cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αχμέντ Χαλίλ
Ασιατικό Κύπελλο Εθνών 2015
Ο Αχμέντ συμπεριλήφθηκε στην τελική αποστολή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για το Ασιατικό Κύπελλο του 2015, που διεξήχθη στην Αυστραλία. Ξεκίνησε στον πρώτο αγώνα των ΗΑΕ εναντίον του Κατάρ και σημείωσε δύο γκολ στη νίκη τους με 4–1. Σκόραρε το πρώτο γκολ όταν το Κατάρ προηγήθηκε με 1–0 και σκόραρε το δεύτερο 20 λεπτά αργότερα. Στο τέλος, ονομάστηκε Παίκτης του Αγώνα και είναι ο δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης, πίσω από τον συμπαίκτη του Αλί Μαμπαχούτ.
Προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2015, ο Αχμέντ σημείωσε τέσσερα γκολ στη νίκη με 10–0 επί της Μαλαισίας, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμιρατινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αχλί Ντουμπάι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπάμπ Αλ Αχλί Ντουμπάι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Μπάταεχ Κλαμπ
Σπάνις Τάουν
thumb|right|250px|Η Σπάνις Τάουν
Ιστορία
Η Σπάνις Τάουν ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Τζαμάικα μέχρι το 1872, ώσπου τη θέση του πήρε η σημερινή πρωτεύουσα, το Κίνγκστον.
Δημογραφία
Η Σπάνις Τάουν έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2001 162.359 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Τζαμάικα, μετά το Κίνγκστον.
Ονομασία
Spanish Town σημαίνει Ισπανική Πόλη. Το ψευδόνυμο της πόλης είναι Ισπανία. Αρχικά ονομαζόταν Βίγια δε λα Βέγκα (Villa de la Vega, Βίλλα του Λιβαδιού και αργότερα Σαντιάγο δε λα Βέγκα (Santiago de la Vega ή St. Iago de la Vega, Άγιος Ιάκωβος του Λιβαδιού) και τέλος Σπάνις Τάουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
σπανις ταουν
Μπαστέτ
Μπαστέτ, ή Μπάστετ, είναι η ονομασία που συνήθως χρησιμοποιείται από μελετητές για να αναφερθούν σε μια θεά γάτα στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία, που λατρευόταν τουλάχιστον από τη Δεύτερη Δυναστεία (περίπου 2890 π.Χ.). Το όνομά της επίσης προφερόταν και Μπαστ, Ουμπάστι και Μπασέτ.
Ονομασία
Μπαστέτ, η μορφή του ονόματος που έχει υιοθετηθεί από Αιγυπτιολόγους μέχρι και σήμερα, είναι μια σύγχρονη σύμβαση που προσφέρει μια πιθανή ανασυγκρότηση. Στις αρχές της Αιγυπτιακής εποχής, το όνομα της φαίνεται να ήταν bȝst, όπου το ȝ αποτελεί aleph. Στην αιγυπτιακή γραφή, το δεύτερο t σηματοδοτεί μια θηλυκή κατάληξη, αλλά δεν προφερόταν συχνά, και το aleph ȝ μπορεί να έχει μετακινηθεί σε μια θέση πριν την τονισμένη συλλαβή, όπως αποδεικνύεται από την αραμαϊκή γραφή.
thumb|left|150px|Άγαλμα που πιθανώς απεικονίζει τη θεά
Μπαστέτ, η Θεά των Αίλουρων
Η Μπαστέτ θεωρούν οι αιγυπτιολόγοι πως ήταν η θεά των αιλούρων. Αυτό επειδή συχνά απεικονιζόταν να έχει γατίσιο κεφάλι. Συνδέεται με τη Μόριγκαν, θεά των όρνεων (ανιψιά). Ζούσε στο σκοτάδι, επειδή κατά την παράδοση δεν άντεχε τον ήλιο. Όταν λοιπόν πήγε μαζί με την ανιψιά της να πολεμήσει την αδελφή της νίκησε λόγω της γρηγοράδας της.
Μύθοι
Ο πιο γνωστός για τη θεά Μπαστέτ είναι αυτός όπου αντιμάχεται με τον θεό Άποφι. Η Μπαστέτ ήταν το «μάτι του Ρα». Η προασπίστρια του θεού ήλιου, το όργανο της θέλησής του. Η πρώτη προασπίστρια του ήταν η Σεκχμέτ, η λέαινα. Αλλά ήταν υπερβολικά βίαιη, υπερβολικά εκτός ελέγχου. Τελικά, η Σεκχμέτ αναγκάστηκε να αποσυρθεί και ο Ρα διάλεξε τη θεά Μαστέτ για πολεμίστρια του. Η θεά πολεμούσε τον θεό Απόφι, τον θεό ερπετό για αιώνες. Αργότερα, όμως ο Ρα αποσύρθηκε στους ουρανούς. Με το τελευταίο του ξόρκι έδεσε τη μοίρα της με του ερπετού. Με τη μαγεία του, τους έστειλε και τους δυο στην άβυσσο και της ανέθεσε την αποστολή να αντιμάχεται με το ερπετό, ώστε να το κρατάει για πάντα αποδυναμωμένο.
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της αγάπης, του έρωτα και της λαγνείας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης
Λίμνη Μπάλατον
thumb|right|255px|Η Λίμνη Μπάλατον τον χειμώνα
Η λίμνη Μπάλατον (Balaton) είναι μεγάλη λίμνη γλυκού νερού στην Ουγγαρία, στην περιοχή της Υπερδουναβίας, νοτιοδυτικά της Βουδαπέστης. Με έκταση 592 τ.χλμ. είναι η μεγαλύτερη λίμνη στην Κεντρική Ευρώπη και ένας από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς στην Ουγγαρία. Η μεγαλύτερη εισροή νερού στη λίμνη είναι αυτή του ποταμού Ζάλα και το κανάλι του Sió η μοναδική εκροή.
Η ορεινή περιοχή της βόρειας όχθης της Μπάλατον, ο Βακονικός Δρυμός, είναι γνωστή για την ιστορία της και για την οινοπαραγωγή της, ενώ η πεδινή νότια όχθη είναι γνωστή για τα θέρετρά της.
Ονομασία
Το όνομα Μπάλατον ετυμολογείται από τη σλαβική λέξη blato, που σημαίνει «βούρκος» ή «βάλτος» (από την πρωτο-σλαβική boltьno). Ο Σλάβος πρίγκιπας Πρίμπινα άρχισε να χτίζει τον Ιανουάριο του 846 μ.Χ. ένα μεγάλο φρούριο ως έδρα του και αρκετές εκκλησιές στην περιοχή της λίμνης, γύρω από τη θέση του σημερινού Ζάλαβαρ. Το φρούριο αυτό περιβαλλόταν πράγματι από δάση και βάλτους κατά μήκος του ποταμού Ζάλα. Το ισχυρότατα οχυρωμένο φρούριο-πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου του Μπάλατον, που έγινε γνωστό ως Μπλάτνοχραντ ή Μόοσμπουργκ («Φρούριο των Βάλτων») χρησίμευσε ως προπύργιο κατά των επιδρομών των Βουλγάρων και των Μοραβών.
Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τη λίμνη Lacus Pelso («Λίμνη Πέλσο»). Το Pelso προέρχεται από μία τοπική ονομασία για τη λίμνη, πιθανώς από τη γλώσσα των Ιλλυριών που κάποτε κατοικούσαν στην περιοχή. Οι παλαιογλωσσολόγοι εικάζουν ότι pelso σήμαινε «ρηχός» στα ιλλυρικά. Αυτή η εικασία βασίζεται στην ύπαρξη της (αβέβαιης) πρωτοϊνδοευρωπαϊκής ρίζας *pels-.
Το γερμανικό όνομα της λίμνης είναι Πλάτενζεε (Plattensee). Είναι απίθανο ότι οι Γερμανοί ονόμασαν τη λίμνη έτσι από το αβαθές της, καθώς το επίθετο platt προέρχεται από ελληνική ρίζα και εντάχθηκε στη γερμανική μέσω της γαλλικής μόλις τον 17ο αιώνα. Το μέσο βάθος της Μπάλατον (3,2 μέτρα) δεν είναι ασυνήθιστο για την κεντρική Ευρώπη (π.χ. το μέσο βάθος της γειτονικής Νοϊζίντλερ Ζέε είναι μόλις 1 μέτρο).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η λίμνη Μπάλατον συγκεντρώνει τα νερά από μία λεκάνη απορροής με έκταση 5174 τ.χλμ.. Ολόκληρη αυτή η έκταση βρίσκεται μέσα στα όρια της Ουγγαρίας. Παρά το μικρό μέσο βάθος της των 3,2 μέτρων, είναι μία ρηξιγενής λίμνη, δηλαδή δημιουργήθηκε πάνω από ένα αρχαίο γεωλογικό ρήγμα. Το σχήμα της λίμνης είναι μακρόστενο με μόνο αξιόλογο ακτογραφικό χαρακτηριστικό τη χερσόνησο Τίχανι. Το μήκος της Μπάλατον είναι 77 χλμ., το πλάτος της 14 χλμ. και το μέγιστο βάθος της μόλις 12,2 μέτρα. Ο μέσος όγκος των νερών της υπολογίζεται σε 1,9 κυβικό χιλιόμετρο, λιγότερο δηλαδή από το διπλάσιο του μέγιστου όγκου της τεχνητής λίμνης του Μόρνου στην Ελλάδα. Το μέσο συνολικό μήκος της όχθης της Μπάλατον είναι 236 χλμ. Η μέση επιφάνειά της βρίσκεται σε υψόμετρο 104,8 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κλίμα
Η λίμνη Μπάλατον επηρεάζει την ετήσια βροχόπτωση της περιοχής: Η περιοχή της Μπάλατον δέχεται περίπου 50 ως 70 χιλιοστά μεγαλύτερη ποσότητα βροχής από το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας, με περισσότερες συννεφιές και λιγότερο ακραίες θερμοκρασίες. Η επιφάνεια της λίμνης παγώνει κατά τους ψυχρότερους χειμώνες. Το μικροκλίμα γύρω από τη λίμνη κατέστησε και καθιστά και σήμερα την περιοχή της ιδανική για αμπελοκαλλιέργεια. Η λίμνη, παίζοντας τον ρόλο καθρέφτη, αυξάνει την ποσότητα του ηλιακού φωτός που δέχονται οι αμπελώνες γύρω από αυτή. Αυτή η «προσομοίωση» μεσογειακού κλίματος, σε συνδυασμό με κόκκους ηφαιστειογενών πετρωμάτων στο έδαφος, έχει καταστήσει την περιοχή ονομαστή για τα κρασιά της ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|Χάρτης της Μπάλατον κατά την αρχαιότητα Παρότι λίγοι οικισμοί στη λίμνη, όπως το Μπάλατονφυρεντ και το Χέβιζ, υπήρξαν από αιώνες τόπος διακοπών για την ουγγρική αριστοκρατία, μόλις από τα τέλη του 19ου αιώνα η μεσαία τάξη της χώρας αρχισε να επισκέπτεται τη λίμνη. Η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής το 1861 και το 1909 αύξησε σημαντικά τον τουρισμό, αλλά η μεταπολεμική τουριστική έκρηξη της δεκαετίας του 1950 ήταν ακόμα μεγαλύτερη.
Η πολεμική Επιχείρηση Frühlingserwachen διεξάχθηκε στην περιοχή της Μπάλατον τον Μάρτιο του 1945 και σε πολλές βρετανικές ιστορίες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου αναφέρεται ως η «Επίθεση της Λίμνης Μπάλατον». Η μάχη ήταν μία γερμανική αντεπίθεση από την 6η στρατιά του Ζεπ Ντίτριχ μεταξύ της 6ης και της 16ης Μαρτίου 1945, και κατέληξε με νίκη του Κόκκινου Στρατού. Αρκετά συντρίμματα από Ilyushin Il-2 έχουν ανασυρθεί από τη λίμνη μετά την κατάρριψή τους κατά τους τελευταίους μήνες του πολέμου.
Μεταπολεμικά η Μπάλατον εξελίχθηκε σε μείζονα τουριστικό προορισμό για τους Ούγγρους εργαζόμενους και ειδικότερα για επιδοτούμενες εκδρομές των μελών των εργατικών ενώσεων. Επιπλέον, προσέλκυε πολλούς Ανατολικογερμανούς και άλλους τουρίστες των ανατολικών χωρών. Οι Δυτικογερμανοί μπορούσαν επίσης να την επισκεφθούν, καθιστώντας τη λίμνη έναν τόπο συνάντησης για οικογένειες και φίλους που είχαν χωρισθεί από το Τείχος του Βερολίνου μέχρι το 1989. Η κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ μετά το 1991 επέφερε τη βαθμιαία αλλά σταθερή μείωση στους αριθμούς των Ούγγρων επισκεπτών με τους χαμηλότερους μισθούς.
Τουρισμός
Εκτός από τις τρεις κυριότερες πόλεις (βλ. παρακάτω), τα σημαντικότερα θέρετρα γύρω από τη λίμνη είναι το Ζάμαρντι στη νότια όχθη, τόπος διεξαγωγής του Balaton Sound, ενός αξιοσημείωτου φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής από το 2007, και το Μπάλατονκενέζε, που έχει φιλοξενήσει πολλά φεστιβάλ παραδοσιακής γαστρονομίας.
Η περιοχή της Μπάλατον εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Σάρμελεκ («Fly Balaton»).
Κάποιοι άλλοι παραθεριστικοί οικισμοί είναι οι Μπάλατοναλμαντι, Μπάλατονμπογκλαρ, Μπάλατονλελε, Φόνιοντ και Βονιαρτσβασχέγκι.
Βόρεια όχθη
Μπάλατονφουκαγιαρ - Μπάλατονακαρατια - Μπάλατονκενεσε - Μπάλατονφυζφε - Μπάλατοναλμαντι - Αλσόερς - Παλόζνακ - Τσόπακ - Μπάλατοναρατς - Μπάλατονφυρεντ - Τίχανι - Ασόφου - Έρβενιες - Μπάλατονουντβαρι - Φέβενιες - Μπάλατονακαλι - Ζάνκα - Μπάλατονσεπεσντ - Σέπεσφυρντου - Ρέβφιλεπ - Πάλκιοβε - Άμπραχαμχεγκι - Μπάλατονρεντες - Μπαντατσσόνιτομαϊ - Μπαντάτσσονι - Μπαντάτσσονιτερντεμιτς - Σίγκλιγκετ - Μπάλατονεντεριτς - Μπάλατονγκιερεκ - Βονιαρτσβασχέγκι - Γκιενέσντιας - Κέστχεϊ
Νότια όχθη
Από τα ανατολικά προς τα δυτικά:
Μπάλατονακαραντια - Μπάλατοναλιγκα - Μπάλατονβιλαγκος - Σόστο - Σάμπαντιφυρντου - Σίοφοκ - Σέπλακ - Ζάμαρντι - Σάντοντ - Μπάλατονφελντβαρ - Μπάλατονσαρσο - Μπάλατονσεμες - Μπάλατονλελε - Μπάλατονμπογκλαρ - Φόνιοντ - Μπελάτελεπ - Μπαλατονφένιβες - Μπαλατονμαρίαφυρντου - Μπαλατονκερεστούρ - Μπαλατονμπερένι - Φενέκπουστα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φεστιβάλ:
Μπαλατον
Γεώργιος Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας
Ο Γεώργιος Β΄ (αγγλικά: George II, γερμανικά: Georg Augustus, 9 Νοεμβρίου 1683 - 25 Οκτωβρίου 1760) ήταν Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και Πρίγκιπας-Εκλέκτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Αύγουστος γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1683 στην πόλη του Αννόβερου. Ήταν γιος του Γεωργίου Λουδοβίκου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (μετέπειτα Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας) και της Σοφίας Δωροθέας του Τσέλλε. Το 1694 ο γάμος των γονιών του διαλύθηκε και η μητέρα του φυλακίστηκε στο Κάστρο Άλντεν, ενώ πιστεύεται ότι δεν την ξαναείδε ποτέ.
Η δεύτερη ξαδέλφη του, Άννα της Μεγάλης Βρετανίας, ανήλθε στο θρόνο της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας το 1702. Καθώς εκείνη δεν είχε παιδιά, το αγγλικό κοινοβούλιο όρισε διαδόχους της τους κοντινότερους προτεστάντες συγγενείς της. Έτσι ο Γεώργιος βρέθηκε στην τρίτη θέση της γραμμής διαδοχής του θρόνου, μετά τη γιαγιά του Σοφία και τον πατέρα του Γεώργιο.
Ο Γεώργιος ανήλθε στο θρόνο της Μεγάλης Βρετανίας στις 22 Ιουνίου 1727 σε ηλικία 43 ετών. Η τελετή στέψης του έγινε στις 22 Οκτωβρίου στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Ως βασιλιάς άσκησε περιορισμένο έλεγχο στα εσωτερικά θέματα της χώρας, τα οποία σε μεγάλο βαθμό ελέγχονταν από το κοινοβούλιο. Ως εκλέκτορας πέρασε 12 καλοκαίρια στο Αννόβερο, όπου είχε τον άμεσο έλεγχο της κυβερνητικής πολιτικής. Θεωρείται ότι είχε δύσκολες σχέσεις με τον μεγαλύτερο γιο του, Φρειδερίκο, ο οποίος ήταν υποστηρικτής της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής, ο Γεώργιος συμμετείχε στη Μάχη του Ντέτινγκεν το 1743 και έτσι έγινε ο τελευταίος Βρετανός μονάρχης που ηγήθηκε ποτέ σε μάχη. Το 1745 υποστηρικτές του Καθολικού διεκδικητή του βρετανικού θρόνου, Ιακώβου Φραγκίσκου Εδουάρδου Στιούαρτ, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καθαιρέσουν τον Γεώργιο στην τελευταία από τις εξεγέρσεις των Ιακωβιτών.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1705 ο Γεώργιος παντρεύτηκε στο Αννόβερο την Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Μαζί απέκτησαν τα εξής οκτώ παιδιά:
Ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε στις 25 Οκτωβρίου 1760 σε ηλικία 76 ετών και ενταφιάστηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Στον θρόνο τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Γεώργιος Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιρλανδίας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
216 Κλεοπάτρα
Η Κλεοπάτρα (αγγλικά:Kleopatra) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,3. Ανακαλύφθηκε το 1880 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από τη γνωστή βασίλισσα της Αιγύπτου. Η Κλεοπάτρα έχει δίλοβο σχήμα και επιπλέον είναι από τους λίγους αστεροειδής που έχουν δύο δορυφόρους (οι άλλοι είναι ο 45 Ευγενία, ο 87 Σύλβια και ο 93 Μινέρβα).
Μία επιπρόσθηση αστέρα από την Κλεοπάτρα σημειώθηκε στις 30 Απριλίου 1998 και ήταν ορατή από τη Β. Αμερική.
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb|left|250px|Το σχήμα της Κλεοπάτρας, όπως απεικονίσθηκε με τη μέθοδο του ραντάρ, μοιάζει με κόκκαλο. Οι διαστάσεις της Κλεοπάτρας έχουν υπολογισθεί σε 217 × 94 × 81 χλμ. Παρατηρήσεις της με ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεθίμπο δείχνουν ότι έχει ένα ασυνήθιστο δίλοβο σχήμα ή, εναλλακτικά, ότι η Κλεοπάτρα αποτελείται από δύο διακριτά σώματα, αλλά σε επαφή μεταξύ τους («διπλός αστεροειδής»). Ο φασματικός της τύπος είναι M (μεταλλικός). Το άλβεδό της είναι 0,116. Η Κλεοπάτρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 23 λεπτά.
Δορυφόροι
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Φρανκ Μάρτσις και οι συνεργάτες του ανακοίνωσαν ότι, χρησιμοποιώντας το σύστημα προσαρμοστικών οπτικών στο Τηλεσκόπιο Κεκ, ανίχνευσαν δύο δορυφόρους της Κλεοπάτρας. Και στις 18 Φεβρουαρίου του 2011 οι δορυφόροι αυτοί πήραν τις επίσημες ονομασίες Αλεξήλιος και Κλεοσελήνη από τα ονόματα των παιδιών της τελευταίας βασίλισσας της Αρχαίας Αιγύπτου Κλεοπάτρας, Αλέξανδρος Ήλιος και Κλεοπάτρα Σελήνη Β'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλεοπατρα
The Process of Belief
To The Process of Belief είναι το δωδέκατο άλμπουμ του πανκ συγκροτήματος Bad Religion. Κυκλοφόρησε στις 22 Ιανουαρίου 2002. Το άλμπουμ σημαδεύτηκε από την επιστροφή του ιδρυτικού μέλους Μπρετ Γκούρεβιτζ στο συγκρότημα. Η μπάντα υπέγραψε ξανά στην Epitaph και πρόσλαβε τον Μπρούκς Γουάκερμαν να αντικαταστήσει τον Μπόμπι Σέιερ ως ντράμερ.
Το άλμπουμ έφτασε στο #49 του Billboard 200 και απέσπασε καλές κριτικές. Πούλησε περισσότερο από 222.000 αντίτυπα. Το "Sorrow" ήταν το πρώτο single της μπάντας στα τσάρτς μετά το "A Walk" από το The Gray Race. Τα "Broken", "The Defense" και "Supersonic" αν και παίχτηκαν αρκετές φορές στο ράδιο δε γνώρισαν αντίστοιχη επιτυχία αλλά το "Broken" έφτασε στο #125 του UK Singles Chart.
Τραγούδια
Μπόνους τραγούδι στην ιαπωνική έκδοση:
B-Sides:
Στην ποπ κουλτούρα
Το "Sorrow" κυκλοφόρησε ως διαθέσιμο για κατέβασμα στα παιχνίδια Rock Band, Rock Band 2,Guitar Hero: Warriors of Rock.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κριτική στο AllMusic
Process Process
217 Ευδώρα
Η Ευδώρα (Eudora) είναι ένας αρκετά μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1880 από τον Ζερόμ Κοτζιά, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από τη μία από τις 5 Υάδες στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευδώρας υπολογίσθηκε σε 66 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,048. Η Ευδώρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 32 λεπτά.
Κρατικός Αερολιμένας Χίου «Όμηρος»
Ο Κρατικός Αερολιμένας Χίου «Όμηρος» (συντομογραφίες: IATA: JKH, ICAO: LGHI, ΥΠΑ: ΚΑΧΙΟ) βρίσκεται 4 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Χίου στην νότια της πλευρά.
Ο τερματικός σταθμός του αερολιμένα έχει επιφάνεια 800 τ.μ. ενώ ο διάδρομος προσγείωσης έχει μήκος 1.500 μ. και πλάτος 30 μ. Στον αερολιμένα Χίου λειτουργούν δύο Ραδιοβοηθήματα στην περιοχή του αεροδρομίου και ένα ραδιοβοήθημα στην περιοχή Μεστών.
Το 2003 απαλλοτριώθηκε έκταση 39.000 τ.μ. νότια του αερολιμένα και δημιουργήθηκε ζώνης ασφαλείας.
Σήμερα είναι υπό δημοπράτηση τα ακόλουθα έργα:
Παραπομπές
Χιου Αερολιμενας
2638 Γκάντολιν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκάντολιν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκαντολιν
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1964-65
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1964-65 ήταν η 26η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 10η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1964-65 συμμετείχαν 11 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος αποφασίστηκε να μην ισχύσει ο υποβιβασμός από την Α΄ κατηγορία στη Β΄ κατηγορία και η άνοδος από τη Β΄ κατηγορία στην Α΄ κατηγορία.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1965-66.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς ενώ η ήττα με ένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Αναλογία τερμάτων (Η αναλογία τερμάτων προέκυπτε από το γινόμενο γκολ κατά x 100 διαιρεμένου με τον αριθμό των γκολ υπέρ. Η ομάδα με το μικρότερο αποτέλεσμα είχε την καλύτερη αναλογία τερμάτων οπόταν καταλάμβανε υψηλότερη θέση στη βαθμολογία).
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1964-1965
Αγία Ιουλιανή της Νικομηδείας
Η Αγία Ιουλιανή της Νικομηδείας είναι Αγία της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Η μνήμη της εορτάζεται στις 21 Δεκεμβρίου.
Βίος
Κατά την παραμονή της στη φυλακή, της δόθηκε η ευκαιρία να παντρευτεί τον Ελεύσιο ώστε να γλυτώσει την ζωή της, η Ιουλιανή όμως αρνήθηκε να νυμφευθεί ειδωλολάτρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιουλιανή Ιουλιανή Ιουλιανή
Μόρις Μπόουρα
Ο Μόρις Μπόουρα (Cecil Maurice Bowra, 8 Απριλίου 1898 - 4 Ιουλίου 1971) ήταν Άγγλος κλασικός φιλόλογος και καθηγητής Πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Μόρις Μπόουρα γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1898 στην κινεζική πόλη Κιού-κιάγκ. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος τελωνειακός υπάληλλος. Το 1903 στάλθηκε στην Αγγλία για σπουδές, ενώ δύο φορές επέστρεψε πάλι στη γενέτειρά του, το 1909 και το 1916. Στο Τσέλταναμ παρακολουθεί τη στοιχειώδη και μέση εκπάιδευση και αφού εξασφαλίζει υποτροφία για κλασικές σπουδές πηγαίνει στο New College της Οξφόρδης. Στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου συμμετέχει ως αξιωματικός του πεδινού πυροβολικού στη Γαλλία. Επιστρέφει και ολοκληρώνει τις σπουδές τους με άριστα Το 1922 διορίζεται ως tutor για τα κλασικά γράμματα στο Κολλέγιο Wadham και διευθυντής στο ίδιο το 1938. Στη διάρκεια της διεύθυνσής τους μέχρι το 1970 αναδιοργάνωσε το Κολλέγιο: οργανώθηκε το καθηγητικό προσωπικό, επέκταση της φοιτητικής εστίας, ανακαινίσθηκε η πρόσοψη του κολλεγίου. Το κολλέγιο για τη συνολική προσφορά του του παραχώρησε κατοικία εφόρου ζωής. Πέθανε στις 4 Ιουλίου 1971.
Αναγνωρίσεις τιμητικές
Το 1930 έλαβε το βραβείο Conngton από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τo 1937 από το ίδιο ίδρυμα τον τίτλο του Διδάκτορος των Γραμμάτων -Doctors of Letters, το 1938 έγινε μέλος της Βρετανικής Ακαδημία και πρόεδρός της το 1958-1962. Από το 1946 έως το 1951 καθηγητής της Ποίησης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης του οποίου έγινε Πρύτανης το 1951-1954. Έγινε επίτιμος διδάκτωρ του Trinity College στο Δουβλίνο και των Πανεπιστημίων Ουαλίας, Hull, Αγίου Ανδρέα Σκωτίας, Παρισιού, Aix-en Provence, Columbia, Χάρβαρντ. To 1951 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ιππότη (Sir).
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι φιλόλογοι
Γιε-γιέ
Με την ονομασία γιε-γιε χαρακτηρίζεται ένα στυλ ποπ μουσικής προερχόμενο από Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Με την ονομασία γιε-γιέ χαρακτηρίζονταν και στην Ελλάδα τα μοντέρνα τραγούδια της δεκαετίας του 1960 οπως επίσης  γιε-γιέδικα ή γιεγιέδικα,.
Η ονομασία αυτή φέρεται να δόθηκε από την επανάληψη της λέξης «γιε – γιε» που περιείχαν ως ρεφρέν τόσο ελληνικά μοντέρνα τότε τραγούδια όσο και τα ξένα με το αντίστοιχο "ye-ye". Την ονομασία αυτή μάλιστα λάνσαρε και ο τότε τύπος, ιδιαίτερα του μουσικού χώρου με συνέπεια ο όρος να γενικευθεί π.χ. γιεγιέδικα συγκροτήματα, γιεγιέδικες εκδηλώσεις, γιεγιέδικα κέντρα διασκέδασης κ.λπ. Γενικά η μουσική και τα τραγούδια γιε-γιέ είχαν ένα ανέμελο στυλ με κύριο περιεχόμενο τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Φέρονται ν΄ αναπτύχθηκαν αρχικά στη Γαλλία και την Ισπανία με πρώτη τη Σιλβί Βαρτάν και στη συνέχεια εξαπλώθηκε ως σύγχρονο είδος μέχρι και την Ιαπωνία. Οι λάτρεις νεολαίοι της μοντέρνας αυτής εποχής χαρακτηρίζονταν εξ αυτού γιεγιέδες, (ενικός: γιεγιές), διατηρώντας το χαρακτηριστικό (στυλ) χτένισμα των Μπητλς, λεγόμενοι έτσι και μαλλιάδες, φορώντας εφαρμοστά ρούχα, πουκάμισα, μίνι φορέματα και καμπάνα παντελόνι.
Την γιεγιέδικη διάδοση αυτή προσπάθησαν τότε ν΄ ανακόψουν από την πλευρά του θεάματος τόσο ο ελληνικός κινηματογράφος, και οι θεατρικές επιθεωρήσεις, όσο επίσης και το τότε λαϊκό τραγούδι.
Στον ελληνικό κινηματογράφο κλασική παρέμεινε η σκωπτική σκηνή κατά των γιεγιέδικων όπου οι αδελφές Μπρόγερ τραγουδούσαν σε μοντέρνο ρυθμό το δημοτικό τραγούδι "Μαρεγιέ - Μαρεγιέ μου κανακάρη", όπου ο ηθοποιός Κώστας Βουτσάς κρατώντας ένα ψαροντούφεκο, φέροντας στο κεφάλι αναπνευστική μάσκα και φορώντας βατραχοπέδιλα προσπαθούσε να το χορέψει "γιεγιέδικα", αναγκαστικά σε στυλ κάτι μεταξύ "ταμ-ταμ" και καλαματιανoύ.
Από δε το χώρο του λαϊκού τραγουδιού σκωπτικοί στίχοι ειδικά γραμμένοι για το σκοπό αυτό είχαν αρκετά τραγούδια όπως π.χ. "Ο Βαγγέλης ο γιεγιές" κ.ά. Χαρακτηριστικότεροι απ΄ όλους ήταν οι ακόλουθοι στίχοι του τραγουδιού "Οι γιεγιέδες":
Τελικά τα γιεγιέδικα και ειδικότερα τους γιεγιέδες ανέκοψαν οι πρώτες αστυνομικές διατάξεις της χούντας της 21ης Απριλίου του 1967, αντικαθιστώντας έτσι το όνομα σε μοντέρνους "ποπ" ρυθμούς και τραγούδια.
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική ανά είδος
Ομοιοπαθητική
Η ομοιοπαθητική, από τις λέξεις όμοιον και πάθος, είναι ένα ψευδοεπιστημονικό σύστημα εναλλακτικής ιατρικής, που επινοήθηκε το 1796 από τον Σάμουελ Χάνεμαν (Samuel Hahnemann), με βάση το αξίωμα πως «τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια» (similia similibus curantur), σύμφωνα με το οποίο η θεραπεία μιας ασθένειας σωματικής ή πνευματικής, μπορεί να επιτευχθεί με χρήση φαρμακευτικών ουσιών που είναι ικανές να προκαλέσουν τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας, όταν χορηγηθούν σε έναν υγιή οργανισμό. . Τα ομοιοπαθητικά παρασκευάσματα δεν είναι αποτελεσματικά για τη θεραπεία καμίας νόσου. Η χρήση των ομοιοπαθητικών θα λέγαμε ότι είναι κυρίως για ψυχολογικούς και ψυχιατρικούς λόγους. Έρευνες μεγάλης κλίμακας έχουν δείξει πως η ομοιοπαθητική δεν είναι περισσότερο αποτελεσματική από ένα εικονικό φάρμακο (placebo), υποδηλώνοντας ότι οποιαδήποτε θετικά αποτελέσματα από τη θεραπεία οφείλονται στο φαινόμενο placebo και τη φυσική ανάρρωση του ασθενούς.
Ο Χάνεμαν πίστευε πως η υποκείμενη αιτία των ασθενειών ήταν τα φαινόμενα που εκείνος αποκαλούσε «μιάσματα», τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν με ομοιοπαθητικά φάρμακα. Για την παρασκευή των φαρμάκων αυτών γίνεται σταδιακή αραίωση μιας δραστικής ουσίας σε οινόπνευμα ή απεσταγμένο νερό, την οποία ακολουθεί βίαη κρούση πάνω σε ένα ελαστικό σώμα. Η αραίωση συνήθως συνεχίζεται ακόμα και όταν πλέον δεν απομένει ούτε ένα μόριο της αρχικής ουσίας. Οι Ομοιοπαθητικοί επιλέγουν φάρμακα συμβουλευόμενοι καταλόγους, γνωστοί και ως «ευρετηριολόγια» (αγγλ. repertory), με βάση μια διάγνωση που λαμβάνει υπόψη τα συμπτώματα του ασθενούς, τα προσωπικά του χαρακτηριστικά, τη φυσική και ψυχολογική του κατάσταση, και την ιστορία της ζωής του.
Οι βασικές αρχές της ομοιοπαθητικής, όπως διατυπώθηκαν από τον Χάνεμαν, αναφέρονται συχνά ως «Κλασική Ομοιοπαθητική», στα πλαίσια της οποίας ο ασθενής λαμβάνει ένα μόνο φάρμακο, και δίδεται ικανός χρόνος στον οργανισμό του ασθενούς να ανταποκριθεί. Υπό τον όρο «ομοιοπαθητική» συμπεριλαμβάνονται και άλλοι τρόποι εφαρμογής των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, όπως για παράδειγμα η Ισοπαθητική, η Πλουραλιστική ομοιοπαθητική, η Πολυφαρμακία, κ.α. Σήμερα η ομοιοπαθητική ως διακριτό σύστημα ιατρικής αναγνωρίζεται από τον νόμο στο Βέλγιο (1999), τη Βουλγαρία (2005), τη Γερμανία (1998), την Ουγγαρία (1997), τη Λιθουανία (1997), την Πορτογαλία (2003), τη Ρουμανία (1981), τη Σλοβενία (2007) και το Ηνωμένο Βασίλειο (1950), σε ό,τι αφορά στην Ε.Ε.. Τα βασικά αξιώματα της ομοιοπαθητικής στερούνται επαλήθευσης από το πεδίο της βιολογίας και έχουν διαψευστεί εδώ και αρκετό καιρό. Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί λειτουργίας των ομοιοπαθητικών φαρμάκων θεωρούνται επιστημονικά αβάσιμοι και αδύνατοι. Ενώ ορισμένες κλινικές δοκιμές παρουσιάζουν θετικά αποτελέσματα, οι συστηματικές ανασκοπήσεις τους αποκαλύπτουν πως αυτό οφείλεται σε στατιστικές διακυμάνσεις, σε ελαττωματικές ερευνητικές μεθόδους και μεροληπτική αναφορά. Η πρακτική της ομοιοπαθητικής έχει χαρακτηριστεί ως ανήθικη, καθώς επιδεινώνει την ταλαιπωρία των ασθενών αποθαρρύνοντάς τους από τη χρήση αποτελεσματικών φαρμάκων. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί κατά της χρήσης της ομοιοπαθητικής για τη θεραπεία σοβαρών νοσημάτων όπως το HIV και ελονοσία. Η συνεχιζόμενη πρακτική, παρά την έλλειψη αποδείξεων για την αποτελεσματικότητά της,  οδήγησε στον χαρακτηρισμό της από τμήμα της επιστημονικής και ιατρικής κοινότητας ως ανοησίας, ψευτοϊατρικής,  ή απάτης.
Έχουν πραγματοποιηθεί τέσσερεις ανεξάρτητες αναλύσεις σε μεγάλη κλίμακα για την αξιολόγηση της ομοιοπαθητικής από εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς: Το Αυστραλιανό Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Ιατρικής Έρευνας, την Επιτροπή Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βρετανικού κοινοβουλίου, το Συμβουλευτικό Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Ακαδημιών Επιστήμης και του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Γραφείου Υγείας. Όλες κατέληξαν στο ότι η ομοιοπαθητική είναι αναποτελεσματική και πρότειναν τη διακοπή περαιτέρω χρηματοδότησής της. To 2017 η Ρωσική Ακαδημία Επιστημών αποκάλεσε την ομοιοπαθητική ψευδοεπιστήμη. Ωστόσο, παρόλο που στερείται ιατρικής και βιολογικής βάσης, η ομοιοπαθητική θεωρείτο από πολλούς επιστήμη, βασιζόμενη στην επιστημονική μεθοδολογία.
Ιστορία
thumb|right|Πίνακας του Αλέξανδρου Μπέϊντεμαν (Alexander Beydeman), 1857, που αναπαριστά ιστορικές προσωπικότητες και προσωποποιήσεις της ομοιοπαθητικής να παρατηρούν τη βαναυσότητα της ιατρικής του 19ου αιώνα
Ομοιοπαθητική επαλήθευση
Ο Χάνεμαν άρχισε να ερευνά την επίδραση που έχουν διάφορες ουσίες στον ανθρώπινο οργανισμό, η διαδικασία που αργότερα έγινε γνωστή ως «ομοιοπαθητική επαλήθευση» (αγγλ. "homeopathic proving"). Σε αυτά τα πειράματα οι εθελοντές καλούνταν να ερευνούν τις ενέργειες που προκαλούνται από την κατάποση διαφόρων ουσιών, με ακριβή καταγραφή συμπτωμάτων καθώς και των προϋποθέσεων υπό τις οποίες αυτά εμφανίζονταν. Μια συλλογή επαληθεύσεων δημοσιεύτηκε το 1805, και μια δεύτερη συλλογή των 65 φαρμάκων εμφανίστηκε στο βιβλίο του, Materia Medica Pura, το 1810.
Ο Χάνεμαν είχε την πεποίθηση πως οι μεγάλες δόσεις φαρμάκων που προκαλούσαν όμοια συμπτώματα θα οδηγούσαν στην επιδείνωση της ασθένειας, και συνιστούσε την ισχυρή αραίωση αυτών των ουσιών. Πίστευε πως η τεχνική που επινόησε για την παρασκευή των διαλυμάτων θα μπορούσε να συντηρήσει τις θεραπευτικές ιδιότητες μιας ουσίας, αφαιρώντας ταυτόχρονα τις επιβλαβείς. Κατά την άποψή του, αυτή η διαδικασία αφύπνιζε και ενίσχυε τις «πνευματοειδείς θεραπευτικές δυνάμεις των ακατέργαστων ουσιών». Το 1810 ο Χάνεμαν ολοκλήρωσε και δημοσίευσε μια πλήρη επισκόπηση του νέου ιατρικού συστήματός του στο σύγγραμμα Όργανο της ορθολογικής θεραπευτικής τέχνης (Organon der rationellen Heikunst, 1810). Η 6η έκδοση του συγγράμματος, που δημοσιεύτηκε το 1921, χρησιμοποιείται από τους ομοιοπαθητικούς ακόμα και σήμερα.
Μιάσματα και νοσήματα
Στο Όργανο της ορθολογικής θεραπευτικής τέχνης, ο Χάνεμαν εισήγαγε την έννοια των «μιασμάτων» ως «μολυσματικών στοιχείων» που αποτελούν τη βάση των χρόνιων παθήσεων. Ο Χάνεμαν είχε συνδέσει το κάθε μίασμα με συγκεκριμένα νοσήματα, και πίστευε πως η αρχική έκθεση στα μιάσματα προκαλεί τοπικά συμπτώματα, όπως δερματοπάθειες ή αφροδισιακά νοσήματα. Όταν όμως αυτά τα συμπτώματα καταπιέζονται με τη χρήση φαρμάκων, η πραγματική αιτία προχωρά πιο βαθιά και αρχίζει να εκδηλώνεται με τη μορφή παθήσεων των εσωτερικών οργάνων. Σύμφωνα με τις αρχές της ομοιοπαθητικής, η θεραπεία των ασθενειών που γίνεται με την απευθείας αντιμετώπιση των συμπτωμάτων τους, όπως μερικές φορές συμβαίνει στη συμβατική ιατρική, δεν είναι αποτελεσματική επειδή όλα τα «νοσήματα συνήθως συνδέονται με κάποια κρυμμένη, βαθιά ριζωμένη, υποκείμενη χρόνια, ή κληρονομική τάση». Το αντίστοιχο υποκείμενο μίασμα παραμένει, και τα βαθιά ριζωμένα νοσήματα μπορούν να θεραπευτούν μόνο με την αφαίρεση της βαθύτερης διατάραξης της ζωτικής δύναμης.
Ο Χάνεμαν αρχικά παρουσίασε μόνο τρία μιάσματα, από τα οποία το πιο σημαντικό ήταν η ψώρα, την οποία ο Χάνεμαν συσχέτιζε με κάθε είδους δερματοπάθεια που εμπεριέχει το στοιχείο της φαγούρας. Σύμφωνα με τον Χάνεμαν, η ψώρα υποτίθεται ότι προέρχεται από την καταπιεσμένη ψωρίαση, και αποτελεί ένα θεμέλιο για πολύ περισσότερα νοσήματα. Ο ίδιος πίστευε πως η ψώρα ήταν η αιτία νοσημάτων όπως η επιληψία, ο καρκίνος, ο ίκτερος, η κώφωση και ο καταρράκτης. Έκτοτε, έχουν προταθεί και άλλα μιάσματα, μερικά από τα οποία αντικαθιστούν μια ή παραπάνω από τις προτεινόμενες λειτουργίες της ψώρας, όπως μιάσματα φυματίωσης και καρκίνου.
Ο νόμος της επιδεκτικότητας συνεπάγεται ότι η αρνητική κατάσταση του νου μπορεί να προσελκύσει υποθετικές οντότητες που ονομάζονται «μιάσματα», οι οποίες μπορούν να εισβάλλουν στο σώμα και να προκαλέσουν συμπτώματα ασθενειών. Ο Χάνεμαν απέρριψε την ιδέα της αρρώστιας ως ξεχωριστής ή ξένης οντότητας, και επέμενε πως ήταν πάντα μέρος του «ζωτικού συνόλου». Ο Χάνεμαν επινόησε την έκφραση «αλλοπαθητική ιατρική», η χρήση της οποίας αποτελούσε υποτιμητική αναφορά στην παραδοσιακή δυτική ιατρική.
Η μιασματική θεωρία του Χάνεμαν παραμένει αντικείμενο διαμάχης στους κύκλους των ομοιοπαθητικών ακόμα και στη σύγχρονη εποχή. Η θεωρία των μιασμάτων έχει χαρακτηριστεί ως εξήγηση την οποία ο Χάνεμαν ανέπτυξε προκειμένου να προστατέψει το σύστημα της ομοιοπαθητικής όταν ήρθε αντιμέτωπος με τις αποτυχίες των θεραπειών του, καθώς και την αδυναμία του να καλύψει τους εκατοντάδες τύπους νοσημάτων, να εξηγήσει την προδιάθεση σε ασθένειες, τους γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες, και το μοναδικο ιατρικό ιστορικό του κάθε ασθενή.
19ος αιώνας: αύξηση της δημοτικότητας και πρώιμη κριτική
Τον 19ο αιώνα η ομοιοπαθητική έφτασε το αποκορύφωμα της δημοτικότητάς της. Η εισαγωγή της στις Ηνωμένες Πολιτείες έγινε το 1825 χάρη στον Χανς Μπιρτς Γκραμ (Hans Birch Gram), μαθητή του Χάνεμαν. Η πρώτη σχολή της ομοιοπαθητικής των Η.Π.Α. άνοιξε το 1835, ενώ το 1844 ιδρύθηκε η πρώτη εθνική ιατρική ένωση των Ηνωμένων Πολιτειών, το Αμερικανικό Ινστιτούτο της Ομοιοπαθητικής (American Institute of Homeopathy). Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, δεκάδες ομοιοπαθητικά ιδρύματα εμφανίστηκαν στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι το 1900, τα ομοιοπαθητικά κολλέγια στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασαν τον αριθμό των 22, με 15.000 να ασκούν την ομοιοπαθητική πρακτικής. Καθώς η ιατρική πρακτική της εποχής βασιζόταν σε αναποτελεσματικές, και συχνά επικίνδυνες θεραπείες, οι πελάτες των ομοιοπαθητικών συχνά παρατηρούσαν καλύτερα αποτελέσματα από τους ασθενείς των γιατρών της εποχής. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, έστω και αναποτελεσματικά, ήταν σχεδόν απίθανο να προκαλέσουν ζημιά, με συνέπεια τη μικρότερη πιθανότητα θανάτου των ασθενών που τα χρησιμοποιούσαν. Η σχετικά μεγάλη επιτυχία της ομοιοπαθητικής στη διάρκεια του 19ου αιώνα ίσως να οδήγησε στην εγκατάλειψη των αναποτελεσματικών και βλαβερών θεραπειών της αφαίμαξης και κάθαρσης, και στη μετάβαση σε πιο αποτελεσματική ιατρική που βασίζεται σε επιστημονικές αρχές. Μία από τις αιτίες της αυξανόμενης δημοτικότητας της ομοιοπαθητική ήταν η φαινομενική της επιτυχία στη θεραπεία μολυσματικών επιδημικών νοσημάτων. Κατά τη διάρκεια των επιδημικών ασθενειών του 19ου αιώνα, όπως της χολέρας, τα ομοιοπαθητικά νοσοκομεία συχνά παρουσίαζαν χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από τα συμβατικά νοσοκομεία, στα οποία χρησιμοποιούνταν θεραπείες που συχνά ήταν επιβλαβείς και είχαν ελάχιστη ή καμία αποτελεσματικότητα στην καταπολέμηση των ασθενειών.
Από τη στιγμή της δημιουργίας της, η ομοιοπαθητική ήταν στόχος κριτικής από την επιστημονική κοινότητα. Ο Τζον Φορμπς (Sir John Forbes), προσωπικός γιατρός της Βασίλισσας Βικτωρίας, το 1843 ανέφερε πως οι εξαιρετικά μικρές δόσεις της ομοιοπαθητικής συχνά χλευάζονταν ως άχρηστες και «προσβολή στην ανθρώπινη λογική». Ο Τζέϊμς Γιανγκ Σίμσον (James Young Simpson) το 1853 είχε σχολιάσει τα φάρμακα υψηλής αραίωσης υποστηρίζοντας πως «ουδέν δηλητήριο, όσο ισχυρό και να είναι, το δισεκατομμυριοστό ή δεκάκις εκατομμυριοστό του οποίου θα επηρέαζε ελάχιστα τον άνθρωπο ή θα έβλαπτε μια μύγα.» Ο Αμερικανός γιατρός και συγγραφέας του 19ου αιώνα Όλιβερ Ουέντελ Χολμς (Oliver Wendell Holmes, Sr.) υπήρξε επίσης έντονος κριτής της ομοιοπαθητικής και το 1842 δημοσίευσε μια έκθεση με τον τίτλο Η Ομοιοπαθητική και οι Συγγενικές της Αυταπάτες (Homœopathy and Its Kindred Delusions). Τα μέλη του Γαλλικού Ομοιοπαθητικού Συλλόγου (French Homeopathic Society) το 1867 παρατήρησαν πως μερικοί από τους κυριότερους ομοιοπαθητικούς της Ευρώπης όχι μόνο εγκατέλειπαν την πρακτική της παροχής απειροελάχιστων δόσεων αλλά και πλέον δεν την υπερασπίζονταν. Η τελευταία αμερικανική σχολή που δίδασκε αποκλειστικά ομοιοπαθητική έκλεισε το 1920.
Η αναβίωση στον 20ο αιώνα
Σύμφωνα με τον Πολ Ούλριχ Ούνσουλντ (Paul Ulrich Unschuld), το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας ήταν γοητευμένο από την ομοιοπαθητική, και ξόδευε μεγάλα ποσά για την έρευνα των μηχανισμών λειτουργίας της, χωρίς όμως θετικά αποτελέσματα. Ο Ούνσουλντ επίσης υποστηρίζει πως έκτοτε η ομοιοπαθητική δεν έχει ριζωθεί στις Ηνωμένες Πλιτείες, αλλά παρέμεινε εδραιωμένη στην Ευρωπαϊκή νοοτροπία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Κανονισμός Τροφίμων, Φαρμάκων και Καλλυντικών του 1938 (Food, Drug, and Cosmetic Act, το οποίο έχει προτείνει ο Ρόϋαλ Κόπλαντ (Royal Copeland), γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη και ομοιοπαθητικός γιατρός) αναγνώρισε τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα ως φάρμακα. Τη δεκαετία του 1950, μόνο 75 αποκλειστικοί ομοιοπαθητικοί εξασκούσαν την πρακτική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα όμως, από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας των 1970, η ομοιοπαθητική επέστρεψε δυναμικά και οι πωλήσεις ορισμένων ομοιοπαθητικών εταιρειών δεκαπλασιάστηκαν. Ορισμένοι ομοιοπαθητικοί αποδίδουν την αναβίωση στον Έλληνα ομοιοπαθητικό Γιώργο Βυθούλκα (George Vithoulkas), ο οποίος έχει διεξάγει «πλήθος ερευνών για την ενημέρωση των σεναρίων και τη βελτίωση των θεωριών και πρακτικής της ομοιοπαθητικής» ξεκινώντας τη δεκαετία των 1970, όμως οι Έρνστ και Σινχ (Ernst and Singh) θεωρούν πως αυτή συνδέεται με την άνοδο του κινήματος New Age. Όπως και να έχει, οι αλυσίδες φαρμακευτικών εταιρειών αναγνώρισαν την επιχειρηματική ευκαιρία της πώλησης των ομοιοπαθητικών φαρμάκων. Ο Μπριούς Χούντ (Bruce Hood) διατύπωσε την άποψη πως η αύξηση της δημοτικότητας της ομοιοπαθητικής τον τελευταίο καιρό μπορεί να οφείλεται στις συγκριτικά μακρύτερες ιατρικές επισκέψεις, καθώς οι ομοιοπαθητικοί είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο στους ασθενείς τους, καθώς και στην παράλογη προτίμηση «βιολογικών» προϊόντων, τα οποία κατά την αντίληψη των καταναλωτών αποτελούν το θεμέλιο των ομοιοπαθητικών φαρμάκων.
Φάρμακα και θεραπείες
Οι ομοιοπαθητικοί βασίζονται σε δυο ειδών καταλόγους όταν συνταγογραφούν φάρμακα: materia medica και ευρετηριολόγια (αγγλ. repertory). Το ομοιοπαθητικό materia medica είναι μια συλλογή από «εικόνες φαρμάκων», ταξινομημένα αλφαβητικά κατά «φάρμακο». Αυτές οι καταχωρήσεις περιγράφουν τα συμπτώματα που αντιστοιχούν σε κάθε φάρμακο. Ένα ομοιοπαθητικό ευρετηριολόγιο είναι ένας πίνακας συμπτωμάτων που περιλαμβάνει λίστες φαρμάκων που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα συμπτώματα.
Στη διαδικασία παρασκευής των ομοιοπαθητικών φαρμάκων χρησιμοποιούνται διάφορα ζωϊκά, φυτικά, ανόργανα και συνθετικά υλικά. Τα παραδείγματά τους περιλαμβάνουν τα arsenicum album (τριοξείδιο αρσενικού), natrum muriaticum (χλωριούχο νάτριο ή αλάτι), Lachesis muta (δηλητήριο ενός είδους κροταλία), όπιο και thyroidinum (ορμόνες θυρεοειδή αδένα). Οι ομοιοπαθητικοί επίσης χρησιμοποιούν φάρμακα που ονομάζονται «νοσώδη» (από το νόσος, ασθένεια) φτιαγμένα από μολυσμένα ή παθολογικά παράγωγα όπως κοπρικές, ουρητικές και αναπνευστικές εκκενώσεις, αίμα και ιστούς. Ομοιοπαθητικά φάρμακα παρασκευασμένα από υγιή δείγματα ονομάζονται "σαρκώδη".
Μερικοί σύγχρονοι ομοιοπαθητικοί έχουν μελετήσει πιο αποκρυφιστικά θεμέλια φαρμάκων, γνωστά ως "imponderables" επειδή δεν προέρχονται από κάποια ουσία, αλλά από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία η οποία υποτίθεται πως «αιχμαλωτίζεται» στο οινόπνευμα ή λακτόζη, όπως οι Ακτίνες Χ και το ηλιακό φως. Ορισμένοι ομοιοπαθητικοί χρησιμοποιούν τεχνικές που οι συνάδελφοί τους θεωρούν αμφισβητήσιμες. Αυτές περιλαμβάνουν «χάρτινα φάρμακα», όπου η ουσία και η αραίωση σημειώνονται σε κομμάτια χαρτιού τα οποία είτε καρφιτσώνονται στα ρούχα του ασθενούς, ή τοποθετούνται στις τσέπες τους, ή βάζονται κάτω από ποτήρια με νερό τα οποία προσφέρονται στους ασθενείς, καθώς και την εφαρμογή της ραδιονικής στη διαδικασία παρασκευής των φαρμάκων. Τέτοιες πρακτικές έχουν αποδοκιμαστεί από τους κλασικούς ομοιοπαθητικούς ως αβάσιμες θεωρίες που αγγίζουν τα όρια της μαγείας και της δεισιδαιμονίας.
Προετοιμασία
Στην παρασκευή φαρμάκων, οι ομοιοπαθητικοί εφαρμόζουν μια διαδικασία που ονομάζεται «δυναμοποίηση» (potentization ή dynamization), κατά την οποία ένα υλικό διαλύεται σε οινόπνευμα ή απεσταγμένο νερό και έπειτα αναταράσσεται βίαια με 10 απότομα χτυπήματα πάνω σε ένα ελαστικό σώμα ("succussion"). Ο Χάνεμαν προωθούσε τη χρήση ουσιών που προκαλούσαν συμπτώματα όμοια με αυτά της αρρώστιας από την οποία έπασχε ο ασθενής, όμως ανακάλυψε πως οι μη αραιωμένες δόσεις επιδείνωναν τα συμπτώματα και την κατάσταση του ασθενούς, μερικές φορές προκαλώντας επικίνδυνη τοξική αντίδραση. Γι'αυτό το λόγο πρότεινε την αραίωση αυτών των ουσιών, καθώς πίστευε πως η δυναμοποίηση ενεργοποιούσε τη «ζωτική ενέργεια» της αραιωμένης ουσίας και την ενίσχυε. Προκειμένου να διευκολύνει τη διαδικασία, ο Χάνεμαν προσέλαβε έναν σελοποιό για να του κατασκευάσει μια ειδική ξύλινη σανίδα καλυμμένη με δέρμα σε μια της πλευρά, με γέμιση από τρίχες αλόγου. Αδιάλυτα στερεά, όπως ο χαλαζίας και όστρακο των στρειδιών, διαλύονται με τη σύνθλιψή τους με λακτόζη (κονιορτοποίηση).
Αραιώσεις
Στην ομοιοπαθητική τακτικά χρησιμοποιούνται τρείς λογαριθμικές κλίμακες ισχύος. Ο Χάνεμαν δημιούργησε την «εκατοστιαία», ή «C κλίμακα», αραιώνοντας μια ουσία με συντελεστή του 100 σε κάθε στάδιο. Ο Χάνεμαν προτιμούσε την εκατοστιαία κλίμακα για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ένα διάλυμα 2C απαιτεί την αραίωση μιας ουσίας σε αναλογία 1 προς 100, και ένα μέρος από το διάλυμα που προκύπτει αραιώνεται ξανά σε αναλογία 1 προς 100. Το τελικό διάλυμα περιέχει ένα μέρος της αρχικής ουσίας σε 10,000 μέρη του διαλύματος. Η αραίωση 6C επαναλαμβάνει αυτή τη διαδικασία έξι φορές, καταλήγοντας στην αραίωση της αρχικής ουσίας με συντελεστή των 100−6=10−12 (ένα μέρος σε ένα τρισεκατομμύριο ή 1/1,000,000,000,000). Υψηλότερες αραιώσεις ακολουθούν την ίδια λογική. Σύμφωνα με τις αρχές της ομοιοπαθητικής, ένα διάλυμα υψηλότερης αραίωσης θεωρείται πως έχει μεγαλύτερη δραστικότητα, οπότε οι ομοιοπαθητικοι υποστηρίζουν πως τα φάρμακα που προκύπτουν από υψηλότερες αραιώσεις έχουν και πιο ισχυρή και βαθύτερη δράση. Το τελικό προϊόν συχνά είναι τόσο αραιωμένο, που δεν διαφέρει σε τίποτα από τη διαλυτική ουσία (καθαρό νερό, ζάχαρη ή οινόπνευμα). Υπάρχει επίσης και δεκαδική κλίμακα (η οποία αναγράφεται ως "X" ή "D") όπου το φάρμακο αραιώνεται με συντελεστή του 10 σε κάθε στάδιο.
Ο Χάνεμαν συνιστούσε τη χρήση της αραίωσης 30C στις περισσότερες περιπτώσεις (δηλαδή, αραίωση με συντελεστή του 1060). Στις μέρες του, δεν ήταν παράλογη η υπόθεση πως τα φάρμακα μπορούσαν να αραιωθούν επ'άπειρον, καθώς η έννοια του ατόμου ή του μορίου ως της μικρότερης δυνατής μονάδας χημικής ουσίας μόλις άρχιζε να αναγνωρίζεται. Η υψηλότερη αραίωση που έχει εύλογες πιθανότητες να περιέχει έστω και ένα μόριο της αρχικής ουσίας είναι 12C.
Η αντιπαράθεση για τις αραιώσεις
Δεν συνιστούν όλοι οι ομοιοπαθητικοί εξαιρετικά υψηλές αραιώσεις. Φάρμακα με ισχύ κάτω του 4X θεωρούνται ένα σημαντικό τμήμα της ομοιοπαθητικής κληρονομιάς.
Πολλοί από τους πρώιμους ομοιοπαθητικούς ήταν γιατροί και συνήθως χρησιμοποιούσαν χαμηλότερες αραιώσεις όπως "3X" ή "6X", σπάνια ξεπερνώντας την "12X". Το σχίσμα ανάμεσα στις χαμηλές και υψηλές αραιώσεις ήταν αποτέλεσμα ιδεολογικών διαφορών. Οι υποστηρικτές των χαμηλών αραιώσεων έδιναν έμφαση στην παθολογία και ισχυρότερους δεσμούς με τη συμβατική ιατρική, ενώ όσοι προτιμούσαν τις υψηλότερες αραιώσεις τόνιζαν τη ζωτική δύναμη, μιάσματα και πνευματική ερμηνεία της ασθένειας. Ορισμένα προϊόντα με σχετικά χαμηλότερες αραιώσεις αυτού του είδους συνεχίζουν να πωλούνται, όπως όμως και τα ομόλογά τους, δεν έχει αποδειχθεί οριστικά πως λειτουργούν πιο αποτελεσματικά από τα εικονικά φάρμακα (placebo).
Επαληθεύσεις
Η ομοιοπαθητική επαλήθευση είναι μια διαδικασία που προσδιορίζει το προφίλ ενός ομοιοπαθητικού φαρμάκου.
Οι επαληθεύσεις πιθανότατα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της κλινικής δοκιμής, εξαιτίας της πρώιμης χρήσης απλών ομάδων ελέγχου, συστηματικών και ποσοτικών διαδικασιών, και μιας από τις πρώτες εφαρμογές της στατιστικής στην ιατρική. Τα εκτενή αρχεία που περιγράφουν τον αυτοπειραματισμό των ομοιοπαθητικών έχουν σε κάποιες περιπτώσεις αποδειχθεί χρήσιμα στην ανάπτυξη σύγχονων φαρμάκων: για παράδειγμα, η απόδειξη της χρησιμότητας της νιτρογλυκερίνης ως θεραπείας της στηθάγχης ανακαλύφθηκε κατά την ανάγνωση των ομοιοπαθητικών επαληθεύσεων, όμως οι ίδιοι οι ομοιοπαθητικοί εκείνη την εποχή δεν τη χρησιμοποιούσαν ποτέ για αυτό το σκοπό. Οι πρώτες καταγεγραμμένες επαληθεύσεις δημοσιεύτηκαν στην έκθεση του Χάνεμαν το 1796, Έκθεση περί Νέας Αρχής (Essay on a New Principle). Το σύγγραμμα Fragmenta de Viribus (1805) περιείχε αποτελέσματα των 27 επαληθεύσεων, ενώ το Materia Medica Pura (1810) περιείχε 65. Για το Διαλέξεις περί Ομοιοπαθητικών Materia Medica (Lectures on Homoeopathic Materia Medica) του Τζέϊμς Ταϊλερ Κεντ (James Tyler Kent) το 1905, 217 φάρμακα είχαν υποστεί επαλήθευση και νέες ουσίες προστίθενται τακτικά στις σύγχρονες εκδοχές τις.
Ενώ η διαδικασία της επαλήθευσης φέρει επιφανειακές ομοιότητες με τις κλινικές δοκιμές, είναι εντελώς διαφορετική στο ότι η διαδικασία είναι υποκειμενική και όχι τυφλή, ενώ οι σύγχρονες επαληθεύσεις είναι απίθανο να χρησιμοποιούν φαρμακολογικά ενεργά επίπεδα της ουσίας που επαληθεύεται. Ακόμα και το 1842, ο Όλιβερ Ουέντελ Χόλμς (Oliver Wendell Holmes, Sr.) παρατήρησε πως οι επαληθεύσεις ήταν απίστευτα αόριστες, και η υποτιθέμενη δράση τους δεν μπορούσε να επαναληφθεί μεταξύ διαφορετικών ασθενών.
Εξετάσεις φυσικής, ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης, ευρετηριολόγια
Η ομοιοπαθητική θεραπεία συνήθως ξεκινάει από μια λεπτομερή εξέταση του ιατρικού ιστορικού του ασθενούς, η οποία περιλαμβάνει ερωτήσεις που αφορούν τη φυσική, ψυχική και τη συναισθηματική του κατάσταση, γεγονότα από τη ζωή του και φυσικές ή συναισθηματικές ασθένειες. Έπειτα ο ομοιοπαθητικός προσπαθεί να μετατρέψει αυτές τις πληροφορίες σε μια πολύπλοκη συνάρτηση φυσικών και ψυχολογικών συμπτωμάτων, περιλαμβάνοντας συμπάθειες και αντιπάθειες, έμφυτες προδιαθέσεις, ακόμα και το σωματότυπο.
Με βάση αυτά τα συμπτώματα, ο ομοιοπαθητικός επιλέγει τον τρόπο περιποίησης του ασθενούς. Μια συλλογή αναφορών από πολλές ομοιοπαθητικές επαληθεύσεις, εμπλουτισμένο με κλινικά δεδομένα, είναι γνωστό ως "ομοιοπαθητικό materia medica". Καθώς όμως ο στόχος είναι η αναζήτηση των φαρμάκων που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα συμπτώματα, και όχι το ανάποδο, χρησιμοποιούνται και τα «ομοιοπαθητικά ευρετηριολόγια», δηλαδή λίστες συμπτωμάτων, τα οποία αναγράφουν το κάθε σύμπτωμα και τα φάρμακα που αντιστοιχούν σε αυτό. Οι εκτενείς πληροφορίες που αποτελούν τα ευρετηριολόγια συχνά προέρχονται από πολλές εκδόσεις των materia medica. Συχνά γίνονται έντονες συζητήσεις ανάμεσα στους συγγραφείς των ευρετηριολογίων και των ομοιοπαθητκών, με θέμα την ακρίβεια κάποιας προσθήκης.
Το πρώτο συμπτωματικό ευρετήριο των ομοιοπαθητικών materia medica είχε γραφτεί από τον Χάνεμαν. Αργότερα, ένας από τους μαθητές του, ο Κλέμενς βον Μπονινγκάουσεν (Clemens Maria Franz von Bönninghausen), δημιούργησε το Θεραπευτικό Βιβλίο Τσέπης (Therapeutic Pocket Book), άλλο ένα ομοιοπαθητικό ευρετηριολόγιο. Το πρώτο τέτοιο ομοιοπαθητικό ευρετηριολόγιο ήταν το Symptomenkodex του Γκεόργκ Τζαρ (Georg Jahr), δημοσιευμένο στα Γερμανικά (1835), το οποίο ο Κονσταντίν Χέρινγκ (Constantine Hering) αργότερα μετέφρασε στα Αγγλικά ως Ευρετηριολόγιο στα πιο Χαρακτηριστικά Συμπτώματα των Materia Medica (Repertory to the more Characteristic Symptoms of Materia Medica) (1838). Αυτή η έκδοση εστιαζόταν λιγότερο σε κατηγορίες ασθενειών και αποτελούνταν από τρία μεγάλα τεύχη, ενώ θεωρείται προκάτοχος για τα μεταγενέστερα έργα του Κεντ. Με τον καιρό, τέτοια ευρετηριολόγια γίνονταν όλο και πιο μεγάλα, και περιλάμβαναν περισσότερες λεπτομέρειες.