cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λορεντζάτσιο
Περίληψη
Ο Λορεντζίνο βρίσκεται στον στενό κύκλο του δούκα και είναι ακόλουθος και σύντροφός του στην ακολασία, την ασέβεια και την ατιμία. Σχεδιάζει να τον σκοτώσει για να ελευθερώσει τη Φλωρεντία από τον τύραννο και αποκαλύπτει το μυστικό του στον αρχηγό των δημοκρατικών Φιλίππο Στρότσι: για χρόνια συμβιβάστηκε με τον τύραννο για να μην κινήσει υποψίες, θυσιάζοντας την ψυχή του, την καλοσύνη του και την αρετή του στο εγχείρημα. Ο Στρότσι όμως διστάζει να ηγηθεί αυτής της εξέγερσης και οι άλλες μεγάλες δημοκρατικές οικογένειες, από αδιαφορία ή δειλία, δείχνονται αδύναμες να επαναστατήσουν. Η πράξη του ήρωα φαίνεται εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία επειδή ενεργεί μόνος και η προηγούμενη ζωή του ματαιώνει κάθε προσπάθειά του για πραγματική επανάσταση. Κανείς δεν τον πιστεύει ότι είναι ικανός για τη δολοφονία, ούτε ο ίδιος ο δούκας που είχε προειδοποιηθεί σχετικά. Και κανείς αργότερα δεν είχε το θάρρος να εκμεταλλευτεί την πράξη του για να εγκαθιδρύσει ένα λιγότερο τυραννικό καθεστώς στη Φλωρεντία.
Ο μοναχικός επαναστάτης καταφεύγει στη Βενετία και καταλαβαίνει ότι η δολοφονία που διέπραξε ήταν άσκοπη. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης, μαχαιρώνεται από ανθρώπους του Κόζιμο και στη συνέχεια το πτώμα του ρίχνεται στη λιμνοθάλασσα.
Ιστορικό πλαίσιο
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Φλωρεντία το 1537, τα δύο τελευταία χρόνια της βασιλείας του Αλεξάνδρου των Μεδίκων (1536-1537). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η πόλη της Φλωρεντίας ελεγχόταν από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κάρολο Ε' και από τον Πάπα, οι οποίοι τοποθέτησαν κυβερνήτη της πόλης τον Αλέξανδρο των Μεδίκων, που κυβερνούσε τυραννικά. Μετά τη δολοφονία του από τον Λορεντζίνο των Μεδίκων, δούκας ορίσθηκε ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων.
Το σκηνικό των αντιπαραθέσεων δεν είναι άσχετο με την κατάσταση που επικρατούσε στη Γαλλία μετά την αποτυχία της Ιουλιανής επανάστασης του 1830, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος ανέτρεψε τον βασιλιά Κάρολο Ι΄ της Γαλλίας.
Διασκευές
Το έργο έχει διασκευασθεί δύο φορές σε ταινία το 1935 και το 1951.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Αλφρέ ντε Μυσσέ
Λα Φαβιέρ
Το Λα Φαβιέρ (γαλλικά: La Favière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κετυλική αλκοόλη
Chemical compound
Η κετυλική αλκοόλη, επίσης γνωστή ως δεκαδεκαν-1-όλη και παλμιτυλική αλκοόλη, είναι μια λιπαρή αλκοόλη C-16 με τον τύπο CH 3 (CH 2 ) 15 OH. Σε θερμοκρασία δωματίου, η κετυλική αλκοόλη παίρνει τη μορφή κηρώδους λευκού στερεού ή νιφάδων. Το όνομα cetyl προέρχεται από το έλαιο φαλαινών ( cetacea oil, από τα cetus, από τα κῆτος ρωμανικά) από το οποίο απομονώθηκε για πρώτη φορά.
Παρασκευή
Η κετυλική αλκοόλη ανακαλύφθηκε το 1817 από τον Γάλλο χημικό Michel Chevreul όταν θέρμανε το spermaceti, μια κηρώδη ουσία που προέρχεται από το έλαιο σπέρματος φαλαινών, με καυστική ποτάσα ( υδροξείδιο του καλίου ). Νιφάδες κετυλικής αλκοόλης έμειναν πίσω κατά την ψύξη. Η σύγχρονη παραγωγή βασίζεται στη μείωση του παλμιτικού οξέος, το οποίο λαμβάνεται από το φοινικέλαιο.
Χρήσεις
Η κετυλική αλκοόλη χρησιμοποιείται στη βιομηχανία καλλυντικών ως αδιαφανοποιητής σε σαμπουάν ή ως μαλακτικό, γαλακτωματοποιητής ή παχυντικός παράγοντας στην κατασκευή κρέμες και λοσιόν για το δέρμα. Χρησιμοποιείται επίσης ως λιπαντικό για παξιμάδια και μπουλόνια και είναι το ενεργό συστατικό σε ορισμένα «υγρή καλύμματα πισίνας» (που σχηματίζει ένα μη πτητικό επιφανειακό στρώμα για τη μείωση της εξάτμισης του νερού, τη σχετική απώλεια θερμότητας λανθάνουσας εξάτμισης και συνεπώς τη διατήρηση της θερμότητας στο πισίνα). Επιπλέον, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως μη ιονικό συν-επιφανειοδραστικό σε εφαρμογές γαλακτώματος.
Παρενέργειες
Τα άτομα που πάσχουν από έκζεμα μπορεί να είναι ευαίσθητα στην κετυλική αλκοόλη, αν και αυτό μπορεί να οφείλεται σε ακαθαρσίες και όχι στην ίδια την κετυλική αλκοόλη. Ωστόσο, η κετυλική αλκοόλη περιλαμβάνεται μερικές φορές στα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του εκζέματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιπαντικά Κατηγορία:Αλκοόλες
Περιοχή Λουσότο
Η Περιοχή Λουσότο (Αγγλικά: Lushoto District, Σουαχίλι: Wilaya ya Lushoto) επίσης, γνωστή και ως Wilhelmstal κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Αποικιοκρατίας, είναι μια από τις οκτώ Περιοχές (Επαρχίες) στην Περιφέρεια Τάνγκα (Tanga Region) στην Τανζανία. Προς τα βορειοανατολικά συνορεύει με την Κένυα, στα ανατολικά με την Περιοχή Μουχέζα (Muheza District), στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) και στα νότια με την Περιοχή Κορόγκουε (Korogwe District).
Ιστορία
Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Wilhelmstal (Γερμανικά: Κοιλάδα του Γουλιέλμου) και πήρε το όνομά της από τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής αποικιακής περιόδου από το 1890 έως το 1918, η περιοχή ήταν δημοφιλής στους εποίκους, εξ'ου και το Γερμανικό όνομα Wilhelmstal, στην τοποθεσία. Δημιουργήθηκαν μεγάλα αγροκτήματα και φυτείες και η περιοχή είχε εκτιμηθεί για το ευχάριστο ορεινό της κλίμα. Πολυάριθμες Εκκλησιαστικές αποστολές ήταν και παραμένουν ενεργές.
Μεταξύ των ετών 1893 και 1911 η Γερμανική Ostafrikanische Eisenbahngesellschaft (Σιδηροδρομική Συνεργασία της Ανατολικής Αφρικής), κατασκεύασε μια σημαντική σιδηροδρομική γραμμή που ξεκινούσε από την Τάνγκα στην ακτή και περνώντας κατά μήκος των Ουσαμπάρα Ορέων με ένα σταθμό που δημιουργήθηκε στο Μόμπο (Mombo), περίπου 20 χιλιόμετρα (12 μίλια) από το Wilhelmstal, στο "Νέο" Μόσι (Moshi) στο Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro). Το αρχικό σχέδιο του Usambarabahn ήταν να συνδεθεί το λιμάνι της Τάνγκα με τη Λίμνη Βικτώρια (Lake Victoria) με το πέρασμα νοτίως των Ουσαμπάρα Ορέων. Αυτό ήταν σε άμεσο ανταγωνισμό με τις παράλληλες προσπάθειες της Βρετανικής αποικιακής Κένυας. Η γραμμή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, από τις 4 Ιουνίου 1912 μέχρι τις 12 Μαΐου 1913, μετονομάστηκε σε Nordbahn (Βόρειος σιδηρόδρομος).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή του 2002 στην Τανζανία, ο πληθυσμός στην Επαρχία Λουσότο ήταν 419.970 άτομα.
Τμήματα
Η Περιοχή Λουσότο, διαιρείται διοικητικά σε 44 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012): • 3
Χωριά
• 4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Τάνγκα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Βατσλάου Λαστοούσκι
Ο Βατσλάου Λαστοούσκι (Vaclaŭ Lastoŭski) (Вацлаў Ластоўскі, 8 Νοεμβρίου 1883 – 23 Ιανουαρίου 1938) ήταν ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ου αιώνα και Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας από το 1919 έως το 1923, καθώς και συγγραφέας, ιστορικός και ακαδημαϊκός της Λευκορωσικής Ακαδημίας των Επιστημών, που διώκονταν από τις σοβιετικές αρχές.
Νεανικά χρόνια
Ο Λαστοούσκι γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1883 στο χωριό Καλιεσνικάου, κομητεία Ντισνένσκι, Κυβερνείο Βίλνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα - Περιοχή Χλιμποκάγιε, Λευκορωσία) στην οικογένεια ενός ακτήμονα ευγενή. Έχοντας λάβει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Δημοτικό Σχολείο Πάχοστ, μετακόμισε στη Βίλνια το 1896 όπου εργάστηκε ως βοηθός καταστήματος και, αργότερα, στο Σιαουλιάι, ως υπάλληλος. Το 1902 ο Λαστοούσκι εντάχθηκε στο Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που δραστηριοποιούνταν στη Λιθουανία. Το 1905-1906 εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος σε φοιτητική βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη, όπου παρακολούθησε επίσης διαλέξεις στην Σχολή Ιστορίας χωρίς να εγγραφεί στο πανεπιστήμιο.
Το 1906 ο Λαστοούσκι μετακόμισε στη Ρίγα, για να εργαστεί ως υπάλληλος σιδηροδρόμων. Προσπάθησε να περάσει εξετάσεις, για να λάβει πτυχίο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αλλά, παρά τα καλά αποτελέσματα στα κύρια μαθήματα, απέτυχε λόγω της κακής γνώσης της ρωσικής γλώσσας. Μετά δεν θα μπορούσε να μορφωθεί πουθενά τυπικά.
Στη Ρίγα, ο Λαστοούσκι συμμετείχε ενεργά στο εθνικό κίνημα της Λευκορωσίας. Ήταν μέλος της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης μεταξύ 1906 και 1908 και φυλακίστηκε για σοσιαλιστική προπαγάνδα για αρκετούς μήνες το 1906. Ο Λαστοούσκι ήταν επίσης γραμματέας της συντακτικής επιτροπής της λευκορωσικής εφημερίδας " Naša Niva ".
Συμμετοχή στο κίνημα ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας
Ξεκινώντας από το 1915, ο Λαστοούσκι υποστήριξε ανοιχτά την ιδέα της ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας τόσο από τη Ρωσία όσο και από την Πολωνία.
Τον Ιανουάριο του 1915, ο Λαστοούσκι, μαζί με άλλους εξέχοντες ηγέτες του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας, όπως οι Βίνσεντ Σβιαταπόλκ-Μίρσκι, Ιβάν και Άντον Λούτσκιεβιτς, υπέγραψαν μια αναφορά καλώντας τις γερμανικές αρχές, που κατέλαβαν τη Δυτική Λευκορωσία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο να εξουσιοδοτήσουν την έκδοση λευκορωσικών εφημερίδων. Εκείνη την περίοδο ο Λαστοούσκι ήταν επικεφαλής ενός βιβλιοπωλείου της Λευκορωσίας στη Βίλνια. Ασχολήθηκε επίσης με τη συγγραφή και έκδοση σχολικών βιβλίων από έναν ιδιωτικό εκδοτικό οίκο.
Ο Λαστοούσκι ήταν ένας από τους ηγέτες του κόμματος «Η Χριστιανική Ενότητα» (1915). Συνέγραψε το «Μνημόνιο των Αντιπροσώπων της Λευκορωσίας» που διατύπωσε το δικαίωμα του λευκορωσικού λαού για εθνική και πολιτική ανάπτυξη και που παρουσιάστηκε σε διεθνές συνέδριο στη Λωζάνη το 1916. Το 1916-1917 ο Λαστοούσκι επιμελήθηκε την εφημερίδα «Χόμαν» και, το 1918, εξέδωσε το περιοδικό «Kryvič».
Τον Δεκέμβριο του 1919 ο Λαστοούσκι διορίστηκε Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Στις 17 Δεκεμβρίου 1919 συνελήφθη στο Μινσκ από τις πολωνικές αρχές, που δεν αναγνώρισαν το ανεξάρτητο κράτος της Λευκορωσίας. Αφού απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1920, ο Λαστοούσκι πήγε στη Ρίγα. Το 1920 απευθύνθηκε στα κράτη της Αντάντ με αίτημα να στηρίξει την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Ο Λαστοούσκι ξεκίνησε επίσης τη δημιουργία της Ένωσης Λευκορωσικών Κομμάτων για τον Αγώνα για μια Ανεξάρτητη και Ενωμένη Λευκορωσία ενάντια στη Σοβιετική κυριαρχία και κατά της Πολωνικής Κατοχής σε μια Λευκορωσική διάσκεψη στη Ρίγα στις 20 Οκτωβρίου 1920. Από το 1920 έως το 1923 ο Λαστοούσκι πήγε για διπλωματικές αποστολές στο Βέλγιο, τη Γερμανία, το Βατικανό, την Ιταλία, την Τσεχοσλοβακία, τη Γαλλία, την Ελβετία και άλλες χώρες. Το 1923 παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και αποχώρησε από τις πολιτικές δραστηριότητες.
Ζωή στη Λιθουανία και μετεγκατάσταση στη Σοβιετική Λευκορωσία
Μεταξύ 1923 και 1927 ο Λαστοούσκι επιμελήθηκε το περιοδικό «Kryvič» στο Κάουνας και εξέδωσε πολλά σχολικά βιβλία. Ήταν επικεφαλής της επιτροπής για την 400η επέτειο της Λευκορωσικής Εκτύπωσης Βιβλίου: 1525-1925 καθώς και της Ένωσης για την Εθνική και Κρατική Απελευθέρωση της Λευκορωσίας. Τον Νοέμβριο του 1926 προσκλήθηκε από το Ινστιτούτο Λευκορωσικού Πολιτισμού (Inbelkult) να συμμετάσχει σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο για τη μεταρρύθμιση της λευκορωσικής ορθογραφίας και εξελέγη Επικεφαλής της Επιτροπής Γραφικών του συνεδρίου. Η άρνηση της λιθουανικής κυβέρνησης να χρηματοδοτήσει το περιοδικό «Kryvič» και το πραξικόπημα της 17ης Δεκεμβρίου 1926 ώθησαν τον Λαστοούσκι να εγκατασταθεί στη Σοβιετική Λευκορωσία τον Απρίλιο του 1927. Διορίστηκε Διευθυντής του Κρατικού Μουσείου της Λευκορωσίας, εργάστηκε στο Inbelkult και ήταν επικεφαλής του εθνογραφικού τμήματος της Λευκορωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Κατά τη διάρκεια μιας εθνογραφικής αποστολής, που οργάνωσε ο Λαστοούσκι, βρέθηκε ο Σταυρός της Eŭfrasińnia Polackaja (ο Σταυρός της Αγίας Ευφροσύνης), ένα από τα εθνικά σύμβολα της Λευκορωσίας.
Διώξεις από τις σοβιετικές αρχές και θάνατος
Τον Οκτώβριο του 1929 ο Λαστοούσκι απολύθηκε από γραμματέας της Λευκορωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Στις 21 Ιουλίου 1930, κατά τη διάρκεια μιας εθνογραφικής αποστολής στη Σιβηρία, συνελήφθη για την υπόθεση της Ένωσης Απελευθέρωσης της Λευκορωσίας. Στις 6 Δεκεμβρίου 1930 του αφαιρέθηκε ο ακαδημαϊκός τίτλος, που του αποκαταστάθηκε μετά θάνατον το 1990. Στις 10 Απριλίου 1931 ο Λαστοούσκι καταδικάστηκε σε εξορία για πέντε χρόνια στο Σαράτοφ, όπου διηύθυνε το τμήμα παλαιών τυπογραφικών και χειρογράφων της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης.
Σύμφωνα με το Διάταγμα Νο 33 του Προϊσταμένου της Λογοτεχνίας και των Εκδοτικών Οίκων της 3ης Ιουνίου 1937 σχετικά με «Ο κατάλογος της λογοτεχνίας που πρέπει να κατασχεθεί από δημόσιες βιβλιοθήκες, εκπαιδευτικά ιδρύματα και βιβλιοπωλεία» όλα τα βιβλία του Λαστοούσκι έπρεπε να καούν.
Αφού συνελήφθη ξανά στις 20 Αυγούστου 1937, ο Λαστοούσκι καταδικάστηκε ως «πράκτορας της πολωνικής υπηρεσίας πληροφοριών και μέλος της εθνικοφασιστικής οργάνωσης» από το Ανώτατο Στρατοδικείο της ΕΣΣΔ και εκτελέστηκε στο Σαράτοφ. Ο Λαστοούσκι αθωώθηκε μετά θάνατον το 1958 (πρώτη ποινή) και το 1988 (δεύτερη ποινή).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σεβινί (Ζυρά)
Το Σεβινί (γαλλικά: Chevigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβινιουλό (γαλλικά: Chevignoulots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Φορ-ντυ-Πλαν
Το Φορ-ντυ-Πλαν (γαλλικά: Fort-du-Plasne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκρανβαλιέ (γαλλικά: Grandvalliers).
Ροδόλφος Β΄ του Άλτντορφ
Ο Ροδόλφος Β΄, γερμ. Rudolf II (απεβ. π. 990) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν κόμης του Άντολφ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροδόλφου Α΄ κόμη του Άλτντολφ, γιου του Ερρίκου, γιου του Έτιχο, γιου του Γουέλφου Α΄ κόμη του Άλπγκαου.
Περί το 990 απεβίωσε και τάφηκε στο Άλτντορφ. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίτα του Ένινγκεν, από τον Οίκο των Κορραδιδών, κόρη του Κορράδου Α΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Λα Φερτέ
Το Λα Φερτέ (γαλλικά: La Ferté) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φερτουά (γαλλικά: Fertois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πογκρόμ του Κάουνας
μικρογραφία|204x204εσ|Χάρτης που χρησιμοποιήθηκε για να απεικονίσει την αναφορά του Στάλεκερ στον [[Ράινχαρντ Χάιντριχ|Χάιντριχ στις 31 Ιανουαρίου 1942]] Το πογκρόμ του Κάουνας ήταν σφαγή Εβραίων στο Κάουνας της Λιθουανίας, που έλαβε χώρα στις 25 με 29 Ιουνίου 1941 κατά τις πρώτες μέρες της επιχείρησης Barbarossa και της ναζιστικής κατοχής της Λιθουανίας. Το πιο διαβόητο περιστατικό συνέβη από Λιθουανούς εθνικιστές σε ένα γκαράζ του Lietūkis. Εκεί πολλές δεκάδες Εβραίοι άνδρες, φερόμενοι ως συνεργάτες του NKVD, βασανίστηκαν δημόσια και εκτελέστηκαν στις 27 Ιουνίου μπροστά σε ένα πλήθος Λιθουανών ανδρών, γυναικών και παιδιών. Μετά τον Ιούνιο, πραγματοποιήθηκαν συστηματικές εκτελέσεις σε διάφορα οχυρά του Κάουνας, ιδιαίτερα στο Έβδομο και Ένατο Φρούριο.
Ιστορικό
Το Λιθουανικό Ακτιβιστικό Μέτωπο (LAF), μια εθνικιστική οργάνωση που δρούσε εντός της Σοβιετικής Λιθουανίας, πήρε τον έλεγχο της πόλης  και μεγάλο μέρος της λιθουανικής υπαίθρου το βράδυ της 23ης Ιουνίου 1941. Ο επικεφαλής του Einsatzgruppe A Φραντς Βάλτερ Στάλεκερ έφτασε στο Κάουνας το πρωί της 25ης Ιουνίου. Επισκέφτηκε την έδρα της Λιθουανικής Αστυνομικής Ασφαλείας και εκφώνησε μια μακρά αντισημιτική ομιλία ενθαρρύνοντας τους Λιθουανούς να λύσουν το «εβραϊκό ζήτημα». Σύμφωνα με την έκθεση του Στάλεκερ στις 15 Οκτωβρίου, οι ντόπιοι Λιθουανοί δεν ήταν ενθουσιασμένοι με το πογκρόμ και έτσι έπρεπε να χρησιμοποιήσει τον Algirdas Klimaitis και τους άνδρες του. Ο Κλιμαΐτης έλεγχε μια παραστρατιωτική μονάδα περίπου 600 ανδρών που οργανώθηκε στο Tilsit από την SD και δεν υπαγόταν στο LAF.
Σφαγή
Ξεκινώντας στις 25 Ιουνίου, οργανωμένες μονάδες από τους Ναζί επιτέθηκαν σε Εβραίους αμάχους στη Slobodka ( Vilijampolė ), το εβραϊκό προάστιο του Κάουνας που φιλοξενούσε την παγκοσμίου φήμης εβραϊκή Slabodka yeshiva. Σύμφωνα με τον Ραβίνο Ephraim Oshry, υπήρχαν Γερμανοί στη γέφυρα προς την Slobodka, αλλά ήταν οι Λιθουανοί εθνικιστές αυτοί που σκότωσαν τους Εβραίους. Ο ραβίνος Rav Zalman Osovsky, ήταν δεμένος με τα χέρια και τα πόδια σε μια καρέκλα και το κεφάλι του πριονίστηκε ακουμπισμένο πάνω σε ένα βιβλίο του Ταλμούδ .Μετά από αυτό δολοφόνησαν τη γυναίκα και το γιο του. Το κεφάλι του τοποθετήθηκε σε ένα παράθυρο της κατοικίας, με την ένδειξη: «Αυτό θα κάνουμε σε όλους τους Εβραίους».
Διαμάχη
Υπάρχει διαμάχη σχετικά με το ποιος ήταν ο κύριος υπεύθυνος για την έναρξη των σφαγών: οι ντόπιοι Λιθουανοί ή ναζί αξιωματούχοι.
Άλλοι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι οι σφαγές ξεκίνησαν πριν ακόμη φτάσουν οι Γερμανοί. Επισημαίνουν ότι οι εκτελέσεις γίνονταν στην ύπαιθρο και όχι μόνο στην πόλη του Κάουνας. Οι ειδικοί της φωτογραφίας έχουν προτείνει ότι πολλές φωτογραφίες από το πογκρόμ του Κάουνας μπορεί να έχουν παραποιηθεί κολλώντας πολλές εικόνες σε μία επειδή υπάρχουν πολλές αποκλίσεις στις εικόνες (π.χ. διαφορετικοί τοίχοι, τοποθεσίες θυρών, φωτισμός). Ο διαβόητος Death Dealer με τα ξανθά μαλλιά θα μπορούσε να μην ήταν ένας Λιθουανός, αλλά ένας Γερμανός Ναζί με το όνομα Joachim Hamann που εκείνη την εποχή δρούσε στην επικράτεια. Ο ιστορικός Arvydas Anušauskas, είναι δύσπιστος σχετικά με αυτές τις θεωρίες, επειδή, εκτός από τις φωτογραφίες, υπάρχουν μαρτυρίες, καθώς και η μαρτυρία του φωτογράφου Wilhelmas Gunsilius (την οποία ήθελε να δημοσιοποιήσει 10 χρόνια μετά τον θάνατό του).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Βουνό Χίου
Το Βουνό ή το Βουνός  (παλαιότερη επίσημη ονομασία ο Βουνός) είναι χωριό και Μαστιχοχώρι της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο νοτιοανατολικό μέρος της, με πληθυσμό 171 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 140 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (160 μέτρα το κέντρο του χωριού ), σε οδική απόσταση 21 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Βουνού είναι πλάτος 38°15΄ Βόρειο και μήκος 26°05΄ Ανατολικό. Είναι χτισμένο στην εύφορη λοφώδη περιοχή της νοτιοανατολικής Χίου, όπου πολλά μικρά χωριά βρίσκονται πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Κοντινότερο χωριό σε ευθεία γραμμή είναι τα Φλάτσια, 0,5 χιλιόμετρο προς τα νότια του Βουνού, και ακολουθούν η Κοινή, 1 χιλιόμετρο προς τα βορειοδυτικά, και τα Νένητα, το μεγάλο χωριό της περιοχής, λιγότερο από 1,5 χιλιόμετρο προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά. Από τη θάλασσα απέχει 2,2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα ανατολικά. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, με βασική καλλιέργεια αυτή της ελιάς, ενώ παράγεται και Μαστίχα.
Διοικητικά το Βουνό υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μεγαλύτερο οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Ιωνίας του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Η κοινότητα είχε έκταση 5 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 4,1 (4.100 στρέμματα) καλλιεργήσιμη έκταση. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82100.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βουνού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βουνο Κατηγορία:Δήμος Χίου
Γαβριανή Μαγνησίας
Η Γαβριανή είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Γαβριανή βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 270 μέτρα. Απέχει περίπου 67 χλμ. Ν. από τον Βόλο (μέσω Νέας Αγχιάλου) και 40 χλμ. ΝΑ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ ανατολικά περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι). Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης που χτίσθηκε το 1950 στην ανατολική πλευρά του χωριού. Οι σημερινοί κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τις γεωργικές καλλιέργιες.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την επανάσταση του 1821, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Γαύριανη το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πτελεατών και το 1912 να διορθώνεται με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 σε Γαυρίνοι. Το 1940 διορθώθηκε οριστικά σε Γαβριανή. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Πτελεού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πτελεού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 147 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Γουέλφος Β΄ της Σουαβίας
Ο Γουέλφος Β΄, γερμ. Welf II (π. 960/970 - 10 Μαρτίου 1030) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν κόμης της Σουαβίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροδόλφου Β΄ κόμη του Άλτντορφ και της Ίτα των Κορραδιδών, κόρης του Κορράδου Α΄ δούκα της Σουαβίας.
Αντιτέθηκε στην εκλογή του Κορράδου Β΄ των Σαλίων ως βασιλιά της Γερμανίας το 1024, διότι δεν ταίριαζε με τα συμφέροντά του, αλλά τελικά έπρεπε να υποχωρήσει. Το επόμενο έτος προσχώρησε στην εξέγερση που ξεκίνησε από τον Ερνέστο Β΄ των Μπάμπενμπερκ δούκα της Σουαβίας, αλλά τελικά υποτάχθηκε το 1027.
Τη δεκαετία του 1020 φιλονίκησε με τους επισκόπους του Άουγκσμπουργκ και του Φράιζινκ: λεηλάτησε την πόλη του Άουγκσμπουργκ και λαφυραγώγησε τον θησαυρό του Μπρούνο των Οθωνιδών επισκόπου της πόλης.
Το 1030 απεβίωσε και τάφηκε στο Άλτντορφ. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Γουέλφος (Γ΄).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Ζακ Λιπσίτζ
Ο Ζακ Λιπσίτζ (Jacques Lipchitz, 22 Αυγούστου 1891 – 16 Μαΐου 1973) ήταν Λιθουανός γλύπτης του κυβισμού.
Ζωή και καριέρα
Ο Ζακ Λιπσίτζ γεννήθηκε ως Chaim Jacob Lipschitz, από λιθουανική οικογένεια Εβραίων, ήταν γιος εργολάβου οικοδομών στην Ντρουσκινίνκαϊ της Λιθουανίας και μετέπειτα στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Αρχικά, και ύστερα από παρότρυνση του πατέρα του σπούδασε μηχανολογία, έπειτα και με την υποστήριξη της μητέρας του μετακόμισε στο Παρίσι (1909) για μελέτη στην École des Beaux-Arts και στην Académie Julian.
Ήταν εκεί, στην καλλιτεχνική κοινότητα της Μονμάρτρης και του Μονπαρνάς, που προσχώρησε σε ομάδα καλλιτεχνών με μέλη όπως ο Juan Gris και ο Πάμπλο Πικάσο. Εκεί ήταν που ο φίλος του, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι, ζωγράφισε τον Ζακ και την Μπέρθα Λιπσίτζ.
Ζώντας σε αυτό το περιβάλλον, ο Λιπσίτζ σύντομα άρχισε να δημιουργεί κυβιστική γλυπτική. Το 1912 παρουσίασε τα έργα του στο Salon de la Société Nationale des Beaux-Arts και στο Salon d'Automne με την πρώτη προσωπική του έκθεση να πραγματοποιείται στη Galerie L’Effort Moderne του Léonce Rosenberg στο Παρίσι το 1920. Το 1922 του ανατέθηκε από το Ίδρυμα Μπάρνς στο Merion της Πενσυλβάνια για να φτιάξει πέντε ανάγλυφα.
Με την καλλιτεχνική καινοτομία να ανθίζει, το 1920 πειραματίστηκε με αφηρημένες μορφές που ονόμασε «διάφανα γλυπτά». Αργότερα ανέπτυξε ένα πιο δυναμικό στυλ, το οποίο εφάρμοσε σε σειρά από μπρούντζινες συνθέσεις φιγούρων και ζώων.
Κατά τη γερμανική κατοχή της Γαλλίας τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και την απέλαση των Εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου, ο Ζακ Λιπσίτζ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία. Με τη βοήθεια του Αμερικανού δημοσιογράφου Βάριν Φράι στη Μασσαλία, δραπέτευσε από το ναζιστικό καθεστώς και πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, τελικά εγκαταστάθηκαν στο Hastings-on-Hudson, της Νέας Υόρκης.
Σεμέν (Ζυρά)
Το Σεμέν (γαλλικά: Chemin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ζακ Λιπσίτζ
Ζωή και καριέρα
Από τις αρχές του 1963 επέστρεφε στην Ευρώπη για αρκετούς μήνες κάθε έτους και εργαζόταν στο Pietrasanta στην Ιταλία. Ανέπτυξε στενή φιλία με τον συνάδελφό του γλύπτη, Fiore de Henriquez. Το 1972 η αυτοβιογραφία του, που συνέγραψε με τον Ε. Χάρβαρντ Άρνασον, δόθηκε στη δημοσιότητα με την ευκαιρία της έκθεσης γλυπτικής του στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Ο Ζακ Λιπσίτζ πέθανε στο Κάπρι της Ιταλίας. Το σώμα του μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ιερουσαλήμ για ταφή.
Σεμέν (Ζυρά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεμινουά (γαλλικά: Cheminois).
Κλιφ Λέβινγκστον
Το 2000, ο Λέβινγκστον ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ως βοηθός προπονητή στους Φορτ Γουέιν Φιούρι του CBA. Το 2001, υπηρέτησε ως βοηθός προπονητή στους Dodge City Legend του USBL. Το 2002, επέστρεψε στους Dodge City για να κάνει την πρώτη του θητεία ως πρώτος προπονητής τους,με αποτέλεσμα εκείνη τη χρονιά η ομάδα του να κερδίσει τον τίτλο και ο Λέβινγκστον να ονομαστεί Προπονητής της Χρονιάς στην κατηγορία.
Σεμέν (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λα Μπουασιέρ (Ζυρά)
Το Λα Μπουασιέρ (γαλλικά: La Boissière) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Κλιφ Λέβινγκστον
Το 2003, καταδικάστηκε σε τέσσερις μήνες φυλάκιση ύστερα από την αποτυχία του να πληρώσει τη διατροφή του παιδιού του.
Ζακ Λιπσίτζ
Δείτε ακόμα
Κυβισμός
Λα Μπουασιέρ (Ζυρά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουασεράν (γαλλικά: Boisserans).
Κλιφ Λέβινγκστον
Από το 2003 έως το 2004, ο Λέβινγκστον υπηρέτησε ως βοηθός προπονητή στους Harlem Globetrotters. Το 2004 ήταν προπονητής της St. Louis Flight της ABA.
Ζακ Λιπσίτζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Κυβισμού Κατηγορία:Λιθουανοί γλύπτες κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Αμερικανοί γλύπτες Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες
Λα Μπουασιέρ (Ζυρά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κλιφ Λέβινγκστον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιτρόιτ Πίστονς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1969
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1969.
Μπουά-ντε-Γκαν
Το Μπουά-ντε-Γκαν (γαλλικά: Bois-de-Gand) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Spirit
Το Spirit (μτφρ.: Πνεύμα), επίσης γνωστό ως MER-A (Mars Exploration Rover-A) ή MER-2, είναι ένα ρομποτικό όχημα (ρόβερ) που υπήρξε ενεργό στον πλανήτη Άρη από το 2004 έως το 2018. Ήταν το ένα από τα δύο ρόβερ της αποστολής Mars Exploration Rover (Ρομποτικό Όχημα Εξερεύνησης του Άρη) της NASA. Προσεδαφίστηκε με επιτυχία στον κρατήρα πρόσκρουσης Gusev στον Άρη στις 4 Ιανουαρίου 2004, τρεις εβδομάδες πριν από το δίδυμό του Opportunity (MER-B), το οποίο προσεδαφίστηκε στην άλλη πλευρά του πλανήτη. Το ρόβερ κόλλησε στην άμμο στα τέλη του 2009 υπό γωνία που παρεμπόδιζε την επαναφόρτιση των μπαταριών του. Η τελευταία επικοινωνία του με τη Γη πραγματοποιήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
Το όχημα ολοκλήρωσε την προγραμματισμένη αποστολή του των 90 αρειανών ημερών (sol). Με τη βοήθεια των αρειανών ανέμων που λειτούργησαν καθαριστικά και είχαν ως αποτέλεσμα την παραγωγή περισσότερης ενέργειας από τους ηλιακούς συλλέκτες, το Spirit συνέχισε να λειτουργεί αποτελεσματικά για χρονικό διάστημα πάνω από είκοσι φορές περισσότερο απ' ό,τι ανέμενε η NASA. Το Spirit διήνυσε επίσης απόσταση 7,73 χιλιομέτρων, αντί των προβλεπόμενων 600 μέτρων, επιτρέποντας εκτενέστερη γεωλογική ανάλυση των πετρωμάτων του Άρη και των χαρακτηριστικών της πλανητικής επιφάνειας. Τα αρχικά επιστημονικά αποτελέσματα από την πρώτη φάση της αποστολής (την κύρια αποστολή των 90 αρειανών ημερών) δημοσιεύθηκαν σε ένα ειδικό τεύχος του περιοδικού Science.
Την 1η Μαΐου 2009 (5 χρόνια, 3 μήνες και 27 γήινες ημέρες μετά την προσεδάφιση, 21,6 φορές η προγραμματισμένη διάρκεια της αποστολής), το Spirit κόλλησε σε μαλακή άμμο. Αυτό δεν συνέβη για πρώτη φορά και για τους επόμενους οκτώ μήνες η NASA ανέλυε προσεκτικά την κατάσταση, διεξάγοντας θεωρητικές και πρακτικές προσομοιώσεις στη Γη, πριν τελικά προγραμματίσει το ρόβερ να κάνει κινήσεις απεμπλοκής σε μια προσπάθεια να απελευθερωθεί. Αυτές οι προσπάθειες συνεχίστηκαν μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 2010, όταν οι υπεύθυνοι της NASA ανακοίνωσαν ότι το Spirit ήταν πιθανά ανεπανόρθωτα μπλοκαρισμένο στη μαλακή άμμο, αν και συνέχισε να εκτελεί επιστημονική έρευνα από εκείνη τη θέση. αριστερά|μικρογραφία| Η θέση προσεδάφισης του Spirit, όπως φωτογραφήθηκε από το [[ Mars Reconnaissance Orbiter |MRO (4 Δεκεμβρίου 2006) ]]Το Spirit συνέχισε την έρευνα πλέον σε ρόλο σταθερής πλατφόρμας μέχρι που η επικοινωνία μαζί του σταμάτησε στις 22 Μαρτίου 2010 (αρειανή ημέρα 2208). Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης συνέχισε να προσπαθεί να ανακτήσει την επαφή μέχρι τις 24 Μαΐου 2011, όταν η NASA ανακοίνωσε ότι οι προσπάθειες επικοινωνίας με το μη ανταποκρινόμενο ρόβερ είχαν σταματήσει, χαρακτηρίζοντας την αποστολή ολοκληρωμένη. Ένας επίσημος αποχαιρετισμός πραγματοποιήθηκε σύντομα έπειτα στην έδρα της NASA. μικρογραφία| Μια συνολική άποψη του χώρου προσεδάφισης του Spirit (επισημασμένου με αστέρι) |εναλλ.=|αριστερά|214x214εσ Η κύρια αποστολή επιφάνειας για το Spirit σχεδιάστηκε να διαρκέσει τουλάχιστον 90 αρειανές ημέρες. Η αποστολή έλαβε αρκετές παρατάσεις και διήρκεσε περίπου 2.208 αρειανές ημέρες. Στις 11 Αυγούστου 2007, το Spirit κατάφερε τη δεύτερη μεγαλύτερη περίοδο λειτουργίας στην επιφάνεια του Άρη με 1282 αρειανές ημέρες, μία περισσότερη από το Βίκινγκ 2. Το Βίκινγκ 2 τροφοδοτούνταν πυρηνικά ενώ το Spirit λειτουργεί με ηλιακούς συλλέκτες. Η διαστημοσυσκευή με τη μεγαλύτερη περίοδο λειτουργίας στον Άρη ήταν το Βίκινγκ 1 που λειτούργησε επί 2245 αρειανές ημέρες στην επιφάνεια του πλανήτη, μέχρις ότου να ξεπεραστεί από το Opportunity στις 19 Μαΐου 2010. Στις 22 Μαρτίου 2010, το Spirit πραγματοποίησε την τελευταία του επικοινωνία, έναν μόλις μήνα πριν ξεπεράσει το επιχειρησιακό ρεκόρ του Βίκινγκ 1.
Στόχοι
μικρογραφία| Ο Delta II απογειώνεται με το MER-A στις 10 Ιουνίου 2003 Οι επιστημονικοί στόχοι της αποστολής Mars Exploration Rover ήταν:
Η NASA αναζήτησε αποδείξεις ζωής στον Άρη, ξεκινώντας από το ερώτημα εάν το περιβάλλον του Άρη υπήρξε κάποτε κατάλληλο για ζωή. Οι μορφές ζωής που είναι γνωστές στην επιστήμη απαιτούν νερό, οπότε η ιστορία του νερού στον Άρη είναι ένα κρίσιμο κομμάτι γνώσης. Παρόλο που τα δύο ρόβερ της αποστολής δεν είχαν τη δυνατότητα να ανιχνεύσουν άμεσα ζωή, προσέφεραν πολύ σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την κατοικησιμότητα του περιβάλλοντος κατά τη διάρκεια της ιστορίας του πλανήτη.
Σχεδιασμός και κατασκευή
μικρογραφία| Διάγραμμα του ρόβερ |εναλλ.=|αριστερά δεξιά|μικρογραφία| Το Spirit απεικόνισε τη συσκευή προσεδάφισής του στην επιφάνεια του Άρη στις 18 και 19 Ιανουαρίου 2004 ( αρειανή ημέρα 16) μικρογραφία| Το μεταλλικό κομμάτι με την αμερικανική σημαία στο εργαλείο εκτριβής πέτρας του Spirit είναι κατασκευασμένο από αλουμίνιο που ανακτήθηκε από το χώρο των πύργων του [[Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου|Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. ]] Το Spirit (και το δίδυμό του, Opportunity) είναι εξάτροχα ρομπότ και το καθένα λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια και έχει 1,5 μέτρα ύψος, 2,3 μέτρα πλάτος, 1,6 μέτρα μήκος και βάρος 180 κιλών. Το ρόβερ μπορεί να στρίψει εμπρός και πίσω και έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με ασφάλεια σε κλίσεις μέχρι 30 μοίρες. Η μέγιστη ταχύτητα είναι 5 εκατοστά/δευτ. (0,18 χλμ./ώρα), αν και η μέση ταχύτητα είναι περίπου 1 εκατοστό/δευτ. Τόσο το Spirit όσο και το Opportunity έχουν κομμάτια από το μέταλλο των κτηρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου που "μετατράπηκαν σε ασπίδες για να προστατεύσουν τα καλώδια του μηχανισμού γεωτρήσεων".
Επιστημονικό ωφέλιμο φορτίο
Τα επιστημονικά όργανα περιλαμβάνουν:
Ο βραχίονας του ρόβερ διαθέτει τα ακόλουθα όργανα:
Παραπομπές
Κατηγορία:2011 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2003 Κατηγορία:NASA
Μπουά-ντ'Αμόν (Ζυρά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουά-ντ'Αμονιέ (γαλλικά: Bois-d'Amoniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Άννα Ουσένινα
Η Άννα Ουσένινα (Διεθνώς: Anna Ushenina, ουκρανικά: Aнна Юріївна Ушеніна, γεν. 30 Αυγούστου 1985) είναι Ουκρανή γκρανμαίτρ και Παγκόσμια Πρωταθλήτρα στο σκάκι από τον Νοέμρβριο του 2012 έως τον Σεπτέμβριο του 2013.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ουσένινα ζει στο Χάρκοβο της Ουκρανίας, όπου και γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1985. Η νεαρή Ουσένινα πήρε την απόφαση ότι πρέπει να αναπτύξει τα πνευματικά και δημιουργικά της ταλέντα, έτσι όταν έγινε επτά ετών η μητέρα της τής γνώρισε το σκάκι, τη ζωγραφική και τη μουσική.
Σκακιστική καριέρα
μικρογραφία|αριστερά|200px|Η Άννα Ουσένινα το 2008 στην Ολυμπιάδα σκακιού της Δρέσδης Έγινε πρωταθλήτρια νεανίδων Ουκρανίας (κάτω των 20) μόλις στα 15 της χρόνια. Πολλές από τις σκακιστικές ικανότητές της ήταν αυτοδίδακτες, αν και κατά την περίοδο 2000–2002, σπούδασε σκάκι στην αθλητική σχολή της Ολυμπιακής Εφεδρείας του Χάρκοβο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο προπονητής της ήταν ο διεθνής μαιτρ Αρτιόμ Τσέποταν. Στη συνέχεια έλαβε περισσότερη προπόνηση σε ειδική μονάδα εκπαίδευσης στο Κραματόρσκ και το 2003, μετά από ένα τουρνουά στην Οδησσό, πήρε τον τίτλο της διεθνούς γκρανμαίτρ γυναικών.
Πήρε μέρος στις σκακιστικές Ολυμπιάδες στο Τορίνο το 2006 και στη Δρέσδη το 2008, κατακτώντας ένα χρυσό και ένα αργυρό μετάλλιο αντίστοιχα. Η απόδοσή της στην Ολυμπιάδα του Τορίνο και τα αποτελέσματά της μέσα στο 2006 στο Παρντουμπίτσε και το Άμπου Ντάμπι, της εξασφάλισαν τα προσόντα για τον τίτλο διεθνούς μαιτρ, τον οποίο η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία της απένειμε τον Ιανουάριο του 2007. Επίσης, στο ανοιχτό τουρνουά γυναικών της Μόσχας το 2008, που διοργανώνεται παράλληλα με το τουρνουά της Aeroflot, πήρε τη δεύτερη θέση πίσω από την Άννα Μούζιτσουκ, αλλά μπροστά από την Ναταλία Ζούκοβα και την Κατερίνα Λάνο.
Το 2012 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκάκι Γυναικών πέτυχε στον τελικό μια νίκη στο τάι-μπρέικ επί της Αντοανέτα Στεφάνοβα και έγίνε η 14η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γυναικών στο σκάκι. Αυτόματα πήρε και τον ύψιστο τίτλο της γκρανμαίτρ και προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2013. Είναι η πρώτη παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών της Ουκρανίας στο σκάκι. Έχασε τον τίτλο της από την Κινέζα θαύμα Χου Γιφάν στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκάκι Γυναικών το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές Κατηγορία:Ουκρανοί σκακιστές
Divers (άλμπουμ της Joanna Newsom)
Το "Divers" είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της Joanna Newsom. Κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου του 2015 από την Drag City. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 10 Αυγούστου του 2015 και ταυτόχρονα κυκλοφόρησε το πρώτο κομμάτι από το άλμπουμ, το "Sapokanikan". . Το βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον γνωστό σκηνοθέτη Paul Thomas Anderson, με τον οποίο η Newsom είχε συνεργαστεί στην ταινία "Έμφυτο ελάττωμα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Σου (Ζυρά)
Το Σου (γαλλικά: Choux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουλιέ (γαλλικά: Chouliers).
Μπονλιέ
Το Μπονλιέ (γαλλικά: Bonlieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μητροπολίτης Λαρίσης Αρσένιος
Ο Αρσένιος Αφεντούλης (1869-1934) ήταν Έλληνας κληρικός, ο οποίος διετέλεσε μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου την περίοδο 1914-1934.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1869 στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης. Στη συνέχεια σπούδασε στην Εμπορική σχολή (1882-1887) και την Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1887-1894). Διετέλεσε ιεροκήρυκας στον Γαλατά, και γραμματέας του μητροπολίτη Χαλκηδόνας κατά το 1896. Έπειτα κατείχε θέσεις αρχιδιακόνου, πρωτοσύγκελου και επόπτη στις σχολές της Μητρόπολης Εφέσου (1897-1901), ενώ εξελέγη επίσκοπος Ειρηνουπόλεως (1901-1910) και μητροπολίτης Στρωμνίτσης και Τιβεριουπόλεως (1910).
Το 1913 οι Βούλγαροι τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν, ενώ παράλληλα εγκατέλειψε την Στρώμνιτσα μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες της περιοχής. Διέφυγε στην Λάρισα, όπου έπειτα από έγκριση του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ (Ιούλιος 1914) τοποθετήθηκε στην θέση του μητροπολίτη Λαρίσης και Πλαταμώνος. Πρώτο του μέλημα ήταν η αποκατάσταση των προσφύγων που κατέφυγαν στην πόλη μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από το 1916 ήταν μέλος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ενώ το 1917 κατηγορήθηκε μαζί με άλλους ιεράρχες έπραττε κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Έτσι λοιπόν το Ανώτατο Ειδικό Εκκλησιαστικό Δικαστήριο αποφάσισε την καθαίρεση του, και την εξορία του στη μονή Χοζοβιώτισας στην Αμοργό. Φυλακίστηκε στην Αθήνα το 1919, ενώ αργότερα εξορίστηκε στον Άγιο Διονύσιο της Ζακύνθου, και την μονή Στροφάδων το 1920. Στις 16 Νοεμβρίου 1920 ακυρώθηκε η καθαίρεση του μέσω Βασιλικού Διατάγματος, αλλά και πάλι το 1922 η Επαναστατική Επιτροπή ακύρωσε το διάταγμα αυτό. Εν τέλει το 1923 επανήλθε στην θέση του στην μητρόπολη Λάρισας.
Προσέφερε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο έργο στην τοπική κοινωνία της πόλης, περιθάλποντας τους πρόσφυγες και παρέχοντας συσσίτια και χρηματική ενίσχυση. Ακόμη, στήριξε τους φοιτητές που σπουδάζαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οι οποίοι αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα. Για όλα αυτά είχε την υποστήριξη των δημάρχων της Λάρισας.
Κατά την διάρκεια του βίου του τιμήθηκε με τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος, και το παράσημο πρώτης τάξεως Μετζητιέ. Οδός στην Λάρισα έχει πάρει το όνομά του.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 26 Δεκεμβρίου 1934. Η κηδεία του έγινε με δαπάνη του δήμου μετά από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου προς αναγνώριση του έργου του, ενώ η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο ναό του Αγίου Αχιλλίου της Λάρισας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Λαρίσης Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Σλάβια Σόφιας
Η Σλάβια Σόφιας (βουλγαρικά: Славия София) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Σόφια της Βουλγαρίας. Διαθέτει τμήματα στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης και του χόκεϊ επί πάγου.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου του 1913 και αποτέλεσε ουσιαστικά το πρώτο οργανωμένο αθλητικό σωματείο στη Σόφια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Βουλγαρίας
Μπορναί
Το Μπορναί (γαλλικά: Bornay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μπουασιά
Το Μπουασιά (γαλλικά: Boissia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουασιατόν (γαλλικά: Boissiatons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994
Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993−94 υπήρξε το 8ο από την καθιέρωση της Α1 εθνικής κατηγορίας και το 2ο επαγγελματικό που διοργάνωσε ο ΕΣΑΚΕ (τότε ΕΣΑΚ). Για πρώτη φορά από την καθιέρωση της Α1, η βαθμολογία της κανονικής περιόδου έμεινε αναλλοίωτη και μετά τους αγώνες των play off, καθώς καμία ομάδα δεν κατάφερε να «σπάσει» το πλεονέκτημα της έδρας στα συνολικά 10 ζευγάρια που σχηματίστηκαν σε όλες τις φάσεις των play off.
Πρωταθλητής αναδείχτηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός, επικρατώντας με σκορ 3–2 στη σειρά των τελικών με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, ενώ την τρίτη θέση κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, που τον οδήγησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς, καθώς για πρώτη φορά η Ελλάδα εξασφάλιζε τρεις θέσεις στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση.
Η σειρά των τελικών υπήρξε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ο τίτλος κρίθηκε στον πέμπτο και τελευταίο αγώνα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, όπου ο Ολυμπιακός νικώντας τον ΠΑΟΚ με σκορ 70−65 έφτασε στην κατάκτηση του τίτλου. Ο αγώνας είχε επεισοδιακό φινάλε, καθώς ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την λήξη οι παίκτες του ΠΑΟΚ αποχώρησαν διαμαρτυρόμενοι στα αποδυτήρια, για να επιστρέψουν μετά από 40 λεπτά διακοπής και υπό την απειλή αποκλεισμού από το επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, με 5 παίκτες χωρίς μάλιστα να φορούν τις κάλτσες τους προκειμένου να λήξει ο αγώνας.
Προημιτελικοί (στις 2 νίκες)
Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1 έως 8.
Αγώνες κατάταξης (Θέσεις 5 έως 8, στις 2 νίκες)
Συμμετείχαν οι ηττημένες ομάδες των προημιτελικών. Διεξήχθη μόνο η ημιτελική σειρά των αγώνων, καθώς και οι τέσσερις ομάδες εξασφάλισαν την έξοδό τους στα Κύπελλα Ευρώπης. Οι δύο νικήτριες καθώς και οι δύο ηττημένες της ημιτελικής σειράς, κατατάχθηκαν με βάση την θέση τους στην κανονική περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1993 1994 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 1993 1994
Αρκετά (πολιτικό κόμμα)
Το Αρκετά (πορτ. Chega) είναι ένα εθνικό συντηρητικό και δεξιό λαϊκίστικο πολιτικό κόμμα της Πορτογαλίας. Θεωρείται ότι τοποθετείται στη δεξιά και στην ακροδεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Η αναγνώρισή του ως πολιτικό κόμμα έγινε αποδεκτή από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πορτογαλίας στις 9 Απριλίου 2019. Στις 12 Απριλίου 2019 ανακοινώθηκε η τοποθέτηση του Αντρέ Βεντούρα ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Basta! για τις ευρωεκλογές του 2019. Το κόμμα κέρδισε μία έδρα για τη Συνέλευση της Δημοκρατίας της Πορτογαλίας στις βουλευτικές εκλογές του 2019.
Ιδεολογία
Το κόμμα Αρκετά αυτοπροσδιορίζεται ως ένα κόμμα που χαρακτηρίζεται από εθνικιστικά, συντηρητικά και προσωποκρατικά στοιχεία. Υποστηρίζει την προώθηση ενός αποτελεσματικού δικαστικού συστήματος και τη μείωση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία. Το κόμμα αυτοπροσδιορίζεται, επίσης, ως εθνικό συντηρητικό και ως κοινωνικά συντηρητικό.
Το κόμμα υποστηρίζει, επίσης, τη μείωση των φόρων, λέγοντας ότι το σημερινό φορολογικό σύστημα είναι «βάρβαρο και επιθετικό προς όσους δουλεύουν και δημιουργούν πλούτο, παίρνοντάς τους τον μισό μισθό», καθώς και τη μείωση της γραφειοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι είναι είναι μία από τις κυριότερες αιτίες για την «οπισθοδρόμηση της οικονομικής ανταγωνιστικότητας της Πορτογαλίας».
Επιπλέον, το κόμμα υποστηρίζει την ισόβια κάθειρξη και τον χημικό ευνουχισμό. Ορισμένα μέλη του κόμματος υποστηρίζουν τη θανατική ποινή για εγκλήματα όπως η τρομοκρατία και η παιδική κακοποίηση. Τέτοιες προτάσεις είχαν υπερψηφιστεί από το 44% των μελών του σε εσωκομματικό δημοψήφισμα το 2020.
Το κόμμα Αρκετά αυτοπροσδιορίζεται ως υπέρμαχος του δυτικού πολιτισμού και τοποθετείται ενάντια στον ισλαμικό εξτρεμισμό. Ταυτόχρονα, προτείνει και αυστηρότερους ελέγχους στα σύνορα και τη μείωση της «μαζικής και παράνομης μετανάστευσης». Το κόμμα έχει χαρακτηριστεί ως αντιτσιγγανικό.
Κριτική
Λόγω της αντιμεταναστευτικής, αντι-Ισλαμικής και λαϊκιστικής του τοποθέτησης, το κόμμα έχει γίνει στόχος κριτικής σε σχέση με τις ακραίες απόψεις του κόμματος για πολλά ζητήματα, ιδίως αυτά που σχετίζονται με τους μετανάστες και τις μειονότητες και ειδικότερα σε σχέση με τους Ρομά, την αντίθεσή του σε ορισμένες πτυχές του Συντάγματος,  την κριτική του σε όσα αντιλαμβάνεται ως δικαστική επιείκεια για σοβαρά εγκλήματα  και τις αυξημένες κρατικές δαπάνες.
Ως απάντηση σε ορισμένες από αυτές τις κατηγορίες, ο πρόεδρος του κόμματος Αντρέ Βεντούρα απέρριψε τις κατηγορίες για ρατσισμό, ισχυριζόμενος ότι το κόμμα υπερασπίζεται τα ίσα δικαιώματα και τις ίσες υποχρεώσεις και ότι «δεν επιθυμεί μία χώρα στην οποία οι μειονότητες πιστεύουν ότι έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους άλλους μόνο και μόνο επειδή είναι μειονότητες». Στις 27 Ιουνίου 2020, το κόμμα διοργάνωσε μία διαμαρτυρία με τίτλο «Η Πορτογαλία δεν είναι ρατσιστική», στη διάρκεια της οποίας ο Βεντούρα ανέφερε ότι δεν υπάρχει δομικός ρατσισμός στην Πορτογαλία και ότι η Αριστερά χρησιμοποιεί τον ρατσισμό για να προωθήσει μία συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογαλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα
Carach Angren
Οι Carach Angren (  KAH -rahk  AHN -gren  ) είναι μια symphonic black metal μπάντα από την Ολλανδία, που σχηματίστηκε από δύο από τα τότε μέλη των συγκροτημάτων, τον Inger Indolia και τον Vaultage. Έχουν τρία σταθερά μέλη με, προηγουμένως, συχνές εμφανίσεις ενός βιολιστή. Το ύφος τους χαρακτηρίζεται από εμφανή χρήση ορχηστρικών μερών. Όλα τα στούντιο άλμπουμ είναι concept άλμπουμ με στίχους που βασίζονται σε ιστορίες για φαντάσματα και τη λαϊκή παράδοση, όπως ο Ιπτάμενος Ολλανδός. Χαρακτηρίζουν το είδος της μουσικής τους διαφορετικό από τα άλλα symphonic black metal συγκροτήματα, καθώς προβάλλουν, συχνά, τραγούδια χρησιμοποιώντας διάφορες γλώσσες όπως τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά, αν και κάθε τραγούδι που χρησιμοποιούν έχει ως βάση την αγγλική γλώσσα και μπορεί να τη χρησιμοποιούν σε ορισμένα ρεφρέν ή τμήματα του τραγουδιού.
Το όνομά τους σημαίνει "Σιδερένια Σαγόνια" στην γλώσσα των Ξωτικών της Sindarin, και προέρχεται από το όνομα ενός οχυρωμένου περάσματος στη βορειοδυτική Mordor, από το βιβλίο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Ο Seregor στο Kabaal am Gemaal το 2010. Οι Carach Angren δημιουργήθηκαν το 2003 στον ολλανδικό δήμο Landgraaf, αφού τα δύο μέλη Vaultage και Inger Indolia ξεκίνησαν ένα δευτερεύον πρότζεκτ, λόγω της κοινής τους αγάπης για θρύλους και την black metal μουσική. Φάνηκε πως πήγαινε καλά, οπότε οι Vaultage διαλύθηκαν και οι Carach Angren "ήταν έτοιμοι για μεγαλύτερα βήματα".
Το πρώτο τους EP ήταν το The Chase Vault Tragedy, το οποίο είναι concept άλμπουμ σχετικά με το μύθο με τα κινούμενα φέρετρα, που λέει πως μυστηριωδώς είχαν μετακινηθεί. Μετά από αυτό, κυκλοφόρησαν το δεύτερο EP, το Ethereal Veiled Existence, που μιλά για την ιστορία της Καφέ Κυρίας. Το 2007, οι Carach Angren ηχογράφησαν το πρώτο τους full-length άλμπουμ, το Lammendam, το οποίο έλαβε διεθνώς θετικές κριτικές.
Το δεύτερο άλμπουμ τους, Death Came Through a Phantom Ship, κυκλοφόρησε στις 26 Νοεμβρίου του 2010. Συμμετείχαν στην ευρωπαϊκή περιοδεία A Declaration of Hate για την υποστήριξη του άλμπουμ, με extreme metal μπάντες όπως οι Dark Funeral, οι Zonaria και οι Nefarium.
Στις 18 Μαΐου του 2012 κυκλοφόρησε το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ, Where the Corpses Sink Forever.
Στις 17 Φεβρουαρίου του 2015, το This Is No Fairytale ήταν διαθέσιμο για streaming στο Metal Hammer. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε επίσημα στις 23 Φεβρουαρίου του 2015.
Στις 16 Ιουνίου του 2017 κυκλοφόρησε το πέμπτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο Dance and Laugh Amongst the Rotten.
Μέλη
Σταθερά
Συνεργαζόμενα
Δισκογραφία
Άλμπουμ
Βίντεο κλιπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδικά black metal συγκροτήματα Κατηγορία:Symphonic black metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Ετιβάλ (Ζυρά)
Το Ετιβάλ (γαλλικά: Étival), επίσης γνωστό ως Ετιβάλ-λε-Ρονσώ (γαλλικά: Étival-les-Ronchaux), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά