cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαδοχική τέχνη
Πρώτη τυπωμένη διαδοχική τέχνη
Η επινόηση του πιεστηρίου, που επέτρεπε το σύστημα «κινούμενου τύπου», καθιέρωσε το διαχωρισμό μεταξύ εικόνων και λέξεων, μιας και απαιτούσαν διαφορετικές μεθόδους για να αναπαραχθούν. Το πρώτο τυπωμένο υλικό επικεντρωνόταν σε θρησκευτικά θέματα, αλλά από το 17ο και το 18ο αιώνα ξεκίνησε και η εισαγωγή πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Επίσης, ξεκίνησε η εισαγωγή σατιρικού περιεχομένου και καρικατούρες. Την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε και το «συννεφάκι κειμένου» για την απόδοση διαλόγου.
Τα έργα αυτής της περιόδου που έχουν διασωθεί, όπως το «Μια αληθινή αφήγηση μιας φρικτά κολασμένης Παπικής συνωμοσίας» ( Αγγλικά: «A True Narrative of the Horrid Hellish Popish Plot») του ζωγράφου Φράνσις Μπάρλοου ( Αγγλικά: Francis Barlow) του 1682 και τα έργα «Οι τιμωρίες του Λέμιουελ Γκιούλιβερ» ( Αγγλικά: «The Punishments of Lemuel Gulliver») και «Η πρόοδος ενός έκλυτου» ( Αγγλικά: «A Rake's Progress») του Ουίλλιαμ Χόγκαρθ το 1726, δημιουργούν αφηγήσεις μέσω εικόνων, αλλά τα στοιχεία αυτών των έργων που μετέπειτα δημιούργησαν τα κόμικς κρυσταλλώθηκαν το 19ο αιώνα.
Κόμικς
Ενώ αρχικά χρησιμοποιήθηκαν για να εικονογραφηθούν καρικατούρες και για να διασκεδάσουν με απλές και συνηθισμένες ιστορίες, έχουν πλέον εξελιχτεί σε μορφή τέχνης, με πολλά υποείδη. Τα πιο συνηθισμένα είδη κόμικς είναι τα κόμικς στριπ σε εφημερίδες και περιοδικά (και όχι μόνο), όπου μια μικρή ιστορία ξετυλίγεται μέσα σε τρία ή τέσσερα καρέ και οι μεγαλύτερες ιστορίες σε ειδικά περιοδικά, εικονογραφημένες νουβέλλες και άλμπουμ, γνωστές απλώς σαν κόμικς ή βιβλία κόμικς. Τα «κόμικ στριπ» (λωρίδες) στις εφημερίδες και τα περιοδικά είναι συνήθως δευτερεύουσας σημασίας, προορισμένα να κάνουν ένα γρήγορο κοινωνικό ή πολιτικό σχόλιο και οι σκηνοθετικές - αφηγηματικές τους δυνατότητες είναι βέβαια περιορισμένες αφού πρόκειται για μια απλή λωρίδα (στριπ) με μερικά καρέ στη σειρά. Αντίθετα, στα περιοδικά κόμικς αποτελούν το κύριο υλικό, εκτείνονται σε ολόκληρες σελίδες κι εκεί οι ιστορίες παρουσιάζονται είτε σε συνέχειες από τεύχος σε τεύχος είτε αυτοτελώς.
Προσχέδιο ιστορίας
Ένα storyboard (προσχέδιο ιστορίας) είναι ένα γραφικό διάγραμμα που χρησιμοποιείται από τους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες με σκοπό την προ-απεικόνιση μιας κινηματογραφικής ταινίας, κινούμενου σχέδιου, γραφικών κίνησης ή διαδραστικών ακολουθιών των μέσων ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης της διαδραστικότητας μιας ιστοσελίδας. Είναι συνήθως μια σειρά από απεικονίσεις, φωτογραφίες ή εικόνες που εμφανίζονται στη σειρά.
Διαδικτυακά κόμικς
Η νεότερη μορφή διαδοχικής τέχνης είναι τα διαδικτυακά κόμικς ( Αγγλικά: web comic). Όπως αναφέρει ο Σκοτ ΜακΚλάουντ ( Αγγλικά: Scott McCloud) στο Επανεφεύρεση των κόμικς, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα έντυπα μέσα, το κόμικ δεν είναι περιορίζεται πραγματικά στο μέγεθος της σελίδας. Αν και το μέγεθος της οθόνης μπορεί να περιορίσει αυτό που ο αναγνώστης μπορεί να δει την κάθε δεδομένη στιγμή, η ιστορία θα μπορούσε να συνεχίσει σε άλλες σελίδες, ή προς οποιαδήποτε κατεύθυνση στην ίδια τη σελίδα (ιστοσελίδα). Επίσης, ένα ενιαίο φύλλο από ένα web comic μπορεί να συνεχιστεί σε περισσότερες από μία αλληλουχίες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνη Κατηγορία:Γλυπτική Κατηγορία:Ζωγραφική Κατηγορία:Κόμικς
Μαρία Πάβλοβνα (Μαρία του Μεκλεμβούργου-Σβερίν)
Η Μαρία (γερμ. Marie von Mecklenburg-Swerin, 4 Μαΐου 1854 - 6 Σεπτεμβρίου 1920) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Αλεξανδρινή Ελισάβετ Ελεωνόρα ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αυγούστας Ρόις, κόρης του Ερρίκου ΞΓ΄ του Κέστριτς. Ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Μίχεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1874 τον 2ο εξάδελφό της Βλαδίμηρο Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Καθεδρικός Ναός Αγίου Παύλου (Τίρανα)
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου στα Τίρανα, είναι ένας Χριστιανικός Ναός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Τιράνων-Δυρραχίου και η μεγαλύτερη εκκλησία στην Αλβανία.
Η εκκλησία χτίστηκε κατά την περίοδο 2000-2001.
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Αλβανία Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στα Τίρανα Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικισμός στην Αλβανία Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί καθεδρικοί ναοί στην Αλβανία
Ελευθεροχώρι Φθιώτιδας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα, δείτε το λήμμα Ελευθεροχώρι
Το Ελευθεροχώρι είναι χωριό και ομώνυμη Τοπική Κοινότητα του Νομού Φθιώτιδας το οποίο υπάγεται στον διευρυμένο Δήμο Λαμιέων, ενώ έως την 31η Δεκεμβρίου 2010 αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του καποδιστριακού Δήμου Γοργοποτάμου. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Καλλιδρόμου, χτισμένο σε υψόμετρο 740 μέτρων σε μία πλαγιά γεμάτη έλατα και αποτελεί το ορεινότερο χωριό του Καλλίδρομου. Το Ελευθεροχώρι έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 119 κατοίκους. Η τοποθεσία του χωριού προσφέρει πολύ καλή θέα προς την πεδιάδα του Σπερχειού στα βόρεια και προς το λεκανοπέδιο του Κηφισού στα δυτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Ταυλάντιοι
Οι Ταυλάντιοι ή Χελιδόνιοι ήταν αρχαίος λαός που ζούσε στις ακτές της Αδριατικής στην σημερινή Αλβανία, στην πεδιάδα μεταξύ των ποταμών Δρίνου και Αώου. Η κεντρική περιοχή που ζούσαν βρισκόταν ανάμεσα στην Επίδαμνο (στο σημερινό Δυρράχιο) και τα Τίρανα, οριζόταν από τις κοιλάδες των ποταμών Ματ και Σκούμπιν. Οι Ταυλάντιοι ήταν από τους παλιότερους Ιλλυρικούς λαούς, δημιούργησαν ένα πανίσχυρο βασίλειο στην νότια Ιλλυρία, τους αναφέρουν αμέτρητες φορές όλοι οι συγγραφείς της κλασσικής αρχαιότητας.
Οι Ταυλάντιοι και οι Ιλλυρικοί Ενετοί ήταν οι πρώτοι Ιλλυριοί που εμφανίστηκαν στην Αρχαία ελληνική λογοτεχνία. Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος τους καταγράφει για πρώτη φορά στην Αρχαία ελληνική γλώσσα τον 6ο αιώνα π.Χ. Αναφέρονται συχνά σε αμέτρητα έργα συγγραφέων που περιγράφουν πολέμους των αρχαίων Μακεδόνων, των Ηπειρωτών, και γενικά σε όλες τις αποικίες που είχε στις Ιλλυρικές ακτές η Αρχαία Ελλάδα. Καταγράφονται από συγγραφείς όπως ο Θουκυδίδης, ο Πολύβιος, ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Τίτος Λίβιος, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Αππιανός. Ο όρος "Ταυλάντιοι" μεταφράζεται στην Αλβανική γλώσσα ως "Χελιδόνι". Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος καταγράφει σαν "Χελιδόνιους" έναν λαό που ζούσε στην περιοχή των Ταυλάντιων, όπως μεταφράζονται στην Αρχαία ελληνική γλώσσα. Το όνομα παραπέμπει στις παγανιστικές τελετές των αρχαίων Ιλλυριών που είχαν σχέση με την θεοποίηση των ζώων. Ο Εκαταίος γράφει ότι οι Χελιδόνιοι βρίσκονταν βόρεια ενός λαού με το όνομα Σεσαρήθιοι, η Σεσάρηθος ήταν μια πόλη των Ταυλάντιων αλλά αποτελούσαν ξεχωριστή εθνότητα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο Εκαταίος διαφοροποίησε εσφαλμένα τις δυο φυλές, το όνομα Χελιδόνιοι μεταφράστηκε από τους Κορίνθιους εποικιστές της Επιδάμνου, συνεπώς Χελιδόνιοι λεγόντουσαν μόνο οι Ταυλάντιοι της Επιδάμνου και όχι οι υπόλοιποι. Σύμφωνα με παράδοση που καταγράφει ο Αππιανός τον 2ο αιώνα μ.Χ. γενάρχης των Ταυλάντιων ήταν ο Ταύλας, ένας από τους έξι γιους του Ιλλυριού του γενάρχη όλων των Ιλλυρικών λαών.
Γεωγραφία
Οι Ταυλάντιοι ζούσαν στις νοτιοανατολικότερες Αδριατικές ακτές της Ιλλυρίας, στην σημερινή Αλβανία, η περιοχή τους οριζόταν με την πεδιάδα ανάμεσα στον Δρίνο και τον Αώο. Σε παλιότερες εποχές ζούσαν στα νότια του ποταμού Δρίνου, αργότερα μετακινήθηκαν γύρω από την Επίδαμνο και την Απολλωνία. Η περιοχή τους ορίστηκε γύρω από τα σημερινά Τίρανα και τις κοιλάδες των ποταμών Ματ και Σκούμπιν. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους οι γείτονες τους ήταν στα βόρεια οι Λαβεάται, στα ανατολικά οι Παρθίνοι και στα νοτιοανατολικά οι Βυλλίονες. Οι Παρθίνοι όπως φαίνεται είχαν γίνει Ταυλάντιοι πριν εμφανιστούν σαν σύμμαχοι των Ρωμαίων στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ., στα ανατολικά τους βρίσκονταν οι Δασσαρήτιοι και στα βορειοανατολικά οι Πενέστες. Οι Άβροι τους οποίους ο Εκαταίος αναφέρει τον 6ο αιώνα π.Χ. σαν γείτονες των Χελιδονίων φαίνεται ότι είχαν γίνει τμήμα των Ταυλάντιων πληθυσμών. Η επέκταση των Ταυλάντιων στην Απολλωνία δεν είναι σαφής σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχει ο Περίπλους του Ψευδοσκύλακα. Τα νοτιότερα όρια των Ταυλάντιων βρίσκονταν στον ποταμό Σεμάν και τα βόρεια στον ποταμό Ματ. Ο Λίβιος και ο Πλίνιος τοποθετούσαν τα όρια στην ίδια θέση αλλά σύμφωνα με τον Πτολεμαίο ο Αυλώνας είχε κατακτηθεί από τους Ταυλάντιους, αυτό δείχνει ότι οι κατακτήσεις τους στα νότια περιείχαν και την Απολλωνία. Στην Ρωμαϊκή εποχή το γεγονός αυτό ήταν αδύνατο πριν την λήξη των Ρωμαϊκών εμφύλιων που είχαν ξεσπάσει εκεί.
Αρχαιότητα
Τον 7ο αιώνα π.Χ. οι Ταυλάντιοι ζήτησαν την βοήθεια των Κορινθίων και της αποικίας τους Κέρκυρας όταν βρέθηκαν σε πόλεμο με τους Λιβυρνούς. Μετά την ήττα και την εκδίωξη των Λιβυρνών οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι ίδρυσαν αποικία στην Επίδαμνο και αναμείχθηκαν με το τοπικό στοιχείο. Η πόλη είχε δύο ονόματα Επίδαμνος και Δυρράχιο, τα δανείστηκε σύμφωνα με την παράδοση από ονόματα βάρβαρων τοπικών Ιλλυριών βασιλέων. Το διπλό όνομα καθορίζει την παρουσία Ιλλυρικής εγκατάστασης στον λόφο Επίδαμνος, η πεδιάδα ήταν εκείνη την εποχή λιμνοθάλασσα με αποτέλεσμα να φαίνεται το Δυρράχιο σαν νησί. Ένα πλούσιο εμπορικό κέντρο αναδείχτηκε και η πόλη αναπτύχθηκε ταχύτατα. Για δύο αιώνες το Δυρράχιο ήταν το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο με τους Ιλλυριούς που ζούσαν στο εσωτερικό, στις εμπορικές σχέσεις μεσολαβούσε ένας "πωλητής" που εκλεγόταν κάθε χρόνο από τους κατοίκους της Επιδάμνου. Ο ιστορικός Ιουστίνος τον 2ο αιώνα μ.Χ. γράφει ότι την εποχή που ήταν βασιλιάς ο Αέροπος Α΄ της Μακεδονίας Ιλλυρικές φυλές επιτέθηκαν επιτυχώς στην Μακεδονία, ο ανήλικος βασιλιάς πιέστηκε από τους οπαδούς του να εισέλθει στην μάχη και εκδικήθηκε τους Ιλλυριούς. Δεν είναι γνωστό σε ποια Ιλλυρική φυλή αναφέρεται, το πιθανότερο ήταν είτε οι Εγχέλιοι που ζούσαν γύρω από την Οχρίδα είτε οι Ταυλάντιοι που ζούσαν στην Επίδαμνο και την Απολλωνία. Οι Ιλλυρικές επιδρομές απέναντι στην Δυναστεία των Αργεαδών που είχαν έδρα τις Αιγαί πραγματοποιήθηκαν σε περιοχές που ανήκαν στην Άνω Μακεδονία όπως Λυγκηστίδα, Ορεστίδα, Εορδαία και Τυμφαία.
Κλασσική περίοδος
Οι Ταυλάντιοι συνέχισαν να παίζουν ενεργό ρόλο στην Ιλλυρική ιστορία από τον 5ο ως τον 3ο αιώνα π.Χ. περισσότερο στις σχέσεις με τους γείτονες. Παρά το ότι οι Επιδάμνιοι είχαν καθιερώσει τον θεσμό του "πωλητή" με στόχο να διαφυλάξουν τον πληθυσμό της πόλης από τους γείτονες Ιλλυριούς δεν απέφυγαν τις επεμβάσεις τους σε εσωτερικά ζητήματα. Το Σύνταγμα της Επιδάμνου ήταν αρχικά ολιγαρχικό αλλά αργότερα (435 π.Χ.) ξέσπασε εμφύλιος ανάμεσα στους Δημοκρατικούς και τους Ολιγαρχικούς, όταν επικράτησαν οι δημοκρατικοί οι εξόριστοι ολιγαρχικοί ενώθηκαν με τους γείτονες Ταυλάντιους. Οι Ιλλυριοί πολιόρκησαν την πόλη με ορμή και προκάλεσαν έντονη ζημιά στην οικονομία της. Η κρίση προκάλεσε την αντίδραση των μητροπόλεων Κορίνθου και Κέρκυρας, η Κόρινθος αν και ολιγαρχική στήριξε τους δημοκράτες, η Κέρκυρα αντίθετα αν και δημοκρατική στήριξε τους Ολιγαρχικούς. Την ναυμαχία την κέρδισε η Κέρκυρα αλλά στο τέλος την υποστήριξε η Αρχαία Αθήνα με τον αρχηγό της Συμμαχίας της Δήλου. Ο Θουκυδίδης τονίζει το γεγονός ότι οι Αθηναίοι υποστήριξαν τους Κερκυραίους μια και οι Κορίνθιοι ήταν μόνιμα σύμμαχοι με τους Σπαρτιάτες και μετείχαν στην Σπαρτιατική Συμμαχία στάθηκε αιτία να ξεσπάσει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Το βασίλειο των Ταυλάντιων έφτασε στο μέγιστο της ακμής του την εποχή του βασιλιά Γλαυκία (335 - 302 π.Χ.), στην συνέχεια το κατέκτησε ο βασιλιάς Πύρρος της Ηπείρου και το ενσωμάτωσε στο Βασίλειο της Ηπείρου.
Η Ταυλάντια δυναστεία
Τα παρακάτω πρόσωπα είναι καταγεγραμμένα σύμφωνα με τις αρχαίες ιστορικές πηγές σαν Ταυλάντιοι αρχηγοί ή Ιλλύριοι βασιλείς:
Πηγές
Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές Κατηγορία:Ιλλυρική Αλβανία Κατηγορία:Αρχαία φύλα στην Αλβανία
Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου
Το Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου (πρωτότυπος τίτλος Farewell, My Lovely), είναι ταινία μυστηρίου (νεο-νουάρ) αμερικανικής παραγωγής του 1975. Η σκηνοθεσία είναι του Ντικ Ρίτσαρντς και στον ρόλο του ιδιωτικού ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου ο Ρόμπερτ Μίτσαμ. Η ταινία είναι βασισμένη στη νουβέλα του Ρέημοντ Τσάντλερ "Farewell, My Lovely" (Αντίο, γλυκιά μου).
Επίσης πρωταγωνιστούν: Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Σίλβια Μάιλς, Τζακ Ό Χάλοραν, Τζον Άιρλαντ, και ο Σιλβέστερ Σταλόνε στην πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση. Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ θα επιστρέψει ξανά μετά από τρία χρόνια, το 1978 με το ριμέικ της ταινίας "Ο Μεγάλος Ύπνος", κανόντας τον μοναδικό ηθοποιό που θα υποδυθεί τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου σε δύο ταινίες.
Πλοκή
Στο Λος Άντζελες του 1941, ένας πρώην καταδικος, ο Μουζ Μαλόι (Τζακ Ό Χάλοραν) θα προσλάβει τον ντετέκτιβ Μάρλοου (Ρόμπερτ Μίτσαμ) για να του βρει την παλιά φιλενάδα του, την Βέλμα, που έχει να την δει εφτά χρόνια. Ταυτόχρονα ο Μάρλοου ερευνά την δολοφονία ενος πελάτη του, ονομάτι Μάριοτ που ήταν θύμα εκβιασμού για την κλοπή ενος κοσμήματος από τη συλλογή ενός δικαστή. Κατά την επισκέψη του στη έπαυλη του δικαστή Μπαξτέρ Γουίλσον Γκρέι, ο Μάρλοου θα γνωρίσει την εκθαμβωτική Έλεν Γκρέι (Σάρλοτ Ράμπλινγκ), τη συζυγο του δικαστή.
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης για την ταινία σε ποσοστό 76%, με βάση 21 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία 5 από τα 5 αστέρια του και στην κριτική του σημειώνει Αυτές οι σκηνές είναι τόσο εντυπωσιακές για τον αθάνατο Μάρλοου, τον αρχέτυπο ιδιωτικό ντετέκτιβ του Ρέιμοντ Τσάντλερ που στοιχειώνει τον υπόκοσμο του Λος Άντζελες και εάν είμαστε οπαδοί του Τσάντλερ κρατάμε την ανάσα.
Από την άλλη πλευρά το Variety χαρακτηρίζει την ταινία στη κριτική του ως "ένα ληθαργικό αόριστο αφιέρωμα στους ιδιωτικούς ντετέκτιβ του Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1940 και στον συγγραφέα Ρέιμοντ Τσάντλερ, του οποίου ο χαρακτήρας του Φίλιπ Μάρλοου ενέπνευσε πολλές χαρακτηριστικές ταινίες".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντικ Ρίτσαρντς Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Νεστοριανικό σχίσμα
Νεστοριανικό σχίσμα ονομάζεται το εκκλησιαστικό σχίσμα το οποίο εκδηλώθηκε το 431 - κατόπιν της καταδίκης των χριστολογικών απόψεων τού έως τότε Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου από την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου - με την απόσχιση από την κανονική Εκκλησία, της Εκκλησίας των Ασσυρίων, η οποία Εκκλησία είχε διακηρύξει την ανεξαρτησία της το 424 στη Σύνοδο του Μαρκάμπτα. Η Εκκλησία των Ασσυρίων είχε την περίοδο της εκδήλωσης του σχίσματος έξι μητροπόλεις, τις εξής : α) Βαβυλώνος : που περιλάμβανε τη Βαβυλωνία και είχε έδρα την Κτησιφώνα, πρωτεύουσα του κράτους των Σασσανιδών Περσών, που βρισκόταν ΝΑ της σημερινής Βαγδάτης, β) Σουσιανής : ήταν περιφέρεια ΒΑ της Βαβυλωνίας (όμορες) με σημαντικότερη πόλη τη Σελεύκεια, γ) Βορείου Μεσοποταμίας, δ) Μεσηνής : η Μεσήνη ή Μεσηνή ή Χαρακηνή ήταν περιφέρεια στον εσώτερο μυχό του Περσικού Κόλπου, νότια και ανατολικά της Βαβυλωνίας, με πρωτεύουσα την Αντιόχεια ή Χάρακα. Περιελάμβανε το βόρειο τμήμα του σημερινού Κουβέιτ, και τις όμορες σε αυτό παραθαλάσσιες περιοχές του Ιράκ και Ιράν, ε) Αδαβηνής : η Αδαβηνή ή Αδιαβηνή ήταν περιοχή της βορείου Ασσυρίας, στην περιοχή του σημερινού ιρακινού Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ, με έδρα της μητρόπολης τη σημερινή Αρμπίλ, στ) Καραμέας : περιοχή νοτίως της Αδιαβηνής (όμορες) με έδρα το σημερινό Κιρκούκ του Ιράκ. Από την ως άνω γεωγραφική οριοθέτηση της Ασσυριακής Εκκλησίας καθίσταται πρόδηλο ότι ο Νεστοριανισμός υιοθετήθηκε κυρίως σε περιοχές που ανήκαν στα όρια της Περσίας των Σασσανιδών, αλλά διάδοση υπήρξε και σε όμορες σ' αυτές περιοχές. Έτσι, η Ασσυριακή Εκκλησία με την έντονη δραστηριότητα που ανέπτυξε, έπληξε καίρια την Εκκλησία της Αντιόχειας, στερώντας της μεγάλο αριθμό πιστών Ας μεταφερθούμε όμως στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να παρακολουθήσουμε την εκδήλωση της νεστοριανικής χριστολογικής έριδας στο κέντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η εκδήλωση του σχίσματος στην Κωνσταντινούπολη
Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός στο έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία ξεκινάει την αφήγησή του σχετικά με το νεστοριανικό σχίσμα περιγράφοντας τα πρώτα δείγματα γραφής του Νεστορίου ως Πατριάρχη, και εν συνεχεία συνδέει την αρχική εκδήλωση της αίρεσης στην Κωνσταντινούπολη με τα κηρύγματα του πρεσβυτέρου Αναστασίου του Αντιοχέως, συμβούλου του Νεστορίου και συνοδού του στο ταξίδι του από την Αντιόχεια προς την Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να προχειρισθεί Πατριάρχης (Απρίλιος 428). Πιο συγκεκριμένα, ο Αναστάσιος σε κάποιο κήρυγμά του επεσήμανε ότι κανείς δεν πρέπει να αποκαλεί τη Μητέρα του Χριστού Θεοτόκο, καθόσον αυτή ήταν άνθρωπος, και είναι αδύνατον ο Θεός να γεννηθεί από άνθρωπο. Αυτή η αναφορά προκάλεσε μεγάλη ταραχή στην Πόλη, εν μέσω της οποίας ο Νεστόριος έσπευσε να υποστηρίξει τη θέση αυτή του συμβούλου του. Η διδασκαλία των δύο ανδρών φαίνεται πως προκάλεσε σύγχυση σε μια μερίδα θεολογούντων, οι οποίοι προσπαθούσαν από τη μια να δικαιολογήσουν τη θέση του Νεστορίου, και από την άλλη θέλησαν να κρατηθούν σε απόσταση απ' αυτήν. Οι περισσότεροι όμως, πίστευαν ότι ο Νεστόριος είχε την άποψη ότι ο Ιησούς ήταν απλά άνθρωπος, και όχι Θεός, (ψιλός άνθρωπος), και ότι επανέφερε τις διδασκαλίες του Παύλου του Σαμοσατέως και του Φωτεινού Σιρμίου. Περί της διδασκαλίας του Παύλου του Σαμοσατέως, περί του Ιησού όντος απλού ανθρώπου, ο αναγνώστης ας επισκεφθεί το λήμμα Μοναρχιανισμός, και ειδικότερα την ενότητα 3.3. Όσον αφορά τον Φωτεινό Σιρμίου, αυτός, όπως και ο Παύλος Σαμοσατεύς αρνιόταν τη θεότητα του Χριστού. Και οι δύο άνδρες θεωρούσαν ότι ο Ιησούς υπήρξε αποκλειστικά άνθρωπος, ο οποίος διέφερε από τους κοινούς ανθρώπους λόγω της αξεπέραστης αρετής του και της ποιότητας των έργων τα οποία επετέλεσε, με τη βοήθεια και την ενίσχυση του Θεού. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι Παύλος Σαμοσατεύς και Φωτεινός Σιρμίου απέρριπταν ευθέως το μυστήριο της Αγίας Τριάδος.
Ερχόμενοι τώρα στην άποψη του Σωκράτη του Σχολαστικού, αυτός δεν πιστεύει ότι ο Νεστόριος επανεισήγαγε τις διδασκαλίες του Παύλου (διετέλεσε επίσκοπος Αντιοχείας 260-268) και Φωτεινού, ούτε πως πίστευε ότι ο Χριστός ήταν αποκλειστικά άνθρωπος. Ο συγγραφέας θεωρεί πως ο Νεστόριος απλά φοβόταν τη λέξη Θεοτόκος με τον τρόπο με τον οποίο κάποιος φοβάται τα μορμολύκια («ως τα μορμολύκια πεφόβηται») και αποδίδει αυτή τη φοβία στη μεγάλη του αμάθεια. Εξηγεί δε ότι ο Νεστόριος αλαζονευόμενος εξαιτίας της ευγλωττίας του, νόμιζε ότι ήταν ανώτερος όλων στη θεολογία, και δεν έδινε την απαιτούμενη βάση στους παλαιούς συγγραφείς. Έτσι δεν έλαβε υπ' όψη του ότι σύμφωνα με παλαιούς ερμηνευτές των θείων Γραφών η ανθρωπότητα του Χριστού έχει συναναληφθεί από τη θεότητα («Συνανείληπται δε η ανθρωπότης τη θεότητι»). Ο Σωκράτης κάνει συγκεκριμένη αναφορά στον Ευσέβιο Παμφίλου, παρατηρώντας ότι στον τρίτο λόγο του πάνω στον βίο του αγίου Κωνσταντίνου (Κωνσταντίνου Α΄) λέγει ότι ο Θεός ανέχθηκε για χάρη μας να υπομείνει και ανθρώπινη γέννηση. Εξάλλου, ο Ωριγένης στον πρώτο τόμο της ερμηνείας του στην Προς Ρωμαίους επιστολή, ερμηνεύει διεξοδικά το πώς η Παρθένος λέγεται Θεοτόκος. Όμως (εν αντιθέσει με τους Μοντανιστές και τους Μανιχαίους), ο Νεστόριος, κατά τον Σωκράτη, δεν αμφισβητούσε την ύπαρξη και το ενυπόστατον του Θεού Λόγου.
Πριν περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Β΄ διέταξε να συναθροισθούν οι απανταχού επίσκοποι στην Έφεσο (431). Ενώ δε ο Ιωάννης Αντιοχείας, υποστηρικτής του Νεστορίου, αργούσε να αφιχθεί στην Έφεσο, οι συναχθέντες σ' αυτήν επίσκοποι ξεκίνησαν να συζητούν για το φλέγον ζήτημα. Ο Νεστόριος δε, βλέποντας ότι ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν αρνητικός για τον ίδιο, ανακοίνωσε ότι θα απείχε της συνελεύσεως μέχρι την επίσημη έναρξη των εργασιών. Οι δε εναντιούμενοι στα νεστοριανικά δόγματα συσπειρώθηκαν γύρω από τον Κύριλλο Αλεξανδρείας, και αφού κήρυξαν την έναρξη της συνόδου, κάλεσαν τον Νεστόριο να συμμετάσχει. Αυτός πάλι αρνήθηκε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση, επικαλούμενος την απουσία του Ιωάννου Αντιοχείας. Έτσι, η σύνοδος, πριν φθάσει ο Ιωάννης, και εν τη απουσία του Νεστορίου, καθήρεσε τον τελευταίο, αφού μελετήθηκαν διεξοδικά οι ομιλίες του γύρω από το ζήτημα (22 Ιουνίου 431). Όταν δε ο Ιωάννης Αντιοχείας έφθασε στην Έφεσο και πληροφορήθηκε τα γενόμενα, αγανάκτησε εναντίον του Κυρίλλου Αλεξανδρείας, θεωρώντας αυτόν ως αίτιο μιας εν θερμώ καθαιρέσεως του Νεστορίου. Ο Σωκράτης σημειώνει εν συνεχεία ότι ο Κύριλλος με τον Αρχιεπίσκοπο Ιεροσολύμων Ιουβενάλιο, αμυνόμενοι απέναντι στις αιτιάσεις του Ιωάννη, καθαίρεσαν και αυτόν (τον Ιωάννη Αντιοχείας). Ο Νεστόριος, βλέποντας πως είχε πλέον διχαστεί το κοινωνικό σώμα, μεταμελήθηκε και αποδέχθηκε τη χρήση του ονόματος Θεοτόκος για τη Μαρία, αλλά κανείς δεν πίστευε ότι αυτό το έκανε από ειλικρινή μετάνοια. Έτσι, την εποχή που ο Σωκράτης συνέγραφε την Εκκλησιαστική Ιστορία, ο Νεστόριος παρέμενε καθηρημένος και εξόριστος στην Όαση της Αιγύπτου. Ο δε Ιωάννης Αντιοχείας, αφού επέστρεψε στην Αντιόχεια συνεκάλεσε σύνοδο, και αφού συγκεντρώθηκε μεγάλος αριθμός επισκόπων, καθαίρεσε και αυτός με τη σειρά του τον Κύριλλο Αλεξανδρείας. Πριν περάσει όμως πολύς χρόνος, οι δύο αρχιερείς συμφιλιώθηκαν και αναγνώρισαν ο καθείς το αρχιεπισκοπικό αξίωμα του άλλου. Πίσω στην Κωνσταντινούπολη, μετά την καθαίρεση του Νεστορίου επικράτησε φοβερή ταραχή στις συνάξεις των πιστών. Όλοι όμως οι κληρικοί συμμετείχαν στον αφορισμό του, πετώντας συμβολικά μία πέτρα κατ' αυτού. Από τότε ήταν που καθιερώθηκε ο κοινός συμβολικός λιθοβολισμός του εκάστοτε βλασφημήσαντος, που γίνεται έτσι ώστε ο σωρός των λίθων, ωσάν να ήταν στήλη, να καθιστά φανερό σε όλους τον αφορισμό του.
Η θεολογική βαρύτητα του σχίσματος
Ο Θεοδώρητος Κύρου στο έργο του Αιρετικής Κακομυθίας Επιμύθιον, αναφερόμενος στον Νεστόριο, παρατηρεί εισαγωγικά ότι καθώς πολλοί λόγω της υπερηφάνειάς τους θεωρούσαν εαυτούς ως μεγάλους δασκάλους της ευσεβείας, και δεν ανέχονταν να μάθουν τίποτα λόγω της αλαζονείας εκείνης που πηγάζει από την αμάθεια, ο διάβολος, ο πατέρας του ψεύδους, αντί να φροντίζει να εξοπλίζει τους έξωθεν φανερούς εχθρούς της Εκκλησίας, προέκρινε να δράσει διαφορετικά εναντίον της. Αφού, λοιπόν, αυτός βρήκε όργανο το οποίο υποδέχθηκε συνολικά την τέχνη του (εννοεί τον Νεστόριο), και το οποίο όργανο έφερε το προκάλυμμα του Ορθοδόξου, εισήγαγε δι' αυτού εκ των πλαγίων στην Εκκλησία την άρνηση της θεότητος και της φιλανθρωπίας του Μονογενούς Υιού. Ο Θεοδώρητος με τον τρόπο αυτό μας εισάγει στον θεολογικό πυρήνα του νεστοριανικού σχίσματος. Από την ορθόδοξη σκοπιά η νεστοριανική χριστολογία σε τελευταία ανάλυση αφαιρεί τη θεότητα από τον Χριστό. Αλλοιώνει τη θεολογία της ενανθρώπισης του Μονογενούς Υιού, και άρα τη διδασκαλία περί της φιλάνθρωπης θεϊκής συγκαταβάσεως για τη σωτηρία του ανθρώπου. Πιο συγκεκριμένα, ο Νεστόριος διεκήρυττε ότι η Παρθένος Μαρία γέννησε ένα άνθρωπο που έφερε τη θεότητα (φορέα της θεότητας), και όχι τον Θεό .Στην Επιστολή 5 (Νεστορίου προς Κύριλλον), ερμηνεύει το απόσπασμα 2,5-2,8 της "Προς Φιλιππησίους" επιστολής του Αποστόλου Παύλου όπου διαβάζουμε ως εξής :"τοῦτο γάρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καί ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ, ὅς ἐν μορφῆ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ άρπαγμόν ἡγήσατο τό εἶναι ἴσα Θεῶ, αλλ' ἑαυτόν ἐκένωσε μορφήν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καί σχήματι εὐρεθείς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ." . (Μτφρ.: "Τούτο δηλαδή το φρόνημα να υπάρχει σε σάς, το οποίο υπήρχε και στον Χριστό Ιησού, ο οποίος, αν και ήταν στη μορφή Θεού, δεν θεώρησε ευκαιρία για απόλαυση το ότι ήταν ίσος με τον Θεό, αλλά εξουδένωσε τον εαυτό του με το να λάβει τη μορφή δούλου, με το να έλθει στη μορφή των ανθρώπων. Και αφού κατά τη μορφή βρέθηκε άνθρωπος ταπείνωσε τον εαυτό του με το να γίνει υπάκουος μέχρι θανάτου, μάλιστα θανάτου σταυρικού."). Ερμηνεύοντας, λοιπόν, το συγκεκριμένο χωρίο ο Νεστόριος επισημαίνει ότι ο απόστολος, επειδή επρόκειτο να κάνει μνεία του θανάτου του Ιησού, για να μην συναγάγει κάποιος εκ των γραφομένων ότι ο Θεός Λόγος είναι παθητός (επιδεχόμενος πάθος), βάζει στο κείμενό του την ονομασία Χριστός ("Χριστῶ Ἰησοῦ"), καθόσον με την ονομασία (απόκληση) αυτή σημαίνει (δηλώνει) και την απαθή και την παθητή ουσία στο ένα και μοναδικό πρόσωπό του. Κατά τον Νεστόριο δηλαδή, ο Παύλος χρησιμοποιεί την ονομασία Χριστός, για τον Ιησού, ώστε οι αναγνώστες του χωρίου να μπορούν να αποκαλούν τον Χριστό παθητό και απαθή χωρίς τον κίνδυνο συγχύσεως των δύο φύσεων. Ώστε δηλαδή οι αναγνώστες να νοήσουν τον Χριστό ως απαθή κατά τη θεότητα, παθητό δε κατά τη φύση του ανθρωπίνου σώματος. Γίνεται εμφανές ότι με νεστοριανικούς θεολογικούς όρους δεν μπορεί να γίνεται λόγος για το Θείο Πάθος.
Παράλληλα, από την ορθόδοξη σκοπιά, ο Νεστόριος, διαιρούσε την υιότητα του Χριστού σε δύο φυσικές υιότητες ξέχωρες μεταξύ τους : η μία ήταν η υϊότητα του Λόγου κατά τη θεϊκή φύση, και η άλλη η υϊότητα του Ιησού/ανθρώπου (κατά την ανθρώπινη φύση). Έτσι, το νεστοριανό δόγμα συνεπάγεται δύο χωριστές προσκυνήσεις του Χριστού : συνεπάγεται δηλαδή ότι οι πιστοί θα πρέπει να προσκυνούν λατρευτικά μόνο τον Υιό και Λόγο του Θεού, και τιμητικά τον άνθρωπο-Ιησού. Από τη νεστοριανική σκοπιά τώρα, η υϊότητα του Χριστού είναι μεν μία και όχι δύο ξέχωρες μεταξύ τους, όμως στο πρόσωπο του Χριστού υπάρχουν δύο υποστάσεις ενωμένες μεταξύ τους. Ο Σύριος νεστοριανός μοναχός John Bar Penkaye (Ιωάννης στο Πενκάγιε), γράφει την εποχή που είχε συντελεσθεί η εξάπλωση των Αράβων, στην Περσία, Συρία, Παλαιστίνη και Αίγυπτο, ότι οι χριστιανοί ήταν χωρισμένοι σε τρία μέρη. Στους Ανατολικούς (εννοεί τους Νεστοριανούς), που ακολουθούσαν τη χριστολογία που δίδασκε ότι ο Χριστός ήταν Θεός και άνθρωπος, άνθρωπος που έγινε Θεός και Θεός που έγινε άνθρωπος, έχοντας δύο υποστάσεις και δύο φύσεις ενωμένες μεταξύ τους, όντας ένα πρόσωπο της υϊότητας· στους Δυτικούς (εννοεί τους Ορθοδόξους), που ακολουθούσαν το δόγμα που δίδασκε το παθητό και θνητό του Θεού, και απέδιδε δύο φύσεις και μια ενιαία υπόσταση στον Χριστό · στους Μονοφυσίτες. Παρακολουθώντας την οριοθέτηση του Ιωάννη στο Πενκάγιε, διαπιστώνουμε ότι Εκκλησία των Ασσυρίων είχε στα τέλη του εβδόμου αιώνα διαφοροποιηθεί δογματικά και από τον Μονοφυσιτισμό και από την Ορθόδοξη δογματική τοποθέτηση. Περαιτέρω, και από την οριοθέτηση του Ιωάννη, αλλά και από το παραπάνω παρατιθέμενο απόσπασμα της Επιστολής 5 του Νεστορίου, αντιλαμβανόμαστε ότι οι Νεστοριανοί απέδιδαν στους "Δυτικούς Χριστιανούς" (στους Ορθοδόξους) απόκλιση προς τον θεοπασχητισμό. Καταλόγιζαν δηλαδή θεοπασχητισμό στην Ορθόδοξη θέση ότι ο Θεάνθρωπος, ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, φέροντας τη θεότητα, υπέφερε, πέθανε και ετάφη. Θεωρούσαν δε απαράδεκτη τη θέση σύμφωνα με την οποία η θεότητα ενανθρωπήσασα εγκατοίκησε στη μήτρα της Παρθένου επί εννέα μήνες και τυλίχθηκε με σπάργανα.
Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας.
Τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση της καταδίκης της χριστολογικής διδασκαλίας του Νεστορίου και στη διατύπωση των αντίστοιχων Ορθοδόξων χριστολογικών θέσεων έπαιξε ο Κύριλλος Αλεξανδρείας. Ο Κύριλλος τόνιζε την ένωση καθ' υπόσταση, δηλαδή την ένωση κατά αλήθειαν των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Θεού Λόγου. Έτσι, από τη σκοπιά της Ορθόδοξης πολεμικής, η διδασκαλία του Νεστορίου για τις δύο φύσεις του Θεού Λόγου συνεπάγεται ότι οι δύο φύσεις βρίσκονται σε εντελώς επιφανειακή ένωση και όχι σε "καθ' υπόστασιν", σε πραγματική δηλαδή ένωση. Ο Κύριλλος αφενός διδάσκει ότι ο Μονογενής φανερώθηκε στους ανθρώπους όντας Θεός και Κύριος των όλων, ότι "επέλαμψε" σ' αυτούς που βρίσκονταν στο σκοτάδι με το να γίνει πραγματικά άνθρωπος (όχι μόνο κατά την εμφάνιση, δηλαδή όχι φαινομενικά), και αφετέρου διευκρινίζει ότι η ανθρώπινη φύση ενώθηκε με τη θεία, χωρίς καμμία από τις δύο να αλλοιωθεί.
Ο σχηματισμός της Νεστοριανής ταυτότητας.
Στα μέσα του 8ου αι. ο Shahdost, Νεστοριανός Επίσκοπος της Tirhan, επισκοπής που ιδρύθηκε, πιθανώς προκειμένου να αντιμετωπιστεί η επιρροή που ασκούσε το Μονοφυσιτικό κέντρο του Tagrit, αναφέρεται στα μέλη της Νεστοριανικής Εκκλησίας, ως "Νεστοριανούς Χριστιανούς". Μέσα στην πραγματεία του Shahdost ο χαρακτηρισμός του Νεστοριανού χρησιμοποιείται για να αντιδιαστείλει (παρατίθενται τα λόγια του Shahdost) τους εκπροσώπους της αληθούς και "Ορθοδόξου" παραδόσεως που μεταδόθηκε από τον Χριστό, τους Αποστόλους και τους αληθινούς διδασκάλους της Εκκλησίας (εννοεί τους Νεστοριανούς) από τους χριστιανούς που ήταν προσηλωμένοι στο δόγμα της μίας φύσεως και της μίας υποστάσεως του Χριστού (στους Μονοφυσίτες) από τη μία, και από τους χριστιανούς που ήταν προσηλωμένοι στο δόγμα των δύο φύσεων και της μίας υποστάσεως του Χριστού (τους Ορθοδόξους) από την άλλη. Ως προς τη δογματική δε διατύπωση της Νεστοριανικής πίστεως, πηγαίνοντας χρονικά προς τα πίσω, διαπιστώνουμε ότι ο Ιωάννης στο Penkaye, με την οριοθέτηση που κάνει ανάμεσα στις τρεις ομολογίες του σύγχρονού του χριστιανισμού, επιμαρτυρεί ότι από τα τέλη του 7ου αι. είχε καταστεί ξεκάθαρο ότι η θρησκευτική ταυτότητα της "Εκκλησίας της Ανατολής" (της Νεστοριανικής) απέναντι στον Μονοφυσιτισμό και στους Ορθοδόξους βασιζόταν στην ομολογία πίστεως την οποία οι Νεστοριανοί επίσκοποι της ανατολικής Συρίας είχαν καταθέσει στον Πέρση Σάχη Khusran εν έτει 612. Ακόμα όμως και μετά τη δογματική διατύπωση του 612, οπότε και παγιώθηκε μέσα στην "Εκκλησία της Ανατολής" η στάση τού να θεωρείται επισήμως αιρετικός οποιοσδήποτε ασπαζόταν το δόγμα της μίας υποστάσεως, για τους καθημερινούς ανθρώπους που βρίσκονταν σε κοινωνία με την ως άνω Εκκλησία, ακόμα και τους κληρικούς, η δογματική διαφοροποίηση του Νεστοριανού χριστιανού από τον Ορθόδοξο και τον Μονοφυσίτη παρέμενε είτε ανεξήγητη-ανερμήνευτη είτε και άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικά Σχίσματα
Σος και Βικτώρια Πετροσιάν
Οι σύζυγοι Σος και Βικτώρια Πετροσιάν από την Αρμενία και τη Ρωσία και τώρα στη Γερμανία είναι καλλιτέχνες της γρήγορης αλλαγής ρούχων. Ξεκίνησαν την καριέρα τους το 1991 στη Μόσχα.
Ο Σος Πετροσιάν γεννήθηκε στο Γερεβάν της Αρμενίας στις 27 Μαΐου 1972. Η Βικτώρια γεννήθηκε στη Μόσχα στις 9 Ιουλίου 1978. Στέφθηκαν δύο φορές Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Γρήγορης Αλλαγής από το Guinness World Book, κέρδισαν το τίτλο του Καλύτερου Ψυχαγωγικού Ζευγαριού στα Παγκόσμια Βραβεία Μαγείας 2008 στο Λος Άντζελες, και επίσης δύο φορές (οι μοναδικοί) εκείνον του Καλύτερου Μάγου Γρήγορης Αλλαγής στα Παγκόσμια Βραβεία Μέρλιν στη Νέα Υόρκη.
Το ζευγάρι Σος και Βικτώρια Πετροσιάν, “Καλλιτέχνες Γρήγορης Αλλαγής Νέας Γενιάς”, έχει τέσσερις παγκόσμιες επιδόσεις Guinness στην Γρήγορη Αλλαγή Ενδυμασιών: Το 2007, ο Μαγικός Κύκλος στη Γερμανία τους τίμησε με τον τίτλο του Καλύτερου Μαγικού Νούμερου.
Το 2010, ο Σος και η Βικτώρια Πετροσιάν πέτυχαν παγκόσμια επίδοση Guinness στο πρόγραμμα της γαλλικής τηλεόρασης Le Plus Grand Cabaret du Monde στο Παρίσι με 19 ενδυμασίες. Επίσης ο Μαγικός Κύκλος στη Γερμανία τους ανακήρυξε "Καλύτερους Συγγραφείς του 2010" για τα βιβλία τους: «Μεταμόρφωση Φορεμάτων Μέρος 2» και «Μεταμόρφωση Κουστουμιών Μέρος 1». Όλα τα κόλπα και οι ενδυμασίες που μεταμορφώνονται έχουν δημιουργηθεί από τον Σος.
Το 2011, έφτασαν στον ημιτελικό του γερμανικού τηλεοπτικού προγράμματος Das Supertalents. To 2012, εμφανίστηκαν στο Πεκίνο στο Διεθνές Κινεζικό Καρναβάλι Μαγείας “Σινικό Τείχος” όπου 20 μάγοι, οι πρώτοι της FISM (Fédération Internationale des Sociétés Magiques), παρουσίασαν εντυπωσιακές παραστάσεις σε ένα θέατρο μπροστά σε χιλιάδες, σε μια μάχη μαγείας τριών ημερών. Ο Σος και η Βικτώρια έλαβαν το μόνο χρυσό μετάλλιο (τα αργυρά ήταν δύο και τα χάλκινα τρία).
Προσωπική Ζωή
Ο Σος και η Βικτώρια έχουν δύο γιους. Ο πρώτος λέγεται Σος και γεννήθηκε το 1996 και ο δεύτερος Τίγκραν και γεννήθηκε το 1999.
Ελευθεροχώρι
όπως και τα παρακάτω:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τιμάνδρα
Η Τιμάνδρα, κατά την παράδοση, ήταν κόρη της βασίλισσας Λήδας και του Τυνδάρεω και αδελφή της Ωραίας Ελένης. Ως έλασσον πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, ελάχιστα γνωρίζουμε για αυτήν. Συγκεκριμένα, αναφέρεται από τον Αλεξανδρινό Θεαγένη στις «Ώρες» του ότι απετέλεσε θέμα -χαμένης- ελεγείας του λυρικού ποιητή Μιμνέρμου.
Αυτοκινητόδρομοι στην Αλβανία
Μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1991, η Αλβανία προχώρησε στην υλοποίηση μεγάλων οδικών έργων και γενικότερα υποδομών. Από τη δεκαετία του 2000 πολλοί οδικοί άξονες στη χώρα έχουν αποκτήσει ευρωπαϊκές προδιαγραφές ενώ επίσης διάφοροι νέοι αυτοκινητόδρομοι βρίσκονται υπό κατασκευή. Ο πρώτος αυτοκινητόδρομος ήταν ο SH2 που ενώνει τα Τίρανα με το Δυρράχιο ενώ ακολούθησαν και άλλοι. Μέχρι το 2002 η Αλβανία είχε:
Σύστημα δρόμων
Οι δρόμοι στην Αλβανία είναι κρατική περιούσια και διατηρούνται από την Ndërmarrja Shtetërore Rruga-Ura. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση έχει προχωρήσει σε παραχωρήσεις με ιδιωτικές εταιρίες για την κατασκευή αυτοκινητοδρόμων με δίοδια.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Αλβανίας Κατηγορία:Κατάλογοι δρόμων
Δωδεκάθεο (ανάγλυφο)
thumb|right|250px|Φωτογραφία του Δωδεκάθεου από το περιοδικό [[Εστία (περιοδικό)|Εστία του 1894]] Το Δωδεκάθεο είναι ανάγλυφο νεοκλασικής τέχνης και έργο του Γεωργίου Βρούτου.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα
Φίλιππος της Γαλλίας (1132-1161)
Ο Φίλιππος της Γαλλίας (Philippe de France, 1132 - 4 Σεπτεμβρίου 1161) ήταν αρxιδιάκονος των Παρισίων, γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Στ΄ του Παχύ και της Αδελαΐδας του Μωριέν, αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ΄ του Νεώτερου.
Ακολούθησε τον μοναχισμό στα βήματα του μεγαλύτερου αδελφού του Ερρίκου και πέθανε λίγο πριν του δοθεί θέση επισκόπου.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Candida albicans
Η Candida albicans είναι μύκητας, ο οποίος ανήκει στην φυσιολογική χλωρίδα του ανθρώπινου σώματος. Συμβιώνει με τον ξενιστή έως ότου λόγω ενδογενών και εξωγενών παραγόντων, ο ξενιστής παρουσιάσει μειωμένη αντίσταση. Σ' αυτές τις περιπτώσεις ευνοείται ο πολλαπλασιασμός και η εγκατάσταση του μύκητα στο δέρμα, στους βλεννογόνους, ή στους ιστούς και στα όργανα του ξενιστή, όπου προκαλεί βαρύτατης πρόγνωσης καντιντιάσεις. Ανάλογα με το όργανο που προσβάλλει, μπορεί να προκαλέσει πνευμονική καντιντίαση, κολπίτιδα ή στοματίτιδα. αριστερά|μικρογραφία|Mύκητας Candida albicans Η προσβολή φυσιολογικών ατόμων από Candida albicans αντιμετωπίζεται από τους μηχανισμούς χυμικής και κυτταρικής ανοσίας του ξενιστή. Αναγνωρίζονται κυρίως δύο κύρια στελέχη C. albicans (Α και Β) και ένας τρίτο C. albicans-C. Τα στελέχη του γένους Candida είναι υπεύθυνα για το 70-80% των μυκητιασικών λοιμώξεων (σοβαρών και θανατηφόρων λοιμώξεων). Αυτό συμβαίνει λόγω έλλειψης διαγνωστικής μεθόδου και κατ΄συνέπεια καθυστερημένης διάγνωσης και έναρξης αντιμυκητιασικής θεραπείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μύκητες
Φράγμα Τσινπίν Ι
Το Φράγμα Τσ(γ)ινπίν-Ι (απλοπ. κινεζ. 锦屏一级水电站, παραδ. κινεζ. 錦屏一級水電站, λατινική μεταγραφή Gongga), επισήμως Υδροηλεκτρικός Σταθμός Τσινπίν-Ι, είναι υψηλό τοξωτό φράγμα και υδροηλεκτρικός σταθμός επί του ποταμού Γιαλόνγκ, στα όρη Τσινπίν της Επαρχίας Σιτσουάν της Κίνας. Μέχρι την ολοκλήρωση του Φράγματος Σουάν-τσιαν-γκου στην ίδια επαρχία της Κίνας, το Τσ(γ)ινπίν-Ι είναι το υψηλότερο φράγμα σε ολόκληρο τον κόσμο, με ύψος 305 μέτρα.
Η κατασκευή του έργου άρχισε το 2005 και ολοκληρώθηκε το 2014. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός έχει ισχύ 3600 MW, οπότε είναι σε θέση να παράγει από 16 ως 18 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας κάθε χρόνο. Εκτός από την προμήθεια ενέργειας για την επέκταση της εκβιομηχανίσεως της επαρχίας, σκοπός του φράγματος είναι η βελτίωση της προστασίας από πλημμύρες και η μείωση της διαβρώσεως.
Ιστορικό
Η εκμετάλλευση της δυναμικής ενέργειας των υδάτων του Γιαλόνγκ στην καμπή του ποταμού στα όρη Τσ(γ)ινπίν σχεδιαζόταν επί δεκαετίες. Το μήκος της «καμπής» αυτής ανέρχεται σε 150 χιλιόμετρα, αλλά στα τελευταία 16 υπάρχει μια υψομετρική διαφορά 310 μέτρων που δημιουργούσε μια εξαιρετικά ευνοϊκή τοπογραφία για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι σχεδιασμοί κατέληξαν στην πρόταση για δύο ξεχωριστά έργα, τα Τσινπίν-Ι και Τσινπίν-ΙΙ, με συνολική ισχύ 8.400 MW. Η σχεδίασή τους ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του 1960. Τον Ιούλιο του 1965 συστήθηκε η «διεύθυνση Υδροηλεκτρικής Μηχανικής Τσινπίν» και τα σχέδια για τα δύο έργα προχώρησαν υπό το Ινστιτούτο Διερευνήσεων και Σχεδίων Ανατολικής Κίνας.
Η κατασκευή άρχισε στις 12 Νοεμβρίου 2005 και το φράγμα άρχισε να δημιουργεί την τεχνητή λίμνη του στις 8 Οκτωβρίου 2012. Η πρώτη κιλοβατώρα ενέργειας παράχθηκε από τις πρώτες δύο εκ των συνολικώς 6 γεννητριών των 600 MW στις 30 Αυγούστου 2013. , ενώ το υπόλοιπο έργο ολοκληρώθηκε μέχρι το 2015. Το σχετικώς γρήγορο γέμισμα της τεχνητής λίμνης συνδέθηκε από έναν Κινέζο γεωλόγο με επαγόμενη σεισμικότητα. Από τις εκατοντάδες σεισμικές δονήσεις που σημειώθηκαν κατά το γέμισμα της λίμνης, τρεις με μεγέθη από 3,9 μέχρι 4,58 βαθμών Ρίχτερ καταγράφηκαν στις 22 Νοεμβρίου 2013 σε γειτονική γραμμή γεωλογικού ρήγματος.
Η έκτη και τελευταία γεννήτρια του Τσινπίν-Ι τέθηκε σε λειτουργία στις 15 Ιουλίου 2014. The final generator for Jinping-II downstream was commissioned in November 2014.
Γεωγραφία
Διοικητικώς το Φράγμα Τσινπίν-Ι βρίσκεται στο σύνορο των Κομητειών Γιανγιουάν και Μουλί, στον Αυτόνομο Νομό Λιανγκ-σαν Γι της Επαρχίας Σιτσουάν, και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 28°10΄58΄΄ Βόρειο πλάτος και 101°37΄51΄΄ Ανατολικό μήκος. Το πολύ μικρότερο Φράγμα Τσινπίν-ΙΙ βρίσκεται βορειότερα και χαμηλότερα στον ρου του ποταμού από το Τσινπίν-Ι, με την απόσταση μεταξύ των δύο φραγμάτων να είναι 7,5 χιλιόμετρα. Ο ποταμός Γιαλόνγκ, τον οποίο ελέγχουν τα φράγματα, είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος στον άνω ρου του μεγαλύτερου ποταμού της Ασίας, του Γιανγκτσέ. Η περιοχή είναι πολύ ορεινή και αραιοκατοικημένη, ωστόσο περίπου 7.500 κάτοικοι θα επανεγκαθίσταντο σε άλλους οικισμούς σύμφωνα με το σχέδιο.
Περιγραφή
Το ύψους 305 μέτρων και μήκους 568 μέτρων φράγμα δημιούργησε έναν ταμιευτήρα (τεχνητή λίμνη) με όγκο 7,7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, από τα οποία τα 4,9 δισεκατομμύρια αποτελούν «ενεργό αποθήκευση», δηλαδή δυνάμενη να χρησιμοποιηθεί. Το ίδιο το φράγμα έχει δομικό όγκο 7,4 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Για τον έλεγχο των πλημμυρών, το φράγμα είναι εφοδιασμένο με έναν ελεγχόμενο υπερχειλιστή στη στεφάνη του με 4 πύλες και την ικανότητα να αδειάζει έως και 2.993 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Πέντε επιπλέον έξοδοι στη βάση του φράγματος μπορούν να αδειάσουν 5.465 κυβ.μέτρα/δευτερόλεπτο και μια σήραγγα με μέγιστη παροχή 3.651 κυβ.μέτρα/δευτερόλεπτο. Ο υδροηλεκτρικός σταθμός έχει 6 υδροστροβίλους Φράνσις των 600 MW.
Παραπομπές
Τσινπιν-Ι Τσινπιν-Ι Κατηγορία:Υδροηλεκτρικά φράγματα
Τούλα Σταθοπούλου
Η Τούλα Σταθοπούλου (1932 - 19 Ιουλίου 2006) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Καριέρα
Μετά την «Αναπαράσταση», εμφανίστηκε στην «Τιμή της αγάπης» της Τώνιας Μαρκετάκη το 1984 και στα «Παιδιά του Κρόνου» των Γ. Κόρα - Χρ. Βούπουρα. Η Σταθοπούλου διακρίθηκε και πάλι με βραβείο Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Λιποτάκτης» (1988) των ίδιων δημιουργών.
Έπαιξε και σε άλλες κινηματογραφικές ταινίες όπως "Τα παιδιά του Κρόνου", "Τοπίο στην ομίχλη", "Το λιβάδι που δακρύζει". Έπαιξε επίσης σε μια τηλεοπτική σειρά (1987, "Μπουρίνι") και στο θέατρο, όπως στην παράσταση του Εθνικού «Αόρατος θίασος» του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γαβριήλ Συλιβός
Βίος
Ο Γαβριήλ Συλιβός γεννήθηκε περίπου το 1764 στις Δάφνες Μαλεβιζίου Κρήτης, του νομού Ηρακλείου. Ο πατέρας του Ανδρέας Συλιβός σφαγιάστηκε από τον γενίτσαρο των Δαφνών Εχρέμπεη κατά την Επανάσταση του 1769, την επανάσταση του Δασκαλογιάννη. Ο Γαβριήλ αφού διασώθηκε από ΄μία συγγενή του Ηγουμένη της μονής Παληανής κοντά στις Δάφνες, στη συνέχεια έγινε κληρικός.
Μητροπολίτης Τήνου
Χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Τήνου τον Νοέμβριο του 1810. Είναι πολύ πιθανή η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία, αν ληφθεί υπ' όψιν πως ο συμπατριώτης του ιερομόναχος Δημήτριος Χρυσαφόπουλος,ο οποίος βρισκόταν λίγο πριν από την έναρξη της Επανάστασης στην Τήνο, ήταν Φιλικός και στενά συνεργαζόταν με τον Γαβριήλ. Με την κήρυξη της Επανάστασης ο Γαβριήλ, στις 31 Μαρτίου 1821 υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης στην Τήνο. Ο Δημήτριος Υψηλάντης με επιστολή του προς τον Μητροπολίτη Γαβριήλ, στις 10 Δεκεμβρίου 1821,του ζητά υλική βοήθεια: από την μέχρι σήμερα έρευνα στα Γενικά Αρχεία του Κράτους δεν έχει βρεθεί απάντηση του ιεράρχη. Πάντως στην Κρητική Επανάσταση του 1821 οργάνωσε ομάδα Τηνίων και την έστειλε στην πατρίδα του με δικά του έξοδα. Ανάλογα έπραξε κι όταν ο Νεόφυτος Καρύστου του ζήτησε συνδρομή, οπότε συγκρότησε σώμα από τριακόσιους άνδρες από την Τήνο και τους έστειλε στην Κάρυστο. Επικεφαλής της Τηνιακής Δημογεραντίας οργάνωσε την περίθαλψη των προσφύγων από την Κάσο, Ψαρά, Χίο, Μοσχονήσια, Κυδωνιές. Συνέδραμε στην ανέγερση ορφανοτροφείου στην Άνδρο. Ο Αμβρόσιος Φραντζής τον μέμφθηκε ότι, «[...]εις την διάρκειαν της ελληνικής αποστασίας δεν εφαίνετο με σταθερόν χαρακτήρα υπέρ της ελληνικής αποστασίας δια το απαραδειγμάτιστον της δειλίας» Όταν μετατέθηκε στην επισκοπική επαρχία Νάξου και Πάρου,το 1830, η εκκλησιαστική έδρα Τήνου ενώθηκε με τη Σύρο μετά την απομάκρυνσή του, οι Τήνιοι ζήτησαν από τον Όθωνα την επάνοδό του.
Πέθανε το 1839
Angel of Retribution
Angel of Retribution είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Φεβρουάριο του 2005 μέσω της "Epic Records".
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ τους μετά την επανένωση με τον τραγουδιστή Ρομπ Χάλφορντ ο οποίος είχε αποχωρήσει από το συγκρότημα το 1992.
Κυκλοφόρησαν τρεις διαφορετικές εκδόσεις του άλμπουμ, σε CD, σε ειδική έκδοση με μπόνους DVD το οποίο περιείχε 40λεπτο ντοκιμαντέρ και επτά κομμάτια ζωντανά εκτελεσμένα, όπως και σε Dual-Disc με το CD στη μία πλευρά και το DVD στην άλλη.
Ιστορία του δίσκου
Τον Δεκέμβριο του 2002, οι Judas Priest αποφάσισαν να λύσουν την συνεργασία τους με τη δισκογραφική εταιρεία "Atlantic Records" δηλώνοντας απογοητευμένοι από την προώθηση που έκανε η εταιρεία για το προηγούμενο άλμπουμ τους με τίτλο "Demolition". Λίγους μήνες αργότερα, ανακοινώθηκε η επανένωση του συγκροτήματος με τον τραγουδιστή Ρομπ Χάλφορντ και η κυκλοφορία ενός box set για τα τριάντα χρόνια από την ίδρυση των Judas Priest. Η κίνηση αυτή οδήγησε στην αποχώρηση του Τιμ Όουενς, ο οποίος ενθάρρυνε την ένωση με τον αρχικό τραγουδιστή του συγκροτήματος, όντας οπαδός τους από τα εφηβικά του χρόνια. Ο Όουενς συνέχισε την καριέρα του στους Iced Earth.
left|thumb|160px|Οι Judas Priest στην περιοδεία του Angel of Retribution Τον Μάρτιο του 2004 ξεκίνησαν τη σύνθεση νέων κομματιών, ενώ τον Ιούνιο περιόδευσαν στην Ευρώπη περνώντας από την Ελλάδα και το "Rockwave Festival" στις 20 Ιουνίου 2004. Το συγκρότημα πραγματοποίησε την πρώτη του αμερικάνικη περιοδεία μετά την επανένωση από τις 10 Ιουλίου μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου, πριν επιστρέψουν στο "Old Smithy Studio" του Γουόρτσεστερσιρ στην Αγγλία για την ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ.
Λίγους μήνες νωρίτερα, είχαν υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την "Epic Records", μέσω της οποίας κυκλοφόρησε το "Angel of Retribution" στα τέλη Φεβρουαρίου του 2005 σκαρφαλώνοντας στο # 13 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έγινε και ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος έφθασε στην κορυφή των τσαρτ οποιασδήποτε χώρας, σκαρφαλώνοντας στο # 1 των ελληνικών τσαρτ.
Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,5, το "Blabbermouth" 8/10, το "Metal Archives" 73% και το "Rock Hard" 9/10.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 23 Φεβρουαρίου 2005 από το "Valbyhallen" της Κοπενχάγης με τους In Flames να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Από το νέο τους δίσκο συμπεριέλαβαν στο set list τους τα "Judas Rising", "Revolution", "Worth Fighting for", "Deal With The Devil" και "Hellrider". Το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας συνεχίστηκε μέχρι τις 17 Απριλίου 2005, με το συγκρότημα να δίνει 34 συναυλίες πριν συνεχίσει με οκτώ εμφανίσεις στην Ιαπωνία, τον Μάιο. Το βορειοαμερικανικό μέρος της περιοδείας πραγματοποιήθηκε με τους Queensrÿche να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους, από τις 30 Μαΐου μέχρι τις 10 Ιουλίου 2005. Τον Σεπτέμβριο περιόδευσαν στο Μεξικό και τη Λατινική Αμερική με τους Whitesnake, για να συνεχίσουν τον Οκτώβριο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Η περιοδεία έκλεισε με έξι εμφανίσεις στην Ουκρανία, τη Ρωσία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία στα τέλη Νοεμβρίου και τις αρχές Δεκεμβρίου του 2005.
Τραγούδια
5. Demonizer (Halford, Tipton, Downing) - 4:35
6. Wheels of Fire (Halford, Tipton, Downing) - 3:41
7. Angel (Halford, Tipton, Downing) - 4:23
8. Hellrider (Halford, Tipton, Downing) - 6:04
10. Lochness (Halford, Tipton, Downing) - 13:28
Θέσεις τσαρτ
Angel of Retribution (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 23 Φεβρουαρίου 2005
Μέλη των Judas Priest
Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Κ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Σκοτ Τράβις - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ
Ο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ (μπασκιρικά: Салауат Юлай-улы, Salawat Yulay-ulı; Салават Юлаев, 16 Ιουνίου 1754 – 26 Σεπτεμβρίου 1800) είναι εθνικός ήρωας των Μπασκίρ που συμμετείχε στην εξέγερση του Πουγκάτσεφ.
Βιογραφία
Ο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ γεννήθηκε στο χωριό Τεκέγιεβο, στο βολόστ του Σαϋτάν-Κουντεγιέβσκι της επαρχίας Ουφά του κυβερνείου Αρινμπούρκ (σημερινή επαρχία Σαλαβάστκι) του Μπασκορτοστάν. Το Τεκέγιεβο δεν υπάρχει πια, καθώς κάηκε το 1775.
Ο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ ήταν επικεφαλής όλου του επαναστατημένου Μπασκορτοστάν από την αρχή του πολέμου το 1773-1775. Συνελήφθη από τις αυτοκρατορικές αρχές στις 24 Νοεμβρίου 1774 και ο πατέρας του, Γιουλάι Αζνάλιν, είχε συλληφθεί νωρίτερα. Τοποθετημένοι σε σίδερα, εστάλησαν στη Μόσχα. Ο Γιουλάι Αζνάλιν ήταν ένας βοτσινίκ (κάτοχος κληρονομίας), ένας πλούσιος, έξυπνος και επιδραστικός άνθρωπος. Είχε γενικό σεβασμό μεταξύ των Μπασκίρ και ήταν Μπαουερμάιστερ (επιστάτης επαρχίας). Οι τοπικές αρχές τον πίστευαν και η πίστη του στη ρωσική κυβέρνηση δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί.
Το 1768 ο κυβερνήτης του Αρινμπούρκ Πρίγκιπας Πουτγιάτιν διόρισε τον Γιουλάι ως αρχηγό της διοίκησης των Μπασκίρ. Όμως, σύντομα ο έμπορος Τβέρντισεφ, που του χορηγήθηκε συλλογική ασφάλεια, έδιωξε τον Γιουλάι Αζνάλιν από τη γη του για να χτίσει το εργοστασίο Σίμσκι και χωριά. Η γη των Μπασκίρ άρχισε να καταστρέφεται και έτσι ο Γιουλάι Αζνάλιν και ο δεκαενιάχρονος γιος του Σαλαβάτ σηκώθηκαν υπό τα λάβαρα του Γιεμελιάν Πουγκάτσεφ.