cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Κρομιάδης
Μετά τον πόλεμο
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Κρομιάδης απέφυγε τη σύλληψη και συνέχισε να έχει αντικομμουνιστική δράση. To 1946 έγινε μαζική παράδοση συνεργατών των Ναζί στους Σοβιετικούς, ενώ ο Κρομιάδης μεσολαβούσε για να αποφευχθεί αυτή η διαδικασία. Από το 1948 όταν και σταμάτησε η έκδοση συνεργατών των Ναζί στην ΕΣΣΔ, ο Κρομιάδης άρχισε την ανάπτυξη αντικομμουνιστικής οργάνωσης ομπρέλας σε Γερμανία και Αυστρία με την ονομασία Αντι-μπολσεβιστικό κέντρο για το Απελευθερωτικό Κίνημα των Λαών της Ρωσίας (Антибольшевистский Центр Освободительного Движения Народов России) όπου αρκετοί συνεργάτες των Ναζί, στρατολογήθηκαν από τις Αμερικάνικες υπηρεσίες. Στους κόλπους της νέας οργάνωσης υπήρξε αντίθεση μεταξύ του πρώτου κύματος (1918-1922) των Ρώσων εμιγκρέδων που βλέπανε τον αγώνα τους ως συνέχεια του Λευκού Στρατού και του δεύτερου κύματος (1939-1945) με έντονα αρνητική οπτική στους παλαίμαχους του Λευκού Στρατού. Ο Κρομιάδης άνηκε στους πρώτους και υποστήριζε ότι ο αγώνας του Λευκού Στρατού και του Ρ.Α.Σ ήταν στάδια χριστιανικού απελευθερωτικού πολέμου 30 ετών εναντίον του κομμουνισμού.
Τα έτη 1952 και 1962 αναφέρεται ως διευθυντής προσωπικού στον ραδιοφωνικό σταθμό ενώ το 1963 αναφερόταν ως σύμβουλος για τα θέματα των Ρώσων εμιγκρέδων για τη CIA.
Συγγραφικό Έργο
Το 1952 έγραψε άρθρο στο περιοδικό Νέο Περιοδικό (Ρώσικα:Новый журнал) στη Νέα Υόρκη με τίτλο "Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Γερμανία το 1941".
To 1954 έγραψε άρθρο στο περιοδικό Καλός Σαμαρείτης (Γερμανία) για τον "Βλάσοφ και την εκκλησία". To 1977 συνέγραψε κείμενο για τη μνήμη του Ελληνοποντιακής καταγωγής πρώην συνεργάτη του στον Λευκό στρατό και στη Γερμανική υπηρεσία Βλαδίμηρο Δεσποτύλη.
Πέθανε το 1990 ή το 1991.
Πηγές
Διδακτορική Διατριβή, Александров Кирилл Михайлович ГЕНЕРАЛИТЕТ и ОФИЦЕРСКИЕ КАДРЫ ВООРУЖЕННЫХ ФОРМИРОВАНИЙ КОМИТЕТА ОСВОБОЖДЕНИЯ НАРОДОВ РОССИИ 1943–1946 гг.
Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Πάντμα Σρι
μικρογραφία|Πιστοποιητικό βραβείου Πάντμα Σρι μικρογραφία|Το μετάλλιο Πάντμα Σρι Το Πάντμα Σρι είναι το τέταρτο υψηλότερο πολιτικό βραβείο στη Δημοκρατία της Ινδίας, μετά το Μπαράτ Ράτνα, το Πάντμα Βιμπουσάν και το Πάντμα Μπουσάν. Απονέμεται από την Κυβέρνηση της Ινδίας, κάθε χρόνο στην Ημέρα της Δημοκρατίας της Ινδίας.
Το αμέσως επόμενο υψηλότερο βραβείο μετά το Πάντμα Σρι είναι το Σαρβοτάμ Τζιβάν Ράκσα Παντάκ.
Ιστορία
Τα βραβεία Πάντμα ιδρύθηκαν το 1954 και απονέμονται στους πολίτες της Ινδίας σε αναγνώριση της διακεκριμένης τους συμβολής σε διάφορους τομείς δραστηριοτήτων, όπως οι τέχνες, η παιδεία, η βιομηχανία, η λογοτεχνία, η επιστήμη, ο αθλητισμός, η ιατρική, η κοινωνική υπηρεσία και οι δημόσιες υποθέσεις. Έχει επίσης απονεμηθεί σε ορισμένα διακεκριμένα άτομα που δεν ήταν πολίτες της Ινδίας αλλά συνέβαλαν με διάφορους τρόπους στην Ινδία.
Τα κριτήρια επιλογής έχουν επικριθεί σε ορισμένες πλευρές με το επιχείρημα ότι πολλοί άξιοι καλλιτέχνες έχουν παραμείνει για να ευνοήσουν ορισμένα άτομα. Η Ινδία έχει δημιουργήσει μια διαδικτυακή πλατφόρμα πρότασης για τους πολίτες της ώστε να προτείνουν τα άτομα που θα τιμηθούν στα ετήσια πολιτικά βραβεία "Πάντμα".
Στην εμπρόσθια όψη του, οι λέξεις "Πάντμα", που σημαίνει λωτός στα σανσκριτικά, και "Σρι", ένα τιμητικό από την Σανσκριτική ισοδύναμο με τον "κ. ή "κα" (δηλ. "Ένας Ευγενής στο Άνθος"), εμφανίζονται στο αλφάβητο Ντεβανάγκαρι πάνω και κάτω από ένα λουλούδι λωτού. Το γεωμετρικό μοτίβο και από τις δύο πλευρές είναι σε γυαλισμένο χάλκινο. Όλα τα ανάγλυφα είναι σε λευκόχρυσο.
Το 2017, 2.840 άτομα είχαν λάβει το βραβείο.
Αρνήσεις και διαμάχες
Αρκετοί προοριζόμενοι τιμηθέντες, συμπεριλαμβανομένων του παίκτη του σιτάρ Βιλαγιάτ Χαν, τον ακαδημαϊκό και συγγραφέα Μαμόνι Ραϊσόμ Γκοσουάμι, τον δημοσιογράφο Κανάκ Σεν Ντέκα και ο αξιοσημείωτος σκηνοθέτης του Μπόλυγουντ Σαλίμ Χαν έχουν αρνηθεί το Πάντμα Σρι για διάφορους λόγους. Μερικοί προοριζόμενοι τιμηθέντες, όπως ο περιβαλλοντικός ακτιβιστής Σουντερλάλ Μπαχουγκούνα και ο πρωταθλητής του Αγγλικού μπιλιάρδου Μίκαελ Φερρέιρα, έχουν αρνηθεί την τιμή αλλά τελικά αποδέχθηκαν ένα πιο εξέχων βραβείο όπως το Πάντμα Μπουσάν ή το Πάντμα Βιμπουσάν. Άλλα πρόσωπα, όπως ο συγγραφέας Φανισουάρ Ναθ 'Ρένου', ο Παντζαμπικός συγγραφέας Νταλίπ Καούρ Τιουάνα και ο αξιοσημείωτος ποιητής Τζαγιάντα Μαχαπάτρα, επέστρεψαν την τιμή αφού αρχική την αποδέχθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά βραβεία και παράσημα της Ινδίας
Απολλωνιείς
Οι Απολλωνιείς ή Απολλωνία ή Απολλωνιά (Ἀπολλωνιεῖς), (ο δήμος: Απολλωνιείων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ατταλίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Απολλωνιείς) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.
Ονομασία
Η ονομασία του δήμου προέρχεται, κατά πάσα πιθανότητα, από το όνομα της συζύγου του ηγεμόνα του ελληνιστικού βασιλείου της Περγάμου, Αττάλου Α΄, της Απολλωνίδος ως επώνυμης ηρωίδας. Σύμφωνα με παλαιότερους ερευνητές του 19ου αιώνα (Διονύσιος Σουρμελής), πιθανολογείτο επίσης η εκδοχή, ότι η ονομασία προερχόταν από τον θεό Απόλλωνα.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Απολλωνιείων, ο οποίος δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να ενταχθεί στην Ατταλίδα φυλή, δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί σε ποια τριττύα της αρχαίας Αθήνας βρισκόταν. Σε γενικές γραμμές η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού επίσης είναι άγνωστη και αβέβαιη, καθώς δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ατταλίδας φυλής, συμμετείχε με 5 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 600, μόλις από την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), ενώ κατά την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Απολλωνιείων
Ο δημότης των αρχαίων Απολλωνιείων ονομαζόταν Απολλωνιεύς. Ο δήμος των Απολλωνιείων στην πραγματικότητα, ιδρύθηκε μόλις το 201/200 π.Χ.
Προσωπικότητες από τους Αντινοείς
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Απολλωνιείων, όπως ο Διότιμος ο Απολλωνιεύς, ο σαλπιγκτής Δημήτριος Απολλωνιεύς γιος του Πολυξένου, ο Διονύσιος ο Απολλωνιεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κατάλογος των προπονητών που βγήκαν νικητές στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Αγγλίας
Αυτή είναι μια λίστα με τους προπονητές που βγήκαν πρωταθλητές στο αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Κατάλογος προπονητών στο πρωτάθλημα Αγγλίας
Ωδείο Ηρώδου του Αττικού
Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, ευρύτερα γνωστό και ως Ηρώδειο, είναι αρχαίο ωδείο της ρωμαϊκής περιόδου, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλαγιά της Ακρόπολης των Αθηνών.
Θεμελίωση
Χτίστηκε με ταχύτατο ρυθμό με δαπάνες του Ηρώδη του Αττικού κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., προς τιμήν της συζύγου του Ασπασίας Αννίας Ρηγίλλης, η οποία πέθανε το 160 μ.Χ.. Ο προορισμός του οικοδομήματος ήταν κατά κύριο λόγο οι μουσικές εκδηλώσεις και για τον λόγο αυτό ονομάστηκε Ωδείο. Η ανάγκη της ανέγερσής του προέκυψε μετά την κατάρρευση του Ωδείου που είχε κτιστεί στο κέντρο της αρχαίας αγοράς της Αθήνας από τον στρατηγό του Αυγούστου, τον Αγρίππα, περί το 15 π.Χ., και εκείνο σε αντικατάσταση του ακόμα παλαιότερου Ωδείου του Περικλή, που είχε πυρπολήσει ο Σύλλας το 85 π.Χ..
Ο χώρος που προοριζόταν για το κοινό είχε 32 σειρές από μαρμάρινες κερκίδες και η χωρητικότητά του ήταν της τάξης των 5000 περίπου θεατών. Όπως και στα θέατρα της ρωμαϊκής εποχής, η ορχήστρα είχε ημικυκλικό σχήμα. Το σκηνικό οικοδόμημα βρισκόταν υπερυψωμένο στο βάθος της σκηνής και είχε τρεις ορόφους, δύο εκ των οποίων διατηρούνται μέχρι σήμερα σε ύψος 28 μέτρων. Το ωδείο ήταν στεγασμένο με ξύλινη οροφή από ξύλο κέδρου.αριστερά|μικρογραφία|Συναυλία του [[Χέρμπερτ φον Κάραγιαν στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού το 1939|261x261εσ]]Από διάφορες ενδείξεις προκύπτει ότι το εν λόγω Ωδείο λειτούργησε μόνο 105 χρόνια, δεδομένου ότι τον 3ο αιώνα, δηλαδή το 267 μ.Χ., πολλά οικοδομήματα της Αθήνας, όπως και αυτό, καταστράφηκαν από τους Έρουλους επιδρομείς. Επίσης αυτό το διάστημα από τα διάφορα ευρήματα των ανασκαφών, όπως κρανία ανθρώπων και ταύρων, πιθανολογείται ότι ο χώρος χρησιμοποιήθηκε και για μονομαχίες και ταυρομαχίες. Φαίνεται όμως πως και οι τοίχοι του οικοδομήματος χρησιμοποιήθηκαν αργότερα ως οχυρωματικό έργο, εντασσόμενο στο τείχος που περιέβαλλε τη βάση του λόφου της Ακρόπολης. Εκτός από τα ερείπια οικίσκων που βρέθηκαν μέσα στο Ωδείο βρέθηκαν και ερείπια μικρής εκκλησίας. Στο μέσον της σκηνής και ακριβώς αντίκρυ της λεγόμενης «Βασιλείου Πύλης» ανακαλύφθηκε υπόγειο που εκτείνεται σε όλο το μήκος της έκτασης της σκηνής. Οι επιχώσεις που επήλθαν στους επόμενους αιώνες σχεδόν το εξαφάνισαν, με μόνο ορατό σημείο τον ψηλό τοίχο της σκηνής, με την όλη κατασκευή να μοιάζει περισσότερο με γέφυρα.
Μεσαίωνας
Κατά τους Μεσαιωνικούς χρόνους όσοι επισκέπτονταν τα ερείπια του Ωδείου δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν ποιο κτήριο ήταν αυτό. Άλλοι το περιέγραψαν ως ανάκτορα του Λεωνίδα και του Μιλτιάδη, άλλοι ως το «Διδασκαλείο του Αριστοτέλη», ενώ το 1575 ο Ναυπλιώτης λόγιος Θεοδόσιος Ζυγομαλάς το θεωρούσε ως την «Ακαδημία του Αριστοτέλη». Ο πρώτος που υποστήριξε πως επρόκειτο για το Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού ήταν ο Άγγλος αρχαιολόγος Ριχάρδος Τσάντλερ το 1764, περίοδο κατά την οποία ο εσωτερικός χώρος του εν λόγω κτίσματος ήταν σπαρμένος με κριθάρι.
Επί οθωμανικής κυριαρχίας το εναπομείναν κτήριο ενσωματώθηκε μαζί με τη Στοά Ευμένους στο Τείχος του Χασεκή (1778) αποτελώντας οχυρωματικό έργο, τον λεγόμενο «Σερπετζέ». Σημειώνεται πως από τα τόξα του Ωδείου κατάφερε ο φιλέλληνας Γάλλος στρατηγός Φαβιέρος να εισέλθει στην Ακρόπολη, τον Δεκέμβριο του 1826, όταν την πολιορκούσαν οι Τούρκοι, προκειμένου να βοηθήσει τους πολιορκημένους Έλληνες.
Ανασκαφή και αναστήλωση
Η πρώτη δοκιμαστική ανασκαφή έγινε το 1848 παρουσία του Βασιλέα Όθωνα από τους Κυριακό Πιττάκη και Αλέξανδρο Ραγκαβή. Η εκκένωση του Ωδείου από τις επιχώσεις που είχαν συσσωρευτεί στα ερείπια της στέγης και έφθαναν τα 15 μ. ύψος, ξεκίνησε από τον Πιττάκη το 1857. Τελικά η σοβαρή αναστήλωση άρχισε τμηματικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη δεκαετία του 1950 επί Βασιλέως Παύλου με σχέδια της Διεύθυνσης του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, που κατά κύριο μέρος είχε συντάξει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Αναστάσιος Ορλάνδος αμέσως μετά την αποχώρησή του από την υπηρεσία, με βοηθό του τον τότε επιθεωρητή αναστηλώσεων Ευστάθιο Στίκκα. μικρογραφία|Πρόσοψη του Ωδείου|276x276εσ μικρογραφία|Λεπτομέρεια της πρόσοψης του Ωδείου|276x276εσ Με τη σταδιακή και τμηματική αναστήλωση κατέστη δυνατόν να αποκαλυφθεί όλο το αρχαίο αυτό οικοδόμημα και να βρει τον άλλοτε προορισμό του. Οι θέσεις των θεατών επενδύθηκαν με πεντελικό μάρμαρο και η ορχήστρα με πλάκες από μάρμαρο Υμηττού. Από τα τέλη της ίδιας δεκαετίας το Ωδείο χρησιμοποιείται, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες, για πολιτιστικές εκδηλώσεις και από τότε πλειάδα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών έχει εμφανιστεί στον χώρο αυτό, μεταξύ των οποίων και η Ελληνίδα ντίβα της Όπερας Μαρία Κάλλας το 1957, για ένα ρεσιτάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία θέατρα της Αθήνας Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Αθήνα Κατηγορία:Ωδεία Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στην Ελλάδα
Λέριν Ντουάρτε
Ο Λέριν Ντουάρτε (Lerin Duarte, 11 Αυγούστου 1990) είναι Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Σπάρτα Ρότερνταμ
Γεννημένος στο Ρότερνταμ, ο Ντουάρτε ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες νέων της Σπάρτα Ρότερνταμ. Προωθήθηκε μέσω των ακαδημιών του συλλόγου και έκανε την πρώτη του εμφάνιση για την πρώτη ομάδα στο πρωτάθλημα Ολλανδίας την 1η Αυγούστου 2009, σε μία ήττα με 0-2 εναντίον της Τβέντε. Συνέχισε να αγωνίζεται με την πρώτη ομάδα για τη σεζόν 2009-2010 και τελείωσε με 9 εμφανίσεις. Στο τέλος της σεζόν, η Σπάρτα υποβιβάστηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε. Αφού αγωνίστηκε την επόμενη σεζόν (2010-11) με το σύλλογο, ακολούθως εντάχθηκε στην Χεράκλες Άλμελο, επιστρέφοντας έτσι στην Ερεντιβίζιε.
Χεράκλες
Ο Ντουάρτε υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, με την επιλογή ενός επιπλέον έτους, με την Χεράκλες Άλμελο, αφού περάσει τις ιατρικές εξετάσεις στις 15 Ιουνίου 2011. Έκανε το ντεμπούτο του για το σύλλογο στο πρωτάθλημα στις 6 Αυγούστου 2011 εναντίον της Βάαλβαϊκ, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 60ο λεπτό.
Άγιαξ
Στις 31 Αυγούστου 2013, στο τέλος του αγώνα μεταξύ της Χεράκλες και της ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ, ανακοινώθηκε από τον Γιαν Σμιτ ότι ο Άγιαξ και η Χεράκλες συμφώνησαν για την άμεση μεταγραφή του Ντουάρτε στο σύλλογο του Άμστερνταμ. Μετακινήθηκε στον Άγιαξ για το ποσό των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο που τον δεσμεύει με το σύλλογο έως το 2017. Του δόθηκε ο αριθμός 8, που φορούσε προηγουμένως ο Κρίστιαν Έρικσεν. Έκανε το ντεμπούτο του στις 14 Σεπτεμβρίου 2013, σε μία εντός έδρας νίκη με 2-1 εναντίον της Ζβόλε. Έκανε το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του στο Καμπ Νόου, στην ήττα με 4-0 από τη Μπαρτσελόνα, παίζοντας και στα 90 λεπτά του αγώνα για το Τσάμπιονς Λιγκ 2013-14. Στις 28 Σεπτεμβρίου, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον Άγιαξ, στην εντός έδρας νίκη με 6-0 επί της Γκο Αχέντ Ιγκλς, σημειώνοντας το πέμπτο γκολ στο 64ο λεπτό του αγώνα.
Χερενφέιν (δανεισμός)
Τον Ιανουάριο του 2015, μετά τη μεταγραφή του Ντάλει Σινκγράβεν στον Άξιαξ, ο Ντουάρτε στάλθηκε δανεικός στη Χερενφέιν για το υπόλοιπο της σεζόν 2014-2015.
Επιστροφή στην Χεράκλες
Μετά την αποδέσμευση του από τον Άγιαξ, ο Ντουάρτε επέστρεψε στον πρώην σύλλογο του Χεράκλες, συμφωνώντας σε τριετές συμβόλαιο.
Άρης
Στις 2 Ιουνίου 2019, συμφώνησε να ενταχθεί στον Άρη, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ντουάρτε γεννήθηκε στην Ολλανδία και έχει καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο και επομένως είναι επιλέξιμος για την Εθνική Ολλανδίας και για την Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου. Έχει εκπροσωπήσει την Ολλανδία σε επίπεδο Εθνικής U21.
Το Μάιο του 2013, κλήθηκε στην Εθνική Ολλανδίας για δύο φιλικούς αγώνες, ενάντια στην Κίνα και την Ινδονησία, ωστόσο παρέμεινε στον πάγκο και στους δύο αγώνες ως αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός.
Συλλογικές
Άγιαξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπάρτα Ρότερνταμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χεράκλες Άλμελο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιόνγκ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κομάντσι
μικρογραφία|Σημαία του έθνους των Κομάντσι Οι Κομάντσι είναι μια ιθαγενής φυλή στις νότιες πεδιάδες των σημερινών ΗΠΑ. Η φυλή είναι αναγνωρισμένη από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ ως το "Έθνος των Κομάντσι" και έχει την έδρα της στο Λώτον της πολιτείας της Οκλαχόμα.
Η γλώσσα των Κομάντσι ανήκει στην Ουτο-Αζτεκική οικογένεια. Αρχικά ήταν μια διάλεκτος των Σοσόνι αλλά σταδιακά διαφοροποιήθηκε και έγινε διαφορετική γλώσσα. Οι ίδιοι οι Κομάντσι ήταν κάποτε μέρος της φυλής των Σοσόνι.
Το όνομά τους προέρχεται από το όνομα που τους είχε δώσει η φυλή Ούτε και που σημαίνει εχθρός.
Η πρώτη αναφορά στη φυλή τους εμφανίζεται το 1706 όταν οι Ισπανικές αρχές ανέφεραν ότι οι Κομάντσι ετοιμάζονταν να επιτεθούν σε απομακρυσμένες περιοχές στο σημερινό νότιο Κολοράντο.
Τον 18ο και 19ο αιώνα οι Κομάντσι ζούσαν στις περιοχές που σήμερα αποτελούν το βορειοδυτικό Τέξας, το ανατολικό Νέο Μεξικό, το νοτιοανατολικό Κολοράντο, το νοτιοδυτικό Κάνσας, τη δυτική Οκλαχόμα και τη βόρεια πολιτεία της Τσιουάουα του Μεξικού. Ζούσαν νομαδική ζωή με επίκεντρο το άλογο και το κυνήγι του βίσονα. Έκαναν ανταλλαγές προϊόντων με γειτονικές φυλές καθώς και Ισπανούς, Γάλλους και Αμερικανούς αποίκους.
Με την είσοδο όλο και περισσοτέρων λευκών Αμερικανών στις περιοχές τους, οι Κομάντσι ξεκίνησαν επιδρομές τόσο στους λευκούς όσο και σε άλλες φυλές ιθαγενών. Έπαιρναν αιχμαλώτους που είτε τους χρησιμοποιούσαν σαν σκλάβους, είτε τους πουλούσαν στους Ισπανούς και αργότερα τους Μεξικανούς αποίκους, είτε τους ενέτασσαν στη φυλή τους.
Ως αποτέλεσμα της συνεχής ροής αποίκων, το συνεχή πόλεμο και την αυξημένη θνησιμότητα από νέες για αυτούς ασθένειες που εισήχθησαν από τους Ευρωπαίους, οι Κομάντσι αναγκάστηκαν από τη δεκαετία του 1870 και μετά να ζουν πλέον σε συγκεκριμένες περιοχές που τους είχαν παραχωρήσει οι ΗΠΑ.
Σήμερα το έθνος των Κομάντσι αριθμεί περίπου 17000 ανθρώπους, οι περισσότεροι από τους οποίους ζουν στην Οκλαχόμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Lancia Ypsilon
Το Lancia Ypsilon είναι ένα πολυτελές supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που κατασκευάζεται από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Lancia, από τον Ιούνιο του 1995 μέχρι σήμερα, σε 3 γενιές. Μέσα στο 2024 θα κυκλοφορήσει η τέταρτη γενιά του.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του, γνωστή εμπορικά ως Lancia Y, αντικατέστησε το Lancia Y10, ενώ ήταν μεγαλύτερο και ακριβότερο από το Y10, και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το καλοκαίρι του 2003.
Δεύτερη γενιά
Η δεύτερη γενιά του μοντέλου, κατασκευάστηκε από τον Ιούλιο του 2003 έως τον Νοέμβριο του 2011.
Τρίτη γενιά
Η τρίτη γενιά του, παράγεται από τον Ιούλιο του 2011 και μοιράζεται την πλατφόρμα του με το Fiat 500. Αρχικά, είχε διατεθεί ως Chrysler Ypsilon στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιρλανδία και στην Ιαπωνία. Το 2017 διακόπηκε η ονομασία Chrysler στα δεξιοτίμονα αυτά κράτη, λόγω εντελώς μηδαμινών πωλήσεων (ενδεικτικώς, το 2014 πούλησε μόλις 2.000 δεξιοτίμονα αντίτυπα ). Γενικότερα, επίσης, το ίδιο έτος σταμάτησαν όλες οι εξαγωγές της Lancia και σήμερα η εταιρεία δεν εξάγεται, καθώς ήδη τον Ιανουάριο του 2014 είχε ανακοινωθεί η τότε απόφαση της μητρικής Fiat να περιορίσει την Lancia σε ένα μόνο μοντέλο, το Ypsilon, και αποκλειστικά στην αγορά της Ιταλίας, όπως και έγινε μέσα στο 2017 (από το 2024 όμως, θα ξεκινήσει εκ νέου εξαγωγές σε άλλα κράτη της Ευρώπης).
Ανανέωση του 2021
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2021, το μοντέλο υπέστη μια ανανέωση, με επανασχεδιασμένη γρίλια, που φέρει πλέον κάθετες γραμμές, και ένα πιο εμφανές περίβλημα από σατινέ χρώμιο. Η γρίλια αυτή, περιβάλλεται από νέους προβολείς, που φέρουν λεπτά LED φώτα ημέρας. Επίσης, τοποθετήθηκε μια «χαμογελαστή» εισαγωγή αέρα χαμηλά στον μπροστινό προφυλακτήρα, ενώ στο σαλόνι εμφανίστηκε ένα νέο σύστημα ψυχαγωγίας, με οθόνη αφής 7 ιντσών.
Τέταρτη γενιά
Η νέα Ypsilon θα κυκλοφορήσει το 2024, θα βασίζεται σε μια πλατφόρμα του ομίλου Stellantis και θα είναι το τελευταίο μοντέλο της Lancia που θα προσφέρεται με μηχανή εσωτερικής καύσης (καθώς το επόμενο Delta και το μελλοντικό crossover θα είναι αμιγώς ηλεκτρικά και θα κυκλοφορήσουν το 2026). Η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία έχει ανακοινώσει ότι από το 2026 θα πουλά μόνο αμιγώς ηλεκτρικά οχήματα και θα απευθύνεται σε πελάτες με υψηλότερο μέσο όρο ηλικίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ypsilon Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Νταλίπ Καούρ Τιουάνα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1935 στο χωριό Ραμπόν στην επαρχία Λουντιάνα του Παντζάμπ σε μια οικογένεια γαιοκτημόνων. Μορφώθηκε στη Πατιάλα, όπου ο θείος της, ο Σαρντάρ Σαχίμπ Τάρα Σινγκ Σίντου ήταν Γενικός Επιθεωρητής των Φυλακών. Η Τιουάνα είχε διακεκριμένη ακαδημαϊκή καριέρα. Ήταν η πρώτη γυναίκα της περιοχής η οποία έλαβε το διδακτορικό της στο Παντζαμπικό Πανεπιστήμιο του Τσαντίγκαρ.
Το 1963, εισήλθε στο Παντζαμπικό Πανεπιστήμιο της Πατιάλα ως Λέκτορας και στη συνέχεια έγινε Καθηγητής και Επικεφαλής του Τμήματος της Παντζαμπικής γλώσσας, και Κοσμήτορας της Σχολής Γλωσσών. Υπήρξε λαμπρή δασκάλα και ερευνήτρια και συνέβαλλε σημαντικά στις λογοτεχνικές και κριτικές μελέτες στη Παντζαμπική. Ήταν επίσης Εθνικός Λέκτορας της Επιτροπής Χορηγήσεων Πανεπιστημίων για ένα χρόνο.
Είναι παντρεμένη με τον κοινωνιολόγο, ποιητή και καθηγητή Μπουπίντερ Σινγκ. Απέκτησαν έναν γιο, τον Δρ. Σιμραντζίτ Σινγκ, ο οποίος είναι Επίκουρος Καθηγητής Ηλεκτρονικής και Επικοινωνίας στο Παντζαμπικό Πανεπιστήμιο. Η Τιουάνα ζει με την οικογένειά της στην πανεπιστημιούπολη του Παντζαμπικού Πανεπιστημίου της Πατιάλα.
Στις 14 Οκτωβρίου 2015, επέστρεψε το βραβείο Πάντμα Σρι. Έλαβε αυτό το βραβείο το 2004 για την συμβολή της στη λογοτεχνία και την εκπαίδευση.
Έργα μεταφρασμένα στα αγγλικά
Οι χαρακτήρες στα μυθιστορήματα και διηγήματα της Τιουάνα είναι οι κατατρεγμένοι και οι αθώοι αγροτικοί άνθρωποι με καταπιεσμένες τις επιθυμίες και τα πάθη. Η τραγωδία και η ειρωνεία είναι τα κύρια στοιχεία της φαντασίας της. Η πολύπλοκη εσωτερική δυαδικότητα της γυναικείας ψυχής είναι το κύριο θέμα της Τιουάνα. Εκτός από την μυθοπλασία, η Τιουάνα έχει γράψει δύο βιβλία σχετικά με τη λογοτεχνική κριτική.
Βραβεία
Ακαδημαϊκά
Λογοτεχνικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς
Lancia Musa
Το Lancia Musa ήταν ένα μικρό πολυμορφικό (MPV) πολυτελές αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Lancia, από τον Απρίλιο του 2004 έως τον Ιούλιο του 2012. Πρακτικώς, ήταν μια παράλληλη έκδοση του Fiat Idea και βασίστηκε στην ίδια πλατφόρμα «Project 188 platform», η οποία είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί στη δεύτερη γενιά του Fiat Punto, αυτοκίνητο πόλης επίσης της κατηγορίας B. Ειδικότερα το Lancia Musa πήρε το όνομά του από τις 9 Μούσες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Οκτώβριο του 2007, το Musa υπέστη μια αισθητική ανανέωση, ενώ ταυτόχρονα έλαβε και νέα στοιχεία εξοπλισμού. Το μπροστινό και το πίσω μέρος του μοντέλου είχαν μια έντονη ομοιότητα με το συγγενικό πολυτελές αυτοκίνητο πόλης Lancia Ypsilon δεύτερης γενιάς, επίσης της κατηγορίας B, και μάλιστα τα μπροστινά φώτα ήταν κοινά στα δύο μοντέλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοί
Musa Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Μικτή οικονομία
Μια μικτή οικονομία (αγγλικά: mixed economy), ορίζεται ποικιλοτρόπως ως ένα οικονομικό σύστημα που συνδυάζει στοιχεία οικονομίας της αγοράς με στοιχεία σχεδιαζόμενων οικονομιών, ελεύθερες αγορές με κρατικό παρεμβατισμό ή ιδιωτικές επιχειρήσεις με δημόσιες επιχειρήσεις. Δεν υπάρχει καθορισμένος ορισμός για μια μικτή οικονομία, αλλά υπάρχουν δύο σημαντικοί ορισμοί. Ο πρώτος από αυτούς τους ορισμούς αναφέρεται σε ένα μείγμα οικονομίας της αγοράς με κρατικό παρεμβατισμό, αναφερόμενος στις καπιταλιστικές οικονομίες της αγοράς με ισχυρή ρυθμιστική εποπτεία, παρεμβατικές πολιτικές και κυβερνητική παροχή δημόσιων υπηρεσιών. Ο δεύτερος ορισμός είναι απολιτικής φύσης και αναφέρεται αυστηρά σε μια οικονομία που περιέχει ένα μείγμα ιδιωτικών επιχειρήσεων με δημόσιες επιχειρήσεις.
Στις περισσότερες περιπτώσεις και ιδιαίτερα σε σχέση με τις δυτικές οικονομίες, ο όρος «μικτή οικονομία» αναφέρεται σε μια καπιταλιστική οικονομία που χαρακτηρίζεται από την υπεροχή της ιδιωτικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής με κερδοσκοπική επιχείρηση και τη συσσώρευση κεφαλαίου ως θεμελιώδη κινητήρια δύναμη. Σε ένα τέτοιο σύστημα, οι αγορές υπόκεινται σε ποικίλους βαθμούς ρυθμιστικού ελέγχου και οι κυβερνήσεις ασκούν έμμεση μακροοικονομική επιρροή μέσω φορολογικών και νομισματικών πολιτικών με σκοπό την αντιμετώπιση της ιστορίας του καπιταλισμού όσον αφορά τους κύκλους άνθησης / αποτυχίας, την ανεργία και τις ανισότητες εισοδήματος. Στο πλαίσιο αυτό, οι κυβερνητικές υπηρεσίες παρέχουν ποικίλους βαθμούς δημόσιας υπηρεσίας και βασικές υπηρεσίες, με κρατική δραστηριότητα συχνά περιορισμένη στην παροχή δημόσιων αγαθών και καθολικών πολιτικών απαιτήσεων - όπως η υγειονομική περίθαλψη, η υλική υποδομή και η διαχείριση δημόσιων εκτάσεων. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον laissez-faire καπιταλισμό, όπου η κρατική δραστηριότητα περιορίζεται στην παροχή δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και στην υποδομή και το νομικό πλαίσιο για την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και την επιβολή των συμβάσεων.
Αναφορικά με τα δυτικοευρωπαϊκά οικονομικά μοντέλα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως υποστηρίζονται από τους χριστιανοδημοκράτες και τους σοσιαλδημοκράτες, η μικτή οικονομία είναι μια μορφή καπιταλισμού όπου οι περισσότεροι κλάδοι ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα, με μόνο ένα μικρό αριθμό δημόσιων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και βασικών δημόσιων υπηρεσιών. Στη μεταπολεμική εποχή, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία συνδέθηκε με αυτό το οικονομικό μοντέλο, όπως αποδεικνύεται από την εφαρμογή του κράτους πρόνοιας.
Ιστορία
Ο όρος «μικτή οικονομία» προέκυψε στο πλαίσιο των πολιτικών συζητήσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τη μεταπολεμική περίοδο, αν και το σύνολο των πολιτικών που συνδέονται αργότερα με τον όρο είχε υποστηριχθεί τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1930. Οι υποστηρικτές της μικτής οικονομίας, μεταξύ των οποίων και οι R. H. Tawney, Anthony Crosland και Andrew Shonfield σχετίζονταν κυρίως με το βρετανικό Εργατικό Κόμμα, αν και παρόμοιες απόψεις εκφράστηκαν από τους συντηρητικούς, συμπεριλαμβανομένου του Χάρολντ Μακμίλαν. Οι επικριτές της μικτής οικονομίας, όπως οι Λούντβιχ φον Μίζες και Φρίντριχ Χάγιεκ, ισχυρίστηκαν ότι δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής συμβιβασμός ανάμεσα στον οικονομικό σχεδιασμό και την οικονομία της αγοράς και κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση του σοσιαλιστικού σχεδιασμού είναι μια ακούσια κίνηση προς αυτό που ο Χιλέρ Μπέλεκ ονομάζει "κατάσταση σε σεβασμό".
Πολιτική φιλοσοφία
Από την απολιτική έννοια, ο όρος "μικτή οικονομία" χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα οικονομικά συστήματα που συνδυάζουν διάφορα στοιχεία οικονομιών της αγοράς και προγραμματισμένων οικονομιών. Καθώς οι περισσότερες πολιτικοοικονομικές ιδεολογίες ορίζονται με εξιδανικευμένη έννοια, αυτό που περιγράφεται σπάνια - αν υπάρχει πάντα στην πράξη. Οι περισσότεροι δεν θα θεωρούσαν παράλογο να χαρακτηρίζουν μια οικονομία που, παρόλο που δεν είναι τέλεια εκπροσώπηση, μοιάζει πολύ με ένα ιδεώδες, εφαρμόζοντας τον τίτλο που εκφράζει αυτό το ιδεώδες. Όταν ένα εν λόγω σύστημα, ωστόσο, αποκλίνει σε σημαντικό βαθμό από ένα εξιδανικευμένο οικονομικό μοντέλο ή ιδεολογία, το έργο του εντοπισμού του μπορεί να γίνει προβληματικό. Ως εκ τούτου, επινοήθηκε ο όρος "μικτή οικονομία". Δεδομένου ότι είναι απίθανο η οικονομία να περιέχει ένα απόλυτα ομοιόμορφο μίγμα, οι μικτές οικονομίες σημειώνονται συνήθως ως επικίνδυνες είτε προς την ιδιωτική είτε προς την δημόσια ιδιοκτησία, προς τον καπιταλισμό ή τον σοσιαλισμό ή προς μια οικονομία της αγοράς ή οικονομία διοίκησης σε διάφορους βαθμούς.
Καθολική κοινωνική διδασκαλία
Ο Ιησουίτης συγγραφέας David Hollenbach, S.J. υποστήριξε ότι η καθολική κοινωνική διδασκαλία απαιτεί μια «νέα μορφή» μικτής οικονομίας. Αναφέρεται στον ισχυρισμό του πάπα Πίου ΙΑ' ότι το κράτος "πρέπει να προσφέρει βοήθεια στα μέλη του κοινωνικού σώματος, αλλά δεν μπορεί ποτέ να τα καταστρέψει ή να τα απορροφήσει". Ο Hollenbach γράφει ότι μια κοινωνικά δίκαιη μικτή οικονομία συνεπάγεται την εργασία, τη διαχείριση και το κράτος να συνεργάζονται μέσω ενός πλουραλιστικού συστήματος που διανέμει ευρέως την οικονομική δύναμη.
Ωστόσο, μετέπειτα μελετητές σημείωσαν ότι η σύλληψη της επικουρικότητας ως «πολιτική καθοδήγηση από την κορυφή προς την κατεύθυνση της κυβέρνησης» απαιτεί επιλεκτική ανάγνωση των εγκυκλίων της δεκαετίας του 1960. Μια πληρέστερη ανάγνωση της καθολικής κοινωνικής διδασκαλίας υποδεικνύει ότι η έννοια της επικουρικότητας θεωρείται ως μια έννοια "από κάτω προς τα πάνω", η οποία είναι "ριζωμένη ως αναγνώριση μιας κοινής ανθρωπότητας, όχι στο πολιτικό ισοδύναμο ευγενούς υποχρέωσης".
Φασισμός
Αν και ο φασισμός είναι πρωτίστως μια πολιτική ιδεολογία που υπογραμμίζει τη σημασία των πολιτισμικών και κοινωνικών θεμάτων για την οικονομία, ο φασισμός γενικά στηρίζει μια ευρέως καπιταλιστική μικτή οικονομία. Ο φασισμός υποστηρίζει κρατικό παρεμβατισμό στις αγορές και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, παράλληλα με ένα εταιρικό πλαίσιο που αναφέρεται ως η «τρίτη θέση» που φαινομενικά επιδιώκει να αποτελέσει μια μεσαία βάση ανάμεσα στον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό, με τη μεσολάβηση εργασιακών και επιχειρηματικών διαφορών για την προώθηση της εθνικής ενότητας. Τα φασιστικά καθεστώτα του 20ού αιώνα στην Ιταλία και στη Γερμανία υιοθέτησαν μεγάλα προγράμματα δημόσιων έργων για την τόνωση των οικονομιών τους, κρατικό παρεμβατισμό σε οικονομίες που κυριαρχούσαν σε μεγάλο βαθμό από τον ιδιωτικό τομέα για την προώθηση των εξοπλισμών και των εθνικών συμφερόντων. Οι μελετητές έχουν συντάξει παραλληλισμούς μεταξύ των προγραμμάτων American New Deal και των δημοσίων έργων που προωθούνται από τον φασισμό, υποστηρίζοντας ότι ο φασισμός επίσης προέκυψε ως απάντηση στην απειλή της σοσιαλιστικής επανάστασης και στοχεύει επίσης να «σώσει τον καπιταλισμό» και την ιδιωτική ιδιοκτησία.
Σοσιαλισμός
Οι "μικτές οικονομίες" ως μείγμα κοινωνικών και ιδιωτικών επιχειρήσεων έχουν προβλεφθεί και υποστηριχθεί από διάφορους σοσιαλιστές ως αναγκαία μεταβατική μορφή μεταξύ του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού. Επιπλέον, μια σειρά προτάσεων για τα σοσιαλιστικά συστήματα απαιτούν ένα συνδυασμό διαφορετικών μορφών ιδιοκτησίας επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός ρόλου για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, η αντίληψη του Alexander Nove σχετικά με τον «εφικτό σοσιαλισμό» περιγράφει ένα οικονομικό σύστημα που βασίζεται σε ένα συνδυασμό κρατικών επιχειρήσεων για μεγάλες βιομηχανίες, συνεταιρισμούς εργαζομένων και καταναλωτών, ιδιωτικές επιχειρήσεις για μικρής κλίμακας επιχειρήσεις και μεμονωμένες επιχειρήσεις.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας υιοθέτησε μια σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς, η οποία αντιπροσωπεύει ένα πρώιμο στάδιο της σοσιαλιστικής ανάπτυξης σύμφωνα με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα υιοθετεί τη μαρξιστική θέση ότι ένα οικονομικό σύστημα που περιέχει ποικίλες μορφές ιδιοκτησίας - αλλά με τον δημόσιο τομέα να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο - είναι ένα απαραίτητο χαρακτηριστικό μιας οικονομίας στο προκαταρκτικό στάδιο της ανάπτυξης του σοσιαλισμού.
Τυπολογία
Αυτή η έννοια μιας μικτής οικονομίας αναφέρεται σε ένα συνδυασμό δυνάμεων της αγοράς με κρατική παρέμβαση υπό μορφή κανονισμών, μακροοικονομικών πολιτικών και παρεμβάσεων κοινωνικής πρόνοιας με στόχο τη βελτίωση των αποτελεσμάτων της αγοράς. Ως εκ τούτου, αυτός ο τύπος μικτής οικονομίας εμπίπτει στο πλαίσιο μιας καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, με μακροοικονομικές παρεμβάσεις που στοχεύουν στην προώθηση της σταθερότητας του καπιταλισμού. Άλλα παραδείγματα δραστηριοτήτων κοινής διοίκησης σε αυτή τη μορφή μικτής οικονομίας περιλαμβάνουν προστασία του περιβάλλοντος, διατήρηση των προτύπων απασχόλησης, τυποποιημένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και διατήρηση του ανταγωνισμού.
Οι περισσότερες σύγχρονες οικονομίες με γνώμονα την οικονομία εμπίπτουν στην κατηγορία αυτή, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει τις οικονομίες των χωρών που διαθέτουν εκτεταμένα κράτη πρόνοιας, όπως το σκανδιναβικό μοντέλο που εφαρμόζουν οι σκανδιναβικές χώρες, το οποίο συνδυάζει τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς με ένα εκτεταμένο κράτος πρόνοιας.
Η γερμανική κοινωνική οικονομία της αγοράς είναι η οικονομική πολιτική της σύγχρονης Γερμανίας που κατευθύνει μια ενδιάμεση πορεία μεταξύ των στόχων της σοσιαλδημοκρατίας και του καπιταλισμού στο πλαίσιο της ιδιωτικής οικονομίας της αγοράς και αποσκοπεί στη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ υψηλού ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης, χαμηλών επιπέδων ανεργίας, καλών συνθηκών εργασίας, δημόσιας πρόνοιας και κοινωνικών υπηρεσιών, χρησιμοποιώντας κρατική παρέμβαση. Κάτω από την επιρροή της, η Γερμανία ανέκαμψε από την ερήμωση και την ήττα για να γίνει βιομηχανικός γίγαντας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Αμερικανική Σχολή (επίσης γνωστή ως Εθνικό Σύστημα) είναι η οικονομική φιλοσοφία που κυριαρχούσε στις εθνικές πολιτικές των Ηνωμένων Πολιτειών από την εποχή του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα. Αποτελούσε από τρεις βασικές πολιτικές πρωτοβουλίες: την προστασία της βιομηχανίας μέσω υψηλών τιμολογίων (1861-1932, μετάβαση σε επιδοτήσεις και αμοιβαιότητα από το 1932-1970), οι κρατικές επενδύσεις σε υποδομές μέσω εσωτερικών βελτιώσεων και μια ομοσπονδιακή τράπεζα για την προώθηση της ανάπτυξης των παραγωγικών επιχειρήσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, ξεπερνώντας το Ηνωμένο Βασίλειο (αν και όχι τη Βρετανική Αυτοκρατορία) μέχρι το 1880.
Μίγμα ιδιωτικών και δημόσιων επιχειρήσεων
Αυτός ο τύπος μικτής οικονομίας αναφέρεται συγκεκριμένα σε ένα μείγμα ιδιωτικής και δημόσιας ιδιοκτησίας της βιομηχανίας και των μέσων παραγωγής. Ως εκ τούτου, περιγράφεται μερικές φορές ως «μέση οδός» ή μεταβατικό κράτος μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, αλλά μπορεί επίσης να αναφέρεται σε ένα μείγμα κρατικού καπιταλισμού με ιδιωτικό καπιταλισμό. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται οι οικονομίες της Σιγκαπούρης, της Νορβηγίας, του Βιετνάμ και της Κίνας - οι οποίες διαθέτουν μεγάλους κρατικούς επιχειρηματικούς τομείς που λειτουργούν παράλληλα με μεγάλους ιδιωτικούς τομείς. Η γαλλική οικονομία χαρακτηριζόταν από μεγάλο κρατικό τομέα από το 1945 έως το 1986, αναμειγνύοντας σημαντικό αριθμό κρατικών επιχειρήσεων και εθνικοποιημένων επιχειρήσεων με ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μετά τις κινεζικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν το 1978, η κινεζική οικονομία έχει μεταρρυθμίσει τις κρατικές της επιχειρήσεις και επέτρεψε μεγαλύτερες δυνατότητες ιδιωτικών επιχειρήσεων να λειτουργούν παράλληλα με τον κρατικό και συλλογικό τομέα. Στη δεκαετία του 1990, η κεντρική κυβέρνηση συγκέντρωσε στην ιδιοκτησία στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, αλλά οι τοπικές και επαρχιακές κρατικές επιχειρήσεις συνεχίζουν να λειτουργούν σε όλες σχεδόν τις βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογίας των πληροφοριών, των αυτοκινήτων, των μηχανημάτων και της φιλοξενίας. Ο τελευταίος γύρος μεταρρύθμισης των κρατικών επιχειρήσεων που ξεκίνησε το 2013 έδωσε βάρος στην αύξηση των πληρωμών μερίσματος κρατικών επιχειρήσεων στην κεντρική κυβέρνηση και τη "μεικτή μεταρρύθμιση της ιδιοκτησίας", η οποία περιλαμβάνει μερικές ιδιωτικές επενδύσεις σε κρατικές επιχειρήσεις. Ως αποτέλεσμα, πολλές επιχειρήσεις ονομαστικώς ιδιωτικού τομέα είναι στην πραγματικότητα μερικώς κρατικές από διάφορα επίπεδα κρατικών και κρατικών θεσμικών επενδυτών. και πολλές κρατικές επιχειρήσεις είναι εν μέρει ιδιωτικές, με αποτέλεσμα μια οικονομία "μικτής ιδιοκτησίας".
Μίγμα αγορών και οικονομικός σχεδιασμός
Αυτός ο τύπος μικτής οικονομίας αναφέρεται σε ένα συνδυασμό οικονομικού σχεδιασμού με τις δυνάμεις της αγοράς για την καθοδήγηση της παραγωγής σε μια οικονομία και μπορεί να συμπίπτει με ένα μείγμα ιδιωτικών και δημόσιων επιχειρήσεων. Μπορεί να περιλαμβάνει τις καπιταλιστικές οικονομίες με ενδεικτικές πολιτικές μακροοικονομικού σχεδιασμού και σοσιαλιστικές προγραμματισμένες οικονομίες που εισήγαγαν τις δυνάμεις της αγοράς στις οικονομίες τους, όπως στην Ουγγαρία.
Η Dirigisme ήταν μια οικονομική πολιτική που ξεκίνησε κάτω από τον Σαρλ ντε Γκολ στη Γαλλία, χαρακτηρίζοντας μια οικονομία στην οποία η κυβέρνηση χαράζει κατεύθυνση μέσω ενός ενδεικτικού οικονομικού σχεδιασμού. Κατά την περίοδο του Dirigisme, το γαλλικό κράτος χρησιμοποίησε ενδεικτικό οικονομικό σχεδιασμό για να συμπληρώσει τις δυνάμεις της αγοράς για την καθοδήγηση της οικονομίας της αγοράς. Περιλάμβανε τον κρατικό έλεγχο βιομηχανιών όπως οι υποδομές μεταφορών, ενέργειας και τηλεπικοινωνιών καθώς και διάφορα κίνητρα προς ιδιωτικές εταιρείες για να συγχωνευθούν ή να συμμετάσχουν σε συγκεκριμένα έργα. Κάτω από την επιρροή της η Γαλλία γνώρισε το λεγόμενο "τριάντα ένδοξων χρόνων" βαθιάς οικονομικής ανάπτυξης.
Η Ουγγαρία εγκαινίασε τις μεταρρυθμίσεις του Νέου Οικονομικού Μηχανισμού το 1968, οι οποίες εισήγαγαν τις διαδικασίες της αγοράς στην προγραμματισμένη οικονομία της. Στο πλαίσιο του συστήματος αυτού, οι επιχειρήσεις εξακολουθούσαν να ανήκουν στο δημόσιο, αλλά δεν υπόκεινται σε φυσικούς στόχους παραγωγής και ποσοστώσεις παραγωγής που καθορίζονται από εθνικό σχέδιο. Οι επιχειρήσεις συνδέονταν με κρατικά υπουργεία που είχαν εξουσία να συγχωνεύουν, να διαλύουν και να τους αναδιοργανώνουν και να εγκαθιστούν τον επιχειρησιακό τομέα της επιχείρησης. Οι επιχειρήσεις έπρεπε να αποκτήσουν τις εισροές τους και να πουλήσουν τα προϊόντα τους στις αγορές, τελικά εξαλείφοντας τη σοβιετική οικονομία.
Το 2010, ο Αυστραλός οικονομολόγος John Quiggin έγραψε: "Η εμπειρία του εικοστού αιώνα υποδηλώνει ότι μια μικτή οικονομία θα ξεπεράσει τόσο τον κεντρικό σχεδιασμό όσο και το laissez-faire. Το πραγματικό ερώτημα για πολιτικές συζητήσεις είναι να προσδιοριστεί ο κατάλληλος συνδυασμός και ο τρόπος με τον οποίο ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να αλληλεπιδρούν».
Κριτική
Στην Ανθρώπινη Δράση, ο Λούντβιχ φον Μίζες ισχυρίστηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνδυασμός καπιταλισμού και σοσιαλισμού - είτε η λογική της αγοράς είτε ο οικονομικός σχεδιασμός πρέπει να κυριαρχήσει σε μια οικονομία. Ο Μίζες ανέπτυξε το ζήτημα αυτό υποστηρίζοντας ότι ακόμη και αν μια οικονομία της αγοράς περιείχε πολλές κρατικές ή εθνικοποιημένες επιχειρήσεις, αυτό δεν θα έκανε την οικονομία «μικτή», διότι η ύπαρξη τέτοιων οργανισμών δεν μεταβάλλει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της οικονομίας της αγοράς. Αυτές οι δημόσιες επιχειρήσεις θα εξακολουθούσαν να υπόκεινται στην κυριαρχία της αγοράς, θα έπρεπε να αποκτούν κεφαλαιουχικά αγαθά μέσω αγορών, να προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη (ή τουλάχιστον προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν το κόστος) και να χρησιμοποιήσουν τη νομισματική λογιστική για τον οικονομικό υπολογισμό. Οι κλασικοί και ορθόδοξοι μαρξιστές θεωρητικοί αμφισβητούν επίσης τη βιωσιμότητα μιας μικτής οικονομίας ως «μέσης οδού» μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού. Ανεξάρτητα από την ιδιοκτησία της επιχείρησης, είτε ο καπιταλιστικός νόμος της αξίας και η συσσώρευση κεφαλαίων οδηγεί την οικονομία, είτε ο συνειδητός προγραμματισμός και οι μη νομισματικές μορφές αποτίμησης οδηγούν τελικά την οικονομία. Ως εκ τούτου, από τη την εποχή του Μεγάλου Κραχ και έπειτα οι υπάρχουσες "μικτές οικονομίες" στον δυτικό κόσμο εξακολουθούν να είναι λειτουργικά καπιταλιστικές επειδή λειτουργούν με βάση τη συσσώρευση κεφαλαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 1963
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 1963 ή ΣΤ΄ Πανελλήνιοι Αγώνες Ελευθέρας Πάλης ήταν η 6η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελευθέρας Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην αίθουσα του Ορφέα Σερρών, στις Σέρρες από το Σάββατο 16 έως και την Κυριακή 17 Νοεμβρίου του 1963. Συμμετείχαν 11 σύλλογοι και διεξήχθησαν 8 αγωνίσματα.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η ΧΑΝΘ με 35 βαθμούς. Έξι σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε η ΧΑΝΘ με 4 χρυσά, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Π.Σ.Φ. Άτλας Καλλιθέας και ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 1 χρυσό, 2 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο έκαστος.
Κάτοχοι μεταλλίων
1961 | 1962 | 1963 | 1965 (Ιανουάριος) | 1965 (Οκτώβριος)
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1963 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης Κατηγορία:Αθλητισμός στις Σέρρες
Σάντσο Αλφόνσεθ
Ο Σάντσο Αλφόνσεζ (περί το 1093 - 29 Μαΐου 1108) ήταν ο μοναδικός γιος του βασιλιά Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης με την Μαυριτανή πριγκίπισσα Θάιδα της Σεβίλλης. Τον Μάιο του 1107 ορίστηκε διάδοχος του πατέρα του στον θρόνο και στέφτηκε μαζί του συμβασιλέας στο Τολέδο. Πέθανε πριν από τον πατέρα του αφού έπεσε σε ηλικία 15 ετών στην "μάχη του Ουκλές" ενώ προσπαθούσε να διαφύγει από το πεδίο της μάχης. Ο θάνατος του σε εκστρατεία προκάλεσε πρωτοφανή κρίση διαδοχής μετά τον θάνατο του πατέρα του, τελικός νικητής θα βγει η ετεροθαλής αδελφή του Ουρράκα του Λεόν και ο σύζυγος της Αλφόνσος Α΄ της Παμπλόνα και της Αραγωνίας που ήταν ήδη βασιλιάς της Ναβάρρας και της Αραγωνίας, θα κληρονομήσει επιπλέον το Βασίλειο της Καστίλης και το Βασίλειο του Λεόν.
Παιδική ηλικία
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Πελάγιο του Οβίεδο η Μαυριτανή πριγκίπισσα Θάιδα ήταν η μητέρα του μοναδικού γιου που είχε αποκτήσει ο Αλφόνσος ΣΤ΄ αλλά η καταγωγή της αμφισβητείται. Ο προηγούμενος σύζυγος της ήταν ο Αλ-Μουταμίντ που κυβερνούσε την Τάιφα της Κόρδοβα, συνεπώς νύφη του Αλ-Μουταμίντ της Σεβίλλης. Ο σύζυγος της πέθανε τον Μάρτιο του 1091 και η σχέση της με τον Αλφόνσο ΣΤ΄ ξεκίνησε την επόμενη χρονιά, την εποχή που η προηγούμενη σύζυγος του Κωνσταντία της Βουργουνδίας ήταν βαριά άρρωστη χωρίς να αποκτήσει μαζί της γιο, πέθανε τον Αύγουστο του 1093. Η Θάιδα έμεινε έγκυος πιθανότατα στα τέλη του 1092 ή στις αρχές του 1093, σίγουρα πριν ο Αλφόνσος ΣΤ΄ παντρευτεί την επόμενη σύζυγο του Μπέρθα. Σύμφωνα με αναφορές που καταγράφονται στον επιτάφιο της η Μπέρθα πέθανε στις 12 Σεπτεμβρίου πάνω στην γέννα, δεν είναι γνωστό αν ήταν του Σάντσο ή κάποιου άλλου παιδιού. Παρά το γεγονός ότι ήταν νόθος ο γαμπρός του Αλφόνσου ΣΤ΄ Ραϋμόνδος της Βουργουνδίας ανησύχησε έντονα, του είχε υποσχεθεί την διαδοχή του βασιλείου. Υπάρχει διάταγμα στην εκκλησία της Λεόν (17 Ιανουαρίου 1098) που καταγράφει το όνομα του Σάντσο αλλά θεωρείται αναξιόπιστο. Το πλέον αξιόπιστο διάταγμα χρονολογείται αργότερα (12 Ιανουαρίου 1102) και τον καταγράφει ως "Σάντσο, γιος του αυτοκράτορα". Τα Χριστούγεννα του 1102 ο Αλφόνσος ΣΤ΄ αναγνώρισε επίσημα τον νόθο γιο του Σάντσο Αλφόνσες διάδοχο του θρόνου. Η αναγνώριση έγινε μπροστά σε σημαντικούς μεγιστάνες του βασιλείου όπως ο Πέδρο Ανσούρεζ, τον εξόρισε μετά τον θάνατο του Ινφάντη ο γαμπρός του βασιλιά Ερρίκος της Βουργουνδίας (Κόμης της Πορτογαλίας), κυβερνούσε την Κομητεία της Πορτογαλίας και ήταν διεκδικητής του στον θρόνο.
Είσοδος στην δημόσια ζωή
Στις αρχές του Ιανουαρίου του 1103 συνεκλήθη ένα βασιλικό Συμβούλιο με στόχο να επιλύσει σε μια διαφωνία που είχε προκύψει ανάμεσα στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα και το Μοντενέντο. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με τα θέματα που ακούστηκαν στο Συμβούλιο, ακούγεται ότι ένα από αυτά ήταν ο ορισμός του Σάντσο σαν διάδοχος του θρόνου. Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε η πρώτη δημόσια εμφάνιση του νεαρού Ινφάντη στο Σαχαγκούν. Σε ηλικία 10 ετών το όνομα του καταγράφεται σε δύο έγγραφα ένα δημόσιο και ένα ιδιωτικό (25 Ιανουαρίου 1103) με την υπογραφή "ο νεαρός ινφάντης Σάντσο που ο πατέρας του τον όρισε συνταξιοδότη". Στην συνέχεια εμφανίστηκε πολλές φορές σε περισσότερα βασιλικά διατάγματα. Ο Σάντσο εμφανίστηκε στις 10 και στις 25 Φεβρουαρίου επίσης στην Σαχαγκούν, επίσης στις 19 Μαρτίου σε μια δωρεά από το Βασίλειο της Καστίλης στο Μοναστήρι του Σαν Σαλβαδόρ. Στις 22 Ιουνίου κατοχύρωσε μια προσφορά στην εκκλησία του Τολέδο, ήθελε να την ευχαριστήσει για την προσφορά της στην "μάχη της Ταλάβερα". Στην εκκλησία του Οβιέδο τον Οκτώβριο κατοχύρωσε μια ανταλλαγή που έγινε ανάμεσα στον Ραϋμόνδο και τον επίσκοπο. Ακολούθησε άλλη μια δωρεά στον επίσκοπο του Οβιέδο (16 Μαρτίου 1104), στο διάταγμα αυτό εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι ετεροθαλείς αδελφές του Σάντσα και Ελβίρα, οι κόρες του Αλφόνσου ΣΤ΄ με μια Γαλλίδα ευγενή με το όνομα Ισαβέλλα. Σε μια βασιλική Σύνοδο που συνεκλήθη στην Λεόν τον Μάιο του 1107 ο βασιλιάς ανακήρυξε επίσημα τον Σάντσο διάδοχο του στον θρόνο.
Διάδοχος του θρόνου και το τέλος του
Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ έδωσε (14 Μάϊου 1107) στον επίσκοπο της Κομποστέλα το δικαίωμα να κόβει νομίσματα, το έγγραφο κατοχυρώθηκε και από τον Σάντσο ως "βασιλιάς ορισμένος από τον πατέρα του". Η επιγραφή βρέθηκε μόνο σε μια αντιγραφή του 13ου αιώνα και αμφισβητείται, άλλη μια πιθανή εκδοχή για το αρχικό όνομα ήταν "Σάντσο, γιος του βασιλιά επιβεβαίωσε". Ο Κλαούντιο Σάντσες-Αλμπορνόζ σχετίζει την επιγραφή με μια αναφορά της Ιστόρια Κομποστελάνα για το έτος 1105, σύμφωνα με αυτή την άνοιξη της ίδιας χρονιάς η διαδοχή μοιράστηκε ανάμεσα στον Σάντσο και τον Ραϋμόνδο. Ο θάνατος της Κωνσταντίας, η γέννηση του νόθου Σάντσο και ο γάμος του Αλφόνσου ΣΤ΄ με μια Γαλλίδα ευγενή με το όνομα Μπέρθα έφερε νέα δεδομένα στο θέμα της διαδοχής (1093). Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ μοίρασε το βασίλειο στους γαμπρούς του επειδή δεν είχε ελπίδες να αποκτήσει διάδοχο, τελικά αποφάσισε να ορίσει τον νόθο γιο του Σάντσο. Ο Ραϋμόνδος πέθανε (27 Μάϊου 1107), ο βασιλιάς κατοχύρωσε στον επίσκοπο της Σαλαμάνκα τα προνόμια που του είχαν δοθεί από τον Ραϋμόνδο. Η παρουσία του Σάντσο στην τελετή αν και δεν υπέγραψε ο ίδιος δείχνει την αξία που είχε αποκτήσει την συγκεκριμένη στιγμή. Σύμφωνα με την "Ιστορία Κομποστέλλα" βρέθηκε τον Δεκέμβριο του 1107 στην θέση του πατέρα του στο Τολέδο, στα μέσα Απριλίου ταξίδευσε νότια με στόχο να οργανώσει την καλοκαιρινή εκστρατεία. Τον Μάιο του 1107 ένας στρατός Μαυριτανών επιτέθηκε στην πόλη και ανάγκασε την φρουρά να τους παραδώσει την Ακρόπολη στις 27 Μάϊου. Ο μικρός ινφάντης ανέλαβε την ευθύνη να οργανώσει την αντεπίθεση, οι χριστιανοί γνώρισαν την συντριβή στην "μάχη του Ουκλές". Ο μικρός Ινφάντης με την φρουρά του αρχικά διέφυγε, προχώρησε 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά αλλά οι Μουσουλμάνοι επαναστάτησαν και τον δολοφόνησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Σάρα Γουότερς
Η Σάρα Γουότερς (Sarah Waters) είναι Αγγλίδα συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων, με φόντο λεσβιακές -κυρίως- ιστορίες έρωτα.
Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1966 στο Νεϊλάντ της Ουαλίας και σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία στα Πανεπιστήμια του Κεντ (ΒΑ) του Λάνκαστερ (ΜΑ) και του Λονδίνου (κολέγιο Queen Mary) (PhD).
Σήμερα ζει στο Κένινγκτον του Λονδίνου ασχολούμενη επαγγελματικά με τη συγγραφή μυθιστορημάτων.
Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα:
Στα ελληνικά κυκλοφορούν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο
Ζαμανμπέκ Νουρκαντίλοφ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1944, στο Κεγκέν, στην επαρχία Ναρινκόλ, της σημερινής περιφέρειας Αλμάτι. Η σύζυγός του ήταν η Μακπάλ Ζουνούσοβα Μουχαμεντγιάροβνα. Υπηρέτησε ως Ακίμ της περιφέρειας Αλμάτι από τον Δεκέμβριο του 1997 έως τον Μάιο του 2001. Ο προκάτοχός του ήταν ο Σερίκ Ουμπέτοφ, ενώ τον διαδέχτηκε ο Σαλμπάι Κουλμαχάνοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι καζακικών πόλεων Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Μάχη του Αναλάτου
thumb|right|Η Μάχη του Αναλάτου, πίνακας ζωγραφισμένος με την καθοδήγηση του Μακρυγιάννη. Η Μάχη του Αναλάτου ήταν πολεμική εμπλοκή κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 με ολέθρια ήττα για τους Έλληνες. Έλαβε χώρα στις 24 Απριλίου 1827, στη θέση Ανάλατος, σημερινή περιοχή του Νέου Κόσμου, στην Αθήνα. Στόχος της μάχης ήταν η διάσπαση της πολιορκίας της Ακρόπολης και η απελευθέρωση των πολιορκημένων Ελλήνων.