cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Σ. Αχαιός 47
Από το 1982 την ομάδα την ανέλαβε ο Κώστας Αγουρίδης που ταυτόχρονα ήταν πρόεδρος και παίκτης στην υδατοσφαίριση και καλαθοσφαίριση. Η εξαετία 1984-90 ήταν η "χρυσή" για τον Αχαιό 47, αυτή την περίοδο όλα σχεδόν τα τμήματα του αγωνιζόταν σε εθνικές κατηγορίες ή πρωταγωνιστούσαν στο πρωτάθλημα Αχαΐας. Πλέον το σωματείο βρίσκεται σε μια καθοδική πορεία τα τελευταία χρόνια λόγω κακής διαχείρισης και καλείται να βρεθεί άμεση λύση.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Σ. Αχαιός 47 έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.Η., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 2η θέση της βαθμολογικής κατάταξης της κανονικής περιόδου. Μετά από διαδικασία Play-Off τερμάτισε στην 3η θέση.
Υδατοσφαίριση
Το τμήμα υδατοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1985 συμμετέχοντας στο πρωτάθλημα της Δ εθνικής όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1987. Πρωταθλητής στην Γ΄εθνική το 1988 και στην πρώτη παρουσία του στην Β' εθνική το 1989 ήταν 3ος.
Το 1988 στο πρωτάθλημα Γ' εθνικής και στην τελική φάση ήταν πρώτος με 6 βαθμούς, αήττητος με 3 νίκες έναντι του Ποσειδώνα Ιλισίων της Ξάνθης και της Αλεξανδρούπολης. Η σύνθεση του Αχαιού ήταν : Π. Κουρουκλής, Φ. Λαχανιώτης, Α. Οικονόμου, Η. Δαμάσκος, Δ. Πελεκούδας, Χ. Χαραλαμπίδης, Μ. Ελευθεριάδης, Ι. Δελαπόρτας, Δ. Καγκελάρης, Σ. Καγκελάρης, Κ. Κλαουδάτος και ο Γ. Ντότσικας. Στον Νότιο προκριματικό όμιλο που έγινε στο κολυμβητήριο του Αγίου Κοσμά είχε προκριθεί επίσης πρώτος ανάμεσα σε οκτώ συλλόγους.
Μαρία της Βοημίας
Βιογραφία
Έναν χρόνο αργότερα η Μαρία ξαναπαντρεύτηκε τον Χέρμαν Γ΄ των Τσέρινγκεν, ο οποίος ήταν μάργραβος του Μπάντεν από το 1130. Η Μαρία ήταν η δεύτερη σύζυγός του. Ο Χέρμαν Γ΄ συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία και το 1151 του δόθηκε η μαρκιωνία της Βερόνας από τον Κορράδο Γ΄. Παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της δυναστείας Χοενστάουφεν κατά τη διάρκεια των Ιταλικών εκστρατειών τού διαδόχου τού Κορράδου Γ΄, τού Φρειδερίκου Α΄.
Α.Σ. Αχαιός 47
Χειροσφαίριση
Το τμήμα χειροσφαίρισης ιδρύθηκε το 1984 με τμήματα αντρών και γυναικών. Το τμήμα αντρών έχει παρουσίες στην Β' εθνική από το 1984 έως το 1988 που υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στο τοπικό, έκτοτε ήταν μεταξύ τοπικού και Γ' εθνικής.
Μαρία της Βοημίας
Βιογραφία
Ο Χέρμαν Γ΄ απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 1160. Η Μαρία δεν εμφανίζεται στις πηγές από τότε, αν και ήταν ζωντανή το 1172. Τάφηκε στο αβαείο Μπάκνανγκ.
Α.Σ. Αχαιός 47
Χειροσφαίριση
Το τμήμα γυναικών έχει παρουσίες στην Γ΄εθνική (1986) και στην Β' εθνική (1987, 1988 ) κατηγορία.
Μαρία της Βοημίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1138 τον Λεοπόλδο των Μπάμπενμπεργκ μάργραβο της Αυστρίας και δούκα της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους και ο Λεοπόλδος απεβίωσε το 1141.
Α.Σ. Αχαιός 47
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Μαρία της Βοημίας
Οικογένεια
Το 1139 η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Χέρμαν Γ΄ των Τσέρινγκεν μάργραβο του Μπάντεν & της Βερόνας και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Εθνική Ταϊλάνδης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ιστορία
Η εθνική ομάδα έχει κατακτήσει τίτλους Πρωταθλήματος Νοτιανατολικής Ασίας, γεγονός που την κατέστησε ως πιο επιτυχημένη ομάδα στη Νοτιοανατολική Ασία. Η Ταϊλάνδη κέρδισε επίσης την τρίτη θέση στο Ασιατικό Κύπελλο του 1972, μετείχε δύο φορές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και κέρδισε την τέταρτη θέση δύο φορές στους Ασιατικούς Αγώνες του 1990 και του 1998.
Λογότυπο
Κύριο στοιχείο του λογότυπου αποτελεί ο ελέφαντας. Το λογότυπο της εθνικής άλλαξε το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταιλανδη
Λουδοβίκος Κάρολος Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ
Ο Λουδοβίκος-Κάρολος-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Louis Charles Marie de La Trémoille, (28 Μαρτίου 1863 – 17 Ιουνίου 1921) ήταν Γάλλος ευγενής: 10ος δούκας τού Τουάρ, 16ος κόμης τού Λαβάλ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Λουδοβίκου-Καρόλου και της συζύγου του Mαργκερίτ-Εγκλέ-Ζαν-Καρολίν Ντυσατέλ (κόρης τού Καρόλου-Μαρία Τανεγκύ Ντυσατέλ κόμη Ντυσατέλ και της συζύγου του Ροζαλί ("Εγκλέ") Πωλέ).
Ο Λα Τρεμουάλ ήταν βουλευτής τού Ζιρόντ από το 1906 έως το 1919 και δήμαρχος τού Mαργκώ από το 1904 έως το 1919. Ήταν μέλος της δημοκρατικής αριστεράς.
Οικογένεια
Την 1η Φεβρουαρίου 1892 νυμφεύτηκε την Ελέν-Μαρί-Λεονί Πιγιέ-Βιλ (27 Ιανουαρίου 1875 – 24 Μαρτίου 1964), κόρη τού κόμη Φρεντερίκ Πιγιέ-Βιλ και της συζύγου του, Ζαν-Μαρί-Κλοτίλντ Μπριάτ. Είχαν πέντε παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Ğ
Τρέχουσα χρήση
Στα τουρκικά, το ğ (μερικές φορές παρουσιάζεται ως /ɰ/ για ευκολία) είναι γνωστή ως yumuşak ge ( "μαλακό "g") και είναι το ένατο γράμμα του τουρκικού λαφαβήτου. Ακολουθεί πάντα ένα φωνήεν, και μπορεί να συγκριθεί με το blødt g ("μαλακό" g") της δανικής γλώσσας. Το γράμμα χρησιμεύει ως μια μετάβαση ανάμεσα σε δύο φωνήεντα, δεδομένου ότι δεν εμφανίζεται διαδοχικά σε μητρικές τουρκικές λέξεις (σε δανεικές λέξεις που χωρίζονται από έναν λαρυγγικό φθόγγο, π. χ. cemaat ή cemaât, που σημαίνει "κοινότητα", από τα αραβικά).
Γενικά δεν έχει δικό του ήχο, με αποτέλεσμα να ποικίλλει ανάλογα με τη θέση του σε μια λέξη και τη γύρω φωνήεντα:
Ορισμένες ιστοσελίδες μπορεί να χρησιμοποιήσουν τα Ð και ð αντί του Ğ εξαιτίας της εσφαλμένης κωδικοποίησης. Βλέπε τουρκικοί χαρακτήρες για τις αιτίες του προβλήματος.
Ιστορική χρήση
Το γράμμα, και το αντίστοιχό της στο Οθωμανικό τουρκικό αλφάβητο, غ, κάποτε προφερόταν ως ένα σύμφωνο , το ηχούμενο υπερωικό τριβόμενο μέχρι πολύ πρόσφατα στην ιστορία της τουρκικής, αλλά έχει υποστεί μια φθογγική αλλαγή, με την οποία το σύμφωνο έχει χαθεί εντελώς και έχει συμβεί η αντισταθμιστική επιμήκυνση του προηγούμενου φωνήεντος, και ως εκ τούτου είναι η λειτουργία του σήμερα. Η ηχητική αλλαγή δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, σε ορισμένες τουρκικές διαλέκτους. Η προηγούμενη συμφωνική φύση του ήχου προέκυπτε από προηγούμενες ελληνικές λέξεις από τη τουρκική, όπως τη γιαούρτι (yoğurt στα σύγχρονα τουρκικά yoğurt) και αγά (ağa στα σύγχρονα τουρκικά), και το αντίστοιχο υπερωικό τριβόμενο βρίσκεται σε συγγενείς λέξεις στη στενά σχετιζόμενη αζερική γλώσσα και την επηρεασμένη από τη τουρκική κριμαϊκή τουρκική γλώσσα. Στα Παλιά Τουρκικά (όπως και νωρίτερα κατά τη διάρκεια της Πρωτο-Τουρκικής περιόδου), αυτό το ηχούμενο υπερωικό τριβόμενο προέρχεται από ένα αλλόφωνο /g/, το ηχούμενο υπερωικό σταμάτημα, όταν γίνεται διαφωνικά. Η αναμενόμενη διαδικασία διάσπασης (αποδυνάμωση και τελική απώλεια του διαφωνικού πρωτοτουρκικού συμφώνου /g/) είναι επομένως πλήρης στα τουρκικά και σε εξέλιξη σε πολλές άλλες Κοινές Τουρκικές γλώσσες.
Χρήση στα λαζικά
Τα λαζικά γράφονται με δύο αλφάβητα: το γεωργιανό σενάριο και ένα εκτεταμένο τουρκικό λατινικό αλφάβητο. Στο λατινικό αλφάβητο, το Ğ αντιπροσωπεύει /ɣ/, το ηχούμενο υπερωικό τριβόμενο, και αντιστοιχεί στο γεωργιανό γράμμα Γκάνι.
Ταταρική χρήση
Η ταταρική γλώσσα γράφεται κυρίως στο Κυριλλικό αλφάβητο, αλλά σε ένα αλφάβητο βασισμένο στο λατινικό επίσης χρησιμοποιείται. Στο λατινικό αλφάβητο, το Ğ αντιπροσωπεύει το /ʁ/, το ηχούμενο σταφυλικό τριβόμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκική γλώσσα
Καταλανική Εταιρεία
Η Καταλανική Εταιρεία ή Μεγάλη Καταλανική Κομπανία (καταλανικά: Companyia Catalana d'Orient, Λατινική: Societate Catallanorum) ήταν ένα μισθοφορικό σώμα Καταλανών που έδρασε τον 14ο αιώνα στη Σικελία, στις μικρασιατικές και ευρωπαϊκές περιοχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στις φραγκοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδας. thumb|200 px|right|Σελίδα από το Χρονικό του Ραμόν Μουντανέρ
Ιστορικό
Ακολούθως οι Καταλανοί πέρασαν στη μικρασιατική όχθη, στρατοπεδεύοντας στην Κύζικο. Το 1304 σημείωσαν ορισμένες επιτυχίες εναντίον των Τούρκων και ο Ροζέ ντε Φλόρ άρχισε να σχεδιάζει τη δημιουργία δικού του πριγκηπάτου στη Μικρά Ασία, στα πλαίσια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Όμως ταυτόχρονα οι Καταλανοί προέβησαν σε λεηλασίες και βιαιότητες σε βάρος των υπηκόων της αυτοκρατορίας, καθώς ο Ανδρόνικος αδυνατούσε να εκπληρώσει τους οικονομικούς όρους της συμφωνίας με την Εταιρεία. Κατά τον ίδιο χρόνο, αυξήθηκαν οι υποψίες των Γενοβέζων της συνοικίας του Πέραν, μέσω των οποίων επηρεάστηκε και η αυτοκρατορική αυλή, για πιθανή συμμετοχή των Καταλανών σε σχεδιαζόμενη εκστρατεία ανάκτησης της Κωνσταντινούπολης από τον Φρειδερίκο Γ' της Σικελίας.
Το 1305, οι Καταλανοί επέδραμαν στην περιοχή της Καλλίπολης όπου είχαν ήδη εγκατασταθεί, προκειμένου να αναγκάσουν τον Ανδρόνικο να καταβάλει τους μισθούς που τους όφειλε. Ο Ανδρόνικος απένειμε στον Ροζέ ντε Φλορ τον τίτλο του Καίσαρα ο οποίος μάλιστα παντρεύτηκε Ελληνίδα, τη Μαρία. Στις 30 Απριλίου 1305, ο Ροζέ ντε Φλορ δολοφονήθηκε στο στρατόπεδο του Μιχαήλ Θ', από Αλανούς μισθοφόρους του Ανδρόνικου. Πάντως σήμερα η επικρατέστερη άποψη για το κίνητρο της δολοφονίας θεωρείται πως ήταν η ζήλεια και όχι η εξουδετέρωση του αρχηγού της Εταιρείας με σκοπό την αποδυνάμωσή της. Μετά από αυτό το γεγονός, οι Καταλανοί άρχισαν τη λεγόμενη «καταλανική εκδίκηση», με επιδρομές στη Θράκη (Μακεδονία και Θεσσαλία). Επιτέθηκαν μάλιστα και εναντίον των μοναστηριών στον Άθω. , συγκεκριμένα κατά της Μονής Χιλανδαρίου. Το γεγονός έχει καταγραφεί από τους Ραμόν Μουντανέρ και Νικηφόρο Γρηγορά, τον μοναχό Σάββα τον Β' από τη Μονή Βατοπεδίου και τον μοναχό Δανιήλ τον Β' από τη Μονή Χιλανδαρίου. Με τη Θράκη ερημωμένη, αποφάσισαν να επιτεθούν στη Θεσσαλονίκη αλλά απέτυχαν. Την Θεσσαλονίκη υπερασπιζόταν ο Βυζαντινός δούκας και στρατηγός Ανδρέας Χανδρηνός, ο οποίος απομάκρυνε τους Καταλανούς από τα εδάφη της Μακεδονίας.
Ο Δούκας των Αθηνών, Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, απέστειλε τον Ροζέ Ντελόρ, Καταλανό ιππότη στην υπηρεσία του, ζητώντας να τους προσλάβει στην υπηρεσία του με σκοπό την καθυπόταξη της Θεσσαλίας. Πράγματι, οι Καταλανοί μπήκαν στην υπηρεσία του και κατέλαβαν ορισμένα φρούρια αλλά ανέκυψαν χρηματικές διαφορές που κατέληξαν σε σύγκρουση, στη Μάχη του Αλμυρού το 1311, κατά την οποία εξολοθρεύτηκε ο στρατός του Δούκα. Ο Πάπας τους ζήτησε να επιστρέψουν τα εδάφη που κατέλαβαν αλλά αυτοί αρνήθηκαν και έτσι το 1318 τους αφόρισε. Κατά την περίοδο που ακολούθησε, οι Καταλανοί κατέλαβαν και το Δουκάτο Νέων Πατρών (Neopatria, δηλαδή τα θεσσαλικά εδάφη που άφησε πεθαίνοντας ο Δούκας της Θεσσαλίας, δίχως να αφήσει απογόνους). Η Εταιρεία ζήτησε τελικά να υπαχθεί στην επικυριαρχία του Βασιλείου της Αραγωνίας. Μέχρι και σήμερα, ο βασιλιάς της Ισπανίας έχει τον εθιμικό τίτλο «Δούκας της Αθήνας και Νέων Πατρών».
Το Δουκάτο των Αθηνών είχε πρωτεύουσα τη Θήβα, ενώ το βόρειο δουκάτο (Δουκάτο των Νεοπατρών) είχε πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη (σημ. Υπάτη). Η Καταλανική καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα του κράτους, αν και τα Λατινικά δεν έπαψαν να χρησιμοποιούνται, ενώ η νομοθεσία που καθόρισε τις σχέσεις ανάμεσα στους κατακτητές και τον γηγενή πληθυσμό στηρίχθηκε στις «συνήθειες» (εθιμικό δίκαιο) της Βαρκελώνης. Το μόνο δημόσιο αξίωμα που μπορούσαν να ασκήσουν αυτόχθονες ήταν εκείνο του νοταρίου (συμβολαιογράφου), όπως και επί Φράγκων, ενώ τους απαγορευόταν να αγοράζουν, πωλούν ή διαθέτουν την περιουσία τους όπως ήθελαν ή να συνάπτουν μικτούς γάμους.
Η αρχή του τέλους για το καταλανικό Δουκάτο ήρθε το 1379-1380, όταν η Εταιρεία των Ναβαρέζων μισθοφόρων κατέλαβε τη Θήβα και τη Λιβαδειά. Το Δουκάτο καταλύθηκε οριστικά το 1388, όταν πέρασε στα χέρια του Ιταλού Νέριο Ατσαγιόλι. Η επικυριαρχία του Στέμματος της Αραγωνίας πάνω στα εδάφη αυτά κράτησε μέχρι το 1391.
Λαογραφία
Ο Δημήτριος Πασχάλης, στην Ιστορία της Νήσου Άνδρου, μετά την καταστροφή του νησιού από τον Αραγωνέζο ναύαρχο της Καταλανικής Κομπανίας, de LLuria, αναφέρει πως"«έκτοτε δ¨εν Άνδρω το όνομα Καταλάνος δηλοί τον πονηρόν και σκληρόν και προς τα κακουργήματα ρέποντα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Μισθοφορικοί σχηματισμοί
Σημειωματάριο μιας χρήσης
Το σημειωματάριο μιας χρήσης (αγγλικά: one-time pad, συντομογραφία ως OTP) είναι κρυπτογραφική τεχνική η οποία εφόσον εφαρμοστεί επιτυχημένα είναι αδύνατο να παραβιαστεί ακόμα και αν υπάρχει άπειρος χρόνος και επεξεργαστική δύναμη για κάτι τέτοιο. Απαιτεί την χρήση ενός κλειδιού το οποίο είναι το ίδιο μέγεθος ή μεγαλύτερο από το κρυπτογραφημένο μήνυμα. Βάσει της τεχνικής αυτής τα περιεχόμενα του μηνύματος διασταυρώνονται με το μυστικό κλειδί (σημειωματάριο μιας χρήσης) όπου για κάθε χαρακτήρα του αρχικού μηνύματος γίνεται αντικατάσταση του με κάποιον χαρακτήρα από το κλειδί και μετασχηματισμός με την χρήση αριθμητικής ισοϋπόλοιπων.
Ετυμολογία
Η περιγραφή ως σημειωματάριο προέρχεται από τις παλιές υλοποιήσεις της τεχνικής αυτής, όπου χρησιμοποιούνταν τετράδια τα οποία περιείχαν τις ακολουθίες των κλειδιών, και μόλις χρησιμοποιούνταν κάποιο κλειδί ήταν εύκολο να σκιστεί η σελίδα και να καταστραφεί ώστε να μην ξαναχρησιμοποιηθεί ποτέ. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η KGB διέθετε τέτοια τετράδια σε εξαιρετικά μικρό μέγεθος, τόσο ώστε να χωρούν στην παλάμη του χεριού, ή ακόμα και μέσα σε καρυδότσουφλο, ενώ συχνά τα τετράδια ήταν τυπωμένα πάνω σε ιδιαίτερα εύφλεκτο υλικό έτσι ώστε να είναι εύκολη η γρήγορη καταστροφή τους.
Απαρχές
Η πρώτη γνωστή θεωρητική περιγραφή τους έγινε για πρώτη φορά το 1882 από τον Φρανκ Μίλερ, και η τεχνική επανεφευρέθηκε το 1917 και κατοχυρώθηκε νομικά στις ΗΠΑ ως ευρεσιτεχνία το 1919 από τον Γκίλμπερτ Βέρναμ για την χρήση του τελεστή XOR κατά την κρυπτογράφηση του μηνύματος, και ο οποίος το επέκτεινε επί της δικής του ξεχωριστής μεθόδου που είχε δημιουργήσει παλαιότερα η οποία όμως ήταν ευάλωτη σε σχέση με το σημειωματάριο, καθώς επαναχρησιμοποιούσε τα κλειδιά και δεν υπήρχε ο παράγοντας του τυχαίου. Συνειδητοποιήθηκε αργότερα πως αν τα χρησιμοποιούμενα κλειδιά ήταν τυχαία και δεν επαναχρησιμοποιούνταν, η όποια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης θα ήταν αδύνατη.
Προϋποθέσεις
Εάν το κλειδί είναι πραγματικά τυχαίο, είναι τουλάχιστον όσο μεγάλο όσο το αρχικό μήνυμα, δεν ξαναχρησιμοποιηθεί ποτέ εξ ολοκλήρου ή εν μέρει, και παραμείνει απολύτως μυστικό, τότε η κρυπτογραφημένη μορφή του μηνύματος είναι αδύνατο να αποκρυπτογραφηθεί ή να παραβιαστεί. Έχει επίσης αποδειχθεί πως ο οποιοσδήποτε αλγόριθμος προσφέρει τέλεια μυστικότητα θα πρέπει να χρησιμοποιεί κλειδιά με τα ίδια χαρακτηριστικά των σημειωματάριων μιας χρήσης. Ωστόσο υπάρχουν πρακτικά προβλήματα τα οποία έχουν εμποδίσει την τεχνική αυτή από το να διαδοθεί και να χρησιμοποιηθεί ευρέως.
Παράδειγμα
Η αποκρυπτογράφηση γίνεται με την αντίστροφη διαδικασία.
Μαργαρίτα της Κλέβης, δούκισσα της Βαυαρίας-Μονάχου
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Cleves (1416 - 1444) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη τού δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας-Μονάχου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και είχε τέκνα;
Το 1435 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Γ΄ και η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούλριχ Ε΄ δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Μπέζπρυμ
Ο Μπέζπρυμ, πολων. Bezprym (π. 986 - 1032) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Πολωνίας (1031-32).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας και της Ιουδήθ των Άρπαντ, κόρης τού Γκέζα πρίγκιπα των Ούγγρων. Ο πατέρας του από μετέπειτα γάμο είχε γιους τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ και τον Όθωνα.
Ο πατέρας του τον απέκλεισε της διαδοχής και το 1001 τον έστειλε στην Ιταλία για να γίνει μοναχός σε ένα ερημητήριο τού Αγ. Ρομουάλντ στη Ραβέννα. Το 1031 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος και ο Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ εκτόπισε τον Μπέζπρυμ. Αυτός ζήτησε από τη Γερμανία και το Κίεβο να τον βοηθήσουν. Οι δύο χώρες επιτέθηκαν με στρατό στην Πολωνία, έδιωξαν τον Μιέσκο Β΄ και εγκατέστησαν τον Μπέζπρυμ. Ο Μιέσκο Β΄ διέφυγε στη Βοημία. Με την επιστροφή τού Μπέζπρυμ, μάλλον αποκαταστάθηκε ο παγανισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Γερτρούδη της Βάδης
Η Γερτρούδη, γερμ.: Gertrude von Baden von Zähringen (πριν από το 1160 - πριν από το 1225) ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ντάγκσμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Χέρμαν Γ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της συζύγου του Μπέρτας του Tύμπινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1180 με τον Αλβέρτο Β΄ του Ντάγκσμπουργκ (1212). Μαζί του είχε δύο γιους, τον Ερρίκο και τον Γουλιέλμο, και μία κόρη, τη Γερτρούδη (1225). Και οι δύο γιοι σκοτώθηκαν σε μία κονταρομαχία (turnois) στο Άνταϊν το 1202, έτσι ώστε ο ευγενής Οίκος του συζύγου της, αυτός των Eτιχονιδών, εξέλιπε από άρρενα μέλη με το τέλος του Αλβέρτου Β΄ το 1211. Αυτό άφησε την κόρη της Γερτρούδη ως κληρονόμο της κομητείας του Ντάγκσμπουργκ.
Η κόρη της Γερτρούδη παντρεύτηκε το 1206 στον πρώτο της γάμο με τον Θεοβάλδο Α΄ δούκα της Λωρραίνης Το 1217 παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Θεοβάλδο Δ΄ κόμη της Καμπανίας, ο οποίος ήταν επίσης βασιλιάς της Ναβάρρας από το 1234 ως Θεοβάλδος Α΄. Ο Θεοβάλδος ωστόσο την απέπεμψε (διαζεύχθηκε) πριν το 1223. Έτσι αυτή το 1224 παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της Σίμωνα Γ΄ του Λάινινγκεν και του Ζάαρμπυκεν (απεβ. 1234/36), γιο του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Λάινινγκεν και του Ζάαρμπρυκεν. Όταν απεβίωσε άτεκνη, ο τρίτος σύζυγός της Σίμων Γ΄ του Λάινινγκεν κληρονόμησε την κομητεία του Ντάγκσμπουργκ, δημιουργώντας έτσι τον κλάδο Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Μαργραβίνες της Βάδης Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Dettol
thumb|300px|Το λογότυπο του Dettol. Dettol είναι η εμπορική ονομασία μιας σειράς προϊόντων υγιεινής που κατασκευάζονται από την Reckitt Benckiser. Τα προϊόντα χρησιμοποιούνται για τον καθαρισμό τραυμάτων και για την απολύμανση επιφανειών.
Χημική περιγραφή
thumb|250px|Η χημική δομή της χλωροξυλενόλης, της δραστικής χημικής ένωσης των προϊόντων.
Το Dettol στη συμπυκνωμένη του μορφή είναι ελαφρώς κίτρινου χρώματος. Με την διάλυσή του σε νερό θολώνει, όπως το ούζο. Το δραστικό συστατικό που παρέχει την αντισηπτική του ιδιότητα είναι η χλωροξυλενόλη (C8H9ClO), μια αρωματική χημική ένωση στην οποια είναι αλλεργικ ά ορισμένα άτομα. Η χλωροξυλενόλη αποτελεί το 4,8% του συνολικού μείγματος του Dettol, με το υπόλοιπο να αποτελείται από πευκέλαιο, ισοπροπανόλη, καστορέλαιο, σαπούνι και νερό.
Άνθρωποι
Όπως και άλλα καθαριστικά οικιακής χρήσης, το Dettol είναι τοξικό, ερεθιστικό και καυστικό, ιδιαιτέρως όταν είναι αδιάλυτο. Σε μια περίπτωση έκθεσης, το Μάιο του 2007, ένας Βρετανός άνδρας 42 ετών πέθανε από υπερβολική έκθεση στο προϊόν. Πραγματοποιήθηκε αυτοψία, η οποία δεν ήταν σε θέση να συμπεράνει κατά πόσον η θανατηφόρα έκθεση στο Dettol έγινε μέσω κατάποσης ή εισπνοής.
Περιβάλλον
Στην Αυστραλία, το σπρέι Dettol έχει αποδειχθεί ότι είναι θανατηφόρο για τους φρύνους του ζαχαροκαλάμου, ένα χωροκατακτητικό είδος που εισήχθη στην χώρα από τη Χαβάη το 1935. Η εισαγωγή του είχε γίνει για τον έλεγχο του σκαθάρι του ζαχαροκαλάμου, το οποίο έπληττε τις αντίστοιχες καλλιέργειες, αλλά απεδείχθη ιδιαίτερα καταστροφικό για το οικοσύστημα. Ο ψεκασμός του απολυμαντικού σε κοντινή απόσταση αποδείχθηκε ότι προκαλούσε ταχύ θάνατο στους φρύνους. Δεν είναι γνωστό εάν οι τοξίνες είναι επίμονες ή εάν έχουν βλάψει άλλη αυστραλιανή χλωρίδα και πανίδα. Εξαιτίας των ανησυχιών για τις πιθανές αυτές βλάβες, η χρήση του Dettol ως παράγοντα για την καταπολέμηση των παρασίτων απαγορεύτηκε το 2011 στη Δυτική Αυστραλία από το Τμήμα Περιβάλλοντος και Διατήρησης (Department of Environment and Conservation) της κυβέρνησης της.
Οι φαινόλες που περιέχονται στο Dettol είναι τοξικές για τις γάτες. αφού ο οργανισμός τους δεν μπορεί να τις μεταβολίσει. Μια γάτα μπορεί να καταπιεί το προϊόν γλείφοντας τα πόδια της, αφού έχει περπατήσει σε επιφάνειες οι οποίες έχουν καθαριστεί με το προϊόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντισηπτικά Κατηγορία:Υγιεινή Κατηγορία:Προϊόντα εταιρειών Κατηγορία:Βρετανικά εμπορικά σήματα
Νηρηΐς
Η Νηρηΐς (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν πριγκίπισσα της Ηπείρου, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών. Ήταν κόρη του διάσημου βασιλιά Πύρρου και σύζυγος του Γέλωνα Β΄, γιου του Ιέρωνα Β΄ τυράννου των Συρακουσών. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο τον Ιερώνυμο. Φαίνεται πως η Νηρηΐς έζησε περισσότερο από την ανηψιά της, Δηιδάμεια, κάτι που την καθιστά τον τελευταίο απόγονο του Οίκου των Αιακιδών. Στο θέατρο τον Συρακουσών έχει βρεθεί μια επιγραφή με το όνομά της, στην οποία φέρει τον τίτλο της βασίλισσας.
SEAT
Η SEAT είναι, με διαφορά, η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Ισπανίας. Ιδρύθηκε στις 9 Μαΐου 1950 από το Εθνικό Ινστιτούτο Βιομηχανίας (Instituto Nacional de Industria, INI) της Ισπανίας, και σήμερα αποτελεί θυγατρική εταιρεία του γερμανικού ομίλου Volkswagen. Τα κεντρικά της SEAT βρίσκονται στο βιομηχανικό συγκρότημα της SEAT στο Μαρτορέλ (Martorell), κοντά στη Βαρκελώνη της Ισπανίας.
Το 2000, η ετήσια παραγωγή ξεπερνούσε τις 500.000 οχήματα και συνολικά μέχρι το 2006 είχαν παραχθεί πάνω από 16 εκατομμύρια αυτοκίνητα SEAT (συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από 6 εκατομμυρίων που έχουν βγει από τις γραμμές παραγωγής στο εργοστάσιο του Μαρτορέλ) με τα δύο τρίτα της ετήσιας παραγωγής να εξάγονται σε περισσότερες από 70 χώρες παγκοσμίως. Το 2017, η συνολική ετήσια παραγωγή έφτασε τα 536.462 αντίτυπα.
Το όνομα «SEAT» προέρχεται από το ακρωνύμιο «SEAT» που σήμαινε «Sociedad Española de Automóviles de Turismo» (Ισπανική Εταιρεία για Αυτοκίνητα Τουρισμού). Από το 1990 όμως, το επίσημο όνομα της εταιρείας έχει γίνει «SEAT S.A.» (Σέατ, Ανώνυμη Εταιρεία).
Ίδρυση της SEAT
Η SEAT κρατά τις ρίζες της πίσω στις 22 Ιουνίου 1940, όταν η ιδιωτική ισπανική τράπεζα «Banco Urquijo» ίδρυσε τη «Sociedad Ibérica de Automóviles de Turismo» (S.I.A.T.) ως προάγγελο της SEAT με το φιλόδοξο στόχο να εδραιωθεί ως η εθνική αυτοκινητοβιομηχανία της Ισπανίας, ένα πλάνο που αργότερα έμελλε να αναληφθεί από το «Instituto Nacional de Industria» (I.N.I.). thumb|230px|right|Το πρώτο έμβλημα της SEAT.
Η SEAT υπό την τρέχουσα ονομασία ιδρύθηκε στις 9 Μαΐου 1950 με το πλήρες όνομα «Sociedad Española de Automóviles de Turismo, S.A.» (S.E.A.T.) από το «Instituto Nacional de Industria» (I.N.I.) με αρχικό κεφάλαιο 600 εκατομμυρίων Πεσετών, σε μια στιγμή που η χώρα τελούσε υπό την ανάγκη να ανασυντάξει τις βασικές δομές της εθνικής της οικονομίας, αμέσως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η γέννηση της SEAT ήρθε σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά αφότου η ισπανική Κυβέρνηση και έξι ισπανικές τράπεζες ( «Banco Urquijo», «Banco Español de Crédito (Banesto)», «Banco de Bilbao», «Banco de Vizcaya», «Banco Hispano-Americano» και «Banco Central» ) είχαν υπογράψει στις 26 Οκτωβρίου 1948 μία σύμβαση στρατηγικής συνεργασίας με την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat με αντικείμενο το σχηματισμό συμμαχίας με κάποιο ξένο σύμμαχο που θα οδηγούσε στην ίδρυση της μεγαλύτερης ισπανικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Ανάμεσα στους υποψήφιους εταίρους η γερμανική Volkswagen και η ιταλική Fiat ήταν οι επικρατέστεροι, ωστόσο η ιταλική εταιρεία Fiat αναδείχθηκε ως η τελική επιλογή για το εγχείρημα που θα έμελλε να καταστήσει τη SEAT σε θέση όχι μόνο να επανεκκινήσει την οικονομία της χώρας ως ο μεγαλύτερος εργοδότης στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, αλλά και επίσης και να συμβάλει στην εκβιομηχάνιση και το μετασχηματισμό της ισπανικής κοινωνίας σε ένα πιο μοντέρνο τρόπο ζωής, μια κοινωνία που μέχρι τότε ήταν περισσότερο στραμμένη στον αγροτικό τομέα παραγωγής. Εξάλλου και από τη μεριά της η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία χρειαζόταν να διεκδικήσει μια θέση στη μεταπολεμική ισπανική αγορά και να βρει ένα μονοπάτι επιστροφής στην Ισπανία μετά τη λήξη του ισπανικού εμφυλίου, μίας διαμάχης που είχε οδηγήσει το 1936 στην καταστροφή της - υπό τη σύντομης διάρκειας ιδιοκτησία της θυγατρικής της «Fiat-Hispania» και αποκτηθείσα από τη Hispano-Suiza - μονάδας παραγωγής στη Γκουανταλαχάρα.
Παρ´όλο που αρχικά υπήρχαν σκέψεις για λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές στην ισπανική ενδοχώρα, όπως στο Βαγιαδολίδ και το Μπούργος, τελικά αποφασίστηκε να κατασκευαστεί το εργοστάσιο της SEAT στη ζώνη διακίνησης αφορολόγητων προϊόντων του λιμανιού της Βαρκελώνης (Barcelona Zona Franca), η οποία και θα παρείχε καλύτερη πρόσβαση στη Μεσόγειο και το υπόλοιπο της Ευρώπης. Η Βαρκελώνη ήταν άλλωστε μία πόλη με βιομηχανικό υπόβαθρο και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό από τις αρχές του εικοστού αιώνα, μία μητρόπολη για πολλούς ιστορικούς ισπανικούς κατασκευαστές αυτοκινήτων όπως η Hispano-Suiza και η Elizalde, αλλά και τόπος υποδοχής για εργοστάσια ξένων κατασκευαστών όπως η «Ford Motor Ibérica» και η «General Motors Peninsular». Όντας ταυτόχρονα εταιρεία ζωτικής σημασίας για την εθνική οικονομία αλλά και επενδυτική ευκαιρία για τα σχέδια επέκτασης της Fiat δια της Ιβηρικής χερσονήσου, η SEAT θα απολάμβανε απαλλαγών φόρων και δασμών από το κράτος, αλλά και τεχνικής υποστήριξης από τον ξένο της σύμμαχο. Ο πρώτος πρόεδρος της SEAT που ανέλαβε ήταν ο José Ortiz Echagüe, ένας πιλότος και μηχανικός προερχόμενος από την «Construcciones Aeronáuticas (CASA)», το μεγαλύτερο κατασκευαστή αεροσκαφών της Ισπανίας, στην οποία και κατείχε προηγουμένως τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου.
Συνεργασία με τη Fiat
thumb|right|SEAT 1400, το πρώτο μοντέλο της SEAT, παραγωγής 1953.
Τα έργα κατασκευής του εργοστασίου της SEAT στη Zona Franca άρχισαν το 1950 με το άνοιγμά του να έρχεται τρία χρόνια αργότερα στις 5 Ιουνίου 1953, και ενώ εν τω μεταξύ ήδη από το 1951 η ισπανική μάρκα είχε ξεκινήσει προεργασίες για να στήσει σχεδόν από το μηδέν μία ολόκληρη υποστηρικτική βιομηχανία προμηθευτριών εταιρειών. Το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία της μάρκας ήταν το μοντέλο SEAT 1400 το οποίο βγήκε από τις γραμμές παραγωγής στις 13 Νοεμβρίου 1953 με πινακίδα «B-87.223». Στους μήνες που ακολούθησαν, η παραγωγική ικανότητα, καθώς και το προσωπικό του εργοστασίου επρόκειτο να αυξηθούν σημαντικά, ταυτόχρονα με τη χρησιμοποίηση εγχώρια κατασκευασμένων εξαρτημάτων στην παραγωγική διαδικασία, σε μια προσπάθεια να περιοριστούν οι εισαγωγές αλλά και να δοθεί μια ώθηση στην ανάπτυξη της ισπανικής βιομηχανίας προμηθευτών εξαρτημάτων, φέρνοντας σε πέρας τον ανατεθειμένο ρόλο στη SEAT ως του εθνικού κατασκευαστή αυτοκινήτων που θα αποκαθιστούσε την αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας στη μεταπολεμική Ισπανία. Ήδη από το 1954 η χρήση εξαρτημάτων ισπανικής κατασκευής είχε ανέλθει σε ένα ποσοστό της τάξης του 94% επί του συνόλου και τον επόμενο χρόνο στις 5 Μαΐου 1955 το εργοστάσιο άνοιξε και επισήμως. thumb|right|SEAT 600.
Στο ξεκίνημά της η SEAT ασχολούνταν είτε με την παραγωγή αυτοκινήτων Fiat με το σήμα της εταιρείας τα οποία και διαφοροποιούνταν πολύ λίγο από αυτά της ιταλικής μάρκας, είτε ακόμα και τα αναδιαμόρφωνε για τις ανάγκες της δικής της γκάμας. Το SEAT 600, που παρουσιάστηκε το 1957 και ήταν βασισμένο στο Fiat 600 του 1955, αποτέλεσε για πολλές ισπανικές οικογένειες το πρώτο τους αυτοκίνητο και θεωρήθηκε σύμβολο της οικονομικής ανάπτυξης (1959 – 1973) γνωστής και ως «Ισπανικό Θαύμα», ενώ το SEAT 800 ήταν ένα αποκλειστικό παράγωγο μοντέλο που εξέλιξε η ίδια η SEAT πάνω στη βάση του SEAT 600 ως μια επιμηκυσμένη έκδοση με 4 πόρτες, χωρίς όμως αντίστοιχη έκδοση στη γκάμα της Fiat.
Το 1957 η SEAT ίδρυσε το Κέντρο Εκπαίδευσης της SEAT στην ευρύτερη περιοχή του εργοστασίου της Zona Franca, ένα ίδρυμα με αντικείμενο την εκπαίδευση ειδικευμένου προσωπικού και την κάλυψη των αναγκών της εγχώριας αυτοκινητοβιομηχανίας σε εξειδικευμένο τεχνικό ανθρώπινο δυναμικό.
Καθώς η αύξηση της ετήσιας παραγωγής έσπαζε το ένα φράγμα μετά το άλλο λόγω της μεγάλης ζήτησης, οι επιτευχθείσες οικονομίες κλίμακας επέτρεπαν τον περιορισμό σε κόστη και τιμές, ενώ συνακόλουθα ανανέωναν τη ζήτηση και εκτόξευαν τις πωλήσεις μαζί και τα κέρδη για τη SEAT. Στις 29 Ιουνίου 1964, η εταιρεία άνοιξε τα νέα της κεντρικά γραφεία στη Μαδρίτη, όπου και φιλοξενούνταν μέχρι το 1972 τα γραφεία διοίκησης. Στη Βαρκελώνη υπήρχε μόνο ο διευθυντής του εργοστασίου της SEAT ως το 1973, οπότε και η μάρκα εγκατέστησε στην Καταλονία μία δεύτερη γενική διεύθυνση.
Το 1967 συμπληρώνοντας δεκατέσσερα χρόνια παραγωγής οχημάτων για την εσωτερική αγορά, η επιτυχία της SEAT θα σηματοδοτούνταν από μια κυρίαρχη θέση στην ισπανική αγορά μπροστά από τους κύριους ανταγωνιστές της, ήτοι τη «FASA-Renault», τη «Citroën-Hispania», την Authi και τη Barreiros, καθιστώντας τη SEAT το μεγαλύτερο κατασκευαστή αυτοκινήτων της Ισπανίας σε όγκο πωλήσεων και με μια πλήρως εγχώρια εντοπισμένη παραγωγή. Εκείνη τη χρονιά μια συμφωνία ανάμεσα στη Fiat και το ισπανικό Υπουργείο Βιομηχανίας επετεύχθη ώστε να μπει ένα τέλος στον περιορισμό επί της εξαγωγής αυτοκινήτων SEAT εκτός Ισπανίας, έναν όρο που προβλεπόταν στο αρχικό συμβόλαιο συνεργασίας με τη Fiat από το 1948. Σε αντάλλαγμα η Fiat θα αύξανε το μερίδιο των μετοχών της στην εταιρεία από 7% σε 36% και την ίδια στιγμή το ποσοστό που ανήκε στην κρατική εταιρεία συμμετοχών θα μειωνόταν από το επικυρίαρχο 51% στο 32%. Το εναπομένον 32% θα παρέμενε στις έξι μεγάλες τράπεζες. Αν και δεν ήταν ο πλειοψηφών μέτοχος η Fiat τώρα θα μπορούσε να ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο, ενώ η συμφωνία περιελάμβανε και την ανάληψη περαιτέρω υποχρεώσεων ώστε να βοηθήσει στην ανάπτυξη της SEAT και στην εξέλιξη καινούριων μοντέλων. Επίσης στις 6 Δεκεμβρίου 1967 η SEAT ίδρυσε τη δική της χρηματοδοτική εταιρεία «Financiera SEAT, S.A.» (Fiseat).
Για να έχει τη δυνατότητα να εξελίσσει ανεξάρτητα τα δικά της ερευνητικά προγράμματα, η SEAT το 1970 ήρθε σε συμφωνία με τη Fiat ώστε να ξεκινήσει την κατασκευή χωριστών υποδομών ανάπτυξης νέων τεχνολογιών. Καθώς η εταιρεία έστησε το 1972 τις προσωρινές εγκαταστάσεις στο χώρο του μελλοντικού Τεχνολογικού Κέντρου στο Μαρτορέλ και το 1973 ξεκίνησε τις κατασκευαστικές εργασίες, αυτός ο στόχος θα χρειαζόταν μόλις πέντε χρόνια μέχρι το 1975 για να υλοποιηθεί με την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης ανέγερσης του Τεχνολογικού Κέντρου της SEAT.
Κατά την ίδια περίοδο, η μάρκα συνέχισε να κατέχει την κυρίαρχη θέση στην ισπανική αγορά αυτοκινήτου, παράγοντας το 1971 282.698 οχήματα - δηλαδή παραπάνω από το 58% της συνολικής παραγωγής στην Ισπανία - και παρ' όλη την αναταραχή που προκλήθηκε εκείνη τη χρονιά τόσο από απεργίες όσο και από σοβαρές πλημμύρες που έπληξαν το παράκτιο εργοστάσιο της SEAT στη Βαρκελώνη. Ωστόσο με μόλις 81 αυτοκίνητα ανά χίλιους κατοίκους οι πωλήσεις στην Ισπανία έμοιαζαν να έχουν περιθώριο περαιτέρω ανόδου, την ίδια στιγμή όμως η SEAT αντιμετώπιζε την προοπτική ενός ακόμα πιο έντονου ανταγωνισμού με περισσότερους μεγάλους κατασκευαστές που εξέταζαν το ενδεχόμενο εγκατάστασης ή επέκτασης τοπικών μονάδων παραγωγής στη βαρειά προστατευόμενη ισπανική αγορά αυτοκινήτου.
Το 1973 η SEAT μαζί με τη «Citroën-Hispania» συνεισέφεραν ισότιμα στην ίδρυση της εταιρείας «Industrias Mecánicas de Galicia, SA» (Indugasa) που το εργοστάσιό της στη Βίγο είχε σαν αντικείμενο την παραγωγή εξαρτημάτων απαραίτητων για τη μετάδοση της κίνησης στον πρόσθιο άξονα των οχημάτων, ενός τύπου μετάδοσης που η χρήση του γίνονταν ολοένα και πιο κοινότυπη εκείνη την περίοδο. Αυτή η βιομηχανία - που στα επόμενα χρόνια θα προμήθευε όχι μόνο τη SEAT και τη «Citroën-Hispania» αλλά και τη «Ford España» - έμελλε να μεταβιβαστεί αργότερα το 1986 στην πολυεθνική εταιρεία GKN.
Το Μάιο του 1975 και ύστερα από απαίτηση των ισπανικών αρχών να διασφαλιστεί το μέλλον των εργαζομένων στα εργοστάσια της Authi, η SEAT προχώρησε σε συνομιλίες με τη «British Leyland Motor Corporation» (BLMC), μητρική εταιρεία της χρεωκοπημένης Authi, για να αποκτήσει τον έλεγχο των εργασιών της μάρκας στην Ισπανία παραμερίζοντας το ενδιαφέρον της GM σ' αυτήν, κάτι που σε διαφορετική περίπτωση θα άνοιγε διάπλατα το δρόμο για τον αμερικανικό όμιλο προς την ισπανική αγορά βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τη συνεργασία της SEAT με τη Fiat. Οι συζητήσεις κατέληξαν σύντομα τον Ιούλιο του 1975, όταν και ανακοινώθηκε η συμφωνία ανάμεσα στα δύο μέρη σύμφωνα με την οποία η SEAT θα αποκτούσε από τη BLMC την Authi και τα περιουσιακά της στοιχεία έναντι 1.250 εκατομμυρίων Πεσετών. Η επιβληθείσα στη SEAT εξαγορά του εργοστασίου της Authi στο Landaben είχε ως συνέπεια να εγκαταλείψει η τελευταία τα σχέδια επέκτασής της με ένα καινούριο εργοστάσιο στη Σαραγόσα. Την ίδια στιγμή μάλιστα που η προμηθεύτρια εταιρεία της Authi στη Μανρέσα μεταπωλήθηκε στην εταιρεία Cometsa έναντι τιμήματος 150 εκατομμυρίων Πεσετών, το εργοστάσιο του Landaben στην Παμπλόνα παρέμεινε στην ιδιοκτησία της SEAT για να συνεχίσει από το Φεβρουάριο του 1976 την παραγωγή οχημάτων με το σήμα της SEAT αυτή τη φορά.
Το 1977 ιδρύθηκε η Liseat, η εταιρεία χρηματοδοτικής μίσθωσης της SEAT, και το 1979 ανεγέρθη το εργοστάσιο του Gearbox del Prat ως εξειδικευμένη μονάδα παραγωγής κιβωτίων και μηχανισμών ταχυτήτων αλλά και διαφορικών στην περιοχή του El Prat del Llobregat κοντά στη Βαρκελώνη.
Διαμάχη με τη Fiat
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 εκτεταμένες συνομιλίες σχετικά με τη χρηματοδότηση και τον έλεγχο της SEAT έλαβαν χώρα ανάμεσα στο βασικό τις μέτοχο, δηλαδή το ισπανικό δημόσιο, και τη Fiat: η SEAT χρειαζόταν για να αναπτυχθεί μεγάλες κεφαλαιακές επενδύσεις κάτι στο οποίο η Fiat δεν ήταν έτοιμη να εισφέρει εν μέρει λόγω της πετρελαϊκής κρίσης της δεκαετίας του 1970 και σε κάποιο άλλο βαθμό εξαιτίας της αβεβαιότητας για τα συμφέροντά της ως συνέπεια του ανοίγματος της ισπανικής αγοράς στη GM. Το αποτέλεσμα ήρθε το 1982 με τον τερματισμό της τριακονταετούς συνεργασίας με τη Fiat, μία μάλλον αναπάντεχη κίνηση από πλευράς της ιταλικής μάρκας, παρά τις ευνοϊκές προοπτικές που διανοίγονταν για την ισπανική οικονομία με την ένταξή της στον προθάλαμο της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας από το 1977.
Η νέα εποχή για τη SEAT σηματοδοτήθηκε με την αλλαγή στο λογότυπό της το 1982, ενώ και το πρώτο αυτοκίνητο που έφερε το νέο της σήμα και παρουσίασε την ίδια χρονιά η εταιρεία χωρίς την εμπλοκή της Fiat ήταν το SΕΑΤ Ronda, προϊόν συνεργασίας ανάμεσα στο Rayton Fissore και το Τεχνολογικό Κέντρο του Μαρτορέλ. Το λανσάρισμα ωστόσο αυτού του μοντέλου προκάλεσε δικαστική εναντίωση της Fiat εναντίον της SΕΑΤ, αφού η πρώτη υποστήριξε ότι το αυτοκίνητο έμοιαζε σε ένα μοντέλο της δικής της παλέτας, το Fiat Ritmo. Προς υπεράσπιση της SEAT, ο τότε Πρόεδρος της SΕΑΤ, Χουάν Μιγκέλ Αντονιάνθας (Juan Miguel Antoñanzas), παρουσίασε στον Τύπο ένα Ronda με όλα τα διαφορετικά εξαρτήματα του Ronda σε σχέση με το Ritmo, τονισμένα με έντονο κίτρινο χρώμα, ώστε να αναδείξει τις διαφορές. Η υπόθεση οδηγήθηκε τελικά στο Συμβούλιο Διαιτησίας στο Παρίσι, το οποίο τελικώς το 1983 απεφάνθη ότι οι διαφορές ανάμεσα στα δύο μοντέλα ήταν αρκετά σημαντικές ώστε να μην θεωρείται το Ronda ένα ανασχεδιασμένο Ritmo, οδηγώντας στη λήξη της διαμάχης υπέρ της SEAT. Οι φήμες εκείνη την εποχή έλεγαν πως η Fiat ήταν εξοργισμένη, διότι ο ανασχεδιασμός του Ronda ήταν πραγματικά πολύ κοντά στον ανασχεδιασμό που σκόπευε η ίδια να εφαρμόσει στο Ritmo, οδηγώντας φυσικά στη μη προώθηση αυτής της ενέργειας.
Θυγατρική του Ομίλου Volkswagen
Το 1982 ο Δρ Καρλ Χορστ Χαν (Carl Horst Hahn) - που μόλις είχε αναλάβει τις ευθύνες της ηγεσίας της εταιρείας Volkswagenwerk AG (Όμιλος Volkswagen)- βρήκε την ευκαιρία να αναζητήσει διέξοδο προσέγγισης με τη SEAT έπειτα από την απομάκρυνση της Fiat το 1981, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει τις εργασίες του Ομίλου Volkswagen εκτός Γερμανίας και να μετατρέψει τον γερμανικό όμιλο σε μια παγκόσμια δύναμη. Οι ισπανικές αρχές είχαν όμως ήδη ξεκινήσει επαφές με άλλες ξένες εταιρείες όπως η Toyota, η Nissan και η Mitsubishi για να επιλέξουν έναν ισχυρό συνεργάτη για τη SEAT. Ήταν παρ' όλα αυτά το ενδιαφέρον του Hahn που σύντομα θα κατέληγε σε εμπορική και βιομηχανική συνεργασία αλλά και συμφωνία αδειοδότησης προς τη SEAT στις 30 Οκτωβρίου 1982 για την παραγωγή στην Ισπανία των μοντέλων Volkswagen Passat-Santana και Polo-Derby στα εργοστάσια της SEAT στη Zona Franca και στο Landaben αντιστοίχως - με αποτέλεσμα στις 29 Απριλίου 1983 την παύση της παραγωγής του δικού της μοντέλου SEAT Panda στις γραμμές παραγωγής του Landaben κάτι που θα εξυπηρετούσε την προσαρμογή του εργοστασίου στην παραγωγή του VW Polo - και τελικά μία συμφωνία ευρείας συνεργασίας υπεγράφη στις 16 Ιουνίου 1983 ανάμεσα στα δύο μέρη αντιπροσωπευόμενα από τον πρόεδρο της SEAT Juan Miguel Antoñanzas και από τον Carl Hahn εκ μέρους της Volkswagenwerk AG.
Στις 18 Ιουνίου 1986 μετά από εξαγορά του 51% των μετοχών ακολουθούμενη αργότερα την ίδια χρονιά στις 23 Δεκεμβρίου 1986 από περαιτέρω αύξηση του ποσοστού στο 75%, ο Όμιλος Volkswagen έγινε ο βασικός μέτοχος της SEAT και από το Δεκέμβριο του 1990 ο ιδιοκτήτης του 99,99% της εταιρείας κάνοντας τη SEAT την πρώτη μη γερμανική θυγατρική μάρκα του Ομίλου Volkswagen. Εκπληρώνοντας τις προσδοκίες του Hahn, η SEAT όχι μόνο κόμισε κερδοφορία δύο χρόνια αφότου η Volkswagen απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών της SEAT αλλά ταυτόχρονα παρείχε για τον Όμιλο Volkswagen μία υποδομή χαμηλού κόστους παραγωγής για διάφορα μοντέλα του - συμβάλλοντας μάλιστα στην παραγωγή του 15,2% του συνολικού παραγωγικού δυναμικού του γερμανικού ομίλου το 1989 - όσο και τη δυνατότητα να εισβάλει στην απροσπέλαστη ως εκείνη τη στιγμή ισπανική αγορά υπό τις μάρκες VW και Audi του Ομίλου.
Η συγκέντρωση των κύριων υποδομών της μάρκας στην ευρύτερη περιοχή γύρω από το εργοστάσιο του Μαρτορέλ συντελέστηκε μέσα από μία μακρόχρονη διαδικασία που ξεκίνησε πίσω στο 1975 με το άνοιγμα του Τεχνολογικού Κέντρου της SEAT, ωστόσο ήταν το έτος 1989 όταν ελήφθη η οριστική απόφαση για να αρχίσει η κατασκευή της νέας κύριας παραγωγικής μονάδας πλάι στο Τεχνολογικό Κέντρο του Μαρτορέλ αντικαθιστώντας την παλιά εγκατάσταση στη Zona Franca. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η μετακόμιση των κεντρικών γραφείων της SEAT από τη Μαδρίτη στη Βαρκελώνη, με την πώληση δύο ακινήτων στη La Castellana, για να ολοκληρωθεί το 1991 με την οριστική εγκατάσταση των κεντρικών της SEAT στην πρωτεύουσα της Καταλονίας.
Λογότυπο
Το λογότυπο της εταιρείας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Παραγωγή οχημάτων
Η SΕΑΤ έχει το μεγαλύτερο εργοστάσιό της στο Μαρτορέλ (Martorell, μια βιομηχανική πόλη κοντά στη Βαρκελώνη). Το εργοστάσιο του Μαρτορέλ είναι ένα από τα πιο σύγχρονα στην Ευρώπη, με δυνατότητα κατασκευής 450.000 αυτοκινήτων το χρόνο. Τα κεντρικά γραφεία της SΕΑΤ βρίσκονται στη Βαρκελώνη.
Η SΕΑΤ έχει δικές της ιδιόκτητες εγκαταστάσεις πωλήσεων, διανομής και συντήρησης σε 50 χώρες. Απασχολεί 11.000 εργαζομένους, ενώ επιπλέον 1.250 εργάζονται στο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης του Μαρτορέλ.
Κάποια από τα μοντέλα της έχουν πωληθεί ως Volkswagen σε ορισμένες αγορές, όπως το SΕΑΤ Ibiza που ήταν γνωστό στη Νότια Αφρική ως Volkswagen Polo Playa, το SΕΑΤ Inca ως VW Caddy και το SΕΑΤ Cordoba ως VW Polo Classic. Για τους σκοπούς της στρατηγικής του Ομίλου, η SΕΑΤ ανήκει στην Audi μαζί με τη Lamborghini, όλες όμως είναι θυγατρικές του Ομίλου VW. Τα νέα μοντέλα της SΕΑΤ (Ibiza, Tribu, Toledo) σχεδιάζονται από τον σχεδιαστή της Lamborghini. Το SΕΑΤ Exeo του 2009 είναι βασισμένο στο Audi A4.
Παλαιότερα μοντέλα
300px|thumb|right|Το SEAT 1200 Sport, «Bocanegra», το πρώτο μοντέλο της εταιρείας που εξελίχθηκε εξ ολοκλήρου στο Τεχνολογικό Κέντρο της SEAT στο Μαρτορέλ. 300px|thumb|right|Το SEAT 850 Spyder, ένα [[Καμπριολέ|κάμπριο μοντέλο της.]] 300px|thumb|right|Το SEAT 132, το τελευταίο μοντέλο της SEAT στη μεσαία κατηγορία με πίσω κίνηση, με [[Κινητήρας|κινητήρες από τη Mercedes-Benz.]]
Διοίκηση
thumb|right|Το κέντρο διανομής του ομίλου Volkswagen στη Γερμανία.
Καθώς σήμερα αποτελεί θυγατρική εταιρεία του ομίλου Volkswagen, ενώ τα στελέχη που ηγούνται της SEAT επιλέγονται κατόπιν έγκρισης του διοικητικού συμβουλίου του ομίλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανία Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ισπανίας
Υπουργείο Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Στο νέο υπουργείο συστάθηκε η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας.
Ο υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας λάμβανε μέρος στο τότε συσταθέν Ανώτατο Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής.
Το υπουργείο συγχωνεύθηκε μαζί με το Υπουργείο Τουρισμού και το Υπουργείο Εμπορίου στις 1 Φεβρουαρίου 1996 στο Υπουργείο Ανάπτυξης
Αναφορές
Κατηγορία:Πρώην υπουργεία της Ελλάδας 1
Μπουριράμ Γιουνάιτεντ ΦΚ
Η Μπουριράμ Γιουνάιτεντ (ταϊλανδέζικα: สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด, ) είναι μια επαγγελματική, ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπουριράμ της Ταϊλάνδης. Ιδρύθηκε το 1970. Έδρα της ομάδας είναι το Thunder Castle Stadium, χωρητικότητας 32600 θεατών. Τις περισσότερες περιόδους της ιστορίας του έχει αγωνιστεί στην ανώτατη κατηγορίας της χώρας. Έχει κατακτήσει 4 φορές το πρωτάθλημα (2008, 2011, 2013, 2014) και 3 φορές το κύπελλο (2011, 2012, 2013),
Αντρέα Γκάλο
Ο Αντρέα Γκάλο (Andrea Gallo, 18 Ιουλίου 1928-22 Μαΐου 2013) ήταν Ιταλός πρεσβύτερος της Καθολικής εκκλησίας, ιδρυτής και ηγέτης της ενορίας του Σαν Μπενεντέτο αλ Πόρτο στην Γένοβα. Συχνά αποκαλούσε τον εαυτό του ιερέα του πεζοδρομίου, παραπέμποντας στην δραστηριότητά του και στην προσφορά αλληλεγγύης προς φτωχούς και άπορους.
Μπουριράμ Γιουνάιτεντ ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ταϊλάνδης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Αντρέα Γκάλο
Οι ιδέες του Γκάλο ήταν παραπλήσιες με αυτές του κινήματος της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, ενώ συμμετείχε κινητοποιήσεις όπως αυτές της Γένοβα το 2001. Ενδεικτικές είναι οι περιπτώσεις, που ο Γκάλο τραγουδούσε μέσα στην εκκλησία μαζί με τους πιστούς, το τραγούδι των Ιταλών παρτιζάνων ενάντια στον φασισμό, Bella Ciao.
Όπως ανέφεραν μέσα ενημέρωσης στην Ιταλία, ο Αντρέα Γκάλο "θεωρήθηκε σημείο αναφοράς από όσους επιθυμούν μια εκκλησία που να πλησιάζει τους ανθρώπους με την δύναμη της κατανόησης, χωρίς διακρίσεις και φραγμούς".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί
Αγνή Μπέρναουερ
Η Αγνή, γερμ. Agnes (π.1410 - 12 Οκτωβρίου 1435) από τον Οίκο των Μπέρναουερ ήταν κόρη κουρέα-χειρουργού από το Άουγκσμπουεγκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας-Μονάχου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κάσπαρ Μπέρναουερ, κουρέα-χειρουργού στο Άουγκσμπουργκ. Ο Αλβέρτος, γιος του Ερνέστου δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου ήταν τότε διοικητής -εν ονόματι του πατέρα του- στη Βαυαρία-Στράουμπινγκ. Συμμετείχε σε κονταρομαχία (tournament) στο Άουγκσμπουργκ τον Φεβρουάριο του 1428. Υποθέτουμε ότι εκεί γνώρισε την Αγνή και την πήρε μαζί του στο Μόναχο. Σε απογραφή φόρων του 1428 καταγράφεται ως μέλος του βασιλικού οικοκυριού.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1432 τον Αλβέρτο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου. Το 1435, ενόσω ο Αλβέρτος Γ΄ έλειπε σε κυνήγι, ο πατέρας του την κατηγόρησε για μαγεία και την πέταξε στον Δούναβη, όπου πνίγηκε. Δεν απέκτησε τέκνα.
Α.Σ. Ολυμπιακός Ζαχάρως
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ολυμπιακός Ζαχάρως είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη Ζαχάρω της Ηλείας και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε τμήμα καλαθοσφαίρισης και τμήμα στίβου, αμφότερα ανενεργά σήμερα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1932. Ο Ολυμπιακός Ζαχάρως αποτελούσε πάντα μια υπολογίσιμη δύναμη για το τοπικό ποδόσφαιρο της Ηλείας. Το σωματείο τα τελευταία χρόνια είχε κάποιες δύσκολες στιγμές και το 2013 διαλύθηκε, για να επαναλειτουργήσει το 2014 με νέο όνομα, ως "Νέος Ολυμπιακός Ζαχάρως".
Ιστορία
Ο Ολυμπιακός από την επίσημη ίδρυσή του το 1932 ανήκε στην δικαιοδοσία της Ε.Π.Σ. Πατρών όπου ανήκαν όλα τα αθλητικά σωματεία, τότε, του Νομού Ηλείας. Δεν αγωνίστηκε ποτέ σε κάποια διοργάνωση της ΕΠΣ Πατρών, παρόλο που είχε το δικαίωμα, πιθανότατα λόγω της αδυναμίας για μετακινήσεις και ως το 1969 που ιδρύθηκε η ΕΠΣ Ηλείας έδινε μόνο φιλικά παιχνίδια.
Με την ίδρυση της ΕΠΣ Ηλείας συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα Γ΄κατηγορίας όπου τερμάτισε τρίτος στον Α΄όμιλο, πρωταθλήτρια την επόμενη περίοδο. Πρώτη φορά στην Α΄κατηγορία αγωνίστηκε την περίοδο 1973-74. Την περίοδο 2000-01 γνώρισε την μεγαλύτερη επιτυχία του, στέφθηκε πρωταθλητής Ηλείας, την περίοδο 2002-03 θα συμμετάσχει στον 9ο όμιλο του πρωταθλήματος της Δ εθνικής, όπου θα τερματίσει 15ος (στην τελευταία θέση) με 28 βαθμούς (29 τέρματα υπέρ 66 κατά) και θα υποβιβασθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1932 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1932
Στάβλος
Ο Στάβλος (αγγλικά: Stable) είναι ένα κτίριο με ειδικές εγκαταστάσεις που χρησιμοποιείται σαν κατάλυμα για ζώα, που πολλές φορές στεγάζει τα άλογα. Συνήθως ο στάβλος χωρίζεται σε ξεχωριστούς χώρους για μεμονωμένα ζώα. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι στάβλων που χρησιμοποιούνται σήμερα, όπως ειναι ο αχυρώνας αμερικάνικου τύπου, για παράδειγμα, ο οποίος είναι ένας μεγάλος αχυρώνας με μια πόρτα σε κάθε κατάλυμα που στεγάζει τα άλογα και μεμονωμένα καταλύματα μέσα ή ανεξάρτητοι στάβλοι με πόρτες που ανοίγουν πάνω και κάτω. Ο όρος «στάβλος» χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει μια αγέλη ζώων που διατηρούνται από έναν ιδιοκτήτη, ανεξάρτητα από τη στέγαση ή την τοποθεσία.
Ο εξωτερικός σχεδιασμός ενός στάβλου μπορεί να ποικίλει ευρέως, με βάση το κλίμα, τα δομικά υλικά, την ιστορική περίοδο και τις πολιτιστικές μορφές αρχιτεκτονικής. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα ευρύ φάσμα δομικών υλικών, όπως τοιχοποιία (τούβλα ή πέτρα), ξύλο και ατσάλι. Οι στάβλοι κυμαίνονται επίσης ευρέως σε μέγεθος, από ένα μικρό κτίριο που στεγάζει ένα ή δύο ζώα έως εγκαταστάσεις σε αγροτικές παραστάσεις ή αγώνες ιπποδρομιών που μπορούν να φιλοξενήσουν εκατοντάδες ζώα.
Ιστορικό
Ο στάβλος είναι συνήθως ιστορικά ο δεύτερος παλαιότερος τύπος κτηρίου σε ένα αγρόκτημα. Οι παλαιότεροι στάβλοι αλόγων στον κόσμο ανακαλύφθηκαν στην αρχαία πόλη Πι-Ραμεσές στο Καντίρ, στην Αρχαία Αίγυπτο, και ιδρύθηκαν από τον Ραμσή τον Β΄ (περίπου 1304-1213 π.Χ.). Αυτοί οι στάβλοι κάλυπταν περίπου 182.986 τετραγωνικά πόδια, είχαν κλίση πατωμάτων για αποστράγγιση και μπορούσαν να περιέχουν περίπου 480 άλογα. Οι ανεξάρτητοι στάβλοι άρχισαν να χτίζονται από τον 16ο αιώνα. Ήταν καλά χτισμένα και τοποθετημένα κοντά στη κατοικία, επειδή αυτά τα ζώα ήταν πολύτιμα και συντηρούνταν προσεκτικά. Κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας για την οικονομία και δείκτης της θέσης των ιδιοκτητών τους στην κοινότητα. Σχετικά λίγα παραδείγματα σώζονται από πλήρεις εσωτερικούς χώρους (π.χ. με πάγκους, φάτνη και ράφια) από τα μέσα του 19ου αιώνα ή νωρίτερα.
Παραδοσιακά, οι στάβλοι στη Μεγάλη Βρετανία είχαν ένα πατάρι στον πρώτο (δηλαδή επάνω) όροφο τους και μια μπροστινή πόρτα. Οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν τοποθετημένα συμμετρικά. Το εσωτερικό τους χωρίζονταν σε υπαίθρια καταλύματα και συνήθως περιλάμβανε ένα μεγάλο περίπτερο το οποίο χρησίμευε για τον τοκετό μιας φοράδας ή ενός άρρωστου άλογου. Τα δάπεδα ήταν λιθόστρωτα (ή αργότερα, από τούβλα) και διέθεταν κανάλια αποχέτευσης. Τα εξωτερικά σκαλοπάτια στον πρώτο όροφο ήταν συνηθισμένα για να μπαίνουν οι ιδιοκτήτες του αγροκτήματος στο κτίριο.
Άλογα
Για τα άλογα, οι στάβλοι αποτελούν συχνά μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος που περιλαμβάνει εκπαιδευτές, κτηνιάτρους και ιππείς.