cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιγαλεία
Η Φιγαλεία ήταν αρχαία Αρκαδική πόλη στα σύνορα της σημερινής Ηλείας με τη Μεσσηνία και η περιοχή στην οποία βρίσκονται τα ερείπιά της είναι ανάμεσα στα χωριά Φιγαλεία, Περιβόλια και Στόμιο της Περιφερειακής Ενότητα Ηλείας.  Από το 1982 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος και τοπίου ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (Τ.Ι.Φ.Κ).
Ιστορικά στοιχεία
Η πόλη της Φιγαλείας ανήκε στην Παρρασία χώρα και βρισκόταν κτισμένη σε απόκρημνο βουνό σε υψόμετρο 520 - 720 μέτρα, δίπλα στον ποταμό Νέδα και κοντά στις αρχαίες πόλεις Αλίφειρα και Λυκόσουρα. Οικιστής της πόλης, στον οποίο οφείλει την ονομασία της, σύμφωνα με τους περισσοτέρους, ήταν ο Φιγαλέας ή Φίγαλος, ένας από τους 50 γιους του Λυκάονα εγγονός του Πελασγού, ενώ σύμφωνα με άλλους η νύμφη Φιγάλεια. Ο βασιλιάς των Αρκάδων Φιάλος της άλλαξε το όνομα δίνοντας το δικό του και ονομάζοντάς την Φίαλος, αλλά γρήγορα ξαναπήρε το αρχικό της. Η πόλη διέθετε ισχυρή οχύρωση (συνολικού μήκους περίπου 4,5 χλμ., με ορθογώνιους και κυκλικούς πύργους) από την οποία σώζονται τμήματα του οχυρωματικού περιβόλου της σε μεγάλο ύψος.
Οι Λακεδαιμόνιοι κατέλαβαν την πόλη μετά από πολιορκία και σφάζοντας πολλούς κατοίκους ανάγκασαν τους Φιγαλείς να την εγκατέλειψαν και να μετακινηθούν στην Αθήνα του Μιλτιάδη. Όλα αυτά έγιναν, σύμφωνα με τον Παυσανία στο δεύτερο έτος της τριακοστής ολυμπιάδας (659 π.Χ.). Αργότερα οι Φιγαλείς απευθύνθηκαν στο Μαντείο των Δελφών για πάρουν χρησμό και να ανακαταλάβουν την πόλη τους. Η Πυθία τους είπε ότι θα ανακαταλάβουν την πόλη τους μόνο αν τους βοηθήσουν εκατό Ορεσθάσιοι οι οποίοι όμως θα πεθάνουν όλοι στην μάχη. Οι Ορεσθάσιοι μαθαίνοντας τον χρησμό έστειλαν εκατό στρατιώτες οι οποίοι και χάθηκαν στην μάχη, σύμφωνα με τον χρησμό, οι Φιγαλείς έδιωξαν τους Λακεδαιμόνιους και επέστρεψαν στην πατρίδα τους.
Στη Φιγάλεια υπήρχε ο ναός της Αρτέμιδας Σωτήρος, το μεγαλοπρεπές άγαλμα του Ερμή, ο ναός του Διονύσου Ακρατοφόρου και ο ναός της Ευρυνόμης. Επίσης στην αγορά της πόλης υπήρχε στήλη με αφιέρωμα στην θυσία των Ορεσθάσιων και άγαλμα του Αρραχίωνα, ολυμπιονίκη στο παγκράτιο σε δύο ολυμπιάδες (572 και 568 π.Χ). Ο Αρραχίωνας είχε πεθάνει κατά την διάρκεια του τελικού με τον Κρεύγεα, αλλά οι ελλανοδίκες τον ανακήρυξαν νικητή γιατί ο αντίπαλος του χρησιμοποίησε αντικανονικές λαβές οι οποίες επέφεραν και τον θάνατο του. μικρογραφία|Η Αρχαία Κρήνη (4ος-3ος π.Χ. αιώνας), Αρχαία Φιγαλεία Η αρχαία κρήνη που χρονολογείται στο τέλος του 4ου με αρχές του 3ου αιώνα π.Χ., ανασκάφηκε το 1927 από τον καθηγητή Α. Ορλάνδο. Η κρήνη από την οποία υδρεύεται ακόμη και σήμερα το σημερινό χωριό, αποτελείται από μία ορθογώνια δεξαμενή κτισμένη από μεγάλους ορθογώνιος λίθους. Το νερό ερχόταν από δύο αυλάκια στο πίσω μέρος της κρήνης. Η πρόσοψή της είχε σχήμα ναού με τέσσερις κίονες που κατέληγαν σε δωρικά κιονόκρανα που στήριζαν αμφικλινή στέγη η οποία σχημάτιζε τριγωνικό αέτωμα.
Σε απόσταση 40 στάδια (7 χλμ.) ΒΑ. από την αρχαία πόλη στο Κωτίλιο όρος, υπήρχε ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα ο οποίος κτίστηκε από τους Φιγαλείς την περίοδο των Κλασικών Χρόνων (τελευταίο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ.) στην τοποθεσία "Βάσσες" επειδή ο θεός τους απάλλαξε από επιδημία πανώλης κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Πηγές
"Ἑλλάδος περιήγησις - Ἀρκαδικά" VIII 39,40,41 - Παυσανίας από τη Βικιθήκη
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρρασία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία
Έγκιρ (δορυφόρος)
Ο Έγκιρ ή Αίγιρ (αγγλικά: Aegir) ή Κρόνος XXXVI (Saturn XXXVI) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ, Jan Kleyna και Μπράιαν Μάρσντεν στις 4 Μαΐου 2005 ύστερα από παρατηρήσεις της περιόδου 12 Δεκεμβρίου 2004 με 11 Μαρτίου 2005 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 10.
Έχει περίπου 6 χιλιόμετρα διάμετρο και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 19.618.000 χλμ. σε 1.025,908 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 167° προς την Εκλειπτική (140° προς τον ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομης φοράς κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,237.
Πήρε το όνομά του τον Απρίλιο του 2007 από τον Έγκιρ (Ægir), ένα γίγαντα της Σκανδιναβικής μυθολογίας, προσωποποίηση των ήρεμων θαλασσών. Είναι γιος του Φόρντζοτ και αδελφός του Λόγκι και του Κάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Έρνστχοφεν
Το Έρνστχοφεν (γερμανικά: Ernsthofen) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Λαρζάκ
Το Λαρζάκ (γαλλικά: Larzac) είναι καρστικό ασβεστολιθικό οροπέδιο στη νότια Γαλλία που βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Millau (Aveyron) και Λοντέβ (Lodève στην περιοχή Hérault). Πρόκειται για μια αγροτική περιοχή όπου εκτρέφονται κυρίως πρόβατα για το γάλα τους, με το οποίο φτιάχνουν το τυρί Ροκφόρ.
Η περιοχή είναι γνωστή γιατί υπήρξε θέατρο ενός μακροχρόνιου μη-βίαιου αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για επέκταση μιας στρατιωτικής βάσης.
Τον Οκτώβριο του 1971 ο υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Μισέλ Ντεμπρέ αποφάσισε, χωρίς να συμβουλευτεί τον τοπικό πληθυσμό να μετατρέψει ένα στρατόπεδο 30 στρεμμάτων σε μια πολύ μεγαλύτερη στρατιωτική βάση (170 τ.χλμ.). Οι κάτοικοι αντέδρασαν με διαδηλώσεις, καταλήψεις ακαλλιέργητων εκτάσεων, δρόμων και σε άλλες μορφές μη βίαιου αγώνα. Στον αγώνα τους προστέθηκαν και ακτιβιστές κοινωνικών κινημάτων (ειρηνιστές, του οικολόγοι, αριστεριστές). Κεντρικό ρόλο θα παίξει μια μη-βίαιη οικοκοινότητα, η "Communautés de l'Arche", και ο ιδρυτής της Lanza del Vasto. Τελικά το σχέδιο θα εγκαταλειφθεί το 1981 από τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της γαλλικής δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν.
Κατά τη διάρκεια του πολυετούς αγώνα θα αναπτυχθούν σταθερές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και νεαρών ακτιβιστών πολλοί εκ των οποίων, με πιο γνωστό τον αγρότη συνδικαλιστή και δραστήριο ακτιβιστή Ζοζέ Μποβέ, θα εγκατασταθούν μόνιμα στην περιοχή.
Το 2003 στο Λαρζάκ έγινε μια μεγάλη κινητοποίηση του κινήματος της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης που ξεπέρασε τα 200.000 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογικό Κίνημα Κατηγορία:Οροπέδια της Γαλλίας
Φρανσέσκ Μπισέντ
Αναγνώριση
Ο αστεροειδής 78071 Μπισέντ, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 2002, φέρει το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί σκακιστές Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς
Μαραθιάς Φωκίδας
Ο Μαραθιάς είναι ψαροχώρι, στα δυτικά παράλια του Κορινθιακού κόλπου στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδας σε υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Μαραθιάς βρίσκεται 18 χλμ. Α από τη Ναύπακτο, επί του οδικού άξονα Αντιρρίου - Ιτέας και 81 χλμ. Δ των Δελφών. Το χωριό είναι χτισμένο πάνω στο δέλτα που σχημάτισαν εδώ και χρόνια τα δύο ρέματα που βρίσκονται στις άκρες του χωριού κάτω από την κορυφή Σπουλιθαρά. Στη μικρή σε έκταση πεδιάδα του (1.000 περίπου στρέμματα) απλώνεται γύρω από το χωριό καλλιεργούνται ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, βερυκοκιές, μπανανιές και πολλά άλλα οπωροφόρα δένδρα.
Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος με την εκκλησία του να βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Στο δυτικό άκρο του χωριού βρίσκεται το εξωκλήσι της Παναγίας, δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τον ίσκιο πλατανιών. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου και συγκεντρώνει πλήθος προσκυνητών.
Ο Μαραθιάς αποτελεί τόπο παραθερισμού. Διαθέτει αρκετές μικρές σύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, ουζερί και καφέ.
Διοικητικά - Δημογραφικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρουτίων. Το 1947 με το ΦΕΚ 203Α - 20/09/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Μανραθιά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 521 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος Κατηγορία:Παραλίες της Φωκίδας
Χιλιόμετρο Μηδέν
Σε πολλές πόλεις (κυρίως πρωτεύουσες) το σημείο αυτό επιδεικνύεται με έμφαση είτε με συγκεκριμένο ορόσημο, ενδεικτική πινακίδα, είτε με εδάφιο σχέδιο ή με ανέγερση ιδιαίτερης κατασκευής ή ακόμα και με τοποθέτηση ανδριάντα ή με κάποιο ιστορικό σημείο (π.χ. ανάκτορα, πύργος, γέφυρα, ή ακόμα και οικία).
Στην Ελλάδα δεν ακολουθείται παρόμοια τακτική ιδιαίτερης επίδειξης του "χιλιομέτρου μηδέν", πλην όμως θεωρητικά λαμβάνεται υπόψη για μεν τις ηπειρωτικές πόλεις μία κεντρική πλατεία (στην Αθήνα είναι στον προαύλιο χώρο του  Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και στη Θεσσαλονίκη η πλατεία Δημοκρατίας), για δε των νησιωτικών πόλεων η βάση της κεντρικής αποβάθρας των λιμένων τους, λεγόμενη και «Σκάλα», απ΄ όπου και αρχίζει η αρίθμηση των εσωτερικών χιλιομετρικών αποστάσεων.
Στις μιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ λιμένων δεν υφίσταται αντίστοιχος όρος (μίλι μηδέν) γιατί οι αποστάσεις στη θάλασσα δεν σηματοδοτούνται. Στις μιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ λιμένων λαμβάνεται η μεταξύ των φάρων ή φανών των λιμένων αυτών, (από φανό σε φανό), συντομότερη και ασφαλέστερη απόσταση, παρακάμπτοντας βεβαίως τυχόν φυσικούς κινδύνους (νησίδες, υφάλους κ.λπ.).
Αρχαιότερο τέτοιο οδικό ορόσημο θεωρείται το περίφημο «Μιλιάρεουμ Αούρεουμ» της αρχαίας Ρώμης που κάποιο τμήμα του σώζεται μέχρι σήμερα, το οποίο και λέγεται ότι σηματοδοτεί την αρχαία ρήση: « Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη’’», χωρίς βέβαια να λησμονείται ο ακόμα αρχαιότερος «ομφαλός της Γης» στο αρχαίο Μαντείο των Δελφών, με περισσότερο όμως γεωδαιτική σημασία.
Σήμερα ενδεικτικά ορόσημα του «χιλιομέτρου μηδέν» υφίστανται στο Λονδίνο, το Παρίσι, στη Μόσχα, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη, τη Βαρσοβία, τη Βουδαπέστη, το Βουκουρέστι και τη Μπρατισλάβα. Παρόμοια υφίστανται και εκτός Ευρώπης όπως στο Τόκιο, το Νέο Δελχί, στη Μπανγκόκ καθώς και σε αρκετές πόλεις της λατινικής Αμερικής.
Ανάλογο ορόσημο που σηματοδοτεί το χιλιόμετρο μηδέν του "δρόμου της ελευθερίας" υπάρχει στην κωμόπολη Σαιντ Μερ Εγκλίζ της Νορμανδίας, κοντά στην οποία πραγματοποιήθηκε η Απόβαση της Νορμανδίας από τις αερομεταφερόμενες δυνάμεις της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Τοπογραφία
Χιράμ-αβίβ
Ο εβραϊκός όρος Αβίφ, Αβίβ ή Αβί σε συνδυασμό με το όνομα Χιράμ (Χουράμ) εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη. Οι Εβδομήκοντα μεταφραστές απέδωσαν τη φράση αυτή στα ελληνικά κατά γράμμα ως «» ενώ άλλες μεταφράσεις με βάση το εβραϊκό κείμενο τη διατήρησαν ως τίτλο, δηλαδή ως συνθετικό με το Αβίφ ή Αβί.
Το ζήτημα αφορά τον Χιράμ ο οποίος αποστάλθηκε από τον Τύριο βασιλιά Χιράμ (Χειράμ ή Χουράμ) για να επιβλέψει τις μεταλλουργικές εργασίες κατά την κατασκευή του Ναού της Ιερουσαλήμ. Καθώς υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ του ελληνικού κειμένου της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα και του εβραϊκού κειμένου των εδαφίων 1 Βασιλέων/3 Βασιλειών 7:13, 14, μερικές μεταφράσεις τα αποδίδουν ως εξής:
Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αναφέρει:
Η Νέα Μετάφραση της Ιουδαϊκής Εκδοτικής Εταιρίας της Αμερικής τα αποδίδει ως εξής, με βάση το Μασοριτικό κείμενο:
Η Αγία Γραφή, Μετάφραση από τα Πρωτότυπα Κείμενα τα αποδίδει:
Η Μετάφραση Νέου Κόσμου τα αποδίδει ως εξής:
Στα εδάφια 2 Χρονικών 2:13, 14 αναφέρεται ότι η μητέρα του τεχνίτη Χιράμ ήταν «από τους απογόνους του Δαν» ενώ η αφήγηση του 1ο Βασιλέων αναφέρει ότι ήταν «από τη φυλή του Νεφθαλί». Αυτή η φαινομενική διαφορά μπορεί να κατανοηθεί αν λάβουμε υπόψη, όπως προτείνουν κάποιοι λόγιοι, ότι η γυναίκα είχε γεννηθεί στη φυλή Δαν, είχε γίνει χήρα από τον πρώτο σύζυγό της που ανήκε στη φυλή Νεφθαλί και κατόπιν παντρεύτηκε ξανά με έναν Τύριο.
Ο βασιλιάς της Τύρου προφανώς αναφερόταν σε αυτόν τον τεχνίτη ως «Χιράμ-αβί» στη ΜΝΚ («Huram Abif», Μεταφρ. Λουθήρου), το οποίο προφανώς αποτελούσε τίτλο, που σημαίνει κατά γράμμα «Χιράμ ο Πατέρας Μου». Αντί του τίτλου οι ''Ο μετέφρασαν τον όρο αυτόν ως «'». (2 Χρονικών 2:13) Με αυτή την προσωνυμία ο βασιλιάς δεν εννοούσε ότι ο Χιράμ ήταν ο πραγματικός του πατέρας αλλά, πιθανώς, ότι ήταν ο «σύμβουλος» του βασιλιά ή ο «αρχιτεχνίτης» του. Παρόμοια, η έκφραση «Χιράμ-αβίβ» στη ΜΝΚ («», Ο', «Huram Abif», Μεταφρ. Λουθήρου), η οποία σημαίνει κατά γράμμα «Χιράμ ο Πατέρας Του», φαίνεται ότι σημαίνει 'ο Χιράμ είναι ο αρχιτεχνίτης του [δηλ. του βασιλιά]'. (2 Χρονικών 4:16)
Βιβλιογραφία & πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Άσμπαχ-Μαρκτ
Το Άσμπαχ-Μαρκτ (γερμανικά: Aschbach-Markt) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Άσμπαχ-Μαρκτ βρίσκεται στο Μόστφιρτελ, σε απόσταση περίπου 10 χλμ. από το Αμστέτεν. Ο δήμος διασχίζεται από τον Ποταμό Ουρλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Διοσκορίδης (επιγραμματοποιός)
Ο Διοσκορίδης ή Διοσκουρίδης (3ος αι. π.Χ.) ήταν ο τελευταίος από τους μεγάλους επιγραμματοποιούς των Αλεξανδρινών χρόνων. Ως πιθανός τόπος καταγωγής του αναφέρεται η Ισσός. Ήταν μιμητής του Ασκληπιάδη και τα ποιήματά του είχαν τα πιο διαφορετικά θέματα. Ηρωϊκά, ερωτικά (από τα τολμηρότερα της Παλατινής Ανθολογίας), αφιερωμένα σε ποιητές, παιδεραστικά, και άλλα που μιλούσαν για απλούς ανθρώπους. Σαράντα από αυτά βρίσκονται συγκεντρωμένα στην Παλατινή Ανθολογία παρμένα από τον Στέφανο του Μελέαγρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Μούσα Παιδική Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Φίλων Αρίας
Ο Φίλων Αρίας (πραγματικό ονοματεπώνυμο Θεόφιλος Αριστόπουλος 14 Αυγούστου 1915 - 13 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Έλληνας κονφερανσιέ, ζωγράφος, ποιητής και στιχουργός. Μεσουράνησε τις δεκαετίες του ' 40 και του ' 50. Προερχόταν από τη Μάντρα του Αττίκ και ήταν συνεχιστής του. Στα μέσα της δεκαετίας του ' 40 είχε θίασο μαζί με τον Γιώργο Οικονομίδη, στον οποίο μετείχαν και πολλοί γνωστοί κωμικοί, όπως ο Γιάννης Σπαρίδης. Έγραψε πολύ γνωστά τραγούδια, όπως το Ένας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά. Σε συνεργασία με τον Τώνη Μαρούδα έγραψε το τραγούδι "Μας φτάνει μόνο ένα κύμα στο ακρογιάλι". Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 13 Φεβρουαρίου 1994 και κηδεύτηκε στη Ραφήνα. Απέκτησε ένα γιο, το σκηνοθέτη Κώστα Αριστόπουλο και μία κόρη, την τραγουδίστρια Μαρία Αριστοπούλου. Σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός και τραγουδίστρια Μαρία Γκόπη, αδελφή του επίσης ηθοποιού Βασίλη Γκόπη.
Παραπομπές
Αρίας Φίλων Αρίας Φίλων
Δεν Θα Έκλεβες Ποτέ ένα Αυτοκίνητο
Το «Δεν Θα Έκλεβες Ποτέ ένα Αυτοκίνητο» (αγγλικά: You Wouldn't Steal a Car) είναι η πρώτη πρόταση δημόσιας ανακοίνωσης, ως μέρος καμπάνιας της δεκαετίας του 2000 κατά της παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων, ονόματι «Η Πειρατία είναι Έγκλημα». Δημιουργήθηκε από την FACT (Federation Against Copyright Theft) και την Ένωση Εταιρειών Κινηματογράφου της Αμερικής σε συνεργασία με το Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Σιγκαπούρης τον Ιούλιο του 2004, και αναπαράχθηκε από πολλά εμπορικά DVD παγκοσμίως, που πουλόντουσαν έως το 2007, ως κλιπ με δυνατότητα παράλειψης ή χωρίς, πριν την προβολή μιας ταινίας. Αν και παραγωγή της Ένωσης, οι μόνες κινηματογραφικές εταιρείες στις Ηνωμένες Πολιτείες που έκαναν χρήση του είναι οι Paramount, 20th Century Fox, Metro-Goldwyn-Mayer, Touchstone Films, και Miramax. Περιλήφθηκε επίσης σε ελληνικά DVD της Audio Visual Enterprises και της Videosonic.
Στην ανακοίνωση πρωταγωνιστεί ένας άντρας που διαπράττει κλοπές διαφόρων αντικειμένων, οι οποίες συγκρίνονται με την μη εξουσιοδοτημένη αντιγραφή και διανομή περιεχομένου με κατοχυρωμένα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, όπως ταινίες. Αυτή έχει συγχυστεί με Ολλανδική ανακοίνωση του 2006 για την καταπολέμηση της πειρατείας, με αποτέλεσμα να γίνεται λόγος για κλοπή της μουσικής επένδυσης του εν λόγω σποτ.
Στην ποπ κουλτούρα
Η διαφήμιση έχει διακωμωδηθεί σε διαδικτυακά μιμίδια, συμπεριλαμβανομένων όσων χρησιμοποιούν την φράση «You wouldn't download a car» (Δεν θα κατέβαζες ένα αυτοκίνητο). Το επεισόδιο της σειράς Μηχανοργάνωση για Κλάματα «Moss and the German» την σατιρίζει στην αρχή του επεισοδίου.
Οι Πράσινοι-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, σε συνεργασία με την Rafilm, κυκλοφόρησε την δική της εκδοχή της ταινίας, ώστε να εναντιωθεί στην βιομηχανία των μίντια και τις κυβερνητικές απόψεις περί υπαρχόντων νόμων πνευματικής ιδιοκτησίας, καθώς και να ενημερώσει το κοινό σχετικά με εναλλακτικές θέσεις για την πνευματική ιδιοκτησία. Στο επεισόδιο του The Amazing World of Gumball «The DVD», ο Ντάργουιν μεταβιβάζει τις πληροφορίες στον Γκάμπολ αφού ανακοινώνει την μεταφόρτωση μιας ταινίας με τίτλο Alligators on a Train.
Η Juice Media παρήγαγε μια επίμαχη παρωδία του βίντεο για την Ημέρα της Αυστραλίας τον Ιανουάριο του 2017. Σε αυτό, συγκρίνεται η εορτή της εν λόγω Ημέρας, που σημάνει την άφιξη του Πρώτου Στόλου, με μια σειρά από διαβόητες στιγμές στην ιστορία, όπως την «Τελική Λύση» των Ναζί, την ρίψη ατομικής βόμβας στην Χιροσίμα και τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Ηλίας Δεστούνης
Ο Ηλίας Δεστούνης, (1889-1948), ήταν Έλληνας ηθοποιός από την Κεφαλληνία.
Βιογραφία
Μετά τις πρώτες του εγκύκλιες σπουδές στο Αργοστόλι, ήλθε στην Αθήνα και έγινε μαθητής του καθηγητή ορθοφωνίας και απαγγελίας Μάρκου Σιγάλα με πρόθεση να ασχοληθεί με το θέατρο. Με πρόταση του δασκάλου του προσλήφθηκε στο Θέατρο Ωδείου που διεύθυνε τότε ο σκηνοθέτης Θωμάς Οικονόμου, όπου και διέπρεψε σε πολλούς χαρακτηριστικούς και κωμικούς ρόλους.
Το 1922 μετείχε στον θίασο του Αιμίλιου Βεάκη στο θέατρο "Αθήναιον" με σημαντικό ρόλο. Το 1931, μετά από πολλές απογοητεύσεις, προσλήφθηκε από το Βασιλικό Θέατρο όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, διακρινόμενος σε ρόλους καρατερίστα όπως ως μοναδικός "Μωραΐτης" στο έργο "Βαβυλωνία" ή ως τυφλός στον "Ιούδα" του Σπύρου Μελά.
Ο Ηλίας Δεστούνης ασχολήθηκε επίσης ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική και την ποίηση αφήνοντας αρκετά αξιόλογα έργα, αντικείμενο επίσης της ερασιτεχνικής του απασχόλησης ήταν και η αρχιτεκτονική. Πέθανε στην Αθήνα το 1948.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Η. Δεστούνης συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ζυστίν ή Τα βάσανα της αρετής
Η Ζυστίν (ή Τα βάσανα της Αρετής, ή με μια σειρά από άλλους τίτλους) είναι ένα κλασσικό ερωτικό μυθιστόρημα από τον Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ, που είναι ευρύτερα γνωστός ως Μαρκήσιος ντε Σαντ. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη έκδοση με σκληρό εξώφυλλο του κειμένου, ενώ έχει ήδη περιέλθει ως κοινό κτήμα. Το ίδιο το κείμενο συχνά ενσωματώνεται σε διάφορες συλλογές του έργου του ντε Σαντ.
Η Ζυστίν γράφτηκε ακριβώς πριν από τη Γαλλική Επανάσταση στη Γαλλία και αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής γυναίκα που παρουσιάζεται υπό το όνομα Τερέζα. Την ιστορία της αφηγείται στη Madame de Lorsagne καθώς υπερασπίζεται τον εαυτό της για τα εγκλήματά της, καθ΄οδόν προς την τιμωρία και τον θάνατο. Αυτή εξηγεί τη σειρά των βασάνων που την οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση.
Η Ιστορία του έργου
Ο γαλλικός πρωτότυπος τίτλος της Ζυστίν -Les infortunes de la vertu- ήταν πρώιμο έργο του Μαρκήσιου ντε Σαντ, που γράφτηκε μέσα σε 2 εβδομάδες το 1787 κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στη Βαστίλη. Ήταν ένα διήγημα (187 σελίδων) με σχετικά λίγη από την αισχρότητα που χαρακτηρίζει τα γραπτά του τελευταίου καθώς ήταν γραμμένο σε κλασσικό στυλ (που ήταν δημοφιλές στην εποχή του), με πολύ υπερφίαλη και μεταφορική περιγραφή.
Μια πιο εκτεταμένη και περισσότερο γραφική παραλλαγή, με τον τίτλο Justine ou Les Malheurs de la vertu (1791) (Αγγλικός τίτλος: Justine, or Good Conduct Well Chastised ή απλά Justine) ήταν το πρώτο από τα βιβλία του ντε Σαντ υπό δημοσίευση.
Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης διέταξε τη σύλληψη του ανώνυμου συγγραφέα της Ζυστίν και Ζουλιέτ, με αποτέλεσμα ο ντε Σαντ να εγκλειστεί για τα υπόλοιπα 13 χρόνια της ζωής του. Ο Ναπολέων αποκαλούσε τη Ζυστίν ως "το πιο αποκρουστικό βιβλίο που είδε ποτέ το φως από την πιο διεφθαρμένη φαντασία".
Μια λογοκριμένη Αγγλική μετάφραση εκδόθηκε στις ΗΠΑ από τη Risus Press στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Η πρώτη μη λογοκριμένη Αγγλική μετάφραση (από τον 'Pieralessandro Casavini', που ήταν το ψευδώνυμο του Austryn Wainhouse) δημοσιεύθηκε από τον εκδοτικό οίκο Olympia Press το 1953. Ο Wainhouse αργότερα αναθεώρησε τη μετάφρασή του για τη δημοσίευσή της στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον οίκο Grove Press. Άλλες παραλλαγές που έχουν εκδοθεί, με κυριότερη την έκδοση Wordsworth, είναι συνοπτικές και σε μεγάλο βαθμό λογοκριμένες.
Πλοκή
Η πλοκή αφορά την Ιουστίνη, μια δωδεκάχρονη παρθένα που ξεκινά άπορη την περιπέτειά της στη Γαλλία. Την ακολουθεί μέχρι την ηλικία των 26 ετών, στην αναζήτησή της για την αρετή. Σε κάθε σκηνή αυτή παρουσιάζεται να ζει μέσα στο βίτσιο και την κακοποίηση, που κρύβεται κάτω από τη μάσκα της αρετής που γοητεύει την ίδια. Οι ατυχείς καταστάσεις περιλαμβάνουν: μια περίσταση κατά την οποία αυτή ζητά καταφύγιο και εξομολόγηση σε ένα μοναστήρι, αλλά αναγκάζεται να γίνει αντικείμενο του σεξ για τους καλόγερους, που την υποβάλλουν σε άπειρα όργια, βασανισμούς και κακοποιήσεις. Και σε μια άλλη περίπτωση όταν βοηθώντας έναν ευγενή που τον έχουν ληστέψει στην εξοχή, αυτός την οδηγεί στον Πύργο του με υποσχέσεις για μια θέση να φροντίζει τη γυναίκα του, αλλά στην πραγματικότητα αυτή εγκλείεται σε μια σπηλιά και υποβάλλεται στις γνωστές προαναφερθείσες τιμωρίες. Αυτές οι τιμωρίες την καταδιώκουν συνεχώς, ακόμα και όταν πηγαίνει σε έναν δικαστή για να ζητήσει την απαλλαγή της στην περίπτωση ενός εμπρησμού, και στη συνέχεια βρίσκει τον εαυτό της να ταπεινώνεται δημόσια σε ένα δικαστήριο, ανίσχυρη να τον υπερασπιστεί.
Η Ιουστίνη (Θηρεσία) και η Ιουλιέττα ήταν κόρες του κυρίου de Bertole. Ο Bertole ήταν ένας χήρος τραπεζίτης που ερωτεύτηκε τη γυναίκα ενός άλλου άνδρα. Ο άντρας αυτός, ο κύριος de Noirseuil, με σκοπό την εκδίκηση, προσποιήθηκε ότι ήταν φίλος του, και αφού βεβαιώθηκε πρώτα ότι χρεωκόπησε, τελικά τον δηλητηρίασε, αφήνοντας τα κορίτσια ορφανά. Η Ιουλιέττα και η Ιουστίνη ζούσαν σε ένα γυναικείο μοναστήρι, όπου η Ηγουμένη του μοναστηριού διέφθειρε την Ιουλιέττα (και επιχείρησε να διαφθείρει και την Ιουστίνη επίσης). Παρόλα αυτά η Ιουστίνη παρέμενε γλυκιά και ενάρετη. Όταν η Ηγουμένη ανακάλυψε τον θάνατο του Bertole πέταξε και τα δύο κορίτσια έξω από το μοναστήρι. Την ιστορία της Ιουλιέττας αφηγείται ένα άλλο βιβλίο, και η Ιουστίνη συνεχίζει την επιδίωξη της αρετής, αρχίζοντας την επαγγελματική της ζωή ως υπηρέτρια στο σπίτι του Usurer Harpin, όπου τα προβλήματά της ξεκινούν από την αρχή.
Στην αναζήτησή της για εργασία και καταφύγιο η Ιουστίνη συνεχώς πέφτει στα χέρια διεστραμμένων και αγυρτών που τη βιάζουν και βασανίζουν την ίδια και εκείνους που έχει κάνει φίλους. Η Ζυστίν κατηγορήθηκε άδικα για κλοπή από τον Harpin και στάλθηκε στη φυλακή περιμένοντας την εκτέλεσή της. Αυτή έπρεπε να συμμαχήσει με την κυρία Dubois, μια εγκληματία που τη βοήθησε να δραπετεύσει μαζί με τη συμμορία της. Για να δραπετεύσουν έπρεπε να βάλουν φωτιά στη φυλακή, με αποτέλεσμα να πεθάνουν 21 άνθρωποι. Μετά τη δραπέτευσή της με τη συμμορία της Dubois, η Ζυστίν περιπλανιέται και συμπτωματικά περνά μέσα από τα κτήματα του Κόμη ή Bressac.
Αυτές, φυσικά, περιγράφονται σε πραγματικά σαδική μορφή. Εντούτοις, σε αντίθεση με κάποια άλλα έργα του, το μυθιστόρημα αυτό δεν είναι απλώς ένας κατάλογος από σαδομαζοχιστικές πράξεις. Πιο πολύ επιδιώκει να δείξει, αν και με υπερβολικά λανθάνοντα τρόπο, μια αντιστροφή της ποιητικής δικαιοσύνης : πώς εκείνοι που ζούνε μια ζωή βουτηγμένη στο βίτσιο ευημερούν, ενώ οι ενάρετοι υποφέρουν.
Η ιστορία τελειώνει με τη μαντάμ de Lorsagne που την ανακουφίζει από τη ζωή του βίτσιου αποκαθιστώντας το όνομά της. Πολύ σύντομα, η Ιουστίνη γίνεται συνεσταλμένη και μελαγχολική, και τελικά χτυπιέται από έναν κεραυνό και σκοτώνεται ακαριαίως. Η μαντάμ de Lorsagne γίνεται μέλος ενός θρησκευτικού τάγματος μετά τον θάνατο της Ιουστίνης.
Μείζονα θέματα
Οι περισσότερο πολιτικές του ιδέες εστιάζουν στην/στον:
Επιπρόσθετες Κεντικές Φιλοσοφικές Ιδέες:
1. Η επιδίωξη της αρετής, όσο και αυτή του βίτσιου, γίνονται και τα δύο για χάρη της ηδονής, καθώς η ηδονή είναι ο υπέρτατος σκοπός της ανθρωπότητας και της ζωής.
4. Υπάρχει όμως εξίσου ένας τύπος ευχαρίστησης που αφορά τους "δίκαιους" στις τιμωρίες που επιβάλλονται από τον νόμο και την κοινωνία σε αυτούς που κρίνονται "ένοχοι" ακολουθώντας τα φυσικά τους ένστικτα, και αυτή ακριβώς η ευχαρίστηση είναι εξίσου διεστραμμένη.
5. Η θέληση για δύναμη είναι η θέληση για ηδονή, και όλη η χρήση της λογικής είναι ταγμένη για την επίτευξη, με οποιαδήποτε άμεση έκδηλη μορφή, αυτού του σκοπού. Ως εκ τούτου, η αρετή είναι πάντα μια μάσκα των χαρακτήρων.
Ταινίες, Τηλεόραση ή θεατρικές προσαρμογές
Η ιστορία έχει μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, με περισσότερο σημαντική μια διεθνή συμπαραγωγή του 1969 που σκηνοθετήθηκε από τον Jesus Franco και πρωταγωνιστές τους Τζακ Πάλανς, Romina Power, και τον Klaus Kinski στο ρόλο του Μαρκησίου, με τον τίτλο Marquis de Sade: Justine. Έχει υπάρξει επίσης και μια έκδοση σε κόμικς από τον Guido Crepax.
Αγία Ελεούσα Αχαΐας
Η Αγία Ελεούσα είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, το οποίο υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Ελληνικού της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου.
Απέχει οδικώς περίπου 5 χιλιόμετρα από το Ελληνικό, 10 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα και 24 χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Αποτελεί σχετικά καινούριο οικισμό της Αχαΐας και δημιουργήθηκε από κατοίκους των γειτονικών περιοχών. Η Αγία Ελεούσα πήρε την ονομασία της από τον ομώνυμο ναό που βρισκόταν στην περιοχή, ο οποίος υπάρχει και λειτουργεί μέχρι σήμερα και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου (Γενέθλιον της Θεοτόκου). Πριν δημιουργηθεί ο εκεί οικισμός, αναφέρεται στα 1795 ως θέση της πρώην Κοινότητας Καλάνιστρας με την ονομασία «Αγία Ηλιόσα».
Διοικητική εξέλιξη
Αποτελεί οικισμό της Κοινότητας Ελληνικού του Δήμου Ερυμάνθου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010) που ισχύει στην Ελλάδα από την 1 Ιανουαρίου 2011. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 19 Μαρτίου 1961 και έκτοτε αποτελεί συνεχώς τμήμα της Κοινότητας Ελληνικού σε όλες τις διοικητικές μεταβολές που ακολούθησαν.
Δημογραφική εξέλιξη
Απογράφεται για πρώτη φορά το 1920, ως τμήμα της Κοινότητας Καλάνιστρας, και τότε βρέθηκε να έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη της Αγίας Ελεούσας σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές, από την επίσημη αναγνώρισή της ως οικισμός κ.εξ., είναι η εξής:
Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Βίλια Αττικής)
Ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος ή Αγία Σωτήρα στα Βίλια Αττικής, σχεδιάστηκε από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλλερ. Η ανέγερση του ναού ξεκινά το 1893 και ολοκληρώνεται το 1897. Ο ναός αφιερώνεται στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ώστε να εορτάζει το καλοκαίρι, που είναι πιο εύκολο να συγκεντρώνονται όλοι οι κάτοικοι μαζί. Για την ανέγερση του ναού σημαντική ήταν η προσωπική γνωριμία του Βιλλιώτη ιερέα Οικονόμου Δημητρίου Κωνσταντινίδη, πρωτοσύγκελου του Μητροπολιτικού ναού της Αθήνας, με τον Ερνέστο Τσίλλερ. Για την ανέγερση του ναού στήθηκαν δυο εργοτάξια κατόπιν εντολής του Τσίλερ και του εργολάβου, για το λάξευμα της πέτρας, το ένα στο παλαιοχώρι απ’ όπου έγινε και εξόρυξη της πέτρας και το άλλο στην κεντρική πλατεία. Τα γυαλιστερά κεραμίδια μεταφέρθηκαν με κάρα από τη Θεσσαλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αττική
Live in Rome 2013
Live in Rome 2013 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου, διπλού CD και τριπλού δίσκου βινυλίου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Δεκεμβρίου 2019, από την εταιρεία "Ear Music".
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία μπήκε στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών της Γερμανίας και του Βελγίου.
Τραγούδια
CD 1
CD 2
Θέσεις τσαρτ
Live in Rome 2013 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 6 Δεκεμβρίου 2019
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Live in Rome 2013 ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Οι μουσικοί του συγκροτήματος ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2019
Κατάλογος πόλεων που φιλοξένησαν τη Junior Eurovision
Αυτή η σελίδα είναι ένας κατάλογος πόλεων και σταδίων που φιλοξένησαν τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, μία ή περισσότερες φορές. Τα μελλοντικά στάδια είναι σε πλάγια.
18 χώροι σε 14 χώρες έχουν φιλοξενήσει τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, έναν ετήσιο διαγωνισμό τραγουδιού για παιδιά, τουλάχιστον μία φορά από τη δημιουργία του το 2003. Ο πρώτος διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε το 2003 στη δανική πρωτεύουσα, την Κοπεγχάγη. Μετά τα προβλήματα διοργάνωσης για την έκδοση του 2004, η τοποθεσία των επόμενων διαγωνισμών διορίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU), μετά από μια διαδικασία υποβολής προσφορών με ραδιοτηλεοπτικούς φορείς από τις συμμετέχουσες χώρες. Ως εκ τούτου, το Βέλγιο ήταν η πρώτη χώρα που υπέβαλε με επιτυχία τα δικαιώματα για τη διοργάνωση του διαγωνισμού το 2005. Η Πολωνία έγινε η πρώτη χώρα που φιλοξένησε δύο συνεχόμενους διαγωνισμούς (το 2019 και το 2020, αντίστοιχα).
Αρχικά, σε αντίθεση με την έκδοση για ενηλίκους, η χώρα που κερδίζει δεν λαμβάνει το δικαίωμα να φιλοξενήσει τον επόμενο διαγωνισμό. Ωστόσο, για τους διαγωνισμούς από το 2014 έως το 2022 (με εξαίρεση την έκδοση του 2018), η χώρα που κέρδισε είχε το δικαίωμα της πρώτης άρνησης να φιλοξενήσει τον επόμενο διαγωνισμό. Η Ιταλία χρησιμοποίησε αυτήν την ρήτρα το 2015 για να αρνηθεί τη διοργάνωση του διαγωνισμού εκείνο το έτος μετά τη νίκη τους το 2014. Οι χρονιές 2010, 2012, 2013, 2015, 2016, 2018, 2019, 2020, 2021 και 2022 είναι χρονιές που μια χώρα έχει κερδίσει και φιλοξένησε την επόμενη χρονιά.
Το Ερεβάν, το Κίεβο και το Μινσκ έχουν φιλοξενήσει δύο φορές το διαγωνισμό.
Μπλέικ Γκρίφιν
Ο Μπλέικ Γκρίφιν (Blake Austin Griffin, γεννήθηκε 16 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,06 μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τους Μπόστον Σέλτικς στο NBA.
Σταδιοδρομία
Ο Γκρίφιν ξεκίνησε την καριέρα του στο χριστιανικό σχολείο της Οκλαχόμα, κερδίζοντας τέσσερις τίτλους πολιτείας σε τέσσερα χρόνια κάτω από της οδηγίες του πατέρα του, Τόμι Γκρίφιν, ο οποίος ήταν προπονητής. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και τιμήθηκε με πολλά βραβεία στο δεύτερο έτος του, συμπεριλαμβανομένου του Naismith College Player of the Year, Oscar Robertson Trophy και το John Wooden Award.
Ο Γκρίφιν άφησε το κολλέγιο μετά από δύο σεζόν για να μπει στο ντραφτ του NBA το 2009, όπου επιλέχθηκε πρώτος συνολικά από τους Κλίπερς. Στην πρώτη του σεζόν, έσπασε την αριστερή του επιγονατίδα, την οποία είχε τραυματίσει κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση χάνοντας το σύνολο της σεζόν 2009-10. Έκανε το ντεμπούτο του στο NBA ως πρωτάρης την ακόλουθη σεζόν και επιλέχθηκε ως All-Star, κέρδισε τον διαγωνισμό καρφωμάτων (NBA Slam Dunk Contest) το 2011 και πήρε το βραβείο Πρωτάρης της Χρονιάς (NBA Rookie of the Year). Το 2011, το Sports Illustrated τον κατέταξε ως έναν από τους 15 καλύτερους νέους παίκτες του ΝΒΑ όλων των εποχών. Επίσης, φημίζεται για τα εντυπωσιακά του καρφώματα. Στο all star slam dunk contest (διαγωνισμός καρφωμάτων) του 2012 νίκησε με ένα εντυπωσιακό κάρφωμα πάνω από αυτοκίνητο. Επίσης εκτέλεσε και άλλων ειδών καρφωμάτων όπως: 360 dunk, windmill.
Ήσυχη Γενιά
Η Ήσυχη Γενιά (αγγλικά: Silent Generation) είναι η δημογραφική ομάδα που ακολουθεί τη Μεγαλύτερη Γενιά και προηγείται των μπέιμπι μπούμερ. Η γενιά ορίζεται γενικά ως άτομα που γεννήθηκαν από το 1928 έως το 1945. Με αυτόν τον ορισμό και τα δεδομένα απογραφής των ΗΠΑ, υπήρχαν 23 εκατομμύρια γεννημένα στα χρόνια της Ήσυχης Γενιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2019.
Κατηγορία:Δημογραφία των Ηνωμένων Πολιτειών
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής
Διοργανώσεις
Η ΕΣΠΕΔΑ διοργανώνει πρωταθλήματα Α΄ και Β΄ κατηγορίας ανδρών και γυναικών καθώς και Κύπελλο ανδρών και γυναικών. Επίσης, διοργανώνει έξι πρωταθλήματα μικρών κατηγοριών: εφήβων, παίδων, παμπαίδων, νεανίδων, κορασίδων, παγκορασίδων.
Κωνσταντίνος Δούκας (γιος Μιχαήλ Ζ΄)
Ο Κωνσταντίνος ο πορφυρογέννητος (τέλη 1074 - π. 1095), από τη Δυναστεία των Δουκών, ήταν συν-Αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, πρώτα μαζί με τον πατέρα του Μιχαήλ Ζ΄ και μετά μαζί με τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ήταν από τη στιγμή που γεννήθηκε (1074), ώσπου εκτοπίστηκε ο πατέρας του (1078) και από την ανάληψη της βασιλείας από τον Αλέξιο Α΄ (1081), ώσπου αυτός απέκτησε γιο τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό (1087). Όταν ακυρώθηκε ο αρραβώνας του με την κόρη τού Ροβέρτου Γυισκάρδου, αυτός εισέβαλε στη Ρωμανία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1074 στη Πορφύρα, γιος του Μιχαήλ Ζ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Μαρίας των Βαγρατιδών, κόρης του Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας και της Μπορένα της Αλανίας. Το ίδιο έτος αναγορεύτηκε συμβασιλιάς (συν-Αυτοκράτορας) του πατέρα του για να εξασφαλιστεί η διαδοχή.
Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αρραβωνιάστηκε την Ολυμπιάδα, κόρη του Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Σικελίας. Όμως το 1078 ο Μιχαήλ Ζ΄ παραιτήθηκε και η Μαρία με τον γιο της Κωνσταντίνο αποσύρθηκαν στη μονή του Πετρίου. Ο Καίσαρας Ιωάννης Δούκας, θείος του Μιχαήλ Ζ΄ παρότρυνε τον Νικηφόρο Γ΄ Βοτανειάτη να σπεύσει να καταλάβει την εξουσία· ο νέος Αυτοκράτορας νυμφεύτηκε τη Μαρία. Ο Καίσαρας Ιωάννης δεν μπόρεσε να πείσει τον Νικηφόρο Γ΄ να χρίσει τον Κωνσταντίνο συμβασιλιά και έτσι ακυρώθηκε ο αρραβώνας του. Με πρόφαση αυτό ο Ροβέρτος ξεκίνησε μία Νορμανδική εισβολή στη Ρωμανία.
Με σκοπό να καταπολεμηθεί η εισβολή, δόθηκε στον στρατηγό Αλέξιο Κομνηνό μεγάλο στράτευμα για να αποκρούσει τους Νορμανδούς. Ο Καίσαρας Ιωάννης συνωμότησε κατά του Νικηφόρου Γ΄ με σκοπό να εγκαταστήσει τον Αλέξιο Κομνηνό, ο οποίος ήταν μικρανιψιός του Καίσαρα. Ο Βοτανειάτης, ανίκανος να συμμαχήσει με τον Νικηφόρο Μελισσηνό, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και τον διαδέχθηκε ο Κομνηνός ως Αλέξιος Α΄ το 1081. Αυτός έκανε συμβασιλιά τον Κωνσταντίνο και τον αρραβώνιασε με το πρώτο τέκνο του, την Άννα Κομνηνή μόλις αυτή γεννήθηκε το 1083. Όταν όμως το 1087 γεννήθηκε ο γιος του Ιωάννης Β΄ Κομνηνός, τον έκανε συμβασιλιά, απομακρύνοντας τον Κωνσταντίνο.
Έτσι ο Κωνσταντίνος έχασε τη διαδοχή. Ο Αλέξιος Α΄ δεν χρειαζόταν άλλο δεσμό με την προηγούμενη δυναστεία: ήταν μικρανιψιός του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα και η σύζυγός του Ειρήνη Δούκαινα ήταν εγγονή του Καίσαρα. Ο Κωνσταντίνος απεβίωσε π. το 1095 σε ηλικία 21 ετών.. Ήταν δύο φορές συμβασιλιάς, όμως δεν βασίλευσε και δύο φορές αρραβωνιάστηκε, όμως τελικά δεν νυμφεύτηκε.
Οικογένεια
Αρραβωνιάστηκε πρώτα την Ελένη των Ωτβίλ, κόρη του Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Σικελίας και της Καλαβρίας-Απουλίας.
Έπειτα αρραβωνιάστηκε την Άννα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Και οι δύο του αρραβώνες του ακυρώθηκαν.
Πηγές
Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Σέλτσα
Η Σέλτσα είναι δήμος στο νησί Brač της Κροατίας στην κομητεία Σπλιτ-Δαλματίας. Έχει πληθυσμό 1.804 (απογραφή 2011), [2] το 97,17% των οποίων είναι Κροάτες. [3] Οι πόλεις που περιλαμβάνονται στον δήμο είναι: Σελτσα, Sumartin, Povlja, Novo Selo που φιλοξενούν πολυάριθμες ιστορικές τοποθεσίες διαφόρων σημασιών όπως η ενοριακή εκκλησία στη Selca, η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως «Καθεδρικός Ναός του Brač», 18ος αιώνας εκκλησία στην Πόβλια, όπου βρέθηκε ο Χάρτης της Πόβλια καθώς και η εκκλησία του 10ου αιώνα Νικολά που βρίσκεται στο Σουμαρτίν.
Κατηγορία:Οικισμοί στην Κροατία
Άρνταγκερ
Το Άρνταγκερ (γερμανικά: Ardagger) είναι πόλη ευρισκόμενη εντός του Διαμερίσματος του Αμστέτεν της Κάτω Αυστρίας, στην Αυστρία.
Γεωγραφία
Το Άρνταγκερ βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Κάτω Αυστρίας, μεταξύ του Δούναβη και των λόφων του Μόστφιρτελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Αυστρίας
Μόνικα Σπίαρ
Γεννήθηκε στο Μαρακαΐμπο, κόρη του Ραφαέλ Σπίαρ Τουδάρες και της Ίνγκεμποργκ Μοτζ Γκοτέρα. Είχε Γερμανική και Βρετανική καταγωγή.
Μετά το μόντελινγκ, έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες ηθοποιούς στη Βενεζουέλα. Ο πρώτος της ρόλος ως πρωταγωνίστρια ήταν στην telenovela Mi Prima Ciela.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με τον Βρετανό επιχειρηματία, Τόμας Χένρι Μπέρι (του οποίου η ιθαγένεια αργότερα αναγνωρίστηκε εσφαλμένα ως Ιρλανδός) τον Ιούνιο του 2008. Μαζί απέκτησαν μια κόρη. Το ζευγάρι χώρισε το 2012, αλλά παρέμεινε σε φιλικό κλίμα και τη στιγμή του θανάτου τους προσπαθούσαν να συμφιλιωθούν.
Θάνατος
Στις 6 Ιανουαρίου 2014, βρισκόταν στη γενέτειρά της στη Βενεζουέλα για διακοπές με τον πρώην σύζυγό της και την πεντάχρονη κόρη τους. Ενώ μέσα στο αυτοκίνητό τους περίμεναν βοήθεια αφού το όχημα είχε χαλάσει σε αυτοκινητόδρομο στο κέντρο του Καραμπόμπο, η Σπίαρ και ο πρώην σύζυγός της σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια απόπειρας ληστείας και η κόρη τους πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε στο πόδι. Η αστυνομία ανέφερε ότι το περιστατικό συνέβη γύρω στις 9 ή 10 το βράδυ Έχει θεωρηθεί ότι οι κλέφτες προσπάθησαν να τους ληστέψουν και το ζευγάρι αντιστάθηκε.
Στην αρχική πρόταση ότι ο πρώην σύζυγός της ήταν Ιρλανδός, το Ιρλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών διερευνούσε το περιστατικό. Ωστόσο, η τοπική αστυνομία είπε ότι ταξίδευε με βρετανικό διαβατήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Τέλος του κόσμου
Τέλος του κόσμου (συχνά ονομάζεται και συντέλεια του κόσμου ή έσχατες ημέρες) είναι το σύνολο των γεγονότων που, στο αποκορύφωμά τους, θα οδηγήσουν στην καταστροφή του σύμπαντος.
Αλέξανδρος Ρόσιος
Ο Αλέξιος Ρόσιος ή Καπετάν Υψηλάντης (1917 - 30 Αυγούστου 2005 ) ήταν αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ, αξιωματικός του ΕΛΑΣ, υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ.
Είναι κυρίως γνωστός για την επίθεση που πραγματοποίησε στο Λιτόχωρο Πιερίας τη νύχτα της 30ής Μαρτίου του 1946 παραμονή των εκλογών, όπου ο ίδιος και η ομάδα ανταρτών που διοικούσε αρχικά εξόντωσαν ομάδα ενόπλων παρακρατικών και έπειτα σκότωσαν 12 χωροφύλακες και εθνοφύλακες και πυρπόλησαν τον Σταθμό Χωροφυλακής με σκοπό να δείξουν ότι το ΚΚΕ δεν επρόκειτο να υποχωρήσει παρά τις φυλακίσεις, διώξεις και ταπεινώσεις που υφίσταντο τα στελέχη του εκείνη την περίοδο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας που ήταν γνωστή ως «Λευκή Τρομοκρατία». Αυτή η επίθεση θεωρείται σήμερα παραδοσιακά το σημείο έναρξης του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου.
Τέλος του κόσμου
Ως έσχατες ημέρες, κατά τον Χριστιανισμό, θεωρούνται εκείνες στις οποίες ο άνθρωπος θα έχει απομακρυνθεί απ' τον Θεό και θα χρειαστεί να έρθει για δεύτερη φορά ο Ιησούς Χριστός για να λυτρώσει τους πιστούς και να τιμωρήσει τον Αντίχριστο.
Αλέξανδρος Ρόσιος
Τη δεκαετία του 1980 ο Ρόσιος γύρισε στην Ελλάδα από την Τασκένδη μετά από πολλά χρόνια στις χώρες του ανατολικού μπλοκ, υποστήριξε ένθερμα τον Ανδρέα Παπανδρέου (όπως και ο Μάρκος Βαφειάδης) και έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ.
Τέλος του κόσμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσχατολογία
Αλέξανδρος Ρόσιος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Σιάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας. Ο πατέρας του Νικόλαος ήταν δάσκαλος. Ο ίδιος σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου. Ως έφεδρος αξιωματικός, κλήθηκε στο μέτωπο κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, όπου και πολέμησε ως διοικητής λόχου, συμμετέχοντας στην απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου.
Τον Ιανουάριο του 1942 Ο Ρόσιος προσχώρησε στην Εθνική Αντίσταση, ως μέλος του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Στην Αντίσταση έγινε γνωστός ως Καπετάν Υψηλάντης. Ήταν κορυφαίο στρατιωτικό στέλεχος της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας. Στα χρόνια αυτά εντάχθηκε και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ο Ρόσιος κυνηγήθηκε από τα αγγλικά στρατεύματα, τη χωροφυλακή και τις ένοπλες ομάδες δεξιών. Μάλιστα, στήθηκε μπλόκο στη Σιάτιστα για τη σύλληψή του. Όμως με τη βοήθεια των συντοπιτών του κατάφερε να διαφύγει. Αναγκάστηκε να μείνει στην παρανομία, ώσπου οι καταδιωκόμενοι πρώην ΕΛΑΣίτες συγκρότησαν το Δημοκρατικό Στρατό. Στο ΔΣΕ κατά τα χρόνια του Εμφυλίου, έπαιξε κεντρικό ρόλο, φτάνοντας μάλιστα στη θέση του υποστράτηγου.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ και το πέρασμα των μαχητών του στις χώρες του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού εξελίχθηκε σε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, ένας από τους καθοδηγητές της Κομματικής Οργάνωσης του ΚΚΕ στην Τασκένδη. Αρχικά υπήρξε ένας από τους υποστηρικτές του Νίκου Ζαχαριάδη, παίρνοντας θέση υπέρ του κατά τη διαμάχη του με τους Μάρκο Βαφειάδη, Μήτσο Παρτσαλίδη, Λευτέρη Αποστόλου και Χρύσας Χατζηβασιλείου.
Ωστόσο αργότερα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο φανατικούς αντιπάλους του Ζαχαριάδη. Ο Ζαχαριάδης κατηγόρησε μεταξύ άλλων τον Αλέξιο Ρόσιο για φραξιονισμό και ζήτησε τη διαγραφή του από το ΚΚΕ, μετά τις συγκρούσεις ζαχαριαδικών και αντιζαχαριαδικών στην Τασκένδη. Ο Ρόσιος κατά τις συγκρούσεις της Τασκένδης ζητούσε το κεφάλι του Ζαχαριάδη. Μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, ο Ρόσιος θα χαρακτηρίσει την πολιτική του ως εχθρική, αντιδιεθνιστική και προδοτική. Εντούτοις, αργότερα θα έρθει σε νέες συγκρούσεις με την νέα καθοδήγηση του ΚΚΕ υπό τον Κώστα Κολιγιάννη και θα προσχωρήσει στη νέα εσωκομματική αντιπολίτευση υπό τον Μάρκο Βαφειάδη. Ως συνέπεια αυτού του γεγονότος, ο Ρόσιος διαγράφηκε από το ΚΚΕ. Αργότερα, εξορίστηκε στο βόρειο Καζακστάν.
Γύρισε πίσω στην Ελλάδα με την αμνηστία του 1976. Με την επιστροφή του εντάχθηκε στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ), όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου τον περιέβαλε με μεγάλο σεβασμό και τον διόρισε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Γραφείου. Ήταν επίτιμος Πρόεδρος της ΠΟΑΕΑ. Πέθανε στην Αθήνα το 2005.
Το 1985 τιμήθηκε για την Αντιφασιστική Αντιστασιακή του δράση από το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Ένας δρόμος στη Σιάτιστα έχει μετονομαστεί προς τιμήν του.
Η επίθεση στο Λιτόχωρο και η έναρξη του Εμφυλίου
Η επίθεση που ο Ρόσιος πραγματοποίησε στο Λιτόχωρο Πιερίας τη νύχτα της 30ής Μαρτίου 1946 θεωρείται παραδοσιακά το σημείο έναρξης του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο στα απομνημονεύματά του ο ίδιος το αρνείται κατηγορηματικά και υποστηρίζει ότι αυτή η ενέργεια ήταν ουσιαστικά αμυντική:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Μεθυλπρεδνιζολόνη
280px|μικρογραφία|Η χημική δομή της μεθυλπρεδνιζολόνης. Η μεθυλπρεδνιζολόνη (αγγλ. methylprednisolone) είναι χημική δραστική ένωση η οποία είναι ορμόνη και αποτελεί το βασικό δομικό συστατικό του φαρμάκου Medrol. Ανήκει σε ενώσεις που ονομάζονται κορτικοστεροειδή και περιέχουν κορτιζόνη.
Ουσιαστικά, πρόκειται για ορμόνη που είναι φλοιοεπινεφριδική, εκκρίνεται σε κανονικές φυσιολογικές συνθήκες, ελεγχόμενη πλήρως από τον υποθάλαμο – υπόφυση – επινεφρίδια. Αυτές οι τύπου στεροειδείς ορμόνες παράγονται με ένα φυσικό τρόπο από τον ανθρώπινο οργανισμό (βλ. επινεφρίδια), μπορεί να παράγονται όμως και συνθετικά (ως φάρμακα). Ανήκει στις υδροκορτιζόνες.
Η μεθυλπρεδνιζολόνη ευρέως χρησιμοποιείται στη χρόνια θεραπευτική αντιμετώπιση πολύ σοβαρών ασθενειών εξαιτίας της δραστικής και αποτελεσματικής αντιφλεγμονώδους και αλατοκορτικοειδούς δράσης της. Έχει πανίσχυρη αντιφλεγμονώδη δράση και συστήνεται για ρευματολογικές παθήσεις (λ.χ. ρευματοειδής αρθρίτιδα), ενδοκρινικές διαταραχές, ρευματικές παθήσεις, δερματολογικές παθήσεις, οφθαλμικές παθήσεις, γαστρεντερικές παθήσεις και πολλές άλλες (αλλεργίες, άσθμα, ρινίτιδες, αναιμίες). Το Medrol (4mg, 16mg) αποτελεί ένα ευρέως συνταγογραφούμενο σκεύασμα.
Ως κορτιζονούχος ένωση, η μεθυλπρεδνιζολόνη δύναται να προκαλεί σειρά από αρνητικές παρενέργειες σε ασθενείς, γι’ αυτό και κλινικά θα πρέπει να σταθμίζεται το θετικό ευεργετικό αποτέλεσμα της με τον πιθανό κίνδυνο. Σε λίγες περιπτώσεις προκαλεί οφθαλμικό έρπητα, γλαύκωμα, οστεοπόρωση, σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση με συμφορητική ανεπάρκεια, μυκητίαση ή νεφροπάθεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Κορτικοστεροειδή
Ρέμος (αποσαφήνιση)
To όνομα Ρέμος μπορεί να αναφέρεται στα άρθρα:
Οικονομική μονάδα
Με τον όρο οικονομική μονάδα, (ο.μ.), χαρακτηρίζεται στην Οικονομική επιστήμη ο συστηματικός συνδυασμός των συντελεστών παραγωγής, (φύσης - εργασίας - κεφαλαίου), δια του οποίου και αποσκοπείται η κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών.
Στοιχεία της ο.μ.
Κύρια στοιχεία που συγκροτούν μια οικονομική μονάδα είναι τα ακόλουθα τρία:
Ως απλούστερη οικονομική μονάδα εμφανίζεται ο άνθρωπος, που συνδυάζοντας κατάλληλα τις δυνάμεις του με τα ευρισκόμενα στη διάθεσή του στοιχειώδη υλικά μέσα καλύπτει ανάγκες του και αμέσως μετά η οικιακή οικονομία. Κατά την ευρύτερη χρησιμοποίηση του όρου και της οικονομικότερης οργάνωσης των συντελεστών παραγωγής προκύπτουν οι οικονομικές μονάδες ανώτερου βαθμού π.χ. μια εμπορική επιχείρηση, μια τράπεζα, ένας κινηματογράφος κ.λπ. Όλες αυτές οι μονάδες που συντελούν στην λεγόμενη οικονομική ζωή (κάλυψης αναγκών) χαρακτηρίζονται "οικονομικές μονάδες"
Διάκριση των ο.μ.
Οι οικονομικές μονάδες που απαντώνται στη σύγχρονη εποχή είναι απειράριθμες. Μπορούν όμως να διακριθούν με βάση κάποια σημαντικά κριτήρια όπως κατά φορέα, μέγεθος, δράση (παραγωγή ή κατανάλωση), περιουσιακή διάρθρωση, (στατική, δυναμική) κ.λπ.
Κατά μέγεθος
Ως βάση χαρακτηρισμού μεγέθους λαμβάνεται συνηθέστερα το χρησιμοποιούμενο εντός της οικονομικής μονάδος κεφάλαιο ή το απασχολούμενο εργατικό δυναμικό, τα όρια των οποίων είναι συχνά μεταβλητά.
Κατά περιουσιακή διάρθρωση
Α. Από στατικής άποψης:
Σημείωση
Μονάδα
Μορίς Ερζόγκ
Ο Μορίς Ερζόγκ (15 Ιανουαρίου 1919 – 13 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Γάλλος ορειβάτης και πολιτικός, που γεννήθηκε στη Λιόν. Ήταν αρχηγός της αποστολής που κατέκτησε την πρώτη κορυφή 8.000, το Αναπούρνα το 1950, μαζί με τον Λουί Λασενάλ. Επιστρέφοντας από την αποστολή, έγραψε ένα μπεστ σέλερ στο οποίο περιγράφει την πρώτη ανάβαση.
Ανάβαση στο Αναπούρνα
Στις 3 Ιουνίου 1950, ο Ερζόγκ και ο Λουί Λασενάλ έγιναν οι πρώτοι ορειβάτες στη σύγχρονη ιστορία που σκαρφάλωσαν κορυφή 8.000 μέτρων φτάνοντας στην κορυφή του Αναπούρνα των Ιμαλαΐων, το 10ο υψηλότερο βουνό στον κόσμο. Η ανάβαση ήταν αξιοσημείωτη, γιατί η κορυφή εξερευνήθηκε, αναγνωρίστηκε και σκαρφαλώθηκε μέσα σε μία ορειβατική σεζόν, χωρίς τη χρήση βοηθητικού οξυγόνου. Είναι επίσης από τις λίγες «οκτάρες» που σκαρφαλώθηκαν με την πρώτη προσπάθεια.
Το γεγονός προκάλεσε μεγάλη αίσθηση η οποία μπορεί να παραλληλιστεί με την πρώτη ανάβαση του Έβερεστ τρία χρόνια αργότερα, το 1953, από τους Έντμουντ Χίλαρι και Τένσινγκ Νοργκέι.