cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβερνήτης σημαίας
Στον ελλαδικό χώρο μέχρι λίγο πριν την Επανάσταση του 1821, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο όρος αυτός φέρεται πιο γενικευμένος αφού χαρακτηρίζονταν "καπετάνιοι ντε λα παντιέρα" οι προσλαμβανόμενοι και από Έλληνες πλοιοκτήτες (καραβοκύρηδες) ξένοι και ιδίως Επτανήσιοι πλοίαρχοι προκειμένου να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη πλεύση των πλοίων τους. Έτσι τα πλοία που πλοιαρχεύονταν από "πλοιάρχους σημαίας", (δελαπαντιέρηδες), έφεραν ως σημαία, την σημαία της υπηκοότητας που είχαν αυτοί οι Πλοίαρχοι, εξασφαλίζοντας έτσι τα πλοία από τυχόν τούρκικες αυθαιρεσίες.
Εκστρατεία του Ιμπραήμ στη Μάνη
Μάχη του Διρού (21-23 ή 22-24 Ιουνίου 1826)
Όμως, το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού είχε χαθεί για τούς Αιγύπτιους, καθώς πλέον είχαν ειδοποιηθεί όλα τα χωριά της Μέσα Μάνης. Συγκεντρώθηκαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά, φέροντας κάθε λογής οπλισμό, ακόμα και δρεπάνια. Ο συνολικός αριθμός των Μανιατών υπολογίζεται σε 900 άνδρες και 700 γυναίκες. Επικεφαλής όλων ήταν ο επίσκοπος Μαΐνης Ιωσήφ Βουτικλάρης ή Βουδικλάρης, πλαισιωμένος από πολυάριθμους ιερείς. Όλος ο προαναφερθείς όγκος υπερασπιστών επιτίθεται στους Αιγυπτίους την 23η ή την 24η Ιουνίου. Οι Αιγύπτιοι αποκρούουν αρχικά την επίθεση και αντεπιτίθενται, αναγκάζοντας τούς Μανιάτες να υποχωρήσουν πίσω από μια μάντρα. Οι Αιγύπτιοι τούς χτυπούν με πυροβόλα, πού λόγω του πετρώδους εδάφους είναι φονικά. Έτσι, οι Μανιάτες επιχειρούν επίθεση από τα πλάγια και καταφέρνουν να απαγκιστρώσουν τούς Αιγύπτιους, πού εγκαταλείπουν το Τσουμπάρι και τρέχουν να σωθούν στα πλοία. Τη στιγμή της άτακτης αυτής υποχώρησης, φθάνει από τον Aλμυρό ύστερα από συνεχή πορεία 15 ωρών ο Γεωργάκης Μαυρομιχάλης με 300 άνδρες. Όλοι μαζί οι Μανιάτες και οι Μανιάτισσες ορμούν πρός την ακτή. Οι 1.000 κανονιοβολισμοί των αιγυπτιακών πλοίων δεν κατορθώνουν να τούς ανακόψουν. Το εξαιρετικά τραχύ έδαφος – «οι πέτρες σχίζουν αρβύλα» – γίνεται φονικό για τούς Αιγύπτιους, τόσο ώστε ο τόπος γεμίζει κουφάρια και η θάλασσα κοκκινίζει κυριολεκτικά από το αίμα. Η μάχη του Διρού λήγει με ήττα και βαριές απώλειες για τούς Αιγύπτιους, ενώ οι απώλειες των νικητών Μανιατών είναι πολύ περιορισμένες. Το τμήμα πού εισχώρησε στην Καυχιόνα αποκλείστηκε και παραδόθηκε. Η συνεισφορά των Μανιατισσών στη νίκη αυτή είναι αδιαμφισβήτητη. Χαρακτηριστική είναι η σχετική αναφορά του αυστηρού Σπυρίδωνα Τρικούπη: «Άνδρες εφάνησαν και αυταί αι δρεπανηφόροι Μανιάτιδες». Η προφορική παράδοση διασώζει γνωστό μοιρολόι με θέμα τη μάχη, πού τελειώνει ως εξής:
Κυβερνήτης σημαίας
Από την ανακήρυξη του ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους αυτός ο όρος έπαψε και να ισχύει στα ελληνικά δρώμενα, πλην όμως διατηρήθηκε σε άλλες Χώρες με την αρχική του σημασία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Εκστρατεία του Ιμπραήμ στη Μάνη
Μάχη του Διρού (21-23 ή 22-24 Ιουνίου 1826)
«Εὖγε σας, μεταεύγιο σας
γυναῖκες, ἄντρες γίνατε,
σάν ἀντρειωμένες κρούετε,
σάν Ἀμαζόνες μάχεστε!»
Μάχη του Πολυαράβου (28-30 Αυγούστου 1826)
Μετά την αποτυχία της επίθεσης του Ιουνίου, ο Ιμπραήμ ανασύνταξε τις δυνάμεις του και ξεκίνησε νέα επίθεση εναντίον της Μάνης στις 20 Αυγούστου με 6.000 στρατιώτες, σύμφωνα με τον Φραντζή. Η επίθεση διευθύνθηκε πρός την Aνατολική Μάνη και οι Αιγύπτιοι διήλθαν στις 21 Αυγούστου από την Κακιά Σκάλα του Ταϋγέτου. Στις 22 Αυγούστου έφτασαν στο στόμιο του Ευρώτα και στις 24 προήλασαν στην πεδιάδα του Μαλευρίου, πυρπολώντας κωμοπόλεις και χωριά. Προχωρώντας εντός της Μάνης, έφτασαν στις 27 Αυγούστου στο χωριό Μανιάκοβα, όπου συνήφθη η πρώτη σύγκρουση με τούς Μανιάτες. Το χωριό υπερασπίζονταν ο Παναγιώτης Κοσονάκος με λίγους πολεμιστές, ενώ μαζί τους ενώθηκε δύναμη υπό τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, ανεβάζοντας τον αριθμό των αμυνομένων σε μόλις 300. Η τοποθεσία δεν ήταν οχυρή και οι Έλληνες μπροστά στον μεγάλο όγκο του εχθρού υποχώρησαν σε κοντινή οχυρότερη θέση. Οι Αιγύπτιοι κατέλαβαν τη Μανιάκοβα και επιτέθηκαν αμέσως στους Έλληνες στη νέα θέση. Η μάχη κράτησε μέχρι το βράδυ, οπότε έφτασε προς βοήθεια των αμυνομένων ο Ηλίας Κατσάκος με 300 εκλεκτούς πολεμιστές και όρμησε στα νώτα των Αιγυπτίων, γεγονός πού προκάλεσε την υποχώρηση των τελευταίων στην πεδιάδα του Πασαβά.
Aπό εκεί, οι Αιγύπτιοι όδευσαν πρός νέα κατεύθυνση με στόχους τα χωριά Σκυφιάνικα και Πολυάραβο. Ας σημειωθεί ότι η αρχική ονομασία του Πολυαράβου ήταν «Πολυτσάραβος», πιθανόν από τα πολλά «τσάρα» (ρείκια) πού είχε. Μετά τη μάχη εναντίον των «Aράβων» του Ιμπραήμ η οποία ιστορείται, ονομάστηκε παρετυμολογικά Πολυάραβος. Ένας Μανιάτης ονόματι Γεώργιος Μπόσινας πού είχε προσκυνήσει τον Ιμπραήμ οδήγησε μέσω αγνώστου μονοπατιού τούς Αιγυπτίους πρός τα δύο χωριά. Στο χωριό Δεσφίνα ή Τσεσφίνα πού κείται επί του μονοπατιού αυτού, ο ντόπιος οπλαρχηγός Κυριάκης Σταθάκος με 15 συγγενείς του κλείστηκαν στον πύργο του χωριού με σκοπό να καθυστερήσουν την πορεία των Αιγυπτίων και περικυκλώθηκαν. Aκολούθησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ Σταθάκου και Μπόσινα, κατά τις οποίες ο Σταθάκος, προσποιούμενος παράδοση, πυροβόλησε και σκότωσε τον Μπόσινα σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη. Σύμφωνα με το ιστορικό ημερολόγιο του Aριστείδη Σταθάκου, δισέγγονου του Κυριάκη, τον Μπόσινα πυροβόλησαν ταυτόχρονα και σκότωσαν ο Κυριάκης Σταθάκος και τα παιδιά του τελευταίου, Στάθης και Κυριακώ. Η σύρραξη γενικεύθηκε αμέσως και συνεχίστηκε όλη μέρα, δίνοντας πολύτιμο χρόνο στις κύριες δυνάμεις των Ελλήνων, πού είχαν ειδοποιηθεί από τούς νεότερους γιούς του Σταθάκου, Θωμά και Ηλία, να συγκεντρωθούν και να οργανωθούν στον Πολυάραβο. Τελικά οι Αιγύπτιοι σκότωσαν όλους τους ηρωϊκούς υπερασπιστές της Δεσφίνας και έκαψαν τον πύργο.
Σύμφωνα με τον Τρικούπη, οι Αιγύπτιοι έφτασαν τελικά στις 28 Αυγούστου στον Πολυάραβο. Όπως και στη Μανιάκοβα, οι αρχικές δυνάμεις των αμυνομένων ήταν ολιγάριθμες (300 άνδρες). Ωστόσο, πριν την έναρξη της μάχης κατέφθασαν σημαντικές ενισχύσεις υπό τούς Τσαλαφατίνο, Γιατράκο, Γεωργάκη Μαυρομιχάλη και Ηλία Κατσάκο, ανεβάζοντας την ελληνική δύναμη σε 2.000 άνδρες. Η μάχη ξέσπασε σφοδρά, με διαδοχικές επιθέσεις των Αιγυπτίων κατά κύματα. Ο Κωνσταντίνος Κούμας ανεβάζει τις επιθέσεις σε εννέα, ενώ ο Φραντζής αναφέρει ότι οι Έλληνες είχαν οργανώσει τρεις γραμμές άμυνας και πολέμησαν βάσει τακτικού σχεδίου, το οποίο συνίστατο σε διαδοχικούς γύρους πρόκλησης φθοράς στους επιτιθέμενους και κατόπιν υποχώρησης στην επόμενη γραμμή άμυνας. Η μάχη κράτησε τρείς μέρες και έληξε με ολοκληρωτική νίκη των Ελλήνων. Οι Αιγύπτιοι άφησαν στο πεδίο της μάχης 200 νεκρούς, ενώ οι Έλληνες, παρ’ όλο το αριθμητικό μειονέκτημά τους, μόλις 9 νεκρούς.
Μετά την ήττα του στον Πολυάραβο, ο Ιμπραήμ διέταξε υποχώρηση άμεσα. Ο αιγυπτιακός στρατός, αποδεκατισμένος, υποχώρησε τη νύχτα πού ακολούθησε τη λήξη της μάχης στην επαρχία Μαλευρίου και μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου επανήλθε στη βάση του στην Τρίπολη, παύοντας οριστικά τις επιθετικές ενέργειες εναντίον της Μάνης. Οι λόγοι αυτής της εσπευσμένης υποχώρησης και συνακόλουθα οι λόγοι του τερματισμού της εκστρατείας είναι αμφιλεγόμενοι. Κατά μία εκδοχή, αυτή του Φραντζή, ο Ιμπραήμ επέμεινε στη συνέχιση της εκστρατείας αλλά συνάντησε την αντίρρηση των αξιωματικών του. Κατά μία άλλη εκδοχή πού υποστηρίζεται από τον Καργάκο, ο Ιμπραήμ υποχώρησε γιατί φοβήθηκε μήπως περικυκλωθεί μεταξύ των δυνάμεων των Μανιατών πού υπερασπίζονταν τη Μάνη από τον νότο και των δυνάμεων του Κολοκοτρώνη από τον βορρά, αφού ο τελευταίος είχε στο μεταξύ απερίσπαστος ανασυγκροτήσει τα δικά του σώματα. Τα δύο μέτωπα των Ελλήνων θα έκλειναν σαν τανάλια και θα εγκλώβιζαν το σύνολο του αιγυπτιακού στρατεύματος σε έναν κλοιό θανάτου.
Μεγάλες απώλειες του Ιμπραήμ
Σύμφωνα με τον Φραντζή, μόλις 3.500 Αιγύπτιοι στρατιώτες διασώθηκαν από το σύνολο των 6.000 πού εισέβαλαν στη Μάνη τον Αύγουστο του 1826. Αν προσθέσουμε και τις απώλειες του αιγυπτιακού στρατεύματος στις επιχειρήσεις του Ιουνίου του 1826, οι συνολικές απώλειες του Ιμπραήμ από την εκστρατεία του στη Μάνη αποτελούν πολύ μεγάλο ποσοστό του συνόλου των 8.000 στρατιωτών πού διέθεσε στην επιχείρηση. Η αναπλήρωση των απωλειών αυτών δεν επρόκειτο για εύκολη και γρήγορη υπόθεση, αφού απαιτούσε τη μεταφορά στρατευμάτων από την Αίγυπτο μέσω του αιγυπτιακού στόλου. Επομένως, οι επιχειρησιακές δυνατότητες του Ιμπραήμ περιορίστηκαν εκ των πραγμάτων σημαντικά για το διάστημα πού ακολούθησε την εκστρατεία εναντίον της Μάνης.
Διατήρηση της Μάνης ως επαναστατικού προπυργίου
Η εκστρατεία του Ιμπραήμ εναντίον της Μάνης απέτυχε. Ως εκ τούτου, δεν εκπληρώθηκαν και οι απώτεροι στόχοι του πού τον είχαν οδηγήσει στη διεξαγωγή της εκστρατείας. Η Μάνη άντεξε και συνέχισε να αποτελεί μείζον πρόσκομμα στην επέκταση των Αιγυπτίων στην υπόλοιπη Πελοπόννησο, αφού βρισκόταν πολύ κοντά στα βασικά κέντρα ανεφοδιασμού και μεταφορών του Ιμπραήμ στην Μεσσηνία και εξακολουθούσε να τα απειλεί. Επομένως, εξακολούθησε να αναγκάζει τον Ιμπραήμ να διατηρεί μεγάλο μέρος των δυνάμεών του στη φύλαξη των βάσεων αυτών και συνεπώς να έχει τις δυνάμεις του διασπασμένες. Συνακόλουθα, δεν του επέτρεψε να επιτεθεί σε επόμενες φάσεις με όλες του τις δυνάμεις στα άλλα επαναστατικά προπύργια, όπως για παράδειγμα στο Μεγάλο Σπήλαιο τον Ιούνιο του 1827 στο οποίο επιτέθηκε με στράτευμα πού είχε μόνο 4.000 Τουρκοαιγυπτίους, γεγονός πού συνέβαλε στην αποτυχία αυτών των επιθέσεων. Για τούς ίδιους λόγους, ο Ιμπραήμ δεν επιχείρησε μετά την αποτυχία του στη Μάνη να επιτεθεί στο Ναύπλιο, γεγονός πού έσωσε την έδρα της κυβέρνησης και αυτή την κυβέρνηση και επέτρεψε να συνεχιστεί ο αγώνας και σε πολιτικό επίπεδο.
Κέρδος χρόνου εν όψει πολιτικής επίλυσης του Ελληνικού Ζητήματος μέσω στρατιωτικής επέμβασης των μεγάλων δυνάμεων
Το χρονικό διάστημα από την έναρξη της προπαρασκευής του Ιμπραήμ για την εκστρατεία στη Μάνη στα τέλη Μαΐου 1826 έως την οριστική ήττα και υποχώρησή του στις αρχές Σεπτεμβρίου 1826 ήταν τρεισήμισι μήνες. Ο Ιμπραήμ ξόδεψε λοιπόν ολόκληρο το κρίσιμο καλοκαίρι του 1826 σε αυτή την ανεπιτυχή εκστρατεία, σε μια περίοδο πού ο χρόνος κυλούσε υπέρ της Επανάστασης. Καί αυτό διότι ήδη από τις 4 Aπριλίου 1826 (ν. η.) είχε υπογραφεί από την Aγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία το Πρωτόκολλο της Πετρουπόλεως, το οποίο προέβλεπε την αναγνώριση της Ελλάδας ως αυτόνομου κράτους. Ο Οθωμανός σουλτάνος Μαχμούτ Β’ και ο σύμμαχός του Μωχάμετ Άλι της Αιγύπτου βρίσκονταν επομένως σε χρονική πίεση να καταπνίξουν ολοκληρωτικά την Ελληνική Επανάσταση το συντομότερο δυνατόν. Η απώλεια των προσφορότερων για επιχειρήσεις μηνών του 1826 από τον Ιμπραήμ λόγω της αποτυχίας του στη Μάνη υπήρξε ως εκ τούτου καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της Επανάστασης στο διάστημα πού μεσολάβησε μεταξύ του προαναφερθέντος Πρωτοκόλλου της Πετρούπολης και της Ιουλιανής Σύμβασης, η οποία υπογράφηκε από τις τρείς δυνάμεις στις 6 Ιουλίου 1827 και προέβλεπε την επιβολή ανακωχής μεταξύ των εμπολέμων εντός ενός μήνα με δυνατότητα χρήσης στρατιωτικών μέσων από τις δυνάμεις πρός επίτευξη τούτου, οδηγώντας εκ των πραγμάτων στην αποφασιστική ναυμαχία του Ναυαρίνου πού έγειρε την πλάστιγγα οριστικά υπέρ της Επανάστασης.
Επίμετρο
Η ανδρεία και η ομόνοια σύσσωμων των Μανιατών και των Μανιατισσών, νέων και γερόντων, καθώς και η αυτοθυσία και η εμπειρία τους στον πόλεμο στάθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον οξυδερκέστατο και στρατηγικότατο Ιμπραήμ. Η Μάνη άντεξε και μαζί της άντεξε η Επανάσταση. Παραθέτουμε αυτούσιο το συμπέρασμα του Σπυρίδωνα Τρικούπη : «Χάρις εις την ανδρίαν των Μανιατών, εις τον ένθερμον και ακάματον ζήλον των αρχηγών αυτών και εις το δύσβατον και τραχύ του τόπου, δις επάτησε τη Μάνη, και δις κατησχύνθη ενώπιον ολίγων ο Ιβραήμης».
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Μιχαήλ Ζαλμάς
Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 συγκρότησε και οργάνωσε δικό του στρατιωτικό σώμα, που συντηρούσε ο ίδιος και με το οποίο έλαβε μέρος σε πολλές μάχες κυρίως στη Πελοπόννησο και ειδικότερα σε όλες τις πολιορκίες των μεσσηνιακών φρουρίων. Μετά την απελευθέρωση υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις του κρατικού μηχανισμού μέχρι το θάνατό του το 1845.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Βοσνιακές γενικές εκλογές (2014)
μικρογραφία|Παρατηρητής του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη σε εκλογικό κέντρο κατά τις Βοσνιακές εκλογές του 2014 Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 12 Οκτωβρίου 2014. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα μέλη του Προεδρείου και της Βουλής των Αντιπροσώπων, όπως επίσης και τους προέδρους και τα κοινοβούλια των δύο οντοτήτων.
Εκλογικό σύστημα
Τα 3 μέλη του Προεδρείου εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα. Στη Σερβική Δημοκρατία οι ψηφοφόροι εκλέγουν το Σέρβο αντιπρόσωπο, ενώ στην Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εκλέγονται από το λαό ο Μουσουλμάνος και ο Κροάτης αντιπρόσωπος. Τα 42 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε δύο περιφέρειες, την Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και τη Σερβική Δημοκρατία.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Ενώ το μοναδικό μέλος του τρικομματικού προεδρείου που επανεξελέγη ήταν ο μουσουλμάνος Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς, ο Σέρβος Μλάντεν Ίβανιτς επιλέχθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014
Μετρό Μπραζίλια
Το Μετρό της Μπραζίλια (Metrô do Distrito Federal) είναι ο μητροπολιτικός σιδηρόδρομος της πρωτεύουσας της Βραζιλίας. Με δυο γραμμές, συνολικού μήκους 42,38 χιλιομέτρων, εξυπηρετεί 24 σταθμούς.
Ιστορία
Ενώ η πόλη κατασκευάστηκε (με κολοσσιαίο κόστος) από το 1956 μέχρι τις 21 Απριλίου του 1960, οπότε και εγκαινιάστηκε, διαθέτοντας εξ αρχής μεγάλους δρόμους, τα λεωφορεία ήταν ακατάλληλα για την μεταφορά στην πόλη, λόγου τον μεγάλων αποστάσεων. Το έργο της κατασκευής του μετρό ξεκίνησε το 1992 και τα εγκαίνια έγιναν στις 17 Αυγούστου 1998. Οι συρμοί είναι 4 βαγονιών, η μέση ταχύτητα των συρμών είναι 45 χιλιόμετρα την ώρα και η μέγιστη ταχύτητα είναι 80 χιλιόμετρα την ώρα.
Μπραζιλια Μπραζιλια
Το Αστέρι του Νότου
Το Αστέρι του Νότου είναι μυθιστόρημα του Πασκάλ Γκρουσέ, που κυκλοφόρησε ως έργο του Ιουλίου Βερν από τον εκδότη, για εμπορικούς λόγους. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1884.
Πλοκή
Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Νότια Αφρική, όπου τα αδαμαντωρυχεία έχουν προσελκύσει τυχοδιώκτες από όλο τον κόσμο. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο Γάλλος χημικός Συπριέν Μερέ, ο οποίος έχει επισκεφτεί το μέρος με σκοπό να μελετήσει το σχηματισμό των διαμαντιών. Κατά τη διαμονή του εκεί ερωτεύεται την κόρη του κυρίου Ουότκινς, ο οποίος είναι πλούσιος γαιοκτήμονας και αδαμαντωρύχος της περιοχής, την Άλις, και την ζητάει σε γάμο. Όμως ο κύριος Ουότκινς δεν θέλει για γαμπρό τον Συπριέν, διότι τα πτυχία του και οι σπουδές του δεν τον εντυπωσιάζουν. Τότε ο Συπριέν αποφασίζει να κερδίσει την Άλις κατασκευάζοντας το πρώτο συνθετικό διαμάντι.
Επιρροή
Το Άστρο του Νότου ενέπνευσε τον διάσημο Ιταλό κομίστα Ρομάνο Σκάρπα να γράψει και να σχεδιάσει ιστορία με τον ίδιο τίτλο, όπου όμως το αντικείμενο του πόθου δεν είναι διαμάντι, αλλά ένα σπάνιο κοχύλι.
Πυρογραφία
thumb|right|250px|Εικόνα του Ιησού. Δημιουργήθηκε με χρήση της τεχνικής της πυρογραφίας. Η πυρογραφία είναι μέθοδος διακόσμησης επιφανειών, κατά κυρίο λόγο ξύλινων, αλλά και άλλων όπως επιφανειών απο δέρμα, κόκαλο ή χαρτόνι. Συνίσταται στη χάραξη σχεδίων με πυρωμένη μεταλλική ακίδα.
Στη σημερινή εποχή η ακίδα του πυρογράφου θερμαίνεται μέσω ηλεκτρικής αντίστασης. Οι ακίδες αντικαθιστώνται εύκολα, ώστε να προσαρμόζονται στο είδος της εργασίας που πρόκειται να πραγματοποιηθεί.
Τα ξύλα που χρησιμοποιούνται στην πυρογραφία είναι συνήθως από μελιά, σφένδαμο, πύξο, καστανιά, αχλαδιά ή κερασιά. Δημοφιλές και σχετικά οικονομικό υλικό που δουλεύεται εύκολα είναι το κόντρα πλακέ θαλάσσης από σημύδα.
Η τέχνη της πυρογραφίας
Η πυρογραφία είναι τέχνη που προσελκύει πλήθος καλλιτεχνών, λόγω των εντυπωσιακών αποτελεσμάτων που μπορούν να επιτευχθούν. Πολλοί επιλέγουν την πυρογραφία προκειμένου να διακοσμήσουν κάποια υπάρχουσα ξύλινη κατασκευή, όπως για παράδειγμα ένα τραπέζι ή το κεφαλάρι ενός κρεβατιού. Η πυρογραφία βρίσκει μεγάλη απήχηση και στους καλλιτέχνες της αγιογραφίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Αγιογραφία Κατηγορία:Ξυλουργική
Συκολόγος Ηρακλείου
Ο Συκολόγος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 580 μέτρων. Απέχει από το Ηράκλειο 75 χιλιόμετρα και από την Άνω Βιάννο (έδρα του Δήμου) 16 χιλιόμετρα.
Τοποθεσία
Αρχίζει από την κορυφή της πλαγιάς που ορθώνεται βόρεια του κεντρικού δρόμου και καταλήγει στο Νότο στα Τέρτσα. Από την Ανατολή συνορεύει με τις κτηματικές περιοχές των Μουρνιών, των Γδοχίων και του Μύρτου. Από τη Δύση συνορεύει με την κτηματική περιφέρεια του Καλαμίου με την οποία έχει και πολλές κοινές περιοχές.
Ο Συκολόγος βρίσκεται στη νοτιοανατολική άκρη του Δήμου Βιάννου και του Νομού Ηρακλείου. Παλαιότερα τα κτίσματα του χωριού ήταν αποθήκες για τα χαρούπια και τα κίτρα που παράγονταν στην περιοχή. Σήμερα στην παραλιακή περιοχή του Συκολόγου υπάρχουν μεγάλες θερμοκηπιακές καλλιέργειες οπωροκηπευτικών αλλά και υπαίθριες καλλιέργειες μπανάνας και λαχανικών. (π.χ. μελιτζάνα, ντομάτα κ.ά).
Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς, της υπαίθριας χειμερινής ντομάτας, της μπανάνας και των οπωροκηπευτικών (θερμοκηπιακές καλλιέργειες), εξαιτίας του  μοναδικού θερμού κλίματος και μερικοί από αυτούς μένουν μόνιμα στην Ψαρή Φοράδα και στα Τέρτσα. Αυτά τα μέρη παραμένουν ακόμα αναλλοίωτα από τον τουρισμό.
Ιστορικά στοιχεία
left|thumb|Ο "Πρίνος" η πλατεία του χωριού. Τα διάφορα ορυκτά και μεταλλεύματα που έχουν εντοπιστεί, κατά καιρούς, σε μερικές περιοχές του, όπως γύψος στην περιοχή Τερτσών και ίχνη λιγνίτη σε άλλες παραλιακές περιοχές του, μπορεί να μην είναι εκμεταλλεύσιμα, λόγω της μικρής ποσότητάς τους, αποτελούν όμως, κατά τους ειδικούς, σοβαρές ενδείξεις ότι κι ο τόπος αυτός πρέπει να διαμορφώθηκε γεωλογικά πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια.
Δεν είναι γνωστό πότε πρωτοκατοικήθηκε ο τόπος. Στις πολύ παλιές εποχές άνθρωποι από το Συκολόγο είχαν χτίσει τα σπίτια τους στον οικισμό των Τερτσών, στις Βίγλες, στα Σκαφίδια  όπως και στη Σινδωνία, σημερινή Ψαρή Φοράδα για  να είναι δίπλα στους  χώρους  εργασίας  τους.
Η ονομασία του χωριού υποδηλώνει αρχαία προέλευση. Είναι όνομα σύνθετο από τις λέξεις "σύκο" και "λόγος" (αυτός που συλλέγει σύκα). Παραμένει άγνωστος ο χρόνος και η αιτία που έλαβε το χωριό την ονομασία αυτή. Πιθανολογείται ότι κάποτε η περιοχή είχε πολλές συκιές, τις οποίες νοίκιαζε κάποιος και μάζευε τα σύκα. Ήταν δηλαδή ο συκολόγος, από τον οποίο πήρε το όνομά του και το χωριό.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο Συκολόγος ήταν το πρώτο χωριό της επαρχίας Βιάννου στο οποίο εγκαταστάθηκαν οι Τούρκοι, αμέσως μετά την κατάκτηση της Κρήτης, το 1669. Οι Οθωμανοί επιδόθηκαν αμέσως σε όργιο σφαγών και πυρπόλησαν τις περιουσίες των κατοίκων, ενώ έκαψαν και τα δάση, ώστε να πείσουν τους επαναστατημένους Κρήτες να παραδοθούν. Έτσι οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να κρύβονται στις απρόσιτες σπηλιές της Απακουγής, της Καλογριάς, της Σκίζας ή Κόκκας και του Χερόμυλου των Τερτσών, οι οποίες αποτελούσαν σχεδόν μόνιμο τόπο διαμονής τους.
Οι Συκολογιανοί πρωταγωνίστησαν σε όλες τις Κρητικές Επαναστάσεις, όπως επίσης και στους αγώνες στη Μακεδονία, στην Ήπειρο και στη Μικρά Ασία. Οπλαρχηγοί και άξιοι πολεμιστές ήταν τέκνα του χωριού, όπως οι: Εμμανουήλ Στιβακτάκης, Ιωάννης Αλεξανδράκης, Εμμανουήλ Γρηγοράκης και πλήθος άλλων. Πολλοί Συκολογιανοί πολέμησαν και βρήκαν το θάνατο στον Πόλεμο της Αλβανίας, το 1940-41, ενώ είχαν και ενεργό συμμετοχή στην Αντίσταση.
Στα χρόνια της ναζιστικής Κατοχής, το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς και τα σημερινά σπίτια κτίστηκαν μετά την καταστροφή. Το Σεπτέμβριο του 1943, όταν έλαβε χώρα η γερμανική κτηνωδία στα χωριά της Βιάννου, 80 Συκολογιανοί συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν, μαζί με τους Καλαμιώτες και άλλους, στο διδακτήριο του Γυμνασίου Βιάννου, όπου κρατήθηκαν ως όμηροι επί 20 περίπου ημέρες και έπειτα από επέμβαση διαφόρων αρχών, γλίτωσαν τελικά την εκτέλεση. Ωστόσο, ένα διανοητικώς ανάπηρο παιδί 15 ετών, που καταγόταν από το Συκολόγο βρέθηκε τυχαία μπροστά στους Ναζί, όταν οι τελευταίοι έκαναν τις εκτελέσεις στα Γδόχια. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, στις 15 Σεπτεμβρίου 1943 το αγόρι αυτό μαζί με 16 άλλους Γδοχιανούς, εκτελέστηκαν στην τοποθεσία Καρτσανά.
Δύο ακόμα κάτοικοι του χωριού βρήκαν το θάνατο στην περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, ο πρώτος στα Χανιά το 1947 και ο δεύτερος στην Καρυά Λακωνίας, το 1946.
Εκπαίδευση
Ως την καθιέρωση του ημιαυτόνομου καθεστώτος στην Κρήτη, με τη Σύμβαση της Χαλέπας, δεν υπήρχε σχολείο στο Συκολόγο. Σε πολύ αραιά διαστήματα εμφανιζόταν ένας δασκαλόπαπας, πιθανώς καλόγερος από την Κεραλιμανιώτισσα και μάθαινε λίγη ανάγνωση και γραφή σε ελάχιστα παιδιά των πλουσιότερων οικογενειών, επί πληρωμή.
Το 1879 χτίστηκε το πρώτο Δημοτικό Σχολείο δίπλα στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού με επιχορήγηση της Δημογεροντίας Λασιθίου, από τα έσοδα των Μονυδρίων της Κεραλιμενιώτισσας, του Αγίου Ιωάννη του Καβού και με τη βοήθεια των κατοίκων του χωριού. Ο δάσκαλος πληρωνόταν από τη Δημογεροντία.
Από το 1899 με τη φροντίδα του αυτόνομου καθεστώτος της Αρμοστείας άρχισε να λειτουργεί (πρώτα ως μονοτάξιο) Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο, με πρώτο δάσκαλο τον Α. Ε. Αγγελάκο. Έπειτα από την καταστροφή από τους Ναζί του 1943 το σχολείο στεγάστηκε σε νέο σύγχρονο διδακτήριο λίγο έξω από το χωριό, στην τοποθεσία "Αγκαθιάς", το οποίο λειτούργησε ως το 1994. Το τελευταίο έτος της λειτουργίας του είχε 6 μαθητές. Σήμερα τα παιδιά του χωριού πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο των Αμιρών.
Διοίκηση
Από την εποχή της Επανάστασης του 1821 μέχρι την Επανάσταση του 1866, ο Συκολόγος διοικήθηκε με το σύστημα των αιρετών Δημογερόντων, που επέβαλαν οι επαναστάτες από τη Γραμβούσα, ανεπίσημα.
Στην απογραφή που έκανε ο Μουσταφά Πασάς το 1832-33, μετρήθηκαν 37 οικογένειες, που υπολογίζεται ότι είχαν συνολικά περισσότερα από 160 άτομα, όλα Ορθοδόξους Χριστιανούς.
Το 1858 άρχισε πια να αναγνωρίζεται και να καθιερώνεται επίσημα η διοίκηση των χωριών της Κρήτης με το σύστημα των Δημογερόντων, με βάση το άρθρο 6 του Αυτοκρατορικού Διατάγματος του έτους εκείνου, το οποίο επέτασσε ότι ο Μουλά Εφέντης δε θα επενέβαινε καθόλου "εις τα ορφανικά και κληρονομικό των Χριστιανών".μικρογραφία|360x360px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Με το Δημοτικό Νόμο του 1868, για τη σύσταση των Δήμων, ο Συκολόγος υπήχθη στο Δήμο Αγίου Βασιλείου. Υπαγόταν στην επαρχία Βιάννου, στο νοτιοδυτικό άκρο του νομού Ηρακλείου. Με το Νόμο Καποδίστρια αλλά και με τον Καλλικράτη που ακολούθησε εντάχθηκε ως Κοινότητα Συκολόγου στο Δήμο Βιάννου.
Τη δεκαετία του ' 60 άρχισε να αναπτύσσεται ο παραλιακός οικισμός Τέρτσα και στην απογραφή του 1971 η Κοινότητα του Συκολόγου βρέθηκε με 487 κατοίκους, εκ των οποίων οι 477 κατοικούσαν στο Συκολόγο και οι 10 στα Τέρτσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1981, ο πληθυσμός στην Κοινότητα ήταν 474 κάτοικοι (εκ των οποίων οι 368 κατοικούσαν στο Συκολόγο, οι 106 στα Τέρτσα και στις Άνω Βίγλες) και το 1991 μειώθηκαν σε 371.
Το χωριό σήμερα
Έπειτα από την απελευθέρωση, ο Συκολόγος ανασυγκροτήθηκε σύντομα και οι κάτοικοί του ξανάχτισαν τα σπίτια τους, επιδόθηκαν στις γεωργικές τους εργασίες και κατάφεραν σημαντικές βελτιώσεις στις καλλιέργιες των πρώιμων, κυρίως κηπευτικών στην παραθαλάσσια ζώνη του χωριού τους στα Τέρτσα κι αλλού. Αποτελεί το χωριό του Δήμου Βιάννου με τη μικρότερη μετανάστευση.
Το πρόβλημα με την έλλειψη νερού, που ταλάνιζε τον πληθυσμό παλιότερα, αντιμετωπίστηκε με την κατασκευή υδραγωγείου, τη δεκαετία του ' 60 που έφερε άφθονο και καθαρό νερό στο χωριό από το Λάπαθο της Σύμης.
Στην είσοδο του χωριού, που βρίσκεται στη βορειοανατολική του άκρη, βρίσκονται τα καφενεία και τα καταστήματα. Εκεί είναι ριζωμένος ένας μεγάλος πολύκλωνος Πρίνος από την ονομασία του οποίου πήρε το όνομα και η πλατεία του χωριού.
Ναοί
Οι Συκολογιανοί διακρίνονταν ανέκαθεν για τη θρησκευτικότητα και την ευσέβειά τους. Η πολιούχος δίκλιτη εκκλησία τους βρίσκεται κοντά στο Καβούσι, στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού. Το δεξιό κλίτος είναι αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό και το αριστερό στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Επίσης, υπάρχουν πολλά βυζαντινά εξωκλήσια, όπως του Αγίου Χαραλάμπους, όπου βρίσκεται και το κοιμητήριο, του Αφέντη Χριστού, ένα χιλιόμετρο νότια του χωριού, στη θέση Βίγλα, του Αγίου Σάββα, του Αγίου Γεωργίου στον παραλιακό οικισμό Τέρτσα και του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στου Καβού. Το τελευταίο ήταν παλαιότερα μοναστήρι και βρίσκεται σε μια τοποθεσία 4 χλμ. νότια του Συκολόγου. Δίπλα στο εκκλησάκι υπάρχει αστείρευτη πηγή (καβούσι) με καθαρό νερό, που πρέπει να έδωσε και το όνομά της στην περιοχή. Στη θέση του παλαιού μοναστηριού, για το οποίο δε γνωρίζουμε ακριβώς πότε οικοδομήθηκε, χτίστηκε νέος ναός. Από τον παλαιό ναό σώζονται ερείπια από το λεπροκομείο, καθώς η Μονή, όπως και η κοντινή Μονή της Κεραλιμενιώτισσας, χρησιμοποιούνταν για την περίθαλψη των κατοίκων από τα γύρω χωριά της περιοχής.
Το εξωκλήσι του Αφέντη Χριστού χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ εγκαινιάστηκε το 1908.
Ο Άγιος Ιωάννης του Καβού θεωρείται ο προστάτης άγιος των παιδιών που σπουδάζουν και συχνά οι κάτοικοι των γύρω χωριών επικαλούνται τη χάρη του και κάνουν τάματα, για να έχουν τα παιδιά τους καλή πρόοδο στις σπουδές τους.
Σπήλαιο Απακουγής
Στη θέση Απακουγή (δηλ. Υπακοή) υπάρχει μεγάλο σπήλαιο σε υψόμετρο 400μ. και κοντά σε αυτό τα λείψανα του αρχαίου ναού της Αγίας Απακουγής. Η παράδοση αναφέρει ότι την εκκλησία την κατέστρεψαν οι Άραβες το 824 όταν ξεμπάρκαραν στην Ψαρή Φοράδα και κατέλαβαν την Κρήτη και έπειτα δεν ξανακτίστηκε.
Αναφορικά με το σπήλαιο, πρέπει να αναφερθεί ότι επίσημα δεν έχει εξερευνηθεί ακόμα. Οι κάτοικοι το θεωρούν αχανές και λένε ότι κάποτε μπήκε μέσα ένας κόκορας και δεν κατάφερε να ξαναβγεί. Υπάρχει και η παράδοση που λέει ότι η Αγία Υπακοή έβγαζε το χέρι της από την είσοδο του σπηλαίου και έδινε αντίδωρο στους πιστούς.
Βλέπε επίσης
Ολοκαύτωμα της Βιάννου
Παραπομπές
Συκολόγος Συκολόγος
Χυτήρια Κωδώνων της Απόλντα
thumb|right|250px|Το παλαιό κτίριο των Χυτηρίων της Απόλντα Ως Χυτήρια Κωδώνων της Απόλντα (γερμ. Glockengießerei in Apolda) αναφέρονται οι ιστορικές εταιρείες και τα παραδοσιακά εργοστάσια παραγωγής εκκλησιαστικών καμπανών και κοινών κωδώνων με έδρα την Απόλντα της Γερμανίας. Λειτούργησαν από το 1722 και μέχρι το 1988, αποκτώντας παγκόσμια φήμη. Καμπάνες από την παραγωγή των Χυτηρίων βρίσκονται σήμερα σε εκκλησίες ανά την υφήλιο σε πέντε ηπείρους. Υπολογίζεται ότι τα χυτήρια της Απόλντα κατασκεύασαν περίπου 20.000 καμπάνες. Στις ημέρες μας λειτουργεί μουσείο, στο οποίο σώζεται η μνήμη της μακροχρόνιας παράδοσης του τόπου.
Τα Χυτήρια Ρόζε και Αδελφών Ούλριχ
thumb|Η καμπάνα St. Petersglocke της Μητρόπολης της Κολωνίας είναι προϊόν των Χυτηρίων Αφοι Ούλριχ. Πρώτος κατασκευαστής καμπανών ήταν ο Γιόχαν Κρίστοφ Ρόζε, με πρώην έδρα το Όσμαννστετ. Μετακόμισε το 1722 στην Απόλντα για να κατασκευάσει δύο καμπάνες που παρήγγειλε η τοπική εκκλησία. Μια από αυτές βρίσκεται ακόμα σε λειτουργία στην εκκλησία του Λουθήρου της Απόλντα. Αργότερα έγινε και ο αδελφός του, Κρίστιαν, κωδωνοποιός. Μετά τον θάνατο του Ρόζε ανέλαβαν την διεύθυνση οι αδελφοί Γιόχαν Γκέοργκ και Γιόχαν Γκόττλομπ Ούλριχ το 1759 και μετονόμασαν την εταιρεία σε «Αφοι Ούλριχ» (γερμ. Gebrüder Ulrich). Αργότερα μπήκε και ο τρίτος αδελφός Γιόχαν Κρίστοφ Ούλριχ στην εταιρεία. Η εταιρεία χρεοκόπησε το 1902, αλλά ο Χάινριχ Ούλριχ την επανίδρυσε το έτος 1910 με το ίδιο όνομα. Μετά τον θάνατό του η εταιρεία μεταβλήθηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία, και τελικά κρατικοποιήθηκε από την Ανατολική Γερμανία το 1949.
Χυτήρια Καρλ Φρίντριχ Ούλριχ και Φραντς Σίλλινγκ
thumb|Ανάρτηση καμπάνας στην Εκκλησία Νικολάικιρχε στη Λειψία το 1964. Η καμπάνα είναι προϊόν των Χυτηρίων Σίλλινγκ & Σια Το 1826 ο Καρλ Φρίντριχ Ούλριχ άνοιξε δεύτερο χυτήριο, το οποίο έκανε ανταγωνισμό στα Χυτήρια Ούλριχ. Το χυτήριο αυτό το ανέλαβε ο Φραντς Σίλλινγκ το έτος 1878, ο οποίος διατελούσε προμηθευτής της αυλής του Αρχιδούκα της Βάιμαρ. Η εταιρεία μετονομάστηκε το 1911 σε «Φραντς Σίλλινκγ και Σια» (γερμ. Franz Schilling Söhne) και εξειδικεύτηκε στην κατασκευή μουσικών κωδωνοσυστημάτων. Επί Ναζιστικού καθεστώτος η εταιρεία κατασκεύασε αρκετές καμπάνες που εξυπηρετούσαν την προπαγάνδα του Τρίτου Ράιχ. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η παραγωγή σταμάτησε εντελώς, και άρχισε ξανά μετά την παύση του πολέμου. Κρατικοποιήθηκε από την Ανατολική Γερμανία το 1972 για να ξαναεπιστραφεί το 1990 στον πρώην ιδιοκτήτη της, σε άθλια οικοδομική κατάσταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καμπανολογία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1951-1952
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1951-52 δεν διεξήχθη, λόγω αυξημένων υποχρεώσεων της εθνικής ομάδας για να προκριθεί και να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους Μεσογειακούς Αγώνες αλλά και για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου. Διεξήχθησαν μόνο τα πρωταθλήματα Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας, στα οποία τερμάτισαν πρώτοι οι Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και Ηρακλής αντίστοιχα.
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών
* Την κανονική περίοδο ο Παναθηναϊκός είχε 24 βαθμούς αλλά στην τελική βαθμολογία η ΕΠΣΑ πρόσθεσε τους τρεις βαθμούς της χωρίς αγώνα νίκης του στο μπαράζ με την ΑΕΚ.
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς
* Αγώνας κατάταξης για την 3η θέση: Α.Ε. Νίκαιας - Ατρόμητος Πειραιώς: 5-3.
** Αγώνας κατάταξης για την 5η θέση: Προοδευτική - Πανελευσινιακός: 2-0.
Τελική φάση
Δεν διεξήχθη
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1979
Το 29ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στο Κουβέιτ, από 1 ως 15 Ιουνίου 1979. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ιράκ που νίκησε την Ιταλία στα πέναλτι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1951-1952
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1951-1952 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1979
Τελική φάση
Οι έξι ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο ομίλους με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήριο κατάταξης ήταν η διαφορά τερμάτων. Στη συνέχεια οι δύο πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν στους ημιτελικούς και οι νικήτριες στον τελικό. Για τη διαμόρφωση της τελικής κατάταξης έγιναν αγώνες για τις θέσεις 5η-6η και 3η-4η. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε το Ιράκ, που επικράτησε στον τελικό της Ιταλίας στα πέναλτι, για δεύτερη συνεχόμενη διοργάνωση. Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Κουβέιτ, στο στάδιο Sabah Al-Salim.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1979
Εθνική Οδός 42 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 42 (ΕΟ42) είναι εθνική οδός στη δυτική Στερεά Ελλάδα. Ξεκινάει από την Αμφιλοχία και μέσω της Βόνιτσας καταλήγει στο νησί της Λευκάδας Το τμήμα της από την Αμφιλοχία έως τη Βόνιτσα αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 55 (Ε55), ενώ δίπλα της κατασκευάζεται ο Αυτοκινητόδρομος Ακτίου - Αμβρακίας (Αυτοκινητόδρομος 52, Α52) ο οποίος θα απορροφήσει μεγάλο μέρος από τα διερχόμενα οχήματα.
Διαδρομή
Η Εθνική Οδός 42 περνά από τις ακόλουθες περιοχές (από τα δυτικά στα ανατολικά):
42 Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Αντώνης Βλοντάκης
Ο Αντώνης Βλοντάκης (10 Οκτωβρίου 1975) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης και ηθοποιός. Αγωνιζόταν στη θέση του φουνταριστού.
Γεννήθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Είναι 200 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας. Είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Αθλητών Υδατοσφαίρισης. Είναι αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ν.Ο. Χανίων ενώ το 1997 μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς με τον οποίο το 2002 ανεδείχθη πρωταθλητής Ευρώπης.
Μετείχε σε τρεις ολυμπιάδες ενώ κατέκτησε συνολικά 13 τρόπαια σε συλλογικό επίπεδο (11 με τον Ολυμπιακό, 2 με τον Εθνικό).
Προσωπική ζωή
Από το 2003 είναι παντρεμένος με το μοντέλο και Playmate 1998, Κορίνα Στεργιάδου. Έχουν αποκτήσει τρία παιδιά: την Μαλένα, την Ηλέκτρα και τον Σπυρίδωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Ν.Ο. Χανίων Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Ν.Ο. Χίου
Σεμσισάχ Σουλτάνα
Η Σεμσισάχ Σεμσπερί Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سمسیشه سمسپری سلطان) (Τούρκικα: Şemsişah Şemsperi Sultan, 1619 - 1698) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Δ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1619 στη Γεωργία, και ήταν κόρη του Ηγεμόνα Λεβάν Β΄ Νταντιάνι, Πρίγκιπα της Μινγκρέλια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζιλιχάν Νταντιάνι.
Ο Σουλτάνος ​​Μουράτ Δ΄ πιστεύεται ότι την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού ταξιδιού. Μερικοί άνθρωποι υποστηρίζουν ότι ο γάμος τους ήταν πολιτικός παρά το γεγονός ότι η χώρα τους δεν είχε δεσμούς ή σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γύρω στη δεκαετία του 1630, έγινε σύζυγος του Μουράτ και μαζί απέκτησαν δύο κόρες, την Χαφσά Σουλτάν και την Αϊσέ Μπεντιά Σουλτάν.
Μετά τον θάνατο της Μουράτ Δ΄ το 1640, πίστευεται ότι πέθανε δύο μήνες αργότερα, προφανώς αυτοκτονώντας επειδή δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τον σουλτάνο, χωρίς αυτό όμως να είναι αλήθεια. Αποσύρθηκε στο Παλιό Παλάτι όπου και πέθανε, μόνη και εγκαταλελειμμένη, μαζί με τις άλλες γυναίκες του Μουράτ.
Πέθανε το 1698 στο Παλιό Παλάτι σε ηλικία 79 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Τροχός
thumb|Δίτροχο ξύλινο κάρο
Ο τροχός είναι κυκλικού σχήματος κατασκευή που περιστρέφεται γύρω από άξονα. Ο νοητός άξονας περιστροφής θεωρείται ακίνητος, περνά από το κέντρο του και είναι κάθετος στο επίπεδο του τροχού. Ο πραγματικός άξονας θα έχει μία από τις ακόλουθες δύο διαρρυθμίσεις: (i) ο τροχός θα είναι ελεύθερος να περιστραφεί γύρω από αυτόν, (ii) ο τροχός θα είναι στέρεα συνδεδεμένος με αυτόν.
Ο τροχός είναι μια από τις πρώτες απλές μηχανές και ως γνωστόν χρησιμοποιείται σε μεγάλη ποικιλία εφαρμογών, για παράδειγμα στα τροχοφόρα οχήματα,στους ανεμόμυλους,νερόμυλους,ρουλεμάν κτλ.
Ιστορία και προϊστορία
frame|right|[[Σουμέριοι|Σουμεριανή απεικόνιση πολεμικών αρμάτων με τροχούς, γύρω στο 3200 π.Χ..]]
Ο τροχός, ως γνωστόν, θεωρείται μια από τις σημαντικότερες και αρχαιότερες εφευρέσεις. Η αρχαιότερη χρήση τροχών είναι πιθανά αυτή των ομώνυμων συσκευών της αγγειοπλαστικής τo 3,500π.Χ. στη Μεσοποταμία. Κάρα με τροχούς έχουν βρεθεί σε προϊστορικούς τάφους στην περιοχή του Καυκάσου οι οποίοι χρονολογούνται γύρω στο 3700 π.Χ..
Λειτουργία και χρήσεις
thumb|Ρόδα σε [[λούνα παρκ.]] thumb|Νερόμυλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφευρέσεις
Κίνημα Αμερικανών Ινδιάνων
Το Κίνημα των Αμερικανών Ινδιάνων - (American Indian Movement) (AIM), ιδρύθηκε στη Μινεάπολη των Η.Π.Α.  το καλοκαίρι του 1968, προκειμένου, αρχικά, να βελτιώσει το επίπεδο ζωής των Ινδιάνων που ζούσαν σε αστικές περιοχές της πόλης. Με την πάροδο των χρόνων, το Κίνημα, διεκδίκησε ισονομία, προστασία των πολιτικών τους δικαιωμάτων, και επιστροφή στην πατρογονική τους γη, από την οποία η Κυβέρνηση τους είχε απομακρύνει. Στο αποκορύφωμα των αγώνων τους, το Κίνημα απέκτησε και ένοπλο βραχίονα προκειμένου να υποστηρίζει τη δημιουργία δικής τους αυτόνομης περιοχής. Ύστερα από συστηματική και επίμονη δράση του FBI μέσω του σχεδίου , η οργάνωση πέρασε μια μεγάλη περίοδο αποσταθεροποίησης και οδηγήθηκε στη διάλυσή της. Η οργάνωση - διασπασμένη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 - στο "AIM Grand Governing Council"  και στο "AIM-International Confederation of Autonomous Chapters" εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα, χωρίς όμως τον μάχιμο και ριζοσπαστικό χαρακτήρα της.
Το «Κίνημα των Αμερικανών Ινδιάνων» ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου 1968 στη Μινεάπολη της Μινεσότα,  και ήταν προϊόν  της συνέλευσης των Ινδιάνων που ζούσαν στις αστικές περιοχές της Μινεάπολης. Οι πρώτοι ηγέτες του Κινήματος ήταν οι Κλάιντ Μπελεκώρτ (Clyde Bellecourt),  Ντένις Μπανκς (Dennis Banks)  και Τζωρτζ Μίτσελ (George Mitchell).
Το Κίνημα ιδρύθηκε με σκοπό να συνδράμει τους Ινδιάνους της Μινεάπολης στις δυσκολίες της καθημερινής ζωής που αντιμετώπιζαν - υψηλή ανεργία, κακές συνθήκες στέγασης, έλλειψη ύδρευσης και αποχέτευσης - και ταυτόχρονα να συμβάλλει στην μείωση του αναλφαβητισμού μέσω της λειτουργίας σχολείων. Αργότερα, τα αιτήματά τους επεκτάθηκαν στην οικονομική τους ανεξαρτησία, την αναβίωση της πατρογονικής τους παράδοσης, την προστασία των πολιτικών τους δικαιωμάτων και ελευθεριών και κυρίως, την διεκδίκηση αυτονομίας και επανεγκατάστασης στους χώρους που ζούσαν οι φυλές, πριν τους διώξει η Αστυνομία. Από το 1968 ως το 1971 το Κίνημα δραστηριοποιήθηκε σε όλη τη Βόρεια Αμερική και τον Καναδά. Το 1973, το έτος της ακμής του, είχε συνολικά γραφεία σε 79 πόλεις της Βόρειας Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:1968 Κατηγορία:Κινήματα στη Βόρεια Αμερική Κατηγορία:Κινήματα ανεξαρτησίας Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Αμερικής
Το δικό μου Αϊντάχο
Το Δικό μου Αϊντάχο (αγγλικά: My Own Private Idaho) είναι αμερικάνικη δραματική ταινία του 1991 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Gus Van Sant. Η ταινία βασίζεται στα έργα του Shakespeare Ερρίκος ο Δ', Μέρος 1, Ερρίκος ο Δ', Μέρος 2, και Ερρίκος ο Ε'. Πρωταγωνιστούν οι Ρίβερ Φίνιξ και Κιάνου Ριβς. Η ιστορία παρακολουθεί δύο φίλους, τον Μάικ και τον Σκοτ, οι οποίοι ξεκινούν ένα ταξίδι προσωπικής ανακάλυψης που θα τους μεταφέρει στην πόλη Idaho και στη συνέχεια, στην Ιταλία για την αναζήτηση της μητέρας του Μάικ.
Ο Γκας Βαν Σαντ, αρχικά έγραψε το σενάριο στη δεκαετία του 1970, αλλά το πέταξε μετά την ανάγνωση του Πόλη το Βράδυ του John Rechy, καθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επεξεργασία του θέματος του Rechy ήταν καλύτερη από τη δίκη του. Με την πάροδο των ετών, ο Βαν Σαντ ξαναέγραψε το σενάριο, το οποίο αποτελείται από δύο ιστορίες: ο Μάικ και η αναζήτηση για τη μητέρα του και η ιστορία του Σκοτ ως μια σύγχρονη διασκευή των έργων Ερρίκος ο Δ'. Ο Βαν Σαντ δυσκολεύθηκε να εξασφαλίσει χρηματοδότηση στο Χόλιγουντ, και σε ένα σημείο θεώρησε να κάνει την ταινία σε ένα μικροσκοπικό προϋπολογισμό με ένα cast πραγματικών παιδιών του δρόμου. Ο Βαν Σαντ έστειλε αντίγραφα του σεναρίου στον Reeves και, στη συνέχεια, ο Reeves έδειξε ότι ήταν θετικός στο να παίξει μαζί με τον Phoenix και συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία.
Το Δικό μου Αϊντάχο έκανε επίσημη πρεμιέρα στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (Venice International Film Festival) και έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς, συμπεριλαμβανομένων Ρότζερ Έμπερτ και αυτών των New York Times και του περιοδικού Entertainment Weekly. Η ταινία σημείωσε μέτρια οικονομική επιτυχία, αποφέροντας συνολικά πάνω από 6,4 εκατομμύρια δολάρια στην περιοχή της Βόρειας Αμερικής και υπερβαίνοντας τις εκτιμήσεις του προϋπολογισμού των $2,5 εκατομμυρίων. Ο River Phoenix απέσπασε πολλά βραβεία για την ερμηνεία του στην ταινία, συμπεριλαμβανομένου του Κυπέλλου Volpi για τον Καλύτερo Ηθοποιό για το 1991 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, το Ανεξάρτητο Βραβείο Spirit στην κατηγορία Καλύτερου Πρωταγωνιστικού Ανδρικού Ρόλου, και το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού από την Εθνική εταιρεία των Κριτικών Κινηματογράφου.
Πλοκή
Ο Μάικ (Ρίβερ Φίνιξ) στέκεται μόνος σε ένα ερημικό σημείο ενός αυτοκινητόδρομου. Αρχίζει να μιλάει για τον εαυτό του και ανακοινώνει ότι ο δρόμος φαίνεται "σαν πρόσωπο, σαν στραπατσαρισμένο πρόσωπο." Βιώνει ναρκοληψία και τα όνειρα της μητέρας του τον παρηγορούν, ενώ ο ίδιος επαναλαμβάνει σκηνές στο σπίτι της παιδικής του ηλικίας στο μυαλό του.
Αργότερα, αφού προσέφερε σεξουαλικές υπηρεσίες σε έναν πελάτη στο Seattle, ο Μάικ επιστρέφει στο στέκι του, όπου αναζητάει πιθανούς πελάτες. Τον αγοράζει μια πλούσια ηλικιωμένη γυναίκα (η Γκρέις Ζαμπρίσκι) που τον οδηγεί στην έπαυλη της όπου συναντά δύο συναδέλφους του. Ένας από αυτούς είναι ο Σκοτ Φέιβορ (Κιάνου Ριβς), ο καλύτερος φίλος του Mike, και ο άλλος είναι ο Γκάρι (Rodney Harvey). Κατά την προετοιμασία για να κάνει σεξ με τη γυναίκα, ο Μάικ μετά από μια άλλη ναρκοληψία ξυπνά την επόμενη μέρα με τον Σκοτ στο Πόρτλαντ.
Ο Μάικ και ο Σκοτ σύντομα θα επανενωθούν με τον Μπομπ (William Richert), έναν μεσήλικα μέντορα σε μια συμμορία του δρόμου στην οποία παιδιά και απατεώνες ζουν σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο. Ο Σκοτ, ο γιος του δημάρχου του Πόρτλαντ, παραδέχεται ο Μπομπ κατ' ιδίαν, ότι όταν κλείσει τα 21, θα κληρονομήσει την περιουσία του πατέρα του και θα αποσυρθεί από το δρόμο. Ο Μάικ θέλει να βρει την μητέρα του, και αυτός και ο Σκοτ φεύγουν από το Πόρτλαντ για το Idaho για να επισκεφτεί ο Μάικ τον μεγαλύτερο αδελφό του Ρίτσαρντ (Τζέιμς Ρούσο), που ζει σε ένα τροχόσπιτο. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού ο Μάικ ομολογεί ότι είναι ερωτευμένος με τον Σκότ. Ο Ρίτσαρντ προσπαθεί να πει στον Μάικ ποιος είναι ο πατέρας του, αλλά ο Μάικ λέει ότι ξέρει ότι είναι ο Ρίτσαρντ. Ο Ρίτσαρντ λέει στον Μάικ ότι η μητέρα τους δουλεύει ως καμαριέρα του ξενοδοχείου, όταν ο Mike και ο Σκοτ επισκεφθούν το ξενοδοχείο,θα ανακαλύψουν ότι έχει πάει στην Ιταλία σε αναζήτηση της δικής της οικογένειας.
Ο Μάικ και ο Σκοτ ταξιδεύουν στην Ιταλία όπου θα βρουν την αγροικία, όπου η μητέρα του Μάικ δούλευε ως καθαρίστρια και ως δασκάλα αγγλικών. Η νεαρή γυναίκα, η Καρμέλα (Κιάρα Κασέλι), που ζει εκεί, λέει στον Μάικ ότι η μητέρα του επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από μήνες. Η Καρμέλα και ο Σκοτ ερωτεύονται και επιστρέφουν στις ΗΠΑ, αφήνοντας τον Μάικ να επιστρέψει στο σπίτι του μόνος και πληγωμένος. Ο πατέρας του Σκοτ πεθαίνει, και κληρονομεί την περιουσία του.
Πίσω στο Πόρτλαντ, ο Μπομπ και η παρέα του αντικρίζουν τον νέο αναμορφωμένο Σκοτ σε ένα μοντέρνο εστιατόριο, αλλά αυτός τους απορρίπτει. Εκείνο το βράδυ ο Μπομπ έχει μια μοιραία καρδιακή προσβολή. Την επόμενη μέρα, οι απατεώνες έκαναν μια θορυβώδης κηδεία για τον Μπομπ, ενώ στο ίδιο νεκροταφείο, λίγα μέτρα μακριά, ο Σκοτ παρακολουθεί την επίσημη κηδεία του πατέρα του. Ο Μάικ είναι πίσω στο ερημικό σημείο του Idaho highway. Μετά από πτώση σε μια άλλη ναρκοληψία, δύο ξένοι τον τράβηξαν προς τα πάνω σε ένα φορτηγό, πήραν το σακίδιο του και τα παπούτσια του,στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα, ένας άγνωστος παίρνει στο αυτοκίνητο τον ασυνείδητο Μάικ, τον τοποθετεί στο αυτοκίνητο και οδηγεί μακριά.
Υποδοχή
Το Δικό μου Αϊντάχο προβλήθηκε πρώτη φορά στις 4 Σεπτεμβρίου 1991 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, έλαβε gala διαλογής στο 16ο Τορόντο Ταινία Φεστιβάλ και έχει επίσης προβληθεί στο 29ο New York Film Festival.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου 1991 σε 98 αίθουσες. Αυτό απέφερε 6,4 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική, υπερβαίνοντας τις εκτιμήσεις για τον προϋπολογισμό των $2,5 εκατομμυρίων.
Κριτικές
Η ταινία έχει επαινεθεί πολλές φορές. Ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ έγραψε: "Το επίτευγμα της ταινίας είναι ότι θέλει να προκαλέσει αυτή την κατάσταση του να παρασύρεσαι από την ανάγκη, και το κάνει. Δεν υπάρχει καμία μηχανική οικόπεδο που έχει να αλέσει σε ένα Χόλιγουντ συμπέρασμα, και όχι σκηνοθετημένη τεστ για τους ήρωες για να περάσει."
Στην κριτική του στο περιοδικό το Rolling Stone, ο Πίτερ Τράβερς έγραψε: "Van Sant cleareyed, χωρίς συναισθηματισμούς προσέγγιση σε ένα οικόπεδο που περιστρέφεται επί προδοσία και ο θάνατος είναι αντανακλάται σε μαγνητική παραστάσεις από Ριβς και το Φοίνιξ."
Ο Vincent  Canby, στη New York Times κριτική του, επαίνεσε τις αποδόσεις των δύο πρωταγωνιστών: "Οι ερμηνείες, ειδικά από τα δύο νεαρά αστέρια, είναι εξίσου εκπληκτικά όπως είναι σίγουρο. Ο κ. Phoenix (Dogfight) και ο Κ. Reeves (των δύο Μπιλ και Τεντ κωμωδίες) είναι πολύ καλά σε τι μπορεί να είναι οι δύο καλύτερες ρόλους που θα βρείτε εδώ και χρόνια. Τους ρόλους της πυκνότητας, για νέους ηθοποιούς, δεν προέρχονται από αυτό το συχνά". Στην κριτική του για το περιοδικό Newsweek, ο Ντέιβιντ φύλακας τζάνσεν εξήρε τον Φίνιξ για την απόδοση του: "Η φωτιά σκηνή στην οποία ο Μάικ αδέξια δηλώνει την απλήρωτη αγάπη για τον Σκοτ είναι ένα θαύμα της λιχουδιά. Σε αυτό, και κάθε σκηνή, Phoenix βυθίζει τον εαυτό του τόσο βαθιά μέσα στον χαρακτήρα του παραλίγο να ξεχάσω τον έχετε ξαναδεί: είναι εντυπωσιακά ευαίσθητη απόδοση, οδυνηρή και κωμικό ταυτόχρονα."
Το Entertainment Weekly έδωσε στην ταινία Ένα "α−" αξιολόγηση και Owen Gleiberman έγραψε: "Όταν ο Βαν Σαντ, μας δείχνει επιταχυνθεί εικόνες από σύννεφα τροχαίο παρελθόν χωράφια με το σιτάρι, το γνωστό συσκευή υπερβαίνει τα κλισέ, επειδή είναι συνδεδεμένη με τον τρόπο που ο Μάικ, στο μουδιασμένος απομόνωση, βιώνει τη δική του ζωή, όπως ένα τρέξιμο κομμάτι του σουρεαλισμού. Την καθαρή, εκφραστική ομορφιά αυτών των εικόνων που με στοιχειώνει για μέρες."
J. Χόμπερμαν, στην κριτική του για Το Χωριό Φωνή, έγραψε: "Ενώ ο Phoenix εξαφανίζεται με τον απερίσκεπτο θρίαμβο στο ρόλο του, ο Ριβς στάσεις, ή περιστασιακά στέγης, αμήχανα δίπλα του, δεν μπορεί να προβάλει ακόμη και η αυτο-σκωπτική πνεύμα των Ματ Ντίλον's star μετατρέψει σε Φαρμακείο Καουμπόη." Χαλ Χίνσον από Την "Washington Post" έγραψε "του Γκας Βαν Σαντ είναι η ευαισθησία είναι εντελώς πρωτότυπο, εντελώς φρέσκο. Το Δικό μου Αϊντάχο προσθέτει ένα νέο συστατικό: ένα είδος boho γλυκύτητα. Το αγάπησα."
Ωστόσο, το USA Today έδωσε το Δικό Μου Αϊντάχο δύο και μισό αστέρια στα τέσσερα, την κριτική Van Sant ταινία για να "τίποτα, αλλά το σύνολο κομμάτια* πέταξε σε ένα μίγμα των οποίων η έννοια είναι σχεδόν βέβαιο ιδιωτικό".
Για το περιοδικό Time ο Ρίτσαρντ Σίκελ έγραψε: "Τι το οικόπεδο έχει δανειστεί, παραδόξως, από τον Henry IV, και κάθε φορά που κάποιος καταφέρνει να μιλήσω μια ολόκληρη παράγραφο, είναι συνήθως μια Σαιξπηρική παραφράσω. Αλλά αυτό είναι μια απελπισμένη επιβολή ουσιαστικά αδρανές ταινία." Στην κριτική για Το New Yorker, ο Τέρενς Ράφερτι έγραψε, "Van Sant έχει εγκαταλειφθεί η ηθοποιός σε μια ταινία γεμάτη από επίπεδους χαρακτήρες και κακές ιδέες, αλλά Phoenix περιπάτους μέσα από την εικόνα, κάτω από το δρόμο μετά το δρόμο μετά το δρόμο, σαν να ήταν περιτριγυρισμένο από το ένδοξο φαντάσματα."
Αναθεώρηση συνάθροιση ιστοσελίδα Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ένα σκορ και 81% βαθμολογία σύμφωνα με 54 κριτικές. Metacritic δίνει στην ταινία μια σταθμισμένη μέση βαθμολογία από 77%, σύμφωνα με 18 κριτικές.
Βραβεία
Το Δικό μου Αϊντάχο έλαβε το Showtime Διεθνές Βραβείο Κριτικών στο 1991 Τορόντο Ταινία Φεστιβάλ. Ρίβερ Φίνιξ έλαβε το Κύπελλο Volpi για τον Καλύτερο Ηθοποιός το 1991 Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Ο ηθοποιός είπε, σε ό,τι αφορά τη νίκη, "δεν θέλω περισσότερα βραβεία. Τα βραβεία στην Βενετία είναι τα πιο προοδευτικά φεστιβάλ. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν ένα δείγμα".
Ο Ρίβερ Φίνιξ, στη συνέχεια πήγε να λάβει το βραβείο Καλύτερο Αρσενικό Μόλυβδος από το Ανεξάρτητο Πνευματικά Βραβεία και Καλύτερος Ηθοποιός από την Εθνική εταιρεία των Κριτικών Κινηματογράφου.