cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεσμός υδρογόνου
Ο Δεσμός υδρογόνου είναι ένα ιδιαίτερο είδος διαμοριακής δύναμης. Συγκεκριμένα συνδέει μόρια όπως εκείνα του νερού στον πάγο. Τα άτομα του υδρογόνου ενός μορίου νερού που βρίσκονται εκατέρωθεν εκείνου του οξυγόνου έλκονται από άτομα οξυγόνου δύο γειτονικών μορίων με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πλέον τρισδιάστατες μοριακές ενώσεις. Αυτή ακριβώς η έλξη είναι εκείνη που κάνει στερεό το νερό, δηλαδή πάγο.
Κατηγορία:Υδρογόνο Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Χαναανικές γλώσσες
Οι Χαναανικές γλώσσες περιλαμβάνουν τη Φοινικική, τη Φιλισταϊκή, την Αμοριτική, τη Μωαβιτική, την Εδομιτική και την Εβραϊκή γλώσσα.
Ένταση (αποσαφήνιση)
Η Ένταση ως έννοια περιγράφει δύναμη ή σφοδρότητα. Στην Φυσική ο όρος Ένταση περιγράφει ροή ενέργειας μέσα από μία επιφάνεια σε συγκεκριμένο χρόνο και έχει διαστάσεις ενέργειας ανά μονάδα χρόνου και ανά μονάδα επιφανείας.
Εμίλ Νελλιγκάν
Ο Εμίλ Νελλιγκάν ή Νελιγκάν (γαλλικά: Émile Nelligan, Μόντρεαλ, Καναδάς, 24 Δεκεμβρίου 1879 – Μόντρεαλ, Καναδάς, 18 Νοεμβρίου 1941) ήταν Καναδός γαλλόφωνος ποιητής.
Ο πατέρας του, υπάλληλος των καναδικών ταχυδρομείων, ήταν αγγλόφωνος ιρλανδικής καταγωγής και η μητέρα του γαλλόφωνη Κεμπεκιώτισσα.
Το 1897, ο Νελλιγκάν αποφάσισε να αφοσιωθεί στην ποίηση. Μπήκε σε λογοτεχνικούς κύκλους του Μόντρεαλ και εγκατέλειψε τις σπουδές του. Ο πατέρας του δεν συμμερίστηκε αυτή την απόφαση του νεαρού Εμίλ και τον επόμενο χρόνο τον έστειλε μετά βίας στην Αγγλία, για να μάθει να εργάζεται. Ο Εμίλ επέστρεψε στο Μόντρεαλ μόνον λίγες εβδομάδες αργότερα και ο πατέρας του τού βρήκε μία θέση λογιστή, εργασία που ο Εμίλ εγκατέλειψε μέσα σε δύο εβδομάδες. Το 1899, ο Νελλιγκάν έπαθε νευρικό κλονισμό, από τον οποίο δεν συνήλθε ποτέ. Τον Αύγουστο του 1899, οι γονείς του τον έκλεισαν σε ψυχιατρικό άσυλο, όπου και πέθανε σαράντα δύο χρόνια αργότερα.
Ο Νελλιγκάν ποτέ δεν ολοκλήρωσε το ποιητικό του έργο. Τα σκόρπια ποιήματά του, τα οποία τα είχε απαγγείλει σε διάφορες κοινωνικές και λογοτεχνικές συγκεντρώσεις, δημοσιεύθηκαν το 1904 χάρη στην φροντίδα ενός φίλου του. Ο ίδιος ο Νελλιγκάν δεν έμαθε ποτέ την επιτυχία που είχαν τα ποιήματά του.
Μετά τον θάνατό του, η ποίησή του έγινε εξαιρετικά δημοφιλής — κυρίως στο Κεμπέκ. Η ζωή του έλαβε διαστάσεις λαϊκού θρύλου και έγινε αντικείμενο μουσικής όπερας. Το 1979 καθιερώθηκε το Βραβείο Εμίλ Νελλιγκάν που δίνεται κάθε χρόνο σε έναν ταλαντούχο νεαρό γαλλόφωνο ποιητή της Βορείου Αμερικής.
Τα ποιήματα του Νελλιγκάν έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες, αλλά όχι στα ελληνικά. Τα πιο γνωστά ποιήματά του είναι Το χρυσό καράβι (Le Vaisseau d'or), και ο Έρωτας του κρασιού (Romance du vin).
Αναφορές
Κατηγορία:Καναδοί ποιητές
Νίκος Μπακόλας
Ο Νίκος Μπακόλας (26 Ιουλίου 1927 - 13 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1927 στη Θεσσαλονίκη, όπου πέρασε όλη σχεδόν τη ζωή του (κατοικώντας στην περιοχή των παλαιών «Εξοχών», που αποτελεί και τον κεντρικό χώρο των περισσότερων έργων του). Ήταν το μόνο παιδί του Χριστόφορου Μπακόλα (που καταγόταν από τη Δυτική Μακεδονία ή την Ήπειρο, είχε γεννηθεί κι αυτός στη Θεσσαλονίκη, και εργαζόταν ως υπάλληλος της Ηλεκτρικής Εταιρείας της πόλης) και της Δέσποινας Κασάπη ή Ευαγγέλου (που είχε γεννηθεί στη Μυτιλήνη). Αφού έκανε τη στρατιωτική του θητεία στην αεροπορία (1947-50), τελείωσε τις σπουδές του στο Μαθηματικό Τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής Θεσσαλονίκης το 1956. Παράλληλα με τις σπουδές του άρχισε την απασχόλησή του με τη δημοσιογραφία, που αποτέλεσε αργότερα την κύρια επαγγελματική του ασχολία.
Δημοσίευσε για πρώτη φορά κείμενά του ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Νέα Αλήθεια το 1951, αλλά η πρώτη επαγγελματική του συνεργασία ήταν το 1952-53 με τη βραχύβια εβδομαδιαία εφημερίδα Ελεύθερος Κήρυξ. Έκτοτε, και κυρίως από το 1956 ως το 1986 που συνταξιοδοτήθηκε, εργάστηκε κατά καιρούς ως συντάκτης (μεταφραστής, συντάκτης ύλης, ή υπεύθυνος φιλολογικών και καλλιτεχνικών σελίδων) σε όλες σχεδόν τις ημερήσιες εφημερίδες της Θεσσαλονίκης (Μακεδονία 1957-60 και 1982-86, Ελεύθερος Λαός 1960-62, Θεσσαλονίκη 1964-67, Νέα Αλήθεια 1970-71, Ελληνικός Βορράς 1975-82) και ως συνεργάτης (1956-60) και κατόπιν αρχισυντάκτης (1967-69) της εβδομαδιαίας εφημερίδας Δράσις. Εργάστηκε επίσης ως υπάλληλος και κατόπιν προϊστάμενος του Τμήματος Τύπου της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης (1959-67), και με την ιδιότητά του αυτή υπήρξε γραμματέας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από το 1960 ως το 1965. Το 1989-90 υπηρέτησε ως Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ-3 για πέντε μήνες.
Ως πεζογράφος πρωτοεμφανίστηκε το 1952 κερδίζοντας με το πεζογράφημα του «Παραλλαγή στο πένθιμο εμβατήριο» τον β΄ έπαινο του διαγωνισμού νουβέλας του περιοδικού Μορφές. Δημοσίευσε όμως πεζά του για πρώτη φορά το 1955 στο περιοδικό Τα Φοιτητικά Γράμματα – στο οποίο υπήρξε τακτικός συνεργάτης και μέλος της συντακτικής επιτροπής – και στην εφημερίδα Παμφοιτητική. Το 1958 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, το «Μην κλαις αγαπημένη», το οποίο είχε λάβει έπαινο σε λογοτεχνικό διαγωνισμό του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν: «Ο κήπος των πριγκίπων» (1966), σταθμός στην εξέλιξή του ως πεζογράφου, και τα: «Εμβατήρια» (1972), «Ύπνος θάνατος» (1974), «Μυθολογία» (1977). Με το τελευταίο κέρδισε την καθολική κατάφαση της κριτικής, ενώ τιμήθηκε και με το βραβείο του περιοδικού Τομές. Το 1987 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του «Η μεγάλη πλατεία» που του χάρισε το πρώτο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος. Το 1990 εξέδωσε το μυθιστόρημα «Καταπάτηση» (με το οποίο ολοκλήρωσε την τετραλογία που είχε αρχίσει με τον Κήπο των πριγκίπων) και το 1994 το πεζογράφημα «Η κεφαλή». Το 1997 του απονεμήθηκε, για δεύτερη φορά, το πρώτο κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για το βιβλίο του «Η ατέλειωτη γραφή του αίματος». Το βιβλίο αυτό υπήρξε εξάλλου η ελληνική υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό λογοτεχνικό βραβείο της ίδιας χρονιάς. Έλαβε ακόμη, για το τελευταίο μυθιστόρημά του «Μπέσα για μπέσα» ή «Ο άλλος Φώτης» (1998), το βραβείο Balkanica, η ανακοίνωση του οποίου έγινε λίγες εβδομάδες μετά τον αιφνίδιο θάνατό του στις 13 Νοεμβρίου 1999. Μεταθανάτια εκδόθηκαν δύο συλλογές διηγημάτων του, που είχε ωστόσο ετοιμάσει για έκδοση ο ίδιος, το «Χρονιές άγιες και άγριες» (1999) και «Το ταξίδι που πληγώνει και άλλα διηγήματα» (2000).
Ο Νίκος Μπακόλας μετάφρασε επίσης ξένη, κυρίως αμερικάνικη πεζογραφία: Ουίλιαμ Φόκνερ («Η βουή και το πάθος», 1963 και «Ένα Ρόδο για την Έμιλυ», 1995), Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ («Ο μέγας Γκάτσμπυ», 1971), Χένρι Τζέιμς («Το στρίψιμο της βίδας», 1973), καθώς και Ιβάν Τουργκένιεφ («Ρούντιν», 1970).
Το θέατρο αποτέλεσε, από διάφορες πλευρές, ένα σχεδόν παράλληλο προς τη δημοσιογραφία και την πεζογραφία ενδιαφέρον του. Από το 1958 έγραφε στις εφημερίδες με τις οποίες συνεργαζόταν, και θεατρική κριτική. Ασχολήθηκε με τους μεταπολεμικούς θεατρικούς μας συγγραφείς και αρθρογράφησε επανειλημμένως για θέματα κυρίως των κρατικών θεατρικών σκηνών. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της καλλιτεχνικής επιτροπής (1974-75), εισηγητής δραματολογίου (1977-80) και καλλιτεχνικός διευθυντής (1980-82 και 1990-93) του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Νεότερος έγραψε και ένα θεατρικό έργο, «Ο κόκκινος φάκελος» (διασκευή διηγήματος του), που παρέμεινε άπαιχτο.
Ανάμεσα στα κατάλοιπα του βρέθηκε η μετάφραση του μυθιστορήματος του Φόκνερ Σαρτόρις, την οποία επεξεργαζόταν έως την τελευταία στιγμή, το μυθιστόρημα «Για τον έρωτα και μόνο», κείμενα για τη σχέση του με το θέατρο και διάφορα άλλα. Σε δημοσιεύματά του σε εφημερίδες και περιοδικά χρησιμοποίησε αρκετές φορές το ψευδώνυμο Νίκος Χριστοφόρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Παουλίνα Γότο
Η Παουλίνα Γότο (Paulina Goto, γεννημένη ως Παουλίνα Χασμίν Γκόμες Τόρρες Paulina Jazmín Gómez Torres, 29 Ιουλίου 1990 -) είναι Μεξικανή τραγουδίστρια, ηθοποιός, μοντέλο, συνθέτης και τηλεπαρουσιάστρια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Πάργα
μικρογραφία Η Πάργα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη που βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Πρέβεζας της άλλοτε επαρχίας Μαργαριτίου. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά επί του γήλοφου Πεζόβολος σε υψόμετρο 139 μ. και έως τα παράλια του Ιόνιου Πελάγους. Έχει πληθυσμό 2.415 κατοίκους. Αποτελεί ιστορική έδρα του δήμου Πάργας ενώ η δημοτική ενότητα Πάργας έχει πληθυσμό 3.904 κατοίκους (Απογραφή 2011). Έδρα του δήμου είναι το Καναλλάκι, αλλά η Πάργα αποτελεί οικονομικό, εμπορικό και τουριστικό κέντρο της περιοχής. Στη δημοτική κοινότητα ανήκουν οι τοπικές κοινότητες Αγιάς, Ανθούσας, Λιβαδαρίου.
Δήμος Πάργας
Ο δήμος Πάργας ανήκει στο νομό Πρέβεζας αν και περικλείεται εδαφικά από τον Νομό Θεσπρωτίας και βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Ηπείρου, κοντά στον ποταμό Αχέροντα. Η Πάργα απέχει περίπου 68 χιλιόμετρα από την Πρέβεζα και 40 χιλιόμετρα από την Ηγουμενίτσα και έχει απέναντι της τα γραφικά νησιά των Παξών και Αντίπαξων.
Η Πάργα από τη δεκαετία του 1950 ήταν έδρα Ειρηνοδικείου, ταμείου οικονομικής εφορίας, Δασονομείου, Τελωνείου, Γραφείου Γεωπόνου με ημιγυμνάσιο και δημοτικά σχολεία. Υπήρξε μάλιστα περιώνυμη για τις πολλές της εκκλησίες. Η πόλη διατηρεί την οχύρωσή της ενώ στη δεξιά πλευρά της, υψώνεται το μεσαιωνικό κάστρο της Πάργας με πολλά κτίρια μέσα σ΄ αυτό, που προφύλασσε τη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης.
Τουριστικό θέρετρο
thumb|right|260px|Το νησί της Παναγίας στην Πάργα. Σήμερα η Πάργα αποτελεί το πιο πολυσύχναστο τουριστικό θέρετρο της περιοχής. Σε κοντινή απόσταση υπάρχουν οι παραλίες Κρυονέρι, Πίσω Κρυονέρι (εντός του οικισμού της Πάργας), ο Βάλτος και το Σαρακήνικο στα δυτικά, ο Λίχνος και ο Άι Γιαννάκης στα ανατολικά. Απέναντι ακριβώς από την πόλη υπάρχει το γραφικό Νησί της Παναγιάς στο οποίο είναι κτισμένη εκκλησία καθώς και μεσαιωνικά ενετικά και γαλλικά κτίσματα. Ένα ακόμα διάσημο τουριστικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το Κάστρο του Αλή Πασά. Αποτελεί τον πιο δημοφιλή τουριστικό προορισμό της Ηπείρου. Είναι χτισμένη στις παρυφές του ενετικού κάστρου και είναι εμφανώς επηρεασμένη από την επτανησιακή αρχιτεκτονική.
Η Πάργα τους καλοκαιρινούς μήνες συνδέεται καθημερινά μέσω ακτοπλοϊκής σύνδεσης με τους Παξούς και τους Αντίπαξους. Επίσης συνδέεται με την Αμμουδιά, την Κέρκυρα και τη Λευκάδα.
Περίπου δεκαπέντε χιλιόμετρα από την Πάργα βρίσκεται το σημαντικότερο αρχαίο μνημείο της περιοχής. Πρόκειται για το σπουδαιότερο νεκρομαντείο της αρχαιότητας, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι πηγές του ποταμού Αχέροντα αποτελούσαν τις Πύλες του Κάτω Κόσμου.
Ιστορία
250px|thumb|Η Πάργα σε χαρακτικό του 19ου αι.
Αρχαίοι και ρωμαϊκοί χρόνοι
Στην αρχαιότητα κατοικούσε στην περιοχή η Ελληνική φυλή Θεσπρωτοί, στην ευρύτερη περιοχή της Πάργας βρέθηκαν Μυκηναϊκοί θόλοι. Στη βραχώδη και απόκρημνη χερσόνησο, όπου είναι χτισμένη η σημερινή Πάργα, τοποθετείται η ελληνιστική πολίχνη Τορύνη (του Πτολεμαίου και του Πλουτάρχου), η οποία φαίνεται ότι επέζησε ως τα υστερορωμαϊκά χρόνια εξαρτώμενη διοικητικά από τη ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής. Η Τορύνη κατείχε μια πολύ επίκαιρη θέση τόσο από γεωσυγκοινωνιακή όσο κι από γεωοικονομική άποψη. Συγκεκριμένα έλεγχε τον χερσαίο ρωμαϊκό δρόμο, που οδηγούσε από τις θεσπρωτικές ακτές στην ενδοχώρα (στην πεδιάδα Μαργαριτίου). Έπειτα είχε τον έλεγχο των δυο όρμων, του Βάλτου και του Κρυονερίου, απ' όπου περνούσαν υποχρεωτικά τα πλοία που ακολουθούσαν τον διεθνή θαλάσσιο δρόμο Απολλωνίας-Βουθρωτού-Νικόπολης. Τέλος, η Τορύνη βρισκόταν σε μια περιοχή που θα ήταν, όπως και σήμερα, κατάφυτη από ελαιόδεντρα, ενώ η θάλασσα θα πρόσφερε στους κατοίκους της πλούσια αλιεύματα και δυνατότητες για ανάπτυξη του θαλάσσιου εμπορίου.
Βενετοκρατία
Η Πάργα πέρασε στην Δημοκρατία της Βενετίας (1401), ήταν από τις ελάχιστες πόλεις των ακτών της Ηπείρου που παρέμειναν στην Δημοκρατία μέχρι το τέλος της, κυβερνήθηκε με έδρα την Κέρκυρα. Παρέμεινε υπό βενετική κυριαρχία με μικρά διαλείμματα ως την κατάλυση της Βενετικής Δημοκρατίας το 1797. Στα χρόνια της Ενετοκρατίας είχε σημαντικά προνόμια, γνώρισε οικονομική ακμή και αποτέλεσε γέφυρα ανάμεσα στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα και τη Βενετία. Η Οθωμανική αυτοκρατορία έκανε σκληρές επιδρομές στα μέσα του 15ου αιών, οι Βενετοί έδωσαν δεκαετή φοροαπαλλαγή για τους κατοίκους (1454). Μια κοινότητα με Ρωμανιώτες Ιουδαίους καταγράφεται στην Βενετική Πάργα (1496). Οι αντι-Οθωμανικές εξεγέρσεις που ξέσπασαν υπό την ηγεσία του Εμμανουήλ Μορμόρη (1570) και είχαν στόχο να ανατρέψουν την Οθωμανική κυριαρχία στην Ήπειρο χρησιμοποιούσαν σαν έδρα την Πάργα. Οι Βενετοί της Πάργας βρίσκονταν σε συνεχή πόλεμο με τους Τουρκαλβανούς που κυβερνούσαν το γειτονικό Μαργαρίτι Θεσπρωτίας, αντιμετώπιζαν συνεχείς επιδρομές. Το σημείο τριβής για την σύγκρουση ήταν ο έλεγχος στα εύφορα εδάφη που βρισκόντουσαν ανάμεσα στις δυο περιοχές. Μια τέτοια επίθεση οργάνωσε ο πρώην χριστιανός Σπάχης που κυβερνούσε τότε την Αγιά Πρέβεζας στα όρια του σημερινού Δήμου Πάργας, σύμφωνα με Βενετικές αναφορές ενοχλούσαν την πόλη σε καθημερινή βάση. Ο διοικητής του Βενετικού στόλου και μετέπειτα Δόγης Σεμπαστιάνο Βενιέρ επιθυμούσε μια πολιτική σύγκρουσης με το Μαργαρίτι αλλά ταυτόχρονα φιλικών σχέσεων με τις Αλβανικές φυλές γύρω από την Πάργα. Οι επιδρομές των Τουρκαλβανών του Μαργαριτίου εντάθηκαν τον 17ο αιώνα, την διετία 1640-1642 η Πάργα δέχτηκε ασταμάτητες επιδρομές από τον Μπέη του Μαργαριτίου, οι κάτοικοι έστειλαν αντιπροσώπους στην Κωνσταντινούπολη να διαμαρτυρηθούν στην Οθωμανική αυλή. Κατά τη διάρκεια της βενετικής διοίκησης η Πάργα οχυρώνεται καθώς χτίζεται το Κάστρο Πάργας, γίνεται εμπορικό κέντρο (στο Βάλτο σώζεται ακόμα η Ντογάνα, δηλαδή το τελωνείο της εποχής), αποκτά προνόμια και αυτοδιοίκηση και αναπτύσσεται οικονομικά. Παράλληλα, οι Βενετοί διατάζουν τη φύτευση του ελαιώνα, με αποτέλεσμα ένα σημαντικό μέρος των Παργινών να ασχολούνται με την παραγωγή ελιάς και λαδιού. Στην Πάργα, όπως και στην Πρέβεζα λειτούργησαν λιοτριβιά (ελαιοτριβεία) και σαπωνοποιεία. Την ίδια αυτή περίοδο αναπτύσσεται σημαντική εκπαιδευτική κίνηση με πρωτεργάτες ονομαστούς δασκάλους, όπως τον Ιερομόναχο Φιλόθεο, τον Αναστάσιο Μοσπινιώτη, τον Ανδρέα Ιδρωμένο και Χριστόφορο Περραιβό, τον Αγάπιο Λεονάρδο, κ.ά. Κατά την Τουρκοκρατία, αρκετοί Σουλιώτες περνούν μέσω Πάργας προς τα Επτάνησα. thumb|right|260px|Οι πρόσφυγες της Πάργας του Francesco Hayez. Πινακοθήκη Tosio-Martinengo, Brescia, Ιταλία Το 1797 πέρασε από ενετική σε γαλλική κυριαρχία και το 1814 σε αγγλική. Οι Άγγλοι την πούλησαν το 1819 με συνθήκη στον Αλή Πασά. Οι Παργινοί αντέδρασαν στη συνθήκη και για να μην υποδουλωθούν κατέφυγαν τον Μάρτιο του ίδιου έτους μαζικά στην Κέρκυρα, παίρνοντας μαζί τους ακόμη και τα οστά των προγόνων τους.
Η Πάργα στην επανάσταση του 1821
Από το λιμάνι της Πάργας εφοδιάζονταν οι Σουλιώτες με τρόφιμα και πυρομαχικά για τον αγώνα τους ενάντια στον τύραννο, στο κάστρο της Πάργας κατέφευγαν όταν αναγκάζονταν προσωρινά να εγκαταλείψουν το Σούλι. Στην Πάργα κατέφυγαν μετά την πτώση του Σουλίου και από εκεί ξεριζώθηκαν μαζί με τους Παργινούς όταν ο Άγγλος διοικητής των Επτανήσων Τόμας Μέτλαντ (Thomas Maitland) πούλησε την Πάργα στον Αλή Πασά.
Οι Παργινοί οι οποίοι διατηρούσαν στενή σχέση με τα Επτάνησα πλέον βρίσκονταν και αυτοί υπό την κυριαρχία των Άγγλων. Οι Άγγλοι όμως και ο Τόμας Μέτλαντ μετά την απελευθέρωση της Κέρκυρας το 1814 θέλοντας να ενισχύσει τον Αλή Πασά και με τον τρόπο αυτό να μειώσει την επιρροή των Ρώσων στην περιοχή αποφασίζει να "πουλήσει" την Πάργα στον Αλή Πασά ο οποίος για χρόνια την πολιορκούσε και δεν μπορούσε να την κατακτήσει. Τελικά όσα δεν κατάφερε ο Τουρκαλβανός άρχοντας δια τις βίας επί σειρά ετών, είχε φτάσει μάλιστα στο σημείο να κατασκευάσει το κάστρο της Ανθούσας σε ύψωμα πάνω από την Πάργα για να πολιορκεί συνεχόμενα και να ελέγχει την πόλη, το κατάφερε με ένα πλούσιο αντάλλαγμα προς τους Άγγλους. Τότε περίπου 4.000 Παργινοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να καταστούν πρόσφυγες στα Επτάνησα, αφού προηγουμένως ημέρα Μεγάλη Παρασκευή, ανάσκαψαν τους πατρώους τάφους και συναθροίζοντας τα οστά των προγόνων τους τα έκαψαν στη πλατεία της αγοράς για να μη βεβηλωθούν από τους Αλβανούς που εγκαταστάθηκαν στη συνέχεια στη περιοχή, λαμβάνοντας την τέφρα μαζί τους! Το απόγευμα της ίδιας ημέρας επιβιβάστηκαν σε πλοία και πέρασαν στη Κέρκυρα. Επίσης μαζί τους πήραν σε σάκους χώμα της πατρώας γης, ενώ για άλλα σκεύη εκκλησιών και οικογενειακά εμποδίστηκαν από τους Άγγλους. Το ποσόν της εξαγοράς της Πάργας ήταν 150.000 λίρες που συγκέντρωσε ο Αλή Πασάς με εράνους που διενήργησε στο πασαλίκι του. Έτσι η Πάργα ήταν η τελευταία πόλη του ηπειρωτικού ελλαδικού χώρου που πέρασε σε τουρκική κατοχή. Το 1913 η Πάργα εντάσσεται στο Ελληνικό κράτος. Πολλοί Παργινοί επιστρέφουν στον τόπο τους μετά την απελευθέρωση, 23 Φεβρουαρίου του 1913.
Η αποκοπή της Πάργας από τη Θεσπρωτία
1. Ιστορικούς-πολιτισμικούς και γεωγραφικούς δεσμούς.
2. Πολιτικούς, οικονομικούς και πρακτικούς λόγους λόγω του τουρισμού, ώστε η Πάργα να μη χάσει την αυτονομία της και να παραμείνει δήμος.
3. Ηθικούς, ώστε ν' αποκατασταθεί μια διαχρονική αδικία, αφού ουδέποτε οι πρόγονοί τους ρωτήθηκαν για την υπαγωγή της Πάργας στον νομό Πρέβεζας.
Γερμανική Κατοχή
Στις 12 Αυγούστου του 1943 η γειτονική Αμμουδιά πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν το χωριό και να μεταβούν στην Πάργα.
Το κάστρο
thumb|right|260px|Το κάστρο της Πάργας, όπως φαίνεται από τον Βάλτο. Πριν κατασκευαστεί το ισχυρό κάστρο της Πάργας που σώζεται μέχρι και σήμερα, οι κάτοικοι της Πάργας προσπαθούσαν να διατηρούσαν οχυρωμένη την πόλη, που ήταν εκτεθειμένη προς τη θάλασσα, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους επιδρομείς. Στην προσπάθεια τους αυτή είχαν φτιάξει τις πρώτες οχυρωματικές κατασκευές και με τη βοήθεια των Νορμανδών. Το 1452 καταλαμβάνει την οχυρωμένη θέση ο Χατζή Μπέης αλλά το 1454 το ανακαταλαμβάνουν οι κάτοικοι της. Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα το 1537 κατεδάφισε το υπάρχον φρούριο και τη πόλη. Το κάστρο κατασκευάζεται εκ νέου με τη βοήθεια των Ενετών, αλλά πριν ολοκληρωθεί κατεδαφίζεται ξανά από τους Τούρκους. Οι Ενετοί το 1792 χτίζουν για τρίτη και τελευταία φορά ένα τέλειο, δυνατό φρούριο, που μένει απόρθητο μέχρι το 1819, παρά τις επιθέσεις κυρίως του Αλή Πασά των Ιωαννίνων που ψηλά από το κάστρο της Αγιάς - Ανθούσας τους πολιορκεί. thumb|right|260px|Το κάστρο της Πάργας - Λεπτομέρεια από πίνακα του Francesco Hayez. Οι Ενετοί δημιούργησαν αρτιότητα σχεδίου άμυνας που μαζί με τη φυσική οχύρωση το καθιστούσαν φρούριο ανίκητο. Έξω από το κάστρο οκτώ πύργοι σε διάφορες θέσεις, συμπλήρωναν την άμυνα. Μέσα στο στενό χώρο της ακρόπολης ήταν στοιβαγμένα 400 σπίτια, με τρόπο που να καταλαμβάνουν μικρό χώρο, απυρόβλητα από τη θάλασσα.
Από τη βρύση «Κρέμασμα» εφοδιάζονταν με νερό οι δεξαμενές του κάστρου και τα σπίτια. Το κάστρο για τον εφοδιασμό του, χρησιμοποιούσε τους δύο όρμους: του Βάλτου και της Πωγωνιάς.Το κάστρο της Πάργας ήταν απόρθητο σε όλη τη διάρκεια της διοίκησης του Αλή Πασά και πρόσφερε μεγάλη ανακούφιση στους Σουλιώτες που τον αντιμάχονταν. Στο κάστρο αυτό, ελεύθεροι πολιορκημένοι Παργινοί και Σουλιώτες έδωσαν ηρωικές μάχες και κράτησαν την ελευθερία τους επί αιώνες.
Στο κάστρο της Πάργας θα μπορεί κανείς να φτάσει μέσα από στενά δρομάκια και σκαλοπάτια από το λιμάνι της Πάργας και υπάρχει και πλακοστρωμένος δρόμος που οδηγεί στην παραλία του Βάλτου.
Στην τοξωτή πύλη της εισόδου διακρίνονται στο τείχος ο φτερωτός λέων του Αγίου Μάρκου, το όνομα «ΑΝΤΟΝΙΟ CERVASS 1764», εμβλήματα του Αλή πασά, δικέφαλοι αετοί και σχετικές επιγραφές. Θολωτοί διάδρομοι, αίθουσες πυροβολείων, στοές εφοδίων, θυρίδες πυροβόλων και ελαφρών όπλων, στρατώνες, φυλακές, αποθήκες και δύο οχυρά στην τελευταία γραμμή αμύνης : Όλα τούτα δείχνουν αρτιότητα σχεδίου αμύνης που μαζί με τη φυσική οχύρωση καθιστούσαν το φρούριο ανίκητο. Φημολογείται ότι υπάρχει μυστική δίοδος προς τη θάλασσα.
Σήμερα το κάστρο φωτίζεται και έχει τη δυνατότητα το κοινό να το επισκέπτεται. Στον κεντρικό χώρο έχουν ανακατασκευαστεί δύο κεντρικά κτήρια που φιλοξενούν θεατρικές παραστάσεις και εκθέσεις. Στο Κάστρο λειτουργεί αναψυκτήριο-καφετέρια, εκθεσιακός χώρος όπου στεγάζεται έκθεση φωτογραφίας. Το κάστρο είναι επισκέψιμο από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ.
Παργινά - Κανάρεια
thumb|right|260px|Οι κόλποι και τα νησάκια γύρω από την Πάργα. Κάθε χρόνο τον δεκαπενταύγουστο πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Δήμο Πάργας, τα επονομαζόμενα Παργινά ή Κανάρεια. Οι εορτασμοί έχουν θρησκευτικό και ιστορικό χαρακτήρα.
Το βράδυ του εορτασμού της Παναγίας ο κόσμος μεταφέρεται με βάρκες στο νησάκι της Παναγιάς που βρίσκεται μπροστά από την πόλη της Πάργας. Το επόμενο βράδυ ανήμερα της Παναγιάς (15 Αυγούστου) πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται στον χώρο του λιμανιού για να παρακολουθήσει τη "βαρκαρόλα" η οποία αναπαριστά την επιστροφή των Παργινών και των Ιερών Κειμηλίων τους στην Πάργα. Το 1817 οι Άγγλοι που είχαν υπό την κατοχή τους την Πάργα προχώρησαν στην πώληση της στον Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Σχεδόν ένα αιώνα μετά κατά την απελευθέρωση της Ηπείρου οι Παργινοί επέστρεψαν στην, ελεύθερη πια, Πάργα και το γεγονός αυτό αναπαρίσταται στη βαρκαρόλα. Δύο σειρές βάρκες από το κάστρο και τις Παυλούκες, στολισμένες φαντασμαγορικά με ενετικά φανάρια, κινούνται προς το λιμάνι όπου και τους γίνεται υποδοχή με πλήθος πυροτεχνημάτων και βεγγαλικών.
Αξιοθέατα
thumb|right|260px|Το κάστρο του Αλή Πασά.
Εκκλησίες
thumb|right|260px|Ο Ιερός Ναός Δώδεκα Αποστόλων στην Πάργα. Η Πάργα διαθέτει μεγάλο αριθμό εκκλησιών. Πιθανώς οι πολλές επιδρομές και επιθέσεις που δεχόταν, έκανε τους κατοίκους να στρέφονται στο θρησκευτικό τους συναίσθημα και την ασφάλεια που αυτό προσφέρει. Οι εκκλησίες που βρίσκονταν έξω από την πόλη διέθεταν πολεμίστρες για αμυντικούς σκοπούς.
Στα δυτικά της πόλης, στο ακρωτήριο Χελαδιό βρίσκεται η Μονή των Βλαχερνών, μεγαλοπρεπές κτίριο της βυζαντινής περιόδου με ψηλό καμπαναριό που σύμφωνα με την παράδοση είχε εννιά καμπάνες που όταν χτυπούσαν ακουγόταν από απόσταση 12 μιλίων. Αξιόλογες επίσης είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Πολιούχος Πάργας), που είναι η μεγαλύτερη της πόλης, η εκκλησία της Αγίας Ελένης (λόφος Αγίας Ελένης), η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (Κρυονέρι), η εκκλησία του Αγίου Σώστη (Άγιος Σώστης - παραλία), η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, η εκκλησία της Παναγίας (στο ομώνυμο νησάκι), η εκκλησία του Αγίου Νικόλα (στο Χαλιόπουλο), η εκκλησία του Αγίου Νικόλα (στο Μονόλιθο), η εκκλησία των Δώδεκα Αποστόλων όπου εκεί βρίσκονται τα ιερά κειμήλια της Πάργας το ιερό λάβαρο, ευαγγέλια, εικόνες και σκεύη, η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα (στο Βάλτο). αριστερά|μικρογραφία|Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000
Παραλίες
thumb|right|260px|Η παραλία του Βάλτου, όπως φαίνεται από την Πάργα. Εντός του Δήμου της Πάργας υπάρχουν αρκετές παραλίες και κόλποι. Τους νεότερους χρόνους χρησίμευαν ως λιμάνια ή αγκυροβόλια για τη ναυσιπλοΐα. Συγκεκριμένα εντός της πόλης της Πάργας είναι το Κρυονέρι, το οποίο αντικρίζει το Νησάκι της Παναγίας. Στο κέντρο απέναντι από την παραλία δεσπόζει μια μικρή ψηλή βραχονησίδα που οι ντόπιοι την ονομάζουν Σκορδά. Δίπλα ακριβώς προς τα ανατολικά βρίσκεται το Πίσω Κρυονέρι μια μικρή παραλία επίσης εντός του οικισμού της Πάργας που περιστοιχίζεται από ψηλούς βράχους. Στα δυτικά της Πάργας εκτείνεται η ίσως πιο γνωστή παραλία της περιοχής. ο Βάλτος.thumb|right|260px|Η παραλία του Κρυονερίου. Μια μεγάλη και τουριστικά ανεπτυγμένη παραλία που έχει θέα τη πίσω πλευρά του κάστρου αλλά και τα σπίτια της περιοχής της Πάργας είναι το Τουρκοπάζαρο. Στα Ανατολικά, 3 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. υπάρχει η παραλία Λίχνος, η οποία έχει και δύο μικρά θαλάσσια σπήλαια. Η παραλία είναι αμμώδης, αλλά έχει και σημεία με χαλίκια, και θεωρείται μια από τις πιο όμορφες της Πάργας. Περίπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Πάργα μετά τον υδροβιότοπο του Καλοδικίου υπάρχει ο Αι Γιαννάκης. Τέλος, έξι χιλιόμετρα στα Δυτικά της Πάργας κοντά στο χωριό Αγιά υπάρχει η παραλία Σαρακήνικο. Όλες οι παραπάνω παραλίες είναι προσβάσιμες οδικά.
Επίσης υπάρχει μια σειρά από παραλίες που προσεγγίζονται μόνο από τη θάλασσα όπως ο Άγιος Σώστης, η Σπαρτίλα, η Πωγωνιά κ.α.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η πόλη της Πάργας είναι «αδελφοποιημένη» με τις παρακάτω πόλεις:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Δήμος Πάργας Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ηπείρου Κατηγορία:Νομός Πρέβεζας
Νόσος Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ
thumb|250px|Μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου ατόμων με σποραδική νόσο Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ Η νόσος Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ (Creutzfeldt-Jakob, CJD), επίσης γνωστή ως υποξεία σπογγώδης εγκεφαλοπάθεια ή νευρογνωστική διαταραχή λόγω της πραϊονικής νόσου, είναι μια θανατηφόρα εκφυλιστική εγκεφαλική διαταραχή. Τα πρώιμα συμπτώματα περιλαμβάνουν προβλήματα μνήμης, αλλαγές συμπεριφοράς, κακό συντονισμό και διαταραχές της όρασης. Μεταγενέστερα συμπτώματα περιλαμβάνουν άνοια, ακούσιες κινήσεις, τύφλωση, αδυναμία και κώμα. Περίπου το 70% των ανθρώπων πεθαίνουν εντός ενός έτους από τη διάγνωση.
Το CJD προκαλείται από μια πρωτεΐνη γνωστή ως πράιον. Τα μολυσματικά πράιον είναι πρωτεΐνες που έχουν αναδιπλωθεί και μπορούν να προκαλέσουν την αναδίπλωση των κανονικά διπλωμένων πρωτεϊνών. Περίπου το 85% των περιπτώσεων συμβαίνει για άγνωστους λόγους, ενώ περίπου το 7,5% των περιπτώσεων κληρονομείται από τους γονείς ενός ατόμου με αυτοσωμικό κυρίαρχο τρόπο. Η έκθεση σε εγκεφαλικό ή νωτιαίο ιστό από μολυσμένο άτομο μπορεί επίσης να οδηγήσει σε εξάπλωση. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να εξαπλωθεί μεταξύ ανθρώπων μέσω φυσιολογικής επαφής ή μετάγγισης αίματος. Η διάγνωση περιλαμβάνει τον αποκλεισμό άλλων πιθανών αιτιών. Ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, μια οσφυονωτιαία παρακέντηση ή μια απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού μπορεί να υποστηρίξει τη διάγνωση.
Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για CJD. Τα οπιοειδή μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν στον πόνο, ενώ η κλοναζεπάμη ή το βαλπροϊκό νάτριο μπορεί να βοηθήσουν σε ακούσιες κινήσεις. Το CJD επηρεάζει περίπου ένα ανά εκατομμύριο άτομα ετησίως. Η έναρξη είναι συνήθως περίπου 60 ετών. Η κατάσταση περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1920. Κατατάσσεται ως ένας τύπος μεταδοτικής σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας. Η κληρονομική CJD αντιπροσωπεύει περίπου το 10% των περιπτώσεων νόσου από πράιον. Η σποραδική CJD διαφέρει από τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών (νόσος τρελών αγελάδων - BSE) και την παραλλαγή Creutzfeldt – Jakob (vCJD).
Σημάδια και συμπτώματα
Το πρώτο σύμπτωμα της CJD είναι συνήθως ταχέως επιδεινούμενη άνοια, που οδηγεί σε απώλεια μνήμης, αλλαγές προσωπικότητας και παραισθήσεις. Ο μυόκλωνος (σπασμωδικές κινήσεις) εμφανίζεται συνήθως στο 90% των περιπτώσεων, αλλά μπορεί να απουσιάζει στην έναρξη της νόσου. Άλλα συχνά εμφανιζόμενα χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν άγχος, κατάθλιψη, παράνοια, ιδεοψυχαναγκαστικά συμπτώματα και ψύχωση. Αυτό συνοδεύεται από φυσικά προβλήματα όπως διαταραχή της ομιλίας, δυσλειτουργία ισορροπίας και συντονισμού (αταξία), αλλαγές στη βάδιση και άκαμπτη στάση του σώματος. Στα περισσότερα άτομα με CJD, αυτά τα συμπτώματα συνοδεύονται από ακούσιες κινήσεις. Η διάρκεια της νόσου ποικίλλει σημαντικά, αλλά η σποραδική (μη κληρονομική) CJD μπορεί να είναι θανατηφόρα μέσα σε μήνες ή και εβδομάδες. Τα περισσότερα θύματα πεθαίνουν έξι μήνες μετά την εμφάνιση των αρχικών συμπτωμάτων, συχνά λόγω πνευμονίας εξαιτίας μειωμένων αντανακλαστικών βήχα. Περίπου το 15% των ατόμων με CJD επιβιώνουν για δύο ή περισσότερα χρόνια.
Τα συμπτώματα της CJD προκαλούνται από τον προοδευτικό θάνατο των νευρικών κυττάρων του εγκεφάλου, τα οποία σχετίζονται με τη συσσώρευση μη φυσιολογικών πρωτεϊνών πράιον που σχηματίζονται στον εγκέφαλο. Όταν ο εγκεφαλικός ιστός ενός ατόμου με CJD εξετάζεται με μικροσκόπιο, πολλές μικροσκοπικές τρύπες μπορούν να παρατηρηθούν όπου τα νευρικά κύτταρα έχουν πεθάνει. Μέρη του εγκεφάλου μπορεί να μοιάζουν με σφουγγάρι όπου το πράιον μολύνει τις περιοχές του εγκεφάλου.
Αιτία
Το CJD είναι ένας τύπος μεταδοτικής σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας (ΜΣΕ), που προκαλείται από πράιον. Τα πράιον είναι αναδιπλωμένες πρωτεΐνες που εμφανίζονται στους νευρώνες του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ). Θεωρείται ότι επηρεάζουν τις διαδικασίες σηματοδότησης, καταστρέφουν τους νευρώνες και οδηγούν σε εκφυλισμό που προκαλεί τη σπογγώδη εμφάνιση στον προσβεβλημένο εγκέφαλο.
Το πράιον της CJD είναι επικίνδυνο επειδή προάγει την αναδίπλωση της φυσικής πρωτεΐνης πράιον σε μορφή που σχετίζεται με την ασθένεια. Ο αριθμός των αναδιπλωμένων μορίων πρωτεΐνης θα αυξηθεί εκθετικά και η διαδικασία οδηγεί σε μεγάλη ποσότητα αδιάλυτης πρωτεΐνης στα προσβεβλημένα κύτταρα. Αυτή η μάζα αναδιπλωμένων πρωτεϊνών διαταράσσει τη λειτουργία των νευρωνικών κυττάρων και προκαλεί τον κυτταρικό θάνατο. Οι μεταλλάξεις στο γονίδιο για την πρωτεΐνη πράιον μπορεί να προκαλέσουν εσφαλμένη αναδίπλωση των κυρίαρχων άλφα ελικοειδών περιοχών σε βήτα πτυχωτά φύλλα. Αυτή η αλλαγή στη διαμόρφωση απενεργοποιεί την ικανότητα της πρωτεΐνης να υποστεί πέψη. Μόλις μεταδοθεί το πράιον, οι ελαττωματικές πρωτεΐνες εισβάλλουν στον εγκέφαλο και προκαλούν άλλα μόρια πρωτεΐνης πράιον να αναδιπλωθούν λάθος σε έναν αυτοσυντηρούμενο βρόχο ανατροφοδότησης. Αυτές οι νευροεκφυλιστικές ασθένειες ονομάζονται συνήθως πραϊονικές ασθένειες.
Οι άνθρωποι μπορούν επίσης να αναπτύξουν CJD επειδή φέρουν μια μετάλλαξη του γονιδίου που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη πράιον ( PRNP ). Αυτό συμβαίνει μόνο στο 5-10% όλων των περιπτώσεων CJD. Σε σποραδικές περιπτώσεις, η λανθασμένη αναδίπλωση της πρωτεΐνης πράιον είναι μια διαδικασία που υποτίθεται ότι συμβαίνει ως αποτέλεσμα των επιδράσεων της γήρανσης στα κυτταρικά μηχανήματα, εξηγώντας γιατί η ασθένεια εμφανίζεται συχνά αργότερα στη ζωή. Μια μελέτη της ΕΕ διαπίστωσε ότι «87% των περιπτώσεων ήταν σποραδικές, 8% γενετικές, 5% ιατρογενείς και λιγότερο από 1% παραλλαγή.»
Μετάδοση
μικρογραφία| MRI ιατρογενούς CJD λόγω αυξητικής ορμόνης Η ελαττωματική πρωτεΐνη μπορεί να μεταδοθεί από μολυσμένα συλλεχθέντα προϊόντα ανθρώπινου εγκεφάλου, μοσχεύματα κερατοειδούς, μοσχεύματα σκληράς μήνιγγας ή εμφύτευμα ηλεκτροδίου και από ανθρώπινη αυξητική ορμόνη.
Μπορεί να είναι οικογενές ή μπορεί να εμφανιστεί χωρίς σαφείς παράγοντες κινδύνου (σποραδική μορφή: sCJD). Στην οικογενή μορφή, μια μετάλλαξη έχει συμβεί στο γονίδιο για PrP, PRNP, σε αυτήν την οικογένεια. Όλοι οι τύποι CJD είναι μεταδοτικοί ανεξάρτητα από το πώς εμφανίζονται στο άτομο.
Πιστεύεται ότι οι άνθρωποι μπορούν να προσβληθούν από την παραλλαγή της νόσου, τρώγοντας τροφή από ζώα που έχουν μολυνθεί με σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών (BSE), τη μορφή βοοειδών της ΜΣΕ γνωστή και ως ασθένεια των τρελών αγελάδων. Ωστόσο, μπορεί επίσης να προκαλέσει sCJD σε ορισμένες περιπτώσεις.
Ο κανιβαλισμός έχει επίσης εμπλακεί ως μηχανισμός μετάδοσης για μη φυσιολογικά πράιον, προκαλώντας την ασθένεια γνωστή ως kuru, που βρέθηκε κάποτε κυρίως σε γυναίκες και παιδιά της φυλής Φόρε στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ενώ οι άνδρες της φυλής έτρωγαν τον μυϊκό ιστό του αποθανόντος, οι γυναίκες και τα παιδιά κατανάλωναν άλλα μέρη, όπως ο εγκέφαλος, και ήταν πιο πιθανό από τους άνδρες να αποκτήσουν kuru από μολυσμένο ιστό.
Τα πράιον, ο μολυσματικός παράγοντας της CJD, μπορεί να μην απενεργοποιηθούν μέσω συνήθων διαδικασιών αποστείρωσης χειρουργικών οργάνων. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ προτείνουν την καταστροφή των οργάνων που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες περιπτώσεις αμέσως μετά τη χρήση. Πριν από την καταστροφή, συνιστάται η χρήση θερμότητας και χημικής απολύμανσης σε συνδυασμό για την επεξεργασία οργάνων που έρχονται σε επαφή με ιστούς υψηλής μολυσματικότητας. Δεν έχουν αναφερθεί περιπτώσεις μετάδοσης CJD που να σχετίζονται με την υγειονομική περίθαλψη μετά την έγκριση των τρεχουσών διαδικασιών αποστείρωσης ή από το 1976. Το υπεροξείδιο υδρογόνου-χαλκού έχει προταθεί ως εναλλακτική λύση στην τρέχουσα σύσταση χρήσης υδροξειδίου του νατρίου ή υποχλωριώδους νατρίου. Ο θερμικός αποπολυμερισμός καταστρέφει επίσης τα πράιον σε μολυσμένη οργανική και ανόργανη ύλη, καθώς η διαδικασία προσβάλλει χημικά την πρωτεΐνη σε μοριακό επίπεδο, αν και οι πιο αποτελεσματικές και πρακτικές μέθοδοι περιλαμβάνουν καταστροφή με συνδυασμούς απορρυπαντικών και ενζύμων παρόμοιων με τις βιολογικές σκόνες πλύσης.
Διάγνωση
Η διάγνωση της CJD υπήρξε ιστορικά προβληματική, λόγω της μη ειδικής φύσης των πρώιμων συμπτωμάτων και της δυσκολίας στην ασφαλή λήψη εγκεφαλικού ιστού για επιβεβαίωση. Η υποψία της διάγνωσης μπορεί αρχικά να τεθεί σε ένα άτομο με άνοια που εξελίσσεται ταχύτατα, ειδικά όταν εντοπίζονται επίσης χαρακτηριστικά ιατρικά σημεία και συμπτώματα όπως ακούσιος μυϊκός σπασμός, δυσκολία συντονισμού / ισορροπίας και περπατήματος και οπτικές διαταραχές. Περαιτέρω εξετάσεις που μπορούν να υποστηρίξουν τη διάγνωση και μπορεί να περιλαμβάνουν:
Τα τελευταία χρόνια, μελέτες έχουν δείξει ότι ο καρκινικός δείκτης νευρο-ειδική ενολάση (NSE) είναι συχνά αυξημένος σε περιπτώσεις CJD. Ωστόσο, η διαγνωστική χρησιμότητά της φαίνεται πρωτίστως όταν συνδυάζεται με ένα τεστ για την πρωτεΐνη 14-3-3. , δεν υπάρχουν ακόμη διαθέσιμα τεστ ελέγχου για τον εντοπισμό μολυσμένων ασυμπτωματικών ατόμων, όπως αιμοδότες, αν και έχουν προταθεί και αξιολογηθεί μέθοδοι.
Απεικόνιση
Η απεικόνιση του εγκεφάλου μπορεί να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια ιατρικής αξιολόγησης, τόσο για τον αποκλεισμό άλλων αιτιών όσο και για τη λήψη υποστηρικτικών στοιχείων για τη διάγνωση. Τα απεικονιστικά ευρήματα ποικίλλουν στην εμφάνισή τους και επίσης ποικίλλουν στην ευαισθησία και την ειδικότητα. Ενώ η απεικόνιση παίζει μικρότερο ρόλο στη διάγνωση της CJD, χαρακτηριστικά ευρήματα στην εγκεφαλική μαγνητική τομογραφία σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προηγούνται της έναρξης κλινικών εκδηλώσεων.
Η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου είναι ο πιο χρήσιμος τρόπος απεικόνισης για αλλοιώσεις που σχετίζονται με τη CJD. Από τις αλληλουχίες MRI, οι αλληλουχίες απεικόνισης με στάθμιση διάχυσης (DWI) είναι πιο ευαίσθητες. Τα χαρακτηριστικά ευρήματα είναι ως εξής:
Ιστοπαθολογία
μικρογραφία| Σπογγώδης αλλαγή στη CJD Ο έλεγχος του ιστού παραμένει ο πιο οριστικός τρόπος επιβεβαίωσης της διάγνωσης της CJD, αν και πρέπει να αναγνωριστεί ότι ακόμη και η βιοψία δεν είναι πάντα διαγνωστική.
Στο ένα τρίτο των ατόμων με σποραδική CJD, αποθέσεις πρωτεΐνης πράιον, PrPSc, βρίσκονται στον σκελετικό μυ και / ή στον σπλήνα. Η διάγνωση της vCJD μπορεί να υποστηριχθεί με βιοψία των αμυγδαλών, όπου βρίσκονται σημαντικές ποσότητες PrPSc. Ωστόσο, η βιοψία εγκεφαλικού ιστού είναι η οριστική διαγνωστική δοκιμασία για όλες τις άλλες μορφές νόσου από πράιον. Λόγω της διεισδυτικότητας, η βιοψία δεν θα γίνει εάν η κλινική υποψία είναι αρκετά υψηλή ή χαμηλή. Μια αρνητική βιοψία δεν αποκλείει τη CJD, καθώς μπορεί να κυριαρχεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου.
Ωστόσο, η εξωνευρωνική κενοποίηση μπορεί επίσης να παρατηρηθεί σε άλλες καταστάσεις ασθένειας. Η διάχυτη φλοιοϊκή κενοποίηση εμφανίζεται στη νόσο του Αλτσχάιμερ και επιφανειακά φλοιώδη κενοτοπία εμφανίζονται σε ισχαιμία και μετωποκροταφική άνοια. Αυτά τα κενοτόπια φαίνονται καθαρά και τρυπημένα. Μεγαλύτερα κενά που περιβάλλουν νευρώνες, αγγεία και γλοία είναι πιθανόν τέχνεργο της επεξεργασίας.
Ταξινόμηση
Οι τύποι CJD περιλαμβάνουν:
Πρόγνωση
Η κατάσταση είναι θανατηφόρα. Όσον αφορά το 1981, οι άνθρωποι δεν είναι γνωστό ότι έχουν επιζήσει περισσότερο από 2,5 χρόνια μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων της CJD.
Επιδημιολογία
Το CDC παρακολουθεί την εμφάνιση της CJD στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω περιοδικών ανασκοπήσεων των εθνικών δεδομένων θνησιμότητας. Σύμφωνα με το CDC :
Περισσότερες πληροφορίες από το CDC:
Σύμφωνα με μια συστηματική ανασκόπηση του 2020 σχετικά με τη διεθνή επιδημιολογία της νόσου Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ:
Ιστορία
Η ασθένεια περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό νευρολόγο Χανς Γκέραρντ Κρόιτσφελντ το 1920 και λίγο αργότερα από τον Άλφονς Μαρία Γιάκομπ, αποκτώντας έτσι το όνομα Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ. Μερικά από τα κλινικά ευρήματα που περιγράφονται στις πρώτες τους εργασίες δεν ταιριάζουν με τα τρέχοντα κριτήρια για τη νόσο Creutzfeldt-Jakob, και εικάζεται ότι τουλάχιστον δύο από τα άτομα στις αρχικές μελέτες υπέφεραν από διαφορετική ασθένεια. Μια πρώιμη περιγραφή της οικογενούς CJD έγινε από τον Γερμανό ψυχίατρο και νευρολόγο Φρίντριχ Μεγκεντόρφερ (1880–1953). Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 1997 απαρίθμησε περισσότερες από 100 περιπτώσεις παγκοσμίως μεταδοτικών CJD και νέες περιπτώσεις συνέχισαν να εμφανίζονται εκείνη τη στιγμή.
Ακροχορδονοειδής επιδερμοδυσπλασία
μικρογραφία|286x286εσ|Ο Αμπούλ Μπατζαντάρ από το [[Μπανγκλαντές|Μπαγκλαντές που διαγνωσθεί με Ακροχορδονοειδής επιδερμοδυσπλασία (2016)]] Η ακροχορδονοειδής επιδερμοδυσπλασία (Epidermodysplasia verruciformis, συντομογραφια: EV, που επίσης ονομάζεται δυσπλασία Λεβαντόφσκι-λουτς), κοινώς γνωστή ως ασθένεια του ανθρώπου δέντρου είναι μια εξαιρετικά σπάνια αυτοσωματική υπολειπόμενη γενετική κληρονομική διαταραχή του δέρματος που σχετίζεται με υψηλό κίνδυνο καρκίνου του δέρματος. Χαρακτηρίζεται από ανώμαλη ευαισθησία στον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPVs) του δέρματος. Οι προκύπτουσες μη ελεγχόμενες λοιμώξεις HPV έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία κονδυλωμάτων, ιδιαίτερα στα χέρια και τα πόδια. Συνήθως σχετίζεται με τους τύπους HPV 5 και 8, που ανευρίσκονται σε περίπου το 80% του φυσιολογικού πληθυσμού ως ασυμπτωματικές λοιμώξεις, αν και άλλοι τύποι μπορεί επίσης να συνεισφέρουν στην πάθηση.
Νόσος Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά ύποπτου ιατρογενούς CJD δημοσιεύθηκε το 1974. Τα πειράματα σε ζώα έδειξαν ότι κερατοειδείς μολυσμένων ζώων θα μπορούσαν να μεταδώσουν CJD και ο αιτιολογικός παράγοντας εξαπλώνεται κατά μήκος οπτικών οδών. Μία δεύτερη περίπτωση CJD που σχετίζεται με μεταμόσχευση κερατοειδούς αναφέρθηκε χωρίς λεπτομέρειες. Το 1977, αναφέρθηκε για πρώτη φορά μετάδοση CJD που προκλήθηκε από ηλεκτρόδια αργύρου στον εγκέφαλο ενός ατόμου με CJD. Η μετάδοση πραγματοποιήθηκε παρά την απολύμανση των ηλεκτροδίων με αιθανόλη και φορμαλδεΰδη. Αναδρομικές μελέτες εντόπισαν τέσσερις άλλες περιπτώσεις πιθανόν παρόμοιας αιτίας. Ο ρυθμός μετάδοσης από ένα μόνο μολυσμένο όργανο είναι άγνωστος, αν και δεν είναι 100%. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η έκθεση πραγματοποιήθηκε εβδομάδες μετά τη χρήση των οργάνων σε άτομο με CJD. Στη δεκαετία του 1980 ανακαλύφθηκε ότι το Lyodura, ένα προϊόν μεταμόσχευσης σκληράς μήνιγγας αποδείχθηκε ότι μεταδίδει τη νόσο Κρόιτσφελντι-Γιάκομπ από τον δότη στον παραλήπτη. Αυτό οδήγησε στην απαγόρευση του προϊόντος στον Καναδά, αλλά χρησιμοποιήθηκε σε άλλες χώρες όπως η Ιαπωνία έως το 1993.
Ακροχορδονοειδής επιδερμοδυσπλασία
Η κατάσταση αυτή εμφανίζεται συνήθως μεταξύ των ηλικιών από ενός έως 20 έτη, αλλά μπορεί να εμφανιστεί περιστασιακά και στην μέση ηλικία. Το όνομα της ασθενείας το πήρε από τους γιατρούς που την ανακάλυψαν, τον Φέλιξ Λεβαντόφσκι και τον Βίλχελμ Λουτς.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Νόσος Κρόιτσφελντ-Γιάκομπ
Ιστορία
Μέχρι το 1985, μια σειρά αναφορών περιπτώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες έδειξαν ότι όταν εγχύεται, ανθρώπινη αυξητική ορμόνη της υπόφυσης που εκχυλίστηκε από πτώμα θα μπορούσε να μεταδώσει CJD στους ανθρώπους.
Το 1992, αναγνωρίστηκε ότι ανθρώπινη γοναδοτροπίνη που χορηγήθηκε με ένεση θα μπορούσε επίσης να μεταδώσει CJD από άτομο σε άτομο.
Ο Στάνλεϋ Προύζινερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο (UCSF) παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ φυσιολογίας και ιατρικής το 1997 «για την ανακάλυψη των πράιον - μια νέα βιολογική αρχή της μόλυνσης». Ωστόσο, η νευροπαθολόγος του Πανεπιστημίου Γέιλ, Λάουρα Μανουηλίδη, αμφισβήτησε την εξήγηση της πρωτεΐνης πράιον (PrP) για την ασθένεια. Τον Ιανουάριο του 2007, η ίδια και οι συνάδελφοί της ανέφεραν ότι είχαν βρει ένα ιόμορφο σωματίδιο σε φυσικά και πειραματικά μολυσμένα ζώα. «Η υψηλή μολυσματικότητα συγκρίσιμων, απομονωμένων σωματιδίων που μοιάζουν με ιούς που δεν εμφανίζουν εγγενή PrP με επισήμανση αντισωμάτων, σε συνδυασμό με την απώλεια μολυσματικότητας όταν διαταράσσονται τα σύμπλοκα νουκλεϊνικού οξέος-πρωτεΐνης, καθιστούν πιθανό ότι αυτά τα σωματίδια 25-nm είναι τα αιτιακά ιοσωμάτια της σπογγώδους εγκεφαλοπάθειας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Σπάνιες μολυσματικές ασθένειες
Κουρκουμελάτα Κεφαλονιάς
Τα Κουρκουμελάτα είναι χωριό της Κεφαλονιάς
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται 10 χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι και υπάγεται στο Δήμο Λειβαθούς. Απέχει 4,5 χλμ. από το αεροδρόμιο του νησιού.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Κουρκουμελάτα ξεκίνησαν να κατοικούνται από το τέλος περίπου του 15ου αιώνα και η ονομασία τους πάρθηκε από το επίθετο «Κουρκουμέλης», καθώς οι «Κουρκουμέληδες» λέγεται ότι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού.
Ο σεισμός του 1953 κατέστρεψε ολοσχερώς τα Κουρκουμελάτα, όπως άλλωστε συνέβη και με κάθε άλλο χωριό σε ολόκληρη σχεδόν την Κεφαλονιά. Χάρη στη δωρεά του Γεώργιου Βεργωτής, της εφοπλιστικής οικογένειας Βεργωτή, το χωριό ξαναχτίστηκε και η ανοικοδόμηση έγινε πάνω στα πρότυπα των ελβετικών οικισμών της υπαίθρου.
Τι θα δείτε
Ιδιαίτερο γνώρισμα του χωριού είναι η ποικιλία των σχεδίων στην κατασκευή των σπιτιών και τα όμορφα, καλοδιατηρημένα και περιποιημένα οικοδομήματα, τα οποία ακολουθούν κανόνες εξαιρετικής ρυμοτομίας. Ακόμη, τα Κουρκουμελάτα διαθέτουν και πολύχρωμους κήπους, πάρκο, πλατεία, ξενοδοχείο, το κτίριο της Φιλαρμονικής Λειβαθούς, μια μεγαλοπρεπή εκκλησία, πνευματικό κέντρο και αθλητικές εγκαταστάσεις μεταξύ των οποίων και ένα στάδιο.
Τέλος, ένα από τα πιο γνωστά σημεία του χωριού είναι και το κτήριο του ιδρύματος «Γεωργίου & Μάρης Βεργωτή», ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό όπου διοργανώνονται πολιτιστικές παραστάσεις κάθε είδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Μαρία Καποβίγια
Η Μαρία Έστερ ντε Καποβίγια (María Esther Heredia Lecaro de Capovilla, 14 Σεπτεμβρίου 1889 - 27 Αυγούστου 2006) ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο μέχρι το θάνατό της, το 2006, αναγνωρισμένη από το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Η Καποβίγια, από τον Ισημερινό, ανακηρύχθηκε μεγαλύτερο σε ηλικία πρόσωπο στον κόσμο στις 9 Δεκεμβρίου 2005. Ξεπέρασε την Ολλανδέζα Hendrikje Van Andel-Schipper (που πιστευόταν ότι ήταν το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο από τις 29 Μάη του 2004 ως το θάνατό της, στις 30 Αυγούστου 2005) και την  Elizabeth Bolden (που πιστευόταν ως το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο από τις 30 Αυγούστου 2005 ως τις 9 Δεκεμβρίου 2005). Το Guinness υπογραμμίζει ότι η "Maria Esther de Capovilla" από το Γκουαγιακίλ δεν έκλεισε μόνο τα 116 χρόνια της αλλά έχει και γραπτά έγγραφα που πιστοποιούν την ακριβή γέννησή της. Η γερόντισσα από το Γκουαγιακίλ ήταν κόρη στρατιωτικού και ποτέ στη ζωή της δεν κάπνισε ή ήπιε ποτά. Παντρεύτηκε το 1917, με το Χιλιανό αξιωματικό, Antonio Capovilla, ο οποίος πέθανε το 1949. Απέκτησαν 5 παιδιά,από τα οποία ζούσαν τα 3 το 2005. Ειχε επίσης 11 εγγόνια, 20 δισέγγονα και 2 τρισέγγονα. Ήταν το τελευταίο επιζών πρόσωπο που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880. Τη διαδέχθηκε στον τίτλο του γηραιότερου προσώπου εν ζωή στον κόσμο, η Ελίζαμπεθ Μπόλντεν, η οποία ανέκτησε έτσι τον τίτλο της.
Πηγές
Καποβίγια Μαρία
Ντενίς Καπούστιν
Ο Ντενίς Βίκτοροβιτς Καπούστιν (ρωσ. Денис Викторович Капустин, γενν. 5 Οκτωβρίου 1970) είναι Ρώσος πρώην αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα άλτης του τριπλούν. Γεννήθηκε στο Καζάν του Ταταρστάν και έχει ύψος 1,90 μέτρο.
Είναι περισσότερο γνωστός για το χάλκινο μετάλλιο που κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000, ενώ είχε γίνει πρωταθλητής Ευρώπης το 1994. Η καλύτερη ατομική επίδοσή του στο αγώνισμά του είναι 17,65 μέτρα και επιτεύχθηκε εκτός μεγάλων αγώνων το 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του τριπλούν Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Γνωρίστε τους Ρόμπινσον
Το Γνωρίστε τους Ρόμπινσον (αγγλικά: Meet The Robinsons) είναι αμερικανική οικογενειακή ταινία κινουμένων σχεδίων του 2007 που έγινε σε υπολογιστή και κυκλοφόρησε στις 30 Μαρτίου 2007. Εταιρείες παραγωγής ήταν η Walt Disney Pictures και τα Walt Disney Animation Studios, ενώ διανεμήθηκε από τα Walt Disney Studios Motion Pictures. Αποτελεί την 47η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της συλλογής «Τα Κλασικά της Disney» και κυκλοφόρησε σε κλασική δισδιάστατη μορφή αλλά και τρισδιάστατη (3D).
Η ταινία είναι βασισμένη στους χαρακτήρες του παιδικού βιβλίου του Ουίλιαμ Τζόις, Μια Μέρα με τον Γουίλμπουρ Ρόμπινσον. Το καστ των ηθοποιών που χάρισαν τις φωνές τους στους χαρακτήρες περιλαμβάνει τους Τζόρνταν Φράι, Γουέσλι Σίνγκερμαν, Χάρλαντ Ουίλιαμς, Τομ Κένι, Στίβεν Τζ. Άντερσον, Λόρι Μέτκαλφ, Άνταμ Ουέστ, Τομ Σέλεκ και Άντζελα Μπάσετ.
Ήταν η πρώτη ταινία που κυκλοφόρησε μετά την ανάληψη καθηκόντων του Τζον Λάσιτερ ως επικεφαλής του δημιουργικού τμήματος των Walt Disney Animation Studios. Κυκλοφόρησε σε DVD και σε Blu-ray στις 23 Οκτωβρίου 2007.
Πλοκή
Ο Λούις είναι ένας φιλόδοξος δωδεκάχρονος εφευρέτης σε ένα ορφανοτροφείο, του οποίου οι εφευρέσεις έχουν τρομάξει πιθανούς γονείς. Μετά την τελευταία αποτυχημένη συνέντευξη για υιοθεσία, αποφασίζει πως η μητέρα του, η οποία τον εγκατέλειψε στο ορφανοτροφείο ενώ ήταν ακόμα βρέφος, είναι η μόνη που τον αγαπά πραγματικά. Έτσι, δουλεύει πάνω σε μια νέα μηχανή η οποία θα σαρώσει τη μνήμη του με σκοπό να δει το πρόσωπό της και να μπορεί την εντοπίσει. Παίρνοντας τον σαρωτή μνήμης που έχει φτιάξει στον επιστημονικό διαγωνισμό του σχολείου του, ο Λούις γνωρίζει τον δεκατριάχρονο Γουίλμπουρ Ρόμπινσον, ένα μυστηριώδες αγόρι που ισχυρίζεται πως είναι αστυνομικός του χρόνου και έρχεται από το μέλλον. Ο Γουίλμπορ πρέπει να ανακτήσει μια χρονομηχανή που ένας άντρας με καπέλο έχει κλέψει. Ο Λούις προσπαθεί να επιδείξει τον σαρωτή, αλλά αποτυγχάνει, προκαλώντας χάος στον διαγωνισμό. Αναστατωμένος, ο Λούις φεύγει ενώ ο Άντρας με το Καπέλο, με τη βοήθεια ενός ρομποτικού καπέλου ονόματι Ντόρις, επισκευάζει και κλέβει τον σαρωτή.
Ο Γουίλμπουρ συναντά τον Λούις στο ορφανοτροφείο προτείνοντάς του να επισκευάσει τον σαρωτή. Ο Λούις συμφωνεί να το κάνει μόνο εάν ο Γουίλμπουρ μπορεί να αποδείξει ότι είναι από το μέλλον. Έτσι, ο Γουίλμπουρ παίρνει τον Λούις στο έτος 2037 με μια δεύτερη χρονομηχανή. Ωστόσο, όταν καταφθάνουν, ο Λούις αθετεί τη συμφωνία τους λέγοντας πως μπορεί να χρησιμοποιήσει την χρονομηχανή αντί τον σαρωτή για να δει το πρόσωπο της μητέρας του. Αυτό οδηγεί σε λογομαχία μεταξύ των δύο αγοριών και καταλήγουν να τρακάρουν τη χρονομηχανή. Ο Γουίλμπουρ προτείνει στον Λούις να φτιάξει την χρονομηχανή, αλλά ο Λούις θέτει σαν όρο ότι θα τον πάει πίσω στη μητέρα του. Απρόθυμα, ο Γουίλμπουρ συμφωνεί και κρύβει τον Λούις στο γκαράζ του σπιτιού του. Ο Λούις ωστόσο δεν μένει για πολύ εκεί και καταλήγει να γνωριστεί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Ρόμπινσον εκτός από τον Κορνήλιο, τον πατέρα του Γουίλμπουρ, ο οποίος λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι. Ακολουθώντας τον Λούις, ο Άντρας με το Καπέλο και η Ντόρις προσπαθούν ανεπιτυχώς να τον απαγάγουν. Στο μεταξύ, οι Ρόμπινσον προσφέρονται να υιοθετήσουν τον Λούις, αλλά αλλάζουν την γνώμη τους όταν μαθαίνουν πως είναι από το παρελθόν. Ο Γουίλμπουρ παραδέχεται πως είπε ψέματα στον Λούις για το ότι θα τον πάει να δει τη μητέρα του, κάνοντας τον Λούις να το βάλει στα πόδια.