cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λύστρα
Τοποθεσία
Τα Λύστρα επισκέφθηκε ο Απόστολος Παύλος. Εκεί βρίσκεται το σημερινό χωριό με το όνομα "Klistra" κοντά στο Gökyurt, ένα χωριό της της Επαρχία Ικονίου. Αρχαία ερείπια της πόλης υπάρχουν κοντά στο σημερινό χωριό Klistra, συμπεριλαμβανομένων μιας εκκλησίας με ένα μεγάλο σταυρό στον τοίχο, ενός οινοποιείου κ.ά. Ερείπια της πόλης βρίσκονται πάνω από την κορυφή του λόφου, η οποία είναι τοπικά ονομάζεται "Alusumas". Εκεί υπάρχει μια ακόμη ερειπωμένη εκκλησία. Σύμφωνα με τους κατοίκους, η πόλη ήταν χτισμένη πάνω στο λόφο για να προστατεύεται από τους εχθρούς της αρχαίας Ανατολίας. Αυτό το τμήμα είναι ακόμα σε αναμονή ανασκαφής.
Ιστορία
Κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τα Λύστρα έγιναν αποικία το 6 π.Χ, ενδεχομένως για να αποκτηθεί καλύτερος έλεγχος των φυλών στα βουνά προς τα δυτικά. Αργότερα ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή επαρχία της Γαλατίας.
Ο Απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τα Λύστρα για να κηρύξει το Ευαγγέλιο το 48 μ.Χ. και πάλι το 51 μ.Χ στο πρώτο και το δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι, μετά τις διώξεις που τον οδήγησαν μακριά από το Ικόνιο. μικρογραφία|Η Θυσία στα Λύστρα από [[Ραφαήλ|τον Ραφαήλ, 1515.]] μικρογραφία|[[Απόστολος Παύλος|Αγ. Παύλος και ο Βαρνάβας στα Λύστρα από τον Willem de Poorter]]
Κατά τους χριστιανικούς χρόνους τα Λύστρα ήταν έδρα επισκόπου. Ο Άγιος Απόστολος Αρτεμάς ήταν επίσκοπος Λύστρων και ένας εκ των Εβδομήκοντα αποστόλων.
Αρχαιολογία
Ο Αρχαιολόγος και Μελετητής της Καινής Διαθήκης Σερ Γουίλιαμ Μίτσελ Ramsay έγραψε το 1907: "Η ανασκαφή στα Λύστρα είναι επειγόντως αναγκαία προς το συμφέρον της ιστορίας και της μελέτης της Καινής Διαθήκης". Το 1941 έγραψε: "ελπίζουμε ότι κάποιος με ενθουσιασμό θα διαθέσει τα απαιτούμενα χρήματα για να διαφωτίσει την τοπογραφία των Λύστρων, και κάποια κομμάτια, σημερα χωρίς αξία, μπορούν να ολοκληρωθούν με τις νέες ανακαλύψεις".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λυστρα Λυστρα Λυστρα Λυστρα Λυστρα Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Κοινωνικός φιλελευθερισμός
Όπως ο κλασσικός φιλελευθερισμός, ενστερνίζεται την οικονομία της αγοράς και την επέκταση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αλλά διαφέρει στο ότι πιστεύει πως ο θεσμικός ρόλος του κράτους πρέπει να επεκτείνεται στη διευθέτηση κοινωνικών ζητημάτων όπως η ανεργία, η υγειονομική περίθαλψη και η μόρφωση. Σύμφωνα με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, το καλό της κοινότητας είναι σε αρμονία με την ελευθερία του ατόμου. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός έχει επίσης συνδεθεί στην Ευρώπη με την υπεράσπιση όλων των ατομικών δικαιωμάτων που δεν ανήκουν στην οικονομική σφαίρα (διαχωρισμός κράτους - Εκκλησίας, αποποινικοποίηση της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών, αναγνώριση νομικών δικαιωμάτων στα ζευγάρια του ίδιου φύλου κ.α.).
Κοινωνικά φιλελεύθερες πολιτικές έχουν υιοθετηθεί ευρέως σε μεγάλο μέρος του καπιταλιστικού κόσμου, ιδιαιτέρως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι κοινωνικά φιλελεύθερες ιδέες και κόμματα τείνουν να θεωρούνται κεντρώα ή κεντροαριστερά, συνυπάρχοντας με τη σοσιαλδημοκρατία από την οποία όμως διαφοροποιούνται σημαντικά: η σοσιαλδημοκρατία διατηρεί ιστορικούς δεσμούς με το εργατικό κίνημα και υποστηρίζει έναν πολύ ισχυρότερο έλεγχο της κοινωνίας και της οικονομίας από το κράτος, με στόχο την ευημερία του κοινωνικού συνόλου, μέσω μηχανισμών όπως το κράτος πρόνοιας, η μεικτή οικονομία κλπ.
Μια πολιτική αντίδραση στρεφόμενη κατά του κοινωνικού φιλελευθερισμού (και ακόμα περισσότερο κατά της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας) στα τέλη του εικοστού αιώνα, συνήθως αποκαλούμενη νεοφιλελευθερισμός, οδήγησε σε μονεταριστικές οικονομικές πολιτικές, καθώς και στη μείωση της ισχύος και του εύρους των παρεχόμενων κυβερνητικών υπηρεσιών, με στόχο την «ελαχιστοποίηση του κράτους». Ωστόσο, η έλευση του νεοφιλελευθερισμού δεν είχε ως αποτέλεσμα την επάνοδο του κλασικού φιλελευθερισμού, αφού οι κυβερνήσεις συνέχισαν να παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες και πρόνοια, καθώς και να διατηρούν σημαντικό έλεγχο επί της οικονομικής πολιτικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Πολιτικός πολιτισμός
Κάδος ανακύκλωσης
δεξιά|μικρογραφία| Προσαρμοσμένο σχέδιο με διαφήμιση σε κάδο, στο [[Τορόντο του Καναδά]] δεξιά|μικρογραφία| Σταθμός ανακύκλωσης στην [[Οξφόρδη της Αγγλίας]] μικρογραφία| Κάδος ανακύκλωσης για γυαλί κοντά στο [[Ζάανσταντ]] Ένας κάδος ανακύκλωσης είναι ένας κάδος αποκομιδής απορριμμάτων, ο οποίος χρησιμοποιείται για τη συγκράτηση ανακυκλώσιμων υλικών, ώστε να μεταφερθούν σε κέντρα ανακύκλωσης. Οι κάδοι ανακύκλωσης υπάρχουν σε διάφορα μεγέθη, για χρήση εντός και εκτός των σπιτιών, των γραφείων και των μεγάλων δημόσιων εγκαταστάσεων. Τα ξεχωριστά δοχεία συχνά παρέχονται για χαρτί, τσίγκινα ή αλουμινένια κουτάκια και γυάλινα ή πλαστικά μπουκάλια.
Πολλοί κάδοι ανακύκλωσης σχεδιάζονται για να είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι και ζωγραφίζονται με συνθήματα που προωθούν την ανακύκλωση σε μπλε ή πράσινο φόντο, μαζί με το παγκόσμιο σύμβολο της ανακύκλωσης. Άλλοι είναι σκόπιμα διακριτικοί. Οι κάδοι έχουν μερικές φορές διαφορετικά χρώματα, έτσι ώστε ο χρήστης να μπορεί να διαφοροποιήσει τους τύπους των υλικών που πρόκειται να τοποθετήσει σε αυτούς. Αν και δεν υπάρχει παγκόσμιο πρότυπο, το μπλε χρώμα χρησιμοποιείται συνήθως για να υποδείξει ότι ο κάδος είναι για ανακύκλωση.
Οι κάδοι ή δοχεία ανακύκλωσης είναι ένα κοινό στοιχείο των δημοτικών προγραμμάτων αποκομιδής υλικών, τα οποία συχνά διανέμουν τους κάδους για να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανακύκλωση
Τζον Κόνσταμπλ
Βιογραφία
Έφθασε στην ακμή του μετά τα σαράντα του και αναγνωρίστηκε στην Αγγλία, αφού πρώτα είχε αναγνωριστεί στη Γαλλία, στο Σαλόν του Παρισιού. Ήταν υπέρμαχος του ρομαντισμού και ευαίσθητος χαρακτήρας. Η τέχνη του μπορεί να συγκριθεί με εκείνη των Ντελακρουά και Ζερικό, ενώ επηρέασε όλους τους μετέπειτα ζωγράφους της σχολής της Μπαρμπιζόν κι ακόμα και τους ιμπρεσιονιστές.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκόλντινγκ Κόνσταμπλ, ενός πλούσιου εμπόρου καλαμποκιού και αλεύρων, και της Ανν Γουάτς. Το 1794 πήγε στο Νόρφολκ για σπουδές και ένα χρόνο μετά γνώρισε τον συλλέκτη έργων τέχνης Σερ Τζορτζ Μπόμοντ. Έτσι αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική και τον επόμενο χρόνο γράφηκε μαθητής του Τζον Τόμας Σμιθ και αργότερα από του Τζορτζ Φροστ.
Το 1821 άρχισε να παίρνει καλές κριτικές από πολλούς μεγάλους κριτικούς στη Βασιλική Ακαδημία. Το 1828 πέθανε η σύζυγός του και τάφηκε στο Λονδίνο. Εννέα χρόνια αργότερα, στις 31 Μαρτίου 1937, πέθανε και αυτός ξαφνικά στο Λονδίνο σε ηλικία 61 ετών και τάφηκε δίπλα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κόνσταμπλ Κόνσταμπλ
Ναυμαχία της Ναυπάκτου (αποσαφήνιση)
Η ναυμαχία της Ναυπάκτου αναφέρεται σε δύο ναυμαχίες που έγιναν στον κόλπο της Ναυπάκτου:
Ζωρζ Ντυαμέλ
Ο Ζωρζ Ντυαμέλ (Georges Duhamel, ΔΦΑ:, (30 Ιουνίου 1884 - 13 Απριλίου 1966) ήταν Γάλλος γιατρός και συγγραφέας, γεννημένος στο Παρίσι.
Βιογραφία
Παρ 'όλο που η παιδική ηλικία του διαταράχθηκε από πολυάριθμες κρίσεις, οι οποίες σε πάρα πολλές περιπτώσεις ανάγκασαν την οικογένεια Ντυαμέλ να μετακομίσει απότομα, ο Ζωρζ Ντυαμέλ κατάφερε να πάρει το απολυτήριο του το 1902, να σπουδάσει βιολογία και ιατρική και να πάρει το δίπλωμα του το 1909. Η πρώτη του επιλογή ήταν να γίνει γιατρός, παρόλο που είχε μεγάλη αγάπη για τη λογοτεχνία και τις τέχνες και ποτέ δεν έπαψε να ασχολείται μ' αυτά παράπλευρα με την ιατρική, που ήταν το κύριο επάγγελμά του.
Μεταξύ 1906 και 1909, έχοντας προσχωρήσει στον ουνανιμισμό συμμετείχε με τον συγγραφέα Ζυλ Ρομαίν, τον ποιητή Σαρλ Βιλντράκ κ.α. στην ίδρυση του καλλιτεχνικού ομίλου το Αβαείο του Κρετέιγ ( l'Abbaye de Créteil). Η ομάδα συγκέντρωσε ποιητές, συγγραφείς, μουσικούς και ζωγράφους, έγραφαν ποίηση και ανέβαζαν θεατρικές παραστάσεις.
Έργο
Όταν κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ζωρζ Ντυαμέλ κατατάχτηκε εθελοντικά και υπηρέτησε ως στρατιωτικός χειρουργός για τέσσερα χρόνια, συχνά σε επικίνδυνες καταστάσεις, στην πρώτη γραμμή. Οι επώδυνες και τραυματικές εμπειρίες από τον πόλεμο αποτέλεσαν το θέμα για δύο μυθιστορήματα που του έφεραν άμεση επιτυχία, Η ζωή των μαρτύρων (1917) και τον Πολιτισμό (1918), βιβλία - μαρτυρίες για τα δεινά του πολέμου. Τον Πολιτισμό εξέδωσε με το ψευδώνυμο Ντενί Τεβενέν και κέρδισε το Βραβείο Γκονκούρ το 1918. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, ο Ντυαμέλ αφιερώθηκε στη λογοτεχνία.
Το 1920 έγραψε την Εξομολόγηση τα μεσάνυχτα, πρώτο τόμο του πεντάτομου μυθιστορηματικού κύκλου Ζωή και περιπέτειες του Σαλαβέν (1920-1932), που περιέγραφε τη ζωή ενός από τους πρώτους αντι-ήρωες της γαλλικής λογοτεχνίας και θεωρήθηκε από πολλούς λογοτεχνικούς κριτικούς ως πρόδρομος των υπαρξιακών θεμάτων που θα αναπτυχθούν χρόνια αργότερα από τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ στη Ναυτία (1938) και τον Αλμπέρ Καμύ στην Πτώση (1956).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 άρχισε να εκδίδει τον δεύτερο μυθιστορηματικό κύκλο του, το δεκάτομο Χρονικό των Πασκιέ, μια οικογενειακή και κοινωνική ιστορία που διαδραματίζεται σε σαράντα χρόνια, από το 1889 έως το 1931. Αυτό το μυθιστόρημα-ποταμός  που δημοσιεύθηκε στο Mercure de France από το 1933 έως το 1945 τον έκανε διάσημο, και καθώς περιλαμβάνει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία μπορεί να θεωρηθεί ως λογοτεχνική μεταφορά της ζωής του.
Αναγνώριση
Το 1935, ο Ντυαμέλ εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία και το 1937 στην Εθνική Ακαδημία Ιατρικής της Γαλλίας και στην Ακαδημία Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών. Το 1938, λόγω της αντιπολεμικής στάσης του, αντικαταστάθηκε από τη διεύθυνση του Mercure de France, αλλά επέστρεψε το 1945 (ήταν πλειοψηφικός κάτοχος της εταιρείας).
Μεταξύ 1930 και 1940 ταξίδεψε σε πολλά συνέδρια στη Γαλλία και στο εξωτερικό, προάγοντας τη γαλλική γλώσσα και τον γαλλικό πολιτισμό και προώθησε την ιδέα ενός πολιτισμού βασισμένου στον ανθρωπισμό παρά στην τεχνολογική πρόοδο.
Ο Ντυαμέλ περιέγραφε τον εαυτό του ως «ειρηνιστή και διεθνιστή». Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το έργο του απαγορεύτηκε από τους Γερμανούς. Για το θάρρος του κατά την Αντίσταση στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, μεταπολεμικά έλαβε δημόσιο έπαινο από τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ.
Μετά τον πόλεμο, έγινε πρόεδρος του Γαλλικού Συνδέσμου (Alliance française) και συνέχισε τις δημόσιες ομιλίες για τον γαλλικό πολιτισμό, ιδρύοντας παράλληλα πολυάριθμα σχολεία του Συνδέσμου.
Από το 1960 η υγεία του επιδεινώθηκε και μείωσε τις δραστηριότητές του. Πέθανε στο Βαλμοντουά στις 13 Απριλίου 1966.
Ντιτρόιτ Πίστονς
Οι Ντιτρόιτ Πίστονς (αγγλικά: Detroit Pistons) είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα μπάσκετ που βασίζεται στο Ντιτρόιτ. Έδρα της ομάδας είναι το Little Caesars Arena. Ιδρύθηκε αρχικά στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα, με την ονομασία Φορτ Γουέιν Ζόλνερ Πίστονς (Fort Wayne Zollner Pistons) ως μέλος του NBL το 1941, όπου κατέκτησε δύο πρωταθλήματα. Ο σύλλογος εντάχθηκε στο BAA το 1948. To 1949, NBL και BAA συγχωνεύθηκαν δημιουργώντας το ΝΒΑ, στο οποίο προσχώρησαν και οι Πίστονς. Από τότε που μετακόμισαν στο Ντιτρόιτ το 1957, οι Πίστονς έχουν κερδίσει τρία πρωταθλήματα, το 1989, το 1990 και το 2004.
Ονομασίες
Ακολουθούν οι ονομασίες της ομάδας μέσα στο χρόνο:
Χρώματα και λογότυπο
Μετά τη μετάβαση από το Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα στο Ντιτρόιτ το 1957, οι στολές των Πίστονς παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες για δύο δεκαετίες, με την επιγραφή Pistons με μπλε γράμματα. Την περίοδο 1978–79, η ομάδα παρουσίασε μια ομοιόμορφη εμφάνιση με κεραυνούς στα πλάγια και στο λογότυπο της φανέλας. Η ομάδα απομάκρυνε τους κεραυνούς και επέστρεψε στην κλασική εμφάνιση με την επιγραφή της ομάδας το 1981, μένοντας με αυτή μέχρι το 1996. Εκείνη τη χρονιά, οι Πίστονς άλλαξαν τα χρώματά τους σε τιρκουάζ, μαύρο, κίτρινο και κόκκινο, και παρουσίασαν ένα νέο λογότυπο με το κεφάλι ενός αλόγου και φλεγόμενη χαίτη. Αυτό το ομοιόμορφο πρότυπο διήρκεσε μέχρι το 2001, όταν η ομάδα επέστρεψε στα παραδοσιακά κόκκινα, άσπρα και μπλε χρώματα και ένα ομοιόμορφο μοτίβο με στοιχεία από το διάστημα 1981–1996.
Νίκος Γούναρης
Ο Νίκος Γούναρης (3 Μαρτίου 1915 – 5 Μαΐου 1965) ήταν Έλληνας τραγουδιστής που σταδιοδρόμησε τη δεκαετία του 1950.
Ντιτρόιτ Πίστονς
Τίτλοι Κατηγορίας
μικρογραφία|210px|Το Palace of Auburn Hills το 2006
Νίκος Γούναρης
Βιογραφία
Ο Νίκος Γούναρης πρωτοεμφανίστηκε το 1936 και αναδείχθηκε στην Κατοχή, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση. Προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αγώνα της απελευθέρωσης και για τις πράξεις του τιμήθηκε με το Αριστείο της Εθνικής Αντίστασης. Μεσουράνησε τη δεκαετία του 1950 στο ελληνικό πεντάγραμμο, είτε σόλο, είτε σε συνεργασία με το Τρίο Μπελκάντο. Υπηρέτησε με συνέπεια το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι.
Ντιτρόιτ Πίστονς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1941 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1941
Νίκος Γούναρης
Βιογραφία
Η δεκαετία του 1950 χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη κόντρα του λαϊκού και ελαφρού τραγουδιού μετά τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο. Ο Γούναρης ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του είδους. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Βασίλη Τσιτσάνη: «Όσο υπάρχει Γούναρης δεν μπορεί το λαϊκό να σηκώσει κεφάλι». Το λαϊκό τραγούδι θα πάρει, βεβαίως, τη ρεβάνς πολύ σύντομα, τη δεκαετία του 1960 και θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά τα επόμενα χρόνια.
Μεγάλες επιτυχίες του υπήρξαν τα τραγούδια: «Αυτός ο άλλος», «Ένα βράδυ που ’βρεχε», «Σκαλί σκαλί θα κατεβώ» και «Άρχισαν τα όργανα». Είναι επίσης γνωστός από τη συμμετοχή του στο Τρίο Μπελκάντο.
Ο δημοφιλής Έλληνας τροβαδούρος πέθανε από καρκίνο στις 5 Μαΐου 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Χαριβέρτος Α΄
Ο Χαριβέρτος Α΄ (Γαλλική γλώσσα : Charibert I, 517 - Δεκέμβριος 567) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς του Παρισιού (561 - 567). Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος τού Χλωτάριου Α΄ βασιλιά της Νευστρίας (Σουασόν) και της Ινγούνδη, κόρης τού Μπαντέρικ ηγεμόνα των Θουριγγίων. Ο Χλωτάριος Α΄ είχε καταφέρει να αποκτήσει τα μερίδια των τριών μεγαλύτερων αδελφών του και να επανενώσει τη Φραγκία. Ο Γρηγόριος της Τουρ περιγράφει τις ακολασίες τού Χαριβέρτου Α΄: ότι ήταν νυμφομανής, συμμετείχε σε όργια και ήθελε να αφήνει εγκύους γυναίκες, αλλά αυτά δεν επαληθεύονται από άλλες πηγές του 6ου αι. Ο Χαριβέρτος Α΄ πάντρεψε την κόρη του Μπέρθα με τον Έθελμπερτ, παγανιστή βασιλιά του Κεντ, μετέφερε στην αυλή της έναν χριστιανό επίσκοπο σαν εξομολογητή. Η δράση της βοήθησε σημαντικά στην μεταστροφή της Άγγλο-Σαξονικής αυλής στον χριστιανισμό όταν ήρθε με ιεραποστολή ο Αυγουστίνος του Καντέρμπερι (597), βαπτίστηκε ο πρώτος Άγγλο-Σάξονας βασιλιάς.
Η διανομή του βασιλείου
Το 556 ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Χραμ εξεγέρθηκε, ο Χλωτάριος Α΄ έστειλε τους δύο μεγαλύτερους γιους του Χαριβέρτο Α΄ και Γκούντραμ εναντίον αυτού και της μητέρας του Χουνσίνας. Στην αρχή έγιναν διαπραγματεύσεις, αλλά όταν απέτυχαν, οι δύο στρατοί ετοιμάστηκαν για μάχη. Ο Χραμ, που κρυβόταν στο Μέλαν Ορος, έστειλε πλαστές επιστολές στους δύο αδελφούς αναφέροντας ψευδώς πως ο πατέρας τους απεβίωσε. Τότε ο Χαριβέρτος Α΄ και ο Γκούντραμ επέστρεψαν για να εξασφαλίσουν τις κτήσεις τους. Ο Χραμ εκτελέστηκε τελικά με εντολή του πατέρα τους και ο Χλωτάριος Α΄ πέθανε αμέσως μετά από τις τύψεις του (561). Μετά τον θάνατο του Χλωτάριου Α΄ οι γιοι του μοίρασαν για δεύτερη φορά το Φραγκικό βασίλειο, κάθε γιος παρέλαβε ξεχωριστά βασίλεια που πολλές φορές περιείχαν εδάφη χωρίς σύνδεση μεταξύ τους. Ο Χαριβέρτος Α΄ δέχτηκε την Νευστρία που βρισκόταν ανάμεσα στην Περιοχή του Λίγηρα και την ποταμό Σομ, δέχτηκε και την Ακουιτανία και μετέφερε την πρωτεύουσα του στο Παρίσι. Οι άλλες μεγάλες πόλεις του βασιλείου του ήταν : Ρουέν, Τουρ, Πουατιέ, Λιμόζ, Μπορντώ, Τουλούζη, Καόρ και Αλμπί. Ο Γκούντραμ δέχτηκε την Ορλεάνη και την Βουργουνδία. Ο Σιγιβέρτος Α΄ δέχτηκε την Αυστρασία με την Ρενς και την πρωτεύουσα Μετς. Ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Χιλπέριχος Α΄ δέχτηκε ένα μικρότερο βασίλειο με πρωτεύουσα την Σουασόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ινκομπέργκα, άγνωστης καταγωγής και είχε τέκνα:
Είχε αρκετές παλλακίδες: από την Μεροφλέντα, κόρη ενός κλώστη μαλλιού και από την αδελφή της Μαρκοβέφα είχε τέκνα:
Από την Θεοδολγίδα/Θευδεχίλδη, κόρη ενός βουκόλου είχε ένα αγόρι, που απεβίωσε βρέφος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ
Ο Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ (Pierre Auguste Renoir, 25 Φεβρουαρίου 1841 - 3 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Γάλλος ζωγράφος, από τις ηγετικές μορφές του ιμπρεσιονισμού.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην πόλη Λιμόζ της Γαλλίας, γιος του ράφτη Λεονάρ Ρενουάρ και της εργάτριας Μαργκερίτ. Σε ηλικία τριών ετών η οικογένειά του μετακόμισε στο Παρίσι όπου φοίτησε, στα επτά του χρόνια, σε καθολικό σχολείο. Τα βράδια παρακολουθούσε μαθήματα στη Σχολή Σχεδίου και Διακόσμησης. Καθώς έδειχνε αξιοσημείωτο ταλέντο στο σχέδιο, ο Ρενουάρ πήγε μαθητευόμενος σε ένα εργοστάσιο πορσελάνης, όπου ζωγράφιζε πιάτα. Σε όλα αυτά τα πρώτα χρόνια ο Ρενουάρ πραγματοποιούσε συχνές επισκέψεις στο Λούβρο, όπου μελέτησε την τέχνη των πρώτων Γάλλων δασκάλων, ιδιαίτερα εκείνων του 18ου αιώνα - Αντουάν Βαττώ, Φρανσουά Μπουσέ και Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ. Ο βαθύς σεβασμός του για αυτούς τους καλλιτέχνες επηρέασε τη ζωγραφική του σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Όταν μάζεψε λίγα χρήματα, έδωσε εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών.
Οι εκθέσεις, οι γνωριμίες και οι επιρροές
Το 1862 γράφτηκε στο ατελιέ των Ερλ Σινιόλ και Μαρκ-Σαρλ-Γκαμπριέλ Γκλαιρ. Εκεί γνώρισε τους Κλοντ Μονέ, Φρεντερίκ Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλεϋ. Την ίδια περίοδο, εξασφάλισε άδεια για να αντιγράφει έργα άλλων καλλιτεχνών στο Μουσείο του Λούβρου. Δύο χρόνια αργότερα, ο Ρενουάρ ξεκίνησε να εκθέτει έργα του, ωστόσο για αρκετά χρόνια δε γνώρισε σημαντική αναγνώριση. Μέχρι τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870, γύριζε με ένα σακίδιο στον ώμο και έζησε πολύ φτωχικά. Το 1867 ένας πίνακάς του με τον τίτλο Λιζ (Lise) έγινε δεκτός στο Σαλόν του Παρισιού. Την περίοδο αυτή θεωρείται πως ο Ρενουάρ επηρεάστηκε σημαντικά από τον Κλωντ Μονέ, πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο προς τον ιμπρεσιονισμό. Κατά πολλούς το διάστημα 1870 έως1883 αποτελεί τη λεγόμενη ιμπρεσιονιστική περίοδο του Ρενουάρ.
Κατά τον πόλεμο του 1870 υπηρέτησε στη Φρουρά της Ταρμά, στο Σώμα Πυροβολικού, όμως την επόμενη χρονιά αρρώστησε κι αποστρατεύτηκε, επιστρέφοντας έτσι στο Παρίσι. Η πολιορκία του Παρισιού του στέρησε τους φίλους του, καθώς ο Μονέ κι ο Μετρ αναζήτησαν καταφύγιο στην Αγγλία ενώ ο Μπαζίλ πέθανε. Το 1874 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της ομάδας των ιμπρεσιονιστών. Από μία δημοπρασία έργων του έλαβε 1.200 φράγκα κι εγκαταστάθηκε στη Μονμάρτρη. Το 1876 συναντά έναν εκδότη, ο οποίος τον κάνει πλούσιο. Γνωρίζει τον Εμίλ Ζολά.
Η διαφοροποίηση
Τη δεκαετία του 1880, ο Ρενουάρ σταδιακά διαχωρίστηκε από τους υπόλοιπους ιμπρεσιονιστές. Έστησε το ατελιέ του στη Μονμάρτρη το 1880 και γνωρίστηκε με την Αλίν Σαριγκό, την οποία νυμφεύτηκε. Το 1881 ταξίδεψε στην Αλγερία και κατόπιν στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Ραφαήλ από το οποίο επηρεάστηκε βαθιά. Το 1884, μαθαίνοντας πως η Αλίν περιμένει το παιδί τους, επέστρεψε για να μείνει κοντά της και την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο γιος τους Πιέρ.
Το 1889 συνάντησε τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ (Eiffel, γαλλ. προφ. Εφέλ) και περίπου το 1892 άρχισε να αναπτύσσει παραμορφωτική αρθρίτιδα, νόσο που τον βασάνισε μέχρι τον θάνατό του. Αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα παραμορφώσεων στα χέρια ενώ σε πιο προχωρημένο στάδιο ένας ώμος του καθηλώθηκε εξαιτίας αγκύλωσης, γεγονός που ανάγκασε τον Ρενουάρ να διαφοροποιήσει την τεχνική του. Παρά τις σωματικές του δυσχέρειες, δεν εγκατέλειψε τη ζωγραφική. Το 1893 απέκτησε έναν ακόμα γιο, τον Ζαν, ο οποίος έγινε καταξιωμένος σκηνοθέτης. Το 1901 απέκτησαν και τον τρίτο γιο τους τον Κλοντ, ο οποίος έγινε καλλιτέχνης κεραμικών. Το 1907 μετακόμισε με την οικογένειά του στην πιο θερμή περιοχή Καν-συρ-Μερ (Cagnes-sur-Mer). Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι δυο γιοι του κατετάγησαν στον στρατό και τραυματίστηκαν σοβαρά. Η μητέρα τους τους επισκέφτηκε, αλλά εξαντλημένη κατά την επιστροφή της πέθανε το 1915.
Το 1919, ο Ρενουάρ επισκέφτηκε το Λούβρο όπου είχε την ευκαιρία να δει δικούς του πίνακες να εκτίθενται μαζί με κλασικά έργα. Σήμερα τα περισσότερα έργα του στη Γαλλία βρίσκονται στο Μουσείο Ορσέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Πελάγους Νήσοι
Οι Πελάγους ή Πελάγιοι νήσοι (ιταλικά: Isole Pelagie, λατινικά: Pelagiae insulae από την ελληνική λέξη πέλαγος) είναι σύμπλεγμα τριών ιταλικών νησιών τα οποία βρίσκονται στη Μεσόγειο θάλασσα νότια της Σικελίας, ανάμεσα στη Μάλτα και την Τυνησία. Το σύμπλεγμα αποτελείται από τρία νησιά, τα Λαμπεντούζα, Λαμπιόνε και Λινόζα. Το μεγαλύτερο είναι η Λαμπεντούζα, 205 χιλιόμετρα νότια της Σικελίας. Τα νησιά έχουν συνολικά έκταση 25,48 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Γεωγραφικά τμήμα του αρχιπελάγους (Λαμπεντούζα και Λαμπιόνε) ανήκει στην αφρικανική ήπειρο. Διοικητικά το σύμπλεγμα αποτελεί το δήμο Lampedusa e Linosa και υπάγεται στην επαρχία Αγκριτζέντο. Η τοπική οικονομία βασίζεται στην αλιεία, τη σπογγαλιεία, την κονσερβοποιία και τον τουρισμό στη Λαμπεντούζα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σικελίας Κατηγορία:Νησιά της Ιταλίας
Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών 1980-1981
Το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας της αγωνιστικής περιόδου 1980–81 διεξήχθη σε 4 ομίλους με τη συμμετοχή 85 ομάδων.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν :
Στα τοπικά πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν οι ομάδες:
Βαθμολογίες
{|
* Αγώνας κατάταξης: 16 Δεκεμβρίου 1981, γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης: Αχαϊκή - Λεβαδειακός: 3-1.
* Η Αναγέννηση Καρδίτσας και ο Αιολικός ισοβάθμησαν με τη λήξη του πρωταθλήματος. Την άνοδο κέρδισε η Αναγέννηση Καρδίτσας, αφού ο Αιολικός κρίθηκε ένοχος απόπειρας δωροδοκίας και του αφαιρέθηκαν 12 βαθμοί με αποτέλεσμα να καταταγεί 14ος στη βαθμολογία.
* Το καλοκαίρι του 1981 ο ΑΟΝ συγχωνεύτηκε με την Προοδευτική Νιγρίτας δημιουργώντας την «Α.Ε. Νιγρίτας».
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1980-1981
Τζόαν Ρίβερς
Η Τζόαν Αλεξάνδρα Μολίνσκι (8 Ιουν 1933 - 4 Σεπτεμβρίου, 2014), γνωστή επαγγελματικά ως Τζόαν Ρίβερς, ήταν Αμερικανίδα κωμικός, ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός, και παρουσιάστρια. Ήταν γνωστός για την συχνά αμφιλεγόμενη κωμική προσωπικότητά της - οξεία κριτική, ειδικά προς διασημότητες και πολιτικούς.
Η Ρίβερς εμφανίστηκε στο προσκήνιο το 1965 ως συμπαρουσιάστρια στο The Tonight Show, το οποίο παρουσίαζε ο μέντορας της, Johnny Carson, που έδειξε το κωμικό στυλ της Rivers. Το 1986, με το δικό της αντίπαλο πρόγραμμα, The Late Show με τη Joan Rivers, η Ρίβερς έγινε η πρώτη γυναίκα που παρουσίασε τηλεοπτική εκπομπή αργά το βράδυ. Ακολούθως φιλοξένησε το The Joan Rivers Show (1989-1993), κερδίζοντας ένα Daytime βραβείο Emmy για τον καλύτερο παρουσιαστή Talk Show. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, που έγινε γνωστός για τις κωμικές συνεντεύξεις που έπαιρνε από τους ηθοποιούς στο κόκκινο χαλί και το 2009, ήταν νικήτρια του Celebrity Apprentice. Η Ρίβερς συμπαρουσίαζε στο E! το σόου μόδας διασήμων Fashion Police από το 2010 έως το 2014 και πρωταγωνίστησε στην σειρά πραγματικότητας Joan & Melissa: Joan Knows Best? (2011-2014) με την κόρη της Melissa Rivers. Η βιογραφία της έγινε ντοκιμαντέρ, Joan Rivers: A Piece of Work (2010).
Εκτός από την εμπορία μιας σειράς κοσμημάτων και ενδυμάτων στο κανάλι αγορών QVC, η Rivers έγραψε 12 βιβλία που έγιναν μπεστ σέλερ και τρία κωμικά LP με το δικό της όνομα: Mr. Phyllis And Other Funny Stories (Warner Bros 1965), The Next To Last Joan Rivers Album (Buddah 1969), και What Becomes A Semi-Legend Most? (Geffen 1983). Έχει βραβευτεί το 1984 με ένα βραβείο Grammy για το άλμπουμ της, τWhat Becomes A Semi-Legend Most? και ήταν υποψήφια το 1994 για το βραβείο Tony για την καλύτερη ηθοποιό σε παράσταση για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο Sally Marr... and Her Escorts. Το 2015, ο Rivers έλαβε μετά θάνατον βραβείο Grammy για το καλύτερο άλμπουμ απαγγελίας για το βιβλίο της, Diary of A Mad Diva.
Το 1968, ο τηλεοπτικός κριτικός του New York Times Τζάκ Γκουλντ αποκάλεσε την Ρίβερς "πολύ πιθανώς την πιο διαισθητική αστεία γυναίκα εν ζωή". Το 2017, το περιοδικό Rolling Stone της έδωσε την έκτη θέση στον κατάλογο των 50 καλύτερων σταντ-απ κομικών όλων των εποχών και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους εισήχθη στο Hall of Fame της Ακαδημίας Τηλεόρασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβιστές κατά του HIV/AIDS Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ο κος πτέραρχος
Ο κος πτέραρχος (ή Ο κύριος πτέραρχος) είναι μία ελληνική κωμική ταινία του 1963, σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη. Το σενάριο γράφτηκε από τους Αλέκο Σακελλάριο και Χρήστο Γιαννακόπουλο, οι οποίο διασκεύασαν δικό τους θεατρικό έργο, με τον ίδιο τίτλο. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Κώστας Χατζηχρήστος, μαζί με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Ντίνα Τριάντη και Κώστα Ρηγόπουλο.
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Κανέλος, ένας πορτιέρης ξενοδοχείου, του οποίου η στολή μοιάζει με αυτή του πτεράρχου που διαμένει στο ξενοδοχείο, και οι σμηνίτες τον κοροϊδεύουν για αυτό. Τα πράγματα θα έρθουν έτσι, που ο Κανέλος θα αναγκαστεί για χάρη ενός σμηνίτη να παραστήσει τον πτέραρχο σε έναν χωρικό.
Η ταινία έκοψε 36.984 εισιτήρια, και ήρθε 17η σε 82 ταινίες εκείνης της σεζόν.
Πλοκή
Ο Κανέλος, ένας πορτιέρης σε ένα ξενοδοχείο, περιμένει πως και πως πλούσιους πελάτες που θα του αφήσουν κάτι παραπάνω για φιλοδώρημα. Ωστόσο, φίλοι του είναι μία παρέα από σμηνίτες. Ένας από αυτούς τους σμηνίτες, ο Βαγγέλης Ντάρλας, είναι ερωτευμένος με τη Δημητρούλα, την κόρη του Θανάση Στριγγάρη. Παρ' όλα αυτά, ο έρωτάς του είναι κρυφός και, παράλληλα, ο πατέρας της την έχει λογοδώσει σε ένα πλούσιο αρχοντόπουλο του χωριού, τον Νότη Κλοκανά. Όμως, ο Κλοκανάς δε προχωρά στον γάμο, γιατί θέλει να εξασφαλίσει το μέλλον του θέλοντας προίκα κάποια οικόπεδα, τα οποία περιμένουν να μάθουν αν θα τα απαλλοτριώσει ο πτέραρχος για να πάρουν έτσι κάποια αποζημίωση. Τη δουλειά αυτή την έχει αναλάβει ο βουλευτής Καράτζοβας, ο οποίος συνομιλεί με τον πτέραρχο.
Ωστόσο, ο Βαγγέλης μαθαίνει ότι η Δημητρούλα είναι λογοδοσμένη από τον πατέρα της και πάει στο χωριό, με σκοπό να τον σκοτώσει. Οι χωρικοί τον αφοπλίζουν και τον πάνε στο αστυνομικό τμήμα. Ο Κανέλος δέχεται να προσφέρει βοήθεια στους φίλους του και να παρουσιαστεί ως πτέραρχος εκεί στο χωριό, στο Άνω Λεστινιό. Κατά την παρουσία του εκεί θα φτιάξει τα πράγματα, ώσπου φτάνει ο πραγματικός πτέραρχος. Ενώ και ο Νότης, αφού μαθαίνει από τον Κανέλο (ως πτέραρχο) ότι δεν απαλλοτριώνεται το μέρος αποσύρεται από τους αρραβώνες και ο πατέρας της Δημητρούλας δέχεται τον Βαγγέλη για γαμπρό του. Παρ' όλα αυτά ο Κανέλος εξηγεί ιδιαιτέρως την κατάσταση στον πραγματικό πτέραρχο και το θέμα λύνεται. Η ταινία τελειώνει με τον πραγματικό πτέραρχο να αναχωρεί, αφήνοντας πάλι μικρό φιλοδώρημα στον Κανέλο για την "παράσταση" που έστησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χρήστου Μουραμπά
Γιαννίκος Πλαπούτας
Ο Γιαννίκος Πλαπούτας ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τον Παλούμπα της επαρχίας Καρύταινας. Πατέρας του ήταν ο περίφημος Γεωργάκης Πλαπούτας. Υπηρέτησε την πατρίδα του υπό τις διαταγές του θείου του Δημήτρη Πλαπούτα και αργότερα υπό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και έγινε γνωστός. Φονεύτηκε μαχόμενος ηρωικά εναντίον των Λαλαίων στις πρώτες συγκρούσεις των Ελλήνων κατά των Τούρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ωτικά Λοφία
Χαρακτηριστικές γλαύκες της Ελλάδος με αντία είναι ο Μπούφος (Bubo bubo - Βύας ο βύας), ο Νανόμπουφος (Asio otus - Άσιος ο ώτος) και ο Βαλτόμπουφος (Asio flammeus - Άσιος ο φλογώδης). Αντία έχουν αναπτυχθεί και σε κάποια μη γλαυκόμορφα πτηνά, όπως για παράδειγμα στην Χιονάδα (Eremophila alpestris - Ερημόφιλη η αλπική).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλαυκόμορφα Κατηγορία:Ανατομία των πτηνών
Χρήστος Ευαγγελάτος
Ο Χρήστος Ευαγγελάτος (7 Ιουλίου 1897 - 5 Μαρτίου 1977) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Δήμαρχος Μεσολογγίου επί πολλά έτη (1925-51 και 1959-64) και βουλευτής τη δεκαετία του '50.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι από Ζακυνθινή μητέρα και Κεφαλονίτη πατέρα, σπούδασε νομικά, θεολογία και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος για μερικά χρόνια και κυρίως ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες της Αθήνας και της Αιτωλοακαρνανίας ("Στερεά Ελλάς"). Εξελέγη ως Δήμαρχος το 1925 και επανεκλεγόταν ως το 1951 και έπειτα βουλευτής Μεσολογγίου με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1952. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση Παπάγου ως υφυπουργός αποκαταστάσεως σεισμοπλήκτων Νήσων παρά τω Υπουργείω Συντονισμού από τις 6 Σεπτεμβρίου 1953 ως τις 11 Απριλίου 1954. Ήταν επίσης υποδιοικητής της Γενικής Διοίκησης Ηπείρου (1918-1921) και Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδος (1927-1956). Το 1959 εκλέχθηκε ξανά δήμαρχος στη γενέτειρά του, υπηρετώντας ως το 1964, οπότε έκλεισε συνολικά περισσότερα από 30 χρόνια στο δημαρχιακό θώκο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Μεσολογγίου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Δήμαρχοι Μεσολογγίου
Σκοτεινό Αστέρι (ταινία 1974)
Σκοτεινό Αστέρι (αγγλ. Dark Star) είναι κινηματογραφική ταινία επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Τζων Κάρπεντερ και αφιερωμένη στην κινηματογραφική ταινία 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Αν και ήταν ταινία με πολύ μικρό προϋπολογισμό, έγινε κλασική λόγω του «φιλοσοφικού» διαλόγου του αστροναύτη Ντούλιτλ με την «Βόμβα Ν° 20».
Πλοκή
Το διαστημόπλοιο Dark Star ταξιδεύει εδώ και 20 χρόνια στο διάστημα. Είναι μέσα του 22ου αιώνα και η αποστολή του είναι η εξερεύνηση του διαστήματος, προκειμένου να επισκεφτεί απομακρυσμένους γαλαξίες και να εντοπίσει πλανήτες που έχουν ξεφύγει από την τροχιά τους, και τέλος να τους εξουδετερώσει προς αποφυγή κινδύνου, σε περίπτωση που άλλα διαστημόπλοια αποφασίσουν να αποικήσουν τον γαλαξία αυτό.
Ο κυβερνήτης του διαστημοπλοίου, Κομμάντερ Πάουελ, είχε τραυματιστεί θανάσιμα σε ένα ατύχημα και από τότε βρίσκεται σε λήθαργο υπό κατάψυξη για να μην πεθάνει. Τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη του πληρώματος υπολειτουργούν, αφού δεν έχουν κανένα να τους δίνει εντολές, και προσπαθούν λίγο πολύ να κάνουν το καθήκον τους.
Κάποια μέρα, και μετά από μια επιτυχημένη αποστολή, κατά την οποία εξουδετέρωσαν έναν πλανήτη, ανατινάζοντάς τον, έπεσαν πάνω σε ένα νέφος αστεροειδών και μόλις που κατάφεραν να σωθούν. Το διαστημόπλοιο όμως έπαθε βλάβη, και το σύστημα εκτόξευσης των βομβών διέκοψε την λειτουργία του. Ταυτόχρονα, μια από τις βόμβες, η «Βόμβα Ν° 20» έλαβε λάθος εντολή έκρηξης και άρχισε την αντίστροφη μέτρηση. Αμέσως το πλήρωμα επενέβη και ανέβαλε την αντίστροφη μέτρηση, λέγοντας στην βόμβα ότι το σήμα που έλαβε ήταν αποτέλεσμα της επιρροής του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του νέφους των αστεροειδών που διαπέρασαν.
Αργότερα όμως, η βόμβα επανήλθε, ανακοινώνοντας ότι δεν δέχεται δικαιολογίες. Είναι λέει υποχρεωμένη να κάνει το καθήκον της, δηλαδή να ανατιναχτεί, αφού γι' αυτό τον σκοπό είχε κατασκευαστεί, και επειδή πήρε σήμα έκρηξης. Για τους αστροναύτες του διαστημοπλοίου η κατάσταση είναι σοβαρή, αφού, λόγω της βλάβης του συστήματος εκτοξεύσεων, η βόμβα δεν μπορεί να εγκαταλείψει το διαστημόπλοιο, και σε περίπτωση έκρηξης θα τους σκότωνε όλους. Επίσης μάταια προσπαθούν να αφοπλίσουν την βόμβα, αφού αυτή έχει κλείσει όλα τα ηλεκτρονικά κυκλώματα για να μην δέχεται άλλες εντολές. Συνεχίζει λοιπόν την αντίστροφη μέτρηση, ενώ στο διαστημόπλοιο κυριαρχεί πανικός.
Ο Ντούλιτλ αποφασίζει να αποψύξει τον προκάτοχό του, αφού αυτός είναι ο μόνος που θα μπορούσε να του δώσει έστω και μία συμβουλή. Ο Κομμάντερ Πάουελ ξυπνάει, αλλά μετά από τόσα χρόνια κατάψυξης το μυαλό του λειτουργεί με πολύ αργό ρυθμό. Η πρώτη του ερώτηση είναι για το ποδόσφαιρο. Ο Ντούλιτλ τελικά καταφέρνει να του πει για την βόμβα και τον ρωτά τι να κάνει. Ο Πάουελ χάνει ξανά τις αισθήσεις του, αφού προηγουμένως του απαντάει: «Χρησιμοποίησε την Φαινομενολογία!».
Ο Ντούλιτλ, αρχικά δεν ξέρει τι σημαίνουν τα λόγια του, ξαφνικά όμως καταλαβαίνει, φοράει την διαστημική του στολή και βγαίνει από το διαστημόπλοιο. Στέκεται μέσα στο διάστημα, αυτός, δίπλα του η βόμβα και πάνω από τους δυο το διαστημόπλοιο. Ο Ντούλιτλ αρχίζει να κουβεντιάζει με την βόμβα, ενώ αυτή είναι απασχολημένη με την αντίστροφη μέτρηση, και με διάφορα λογικά επιχειρήματα, κατορθώνει να της εξηγήσει, ότι κάνει λάθος. Η βόμβα δέχεται να το σκεφτεί, διακόπτει την αντίστροφη μέτρηση και ξαναμπαίνει στο καβούκι της. Εκείνη την στιγμή επεμβαίνει ο Πίνμπακ και δίνει την εντολή στην βόμβα να αυτοαφοπλιστεί. Η Βόμβα τότε επανέρχεται και ανακοινώνει ότι έλεγξε αυτά που της είπε ο Ντούλιτλ και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι ο Θεός. Με τα λόγια αυτά εκρήγνυται. Ο Ντούλιτλ εκτοξεύεται στο διάστημα, ενώ γύρω του στριφογυρίζουν τα συντρίμμια του διαστημοπλοίου. Ο Πάουελ, που εκσφενδονίστηκε και αυτός και ξαναβρήκε τις αισθήσεις του, ελκύσθηκε από μερικούς αστεροειδείς που τον πήραν μαζί τους και τον πήγαν στον αστερισμό των Πλειάδων. Ο Ντούλιτλ κατορθώνει να αρπάξει μια λαμαρίνα που πέρασε από κοντά του, και ανεβαίνοντας πάνω της συνεχίζει την πορεία του σε στυλ σέρφινγκ με κατεύθυνση έναν κοντινό πλανήτη. Μπαίνοντας μέσα στην ατμόσφαιρα αφήνει πίσω του μια φωτεινή ουρά λαμπερού κομήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Κάρπεντερ
Νέα Νικόπολη Κοζάνης
Η Νέα Νικόπολη είναι ημιορεινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Βρίσκεται στα βόρεια της πόλης της Κοζάνης και σε υψόμετρο 690 μέτρων.
Διοικητικά αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέας Νικόπολης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 185 κατοίκους, ενώ του 2001 ήταν 224. Η παλιά του ονομασία είναι Κιουτσούκ Ματλή ή για την ακρίβεια Κιουτσούκ Αχμετλή και κατοικούνταν από μουσουλμάνους. Το 1927 μετονομάστηκε σε Σκαφίδι και το 1950 σε Νέα Νικόπολη. Στο κέντρο του χωριού υπήρχε μουσουλμανικό τέμενος. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν 116 οικογένειες προσφύγων (482 άτομα) κυρίως από τη Σπάρτη της Μικράς Ασίας και την Προύσα. Οι κάτοικοι έφεραν μαζί τους, την τέχνη των χειροποίητων χαλιών, γνωστά με την ονομασία Ισπάρτα (βλ. ταπητουργία στη Σπάρτη). Σήμερα, οι λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Κουκουβάγια
Κουκουβάγια ή Γλαύκα, αλλά και Κουκουμάφκα σε ορισμένες περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας, ονομάζεται κάθε μέλος της βιολογικής τάξης Γλαυκόμορφα (Strigiformes), η οποία ανήκει στην ομοταξία των Πτηνών (Aves), περιλαμβάνοντας περίπου 200 είδη αρπακτικών και στην πλειονότητά τους νυκτόβιων πουλιών. Κατανέμονται σε όλες τις ηπείρους εκτός της Ανταρκτικής και έχουν αναπτύξει αξιόλογες προσαρμογές στη νυχτερινή διαβίωση. Διακρίνουμε δυο οικογένειες γλαυκών: την οικογένεια των Τυτονιδών (Tytonidae) η οποία περιλαμβάνει λιγοστά (16) είδη και την οικογένεια των Γλαυκιδών (Strigidae) όπου ανήκουν τα περισσότερα είδη κουκουβάγιας.
Ονομασία
Σύμφωνα με τις επικρατέστερες ετυμολογικές προσεγγίσεις η λέξη γλαυξ έχει άμεση σχέση με το γλαυκός (ο έχων ανοιχτό γαλάζιο χρώμα) και δόθηκε στα συγκεκριμένα πτηνά από τους αρχαίους Έλληνες εξαιτίας του λαμπερού και σπινθηροβόλου βλέμματος του πουλιού. Η επιστημονική ονομασία Strigiformes (Στριγγόμορφα), καθώς και το όνομα της οικογένειας των Στριγγιδών, ετυμολογούνται από το αρχαίο ελλ. στρίγξ, λατ. strix, το οποίο αποτελεί ηχομιμητικό της εκφραστικής φωνής του πουλιού και έχει άμεση σχέση με το ρήμα "τρίζω", καθώς και με το νεοελληνικό "στρίγγλα". "Τυτώ" ήταν στην αρχαιότητα, όπως και σήμερα, το όνομα της γλαύκας "Τυτώ η λευκή" (Tyto alba).
Πρέπει να τονιστεί πως στα Ελληνικά ο όρος "κουκουβάγια" αναφέρεται συχνά μόνο στο είδος Μικρή Κουκουβάγια ή Αθηνά η νυκτία (Athene noctua), ενώ για τα υπόλοιπα Γλαυκόμορφα χρησιμοποιείται ο όρος "γλαύκα". Παρόλα αυτά ο όρος κουκουβάγια δεν περιορίζεται σε μόνο ένα είδος, αλλά επιστημονικά περιγράφει εξίσου όλα τα μέλη της βιολογικής τάξης Γλαυκόμορφα.
Ανατομικά χαρακτηριστικά
Οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερη μορφή, η οποία χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτες προσαρμογές στις ανάγκες ενός νυκτόβιου θηρευτή. Έχουν μακριές και στρογγυλεμένες φτερούγες, κοντή ουρά και ένα δυσαναλόγως μεγάλο κεφάλι με ένα δισκοειδές μεγάλο πρόσωπο. Τα ράμφη τους είναι κυρτά και γαμψά. Όλες οι γλαύκες έχουν ιδιαίτερα οξυμένες τις αισθήσεις της ακοής και της οράσεως. Τα μάτια είναι τοποθετημένα μπροστά, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται στερεοσκοπική όραση, κάτι το οποίο είναι απαραίτητο σε κάθε θηρευτή, ώστε να μπορεί να κάνει σωστή εκτίμηση αποστάσεων και ταχυτήτων.
Τα όργανα της ακοής είναι τοποθετημένα ασύμμετρα στο κεφάλι του πτηνού και η διαμόρφωση του προσώπου είναι τέτοια, ώστε να κατευθύνει τα ακουστικά κύματα στους ακουστικούς πόρους. Πάρα πολλές γλαύκες έχουν στην κορυφή της κεφαλής χαρακτηριστικές τούφες, οι οποίες ονομάζονται αντία. Τα αντία αποτελούνται από φτερά και δεν έχουν καμία σχέση με την ακοή. Η λειτουργία τους δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί.
Γεωγραφική εξάπλωση
Γλαύκες υπάρχουν σε όλες τις ηπείρους με εξαίρεση την Ανταρκτική. Τις συναντούμε σε όλα τα ενδιαιτήματα, τα περισσότερα είδη βρίσκονται όμως στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές της Ν. Αμερικής και της Ασίας. Τη βορειότερη εξάπλωση έχει η χιονόγλαυκα (Nyctea scandiaca), η οποία επιβιώνει ακόμα και στις ακτές της Γροιλανδίας.
Συστηματική των Γλαυκόμορφων
Παρακάτω αναφέρονται όλα τα γένη Γλαυκόμορφων, τα οποία κατατάσσονται σε δυο οικογένειες:
Αρχαία Ελλάδα
Από την αρχαιότητα η κουκουβάγια ταυτιζόταν με τη σοφία. Οι αρχαίοι Έλληνες τη θεωρούσαν το σύμβολο της θεάς Αθηνάς. Ενδεικτική της λατρείας των αρχαίων Ελλήνων για το πτηνό αυτό είναι η αναφορά του Αλεξανδρινού λεξικογράφου Ησύχιου, σύμφωνα με την οποία, πριν ξεκινήσει η ναυμαχία της Σαλαμίνας, είχε πετάξει μια κουκουβάγια ως προάγγελος της νίκης των Ελλήνων.
Ελένη της Αυστρίας (1903-1924)
Η Ελένη (γερμ. Helena von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Toskana, 30 Οκτωβρίου 1903 - 8 Σεπτεμβρίου 1924) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Η Ελένη Μαρία Αλίκη Χριστίνα Ιωσηφίνα Άννα Μαργαρίτα Μαγδαληνή Βαλπούργα Μπλαντίνα Καικιλία Φιλομένα Καρμέλα Ιγνατία Ρίτα ντε Κάσια ήταν η πρώτη κόρη του Πέτρου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, διαδόχου Πρίγκιπα της Τοσκάνης και μετά τιτουλάριου Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και διοικητή του Αυστρο-Ουγγρικού στρατού κατά τον Α΄ Π. Π. Μητέρα της ήταν η Μαρία Χριστίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα.
Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων
Περιγραφή
Η στήλη, της οποίας διακοσμητικό στοιχείο αποτελεί το ανάγλυφο, είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο Πεντέλης. Έχει συνολικό ύψος 1,65 μέτρα, και πλάτος 52 ως 55 εκατοστά. Η ανάγλυφη παράσταση περιβάλλεται από προεξέχον οριζόντιο επιστύλιο που υποστηρίζεται από δύο πλάγιες λεπτές παραστάδες με κορωνίδα. Παρουσιάζει τη θεά Αθηνά στα δεξιά και τη θεά Ήρα στα αριστερά. Η Αθηνά σφίγγει το χέρι της Ήρας. Κάτω από το ανάγλυφο είναι σκαλισμένα τρία Αθηναϊκά ψηφίσματα της Βουλής και του δήμου των Αθηναίων, τα οποία έχουν πλήρως μελετηθεί και μεταφραστεί.
Φέρει τις εξής επιγραφές: «ΚΗΦΙΣΟΦΩΝ ΠΑΙΑΝΕΥΣ ΕΓΡΑΜΜΑΤΕΥΕ» και «ΣΑΜΙΟΙΣ ΟΣΟΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟ ΤΟ ΑΘΗΝΑΙ ΩΝ ΕΓΕΝΟΝΤΟ».
Ελένη της Αυστρίας (1903-1924)
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Αλβέρτο, διάδοχο Πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης. Η Ελένη απεβίωσε 21 ετών και 4 έτη μετά, το 1928 ο Αλβέρτος νυμφεύτηκε την αδελφή της Ρόζα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1923 τον Φίλιππο Αλβέρτο, διάδοχο Πρίγκιπα (μετά τιτουλάριο Βασιλιά) της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνο:
Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων
Ερμηνεία
Το ανάγλυφο ανήκει στην τάξη των διακοσμητικών καλλιτεχνημάτων, που χρησίμευαν ως συμπληρωματικό ή επεξηγητικό στοιχείο στήλης ψηφίσματος. Ως γνωστό, η θεά Αθηνά αντιπροσωπεύει την πόλη της Αθήνας, ενώ η θεά Ήρα ήταν η προστάτιδα της Σάμου. Η συμβολική χειραψία επιβεβαιώνει την εκτίμηση των Αθηναίων προς τους πιστούς συμμάχους και αποδεικνύει τη συμμαχία μεταξύ των δύο πόλεων.
Ελένη της Αυστρίας (1903-1924)
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Κάτω Νευροκόπι
thumb|Ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου στο Κάτω Νευροκόπι. Το Κάτω Νευροκόπι είναι κωμόπολη της Μακεδονίας, και έδρα του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου ενώ έχει πληθυσμό 2.157 κατοίκους (2011). Διοικητικά ανήκει στη Περιφερειακή Ενότητα Δράμας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1992
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1992 (αγγλικά: 1992 10m European Shooting Championships) ήταν η 22η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη, στο Ουγγαρία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών, 3 εφήβων και 2 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ενωμενη Ομάδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών κατακτώντας 2 χρυσά και 3 ασημένια μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Γιουγκοσλαβία με 2 χρυσά και την τρίτη η Βουλγαρία με 1 χρυσό και 1 ασημένιο μετάλλιο.
Κάτω Νευροκόπι
Το Κάτω Νευροκόπι βρίσκεται στο κέντρο του ομώνυμου οροπεδίου, βορειοδυτικά της Δράμας σε απόσταση 47χλμ. από το κέντρο της. Απέχει 12 χλμ. από τα σύνορα της Βουλγαρίας, όπου και βρίσκεται το τελωνείο Εξοχής. Το παλαιό όνομα της κώμης ήταν Ζύρνοβο και μετονομάστηκε σε Κάτω Νευροκόπι από τους Έλληνες του Άνω Νευροκοπίου (σήμερα στη Βουλγαρία) που προσέφυγαν εκεί μετά τη συνθήκη του Νεϊγύ.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1992
Ανδρών
1990 | 1991 | 1992 | 1994 | 1995
Κάτω Νευροκόπι
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή του Κάτω Νευροκοπίου έχει κατοικηθεί από την Παλαιολιθική περίοδο. Οι κάτοικοι κατά την Αρχαϊκή εποχή είχαν επαφές με τα κεντρικά Βαλκάνια, αλλά και με τα παράλια της Μακεδονίας και Θράκης. Οι φυλές που κατοικούσαν ήταν Θρακικές, κυρίως Οδομάντες και Ηδωνοί. Η περιοχή του λεκανοπεδίου του Κάτω Νευροκοπίου κατακτήθηκε από το Φίλιππο Β΄. Μετά τη Μάχη των Φιλίππων, το 42 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, Ρωμαίοι. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, υπήρχαν μεγάλα κτήματα, ιδιωτικά και μοναστικά. Μετά τον 7ο αιώνα η περιοχή δέχτηκε κύματα σλαβικών επιδρομών από το Βορρά.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1992
Γυναικών
1990 | 1991 | 1992 | 1994 | 1995
Κάτω Νευροκόπι
Ιστορία
Το 1383 κατακτήθηκε η περιοχή από τους Οθωμανούς και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μουσουλμάνοι. Το 1530 είχε 385 χριστιανικά και 219 μουσουλμανικά νοικοκυριά.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1992
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1992 Κατηγορία:Βουδαπέστη
Κάτω Νευροκόπι
Ιστορία
Το 1870 ιδρύθηκε η Βουλγαρική εξαρχία και μια μακρά περίοδος εθνικών ανταγωνισμών λαμβάνει χώρα και στο Κάτω Νευροκόπι. Το 1882 ξεκίνησε η προσπάθεια της Ελληνικής πλευράς να αμυνθεί στις Βουλγαρικές αξιώσεις με τη βοήθεια της ελληνορθόδοξης Μητρόπολης. Οι εξαρχικοί του Κάτω Νευροκοπίου διεκδίκησαν το ναό του Αγίου Δημητρίου. Το 1899 οι εξαρχικοί προκάλεσαν επεισόδια για τον έλεγχο του ναού και η Οθωμανική διοίκηση αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία του. Το Πάσχα του 1901 οι Οθωμανική διοίκηση επέτρεψε την επαναλειτουργία του ναού με τη συμφωνία της εναλλάξ λειτουργίας σε ελληνικά και βουλγαρικά, αλλά το Πάσχα του 1902 λόγω της συνέχισης των επεισοδίων, ο ναός ξανάκλεισε. Την επόμενη χρονιά, Βούλγαροι κομιτατζήδες ανέλαβαν ένοπλη δράση στην περιοχή προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Τότε δολοφονήθηκε και ο δάσκαλος Θωμάς Παπαγεωργίου. Στην κορύφωση του Μακεδονικού Αγώνα, τον Οκτώβριο του 1903, με πρωτοβουλία του μητροπολίτη Δράμας, ο ναός του Αγίου Δημητρίου λειτούργησε ξανά, ενόψει της γιορτής του ομώνυμου αγίου με συμμετοχή πατριαρχικών και εξαρχικών. Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου όμως, ένοπλη ομάδα 30 κομιτατζήδων επιτέθηκαν στο ναό και συνέλαβαν τους Έλληνες εκκλησιαστικούς επιτρόπους Ιωάννη Ζαφειρίου, Νικόλαο Γερμανό, το γιο του Γεώργιο Γερμανό και το δάσκαλο Κωνσταντίνο Χρηστίδη, τους οποίους εκτέλεσαν. Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1906, σώμα 300 κομιτατζήδων περικύκλωσαν το Κάτω Νευροκόπι και μετά από τρίωρη επίθεση δολοφόνησαν τους Έλληνες προύχοντες.
Ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε την κωμόπολη στις 4 Ιουλίου του 1913. Τα επόμενα χρόνια, και μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών, στο Κάτω Νευροκόπι κατέφυγαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι μετανάστευσαν στην Τουρκία σύμφωνα με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών ενώ, μέχρι το 1932, 324 εξαρχικές οικογένειες μετανάστευσαν στη Βουλγαρία.
Την 1η Απριλίου του 1927 η κωμόπολη μετονομάστηκε από Ζύρνοβο σε Κάτω Νευροκόπι.
Προσωπικότητες
Από την περιοχή του σημερινού Δήμου Νευροκοπίου κατάγονταν πολλοί επιφανείς αγιογράφοι του 19ου αιώνα, όπως ο Στέργιος Γεωργιάδης και ο Γεώργιος Ζυρνοβίτης (από το Κάτω Νευροκόπι) και ο Δημητρίου (από το Κατάφυτο), οι οποίοι αγιογράφησαν τις εκκλησίες της περιοχής: στην κώμη του Κάτω Νευροκοπίου και στα χωριά Δασωτό, Κάτω Βροντού, Περιθώρι, Λευκόγεια, Παγονέρι, Βώλακα, Ακρινό, Λιβαδάκι, Οχυρό, Εξοχή, Βαθύτοπο και Γρανίτη, την περίοδο 1812-1890.
Οι κάτοικοι της περιοχής συμμετείχαν ενεργά στους αγώνες για τη Μακεδονία κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα. Σπουδαιότεροι Μακεδονομάχοι ήταν ο Ιωάννης Αβριώνης από το Περιθώρι, ο Δημήτριος Πέντσας από το Παγονέρι και ο Άρμεν Κούπτσιος από το Βώλακα. Άλλη προσωπικότητα της περιοχής ήταν ο Χρήστος Τάσκας από το Παγονέρι που έδρασε ως οπλαρχηγός των αντιστασιακών σωμάτων κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Στο Κάτω Νευροκόπι γεννήθηκε ο Επίσκοπος Ρωγών Φιλόθεος Θεοδωρόπουλος που διακονεί ως βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών.
Κλίμα
Το Κάτω Νευροκόπι βρίσκεται 42 χλμ. από τη Δράμα και έχει ηπειρωτικό κλίμα με δροσερά καλοκαίρια και χαρακτηριστικά ψυχρούς χειμώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου