cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόλπος της Μακαντί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόλποι της Αιγύπτου
Κολοσσός των Ναξίων
thumb|Σωζόμενο τμήμα του κορμού του κολοσσού Ο Κολοσσός των Ναξίων είναι ένας κούρος από μάρμαρο Νάξου ύψους περίπου 9 μέτρων, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Δήλου και προέρχεται από ένα από τα νησιά των Κυκλάδων. Ο κολοσσός είναι παράδειγμα αρχαϊκής μνημειακής γλυπτικής και χρονολογείται στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. Ο κολοσσός είναι ένας από τους μεγαλύτερους κούρους που είναι γνωστοί. Μόνο ο Κούρος του Απόλλωνα, που παραμένει ημιτελής στο λατομείο του Απόλλωνα είναι μεγαλύτερος, με ύψος 10,7 μέτρα. Ο Κολοσσός των Ναξίων είναι πλέον σπασμένος σε πολλά κομμάτια.
Άγαλμα
Μια επιγραφή στο μπροστινό μέρος της βάσης αναφέρθηκε από τον Κυριάκο Αγκωνίτη τον 15ο αιώνα η οποία έγραφε «ΝΑΞΙΟΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙ» («Οι Νάξιοι (αφιερωμένο αυτό) στον Απόλλωνα»), έτσι ώστε το μαρμάρινο γλυπτό είναι πιθανόν του Απόλλωνα.
Περιγραφή
μικρογραφία| Βάση του Κολοσσού των Ναξίων μικρογραφία| Το αριστερό χέρι του Κολοσσού των Ναξίων Το άγαλμα χωρίζεται σε διάφορα μέρη. Η βάση έχει διαστάσεις 3,48 x 5,08 μέτρα, ο άνω κορμός έχει ύψος περίπου 2,3 μέτρα και ο κάτω κορμός είναι περίπου 1,15 μέτρα. Το αριστερό πόδι, το οποίο φυλάσσεται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο, έχει μήκος 0,57 μέτρα. Υπήρχε μια τρύπα στο αριστερό χέρι για να του επιτρέψει να κρατήσει ένα τόξο. Το κεφάλι και το άνω τμήμα των ποδιών έχουν χαθεί.
Στην άνω πλευρά του κάτω κορμού υπήρχε χάλκινη ζώνη πλάτους 20-30 εκατοστών, η οποία διακρίνεται από τη σειρά των οπών στο μάρμαρο. Στις πλευρές του άνω κορμού, περίπου 40 cm πάνω από τη ζώνη υπάρχουν τρύπες στις οποίες ήταν στερεωμένα τα χέρια. Στο λαιμό υπάρχουν ίχνη δαχτυλιδιών. Στο πίσω μέρος της βάσης υπάρχει μια επιγραφή με την ένδειξη "[τ] ο ̑υτο̑ λίθο̄ ε̄̓μὶ ἀνδριὰς καὶ τὸ σφέλας" ("Είμαι η ίδια πέτρα - και το άγαλμα και η βάση").
Μεταφορά και ανύψωση
Ο κολοσσός προήλθε από ένα λατομείο μαρμάρου κοντά στις Μέλανες στο νησί της Νάξου. Δεν σμιλεύτηκε εκεί, πέρα από την πιο βασική διαμόρφωση και μεταφέρθηκε στο λιμάνι της Νάξου, περίπου δέκα χιλιόμετρα μακριά. Το άγαλμα, το οποίο ζυγίζει περίπου 30 τόνους, μεταφέρθηκε τότε με πλοίο στη Δήλο. Υπήρχαν πλοία, τα οποία μπορούσαν να μεταφέρουν περισσότερους από 40 τόνους, αλλά το φορτίο ήταν δύσκολο να μεταφερθεί. Ως εκ τούτου, έχει προταθεί ότι ο ημιτελής κολοσσός μεταφέρθηκε από δύο πλοία δεμένα μαζί.
Λουίς Ενρίκε (ποδοσφαιριστής)
Ο Λουίς Ενρίκε Μαρτίνεθ Γκαρθία (ισπανικά: Luis Enrique Martínez García, ισπανική προφορά: lwis enˈrike], 8 Μαΐου 1970 - ) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Περισσότερο γνωστός είναι ως Λουίς Ενρίκε, ξεκίνησε αγωνιζόμενος ως αγωνιζόταν ως δεξιός ακραίος επιθετικός, αλλά εξ αιτίας των αθλητικών χαρισμάτων του, αγωνίστηκε, κατά καιρούς, σε όλες τις θέσεις εκτός αυτών του κεντρικού αμυντικού και του τερματοφύλακα.
Κολοσσός των Ναξίων
Μεταφορά και ανύψωση
Για την ανύψωση του Κολοσσού, θα είχε κατασκευαστεί ένα ικρίωμα ύψους περίπου 11 μέτρων για να το τραβήξει όρθιο με τροχαλίες και σχοινιά. Το άγαλμα βρισκόταν σε εξέχον σημείο, έτσι ώστε να μπορεί να είναι ορατό από απόσταση και να ήταν ψηλότερο από όλα τα γνωστά κτίρια του νησιού εκείνη την εποχή. Το άγαλμα θα είχε βάρος περίπου 25 τόνων σε αυτό το σημείο. Οι τελικές λεπτομέρειες του αγάλματος προστέθηκαν μόνο μετά την ανύψωσή του.
Λουίς Ενρίκε (ποδοσφαιριστής)
Σε συλλογικό επίπεδο, ο Λουίς Ενρίκε ήταν ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν και στη Ρεάλ Μαδρίτης και στην Μπαρτσελόνα. Και στις δύο έκανε πολλές και καλές εμφανίσεις, κατακτώντας και αρκετά τρόπαια. Μεταξύ άλλων με τη Ρεάλ Μαδρίτης πήρε ένα πρωτάθλημα Ισπανίας κι ένα Κύπελλο, ενώ με την Μπαρτσελόνα δύο πρωταθλήματα και δύο κύπελλα, καθώς κι ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, τη σεζόν 1996-97. Αγωνίστηκε, επίσης, και με την εθνική του σε διάφορα τμήματά της, κάνοντας 62 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 12 γκολ στην Ανδρών. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε σε πάνω από 500 επίσημους αγώνες, πετυχαίνοντας πάνω από 100 γκολ.
Κολοσσός των Ναξίων
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κούροι Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Δήλο Κατηγορία:Αγάλματα στην Ελλάδα
Λουίς Ενρίκε (ποδοσφαιριστής)
Το 2008, ξεκίνησε και την προπονητική του καριέρα, με την Μπαρτσελόνα Β. Μετά από τρία χρόνια ανέλαβε τη ΑΣ Ρόμα. Ενώ τη σεζόν 2013-14 ανέλαβε τη Θέλτα. Περισσότερη καταξίωση στην προπονητική του καριέρα γνώρισε όταν έγινε προπονητής της Μπαρτσελόνα, με την οποία έχει κατακτήσει έως τώρα ένα τρεμπλ τη σεζόν 2014-15 κι ένα νταμπλ τη σεζόν 2015-16. Αποχώρησε από την Μπαρτσελόνα, το 2017 και αντικαταστάθηκε από τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Στις 9 Ιουλίου 2018 ανακοινώθηκε επίσημα ως προπονητής της εθνικής Ισπανίας.Στις 29 Αυγούστου διαπιστώθηκε ο θάνατος της κόρης του Xana Martinez,το οποίο προκάλεσε απόλυτη θλίψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Αστουριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Ρόμα Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου στο εξωτερικό Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Προπονητές Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022
Ερρίκος Θ΄ της Βαυαρίας
Ο Ερρίκος Θ΄ ο Μαύρος (1075 - 13 Δεκεμβρίου 1126) μέλος του Οίκου των Γουέλφων ήταν δούκας της Βαυαρίας (1120 - 1126). Ο Ερρίκος ο Μαύρος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουέλφου Α΄ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Ιουδήθ, κόρης του Βαλδουΐνου Δ΄ της Φλάνδρας. Το πατρικό δουκάτο το είχε κληρονομήσει το 1101 ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουέλφος Β΄. Με το γάμο του με τη Βολφχίλντε των Μπίλουνγκ απέκτησε μια περιοχή στη Σαξονία.
Βιογραφικά
Το 1116 ακολούθησε τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Όταν το 1120 απεβίωσε ο αδελφός του, τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας. Στις εκλογές του Γερμανού βασιλιά του 1125 υποστήριζε τον γαμπρό του Φρειδερίκο Β΄ δούκα της Σουαβίας, αλλά όταν ο άλλος υποψήφιος Λοθάριος Β΄ του υποσχέθηκε την κόρη του Γερτρούδη στο γιο του Ερρίκου Θ΄, στον Ερρίκο Ι΄, άλλαξε προτίμηση. Έτσι ο Λοθάριος Β΄ εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας. Τότε ο Ερρίκος Θ΄ αποσύρθηκε στο ιδρυμένο από την οικογένειά του μοναστήρι Βάινγκάρτεν του αγίου Μαρτίνου για να μη συμμετάσχει στη δίωξη του γαμπρού του. Απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα, το 1126 και ετάφη στο Βάιγκάρντεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βουλφχίλδη των Μπίλουνγκ, κόρη του Μάγκνους δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Ερρικος 09
DKW F89 L
Το DKW F89 L ήταν ένα βαν που παράχθηκε από την DKW από το 1948 μέχρι το 1962. Ο διάδοχος του οχήματος ήταν το DKW F1000 L και παρήχθη στην πρώην Δυτική Γερμανία.
S/2003 J 24
Ο S / 2003 J 24 (προσωρινή ανεπίσημη ονομασία: EJc0061) είναι ένας υποψήφιος φυσικός δορυφόρος του Δία, που εντοπίστηκε από τον ερασιτέχνη αστρονόμο Kai Ly στις 30 Ιουνίου του 2021. Ανακοινώθηκε επίσημα στις 15 Νοεμβρίου του 2021 στο Κέντρο Μικρών Πλανητών.
SoShy
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός αλλά γρήγορα διαπίστωσε την αγάπη της για τη μουσική. Για πολλά χρόνια δούλευε ως ντίτζεϊ. Στα δεκατρία της χρόνια ξεκίνησε να τραγουδάει σε κλαμπ.Το 2003 γνώρισε τον Γάλλο παραγωγό, Λόουν, και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Σόνι Μιούζικ. Από τότε ταξίδεψε σε πολλές χώρες για να διαφημίσει το άλμπουμ-ντεμπούτο της. Συνέθεσε τραγούδια για πολλούς καλλιτέχνες όπως Μαρκ Ρόνσον, Εστέλ, Κόβαλ και πολλούς άλλους. Ευρέως γνωστή έγινε από τη συνεργασία της με το γνωστό συνθέτη Timbaland καθώς τραγουδάει στο τραγούδι "Μόρνινγκ Άφτερ Ντάρκ", το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία. Συμμετείχε σε μεγάλα μουσικά σόου παγκοσμίου φήμης. Το 2009 υπήρξε συνθέτης του γνωστού άλμπουμ του Τίμπαλαντ "Σοκ Βάλιου". Το σινγκλ της "Ντόροθι" αποτέλεσε σάουντρακ της ΦΙΦΑ 2010 και το τραγούδι της "Δε γουέϊ Άι" αποτέλεσε επίσημο σάουντρακ της ΦΙΦΑ 2006. Υπέγραψε συμβόλαιο με τη Σφερ Μιούζικ του Καναδά. Τα πρώτα της δύο σινγκλ "Γουατέβα Μαν" και "Σίτι οφ Έιντζελς" διατίθενται στα Άι Τιούνς. Το "Γουατέβα Μαν" έκανε πρεμιερα στο Βίβο 3 Σεπτεμβρίου 2014. Συνεχίζει την καριέρα της στο τραγούδι ετοιμάζοντας το καινούργιο της άλμπουμ. Επιπλέον, συνεχίζει να ασχολείται με την υποκριτική και ως ντίτζεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Γάλλοι στιχουργοί
S/2003 J 24
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Επισκοπή (Ντίμπρας)
thumb|right|250 px|Το κέντρο της πόλης από το Ντόμπροβε Η Επισκοπή (Peshkopia) (41°40'N and 20°25'Ε) είναι η πρωτεύουσα του νομού Ντίμπρας και έχει πληθυσμό 25.000 περίπου κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Αλβανίας, κάτω από το όρος Κοράμπι, σε υψόμετρο 651 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.
Οικονομία
Η οικονομία της πόλης σχετίζεται κυρίως με είδη διατροφής, ένδυσης, τουρισμό, μεταλλικά νερά, θεραπευτικά λουτρά, γεωργία, κτηνοτροφία κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοιο
Επισκοπη Κατηγορία:Γκεγκερία
Νομισματική μονάδα
Νομισματική μονάδα (Αγγλικά: Currency) είναι το μέγεθος εκείνο βάσει του οποίου υπολογίζονται ή εκφράζονται οικονομικές αξίες. Χρησιμοποιείται ευρέως κατά την διαδικασία των συναλλαγών, των αποτιμήσεων αγαθών, υπηρεσιών ή την έκφραση άλλων οικονομικών μεγεθών.
Δεν πρέπει να συγχέεται με τα νομίσματα (κέρματα) ή τα χαρτονομίσματα.
Ιστορικό
thumb|right|200px| To [[δολάριο ΗΠΑ και το ευρώ είναι δύο από τις πιο γνωστές νομισματικές μονάδες παγκοσμίως]] Όσο το εμπόριο αναπτυσσόταν και ο αντιπραγματισμός (εμπόριο με βάση την ανταλλαγή αγαθών) ήταν ανεπαρκής ως πρακτική, έπρεπε να επινοηθούν τρόποι ώστε να υπάρξει ένας κοινός τρόπος υπολογισμού των οικονομικών αξιών, μια σταθερή οικονομική μονάδα δηλαδή που να είναι κοινώς αποδεκτή.
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος αυτού του υπολογισμού ήταν ο όγκος ή το βάρος. Έτσι ένα αγαθό ευρέως αποδεκτό στις συναλλαγές π.χ. σιτάρι, κριθάρι, άργυρος, κτλ με βάρος ή όγκο ίσο με μία πρότυπη μονάδα όγκου ή βάρους αποτέλεσαν τις πρώτες μορφές νομισματικής μονάδας. Με την εξέλιξη της πρακτικής αυτής επιλέχτηκαν από τους συναλλασσόμενους υλικά τα οποία ήταν λιγότερο φθαρτά και η αξία τους δεν μεταβαλλόταν ανάλογα με την εποχή ή τις συνθήκες. Τα μέταλλα ήταν αυτά πού πληρούσαν σε μεγάλο βαθμό τις προδιαγραφές αυτές τα οποία εξελίχθηκαν και πήραν την μορφή νομισμάτων (κερμάτων).
Με την πάροδο του χρόνου η νομισματική μονάδα εκτός από το να αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη ποσότητα κάποιου κοινώς αποδεκτού αγαθού π.χ. ο χρυσός, ο άργυρος μπορεί να επιβληθεί στις συναλλαγές από κάποια αρχή (π.χ. το κράτος) χωρίς να αντιστοιχεί σε κάποιο αγαθό. Στην τελευταία περίπτωση αναφερόμαστε στο νόμιμο χρήμα το οποίο αποτελεί την πλέον διαδεδομένη πρακτική μετά την δεκαετία το 1970. Ακόμη υπήρξαν νομισματικές μονάδες οι οποίες είχαν άυλη μορφή όπως ήταν η ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα (ECU), ή το ευρώ (το τελευταίο για ένα μικρό χρονικό διάστημα).
Οι νομισματικές μονάδες εκφράζονται με κάποιο όνομα π.χ. δραχμή, οβολός, τάλαντο, ευρώ, κτλ και τις περισσότερες φορές είναι απαραίτητος ένας πιο συγκεκριμένος προσδιορισμός για την περιγραφή τους. Έτσι για παράδειγμα για την λίρα χρειάζεται επιπλέον ο προσδιορισμός της χώρας π.χ. λίρα Μεγάλης Βρετανίας και λίρα Αιγύπτου κτλ αφού με την λέξη λίρα η κάθε χώρα που έχει υιοθετήσει την συγκεκριμένη μονάδα στις συναλλαγές της, εκφράζει εντελώς διαφορετικά μεγέθη οικονομικών αξιών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομισματολογία Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος
Οβριόκαστρο Αττικής
Το Οβριόκαστρο είναι λόφος στην περιοχή της Λαυρεωτικής, με μέγιστο υψόμετρο 315 μέτρα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Κερατέα και το Λαύριο, περίπου πέντε χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το κέντρο της Κερατέας.
Στο παρελθόν ο λόφος ήταν κατάφυτος όμως μετά από μία καταστροφική πυρκαγιά έχει απομείνει με χαμηλή βλάστηση και έχει κηρυχθεί αναδασωτέος. Στις πλαγιές του σχηματίζονται μικρά υδάτινα ρεύματα, με κυριότερο το υδατόρεμα Μουζάκι, τα περισσότερα απ’ τα οποία καταλήγουν στο ρέμα της Ντάρδεζας, που ρέει βόρεια και ανατολικά του λόφου, σχεδόν παράλληλα στην Λεωφόρο Λαυρίου.
Η ονομασία του λόφου οφείλεται στα ερείπια αρχαίου φρουρίου που πιστεύεται πως κατασκευάστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. από δούλους των μεταλλείων του Λαυρίου, οι οποίοι είχαν επαναστατήσει κατά των Ρωμαίων. Στην περιοχή έχουν βρεθεί επίσης πολυάριθμα θραύσματα κεραμικών και εργαλείων από οψιδιανό που καλύπτουν ένα διάστημα από την ύστερη νεολιθική μέχρι την μεσοελλαδική εποχή.
Για την προστασία του αρχαιολογικού χώρου και του φυσικού περιβάλλοντος που διατηρείται ακόμα άθικτο από οικιστικές παρεμβάσεις η περιοχή έχει ανακηρυχθεί «Αρχαιολογικός χώρος, Ιστορικός Τόπος και Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους», με διάταγμα του 1980 (ΦΕΚ 852/Β/1980). Επίσης έχει ανακηρυχθεί «Αρχαιολογική Ζώνη Α Προστασίας» με διάταγμα του 1995 (ΦΕΚ 1070/Β/95).
Ο Ευγένιος Βάντερπουλ (1906-1989), πατέρας της Λίζας Εβερτ, μελέτησε το Οβριόκαστρο και δημοσίευσε τη σχετική του έρευνα το 1975. Ο Ευάγγελος Κακαβογιάννης (τέως διευθυντής Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟ) και η Ολγα Κακαβογιάννη ασχολήθηκαν με τα μνημεία της περιοχής Οβριόκαστρο-Δάρδεζα-Ποτάμι Σταθμός-Δασκαλιού του Δήμου Κερατέας, που βρίσκονται μεταξύ Κερατέας - Λαυρίου. Με χάρτες και πολλά στοιχεία αναφέρονται στο αρχαίο οχυρό των Ελληνιστικών χρόνων του Οβριόκαστρου, στους αρχαίους δήμους «Ποτάμιοι καθύπερθεν», «Ποτάμιοι υπένερθεν», που βρίσκονται εκεί, στον Κούρο της Κερατέας, που βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, και σε έναν θαλαμοειδή μυκηναϊκό τάφο που βρέθηκε κοντά στο Οβριόκαστρο, στη θέση Μυρτέζα. Ο Χανς Λόμαν, καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπόχουμ της Γερμανίας, έκανε έρευνες σχετικά με το Οβριόκαστρο τα έτη 1981, 1984, 1992, 1993, πριν χωροθετήσουν τον χώρο ως ΧΥΤΑ το 1996. Μάλιστα, όπως αναφέρει, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1993 κατέστη δυνατή η άδεια των υπηρεσιών και το ελληνικό κράτος βοήθησε στην αεροφωτογράφηση του Οβριόκαστρου, η οποία χρηματοδοτήθηκε από την DFG, στο πλαίσιο του προγράμματος «Αττικά Φρούρια».
Δημιουργία ΧΥΤΑ
Με απόφαση της υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Βάσως Παπανδρέου, το 2003, το Οβριόκαστρο επιλέχθηκε για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην νότια Αττική. Η απόφαση όμως προσέκρουσε στις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων της Λαυρεωτικής οι οποίοι προχώρησαν σε πολύμηνες δυναμικές κινητοποιήσεις. Με απόφαση του ειρηνοδικείου Λαυρίου υπήρξε προσωρινή αναστολή των εργασιών στην περιοχή έως ότου ολοκληρωθούν κάποιες βασικές διαδικασίες Παρά την απόφαση για την αναστολή των εργασιών, τα ΜΑΤ παρέμειναν στην περιοχή και η ένταση συνεχίστηκε. Τελικά αποχώρησαν στις 18 Απριλίου, μετά από 128 μέρες συνεχούς παρουσίας στην περιοχή και η ένταση εκτονώθηκε
Γεώργιος Μπούκουρης
Ο Γεώργιος Μπούκουρης, γνωστός με το παρωνύμιο «Χρυσίνας», ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821
Ανδρέας Μιαούλης
Ασχολήθηκε με τη ναυτιλία αποκτώντας σημαντική περιουσία, ενώ κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 ανέλαβε την αρχηγία του ελληνικού στόλου, συμμετέχοντας με επιτυχία σε πλήθος ναυμαχιών. Αρχικά ανέλαβε την αρχηγία του στόλου της Ύδρας και εν συνεχεία την αρχηγία του ελληνικού στόλου. Υπό τη διοίκησή του ο ελληνικός στόλος συμμετείχε νικηφόρα στις ναυμαχίες των Πατρών, των Σπετσών, της Σάμου, του Γέροντα, της Μεθώνης και του κάβο Μπαμπά, ενώ ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η συμβολή του στον εφοδιασμό της πόλεως του Μεσολογγίου κατά την πολιορκία της τελευταίας. Το 1827, και με αφορμή την επικείμενη αντικατάστασή του από τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του στόλου.
Με την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια ανέλαβε, για δεύτερη φορά, την αρχηγία του ελληνικού στόλου, συνεισφέροντας σημαντικά στην πάταξη της πειρατείας στο Αιγαίο. Εν συνεχεία όμως, ήρθε σε ρήξη με τον Καποδίστρια, παραιτήθηκε από τη θέση του γερουσιαστή και προσχώρησε στην αντιπολίτευση, η οποία είχε συγκεντρωθεί στην Ύδρα. Τον Ιούλιο του 1831, επικεφαλής μικρού στρατιωτικού σώματος αποβιβάστηκε στον Πόρο, καταλαμβάνοντας μέρος του μικρού ελληνικού στόλου και ανατινάζοντας, την 1η Αυγούστου 1831, και ύστερα από σύγκρουση με ρωσικές δυνάμεις, τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα». Για την αμφιλεγόμενη αυτή πράξη του, έχει επικριθεί από συγχρόνους του, αλλά και από την ιστοριογραφία.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια επιλέχθηκε από τη βαυαρική Αυλή ως ένας από τους τρεις Έλληνες που θα παρέδιδαν το στέμμα και το σχετικό ψήφισμα στον νεαρό τότε Όθωνα, μαζί με τους Δημήτριο Πλαπούτα και Κωνσταντίνο Μπότσαρη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε διάφορα αξιώματα στην οθωνική κυβέρνηση (αρχηγός του ναυτικού διευθυντηρίου, γενικός επιθεωρητής του στόλου, Σύμβουλος της Επικρατείας).
Απεβίωσε στον Πειραιά, και ενταφιάστηκε στη σημερινή Ακτή Μιαούλη. Υπήρξε ο γενάρχης των Μιαούληδων, πολυάριθμα μέλη των οποίων διετέλεσαν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικοί, με σημαντικότερο τον γιο του, Αθανάσιο Μιαούλη, που διετέλεσε πρωθυπουργός του ελληνικού κράτους.
Η προσφορά του τιμάται κάθε χρόνο στα Μιαούλεια, φεστιβάλ το οποίο είναι αφιερωμένο στη στρατιωτική δράση του κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1827).
Ντέιβιντ Κορές
Ο Ντέιβιντ Κορές (David Koresh, πραγματικό ονοματεπώνυμο David Wayne Howell, Χιούστον, Τέξας, 17 Αυγούστου 1959 – Mount Carmel Center, McLennan County, Waco, Τέξας, 19 Απριλίου 1993) ήταν Αμερικανός αμφιλεγόμενος, όσο και εμβληματικός ηγέτης θρησκευτικής οργάνωσης (κατά πολλούς αίρεσης), που αυτοπροσδιοριζόταν ως ο «τελευταίος προφήτης» της. Διαδραμάτισε τον βασικό ρόλο στο δραματικό συμβάν 51 ημερών (28 Φεβρουαρίου – 19 Απριλίου 1993), που ονομάστηκε «πολιορκία του Γουάκο» ή και «Σφαγή του Γουάκο» όταν, ως επικεφαλής του τμήματος των «Davidians», παραρτήματος της Προτεσταντικής «Αντβεντιστικής Εκκλησίας της Έβδομης Ημέρας» βρήκε το θάνατο μαζί με την πλειονότητα των οπαδών του.
Ανδρέας Μιαούλης
Πρώιμα χρόνια
μικρογραφία|δεξιά|Ο Μιαούλης σε έγχρωμη λιθογραφία του [[Τζοβάνι Μπότζι|Τζιοβάνι Μπότζι.]] Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1769 στην Ύδρα και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος. Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και προεστού Δημητρίου Βώκου και της Ανδριανής, χήρας του Ανδρέα Βόχα ή Βοχαΐτου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από υδραίικη οικογένεια, με καταγωγή από τα Φύλλα Ευβοίας (ελληνόφωνη κωμόπολη), η οποία εγκαταστάθηκε στην Ύδρα στα 1668.
Ντέιβιντ Κορές
Δράση
Ο Κορές, δυσλειτουργικός ως χαρακτήρας, ξεκίνησε ως απλό μέλος τη συμμετοχή του στην κοινότητα, την οποία ίδρυσε ο Benjamin Roden (1902 – 1978) το 1955 και που έδρευε στην ανεπίσημη επαρχία Axtell (Ένωση «Mount Carmel Center»), στα περίχωρα του Waco. Εκεί, ο Κορές διεκδίκησε τα ηνία της οργάνωσης από το γιο του ιδρυτή, George Roden (1938 – 1998), κάτι που πέτυχε το 1987 εξουδετερώνοντας τον ανταγωνιστή του. Με τη σύζυγό του Rachel Jones είχε αποκτήσει, συνολικά, 16 παιδιά.
Ανδρέας Μιαούλης
Πρώιμα χρόνια
Σε νεαρή ηλικία στράφηκε προς τη ναυτιλία εργαζόμενος στα ιδιόκτητα πλοία της οικογένειας, αποκομίζοντας σημαντικό πλούτο για την εποχή. Ιδιαίτερα κέρδη φαίνεται να αποκόμισε κατά τον αγγλογαλλικό πόλεμο (1793–1802), διασπώντας το βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό που είχε επιβληθεί στα γαλλικά παράλια. Από τα ταξίδια του Μιαούλη αναφέρονται αρκετές ιστορίες σχετικά με τη γενναιότητα και την τόλμη του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι σε ένα από τα ταξίδια του, το 1802, συνελήφθη κοντά στο Κάδιξ από περιπολικό του βρετανικού στόλου και ρυμουλκήθηκε στη ναυαρχίδα του Άγγλου ναύαρχου Νέλσωνα, ο οποίος θαυμάζοντας την τόλμη του τον απελευθέρωσε. Αναφέρεται επίσης, ότι σε νεαρή ηλικία είχε συλληφθεί από Μαλτέζους πειρατές, από τους οποίους όμως διέφυγε, καθώς και ότι συμμετείχε επιτυχώς σε τριήμερη ναυμαχία με ένα γαλλικό πλοίο έξω από τις ακτές της Ιταλίας.
Ο πλούτος που είχε συγκεντρώσει σε συνδυασμό με την κοινωνική θέση της οικογένειάς του τον κατέτασσε ως έναν από τους σημαντικότερους Υδραίους της εποχής. Με αυτή την ιδιότητα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο το 1807, κατά τη διαμάχη που ξέσπασε για ενδεχόμενη εξέγερση κατά των Οθωμανών. Αφορμή αποτέλεσε η άφιξη μικρού ρωσικού στόλου με επικεφαλής τον ναύαρχο Ντμίτρι Σενιάβιν κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο (1806–1812), ο οποίος αφού προσορμίστηκε κοντά στην Ύδρα κάλεσε τους Υδραίους σε εξέγερση. Την είδηση αυτή υποδέχτηκε πανηγυρικά μερίδα των κατοίκων, με επικεφαλής τον Λάζαρο Κουντουριώτη, ενώ ο διοικητής του νησιού, Γεώργιος Βούλγαρης, διαφωνώντας, κατέφυγε στην Αθήνα. Με την αναχώρηση του ρωσικού στόλου και φοβούμενοι οθωμανικά αντίποινα, οι ρωσόφιλοι πρόκριτοι αποφάσισαν να αναχωρήσουν από το νησί με τις οικογένειές τους και την κινητή περιουσία τους. Προς αποτροπή αυτού του σχεδίου εστάλη ως εκπρόσωπος του Βούλγαρη ο Μιαούλης, ο οποίος ανέλαβε την προσωρινή διοίκηση του νησιού αποτρέποντας την αποχώρηση των προκρίτων από αυτό. Η διοίκηση του Μιαούλη, όμως, ήταν προσωρινή, αφού εν συνεχεία οι ρωσόφιλοι θα ανακαταλάβουν το νησί επιχειρώντας μάλιστα, να συλλάβουν τον Μιαούλη. Τελικά με την οριστική αποχώρηση του ρωσικού στόλου, ο Βούλγαρης θα επιστρέψει στο νησί, ενώ λίγα χρόνια αργότερα θα επιστρέψουν και οι πρωταίτιοι της εξέγερσης έχοντας εξασφαλίσει αμνηστία.
Ντέιβιντ Κορές
Παραπομπές
Κορες Ντειβιντ Κατηγορία:Συνωμοσιολόγοι
Ανδρέας Μιαούλης
Πρώιμα χρόνια
Από το 1816 ο Μιαούλης έπαψε να ταξιδεύει και αποσύρθηκε στην Ύδρα όπου και ασχολήθηκε με το εμπόριο, παραδίδοντας ουσιαστικά τη ναυτιλιακή επιχείρηση στον γιο του, Δημήτριο.
Συμμετοχή στην επανάσταση του 1821
left|thumb|250px|Ο Ανδρέας Μιαούλης στη Ναυμαχία του Γέροντα σε πίνακα του [[Πέτερ φον Ες|Πέτερ φον Χες, 1824]] μικρογραφία|δεξιά|Η υποδοχή του Μιαούλη στην Ύδρα. [[Ελαιογραφία του Αιμίλιου Προσαλέντη.]] Ο Ανδρέας Μιαούλης ήταν αντίθετος με την εθνική εξέγερση γιατί πίστευε ότι οι Έλληνες δεν ήταν ακόμη επαρκώς προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουν τον οθωμανικό στρατό. Ήταν λογικό γι' αυτόν να φοβάται μια επικείμενη επανάσταση, αφού μια ενδεχόμενη αποτυχία θα έπληττε τα συμφέροντα της Ύδρας, η οποία ήταν ημιαυτόνομη, πλην όμως είδε με ευχαρίστηση την εκλογή του γιου του στη θέση του μοίραρχου - αρχηγού των υδραίικων πλοίων.
Στις 27 Μαρτίου του 1821 ο Αντώνιος Οικονόμου ξεσήκωσε τους Υδραίους, κήρυξε την επανάσταση στο νησί και ουσιαστικά ανάγκασε κάτω από την πίεση του λαού τους προεστούς, μεταξύ αυτών και τον Μιαούλη, να συμμετάσχουν στον απελευθερωτικό αγώνα. Την επόμενη μέρα ο Μιαούλης προσέφερε υπέρ της ανεξαρτησίας 3.625 ισπανικά τάλιρα ενώ στις 31 Μαρτίου υπέγραψε ως Αντώνη Βωκού την εκλογή του Οικονόμου ως διοικητή του νησιού. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη αποσύρθηκε στην οικία του και απλά παρακολουθούσε τα γεγονότα. Σύμφωνα με τους ιστορικούς δεν φαίνεται να ενεπλάκη καθόλου στη δολοφονία του Οικονόμου ενώ τον πρώτο χρόνο δεν πήρε μέρος σε καμία ναυμαχία, σε αντίθεση με τον γιο του, Δημήτριο Μιαούλη (1794-1836), ο οποίος ήταν πλοίαρχος και συμμετείχε σε πολλές ναυμαχίες στον Κορινθιακό κόλπο, στις Σπέτσες κ.λπ.
Στις 20 Ιουλίου του 1821 ο Μιαούλης μαζί με τους Φραγκίσκο Βούλγαρη, Μανώλη Τομπάζη και Γεώργιο Κιβωτό έθεσαν με έγγραφό τους τα πλοία τους και τους εαυτούς τους στη διάθεση της πατρίδας. Μέχρι τα τέλη Αυγούστου ο Μιαούλης απλώς προστάτευε τα ευρωπαϊκά πλοία και παρατηρούσε τις κινήσεις των οθωμανικών. Στις 19 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε επικεφαλής 20 υδραίικων πλοίων και 9 σπετσιώτικων για την Πύλο. Πράγματι στις 28 Σεπτεμβρίου έφτασαν και συγκρούστηκαν με τον οθωμανικό στόλο (92 πλοία) στα παράλια της Τριφυλίας και Ηλείας. Ο ελληνικός στόλος υποχώρησε ύστερα από πέντε μέρες ναυμαχίας, αν και είχε προξενήσει σημαντικές ζημιές και απώλειες στα τουρκικά πλοία που ήταν καλύτερα, ενώ παράλληλα είχαν την υποστήριξη της Αγγλίας, η οποία τα τροφοδοτούσε από τα Ιόνια Νησιά. Μετά από αυτή τη ναυμαχία ο στόλος του Μιαούλη επέστρεψε στις 10 Οκτωβρίου στην Ύδρα.
Τον Ιανουάριο του 1822 εκλέχθηκε, μετά την παραίτηση του Ιάκωβου Τομπάζη, ναύαρχος του στόλου της Ύδρας. Στις 8 Φεβρουαρίου, ως ναύαρχος πια, ξεκίνησε για τη Ζάκυνθο. Εκεί συναντήθηκε με τα ψαριανά και τα σπετσιώτικα καράβια και στις 20 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η ναυμαχία των Πατρών, όπου ο οθωμανικός στόλος ηττήθηκε και αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Η ιδέα της ναυμαχίας ανήκε στον Μιαούλη και σύμφωνα με τον ιστορικό Διονύσιο Κόκκινο η νίκη ήταν δικό του επίτευγμα. Ο Κόκκινος σημειώνει επίσης ότι από τότε ο Μιαούλης αναγνωρίστηκε απ' όλους ως αρχηγός του ελληνικού στόλου.
Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, και αφού είχε λάβει μέρος σε μερικές αψιμαχίες στη Χίο, βρέθηκε στο Ναύπλιο. Εκεί αντιμετώπισε με επιτυχία το στόλο του Καπουδάν πασά που αριθμούσε πάνω από 80 πλοία, σε αντίθεση με τον ελληνικό που είχε 60. Ο Μιαούλης, σε συνεργασία και με τους άλλους πλοιάρχους, και κυρίως με τον Υδραίο Αντώνη Κριεζή, κατάφερε να τρέψει σε φυγή τον οθωμανικό στόλο και να εμποδίσει τον ανεφοδιασμό του οθωμανικού κάστρου του Ναυπλίου, το οποίο πολιορκούνταν από τους Έλληνες. Στις 30 Νοεμβρίου ο Στάικος Σταϊκόπουλος κατέλαβε το κάστρο του Ναυπλίου και ο Μιαούλης παρέλαβε τον οθωμανικό άμαχο πληθυσμό για να τον μεταφέρει στη Μικρά Ασία, απ' όπου επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1823.
thumb|right|200px|Το ακρόπρωρο του πλοίου Άρης του Μιαούλη στο [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.]] Στις 11 Ιανουαρίου 1823 ανακηρύχτηκε αρχηγός των Υδραίων με τη σύμφωνη γνώμη προκρίτων και λαού. Στη συνέχεια απέπλευσε για τη Σαμοθράκη, όπου απλώς παρακολουθούσε τις κινήσεις του οθωμανικού στόλου. Επιστρέφοντας, τα πλοία του δέχθηκαν επίθεση στο Άγιο Όρος, ενώ στις 20 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε ναυμαχία στη Σκιάθο. Εκεί ο ελληνικός στόλος αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή προκαλώντας όμως στον εχθρικό στόλο μεγάλες ζημιές. Στις 4 Ιουλίου του 1824 ο Μιαούλης έσπευσε καθυστερημένα στα Ψαρά, όπου βρήκε μια μικρή μοίρα του οθωμανικού στόλου, την οποία και κατέστρεψε. Στις 24 Αυγούστου του 1824 ενεπλάκη με τον ενωμένο οθωμανοαιγυπτιακό στόλο, τον οποίο παρέσυρε στον κόλπο του Γέροντα. Στις 29 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η Ναυμαχία του Γέροντα, στην οποία ο εχθρικός στόλος έχασε 27 πολεμικά πλοία. Ο Μιαούλης επιτέθηκε στον οθωμανοαιγυπτιακό στόλο, ο οποίος αριθμούσε πολλά πλοία και πολλούςναύτες, και τον ανάγκασε να υποχωρήσει, αποτρέποντας έτσι τους Τούρκους από το να αποβιβαστούν στη Σάμο. Επί 20 ημέρες ο ελληνικός στόλος παρενοχλούσε τον εχθρικό με αποτέλεσμα ο οθωμανικός να αποχωρήσει για τον Ελλήσποντο και ο αιγυπτιακός να καθυστερήσει να αποβιβάσει στρατιωτικά σώματα στην Πελοπόννησο.
Τους επόμενους μήνες πραγματοποιήθηκαν διάφορες ναυμαχίες ήσσονος σημασίας κοντά στη Χίο, την Ικαρία κ.α. Την 1η Νοεμβρίου του 1824 ο ελληνικός στόλος επιτέθηκε στον αιγυπτιακό κοντά στην Κρήτη. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης ήταν μεγάλη και ο αιγυπτιακός στόλος αναγκάστηκε να υποχωρήσει, έχοντας πολλές απώλειες. Ο Παναγιώτης Ι. Καρατζάς γράφει από την Πίζα στον Μιαούλη για την επιτυχία του: «Μόνος ο Μιαούλης είναι ο μη θαυμάζων τον Μιαούλην».
Στις 31 Μαΐου συγκρούστηκε με τον οθωμανικό στόλο στη Σούδα και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Ύδρα. Στις 14, 21 και 25 Νοεμβρίου συναντήθηκε με τον οθωμανικό στόλο στη Γλαρέντζα, στο Δραγαμέστο (Ναυμαχία των Πυρπολικών) και στο Μεσολόγγι αντίστοιχα, στον οποίο προκάλεσε μεγάλες καταστροφές. Στην πρώτη σύγκρουση φονεύθηκε και ο καπετάνιος Θεόδωρος Βώκος.
Σημαντική ήταν και η προσφορά του στην ενίσχυση της άμυνας του Μεσολογγίου. Ο Μιαούλης κατά την πρώτη πολιορκία κατάφερνε συνεχώς να διασπά το ναυτικό αποκλεισμό. Τον Ιανουάριο του 1826 βρέθηκε στην πόλη, την οποία και ανεφοδίασε. Η εντύπωση τότε που σχημάτισε ήταν θλιβερή. Σε γράμμα προς την κυβέρνηση ανέφερε ότι το Μεσολόγγι δεν θα μπορούσε να αντέξει για πολύ καιρό ακόμη. Λόγω έλλειψης τροφίμων αναγκάστηκε να φύγει, αλλά επανήλθε στις 25 Μαρτίου του ίδιου χρόνου. Στις 5 Απριλίου σε γράμμα του προς τους προκρίτους της Ύδρας αναφέρει: «Λογαριάσετε ως χαμένον το Μεσολόγγι» (είχε αντιληφθεί ότι η πόλη θα έπεφτε λόγω της έλλειψης τροφίμων). Πράγματι τα λόγια του επαληθεύθηκαν πέντε μέρες αργότερα οπότε και πραγματοποιήθηκε η ηρωική Έξοδος. Μετά την καταστροφή του Μεσολογγίου ο Μιαούλης αναχώρησε για το Αιγαίο, όπου στις 28-30 Αυγούστου, κοντά στη Μυτιλήνη, συγκρούστηκε με τον οθωμανικό στόλο. Στη συγκεκριμένη ναυμαχία και οι δύο πλευρές είχαν μεγάλες απώλειες.
Από πολιτικής πλευράς ο Μιαούλης υποστήριζε ανοιχτά από το 1825 την Αγγλία. Ήταν ο πρώτος, μαζί με τον Κολοκοτρώνη, που υπέγραψε την αίτηση αγγλικής προστασίας, την οποία στη συνέχεια υπέγραψαν όλοι οι Έλληνες ηγέτες. Σύμφωνα με τον Γενναίο Κολοκοτρώνη, ο Μιαούλης αναφερόταν μέσα στο έγγραφο «ως πρόεδρος της θαλάσσης». Η αγγλική επιρροή, συγκεκριμένα αυτή του Μαυροκορδάτου, θα ενισχύσει τους Υδραίους στην αντιπολίτευσή τους κατά του Καποδίστρια και θα οδηγήσει στην ανταρσία της Ύδρας. Ενδεικτικό της σχέσης του με το αγγλικό κόμμα είναι ότι την επιστολή της κυβέρνησης προς τον Άγγλο υπουργό Εξωτερικών ανέλαβε να την παραδώσει ο γιος του, Δημήτριος Μιαούλης. Σε τοπικό επίπεδο ο Μιαούλης είχε εναντιωθεί στην οικογένεια Κουντουριώτη. Η κόντρα μεταξύ των δύο οικογενειών ανάγκασε τον πρώτο στις 22 Νοεμβρίου του 1826 να εγκαταλείψει την Ύδρα, ενώ παράλληλα το σπίτι του δεχόταν επίθεση από το λαό, ο οποίος είχε υποκινηθεί από τους Κουντουριώτηδες.
Έλευση Καποδίστρια το 1828 και πάταξη πειρατείας
thumb|right|250px|Πορτρέτο του Ανδρέα Μιαούλη. Λιθογραφία του [[Καρλ Κράτσαϊζεν|Καρλ Κρατσάιζεν.]]
Καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία του Μιαούλη υπήρξε η έλευση στην Ελλάδα στις 18 Ιανουαρίου του 1828, του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος είχε οριστεί, ήδη από το Μάρτιο του 1827, βάσει των αποφάσεων της Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, Κυβερνήτης της Ελλάδος με θητεία επτά ετών. Ο Καποδίστριας αντικατέστησε τον Τόμας Κόχραν, ο οποίος είχε φύγει κρυφά για το Λονδίνο, με τον Ανδρέα Μιαούλη. Η κύρια αποστολή που του ανατέθηκε ήταν η πάταξη της πειρατείας, η οποία ταλαιπωρούσε την ελληνική κυβέρνηση. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες, ο Μιαούλης κατάφερε να καταστήσει ασφαλή τα ελληνικά χωρικά ύδατα από τους πειρατές.
Αρχικά, ο Μιαούλης κατάφερε να πείσει τους οπλαρχηγούς του Ολύμπου να σταματήσουν την πειρατεία και να υπακούσουν στην ανώτατη αρχή. Στη συνέχεια, αφού συνέλαβε μερικά πειρατικά πλοία, αναχώρησε για τη Χίο, με σκοπό να βοηθήσει στην υπεράσπισή της. Τον Ιανουάριο του 1828 έφτασε στη Χίο όπου η κατάσταση ήταν τραγική. Οι στρατιώτες λιποτακτούσαν ενώ ο οθωμανικός στρατός ενισχυόταν ακόμη περισσότερο. Λόγω του περιορισμένου αριθμού πολεμικών που είχε υπό τη διοίκησή του, δεν είχε τη δυνατότητα ν' αντιμετωπίσει τον τουρκικό στόλο. Τελικά στις 5 Μαρτίου ο Φαβιέρος και οι στρατιώτες του επιβιβάστηκαν στο πλοίο του Μιαούλη και μεταφέρθηκαν στα Ψαρά και τη Σύρο.
Στα τέλη Μαΐου ο ελληνικός στόλος υπό τον Μιαούλη συγκρούστηκε στη Μυτιλήνη με τον οθωμανικό, ο οποίος νικήθηκε και τράπηκε σε φυγή, αφήνοντας αφύλαχτα μερικά οθωμανικά εμπορικά πλοία, τα οποία και μεταφέρθηκαν στην Αίγινα. Η νίκη όμως αυτή ήταν σημαντική γιατί έτσι αποτράπηκε η απόβαση 8.000 Οθωμανών στρατιωτών στη Σάμο. Ύστερα και από αυτή τη νίκη, ο Καποδίστριας για να τον τιμήσει όρισε να του δοθούν 2.000 γρόσια για να καλύψει τις τυχόν ανάγκες του. Τον Ιανουάριο του 1829 συνάντησε τον Γάλλο στρατηγό Μαιζόν για να του επιδώσει ευχαριστήρια επιστολή. Το Μάρτιο απέπλευσε για τη Ναύπακτο και το Μεσολόγγι αποκλείοντάς τα. Μετά από λίγες ημέρες και τα δύο φρούρια παραδόθηκαν με συνθήκη. Ο Μιαούλης φρόντισε να τηρηθεί η συνθήκη και όλοι οι Οθωμανοί να φτάσουν ασφαλείς στις ακτές της Μικράς Ασίας.
Στις 14 Αυγούστου 1829 εκλέχθηκε γερουσιαστής πρώτου τμήματος, θέση όμως από την οποία παραιτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Από τότε ουσιαστικά ξεκινάει η κόντρα μεταξύ των δύο ανδρών, αφού ο Μιαούλης περνάει στην αντιπολίτευση διαμαρτυρόμενος για την πολιτική του Καποδίστρια απέναντι στους Υδραίους πλοιοκτήτες. Στις 18 Μαρτίου 1830 παραχωρήθηκε στον Δημήτριο Μιαούλη, ύστερα από απαίτηση του Ανδρέα και παρέμβαση του Καποδίστρια, εθνική γη στην περιοχή Γλυκεία του Ναυπλίου.
Η ανταρσία της Ύδρας
μικρογραφία|Αναπαράσταση του 1830, [[Άνταμ Φρίντελ.]] Η προσπάθεια του Καποδίστρια να παραγκωνίσει από τις θέσεις εξουσίας προσωπικότητες της επανάστασης, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία χάσματος μεταξύ των μεγάλων πολιτικών οικογενειών και του Καποδίστρια. Στις μεταρρυθμίσεις και στον τρόπο διακυβέρνησης του κράτους αντιτάχθηκαν κυρίως οι οικογένειες των Μαυρομιχαλαίων και των Κουντουριώτηδων, καθώς και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, έχοντας την ηθική συμπαράσταση του Κοραή. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, αρχηγός της οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων, αντιπροσώπευε τη γαλλική παράταξη, ενώ ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Λάζαρος Κουντουριώτης την αγγλική. Και οι δύο όμως παρατάξεις συνεργάστηκαν προκειμένου να διώξουν τον ρωσόφιλο, όπως τον χαρακτήριζαν, Ιωάννη Καποδίστρια.
Γρήγορα λοιπόν η Μάνη, προπύργιο της οικογενείας Μαυρομιχάλη, και η Ύδρα, προπύργιο της οικογένειας Κουντουριώτη, εξελίχτηκαν σε αντικαποδιστριακά κέντρα. Στην Ύδρα και στη Μάνη οι πρόκριτοι ξεκίνησαν τις επαφές και με προκρίτους άλλων περιοχών για την προετοιμασία εξέγερσης. Ο Μιαούλης προσχώρησε στην ομάδα των Υδραίων προκρίτων.
Ο Μιαούλης μαζί με τον Μαυροκορδάτο προσπάθησαν να πείσουν τον Κωνσταντίνο Κανάρη να συνταχθεί μαζί τους, χωρίς όμως επιτυχία. Αμέσως έσπευσαν οι αντιπρέσβεις των τριών μεγάλων δυνάμεων προκειμένου να διαπραγματευθούν. Ο Μιαούλης στις συναντήσεις αυτές, ως διοικητής του ναύσταθμου του Πόρου πια, είχε βαρύνουσα γνώμη. Ήταν όμως ανέφικτος πια κάθε συμβιβασμός. Σύμφωνα με τον Γάλλο πλοίαρχο Ωγκύστ-Νικολά Βαγιάν (Auguste-Nicolas Vaillant) που βρισκόταν εκείνη την εποχή στον Πόρο, σε κατ' ιδίαν συνάντησή του με τον Μιαούλη, ο δεύτερος αποκάλεσε τον Καποδίστρια Ρώσο και τύραννο.
Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι αιφνιδιάζοντας τους εξεγερμένους τάχθηκαν υπέρ της νόμιμης κυβέρνησης και απαίτησαν την παράδοση των επαναστατών. Έτσι οι αγγλικοί, γαλλικοί και ρωσικοί στόλοι είχαν αποκλείσει τα λιμάνια του Πόρου και της Ύδρας ώστε να μην επιτραπεί η ένωση των στόλων των επαναστατών. Ο ελλιμενισμένος εθνικός στόλος στον Πόρο ήταν υπό την αρχηγία του Μιαούλη ενώ μια μικρή μοίρα ήταν υπό την αρχηγία του Κανάρη, που δεν δεχόταν να υπακούσει στους επαναστάτες. thumb|left|Η πρύμνη και η πλώρη της λέμβου της φρεγάτας Ελλάς, που χρησιμοποίησε ο Μιαούλης για να διαφύγει μετά την πυρπόληση του στόλου. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Και ενώ ο Άγγλος και ο Γάλλος ναύαρχος έπλευσαν προς το Ναύπλιο για να συσκεφθούν με τους αντιπρέσβεις, ο Ρώσος ναύαρχος Πιοτρ Ρίκορντ ανέλαβε να εφαρμόσει, μόνος αυτός, τις οδηγίες του Καποδίστρια. Απέκλεισε τους αντάρτες, ήρθε σε προστριβές μαζί τους, τίναξε στον αέρα το πλοίο «Νήσος των Σπετσών», αιχμαλώτισε ένα ακόμη πλοίο, και τελικά εξώθησε τον Μιαούλη στο «Μεγαλουργόν έγκλημα». Το πρωί της 1ης Αυγούστου 1831 ο Μιαούλης, όπως είχε προειδοποιήσει τον Ρίκορντ, ανατίναξε τη φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα».
Με εγκύκλιο του ο Καποδίστριας πληροφόρησε τον ελληνικό λαό για τα γεγονότα στον Πόρο, ενώ ο Κανάρης ανέφερε σε επιστολή του προς τον Καποδίστρια: ''«Εν Πόρω 1 Αυγούστου 10 1/2 ώρας προς μεσημβρίας. Ο Μιαούλης παρέδωκεν εις τας φλόγας την Ελλάδα και την κορβέτταν η Ύδρα. Είθε παραδοθή το όνομα του αυτουργού τοιαύτης πράξεως βαρβαροτάτης εις αιώνιον ανάθεμα! Τα στρατεύματα κατέλαβον την πόλιν, το φρούριον και τα διασωθέντα ατμοκίνητα. Ευρέθησαν δε εις τ' ατμοκίνητα αυτά εις τον ναύσταθμον και εις τας αποθήκας φιτύλια εις τα υπονόμους, αι οποία έμελλον να αποκαταστήσουν τον Πόρον σωρόν ερειπίων και φαίνεται ότι ολίγον έλειψεν ώστε να τελειώσουν ο Μιαούλης και οι συναίτιοι του τοιαύτην πράξιν καταστροφής και ερημώσεως»''.
Η πράξη του Μιαούλη ξεσήκωσε τη γενική κατακραυγή όλων των σημαινουσών προσωπικοτήτων, εκτός βέβαια από αυτών της Μάνης και της Ύδρας. Το αν ο Μιαούλης έγινε όργανο του Μαυροκορδάτου δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα και σήμερα, χωρίς βέβαια να δικαιολογείται η πράξη της πυρπόλησης του στόλου. Ο Κωνσταντίνος Κούμας θα σημειώσει: «Αγαθέ ποτέ Μιαούλη κοσμοπεριβόητε δια τας κατά των εχθρών ανδραγαθίας σου πως έστερξας να γείνης όργανον αδικίας ανηκούστου και να περικαλύψης με όνειδος την μέχρι τούδε με κλέος στεφανωμένην κεφαλήν σου;». Αναφέρεται πάντως ότι υπήρξε μεταμέλεια του Μιαούλη, αφού σύμφωνα με τον Νικόλαο Δραγούμη, ο Μιαούλης είχε πει στον Σπυρίδωνα Τρικούπη το 1833: «Αν σε είχα σιμά μου εις τον Πόρον να με συμβουλεύσης όταν αποφάσισα να καύσω την φρεγάτα δεν θα την έκαια».
Στις 13 Αυγούστου παραπέμφθηκαν σε δίκη οι υπεύθυνοι, αν και δεν είχαν συλληφθεί, ενώ στις 14 Αυγούστου ο Καποδίστριας τούς διεμήνυσε ότι σε περίπτωση που σταματήσουν τις εχθρικές τους ενέργειες προς την κυβέρνηση, «η κυβέρνησις είναι έτοιμη να λησμονήση τα παρελθόντα προς χάριν αυτών». Τελικά όλα έληξαν με τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στο Ναύπλιο στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831.
Τελευταία χρόνια
thumb|right|250px|Αριστείο Αγώνα απονεμημένο από τον Όθωνα και το ρολόι του Μιαούλη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. thumb|250px|left|Λήκυθος με την καρδιά του Μιαούλη. [[Ιστορικό Αρχείο - Μουσείο Ύδρας.]]
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια ο Μιαούλης εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Το Μάιο του 1832 αρνήθηκε τη θέση του στολάρχου του ελληνικού στόλου, χωρίς ουσιαστικά να δικαιολογεί πειστικά την απόφασή του. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι η άρνησή του να αναλάβει στόλαρχος ήταν συνέπεια των τύψεων που τον βασάνιζαν για την πυρπόληση του στόλου και ότι δεν οφειλόταν στο αίσθημα της μετριοφροσύνης.
Τον Οκτώβριο του 1832, επιλέχθηκε από τη βαυαρική Αυλή ως ένας από τους τρεις Έλληνες που θα παρέδιδαν το στέμμα και το σχετικό ψήφισμα στον νεαρό τότε Όθωνα. Η τριμελής επιτροπή αποτελείτο από τους Δημήτριο Πλαπούτα, Κωνσταντίνο Μπότσαρη και Ανδρέα Μιαούλη. Το 1833 με βασιλικό διάταγμα διορίστηκε αρχηγός του ναυτικού διευθυντηρίου και πρόεδρος της επιτροπής απόδοσης τιμών σε ήρωες του ναυτικού της επανάστασης, του παραχωρήθηκε τιμητική σύνταξη και εθνική γη, περιλήφθηκε στους ναυτικούς ανωτέρας τάξης, τιμήθηκε με βασιλικό παράσημο και τέλος δόθηκε το όνομα του σε πολεμικό πλοίο. Με νέο βασιλικό διάταγμα του 1834 διορίστηκε γενικός επιθεωρητής του στόλου και σύμβουλος επικρατείας, ενώ προβιβάστηκε και σε αντιναύαρχο. right|thumb|350px|Ανδριάντας του στην [[Ύδρα.]] Λίγο καιρό αργότερα όμως, το απόγευμα της Κυριακής 11 Ιουνίου του 1835 απεβίωσε στην οδό Αιόλου 9, κοντά στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στον Πειραιά, λόγω της φυματίωσης που τον ταλαιπωρούσε μέρες. Λίγες μέρες πριν πεθάνει, ο Όθωνας τον είχε επισκεφθεί δύο φορές και μάλιστα την πρώτη τού είχε επιδώσει το Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος. Η νεκρώσιμος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης παρουσία της Ιεράς Συνόδου, της κυβέρνησης, αρκετών ξένων διπλωματών και πλήθους λαού. Την πομπή προς την τελευταία του κατοικία συνόδευε ιππικό και πεζικό ενώ προπορευόντουσαν έξι κανόνια. Τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο πολιτικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Περικλής Αργυρόπουλος.
Ενταφιάστηκε σε ακτή του Πειραιά, η οποία από τότε ονομάστηκε Ακτή Μιαούλη. Ο τόπος ταφής δεν ήταν τυχαίος αφού σύμφωνα με την παράδοση εκεί βρισκόταν και ο τάφος του Θεμιστοκλή. Το 1952 τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και το 1986 στην Ύδρα. Η καρδιά του τοποθετήθηκε σε ασημένια λήκυθο και φυλάσσεται στο Μουσείο Ύδρας, ενώ προς τιμήν του κόπηκαν αναμνηστικά μετάλλια που δόθηκαν τιμητικά σε αγωνιστές του 1821.
Προσωπική ζωή
Το 1792 παντρεύτηκε την Ειρήνη Μπίκου, κόρη του ιερέα Ιωάννη. Παντρεύτηκε δεύτερη φορά την Ευαγγελίδου, και το 1823, σε τρίτο γάμο, τη χήρα του Υδραίου ναυάρχου Κωνσταντίνου Γκιούστου. Παιδιά του από τον πρώτο γάμο ήταν:
Σημειώσεις
i. Υπάρχει διχογνωμία σχετικά με τον ακριβή τόπο γέννησης του Ανδρέα Μιαούλη. Πολλοί ιστορικοί με βάση τοπικές παραδόσεις υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στα Φύλλα Ευβοίας. Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο αφού οι Βώκοι παρουσιάζονται μόνιμα εγκαταστημένοι στην Ύδρα από το 1668. Έτσι θεωρείται πιθανότερο, αν όχι σίγουρο, να έχει γεννηθεί στην Ύδρα. Την τελευταία άποψη ενστερνίζονται και οι Γεώργιος Κριεζής, Αντώνιος Σαχίνης, Κωνσταντίνος Ράδος κ.α. Ο Ανδρέας Μιαούλης σε επιστολή προς τον Καποδίστρια σχετικά με γράμμα δημογερόντων της Εύβοιας αναφέρει: «Αυτής» εννοώντας την Εύβοια «ως ούσης γής της γεννήσεως των πατέρων μου, λογίζομαι πατριώτης». Αναγνωρίζει λοιπόν την Εύβοια ως τόπο γέννησης των προγόνων του αλλά όχι δικό του.
ii. Το οικογενειακό επώνυμο του Μιαούλη ήταν Βώκος ή Βόκος. Γιατί όμως ο Ανδρέας αποφάσισε να άλλαξει το επώνυμο του δεν είναι γνωστό. Εικάζεται ότι το επώνυμο Μιαούλης το απέκτησε από το τουρκικό πλοίο «Μιαούλ» που αγόρασε στη Χίο. Μια άλλη εκδοχή κάνει λόγο για προσωνύμιο που του κόλλησαν οι άνδρες του πληρώματός του επειδή συνήθιζε να τους φωνάζει με «μια ούλοι», δηλαδή με «μιας όλοι μαζί». Αυτό όμως αμφισβητείται από το γεγονός ότι τότε ο Μιαούλης δεν μπορούσε να δώσει τέτοιο παράγγελμα αφού τα πληρώματά του μιλούσαν και καταλάβαιναν μόνο Αρβανίτικα.
iii. Αξίζει να αναφερθεί και η άποψη του Κορδάτου, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο Μιαούλης ήταν μασόνος με αρκετά μεγάλο βαθμό. Έτσι ο Νέλσων, ο οποίος ήταν διάσημος μασόνος, λόγω της κοινής τους ιδιότητας τον άφησε ελεύθερο σε αντίθεση με τους δύο άλλους Σπετσιώτες που είχε συλλάβει και οι οποίοι δεν είχαν πραγματικά καμία σχέση με τους Γάλλους. Κατά τη ναυτική παράδοση έχει διασωθεί η ακόλουθη στιχομυθία μεταξύ ναυάρχου Νέλσωνα και Μιαούλη, η οποία, όμως, δεν επιβεβαιώνεται από τις ιστορικές πηγές:
iv. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος δεν παραδέχθηκε ποτέ την εμπλοκή του στη λήψη της απόφασης του Μιαούλη να πυρπολήσει τον εθνικό στόλο. Χαρακτηριστικά σε ομιλία του στη βουλή αναφέρει: «Σας είπαν, Κύριοι, ότι εγώ εσυμβούλευσα τον εμπρησμόν του εθνικού στόλου· δεν είναι αληθές» [..] «αν τα πλοία δεν εκαίοντο τότε, η Ελλάς ήθελε θρηνεί σήμερον το γενικόν των ελευθεριών της ναυάγιον». Βλέπουμε ότι στο τέλος της ομιλίας του, ενώ αρνείται την κατηγορία περι συνενοχής, δικαιολογεί ως πολιτικός σύμβουλος του Μιαούλη απολύτως την πράξη του.
Παραθέτουμε τις υπέρ Μαυροκορδάτου απόψεις: α) Ο Δραγούμης αναφέρει ότι ο Μιαούλης είπε στον Τρικούπη: «Αν σε είχα σιμά μου εις Πόρον να με συμβουλεύσης όταν απεφάσισα να καύσω την φρεγάδαν, δεν θα την έκαια». Και συνεχίζει ο Δραγούμης: «Άρα η απόφασις εγένετο εν Πόρω και ουχί εν Ύδρα, όπου διέτριβεν ο Τρικούπης, ον ηδύνατο να συμβουλευθή ο πυρπολήσας τον στόλον πριν ή αναχωρήση». Αλλά από τον Πόρο έφυγε ο Μαυροκορδάτος πριν από την πυρπόληση. Και τελικά κατά Δραγούμην: «Ο Κυβερνήτης…ουδέποτε απέδωκε ρητώς τω κατακεραυνοβολουμένω [στον Μαυροκορδάτο] το κακούργημα της πυρπολήσεως, ως προκύπτει εκ των εν τω κεφαλαίω Δ΄ δημοσίων αποδείξεων». β) Στον Καρολίδη, συγγραφέα που δεν διάκειται και πολύ ευνοϊκά προς τον Μαυροκορδάτο, διαβάζουμε: «Ο ίδιος δε ο Μιαούλης, καθ’ ά είπεν αυτός βραδύτερον εις τον Σ.Τρικούπην, εθεώρει το έργον αυτού προϊόν εξάψεως υπερτάτης και ελυπείτο ότι εκείνην την στιγμήν δεν ευρέθη τις παρ’ αυτώ ανήρ της περιωπής Τρικούπη ή Μαυροκορδάτου ίνα κρατήση την χείρα αυτού». γ) Στην Ιστορική Ανθολογία του ο Βλαχογιάννης είχε απαλλάξει τον Μαυροκορδάτο από την πυρπόληση του στόλου με τα λόγια: «Αυτά είπε και κανείς δεν τόλμησε να του απαντήση. Των εχτρών του τα στόματα κλειστήκανε πειά». Στον εχθρικό πλέον προς τον Μαυροκορδάτο Κασομούλη του ο Βλαχογιάννης αποφαίνεται εν τέλει: «Μένει όμως ακόμη αδιαφώτιστο το ζήτημα της ενάντια στο Μαυροκορδάτο κατηγορίας» και δικαιολογεί στην ίδια σελίδα την απόφαση των Υδραίων να κάψουν το στόλο.
v. Η απόφαση της βαυαρικής Αυλής να συμπεριλάβει τον Μιαούλη στην τριμελή επιτροπή προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια μεγάλης μερίδας αγωνιστών της επανάστασης αλλά και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο οποίος απέρριψε την πρόταση να αντικαταστήσει ο γιος του, Ιωάννης Γενναίος Κολοκοτρώνης, τον Νικηταρά στην τριμελή επιτροπή. Ύστερα και από αυτή την άρνηση, την κενή θέση κάλυψε ο Δημήτρης Πλαπούτας.
vi. Βέβαια υπάρχει και η άποψη αρκετών ιστορικών, κυρίως Γερμανών, όπως του Βολφ Ζάιντλ, του Φρίντριχ Τιρς, του Καρλ Μέντελσον Μπαρτόλντι, του Τζορτζ Φίνλεϊ κ.α., οι οποίοι θεωρούν την πυρπόληση του στόλου πράξη ηρωϊκή και αναγκαία, αφού ο Καποδίστριας κυβερνούσε δεσποτικά και απολυταρχικά. Οι απόψεις αυτές κρίνονται υπερβολικές αλλα δικαιολογημένες, αφού οι περισσότεροι ξένοι ιστορικοί της εποχής θεωρούσαν τον Καποδίστρια όργανο της ρωσικής πολιτικής και γι' αυτό είχαν αναπτύξει αντικαποδιστριακά αισθήματα.
Βιβλιογραφικές Πηγές
Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Ανδρεας Μ Κατηγορία:Αρβανίτες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Σκολλ (δορυφόρος)
Ο Σκολλ (αγγλικά: Skoll) ή Κρόνος XLVII (Saturn XLVII) είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου, με ανάδρομη κατεύθυνση. Ανακαλύφθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 26 Ιουνίου του 2006, από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 5 Ιανουαρίου και 30 Απριλίου της ίδιας χρονιάς και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2006 S 8.
Έχει περίπου 6 χιλιόμετρα διάμετρο (υπολογίζεται ότι η λευκαύγεια του είναι 0,04), και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 17,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα, σε 869 ημέρες, ακολουθώντας μία υψηλά έκκεντρη τροχιά και με κλίση που μεταβάλλεται.
Πήρε το όνομά του τον Απρίλιο του 2007, από τον Σκολλ (Sköll), ένα λύκο-γίγαντα της Νορβηγικής μυθολογίας, γιο του Φένρισουλφρ ή Φένρις (Fenrisulfr) και δίδυμο αδελφό του Χάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Ντιρντλ
thumb|right|270px|Γυναίκα με το παραδοσιακό «ντιρντλ». Το Ντιρντλ (γερμαν: Dirndl) είναι ένα παραδοσιακό ένδυμα, πολύ δημοφιλές στη νότια Γερμανία, την Αυστρία και το Νότιο Τιρόλο της Ιταλίας, εμπνευσμένο από την παραδοσιακή φορεσιά των ανώτερων Αυστριακών τάξεων. Το «Ντιρντλ» είναι ένα ένδυμα βαμβακερής ύφανσης, το οποίο συνθέτουν μπλούζα, κορμάκι, φούστα και ποδιά. Το ντεκολτέ του συνήθως δένεται με κορδόνι και είναι διακοσμητικό, ενώ τα μανίκια είναι κοντά. Η θερινή εκδοχή του ενδύματος έχει ως βάση ανοιχτά χρώματα ενώ η χειμερινή είναι σκουρόχρωμη.
Ετυμολογία
Στη διάλεκτο της νότιας Γερμανίας, με τον όρο Dirndl αρχικά γινόταν αναφορά σε μια νεαρή γυναίκα ή σε ένα κορίτσι, ενώ ο όρος Dirndlkleid, αφορούσε το ένδυμα.
Ιστορία
Το ντιρντλ πρωτοεμφανίστηκε το δέκατο ένατο αιώνα, ως στολή την οποία φορούσαν οι υπηρέτριες στις οικίες των Αυστριακών. Λιγότερο περίτεχνες και πιο λιτές μορφές του ενδύματος, μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και ως ρούχα εργασίας. Υιοθετήθηκε ως ένδυμα της Αυστριακής ανώτερης τάξης, περίπου το 1870.