cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ
Περιγραφή
Ο Γεώργιος Παπανδρέου επιθυμούσε να αντικαταστήσει τον ως τότε υπουργό Πέτρο Γαρουφαλιά και τον αρχηγό ΓΕΣ στρατηγό Ιωάννη Γεννηματά, οι οποίοι κατά την άποψή του ελέγχονταν από το παλάτι, με ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Ο ίδιος ο Γαρουφαλιάς είχε την άποψη ότι ο Γ. Παπανδρέου επιθυμούσε, παγίως και με συνεχείς παρεμβάσεις, να κομματικοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις και να πλήξει το αξιόμαχό τους, ιδιαίτερα εν όψει της απειλής της Τουρκίας στην Κύπρο. Ο Γ. Παπανδρέου είχε εκδηλώσει την πρόθεση να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Σημειωτέον ο Γαρουφαλιάς αποτελούσε έναν από τους βασικούς και σταθερούς χρηματοδότες του Γεωργίου Παπανδρέου. Μάλιστα, το 1944, με δικά του έξοδα εξέδωσε την ημερήσια πρωινή εφημερίδα «Η Ελλάς», ως επίσημο κυβερνητικό όργανο. Ο Γαρουφαλιάς επίσης αναλάμβανε διάφορες δαπάνες του Παπανδρέου, όπως ενοικίαση πολιτικών γραφείων, εκτύπωση και διανομή προεκλογικού υλικού κτλ. Επίσης, πλήρωνε για τις εκδηλώσεις του Γεωργίου Παπανδρέου στο διάσημο ζαχαροπλαστείο της Κηφισιάς «Βάρσος» τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Ο βασιλιάς αρνιόταν να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, προβάλλοντας ως αιτιολογία τη φημολογούμενη εμπλοκή του γιου του (Ανδρέα Παπανδρέου) στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ. Ο Γαρουφαλιάς παρά την αποπομπή του, ακόμα κι αφού ο Γ. Παπανδρέου τον διέγραψε από την Ένωση Κέντρου, αρνιόταν να εγκαταλείψει το υπουργείο. Κατά τον Π. Γαρουφαλιά, η άρνηση του ίδιου οφειλόταν στην αντίστασή του κατά της κομματικοποίησης των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος αντιπρότεινε στην πρόταση του Γεωργίου Παπανδρέου, λόγω της εμπλοκής του γιού του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, να ορίσει ένα άλλο πρόσωπο της αρεσκείας του (ο Γ. Παπανδρέου) ως υπουργό ή να μεταφερθεί η εκδίκαση της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ από το υπουργείο στρατιωτικών στο υπουργείο δικαιοσύνης. Η άρνηση του πρωθυπουργού οδήγησε σε παραίτηση του και κατόπιν ακολούθησαν τα Ιουλιανά.
Ιστορικό
Δύο εβδομάδες μετά τον ανασχηματισμό και την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου ξέσπασε η "βόμβα" της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ (Αξιωματικοί Σώσατε Πατρίδα, Ιδανικά, Δημοκρατία, Αξιοκρατία). Παράγοντες της Δεξιάς κατήγγειλαν ότι υπήρχε μέσα στον στρατό οργάνωση με τα αρχικά αυτά και με απόκλιση προς τα "αριστερά", με πολιτικό αρχηγό τον γιο του πρωθυπουργού.
Από τα στοιχεία που αποκαλύφθηκαν αργότερα προέκυψε ότι ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας και ο στρατηγός Γεννηματάς είχαν ενημερωθεί για κάποιες "κινήσεις" για οργάνωση και "μυήσεις" σε ορισμένες στρατιωτικές μονάδες στην Κύπρο και στην Αθήνα, τουλάχιστον από τον Μάρτιο του 1965. Κάποια στιγμή ενημέρωσαν τον βασιλιά, όχι όμως και τον πρωθυπουργό. Κεντρικό πρόσωπο στις κινήσεις αυτές παρουσιαζόταν ο λοχαγός Άρις Μπουλούκος, παλαιό μέλος της οργάνωσης Χ του Γρίβα, που είχε τοποθετηθεί στην ΚΥΠ, κατόπιν επιμονής του συμπατριώτη του υπουργού Εξωτερικών Σταύρου Κωστόπουλου, και είχε μετατεθεί στην Κύπρο, κατόπιν παρακλήσεως του ίδιου του Γρίβα. Ο Μπουλούκος, μαζί με άλλους αξιωματικούς, είχαν επισκεφθεί επανειλημμένα τον Ανδρέα Παπανδρέου. Μία δακτυλογραφημένη αναφορά του Γρίβα προς τον Γαρουφαλιά, που έφτασε στα χέρια του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, περιείχε και τον "όρκο" της οργάνωσης του ΑΣΠΙΔΑ, ενώ και στην εισαγωγική αναφορά του ο Γρίβας μνημόνευε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου σημειώνει στις αναμνήσεις του: "Η ανησυχία του πατέρα μου ξεκινούσε από το γεγονός ότι η εισαγωγική παράγραφος της αναφοράς του Γρίβα αναφερόταν σε εμένα. Ο Γρίβας υποστήριζε πως η επίσκεψή μου στην Κύπρο υπονόμευσε το ηθικό του εκεί ελληνικού στρατού και υπογράμμιζε το γεγονός ότι ο λοχαγός Μπουλούκος μιλούσε με θαυμασμό για μένα στους συναδέλφους του. Ο Γρίβας υπαινισσόταν πως υπήρχε στενός σύνδεσμος μεταξύ εμού και της ομάδας του ΑΣΠΙΔΑ".
Η πρώτη δημόσια νύξη για τον ΑΣΠΙΔΑ έγινε στις 18 Μαΐου του 1965 από την εφημερίδα της Λάρισας Ημερήσιος Κήρυξ, όργανο του πρώην προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Ροδόπουλου, τοποθετημένου στην ακραία δεξιά πτέρυγα της ΕΡΕ. Το ίδιο βράδυ, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανέθεσε στον αντιστράτηγο της στρατιωτικής δικαιοσύνης, Ι. Σίμο, να προχωρήσει σε ανακρίσεις σχετικά με τις πληροφορίες. Ο Σίμος πληροφορήθηκε για την έκθεση που έστειλε ο Γρίβας στον Γαρουφαλιά και στον Κωνσταντίνο, χωρίς να έχει ενημερωθεί μέχρι τη στιγμή εκείνη ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Ταυτόχρονα, παραιτήθηκε ο αρχηγός της ΚΥΠ υποστράτηγος Αγόρος, ενώ ο υποδιευθυντής της ίδιας υπηρεσίας, αντισυνταγματάρχης Αλέξανδρος Παπατέρπος, προήχθη σε συνταγματάρχη και τοποθετήθηκε διοικητής μονάδος πυροβολικού στην Καστοριά. Τη θέση του στην ΚΥΠ κατέλαβε ο αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος. Ενώ λοιπόν ο αντιστράτηγος Σίμος άρχιζε το ανακριτικό του έργο, ταξιδεύοντας στην Κύπρο, η αντιπολίτευση εξαπέλυσε επίθεση με στόχο τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Την άμεση αντικατάσταση του Γεννηματά ζητούσε και η Ελευθερία του Πάνου Κόκκα, ο οποίος όμως επέκρινε και τον Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, τονίζοντας ότι "επεδίωξε να ιδρύση "μικρομάγαζον" εις τον στρατόν". Ορισμένες εφημερίδες της ΕΡΕ υποστήριζαν ότι επίδοξος αρχηγός του ΑΣΠΙΔΑ ήταν και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που φέρεται να βρισκόταν πίσω από μίαν άλλη οργάνωση, την Φ.Α.Ε. Την 1η Ιουνίου 1965, ο Ι. Σίμος υπέβαλε το πόρισμα των ανακρίσεων για τον ΑΣΠΙΔΑ στον υπουργό Αμύνης. Αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό των προσπαθειών του λοχαγού Μπουλούκου να μυήσει συναδέλφους του στην οργάνωση, σημείωνε:
"Απεδείχθη πράγματι ότι εγένετο κίνησις ιδρύσεως οργανώσεως υπό την επωνυμίαν ΑΣΠΙΔΑ υπό ομάδος αξιωματικών, με τον ιδιοτελή σκοπόν την εξυπηρέτησιν ατομικών συμφερόντων αυτών και των μελών της οργανώσεως, δια της προωθήσεως μεμυημένων αξιωματικών εις επικαίρους και σημαινούσας θέσεις ή και τινα άλλον απώτερον, όστις όμως ούτε απεδείχθη εκ της εξετάσεως ούτε διεφάνη. Δεν απεδείχθη ότι η κίνησις αύτη είχε πολιτικάς επιδιώξεις ή σύνδεσμόν τινα με πολιτικά πρόσωπα". Και πρότεινε να παραπεμφθούν στο ανακριτικό συμβούλιο, με το ερώτημα της αποτάξεως, οι "πρωτοστασήσαντες δια την μύησιν" λοχαγοί πεζικού Μπουλούκος Αρ., Πανούτσος Ι., Παπαγιαννόπουλος Κ. και Θεοδοσίου Ι. Να ασκηθεί "αυστηρός πειθαρχικός έλεγχος" κατά 6 ακόμη λοχαγών και υπολοχαγών (Θ. Μακρίδη, Ε. Κουφαλιτάκη, Α. Βλάχου, Ι. Δαμηλάκου, Α. Κεπενού και Θ. Σταυρόπουλου) που δέχθηκαν να "μυηθούν" στην οργάνωση. Να επιβληθεί πειθαρχική ποινή στον συνταγματάρχη Αλ. Παπατέρπο και τον αντισυνταγματάρχη Α. Δαμβουνέλη για αμέλεια στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Να επιβληθεί επίσης ποινή πειθαρχική στον συνταγματάρχη Μιχ. Ασημακόπουλο και τον αντισυνταγματάρχη Δημ. Παραλίκα.
Μέλη της οργάνωσης
Ο ΑΣΠΙΔΑ αρχικά είχε 40-50 μέλη, μεσαίων και χαμηλών βαθμών οι περισσότεροι. Την προσοχή τράβηξε ο λοχαγός Άρις Μπουλούκος, που κατηγορήθηκε ότι στρατολογούσε νέα μέλη. Η υπόθεση έγινε πιο σοβαρή όταν καποιες εφημερίδες ενέπλεξαν στην υπόθεση τον συνταγματάρχη Αλέξανδρο Παπατέρπο, υπαρχηγό της ΚΥΠ και φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μπουλούκο τον όρκο του ΑΣΠΙΔΑ έγραψε στη γραφομηχανή η Αγγέλα Κοκόλα, ιδιαίτερη γραμματέας του Α. Παπανδρέου, ενώ οι επαφές του Α. Παπανδρέου με τον Αριστόδημο Μπουλούκο γινόντουσαν δια ζώσης στα Τουρκοβούνια.
Η δίκη
Η δημοσίευση του βουλεύματος του Δικαστικού Συμβουλίου του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, την 1η Οκτωβρίου του 1966, αποτέλεσε πραγματική πολιτική βόμβα: Παραπέμφθηκαν να δικαστούν 29 αξιωματικοί, οι περισσότεροι "επί ενώσει προς στάσιν" και "επί συνωμοσία προς εκτέλεσιν πράξεως εσχάτης προδοσίας". Επιπροσθέτως, κατά το βούλευμα, οι κατηγορούμενοι "εν τη προσπαθεία τους να μυήσουν αξιωματικούς εις την οργάνωσιν ΑΣΠΙΔΑ... συνιστούν προς προστασία της κινδυνευούσης Δημοκρατίας την υπό τον αξιωματικών υποστήριξιν της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου ή διάδοχον ταύτης υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου, προς επίτευξιν της οποίας οι αξιωματικοί οφείλουν να οργανωθούν πέριξ τούτου, καθ' όσον ούτος είναι η πλέον ισχυρά ηγετική φυσιογνωμία της εποχής και ως υιός του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και ως οικονομολόγος και κάτοχος του κυπριακού προβλήματος, δι' ο μάλιστα εις τούτον έχει ανατεθεί η αρχηγία της οργανώσεως...".
Σε άλλο σημείωμα το αχανές βούλευμα έβαλε ευθέως και κατά του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, όπως και πληθώρας πολιτικών προσώπων:
"Εκ της όλης ανακρίσεως και κατ' αντικειμενικήν εκτίμησιν του συλλεγέντος αποδεικτικού υλικού, αναγκαίως άγεταί τις εις την κρίσιν ότι η παράνομος οργάνωσις "δημοκρατικών αξιωματικών" υπό την επωνυμίαν ΑΣΠΙΔΑ... κατευθύνεται υπό προσώπων της πολιτικής ηγεσίας της Ενώσεως Κέντρου, υφιστάμενων ενδείξεων συμμετοχής εις ταύτην, κατά μείζονα ή ελλάσσονα βαθμόν, των τέως υπουργών Ανδρέα Παπανδρέου, Μιχαήλ Παπακωνσταντίνου, Παύλου Βαρδινογιάννη, Νίκου Ζουμπογιώργου και Στυλιανού Χούτα, συναγομένου μάλιστα εξ επαρκών τοιούτων ότι αρχηγός της ανωτέρω παρανόμου οργανώσεως τυγχάνει ο εκ τούτων Ανδρέας Παπανδρέου και ότι των περιστατικών τούτων ετέλει εν γνώσει ο, κατά τον κρίσιμον χρόνον, πρωθυπουργός (πατήρ του) Γεώργιος Παπανδρέου, δι' ο και, επιλήσμων γενόμενος των εκ της άνω ιδιότητός του, ως πρωθυπουργού και ως εκ τούτου θεματοφύλακος των εθνικών αξιών, του κύρους των θεσμών και των νόμων, απορρεουσών ιδιαζουσών υποχρεώσεών του, κατετεμάχισεν αμέσως μετά την ανάγνωσίν της, την 2αν Ιουλίου 1966, την περιελθούσαν εις χείρας του ιδιόγραφον επιστολήν του υποδίκου, δια την συμμετοχήν του εις την παράνομον ταύτην οργάνωσιν, λοχαγού Παπαγεωργόπουλου Παν., απευθυνομένην προς τον συνήγορόν του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου και περιέχουσαν σαφείς ενδείξεις συμμετοχής του υιού του Ανδρέα Παπανδρέου εις την αυτήν παράνομον οργάνωσιν, αφ' ης πλέον ενεργείας του ούτος αναμφισβητήτως τελεί εν γνώσει των αυτών ως άνω περιστατικών, καταστήσας ούτω διαβλητάς, καθ' ο υποκριτικάς, απάσας τας επιγενομένας αποφάσεις και πράξεις του...".
Ο Γεώργιος Παπανδρέου αντέδρασε λέγοντας: "Σκευωρία των σκοτεινών δυνάμεων είναι η υπόθεσις, η οποία εκκρεμεί ενώπιον της Δικαιοσύνης και η αποκάλυψις της σκευωρίας συνετελέσθη πλήρως με το εκδοθέν βούλευμα... Ουδέν δικαστικόν πόρισμα έχει υπάρχει τόσον κενόν εις θετικάς αποδείξεις. Και παρ' όλα τα αθέμιτα μέσα, τα οποία εχρησιμοποιήθησαν... εις μεν τους αντιπάλους της Ενώσεως Κέντρου βαθεία απογοήτευσις εκ του κενού βουλεύματος, το οποίον δεν είναι δικαστικόν κείμενον, αλλ' άθλιον άρθρον του χειρότερου δεξιού Τύπου. Εις δε τον δημοκρατικόν κόσμον η εντύπωσις έχει προσπεράσει την αγανάκτησιν δια να προκαλέση γενικήν ιλαρότητα".
Ο αρχηγός της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος αφενός διέβλεψε τους κινδύνους ενός ακραίου πολωτικού κλίματος που απειλούσε να οδηγήσει σε εκτροπή του πολιτεύματος. Έτσι, κατ' αρχήν συνέστησε μετριοπάθεια: "Οφείλω να συστήσω ψυχραιμίαν και ήρεμον εκ μέρους και αυτού του Τύπου παρακολούθησιν της σοβαρωτάτης ταύτης υποθέσεως. Εξάλλου, εάν επιβεβαιωθούν αρμοδίως, καθ' όλην την δραματικήν αυτών έκτασιν, τα υπό του εκδοθέντος βουλεύματος επισημανθέντα, δεν πρόκειται τούτο να είναι και τόσον ευχάριστον δια την εξέλιξιν των πολιτικών και, γενικότερον, των εθνικών μας πραγμάτων, ώστε να δικαιολογήται αγαλλίασις οιασδήποτε μερίδος του πολιτικού κόσμου της χώρας".
Στη συνέχεια ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος δήλωσε ότι "είχεν αρκέσει δεκαέξ μηνών διακυβέρνησις της χώρας υπό της Ενώσεως Κέντρου δια να αρχίση επικρατούν το πνεύμα της διαλύσεως και εις αυτάς τας ενόπλους δυνάμεις" και συνέχισε: "Εάν παρέμενεν εις την εξουσίαν ολίγους ακόμη μήνας η κυβέρνησις του κ. Γ. Παπανδρέου, ο ελληνικός στρατός θα εγνώριζε και πάλιν ημέρας οικτράς που θα υπενθύμιζον αφενός μεν την μετά το 1924 περίοδον της αβασιλεύτου Δημοκρατίας, δηλαδή την περίοδον των ποικιλωνύμων στρατιωτικών συνδέσμων, κλικών και κινημάτων, αφετέρου δε και ειδικότερον την Μέσην Ανατολήν, με την υπονομευτικήν εις βάρος του έθνους συνεργασίαν των δήθεν δημοκρατικών με τους κομμουνιστάς. Η 15η Ιουλίου υπήρξεν, επομένως, ημέρα ματαιώσεως ενός μεγάλου κινδύνου εις βάρος του έθνους και ημέρα σωτηρίας της δημοκρατίας".
Με το βούλευμα παραπέμφθηκαν να δικαστούν ως αρχηγοί της συνωμοσίας οι συνταγματάρχες: Αλέξανδρος Παπατέρπος, Δημήτριος Χονδροκούκης και Π. Αναγνωστόπουλος. Ως υποκινητές, ο συνταγματάρχης Σπ. Τσαμασιώτης, οι αντισυνταγματάρχες Α. Δαμβουνέλης, Τ. Κατσιμήτρος και Δημ. Παραλίκας, οι λοχαγοί Άρις Μπουλούκος, Ι. Θεοδοσίου, Θ. Κατσάρης, Αθ. Κεπενός, Π. Παπαγεωργόπουλος, Δημ. Παπαγιαννόπουλος, Ι. Πανούτσος, Α. Βλάχος, Ευ. Κουφαλιτάκης, Μ. Γεωργίου, Γ. Κωστόπουλος, Π. Μαχάς, Π. Κολλίγρης, Δημ. Οικονόμου, Θ. Τόμπρας, Χρ. Θεοδώρου, Γ. Μαρκέτης, Γ. Κλαδογένης, ο υπολοχαγός Θ. Σταυρόπουλος, ο υποσμηναγός Γ. Χαραλαμπόπουλος και ο ανθυπασπιστής Χωροφυλακής Ι. Ντελιδάκης. Από τους παραπεμπομένους, τρεις λοχαγοί, οι Ι. Θεοδοσίου, Π. Κολλίγρης και Γ. Κλαδογένης, ομολόγησαν ότι ανήκαν στον ΑΣΠΙΔΑ και διαχώρισαν τη θέση τους από τους άλλους.
Ο αντισυνταγματάρχης Παραλίκας κατηγορήθηκε ακόμη ότι αναμίχθηκε σε "ανάθεση δολοφονίας" του υπασπιστή του βασιλιά, Μ. Αρναούτη, στον ιδιώτη υπάλληλο της ΚΥΠ, Κανάκη. Αλλά το βούλευμα επεκτάθηκε, όπως προαναφέρθηκε, και στις "ευθύνες" πολιτικών προσώπων στη "συνωμοσία". Απέδωσε στην ηγεσία της Ένωσης Κέντρου πρόθεση να θέσει υπό τον έλεγχό της τον στρατό και ιδιαίτερα υπάρχει αναφορά για τις επαφές του Ανδρέα Παπανδρέου με στρατιωτικούς αλλά και με βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που "ανήκαν κατά την Κατοχή στο ΕΑΜ". Το βούλευμα κατηγόρησε τον Γεώργιο Παπανδρέου ότι ήθελε να πάρει το υπουργείο Άμυνας για να καλύψει τις ευθύνες του Ανδρέα και ότι προετοίμαζε ταραχές για να ασκήσει πίεση στον βασιλιά. "Διαπιστώθηκε" ακόμα ότι υπήρχαν ενδείξεις, για συμμετοχή στην πολιτική ηγεσία του ΑΣΠΙΔΑ, των πρώην υπουργών του Κέντρου, Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, Παύλου Βαρδινογιάννη και Στυλιανού Χούτα, με αρχηγό τον Ανδρέα Παπανδρέου, μικρότερες "ενδείξεις" για τους Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Κωνσταντίνο Στεφανάκη, τον εκδότη της Ελευθερίας Πάνο Κόκκα, τον δημοσιογράφο Γιώργο Μπέρτσο κ.α. Επειδή όμως το Στρατοδικείο δεν είχε αρμοδιότητα για ιδιώτες, η ανάκριση για τα πολιτικά πρόσωπα ανατέθηκε στον δικαστικό Σωκράτη Σωκρατείδη.
Ο Ηλίας Τσιριμώκος ζήτησε ανοιχτά την άμεση αμνήστευση του ΑΣΠΙΔΑ, ενώ προς την ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν παρασκηνιακά ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ορισμένοι υπουργοί της κυβέρνησης Στέφανου Στεφανόπουλου.
Στις 14 Νοεμβρίου του 1966 άρχισε στη μεγάλη αίθουσα του Πρωτοδικείου Αθηνών, στο Μέγαρο Αρσακείου, η δίκη του ΑΣΠΙΔΑ. Οι αρχές είχαν πάρει δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Πρόεδρος του Στρατοδικείου είχε οριστεί ο αρεοπαγίτης Θ. Καμπέρης, βασιλικός επίτροπος ήταν ο Ηλ. Παπαπούλος, τακτικά μέλη οι Γ. Χατζής, Γ. Μπεληγιάννης, Α. Ζαλαχώρης, Ν. Μπιρμπίλης, και αναπληρωματικά οι Ε. Κεχαγιάς, Α. Πολίτης, Δ. Παπαδόπουλος, Π. Πανουργιάς, Κ. Βρυώνης και Ι. Κριστέλης.
Οι τρεις πρώτες μέρες της δίκης καταναλώθηκαν για την ανάγνωση από τον γραμματέα του Στρατοδικείου των 475 σελίδων του βουλεύματος, ενώ άλλες τρεις σε ενστάσεις της υπεράσπισης των κατηγορουμένων. Οι 21 από τους 24 συνηγόρους αγόρευσαν υποστηρίζοντας αναρμοδιότητα του δικαστηρίου. Από την πρώτη στιγμή άρχισαν αντεγκλήσεις ανάμεσα στον πρόεδρο και τον επίτροπο απο τη μια και από την άλλη τους συνηγόρους και 21 κατηγορουμένους που ακολούθησαν "σκληρή" γραμμή καταγγέλλοντας ολόκληρη την υπόθεση σαν σκευωρία.
Η εξέταση των μαρτύρων κατηγορίας άρχισε στις 21 Νοεμβρίου. Την ίδια μέρα παρουσιάστηκε στο δικαστήριο, και παρακολούθησε για λίγο τη δίκη από τις θέσεις των συνηγόρων, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στο διάλειμμα χαιρέτησε με χειραψία όλους τους κατηγορούμενους. Οι εφημερίδες της εποχής έγραψαν ότι με την επίσκεψή του ο Ανδρέας Παπανδρέου επιδίωξε να ενθαρρύνει τους κατηγορούμενους για να μην κάνουν αποκαλύψεις. Όμως, ο Ανδρέας Παπανδρέου σε μακρές δηλώσεις του ανέφερε μεταξύ άλλων: "Δια της παρουσίας μου επιθυμώ να επισημάνω την κατάφωρον παραβίασιν του Συντάγματος και των βασικών δικαιωμάτων του Έλληνος πολίτου, εις την οποίαν εστηρίχθη και συνεχίζει να στηρίζεται η μεγάλη σκευωρία του ΑΣΠΙΔΑ".
Την επομένη, 22 Νοεμβρίου, σε σύσκεψη της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ένωσης Κέντρου, ο Γεώργιος Παπανδρέου αναφέρθηκε στη δίκη και στην προσπάθεια του ανακριτή Λαγάνη, του ίδιου του βασιλιά Κωνσταντίνου να ταυτίσουν την Ένωση Κέντρου με τον ΑΣΠΙΔΑ και πρόσθεσε: "Η σκευωρία έχει αποκαλυφθεί. Έχει οργανωθεί από το παρακράτος της Δεξιάς. Και θα συμβεί εκείνο το οποίον έχομεν επαγγελθεί (...) Όσοι ηδικήθησαν θα εύρουν δικαιοσύνην και όσοι ηδίκησαν θα υποστούν κυρώσεις...".
Έτσι η δίκη έγινε αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιδικίας. Συνεχίστηκε με βασικούς μάρτυρες κατηγορίας τον Κύπριο δημοσιογράφο Νίκο Σαμψών και τον στρατηγό Γρίβα. Ο Άρις Μπουλούκος στις αναμνήσεις του για εκείνη την περίοδο έγραψε: "Από την κατάθεση του στρατηγού Γρίβα, από τις απαντήσεις του στις ερωτήσεις της υπεράσπισης και από το πόρισμα του επιτελάρχη του, που υποβλήθηκε στις 10 Μαΐου 1965, προκύπτει το δραματικό δίλημμα για τον στρατηγό-μάρτυρα κατηγορίας. Είτε υπήρξε ο ίδιος το ακούσιο όργανο των σκοτεινών δυνάμεων που χρησιμοποίησαν την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ για να πλήξουν την κυβέρνηση της Ε.Κ. και τη Δημοκρατία, είτε υπήρξε εκούσιος συνεργός της όλης υπονομευτικής μηχανορραφίας, ο Γρίβας αντιμετώπισε πράγματι ένα δραματικό δίλημμα γιατί, όταν "απεκάλυπτε" την ύπαρξη του ΑΣΠΙΔΑ, δεν φανταζόταν ποτέ ότι έτσι άνοιγε τον δρόμο σε συνωμότες επίδοξους δικτάτορες. Νόμιζε τότε ότι χτυπούσε πολιτικά τη "δοκό στηρίξεως" του Μακαρίου στην ελληνική κυβέρνηση, δηλ. τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και τώρα καταλάβαινε ότι τον χρησιμοποιούσαν οι συνωμότες για την ανατροπή της δημοκρατίας στην Ελλάδα...".
Η δίκη συνεχίστηκε με σοβαρά επεισόδια ανάμεσα στους μάρτυρες κατηγορίας από τη μια πλευρά, τους κατηγορουμένους και συνηγόρους από την άλλη. Από τους συνηγόρους κυριότεροι ήταν οι Νικηφόρος Μανδηλαράς, Σταύρος Κανελλόπουλος, Νικόλαος Αλαβάνος, Αριστ. Οικονομίδης, Εμμ. Στεφανάκης, Αλεξ. Σακελλαρόπουλος, Τάλμποτ Κεφαλληνός, Ιωάννης Σεργάκης. .
Στις 26 Ιανουαρίου του 1967, αποφασίστηκε να συνεχιστεί η δίκη κεκλεισμένων των θυρών και να απαγορευτεί η δημοσίευση πρακτικών. Την πρόταση έκανε ο επίτροπος Παπαπούλος, επικαλούμενος λόγους δημοσίας τάξεως. Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων των κομμάτων. Ο Γεώργιος Παπανδρέου δήλωσε ότι η απόφαση του στρατοδικείου προκαλεί κατάπληξη και αγανάκτηση. "Παύει πλέον να είναι δίκη. Γίνεται Ιερά Εξέτασις", είπε. Η Ε.Δ.Α. χαρακτήρισε την απόφαση "αίσχος". Και το ΦΙΔΗΚ (Στεφανόπουλος-Μητσοτάκης κ.α.) χαρακτήρισε την απόφαση "απαράδεκτη" γιατί "παραβιάζει τας συνταγματικάς εγγυήσεις διά την απονομήν της δικαιοσύνης και την υπεράσπισιν των κατηγορουμένων". Οξύτερος απ' όλους, ο Ανδρέας Παπανδρέου χαρακτήρισε την απόφαση "κατάφωρον παραβίασιν του άρθρου 92 του Συντάγματος".
Αλλά και ο αρχηγός της ΕΡΕ Παναγιώτης Κανελλόπουλος διαχώρισε τη θέση του από την απόφαση του στρατοδικείου και δήλωσε ότι δεν θα υπερασπισθεί "τας κλειστάς θύρας, ακόμη δε ολιγώτερον την απαγόρευσιν της δημοσιότητος".
Στις 24 Φεβρουαρίου ο εισαγγελέας ζήτησε την άρση της βουλευτικής ασυλίας του Ανδρέα Παπανδρέου και του Παύλου Βαρδινογιάννη για να παραπεμφθούν σε δίκη για τον ΑΣΠΙΔΑ. Το αίτημα απορρίφθηκε από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής, αλλά τα πολιτικά πάθη οξύνθηκαν ακόμη περισσότερο.
Στις 16 Μαρτίου το Στρατοδικείο έβγαλε την απόφασή του: Καταδικάζονται σε 18 χρόνια κάθειρξη και πεντάχρονη στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων οι: συνταγματάρχης Αλέξανδρος Παπατέρπος, αντισυνταγματάρχης Α. Δαμβουνέλης, οι λοχαγοί Άρις Μπουλούκος, Τάκης Παπαγεωργόπουλος και Θεοφάνης Τόμπρας, σε κάθειρξη 13 χρόνων και πεντάχρονη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων οι λοχαγοί Δ. Παπαγιαννόπουλος και Γιάννης Πανούτσος, σε κάθειρξη 8 χρόνων και πεντάχρονη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων ο αντισυνταγματάρχης Δ. Παραλίκας και οι λοχαγοί Α. Βλάχος και Α. Κεπενός, σε φυλάκιση 4 ετών ο λοχαγός Γ. Κωστόπουλος και δύο χρόνων οι λοχαγοί Χ. Θεοδώρου, Ι. Μαρκέτης και Μ. Γεωργίου. Αθώοι κηρύσσονται οι συνταγματάρχες Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος, Δημήτριος Χονδροκούκης και Σπ. Τσαμασιώτης, ο αντισυνταγματάρχης Τ. Κατσημήτρος, κ.α. Απαλλάχθηκαν οι τρεις λοχαγοί που ομολόγησαν ότι υπήρχε η οργάνωση ΑΣΠΙΔΑ και βοήθησαν την ανάκριση.
Κλείσιμο της υπόθεσης
Η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ έκλεισε οριστικά στις 23 Δεκεμβρίου 1967, με την παροχή αμνηστίας από τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, δέκα μέρες μετά το αποτυχημένο κίνημα του βασιλιά Κωνσταντίνου.
Πηγές
Ασπιδα Υ Κατηγορία:Ένωση Κέντρου
Πτήση 9268 της Κογκαλιμάβια
Η Πτήση 9268 της Metrojet (Kogalymavia)(7K9268/KGL9268) ήταν μια διεθνής ναυλωμένη επιβατική πτήση της ρωσικής αεροπορικής εταιρείας Metrojet, η οποία συνετρίβη στα βόρεια του Όρους Σινά στις 31 Οκτωβρίου 2015, στις 06:13 τοπική ώρα (04:13 UTC). Το αεροσκάφος είχε προηγουμένως αναχωρήσει από το διεθνές αεροδρόμιο του Σαρμ ελ Σέιχ με προορισμό το αεροδρόμιο Πούλκοβο στην Αγία Πετρούπολη.
Στο αεροσκάφος, τύπου Airbus A321-231, επέβαιναν 217 επιβάτες και επτά μέλη του πληρώματος. Η πλειοψηφία των επιβατών ήταν Ρώσοι τουρίστες, ενώ υπήρχαν τέσσερις Ουκρανοί και ένας Λευκορώσος. Από το δυστύχημα, το οποίο είναι το πιο θανατηφόρο για το 2015, δεν επέζησε κανένας επιβαίνων.
Σύντομα μετά την ευθύνη για τη πτώση του αεροσκάφους ανέλαβε μέσω Twitter το Ισλαμικό Κράτος στην Αίγυπτο, ανακοίνωση η οποία αμφισβητήθηκε. Στις 18 Νοεμβρίου, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Ισλαμικού Κράτους Dabiq μια εικόνα η οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα του ΙΚΙΛ ήταν ο εκρηκτικός μηχανισμός με τον οποίο καταρρίφθηκε το αεροσκάφος.
Στις 4 Νοεμβρίου 2015, οι Αμερικανικές και Βρετανικές αρχές υποπτεύθηκαν ότι η πτώση του αεροσκάφος οφειλόταν σε βόμβα. Οι ρωσικές υπηρεσίες Πληροφοριών FSB ανακοίνωσαν στις 17 Νοεμβρίου ότι η συντριβή οφειλόταν σε τρομοκρατική ενέργεια, με τα πρώτα στοιχεία να κάνουν λόγο για 1 κιλό TNT το οποίο είχε τοποθετηθεί στο χώρο αποσκευών. Στις 22 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε ότι ανακαλύφθηκαν ίχνη εκρηκτικών, και ότι η βόμβα αποτελούταν από 1,5 κιλό ΤΝΤ το οποίο είχε τοποθετηθεί στην καμπίνα των επιβατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα Κατηγορία:2015
Ανέκδοτο
Το ανέκδοτο είναι μια σύντομη, αποκαλυπτική αφήγηση ενός μεμονωμένου ατόμου ή ενός περιστατικού. Περιστασιακά εύθυμα, τα ανέκδοτα διαφέρουν από τα αστεία, επειδή ο πρωταρχικός σκοπός τους δεν είναι απλά να προκαλέσουν γέλιο αλλά να αποκαλύψουν μια γενικότερη αλήθεια, χαρακτηρίζοντας κάποιο άτομο, αποκαλύπτοντας συγκεκριμένες ιδιορρυθμίες ή χαρακτηριστικά, πρόσωπα, τόπους ή πράγματα, μέσα από τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες μιας σύντομης αφήγησης.
Η λέξη ανέκδοτο προέρχεται από τον Προκόπιο της Καισάρειας, βιογράφο του Ιουστινιανού Α΄, ο οποίος έγραψε ένα έργο με τίτλο Ἀνέκδοτα, κατά κύριο λόγο μια συλλογή μικρών συμβάντων από την ιδιωτική ζωή της βυζαντινής αυλής. Σταδιακά, ο όρος «ανέκδοτο» άρχισε να εφαρμόζεται σε κάθε σύντομη ιστορία που χρησιμοποιήθηκε για να τονίσει ή να απεικονίσει όποιο σημείο επιθυμούσε ο συγγραφέας. Στο πλαίσιο του χιούμορ ο όρος ανέκδοτο αναφέρεται σε κάθε σύντομη χιουμοριστική ιστορία, χωρίς την ανάγκη πραγματικής ή βιογραφικής προέλευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνία Κατηγορία:Χιούμορ Κατηγορία:Ψυχαγωγία
ST
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων ST ή St ή st μπορεί να αναφέρεται:
1715
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατάλογος έργων του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου
Η σελίδα αυτή περιέχει κατάλογο έργων του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Αρτεμίδωρος Δαλδιανός
Ο Αρτεμίδωρος ο Δαλδιανός (ή Ονειροκριτικός) ήταν γνωστός ερμηνευτής ονείρων, που έζησε το δεύτερο μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα στην Έφεσο. Αν και ο πατέρας του ονομαζόταν Φωκάς, ο Αρτεμίδωρος υιοθέτησε την προσωνυμία Δαλδιανός από την Δάλδη, μια πόλη στα σύνορα Μυσίας, Φρυγίας και Λυδίας, από την οποία καταγόταν η μητέρα του.
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του Αρτεμίδωρου και κυρίως όσα ο ίδιος μας παραθέτει μέσα στο έργο του.
Το γνωστό, βυζαντινό εγκυκλοπαιδικό λεξικό, Σούδα γράφει για τον ίδιο:
Αν και το έργο του δεν μπορεί να καταλάβει σημαντική θέση στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας, καθώς ούτε θέτει, ούτε λύνει φιλολογικά προβλήματα, αναμφισβήτητα όμως έχει μεγάλη σημασία για την ιστορία του πολιτισμού.
Το έργο του
Όλο αυτό το υλικό συνέλεξε ο Αρτεμίδωρος ταξιδεύοντας στην ηπειρωτική Ελλάδα, στα ελληνικά νησιά και στην Ιταλία, όπου έψαξε στις λαϊκές συναθροίσεις και στις γιορτές, τη σοφία που διαιώνιζε η λαϊκή παράδοση με παραδείγματα και εξηγήσεις.
Στην εποχή του, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος, ήταν πολλοί οι "πυθαγορισταί, φυσιογνωμικοί, αστραγαλομάντεις, τυρομάντεις, κοσκινομάντεις, μορφοσκόποι, χειροσκόποι, λεκανομάντεις, νεκρομάντεις" που αναλάμβαναν να στηρίξουν ψυχικά και συναισθηματικά τους ανθρώπους. Αυτή την κοινωνική κατάσταση απηχεί και το έργο του Αρτεμίδωρου.
Συνέγραψε έναν πρακτικό ονειροκρίτη και μνημονεύει εκεί τα όνειρα όπως τα άκουσε, χωρίς φιλοδοξία και πρωτοτυπία, και διακρίνεται η άρνηση του να προσχωρήσει σε προσπάθειες θεατρινισμού ή προσποιητής ερμηνείας που έχει ως μοναδικό στόχο της την απόκτηση μιας επιφανειακής δόξας.
Διαχωρίζει τα όνειρα σε μη προφητικά, όπου η ψυχή απλώς θυμάται τα άγχη και τις αγωνίες της ημέρας, και σε προφητικά, τα οποία προμηνύουν το μέλλον. Έτσι, για την σωστή ερμηνεία κάθε ονείρου είναι απαραίτητη η γνώση όχι μόνο του επαγγέλματος αλλά και των κάθε είδους συνηθειών του ανθρώπου που βλέπει το όνειρο. Για το λόγο αυτό, οι σημασίες των ονείρων δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας μεταφυσικής διαδικασίας, αλλά λογικής ερμηνείας ομοιοτήτων, και έτσι επιτρέπεται η διαφοροποίηση της ερμηνείας των ονειρικών συμβόλων ανάλογα με το άτομο που τα βλέπει.
Παράλληλα, ο Αρτεμίδωρος θεωρούσε ότι μια ονειρική εικόνα μπορούσε να "αποκρυπτογραφηθεί" και να εξηγηθεί με την ανάλυση της στις λέξεις από τις οποίες συντίθεται. Για παράδειγμα, όταν ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε πόλεμο με την Τύρο, είδε όνειρο με ένα σάτυρο που χόρευε. Ο Αρτεμίδωρος το εξήγησε αναλύοντας τη λέξη "σάτυρος": Σα-Τυρ, δηλαδή η Τύρος θα πέσει, οπότε προέβλεψε τη νίκη του Αλέξανδρου.
Φαίνεται ότι οι Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ και Φρόυντ επηρεάστηκαν σημαντικά από τον Αρτεμίδωρο. Ο Γιουνγκ πίστευε στην ποιότητα των ονείρων που δείχνουν το μέλλον, τα μαντικά όνειρα και τις παγκόσμιες συνήθειες της ανθρωπότητας. Ο Φρόυντ στο βιβλίο του "Interpretation of Dreams", αναφέρεται οκτώ φορές στον Αρτεμίδωρο. Οι ιδέες του Φρόυντ σχετικά με τον κανόνα των αντιθέτων για τις επεξηγήσεις των ονείρων, τον συμβολισμό, το συνειδητό τμήμα του νου που δημιουργεί λογοπαίγνια στα όνειρα, το οιδιπόδιο σύμπλεγμα, την τμηματοποίηση των ονείρων σε ξεχωριστά στοιχεία και ανάλυση κάθε στοιχείου ξεχωριστά κ.α. παρουσιάζονται και στο έργο του Αρτεμίδωρου. Η κυριότερη διαφορά τους είναι ότι ο Αρτεμίδωρος έκανε την συνειρμική ανάλυση των ονείρων στους πελάτες του, ενώ ο Φρόυντ ανέθετε το έργο αυτό στους ιδίους.
Το έργο του Αρτεμίδωρου αγαπήθηκε πολύ και κατά τη μεσαιωνική εποχή και αργότερα, ενώ μας σώθηκε σε αρκετά χειρόγραφα από τον 11ο, μέχρι και τον 16ο αι.
Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του Γ. Σεφέρη "Γλώσσες στον Αρτεμίδωρο τον Δαλδιανό" (1970), όπου ο ποιητής αναφέρεται στο έργο του και υπογραμμίζει τη σημασία των λαϊκών Ονειροκριτών και τη σχέση τους με το παλαιό έργο του Αρτεμίδωρου.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ονειροκρίτες
Εθνική Περού (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Περού αντιπροσωπεύει το Περού στις διεθνείς ποδοσφαιρικέςς διοργανώσεις και τελεί υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Περού (FPF). Η ομάδα συναγωνίζεται με τα άλλα εννέα μέλη της συνομοσπονδίας ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ. Οι επιδόσεις της ομάδας του Περού υπήρξαν άσχημες, αν και απέλαυσε επιτυχημένες περιόδους στην δεκαετία του 1930 και του 1970.
Ιστορία
Ιδρυμένη το 1927, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Περού παίζει τους εντός έδρας αγώνες του κυρίως στο Εστάδιο Νασιονάλ στη Λίμα. Η ομάδα έχει κερδίσει το Κόπα Αμέρικα δύο φορές, έχει προκριθεί σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα της FIFA, και έχει συμμετάσχει σε ένα Ολυμπιακό τουρνουά. Παραδοσιακή αντίπαλος της είναι η Χιλή, αλλά υπάρχει επίσης μια σημαντική αντιπαλότητα με τον Ισημερινό. Τα κλασικά χρώματα της εμφανίσεώς της είναι λευκό και κόκκινο, τα χρώματα της εθνικής σημαίας, η οποία είναι ο λόγος που η ομάδα του Περού είναι κοινώς γνωστό ως λα Μπλανκιρόχα (στα ισπανικά σημαίνει «το λευκό και κόκκινο").
Νωρίς στην ιστορία του, το Περού συμμετείχε στο εναρκτήριο τουρνουά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου και απόλαυσε νίκες στους Αγώνες Μπολίβαρ 1938 και στο Κόπα Αμέρικα του 1939, με ηγέτες τους Τεοδόρο Φερνάντες, Χουάν Βαλντιβιέσο και Αλεχάντρο Βιγιανουέβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Περού
Λουδοβίκος του Μπωμόν
Ο Λουδοβίκος, γαλλ.: Louis de Beaumont de Brienne (πριντ ο 1270 - 1333) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν επίσκοπος του Ντάραμ κατά τη διάρκεια του β' ήμισυ του Α΄ Πολέμου της Σκωτικής Ανεξαρτησίας.
Βιογραφία
Το 1316 ο Λoυδοβίκος αναφέρεται ως ένας από τους κυρίους πόλεων στο Νότινγκχαμσιρ στο Νορθ Λέβερτον, Χάμπιλσθορπ και Κόουτς.
Ο Λουδοβίκος υπηρέτησε ως θησαυροφύλαξ (ταμίας) του Σόλσμπερυ, όταν διορίστηκε ως επίσκοπος του Ντάραμ στις 9 Φεβρουαρίου 1317, χάρη στις προσπάθειες της συμπατριώτισσάς του Ισαβέλλας των Καπετιδών, συζύγου του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας. Επικυρώθηκε στο Γουέστμινστερ στις 11 Σεπτεμβρίου 1317 και χειροτονήθηκε στο Ντάραμ στις 26 Μαρτίου 1318. Παρόλο που κατηγορήθηκε ότι ήταν αμόρφωτος, ο Λουδοβίκος διορίστηκε με την ελπίδα να παράσχει ισχυρή στρατιωτική ηγεσία στην επισκοπή του, η οποία βρισκόταν στα επικίνδυνα Σκωτικά σύνορα, όπως ακριβώς είχε κάνει ο αδελφός του Ερρίκος τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ήταν μία με αμφιβολία επιλογή από την πλευρά του Εδουάρδου Β΄, καθώς ο Λουδοβίκος αναφέρεται ότι ήταν κουτσός και στα δύο πόδια · η έλλειψη κινητικότητας θα περιόριζε σοβαρά την ικανότητά του να οδηγεί ένοπλες δυνάμεις ενάντια στις αντάρτικες τακτικές του Ροβέρτου Α΄ Μπρους της Σκωτίας.
Στις αρχές του 1317 ο Εδουάρδος Β΄ έκανε έκκληση στον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ να αφορίσει τον Ροβέρτο Α΄ και να τερματίσει τις επιθέσεις εκείνου. Ο πάπας, που επιθυμούσε να συγκεντρώσει υποστήριξη για μία Σταυροφορία για τους Αγίους Τόπους, έτσι έστειλε δύο καρδινάλους για να πείσει τον Ροβέρτο Α΄ να δεχτεί ανακωχή και να τον αφορίσει, εάν αρνιόταν. Έτσι τον Αύγουστο του 1317 οι καρδινάλιοι ξεκίνησαν από την Αγγλία συνοδευόμενοι από τον Λουδοβίκο του Μπωμόν και τον αδελφό του Ερρίκο. Όταν έφτασαν στο αναρχικό Nορθάμπερλαντ, επήλθε η καταστροφή: ένας τοπικός ιππότης και ταξίαρχος, ο Γκίλμπερτ Μίντλετον, και ο μεγάλος όχλος του τούς απήγαγαν και τούς φυλάκισαν στο κάστρο Μίτφορντ. Οι καρδινάλιοι απελευθερώθηκαν σύντομα και συναντήθηκαν με τον Ροβέρτο Α΄, αλλά δεν επιτεύχθηκε ανακωχή. Ο Λουδοβίκος και ο αδελφός του κρατήθηκαν φυλακισμένοι μέχρι τον Δεκέμβριο, όταν ο ίδιος ο Μίντλετον συνελήφθη και κρεμάστηκε, πνίγηκε και διαμελίστηκε στο Λονδίνο μετά από αρκετούς μήνες βίαιης εξέγερσης.
Το 1319 ο Λουδοβίκος διόρισε τον Tόμας Γκρέυ του Χήτον ως σερίφη του Nόρχαμ και του Άιλαντσιρ, και φρύραρχο του κάστρου Nόρχαμ. Ο Γκρέυ είχε υπηρετήσει υπό τον Ερρίκο, αδελφό του Λουδοβίκου, και είχε σώσει τη ζωή του Λουδοβίκου στην πολιορκία του κάστρου Στέρλινγκ το 1304.
Το 1322 ο Λουδοβίκος διατάχθηκε να συγκεντρώσει χίλιους στρατιώτες με τη βοήθεια του Γουίλιαμ Ράυντελ καστελλάνου του κάστρου Nόρχαμ. Ο βασιλιάς επέλεξε τον Έντριου Χάρκλεϋ, τον ήρωα της μάχης του Μπόρωμπριτζ, για να ηγηθεί των ανδρών και τον Λουδοβίκο να συνεπικουρεί. Αργότερα εκείνο το έτος, ο βασιλιάς επέπληξε τον Λουδοβίκο, επειδή απέρριψε την προσφορά του να ενισχύσει τη φρουρά του κάστρου Nόρχαμ, το οποίο είχε αποτελέσει αντικείμενο επανειλημμένων επιθέσεων και μέχρι το τέλος του έτους μείωσε την παροχή διοικητικής υποστήριξης στον Ραλφ Νέβιλ για μελλοντικές στρατιωτικές ενέργειες.
Ο βασιλιάς λέγεται ότι ήταν απογοητευμένος από την έλλειψη επιτυχίας του Λουδοβίκου στην καταστολή των Σκώτων, αλλά αυτό ξεχάστηκε, καθώς και άλλοι βόρειοι άρχοντες είχαν κουραστεί από τον πόλεμο και είχαν λίγη υποστήριξη από τον Εδουάρδο Β΄. Η προσοχή του βασιλιά επικεντρώθηκε στην καταστολή εξεγέρσεων στην Αγγλία και την Ουαλία και σύντομα επέστρεψε στη Γαλλία στις αρχές του Εκατονταετούς Πολέμου.
Ο Λουδοβίκος απεβίωσε στις 24 Σεπτεμβρίου 1333.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Σαντιάγο Κανιθάρες
Ο Χοσέ Σαντιάγο Κανιθάρες Ρουίθ (ισπανικά: José Santiago Cañizares Ruiz) (γενν. 18 Δεκεμβρίου 1969) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και νυν οδηγός ράλλυ.
Προϊόν των ακαδημιών νέων της Ρεάλ Μαδρίτης, εντάχθηκε τελικά στην πρώτη ομάδα, αλλά αποδείχθηκε ότι δεν μπόρεσε να καθιερωθεί εκεί, αφού δόθηκε δανεικός δύο φορές. Μετακόμισε στη Βαλένθια ΚΦ το 1998, εμφανίστηκε σε 418 επίσημους αγώνες την επόμενη δεκαετία και κέρδισε αρκετούς σημαντικούς τίτλους, συμπεριλαμβανομένων δύο τίτλων Πριμέρα Ντιβισιόν και του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2003-2004.
Ο Κανιθάρες εκπροσώπησε την Ισπανία σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και άλλα τόσα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Το 2004, ο Πέτερ Σμάιχελ είπε ότι τον θεωρούσε ως τον «καλύτερο τερματοφύλακα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο».
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Κανιθάρες γεννήθηκε στη Μαδρίτη, αλλά μεγάλωσε στο Πουερτογιάνο, στην Καστίλλη-Λα Μάντσα, από όπου κατάγονταν οι γονείς του. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1988, παίζοντας αρχικά με την Γ ομάδα. Ξεκίνησε επαγγελματικά με την Έλτσε ΚΦ, την ΚΠ Μέριδα και την Θέλτα Βίγο, κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση στην Πριμέρα Ντιβισιόν με τους Γαλικιανούς τη σεζόν 1992–93, χάνοντας μόνο δύο αγώνες πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια της θητείας του και στη συνέχεια επέστρεψε στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ανίκανος να εδραιώσει μια θέση βασικού, η καλύτερη απόδοση του ήταν 26 αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν 1997–98 (αλλά έχασε τη θέση του στο τελευταίο μέρος της σεζόν από τον Μπόντο Ίλγκνερ, χάνοντας έτσι τον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1997-98), ο Κανιθάρες μετακόμισε στη Βαλένθια ΚΦ το 1998, για να αντικαταστήσει τον Αντόνι Σουμπισαρέτα. Βοήθησε τον σύλλογο να κερδίσει τους τελικούς του Κυπέλλου Ισπανίας και του Σούπερ Καπ το 1999, φτάνοντας επίσης σε διαδοχικούς τελικούς του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ (2000 και 2001, αποκρούοντας ένα πέναλτι από τον Μέχμετ Σολ της Μπάγερν Μονάχου στην κανονική διάρκεια της ενδεχόμενης ήττας στη διαδικασία των πέναλτι στο τελευταίο έκδοση) και κέρδισε εθνικά πρωταθλήματα το 2002 και το 2004, προσθέτοντας τους τελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και του Σούπερ Καπ 2004. Μετά την τελευταία σεζόν, ο 34χρονος ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα για άλλα δύο χρόνια.
Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Κανιθάρες, μαζί με τους συμπαίκτες του, Μιγέλ Άνχελ Ανγκούλο και Νταβίδ Αλμπέλδα, έμεινε εκτός ομάδας από τον προπονητή Ρόναλτ Κούμαν, με τους τρεις παίκτες να περιορίζονται στην προπόνηση και να μην μπορούν να ενταχθούν σε άλλη ομάδα στην Ισπανία, έχοντας ήδη παίξει τέσσερα παιχνίδια πρωταθλήματος. Στα τέλη Απριλίου 2008, ωστόσο, με την απόλυση του Κούμαν, και οι τρεις αποκαταστάθηκαν από τον νέο προπονητή, Βόρο, σε μια ομάδα που απειλούταν σοβαρά με υποβιβασμ ό, με πέντε γύρους να απομένουν. Επέστρεψε στη δράση στις 27 Απριλίου 2008, καθώς οι Τίμο Χίλντεμπραντ και Χουάν Λουίς Μόρα ήταν τραυματίες, σε μια εντός έδρας νίκη με 3–0 εναντίον της Οσασούνα.
Στις 16 Μαΐου 2008, ο Κανιθάρες συμφώνησε να τερματίσει το συμβόλαιό του με τη Βαλένθια και να αποχωρήσει από τον σύλλογο. Έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι δύο μέρες αργότερα, εναντίον της Ατλέτικο Μαδρίτης, αποσύρθηκε λίγο μετά σε ηλικία σχεδόν 39 ετών και έχοντας εμφανιστεί σε ακριβώς 500 αγώνες πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια ακριβώς δύο δεκαετιών.
Εθνική ομάδα
Ο Κανιθάρες έκανε 46 συμμετοχές για την Εθνική Ισπανίας, την πρώτη στις 17 Νοεμβρίου 1993, σε αγώνα που ο Σουμπισαρέτα αποβλήθηκε στο 10ο λεπτό ενός αποφασιστικού αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994 εναντίον της Δανίας, και έκανε το ντεμπούτο του με ηρωικό τρόπο, κρατώντας ανέπαφη την εστία του στην εντός έδρας νίκη με 1-0 και εξασφάλιση της πρόκρισης σε βάρος των ίδιων των Δανών.
Ωστόσο, ο Κανιθάρες ήταν συχνά δεύτερη επιλογή και έπαιξε μόνο πέντε παιχνίδια στη μεγάλες διοργανώσεις: ένα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 (καθώς ο Σουμπισαρέτα εξέτισε ποινή αποκλεισμού ενός αγώνα), τρία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 και ένα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, αλλά δεν έπαιξε, καθώς βρέθηκε δεύτερος στην ιεραρχία πίσω από τον Σουμπισαρέτα τη δεκαετία του 1990 και τον Ίκερ Κασίγιας το 2004. Ήταν εξίσου αχρησιμοποίητος παίκτης στην ομάδα που κέρδισε το χρυσό στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου ο Αντόνιο Χιμένεθ εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες.
Η συλλογική φόρμα του Κανιθάρες του εξασφάλισε θέση βασικού στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, αλλά έχασε τη διοργάνωση λόγω ενός ατυχήματος με ένα μπουκάλι αφρού ξυρίσματος, το οποίο οδήγησε σε κοπή τένοντα στο πόδι του. Ήταν επίσης στην ομάδα της Ισπανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, κάνοντας τη μοναδική του εμφάνιση στη Γερμανία και την τελευταία του στη διεθνή καριέρα στον τελευταίο αγώνα των ομίλων, μια νίκη με 1–0 επί της Σαουδικής Αραβίας στο Καϊζερσλάουτερν.
Σταδιοδρομία στο ράλλυ
Τον Οκτώβριο του 2010, ο Κανιθάρες αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε αγώνα βαθμολόγησης για το Ισπανικό Πρωτάθλημα Ράλλυ, οδηγώντας ένα Suzuki Swift, με συνοδηγό τον Ντάνι Κουέ, στο Ράλλυ Sierra Morena. Την επόμενη χρονιά, με το ίδιο αυτοκίνητο και τον ίδιο συνεργάτη, ήταν μέλος της ομάδας Suzuki Ibérica Motor Sport.
Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα στο Ράλλυ Sierra Morena 2016, ο Κανιθάρες τράκαρε το όχημά του αφού προσπάθησε να προσπεράσει σε μια στροφή. Τελικά βγήκε σώος από το ατύχημα.
Στις 17 Ιουνίου 2017, ο Κανιθάρες κέρδισε την πρώτη του νίκη, κερδίζοντας το Rally de la Cerámica με μια Porsche 997. Αργότερα το ίδιο έτος, στέφθηκε πρωταθλητής της Βαλενθιανικής Κοινότητας.
Μετά την απόσυρση και προσωπική ζωή
μικρογραφία| Μια αναπαράσταση του Κανιθάρες στο Falles του 2019 Μετά την απόσυρση ως ποδοσφαιριστής, ο Κανιθάρες εργάστηκε ως σχολιαστής. Απέκτησε επτά παιδιά από τους δύο γάμους του, συμπεριλαμβανομένων τριδύμων με τη δεύτερη σύζυγό του, Μάιτε Γκαρθία.
Στις 23 Μαρτίου 2018, ο Κανιθάρες ανακοίνωσε το θάνατο του πεντάχρονου γιου του, Σάντι, λόγω καρκίνου. Το 2019, υποβλήθηκε σε διαμάχη αφού έκανε αποδοκιμαστικά σχόλια σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Χοσέ Αντόνιο Ρέγες. Μετά από την άμεση αντίδραση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, εξέδωσε μια πιο συμπονετική δήλωση διευκρίνισης.
Στις 16 Οκτωβρίου 2020, αναφέρθηκε ότι ο γιος του Κανιθάρες, Λούκας, θα συμπεριληφθεί στη λίστα της Ρεάλ Μαδρίτης για έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Κάδιθ ΚΦ.
Διακρίσεις
Ρεάλ Μαδρίτης
Βαλένθια
Ισπανία Κ16
Ισπανία Κ23
Ατομικές
Επαρχία Αϊδινίου
Η επαρχία αντιστοιχεί στο νότιο τμήμα της αρχαίας Ιωνίας. Στην περιοχή βρίσκονται τα ερείπια των αρχαίων πόλεων Μίλητος με το σημαντικό της ιερό Δίδυμα, Έφεσος, Μαγνησία του Μαιάνδρου οι Τράλλεις στην θέση της σημερινής πρωτεύουσας κλπ. Η επαρχία δυτικά βρέχεται από το Αιγαίο, βόρεια περικλείεται από τον Μαίανδρο ποταμό και τα όρη του Αϊδινίου (αρχαία Μεσωγίδα) ενώ νότια από τα όρη Μεντέζ.
Κίτρινα Ποδήλατα
Τα Κίτρινα Ποδήλατα είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε το Νοέμβριο του 2000 από τα αδέλφια Γιώργο και Αλέξανδρο Παντελιά. Το 2004 στα Μουσικά Βραβεία Αρίων βραβεύτηκαν ως καλύτερο έντεχνο συγκρότημα. Δισκογραφικά, έχουν συνεργαστεί με τους Γεράσιμο Ανδρεάτο, Ορφέα Περίδη, Γλυκερία, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Τάνια Τσανακλίδου, Δέσποινα Ολυμπίου, Δήμητρα Γαλάνη. Επί σκηνής έχουν συμπράξει με τους Γιάννη Κότσιρα, Ορφέα Περίδη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Αντώνης Μιτζέλος, Διονύση Τσακνή, Φίλιππο Πλιάτσικα, Βασίλη Καζούλη, Νίκο Ζιώγαλα, Δέσποινα Ολυμπίου, Χρυσώ Σταματοπούλου, Δημήτρη Σταρόβα, Όναρ και Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Ιστορία
Το 2005 κυκλοφόρησαν με την Δέσποινα Ολυμπίου το άλμπουμ Αυτό είναι αγάπη με μεγαλύτερη επιτυχία το Κάποτε.
Επανεμφανίστηκαν στις 14 Ιανουαρίου του 2010 στο Ράδιο Αρβύλα, όπου ερμήνευσαν το τραγούδι Τι Είναι Κράτος. Στις 22 Μαρτίου του 2011 εμφανίστηκαν ξανά στην εκπομπή, όπου ερμήνευσαν το κομμάτι Αντίστροφη Μέτρηση. Ένα χρόνο αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου του 2012, εμφανίστηκαν και ερμήνευσαν το Χελιδόνι του Χειμώνα. Επανεμφανίστηκαν στις 3 Ιουνίου του 2013 με το τραγούδι Κράτησέ Με.
Στις 29 Απριλίου του 2017 πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Παλλάς μια συναυλία της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με συμμετοχή του συγκροτήματος και του Αμερικανό κιθαρίστα Αλ Ντι Μεόλα. Η συναυλία προβλήθηκε μαγνητοσκοπημένη στην ΕΡΤ2 στις 25 Δεκεμβρίου του 2018.
Στις 7 Μαΐου του 2019, τα Κίτρινα Ποδήλατα εμφανίστηκαν ξανά στο Ράδιο Αρβύλα στον ΣΚΑΪ, ερμηνεύοντας ένα νέο τους κομμάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων
Όμε ντελς νάσος
Σύμφωνα με τη λαογραφική παράδοση της Καταλονίας και άλλων ισπανικών περιοχών, ο άνθρωπος αυτός την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τριγυρίζει στους δρόμους και έχει τόσες μύτες στο πρόσωπό του όσες και οι μέρες του χρόνου που έχουν απομείνει, αφού κάθε μέρα χάνει κι από μια μύτη.
Έτσι, τα μικρά παιδιά πιστεύουνε ότι κυκλοφορεί ένας άνθρωπος με περίεργο πρόσωπο και 365 μύτες και βγαίνουν να τον ψάξουν, κάτι το οποίο αποδεικνύεται τελικά πολύ δύσκολο, καθώς, μιας και πρόκειται για την τελευταία μέρα του χρόνου, ο Άνθρωπος με τις 365 Μύτες έχει μόνο μία.
Σύμφωνα με τον λαογράφο Χοάν Αμάδες, πρόκειται για τα απομεινάρια ενός πανάρχαιου μύθου που συμβολίζει τον κύκλο της χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική μυθολογία
1716
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1717 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γεγονότα
Τέχνες & Πολιτισμός
Λυκαβηττός
Ο Λυκαβηττός είναι λόφος της Αθήνας. Έχει το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή του και λειτουργεί και τελεφερίκ. Ο Λυκαβηττός είναι το δεύτερο ψηλότερο σημείο του λεκανοπεδίου Αττικής μετά τα Τουρκοβούνια και υψώνεται στα 277 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 227 μέτρα πάνω από την πόλη.
Ιστορία
Αναφέρεται στη μυθολογία πως ο Λυκαβηττός ήταν ένας βράχος που κουβαλούσε στα χέρια της η Θεά Αθηνά και της έπεσε έπειτα από μια κακή είδηση που της έφερε ένα κοράκι. Από τότε τα κοράκια έγιναν μαύρα, λέει ο μύθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λόφοι της Αθήνας Κατηγορία:Αθηναϊκό πεδίο
Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος της Σουηδίας
Ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος (Gustaf VI Adolf, 11 Νοεμβρίου 1882 - 15 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας από τις 29 Οκτωβρίου 1950 έως το θάνατό του στις 15 Σεπτεμβρίου 1973. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας και της συζύγου του Βικτωρίας, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ του Μπάντεν.
Βιογραφία
Ο Όσκαρ Φρειδερίκος Γουλιέλμος Όλαφ Γουσταύος Αδόλφος γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης στις 11 Νοεμβρίου 1882 και με τη γέννησή του ονομάστηκε δούκας του Σκόνε. Από την πλευρά τού πατέρα του ανήκε στον Οίκο των Μπερναντότ και από την πλευρά της μητέρας του ήταν απόγονος του Οίκου των Βάσα, καθώς και του έκπτωτου Οίκου του Σ.Χ.Γκόττορπ.
Στις 29 Οκτωβρίου 1950 ο Γουσταύος Αδόλφος έγινε βασιλιάς σε ηλικία 67 ετών, μετά το θάνατο του πατέρα του, Γουσταύου Ε΄. Το προσωπικό του σύνθημα ήταν το Plikten framför allt ("Το καθήκον πριν από όλα"). Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συνεχίστηκε το ήδη τελούμενο έργο για αντικατάσταση τού συντάγματος τού 1809 και για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων. Τα προσωπικά χαρακτηριστικά του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου τον έκαναν δημοφιλή ανάμεσα στον σουηδικό λαό, κάτι που οδήγησε σε αισθήματα υπέρ της διατήρησης του θεσμού της μοναρχίας. Το ενδιαφέρον του για ένα ευρύ φάσμα τομέων (όπως αρχιτεκτονική, βοτανική, αρχαιολογία, κλπ.) τον έκανε σεβαστό.
Ο Βασιλιάς απεβίωσε στις 15 Σεπτεμβρίου 1973, δέκα εβδομάδες πριν τα 91α γενέθλιά του. Στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο 27χρονος τότε εγγονός του, Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1905 τη Μαργαρίτα των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρη του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Τόμας Τζέφερσον
Ο Τόμας Τζέφερσον (Thomas Jefferson, 13 Απριλίου 1743 - 4 Ιουλίου 1826) ήταν ο τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (1801-1809) και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.
Βιογραφία
Ελληνομαθής, ορθολογιστής και υπέρμαχος του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας, συνέταξε την περίφημη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ και ήταν αρχικά θαυμαστής της Γαλλικής Επανάστασης την οποία ωστόσο στην συνέχεια επέκρινε σκληρά για την υπερβολική χρήση βιαιότητας ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας. Έγινε υπουργός των Εξωτερικών ύστερα από την επιστροφή του από το Παρίσι το 1789, με την κυβέρνηση του Τζορτζ Ουάσινγκτον, και διετέλεσε Πρόεδρος των ΗΠΑ για δύο συνεχόμενες θητείες. Αργότερα ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 1826 στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες βιβλίων και χειρόγραφων Κατηγορία:Αμερικανική Επανάσταση
Αισθητός ορίζοντας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοσμογραφία
Νεγρέτ
Στους καταλανικούς μύθους και παραδόσεις, το Νεγρέτ είναι ένα μικρό δαιμόνιο με σκούρο δέρμα. Αν κάποιος άνθρωπος το ακουμπήσει με ένα κερί, αμέσως μεταμορφώνεται σε ένα σωρό από χρυσάφι.
Το όνομά του προέρχεται από το υποκοριστικό της λέξης "negre" στην καταλανική γλώσσα, που σημαίνει "μαύρος", κι έτσι θα μπορούσε να εννοεί ακόμα κι ένα μικρό παιδί με σκουρόχρωμη επιδερμίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική μυθολογία
Χημικός καθαρισμός
Χημικός Καθαρισμός είναι η τεχνική εργασία καθαρισμού εγκαταστάσεων με χρήση χημικών προϊόντων.
Σκοπός του χημικού καθαρισμού είναι η αφαίρεση επικαθίσεων όπως αλάτων, λεβητολίθου, σκουριάς, υπολειμμάτων πετρελαιοειδών, γράσων, ελαίων.
Ο χημικός καθαρισμός εφαρμόζεται στον καθαρισμό εγκαταστάσεων όπως λέβητες, εναλλάκτες θερμότητας, δίκτυα ψύξεως, σωληνώσεις, πύργους ψύξεως, δεξαμενές και γενικά σε κάθε εγκατάσταση που περιέχει και έρχεται σε επαφή με υγρά.
Ανακυκλοφορία
Τα μέρη αυτής της προσωρινής εγκατάστασης είναι τα ακόλουθα :
Είναι φανεροί λόγω των ανωτέρω οι λόγοι που η διαχειρίστρια εταιρία των ανωτέρω εγκαταστάσεων, ακόμη και σε περιπτώσεις μεγάλων εγκαταστάσεων ατμοηλεκτρισμού και διυλιστηρίων αν και διαθέτουν υψηλής κατάρτισης έμψυχο δυναμικό, προτιμούν την ανάθεση των εργασιών αυτών σε ειδικευμένες εταιρίες που διαθέτουν τεχνογνωσία, εμπειρία και εξοπλισμό, δια την εργασία αλλά και την ασφάλεια των εργαζόμενων, εγκαταστάσεων και περιβάλλοντος.