cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Καλλίτσης
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε οικονομικά στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο. Στις δισκογραφικές δουλειές του περιλαμβάνονται συνεργασίες με τον Γιάννη Πουλόπουλο και την Αφροδίτη Μάνου, ενώ μελοποίησε ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, του Νικηφόρου Βρεττάκου, του Γιώργου Σεφέρη, του Άγγελου Σικελιανού, της Κατερίνας Γώγου, του Γιάννη Κοντού κ.ά. Στο ενεργητικό του καταγράφονται συνθέσεις για τον κινηματογράφο και το θέατρο όπως οι ταινίες Η αγάπη μας (1968) με τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Αλίκη Βουγιουκλάκη και Φώτη Μεταξόπουλο και Ο Στρατής παραστράτησε (1969), με τους Ντίνο Ηλιόπουλο, Νίκο Ρίζο, Άννα Φόνσου κ.ά. Πρόσφατη δημιουργία του είναι το Ηλιοβασίλεμα, με δέκα μελωδικά, ορχηστρικά κομμάτια (2007).
Συνεργασία με τον Νικηφόρο Βρεττάκο
left|200 px|μικρογραφία|Δημοσίευμα της "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ" για τη συνεργασία του Ν. Βρεττάκου με το Ν. ΚαλλίτσηΟ Νίκος Καλλίτσης στα μέσα της δεκαετίας του 1960 γνωρίσθηκε με τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο και συνεργάσθηκαν στη μελοποίηση ποιημάτων, κάνοντας αρχή με το ποίημα "Η επιστολή του κύκνου" (1966). Έκτοτε ακολούθησαν τα έργα "Το βάθος του κόσμου" (1967), "Ήλιος και πέτρα" (1967), "Τα θολά ποτάμια" (1968), "33 ημέρες-Ο λόχος των φοιτητών 'Λόρδος Βύρων'" (1969) και "Ο χρόνος και το ποτάμι" (1969). Το 1984 ο Νίκος Καλλίτσης μελοποίησε το έργο του Ν. Βρεττάκου "Γράμμα στο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ", μια διαμαρτυρία του ποιητή για τον πυρηνικό όλεθρο στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Καρδίτσα, στις 27 Απριλίου 1986 και στη συνέχεια, από την ΕΡΤ, στις 1 Ιουνίου 1987.
Στις 20 Νοεμβρίου του 2009 ο συνθέτης παρουσίασε σε παγκόσμια πρώτη εκτέλεση στο Μόντρεαλ του Καναδά την καντάτα "Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ" με πλήρη συμφωνική ορχήστρα και σε νέα επεξεργασία. Συμμετείχαν η συμφωνική ορχήστρα (Ensemble Sinfonia de Montreal), η μικτή χορωδία Ensemble Vocal Polymnie de Montreal και η παιδική χορωδία Coral Chroma Musik/Socrates υπό την διεύθυνση του μαέστρου Λουί Λαβιγκέρ, με σολίστες τον βαρύτονο Marc Boucher, τη σοπράνο Μαρία Διαμαντή και τον τενόρο Δημήτρη Ηλία. Η συναυλία διοργανώθηκε από το Λακωνικό Φόρουμ σε συνεργασία με το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ και την Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του εκεί ελληνικού σχολείου "Σωκράτης". μικρογραφία|Ο Καλλίτσης (δεξιά) με τον [[Χαράλαμπος Σκούρτης|Χαράλαμπο Σκούρτη το 2019]] Στις 5 Αυγούστου του 2011 το Ελληνικό Κογκρέσσο του Κεμπέκ, ο Δήμος Σπάρτης, η Περιφερειακή Ενότητα Λακωνίας και το λακωνικό φόρουμ του Μόντρεαλ διοργάνωσαν συναυλία αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ειρήνη και Αγάπη μέσα από την ποίηση του Νικηφόρου Βρεττάκου, με έργα του Νίκου Καλλίτση. Παρουσιάσθηκαν η καντάτα "ΣΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΠΕΝΧΑΪΜΕΡ" και ο κύκλος τραγουδιών "ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΣΟΥ ΓΝΕΦΕΙ" Η συναυλία έλαβε χώρα στο Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο στη Σπάρτη και συμμετείχαν η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής και Χορωδίας της ΕΡΤ, η μεσόφωνος Σοφία Καπετανάκου και ο τενόρος Μιχάλης Δημητρακάκος. Η δ/νση της χορωδίας ήταν του Δημήτρη Μπουζάνη, σε μουσική διεύθυνση Ανδρέα Πυλαρινού. Τα έσοδα διατέθηκαν υπέρ των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της Σπάρτης, του Αρχείου Βρεττάκου και των Ελληνικών Σχολείων του Μόντρεαλ.
Την Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012 η Παλλακωνική Ομοσπονδία Ελλάδος διοργάνωσε στο Ηρώδειο εκδήλωση τιμής και μνήμης στον Λάκωνα ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο, με έργα του Νίκου Καλλίτση και με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού. Παρουσιάστηκαν τα έργα: α) "Γράμμα στον Ρ. Οπενχάιμερ" με νέα επεξεργασία σε μορφή ορατορίου για τρεις σολίστες, σοπράνο-τενόρο-βαρύτονο, συμφωνική ορχήστρα, μικτή χορωδία και αφηγητή. β) "Αν δε μούδινες την ποίηση Κύριε" και γ) "Τρία Τραγούδια". Στη συναυλία συμμετείχαν η Συμφωνική Ορχήστρα και η Χορωδία του Δήμου Αθηναίων, οι σολίστες Μαρία Ζώη, Ιωάννης Φράγκος, Γεώργιος Ματθαιακάκης και η παιδική χορωδία "Rozarte", σε μουσική διεύθυνση Ανδρέα Πυλαρινού. Αφηγητής ήταν ο ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός. Τα έσοδα της συναυλίας διατέθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Παραβρέθηκαν εκπρόσωποι του δήμου Αθηναίων, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδας και ο Ιάπωνας πρέσβης.
Στις 27 Ιουνίου 2014 πραγματοποιήθηκε στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης νέα εκδήλωση προς τιμήν του Νικηφόρου Βρεττάκου με έργα του Νίκου Καλλίτση. Συμμετείχαν η συμφωνική ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης και η χορωδία του Δήμου Καλαμαριάς. Η διεύθυνση ορχήστρας ήταν του Χάρη Ηλιάδη και της χορωδίας του Κωστή Παπάζογλου. Ερμηνευτές ήταν οι Ζάχος Τερζάκης (τενόρος), Μαρία Ζώη (μέτζο σοπράνο) και Γιώργος Ματθαιακάκης (βαρύτονος). Η συναυλία τελούσε υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Την Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2018 ο Νίκος Καλλίτσης παρουσίασε ένα ορατόριο με θέμα το ποίημα "Το κατορθωμένο σώμα" του Άγγελου Σικελιανού σε πρώτη εκτέλεση, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο δημαρχείο Παπάγου-Χολαργού, υπό την αιγίδα του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Το ορατόριο παρουσιάσθηκε επίσης την Τετάρτη 24 Ιουλίου του 2019, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Ρεματιάς Χαλανδρίου.
Συνεισφορά στα κοινά
Ο Νίκος Καλλίτσης διετέλεσε εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Χολαργού την τετραετία 1998-2002, κατά τη διάρκεια της οποίας ήταν πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου του δήμου, υπεύθυνος για τα θέματα πολιτισμού, με μεγάλη προσφορά. Ήταν ακόμη ο πρώτος που οργάνωσε θερινό δημοτικό σινεμά αξιοποιώντας την αυλή σχολείου (1990), πρωτοβουλία που στη συνέχεια υιοθέτησαν πολλοί άλλοι δήμοι.
Ενδεικτική εργογραφία του Νίκου Καλλίτση
right|200px|thumb|Το εξώφυλλο της "Απόπειρας", σε μουσική Νίκου Καλλίτση
Παραπομπές
Καλλίτσης
Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός
Ο Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός (πολωνικά: Armia Krajowa, ΑΚ) ήταν το κυρίαρχο κίνημα αντίστασης στην γερμανοκρατούμενη Πολωνία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Εσωτερικός Στρατός ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1942 από την προηγούμενη Ένοπλη Αντίσταση (Związek Walki Zbrojnej) που ιδρύθηκε μετά τις γερμανικές και σοβιετικές εισβολές τον Σεπτέμβριο του 1939. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, ο Εσωτερικός Στρατός απορρόφησε τις περισσότερες από τις άλλες υπόγειες δυνάμεις της Πολωνίας. Η πίστη του ήταν στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση στο Λονδίνο και αποτελούσε την ένοπλη πτέρυγα αυτού που έγινε γνωστό ως Πολωνικό Υπόγειο Κράτος.
Ο Εσωτερικός Στρατός σαμπόταρε τις γερμανικές μεταφορές που κατευθύνονταν προς το ανατολικό μέτωπο στη Σοβιετική Ένωση, καταστρέφοντας τις γερμανικές προμήθειες και δεσμεύοντας σημαντικές γερμανικές δυνάμεις. Έδωσε επίσης μάχες ενάντια στους Γερμανούς, ιδιαίτερα το 1943 και στην Επιχείρηση Καταιγίδα από τον Ιανουάριο του 1944. Η πιο γνωστή επιχείρηση του Εσωτερικού Στρατού ήταν η Εξέγερση της Βαρσοβίας από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο του 1944. Ο Εσωτερικός Στρατός υπερασπίστηκε επίσης Πολωνούς πολίτες ενάντια στις φρικαλεότητες από τους Ουκρανούς και Λιθουανούς συνεργάτες της Γερμανίας.
Οι εκτιμήσεις της δύναμης του Εσωτερικού Στρατού του 1944 κυμαίνονται μεταξύ 200.000 και 600.000. Ο τελευταίος αριθμός έκανε τον Εσωτερικό Στρατό όχι μόνο το μεγαλύτερο υπόγειο κίνημα αντίστασης της Πολωνίας, αλλά, μαζί με τους Σοβιετικούς παρτιζάνους, ένα από τα δύο μεγαλύτερα υπόγεια κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Καθώς οι σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης επιδεινώθηκαν, η σύγκρουση αυξήθηκε μεταξύ του Εσωτερικού Στρατού και των σοβιετικών δυνάμεων. Η πίστη του Εσωτερικού Στρατού στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση προκάλεσε τη σοβιετική κυβέρνηση να θεωρήσει τον Εσωτερικό Στρατό εμπόδιο στην εισαγωγή μιας φιλικής προς τον κομμουνισμό κυβέρνησης στην Πολωνία, η οποία εμπόδισε τη συνεργασία και σε ορισμένες περιπτώσεις οδήγησε σε απόλυτη σύγκρουση. Στις 19 Ιανουαρίου 1945, αφού ο Κόκκινος Στρατός είχε εκκαθαρίσει τα περισσότερα πολωνικά εδάφη των γερμανικών δυνάμεων, ο Εσωτερικός Στρατός διαλύθηκε.
Μετά τον πόλεμο, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1950 και του 1960, η προπαγάνδα της κομμουνιστικής κυβέρνησης απεικόνισε τον Εσωτερικό Στρατό ως καταπιεστική και αντιδραστική δύναμη. Χιλιάδες πρώην μέλη του Εσωτερικού Στρατού απελάθηκαν σε γκουλάγκ και σοβιετικές φυλακές, ενώ άλλα πρώην μέλη, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων ανώτερων διοικητών, εκτελέστηκαν. Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, αποκαταστάθηκε η φήμη του Εσωτερικού Στρατού μεταξύ του λαού.
Προέλευση
Ο Εσωτερικός Στρατός προήλθε από την Υπηρεσία για τη Νίκη της Πολωνίας (Służba Zwycięstwu Polski), την οποία ίδρυσε ο Στρατηγός Μίχαου Καρασέβιτς-Τοκαζέφσκι στις 27 Σεπτεμβρίου 1939, καθώς οι συντονισμένες γερμανικές και σοβιετικές εισβολές στην Πολωνία πλησίασαν την ολοκλήρωσή τους. Επτά εβδομάδες αργότερα, στις 17 Νοεμβρίου 1939, με εντολή του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Σικόρσκι, η Υπηρεσία για τη Νίκη της Πολωνίας αντικαταστάθηκε από την Ένοπλη Αντίσταση (Związek Walki Zbrojnej), η οποία με τη σειρά της, λίγο περισσότερο από δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Φεβρουαρίου 1942, έγινε ο Εσωτερικός Στρατός. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλές άλλες οργανώσεις αντίστασης παρέμειναν ενεργές στην Πολωνία αν και οι περισσότερες από αυτές, συγχωνεύτηκαν με την Ένοπλη Αντίσταση ή με τον διάδοχό της, τον Εσωτερικό Στρατό, και αύξησαν ουσιαστικά τους αριθμούς μεταξύ 1939 και 1944.
Ο Εσωτερικός Στρατός ήταν πιστός στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση και στην αντιπροσωπεία του στην κατεχόμενη Πολωνία, την Κυβερνητική Αντιπροσωπεία για την Πολωνία (Delegatura). Η πολωνική πολιτική κυβέρνηση οραματίστηκε τον Εσωτερικό Στρατό ως απολιτική, εθνική οργάνωση αντίστασης. Η ανώτατη διοίκηση όρισε τα κύρια καθήκοντα του Εσωτερικού Στρατού ως αντάρτικο πόλεμο ενάντια στους Γερμανούς κατακτητές, την αναδημιουργία υπόγειων ενόπλων δυνάμεων και, κοντά στο τέλος της γερμανικής κατοχής, μια γενική ένοπλη άνοδο που θα ασκούσε δίωξη μέχρι τη νίκη. Τα σχέδια του Εσωτερικού Στρατού προέβλεπαν, στο τέλος του πολέμου, την αποκατάσταση της προπολεμικής κυβέρνησης μετά την επιστροφή της εξόριστης κυβέρνησης στην Πολωνία.
Ο Εσωτερικός Στρατός, αν και θεωρητικά εξαρτιόταν από τις πολιτικές αρχές και από την εξόριστη κυβέρνηση, συχνά ενήργησε κάπως ανεξάρτητα, χωρίς ούτε οι διοικητές του Εσωτερικού Στρατού στην Πολωνία ούτε η «κυβέρνηση του Λονδίνου» να γνωρίζουν πλήρως την κατάσταση του άλλου.
Αφού η Γερμανία ξεκίνησε την εισβολή της στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941, η Σοβιετική Ένωση εντάχθηκε με τους Συμμάχους και υπέγραψε την Αγγλο-Σοβιετική Συμφωνία στις 12 Ιουλίου 1941. Αυτό έβαλε την πολωνική κυβέρνηση σε δύσκολη θέση, καθώς είχε προηγουμένως ακολουθήσει πολιτική «δύο εχθρών». Αν και υπεγράφη μια πολωνική-σοβιετική συμφωνία τον Αύγουστο του 1941, η συνεργασία εξακολούθησε να είναι δύσκολη και να επιδεινώνεται περαιτέρω μετά το 1943, όταν η Ναζιστική Γερμανία γνωστοποίησε τη Σφαγή του Κάτιν του 1940.
Μέχρι την μεγάλη άνοδο το 1944, ο Εσωτερικός Στρατός επικεντρώθηκε στην αυτοάμυνα (απελευθέρωση κρατουμένων και ομήρων, άμυνα ενάντια στις γερμανικές επιχειρήσεις καταστολής) και στις επιθέσεις κατά των γερμανικών δυνάμεων. Οι μονάδες του Εσωτερικού Στρατού πραγματοποίησαν χιλιάδες ένοπλες επιδρομές και επιχειρήσεις πληροφοριών, σαμποτάρισαν εκατοντάδες σιδηροδρομικές αποστολές και συμμετείχαν σε πολλές αντιστασιακές συγκρούσεις και μάχες με τη γερμανική αστυνομία και τις μονάδες της Βέρμαχτ Ο Εσωτερικός Στρατός δολοφόνησε επίσης εξέχοντες συνεργάτες των Ναζί και αξιωματούχους της Γκεστάπο σε αντίποινα εναντίον της ναζιστικής τρομοκρατίας που προκλήθηκε στον άμαχο πληθυσμό της Πολωνίας. Επιφανή άτομα που δολοφονήθηκαν από τον Εσωτερικό Στρατό περιλάμβαναν τον Ίγκο Σιμ (1941) και τον Φραντς Κούτσερα (1944).
Μέγεθος
Τον Φεβρουάριο του 1942, όταν ο Εσωτερικός Στρατός σχηματίστηκε από την Ένοπλη Αντίσταση, αριθμούσε περίπου 100.000 μέλη. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, στις αρχές του 1943, είχε φτάσει σε δύναμη περίπου 200.000 μέλη. Το καλοκαίρι του 1944, όταν ξεκίνησε η Επιχείρηση Καταιγίδα, ο Εσωτερικός Στρατός έφτασε στον υψηλότερο αριθμό μελών του: εκτιμήσεις συμμετοχής στο πρώτο εξάμηνο και το καλοκαίρι του 1944 κυμαίνονται από 200.000, έως 300.000, 380.000 και 400.000 έως 450.000-500.000, αν και οι περισσότερες εκτιμούν κατά μέσο όρο περίπου 400.000. Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν λόγω της συνεχούς ένταξης άλλων οργανώσεων αντίστασης στον Εσωτερικό Στρατό και ότι ενώ ο αριθμός των μελών ήταν υψηλός και ο αριθμός των υποστηρικτών ήταν ακόμη μεγαλύτερος, ο αριθμός των ένοπλων μελών που συμμετείχαν σε επιχειρήσεις ανά πάσα στιγμή ήταν μικρότερος - μόλις το ένα τοις εκατό το 1943 και πέντε έως δέκα τοις εκατό το 1944, λόγω ανεπαρκούς αριθμού όπλων.
Οι αριθμοί του Εσωτερικού Στρατού το 1944 περιελάμβαναν στελέχη άνω των 10.000-11.000 αξιωματικών, 7.500 εκπαιδευόμενους αξιωματικούς και 88.000 υπαξιωματικούς. Το επιτελείο αξιωματούχων σχηματίστηκε από προπολεμικούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, απόφοιτους υπόγειων μαθημάτων και ελίτ χειριστές, συνήθως αλεξίπτωτων, από τη Δύση. Η βασική οργανωτική μονάδα ήταν η διμοιρία, που αριθμούσε 35-50 άτομα, με μια μη κινητή έκδοση σκελετού 16-25. Τον Φεβρουάριο του 1944 ο Εσωτερικός Στρατός είχε 6.287 τακτικές και 2.613 επιχειρησιακές διμοιρίες. Τέτοιοι αριθμοί έκαναν τον Εσωτερικό Στρατό όχι μόνο το μεγαλύτερο πολωνικό κίνημα αντίστασης, αλλά ένα από τα δύο μεγαλύτερα στην Ευρώπη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα θύματα κατά τη διάρκεια του πολέμου υπολογίζονται σε περίπου 34.000-100.000, συν περίπου 20.000-50.000  μετά τον πόλεμο (θύματα και φυλακισμένοι).
Δημογραφικά στοιχεία
Το Εσωτερικός Στρατός προοριζόταν να είναι μια μαζική οργάνωση που ιδρύθηκε από έναν πυρήνα προπολεμικών αξιωματικών. Οι στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού χωρίζονταν σε τρεις ομάδες. Οι δύο πρώτες αποτελούνταν από «μέλη πλήρους απασχόλησης»: μυστικούς πράκτορες, που ζούσαν κυρίως σε αστικές περιοχές υπό ψευδείς ταυτότητες (οι περισσότεροι ανώτεροι αξιωματικοί του Εσωτερικού Στρατού ανήκαν σε αυτήν την ομάδα) και ένστολοι (σε κάποιο βαθμό) αντάρτες, που ζούσαν σε δασικές περιοχές (δείτε: Λέσνι), οι οποίοι πολέμησαν ανοιχτά τους Γερμανούς (οι άνθρωποι των δασών υπολογίζονται σε περίπου 40 ομάδες, με αριθμό 1.200-4.000 ατόμων στις αρχές του 1943, αλλά ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Καταιγίδα). Η τρίτη, μεγαλύτερη ομάδα αποτελούταν «μέλη μερικής απασχόλησης»: υποστηρικτές που είχαν «διπλή ζωή» με τα πραγματικά τους ονόματα στα πραγματικά τους σπίτια, δεν έλαβαν καμία πληρωμή για τις υπηρεσίες τους, παρέμειναν σε επαφή με τους διοικητές της μυστικής τους μονάδας, αλλά σπάνια επιστρατεύονταν για επιχειρήσεις, καθώς ο Εσωτερικός Στρατός σχεδίαζε να τους χρησιμοποιήσει μόνο κατά τη διάρκεια μιας προγραμματισμένης εθνικής εξέγερσης.
Ο Εσωτερικός Στρατός προοριζόταν να είναι εκπρόσωπος του πολωνικού έθνους και τα μέλη του στρατολογούνταν από τα περισσότερα κόμματα και τις κοινωνικές τάξεις. Η ανάπτυξή του βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην ενσωμάτωση δεκάδων μικρότερων οργανισμών αντίστασης στις τάξεις του. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες πολωνικές υπόγεια ένοπλες οργανώσεις ενσωματώθηκαν στον Εσωτερικό Στρατό (αν και διατηρούσαν διαφορετικούς βαθμούς αυτονομίας). Ο μεγαλύτερος οργανισμός που συγχωνεύτηκε στον Εγχώριο Στρατό ήταν τα αριστερά Τάγματα Χωρικών (Bataliony Chłopskie) γύρω στο 1943-44 και τμήματα των Εθνικών Ένοπλων Δυνάμεων (Narodowe Siły Zbrojne) έγιναν υφιστάμενα του Εσωτερικού Στρατού. Ως αποτέλεσμα, οι μεμονωμένες μονάδες του Εσωτερικού Στρατού διέφεραν ουσιαστικά στις πολιτικές τους στάσεις (ιδίως στη στάση τους απέναντι στις εθνοτικές μειονότητες και στους Σοβιετικούς). Η μεγαλύτερη ομάδα που αρνήθηκε εντελώς να συμμετάσχει στον Εσωτερικό Στρατό ήταν ο φιλοσοβιετικός, κομμουνιστικός Λαϊκός Στρατός (Armia Ludowa) ο οποίος, στο απόγειό του το 1944, αριθμούσε 30.000 άτομα.
Γυναίκες
μικρογραφία| Νέοι στρατιώτες της [[Ομάδα Ραντόσουαφ|Ομάδας Ραντόσουαφ, στις 2 Σεπτεμβρίου 1944, ένα μήνα στην Εξέγερση της Βαρσοβίας. Είχαν πορευτεί αρκετές ώρες μέσω των υπονόμων της Βαρσοβίας.]] Οι τάξεις του Εσωτερικού Στρατού περιλάμβαναν έναν αριθμό γυναικών. Οι περισσότερες γυναίκες εργάστηκαν στον κλάδο των επικοινωνιών, όπου πολλές κατείχαν ηγετικούς ρόλους ή υπηρέτησαν ως ταχυμεταφορείς. Περίπου το ένα έβδομο έως το ένα δέκατο των ανταρτών του Εσωτερικού Στρατού ήταν γυναίκες.
Πολλές γυναίκες συμμετείχαν στην Εξέγερση της Βαρσοβίας, ιδιαίτερα ως ιατροί ή ανιχνευτές. Εκτιμάται ότι αποτελούν περίπου το 75% του εξεγερμένου ιατρικού προσωπικού. Μέχρι το τέλος της εξέγερσης, υπήρχαν περίπου 5.000 γυναίκες θύματα μεταξύ των εξεγερμένων, με πάνω από 2.000 γυναίκες στρατιώτες να συλλαμβάνονται. Ο τελευταίος αριθμός, ο οποίος αναφέρθηκε στον σύγχρονο τύπο προκάλεσε μια «ευρωπαϊκή αίσθηση».
Δομή
μικρογραφία| Περιφερειακή οργάνωση, 1944 Τα κεντρικά του Εσωτερικού Στρατού χωρίστηκα σε πέντε τμήματα, δύο γραφεία και πολλές άλλες εξειδικευμένες μονάδες:
Εβραίοι
Η στάση των μελών του Εσωτερικού Στρατού απέναντι στους Εβραίους ποικίλλε ευρέως από μονάδα σε μονάδα και το θέμα παραμένει αμφιλεγόμενο. Ο Εσωτερικός Στρατός λογοδοτούσε στο Εθνικό Συμβούλιο της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης, όπου ορισμένοι Εβραίοι υπηρέτησαν σε ηγετικές θέσεις (π.χ. Ιγκνάτσι Σφάρτσμπατ και Σμουλ Ζιγκιέλμποϊμ), αν και δεν υπήρχαν Εβραίοι εκπρόσωποι στην Κυβερνητική Αντιπροσωπεία για την Πολωνία. Παραδοσιακά, η πολωνική ιστοριογραφία παρουσίασε θετικά τις αλληλεπιδράσεις του Εσωτερικού Στρατού με τους Εβραίους, ενώ η εβραϊκή ιστοριογραφία ήταν ως επί το πλείστον αρνητική. Η πιο πρόσφατη ακαδημαϊκή μελέτη παρουσίασε μια μικτή, αμφίσημη άποψη για τις εγχώριες σχέσεις Εσωτερικού Στρατού-Εβραίων. Και οι δύο «βαθιά ενοχλητικές πράξεις βίας, καθώς και εξαιρετικές πράξεις βοήθειας και συμπόνιας» έχουν αναφερθεί, αν και η πλειοψηφία των επιζώντων του Ολοκαυτώματος σε μια ανάλυση του Τζόσουα Ν. Ζίμερμαν ανέφερε αρνητικές αλληλεπιδράσεις με τον Εσωτερικό Στρατό.
Μέλη του Εσωτερικού Στρατού που ονομάστηκαν Δίκαιοι των Εθνών περιλαμβάνουν τους: Γιαν Κάρσκι, Αλεξάντερ Καμίνσκι, Στέφαν Κορμπόνσκι, Χένρικ Βολίνσκι, Γιαν Ζαμπίνσκι, Βουαντίσουαφ Μπαρτοσέφσκι, Μιετσίσουαφ Φογκ, Χένρικ Ιβάνσκι και Γιαν Ντομπρατσίνσκι.
Καθημερινές επιχειρήσεις
Τον Φεβρουάριο του 1942, το Γραφείο Πληροφοριών και Προπαγάνδας της Διοίκησης του Εσωτερικού Στρατού δημιούργησε ένα Τμήμα για Εβραϊκές Υποθέσεις, υπό τη διεύθυνση του Χένρικ Βολίνσκι. Αυτό το τμήμα συγκέντρωσε δεδομένα σχετικά με την κατάσταση του εβραϊκού πληθυσμού, συνέταξε αναφορές και έστειλε πληροφορίες στο Λονδίνο. Επίσης συγκέντρωνε τις επαφές μεταξύ πολωνικών και εβραϊκών στρατιωτικών οργανώσεων. Ο Εσωτερικός Στρατός υποστήριξε επίσης το Συμβούλιο Αρωγής για τους Εβραίους στην Πολωνία (Ζεγκότα), καθώς και τη δημιουργία οργανώσεων αντίστασης των Εβραίων.
Σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση
Στα τέλη του 1943, οι ενέργειες των σοβιετικών παρτιζάνων, οι οποίοι είχαν διαταχθεί να καταστρέψουν τις δυνάμεις του Εσωτερικού Στρατού, οδήγησαν ακόμη και σε περιορισμένη αβέβαιη συνεργασία μεταξύ ορισμένων μονάδων του Εσωτερικού Στρατού και γερμανικών δυνάμεων. Ενώ ο Εσωτερικός Στρατός αντιμετώπισε ακόμα τους Γερμανούς ως εχθρό και διεξήγαγε επιχειρήσεις εναντίον τους, ορισμένες πολωνικές μονάδες στις περιοχές Ναβαγκρούντοκ και Βίλνο τις δέχτηκαν όταν οι Γερμανοί πρόσφεραν όπλα και προμήθειες στον Εσωτερικό Στρατό για να τις χρησιμοποιηθεί ενάντια στους Σοβιετικούς Παρτιζάνους. Ωστόσο, τέτοιες κινήσεις ήταν καθαρά για σκοπούς τακτικής και δεν έδειξαν καμία ιδεολογική συνεργασία, όπως αποδεικνύεται από το καθεστώς της Γαλλίας του Βισύ ή το καθεστώς του Κουίσλιγκ της Νορβηγίας.Το κύριο κίνητρο των Πολωνών ήταν η απόκτηση πληροφοριών σχετικά με τους Γερμανούς και η απόκτηση εξοπλισμού που είχαν μεγάλη ανάγκη. Δεν υπήρχαν γνωστές κοινές επιχειρήσεις Πολωνίας-Γερμανίας, και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να στρατολογήσουν τους Πολωνούς για να πολεμήσουν αποκλειστικά ενάντια στους σοβιετικούς παρτιζάνους. Επιπλέον, οι περισσότερες προσπάθειες συνεργασίας μεταξύ των ντόπιων διοικητών του Εσωτερικού Στρατού και των Γερμανών καταδικάστηκαν από τα κεντρικά του Εσωτερικού Στρατού.
Με το Ανατολικό Μέτωπο να εισέρχεται στην πολωνική επικράτεια το 1944, ο Εσωτερικός Στρατός καθιέρωσε μια άβολη εκεχειρία με τους Σοβιετικούς. Ακόμα κι έτσι, οι κύριες δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού και του ΛΚΕΥ διεξήγαγαν επιχειρήσεις εναντίον παρτιζάνων του Εσωτερικού Στρατού, συμπεριλαμβανομένης κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά την Επιχείρηση Καταιγίδα της Πολωνίας, την οποία οι Πολωνοί είχαν οραματιστεί να είναι μια κοινή πολωνική-σοβιετική επιχείρηση εναντίον των Γερμανών που υποχωρούσαν, οι οποίες θα καθιέρωναν επίσης πολωνικούς ισχυρισμούς για αυτές τις περιοχές. Ο Εσωτερικός Στρατός βοήθησε τις σοβιετικές μονάδες με βοήθεια ανίχνευσης, εξεγέρσεις και βοήθεια για την απελευθέρωση ορισμένων πόλεων (π.χ. Επιχείρηση Όστρα Μπράμα στο Βίλνιους και την εξέγερση του Λβουφ), μόνο για να διαπιστώσουν ότι τα στρατεύματα του Εσωτερικού Στρατού συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν ή εκτελέστηκαν αμέσως. Σε αντίθεση με τους Πολωνούς, η Επιχείρηση καταιγίδα ήταν αδικαιολόγητα προβληματική από την αρχή λόγω της πρόθεσης του Ιωσήφ Στάλιν να διασφαλίσει ότι μια ανεξάρτητη Πολωνία δεν θα ξαναεμφανιζόταν μετά τον πόλεμο.
Πολύ καιρό μετά τον πόλεμο, οι σοβιετικές δυνάμεις συνέχισαν να εμπλέκονται σε μάχη με πολλούς στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού, οι οποίοι δέχτηκαν το παρατσούκλι «καταραμένων στρατιωτών».
Μετά τον πόλεμο
μικρογραφία| Βετεράνοι του Εσωτερικού Στρατού στο [[Σάνοκ της Πολωνίας, 11 Νοεμβρίου 2008]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικές υπόγειες οργανώσεις κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνικό Υπόγειο Κράτος Κατηγορία:Οργανώσεις ανταρτών Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνική Αντίσταση Κατηγορία:Αντιουκρανικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl)
Τουόμας Χολοπάινεν
Ο Τoύομας Χολοπάινεν (Tuomas Lauri Johannes Holopainen, 25 Δεκεμβρίου 1976) είναι Φινλανδός μουσικός και συνθέτης.
Γνωστός κυρίως για την ενασχόληση του με την heavy metal μουσική, από το 1991, έχει σπουδάσει τζαζ και κλασσική μουσική επίσης, για δώδεκα χρόνια, σε μουσικό σχολείο. Ο Χολοπάινεν είναι ο κιμπορντίστας των Nightwish και ο αρχηγός της μπάντας, καθώς και ο βασικός τραγουδοποιός, μουσικοσυνθέτης και στιχουργός της.
Καριέρα
Ο Χολοπάινεν γεννήθηκε στο Κίτεε, της Φινλανδίας στις 25 Δεκεμβρίου του 1976. Το 1997 ίδρυσε στη γενέτειρα του, το μουσικό συγκρότημα οπερατικής, συμφωνικής μέταλ μουσικής Nightwish.
Έχει επίσης παίξει στα συγκροτήματα: Nattvindens Gråt και Darkwoods my Betrothed. Παράλληλα με τους Nightwish συμμετέχει σε ένα gothic-doom metal συγκρότημα, τους For My Pain....
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί μουσικοί Κατηγορία:Φινλανδοί συνθέτες
Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας (Κύπρος)
Το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας της Κύπρου δημιουργήθηκε στις 9 Ιουλίου 2019. Η έδρα του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας βρίσκεται στον Δήμο Στροβόλου. Προηγουμένως υπήρχαν το Υπουργείο Παιδείας (1965-1993) και το  Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού (1994-2019).
Διατελέσαντες υπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους του Υπουργούς Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας από την ίδρυση του υπουργείου έως σήμερα:
Παραπομπές
Παιδειας, Πολιτισμου, Αθλητισμου και Νεολαιας Κατηγορία:Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Παιδείας Κατηγορία:Υπουργεία Πολιτισμού Κατηγορία:Υπουργεία Αθλητισμού Κατηγορία:Υπουργεία Νεολαίας
Κάρολος Α΄ της Μάντουα
Ο Κάρολος Α΄ (ιταλ. Carlo Gonzaga, 1580 – 1637) ήταν Ιταλός ευγενής του 17ου αιώνα. Ως Κάρολος Α΄ ήταν δούκας της Μάντουα και Δούκας του Μομφερράτου (1627 - 1637) και ως Κάρολος Γ΄ ήταν δούκας του Νεβέρ και του Ρετέλ (1595 - 1637).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1580 στο Παρίσι. Γονείς του ήταν ο Λουδοβίκος και η Ερριέττα των Λα Μαρκ δούκισσα του Νεβέρ και Ρετέλ, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ κόμη του Νεβέρ και του Ρετέλ. Διετέλεσε Δούκας της Μάντουα (Mantua), Δούκας του Μομφερράτου (Montferrat), δούκας του Νεβέρ (Nevers), Δούκας του Ρετέλ (Rethel) και Πρίγκιπας του Αρς (Arches). Απεβίωσε το 1637.
Τα σχέδια του Καρόλου και η επανάσταση στην Ελλάδα
Το 1612 ο Κάρολος διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό θρόνο του Βυζαντίου, διότι ο πατέρας του Λουδοβίκος ήταν γιος της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας, 7ης απογόνου του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου και του Θεόδωρου Κομνηνού Δούκα Άγγελου δεσπότη της Ηπείρου. Η Κωνσταντινούπολη τότε ήταν υπό την κυριαρχία των Τούρκων. Ο Κάρολος για να πετύχει τον σκοπό του διέγειρε στην Ελλάδα επανάσταση εναντίον των Τούρκων. Βρήκε ευκαιρία και έκανε απόβαση με μικρό στόλο που είχε ετοιμάσει στην Ευρώπη, και ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τους κατοίκους ιδίως της Μάνης και της Ηπείρου. Οι Έλληνες τον υποδέχτηκαν θερμά και τον αποκαλούσαν «Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο». Ο Κάρολος τους συμβούλεψε να είναι έτοιμοι για να πάρουν τα όπλα όταν παρουσιαστεί με τον στρατό του και τους δώσει το σύνθημα για να σφάξουν τους Τούρκους. Οι Τούρκοι όταν έμαθαν τα σχέδια έστειλαν είκοσι χιλιάδες στρατιώτες και εβδομήντα καράβια και κατέλαβαν την Μάνη. Εν συνεχεία έβαλαν βαρύς φόρους στους Μανιάτες.
Ο Κάρολος δεν εγκατέλειψε τα σχέδιά του και άρχισε να στρατολογεί ιππότες σε όλη την Ευρώπη, ενώ παράλληλα έστελνε υψηλούς κληρικούς μορφωμένους στην Ελλάδα που έσπερναν με επιτυχία τον σπόρο της επανάστασης. Οι τότε αρχιεπίσκοποι Μητροφάνης Μονεμβασίας, Διονύσιος Λακεδαιμονίας, Χρύσανδρος Λάσκαρις, Διονύσιος Τυρνάβου και πάσης Βουλγαρίας, Νεόφυτος Μαΐνης και Γαβριήλ Βλάσιος Ναυπάκτου περιόδευσαν στην Ελλάδα υποκινώντας την επανάσταση. Ο Κάρολος στο μεταξύ έστελνε ακόλουθους στις αυλές της Ευρώπης ζητώντας υποστήριξη. Το 1619 στρατολόγησε έξι καράβια με πλήρωμα, αλλά τα δραματικά επεισόδια στην Ευρώπη και η έκρηξη του τριακονταετούς πολέμου του ανέτρεψαν τα σχέδια. Οι Έλληνες από την άλλη μεριά ήταν ετοιμοπόλεμοι αγωνιώντας να δουν τον Κάρολο να εμφανίζεται. Τελικά οι Διονύσιος Λαρίσης και Σεραφείμ ο Φαρσάλων έγειραν λάβαρο στην Ήπειρο και Θεσσαλία. Στην αρχή είχαν μερικές επιτυχημένες μάχες, καταπνίχτηκαν όμως γρήγορα από τον αριθμό των Τούρκων και έπεσαν μάρτυρες της πατρίδας και της θρησκείας.
Ο πόλεμος διαδοχής της Μάντοβας
Την χρονιά που πέθανε ο τελευταίος αρρήν διάδοχος του Οίκου των Γκοντζάγκα Βιντσέντσο Β΄ Γκοντζάγκα (1627), ο Κάρολος κληρονόμησε με συμφωνία το Δουκάτο της Μάντοβας. Ο εχθρός του ωστόσο Κάρολος Εμμανουήλ Α΄ της Σαβοΐας από τον Οίκο της Σαβοΐας που ζητούσε να κληρονομήσει ο ίδιος τα εδάφη των Γκοντζάγκα στο Μομφερράτο αμφισβήτησε έντονα την διαδοχή. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Α΄ κάλεσε σε βοήθεια την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία απέναντι στην φιλο-Γαλλική διοίκηση της Μάντοβας, το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσει ο "Πόλεμος της Διαδοχής της Μάντοβας". Ο Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έστειλε έναν στρατό από Λάντσκνεχτ να πολιορκήσει την Μάντοβα, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας δεν έστειλε στον Κάρολο την βοήθεια που του υποσχέθηκε με αποτέλεσμα να δραπετεύσει. Η πολιορκία συνεχίστηκε μέχρι την μέρα που ο πληθυσμός της πόλης αποδεκατίστηκε από την πανώλη (18 Ιουλίου 1630). Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα εισήλθαν στην Μάντοβα και την λεηλάτησαν τρεις μέρες, η πόλη δεν συνήλθε ποτέ από την καταστροφή. Οι διπλωματικοί ελιγμοί τα επόμενα χρόνια επέτρεψαν ωστόσο στον Κάρολο να επιστρέψει στην Μάντοβα αν και αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στον Οίκο της Σαβοΐας και τους Γκοντζάγκα που κυβερνούσαν την Γκουαστάλλα. Οι οικονομικές καταστάσεις ήταν πολύ δύσκολες αλλά ο ίδιος μπόρεσε με ικανούς ελιγμούς να φέρει τα επόμενα χρόνια την ανάκαμψη. Ο Κάρολος πέθανε (1637) και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Κάρολος Β΄ Γκοντζάγκα-Νεβέρ, γιος του μεγαλύτερου γιου του Καρόλου που είχε πεθάνει πολύ πρόωρα (1631), την αντιβασιλεία είχε η μητέρα του Μαρία Γκοντζάγκα, δούκισσα του Μομφερράτου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1599 την Αικατερίνη του Οίκου της Λωρραίνης-Γκιζ, κόρη του Καρόλου δούκα του Μαγιέν και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες της Μάντοβα Κατηγορία:Δούκες του Μομφερράτου
Μασίστιος
Ο Μασίστιος ήταν αρχηγός του περσικού ιππικού στην μάχη των Πλαταιών υπό τις διαταγές του Μαρδόνιου.
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων‎
Τουρκικές Ακαδημίες Πολέμου
Οι Τουρκικές Ακαδημίες Πολέμου (τουρκικά: Türk Harp Akademileri) είναι το εκπαιδευτικό τμήμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακαδημιες Πολεμου Κατηγορία:Στρατιωτικές βάσεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κρατικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Τουρκία
Κατά Κατιλίνα
Οι Κατιλιναϊκές δημηγορίες (λατ. In Catalinam orationes) είναι οι τέσσερις λόγοι που εκφώνησε ο Κικέρων ως Ύπατος το 63 π.Χ., δύο ενώπιον της Συγκλήτου και δύο από το βήμα του Δήμου.
Ιστορικά στοιχεία
Έχοντας την πλήρη εξουσιοδότηση της Συγκλήτου, εκφώνησε τον τέταρτο λόγο: Κατά Κατιλίνα το 63 π.Χ., ζητώντας την καταδίκη των συνωμοτών σε θάνατο και την άμεση εκτέλεσή τους. Με την πράξη του αυτή έσωσε τη Ρώμη, αλλά και το πολίτευμα της Δημοκρατίας. Αναφορά στην πράξη του αυτή κάνει πολλές φορές στις Επιστολές του, για να θυμίζει στους αποδέκτες τους τη σημαντική συνεισφορά του στην Πόλη και στο πολίτευμα, που ήταν η προάσπιση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του λαού. Τότε χαιρετίστηκε ως «πατέρας της πατρίδας» (Pater Patriae), αλλά πολύ σύντομα δέχτηκε την επίθεση του λαϊκού κόμματος και ιδιαίτερα του Ποπλίου Κλωδίου, ο οποίος είχε εκλεγεί δήμαρχος χάρη στην εύνοια του Καίσαρα. Η τριανδρία (Πομπήιος, Ιούλιος Καίσαρ, και Κράσσος) τον εγκατέλειψαν, ενώ βάσει ενός νόμου που καταδίκαζε όποιον είχε διατάξει τη θανάτωση πολίτη χωρίς τη λαϊκή κρίση και απόφαση, ο Κικέρων αναγκάστηκε να πάρει το δρόμο της εξορίας και η περιουσία του δημεύτηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κικερων Κικερων Κικερων Κικερων Κικερων
Πίνακας πολλαπλασιασμού
Ο δεκαδικός πίνακας πολλαπλασιασμού, γνωστός και ως προπαίδεια διδάσκεται παραδοσιακά ως μέρος της βασικής αριθμητικής, αφού θέτει τη βάση για την διεκπεραίωση αριθμητικών υπολογισμών πάνω σε αριθμούς στο δεκαδικό σύστημα. Είναι απαραίτητη η απομνημόνευση του πίνακα έως και το 9 × 9, και συχνά έως και το 12 × 12, για να είναι κανείς ειδήμονας στα παραδοσιακά μαθηματικά. Κατηγορία:Αριθμητική !17
Βλαχία
Η Βλαχία ή Βαλαχία ή και Μουντενία (Valahia/Βαλάχια ή Ţara Românească/Τσάρα Ρομανεάσκα στα Ρουμάνικα, Valachia/Βαλάχια στα Λατινικά, Vlachföld/Βλάχφελντ, Oláhország/Ολαχορσζάγκ ή Havasalföld/Χαβάσαλφελντ στα Ουγγρικά), είναι ιστορική και γεωγραφική περιοχή της Ρουμανίας. Βρίσκεται βορείως του ποταμού Δούναβη και νοτίως των Νοτίων Καρπαθίων Ορέων. Αποτελείται από δυο γεωγραφικούς τομείς, τη Μουντενία (Μεγάλη Βλαχία), όνομα με το οποίο αναφέρεται συχνά, και την Ολτενία (Μικρή Βλαχία). Έχει έκταση 76.583 τ.χλμ και πληθυσμό 4.500.000 κατοίκων.
Ιδρύθηκε ως πριγκιπάτο τον 14ο αιώνα μ.Χ. από τον Βασάραβα Α΄ (από τον Οίκο των Βασαράβων (Μπασαράμπ) πήρε το όνομά της η Βεσσαραβία), κατόπιν εξεγέρσεως των γηγενών πληθυσμών εναντίον του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας, αν και η πρώτη αναφορά της επικράτειας της Βλαχίας δυτικά του ποταμού Ολτ χρονολογείται από ένα παραχωρητήριο, δοσμένο στο βοεβόδα Σενεσλάου από το Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Το 1417, η Βλαχία περιήλθε υπό την επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και παρέμεινε υπό αυτό το στάτους μέχρι τον 19ο αιώνα, με μικρές ενδιάμεσα περιόδους ρωσικής κατοχής μεταξύ των ετών 1768 και 1854. Το 1859, ενώθηκε με τη Μολδαβία (ως Ηνωμένες Ηγεμονίες) και σχημάτισαν τη βάση του σύγχρονου ρουμανικού κράτους, που μετεξελίχθηκε στο ανεξάρτητο Βασίλειο της Ρουμανίας το 1881, στο οποίο προστέθηκε το 1918 μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου και η περιοχή (ηγεμονία) της Τρανσυλβανίας.
Την εποχή της οθωμανικής επικυριαρχίας, έγιναν ηγεμόνες της αρκετοί Έλληνες Φαναριώτες. Η πρωτεύουσα της Ρουμανίας, το Βουκουρέστι, βρίσκεται στη Βλαχία.
Ετυμολογία
Το όνομα Βλαχία, που γενικά δεν χρησιμοποιείτο από τους ίδιους τους Ρωμαίους (αλλά εμφανίζεται σε κάποια κείμενα ως Β(α)λαχία), προέρχεται από τη λέξη «βάλχα», που χρησιμοποiείτο από γερμανικούς λαούς για να περιγράφουν τους Κέλτες και αργότερα τους εκρωμαϊσμένους Κέλτες και όλους τους λαούς που μιλούσαν ρομανικές γλώσσες. Στη βορειοδυτική Ευρώπη από αυτό προέκυψαν, μεταξύ άλλων, η Ουαλία, η Κορνουάλη και η Βαλλωνία, ενώ στη νοτιοανατολική Ευρώπη μετεξελίχθηκε στο εθνώνυμο Βάλαχ, χρησιμοποιούμενο για να προσδιορίζει τους ρομανόφωνους γείτονες των γερμανόφωνων, και τελικά υιοθετηθέν από τους σλαβόφωνους ως αναφορά στους Ρουμάνους, με παραλλαγές όπως Βλαχ, Μπλαχ, Μπλοκ, Μπλοχ, Μπολόχ, κλπ.
Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, σε σλαβονικά κείμενα, το όνομα Землѧ Ѹгровлахїиска (Ζέμλια Ουγγρο-Βλαχίσκα - Ουγγροβλαχική Χώρα) χρησιμοποιείτο επίσης ως τοπικός προσδιορισμός. Ο όρος, μεταφρασμένος στα Ρουμανικά ως «Ουγγαροβλαχία», παρέμεινε σε χρήση μέχρι τη νεότερη εποχή σε θρησκευτικό κείμενο, που αναφέρεται ως Ρουμανική Ορθόδοξη Μητροπολιτική έδρα της Ουγγαροβλαχίας, σε αντιδιαστολή με τη Θεσσαλική ή Μεγάλη Βλαχία, ή τη Μικρά Βλαχία στην Αιτωλοακαρνανία. Επίσημες ονομασίες του κράτους ήταν Μουντένια (Χώρα των Βουνών) και Țara Românească (Τσάρα Ρομανεάσκα - Ρουμανική Χώρα).
Για μακρές περιόδους μετά το 14ο αιώνα η Βλαχία αναφερόταν ως Βλάσκο από Βουλγαρικές πηγές, Βλάσκα από Σερβικές πηγές και Βαλαχάι από Γερμανόφωνες (Τρανσυλβανοί Σάξονες) πηγές. Το παραδοσιακό Ουγγρικό όνομα για τη Βλαχία είναι «Χαβάσαλφελντ» ή στην κυριολεξία «Χιονισμένες πεδιάδες» (ο παλαιότερος τύπος είναι «Χαβάσελβε», που σημαίνει «Χώρα πίσω από τα χιονισμένα βουνά», που η μετάφρασή του στα Λατινικά -Τρανσάλπινα- χρησιμοποιείτο στα επίσημα βασιλικά έγγραφα του Βασιλείου της Ουγγαρίας). Στα Τουρκικά χρησιμοποιείται το «Εφλάκ» (που επίσης σημαίνει «ουρανός» ή «ουρανοί»), λέξη προερχόμενη από το «Βλαχ».
Μαυροβλαχία
Μαυροβλαχία είναι άλλο όνομα της Μολδαβίας. Μαυροβλάχοι είναι άλλο όνομα των Βλάχων των Βαλκανίων ή Αρμάνων. Και τα δύο ονόματα ίσως να προέρχονται από μια σύγχυση : «Καρά Ιφλάκ», το Τουρκικό όνομα της Βλαχίας, σημαίνει «χώρα των Βλάχων», αλλά αργότερα το «καρά»=«χώρα» ματαφράσθηκε εσφαλμένα ως «καρά»=«μαύρο». Αργότερα οι Τούρκοι μετονόμασαν τη Μολδαβία και τη Βλαχία σε Καρά Ιφλάκ (Μολδαβία) και Ακ Ιφλάκ (Βλαχία) σύμφωνα με τον τουρκικό χρωματικό συμβολισμό των σημείων του ορίζοντα : ο βορράς συμβολίζεται με το μαύρο και η δύση με το λευκό. Ουγγαροβλαχία ήταν το όνομα της Τρανσυλβανίας, και Καρά Ιφλάκ («Βόρεια Βλαχία») είτε Βλαχία, τα βόρεια των βαλκανικών εδαφών που κατοικούντο από Βλάχους, εξ ου και Μολδαβία (βόρεια της Βλαχίας). Η δεύτερη εξήγηση είναι τυπολογικά καλύτερη.
Αρχαία εποχή
Κατά το Δεύτερο Δακικό Πόλεμο (105 μ.Χ.) η δυτική Ολτενία έγινε τμήμα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Δακίας, ενώ τμήματα της Βλαχίας περιλαμβάνοντο στην επαρχία Κάτω Μοισία. Οι Ρωμαϊκές λίμες ανεγέρθηκαν αρχικά κατά μήκος του Ποταμού Ολτ (119), πριν μεταφερθούν ελαφρώς ανατολικότερα το 2ο αιώνα - εποχή κατά την οποία εκτείνονταν από το Δούναβη μέχρι το Ρούτσαρ στα Καρπάθια. Η Ρωμαϊκή αμυντική γραμμή υποχώρησε στον Ολτ το 245 και το 271 οι Ρωμαίοι αποσύρθηκαν από την περιοχή.
Η περιοχή εκρωμαίσθηκε επίσης κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Μεταναστεύσεων, οπότε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Ρουμανίας δέχθηκε εισβολές από Γότθους και Σαρμάτες, που τους ακολούθησαν κύματα άλλων νομαδικών λαών. Το 328 οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν μια γέφυρα μεταξύ Σουσιδάβας και Οίσκου, που δείχνει ότι υπήρχε σημαντικό εμπόριο με τους λαούς βόρεια του Δούναβη. Μια σύντομη περίοδος Ρωμαϊκής κυριαρχίας στην περιοχή πιστοποιείται υπό τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, μετά την επίθεσή του κατά των Γότθων (που είχαν εγκατασταθεί βόρεια του Δούναβη) το 332. Η περίοδος της Γοτθικής κυριαρχίας τερματίσθηκε όταν οι Ούννοι έφθασαν στη Λεκάνη της Παννονίας και υπό τον Αττίλα επιτέθηκαν και κατέστρεψαν περίπου 170 οικισμούς και στις δυο πλευρές του Δούναβη.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Η Βυζαντινή επίδραση είναι εμφανής κατά τον 5ο και 6ο αιώνα, όπως στη θέση Ιποτέστι-Καντέστι, αλλά από το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα και τον 7ο αιώνα Σλαβικοί λαοί διέσχισαν την επικράτεια της Βλαχίας και εγκαταστάθηκαν εκεί, κατά τον πόλεμό τους με το Βυζάντιο, καταλαμβάνοντας τη νότια όχθη του Δούναβη. Το 593 ο Βυζαντινός αρχιστράτηγος Πρίσκος νίκησε τους Σλάβους, τους Αβάρους και τους Γέπιδες στη μεταγενέστερα Βλαχική επικράτεια και το 602 οι Σλάβοι υπέστησαν δεινή ήττα στην περιοχή. Ο Φλάβιος Μαυρίκιος Τιβέριος, που διέταξε το στρατό του να αναπτυχθεί βόρεια του Δούναβη, αντιμετώπισε την έντονη αντίδραση των στρατευμάτων του.
Η Βλαχία παρέμεινε υπό τον έλεγχο της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας από την ίδρυσή της το 681 μέχρι περίπου την Ουγγρική κατάκτηση της Τρανσυλβανίας στο τέλος του 10ου αιώνα. Με την παρακμή και τη μετέπειτα υποταγή του Βουλγαρικού κράτους στο Βυζάντιο (το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα μέχρι το 1018) η Βλαχία περιήλθε υπό τον έλεγχο των Πετσενέγων (Τουρκικού λαού), που επεξέτειναν την κυριαρχία τους προς τα δυτικά και νικήθηκαν το 1091, όταν οι Κουμάνοι της νότιας Ρωσίας απέκτησαν τον έλεγχο των εδαφών της Βλαχίας. Αρχίζοντας από το 10ο αιώνα Βυζαντινές, Βουλγαρικές, Ουγγρικές και αργότερα Δυτικές πηγές αναφέρουν την ύπαρξη μικρών κρατιδίων, κατοικούμενων, μεταξύ άλλων από Βλάχους/Ρουμάνους, υπό την ηγεσία κνιάζ ή ''βοεβόδων.
Το 1241, κατά τη Μογγολική Εισβολή στην Ευρώπη, η κυριαρχία των Κουμάνων έληξε - δεν βεβαιώνεται άμεση Μογγολική εξουσία επί της Βλαχίας, αλλά πιθανολογείται. Στην περίοδο που ακολούθησε τμήμα της Βλαχίας πιθανόν διεκδικήθηκε για λίγο από το Ουγγρικό Βασίλειο και τους Βούλγαρους, αλλά φαίνεται ότι η αποδυνάμωση της Ουγγρικής εξουσίας κατά τις Μογγολικές επιθέσεις συνέβαλε στην ίδρυση νέων και ισχυρότερων κρατιδίων που εμφανίστηκαν στη Βλαχία τις επόμενες δεκαετίες.
Ιδρυση
Μια από τις πρώτες γνωστές καταγραφές τοπικών βοεβόδων είναι η σχετική με τον Λιτοβόι (1272), που κυβερνούσε τη χώρα και από τις δύο πλευρές των Καρπαθίων και αρνήθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον Ούγγρο Βασιλιά Λαδίσλαο Δ΄ της Ουγγαρίας. Διάδοχός του ήταν ο αδελφός του Μπάρμπατ (1285–1288). Η συνεχιζόμενη αποδυνάμωση του Ουγγρικού κράτους από περαιτέρω Μοογολικές επιδρομές (1285–1319) και η πτώση της δυναστείας Αρπαντ άνοιξε το δρόμο για τη συνένωση των Βλαχικών κρατιδίων και την ανεξαρτησία από την Ουγγρική εξουσία.
Η ίδρυση της Βλαχίας, που πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την τοπική παράδοση από τον Ράντου Νέγκρου (Μαύρο Ράντου), συνδέεται ιστορικά με τον Βασάραβα Α΄ (1310–1352), που επαναστάτησε κατά του Κάρολου Α΄ της Ουγγαρίας και απέκτησε τον έλεγχο και των δύο πλευρών του Ποταμού Ολτ, εγκαθιστώντας την κατοικία του στο Κίμπουλουγκ, ως πρώτος ηγέτης του Οίκου των Βασαράβ. Ο Βασάραβα αρνήθηκε να παραχωρήσει στην Ουγγαρία τα εδάφη Φεγκέρας, Αλμας και το Βανάτο του Σεβερίν, νίκησε τον Κάρολο στη Μάχη της Ποσάδα (1330) και επεξέτεινε τα εδάφη του στα ανατολικά μέχρι την Κίλια (στο Μπουντζάκ) ως την αρχή της Βεσσαραβίας. Η κυριαρχία επί της τελευταίας δεν διατηρήθηκε από τους πρίγκιπες που ακολούθησαν, καθώς η Κίλια έπεσε στους Νογκάις (Τουρκικό φύλο το 1334.
Τον Βασάραβα διαδέχθηκε ο Νικολάε Αλεξάντρου και αυτόν ο Βλάντισλαβ Α΄. Ο Βλάντισλαβ επιτέθηκε στην Τρανσυλβανία όταν ο Λουδοβίκος Α΄ κατέλαβε εδάφη νότια του Δούναβη, δέχθηκε να τον αναγνωρίσει ως απόλυτο ηγεμόνα το 1368, αλλά εξεγέρθηκε πάλι την ίδια χρονιά. Επί της βασιλείας του έγινε επίσης η πρώτη σύγκρουση της Βλαχίας με τους Οθωμανούς Τόυρκους (μια μάχη στην οποία ο Βλάντισλαβ συμμάχησε με τον Ιβάν Σισμάν της Βουλγαρίας. Υπό τον Ράντου Α΄ και το διάδοχό του Νταν Α΄ οι χώρες της Τρανσυλβανίας και του Σεβερίν να είναι αντικείμενο διεκδίκησης με την Ουγγαρία.
Από το Μιρτσέα τον Πρεσβύτερο στο Ράντου το Μεγάλο
Καθώς ολόκληρη η Βαλκανική Χερσόνησος έγινε αναπόσπαστο μέρος της αναδυόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (διαδικασία που ολοκληρώθηκε με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από το Σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ το 1453) η Βλαχία ενεπλάκη σε πολλές συγκρούσεις και, στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Μιρτσέα του Πρεσβύτερου, έγινε φόρου υποτελής στους Οθωμανούς. Ο Μίρτσεα (βασίλεψε 1386–1418) αρχικά νίκησε σε αρκετές μάχες τους Οθωμανούς (περιλαμβανομένης εκείνης του Ρόβινε το 1394), εκδιώκοντάς τους από τη Δοβρουτσά και επεκτείνοντας για λίγο την εξουσία του στο Δέλτα του Δούναβη, τη Δοβρουτσά και τη Σιλίστρα (1400–1404). Ταλαντεύθηκε μεταξύ συμμαχιών με το Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας και την Πολωνία (συμμετέχοντας στη Μάχη της Νικόπολης) και αποδέχθηκε μια συνθήκη ειρήνης με τους Οθωμανούς το 1417, όταν ο Μωάμεθ Α΄ απέκτησε τον έλεγχο του Τούρνου Μαγκουρέλε και του Τζιούρτζιου. Τα δύο αυτά λιμάνια παρέμειναν τμήμα του Οθωμανικού κράτους, με σύντομα διαλείμματα, μέχρι το 1829. Το 1418–1420 ο Μιχαήλ Α΄ νίκησε τους Οθωμανούς στο Σεβερίν, αλλά σκοτώθηκε στη μάχη από μια αντεπίθεση. Το 1422 ο κίνδυνος αποσοβήθηκε για λίγο, όταν ο Νταν Β΄ πέτυχε μια νίκη επί του Μουράτ Β΄ με τη βοήθεια του Πίπο Σπάνο (Ιταλού κοντοτιέρου). Η ειρήνη που υπογράφτηκε το 1428 εγκαινίασε μια περίοδο εσωτερικής κρίσης, καθώς ο Νταν αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον Ράντου Πραναγκλάβα, που ηγήθηκε του πρώτου μιας σειράς συνασπισμών βογιάρων κατά των πριγκίπων που κυβερνούσαν (με τον καιρό αυτοί έγιναν ανοιχτά φιλοοθωμανικοί ως αντίδραση στην καταπίεση). Αφού νίκησαν το 1431 (τη χρονιά που πήρε το θρόνο ο υποστηριζόμενος από τους βογιάρους Αλέξανδρος Α΄ Αλδέα) οι βογιάροι δέχτηκαν διαδοχικά πλήγματα από το Βλαντ Β΄ Ντρακούλ (1436–1442 και 1443–1447), που προσπάθησε να ισορροπεί μεταξύ Πύλης και Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η επόμενη δεκαετία σημαδεύτηκε από τη διαμάχη μεταξύ των αντίπαλων οίκων Ντανέστι και Ντρακουλέστι, την επιρροή του Ιωάννη Ουνιάδη, Αντιβασιλέα του Βασιλείου της Ουγγαρίας και, μετά την άχρωμη βαιλεία του Βλάντισλαβ Β΄, την άνοδο στο θρόνο του Βλαντ Γ΄ Δράκουλα, περισσότερο γνωστού ως Βλαντ ο Ανασκολοπιστής, επί της βασιλείας του οποίου το Βουκουρέστι αναφέρεται για πρώτη φορά ως πριγκιπική κατοικία και ο οποίος κατατρομοκράτησε τους επαναστατημένους βογιάρους, διέκοψε κάθε σχέση με τους Οθωμανούς και το 1462 αντιμετώπισε νικηφόρα την επίθεση του Μωάμεθ Β΄, πριν υποχρεωθεί να υποχωρήσει στο Τιργκόβιστε και δεχτεί να πληρώνει αυξημένο φόρο υποτέλειας. Η παράλληλη σύγκρουσή του με το Μουσουλμάνο ξάδερφό του Ράντου Γ΄ το Δίκαιο και το Λαϊότα Βασαράβα οδήγησε στην κατάληψη της Βλαχίας από το Ράντου Γ΄ που την κυβέρνησε 11 χρόνια μέχρι το θάνατό του. Ο Ράντου ο Μέγας (1495–1508) κατέληξε σε συμβιβασμό με τους βογιάρους, εξασφαλίζοντας μια περίοδο εσωτερικής σταθερότητας, σε αντίθεση με τη σύγκρουσή του με τον Μπογκντάν το Μονόφθαλμο της Μολδαβίας.
Από το Μινέα στον Πέτρου Τσερτσέλ
Στα τέλη του 15ου αιώνα εμφανίστηκε η ισχυρή οικογένεια Κραϊοβέστι, ουσιαστικά ανεξάρτητοι ηγεμόνες του βανάτου της Ολτένιας, που ζήτησαν την Οθωμανική υποστήριξη στον ανταγωνισμό τους με το Μινέα τσελ Ράου (1508–1510) και τον αντικατέστησαν με τον Βλάντουτ. Οταν ο τελευταίος αποδείχθηκε εχθρικός προς τους μπαν (ευγενείς) ο Οίκος των Βασαράβα έληξε και επίσημα με την ανάρρηση του Νεαγκόε Βασαράβα των Κραϊοβέστι. Η ειρηνική διακυβέρνηση του Νεαγκόε (1512–1521), αξιοσημείωτη για τις πολιτιστικές πτυχές της (την ανέγερση του Καθεδρικού της Κουρτέα ντε Αρτζες και τις αναγεννησιακές επιρροές), γνώρισε επίσης αύξηση της επιρροής των Σαξόνων εμπόρων στο Μπρασόβ και στο Σιμπίου και τη συμμαχία της Βλαχίας με το Λουδοβίκο Β΄ της Ουγγαρίας. Υπό το Θεοδόσιο η χώρα βρέθηκε πάλι υπό τετράμηνη Οθωμανική κατοχή, στρατιωτική διοίκηση που φάνηκε ως απόπειρα δημιουργίας ενός Βλαχικού Πασαλικίου. Ο κίνδυνος αυτός συσπείρωσε όλους τους βογιάρους στην υποστήριξη του Ράντου του Αφουμάτι (τέσσερα διαστήματα βασιλείας μεταξύ 1522 και 1529), που έχασε τη μάχη μετά μια συμφωνία των Κραϊοβέστι με το Σουλτάνο Σουλεϊμάν το Μεγαλοπρεπή. Τελικά ο Πρίγκιπας Ράντου επιβεβαίωσε τη θέση του Σουλεϊμάν ως επικυρίαρχου και συμφώνησε να πληρώνει ακόμη μεγαλύτερο φόρο.
Η Οθωμανική επικυριαρχία παρέμεινε ουσιαστικά αδιαφιλονίκητη επί τα επόμενα 90 χρόνια. Ο Ράντου Παίσιε, που εκθρονίστηκε από το Σουλεϊμάν το 1545, παραχώρησε τον ίδιο χρόνο το λιμάνι της Βραΐλας στην Οθωμανική διοίκηση. Ο διάδοχός του Μιρτσέα Τσιομπανούλ (ο Βοσκός) (1545–1554 και 1558–1559), πρίγκιπας χωρίς καμμιά αναφορά σε ευγενή καταγωγή, τοποθετήθηκε στο θρόνο και συμφώνησε σε περιορισμό της αυτονομίας (αυξάνοντας τους φόρους και διενεργώντας ένοπλη επέμβαση στην Τρανσυλβανία - υποστηρίζοντας το φιλότουρκο Γιάνος Ζαπόλια. Οι συγκρούσεις μεταξύ των οικογενειών βογιάρων εντάθηκαν μετά την κυβέρνηση του Πατράσκου τσελ Μπουν και υ υπεροχή των βογιάρων επί των κυβερνώντων ήταν εμφανής υπό τον Πέτρο το Νεώτερο (1559–1568, βασιλεία κυριαρχούμενη από τη μητέρα του Ντοάμνα Τσιάινα και υπέρογκες αυξήσεις στους φόρους), το Μινέα Τουρτσιτούλ (Εκτουρκισμένο) και τον Πέτρου Τσερτσέλ (Σκουλαρικά).
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στηριζόταν όλο και περισσότερο στη Βλαχία και στη Μολδαβία για τον ανεφοδιασμό και τη συντήρηση των στρατιωτικών της δυνάμεων. Ο τοπικός όμως στρατός γρήγορα εξαλείφθηκε λόγω των αυξημένων δαπανών και της πολύ εμφανέστερης αποτελεσματικότητας των μισθοφορικών στρατευμάτων.
17ος αιώνας
Επωφελούμενος αρχικά της Οθωμανικής υποστήριξης ο Μιχαήλ ο Γενναίος ανέβηκε στο θρόνο το 1593 και επιτέθηκε στα στρατεύματα του Μουράτ Γ΄ βόρεια και νότια του Δούναβη σε συμμαχία με το Σίγκισμουντ Μπάτορι της Τρανσυλβανίας και τον Αρον Βόντα της Μολδαβίας. Αμέσως έθεσε εαυτόν υπό την επικυριαρχία του Ροδόλφου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και, το 1599–1600, επενέβη στην Τρανσυλβανία κατά του βασιλιά της Πολωνίας Σίγκισμουντ Γ΄ Βάζα, θέτοντας την περιοχή υπό την εξουσία του. Η σύντομη κυριαρχία του επεκτάθηκε επίσης στη Μολδαβία αργότερα την ίδια χρονιά. Για μια σύντομη περίοδο ο Μιχαήλ ο Γενναίος συνένωσε όλα τα εδάφη, όπου ζούσαν οι Ρουμάνοι, επανιδρύοντας τη χώρα του αρχαίου Βασιλείου της Δακίας. Μετά την πτώση του Μιχαήλ η Βλαχία καταλήφθηκε από τον Πολωνομολδαβικό στρατό του Σίμιον Μόβλα που την κράτησε μέχρι το 1602 και υπέστη επιθέσεις των Νογκάι την ίδια χρονιά.