cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Μόσχας
Οι θύλακες στη Βγιάζμα και στο Μπριάνσκ
Στις 13 Οκτωβρίου ο Στάλιν διέταξε να μεταφερθούν το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Γενικό Επιτελείο και διάφορα άλλα γραφεία, από τη Μόσχα στο Κούιμπισεφ (σήμερα Σαμάρα), αφήνοντας πίσω μόνο περιορισμένο αριθμό αξιωματούχων. Η εκκένωση προκάλεσε πανικό στους Μοσχοβίτες. Από τις 16 μέχρι τις 17 Οκτωβρίου, μεγάλο μέρος του πληθυσμού προσπάθησε να διαφύγει δημιουργώντας συνωστισμό στα διαθέσιμα τρένα και κυκλοφοριακή συμφόρηση στο οδικό δίκτυο. Παρόλα αυτά, ο Στάλιν έμεινε στη σοβιετική πρωτεύουσα, ηρεμώντας κάπως τους φόβους και το πανδαιμόνιο.
Αμυντική γραμμή Μοζάισκ (13 Οκτωβρίου – 30 Οκτωβρίου)
Μέχρι τις 13 Οκτωβρίου 1941, η Βέρμαχτ είχε φτάσει τη γραμμή άμυνας του Μοζάισκ, όπου βιαστικά κατασκευασμένες διπλές οχυρώσεις προστάτευαν τη Μόσχα από τα δυτικά και εκτείνονταν από το Καλίνιν μέχρι το Βολοκολάμσκ και την Καλούγκα. Όμως παρά τις πρόσφατες ενισχύσεις, η συνολική δύναμη των σοβιετικών στρατευμάτων που επάνδρωναν τη γραμμή (η 5η, 16η, 43η και 49η στρατιά) έφτανε οριακά τους 90.000 άνδρες, μετά βίας αρκετή για να ανακόψει τη γερμανική προέλαση. Εν γνώσει αυτής της κατάστασης, ο Ζούκοφ αποφάσισε να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του σε τέσσερα κρίσιμα σημεία, το Βολοκολάμσκ, το Μοζάισκ, το Μαλογιαροσλάβετς και την Καλούγκα. Το σύνολο του Σοβιετικού Δυτικού Μετώπου είχε καταστραφεί σχεδόν εξ ολοκλήρου μετά την περικύκλωσή του στη Βιάζμα, και επανασυστάθηκε από το μηδέν.
Η Μόσχα είχε μετατραπεί σε φρούριο. Σύμφωνα με τον Ζούκοφ, 250.000 γυναίκες και έφηβοι δούλευαν κατασκευάζοντας χαρακώματα και αντιαρματικές τάφρους γύρω από τη Μόσχα, μετακινώντας συνολικά 3 εκατομμύρια κυβικά μέτρα εδάφους χωρίς μηχανικά μέσα. Τα εργοστάσια της Μόσχας μετατράπηκαν βιαστικά σε στρατιωτικά συγκροτήματα. Το εργοστάσιο αυτοκινήτων μετατράπηκε σε εργοστάσιο υποπολυβόλων, το εργοστάσιο ρολογιών κατασκεύαζε πυροκροτητές για νάρκες, το εργοστάσιο σοκολάτας φαγητό για το μέτωπο και τα συνεργεία αυτοκινήτων επισκεύαζαν άρματα και στρατιωτικά οχήματα. Εντούτοις, η κατάσταση παρέμενε επικίνδυνη για τους Σοβιετικούς καθώς η Μόσχα παρέμενε εντός του βεληνεκούς των γερμανικών αρμάτων. Επιπροσθέτως ήταν στόχος μαζικών αεροπορικών επιδρομών, παρόλο που προκάλεσαν περιορισμένες καταστροφές λόγω των εκτεταμένων αντιαεροπορικών αμυντικών θέσεων και της αποτελεσματικής πυρόσβεσης. Παράλληλα, τα μνημεία - σύμβολα της πόλης είχαν επαρκώς καμουφλαριστεί.
Στις 13 Οκτωβρίου 1941 (15 Οκτωβρίου σύμφωνα με άλλες πηγές), η Βέρμαχτ συνέχισε την επίθεση. Στην αρχή δεν ήταν διατεθειμένη να επιτεθεί κατευθείαν στις σοβιετικές αμυντικές θέσεις και προσπάθησε να τις παρακάμψει προελαύνοντας προς τα βορειοανατολικά στη λιγότερο οχυρωμένη πόλη Καλίνιν και προς την Καλούγκα και την Τούλα στα νότια καταλαμβάνοντάς τες όλες εκτός από την Τούλα στις 14 Οκτωβρίου. Ενθαρρυμένοι από την αρχική επιτυχία, οι Γερμανοί ξεκίνησαν κατά μέτωπον επίθεση εναντίον της οχυρωμένης αμυντικής γραμμής, καταλαμβάνοντας το Μοζάισκ και το Μαλαγιαροσλάβετς στις 18 Οκτωβρίου, το Ναρο-Φομίνσκ στις 21 Οκτωβρίου και το Βολοκολάμσκ στις 27 Οκτωβρίου μετά από έντονες μάχες. Λόγω του αυξημένου κύνδινου να δεχτεί πλευρικές επιθέσεις, ο Ζούκοφ αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να αποσύρει τις δυνάμεις ανατολικά του ποταμού Νάρα.
Στα νότια η Δεύτερη Στρατιά Πάντσερ κινούνταν προς την Τούλα με σχετική ευκολία, καθώς η αμυντική γραμμή του Μοζάισκ δεν εκτεινόταν τόσο μακρυά προς νότο, και επειδή δεν υπήρχε σημαντική συγκέντρωση σοβιετικών στρατευμάτων για να ανακόψει την επέλαση. Ο κακός καιρός, προβλήματα καυσίμων και οι κατεστραμμένοι δρόμοι και γέφυρες καθυστέρησαν πολύ τους Γερμανούς. Ο Γκουντέριαν έφτασε στα περίχωρα της Τούλα μόλις στις 26 Οκτωβρίου 1941. Το αρχικό σχέδιο των Γερμανών προέβλεπε άμεση κατάληψη της Τούλα και κυκλωτικό ελιγμό γύρω από τη Μόσχα. Εντούτοις η πρώτη προσπάθεια να καταληφθεί η πόλη απέτυχε, καθώς τα γερμανικά πάντσερ ανακόπηκαν από την 50η στρατιά και εθελοντές πολίτες, σε μία απελπισμένη μάχη. Τα στρατεύματα του Γκουντέριαν υποχρεώθηκαν να σταματήσουν, έχοντας στο οπτικό τους πεδίο την πόλη, στις 29 οκτωβρίου 1941.
Φθορά
thumb|right|Λάσπη πριν τη Μόσχα, Νοέμβριος 1941 Στα τέλη Οκτωβρίου οι γερμανικές δυνάμεις είχαν φθαρεί, μόνο το ένα τρίτο των μηχανοκίνητων οχημάτων εξακολουθούσαν να λειτουργούν, ενώ οι μεραρχίες πεζικού είχαν το ένα τρίτο ή το μισό της δύναμής τους και σοβαρά προβλήματα εφοδιασμού, που εμπόδιζαν την παράδοση ζεστού ιματισμού και άλλου χειμερινού εξοπλισμού στο μέτωπο. Ακόμη και ο Χίτλερ φαινόταν ότι είχε αποδεχτεί την ιδέα του μακροχρόνιου πολέμου, καθώς η προοπτική να αποσταλούν άρματα σε τόσο μεγάλη πόλη, δίχως την υποστήριξη βαρέος πεζικού ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη, μετά και το παράδειγμα της αιματηρής κατάληψης της Βαρσοβίας το 1939.
Στη μελέτη του της ναζιστικής οικονομίας, ο Adam Tooze, ισχυρίζεται ότι αυτό καθαυτό το γεγονός της επιβίωσης του Κόκκινου Στρατού ως στρατιωτικής δύναμης ήταν σημάδι ότι οι Γερμανοί είχαν χάσει τον πόλεμο στη Ρωσία, και συνεπώς τον πόλεμο εν γένει. Σημειώνει ότι η μετακίνηση των Γερμανών ανατολικά του Σμολένσκ σήμαινε ότι οι γερμανικές γραμμές εφοδιασμού επεκτάθηκαν πέραν του αποδοτικού τους ορίου, με αποτέλεσμα κολοσσιαίες απώλειες υλικού στο ανατολικό μέτωπο - δίχως να κερδίσουν μια αποφασιστική νίκη - κάτι που οδήγησε τη γερμανική οικονομία στα όρια «ολικού αδιεξόδου». Καταλήγει ότι «μέσω του επιτεύγματος του ζωτικού χώρου (Lebensraum) σε αμερικανική κλίμακα, ήλπιζε το Τρίτο Ράιχ να αποκτήσει και την ευμάρεια και την παγκόσμια ισχύ, που ήδη είχαν η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως όμως έκαναν φανερό τα γεγονότα μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου 1941, η Ναζιστική Γερμανία δεν είχε ούτε τον χρόνο ούτε και τους πόρους να κάνει το πρώτο βήμα.» Τον ίδιο ισχυρισμό προβάλλει και ο Ρ. Καρτιέ: «Ο Χίτλερ αποτυγχάνοντας στον αντικειμενικό σκοπό έχασε τον πόλεμό του...».
Για να ενδυναμώσει την αποφασιστικότητα του Κόκκινου Στρατού και να τονώσει το ηθικό των πολιτών, ο Στάλιν διέταξε να γίνει η παραδοσιακή στρατιωτική παρέλαση στις 7 Νοεμβρίου 1941, για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, στην Κόκκινη Πλατεία. Τα σοβιετικά στρατεύματα παρέλασαν μπροστά από το Κρεμλίνο και αμέσως μετά βάδισαν στο μέτωπο. Η παρέλαση είχε μεγάλη συμβολική σημασία στο να καταδείξει την αποφασιστικότητα των Σοβιετικών, και αυτό αναφερόταν συχνά στα χρόνια που ακολούθησαν. Κατόπιν, ο Στάλιν έκανε ομιλία προς τους αξιωματούχους του κόμματος και του κράτους στην αίθουσα επιβατών του Σταθμού Μαγιακόφσκι, στο Μετρό της Μόσχας.
Όμως, παρά την επίδειξη γενναιότητας, ο Κόκκινος στρατός στην πραγματικότητα βρισκόταν σε επισφαλή θέση. Παρόλο που ενισχύθηκε το Κλιν και η Τούλα, όπου αναμενόταν γερμανική επίθεση, με 100.000 άνδρες, οι σοβιετικές αμυντικές θέσεις ήταν ακόμη σχετικώς αδύνατες. Εντούτοις ο Στάλιν ήθελε να να γίνουν αρκετές προληπτικές επιθέσεις στις γερμανικές γραμμές, παρά τις διαμαρτυρίες του Ζούκοφ, ο οποίος του υπέδειξε την πλήρη έλλειψη εφεδρειών. Η Βέρμαχτ ήταν σε θέση να αποκρούσει τις περισσότερες από τις αντεπιθέσεις, εξαντλώντας τον Κόκκινο Στρατό και σε οχήματα και σε προσωπικό, που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί στην άμυνα της Μόσχας. Η επίθεση είχε επιτυχία μόνο δυτικά της Μόσχας, κοντά στο Αλέξινο, όπου τα σοβιετικά άρματα επέφεραν μεγάλες απώλειες στην 4η στρατιά, επειδή οι Γερμανοί είχαν ακόμη ελλείψεις σε αντιαρματικά όπλα, ικανά να πλήξουν τα νέα, καλώς θωρακισμένα, άρματα T-34.
Παρά την ήττα κοντά στο Αλέξινο, η Βέρμαχτ διατηρούσε τη γενική ανωτερότητα σε αριθμούς προσωπικού και επίγειων δυνάμεων έναντι του Κόκκινου Στρατού. Οι γερμανικές μεραρχίες έκαναν την τελευταία έφοδο στη Μόσχα με 943.000 άντρες και 1500 άρματα ενώ οι σοβιετικές δυνάμεις αριθμούσαν μετά βίας 500.000 άντρες και 890 άρματα. Εντούτοις, σε σύγκριση με τον Οκτώβριο, οι σοβιετικές μεραρχίες τυφεκιοφόρων κατείχαν πολύ καλύτερες αμυντικές θέσεις, δημιουργώντας τριπλό αμυντικό δακτύλιο γύρω από τη Μόσχα και κάποια από τα υπολείμματα της γραμμής Μοζάισκ κοντά στο Κλιν που ήταν ακόμη σε σοβιετικό έδαφος. Το μεγαλύτερο μέρος των σοβιετικών στρατευμάτων παρατάχθηκε σε πολυεπίπεδη αμυντική διάταξη με βάθος τουλάχιστον 2 μεραρχίες τυφεκιοφόρων. Πυροβολικό και ομάδες μηχανικού είχαν συγκεντρωθεί κατά μήκος των κύριων δρόμων τους οποίους αναμένονταν να χρησιμοποιήσουν τα γερμανικά στρατεύματα. Τέλος, τα σοβιετικά στρατεύματα, και κυρίως οι αξιωματικοί, ήταν πλέον πολύ πιο έμπειρα και καλύτερα προετοιμασμένα για την επίθεση.
Στις 15 Νοεμβρίου 1941 το έδαφος τελικά πάγωσε, λύνοντας το πρόβλημα της λάσπης. Οι τεθωρακισμένες αιχμές της Βέρμαχτ εφόρμησαν με στόχο την περικύκλωση της Μόσχας και την ένωσή τους κοντά στην πόλη Νογκίνσκ, ανατολικά της Μόσχας. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η Τρίτη και η Τέταρτη ομάδα Πάντσερ έπρεπε να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους μεταξύ του ταμιευτήρα της Μόσχας και του Μοζάισκ, και έπειτα να προωθηθούν στο Κλιν και το Σολνετσνογόρσκ για να περικυκλώσουν την πρωτεύουσα από τον βορρά. Στο νότο η Δεύτερη Στρατιά Πάντσερ σκόπευε να παρακάμψει την Τούλα, που βρίσκονταν ακόμη στην κατοχή των Σοβιετικών, και να προωθηθεί στην Κασίρα και την Κολόμνα, και να ενωθεί με τη βόρεια λαβίδα στο Νογκίνσκ.
Τελική σφήνα
Στις 15 Νοεμβρίου 1941 οι γερμανικές στρατιές αρμάτων ξεκίνησαν την επίθεση προς το Κλιν, όπου δεν υπήρχαν σοβιετικές εφεδρείες λόγω τις επιθυμίας του Στάλιν να επιχειρήσει αντεπίθεση στο Βολοκολάμσκ, πράγμα που είχε υποχρεώσει όλες τις διαθέσιμες εφεδρικές δυνάμεις να μετακινηθούν νοτιότερα. Οι αρχικές γερμανικές επιθέσεις διέσπασαν το μέτωπο στα δύο, διαχωρίζοντας την 16η Στρατιά από την 30ή Στρατιά. Ακολούθησαν μερικές μέρες σφοδρών μαχών. Όπως αναφέρει ο Ζούκοφ στα απομνημονεύματά του, «Ο εχθρός, αγνοώντας τις απώλειες, έκανε επιθέσεις στο μέτωπο, αποσκοπώντας να φτάσει στη Μόσχα με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο.» Παρά τις προσπάθειες της Βέρμαχτ, η πολυεπίπεδη άμυνα των σοβιετικών μείωσε τις απώλειες τους, καθώς η 16η σοβιετική στρατιά υποχωρούσε σταδιακά, παρενοχλώντας συνεχώς τις γερμανικές μεραρχίες που επιχειρούσαν να περάσουν τις οχυρώσεις.
Η Τρίτη Στρατιά Πάντσερ κατέλαβε τελικώς το Κλιν μετά από έντονες μάχες στις 24 Νοεμβρίου 1941 και στις 25 Νοεμβρίου το Σολνετσνογκόρσκ. Η σοβιετική αντίσταση ήταν ακόμη ισχυρή, και το αποτέλεσμα της μάχης δεν ήταν καθόλου σίγουρο. Αναφέρεται ότι Στάλιν ρώτησε τον Ζούκοφ αν μπορούσαν να υπερασπιστούν τη Μόσχα με επιτυχία και τον διέταξε να «απαντήσει ειλικρινώς, ως κομμουνιστής». Ο Ζούκοφ απάντησε ότι ήταν πιθανό, αλλά χρειάζονταν οπωσδήποτε εφεδρείες. Στις 28 Νοεμβρίου η 7η Μεραρχία Πάντσερ είχε καταλάβει ένα προγεφύρωμα στην απέναντι όχθη του καναλιού Μόσχας-Βόλγα — το τελευταίο κύριο εμπόδιο πριν τη Μόσχα — 35 χιλιόμετρα από το Κρεμλίνο, όμως μια ισχυρή αντεπίθεση από την 1η Στρατιά Κρούσης την οδήγησε πίσω στην άλλη όχθη. Στα νοτιοδυτικά της Μόσχας η Βέρμαχτ έφτασε στην Κράσναγια Πολιάνα, λίγο παραπάνω από 20 χιλιόμετρα από τη Μόσχα. Οι Γερμανοί αξιωματικοί μπορούσαν να διακρίνουν με κιάλια μερικά από τα κύρια κτίρια της πόλης. Εντούτοις και οι σοβιετικές και οι γερμανικές δυνάμεις είχαν εξαντληθεί σημαντικά, με κάποια συντάγματα να έχουν απομείνει με 150 ως 200 τυφεκιοφόρους, αριθμός που αντιστοιχεί στην ονομαστική δύναμη ενός λόχου.
Στα νότια, κοντά στην Τούλα, οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν στις 18 Νοεμβρίου 1941, με τη Δεύτερη Στρατιά Πάντσερ να προσπαθεί να περικυκλώσει την πόλη. Οι γερμανικές δυνάμεις που ενεπλάκησαν ήταν εξαιρετικά φθαρμένες από τις προηγούμενες μάχες και δεν είχαν λάβει ακόμη χειμερινό ιματισμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η γερμανική προέλαση να μη ξεπερνά τα 5 με 10 χιλιόμετρα την ημέρα, κάνοντας την πιθανότητα της επιτυχίας «λιγότερο από σίγουρη» σύμφωνα με τον Γκουντέριαν. Επιπλέον, αυτό το γεγονός εξέθεσε τα γερμανικά άρματα σε πλευρικές επιθέσεις από τις 49η και 50ή σοβιετικές Στρατιές που βρίσκονταν κοντά στην Τούλα, επιβραδύνοντας περαιτέρω τη γερμανική προώθηση. Παρόλα αυτά ο Γκουντέριαν μπορούσε ακόμη να συνεχίσει την επίθεση, απλώνοντας τις δυνάμεις του σε αστεροειδή σχηματισμό, καταλαμβάνοντας το Σταλινογκόρσκ στις 22 Νοεμβρίου και περικυκλώνοντας τη σοβιετική μεραρχία τυφεκιοφόρων που βρισκόταν εκεί. Στις 26 Νοεμβρίου, τα γερμανικά άρματα πλησίασαν στην Κασίρα, πόλη που έλεγχε ένα κύριο δρόμο προς τη Μόσχα. Ως απάντηση εξαπολύθηκε βίαιη σοβιετική αντεπίθεση την επόμενη μέρα. Το 20ό Σώμα Ιππικού του στρατηγού Μπέλοφ σταμάτησε τους Γερμανούς στην Κασίρα, υποστηριζόμενο από βιαστικά συγκροτημένους σχηματισμούς όπως η 173η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων, η 9η Ταξιαρχία Αρμάτων, 2 τάγματα αρμάτων, μονάδες που ήταν ακόμη στην εκπαίδευση καθώς και μονάδες πολιτοφυλακής. Οι Γερμανοί απωθήθηκαν στις αρχές Δεκεμβρίου, και έτσι εξασφαλίστηκε από τους Σοβιετικούς η προσέγγιση στην πόλη από τον νότο. Η Τούλα δεν καταλήφθηκε, καθώς προστατευόταν από οχυρώσεις και αποφασισμένους υπερασπιστές, στρατιώτες και πολίτες. Στα νότια η Βέρμαχτ δεν κατάφερε να προσεγγίσει την πρωτεύουσα.
Λόγω της αντίστασης και στη βόρεια και στη νότια πλευρά της Μόσχας, η Βέρμαχτ επιχείρησε στη 1 Δεκεμβρίου 1941 ευθεία επίθεση από τα δυτικά κατά μήκος του οδικού άξονα Μίνσκ-Μόσχας κοντά στην πόλη Νάρο-Φομίσνκ. Εντούτοις η επίθεση είχε περιορισμένη υποστήριξη από άρματα και οι Γερμανοί ήταν αναγκασμένοι να κάνουν εφόδους σε εκτεταμένες σοβιετικές αμυντικές θέσεις. Αφού συνάντησε αποφασιστική αντίσταση από την 1η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Τυφεκιοφόρων-Φρουρών και πλευρικές επιθέσεις από την 33η Στρατιά, η γερμανική επίθεση απωθήθηκε τελικώς τέσσερις μέρες μετά, με τους Γερμανούς να έχουν χάσει 10.000 άντρες και μερικές δεκάδες άρματα.
Στις αρχές Δεκεμβρίου, η θερμοκρασία, που μέχρι τότε ήταν σε κανονικά επίπεδα για τη Ρωσία, έπεσε στους 20 έως και στους 45 βαθμούς υπό το μηδέν, παγώνοντας τα γερμανικά στρατεύματα που ακόμη δεν είχαν χειμερινό ιματισμό, και τα γερμανικά οχήματα που δεν είχαν σχεδιαστεί για τέτοιες καιρικές συνθήκες. Στη Βέρμαχτ αναφέρθηκαν πάνω από 130.000 περιπτώσεις κρυοπαγημάτων. Το παγωμένο γράσο έπρεπε να αφαιρεθεί από κάθε βλήμα, ενώ τα οχήματα έπρεπε να ζεσταίνονται για ώρες πριν μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν.
Η σοβιετική αντεπίθεση
thumb|right|350px|Η σοβιετική χειμερινή αντεπίθεση, 5 Δεκεμβρίου 1941 έως 7 Μαΐου 1942
Παρόλο που η επίθεση της Βέρμαχτ είχε ανακοπεί, η γερμανική Υπηρεσία Πληροφοριών υπολόγιζε ότι οι σοβιετικές δυνάμεις είχαν εξαντλήσει τις εφεδρείες τους και δεν θα ήταν ικανές να αντεπιτεθούν. Η εκτίμηση αποδείχθηκε λανθασμένη καθώς ο Στάλιν μετέφερε νέες μεραρχίες από τη Σιβηρία και την Άπω Ανατολή, βασιζόμενος στην πληροφορία από τον κατάσκοπό του, Ρίχαρντ Ζόργκε, σύμφωνα με την οποία η Ιαπωνία δεν είχε πρόθεση να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση. Μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου, όταν ο Στάλιν ενέκρινε την επίθεση που προτάθηκε από τον Ζούκοφ και τον Βασιλιέφσκι, ο Κόκκινος Στρατός είχε συγκεντρώσει στις εφεδρείες του 58 μεραρχίες. Εντούτοις, παρά τις νέες εφεδρείες, οι δυνάμεις που δεσμεύτηκαν για την επίθεση ήταν μόνο 1.100.000 άνδρες, ελαφρώς περισσότεροι από τη δύναμη της Βέρμαχτ. Παρ' όλα αυτά με την προσεχτική τοποθέτηση των στρατευμάτων, επιτεύχθηκε αναλογία δύο προς ένα σε κάποια κρίσιμα σημεία. Στις 5 Δεκεμβρίου 1941 ξεκίνησε η αντεπίθεση στο Μέτωπο Καλίνιν. Μετά από δύο μέρες με μικρή πρόοδο, τα σοβιετικά στρατεύματα ανακατέλαβαν την Κράσναγια Πολιάνα και αρκετές άλλες πόλεις στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας.
Την ίδια μέρα, ο Χίτλερ υπέγραψε τη διαταγή υπ' αριθμόν 39, διατάσσοντας τη Βέρμαχτ να υιοθετήσει αμυντική στάση σε όλο το μέτωπο. Εντούτοις, τα γερμανικά στρατεύματα δεν μπορούσαν να οργανώσουν συμπαγή άμυνα στις παρούσες θέσεις τους και έτσι αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν ώστε να παγιώσουν τις γραμμές τους. Ο Γκουντέριαν έγραψε ότι έγιναν συνομιλίες μεταξύ του Χανς Σμίτ και του Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν και αμφότεροι οι διοικητές συμφώνησαν ότι η γραμμή του μετώπου δεν μπορούσε να κρατηθεί. Στις 14 Δεκεμβρίου, ο Φραντς Χάλντερ και ο Γκύντερ φον Κλούγκε τελικώς έδωσαν άδεια για περιορισμένη υποχώρηση στα δυτικά του ποταμού Όκα, χωρίς την έγκριση του Χίτλερ. ΣΤις 20 Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια συνάντησης με ανώτερους αξιωματικούς, ο Χίτλερ ακύρωσε την υποχώρηση και διέταξε τους στρατιώτες να υπερασπιστούν κάθε τμήμα εδάφους, «σκάβοντας χαρακώματα ακόμη και με βολές πυροβολικού, αν χρειαστεί». Ο Γκουντέριαν διαμαρτυρήθηκε, σημειώνοντας ότι οι απώλειες από το κρύο ήταν περισσότερες από τις απώλειες στις μάχες και ότι ο χειμερινός εξοπλισμός βρισκόταν ακόμη στην Πολωνία. Παρόλα αυτά ο Χίτλερ επέμεινε στο να αμυνθούν στις υπάρχουσες γραμμές, ενώ ο Γκουντέριαν ανακλήθηκε τα Χριστούγενα μαζί με τους στρατηγούς Χεπνερ και Στράους, διοικητές της 4ης Στρατιάς Πάντσερ και 9ης Στρατιάς αντίστοιχα. Ανακλήθηκε και ο Φέντορ φον Μποκ, επίσημα για ιατρικούς λόγους. Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου, Βάλτερ φον Μπράουχιτς είχε απομακρυνθεί ακόμη νωρίτερα, στις 19 Δεκεμβρίου 1941.
Εν τω μεταξύ η σοβιετική επίθεση συνεχίστηκε. Στα νότια ελευθερώθηκαν το Κλιν και το Καλίνιν, στις 15 και 16 Δεκεμβρίου, καθώς το Μέτωπο Καλίνιν προχωρούσε προς τα δυτικά. Ο διοικητής του Μετώπου, στρατηγός Κόνιεφ, επιχείρησε να περικυκλώσει την Ομάδα Στρατιών Κέντρου, αλλά συνάντησε ισχυρή αντίσταση κοντά στο Ρζεφ και υποχρεώθηκε να σταματήσει, σχηματίζοντας μια προεξοχή που θα διατηρούνταν μέχρι το 1943. Στα νότια η επίθεση είχε καλά αποτελέσματα για τους Σοβιετικούς, και το Νοτιοδυτικό Μέτωπο ανακούφισε την Τούλα στις 16 Δεκεμβρίου 1941. Η Λούφτβάφε ενισχύθηκε, καθώς ο Χίτλερ τη θεώρησε ως τη μοναδική ελπίδα να σωθεί η κατάσταση. Δύο «Κάμπφγκρούππεν» (II./KG 4 and II./KG 30) έφτασαν από τη Γερμανία, ενώ τέσσερα «Τρανσπόρτγκρούππεν» (μοίρες μεταφορών) με δυναμικό 102 Junkers Ju 52 αναπτύχθηκαν από τον 4ο Αεροπορικό Στόλο ώστε να διασώσουν περικυκλωμένες μονάδες του στρατού ξηράς και να βελτιώσουν τις γραμμές εφοδιασμού των δυνάμεων του μετώπου. Ήταν προσπάθεια της τελευταίας στιγμής αλλά είχε αποτέλεσμα: Βοήθησε να αποφευχθεί η καθολική κατάρρευση της Ομάδας Στρατιών. Παρά το ότι η Λουφτβάφε έκανε το καλύτερο δυνατό, η σοβιετική αεροπορική κυριαρχία συνεισέφερε τα μέγιστα στη νίκη του Κόκκινου Στρατού στη Μόσχα. Μεταξύ 17 και 22 Δεκεμβρίου η Λουφτβάφε κατέστρεψε 299 οχήματα και 23 άρματα γύρω από την Τούλα, παρακωλύοντας την καταδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων από τον Κόκκινο Στρατό.
Στο κέντρο εντούτοις η πρόοδος ήταν πολύ πιο αργή, και τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν το Νάρο-Φομίνσκ στις 26 Δεκεμβρίου, την Καλούγκα στις 28 Δεκεμβρίου και το Μαλογιαροσλάβετς στις 2 Ιανουαρίου, μετά από 10 μέρες βίαιης δράσης. Οι σοβιετικές εφεδρείες μειώθηκαν πολύ και έτσι η επίθεση σταμάτησε στις 7 Ιανουαρίου 1942, αφού είχε απωθήσει τα εξαντλημένα και παγωμένα γερμανικά στρατεύματα 100 έως 250 χιλιόμετρα μακρυά από τη Μόσχα. Η νίκη προσέφερε σημαντική ενίσχυση στο σοβιετικό ηθικό, υποχρεώνοντας τη Βέρμαχτ να υποστεί την πρώτη της ήττα. Έχοντας αποτύχει να κατατροπώσει τη Σοβιετική Ένωση με ένα γρήγορο χτύπημα, η Γερμανία έπρεπε να ετοιμαστεί για ένα εκτεταμένο πόλεμο. Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα είχε αποτύχει.
Συνέπειες
110px|thumb|right|1.028.600 Σοβιετικοί στρατιώτες έλαβαν το μετάλλιο για την υπεράσπιση της Μόσχας από την 1η Μαΐου 1944 Η χειμερινή αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού απομάκρυνε τη Βέρμαχτ από τη Μόσχα, αλλά η πόλη θεωρούνταν ακόμη υπό απειλή, αφού η γραμμή του μετώπου ήταν σχετικά κοντά. Εξαιτίας αυτού, η περιοχή της Μόσχας παρέμεινε στις προτεραιότητες του Στάλιν, ο οποίος είχε συγκλονιστεί από την αρχική επιτυχία των Γερμανών. Συγκεκριμένα, η αρχική σοβιετική προέλαση δεν στάθηκε ικανή να καταλάβει την εξέχουσα του Ρζεφ, την οποία κατείχαν μεραρχίες της Ομάδας Στρατιών Κέντρου. Αμέσως μετά την αντεπίθεση της Μόσχας, επιχειρήθηκε σειρά από σοβιετικές επιθέσεις εναντίον της προεξοχής, κάθε φορά με βαριές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Οι σοβιετικές απώλειες υπολογίζονται μεταξύ 500.000 και 1.000.000 ανδρών και οι γερμανικές μεταξύ 300.000 και 450.000 ανδρών. Στις αρχές του 1943, η Βέρμαχτ υποχρεώθηκε να αφήσει την προεξοχή καθώς όλο το μέτωπο μετακινούνταν δυτικά. Τελικώς το μέτωπο της Μόσχας εξασφαλίστηκε τον Οκτώβριο του 1943, όταν η Ομάδα Στρατιών Κέντρου απωθήθηκε αποφασιστικά από το προγεφύρωμα στο Σμολένσκ, στην αριστερή όχθη του άνω Δνείπερου μετά το τέλος της δεύτερης μάχης του Σμολένσκ.
Μαραθέα Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε τα λήμματα: Μαραθέα ή Μαραθιά
Μάχη της Μόσχας
Συνέπειες
Εξοργισμένος που ο στρατός του δεν κατάφερε να καταλάβει τη Μόσχα, ο Χίτλερ καθαίρεσε τον αρχηγό του στρατού ξηράς, Βάλτερ φον Μπράουχιτς, στις 19 Δεκεμβρίου 1941, και ανέλαβε προσωπικά την ηγεσία του, έχοντας τον πλήρη έλεγχο όλων των στρατιωτικών αποφάσεων γιά το Ανατολικό Μέτωπο, αντιτιθέμενος σε πιο έμπειρους Γερμανούς αξιωματικούς. Επιπροσθέτως ο Χίτλερ περιβαλλόταν από επιτελικούς αξιωματικούς με λίγη ή και καθόλου εμπειρία σε μάχη, οι οποίοι δεν του έφερναν ποτέ αντίρρηση σε ό,τι έλεγε. Όπως έγραψε ο Γκουντέριαν στα απομνημονεύματά του, «αυτό δημιούργησε ψυχρό κλίμα στις σχέσεις μας, ένα κλίμα που ποτέ δεν θα άλλαζε από κει και πέρα». Αυτό αύξησε τη δυσπιστία του Χίτλερ προς τους ανώτερους αξιωματικούς του, πράγμα που τελικώς αποδείχτηκε μοιραίο για τη Βέρμαχτ. Η Γερμανία ήταν αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο ενός πολέμου φθοράς, κάτι για το οποίο δεν είχε προετοιμαστεί. Συνολικά η μάχη ήταν βαρύ πλήγμα για τον Άξονα και, παρόλο που δεν ήταν συντριπτικό, εξανέμισε τις ελπίδες των Γερμανών για γρήγορη και αποφασιστική νίκη στη Σοβιετική Ένωση.
Μαραθέα Ηλείας
Η Μαραθέα  ή η Μαραθιά είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 20 μέτρα.
Μάχη της Μόσχας
Συνέπειες
Για πρώτη φορά από τον Ιούνιο του 1941, οι σοβιετικές δυνάμεις είχαν καταφέρει να σταματήσουν τους Γερμανούς και να τους απωθήσουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Στάλιν να αποκτήσει υπέρμετρη αυτοπεποίθηση και να αποφασίσει περαιτέρω επέκταση της επίθεσης. Στις 5 Ιανουαρίου 1942 κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στο Κρεμλίνο, ο Στάλιν ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε γενική αντεπίθεση την άνοιξη, η οποία θα γινόταν ταυτόχρονα στη Μόσχα, το Λένινγκραντ και τη νότια Ρωσία. Το σχέδιο έγινε δεκτό παρά τις ενστάσεις του Ζούκοφ. Εντούτοις, το χαμηλό απόθεμα εφεδρειών και η τακτική ικανότητα της Βέρμαχτ οδήγησαν σε αιματηρό αδιέξοδο κοντά στο Ρζεφ, και μια σειρά από ήττες του Κόκκινου Στρατού, όπως η Δεύτερη Μάχη του Χαρκόβου, η αποτυχία εξόντωσης του θύλακα του Ντεμιάνσκ και η περικύκλωση του στρατού του στρατηγού Βλασόφ (που κατέληξε στην αιχμαλωσία και του ίδιου του στρατηγού) κοντά στο Λένινγκραντ, σε μία προσπάθεια άρσης της πολιορκίας της πόλης. Τελικώς αυτές οι αποτυχίες οδήγησαν στην επιτυχημένη γερμανική επίθεση προς τον Καύκασο και τον Βόλγα και στη Μάχη του Στάλινγκραντ.
Εντούτοις, η υπεράσπιση της Μόσχας έγινε σύμβολο της σοβιετικής αντίστασης εναντίον της εισβολής των δυνάμεων του Άξονα. Προς ανάμνηση της μάχης, η Μόσχα έλαβε τον τίτλο της Ηρωικής Πόλης το 1965, στην 20η επέτειο της Ημέρας της Νίκης.
Εκτιμήσεις των ιστορικών - απώλειες
Μάχη της Μόσχας δεν θεωρείται από όλους τους ιστορικούς ως ορόσημο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ ως αρχή της μάχης θεωρείται το ξεκίνημα της επιχείρησης Τυφώνας στις 30 Σεπτεμβρίου (ή κάποιες φορές στις 2 Οκτωβρίου), υπάρχουν δύο ημερομηνίες για το τέλος της επίθεσης. Συγκεκριμένα κάποιες πηγές (όπως ο Έρικσον και ο Γλαντζ ) εξαιρούν την επίθεση στο Ρζεβ από το πλαίσιο της μάχης, θεωρώντας την ξεχωριστή επιχείρηση, θέτοντας έτσι την 7η Ιανουαρίου ως ημερομηνία τέλους της μάχης της Μόσχας - μειώνοντας έτσι και τον αριθμό των απωλειών. Άλλοι ιστορικοί που συμπεριλαμβάνουν και τις επιχειρήσεις στο Ρζεβ και στο Βγιάζμα στο πλαίσιο της μάχης (θέτοντας έτσι το τέλος της στον Μάιο του 1942), δίνουν άλλους αριθμούς απωλειών. Αυτή η στάση είναι κατανοητή καθώς οι επιχειρήσεις στο Ρζεβ ξεκίνησαν στις 8 Ιανουαρίου 1942, χωρίς διάλειμμα από την προηγούμενη αντεπίθεση.
Μαραθέα Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Μάχη της Μόσχας
Εκτιμήσεις των ιστορικών - απώλειες
Οι γερμανικές και οι σοβιετικές απώλειες κατά τη διάρκεια της μάχης της Μόσχας είναι αντικείμενο διαφωνιών, καθώς διάφορες πηγές παρέχουν κάπως διαφορετικές εκτιμήσεις. Ο Τζον Έρικσον, στο έργο του Barbarossa: The Axis and the Allies, αναφέρει 653.924 απώλειες στους Σοβιετικούς, μεταξύ Οκτωβρίου και Ιανουαρίου 1942. Ο Γκλαντς στο βιβλίο του When Titans Clashed, αναφέρει 658.279 σοβιετικές απώλειες μόνο για τη φάση της άμυνας και επιπλέον 370.955 για τη φάση της χειμερινής αντεπίθεσης μέχρι την 7η Ιανουαρίου 1942. Η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, που εκδόθηκε το 1973-1978, εκτιμά 400.000 γερμανικές απώλειες μέχρι την 7η Ιανουαρίου 1942. Η Εγκυκλοπαίδεια της Μόσχας που εκδόθηκε το 1997 εκτιμά, βασισμένη σε πολλούς συγγραφείς, 145.000 γερμανικές και 900.000 σοβιετικές απώλειες για την αμυντική φάση και 103.000 γερμανικές και 380.000 σοβιετικές για τη φάση της αντεπίθεσης μέχρι την 7η Ιανουαρίου 1942. Πολλές από τις απώλειες των Σοβιετικών αποτελούν οι αιχμάλωτοι. Συνεπώς, οι συνολικές απώλειες μεταξύ 30 Σεπτεμβρίου 1941 και 7 Ιανουαρίου 1942 εκτιμώνται μεταξύ 248.000 και 400.000 για τη Βέρμαχτ και μεταξύ 650.000 και 1.280.000 για τον Κόκκινο Στρατό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Ιστορία της Μόσχας
Αναπτυξιακές Εταιρίες
Οι Αναπτυξιακές Εταιρίες (ΑΝ.ΕΤ.) είναι πολυμετοχικοί φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης οι οποίοι λειτουργούν ως Ανώνυμες Εταιρίες και έχουν ως περιοχή αναφοράς τουλάχιστον ένα νομό. Η μετοχική τους σύνθεση αποτελείται κατά πλειοψηφία από Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ωστόσο μπορούν να συμμετέχουν σε αυτές και συνεταιρισμοί ή ενώσεις αυτών, καθώς και συλλογικοί επαγγελματικοί φορείς όπως είναι τα επιμελητήρια. Στόχος τους είναι η εφαρμογή μίας ολοκληρωμένης τοπικής στρατηγικής ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα της εκάστοτε περιοχής.
Είναι φορείς που καλούνται να αντιμετωπίσουν προβλήματα και ιδιαιτερότητες που έχει η ύπαιθρος στην Ελλάδα, και να βοηθήσει στην οικονομική και λειτουργική στήριξη, στην ανάδειξη των περιοχών, όπως και στην συνεργασία με άλλους οργανισμούς με τον ίδιο στόχο.
Ιστορία
Η ανάγκη εφαρμογής της Κοινοτικής Πρωτοβουλίας Leader στις αρχές της δεκαετίας του 1990, είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία Ομάδων Τοπικής Δράσης (ΟΤΔ), οι οποίες έλαβαν τη μορφή Αναπτυξιακών με τη μορφή Δημοσυνεταιριστικών ανωνύμων εταιριών σε 20 τουλάχιστον περιοχές της χώρας μας. Η Κ.Π. Leader είχε θετικά αποτελέσματα και συνέβαλε στην τόνωση των τοπικών οικονομιών και της επιχειρηματικότητας, όπως και στην κινητοποίηση και ενεργοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού των μειονεκτικών περιοχών όπου εφαρμόστηκε. Έτσι η Κ.Π. Leader καταξιώθηκε σαν το πιο δημοφιλές πρόγραμμα, και οι ΑΝ.ΕΤ. σαν το πιο αποτελεσματικό αναπτυξιακό εργαλείο στη διάθεση των τοπικών φορέων.
Δράσεις
Οι Αναπτυξιακές Εταιρίες έχουν πάρει μέρος στο πρόγραμμα Leader Plus ανάπτυξης του αγροτικού τομέα που είναι μέρος των δράσεων του 3ου Πακέτου Στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Γ' ΚΠΣ).
Αναπτυξιακές Εταιρείες ανά τον Ελλαδικό χώρο
Ανατολική Μακεδονία και Θράκη Κεντρική Μακεδονία
Δυτική Μακεδονία Ήπειρος
Θεσσαλία
Ιόνιοι Νήσοι
Δυτική Ελλάδα
Στερεά Ελλάδα
Αττική
Πελοπόννησος
Νότιο Αιγαίο
Κρήτη
Πηγές
Κατηγορία:Τοπική Αυτοδιοίκηση
Ηρωδιανή Δυναστεία
Η Ηρωδιανή Δυναστεία κυριάρχησε στην Παλαιστίνη  ύστερα από την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Ηρώδη τον Μεγάλο (37 π.Χ.). Η νέα δυναστεία διαδέχθηκε την Ασμοναϊκή σε μια εποχή, όπου η περιοχή της Παλαιστίνης βρισκόταν ήδη υπό την πολιτική επιρροή της Ρώμης. Οι βασιλείς της κυβέρνησαν με την ανοχή και την υποστήριξη των ηγεμόνων της Ρώμης μέχρι το 92 ή το 100, οπότε απεβίωσε άτεκνος ο τελευταίος από αυτούς Ηρώδης Αγρίππας Β΄. Ένας άλλος κλάδος εξελληνίστηκε και τα μέλη του έγιναν βασιλείς της Αρμενίας· αργότερα ο κλάδος εκρωμαΐστηκε.
Αντίπατρος ο Ιδουμαίος
Στα επόμενα χρόνια ο Αντίπατρος κατάφερε, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον Υρκανό Β΄ -που είχε παραμείνει στην Ιουδαία ως αρχιερέας- και στους Ρωμαίους επάρχους της Συρίας να εκμεταλλευτεί τόσο τις αντιθέσεις μεταξύ των μελών της Ασμοναϊκής δυναστείας, όσο και τις ρωμαϊκές εμφύλιες διενέξεις, προκειμένου να αναβαθμίσει την πολιτική του θέση και να καταλάβει τελικά το 47 π.Χ. το αξίωμα του επιτρόπου της Ιουδαίας.
Ηρώδης ο Μέγας
Ο Ηρώδης Α΄ ο Μέγας ήταν ένας από τους γιους του Αντίπατρου και ήδη κατείχε πολιτικά αξιώματα την εποχή του θανάτου του πατέρα του. Ο Ηρώδης, που διέθετε τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές ικανότητες, ήρθε σε σύγκρουση με τον τελευταίο εκπρόσωπο της Ασμοναϊκής δυναστείας Αντίγονο Ματταθία· με την υποστήριξη των Ρωμαίων κατάφερε να ανακηρυχθεί από την Σύγκλητο το 40 π.Χ. βασιλιάς των Ιουδαίων και να καταλάβει ύστερα από εμφύλιο πόλεμο την Παλαιστίνη (37 π.Χ.). Κατά την διάρκεια εκείνου του πολέμου νυμφεύτηκε με την Ασμοναία Μαριάμη.
Ο Ηρώδης κατάφερε να επιβιώσει από την τελευταία ρωμαϊκή εμφύλια σύγκρουση μεταξύ του Μάρκου Αντώνιου και του Οκταβιανού και τελικά να γίνει, με την υποστήριξη του τελευταίου, κυβερνήτης σε ένα εκτεταμένο βασίλειο.
Η διακυβέρνηση του Ηρώδη χαρακτηρίστηκε από την ιδιαίτερα αξιόλογη οικοδομική δραστηριότητα, που ανέπτυξε. Η ανοικοδόμηση του Ναού αποτέλεσε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της δραστηριότητας. Υπήρξε επίσης γενναιόδωρος τόσο απέναντι στους υπηκόους του, όσο και απέναντι σε πολλές πόλεις εκτός των συνόρων της Παλαιστίνης.
Η προσωπική του ζωή χαρακτηρίστηκε από σκληρότητα και πολλά εγκλήματα. Μεταξύ των θυμάτων του συγκαταλέγονται τόσο η σύζυγός του Μαριάμη, όσο και τρεις από τους γιους και επίδοξους διαδόχους του: (Αριστόβουλος, Αλέξανδρος και Αντίπατρος ).
Διάδοχοι του Ηρώδη
Ο Ηρώδης Α΄ απεβίωσε το 4 π.Χ. και το βασίλειο του μοιράστηκε, με την έγκριση των Ρωμαίων, μεταξύ των γιων του Ηρώδη Αρχέλαου, που ονομάστηκε εθνάρχης, Ηρώδη Αντίπα και Φίλιππου, οι οποίοι ονομάστηκαν τετράρχες.
Ανασύσταση του βασιλείου του Ηρώδη από τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄
Η ανασύσταση του βασιλείου του Ηρώδη έγινε πραγματικότητα από τον εγγονό του Ηρώδη Αγρίππα Α΄, ο οποίος έλαβε όχι μόνο τον βασιλικό τίτλο, αλλά και τα εδάφη που περιλαμβανόταν στο παλαιό βασίλειο από τους Αυτοκράτορες Καλιγούλα και Κλαύδιο, με τους οποίους ήταν προσωπικός φίλος (με τον δεύτερο είχε μεγαλώσει μαζί στην Ρώμη).
Η βασιλεία του Αγρίππα στο εκτεταμένο αυτό βασίλειο ήταν φωτισμένη, αλλά σύντομη (41-44). Ύστερα από τον αιφνίδιο θάνατό του, τα εδάφη τού βασιλείου εντάχθηκαν στην ρωμαϊκή διοίκηση, καθώς ο μοναδικός εν ζωή γιος του ήταν ανήλικος.
Τελευταίοι βασιλείς της δυναστείας
Ο αδελφός του Ηρώδη Αγρίππα Α΄, ο Ηρώδης Ε΄ έλαβε, ύστερα από παράκληση του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ προς τον Κλαύδιο, το τίτλο του βασιλιά της Χαλκίδας του Λιβάνου μαζί με τα αντίστοιχα εδάφη (41), τον οποίο διατήρησε ώσπου απεβίωσε (48).
Ο γιος του Ηρώδη Αγρίππα Α΄, ο Ηρώδης Αγρίππας Β΄ πήρε το 50 τον βασιλικό τίτλο και τα εδάφη της Χαλκίδας, τα οποία διατήρησε ως το 52 ή 53, οπότε και τα αντάλλαξε με τα εδάφη της πρώην τετραρχίας του Φιλίππου και την περιοχή της Άβιλας. Τα εδάφη και τον τίτλο του βασιλιά της Χαλκίδας έλαβε ο γιος του Ηρώδη Ε΄, ο Αριστόβουλος (ο οποίος διορίστηκε από τους Ρωμαίους και βασιλιάς της Μικρής Αρμενίας), τα οποία διατήρησε μέχρι τουλάχιστον το 73.
Ο Νέρωνας πρόσθεσε στο βασίλειο του Ηρώδη Αγρίππα Β΄ τμήματα των περιοχών της Περαίας και της Γαλιλαίας (μεταξύ αυτών και την Τιβεριάδα). Ο Ηρώδης Αγρίππας Β΄, τελείως αδύναμος πολιτικά, υπήρξε πιστός συνεργάτης των Ρωμαίων και πολέμησε μαζί τους κατά την διάρκεια του Πρώτου Ιουδαϊκού πολέμου. Συμμετείχε επίσης στους ρωμαϊκούς θριάμβους, που ακολούθησαν την λήξη του. Απεβίωσε το 92 (ή κατ’ άλλους το 100).
Ναθάνιελ Μπούχβαλντ
Βιογραφία
Ο Μπούχβαλντ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1924, το μεγαλύτερο παιδί των Νέλλυ και Σολ Μπούχβαλντ. Εκπόνησε μεταπτυχιακό στη χημεία στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι (Φλόριντα) και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1953 στη νευροανατομία και νευροφυσιολογία.
Αναφορές
Κατηγορία:Νευροβιολόγοι
Ferrari F430
Η Ferrari F430 ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 2004 και του 2009. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, ως ο επίσημος διάδοχος της Ferrari 360 Modena. Αντικαταστάθηκε από την Ferrari 458 Italia, η οποία αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιουλίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
F430 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Φιλόμουσος Εταιρεία
thumb|380x380px|Γράμμα της Φιλόμουσου Εταιρείας των Αθηνών Με το όνομα Φιλόμουσος Εταιρεία φέρονται δύο φιλολογικές εταιρείες που δημιουργήθηκαν επί τουρκοκρατίας λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Κύριος στόχος και των δύο ήταν η ανάπτυξη του πνευματικού επιπέδου των Ελλήνων και την προετοιμασία τους για εθνική αποκατάσταση με την ίδρυση σχολείων, την περισυλλογή και διαφύλαξη των μνημείων της κλασικής αρχαιότητας, την ενημέρωση για τα πολιτιστικά και πολιτικά κινήματα της εποχής. Και οι δύο εταιρείες συνέβαλαν όμως στην ανάπτυξη του φιλελληνισμού. Αυτές ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Φιλέλληνες
Κάβος Κέρκυρας
Ο Κάβος είναι οικισμός και παραθαλάσσια περιοχή στο ακρότατο σημείο της Κέρκυρας, στη Λευκίμμη με υψόμετρο 10 μέτρα. Ήταν το cavo bianco της ενετικής περιόδου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 685 κατοίκους. Στα ανοιχτά της παραλίας του, μεταξύ Κερκύρας και ηπειρωτικών ακτών, έγινε η περίφημη ναυμαχία μεταξύ των Κορινθίων και Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ο Κάβος αποτελεί σήμερα τουριστικό προορισμό. Πριν από κάποια χρόνια υπήρχαν μερικά μόνο σπίτια ανάμεσα σε ελαιόδενδρα λιγοστοί κάτοικοι, αγροικίες των Λευκιμαίων και τίποτε άλλο. Σήμερα το σκηνικό έχει αλλάξει ριζικά, καθώς διαθέτει άρτια τουριστική υποδομή. Διακρίνεται για την έντονη νυχτερινή ζωή ενώ ως προορισμός είναι ιδιαίτερα γνωστός στην αγγλική νεολαία. Διαθέτει οργανωμένη παραλία με ρηχά καθαρά νερά. Από τον Κάβο μπορεί κανείς να κάνει ημερήσιες εξορμήσεις στην Σύβοτα της Θεσπρωτίας, τους Παξούς, ακόμη και στην Πάργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
1776 Κάιπερ
Ο Κάιπερ (Kuiper) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,163. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες φαν Χάουτεν και Ίνγκριντ φαν Χάουτεν-Γκρένεφελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδοαμερικανού αστρονόμου Τζέραρντ Κάιπερ, που έδωσε το όνομά του επίσης στη Ζώνη Κάιπερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κάιπερ εκτιμάται σε 35,96 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0544. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Κάιπερ γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καιπερ
Ευρωμπάσκετ 2005
right Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών του 2005, γνωστό ως Ευρωμπάσκετ 2005, διεξήχθη στη Σερβία και Μαυροβούνιο από τις 16 Σεπτεμβρίου ως τις 25 Σεπτεμβρίου του 2005. Αυτή ήταν η τρίτη φορά που το Βελιγράδι διοργάνωσε ένα τουρνουά του Ευρωμπάσκετ (οι προηγούμενες ήταν το 1961 και το 1975). Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο η Εθνική Ελλάδος, ενώ το αργυρό η Γερμανία και το χάλκινο η Γαλλία. Ο Γερμανός καλαθοσφαιριστής Ντιρκ Νοβίτσκι ανακηρύχθηκε ο MVP του τουρνουά. Η μασκότ της διοργάνωσης ήταν η αλεπού με το όνομα Foxy.
Το πιο συναρπαστικό παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος ήταν ο ημιτελικός με τη Γαλλία. Με 1 λεπτό και 12 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του παιχνιδιού και την Ελλάδα να βρίσκεται εφτά πόντους πίσω από τους Γάλλους, οι τελευταίοι άφησαν τη διαφορά να μειωθεί στο 64-66 υπέρ τους. Με έντεκα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο, ο Ζήσης κατέβασε τη μπάλα στην επίθεση, και τη γύρισε στον Διαμαντίδη ο οποίος με ένα αριστερόχειρο τρίποντο έφερε την Ελλάδα στο 67-66 και στη νίκη-πρόκριση στον τελικό λίγα δευτερόλεπτα μετά. Ο τελικός με τη Γερμανία ήταν σχεδόν περίπατος σε σύγκριση και έδωσε στην Ελλάδα το δεύτερο χρυσό της μετάλλιο στη διοργάνωση μετά τον θρίαμβο του 1987.
Βελιγράδι
Το Βελιγράδι, η πρωτεύουσα της Σερβίας και Μαυροβούνιου, ήταν η κύρια τοποθεσία του Ευρωμπάσκετ 2005. Το γήπεδο Pionir Hall φιλοξένησε τους αγώνες του Γ' γκρουπ, ενώ το γήπεδο Belgrade Arena φιλοξένησε τους αγώνες μετά τους προκριματικούς γύρους.
Ποντγκόριτσα
Το Morača Sports Center της Ποντγκόριτσα, στο Μαυροβούνιο φιλοξένησε τους αγώνες του Β' γκρουπ.
Vršac
Η πόλη Vršac φιλοξένησε τους αγώνες του γκρουπ Α' στο γήπεδο Millennium Center, χωρητικότητας 4058 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2005 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2005 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2005 Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Ανδρων 2005
Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας
Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας (Π.Κ.Σ., συχνά αναφέρονται ως Πανσπουδαστικές Κινήσεις Συνεργασίας ή Πανσπουδαστική) είναι αριστερή φοιτητική πολιτική παράταξη που στηρίζεται από μέλη και φίλους της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1974.
Αρχικά, ονομαζόταν «Πανσπουδαστικές Συνδικαλιστικές Κινήσεις» (Π.Σ.Κ.), αλλά αργότερα μετονομάστηκε σε Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας. Στις φοιτητικές εκλογές του 2014 αναδείχθηκε μετά από πολλά χρόνια ξανά δεύτερη δύναμη τόσο στα Πανεπιστήμια όσο και στα ΤΕΙ. Στις φοιτητικές εκλογές του 2022 αναδείχθηκε για πρώτη φορά μετά από το 1986 πρώτη δύναμη πανελλαδικά.
Πήρε το όνομά της από το περιοδικό της Αντι-ΕΦΕΕ Πανσπουδαστική κατά την περίοδο του δικτατορικού καθεστώτος των Συντ/χών. Στις πορείες συμμετέχει ως Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών.
Ιδεολογία
Για το φοιτητικό κίνημα η Π.Κ.Σ. πιστεύει ότι χρειάζεται αγωνιστική διεκδίκηση των φοιτητών στα πλαίσια των Φοιτητικών Συλλόγων και των Γενικών Συνελεύσεων σε Αντιιμπεριαλιστική-Αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πιστεύει ότι πρέπει το φοιτητικό κίνημα να συνδεθεί με τα αιτήματα του εργατικού κινήματος για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της κοινωνίας. Έχει αίτημα για την επανασύσταση της ΕΦΕΕ, για να έχει το φοιτητικό κίνημα δομή και λειτουργία σε πανελλαδικό επίπεδο. Επίσης συμμετέχει και διοργανώνει αντιπολεμικές και άλλες δραστηριότητες με μαζικούς φορείς όπως την ΕΕΔΥΕ και το ΠΑΜΕ. Πιστεύει στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού Πανεπιστημίου στη βάση της Ενιαίας Ανώτατης Δημόσιας και Δωρεάν Εκπαίδευσης και του Ενιαίου Δωδεκάχρονου Σχολείου.
Φοιτητικές εκλογές
μικρογραφία|δεξιά|Αφίσα της Πανσπουδαστικής για τις φοιτητικές εκλογές του 2023. Η Π.Κ.Σ. συμμετέχει στις ετήσιες πανελλήνιες φοιτητικές εκλογές σε πολλές σχολές ανά την Ελλάδα. Το ποσοστό της Π.Κ.Σ. στις φοιτητικές εκλογές το διάστημα 1991 - 1995 κυμαινόταν στο 5 με 10%.
Τα ποσοστά της Π.Κ.Σ. στις φοιτητικές εκλογές το διάστημα 1995 - 2022 παρουσιάζονται παρακάτω:
Το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών
thumb|right|200px|Το λογότυπο του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών. Τον Νοέμβριο του 2009 πάνω από 700 αντιπρόσωποι από 110 Επιτροπές Αγώνα και 17 Συλλόγους από πανεπιστήμια και ΤΕΙ, σε πανελλαδική σύσκεψη αποφάσισαν τη δημιουργία του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών, το οποίο αποτελεί τον πόλο συσπείρωσης φοιτητών-σπουδαστών οργανώνοντας τον αγώνα του στο πλευρό του ΠΑΜΕ. Η Πανσπουδαστική αποφάσισε να μετασχηματιστεί αποκλειστικά σε εκλογικό σχήμα.
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Σταθμός Μανιάτικα (Μετρό Αθήνας)
μικρογραφία|Η πινακίδα στο σταθμό Μανιάτικα. μικρογραφία|Η εξωτερική πινακίδα στο σταθμό.
Ο Σταθμός Μανιάτικα είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας στα Μανιάτικα του Πειραιά, επί της γραμμής 3. Ο σταθμός εγκαινιάστηκε και παραδόθηκε στο κοινό στις 10 Οκτωβρίου του 2022, την ίδια μέρα με τους σταθμούς της Γραμμής 3 Πειραιάς και Δημοτικό Θέατρο.
Πρόκειται για έναν από τους μόλις τρεις σταθμούς στο δίκτυο του Μετρό της Αθήνας (μαζί με τους σταθμούς Ελαιώνας και Κατεχάκη) που διαθέτει μία και μοναδική είσοδο/έξοδο, αντί για τουλάχιστον δύο όπως συνηθίζεται. Η ανωμαλία αυτή προέκυψε λόγω περιορισμένου χώρου στην επιφάνεια. Ειδικά μάλιστα στο χώρο του σταθμού Μανιάτικα χρειάστηκε να γίνουν ακόμα και απαλλοτριώσεις κτιρίων προκειμένου να κατασκευαστεί ο σταθμός.
Το 2000, η θέση του σταθμού, βάση της τότε ΜΑΜ (Μελέτης Ανάπτυξης Μετρό) βρίσκονταν στην Κοκκινιά (25ης Μαρτίου και Φαλήρου).
Το 2006, κατά τον αρχικό σχεδιασμό της επέκτασης προς τον Δυτικό Πειραιά, ο σταθμός πήρε τη σημερινή του θέση και τότε λεγόταν Ταμπούρια.
Παραπομπές
Μανιατικα Μανιατικα
Dominator
Dominator είναι ο τίτλος του 13ου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Demolition Records". Στην αρχική έκδοση του δίσκου ανακοινώθηκε ότι θα συμπεριλαμβάνονταν οι διασκευές στο "Burn" των Deep Purple και το "Fortunate Son" των Creedence Clearwater Revival, αλλά τελικά παρέμειναν εκτός δίσκου, με το "Burn" να εμφανίζεται στο επόμενο άλμπουμ των W.A.S.P., "Babylon".
Το "Dominator" σκαρφάλωσε στο Top-40 στη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Νορβηγία και έλαβε ανάμεικτες κριτικές με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, αλλά το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5 και το "Metal Archives" 85%.
Τραγούδια του δίσκου
2. Long, Long Way to Go (Lawless) - 3:15
3. Take Me Up (Lawless) - 4:33
4. The Burning Man (Lawless) - 4:39
5. Heaven's Hung in Black (Lawless) - 7:14
6. Heaven's Blessed (Lawless) - 5:22
7. Teacher (Lawless) - 5:01
8. Heaven’s Hung in Black (Reprise) (Lawless) - 3:13
9. Deal With the Devil (Lawless) - 5:17
Θέσεις τσαρτ
Dominator (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 16 Απριλίου 2007
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "Dominator" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Κλουμπ Ατλέτικο Πλατένσε
Η Κλουμπ Ατλέτικο Πλατένσε είναι αργεντίνικος αθλητικός σύλλογος από το Μπουένος Άιρες. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 25 Μαΐου 1905. Παρόλο που έχει πολλά αθλητικά τμήματα, είναι περισσότερο γνωνστός για την ποδοσφαιρική του ομάδα, η οποία συμμετέχει στην Primera B Metropolitana, την τρίτη κατηγορία στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αργεντινής.
Ποδόσφαιρο
Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Estadio Ciudad de Vicente López, χωρητικότητας 31000 θεατών. Συμμετείχε στη δεύτερη κατηγορία από το 1956 έως το 1964 και από το 1972 έως το 1976. Το 1976 προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής. Στη συνέχεια υποβιβάστηκε. Το 2006 προβιβάστηκε στη Πριμέρα Β΄ Νασιονάλ, αλλά και πάλι διαβαθμίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής Κατηγορία:Κλουμπ Ατλέτικο Πλατένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες του Μπουένος Άιρες
Χαγιάο Μιγιαζάκι
Ο Χαγιάο Μιγιαζάκι (宮崎 駿, Miyazaki Hayao), γεννημένος στις 5 Ιανουαρίου του 1941 στο Τόκιο της Ιαπωνίας, είναι ο διαπρεπής σκηνοθέτης πολλών γνωστών και δημοφιλών ταινιών κινουμένων σχεδίων (anime). Είναι επίσης ένας από τους ιδρυτές της εταιρείας παραγωγής και διανομής Studio Ghibli.
Ο Μιγιαζάκι αν και ξεκίνησε να παρουσιάζει δείγματα της δουλειάς του ήδη από τη δεκαετία του 1970, παρέμενε σχετικά άγνωστος στη δύση μέχρι το 1999 που η Miramax διένειμε στις Η.Π.Α και τον υπόλοιπο κόσμο την ταινία του Πριγκίπισσα Μονονόκε. Εκείνη την εποχή οι ταινίες του Μιγιαζάκι ήταν ήδη εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες στην πατρίδα του την Ιαπωνία αλλά και στην υπόλοιπη ανατολική Ασία. Το Spirited Away (2001) είναι η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία όλων των εποχών στην Ιαπωνία, ενώ στην ίδια θέση είχε βρεθεί παλιότερα και η Πριγκίπισσα Μονονόκε.
Οι ταινίες του Μιγιαζάκι συχνά περιστρέφονται γύρω από κοινά θέματα, όπως η σχέση των ανθρώπων με τη φύση και την τεχνολογία και η δυσκολία επικράτησης μιας ειρηνιστικής δεοντολογίας. Οι πρωταγωνίστριές του είναι συνήθως ανεξάρτητα και δυναμικά κορίτσια ή νεαρές γυναίκες, ενώ οι κακοί έχουν αμφισήμαντους χαρακτήρες και κάποια καλά στοιχεία.
Οι ταινίες του Μιγιαζάκι είναι σε γενικές γραμμές ιδιαιτέρως επιτυχημένες οικονομικά, κάτι που οδήγησε σε συγκρίσεις με τον διάσημο Αμερικανό σχεδιαστή Γουόλτ Ντίσνεϊ. Εντούτοις ο Μιγιαζάκι δεν βλέπει τον εαυτό τους σαν κάποιον που προσπαθεί να χτίσει έναν εμπορικό κολοσσό στον τομέα των κινουμένων σχεδίων, αλλά σαν ένα δημιουργό που είχε την τύχη να μπορεί να υλοποιήσει το όραμα του χωρίς περιορισμούς και με απόλυτο καλλιτεχνικό έλεγχο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες φεμινιστές
Καταμπάν
Το Καταμπάν ( مملكة قتبان  ? Qatabanian : 𐩤𐩩𐩨𐩬, QTBN ) ήταν αρχαίο βασίλειο της Υεμένης. Η καρδιά του βρισκόταν στην κοιλάδα Baihan. Όπως και κάποια άλλα βασίλεια της Νότιας Αραβίας, απέκτησε μεγάλο πλούτο από το εμπόριο λιβανιού και μύρου, θυμιάματα που καίγονταν σε βωμούς. Η πρωτεύουσα του Καταμπάν ονομάστηκε Τίμα και βρισκόταν στην εμπορική οδό που περνούσε από τα άλλα βασίλεια του Χάντραμουτ, των Σαβαίων και των Μηναίων.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Υεμένης Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κόκκινο Φωκίδας
Το Κόκκινο ή Κόκκινος είναι χωριό της Δωρίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Κόκκινο βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, δυτικά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου και είναι κτισμένο στις παρυφές των Βαρδουσίων σε υψόμετρο 680 μέτρων. Απέχει περίπου 31 χλμ. (οδηγικά) Δ.-ΒΔ. από το Λιδωρίκι (έδρα του δήμου), 66 χλμ. Δ. από την Άμφισσα και 51 χλμ. από την Ναύπακτο. Την ονομασία του την οφείλει στον ποταμό Κόκκινο, παραπόταμο του ποταμού Μόρνου. Η παλιά ονομασία του ήταν Λούτσοβο.
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Σύμφωνο συμβίωσης
Σύμφωνο συμβίωσης καλείται μορφή νομικής και γενετήσιας ένωσης, παρόμοια με αυτήν του γάμου που δημιουργήθηκε για την παροχή ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στα ζευγάρια του ιδίου φύλου. Θεσμοθετήθηκε στην Ελλάδα, αρχικά, το 2008 και το 2015, με 194 ψήφους υπέρ, διευρύνθηκε το δικαίωμα και στα ομόφυλα ζευγάρια, προκαλώντας αντιδράσεις στους κύκλους της εκκλησίας.