cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
8ος αιώνας π.Χ.
Αθλητισμός
<!--Αρχή κρυφού κειμένου. ΜΗ ΤΟ ΕΠΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΟΠΙΣΤΕΣ ΠΗΓΕΣ -->
Πηγές
-92 Κατηγορία:1η χιλιετία π.Χ.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 2012–13
Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Θεσσαλονίκης.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Δόξα Πενταλόφου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η Α.Π.Ε. Λαγκαδά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Μεσιέ 83
Ιστορικό
Ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ ανακάλυψε τον Μ83 όταν ήταν στο ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας το 1752. Ο Σαρλ Μεσιέ τον πρόσθεσε στον κατάλογό του το 1781.
Ομάδα γαλαξιών
Ο Μεσιέ 83 είναι στο κέντρο της μίας από τις δύο υποομάδες της ομάδας Κένταυρος Α/Μεσιέ 83. Ο Κένταυρος Α είναι στο κέντρο της άλλης. Αυτές οι δύο υποομάδες αναγνωρίζονται σαν μια ομάδα, ενώ κάποιες φορές ως δύο. Όμως οι δύο υποομάδες βρίσκονται κοντά η μία στην άλλη και οι δύο υποομάδες δεν φαίνεται να κινούνται η μία σχετικά με την άλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 83 5236 Κατηγορία:Ύδρα (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες
Άντολφ Γκίντεον Μπαρτόλντι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1688 στο Στάβεν. Ο πατέρας του ήταν ιεροκήρυκας. Σχολείο πήγε στο Άνκλαμ (Anklam) και Στάργκαρντ (Stargard). Το 1707 γράφτηκε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Ρόστοκ (Rostock). Σπούδασε ανατολικές γλώσσες, φιλοσοφία και θεολογία. Συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο, Χάλλη, Βίττενμπεργκ και Ιένα, και παρακολούθησε μαθήματα φυσικής και φυσικού δικαίου. Μετά τον θάνατο του πατέρα του επέστρεψε στην πατρίδα του το 1714. Το 1716 διορίστηκε πρύτανης στο Γυμνάσιο του Νοϊμπράντενμπουργκ, το 1740 στην Στραλσούνδη, όπου παρέμεινε ως το 1755. Έγραψε την ιστορία της Σχολής της Στραλσούνδης, η οποία τον καιρό εκείνο λειτουργούσε ήδη επί διακοσόσα χρόνια. Έγραψε επίσης την αυτοβιογραφία του. Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1768 στην Στραλσούνδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί παιδαγωγοί
Πιέριος
Ο Πιέριος ήταν θεολόγος, πρεσβύτερος και υπεύθυνος της Κατηχητικής σχολής της Αλεξάνδρειας, που έζησε στο στο β΄μισό του 3ου αιώνα και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.
Βίος
Πιθανότερο είναι να υπήρξε διδάσκαλος, προϊστάμενος της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας και μάρτυρας στην Αλεξάνδρεια επί Δεκίου. Για την περίοδο οπότε προΐστατο της Σχολής υπάρχουν κι εδώ διαφορές: ο πατρολόγος Στυλιανός Παπαδόπουλος τον τοποθετεί από το 281 μέχρι το 300, ενώ ο Παναγιώτης Χρήστου το 248 και εξής. Ο Φώτιος αναφέρει πως αποκαλείτο «νέος Ωριγένης» κάτι που δείχνει πως συνδύαζε διδακτικό και συγγραφικό έργο.
Οι θεολογικές του απόψεις
Κατά τον Φώτιο ήταν ορθόδοξος ως προς το ζήτημα των ενδοτριαδικών σχέσεων Πατρός-Υιού, όχι όμως και για το Άγιο Πνεύμα, το οποίο θεωρούσε υποδεέστερο των άλλων δύο.
Πηγές
Κατηγορία:Θεολόγοι Πιέριος
Σωτείρα Κοττάκη
Η Σωτείρα Κοττάκη ή Σωτήρα Κοττάκη είναι βυζαντινός ναός στην Πλάκα της Αθήνας. Ο ναός χρονολογείται στο πρώτο μισό του 11ου αιώνα. Είναι αφιερωμένος στη μεταμόρφωση του Σωτήρος και το όνομά της το οφείλει στην οικογένεια Κοττάκη. Ανήκει στον τύπο του σύνθετου σταυροειδή εγγεγραμμένου. Ο αρχικός ναός επεκτάθηκε προς τα δυτικά τον 19ο αιώνα, όπου έχουν κατασκευαστεί δύο πυργόμορφα κωδωνοστάσια. Το νότιο παρεκκλήσι του ναού είναι αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο και το βόρειο στον Άγιο Δημήτριο.
Ιστορία
Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο ναός παραχωρήθηκε στη ρωσική παροικία για τις ανάγκες της. Επίσης για σύντομο χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθούν οι ανάγκες της ενορίας της Παναγίας Κανδήλη. Ο ναός επεκτάθηκε από τη ρωσική κοινότητα προς τα βόρεια, νότια και δυτικά την περίοδο 1834-1855, με την κατεδάφιση του δυτικού τοίχου, δημιουργώντας μια τρίκλιτη καμαρόσκεπη τρουλαία βασιλική. Ο ναός μετά την παραχώρηση της Σωτήρας Λυκόδημου στη ρωσική κοινότητα έγινε πάλι ενοριακός. Στις αρχές του 20ού αιώνα επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο προς τα δυτικά και κτίστηκαν στη δυτική πρόσοψη δύο πυργοειδή κωδωνοστάσια. Ο ναός τοιχογραφήθηκε εσωτερικά το 1930 από τον Δημήτριο Πελεκάση.
Περιγραφή
Ο ναός σήμερα είναι μια τρίκλιτη καμαρόσκεπη τρουλαία βασιλική με εγκάρσιο κλίτος. Ο αρχικός ναός ήταν σύνθετος τετρακίονος σταυροειδής εγγεγραμμένος με συνεπτυγμένο ιερό ή απλός τετρακίονος με επιμηκυσμένο ιερό. Ο αρχικός ναός έχει τοιχοδομία αποτελούμενη από κοχυλιάτη λίθο οι οποίοι μεταξύ τους έχουν πλίνθους πάχους 3-4 εκατοστών, αν και παραλείπονται σε πολλούς κάθετους αρμούς. Στα κάτωτερα τμήματα του ναού έχουν φθαρεί και επισκευαστεί. Στα ανώτερα στρώματα, μετά την αφαίρεση νεότερων κονιαμάτων και επιχρισμάτων, διακρίνονται ίχνη ωχράς βαφής στην εξωτερική επιφάνεια, ενώ τα κεραμικά έχουν βαφτεί κόκκινα, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκε ώχρα και σκουρόχρωμες ταινίες ώστε να δώσουν την εντύπωση του ισόδομης τοιχοποιίας.
Ο τρούλος του ναού είναι οκτάγωνος με ισάριθμα μονόλοβα παράθυρα και είναι αθηναϊκού τύπου. Τα παράθυρα έχουν διπλό πλίνθινο τόξο και γείσο. Στις ακμές βρίσκονται κιονίσκοι και από πάνω τους υδρορροές σε σχήμα αχλαδιού. Στο ανατολικό τμήμα ο ναός έχει τρεις ημικυλινδρικές αψίδες με υψηλές αναλογίες, από τις οποίες η κεντρική είναι η μεγαλύτερη και με ποιο επιμελημένη τοιχοποιία. Διαθέτει τρίλοβο παράθυρο με μαρμάρινα διαχωριστικά τα οποία είναι ημικιονίσκοι με κιονόκρανα σε σχήμα ανάποδης κούλουρης πυραμίδας διακοσμημένα με ρόδακα. Διακοσμητικά στοιχεία των αψίδων είναι η διπλή γραμμή πλίνθων και οδοντωτή ταινία που ακολουθεί την καμπύλη των λοβών των παραθύρων.
Στο ναό έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά αρχιτεκτονικά μέλη σε δεύτερη χρήση. Για παράδειγμα έχουν χρησιμοποιηθεί τρία κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού των ρωμαϊκών (ανατολικοί κίονες) και πρωτοβυζαντινών χρόνων (βορειοδυτικός κίονας) και μια αναποδογυρισμένη αττική βάση. Οι ανατολικοί κίονες είναι οι αρχικοί και είναι μονολιθικοί, με μείωση της διαμέτρου στην κορυφή ύψους περίπου 4 μέτρων. Οι δυτικοί αντικαταστάθηκαν για λόγους σταθερότητας. Στο νότιο παρεκκλήσι βρίσκεται τμήμα υστερορωμαϊκής πλάκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Αθήνα Κατηγορία:Πλάκα
Νίκος Β. Ρούτσος
Ο '''Νίκος Β. Ρούτσος''' (1904 - 1984) ήταν Έλληνας νομικός, δημοσιογράφος, στιχουργός και συγγραφέας, δημιουργός εικονογραφημένων περιπετειών δράσης.
Γεννήθηκε στη Μάνη. Ξεκίνησε τη συγγραφική του σταδιοδρομία από το σατιρικό περιοδικό Λοβιτούρα (1929), ενώ κατά καιρούς δημοσίευσε χρονογραφήματα, έμμετρα ποιήματα, βιογραφίες, αλλά και τραγούδια (συνεργάσθηκε με τους Τσιτσάνη, Χιώτη κ.ά.). Ασχολήθηκε επίσης με την παιδική παραλογοτεχνία, εκδίδοντας διάφορα περιοδικά, όπως "Γκαούρ Ταρζάν", "Δεκατρία", "Ποκοπίκο", "Ζούγκλα" κ.ά. Ήταν πολιτικοποιημένος και ανήκε στο χώρο της Αριστεράς. Πέθανε στην Αθήνα μάλλον το 1984.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς
Άρπυια Στροφάδων
Η Άρπυια  ή Αρπίνα Στροφάδων  είναι η μικρότερη και βορειότερη νησίδα των Στροφάδων (το άλλο είναι η Σταμφάνη). Βρίσκεται στο Ιόνιο πέλαγος, νοτιοανατολικά της Ζακύνθου (σε απόσταση περίπου 27 ν.μ.) και δυτικά της Πελοποννήσου (στο ύψος της Κυπαρρισίας). Είναι ένα βραχώδες νησί ενώ χωρίζεται από τη Σταμφάνη με επικίνδυνα αβαθή νερά που περιλαμβάνουν σκoπέλους και υφάλους.
Παραπομπές
Αρπυια Αρπυια Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1980-81
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1980-81 ήταν το 18ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Βελέζ Μόσταρ από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε την Τράκια Πλόβντιφ από τη Βουλγαρία. Η προκριματική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη από το Σεπτέμβριο του 1980 ως τον Απρίλιο του 1981 αλλά οι δύο τελικοί έγιναν την επόμενη σεζόν, το Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1981, ενώ είχε ξεκινήσει η επόμενη διοργάνωση.
Τελικός
ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Φιλιππούπολη, 25 Νοεμβρίου 1981:
ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Μοστάρ, 2 Δεκεμβρίου 1981:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1980 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1981
Οικογένεια Καγγελάρη
Η οικογένεια Καγγελάρη ή Καγκελάρη (Cangelari) είναι μια από τις παλιότερες αρχοντικές οικογένειες της Κεφαλονιάς.
Γενικά στοιχεία
Βυζαντινής, κατά την παράδοση, καταγωγής και οικογένεια στρατιωτικών και κληρικών στο ξεκίνημά της, θα διακριθεί αργότερα στο εμπόριο, τη ναυτιλία, τις τέχνες και τα γράμματα. Το επώνυμό της απαντάται για πρώτη φορά στα μέσα του 12ου αι. στο πρόσωπο του μεγάλου βυζαντινού αγιογράφου της εποχής Λουκά Καγκελλάρη, στον οποίο αποδίδονται οι αρχαιότερες και καλύτερες εικόνες της Παναγίας και συχνά συγχέεται με τον απόστολο Λουκά. Ετυμολογικά ανατρέχει στο λατινικό cancellarius, που σημαίνει αρχιγραμματεύς, είναι δηλωτικό λειτουργήματος και στην αρχική του μορφή πρέπει να ήταν Καγκελλάριος. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης κατέφυγαν στην Κέρκυρα, από την οποία μετανάστευσαν στις αρχές του 16ου αιώνα, για να εγκατασταθούν στο Βαρύ της Ερίσσου, στην Κεφαλονιά, όπου ανέλαβαν τη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής. Η εγγραφή τους στη Χρυσή Βίβλο αναφέρεται το 1652, μέλη της, όμως, μετείχαν ήδη προ του 1560 στο Συμβούλιο των Προκρίτων (Conseglio dei Primarii) και αργότερα στο Συμβούλιο της Κοινότητας (Conseglio della Communità) της Κεφαλονιάς. Τον 16ο αι. θα εγκατασταθούν και σε άλλα μέρη του νησιού (Κάστρο Αγίου Γεωργίου, Πύργο, Πλαγιά, Βασιλικάδες, Άσσο, Κοθριά) και τον 17ο και 18ο αι. στη Σάμη (Αλευράτα, Γριζάτα, Ζερβάτα), το Ληξούρι (Μαντζαβινάτα) και το Αργοστόλι. Με την απελευθέρωση της Λευκάδας από τον οθωμανικό ζυγό, μέλη της θα μεταναστέψουν και εκεί (Άγια Μαύρα, Αμαξική, Άγιος Πέτρος), όπως επίσης και στην Πρέβεζα και την Άρτα. Τον 19ο αι. μέλη της θα εγκατασταθούν στον ελλαδικό χώρο (Αθήνα, Ανδραβίδα, Πάτρα κ.α.), στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (Κωνσταντινούπολη, Κίος, Πριγκηπόννησα), τη Ρουμανία (Βραΐλα), την Κριμαία (Κερτς) και την Αίγυπτο (Σουέζ, Αλεξάνδρεια). Τον 20ό αι. θα μεταναστέψουν στην Αφρική (Ασμάρα της Ερυθραίας, Βελγικό Κονγκό, Μπουρούντι κ.α.), τα Ιεροσόλυμα, την Κύπρο, τις Η.Π.Α., την Αυστραλία κ.α.
Κλάδοι
Γενάρχης της οικογένειας στην Κεφαλονιά και αρχηγός μακράς παράδοσης ιερωμένων φέρεται ο πρωτοπαπάς Γεώργης Καγγελάρης. Στην υπηρεσία της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας, μέλη της θα διοριστούν τον 16ο αι. στρατιωτικοί διοικητές της Ερίσσου και θα διακριθούν στην άμυνα της Κεφαλονιάς και στην κατασκόπευση των γειτονικών τουρκοκρατούμενων, τότε, περιοχών (Λευκάδα, Στερεά Ελλάς, Πελοπόννησος). Θα μετάσχουν και θα διακριθούν στις πολεμικές επιχειρήσεις της εποχής (και στη θάλασσα ως κουρσάροι), ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κρήτης (1645-1669) αρκετοί θα πέσουν μαχόμενοι ή θα πιαστούν σκλάβοι. Εκτός από τα στρατιωτικά και εκκλησιαστικά τους καθήκοντα, μέλη της θα εκλεγούν πρέσβεις της Κοινότητας, ή θα διοριστούν νοτάριοι, προεστοί, κάποι ή κοντόσταυλοι, αλλά και δάσκαλοι και γιατροί. Κατά τα μέσα του 17ου-18ου αι. θα δημιουργηθούν κλάδοι της οικογένειας με τα ακόλουθα νέα επώνυμα: Αλισανδράτος, Βαγγελάτος (ή Ευαγγελάτος), Βαλιανάτος, Βελισσαράτος, Γαλιατζάτος (ή Γαλιατσάτος), Γιακουμάτος, Γιαννάτος, Γιωργάτος, Δανάτος, Διακάτος, Ζαμάνης, Ζεππάτος (ή Ζεπάτος), Θεοδοσάτος, Θοδωράτος, Λιβιεράτος, Λιοσάτος, Λουράντος, Μαραγκός, Μαρκάτος, Ματιάτος, Μπατιστάτος, Παλούκης, Παπαδημητράτος, Παπασταθάτος, Παυλάτος, Πράσας, Ρισιάνος, Σάρας, Σταματάτος, Σταματελάτος, Σταφιέρης, Τακούνης, Τζουγανάτος και Ψαρός, πολλοί από τους οποίους υφίστανται μέχρι σήμερα στο νησί και αλλού. Επισημαίνεται ότι η συγγένεια όσων φέρουν επώνυμα με την κατάληξη "-άτος" αποδεικνύεται μόνο με την γενεαλογική έρευνα, καθότι αυτά μπορούν να προέρχονται από περισσότερες αρχικές οικογένειες. Ανάμεσα στις οικογενειακές συναδελφικές εκκλησίες περιλαμβάνονται και δύο σημαντικές της περιοχής της Ερίσσου, εκείνες της Παναγίας στα Κουγιάνα και του Αγίου Στεφάνου, στο Βαρύ.
Παραπομπές
Οικογένεια Καγγελάρη Καγγελαρη
Μπόλντουιν Λόνσντεϊλ
Ο Μπόλντουιν Λόνσντεϊλ (Baldwin Jacobson Lonsdale, 5 Αυγούστου 1948 - 17 Ιουνίου 2017) ήταν πολιτικός από το Βανουάτου και ιερέας της Αγγλικανικής Εκκλησίας, Πρόεδρος του Βανουάτου από τις 22 Σεπτεμβρίου 2014 ως τον θάνατό του, το 2017. Προτού γίνει πρόεδρος, ήταν γενικός γραμματέας της επαρχίας Τόρμπα του νησιού Μότα Λάβα. Εκλέχθηκε πρόεδρος σε έμμεση εκλογή από ένα εκλεκτορικό κολέγιο αποτελούμενο από μέλη του κοινοβουλίου και κυβερνήτες των επαρχιών. Χρειάστηκαν 8 γύροι ψηφοφορίας για να έχει ένας υποψήφιος την επαρκή πλειοψηφία για την ασυμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης του Τζο Νάτουμαν και της αντιπολίτευσης. Ήταν η ψηφοφορία με την μεγαλύτερη διάρκεια στην ιστορία του Βανουάτου. Τελικά, στον τελευταίο γύρο, ο Λόνσντεϊλ έλαβε 46 ψήφους από τις πιθανές 58. Στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, υπηρεσιακός πρόεδρος ήταν ο Φιλίπ Μπεντορό. Στην πρώτη του ομιλία ως προέδρου επεσήμανε τη σημασία του διορισμού του για την επαρχία της Τόρμπα και την προτεραιότητά του στο να τηρηθεί υπεράνω όλων το σύνταγμα της χώρας.
Στις 17 Ιουνίου 2017 πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 69 ετών από καρδιακή προσβολή όντας εν ενεργεία πρόεδρος του Βανουάτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Βανουάτου
Διάσκεψη της Μόσχας (1943)
Η Τρίτη Διάσκεψη της Μόσχας μεταξύ των μεγάλων Συμμαχικών Δυνάμεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε χώρα από τις 18 Οκτωβρίου μέχρι τις 11 Νοεμβρίου του 1943 στο Κρεμλίνο.
Η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, Άντονι Ήντεν, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Κόρντελ Χωλ και της Σοβιετικής Ένωσης Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ, οδήγησε στη Διακήρυξη της Μόσχας και στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Συμβουλευτικής Επιτροπής (EAC).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ροντρίγκο (όπερα)
Ροντρίγκο (Rodrigo ή Vincer se stesso è la maggior vittoria) (HWV 5) ονομάζεται όπερα σε τρεις πράξεις του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ. Είναι η πρώτη ιταλική όπερα του Χαίντελ που γράφτηκε και παρουσιάστηκε στη Φλωρεντία το φθινόπωρο του 1707 στο Teatro del Cocomero. Το λιμπρέτο βασίστηκε στο έργο Il duello d’Amore e di Vendetta (1700, Βενετία) του Φραντσέσκο Σιλβάνι. Η όπερα διασώθηκε στη μορφή του πρωτότυπου χειρογράφου του Χαίντελ, με εξαίρεση την χαμένη εισαγωγή της πρώτης πράξης, ωστόσο με βάση το πρόγραμμα της πρώτης εκτέλεσης του έργου που ανακαλύφθηκε το 1974, έγινε φανερό ότι ο Χαίντελ έκανε σημαντικές τροποποιήσεις πριν την πρώτη παρουσίαση, προσθέτοντας μάλιστα επτά νέες άριες. Στο ίδιο πρόγραμμα, η όπερα έφερε τον τίτλο Vincer se stesso è la maggior vittoria. Το 1983 ανακαλύφθηκε ένα χαμένο τμήμα της τρίτης πράξης του έργου και στις 17 Ιουλίου 1985 η όπερα εκτελέστηκε σχεδόν ολοκληρωμένη στο Λονδίνο, από τη Handel Opera Society, υπό τη διεύθυνση του Τσαρλς Φάρνκομπ.
Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται στη Σεβίλη και είναι εν γένει φανταστική, παραπέμποντας όμως και σε αληθινά ιστορικά γεγονότα των τελευταίων ετών της ηγεμονίας των Βησιγότθων στην Ισπανία (περ. 710).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Rodrigo
Πεντάλοφος Κοζάνης
Ο Πεντάλοφος είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο. Αποτελεί έδρα κοινότητας και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 446 κάτοικοι. Σύμφωνα δε με την απογραφή του 2021, ο νόμιμος πληθυσμός συνολικά της δημοτικής κοινότητας Πενταλόφου ανέρχεται στους 718 κατοίκους. Στο παρελθόν ο Πεντάλοφος ονομαζόταν Ζουπάνι ή Ζουμπάνι, ονομασία η οποία άλλαξε το 1927 σε Πετρόβουνο και το 1928 σε Πεντάλοφο. Απέχει 88 χιλιόμετρα από την Κοζάνη.
Περιγραφή του οικισμού
Ο Πεντάλοφος είναι το σημαντικότερο χωριό από τα Μαστοροχώρια του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται πάνω στο πέρασμα από την δυτική Μακεδονία στην Ήπειρο και αυτή η προνομιακή του θέση βοήθησε το χωριό να αναπτυχθεί στο παρελθόν. Η ανάπτυξη του χωριού στο παρελθόν είναι αποτυπωμένη στην εικόνα του. Είναι σχεδόν εξ' ολοκλήρου πετρόχτιστο χωριό: οι κάτοικοί του ήταν ξακουστοί χτίστες, οι οποίοι μάλιστα ανέπτυξαν και δική τους γλώσσα, τα κουδαρίτικα. Λόγω της πανέμορφης και με προσοχή στη λεπτομέρεια αρχιτεκτονικής του, σήμερα έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το μνημείο της Γυναίκας της Πίνδου, ενώ η εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου αποτελεί το παλαιότερο σωζόμενο κτίσμα στο χωριό (1742).
Ιστορικά στοιχεία
Η εγκατάσταση ανθρώπων στην περιοχή πρέπει να συνδυαστεί με την Κάθοδο των Δωριέων στα 1000 με 800 π.Χ. Στον απόκρημνο και βραχώδη λόφο «Γκραντίσκα» μαρτυρείται η ύπαρξη αρχαίου φρουρίου, το οποίο είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στον 3ο μ.Χ. αιώνα, κατά τις βαρβαρικές επιδρομές, καθώς και στα βυζαντινά χρόνια. Το φρούριο βρισκόταν σε μια πολύ στρατηγική θέση, στα σύνορα Ελιμιώτιδας - Ηπείρου, απ' όπου ασκούσε έλεγχο στον αρχαίο δρόμο που εξασφάλιζε την επικοινωνία μεταξύ Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας. .
Το 1788, το χωριό πέρασε στα χέρια του Αλή πασά. Στα χρόνια του (έως το 1820) οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να πληρώνουν επιπρόσθετο φόρο, το αγαλίκι, δηλαδή φόρο προστασίας. Το 1856 εξαγόρασαν το χωριό οι κάτοικοι με 10.000 χρυσές λίρες και έγιναν κεφαλοχώρι.
Το παλαιότερο κτίσμα του χωριού είναι ο Άγιος Αχίλλειος, που χτίστηκε το 1742. Είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική και στο εσωτερικό εντυπωσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο με θέματα απ'την Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
Ο νεότερος οικισμός προέκυψε τη μεταβυζαντινή περίοδο, από πληθυσμούς που κατέφυγαν βορειότερα για να ξεφύγουν από τις επιδρομές των Τουρκαλβανών.
Διοικητικές μεταβολές
Ο Πεντάλοφος από το 1918 αποτέλεσε έδρα κοινότητας. . Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 η Κοινότητα Πενταλόφου διευρύνθηκε και συμπεριέλαβε τους οικισμούς Αγία Σωτήρα, Βυθός και Δίλοφο. Έδρα της νέας διευρυμένης κοινότητας ορίστηκε ο Πεντάλοφος. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, ο Πεντάλοφος εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Γιαντβίγκα Φαλκόφσκα
Η Γιαντβίγκα Φαλκόφσκα (πολωνικά: Jadwiga Falkowska), με κωδικές ονομασίες: Γιάγκα (Jaga), Ζντζισουάβα (Zdzisława), Λουντβίκα (Ludwika) και Ζαλέσκα (Zaleska) (13 Νοεμβρίου 1889 στο Τβερ – 7 Αυγούστου 1944 στη Βαρσοβία), ήταν Πολωνή δασκάλα, κοινωνική ακτιβίστρια, αρχηγός προσκόπων και μία από τους ιδρυτές του προσκοπισμού κοριτσιών στην Πολωνία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν στην αντίσταση. Η Γιαντβίγκα δολοφονήθηκε από μονάδες της Ταξιαρχίας του Καμίνσκι κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιώτες Κατηγορία:Πολωνοί πρόσκοποι Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί πολίτες που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σιδηροδρομικός Σταθμός Σεν Πάνκρας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Σεν Πάνκρας (αγγλικά: St Pancras railway station) είναι ένας από τους 10 μεγαλύτερους (συνδυαστικά μαζί με τον γειτονικό του Σιδ. Σταθμό Κινγκς Κρος ένας από τους 5 μεγαλύτερους) σιδηροδρομικούς σταθμούς στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι ένας από τους κεντρικότερους σταθμούς στο δίκτυο του Μετρό του Λονδίνου και αφετηρία διαφόρων σιδηροδρομικών γραμμών, όπως αυτές που πάνε προς Λέστερ, Ντέρμπι, Νότιγχαμ, Σέφιλντ, Λούτον, Μπέντφορντ καθώς και της γραμμής Eurostar προς την Γκαρ ντυ Νορ του Παρισιού και τον Νότιο Σιδ. Σταθμό Βρυξελλών.
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Μεταφορές στο Λονδίνο
Αναθεωρητικό δικαστήριο
Αναθεωρητικό Δικαστήριο καλείται το δευτεροβάθμιο στρατιωτικό δικαστήριο, το οποίο δικάζει είτε ως δικαστήριο ουσίας σε δεύτερο βαθμό τις εφέσεις κατά των αποφάσεων των πρωτοβαθμίων στρατιωτικών δικαστηρίων (στρατοδικείων, αεροδικείων και ναυτοδικείων), είτε ως ακυρωτικό δικαστήριο, όταν δικάζει το ένδικο μέσο της αναθεωρήσεως.
Ιστορική εξέλιξη
Η στρατιωτική δικαιοσύνη στην Ελλάδα οργανώθηκε ήδη από τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του νεοελληνικού Κράτους. Συγκεκριμένα ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας διαβλέποντας αφενός την επιτακτική ανάγκη στρατιωτικού ποινικού κώδικα για τα υπό οργάνωση στρατεύματα της χώρας και αφετέρου διαπιστώνοντας ότι η πρωτογενής παρασκευή ενός σχετικού νομοθετήματος ήταν δυσχερής, εξέδωσε το υπ’αριθμ. ΙΗ΄ Ψήφισμα  της 21ης Δεκεμβρίου 1828 με το οποίο εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη ο γαλλικός Στρατιωτικός Κώδικας (νόμος της 9ης Οκτωβρίου 1797). Στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτής, ιδρύθηκε στο Ναύπλιο το πρώτο Διαρκές Στρατοδικείο, το οποίο μέχρι το 1860 αποτελούσε το μοναδικό οργανωμένο φορέα απονομής της στρατιωτικής δικαιοσύνης, λειτουργώντας ταυτόχρονα και ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο με το όνομα Διαρκές Αναθεωρητικό Στρατοδικείο του Στρατού. Από την περίοδο εκείνη σώζονται τα αρχεία των αποφάσεων των ετών 1848-1860 το σύνολο των οποίων ήταν 101. Σημαντικό σταθμό στην εξέλιξη της στρατιωτικής δικαιοσύνης αποτελεί η 19η Μαΐου του έτους 1860, όταν με το νόμο ΦπΒ' "Περί της Στρατιωτικής Ποινικής Νομοθεσίας" (ΣΠΝ)  και συγκεκριμένα τα άρθρα 24 επ., προβλέφθηκε για πρώτη φορά η ίδρυση ενός αυτοτελούς Αναθεωρητικού Δικαστηρίου με έδρα την Αθήνα και για όλη την επικράτεια. Το Αναθεωρητικό Δικαστήριο συνετίθετο από ένα υποστράτηγο ως Πρόεδρο, τέσσερις ανώτερους αξιωματικούς και συγκεκριμένα ένα συνταγματάρχη, έναν αντισυνταγματάρχη και δύο ταγματάρχες ως δικαστές, άπαντες προερχόμενοι από τα διάφορα όπλα του στρατού ξηράς, ενώ στις συνεδριάσεις συμμετείχε ο Βασιλικός Επίτροπος, ο οποίος ασκούσε καθήκοντα Εισαγγελέα, καθώς και ένας γραμματέας. Πρώτος  Πρόεδρος ορίστηκε ο υποστράτηγος Ευστράτιος Πίσσας (1797-1885), μετέπειτα υπασπιστής του Γεωργίου Α' και πρώτος Βασιλικός Επίτροπος ο αντισυνταγματάρχης Πέτρος Γεννατάς (1808-1878), μετέπειτα Υπουργός Στρατιωτικών επί κυβερνήσεως Χαριλάου Τρικούπη. Η πρώτη συνεδρίαση του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου πραγματοποιήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1860 στην αίθουσα του κτιρίου που αποτελούσε την έδρα του και βρισκόταν επί της οδού Ερμού. Η ανωτέρω πρόβλεψη περί υπάρξεως ενός Αναθεωρητικού Δικαστηρίου αφορούσε στην απονομή της στρατιωτικής δικαιοσύνης εν καιρώ ειρήνης. Ωστόσο ο αυτός νόμος περιλαμβάνει ειδικές ρυθμίσεις για τη στρατιωτική δικαιοσύνη εν καιρώ εκστρατείας, αποκλεισμού ή πολιορκίας. Συγκεκριμένα, για την πρώτη περίπτωση, προβλέπεται ότι ο γενικός αρχηγός του στρατεύματος καθώς και οι αρχηγοί κάθε επιμέρους στρατιωτικού σώματος είχαν τη δυνατότητα να συστήσουν δύο Στρατοδικεία και ένα Αναθεωρητικό Δικαστήριο. Ανάλογη πρόβλεψη υπάρχει και για τη δεύτερη περίπτωση, με τη διαφορά ότι η αυτή εξουσία απονεμόταν στον εκάστοτε διοικητή του αποκλεισμένου ή πολιορκούμενου φρουρίου, με την προϋπόθεση ότι δεν λειτουργούσαν στην περιφέρειά του Στρατιωτικά Δικαστήρια.
Ήδη με βάση τις ρυθμίσεις των άρθρων 57 και 58 του νομοθετήματος του 1860, αν και οι λόγοι ακυρώσεως των αποφάσεων των πρωτοβάθμιων στρατοδικείων ήταν στην ουσία τους αναιρετικοί (κακή σύνθεση, αναρμοδιότητα του δικάσαντος στρατοδικείου, εσφαλμένη ερμηνεία και κακή εφαρμογή του ποινικού νόμου, παράλειψη ουσιώδους τύπου της διαδικασίας, παράλειψη απόφανσης επί αιτήματος του κατηγορουμένου ή του βασιλικού επιτρόπου), η αρμοδιότητα του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου εκτεινόταν εν τοις πράγμασι και στην κατ’ ουσίαν επανεξέταση της υπόθεσης, δεδομένου ότι ο νόμος δεν προέβλεπε την αναπομπή της στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο για νέα κρίση. Η διττή αυτή λειτουργία του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου ως αναιρετικό δικαστήριο και ως δικαστήριο της ουσίας διατρέχει όλη την ιστορία του οργάνου καθότι πέραν της αίτησης αναθεώρησης προβλέπεται και η άσκηση έφεσης κατά των αποφάσεων των πρωτοβάθμιων στρατιωτικών δικαστηρίων. Ωστόσο, η εξαρχής υπαγωγή της αναιρετικής κρίσης των αποφάσεων του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου στην αρμοδιότητα του Αρείου Πάγου σαφώς περιόρισε τη σημασία της αίτησης αναθεώρησης και ανέδειξε τη σημασία της έφεσης ως ενδίκου μέσου. Με το άρθρο 37 του π.δ. 21/2002 (Κανονισμός λειτουργίας στρατιωτικών δικαστηρίων) ορίζεται πλέον σαφώς ότι το Αναθεωρητικό Δικαστήριο είναι το ανώτατο στρατιωτικό δικαστήριο και λειτουργεί ως δευτεροβάθμιο και ως ακυρωτικό.
Η φυσιογνωμία του Δικαστηρίου διατηρήθηκε και με τον Στρατιωτικό Ποινικό Κώδικα που κυρώθηκε με τον Α.Ν. 2803/1941. Με βάση τον νόμο αυτόν το δικαστήριο συνετίθετο από τον Πρόεδρο, τέσσερα μόνιμα μέλη και τον γραμματέα, ενώ χρέη εισαγγελέα τελούσε ο βασιλικός επίτροπος. Στο σημείο αυτό είναι ενδιαφέρον να αναφερθεί ότι μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την γερμανική κατοχή  προβλέφθηκε η σύσταση του Ειδικού Στρατοδικείου Εγκληματιών Πολέμου του οποίου τις συνεδριάσεις διηύθυνε ο Πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου. Στο εδώλιο του δικαστηρίου αυτού βρέθηκαν ως κατηγορούμενοι περιβόητοι εγκληματίες πολέμου, ιδίως Γερμανοί, όπως ο Friedrich Schubert, ο οποίος εκτελέστηκε όντας υπεύθυνος για το θάνατο 246 Ελλήνων στην Κρήτη και στα Γιαννιτσά, και ο Max Merten, ο οποίος  ήταν υπεύθυνος για το θάνατο 680 Ελλήνων, το βασανισμό και δολοφονία 9.000 Εβραίων και την εκτόπιση 40.000 εκ των τελευταίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στη δίκη του Merten, στην σύνθεση του οποίου προήδρευε ο Πρόεδρος του Αναθεωρητικού δικαστηρίου Κοκορέτσας Ιωάννης ενώ χρέη Βασιλικού Επιτρόπου τελούσε ο Βασιλάκης Ιωάννης, η καταδικαστική απόφαση δεν εκτελέστηκε ποτέ, καθώς με νομοσχέδιο της Κυβέρνησης Καραμανλή ορίστηκε ότι «αναστέλλεται αυτοδικαίως και χωρίς να απαιτείται απόφασις τις δικαστηρίου, πάσα δίωξις Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσις πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης». Με αφορμή αυτή την κρίσιμη ιστορική αναφορά, πρέπει επιπροσθέτως να αναφερθεί ότι το Αναθεωρητικό Δικαστήριο, όπως άλλωστε και τα Στρατοδικεία της Επικράτειας, έγινε το θέατρο διεξαγωγής πολλών και σημαντικών δικών. Αξίζει να αναφερθεί η δίκη των βασανιστών της Χούντας (Ε.Α.Τ.-Ε.Σ.Α.), η έφεση της οποίας εκδικάστηκε από το Αναθεωρητικό Δικαστήριο (αρ.απ. 169/1976) και στην οποία προέδρευε ο Πλευράκης Εμμανουήλ (Αναθεωρητής Β'). Μεταξύ των καταδικασθέντων ήταν οι Θεοφιλογιαννάκος Θεόδωρος (διοικητής ΕΑΤ-ΕΣΑ), Χατζηζήσης Νικόλαος, Τσάλας Γεώργιος, και  Σπανός  Αναστάσιος.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία του θεσμού παρουσιάζει η διαχρονική εξέλιξη του τρόπου επιλογής του δυναμικού και στελέχωσης του Δικαστικού Σώματος των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην αρχή της λειτουργίας του το Δικαστήριο στελεχωνόταν από ανώτερους και ανώτατους αξιωματικούς των όπλων. Έτσι ως μέλη του δικαστηρίου χρημάτισαν ένδοξοι αξιωματικοί του Στρατού όπως ο Κωνσταντίνος Σμολένσκυ και ο Νικόλαος Ζορμπάς. Στη συνέχεια με τον Ν. 484/1914 υιοθετήθηκε ένα νέο σύστημα πλήρωσης των θέσεων των μελών του δικαστηρίου μέσω της σύστασης του Σώματος Στρατιωτικής Δικαιοσύνης. Με τον Ν. 643/1914 ορίστηκε ότι το Αναθεωρητικό Δικαστήριο θα συγκροτείτο από έναν Αρεοπαγίτη ως Πρόεδρο, δύο εφέτες και δύο στρατιωτικούς δικαστικούς συμβούλους α΄ τάξεων, οι οποίοι θα επιλέγονταν εκ των εφετών, αντιεισαγγελέων εφετών και ανώτερων δικαστικών υπαλλήλων. Σημείο καμπής αποτελεί η ίδρυση, την 6η Ιουνίου 1970, της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ) μέσω της εξέλιξης της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής (ΣΙΣ) και της προσθήκης στα ήδη υφιστάμενα υγειονομικά τμήματα τριών νέων τμημάτων μεταξύ των οποίων και του Δικαστικού. Οι μαθητές του Τμήματος Δικαστικού μαζί με εκείνους του Στρατολογικού Τμήματος παρακολουθούσαν τα νομικά μαθήματα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με τον τρόπο αυτόν οι απόφοιτοι του Δικαστικού Τμήματος της ΣΣΑΣ αποφοιτούσαν με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού (βοηθός δικαστικού συμβούλου Γ'΄) και με την εξέλιξή τους στον βαθμό του ταξιάρχου (Αναθεωρητής Γ΄) ορίζονταν μέλη του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου. Ριζική αλλαγή του συστήματος στελέχωσης του Δικαστικού Σώματος των ΕΔ επήλθε με τον Ν. 2304/1995 (Κώδικας Δικαστικού Σώματος Ενόπλων Δυνάμεων) δεδομένου ότι πλέον προβλέπεται η διενέργεια έκτακτου διαγωνισμού και η επιλογή δεν γίνεται μεταξύ των αποφοίτων της ΣΣΑΣ. Στη δεδομένη χρονική συγκυρία όλα τα μέλη του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου και της Εισαγγελίας είναι απόφοιτοι του Δικαστικού Τμήματος της ΣΣΑΣ.
Στο βάθος αυτών των σχεδόν πενήντα ετών οι αλλαγές που έγιναν στη λειτουργία και στελέχωση του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου ήταν μείζονος σημασίας, καθότι η πορεία αυτή οδήγησε με σταθερά αλλά αποφασιστικά βήματα στη δημιουργία ενός νομικά άρτια καταρτισμένου και επαγγελματικού Δικαστικού Σώματος με προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία και πλήρη συνείδηση της αποστολής του. Με άλλες λέξεις η πορεία αυτή οδήγησε στη δημιουργία ενός αμιγώς δικαστικού οργάνου και ολοκλήρωσε την ‘‘δικαστηριοποίηση‘‘ της στρατιωτικής δικαιοσύνης απαλλάσσοντάς την από τα κατάλοιπα μιας άλλης εποχής. Κομβικής σημασίας ήταν και η κατοχύρωση, με τον νόμο του 1995, της προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας των δικαστικών λειτουργών της στρατιωτικής δικαιοσύνης.
Κατάλογος ταινιών του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel
Η ταινίες του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU) είναι μια σειρά Αμερικανικών υπερηρωικών ταινιών σε παραγωγή από την Marvel Studios βασισμένες σε χαρακτήρες των Marvel Comics. Το MCU είναι ένα κοινό σύμπαν στο οποίο τοποθετούνται όλες του οι ταινίες. Η ταινίες βρίσκονται σε παραγωγή από το 2007, και από τότε η Marvel Studios έχει παράγει και κυκλοφορήσει 32 ταινίες, με τουλάχιστον 10 ακόμα σε διάφορα στάδια ανάπτυξης. Είναι το franchise με τις μεγαλύτερες εισπράξεις παγκοσμίως, έχοντας εισπράξει πάνω από $29.4 δισεκατομμύρια παγκοσμίως. Σε αυτές περιλαμβάνεται και το Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019), το οποίο όταν κυκλοφόρησε ήταν η ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις όλων των εποχών.
Αναθεωρητικό δικαστήριο
Τόπος λειτουργίας
Λειτουργεί κατά κανόνα στην Αθήνα σύμφωνα με το άρθρο 168 παρ. 1 δ΄ του νέου Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα (που κυρώθηκε με το Νόμο 2287/1995), μπορεί όμως να χωριστεί σε τμήματα, με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας. Σήμερα το Αναθεωρητικό Δικαστήριο είναι χωρισμένο σε δύο τμήματα, σύμφωνα με την Υπουργική Απόφαση (Εθνικής Άμυνας),Δ.454.2/298093/Σχ.739/31.8.1995, «Χωρισμός του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου σε Τμήματα» (ΦΕΚ Β΄ 777/11.9.1995), το Α΄ και το Β΄ Τμήμα. Επίσης με το Προεδρικό Διάταγμα 420/1995 (ΦΕΚ Α΄ 242/22.11.1995) ορίστηκε ότι το Β΄Τμήμα του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου μπορεί να συνεδριάζει κατά τόπο συνεδριάσεως, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, ενώ με το Προεδρικό Διάταγμα 340/1997 (ΦΕΚ Α΄ 232/21.11.1997) επεκτάθηκε, εκτός από τη Θεσσαλονίκη, και στη Ξάνθη.
Κατάλογος ταινιών του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel
Ο Κέβιν Φάιγκι έχει παράγει κάθε ταινία στην σειρά, μαζί με τους Άβι Άραντ για τα Iron Man και Ο Απίθανος Hulk, Γκέιλ Αν Χερντ για το Ο Απίθανος Hulk, Έιμι Πασκάλ για τις ταινίες Spider-Man, Στίβεν Μπρουσάρντ για τα Ο Ant-Man και η Σφήκα και Ant-Man και Wasp: Κβαντομανία, Τζόναθαν Σβαρτς για το Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών, Νέιτ Μουρ για τα Eternals, Black Panther: Wakanda Forever, και Captain America: Brave New World, Μπραντ Ουίντερμπαουμ για το Thor: Love and Thunder, Έρικ Κάρολ για το Blade, και Ράιαν Ρέινολντς και Σον Λέβι για το Deadpool 3. Η ταινίες γράφονται από διάφορα άτομα, και οι ταινίες συχνά περιλαμβάνουν τεράστιους αριθμούς ηθοποιών.
Αναθεωρητικό δικαστήριο
Τόπος λειτουργίας
Η έδρα του δικαστηρίου είναι από το έτος 1969 το Δικαστικό Μέγαρο του Στρατοδικείου στο Στρατόπεδο Γαζή στου Ρουφ, μετά την μετεγκατάστασή του από την ιστορική του έδρα που βρισκόταν στο Δικαστικό Μέγαρο της οδού Ακαδημίας.
Κατάλογος ταινιών του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel
Το Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος (2016) είναι η πρώτη ταινία της Τρίτης Φάσης, και ακολουθείται από τα Doctor Strange (2016), Φύλακες του Γαλαξία 2 (2017), Spider-Man: Η Επιστροφή Στον Τόπο Του (2017), Thor: Ragnarok (2017), Black Panther (2018), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018), Ο Ant-Man και η Σφήκα (2018), Captain Marvel (2019), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019), και Spider-Man: Μακριά Από τον Τόπο του (2019). Οι τρεις πρώτες Φάσεις είναι γνωστές ως "The Infinity Saga". Οι ταινίες Spider-Man ανήκουν, χρηματοδοτούνται, και διανέμονται από την Sony Pictures.
Αναθεωρητικό δικαστήριο
Συγκρότηση
Το Αναθεωρητικό Δικαστήριο απαρτίζεται από έναν αντιστράτηγο ως Πρόεδρο με τον βαθμό του Αναθεωρητή Α΄, τρεις υποστράτηγους ως αντιπροέδρους με τον βαθμό του Αναθεωρητή Β΄, και πέντε ταξιάρχους ως μέλη με τον βαθμό του Αναθεωρητή Γ΄. Ο Εισαγγελέας φέρει τον βαθμό του Αναθεωρητή Α΄ (αντιστρατήγου) και επικουρείται από δύο αντιεισαγγελείς με τον βαθμό του Αναθεωρητή Γ΄ (ταξίαρχου).
Κατάλογος ταινιών του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel
Οι ταινίες της Τέταρτης Φάσης ξεκίνησαν με το Black Widow (2021), το οποίο ακολουθήθηκε από τα Ο Shang-Chi και ο Θρύλος των Δέκα Δαχτυλιδιών (2021), Eternals (2021), Spider-Man: No Way Home (2021), Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022), Thor: Love and Thunder (2022), και Black Panther: Wakanda Forever (2022). Η Φάση επίσης περιλαμβάνει οχτώ τηλεοπτικές σειρές και δύο σπέσιαλ για την συνδρομητική υπηρεσία Disney+.
Η Πέμπτη Φάση ξεκινάει με το Ant-Man και Wasp: Κβαντομανία (2023), και το ακολουθούν τα Φύλακες του Γαλαξία 3 (2023), The Marvels (2023), Deadpool 3 (2024), Captain America: Brave New World (2024), Thunderbolts (2024), και Blade (2025). Η Φάση αυτή θα περιλαμβάνει επίσης συνολικά εφτά τηλεοπτικούς κύκλους τηλεοπτικών σειρών για το Disney+. Η Έκτη Φάση θα περιλαμβάνει τα Fantastic Four (2025), Εκδικητές: The Kang Dynasty (2025), και Εκδικητές: Secret Wars (2027). Η τέταρτη, η πέμπτη, και η έκτη Φάση είναι γνωστές ως "The Multiverse Saga".
The Infinity Saga
Οι ταινίες από τη Φάση Ένα έως τη Φάση Τρία ονομάζονται μαζί "The Infinity Saga".
The Multiverse Saga
Οι ταινίες από τη Φάση Τέσσερα έως τη Φάση Έξι ονομάζονται μαζί "The Multiverse Saga". Επίσης περιλαμβάνει πολλαπλές σειρές και δύο σπέσιαλ που προβάλλονται στο Disney+.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (ταινίες)
Αναθεωρητικό δικαστήριο
Δυνατότητα αναίρεσης
Σύμφωνα εξάλλου με το άρθρο 167 παρ. 1 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα (Ν. 2287/1995), η ποινική δικαιοσύνη στο στρατό απονέμεται από τα στρατιωτικά δικαστήρια και τον Άρειο Πάγο, καθώς εναντίον των αποφάσεων του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, όταν δικάζει ως δικαστήριο ουσίας σε δεύτερο βαθμό, μπορεί να ασκηθεί το ένδικο μέσο της αναιρέσεως, η οποία εκδικάζεται από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου. Σύμφωνα με τη δεύτερη παράγραφο του ιδίου άρθρου (167 ΣΠΚ) «οι στρατιωτικοί δικαστές και οι αναθεωρητές περιβάλλονται με εγγυήσεις λειτουργικής και προσωπικής ανεξαρτησίας», ενώ σύμφωνα με την παρ. 3 του άρθρου αυτού οι αποφάσεις των στρατιωτικών δικαστηρίων θα πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένες.
Σύνθεση
Σύμφωνα με το άρθρο 187 ΣΠΚ το Αναθεωρητικό Δικαστήριο δικάζει με τριμελή ή πενταμελή σύνθεση στην οποία μετέχουν ο πρόεδρος και ο ανάλογος αριθμός αναθεωρητών. Στις συνεδριάσεις ενώπιον του ακροατηρίου παρίσταται ο εισαγγελέας του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, καθώς και ο δικαστικός γραμματέας του δικαστηρίου, ενώ το δικαστικό συμβούλιο του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου συντίθεται από τον Πρόεδρο και δύο αναθεωρητές.
Πηγές
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Στρατιωτικά δικαστήρια
Φορτίο 200 (ταινία)
Το Φορτίο 200 (Ρωσικά: Груз 200), είναι ταινία στο είδος Θρίλερ/Δράμα, ρωσικής παραγωγής του 2007, η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.
Πλοκή
Καλοκαίρι του 1984, ο Αρτιόμ (Λεονίντ Γκρόμοφ), καθηγητής σε Πανεπιστήμιο Αθεϊσμού στο Λένινγκραντ, επισκέπτεται τον αδελφό του σε μια μικρή γειτονική πόλη του Λένινσκ. Εκεί συναντά τον Βαλέρα (Λεονίντ Μπιτσέβιν), έναν νεαρό άνδρα που έχει σχέση με την ανιψιά του και έχει έρθει για να την πάρει σε ένα πάρτι. Στο δρόμο της επιστροφής από το Λενινσκ πίσω στο Λένινγκραντ στο αυτοκίνητό του Αρτιόμ παθαίνει βλάβη και ο ίδιος πηγαίνει σε μια απομονωμένη αγροικία για να λάβει βοήθεια. ο Αρτιόμ μιλάει με τον ιδιοκτήτη της αγροικίας, Αλεξέι (Αλεξέι Σερεμπριακόφ). Οι δύο πίνουν μαζί σπιτικό αλκοόλ και συζητούν για την πίστη στο Θεό και τιμωρία από τις αμαρτίες, ο καθηγητής υποστηρίζει τον αθεϊσμό. Ο Αρτιόμ γνωρίζει επίσης τη σύζυγό του Αλεξέι, Αντωνίνα (Νατάλια Ακιμόβα), καθώς και τον Σούνκα (Μιχαήλ Σκριάμπιν), ένας Βιετναμέζος εργαζόμενος που εργάζεται στο αγρόκτημα, ο οποίος φαίνεται να είναι ουσιαστικά μια προσωπικός σκλάβος του Αλεξέι, καθώς και έναν τρίτο ξένο ο οποίος είναι αστυνομικός, και πιάνουν μια μεγάλη συζήτηση για τον κομμουνισμό. ο Σούνκα φτιάχνει τελικά το αυτοκίνητο του Αρτιόμ και ο καθηγητής συνεχίζει το δρόμο του.
Εν τω μεταξύ, ο Βαλέρα πηγαίνει στο πάρτι μόνος του, αφού η κοπέλα του (ανιψιά του Αρτιόμ) πρέπει να μελετήσει. Στη συναυλία ο Βαλέρα συναντά μία άλλη μαθήτρια και φίλη του που ονομάζεται Ανζέλικα (Άγκνιγια Κουζνετσόβα), κόρη ενός υψηλόβαθμου αξιωματούχου του Κομμουνιστικού Κόμματος, και πίνουν μαζί. Μετά το πάρτι, αναζητούν περισσότερο αλκοόλ, τη νύχτα ο Βαλέρα οδηγεί μαζί της στο αγρόκτημα το οποίο αποδεικνύεται ότι είναι το ίδιο αγρόκτημα που είχε επισκεφτεί ο Αρτιόμ νωρίτερα. Ο Βαλέρα λέει στην Ανζέλικα να παραμείνει στο αυτοκίνητο, ενώ παίρνει το αλκοόλ. Ωστόσο, αντί να επιστρέψει άμεσα στο αυτοκίνητο, μεθάει με τον λαθρέμπορος ποτών, Αλεξέι. Η Ανζέλικα, περιμένει στο αυτοκίνητο, παρατηρεί ότι παρακολουθείται από έναν παράξενο άνθρωπο. Αναστατώνεται φοβισμένη, και προσπαθεί να ζητήσει βοήθεια από την Αντωνίνα, η οποία δίνει στην Ανζέλικα ένα κυνηγετικό όπλο και κρύβεται σε έναν αχυρώνα. Ο ξένος, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ένας αστυνομικός Ζούροφ (Αλεξέι Πολιγιάν), εισέρχεται στο στάβλο και της παίρνει το όπλο. Όταν ο Σούνκα προσπαθεί να υπερασπίσει το κορίτσι, ο Ζούροφ τον σκοτώνει, τότε βιάζει το κορίτσι με ένα μπουκάλι (φαίνεται ότι ο ίδιος είναι ανίκανος). Το πρωί της βάζει χειροπέδες, την πηγαίνει στο διαμέρισμά του στο Λένινσκ, και κρατά το κορίτσι με χειροπέδες σε ένα κρεβάτι στο δωμάτιό του, παρακολουθώντας την αλκοολική μητέρα του, ενώ φέρνει και εγκληματίες να την βιάσουν, μετά σκοτώνει τον έναν, γιατί δεν «ευχαρίστησε» το κορίτσι. Το κορίτσι απειλεί ότι ο αρραβωνιαστικός της, ο οποίος είναι ένας αλεξιπτωτιστής του στρατού, θα τη σώσει. Ο Ζούροφ διαπιστώνει ωστόσο ότι ο αρραβωνιαστικός της είχε μόλις σκοτωθεί στο Αφγανιστάν. Φροντίζει να έχει το φέρετρο φτιαγμένο από ψευδάργυρο, το στέλνει στο διαμέρισμά του, όπου το ανοίγει και ρίχνει το πτώμα στο κρεβάτι δίπλα στο κορίτσι και εκείνη ουρλιάζει.
Ο Αλεξέι, ο λαθρέμπορος ποτών, συλλαμβάνεται για τη δολοφονία του Σούνκα. Ο Ζούροφ επισκέπτεται τον Αλεξέι στο κελί του και τον πείθει να αναλάβει την ευθύνη για το έγκλημα. Ο Αλεξέι δέχεται επίσκεψη από τη σύζυγό του Αντωνίνα και εξηγεί σε αυτήν γιατί πρέπει να συμφωνήσει να ομολογήσει για προηγούμενες χάρες του Ζούροφ. Η Αντωνίνα, γνωρίζει τον Αρτιόμ, ο καθηγητής των οποίων η μαρτυρία μπορεί να απαλλάξει τον άντρα της, αλλά ο Αρτιόμ αρνείται να καταθέσει, δεδομένου ότι θα έθετε σε κίνδυνο την ακαδημαϊκή του καριέρα. Ο Αλεξέι δικάζεται ένοχος και καταδικάστηκε στην ποινή του θανάτου, και εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Αντωνίνα παίρνει ένα κυνηγετικό όπλο και πηγαίνει στο διαμέρισμα του Ζούροφ, όπου συναντά την Ανζέλικα ακόμα αλυσοδεμένη στο κρεβάτι δίπλα στο πτώματα. Πυροβολεί και σκοτώνει τον Ζουρόφ, στη συνέχεια κάνει βόλτες έξω χωρίς να προσπαθήσει να βοηθήσει το κορίτσι. Εν τω μεταξύ, ο Αρτιόμ εισέρχεται σε μια εκκλησία και ζητά να βαφτιστεί. Στις τελευταίες σκηνές ο Βαλέρα (ο οποίος ξέφυγε από την όλη υπόθεση αλώβητος και χωρίς να ξέρει κανείς τίποτα), συζητά επιχειρηματικές προτάσεις με έναν φίλο του (ο γιος του Αρτιόμ, Σλάβικ). Οι δύο είναι ενθουσιασμένοι με το ποσό των χρημάτων που μπορούν να κάνουν στην αποσύνθεση της χώρας.
Λουίζα φον Μπόζε
Η Λουίζα-Βιλελεμίνη, γερμ.: Louise-Wilhelmine-Emilie, grafin von Bose, που γεννήθηκε ως κόμισσα του Ράινμπαχ-Λέσονιτς, γερμ.: grafin von Reichenbach-Lessonitz, (1813 - 1883) από τον Οίκο της Έσσης ήταν ευεργέτιδα των πενήτων και προστάτιδα των τεχνών και των επιστημών, ιδιαίτερα των φυσικών επιστημών.
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη από τα οκτώ παιδιά του Γουλιέλμου Β΄ εκέκτορα της Έσσης-Κάσσελ και της δεύτερης συζύγου του Αιμιλίας κόμισσας του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς. Η Λουίζα ήταν η αγαπημένη κόρη του πατέρα της, ο οποίος, όπως λέγεται, εκτίμησε την ευφυΐα και την γλυκιά, χαρωπή φύση της.
αριστερά|μικρογραφία|Η Λουίζα και ο Κάρολος φον Μπόζε (Μνημείο Μπόζε στη Λουίζενστρασε στο Κάσσελ). Το μνημείο φέρει την επιγραφή Γνώρισε τον εαυτό σου.
Ο κόμης και η κόμισσα φον Μπόζε δημιούργησαν πολλά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένης μίας δωρεάς 733.500 χρυσών μάρκων στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ,το παλαιότερο ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης του Βερολίνου. Η δωρεά επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για ιατρική έρευνα, τόσο μέσω υποτροφιών σε φοιτητές ιατρικής, όσο και για επιχορηγήσεις σε ταξίδια και βοήθεια σε ενεργούς γιατρούς. Ο κόμης και η κόμισσα φον Μπόζε παρείχαν σημαντική χρηματοδότηση για την εκπαίδευση των μη προνομιούχων και παραμελημένων παιδιών στο Kάσσελ, περιοχής που έζησε μικρή η Λουίζα, και ιδρύθηκε το Νοσοκομείο Παίδων του Μπράμπαντ (καταστράφηκε το 1943), το οποίο φρόντιζε για τους διδασκάλους της Έσσης, τις χήρες και τα ορφανά. Ήταν ευεργέτες της Εθνικής Εταιρείας Έρευνας Ζένκενμπεργκ στη Φρανκφούρτη και το Ίδρυμα Κόμισσα Λουίζα φον Μπόζε χρηματοδότησε τη δημιουργία του Οδοντιατρικού Ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο του Mάρμπουργκ. Το Μουσείο Μπόζε στη Λουίζενστρασε (= οδός Λουίζας) στο Κάσσελ πήρε το όνομά της, όπως και το σχολείο των κοριτσιών (Λουίζενσουλε), που ίδρυσε το 1855 και το οποίο παραμένει ενεργό σήμερα.
Το Ίδρυμα Λουίζα φον Μπόζε περιήλθε στην πόλη Κάσσελ μετά το τέλος της και περιλάμβανε την εκτενή συλλογή έργων τέχνης της, η οποία αργότερα αποτέλεσε τον πυρήνα της συλλογής της Νέας Πινακοθήκης, μαζί με άλλα προσωπικά αναμνηστικά, έπιπλα και έγγραφα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1845 τον Κάρολο-Αύγουστο κόμη του Μπόζε.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Χένερ Χένκελ
Ο Χένερ Χένκελ (γερμανικά : Heinrich Ernst Otto "Henner" Henkel), (9 Οκτωβρίου 1915 - 13 Ιανουαρίου 1943) ήταν Γερμανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν ο τίτλος του απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα του 1937, την ίδια χρονιά ήταν Νο 3 στον κόσμο.
Ο Χένκελ γεννήθηκε το 1915 και ήταν γιος του Φέρντιναντ και της Μαργκαρέτε Χένκελ. Μετά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο και το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Έρφουρτ. Συμμετείχε στο Sportclub Erfurt (σήμερα TC Erfurt 93) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φέρντιναντ και έμαθε να παίζει αντισφαίριση. Ο πατέρας του μετακόμισε στο Βερολίνο για λόγους που σχετίζονται με τη δουλειά και ολόκληρη η οικογένειά του τον ακολούθησε το 1927.
Το 1929, ο Χένκελ κέρδισε το πρωτάθλημα συλλόγων με τον νέο σύλλογο του την THC 99 Βερολίνου. Το 1932 και το 1933 κέρδισε τα γερμανικά πρωταθλήματα. Ο Χένκελ ήταν ο δεύτερος Γερμανός, μετά τον Γκότφριντ φον Κραμ το 1936, που κέρδισε τον τίτλο του απλού στο γαλλικό πρωτάθλημα το 1937. Την ίδια χρονιά, μαζί με τον φον Κραμ κέρδισαν το διπλό του Ρολάν Γκαρός. Αργότερα το ίδιο έτος κέρδισαν το πρωτάθλημα των ΗΠΑ στο διπλό νικώντας τους Αμερικανούς Ντον Μπατζ και Gene Mako σε τρία σετ.
Τον Μάρτιο του 1937 κέρδισε το Διεθνές πρωτάθλημα του Καΐρου, νικώντας τον Τζόρτζιο ντε Στέφανι στον τελικό, επίσης κέρδισε και το διπλό με συμπαίκτη τον Φον Κραμ. Αργότερα το ίδιο έτος κέρδισε τον τίτλο του απλού στο γερμανικό πρωτάθλημα. Δύο χρόνια αργότερα, το 1939, κέρδισε πάλι τον τίτλο αφού νίκησε τον Ρόντερικ Μέντσελ στον τελικό σε τέσσερα σετ.
Μεταξύ 1934 και 1939 έπαιξε 66 αγώνες για τη γερμανική ομάδα του κυπέλλου Ντέιβις σε 27 διοργανώσεις. Κέρδισε 49 αγώνες, έχασε 17 και ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος στα διπλά, κερδίζοντας 16 από τους 20 αγώνες με συμπαίκτες τον Γκότφριντ φον Κραμ, τον Φον Μεταξά και τον Ρόντερικ Μέντσελ.
Ο Χένκελ έπαιξε το τελευταίο του τουρνουά στο Bad Pyrmont το καλοκαίρι του 1942. Έφτασε στον τελικό που έχασε από τον Ρόντερικ Μέντσελ.
Στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο πολέμησε στο ανατολικό μέτωπο. Στη Μάχη του Στάλινγκραντ, τραυματίστηκε στο πόδι και πέθανε από αυτόν τον τραυματισμό στις 13 Ιανουαρίου 1943 κοντά στο Βορόνεζ.
Από το 1950 το γερμανικό πρωτάθλημα ομάδων νέων αποκαλείται "Große Henner Henkel-Spiele" και από το 1963 διοργανώνεται στο Έρφουρτ το τουρνουά "Henner-Henkel-Gedächtnisturnier".
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Δίστρατο Άρτας
Το Δίστρατο είναι ορεινό χωριό του νομού Άρτας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 450μ. απέχει 43 χλμ. από την Άρτα. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 176 κάτοικοι.
Ιστορία
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Πιστιανά παλαιάς Ελλάδας. Σε Δίστρατο μετονομάστηκε το 1956. Το όνομα οφείλεται μάλλον σε μια τοποθεσία στην κορυφή του χωριού «τα Δίστρατα» ή στο ότι βρίσκεται στη διασταύρωση  του δρόμου προς τα δυτικά Τζουμέρκα.
Το χωριό απελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1881 με τη συνθήκη του Βερολίνου όταν προσαρτήθηκε στην Ελλάδα η Θεσσαλία και τμήμα του Ν. Άρτας ανατολικά του Αράχθου. Μέχρι το 1912 υπαγόταν μαζί με άλλα χωριά στο Δήμο Θεοδωρίας με έδρα το Βουργαρέλι. Το χωριό σαν ξεχωριστεί κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1912. Από το 2010 το χωριό υπάγεται στο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Παραγωγή και απασχόληση
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την γεωργία, την μελισσοκομία και την κτηνοτροφία.
Δραστηριότητες και εκδηλώσεις
Το χωριό διασχίζεται από τον ποταμό Άραχθο, όπου το καλοκαίρι διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις, ενώ υπάρχουν και διαδρομές ράφτινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Γκονθάλο Χινέρ
Ο Γκονθάλο Χινέρ (Giner, Gonzalo) (γενν. 1962 Μαδρίτη) Ισπανός κτηνίατρος το επάγγελμα και διατροφολόγος ζώων είναι επίσης συγγραφέας και ασχολείται με το μυθιστόρημα. Ο Χινέρ εμφανίστηκε με θεαματικό τρόπο στη φιλολογική σκηνή με το βιβλίο του η Τέταρτη Διαθήκη (2005). Με το μυθιστόρημα Ο Θεραπευτής των Αλόγων το (2008), γνώρισε την αποδοχή από την κριτική και το κοινό για την προσφορά του στη λαϊκή λογοτεχνία.
Μεταφρασμένα έργα
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς
Αχμάντ Σαχ Ντουρανί
Οι Παστούν τον αποκαλούν τιμητικά Αχμάντ Σαχ Μπάμπα. Σε άλλους τίτλους περιλαμβάνονται οι Παντσάχ (της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί ή Παντσάχ-ι-Γκάζι) και «μαργαριτάρι των μαργαριταριών» (Ντουρ-ι-Ντουράν).
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Περσική Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών, η οποία υπήρχε από το 1500, κάλυπτε το 1700 εκτός από την περιοχή του σύγχρονου Ιράν, μεγάλα τμήματα του σημερινού Αφγανιστάν και Πακιστάν. Ωστόσο, η αυτοκρατορία βρισκόταν σε φάση παρακμής την περίοδο αυτή. Στο γεγονός αυτό συνέβαλε η βίαια μετατροπή των Σουνιτών του βασιλείου στην εθνική θρησκεία του κράτους, το σιιτικό Ισλάμ. Οι Παστούν με τις μεγαλύτερες φυλές τους, Γκιλζάι και Αμπντάλι, ήταν οι κυρίαρχες σουνιτικές ομάδες στα ανατολικά της αυτοκρατορίας. Οι Γκιλζάι εξεγέρθηκαν το 1719. Το 1722 κατάφεραν να κατακτήσουν την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, Ισφαχάν. Η δυναστεία των Σαφαβιδών έφτασε κάπως έτσι στο τέλος της.