cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάνσι Σπούνγζεν
Η Νάνσι Σπούνγζεν (Nancy Spungen Laura) ( 27 Φεβρουαρίου, 1958 - 12 του Οκτώβρη 1978) ήταν αμερικάνικης καταγωγής ήταν η κοπέλα του Άγγλου μπασίστα του Πανκ συγκροτήματος Sex Pistols Σιντ Βίσιους. Η ζωή και ο θάνατος της Νάνσι Σπούνγζεν  αποτέλεσαν αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ ιστορικών μουσικής και οπαδών των Sex Pistols.
Μεγάλωσε στη Φιλαδέλφεια  από οικογένεια εβραϊκής καταγωγής, η Σπούνγζεν  διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια σε ηλικία 15 ετών. Αφού απελάθηκε από το κολέγιο, πήγε στο Λονδίνο στο απόγειο της πανκ ροκ τρέλας και γνώρισε τον Sid Vicious. Η σχέση τους στρεφόταν από περιόδους ενδοοικογενειακής βίας και κατάχρησης ναρκωτικών. Ο Τύπος σύντομα χαρακτήρισε το Spungen "Nauseating Nancy" για τη συγκλονιστική συμπεριφορά της. Μετά τη διάλυση των Sex Pistols, το ζευγάρι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έκανε check in στο Hotel Chelsea όπου πέρασαν τον χρόνο τους καταναλώνοντας ναρκωτικά.
Πρόωμη ζωή
Η Νάνσι Σπούνγζεν γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1958 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας στο Πανεπιστήμιο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια    από τον Franklin "Frank" και τη Deborah Spungen. Γεννήθηκε με σοβαρή κυάνωση από στέρηση οξυγόνου μετά από πνιγμό από τον ομφάλιο λώρο κατά τη διάρκεια του τοκετού. Φάνηκε να μην υπέστη εγκεφαλική βλάβη και έφυγε από το νοσοκομείο οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση. Οι Spungens ήταν μια εβραϊκή οικογένεια μεσαίας τάξης που κατοικούσε σε ένα προάστιο της Φιλαδέλφειας. Ο πατέρας της ήταν διακινούμενος πωλητής και η μητέρα της αργότερα κατείχε ένα κατάστημα βιολογικών τροφίμων που ονομάζεται The Earth Shop στην κοντινή Jenkintown της Πενσυλβανίας.
Εκπαίδευση
Η Spungen αποφοίτησε από το Λύκειο Lakeside τον Απρίλιο του 1974, δύο εβδομάδες μετά την αποδοχή της αίτησής της για φοίτηση στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Boulder. Άρχισε να φοιτά στο πανεπιστήμιο στα 16 αλλά πέντε μήνες μετά το νέο έτος της συνελήφθη για αγορά μαριχουάνας από μυστικό αστυνομικό. Όταν αργότερα συνελήφθη για αποθήκευση κλεμμένων περιουσιών στο κοιτώνα της, το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο αποφάσισε να την αποβάλει. Ο πατέρας της ταξίδεψε στο Boulder και δέχτηκε μια έκκληση για αυτήν, με αποτέλεσμα να αποβληθεί από την πολιτεία του Κολοράντο.
Αφού απολύθηκε από την πρώτη της δουλειά την πρώτη μέρα, άρχισε να χρηματοδοτείται κλέβοντας από την οικογένειά της και εμπορεύοντας ναρκωτικά. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (November 2013)">παραπομπή απαιτείται  ]
Σχέση με τον Sid Vicious
Ο Spungen έφυγε από το σπίτι του στα 17 και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου εργάστηκε ως στριπτιζέζ και πόρνη. Ακολούθησε συγκροτήματα όπως οι Aerosmith, Bad Company, The New York Dolls και Ramones. Το 1977, μετακόμισε στο Λονδίνο, πιθανώς για να κερδίσει τον Jerry Nolan των Dolls και τους Heartbreakers, αλλά συναντήθηκε αντ 'αυτού με τους Sex Pistols. Ο τραγουδιστής Johnny Rotten δεν έδειξε ενδιαφέρον για τη Spungen, οπότε κυνηγούσε τον μπασίστα Sid Vicious και το ζευγάρι σύντομα ήταν μαζί.
Κατά τη διάρκεια μιας ταραχώδους σχέσης 19 μηνών, ο Spungen και ο Vicious (που έκανε κατάχρηση πολλαπλών ναρκωτικών) εθίστηκαν στην ηρωίνη και άλλα ναρκωτικά. Οι ταμπλόιντ ονομάστηκαν Spungen "Nauseating Nancy" για τις συχνές δημόσιες εμφανίσεις της για λεκτική κακοποίηση και βία. Μετά τη διάλυση των Sex Pistols τον Ιανουάριο του 1978, οι Spungen και Vicious μετακόμισαν στο ξενοδοχείο Chelsea στη Νέα Υόρκη. Έμειναν στο δωμάτιο 100, εγγεγραμμένοι ως "Mr. and Mrs. John Simon Ritchie ", το πραγματικό όνομα του Vicious.
Θάνατος
Τους επόμενους μήνες, οι Vicious και Spungen έφτασαν σε μια βαθύτερη κατάχρηση ναρκωτικών, η οποία χαρακτηρίζεται από ενδοοικογενειακή βία, με τον Vicious να φέρεται να επιτίθεται στο Spungen. Η σχέση τους έληξε βίαια στις 12 Οκτωβρίου 1978 όταν το σώμα της Σπούγκεν βρέθηκε κάτω από το νεροχύτη στο μπάνιο του δωματίου τους στο Hotel Chelsea. Η Spungen είχε υποστεί μία θανατηφόρα πληγή στη κοιλιά. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Vicious είχε το μαχαίρι που έκανε την πληγή. Ένα μαχαίρι κυνηγιού "007" που είχε αποκτήσει αφού είδε τον Dee Dee Ramone να δίνει ένα στο Stiv Bators ττων Dead Boys, φημολογείται από καιρό ότι είναι το όπλο δολοφονίας, αλλά η έκθεση της αστυνομίας της NYPD σημειώνει ότι το μαχαίρι είναι Jaguar Wilderness K-11 με 5 in  λεπίδα.
Κόκκινες (συνοικία Λάρνακας)
Οι Κόκκινες είναι συνοικία του Δήμου Λάρνακας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Κοκκίνων όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λάρνακας
Αυτοκράτορας Σουτζίν
Ο Αυτοκράτορας Σουτζίν (崇神天皇 Sujin-tennō) γνωστός και ως Mimakiiribikoinie no Sumeramikoto (御間城入彦五十瓊殖天皇) ή Hatsukunishirasu Sumeramikoto (御肇國天皇), ήταν ο δέκατος αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Θεωρείται κατά σύμβαση ότι βασίλεψε στο διάστημα 97 ΠΚΕ – 30 ΠΚΕ,  αλλά μπορεί και να έζησε στις αρχές του 1ου, ή κατά τον 3ο ή 4ο αιώνα. Ο τάφος του δεν έχει ταυτοποιηθεί και πιθανώς να μην υπάρχει, ωστόσο η Αυτοκρατορική Υπηρεσία Εσωτερικών (宮内庁 Kunai-chō) υποδεικνύει την θέση Αντονιάμα Κοφούν στο Τέντρι του νομού Νάρα, ως το κοφούν (τύμβος) του Σουτζίν, το οποίο ονομάζει επίσημα Yamanobe no michi no Magari no oka no e no misasagi. Ο Σουτζίν θεωρείται ότι ίδρυσε τον Ναό Ίσε ή το χωριό Σαϊκού που σχετίζεται με αυτόν, για να τιμήσει την Αματεράσου και ότι ξεκίνησε την λατρεία του Ομονονούσι (έχει εξισωθεί με την θεότητα του όρους Μίουα). Επιπλέον, κατάσχεσε ιερούς θησαυρούς που μεταβιάζονταν από γενιά σε γενιά στο Ιζούμο. Ενδέχεται να ήταν ο πρώτος που έκανε απογραφή στην Ιαπωνία και να εγκαθίδρυσε και να κανονικοποίησε σύστημα φορολογίας.
Παραπομπές
Σουτζιν
The Secret Life of My Secretary
Πλοκή
Ο διευθυντής τμήματος μιας εταιρίας κινητών μέσων ενημέρωσης γνωρίζει τους φίλους και τους εχθρούς του αφού έχει χάσει την ικανότητά του να αναγνωρίζει πρόσωπα και να συνεργάζεται με τον γραμματέα του για να προσπαθήσει να λύσει το μυστήριο ενώ ερωτεύεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Άννα Καρλόττα της Λωρραίνης
H Άννα Καρλόττα (γαλλ. Anne-Charlotte de Lorraine, 17 Μαΐου 1714 - 7 Νοεμβρίου 1773) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα της Λωρραίνης. Έγινε ηγουμένη στο Αββαείο του Ρεμιρμόν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου, Δούκα της Λωρραίνης, και της Ελισάβετ Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης.
Γεννήθηκε στο Κάστρο του Λυνεβίλ, καθώς η πρωτεύουσα της Λωρραίνης, το Νανσύ, ήταν κατειλημμένο από τον Γαλλικό στρατό του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (θείου της μητέρας της) λόγω του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. Έλαβε το όνομα της μητέρας της. Το 1719 το Κάστρο του Λυνεβίλ καταστράφηκε σοβαρά από πυρκαγιά.
Το 1738 έγινε ηγουμένη στο πολύτιμο Αββαείο του Ρεμιρμόν. Πιο πριν εκεί ήταν επίτιμη ηγουμένη η αδελφή της Ελισάβετ Καρλόττα, που απεβίωσε 11 ετών. Το αββαείο είχε στενές συνδέσεις με τον Οίκο της. Η τοποθέτησή της προκάλεσε αντιδράσεις, διότι το πριγκιπάτο-αββαείο κατείχε έναν μεγάλο αριθμό πόλεων και ήταν στη δικαιοδοσία του Πάπα. Αργότερα η Άννα Καρλόττα αποφάσισε να κτίσει ένα πολυτελές ανάκτορο για το αββαείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Άγιος Κωνσταντίνος Μεσσήνης Μεσσηνίας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος Μεσσήνης είναι οικισμός του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 97 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Μιγέλ Μπογιέρ
Ο Μιγέλ Μπογιέρ (Miguel Boyer, Σαν Ζακ-ντι-Λυζ, 5 Φεβρουαρίου 1939 - Μαδρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Ισπανός πολιτικός, οικονομολόγος και ακαδημαϊκός, υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών στις κυβερνήσεις του Φελίπε Γκονθάλεθ. Θεωρείτο ένας εκ των πιο φιλελεύθερων πολιτικών ηγετών του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και η τρίτη σημαντικότερη προσωπικότητα του κόμματος της δεκαετίας του 1980 μετά τον πρόεδρό του και τον, μεγάλο ιδεολογικό του αντίπαλο, Αλφόνσο Γκέρα. Ακολούθησε ορθόδοξες οικονομικές πολιτικές πρακτικές συμβάλλοντας στη φιλελευθεροποίηση της ισπανικής οικονομίας και την απελευθέρωση της αγοράς ακινήτων.
Στην προσωπική του ζωή ήταν γνωστός για τον γάμο του με την Ισαβέλ Πρέισλερ, τέως σύζυγο του Χούλιο Ιγλέσιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί
Κυβέρνηση συνεργασίας
Μια κυβέρνηση συνεργασίας (αγγλικά: Coalition government) είναι ένας τύπος κυβέρνησης, στην οποία συνεργάζονται πολλά πολιτικά κόμματα, μειώνοντας έτσι την κυριαρχία οποιουδήποτε κόμματος.
Ο συνηθισμένος λόγος για αυτόν τον τύπο κυβέρνησης είναι ότι κανένα κόμμα από μόνο του δεν μπόρεσε να αποκτήσει πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Μια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί επίσης να δημιουργηθεί σε μια περίοδο εθνικής ανάγκης (όπως κατά τη διάρκεια πολέμου ή οικονομικής κρίσης), έτσι ώστε να δοθεί στην κυβέρνηση η απαραίτητη συνταγματική νομιμότητα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κυβέρνηση
Χάρτης Μαντάμπα
μικρογραφία|300 px|Η [[Ιερουσαλήμ στον χάρτη της Μαντάμπα]] Ο Χάρτης Μαντάμπα, γνωστός και ως Μωσαϊκός Χάρτης της Μαντάμπα, είναι μέρος ενός μωσαϊκού δαπέδου στην πρώιμη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Μαντάμπα της Ιορδανίας. Ο χάρτης Madaba απεικονίζει τμήμα της Μέσης Ανατολής και περιέχει την παλαιότερη σωζόμενη πρωτότυπη χαρτογραφική απεικόνιση των Αγίων Τόπων και ιδιαίτερα της Ιερουσαλήμ. Χρονολογείται στον έκτο αιώνα.
Ιστορία
Το 614, η Μαντάμπα κατακτήθηκε από την αυτοκρατορία των Σασανιδών. Τον όγδοο αιώνα, το κυβερνόν Μουσουλμανικό Χαλιφάτο των Ομαγιάδων είχε αφαιρέσει κάποια εικονιστικά μοτίβα από το μωσαϊκό. Το 746, η Madaba καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από σεισμό και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. μικρογραφία|Το μωσαϊκό κατά τη διαδικασία αποκάλυψης Το μωσαϊκό ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1884, κατά την ανέγερση μιας νέας ελληνορθόδοξης εκκλησίας στη θέση του αρχαίου ναού. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νικόδημος Α ' ενημερώθηκε, αλλά καμία έρευνα δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι το 1896
Τις επόμενες δεκαετίες, μεγάλα τμήματα του ψηφιδωτού χάρτη υπέστησαν ζημιές από πυρκαγιές, δραστηριότητες στη νέα εκκλησία και από τις επιπτώσεις της υγρασίας. Τον Δεκέμβριο του 1964, το Ίδρυμα Volkswagen έδωσε στο Deutscher Verein zur Erforschung Palästinas (κυρ. «Γερμανική Ένωση για την Εξερεύνηση της Παλαιστίνης») 90.000 DM για τη διάσωση του μωσαϊκού. Το 1965 οι αρχαιολόγοι Heinz Cüppers και Heinrich Brandt ανέλαβαν την αποκατάσταση και τη συντήρηση των υπόλοιπων τμημάτων του ψηφιδωτού.
Περιγραφή
μικρογραφία|Τόπος βάπτισης του [[Ιωάννης ο Βαπτιστής|Ιωάννη του Βαπτιστή στις εκβολές του Ιορδάνη και ένα (σχεδόν εξαφανισμένο) λιοντάρι που κυνηγά μια γαζέλα]] Το ψηφιδωτό του δαπέδου βρίσκεται στην αψίδα (τεταρτοσφαίριο της αψίδας του ιερού της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στη Μαντάμπα. Δεν έχει προσανατολισμό βόρεια, όπως είναι οι σύγχρονοι χάρτες, αλλά βλέπει ανατολικά προς τον βωμό, με τέτοιο τρόπο ώστε η θέση των θέσεων στον χάρτη να συμπίπτει με τις κατευθύνσεις της πυξίδας. Αρχικά, είχε διαστάσεις 21 επί 7 μέτρα και περιείχε περισσότερες από δύο εκατομμύρια ψηφίδες. Οι σημερινές του διαστάσεις είναι 16 επί 5 μ.
Τοπογραφική αναπαράσταση
Ο ψηφιδωτός χάρτης απεικονίζει μια περιοχή από τον Λίβανο στα βόρεια έως το Δέλτα του Νείλου στα νότια και από τη Μεσόγειο Θάλασσα στα δυτικά μέχρι την ανατολική έρημο. Μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών, απεικονίζει τη Νεκρά Θάλασσα με δύο ψαρόβαρκες, αρκετές γέφυρες στις όχθες του Ιορδάνη, ψάρια που κολυμπούν στον ποταμό και έρχονται από τη Νεκρά Θάλασσα. ένα λιοντάρι (που καθίσταται σχεδόν αγνώριστο από την εισαγωγή τυχαίων ψηφίδων κατά τη διάρκεια της περιόδου της εικονομαχίας) που κυνηγά μια γαζέλα στην έρημο του Μωάβ, στην Ιεριχώ με τους φοίνικες, τη Βηθλεέμ και άλλες βιβλικές -χριστιανικές τοποθεσίες. Ο χάρτης μπορεί εν μέρει να διευκόλυνε τον προσανατολισμό των προσκυνητών στους Αγίους Τόπους. Όλες οι τοπογραφίες επισημαίνονται με επεξηγήσεις στα Ελληνικά. Οι αναφορές του ψηφιδωτού στις φυλές του Ισραήλ, το τοπωνύμιο, καθώς και η χρήση παραθέσεων από βιβλικές περικοπές, υποδεικνύουν ότι ο καλλιτέχνης που σχεδίασε το ψηφιδωτό χρησιμοποίησε το Ονομαστικόν του Ευσεβίου (4ος αι.) ως κύρια πηγή. Στον χάρτη απεικονίζονται περίπου 150 πόλεις και χωριά με την ονομασία τους.
Το μεγαλύτερο και λεπτομερέστερο στοιχείο της τοπογραφικής απεικόνισης είναι η Ιερουσαλήμ ΙΕΡΟΥΣΑ{ΛΉΜ], στο κέντρο του χάρτη. Το μωσαϊκό δείχνει ξεκάθαρα μια σειρά από σημαντικά οικοδομήματα στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ: την Πύλη της Δαμασκού, την Πύλη των Λεόντων, τη Χρυσή Πύλη, την Πύλη της Σιών, την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου, τη Νέα Εκκλησία της Θεοτόκου, τον Πύργο του Δαβίδ, και το Cardo Maximus (κύρια ή κεντρική αρτηρία με προσανατολισμό βορράς-νότος). Στη νοτιοδυτική πλευρά της Ιερουσαλήμ εμφανίζεται το Acel Dama ("πεδίο αίματος"), από χριστιανική λειτουργία. Η αναγνωρίσιμη απεικόνιση της αστικής τοπογραφίας καθιστά το μωσαϊκό βασική πηγή για τη βυζαντινή Ιερουσαλήμ. Επίσης, μοναδικές είναι οι λεπτομερείς απεικονίσεις πόλεων όπως η Ναμπλούς, η Ασκελόν, η Γάζα, το Πελούσιο και η Αλ Καράκ, όλες σχεδόν αρκετά λεπτομερείς για να περιγραφούν ως οδικοί χάρτες. Άλλες καθορισμένες θέσεις περιλαμβάνουν τη Νικόπολη (ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ) Beth Zachar[ias] (ΒΕΘΖΑΧΑΡ[ΊΟΥ]]) Βηθλεέμ (ΒΗΘΛΕΕΜ) Σωχώ (ΣΩΧΏ), τώρα ''Kh. Shuweikah'' (νοτιοδυτικά της Χεβρώνας), Beth Annaba (ΒΕΤΟΑΝΝΑΒΑ) Σαφίθα (CΑΦΙΘΑ) Ιεριχώ, Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτη (ΒΗΘΑΓΛΑ) Αρχελαΐς (ΑΡΧΕΛΑΙC ) Μοδι'ιμ (ΜΩΔΕΕΙΜ) Λουτ (ΛΩΔΗ) Βεθωρών (ΒΕΘΩΡΩΝ) Γαβαών (ΓΑΒΑΩΝ) Ραμά ( ΡΑΜΑ ) Κορέας (ΚΟΡΕΑΣ) Μαρίσα (ΜΟΡΑΣΘΙ) Άζοτος παράλιος (Ashdod-Coast) (ΑΖΩΤΟΣΠΑΡΑΛΣ), η μεγάλη πεδιάδα (ΡΟΣΔΑΝ), κυριολεκτικά σημαίνει «Η Φυλή του Νταν», Γιαβνέ (ΊΑΒΝΗΛΗΚΑΊΙΑΜΝΙΑ ) (κυρ. "Ιαβνήλ, που είναι επίσης Ιαμνία"), μεταξύ άλλων τοποθεσιών. Μια τοποθεσία που αναπαρίσταται στον χάρτη, αλλά δε σώζεται πλέον είναι οι λίθοι στο Γκιλγκάλ που διακρίνονται ξεκάθαρα στον χάρτη της Μαντάμπα και είναι πιθανώς θαμμένοι κάτω από μια από τις εκκλησίες στο Qas'r Al-Yahud Πολλές από αυτές τις τοποθεσίες επισημαίνονται στον ψηφιδωτό χάρτη με διάφορες βινιέτες που αντιπροσωπεύουν την τοποθεσία στην επαρχία της Παλαιστίνης Tertia. Για παράδειγμα, η Ιεριχώ και η Ζοαρά (ΖΟΟΡΑ) αντιπροσωπεύονται και τα δύο με βιnιέτες οπωρώνων με φοινικόδεντρα. Η Ζοαρά φαίνεται στη νοτιοανατολική πλευρά της Νεκράς Θάλασσας.
Επιστημονική σημασία
Ο ψηφιδωτός χάρτης της Μαντάμπα είναι το παλαιότερο γνωστό γεωγραφικό μωσαϊκό δαπέδου στην ιστορία της τέχνης. Χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό για τον εντοπισμό και την επαλήθευση βιβλικών τοποθεσιών. Η μελέτη του χάρτη έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απάντηση στο ερώτημα της τοπογραφικής θέσης της Ασκελόν ( Asqalan στον χάρτη).
Το 1967, οι ανασκαφές στην εβραϊκή συνοικία της Ιερουσαλήμ αποκάλυψαν την Εκκλησία της Νέας και το Cardo Maximus στις ίδιες τοποθεσίες που προτείνει ο χάρτης.
Δείτε επίσης
Χρονολογικός κατάλογος πρώτων χριστιανών γεωγράφων και προσκυνητών στους Αγίους Τόπους που έγραψαν για τα ταξίδια τους και άλλα σχετικά έργα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιορδανίας Κατηγορία:Χάρτες
Σωτήρος (συνοικία Λάρνακας)
Ο Σωτήρος είναι συνοικία του Δήμου Λάρνακας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Σωτήρος όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λάρνακας
Ναρσίς Σέρα
Ο Ναρσίς Σέρα (Narcís Serra, γενν. Βαρκελώνη, 30 Μαΐου 1943) είναι Καταλανός πολιτικός, οικονομολόγος και τραπεζίτης, γενικός γραμματέας του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας, δήμαρχος της Βαρκελώνης μεταξύ 1979 και 1982, υπουργός Άμυνας (μεταξύ 1982 και 1991) και αντιπρόεδρος της Ισπανικής Κυβέρνησης μεταξύ 1991 και 1995 στην τελευταία κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ. Θεωρείται ο πολιτικός που επέβαλε την αποστασιοποίηση των Ισπανικών Ενόπλων Δυνάμεων από την πολιτική, κυρίως μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 23ης Φεβρουαρίου 1981. Από τη στιγμή που έπαψε να είναι γενικός γραμματέας του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας, συμμετείχε στα εκτελεστικά συμβούλια πολλών εταρειών όπως την CaixaCatalunya, το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλονίας και της Telefónica της Χιλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βαρκελώνης
Πίκο ντε Ορισάμπα
To Πίκο ντε Ορισάμπα, επίσης γνωστό ως Σίτλαλτεπετλ (στα νάχουατλ  σίτλαλ = αστέρι και τεπετλ = βουνό), είναι ένα στρωσιγενές ηφαίστειο, το υψηλότερο βουνό στο Μεξικό και το τρίτο υψηλότερο στη Βόρεια Αμερική, μετά το Ντενάλι της Αλάσκας στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Όρος Λόγκαν του Καναδά. Φτάνει σε ύψος τα 5.636 μ. από το επίπεδο της θάλασσας στο ανατολικό άκρο της Υπερμεξικανικής Ηφαιστειακής Ζώνης, στα σύνορα μεταξύ των πολιτειών Βερακρούς και Πουέμπλα. Επί του παρόντος, το ηφαίστειο είναι αδρανές αλλά όχι νεκρό, και η τελευταία φορά που εξερράγη ήταν κατά τον 19ο αιώνα. Ως προς την τοπογραφική έξαρση είναι η δεύτερη υψηλόγερη ηφαιστειακή κορυφή στον κόσμο μετά το Κιλιμάντζαρο της Αφρικής.
Τοπωνυμία
Το Πίκο ντε Ορισάμπα βλέπει στην κοιλάδα και την πόλη Ορισάμπα, από την οποία πήρε το όνομά του. Μερικοί το ξέρουν ως Ιστακτεπετλ, που στα κλασικά Νάχουατλ σημαίνει «Λευκό Όρος». Προφανώς σχετίζεται με την κορυφή του που φαίνεται χιονισμένη όλο το χρόνο και από μεγάλες αποστάσεις.
Το όνομα Σίτλαλτεπετλ σημαίνει «Βουνό Αστέρι». Τον καιρό της αποικιοκρατίας, το ηφαίστειο ήταν γνωστό ως Όρος του Αγίου Αντρέα, από τον οικισμό Τσαλτσικομούλα Αγ. Ανδρέα που βρισκόταν στη βάση του. Έχει καταγραφεί και ένα τρίτο όνομα, το Πόγιαουτεκατλ, που σημαίνει «το ένα πολύχρωμο ή φωτεινό», που του δόθηκε από τους Τλαξκαλτέκα σε ανάμνηση της χαμένης χώρας τους.
Τοπογραφία
Η κορυφή του Σίτλαλτεπετλ φτάνει σε υψόμετρο 5.636 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Έχει τοπογραφική έξαρση 4.922 μ. Το Πίκο ντε Ορισάμπα είναι η υψηλότερη κορυφή στο Μεξικό και το υψηλότερο ηφαίστειο στη Βόρεια Αμερική. Είναι επίσης η τρίτη υψηλότερη κορυφή στη Βόρεια Αμερική μετά το Ντενάλι και το Όρος Λόγκαν. Ως προς την τοπογραφική έξαρση κατατάσσεται στην 7η θέση παγκόσμια. Ως προς την τοπογραφική έξαρση ηφαιστειακής κορυφής κατατάσσεται στην 2η θέση παγκόσμια, μετά το Κιλιμάντζαρο της Αφρικής. Ως προς την τοπογραφική απομόνωση το ηφαίστειο κατατάσσεται στην 16η θέση στον κόσμο. Βρίσκεται 110 χλμ. δυτικά του λιμανιού της Βερακρούς.
Η τοπογραφία του Πίκο ντε Ορισάμπα είναι ασύμμετρη από το κέντρο του κρατήρα. H ανατολική πλευρά του ηφαιστείου είναι η πιο απότομη. Η βορειοδυτική πλευρά είναι η πιο κλιμακωτή, στις πλαγιές της υπάρχουν μεγάλοι παγετώνες και είναι η πιο συνήθης διαδρομή για τους πεζοπόρους που ταξιδεύουν προς την κορυφή.
Παγετώνες
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Citlalt%C3%A9petl_Glaciers.svg|εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Οι παγετώνες του Πίκο ντε Ορισάμπα. Gran Glaciar Norte: Μεγάλος Βόρειος Παγετώνας Lengua del Chichimeco: Γλώσσα του Τσιτσιμέκο, Τζαμάπα, Τόρο, Μπάρμπα Noroccidental: Βορειοδυτικός Occidental: Δυτικός Suroccidental: Νότιοδυτικός Oriental: Ανατολικός Το Πίκο ντε Ορισάμπα είναι το ένα από τα τρία μοναδικά ηφαίστεια στο Μεξικό στα οποία εξακολουθούν να υπάρχουν παγετώνες. Οι 9 γνωστοί παγετώνες είναι: ο Μεγάλος Βόρειος Παγετώνας, η Γλώσσα του Τσιτσιμέκο, το Τζαμάπα, το Τόρο, ο Παγετώνας της Μπάρμπα, ο Βορειοδυτικός, ο Δυτικός, ο Νοτιοδυτικός και ο Ανατολικός. Ο Μεγάλος Βόρειος Παγετώνας (Gran Glaciar Norte) είναι ο μεγαλύτερος στο Μεξικό. H γραμμή χιονιού (ELA) για το Ορισάμπα δεν έχει προσδιοριστεί. Τα χιόνια στη νότια και νοτιοανατολική πλευρά του ηφαιστείου λιώνουν γρήγορα από την ηλιακή ακτινοβολία, αλλά στις Β.Δ. και βόρειες πλευρές που έχουν χαμηλότερες θερμοκρασίες οι παγετώνες παραμένουν. Η γωνία πρόσπτωσης της ηλιακής ακτινοβολίας και η επανεναπόθεση από τον αέρα στις Β.Δ. και βόρειες πλευρές επιτρέπουν τη συνεχή συσσώρευση χιονιού, αποτελώντας μια πηγή παγετώνων. Στη βόρεια πλευρά του Ορισάμπα, ο Μεγάλος Βόρειος Παγετώνας καλύπτει την επιμήκη ορεινή λεκάνη και είναι η πηγή επτά παγετώνων. Ο κύριος παγετώνας εκτείνεται 35 χλμ.βόρεια από το χείλος του κρατήρα, έχει έκταση ~ 9,08 τ.χλμ. και υψομετρικό εύρος 5.650 μ. - 5.000 μ. Έχει μία ελαφρώς ακανόνιστη και βαθμιδωτή όψη που οφείλεται εν μέρει στη διαμόρφωση του βραχώδους υπόβαθρου. Στις περισσότερες ρωγμές του παγετώνα οι πάγοι δείχνουν πάχος ~ 50 μ. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Pico_de_Orizaba_1_Zoom.jpg|αριστερά|μικρογραφία|Το Πίκο ντε Ορισάμπα όπως φαίνεται από την κορυφή του Κοφρ ντε Περότε στα νότια. Στα υψόμετρα κάτω από τα 5.000 μ. στη βόρεια πλευρά του ηφαιστείου, οι παγετώνες Γλώσσα του Τσιτσιμέκο και Τζαμάπα εκτείνονται βόρεια και Β.Δ. κατά 1,5 χλμ. και 2 χλμ., αντίστοιχα. Ο τερματικός λοβός της Γλώσσας του Τσιτσιμέκο στα 4.740 μ., που έχει κλίση μόνο 140 μ/χλμ., είναι μία ευρεία βεντάλια πάγου, με όψη κυρτή προς τα πάνω, ένα μέτωπο τυπικό των μεξικάνικων παγετώνων. Ο πιο ευδιάκριτος παγετώνας είναι η Τζαμάπα που χωρίζεται από τον Μεγάλο Βόρειο Παγετώνα στα 4.975 μ., και μετά από 2 χλμ. με κλίση 145 μ/χλμ., χωρίζεται σε δύο μικρές γλώσσες που καταλήγουν στα 4.650 μ. και 4.640 μ. Και οι δύο γλώσσες καταλήγουν ως ευρείες βεντάλιες πάγου, με κυρτότητα προς τα πάνω, και προοδευτική λέπτυνση των άκρων τους. Πριν από το 1994, η υποχώρηση αυτών των γλωσσών προκάλεσε μεγάλη διάβρωση στα κατάντη και οι άκρες τους θάφτηκαν από θραύσματα κατακερματισμένων βράχων.
Από τη δυτική πλευρά του Μεγάλου Βόρειου Παγετώνα εκρέουν πέντε παγετώνες. Από τα βόρεια προς τα νότια, οι δύο πρώτοι, ο Τόρο και ο Ντε λα Μπάρμπα, μοιάζουν να έχουν σχηματιστεί από κατολίσθηση όγκων πάγου ή σαν κρεμάμενοι γκρεμοί, φτάνοντας στις κορυφές γιγάντιων βαθμίδων λάβας σε υψόμετρα 4.930 μ. και 5.090 μ., αντίστοιχα. Μετά κατεβαίνουν περαιτέρω κατά 200 - 300 μ., στις κοιλάδες των καναλιών ως τεράστια μπλοκ πάγου, αλλά δεν αναγεννώνται εκεί. O Βορειοδυτικός (Noroccidental), είναι ένας μικρός παγετώνας μήκους 300 μ., που ξεκινά από την πλευρά του Μεγάλου Βόρειου Παγετώνα σε υψόμετρο 5.100 μ. και κατεβαίνει στα 4.920 μ. με κλίση 255 μ/χλμ. Ο Δυτικός Παγετώνας (Occidental) ξεκινά από τα δυτικά του Μεγάλου Βόρειου Παγετώνα σε υψόμετρο 5.175 μ., έχει μήκος 1 χλμ., κλίση 270 μ/χλμ. και καταλήγει σε υψόμετρο 4.930 μ. Ο Νοτιοδυτικός παγετώνας (Suroccidental) ξεκινά από το Μεγάλο Βόρειο Παγετώνα σε υψόμετρο 5.250 μ., έχει μήκος 1,6 χλμ., κλίση 200 μ/χλμ. και καταλήγει σε υψόμετρο 4.930 μ.
Ο Ανατολικός παγετώνας (Oriental) έχει μήκος 1,2 χλμ. και κλίση 440 μ/χλμ., και εκτείνεται στα υψόμετρα 5.600 - 5.070 μ. Έχει πολλές ρωγμές και είναι ο πιο δύσκολος παγετώνας στην αναρρίχηση. Το 1958 είχε έκταση 420.000 τ.μ. Δεν υπάρχουν πολλές ιστορικές αναφορές για την κινητικότητα των παγετώνων (πρόοδος ή ύφεση).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά του Μεξικού Κατηγορία:Ηφαίστεια του Μεξικού
Κυβέρνηση πλειοψηφίας
Η κυβέρνηση πλειοψηφίας (αγγλικά: Majority government) είναι τύπος κυβέρνησης στην οποία ένα κόμμα κατέχει την απαιτούμενη πλειοψηφία των εδρών στο νομοθετικό σώμα.
Ο όρος "κυβέρνηση της πλειοψηφίας" μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για έναν σταθερό συνασπισμό δύο ή περισσοτέρων κομμάτων για να επιτευχθεί η απόλυτη πλειοψηφία. Ένα παράδειγμα τέτοιου συνασπισμού είναι στην Αυστραλία, όπου το Φιλελεύθερο και το Εθνικό κόμμα λειτουργούν ως κοινή ομάδα για δεκαετίες.
Στην Ελλάδα, για να δημιουργηθεί "κυβέρνηση πλειοψηφίας" (ή αυτοδύναμη κυβέρνηση) απαιτούνται να υπάρχουν τουλάχιστον 151 βουλευτές που ανήκουν στο μεγαλύτερο σε δύναμη κοινοβουλευτικό κόμμα από το οποίο θα σχηματιστεί κυβέρνηση. Σήμερα (κατά την Κ' Κοινοβουλευτική Περίοδο) η Ελλάδα έχει κυβέρνηση πλειοψηφίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση
Απέραντο Γαλάζιο
Το Απέραντο Γαλάζιο (γαλλικά: Le Grand Bleu) είναι γαλλική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία του Λυκ Μπεσόν. Αποτελεί εκτεταμένη δραματοποιημένη διασκευή της πραγματικής ιστορίας δυο φίλων δυτών οι οποίοι ήταν πρωταθλητές της ελεύθερης κατάδυσης στον 20ό αιώνα, του Ζακ Μαγιόλ (τον οποίο υποδύεται ο Ζαν Μαρκ Μπαρ) και του Έντζο Μαϊόρκα (υποδύεται ο Ζαν Ρενό, στην ταινία ονομάζεται Έντζο Μολινάρι), και την επινοημένη για τις ανάγκες της ταινίας σχέση του Μαγιόλ με τη φίλη του Μαϊόρκα, την Τζοάνα Μπέικερ (υποδύεται η Ροζάνα Αρκέτ). Η ταινία ξεκινά με την παιδική τους ηλικία στο νησί της Αμοργού στην Ελλάδα του 1960, και ολοκληρώνεται με τον θάνατο τους στη θάλασσα της Ταορμίνα στη Σικελία κατά τη διάρκεια διαγωνισμού κατάδυσης. Το έργο αναδείχθηκε σε ένα από τα πλέον επιτυχημένα φιλμ του γαλλικού κινηματογράφου και σημείο αναφοράς. Ο πραγματικός Μαγιόλ συμμετείχε ως σεναριογράφος στην ταινία.
Πλοκή
Δυο νεαρά αγόρια, ο Ζακ Μαγιόλ και ο Έντζο Μολινάρι μεγαλώνουν στο νησί της Αμοργού στις Κυκλάδες κατά τη δεκαετία του 1960. Βάζουν ως πρόκληση αναμεταξύ τους την περισυλλογή ενός νομίσματος το οποίο έχει πέσει στον πυθμένα της θάλασσας και ο Ζακ χάνει. Αργότερα, ο πατέρας του Ζακ ο οποίος μαζεύει οστρακοειδή από τον πυθμένα χρησιμοποιώντας σκάφανδρο, πνίγεται μετά από περιπλοκή που σημειώνεται με τη συσκευή του, με τους Ζακ και Έντζο να μην μπορούν να τον βοηθήσουν.
Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1980, και οι δύο έχουν εξελιχθεί πλέον σε διάσημους καταδύτες, και μπορούν να παραμένουν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας για πολύ ώρα και σε μεγάλο βάθος. Ο Έντζο έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο πρωταθλητή ελεύθερης κατάδυσης και έχει θρασεία και ισχυρή προσωπικότητα. Επιθυμεί να ξαναβρεθεί με τον Ζακ ώστε να τον πείσει να διαγωνιστούν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο καλύτερος δύτης από τους δυο τους. Ο Μαγιόλ ασχολείται με τις επιστημονικές μετρήσεις καταδύσεων, καθώς και με το κολύμπι με τα δελφίνια, και παρουσιάζει εκπληκτικές αποδόσεις ως δύτης. Κατά την απασχόληση αυτή γνωρίζεται με την Αμερικανίδα Τζοάνα Μπέικερ, η οποία ελκύεται έντονα από αυτόν και φροντίζει να τον ξανασυναντήσει και σταδιακά η έλξη γίνεται αμοιβαία.
Προειδοποίηση για αποκάλυψη πλοκής: Ακολουθούν λεπτομέρειες της υπόθεσης ή του τέλους.
Κατά τον συναγωνισμό που τελικά γίνεται μεταξύ του Ζακ και του Έντζο, ο Ζακ τον νικά για διαφορά ενός μέτρου κατά την πρώτη τους κατάδυση, με τον Έντζο να του δωρίζει ένα γυάλινο δελφίνι ως είδος βραβείου καθώς και μια λωρίδα μέτρου με την οποία του δείχνει την πολύ μικρή απόσταση με την οποία τον νίκησε. Η Τζοάνα εντωμεταξύ φεύγει από τη Νέα Υόρκη και ζει μόνιμα με τον Ζακ πλέον. Εκεί ακούει μια διήγηση η οποία αναφέρει πως εάν κάποιος πραγματικά αγαπά τα βάθη της θάλασσας, τότε θα εμφανιστεί μια γοργόνα και θα τον πάρει μαζί της σε ένα μαγικό μέρος.
Κατά τη διάρκεια του επόμενου παγκοσμίου πρωταθλήματος καταδύσεων, ο Έντζο ξεπερνά την επίδοση που σημείωσε ο Ζακ όταν τον νίκησε. Ο Έντζο και ο Ζακ αποφασίζουν να ξαναδοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, αλλά πλέον τα βάθη στα οποία κατεβαίνουν είναι πέρα από τα γνωστά ανθρώπινα όρια και ο ιατρός που τους παρακολουθεί τους συμβουλεύει να μη συνεχίσουν, ωστόσο δεν εισακούεται. Υπάρχουν και άλλοι δύτες οι οποίοι προσπαθούν να ξεπεράσουν το ρεκόρ του Έντζο, ωστόσο αποτυγχάνουν όλοι. Καθώς έρχεται η σειρά του Ζακ, αυτός βουτά και σημειώνει επίδοση 122 μέτρων, ξεπερνώντας το παγκόσμιο ρεκόρ του Έντζο. Ο Έντζο θυμωμένος, προετοιμάζεται με τη σειρά του να ξεπεράσει την επίδοση του Ζακ. Ο γιατρός που τον εξετάζει του λέει πως δεν πρέπει να πάει βαθύτερα βάσει της αντίδρασης του σώματος του όταν ξεπέρασε τα 120 μέτρα, και κυρίως για τον μεγάλο κίνδυνο που εγκυμονεί η πίεση σε τέτοιο βάθος. Ο Έντζο αγνοεί τον γιατρό και βουτά, ωστόσο δεν αναδύεται αργότερα, και ο Ζακ ανησυχώντας βουτά για να τον σώσει. Καταφέρνει να ανασύρει τον Έντζο, ο οποίος ωστόσο έχει υποστεί σοβαρές επιπλοκές από την κατάδυση του, και πεθαίνοντας, ζητά από τον φίλο του να τον βοηθήσει να ξαναεπιστρέψει πίσω στα βάθη όπου ανήκει. Ο Ζακ, βαθιά θλιμμένος από τον θάνατο του παιδικού του φίλου που πέθανε στα χέρια του, τιμά την τελευταία επιθυμία του Έντζο και βουτά μαζί του βαθιά, και κατόπιν αφήνει το σώμα του να βυθιστεί στον πυθμένα της θάλασσας. Ο ίδιος παθαίνει καρδιακό επεισόδιο κατά την άνοδο του στην επιφάνεια, διασώζεται όμως από τους άλλους δύτες και του γίνεται ανάνηψη και διακομιδή στο αναρρωτήριο.
Ο Ζακ φαίνεται να συνέρχεται από το ατύχημα του, ωστόσο υποφέρει από παράξενους εφιάλτες. Εντωμεταξύ, η Τζοάνα τον επισκέπτεται και τον βρίσκει να αιμορραγεί από τη μύτη. Ο Ζακ αποφασίζει να φύγει από το νοσοκομείο και καταφεύγει σε μια βάρκα την οποία χρησιμοποιεί για να πάει στη θάλασσα και να κάνει μια τελευταία κατάδυση. Απεγνωσμένη, η Τζοάνα τον εκλιπαρεί να μην φύγει όμως δεν εισακούεται, ακόμα και όταν του λέει πως είναι έγκυος, και τελικά καταλαβαίνει πως ο Ζακ πρέπει να φύγει. Τον συνοδεύει στη βάρκα και στα ανοιχτά της θάλασσας, και μετά τον δραματικό αποχαιρετισμό τους, απελευθερώνει το σχοινί που συγκρατεί τον Ζακ από το να καταδυθεί στα βάθη. Ο Ζακ βυθίζεται όλο και πιο βαθιά, πέφτοντας ελεύθερα στο αχανές μαύρο του βυθού, και φτάνει σε ένα σημείο όπου αντικρίζει το βαθύ σκότος της θάλασσας για μια σύντομη στιγμή. Τότε, κάνει την εμφάνιση του ένα δελφίνι, και ο Ζακ ακολουθώντας το εξαφανίζεται μαζί του μέσα στο υδάτινο σκότος.
Σύγκριση με την πραγματική ιστορία
Στην πραγματικότητα ο Έντζο Μαϊόρκα και ο Ζακ Μαγιόλ ενώ πράγματι ήταν κορυφαίοι καταδύτες δεν συναγωνίστηκαν ποτέ μεταξύ τους, ούτε και ξεπέρασαν τα 120 μέτρα, αλλά ούτε και πέθαναν κατά τη διάρκεια κατάδυσης.
Ο Ζακ Μαγιόλ πράγματι ασχολούνται με την επιστημονική έρευνα σχετικά με τις ανθρώπινες δυνατότητες στο θαλάσσιο περιβάλλον, και ήταν ενθουσιασμένος με τα δελφίνια. Είχε σημειώσει διάφορα παγκόσμια ρεκόρ, καθώς και καταδύσεις κοντά στα 100 μέτρα. Αυτοκτόνησε το 2001 λόγω κατάθλιψης.
Ο Έντζο Μαϊόρκα, επίσης σημείωσε πολυάριθμα καταδυτικά ρεκόρ από το 1960 έως το 1988, παρά το ότι αποκλείστηκε από τους διαγωνισμούς κατά την περίοδο από το 1974 έως το 1986 λόγω επεισοδίου που είχε προκαλέσει κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης. Ασχολήθηκε με την πολιτική κατά τη διάρκεια του 1990, και κατόρθωσε να γίνει μέλος της ιταλικής γερουσίας. Για πολλά χρόνια ήταν εναντίον της ταινίας καθώς θεωρούσε πως τον αναπαριστούσε ακατάλληλα, μετά τον θάνατο του Ζακ Μαγιόλ το 2001 ωστόσο, άλλαξε γνώμη και αποδέχτηκε την ταινία προς μνήμη του φίλου του.
Παραγωγή
μικρογραφία|260x260εσ|Πανοραμική άποψη της θάλασσας και του [[Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας|μοναστηριού της Παναγίας Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό]] Μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην Αμοργό, στο χωριό της Αγίας Άννας και το μοναστήρι της Παναγίας Χοζιοβιότισσας. Ο Λυκ Μπεσόν αφιέρωσε την ταινία στην κόρη του, τη Ζουλιέτ, η οποία αρρώστησε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας της ταινίας και χρειάστηκε χειρουργείο. Άλλες κύριες τοποθεσίες ήταν το Μαγκανάρι της Ίου, η Αντίμπ στη νότια Γαλλία, και η Ταορμίνα στη Σικελία.
Η ταινία γνώρισε εξαιρετικά θετικές κριτικές στην Ευρώπη, και επαινέθηκε για τη φωτογράφιση της.
Βραβεία
Η ταινία ήταν υποψήφια για αρκετά βραβεία Σεζάρ, και κέρδισε το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Μουσικής για Ταινία (ο Ερίκ Σερά έκανε τη μουσική σύνθεση) και καλύτερου ήχου το 1989. Κέρδισε επίσης το βραβείο της γαλλικής Εθνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το ίδιο έτος, ενώ προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Κανών το 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Περού Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι
Τσακιλερό
Το Τσακιλερό είναι συνοικία του Δήμου Λάρνακας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Τσακιλερού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λάρνακας
Χρυσοπολίτισσα (συνοικία Λάρνακας)
Η Χρυσοπολίτισσα είναι συνοικία του Δήμου Λάρνακας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Χρυσοπολίτισσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λάρνακας
Κατάλογος πρωθυπουργών του Μάλι
Ακολουθεί κατάλογος των πρωθυπουργών του Μάλι από τότε που η χώρα έγινε ανεξάρτητη από τη Γαλλία το 1960 έως σήμερα. Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, ο πρωθυπουργός διορίζεται από τον αρχηγό κράτους. Μερικά πρόσωπα έχουν υπηρετήσει ως υπηρεσιακοί πρωθυπουργοί και ένα, ο Μοντιμπό Κεϊτά υπηρέτησε σε δύο περιστάσεις σε μη συνεχόμενη θητεία.
Η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε στο αξίωμα ήταν η Σισέ Μαριάμ Καϊνταμά Σιντιμπέ, η οποία υπηρέτησε από το 2011 έως το 2012. Σημερινός μεταβατικός πρωθυπουργός είναι ο Συνταγματάρχης Αμπντουλάγιε Μαϊγκά, από τις 21 Αυγούστου 2022, διορισμένος από την Εθνική Επιτροπή για τη Σωτηρία του Λαού, η οποία κυβερνά τη χώρα από το πραξικόπημα του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωθ
Πουαντιγισμός
μικρογραφία|350px|Ζωρζ Σερά Ένα κυριακάτικο απόγευμα στο νησί της Γκραντ Ζατ Ο πουαντιγισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που ξεκίνησε στη Γαλλία το 19ο αιώνα. Εισηγητής του υπήρξε ο Γάλλος μετα-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, Ζωρζ Σερά (Georges Seurat, 1859-91). Στηρίζεται στη θεωρία του Σεβραίν που βασίζεται στην ψευδαίσθηση του ματιού όταν επηρεάζεται από τα γειτονικά χρώματα. Σύμφωνα με τον πουαντιγισμό όλα τα πράγματα στη φύση πρέπει να διατηρούν την καθαρότητά τους και να μην επεμβαίνουμε με την όρασή μας. Το φως και το χρώμα, που χρησιμοποιούνται και αποτελούν το μέσο, πρέπει να είναι καθαρά ώστε να επιτυγχάνεται ο στόχος, δηλαδή ένα αποτέλεσμα που διαθέτει σταθερό φως.
Ετυμολογία
Η λέξη πουαντιγισμός (στα γαλλικά pointillisme) προέρχεται από τη γαλλική «point» που σημαίνει τελεία.
Τεχνοτροπία
Τα χρώματα δεν αναμειγνύονται στην παλέτα αλλά τοποθετούνται μεμονωμένα, κουκίδα κουκίδα, και απευθείας πάνω στον καμβά. Το αποτέλεσμα είναι να συγχωνεύονται οι λεπτομέρειες των χρωμάτων ως σύνολο με τη βοήθεια του εγκεφάλου και όχι της όρασης, όταν κοιτά κανείς τον πίνακα από απόσταση. Βασίζεται στην τεχνοτροπία κατά την οποία απορρίπτεται η χρήση γραμμών και γεννάται ένα αποτέλεσμα από κουκίδες βασικών χρωμάτων (π.χ. κόκκινο και άσπρο).
Ο πουαντιγισμός σε αντιδιαστολή με τον ντιβιζιονισμό
Ο πουαντιγισμός αφορά την τεχνική που τοποθετούνται οι τελείες πάνω στον καμβά ενώ ο ντιβιζιονισμός, αναφέρεται στον τρόπο που διαχωρίζεται το χρώμα από τα διάφορα οπτικά εφέ. Η διαφορά τους έγκειται πως οι ντιβιζιονιστές χρησιμοποιούν μεγαλύτερες πινελιές, κάτι σαν μικρό κόμμα, παρά μικρές τελείες. Οι οπαδοί του ντιβιζιονισμού επιθυμούν να μεταφέρουν το φως με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια π.χ. φως ηλιοβασιλέματος, αντανακλάσεις φωτός, ακτινοβολία. Όσον αφορά τη θεματολογία οι ντιβιζιονιστές προτιμούν κοινωνικά θέματα ενώ οι πουαντιγιστές εικόνες από την αστική ή κοσμική ζωή.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
thumb|Λογότυπο Συνδέσμου Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση Ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση (με επίσημο όνομα «Σύνδεσμος Υποτρόφων του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» ) είναι πολιτιστικό σωματείο που συστάθηκε το 1986 έπειτα από πρωτοβουλία των υποτρόφων του ιδρύματος. Ο αριθμός των ενεργών μελών του ανέρχεται σε περισσότερα από 1.800 άτομα. Διοικείται από δεκαπενταμελές διοικητικό συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται κάθε δύο χρόνια από τη γενική συνέλευση των μελών.
Ανδρέας Ζιαρτίδης
Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας και στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1970-1991.
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
Ίδρυση
Το σωματείο ιδρύθηκε το 1986 μετά από πρωτοβουλία των πρώτων υποτρόφων του ιδρύματος. Δυνατότητα εγγραφής στον Σύνδεσμο έχουν όσοι έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές για τις οποίες τους χορηγήθηκε υποτροφία από το Ίδρυμα Ωνάση, οι οποίοι αποτελούν κατά κύριο λόγο άτομα που δραστηριοποιούνται στο χώρο των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό  και οι οποίοι κατά το 2006 υπολογίζονταν σε 4.200 άτομα περίπου. Στόχος του Συνδέσμου είναι να αποτελέσει κόμβο όπου τα μέλη παρουσιάζουν τις δραστηριότητές τους, δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των μελών, του ιδρύματος και της ελληνικής κοινωνίας αλλά και πολιτιστικό σημείο αναφοράς.
Ανδρέας Ζιαρτίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Ζιαρτίδης γεννήθηκε στους Αγίους Ομολογητές στις 12 Μαΐου 1919. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Συντεχνιακής Επιτροπής την περίοδο 1943-1946 και γενικός γραμματέας της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (1947-1988). Ως γενικός γραμματέας της ΠΕΟ είχε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
Δραστηριότητες
Ο Σύνδεσμος δραστηριοποιείται στο επιστημονικό, πολιτιστικό, πνευματικό και καλλιτεχνικό πεδίο μέσω της οργάνωσης συνεδρίων, διαλέξεων, ομιλιών, επιστημονικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων κ.ά.
Ανδρέας Ζιαρτίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 1997. Είχε 3 παιδιά.
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
Δραστηριότητες
Παράλληλα, ο Σύνδεσμος εκδίδει τριμηνιαίο ενημερωτικό περιοδικό με τίτλο «ΑΩ» (διατίθεται και σε ηλεκτρονική μορφή ενώ διαθέτει και αγγλόφωνη έκδοση με τίτλο «ΑΩ International»). Ο τίτλος του περιοδικού προέρχεται από τα αρχικά του ονόματος του Αλέξανδρου Ωνάση.
Ανδρέας Ζιαρτίδης
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ακολούθησε επανεκλογή του στις βουλευτικές εκλογές του 1976 για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 1981 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
Δραστηριότητες
Το 2014, ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση από κοινού με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ΑΜΚΕ, υπέβαλε πρόταση χρηματοδότησης του έργου "Ανοιχτές Διαδικτυακές Πλατφόρμες Γραμμάτων και Τεχνών", στο πλαίσιο της οποίας πρόκειται να ψηφιοποιηθεί και να διατεθεί ελεύθερα μέσω ηλεκτρονικής μορφής στο κοινό μεγάλο μέρος της Ελληνικής Βιβλιοθήκης του Ιδρύματος Ωνάση.
Ανδρέας Ζιαρτίδης
Πολιτική διαδρομή
Το 1990, λόγω διαφωνιών, αποχώρησε από το ΑΚΕΛ μαζί με άλλους τέσσερις βουλευτές του κόμματος και άλλα στελέχη, οι οποίοι ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ). Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 το ΑΔΗΣΟΚ δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή.
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
Δραστηριότητες
Σύμφωνα με το πρόγραμμα δράσεων 2014-2015, ο Σύνδεσμος Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση διοργάνωσε εννέα δράσεις σε διάφορους τομείς (Θεατρικό Μαραθώνιο, εθελοντική προσφορά δράσης παιδείας και πολιτισμού σε σχολεία της Ελλάδας, μουσικοχορευτική παράσταση, συμμετοχή στον Μαραθώνιο της Αθήνας, μουσική γιορτή, Φεστιβάλ επιστήμης, Ημέρα Επιχειρηματικότητας, ημερίδα με θέμα την φωτογραφία, δράση αρχιτεκτόνων).
Ανδρέας Ζιαρτίδης
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σύνδεσμος Υποτρόφων Ιδρύματος Ωνάση
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Πολιτιστικοί σύλλογοι της Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτιστικοί σύλλογοι της Αθήνας Κατηγορία:Πολιτισμός στην Αθήνα
Παιχνίδι κεριών
μικρογραφία|200x200εσ| Το παιχνίδι κεριών μπορεί να δημιουργήσει πολύχρωμα μοτίβα στο υποκείμενο. Το παιχνίδι κεριών (αγγλ: Wax play) είναι μια μορφή παιχνιδιού θερμοκρασίας που ασκείται στο πλαίσιο του BDSM. Η ιδέα του παιχνιδιού των κεριών είναι να εισαγάγει μια ελαφριά αίσθηση καψίματος στο δέρμα.
Αυτό θεωρείται μια αρκετά προχωρημένη μορφή παιχνιδιού. Εάν γίνει λάθος, το κερί μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα αρκετά σοβαρά για να απαιτηθεί ιατρική βοήθεια.
Πετροχώρι Ξάνθης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πετροχώρι βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης σε υψόμετρο 50 μέτρα και περίπου 8 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Δυτικά του χωριού είναι οι Τοξότες, βορειοανατολικά το Εύμοιρο, ανατολικά η Λεύκη ενώ στην ανατολική και νότια άκρη του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Καβάλας. Η παλιά ονομασία του χωριού, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Καϊλάρ Τσιφλίκ (τουρκ. Kayalar Ciftlgi), και μετά την ανταλλαγή πληθυσμών οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του μετακινήθηκαν και εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Ως Καϊλάρ Τσιφλίκ αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, στο ΦΕΚ 301Α - 13/09/1926 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ευμοίρου. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Ερείκη για να μετονομαστεί πάλι το 1931 με το ΦΕΚ 357Α - 09/10/1931 σε Πετροχώριον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Εύμοιρο, το Λαμπρινό, τη Λεύκη, τη Νέα Μορσίνη και την Παλαιά Μορσίνη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ευμοίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 910 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Πωλ Ντυκά
Ο Πωλ Ντυκά (Paul Abraham Dukas), Παρίσι 1 Οκτωβρίου 1865 – εντ. 17 Μαΐου 1935), ήταν Γάλλος συνθέτης, μουσικοκριτικός και δάσκαλος. Άνθρωπος φιλομαθής, «εσωστρεφής» και πολύ ευαίσθητος, με έντονα αυτοκριτική διάθεση, εγκατέλειψε ή κατέστρεψε πολλές από τις συνθέσεις του. Το πιο γνωστό έργο του είναι, αναμφίβολα, το ευρηματικότατο ορχηστρικό κομμάτι Ο Μαθητευόμενος Μάγος (L'apprenti sorcier), η φήμη του οποίου έχει επισκιάσει τα άλλα σωζόμενα έργα του. Θεωρείται από τους λίγους συνθέτες της εποχής του με  εξαιρετικές ενορχηστρωτικές ικανότητες.
Σε μια εποχή που οι Γάλλοι μουσικοί είχαν χωριστεί σε συντηρητικές και προοδευτικές παρατάξεις, ο Ντυκά δεν προσκολλήθηκε σε κάποια από αυτές, αλλά κατόρθωσε να αποσπάσει τον θαυμασμό και των δύο. Οι συνθέσεις του επηρεάστηκαν, μεταξύ άλλων, από το έργο των Μπετόβεν, Μπερλιόζ, Βάγκνερ και Ντεμπισί. Σε συνδυασμό με την συνθετική του καριέρα, εργάστηκε ως κριτικός μουσικής, συνεισφέροντας σημαντικά άρθρα σε, τουλάχιστον, πέντε γαλλικές εφημερίδες. Αργά στη ζωή του, διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης στο Ωδείο του Παρισιού και την περίφημη École Normale. Στους μαθητές του περιλαμβάνονται οι διάσημοι Μεσιάν και Ροδρίγο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ντυκά γεννήθηκε στο Παρίσι, και ήταν ο δεύτερος γιος σε μια εβραϊκή οικογένεια που είχε τρία παιδιά. Ο πατέρας του, Ιούλιος (Jules), ήταν τραπεζίτης και η μητέρα του, Ευγενία (Eugénie), αρκετά ικανή πιανίστα. Όταν ήταν πέντε ετών, η μητέρα του πέθανε στην γέννα του τρίτου της παιδιού, Μαργαρίτας-Λουκίας (Marguerite-Lucie). Ο Πωλ έκανε μαθήματα πιάνου, αλλά δεν έδειξε ιδιαίτερο μουσικό ταλέντο έως ότου έγινε 14 ετών, όταν άρχισε να συνθέτει, ενώ ανάρρωνε από μια ασθένεια. Μπήκε στο Ωδείο του Παρισιού (τέλη του 1881), και σπούδασε πιάνο με τον Ζορζ Ματιάς (Georges Mathias), αρμονία με τον Τεοντόρ Ντυμπουά (Théodore Dubois) και σύνθεση με τον Ερνέστ Ζιρό (Ernest Guiraud). Μεταξύ των συμφοιτητών του ήταν και ο Ντεμπισί, με τον οποίο δημιούργησε στενή φιλία. Δύο ουβερτούρες (εισαγωγές) σώζονται από αυτή την περίοδο, το Goetz de Berlichingen (1883) και το Le Roi Lear (1883). Μάλιστα, το χειρόγραφο της τελευταίας ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του 1990 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1995. Κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων τη δεύτερη θέση στο πιο διάσημο βραβείο του Ωδείου, το Prix de Rome, για την καντάτα του Velléda το 1888. Απογοητευμένος επειδή δεν κατάφερε να κερδίσει το πρώτο βραβείο, έφυγε από το Ωδείο το 1889. Μετά από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, άρχισε διπλή καριέρα ως συνθέτης και κριτικός μουσικής.
Η δεκαετία του 1890
Η καριέρα του Ντυκά ως κριτικού μουσικής, ξεκίνησε το 1892 με μια κριτική στο έργο του Βάγκνερ Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν που διηύθυνε ο Μάλερ στο Covent Garden του Λονδίνου και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα La Revue Hebdomadaire. Αργότερα έγραψε κριτικές στα έντυπα Minerva, La Chronique des Arts, Gazette des Beaux-Arts και Le Courrier Musical. Το παρισινό του ντεμπούτο στη σύνθεση ήταν η παρουσίαση της εισαγωγής Πολύευκτος (Polyeucte), γραμμένη το 1891. Το έργο, όπως και πολλά γαλλικά έργα της περιόδου αυτής, δείχνει την επιρροή του Βάγκνερ, αλλά έχει συνοχή και εμφανίζει κάποια προσωπικότητα.
Η Συμφωνία σε Nτο Mείζονα συνετέθη μεταξύ 1895-1896. Είναι αφιερωμένη στον Πωλ Βιντάλ (Paul Vidal), ο οποίος διηύθυνε και την πρώτη εκτέλεση του έργου, τον Ιανουάριο του 1896. Σε ένα σχόλιο για τον Ντυκά, δημοσιευμένο προς το τέλος της ζωής τού συνθέτη, ο Ιρβίν Σβερκέ (Irving Schwerké) έγραψε, «''Το έργο ... είναι μια πλούσια έκφραση μοντερνισμού σε κλασική μορφή. Η ιδεατή θαλερότητά του, η ευγένεια έκφρασης και η αρχιτεκτονική σταθερότητα, το σηματοδοτούν ως ένα από τα πιο εμφανή επιτεύγματα της σύγχρονης γραφής, και αντικρούουν μεγαλειωδώς την γενική επικρατούσα αντίληψη ότι ουδείς Γάλλος συνθέτης έχει δημιουργήσει ποτέ μια μεγάλη συμφωνία''». Το κοινό υποδέχθηκε την συμφωνία με ανάμικτα συναισθήματα. Ο Désiré-Émile Inghelbrecht που, αργότερα, έγινε γνωστός ως μαέστρος, ήταν μέλος της ορχήστρας που έπαιξε στην πρεμιέρα και έγραψε, «το έργο που, στις μέρες μας, φαίνεται τόσο ξεκάθαρο, όταν παρουσιάστηκε, προκάλεσε όχι μόνο τις διαμαρτυρίες του κοινού, αλλά και των μουσικών τής ορχήστρας». Η συμφωνία έγινε καλύτερα αποδεκτή όταν την ξαναπαρουσίασε η Ορχήστρα Λαμουρέ (Lamoureux), το 1902.
Ο Μαθητευόμενος Μάγος
Την Συμφωνία σε Ντο Μείζονα, ακολούθησε το περίφημο ορχηστρικό έργο, μακράν το γνωστότερο από τις συνθέσεις του Ντυκά, Ο Μαθητευόμενος Μάγος (L'apprenti sorcier), σκέρτσο για ορχήστρα, του 1897. Το έργο έχει μικρή διάρκεια (μεταξύ 10 και 12 λεπτών, στην συνηθισμένη εκτέλεση) και βασίζεται στο ποίημα του Γκαίτε, «Der Zauberlehrling», σε παρόμοιο ύφος με το έργο Till Eulenspiegel του Ρίχαρντ Στράους. Κατά τη διάρκεια της ζωής τού Ντυκά, το παλαιότερο μουσικό περιοδικό της Αμερικής The Musical Quarterly σχολίασε ότι, η παγκόσμια φήμη του έργου επισκίασε όχι μόνο όλες τις άλλες συνθέσεις του Ντυκά, αλλά και το πρωτότυπο ποίημα του Γκαίτε. Η δημοτικότητα του κομματιού εκνεύριζε ακόμη και τον Ντυκά. Το 2011, το περίφημο Λεξικό Grove έγραφε: «η δημοτικότητα του έργου, σε συνδυασμό με την συναρπαστική κινηματογραφική εκδοχή του στην Φαντασία του Disney, ενδεχομένως παρεμποδίζει την πληρέστερη κατανόηση του Ντυκά ως συνθέτη, δεδομένου ότι από μόνη της η σύνθεση, είναι μακράν, περισσότερο γνωστή από τον ίδιο τον συνθέτη της».