cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητική λογοτεχνία της Αναγέννησης
Περίοδος της ακμής
Το βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου της ακμής είναι η ανάπτυξη του θεατρικού λόγου: τα περισσότερα έργα είναι δραματικά, με εξαίρεση τον Ερωτόκριτο, που είναι έμμετρη μυθιστορία, και την Βοσκοπούλα, που είναι ποιμενικό ειδύλλιο. Τα έργα αυτά ακολουθούν κυρίως ιταλικά πρότυπα, με αρκετή όμως ελευθερία στην διασκευή και κάποιες φορές ανώτερη ποιότητα από αυτά. Στην κρητική λογοτεχνία διασταυρώνονται διάφορα λογοτεχνικά ρεύματα, όπως οι κλασικές αναγεννησιακές τάσεις, ο μανιερισμός και το μπαρόκ.
Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι το κρητικό ιδίωμα, που καλλιεργείται και εξυψώνεται σε λογοτεχνική γλώσσα. Αυτή είναι η περίοδος στην οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά συστηματική χρήση και καλλιέργεια της κρητικής διαλέκτου στην Κρητική Λογοτεχνία, αφού η γλώσσα των έργων της προηγούμενης περιόδου ήταν η κοινή ελληνική με περιορισμένα ιδιωματικά στοιχεία. Ο λόγος των συγγραφέων όμως διαφέρει από αυτόν της δημοτικής παράδοσης: είναι σύνθετος, συχνά με μεγάλες προτάσεις, παραβίαση της φυσικής σειράς των λέξεων και χρήση λόγιων στοιχείων.
Εξίσου περίτεχνη επεξεργασία παρουσιάζεται και στην στιχουργική. Ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος, οργανωμένος σε ομοιοκατάληκτα δίστιχα, καθιερώνεται ως φόρμα, με εξαίρεση τον ιαμβικό ενδεκασύλλαβο της Βοσκοπούλας και των χορικών της Ερωφίλης και του Ροδολίνου. Οι ποιητές χειρίζονται με δεξιότητα διάφορα μετρικά φαινόμενα όπως συνιζήσεις, χασμωδίες και παρατονισμούς, για να πετύχουν αντίστοιχα υφολογικά αποτελέσματα. Όπως και η γλώσσα, έτσι και η μετρική μορφή διαφοροποιείται από τον παραδοσιακό χειρισμό του δεκαπεντασύλλαβου του δημοτικού τραγουδιού: παρουσιάζονται διασκελισμοί του νοήματος από τον ένα στίχο στον άλλο, πολλές φορές καταργείται η παραδοσιακή τομή στην μέση του στίχου ή ο στίχος διαιρείται νοηματικά σε άλλες θέσεις με σημεία στίξης. Ο βαθμός εμφάνισης αυτών των φαινομένων ποικίλλει από ποιητή σε ποιητή.
Θέατρο
Το θέατρο είναι το λογοτεχνικό είδος που αντιπροσωπεύεται από τον μεγαλύτερο αριθμό έργων στην περίοδο της ακμής και μπορεί κανείς να συμπεράνει με βεβαιότητα ότι η θεατρική παραγωγή ήταν πλουσιότερη από τα λίγα έργα που έχουν σωθεί, αν κρίνει από το γεγονός ότι παραπάνω από τα μισά σωζόμενα θεατρικά έργα παραδίδονται στο ίδιο και μοναδικό χειρόγραφο, και επιπλέον υπάρχουν μαρτυρίες για παραστάσεις κωμωδιών κατά την διάρκεια του Καρναβαλιού κάθε χρόνο. Καλλιεργήθηκαν όλα τα είδη του θεατρικού λόγου, η τραγωδία, η κωμωδία, το θρησκευτικό και το ποιμενικό δράμα. Στη διοργάνωση των παραστάσεων έπαιζαν ρόλο και οι ακαδημίες. Οι κωμωδίες παίζονταν σε υπαίθριο χώρο (ενδεχομένως στις πλατείες των πόλεων) και οι ηθοποιοί (όλοι άντρες) φαίνεται πως ήταν ερασιτέχνες.
Τραγωδίες
thumb|130px|left|Εξώφυλλο της έκδοσης του ''Βασιλεύς ο Ροδολίνος, 1647 Το πρώτο χρονολογικά έργο του κρητικού θεάτρου είναι μία τραγωδία, αλλά γραμμένη σε ιταλική γλώσσα, η Fedra του Φραντσέσκου Μπότσα, κρητικού φοιτητή της νομικής στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα, που τυπώθηκε το 1578. Η Fedra βασίζεται στον γνωστό θέμα της Φαίδρας και του Ιππολύτου, ακολουθεί τις συμβάσεις της κλασικίζουσας δραματουργίας (πρόλογος και πέντε πράξεις με χορικά) και είναι γραμμένη σε ιαμβικό ενδεκασύλλαβο στίχο. Η πρώτη σωζόμενη τραγωδία σε ελληνική γλώσσα είναι η Ερωφίλη του Γεώργιου Χορτάτση, που όπως φαίνεται γράφτηκε στα τέλη του 16ου αι., και ακολουθούν ο Βασιλεύς ο Ροδολίνος, του Ιωάννη Ανδρέα Τρωίλου, που τυπώθηκε το 1647 και τέλος ο Ζήνων, αγνώστου συγγραφέα, που γράφτηκε μετά το 1648, έτος έκδοσης του ιταλικού προτύπου της. Ωστόσο η κρητική καταγωγή της τελευταίας αυτής τραγωδίας έχει αμφισβητηθεί πρόσφατα, καθώς υποστηρίζεται ότι γράφτηκε στα Επτάνησα, υπό την επίδραση του κρητικού θεάτρου, ενδεχομένως από κρητικό που είχε καταφύγει εκεί μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς.
Το κοινό στοιχείο που παρουσιάζουν οι τρεις τραγωδίες είναι η δραματική διαίρεση σε πρόλογο και πέντε πράξεις και η στιχουργική μορφή του ιαμβικού ομοιοκατάληκτου δεκαπεντασύλλαβου (με εξαίρεση τα χορικά που γράφονται σε ενδεκασύλλαβο). Επίσης, και οι τρεις βασίζονται σε συγκεκριμένα ιταλικά πρότυπα, τα οποία όμως αναπλάθουν με ελευθερία και κάποιες φορές θεωρούνται ανώτερα από αυτά.
Ωστόσο οι διαφορές ανάμεσα στα τρία έργα είναι σημαντικότερες από τις ομοιότητες, καθώς αυτά ακολουθούν διαφορετικές τεχνοτροπικές τάσεις: η Ερωφίλη είναι μία τυπική κλασικίζουσα τραγωδία και τηρεί τις ενότητες χώρου και χρόνου. Ο Βασιλεύς Ροδολίνος είναι όπως και η Ερωφίλη τοποθετημένος στον συμβατικό χώρο της αρχαίας Αιγύπτου και έχει θέμα μία ερωτική ιστορία, προσεγγίζει όμως την τεχνοτροπία του μπαρόκ ως προς την σκιαγράφηση της ψυχολογίας των προσώπων και των εσωτερικών τους συγκρούσεων. Ακόμη, υστερεί δραματουργικά σε σχέση με την Ερωφίλη, αλλά παρουσιάζει πολλές λυρικές αρετές. Ο Ζήνων είναι χαρακτηριστική μορφή μπαρόκ τραγωδίας με ιστορικό θέμα που βασίζεται στην επεισοδιακή δράση και το πλούσιο θέαμα αλλά είναι λιγότερο φροντισμένος στη γλώσσα και την στιχουργία.
Κωμωδίες
thumb|150px|Σελίδα του χειρογράφου του Στάθη
Παραστάσεις κωμωδιών γίνονταν τακτικά τις Απόκριες, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής. Τα έργα που σώζονται όμως είναι μόνο τρία: ο Κατσούρμπος του Χορτάτση, ο Στάθης, ανωνύμου, και ο Φορτουνάτος, του Μάρκου Αντώνιου Φόσκολου (1597-1662). Ο Κατσούρμπος είναι η παλαιότερη χρονολογικά (δεκαετία του 1580) και αποτέλεσε πρότυπο για τις άλλες δύο κωμωδίες. Ο Στάθης προέρχεται από την ίδια περίπου εποχή. Ο συγγραφέας του μας είναι άγνωστος, αλλά κάποιοι φιλόλογοι εικάζουν ότι μπορεί να είναι έργο του Χορτάτση, βασιζόμενοι στην κοινή περίπου εποχή συγγραφής και υφολογικές και δραματουργικές ομοιότητες. Παραδίδεται σε ένα χειρόγραφο του 17ου ή και του 18ου αι., μαζί με άλλα κρητικά θεατρικά έργα, αλλά το κείμενο έχει υποστεί περικοπές που εμποδίζουν συχνά την κατανόηση της εξέλιξης της πλοκής. Ο Φορτουνάτος είναι αρκετά μεταγενέστερος, από τα μέσα του 17ου αι., και είναι το μόνο έργο της κρητικής λογοτεχνίας που σώζεται σε χειρόγραφο γραμμένο από τον ίδιο τον συγγραφέα του.
Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η σχεδόν σύγχρονη θεματολογία, οι ήρωες που προέρχονται από μεσαία στρώματα των αστικών τάξεων, η τήρηση της ενότητας του χρόνου (η δράση διαρκεί μία ημέρα) και ο δεκαπεντασύλλαβος ομοιοκατάληκτος στίχος. Οι τρεις αυτές κρητικές κωμωδίες συνδέονται με την ιταλική commedia erudita, με την οποία έχουν πολλά κοινά όπως η κατανομή σε πέντε πράξεις (ο Στάθης σώζεται σε τρεις πράξεις εξαιτίας των περικοπών του χειρογράφου), ο πρόλογος, τα τυποποιημένα πρόσωπα (όπως οι καυχησιάρηδες -αλλά δειλοί- στρατιωτικοί, οι ερωτευμένοι γέροι και οι σχολαστικοί δάσκαλοι) και μοτίβα (όπως αυτό του χαμένου παιδιού, που χρησιμοποιείται για να δώσει αίσιο τέλος). Οι κρητικές κωμωδίες όμως έχουν λιγότερο περιπετειώδη και περίπλοκη δομή από τις αντίστοιχες ιταλικές, γι' αυτό δεν είναι εύκολο να βρεθεί κάποιο συγκεκριμένο έργο το οποίο μπορεί να χρησιμοποίησαν ως πρότυπο, έχουν εντοπιστεί όμως κάποιες σκηνές που απηχούν αντίστοιχες σκηνές ιταλικών έργων. Σημαντική διαφορά από την ιταλική παράδοση είναι η έμμετρη μορφή των κρητικών κωμωδιών, αφού στην Ιταλία ο πεζός λόγος κυριαρχούσε στην κωμωδία.
Η θεματολογία των τριών κωμωδιών είναι κοινή: πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι που αγαπιέται, αλλά η σχέση δεν μπορεί να επισημοποιθεί εξαιτίας των διαφορετικών σχεδίων των γονιών, που θέλουν να παντρέψουν τα παιδιά τους με άλλους. Η αίσια έκβαση επιτυγχάνεται χάρη στο μοτίβο της εύρεσης ενός χαμένου παιδιού: όταν αποκαλύπτονται οι πραγματικές συγγένειες μεταξύ των ηρώων ματαιώνονται τα σχέδια των γονέων και οι νεαροί πρωταγωνιστές παντρεύονται με αυτούς που επιθυμούν. Και στις τρεις κωμωδίες γύρω από την υπόθεση συμπλέκονται διάφορα κωμικά επεισόδια με πρωταγωνιστές κυρίως τον Δάσκαλο, τον στρατιωτικό («μπράβο») και τον ερωτευμένο γέρο.
Πέρα από τις δομικές ομοιότητες, τα τρία αυτά έργα εμφανίζουν διαφορές ως προς τους τρόπους επίτευξης του χιούμορ και ως προς τα στοιχεία στα οποία δίνουν μεγαλύτερη έμφαση οι ποιητές: στον Κατσούρμπο το γέλιο στοιχείο επιτυγχάνεται κυρίως μέσω κωμικών σκηνών. Το στοιχείο της φάρσας είναι έντονο και στον Φορτουνάτο, όπου συναντώνται και σκηνές με βωμολοχικό χιούμορ, αλλά στο έργο κυρίως υπερέχει το ηθικό μήνυμα για την μεταστροφή της Τύχης. Ο Στάθης έχει περισσότερο σύνθετη πλοκή, με περισσότερες ανατροπές, αλλά ταυτόχρονα υπερτερεί στο λυρικό στοιχείο σε σχέση με τις άλλες δύο κωμωδίες.
Ποιμενικό δράμα
Το είδος της ποιμενικής ποίησης, που αναπτύχθηκε στην Ιταλία στο τελευταίο τέταρτο του 16ου, έγινε δημοφιλές και στην Κρήτη˙ σώζονται τρία ποιμενικά δράματα, δύο στα ελληνικά και ένα στα ιταλικά. Το ένα ελληνικό έργο είναι μετάφραση του Pastor Fido του Giambattista Guarini, έργου που μετά την εκτύπωσή του το 1590 διαδόθηκε και μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Η κρητική μετάφραση, με τον τίτλο Ο πιστικός βοσκός, είναι αγνώστου συγγραφέα. Το άλλο ελληνικό έργο είναι η Πανώρια, του Γεώργιου Χορτάτση, που γράφτηκε όπως φαίνεται γύρω στο 1600. Δεν ακολουθεί συγκεκριμένο ιταλικό πρότυπο, αλλά βασίζεται στα τυπικά μοτίβα της ιταλικής ποιμενικής ποίησης (ερωτευμένοι βοσκοί, βοσκοπούλες που αδιαφορούν, Σάτυροι και νύμφες), μεταφερμένα σε ελληνικό σκηνικό (διαδραματίζεται στην Ίδη) αλλά με λιγότερες μυθολογικές αναφορές και ταυτόχρονα διανθίζεται από την ειρωνεία του Χορτάτση, που «προσγειώνει» την ειδυλλιακή απεικόνιση της ποιμενικής ζωής παρουσιάζοντας ρεαλιστικά στοιχεία από την αγροτική ζωή της Κρήτης. Το ιταλικό έργο είναι η Amorosa Fede του Αντώνιου Πάντιμου, που γράφτηκε το 1620.
Ιντερμέδια
Τα ιντερμέδια, από την ιταλική λέξη intermedio και intermezzo, ήταν σύντομα δραματικά κείμενα που προορίζονταν είτε για παράσταση ανάμεσα στις πράξεις των θεατρικών έργων, είτε για αυτόνομη παράσταση. Τα κρητικά ιντερμέδια κυμαίνονται από 34 έως 224 στίχους σε έκταση και διακρίνονται δύο τεχνοτροπικές τάσεις: μία περισσότερο λυρική και μία βασισμένη στη δράση και στον οπτικό εντυπωσιασμό, με σκηνικές ανάγκες για μηχανήματα, εντυπωσιακά κοστούμια και άλλα θεαματικά εφέ, μουσική και μπαλέτα που αναπαριστούν μάχες (moresca). Τα θέματά τους προέρχονται από την ελληνική μυθολογία, τον Τρωικό πόλεμο και τις Σταυροφορίες, με πηγές την Ελευθερωμένη Ιερουσαλήμ (Gerusalemme liberata) του Τορκουάτο Τάσο και τις Μεταμορφώσεις του Andrea dell’ Anguillara. Τα ιντερμέδια φαίνεται πως χρησιμοποιούνταν αυτόνομα σε σχέση με τα έργα, αφού συχνά μεταφέρονται από χειρόγραφο σε χειρόγραφο σε διαφορετικό έργο. Συνολικά είναι 18 κείμενα: τα τέσσερα από αυτά προέρχονται από την Ερωφίλη, φαίνεται πως γράφτηκαν από τον Χορτάτση και είναι τα μόνα που έχουν θεματική συνοχή μεταξύ τους. Τέσσερα ιντερμέδια έχει και η κωμωδία Φορτουνάτος και άλλα δύο η κωμωδία Στάθης. Για την Πανώρια σώζονται διαφορετικές σειρές ιντερμεδίων στα διάφορα χειρόγραφα του έργου.
Μυθιστορία: Ερωτόκριτος
Το είδος της μυθιστορίας, ιδιαίτερα δημοφιλές στους προηγούμενους αιώνες, στην κρητική λογοτεχνία εκπροσωπείται από ένα μόνο έργο, τον Ερωτόκριτο του Κορνάρου. Ωστόσο, είναι πολύ πιθανό κατά το τέλος του 15ου αιώνα να έγιναν στην Κρήτη οι ομοιοκατάληκτες διασκευές των υστεροβυζαντινών μυθιστοριών του Βελισαρίου και του Ιμπέριου και η ομοιοκατάληκτη διασκευή του Απολλωνίου από το ιταλικό Istoria d' Apollonio di Tiro. Επομένως, η παράδοση της ελληνικής μυθιστορίας φαίνεται πως ήταν διαδεδομένη και στην Κρήτη και είναι πιθανό ο Κορνάρος να γνώριζε κάποια από αυτά τα κείμενα.
Διάδοση και πρόσληψη της Κρητικής Λογοτεχνίας
Πολλά από τα έργα της περιόδου της προετοιμασίας και της περιόδου της ακμής γνώρισαν μεγάλη διάδοση στο ελληνικό κοινό ως λαϊκά λογοτεχνικά βιβλία μέσω των έντυπων εκδόσεων και συγκαταλέγονται στα δημοφιλέστερα αναγνώσματα των Ελλήνων κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Για παράδειγμα ο Απόκοπος, η Φυλλάδα του Γαϊδάρου, η Θυσία του Αβραάμ, ο Ερωτόκριτος, η Ερωφίλη και η Βοσκοπούλα, έκαναν περισσότερες από 10 επανεκδόσεις μέχρι το 1800. Κάποια έργα όπως ο Ερωτόκριτος, η Βοσκοπούλα και η Ερωφίλη πέρασαν στην προφορική παράδοση και τμήματά τους διαδόθηκαν ως αυτόνομα τραγούδια. Η Ερωφίλη παιζόταν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας σε δραματοποιημένες διασκευές. Αντίθετα με το ευρύ κοινό, η άποψη των λογίων του 18ου αι. για αυτά τα έργα ήταν αρνητική, κυρίως εξαιτίας της δημώδους γλώσσας και της επίδρασης δυτικών προτύπων. Η αναγνώριση της σημασίας της κρητικής λογοτεχνίας για την γενικότερη εξέλιξη της νεοελληνικής λογοτεχνίας έγινε μετά το 1880, κυρίως από τους υποστηρικτές του δημοτικισμού. Ο Κωστής Παλαμάς για παράδειγμα χαρακτήρισε την Ερωφίλη αρχή του νεοελληνικού θεάτρου.
Σημαντική ήταν και η επίδραση των λογοτεχνικών έργων της περιόδου της ακμής στην μεταγενέστερη νεοελληνική λογοτεχνία. Η θεατρική παράδοση της Κρήτης αποτέλεσε πρότυπο για την μεταγενέστερη επτανησιακή και αιγαιοπελαγίτικη θεατρική παραγωγή. Ιδιαίτερα σημαντική για την εξέλιξη της νεοελληνικής ποίησης ήταν και η επίδραση της στιχουργικής των κρητικών έργων της ακμής, και κυρίως του Ερωτόκριτου, σε μεταγενέστερους ποιητές, όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Κωστής Παλαμάς και ο Άγγελος Σικελιανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλειο της Κάντια
Έβενος
thumb|250px|Ακατέργαστος έβενος Ο έβενος είναι είδος ξύλου το οποίο είναι σχεδόν μαύρο, συμπαγές, σκληρό και βαρύ. Συνήθως προέρχεται από δένδρα του γένους διόσπυρος, αλλά το όνομα έβενος μπορεί να φέρουν και άλλα βαριά και μαύρα ξύλα από τελείως διαφορετικά γένη φυτών.
Ο έβενος είναι τόσο βαρύ ξύλο (μεγάλης πυκνότητας), ώστε βυθίζεται στο νερό. Η λεπτή δομή του και το εξαιρετικά λείο φινίρισμα που επιτυγχάνεται όταν λειανθεί τον καθιστούν πολύτιμο ως διακοσμητικό ξύλο, για τον λόγο αυτό είναι πολύ ακριβό.
Είδη
Τα δένδρα που παράγουν τον έβενο περιλαμβάνουν τα είδη: Diospyros ebenum («έβενος της Κεϋλάνης»), ιθαγενές της νότιας Ινδίας και της Σρι Λάνκα, Diospyros crassiflora (έβενος Gaboon), ιθαγενές της δυτικής Αφρικής, και Diospyros celebica (έβενος Macassar), ιθαγενές της Ινδονησίας.
Χρήσεις
Το αντικείμενο που είναι κατασκευασμένο από έβενο αποκαλείται «εβένινο». Η ιστορία της χρήσης του εβένου είναι μακρά. Εγχάρακτα εβένινα τέχνεργα έχουν ανακαλυφθεί σε αρχαίους αιγυπτιακούς τάφους.
Οι σύγχρονες χρήσεις του εβένου περιορίζονται κυρίως σε μικρά αντικείμενα, ιδίως μέρη μουσικών οργάνων, όπως τα μαύρα πλήκτρα του πιάνου, τμήματα του βιολιού, της βιόλας, της κιθάρας κλπ.. Παραδοσιακά, τα μαύρα κομμάτια στο σκάκι κατασκευάζονταν από έβενο, ενώ π. χ. τα λευκά από ελεφαντόδοντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροπική ξυλεία Κατηγορία:Εβενοειδή
Γκαρθία Β΄ της Γαλικίας
Βιογραφία
Το 1065 ο πατέρας του με τη διαθήκη του διαίρεσε την επικράτειά του: ο πρωτότοκος Σάντσο Β΄ έλαβε την Καστίλη, ο δευτερότοκος Αλφόνσος ΣΤ΄ τη Λεόν, από την οποία αποσπάστηκε η Γαλικία και δόθηκε στον Γκαρθία Β΄. Η κομητεία της Γαλικίας αναβαθμίστηκε σε βασίλειο και περιελάμβανε στα νότια την περιοχή της Πορτογαλίας.
Ο Γκαρθία Β΄ αναφέρεται για πρώτη φορά το 1064 σε μία διευθέτηση τού Σουέρο επισκόπου τού Μονδονιέδο, που επικυρώθηκε από τον πατέρα του. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ ήταν ο πιο ευνοημένος: με τη Λεόν έλαβε και περιοχές που ιστορικά ανήκαν στη Καστίλη και τη Γαλικία. Ο Γκαρθία Β΄ ελάμβανε και τις parias: τις πληρωμές των Τάιφα (μουσουλμανικών κρατιδίων) τού Μπανταχόθ και της Σεβίλλης. Η επικράτειά του είχε διάφορα προβλήματα. Η περιοχή της Πορτογαλίας μεταξύ των ποταμών Ντούρο και Μονδέγο, ο οποίος αποτελούσε το νότιο σύνορό του, είχε κατακτηθεί πρόσφατα από τον πατέρα του, που ένα έτος πριν αποβιώσει κατέλαβε την Κοΐμπρα και είχε εγκαταστήσει διοικητικό έλεγχο εκεί. Ο Φερδινάνδος Α΄ είχε αρχίσει μία διαδικασία με σκοπό την εξασθένηση τού παλαιού οίκου των κομήτων και να φέρει τους ευγενείς πιο πολύ υπό τον έλεγχό του. Αυτό όμως δεν είχε ολοκληρωθεί. Επίσης οι επίσκοποι τού Λούγο και τού Σαντιάγο ανταγωνιζόταν για τα πρωτεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2005-2006
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2005–06 ήταν το 17ο πρωτάθλημα στην ιστορία του θεσμού και το 14ο πρωτάθλημα ως Α΄ κατηγορία που διοργάνωσε η ΕΠΟ. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγιναν δύο όμιλοι με 7 και 9 ομάδες, ο Βόρειος και ο Νότιος αντίστοιχα. Οι 2 πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση, όπου έγινε ένας όμιλος με δύο γύρους. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο.Κ. για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Τελική φάση
Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Κείμενο του Εράσμου
thumb|180px|right|Η σελίδα του τίτλου της έκδοσης του Κειμένου του Εράσμου
Το Κείμενο του Εράσμου, πλήρες όνομα στη λατινική ''Novum Instrumentum omne, diligenter ab Erasmo Rot. Recognitum et Emendatum'', αποτελεί την πρώτη έντυπη κριτική έκδοση του ελληνικού κειμένου της Καινής Διαθήκης την οποία επιμελήθηκε ο Ντεζιντέριους Έρασμος· εκδόθηκε το 1516.
Ιστορικό
Στη διάρκεια των Σκοτεινών Αιώνων, τότε που κυριαρχούσε η λατινική γλώσσα και η Δυτική Ευρώπη ήταν υπό τον σιδηρό έλεγχο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, το επίπεδο μόρφωσης και μάθησης του λαού ήταν χαμηλό.
Όταν, όμως, το 15ο αιώνα, επινοήθηκε στην Ευρώπη η τυπογραφία με κινητά στοιχεία και ξεκίνησε, στις αρχές του 16ου αιώνα, η Μεταρρύθμιση, επικράτησε μεγαλύτερη ελευθερία λόγου και αναπτύχθηκε έντονο ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα. Στη διάρκεια της αρχικής αυτής αναζωογόνησης της μάθησης, ο διάσημος Ολλανδός λόγιος Ντεζιντέριους Έρασμος τύπωσε την πρώτη έκδοση ενός κριτικού ελληνικού κειμένου της Καινής Διαθήκης. Η πρώτη έκδοση του έργου αυτού τυπώθηκε στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1516, ένα έτος πριν αρχίσει η Μεταρρύθμιση στη Γερμανία. Η πρώτη έκδοση περιείχε πολλά λάθη, αλλά το κείμενο παρουσιάστηκε βελτιωμένο στις επόμενες εκδόσεις τού 1519, 1522, 1527 και 1535. Όταν παρέβαλε και προετοίμαζε το κριτικό του κείμενο, ο Έρασμος είχε διαθέσιμα μόνο λίγα μικρογράμματα χειρόγραφα, και αυτά δεν ήταν και πολύ παλιά. Δίπλα στη στήλη με το ελληνικό κείμενο βρισκόταν η στήλη με το αντίστοιχο κείμενο της λατινικής Βουλγάτας. Εντούτοις, κειμενικές αποδόσεις οι οποίες δεν βρισκόταν σε συμφωνία με τη Βουλγάτα αποτέλεσαν αιτία για να δεχτεί σκληρή επίθεση από την επίσημη Εκκλησία.
thumb|200px|left|Η τελευταία σελίδα της έκδοσης του Κειμένου του Εράσμου ([[s:Αποκάλυψις#22|Αποκάλυψη 22:8-21)]]
Το κριτικό ελληνικό κείμενο του Εράσμου αποτέλεσε αργότερα τη βάση για βελτιωμένες μεταφράσεις σε διάφορες γλώσσες της Δυτικής Ευρώπης. Αυτό έκανε δυνατό να γίνουν μεταφράσεις της Αγίας Γραφής ανώτερες εκείνων που είχαν γίνει παλιότερα με βάση τη λατινική Βουλγάτα. Ο πρώτος που έκανε χρήση του κειμένου του Εράσμου ήταν ο Μαρτίνος Λούθηρος από τη Γερμανία, ο οποίος ολοκλήρωσε τη δική του μετάφραση των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών στη γερμανική το 1522. Παρά το μεγάλο διωγμό που αντιμετώπισε, ο Γουίλιαμ Τίντεϊλ από την Αγγλία έκανε κι αυτός μια μετάφραση στην αγγλική από το κείμενο του Εράσμου, την οποία ολοκλήρωσε ενώ ήταν εξόριστος στην ηπειρωτική Ευρώπη, το 1525. Επίσης, ο Αντόνιο Μπρουτσιόλι από την Ιταλία μετέφρασε το κείμενο του Εράσμου στην ιταλική το 1530.
Επίδραση στις μεταγενέστερες εκδόσεις του κειμένου της Καινής Διαθήκης
Με την εμφάνιση του ελληνικού κειμένου του Εράσμου, ξεκίνησε μια εποχή κριτικής του κειμένου των Άγιων Γραφών. Το έργο αυτό αποτέλεσε τη βάση για την εμφάνιση αργότερα του Textus Receptus (Τέξτους Ρεκέπτους, που σημαίνει "Παραδεδεγμένο Κείμενο") της Καινής Διαθήκης.
Ο Ρομπέρ Εστιέν (Robert Estienne, γνωστός και ως Στέφανος), ένας επιφανής τυπογράφος και εκδότης του 16ου αιώνα, κυκλοφόρησε στο Παρίσι διάφορες εκδόσεις της ελληνικής Καινής Διαθήκης. Το κείμενο του Εράσμου αποτελούσε τη βάση αυτών των εκδόσεων, με διορθώσεις σύμφωνα με το Κομπλούτειο Πολύγλωττο του 1522 και 15 μικρογράμματα χειρόγραφα των προηγούμενων λίγων αιώνων. Η τρίτη έκδοση του Ελληνικού κειμένου που έγινε από τον Στέφανο, το 1550, αποτέλεσε στην ουσία το Textus Receptus, στο οποίο βασίστηκαν άλλες αγγλικές μεταφράσεις του 16ου αιώνα, και η ευρύτατα διαδεδομένη Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου του 1611. Άλλες πηγές θεωρούν ότι μια έκδοση της Καινής Διαθήκης του Γάλλου λόγιου Τεοντόρ Ντε Μπεζ (Theodore de Beze, γνωστός και ως Βέζας) που τυπώθηκε στο Λέιντεν το 1633 αποτέλεσε το Textus Receptus, το "κείμενο [της Καινής Διαθήκης] που είναι αποδεκτό από όλους" όπως ανέφερε στον πρόλογό της.
Το Κείμενο του Εράσμου και το παράγωγο Textus Receptus μονοπώλησαν ως προς τη χρήση τους για τους επόμενους λίγους αιώνες. Στα μέσα, όμως, του 18ου αιώνα ο Γερμανός λόγιος Γκρίσμπαχ (Johann Jakob Griesbach) εξέδωσε το ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης στηριζόμενος όχι στις διαθέσιμες έντυπες εκδόσεις της εποχής του αλλά σε αρχαιότερα χειρόγραφα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση ενός κύματος επιφανών ερευνητών του ελληνικού κειμένου, όπως ο Λάχμαν (Karl Lachmann), ο Τρετζέλις (Samuel Prideaux Tregelles) και ο Τίσεντορφ (Constantin von Tischendorf).
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Μεταφράσεις και αποδόσεις της Αγίας Γραφής
Ευρωπαϊκό Δίκαιο
μικρογραφία|280x280εσ|Η ΕΕ έχει πληθυσμό 447 εκατομμυρίων ανθρώπων, τη μεγαλύτερη συνδυασμένη οικονομία στον κόσμο και ένα πολύ υψηλό ποσοστό ανθρώπινης ανάπτυξης. Αποδέκτης του [[Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης|βραβείου Νόμπελ Ειρήνης του 2012, η ​​ΕΕ δεσμεύεται για την «ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική ισότητα, κράτος δικαίου και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». ]] Ευρωπαϊκό δίκαιο ή ενωσιακό δίκαιο (πριν το 2009 κοινοτικό δίκαιο) ονομάζεται το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περιλαμβάνει ένα σύνολο νομικών κανόνων και αρχών που καθορίζουν τη λειτουργία και τις εξουσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ευρωπαϊκό δίκαιο αποτελεί αυτόνομη πηγή δικαίου, η οποία επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα τη νομοθεσία των κρατών μελών και γίνεται μέρος της έννομης τάξης κάθε κράτους μέλους. Ως εκ τούτου, συνιστά ιδιαίτερη έννομη τάξη, χωριστή από τις εθνικές έννομες τάξεις των κρατών μελών, αλλά και από το διεθνές δίκαιο, και διέπεται από τις δικές του ιδιαίτερες αρχές.
Το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν πρέπει να συγχέεται με το δίκαιο του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο ασχολείται με τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου των 46 κρατών μελών της Ευρώπης.
Διακρίσεις
μικρογραφία|280x280εσ|Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που εκλέγεται από τους πολίτες της ΕΕ, θεσπίζει νέους νόμους σε συνεργασία με την Επιτροπή και το Συμβούλιο. Το ευρωπαϊκό δίκαιο διακρίνεται σε πρωτογενές δίκαιο (τις Συνθήκες και τις γενικές αρχές του δικαίου), παράγωγο δίκαιο (με βάση τις Συνθήκες) και συμπληρωματικό δίκαιο.
Οι κανονισμοί είναι οι νομοθετικές πράξεις που έχουν άμεση ισχύ στο εθνικό δίκαιο των κρατών μελών, χωρίς να χρειάζεται να μεταφερθούν στο εθνικό δίκαιο, πλην όμως μπορεί να απαιτείται αντίστοιχη εναρμόνιση του εσωτερικού δικαίου των κρατών μελών προς αποφυγή συγκρούσεων.Το πρωτογενές δίκαιο δεν έχει αυτοδύναμη ισχύ σε αντίθεση με το παράγωγο που έχει.
Οι οδηγίες είναι νομοθετικές πράξεις που απευθύνονται στα κράτη μέλη. Απαιτούν από τις χώρες της ΕΕ να πετύχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά ο τρόπος εξαρτάται από τα κράτη μέλη. Οι χώρες οφείλουν να ενσωματώσουν (μεταφέρουν) τις οδηγίες στο εθνικό τους δίκαιο για πετύχουν το αποτέλεσμα αυτό. Η μεταφορά γίνεται εντός της προθεσμίας που ορίζεται στην οδηγία, συνήθως εντός 2 ετών. Το πώς θα τη μεταφέρουν (με νόμο, Προεδρικό Διάταγμα ή Βασιλικό Διάταγμα κλπ.) διέπεται από το εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών. Οφείλουν όμως κατά τη μεταφορά της να μην αλλοιώνουν το νόημά της και να διατηρήσουν την ουσία της ρύθμισης (effet utile).
Οι αποφάσεις είναι δεσμευτικές νομικές πράξεις που δε χρειάζεται να μεταφερθούν στο εθνικό δίκαιο. Ισχύουν για μία ή περισσότερες χώρες της ΕΕ, επιχειρήσεις ή ιδιώτες που λαμβάνουν τη σχετική κοινοποίηση με βάση την οποία τίθενται σε ισχύ.
Οι συστάσεις είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν τα όργανα της ΕΕ για να προτείνουν μια γραμμή δράσης, χωρίς ωστόσο να υπάρχει νομική υποχρέωση και άρα δεσμευτική ισχύ.
Οι γνώμες είναι ένα εργαλείο που επιτρέπει στα όργανα της ΕΕ να εκφράζουν την άποψή τους, χωρίς όμως αυτή να έχει νομική υποχρέωση και άρα δεσμευτική ισχύ.
Υπάρχουν επίσης οι κατ' εξουσιοδότηση πράξεις και οι εκτελεστικές πράξεις. Οι κατ' εξουσιοδότηση πράξεις εκδίδονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη συμπλήρωση ή την τροποποίηση νομοθετικών πράξεων της ΕΕ και είναι νομικά δεσμευτικές. Εφόσον το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο δε διατυπώσουν αντιρρήσεις, τίθενται σε ισχύ. Οι εκτελεστικές πράξεις δίνουν τη δυνατότητα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καθορίζει τις προϋποθέσεις για την ομοιόμορφη εφαρμογή των νόμων της ΕΕ, και είναι νομικά δεσμευτικές.
Ισχύς
μικρογραφία|280x280εσ|Η ΕΕ εξελίχθηκε από την Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα των 6 κρατών μελών, σε μια ένωση 27 κρατών μελών το 2022. Το ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύει του εθνικού (εσωτερικού) δικαίου των κρατών-μελών της Ε.Ε.
Σημειώνεται ότι οι συνθήκες (πρωτογενές δίκαιο) αποτελούν συμφωνίες που στο σύνολό τους συνιστούν τον "καταστατικό χάρτη" της Ε.Ε., οι οποίες τελικά και υπερισχύουν των εσωτερικών νόμων (εθνικών δικαίων) των κρατών μελών. Συνεπώς τα κράτη μέλη δεν μπορούν μετά την ένταξή τους να επικαλεστούν αντισυνταγματικότητα συνθηκών, με σκοπό την απαλλαγή τους από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις τους.
Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει τονίσει κατ’ επανάληψιν ότι όλα τα κράτη μέλη οφείλουν να συμμορφώνονται με το ευρωπαϊκό δίκαιο και ουδεμία διάταξη εσωτερικού δικαίου (νόμος ή Σύνταγμα) δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για μη συμμόρφωσή τους. Πάντως η σχέση του συνταγματικού προς το ευρωπαϊκό δίκαιο στο εσωτερικό κάθε κράτους μέλους ερίζεται εντόνως.
Ιστορικό
Η αρχή της υπεροχής θεσπίστηκε από το Δικαστήριο μετά την απόφαση της 15ης Ιουλίου 1964, στην υπόθεση Flaminio Costa κατά Enel. Με την απόφαση αυτή, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε ότι η υπεροχή του κοινοτικού δικαίου περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών των κρατών μελών, εμποδίζοντας την επικράτηση ενός νόμου αντίθετου προς αυτόν των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Το Δικαστήριο έκρινε επίσης στην απόφαση αυτή ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούσαν να επικαλεστούν τον κανόνα της αμοιβαιότητας, που είναι γενικός στο διεθνές δίκαιο, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να επικρατήσουν, έναντι ενός νομικού συστήματος που αποδέχονται αμοιβαία, με ένα μονομερές μέτρο. Στην πράξη, αυτό συνεπάγεται υποχρέωση τήρησης της έννομης τάξης της Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Άγιος Γεώργιος Κυψέλης Άρτας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κυψέλης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο Β.ΒΚ. τμήμα του νομού Άρτας, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες των Τζουμέρκων, στη συμβολή των ρεμάτων Σούδας και Κουδουνά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 860. Απέχει 2 χλμ. από την Κυψέλη (Χώσεψη) και 66 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χώσεψης (σημ. Κυψέλης). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κυψέλης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1953-1954
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης αντρών 1953−1954.
Α' φάση
Οι αγώνες διεξήχθησαν στα γήπεδα Τρίτωνα και Πανελληνίου με εισιτήριο 10 δρχ σε δύο ομίλους. Οι πρώτοι δύο από κάθε όμιλο έπαιξαν στον τελικό γύρο και οι υπόλοιποι για το "κύπελλο της παρηγοριάς".
Τελική φάση
Βαθμολογία
Σκόρερ
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1953 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1954
Πρώτος μηχανικός
Ο Α΄μηχανικός ή πρώτος μηχανικός ή πρώτος είναι υπεύθυνος για τη συντήρηση και καλή λειτουργία των κυρίων μηχανών και των βοηθητικών μηχανημάτων ενός πλοίου, καθώς και για τη συντήρηση του λέβητα.
Καθήκοντα
Κατά την παραλαβή της υπηρεσίας μηχανής οφείλει να επιθεωρήσει της εγκαταστάσεις και τα μηχανήματα, να καταμετρήσει την ποσότητα καυσίμων και να συντάξει πρωτόκολλο, το οποίο υπογράφεται και από τον αξιωματικό, που του παραδίνει την υπηρεσία. Κατά τον είσπλου και έκπλου σε λιμάνια, όρμους, διώρυγες, διαύλους, όπως επίσης και σε κρίσιμες περιστάσεις, υποχρεούται να βρίσκεται στο μηχανοστάσιο. Κατανέμει το προσωπικό μηχανής στις φυλακές και στις διάφορες εργασίες και παρακολουθεί την καλή εκτέλεσή τους. Φροντίζει για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων προλήψεως διαρροής ή πυρκαγιάς και για την εκτέλεση όλων των μηχανικής φύσεως επισκευών, που είναι δυνατόν να εκτελεσθούν από το προσωπικό μηχανής. Τηρεί το ημερολόγιο της μηχανής, στο οποίο καταγράφει τα γεγονότα που αφορούν στην κατάσταση και λειτουργία των μηχανών και κατανάλωση καυσίμων, όπως επίσης τηρεί και το βιβλίο πετρελαίου της εκάστοτε σημαίας του πλοίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτικοί Κατηγορία:Ναυτιλία
Κυβέρνηση Μίλος Ομπρένοβιτς 1834
Το Διοικητικό συμβούλιο του κράτους 1834 ήταν η πρώτη Σερβική κυβέρνηση μετά την αναγνώριση της αυτονομίας του Πριγκιπάτου της Σερβίας το 1834. Περιελάμβανε μόνο πέντε υπουργεία και αντικαταστάθηκε το 1835 από την Κυβέρνηση Κοτζά Μάρκοβιτς 1835. Δεν είχε θέση προέδρου του υπουργικού συμβουλίου, δηλαδή πρωθυπουργό, ανώτατος άρχοντας άρα και πρόεδρος του συμβουλίου ήταν ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς γι'αυτό συχνά αποκαλείται και Κυβέρνηση Μίλος Ομπρένοβιτς.
Πηγές
1834
Άγιος Γεώργιος Κάτω Αθαμανίου Άρτας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα της τοπικής κοινότητας Κάτω Αθαμανίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, κοντά στις όχθες του ποταμού Σαραντάπορου και ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πουρναρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 39 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Άρτας.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λειψού. Με το ΦΕΚ 16Α - 30/01/1979 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αθαμανίου και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κάτω Αθαμανίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Αθαμανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Αξιοθέατα
Βυζαντινή εκκλησία, της οποίας η ανέγερση χρονολογείται, περίπου, στο 1280, η οποία βρίσκεται εντός του χωριού Βουργαρέλι, στην περιοχή των Τζουμέρκων, στην Ελλάδα.
- Ξωκλήσι Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης
Ιστορικός Ναός ο οποίος θεμελιώθηκε το 1712 και διαθέτει σημαντικές αγιογραφίες της εποχής.
- Πλατεία Αγορασιάς
Αθαμανικό Κέντρο Τέχνης
Το Αθαμανικό Κέντρο Τέχνης ιδρύθηκε το 2011 απο τον εικαστικό Βασίλη Σταύρου.
2011.”Ο πολιτισμός, ο τόπος, η τέχνη” — Αμφιθέατρο Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων. Ομιλία-συζήτηση και προβολή σχετικού υλικού με ομιλητές τον ζωγράφο Βασίλη Σταύρου και τον Βασίλη Παπαϊωάννου εκ μέρους του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης
“Θ. Παπαγιάννης”. – Εικαστική έκθεση με έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, σχεδίων και χαρακτικής των Ηπειρωτών καλλιτεχνών: Β. Καζάκου, Α. Μπούρα, Α. Μπενάκη, Θ. Παπαγιάννη, Σ. Παπαγιάννη, Α. Πειρουνίδου, Β. Σταύρου, Σ. Σταύρου, Γ. Τσιούρη. — Προβολή ντοκιμαντέρ με θέμα “τα συμπόσια τέχνης στην Ελλάδα” με τις ταινίες του Άγγελου Πανάγου “Περίπατος με τη Σαπφώ”, “Λήμνος – ώχρα και πέτρα”. Παρουσίαση : Άγγελος Πανάγου και Θόδωρος Παπαγιάννης.
2012. Εγκαίνια του Αθαμανικού Κέντρου Τέχνης – Έκθεση έργων των ιδρυτών του κέντρου. — Προβολή του ντοκιμαντέρ “το βλέμμα του ζώου” του Άγγελου Πανάγου και ομιλία του Βασίλη Σταύρου με θέμα “εν αρχή ήν ο τόπος”.
2013.“Ο χορός των σκιάχτρων”. Εβδομάδα δημιουργίας και έκθεσης σκιάχτρων με τη συμμετοχή παιδιών, γονέων και καλλιτεχνών. Παράλληλη Έκθεση ζωγραφικής συμπατριωτών καλλιτεχνών.
2014. «Τιμή Στον Έλληνα Δομήνικο Θεοτοκόπουλο – El Greco ». Προβολή της ταινίας «El Greco » του Γιάννη Σμαραγδή και συζήτηση για τη ζωή του El Greco και την εποχή του με αφορμή την ομώνυμη ταινία. Συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Ηρακλείου Κρήτης «Κ.Σχιζάκης». — Έκθεση Κρητών καλλιτεχνών πρός τιμήν του μεγάλου Έλληνα με έργα των: Αριστείδη Βλάσση, Γιάννη Μιγάδη, Λευτέρη Κανακάκη, Μαρίας Γρηγοριάδη, Θωμά Παπαδοπεράκη, Αριστόδημου Παπαδάκη, Νίκου Βισκαδουράκη, και Θωμά
Φανουράκη. — Δημοτική Πινακοθήκη Άρτας “Γιάννης Μόραλης”. Έκθεση έργων Βασίλη Σταύρου για την υποστήριξη του Αθαμανικού Κέντρου Τέχνης.
2015.«Η τέχνη της ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑΣ και ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ».
Εκδήλωση για τα 99 χρόνια από τη γέννησή του μεγάλου δάσκαλου της Ελληνικής εικαστικής χαρακτικής. Έκθεση έργων με σπάνιες ξυλογραφίες της εποχής του 1970 των Κώστα Γραμματόπουλου (1916-2003), Βασίλη Καζάκου (1945-2007), Απόστολου Πειρουνίδη (1948-2017), Δήμητρας Πετροπούλου –Δημητράκη και Βασίλη Σταύρου. — Πνευματικό Κέντρο Ιωαννιτών. Έκθεση έργων Βασίλη Σταύρου για την υποστήριξη του Αθαμανικού Κέντρου Τέχνης.
2016.«Εν αρχή ήν …ο τόπος – 100 χρόνια Γιάννης Μόραλης 1916 – 2016». Εκδήλωση – αφιέρωμα στον μεγάλο Αρτινό δάσκαλο της εικαστικής τέχνης Γιάννη Μόραλη για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. — Μουσικό αφιέρωμα & έκθεση στη μουσική σκηνή “ΧΑΜΑΜ” στην Αθήνα. Εκδήλωση υποστήριξης εκ μέρους της μουσικής σκηνής “Χαμάμ” και του Γιώργου Χατζηγιάννη για τη δημιουργία του πολυχώρου τέχνης στο Κάτω Αθαμάνιο.
2017.« Μεταξοτυπία και Τέχνη». Εκδήλωση αφιερωμένη στη τέχνη της καλλιτεχνικής μεταξοτυπίας και στον σπουδαίο Έλληνα χαράκτη και τέως καθηγητή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών Απόστολο (Άκη) Πειρουνίδη (1948 – 2017). Προβολή σχετικού ντοκιμαντέρ και έκθεση μεταξοτυπιών των καλλιτεχνών Γιάννη Τσαρούχη, Νίκου Νικολάου, Δημήτρη Μυταρά, Όπυς Ζούνη, Άκη Πειρουνίδη, Χρήστου Καρά, Δημήτρη Σακελλίωνα και Βασίλη Σταύρου.
2018.« Η Γλυπτική και ο Τόπος». Ομιλίες- έκθεση και προβολή ντοκιμαντέρ για τη γλυπτική και ιδιαίτερα για το έργο του Ηπειρώτη γλύπτη και καθηγητή Θόδωρου Παπαγιάννη, ιδρυτή του ομώνυμου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Ελληνικό Ιωαννίνων. – Δημοτική Πινακοθήκη Άρτας “Γιάννης Μόραλης”. Έκθεση με σχέδια, ζωγραφική και μεταξοτυπίες, απο το αρχείο του Α.Κ.Τ. των καλλιτεχνών Ν.Νικολάου, Γ.Μόραλη, Δ.Μυταρά, Π.Τέτση, Ν.Χ.Γκίκα και Β.Σταύρου, για την υποστήριξη της δημιουργίας της Πινακοθήκης.
2019. 1η Εικαστική συνάντηση (συμπόσιο). Εικαστική δημιουργική εβδομάδα και έκθεση των έργων με τη συμμετοχή των καλλιτεχνών Στάθη Ανδρουτσάκη, Άννας Μπενάκη, Αλέκου Μπούρα, Άννας Πειρουνίδου, Βασίλη Σταύρου, Ηρακλή Τσάγκα, Γιώργου Τσιούρη. – “Εικαστικές διαδρομές – Μουσικές εικόνες”. Μουσική βραδιά στα πλαίσια του εικαστικού συμποσίου με έργα κυρίως Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Λουκάς Μπέλλος
Ο Λουκάς Μπέλλος γεννήθηκε στο Στείρι Βοιωτίας στις 7 Φεβρουαρίου 1958, είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, τριταθλητής Β΄Εθνικής, από τους μεγαλύτερους σκόρερ των ελληνικών πρωταθλημάτων.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό από την ομάδα του Αθλητικού Ομίλου Στειρίου και το 1975 μεταγράφηκε στον Λεβαδειακό, στον οποίο παρέμεινε καθόλη τη διάρκεια της 12ετούς επαγγελματικής του καριέρας.
Το 1975 κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των Ελπίδων.
Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Λεβαδειακού την περίοδο 1977-78 και σταδιακά εξελίχθηκε σε σπουδαίο σκόρερ, αγωνιζόμενος στη θέση του σέντερ-φορ.
Κατέκτησε την άνοδο στην Α΄Εθνική το 1987, καθώς η ομάδα του σημείωσε πολλές νίκες από δικά του τέρματα σε καθοριστικούς αγώνες
Στη μεγάλη κατηγορία έπαιξε σε 26 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της διετίας 1988-1989, επιτυγχάνοντας και ένα τέρμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού
Γιάννης Ζουγανέλης (τουμπίστας)
Ο Γιάννης Ζουγανέλης (1938-2006) ήταν Έλληνας μουσικός τούμπας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1938 και σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και στο Ωδείο Αθηνών. Το όνομά του ταυτίστηκε με την τούμπα.
Διακεκριμένος εκτελεστής τούμπας με διεθνή φήμη. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο απ’ όπου και πήρε πτυχίο τούμπας το 1962 από την τάξη του Β. Σωζόπουλου και στο Ωδείο Αθηνών, δίπλωμα τούμπας το 1967 με άριστα και Α΄ βραβείο από την τάξη του Α. Κυπραίου. Στο μεταξύ, το 1965 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο 16ο Διεθνές σεμινάριο μουσικής στο Βέλγιο και την επόμενη χρονιά – με πρόσκληση της Βελγικής κυβέρνησης – εμφανίστηκε στο τοπικό ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Στην Αθήνα πρωτοεμφανίστηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της δεύτερης εβδομάδας Σύγχρονης μουσικής (1967) με το πρώτο ελληνικό έργο για τούμπα το “six likes” του Θ. Αντωνίου. Το 1967 επίσης έπαιξε με τη Σ. Ο. του Δ. Αθηναίων σε 1η  Ελληνική εκτέλεση το περίφημο κονσέρτο για τούμπα του R. V. Williams. \
To 1974 παρουσίασε στην Αθήνα, σε ρεσιτάλ, δέκα έργα Ελλήνων συνθετών σε 1η παγκόσμια εκτέλεση. Εμφανίστηκε ως σολίστ με την Κ.Ο.Α., την Κ.Ο.Θ., τη συμφωνική της ΕΡΑ, τη Φιλαρμόνια Ουγγάρικα και τις Σ. Ο. της Λιουμπλιάνα, του Βελιγραδίου και της Βουλγαρίας. Είχε συντελέσει αποφασιστικά στη δημιουργία ελληνικής “φιλολογίας” έργων για τούμπα. Η κριτική έχει πολλές φορές αναγνωρίσει ότι “τούμπα και Ζουγανέλης είναι συνώνυμα…” και τον έχει κατατάξει στους κορυφαίους τουμπίστες της εποχής μας. Σημαντικοί Έλληνες συνθέτες (Σ.Μιχαηλίδης, Ζώρας, Κυδωνιάτης, Γ. Α. Παπαιωάννου, Σισιλιάνος, Δραγατάκης, Πονηρίδης, Αντωνίου κ.ά.) έγραψαν περισσότερα από 55 έργα για τούμπα ειδικά για αυτόν, τα οποία ερμήνευσε σε 1η  εκτέλεση στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης έχουν γραφτεί και κονσέρτα για τούμπα όπως του Β. Δέλλιου, του Χρ. Β. Αλεξόπουλου, του Κ. Σφέτσα κ.ά. Έπαιξε πολλές φορές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Ιταλία, Ελβετία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Καναδά, Κύπρο, Πρώην Σοβιετική Ένωση και ΗΠΑ. Διετέλεσε μέλος της Σ. Ο. της ΕΡΤ – ΕΡΑ και καθηγητής τούμπας και τρομπέτας στο Απολλώνιο Ωδείο από την ίδρυσή του και στη συνέχεια του Ωδείου Ν.Σκαλκώτας. Το 1989, είχε ηχογραφήσει σε δίσκο έργα πρωτότυπα για σόλο τούμπα καθώς και διασκευές – μεταγραφές του σε κλασσικά έργα με συνοδεία πιάνου τη Ναταλία Μιχαηλίδου. Ο Γιάννης Ζουγανέλης είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη και για τους μουσικούς του αυτοσχεδιασμούς.
Τον Αύγουστο του 2006 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών, αφήνοντας μια μεγάλη μουσική κληρονομιά στους νέους μουσικούς των επόμενων γενιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης
Η Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης είναι μια από τις σαράντα έξι Μητροπόλεις της Παλαιάς Ελλάδας και ογδόντα δύο συνολικά της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η Μητρόπολη καλύπτει έκταση 66,81 τ.χλμ. και περιλαμβάνει τους Δήμους Γλυφάδας, Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης και τη Δημοτική Ενότητα Ελληνικού του Δήμου Ελληνικού - Αργυρούπολης. Έχει προσωρινά έδρα την πόλη της Βούλας. Ο Μητροπολιτικός και Καθεδρικός Ναός της Μητροπόλεως βρίσκεται στην Γλυφάδα και είναι αφιερωμένος στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Σημερινός Μητροπολίτης είναι ο Αντώνιος (Αβραμιώτης), από τις 20 Μαρτίου 2019, οπότε εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ιστορικό
Η Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας είναι από τις Μητροπόλεις που ιδρύθηκαν τα τελευταία χρόνια από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας. Προέρχεται από τη διχοτόμηση της ενιαίας τότε Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης (των 9 Δήμων), κατόπιν εισήγησης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου και έγκρισης της Ελληνικής Κυβέρνησης και περιλαμβάνει 5 Δήμους των Νοτίων Προαστίων της Αττικής (Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης, Βάρης) και αποτελείται από 20 ενορίες.
Κειμηλιαρχείο
Στην Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας ίδρυσε χώρο διαφύλαξης αντικειμένων εκκλησιαστικής και λαογραφικής τέχνης, ως έναν τόπο ανάδειξης Πολιτισμού, με ενέργειες του πρώτου Μητροπολίτου Παύλου και χρηματοδότηση από τους Ευεργέτες Αθανάσιο και Μαρίνα Μαρτίνου, οικοδομήθηκαν 2 όροφοι για το Κειμηλιαρχείο εντός των εγκαταστάσεων της Ιεράς Μονής Αγίου Νεκταρίου.
Στους χώρους του Κειμηλιαρχείου φυλάσσονται προσωπικά κειμήλια και εκκλησιαστικά αντικείμενα του Μακαριστού Μητροπολίτου Γλυφάδας Παύλου, εκ των Ιερών Ναών της Μητροπόλεως καθώς και από δωρεές πιστών της τοπικής Εκκλησίας. Ο εκθεσιακός χώρος απλώνεται σε 4 αίθουσες και περιλαμβάνει 4 θεματικές ενότητεςː Α΄ Βυζαντινές εικόνες, Β΄ Ξυλόγλυπτα, Γ΄ Άμφια, Δ΄ Ιερά Σκεύη.
Ανάμεσα στους θυσαυρούς του Κειμηλιαρχείου συγκαταλέγονται ο Αρχιερατικός Σάκκος, το μικρό Ευαγγέλιο και ο Σταυρός Αγιασμού του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Τα εγκαίνιά του Κειμηλιαρχείου τελέστηκαν στις 24 Μαΐου 2017, από τον Μητροπολίτη Γλυφάδας Παύλο, παρουσία των Ευεργετών Αθανασίου και Μαρίνας Μαρτίνου, των τοπικών Αρχών, του Κλήρου και των πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως.
Αθλητικός Οργανισμός
Τον Οκτώβριο του 2003, με πρωτοβουλία του Μητροπολίτου Παύλου, ιδρύθηκε το Εκκλησιαστικό Ίδρυμα της Μητροπόλεως «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ - Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΣΤΩΡ».
Σκοπός του Ιδρύματος είναι να συμβάλει στην πληρέστερη πνευματική, ποιμαντική, κατηχητική, πολιτιστική και κοινωνική διακονία στο πλαίσιο της Ορθόδοξης Πίστης, Παράδοσης και Διδασκαλίας, ιδιαίτερα προς την ενθάρρυνση της σωματικής άσκησης των νέων και της καλλιέργειας του αθλητικού ιδεώδους.
Στις δραστηριότητες του Οργανισμού είναι η διοργάνωση Διενοριακών Πρωταθλημάτων Αρρένων και Θηλέων μεταξύ των διαφόρων Ενοριών της Μητροπόλεως σε: α) Ποδόσφαιρο, β) Καλαθοσφαίριση, γ) Στίβο. Μεταξύ άλλων σκοπός του Οργανισμού, είναι η δημιουργία αθλητικών εγκαταστάσεων για δημιουργική ψυχαγωγία των νέων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης Γλυφαδας
Μελοξικάμη
Η μελοξικάμη (εμπορική ονομασία: Mobic και άλλες) είναι ένα μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ) το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του πόνου και της φλεγμονής σε άτομα που πάσχουν από ρευματικές παθήσεις ή από οστεοαρθρίτιδα. Μπορεί να ληφθεί είτε με κατάποση από το στόμα ή με ενδοφλέβια ένεση. Συνιστάται να χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν λιγότερες ημέρες και σε χαμηλή ποσότητα.
Οι κοινές παρενέργειες από τη χρήση μελοξικάμης συμπεριλαμβάνουν το κοιλιακό άλγος, τη ζάλη, το οίδημα, τη κεφαλαλγία και το εξάνθημα. Οι σοβαρές παρενέργειες από τη χρήση μελοξικάμης περιλαμβάνουν: καρδιακή νόσο, εγκεφαλικό επεισόδιο, προβλήματα στα νεφρά καθώς και στομαχικό έλκος. Για τις γυναίκες που διανύουν το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, συνίσταται να μην την χρησιμοποιούν. Αναστέλλει την λειτουργία της κυκλοοξυγεννάσης-2 (COX-2) περισσότερο απ'όσο αναστέλλει την κυκλοοξυγεννάση-1 (COX-1). Ανήκει στην ομάδα χημικών ενώσεων των οξικαμών και συνδέεται στενά με την πιροξικάμη.
Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της μελοξικάμης καταχωρήθηκε το 1977. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η χρήση της για ιατρικούς σκοπούς εγκρίθηκε το 2000. Αναπτύχθηκε από την Boehringer Ingelheim. Είναι διαθέσιμο και ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 38ο πιο συνταγογραφημένο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες με πάνω από 19 εκατομμύρια συνταγογραφήσεις.
Δυσμενείς επιπτώσεις
Η χρήση μελοξικάμης μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερική τοξικότητα και αιμορραγία, πονοκεφάλους, εξανθήματα, καθώς και έκκριση κοπράνων με πολύ σκούρο ή μαύρο χρώμα (η έκκριση τέτοιου είδους κοπράνων είναι σημάδι εντερικής αιμορραγίας). Όπως και άλλα ΜΣΑΦ, η χρήση μελοξικάμης αυξάνει το κίνδυνο εκδήλωσης καρδιαγγειακών επιπλοκών, στα οποία συμπεριλαμβάνονται η καρδιακή προσβολή και το εγκεφαλικό επεισόδιο. Έχει λιγότερες γαστρεντερικές παρενέργειες από τη δικλοφενάκη, τη πιροξικάμη, τη ναπροξένη, και ίσως απ'όλα τα υπόλοιπα ΜΣΑΦ, τα οποία δεν είναι επιλεκτικά στην κυκλοοξυγενάση-2. Αν και η μελοξικάμη αναστέλλει το σχηματισμό της θρομβοξάνης Α, φαίνεται ότι δεν το κάνει σε επίπεδα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την λειτουργία των αιμοπεταλίων.
Μια συγκεντρωτική ανάλυση τυχαιοποιημένων, ελεγχόμενων μελετών όπου οι εξεταζόμενοι ασθενείς χρησιμοποιούσαν την μελοξικάμη για θεραπεία για 60 ημέρες διαπίστωσε ότι η χρήση μελοξικάμης συνδεόταν με σημαντικά χαμηλότερη πιθανότητα εκδήλωσης θρομβοεμβολικών επιπλοκών σε σύγκριση με ένα άλλο ΜΣΑΦ, τη δικλοφενάκη (η πιθανότητα με χρήση μελοξικάμης έφτανε το 0.2%, ενώ με δικλοφενάκη έφτανε το 0.8%). Ωστόσο η πιθανότητα εμφάνισης θρομβοεμβολικών επιπλοκών σε ασθενείς που χρησιμοποιούν μελοξικάμη είναι παρόμοια με αυτούς που χρησιμοποιούν ναπροξένη ή πιροξικάμη.
Καρδιαγγειακές επιπλοκές
Τα άτομα με υπέρταση, υψηλά νούμερα χοληστερόλης ή διαβήτη έχουν πιθανότητα εκδήλωσης καρδιαγγειακών επιπλοκών από τη χρήση μελοξικάμης. Τα άτομα με οικογενειακό ιστορικό εμφάνισης καρδιακής νόσου, καρδιακής προσβολής ή εγκεφαλικού επεισοδίου πρέπει να ενημερώσουν τον θεράποντα ιατρό τους, καθώς υπάρχει σημαντική πιθανότητα εκδήλωσης σοβαρών καρδιαγγειακών επιπλοκών.