cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία των στρατιωτικών αεροστάτων
Πρώτες αποστολές των αεροστάτων
Η πρώτη ανάθεση αποστολής στα στρατιωτικά αερόστατα έγινε από το Σώμα Τοπογράφων Μηχανικών του Ενωτικού Στρατού για τη χαρτογράφηση. Μέχρι αυτό το σημείο, οι χάρτες δημιουργούνταν από την προοπτική του εδάφους και η ακρίβεια τους οδήγησε σε πολλές αποτυχίες στο πεδίο της μάχης. Η εναέρια προοπτική βελτίωσε φαινομενικά τη χαρτογράφηση, ειδικά όταν συνδυαζόταν με τη χρήση φωτογραφιών.
Μελζ-συρ-Σεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ιστορία των στρατιωτικών αεροστάτων
Πρώτες αποστολές των αεροστάτων
Ο στρατηγός Έρβιν Μακντόουελ, διοικητής της Στρατιάς του Ποτόμακ, διέταξε τα αερόστατα να πραγματοποιήσουν εναέριες παρατηρήσεις των οχυρών των εχθρών και των κινήσεων τους στην Πρώτη Μάχη του Μπουλ Ραν. Με τις τακτικές του Λόου να εγκρίνονται από τους επικεφαλής διοικητές, τελικά του ανατέθηκε να κατασκευάσει επτά αερόστατα και μια σειρά από γεννήτριες αερίου υδρογόνου για να τα φουσκώνουν στο πεδίο της μάχης. Αν και ο Θαντέους Λόου ήταν Επικεφαλής Αεροναυτικός, ο μισητός εχθρός του Τζον ΛαΜάουντεν πιστώνεται την πραγματοποίηση των πρώτων εναέριων παρατηρήσεων πληροφοριών ενώ βρισκόταν ανεξάρτητα τοποθετημένος στο Οχυρό Μονρόε.
Ο Καθηγητής Λόου είχε προσεγγιστεί από το νεαρό Κόμη Φερδινάνδο φον Ζέπελιν το 1863, την περίοδο που αυτός δρούσε ως πολιτικός παρατηρητής της Ενωτικού Στρατού, σχετικά με το ενδεχόμενο να υπηρετήσει ως εναέριος παρατηρητής με τον Λόου, αλλά κάτι τέτοιο απαγορεύθηκε από τις στρατιωτικές αρχές των Ενωτικών, λόγω της πολιτικής κατάστασης του φον Ζέπελιν. Ο μετέπειτα πρωτοπόρος των άκαμπτων αεροπλοίων αντ' αυτού κατευθύνθηκε στο στρατόπεδο του Τζον Στάινερ, ενός Γερμανού αεροναυτικού που βρισκόταν ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να αποκτήσει την πρώτη του πτητική εμπειρία σε ένα αερόστατο, κάτι που ο φον Ζέπελιν είχε τη δυνατότητα να κάνει λίγο αργότερα ενώ βρισκόταν ακόμη στις ΗΠΑ.
Το πρώτο αεροπλανοφόρο
Τα αερόστατα και οι γεννήτριες φορτωνόταν σε μια τροποποιημένη φορτηγίδα άνθρακα, την George Washington Parke Custis. Τα αερόστατα ρυμουλκούνταν στον ποταμό Ποτόμακ και είχαν τη δυνατότητα να ανυψώνονται και να πραγματοποιούν παρατηρήσεις του μετώπου της μάχης καθώς μετακινούνταν προς το Ρίτσμοντ. Στις 11 Νοεμβρίου 1861, ο Λόου πραγματοποίησε τις πρώτες παρατηρήσεις από αερόστατο του οποίου η βάση ήταν σε ένα πλοίο. Αυτή ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη παρατήρηση εναέριου σταθμού από το νερό, κατ' ουσίαν το πρώτο αεροπλανοφόρο (αεροστατοφόρο).
Ο Λόου πραγματοποίησε παρατηρήσεις στο Φέαρ Όουκς, το Σάρπσμπεργκ, το Βίκσμπεργκ και το Φρέντρικσμπεργκ πριν από την πολιτική ενέδρα τόσο από τον στρατό όσο και από το Κονγκρέσο που τον ανάγκασε να παραιτηθεί τον Απρίλιο του 1863, όταν και επέστρεψε στον ιδιωτικό τομέα. Τα Σώματα Αεροστάτων διαλύθηκαν μέχρι τον Αύγουστο του 1863.
Συμμαχικά αερόστατα
Οι Συμμαχικοί πραγματοποίησαν επίσης προσπάθειες με αερόστατα, περισσότερο για να αντιμετωπίσουν τα αερόστατα των Ομοσπονδιακών. Ένας τύπος αεροστάτου ήταν επηρεασμένος από αυτό των Μονγκολφιέ. Ήταν ένα άκαμπτο, βαμβακερό, αερόστατο «θερμού καπνού». Οι προσπάθειες τους είχαν αποτέλεσμα, αλλά οι τεχνικές χειρισμού τους ήταν κακές και το αερόστατο χάθηκε και κατελήφθη από τους Βόρειους.
Ένας άλλος τύπος αεροστάτου που αναφερόταν ως «αερόστατο μεταξωτού φορέματος», του οποίο τα καλύμματα ήταν κατασκευασμένα από πολύχρωμο μετάξι κατασκευής φορεμάτων, χρησιμοποιήθηκε με αποτελεσματικότητα στο Ρίτσμοντ, όταν υπήρχε αέριο στη διάθεση τους. Και πάλι, τα αερόστατα αυτά χάθηκαν, καταστράφηκαν ή κατελήφθησαν με ευκολία, και οι ελλείψεις προμηθειών έκαναν δύσκολη την αντικατάστασή τους. Οι Συμμαχικοί ανακουφίστηκαν όταν ο Ενωτικός Στρατός διέκοψε τη χρήση αεροστάτων.
Τα Σώματα Αεροστάτων των Συμμαχικών χρησιμοποίησαν επίσης ένα μεταγωγικό πλοίο, το CSS Teaser. Το Teaser μετέφερε και εκτόξευσε ένα από τα αερόστατα των Συμμαχικών σε διάφορες θέσεις παρατήρησης προτού καταληφθεί από το Ναυτικό των Ενωτικών τον Ιούλιο του 1862.
Ανάλυση
Η ιδέα ρίψης πυρομαχικών στον εχθρό δεν είχε ληφθεί σοβαρά υπόψη, αν και υπήρχαν μηχανικά σχέδια που απεικόνιζαν συσκευές ρίψης βομβών που μπορούσαν να τοποθετηθούν πάνω στα αερόστατα. Αυτές οι απεικονίσεις ήταν θεωρίες επί χάρτου στην καλύτερη και είχαν σχεδιαστεί από μηχανικούς που δεν είχαν ιδέα για την αεροπορία, και πιο συγκεκριμένα, τα αερόστατα, και ότι σχετίζεται για την επιτυχή εκτόξευση αεροστάτων με αέριο.
Δεν υπήρχαν πρακτικοί τύποι χειροβομβίδων ή βομβών κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Το βάρος αποτελούσε σημαντικό παράγοντα στον καθορισμό του μεγέθους των αεροστάτων που θα χρησιμοποιούνταν και την ποσότητα αερίου που χρειαζόταν για να απογειωθούν. Η μεταφορά βαρέων πυρομαχικών και άκομψων μηχανισμών στα αερόστατα ήταν εκτός θέματος. Με τα νεώτερα, μεγαλύτερα και πιο διαχειρίσιμα αερόστατα, και τα μικρότερα πυρομαχικά, η χρήση βομβών θα έκανε τον αεροπορικό οπλισμό πολύ πιο ελκυστικό τη μεταγενέστερη εποχή.
Πόλεμος της Παραγουάης
Το 1867 κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Παραγουάης, χρησιμοποιήθηκαν αερόστατα παρατήρησης από τη Βραζιλία, με τη βοήθεια των αδελφών Άλλεν, του Τζέιμς και του Έζρα, μετά την παροχή βοήθειας που έδωσαν στον Στρατό της Ένωσης.
Βρετανικά αερόστατα
Την περίοδο 1862–71 έγιναν προσπάθειες από δύο αξιωματούχους του Βασιλικού Σώματος Μηχανικών, ώστε να τραβήξουν την προσοχή των Βρετανών αξιωματούχων για την πιθανή χρήση αεροστάτων. Τον Ιούλιο του 1863 πραγματοποιήθηκαν απογειώσεις αεροστάτων για αναγνώριση από το Βασιλικό Σώμα Μηχανικών για λογαριασμό του Βρετανικού Στρατού, αλλά αν και τα πειράματα ήταν επιτυχημένα δεν θεωρήθηκε πως άξιζε να το επιδιώξουν περεταίρω μιας και ήταν πολύ ακριβά. Όμως, μέχρι το 1878 εγκαθιδρύθηκε Εξοπλιστικό Κατάστημα Αεροστάτων στο Γούλγουιτς από το Βασιλικό Σώμα Μηχανικών. Μέχρι την εποχή αυτή είχαν επιβληθεί περιορισμοί για την ανάγκη παραγωγής υδρογόνου στον τομέα από μερικές φορητές συσκευές και η εύρεση των κατάλληλων υλικών για τα καλύμματα ενός πολεμικού αεροστάτου είχε επιλυθεί.
Το 1888 ιδρύθηκε Σχολή Αεροστατικής στο Τσάτχαμ του Μέντγουέι στο Κεντ. Το 1890 μεταφέρθηκε στο Στάνθορπ Λάινς του Όλντερσοτ όταν σχηματίστηκαν τομέας αεροστάτων και αμαξοστάσιο ως μόνιμες μονάδες του Βασιλικού Σώματος Μηχανικών.
Αερόστατα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά από τον Βρετανικό Στρατό στις επιδρομές στη Μπετσουαναλάνδη και το Σουάκιν το 1885. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης κατά τον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς (1899–1902), όπου χρησιμοποιήθηκαν για παρατήρηση πυροβολικού στο Κίμπερλι και κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας του Λέιντισμιθ.
Στις 5 Οκτωβρίου 1907, ο Συνταγματάρχης Τζον Κάπερ (από τους τελευταίους του Σώματος Βασιλικών Μηχανικών) και η ομάδα του πέταξαν με το στρατιωτικό αερόπλοιο Nulli Secundus από το Φάρνμποροου γύρω από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και πίσω με σκοπό να ελκύσουν το λαϊκό ενδιαφέρον.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το σημείο κορύφωσης της στρατιωτικής χρήσης αεροστάτων παρακολούθησης, τα οποία παρατάχθηκαν εκτενώς και από τις δύο πλευρές. Οι Βρετανοί, παρά την εμπειρία τους στα τέλη του 19ου αιώνα στην Αφρική, βρισκόταν πίσω από τις εξελίξεις και χρησιμοποιούσαν ακόμη σφαιρικά αερόστατα. Αυτά αντικαταστάθηκαν γρήγορα από τύπους, που αναφερόταν κοινώς ως αερόστατα χαρταετοί, τα οποία μπορούσαν να πετάξουν και να επιχειρήσουν σε πιο ακραίες καιρικές συνθήκες. Αρχικά ο Γερμανικός τύπος αεροστάτου Parseval-Siegsfeld, και έπειτα ο πηδαλιουχούμενος Γαλλικός τύπος Caquot. Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το πυροβολικό είχε εξελιχθεί στο σημείο που είχε τη δυνατότητα να εμπλέκεται με στόχους πίσω από το ορατό πεδίο ενός επίγειου παρατηρητή. Οι παρατηρητές τοποθέτησης πυροβολικού στα αερόστατα, βρισκόταν γενικά λίγα χιλιόμετρα πίσω από τις γραμμές του μετώπου και σε υψόμετρο, που τους επέτρεπε να βλέπουν στόχους σε μεγαλύτερο εύρος από ότι θα μπορούσαν από το έδαφος. Αυτό επέτρεψε στο πυροβολικό να αποκτήσει πλεονέκτημα με το αυξημένο εύρος στόχων του.
Εξαιτίας της σημασίας τους ως πλατφόρμες παρατήρησης, τα αερόστατα υπαρασπιζόταν από αντιαεροπορικά όπλα, πληθώρα πολυβόλων όπλων για άμυνα σε χαμηλό υψόμετρο και περιπολίες από μαχητικά αεροσκάφη. Η επίθεση σε ένα αερόστατο ήταν επικίνδυνο εγχείρημα αλλά ορισμένοι πιλότοι πραγματοποίησαν την πρόκληση αυτή. Οι πιο επιτυχημένοι έγιναν γνωστοί ως κυνηγοί αεροστάτων (balloon busters), και σε αυτούς περιλαμβάνονται ο Βέλγος Γουίλι Κόπενς, ο Γερμανός Φρίντριχ Ρίτερ φον Ροτ, ο Αμερικανός Φρανκ Λιούκ, και οι Γάλλοι Λέον Μπουρζάντ, Μισέλ Κουαφάρ και Μωρίς Μπογιώ. Πολλοί εξειδικευμένοι κυνηγοί αεροστάτων ήταν προσεκτικοί ώστε να μην πετάξουν κάτω από τα 300 μέτρα (1.000 πόδια) ώστε να αποφύγουν την έκθεση σε αντιαεροπορικά όπλα και πολυβόλα.
Τα πληρώματα παρατήρησης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν τα πρώτα που χρησιμοποίησαν αλεξίπτωτα, πολύ πριν αυτά υιοθετηθούν από τα πληρώματα αεροσκαφών σταθερών πτερύγων. Ήταν πρωτόγονου τύπου, όπου το κύριο μέρος βρισκόταν σε μια τσάντα κρεμασμένη από το αερόστατο, με τον πιλότο να φορά μια απλή ιπποσκευή γύρω από τη μέση του, με τις γραμμές της ιπποσκευής να είναι προσδεμένες στο κύριο αλεξίπτωτο στην τσάντα. Όταν ο αεροστατιστής πηδούσε, το κύριο μέρος του αλεξίπτωτου τραβιόταν από την τσάντα, πρώτα οι γραμμές του καλύμματος και έπειτα ο κύριος θόλος. Αυτός ο τύπος αλεξιπτώτων υιοθετήθηκε αρχικά από τους Γερμανούς και αργότερα από τους Βρετανούς και τους Γάλλους για τα πληρώματα παρατήρησης των αεροστάτων τους.
Αερόστατα παρατήρησης άρχισαν να χρησιμοποιούνται στη θάλασσα για αμυντικούς σκοπούς απέναντι σε υποβρύχια προς το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το ιδίωμα «Το αερόστατο πηγαίνει προς τα πάνω!» ("Once the Balloon Has Gone Up!") ως έκφραση για μια επικείμενη μάχη προέρχεται από το το γεγονός πως η άνοδος ενός αεροστάτου σήμαινε κατά πάσα πιθανότητα την προετοιμασία του βομβαρδισμού για μια επίθεση.
Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος
Τα αερόστατα καταιγισμού, γνωστά και ως "blimps" (μικρά αερόστατα), χρησιμοποιήθηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο για να αναχαιτιστούν οι αεροπορικές επιθέσεις των Γερμανικών βομβαρδιστικών και των πυραύλων V-1.
Η Ιαπωνία είχε πρόσφατα ανακαλύψει τους υψηλού υψομέτρου αεροχειμάρρους ώστε να στέλνει αερόστατα πυρός (ή fu-go) τα οποία μετέφεραν εκρηκτική ύλη στην Αμερικανική ηπειρωτική χώρα. Περίπου 300 από αυτά πέρασαν τον Ειρηνικό, προκαλώντας καταστροφές σε περιουσίες και τουλάχιστον έξι θανάτους. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ διέταξε την πλήρη διακοπή όλων των συμβάντων με αερόστατα, φοβούμενη το γεγονός πως οι Ιάπωνες θα άρχισαν να χρησιμοποιούν τα fu-go για τη μεταφορά βιολογικών όπλων.
Η Βρετανία χρησιμοποίησε αερόστατα ελεύθερης πτήσης σε πληθώρα διαφορετικών τρόπων συμπεριλαμβανομένης και της Εξωτερικής Επιχείρησης (Operation Outward) όπου εκτόξευσε περίπου 100.000 μικρά αερόστατα τα οποία έριξαν εμπρηστικούς μηχανισμούς σε περιοχές υπό Γερμανική κατάληψη ή έκοψαν καλώδια για να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος.
Αερόστατα χρησιμοποιήθηκαν επίσης στη θάλασσα, πιο συγκεκριμένα από το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών ως μέσο αντιμετώπισης των υποβρυχίων.
Μεταπολεμική περίοδος
Ο στρατός των ΗΠΑ ανέπτυξε προγράματα αεροστατικής υψηλών υψομέτρων για την ανίχνευση πυρηνικών και την παρακολούθηση, όπως το Πρόγραμμα Mogul (που συνδέεται με το συμβάν του Ρόσγουελ), το Πρόγραμμα Genetrix και το Πρόγραμμα Moby Dick.
Επίσης εργάστηκαν στην κατασκευή των αεροστατών βομβών E77, ξεκαθαρίζοντας τις αρχές του συστήματος μεταφοράς εκρηκτικών των Ιαπωνικών αεροστάτων πυρός.
Αερόστατα χρησιμοποιήθηκαν από τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του συνασπισμού της στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Τα αερόστατα χρησιμοποιούνται ακόμη και για τη συλλογή πληροφοριών και την πραγματοποίηση περιπολιών πάνω από τα σύνορα του Ισραήλ. Αυτό που κάνει τα αερόστατα να ξεχωρίζουν είναι η δυνατότητα τους να παραμένουν στον ουρανό για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ένα αερόστατο δεν απαιτεί συνεχή ανεφοδιασμό όπως ένα αεροσκάφος, και έτσι μπορεί να αποτελέσει μια συνεχή πηγή πληροφοριών για ένα στόχο ή μια συγκεκριμένη περιοχή. Εάν μια περιοχή δεν είναι ορατή από εδάφους, αυτά τα αερόστατα παρακολούθησης μπορούν να φτάσουν σε τέτοιο ύψος και να καλυφθούν κατάλληλα ώστε να μην είναι ανιχνεύσιμα από κάτω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της αεροπορίας στρατιωτικα αεροστατα
Σφάζεντς
Το Σφάζεντς (πολωνικά: Swarzędz, γερμανικά: Schwersenz) είναι πόλη του Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικοκεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται στη μητροπολιτική περιοχή του Πόζναν. Τα έτη 1975 έως 1998, ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 29.862 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
Η ετυμολογία του Swarzędz λαμβάνεται συχνά ως απόδειξη της σημασίας της περιοχής στην προχριστιανική λατρεία του Σβαρόγ.
Τα τεκμηριωμένα στοιχεία για έναν οικισμό στην τοποθεσία του σύγχρονου Σφάζεντς προέρχονται από το 1366. Το 1377 γίνεται λόγος για πρυτανείο στον οικισμό.
Λόγω της πλεονεκτικής της θέσης στη διαδρομή από το Πόζναν προς τη Μασοβία, η πόλη αναπτύχθηκε καλά. Ο οικισμός ήταν παλαιότερα ιδιοκτησία ευγενών. Αρχικά ιδιοκτησία της οικογένειας των ευγενών Γουότσια, από τον 15ο αιώνα πέρασε στην αριστοκρατική οικογένεια Γκούρκα του οικόσημου Γουότσια. Το 1638, η πόλη Γκζιμαουόβο (Grzymałowo), που πήρε το όνομά της από το οικόσημο Γκζιμάουα του ιδρυτή της, βοεβόδα του Κάλις, Ζίγκμουντ Γκρουντζίνσκι, ιδρύθηκε στη θέση του χωριού, ωστόσο, παρέμεινε γνωστή με το παλιό όνομα Σφάζεντς. Τα προνόμια πόλης της επιβεβαιώθηκαν από τον Πολωνό βασιλιά Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας. Τα συνδυασμένα οικόσημα Γουότσια και Γκζιμάουα είναι το εθνόσημο του Σφάζεντς από τότε. Διοικητικά βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Τον 17ο αιώνα δημιουργήθηκαν συντεχνίες εμπόρων και τεχνιτών. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη από τις αρχές του 20ου αιώνα της Πλατείας Αγοράς Το 1793, κατά τη διάρκεια του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας η πόλη των περίπου 2.508 κατοίκων προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Το 1798 ζούσαν στην πόλη 448 τεχνίτες. Από αυτούς οι 70 ήταν υφασματοποιοί και οι 36 υφαντές. Το 1807, το Σφάζεντς έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας, αν και όταν το Δουκάτο κατέρρευσε το 1815, η πόλη έπεσε και πάλι κάτω από την πρωσική κυριαρχία. Στα τέλη του 19ου αιώνα άκμασε η ξυλουργική. Το 1887, η πόλη συνδέθηκε με το σιδηρόδρομο από το Πόζναν προς τη Βζέσνια και έτσι έλαβε ένα άλλο σημαντικό μέσο μεταφοράς σε άλλα μέρη της χώρας, μαζί με τον δρόμο από τη Βαρσοβία προς το Πόζναν. Για να αντισταθεί στις πολιτικές γερμανοποίησης, ο πολωνικός πληθυσμός ίδρυσε διάφορες οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου». Το 1905, ο ντόπιος Πολωνός βιομήχανος Αντόνι Ταμπάκα, ίδρυσε ένα ξυλουργείο. Το 1906-1907, τα τοπικά πολωνικά παιδιά συμμετείχαν στην απεργία κατά της γερμανοποίησης, εμπνευσμένα από την παιδική απεργία στη Βζέσνια.
Η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις 11 Νοεμβρίου 1918, και δύο ημέρες αργότερα οι ντόπιοι Πολωνοί ίδρυσαν ένα πολωνικό συμβούλιο υπό την ηγεσία του Ταντέους Στανιέφσκι και άρχισαν τις προετοιμασίες για να επανενταχθούν στην Πολωνία. Τον Ιανουάριο του 1919, οι πρώτοι εθελοντές ξεκίνησαν από το Σφάζεντς για να πολεμήσουν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένωση της περιοχής με την Πολωνία. Η πόλη σύντομα αποκαταστάθηκε με επιτυχία στην Πολωνία. Στο μεσοπόλεμο, το εργαστήριο του Αντόνι Ταμπάκα εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο εργοστάσιο επίπλων, το πρώτο εργοστάσιο μηχανοποιημένων επίπλων στην Πολωνία, και τα προϊόντα του γνώρισαν μεγάλη δημοτικότητα και στο εξωτερικό. Το 1934 τα όρια της πόλης επεκτάθηκαν.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από το 1939 έως το 1945, η πόλη ήταν υπό γερμανική κατοχή. Οι Πολωνοί υποβλήθηκαν σε απελάσεις, που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του 1939 και το 1940. Το τοπικό εργοστάσιο επίπλων κατασχέθηκε από τους κατακτητές και παραδόθηκε στους Γερμανούς, ενώ ο ιδιοκτήτης του εκδιώχθηκε στη Βαρσοβία και αργότερα φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν, όπου πέθανε από εξάντληση το 1945. Ο Ταντέους Στανιέφσκι, δήμαρχος του Σφάζεντς, φυλακίστηκε και βασανίστηκε από τους Γερμανούς στο διαβόητο Οχυρό VII στο Πόζναν και στη συνέχεια απελάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, όπου σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 1940. Ο Στανίσουαφ Κφασνιέφσκι, διοικητής της ανταρτικής μονάδας του Σφάζεντς του 1919, σκοτώθηκε από τους Γερμανούς στο Οχυρό VII. Από το 1941 έως το 1943 βρισκόταν στην πόλη ένα ναζιστικό γερμανικό στρατόπεδο εργασίας για Εβραίους.
Το 1988, το Σφάζεντς τιμήθηκε με τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, ένα από τα υψηλότερα κρατικά παράσημα της Πολωνίας.
Μεταφορές
μικρογραφία|220x220εσ| Σιδηροδρομικός Σταθμός του Σφάζεντς Υπάρχει ένας σιδηροδρομικός σταθμός στο Σφάζεντς. Η πόλη έχει σιδηροδρομικές συνδέσεις με μεγάλες πολωνικές πόλεις όπως το Πόζναν, η Βαρσοβία, το Λοτζ και το Στσέτσιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πόζναν Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Μερί-συρ-Μαρν
Το Μερί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Méry-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μερικάρ (γαλλικά: Mérycards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Λε Μενίλ-Αμελό
Το Λε Μενίλ-Αμελό (γαλλικά: Le Mesnil-Amelot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μενιλουά (γαλλ.: Mesnilois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μεσί
Το Μεσί (γαλλικά: Messy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεσιέν (γαλλικά: Messiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μιζί-συρ-Γιόν
Το Μιζί-συρ-Γιόν (γαλλικά: Misy-sur-Yonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιζισιέν (γαλλικά: Misyciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κινεζικός πολιτισμός
μικρογραφία|400x400εσ|εναλλ.=|Παράδειγμα [[κινεζική αρχιτεκτονική|κινεζικής αρχιτεκτονικής, το κτήριο του Εθνικού Μεγάρου Μουσικής της Ταϊβάν]]
Ο κινέζικος πολιτισμός είναι από τους αρχαιότερους του κόσμου, και έχει μεταδοθεί σε μεγάλη έκταση της νοτιοανατολικής Ασίας και της Άπω Ανατολής, εντός και εκτός της σύγχρονης Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Ταϊβάν κατά την μακραίωνη ιστορία της Κίνας. Η εμφάνιση του ξεκινά από την 3η χιλιετία π.Χ., και ανάμεσα στις ιστορικά σημαντικότερες ανακαλύψεις του συγκαταλέγονται η πυρίτιδα, η πυξίδα, το χαρτί, η τυπογραφία -με κινητά μέρη-, το τσάι, μετάξι, και η πορσελάνη, σε ότι αφορά τις κατασκευές διάσημο είναι το Σινικό τείχος, ενώ οι κινεζικές παραδόσεις και γλώσσα είναι σε χρήση από μεγάλο ποσοστό των πληθυσμών γενικότερα στην ανατολική Ασία.
Επισκόπηση
Κατά την παράδοση, ο μυθικός Κίτρινος αυτοκράτορας (2698–2598 π.Χ.) θεωρείται ως ο ιδρυτής του κινεζικού πολιτισμού και ο πρόγονος όλων των Κινέζων.
Κυρίαρχο διαχρονικό χαρακτηριστικό του κινεζικού πολιτισμού αποτελεί ο κομφουκιανισμός, το σύστημα διδαχών του φιλοσόφου Κομφούκιου (551–479 π.Χ.) ο οποίος επεδίωξε να δημιουργήσει μια φιλοσοφία αξιών βασισμένη σε παλαιότερες εποχές της δυναστείας των Τζόου. Με το πέρασμα του χρόνου η φιλοσοφία αυτή εξελίχθηκε σε τρόπο ζωής και κατόπιν σε λαϊκή παράδοση και θρησκεία -μαζί με ταοϊσμο και βουδισμό-, ενώ πολιτικά αναμείχθηκε με τον νομικισμό και τον κεντραλισμό οι οποίοι ήταν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της πολιτικής ζωής υπό την απόλυτη εξουσία του αυτοκράτορα της Κίνας. Στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με την μετάβαση της στον κομμουνισμό μετά τον Κινεζικό Εμφύλιο Πόλεμο ο κομφουκιανισμός ως γενική ιδεολογία τέθηκε σε δοκιμασία, όμως η επίδραση του ήταν τόσο παλιά και βαθιά ώστε επηρέασε σημαντικά τα χαρακτηριστικά του κινεζικού κομμουνισμού, ενώ στις αρχές του 21ου αιώνα άρχισε να γίνεται αποδεκτός ως τμήμα του πολιτικού λόγου και διπλωματίας.
Στην γλώσσα και την λογοτεχνία, η κινεζική γλώσσα είναι από τις αρχαιότερες του κόσμου και σε συνεχή χρήση για χιλιάδες χρόνια στις διάφορες ιστορικές μορφές της. Η κινεζική λογοτεχνία διαθέτει πολλά σημαντικά έργα, όπως το Ι Τσινγκ (1000 π.Χ.), το Τάο Τε Τσινγκ του Λάο Τσε (6ος αιώνας π.Χ.), η Τέχνη του πολέμου του Σουν Τσου (6ος αιώνας π.Χ.), και τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου (5ος-3ος αιώνας π.Χ.), αλλά και τα τέσσερα μεγάλα κλασικά μυθιστορήματα της κινεζικής παράδοσης (π.χ. το Όνειρο της κόκκινης κάμαρας) τα οποία καλύπτουν από την δυναστεία των Μινγκ (14ος-17ος αι.) έως την δυναστεία των Τσινγκ (17ος-20ός αι.). Ιστορικά γραφόταν με χρήση της κινεζικής καλλιγραφίας, και μετέπειτα ήταν δυνατή και η μαζική παραγωγή μέσω της τυπογραφίας κινητών μερών η οποία αναπτύχθηκε κατά την δυναστεία των Σονγκ τον 11ο αιώνα.
Άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά του κινεζικού πολιτισμού είναι:
Ο κινεζικός πολιτισμός αποτελείται από πολλούς συστήνοντες μικρότερους πολιτισμούς οι οποίοι διακρίνονται κυρίως από τις διαφορές στην γλώσσα, όπως ο Καντονέζικος, Χάκκα, Χοκκιέν, Χουνάν στον νότο, και Σαντόνγκ στον βορά, με τρόπο όπου οι πολιτιστικές διαφορές μεταξύ γειτονικών επαρχιών είναι σε τέτοιο βαθμό ώστε να μοιάζουν με τις διαφορές που παρατηρούνται μεταξύ των γειτονικών ευρωπαϊκών χωρών -για παράδειγμα τα μανδαρινικά και τα καντονέζικα δεν είναι αμοιβαία κατανοητά-. Εθνοτικά, όλες οι περιτπώσεις αυτές καλύπτονται από τον προσδιορισμό της εθνοτικής ομάδας των Κινέζων Χαν, οι οποίοι αποτελούν πάνω από το 90% της εθνοτικής σύστασης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, 95% της Ταϊβάν, και σημαντικό ποσοστό των κινεζικών πληθυσμών στις υπόλοιπες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ταϊλάνδη, η Μαλαισία και η Σιγκαπούρη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός
Σταθμός Σιντριβάνι/Έκθεση (Μετρό Θεσσαλονίκης)
Μέχρι το 2015 ο σταθμός είχε την ονομασία «Σιντριβάνι», οπότε και προστέθηκε και η ονομασία «Έκθεση», λόγω της εξόδου του σταθμού στην είσοδο της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, τοποσήμου της πόλεως.
Μέχρι τις 21 Ιουλίου 1957 ο Σταθμός Σιντριβάνι/Έκθεση υπήρξε ως στάση με την ονομασία "Σιντριβάνι" της τελευταίας τροχιοδρομικής γραμμής και αστικού μέσου σταθερής τροχιάς που είχε επιβιώσει στην Θεσσαλονίκη και συνέδεε την τότε Πλατεία Μεταξά (σήμερα Πλατεία Δημοκρατίας) με την Αποθήκη (Ντεπώ). Με την κατάργηση του τραμ εξακολουθούσε να αποτελεί στάση των λεωφορειακών γραμμών του ΟΑΣΘ.
Ο σταθμός συμπεριλαμβανόταν σε όλες τις προγενέστερες μελέτες για τον μητροπολιτικό σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης με το όνομα Σιντριβάνι ή Εθνικής Αμύνης.
Παραπομπές
Σιντριβάνι/Έκθεση
Μιτρί-Μορί
Το Μιτρί-Μορί (γαλλικά: Mitry-Mory) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιτριέν (γαλλικά: Mitryens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μάικ Μακμάχον
Ο Μάικ Μακμάχον (Michael «Mike» McMahon, γεν. 23 Ιανουαρίου 1954) είναι Βρετανός καλλιτέχνης εικονογραφημένων εκδόσεων, δημιουργός κόμικς. Έγινε περισσότερο γνωστός σαν ο πρώτος εικονογράφος της μελλοντολογικής σειράς -επιστημονικής φαντασίας- Δικαστής Ντρεντ («Judge Dredd») για το περιοδικό «2000 AD» το 1976. Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας του συνεργάστηκε με αρκετούς συγγραφείς του είδους (όπως ο John Wagner, Alan Grant, Pat Mills κ.α.) δημιουργώντας πολλές σειρές για λογαριασμό αρκετών περιοδικών. Η δουλειά του έχει δεχτεί επιρροή από άλλους γνωστούς καλλιτέχνες, όπως οι Ούγκο Πρατ, Τζο Κολκάχουν, Ντον Λόρενς, Βίκτορ Ντε Λα Φουέντε και Χάρβεϊ Κούρτζμαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί δημιουργοί κόμικς
Louder Than Love
Το Louder Than Love είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού grunge συγκροτήματος Soundgarden. Κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου 1989 από την A&M Records. Σε σύγκριση με τον προηγούμενο δίσκο τους, το Ultramega OK του 1988, το Louder Than Love είχε έναν πιο "σκληρό" ήχο, με πολλά grunge στοιχεία. Ο δίσκος αυτός έμελλε να είναι ο τελευταίος με τον μπασίστα Χίρο Γιαμαμότο.
Σχετικά
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε Δεκέμβριο 1988 με Ιανουάριο 1989. Για την παραγωγή επιλέχτηκε ο Τέρι Ντέιτ, ο οποίος μέχρι τότε είχε αναλάβει την παραγωγή σε δίσκους συγκροτημάτων όπως των Metal Church και Dream Theater, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με μπάντες όπως Pantera, Slipknot και Slayer, αλλά και με σχήματα της alternative σκηνής, π.χ. Mother Love Bone και The Smashing Pumpkins.
Παρ'όλο που οι μέταλ επιρροές ήταν ολοένα και περισσότερες, το συγκρότημα δεν ήθελε να χαρακτηρίζεται "heavy metal", με τον κιθαρίστα Κιμ Τάγιλ να δηλώνει πως επιρρεάστηκαν τόσο από κλασσικές metal μπάντες όσο και από σχήματα όπως οι Killing Joke και οι Bauhaus.
Το Louder Than Love απέσπασε μέτριες προς θετικές κριτικές.
Λίγο πριν από την έναρξη περιοδείας, ο μπασίστας Χίρο Γιαμαμότο έφυγε από το συγκρότημα για να αφοσιωθεί στις σπουδές του. Αντικαταστάθηκε από τον Τζέισον Έβερμαν, ο οποίος είχε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα τον ρόλο δεύτερου κιθαρίστα στους Nirvana.
Για την προώθηση του δίσκου, οι Soundgarden έπαιξαν support σε περιοδεία των Voivod, μαζί με τους Faith No More και Big F. Στις 19 Μαρτίου 1990, τη μέρα που τελείωνε η περιοδεία, ο Άντριου Γουντ, συγκάτοικος του τραγουδιστή Κρις Κορνέλ και τραγουδιστής των Malfunkshun και Mother Love Bone, απεβίωσε έπειτα από υπερβολική κατανάλωση ηρωίνης. Ο Κορνέλ, ψυχολογικά επηρεασμένος από τον θάνατό του, σχημάτισε προς τιμήν του τους Temple of the Dog, συγκρότημα το οποίο αποτελούνταν από μέλη των Soundgarden και των Pearl Jam, αλλά και των ίδιων των Mother Love Bone.
Αμέσως μετά το τέλος της περιοδείας ο Έβερμαν απολύθηκε, με τον Μπεν Σέπερντ να είναι ο αντικαταστάτης του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989 Κατηγορία:Δισκογραφία των Soundgarden
Χίλντα Κροτζόλι
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Χίλντα Γιοχάνα Κροτζόλι γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1900 στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Πατέρας της ήταν ο Αμπρότζιο (Ambros) Κροτζόλι (1870-1925) και μητέρα της η Λουτσία Αντωνία Σανταρόσα (1871-1957) που είχε παντρευτεί το 1882. Η Κροτζόλι προερχόταν από μια βόρεια Ιταλική Friulian οικογένεια πρωτοπόρων κατασκευαστών και αρχιτεκτόνων, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας για πολλές γενιές. Ο Αμπρότζιο Κροτζόλι έδωσε τον όρκο υπηκοότητας για τον εαυτό του και την οικογένειά του στις 12 Φεβρουαρίου 1907 και έλαβαν το δικαίωμα της Χαϊματρέχτ στην περιοχή Μαξγκλάν του Σάλτσμπουργκ στις 5 Ιανουαρίου 1915. (Η Χαϊματρέχτ ήταν το δικαίωμα εγκατάστασης σε μια περιοχή, που εισήχθη στην Αυστρία το 1849, επιτρέποντας την απρόσκοπτη διαμονή και το δικαίωμα σε φτωχή οικονομική ενίσχυση). Η μητέρα της μιλούσε μόνο ιταλικά και δεν έμαθε ποτέ να μιλάει γερμανικά.
Η Χίλντα ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά, αλλά τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της πέθαναν στη βρεφική ηλικία, αφήνοντας πέντε κορίτσια. Αφού παρακολούθησε το δημοτικό και το γυμνάσιο, ολοκλήρωσε ένα τετραετές πρόγραμμα κατασκευών στο Staatsgewerbeschule (Κρατική Εμπορική Σχολή) στο Σάλτσμπουργκ και πέρασε με επιτυχία την τελική εξέταση το 1921, για να γίνει η πρώτη αρχιτέκτονας της Αυστρίας. Ήταν η πρώτη γυναίκα απόφοιτος στην ιστορία του κατασκευαστικού τμήματος του Staatsgewerbeschule. Η φωτογραφία αποφοίτησης της τάξης του 1921 δείχνει δύο δωδεκάδες άντρες με μαύρα κοστούμια, να κοιτάζουν κατευθείαν στην κάμερα. Στη μέση κάθεται μια γυναίκα γυρισμένη στο πλάι. Η εικόνα της Χίλντα Κροτζόλι αντιγράφηκε στη φωτογραφία στη συνέχεια. μικρογραφία| Το γραφείο της εταιρείας Crozzoli-Bandian στην οδό Ραϊχενχάλερ Στράσε στο Σάλτσμπουργκ
Καριέρα
Την 1η Αυγούστου 1917, εντάχθηκε στην αρχιτεκτονική και οικοδομική εταιρεία του πατέρα της ως μαθητευόμενη. Μεταξύ 1ης Μαρτίου 1921 και 11 Αυγούστου 1925, εργάστηκε ως τεχνικός κατασκευών και εργοδηγός στην εταιρεία του πατέρα της. Εκτός από την εργασία του στην εταιρεία του πατέρα της, εργάστηκε επίσης για τον αρχιτέκτονα πόλεων Γιόσεφ Τσβέρτσεκ στο Σνιιγκάττερν και στη Βιέννη. μικρογραφία| Σάλτσμπουργκ Hofstall-Kaserne Ως τεχνικός κατασκευών στην εταιρεία του πατέρα της, P & A Crozzoli, η Χίλντα Κροτζόλι ήταν η υπεύθυνη για τη μετατροπή των μεγάλων στρατώνων ιππικού και των στάβλων του Hofstallkasern σε μουσείο φυσικής ιστορίας, σήμερα το Haus der Natur Salzburg. Βρίσκεται στο κέντρο της συνοικίας του φεστιβάλ της πόλης.
Από την 1η Ιουλίου 1926 εργάστηκε με την Universale Baugesellschaft mb H. (η Universal Construction Company) στο Σάλτσμπουργκ.
Μεταξύ 12 και 14 Μαΐου 1927 κάθισε και πέρασε τις εξετάσεις για να γίνει Baumeister (αρχιτέκτονας και πολιτικός μηχανικός, που παραδοσιακά αποκαλείται πρωτομάστορας) στο Κλάγκενφουρτ. Αυτό καλύφθηκε ευρέως, όχι μόνο στα μέσα ενημέρωσης του Σάλτσμπουργκ, και η Verein Deutsch Österreichischer Ingenieure ( Ένωση Γερμανών Αυστριακών Μηχανικών) έστειλε τα συγχαρητήριά της.
Το 1928, η Χίλντα Κροτζόλι εργάστηκε μόνη της και έγινε ανεξάρτητη αρχιτέκτονας και πολιτικός μηχανικός. Ο Γιόσεφ Σίντινγκερ ήταν ο συνεργάτης της μέχρι το 1929, στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μπάντιαν, τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1934. Το 1934 η Χίλντα Κροτζόλι και η κατασκευαστική της εταιρεία μετακόμισαν στην οδό Ραϊχενχάλερ Στράσε 19 (σήμερα Ραϊχενχάλερ Στράσε 27).
Είναι γνωστό ότι 65 κτήρια χτίστηκαν υπό τη διεύθυνση της από την εταιρεία Crozzoli-Bandian μεταξύ 1928 και 1966. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη το 1927/28 είναι η ίδρυση του Fürsorge-Siedlung, του λεγόμενου «οικισμού πρόνοιας» στο Σάλμοος, μια περιοχή του Σάλτσμπουργκ.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, 15 αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν το 46 τοις εκατό των κτηρίων της πόλης, και η εταιρεία Crozzoli-Bandian συμμετείχε στη μεταπολεμική προσπάθεια ανοικοδόμησης. μικρογραφία| SchlossLeopoldskronWeier Η Κροτζόλι επισκεύασε τις ζημιές στο κτήριο στο Schloss Leopoldskron το 1945, το οποίο είχε πολιορκηθεί και καταληφθεί από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η εταιρεία της ανοικοδόμησε και αποκατέστησε το Hotel zum Goldenen Hirschen (1945/46) μικρογραφία| Ξενοδοχείο Goldener Hirsch-Getreidegasse και το Bankhaus Daghofer (1968). μικρογραφία| Salzburg Residenzplatz 2008 Πραγματοποίησε επίσης την ανακαίνιση της Wallistraktes der Residenz για το Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ το 1965.
Η Κροτζόλι πέθανε στις 10 Αυγούστου 1972 στο Σάλτσμπουργκ μετά από μακρά ασθένεια. Τάφηκε στο νεκροταφείο Μαξγκλάν.
Κληρονομιά
Σήμερα πολλά από τα κτήριά της σώζονται και εμφανίζονται σε αρχιτεκτονικές περιηγήσεις στο Σάλτσμπουργκ. Υπήρξε αφιέρωμα στην Κροτζόλι σε μια έκθεση Frauen machen Sichtbar το 2013 στο Κουνστλερχάους (Künstlerhaus), στα πλαίσια των εορτασμών για τις γυναίκες αρχιτέκτονες στο Σάλτσμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
μικρογραφία| Τόπος ταφής της οικογένειας Κροτζόλι στο Maxglaner Friedhof
Κατηγορία:Πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Αυστριακοί μηχανικοί
Έγκλημα στη Μολδαβία
Το έγκλημα στη Μολδαβία, όπως παντού στις μετα-σοβιετικές δημοκρατίες, αυξήθηκε τη δεκαετία του 1990, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, αν και τα τελευταία χρόνια σημειώθηκε σημαντική βελτίωση. Η διαφθορά στη Μολδαβία, τα οικονομικά εγκλήματα καθώς και το εμπόριο ναρκωτικών είναι τα πιο ορατά και προβλέψιμα αποτελέσματα της επιδεινούμενης οικονομικής κατάστασης. Οι εκβιασμοί και το οργανωμένο έγκλημα έχουν επίσης αυξηθεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και του 2000. Μικρά εγκλήματα, όπως οι κλοπές πορτοφολιών και οι κλοπές αυτοκινήτων, είναι επίσης κοινά.
Διαφθορά
Η διαφθορά στη Μολδαβία είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της χώρας. Το 2014, ένα δισ. δολάρια εξαφανίστηκαν από τρεις από τις κορυφαίες τράπεζες της Μολδαβίας.
Δολοφονίες
Το 2014, η Μολδαβία είχε ποσοστό δολοφονίας 3,19 ανά 100.000 κατοίκους. και υπήρξαν συνολικά 130 δολοφονίες στη χώρα το 2014.
Εμπόριο ναρκωτικών
Η παράνομη καλλιέργεια παπαρούνας και κάνναβης που πραγματοποιείται στη Μολδαβία, είναι κυρίως για κατανάλωση σε χώρες της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, η διακίνηση ναρκωτικών στη Μολδαβία εκτιμάται μεταξύ 200 και 250 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο. Η Μολδαβία είναι ένα σημείο μεταφόρτωσης παράνομων ναρκωτικών στη Δυτική Ευρώπη.
Εμπορία ανθρώπων
Σύμφωνα με την έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικής Εμπορίου των Ηνωμένων Πολιτειών του 2018:
Ο Ε. Μπέντζαμιν Σκίνερ στο βιβλίο του «Ένα έγκλημα τόσο τερατώδες», στη σελίδα 156, υποθέτει ότι μεταξύ του 1991 και του 2008, έως και 400.000 γυναίκες διακινούνται από τη Μολδαβία.
Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, οι πιο συχνές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Μολδαβία είναι οι περιορισμοί στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, οι αθέμιτες δίκες, τα βασανιστήρια και άλλοι μέθοδοι κακομεταχείρισεις σε χώρους κράτησης, καθώς και οι διακρίσεις κατά των ΛΟΑΤ και της μειονότητας των Ρομά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έγκλημα ανά χώρα
Μουαζεναί
Το Μουαζεναί (γαλλικά: Moisenay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοζενιέν (γαλλικά: Moseniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μουασί-Κραμαγιέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουασεέν (γαλλικά: Moisséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Rete 4
To Rete 4 (ελληνικά: Δίκτυο 4), είναι ένα ιταλικός τηλεοπτικός σταθμός ελεύθερης πρόσβασης που ανήκει στον όμιλο της Mediaset.
Το κύριο πρόγραμμα ειδήσεων του Rete 4 είναι το TG4, του οποίου ο συντάκτης είναι ο Τζεράρντο Γκρέκο.
Τηλεθεαση
Παρακάτω είναι ο μέσος όρος μηνιαίας τηλεθεάσης του Rete 4 προέρχομενη από την AUDITEL.
Ρούζα Ιγκνάτοβα
Η Ρούζα Ιγκνάτοβα (βουλγαρικά: Ружа Игнатова, γεννημένη στις 30 Μαΐου 1980) είναι Βουλγάρα καταδικασμένη απατεώνισσα. Είναι περισσότερο γνωστή ως η ιδρύτρια ενός Σχήματος Πόντσι γνωστού ως OneCoin, το οποίο έχει περιγράψει η The Times ως «μία από τις μεγαλύτερες απάτες στην ιστορία». Ήταν το θέμα της σειράς σε διαδικτυακή ραδιοφωνική μετάδοση του BBC το 2019 The Missing Cryptoqueen (Η Εξαφανισμένη Κρυπτοβασίλισσα).
Από το 2017, βρίσκεται σε φυγή από τις αρχές επιβολής του νόμου, συμπεριλαμβανομένου του FBI. Στις αρχές του 2019, κατηγορήθηκε ερήμην από τις αρχές των ΗΠΑ για διαδικτυακή απάτη, χρηματιστηριακή απάτη και ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Ο Γερμανός πρώην σύζυγος της Ρούζα εργάζεται ως δικηγόρος στην Φρανκφούρτη. Η κόρη τους γεννήθηκε το 2016.
Εγκληματικές ενέργειες
Το 2012, καταδικάστηκε για απάτη στη Γερμανία σε σχέση με την εξαγορά από τον ίδιο τον πατέρα της Πλάμεν Ιγκνάτοβ μιας εταιρείας που λίγο αργότερα κηρύχθηκε σε πτώχευση υπό αμφίβολες συνθήκες· της επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 14 μηνών με αναστολή.
Το 2013, ενεπλάκη σε πολυεπίπεδη απάτη μάρκετινγκ αποκαλούμενη BigCoin.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σόφια
Λεσπάρ-Μεντόκ
Το Λεσπάρ-Μεντόκ (γαλλικά: Lesparre-Médoc) είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, υπονομαρχία του νομού Ζιρόντ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 5.801 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Λεσπαραίν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Θέση του Λεσπάρ-Μεντόκ στο νομό [[Ζιρόντ (νομός)|Ζιρόντ]] αριστερά|μικρογραφία|Κεντρικός δρόμος του Λεσπάρ-Μεντόκ Το Λεσπάρ-Μεντόκ βρίσκεται στο κέντρο του Μεντόκ, στα βόρεια του νομού Ζιρόντ στην περιοχή Νέα Ακουιτανία, 65 περίπου χιλιόμετρα οδικώς βορειοδυτικά του Μπορντώ.
Είναι κύρια πόλη της χερσονήσου του Κάτω Μεντόκ και ανταγωνίζεται τις κοινότητες Πωιγιάκ και Σαιν-Λωράν-Μεντόκ για τον τίτλο της «πρωτεύουσας» του Μεντόκ. Η κοινότητα είναι διοικητικό και εμπορικό κέντρο και είναι μία από τις πέντε υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες υπονομαρχίες είναι οι κοινότητες Αρκασόν, Μπλάιγ, Λανγκόν και Λιμπούρν.
Τα έλη του Λεσπάρ, παλαιότερα αποκαλούμενα «Μικρή-Ολλανδία» ή «Μικρή-Φλάνδρα» εκτείνονταν μέχρι τις εκβολές της Ζιρόντ. Σ' αυτά τα έλη έγιναν έργα αποξήρανσης τον 17ο αιώνα από Ολλανδούς και Φλαμανδούς που είχαν την τεχνογνωσία, πριν εκσυγχρονιστούν (βελτίωση ή διάτρηση υδάτινων οδών με την κατασκευή πολλών καναλιών) τον 19ο αιώνα. Τέλος, ανεξάρτητα από τα έλη, τα νότια και ανατολικά της πόλης διασχίζονται επίσης από πολλά υδάτινα ρεύματα.
Το δάσος καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα στα νότια του κοινοτικού εδάφους, υπάρχουν φυλλοβόλα δάση, αλλά κυρίως κωνοφόρα δάση (πευκοδάσος) μετά την εξυγίανση των παλιών βαλτωδών βοσκότοπων που οδήγησαν σε αναδάσωση σε μεγάλη κλίμακα δημιουργώντας τον δρυμό των Λαντ τον 19ο αιώνα. Τα υπόλοιπα εδάφη της κοινότητας αφιερώνονται κυρίως στην αμπελουργία, στην καλλιέργεια δημητριακών και ειδικότερα στην καλλιέργεια καλαμποκιού και στην κτηνοτροφία.
Η έκταση της κοινότητας είναι 36,97 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία και γλώσσα
Σύμφωνα με τον Ερνέστ Νεγκρ, συγγραφέα της «Γενικής τοπωνυμίας της Γαλλίας», το Λεσπάρ προέρχεται από τον οξιτανικό όρο « esparra » (ράβδος, πέρασμα, κομμάτι ξύλου που συνδέει δύο άλλα). Αυτό το όνομα θεωρείται ότι προέρχεται από ένα ξύλινο πέρασμα στο μεσαιωνικό τείχος της πόλης. Τον 12ο αιώνα, οι χάρτες ανέφεραν ήδη ένα «Sparra» ή «Sparram».
Η πόλη μετονομάστηκε επίσημα Λεσπάρ-Μεντόκ το 1936.
Στην περιοχή του Λεσπάρ-Μεντόκ η παραδοσιακή γλώσσα ήταν η γασκωνική παραλλαγή της οξιτανικής γλώσσας. Στα οξιτανικά-γασκωνικά η πόλη Λεσπάρ γράφεται L'Esparra.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο Πύργος της Τιμής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Ρικάρδο Ροσελό
Ο Ρικάρδο Ροσελό (ορθή προφορά: roʊseɪˈoʊ, πλήρες όνομα: Ricardo “Ricky” Antonio Rosselló Nevares γεννηθείς στις 7 Μαρτίου 1979) είναι Πορτορικανός πολιτικός, επιστήμονας και επιχειρηματίας, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 12ος Κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο από τις 2 Ιανουαρίου 2017 ως τις 2 Αυγούστου 2019. Είναι γιος του πρώην κυβερνήτη (1993-2001) και παιδοχειρουργού Πέδρο Ροσελό. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Ιούλιο του 2019 έπειτα από διαδηλώσεις διαμαρτυρίας με συμμετοχή εκατοντάδων ατόμων και σε διάφορες χώρες του κόσμου.
Σπουδές
Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT) το 2001 στην βιο-ιατρική μηχανική και στα οικονομικά. Επίσης απέκτησε διδακτορικό τίτλο (Ph.D.) στον ίδιο τομέα από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.
Κυβερνήτης
Το 2010 ο Ρικάρδο ίδρυσε την πολιτική ομάδα υποστήριξης Boricua ¡Ahora Es! με σκοπό να υποστηρίξει την αλλαγή στο πολιτικό καθεστώς του Πουέρτο Ρίκο. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το Πουέρτο Ρίκο πρέπει να γίνει πολιτεία. Στη συνέχεια, ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει την υποψηφιότητα να είναι κυβερνήτης με το Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα (PNP) το έτος 2016. Έχοντας κερδίσει τις προκριματικές εκλογές και λάβει το χρίσμα από το κόμμα, ο Ροσελό εξελέγη κυβερνήτης στις γενικές εκλογές του 2016, κερδίζοντας (με ποσοστό 41% των ψήφων) άλλους πέντε υποψηφίους. Ορκίστηκε κυβερνήτης στις 2 Ιανουαρίου 2017.
Σκάνδαλο συνομιλιών και διαδηλώσεις 2019
Τον Ιούλιο του 2019 αντιμετώπισε αρνητική κριτική όταν διέρρευσε ομαδική συνομιλία στην εφαρμογή Telegram μεταξύ του ίδιου του κυβερνήτη και του προσωπικού του. Η συνομιλία περιελάμβανε χυδαιολογίες σε βάρος δημοσιογράφων και πολιτικών. και μία φερόμενη απειλή κατά της ζωής της δημάρχου του Σαν Χουάν, Κάρμεν Γιουλίν. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλο το Πουέρτο Ρίκο, ζητώντας την παραίτηση του Ροσελό. Υπολογίζεται ότι περί τα 500.000 άτομα διαδήλωσαν στην παλιά πόλη του Σαν Χουάν στις 17 Ιουλίου 2019. Μεταξύ των καλλιτεχνών που έλαβαν μέρος στη διαδήλωση εκείνη ήταν και ο Ρίκι Μάρτιν. Ο Ροσελό ζήτησε συγνώμη για τον ρόλο του στις συνομιλίες, όμως ξεκαθάρισε ότι θα ολοκληρώσει τη θητεία του ως κυβερνήτη. Την ίδια ημέρα (17 Ιουλίου) έγιναν διαδηλώσεις και σε άλλες περιοχές του κόσμου, όπως στην Νέα Υόρκη, στο Ορλάντο, στη [Βοστόνη]], στη Βαρκελόνη, στη Μαδρίτη, στο Άμστερνταμ, στη Στοκχόλμη, στο Παρίσι, στη Σλοβενία στη Νορβηγία και στη Βιένη.
Στις 21 Ιουλίου 2019 σε δήλωσή του ανέφερε ότι δεν θα διεκδικήσει την επανεκλογή του, όμως θα παραιτηθεί μόνο από πρόεδρος του κόμματος NPP και όχι από κυβερνήτης.
Στις 24 Ιουλίου η Νομοθετική Συνέλευση του Πουέρτο Ρίκο ανακοίνωσε ότι θα ξεκινούσε αμέσως τη διαδικασία καθαίρεσης του κυβερνήτη αν ο Ροσελό δεν παραιτηθεί. Αργότερα την ίδια ημέρα ανακοίνωσε ο ίδιος την επικείμενη παραίτησή του από το αξίωμα του Κυβερνήτη του Πουέρτο Ρίκο, σε ισχύ από τις 2 Αυγούστου.
Προσωπική ζωή
Παντρεμένος από το 2012, με τη σύζυγό του Μπεατρίς έχουν μία κόρη και έναν γιο. Ο προηγούμενός του γάμος (2008) με την Νατάσα Μαρίε Σέρβι (Natasha Marie Cervi) κατέληξε σε διαζύγιο το 2010.
Παραπομπές
Ροσε
Μοντρεβίλ (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μοντρεβίλ (γαλλικά: Mondreville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντρεβιλουά (γαλλικά: Mondrevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μονς-αν-Μοντουά
Το Μονς-αν-Μοντουά (γαλλικά: Mons-en-Montois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντουαγιέν (γαλλικά: Montoyens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μονσώ-λε-Μω
Το Μονσώ-λε-Μω (γαλλικά: Montceaux-lès-Meaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντισελουά (γαλλικά: Monticellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κωνσταντίνος Ράμφος
Ο Κωνσταντίνος Ράμφος (1776-1871) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, αγωνιστής του 1821, δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βίος
Ο Κωνσταντίνος Ράμφος γεννήθηκε στη Χίο το 1776. Δεν έχουμε πληροφορίες σχετικές με τις σπουδές του. Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία κι έγινε απόστολός της στα Ψαρά και την Ύδρα. Υπηρέτησε στο Α΄ Σύνταγμα και λόγω της μόρφωσής του έγινε αξιωματικός. Τον Νοέμβριο του 1821 συμμετείχε ως υπολοχαγός στην έφοδοδο κατά του Παλαμηδίου στη μάχη του Ναυπλίου.Τον Ιανουάριο τον βρίσκουμε στην πολιορκία του Ακροκορίνθου. Το 1824 του ανατίθενται διπλωματικές αποστολές: προς τον συνταγματάρχη Στάνχοουπ για να τον αποτρέψει να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Ως φίλος του Γεωργίου Κουντουριώτη ραδιούργησε κατά του επάρχου της Αίγινας. Το 1827 συμμετέχει ως υπασπιστής του συνταγματάρχη Ταρέλλε και αργότερα του ταγματάρχη Φ. Γουβερνάτου στην εκστρατεία του του Φαβιέρου στη Χίο. Το 1827-1828 γίνεται γραμματέας του Διοικητηρίου Αιγίνης.Επί Καποδίστρια έγινε δικαστής στον Πόρο και διοικητής των φρουρίων της Μεσσηνίας. Συμμετείχε στα γεγονότα του Πόρου στα 1831 στο πλευρό του Καποδίστρια. Το 1835 τον βρίσκουμε ενθουσιώδη οθωνιστή. Διετέλεσε πρόξενος στα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη. Μετά το πέρας της διπλωματικής του σταδιοδρομίας επέστρεψε στην Αθήνα όπου άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου Ήταν εκδότης της εφημερίδος Συντηρητική. Πέθανε το 1871 σε ηλικία 95 ετών.
Συγγραφικό έργο
Οι συγγραφικές του επιδόσεις καλύπτουν μεταφράσεις ξένων έργων, τη σύνταξη πολιτικών φυλλαδίων, προλόγων, σατιρικών κειμένων, λογοτεχνικών έργων. Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε στην τελευταία περίοδο της ζωής του συνδέονται με τη μαζική αυτή παραγωγή λαϊκών αναγνωσμάτων οι οποίες βρίθουν από ερωτικές περιπέτειες ή ηρωικά κατορθώματα με σκοπό την τέρψη ευρύτερου κοινού. Τα μυθιστορήματά του είναι εμπνευσμένα από τους πρόσφατους εθνικούς αγώνες. Τα πλεονεκτήματα της γραφής του είναι κατά τον Δημαρά, η νεανική αφηγηματική ικανότητά του, η πνοή επική και τα περιπετειώδη επεισόδια σφικτά. Όμως η γλώσσα του στερείται επιμέλειας και λογοτεχνικού χαρακτήρα Τα έργα του είναι γραμμένα σε γλώσσα αττικίζουσα, με μερικές παρεμβολές της καθομιλουμένης ιδιαίτερα στους διαλόγους. Οι ιστορίες του πάσχουν εξ απόψεως ισορροπίας στη σύνθεσή τους ή οικονομίας. Για τον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο «Ο Ράμφος στα βιβλία του [...] κατέχει την αίσθηση του περιττού. Φαίνεται ο άνθρωπος της ενέργειας που ξέρει που πρέπει να σταθεί». Για τους μελετητές του ιστορικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα, ο Ράμφος έχει δεχθεί επιδράσεις από τον Γουόλτερ Σκοτ Για τον Tonnet ο Ράμφος δεν είχε καμία πείρα στη συγγραφή μυθιστορημάτων. Τα πρώτα του διηγήματα έχουν επηρεαστεί από το δραματικό είδος. Στα έργα του Ράμφου ο τόπος της δράσης τους παραμένει αμετάβλητος, συνδέει τα αντίθετα και αναμιγνύει το κωμικό με το τραγικό. Βασικό προτέρημα του είναι η επιμελημένη ψυχογράφηση των ηρώων του. Ο Ράμφος επηρεάστηκε από τη ρομαντική αντίληψη του κόσμου και τα θέματά της. Δεν αποκόπτεται όμως από την πραγματικότητα,περιγράφοντας την ασχήμια των τόπων και των ανθρώπων της εποχής του, γινόμενος έτσι «ένας από τους πρώτους ρεαλιστές της νεοελληνικής μυθιστοριογραφίας»
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Μονσώ-λε-Προβέν
Το Μονσώ-λε-Προβέν (γαλλικά: Montceaux-lès-Provins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονσελντιέν (γαλλικά: Montceldiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κατάλογος έργων των Musei di Strada Nuova
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων των Musei di Strada Nuova της Γένοβας.
Τα Musei di Strada Nuova (Μουσεία του Νέου Δρόμου) είναι μουσειακό συγκρότημα στη Γένοβα, στη Via Garibaldi (παλιότερα Strada Nuova). Το συγκρότημα αποτελείται από τρία μέγαρα, αλληλοεφαπτόμενα σχεδόν, το Palazzo Bianco (Λευκό ανάκτορο), το Palazzo Rosso {Κόκκινο ανάκτορο) και το Palazzo Doria-Tursi. Ο χώρος στον οποίο βρίσκεται κάθε έργο αναφέρεται στη στήλη των παρατηρήσεων.
Γερμανοί, Γάλλοι και Ισπανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο