cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θερμότητα
Μονάδες μέτρησης
Μονάδα μέτρησης στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων είναι το joule. Στο Τεχνικό Σύστημα η μονάδα θερμότητας είναι η Βρετανική μονάδα θερμότητας (Btu) που ορίζεται σαν η θερμότητα η αναγκαία για να αυξηθεί η θερμοκρασία μίας λίβρας νερού από τους 63 στους 64 βαθμούς Φαρενάιτ. Η θερμίδα (cal) και η χιλιοθερμίδα (kcal) ήταν η μονάδα που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τη θερμότητα. Μια χιλιοθερμίδα ορίζεται ως το ποσό θερμότητας που πρέπει να δώσουμε ανά λίτρο νερού που βρίσκεται σε ατμοσφαιρική πίεση για να αυξηθεί η θερμοκρασία του κατά ένα Κelvin.
Οι μονάδες θερμότητας έχουν μεταξύ τους τις ακόλουθες σχέσεις: 1 kcal = 1000 cal = 4186,8 joules = 3.968 btu.
Σχετικά μεγέθη
Η προσφορά θερμότητας σε ένα σώμα δύναται να προκαλέσει την ανύψωση της θερμοκρασίας του. Ο ρυθμός αλλαγής της θερμοκρασίας ως προς την προσφερόμενη θερμότητα ονομάζεται θερμοχωρητικότητα και ορίζεται από τη μερική διαφόριση C = ∂Q/∂Τ. Όπως αναφέρθηκε, η θερμότητα δεν είναι καταστατική ποσότητα, και ως εκ τούτου εξαρτάται από την διαδικασία που ακολουθείται κατά τη θέρμανση του υλικού, με αποτέλεσμα και η θερμοχωρητικότητα να εξαρτάται από αυτήν. Ως παράδειγμα, για την ίδια μεταβολή θερμοκρασίας ΔT, διαφορετικές διαδικασίες θέρμανσης μπορεί να απαιτούν διαφορετικά ποσά θερμότητας ΔQ. Δύο συνηθισμένες θερμοχωρητικότητες είναι η ισόχωρη (στην οποία όλη η προσφερόμενη ποσότητα αυξάνει την εσωτερική ενέργεια του σώματος), (∂Q/∂T)V = (∂U/∂T)V, και η ισοβαρής, (∂Q/∂T)p.
Η ειδική θερμοχωρητικότητα (συνηθέστερα ειδική θερμότητα) είναι η θερμοχωρητικότητα ανά μονάδα μάζας, ενώ η γραμμομοριακή θερμοχωρητικότητα είναι θερμοχωρητικότητα ανά mole, και αναφέρονται σε υλικά και όχι σώματα.
Θερμική ροή ονομάζεται ο λόγος της θερμότητας ΔQ που προσφέρεται σε ένα σώμα σε σχέση με το χρόνο dτ Q = ΔQ/dτ.
Μετάδοση της θερμότητας με αγωγή
Σύμφωνα με τον Νόμο του Φουριέ, η μεταφορά θερμότητας με αγωγή εκφράζει τη ροή θερμότητας Q από ένα σώμα στο άλλο μέσω επαφής και είναι ανάλογη  με τη διαφορά θερμοκρασίας τους. Ειδικότερα ισχύει:
Q = λAΔΤ/Δx
Όπου λ ονομάζεται η θερμική αγωγιμότητα του θερμαινόμενου υλικού και εξαρτάται από το υλικό που χρησιμοποιούμε προς μελέτη, Α είναι η επιφάνεια επαφής και Δx το πάχος του υλικού.
Μετάδοση της θερμότητας με μεταφορά (ή συναγωγή)
Στα υγρά και τα αέρια η θερμότητα διαδίδεται με μεταφορά. Κατά την μεταφορά αυτή, ποσότητες υγρού ή αερίου θερμαίνονται και μεταφέρονται σε ψυχρότερη περιοχή, όπου και προκαλούν την θέρμανσή της. Μπορεί να υπάρξει διάδοση μεταξύ στερεού και υγρού ή αέριου σώματος. Η γενική σχέση είναι: όπου:
Η μεταφορά (ή συναγωγή) διακρίνεται σε Ελεύθερη (Free Convection) και Εξαναγκασμένη (Forced Convection).
Μετάδοση της θερμότητας με ακτινοβολία
Για την μετάδοση της θερμότητας με αγωγή ή με μεταφορά χρειάζεται n παρουσία της ύλης (στερεά, υγρά ή αέρια). Η θερμότητα όμως διαδίδεται και στο κενό. Γνωστό παράδειγμα στη φύση είναι η θέρμανση της Γης από τον Ήλιο, όπου δεν υπάρχει μέσο διάδοσης.
Ο τρόπος αυτός διάδοσης της θερμότητας λέγεται διάδοση με ακτινοβολία.
Η θερμική ακτινοβολία διαδίδεται στο χώρο με ηλεκτρομαγνητικά κύματα (όμοια με τα φωτεινά), απορροφάται από τα διάφορα σώματα και τα θερμαίνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερμοδυναμική
Νιχάτ Εμρέ Εκίμ
Ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ (γεννημένος στις 10 Αυγούστου 1980) είναι Τούρκος καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 206εκ και αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ.
Καριέρα
Ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1998, όταν και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την τουρκική Νταρουσάφακα Σπορ, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια.
Το 2001 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε με προορισμό τη γειτονική Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα ωστόσο έμεινε για λίγους μόνο μήνες.
Το υπόλοιπο της περιόδου 2001-02, ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ αγωνίστηκε στο Στρασβούργο, ομάδα της Γαλλίας.
Το 2002 επέστρεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Τουρκ Τέλεκομ, ωστόσο μετά από λίγο καιρό μεταπήδησε στην Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού, στην οποία παρέμεινε για περίπου τρία χρόνια.
Την περίοδο 2005-06 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Μερσίν, ενώ από το 2006 μέχρι και το 2008 αποτελούσε παίκτη της Τέκελσπορτ.
Το καλοκαίρι του 2008, ο Νιχάτ Εμρέ Εκίμ υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με την Ερντέμισπορ.
Σήμερα, αγωνίζεται με τη φανέλα της τουρκικής Ανκάρα Έρα.
Πηγές
Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ] Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέρσιν Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντιγέσι Σ.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερντεμίρσπορ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νταρουσάφακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Αφρικανικός χαμαιλέοντας
Ο Αφρικανικός χαμαιλέοντας, ή ανεμοκάμηλο Chamaeleo africanus Laurenti 1768 είναι ένα είδος χαμαιλέοντα που απαντάται στην Αφρική και την Ελλάδα.
Γεωγραφική κατανομή
Απαντάται στο Σαχέλ (από το Μάλι μέχρι τη Μαυριτανία και στο Σουδάν), μέχρι βόρεια την κοιλάδα του Νείλου. Το είδος εντοπίζεται και στον νομό Μεσσηνίας, όπου θεωρείται ότι έχει προέλθει από αρχαία εισαγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμαιλεοντίδες
Κουρούνια Χίου
Τα Κουρούνια είναι ένα μικρό χωριό της βόρειας-βορειοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 58 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Χίου. Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 360 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα Κουρούνια είναι κτισμένα στις βόρειες πλαγιές του βουνού Αμανή. Κοντινότερος οικισμός είναι ο Εγρηγόρος, 1 περίπου χιλιόμετρο προς τα βόρεια, και λίγο μακρύτερα τα χωριά Αφροδίσια (προς τα νοτιοανατολικά) και Νενητούρια (προς τα δυτικά). Σε τοπογραφική κλίμακα, τα Κουρούνια είναι χτισμένα στην πλαγιά της Ράχης Κόμπου, ψηλά στη ρεματιά του ομώνυμου ρέματος (Ρέμα των Κουρουνίων), που εκβάλλει στο Αιγαίο Πέλαγος δύο περίπου χιλιόμετρα βορειότερα, στην παραλία Γαλάτου.
Τα Κουρούνια χωρίζονται σε δύο τμήματα-συνοικίες, με τις ονομασίες Φτανάδος και Κάτω Χωριό.
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από το Κορώνεια/ Κορώνη, όνομα αρκετών αρχαίων πόλεων και σημερινών χωριών της Ελλάδας, ενώ υπάρχει και χωριό Κουρούνι, στη νότια Εύβοια.
Τα σημερινά Κουρούνια απέχουν από την τοποθεσία όπου ήταν χτισμένα τα παλιά Κουρούνια περίπου μισή ώρα πεζοπορία. Στα παλιά Κουρούνια, βρέθηκαν αρχαίοι τάφοι, ενώ στον "Ερινό" που ήταν Φρυκτωρία, ερειπωμένο τμήμα πολυγωνικών τειχών, μάλλον πελασγικών. Στο θέση "Ρούκλο" (που ενδεχομένως είναι παραφθορά του ονόματος του Ηρακλή) λίγο έξω από το χωριό, βρέθηκε η αρχαία επιγραφή «Ιηρόν Ηρακλέους». Γύρω από το σημερινό χωριό υπάρχουν οι τοποθεσίες "Πατέλες", "Φόνισσα", «Καλοφωκά», το "Χιονούσικο", «του Μυτιληνιού», το "Κρεμαστό Νερό", ο "Κόκκινος γκρεμός", «τα Σπαθιά», ο "Λύκος", η "Βίγλα", τα "Κυνάγρια", ο "Αγολωσσιάς", η "Κοκίστρια", τα "Τσυκαλιά", το "Μαναγούδι", «του Γαλανά», η "Ατιά", το "Κομμόνι", «του Βουή τα κρεμμά", το "Μερμήκι", ο "Σωρός", η "Ευτυχιανή", η "Πλακερή", και τα Λακκοστάματα.
Η εξέλιξη του πληθυσμού των Κουρουνίων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Τα Κουρούνια έχουν πολλά και ωραία αμπέλια. Κατά τους Γλύκα και Ρυμική, «τα σπίτια εδώ είναι ωραιότερα των άλλων χωριών, οι δρόμοι στενοί και δύσκολοι, μα όλοι καθαροί». Εξαιτίας των πολλών νερών, εκτός από ελαιόδενδρα ευδοκιμούν και άλλα οπωροφόρα δέντρα, και οι Κουρουνιώτες ασχολούνται κυρίως με τη δενδροκαλλιέργεια. Το χωριό παράγει ελιές, λάδι, αμύγδαλα, καρύδια, όσπρια και το περίφημο «Κουρουνιώτικο» κρασί. Κατά τον Κ. Χωρεάνθη το κρασί αυτό είναι «εφάμιλλο των καλύτερων κρασιών της χώρας» και για τον λόγο αυτό υποθέτει ότι εδώ ίσως ήταν η αρχαία περιοχή Αριουσία, όπου παραγόταν ο «αριούσιος οίνος», κρασί ονομαστό σε όλο τον αρχαίο κόσμο.
Πρόσφατα δημιουργήθηκε στο παλαιό κτίριο του σχολείου του χωριού το "Εκκλησιαστικό μουσείο", με την παλαιά εικονογράφηση της χωριοεκκλησιάς με αγιογραφίες του ξακουστού αγιογράφου Παναγιωτάκη..
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») των Κουρουνίων τιμάται στο όνομα του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου (όπως και σε ένα άλλο χωριό της Αμανής, την Παρπαριά). Υπάρχουν επίσης παλαιοί ναοί και εξωκλήσια, όπως ο Άγιος Προκόπιος, η Παναγιά, ο Άγιος Γεώργιος, ο Χριστός, ο Ταξιάρχης, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και η Αγία Κυριακή. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Κουρουνίων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ο ταχυδρομικός κωδικός των Κουρουνιών είναι 82103.
Στύγνη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στύγνη αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Στύγνης ήταν η Πολυξώ, και επομένως η Στύγνη ήταν ομοθαλής αδελφή της Ανθηλείας, της Αυτονόης, της Βρύκης, της Γλαυκίππης, της Ερατούς, της Ευίππης, της Ευρυδίκης, της Ηλέκτρας, της Θεανούς, της Κλεοδώρης και της Κλεοπάτρας. Η Στύγνη παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Πολύκτορα και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Στυγνη
Σύνοδος των Θηβών
Την 1η Οκτωβρίου του 1373 στη σύνοδο των Θηβών ή συμβούλιο των Θηβών (Αγγλικά: Council of Thebes) ο πάπας Γρηγόριο ΙΑ΄ συγκέντρωσε τους Φράγκους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ανατολής, για να τους επισημάνει την τουρκική επέκταση και να τους πείσει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να την αντιμετωπίσουν. Αν και αναγνώρισαν τον κίνδυνο, δεν υπήρξε θετικό αποτέλεσμα. Επικράτησαν οι προσωπικές αντιζηλίες και ανταγωνισμοί. Δύο αιώνες αργότερα, οι Φράγκοι στην Ελλάδα, είχαν υποταχθεί από τους Τούρκους.
Η σύνοδος
Ο αρχιεπίσκοπος Νέων Πατρών με «αγωνιώδη» επιστολή στον πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ εκθέτει τον κίνδυνο της επέκτασης των Τούρκων στην Χριστιανική Ελλάδα. Του επισημαίνει ότι έχουν υποδουλωθεί Χριστιανοί και ότι οι Τούρκοι έχουν πλησιάσει στα σύνορα της ηγεμονίας της Αχαΐας και του δουκάτου των Αθηνών. Ο πάπας συγκινήθηκε τόσο, ώστε κάλεσε τους Φράγκους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ανατολής σε σύνοδο στην Θήβα την 1η Οκτωβρίου του 1373, ώστε να τους πείσει να ενδιαφερθούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στην πρόσκλησή του συμπεριλαμβάνονταν:
Το αποτέλεσμα
Οι αρχιεπίσκοποι Νέων Πατρών και Νάξου επιδοκιμάστηκαν για την κήρυξη της ένωσης εναντίον των απίστων. Καμία απόφαση όμως δεν πάρθηκε γιατί επικράτησαν οι προσωπικές αντιζηλίες και ανταγωνισμοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μερικούς μήνες αργότερα το 1374, ο Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, με την πρόφαση ότι η Εταιρεία των Ναβαρραίων, που κατήχε την Αττική, δεν του παρέδιδε κάποιους φυγάδες υπηκόους του, επιτέθηκε και κατέλαβε τα Μέγαρα. Η κατοχή των Μεγάρων θα τον βοηθούσε αργότερα να καταλάβει το δουκάτο των Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Φραγκοκρατία
Μουσουνίτσα Φωκίδας
Η Μουσουνίτσα είναι ορεινό χωριό του Δήμου Δελφών του Νομού Φωκίδας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 860 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων μέσα σε μία κοιλάδα που σχηματίζει ένας παραπόταμος του Μόρνου. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 165 κάτοικοι. Δίπλα στην Μουσουνίτσα βρίσκεται το χωριό Αθανάσιος Διάκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Μουσουνιτσα
Πλασμαλήμμα
Το πλασμαλήμμα είναι μία λιπιδική διπλοστιβάδα, στην οποία εντοπίζονται πρωτεϊνικά μόρια.
Δομή
Στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο δείχνει την τυπική δομή στοιχειώδες μεμβράνης, δηλαδή δύο ηλεκτρονιόπυκνες ζώνες, μεταξύ των οποίων παρεμβάλλεται μία πιο διαφανής, συνολικού πάχους 9-12 νανομέτρων περίπου. Από τις δύο ηλεκτρονιόπυκνες ζώνες, η εξωτερική χρωματίζεται περισσότερο έντονα από την εσωτερική, γεγονός που υπονοεί διαφορά στη σύστασή τους. Το πλασμαλήμμα δημιουργεί ποικιλία μεμβρανωδών σχηματισμών, όπως τα πολυκυστιδιακά σωμάτια και τα λοματοσωμάτια. Τοπικές εγκοπή σεις του πλασμαλήμματος, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι αντιπροσωπεύουν σύντηξη κυστιδίων κατά την πορεία εξωκύτωσης πολυσακχαριτών και γλυκοπρωτεϊνών, στάδια ανακύκλωσης μεμβράνης, ή και πινοκύτωση, είναι συχνές. Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό του πλασμαλήμματος είναι ότι αυτό είναι πρακτικώς συνεχές σε όλα τα κύτταρα ενός φυτού. Η συνέχεια αυτή επιτυγχάνεται με τις πλασμοδέσμες. Με την τεχνική της ψυκτοεξάχνωσης-ψυκτοτεμαχισμού αποδεικνύεται ότι το πλασμαλήμμα συνίσταται από θεμελιώδη ουσία που αντιπροσωπεύει τα λιπίδια της μεμβράνης, στην οποία εντοπίζονται πρωτεϊνικά μόρια διαμέτρου περίπου 8 nm. Τα μόρια αυτά μπορεί να είναι διάσπαρτα ή να σχηματίζουν τοπικές συγκεντρώσεις, μικρές γραμμικής διευθετήσεις και ημικρυσταλλικές διατάξεις. Οι μεμβρανικές πρωτεΐνες διακρίνονται σε εσωτερικές ή ενσωματωμένες και περιφερειακές. Οι πρώτες είναι βυθισμένες στο δίστιβο λιπιδικό υμένιο, ενώ οι δεύτερες βρίσκονται στην επιφάνειά του. Οι εσωτερικές πρωτεΐνες ή είναι διαμεμβρανικές ή εκθέτουν τη μία μόνο πλευρά τους στο υδάτινο περιβάλλον. Το πρότυπο του ρευστού μωσαϊκού, στο βαθμό που ισχύει σήμερα για την οργάνωση των βιομεμβρανών, εφαρμόζεται και για το πλασμαλήμμα. Όχι μόνον οι πρωτεΐνες, αλλά και τα φωσφολιπίδια διαθέτουν δυνατότητα κίνησης στη λιπιδική διπλοστιβάδα. Τα τελευταία έχουν ικανότητα πλευρικής διάχυσης, κάμψης και περιστροφής. Πολύ δύσκολα όμως ένα φωσφολιπίδιο μπορεί να μεταπηδήσει από τη μία λιπιδική στιβάδα στην άλλη (κίνηση φλιπ-φλοπ).
Χημική σύσταση
αΤο 40-50% του βάρους του πλασμαλήμματος είναι λιπιδικής σύστασης. Σε αυτήν συμμετέχουν και οι τέσσερις αντιπροσωπευτικές ομάδες των λιπιδίων: φωσφολιπίδια, γλυκολιπίδια, στερόλες και ουδέτερα λιπίδια. Η σχέση στερολών/φωσφολιπιδίων είναι υψηλή. Έχουν προσδιορισθεί χοληστερόλη και διάφοροι άλλοι εστέρες στερολών. Οι πρωτεΐνες συμμετέχουν σε ποσοστό 35-40% του βάρους του. Το τρίτο βασικό δομικό συστατικό του πλασμαλήμματος είναι οι υδατάνθρακες με τη μορφή γλυκολιπιδίων και γλυκοπρωτεϊνών, πιθανώς δε και άλλοι πολυσακχαρίτες του τοιχώματος. Δεν υπάρχουν προς το παρόν βιοχημικές αποδείξεις που να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη των πολυσακχαριτών αυτών, αλλά ενδείξεις που έχουν προκύψει από πειράματα εντόπισης με τη βοήθεια λεκτινών.
Δραστηριότητες
Τέσσερις είναι οι κύριες δραστηριότητες του πλασμαλήμματος:
Η διαμεμβρανική μεταφορά μορίων και ιόντων συμβαίνει με:
Από τα παραπάνω συνάγεται, ότι το πλασμαλήμμα είναι ένα εξόχως δυναμικό οργανίδιο με σημαντικότατο το ρόλο στην κυτταρική λειτουργία
Κατηγορία:Βιολογικοί όροι
Νήσος των Νεκρών (Φινιστέρ)
Η νήσος των Νεκρών βρίσκεται στον κόλπο του Ροσκανβέλ, στα νοτιοδυτικά του όρμου της Βρέστης, μεταξύ της χερσονήσου του Κελέρν και της Μακράς Νήσου. Σε απόσταση 300 μέτρων στα ανατολικά βορειοανατολικά βρίσκεται η νήσος Τρεμπερόν.
18ος αιώνας
Στα τέλη του 17ου αιώνα, η θαλάσσια δραστηριότητα στην Βρέστη εντάθηκε, κάτι που προκάλεσε προβλήματα επιδημιών. Η νήσος του Τρεμπερόν επελέγη τότε ως ζώνη καραντίνας. Τα καράβια στα οποία εμφανιζόταν κάποια νόσος οδηγούνταν τότε στο νησί.
Κατά τον 18ο αιώνα ανεγέρθηκε ένα λαζαρέτο και το νησί διαμορφώθηκε (φύτευση δέντρων) με το πέρασμα του χρόνου. Η Νήσος των Νεκρών, όσο γι' αυτή, αποτέλεσε το κοιμητήριο για όσους δεν κατάφεραν να επιβιώσουν του λαζαρέτου της γειτονικής νήσου του Τρεμπερόν και χρησίμευε ως κοιμητήριο έως το 1808.
19ος αιώνας
Στη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο εξοπλισμός σε μπαρούτι του Οπλοστασίου της Βρέστης γινόταν μέσω της πυριτιδαποθήκης του Πον-ντε-Μπουί. Μεταφερόμενο μέσω πλοίου, το μπαρούτι έκανε έναν τελευταίο σταθμό στη νήσο του Αράν, στην εκβολή του Ωλν. thumb|left|Τα ερειπωμένα κτίρια της παλιάς πυριτιδαποθήκης Η πυριτιδαποθήκη της νήσου του Αράν παρουσίαζε αρκετά μειονεκτήματα : στενόχωρη, απομακρυσμένη από το Οπλοστάσιο, δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο πλαίσιο των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Το 1808, ο Ζαν-Νικολά Τρούιγ, διευθυντής Θαλασσίων Έργων, αποφάσισε την μετατροπή της Νήσου των Νεκρών σε πυριτιδαποθήκη.
Οι εργασίες εκσκαφής, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τους κατάδικους του κάτεργου της Βρέστης, έδωσαν την δυνατότητα να επιπεδωθεί ένα υψίπεδο που φιλοξενούσε τρεις πυριτιδαποθήκες, κτίρια 45 μέτρων μήκους επί 12 πλάτους, με δύο επίπεδα, όπου, προς αποφυγή ενδεχόμενης έκρηξης, απαγορευόταν η χρήση μετάλλων.
Επιπροσθέτως των κτιρίων αυτών, κατασκευάστηκαν ένας μώλος (που εκτεινόταν προς την νήσο Τρεμπερόν), αρκετές ράμπες προσόρμισης και ένα μακρόστενο κτίσμα που χρησίμευε ως στρατώνα για την φρουρά του νησιού.
Η περιγραφή αυτή της Νήσου των Νεκρών χρονολογείται στο 1895 :
20ός αιώνας
Το 1868, με την άφιξη του σιδηρόδρομου στην Βρέστη, το Ναυτικό αποφάσισε την κατασκευή νέας πυριτιδαποθήκης στο Σαιν-Νικολά, στο Γκιπαβά. Η Νήσος των Νεκρών παρέμεινε, ωστόσο, σε χρήση κατά την διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, εποχή από την οποία χρονολογούνται τα απομεινάρια μιας σιδηροδρομικής γραμμής « Decauville » τα οποία είναι ακόμη ορατά.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το λαζαρέτο μετατράπηκε σε σανατόριο. Αρκετοί ναυτικοί και εργάτες από την Βρέστη στάλθηκαν εκεί για θεραπεία. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η νήσος χρησίμευσε ως χώρος αποθεραπείας για τους τραυματισμένους στρατιώτες.
Το 1960, οι εγκαταστάσεις αποχαρακτηρίστηκαν. Λίγα χρόνια αργότερα, η νήσος περιλήφθηκε στην προστατευτική περίμετρο που οριοθετήθηκε τριγύρω της Μακράς Νήσου, και η πρόσβαση σε αυτήν απαγορεύτηκε. Έγινε, με αυτό τον τρόπο, καταφύγιο για μεγάλο αριθμό πτηνών.
Σήμερα
Με απαγορευμένη την είσοδο, το νησί και τα κτίρια, των οποίων η εξαίρετη δόμηση τους εξασφάλισε την έως σήμερα επιβίωση, συντηρούνται a minima, με την προοπτική μιας πιθανής ανάδειξης των ερειπίων. Επιπλέον, η χλωρίδα έχει εξαπλωθεί στο νησί, και σε τακτική βάση, εκστρατείες περιβαλλοντικού καθαρισμού του νησιού λαμβάνουν χώρα.
Υαλογραφία
δεξιά|μικρογραφία|200 px|Υαλογραφία (1861) στην Εκκλησία Νοτρ Νταμ ντι Σαμπλόν, Βρυξέλλες
Υαλογραφία, κατά την Encyclopaedia Britannica είναι "χρωματισμένο γυαλί που χρησιμοποιείται για να κατασκευάσει κανείς διακοσμημένα παράθυρα ή άλλα αντικείμενα, τα οποία διαπερνά το φως". Επίσης, "Μια μορφή ζωγραφικής σε γυαλί που επιτρέπει στο φως να το διαπερνά - αντίθετα με το σχέδιο ή την ζωγραφική σε μια επιφάνεια που αντανακλά το φως - το βιτρώ ξεχωρίζει από σχεδόν όλες τις άλλες μορφές τέχνης σε δύο διαστάσεις".
Η τέχνη αυτή καθιερώθηκε να λέγεται και Βιτρώ (γαλλικά: vitrail/vitraux) και συγγενεύει με τη ζωγραφική και τα ψηφιδωτά. Χαρακτηριστικά δείγματα υαλογραφίας αποτελούν οι πολύχρωμοι φεγγίτες των καθεδρικών ναών της Ευρώπης. Ως τεχνική, διαθέτει μακρά ιστορία, στη διάρκεια της οποίας επήλθαν σημαντικές διαφοροποιήσεις, τόσο ως προς την ίδια την τεχνική όσο και ως προς τη θεματολογία. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή χρήση του, οι δημιουργίες των σύγχρονων καλλιτεχνών βιτρώ περιλαμβάνουν τρισδιάστατες κατασκευές και γλυπτική. Η σύγχρονη δημώδης χρήση έχει επεκτείνει τον όρο του βιτρώ, έτσι ώστε να περιλαμβάνει οικιακά φωτιστικά και άλλα αντικείμενα τέχνης, όπως για παράδειγμα οι διάσημες λάμπες Louis Comfort Tiffany. Ειδικότερα οι αλλαγές που επέφερε η βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα, καθώς και οι κοινωνικές τριβές που προέκυψαν, απομυθοποίησαν, μεταξύ άλλων, σε μεγάλο βαθμό και την πανάρχαιη αυτή τέχνη.
Ιστορικά στοιχεία
Είναι σήμερα γνωστό ότι στην αρχαία Αίγυπτο επεξεργάζονταν το γυαλί με επιδεξιότητα και ότι οι Άραβες έφτιαχναν τζαμιλίκια, συνδεδεμένα με γύψο ενισχυμένο με φυτικές ίνες και σίδερο, "κλώστρα" όπως αναφέρονται, πολύ πριν επιδράμουν οι Φράγκοι, με πρόφαση το Άγιο Δισκοπότηρο, και τα οικειοποιηθούν.
Από τους Άραβες άλλωστε, λόγω και των εμπορικών σχέσεων, εμπνεύστηκαν οι τεχνίτες στο Πήλιο, τη Σιάτιστα, την Καστοριά και άλλες πόλεις της Κεντρικής και Β. Ελλάδας κι έφτιαξαν σε αρχοντικά τα περίφημα "υαλοστάσια", με καθαρό Ελληνικό χαρακτήρα.
Οι Σταυροφόροι έφεραν στην Ευρώπη τα "υαλοστάσια", γύρω στον 10ο αιώνα και αμέσως επέφεραν μια επαναστατική καινοτομία, το μολύβι ως συνδετικό υλικό μεταξύ των κομματιών του γυαλιού. Ο ενισχυμένος γύψος ήταν πολύ παχύς σαν συνδετικό υλικό των χρωματιστών γυαλιών και παρόλο που οι Άραβες έκαναν "αραβουργήματα" μ' αυτόν για να του δώσουν χάρη κι αλαφράδα, ήταν περιοριστικός στη δημιουργία κομψών παραστάσεων. Ο λόγος που ήταν απαραίτητο κάποιο υλικό να συνδέει τα χρωματιστά ή/και ζωγραφισμένα γυαλιά μεταξύ τους ήταν ότι δεν μπορούσαν να παράγουν παρά μόνο μικρά κομμάτια γυαλιού. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της τέχνης των υαλογραφημάτων αποτελεί ο καθεδρικός ναός της Σάρτρ και της Ρενς Στη διάρκεια του 20ού αιώνα, η τεχνολογία στα χέρια πρωτοπόρων σαν τον Λούις Κόμφορτ Τίφανι (Louis Comfort Tiffany), τον Τζον Λα Φαρτζ (John La Farge), τον Ουίλιαμ Μόρρις (William Morris) κι άλλους, απελευθέρωσε ολοκληρωτικά την τέχνη αυτή από στοιχεία όπως τα υλικά, οι τεχνικές, η φιλοσοφία και γενικότερα κάθε τι που αποτελούσε μέρος της διαδικασίας, απεγκλωβίζοντας τα βιτρώ από ένα φορμαλισμό που δεν άφηνε περιθώρια στην αυθεντική δημιουργία.
Μετά από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τα μοντέρνα υλικά εισέβαλαν ορμητικά στο χώρο της διάφανης δημιουργίας εντάσσοντας αυτή την τέχνη στον ευρύτερο χώρο της Art Glass. Έτσι ατσάλι, μπετόν, ξύλο, πλεξιγκλάς, φάιμπεργκλας, οξέα, ψυχρά σμάλτα, ακτινογραφίες και φωτογραφικά φίλμ, ψηφιακά επεξεργασμένες διαφάνειες, beveled glass, αναγλυφοτυπίες, εγχάραξη (etching) και αμμοβολές έγιναν μεταξύ άλλων τα υλικά και τα μέσα που υπηρέτησαν αυτή την τέχνη.
Πηγές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Γυαλί
Υδροκυάνιο
(beαγγλικά: hydrogen cyanide) είναι χημική ένωση, με μοριακό τύπο HCN. Μερικές φορές αναφέρεται ως «πρωσικό οξύ». Το χημικά καθαρό υδροκυάνιο είναι άχρωμο ή πολύ ανοικτογάλανο εξαιρετικά δηλητηριώδες υγρό, με κανονική θερμοκρασία βρασμού 25,6°C, δηλαδή ελάχιστα πάνω από τη θερμοκρασία δωματίου (20°C). . Το υδροκυάνιο παράγεται σε βιομηχανική κλίμακα και είναι εξαιρετικά πολύτιμη πρόδρομη ένωση για πολλά χημικά προϊόντα, τα οποία συμπεριλαμβάνουν πολυμερή, φαρμακευτικά αλλά και χημικά όπλα
Δομή και γενικές ιδιότητες
Το μόριό του είναι γραμμικό, με έναν τριπλό δεσμό άνθρακα-αζώτου. Η εκατοστιαία (κατά βάρος) σύστασή του είναι : 44,4% άνθρακας (C), 3,73% υδρογόνο (Η) και 51,8% άζωτο (Ν). Βρίσκεται πάντα σε ισορροπία με ένα έλασσον ταυτομερές του, το υδροϊσοκυάνιο (HNC).
Το υδροκυάνιο είναι ασθενώς όξινο, με pKa = 9,2. Ιονίζεται μερικώς στο νερό, δίνοντας κατιόντα υδροξωνίου (Η3Ο+) και κυανιούχα ανιόντα (CN–). Το υδατικό διάλυμα υδροκυανίου ονομάζεται υδροκυανικό οξύ. Τα άλατα του υδροκυανίου είναι γνωστά ως κυανιούχα ή κυανίδια.
Το υδροκυάνιο έχει χαρακτηριστική οσμή πικραμύγδαλου που ορισμένοι άνθρωποι είναι ανίκανοι να ανιχνεύσουν, εξαιτίας γενετικής ιδιαιτερότητας. Είναι πτητική ένωση που χρησιμοποιήθηκε ως ανθρώπινο δηλητήριο, μετά από κατάποση, καθώς επίσης και τη θανάτωση φαλαινών. Τα κυανιούχα ιόντα παρεμποδίζουν αναπνευστικά ένζυμα που περιέχουν σίδηρο.
Ιστορία της ανακάλυψής του
thumb|Το κοκκινόχρωμο σιδηρηκυανιούχο ιόν {[Fe(CN)6] 3-} είναι ένα από τα συστατικά του αποκαλούμενου «[[Πρωσικό μπλε|Πρωσικού μπλε» {Fe4{Fe(CN)6 ] 3·xH2O}.]]
Το υδροκυάνιο απομονώθηκε για πρώτη φορά από μια μπλε χρωστική, το πρωσικό μπλε, που ήταν γνωστή από το 1704, αλλά η δομή της ήταν άγνωστη. Στις μέρες μας είναι γνωστό ότι είναι πολυμερές συναρμογής με πολύπλοκη δομή και εμπειρικό τύπο ένυδρου σιδηροκυανιούχου σιδήρου {Fe4{Fe(CN)6 ] 3·xH2O}. Το 1752 ο Γάλλος χημικός Πιέρ Μακέ (Pierre Macquer) διαπίστωσε ότι το πρωσικό μπλε μπορούσε να μετατραπεί σε οξείδιο του σιδήρου (FeO) και σε ένα άγνωστο πτητικό συστατικό, το υδροκυάνιο. Διαπίστωσε, ακόμη, ότι αυτές οι δύο ουσίες μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανασύσταση της χρωστικής. Στη συνέχεια, παράχθηκε για πρώτη φορά από το Σουηδό χημικό  Καρλ Γουΐλλιαμ Σέλε (Carl Wilhelm Scheele) το 1782, που έδωσε στη (νέα τότε ένωση) τη γερμανική ονομασία «blausäure», που σημαίνει «μπλε οξύ», λόγω του όξινου χαρακτήρα του στο νερό και της παραγωγής του από την παραπάνω αναφερόμενη μπλε χρωστική. Στα αγγλικά (η ένωση αυτή) έγινε γνωστή ως «prussic acid» (δηλαδή «πρωσικό οξύ»).
Το 1787, ο Γάλλος χημικός Κλαούντ Λουΐς Μπερθολλέ (Claude Louis Berthollet) απέδειξε ότι το πρωσικό οξύ δεν περιέχει οξυγόνο. Αυτή ήταν μια σημαντική συνεισφορά στην οξεοβασική θεωρία, αφού (ως τότε) θεωρούνταν ότι τα οξέα πρέπει οπωσδήποτε να περιέχουν οξυγόνο, εξού και η ονομασία του στοιχείου, αφού η λέξη «οξυγόνο» προήλθε από τις ελληνικές λέξεις «ὀξύ» + «γεννῶ», δηλαδή «αυτό που γεννά οξέα». Το 1811, ο Ζοσέφ Λουΐς Γκαίυ - Λουσάκ (Joseph Louis Gay-Lussac) παρασκεύασε χημικά καθαρό υγροποιημένο υδροκυάνιο. Η κυανιούχος ρίζα (-CN) έλαβε την ονομασία της από την αρχαία ελληνική λέξη για το μπλε χρώμα «κυανοῦς», και πάλι ως συνέπεια της προέλευσής της από το πρωσικό μπλε.
Προέλευση
Το υδροκυάνιο μπορεί να παραληφθεί από φρούτα που έχουν μέσα τους ένα κοίλωμα όπως τα κεράσια, τα βερίκοκα και τα μήλα. Πολλά απ' αυτά τα κοιλώματα περιέχουν μικρές ποσότητες ενός γλυκοζίτη που λέγεται αμυγδαλίνη και αποδεσμεύουν αργά υδροκυάνιο. Η αμυγδαλίνη (C20H27O11N), που περιέχεται κυρίως στα πικραμύγδαλα, των οποίων η χαρακτηριστική οσμή οφείλεται στο υδροκυάνιο, υδρολύεται με διαλύματα οξέων ή με το ένζυμο εμουλσίνη προς γλυκόζη (C6H12O6), βενζαλδεΰδη (C6H5CHO) και HCN: Μερικά αρθρόποδα παράγουν υδροκυάνιο ως μηχανισμό άμυνας, όπως κάνουν άλλωστε (πιο συγκεκριμένα) ορισμένα λεπιδόπτερα όπως είναι ο σκώρος του δάσους. Υδροκυάνιο περιέχεται επίσης στα καυσαέρια των οχημάτων, στον καπνό του τσιγάρου και της καύσης του ξύλου, όπως και στον καπνό από την καύση του αζωτούχων πολυμερών, όπως είναι το νάιλον.
Το υδροκυάνιο και η προέλευση της ζωής
Το υδροκυάνιο μαζί με το ακετυλένιο και το νερό πιστεύεται ότι είναι πρόδρομες ενώσεις αμινοξέων και νουκλεϊκών οξέων (βλέπε ''χημικές ιδιότητες). Είναι πιθανό, αν και δεν έχει πλήρως επιβεβαιωθεί, ότι το υδροκυάνιο έπαιξε κάποιο ρόλο στη δημιουργία της ζωής στον πλανήτη μας. Οι χημικές αντιδράσεις όμως που έλαβαν χώρα πριν πολλά εκατομμύρια χρόνια δεν έχουν επιβεβαιωθεί ολοκληρωτικά στα εργαστήρια. Πάντως γίνονται μελέτες για να εξακριβωθεί ο ακριβής ρόλος του υδροκυανίου στη σύνθεση των πρωταρχικών οργανικών ενώσεων.
Το υδροκυάνιο στο διάστημα
Υδροκυάνιο έχει ανιχνευθεί σε νεφελώματα και στη μεσοαστρική ύλη. Έχουν γίνει εκτεταμένες μελέτες για τους τρόπους σύνθεσης υδροκυανίου σε διάφορα περιβάλλοντα και εξετάζεται η χρήση του ως ιχνηθέτης για μεγάλη ποικιλία αστρονομικών διαδικασιών. Το HCN μπορεί να παρατηρηθεί και από επίγεια τηλεσκόπια. Επίσης έχουν παρατηρηθεί και οι καθαρές περιστροφικές μεταπτώσεις J = 1 → 0, J = 3 → 2, J = 4 → 3 και J = 10 → 9. Το HCN σχηματίζεται στα διαστρικά νεφελώματα με μία από δύο κύριες διεργασίες: είτε μέσω της αντίδρασης CH2 + N → HCN + H, είτε με τον ανασυνδυασμό HCNH+ + e- → HCN + Η ο οποίος συμμετέχει στο σχηματισμό του HCN κατά 30%. Αποικοδομείται στα ίδια νεφελώματα με διάφορους τρόπους (φωτοδιάσπαση, διαδικασία σκοτεινού πυρήνα) που εξαρτώνται από τη θέση του στο νεφέλωμα.
Παρασκευές
Το υδροκυάνιο παρασκευάζεται σε περιορισμένες ποσότητες από διάφορους συνδυασμούς αντιδράσεων μεταξύ υδρογόνου, άνθρακα, αμμωνίας ή αζώτου. Σε μεγάλες ποσότητες παράγεται ως παραπροϊόν της παραγωγής ακρυλονιτριλίου, από την επεξεργασία αποβλήτων. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 2007, στις ΗΠΑ η ζήτηση υδροκυανίου ήταν περίπου 850000 τόνοι.
Βιομηχανικές
Οι σημαντικότερες διαδικασίες βιομηχανικής παραγωγής υδροκυανίου χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη το μεθάνιο ή το προπάνιο :
Φυσικές ιδιότητες
Το υδροκυάνιο είναι υγρό πτητικό, άχρωμο, με οσμή πικραμύγδαλων, ευδιάλυτο στο νερό, σφοδρό δηλητήριο. Τα κυανιούχα αλκάλια είναι ευδιάλυτα στο νερό.
Η κυανυδρινική σύνθεση
Η κυανυδρινική σύνθεση περιλαμβάνει την προσθήκη του HCN σε μια καρβονυλική ένωση (συνήθως αλδεΰδη ή μεθυλοκετόνη) οπότε προκύπτουν υδροξυνιτρίλια : Η αντίδραση είναι αμφίδρομη και η αποκατάσταση της ισορροπίας γίνεται πάρα πολύ αργά αν δεν χρησιμοποιηθούν καταλύτες. Αποτελεσματικοί καταλύτες είναι ουσίες με αλκαλική συμπεριφορά όπως το κυανιούχο κάλιο (KCN), το ανθρακικό κάλιο (K2CO3), η αμμωνία (NH3) και η τριαιθυλαμίνη (C2Η5)3Ν.
Η αντίδραση πραγματοποιείται με κατεργασία της καρβονυλικής ένωσης, παρουσία καταλύτη, με πυκνό διάλυμα HCN ή σπανιότερα με άνυδρο HCN ή τέλος με παραγωγή του HCN τη στιγμή της αντίδρασης από KCN ή NaCN και οξύ.
Πρώτα σχηματίζεται το πυρηνόφιλο ιόν κυανίου :CN– από την αντίδραση του HCN με το βασικό καταλύτη :Β– : H:CN +  :B–  ⇄  :CN–  +  H:B και μετά ακολουθεί πυρηνόφιλη προσβολή του C του καρβονυλίου από το :CN– : 500px|center Το ενδιάμεσο ανιόν αλκοξειδίου είναι ισχυρή βάση και προσλαμβάνει ένα Η+ από κάποιο οξύ του περιβάλλοντός του π.χ. H:B ή το Η:CN. Έτσι μετατρέπεται τελικά στην κυανυδρίνη. Η αντίδραση επιβραδύνεται πάρα πολύ σε ισχυρά όξινο περιβάλλον, λόγω του περιορισμού του ιοντισμού του HCN. Οι αλδεΰδες γενικά αντιδρούν ευχερέστερα από τις κετόνες. Από τις κετόνες τώρα πιο εύκολα αντιδρούν οι μεθυλοκετόνες (RCOCH3), ενώ οι αρυλο-αλκυλο-κετόνες (ArCOR) δίνουν πολύ μικρές αποδόσεις και οι διαρυλο-κετόνες (ArCOAr) δεν αντιδρούν καθόλου.
Η βενζοϊνική συμπύκνωση
Κατά την προσθήκη HCN στις αρωματικές αλδεΰδες, οι κυανυδρίνες που σχηματίζονται αρχικά έχουν όξινο το α-Η και ιοντίζονται προς καρβανιόντα, τα οποία προσβάλλουν τον καρβονυλικό C αναλλοίωτης αλδεΰδης και από το προϊόν προσθήκης αποβάλλεται HCN. Έτσι ο ρόλος του υδροκυανίου είναι καταλυτικός και η αντίδραση παίρνει άλλη τροπή, με σχηματισμό από τη βενζαλδεΰδη μιας α-υδροξυκετόνης της "βενζοΐνης" : center|700px
Χρήσεις
Το HCN χρησιμοποιείται για την παρασκευή κυανιούχου νατρίου και κυανιούχου καλίου, τα οποία χρησιμοποιούνται σε μεταλλουργικές διεργασίες (μέθοδος κυανίωσης ή υγρή οδός μεταλλουργίας αργύρου και χρυσού) και σε λουτρά επιμεταλλώσεων. Μέσω των κυανιδρινών, παρασκευάζεται μεγάλη ποικιλία χρήσιμων οργανικών ενώσεων στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ο μεθακρυλικός μεθυλεστέρας (από την ακετόνη), το αμινοξύ μεθειονίνη (μέσω της σύνθεσης Strecker), και οι χηλικές ενώσεις αιθυλενοδιαμινοτετραοξικό οξύ (EDTA) και νιτριλοτριοξικό οξύ (ΝΑΤ). Μέσω της προσθήκης του στο βουταδιένιο προκύπτει αδιπονιτρίλιο από το οποίο παράγεται το νάιλον 6,6.
Το υδροκυάνιο ως δηλητήριο και χημικό όπλο
Δηλητήριο
Το υδροκυάνιο παράγεται όταν καίγονται υλικά που αποτελούνται από ξύλο, μετάξι, βαμβάκι, πλαστικά, πολυμερή, μελαμίνη, πολυ-ακρυλονιτρίλιο και συνθετικό καουτσούκ. Ορισμένα χαρακτηριστικά του υδροκυανίου ως δηλητηρίου : Περιεκτικότητα του αέρα σε υδροκυάνιο περίπου 300 mg/m3 μπορεί να σκοτώσει έναν άνθρωπο σε περίπου 10 λεπτά. Εκτιμάται ότι υδροκυάνιο σε περιεκτικότητα 3500 ppm (περίπου 3200 mg/m3) θα σκοτώσει έναν άνθρωπο περίπου σε 1 λεπτό. Η τοξικότητα οφείλεται στα ιόντα κυανίου (CN–), τα οποία σταματούν την κυτταρική αναπνοή αναστέλλοντας ένα ένζυμο των μιτοχονδρίων που ονομάζεται οξειδάση κυτοχρώματος γ. Ως αντίδοτο στη δηλητηρίαση από υδροκυάνιο συνιστάται είτε το θειοθειικό νάτριο (Να2S2O3) είτε η μαγνησία (MgO).
Χημικό όπλο Εντομοκτόνο με βάση το υδροκυάνιο και με την εμπορική ονομασία Zyklon B είχε χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες για την προστασία καλλιεργειών και για απολυμαντικούς σκοπούς. Ο Zyklon B χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για την εξόντωση κρατουμένων στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης (θάλαμοι αερίων).
Το υδροκυάνιο εμφανίζεται συνήθως μεταξύ των παραγόντων χημικού πολέμου που προκαλούν γενική δηλητηρίαση και φλύκταινες του δέρματος. Ως πολεμική ουσία έχει καταγραφεί στο Προσάρτημα 3 της Σύμβασης για τα Χημικά Όπλα την οποία έχουν υπογράψει οι χώρες που παράγουν πάνω από 30 τόννους το χρόνο. Έτσι, η παραγωγή, κατοχή και αποθήκευση υδροκυανίου πρέπει να ελέγχονται από τον Οργανισμό για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων που έχει την έδρα του στη Χάγη της Ολλανδίας. Το υδροκυάνιο, που εκλύεται από την επίδραση θειικού οξέος σε μικρή ποσότητα κυανιούχου καλίου, χρησιμοποιείται επίσης σε θαλάμους αερίων για την εκτέλεση θανατοποινιτών σε ορισμένες πολιτείες των Η.Π.Α. Το 1995, στο σταθμό Καμπαγιάτσο (Kayabacho) του μετρό του Τόκιο ανακαλύφθηκε μια συσκευή, ελεγχόμενη με τηλεχειρισμό, που περιείχε σακούλες με κυανιούχο νάτριο και θειικό οξύ. Πιστεύεται ότι ήταν μια προσπάθεια παραγωγής αερίου υδροκυανίου από τη θρησκευτική αίρεση Aum Shinrikyo.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οξέα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου‎ Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου
Γκιγιόμ Κανέ
Ο Γκιγιόμ Κανέ (γαλλικά: Guillaume Canet) γεννημένος στις 10 Απριλίου 1973 είναι Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως Αγάπα με αν τολμάς, Κόλαση, Η Παραλία και Μην το πεις σε κανένα για την οποία και κέρδισε το βραβείο Σεζάρ σκηνοθεσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τετραμεθυλοσιλάνιο
Το τετραμεθυλοσιλάνιο (αγγλικά TetraMethylSilane, συντομογραφικά TMS) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και πυρίτιο, με μοριακό τύπο C4H12Si, αν και συνήθως παριστάνεται από τον ημισυντακτικό του τύπο, (CH3)4Si, ή ακόμη και πιο συντομογραφικά Me4Si. Είναι οργανοπυριτική ένωση και πιο συγκεκριμένα το απλούστερο τετραοργανοσιλάνιο. Όπως όλα τα (κορεσμένα) σιλάνια, το TMS έχει τετραεδρική μοριακή γεωμετρία ως προς το άτομο πυριτίου του, αλλά και ως προς τα άτομα άνθρακα. Αποτελεί πρόδρομη ένωση για την οργανομεταλλική χημεία, αλλά επίσης χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες ποικίλες εξειδικευμένες εφαρμογές.
Παραγωγή
Το TMS παράγεται με άμεση αντίδραση ανάμεσα σε χλωρομεθάνιο και (στοιχειακό) πυρίτιο:
Συμπαράγονται επίσης και μεθυλοχλωροσιλάνια, με γενικό τύπο SiClx(CH3)4−x, που συχνά θεωρούνται πιο χρήσιμα.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Σιλυλαλκάνια Κατηγορία:C4
Αββαείο της Ίσοβας
Το Αββαείο της Ίσοβας είναι πρώην αββαείο των Κιστερκιανών το οποίο βρισκόταν στην Ελλάδα, στον Δήμο Ανδρίτσαινας-Κρεστένων.
Ίδρυση
Το Αββαείο της Ίσοβας ιδρύθηκε στις αρχές του 13ου αιώνα από μοναχούς προερχόμενους από το Αββαείο του Ωτκόμπ. Κατεστράφη το 1263 από τους Βυζαντινούς.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Κιστερκιανά αββαεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Ghosts of Download
Ghosts of Download είναι το δέκατο studio album του αμερικάνικου συγκροτήματος Blondie. Κυκλοφόρησε το Μάιο του 2014 ως τμήμα του διπλού άλμπουμ Blondie 4(0) Ever, μαζί με το Deluxe Redux: Greatest Hits, που περιλαμβάνει νέες ηχογραφήσεις παλαιότερων επιτυχιών του συγκροτήματος. Το τραγούδι, "A Rose by Any Name", κυκλοφόρησε στις 20 Ιουνίου το 2013, περίπου την εποχή της εκστρατείας προώθησης του άλμπουμ. Το εξώφυλλο των άλμπουμ είναι από τον JH Williams III, ο οποίος έχει εργαστεί στο DC Comics. Ο τίτλος του λευκώματος αναφέρεται σε πνεύματα στο φόντο της ηλεκτρικής ενέργειας και των δεδομένων.
Παρασκήνιο και ηχογράφηση
Οι Blondie ανακοίνωσαν για πρώτη φορά ότι κατέγραφαν νέο υλικό στο Μάρτιο του 2013 μέσω του Facebook και του Twitter και ότι θα έβαζαν τις τελευταίες πινελιές στη μουσική, γεγονός που υποδηλώνει ότι είχαν ηχογραφήσει για αρκετούς μήνες. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Mercy Studios στη Νέα Υόρκη. Chris Stein ανακοίνωσε μέσω Twitter ότι οι καλλιτέχνες προγραμματιστεί για να χαρακτηρίσει στο άλμπουμ που περιλαμβάνει ένα κορίτσι της ομάδας Stush, hip hop ομάδα Los Rakas και της electronica καλλιτέχνηδα Systema Solar. Στις 19 Ιουνίου η ομάδα ανακοίνωσε μέσω Facebook ότι ήταν ακόμα στην ηχογράφηση, αλλά σχεδόν τελειώσαν. Ανακοίνωσαν τον Αύγουστο ότι η συνεργασία EDM με τον Έκτορα Fonseca ήταν μέρος του άλμπουμ.
Προώθηση
Η εκστρατεία προώθησης του άλμπουμ ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2013. Πριν από αυτό, ένα απόσπασμα του νέου τραγουδιού "Make a Way" εμφανίστηκε στο WNYC 93,9 FM Soundcheck, όπου Debbie Harry και ο Chris Stein ήταν ως guess star. Οι Blondie πραγματοποιήσαν μια Ευρωπαική περιοδεία "Blast Off Tour" από τις 11 Ιουνίου έως στις 10 Ιουλίου 2013, όπου έξι τραγούδια από το άλμπουμ έκαναν το ντεμπούτο τους. Αυτά ήταν "Rave", "A Rose by Any Name", "Take Me in the Night", "Winter", "Drag You Around" and "Sugar on the Side". Το άλμπουμ επιβεβαιώθηκε στις 19 Ιουνίου 2013, με το προβάδισμα και μόνο στις 21 Ιουνίου, και το tracklisting άλμπουμ, μετά την επιβεβαίωση στις 28 Ιουνίου. Προς το παρόν, οι Blondie ανακοίνωσαν στις ΗΠΑ μια περιοδεία με όνομα "No Principals" για το φθινόπωρο 2013. Πέντε τραγούδια από το άλμπουμ κυκλοφόρησαν ηλεκτρονικά και αποκλειστικά με το κάθε εισιτήριο που αγοράστηκε για την περιοδεία. Οι Debbie Harry και ο Chris Stein εμφανίστηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 13 Ιουνίου 2013 για να γίνει γνωστό το νέο άλμπουμ και το Blast Off Tour, με Stein ανακοινώνοντας ένιωθε ότι τα νέα κομμάτια ήταν τα καλύτερα ακόμα.
Τραγούδια
Κατηγορία:Δισκογραφία των Blondie Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Βραβεία Σωματείου Αμερικανών Ηθοποιών του 2007
Η 14η απονομή των Screen Actors Guild Awards, των βραβείων που απένειμε το Σωματείο Αμερικανών Ηθοποιών σε συναδέλφους τους που ξεχώρισαν με τις ερμηνείες τους κατά το έτος 2007, έλαβε χώρα στις 27 Ιανουαρίου 2008. Για 12η συνεχή χρονιά την εκδήλωση φιλοξένησε το Shrine Exposition Center στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. Τηλεοπτικά μεταδόθηκε ταυτόχρονα από τα δίκτυα TNT και TBS.
Τις περισσότερες υποψηφιότητες συγκέντρωσε η ταινία του Σον Πεν Ταξίδι στην άγρια φύση (Into The Wild). Όσον αφορά τα τηλεοπτικά βραβεία, από τρεις υποψηφιότητες συγκέντρωσαν οι σειρές The Sopranos, 30 Rock και Ugly Betty.
Η τελετή για το έτος αυτό ήταν εορταστική, καθώς τιμήθηκαν τα 75 χρόνια ύπαρξης του Σωματείου (SAG). Κατά συνέπεια προβλήθηκε επαιτειακό υλικό. Επίσης, για τη συνολική προσφορά του τιμήθηκε ο ηθοποιός Τσαρλς Ντάρνινγκ. Μια ακόμη ιδιαιτερότητα της βραδιάς ήταν πως για πρώτη φορά δόθηκαν βραβεία σε ομάδες κασκαντέρ που εργάστηκαν τόσο σε κινηματογραφικές, όσο και τηλεοπτικές παραγωγές.
Κινηματογραφικά Βραβεία
Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 2007. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές.
Τηλεοπτικά Βραβεία
Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 2007. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές.
Εξωτερική σύνσδεμοι
2007 Ηθοποιών Σωματείο
KB
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων KB ή Kb ή kB ή kb μπορεί να αναφέρεται:
Ρούντολφ Μπόιερ
Ο Ρούντολφ Μπόιερ (Rudolf Bauer, Βουδαπέστη, 2 Ιανουαρίου 1879 - Δουνατετέτλεν, 9 Νοεμβρίου 1932) ήταν Ούγγρος αθλητής του στίβου. Συμμετείχε στο αγώνισμα της δισκοβολίας το 1900 στο Παρίσι, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Έκανε επίδοση 36.04 και έσπασε το ολυμπιακό ρεκόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Άγιος Θεμιστοκλής
Ο Άγιος Θεμιστοκλής είναι ένας από τους λιγότερο γνωστούς αγίους της Ορθόδοξης εκκλησίας. Έζησε κατά το 3ο αιώνα μ.Χ. στη περιοχή Μύρα της Λυκίας, στη Μικρά Ασία, η οποία σήμερα ονομάζεται Καλέ και βρίσκεται στα νότια παράλια της Τουρκίας. Την εποχή εκείνη, η Λυκία αποτελούσε τμήμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Θεμιστοκλής έζησε την εποχή κατά την οποία στον αυτοκρατορικό θρόνο βρισκόταν ο Διοκλητιανός. Αυτός ήταν υπεύθυνος για το ανατολικό μέρος της αυτοκρατορίας ενώ ο Μαξιμιανός για το δυτικό μέρος. Ο Διοκλητιανός κατά την περίοδο 284-303 μ.Χ. και αφού θεμελίωσε τη λεγόμενη Τετραρχία, κίνησε διωγμό κατά των χριστιανών. Ο Άγιος Θεμιστοκλής ήταν ένας από τους πολλούς μάρτυρες της περιόδου αυτής.
Κατά το διωγμό, ο Άγιος Διόσκουρος καταδιωκόταν από τον Ασκλήπιο, άρχοντα της Λυκίας. Βρήκε όμως για καταφύγιο τον Άγιο Θεμιστοκλή, βοσκό της περιοχής, ο οποίος τον έκρυψε και τον προστάτεψε. Όταν οι στρατιώτες βρήκαν τον Άγιο Θεμιστοκλή τον ρώτησαν εάν ήξερε οτιδήποτε για το Διόσκουρο. Τους είπε να τον αφήσουν και να μην τον πάρουν στο δικαστή διότι εκείνος θα τον θανάτωνε, και ότι ήταν και οι δυο χριστιανοί.
Τον συνέλαβαν λοιπόν και τον παρέδωσαν στον Ασκλήπιο ο οποίος διέταξε να τον βασανίσουν. Δέχθηκε φρικτά βασανιστήρια. Τέντωσαν τα άκρα του και τον μαστίγωσαν στην κοιλιά τόσο πολύ ώστε φάνηκαν τα εσωτερικά του όργανα. Έγδαραν το σώμα του με σιδερένιες χτένες αφού τον είχαν κρεμάσει πάνω σε ένα ξύλο. Στο σημείο αυτό δήλωσε στον Ασκλήπιο ότι και ο Χριστός έσωσε τον κόσμο από την αμαρτία πάνω σε ένα τέτοιο ξύλο. Ο Ασκλήπιος διέταξε τέλος την εκτέλεσή του. Σύρθηκε πάνω σε καρφιά τα οποία είχαν τοποθετήσει στο έδαφος και καθ’ αυτό τον τρόπο πέθανε. Η μνήμη του τιμάται στις 21 Δεκεμβρίου.
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μεσογειακός χαμαιλέοντας
Ο Μεσογειακός χαμαιλέοντας, Chamaeleo chamaeleon (Linnaeus, 1758) είναι ένα είδος χαμαιλέοντα. Αποτελούν, μαζί με τον Αφρικανικό χαμαιλέοντα, τα μοναδικά είδη χαμαιλέοντα που η γεωγραφική τους κατανομή φτάνει την Ευρώπη.
Γεωγραφική κατανομή
Στην Ευρώπη, απαντάται στην Ιβηρική χερσόνησο, Κύπρο και Σάμο. Από το σύνολο της Ευρωπαϊκής κατανομής του μόνο στη Σάμο θεωρείται αυτόχθονο. Εντοπίζεται επίσης στη Β. Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Διατήρηση
Το Αρχιπέλαγος διεξάγει προσπάθεια για την διατήρηση του είδους στη Σάμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμαιλεοντίδες
Υπατεία (ιστορία της Γαλλίας)
Η Υπατεία (Γαλλικά: Le Consulat) είναι το γαλλικό πολιτικό καθεστώς που προέκυψε μετά το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ του έτους Η' (9 Νοεμβρίου 1799), το οποίο ανέτρεψε το καθεστώς του Διευθυντηρίου (1795-1799). Το σύνταγμα του έτους Η' καθιέρωσε ένα αυταρχικό πολιτικό καθεστώς υπό την ηγεσία τριών Υπάτων και στην πραγματικότητα υπό τον μοναδικό Πρώτο Ύπατο, τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος από το 1802 έγινε Ισόβιος Ύπατος. Η Υπατεία διήρκεσε μέχρι τις 18 Μαΐου 1804, ημερομηνία λήξης της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας και ανακήρυξη της Πρώτης Αυτοκρατορίας.
Κατ' επέκταση, ο όρος Υπατεία αναφέρεται επίσης σ' αυτήν την ιστορική περίοδο της Γαλλίας.
Η πτώση του Διευθυντηρίου
Η Υπατεία δημιουργήθηκε από την αδυναμία του προηγούμενου καθεστώτος, του Διευθυντηρίου, να επιλύσει τα προβλήματα. Το 1795, το Διευθυντήριο ιδρύθηκε από κοινωνικά συντηρητικούς δημοκράτες. Το καθεστώς, μόλις εξέλιπε ο κίνδυνος της περιόδου της Τρομοκρατίας,  δέχονταν επιθέσεις τόσο των φιλομοναρχικών που εκδηλώνονταν ολοένα και πιο βίαια, όσο και των υποστηρικτών μιας Δημοκρατίας πιο κοντά από πολιτική και οικονομική άποψη στο λαό. Οι ηγέτες κατάφερναν να παραμένουν στην εξουσία με πραξικοπήματα και αγνοώντας το αποτέλεσμα των εκλογών. Πολλοί νομοί ετοιμάζονταν να εξεγερθούν ενάντια στην κεντρική κυβέρνηση. Για να αντιμετωπίσει την κατάσταση το Διευθυντήριο σκλήρυνε την πολιτική του αυξάνοντας έτσι τον αριθμό των αντιπάλων του και έγινε πολύ αντιδημοφιλές.
Η οικονομική κρίση και οι γαλλικές στρατιωτικές καταστροφές το 1798 και το 1799 κλόνισαν περαιτέρω το Διευθυντήριο και τελικά το κατέστρεψαν το Νοέμβριο του 1799. Προκειμένου να ηρεμήσουν οι πολιτικές αντιπαλότητες, ένα από τα νέα μέλη του Διευθυντηρίου, ο αβάς Σιεγές, πιστεύοντας ότι μόνο η στρατιωτική δικτατορία θα απέτρεπε την παλινόρθωση της μοναρχίας, αναζητούσε τη στήριξη των στρατηγών. Ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης, φιλόδοξος, πολύ δημοφιλής και προικισμένος με μεγάλο στρατιωτικό κύρος, ο οποίος, πριν ακόμη λάβει τη διαταγή του Διευθυντηρίου, άφησε το στρατό του στην Αίγυπτο και με λίγους συντρόφους του επέστρεψε στη Γαλλία στα μέσα Οκτωβρίου - για να σώσει τη Δημοκρατία αλλά και για να καταλάβει την εξουσία. Παρόλο που πρόσφατες νίκες στην Ελβετία και την Ολλανδία είχαν αποσοβήσει τον κίνδυνο ξένης εισβολής και τα φιλομοναρχικά κινήματα μέσα στη Γαλλία είχαν αποτύχει, ο Σιεγές δεν παραιτήθηκε από το σχέδιό του και από τα τέλη Οκτωβρίου σχεδίασαν το πραξικόπημα και το πραγματοποίησαν στις 9-10 Νοεμβρίου 1799. Τα μέλη του Διευθυντηρίου αναγκάστηκαν σε παραίτηση, τα νομοθετικά σώματα διαλύθηκαν και δημιουργήθηκε νέα κυβέρνηση, η Υπατεία.
Η διακυβέρνηση
εναλλ.=|μικρογραφία|373x373εσ|Ο [[Ναπολέων Α΄|Βοναπάρτης, Πρώτος Ύπατος, πίνακας του Ενγκρ]] αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Εμμανυέλ Ζοζέφ Σιεγές|αβάς Σιεγές, πίνακας του Ζακ-Λουί Νταβίντ]] Οι τρεις ύπατοι αρχικά (μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου 1799) ήταν ο Βοναπάρτης, ο Σιεγές και ο Πιέρ-Ροζέ Ντυκό. Η θητεία τους ήταν δεκαετής.Το νέο καθεστώς νομιμοποιήθηκε με το Σύνταγμα του Έτους Η', το οποίο δεν παρείχε εγγυήσεις για τα «δικαιώματα του ανθρώπου» αλλά καθησύχαζε τους υποστηρικτές της Επανάστασης καθώς κήρυττε αμετάκλητη την εκποίηση της εθνικής περιουσίας και διατήρησε τη νομοθεσία κατά των εκπατρισμένων ευγενών.
Στη συνέχεια, οι Σιεγές και Ντυκό αντικαταστάθηκαν από τον Καμπασερές και τον Λεμπράν, ο οποίος παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι το 1804, όταν ο Ναπολέοντας στέφθηκε αυτοκράτορας. Ο Ναπολέων, βάσει του συντάγματος, ανακηρύχθηκε Πρώτος Ύπατος, κατέχοντας σχεδόν όλη την εξουσία, και έγινε το πρότυπο του λαϊκού ηγεμόνα που αργότερα επιβεβαιώθηκε με τον τίτλο του αυτοκράτορα των Γάλλων.
Το 1802 ο Ναπολέων, εκμεταλλευόμενος την αποδοχή που είχε στη Γαλλία, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Αμιένης που έθετε τέλος στην εμπόλεμη κατάσταση με τη Μεγάλη Βρετανία - και που διαχωρίζει τους πολέμους της Γαλλικής επανάστασης (1792-1802) από τους Ναπολεόντειους Πολέμους (1803-1815) -, έκανε δημοψήφισμα και ο γαλλικός λαός τον ανακήρυξε ισόβιο Ύπατο και με κληρονομικό δικαίωμα.
Ο Βοναπάρτης εμφανίστηκε ως εθνικός συμφιλιωτής και ήθελε να είναι πάνω από τα κόμματα: «Η κυβέρνηση δεν γνωρίζει πια κόμματα και βλέπει μόνο Γάλλους πολίτες στη Γαλλία». Έλαβε κοινωνικά και οικονομικά μέτρα τα οποία ευνοούσαν την αστική τάξη και συγχρόνως ικανοποίησαν τους ενδεέστερους. Αποφάσισε την αμνηστία και επέτρεψε σε μεγάλο αριθμό εκπατρισμένων ευγενών και όλων των παρανόμων των διαφόρων επαναστατικών εποχών, να επιστρέψουν ελεύθερα στη Γαλλία. Η δημοτικότητά του του επέτρεψε να ξεπεράσει την αντίσταση του Σιεγές και των φίλων του, εχθρικών προς την ολοένα και πιο προσωπική φύση της εξουσίας.
Βασιζόμενος στην αστική τάξη, έφερε πίσω τάξη, ασφάλεια, σταθερότητα και ευημερία. Μετά την επίθεση στην οδό Σαιν-Νικαίζ εναντίον του τον Δεκέμβριο 1800, εκτελέστηκαν 9 συνωμότες και 98 εκτοπίσθηκαν στις Σεϋχέλες και τη Γουιάνα. Οι εξεγέρσεις των Σουάνων και της Βανδέας σταμάτησαν και οι ληστείες περιορίστηκαν.
Μεταρρυθμίσεις
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ναπολέων στέφεται από τον Χρόνο καθώς γράφει τον Αστικό κώδικα, πίνακας του Jean-Baptiste Mauzaisse, 1833. Κατά τη διάρκεια της Υπατείας ο Ναπολέοντας προσπάθησε να αποκαταστήσει τη σταθερότητα μέσω μεταρρυθμίσεων, οι κυριότερες ήταν: