cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαύρος Κεραυνός (τηλεοπτική σειρά)
Μάρκετινγκ
Στις 29 Μαρτίου 2017, η CW κυκλοφόρησε την πρώτη διαφημιστική εικόνα του Cress Williams ως Jefferson Pierce στο επίσημο κοστούμι του υπερήρωα Black Lightning. Στις 18 Μαΐου, κυκλοφόρησε το πρώτο τρέιλερ για τη σειρά. Το κύριο cast που επιβεβαιώθηκε εκείνη τη στιγμή, καθώς και οι εκτελεστικοί παραγωγοί Salim Akil και Mara Brock Akil παρακολούθησαν το 2017 στο Σαν Ντιέγκο Comic-Con International στις 22 Ιουλίου για να προωθήσουν τη σεζόν. Στις 12 Δεκεμβρίου, η CW κυκλοφόρησε βασική τέχνη για τη σειρά με τη μορφή της πρώτης διαφημιστικής αφίσας της σεζόν με τους Williams, China Anne McClain και Nafessa Williamsως χαρακτήρες τους. Στις 4 Ιανουαρίου 2018, η τηλεόραση CW και Warner Bros κυκλοφόρησαν την πρώτη ματιά στη Nafessa Williams ως Anissa Pierce στο επίσημο κοστούμι υπερήρωών της Thunder. Στις 25 Μαρτίου, οι παραγωγοί και συγγραφείς της σεζόν παρακολούθησαν το WonderCon του 2018 και παρακολούθησαν το επεισόδιο "Sins of the Father: The Book of Redemption" στο πάνελ τους πριν από το επίσημο ντεμπούτο του στο The CW. Το κύριο καστ της δεύτερης σεζόν καθώς και οι Akils παρακολούθησαν το San Diego Comic-Con International στις 21 Ιουλίου για να προωθήσουν τη σεζόν. Το πρώτο τρέιλερ της σεζόν κυκλοφόρησε στις 6 Σεπτεμβρίου. Στις 13 Δεκεμβρίου, η CW κυκλοφόρησε την πρώτη διαφημιστική εικόνα της Κίνας Anne McClain ως Jennifer Pierce στο επίσημο κοστούμι του υπερήρωα Lightning. Αρκετά από τα κύρια μέλη της τρίτης σεζόν παρακολούθησαν το San Diego Comic-Con International στις 20 Ιουλίου 2019 για να προωθήσουν τη σεζόν. Το πρώτο τρέιλερ της σεζόν κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Warner Bros. Television Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του The CW
Κυπριακές προεδρικές εκλογές 2023
Οι κυπριακές προεδρικές εκλογές του 2023 ήταν οι δέκατες τρίτες προεδρικές εκλογές της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Το πολίτευμα της Κύπρου είναι Προεδρική δημοκρατία και ο Πρόεδρός της, που εκλέγεται άμεσα από τον λαό για πενταετή θητεία, είναι αυτός που σχηματίζει και προεδρεύει της κυβέρνησης.
Ξεκινά την ημέρα εγκαταστάσεώς του ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, όπου ο εκλεγμένος πρόεδρος δίνει τη νενομισμένη διαβεβαίωση.
Νικητής του β' γύρου των εκλογών, στις 12 Φεβρουαρίου 2023, ήταν ο Νίκος Χριστοδουλίδης που επικράτησε έναντι του Ανδρέα Μαυρογιάννη. Διαδέχθηκε τον Νίκο Αναστασιάδη ως ο 8ος πρόεδρος στην ιστορία της χώρας.
Εκλογικό σύστημα
Για να ανακηρυχθεί ένας υποψήφιος, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρέπει να εξασφαλίσει πάνω από το 50% των έγκυρων ψήφων. Σε περίπτωση που αυτό δεν επιτευχθεί, διεξάγεται μια επαναληπτική εκλογή, την αντίστοιχη μέρα της επόμενης εβδομάδας, στην οποία συμμετέχουν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι. Νικητής είναι αυτός που θα κερδίσει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων.
Σε περιόδους κατά τις οποίες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί προσωρινά να εκτελέσει τα καθήκοντά του, τον αντικαθιστά ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Α' γύρος
Κατά τον α' γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 5 Φεβρουαρίου 2023, ο Νίκος Χριστοδουλίδης έλαβε την πρώτη θέση, με ποσοστό 32,04% των ψήφων.
Κατά το β' γύρο, που θα διεξαχθεί στις 12 Φεβρουαρίου, θα αναμετρηθεί με τον δεύτερο σε ψήφους, Ανδρέα Μαυρογιάννη, που έλαβε 29,60%. Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ήρθε τρίτος με ποσοστό 26,11%.
Β' γύρος
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός αποφάσισε τη σύγκλιση του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου για να συζητηθούν οι προεδρικές εκλογές και απηύθυνε κάλεσμα και στους δύο υποψηφίους. Απόφαση του ΔΗΣΥ ήταν η ψήφος κατά συνείδηση για τον β' γύρο και η σύγκληση έκτακτου εκλογικού συνεδρίου για την προεδρία και την ηγεσία του κόμματος.
Ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης αποφάσισε να στηρίξει τον Ανδρέα Μαυρογιάννη στον δεύτερο γύρο.
Ο Γιώργος Κολοκασίδης ανακοίνωσε ότι δεν θα στηρίξει κάποιον από τους δύο υποψηφίους του β' γύρου.
Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης ανακοίνωσε ως νέο Υπουργό Οικονομικών. σε περίπτωση εκλογής του, τον Χαράλαμπο Προύντζο.
Ο απερχόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, με ανακοίνωσή του ανέφερε ότι δεν στηρίζει κανένα εκ των δύο υποψηφίων και καταδίκασε το κλίμα διχασμού και εμφύλιας διαμάχης που επικρατεί εντός ΔΗΣΥ.
Νικητής του β' γύρου αναδείχθηκε ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος εκλέχθηκε στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας με ποσοστό 51,9%, έναντι 48,1% του Ανδρέα Μαυρογιάννη.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των εκλογών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακές προεδρικές εκλογές Κυπρος
Δημήτρης Καιρίδης
Ο Δημήτρης Καιρίδης (Καβάλα, 1969) είναι Έλληνας καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας από το 2019, ο οποίος υπηρετεί ως υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καβάλα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1991. Αργότερα πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Δίκαιο και τη Διπλωματία, στη Σχολή Fletcher, στο Πανεπιστήμιο Ταφτς.
Από το 1999 έως το 2001 ήταν λέκτορας στο τμήμα Βαλκανικής Πολιτικής, στη Σχολή Πολιτικών Επιστηµών John F. Kennedy School of Government, του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 2001 εκλέχθηκε Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεως στο Τµήµα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας ενώ το 2008 έγινε Αναπληρωτής στο ίδιο τμήμα. Το 2012 εκλέχθηκε Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, στο Τµήµα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, του Παντείου Πανεπιστημίου.
Την περίοδο 2005 έως 2007 εργάστηκε ως chair-holder στην έδρα Έδρα Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» στο Πανεπιστήμιο Ταφτς.
Από το 1996 μέχρι το 2001 ήταν Διευθυντής του Προγράμματος Κόκκαλη για τη Νοτιοανατολική και την Κέντρο-Ανατολική Ευρώπη, στο Kennedy School, του Πανεπιστήμιου Harvard ενώ έχει διατελέσει και διευθυντής του Ιδρύματος Κόκκαλη στην Αθήνα. Από το 2007 είναι Επιστημονικός Σύμβουλος στο Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής».
Πολιτική
Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Μετά από πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής στη Β1' Εκλογική Περιφέρεια Βόρειου Τομέα Αθηνών όπου και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής, συγκεντρώνοντας 29.097 σταυρούς προτίμησης.
Σε ένα σεμινάριο ενός ανοιχτού πανεπιστημίου το 2018 ο Καιρίδης είχε δηλώσει μεταξύ άλλων ότι είναι «μύθος» ότι «οι Έλληνες έχουν υπάρξει θύματα εθνοκαθάρσεων, γενοκτονιών» και ότι «ξαφνικά εμφανίζεται η Ποντιακή Γενοκτονία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 για πολύ συγκεκριμένους λόγους». Η δημοσίευση των θέσεων του Καιρίδη τον Απρίλιο του 2019 προκάλεσε την αντίδραση ποντιακών οργανώσεων και η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων ζήτησαν την αποπομπή του από το ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Αντιδράσεις προκάλεσαν και άλλες δηλώσεις του, όπως ότι οι Έλληνες είναι «παιδιά των Οθωμανών» και «τεχνητό έθνος [όπως] και οι Μακεντόνσκι». Ο ίδιος απάντησε ότι υπήρξε διαστρέβλωση των απόψεών του και ότι μιλούσε για την πολιτική χρήση της ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Πιτυούς Χίου
Το Πιτυός, είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βόρειο τμήμα της, με πληθυσμό 257 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 450 μέτρα (κέντρο οικισμού 440) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 27 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Διοικητικά η Πιτυούς υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (Πιτυούντος), της Δημοτικής Ενότητας Καρδαμύλων του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του χωριού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Τοπωνυμικά-ιστορικά
Το Πιτυός είναι αρχαίο χωριό, αναφερόμενο από τον Ψευδοηρόδοτο, ο οποίος το αποκαλεί Πίτυν (η Πίτυς), όπως και ο Κοραής. Σύμφωνα με τον σχετικό μύθο, κάποτε έφθασε στο χωριό περιπλανώμενος ο Όμηρος, και ενώ κοιμόταν στο ύπαιθρο τη νύχτα, έπεσε πάνω του «καρπός της πίτυος», δηλαδή ένα κουκουνάρι. Το χωριό λοιπόν ονομάσθηκε έτσι από την αρχαία ελληνική λέξη πίτυς, που σημαίνει πεύκο. Ας σημειωθεί ότι «Πιτυούσσα» στην αρχαιότητα ήταν μία ονομασία για ολόκληρη τη Χίο, εξαιτίας των πολλών πεύκων της. Πιτυούς αναφέρεται το χωριό στο χρυσόβουλο του Μιχαήλ Παλαιολόγου (13ος αιώνας). Ο κάτοικος του χωριού αποκαλείται Πιτυανός (θηλ. Πιτυανή).
Πιθανότατα το Πιτυός δημιουργήθηκε, όπως και άλλα χωριά της Χίου (βλ. π.χ. Ελάτα), από τη συνένωση προϋπαρχόντων μικρότερων οικισμών, απλωμένων στη γύρω περιοχή, σύμφωνα και με σχετική παράδοση. Συνοικίες του χωριού αναφέρονται ο Μάκελλος και ο Πύργος (βλ. την υποενότητα).
Το Πιτυός υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Καρδαμύλων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Από το Πιτυός κατάγεται ο Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης που μαρτύρησε το 1807 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας και ένας μεγάλος ναός, αφιερωμένος στον Άγιο βρίσκεται στην είσοδο του χωριού. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») του Πιτυούς τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, ενώ σημαντικός είναι και ο ναός της Αγίας Παρασκευής στο κέντρο του χωριού, κτισμένος το 1817. Στο πανηγύρι της, στις 14 Οκτωβρίου, κατά το έθιμο προσφέρεται κατσικοπίλαφο. Παλαιοί ναοί στο χωριό αφιερωμένοι στην Παναγία είναι η Παναγία Φανερωμένη (με ομώνυμη γειτονιά), η Σπηλιωτίνα και η Θεοτοκίνα- Ζωοδόχος Πηγή. Παλαιοί χριστιανικοί ναοί-εξωκκλήσια στην περιοχή του χωριού είναι η Αγία Κυριακή, ο Άγιος Ισίδωρος, ο Άγιος Ιωάννης, ο Προφήτης Ηλίας, ο Ταξιάρχης, ο Άγιος Δημήτριος, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Μάρκος, η Υπαπαντή και ο Άγιος Παντελεήμων.
Πηγές
Πιτυους Κατηγορία:Δήμος Χίου
Μπαλίστα
Ο Μπαλ(λ)ίστα, λατιν.: Bal(l)ista', (απεβ. π. 261), επίσης γνωστός στις πηγές με το όνομα "Κάλλιστος", ήταν ένας από τους Τριάντα Τυράννους της -όχι πολύ αξιόπιστης- Ιστορίας των Αυγούστων και υποστήριξε την εξέγερση των Mακριανών εναντίον του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|206x206εσ| Ο Μπαλίστα ως Pius Felix AVGustus από την "[[Γκιγιόμ Ρουιγ|Πινακοθήκη εικόνων διασήμων (Promptuarii iconum insigniorum)"]] Ο Μπαλίστα ήταν ο πραιτοριανός έπαρχος υπό τον Βαλεριανό. Αφού η Περσική Αυτοκρατορία νίκησε και συνέλαβε αυτόν τον Αυτοκράτορα στη μάχη της Έδεσσας, ένα σώμα Ρωμαϊκών στρατευμάτων συγκεντρώθηκε από έναν αξιωματικό των οικονομικών, τον Mακριανό τον Πρεσβύτερο και τον Μπαλίστα. Μαζί, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, με τον Οδαίναθο, τον κύριο της Παλμύρας, κατατρόπωσαν τον Περσικό στρατό, που επέστρεφε από επιδρομή στην Κιλικία. Τότε ο Μακριανός ο Πρεσβύτερος ανακήρυξε αυτοκράτορες τους γιους του, τον Μακριανό τον Νεότερο και τον Κουίετο.
Έμεινε με τον Κουίετο στην Ανατολή, ενώ ο Μακριανός και ο μεγαλύτερος γιος του κινήθηκαν με το στρατό εναντίον της Δύσης. Στα Βαλκάνια, ο Μακριανός κατατροπώθηκε από τον διοικητή του ρωμαϊκού ιππικού, Αυρέολο, στρατηγό πιστό στον Γαλλιηνό, και σκοτώθηκε. Στη συνέχεια, σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, ο Γαλλιηνός κάλεσε τον Οδαίναθο να στραφεί εναντίον των πρώην συμμάχων του, Μπαλίστα και Κουίετου. Ούτε ο χρόνος, ούτε ο τρόπος τού τέλους τού Μπαλίστα μπορεί να εξακριβωθεί με βεβαιότητα, αλλά πιστεύεται ότι συνέβη περίπου τον Νοέμβριο του 261, και ότι εκτελέστηκε από τον Oδαίναθο. Μία άλλη πρόταση είναι, ότι σκοτώθηκαν από τους δικούς τους άνδρες στην Έμεσα.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Ο Μπαλίστα, με το όνομα Marcus Clodius Balista είναι ο ήρωας της σειράς Πολεμιστής της Ρώμης του Χάρυ Σάιντμποτομ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Έπαρχοι πραιτωρίων Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Ροβέρτος Β΄ του Λούμπιν
Ο Ροβέρτος Β΄, πολων. Ruprecht II lubiński (1396/1402 - 24 Αυγούστου 1431) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λούμπιν/Λύμπεν και του Χόινουφ/Χάυναου (από το 1419/20).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Θ΄ δούκα του Λούμπιν, Χόινουφ, Ολάβα, Μπζεγκ και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Πσεμύσλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες.
Έπειτα από το τέλος του πατέρα του το 1419/20, ο Ροβέρτος Β΄ κληρονόμησε τα δουκάτα του Λούμπιν και του Χόινουφ. Οι μικρότεροι αδελφοί του Βεντσέσλαος Γ΄ και Λουδοβίκος Γ΄ έλαβαν από κοινού τα δουκάτα της Ολάβα και του Νιέμτσα.
Το 1422 χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου στην Πολωνία, Βοημία και Μοραβία. Το 1423 απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Γ΄ και τον κληρονόμησε ο Λουδοβίκος Γ΄. Ο Ροβέρτος Β΄ απεβίωσε 29 ετών άγαμος το 1431 και τα δουκάτα του περιήλθαν επίσης στον Λουδοβίκο Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αγάθων (γιος του Φιλώτα)
Ο Αγάθων (έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.) ήταν γιος του Μακεδόνα Φιλώτα και αδελφός του Παρμενίωνα και του Ασάνδρου, στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Βιογραφία
Παραδόθηκε ως όμηρος στον Αντίγονο το 313 π.Χ. από τον αδελφό του Άσανδρο, που ήταν σατράπης της Καρίας, αλλά τον πήρε πάλι πίσω ο Άσανδρος σε λίγες μέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Ασπρόχωμα Μεσσηνίας
Το Ασπρόχωμα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 586 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Το Ασπρόχωμα βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Στα όρια Ασπροχώματος και Καλαμάτας βρίσκεται και το εργοστάσιο της Καπνοβιομηχανίας Καρέλια.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ασπροχώματος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,430 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ακοβίτικα, Καγκαρέικα, Καλάμι, Κατσίκοβο και Λαγκάδα-Δημητρακοπουλέικα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Παγίδα Χίου
Η Παγίδα είναι μικρό χωριό και Μαστιχοχώρι της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο νότιο τμήμα της, με πληθυσμό 129 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 150 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 19 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του χωριού είναι πλάτος 38°15,5΄ Βόρειο και μήκος 26°05΄ Ανατολικό. Είναι χτισμένο στην εύφορη λοφώδη περιοχή της νοτιοανατολικής Χίου. Τα κοντινότερα χωριά σε ευθεία γραμμή είναι κατά σειρά η Κοινή προς τα νοτιοδυτικά (1 χιλιόμετρο), η Έξω Διδύμα προς τα βόρεια (1,3 χιλιόμετρα) και το Βουνό. Από τη θάλασσα απέχει 2,2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, ακριβώς προς τα ανατολικά. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, με βασικές καλλιέργειες αυτές του μαστιχόδεντρου και της ελιάς.
Διοικητικά η Παγίδα υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Ιωνίας του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82102.
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Παγίδας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Τοπωνυμικά-ιστορικά
Μέχρι τον 19ο αιώνα το χωριό χωριζόταν σε Μέσα Παγίδα και Έξω Παγίδα, κατά τα γειτονικά χωριά Μέσα και Έξω Διδύμα. Ο κάτοικος του χωριού αποκαλείται Παγιδούσης στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα (και το θηλ. Παγιδούσαινα), από την παραφθορά του οποίου προέκυψε κατά πάσα πιθανότητα το χιακό επώνυμο «Παϊδούσης». Το παλαιό χωριό ισοπεδώθηκε από τον μεγάλο σεισμό της Χίου το 1881.
Η «Παναγιά το Ρουχούνι» είναι βυζαντινή μονή σε κατάφυτη τοποθεσία με νερά, βορειοανατολικά του χωριού και σε απόσταση μικρότερη του χιλιομέτρου. Σύμφωνα με μια πηγή, Ρουχούνι ήταν το όνομα του παλαιού οικισμού του Καταρράκτη, πριν τη μεταφορά του χωριού αυτού στην παραλία.
Παλαιοί χριστιανικοί ναοί στο χωριό ήταν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Κωνσταντίνου. Ο σημερινός ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Παγίδας τιμάται στο όνομα των Ταξιαρχών. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Νενήτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Φραντς Καρλ Ασάρ
Ο Φραντς Καρλ Ασάρ (Franz Karl Achard, 28 Απριλίου 1753 – 20 Απριλίου 1821) ήταν Γερμανός (Πρώσος) χημικός, γεωεπιστήμονας, φυσικός και βιολόγος. Η κύρια ανακάλυψή του ήταν η παραγωγή ζάχαρης από ζαχαρότευτλα.
Βίος και έργο
Ο Ασάρ γεννήθηκε στο Βερολίνο, γιος του ιεροκήρυκα Μαξ Γκιγιόμ Ασάρ, απογόνου Ουγενότων προσφύγων, και της συζύγου του Μαργκερίτ Ελιζαμπέτ (Ρουπέρ). Σπούδασε φυσική και χημεία στο Βερολίνο. Το ενδιαφέρον του για τη διύλιση ζάχαρης άρχισε να αναπτύσσεται μέσω του πατριού του. Σε ηλικία 20 ετών, ο Ασάρ μπήκε στον «Κύκλο των Φίλων των Φυσικών Επιστημών» και γνώρισε τον Αντρέας Ζίγκισμουντ Μάργκραφ, τότε διευθυντή των φυσικών τάξεων στη Βασιλική Ακαδημία Επιστημών. Ο Ασάρ μελέτησε πολλά θέματα, όπως η μετεωρολογία, η ψύξη της εξάτμισης, ο ηλεκτρισμός, η τηλεγραφία, η βαρύτητα, τα αλεξικέραυνα, και δημοσίευσε στα γερμανικά και τα γαλλικά.
Ο Ασάρ ήταν ευνοούμενος του βασιλιά Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας και αναφερόταν απευθείας στον βασιλιά για τις έρευνές του δύο φορές την εβδομάδα. Σχετικά με μια μελέτη για την επίδραση του ηλεκτρισμού στις διανοητικές ικανότητες, ο Φρειδερίκος Β΄ φέρεται να ανέφερε: Αν είναι σε θέση να δώσει επιχειρήματα στους ημιμαθείς στα πρωσικά μου κρατίδια χρησιμοποιώντας τον ηλεκτρισμό, τότε αξίζει περισσότερο από το ίδιο του το βάρος σε χρυσό.
Το 1776 ο Ασάρ εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου. Το 1778, ο Ασάρ εξελέγη μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Επιστημών Λεοπολντίνα. Μετά τον θάνατο του Μάργκραφ το 1782, ο Ασάρ έγινε διευθυντής των φυσικών τάξεων της ακαδημίας. Το 1782 εξελέγη εξωτερικό μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών.
Για τις ανακαλύψεις του στον εγκλιματισμό του καπνού στη Γερμανία, ο βασιλιάς του χορήγησε ισόβια σύνταξη 500 τάλερ. Ο Ασάρ έχαιρε επίσης της εκτίμησης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.
Ο Ασάρ επανέφερε την ανακάλυψη του Μάργκραφ το 1747 ότι τα ζαχαρότευτλα περιείχαν ζάχαρη και επινόησε μια διαδικασία για την παραγωγή ζάχαρης από ζαχαρότευτλα. Από το 1789 φύτεψε διάφορα ζαχαροφόρα φυτά στην έπαυλή του στο Κάουλσντορφ κοντά στο Βερολίνο. Σύντομα προτίμησε τα ζαχαρότευτλα λόγω της αποτελεσματικότητάς τους. Τον επόμενο χρόνο μελέτησε διάφορες ποικιλίες τεύτλων και την επίδραση των λιπασμάτων. Η έρευνα διακόπηκε όταν το αρχοντικό του Κάουλσντορφ κάηκε και έπρεπε να πουληθεί. Ο Ασάρ συνέχισε αργότερα στην έπαυλη Französisch Buchholz.
Το 1801, με την υποστήριξη του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄, άνοιξε το πρώτο διυλιστήριο ζαχαρότευτλων στο Γκουτ Κούνερν κοντά στο Στάιναου της Σιλεσίας στην Πρωσία. Το 1802, το διυλιστήριο επεξεργάστηκε 400 τόνους τεύτλων με βαθμό απόδοσης 4%. Σύντομα κατασκευάστηκαν και άλλα διυλιστήρια από τους μαθητές του Γιόχαν Γκότλομπ Ναθούσιους και Μόριτς Φράιχερ φον Κόπι. Το 1807 το εργοστάσιο του Ασάρ κάηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και το 1810 ανοικοδομήθηκε σε μικρή κλίμακα. Τα εμπάργκο του Ναπολέοντα κρατούσαν τις εισαγωγές ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο μακριά από τη Γερμανία και έτσι η καλλιέργεια και ο εξευγενισμός ζαχαρότευτλων απέκτησε μεγάλη σημασία για την πρωσική κυβέρνηση. Διυλιστήρια δημιουργήθηκαν επίσης στη Βοημία, στο Άουγκσμπουργκ και το 1811 στη Γαλλία. Η ίδια η Γαλλία κατασκεύασε πολλά διυλιστήρια και μόνο τα επόμενα χρόνια ξεπεράστηκε από την Πρωσία.
Οι Άγγλοι έμποροι ζάχαρης προσέφεραν στον Ασάρ 200.000 τάλερ για να κηρύξει τα πειράματά του αποτυχημένα, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Με την ανακάλυψη του Ασάρ, η ζάχαρη δεν ήταν πλέον προϊόν πολυτελείας, αλλά η τοπική παραγωγή έγινε αναγκαιότητα, λόγω των εμπάργκο. Ο Ασάρ δίδαξε μαθήματα για να έχει μεγάλο αριθμό καλλιεργητών ζαχαρότευτλων και τα ειδικά αναπτυγμένα ζαχαρότευτλα έγιναν διαθέσιμα για όλους. Ο Ασάρ περιέγραψε τα ζαχαρότευτλα ως «ένα από τα πιο πλούσια δώρα που η θεϊκή γενναιοδωρία είχε απονείμει στον άνθρωπο στη γη».
Το 1794, ο Ασάρ κατασκεύασε έναν οπτικό τηλέγραφο μεταξύ Σπάνταου και Μπελβού. Η συσκευή αυτή είχε εφευρεθεί μόλις ένα χρόνο πριν από τον Κλωντ Σαπ.
Λόγω των οικονομικών δυσχερειών του Ασάρ ως αποτέλεσμα διαφόρων πυρκαγιών το 1807, τα διυλιστήρια του κηρύχθηκαν σε πτώχευση το 1815. Πέθανε πάμπτωχος το 1821 στο Βολάου. Το έργο της ζωής του συνεχίστηκε κυρίως από Γάλλους βιομηχάνους, όπως στα διυλιστήρια του Ματίας Κριστιάν Ραμπεθγκέ. Στα μέσα του 19ου αιώνα στην Αμερική, ο εγγονός του Ασάρ, Άντον Γουίλιαμ Βάλντεμαρ Ασάρ, προώθησε με επιτυχία την παραγωγή ζάχαρης από τεύτλα στο Μίσιγκαν, όπως αναφέρει ένας μεταγενέστερος απόγονος, ο Εμίλ Λόκγουντ, γιο της Μαμπέλ Πωλίν Ασάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών
Αρχόσαυρος
Βιβλιογραφία
Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 11, σελίδα 284. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα. Κατηγορία:Δεινόσαυροι
Τιβέριος Ιούλιος Ασπούργος
Ο Tιβέριος Ιούλιος Ασπούργος ο Φιλορωμαίος, λατιν.: Τiberius Julius Aspurgus (άκμασε το β΄ ήμισυ του 1ου αι. π.Χ. και το α΄ ήμισυ του 1ου αι. μ.Χ., απεβ. 37/38) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν πρίγκιπας και μετά βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου (ό,τι είχε μείνει από το βασίλειο του Πόντου).
Ιστορία
Ο Ασπούργος ήταν γιος τού Ασάνδρου, ηγεμόνα του βασιλείου του Βοσπόρου και της Δύναμης των Μιθριδατιδών, κόρης του Φαρνάκη Β΄ του Πόντου. Ήταν λοιπόν εγγονός τού προηγούμενου -ως Ρωμαίου πελάτη- βασιλιά τού Πόντου, Φαρνάκη Β΄ και τής Σαρμάτισσας συζύγου του.
Το 17 π.Χ. ο Άσανδρος απεβίωσε από εκούσια πείνα, από απόγνωση σε ηλικία 93 ετών, επειδή είδε τα στρατεύματά του να τον εγκαταλείπουν για τον Ρωμαίο σφετεριστή, Σκριβόνιο. Μετά ο Σκριβόνιος προσποιήθηκε ότι ήταν συγγενής της Δύναμης, ώστε να μπορέσει να καταλάβει τον θρόνο τού Aσάνδρου και να γίνει βασιλιάς. Η Δύναμη αναγκάστηκε να παντρευτεί τον Σκριβόνιο (ως 2ο σύζυγό της). Ο Ρωμαίος πολιτικός Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας ανακάλυψε την εξαπάτηση του Σκριβόνιου και παρενέβη, διορίζοντας τον Πολέμωνα Α΄ ως νέο βασιλιά του Βοσπόρου. Τότε η Δύναμη παντρεύτηκε τον Πολέμωνα Α΄, που έτσι έγινε πατριός του Ασπούργου. Ο Δύναμη απεβίωσε το 14 π.Χ. και ο Πολέμων Α΄ βασίλευσε μέχρι το τέλος του το 8 π.Χ.
Οικογένεια
Ο Ασπούργος βασίλευσε μέχρι το τέλος του το 37 ή το 38 μ.Χ. Μετά το τέλος του, ο Ασπούργος άφησε τη σύζυγό του Γηπαίπυρη και δύο γιους, τον Μιθριδάτη και τον Κότυ Α΄. Η Γηπαίπυρη διαδέχθηκε τον σύζυγό της ως μοναδική ηγεμόνας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Σεπτίμιος Αντίοχος
Ο Σεπτίμιος Αντίοχος, λατιν.: Septimius Antiochus, (απεβ. μετά το 273) ήταν Ρωμαίος σφετεριστής στη Συρία κατά τον 3ο αι.
Το 272 μ.Χ. ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός είχε νικήσει το αποσχισθέν βασίλειο της Παλμύρας. Ο βασιλιάς του Βαμπάλαθος και η μητέρα του Ζηνοβία βρέθηκαν αιχμάλωτοι στη Ρώμη. Το 273 μ.Χ. άλλη μία εξέγερση κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας ξεκίνησε στην Παλμύρα. Οι επαναστάτες προσέγγισαν αρχικά τον κυβερνήτη του Αυρηλιανού Μαρκελλίνο για να γίνει αυτοκράτορας, αλλά εκείνος προσποιήθηκε ότι εξέταζε την προσφορά, καθώς έστειλε μία επιστολή στον Αυρηλιανό, προειδοποιώντας για την εξέγερση. Ενώ οι επαναστάτες περίμεναν, αποφάσισαν να ενδύσουν τον Σεπτίμιο Αντίοχο, τον υποτιθέμενο γιο της Ζηνοβίας, με την πορφύρα. Λαμβάνοντας την επιστολή του Μαρκελλίνου, ο Αυτοκράτορας αντέδρασε γρήγορα και την άνοιξη του 273 η πόλη επανήλθε στη ρωμαϊκή κυριαρχία. Ο Αυρηλιανός τιμώρησε βαριά την πόλη, αλλά φέρεται να άφησε τον Αντίοχο.
Ο Αντίοχος ισχυρίστηκε, ότι καταγόταν από τη βασίλισσα Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου και τους βασιλείς της Συρίας. Υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς τη συγγένειά του με τη Ζηνοβία. Μπορεί να μη σχετίζεται με αυτή, αλλά να ισχυρίστηκε τη συγγένεια για πολιτικούς σκοπούς. μπορεί να είναι ο πατέρας της, που ονομάζεται επίσης Αντίοχος. Μπορεί να είναι όντως ένας φυσικός γιος της, ή ενδεχομένως ένας υιοθετημένος γιος της. ή μπορεί να είναι γιος της Ζηνοβίας από άλλο σύζυγο, εκτός τού Οδαίναθου, οπότε ο Σ. Αντίοχος θα ήταν αρκετά νέος, ίσως και μόλις πέντε ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Σιδηροδρομικός σταθμός του Σάουθολ
μικρογραφία|Η πινακίδα του σταθμού Σάουθολ, η οποία περιέχει το όνομα του σταθμού στα [[Αγγλική γλώσσα|αγγλικά και Παντζάμπι (στο αλφάβητο Γκουρμούχι)]] Ο Σάουθολ είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός στη Μεγάλη Δυτική κύρια γραμμή στο Σάουθολ του Λονδίνου της Αγγλίας. Βρίσκεται 14 χιλιόμετρα κάτω από τη γραμμή από το Πάντιγκτον και βρίσκεται μεταξύ των σιδηροδρομικών σταθμών Χάνγουελ προς τα ανατολικά και Χέιγιες και Χάρλινγκτον προς τα δυτικά.
Ο σταθμός διοικείται από την TfL Rail στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Crossrail. Τον Δεκέμβριο του 2018, η σιδηροδρομική υπηρεσία TfL θα επαναλανσαριστεί ως γραμμή Ελισάβετ και τον Δεκέμβριο του 2019 η υπηρεσία της γραμμής Ελισάβετ θα ανοίξει για το Ρίντινγκ και το Αεροδρόμιο Χίθροου.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Φορτηγό τρένο διέρχεται από το σταθμό Σάουθολ το 1961 δεξιά|μικρογραφία|Τρένο με αγαθά που έρχεται από το παράρτημα της αποβάθρας Μπρέντφορντ το 1961 Ο Μεγάλος Δυιτκός Σιδηρόδρομος άνοιξε την πρωτομαγιά του 1839, σχεδόν ένα έτος μετά το άνοιγμα της πρώτης σιδηροδρομικής γραμμής στις 4 Ιουνίου 1838, ανάμεσα στο Λονδίνο-Πάντινγκτον και Μέιντενχεντ Ρίβερσαϊντ (το τελευταίο είναι γνωστό ως Τάπλοου). Οι πλατφόρμες αγαθών εγκαινιάστηκαν ως μέρος του αρχικού σταθμού, αλλά έκλεισαν και δεν χρησιμοποιούνται από το 1967.
Ο σταθμός Σάουθολ έχει δίγλωσση σηματοδότηση λόγω της μεγάλης Παντζαμπικής κοινότητας στην τοπική περιοχή. Οι πινακίδες σταθμού στις πλατφόρμες περιέχουν την επιγραφή "Σάουθολ" και επίσης το "ਸਾਊਥਹਾਲ" στο Γκουρμούχι, ένα αλφάβητο που χρησιμοποιείται συνήθως για την γλώσσα Παντζάμπι. Το 2007, μετά από ζητήματα που προέκυψαν με άλλες εθνοτικές ομάδες της περιοχής, η First Great Western ανακοίνωσε ότι θα επανεξετάσει το σύστημα σηματοδότησης. Οι δίγλωσσες πινακίδες διατηρήθηκαν και εξακολουθούν να εμφανίζονται στον σταθμό.
Περιγραφή
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Σάουθολ έχει πέντε πλατφόρμες. Μία από αυτές δεν είναι αριθμημένη και χρησιμοποιείται μόνο για μεταφορά εμπορευμάτων και ειδικές εκδηλώσεις. Η πρόσβαση σε όλες τις πλατφόρμες είναι εφικτή μόνο με τις σκάλες. Σε κανονικές συνθήκες, οι πλατφόρμες 1 και 2 στις γρήγορες γραμμές και η πλατφόρμα χωρίς αριθμό δεν χρησιμοποιούνται από τους επιβάτες, ενώ οι πλατφόρμες 3 και 4 χρησιμοποιούνται από όλα τα τρένα τα οποία εξυπηρετούν το σταθμό. Στο κτίριο του σταθμού, πάνω από τις γρήγορες γραμμές, υπάρχει ένα γραφείο εισιτηρίων και ένα περίπτερο. Η πεζογέφυρα δίνει πρόσβαση στις πλατφόρμες 3 και 4, ενώ πύλες αποτρέπουν την πρόσβαση σε άλλες τρεις υπό κανονικές συνθήκες.
Το σύστημα "pay as you go" της Oyster είναι διαθέσιμη από τον Οκτώβριο του 2008 για ταξίδια προς ή από το Σάουθολ. Αν και ο Σάουθολ είναι πολυσύχναστος σταθμός, τα αυτόματα εμπόδια εισιτηρίων δεν έχουν αντικαταστήσει τους χειροκίνητους ελέγχους εισητηρίων και τους αυτόνομους αναγνώστες καρτών, καθιστώντας το σταθμό ευάλωτο σε φοροδιαφυγή αντίτιμων.
Συνδέσεις
Τα δρομολόγια 105, 120, 195, 482, Ε5 και Η32 των Λεωφορείων του Λονδίνου εξυπηρετούν τον σταθμό.
Ατυχήματα και συμβάντα
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1997, ένα επιβατικό τρένο της Great Western που εκτελούσε τη διαδρομή Σουόνσι-Λονδίνο Πάντινγκτον απέτυχε να σταματήσει σε ένα κόκκινο σηματοδότη και συγκρούστηκε με ένα φορτηγό τρένο, σκοτώνοντας 7 άτομα και τραυματίζοντας 139 άλλους. Ο μηχανοδηγός Λάρι Χάρισον κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία αλλά η υπόθεση εναντίον του απορρίφθηκε. Η Great Western Trains τιμωρήθηκε με πρόστιμο 1.5 εκατομμυρίων λιρών για το ατύχημα. Μετά από αυτό το ατύχημα και το πιο σοβαρό σιδηροδρομικό δυστύχημα του Λάντμπροουκ Γκρόουβ μερικά χιλιόμετρα ανατολικότερα, η First Great Western απαιτεί σε όλα τα τρένα της να έχουν το ATP ενεργοποιημένο. Αν η συσκευή είναι ελαττωματική, το τρένο σταματά να χρησιμοποιείται.
Το 2007, μετά από αρκετούς θανάτους στο σταθμό Σάουθολ, ανάλυση της First Great Western διαπίστωσε ότι το ένα τρίτο των αυτοκτονιών στους αγγλικούς και ουαλικούς σιδηροδρόμους παρουσιάζονταν στη γραμμή μεταξύ του Σλάου και του σταθμού Πάντινγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στο Ηνωμένο Βασίλειο
X.509
Το X.509 είναι διεθνές πρότυπο που καθορίζει τον τρόπο λειτουργίας των Υποδομών Δημοσίου Κλειδιού (Public Key Infrastructure, PKI). Το πρότυπο προδιαγράφει τις μορφές διάθεσης της σχετικής πληροφορίας (κλειδιά, πιστοποιητικά, λίστες ανάκλησης) και τους αλγορίθμους επαλήθευσης του κύρους ενός πιστοποιητικού.
Πιστοποιητικά και επαλήθευση
Η Αρχή Πιστοποίησης υπογράφει ψηφιακά τις πληροφορίες του πιστοποιητικού. Έτσι, όποιος διαθέτει το δημόσιο κλειδί της μπορεί να επαληθεύσει την ισχύ των πληροφοριών που φέρει το πιστοποιητικό. Κάθε Αρχή Πιστοποίησης διαθέτει δικό της πιστοποιητικό, υπογεγραμμένο από κάποια άλλη αρχή πιστοποίησης (η οποία είναι γνωστή ως ενδιάμεση αρχή πιστοποίησης, intermediate CA) ή από τον εαυτό της (γνωστή ως αρχική αρχή πιστοποίησης, root CA). Επομένως η επαλήθευση της εγκυρότητας ενός πιστοποιητικού μπορεί να γίνει ακολουθώντας μια αλυσίδα Αρχών Πιστοποίησης μέχρι το φτάσιμο σε μια έμπιστη Αρχή Πιστοποίησης (αγγλικά: trusted CA).
Κάθε λειτουργικό σύστημα ή φυλλομετρητής διανέμεται με έναν κατάλογο έμπιστων αρχικών και ενδιάμεσων Αρχών Πιστοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να επαληθεύσει την εγκυρότητα ενός μεγάλου αριθμού πιστοποιητικών.
Αν για παράδειγμα ένας χρήστης συνδεθεί με έναν εξυπηρετητή, παρουσιάζεται ένα πιστοποιητικό υπογεγραμμένο από την αρχή πιστοποίησης CA 1. Η CA 1 είναι ενδιάμεση αρχή πιστοποίησης και δεν είναι εγκατεστημένη στο λειτουργικό σύστημα, όμως ο εξυπηρετητής παρέχει στο χρήστη το πιστοποιητικό της μαζί με το δικό του. Ελέγχοντας την υπογραφή διαπιστώνεται ότι σύμφωνα με τη CA 1 το πιστοποιητικό του εξυπηρετητή είναι έγκυρο, ωστόσο η CA 1 δεν είναι έμπιστη Αρχή Πιστοποίησης. Το πιστοποιητικό της CA 1 φέρει υπογραφή από την CA 2, η οποία βρίσκεται στον κατάλογο με τις έμπιστες Αρχές Πιστοποίησης του λειτουργικού συστήματος που χρησιμοποιεί ένας χρήστης. Επομένως, επαληθεύοντας το πιστοποιητικό της CA 1 χρησιμοποιώντας το δημόσιο κλειδί από το πιστοποιητικό της CA 2 καταλήγουμε σε μια έμπιστη αρχή πιστοποίησης. Κατ' αυτόν τον τρόπο σχηματίζεται η αλυσίδα πιστοποίησης (αγγλικά: certification chain).
Επομένως το δημόσιο κλειδί που βρίσκεται στο πιστοποιητικό του Εξυπηρετητή μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια για την κρυπτογράφηση δεδομένων προς αυτόν, αφού η έμπιστη CA 2 έχει επιβεβαιώσει (μέσω της «CA 1») ότι το πιστοποιητικό αυτό (και επομένως και το δημόσιο κλειδί) ανήκει αλήθεια στον εξυπηρετητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληροφορική Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Μπόκο Χαράμ
Η Μπόκο Χαράμ (αποδίδεται ως Η δυτική παιδεία απαγορεύεται στη γλώσσα Χάουσα) είναι εξτρεμιστική ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση που δρα στη βόρεια Νιγηρία, ενώ έχει επιτεθεί σε περιοχές του Τσαντ, του Νίγηρα και του Καμερούν. Ο αρχηγός της οργάνωσης είναι ο Αμπουμπακάρ Σεκάου. Υπολογίζεται ότι η οργάνωση διαθέτει 6.000 με 8.000 μαχητές. Στόχος της οργάνωσης είναι να απαγορεύσει δραστηριότητες οι οποίες έχουν σχέση με το δυτικό τρόπο ζωής, ενώ από το 2009 έχει ως στόχο να εγκαθιδρύσει στη Νιγηρία ένα ισλαμικό χαλιφάτο, ανατρέποντας την κυβέρνηση της χώρας.
Η οργάνωση αρχικά συνδεόταν με την αλ Κάιντα, αλλά το 2014 υποστήριξε το ΙΚΙΛ πριν δεσμευτεί επίσημα την υποταγή της σε αυτό τον Μάρτιο του 2015.
Το 2015 μπήκε με διαδοχικές τρομοκρατικές επιθέσεις, στις 3 Ιανουαρίου, οι ισλαμιστές της Μπόκο Χαράμ εισέβαλαν στην πόλη Μπάγκα, στην βορειοανατολική επαρχία του Μπόρνο και δολοφόνησαν εκατοντάδες άτομα. Οι τελευταίες εκτιμήσεις κάνουν λόγο ακόμα και για 2000 νεκρούς.
Παραπομπές
κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις κατηγορία:Νιγηρία Κατηγορία:Αντιδιανοουμενισμός Κατηγορία:Ισλαμικός φονταμενταλισμός Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Μάχη της Αμπουίλα
Στη μάχη της Αμπουίλα (ή Μάχη της Ulanga) που έγινε στις 29 Οκτωβρίου 1665, πορτογαλικές δυνάμεις νίκησαν τις δυνάμεις του Βασιλείου του Κονγκό και αποκεφάλισαν τον βασιλιά Αντόνιο Α΄ του Κονγκό, ονομαζόμενο επίσης Nvita a Nkanga.
Προέλευση του πολέμου
Παρότι το Κονγκό και η Πορτογαλία ήταν εμπορικοί εταίροι και συμμετείχαν σε πολιτιστικές ανταλλαγές κατά τη διάρκεια του δέκατου έκτου αιώνα, η ίδρυση της πορτογαλικής αποικίας της Ανγκόλα το 1575 ασκούσε πίεση στη σχέση αυτή. Το Κονγκό βοήθησε αρχικά την Πορτογαλία στην Ανγκόλα, στέλνοντας στρατό για τη διάσωση του Πορτογάλου κυβερνήτη Πάουλο Ντίας ντε Νοβάις, όταν ο πόλεμός του με το κοντινό αφρικανικό βασίλειο του Ντόνγκο απέτυχε το 1579. Στη συνέχεια όμως, καθώς η Πορτογαλία έγινε ισχυρότερη, άρχισε να πιέζει περισσότερο και το 1622 διέκοψε την προσεκτικά φιλική σχέση της προηγούμενης περιόδου, όταν μεγάλος πορτογαλικός στρατός εισέβαλε στο νότιο Κονγκό και νίκησε τις τοπικές δυνάμεις στην μάχη του Αμπούμπι. Ο Πέδρο Β΄, βασιλιάς του Κονγκό εκείνη την εποχή, απάντησε ηγούμενος προσωπικά μιας δύναμης που συνέτριψε τους εισβολείς στην μάχη του Αμπάμπα. Έγραψε κατόπιν στον Ολλανδό Γενικό Διοικητή, προτείνοντας συμμαχία με τους Ολλανδούς για να απομακρύνουν εντελώς τους Πορτογάλους από την Ανγκόλα. Η συμμαχία αυτή δεν επιτεύχθηκε τελικά μέχρι το 1641, οπότε ολλανδικές δυνάμεις κατέλαβαν την Λουάντα και ενώθηκαν με στρατό από το Κονγκό, αναγκάζοντας τους Πορτογάλους να αποσυρθούν στο εσωτερικό. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να τελειώσουν τους Πορτογάλους, και στο τέλος οι Πορτογάλοι εξανάγκασαν τελικά τους Ολλανδούς σε απόσυρση το 1648.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την ολλανδική αποχώρηση, οι κυβερνήτες της Ανγκόλας προσπάθησαν να πάρουν εκδίκηση εναντίον του Κονγκό και να στηρίξουν το δουλεμπόριο με μια ιδιαίτερα επιθετική πολιτική. Στην πολιτική αυτή περιλαμβάνονταν επιθέσεις στη ζώνη μικρών, ημι-ανεξάρτητων κρατών που ονομάζονταν Dembos, τα οποία χώριζαν την Ανγκόλα από το Κονγκό. Τόσο το Κονγκό όσο και η Ανγκόλα προέβαλλαν αξιώσεις κυριαρχίας επί των Dembos. Ο βασιλιάς Αντόνιο Α΄, ένας επιθετικός μονάρχης ο ίδιος, διαπραγματευόταν με την Ισπανία την ανανέωση μιας αντιπορτογαλικής συμμαχίας και έστειλε επίσης πρεσβευτές στις περιοχές των Dembos για να τους πείσει να ενταχθούν στο Κονγκό κατά των Πορτογάλων, υποσχόμενος και ισπανική βοήθεια. Το 1665, σε ένα από αυτά τα μικρά βασίλεια, την Αμπουίλα, ξέσπασε μάχη διαδοχής στην εξουσία και οι διάφορες φατρίες έκαναν έκκληση στο Κονγκό και την Ανγκόλα για βοήθεια. Και οι δύο πλευρές ανταποκρίθηκαν με στρατούς.
Η μάχη
Ο πυρήνας της πορτογαλικής δύναμης, υπό τις εντολές του Luís Lopes de Sequeira, αποτελούνταν από 450 μουσουλμάνους και δύο ελαφριά πυροβόλα. Υπήρχαν στρατιώτες από την πορτογαλική αποικία της Βραζιλίας, συμπεριλαμβανομένων κάποιων Αφρικανών και γηγενών Αμερικανών, καθώς και Imbangala και άλλων αφρικανικών δυνάμεων που αριθμούσαν περίπου 15.000. Ο στρατός του Κονγκό περιελάμβανε μεγάλο αριθμό τοξοτών αγροτών, πιθανώς περί τους 15.000, περίπου 5.000 πεζούς εξοπλισμένους με ασπίδες και σπαθιά, και ένα σύνταγμα 380 τυφεκιοφόρων, 29 από τους οποίους ήταν Πορτογάλοι με επικεφαλής τον Pedro Dias de Cabral.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Μάχες
Πιέρ Ρεβουάλ
Ο Πιέρ Ανρί Ρεβουάλ (γαλλικά: Pierre Henri Révoil), 1776 -1842, ήταν Γάλλος ζωγράφος ιστορικών μεσαιωνικών θεμάτων και συλλέκτης έργων τέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Αρχικά, γοητεύθηκε από την Αρχαία ελληνική κεραμική και έγινε γνωστός για σκηνές από τη Γαλλική Επανάσταση. Έκανε επίσης πολλούς θρησκευτικούς πίνακες μεγάλης κλίμακας, αλλά σύντομα επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε ιστορικές σκηνές από τον Μεσαίωνα σ' αυτό που αργότερα ονομάστηκε «Στυλ των Τροβαδούρων», απομακρυνόμενος από τον νεοκλασικισμό του Νταβίντ και απεικονίζοντας κυρίως σκηνές από την ιδιωτική ζωή ιστορικών προσώπων, όπως στον πίνακα Το Τουρνουά: Κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά στη Ρεν το 1337, ένας άγνωστος ιππότης θριάμβευσε έναντι όλων των αντιπάλων του, ο τελευταίος από τους οποίους κατάφερε να σηκώσει το γείσο του κράνους του. Έτσι αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για τον νεαρό Μπερτράν ντυ Γκεκλέν, στον οποίο ο πατέρας του είχε απαγορεύσει τη συμμετοχή σε αυτό το τουρνουά.
Το 1802, όταν ο Ναπολέων έθεσε τα θεμέλια της πλατείας Μπελκούρ στη Λυών, ο Ρεβουάλ απεικόνισε την περίσταση σε έναν μεγάλο αλληγορικό πίνακα, Ο Ναπολέων ξαναχτίζει την πόλη της Λυών, που εξέθεσε στο Σαλόν το 1804. Τρία χρόνια αργότερα, ονομάστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Λυών.
Μέχρι το 1811 είχε συγκεντρώσει μια τεράστια συλλογή από μεσαιωνικές πανοπλίες, σεντούκια, βάζα, τοιχογραφίες, πίνακες ζωγραφικής και εικονογραφημένα χειρόγραφα. Αυτό το προσωπικό μουσείο το χρησιμοποίησε ως εργαλείο διδασκαλίας για τους μαθητές του στη σχολή. Μέχρι εκείνη την εποχή, είχε γίνει αρκετά διάσημος ώστε να αναφέρεται στο Εγκυκλοπαιδικό περιοδικό του Μιλλέν ντε Γκρανμαιζόν. Έγραψε επίσης σανσόν μεσαιωνικού ύφους, μερικά από τα οποία έγιναν δημοφιλή στην περιοχή της Λυών.
Όταν κατέρρευσε η Πρώτη Αυτοκρατορία, τάχθηκε υπέρ της παλινόρθωσης των Βουρβόνων και κατέστρεψε τον πίνακα του Ναπολέοντα. Την επόμενη χρονιά, παντρεύτηκε τη δεκαοκτάχρονη κόρη ενός ξαδέλφου του και το 1818 μετακόμισε στην Προβηγκία. Επέστρεψε στη Λυών το 1823 και υπηρέτησε ως διευθυντής της Σχολής μέχρι το 1830. Μερικοί από τους πιο γνωστούς μαθητές του εκεί ήταν οι Φρανσουά-Ωγκύστ Μπιάρ, Κλωντ Μπονφόν, Ιππολίτ Φλαντρέν και Βικτόρ Ορσέλ. Το 1828, δώρισε τη συλλογή του στο μουσείο του Λούβρου και μόλις είχε ολοκληρώσει τη μεταφορά της στο Παρίσι όταν ξέσπασε η Ιουλιανή επανάσταση, γεγονός που έβαλε τέλος στην καριέρα του, έφυγε ξανά για την Προβηγκία και δεν επέστρεψε ποτέ στη Λυών. Χρόνια αργότερα, μόνος και πάμπτωχος, μετακόμισε σε μια σοφίτα στο Παρίσι, όπου και πέθανε στις 19 Μαρτίου 1842.
Αδελφή του ήταν η ποιήτρια Λουίζ Κολέτ. Ο γιος του, Ανρί Ρεβουάλ, έγινε γνωστός αρχιτέκτονας που αναστήλωσε πολλές εκκλησίες και άλλα δημόσια κτήρια στη νότια Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι συλλέκτες έργων τέχνης
Ζίγκμουντ Χέλιας
Ο Ζίγκμουντ Χέλιας (πολωνικά: Zygmunt Heljasz) (21 Σεπτεμβρίου 1908 – 12 Ιουνίου 1963) ήταν Πολωνός αθλητής του στίβου. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία και τερμάτισε στην 7η και 13η θέση, αντίστοιχα. Τερμάτισε επίσης 7ος στη σφαιροβολία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1934. Ο Χέλιας ήταν πολλαπλός εθνικός πρωταθλητής στη σφαιροβολία, τη δισκοβολία και τη σφυροβολία.
Καριέρα
Ο Χέλιας προπονήθηκε πρώτα στην πυγμαχία και τερμάτισε στη 2η θέση στο εθνικό πρωτάθλημα βαρέων βαρών. Μεταπήδησε στον στίβο το 1926 και ήδη το 1927 συμπεριλήφθηκε στην εθνική ομάδα. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αλλά το 1936, λόγω σύγκρουσης με την Πολωνική Ομοσπονδία Στίβου αποκλείστηκε από την Ολυμπιακή ομάδα και αποκλείστηκε από τους αγώνες για ένα χρόνο. Στράφηκε στην προπονητική, πρώτα στις Βρυξέλλες του Βελγίου και μετά στο Κατοβίτσε. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου φυλακίστηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ζάξενχαουζεν και του Γκρος-Ρόζεν. Μετά τον πόλεμο συνέχισε να προπονεί αθλητές του στίβου στο Στσέτσιν.
Ελίζα Σπιροπάλι
Η Ελίζα Σπιροπάλι (γεννημένη στις 15 Μαρτίου 1983) είναι Αλβανίδα πολιτικός που επί του παρόντος υπηρετεί ως Υπουργός Εσωτερικών Σχέσεων με το Κοινοβούλιο στο 2ο υπουργικό συμβούλιο του Ράμα.
Νεαρή ηλικία
Η Ελίζα Σπιροπάλι γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1983 στα Τίρανα. Παρακολούθησε το Γυμνάσιο Κεμάλ Στάφα όπου κέρδισε υποτροφία από τα Κολλέγια Γιουνάιτεντ Γουόρλντ ως μία από τους πέντε κορυφαίους μαθητές λυκείου στην Αλβανία και αργότερα έλαβε δίπλωμα στο Κολλέγιο Λέστερ Μπ. Πίρσον στο Βανκούβερ του Καναδά. Συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Κολλέγιο Μάουντ Χολυόκε στη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου αποφοίτησε το 2005 με τιμητικό πτυχίο σε δύο κλάδους, την Πολιτική και τα Οικονομικά. Η Ελίζα έχει ταξιδέψει και έχει σπουδάσει με υποτροφίες λόγω ικανοτήτων σε χώρες όπως η Αργεντινή και το Ηνωμένο Βασίλειο, εμπειρίες που θεωρεί ανεκτίμητες στον ακαδημαϊκό της σχηματισμό.
Έχει δώσει διαλέξεις σε πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια της Αλβανίας και υπήρξε ηγέτης σε οργανώσεις νέων όπως η MJAFT!.
Προσωπική ζωή
Η κα Σπιροπάλι είναι παντρεμένη και έχει μία μικρή κόρη, τη Νάλτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τροπικός του Αιγόκερω (βιβλίο)
Ο Τροπικός του Αιγόκερω είναι ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Χένρυ Μίλλερ, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Obelisk Press στο Παρίσι το 1939. Το βιβλίο είναι πρόλογος για το πρώτο του μυθιστόρημα του συγγραφέα, ο Τροπικός του Καρκίνου του 1934, που απαγορεύτηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες έως το 1961, αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης δήλωσε ότι το περιεχόμενό του ήταν άσεμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ερωτικά μυθιστορήματα
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1987
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1987 ήταν η 17η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στις Σέρρες.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Πρότυπος Α.Γ.Σ. και στις γυναίκες ο Φιλαθλητικός Ο.Γ..
Κάτοχοι μεταλλίων
1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989
Τετράζιο
Το όρος Τετράζιο ή Τετράζι ή Νόμια (αρχ.) βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Μεσσηνίας με την Ηλεία και την Αρκαδία. Υψηλότερη κορυφή είναι ο Προφήτης Ηλίας (1389 μέτρα). Η δεύτερη ψηλότερη κορυφή έχει υψόμετρο 1195 μέτρα.
Έχει διεύθυνση  ανατολή-δύση με  μήκος  20  χιλιόμετρα,  πλάτος  8-10  χιλιόμετρα και  έκταση  περίπου  220  τετραγωνικά χιλιόμετρα. Προς τα βόρεια έχει σαφή όρια με το όρος Μίνθη (κοιλάδα Νέδα) ενώ προς τα ανατολικά και τα νότια (όρος Λύκαιου και λόφοι Καλού Νερού-Δώριου αντίστοιχα) τα όρια δεν είναι τόσο σαφή.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουνά της Μεσσηνίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Μεσσηνίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πελοποννήσου
Βασιλόπουλο Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βασιλόπουλο (αποσαφήνιση)
Το Βασιλόπουλο, είναι πεδινό χωριό στο νομό Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 60 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βασιλόπουλο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βελούτσα των Ακαρνανικών Ορέων, επάνω στην επαρχιακή οδό Αστακού - Μπαμπίνης. Το χωριό απέχει 7 χλμ. Β. από τον Αστακό, 43 χλμ. ΒΔ. από το Αιτωλικό και 40 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο.
Η αρχική τοποθεσία του χωριού ήταν δυτικότερα της σημερινής, κοντά στο παλιό Δραγαμέστο (Καραϊσκάκης) και σε υψόμετρο 140 μέτρων. Το παλιό χωριό άρχισε να εγκαταλείπεται, μετά από καταστροφικό σεισμό που έγινε το 1953 και οι κάτοικοί του μετακινήθηκαν ανατολικότερα στη σημερινή του θέση όπου βρισκόταν ο οικισμός Παναγία ή Αχίλλειο. Ο οικισμός αυτός το 1976 μετονομάστηκε σε Βασιλόπουλο και είναι σχεδόν ενωμένος με το χωριό Καραϊσκάκης.
Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου του νέου, στο παλιό οικισμό του Βασιλόπουλο, η οποία κρίθηκε ως μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας καθώς και της Παναγίας (Κοίμηση) στον συνοικισμό Αχίλλειο Βασιλόπουλου ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821, το 1928 με την παλιά του ονομασία Παναγία να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βασιλόπουλου. Το 1965 με το ΦΕΚ 207Α - 15/11/1965 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας Βασιλόπουλου και το 1976 με το ΦΕΚ 144Α - 12/06/1976 μετονομάστηκε σε Βασιλόπουλο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Βασιλοπούλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 465 κατοίκους.
Απογραφές πληθυσμού
*Από το 1981 έχει ενσωματωθεί ο οικισμός Παναγία
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
ΑΝ Αλκορκόν Β
Η Αγκρουπαθιόν Ντεπορτίβα Αλκορκόν Β (Agrupación Deportiva Alcorcón B) είναι η δεύτερη ομάδα της Αλκορκόν. Ιδρύθηκε το 1998, αγωνίζεται στην Τερθέρα Ντιβισιόν και εδρεύει στο Αλκορκόν, στην αυτόνομη κοινότητα της Μαδρίτης. Παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο βοηθητικό γήπεδο του Εστάδιο Μουνιθιπάλ ντε Σάντο Ντομίνγκο, χωρητικότητας 800 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΑΝ Αλκορκόν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1998
Εξοχή Κόνιτσας Ιωαννίνων
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε: Εξοχή
Η Εξοχή είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 720 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Εξοχή βρίσκεται προς στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, δίπλα στην επαρχιακή οδό Κόνιτσας - Λουτρών Αμάραντου και συμπεριλαμβάνεται στα Μαστοροχώρια. Απέχει 73 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 11 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Κόνιτσα. Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά με θέα προς τον ποταμό Σαραντάπορο και το βουνό Κούκος, σε περιοχή με πυκνά δάση δρυών. Βορειοδυτικά του χωριού και δίπλα στον Σαραντάπορο στην τοποθεσία "Στενά Σαρανταπόρου" βρίσκεται το φαράγγι του ομώνυμου ποταμού ανάμεσα στα χωριά Καβάσιλα, Εξοχή και Πυξαριά. Έχει κάθετα τοιχώματα, που το ύψος τους μερικές φορές ξεπερνά τα 150 μέτρα, χαρακτηρίζεται από αξιόλογη παραποτάμια μεσογειακή βλάστηση και το μήκος του φθάνει σχεδόν το 1 χλμ..
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως κοινότητα οργανώθηκε με τη παλιά ονομασία του Ζέλιστα (ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919) και έδρα τον οικισμό. Το 1927 μετονομάστηκε σε Εξοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Τράπεζα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 41 κατοίκους ενώ ως οικισμός 29.