cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Ο Βάντις Οτζίτζα-Οφόε (γαλλικά: Vadis Odjidja-Ofoe, γενν. 21 Φεβρουαρίου 1989) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στο Κροατικό Πρωτάθλημα για την Χάιντουκ Σπλιτ.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
right|thumb|150px|Ο πατέρας της Σαλιχά Σουλτάν, [[Αχμέτ Γ΄.]] Η Σαλιχά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:صليحة سلطان) (Τούρκικα: Saliha Sultan, 20 Απριλίου 1715 – 11 Οκτωβρίου 1778) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και ετεροθαλής αδελφή των σουλτάνων Μουσταφά Γ΄ και του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Πρώτα χρόνια
Ο Οφόε ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε ηλικία πέντε ετών, όταν και εντάχθηκε στις ακαδημίες της Γκεντ. Από το 1999 έως και το 2007, βρισκόταν στις ακαδημίες της Άντρελεχτ, ενώ τη σεζόν 2007-08, αγωνίστηκε και στην πρώτη ομάδα. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2007, σκόραρε και το πρώτο του γκολ.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1715 στην Αδριανούπολη και ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Χατέμ Χανιμεφέντι. Η Σαλιχά είναι γνωστή για το ότι παντρεύτηκε αρκετούς συζύγους κατά τη διάρκεια της ζωής της. Είχε έναν αδελφό, τον Ηγεμόνα Σελίμ, ο οποίος πέθανε σε βρεφική ηλικία.
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Πρώτα χρόνια
Τον Ιανουάριο του 2008 πήρε μεταγραφή στο Αμβούργο, ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε και στη δεύτερη ομάδα του Αμβούργου.
Κλαμπ Μπρυζ
Στις 9 Ιανουαρίου του 2009, πήρε μεταγραφή για τον βελγικό σύλλογο Κλαμπ Μπρυζ, ο οποίος τον αγόρασε έναντι 900.000 ευρώ. Εκεί παρέμεινε έως το 2014, πραγματοποιώντας πάνω από 230 συμμετοχές, και πετυχαίνοντας 26 γκολ. Με μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου κατά την παραμονή του εκεί, ήταν η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2011-12.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
Βιογραφία
Στις 28 Φεβρουαρίου του 1757 σε ηλικία 42 ετών παντρεύτηκε τον Νταμάτ Κοτζά Μεχμέτ Ραγκίπ Πασά, ο οποίος ήταν Οθωμανός πολιτικός και υπηρέτησε ως Μέγας Βεζίρης από το 1757 μέχρι το 1763. Ήταν ο γιος του Σεβκί Μουσταφά Εφέντι. Ο Κοτζά Μεχμέτ Ραγκίπ Πασά ήταν ο επαρχιακός κυβερνήτης της Αιγύπτου από το 1744 μέχρι το 1748,και υπηρέτησε στο παρελθόν ως δημόσιος υπάλληλος πριν από το 1744.
Οι λεπτομέρειες αυτού του γάμου περιγράφεται από τον Χαμέρ :
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Αγγλία: Νόριτς Σίτι και Ρόδεραμ Γιουνάιτεντ
Τον Αύγουστο του 2014, πήρε μεταγραφή στη Νόριτς Σίτι. Το ντεμπούτο του εκεί το έκανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 2014, ως αλλαγή κόντρα στην Μπρέντφορντ. Ωστόσο, ο τραυματισμός του κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν τον κράτησε πίσω, και όταν πια η ομάδα ανέβηκε στην Πρέμιερ Λιγκ, εκείνος δόθηκε δανεικός, στην Ρόδεραμ Γιουνάιτεντ, κάνοντας μόνο τέσσερις συμμετοχές και βάζοντας ένα γκολ. Ενώ, τον Αύγουστο του 2016, έφυγε από την Αγγλία με μεταγραφή για τη Λέγκια Βαρσοβίας, στην οποία πραγματοποίησε πάνω από 40 συμμετοχές.
Ολυμπιακός Πειραιώς
Στις 9 Ιουλίου του 2017, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτησή του από την πολωνική ομάδα, αγοράζοντας τον, έναντι του ποσού των 2.5 εκατομμυρίων ευρώ (εκτιμάται). Το συμβόλαιο έχει τριετούς διάρκειας.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
Βιογραφία
"''Όταν η νύφη και ο γαμπρός συναντήθηκαν για πρώτη φορά κατά την άφιξή της στο κονάκι του, η πριγκίπισσα ακολουθώντας το έθιμο, απαξίωσε ακόμη και να τον κοιτάξει και σύντομα αποσύρθηκε από την αίθουσα. Οι ευνούχοι έβγαλαν αμέσως τα παπούτσια του γαμπρού και τα άφησαν στο κατώφλι του χαρεμιού, μια τελετή που δείχνει ότι ήταν τώρα ο κύριος του χαρεμιού του. Τελικά ο γαμπρός γονάτισε μπροστά στη νύφη και περίμενε μια λέξη της μέσα στη σιωπή. Τέλικά είπε, "Φέρε μου νερό". Αφού της έδωσε ένα φλιτζάνι νερό, ενώ ήταν γονατιστός στη συνέχεια ζήτησε την άδειά της για να σηκώσει το πέπλο της, το οποίο ήταν κεντημένο και στολισμένο με μαργαριτάρια.
Εν τω μεταξύ, οι σκλάβοι έφεραν δύο δίσκους, έναν με ψητό περιστέρι και έναν άλλον με γλυκά. Της πρόσφερε φαγητό το οποίο η Σαλιχά το απέρριψε αγέρωχα. Στη συνέχεια, ο ίδιος έφτιαξε θαυμάσια δώρα τα οποία την καταπράυναν, στο βαθμό που ήταν σε θέση να την οδηγήσει στο τραπέζι για την τελετή που τάιζαν ο ένας τον άλλον. Αργότερα, όταν οι γιορτές τελείωσαν, ευνούχος κισλάρ αγάς τον οδήγησε στην κρεβατοκάμαρά της, όπου ο ίδιος γδύθηκε με προσοχή, έτσι ώστε να μην την ενοχλεί. Στη συνέχεια γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι της και φίλησε τα πόδια της.''"
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Διεθνής καριέρα
Ο Οφόε ξεκίνησε να αγωνίζεται στις Εθνικές Βελγίου το 2008, στο Ολυμπιακό Τουρνούα Ποδοσφαίρου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, του 2008. Εκεί αγωνίστηκε σε δύο αγώνες. Κατόπιν, έλαβε και γκανέζικο διαβατήριο και είπε πως θα μπορούσε να εκπροσωπήσει και την Εθνική Γκάνας στο μέλλον. Παρόλα αυτά, στις 17 Νοεμβρίου του 2010, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Βελγίου, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Εντέν Αζάρ.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
Βιογραφία
Το 1763, έγινε χήρα από το θάνατό του. Τον Μάιο του 1764 σε ηλικία 49 ετών παντρεύτηκε, για πέμπτη και τελευταία φορά, τον Ναύαρχο Νταμάτ Αγά Μεχμέτ Πασά και παρέμεινε η σύζυγός του μέχρι το θάνατό του το 1771, που την άφησε χήρα μέχρι τον θάνατό της.
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Διεθνής καριέρα
Κατόπιν συμμετείχε και στα προκριματικά του Euro 2012, έτσι εφόσον συμμετείχε σε επίσημο παιχνίδι της UEFA, δεν μπορεί πλέον να αγωνιστεί στην Εθνική Γκάνας.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
Βιογραφία
Η Σαλιχά Σουλτάν πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1778 στην Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 63 ετών.
Κάστρο του Κουρεσάαρε
Το Κάστρο Κουρεσάαρε (Εσθονικά: Kuressaare linnus; Schloss Arensburg), επίσης Επισκοπικό Κάστρο Κουρεσάαρε, (Εσθονικά: Kuressaare piiskopilinnus), είναι ένα κάστρο στο Κουρεσάαρε στο νησί Σάαρεμαα, στη δυτική Εσθονία.
Σαλιχά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ')
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Βάντις Οτζίτζα-Οφόε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμβούργο ΣΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόδερχαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡΚ Γκενκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Κάστρο του Κουρεσάαρε
Ιστορία
Η παλαιότερη γραπτή αναφορά που αναφέρει το κάστρο Κουρεσάαρε είναι από τη δεκαετία του 1380, όταν το Τευτονικό Τάγμα ξεκίνησε την κατασκευή του για τους επισκόπους του Όσελ-Βικ. Κάποιες πηγές υποστηρίζουν ότι το πρώτο κάστρο χτίστηκε από ξύλο. Καθώς οι κάτοικοι της Σάαρεμαα πρόβαλαν σκληρή αντίσταση στις ξένες προσπάθειες να τους εκχριστιανίσουν, το κάστρο αναμφίβολα χτίστηκε ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας των σταυροφόρων να αποκτήσουν τον έλεγχο του νησιού. Από την αρχή, ήταν ένα οχυρό που ανήκε στον επίσκοπο Σάαρε-Λέενε (Ösel-Wiek) και παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα κάστρα της Επισκοπής μέχρι τη διάλυσή της κατά τον Λιβονικό πόλεμο. εναλλ.=A plan of Kuressaare castle and fortress in 1710.|αριστερά|μικρογραφία| Σχέδιο του κάστρου και των επάλξεων Κουρεσάαρε το 1710. Το 1559, η Δανία-Νορβηγία κατέλαβε τον έλεγχο της Σάαρεμαα και του κάστρου Κουρεσάαρε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι οχυρώσεις εκσυγχρονίστηκαν. Μετά την Ειρήνη του Μπρεμσεμπρό, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο του 1643-1645 μεταξύ Σουηδίας και Δανίας-Νορβηγίας, η Σάαρεμαα πέρασε στα σουηδικά χέρια. Οι Σουηδοί συνέχισαν τον εκσυγχρονισμό του φρουρίου μέχρι το 1706. Μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, το κάστρο Σάαρεμαα και Κουρεσάαρε έγιναν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Καθώς τα σύνορα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας προχωρούσαν σταδιακά πιο δυτικά, το Κουρεσάαρε έχασε τη στρατηγική του αξία. Ειδικά μετά τον Φινλανδικό πόλεμο και την Τρίτη διαίρεση της Πολωνίας, η στρατιωτική εστίαση απομακρύνθηκε από την Εσθονία. Το 1836, μετά την κατασκευή του φρουρίου Μπόμαρσουντ στο Ώλαντ, η ρωσική φρουρά στο Κουρεσάαρε αποσύρθηκε. Το γεγονός ότι το κάστρο Κουρεσάαρε δεν χρησιμοποιήθηκε από τους στρατούς, που πολέμησαν στον Κριμαϊκό πόλεμο είναι επίσης ενδεικτικό της χαμένης στρατηγικής σημασίας του. Τον 19ο αιώνα, το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως πτωχοκομείο.
Το 1904-1912 το κάστρο αναστηλώθηκε από τους αρχιτέκτονες Καρλ Ρούντολφ Χέρμαν Σοϊμπερλίχ και Βίλχελμ Νόιμαν.
Υποβλήθηκε σε δεύτερη αποκατάσταση το 1968, αυτή τη φορά με επικεφαλής τον αρχιτέκτονα Κάλβι Αλούβε.
Σήμερα το κάστρο στεγάζει το Μουσείο Σάαρεμαα.
Αρχιτεκτονική
εναλλ.=The northern bastion at Kuressaare castle.|μικρογραφία| Ο βόρειος προμαχώνας. Το κάστρο Κουρεσάαρε θεωρείται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά οχυρά στην Εσθονία.
Το κάστρο είναι ύστερου γοτθικού στιλ και χαρακτηρίζεται από απλότητα μορφής. Το κεντρικό, λεγόμενο μοναστηριακό κτήριο, είναι ένα τετράγωνο κτήριο γύρω από μια κεντρική αυλή. Ο λεγόμενος αμυντικός πύργος, στη βόρεια γωνία, φτάνει τα 37 μέτρα. Μια αμυντική στοά με επάλξεις, που εκτείνονται κατά μήκος της κορυφής του κτηρίου ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1980. Οι θυρίδες και οι άμυνες της πύλης είναι επίσης ανακατασκευασμένες. Στο εσωτερικό, το κάστρο χωρίζεται σε ένα κελάρι που χρησίμευε για αποθήκευση και εξοπλισμένο με ένα εξελιγμένο σύστημα θέρμανσης υπόκαυστο, και στον κύριο όροφο που στέγαζε τα σημαντικότερα δωμάτια του κάστρου. Εδώ, ένα μοναστήρι περιβάλλει την αυλή και συνδέει όλα τα κύρια δωμάτια. Αξιοσημείωτα από αυτά είναι η τραπεζαρία, ο κοιτώνας, το παρεκκλήσι και το σπίτι του επισκόπου. Στο τελευταίο εκτίθενται έντεκα μπαρόκ σκαλιστές επιτάφιοι ευγενών από τη Σάαρεμαα.
Στα τέλη του 14ου και αρχές του 15ου αιώνα, τείχος, μήκους 625 μέτρων, χτίστηκε γύρω από το κάστρο. Λόγω των βελτιώσεων, που έγιναν στα πυροβόλα όπλα, προστέθηκαν πρόσθετα αμυντικά στοιχεία μεταξύ του 16ου και του 17ου αιώνα. Ο Έρικ Ντάλμπεργκ σχεδίασε το φρούριο τύπου Βωμπάν με προμαχώνες και γωνιώδη οχυρώματα, που είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό άθικτα. Όταν η ρωσική φρουρά εγκατέλειψε το φρούριο το 1711 μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, ανατίναξαν σκόπιμα πολλά από τα οχυρά και το κάστρο, αλλά αργότερα αποκατέστησαν μερικά από αυτά. Το 1861 άρχισε η μετατροπή των προμαχώνων σε πάρκο υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα της Ρίγας H. Γκόγκινγκεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Εσθονία
Μανουέλ Ιόρι
Ο Manuel Iori (γεννημένος στις 12 Μαρτίου 1982) είναι Ιταλός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως μέσος και είναι επί του παρόντος προπονητής νέων στην Cittadella.
Νεανική καριέρα
Ο Ιόρι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Βαρέζε της Serie C1. Έπειτα έπαιξε για την ομάδα της Serie D Borgosesia πριν παίξει 5 σεζόν στη Serie C2.
Cittadella
Το καλοκαίρι του 2006 εντάχθηκε στην Cittadella της Serie C1, όπου κέρδισε τα πλέι οφ ανόδου το 2008. Έπαιξε 41 από τους 42 αγώνες πρωταθλήματος στην πρώτη του σεζόν στη Serie B, βοήθησε τον νεοφερμένο να τερματίσει ακριβώς πάνω από τη γραμμή του υποβιβασμού.
Κιέβο Βερόνα
Τον Αύγουστο του 2009, υπέγραψε η Κιέβο σε μια προσφορά συνιδιοκτησίας. Ο Antimo Iunco στάλθηκε αργότερα στον σύλλογο ως δανεικός ως μέρος της συμφωνίας. Μετά τον τραυματισμό του Λούκα Ριγόνι, έπαιξε ως βασικός κεντρικός μέσος μέχρι την αποθεραπεία του Ριγόνι. Έπαιξε επίσης στο Coppa Italia 2009–10 εναντίον της Frosinone, αντικατέστησε τον Rigoni στο 54 λεπτό, στις 25 Νοεμβρίου 2009 και τον αγώνα εναντίον της ACF Fiorentina ως βασικός, στον οποίο και οι δύο ομάδες ξεκούρασαν τους βασικούς αριθμούς. Ο αγώνας έληξε με ήττα 2–3.
Τον Ιούνιο του 2010 η Κιέβο τον αγόρασε οριστικά, ενώ τώρα ο Ιούνκο δόθηκε δανεικός στην Τσιταντέλα τη σεζόν 2009–10, υπέγραψε η Τσιταντέλα σε συμφωνία συνιδιοκτησίας, για 500.000 ευρώ.
Στις 17 Αυγούστου 2010, δόθηκε δανεικός στη Λιβόρνο της Serie B ως δανεικός με δικαίωμα αγοράς.
Προπονητική καριέρα
Στις 20 Ιουλίου 2021, ο Iori αποκαλύφθηκε επίσημα ως ο νέος προπονητής που είναι υπεύθυνος για την ομάδα νέων κάτω των 19 ετών της Primavera στη Cittadella, την τελευταία του ομάδα ως παίκτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάλτσιο Πάντοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Τσεζένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λιβόρνο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Βαρέζε 1910 Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μιγκέλ Σεράνο
Ο Μιγκέλ Σεράνο (10 Σεπτεμβρίου 1917 - 28 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Χιλιανός διπλωμάτης, δημοσιογράφος, συγγραφέας ποιημάτων, καθώς και έργων εσωτερισμού με σημείο αναφοράς το ναζισμό και τον Αδόλφο Χίτλερ. Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι το 1970, υπηρέτησε ως πρέσβης στην Ινδία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Αυστρία.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Σαντιάγκο της Χιλής και εντάχθηκε αρχικά στο Κομμουνιστικό κίνημα και οι αναζητήσεις του, κινούνταν στον χώρο του Μαρξισμού. Γρήγορα όμως άλλαξε τις πολιτικές πεποιθήσεις περνώντας στο ναζιστικό κίνημα. Κομβικό σημείο για την μεταστροφή του προς το Ναζισμό ήταν λόγω της μαζικής σφαγής των νεολαίων οπαδών του ναζισμού από τις κυβερνητικές δυνάμεις της Χιλής το 1938. Μεταπολεμικά χρημάτισε πρέσβης της Χιλής στην Γιουγκοσλαβία, Αυστρία και Ινδία. Εκεί ήρθε σε επαφή με γνωστούς διανοούμενους όπως ο Έρμαν Έσσε και τον Κάρλ Γιούνγκ. Στήριξε το πραξικόπημα του Πινοσέτ και επιστρέφοντας στην Χιλή εγκαταστάθηκε μόνιμα. Διατηρώντας τις επιφυλάξεις του για τον Πινοσέτ μεταστράφηκε περισσότερο στον Ναζισμό. Μέχρι το τέλος τις ζωής του προασπιζόταν τον Ναζισμό ως έκφραση της απόπειρας της λευκής φυλής να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο. Αρνούνταν συστηματικά την γενοκτονία των Εβραίων και θεωρούσε τον Χίτλερ ως τον τελευταίο Αβατάρ.
Πολιτική φιλοσοφία
Ο Σεράνο ονόμασε τη φιλοσοφία του Εσωτερικό Ναζισμό, την οποία χαρακτήρισε ως μια νέα θρησκευτική πίστη ικανή να αλλάξει τον υλιστικό άνθρωπο του σήμερα, σε ένα νέο ιδεαλιστικό ήρωα, δημιουργώντας έτσι μια νέα θρησκεία. Συγκεκριμένα η πολιτική θεωρία του είναι μια μείξη ρατσισμού, βόρειας μυθολογίας, θεοσοφισμού και ινδουισμού. Το βιβλίο του Χίτλερ, Ο τελευταίος Αβατάρ κυκλοφόρησε το 1984 και ήταν αφιερωμένο στον Χίτλερ, ο οποίος υποτίθεται εγκαινίασε έναν νέο συγκρουσιακό πόλεμο Κόσμων. Στο βιβλίο αυτό ο Χίτλερ θεωρείται ως η δέκατη αβατάρα του θεού Βισνού που ενσαρκώθηκε για να τερματίσει την σκοτεινή εποχή φέρνοντας μια νέα. Ο Σεράνο ανέπτυξε ένα εξωπραγματικό σύνολο δοξασιών στις οποίες περιλαμβάνεται η Υπερβορεία, φαντασιώσεις για εξωγήινους προπάτορες της λευκής φυλής, ρατσιστικές και αντισημιτικές θέσεις και θέσεις για την διαχρονική σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αρίων. Αποπειράθηκε επίσης να συνδέσει τις αρχαίες γερμανικές δοξασίες με τον Ινδουϊσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστές Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Διπλωμάτες Κατηγορία:Χιλιανοί λογοτέχνες
Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ
Ο Μιχαήλ Νικολάιεβιτς Μπαρίσνικοφ (Михаи́л Никола́евич Бары́шников, IPA: [mʲɪxɐˈil bɐ'rɨʂnʲɪkəf]) είναι Ρωσο-λετονός (γεννημένος στη Ρωσία) χορευτής, χορογράφος και ηθοποιός.
Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1948 στη Ρίγα της τότε ΕΣΣΔ και σημερινής Λετονίας ως Μιχαήλ Νικολάιεβιτς Μπαρίσνικοφ. Ξεκίνησε τον χορό σε ηλικία 12 ετών και σπούδασε στην Ακαδημία Μπαλέτου Βαγκάνοβα. Είχε γίνει ήδη αναγνωρίσιμος χορευτής στη χώρα του, ωστόσο ένιωθε ότι το μπαλέτο στην ΕΣΣΔ τον περιόριζε καλλιτεχνικά. Έτσι, κατά τη διάρκεια μίας περιοδείας των μπαλέτων Κίροφ στον Καναδά το 1974, ο Μπαρίσνικοφ δεν γύρισε ποτέ στη χώρα του. Την ίδια χρονιά, ταξίδεψε στις ΗΠΑ, όπου και ξεκίνησε η καριέρα του ως χορευτής και ως ηθοποιός. Αρχικά, χόρεψε στο American Ballet Theater και κατόπιν από το 1978 ως το 1979 στο New York City Ballet, ως πρώτος χορευτής, υπό την καθοδήγηση του Τζορτζ Μπαλανσίν σε νεοκλασσικό ρωσικό στυλ κίνησης. Τη δεκαετία του '80 επέστρεψε στο American Ballet Theater, όπου έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής μέχρι το 1989. O Μπαρίσνικοφ ασχολήθηκε και με την υποκριτική και οι πιο γνωστές δουλειές του είναι η ταινία Η Κρίσιμη Καμπή του 1977, όπου ήταν υποψήφιος για Οσκαρ β' ανδρικού ρόλου (ρόλος του Yuri Kopeikine) και για Χρυσή Σφαίρα και ο ρόλος στην τηλεοπτική σειρά Sex and the City, όπου υποδύθηκε τον Αλεξάντερ Πετρόφσκι, τον σύντροφο της Κάρι Μπράντσοου (Σάρα Τζέσικα Πάρκερ). Πρωταγωνίστησε στην ταινία White nights με τους Γκρέγκορυ Χάινς, Ελεν Μίρεν και Ιζαμπέλα Ροσελίνι. Από το 2005 λειτουργεί το Baryshnikov Arts Center, του οποίου είναι καλλιτεχνικός διευθυντής. Το 2013 παρουσίασε μαζί με τον Γουίλεμ Νταφόε το έργο The Old Woman του Δανιήλ Χαρμς σε σκηνοθεσία Μπομπ Ουίλσον, το οποίο ανέβηκε και στην Αθήνα.
Προσωπική ζωή
Ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ γεννήθηκε στη Ρίγα της Λετονίας, τότε μέρος της Σοβιετικής Ενωσης. Οι γονείς του ήταν Ρώσοι: η Αλεξάνδρα (το γένος Κισέλιοβα, Kyselyova), μοδίστρα και ο Νικολάι Μπαρίσνικοφ (Nikolay Baryshnikov) μηχανικός. Σύμφωνα με τον γιο τους, ο πατέρας ήταν αυστηρός, εθνικιστής στρατιωτικός, και η μητέρα τον ώθησε στο θέατρο, την όπερα και το μπαλέτο. Η μητέρα του αυτοκτόνησε όταν ο Μιχαήλ ήταν 12 ετών. Ο Μπαρίσνικοφ είχε για 6 χρόνια (1976-1982) σχέση με την ηθοποιό Τζέσικα Λανγκ, όταν γνωρίστηκαν ο Μιχαήλ μιλούσε πολύ λίγα αγγλικά και έτσι επικοινωνούσαν στα γαλλικά. Στην πορεία έμαθε αγγλικά παρακολουθώντας τηλεόραση. Με την Λανγκ απέκτησε μία κόρη, τη Αλεξάνδρα "Σούρα" Μπαρισνίκοβα, που επίσης ασχολείται με τον χορό. Ο Μπαρίσνικοφ είχε μακροχρόνια σχέση με την μπαλαρίνα Λίζα Ράινχαρτ (Lisa Rinehart), με την οποία απέκτησαν 3 παιδιά: τον Πήτερ, την Αννα και τη Σοφία. Σε συνέντευξή του στον Λάρυ Κινγκ είχε πει ότι δεν πιστεύει στο γάμο με την συμβατική του έννοια, αλλά τελικά αυτός και η Ράινχαρτ παντρεύτηκαν το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί Κατηγορία:Ρώσοι χορευτές Κατηγορία:Ρώσοι χορογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Όρελ Γκρίνφελντ
Ο Όρελ Γκρίνφελντ (Orel Grinfeld, 21 Αυγούστου 1981) είναι Ισραηλινός διαιτητής ποδοσφαίρου. Βρίσκεται στη λίστα διεθνών διαιτητών της FIFA από το 2012 και διαιτήτευσε τους πρώτους διεθνείς αγώνες του το Μάρτιο εκείνου του έτους, συμμετέχοντας σε δύο αγώνες του 1ου Ομίλου του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U17 του 2012. Από τότε συμμετέχει στο ανώτερο επίπεδο, κάνοντας το ντεμπούτο του στη φάση ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ 2015-16.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Θεόδωρος Αντωνίου
Ο Θεόδωρος Αντωνίου (10 Φεβρουαρίου 1935 – 26 Δεκεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας συνθέτης και μαέστρος. Τα έργα του ποικίλουν από όπερες και χορωδιακά, έργα μουσικής δωματίου και σόλο ορχηστρικά έργα μέχρι έργα για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Εκτός από την καριέρα του ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, κατείχε επίσης τη θέση του καθηγητή σύνθεσης στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Το 2004 τιμήθηκε με το Βραβείο Herder από το Alfred Toepfer Stiftung F. V. S.
Καριέρα
Ο Θεόδωρος Αντωνίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είχε σπουδάσει βιολί, φωνητική και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, το Ελληνικό Ωδείο και διεύθυνση ορχήστρας στο Hochschule für Musik και στο Διεθνές Μουσικό Κέντρο στο κέντρο της πόλης: Ντάρμσταντ. Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, το Πανεπιστήμιο της Γιούτα, τη Φιλαδέλφεια Μουσική Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, όπου υπηρέτησε από το 1978. Επίσης, διηύθυνε τη μουσική ορχήστρα Alea III, που είχε την έδρα της στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης.
Ως μαέστρος είχε συνεργαστεί με ορχήστρες, μικρές και σύνολα, και μουσικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο. Είχε ασχοληθεί με πολλές μεγάλες ορχήστρες και μουσικά σύνολα, όπως τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης Αίθουσα Παίκτες, το Ραδιόφωνο Ορχήστρες του Βερολίνου και του Παρισιού, το Βαυαρικό Ραδιόφωνο Ορχήστρα, ο συναυλιακός χώρος Tonhalle Orchestra (Ζυρίχη), η Εθνική λυρική σκηνή, και το Berkshire Κέντρο Μουσικής Ορχήστρας. Το 1974 συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη σύγχρονης δραστηριότητες στο Tanglewood Music Center σε Lennox, Μασαχουσέτη, και κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το καλοκαίρι του 1985. Ως ενθουσιώδης και δραστήρια ερμηνευτής της νέας μουσικής, Αντωνίου έχει ιδρύσει διάφορα σύγχρονα σύνολα μουσικής, συμπεριλαμβανομένης της ΑΛΈΑΣ II στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ; ALEA III, στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης * η Φιλαδέλφεια Νέα Μουσική Ομάδα και το Ελληνικό συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής. Διευθύνει επίσης την ALEA III International Composition competition. Επιπλέον, κατείχε τη θέση του προέδρου του Εθνικού ελλήνων Μουσουργών Association και διευθυντής της η Πειραματική Σκηνή της Εθνικής Όπερας της Ελλάδος από το 1989.
Ήταν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Συνεντεύξεις
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Επιτροπή του ΟΗΕ για την Ενοποίηση και Αποκατάσταση της Κορέας
Η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Ενοποίηση και την Αποκατάσταση της Κορέας (UNCURK) δημιουργήθηκε από τον ΟΗΕ το 1951 και προέκυψε από ως μέρος του Πολέμου της Κορέας. Πολλές από τις συμμετέχουσες χώρες είναι αυτές που συμμετείχαν στην εντολή του ΟΗΕ.
Διαλύθηκε το 1973.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Επακόλουθα Πολέμου της Κορέας
Ηλιακή έκλειψη της 20ης Μαρτίου 2015
Μια ολική έκλειψη Ηλίου έγινε στις 20 Μαρτίου 2015. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, οπότε καλύπτει εντελώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Μια ολική έκλειψη Ηλίου συμβαίνει όταν η φαινόμενη διάμετρος της Σελήνης είναι μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, με αποτέλεσμα να καλύπτεται εξ ολοκλήρου ο ηλιακός δίσκος και να βυθίζονται κάποιες περιοχές στο σκοτάδι για μερικά λεπτά. Η ολικότητα συμβαίνει σε ένα στενή λωρίδα κατά μήκος της γήινης επιφάνειας, ενώ σε μια γύρω περιοχή με χιλιάδες χιλιόμετρα πλάτος, η έκλειψη είναι ορατή ως μερική.
Αυτή η ολική ηλιακή έκλειψη ήταν αξιοσημείωτη διότι έλαβε χώρα στον Βόρειο Πόλο. Η ολικότητα ήταν ορατή επίσης, στις Νήσους Φερόε, στο Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ, στον Βόρειο Ατλαντικό και στον Αρκτικό Ωκεανό.
Η έκλειψη είχε μέγεθος 1,045. Η μεγαλύτερη διάρκεια της ολικής φάσης ήταν 2 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα στα Νησιά Φερόε. Ήταν η τελευταία ολική ηλιακή έκλειψη ορατή σε ευρωπαϊκό έδαφος σε βάθος δεκαετίας, αφού η επόμενη θα συμβεί στις 12 Αυγούστου 2026.
Γεγονός
Η ηλιακή έκλειψη ξεκίνησε στις 08:30(ώρα GMT) στη Βορειοδυτική Ευρώπη και κινήθηκε προς τα βορειοανατολικά. Η παρατήρηση ήταν αρκετά καλή από τον Βόρειο Ατλαντικό και τον Αρκτικό Ωκεανό, τη Γροιλανδία, την Ισλανδία, την Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Νήσους Φερόε, τη βόρεια Νορβηγία και την Περιφέρεια Μούρμανσκ. Αρχικά, η ολική έκλειψη πέρασε νότια της Γροιλανδίας. Στην συνέχεια κινήθηκε προς τα βορειοανατολικά, περνώντας ανάμεσα από την Ισλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο εκεί όπου βρίσκονται τα Νησιά Φερόε, ενώ κατέληξε στα βόρεια νησιά της Νορβηγίας(Σβάλμπαρντ). Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική σε όλη την Ευρώπη. Για παράδειγμα, το Λονδίνο παρουσίασε μερική έκλειψη ηλίου κατά 85%. Τρία επιβατικά αεροσκάφη πέταξαν πάνω από τα σύννεφα, στο "μονοπάτι" της ολικότητας δίνοντας την ευκαιρία στους επιβάτες να παρατηρήσουν το φαινόμενο.
Σύμπτωση γεγονότων
Εκτός από την έκλειψη, η 20η Μαρτίου 2015 ήταν επίσης η πρώτη μέρα της άνοιξης (επίσης γνωστή ως εαρινή ισημερία στο βόρειο ημισφαίριο).
Που ήταν ορατή η έκλειψη
Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των χωρών: Νορβηγία, Σουηδία, Δανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Αυστρία, Ιταλία, Μαυροβούνιο, Φινλανδία, Δυτική Ρωσία και Ουκρανία.
'Στην Ελλάδα
Η έκλειψη ήταν ορατή στην χώρα ως μερική. Στην βορειοδυτική Ελλάδα, καλύφθηκε το 40-41% του ηλιακού δίσκου, ενώ στην νοτιοανατολική Ελλάδα, περίπου το 20%.
Το Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων με εγκύκλιο του αποφάσισε την παραμονή των μαθητών σε κλειστούς χώρους κατά την διάρκεια της έκλειψης, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Παραπομπές
20150320
Πρόεδρος της Γεωργίας
Ο Πρόεδρος της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს პრეზიდენტი) είναι ο αρχηγός του κράτους και αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός, όπως και σε πολλές άλλες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, καθώς ο πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Το αξίωμα του προέδρου δημιουργήθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας στις 14 Απριλίου 1991, πέντε ημέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση. Ο πρόεδρος έχει πενταετή θητεία. Σημερινή πρόεδρος της Γεωργίας είναι η Σαλομέ Ζουραμπισβίλι, η οποία είναι η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό και ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 16 Δεκεμβρίου 2018.
Συνταγματικές εξουσίες και καθήκοντα
Ο πρόεδρος της Γεωργίας είναι ο επικεφαλής του κράτους και ο εγγυητής της εθνικής ανεξαρτησίας και της ενότητας της χώρας. Αυτός εξασφαλίζει τη λειτουργία των κρατικών οργάνων σύμφωνα με το σύνταγμα και εκπροσωπεί τη χώρα στις εξωτερικές της σχέσεις με άλλες χώρες.
Εκλέγεται με βάση την καθολική, ισότιμη, μυστική και άμεση ψηφοφορία για περίοδο πέντε ετών. Ο πρόεδρος δεν μπορεί να εκλεγεί για περισσότερες από δύο διαδοχικές θητείες. Οποιοσδήποτε πολίτης της Γεωργίας που έχει δικαίωμα ψήφου και ο οποίος έχει συμπληρώσει την ηλικία των 35 ετών, έχει ζήσει στη Γεωργία για τουλάχιστον πέντε χρόνια και διαμένει στη Γεωργία τα τρία τελευταία χρόνια πριν από τις εκλογές, δύναται να γίνει πρόεδρος. Ο πρόεδρος της Γεωργίας δεν έχει το δικαίωμα να εξασκεί οποιοδήποτε άλλο αξίωμα, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του σε κάποιο κόμμα, να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, να λαμβάνει μισθό ή άλλη μόνιμη αμοιβή για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.
Ο πρόεδρος της Γεωργίας συνάπτει διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και διεξάγει διαπραγματεύσεις με ξένα κράτη σε συνεργασία με την κυβέρνηση. Κατόπιν εντολής της κυβέρνησης, διορίζει και απολύει πρεσβευτές της Γεωργίας και άλλους διπλωματικούς εκπροσώπους. Επίσης, λαμβάνει τα διαπιστευτήρια πρεσβευτών και άλλων διπλωματικών εκπροσώπων ξένων κρατών και διεθνών οργανισμών, σε συμφωνία με την κυβέρνηση. Οι νομοθετικές πράξεις του προέδρου απαιτούν την υπογραφή συγκατάθεσης από τον πρωθυπουργό. Εξαιρέσεις είναι οι πράξεις του προέδρου που εκδίδονται κατά τη διάρκεια ισχύος στρατιωτικού νόμου.
Παραπομπές
Προεδρος
Γρηγόριος Αλεξάνδρου Γκίκας
Νεανική ζωή και πρώτη θητεία
Η Οικογένειά του καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης, αλλά είχε εγκατασταθεί στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Ο Γρηγόριος σπούδασε στη Γαλλία και στη Γερμανία και όταν επέστρεψε, συμμάχησε με τους εθνικιστές-φιλελεύθερους αντιπολιτευόμενος τον πρίγκιπα Μιχαήλ Στούρτζα (1834-49). Μετά την επανάσταση του 1848 το υπουργικό συμβούλιο όρισε τον Γρηγόριο ως ηγεμόνα για 7 έτη. Η Ρωσία και οι Οθωμανοί έδωσαν τη συγκατάθεσή τους.
Ο Γρηγόριος έκανε ήπιες μεταρρυθμίσεις και ετοιμάστηκε για πιο ριζικές. Ίδρυσε Αστυνομικό Σώμα το 1850. Το 1851 έθεσε τον διανοούμενο Ωγκύστ Τρεμπόνιου Λωριάν, υποστηρικτή του Ρουμανικού εθνικισμού, επιθεωρητή των Σχολείων της Μολδαβίας. Χαλάρωσε τη λογοκρισία και αυτό επέφερε την αύξηση της λογοτεχνικής δραστηριότητας. Το πρόγραμμά του διακόπηκε από τον Κριμαϊκό Πόλεμο, όπου η Ρωσία κατέλαβε στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες (1853-54) για να επιτεθεί στους Οθωμανούς. Ο Γρηγόριος εκτοπίστηκε και μετέβη στη Βιέννη, από όπου επέστρεψε όταν οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να αποσυρθούν για να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις του.
Η δεύτερη θητεία του
Ο προκάτοχός του Μιχαήλ Στούρτζα είχε καταργήσει το 1844 τους δούλους Ρομά της Πολιτείας και της Εκκλησίας. Ο Γρηγόριος ζήτησε να προεκταθεί αυτό και στους δούλους των ιδιωτών : το νομοσχέδιο που συνέταξε ο Πέτρος Μαυρογένης ψηφίστηκε ομόψυχα από τη Βουλή το 1855. Θέλησε να τους αποζημιώσει. Τότε ελευθρώθηκαν 10.000 -20.000 Ρομά.
Η ανοικτή στήριξη του Γρηγορίου στους εθνικιστές, που ζητούσαν την ένωση με τη Βλαχία, προκάλεσε την αντίδραση της Αυστρίας και των Οθωμανών. Διόρισε εθνικιστές στην Κυβέρνηση. Το 1856 έληξε τη λογοκρισία, αφήνοντας ελεύθερο τον Τύπο. Οι αντίπαλοι της ένωσης προέβαλαν ένα χειρόγραφο, το Χρονικό Χούρου που αναφερόταν στην ιστορία της Μολδαβίας. Ο Γρηγόριος σύστησε επιτροπή εμπειρογνωμόνων, που αποφάνθηκαν ότι είναι πλαστό.
Τα τελευταία έτη του
Όταν έληξε η 7ετία του μετέβη στο Παρίσι, στην ιδιοκτησία του Λε Μεέ-συρ-Σέιν. Οι Οθωμανοί διόρισαν τον αντίθετο με την ένωση Θεόδωρο Μπάλτς ως κυβερνήτη (kaymakam) (1856-57). Ο Γρηγόριος συνέχιζε να υποστηρίζει την ένωση. Οι Οθωμανοί έστειλαν νέο κυβερνήτη τον Νικόλαο Βογορίδη που έκανε εκλογές. Ο Γρηγόριος κατήγγειλε τη νοθεία τους και έπεισε τον Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας να απαιτήσει διαφανείς, νέες εκλογές. Τότε οι ανθενωτικοί άρχισαν να γράφουν υπερβολικές κατηγορίες εναντίον του Γκίκα, δυσφημώντας τον. Ο Γρηγόριος προσβεβλημένος και απογοητευμένος από την άρνηση του Ναπολέοντα Γ΄ να του επιτρέψει να μιλήσει δημόσια αυτοκτόνησε στο σπίτι του, αφού έγραψε τη διαθήκη του που άρχιζε ως εξής: "είμαι θύμα μίας λάθος συμφωνίας και δεν μπορώ να ζω, αν και είμαι αθώος. Η αλήθεια θα φανεί· περιμένω τους εχθρούς μου ενώπιον του Θεού". Δύο ημέρες μετά οι Οθωμανοί ακύρωσαν τις εκλογές που έκανε ο Βογορίδης. Το 1859 εκλέχθηκε ο Αλέξανδρος Ιωάννης Α΄ Κούζας πρίγκιπας της Βλαχίας και της Μολδαβίας ταυτόχρονα και το 1862 έγινε κυβερνήτης (domnitor) του νέου κράτους της Ρουμανίας. Ο νόμος του για την ελευθερία του Τύπου και το Αστυνομικό Σώμα έγιναν πρότυπο για όλη τη χώρα.
Ο εγγονός του, ο Βλαντινίρ Γκίκα αρχιεπίσκοπος των Καθολικών, έπεσε θύμα βιαιοπραγιών των Κομμουνιστών το 1954.
Σουζάνα Γιάκαμπ
Η Σουζάνα Γιάκαμπ (δρ. Γιάκαμπ Φερενσέ, γεν. στις 17 Μαΐου 1951) είναι μια Ουγγαρέζα εμπειρογνώμονας δημόσιας υγείας που υπηρετεί ως Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας από το 2019. Με καταγωγή από την Ουγγαρία, η Γιάκαμπ κατείχε πολλές σημαντικές θέσεις τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο στην πολιτική για τη δημόσια υγεία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.
Πριν διοριστεί Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια, η Γιάκαμπ ήταν Διευθύντρια του Περιφερειακού Γραφείου για την Ευρώπη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Πριν από την εκλογή της ως Περιφερειακή Διευθύντρια, η JakΓιάκαμπ b υπηρέτησε ως ιδρυτική Διευθύντρια του Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC) της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Στοκχόλμη της Σουηδίας κατά το διάστημα μεταξύ 2005 και 2010.
Εκπαίδευση
Η Γιάκαμπ κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Eötvös Loránd της Βουδαπέστης. Επίσης, κατέχει και δεύτερο μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο Πολιτικών Επιστημών της Βουδαπέστης, ένα δίπλωμα στην επιστήμη δημόσιας υγείας από το Nordiska högskolan för folkhälsovetenskap του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας και ακόμη ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης και Μάνατζμεντ της Ουγγαρίας.
Καριέρα
Η Γιάκαμπ ξεκίνησε την καριέρα της στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας της Ουγγαρίας το 1975, έχοντας οριστεί υπεύθυνη για τις εξωτερικές υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.
Κατά το διάστημα μεταξύ 1991 και 2002, η Γιάκαμπ εργάστηκε στο Περιφερειακό Γραφείο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την Ευρώπη σε μια σειρά από ανώτερους διοικητικούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένου ενός διορισμού της ως Διευθύτριας Διοίκησης και Διοικητικής Υποστήριξης. Πριν από αυτό, ως Διευθύντρια Ανάπτυξης Κρατικής Υγείας, ήταν υπεύθυνη για τις εξωτερικές σχέσεις και τις στρατηγικές εταιρικές σχέσεις. Πιο συγκεκριμένα, ήταν υπεύθυνη για τον συντονισμό της συνεργασίας με τα 51 κράτη μέλη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και με διεθνείς εταίρους. Κατά τη μακροχρόνια θητεία της στον οργανισμό, διετέλεσε επίσης Διευθύντρια του Τομέα Πληροφόρησης, Τεκμηρίωσης και Επικοινωνίας καθώς και Συντονίστρια του προγράμματος EUROHEALTH.
Κατά το διάστημα μεταξύ 2002 και 2005, η Γιάκαμπ ήταν Υφυπουργός στο Υπουργείο Υγείας, Κοινωνικών και Οικογενειακών Υποθέσεων της Ουγγαρίας, όπου διαχειρίστηκε τις προετοιμασίες της χώρας στον τομέα της δημόσιας υγείας εν όψει της ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Διαδραμάτισε βασικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην Τέταρτη Υπουργική Διάσκεψη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το Περιβάλλον και την Υγεία, που πραγματοποιήθηκε στη Βουδαπέστη τον Ιούνιο του 2004.
Η Γιάκαμπ ήταν ιδρυτική διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων στη Στοκχόλμη, παραμένοντας στη θέση αυτή κατά το διάσημα από το 2005 έως το 2010. Υπό την ηγεσία της, το προσωπικό και ο προϋπολογισμός του οργανισμού συνέχισαν να αυξάνονται κάθε χρόνο.
Από το 2010, η Γιάκαμπ υπηρέτησε ως Διευθύντρια του Περιφερειακού Γραφείου για την Ευρώπη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στην Κοπεγχάγη. Ήταν υποψήφια της ουγγρικής κυβέρνησης και διαδέχθηκε τον Μαρκ Ντάνζον την 1η Φεβρουαρίου 2010, και έτσι έγινε η πρώτη γυναίκα από την Κεντροανατολική Ευρώπη και η πρώτη μη γιατρός που υπηρέτησε σε αυτή τη θέση. Η Γιάκαμπ ολοκλήρωσε τη θητεία της ως Περιφερειακή Διευθύντρια το 2019. Τον Μάρτιο του 2019 διορίστηκε Αναπληρώτρια Γενική Διευθύντρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Αμφισβήτηση
Το 2020, η υπάλληλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Νατάλια Μενάντμπε, υπέβαλε εσωτερικές προσφυγές σχετικά με την τροποποίηση των εντολών της Γιάκαμπ και την αφαίρεση των διευθυντικών της αρμοδιοτήτων μετά την ανάληψη της ευθύνης της Γιάκαμπ ως περιφερειακής διευθύντριας του γραφείου της Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για την Ευρώπη. Στην απόφασή του για την υπόθεση, το Διοικητικό Δικαστήριο της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) διαπίστωσε ότι ο Γιάκαμπ ενήργησε κατά «κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων της καταγγελλούσης».
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι διπλωμάτες Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Άλισον Φίλιξ
Η Άλισον Μισέλ Φίλιξ (Allyson Michelle Felix) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου. Αγωνίζεται στα 200μ., στα 400μ. και στις σκυταλοδρομίες 4Χ100 και 4Χ400 και έχει κερδίσει χρυσά μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ήταν πρώτη τρεις φορές σε παγκόσμια πρωταθλήματα στα 200μ.: το 2005, το 2007 και το 2009 ενώ στα 400μ. μια φορά, το 2015. Στη σκυταλοδρομία 4Χ400 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε τρία παγκόσμια πρωταθλήματα (το 2007, το 2009 και το 2011), ενώ στα παγκόσμια πρωταθλήματα του 2007 και του 2011 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στη σκυταλοδρομία 4Χ100. Στη σκυταλοδρομία 4Χ400 ήταν πρώτη και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 2010.
Έχει επίσης κερδίσει χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες: το 2008 στο Πεκίνο στην σκυταλοδρομία 4Χ400 και το 2012 στο Λονδίνο στα 200μ. και στις σκυταλοδρομίες 4Χ100 και 4Χ400.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Χαγανάτο των Αβάρων
Το Χαγανάτο των Αβάρων ήταν ένα Αβαρικό νομαδικό κράτος που ιδρύθηκε το 535 από τον Μπαγιάν Α´ και διαλύθηκε από τους Φράγκους και τους Βούλγαρους το 810 ενώ όμως υπήρχαν Άβαροι μέχρι το 871. Το Χαγανάτο των Αβάρων, αρχικά δημιουργήθηκε στην περιοχή της Κριμαίας και της Ανατολικής Ευρώπης αλλά λόγω του κινδύνου των Ουράνιων Τούρκων μεταφέρθηκε προς τα Βαλκάνια και τον Δούναβη.
Το 535 με την ίδρυση του Χαγανάτου από τον Μπαγιάν Α´, κατάκτησαν πολλές Ουννικές ομάδες και τους Γέπιδες αλλά ο κίνδυνος από τους Φράγκους και τους Ουράνιους Τούρκους γρήγορα φάνηκε. Ενώ το 558 οι Άβαροι με τους Βυζαντινούς εξαγόρασαν την ειρήνη, μεταφέρθηκαν στην Παννονία λόγω του κινδύνου των Ουράνιων Τούρκων. Το 568 οι Άβαροι κατέκτησαν την Δαλματία αποκόπτοντας την επικοινωνία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τις Βυζαντινές κτήσεις στην Ιταλική Χερσόνησο. Έτσι ξέσπασε ο Βυζαντινοαβαρικός πόλεμος του 570-574 όπου οι Άβαροι ηττήθηκαν σε κάποια μάχη στην Θράκη από τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Β´ χάνοντας τα σύνορα στα νότια Βαλκάνια. Μετά από άλλη μια ήττα στις εκστρατείες του αυτοκράτορα Μαυρίκιου, σύναψαν ξανά ειρήνη το 598. Το 610 οι Άβαροι αποκτούν ελευθερία κινήσεων σε όλα τα Βαλκάνια. Το 626 μαζί με τους Πέρσες, πολιορκούν την Κωνσταντινούπολη αλλά το αποτέλεσμα ήταν μάταιο κι έτσι αποσύρθηκαν πίσω στην Παννονία. Το 810, οι Φράγκοι με τον Καρλομάγνο και η Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία με τον Κρούμο κατατροπώνουν το Χαγανάτο των Αβάρων και μοιράζονται ανάλογα τα εδάφη. Ωστόσο μέχρι το 871 υπήρχαν πολλοί Άβαροι που από εκεί και πέρα διασκορπίστηκαν.
Εδαφική δραστηριότητα των Αβάρων
Κατηγορία:Άβαροι
Ντάφνι Σχίπερς
Η Ντάφνι Σχίπερς (Dafne Schippers, γενν. 15 Ιουνίου 1992) είναι Ολλανδή αθλήτρια του στίβου.
Το 2015 σημείωσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Πεκίνο νέο πανευρωπαϊκό ρεκόρ στα 200 μ. με 21,63 δευτερόλεπτα, καταρρίπτοντας το ρεκόρ της Μαρίτα Κοχ, που κρατούσε από το 1979 και είχε ισοφαριστεί το 1986 από την Χάικε Ντρέξλερ.
Βιογραφία
Η Ντάφνι Σχίπερς γεννήθηκε στην Ουτρέχτη. Σε ηλικία εννέα ετών ξεκίνησε να ασχολείται με τον στίβο.
Αρχικά ασχολήθηκε με το έπταθλο, στο οποίο ήταν πρώτη το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στο Μόνκτον του Καναδά και το 2011 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων στο Τάλιν.
Στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Ελσίνκι το 2012 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 της Ολλανδίας, ενώ στα 200 μ. ήταν 5η. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η ομάδα της Ολλανδίας στην σκυταλοδρομία 4×100 μ., με τη συμμετοχή της Σχίπερς, ήταν 6η. Στους ίδιος αγώνες η Σχίπερς συμμετείχε και στο έπταθλο, όπου κατέλαβε τη 12η θέση. Το 2013 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων κάτω των 23 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100μ. και το χάλκινο στο άλμα εις μήκος στο Τάμπερε της Φινλανδίας. Την ίδια χρονιά πήρε μέρος στο έπταθλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Μόσχα και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με 6477 βαθμούς. Ήταν επίσης τέταρτη στα 60 μ. στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα κλειστού Στίβου στο Γκέτεμποργκ με 7.14 δευτερόλεπτα.
Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. και στα 200 μ. στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Ζυρίχη. Το 2015 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Πεκίνο κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μ. με χρόνο 10.81 δευτερόλεπτα και το χρυσό στα 200 μ. με 21.63 δευτερόλεπτα. Έκανε έτσι νέο ρεκόρ Ευρώπης στα 200 μ. και κατέρριψε το ρεκόρ της Μαρίτα Κοχ, που το 1979 στο Κέμνιτς (πρώην Karl-Μarx-Stadt) της Σαξονίας είχε τρέξει τα 200 μ. σε 21.71 δευτερόλεπτα.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου του 2016 στο Άμστερνταμ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. με χρόνο 10.9 δευτερόλεπτα. Επίσης κέρδισε με την ομάδα της Ολλανδίας το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία γυναικών 4×100 μ. Την ίδια χρονιά ήταν δεύτερη στα 60 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Πόρτλαντ των Η.Π.Α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Επταθλήτριες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας είναι μουσείο που βρίσκεται στην Άρτα της Ηπείρου. Ιδρύθηκε το 1973 ως Αρχαιολογική συλλογή της Άρτας και στεγαζόταν στην Εκκλησία της Παρηγορήτισσας του 13ου αιώνα. Η συλλογή έχει πλέον μεταφερθεί σε ένα ολοκαίνουργιο, ειδικά κατασκευασμένο μουσείο, το οποίο άνοιξε το 2009. Το νέο κτίριο του μουσείου βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο, κοντά στην ιστορική γέφυρα της Άρτας.
Εκθέματα
Ο όγκος της συλλογής περιλαμβάνει ανασκαφές από την αρχαία πόλη της Αμβρακίας, το σπήλαιο «Κουδουνότρυπα» και από αρκετές άλλες τοποθεσίες της Περιφερειακής ενότητας Άρτας. Αξιοσημείωτες είναι οι πολλές νεκρικές στήλες και ταφικές προσφορές από τα νεκροταφεία της αρχαίας Αμβρακίας.
Η έκθεση περιλαμβάνει τρία κύρια τμήματα: τη δημόσια ζωή, τα νεκροταφεία και την ιδιωτική ζωή των Αμβρακιωτών, ενώ στην αρχή και στο τέλος της έκθεσης υπάρχουν μεμονωμένα μικρότερα τμήματα που καλύπτουν τη ίδρυση και την πτώση της Αμβρακίας, αντίστοιχα.
Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής από την πόλη της Άρτας προέρχεται από ανασκαφές των δύο νεκροταφείων που στεγάζονται έξω από τα τείχη της αρχαίας πόλης της Αμβρακίας (ανατολικά και νοτιοδυτικά), από δημόσια κτίρια, όπως το μικρό και μεγάλο αρχαίο θέατρο, ο ναός του Απόλλωνα και το Πρυτανείο, σπίτια και άλλα ερείπια κτιρίων, καθώς και κεραμικά και άλλα εργαστήρια, που ανακαλύφθηκαν κατά την αρχαιολογική έρευνα.
Η έκθεση του μουσείου εκτείνεται σε μεγάλη χρονική περίοδο, από την Παλαιολιθική έως τη Ρωμαϊκή περίοδο. Η πλειοψηφία των εκθεμάτων ανήκει στην Ελληνιστική περίοδο, μια περίοδο που συμπίπτει με την υψηλότερη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη κατά την περίοδο ακμής της Αμβρακίας, οπότε η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της Ηπείρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άρτα Αρτας
Κάστρο του Κολουβέρε
Ιστορία
εναλλ.=Koluvere castle from the north-west|αριστερά|μικρογραφία| Κάστρο Κολουβέρε από βορειοδυτικά Ένα κάστρο υπήρχε στη στρατηγική θέση από τον 13ο αιώνα. Το 1439, περιήλθε στην κατοχή του επισκόπου Σάαρε-Λέενε ( Ösel-Wiek) και λειτούργησε ως μία από τις κύριες κατοικίες του επισκόπου. Κατά τη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, μια μάχη μεταξύ ενός υπεράριθμου σουηδικού στρατού και ενός ρωσικού στρατού, που οδήγησε σε μια σουηδική νίκη, έγινε κοντά. Η σύγκρουση, που έλαβε χώρα το 1573, είναι γνωστή ως Μάχη του Λοντ. Το 1560, οι αντάρτες κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης των αγροτών φέρεται να προσπάθησαν επίσης να εισβάλουν στο κάστρο.
Μεταξύ 1646 και 1771, το κάστρο ανήκε στην οικογένεια φον Λέβεν. Μέχρι τότε είχε χάσει τη στρατιωτική του σημασία και στο εξής χρησιμοποιήθηκε ως αριστοκρατική κατοικία. Το 1771 πέρασε στα χέρια του Γκριγκόρι Ορλόφ και μετά έγινε ιδιοκτησία της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης. Το 1786, η Αυτοκράτειρα βρήκε χρήση του κάστρου ως τόπο εξορίας για τη Δούκισσα Αυγούστα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που είχε ζητήσει από την αυτοκράτειρα προστασία από τον βίαιο σύζυγό της, τον πρίγκιπα Φρειδερίκο της Βυρτεμβέργης. Πέθανε στο κτήμα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, μόλις 23 ετών. Ο τάφος της βρίσκεται στην κοντινή εκκλησία Κουλαμάα και η ζωή της έχει εμπνεύσει πολλές τοπικές παραδόσεις. Το 1797, ο αυτοκράτορας Παύλος Α' παρουσίασε το κτήμα ως δώρο στον στρατηγό Φριντριχ Βιλχελμ φον Μπουξχούβεντεν. Παρέμεινε στην κατοχή των κληρονόμων του μέχρι το 1919.
Μεταξύ 1924 και 2001, χρησιμοποιήθηκε από διάφορα ιδρύματα πρόνοιας.
Αρχιτεκτονική
εναλλ.=A carved stone with the coat of arms of Reinhold von Buxhoeveden.|μικρογραφία| Το οικόσημο του Ράινχολντ φον Μπουξχούβεντεν στο κάστρο Κολουβέρε Το κάστρο είναι χτισμένο σε ένα τεχνητό νησί, που δημιουργήθηκε σε ένα φράγμα του ποταμού Λιιβή. Ο ψηλός, τετράγωνου σχήματος πύργος ανήκει στο παλαιότερο τμήμα του κάστρου και πιθανότατα χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αιώνα, καθιστώντας τον έναν από τους παλαιότερους πύργους του κάστρου στην Εσθονία. Με την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, ένας μεγάλος, στρογγυλός πύργος κανονιού προστέθηκε τον 16ο αιώνα. Από αυτήν την περίοδο περίπου χρονολογείται μια γλυπτή πέτρα με το οικόσημο του Ράινχολντ φον Μπουξχούβεντεν, επισκόπου Σάαρε-Λέενε 1532–1541.
Κατά τη διάρκεια της ιδιοκτησίας της οικογένειας φον Λέβεν, το κάστρο έχασε τη στρατιωτική του σημασία. Αντίθετα, μετατράπηκε σε ένα άνετο σπίτι. Έτσι, περίπου το 1770 το εσωτερικό διακοσμήθηκε εκτενώς σε στυλ ροκοκό. Αργότερα, κατά τον 19ο αιώνα, οι εσωτερικοί χώροι έλαβαν μια νεογοτθική εμφάνιση.
Αρκετά παραρτήματα στο κεντρικό κτήριο ανεγέρθηκαν κατά την εποχή του ως αρχοντικό, για παράδειγμα στάβλοι και σιταποθήκες, αλλά και ένας αξιοσημείωτος νεογοτθικός σταθμός παραγωγής ενέργειας. Ο περίγυρος μετατράπηκε επίσης σε ένα γραφικό πάρκο με λιμνούλες, ένα περίπτερο και μια τοξωτή γέφυρα στολισμένη με οβελίσκους (19ος αιώνας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Εσθονία
Δημήτριος Γκίκας
Ο Δημήτριος Γκίκας (31 Μαΐου 1816 - 15 Φεβρουαρίου 1897) από τον οίκο των Γκίκα ήταν πρωθυπουργός της Ρουμανίας (1868-1870).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γρηγορίου Δ΄ Γκίκα πρίγκιπα της Βλαχίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας Χαντζερή, κόρης του ηγεμόνα της Βλαχίας Κωνσταντίνου Χαντζερή του ομώνυμου φαναριώτικου οίκου. Το 1862 η Βλαχία και η Μολδαβία αποτέλεσαν τη Ρουμανία. Ως πολιτικός ήταν εξέχων μέλος του Συντηρητικού κόμματος και εξελέγη πρωθυπουργός το διάστημα 1886-70.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Σαρλότ Ντυπρόντ, με την οποία απέκτησε δύο κόρες (τις Μαρία και Ίζα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Γκίκα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας
Ντούσκο Μάρκοβιτς
Ο Ντούσκο Μάρκοβιτς (Duško Marković, Κυριλλικά: Душко Марковић, 6 Ιουλίου 1958-) είναι Μαυροβούνιος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας του, από τις 28 Νοεμβρίου 2016 ως τις 4 Δεκεμβρίου 2020.
Πρώτα χρόνια και ιδιωτική ζωή
Ο Μάρκοβιτς γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1958 στο Μόικοβατς του Μαυροβουνίου (που αποτελούσε τότε τμήμα της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας). Στην εθνικότητα είναι μαυροβούνιος. Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στο Μόικοβατς, και αποφοίτησε από την νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Κραγκούγεβατς, στη Σερβία (ΣΟΔΓ).
Είναι παντρεμένος με τρία παιδιά.
Σταδιοδρομία
Το 1986 διορίστηκε γραμματέας του δημοτικού συμβουλίου του Μόικοβατς και δήμαρχος το 1989. Αποχώρησε από τη θέση το 1991, για να διοριστεί γενικός γραμματέας της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου επί Μίλο Τζουκάνοβιτς. Το 1997, εξελέγη μέλος της Συνέλευσης του Μαυροβουνίου και το επόμενο έτος έγινε βοηθός υπουργός Εσωτερικών, υπεύθυνος για την Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας (SDB).