cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόικο Μπορίσοφ
Πρωθυπουργός
Το κόμμα GERB κατήγαγε αποφασιστική νίκη και στις βουλευτικές εκλογές του 2009, στις 5 Ιουλίου, συγκεντρώνοντας 39,71% των ψήφων και 116 επί συνόλου 240 έδρες στο κοινοβούλιο. Η νέα κυβέρνηση εγκρίθηκε στις 27 Ιουλίου.
Σπιναλόγκα
Ιστορία
Κατά την δεύτερη εκδοχή, Η ονομασία της πόλης Όλους συνδέεται με τη δεύτερη εκδοχή προέλευσης της ονομασίας "Σπιναλόγκα", που, σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, προέκυψε γύρω στο 13ο αιώνα με νονούς τους Ενετούς κατακτητές, οι οποίοι, αφού δεν είχαν εξοικείωση με την ελληνική γλώσσα, παρέφθειραν (παράφρασαν) το τοπωνύμιο «στην Ολούντα» σε Σπιναλόντε αρχικά (13ος αιώνας) και αργότερα σε Σπιναλόγκα. Όχι τυχαία βέβαια, γιατί το Σπιναλόγκα τους ήταν ήδη γνωστό από μία νησίδα στη Βενετία, τη σημερινή Τζιουντέκα (Εβραϊκή). μικρογραφία| Η Σπιναλόγκα όπως φαίνεται από το χωριό Πλάκα
Αραβικές επιδρομές
Η Όλους, και γενικότερα η ευρύτερη περιοχή, ερημώθηκαν το 7ο αιώνα λόγω των αραβικών επιδρομών στην Μεσόγειο. Η Όλους παρέμεινε εγκαταλελειμμένη μέχρι τα μέσα του 15ου αιώνα όταν οι Ενετοί εκμεταλλεύτηκαν την περιοχή για την συγκέντρωση αλατιού από τα αλμυρά νερά του κόλπου. Συνεπώς, η περιοχή απέκτησε σημαντική αξία ως εμπορικό κέντρο και συστηματικά κατοικήθηκε ξανά. Αυτό το γεγονός, καθώς και η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, οδήγησαν τους Ενετούς στην οχύρωση του νησιού.
Μπόικο Μπορίσοφ
Πρωθυπουργός
Στις 17 Ιουνίου 2011 το Κοινοβούλιο απέρριψε πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης, με 124 ψήφους κατά, 70 υπέρ και δύο αποχές. Ωστόσο, η κυβέρνηση έχασε την στήριξη 20 βουλευτών από το κόμμα "Ατάκα".
Σπιναλόγκα
Ενετικό οχυρό & Τουρκοκρατία
thumb|250px|Προμαχώνας του ενετικού φρουρίου Άρχισε να οχυρώνεται το 1574 όταν οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Κύπρο και οι Ενετοί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θα ερχόταν και η σειρά της Κρήτης. Με την οχύρωση του νησιού αυτού οι Ενετοί ήθελαν αφενός να διαφυλάξουν στον κόλπο της Ελούντας τα πλοία τους από τους πειρατές και από τον τουρκικό στόλο, αλλά και να εξασφαλίσουν τις αλυκές της Ελούντας από όπου θα έπαιρναν το αλάτι για την Μεσευρώπη αφού είχαν στερηθεί των παρομοίων της Κύπρου.
Μπόικο Μπορίσοφ
Κριτική και σχόλια
Ο πολιτικός προκάλεσε αίσθηση κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Σικάγο στις 6 Φεβρουαρίου του 2009 είπε για τους Βουλγάρους μετανάστες στην Αμερική ότι το ανθρώπινο υλικό και η βάση του βουλγαρικού πληθυσμού συμπεριλαμβάνει ένα εκατομμύριο Ρομά, 700.000 Τούρκους και 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους. Πρόσθεσε ότι ήταν πολύ μικρό το ανθρώπινο υλικό που είχε απομείνει, καθώς μισό εκατομμύριο άτομα έφυγαν από τη Βουλγαρία. Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Γιαν Μαρίνους Γουίρσμα, κατηγόρησε τον Μπορίσοφ για αναφορές στους Τούρκους, τους Ρομά και τους συνταξιούχους της Βουλγαρίας, ως "''κακό ανθρώπινο υλικό"" και ισχυρίστηκε ότι το GERB "ήδη έχει διαπεράσει την αόρατη γραμμή ανάμεσα στον δεξιό λαϊκισμό και τον εξτρεμισμό." Ο Μπορίσοφ αρνήθηκε τις κατηγορίες και με τη σειρά του κατηγόρησε το Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα για διασπορά ψευδών πληροφοριών με σκοπό να προκαλέσει βλάβη στον ίδιο. Σε συνάντησή του με μη κυβερνητικούς οργανισμούς στις 5 Μαρτίου του 2009 ο Μπορίσοφ δήλωσε ότι σκοπεύει να συμπεριλάβει σε υπουργεία και υφυπουργεία αντιπροσώπους της εθνότητας των Ρομά..
Παραίτηση
Έπειτα από τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν στις 12 Φεβρουαρίου 2013 για το υψηλό κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, όπως και εναντίον της διαφθοράς, ο Μπορίσοφ και η κυβέρνησή του παραιτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου. Προτού γίνει αυτό, ο Μπορίσοφ είχε αποδεχθεί την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Σιμεόν Τζάνκοφ και είχε υποσχεθεί να μειωθεί το κόστος για το ρεύμα και να τιμωρηθούν οι υπό ξένη ιδιοκτησία εταιρείες. Επίσης, κατά δήλωσή του, αρνήθηκε να λάβει μέρος "σε μια κυβέρνηση υπό την οποία η αστυνομία δέρνει το λαό".
Σπιναλόγκα
Ενετικό οχυρό & Τουρκοκρατία
Στη Σπιναλόγκα έβρισκαν καταφύγιο οι "Χαΐνηδες", οι επαναστάτες Κρητικοί που μην αντέχοντας τους σκοτωμούς, τις δολοφονίες, τους απαγχονισμούς, τι λεηλασίες, τους εξανδραποδισμούς που από την πρώτη μέρα εφάρμοσαν οι νέοι κατακτητές Τούρκοι στο νησί, ανέβηκαν στο βουνό και άρχισε αμέσως το αντάρτικο με τις συνεχείς επαναστάσεις μέχρι το 1898 που έφυγε και ο τελευταίος Τούρκος από την Κρήτη.
Μπόικο Μπορίσοφ
Παραίτηση
Στα τέλη Απριλίου, ο πρώην υπουργός Γεωργίας του Μπορίσοφ Μίροσλαβ Ναϊντένοφ αποκάλυψε ότι η κυβέρνηση κατασκόπευε τους υπουργούς, τους επιχειρηματίες και τους πολιτικούς της αντιπολίτευσης, έπειτα από διαταγή του αρχηγού του GERB, Τσβέταν Τσβετάνοφ.
Σπιναλόγκα
Λεπροκομείο
Στις 30 Μαίου του 1903 υπογράφηκε η απόφαση για να μετατραπεί η Σπιναλόγκα σε νησί των λεπρών και στις 13 Οκτωβρίου 1904 μεταφέρθηκαν 251 ασθενείς, 148 άνδρες και 103 γυναίκες.
Μετά το 1913 η Κρήτη ενώθηκε με την Ελλάδα και άρχισαν να έρχονται ακόμα περισσότεροι άρρωστοι στη Σπιναλόγκα, ενώ αργότερα δέχτηκε ασθενείς ακόμα και από άλλες χώρες και χαρακτηρίστηκε σαν Διεθνές Λεπροκομείο. Χρησιμοποιήθηκε ως Λεπροκομείο όπου οδηγήθηκαν όλοι οι λεπροί της Κρήτης, οι οποίοι πρώτα βρίσκονταν απομονωμένοι στη «Μεσκινιά», έξω από το Ηράκλειο και θεωρούνταν εστία μολύνσεως και για τον υπόλοιπο λαό.
Μπόικο Μπορίσοφ
Επάνοδος στην πρωθυπουργία
Έπειτα από τη νίκη του GERB στις βουλευτικές εκλογές του 2014, ο Μπορίσοφ έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού από τον πρόεδρο Πλέβνελιεφ. Το νέο υπουργικό συμβούλιο εγκρίθηκε με ψήφους 136-97 (με 1 αποχή). Ο Μπορίσοφ εξελέγη πρωθυπουργός με 149 ψήφους υπέρ έναντι 85 κατά. Έτσι έγινε το πρώτο πρόσωπο που εξελέγη δύο φορές στην πρωθυπουργία της Βουλγαρίας τα τελευταία 25 χρόνια. Η νέα κυβέρνηση μειοψηφίας αποτελείται από το GERB και το δεξιό Μεταρρυθμιστικό Μέτωπο,ενώ απολαμβάνει της στήριξης του αριστερού κόμματος "Εναλλαγή για τη Βουλγαρική Αναγέννηση" (ABV) και του Πατριωτικού Μετώπου. Ο Μπορίσοφ παρέμεινε πρωθυπουργός ως το 2017, οπότε παραιτήθηκε έπειτα από την εκλογή του Ρούμεν Ράντεφ στην προεδρία.
Σπιναλόγκα
Λεπροκομείο
Κατά την περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής οι κατακτητές δεν τολμούσαν να αφήσουν ελεύθερους τους λεπρούς και ήταν αναγκασμένοι να τους τροφοδοτούν οι ίδιοι, δεδομένου ότι το απέναντι χωριό Πλάκα το είχαν εκκενώσει και είχαν διώξει τους κατοίκους σε άλλα χωριά, όλη δε την παράλια περιοχή την είχαν οχυρώσει με πολυβολεία, υπόγειες στοές, ναρκοπέδια γιατί φοβούνταν απόβαση των Άγγλων σ' εκείνο το μέρος. Ούτε ποτέ μπήκε στο νησάκι Ιταλός ή Γερμανός και γι' αυτό λειτουργούσαν παράνομα ραδιόφωνα και ο γιατρός Διευθυντής Γραμματικάκης αντέγραφε τις ειδήσεις του Λονδίνου και του Καΐρου και τις μοίραζε ως δελτία ειδήσεων στους κατοίκους.
Μπόικο Μπορίσοφ
Τρίτη πρωθυπουργική θητεία
Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2017 στις 26 Μαρτίου, ο Μπορίσοφ επέστρεψε στην πρωθυπουργία, καθώς το κόμμα του, GERB συμφώνησε με την εθνικιστική συμμαχία Ενωμένοι Πατριώτες (UP) για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στις 3 Μαΐου 2017 λαμβάνοντας την υποστήριξη 134 βουλευτών και ο διορισμός του στην πρωθυπουργία εγκρίθηκε με 133 ψήφους.
Σπιναλόγκα
Λεπροκομείο
Τελικά το 1957 έκλεισε ιαθέντων των λεπρών με τη χρήση αντιβιοτικών φαρμάκων.
Μπόικο Μπορίσοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι αθλητές Κατηγορία:Βούλγαροι προπονητές Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι βουλευτές
Σπιναλόγκα
Σύγχρονη εποχή
Μετά το 1957 για αρκετές δεκαετίες έμεινε αναξιοποίητη και μετά το ενδιαφέρον των πολυάριθμων τουριστών άρχισε να γίνεται συστηματική αναστήλωση και επισκευή των παλαιών κτισμάτων, των οχυρωματικών ενετικών τειχών, των παλαιών οικιών, των δρόμων κλπ.
Χιλιάδες επισκέπτες επισκέπτονται κάθε χρόνο το πανέμορφο αυτό νησάκι με καραβάκια που ξεκινούν κάθε μία ώρα από τον Άγιο Νικόλαο, την Ελούντα και την Πλάκα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι στην στεριά και απέχει περίπου 800 μέτρα.
thumb|center|800px|Η δυτική πλευρά του νησιού
Κινηματογράφος
Το 1958 προβλήθηκε η ταινία "Το νησί της σιωπής", πρώτη ταινία της σκηνοθέτηδας Λίλα Κουρκουλάκου με τους ηθοποιούς: Ορέστης Μακρής, Νίνα Σγουρίδου, Γιώργος Καμπανέλλης. Τα γυρίσματα έγιναν ενώ λειτουργούσε ακόμη το λεπροκομείο. Η ιστορική αξία της ταινίας ξεκινά από την προβολή της στο τότε Φεστιβάλ Βενετίας. Το φιλμ έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στο νησί με αποτέλεσμα να σταθεί αφορμή για το κλείσιμο του λεπροκομείου της Σπιναλόγκας και οι ελάχιστοι  εναπομείναντες πρώην λεπροί να μεταφερθούν στο τότε Νοσοκομείο Λοιμωδών, της Αγίας Βαρβάρας.
Τηλεόραση
Το 2010 προβλήθηκε στην τηλεόραση, από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega, "το νησί". Η σειρά εξιστορούσε όλη την ιστορία της Σπιναλόγκας μέσα από ένα δημιουργικό σενάριο. Επίσης, έχει γραφτεί κι ένα βιβλίο από την Βικτόρια Χίσλοπ με τον ομώνυμο τίτλο και με την ίδια υπόθεση στο οποίο βασίστηκε και η σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου
Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου (ダゲレオタイプの女) είναι ρομαντική ταινία τρόμου του 2016 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κιγιόσι Κουροσάβα. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή ανάμεσα στην Ιαπωνία, τη Γαλλία και το Βέλγιο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Ταχάρ Ραχίμ, Κονστάνς Ρουσό, Ολιβιέ Γκουρμέ, Ματιέ Αμαλρίκ και Μαλίκ Ζιντί.
Πλοκή
Ο Στεφάν, ο οποίος είναι διάσημος φωτογράφος μόδας, ζει απομονωμένος σε ένα ερειπωμένο σπίτι που βρίσκεται στα προάστια του Παρισιού, μαζί με την κόρη του και μούσα του, τη Μαρί. Ο Στεφάν έχει μια εμμονή με τον απροσδόκητο θάνατο της γυναίκας του και φτιάχνει τις δαγκεροτυπίες της καθημερινά, χρησιμοποιώντας την κόρη του ως μοντέλο. Για να γίνει αυτό, η Μαρί πρέπει να μένει ακίνητη για αρκετή ώρα, ενώ φορά ένα παλιομοδίτικο μπλε φόρεμα.
Ο Ζαν, ένας νεαρός Παριζιάνος που είναι ο νέος βοηθός του Στεφάν, ερωτεύεται τη Μαρί. Ενοχλείται από τις μακράς διάρκειας φωτογραφήσεις και, μαζί με τη Μαρί, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο για να απαλλάξει τον Στεφάν από την εμμονή που τον ταλανίζει. Ο Ζαν αποφασίζει να πείσει τον Στεφάν να πουλήσει την ακίνητη περιουσία του. Τα χρήματα που θα απάρει από την πώληση θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ξεκινήσει εκ νέου τη ζωή του αλλού — από τη μια για τον Ζαν, που θέλει να ζήσει με τη Μαρί, και από την άλλη για τον φωτογράφο, που μπορεί να ξαναφτιάξει το φωτογραφικό του στούντιο. Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδίαζαν.
Κυκλοφορία
Η ταινία Το μυστικό του σκοτεινού θαλάμου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο του 2016 στις 11 Σεπτεμβρίου 2016. Κυκλοφόρησε επίσης στην Ιαπωνία στις 15 Οκτωβρίου 2016, και στη Γαλλία στις 8 Μαρτίου 2017. Στη συνέχεια, προβλήθηκε στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν, στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο, στο Nippon Connection του 2017, καθώς και στο Japan Cuts του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Αισθηματικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 2016
Σκάνδαλο Μεταλλείων Κασσάνδρας 2003
Το Σκάνδαλο Μεταλλείων Κασσάνδρας 2003 αφορά σε αγορά και επαναπώληση των Μεταλλείων Κασσάνδρας από το Ελληνικό Δημόσιο, πρακτική την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεώρησε ως κρατική ενίσχυση κατά παράβαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Η ονομασία μεταλλεία Κασσάνδρας εμφανίζεται πρώτη φορά το 1893 και οφείλεται στην τότε ονομασία του σημερινού Νομού Χαλκιδικής, παρότι η θέση των μεταλλείων δεν είναι στη σήμερα αποκαλούμενη χερσόνησο Κασσάνδρας (το δυτικότερο «πόδι»), αλλά βρίσκεται στα βορειοανατολικά του Νομού.
Στην υπόθεση εμπλέκονται:
Ιστορικό
Στις 12 Δεκεμβρίου 2003 το Ελληνικό Δημόσιο αγόρασε τα Μεταλλεία Κασσάνδρας από την εταιρία TVX Hellas (θυγατρική της καναδικής πολυεθνικής Kinross Gold) έναντι €11 εκατ. Την ίδια ημέρα το Ελληνικό Δημόσιο μεταπώλησε στην ίδια τιμή (€11 εκατ.) τα Μεταλλεία Κασσάνδρας μαζί με 70 άλλα περιουσιακά στοιχεία στην εταιρία Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της Ελληνική Τεχνοδομική ΑΕ. Η πώληση έγινε απευθείας, χωρίς δημόσιο διαγωνισμό, όπως ορίζει το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Έξι μήνες αργότερα η αξία των στοιχείων ενεργητικού των Μεταλλείων εκτιμούνταν σε €408 εκατ.
Η συμφωνία μεταβίβασης περιείχε και άλλες ελαφρυντικές συνθήκες, όπως:
Για την υπόθεση αυτή το 2009 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή οδήγησε το Υπουργείο Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, καθώς η συναλλαγή αυτή θεωρήθηκε παράνομη κρατική ενίσχυση. Στη συνέχεια ο Υπουργός Οικονομικών Πέτρος Παπακωνσταντίνου προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο υπέρ της ιδιωτικής εταιρίας.
Έως τον Δεκέμβριο του 2011 η European Goldfields κατείχε το 95% των μετοχών της Ελληνικός Χρυσός, οπότε και εξαγοράστηκε από την Eldorado Gold.
Ερρίκος της Λωρραίνης
Ο Έρικ, γαλλ. Eric de Lorraine, compteur de Vaudémont (14 Μαρτίου 1576 - 27 Απριλίου 1623) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Βωνεμόν και επίσκοπος του Βερντέν.
Βιογραφία
Ήταν ο έβδομος γιος (3ος από τον 3ο γάμο) του Νικολάου δούκα του Μερκέρ και της Αικατερίνης της Λωρραίνης, κόρης του Κλαυδίου δούκα του Ωμάλ (εξαδέλφου του Νικολάου).
Ανέλαβε το αββαείο του Σαιν Υντύλφ στο Μουανμουτιέ το 1588. Έγινε προστάτης-ηγούμενος (abbas in commendam) στο μοναστήρι του Σαιν Βανν, κοντά στο Βερντέν. διορίστηκε επίσκοπος του Βερντέν το 1593, όταν ήταν μόνο 17 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Reign: Ο κατακτητής
Στην αρχική προσπάθεια να γίνει αμερικανική διανομή, οι παραγωγοί προχώρησαν σε μια μεταγλώττιση υπό τη διεύθυνση του έμπειρου σκηνοθέτη φωνής Τζακ Φλέτσερ. Ωστόσο, όταν το anime το ανέλαβε η εταιρεία TOKYOPOP και προετοιμάστηκε για κυκλοφορία το 2003 ως Reign: Ο κατακτητής, έγινε άλλη μεταγλώττιση. Πάντως, το TOKYOPOP διατήρησε τα δικαιώματα για τα πρώτα τέσσερα επεισόδια της σειράς που περιείχαν την αρχική μεταγλώττιση του Φλέτσερ και τα χρησιμοποίησε στα πρώτα τέσσερα επεισόδια της αμερικανικής κυκλοφορίας. Χρησιμοποίησε τη δεύτερη μεταγλώττιση για τα υπόλοιπα επεισόδια.
Αφορμή πολέμου
Με αυτό τον φρασεολογικό όρο αποδίδεται στην ελληνική ο διπλωματικός διεθνής όρος casus belli (κάζους μπέλι).
Η φράση αυτή που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα, εκ της λατινικής γραμματείας (Ρωμαϊκό δίκαιο) προερχόμενη, λέγεται επί παντός « γεγονότος » (συμβάντος) δυνάμενου να προκαλέσει πολεμική εμπλοκή  μεταξύ δύο κρατών ή συνασπισμού κρατών έναντι τρίτου ή άλλου συνασπισμού. Όπως, σε περιπτώσεις προσβολής Ηγεμόνων ή άλλων Αρχηγών κρατών, διπλωματικών αντιπροσώπων, ή σε αιφνίδια κατάληψη ξένου εδάφους ή προσβολής άλλων κυριαρχικών δικαιωμάτων κ.λπ.
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Ο Αλέξανδρος είναι γιος του Φιλίππου Β', βασιλιά της Μακεδονίας και της Ολυμπιάδας, μιας γητεύτρας φιδιών. Ο Αλέξανδρος πηγαίνει στο δάσος με τον Φιλώτα και τον Ηφαιστίωνα, όπου δαμάζει ένα άγριο ανθρωποφάγο άλογο. Εκεί, συναντά και γίνεται φίλος με τον Κλείτο και τον Πτολεμαίο Α', τους οποίους στρατολογεί στο ιππικό του. Η Μακεδονία ξεκινά πόλεμο με την Αθήνα, με επικεφαλής τον βασιλιά Φίλιππο και τους κορυφαίους συμβούλους του, τον Άτταλο, τον Παρμενίωνα (πατέρα του Φιλώτα) και τον Αντίπατρο. Ο Φίλιππος ανησυχεί για την απουσία του Αλέξανδρου, αλλά ο Αλέξανδρος και το ιππικό του φτάνουν την τελευταία στιγμή, εκμεταλλευόμενοι ένα διάλειμμα του αθηναϊκού στρατού και οδηγούν τη Μακεδονία στη νίκη. Μετά την ήττα τους, οι πρεσβευτές της Αθήνας κατευθύνονται στην Περσία, όπου ελπίζουν να συμμαχήσουν με τον νέο βασιλιά Δαρείο Γ'. Ωστόσο, ο Αλέξανδρος και οι φίλοι του εισέρχονται, κρυφά καθώς οι σκλάβοι της Αθήνας σκοτώνουν τους φρουρούς, κάνοντας τους Πέρσες να πιστεύουν ότι η Αθήνα τους προδίδει. Ενώ ο Πτολεμαίος αιχμαλωτίζεται, ο Αλέξανδρος καταφέρνει να τον σώσει από την εκτέλεση την τελευταία στιγμή, απελευθερώνοντας όλα τα άλογα της πόλης από τους στάβλους τους. Ενώ βρίσκεται στην Περσία, ο Αλέξανδρος συναντά μια γυναίκα που ονομάζεται Ρωξάνη.
Αφορμή πολέμου
Λόγῳ δε της σοβαρότητας του όρου αυτού απαραίτητη κρίνεται η σχετική διακοίνωση («νόταμ») που θα πρέπει όμως να έχει προηγηθεί και επίσημα να έχει γνωστοποιηθεί η απαίτηση του προσβάλλοντος. Έτσι με τον όρο αυτό, που δεν αποτελεί ιδιαίτερο διπλωματικό έγγραφο, χαρακτηρίζεται συγκεκριμένη πράξη ως «απειλή».
Πολλές φορές όμως συμβαίνει αυτός ο όρος να χρησιμοποιείται μεν, χωρίς όμως νομική υπόσταση (κατά το προσβαλλόμενο κράτος), όπου και αναζητείται τότε είτε με συνομιλίες εξεύρεση λύσης, είτε σε αντίθετη περίπτωση με διαιτησία από Διεθνείς οργανισμούς.
Masters From The Vaults
Masters From The Vaults είναι ο τίτλος του DVD του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Νοεμβρίου του 2003 από την εταιρεία "Intense Media". Το 2007, το DVD επανεκδόθηκε με τέσσερα επιπλέον κομμάτια από το προσωπικό σχήμα του τραγουδιστή του συγκροτήματος, Ίαν Γκίλαν, βιντεοσκοπημένα το 1990.
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Ο Άτταλος ξεγελά τον Φίλιππο και τον κάνει να πιστέψει ότι η Ολυμπιάδα και ο Αλέξανδρος προσπαθούν να τον προδώσουν. Έτσι, ο Φίλιππος διώχνει την Ολυμπιάδα και παντρεύεται την κόρη του Άτταλου Ευρυδίκη, η οποία γεννά έναν γιο που ο Φίλιππος επιθυμεί να γίνει βασιλιάς αντί για τον Αλέξανδρο. Ο Φίλιππος διοργανώνει μια μεγάλη τελετή για να παρουσιάσει το νέο του πρίγκιπα στα πλήθη και επίσης κατασκευάζει ένα τεράστιο χρυσό άγαλμα του εαυτού του, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του θεό. Κατά τη διάρκεια της τελετής όμως το άγαλμα καταρρέει και ένας φρουρός, υπνωτισμένος από την Ολυμπιάδα, δολοφονεί τον Φίλιππο.
Αφορμή πολέμου
(Σημείωση: Η προσφυγή σε διεθνή διαιτησία γίνεται με τη προϋπόθεση ότι και τα δύο μέρη συναποδέχονται προηγουμένως την νομιμότητα και αρμοδιότητα του διεθνή οργανισμού επί του προκειμένου, με φανερό τον κίνδυνο να δοθεί λύση επί διεθνών δρώμενων και όχι επί της μεμονωμένης περίπτωσης που θα μπορούσε έτσι ν' αποτελέσει (κακό;) προηγούμενο (προδικασμένο) για άλλες παρόμοιες διακρατικές διαφορές.)
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Μετά το θάνατο του Φιλίππου, ο Αλέξανδρος ανεβαίνει στον θρόνο και ο Άτταλος εκτελείται. Η Αθήνα σχεδιάζει να αντεπιτεθεί εναντίον της Μακεδονίας, αμφισβητώντας τη δύναμη του Αλεξάνδρου, αλλά υποχωρεί όταν η Μακεδονία νικά τη Θήβα στη μάχη. Ο Αλέξανδρος θέτει αυστηρές απαιτήσεις στην Αθήνα αλλά υποχωρεί στις περισσότερες από αυτές μετά από συνάντησή του με τον φιλόσοφο Διογένη. Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος σχεδιάζει να κάνει επίθεση στην Περσία και αρχίζει να οδηγεί τα στρατεύματά του εκεί. Εκείνη την εποχή, ο Παρμενίων αποκαλύπτει στον Φιλώτα ένα μυστικό για τον Αλέξανδρο, ότι πριν από τη γέννησή του η Ολυμπιάδα ανακοίνωσε ότι θα κατέστρεφε τον κόσμο. Επιπλέον, ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στέλνει την ανιψιά του, την Κασσάνδρα, να ενταχθεί στο ιππικό του Αλεξάνδρου. Οι δυνάμεις της Μακεδονίας συνεχίζουν να διέρχονται από τα εδάφη της Περσίας με πολλαπλές νίκες. Στην πορεία, ο Αλέξανδρος στρατολογεί τον γιατρό Φίλιππα αφού λύσει τον Γόρδιο δεσμό που λέγεται ότι μπορεί να λυθεί μόνο από τον βασιλιά. Στην επόμενη μάχη τους με την Περσία, ο Δαρείος λέει στις δυνάμεις του να υποχωρήσουν, παρόλο που ο στρατός του υπερέχει αριθμητικά. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Φιλώτας πέφτει από το άλογό του και βλέπει την Ολυμπιάδα να καλεί δαίμονες.
Masters From The Vaults
Αρχική έκδοση του 2003
1. Mandrake Root (Blackmore, Lord, Evans) 2. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 3. Hush (South) 4. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 5. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) 6. No No No (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 7. Hallelujah (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 8. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Ενώ βρίσκεται στην Αίγυπτο, ο Αλέξανδρος συναντά τον Δεινοκράτη, ένα μέλος του στρατού του, και του λέει για τη μεγάλη πόλη που θα ήθελε να ιδρύσει εκεί, την Αλεξάνδρεια. Ο Αλέξανδρος βλέπει όραμα ότι βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια 100 χρόνια μετά τον θάνατό του, όπου επισκέπτεται το μέρος όπου τον έθαψε ο Πτολεμαίος. Πριν φύγουν από την Αίγυπτο, ο Αλέξανδρος και οι άνδρες του επισκέπτονται τον ναό του Άμωνα, όπου μαθαίνουν ότι ο Αλέξανδρος θα σκοτωθεί από εκείνον που εμπιστεύεται περισσότερο. Ο Πτολεμαίος λαμβάνει μια άλλη προφητεία, σύμφωνα με την οποία θα γίνει μέγας βασιλιάς του κόσμου. Ο Δαρείος οδηγεί τον στρατό της Περσίας εναντίον των Μακεδόνων. Ο Αριστοτέλης στο μεταξύ συναντά τον Διογένη, ζητώντας το Πλατώεδρο, τη συσκευή που περιέχει τη γνώση όλου του κόσμου. Ο Διογένης όμως ισχυρίζεται ότι το έχει πετάξει. Οι δυο τους παρακολουθούν καθώς η μάχη συνεχίζεται. Ο μακεδονικός στρατός αποκτά νέα δύναμη όταν γίνεται έκλειψη σελήνης και εμφανίζεται το Πλατώεδρο ενώ ανεβαίνει στους ουρανούς. Καθώς η μάχη πλησιάζει στο τέλος της, ο Αλέξανδρος σκοτώνει τον Δαρείο, νικώντας τους Πέρσες οριστικά.
Αφορμή πολέμου
Σημείωση : Επειδή στην ελληνική γραμματεία υφίστανται δύο διαφορετικοί όροι «Αιτία πολέμου» και «Αφορμή πολέμου» πολλοί διεθνολόγοι χρησιμοποιούν τον μοναδικό λατινικό όρο Casus Belli και για τους δύο αυτούς όρους. Οι περισσότεροι όμως συμφωνούν ότι ο λατινικός αυτός όρος αφορά χαρακτηρισμό «πράξης τετελεσμένης» επί συγκεκριμένων περιπτώσεων που εγείρουν πολεμική σύρραξη. Συνεπώς ο λατινικός όρος αποδίδεται στην ελληνική ορθότερα ως «Αφορμή πολέμου» (επί συμβάντος) και όχι ως «Αιτία πολέμου» που μπορεί να υφίσταται αλλά να αδρανεί. Βεβαίως στις γενικευμένες πράξεις εκείνες που αναφέρονται ως παραδείγματα (προσβολές προσώπων κλπ) δεν υφίσταται ο όρος "Αιτία πολέμου" αλλά μόνο ο όρος (που εγκυμονείται) «Αφορμή πολέμου».
Masters From The Vaults
Επιπλέον κομμάτια στην επανέκδοση του 2007
9. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Με την Περσία πλέον μέρος της αυτοκρατορίας του, ο Αλέξανδρος στρατολογεί τον Σατιβαρζάνη, πρώην σύμβουλο του Δαρείου και σατράπη, που θα γίνει κορυφαίος σύμβουλός του. Ο μακεδονικός στρατός ανησυχεί ότι ο Αλέξανδρος θέλει να συνεχίσει να κατευθύνεται ανατολικά αντί να επιστρέψει στη Μακεδονία. Ο Αριστοτέλης ανησυχεί επίσης για τις πράξεις του Αλεξάνδρου και λέει στην Κασσάνδρα ότι θα πρέπει να τον σκοτώσει αν συνεχίσει να πηγαίνει προς τα ανατολικά. Ο Φίλιππας, κρυφό μέλος της Πυθαγόρειας λατρείας, συνωμοτεί με άλλα μέλη να σκοτώσουν τον Αλέξανδρο κατά τη διάρκεια του γάμου του με τη Ρωξάνη, χρησιμοποιώντας μια χορεύτρια που είχε δηλητήριο. Κατά τη διάρκεια της μάχης, η χορεύτρια δηλητηριάζει τον Αλέξανδρο αλλά πεθαίνει η ίδια πριν τον αποτελειώσει. Ο Σατιβαρζάνης παγιδεύει τον Παρμενίωνα και τον Φιλώτα κατηγορώντας τους για προδοσία. Ο Παρμενίων σκοτώνεται από τους συνωμότες και ο Φιλώτας δένεται και σκοτώνεται διά λιθοβολισμού. Όταν ο Αλέξανδρος φτάνει κατά τη διάρκεια του λιθοβολισμού, ο Φιλώτας ζητά να τον αφήσει να πεθάνει για να μη δείξει αδυναμία στους Πέρσες. Ο Φίλιππας, ο οποίος περιθάλπει τον Αλέξανδρο, έχει την ευκαιρία να τον δηλητηριάσει, αλλά του αποκαλύπτει την αλήθεια και τον παρέχει τα μέσα για να θεραπευτεί και μετά αυτοκτονεί με το δηλητήριο που προοριζόταν για τον Αλέξανδρο.
Αφορμή πολέμου
Ανεξάρτητα των παραπάνω η χρήση του όρου αυτού ως δημώδη έκφραση συνηθίζεται να λέγεται, αλλά περισσότερο ειρωνικά, σε μεταξύ ιδιωτών διαφορές, στερούμενη βεβαίως τότε και της όποιας σοβαρότητας.
Masters From The Vaults
Επιπλέον κομμάτια στην επανέκδοση του 2007
10. Demons' Eye (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Αφορμή πολέμου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεμος Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Ο Αλέξανδρος και οι άλλοι συνεχίζουν να πορχωρούν στην Ινδία, όπου συναντούν έναν τεράστιο στρατό που αποτελείται από όλους τους στρατιώτες που έχουν σκοτώσει όλα αυτά τα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ηφαιστίωνας σκοτώνεται όταν ο Αλέξανδρος πολεμά το φάντασμα του Δαρείου. Ο Αλέξανδρος αντιμετωπίζει τον βασιλιά Πώρο, ο οποίος παίρνει τη μορφή του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος νικά τον σωσία του στη μάχη. Στη συνέχεια συναντά τον Πυθαγόρα στο τέλος του κόσμου, αλλά ο Πυθαγόρας δεν ενδιαφέρεται να σταματήσει τον Αλέξανδρο να καταστρέψει τον κόσμο. Επαναλαμβάνει τα λόγια του Διογένη προς τον Αλέξανδρο ότι καταστρέφοντας τον κόσμο, ο Αλέξανδρος θα τον ξαναδημιουργήσει. Ο Αλέξανδρος φαινομενικά αγκαλιάζει τη μοίρα του ως καταστροφέας του κόσμου, αλλά ο κόσμος δεν τελειώνει: αντίθετα, ο σκοτεινός ουρανός είναι καθαρός και ο Αλέξανδρος αναδύεται από μια στήλη φωτός που βλέπει στη δύση. Διατάσσει ότι η μοίρα τον στέλνει τώρα προς αυτή την κατεύθυνση και ξεκινά για τη Μακεδονία.
Masters From The Vaults
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Masters From The Vaults" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Reign: Ο κατακτητής
Πλοκή
Μετά την επιστροφή του Αλέξανδρου και του στρατού του στη Μακεδονία, ο Αριστοτέλης λαμβάνει ένα γράμμα από την Κασσάνδρα που τον ενημερώνει ότι επέλεξε να μείνει με τον Αλέξανδρο με δική της θέληση. Αργότερα, μια υπηρέτρια προσπαθεί να βρει τον Αλέξανδρο για να του πει ότι η Ρωξάνη είναι έγκυος. Παρακινούμενος από την προφητεία του, ο Πτολεμαίος επιχειρεί να μαχαιρώσει τον Αλέξανδρο, αλλά ο Αλέξανδρος τον εμποδίζει. Στη συνέχεια, αφήνει τον Πτολεμαίο να δραπετεύσει, δηλώνοντας ότι η προφητεία του Πτολεμαίου είναι αμετάβλητη.
Κάποια στιγμή, εμφανίζεται ένας στρατιώτης και ανακοινώνει ότι ο στρατός είναι έτοιμος να αναχωρήσει για την Αραβία. Η τελευταία σκηνή δείχνει το Πλατώεδρο του Ευκλείδη να ακουμπά στο έδαφος δίπλα στα διαγράμματά του, αιχμαλωτίζοντας τις ακτίνες του ήλιου που πέφτουν στη γη. Αυτή η εικόνα ξεθωριάζει σε μια στιβαρή μορφή του Αλέξανδρου πάνω στο άλογό του, με φόντο τον ήλιο και έναν κατακόκκινο ουρανό.
Masters From The Vaults
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Reign: Ο κατακτητής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Madhouse Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ασία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες anime
Αδόλφος Χίτλερ
Ο Αδόλφος Χίτλερ (γερμανικά: Adolf Hitler,, 20 Απριλίου 1889 - 30 Απριλίου 1945), αποκαλούμενος με την προσωνυμία «Φύρερ» (Führer, δηλαδή: ηγέτης), ήταν Γερμανός πολιτικός αυστριακής καταγωγής, ηγέτης του Ναζιστικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP), καγκελάριος και στη συνέχεια, δικτάτορας του Γερμανικού Ράιχ από το 1933 έως το 1945.
Με την ηγεσία του Χίτλερ οι ναζί εγκαθίδρυσαν στη Γερμανία φασιστικό καθεστώς. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κηρύχθηκαν εκτός νόμου, ενώ οι πολιτικοί αντίπαλοι καταδιώκονταν και δολοφονούνταν. Ο περιβόητος «Εξουσιοδοτικός νόμος», το 1933, έδωσε την εξουσία στον Αδόλφο Χίτλερ και στο Ναζιστικό (επίσημα «Εθνικό Σοσιαλιστικό») Εργατικό Κόμμα να καταργήσουν το Σύνταγμα και να εκδίδουν νομοθετικά διατάγματα και νόμους που συνέφεραν μόνο το κόμμα και προέρχονταν αποκλειστικά από την κρατική εξουσία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το κράτος της Γερμανίας, κάτω από το ναζιστικό καθεστώς, για 12 ολόκληρα χρόνια ήταν ένα κράτος χωρίς Σύνταγμα, παρασυρόμενο στο χάος και τη βία. Λόγοι που εξυμνούσαν τον Ναζισμό μεταδίδονταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε ολόκληρη την επικράτεια της Γερμανίας, ενώ τεράστιες στρατιωτικές συγκεντρώσεις έγιναν πολιτικό φαινόμενο στη Γερμανία εκείνη την περίοδο, με χιλιάδες έως εκατομμύρια ανθρώπους να χαιρετούν ναζιστικά και να παρακολουθούν με αφοσίωση την άνοδο ενός νέου ηγέτη στην εξουσία. Η κρατική προπαγάνδα λειτουργούσε με αμείωτους ρυθμούς εκείνη την περίοδο, ενώ το επίσημο σύμβολο της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας έγινε ο αγκυλωτός σταυρός (σβάστικα). Ο Χίτλερ και οι οπαδοί του εφάρμοσαν τη συστηματική στέρηση δικαιωμάτων και την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης, καθώς και άλλων θρησκευτικών, εθνικών ή κοινωνικών ομάδων και πυροδότησαν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως συνέπεια αυτής της πολιτικής, μόνο στο ευρωπαϊκό θέατρο του πολέμου έχασαν τη ζωή τους τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι, μεταξύ αυτών έξι εκατομμύρια Εβραίοι. Η Γερμανία και η Ευρώπη κατά μεγάλο μέρος έγιναν ερείπια και διαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Μετά την απόρριψη από την Πολωνία των γερμανικών απαιτήσεων σχετικά με την «Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ» και τον «Πολωνικό Διάδρομο», ο Χίτλερ διέταξε επίθεση, την 1η Σεπτεμβρίου 1939, πυροδοτώντας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών, βασισμένων κυρίως στην τακτική του «αστραπιαίου πολέμου» (Blitzkrieg), η ναζιστική Γερμανία είχε υπό τον έλεγχό της το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Το 1942 όμως, μετά την αποτυχία στο Ανατολικό Μέτωπο και τη μάχη του Ελ Αλαμέιν στη Βόρεια Αφρική, ο πόλεμος πήρε νέα τροπή και η Γερμανία του Χίτλερ βρέθηκε να αμύνεται ενάντια στους προελαύνοντες Συμμάχους. Αντιμέτωπος με την ολοκληρωτική ήττα, ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στο Βερολίνο τον Απρίλιο του 1945, λίγο πριν την κατάληψη του υπόγειου καταφυγίου της Καγκελαρίας από τον Κόκκινο Στρατό. Το τέλος του σήμανε και το τέλος του καθεστώτος, το οποίο άφησε τη Γερμανία σε ερείπια.
Καταγωγή
thumb|Ο πατέρας του Χίτλερ, Αλοΐσιος|upright thumb|Γενεαλογικό δένδρο της οικογένειας Χίτλερ Γονείς του Αδόλφου Χίτλερ ήταν ο τελωνειακός υπάλληλος Αλοΐσιος Χίτλερ και η τρίτη γυναίκα του Κλάρα Χίτλερ (πατρικό Κλάρα Πελτσλ, Klara Pölzl). Ο Αλοΐσιος ήταν εξώγαμο παιδί της, υπηρέτριας σε αγρόκτημα Άννας Μαρίας Σίκλγκρουμπερ (Schicklgruber). Οι Σίκλγκρουμπερ ήταν ανέκαθεν φτωχοί αγρότες από την περιοχή Βαλντφίρτελ (Waldviertel) της βορειοδυτικής Αυστρίας, στα σύνορα με τη Βοημία. Η Άννα Μαρία αργότερα παντρεύτηκε τον άνεργο πλανόδιο μυλωνά Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ (Johann Georg Hiedler) από το Σπιτάλ (Spital). Το επίθετο Hitler, Hiedler ή Hüttler φαίνεται να είναι τσεχικής προέλευσης και σημαίνει μικροϊδιοκτήτης αγρότης. Στη συνέχεια, καθώς το ζευγάρι ήταν πολύ φτωχό, η Άννα Μαρία άφησε τον γιο της Αλοΐσιο στη φροντίδα του κουνιάδου της Γιόχαν Νέπομουκ Χίντλερ (Johann Nepomuk Hüttler), στο Σπιτάλ. Το 1876, όταν ο Αλοΐσιος ήταν πλέον 40 ετών και η μητέρα του είχε ήδη πεθάνει πριν από 29 και ο σύζυγός της πριν 19 χρόνια, ο Γιόχαν Νέπομουκ Χίντλερ δήλωσε στην τοπική ενορία, με μία κάπως παράτυπη διαδικασία, ότι ο Αλοΐσιος ήταν γιος του αδελφού του και οτι τον υιοθετεί τώρα ο ίδιος. Έτσι ο Αλοΐσιος άλλαξε το επίθετό του Σίκλγκρουμπερ σε Χίτλερ. Κατά μία υπόθεση, τη διαδικασία προκάλεσε ο Αλοΐσιος, επειδή ήθελε να αποκτήσει «έντιμο» όνομα, πράγμα που θα χρειαζόταν στην καριέρα του ως δημόσιος υπάλληλος. Κατά άλλη εκδοχή, ο Αλοΐσιος δεν ένιωθε στιγματισμένος ως νόθος και ίσως προκάλεσε την υιοθεσία για να κληρονομήσει τον Νέπομουκ, αν και τα ακριβή κίνητρά του παραμένουν άγνωστα. Η Κλάρα, από νομικής πλευράς τουλάχιστον, ήταν ανιψιά του Αλοΐσιου καθώς ήταν εγγονή του Νέπομουκ. Ωστόσο, από τη στιγμή που δεν μπορούν να γίνουν ασφαλείς υποθέσεις για την ταυτότητα του πατέρα του Αλοΐσιου, και παππού του Αδόλφου, δεν μπορεί σήμερα να διαπιστωθεί αν υπήρχε και εξ αίματος συγγένεια μεταξύ Κλάρας και Αλοΐσιου. Πάντως ο Αδόλφος ήταν στενά συνδεδεμένος μαζί της. Αργότερα μιλούσε με τρυφερότητα για αυτή και, μέχρι τις τελευταίες μέρες του, είχε πάντα μια φωτογραφία της πάνω του. Ίσως μάλιστα η μητέρα του να ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που αγάπησε αληθινά σε όλη του τη ζωή.
Στις αρχές της δεκαετίας του '20, κυκλοφορούσαν στα καφέ του Μονάχου φήμες ότι ο παππούς του Χίτλερ ήταν Εβραίος. Κατά τη δεκαετία του '30, ο ξένος κίτρινος τύπος υποδαύλιζε αυτές τις φήμες. Ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πραγματικός παππούς του, ιδίως μετά τα αποτελέσματα της μυστικής έρευνας την οποία διεξήγαγε κατόπιν δικής του εντολής ο τότε δικηγόρος του, Χανς Φρανκ. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Φρανκ, εκείνη η έρευνα είχε δώσει ενδείξεις ότι πραγματικός παππούς του ήταν ένας Εβραίος από το Γκρατς, στο σπίτι του οποίου υποτίθεται ότι είχε εργαστεί ως υπηρέτρια η Άννα Μαρία Σίκλγκρουμπερ. Ωστόσο η υπόθεση της εβραϊκής καταγωγής έχει απορριφθεί οριστικά από τους σημερινούς ιστορικούς και η ταυτότητα του παππού του Χίτλερ παραμένει αβέβαιη. Ο σύγχρονος ιστορικός Ίαν Κέρσοου απορρίπτει τελείως την πιθανότητα να έδωσε ο Χίτλερ τέτοια εντολή στον Φρανκ.
Το 1938 ο Χίτλερ απαγόρευσε στους κατοίκους της περιοχής Βαλντφίρτελ να αναρτούν, σε δημόσιους χώρους, πινακίδες με γενεαλογικά δέντρα της οικογένειάς του. Επιπλέον, απέτρεψε την έκδοση, από τον δήμο της κωμόπολης Ντέλερσαϊμ (Döllersheim), γραμματοσήμου όπου η πόλη αυτή αναφερόταν ως «η γενέτειρα του Αρχηγού». Την ίδια χρονιά, μάλλον όχι συμπτωματικά και δείχνοντας την έλλειψη εκτίμησης του Χίτλερ για τις πατρογονικές του εστίες, η περιοχή γύρω από τις κωμοπόλεις Ντέλερσαϊμ, Τσβετλ και Αλλενστάιγκ μετατράπηκε στο μεγαλύτερο πεδίο στρατιωτικής εκπαίδευσης στη Δυτική Ευρώπη και οι κάτοικοί της μεταφέρθηκαν σε άλλες περιοχές. Ανάμεσα στα μικρότερα χωριά της περιοχής που ισοπεδώθηκαν περιλαμβανόταν το Στρόνες, όπου γεννήθηκαν ο πατέρας του και η γιαγιά του και το Κλάιν-Μόττεν, όπου γεννήθηκε η Μαρία Άννα Χίντλερ (γεν. Σικλγκρούμπερ). Το γεγονός έδωσε τροφή σε υποθέσεις ότι ο Χίτλερ ήθελε να εξαφανίσει τα ίχνη της καταγωγής του. Είναι αλήθεια πως ο Χίτλερ δεν ήθελε να ακούσει οτιδήποτε για συγγενείς του, αιτιολογώντας το με τη δήλωση ότι δε γνώριζε τίποτε για την ιστορία της οικογένειάς του και ότι πλέον ανήκε στην κοινότητα του λαού του. Δύσκολα μπορεί να βρεθεί άλλη εξέχουσα ιστορική προσωπικότητα που να απέκρυπτε με τέτοιο ζήλο το παρελθόν της. Η απόκρυψη αυτή δεν θεωρείται ότι οφειλόταν μόνο στην πρόθεση να δημιουργήσει, για λόγους εντυπωσιασμού, μυστήριο γύρω από τον εαυτό του. Το οικογενειακό παρελθόν του προκαλούσε πάντοτε αγωνία και απευχόταν το ενδεχόμενο να μάθουν οι εχθροί του λεπτομέρειες για την καταγωγή του. Για παράδειγμα, την εποχή που η αδελφή του Πάολα φρόντιζε το σπίτι του στο Ομπερσάλτσμπεργκ, την είχε αναγκάσει να αλλάξει επίθετο. Επίσης, ανέφερε τον πατέρα του ως ταχυδρομικό υπάλληλο ενώ εκείνος ήταν τελωνειακός και είχε δώσει εντολή να εκτελέσουν τον Ράινχολντ Χάνις, πρώην συγκάτοικό του όταν έμεναν στο φτωχοκομείο.
Τα παιδικά χρόνια
thumb|Ο Χίτλερ σε βρεφική ηλικία Ο κατοπινός δικτάτορας γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1889, στα προάστια του Μπράουναου αμ Ιν (Braunau am Inn), στα βόρεια σύνορα της Αυστρίας. Ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Αλοΐσιου και της Κλάρας. Από τα έξι παιδιά του Αλοΐσιου, μόνον ο Αδόλφος και η αδελφή του, Πάουλα, έφτασαν ως την εφηβεία. Ο Αλοΐσιος Χίτλερ είχε εκτός από αυτά και άλλα δύο παιδιά από τη δεύτερη γυναίκα του, τον Αλοΐσιο τον νεότερο και την Άνγκελα, τα οποία έμεναν μαζί τους. Λόγω και της εργασίας του Αλοΐσιου, η οικογένεια Χίτλερ μετακόμιζε συνεχώς, αλλάζοντας συνολικά 11 τουλάχιστον φορές τόπο κατοικίας. Μερικοί από τους πολλούς τόπους διαμονής τους ήταν το Πάσαου της Βαυαρίας, το Λάμπαχ (Lambach) και τελικά το Λέοντιγκ (Leonding) του Λιντς στην Αυστρία.
Οι επιδόσεις του Αδόλφου στα διάφορα δημοτικά σχολεία ήταν καλές. Ήταν δραστήριος και ικανός μαθητής, που τον ευχαριστούσαν ιδιαίτερα τα θέματα αισθητικής. Τα προτερήματά του όμως αυτά φάνηκε νωρίς ότι υπονομεύονταν από αδυναμία στην εκτέλεση εργασιών που απαιτούσαν σταθερή και μακρόχρονη προσπάθεια. Επίσης τον διέκρινε τάση προς την τεμπελιά και πεισματάρικος χαρακτήρας, χαρακτηριστικά που ο συνδυασμός τους τον οδηγούσε να αγνοεί συμβουλές και παρατηρήσεις. Με βάση την καλή του επίδοση στη στοιχειώδη εκπαίδευση, οι γονείς του τον έγραψαν στο τεχνικό γυμνάσιο (Realschule) του Λιντς, το οποίο ήταν προσανατολισμένο στις θετικές σπουδές. Εκεί όμως, απρόσμενα, ο νεαρός Χίτλερ απέτυχε τελείως. Δύο φορές έμεινε μετεξεταστέος και μια τρίτη φορά πέρασε μετά από ειδική εξέταση. Οι έλεγχοί του πάντα ανέφεραν «έλλειψη φιλοπονίας» και μόνο στη γυμναστική, στη μουσική και στο σχέδιο είχε ικανοποιητικές ή καλύτερες επιδόσεις. Το 1905, οι βαθμοί του ήταν στα Γερμανικά, τα μαθηματικά και τη στενογραφία ήταν και πάλι μη ικανοποιητικοί ενώ είχε αποτύχει και στην ιστορία και τη γεωγραφία, μαθήματα για τα οποία αργότερα ισχυρίστηκε ότι είχε κλίση και ήταν ο καλύτερος της τάξης του. Στην τρίτη σχολική χρονιά οι βαθμοί του ήταν τόσο κακοί που φαινόταν πως θα απορριφθεί ξανά. Επειδή, όμως, είχε πεθάνει ο πατέρας του, και κατόπιν παράκλησης της μητέρας του, το σχολείο δέχτηκε να τον προβιβάσει, αλλά με τον όρο ότι μετά θα άλλαζε σχολείο. Έτσι την επόμενη σχολική χρονιά ο Χίτλερ γράφτηκε στο αντίστοιχο σχολείο του Στάγιερ (Steyr), που ήταν λιγότερο απαιτητικό. Ο πρώτος του έλεγχος εκεί ήταν απογοητευτικός και, αργότερα, ο Χίτλερ θυμόταν πως, όντας μεθυσμένος, τον χρησιμοποίησε ως χαρτί τουαλέτας και αναγκάστηκε να ζητήσει δεύτερο αντίγραφο από το σχολείο. Το φθινόπωρο του 1905, οι βαθμοί του ήταν και πάλι κακοί και η μητέρα του του επέτρεψε να εγκαταλείψει οριστικά το σχολείο, σε ηλικία 16 ετών, χωρίς να πάρει απολυτήριο. Αν και αργότερα προσπάθησε να δικαιολογήσει την απόφασή του αυτή με τις καλλιτεχνικές του κλίσεις, ο κυριότερος λόγος που παράτησε το σχολείο φαίνεται να ήταν ότι απέτυχε και πάλι να προβιβαστεί.
Αργότερα (στο Mein Kampf) ο Χίτλερ παρουσίασε τις αποτυχίες αυτές ως ένα είδος αντίστασης εναντίον του πατέρα του, ο οποίος επέμενε να τον κάνει κι αυτόν δημόσιο υπάλληλο, παρότι εκείνος ήταν αποτυχημένος. Στο Ο Αγών μου, ο Χίτλερ περιγράφει τον πατέρα του ως μεθύστακα, αυστηρό, αυταρχικό και, καμιά φορά, οξύθυμο και βίαιο. Είναι, όμως, αμφισβητήσιμο αν η ανατροφή του Χίτλερ υπήρξε πιο αυστηρή από την καθιερωμένη εκείνο τον καιρό. Η πάλη μεταξύ των δυο τους σχετικά με τη μελλοντική σταδιοδρομία του Χίτλερ είναι καθαρή φαντασία από μέρους του τελευταίου. Όπως φαίνεται, η διαμάχη τους ξεκίνησε όταν ο Αλοΐσιος συνταξιοδοτήθηκε, οπότε είχε περισσότερο χρόνο να επεμβαίνει στη ζωή του παιδιού του, περιορίζοντάς του την ελευθερία κινήσεων που απολάμβανε ως τότε με τις απαιτήσεις του για σεβασμό και πειθαρχία. Πάντως ο πατέρας του πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1903, σε ηλικία 65 ετών, όταν ο Αδόλφος ήταν τότε 13 ετών. Παρόλο που δεν υπήρχε πια κανείς να τον πιέσει να ακολουθήσει σταδιοδρομία υπαλλήλου, συνέχισε να μη θέλει να τελειώσει το σχολείο και το εγκατέλειψε από ιδιοτροπία και με απέχθεια. Φαίνεται πως σημαντικό ρόλο στις κακές του επιδόσεις στο Λιντς έπαιξε η διαφορά του περιβάλλοντος καθώς οι συμμαθητές του προέρχονταν από μεσαία κοινωνικά στρώματα. Εκεί ο επαρχιώτης Χίτλερ αισθανόταν άξεστος και απομονωμένος και δεν κατάφερε να κάνει φίλους. Οι γνώσεις του από εκεί και πέρα, στην ουσία, δεν ήταν παρά συσσώρευση εκφράσεων και αυθεντιών που θα υποστήριζαν τις προκαταλήψεις του αν και διάβαζε πολύ, δεν τον ενδιέφεραν ο αγώνας και η απόλαυση που συνοδεύουν τη διαδικασία απόκτησης της γνώσης.
Στη Βιέννη και το Μόναχο
Για δύο χρόνια, από το 1905 ως το τέλος του 1907, ο Χίτλερ περνούσε τον καιρό του χωρίς να προσπαθεί για κάτι συγκεκριμένο, ζώντας «μια ζωή παρασιτικής τεμπελιάς», όπως αναφέρει σύγχρονος ιστορικός. Η οικογένεια είχε μετακομίσει σε άνετο διαμέρισμα στο Λιντς. Ο Αδόλφος σχεδίαζε, ζωγράφιζε, διάβαζε και ονειροπολούσε. Τα βράδια πήγαινε με τον μοναδικό του φίλο, τον Άουγκουστ Κούμπιτσεκ (August Kubizek) στο θέατρο ή στην όπερα όπου παθιαζόταν με τα έργα του Βάγκνερ, και μετά έπεφτε αργά για ύπνο και κοιμόταν μέχρι αργά το πρωί. Αυτός ο νωθρός τρόπος ζωής, η ανικανότητα για συστηματική εργασία και η φαντασιοπληξία, όλα χαρακτηριστικά που συναντώνται και στον μετέπειτα Χίτλερ, διαφαίνονταν ήδη μέσα σε αυτά τα δύο ανέμελα χρόνια που πέρασε στο Λιντς.
Εκτός από την οικονομική βοήθεια που είχε από τη μητέρα του, έπαιρνε και κάποιο επίδομα, επειδή έχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία. Η Μπριγκίτε Χάμαν (Brigitte Hamann) χαρακτηρίζει μύθο την άποψη πως ο νεαρός Χίτλερ δεν ήταν φτωχός. Εντοπίζει την αρχή του στον Φραντς Γέτσινγκερ (Franz Jetzinger), από τους πρώτους βιογράφους του Χίτλερ. Η Χάμαν αναφέρει πως οι υπολογισμοί του Γέτσινγκερ για τα εισοδήματα της οικογένειας είναι πολύ υψηλοί, και πως λανθασμένα αναφέρει ότι η πατρική κληρονομιά των 652 κορονών μοιράστηκε όταν ο Χίτλερ έγινε 18 χρονών. Αυτό συνέβη τον Μάιο του 1913, όταν έκλεισε τα 24. Ως τότε έπαιρνε το μερίδιό του από τους τόκους. Επιπλέον ο Γέτσινγκερ υποστηρίζει ότι ο Χίτλερ κληρονόμησε 3.800 κορώνες από τη γιαγιά του Γιοχάνα Πελτσλ (Johanna Pölzl), αλλά ταυτόχρονα παραδέχεται πως δεν διαθέτει κανένα αποδεικτικό στοιχείο. Με τον ισχυρισμό αυτό του Γέτσινγκερ και μια διαθήκη της προγιαγιάς του Χίτλερ στην οποία η Γιοχάνα οριζόταν μοναδική κληρονόμος, ο ιστορικός Βέρνερ Μάζερ (Werner Maser) χωρίς να παρουσιάσει κάποιο τεκμήριο υποστήριξε πως ο Χίτλερ κληρονόμησε ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό και έτσι κατέστη ιδιαίτερα εύπορος. Ο ιστορικός Ίαν Κέρσοου συμφωνεί επίσης ότι ο Χίτλερ, κατά τον πρώτο χρόνο του στη Βιέννη, δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί τόσο εύπορος όσο λέει ο Μάζερ, ωστόσο το δάνειο των 924 κορονών που είχε πάρει για λογαριασμό του η θεία του ισοδυναμούσε με τον ετήσιο μισθό νεαρού δικηγόρου ή δασκάλου.
Παρόλες τις συμβουλές των συγγενών του να βρει κάποια δουλειά, ο Χίτλερ ήθελε να σπουδάσει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης. Η Ακαδημία απέρριψε δύο φορές την αίτησή του (1907 και 1908), λόγω έλλειψης ταλέντου, συγκεκριμένα για την αδυναμία του στα πρόσωπα-πορτραίτα. Συνειδητοποιώντας ότι ακόμη και η πραγματική του κλίση, η αρχιτεκτονική, ήταν πέρα από τις δυνατότητές του, θρηνολογούσε συχνά ότι δεν ήταν δυνατό να φοιτήσει κανείς στην Αρχιτεκτονική Σχολή χωρίς πρωτίστως να έχει φοιτήσει στη Σχολή Μηχανικών Τεχνίκ και η δεύτερη απαιτούσε απολυτήριο Λυκείου ενώ εγώ δεν είχα τίποτα από αυτά. Από τότε, ο Χίτλερ δεν ξαναπροσπάθησε να βρει δουλειά ή έστω να μάθει μια τέχνη. Έμενε αρχικά στη Βιέννη, αλλά ξαναγύρισε στο Λιντς, μετά τον θάνατο της μητέρας του από καρκίνο του μαστού, στις 21 Δεκεμβρίου 1907.
Τον Φεβρουάριο του 1908 εγκαταστάθηκε τελικά στη Βιέννη. Εκεί γνώρισε τις ψευδοεπιστημονικές και νεοθρησκευτικές θεωρίες του ρατσιστή και αντισημίτη ιδεολόγου Γιεργκ Λαντζ φον Λίμπενφελς (Jörg Lanz von Liebenfels). Επίσης αφομοίωσε τον αντισημιτισμό διάφορων πολιτικών, όπως του Γκέοργκ Ρίτερ φον Σένερερ (Georg Ritter von Schönerer) που ήταν «Führer» (ηγέτης) του Παγγερμανικού Κινήματος, καθώς και του δημάρχου της Βιέννης, δρα Καρλ Λύγκερ (Karl Lüger). Ο ίδιος δεν αναφέρθηκε ποτέ στα πολιτικά του πρότυπα και είδωλα.
Τον πρώτο χρόνο της παραμονής του στη Βιέννη, ο Χίτλερ παρακολουθούσε τις συνεδριάσεις του αυστριακού κοινοβουλίου. Στο Mein Kampf αναφέρει πως, αρχικά, όχι μόνο δεν είχε αντικοινοβουλευτικά αισθήματα, αλλά αντίθετα θαύμαζε το βρετανικό κοινοβούλιο και θεωρούσε αδιανόητο ένα άλλο σύστημα διακυβέρνησης. Λέει πως άλλαξε γνώμη από αυτό που είδε στη Βιέννη. Το 1907, η καθιέρωση καθολικού εκλογικού δικαιώματος για τους άνδρες 24 χρονών και άνω ανέτρεψε την κυριαρχία των πλούσιων και γερμανόφωνων. Κανένα κόμμα δεν διέθετε απόλυτη πλειοψηφία και η κυβέρνηση στηριζόταν στις ψήφους του Πολωνικού μπλοκ, των Ρουμάνων, των Ιταλών και διάφορων γερμανικών κομμάτων. Με εξαίρεση τους Πολωνούς, τα εθνικά μπλοκ δεν ήταν συμπαγή και οι εσωτερικές διενέξεις ήταν συνηθισμένες. Η απουσία διερμηνέων και χρονικού ορίου στις αγορεύσεις και η προτεραιότητα των επίκαιρων ερωτήσεων, έκαναν εύκολη την παρεμπόδιση του κοινοβουλευτικού έργου.
Όπως αναφέρει, όμως, ο Άουγκουστ Κούμπιτσεκ (August Kubizek), φίλος και συγκάτοικος του Χίτλερ εκείνου του καιρού, σε αυτά τα χρόνια υπάρχει και κάτι άλλο που ενθουσίαζε τον Χίτλερ ακόμη περισσότερο απ' όσο η πολιτική: Η όπερα, ιδιαίτερα, οι όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Όταν η Επιτροπή της Ακαδημίας τον απέρριψε για δεύτερη φορά, τα οικονομικά περιθώρια του Χίτλερ άρχισαν να στενεύουν. Το 1909 κατέληξε σε ένα ίδρυμα αστέγων στην οδό Μέλντεμαν (Meldemannstraße) και κέρδιζε λίγα χρήματα πουλώντας τις ζωγραφιές του με τα αξιοθέατα της Βιέννης. Στο Mein Kampf γράφει ότι εκείνο τον καιρό εξελισσόταν ο αντισημιτισμός του, σήμερα όμως ο ισχυρισμός αυτός του Χίτλερ δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός με βεβαιότητα. Αξιοσημείωτο γεγονός πάντως ήταν ότι ένας από τους δύο στενότερους συνεργάτες του ήταν ένας Εβραίος, ο Γιόζεφ Νόιμαν (Josef Neumann), ο οποίος τον βοηθούσε στην πώληση των έργων του.
Αφού τον Μάιο του 1913 εκταμίευσε την κληρονομιά του πατέρα του, εγκαταστάθηκε στο Μόναχο. Στο Μein Kampf γράφει ότι νοσταλγούσε μια «γερμανική πόλη». Εδώ, στο Μόναχο, μελέτησε τα έργα του ρατσιστή συγγραφέα Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν. Επίσης, πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι, με τη μετακόμισή του, ο Χίτλερ απέφυγε τη στρατιωτική θητεία στην Αυστρία. Πρόκειται για την πρώτη του ξεκάθαρη πολιτική απόφαση: υπέρ του γερμανικού έθνους και κατά του αυστροουγγρικού πολυεθνικού κράτους. Δεν ήταν εναντίον της στρατιωτικής θητείας για λόγους αρχής και αυτό θα αποδειχθεί το 1914.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χίτλερ κατατάχθηκε ως εθελοντής στον πρωσικό στρατό, στις 16 Αυγούστου 1914, και εστάλη στο δυτικό μέτωπο, με το 16ο Βαυαρικό Σύνταγμα Εφέδρων Πεζικού Λιστ. Πήρε το βάπτισμα του πυρός κοντά στο Υπρ, σε μια μάχη όπου το σύνταγμά του έχασε το 70% της δύναμής του. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του Συντάγματος Λίστ, το σύνταγμα έχασε 1.600 οπλίτες και όλους τους αξιωματικούς πλην ενός. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους προήχθη σε δεκανέα και αυτή ήταν η τελευταία προαγωγή του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στη συνέχεια ο λοχίας Άμαν, μετέπειτα βαρόνος του Τύπου στο Γ' Ράιχ, τον πρότεινε για υπαξιωματικό (unteroffizier) και η διοίκηση του συντάγματός του συνεδρίασε για να εξετάσει αυτή την πρόταση. Ο Φριτς Βίντεμαν, τότε υπασπιστής του συντάγματος και μετέπειτα υπασπιστής του ίδιου του Φύρερ, μετά το τέλος του πολέμου βεβαίωνε ότι οι επικεφαλής έκριναν πως ο Χίτλερ δεν διέθετε ηγετικά προσόντα. Ωστόσο συμφωνεί με τον Άμαν ότι ο Χίτλερ αρνήθηκε το ενδεχόμενο να κριθεί για προαγωγή, ίσως επειδή δεν επιθυμούσε να αποχωριστεί το σύνταγμά του. Ως το φθινόπωρο του 1915, ο Χίτλερ ήταν ο μοναδικός επιζών από τα αρχικά μέλη της διμοιρίας του. Στις 9 Νοεμβρίου έγινε αγγελιαφόρος του συντάγματος, ιδιότητα που στη συνέχεια αποσιώπησε όταν έγραψε το Mein Kampf, αφήνοντας να εννοηθεί ότι πολέμησε στα χαρακώματα. Ωστόσο δεν θεωρούνται σωστές οι προσπάθειες των πολιτικών του αντιπάλων αργότερα να τον δυσφημίσουν ως λουφαδόρο και δειλό, επειδή ήταν αγγελιαφόρος. Οι αγγελιαφόροι περνούσαν μεν καλύτερα όταν υπήρχε ηρεμία στο μέτωπο αλλά οι απώλειές τους κατά τις μάχες ήταν σχετικά υψηλές. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου πήρε το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού Δεύτερης Τάξης. Το 1916 ο Χίτλερ τραυματίστηκε στο πόδι, σε μια μάχη στη βόρεια Γαλλία ανάμεσα στις κωμοπόλεις Μπαπόμ και Λε Μπάρκ, όπου ολόκληρη η ομάδα των αγγελιοφόρων βγήκε κυριολεκτικά εκτός μάχης ενώ στις αρχές Μαρτίου του 1917, έχοντας αναρρώσει, επέστρεψε στο μέτωπο. Το 1918 παρασημοφορείται με τον Σιδηρό Σταυρό Πρώτης Τάξης. Λίγο πριν τη λήξη του πολέμου, στις 15 Οκτωβρίου 1918, μετά από μια επίθεση με αέρια (συγκεκριμένα με αέριο μουστάρδας) νότια του Βέρβικ, στη Φλάνδρα, ο Χίτλερ εισήχθη στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης Πάζεβαλκ της Πομερανίας. Την παροδική τύφλωσή του την απέδιδε ο ίδιος σε βλάβη των ματιών του εξαιτίας της επίδρασης των αερίων. Κάτι τέτοιο είναι δυνατό, καθώς θύματα του αερίου της μουστάρδας συχνά έχαναν την όρασή τους.
Ο Σεμπάστιαν Χάφνερ χαρακτηρίζει την εμπειρία του Χίτλερ στο μέτωπο ως «μοναδικό εκπαιδευτικό βίωμα», επειδή στα επόμενα χρόνια της ζωής του θα φανεί ότι είχε αποκτήσει σημαντική αντίληψη σε στρατιωτικά ζητήματα.
Η άνοδος του Χίτλερ
Σχεδόν όλοι οι βιογράφοι του Χίτλερ σημειώνουν την τεράστια απόκλιση μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου μισού της ζωής του. Μέχρι την ηλικία των 30 ετών ήταν, σύμφωνα με τα αστικά μέτρα της εποχής του, ένας άνθρωπος χωρίς επαγγελματική σταδιοδρομία, χωρίς αξιόλογες σχέσεις και μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τον οποίο η Γερμανία είχε ηττηθεί, ήταν επίσης και ένας στρατιωτικός χωρίς προοπτικές και, κυρίως, χωρίς αναγνωρίσιμες ικανότητες που θα μπορούσαν να εξηγήσουν εύλογα την άνοδο που επακολούθησε. Παρόλα αυτά, αυτός ο άνθρωπος αναρριχήθηκε, μέσα σε λίγα χρόνια, στην Καγκελαρία του Γερμανικού Ράιχ και, τελικά, έγινε δικτάτορας - κυρίαρχος του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης, ασκώντας καταστροφική επίδραση που μόνο λίγοι, πριν ή μετά από αυτόν, άσκησαν.