cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Ανατολής
Ο Αθλητικός Όμιλος Ανατολής είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Ανατολή Ιωαννίνων. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1960 και επίσημα χρώματά του το μπλε και το άσπρο.Έδρα του αποτελεί το Αθλητικό Κέντρο Ανατολής «Ιωάννης Σουμουντζιόγλου».
Ίδρυση
Ο ΑΟ Ανατολής ιδρύθηκε το 1960 και εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Ηπείρου.
1968-1974: Τα πρώτα χρόνια στην Α ερασιτεχνική
Με την άνοδο στην Α ερασιτεχνική ο ΑΟ Ανατολής αρχίζει να πρωταγωνιστεί στην κατηγορία και να διεκδικεί το πρωτάθλημα. Το 1969-70 κατέκτησε την δεύτερη θέση πίσω από τον Φοίνικα Λευκάδας στο πρωτάθλημα και έπαιξε στον προκριματικό γύρο του ειδικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος 1970 για την άνοδο στην Β εθνική. Συμμετείχε στον 9ο όμιλο μαζί με τον πρωταθλητή Φοίνικα Λευκάδας,τον Ολυμπιακό Κεφαλλονιάς και τον Όλυμπο Κέρκυρας. Δεν κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση.Την επόμενη χρονιά,1970-71, τερμάτισε ξανά δεύτερη.Αυτή την φορά πίσω από τον ΠΑΣ Πρέβεζα. Συμμετείχε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 1971. Αυτήν την φορά τοποθετήθηκε στον τρίτο όμιλο με τον ΠΑΣ Πρέβεζα και τον Όλυμπο Κέρκυρας. Δεν κατάφερε ξανά να προκριθεί στην τελική φάση για την άνοδο στην Β εθνική. Το 1973-74 κατέκτησε την πρώτη θέση στον βόρειο όμιλο της Α ερασιτεχνικής και συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 1974 για την άνοδο στην Β εθνική. Συμμετείχε στον 5ο όμιλο. Κατέκτησε την τρίτη θέση και έτσι δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο στην Β εθνική.
1974-1982: Πορεία στο τοπικό
Ο ΑΟ Ανατολής συνεχίζει να συμμετέχει στον βόρειο όμιλο της Α ερασιτεχνική.Κάποιες φορές πρωταγωνιστεί και κάποιες φορές τερματίζει σε πιο χαμηλές θέσεις.Τις σεζόν 1979-80 και 1980-81 κατάφερε να κερδίσει τα πρώτα δυο κύπελλα ΕΠΣ Ηπείρου.Την πρώτη φορά κέρδισε τον Αμβρακικό Βόνιτσας και την δεύτερη φορά τον Αχιλλέα Νεοχωρίου.Το 1981-82 τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω από τον Ατρόμητο και κατάφερε να ανέβει στις εθνικές κατηγορίες για πρώτη φορά στην ιστορία του.
1982-1993: Στις εθνικές κατηγορίες
Το 1982-83 συμμετείχε στον τρίτο όμιλο του εθνικού ερασιτεχνικού πρωταθλήματος.Τερμάτισε στην 10η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Την ίδια χρονιά κατακτά για ακόμα μια φορά το κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου νικώντας στον τελικό την Θύελλα Ελεούσας.Το 1983-84 είναι πάλι στον τρίτο όμιλο.Τερμάτισε στην 16η θέση και υποβιβάστηκε στα τοπικά.Τα δυο επόμενα χρόνια συμμετείχε στα τοπικά.Την πρώτη χρονιά τερμάτισε στην δεύτερη θέση, πίσω από την πρωταθλήτρια Προοδευτική Περάματος ενώ την δεύτερη χρονιά,1985-86,κατακτά το πρωτάθλημα και ανεβαίνει ξανά στο εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα.Το 1986-87 συμμετείχε στον τρίτο όμιλο.Τερμάτισε στην 17η θέση και υποβιβάστηκε ξανά στα τοπικά.Τα τρία επόμενα χρόνια συμμετέχει στην Α ερασιτεχνική και επιστρέφει στις εθνικές κατηγορίες.Το 1990-91 συμμετέχει στον 9ο όμιλο της Δ εθνικής τερματίζοντας στην 12η θέση.Το 1991-92 συμμετείχε στον 7ο όμιλο και τερμάτισε στην 10η θέση.Το 1992-93,στον 7ο όμιλο, τερμάτισε στην 17η θέση και υποβιβάστηκε ξανά στα τοπικά.
1993-2002: Στο τοπικό ξανά
Μετά τον υποβιβασμό ο ΑΟ Ανατολής συνέχισε να συμμετέχει στην Α ερασιτεχνική τερματίζοντας σε χαμηλότερες θέσεις.Το 1996-97 κατέκτησε το κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου,μετά από 14 χρόνια.Στον τελικό κέρδισε την Πασσαρώνα Ροδοτοπίου.Το 1998-99 θα κάνει το νταμπλ αφού κατέκτησε πρωτάθλημα και κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου.Σαν πρωταθλητής συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1999 για την άνοδο στην Δ εθνική.Συμμετείχε στον 8ο όμιλο αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο.Στον όμιλο χρειάστηκε επιπλέον αγώνας μπαράζ για την πρώτη θέση.Το 1999-00 ο ΑΟ Ανατολής έφθασε κοντά σε ένα ακόμα νταμπλ.Κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά έχασε στον τελικό κυπέλλου ΕΠΣ Ηπείρου από την Πασσαρώνα Ροδοτοπίου.Σαν πρωταθλήτρια συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2000.Συμμετείχε στον 8ο όμιλο και τερμάτισε στην τρίτη θέση ενώ την άνοδο κέρδιζαν οι δυο πρώτες του ομίλου.Το 2001-02 κέρδισε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ηπείρου και ανέβηκε στην Δ εθνική.
2002-2010: Στην Δ εθνική
Τα επόμενα 8 χρόνια ο ΑΟ Ανατολής συμμετείχε στην Δ εθνική.Το 2002-03,στον 5ο όμιλο, τερμάτισε στην τρίτη θέση.Το 2003-04 τερμάτισε στην 10η θέση.Το 2004-05 τερμάτισε στην 6η θέση.Την ίδια χρονιά έχασε στον τελικό κυπέλλου ΕΠΣ Ηπείρου από την ΑΕ Γιάννενα.Το 2005-06 τερμάτισε στην 9η θέση.Το 2006-07 τερμάτισε στην 7η θέση.Την ίδια χρονιά έχασε το κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου από τον Σταυραετό Συρράκου.Το 2007-08 έφθασε πολύ κοντά στην άνοδο στην Γ εθνική.Ισοβάθμησε με τον Εθνικό Φιλιππιάδας στην πρώτη θέση αλλά ο δεύτερος βγήκε πρωταθλητής.Την ίδια χρονιά κατέκτησε ξανά το κύπελλο.Το 2008-09 τερμάτισε στην 6η θέση.Το 2009-10 τερμάτισε στην 15η θέση και υποβιβάστηκε στα τοπικά.
2010-
Τα επόμενα χρόνια ο ΑΟ Ανατολής συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα.Το 2012-13 κατέκτησε ακόμα ένα κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου.Το 2013-14 έφθασε κοντά να κάνει το πρώτο τρεμπλ αλλά έχασε στον τελικό κυπέλλου από την Πίνδο Κόνιτσας.Στην αρχή της σεζόν κατέκτησε το πρώτο σούπερ καπ της ένωσης νικώντας τον ΑΟ Βελισσαρίου.Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το πρωτάθλημα.Συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2014 χωρίς να καταφέρει να ανέβει στην Γ εθνική.Στην αρχή της σεζόν 2014-15 κατέκτησε το σούπερ καπ ξανά.Το 2015-16 κατέκτησε ακόμα μια φορά το κύπελλο νικώντας την Κ-20 του ΠΑΣ Γιάννινα.Στην αρχή της σεζόν 2016-17 κατέκτησε το σούπερ καπ απέναντι στον ΑΟ Βελισσαρίου.Στο φινάλε της σεζόν έχασε το πρωτάθλημα από την Δόξα Κρανούλας,ισοβαθμώντας στην κορυφή.Το 2017-18 φτάνει ξανά κοντά στο πρωτάθλημα αλλά τερματίζει για ακόμα μια φορά στην δεύτερη θέση.Το 2018-19 τελικά κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να κερδίσει την άνοδο ξανά στις εθνικές κατηγορίες.Το 2019-20 συμμετείχε στην Γ εθνική αλλά στην ουσία στην τέταρτη κατηγορία εξαιτίας της αναδιάρθρωσης που πραγματοποιήθηκε.Το πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Η ΕΠΟ επικύρωσε τις βαθμολογίες όπως ήταν πριν την διακοπή.Η Ανατολή τερμάτισε στην 8η θέση με 30 βαθμούς και παρέμεινε στην κατηγορία.Παράλληλα αναδείχτηκε κυπελλούχος από την ΕΠΣ Ηπείρου μετά από κλήρωση που έγινε.
Παρά την παραμονή της ομάδας στην Γ εθνική,τελικά δήλωσε συμμετοχή στην Α ερασιτεχνική για οικονομικούς λόγους.
Διακρίσεις
Πρωτάθλημα ΕΠΣ Ηπείρου:7 (1973-74,1985-86,1998-99,1999-00,2001-02,2013-14,2018-19)
Κύπελλο ΕΠΣ Ηπείρου:8 (1979-80,1980-81,1982-83,1996-97,1998-99,2007-08,2012-13,2015-16)
Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Ηπείρου:4 (1999-00,2004-05,2006-07,2013-14)
Σούπερ καπ ΕΠΣ Ηπείρου:3 (2013,2014,2016)
Χρώματα και έμβλημα
Τα χρώματα του ΑΟ Ανατολής είναι το μπλε και άσπρο.Η τρίτη εμφάνιση που χρησιμοποιεί είναι συνήθως κίτρινου χρώματος.
Εγκαταστάσεις
Ο ΑΟ Ανατολής διαθέτει αρκετά καλές εγκαταστάσεις.Διαθέτει ένα μεγάλο γήπεδο με χόρτο με μια κερκίδα 650 ατόμων, με ηλεκτροφωτισμό και δημοσιογραφικά θεωρεία.Στις εγκαταστάσεις υπάρχει ακόμα ένα μικρό γήπεδο με χορτάρι και ένα γήπεδο με πλαστικό τελευταίας γενιάς.Επίσης διαθέτει αποδυτήρια και άλλους χώρους αποθήκευσης.
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Από το 2016 ξεκίνησε τμήμα γυναικών σε επίπεδο ακαδημιών.Αν και αρχικά ήταν να συμμετάσχει Γ εθνική 2017-18, τελικά κάτι τέτοιο δεν έγινε.Το τμήμα όμως συνέχισε τις δραστηριότητες του με φιλικούς αγώνες.
Την σεζόν 2018-19 η Ανατολή συμμετέχει για πρώτη φορά σε πρωτάθλημα,στην Γ εθνική γυναικών.Το νεανικό σύνολο της Ανατολής τερμάτισε στην 7η θέση με 6 βαθμούς,συλλέγοντας περισσότερο εμπειρίες από την πρώτη της συμμετοχή στην κατηγορία.Παράλληλα συμμετείχε στο κύπελλο Ελλάδος που γίνεται στην κατηγορία κορασίδων.Αποκλείστηκε την πρώτη αγωνιστική από τις Νέες Τρικάλων αφού έχασε εκτός έδρας με 4-1.
Την σεζόν 2019-20 συμμετείχε ξανά στην Γ εθνική γυναικών.Για την πρώτη αγωνιστική του κυπέλλου Ελλάδος η Ανατολή αντιμετώπισε τον Άρη σε διπλούς αγώνες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 8 Μαρτίου 2020 στο ΔΑΚ Τριανδρίας και βρήκε νικητή τον Άρη με 3-1. Οι διοργανώσεις διακόπηκαν εξαιτίας της πανδημίας του COVID-19.Στο πρωτάθλημα, 2 αγωνιστικές πριν το φινάλε,η Ανατολή ήταν στην τρίτη θέση με 11 βαθμούς.
Το καλοκαίρι του 2020 το τμήμα ανεξαρτητοποιήθηκε και άλλαξε όνομα.Το νέο όνομα είναι Απειρωτάν Ανατολής.Παρά την ανεξαρτητοποίηση,υπάρχει συνεργασία των δυο πλευρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Υβ Αλεγκρό
Ο Ιβ Αλέγκρο (λατινικό αλφάβητο : Yves Allegro), γεννημένος στις 24 Αυγούστου 1978, είναι Ελβετός πρώην αθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Αλέγκρο έχει αγωνιστή με την Ελβετία στο κύπελλο Ντέιβις από το 2004 έως το 2010 σε 7 διοργανώσεις με ρεκόρ 6 νίκες και 12 ήττες. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα όπου στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο και στο διπλό με συμπαίκτη τον Ρότζερ Φέντερερ αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί αθλητές της αντισφαίρισης
Ζαν Ροσφόρ
Ο Ζαν Ροσφόρ (Jean Rochefort, 29 Απριλίου 1930 - 9 Οκτωβρίου 2017) ήταν Γάλλος ηθοποιός με μια καριέρα που διήρκεσε πάνω από πέντε δεκαετίες.
Βιογραφία
Ο Ροσφόρ γεννήθηκε στο Παρίσι και οι γονείς του κατάγονταν από τη Βρετάνη. Εκπαιδεύτηκε στο Λύκειο Πιερ Κορνέιγ της Ρουέν. Σε ηλικία 19 ετών εισήχθη στη Δραματική Σχολή του Παρισιού. Αργότερα εισήχθη στο Εθνικό Ωδείο. Μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων το 1953, εργάστηκε ως ηθοποιός θεάτρου για επτά χρόνια. Εκεί έγινε αντιληπτός για την ικανότητά του να παίζει τόσο δραματικούς όσο και κωμικούς ρόλους. Τότε έγινε ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Έχει επίσης εργαστεί ως σκηνοθέτης.
Αφού πρώτα έπαιξε δεύτερους ρόλους στις ταινίες Cartouche, Captain Fracasse και Merveilleuse Angélique, ο Ζαν Ροσφόρ έπαιξε τον πρώτο μεγάλο ρόλο του στην ταινία Hearth Fires (1972) με την Αννί Ζιραρντό ως τη σύζυγό του και την Κλωντ Ζαντ ως την κόρη τους. Σε αυτή τη δραματική ταινία ενσάρκωσε έναν άνδρα που εγκαταλείπει την οικογένειά του για δέκα χρόνια προτού επιστρέψει. Τέσσερα χρόνια αργότερα πρωταγωνίστησε στην κωμωδία An Elephant Can Be Extremely Deceptive ενσαρκώνοντας έναν άνδρα που ρισκάρει την παντρεμένη ζωή του με την Ντανιέλ Ντελόρμ για χάρη της εξωσυζυγικής σχέσης του με την Άννυ Ντυπερέ. Χάρη σε αυτή την κωμωδία, ο Ροσφόρ κέρδισε μια τεράστια δημοφιλία. Το 1972 πρωταγωνίστησε με τον Πιερ Ρισάρ ως ο επικεφαλής της αντικατασκοπείας Λουί Τουλούζ στην κωμωδία του Ιβ Ρομπέρ Le Grand Blond avec Une Chaussure Noire, ένας ρόλος τον οποίο έλαβε ξανά στη συνέχεια της πρώτης ταινίας Le Retour du Grand Blond, σκηνοθετημένη επίσης από τον Ρομπέρ. Το 1998 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στη μίνι-σειρά Κόμης Μόντε Κρίστο.
Τη δεκαετία του 1930, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων για την ταινία Cartouche, ανακάλυψε το πάθος του για τα άλογα και την ιππασία. Από τότε ήταν εκπαιδευτής αλόγων. Το πάθος του αυτό τον οδήγησε να γίνει σύμβουλος για άλογα για τη γαλλική τηλεόραση το 2004. Κέρδισε δυο βραβεία César : το 1976 κέρδισε το βραβείο Β' ρόλου για την ταινία Que la fête commence ; και το 1978 κέρδισε το βραβείο Α' Ρόλου για την ταινία Le Crabe-tambour.
Στη δεκαετία του 1980 έγινε ο αφηγητής της γαλλικής έκδοσης της ταινίας Welcome to Pooh Corner, αντικαθιστώντας τον Λώρι Μάρτιν. Αυτός ο ρόλος τον έκανε δημοφιλή στα παιδιά και η Disney τον προσέλαβε για να ηχογραφήσει αρκετές εκδόσεις των κλασικών ταινιών τους σε κασέτα. Τη δεκαετία του 1990 επέστρεψε στην κωμωδία με την ταινία Les Grands Ducs όπου πρωταγωνίστησε μαζί με άλλους δυο ηθοποιούς της γενιάς του που είχαν παρόμοια καριέρα με αυτόν, τον Φιλίπ Νουαρέ και τον Ζαν-Πιερ Μαριέλ.
Είχε προταθεί για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία The Man Who Killed Don Quixote, αφότου θεωρήθηκε ως "ο τέλειος Δον Κιχώτης" από τον σκηνοθέτη Τέρρυ Τζίλιαμ. Ο Ροσφόρ έμαθε αγγλικά αποκλειστικά για αυτόν τον ρόλο. Δυστυχώς όμως, μεταξύ των άλλων προβλημάτων από την παραγωγή, άρχισε να υποφέρει από δισκοπάθεια. Όντας ανίκανος να κάνει γυρίσματα επί μήνες, η παραγωγή αυτή ακυρώθηκε. Ένα ντοκιμαντέρ, με τον τίτλο Lost in La Mancha, πραγματοποιήθηκε για αυτήν την αποτυχημένη παραγωγή.
Προσωπική ζωή
Το 1960 παντρεύτηκε την Alexandra Moscwa, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά : τη Μαρί (1962), τη Ζουλιέν (1965) και τον Γκιγιόμ. Με την ηθοποιό-σκηνοθέτη Νικόλ Γκαρσία είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Πιερ. Από τον δεύτερο γάμο του με τη Φρανσουάζ Βιντάλ είχε αποκτήσει δυο κόρες, τη Φρανσουάζ (1990) και την Κλεμένς (1992).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Μπαλντασάρε Γκαλούπι
Ο Μπαλντασάρε Γκαλούπι (Baldassare Galuppi, 18 Οκτωβρίου 1706 – 3 Ιανουαρίου 1785) ήταν Ιταλός συνθέτης και οργανίστας, εξέχουσα μορφή στη μουσική οπερατική σκηνή της Βενετίας του 18ου αιώνα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γκαλούπι γεννήθηκε στο νησί Μπουράνο της Βενετικής Λιμνοθάλασσας και μάλιστα, από την ηλικία των 22 ετών, ήταν γνωστός και ως Il Buranello, ψευδώνυμο το οποίο εμφανίζεται ακόμη και δίπλα στην υπογραφή στα χειρόγραφα μουσικής του: «Baldassare Galuppi, ο επονομαζόμενος Buranello». Ο πατέρας του ήταν κουρέας, ο οποίος έπαιζε βιολί σε θεατρικές ορχήστρες και, πιστεύεται ότι, ήταν ο πρώτος δάσκαλός του. Παρόλο που δεν υπάρχει επαρκής τεκμηρίωση, η προφορική παράδοση του 19ου αιώνα λέει ότι, ο νεαρός Γκαλούπι εκπαιδεύτηκε στη σύνθεση και στο αρπίχορδο από τον Α. Λότι (Antonio Lotti), τον κύριο οργανίστα στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Σε ηλικία 15 ετών, ο Γκαλούπι συνέθεσε την πρώτη του όπερα, Η Πίστη σε Αστάθεια, η οποία παρουσιάστηκε χωρίς επιτυχία στις πόλεις Κιότζα και Βιτσέντσα. Από το 1726 έως το 1728, ο Γκαλούπι ήταν τσεμπαλίστας στο «Θέατρο ντελα Πέργκολα» της Φλωρεντίας. Μετά την επιστροφή του στη Βενετία, το 1728, συνέθεσε δεύτερη όπερα, Τα Διαψευσμένα από το Αίμα Μίση, που γράφηκε σε συνεργασία με τον μαθητή τού Λότι, Τ. Μ. Πεσέτι (Giovanni Battista Pescetti), και έγινε δεκτή με επιτυχία όταν παρουσιάστηκε στο «Θέατρο Σαν Άντζελο». Οι ίδιοι συνθέτες συνεργάστηκαν στην όπερα Ντορίντα, το επόμενο έτος και, έκτοτε, ο Γκαλούπι άρχισε να λαμβάνει παραγγελίες για όπερες και ορατόρια.
Το 1740, ο Γκαλούπι διορίστηκε αρχιμουσικός στο «Ospedale dei Mendicanti» στη Βενετία, όπου τα καθήκοντά του περιελάμβαναν διδασκαλία και διεύθυνση, καθώς και σύνθεση λειτουργιών και ορατορίων. Κατά το πρώτο έτος υπηρεσίας του στο «Ospedale dei Mendicanti» έγραψε 31 έργα: 16 μοτέτα, 13 συνθέσεις με βάση τον ύμνο Salve Regina και 2 ψαλμούς. Αν και έγινε, διεθνώς, γνωστός ως οπερατικός συνθέτης, διατήρησε σταθερή παραγωγή θρησκευτικής μουσικής σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Στο Λονδίνο και επιστροφή στη Βενετία
Μετά την επιστροφή του στη Βενετία, τον Μάιο του 1743, ο Γκαλούπι επέστρεψε στην εργασία του στο «Ospedale dei Mendicanti» και συνέθετε όπερες. Η οπερατική μόδα στη Βενετία ήταν, εκείνη την εποχή, στη φάση της αλλαγής από την σοβαρή σε ένα νέο στυλ κωμικής όπερας, το dramma giocoso. Οι καθαρά κωμικές όπερες της Νάπολης και της Ρώμης εκμοντερνίζονται και ο Γκαλούπι προσαρμόζει τρεις από αυτές για τα ενετικά ακροατήρια το 1744, και το επόμενο έτος συνθέτει μία δική του, την όπερα Η Δύναμη της Αγάπης, που είχε μέτρια απήχηση. Συνέχισε να συνθέτει σοβαρές όπερες, μερικές φορές σε συνεργασία με τον περίφημο λιμπρετίστα Π. Μεταστάζιο (Pietro Metastasio), με τον οποίο, αργότερα, θα συνεργαστούν εκτενώς.
Οι περισσότεροι βιογράφοι παραβλέπουν το ταξίδι που έκανε ο Γκαλούπι στη Βιέννη μεταξύ 1748-9, όπου προσκλήθηκε στην Αυλή της Μαρίας Τερέζα για να γιορτάσει τα γενέθλια της αυτοκράτειρας στο «Burgtheater», στις 14 Μαΐου 1748. Το λιμπρέτο Αρταξέρξης, από τον αυτοκρατορικό λιμπρετίστα Μεταστάζιο, επιλέχθηκε από τον Γκαλούπι για τη σύνθεση της φερώνυμης όπερας. Το κείμενο του Μεταστάζιο ήταν γνωστό «κατά λέξη» από τους εραστές όπερας της Βιέννης, από προηγούμενα ομότιτλα έργα των Βίντσι, Γ. Ά. Χάσε (Johann Adolph Hasse), K. X. Γκράουν (Carl Heinrich Graun) και Γκλουκ, μεταξύ άλλων, και το κοινό έμεινε έκπληκτο όταν άκουσε τις τέσσερις άριες του φινάλε της 1ης πράξης να «συμπιέζονται» σε ένα (1) ενιαίο, δραματικό κομμάτι, Αυτή η, άνευ προηγουμένου, επιλογή από τον Γκαλούπι ήταν μια σημαντική ανακάλυψη που ενίσχυσε τη σχέση της μουσικής με το δράμα, αύξησε την ένταση του φινάλε και έδωσε στο έργο μιαν άνευ προηγουμένου βαθμίδα συνθετικής ενότητας. Ο μουσικολόγος Ν. Χερτς (Daniel Heartz) παρατηρεί ότι, ενώ τα σύνολα στην όπερα δεν ήταν ασυνήθιστα, «τα κομμάτια στα οποία η σκηνική δράση γράφεται εντός της μουσικής, στην οποία η μουσική μετατρέπεται σε δράση, είναι εξαιρετικά σπάνια». Όμως, ο Μεταστάζιο, ο οποίος ανέμενε τη μουσική να παραμένει «πιστή» στο κείμενό του, ενοχλήθηκε πολύ. Αργότερα, έγραψε στον Φαρινέλι: «Όταν γράφει [ο Γκαλούπι], σκέπτεται για τις λέξεις του κειμένου όσο σκέπτεσαι εσύ να γίνεις πάπας· αλλά ακόμη και αν σκεπτόταν περισσότερο γι’ αυτές, αμφιβάλλω εάν θα τα κατάφερνε καλύτερα».
Ωστόσο, άλλοι διαφώνησαν έντονα με τον Μεταστάζιο. Ο Γερμανός συνθέτης, παιδαγωγός και θεωρητικός Γ. Φόγκλερ (Abbé Georg Joseph Vogler), στο έργο του Betrachtungen der Mannheimer Tonschule, εξέφρασε τον θαυμασμό του για τα νέα ύψη, στα οποία ο Γκαλούπι είχε φέρει τον «γάμο» μεταξύ κειμένου, μουσικής και δραματικής πρόθεσης. Αφιέρωσε ολόκληρη ενότητα για να εξετάσει το ύφος και την καινοτομία του συνθέτη, μαζί με μια ανάλυση της άριας, Se cerca, se dice από την όπερα Η Ολυμπιάδα, πάντα σε λιμπρέτο του Μεταστάζιο. Ο Φόγκλερ γράφει: «Η τολμηρότητα των χαρακτήρων, αυτή που είναι φαρσική (sic) στις προσωπικότητές τους, οι άστατες αντιθέσεις, η ποικιλομορφία στα πολυφωνικά φινάλε, με τις οποίες τελειώνει το πρώτο τμήμα ή πράξη και, για να το θέσουμε συνοπτικά, ό, τι ονομάσαμε οπερέτα ή ιντερμάντζο πρέπει να θεωρεί τον σπουδαίο Γκαλούπι ως μουσικό πατέρα του».
Ο, άλλος μεγάλος, λιμπρετίστας Κάρλο Γκολντόνι πρόσθεσε την άποψή του για τα φινάλε του Γκαλούπι: «Στην πραγματικότητα, όταν γράφει ο Μπουρανέλο (sic), κανείς δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί και να βγάλει το καπέλο του. Ποτέ στη ζωή μου δεν απόλαυσα μουσική γεμάτη με τόση χάρη και πνεύμα. Με ανοικτό το στόμα μέχρι το τέλος, έμεινα ενθουσιασμένος και εκστασιασμένος ... Ακούστε το τρίο, ω, τι τρίο! Είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι και λόγος αρκετός από μόνος του, σάς διαβεβαιώ, για να παρακολουθήσετε την όπερα ... Όταν η όπερα τελείωσε, πόσες επευφημίες, πόσα χειροκροτήματα ακούστηκαν για τον Μπουρανέλο!»
Τον Μάιο του 1748, ο Γκαλούπι διορίστηκε υπο-διευθυντής του παρεκκλησίου του Δόγη, στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Αργότερα, αυτή η θέση θα οδηγούσε σε ένα μεγάλο σύνολο θρησκευτικών συνθέσεων αλλά, προς το παρόν, ο Γκαλούπι ασχολήθηκε κυρίως με την όπερα. Κατά τον Άρνολντ, παραμένει ασαφές γιατί δέχθηκε το πόστο στον Άγιο Μάρκο· ο μουσικολόγος γράφει: «Ήταν ήδη ένας πολύ επιτυχημένος συνθέτης όπερας και με τα καθήκοντά του στο «Ospedale dei Mendicanti» έπρεπε να είχε, ήδη, αρκετά να κάνει. Ο μισθός του Αγίου Μάρκου ήταν μόνο 120 δουκάτα ... Εκείνη την εποχή δεν ήταν πολύ διακεκριμένο παρεκκλήσιο. Η χορωδία πιθανότατα αριθμούσε περίπου 30 άτομα, αλλά καθώς οι θέσεις τους άδειαζαν, ένα σημαντικό ποσοστό των τραγουδιστών ήταν γερασμένο». Ωστόσο, ο Χερτς επισημαίνει ότι, ο μισθός του Γκαλούπι τελικά αυξήθηκε σε 400 δουκάτα ετησίως, και στη συνέχεια σε 600 δουκάτα. Εκτός από το κύρος της θέσης, δόθηκε στον Γκαλούπι ένα σπίτι κοντά στην Βασιλική, να ζει χωρίς νοίκι με την οικογένειά του και, καθώς είχε ελάχιστες σταθερές υποχρεώσεις ως υπο-διευθυντής, η θέση τού έδωσε την ευελιξία να συνθέσει για άλλους χώρους, συμπεριλαμβανομένων των οπερών στη Βενετία, τη Βιέννη, το Λονδίνο και το Βερολίνο. Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του, ο Γκαλούπι και ο Γκλούκ ήσαν δύο από τους υψηλότερα αμειβομένους συνθέτες του 18ου αιώνα.
Ο Γκαλούπι ήταν τυχερός που, όταν στράφηκε για άλλη μια φορά στην κωμική όπερα, το 1749, συνεργάστηκε με τον Γκολντόνι. Παρόλο που ήταν καθιερωμένος και διακεκριμένος θεατρικός συγγραφέας, από τη στιγμή που συνεργάστηκε με τον συνθέτη, ο Γκολντόνι δεν ήταν καθόλου δυσαρεστημένος που τα λιμπρέτα του ήταν «υποταγμένα» στη μουσική του Γκαλούπι. Ήταν τόσο θερμός στις σχέσεις μαζί του, όσο ψυχρός ήταν ο Μεταστάζιο. Η πρώτη τους συνεργασία ήταν στο Η Αρκαδία στη Μπρέντα, ακολουθούμενη από τέσσερα ακόμη κοινά έργα μέσα σε ένα χρόνο. Ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και, για να ικανοποιήσει τον αριθμό νέων παραγγελιών, ο Γκαλούπι, έπρεπε να παραιτηθεί από τη θέση του στο «Ospedale dei Mendicanti», το 1751. Στα μέσα της δεκαετίας του 1750 ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του μουσικολόγου Ν. Μόνσον (Dale Monson), «ο πιο δημοφιλής συνθέτης όπερας οπουδήποτε». thumb|280px|right|Το Ίδρυμα «Ospedale degli Incurabili», όπου υπηρέτησε ο Γκαλούπι για πολλά χρόνια Για τα επόμενα δέκα χρόνια, ο Γκαλούπι παρέμεινε στη Βενετία, με περιστασιακά ταξίδια σε άλλα μέρη για παραγγελίες και πρεμιέρες, δημιουργώντας μια σειρά κοσμικών και θρησκευτικών έργων. Οι όπερές του, σοβαρές ή κωμικές, ήταν σε ζήτηση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Για τη βρετανική πρεμιέρα του έργου Ο Φιλόσοφος της Εξοχής, το 1761, ο Μπέρνι έγραψε: «Αυτή η μπουρλέτα ξεπέρασε σε μουσική αξία όλες τις κωμικές όπερες που παρουσιάστηκαν στην Αγγλία, μέχρι την Buona Figliuola» (του Πιτσίνι). Τον Απρίλιο του 1762, ο Γκαλούπι διορίστηκε στην ηγετική μουσική θέση τού διευθυντή παρεκκλησίου στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, και τον Ιούλιο του ίδιου έτους διορίστηκε χοράρχης στο «Ospedale degli Incurabili», εκεί όπου ο δάσκαλός του, Λότι, είχε επίσης διδάξει. Στον Άγιο Μάρκο, ανέλαβε την αναμόρφωση της χορωδίας. Έπεισε τις αρχές της Βασιλικής, να είναι πιο ευέλικτες στις πληρωμές προς τους τραγουδιστές, επιτρέποντάς του να προσελκύσει εκτελεστές με φωνές πρώτης τάξεως, όπως ο Γ. Γκουαντάνι (Gaetano Guadagni) και ο Γ. Πακιαρότι (Gasparo Pacchiarotti).
Στην Αγία Πετρούπολη
Στις αρχές του 1764, η Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας γνωστοποίησε μέσω διπλωματικών οδών ότι επιθυμούσε να έρθει ο Γκαλούπι στην Αγία Πετρούπολη, ως αυλικός συνθέτης και αρχιμουσικός. Υπήρξαν παρατεταμένες διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ενετικών αρχών, πριν η Γερουσία της Βενετίας συμφωνήσει να «απελευθερώσει» τον Γκάλουπι για τριετή δέσμευση στη Ρωσική Αυλή. Η σύμβασή του προέβλεπε να «συνθέτει και να παράγει όπερες, μπαλέτα και καντάτες για τελετουργικές περιστάσεις», με μισθό 4.000 ρούβλια και παροχή καταλύματος και μεταφορικών. Αρχικά, ο Γκαλούπι ήταν απρόθυμος, αλλά οι Βενετοί αξιωματούχοι τον διαβεβαίωσαν ότι η θέση του και ο μισθός του ως διευθυντής παρεκκλησίου στον Άγιο Μάρκο ήσαν ασφαλείς μέχρι το 1768, αρκεί να παρείχε κάθε χρόνο ένα Gloria και ένα Credo για τη Χριστουγεννιάτικη λειτουργία της Βασιλικής. Τον Ιούνιο του 1764, η Γερουσία παραχώρησε στον συνθέτη επίσημη άδεια. Ο ίδιος παραιτήθηκε από τη θέση του στο «Ospedale degli Incurabili», φρόντισε για την σύζυγο και τις κόρες του (οι οποίες θα παρέμεναν στη Βενετία, ενώ ο γιος του ταξίδεψε μαζί του) και ξεκίνησε για τη Ρωσία. Κάνοντας παρακάμψεις στο ταξίδι του, επισκέφθηκε τον Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ στο Βερολίνο, ενώ φαίνεται να συνάντησε τυχαία και τον περιβόητο Καζανόβα έξω από τη Ρίγα, πριν φτάσει στην Αγία Πετρούπολη στις 22 Σεπτεμβρίου 1765.
Για την Αυλή της αυτοκράτειρας, ο Γκαλούπι συνέθεσε νέα έργα, όπερες και λειτουργίες, ενώ αναβίωσε και αναθεώρησε πολλά άλλα. Έγραψε τις όπερες, Ο Ποιμένας (1766) και Ιφιγένεια εν Ταύροις (1768), και τις καντάτες, Η Απελευθερωμένη Αρετή και Η Ειρήνη ανάμεσα στην Αρετή και την Ομορφιά, η τελευταία σε κείμενο του Μεταστάζιο. Εκτός από το έργο που τού είχε ανατεθεί, ο Γκαλούπι έδινε εβδομαδιαία κοντσέρτα στο τσέμπαλο και, μερικές φορές, διηύθυνε ορχηστρικές συναυλίες. Για να βελτιώσει τα στάνταρντς του ήταν ένας «σκληρός» ηγέτης στην ορχήστρα της Αυλής, αλλά από την αρχή εντυπωσιάστηκε πολύ από τη χορωδία της Αυλής. Αναφέρεται ότι αναφώνησε: «Δεν είχα ακούσει ποτέ τέτοια υπέροχη χορωδία στην Ιταλία». Ο Γκαλούπι ήταν υπερήφανος για τις επίσημες προσφωνήσεις του. Στην κύρια σελίδα της Χριστουγεννιάτικης λειτουργίας του 1766, για τον Άγιο Μάρκο, προσφωνείται ως: «Πρώτος Δάσκαλος και Διευθυντής Μουσικής για την Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα της Αυτοκράτειρας όλων των Ρωσιών κ.λπ. και Πρώτος Δάσκαλος του Δουκικού Παρεκκλησίου του Αγίου Μάρκου στη Βενετία». Το 1768, όπως συμφωνήθηκε, επέστρεψε στη Βενετία, κάνοντας παράκαμψη πάλι στο ταξίδι του, αυτή τη φορά για να επισκεφθεί τον Χάσε στη Βιέννη.
Τα τελευταία χρόνια
Μετά την επιστροφή του στη Βενετία, ο Γκαλούπι ανέλαβε ξανά τα καθήκοντά του στον Άγιο Μάρκο και υπέβαλε επιτυχώς αίτηση για επαναδιορισμό του στο «Ospedale degli Incurabili», κρατώντας τη θέση αυτή μέχρι το 1776, όταν οικονομικοί περιορισμοί υποχρέωσαν όλα αυτά τα ιδρύματα να περιορίσουν τις μουσικές τους δραστηριότητες. Στα τελευταία του χρόνια έγραψε περισσότερο θρησκευτική παρά κοσμική μουσική. Η παραγωγή του συνέχισε να είναι σημαντική, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Ο Μπέρνι, ο οποίος τον επισκέφθηκε στη Βενετία, έγραψε το 1771: «Φαίνεται ότι, η ιδιοφυΐα του Κυρίου Γκαλούπι, όπως και του Τισιανού, έγινε πιο ‘’ζωντανή’’ με την ηλικία. Τώρα, δεν μπορεί να είναι λιγότερο από εβδομήντα χρονών αλλά, γενικά, επιτρέπεται εδώ η τελευταία του όπερα και οι τελευταίες του συνθέσεις για την εκκλησία να αφθονούν με περισσότερο πνεύμα, γεύση και φαντασία από εκείνες οποιασδήποτε άλλης περιόδου της ζωής του». Ο Γκαλούπι διατύπωσε στον Μπέρνι τον ορισμό του περί καλής μουσικής: ομορφιά, καθαρότητα και καλός (δια)κανονισμός. Ο Μπέρνι σχολίασε τον βαρύ φόρτο εργασίας του συνθέτη καθώς, πέρα από τα καθήκοντά του στο Άγιο Μάρκο και στο «Ospedale degli Incurabili», «λαμβάνει εκατό βενετικά νομίσματα ετησίως ως ιδιωτικός οργανίστας στην οικογένεια Γκρίτι (Gritti) και είναι οργανίστας και άλλης εκκλησίας, της οποίας έχω ξεχάσει το όνομα».
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Γκαλούπι ανήκε σε μια γενιά συνθετών, συμπεριλαμβανομένων των Γκλουκ, Ν. Σκαρλάτι και Κ. Φ. Ε. Μπαχ, τα έργα των οποίων ήσαν εμβληματικά ως προς το κυρίαρχο ύφος γκαλάν που εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Σύμφωνα με το περιοδικό «The Musical Times», ο Γκαλούπι, με 109 όπερες, ήταν ο έκτος πιο παραγωγικός συνθέτης όπερας. Όπως και οι περισσότεροι από τους συγχρόνους του, ο Γκαλούπι δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ξανά τη δική του μουσική, μερικές φορές με απλά ψήγματα και άλλοτε με ριζική επαναθεώρηση.
Ονομάστηκε «πατέρας της κωμικής όπερας» από τους μουσικούς της γενιάς που ακολούθησε. Ο εκδότης και μουσικολόγος του 21ου αιώνα, Φ. Λουίζι (Francesco Luisi) γράφει ότι, αν και αυτή η περιγραφή δεν είναι απολύτως ακριβής, οι όπερες του διδύμου Γκαλούπι-Γκολντόνι ήταν «μια πραγματικά νέα αρχή για το μουσικό θέατρο». Κατά την άποψη του Λουίζι, αυτά τα έργα άλλαξαν θεμελιωδώς τη φύση της όπερας καθιστώντας τη μουσική κομμάτι του δράματος και όχι απλά ένα διακοσμητικό στοιχείο. Ο σύγχρονος του Γκαλούπι, Ε. δε Αρτεάγα (Esteban de Arteaga) έγραψε ότι, ο συνθέτης μπόρεσε να «φωτίσει τις προσωπικότητες των χαρακτήρων και τις καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται, επιλέγοντας τον πιο κατάλληλο τύπο φωνής και ύφους τραγουδιού».
Εκτός από τη γενικότερη συνεισφορά του στα βασικά στοιχεία της κωμικής όπερας, καθιερώνοντας τη μουσική ως -τουλάχιστον- εξίσου σημαντική με το κείμενο, η πιο εξειδικευμένη παρακαταθήκη του Γκαλούπι (και του Γκολντόνι) ήταν το μεγάλης κλίμακας κωμικό (buffo) φινάλε για να τερματίσει τις πράξεις. Μέχρι τώρα, οι πράξεις τελείωναν με σύντομα χορωδιακά ή οργανικά σύνολα, αλλά τα περίπλοκα και σημαντικά φινάλε που εισήγαγε ο Γκαλούπι με τον λιμπρετίστα του, έθεσαν το δομικό μοτίβο για τους Χάιντν και Μότσαρτ. Η μουσική του Γκαλούπι για τις κωμικές όπερές του περιγράφεται από τον Λουίζι ως, «σε μεγάλο βαθμό συλλαβική ... σχεδιασμένη να ενισχύσει τη σαφήνεια του κειμένου ... χωρίς να υποβαθμίζει τη ρευστότητα των μελωδικών γραμμών». Στις σοβαρές του όπερες ακολούθησε τη σύμβαση της da capo aria, αλλά τη χρησιμοποίησε με φειδώ στα κωμικά έργα του. thumb|280px|right|Φωνητικά μελίσματα για σόλο σοπράνο, από το έργο του Γκαλούπι In convertendo Dominum (1771) Το σύνολο της αυθεντικής θρησκευτικής μουσικής του Γκαλούπι, περιλαμβάνει τουλάχιστον 284 έργα, μεταξύ αυτών: 52 λειτουργίες και μέρη που σχετίζονται με τη λειτουργία, 73 ψαλμοί και μουσική για λειτουργικά τυπικά, 8 μοτέτα και 26 μη-κατηγοριοποιημένα έργα, συμπεριλαμβανομένων ύμνων, και βερσέτι (versetti), «Κατά Ιωάννην Πάθη» για γυναικείες φωνές και ένα μπακανάλε (baccanale} για την εκκλησία του Σαν Ρόκο. Η μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων του συνθέτη εκτός Ιταλίας, βρίσκεται στο «Sächsische Landesbibliothek-Staats- und Universitätsbibliothek» στη Δρέσδη, αλλά χειρόγραφα βρίσκονται, επίσης, σε συλλογές στο Μόναχο, το Παρίσι, την Πράγα, τη Βιέννη και τη Νέα Υόρκη, μεταξύ άλλων.
Στα θρησκευτικά του έργα, ο Γκαλούπι ανάμιξε το μοντέρνο με το παλαιό ύφος. Τότε, υπήρχε το έθιμο να ενσωματώνεται στη νέα εκκλησιαστική μουσική το παλαιό (antico) ύφος, με ομαλές φωνητικές γραμμές, κατά την παράδοση του Παλεστρίνα και αρκετή «δόση» αντίστιξης. Ωστόσο, ο Γκαλούπι εφάρμοσε το παλαιό ύφος σποραδικά και όταν αισθανόταν περιορισμένος με τη γραφή αντιστικτικής μουσικής για τη χορωδία, την εξισορροπούσε με ένα φωτεινό, μοντέρνο στυλ με ορχηστρική συνοδεία. Οι λειτουργίες και οι ψαλμοί του, για τον Άγιο Μάρκο, εκμεταλλεύονται όλους τους πόρους που διαθέτει ένας σύγχρονος συνθέτης στα μέσα του 18ου αιώνα, με χορωδία υποστηριζόμενη από μια ορχήστρα εγχόρδων και μερικά ή όλα τα φλάουτα, όμποε, φαγκότα, κόρνα, τρομπέτες και εκκλησιαστικό όργανο. Στο χορωδιακό του γράψιμο ο Γκαλούπι, γενικά, τείνει προς τη συλλαβική γραφή, διατηρώντας τα -τεχνικά- απαιτητικά μελισματικά περάσματα για τους σολίστες. Ο Μόνσον σημειώνει ότι, η εκκλησιαστική μουσική που συνέθεσε ο Γκαλούπι στην Αγία Πετρούπολη είχε μόνιμη επίδραση στη ρωσική εκκλησιαστική μουσική: «Τα 15 a cappella έργα του πάνω σε ρωσικά κείμενα για την ορθόδοξη λειτουργία απετέλεσαν έναν ‘’χείμαρρο απορροής’’. Το ιταλικό, ελαφρά αντιστικτικό ύφος τους, που συνδυάστηκε με τα εγγενή μελωδικά ιδιώματα, συνεχίστηκε από τους Τ. Τραέτα (Tommaso Traetta) και Τ. Σάρτι (Giuseppe Sarti) και συντηρήθηκε μεταξύ άλλων από τον μαθητή του, Ν. Μπορτνιάνσκι (Dmytro Bortniansky)».
Ο Γκαλούπι θαυμαζόταν και για τη μουσική του στο πληκτρολόγιο. Λίγες από τις σονάτες του δημοσιεύθηκαν όσο ζούσε, αλλά πολλές διατηρούνται σε χειρόγραφα. Μερικές από αυτές ακολουθούν το «μοντέλο Σκαρλάτι» με ένα (1) μέρος, ενώ άλλες είναι σε τριμερή μορφή, στοιχείο που υιοθετήθηκε αργότερα από τον Χάιντν, τον Μπετόβεν και άλλους. Η ικανότητα του Γκαλούπι στα πληκτροφόρα είναι καλά τεκμηριωμένη. Το έντυπο «Wöchentliche Nachrichten», το 1772, αναφέρεται στη φήμη του συνθέτη στην Αγία Πετρούπολη: «Κάθε Τετάρτη πραγματοποιήθηκαν συναυλιακές συναντήσεις στον προθάλαμο των αυτοκρατορικών διαμερισμάτων, για να μπορούν όλοι να απολαύσουν το ιδιαίτερο ύφος και τη φλογερή ακρίβεια στο κλαβιέ, του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη, κάτι που δικαιολογεί τη γενική αποδοχή της Αυλής». Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, πολλά έργα για το πληκτρολόγιο του Γκαλούπι δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του, συμπεριλαμβανομένων δύο σειρών από 6 σονάτες, που εκδόθηκαν στο Λονδίνο ως Opus 1 (1756 ) και Οpus 2 (1759). Τα 12 πειραματικά Concerti a quattro του συνθέτη είναι ιδιαίτερα πρωτοποριακά κομμάτια μουσικής δωματίου, που προδιαγράφουν την εξέλιξη του κλασσικού κουαρτέτου εγχόρδων. Κάθε ένα από αυτά τα κοντσέρτα είναι έργο τριών κινήσεων για δύο βιολιά, βιόλα και βιολοντσέλο που ενσωματώνει την αντίστιξη της εκκλησιαστικής σονάτας, αλλά με τολμηρές χρωματικές «στροφές» και αρμονικές «παρακάμψεις» που γίνονται πιο έντονες καθώς η σειρά προχωράει, κουαρτέτο με κουαρτέτο. Οι καινοτομίες, όπως η χρωματικά ανυψωμένη 5η που ο Μπέρνι ξεχώρισε στις άριες του συνθέτη της δεκαετίας του 1740, εμφανίζονται εδώ και υπάρχουν πολλά αρμονικά χαρακτηριστικά της ύστερης κλασσικής περιόδου, όπως η τελική παραπλανητική καντέντσα στην οποία μια συγχορδία αυξημένης 6ης αντικαθίσταται πριν την τελική λύση.
Διάφορα
Επίσης, περίπου 130 σονάτες, τοκάτες, ντιβερτιμέντι και μαθήματα για το αρπίχορδο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Οργανίστες
Σταυροφορία του Μπαρμπάστρο
Η Σταυροφορία του Μπαρμπάστρο (επίσης γνωστή ως η Πολιορκία του Μπαρμπάστρο ή Πόλεμος του Μπαρμπάστρο) ήταν μια διεθνής εκστρατεία, που κήρυξε ο Πάπας Αλέξανδρος Β´, για να καταλάβει την ισπανική πόλη Μπαρμπάστρο, μέρος τότε του Εμιράτου της Λάριδα της δυναστείας των Μπανού Χούντ. Στην πολιορκία πήρε μέρος ένας μεγάλος στρατός αποτελούμενος από στοιχεία από όλη την Δυτική Ευρώπη ο οποίος και άλωσε την πόλη (το 1064). Η φύση της αποστολής που περιγράφεται από τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ ως «μια σταυροφορία πριν από τις σταυροφορίες», συζητείται στην ιστοριογραφία, και το σταυροφορικό στοιχείο της εκστρατείας αποτελεί ακόμα και σήμερα επίμαχο σημείο.
Αποστολή
Ο Πάπας Αλέξανδρος ο Β´ αρχικά κήρυξε την Ρεκονκίστα το 1063 ως μία «Χριστιανική κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Κηρύχθηκε επίσης στη Βουργουνδία, πιθανότατα με την άδεια ή τη συμμετοχή του ηγούμενου Ούγου του Κλινύ, του οποίου ο αδελφός, Thomas de Chalon, ηγήθηκε του στρατού. Σίγουρα ο ζήλος για τη σταυροφορία εξαπλώθηκε και σε άλλα μέρη στη Γαλλία, ο μοναχός Amatus του Μοντεκασσίνο σημειώνει ότι η «μεγάλη ιπποσύνη των Γάλλων και των Βουργουνδών και των άλλων λαών» (grant chevalerie de Francoiz et de Borguegnons et d'autre gent) ήταν παρούσα στην πολιορκία. Έτσι, ήταν παρών στην πολιορκία ένας μεγάλος στρατός, κυρίως από Γάλλους και Βουργουνδούς, όταν αυτή ξεκίνησε το 1064, μαζί με ένα παπικό βοηθητικό σώμα στρατού, που αποτελούταν κυρίως από Ιταλο-Νορμανδούς, καθώς και έναν τοπικό ισπανικό στρατό που αποτελούταν από Καταλανούς και Αραγωνέζους. Αργότερα, μετά την άλωση της πόλης, αυτοί Καταλανοί και Αραγωνέζοι στρατιώτες θα εξέφραζαν έντονο αποτροπιασμό προς τα περίφημα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από αυτούς τους Νορμανδούς. Ο αρχηγός του παπικού σώματος ήταν ένας Νορμανδός με το όνομα Γουλιέλμος του Μοντρεΐλ. Ο ηγέτης των Ισπανών ήταν ο Σάντσο Ραμίρεθ, Βασιλιάς της Αραγωνίας και της Ναβάρρας, του οποίου το βασίλειο στα νότια ήταν σε μεγάλο βαθμό υπό απειλή από τους Μαυριτανούς. Το μεγαλύτερο συστατικό των Ακουιτανών ηγήθηκε ο Δούκας Γουλιέλμος Η´ της Ακουιτανίας (γνωστός ως Γουί-Γοδεφρείδος «Guy-Geoffroi»), τον οποίο ένας ιστορικός αποκαλεί «Χριστιανικό αρχιστράτηγο». Παρότι η σύνθεση αυτού του μεγάλου στρατού έχει γίνει αντικείμενο μεγάλης αντιπαράθεσης, είναι γενικά κοινώς αποδεκτό πως περιείχε μεγάλη δύναμη Φράγκων ιπποτών.
Ο δούκας της Ακουιτανίας οδήγησε το στρατό του μέσα από τα Πυρηναία, στο Somport. Ενώθηκε από νωρίς με τον καταλανικό στρατό στη Ζιρόνα το 1064. Ολόκληρος ο στρατός στη συνέχεια βάδισε περνώντας από το Γκράους, το οποίο είχε αντισταθεί σε επιθέσεις δύο φορές στο παρελθόν, και κινήθηκε εναντίον του Μπαρμπάστρο που ήταν τότε μέρος της Τάιφα της Λάριδα διοικούμενη από τον Al-Muzaffar. Η πόλη πολιορκήθηκε για σαράντα μέρες έως ότου να παραδοθεί σύμφωνα με δύο Μουσουλμανικές και Χριστιανικές πηγές.
Εκτός από τον Γουλιέλμο του Μοντρεΐλ και τον Γουί-Γοδεφρείδο, μια ιστορία του 1078 σχετικά με τους Νορμανδούς τοποθετηθεί και τον Νορμανδό μισθοφόρο Ροβέρτο Κρισπίνο ανάμεσα στους αρχηγούς της εκστρατείας.
Συνέπειες
Αρχικά δόθηκαν εγγυήσεις από τους Χριστιανούς στους Μουσουλμάνους προκειμένου να τους χαρίσουν τη ζωή και να σεβαστούν τις ιδιοκτησίες τους, αλλά η συμφωνία γρήγορα έσπασε. Κατά μια άλλη πηγή λέγεται πως η φρουρά προσφέρθηκε να παραδώσει την περιουσία της και την περιουσία των οικογενειών της, ως αντάλλαγμα για να τους αφήσουν να φύγουν από την πόλη, και έτσι συμφωνήθηκε με τους πολιορκητές. Ωστόσο, οι Σταυροφόροι δεν τήρησαν τη συνθήκη και σκότωσαν τους στρατιώτες καθώς αυτοί έβγαιναν. Οι σταυροφόροι στρατιώτες στη συνέχεια λεηλάτησαν την πόλη δίχως έλεος. Λέγεται πως πενήντα χιλιάδες Μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και οι νικητές μοιράστηκαν ένα τεράστιο ποσό λείας. Τα μεταγενέστερα Μουσουλμανικά χρονικά προτείνουν πως οι δυνάμεις εισβολής είναι πιθανό να σκότωσαν τους ενήλικες άρρενες και να υποδούλωσαν τις γυναίκες και τα παιδιά· οι αριθμοί, ωστόσο, είναι σε μεγάλο βαθμό υπερβολικοί: Το Μπαρμπάστρο εκείνη την εποχή δύσκολα έφτανε σε πληθυσμό τους δύο χιλιάδες κατοίκους.
Ο Ανδαλουσιανός Μουσουλμάνος νομικός Ibn 'Abd al-Barr, ένας εκ των μαρτύρων της πτώσης του Μπαρμπάστρο, περιγράφει τον απόηχο ως εξής:
"«Ποια μπορεί να είναι η γνώμη σας, Ω Μουσουλμάνοι, όταν βλέπετε τζαμί και παρεκκλήσια, που κάποτε ήσασταν μάρτυρες της απαγγελίας του Κορανιού και της γλυκύτητας του καλέσματος για προσευχή; βυθίζεστε σε πολυθεϊσμό και συκοφαντίες, φορτωμένες με κουδούνια και σταυρούς, στη θέση των οπαδών του ar-Raḥmān: του Ιμάμη και των ευσεβών ανδρών, νεωκόρων και μουεζίνων... που σύρθηκαν από τους άπιστους μακριά, σαν ζώα προς θυσία πήγαν στον σφαγέα· κείτονται ταπεινά στο τζαμί και οι οποίοι στη συνέχεια κάηκαν και έγιναν στάχτη, ενώ οι άπιστοι γελούσαν και μας πρόσβαλαν, και το δόγμα μας σπαράζει και κλαίει.»"
Η κατάσταση των γυναικών φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα δύσκολη ως συνέπεια της πολιορκίας και της νίκης των σταυροφόρων. Πολλές πέθαναν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας από ασθένειες που σχετίζονται με δίψα, ενώ άλλες υπέστησαν εξευτελιστική μεταχείριση μετά τη νίκη, καθώς μετατράπηκαν σε υπηρέτριες και σκλάβες του σεξ, ή ακόμη μερικές φορές τις εκθέσανε και μπροστά στο βασανισμό των συζύγων τους.
Ιστοριογραφία
Ο Ιστορικός Reinhart Dozy ξεκίνησε μια πρώτη μελέτη για τον Πόλεμο στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, με βάση τις λιγοστές πρωτογενείς πηγές, κυρίως αυτές του Amatus και του Ιμπν Χάιαν (Ibn Hayyan). Ο Dozy αρχικά πρότεινε τη συμμετοχή του παπικού στοιχείου βασισμένος στην αναφορά του Ιμπν Χάιαν στο «ιππικό της Ρώμης». Μεταγενέστερη ιστοριογραφία τόνισε το Κλουνιακό στοιχείο του Πολέμου, κυρίως το αποτέλεσμα των πρόσφατων προσπαθειών του Φερδινάνδου Α´ της Λεόν να εισαγάγει τις Κλουνιακές μεταρρυθμίσεις στην Ισπανία και εμπνευσμένη από το θάνατο του Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας μετά την αποτυχημένη Πολιορκία του Γκράους.
Η ερμηνεία αυτή έχει επικριθεί στις πιο πρόσφατες δεκαετίες, ειδικά η παπική σύνδεση και η ιταλική συμμετοχή. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο Αλέξανδρος ήταν απασχολημένος το διάστημα εκείνο με τον Αντίπαπα Ονώριο Β΄ και δεν κήρυξε ομαδικό συγχωροχάρτι για τους πολεμιστές της Ρεκονκίστα, μέχρι την εκστρατεία του Εμπλ Β´ της Ρουσύ το 1073. Επίσης, έχει εκφραστεί και η θεωρία, ότι ο «Ρωμαϊκός» ηγέτης που υπονοεί ο Ιμπν Χάιαν, δεν ήταν ο Γουλιέλμος του Μοντρεΐλ, αλλά ο Γουί-Γοδεφρείδος.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Αλ-Άνταλους Κατηγορία:Ταϊφά
Βούλα Κώστα
Η Παρασκευή (Βούλα) Κώστα είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου, που έχει συμμετάσχει σε πολλές μεταγλωττίσεις σειρών και ταινιών. Είναι γνωστότερη ως ηθοποιός φωνής στους ρόλους της ως Ash Ketchum στο Pokémon, Luffy στο One Piece, Bocha στο Οι Ατρόμητοι, Μικελάντζελο στα Χελωνονιντζάκια και άλλα.
Βιογραφία
Η Κώστα κατάγεται από ένα χωριό του Μετσόβου. Αποφοίτησε το 1990 από τη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Ήθελε από μικρή ηλικία να γίνει ηθοποιός. Είναι παντρεμένη. Έχει μία κόρη και ένα γιο.
Η πρώτη της εμπειρία στη μεταγλώττιση άρχισε ενώ συνεργαζόταν με τον Ντίνο Σούτη. Αργότερα έκανε μεταγλώττιση για σειρές της Disney σε σκηνοθεσία του Τάσου Μασμανίδη για τον οποίο εκφράσε ως μεγάλο δάσκαλο. Έγινε γνωστή στο ρόλο της μεταγλώττισης με το ρόλο του Ash Ketchum από τα Pokemon.
Απόψεις
Η Κώστα έχει δηλώσει ότι ο χώρος της μεταγλώττισης δεν εξαρτάται από την υποκριτική ικανότητα του ηθοποιού και είναι απλός, καθώς ο ηθοποιός μπορεί «να το 'χει ή να μην το 'χει». Επίσης, μερικοί από τους αγαπημένους ρόλους που έχει υποδυθεί, μεταξύ άλλων, είναι οι Ash Ketchum (Pokémon), Tommy Pickles (Rugrats), T.J. Detweiler (Διάλειμμα), Μικρή Λουλού, Peter (Χάιντι) και Ντρέικ ή Luffy (One Piece).
Θεωρεί ότι η σειρά Pokémon «έχει αγγίξει πολύ κόσμο και άντεξε στον χρόνο» και ότι πέρασε θετικά μηνύματα για την έννοια της φιλίας και της επιμονής στη ζωή. Επίσης, της είναι πλέον οικείο να υποδύεται αρσενικούς χαρακτήρες και δεν θα σταματούσε ποτέ να υποδύεται τον Ash Ketchum. Σχετικά με το Διάλειμμα, ανέφερε ότι είναι μία από τις καλύτερες σειρές της Disney, ενώ σχετικά με το One Piece, το οποίο κόπηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης λόγω βίαιων σκηνών που περιείχε, ότι θα μπορούσε να προβαλλόταν στη βραδινή ζώνη ώρας με το ανάλογο σήμα καταλληλότητας. Έχει δηλώσει την αδυναμία της στη σειρά Naruto, και δήλωσε πως θα ήταν τυχερή αν δάνειζε τη φωνή της στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα στα ελληνικά.
Η Κώστα θεωρεί ότι το επίπεδο της μεταγλώττισης έχει πέσει και είναι λίγες οι σειρές που «ξεχωρίζουν και έχουν κάτι να πουν». Έχει δηλώσει την προτίμησή της να εργάζεται ως ηθοποιός παρά ως σκηνοθέτρια στις μεταγλωττίσεις.
Α.Π.Ο. Κερατσίνι
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ε.Π.Σ. Πειραιά και έχει λάβει μέρος επί σειρά ετών στα πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής και της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Την περίοδο 2016-17 αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ. Πειραιά και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική.
Ιστορία
Ο σύλλογος αποτελεί εκ των παλαιότερων ποδοσφαιρικών σωματείων του Πειραιά. Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1923 με την ονομασία Αθλητική Ένωσις Φιλάθλων «Νεάπολις» Πειραιώς, έπειτα από πρωτοβουλία των Δημ. και Χρ. Πίσχου, Γεωργ. Παπαδάκη, Αλ. Κερατσούλα, Α. Καφασοπούλου, Σ. Καράγιωργα, Δ. Στεφάνου και Δ. Φωτάκια. Η «Νεάπολις Πειραιώς» το 1924 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ελλάδος με αντιπάλους τους Α.Π.Σ. Πειραιώς και Όμιλο Φιλάθλων Πειραιώς, Πανιώνιο Σμύρνης, Αθηναϊκό, Π.Σ. Γουδί, Παναθηναϊκό και Απόλλων Σμύρνης. Κατόπιν, υπήρξε ιδρυτικό σωματείο της Ε.Π.Σ. Πειραιά και από το 1925 αγωνίζεται ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Στη συνέχεια αναγνωρίστηκε επίσημα από την νεοσύστατη Ε.Π.Ο. το 1926 με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 34, αποτελώντας ένα από τα πρώτα της μέλη. Το 1954 η έδρα του συλλόγου μεταφέρθηκε από τα Ταμπούρια στο Κερατσίνι και το 1968 μετονομάστηκε σε Αθλητικό Ποδοσφαιρικό Όμιλο «Κερατσίνι» και από την περίοδο 1968-69 αγωνίζεται υπό αυτήν την ονομασία. Το 1992 απορρόφησε τον συντοπίτη Ορφέα Κερατσινίου, διατηρώντας ωστόσο τα στοιχεία του όπως την ονομασία του και τον Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 34.
Το 1972 αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Πειραιά για πρώτη φορά, επικρατώντας με 5-0 του Σαρωνικού Αίγινας στον τελικό στο γήπεδο Νίκαιας. Ωστόσο στη συνέχεια, απέτυχε οριακά μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου να ανέλθει στην Β' Εθνική κατηγορία και τα επόμενα χρόνια συνέχισε σταθερά να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα του Πειραιά, έχοντας τα περισσότερα διαστήματα πρωταγωνιστικό ρόλο. Το 1990 αναδείχθηκε ξανά υπερπρωταθλητής Πειραιά επικρατώντας 3-1 της Δόξας Πειραιά και επίσης, κατέκτησε πρώτη φορά το Κύπελλο Πειραιά και ανέβηκε σαν νταμπλούχος στην Δ' Εθνική.
Το 1993 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 4ου ομίλου της Δ' Εθνικής και ανέβηκε στην Γ' Εθνική για πρώτη φορά, από όπου όμως το 1994 υποβιβάστηκε. Το 1995 και το 1996 κατέκτησε το Κύπελλο Πειραιά και το 1997 αναδείχθηκε πρωταθλητής 2ου ομίλου Δ' Εθνικής και ανέβηκε εκ νέου στην Γ' Εθνική. Στην Γ' Εθνική αγωνίστηκε μέχρι το 2000, όποτε και υποβιβάστηκε, ενώ το 2002 υποβιβάστηκε προσωρινά στο πρωτάθλημα Πειραιά. Το 2003 αναδείχθηκε πρωταθλητής και ανέβηκε στην Δ' Εθνική ενώ το 2004 σαν δευτεραθλητής 7ου ομίλου Δ' Εθνικής, επέστρεψε στην Γ' Εθνική όπου αγωνίστηκε δύο χρονιές.
Στη συνέχεια, το 2006 και το 2007 γνωρίζει 2 συνεχόμενους υποβιβασμούς από την Γ' και Δ' Εθνική μέχρι το πρωτάθλημα Πειραιά, από όπου το 2008 σαν πρωταθλητής, επέστρεψε στην Δ' Εθνική και το 2010 κατέκτησε το Κύπελλο Πειραιά. Στην Δ' Εθνική παρέμεινε μέχρι και το 2013, όποτε λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών και την κατάργησή της, υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά.
Αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές
Αναδείχθηκαν κορυφαίοι ποδοσφαιριστές όπως οι Κώστας Χούμης, Γιώργος Βαγιακάκος, Σταύρος Χαμόδρακας, Πολίτης, Βάρναλης, Μιχάλης Ιωνάς, Άγγελος Κρεμμυδάς, Λαμπής, Γκότσης, Ρωμαντζής, Τουλγέρογλου, Παπανικολάου, Μαχαιρόπουλος, Γκιουλφέσης, Πετσάλης, Σαλίων, Καραμήτσας, Δακουτρός, Γαβαλάς, Αρναούτης, Πούλος, Κιούλος, Τσαγκαράκης, Μπεκάκος, Γαϊτάνος, Σοφράς, Κατσαμάκης, Κωνσταντινίδης, Τύρπος, Καρδάσης, Μουρκόγιαννης, Γεωργούσης, Γουλέτας, Χηράκης, Χατζηαντωνίου, Παπαγεωργίου, Κατσικαδάκος, Μαύρος, Κλείσαρης, Βαττής(εν ενεργεία και επί 16 χρόνια αρχηγός της ομάδας) κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Τσεχίας γυναικών
Το Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Τσεχίας Γυναικών, γνωστό ως UNIQA Extraliga Ženy για λόγους χορηγίας, είναι ένα Τσεχικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους πετοσφαίρισης. Στο Τσεχικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Τσεχική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Český Volejbalový Svaz). Το πρωτάθλημα αποτελείται από 10 ομάδες (2017–18) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Β΄ Κατηγορία (1. Liga Ženy).
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1992 μετά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας και μαζί με το Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης της Σλοβακίας αντικατέστησε το ομώνυμο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών που είχε διοργανωθεί για πρώτη φορά το 1931. Αυτή τη στιγμή χρηματοδοτείται από την ασφαλιστική εταιρεία UNIQA που είναι από τις 10 μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρείες στην Τσεχία, και έτσι είναι επίσημα γνωστό ως UNIQA Extraliga Ženy. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ) με τις ομάδες να παίζουν 18 αγώνες η κάθε μία (κανονική περίοδος). Οι σύλλογοι του πρωταθλήματος έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στη Λίγκα MEVZA της MEVZA (Middle European Volleyball Zonal Association).
Από την έναρξη του Σλοβακικού Πρωταθλήματος το 1992, 5 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με τις καλύτερες από αυτές να είναι η ΒΚ ΑΓΚΕΛ Προστέχοφ (10) και η ΒΚ Κράλοβο Πόλε (5). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η ΒΚ ΑΓΚΕΛ Προστέχοφ, η οποία κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2017−18.
Ονομασία και χορηγία
Το Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Τσεχίας Γυναικών έχει αλλάξει ονομασίες αρκετές φορές και έχει χορηγηθεί από το 2005. Ο χορηγός ήταν σε θέση να καθορίσει το όνομα του πρωταθλήματος. Υπήρξαν δύο χορηγοί από την ίδρυσή του πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Τσεχία Κατηγορία:Πετοσφαίριση στην Τσεχία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα πετοσφαίρισης