cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daimler-Benz
Ιστορία
Το όνομα Daimler ως μάρκα αυτοκινήτων της DMG - μετά το θάνατό του το 1900 - χρησιμοποιήθηκε και από άλλες εταιρείες (Daimler Motor Company και Austro-Daimler), έτσι ώστε η νέα εταιρεία, η Daimler-Benz, θα δημιουργούσε σύγχυση και νομικά προβλήματα για να συμπεριλάβει το Daimler στη νέα επωνυμία της, και ως εκ τούτου, χρησιμοποιούσε το Mercedes για να εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Daimler Motoren Gesellschaft. Ο Καρλ Μπεντς παρέμεινε ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Daimler-Benz AG μέχρι το θάνατό του το 1929.
Παρά το γεγονός ότι η Daimler-Benz είναι περισσότερο γνωστή για τη μάρκα της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercedes-Benz, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δημιούργησε επίσης μια αξιοσημείωτη σειρά αεροσκαφών, αρμάτων μάχης και κινητήρων υποβρυχίων. Η Daimler παρήγαγε επίσης τμήματα των γερμανικών όπλων, κυρίως σωλήνες όπλου για το τυφέκιο Mauser. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Daimler-Benz απασχολούσε προσωπικό με καταναγκαστική εργασία. Οι σκλάβοι «μοχθούσαν 18 ώρες την ημέρα, κάθονταν κάτω από το μαστίγιο, κοιμούνταν ανά έξι άτομα σε μικρούς χώρους, πέθαιναν από την πείνα ή το ψύχος ανάλογα με τα καπρίτσια των φρουρών τους».
Το 1998, η Daimler-Benz AG εξαγόρασε την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler Corporation, σχηματίζοντας την DaimlerChrysler AG. Όταν ο όμιλος Chrysler στη συνέχεια εκποιήθηκε στην Cerberus Capital Management και μετονομάστηκε σε Chrysler LLC, τον Αύγουστο του 2007, το όνομα της μητρικής εταιρείας άλλαξε σε απλά Daimler AG εντός προθεσμίας δύο μηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Βροχιά Μαγνησίας
Η Βροχιά είναι οικισμός του Δήμου Βόλου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Βροχιά βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μέτρα, απέχει περίπου 10 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο ενώ είναι ανάμεσα στην Αγριά (ΝΑ.) και τα Κάτω Λεχώνια (Δ.). Ο πύργος που υπάρχει στο χωριό έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι είναι σημαντικό μνημείο για τη μελέτη της Ιστορίας της αρχιτεκτονικής του Πηλίου". Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1908, ως Τσιφλίκι στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηλείας. Το 1912 το όνομά του διορθώθηκε σε Τσιφλίκια και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Βροχιά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Λαυρέντιο, τον Άγιο Απόστολο τον Νέο και τους Σερβανάτες αποτελούν την κοινότητα Αγίου Λαυρεντίου που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρτέμιδας του Δήμου Βόλου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 101 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2017
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2017 ήταν η 47η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 4 έως και την Κυριακή 5 Μαρτίου του 2017. Συμμετείχαν 108 αθλητές (31 άνδρες, 29 γυναίκες, 16 έφηβοι, 32 νεανίδες).
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα των αγώνων:
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|Ο πρωταθλητής στους κρίκους, Λευτέρης Πετρούνιας. 2015 | 2016 | 2017 | 2018 | 2019
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2017 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Χειρογαλέος του Κρόσλεϊ
Ο Cheirogaleus crossleyi (Χειρογαλέος του Κρόσλεϊ) γνωστός στην αγγλική βιβλιογραφία και ως λεμούριος νάνος με φουντωτά αυτιά (Furry-eared dwarf lemur) ή λεμούριος νάνος του Κρόσλεϊ (Crossley's dwarf lemur), είναι ενδημικό είδος της Μαδαγασκάρης, όπως και όλοι οι υπόλοιποι λεμούριοι. Το τρίχωμά του έχει κοκκινοκαφέ απόχρωση στη ράχη και γκρι στην κοιλιά. Οι δακτύλιοι γύρω από τα μάτια του είναι μαυριδεροί και τα αυτιά του έχουν μαύρο χρώμα και από μέσα και από έξω. Ο οδοντικός τύπος του είδους είναι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρογαλεΐδες
Μαρία του Γούντστοκ
Μοναχή στο Αμέσμπουρι
Η Μαρία αποσυρθεί στο Αμέσμπουρι σε ηλικία 7 ετών, παρά τις αντιρρήσεις της μητέρα της, μαζί με άλλες 13 κόρες ευγενών. Φόρεσε το μοναχικό κάλυμμα τον Δεκέμβριο του 1291, σε ηλικία 12 ετών. Η Ελεονώρα της Βρετάνης φόρεσε το μοναχικό κάλυμμα τον Μάρτιο του 1291, ενώ η γιαγιά τους το είχε φορέσει από το 1286. Οι γονείς της της παρείχαν ετήσιο μισθό 100 στερλινών, εισέπρατε επίδομα ένδυσης διπλάσιο του συνήθους και της χορηγήθηκε το προνόμιο για προμήθεια οίνου από καταστήματα. Επιπλέον, εντός της μονής ζούσε με άνεση σε ιδιωτικό κελλί.
Συμμετοχή στη βασιλική αυλή
Ο πατέρας της, ο Εδουάρδος Α', την επισκέφτηκε πολλές φορές (1286, 1289, 1290, 1291). Η γιαγιά της, η Ελεονώρα της Προβηγκίας, πέθανε το 1291 και ζητήθηκε από τον πατέρα της να τη μεταφέρει μόνιμα στο Φοντεβρό. Οι μοναχές του Φοντεβρό το ζήτησαν επανειλλήμένα, αλλά ο Εδουάρδος αρνήθηκε, επειδή ήθελε να προστατέψει την κόρη του, σε πιθανό πόλεμο με τους Γάλλους. Έτσι, παρέμεινε στο Αμέσμπουρι με τον ετήσιο μισθό της να αυξάνεται στις 200 στερλίνες. Το 1292 της δόθηκαν 40 βελανιδιές από τα βασιλικά δάση και 20 βυτία κρασιού από το Σαουθάμπτον. Παρά το γεγονός ότι ήταν μοναχή, η Μαρία έκανε συχνά ταξίδια. Επισκέφτηκε τον αδελφό της Εδουάρδο (1293), μετείχε σε μεγάλο βαθμό στις δραστηριότητες της βασιλικής αυλής, ενώ παρέμεινε εκεί για 5 εβδομάδες, κατά την αναχώρηση της αδελφής, Ελισάβετ, στην Ολλανδία (1297). Στα τέλη του 13ου αιώνα έγινε ηγουμένη, με το δικαίωμα να εγκρίνει τη μεταφορά των μοναχών σε διαφορετικές μονές. Το 1302 ο μισθός των 200 στερλινών αντικαταστάθηκε με εξοχικές κατοικίες και τον δήμο του Ουίλτον, υπό την προϋπόθεση να μείνει στην Αγγλία. Παρά ταύτα, επειδή είχε αποκτήσει χρέος παίζοντας ζάρια στην αυλή του πατέρα της, το 1305 τις δόθηκαν 200 στερλίνες, για να το ξοφλήσει. Ανέλαβε κατόπιν τη διεύθυνση της μονής του Γκροβ στο Μπέντφορντσερ, την οποία και διατήρησε έως τον θάνατό της.
Αντιδράσεις του πάπα για τα πολλά ταξίδια
Η Μαρία απέτυχε να πάρει υψηλή θέση στο τάγμα, αντίθετα με την Ελεονώρα της Βρετάνης, η οποία έγινε ηγουμένη στο Φοντεβρό (1304). Παρά την παπική βούλα, που στάλθηκε στο Αμέσμπουρι (1303) και όρισε να μένουν οι μοναχές στην κατοικία τους και να διακόψουν τα ταξίδια τους, η Μαρία του Γούντστοκ δεν επηρεάστηκε. Πραγματοποίησε πολλά ταξίδια μεταξύ των οποίων ένα προσκυνηματικού χαρακτήρα στο Καντέρμπερι, συνέχισε να επισκέπτεται τη βασιλική αυλή, συνοδεία 24 αλόγων, μερικές φορές μαζί και με άλλες μοναχές. Μετά το 1313 της αφαιρέθηκε ο ρόλος του επισκέπτη. Το 1317 ο αδελφός της Εδουάρδος Β΄ ζήτησε από την Ελεονώρα την αποκατάστασή της, αλλά το αίτημά του απερρίφθη. Όμως η Μαρία επέμεινε και τελικά πέτυχε την έκδοση παπικής βούλας, που απαιτούσε την αποκατάστασή της, με την οποία η Ελεονώρα συμμορφώθηκε.
Παρά τη σύγκρουση της με την Ελεονώρα, η Μαρία ζούσε άνετα. Το 1316 κατάφερε να δανειστεί περισσότερο από 2 στερλίνες από το ταμείο της μονής και έστειλε έναν υπάλληλο στο Λονδίνο, για προσωπικά της θελήματα, εξόδοις της μονής. Ο Δομηνικιανός μοναχός και συγγραφέας Νικόλας Τρέβετ αφιέρωσε τα Χρονικά του στη Μαρία του Γούντστοκ, ενδεχομένως και με ανάθεση από την ίδια. Τα Χρονικά έγιναν σημαντική πηγή πληροφόρησης για τους μετέπειτα ιστορικούς. Η Μαρία πέθανε πριν τον Ιούλιο του 1332 και τάφηκε στο Αμέσμπουρι. Μετά τον θάνατό της, ο Ιωάννης του Βάρεν, 7ος κόμης του Σάρεϊ, που είχε παντρευτεί την ανιψιά της, Ιωάννα, ζήτησε να τη χωρίσει, ισχυριζόμενος ότι είχε σχέση με τη Μαρία λίγο πριν παντρευτεί. Παρά το γεγονός ότι ο Πάπας διέταξε τη διενέργεια ερευνών επί του ζητήματος, αλήθεια δεν αποκαλύφθηκε ποτέ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Πραξικόπημα του 2004 στην Αϊτή
Το πραξικόπημα του 2004 στην Αϊτή έλαβε χώρα μετά τις συγκρούσεις που διαρκούσαν για αρκετές εβδομάδες στην Αϊτή κατά τον Φεβρουάριο του 2004. Το πραξικόπημα ολοκληρώθηκε -με στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ, της Γαλλίας και του Καναδά - στις 20 Φεβρουαρίου του 2004. με την απομάκρυνση του Προέδρου Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ, τερματίζοντας παράλληλα τη δεύτερη θητεία του. Ο Αριστίντ εγκατέλειψε την Αϊτή με αεροπλάνο των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την συνοδεία προσωπικού στρατιωτικής ασφαλείας των ΗΠΑ.
Ο Αριστίντ ισχυρίζεται ότι η αποχώρησή του ήταν απαγωγή και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι ενορχήστρωσαν πραξικόπημα εναντίον του. Εντέλει εξαναγκάστηκε σε εξορία, μεταβαίνοντας κατευθείαν από την Αϊτή στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, για να εγκατασταθεί οριστικά στη Νότια Αφρική.
Προσωρινή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Ζεράρ Λατορτύ που επέστρεψε από τις ΗΠΑ, εγκατέστησε ως πρόεδρο τον Μπονιφάς Αλεξάντρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Ιαπωνικό υποβρύχιο I-22 (1938)
250px|εναλλ.=Ένα ιαπωνικό υποβρύχιο I-18 (ίδιας κατηγορίας με το I-22). Φωτογραφία του 1941.|μικρογραφία|Ένα ιαπωνικό [[υποβρύχιο I-18 (ίδιας κατηγορίας με το I-22). Φωτογραφία του 1941.]] Το Ιαπωνικό υποβρύχιο I-22 ήταν ένα από τα πέντε υποβρύχια τύπου C cruiser της υποκατηγορίας C1 που κατασκευάστηκε για το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930.
Σχεδιασμός και περιγραφή
Τα υποβρύχια τύπου C προήλθαν από την προηγούμενη υποκατηγορία KD6 του τύπου Kaidai, με βαρύτερο οπλισμένο τορπιλοβόλο για επιθέσεις μεγάλης εμβέλειας. Μετατόπιζαν 2,595 τόνους στην επιφάνεια της θάλασσας και 3618 βυθισμένο. Τα υποβρύχια είχαν περίπου 100 μέτρα μήκος, ακτίνα 9.1 μέτρα και βύθισμα 53 μέτρα. Είχαν, επίσης, βάθος κατάδυσης 100 μέτρων (300 πόδια).
Για επιφανειακή λειτουργία, τα σκάφη τροφοδοτήθηκαν με δύο κινητήρες ντίζελ 6,200 ίππων, όπου ο καθένας κινούσε μία προπέλα. Όντας βυθισμένα τα υποβρύχια, κάθε προπέλα κινούταν απο έναν ηλεκτροκινητήρα 1000 ίππων. Μπορούσαν να φτάσουν τους 236 κόμβους (437 χλμ/ώρα) στην επιφάνεια και 8 κόμβους (15 χλμ/ωρα) κάτω από το νερό. Στην επιφάνεια, το C1 είχε εύρος 14 χιλιάδες ναυτικά μίλια με 16 κόμβους και βυθισμένα, είχαν εύρος 60 ναυτικά μίλια με 3 κόμβους. Ήταν εξοπλισμένα για να μεταφέρουν ένα υποβρύχιο μεσαίου τύπου Α.
Κατασκευή και καριέρα
Το I-22 τέθηκε σε λειτουργία στο Γιοκοσούκα της Ιαπωνίας στις 10 Μαρτίου 1941. Το υποβρύχιο συμμετείχε στην επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, στη Μάχη της Θάλασσας των Κοραλλιών και στην επίθεση στο Λιμάνι του Σίδνεϊ τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1942. Το I-22 βρισκόταν σε περιπολία στη Θάλασσα των Κοραλλιών κοντά στο νησί Malaita στις Νήσους του Σολομώντα όταν βυθίστηκε νοτιοανατολικά του νησιού από ένα αεροσκάφος PBY Catalina του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών στις 6 Οκτωβρίου 1942.
Πηγές
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολεμικά πλοία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Υποβρύχια
Λέλιο Μπρανκάτσιο
Ο Λέλιο Μπρανκάτσιο (Lelio Brancaccio) (Νάπολη, 1537 – Νάπολη, 1599 ) ήταν Ρωμαιοκαθολικός προκαθήμενος που υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος του Τάραντα (1574–1599) και Αρχιεπίσκοπος του Σορέντο (1571–1574).
Βιογραφία
Στις 20 Ιουνίου 1571, ο Λέλιο Μπρανκάτσιο διορίστηκε κατά τη διάρκεια της παπικής περιόδου του Πάπα Πίου Ε' ως Αρχιεπίσκοπος του Σορέντο. Στις 15 Νοεμβρίου 1574, διορίστηκε επί παπισμού του Πάπα Γρηγόριου ΙΓ΄ ως Αρχιεπίσκοπος του Τάραντα. Υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος του Τάραντα μέχρι τον θάνατό του το 1599.
Ενδοτροπική ζώνη σύγκλισης
μικρογραφία|Η πάγια συγκέντρωση συννέφων σε μια ζώνη κοντά στον ισημερινό χρησιμοποιείται για να καθοριστεί η θέση της ενδοτροπικής ζώνης σύγκλισης Η ενδοτροπική ζώνη σύγκλισης είναι ζώνη της Γης γύρω από τον ισημερινό όπου συγκλίνουν οι θερμοί και υγροί αληγείς άνεμοι των δύο ημισφαιρίων. Είναι περιοχή χαμηλού βαρομετρικού και σταθερών καιρικών συνθηκών που προκαλούν ιδιαίτερα πυκνές νεφώσεις, έλλειψη ανέμων (ζώνη τροπικών νηνεμιών) και υψηλές θερμοκρασίες, χαρακτηριστικά των τροπικών περιοχών και κλιμάτων που εντοπίζονται στην ίδια περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Ελισάβετ του Ρούντλαν
Η Ελισάβετ του Ρούντλαν (7 Αυγούστου 1282 - 5 Μαΐου 1316) ήταν όγδοη και νεώτερη κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης ήταν η πιο στενά συνδεδεμένη με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας με τον οποίο είχε μόλις 2 χρόνια διαφορά. Τον Απρίλιο του 1285 μόλις 3 ετών ο πατέρας της ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Φλόρις Ε΄ για τον αρραβώνα της Ελισάβετ με τον γιο του Ιωάννη Α΄, κόμη της Ολλανδίας. Ο γάμος της Ελισάβετ με τον Ιωάννη έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1297 στο Ίπσουιτς αλλά μετά τον γάμο η Ελισάβετ έμεινε με τους γονείς της χωρίς να ακολουθήσει τον σύζυγο της στην Ολλανδία. Μετά από 2 χρόνια αποφάσισε να τον ακολουθήσει ταξιδεύοντας μαζί με τον πατέρα της, μέσω Αμβέρσας, Μέχελεν, Λέουβεν, Βρυξελλών έφτασε στην Γάνδη, έμεινε δυο μήνες περνώντας τα Χριστούγεννα με τις αδελφές της Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ και Μαργαρίτα της Αγγλίας, δούκισσα της Βραβάντης.
Στις 10 Νοεμβρίου 1299 ο σύζυγος της πέθανε από δυσεντερία ενώ κυκλοφόρησαν φήμες ότι δηλητηριάστηκε, δεν άφησαν παιδιά.
Γάμος με τον Ούμφρεϊ του Μποχάν
Στην εγκυμοσύνη του ενδέκατου παιδιού της επισκέφτηκε την νύφη της Ισαβέλλα της Γαλλίας, την δέχτηκε με μεγάλη τιμή αλλά η τελευταία εγκυμοσύνη κλόνισε την υγεία της και πέθανε από τις επιπλοκές. Στην γέννα πέθανε και το τελευταίο της παιδί Ισαβέλλα, τάφηκαν μαζί στο αβαείο του Βαλθάμ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Σπύρος Μπέσκος
Ο Σπύρος Μπέσκος γνωστός και ως ο δράκος της παραλιακής είναι Έλληνας κατά συρροή δολοφόνος και βιαστής γυναικών που έδρασε στα νότια προάστια των Αθηνών κυρίως, την περίοδο 1981 - 1983. Συνελήφθη από αστυνομικούς στις 8 Οκτωβρίου του 1983 και ομολόγησε μια σειρά εγκλημάτων. Δικάστηκε πρωτόδικα το 1985 και μετά από έφεση το 1991 κατηγορούμενος για τον θάνατο δύο γυναικών, τον βιασμό έξι, την απόπειρα δολοφονίας δεκαπέντε γυναικών και την απόπειρα βιασμού δύο. . Επίσης κατηγορήθηκε για ληστεία των θυμάτων του αλλά και άλλων ατόμων. Στην πρώτη δίκη το 1985 καταδικάστηκε δις εις θάνατον αν και η θανατική ποινή είχε ουσιαστικά καταργηθεί. Στην δεύτερη δίκη στο Εφετείο, το 1991 καταδικάστηκε σε δις ισόβια κάθειρξη για τις ανθρωποκτονίες και συνολικά σε σε 89 μηνεςφυλάκισης για κάθε ένα από τα εγκλήματά του. Του επιβλήθηκε μεγαλύτερη δυνατή ποινή - κάθειρξη 25 ετών.
Η υπόθεση του Σπύρου Μπέσκου έχει δραματοποιηθεί σε ένα από τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς «Ανατομία ενός εγκλήματος». Τίτλος επεισοδίου «Ένας ήσυχος άνθρωπος».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σπύρος Μπέσκος γεννήθηκε το 1946 στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας, δεύτερος από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα και ο νεαρός Μπέσκος γράφεται στην πρώτη σχολή Φυσικοθεραπείας της Ελλάδας, τη σχολή «Βασιλεύς Παύλος» του Λαϊκού Νοσοκομείου και μετά την αποφοίτησή του αρχίζει με επιτυχία την επαγγελματική του καριέρα. Το 1971 σε ηλικία 25 ετών, παντρεύεται μια συνάδερφό του φυσικοθεραπεύτρια και αποκτούν μια κόρη. Το ζευγάρι θα χωρίσει το 1992 κατά την διάρκεια του εγκλεισμού του Μπέσκου. Στις αρχές του 1980 διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο στον Νέο Κόσμο όπου έμενε τότε, κερδίζει καλά χρήματα αν και δουλεύει πάρα πολλές ώρες, και φαινομενικά τουλάχιστον, είναι ένας αξιοπρεπής οικογενειάρχης.
Την νύχτα της 23ης προς 24η Μαΐου του 1980 στο Άργος θα κάνει την πρώτη παραβατική του πράξη: μπαίνει κρυφά σε ένα εξοχικό σπίτι και κλέβει όλες τις ηλεκτρικές συσκευές καθώς και μια κυνηγετική καραμπίνα. Τα κλοπιμαία βρέθηκαν αργότερα στο σπίτι του Μπέσκου. Την ίδια χρονιά, το 1980, θα κλέψει έξω από τα Καλάβρυτα ένα κυνηγετικό όπλο, που είχε αφεθεί μέσα σε ένα αυτοκίνητο ενώ το ίδιο θα κάνει και στο Σούνιο.
== Τα εγκλήματα == μικρογραφία|δεξιά| Μπλε Autobianchi A 112- Με αυτόν τον τύπο αυτοκινήτου κυκλοφορούσε ο Μπέσκος Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1981 στις 23:30 το βράδυ ο Μπέσκος συνάντησε έξω από ένα νυχτερινό κέντρο της παραλιακής λεωφόρου Ποσειδώνος μία 22χρονη ιερόδουλη. Κατά την διάρκεια της ερωτικής συνεύρεσης ο Μπέσκος την τύλιξε αιφνιδιαστικά με ένα σκοινί, της έκλεισε το στόμα με ένα κουκουνάρι και κολλητική ταινία, και την στραγγάλισε.
Ένα περίπου μήνα μετά, στις 4 Οκτωβρίου του 1981 γύρω στις 01:30 τα ξημερώματα, συνάντησε τυχαία σε δρόμο της Γλυφάδας μια 32χρονη γυναίκα. Της ζήτησε αναπτήρα και ενώ εκείνη έψαχνε στην τσάντα της, της επιτέθηκε με ένα σκοινί και αφού εκείνη λιποθύμησε από το σφίξιμο, την μετέφερε σε ένα διπλανό οικόπεδο, όπου την βίασε και την εγκατέλειψε. Η κοπέλα όμως, ανέκτησε τις αισθήσεις της, και κατέφυγε στην Αστυνομία.
Μεταξύ 1981 και 1982 (σε ημερομηνίες που ο δράστης δεν θυμόταν) επιτέθηκε σε μια γυναίκα στην μαρίνα του λιμανιού της Ζέας στον Πειραιά. Με τον ίδιο τρόπο- την έσφιξε με μια δερμάτινη ζώνη με σκοπό να την στραγγαλίσει αλλά λόγω της ισχυρής αντίστασης της γυναίκας, την εγκατέλειψε και έφυγε.
Στις 25 Απριλίου 1982 στις 02:00 τα ξημερώματα, επιτέθηκε στην Γλυφάδα εναντίον μιας περαστικής που την παραμόνευε κρυμμένος. Έκανε βρόγχο την ζώνη του παντελονιού του, την αναισθητοποίησε, την βίασε, και την εγκατέλειψε. Το θύμα τελικά, επέζησε.
Την νύχτα της 19ης Ιουλίου του 1982, στο Μαρούσι άρπαξε μια διερχόμενη γυναίκα και την έβαλε στο αυτοκίνητό του με την βία όπου προσπάθησε με τον ίδιο τρόπο να την στραγγαλίσει. Η ισχυρή αντίδραση της γυναίκας τον έκανε να την αφήσει και να φύγει.
Την νύχτα της 15ης Αυγούστου 1982, συνάντησε και πάλι μια ιερόδουλη στην περιοχή του Καλαμακίου, την οποία επιβίβασε στο αυτοκίνητό του με σκοπό να πάνε στην Βούλα. Μες στο αυτοκίνητο και ενώ την πλήρωσε, της έσφιξε πάλι το λαιμό με ένα κορδόνι. Την εγκατέλειψε και έφυγε, νομίζοντας πως την σκότωσε, αλλά τελικά η γυναίκα επέζησε.
Στις 14 Μάη 1983, στην περιοχή του Μπραχαμίου, πλησίασε μια 16χρονη κοπέλα, και της επιτέθηκε. Την φίμωσε και της έδεσε τα χέρια στην πλάτη με σκοινί, της πέρασε τον βρόγχο στο λαιμό, την έγδυσε και προσπάθησε να την βιάσει. Ωστόσο δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το σκοπό του, φοβούμενος οτι οι φωνές του κοριτσιού θα κινητοποιούσαν τους γειτόνους, και έφυγε.
Στις 11 Ιουνίου 1983 επιτέθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες, και πάλι στο Καλαμάκι, σε μια ακόμη ιερόδουλη. Ενω ετοιμαζόταν για την ερωτική πράξη, την έσφιξε με το δερμάτινο λουρί μέχρι ασφυξίας, και συνουσιάσθηκε μαζί της. Μετά την παράτησε ημιθανή και έφυγε. Μάλιστα, όταν κατά την προανάκριση η παθούσα αναγνώρισε τον δράστη, ο Μπέσκος της είπε: «Έζησες εσύ;»
Επίσης τον Ιούλιο (ο δράστης δεν θυμόταν ημερομηνία), επιβίβασε στο αυτοκίνητό του από την λεωφόρο Ποσειδώνος μια άγνωστη γυναίκα την οποία αφού έπνιξε μέχρι ασφυξίας, την βίασε και την εγκατέλειψε.
Στις 27 Ιουνίου 1983 στο Καλαμάκι, προσφέρθηκε να μεταφέρει με το αυτοκίνητό του μια 20χρονη κοπέλα, την οδήγησε σε έναν παρακείμενο άδειο χώρο, την έγδυσε και αφού την αναισθητοποίησε, την βίασε. Ωστόσο, από την ασφυξία που της προκάλεσε, η 20χρονη κοπέλα πέθανε. Πέταξε το πτώμα σε ακάλυπτο οικόπεδο και έφυγε. Το πτώμα βρέθηκε την επόμενη μέρα.
Στις 4 Ιουλίου 1983, στην Γλυφάδα, ο Μπέσκος έκλεισε με το αυτοκίνητό την επιβαίνουσα στο μηχανάκι της Μαρία Δ. και την ανάγκασε να σταματήσει. Την έριξε στο έδαφος, την γρονθοκόπησε, την αναισθητοποίησε σφίγγοντας τον λαιμό της με ένα φουλάρι, την βίασε και την εγκατέλειψε.
Φαρούκ Καντούμι
Ο Φαρούκ Καντούμι (Farouk al-Kaddoumi ή Faruq al-Qaddumi; Αραβικά:: فاروق القدومي‎; γεν. Jinsafut, Nablus, 18 Αυγούστου 1931) γνωστός και ως Abu al-Lutf, είναι Παλαιστίνιος πολιτικός, από το 2009 γενικός γραμματέας της πολιτικο-στρατιωτικής οργάνωσης Φατάχ - (Fatah - Palestinian National Liberation Movement) και από το 2004 – 2009 πρόεδρος του κεντρικού της συμβουλίου και του πολιτικού τμήματος της PLO. Στην αρχή της δεκαετίας του ’50 ο Καντούμι εργάσθηκε στη Σαουδική Αραβία και αργότερα μετακόμισε στην Αίγυπτο, σπουδάζοντας οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, την ίδια δε εποχή εντάχθηκε στο κόμμα «Μπάαθ». Ως φοιτητής ακόμη (1958) οργανώθηκε στον αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, μαζί με τον Γιάσερ Αραφάτ και άλλους, δημιουργώντας τελικά τη Φατάχ (1965). Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της PLO και από το 1973 τέθηκε επικεφαλής του πολιτικού της τμήματος που έδρευε στη Βηρυτό του Λιβάνου. Αφού προηγουμένως μετείχε σε κίνηση αμφισβήτησης του Αραφάτ (1983) ακολούθως διορίσθηκε μέλος του κεντρικού συμβουλίου της Φατάχ και εγκαταστάθηκε στην Τύνιδα, όπου είχε μεταφερθεί το αρχηγείο της PLO, μετά την αποχώρηση από το Λίβανο. Από το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’90 ήταν επικεφαλής του πολιτικού τμήματος της οργάνωσης. Διαφώνησε με τη συμφωνία του Όσλο (1993) θεωρώντας την προδοτική και αρνήθηκε να συμμετάσχει στη σύνθεση της Παλαιστινιακής Αρχής (PNA). Εναντιώθηκε σε κάθε απόπειρα προσέγγισης του Ισραήλ, για το οποίο δεν αναγνώριζε δικαίωμα ύπαρξης. Μετά το θάνατο του Αραφάτ (2004) τον διαδέχθηκε στην προεδρία της Φατάχ. Αμφισβητώντας τις πολιτικές εξουσίες της PNA, ήρθε σε ρήξη με τον πρόεδρό της Μαχμούτ Αμπάς.
Σπύρος Μπέσκος
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 25 Αυγούστου 1983 παρέλαβε από την περιοχή του Καλαμακίου μια ιερόδουλο με προορισμό την Βουλιαγμένη. Της επιτέθηκε με τον ίδιο τρόπο, με ένα δερμάτινο λουρί και την έσφιξε μέχρι αναισθησίας. Μετά την εγκατέλειψε και έφυγε.
Φαρούκ Καντούμι
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Παλαιστίνιοι πολιτικοί
Σπύρος Μπέσκος
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1983 γύρω στα μεσάνυχτα και ενώ περιφερόταν με το αυτοκίνητό του, στην Εκάλη, προσφέρθηκε να μεταφέρει μια γυναίκα που περιμένει στην στάση. Της επιτέθηκε αιφνιδιαστικά σταματώντας το αυτοκίνητο σε μια ερημική τοποθεσία, την αναισθητοποίησε με τον γνωστό πια τρόπο, και την βίασε κατ' επανάληψη, με αποτέλεσμα η γυναίκα να μείνει έγκυος από αυτόν τον βιασμό.
Οι έρευνες της Αστυνομίας
Το πρώτο πτώμα που βρέθηκε - αυτό της Χρυσάνθης Μπατζίκα - τον Σεπτέμβριο του 1981 έξω από το νυχτερινό κέντρο «Δειλινά» στη Γλυφάδα, ήταν το πρώτο σήμα που δόθηκε στην «Ασφάλεια Προαστείων» για την ύπαρξη ενός δολοφόνου και βιαστή. Για τα επόμενα δυο χρόνια, στην Ασφάλεια θα καταφτάνουν αναφορές για περιπτώσεις βιασμών, κυρίως στα νότια προάστεια και κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Η Αστυνομία αποφάσισε να προκαλέσει τον δράστη και να βγάζει περιπολίες με γυναίκες αστυνομικούς - που υποδύονταν τις πόρνες. Την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 1983 είχε στήσει μπλόκα και στα νότια αλλά και στα βόρεια προάστεια της Αθήνας. Στο μπλόκο της Νέας Ερυθραίας, η Αστυνομία είχε στείλει ως δόλωμα την αστυνομικό Τζένη Ταμπάκη. Πραγματικά, ο Μπέσκος εμφανίστηκε με το αυτοκίνητό του, ένα μπλε Autobianchi abarth - A 112 και πλησίασε την χαμογελαστή κοπέλα. Αμέσως όρμησαν οι κρυμμένοι αστυνομικοί να τον συλλάβουν αλλά πάτησε γκάζι και έφυγε. Η Αστυνομία τον κυνήγησε και τελικά κατάφερε να τον σταματήσει στο ύψος της Κηφισιάς. . Οδηγήθηκε στην Ασφάλεια και ύστερα από δυο μέρες (και αφού τον είχαν αναγνωρίσει όλα σχεδόν τα θύματά του) ομολόγησε. Από τις έρευνες που έγιναν στο αυτοκίνητό του ανακαλύφτηκαν τα σκοινιά που χρησιμοποιούσε ενώ στο σπίτι του ανακαλύφτηκαν τα κλοπιμαία που κατά καιρούς είχε αποσπάσει απο διάφορα άτομα.
Όταν με συνέλαβαν, εγώ λυτρώθηκα, θα πει 20 χρόνια μετά.
Η δίκη
Χαρακτηριστικό της δίκης αυτής ήταν η έλλειψη μαρτύρων κατηγορίας. Μόνο ο πατέρας της μιας φονευμένης. δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής ενω από τα επιζήσαντα θύματα μόνο τρεις παρεστάθησαν ως πολιτική αγωγή. Το δικαστήριο μάλιστα, στην δευτεροβάθμια διαδικασία χρειάστηκε να καλέσει βιαίως κάποια θύματα για να υποστηρίξουν κάποια σημαντικά κομμάτια του κατηγορητηρίου, από τις πόρνες δε, δεν εμφανίστηκε καμμία -(απλώς διαβάστηκαν οι καταθέσεις τους). Οι ψυχίατροι που κατέθεσαν κατά τη διάρκεια της δίκης, δήλωσαν ότι δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν ψυχική νόσο.
Στην απολογία του ανέφερε μεταξύ άλλων: ''«Θα ήθελα να είχα πεθάνει πριν συμβούν αυτά τα γεγονότα. Δεν ήρθα με διάθεση να υπερασπιστώ αυτό το κτήνος που έκανε αυτές τις απάνθρωπες και αφάνταστες πράξεις, που εγώ καταδικάζω....Νιώθω βαθιά ανάγκη να ζητήσω συγνώμη από τα θύματα και τους δικούς τους.»
Creepypasta
Creepypastas ονομάζονται θρύλοι που προκαλούν τον τρόμο και κοινοποιούνται στο Διαδίκτυο και αποτελεί συνώνυμο του τρόμου για περιεχόμενο που δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο. Αποτελούν συχνά σύντομες, παραφυσικές ιστορίες που δημιουργούνται από τους χρήστες και έχουν σκοπό να τρομάξουν τους αναγνώστες. Περιλαμβάνουν φρικιαστικές ιστορίες φόνων, αυτοκτονιών και αλλόκοτων περιστατικών. Τα θέματα των creepypasta ποικίλλουν ευρέως και μπορεί να περιλαμβάνει θέματα όπως φαντάσματα, φόνοι, ζόμπι, βιντεοπαιχνίδια, θεωρίες συνωμοσίας, εξωγήινους κ.α. Τα Creepypastas κυμαίνονται σε μήκος από μία παράγραφο έως μεγάλες σειρές πολλών τμημάτων που μπορούν να εκτείνονται σε πολλούς τύπους μέσων.
Σπύρος Μπέσκος
Η δίκη
Για κάθε ανθρωποκτονία, - δηλ. δις - ισόβια κάθειρξη
για κάθε μία από τις 14 απόπειρες ανθρωποκτονιών, 15 χρόνια κάθειρξη
Για καθέναν από τους 6 βιασμούς, 12 χρόνια κάθειρξη
Creepypasta
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθοπλασία τρόμου Κατηγορία:Διαδικτυακά μιμίδια
Σπύρος Μπέσκος
Η δίκη
Για κάθε μία από τις δύο απόπειρες βιασμού, 8 χρόνια κάθειρξη
Συνολική ποινή έκτισης ήταν τα 25 χρόνια, όπως είναι και το ανώτατο όριο που ορίζει ο νόμος (άρθρο 94 του Ποινικού Κώδικα).
Η ζωή στη φυλακή και η Αποφυλάκιση
Στις 2 Αυγούστου του 2008 το Συμβούλιο Εφετών Πειραιώς έκανε δεκτή την έφεση σε αίτηση απόλυσης που είχε υποβάλει ξανά.
Ψυχιατρική αποτίμηση
Κατά την διάρκεια των μηνών που μεσολάβησαν μέχρι την έναρξη της δίκης, το 1985 ο Μπέσκος είχε εξεταστεί από έναν ψυχίατρο και έναν νευρολόγο- ψυχίατρο. Οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν ψυχική νόσο. Ο νευρολόγος - ψυχίατρος κατέθεσε ότι ο κατηγορούμενος υπήρξε ειλικρινής κατά την εξέτασή του, έδινε λεπτομέρειες για τη ζωή του, αφηγείτο φυσιολογικά, είχε μνήμη των γεγονότων και επαφή με την πραγματικότητα. Έκαναν λόγο για εκδήλωση διαστροφής σε συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του Μπέσκου με παρορμητικό χαρακτήρα ως προς την εμφάνιση της επιθυμίας τελέσεως των πράξεων όχι όμως και ως προς την υλοποίησή τους αφού όλες ήταν προμελετημένες. Ο ψυχίατρος ωστόσο είπε:''«Οι διαπιστώσεις μου είναι ότι πρόκειται για διχασμένη προσωπικότητα...Δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την έκρηξη κάθε 15 μέρες, να παίρνει το αυτοκίνητο, και το σχοινί και να πηγαίνει στην παραλιακή, όπου έκανε αυτά που έκανε...Η όλη του προσωπικότητα δεν φανερώνει σαδιστικές τάσεις. Του έκανα εγκεφαλογράφημα, αξονική, δεν βρήκα τίποτα...Δεν διαπίστωσα σχιζοφρένεια, μεγαγχολία, υπερθυμία, μανιακή κατάσταση...Ήταν το σεξ που τον οδήγησε εκεί ή η ψυχική του ερημιά; Δεν υπάρχουν ενδείξεις οτι του άρεσε το σεξ όσο η γυναίκα ήταν λιπόθυμη ή ανήμπορη, ήταν η παρόρμησή του να φτάσει εκεί. Όπου συνέβαινε να έχει και αναλαμπές: όπως τότε που συγκινήθηκε όταν ένα θύμα του είπε ότι ο πατέρας της ήταν άρρωστος και η ίδια είχε πρόβλημα. Την περιποιήθηκε και την πήγε σπίτι της...Τι ζήταγε από αυτήν την άγνωστη; Ήθελε να αναπτύξει σχέση. Δεν είναι διεστραμμένος, δεν είναι αυτός ο τρόπος της σεξουαλικής του ζωής. Δεν ζητούσε βίαια, ανώμαλα πράγματα από την σύζυγό του και επειδή δεν του δόθηκαν πήγε αλλού, αυτό δεν ισχύει. Έχει πάψει πια να τον εντυπωσιάζει το γνωστό και καταλήγει στο άγνωστο, στο σκοτάδι. Η απογοήτευσή του του καλλιεργεί ψυχοπαθολογική κατάσταση φυγής. Η παρόρμηση τον βασανίζει όλην την εβδομάδα, την μορφοποιεί όμως μόνο το Σαββατοκύριακο. Γιατί; Δεν είναι ότι έβρισκε ευκολότερα τα θύματά του τα Σαββατοκύριακα. Όποτε ήθελε, όποια μέρα ήθελε μπορούσε να πάει στην Ερμού και στην Αιόλου τη ώρα που σχόλαγαν οι κοπέλες. Κάποιο φοβερό κενό τον αναστάτωνε.»
Κατά την διάρκεια της αίτησης για απόλυση που έκανε το 2005, ο Μπέσκος εξετάστηκε και πάλι από άλλον ψυχίατρο, ο οποίος συνόψισε τα εξής:''«...Η προσωπικότητά του χαρακτηρίζεται από την ανάγκη για κυριαρχία και έλεγχο, είναι υπερελεγχόμενο άτομο και εσωστρεφές, παρουσιάζει περιοδικά άγχη και καταθλίψεις, εντάσεις καθώς και μια ανωριμότητα στους ψυχολογικούς αμυντικούς μηχανισμούς. Παρουσιάζει επίσης στοιχεία εγωκεντρικής και ναρκισσιστικής προσωπικότητας. Εξαιτίας δε των κυρίαρχων στοιχείων της προσωπικότητάς του - υπερέλεγχος, κυριαρχία, εγωκεντρισμός, ελέγχει πλήρως την προς τα έξω έκφραση των συναισθημάτων του και εμφανίζει μειωμένη ανταπόκριση στα συναισθηματικά ερεθίσματα, με αποτέλεσμα να μην έρχεται σε ουσιαστική επαφή με ότι αυτά προκαλούν, δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του και κυρίως τα αρνητικά του συναισθήματα, όπως αυτό του θυμού. Τα ανωτέρω αποτέλεσαν και τις βασικές παραμέτρους που τον οδήγησαν σε εκρηκτικές και βίαιες ενέργειες.»''
Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα
Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα, που εκδόθηκε το 1836, είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Αλφρέ ντε Μυσέ.Το έργο, χαρακτηριστικό του γαλλικού Ρομαντισμού, είναι αυτοβιογραφικό και αναφέρεται, σε μυθιστορηματική μορφή, στον ταραχώδη έρωτα του συγγραφέα με τη Γεωργία Σάνδη από το 1833 έως το 1835.
Πέραν των βιογραφικών στοιχείων, παρουσιάζει μια πλήρη ανάλυση, ταυτόχρονα ιστορική, κοινωνιολογική, ψυχολογική και ηθική, της ψυχικής κατάστασης της γενιάς του 1820-30 στη Γαλλία, που μετά την πτώση του Ναπολέοντα και την διάψευση των ονείρων χαρακτηρίζεται από την άρνηση του παρελθόντος, την αβεβαιότητα του μέλλοντος και την απόρριψη του παρόντος.
Είναι το μόνο μυθιστόρημα του Αλφρέ ντε Μυσέ.
Υπόθεση
Τα κεφάλαια 1 και 2 του πρώτου μέρους είναι αφιερωμένα σε ιστορικούς προβληματισμούς. Ο Μυσέ αφηγείται τη δόξα και την εθνική ανάταση που προκάλεσαν οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι και την απογοήτευση που ακολούθησε την πτώση του Αυτοκράτορα. Με την επιστροφή της παλιάς τάξης που αντιπροσώπευε η μοναρχία με τις βασιλείες του Λουδοβίκου ΙΗ΄, Καρόλου Ι΄ και στη συνέχεια του Λουδοβίκου-Φιλίππου ο «πυρετός» υποχώρησε και έδωσε τη θέση του σε μια βαθιά «ηθική ασθένεια» που συνδέεται με ένα υπαρξιακό κενό.
Το υπόλοιπο του μυθιστορήματος είναι η ιστορία μιας ερωτικής απογοήτευσης. Ο 19χρονος Οκτάβ, αφηγητής και κύριος χαρακτήρας, είναι ένας ανέμελος νεαρός αστός. Ζει στο Παρίσι, όπου η ιστορία ξεκινά το 1830. Έχει μια ερωμένη με την οποία είναι πολύ ερωτευμένος αλλά ανακαλύπτει ότι τον απατά με έναν από τους φίλους του, γεγονός που του δημιουργεί τεράστιο πόνο και ένα αίσθημα προδοσίας που πιστεύει ότι είναι αδύνατο να ξεπεράσει. Τραυματίζεται κατά τη διάρκεια της μονομαχίας προκάλεσε. Η θλίψη του είναι μεγάλη, χάνει την πίστη του στον έρωτα και στη ζωή. Ένας από τους φίλους του, δεν καταλαβαίνει τα βάσανά του, καθώς η άποψή του είναι ότι πρέπει να παίζει κάποιος με τον έρωτα και προσπαθεί να μυήσει τον Οκτάβ στις διασκεδάσεις για να ξεχάσει τη θλίψη του με άλλες γυναίκες. Στη συνέχεια, ο ήρωας θα βυθιστεί σε μια ζωή κραιπάλης για να προσπαθήσει να πνίξει την απελπισία του, αν και η νέα του ζωή δεν διαλύει τη θλίψη του.
Σε μια στιγμή απόγνωσης, ένας υπηρέτης ανακοινώνει στον νεαρό ήρωα ότι ο πατέρας του πεθαίνει. Αλλά ο Οκτάβ δυστυχώς φτάνει πολύ αργά, ο πατέρας του είναι νεκρός. Αυτή η οδυνηρή δοκιμασία βάζει ένα τέλος στη ζωή των διασκεδάσεων. Φεύγει από το Παρίσι και εγκαθίσταται στο πατρικό του σπίτι στην επαρχία ζώντας μοναχικά μέχρι τη μέρα που ερωτεύεται μια άλλη γυναίκα, την Μπριζίτ, μια 30χρονη χήρα αφοσιωμένη σε φιλανθρωπίες. Ωστόσο, οι αμφιβολίες του, οι υποψίες του και η νοσηρή ζήλια του θα καταστρέψουν σύντομα αυτόν τον αμοιβαίο έρωτα και η νεαρή γυναίκα θα βρει την ευτυχία κοντά σε έναν άλλο άντρα.
Το κακό του αιώνα
"«Τρία στοιχεία υπήρχαν λοιπόν στη ζωή που προσφέρθηκε τότε στους νέους: πίσω τους ένα παρελθόν για πάντα κατεστραμμένο, ακόμα ταραγμένο στα ερείπιά του, με όλα τα απολιθώματα των αιώνων της απολυταρχίας. Μπροστά τους η αυγή ενός απέραντου ορίζοντα, οι πρώτες ακτίνες του μέλλοντος. Και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους... κάτι σαν τον ωκεανό που χωρίζει τη γηραιά ήπειρο από τη νεαρή Αμερική, κάτι ασαφές και αιωρούμενο, μια φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη ναυάγια, που διασχίζεται από καιρό σε καιρό από κάποιο μακρινό λευκό πανί ή κάποιο πλοίο που φυσάει βαρύ ατμό. Ο σημερινός αιώνας, με μια λέξη, που χωρίζει το παρελθόν από το μέλλον, που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο και που μοιάζει και με τα δύο ταυτόχρονα, και όπου κανείς δεν ξέρει, σε κάθε βήμα τι κάνει, αν πατά έναν σπόρο ή πάνω στα συντρίμμια.» (Μέρος 1, Κεφάλαιο 2)."
Αυτή η ψυχική κατάσταση της «ασθένειας του αιώνα» μιας γενιάς ενσαρκώνεται στον ήρωα του μυθιστορήματος, ο οποίος, ιδεαλιστής στην αρχή, υποφέρει από υπαρξιακές αμφιβολίες με αφορμή μια ερωτική απογοήτευση. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα, ο ήρωας επιδίδεται στην έκλυτη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ντέλια Βελκουλέσκου
Η Ντέλια Βελκουλέσκου (1975) είναι Ρουμάνα οικονομολόγος και στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Από το καλοκαίρι του 2015 είναι αρχηγός αποστολής του ΔΝΤ στην Ελλάδα και διαδραματίζει βασικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές της χώρας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1975 ως Ντέλια Μοράρου, στην πόλη Σιμπίου, στην περιοχή της Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία. Ως μαθήτρια, είχε δάσκαλο σε ιδιαίτερα μαθήματα τον (γερμανικής καταγωγής) μετέπειτα Πρόεδρο της Ρουμανίας Κλάους Γιοχάνις. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής της, το 1992, κέρδισε υποτροφία για σπουδές στις ΗΠΑ, στο Κολλέγιο Wilson, ενώ αργότερα αναγορεύθηκε διδάκτωρ Οικονομικών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins. Στις ΗΠΑ γνώρισε και τον σύζυγό της, Βίκτωρα Βελκουλέσκου, καθηγητή Ογκολογίας.
Εργάζεται στο ΔΝΤ από το 2002, και έχει αναλάβει την επίβλεψη προγραμμάτων στη Σλοβενία και την Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι οικονομολόγοι
Chinese Democracy (τραγούδι)
Το "Chinese Demoxracy" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Εμφανίστηκε στον ομότιτλο δίσκο του 2008, ενώ είχε κυκλοφορήσει στο iTunes Store μερικές μέρες πριν το άλμπουμ. Γράφτηκε κυρίως από τον τραγουδιστή Αξλ Ρόουζ και τον πρώην ντράμερ Τζος Φριζ. Είναι το πρώτο single του συγκροτήματος με αυθεντικό υλικό από το "Estranged" του 1994 (το 1999, ωστόσο, είχε κυκλοφορήσει το promo "Oh My God"). Εξέλαβε περισσότερο θετικές κριτικές.
Σχετικά με το τραγούδι
"Η ταινία Kundun έπαιζε στην τηλεόραση σχετικά με τον Δαλάι Λάμα. Ήμουν έτοιμος να φύγω... και ήταν το τέλος της ταινίας. Και ο Δαλάι Λάμα ετοιμαζόταν να περάσει τα σύνορα, ξέρετε, για να είναι εξόριστος για την υπόλοιπη ζωή του από την ίδια του τη χώρα. Και κοιτά στους ανθρώπους που τον βοήθησαν, και ξέρεις ότι έχει ξεφύγει από την κινεζική κυβέρνηση. Τους χαιρετά και τον χαιρετούν. Κι έπειτα υπάρχει μια σκηνή στην οποία κοιτά πίσω τους και όλοι τους είναι νεκροί. Διότι γνώριζε πως θα σκοτώνονταν, κι εκείνοι γνώριζαν ότι βοηθώντας τον θα πέθαιναν. Και, το συναίσθημα σε αυτό το τραγούδι, είναι σχετικά με αυτό. Δεν είναι ένα έξυπνο κομμάτι. Δεν δίνει την απάντηση σε κάτι. Και δεν είναι αναγκαστικά κάτι καλό ή κακό για την Κίνα. Είναι ότι η Κίνα είναι μια από τις πιο ισχυρές αλλά και καταθλιπτικές χώρες και κυβερνήσεις στον κόσμο. Κι εμείς είμαστε τυχεροί να ζούμε σε ένα ελεύθερο κράτος. Σκεπτόμενος ότι αυτό κάπως με νευρίασε, γράψαμε αυτό το τραγούδι με το όνομα "Chinese Democracy". - Αξλ Ρόουζ, 1 Ιανουαρίου 2001, πρώτη εκτέλεση του κομματιού"
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2008 Κατηγορία:Τραγούδια των Guns N' Roses Κατηγορία:Singles του 2008 Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Ριντ Σεντ Μαρκ
Ο Ριντ Σεντ Μαρκ (αγγλικά: Reed St. Mark) είναι Αμερικάνος ντράμερ της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος των Celtic Frost.
Καριέρα
Ο Σεντ Μαρκ έγινε μέλος των Celtic Frost το 1985, ηχογραφώντας μαζί τους το ΕΡ "Emperor's Return" τον Απρίλιο εκείνου του έτους και παίζοντας στην πρώτη συναυλία του συγκροτήματος στη Ζυρίχη, πριν περιοδεύσουν στη Γερμανία και την Αυστρία.
Ο Ντόμινικ Στάινερ αντικατέστησε τον μπασίστα Μάρτιν Έρικ Έιν για το άλμπουμ "To Mega Therion", με τον Έιν να επιστρέφει μετά το τέλος των ηχογραφήσεων του δίσκου. Οι Celtic Frost πραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση σε βορειοαμερικάνικο έδαφος, στο φεστιβάλ "World War Three" του Μόντρεαλ και το καλοκαίρι του 1986 κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Tragic Serenades", για την προώθηση του οποίου περιόδευσαν με τους Helloween και Grave Digger στην Ευρώπη και τους Voivod και Running Wild στην Αμερική. Το άλμπουμ "Into the Pandemonium" του 1987, παρουσίασε ένα ιδιαίτερα πειραματικό πρόσωπο για το συγκρότημα, με ατμοσφαιρικές και κλασικές επιρροές και θεωρήθηκε ιδιαίτερα επιδραστικό για την εξέλιξη του είδους.
Ο Σεντ Μαρκ αποχώρησε το 1988 και τρία χρόνια αργότερα εντάχθηκε στους Mind Funk, με τους οποίους κυκλοφόρησε το ομώνυμο άλμπουμ τον Μάρτιο του 1991. Το 1992, επανήλθε στους Celtic Frost με σκοπό την ηχογράφηση ενός νέου δίσκου με τίτλο "Under Apollyon's Sun", ο οποίος δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Γιασένοβικ
Το Γιασένοβικ (σερβικά κυριλλικά: Јасеновик) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Πάντελεϊ και εντός του εδάφους της Πόλεως του Νις, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 388 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Νις
Στάδιο Πόλγιουντ
Το Στάδιο Πόλγιουντ (κροατικά: Stadion Poljud) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Σπλιτ της Κροατίας, το οποίο είναι η έδρα της Χάιντουκ Σπλιτ από το 1979. Το στάδιο βρίσκεται στη συνοικία Πόλγιουντ, η οποία ανήκει στην περιφέρεια της πόλης Σπίνουτ. Άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 1979 και έχει χωρητικότητα 34.198 θεατών.
Το στάδιο χτίστηκε για να φιλοξενήσει τους Μεσογειακούς Αγώνες του 1979 και εγκαινιάστηκε από τον τότε Γιουγκοσλάβο πρόεδρο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Είχε αρχική χωρητικότητα 55.000 θεατών, αυξήθηκε σε 62.000 τη δεκαετία του 1980, προτού εξοπλιστεί με καθίσματα τη δεκαετία του 1990, μειώνοντας έτσι τη χωρητικότητα σε 35.000.
Το Στάδιο Πόλγιουντ ήταν επίσης ο χώρος διεξαγωγής του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου του 1990 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου Στίβου του 2010, ενώ από το 2013 έως το 2018, φιλοξενούσε κάθε χρόνο το Ultra Europe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κροατία Κατηγορία:Στάδια στίβου στην Κροατία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Κροατία Κατηγορία:Χάιντουκ Σπλιτ
Rainmaker (τραγούδι, Iron Maiden)
To "Rainmaker" είναι ένα τραγούδι του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Iron Maiden, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δέκατο-τρίτο δίσκο τους, Dance of Death (2003). Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και ως single, το δεύτερο και το τελευταίο από τον παραπάνω δίσκο. Το single σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 2 των ισπανικών charts. Επίσης, έφτασε στο νούμερο 3 των φινλανδικών, στο νούμερο 7 των καναδικών και στο νούμερο 13 των βρετανικών. Το κομμάτι γράφτηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Dave Murray, ενώ καμία σχέση δεν έχει με το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Γκρίσαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2003 Κατηγορία:Singles του 2003 Κατηγορία:Τραγούδια των Iron Maiden Κατηγορία:Singles της EMI Records
Παλίσανδρος
350px|μικρογραφία|Εμφάνιση και σχεδίαση του γνήσιου παλίσανδρου (Dalbergia nigra). Ο όρος παλίσανδρος ή σπανιότερα ροδόξυλο (αγγλ. rosewood) αναφέρεται σε αριθμό τροπικών ειδών ξύλου που έχουν πλούσια απόχρωση, συχνότερα καστανή προς κοκκινωπή με πιο σκούρες φλέβες και απαντώνται σε πολλούς όμορφους χρωματισμούς και ιδιαίτερη σχεδίαση. δεξιά|μικρογραφία| [[Σκακιστικά κομμάτια|Πιόνια σκακιού φτιαγμένα από ροδόξυλο (Dalbergia latifolia)]] μικρογραφία| Πλάτη κιθάρας κατασκευασμένη από ινδικό ροδόξυλο (Dalbergia latifolia)
Γενικά
Όλοι οι γνήσιοι παλίσανδροι ανήκουν στο γένος Dalbergia. Το είδος εκείνο που κατεξοχήν ως ροδόξυλο εκτιμάται μέγιστα στο δυτικό κόσμο είναι το ξύλο του είδους Dalbergia nigra. Είναι περισσότερο γνωστό στο εμπόριο ως «βραζιλιάνικος παλίσανδρος». Το ξύλο αυτό έχει έντονη γλυκιά μυρωδιά, η οποία διατηρείται για πολλά χρόνια.
Σε όλη τη νοτιοανατολική Ασία, το είδος Dalbergia oliveri συλλέγεται επίσης για χρήση στην ξυλουργική. Είναι πολύ αρωματικό και με "πυκνά" νερά κοντά στην εντεριώνη του κορμού, αλλά το εξωτερικό μέρος του, το σομφό, είναι μαλακό και πορώδες. Το είδος Dalbergia cultrata, με διαφοροποιημένο μπορντό χρώμα, ως ανοιχτό καφετί, είναι είδος μαυρόξυλου που πωλείται με την εμπορική ονομασία, ροδόξυλο Βιρμανίας. Τα προϊόντα που κατασκευάζονται με επεξεργασμένα ξύλα με βάση το ροδόξυλο πωλούνται ως «μαλαισιανή τριανταφυλλιά» ή ως D. oliveri.
Χρήσεις
Όλα τα ροδόξυλα είναι στιβαρά και βαριά είδη, επιδέχονται εξαιρετική στίλβωση και είναι κατάλληλα για κιθάρες (βλ. λ.χ. ταστιέρες στις ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες που συχνά είναι κατασκευασμένες από ροδόξυλο), μαρίμπας, συσκευές εγγραφής, τορνευτικά (λ.χ. μπιλιάρδο, στυλό, μαύρα κομμάτια σε σετ σκακιού), λαβές, έπιπλα και δάπεδα πολυτελείας.
Το φυσικό έλαιο αυτό του είδους, που χρησιμοποιείται στα αρώματα, εξάγεται από το είδος Aniba rosaeodor, το οποίο δεν σχετίζεται με τα γνήσια είδη παλίσανδρου, που αξιοποιούνται για την ξυλεία τους. Το γνήσιο ροδόξυλο χρησιμοποιείται επίσης και για βραχιόλια και περιδέραια.
Είδος προς εξαφάνιση
Τα παγκόσμια αποθέματα του είδους είναι πλέον φτωχά εξαιτίας της υπερεκμετάλλευσης των δασών, ενώ σχεδόν όλα τα είδη του γένους αυτού προστατεύονται πλέον παγκοσμίως (CITES) και απαγορεύεται το εμπόριον αυτών.
Στις συνεδριάσεις του Οργανισμού CITES το 2013, το 2016 και το 2019, καταγράφηκαν πρόσθετα είδη του γένους αυτού για προστασία, προκαλώντας έκρηξη της αγοράς στην Κίνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Είδη ξύλου
Ξηρός μπακαλιάρος
thumb|right|350px| Ο ξηρός μπακαλιάρος είναι ψάρι παστό. Ξηραίνεται ανά δυάδες σε ματσάκια δεμένα στην ουρά, αφού προηγουμένως αφαιρεθούν τα εντόσθια. Αλατίζονται για καλύτερη επίτευξη ξήρανσης και αποφυγή μούχλας.
Ο ξηρός μπακαλιάρος παλιά ήταν η τροφή των μούτσων και των πεζικάριων. Ήταν σημαντικός παράγοντας για την ανακάλυψη της Αμερικής, αφού προστάτευε τους ναυτικούς από το σκορβούτο.
Ο βακαλάος (μπακαλιάρος) είναι ψάρι του γένους Γάδος (Gadus) της οικογένειας των γαδιδών, με τα χαρακτηριστικά ακτινοπτερύγια. Μαγειρεμένος θεωρείται εκλεκτό φαγητό, ενώ στη Μεγάλη Βρετανία είναι το πιο συνηθισμένο ψάρι στο δημοφιλές έδεσμα "fish and chips". Έχει ευχάριστο άρωμα, χαμηλά λιπαρά, πολλές πρωτεΐνες και πυκνή λευκή σάρκα, που απολεπίζεται εύκολα. Από το συκώτι των βακαλάων παρέχεται το μουρουνέλαιο, το έλαιο του βακαλάου, που αποτελεί σημαντική πηγή για τις βιταμίνες A, D, K και τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα (EPA and DHA).
Ζει ως 15 χρόνια, το μήκος του σώματός του φτάνει ως το 1μ. 40 εκ. και το βάρος του μέχρι 15 κιλά. Συνήθως είναι λευκός ή γκρι, αλλά το χρώμα του ποικίλλει από καφέ ως πράσινο ή ακόμα και κόκκινο. Συχνά έχει καφετιά ή κοκκινωπά στίγματα, είτε στο σώμα είτε στο κεφάλι.
Συναντάται κυρίως στις βόρειες χώρες και στα ψυχρά κλίματα, ιδιαίτερα στον Ατλαντικό Ωκεανό και τη Βόρεια Θάλασσα, αλλά βρίσκεται και στον Ειρηνικό, Δυτική και Νότια Αφρική και στην Αργεντινή. Πάντως, η ονομασία προέρχεται από το πορτογαλικό bacalhau, μιας και οι πρώτοι που το παρατήρησαν ήταν οι Πορτογάλοι θαλασσοπόροι του 16ου αιώνα.
Αλιεύεται κυρίως στον Ατλαντικό, αλλά και στη Μεσόγειο, με δίχτυα και παραγάδι. Ο βακαλάος της Μεσογείου ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των γαδίμορφων (Merluccius merluccius vulgaris- Μερλούκιος ο μερλούκιος ο κοινός). Τρέφεται με καλαμάρια, αντζούγιες, σαρδέλες, ρέγγες, γαρίδες και άλλα μικρά θαλάσσια. Συναντάται συνήθως στα 70-370 μέτρα, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να ζήσει σε βάθος από 303 έως και 1.000 μέτρα. Ζει στο βυθό κατά τη διάρκεια της ημέρας και τη νύχτα ανεβαίνει σε επιφανειακά θαλάσσια ρεύματα.
Θρεπτική αξία
Το μουρουνέλαιο περιέχει μεγάλες ποσότητες από βιταμίνη A (στη μορφή της ρετινόλης, που χρησιμεύει ως αντι-οξειδωτικό και είναι σημαντική για την όραση και την ανάπτυξη των οστών), βιταμίνη D, που συμβάλλει στη διατήρηση του ασβεστίου και του φωσφόρου στα σωστά επίπεδα στο αίμα, βιταμίνη K που βοηθά στην πήξη του αίματος και ωμέγα-3 λιπαρά οξέα. Οι γιατροί θεωρούν το μουρουνέλαιο –παρά την αντιπαθή γεύση του– σαν άριστη τροφή, που αντιμετωπίζει πολλές μεταδοτικές αλλά και χρόνιες ασθένειες, όπως τις καρδιοπάθειες και τον καρκίνο. Χάρη στη βιταμίνη D, βοηθά τα παιδιά να σχηματίζουν γερά κόκαλα και αποτρέπει την ραχίτιδα στους εφήβους και την οστεοπόρωση στους ενήλικες. Αλλά και η βιταμίνη K διευκολύνει την απορρόφηση των μεταλλικών στοιχείων και βελτιώνει την ελαστικότητα των αιμοφόρων αγγείων και τη λειτουργία των μυών. Τα ω-3 λιπαρά οξέα είναι επίσης σημαντικά, ιδιαίτερα για τον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα.
Πρόσφατες βιοχημικές μελέτες έδειξαν ότι το μουρουνέλαιο περιέχει ανά μονάδα βάρους μεγαλύτερες ποσότητες βιταμινών A και D από κάθε άλλο τρόφιμο. Ειδικότερα, 100 gr μουρουνέλαιου παρέχουν στον οργανισμό τρεις φορές περισσότερη βιταμίνη A από το μοσχαρίσιο κρέας (την επόμενη πλουσιότερη πηγή της A) και τέσσερις φορές περισσότερη βιταμίνη D από το λαρδί. Φυσικά, η τροφή αυτή καταναλώνεται σε μικρές ποσότητες, αλλά αρκεί μια μόνο κουταλιά μουρουνέλαιου (περίπου 15 gr) για να μας δώσει τη ΣΗΔ (συνιστώμενη ημερήσια δόση) και για τις δυο βιταμίνες.
Επιπρόσθετα, το μουρουνέλαιο περιέχει και τα πολυακόρεστα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα EPA (εικοσιπεντανοϊκό οξύ) και DHA (εικοσιδυοπεντανοϊκό οξύ). Το EPA είναι ο πρόδρομος των προσταγλανδινών, των ορμονών που βοηθούν τους ιστούς του οργανισμού να αντιμετωπίζουν τις φλεγμονές, ενώ το DHA συμβάλλει στην ομαλή ανάπτυξη και λειτουργία του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος. Έρευνες που έγιναν στους Εσκιμώους ανέδειξαν τις ιδιότητες των ω-3 λιπαρών οξέων ως πιθανά αντιθρομβωτικά και τη συμβολή τους στη μείωση των τριγλυκεριδίων στο αίμα  , συνεπώς και στη μείωση της αρτηριοσκλήρυνσης και την αντιμετώπιση των καρδιοπαθειών.
Η οσμή "ψαρίλας" του μουρουνέλαιου οφείλεται στην παρουσία πρωτεϊνών και δεν αποτελεί ένδειξη τάγγισης του λίπους. Συνιστάται να αγοράζεται σε σκοτεινόχρωμες φιάλες και να διατηρείται σε δροσερό περιβάλλον, μακρυά από το φως του ήλιου. Μετά το άνοιγμα, το κουτί δεν χρειάζεται ψυγείο, πρέπει όμως να καταναλωθεί μέσα σε δυο μήνες.
Εμπόριο
Ο βακαλάος πρωτοεμφανίστηκε σαν εμπορικό προϊόν ήδη από την εποχή των Βίκινγκς (περί το 800 μ.Χ.). Οι Νορβηγοί κατανάλωναν αποξηραμένο βακαλάο κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους και τον διέδωσαν και στη Νότια Ευρώπη. Αργότερα, τη σκυτάλη πήραν οι Άγγλοι, που εκπαίδευσαν σχετικά τους ναυτικούς τους και έκαναν γνωστά τα πλεονεκτήματά του στην τότε ανακαληφθείσα Αμερική και τον Καναδά. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι Βάσκοι θαλασσοπόροι, που διέδωσαν τον βακαλάο στην Αφρική και στην Ασία τον 16ο και 17ο αιώνα.