cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χέραρντ Σέγκερς
Βιογραφία
Ο Σέγκερς ονομάστηκε ζωγράφος της Αυλής του Καρδιναλίου - Ινφάντη στις 25 Ιουνίου 1637. Πιθανόν να πέρασε ένα τμήμα της δεκαετίας του 1640 στο Άμστερνταμ. Το έργο του Σέγκερς εμφάνισε μεγάλη ζήτηση στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στην Ισπανία, λόγω των ισχυρών πολιτικών δεσμών μεταξύ Ισπανίας και Φλάνδρας αλλά και των προσωπικών του διασυνδέσεων με σημαντικές προσωπικότητες της Ισπανίας, όπως ο Καρδινάλιος Αντόνιο Ζαπάτα υ Κισνέρος, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά τη διαμονή του στη Ρώμη.
Ο Σέγκερς έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1645. Ήταν επίσης μέλος της Συντεχνίας των Ρητόρων (Violieren) από τότε που επέστρεψε στην Αμβέρσα. Επιπλέον, έγινε μέλος της Συντεχνίας των Ρομανιστών, μιας εταιρείας προυχόντων και καλλιτεχνών, η οποία δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα από τον 16ο ως τον 18ο αιώνα. Προαπαιτούμενο για να γίνει κανείς μέλος σε αυτήν ήταν να έχει επισκεφθεί τη Ρώμη. Το 1637 η Συντεχνία των Ρομανιστών επέλεξε τον Σέγκερς ως επικεφαλής της. Ως τον θάνατό του, στην Αμβέρσα το 1561, ήταν ευκατάστατος και διέθετε άνετο σπίτι και σημαντική συλλογή έργων τέχνης.
Είχε πολλούς μαθητές, ανάμεσα στους οποίους οι Γιαν Μπάπτιστ Σέγκερς, Πέτερ Φρανσουά, Φρανς Λούκας Πέτερς Ι, Πίτερ Φερμπέικ ΙΙ και Τόμας Βιλλεμπόιρτς Μπόσχερτ.
Έργο
Ο Σέγκερς είναι περισσότερο γνωστός για τις μνημειώδεις ρωπογραφίες του και τα μεγάλα θρησκευτικά και αλληγορικά έργα του. Ολοκλήρωσε πολλές εικόνες για την Αγία Τράπεζα για εκκλησίες στη νότια Ολλανδία. Τα περισσότερα έργα του έχουν ως παρασκήνιο ένα χαρακτηριστικό οριζόντιο τοπίο. Υφολογικά και θεματικά ο Σέγκερς επηρεάστηκε αρχικά από τον Καραβάτζιο και ιδιαίτερα από το έργο του μαθητή του Μπαρτολομέο Μανφρέντι. Ο "καραβατζισμός", τόσο στην απεικόνιση ιστορικών θεμάτων όσο και στις μνημειώδεις ρωπογραφίες συνέχισε να χαρακτηρίζει το έργο του Σέγκερς ύστερα από την επιστροφή του στην Αμβέρσα. Αντίθετα από τον Καραβάτζιο, ο Σέγκερς προτιμούσε μια πιο ιδεαλιστική προσέγγιση των θεμάτων του. Η επιρροή των "Καραβατζιστών" διακρίνεται στη χρήση του κιαροσκούρο (ιταλ. chiaroscuro) τις κοντινές απεικονίσεις και τις υπερβολικές εκφράσεις για την επίτευξη δραματικού αποτελέσματος. Συχνά χρησιμοποιούσε μορφές για να σκιάσει την πηγή του φωτός (συνήθως ένα κερί). Έργα αυτής της πρώιμης περιόδου είναι Η Ιουδήθ με την κεφαλή του Ολοφέρνη (σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη Παλαιάς Τέχνης της Ρώμης) και Η Άρνηση του Αγίου Πέτρου (σήμερα στο Μουσείο Τέχνης Βόρειας Καρολίνα). Αγαπημένα του θέματα ήταν σκηνές με παίξιμο μουσικής και χαρτοπαιγνίων.
Το θέμα του πίνακα Η Άρνηση του Αγίου Πέτρου μοιάζει να του ήταν ιδιαίτερα αγαπητό, καθώς τουλάχιστον δέκα παραλλαγές φτιαγμένες από αυτόν είναι γνωστές. Το θέμα αυτό προσφέρεται και ως ρωπογραφία. Ο Σέγκερς ενδιαφερόταν κατά κύριο λόγο για την απεικόνιση ανθρώπων με σάρκα και οστά, κυρίως σε στιγμή κρίσης, που επέτρεπε στον καλλιτέχνη να ζωγραφίσει τις ποικίλες εκφράσεις του προσώπου τους. Το κρυμμένο κερί που χρησιμοποίησε τόνισε την εκφραστικότητα και προσέθεσε και την πνευματική διάσταση. Πολλά αντίγραφα αυτής της παραλλαγής του θέματος έγιναν από τον ίδιο και το εργαστήριό του. Ο Φλαμανδός ζωγράφος Μίκαελ Άνχελο Ίμμενρετ (Michael Angelo Immenraet) επανέλαβε μια από τις παραλλαγές του Σέγκερς κατά το πρόγραμμα των διακοσμητικών πινάκων με βιβλικά θέματα που ζωγράφισε για την "Ουνιονσκίρχε" του Ίντσταϊν στη Γερμανία.
Μετά το 1630 η παλέτα του ελάφρυνε σημαντικά και το σκούρο παρασκήνιο αντικαταστάθηκε από αρχιτεκτονικά μοτίβα, σύννεφα και στοιχεία τοπίων. Οι ρεαλιστικές εκφράσεις των προσώπων έγιναν περισσότερο κλασικές και χρησιμοποιούσε περισσότερες παραλλαγές χρωμάτων. Οι αλλαγές αυτές ανακλούν την επίδραση του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, με τον οποίον ο Σέγκερς συνεργάστηκε στενά κατά τη δεκαετία του 1630. Η επίδραση αυτή προχώρησε τόσο, ώστε στον πίνακα Η Προσκύνηση των Μάγων (1630, εκκλησία της Παναγίας, Μπρυζ) υιοθέτησε τη σύνθεση του Ρούμπενς για να πραγματευτεί το ίδιο θέμα. Με αυτό το ύφος είναι που έφθασε στη μεγαλύτερη επιτυχία στη σταδιοδρομία του. Τα σημαντικότερα και πιο χαρακτηριστικά έργα του τα ζωγράφισε μεταξύ 1630 και 1640. Στη συνέχεια, άλλαξε σε πιο ευγενικό και κομψό, αλλά και λιγότερο μνημειακό ύφος. Τα χρώματά του έγιναν πιο ασθενή και τα υφάσματά του περισσότερο γραμμικά.
Ενώ ο Σέγκερς συνήθως εργαζόταν σε έργα μεγάλων διαστάσεων, φιλοτέχνησε και πολλά έργα μικρών διαστάσεων, συνήθως σε χαλκό, για την εξαγωγική αγορά ή για ιδιωτική του χρήση. Τα μικρά αυτά έργα ήταν συχνά αντίγραφα ή παραλλαγές δικών του έργων. Πολλές από τις συνθέσεις του Σέγκερς έγιναν χαρακτικά από χαράκτες της Αμβέρσας, όπως οι Γιάκομπ Νέιφς, Πάουλους Πόντιους και Σχέλτε αν Μπόλσβερτ. Τα χαρακτικά αυτά βοήθησαν να αποδοθούν στον Σέγκερς μερικά έργα τα οποία θεωρούνταν χαμένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Φάρος της Πάτρας
Ο Φάρος της Πάτρας είναι κτίσμα στην λιμενική ζώνη του Δήμου Πατρέων και αποτελεί σύμβολο της πόλης. Βρίσκεται παράκτια στην περιοχή του ιερού ναού του Αγίου Ανδρέα, δίπλα στην ιχθυόσκαλα της περιοχής.
Ιστορία
Ο πρώτος φάρος ήταν ξύλινος και είχε κτιστεί το 1858 σε άλλη κοντινή τοποθεσία, στον μώλο του Αγίου Νικολάου, καταστράφηκε όμως κατά την διάρκεια θύελλας το 1865. Αντικαταστάθηκε με νέο πέτρινο φάρο το 1878, ο οποίος είχε διάμετρο 4-5 τ.μ. και ύψος 17 μέτρων. Ο πύργος αυτός κατεδαφίστηκε το 1972 επί της δημαρχίας του Κωνσταντίνου Γκολφινόπουλου κατά την διάρκεια εργασιών για τον εκσυγχρονισμό των υποδομών του λιμανιού.
Το 1999 το τοπικό συμβούλιο της πόλης αποφάσισε να ξαναχτιστεί ο φάρος, νοτιότερα στην περιοχή του ναού του Αγίου Ανδρέα. Ο νέος αυτός φάρος δεν έχει ναυτιλιακή χρήση αλλά κυρίως πολιτισμική, αποτελώντας ένα από τα αξιοθέατα της πόλης. Στο ισόγειο του κτίσματος υπάρχει καφετέρια και η γύρω περιοχή έχει μετατραπεί από τότε σε πάρκο, αποτελώντας χώρο αναψυχής της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φάροι στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα
Διονύσης Πυλιώτης
Νεανικά χρόνια
Ο Διονύσης Πυλιώτης γεννήθηκε στην Πύλο το 1899 και ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τα φοιτητικά του ακόμη χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, εμπνεόμενος από την Οκτωβριανή επανάσταση. Όταν τελείωσε τις σπουδές του έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ). Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την επάνοδο στην Ελλάδα ήταν στέλεχος του κινήματος των Παλαιών Πολεμιστών. Παιδί φτωχής οικογένειας, λόγω των στερήσεων έπασχε από φυματίωση και με πρόταση της ΚΟΑ το 1924 στάλθηκε για θεραπεία σε σανατόριο στον Καύκασο, απ’ όπου επανήλθε το 1926. Κατά την παραμονή του στη Σοβιετική Ένωση φοίτησε στα ΚUTV.
Στην ηγεσία του ΚΚΕ
Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα εντάχθηκε στον μηχανισμό του ΚΚΕ. Ήταν η περίοδος κατά την οποία στο κόμμα διαμορφώνονταν δύο αντίπαλα στρατόπεδα με τους τροτσκιστές του Παντελή Πουλιόπουλου και τους σταλινικούς του Ανδρόνικου Χαϊτά. Ο Πυλιώτης τάχθηκε με την πλευρά των σταλινικών που επικράτησε στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ, τον Μάρτιο του 1927 και εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Στη θέση αυτή της ΚΕ επανεξελέγη στο 4ο Συνέδριο του ΚΚΕ, τον Δεκέμβριο του 1928, καθώς και στο Πολιτικό Γραφείο.
Η φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές
Κατά την διετία 1929-1931 στο ΚΚΕ ξέσπασε η Φραξιονιστική Πάλη Χωρίς Αρχές. Το κόμμα χωρίστηκε σε δύο παρατάξεις που ήρθαν σε ολομέτωπη σύγκρουση. Η μία παράταξη ήταν η δεξιά με επικεφαλής τους Χαϊτά, Ευτυχιάδη και Κολοζώφ και η άλλη η αριστερή των συνδικαλιστών Σιάντου, Θέου, Πυλιώτη, Παπαρήγα και Ασίκη.
Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ των Σιάντου-Θέου "την μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία".
Το ΚΚΕ ταλαιπωρήθηκε για τουλάχιστον δύο έτη και έφθασε στα πρόθυρα της διάλυσης. Η κρίση τερματίστηκε με την επέμβαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) τον Σεπτέμβρη του 1931, που κατήργησε την ηγεσία του κόμματος διορίζοντας νέα με επικεφαλής τον Νίκο Ζαχαριάδη.
Μετάβαση στη Σοβιετική Ένωση
Την Άνοιξη του 1931 κλήθηκαν και πήγαν στη Μόσχα για να λογοδοτήσουν στελέχη του ΚΚΕ που μετείχαν στην φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές από λίστα που συνέταξε το κομματικό στέλεχος Γιάννης Ιωαννίδης με εντολή του Νίκου Ζαχαριάδη, που τότε βρισκόταν στη Μόσχα. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Πυλιώτης.
Από αυτά τα στελέχη που πήγαν στη Μόσχα μόνο δύο θα επιστρέψουν μερικούς μήνες αργότερα, ο Γιώργης Σιάντος και ο Κώστας Θέος και θα ενταχθούν πάλι στην ηγεσία του ΚΚΕ. Οι υπόλοιποι θα παραμείνουν στη Σοβιετική Ένωση και θα επιστρέψουν αργότερα, ενώ κάποιοι από αυτούς δεν θα επιστρέψουν ποτέ και μερικών τα ίχνη θα χαθούν την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Ο Διονύσης Πυλιώτης ήταν από τα στελέχη που δεν επέστρεψαν ποτέ πίσω στην Ελλάδα. Την τελευταία περίοδο της ζωής του έμενε με την οικογένεια του στο Ροστόφ στο Ντόν και εργαζόταν στην σύνταξη του ελληνόφωνου περιοδικού "Ο Κομυνιςτής" (Κομμουνιστής).
Μετά την οδηγία Νο 50215 της NKVD με Λαϊκό Κομισάριο τον Νικολάι Γιεζόφ, της 11ης Δεκεμβρίου 1937, συνελήφθη ως πράκτορας της Ελλάδας και υπονομευτής της ΕΣΣΔ και φυλακίστηκε. Εκτελέστηκε την 1η Φεβρουαρίου 1938 με την κατηγορία του κατασκόπου και του υπονομευτή του έργου της ΕΣΣΔ, όπως ανεφέρεται στα κρατικά αρχεία της Ρωσίας. . Ακυρώθηκαν οι κατηγορίες και αποκαταστάθηκε από το Συμβούλιο των Υπουργών της ΕΣΣΔ στις 23 Νοεμβρίου 1956 και η απόφαση επιδόθηκε στην οικογένειά του.
Η 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της προσωπολατρίας στη Σοβιετική Ένωση. Ανάμεσά τους ήταν και ο Διονύσης Πυλιώτης. Επιπλέον ήταν και στο Πόρισμα της Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την αποκατάσταση της μνήμης μελών του ΚΚΕ που εξοντώθηκαν από τμήμα της ηγεσίας, που δημοσιεύτηκε το 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Έκτορας Γιαλοψός
Ο Πλοίαρχος Έκτορας Γιαλοψός είναι ήρωας πεσών υπέρ πατρίδος.
Καταγωγή - Διαμονή
Ο Έκτορας Γιαλοψός καταγόταν από τον Αφιώνα Κέρκυρας και κατοικούσε στο Ίλιον Αττικής.
Κρίση Ιμίων
Ο Σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού, Έκτορας Γιαλοψός έπεσε υπέρ πατρίδος, στις 31/1/1996, κατά την Κρίση των Ιμίων. Μαζί του στο ελικόπτερο ήταν και οι πεσόντες ήρωες, Χριστόδουλος Καραθανάσης και Παναγιώτης Βλαχάκος.
Απόδοση τιμών
Στις 31/1/2021, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος ανακοίνωσε ότι οι τρεις νέοι πυραυλάκατοι που ναυπηγεί το Πολεμικό Ναυτικό παίρνουν τα ονόματά τους από τους ήρωες των Ιμίων, με το επόμενο ανάλογο πλοίο που θα ναυπηγηθεί να φέρει το όνομα “Γιαλοψός”. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Κούνιο Λεμάρι
Ο Κούνιο Ντέιβιντ Λεμάρι (Kunio David Lemari, 29 Νοεμβρίου 1942 – τέλη Μαρτίου 2008) είναι πολιτικός από τις νήσους Μάρσαλ. Ήταν υπηρεσιακός Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τις 20 Δεκεμβρίου 1996 ως τις 14 Ιανουαρίου 1997.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην ατόλλη Τζάλουιτ το 1942. Είναι μέλος του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος και ανέλαβε καθήκοντα υπηρεσιακά μετά τον θάνατο του προέδρου Αμάτα Καμπούα. Νωρίτερα είχε διατελέσει υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών.
Πέθανε στα τέλη Μαρτίου του 2008, υποφέροντας από διαβήτη. Κηδεύθηκε με τιμές αρχηγού κράτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι των Νήσων Μάρσαλ
Κώστας Δαμαβολίτης
Ο Κώστας Δαμαβολίτης είναι Έλληνας πολιτικός, προπονητής μαχητικών αθλημάτων και πρώην αθλητής του κικ μπόξινγκ.
Βιογραφία
Κατοικεί στο Ηράκλειο Κρήτης και ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία με τα μαχητικά αθλήματα, ενώ συμμετείχε σε περισσότερους από 40 επίσημους αγώνες κικ μπόξινγκ. Η ενασχόλησή του με την πολιτική εγκαινιάστηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάιο του 2012, όταν ήταν υποψήφιος των ΑΝΕΛ στην εκλογική περιφέρεια Ηρακλείου, ερχόμενος τρίτος στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του κόμματος με 4096 ψήφους. Στις επαναληπτικές εκλογές του επόμενου μήνα, ήταν δεύτερος στη λίστα των ΑΝΕΛ, πίσω από τον Νότη Μαριά που τελικά εξελέγη.
Τον Μάιο του 2014 αντικατέστησε ως πρώτος επιλαχών τον Νότη Μαριά, ο οποίος παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα προκειμένου να συμμετάσχει στις επικείμενες ευρωεκλογές. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου συγκεντρώνοντας 2793 ψήφους, όμως τον Ιούλιο του ίδιου έτους παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα μετά τη διαγραφή του από την Κ.Ο. των ΑΝΕΛ εξαιτίας της διαφωνίας του με την κεντρική γραμμή του κόμματος, τοποθετούμενος του υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, θεωρώντας το ΟΧΙ ως μια ενέργεια υψηλού ρίσκου, με βάση της υπάρχουσες συνθήκες εκείνης της περιόδου. Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής θητείας του με τους ΑΝΕΛ ήταν τομεάρχης Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.
Το 2016 προσχώρησε στο πολιτικό κίνημα Άρδην του Γιώργου Καραμπελιά, ενώ το 2019 συμπεριλήφθηκε στις προσωπικότητες που τάχθηκαν υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος για τη συμφωνία των Πρεσπών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του κικ μπόξινγκ
Σκάκι τρελλού βασιλιά
Το Σκάκι τρελλού βασιλιά (ινδικά: Shatranj Diwana Shah, διεθνώς: The Mad King's Game), γνωστό και ως Μαχαραγιάς και Σιπάι (Maharajah and the Sepoys), ή Σκάκι του μαχαραγιά (Maharajah chess) είναι μια δημοφιλής παραλλαγή στο σκάκι με διαφορετικούς στρατούς για τα λευκά και τα μαύρα, που παίχτηκε για πρώτη φορά στην Ινδία τον 19ο αιώνα.
Κανόνες
Τα μαύρα έχουν ένα πλήρες σετ σκακιστικών κομματιών, που ονομάζουν Σιπάι (από το περσικό سپاهی, σιπάχι που σημαίνει πεζικό) και παρατάσσεται στη σκακιέρα ως συνήθως, ακολουθώντας τους συμβατικούς κανόνες, εκτός της προαγωγής που δεν ισχύει για τα πιόνια. Τα λευκά περιορίζονται σε ένα ενιαίο κομμάτι, που ονομάζουν Μαχαραγιά (από το σανσκριτικό महाराज, μαχά=μέγας και ραντζά=βασιλιάς), το οποίο είναι βασιλιάς που μπορεί να κινηθεί είτε ως βασίλισσα είτε ως ίππος, δηλαδή πρόκειται για το κομμάτι αμαζόνα με τη βασιλική ιδιότητα επιπλέον. Στόχος των μαύρων είναι να κάνουν ματ στον Μαχαραγιά, ενώ τα λευκά προσπαθούν να κάνουν ματ στον βασιλιά των μαύρων.
Με προσεκτικό παίξιμο τα μαύρα κερδίζουν πάντα σε αυτό το παιχνίδι, τουλάχιστον σε μια σκακιέρα 8×8. Η ασυμμετρία του παιχνιδιού αμφισβητεί την ευελιξία κίνησης και την ευκινησία εναντίον μιας μεγαλύτερης σε αριθμό δύναμης. Σύμφωνα με τον Hans Bodlaender:
Στρατηγική
Ο Μαχαραγιάς αποτελεί σοβαρή απειλή και μπορεί να κερδίσει ενάντιον ενός αδύναμου αντίπαλου. Η στρατηγική του έχει ως κύρια τακτική να αιχμαλωτίσει, όσο το δυνατόν στις αρχές της παρτίδας, όσα περισσότερα μαύρα κομμάτια μπορεί, χρησιμοποιώντας πιρούνια (επιθέσεις σε περισσότερα από ένα απροστάτευτα κομμάτια ταυτοχρόνως), έτσι μετά από επαρκή καθαρισμό της σκακιέρας, να κυνηγήσει κάνοντας σαχ τον μαύρο βασιλιά, αποσπώντας τον από τα άλλα κομμάτια του και οδηγώντας τον σε μια γωνία ώστε να του κάνει ματ.
Αδελφοί Μαρξ
Γκράουτσο Μαρξ
Ο Γκράουτσο (γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη, στις 2 Οκτωβρίου 1895 και πέθανε στο Χόλιγουντ, στις 3 Αυγούστου 1977) ήταν μια ζωντανή, κινούμενη γελοιογραφία. Φορά σμόκιν, περπατά καμπουριαστός, έχει ψεύτικο ζωγραφισμένο μουστάκι και το αιώνιο πούρο του αμερικανού επιχειρηματία στα χείλη. Ασταμάτητα φλύαρος, φλερτάρει, κουνώντας τσαχπίνικα τα φρύδια του, με χονδρά υπονοούμενα εκστομίζοντας συνέχεια σουρεαλιστικές φράσεις, λογοπαίγνια, σαρκασμούς, σόκιν ανέκδοτα και χωριάτικα αστεία. Αποτελεί τον φυσικό ηγέτη και το επίκεντρο όλων των ταινιών του γκρουπ. Από αυτόν ξεκινούν και καταλήγουν τα καλύτερα γκαγκ, ενώ διάφορες ατάκες που κατά καιρούς έχει πει επαναλαμβάνονται ασταμάτητα από κωμικούς του μιούζικ χολ ή σε διάφορα βιβλία κάθε λογής, από κινηματογραφικά δοκίμια έως συλλογές ποιημάτων.
Χάρπο Μαρξ
Στον αντίποδα του φλύαρου Γκράουτσο, βρίσκεται ο «μουγκός» Χάρπο (γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 23 Νοεμβρίου 1893 και πέθανε στο Χόλιγουντ, στις 28 Σεπτεμβρίου 1964) ένας επιθετικός μίμος με το χερουβικό πρόσωπο και την ξανθιά περούκα με τις μπούκλες και που δεν μιλούσε ποτέ. Το χαμόγελό του συνδύαζε την παιδική αθωότητα και την πονηριά. Λάτρευε την καταστροφή, έπαιζε άρπα και θύμιζε με την εκφραστικότητα του προσώπου του τους Ρωμαίους παντομίμους. Σκάρωνε αδιάκοπα φάρσες και στα χείλη του υπήρχε μονίμως ένα τεράστιο σαρδόνιο χαμόγελο.
Σκάκι τρελλού βασιλιά
Στρατηγική
Για παράδειγμα, μια ακολουθία κινήσεων που αναγκάζει τα λευκά σε ματ, μετά από 24 κινήσεις και ανεξάρτητα από τις κινήσεις των λευκών, είναι η εξής (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Αδελφοί Μαρξ
Τσίκο Μαρξ
Ο τρίτος αδελφός, o Τσίκο (γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, στις 22 Μαρτίου 1891 και πέθανε στο Χόλιγουντ, στις 11 Οκτωβρίου 1961) είναι ο τύπος του ναπολιτάνου μικροκομπιναδόρου, που κυνηγά το εύκολο κέρδος στον ιππόδρομο, αγαπά τα στοιχήματα και τα χαρτοπαίγνια και γενικά έλκεται από τη μεγάλη ζωή. Ο μποέμικος και τυχοδιωκτικός χαρακτήρας του συγκρούεται με την ενεργητικότητα του Γκράουτσο, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να επικοινωνήσει και να αποκρυπτογραφήσει τα μουγκά «ιερογλυφικά» του Χάρπο.
Ζέπο Μαρξ
Ο τέταρτος από τους αδελφούς, ο Ζέπο,(γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1901 και πέθανε το 1979) παρότι για κάποιο χρονικό διάστημα εμφανιζόταν μαζί τους στο Μπρόντγουεϊ, δεν μπόρεσε να παραμείνει στο γκρουπ για πολύ καιρό. Οι κριτικοί τον χαρακτήριζαν «ρεζέρβα» κι αυτός απογοητευμένος από τις κακές κριτικές και το μέτριο υλικό που «περίσσευε» στις κωμωδίες γι’ αυτόν, τελικά αποτραβήχτηκε από το γκρουπ και ασχολήθηκε με το εμπόριο. .
Σκάκι τρελλού βασιλιά
Στρατηγική
Στο σημείο αυτό, αν ο Μαχαραγιάς είναι π.χ. στο τετράγωνο α1 τότε:
Αδελφοί Μαρξ
Ο ρόλος των αδελφών Μαρξ στην εξέλιξη της κωμωδίας
Το πέρασμα από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο σημαδεύτηκε στην κωμωδία από την αποχώρηση όλης της παλιάς φρουράς του σλάπστικ. Ο Μπάστερ Κίτον, ο Χάρολντ Λόιντ και άλλοι δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν στον ομιλούντα και έτσι σταμάτησαν να κάνουν ταινίες. Με την παρουσία του μικροφώνου υπήρχαν νέες δυνατότητες που προσέφεραν οι ήχοι, οι διάλογοι και τα αστεία και έτσι αναπτύχθηκε ένα νέο κωμικό ύφος ανάμεσα στην παλιά κωμωδία και τη θεατρική φάρσα. Ο Έρβινγκ Θάλμπεργκ, θαυμαστής ενός κωμικού γκρουπ  που έκανε καριέρα σε μουσικές κωμωδίες του Μπρόντγουεϊ με το οικογενειακό τους όνομα: Αδελφοί Μαρξ (Τhe Marx Brothers), είχε την έμπνευση να τους φέρει στον κινηματογράφο. Το συγκρότημα αποτέλεσε τον τέλειο συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις βουβές κωμωδίες και στις ομιλούσες του αμερικανικού κινηματογράφου. Η Παραμάουντ εκτίμησε σωστά το κωμικό δυναμικό του ομιλούντος και το 1929 υπέγραψε με τους Αδελφούς Μαρξ, μετά τις θεατρικές τους επιτυχίες στο Μπρόντγουεϊ. Μετά την ταινία Duck Soup, οι Αδελφοί Μαρξ προσχώρησαν στην MGM το 1934 όπου ο Έρβινγκ Θάλμπεργκ, που ήταν υπεύθυνος για τις ταινίες τους στην MGM εξασφάλισε την εμπορική επιτυχία των Μαρξ. Μερικές από τις ταινίες που κυκλοφόρησαν από την Παραμάουντ και την MGM: « Φτερά αλόγου » (1932), από την Παραμάουντ, « Σούπα πάπιας » (1933), από την Παραμάουντ, « Μια ημέρα στις κούρσες » (1937), από την MGM, «Μια νύχτα στην όπερα » (1935), από την MGM.
Σκάκι τρελλού βασιλιά
Στρατηγική
αλλιώς:
Αδελφοί Μαρξ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αδελφικά τρίο
Σκάκι τρελλού βασιλιά
Παρτίδες
<references group="π." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές
Γιοχάνες Φραντς Χάρτμαν
Βίος και επιστημονική συνεισφορά
Ο Χάρτμαν σπούδασε στο Τύμπιγκεν, το Βερολίνο και τη Λειψία. Έκανε το διδακτορικό του, το οποίο είχε ως αντικείμενο τις εκλείψεις Σελήνης, στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας το 1891.
Το 1904, εκτελώντας φασματοσκοπία του δ Ωρίωνα, παρατήρησε πως όλο το φάσμα παρουσίαζε μετατόπιση εκτός από τις γραμμές ασβεστίου. Από αυτό συμπέρανε την ύπαρξη του διαστρικού μέσου.
Από τον Νοέμβριο του 1922 μέχρι τον Μάιο του 1934 ήταν διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Λα Πλάτα (Observatorio Astronómico de La Plata). Υπό την καθοδήγησή του στο αστεροσκοπείο δόθηκε έμφαση στο πεδίο της αστροφυσικής. Ανακάλυψε επίσης τρεις αστεροειδείς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Κράι Καμτσάτκα
Το Κράι Καμτσάτκα (ρωσικά: Камча́тский край) είναι ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Ιδρύθηκε την 1η Ιουλίου 2007, όταν συνενώθηκαν η Περιφέρεια Καμτσάτκα και ο Αυτόνομος θύλακας της Κοριακίας. Εκτείνεται στα εδάφη της χερσονήσου Καμτσάτκα, στον βορειοανατολικό Ειρηνικό ωκεανό. Σε αυτό υπάγονται επίσης οι Νήσοι Κομαντόρσκι, δηλαδή η απόληξη των Αλεουτίων Νήσων προς την Ασία, και η Νήσος Καραγκίνσκι.
Λόγω της στρατηγικής σημασίας της (ακριβώς απέναντι από την Αλάσκα) και των στρατιωτικών της εγκαταστάσεων, η Καμτσάτκα ήταν κλειστή περιοχή έως το 1990. Για να την επισκεφθεί κανείς, έπρεπε να είναι μόνιμος κάτοικος ή να διαθέτει άδεια από το στρατό. Ακόμα και σήμερα είναι κέντρο του ρωσικού Στόλου Υποβρυχίων του Ειρηνικού, ενώ έντονη είναι και η παρουσία της Πολεμικής Αεροπορίας.
Κυρίαρχη εθνότητα στην Καμτσάτκα είναι οι Ρώσοι, αντιπροσωπεύοντας το 81% του πληθυσμού. Ακολουθούν οι Ουκρανοί με 6% και οι Κοριάκες με 2%.
Η επίσημη εκκλησιαστική αρχή του Κράι Καμτσάτκα είναι η Επισκοπή Πετροπάβλοφσκ και Καμτσάτκα, που ιδρύθηκε το 1840 και υπάγεται στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στον αθλητισμό η Αθλητική Ομοσπονδία Καμτσάτκας είναι υπεύθυνη για 35 αθλήματα τα οποία έχουν και τις αντίστοιχες τοπικές ομοσπονδίες που εντάσσονται σε αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμτσατκα
Ανανεώσιμος πόρος
Ένας ανανεώσιμος πόρος ή ανανεώσιμη πηγή (renewable resource) είναι ένας οργανικός φυσικός πόρος που μπορεί να ανανεωθεί εν ευθέτω χρόνω συγκρινόμενος με τη χρήση, είτε μέσω βιολογικής αναπαραγωγής ή με άλλες φυσικά εμφανιζόμενες διεργασίες. Οι ανανεώσιμοι πόροι είναι ένα τμήμα του φυσικού περιβάλλοντος της γης και τα μεγαλύτερα συστατικά της οικόσφαιρας. Μια θετική εκτίμηση του κύκλου ζωής είναι ένας βασικός δείκτης μιας αειφορίας του πόρου.
Οι ορισμοί των ανανεώσιμων πόρων μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν την αγροτική παραγωγή, όπως στην αειφόρο γεωργία (sustainable agriculture) και σε κάποιον βαθμό τους υδατικούς πόρους. Το 1962 ο Παόυλ Άλφρεντ Βάις (Paul Alfred Weiss) όρισε τους ανανεώσιμους πόρους ως: "Το σύνολο των ζωντανών οργανισμών που παρέχουν στον άνθρωπο τροφή, ίνες, φάρμακα, κλπ...". Ένας άλλος τύπος ανανεώσιμων πόρων είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Συνηθισμένοι πόροι της ανανεώσιμης ενέργειας περιλαμβάνουν την ηλιακή, τη γεωθερμική και την αιολική ενέργεια, που αποτελούν ανανεώσιμους πόρους.
Υδάτινοι πόροι
Το νερό μπορεί να θεωρηθεί ως ανανεώσιμο όταν υπάρχει ελεγχόμενη χρήση, ακολουθούμενο από την αντιμετώπισή του και την απελευθέρωσή του. Εάν όχι, μπορεί να γίνει ένας μη ανανεώσιμος πόρος σε αυτόν τον τόπο. Παραδείγματος χάρη, το εδαφικό νερό απομακρύνεται συνήθως από ένα υδροφόρο στρώμα (aquifer) με έναν ρυθμό πολύ μεγαλύτερο από την πολύ αργή φυσική ανανέωσή του και έτσι τα υπόγεια ύδατα θεωρούνται μη ανανεώσιμα. Η αφαίρεση του νερού από τους πόρους μπορεί να προκαλέσει μόνιμη καθίζηση που δεν μπορεί να ανανεωθεί. Το 97,5% του νερού της γης είναι αλμυρό νερό και το 3% είναι γλυκό νερό (fresh water)· λίγο πάνω από τα δύο τρίτα του γλυκού νερού είναι παγωμένο σε παγετώνες και πολικά παγοκαλύμματα. Το υπολειπόμενο απάγωτο γλυκό νερό βρίσκεται κυρίως ως εδαφικό νερό, με μόνο ένα μικρό κομμάτι (0,008%) παρόν πάνω από το έδαφος ή στον αέρα.
Η μόλυνση του νερού είναι μία από τις κύριες ανησυχίες όσον αφορά τους υδάτινους πόρους. Εκτιμάται ότι το 22% του παγκόσμιου νερού χρησιμοποιείται στη βιομηχανία. Οι κύριοι βιομηχανικοί χρήστες περιλαμβάνουν υδροηλεκτρικά φράγματα, θερμοηλεκτρικά εργοστάσια, που χρησιμοποιούν το νερό για ψύξη, ορυχεία και διυλιστήρια πετρελαίου, που χρησιμοποιούν το νερό σε χημικές διεργασίες και εργοστάσια παραγωγής που χρησιμοποιούν το νερό ως διαλύτη.
Μη αγροτική διατροφή
Τροφή είναι οποιαδήποτε ουσία που καταναλώνεται για να δώσει διατροφική υποστήριξη στο σώμα. Οι περισσότερες τροφές προέρχονται από ανανεώσιμους πόρους. Η τροφή λαμβάνεται άμεσα από φυτά και ζώα.
Τα άγρια μούρα και άλλες οπώρες, μανιτάρια, φυτά, σπόροι και φυσικά αναπτυσσόμενοι εδώδιμοι πόροι, αντιπροσωπεύουν ακόμα έναν αξιόλογο πόρο διατροφής σε πολλές χώρες, ειδικά στις αγροτικές περιοχές. Στην πραγματικότητα, πολλά άγρια ζώα εξαρτώνται από άγρια φυτά και οπώρες ως πηγές διατροφής.
Αειφόρος γεωργία
Η φράση αειφόρος γεωργία (sustainable agriculture) επινοήθηκε από τον Αυστραλό γεωπόνο Γκόρντον ΜακΚλάιμοντ (Gordon McClymont). Έχει οριστεί ως "ένα ολοκληρωμένο σύστημα πρακτικών παραγωγής φυτών και ζώων που έχουν μια χωροεξαρτώμενη εφαρμογή που θα διαρκέσει για πολύ". Η επέκταση της αγροτικής γης επιδρά στην βιοποικιλότητα και συνεισφέρει στην αποψίλωση των δασών (deforestation). Η Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών εκτιμά ότι τις προσεχείς δεκαετίες, η καλλιεργήσιμη γη θα συνεχίσει να χάνεται προς χάρη της βιομηχανικής και αστικής ανάπτυξης, μαζί με την αποστράγγιση των υδροβιοτόπων και τη μετατροπή του δάσους σε καλλιέργειες, με αποτέλεσμα την απώλεια της βιοποικιλότητας και την αύξηση της διάβρωσης του εδάφους.
Αν και ο αέρας και το ηλιακό φως είναι διαθέσιμοι παντού στη γη, οι καλλιέργειες εξαρτώνται επίσης από τα εδαφικά θρεπτικά συστατικά και τη διαθεσιμότητα του νερού. Η μονοκαλλιέργεια είναι μια μέθοδος ανάπτυξης μόνο μιας καλλιέργειας τη φορά σε ένα δεδομένο πεδίο, που μπορεί να βλάψει το έδαφος και να το καταστήσει, είτε μη χρησιμοποιήσιμο, είτε να υποφέρει από μειωμένες αποδόσεις. Η μονοκαλλιέργεια μπορεί να προκαλέσει επίσης τη δημιουργία παθογόνων παραγόντων και ζιζανίων που στοχεύουν σε ένα συγκεκριμένο είδος. Ο μεγάλος Ιρλανδικός λιμός του 1845–1849 είναι ένα γνωστό παράδειγμα των κινδύνων της μονοκαλλιέργειας.
Η αμειψισπορά (Crop rotation) και οι μακροχρόνιες εναλλασσόμενες καλλιέργειες ανανεώνουν το άζωτο μέσω της χρήσης της χλωρής λίπανσης (green manure) και η εναλλαγή με δημητριακά και άλλες καλλιέργειες και μπορούν να βελτιώσουν τη δομή του εδάφους (soil structure) και τη γονιμότητα (fertility) με εναλλαγή φυτών με βαθιές και ρηχές ρίζες. Άλλες μέθοδοι που καταπολεμούν την απώλεια θρεπτικών συστατικών του εδάφους επιστρέφουν σε φυσικούς ετήσιους κύκλους με πλημμύρες καλλιεργούμενων εδαφών (επιστρέφουν τα χαμένα συστατικά επ' άπειρο) όπως οι πλημμύρες του Νείλου, η μακροχρόνια χρήση βιοάνθρακα (biochar) και η χρήση καλλιεργειών και η κτηνοτροφία ντόπιων φυλών που προσαρμόζονται σε λιγότερο ιδανικές συνθήκες όπως ζιζάνια, ξηρασία, ή έλλειψη θρεπτικών συστατικών.
Οι αγροτικές πρακτικές συνεισφέρουν πολύ στην ρυθμούς αύξησης της διάβρωσης του εδάφους στη γη. Εκτιμάται ότι "περισσότερο από χίλια εκατομμύρια τόνοι εδάφους της Νότιας Αφρικής διαβρώνονται κάθε έτος. Οι ειδικοί προβλέπουν ότι οι αποδόσεις των καλλιεργειών θα μειωθούν κατά το ήμισυ μέσα σε τριάντα έως πενήντα χρόνια αν η διάβρωση συνεχιστεί με τους τρέχοντες ρυθμούς." Το φαινόμενο των κονιορτοστροβίλων (Dust Bowl) τη δεκαετία του 1930 προκλήθηκε από σημαντική ανομβρία σε συνδυασμό με τις καλλιεργητικές μεθόδους που δεν συμπεριελάμβαναν εναλλασσόμενες καλλιέργειες, χωράφια σε αγρανάπαυση, φυτοκαλύψεις, αναβαθμίδες και δένδρα ως ανεμοφράκτες για να αποτρέψουν την διάβρωση από τον άνεμο.
Το όργωμα (tillage) των αγροτικών εδαφών είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που συνεισφέρει στη διάβρωση, λόγω των μηχανοποιημένων αγροτικών εξοπλισμών που επιτρέπουν το βαθύ όργωμα, που αυξάνει έντονα το ποσό του εδάφους που μπορεί να μεταφερθεί από την υδατική διάβρωση. Οι τεχνικές αγροτικής παραγωγής συμβάλλουν σημαντικά στον κίνδυνο της ανθρώπινης ικανότητας για παραγωγή τροφής στο παρόν και το μέλλον. Χωρίς σημαντικές προσπάθειες για βελτίωση των πρακτικών διαχείρισης του εδάφους, η διαθεσιμότητα της αρόσιμης γης (Arable land) θα γίνεται όλο και πιο πολύ προβληματική.
Οι μέθοδοι που καταπολεμούν τη διάβρωση περιλαμβάνουν την καλλιέργεια χωρίς όργωμα (no-till farming), χρησιμοποιώντας έναν κατάλληλο σχεδιασμό, την αύξηση των ανεμοφρακτών (wind breaks) για να κρατήσουν το έδαφος και την εκτεταμένη χρήση του κοπροχώματος. Τα χημικά λιπάσματα και τα ζιζανιοκτόνα (pesticides) μπορούν επίσης να επιδράσουν στη διάβρωση του εδάφους, που μπορεί να συνεισφέρει στην αλατότητα του εδάφους (soil salinity) και να αποτρέψει την ανάπτυξη άλλων ειδών. Τα φωσφορικά (Phosphate) είναι ένα πρωτεύον συστατικό στο χημικό λίπασμα που εφαρμόζεται συνήθως στη σύγχρονη αγροτική παραγωγή. Όμως, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα αποθέματα ορυκτών φωσφορικών (rock phosphate reserves) θα εξαντληθούν σε 50–100 έτη και το μέγιστο των φωσφορικών θα συμβεί γύρω στο 2030.
Οι βιομηχανικές διεργασίες και η επιμελητεία (logistics) επιδρούν επίσης στην αγροτική αειφορία. Ο τρόπος και οι τόποι των καλλιεργειών απαιτούν ενέργεια για τη μεταφορά τους στους τόπους πώλησης, καθώς και ενεργειακά κόστη για υλικά, εργασία. Τα τρόφιμα που πωλούνται τοπικά, έχουν μειωμένα ενεργειακά κόστη.
Ιστορικός ρόλος
Ιστορικά, ανανεώσιμοι πόροι όπως καυσόξυλα, λάτεξ, γκουανό, ξυλάνθρακας, τέφρα ξύλου, φυτικά χρώματα όπως το λουλάκι και προϊόντα φαλαινών υπήρξαν σημαντικά για τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά απέτυχαν να καλύψουν τη ζήτηση στην αρχή της βιομηχανικής εποχής. Τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζονται μεγάλα προβλήματα με την υπερεκμετάλλευση των ανανεώσιμων πόρων όπως στην αποψίλωση, την υπερβόσκηση ή την υπεραλίευση.
Πέρα από το φρέσκο κρέας και το γάλα, που είναι διατροφικά στοιχεία και όχι θέμα αυτής της ενότητας, οι κτηνοτρόφοι χρησιμοποιούν και άλλα συστατικά ζώων όπως τένοντες, κέρατα, οστά. Σύνθετες τεχνικές κατασκευές όπως το σύνθετο τόξο (composite bow) βασίστηκαν στον συνδυασμό υλικών με βάση ζώα και φυτά. Ανάμεσα στις τρέχουσες διαφωνίες υπάρχει και η κατανομή μεταξύ βιοκαυσίμων και τροφίμων. Οι διαφωνίες μεταξύ διατροφικών αναγκών και χρήσης ήταν συνηθισμένες και στους ιστορικούς χρόνους. Όμως, ένα σημαντικό ποσοστό των αγροτών της Κεντρικής Ευρώπης πήγε στη κτηνοτροφία, που παρέχει επίσης οργανικό λίπασμα. Τα βόδια και τα άλογα ήταν σημαντικά για μεταφορικούς σκοπούς.
Άλλες περιοχές επίλυσαν το μεταφορικό πρόβλημα με αναβαθμίδες, αστική γεωργία και καλλιέργεια σε κήπους. Παραπέρα διαφωνίες όπως μεταξύ δασοκομίας και βοσκής, ή βοσκών προβάτων και εκτροφέων αγελάδων οδήγησε σε διάφορες λύσεις. Κάποιες περιελάμβαναν παραγωγή μαλλιού και προβάτων σε μεγάλες εκτάσεις ή εξωτερική ανάθεση σε επαγγελματίες βοσκούς με μεγαλύτερες περιφερόμενες αγέλες.
Η βρετανική γεωργική επανάσταση βασίστηκε κυρίως σε ένα νέο σύστημα αμειψισποράς, την εναλλαγή τεσσάρων καλλιεργειών. Ο Βρετανός γεωπόνος Charles Townshend κατανόησε την εφεύρεση στις Κάτω Χώρες και την διέδωσε τον 18ο στο Ηνωμένο Βασίλειο και ο George Washington Carver στις ΗΠΑ. Το σύστημα χρησιμοποιούσε σιτάρι, γογγύλια και κριθάρι και εισήγαγε επίσης τριφύλλι. Το τριφύλλι μπορεί να πάρει άζωτο από τον αέρα, αποτελώντας έναν πρακτικά μη εξαντλήσιμο ανανεώσιμο πόρο, και να λιπάνει το έδαφος με αποτέλεσμα την αύξηση των αποδόσεων κατά πολύ. Συνεπώς, το ζωικό κεφάλαιο μπορούσε να τραφεί κατ' έτος και να αποφεύγεται η χειμερινή σφαγή. Η ποσότητα της κοπριάς αυξήθηκε και επέτρεψε περισσότερες καλλιέργειες σοδειές.
Τον 19ο αιώνα και μετά εμφανίστηκε η μερική αντικατάσταση των προηγούμενων βασικών πόρων από χημικές συνθέσεις μεγάλης κλίμακας και τη χρήση ορυκτών πόρων. Πέρα από τον κεντρικό ρόλο της ξυλείας, υπάρχει κάποιο είδος αναγέννησης των ανανεώσιμων πόρων με βάση τη σύγχρονη γεωργία, τη γενετική έρευνα και την τεχνολογία εξόρυξης. Επιπλέον, φόβοι για μια επερχόμενη παγκόσμια έλλειψη ορυκτών καυσίμων, τοπικές ελλείψεις λόγω εμπορικού αποκλεισμού, πολέμων ή απλά προβλημάτων μεταφοράς σε απομακρυσμένες περιοχές έχουν συνεισφέρει σε διάφορες μεθόδους αντικατάστασης ή υποκατάστασης ορυκτών πόρων από ανανεώσιμους.
Προκλήσεις
Η χρήση συγκεκριμένων βασικά ανανεώσιμων προϊόντων όπως στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική επαπειλούμενων ειδών, τα βάζει σε κίνδυνο. Μόνο η μαύρη αγορά στα κέρατα του ρινόκερου μείωσε τον παγκόσμιο πληθυσμό των ρινόκερων κατά 90% στα τελευταία 40 χρόνια.
Ανανεώσιμοι πόροι που χρησιμοποιούνται για αυτάρκεις προσεγγίσεις
Η επιτυχία της γερμανικής χημικής βιομηχανίας μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο βασίστηκε στην αντικατάσταση των αποικιακών προϊόντων. Οι προκάτοχοι της IG Farben κυριαρχούσαν στην παγκόσμια αγορά συνθετικών χρωστικών στις αρχές του 20ου αιώνα και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη φαρμακοποιία, στα φιλμ, στην αγροχημεία και την ηλεκτροχημεία.
Όμως, οι πρώην οργανισμοί έρευνας φυτικής βελτίωσης έκαναν μια διαφορετική προσέγγιση. Μετά την απώλεια των γερμανικών αποικιών, σημαντικοί παίκτες στο πεδίο όπως οι Erwin Baur και Konrad Meyer άρχισαν να χρησιμοποιούν τοπικά προϊόντα ως βάση της οικονομικής αυτάρκειας. Η Meyer ως ένας βασικός αγροτικός οργανωτής της ναζιστικής εποχής πέτυχε και ανέπτυξε τη γερμανική έρευνα χρησιμοποιώντας το ένα τρίτο περίπου των συνολικών κονδυλίων της ναζιστικής Γερμανίας στην αγροτική και γενετική έρευνα. Πολλοί οργανισμοί γεωργικής έρευνας εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα από αυτούς που δημιουργήθηκαν ή αναπτύχθηκαν τότε.
Υπήρξαν κάποιες μεγάλες αποτυχίες στις προσπάθειες, όπως στην ανάπτυξη αντοχής στον παγετό (rost resistant) είδους ελιάς, αλλά και κάποιες επιτυχίες όπως στη κάνναβη, στο λινάρι, στην κράμβη που είναι ακόμα σημαντικές. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, Γερμανοί επιστήμονες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν συστηματικά τα αποτελέσματα ξένων ερευνών στις κατεχόμενες χώρες. Ο Χάινριχ Χίμλερ προσωπικά υποστήριξε ένα ερευνητικό πρόγραμμα χρησιμοποιώντας ένα ρωσικό είδος ταραξάκο (Taraxacum ή dandelion) για να παρασκευάσει φυσικό καουτσούκ. Το έργο διεξήχθη χρησιμοποιώντας 150 γυναίκες αιχμαλώτους και συλληφθέντες Ρώσους επιστήμονες που εκρατούντο μαζί για τη βελτίωση φυτών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς που διευθυνόταν από τον αξιωματικό γεωργικής έρευνας των SS Joachim Caesar. Το καουτσούκ από πικραλίδα (Rubber dandelions) παρουσιάζουν ακόμα ενδιαφέρον, καθώς επιστήμονες στο Ινστιτούτο Fraunhofer για τη Μοριακή Βιολογία και Εφαρμοσμένη Οικολογία (IME) ανακοίνωσε το 2013 ότι ανέπτυξαν μια καλλιεργούμενη ποικιλία που είναι κατάλληλη για εμπορική παραγωγή φυσικού καουτσούκ.
Νομική κατάσταση και επιχορηγήσεις
Αρκετά νομικά και οικονομικά μέσα έχουν χρησιμοποιηθεί για να βελτιώσουν το μερίδιο της αγοράς των ανανεώσιμων προϊόντων. Το Ενωμένο Βασίλειο χρησιμοποιεί την υποχρέωση μη ορυκτών καυσίμων (Non-Fossil Fuel Obligations ή NFFO), που απαιτεί οι διαχειριστές ηλεκτρισμού στην Αγγλία και την Ουαλία να αγοράζουν ηλεκτρισμό από πυρηνική ενέργεια και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παρόμοιοι μηχανισμοί λειτουργούν στη Σκωτία και τη Βόρεια Ιρλανδία. Στις ΗΠΑ, τα πιστοποιητικά ανανεώσιμης ενέργειας (Renewable Energy Certificates ή RECs), χρησιμοποιούν μια παρόμοια προσέγγιση. Στη Γερμανία χρησιμοποιούνται επιδοτούμενα τιμολόγια για τη μεταφορά ενέργειας ανανεώσιμων πηγών. Μια αναπάντεχη συνέπεια των επιχορηγήσεων ήταν η γρήγορη αύξηση των σφαιριδίων καύσης σε συμβατικές εγκαταστάσεις ορυκτών καυσίμων και τσιμέντου, καθιστώντας το ξύλο και την αντίστοιχη βιομάζα κύριο παράγοντα για περίπου το ήμισυ της ανανεώσιμης ενεργειακής κατανάλωσης της Ευρώπης.
Βιοπλαστικά
Τα βιοπλαστικά είναι μια μορφή πλαστικών που παράγονται από ανανεώσιμες πόρους βιομάζας, όπως εδώδιμα λίπη και έλαια, λιγνίνη, άμυλο καλαμποκιού και αρακά ή μικροβιακή χλωρίδα. Η πιο συνηθισμένη μορφή βιοπλαστικών είναι το θερμοπλαστικό άμυλο. Άλλες μορφές περιλαμβάνουν βιοπλαστικά κυτταρίνης, βιοπολυεστέρες, πολυγαλακτικό οξύ και βιοπαραγόμενο πολυαιθυλένιο.
Η παραγωγή και χρήση βιοπλαστικών θεωρείται γενικά ως μια περισσότερο βιώσιμη δραστηριότητα όταν συγκρίνεται με την παραγωγή πλαστικών από πετρέλαιο (πετροπλαστικά)· όμως, η κατασκευή βιοπλαστικών υλικών εξαρτάται ακόμα συχνά από το πετρέλαιο ως πηγή ενέργειας και υλικών. Λόγω του κατακερματισμού της αγοράς και των αμφισβητούμενων ορισμών είναι δύσκολη η παραγωγή του συνολικού μεγέθους της αγοράς για τα βιοπλαστικά, αλλά η παγκόσμια δυναμικότητα παραγωγής εκτιμάται στους 327.000 τόνους. Η παγκόσμια κατανάλωση όλων των εύκαμπτων συσκευασιών εκτιμάται στα περίπου 12,3 εκατομμύρια τόνους
Βιοάσφαλτος
Η βιοάσφαλτος είναι μια εναλλακτική άσφαλτος κατασκευασμένη από ανανεώσιμους πόρους με βάση μη πετρελαϊκά προϊόντα. Οι πρώτες ύλες κατασκευής βιοασφάλτου περιλαμβάνουν ζάχαρη, μελάσα και ρύζι, άμυλο καλαμποκιού και πατάτας και εδώδιμα έλαια με βάση απόβλητα.
Ανανεώσιμη ενέργεια
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αναφέρονται στην παραγωγή ενέργειας μέσω ανανεώσιμων πόρων που ανανεώνονται από τη φύση αρκετά γρήγορα ώστε να εξισορροπείται η χρήση τους. Περιλαμβάνουν π.χ. το ηλιακό φως, τον άνεμο, τη βιομάζα, τη βροχή, τις παλίρροιες, τα κύματα και τη γεωθερμία. Η ανανεώσιμη ενέργεια μπορεί να αντικαταστήσει ή να βελτιώσει την παραγωγή ενέργειας από ορυκτά διαφόρων τομέων όπως: παραγωγή ηλεκτρισμού, ηλιακούς θερμοσίφωνες/θέρμανση χώρων, καύσιμα κινητήρων και αυτόνομες ενεργειακές υπηρεσίες.
Βιομάζα
Η βιομάζα αναφέρεται σε βιολογικά υλικά από ζωντανούς, ή πρόσφατα ζώντες οργανισμούς και συχνότερα αναφέρεται σε φυτά ή υλικά που παράγονται από φυτά.
Η διατηρήσιμη συγκιμιδή και η χρήση ανανεώσιμων πόρων (δηλαδή, η διατήρηση ενός θετικού ρυθμού ανανέωσης) μπορούν να μειώσουν την ατμοσφαιρική ρύπανση, τη ρύπανση του εδάφους, την καταστροφή του ενδιαιτήματος και την υποβάθμιση του εδάφους. Η ενέργεια βιομάζας παράγεται από έξι ξεχωριστές πηγές ενέργειας: απορρίμματα, ξύλο, φυτά, απόβλητα, αέρια υγειονομικής ταφής και αλκοοολούχα καύσιμα. Ιστορικά, οι άνθρωποι έχουν εκμεταλλευτεί την ενέργεια που παράγεται από βιομάζα από την εμφάνιση της καύσης του ξύλου για παραγωγή φωτιάς και το ξύλο παραμένει η πιο μεγάλη ενεργειακή πηγή βιομάζας σήμερα.
Όμως, η χρήση βιομάζας χαμηλής τεχνολογίας, που ακόμα ανέρχεται σε περισσότερο από το 10% των παγκόσμιων ενεργειακών αναγκών μπορεί να προκαλέσει εσωτερική ρύπανση σε αναπτυσσόμενα έθνη[ και προκαλεί σημαντικό αριθμό θανάτων.
Η βιομάζα που χρησιμοποιείται για παραγωγή ηλεκτρισμού ποικίλει ανά περιοχή. Δασικά παραπροϊόντα, όπως τα υπολείμματα από το ξύλο, είναι συνηθισμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Τα γεωργικά απόβλητα είναι συνηθισμένα στον Μαυρίκιο (υπολείμματα ζαχαροκάλαμου) και στη Νοτιοανατολική Ασία (φλοιοί ρυζιού). Τα υπολλείματα της κτηνοτροφίας, όπως απορρίμματα πουλερικών, είναι συνηθισμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από βιομάζα στις ΗΠΑ, παράγουν περίπου 11.000 MW από θερινά λειτουργούσες εγκαταστάσεις που παρέχουν ενέργεια στο δίκτυο, που αποτελεί το 1,4 % ηλεκτρικής παραγωγής των ΗΠΑ.
Βιοκαύσιμο
Ένα βιοκαύσιμο είναι ένας τύπος καυσίμου του οποίου η ενέργεια παράγεται από βιολογική δέσμευση του άνθρακα. Τα βιοκαύσιμα περιλαμβάνουν καύσιμα που παράγονται από μετατροπή βιομάζας, βιοκαύσιμα, υγράκαύσιμα και διάφορα βιοαέρια.
Η βιοαιθανόλη είναι μια αλκοόλη που παρασκευάζεται από ζύμωση, κυρίως από υδατάνθρακες που παράγονται από καλλιέργειες ζάχαρης ή αμύλου όπως καλαμπόκι και ζαχαροκάλαμο.
Το βιοντίζελ παράγεται από φυτικά έλαια και ζωικά λίπη, χρησιμοποιώντας μετεστεροποίηση και είναι το πιο συνηθισμένο βιοκαύσιμο στην Ευρώπη.
Το βιοαέριο είναι μεθάνιο που παράγεται με τη διεργασία της αναερόβιας χώνευσης της οργανική ύλης από αναερόβιους οργανισμούς., είναι επίσης μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας.
Βιοαέριο
Το βιοαέριο αναφέρεται συνήθως σε ένα μείγμα από αέρια που παράγονται από τη διάσπαση της οργανικής ύλης απουσία οξυγόνου. Το βιοαέριο παράγεται από την αναερόβια χώνευση με αναερόβια βακτήρια ή με ζύμωση βιοδιασπώμενων υλικών όπως κοπριά, λύματα, αστικά απόβλητα, πράσινα απόβλητα, φυτική ύλη και καλλιέργειες. Είναι κυρίως μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα  και μπορεί να περιέχει μικρές ποσότητες από υδρόθειο, υγρασία και σιλοξάνια.
Φυσικές ίνες
Οι φυσικές ίνες είναι μια τάξη τριχοειδών υλικών που είναι συνεχή νήματα ή ασυνεχή επιμήκη κομμάτια, παρόμοια με τα κομμάτια νήματος. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως συστατικά σύνθετων υλικών. Μπορούν επίσης να πλεχθεί σε φύλλα για την παρασκευή προϊόντων όπως χαρτί ή τσόχα. Οι ίνες είναι δύο ειδών: φυσικές ίνες που αποτελούνται από ίνες ζώων και φυτών και από τεχνητές ίνες που αποτελούνται από συνθετικές και αναγεννημένες ίνες.
Απειλές για τους ανανεώσιμους πόρους
Οι ανανεώσιμοι πόροι απειλούνται από την αρρύθμιστη βιομηχανική ανάπτυξη. Πρέπει να γίνει μια προσεκτική διαχείριση για να αποφευχθεί η υπέρβαση της δυνατότητας ανανέωσης του φυσικού κόσμου. Η αξιολόγηση ενός κύκλου ζωής παρέχει ένα συστηματικό τρόπο εκτίμησης της ανανεωσιμότητας. Αυτό είναι ένα θέμα βιωσιμότητας στο φυσικό περιβάλλον.
Υπεραλίευση
Το περιοδικό National Geographic έχει περιγράψει την υπεραλίευση ως "την αφαίρεση της άγριας ζωής από τη θάλασσα σε υπερβολικά μεγάλους ρυθμούς ώστε να μην μπορούν να αντικατασταθούν τα αλιευόμενα είδη."
Το κρέας τόνου οδηγεί σε υπεραλίευση έτσι ώστε να κινδυνεύουν μερικά είδη όπως ο κυανόπτερος τόνος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι οργανισμοί προσπαθούν να ρυθμίσουν την αλιεία ώστε να προστατεύσουν τα είδη και να αποτρέψουν την εξαφάνισή τους. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας διαπραγματεύεται όψεις της υπεραλίευσης στα άρθρα 61, 62 και 65.
Παραδείγματα υπεραλίευσης υπάρχουν σε περιοχές όπως στη Βόρεια Θάλασσα στην Ευρώπη, στο Grand Banks της Νέας Γης στη Βόρεια Αμερική και την Ανατολική Κινεζική Θάλασσα στην Ασία.
Η μείωση του πληθυσμού των Πιγκουίνων προκαλείται εν μέρει από την υπεραλίευση, που προκαλείται από τον ανθρώπινο ανταγωνισμό για τις ίδιες ανανεώσιμες πηγές
Αποδάσωση
Πέρα από τον ρόλο τους ως πηγών καυσίμων και δομικών υλικών, τα δένδρα προστατεύουν το περιβάλλον απορροφώντας διοξείδιο του άνθρακα και δημιουργώντας οξυγόνο. Η καταστροφή των ομβριόφιλων δασών είναι ένα κρίσιμο αίτιο της κλιματικής αλλαγής. Η αποδάσωση προκαλεί  καθυστέρηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Καθώς το διοξείδιο του άνθρακα συσσωρεύεται, παράγει μια στρώση στην ατμόσφαιρα που παγιδεύει την ακτινοβολία από τον ήλιο. Η ακτινοβολία μετατρέπεται σε θερμότητα που προκαλεί την υπερθέρμανση του πλανήτη, που είναι πιο γνωστή ως φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Η αποδάσωση επηρεάζει επίσης τον κύκλο του νερού. Μειώνει την περιεκτικότητα του νερού στο έδαφος και στα υπόγεια ύδατα καθώς και στην ατμοσφαιρική υγρασία. Η αποδάσωση μειώνει τη συνοχή του εδάφους, έτσι ώστε επακολουθεί διάβρωση του εδάφους, πλημμύρες και κατολισθήσεις.
Τα ομβριόφιλα δάση φιλοξενούν πολλά είδη και οργανισμούς δίνοντας στους τοπικούς πληθυσμούς τροφή και άλλα αγαθά. Κατ' αυτόν τον τρόπο μπορεί τα βιοκαύσιμα μπορεί να γίνουν ανέφικτα, αν η παραγωγή τους συμβάλλει στην αποδάσωση.
Επαπειλούμενα είδη
Κάποιοι ανανεώσιμοι πόροι, είδη και οργανισμοί αντιμετωπίζουν έναν πολύ υψηλό κίνδυνο αφανισμού που προκαλείται από τον αυξανόμενο ανθρώπινο πληθυσμό και την υπερκατανάλωση. Εκτιμάται ότι πάνω από το 40% όλων των ζώντων ειδών στη Γη κινδυνεύουν από εξαφάνιση. Πολλά κράτη έχουν νόμους που προστατεύουν τα θηράματα και περιορίζουν το κυνήγι. Άλλες μέθοδοι διατήρησης περιλαμβάνουν τον περιορισμό της ανάπτυξης εκμεταλλεύσιμων γαιών ή τη δημιουργία καταφυγιών. Η Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN είναι ο πιο γνωστός παγκοσμίως κατάλογος κατάστασης διατήρησης και συστήματος κατάταξης. Διεθνώς, 199 κράτη έχουν υπογράψει μια συμφωνία για τη δημιουργία σχεδίων δράσης υπέρ της βιοποικιλότητας για να προστατέψουν τα υπό εξαφάνιση και άλλα απειλούμενα είδη.
Παραπέρα μελέτη
Κατηγορία:Φυσικοί πόροι Κατηγορία:Ανανεώσιμοι πόροι
Ηλίας της Γεωργίας
Ο Ηλίας, ილია, Илья Георгиевич Iλία Γκεοργκίεβιτς, επίσης γνωστός ως Eλιζμπάρ ელიზბარი, (2 Σεπτεμβρίου 1790 – 18 Ιουλίου 1854) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili), γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, τού τελευταίου βασιλιά τού Kάρτλι και τού Καχέτι, από τον δεύτερο γάμο του με τη Μαριάμ Τσιτσισβίλι. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας το 1801, ο Ηλίας συνόδευσε τη μητέρα του στην εξορία στη Ρωσία. Στη συνέχεια έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση και υπηρέτησε στον ρωσικό στρατό, πολεμώντας με διάκριση στη μάχη τού Μποροντίνο εναντίον των Γάλλων το 1812. Αποσύρθηκε με τον βαθμό τού συνταγματάρχη το 1823. Είχε 13 παιδιά από τον γάμο του με την πριγκίπισσα Αναστασία Ομπολένσκαγια και οι απόγονοί του, που φέρουν το επώνυμο Γρουζίνσκι, έχουν επιζήσει στη Ρωσική Ομοσπονδία τού 21ου αι.
Βιογραφία
Ο πρίγκιπας Ηλίας γεννήθηκε στην Τιφλίδα το 1790, ως το πέμπτο παιδί τού τότε πρίγκιπα διαδόχου Γεωργίου και της δεύτερης συζύγου του πριγκίπισσας Μαριάμ Τσιτσισβίλι κατά τη διάρκεια της ζωής τού παππού του, βασιλιά Ηρακλή Β΄. Ο Ηλίας ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του απεβίωσε τον Δεκέμβριο τού 1800, μετά από δύο χρόνια ταραγμένης βασιλείας. Στην κρίση διαδοχής που ακολούθησε, ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδερφός τού Ηλία και αντιβασιλιάς για τον κενό θρόνο Δαβίδ, αντναγωνίστηκε με τον γιο τού Ηράκλειου Β', τον Ιουλόν. Την κατάσταση εκμεταλλεύτηκε το 1801 η Ρωσική Αυτοκρατορία, για να προσαρτήσει το Κάρτλι και το Καχέτι, το κεντρικό και το ανατολικό γεωργιανό βασίλειο. Ακολούθησε η απέλαση της βασιλικής οικογένειας της Γεωργίας στη Ρωσία. Το 1803 ο ίδιος ο Ηλίας ήταν μάρτυρας της δολοφονίας τού Ρώσου στρατηγού Ιβάν Λαζάρεφ από τη μητέρα του, χήρα βασίλισσα Μαριάμ, όταν ο Λάζαρεφ προσπάθησε να την βγάλει από το υπνοδωμάτιό της για την εγκατάστασή της στη Ρωσία. Η Μαριάμ και τα παιδιά της τελικά απελάθηκαν στη Ρωσία, όπου η Μαριάμ έμεινε έγκλειστη σε ένα μοναστήρι. Ο Ηλίας έγινε δεκτός στο Πεζικό Σώμα για στρατιωτική εκπαίδευση.
Ο πρίγκιπας Ηλίας, γνωστός στη Ρωσία ως τσαρέβιτς Iλία Γεωργίεβιτς, ανέλαβε τον Μάρτιο του 1812 ως διοικητής (podporuchik) τού Συντάγματος Φρουρών "Κυνηγοί", με το οποίο υπηρέτησε στον πόλεμο με τη Μεγάλη Στρατιά τού Ναπολέοντα Α΄. Υπό τις διαταγές τού στρατηγού Καρλ φον Μπίστραμ, πολέμησε στο Σμολένσκ και διακρίθηκε στο Μποροντίνo. Τον Σεπτέμβριο του 1812 η ασθένεια τον ανάγκασε να αποσυρθεί από την ενεργό υπηρεσία στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας 1813–1814 υπηρέτησε στον Εφεδρικό Στρατό τού στρατηγού Ντμίτρι Λομπανόφ-Ροστόφσκι στην περιοχή τού πολιορκημένου γαλλικού φρουρίου Mοντλίν στην Πολωνία. Το 1823 ο πρίγκιπας Ηλίας μετατέθηκε στο Σύνταγμα Φρουρών Iζμαΐλοφ με την προαγωγή σε συνταγματάρχη. Αποσύρθηκε με αυτόν τον βαθμό την ίδια χρονιά.