cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εφαψισμός
Συχνότητα και νομιμότητα
Η συχνότητα του εφαψισμού είναι άγνωστη. Το ΔΣΕΨΔ εκτιμά ότι το 10% -14% των ανδρών που παρατηρήθηκαν σε κλινικά περιβάλλοντα για παραφιλία ή υπερσεξουαλικότητα έχουν εφαψισμική διαταραχή, υποδεικνύοντας ότι ο πληθυσμός είναι χαμηλότερος. Ωστόσο, οι εφαψισμικές πράξεις, σε αντίθεση με την παθολογική συμπεριφορά, μπορεί να εμφανιστούν σε έως και 30% των ανδρών στο γενικό πληθυσμό. Η πλειοψηφία των εφαψιστών είναι άνδρες και η πλειονότητα των θυμάτων είναι γυναίκες, αν και υπάρχουν συμπεριφορές από γυναίκες σε άνδρες, από γυναίκες σε γυναίκες και από άνδρες σε άνδρες. Αυτή η δραστηριότητα πραγματοποιείται συχνά σε περιπτώσεις όπου το θύμα δεν μπορεί εύκολα να ανταποκριθεί, σε δημόσιο χώρο όπως ένα συνωστισμένο τρένο ή συναυλία. Η ιστορία του Μάρκο Βάσι «Subway Dick» είναι ένα παράδειγμα τέτοιων πράξεων σε ένα τρένο.
Συνήθως, μια τέτοια μη συναινετική σεξουαλική επαφή θεωρείται ποινικό αδίκημα: μια μορφή σεξουαλικής επίθεσης, αν και συχνά χαρακτηρίζεται ως πλημμέλημα ή με μικρές νομικές κυρώσεις. Η καταδίκη μπορεί να οδηγήσει σε ποινή ή ψυχιατρική θεραπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός
Γλυκογένεση
Γλυκογένεση (αγγλ. Glycogenesis) ονομάζεται η μεταβολική πορεία σύνθεσης του γλυκογόνου από γλυκόζη.
Η περίσσεια 6-φωσφο-γλυκόζης, στην περίπτωση που έχει καλυφθεί η ανάγκη του οργανισμού σε γλυκόζη, αποθηκεύεται σε μορφή γλυκογόνου, διαδικασία που πραγματοποιείται κατά κύριο λόγο στους σκελετικούς μύες και το ήπαρ.
Η 6-φωσφο-γλυκόζη ισομεριώνεται σε 1-φωσφο-γλυκόζη με τη συμβολή της φωσφο-γλυκο-μουτάσης. Στην συνέχεια, η 1-φωσφο-γλυκόζη αντιδρά με την τριφωσφορική ουριδίνη (UTP) που λειτουργεί ως παράγοντας ενεργοποίησης, προς σχηματισμό ουριδίλο-διφωσφο-γλυκόζης (UDP) μέσω του ενζύμου πυροφωσφορυλάση της ουριδιλο-διφωσφο-γλυκόζης. Στην συνέχεια, με την συνθάση του γλυκογόνου μεταφέρεται ένα μόριο γλυκόζης σε ένα ήδη υπάρχον μόριο γλυκογόνου απελευθερώνοντας την UDP.
Πηγές
Διατροφή & Μεταβολισμός, Λάμπρος Συντώσης, Κατερίνα Σκενδέρη, Ιατρικές Εκδόσεις Π. Χ. Πασχαλίδης, 2008.
Κατηγορία:Μεταβολισμός
Διαμόρφωση (χημεία)
right|thumb|150px|Τα τρία διαμορφομερή του βουτανίου ως προβολές Newman
Διαμόρφωση (conformation) είναι όρος της στερεοχημείας που υποδηλώνει τον κλάδο της χημείας, ειδικότερα της οργανικής, που ασχολείται με τις διάφορες μορφές που αποκτά ένα μόριο κατά την περιστροφή του γύρω από έναν απλό χημικό δεσμό (σ-δεσμό) μεταξύ δύο ατόμων άνθρακα.
Οι διαφορετικές διευθετήσεις-διατάξεις των ατόμων που μπορούν να μετατραπούν από τη μια μορφή στην άλλη με περιστροφή γύρω από απλούς δεσμούς ονομάζονται διαμορφώσεις.
Οι διαφορετικές διαμορφώσεις που αντιστοιχούν στα ενεργειακά ελάχιστα ονομάζονται διαμορφομερή (ή και διαμορφωμερή) ή στροφομερή. Ο όρος "στροφομερή" χρησιμοποιείται ακριβώς για να υποδηλώσει διαμορφομερή που προκύπτουν με περιστροφή γύρω από έναν μόνο απλό δεσμό π.χ. τα στροφομερή του βουτανίου εκ περιστροφής περί τον μεσαίο δεσμό μεταξύ των ανθράκων C2-C3. Ο όρος "διαμορφομερή" χρησιμοποιείται πολλές φορές και για να υποδηλώσει το σύνολο των επιμέρους διατάξεων.
Για την εποπτική αναπαράσταση των διαμορφομερών χρησιμοποιούνται τα διαφόρων ειδών μοριακά μοντέλα τα οποία χειρίζεται ο ενδιαφερόμενος ως φυσικά αντικείμενα. Ο χειρισμός "ιδεατών" μοντέλων με την χρήση κατάλληλου λογισμικού οπτικοποίησης είναι επίσης πολύ χρήσιμος για την κατανόηση των διαμορφωτικών κινήσεων των μορίων.
Σταθερότητα των διαμορφομερών - Αλληλομετατροπή
Επειδή ως διαμορφομερή εννοούνται εκείνες οι διαμορφώσεις οι οποίες αντιστοιχούν σε ενεργειακά ελάχιστα, η κινητική σταθερότητα ενός διαμορφομερούς εξαρτάται (σε μια δεδομένη θερμοκρασία) από το ύψος των δύο φραγμάτων δυναμικού που το περιβάλουν και κάνουν δυνατή την ύπαρξή του. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα φράγματα αυτά (torsional barriers) έχουν ύψος που κυμαίνεται μεταξύ ελάχιστου και έως 45-50 kJ/mol. Η αντίστοιχη ενέργεια ενεργοποίησης Ε# που απαιτείται για την υπερπήδησή τους είναι προσιτή στη συνήθη θερμοκρασία μέσω της θερμικής κίνησης των μορίων, και συνεπώς τα διαμορφομερή που ορίζονται από αυτά τα φράγματα αλληλομετατρέπονται ταχύτατα ήδη σε θερμοκρασία δωματίου και συνεπώς βρίσκονται σε κατάσταση θερμοδυναμικής ισορροπίας.
thumb|Διαμορφομερή κυκλοεξανίου και οι ενεργειακές διαφορές μεταξύ τους
Τα δύο ανάκλιντρα του κυκλοεξανίου που χωρίζονται από φράγμα δυναμικού ύψους περίπου 46 kJ/mol αλληλομετατρέπονται 106φορές κάθε δευτερόλεπτο. Σε προοδευτικά χαμηλότερη θερμοκρασία η ταχύτητα αλληλομετατροπής των διαμορφομερών μειώνεται επίσης προοδευτικά και σε αρκετά χαμηλή θερμοκρασία η ισορροπία "παγώνει" και το κάθε διαμορφομερές διατηρεί την δομή του για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα.
Από διάλυμα κυκλοεξυλοχλωρίδιου, για παράδειγμα, σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία (–100°C ) αποβάλλεται σε κρυσταλλική μορφή το ισημερινό διαμορφομερές ενώ το αξονικό παραμένει εν διαλύσει. Τα δύο διαχωρισμένα διαμορφομερή όταν αφεθούν να επανέλθουν σε υψηλότερη θερμοκρασία μετατρέπονται στο ίδιο μείγμα διαμορφομερών που απαρτίζουν την ένωση που ονομάζουμε κυκλοεξυλοχλωρίδιο.
right|300px|thumb|Τα δύο ατροπισομερή του 6,6’-δινιτρο-2,2’-διφαινικού οξέος. Η περιστροφή γύρω από το σ-δεσμό που ενώνει τα δύο φαινύλια, είναι απαγορευμένη
Αν η ενέργεια περιστροφής είναι μεγαλύτερη από περίπου 84 KJ/mol, τότε η περιστροφή θεωρείται παρεμποδισμένη (Hintered Rotation) και τα διαμορφομερή είναι απομονώσιμα στη συνήθη (20°C) θερμοκρασία. Παράδειγμα αποτελούν τα ο,ο'-διυποκατεστημένα διαρύλια όπου τα φράγματα δυναμικού που χωρίζουν τα δυο διαμορφομερή είναι υψηλά και έτσι, σε κατάλληλες περιπτώσεις ογκωδών υποκαταστατών όπως π.χ. –SO3H, καθιστούν εφικτή την απομόνωση των δυο διαμορφομερών ως ανεξάρτητων ουσιών, ήδη στην συνήθη θερμοκρασία  και χωρίς να υπάρχει ανάγκη για ψύξη. Η ιδιαιτερότητα αυτή των διαρυλίων είναι γνωστή ως ατροπισομέρεια δηλαδή ισομέρεια λόγω αδυναμίας στρέψης (τροπής). Ώστε, κατά την ατροπισομέρεια παρεμποδίζεται η περιστροφή σ’ έναν απλό δεσμό μιας χημικής οργανικής ένωσης, που έχει ως αποτέλεσμα να απομονωθούν οπτικά διαμορφομερή ισομερή, όπως π.χ. τα ορθοϋποκατεστημένα διφαινύλια. Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται, όταν η ενέργεια περιστροφής πάρει ορισμένες σε κάθε περίπτωση τιμές.
Τα δύο ατροπισομερή είναι συνήθως ένα ζεύγος εναντιομερών αλλά μπορεί να είναι και διαστερεομερή αν το μόριο περιέχει πρόσθετα χειρικά κέντρα. Πρέπει ακόμα να επισημανθεί ότι η σταθερότητα των ατροπισομερών είναι μόνο σχετική καθώς έχουν την τάση (σε διάφορους βαθμούς) να υφίστανται ρακεμίωση δηλαδή σταδιακή επάνοδο στο αρχικό μείγμα της θερμοδυναμικής ισορροπίας. Με αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνεται και η ταχύτητα ρακεμίωσης και σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία είναι πλέον αδύνατο να απομονωθούν ως διακριτές ουσίες.
550px|Ενεργειακό διάγραμμα των χαρακτηριστικών διαμορφώσεων του βουτανίου εκ περιστροφής περί τον δεσμό C2-C3400px|Ενεργειακό διάγραμμα της διαμορφωτικής εναντιομερίωσης ενός 2,2'-συμμετρικά διυποκατεστημένου διφαινυλίου με περιστροφή περι το διφαινυλικό δεσμό.
Πληθυσμοί διαμορφομερών και δυναμικές ισορροπίες
Οι πληθυσμοί των διάφορων διαμορφομερών τα οποία απαρτίζουν το μείγμα της θερμοδυναμικής ισορροπίας ακολουθούν την κατανομή Boltzmann:
όπου :
Χαρακτηριστικά παραδείγματα διαμορφώσεων
right|thumb|200px|Διαμόρφωση αιθανίου thumb|right thumb|right
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανική χημεία
Στέλιος Βενετίδης
Ο Στέλιος Βενετίδης (Ορεστιάδα, 19 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αριστερός οπισθοφύλακας (μπακ) και νυν προπονητής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην πόλη καταγωγής του με τον Ορέστη Ορεστιάδας το 1994. Την επόμενη περίοδο μεταπήδησε στη Skoda Ξάνθη, όπου πολύ σύντομα καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα. Στην ακριτική ομάδα παρέμεινε μέχρι το 1999.
Τη χρονιά εκείνη έκανε το μεγάλο βήμα, παίρνοντας μεταγραφή στον ΠΑΟΚ, όπου και πάλι πολύ γρήγορα βρέθηκε στις βασικές επιλογές για το αρχικό σχήμα.
Το 2001 υπέγραψε στον Ολυμπιακό, όπου βρέθηκε στη σπουδαία ομάδα των "ερυθρολεύκων" έχοντας συμπαίκτες, μεταξύ άλλων, τους Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, Στέλιο Γιαννακόπουλο και Τζιοβάνι.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Λάρισα, από την οποία αποκτήθηκε το 2006 και αγωνίστηκε συνολικά για μία εξαετία, μέχρι το 2012, όταν και αποφάσισε να σταματήσει από την ενεργό δράση.
Προπονητική καριέρα
Τον Σεπτέμβριο του 2015 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Πανθρακικό, ξανά ως βοηθός του Δημήτρη Ελευθερόπουλου, αποχώρησαν όμως τον Ιανουάριο του 2016, για να αναλάβουν τη Βέροια. Στις 28 Ιουνίου 2020 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από την Παναχαϊκή ως βοηθός του Δημήτρη Ελευθερόπουλου.
Τίτλοι
Στην καριέρα του έχει κατακτήσει:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Αρίστων ο Τριχωνεύς
Ο Αρίστων ο Τριχωνεύς ήταν στρατηγός των Αιτωλών το 221 π.Χ., ο οποίος, λόγω κάποιου σωματικού προβλήματος, άφησε την διοίκηση των στρατευμάτων στους Σκόπα και Δορίμαχο, ενώ ο ίδιος παρέμεινε στο σπίτι του. Παρά τις δηλώσεις των Αχαιών ότι θα θεωρείται εχθρός όποιος καταπατήσει τα εδάφη της Μεσσηνίας ή της Αχαΐας, οι Αιτωλοί διοικητές εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, ενώ ο Αρίστων, παρά το γεγονός αυτό ισχυριζόταν ανοήτως ότι Αιτωλοί και Αχαιοί ήταν σε ειρήνη μεταξύ τους.
Μεσολόγγι
εναλλ.=Παρατηρητήριο Κλείσοβας|μικρογραφία|318x318εσ|Άποψη της Λιμνοθάλασσας Κλείσοβας και του Παρατηρητηρίου ορνιθοπανίδας. Το Μεσολόγγι ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και αποτελεί έδρα του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Η πόλη είναι κτισμένη στον προσχωσιγενή βραχίονα που σχηματίζεται ανάμεσα στην ομώνυμη λιμνοθάλασσα και στη λιμνοθάλασσα της Κλείσοβας, βρίσκεται 247 χλμ. δυτικά της Αθήνας και σε απόσταση περίπου 37 χλμ. νοτιότερα του Αγρινίου και 34 χλμ. δυτικότερα του Αντιρρίου. μικρογραφία μικρογραφία|Πελάδες στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου.
Ο πληθυσμός του Καλλικρατικού δήμου, σύμφωνα με τα οριστικά αποτελέσματα της Απογραφής του 2011, ανέρχεται σε 34.416 κατοίκους, ενώ της πόλης σε 12.785 μόνιμους κατοίκους.
Το μεγαλύτερο βουνό κοντά στο Μεσολόγγι είναι το όρος Αράκυνθος.
Ειδική αναφορά
Το Μεσολόγγι, η Ιερά πόλις όπως έχει αποκληθεί, έχει ταυτιστεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ελληνική πόλη με τον Αγώνα του 1821. Η πύλη της Εξόδου, ο χωματένιος φράχτης, ο Κήπος των Ηρώων με τον τύμβο, όπου έχουν ταφεί οστά αγωνιστών, ανδριάντες και προτομές αγωνιστών και φιλελλήνων, όπως του Μάρκου Μπότσαρη, του Κυριάκου Μαυρομιχάλη και του Λόρδου Βύρωνα αποτελούν ορισμένα μόνο από τα τεκμήρια του ρόλου που διαδραμάτισε η πόλη στον αγώνα της ανεξαρτησίας. Η Δημοτική Πινακοθήκη, η οποία στεγάζεται στο Δημαρχείο, φιλοξενεί μόνιμα συλλογή πινάκων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων του 19ου και 20ου αι., λιθογραφίες και διάφορα αντικείμενα σχετιζόμενα με το 1821: φύλλα των Ελληνικών Χρονικών του Μάγερ, αντικείμενα του Βύρωνα, ο οποίος πέθανε στο Μεσολόγγι κ.ά.
Συγκοινωνία
Ο αυτοκινητόδρομος 5 (Ιόνια Οδός) διέρχεται βόρεια του Μεσολογγίου.
Η πόλη είχε σιδηροδρομικό σταθμό στη γραμμή του ΟΣΕ από το Κρυονέρι έως το Αγρίνιο, αλλά αυτό εγκαταλείφθηκε από τη δεκαετία του 1970.
Τα ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας έχουν γραμμές προς τις γύρω πόλεις και τα χωριά, αλλά και μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, κλπ).
Το πιο κοντινό αεροδρόμιο είναι ο Κρατικός Αερολιμένας Ακτίου.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|[[Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι στις 5 Ιανουαρίου 1824 - Με το μαύρο παλτό ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος]] Στα βορειοδυτικά του Μεσολογγίου υπάρχουν τα ερείπια της Πλευρώνας («Ασφακοβούνι»), μίας πόλης η οποία αναφέρεται στα έργα του Ομήρου. Συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο και καταστράφηκε από τον Δημήτριο τον Αιτωλικό. Η νέα πόλη, η οποία χτίστηκε στα ερείπια της παλιάς, ήταν μία από τις πιο σημαντικές της Αιτωλίας και είχε 30 πύργους και 7 πύλες. Τα ερείπια ενός αρχαίου θεάτρου ακόμη υπάρχουν.
Το όνομα Μεσολόγγι πρωτοαναφέρθηκε από τον Βενετό Παρούτα (ιταλικά. Paruta), ο οποίος περιέγραφε τη ναυμαχία του Λεπάντο κοντά στη Ναύπακτο. Αρκετές ιστορικές πηγές αναφέρουν πως το όνομα Μεσολόγγι προέρχεται από την ένωση των δύο ιταλικών λέξεων, Μezzo/messo και langi το οποίο σημαίνει «ένα μέρος εν μέσω λιμνών» ή «ένα μέρος που περιβάλλεται από λίμνες». Από τον συνοικισμό των ψαράδων που διέμειναν εκεί σχηματίστηκε ένα μικρό ναυτικό κέντρο, το οποίο μέσα σε λίγες δεκαετίες εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Το 1726 ιδρύθηκε στο Μεσολόγγι το υποπροξενείο της Βενετίας με πρώτο πρόξενο τον Νάξιο Σπυρίδωνα Μπαρότση. thumb|190px|Η χειρόγραφη εφημερίδα του Μεσολογγίου Αιτωλική, που κυκλοφόρησε το 1821 Με την έκρηξη της επανάστασης του 1770 (Ορλωφικά), συγκροτήθηκε στο Μεσολόγγι προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση υπό την αρχηγία του Παναγιώτη Παλαμά. Οι συνέπειες αυτής της ενέργειας ήταν δραματικές, αφού τον Απρίλιο του ιδίου έτους ο στόλος του Μεσολογγίου καταστράφηκε, η πόλη πυρπολήθηκε και οι Μεσολογγίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να καταφύγουν στα Επτάνησα. Μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, οι κάτοικοι επέστρεψαν, ανοικοδόμησαν την πόλη τους και επανίδρυσαν τον στόλο τους, ο οποίος δοκιμάστηκε ακόμη μία φορά στα χρόνια του Αλή πασά. Το Μεσολόγγι επαναστάτησε ξανά στις 20 Μαΐου του 1821 και ήταν μία από τις κύριες Ελληνικές δυνάμεις στον απελευθερωτικό αγώνα. Οι κάτοικοι αντιστάθηκαν στις επιθέσεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας το 1822 (Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου). και το 1823 (Δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου). Η τρίτη επίθεση ξεκίνησε στις 15 Απριλίου του 1825 από τον Κιουταχή, του οποίου ο στρατός αριθμούσε 30.000 άντρες και αργότερα ενισχύθηκε με άλλους 10.000, οι οποίοι καθοδηγούνταν από τον Ιμπραήμ. Μεταξύ του οθωμανικού στρατού υπήρχαν και 3.000 Μιρδίτες, δηλαδή καθολικοί από τη Βόρεια Αλβανία (αναφερόμενοι στα σχετικά δημοτικά ως "Λατίνοι"), και 700 Ρώσοι Κοζάκοι του Ντον
Γεγονότα μετά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου: Η Μάχη της Κορομηλιάς (Ιανουάριος 1823).
Η Έξοδος του Μεσολογγίου
μικρογραφία|αριστερά|Η "Έξοδος του Μεσολογγίου", του [[Θεόδωρος Βρυζάκης|Θεόδωρου Βρυζάκη]] Μετά την κυρίευση της νησίδας Βασιλάδι, οι κάτοικοι του οποίου κατέφυγαν στο Μεσολόγγι επιτείνοντας με τη μετακίνησή τους το επισιτιστικό πρόβλημα της πόλης ο Ιμπραήμ επεδίωξε να εξαντλήσει τους πολιορκημένους με αποκοπή όλων των οδών επικοινωνίας και εφοδιασμού. Ο Μιαούλης δεν κατάφερε παρά τις προσπάθειες του αυτή τη φορά να λύσει τον αποκλεισμό και να ανεφοδιάσει το Μεσολόγγι με τρόφιμα και όπλα. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, αν και ανέλαβε να επιτεθεί από τις πλαγιές του Ζυγού, ελπίζοντας να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στους πολιορκητές, τελικά δεν κατόρθωσε να υλοποιήσει την υπόσχεσή του, αφού ο Ιμπραήμ είχε πληροφορηθεί τα σχέδια των πολιορκημένων από αυτόμολο ξένο. Έτσι, τη νύχτα της 10ης Απριλίου 1826 οργάνωσαν τις δυνάμεις σε τρία σώματα, υπό την αρχηγία του Νότη Μπότσαρη, Δημητρίου Μακρή και Κίτσου Τζαβέλα στο μέσο του τριγώνου, που θα σχημάτιζαν αυτές οι δυνάμεις, τοποθετήθηκαν τα γυναικόπαιδα. Ο αιφνιδιασμός του Ιμπραήμ προκάλεσε μεγάλη σύγχυση στην άλλη πλευρά και ο άνισος αγώνας που επακολούθησε απέβη συντριπτικός. Η πρωτοπορία ωστόσο του σώματος της Εξόδου προχώρησε, διασχίζοντας τις τουρκικές τάξεις και φθάνοντας αποδεκατισμένo στις πλαγιές του Ζυγού και από εκεί στην Άμφισσα.
μικρογραφία| Τα Ελληνικά Χρονικά, που κυκλοφορούσε στο Μεσολόγγι ο Ελβετός φιλέλληνας [[Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ|Μάγερ, από την 1-1-1824 έως 28-2-1826, όταν εχθρική βόμβα γκρέμισε το τυπογραφείο του, αποτελούν πηγή πληροφοριών για τα γεγονότα εκείνης της περιόδου. ]]
Η Έξοδος του Μεσολογγίου, αν εξαιρέσει κανείς τον αριθμό των θυμάτων της, επέδρασε θετικά στην εξέλιξη του ελληνικού απελευθερωτικού πολέμου. Στη Γαλλία, στην Ελβετία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες σημειώθηκαν εκδηλώσεις συμπάθειας και φιλελληνισμού. Δεν έλειψε και η έκδοση ποιημάτων, θεατρικών έργων, άρθρων, λόγων, εράνων και λοιπών διπλωματικών ενεργειών. Το Μεσολόγγι παρέμεινε υπό την τουρκική κυριαρχία για περίπου 3 χρόνια, ενώ στις 2 Μαΐου 1829 η πόλη παραδόθηκε με συνθήκη στο νέο ελληνικό κράτος.
Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου
μικρογραφία|αριστερά|Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου μικρογραφία|αριστερά|Αλυκές στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου Η αβαθής (0,45 - 1,65 μ.) λιμνοθάλασσα της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας είναι η σημαντικότερη από αυτές που σχηματίζονται λόγω των προσχώσεων των ποταμών Ευήνου και Αχελώου. Η περιοχή φημίζεται για την πλούσια πτηνοπανίδα και ιχθυοπανίδα της. Τα ρηχά νερά της βοηθούν στην ανάπτυξη πλούσιας χλωρίδας από φύκη και θαλάσσια μακρόφυτα, που αποτελούν τροφή για δεκάδες χιλιάδες πάπιες, βουτηχτές, τσικνιάδες, κορμοράνους, γλάρους ενώ τακτική είναι η παρουσία αρπακτικών πτηνών, όπως ο ψαλιδιάρης και βασιλαετός (Aquila heliaca).
Το Μεσολόγγι είναι γνωστό για τα αλιευτικά του προϊόντα, ιδιαίτερα το φημισμένο αυγοτάραχο, του κέφαλου μιας και η παρακείμενη λιμνοθάλασσα είναι ιδανικό μέρος για ιχθυοκαλλιέργειες. Η λιμνοθάλασσα με τις γραφικές «πελάδες» της -τα μικρά ξύλινα σπιτάκια πάνω σε πασσάλους, μέσα στο νερό- προστατεύεται από τη γνωστή Συνθήκη Ραμσάρ επικυρωμένη στη Ελλάδα από το 1974 και αποτελεί περιβαλλοντικό πάρκο και οικοσύστημα.
Το αυγοτάραχο Μεσολογγίου ή αλλιώς το ελληνικό χαβιάρι προέρχεται από τις λιμνοθάλασσες του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού. Το αυγοτάραχο δεν είναι τίποτε άλλο από ταριχευμένα αυγά ψαριών. Το προϊόν προέρχεται από τις ωοθήκες του κέφαλου τις οποίες οι ντόπιοι επεξεργάζονται με αλάτι, κατόπιν τις υποβάλλουν σε ελαφριά ξήρανση και στη συνέχεια τις εμβαπτίζουν μέσα σε κερί για να διατηρηθούν αναλλοίωτες. Η εκλεκτή αυτή κεχριμπαρένια λιχουδιά με τη ξεχωριστή νοστιμιά και το φίνο άρωμα συγκαταλέγεται στις γκουρμέ γεύσεις και ανάμεσα στις πρώτες επιλογές της απαιτητικής γαστρονομίας. Θεωρείται πηγή σημαντικής ενέργειας και υψηλής διατροφικής αξίας, καθότι περιέχει σημαντική ποσότητα βιταμινών και ω-3 πολυακόρεστων λιπαρών. Το αυγοτάραχο Μεσολογγίου το μοναδικό αυτό αλιευτικό προϊόν  έχει χαρακτηριστεί προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ),  στην Ελλάδα.
Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης Μεσολογγίου
Το μουσείο στεγάζεται σε ένα διώροφο νεοκλασικό κτίριο που κατασκευάστηκε το 1931. Στην είσοδο του μουσείου δεσπόζουν οι προτομές των δύο από τους πέντε πρωθυπουργούς που κατάγονταν από το Μεσολόγγι, του Χαρίλαου Τρικούπη και του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη.
Στον ίδιο χώρο εκτίθενται, επίσης όπλα αγωνιστών του 1821, εκκλησιαστικά αντικείμενα από την ίδια περίοδο, όπως το δισκοπότηρο και ο σταυρός του αγιασμού του μητροπολίτη Ρωγών Ιωσήφ, μία σειρά μεταβυζαντινών εικόνων και έγγραφα από την αδελφοποίηση του Μεσολογγίου με την πόλη Σέφλινσντορφ, γενέτειρα του εκδότη της πρώτης εφημερίδας στην απελευθερωμένη Ελλάδα (Ελληνικά Χρονικά) του Γιόχαν Γιάκομπ Μάγερ.
Εκπαίδευση
Στο Μεσολόγγι λειτουργεί παράρτημα του Πανεπιστημίου Πατρών με τμήματα του πρώην ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας (πρώην ΤΕΙ Μεσολογγίου που ιδρύθηκε το 1983 ).
Στην πόλη επίσης εδρεύουν ΙΕΚ του υπουργείου παιδείας (Δ.ΙΕΚ Μεσολογγίου) και σχολές του ΟΑΕΔ (ΕΠΑ.Σ. Μαθητείας Μεσολογγίου ). Το 2018 ιδρύθηκε και λειτουργεί Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ) (http://sde-mesol.ait.sch.gr/).
Πολιτισμός
μικρογραφία| Είσοδος του Κήπου των Ηρώων. Στην πόλη βρίσκονται, μεταξύ άλλων, η κατοικία της οικογένειας Τρικούπη, του ποιητή Κωστή Παλαμά, η Βάλβειος Βιβλιοθήκη, η οποία αποτελεί και τη δημόσια δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης με σπάνια βιβλία και ντοκουμέντα, η γκαλερί σύγχρονης τέχνης των Χρήστου και Σοφίας Μοσχανδρέου με πλήθος έργων σημαντικών Ελλήνων δημιουργών. Επίσης υπάρχουν εκεί, το Κέντρο Λόγου και Τέχνης, η Διέξοδος ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά κύτταρα όχι μόνο της πόλης, αλλά ολόκληρης της Δυτικής Ελλάδας, το οποίο ευθύνεται για τη διοργάνωση πλείστων εκδηλώσεων όπως εκθέσεων, σεμιναρίων, βιντεοπροβολών, παρουσιάσεων, επιστημονικών συνεδρίων και το Μουσείο Ιστορίας και Τέχνης στην πλατεία Μάρκου Μπότσαρη με πλούσια ενθυμήματα του Αγώνα του 1821. Τα τείχη και η πύλη της πόλης παραμένουν επιβλητικά και κανείς μπορεί να επισκεφθεί τον Κήπο των Ηρώων όπου έχουν θαφτεί πολλοί γνωστοί και άγνωστοι ήρωες που πολέμησαν στην Ηρωική Έξοδο. Οι εορτές Εξόδου λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο στο Μεσολόγγι προς τιμήν της Εξόδου του Μεσολογγίου. Κορυφώνονται το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων, με τη μεγάλη πομπή να διασχίζει την πόλη και να καταλήγει στον Κήπο των Ηρώων. Οι συμμετέχοντες στην πομπή ντύνονται με παραδοσιακές στολές και με πένθιμο βηματισμό, συνοδεύουν την εικόνα της Εξόδου. Το βράδυ του Σαββάτου, μετά την καθιερωμένη λιτανευτική πομπή, λαμβάνει χώρα η αναπαράσταση της ανατίναξης του δημογέροντα Χρήστου Καψάλη. Είναι η πιο σημαντική τοπική εορτή την οποία τιμούν με την παρουσία τους πολλές πολιτικές προσωπικότητες, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και άλλων χωρών.
Από το Σεπτέμβρη του 2020 λειτουργεί σε πολύ κοντινή του οικισμού της Τουρλίδας (παραθαλάσσια τοποθεσία) το μοναδικό στην Ελλάδα θεματικό μουσείο άλατος, το Μουσείο Άλατος Μεσολογγίου.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της πόλης και του δήμου αντίστοιχα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή είναι:
Βιβλιογραφία
* * *
Ροβέρτος Γ΄ του Λα Μαρκ
Ο Ροβέρτος Γ΄, γαλλ.: Robert III de La Marck, (1491, Σεντάν, Aρντέν – 1537) από τον Οίκο τού Λα Μαρκ, ήταν κύριος τού Φλεράνζ, στρατάρχης της Γαλλίας και ιστορικός. Ο αυτοαποκαλούμενος "νεαρός τυχοδιώκτης", ήταν ένας από τους στενούς συντρόφους τού Φραγκίσκου (Α΄) κατά τελευταία χρόνια της ζωής τού Λουδοβίκου ΙΒ΄ και παρέμεινε κοντά του μετά την άνοδο τού Φραγκίσκου Α΄ στον θρόνο. Ο Ροβέρτος Γ΄ συμμετείχε στις Ιταλικές εκστρατείες τού Φραγκίσκου Α΄ και αιχμαλωτίστηκε στην Παβία. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του έγραψε μία προσωπική ιστορία. Μόλις ελευθερώθηκε και άκουσε τον τέλος τού πατέρα του, ξεκίνησε για το Αμπουάζ, αλλά ασθένησε και απεβίωσε στο Λονζυμώ το 1537.
Βιογραφία
Γεννημένος το 1491, ο Ροβέρτος Γ΄ ήταν γιος τού Ροβέρτου Β΄ δούκα τού Μπουγιόν, κυρίου τού Σεντάν και Φλεράνζ και της Αικατερίνης τού Κροΰ.
Η αγάπη για τις στρατιωτικές ασκήσεις εμφανίστηκε στα πρώτα του χρόνια, και σε ηλικία δέκα ετών, ο Ροβέρτος Γ΄ στάλθηκε στην Αυλή τού Λουδοβίκου ΙΒ΄ και τοποθετήθηκε υπό την ευθύνη τού τότε κόμη τού Ανγκουλέμ, τού μετέπειτα βασιλιά Φραγκίσκου Α΄. Το 1510 νυμφεύτηκε μία ανιψιά τού καρδινάλιου τού Αμπουάζ, την Γκυγιεμέτ ντε Σαρεμπρύκ, αλλά μετά από τρεις μήνες εγκατέλειψε το σπίτι του, για να ενταχθεί στον γαλλικό στρατό, στους Μιλανέζους. Με μία χούφτα στρατεύματα ο Ροβέρτος Γ΄ ρίχθηκε στη Βερόνα, πολιορκημένη τότε από τους Βενετούς, αλλά η πολιορκία ήταν παρατεταμένη, και ανυπόμονος για πιο ενεργή υπηρεσία, επέστρεψε στον στρατό. Στη συνέχεια συμμετείχε στην ανακούφιση της Μιράντολα, που επολιορκείτο από τα στρατεύματα τού πάπα Ιούλιου Β΄, και σε άλλες ενέργειες της εκστρατείας.
Το 1512, καθώς οι Γάλλοι αποσύρονταν από την Ιταλία, ο Ροβέρτος Γ΄ στάλθηκε στη Φλάνδρα για να συγκεντρώσει ένα σώμα 10.000 ανδρών, επικεφαλής των οποίων, υπό τον πατέρα του, επέστρεψε στην Ιταλία το 1513, κατέλαβε την Αλεσάντρια και επιτέθηκε σθεναρά στη Νοβάρα. Αλλά οι Γάλλοι ηττήθηκαν και ο Ροβέρτος Γ΄ γλίτωσε σχεδόν τη ζωή του, έχοντας λάβει περισσότερα από σαράντα τραύματα. Διασώθηκε από τον πατέρα του και εστάλη στο Βερτσέλι, και από εκεί στη Λυών.
Επιστρέφοντας στην Ιταλία με τον Φραγκίσκο Α΄ το 1515, ο Ροβέρτος Γ΄ διακρίθηκε σε διάφορες υποθέσεις, και ιδιαίτερα στο Μαρινιάνο, όπου είχε ένα άλογο πυροβολημένο από κάτω του, και συνέβαλε τόσο δυναμικά στη νίκη των Γάλλων, που ο βασιλιάς τον ανακήρυξε ιππότη με το χέρι του. Στη συνέχεια πήρε την Κρεμόνα και μετά σπίτι του, από την είδηση της ασθένειας τού πατέρα του. Το 1519 ο Ροβέρτος Γ΄ στάλθηκε στη Γερμανία για το δύσκολο έργο να παρακινήσει τους εκλέκτορες να δώσουν τις ψήφους τους υπέρ του Φραγκίσκου Α΄, αλλά απέτυχε. Ο πόλεμος στην Ιταλία αναζωπυρώθηκε, συνόδευσε τον βασιλιά εκεί, πολέμησε στην Παβία (1525) και πιάστηκε αιχμάλωτος με τον βασιλικό αφέντη του. Ο βασιλιάς της Γερμανίας, εκνευρισμένος από την αποστασία τού πατέρα του Ροβέρτου Β', τον έστειλε σε περιορισμό στη Φλάνδρα, όπου παρέμεινε για μερικά χρόνια.
Κατά τη διάρκεια αυτής της φυλάκισης έγινε στρατάρχης της Γαλλίας. Χρησιμοποίησε τον αναγκαστικά ελεύθερο χρόνο του γράφοντας το Histoire des choses memorables advenues du règne de Louis XII et de François I, depuis 1499 jusqu'en l'an 1521. Σε αυτό το έργο αυτοπροσδιορίζεται Jeune Adventureux (νεαρός της περιπέτειας). Μέσα σε ένα μικρό έργο δίνει πολλές περίεργες και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της εποχής, γράφοντας μόνο όσα είχε δει, με πολύ απλό, αλλά ζωντανό ύφος. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1735 από τον αβά Λαμπέρ, ο οποίος πρόσθεσε ιστορικές και κριτικές σημειώσεις και έχει ανατυπωθεί σε πολλές συλλογές.
Η τελευταία περίπτωση κατά την οποία ο Ροβέρτος Γ΄ συμμετείχε στην ενεργό υπηρεσία, ήταν στην υπεράσπιση τού Περόν, που πολιορκήθηκε από τον κόμη τού Νάσσαου το 1536. Τον επόμενο χρόνο άκουσε το τέλος τού πατέρα του και ξεκίνησε από το Aμπουάζ για την ιδιοκτησία τού Λα Μαρκ. αλλά αρρώστησε στο Λονζυμώ και απεβίωσε εκεί τον Δεκέμβριο του 1537
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκυγιεμέτ ντε Σαρεμπρύκ και είχε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ Κατηγορία:Στρατάρχες της Γαλλίας
NGC 1497
thumb|right|255px|Το NGC 1497 Ο NGC 1497 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ταύρο. Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan) το 1876 με ένα τηλεσκόπιο των 80 cm.
Επαρχία Ζουάλι
Η επαρχία Ζουάλι (Жуалы ауданы, Jwalı awdanı) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Τζαμπίλ στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπαουϊρζάν Μομισούλι και ο πληθυσμός είναι 51.781 κάτοικοι.
Παραπομπές
Ζουαλι
Γλυκοπηξία
Στη Βιοχημεία με τον όρο γλυκοπηξία ή γλυκογονοπηξία, (γαλλ. glycopéxie ή glycogénopéxie), χαρακτηρίζεται γενικά η εναποθήκευση της γλυκόζης, υπό μορφή γλυκογόνου, στους διάφορους ιστούς του οργανισμού.
Πρόκειται για βιοχημική διεργασία από τις σημαντικότερες του όργανισμού όπου εξασφαλίζει το φυσιολογικό επίπεδο της γλυκαιμίας, δηλαδή την περιεκτικότητα της γλυκόζης στο αίμα, σε φυσιολογικά όρια.
Πηγές
Κατηγορία:Βιοχημεία
Σημαία του Μπουτάν
right|thumb|188px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Διαστάσεις: 2:3]] Η εθνική σημαία του Μπουτάν είναι σε χρήση από το 19ο αιώνα και έλαβε τη σημερινή της μορφή το 1960. Αποτελείται από έναν λευκό δράκο, πάνω από ένα φόντο κίτρινο και πορτοκαλί.
Η σημαία χωρίζεται διαγώνια από την κάτω γωνία, δημιουργώντας δύο τρίγωνα. Το άνω τρίγωνο είναι κίτρινο και το κάτω είναι πορτοκαλί. Ο δράκος βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο, κατά μήκος της γραμμής που χωρίζει τα δύο τρίγωνα.
Ο Δράκος της σημαίας, ο Ντρουκ ή Δράκος Κεραυνός, εκπροσωπεί την τοπική ονομασία της χώρας, στη θιβετιανή γλώσσα, που είναι «Γη του Δράκοντα». Στα νύχια του ο δράκος κρατάει κοσμήματα, σύμβολο πλούτου, ενώ το κίτρινο φόντο αποτελεί σύμβολο της κοσμικής μοναρχίας, με το πορτοκαλί χρώμα να συμβολίζει το βουδισμό.
Η σημαία είναι μία από τις ελάχιστες εθνικές σημαίες που έχει το πορτοκαλί ως βασικό χρώμα και η μόνη σημαία, μαζί με αυτήν της Ουαλίας, που απεικονίζει δράκοντα.
Υιοθετήθηκε το 1969 και επίσημα στις 8 Ιουνίου 1972. Η χώρα έχει Σύνταγμα, από τις 18 Ιουλίου του 2008
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπουταν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπουτάν
Βαϊτέλε
Η Βαϊτέλε (σαμόα: Vaitele) είναι η δεύτερη σε πληθσυσμό μεγαλύτερη πόλη των Σαμόα και της Τουαμασάγκα. Έχει πληθυσμό 5.631κατοίκων (2006).
Γεωγραφία
Η Βαϊτέλε βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα, βόρεια-κεντρικά του Ουπόλου και βόρεια της Τουαμασάγκα. Βρίσκεται στην οδό Ταλιματάου Ρόουντ. Βρίσκεται λίγα μίλια ανατολικά της Τουανά'ι και δυτικά των Άπια Μουλίνου'ου, Φουγκαλέι, Βαϊσόσο, Τουαναϊμάτο και Μοάμοα.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2006, η Βαϊτέλε είχε 5.631 κατοίκους, ενώ το 2001 5.200.
Η Βαϊτέλε είναι η 2η μεγαλύτερη πόλη των νησιών Σαμόα, μετά την Άπια.
Παραπομπές
Πόλεις των Σαμόα Κατηγορία:Τουαμασάγκα
Έμβλημα του Μπουτάν
200px|right|thumb|Το έμβλημα του Μπουτάν. Το  Έμβλημα του Μπουτάν έχει στρογγυλό σχήμα. Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή, το εθνικό έμβλημα, που περιέχεται σε κύκλο, απαρτίζεται από ένα διπλό σύμβολο από διαμάντια (ντορτζί), σύμβολο αρμονίας το οποίο βρίσκεται επάνω από έναν λωτό, σύμβολο αγνότητας. Στην κορυφή βρίσκεται ένα κόσμημα (δείγμα κυριαρχίας) και υπάρχουν επίσης δύο δράκοντες, ένας αρσενικός και ένας θηλυκός. Οι τελευταίοι συμβολίζουν το όνομα της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπουτάν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπουτάν
Μαμφρέδος Δ΄ του Σαλούτσο
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Θωμά Α΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της Λουίζας τού Τσέβα.
Ο Μαμφρέδος Δ΄ πίεσε την πόλη τού Σαλούτσο (η οποία είχε γίνει ελεύθερη φόρων από τον πατέρα του) να υπογράψει ένα σύμφωνο, που καθόριζε τις σχέσεις της πόλης και τού διοικητή της (podestà) με τον μαρκήσιο. Επίσης συνέχισε την επέκταση των ορίων της μαρκιωνίας, που είχε αρχίσει ο πατέρας του, με τον προσάρτηση γαιών και κάστρων. Ο Μαμφρέδος ορκίστηκε πίστη στον Αμεδαίο Ε΄ της Σαβοΐας για την μαρκιωνία του Σαλούτσο (27 Αυγούστου 1305). Το 1322 σε αντάλλαγμα της διευθέτησης των χρεών τού κλάδου ντελ Καρρέττο, απέκτησε τα κάστρα Κάιρο Μοντενόττε, Ροτσέττα και Κορτεμίλια.
Οικογένεια
Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα Ντόρια, κόρη τού Βερναμπό Ντόρια, πατρικίου της Γένουας και της Ελεονόρας Φιέσκι και είχε τέκνα:
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Κομητεία της Σικελίας
Η Κομητεία της Σικελίας ή Κομητεία της Σικελίας και της Καλαβρίας ήταν ένα νησιωτικό κράτος που περιείχε τη Σικελία, τη Μάλτα και την Καλαβρία (1071 - 1130). Η κομητεία δημιουργήθηκε όταν οι Νορμανδοί κατέκτησαν το νησί από τους Άραβες (1061 - 1091) και διέλυσαν το Εμιράτο της Σικελίας που υπήρχε από το 965. Η κομητεία ήταν μια σύντομη μεταβατική περίοδος στη Σικελική ιστορία ανάμεσα στο Αραβικό Εμιράτο και το Βασίλειο της Σικελίας που δημιουργήθηκε αμέσως μετά την προσάρτηση της Απουλίας (1130).
Η δημιουργία της κομητείας
Την κομητεία της Σικελίας δημιούργησε ο Ροβέρτος Γυισκάρδος (1071) για χάρη του μικρότερου αδελφού του Ρογήρου Μπόρσα. Ο Ροβέρτος Γυισκάρδος πήρε από τον πάπα Νικόλαο Β΄ τον τίτλο του "Δούκα της Σικελίας" (1059) με εντολή να κατακτήσει ολόκληρο το νησί από τους Μουσουλμάνους. Την πρώτη μόνιμη Νορμανδική κατάκτηση Μεσσήνη (1061) ακολούθησε η πρωτεύουσα του Εμιράτου Παλέρμο (1071) που έγινε η μελλοντική πρωτεύουσα της κομητείας και του βασιλείου. Ο Ροβέρτος Γυισκάρδος έχρισε τον μικρότερο αδελφό του Ρογήρο Α΄ κόμη της Σικελίας και του έδωσε την εξουσία σε ολόκληρο το νησί εκτός από το ήμισυ του Παλέρμου και τη Μεσσήνη που κράτησε για τον εαυτό του.
Ο Ρογήρος συνέχισε τις εκστρατείες σύμφωνα με την επιθυμία του αδελφού του, ολοκλήρωσε την κατάκτηση του νησιού όταν έπεσε το Νότο (1091), την ίδια χρονιά ξεκίνησε την κατάκτηση της Μάλτας που ολοκληρώθηκε όταν έφυγαν όλοι οι Άραβες (1127). Ο Ρογήρος Α΄ βρέθηκε μετά τον θάνατο του Ροβέρτου Γυισκάρδου (1085) σε σύγκρουση με τους διαδόχους του στην Απουλία και την Καλαβρία. Ο Ρογήρος Α΄ ζήτησε από τον Ρογήρο Α΄ της Απουλίας την κατοχή όλων των κάστρων στην Καλαβρία που κυβερνούσε ο ίδιος μαζί με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο. Η έδρα της κυβέρνησης του Ρογήρου ήταν η πόλη Μίλητος στην Καλαβρία. Πολλοί ιστορικοί τονίζουν ότι ο Ρογήρος Α΄ άρχισε να χρησιμοποιεί από το 1096 τον τίτλο "Μέγας κόμης της Σικελίας και της Καλαβρίας".
Η δημιουργία του βασιλείου
Η μεγάλη αλλαγή στην κομητεία της Σικελίας έγινε μετά τον θάνατο του Ρογήρου Α΄, όταν έγινε κόμης ο μικρότερος γιος του Ρογήρος Β΄ της Σικελίας υπό την κηδεμονία της μητέρας του Αδελαΐδας ντελ Βάστο η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Παλέρμο (1112). Με τη μεγάλη αλλαγή η Σικελία διοικήθηκε από την κεντρική κυβέρνηση του νησιού ενώ η Καλαβρία έγινε ξεχωριστή διοικητική μονάδα. Ο εγγονός του Ροβέρτου Γυισκάρδου Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας που ήταν δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας ήρθε σε σύγκρουση με τον ξάδελφο του Ρογήρο Β΄, διεκδίκησε και τη Σικελία. Ο Πάπας Κάλλιστος Β΄ τους έπεισε σε συμβιβαστική λύση, να παραιτηθεί ο Γουλιέλμος Β΄ από τα δικαιώματα του στη Σικελία, σε αντάλλαγμα ο Ρογήρος Β΄ θα του παρείχε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον στασιαστή Ιορδάνη του Αριάνο (1121). Ο Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας πέθανε άτεκνος (1127), τον κληρονόμησε ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας που ένωσε το Δουκάτο της Απουλίας με την κομητεία της Σικελίας και δημιούργησε το βασίλειο της Σικελίας (1130) με πρωτοβουλία του αντίπαπα Ανάκλητου Β΄.
361
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 361 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 361 (CCCLXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ταύρου και Φλωρεντίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1114 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 361 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Σε άγνωστη ημερομηνία
Κατηγορία:Έτη
Φασαήλ Α΄
Ο Φασαήλ Α΄, εβραϊκά פַצָאֵל‎, Fatza'el από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν αδελφός του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου, βασιλιά της Ιουδαίας. Στα ελληνικά αποδίδεται και ως Φασάηλος.
Τα πρώτα έτη
Γεννήθηκε στην Ιουδαία, όταν βασιλείς ήταν οι Ασμναίοι/Μακκαβαίοι. Η αριστοκρατική οικογένειά του καταγόταν από τους Εδομίτες. Ήταν γιος του Αντιπάτρου του Ιδουμαίου, ο οποίος ήταν στενός σύμβουλος του Υρκανού Β΄ της Ιουδαίας· μητέρα του ήταν η Κύπρος Α΄, συγγενής του Αρέτα Γ΄ των Ναβαταίων (Αράβων της Πέτρας). Νεότερος αδελφός του ήταν ο Ηρώδης ο Μέγας.
Ο Φασαήλ και ο Ηρώδης άρχισαν τη σταδιοδρομία τους υπό τον πατέρα τους, που διορίστηκε procurator (φοροεισπράκτορας) της Ιουδαίας για τη ρωμαϊκή Δημοκρατία από τον Ιούλιο Καίσαρα. Ο Αντίπατρος διόρισε τον Φασαήλ κυβερνήτη της Ιερουσαλήμ και τον Ηρώδη κυβερνήτη της Γαλιλαίας. Όταν ο Ηρώδης κλήθηκε για δίκη από το Σανχεντρίν (Συνέδριο), ήρθε με στρατό στην Ιερουσαλήμ και έκανε πόλεμο. Ο Αντίπατρος και ο Φασαήλ κατάφεραν να τον πείσουν να αρκεστεί σε απειλές.
Όταν ο Μάρκος Αντώνιος ήταν στη Βιθυνία το 41 π.Χ., έφθασαν σε αυτόν κατηγορίες εναντίον των δύο αδελφών, τους οποίους μισούσαν πολλοί Ιουδαίοι. Ο έξυπνος Ηρώδης επέτυχε να διαλύσει τις κατηγορίες. Ωστόσο οι Σύνεδροι ήταν αδύνατο να είναι ευχαριστημένοι με τις διοικήσεις του Ηρώδη και του Φασαήλ. Πάλι έφεραν κατηγορίες εναντίον τους στον Μ. Αντώνιο στην Αντιόχεια. Ξανά οι κατηγορίες αποδείχθηκαν φρούδες, καθώς ο Μ. Αντώνιος χρεωστούσε στον Αντίπατρο, τον οποίο παρακαλούσε ακόμη και ο Υρκανός Β΄. Αυτό οδήγησε τον Μ. Αντώνιο να διορίσει τέσσερις διοικητές (τετράρχες).
Η εξέγερση του Αντίγονου και η πτώση του Φασαήλ
Εν τω μεταξύ ο Αντίγονος Β΄ Ματταθίας (ανιψιός του Υρκανού Β΄) προσπάθησε να καταλάβει τον θρόνο της Ιουδαίας και στην Ιερουσαλήμ υπήρχαν συχνά συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών του και αυτών των δύο αδελφών, που έγιναν ιδιαίτερα επικίνδυνοι στην Εβραϊκή εορτή του Shavuot. Ο Φασαήλ υπερασπίστηκε τα τείχη και ο Ηρώδης το ανάκτορο, έτσι εκτόπιζαν τους αντιπάλους τους. Όμως ο Αντίγονος Β΄ ζήτησε τη συνδρομή της Παρθικής αυτοκρατορίας. Παρά την προειδοποίηση του Ηρώδη, ο Φασαήλ και ο Υρκανός Β΄ παρασύρθηκαν στο στρατόπεδο του Μπαρζαφάρνη, ηγέτη των Πάρθων, υπό τον πρόσχημα ειρηνευτικών συνομιλιών. Οι δύο τους αιχμαλωτίστηκαν από τον Μπαρζαφάρνη και παραδόθηκαν στον Αντίγονο Β΄, ο οποίος ακρωτηρίασε πρώτα τον Υρκανό Β΄. Ο Φασαήλ, για να αποφύγει την ατίμωση αυτή, έσπασε το κεφάλι του, αφού πιο πριν είχε την ευχαρίστηση να μάθει ότι ο Ηρώδης είχε διαφύγει από την Ιερουσαλήμ και ήταν ασφαλής.
Υστεροφημία
Ο Φλάβιος Ιώσηπος επανεί τον Φασαήλ ως γενναίο και ευγενή άνδρα. Ο ομώνυμος γιος του Φασαήλ Β΄, που φαίνεται να γεννήθηκε μετά το τέλος του πατέρα του, παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Σαλάμψιο, κόρη του Ηρώδη και είχε πέντε παιδιά. Ο ίδιος ο Ηρώδης με την (6η σύζυγό του) Παλλάδα έκανε γιο, που τον ονόμασε Φασαήλ Γ΄. Επίσης τίμησε τη μνήμη του αδελφού του με το να ονομάσει μία πόλη, βορειο-ανατολικά της Ιεριχούς, Φασαηλίδα.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
IC 12
Ο IC 12 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου Sab στον αστερισμό Ιχθύες. Απέχει περίπου 280 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο της τάξεως των 65.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Στεφάν Ζαβέλ (Stéphane Javelle) στις 7 Νοεμβρίου 1891.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 0012 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Επαρχία Τζαμπίλ (περιφέρεια Ζαμπίλ)
Η επαρχία Τζαμπίλ (Жамбыл ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Τζαμπίλ στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Άσι, και έχει πληθυσμό 77,711 κατοίκων.
Ζαμπιλ
Hellas Sat 3
Ο Inmarsat S/Hellas Sat 3 είναι δορυφόρος που ανήκει στην Hellas Sat. Εκτοξεύτηκε (σε ένα πύραυλο Ariane 5) στις 28 Ιουνίου 2017, στις 21:15 UTC (00:15 ώρα Ελλάδος) στο για να αντικαταστήσει τον δορυφόρο Hellas Sat 2. Ο δορυφόρος βρίσκεται σε τροχιακή θέση στον 39ο ανατολικό μεσημβρινό.
Το δορυφορικό ωφέλιμο φορτίο της ζώνης S θα χρησιμοποιηθεί από την Inmarsat ως στοιχείο του Ευρωπαϊκού Δικτύου Αερομεταφορών, ενός ολοκληρωμένου δορυφορικού και επίγειου δικτύου για την παροχή τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών για τους επιβάτες των αεροσκαφών στην επικράτεια όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Νορβηγίας και της Ελβετίας. Ο εξοπλισμός του Hellas-Sat, θα περιέχει 44 αναμεταδότες ζώνης Ku και ένα αναμεταδότη ζώνης Ka που θα παρέχει άμεσες υπηρεσίες δορυφορικής ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης και επικοινωνίας για την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφόροι της Ελλάδας
Ηπαρίνη
right|thumb|255px|Στερεοχημική δομή μονομερούς ηπαρίνης right|thumb|255px|Μοντέλο τμήματος της αλυσίδας της ηπαρίνης Η ηπαρίνη είναι οργανική χημική ένωση (μία γλυκοζαμινογλυκάνη) που αποτελεί φυσικό αντιθρομβωτικό φάρμακο. Χρησιμοποιείται σε ενέσιμη μορφή για την πρόληψη και θεραπεία φλεβικών θρομβώσεων και της πνευμονικής εμβολής. Χορηγείται επίσης ως μέρος της αγωγής για το έμφραγμα του μυοκαρδίου και της ασταθούς στηθάγχης.
Η φυσική δράση της ηπαρίνης στον υγιή οργανισμό δεν έχει ακόμα αποσαφηνισθεί. Η ουσία αποθηκεύεται συνήθως μέσα στα εκκριτικά κοκκία των μαστοκυττάρων του αίματος και απελευθερώνεται στο αίμα μόνο σε σημεία τραυματισμού των ιστών. Για τον λόγο αυτό έχει υποστηριχθεί ότι ο κύριος ρόλος της ηπαρίνης δεν είναι αντιθρομβωτικός, αλλά η άμυνα σε τέτοιες περιοχές εναντίον των εισβαλλόντων βακτηρίων και άλλων ξένων προς το σώμα παραγόντων. Εκτός από τον ανθρώπινο οργανισμό, η ηπαρίνη ανιχνεύεται σε αρκετά διαφορετικά ζωικά είδη, ακόμα και σε κάποια ασπόνδυλα που δεν διαθέτουν παρόμοιο σύστημα για τη θρόμβωση του αίματος.
Από χημική άποψη, η ηπαρίνη έχει την υψηλότερη πυκνότητα ηλεκτρικού φορτίου από οποιοδήποτε άλλο βιομόριο. Στη φύση η ηπαρίνη είναι πολυμερισμένη με διάφορα μήκη μοριακής αλυσίδας. Η «ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους» (Low-Molecular-Weight Heparin, LMWH) έχει υποστεί τεμαχισμό των μακρών αλυσίδων με σκοπό η φαρμακοδυναμική της να γίνει περισσότερο προβλέψιμη.
Η ηπαρίνη περιέχεται στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ο οποίος περιέχει τις σημαντικότερες φαρμακευτικές ουσίες που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας.
Ιατρική χρήση
thumb|Φιαλίδιο με ενέσιμο διάλυμα ηπαρινούχου νατρίου Η ηπαρίνη είναι φάρμακο που παράγεται με φυσικό τρόπο στον ανθρώπινο οργανισμό από τα βασεόφιλα κοκκιοκύτταρα και τα μαστοκύτταρα του αίματος. Σε θεραπευτικές δόσεις δρα ως αντιθρομβωτικό, αποτρέποντας τον σχηματισμό θρόμβων και την επέκταση των ήδη υπαρχόντων θρόμβων στο αίμα. Μολονότι η ηπαρίνη δεν διασπά θρόμβους που έχουν ήδη σχηματισθεί (αντίθετα με την πρωτεΐνη PLAT), επιτρέπει στους φυσικούς θρομβολυτικούς μηχανισμούς του σώματος να εργασθούν για τη διάσπαση των θρόμβων αυτών. Γενικά η ηπαρίνη χρησιμοποιείται ως αντιθρομβωτικό στις παρακάτω περιπτώσεις:
Η ηπαρίνη και τα μικρού μοριακού βάρους παράγωγά της (όπως η ενοξαπαρίνη, η δαλτεπαρίνη και η τινζαπαρίνη) προλαμβάνουν τις θρομβώσεις των βαθέων φλεβών και τις πνευμονικές εμβολές σε ανθρώπους που κινδυνεύουν από αυτές
Παρενέργειες
Μια σοβαρή παρενέργεια της ηπαρίνης είναι η ηπαρινοεπαγόμενη θρομβοκυτταροπενία (HIT), προκαλούμενη από μία ανοσολογική αντίδραση που καθιστά τα θρομβοκύτταρα στόχο του ανοσοποιητικού συστήματος, με αποτέλεσμα τη μείωσή τους. Αυτή η κατάσταση συνήθως παύει με τη διακοπή της χορηγήσεως ηπαρίνης και γενικώς μπορεί να αποφευχθεί με τη χρήση συνθετικών ηπαρινών. Μια ελαφρά μορφή θρομβοκυτταροπενίας συνδέεται με την έναρξη της χορηγήσεως ηπαρίνης και ανατάσσεται χωρίς να χρειασθεί η διακοπή της ηπαρίνης.
Δύο μη αιμορραγικές παρενέργειες της ηπαρίνης είναι γνωστές. Η πρώτη είναι η άνοδος των επιπέδων της τρανσαμινάσης του ορρού, που έχει αναφερθεί στο 80% των ασθενών που λαμβάνουν ηπαρίνη. Αυτό το φαινόμενο δεν συνδέεται με δυσλειτουργία του ήπατος και εξαφανίζεται μετά τη διακοπή της χορηγήσεως του φαρμάκου. Η άλλη παρενέργεια είναι η υπερκαλιαιμία, που εκδηλώνεται μόλις στο 5 ως 10% των ληπτών ηπαρίνης και οφείλεται στη μείωση της αλδοστερόνης που προκαλεί η ηπαρίνη. Η υπερκαλιαιμία μπορεί να παρουσιαστεί λίγες ημέρες μετά την έναρξη θεραπείας με ηπαρίνη. Σπανιότερα, σε περιπτώσεις χρόνιας χρήσεως ηπαρίνης, μπορεί να εμφανισθούν αλωπεκία ή/και οστεοπόρωση.
Αντενδείξεις
Η ηπαρίνη αντενδείκνυται σε ανθρώπους που κινδυνεύουν από αιμορραγίες (ιδιαίτερα όταν η πίεση του αίματος αυξομειώνεται ανεξέλεγκτα), καθώς και σε περιπτώσεις ασθενειών του ήπατος, εγκεφαλικών επεισοδίων, και βαριάς υπέρτασης.
Μηχανισμός δράσεως
Η ηπαρίνη προσδένεται στον ενζυμικό αναστολέα αντιθρομβίνη III, προκαλώντας του μια μεταβολή που έχει ως αποτέλεσμα την ενεργοποίησή του εξαιτίας αυξήσεως στην ευελιξία του βρόχου τής δραστικής περιοχής του μορίου της. Με τη σειρά της, η ενεργοποιημένη αντιθρομβίνη αδρανοποιεί τη θρομβίνη, τον παράγοντα Xa και άλλες πρωτεάσες. Ο ρυθμός αδρανοποιήσεως αυτών των ενζύμων από την αντιθρομβίνη μπορεί να αυξηθεί μέχρι και στο χιλιαπλάσιο εξαιτίας της ηπαρίνης. Το μόριο της ηπαρίνης προσδένεται στο μόριο της αντιθρομβίνη με μία ειδική ακολουθία θειώσεως πεντασακχαριδίων του μορίου της ηπαρίνης:
GlcNAc/NS(6S)-GlcA-GlcNS(3S,6S)-IdoA(2S)-GlcNS(6S)
Για την αδρανοποίηση της θρομβίνης, το μόριο της θρομβίνης προσδένεται στο πολυμερές της ηπαρίνης σε μία θέση κοντά στο πεντασακχαρίδιο. Η πολύ ηλεκτραρνητική πυκνότητα φορτίου της ηπαρίνης συντελεί στην πολύ ισχυρή ηλεκτροστατική της αλληλεπίδραση με τη θρομβίνη. Ο σχηματισμός τριαδικού συμπλέγματος αντιθρομβίνης, θρομβίνης και ηπαρίνης προκαλεί την αδρανοποίηση της θρομβίνης. Για τον λόγο αυτό, η ηπαρινική δράση κατά της θρομβίνης εξαρτάται από τον πολυμερισμό της ηπαρίνης, καθώς το τριαδικό σύμπλεγμα απαιτεί τουλάχιστον 18 μονάδες σακχαριδίου για τον αποτελεσματικό σχηματισμό του. Αντιθέτως, η δράση της κατά του παράγοντα Xa απαιτεί μόνο τη θέση ενός πεντασακχαριδίου.
left|thumb|455px|Η δομή του μορίου του fondaparinux Αυτή η διαφορά στο μέγεθος έχει οδηγήσει τις φαρμακοβιομηχανίες στην ανάπτυξη ηπαρινών μικρού μοριακού βάρους (Low-Molecular-Weight Heparin, LMWH) και, πιο πρόσφατα, του fondaparinux ως αντιθρομβωτικών φαρμάκων. Οι LMWH και το fondaparinux στοχεύουν τη δράση του παράγοντα Xa αντί της θρομβίνης. Το fondaparinux είναι συνθετικός πεντασακχαρίτης, του οποίου η μοριακή δομή είναι σχεδόν ταυτόσημη με αυτή της πεντασακχαριδιακής ακολουθίας προσδέσεως της αντιθρομβίνης που βρίσκεται στην πολυμερισμένη ηπαρίνη. Τόσο οι LMWH, όσο και το fondaparinux στοχεύουν στη μείωση των κινδύνων οστεοπορώσεως και ηπαρινοεπαγόμενης θρομβοκυτταροπενίας.
Χορήγηση
Η ηπαρίνη χορηγείται παρεντερικά επειδή δεν απορροφάται από τα έντερα εξαιτίας της υψηλής ηλεκτραρνητικότητας και του μεγάλου μεγέθους του μορίου της. Μπορεί να χορηγηθεί με ενδοφλέβια ή υποδόρια ένεση, ενώ οι ενδομυικές ενέσεις αποφεύγονται για να μη δημιουργούνται αιματώματα. Εξαιτίας της βραχείας βιολογικής ημιζωής της, περίπου 1 ώρα, η ηπαρίνη πρέπει να χορηγείται τακτικά ή με συνεχή τρόπο. Το πολυμερές της ηπαρίνης έχει ημιζωή 1 ως 2 ώρες, ενώ η LMWH έχει ημιζωή 4 ως 5 ώρες. Η χρήση LMWH επέτρεψε έτσι τη χορήγηση μια φορά την ημέρα. Αν απαιτείται μακροπρόθεσμη αντιθρομβωτική αγωγή, η ηπαρίνη χρησιμοποιείται συχνά μόνο για την έναρξή της, μέχρι που να δράσει κάποιο αντιθρομβωτικό σε χάπι, όπως π.χ. η βαρφαρίνη.
Φυσική υποβάθμιση και απέκκριση
Μικρότερες δόσεις ηπαρίνης έχουν πολύ βραχύτερη ημιζωή από ό,τι μεγαλύτερες δόσεις. Η ηπαρίνη που προσδένεται σε μακροφάγα κύτταρα απορροφάται στο εσωτερικό τους, όπου αποπολυμερίζεται. Επίσης, η ηπαρίνη προσδένεται γρήγορα στα κύτταρα του ενδοθηλίου, κάτι το οποίο αποτρέπει την πρόσδεση στην αντιθρομβίνη, που δίνει την αντιθρομβωτική δράση. Για υψηλότερες δόσεις ηπαρίνης ωστόσο, τα κύτταρα του ενδοθηλίου θα κορεσθούν, οπότε μένει η εκκαθάριση της ουσίας από τα νεφρά, μια πολύ βραδύτερη διαδικασία.
Δομή της ηπαρίνης
thumb|left|285px|Μοντέλο διμερούς της ηπαρίνης Η φυσική ηπαρίνη είναι ένα πολυμερές, με μοριακό βάρος που κυμαίνεται από 3.000 μέχρι 30.000, με το μέσο μοριακό βάρος των περισσότερων εμπορικών σκευασμάτων ηπαρίνης να κυμαίνεται από 12.000 μέχρι 15.000. Η ηπαρίνη ανήκει στην οικογένεια υδατανθράκων που ονομάζονται γλυκοζαμινογλυκάνες, και αποτελείται από θειωμένη επαναλαμβανόμενη μονάδα (μονομερές) δισακχαριδίου. Οι συνηθέστερες μονάδες δισακχαριδίων φαίνονται στα παρακάτω σχήματα. Το πλέον σύνηθες δισακχαρίδιο αποτελείται από 2-O-θειωμένο ιδουρονικό οξύ και 6-O-θειωμένη, N-θειωμένη γλυκοζαμίνη, την IdoA(2S)-GlcNS(6S). Αυτός ο συνδυασμός αποτελεί το 85% των ηπαρινών που λαμβάνουμε από μοσχαρίσιο πνεύμονα και περί το 75% των ηπαρινών από το χοιρινό έντερο.
Υπό φυσιολογικές συνθήκες οι εστερικές και αμιδικές θειικές ομάδες της ηπαρίνης είναι αποπρωτονιωμένες και έλκουν θετικά φορτισμένα ιόντα, σχηματίζοντας άλατα της ηπαρίνης. Η ηπαρίνη χορηγείται συνήθως με τη μορφή τέτοιων αλάτων.
Μία «θεραπευτική μονάδα» ηπαρίνης (Howell unit) είναι ποσότητα ισοδύναμη με περίπου 0,002 mg καθαρής ηπαρίνης και ορίζεται ως η ποσότητα που κρατά 1 χιλιοστόλιτρο αίματος γάτας ρευστό επί 24 ώρες στους 0 °C.
Τριδιάστατη δομή
Η τριδιάστατη δομή της ηπαρίνης είναι περίπλοκη, επειδή το ιδουρονικό οξύ μπορεί να εμφανίζεται με τη μία ή την άλλη από δύο διαφορετικές καταστάσεις χαμηλής ενέργειας όταν βρίσκεται στο εσωτερικό ενός ολιγοσακχαριδίου. Η μεταξύ τους ισορροπία επηρεάζεται από την κατάσταση θειώσεως της γειτονικής γλυκοζαμίνης. Παρ' όλα αυτά, η δομή σε διάλυμα ενός δωδεκασακχαριδίου ηπαρίνης που αποτελείται από 6 επαναλαμβανόμενα μονομερή GlcNS(6S)-IdoA(2S) έχει προσδιορισθεί με χρήση συνδυασμού φασματοσκοπίας NMR και τεχνικών μοριακής προτυποποιήσεως. .
center|thumb|555px| Δύο διαφορετικές δομές της ηπαρίνης