cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διάγραμμα ροής δεδομένων
Γενικά
Αυτό το DFD σε επίπεδο context DFD στη συνέχεια "εκρήγνυται", για να παράγει ένα DFD Επιπέδου 1, το οποίο δείχνει κάποιες από τις λεπτομέρειες του συστήματος που μοντελοποιείται. Το DFD Επιπέδου 1 δείχνει πώς το σύστημα διαιρείται σε υποσυστήματα (διεργασίες), κάθε ένα από τα οποία χειρίζεται μια ή περισσότερες ροές δεδομένων από ή προς έναν εξωτερικό agent, και τα οποία μαζί παρέχουν τη συνολική λειτουργικότητα του συστήματος. Εμφανίζει επίσης τους εσωτερικούς αποθηκευτικούς χώρους δεδομένων, οι οποίοι πρέπει να υπάρχουν στο σύστημα για να λειτουργεί σωστά, και τη ροή των δεδομένων μεταξύ διάφορων τμημάτων του συστήματος.
Αυτοκρατορία της Βραζιλίας
Η αυτοκρατορία της Βραζιλίας ήταν ένα πρώην κράτος του 19ου αιώνα που περιλάμβανε περιοχές της σημερινής Βραζιλίας και (μέχρι το 1828) της Ουρουγουάης. Το πολίτευμά της χώρας ήταν κοινοβουλευτική μοναρχία υπό τον έλεγχο των αυτοκρατόρων Dom Pedro I και του υιού του, Dom Pedro II. Ως αποικία του πορτογαλικού βασιλείου, η Βραζιλία έγινε η βάση της Πορτογαλικής αποικιακής αυτοκρατορίας το 1808, όταν ο Πορτογάλος πρίγκιπας αντιβασιλέας, αργότερα βασιλιάς, Dom João VI, αντιμετώπισε  τις γαλλικές επιθέσεις του Ναπολέοντα στην Πορτογαλία, και για αυτό μετέφερε την κυβέρνησή του στην πόλη Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο João VI αργότερα γύρισε στην Πορτογαλία, αφήνοντας τον γιο του, Pedro, να ελέγχει το βασίλειο της Βραζιλίας ως αντιβασιλέας. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1822, ο Pedro δήλωσε την ανεξαρτησία της Βραζιλίας και, αφού  ξέσπασε νικηφόρος  πόλεμος ενάντια  στο  βασίλειο του πατέρα του, ανακηρύχθηκε στις 12 Οκτωβρίου σαν Pedro I, πρώτος αυτοκράτωρ της Βραζιλίας. Η αυτοκρατορία αυτή διαλύθηκε το 1889 με την εγκατάσταση δημοκρατικού καθεστώτος.
Διάγραμμα ροής δεδομένων
Γενικά
Τα διαγράμματα ροής δεδομένων προτάθηκαν από τον Larry Constantine, ο οποίος αρχικά ανέπτυξε τη δομημένη σχεδίαση, βασισμένος στο υπολογιστικό μοντέλο "γράφος ροής δεδομένων" ("data-flow graph") των Martin και Estrin.
Αυτοκρατορία της Βραζιλίας
Κατηγορία:Πρώην χώρες Κατηγορία:Ιστορία της Βραζιλίας
Διάγραμμα ροής δεδομένων
Γενικά
Κατά την ανάπτυξη ενός συνόλου από πολυεπίπεδα (levelled) διαγράμματα ροής δεδομένων, ο αναλυτής/σχεδιαστής πρέπει να ορίσει πώς το σύστημα αποσυντίθεται σε υποσυστήματα από μονάδες (component sub-systems), και να αναγνωρίσει τα δεδομένα συναλλαγών (transaction data) στο μοντέλο δεδομένων.
Υπάρχουν διάφοροι συμβολισμοί να σχεδιαστούν διαγράμματα ροής δεδομένων (Yourdon & Coad και Gane & Sarson ), που ορίζουν διαφορετικές οπτικές αναπαραστάσεις για τις διεργασίες, τους αποθηκευτικούς χώρους δεδομένων, τη ροή δεδομένων και τις εξωτερικές οντότητες.
Κατασκευή ενός ΔΡΔ (Διάγραμμα Ροής Δεδομένων)
Ενα σύστημα μπορεί να αναπαρασταθεί με ΔΡΔ σε οποιοδήποτε επίπεδο λεπτομέρειας. Συνήθως, στο πρώτο βήμα (Διάγραμμα Μηδενικού Επιπέδου) αναπαριστούμε το σύστημα με ένα ΔΡΔ που έχει μόνο μια διεργασία, στην οποία εισέρχονται οι ροές δεδομένων που προέρχονται από το περιβάλλον του συστήματος και από την οποία εξέρχονται οι ροές δεδομένων προς το περιβάλλον (το περιβάλλον αναπαρίσταται με πηγές και καταβόθρες δεδομένων). Στη συνέχεια, η διεργασία αυτή αναλύεται σε άλλες διεργασίες, και κάθε διεργασία αναλύεται με τη σειρά της, έως ότου φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο λεπτομέρειας. Για παράδειγμα, ένα σημείο τερματισμού της ανάλυσης ορίζεται ως το επίπεδο όπου κάθε περιεχόμενη διεργασία μπορεί να περιγραφεί με ακρίβεια το πολύ σε μια σελίδα.
Ανάπτυξη ενός διαγράμματος ροής δεδομένων
thumb|360px|Παράδειγμα διαγράμματος ροής δεδομένων thumb|160px|Διάγραμμα ροής δεδομένων - συμβολισμός Yourdon/DeMarco
Προσέγγιση "από επάνω προς τα κάτω" ("top-down")
Το DFD είναι επίσης ένα διάγραμμα που μπορεί να σχεδιαστεί έτσι ώστε να περιγράφει τεχνικά ή διαγραμματικά την είσοδο και έξοδο δεδομένων ή πληροφορίας που δίνεται από μια εξωτερική οντότητα.
Προσέγγιση διαχωρισμού συμβάντων
Ο διαχωρισμός σε συμβάντα (event partitioning) περιγράφηκε από τον Edward Yourdon στο Just Enough Structured Analysis.
thumb|480px|center|Ένα διάγραμμα ροής δεδομένων επιπέδου context που δημιουργήθηκε με την Select SSADM. Αυτό το επίπεδο δείχνει το συνολικό context του συστήματος και το περιβάλλον λειτουργίας του και εμφανίζει όλο το σύστημα σαν μια μοναδική διεργασία. Συνήθως δε δείχνει αποθηκευτικούς χώρους, εκτός και αν "ανήκουν" σε εξωτερικά συστήματα π.χ. το σύστημα έχει πρόσβαση σε αυτά αλλά δεν τα διαχειρίζεται, όμως αυτά πολλές φορές εμφανίζονται σαν εξωτερικές οντότητες.
Επίπεδο 1 (διάγραμμα υψηλού επιπέδου)
Σε αυτό το επίπεδο (επίπεδο 1) φαίνονται όλες οι διεργασίες στο πρώτο επίπεδο αρίθμησης, οι αποθηκευτικοί χώροι δεδομένων, οι εξωτερικές οντότητες και οι ροές δεδομένων μεταξύ αυτών. Ο σκοπός αυτού του διαγράμματος είναι να εμφανίσει τις σημαντικές και υψηλού επιπέδου διεργασίες του συστήματος και τις σχέσεις μεταξύ τους. Ένα μοντέλο μιας διεργασίας θα έχει ένα και μόνο ένα διάγραμμα επιπέδου 1. Ένα διάγραμμα επιπέδου 1 πρέπει να είναι ισορροπημένο σε σχέση με το πατρικό του διάγραμμα επιπέδου context, δηλ. πρέπει να υπάρχουν οι ίδιες εξωτερικές οντότητες και οι ίδιες ροές δεδομένων, που μπορούν να αναλυθούν σε περισσότερες λεπτομέρειες στο επίπεδο 1, π.χ. η ροή δεδομένων "enquiry" θα μπορούσε να χωριστεί σε "αίτημα enquiry" and "αποτελέσματα enquiry" και να συνεχίσει να είναι σωστή. Αυτό το σημείο βασίζεται στη δημιουργικότητα του χρήστη.
Επίπεδο 2 (διάγραμμα χαμηλού επιπέδου)
thumb|720px|center|Ένα διάγραμμα ροής δεδομένων Επιπέδου 2 που δείχνει τη διεργασία "Process Enquiry" στο ίδιο σύστημα. Αυτό το επίπεδο είναι η αποσύνθεση μιας διεργασίας που εμφανίζεται σε ένα διάγραμμα επιπέδου 1, επομένως πρέπει να υπάρχει ένα διάγραμμα επιπέδου 2 για κάθε διεργασία που εμφανίζεται σε ένα διάγραμμα επιπέδου 1. Σε αυτό το παράδειγμα οι διεργασίες 1.1, 1.2 και 1.3 είναι όλες παιδιά της διεργασίας 1, μαζί περιγράφουν πλήρως τη διεργασία 1, και σε συνδυασμό πρέπει να μπορούν να λειτουργούν πλήρως όπως η γονική διεργασία. Όπως πριν, ένα διάγραμμα επιπέδου 2 πρέπει να είναι ισορροπημένο σε σχέση με το γονικό του διάγραμμα επιπέδου 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληροφοριακά συστήματα Ροης δεδομενων Κατηγορία:Ανάλυση συστημάτων
Αεροναυτιλία
Γενικά με τον όρο αεροναυτιλία χαρακτηρίζεται σήμερα το σύνολο των γνώσεων και χειρισμών που απαιτούνται για μια ασφαλή πτήση συγκεκριμένου προορισμού συμπεριλαμβανομένης της από-προσγείωσης, από-προσνήωσης ή από-προσθαλάσσωσης, (κατά περίπτωση).
Συγκεκριμένα η αεροναυτιλία σχετίζεται με τις μεθόδους καθορισμού πορείας αεροσκάφους, της εύρεσης της θέσεώς του, δηλαδή του γεωγραφικού στίγματός του, ανά πάσα στιγμή, καθώς και ότι αφορά την ασφάλεια της πτήσης.
Παλαιότερα, (μέχρι πριν 40 χρόνια), η αεροναυτιλία διακρίνονταν σε αεροπλοΐα (για τα ελαφρύτερα του αέρα μέσα, π.χ. αερόστατα, αερόπλοια και ανεμόπτερα) και σε αεροπορία (για τα βαρύτερα του αέρα μέσα, π.χ. αεροσκάφη και ελικόπτερα). Με τη ταχύτατη όμως εξέλιξη των πτήσεων σήμερα η αεροναυτιλία αποτελεί μέρος της γενικότερης αεροναυτικής στην οποία υπάγονται τόσο οι παραπάνω επιμέρους διακρίσεις καθώς επίσης και η αεροναυπηγική.
Όπως στη Ναυτιλία, κατ΄ επέκταση και στην αεροναυτιλία οι γνώσεις σχεδόν ταυτίζονται και εφαρμόζονται είτε με παρατήρηση είτε με τη βοήθεια ηλεκτρονικών οργάνων. Και στην αεροναυτιλία εφαρμόζεται η αστρονομική ναυτιλία η δε εύρεση του στίγματος γίνεται ομοίως με παρατήρηση ή με αναμέτρηση ή με τη λεγόμενη ραδιοναυτιλία.
Όπως είναι γνωστό η γεωγραφική θέση ενός κινητού σε μια χρονική στιγμή κθορίζεται από τις γεωγραφικές συντεταγμένες που είναι το γεωγραφικό μήκος και το γεωγραφικό πλάτος. Επίσης σε μία σφαίρα βραχύτερη διαδρομή μεταξύ δύο σημείων της επιφάνειάς της είναι τόξο του μέγιστου κύκλου που διέρχεται από τα δύο σημεία, λεγόμενη ορθοδρομία.
Η στοιχειώδης τροχιά του οχήματος καθορίζεται από τη διόπτευση  αυτού, δηλαδή από τη γωνία που σχηματίζει ο διαμήκης άξονας του οχήματος με τον τοπικό μεσημβρινό. Στην αεροναυτιλία, όπως ακριβώς και στη ναυσιπλοΐα, επί σταθερής πορείας η γραμμή επί της οποίας κινείται το όχημα τέμνει τους μεσημβρινούς κατά τη ίδια γωνία όπου πάνω σε χάρτες μερκατορικής προβολής απεικονίζεται ως ευθεία η οποία και λέγεται λοξοδρομία.
Το δε γεωγραφικό στίγμα του μέσου μπορεί να προσδιοριστεί είτε με αναμέτρηση, που αποτελεί ένα είδος άθροισης στοιχείων χρόνου, ταχύτητας και κατεύθυνσης, που είναι ανεξάρτητη από επικοινωνία με εξωτερικά σημεία αναφοράς, με το μειονέκτημα όμως της αύξησης σφάλματος ανάλογα των καιρικών συνθηκών και του διαρρέοντος χρόνου, είτε με την παρατήρηση εξωτερικών σημείων αναφοράς όπου η περίπτωση σφάλματος ελαχιστοποιείται.
Η Αεροναυτιλία με παρατήρηση ανάλογα του σημείου και μέσων αναφοράς έχει εξελιχθεί σήμερα σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αεροναυτική *
2881 Μέιντεν
Ο Μέιντεν (Meiden) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1983 από τον Αμερικανό αστρονόμο Μπράιαν Σκιφ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο λαγόμορφο θεό της λιθουανικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μέιντεν είναι S (λιθώδης). Ο Μέιντεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2,5 ως 4,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μειντεν
Δήμος Άσκιου
Ο Δήμος Ασκιού ήταν δήμος του Νομού Κοζάνης, που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου. Βρισκόταν στο βόρειοδυτικό τμήμα του νομού και απλωνόταν πάνω στον ορεινό όγκο του Άσκιου. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 196,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5130 κατοίκους (απογραφή 2001). Έδρα του δήμου ήταν το Καλονέρι.
Ο δήμος αποτελούνταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Παραπομπές
Ασκιου
Синяк (дем)
Νομοθετικό Σώμα του Μισισίπι
Το Νομοθετικό Σώμα του Μισισίπι (αγγλικά: Mississippi Legislature), είναι το Πολιτειακό νομοθετικό σώμα της αμερικανικής πολιτείας του Μισισίπι. Το Νομοθετικό Σώμα του Μισισίπι, είναι διθάλαμο που αποτελείται από την Γερουσία του Μισισίπι (άνω βουλή) με 52 μέλη, και την Βουλή των Αντιπροσώπων του Μισισίπι, (κάτω βουλή) με 122 μέλη.
Και οι Βουλευτές και οι Γερουσιαστές, υπηρετούν τετραετείς θητείες, χωρίς όρια θητείας.
Το Νομοθετικό Σώμα συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο του Μισισίπι στο Τζάκσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Μισισίπι
Βασιλοχώρι Ξάνθης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Ερρίκος Γ΄ του Κοντέ
Ο Ερρίκος Γ΄ των Βουρβόνων του Κοντέ (Henri-Jules de Bourbon-Condé, 29 Ιουλίου 1643 – 1 Απριλίου 1709) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκιπας του Κοντέ από το 1686 έως τον θάνατό του.
Βιογραφία
Ήταν ο μοναδικός γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Β΄ του μέγα πρίγκιπα του Κονντέ και της Κλαίρης-Κλημεντίας του Μαγιέ-Μπρεζέ, ανιψιάς τού καρδινάλιου Ρισελιέ. Προοριζόταν για στρατιωτική σταδιοδρομία, συμμετέχοντας το 1673 στην μάχη του Ρήνου, αλλά ήταν δειλός και ανίκανος. Ο πατέρας του επίσης προσπάθησε να τον εκπαιδεύσει σωστά, κάτι που δεν του επέτρεψε ο μοχθηρός χαρακτήρας του. Ανάξιος κυβερνήτης και διάδοχος του πατέρα του, στα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από λυκανθρωπία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1663 την Άννα-Ερριέττα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Εδουάρδου κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και παιδιά του ήταν:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του ων Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Ανγκιέν
Ψαύμιος ο Καμάρινος
μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 87ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Ψαύμιος ο Καμάρινος ή Ψαύμις (γιος του Άκρωνα, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Καμάρινα της Σικελίας, ο οποίος στέφθηκε 2 φορές νικητής στο ιππικό αγώνισμα της απήνης κατά τους 81ους (456 π.Χ.) και του Τέθριππου κατά τους 82ους (452 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της απήνης Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του τέθριππου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Σικελοί τύραννοι Κατηγορία:Αρχαία Σικελία
Κωνσταντίνος Διογένης
Με το όνομα Κωνσταντίνος Διογένης αναφέρονται πρόσωπα:
Κριστίν Ότο
Η Κριστίν Ότο (Kristin Otto, γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1966) είναι Γερμανίδα αθλήτρια της κολύμβησης. Έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε έξι χρυσά μετάλλια σε μια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ, με την αγωνιστική της παρουσία στη διοργάνωση να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της αθλητικής ιστορίας. Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε το αγώνισμα των 100 μέτρων ύπτιο σε λιγότερο από ένα λεπτό, στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα το 1983.
Βιογραφία
Η Ότο γεννήθηκε στη Λειψία (επαρχία Λειψίας, στη σημερινή Σαξονία) της Ανατολικής Γερμανίας και ξεκίνησε την κολύμβηση στην ηλικία των 11, εκπαιδευόμενη σε Ανατολικογερμανική αθλητική Ακαδημία, έχοντας εντοπιστεί το ταλέντο της στο άθλημα. Στα δεκάξι της, συμμετείχε στο πρώτο της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1982, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο, καθώς και δύο επιπλέον χρυσά μετάλλια στις σκυταλοδρομίες 4 επί 100 μέτρα για την ομάδα της Ανατολικής Γερμανίας.
Μετά το 1982, ο Ότο άλλαξε προπονητές και αγωνιστικό στυλ προτιμώντας το ελεύθερο. Στο επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1983 στη Ρώμη, τερμάτισε δεύτερη στα 100 μέτρα ελεύθερο, ακολουθώντας την επίσης Ανατολικογερμανή Μπίργκιτ Μάινεκε.
Το 1984, η Ότο έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. ελεύθερο. Ήταν αναμενόμενο να κερδίσει μετάλλια στους Ολυμπιακούς του 1984 στο Λος Άντζελες, αλλά δεν συμμετείχε  λόγω του μποϊκοτάζ από 14 χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Γερμανίας. Στους Αγώνες Φιλίας που διοργανώθηκαν από τις χώρες αυτές κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια (100 και 200 μέτρα ελεύθερο και στα 4×100 σκυταλοδρομία ελεύθερο). Το 1985 υπέστη κάταγμα αυχενικού σπονδύλου και έμεινε εκτός διοργανώσεων για το μεγαλύτερο μέρος του έτους και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Επέστρεψε στην κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 στη Μαδρίτη, όπου και κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια (100 μέτρα ελεύθερο, 200 μέτρα σκυταλοδρομία, 4×100 μέτρα σκυταλοδρομία ελεύθερο και 4×100 μέτρα μικτή ομαδική) και δύο ασημένια (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. πεταλούδα). Ο θρίαμβος της στα 100 μέτρα ελεύθερο έφτασε σε χρόνο παγκοσμίου ρεκόρ και η επίδοση άντεξε ως παγκόσμια για περισσότερα από πέντε χρόνια. Η επιτυχία της συνεχίστηκε και το επόμενο έτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1987, όπου κέρδισε πέντε χρυσά μετάλλια.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 ήταν αναμενόμενο να κερδίσει πολλαπλές πρωτιές. Κέρδισε έξι χρυσά μετάλλια συνολικά σε τρία διαφορετικά στυλ κολύμβησης (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. ελεύθερο, 100 μ. ύπτιο, 100 μ. πεταλούδα και στις δύο σκυταλοδρομίες), και κατέρριψε δύο ολυμπιακά ρεκόρ στα 100 μέτρα πεταλούδα και στα 50 μέτρα ελεύθερο. Μέχρι τότε καμία κολυμβήτρια δεν είχε καταφέρει να κατακτήσει περισσότερα από τέσσερα χρυσά μετάλλια. Τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 1988, μετά τη λήξη των αγώνων έλαβε χρυσό στέμμα από τοπικές εφημερίδες ως η πολυτιμότερη αθλήτρια των αγώνων της Σεούλ. Το στέμμα (Paek Sang), κατασκευασμένο από χρυσό 20 καρατίων και σχεδιασμένο σύμφωνα με τα καλύμματα κεφαλής των αρχαίων Κορεατών πολεμιστών, κόστισε 11.000 δολάρια σύμφωνα με τους δωρητές του. Αν και δεν ήταν επίσημο βραβείο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ο νικητής επιλέχθηκε από μια επιτροπή τεσσάρων μελών της ΔΟΕ. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε ως αθλήτρια της χρονιάς στην Ευρώπη. Συνέχισε την καριέρα της για ένα ακόμη χρόνο μετά την Ολυμπιάδα κατακτώντας τέσσερα ακόμη μετάλλια με δύο χρυσά (100 ύπτιο και σκυταλοδρομία 400 μικτής) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 στη Βόννη. Στη διάρκεια της καριέρας της διατήρησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τις παγκόσμιες επιδόσεις στα 100 μέτρα και 200 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης. Επίσης συμμετείχε στην κατάρριψη τεσσάρων παγκοσμίων ρεκόρ στα ομαδικά αγωνίσματα.
Τον Οκτώβριο του 1986 τιμήθηκε από το κράτος με το Αστέρι Λαϊκής Φιλίας σε χρυσό (δεύτερη κλάση) για τις αθλητικές της επιτυχίες. Αποσύρθηκε από την κολύμβηση το 1989. Το 1993 εισήχθη στο Hall of Fame της FINA. Εργάζεται ως αθλητική ρεπόρτερ για τη γερμανική τηλεόραση.
Η καριέρα της συνοδεύτηκε από την εκτεταμένη επικράτηση των κολυμβητριών της Ανατολικής Γερμανίας στις μεγάλες διοργάνωσεις με επιστέγασμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 με την κατάκτηση των 10 από τα 25 χρυσά μετάλλια, γεγονός που έφερε ανησυχίες στην αμερικανική πλευρά που είδε στη Σεούλ τις αθλήτριες της να βρίσκονται σε δεινή θέση σε σύγκριση με τις προηγούμενες διοργανώσεις. Επιπλέον, η Ανατολική Γερμανία στη διοργάνωση της Σεούλ κατέκτησε συνολικά 102 μετάλλια, δεύτερη σε αριθμό μετά τη Σοβιετική Ένωση, επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι είχε αναπτύξει ένα μοναδικό αθλητικό μοντέλο, αναλογικά με τον πληθυσμό και τα μέσα, το καλύτερο που έχει δει ποτέ η ιστορία. Όμως, οι μετέπειτα αποκαλύψεις για χρήση αναβολικών από κολυμβήτριες της Ανατολικής Γερμανίας διαφοροποίησαν την εικόνα: η πρώην συναθλήτριά της και χρυσή Ολυμπιονίκης της Μόσχας Πέτρα Σνάιντερ παραδέχθηκε το 1998 πως είχε κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. Ωστόσο, η Ότο δήλωσε ότι δεν έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών και πέρασε όλα τα τεστ ντόπινγκ κατά τη διάρκεια της καριέρας της, λέγοντας: «Τα μετάλλια είναι η μόνη υπενθύμιση του πόσο σκληρά δούλεψα. Δεν ήταν μόνο ντόπινγκ». Παρά την έλλειψη αποδείξεων, καθώς ουδέποτε ασκήθηκε νομική ή άλλη κατηγορία εις βάρος της, το περιοδικό Swimming World της αφαίρεσε τη διάκριση της Κολυμβήτριας της Χρονιάς για τα έτη 1984, 1986 και 1988.
thumb|Σε φωτογραφία του 2018
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Αθλητές από την Ανατολική Γερμανία Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κολύμβησης Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές υγρού στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης υγρού στίβου Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988
Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι
Οικονομικές ενώσεις
Πολλές φορές συμβαίνει διάφορες επιχειρήσεις, κατά κανόνα ομοειδών δραστηριοτήτων, να οδηγούνται σε συνεργασία μεταξύ τους με απώτερο σκοπό τη διασφάλιση της θέσης τους στην αγορά. Στις περιπτώσεις αυτές δημιουργούνται συνασπισμοί τεράστιας οικονομικής ισχύος με συνέπεια σχεδόν να κυριαρχούν στην οικονομική ζωή εντός της ίδιας της χώρας ή και ενίοτε εντός άλλων χωρών.
Τα αίτια που δημιουργούν αυτούς τους συνασπισμούς χαρακτηριζόμενοι Οικονομικές ενώσεις είναι: αφενός μεν «αμυντικού» χαρακτήρα, (για κατάπαυση του μεταξύ τους ανταγωνισμού), και αφετέρου «επιθετικού» χαρακτήρα, (για κυριαρχία στην αγορά με άσκηση ενιαίας τιμολογιακής πολιτικής).
Στην ελληνική οικονομία δεν απαντώνται γενικά σοβαροί τέτοιοι συνασπισμοί αφενός λόγω του περιορισμένου της εσωτερικής αγοράς, και αφετέρου λόγω της ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων που μεταφράζεται (καλώς ή κακώς), σε έλλειψη πνεύματος αλληλεγγύης, πίστεως και συνεταιρισμού.
Διακρίσεις συνασπισμών
Ένας συνασπισμός τέτοιων επιχειρήσεων προκύπτει με ένωση (συγχώνευση) περισσοτέρων της μιας επιχειρήσεων με στόχο τη χρηματοοικονομική τους βελτίωση Έτσι ανάλογα με την παραγωγική διάταξη που αναπτύσσουν, (στη συνέχεια οι συνασπισμένες επιχειρήσεις), ο συνασπισμός διακρίνεται:
Τύποι συνασπισμού
Κυριότεροι τύποι (μορφές) τέτοιων συνασπισμών (οικονομικών ενώσεων) που παρατηρούνται σήμερα διεθνώς, με διεθνή ονομασία, είναι:
Πλεονεκτήματα ο.ε.
Τα πλεονεκτήματα των παντός τύπου οικονομικών ενώσεων διακρίνονται σε επιχειρηματικά και σε κοινωνικοοικονομικά.
Μειονεκτήματα ο.ε.
Και τα παρατηρούμενα μειονεκτήματα των ο.ε. διακρίνονται σε επιχειρηματικά και σε κοινωνικοοικονομικά.
Επιχειρηματικά μειονεκτήματα
Το μόνο μειονέκτημα επιχειρηματικής φύσης που μπορεί να εκδηλωθεί είναι η αύξηση των γενικών εξόδων σε περίπτωση υπέρμετρης επέκτασης του συναγωνισμού των συνασπισμένων επιχειρήσεων.
Κοινωνικοοικονομικά μειονεκτήματα
Αυτά είναι και τα σοβαρότερα που επέρχονται μέσα σε μια κοινωνία τα οποία και συνοψίζονται σε:
Αντιμετώπιση των μειονεκτημάτων των ο.ε.
Τα σοβαρά μειονεκτήματα των ο.ε. αντιμετωπίζονται κυρίως με τους ακόλουθους τρόπους:
Πηγές
*
Στατικό ύψος
Στατικό ύψος ή υδροστατικό ύψος ή θλιπτικό ύψος (h) ενός σημείου που βρίσκεται μέσα σε μια υγρή μάζα χαρακτηρίζεται η κατακόρυφος απόσταση του σημείου αυτού από την ελεύθερη επιφάνεια της υγρής μάζας. Τούτο αποτελεί και το μέτρο της υδροστατικής πίεσης που ασκείται από την (ύπερθεν) μάζα στη θέση του σημείου αυτού.
Οπότε ο γνωστός τύπος της υδροστατικής ρυ = Ρ / S γίνεται: ρυ = (S h γ) / S, τούτο απλοποιούμενο: ρυ = h γ, και συνεπώς h = ρυ / γ.
Σημειώνεται πως αν η πίεση ρυ μετριέται σε t/m2, το δε ειδικό βάρος γ σε t/m3, έπεται ότι το στατικό ύψος h θα μετριέται σε μέτρα (m), κατά τη σχέση: t/m2 / t/m3 = m (μέτρα).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υδροστατική
Παπιανίλα (σύζυγος του Σιδώνιου Απολλινάριου)
Βιογραφία
Η Παπιανίλλα είχε δύο αδέλφια, τον Aγρίκολα και τον Eκδίκιο, και πιθανώς μερικές αδελφές. Ήταν συγγενής με μία άλλη Παπιανίλλα (σύζυγος του πραιτωριανού επάρχου Toνάντιου Φερεόλου).
Πριν από την άνοδο του πατέρα της στον θρόνο (455), παντρεύτηκε τον Σιδόνιο Απολλινάρι, έναν άλλον αριστοκράτη, με τον οποίο απέκτησε τρία ή τέσσερα παιδιά: τον Απολλινάρι, τη Σεβεριάνα, τη Ρόσκια και την Αλκίμα (η τελευταία αναφέρεται μόνο στον Γρηγόριο του Τουρ και όχι στις επιστολές του Σιδώνιου., όντας πιθανώς ένα άλλο όνομα για τη Σεβεριάνα ή τη Ρόσκια).
Η Παπιανίλλα έφερε ως προίκα στον σύζυγό της το κτήμα Avitacum στο Ωβέρν. Ο σύζυγός της έδωσε αργυρά σκεύη από το σπίτι τους στους φτωχούς, αλλά εκείνη τον επέκρινε και έτσι αυτός τα αγόρασε πίσω.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Δημητριάδα Μαγνησίας (αρχαία πόλη)
H Δημητριάδα ήταν αρχαία πόλη της Θεσσαλίας, κτισμένη στον μυχό του Παγασητικού κόλπου, 1,5 χιλιόμετρο νοτιοδυτικά του Βόλου.
Αρχαία περίοδος
Ιδρύθηκε το 294 π.Χ. από τον Δημήτριο Πολιορκητή, ο οποίος μετακίνησε εκεί τους κατοίκους των οικισμών Νηλείας, Παγασών, Ορμενίου, Ριζούντος, Σηπιάδος, Ολιζώνος, Βοίβης και Ιωλκού, οι οποίοι στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν στην επικράτεια της Δημητριάδος. Σύντομα κατέστη σημαντικό μέρος και η αγαπημένη κατοικία των Μακεδόνων βασιλέων. Η τοποθεσία ήταν ευνοϊκή για την διοίκηση του εσωτερικού της Θεσσαλίας και των γειτονικών θαλασσών και τέτοια ήταν η σημασία της θέσης, που ονομαζόταν από τον Φίλιππο Ε' της Μακεδονίας μία από τις "τρεις πέδες" της Ελλάδας (οι άλλες δύο ήταν η Χαλκίδα και η Κόρινθος).
Ρωμαϊκοί χρόνοι
Το 196 π.Χ., οι Ρωμαίοι, νικητές στην Μάχη των Κυνός Κεφαλών επί του Φιλίππου Ε' το προηγούμενο έτος, κατέλαβαν την πόλη και εγκατέστησαν φρουρά. Τέσσερα έτη αργότερα η Αιτωλική Συμπολιτεία την κατέλαβε αιφνιδιαστικά. Οι Αιτωλοί συμμάχησαν με τον Αντίοχο Γ' της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών στον πόλεμο Ρωμαίων-Σελευκιδών (192–188 π.Χ.), που κατέληξε σε ήττα του Αντιόχου. Μετά την επιστροφή του Αντιόχου στην Ασία το 191 π.Χ., η Δημητριάς παραδόθηκε στον Φίλιππο, στον οποίο επετράπη από τους Ρωμαίους να διατηρήσει την κατοχή του τόπου, η οποία συνεχίστηκε στα χέρια του Φιλίππου και του διαδόχου του Περσέα, μέχρι την ανατροπή της μακεδονικής μοναρχίας στην μάχη της Πύδνας (168 π.Χ.)  που σήμανε και την οριστική υποταγή της Ελλάδας στους Ρωμαίους.
Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους χάνει τη λαμπρότητα που είχε στην περί­οδο των Μακεδόνων βασιλέων (294-168 π.Χ.) και παρουσιάζει έκδηλα φαινόμενα παρακμής, αλλά παραμένει πρωτεύουσα του Κοινού των Μαγνήτων. Δεν παύει όμως στη διάρκεια των χρόνων που ακολουθούν να διατηρεί την εμπορικής αξία ως εμπορικό κέντρο και σταθμός εξαγωγικός για τα προϊόντα της θεσσαλικής ενδοχώρας (παρ' όλον ότι τον πρωτεύοντα ρόλο στην περιοχή έχει η πόλη των Φθιώτιδων Θηβών κατά την περίο­δο των 4ου - 7ου μ.Χ. αιώνων), και τη στρατηγική της αξία ως λιμάνι επίκαιρης γαιοπολιτικής θέσεως.
Παλαιοχριστιανικοί χρόνοι
Η ρωμαϊκή περίοδος κράτησε γιά την ευρύτερη περιοχή από το 167 π.Χ. μέχρι το έτος 330 μ.Χ., οπότε αρχίζει η πρώιμη (παλαιοχριστιανική) βυζαντινή περίοδος. Ειδικότερα για τη Δημητριά­δα της παλαιοχριστιανικής (πρώιμης βυζαντινής) περιόδου, έχουμε την πρώτη επίσημη από πηγές μαρτυρία το έτος 431, έτος κατά το οποίο ανα­φέρεται ως πρώτος γνωστός επίσκοπος Δημη­τριάδος, ο επίσκοπος Μάξιμος, που μνημονεύε­ται μεταξύ των επισκόπων οι οποίοι έλαβαν μέ­ρος στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου. Κατά τους χριστιανικούς χρόνους χτίστηκαν ορισμένα κτίρια, ειδικά δύο εκκλησίες, μία στο βόρειο λιμάνι, που ονομάζεται Βασιλική της Δαμοκρατίας, και μια άλλη στα νότια της πόλης, έξω από τα τείχη, γνωστή ως Βασιλική της Νεκρόπολης. Επί αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου (306-337) ορίστηκε έδρα επισκόπου (που διατηρεί τον τίτλο μέχρι σήμερα).
Η πόλη της Δημητριάδας κατά την περίοδο αυτή, όπως και στη διάρκεια της μακεδονικής, ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, έχει δυο λι­μάνια (αμφιλίμενος). Το βόρειο (στη σημερινή θέση «Πευκάκια») και το νότιο λιμάνι (στη θέση «Αλυκές»). Το νότιο λιμάνι βρισκόταν κατά τη βυζαντινή περίοδο έξω από τα τείχη της χριστιανικής Δnμnτριάδας, στους πρόποδες του λόφου «Προφήτης Ηλίας», όπου υπήρχε και μικρός τό­τε συνοικισμός. Στο σημείο αυτό πρέπει να ση­μειωθεί, ότι στη διάρκεια των ρωμαϊκών Χρόνων (168 π.Χ. - μάχη της Πύδνας και μέχρι το 330 μ.Χ. - κτίση Κων/λεως), n Δnμnτριάδα, όπως και οι λοιπές τότε ρωμαϊκές πόλεις, δεν ήταν τειχισμένη. Και τούτο, γιατί σ' όλη τη διάρκεια των πιο πάνω πέντε αιώνων, περίπου, ρωμαϊκής κυριαρχίας, επικρατούσε ηρεμία χάρη στην ισχύ της τότε κοσμοκράτειρας Ρώμης (pax Romana). Τα τείχη της Δnμnτριάδας την περίοδο αυ­τή, δεν ήταν μόνο κατεστραμμένα, αλλά και ά­χρηστα για την πόλη. Γιατί η χριστιανική πόλη της Δnμnτριάδας ήταν μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό κατά την παλαιοχριστιακή περίοδο από την πάλαι ποτέ ομώνυμη πόλη των Μακε­δόνων βασιλέων.
Βαρβαρικές επιδρομές
Οι πρώτες βαρβαρικές επιδρομές στον ελλα­δικό τότε χώρο της βυζαντινής κυριαρχίας αρχί­ζουν από τις αρχές ακόμα του 4ου αιώνα. Πρώτοι επιδρομείς είναι το έτος 337 οι γερ­μανικοί λαοί των Γότθων. Ακολουθούν κατά σει­ρά, οι Βησιγότθοι (Αλάριχος) τα έτη 395-397, οι Ούννοι (Αττίλας) το έτος 447 και τέλος οι Οστρo­γότθοι (Θεοδώριχος) το έτος 479. Οι επιδρομές αυτές επέφεραν μεγάλες κατα­στροφές στο θεσσαλικό και σε επέκταση τον μα­γνησιακό χώρο. Μαρτυρία γι' αυτό έχουμε από τον ιστορικό Προκόπιο, ο οποίος στο έργο του «Περί Κτισμάτων» αναφέρει χαρακτηριστικά ότι κάτοικοι του θεσσαλικού χώρου δεινοπαθού­σαν και υπέφεραν από τις  επιδρομές αυτές λόγω ελλείψεως οχυρωμάτων «επεί ουδαμή των χωρί­ων οχύρωμα ην όπη αν καταφυγόντες σωθήσο­νται... » (Προκόπιος «Περί Κτισμάτων», Δ, 3, 113). Για την αιτία αυτή ο Ιουστινιανός (527-565) αναγκάζεται να τειχίσει τις πόλεις της αυτοκρατορίας, μεταξύ των οποίων και την Δημητριάδα. Μαζί με τη βυζαντινή πόλη της Δnμnτριάδας, τειχίζεται την ίδια περίοδο και n γειτονική οχυρή συνοικία (προάστιο τότε της Δnμnτριάδας), που βρισκόταν στο λόφο της σημερινής συνοικίας των Αγίων Θεοδώρων του Βόλου. Η πόλη αναφέρεται από τον Ιεροκλή τον 6° αι.
Στην περιοχή της ευρύτερης Μαγνησίας βρί­σκουμε στη διάρκεια του 7ου αιώνα εγκαταστημέ­νους Σλάβους της φυλής των Βελεγεζιτών. Την πληροφορία αυτή την έχουμε από βάσιμη Ιστορική πηγή της περιόδου εκείνης, «Το Χρονι­κό των θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου». Πρό­κειται για ένα χρονικό άγνωστου χρονικο­γράφου, που διηγείται την πολιορκία της Θεσσαλονίκης από τις φυλές των Σλάβων και τη σωτη­ρία της πόλεως από τον άγιο Δημήτριο. Οι Βελεγεζίτες κατά μια εκδοχή, κα­τέλαβαν και κατέστρεψαν τη γειτονική προς τη Δημητριάδα και ακμάζουσα τότε πόλη των Φθιώτιδων Θηβών, στην περιφέρεια της οποί­ας την ίδια περίοδο βρίσκονται εγκαταστημένοι. Η καταστροφή της πόλεως των Φθιώτιδων Θηβών­ από τους Σλάβους, πιθανολογείται σφόδρα, γιατί από τον 6ο αιώνα και μετά παύει να αναφέρεται η πόλη από τις πηγές. Δεν κατόρθωσαν όμως να καταλάβουν την Δημητριά­δα εξαιτίας του ισχυρού τειχισμού της και γρήγορα, οι χωρίς πολιτειακή οργάνωση και φυλε­τικά αλλογενείς αυτοί νομάδες, εντάχθηκαν στο διοικητικό βυζαντινό κορμό και παρέμειναν φόρου­ υποτελείς στους Βυζαντινούς, που ασκούσαν πάνω τους κυριαρχική διοίκηση.
Στη διάρκεια του 9ου αιώνα και συγκεκριμένα έτος 896 (ή πιθανότερα το 901), μετά από πολιορκία και σφοδρή τειχομαχία, n Δημητριάδα καταλαμβάνεται και λεηλατείται από τους Αγαρηνούς πειρατές του Δαμιανού της Ταρσού. Την ίδια περίοδο η Δnμnτριάδα, παρά τις δοκιμασίες της, εξακολουθεί να είναι μια από τις εξέχουσες πόλεις της Θεσσαλίας και πρώτη μετά τη Λάρισα επισκοπή της Θεσσαλίας. Χαρακτηριστικά, ο βυζαντινός χρονικογράφος Κεκαυμένος του 11ου αιώνα την αναφέρει ως «...πόλιν ισχυράν βρίθουσαν παντός αγαθού» και ο Ι. Καμενιάτnς (αναφερό­μενος στην άλωση της Θεσσαλονίκης το 904 από­ τον Λέοντα Τρίπολίτη) περιγράφει την ίδια περίοδο τη Δημητριάδα ως «...πόλιν πολλώ πλή­θη των οικητόρων και τοις άλλοις οις μέγιστα καυχώνται πόλεις υπέραιρομένη...».
Στη διάρκεια του 11ου αιώνα n Δημητριάδα κα­ταλαμβάνεται από τους Βουλγάρους το έτος 1040, κατά την εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου (φρούραρχος ο Πέτρος Διαβολίτnς) και το έτος 1070 καταλαμβάνεται για δεύτερη φορά α­πό τους Αγαρηνούς πειρατές. Στη διάρκεια της τέταρτης δεκαετίας του 11ου αιώνα, λίγο πριν την ει­σβολή των Βουλγάρων, τα τείχη της Δnμnτριάδας είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές από τον προηγηθέ­ντα σεισμό του έτους 1037, που κατατάραξε τον ελλαδικό τότε χώρο, γκρεμίζοντας, τείχη, φρούρια, οικοδομές και εκκλησίες.
Υστεροβυζαντινοί χρόνοι
Μετά την Δ' Σταυροφορία, η πόλη παραχωρήθηκε στην εξόριστη Βυζαντινή αυτοκράτειρα Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά και μετά το θάνατό της το 1210 στη Μαργαρίτα της Ουγγαρίας, χήρα του βασιλιά της Θεσσαλονίκης, Βονιφάτιου του Μομφερρατικού. Η λατινοκρατία στον χώρο της Μαγνησίας και της ευρύτερης Θεσσαλίας, κράτησε μόλις 18 χρόνια, με μόνη εξαίρεση τη γειτονική προς τη Δημητριάδα τότε πόλη των Δυο Αλμυρών, που είχε εναλλασσόμενη την ελληνική (κράτος Ηπείρου) και λατινική κυριαρχία για χρονικό διάστημα 45 περίπου χρόνων (1204-1246). Το λατινικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης κατα­λύθηκε το έτος 1222 από τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα, αρχηγό του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους της Ηπείρου. Η κατάληψη της Θεσσαλο­νίκης από τους Έλληνες, υπήρξε καθοριστική για τον παραπέρα ιστορικό βίο της Mαγνησιακής Δημητριάδας και της ευρύτερης περιοχής της (Πήλιο), η δε πόλη τέθηκε υπό την κυριαρχία του Μανουήλ Κομνηνού Δούκα περί το 1240, στην ουσία όμως διαφεντεύει ο βυζαντινός αρχοντικός οίκος των Βρυένιων Με­λισσηvών (1207-1340) και στους μετέπειτα χρό­νους ο ελλnνοκαταλανικός οίκος των Μελισσηνών-Νοβέλ (1340-1423), για μια περίοδο διακο­σίων και πλέον στο σύνολό τους ετών (1207­-1423). Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1270, επί  αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, οι Βυζαντινοί σημείωσαν μια σημαντική νίκη κατά την ναυμαχία που έγινε στο λιμάνι της πόλης, ενάντια στους Ενετούς της Κρήτης και τους Λομβαρδούς βαρόνους της Εύβοιας. Το έτος 1283, ο βυζαντινός ναύαρχος Μιχα­ήλ Ταρχανειώτης πολιορκεί επίσnς την πόλη από ξηρά και θάλασσα. Την πόλη υπερασπίζονται οι δυνάμεις του Ιωάννη Α', κυβερνήτη της Θεσσαλίας και ηγεμόνα του Δουκάτου των Νέων Πατρών.
Η Καταλανική Εταιρεία κατέλαβε την πόλη το 1310 και την κράτησε μέσω των τοπαρχών Μελισσηνών-Νοβέλ μέχρι το 1381 τουλάχιστον, αλλά από το 1333 και μετά, είχε ήδη αρχίσει να εγκαταλείπεται για τον γειτονικό Βόλο. Τελικά κατελήφθη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1393.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία
MATE
Το MATE (προφορά: «μάτε») είναι ένα περιβάλλον εργασίας (αγγλ. desktop environment) το οποίο βασίζεται στον κώδικα του GNOME 2. Το GNOME 2 δεν αναπτύσσεται πλέον αφού το έχει διαδεχθεί το νεότερο και με σημαντικές διαφορές GNOME 3. Το όνομα "MATE" προέρχεται από ομώνυμο φυτό, που χρησιμοποιείται και για την παρασκευή ενός ροφήματος που είναι πολύ δημοφιλές στην Νότια Αμερική.
Εφαρμογές
Πολλές από τις εφαρμογές του GNOME μετονομάστηκαν και αναπτύσσονται στα πλαίσια του MATE:
Χρήση
Το MATE είναι προεπιλεγμένο περιβάλλον εργασίας για το Linux Mint από την έκδοση 12 Lisa, το Linux Mint Debian Edition 201303, το Snowlinux 2 "Cream", το Sabayon Linux 10, και το Fedora 18. Το MATE είναι επίσης διαθέσιμο για εγκατάσταση με λειτουργικά συστήματα όπως τα Arch Linux, Debian, openSuse, Ubuntu, PCLinuxOS, Point Linux, Salix OS και άλλα. Το MATE μπορεί ακόμη να εγκατασταθεί σε συστήματα BSD όπως τα GhostBSD, PC-BSD και FreeBSD.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό GNOME
The Bad Seed (μυθιστόρημα)
The Bad Seed (αγγλ. Ο κακός σπόρος) είναι μυθιστόρημα του συγγραφέα Γουίλιαμ Μαρτς από το 1954. Προτάθηκε το 1955 για το βραβείο National Book Award. Ήταν η τελευταία σημαντική εργασία του Μαρτς, και, αν και δημοσιεύτηκε εν ζωή του, είχε τεράστια επιτυχία, τόσο εμπορική όσο και στους κριτικούς μετά από το θάνατό του, έναν μήνα αργότερα. Παρουσιάστηκε στο θέατρο του Broadway με μεγάλη επιτυχία και για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια διασκευή του Μάξγουελ Άντερσον, ενώ στον κινηματογράφο και σε σκηνοθεσία του Μέρβιν Λερόι προτάθηκε για το βραβείο Academy Award.
Πλοκή
Κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι η Κριστίνε Πένμαρκ, μια νέα μητέρα που ανακαλύπτει ότι η οκτάχρονη κόρη της, η Ρόντα, είναι δολοφόνος. Παρακινούμενη από παράξενα όνειρα και το χόμπι της για θεωρίες της ψυχιατρικής, η Κριστίνε αρχίζει να υποψιάζεται ότι μάλλον είναι υιοθετημένο παιδί και, πιθανόν, η μοναδική απόγονος ενός δολοφόνου, του Μπέσι Ντένκερ.
Η Ρόντα μας παρουσιάζεται έμμεσα ως μια ψυχρή ψυχοπαθής που έμοιασε την γιαγιά της και δεν διστάζει ακόμα και να σκοτώσει εάν είναι απαραίτητο για να πετύχει αυτό που θέλει. Η Κριστίνα τελικά κατορθώνει να ανακαλύψει την αλήθεια, αλλά η Ρόντα έχει σκοτώσει ήδη τρεις ανθρώπους (μια γιαγιά, τον Κλοντ και τον Λίροϊ) και ένα σκυλάκι.
Η μητέρα της αφού αντιλήφθηκε την αλήθεια βρίσκεται σε ένα φοβερό δίλημμα, αφού ξέρει ότι η κόρη της θα συνεχίζει τις κακές της πράξεις. Η Κριστίνε αποφασίζει να λύσει το πρόβλημα δίνοντας στην Ρότα μιας θανατηφόρα δόση χαπιών ύπνου και αυτοκτονεί. Η Ρόντα, εντούτοις, ως εκ θαύματος θα επιζήσει. Εδώ τελειώνει η ιστορία.
Νεοδορκάδιον το διγραμμωτόν
Το Νεοδορκάδιον το διγραμμωτόν (Neodorcadion bilineatum) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lamiinae. Το γένος Neodorcadion συναντάμε μόνο στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Από τα οκτώ είδη του γένους αυτού εκτός από το Νεοδορκάδιον το διγραμμωτόν άλλα πέντε είδη συναντάμε και στην Ελλάδα. Αυτά είναι το Neodorcadion exornatum, το Neodorcadion fallax, το Neodorcadion laqueatum, το Neodorcadion pelleti, και το Neodorcadion virleti.
The Bad Seed (μυθιστόρημα)
Κινηματογραφήσεις
Η ιστορία προσαρμόστηκε από τον John Lee Mahin και παρουσιάστηκε στον κινηματογράφου το 1956 σε σκηνοθεσία του Μέρβιν Λερόι. Το 1985 παρουσιάστηκε στην τηλεόραση σε σκηνοθεσία του Πολ Γουίντκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα τρόμου Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Νεοδορκάδιον το διγραμμωτόν
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Τα στοματικά μόρια δείχνουν όρθια προς τα κάτω. Το τελευταίο άρθρο των γναθικών προσακτρίδων έχει την μορφή αδραχτιού (στην Εικ. 4 δεξιά κόκκονο). Οι παχιές κεραίες είναι νηματοειδείς και συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Όπως κατά κανόνα στα Cerambycidae το δεύτερο άρθρο είναι αρκετά μικρό. Το τρίτο άρθρο της κεραίας είναι μικρότερο από το πρώτο (Εικ. 2 σε μεγέθυνση). Τα ακόλουθα άρθρα των κεραιών γίνονται όλο και πιο στενά. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς και περιλαμβάνουν τη βάση των κεραιών από πίσω. Στην κορυφή του κεφαλιού οι άκρες των οφθαλμών είναι πιο κοντά η μία από την άλλη παρά οι βάσεις των κεραιών (μπορεί να γίνει αντιληπτό στην εικόνα του ταξινομοπλαισίου και στην Εικ. 4). Η πρώτη πλάκα της κεφαλικής κάψας, ο κλυπέος (Clypeus, στην Εικ. 4 δεξιά πάνω από την πράσινη μεμβράνη), δεν καλύπτει τη βάση της άνω γνάθου (Εικ. 4, δεξιά κίτρινο).
Τα έλυτρα συμφύονται μεταξύ τους. Έχουν καλά αναπτυγμένους ώμους. Από τη βάση κάθε ελύτρου ξεκινούν δύο επιμήκη εξογκώματα. Το ένα ξεκινά στην έξω άκρη του ώμου, και τρέχει στην πλάγια μέχρι την μέση του ελύτρου. Το άλλο ξεκινάει στη μέση άκρη του ώμου, τρέχει περίπου παράλληλα στη ραφή, πλησιάζοντας την λίγο, και σβήνει γρήγορα. Μια σαφώς χωριστή άσπρη γραμμή τρέχει παράλληλα στη ραφή από τη βάση μέχρι την οπίσθια άκρη του ελύτρου.
Τα πόδια είναι γερά. Η μπροστινή κνήμη στην κάτω πλευρά έχει μια εμβάθυνση σε μορφή αυλακιού, που αρχίζει στο τελευταίο τρίτο της κνήμης  εκεί τρέχει προς την οπίσθια άκρη, στρέφοντας εκεί προς τα έξω. Οι ταρσοί είναι ψευδοτετραμερείς, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο.
Βιολογία
Η προνύμφη αναπτύσσεται στο έδαφος. Ροκανίζει τις ρίζες διάφορων αγρωστοειδών και άλλων ποωδών φυτών. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί ένα χρόνο. Τα ακμαία γίνονται ορατά κατά την άνοιξη. Κινούνται σε ανοικτές περιοχές στο έδαφος.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής του Νεοδορκάδιον το διγραμμωτόν είναι διάτρητος. Στη Νότια Ευρώπη συναντούμε το είδος στην Ελλάδα και την Ιταλία, λείπει όμως στην Αυστρία και τη Σλοβενία. Τα βόρεια σύνορα του χώρου διαμονής διατρέχουν την Κροατία, Σλοβακία, Ουγγαρία μέχρι την Ουκρανία, το κολεόπτερο λείπει όμως στη Ρουμανία.
Λουδοβίκος Γ΄ του Κοντέ
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Ερρίκου Γ΄ του Κονντέ και της Άννας Ερριέττας των Βίττεσμπαχ, κόρης του Εδουάρδου του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Νυμφεύτηκε (1685) τη Λουίζα Φραγκίσκη των Βουρβόνων (1673 - 1743), μια νόθη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Ο γάμος αυτός είχε σημαντική σημασία, διότι από την εποχή του παππού του Λουδοβίκου Β΄, υπήρχε βαριά ατμόσφαιρα στις σχέσεις μεταξύ του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και του Οίκο των Κονντέ. Με αυτόν τον γάμο, η οικογένεια των Κονντέ και ο ίδιος περισσότερο κέρδισε την βασιλική εύνοια.
Η οικογένεια των Κονντέ είχε ανθρώπους με πλήθος ψυχικών και φυσικών ελαττωμάτων και ο Λουδοβίκος Γ΄ δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ήταν ασυνήθιστα για άνθρωπο μακροκέφαλος, ενώ η επιδερμίδα του είχε μια παράξενη απόχρωση κίτρινου-πορτοκαλί. Δεν είχε μεγάλα ενδιαφέροντα σχετικά με την εκπαίδευση και τη ζωή του. Ο ίδιος, όπως ο πατέρας του και ο παππούς του, παραφρόνησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, παθαίνοντας κρίσεις σχιζοφρένειας.
Οικογένεια
Το 1685 νυμφεύτηκε τη Λουίζα Φραγκίσκη των Βουρβόνων, νόθη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φρανσουάζ Ατεναΐς ντε Ροσεσουάρ, Μαρκησίας του Μοντεσπάν, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Δούκες του Γκιζ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Δούκες του Ανγκιέν
Άνοχος ο Ταραντίνος
Ο Άνοχος ο Ταραντίνος ή Ανοχάς (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Τάραντα της Μεγάλης Ελλάδας, ο οποίος στέφθηκε νικητής στα αγωνίσματα του σταδίου και του διαύλου κατά τους 65ους (520 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, με τον ανδριάντα του στην Ολυμπία να έχει δημιουργηθεί από τον γλύπτη Αγελάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ταραντίνοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Γκέρμπεσι
Οικισμοί με το όνομα Γκέρμπεσι:
Δραστικές μορφές οξυγόνου
Οι Δραστικές μορφές οξυγόνου (Reactive oxygen species (ROS)) είναι πολύ ενεργές χημικές ουσίες που σχηματίζονται από το O2. Παραδείγματα ROS περιλαμβάνουν τα υπεροξείδια (peroxides), τα σουπεροξείδια ή υπερ-υπεροξείδια (superoxides), τις ρίζες υδροξυλίου, το μονήρες οξυγόνο, και το άλφα-οξυγόνο.
Η αναγωγή του μοριακού οξυγόνου (O2) παράγει σουπεροξείδιο (ή υπερ-υπεροξείδιο) (•), το οποίο είναι το πρόδρομο στις περισσότερες άλλες δραστικές μορφές οξυγόνου:
Αυτοοξειδοαναγωγή του σουπεροξειδίου παράγει υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2):
Το υπεροξείδιο του υδρογόνου με τη σειρά του μπορεί να αναχθεί μερικώς, σχηματίζοντας έτσι ιόντα υδροξειδίου και ρίζες υδροξυλίου (• OH), ή να αναχθεί πλήρως σε νερό:
Σε βιολογικό πλαίσιο, οι ROS είναι υποπροϊόντα του φυσιολογικού μεταβολισμού του οξυγόνου. Οι ROS έχουν ρόλους στην κυτταρική σηματοδότηση (cell signaling) και την ομοιόσταση. Τα ROS είναι εσωτερικά στην κυτταρική λειτουργία και είναι παρόντα σε χαμηλά και σταθερά επίπεδα σε φυσιολογικά κύτταρα. Στα λαχανικά, οι ROS εμπλέκονται σε μεταβολικές διαδικασίες που σχετίζονται με τη φωτοπροστασία και την ανοχή σε διάφορους τύπους καταπόνησης. Ωστόσο, τα ROS μπορεί να προκαλέσουν μη αναστρέψιμη βλάβη στο DNA καθώς οξειδώνονται και τροποποιούν ορισμένα κυτταρικά συστατικά και τα εμποδίζουν να εκτελέσουν τις αρχικές τους λειτουργίες. Αυτό υποδηλώνει ότι τα ROS έχει διπλό ρόλο. Εάν θα λειτουργήσουν ως επιβλαβείς, προστατευτικοί ή σηματοδοτικοί παράγοντες εξαρτάται από την ισορροπία μεταξύ παραγωγής και διάθεσης των ROS τη σωστή στιγμή και στο σωστό τόπο. Με άλλα λόγια, η τοξικότητα οξυγόνου μπορεί να προκύψει τόσο από ανεξέλεγκτη παραγωγή όσο και από την αναποτελεσματική εξάλειψη των ROS από το αντιοξειδωτικό σύστημα. Σε περιόδους περιβαλλοντικής καταπόνησης (π.χ., υπεριώδες φως ή έκθεση σε θερμότητα), τα επίπεδα ROS μπορεί να αυξηθούν δραματικά. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική βλάβη στις κυτταρικές δομές. Σωρευτικά, αυτό είναι γνωστό ως οξειδωτική καταπόνηση. Η παραγωγή ROS επηρεάζεται έντονα από τις αποκρίσεις των παραγόντων καταπόνησης στα φυτά, αυτοί οι παράγοντες που αυξάνουν την παραγωγή ROS περιλαμβάνουν ξηρασία, αλατότητα, ψύξη, άμυνα παθογόνων, ανεπάρκεια θρεπτικών συστατικών, τοξικότητα μετάλλων και ακτινοβολία υπεριώδη ακτινοβολία Β. Οι ROS παράγονται επίσης από εξωγενείς πηγές όπως η ιονίζουσα ακτινοβολία, δημιουργώντας μη αναστρέψιμα αποτελέσματα στην ανάπτυξη ιστών τόσο στα ζώα όσο και στα φυτά.
Ενδογενείς πηγές
Οι ROS παράγονται από βιοχημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των διαδικασιών αναπνοής και φωτοσύνθεσης σε οργανίδια όπως μιτοχόνδρια, υπεροξεισώματα και χλωροπλάστες. Κατά τη διαδικασία της αναπνοής, τα μιτοχόνδρια μετατρέπουν την ενέργεια για το κύτταρο σε χρησιμοποιήσιμη μορφή, τριφωσφορική αδενοσίνη (ATP). Η διαδικασία παραγωγής ΑΤΡ στα μιτοχόνδρια, που ονομάζεται οξειδωτική φωσφορυλίωση, περιλαμβάνει τη μεταφορά πρωτονίων (ιόντων υδρογόνου) μέσω της εσωτερικής μιτοχονδριακής μεμβράνης μέσω της αλυσίδας μεταφοράς ηλεκτρονίων. Στην αλυσίδα μεταφοράς ηλεκτρονίων, τα ηλεκτρόνια διέρχονται μέσω μιας σειράς πρωτεϊνών μέσω αντιδράσεων οξειδοαναγωγής, με κάθε δέκτη πρωτεΐνης κατά μήκος της αλυσίδας να έχει μεγαλύτερη δυνατότητα αναγωγής από την προηγούμενη. Ο τελευταίος προορισμός για ένα ηλεκτρόνιο κατά μήκος αυτής της αλυσίδας είναι ένα μόριο οξυγόνου. Σε κανονικές συνθήκες, το οξυγόνο ανάγεται για να παράξει νερό. Ωστόσο, σε περίπου 0,1–2% των ηλεκτρονίων που διέρχονται από την αλυσίδα (αυτός ο αριθμός προέρχεται από μελέτες σε απομονωμένα μιτοχόνδρια, αν και ο ακριβής ρυθμός στους ζωντανούς οργανισμούς δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί πλήρως), το οξυγόνο ανάγεται πρόωρα και ελλιπώς για να δώσει ρίζα σουπεροξειδίου (•), πιο καλά τεκμηριωμένο για τα συμπλέγματα I και III.
Μια άλλη πηγή παραγωγής ROS σε ζωικά κύτταρα είναι οι αντιδράσεις μεταφοράς ηλεκτρονίων που καταλύονται από τα μιτοχονδριακά συστήματα P450 σε ιστούς στεροειδογενετικών. Αυτά τα συστήματα P450 εξαρτώνται από τη μεταφορά ηλεκτρονίων από το NADPH στο P450. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, ορισμένα ηλεκτρόνια "διαρρέουν" και αντιδρούν με το O2 παράγοντας σουπεροξείδιο. Για να αντιμετωπίσουν αυτή τη φυσική πηγή ROS, οι στεροειδογενετικοί ιστοί, οι ωοθήκες και οι όρχεις, έχουν μεγάλη συγκέντρωση αντιοξειδωτικών όπως βιταμίνη C (ασκορβικό) και β-καροτένιο, καθώς και αντιοξειδωτικά ένζυμα.
Εάν υπάρχει μεγάλη ζημιά στα μιτοχόνδρια, ένα κύτταρο υφίσταται απόπτωση ή προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο.
Επιπλέον, οι ROS παράγονται σε σηματοδότηση ανοσοκυττάρων μέσω της οδού οξειδάσης NADPH (NOX). Φαγοκυτταρικά κύτταρα όπως ουδετερόφιλα, ηωσινόφιλα και μονοπύρηνα φαγοκύτταρα παράγουν ROS όταν διεγείρονται.
Στους χλωροπλάστες, οι αντιδράσεις καρβοξυλίωσης και οξυγόνωσης που καταλύονται από το rubisco (καρβοξυλάση-οξυγενάση της 1,5-διφωσφορικής ριβουλόζης) διασφαλίζουν ότι η λειτουργία της αλυσίδας μεταφοράς ηλεκτρονίων (ETC) πραγματοποιείται σε περιβάλλον πλούσιο σε O2. Η διαρροή ηλεκτρονίων στο ETC αναπόφευκτα θα παράγει ROS μέσα στους χλωροπλάστες. Το ETC στο φωτοσύστημα Ι (PSI) πιστεύεται ότι κάποτε ήταν η μόνη πηγή ROS σε χλωροπλάστες. Σύμφωνα με τους Huang κ.α. η ροή των ηλεκτρονίων από τα διεγερμένα κέντρα αντίδρασης κατευθύνεται στο NADP και αυτά ανάγονται σε NADPH και στη συνέχεια εισέρχονται στον κύκλο του Κάλβιν και ανάγουν τον τελικό δέκτη ηλεκτρονίων, CO2. Σε περιπτώσεις όπου υπάρχει υπερφόρτωση ETC, μέρος της ροής ηλεκτρονίων εκτρέπεται από τη φερεδοξίνη σε O2, σχηματίζοντας την ελεύθερη ρίζα σουπεροξειδίου (με την αντίδραση Mehler). Επιπλέον, διαρροή ηλεκτρονίων στο O2 μπορεί επίσης να συμβεί από τα συμπλέγματα 2Fe-2S και 4Fe-4S στο PSI ETC. Ωστόσο, το PSII παρέχει επίσης θέσεις διαρροής ηλεκτρονίων (QA, QB) για το O2-παραγωγή O2-. Το σουπεροξείδιο (O2-) παράγεται από το PSII, αντί του PSI. Το QB εμφανίζεται ως η θέση για τη δημιουργία του O2 •-.
Εξωγενείς πηγές
Ο σχηματισμός ROS μπορεί να διεγερθεί από μια ποικιλία παραγόντων όπως ρύποι, βαρέα μέταλλα, καπνός, φάρμακα, ξενοβιοτικά ή ακτινοβολία. Στα φυτά, εκτός από τη δράση των ξηρών αβιοτικών παραγόντων, η υψηλή θερμοκρασία, η αλληλεπίδραση με άλλα ζωντανά όντα μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή ROS.
Η ιονίζουσα ακτινοβολία μπορεί να δημιουργήσει επιζήμια ενδιάμεσα προϊόντα μέσα από την αλληλεπίδραση με το νερό, μια διαδικασία που ονομάζεται ραδιόλυση. Δεδομένου ότι το νερό αποτελεί το 55-60% του ανθρώπινου σώματος, η πιθανότητα ραδιόλυσης είναι αρκετά υψηλή υπό την παρουσία ιονίζουσας ακτινοβολίας. Κατά τη διαδικασία, το νερό χάνει ένα ηλεκτρόνιο και γίνεται πολύ δραστικό. Στη συνέχεια, μέσω αλυσιδωτής αντίδρασης τριών σταδίων, το νερό μετατρέπεται διαδοχικά σε ρίζα υδροξυλίου (• OH), υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), ρίζα σουπεροξειδίου (•), και τελικά οξυγόνο (O2).