cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντιάνα Γκουαρντάτο
Η Ντιάνα, ιταλ.: Diana Guardato ήταν μέλος της οικογένειας των αριστοκρατικών πατρικίων Γκουαρντάτι. Έγινε ερωμένη του βασιλιά της Νάπολης.
Οικογένεια
Ήταν η ερωμένη του Φερδινάνδου Α΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Νάπολης και απέκτησε τέκνα με το επώνυμο δ'Αραγόνα υ Γκουαρντάτο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Επίκτητος
Ο Επίκτητος (50 μ.Χ. - 138 μ.Χ.) ήταν Έλληνας στωικός φιλόσοφος. thumb| Ο Επίκτητος σε γκραβούρα του μεσαίωνα |300px|right
Βίος
Ο Επίκτητος αναφέρεται ως παιδί δούλων και φέρεται ότι γεννήθηκε στην Ιεράπολη της Φρυγίας (Izmit, σημερινή Τουρκία), εξ ου ενίοτε και το προσωνύμιο Ιεραπολίτης. Φθάνοντας στη Ρώμη, τον αγόρασε ο Επαφρόδιτος, ο οποίος ήταν απελεύθερος του Νέρωνα. Ο Επίκτητος υπήρξε θύμα του Επαφρόδιτου. Ο δεύτερος του έβαλε το πόδι σ' ένα μάγγανο και το έσφιγγε, για να τον κάνει να χάσει τη στωικότητά του και να φωνάξει. «Θα μου σπάσεις το πόδι», τον προειδοποίησε ο Επίκτητος, αλλά ο Επαφρόδιτος συνέχισε το σφίξιμο, μέχρι που έγινε το κακό. «Δε στο είπα πως θα μου σπάσεις το πόδι;» αρκέστηκε να πει ο Επίκτητος. Σε αυτή την περίοδο φαίνεται πως παρακολούθησε τα μαθήματα φιλοσοφίας του Μουσώνιου Ρούφου και συνόψισε τη φιλοσοφία του στις λέξεις «ανέχου και απέχου» (στα νέα ελληνικά: «Να έχεις υπομονή και αντοχή»). Όταν στη συνέχεια έγινε απελεύθερος, εγκαταστάθηκε για λίγο καιρό στη Ρώμη, όπου ζούσε σε μια καλύβα που έμενε πάντα ανοιχτή. Εξαιτίας διατάγματος του Δομιτιανού το 93, διώχνονται όλοι οι φιλόσοφοι από την Ιταλία και ο Επίκτητος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Ρώμη και να μεταβεί στη Νικόπολη της Ηπείρου (Νομός Πρέβεζας), όπου ίδρυσε φιλοσοφική σχολή. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγεται ο ιστορικός και έπαρχος της Καππαδοκίας Φλάβιος Αρριανός από τη Νικομήδεια, ο οποίος συγκέντρωσε τις ομιλίες του, από τις οποίες διασώζονται μόνο τα τέσσερα πρώτα βιβλία. Έπειτα έβγαλε από αυτές ένα απάνθισμα σκέψεων που είναι γνωστές με το όνομα «Εγχειρίδιον Επικτήτου».
Φιλοσοφία
Ο Επίκτητος ανέπτυξε ένα φιλοσοφικό σύστημα που θεμελίωνε σε βάσεις από την ηθική του Σενέκα και το οποίο ήταν κυρίως ένα είδος θρησκευτικής διδασκαλίας που έμοιαζε πολύ με τον χριστιανισμό. Επίκεντρο της φιλοσοφίας του Επίκτητου είναι ο άνθρωπος και η εκπαιδευτική αγωγή του με έμφαση στην ηθική. Η εκπαίδευση για τον φιλόσοφο είναι το μέσο με το οποίο μπορεί να κατοχυρώσει ο άνθρωπος την ελευθερία του. Μέσω της άσκησης της φιλοσοφίας ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει τα πράγματα που βρίσκονται υπό την εξουσία του από εκείνα που δεν βρίσκονται υπό την εξουσία του. Κατά τον Επίκτητο, η έννοια της ευδαιμονίας εδράζεται στη γνώση των «εφ' ημίν» (στα οποία υπάγονται οι προσωπικές μας πράξεις, οι σκέψεις κλπ.) και των «ουκ εφ' ημίν» (στα οποία υπάγονται ο πλούτος, η δόξα κλπ.).
Εκπαίδευση και ελευθερία
Το θέμα της ελεύθερης βούλησης ("προαίρεσις") είναι σημαντικό στο φιλοσοφικό σύστημα του Επίκτητου. Διαπίστωσε ότι η παράδοση στις ορμές της επιθυμίας δεν σημαίνει ότι είναι και προϊόν ελεύθερης βούλησης. Ο άνθρωπος ρέπει προς το "εγώ" και το "δικό μου" και αυτή η ταύτιση είναι η κινητήρια δύναμη για τις επιλογές που θα κάνει. Αυτό με το οποίο ταυτίζεται είναι αυτό το οποίο θεωρεί ως συμφέρον του. Η δυστυχία του προκύπτει από την άγνοια για την πραγματική του φύση που τον οδηγεί να ταυτίζεται με τη σάρκα του, τις ζωικές του επιθυμίες του και τα εξωτερικά πράγματα."'Ο άνθρωπος ρέπει εκεί που βρίσκεται το 'εγώ' και το 'δικό μου'. Αν βρίσκεται στην σάρκα, αυτή μας κυριαρχεί, αν βρίσκονται στην ελεύθερη βούληση, αυτή. Αν βρίσκονται στα εξωτερικά πράγματα, αυτά. Συνεπώς, αν το εγώ βρίσκεται εκεί που βρίσκεται η ελεύθερη βούληση, μόνο τότε θα είμαι ο φίλος, ο γιος και ο πατέρας που πρέπει να είμαι. Συμφέρον μου, δηλαδή, θα είναι να διατηρώ την πίστη, τον σεβασμό, την ανοχή, την εγκράτεια, τις σχέσεις μου με τους άλλους. Αλλά, αν βάλω, τον εαυτό μου από την μια μεριά και την τιμιότητα από την άλλη, γίνεται τόσο ισχυρός ο λόγος του Επίκουρου ότι 'η καλοσύνη ή δεν είναι τίποτα ή, αν υπάρχει, είναι ό,τι νομίζουν οι άνθρωποι.'.' ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ,  Διατριβές, Β/κ β,19-21."Η ελεύθερη βούληση είναι αυτή που μας βοηθάει να θέλουμε αυτό που είναι ορθό, αυτό που είναι φυσικό. Πίσω από τις επιθυμίες και τις ανάγκες υπάρχει η "φύση" την οποία πρέπει να την αναγνωρίσουμε και να τη μελετήσουμε μέσω της λογικής. Οφείλουμε να έχουμε έναν βαθύ φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στη φύση του εαυτού μας, των πραγμάτων και των γεγονότων έτσι ώστε να προσαρμοστούμε στη φύση και όχι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τους νόμους της φύσης για να προσαρμοστούν αυτοί στις δικές μας επιθυμίες. Όλη η δυστυχία μας προκύπτει όχι από τη φύση των πραγμάτων αλλά από την άγνοιά μας για το τι ζητά η φύση. Η λειτουργία αυτή που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να εναρμονιστεί με τη φύση του κόσμου είναι η λογική ("λόγος") και η λογική αναπτύσσεται με την εκπαίδευση. "Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι το λογικό ον δεν καταπιέζεται από τίποτε άλλο παρά από το παράλογο και ότι, αντίθετα, τίποτα δεν τον τραβά περισσότερο από όσο το λογικό. Αλλά, οι έννοιες αυτές, του λογικού και του παραλόγου, γίνονται διαφορετικά αντιληπτές, από τον καθένα, όπως και οι έννοιες του καλού και του κακού, του συμφέροντος και του ασύμφορου. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε κατά κύριο λόγο εκπαίδευση, για να μάθουμε να προσαρμόζουμε, σύμφωνα με την φύση, τις έννοιες του λογικού και του  παραλόγου στις συγκεκριμένες περιπτώσεις." ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβές Α/β,4-5.
"Δεν δημιουργεί, η φτώχεια, τη λύπη αλλά η επιθυμία. Ούτε ο πλούτος λυτρώνει από τους φόβους αλλά η λογική. Αν, λοιπόν, αποκτήσεις λογική, ούτε τα πλούτη θα επιθυμείς ούτε την φτώχεια θα κατηγορείς." Φράση του Επίκτητου από την  «Ανθολογία Στοβαίου». Η εκπαίδευση οφείλει να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τη λογική της φύσης και της ίδιας της ζωής και να προσαρμόσουμε τις επιλογές μας με βάση αυτή τη λογική. Πίσω από τη φύση, ο Επίκτητος διαβλέπει τη θεότητα. Αυτή η θεότητα δεν είναι ένα πρόσωπο με επιθυμίες και προσωπικά χαρακτηριστικά αλλά είναι η ίδια η απρόσωπη αιτία των φυσικών νόμων."'Τι κάνουμε στην περίπτωση του γραψίματος; Μπορώ να γράψω το όνομα του Δίωνα, όπως θέλω; Όχι, αλλά μου μαθαίνουν να  θέλω να το γράψω όπως πρέπει να γράφεται. Όταν πρόκειται για μουσική; Το ίδιο. Όσο για τις τέχνες και τις επιστήμες; Το ίδιο, αλλιώς, θα ήταν τελείως ανώφελο να μαθαίνουμε οτιδήποτε, αν ο καθένας μπορούσε να προσαρμόζει τις γνώσεις του κατά την βούλησή του. Μόνο, λοιπόν, για το πιο σοβαρό και πιο σπουδαίο ζήτημα που είναι η ελευθερία, θα ζητούσα πράγματα στην τύχη; Καθόλου. Αλλά εκπαίδευση σημαίνει ακριβώς να μαθαίνουμε να θέλουμε κάθε πράγμα όπως συμβαίνει. Και πώς συμβαίνει; Όπως όρισε αυτός που ορίζει. Όρισε, δηλαδή, να υπάρχει καλοκαίρι και χειμώνας, ευφορία και αφορία, αρετή και κακία και όλα αυτά τα αντίθετα για να εναρμονιζόμαστε με τον εαυτό μας.' ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβές Α/β,9-16."Ο ίδιος ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να έχει ως προστάτη και σύμβουλο μια εκπόρευση αυτής της θεότητας, τον δικό του "αγαθοδαίμονα" που μάς θυμίζει και το "δαιμόνιο" του Σωκράτη. Όμως, η βοήθεια αυτού του θεού-προστάτη είναι δυνατή μόνο όταν ο ίδιος ο άνθρωπος δέχεται να τον ακούσει."'Ωστόσο δεν παρέλειψε [ο Θεός] να τοποθετήσει πλάι σε κάθε άνθρωπο, ως κηδεμόνα, τον αγαθό δαίμονα του καθενός.' ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ,  Διατριβές, Α/ιδ,7-13."
Ο ρόλος της φιλοσοφίας. Ο πολίτης του κόσμου
. . . λίγο να νυστάξεις και χάνεις όλα όσα έχεις συγκεντρώσει μέχρι τώρα. Να προσέχεις, λοιπόν, τις παραστάσεις σου, να επαγρυπνείς. Δεν είναι λίγα αυτά που διαφυλάσσεις. Είναι η αιδώς, η πίστη, η ευστάθεια, η απαλλαγή από τα πάθη, από την λύπη, από τον φόβο, από την ταραχή, με μια λέξη η ελευθερία. Πόσο πουλάς όλα ετούτα; Κοίταξε πόσο αξίζουν." ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβές, Γ/ιε,8-12. Μια άλλη γνωστή παρομοίωση που κάνει για τις σχολές φιλοσοφίας είναι να την παραλληλίζει με αυτήν ενός ιατρείου. Η άσκηση της φιλοσοφίας δεν είναι διανοητική αλλά καθαρά πρακτική. Ο δάσκαλος φιλοσοφίας είναι αυτός που κάνει τη διάγνωση της "αρρώστιας", που βρίσκει τις αιτίες που κάνουν κάποιον να απομακρυνθεί από τη λογική του φύση και να δίνει "συνταγές" θεραπείας. Δεν είναι κάποιος που απλώς ανακουφίζει με παρήγορα λόγια αλλά που λέει την αλήθεια και δείχνει ότι την αιτία του πόνου που είναι αποτέλεσμα λανθασμένων επιλογών."'Η σχολή του φιλοσόφου, άνδρες, είναι ιατρείο, δεν πρέπει να βγαίνετε χαρούμενοι αλλά πονεμένοι. Δεν έρχεστε βέβαια αν είστε υγιείς, ο ένας έχει τον ώμο βγαλμένο, ο άλλος έχει απόστημα, ο άλλος συρίγγιο κι ο άλλος πονοκέφαλο. Και θα καθίσω εγώ να σας λέω ωραία λόγια και φρασούλες, για να με επαινέσετε και  να φύγετε, ο ένας με τον ώμο όπως τον έφερε, ο άλλος με τον ίδιο πονοκέφαλο, ο άλλος με το συρίγγιο κι ο άλλος με το απόστημα;' ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ,    Διατριβές Γ/κγ,29-32."Ο στωικισμός του Επίκτητου έχει μια κοσμοπολίτικη όψη όπως και γενικότερα οι υπόλοιποι στωικοί φιλόσοφοι. Αν όλοι είμαστε εκπορεύσεις της ίδιας θεότητας, τότε μοιραζόμαστε την ίδια πνευματική ουσία και στα αλήθεια όλα τα πλάσματα μοιράζονται εξίσου αυτόν τον κόσμο ως συγγενείς, ως πολίτες του κόσμου."'Αν κάποιος έχει κατανοήσει την οργάνωση του κόσμου, αν έχει διδαχτεί ότι το μέγιστο, το σπουδαιότερο και το καθολικότερο όλων είναι το σύστημα που αποτελείται από τον Θεό και τους ανθρώπους, ότι από τον Θεό ρίχτηκαν οι σπόροι που δημιούργησαν, όχι μόνο τον πατέρα ή τον παππού του, αλλά κάθε τι που γεννιέται κι αναπτύσσεται πάνω στην γη και, ιδιαίτερα, τα λογικά όντα που, μόνο αυτά από την φύση τους κοινωνούν του Θεού, συνδεδεμένα με αυτό δια της λογικής, τότε γιατί να μην ονομάζει τον εαυτό του πολίτη του κόσμου; Γιατί να μην τον ονομάζει τέκνο του Θεού;' ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβές, Α/θ,3-6."
Δικαιοσύνη και Αδικία
Ο Επίκτητος απαντά μέσω της φιλοσοφίας του και για το θέμα της αδικίας μέσα στη ζωή και το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτούς που μας αδικούν. Ο άνθρωπος που είναι κακός κι άδικος τιμωρείται όχι μόνο από τους νόμους της πολιτείας αλλά ακόμα κι αν ξεφύγει από αυτούς, είναι ήδη ένας άνθρωπος που δρα ενάντια στη φύση του και θα υποφέρει από αυτήν την απόκλιση. Θα πρέπει ο φιλόσοφος να λυπάται και να συμπονά αυτόν από τον οποίον αδικείται. Βλέπει στον κακό άνθρωπο, ένα παραπλανημένο ον που οι ίδιες οι πράξεις του είναι η αιτία να μένει δέσμιος του παραλογισμού του και της άγνοιας της πραγματικής του φύσης. "- “ Ο δείνα σε πρόσβαλε”.
Τον ευγνωμονώ που δεν με έδειρε.
- “Μα σε έδειρε κιόλας”.
- “Μα και σε τραυμάτισε”.
Τον ευγνωμονώ που δεν με σκότωσε. Πότε έμαθε, λοιπόν, κι από ποιόν ότι ο άνθρωπος είναι ζώο ήμερο, ότι αγαπάει τον πλησίον του, ότι η ίδια η αδικία προκαλεί μεγάλη ζημιά σ’ αυτόν που την διαπράττει.» Διατριβές Δ/ε, 8-10. Η φιλοσοφική αντίληψη του Επίκτητου πάει πέρα και πάνω από τη φαινομενική ύπαρξη και τις περιστάσεις της ζωής. Η ανθρώπινη ψυχή έρχεται σε έναν κόσμο για να δοκιμαστεί και να μάθει την αλήθεια για την ίδια και τον κόσμο. Η αντιμετώπιση των καταστάσεων της ζωής είναι συμβολική. Δείχνει το τι πιστεύει κάποιος για τον εαυτό του και τους άλλους. Η κακή χρήση του πλούτου, της δύναμης και της τύχης εμπεριέχει μέσα της, την ίδια την "τιμωρία" αυτού που την ασκεί. " - “Βλέπω, τους σωστούς κι ενάρετους ανθρώπους να χάνονται από την πείνα και το κρύο.”
Αυτούς, όμως, που δεν είναι σωστοί  κι ενάρετοι, δεν τους βλέπεις να χάνονται από την τρυφηλότητα, την αλαζονεία και την ακαλαισθησία;
- “Είναι, όμως, ατιμωτικό να συντηρείσαι από άλλον”.
Και ποιος άλλος, δυστυχισμένε, παρά μόνο ο κόσμος συντηρείται  από μόνος του; Όποιος λοιπόν κατηγορεί την πρόνοια ότι φαύλοι δεν τιμωρούνται, ότι έχουν δύναμη και πλούτο, κάνει το ίδιο, σαν να έλεγε, σε περίπτωση που αυτοί είχαν τυφλωθεί, ότι δεν τιμωρούνταν, επειδή τα νύχια τους έχουν υγεία." (Από τα απομνημονεύματα του Επίκτητου).
Έργα
Όπως προειπώθηκε ο Φλάβιος Αρριανός ήταν εκείνος ο οποίος κατέγραψε τις φιλοσοφικές απόψεις του σε οκτώ βιβλία με τον γενικό τίτλο Διατριβαί, από τα οποία όμως έχουν διασωθεί μόνον τέσσερα.
Ο Αρριανός είναι και ο καταγραφέας της διδασκαλίας που παρατίθεται στο Εγχειρίδιον, ένα είδος συνοπτικής παρουσίασης των Διατριβών.
Το έργο του εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους φιλοσόφους του Νεοπλατωνισμού αλλά και από την χριστιανική Εκκλησία.
Από τον Σιμπλίκιο διασώθηκε ένα υπόμνημα γραμμένο τον 6ο αι. και από τον Γεώργιο Λεκαπηνό άλλο ένα γραμμένο κατά τον 14ο αι.
Το συνολικό έργο του μεταγράφηκε σε μικρογράμματη γραφή (Στουδιτική) κατά το 900 υπό την επιμέλεια του Αρέθα.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών Handball Premier 2015-2016
Το πρωτάθλημα Handball Premier 2015-2016 για την περίοδο 2015–16 ήταν το 37ο στην ιστορία του θεσμού, και το 1ο με την ονομασία Handball Premier. Διεξήχθη από την Ο.Χ.Ε. με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φίλιππος Βέροιας για 9η φορά στην ιστορία του. Στην Α2 Εθνική υποβιβάστηκαν Αρχέλαος Κατερίνης και η ΧΑΝΘ.
Επίκτητος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επικτητος Επικτητος Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σκλάβοι
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών Handball Premier 2015-2016
Β' φάση
Στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος μετείχαν οι έξι πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου, μεταφέροντας τους μισούς βαθμούς που είχαν κερδίσει. Μετά από πέντε αγωνιστικές η βαθμολογία ήταν η εξής:
Στον τελικό του πρωταθλήματος μετείχαν ο Διομήδης Άργους και ο Φίλιππος Βέροιας.
Play Out
Στη φάση των play out μετείχαν οι πέντε τελευταίες ομάδες της κανονικής περιόδου (δεν συμμετείχε ο Αρχέλαος Κατερίνης ο οποίος αποσύρθηκε και υποβιβάστηκε απευθείας), μεταφέροντας τους μισούς βαθμούς που είχαν κερδίσει. Μετά από πέντε αγωνιστικές η βαθμολογία ήταν η εξής:
Μετά την ολοκλήρωση της φάσης των play out, τον Αρχέλαο Κατερίνης ακολούθησε στην Α2 Εθνική, η ΧΑΝΘ.
Τελικός
Νικητής του τελικού και πρωταθλητής, αναδείχθηκε ο Φίλιππος Βέροιας κερδίζοντας τον Διομήδη Άργους με 1–2 στις νικές, έχοντας μάλιστα μειονέκτημα έδρας.
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2015 2016 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2016
Φενέρμπαχτσε (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η Φενέρμπαχτσε (τουρκικά: Fenerbahçe) είναι τουρκική επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης .Εδρεύει στην περιοχή Καντίκιοϊ της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία. Από το 2006 έως και το 2015, ήταν γνωστή με τη διακριτική της ονομασία Φενέρμπαχτσε Ούλκερ (Fenerbahçe Ülker) λόγω της χορηγίας της από τη βιομηχανία τροφίμων Ülker. Από το 2017 έως και το 2018, ήταν γνωστή ως Φενέρμπαχτσε Ντογούς (Fenerbahçe Doğuş) λόγω χορηγίας.
Ιστορία
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Φενέρμπαχτσε ιδρύθηκε το 1913 και σημείωσε σημαντική επιτυχία, από τον ερχομό του αθλήματος στην Τουρκία. Η Φενερμπαχτσέ κέρδισε τίτλους σε εθνικό επίπεδο το 1957, το 1959 και το 1965, λίγο πριν από την ίδρυση της Τουρκικής Λίγκας το 1966 και πήρε μέρος στην Ευρωλίγκα το 1960 και το 1966. Οι οπαδοί της χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι το 1991 για άλλο ένα τίτλο, όταν ο Λεβέντ Τοπσακάλ, ο Λάρρυ, ο Ρότσαρντ και ο προπονητής Τσετίν Γιλμάζ οδήγησαν τη Φενέρμπαχτσε στην κατάκτηση του Τουρκικού Πρωταθλήματος υπερισχύοντας της Τόφας.
Η Φενέρμπαχτσε επέστρεψε στην Ευρωλίγκα το 1992, αλλά έχασε στον προκριματικό γύρο. Ήταν φιναλίστ στον τελικό του Τουρκικού Πρωταθλήματος το 1992, το 1993 και το 1995, αλλά δεν μπορούσε να βρει έναν τρόπο να κερδίσει το πρωτάθλημα για κάποιο χρονικό διάστημα. Η τρίτη θέση κατά την περίοδο 1997–98 επέτρεψε στην ομάδα να επιστρέψει στην Ευρωλίγκα και με παίκτες όπως ο Μαχμούντ Αμπντούλ-Ραούφ, ο Μάρκο Μίλιτς, ο Ζαν Ταμπάκ, ο Ιμπραήμ Κουτλουάι και προς το τέλος ο Κόνραντ ΜακΡέι. Η Φενέρμπαχτσε προχώρησε στα πλέι-οφ, χάνοντας από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο σύλλογος έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κόρατς το 1996 και το 2001, ενώ τερμάτισε τέταρτη στο FIBA ​​Europe League το 2005. Το καλοκαίρι του 2006 η ομάδα συγχωνεύτηκε με την Ούλκερσπορ σχηματίζοντας την «Φενέρμπαχτσε Ούλκερ». Μετά τη συγχώνευση, η Φενέρμπαχτσε κυριάρχησε στο πρωτάθλημα και κατέκτησε το πρωτάθλημα δύο συνεχόμενες φορές. Την επόμενη περίοδο, έχασε στον τελικό των πλέι-οφ από την Εφές Πίλσεν, ενώ την περίοδο 2009–10 στέφθηκε και πάλι πρωταθλήτρια, επικρατώντας αυτή τη φορά στους τελικούς εναντίον της Εφές Πίλσεν.
Η Φενερμπαχτσέ Ούλκερ ενισχύθηκε μεταγραφικά την περίοδο 2010–11 με πέντε νέες προσθήκες: Ενγκίν Ατσούρ, Σαρούνας Γιασικέβιτσιους, Μάρκο Τόμας, Καγιά Πεκέρ και Ντάριους Λαβρίνοβιτς, συμπεριλαμβανομένων των Μπόγιαν Μπογκντάνοβιτς, Κέρτις Τζέρελς, Τζέιμς Γκιστ, Χακάν Ντεμιρέλ και τελευταίο τον Θάμπο Σεφολόσα από το ΝΒΑ. Με προπονητή τον Νέβεν Σπάχια, η Φενέρμπαχτσε Ούλκερ στέφθηκε και πάλι πρωταθλήτρια. Έπειτα από δύο απογοητευτικές περιόδους, τις τύχες της ομάδας ανέλαβε ως προπονητής ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ενώ το ρόστερ ενισχύθηκε με τους Λίνας Κλέιζα από τους Ράπτορς, τον πολλά υποσχόμενο Νεμάνια Μπιέλιτσα, τον Λούκα Ζόριτς, τον Τούρκο με πολλές προοπτικές Κενάν Σιπαχί και τον Μελίχ Μαχμούτογλου. Η Φενέρμπαχτσε Ούλκερ στέφθηκε πρωταθλήτρια και πάλι επικρατώντας της αντιπάλου της Γαλατασαράι στους τελικούς των πλέι-οφ. Το 2016 έφτασε μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκα αλλά ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην παράταση με 101-96. Στην Τουρκία κατέκτησε το πρωτάθλημα κόντρα στην Ανατολού Εφές. Το 2017 στο Final 4 της Κωνσταντινούπολης η Φενέρ σήκωσε το πρώτο τρόπαιο της Ευρωλίγκα, νικώντας στον τελικό τον Ολυμπιακό με 80-64. Επίσης κατέκτησε και το πρωτάθλημα Τουρκίας νικώντας στη σειρά των τελικών την Μπεσίκτας με 4-0. Το 2018 κατέκτησε για ένατη φορά το πρωτάθλημα Τουρκίας νικώντας την Τόφας με 4-1 στη σειρά των τελικών. Στην Ευρωλίγκα έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης όπου ηττήθηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης.
Το καλοκαίρι του 2020, ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, μετά από επτά χρόνια παρουσίας, ανακοίνωσε επισήμως τη λύση τη συνεργασίας του με την ομάδα. Τεχνικός των Τούρκων τη σεζόν 2020-21 ήταν ο Ιγκόρ Κοκόσκοφ. Στις 31 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε ως προπονητής ο Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς, με τον οποίο η ομάδα στις 13 Ιουνίου 2022, κατέκτησε στο Πρωτάθλημα Τουρκίας, αφού η Φενέρ κέρδισε την Εφές στη σειρά των τελικών με 3-1.
Ονομασίες
Η Φενέρμπαχτε έχει αλλάξει κατά καιρούς την ονομασία της με βάση τον εκάστοτε χορηγό.
Λογότυπο
Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1913
Ερμής Αγοραίος και Χάριτες (Μουσείο του Λούβρου, αρ. Ma 696 B, Ma 696 C)
Το ανάγλυφο του Ερμή Αγοραίου και Χαρίτων που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα από τη Θάσο.
Ιστορικό του ευρήματος
Η Θάσος κίνησε το επιστημονικό ενδιαφέρον των Ευρωπαίων τον 19ο αιώνα, όταν ο νεαρός Ζωρζ Περρό, μέλος της Γαλλικής Σχολής περιηγήθηκε τη νήσο το 1856 και δημοσίευσε τις εντυπώσεις του οκτώ χρόνια αργότερα στο Παρίσι με τον τίτλο «mémoire sur l`ile de Thasos». Στο μεταξύ και ο Αλεξάντερ Κόντζε επισκέφτηκε το νησί το 1858 και δημοσίευσε τα αποτελέσματα των μελετών του το 1860 στο Αννόβερο με τίτλο «Reise auf den Inseln des Thrakischen Meeres». Το 1865 ακολούθησε η αρχαιολογική αποστολή του Ε. Μίλλερ, ο οποίος ανακάλυψε πολλές επιγραφές και έργα τέχνης. Το ανάγλυφο του Ερμή Αγοραίου και Χαρίτων μεταφέρθηκε μαζί με άλλα στο Μουσείο του Λούβρου όπου εκτίθεται μέχρι σήμερα.
Περιγραφή
Στο αριστερό ανάγλυφο εικονίζονται τρεις γυναίκες. Η πρώτη κρατάει στο δεξί χέρι έναν στρογγυλό καρπό. Η ερμηνεία του αριστερού χεριού δεν είναι γνωστή. Η δεύτερη κρατάει μια ταινία στρογγυλή στο αριστερό χέρι. Η επόμενη που ακολουθεί κρατάει επίσης μια ταινία στο δεξί, και ένα άνθος ή καρπό στο αριστερό. Στο δεξιό ανάγλυφο εικονίζεται ο Ερμής ακολουθούμενος από μια γυναίκα που κρατάει ταινία.
Καλλιτεχνική περιγραφή
Η μορφή των γυναικών είναι συμβατική. Η απόδοση του Ερμή είναι γεμάτη ζωντάνια και προετοιμάζει καλλιτεχνικά την απόδοση του Απόλλωνα Νυμφαγέτη.
Χρονολόγηση του ανάγλυφου
Η απόδοση του Ερμή διαφέρει από τις αρχαϊκές παραστάσεις διότι δεν φέρει τα φτερά στα πόδια. Ο οξύς πόγων και ο Κρόβυλος της κόμης του, η σκούφια του, αλλά και οι γυναίκες ομοιάζουν με τα ανάγλυφα του μνημείου των Αρπείων του Ξάνθου. Χρονολογείται στα 480 π.Χ.
Τσιγάρο
Το τσιγάρο (παλιότερα, σιγαρέτο) αποτελείται από μικρά κομμάτια επεξεργασμένου καπνού που είναι τυλιγμένα σε χαρτί. Έχει κυλινδρικό σχήμα και μπορεί να έχει στο ένα του άκρο επιστόμιο με φίλτρο. Το μήκος του δεν υπερβαίνει τα 120 χιλιοστά και η διάμετρός του τα 10 χιλιοστά. Το τσιγάρο χρησιμοποιείται για το κάπνισμα. Για αυτόν το σκοπό το ένα του (άφιλτρο) άκρο αναφλέγεται καθώς το άλλο τοποθετείται στο στόμα του καπνιστή, από όπου εισπνέεται περιστασιακά ο καπνός που παράγεται. Το κάπνισμα τσιγάρων αυξάνει την πιθανότητα για προβλήματα υγείας, όπως είδη καρκίνων, με σημαντικότερο αυτόν του πνεύμονα, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν στο θάνατο.
Γενικά
Η διαδικασία της ρουφηξιάς ή τζούρας (το τρίτζουρο) προκαλεί ρεύμα αέρα από το καιόμενο τμήμα του τσιγάρου (καύτρα) προς το στόμα και ακολούθως τους πνεύμονες του καπνιστή, ο οποίος στη συνέχεια εκπνέεται από τη μύτη ή το στόμα του , και έτσι η καύση προχωρά σταδιακά προς το άκρο από το οποίο το τσιγάρο κρατείται. Το τσιγάρο σιγά σιγά μετατρέπεται σε στάχτη, η οποία τινάζεται με τον αντίχειρα ή με το δείκτη του χεριού που το κρατάει σε σταχτοδοχείο ή στο κενό. Το κυριότερο προϊόν της καύσης είναι η πίσσα, αλλά έχει βρεθεί ότι στους πνεύμονες του καπνιστή μεταφέρονται εκτός από την πίσσα και άλλες 4.000 περίπου χημικές ενώσεις, τοξικές ή μη. Ο όρος τσιγάρο συνήθως αναφέρεται στα τσιγάρα που περιέχουν καπνό, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αναφορά σε παρόμοια αντικείμενα καπνίσματος που περιέχουν και άλλα φυτά όπως το χασίς.
Εκτιμήσεις ειδικών επιστημόνων ανέφεραν στις αρχές του 2008 ότι νοσήματα που σχετίζονται με το κάπνισμα αποτελούν την αιτία θανάτου για 20.000 Έλληνες ετησίως. .
Επιπτώσεις
Η νικοτίνη που περιέχει το τσιγάρο ενέχεται για την εμφάνιση πολλαπλών παθήσεων, που εμφανίζονται είτε στη στοματική κοιλότητα, είτε σε βλεννογόνους άλλων εν τω βάθει οργάνων. Η δράση της είναι πολυσχιδής και εκτείνεται από αλλοιώσεις επιφανειακού χαρακτήρα, όπως π.χ. η νικοτινική στοματίτιδα, έως την πρόκληση χρονίων καταστάσεων, όπως η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, αλλά, το χειρότερο, οδηγεί στην εμφάνιση κακοήθων όγκων, με κυριότερους τον καρκίνο του λάρυγγα και του πνεύμονα. Παράλληλα, ισχυρή είναι η έξη που δημιουργείται, πέραν δηλαδή του φαρμακευτικού εθισμού, αφού το κάπνισμα συνδέεται με καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και αποκτά συμβολικό χαρακτήρα έχοντας πολλές φορές σχέση με τη συναισθηματική φόρτιση του ατόμου.
Όλες οι στατιστικές αποδεικνύουν αφενός μεν τη διασύνδεση του καπνίσματος με τις κυριότερες από τις παθολογικές καταστάσεις που αναφέρθηκαν, αφετέρου δε την απαλλαγή από αυτές σε περίπτωση διακοπής του. Ένας χρόνιος καπνιστής έχει 20 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να προσβληθεί και να πεθάνει από καρκίνο του πνεύμονα, από έναν μη καπνιστή. Από την άλλη, έπειτα από διακοπή του καπνίσματος, οι πιθανότητες αυτές μειώνονται αισθητά, χρειάζεται όμως μεγάλο χρονικό διάστημα, έως ότου οι πνεύμονές του «καθαρίσουν» από τις εναποθέσεις μικροσωματιδίων και τις άλλες αλλοιώσεις που έχουν στο μεταξύ προκληθεί.\
Ο λόγος για τον οποίο το τσιγάρο δεν έχει απαγορευθεί ακόμα είναι λόγω των μεγάλο οικονομικών κερδών που επιφέρει στις εταιρίες παραγωγής καπνού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κάπνισμα
Δουκάτο του Νάσσαου
Το Δουκάτο του Νάσσαου (γερμ. Herzogtum Nassau) υπήρξε παλιό κρατίδιο της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και της Βορειογερμανικής Συνομοσπονδίας. Ήταν ανεξάρτητο κράτος μέχρι το 1866, όταν προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας ως τμήμα της Επαρχίας της Έσσης-Νάσσαου. Ήταν κράτος-μέλος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αργότερα μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Το κρατίδιο είχε ως πρωτεύουσα πρώτα το Βάιλμπουργκ (Weilburg) και αργότερα το Βίζμπαντεν.
Γεωγραφία
Το δουκάτο εκτεινόταν σε μήκος 105 χιλιομέτρων από βορρά προς νότο και 75 από ανατολή προς δύση. Πρωτεύουσα ήταν το Βάιλμπουργκ και από το 1816 το Βίζμπαντεν. Η περιοχή διασχίζεται από την οροσειρά του Βέστερβαλντ, ενώ διαπλέεται από τον Λαν, τον Μάιν, τον Ζιγκ και τον Ρήνο.
Ιστορία
Αρχικά το Νάσσαου ήταν ένα μικρό δουκάτο στο σημερινό ομόσπονδο γερμανικό κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου. Η πόλη Νάσσαου ιδρύθηκε το 915, το Κάστρο Νάσσαου χτίστηκε το 1125 και από 1160 όλος ο νομός πήρε το όνομα Νάσσαου. Το 1255 διαιρέθηκε σε δυο κομμάτια και δημιουργήθηκαν δύο κλάδοι: Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (ο οίκος που μέχρι σήμερα βασιλεύει στο Λουξεμβούργο). Μετά την επανένωσή του σε ένα δουκάτο το 1806, το κράτος έχασε την αυτονομία του το 1866 στην Πρωσία.
Το Δουκάτο του Νάσσαου δημιουργήθηκε με σύμφωνο που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 12 Ιουλίου 1806, του οποίου το άρθρο 5 έδινε τον τίτλο του Δούκα στον ηγέτη του Οίκου του Νάσσαου, Φρειδερίκο-Αύγουστο πρίγκιπα του Νάσσαου-Ούζινγκεν.
Πριν την ενσωμάτωσή του στην Πρωσία, το Δουκάτο είχε μία ψήφο, την οποία μοιραζόταν με το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ στις κοινές συνελεύσεις (Δίαιτες) και δύο για το ίδιο στη γενική συνέλευση. Στρατιώτες του Νάσσαου συμμετείχαν και στην Μάχη του Βατερλώ. Προσαρτημένο στο Βασίλειο της Πρωσίας, το Δουκάτο συγχωνεύτηκε με το Ελεκτοράτο της Έσσης-Κάσσελ και την Ελεύθερη Πόλη της Φραγκφούρτης για να αποτελέσει την Επαρχία της Έσσης-Νάσσαου. Σήμερα στα εδάφη του κράτους βρίσκεται η σημερινή Έσση και το τοπωνύμιο έχει πλέον χαθεί.
Έδαφος
Με την δημιουργία του, το Δουκάτο περιλάμβανε:
Πηγές
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Δουκάτα Κατηγορία:Έσση Κατηγορία:Ρηνανία-Παλατινάτο Κατηγορία:Γερμανικά ιστορικά κράτη
Saepta Julia
Ιστορία
Η σύλληψη του Περιτοιχίσματος του Ιουλίου, το οποίο επίσης ονομάζεται Περιτοίχισμα (Saepta) ή Στοά Περιτοιχίσματος (Porticus Saeptorum), ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της εξουσίας του Ιουλίου Καίσαρα. Πήρε τη μορφή ενός τετραπλού περιστυλίου (quadriporticus), ένα αρχιτεκτονικό χαρακτηριστικό που έγινε δημοφιλές από τον Καίσαρα.
Μετά τη δολοφονία του Καίσαρα το 44 π.Χ., οι εργασίες συνεχίστηκαν σε έργα που είχε ξεκινήσει αυτός. Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, ο οποίος είχε υποστηρίξει τον Καίσαρα πριν από το τέλος εκείνου, και στη συνέχεια ευθυγραμμίστηκε με τον διάδοχο εκείνου Οκταβιανό, ανέλαβε τη συνέχιση του οικοδομικού έργου του Περιτοιχίσματος του Ιουλίου. Το κτίριο τελικά ολοκληρώθηκε και εγκαινιάστηκε αφιερωματικά από τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα το 26 π.Χ. Ο Αγρίππας διακόσμησε επίσης το κτίριο με μαρμάρινες πλάκες και ελληνικούς ζωγραφικούς πίνακες.
Η Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης οδήγησε στην καταστροφή του Περιτοιχίσματος το 80 μ.Χ. αυτό ξανακτίστηκε λίγο πριν από τη βασιλεία του Δομιτιανού. Αναστήλωση έγινε και επί Αδριανού, όπως μαρτυρούν πλινθοδομές, αλλά και φιλολογικές πηγές. Το κτίριο τεκμαίρεται επίσης σε χάλκινο περιλαίμιο δούλου μετά την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄, όμως δεν υπάρχει καμία γνωστή αναφορά για το κτίριο κατά τον Μεσαίωνα.
Το Περιτοίχισμα του Ιουλίου μπορεί να δει κανείς στην Κάτοψη της Ρώμης (Forma Urbis Romae), έναν χάρτη της Ρώμης όπως υπήρχε η πόλη στις αρχές του 3ου αι. μ.Χ. Μέρος του αρχικού τείχους του Περιτοιχίσματος του Ιουλίου μπορεί ακόμη κάποιος να δει ακριβώς δίπλα στο Πάνθεον.
Η κάτοψη
Λόγω των περιορισμένων αρχαιολογικών καταλοίπων, η πλειονότητα των αρχαιολογικών ανακατασκευών προέρχεται από την Κάτοψη της Ρώμης και αντίστοιχες λογοτεχνικές πηγές. Βρισκόταν στο Άρεως Πεδίον (Campus Martius), μεταξύ των Θερμών του Αγρίππα και του Σεραπείου. Το Περιτοίχισμα του Ιουλίου ήταν ένα ορθογώνιο συγκρότημα κιονοστοιχιών, το οποίο εκτείνεται κατά μήκος της δυτικής πλευράς της Βία Λάτα στη Βία ντι Σαν Μάρκο. Είχε μήκος 310 μ. και πλάτος 120 μ. και ήταν κτισμένο από μάρμαρο τραβερτίνη. Δύο περιστύλια ευρίσκοντο στα ανατολικά και δυτικά του συγκροτήματος. Το βόρειο άκρο ήταν μία αίθουσα καθιστικού και η νότια πλευρά συνδεόταν με την αίθουσα ψηφοφορίας (diribitorium) μέσω ενός -χωρίς κιονοστοιχία- φαρδύ διαδρόμου. Οι μόνες είσοδοι που διακρίνονται είναι μικρές είσοδοι στο νότιο άκρο του συγκροτήματος.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές κάτω από το Παλάτσο Ντόρια αποκάλυψαν πολλαπλές βάσεις θεμελίων από τραβερτίνη. Ενώ η πλειονότητα των βάσεων ήταν 1,7 τ.μ., άλλες βάσεις έδειχναν ποικίλες διαστάσεις. Αυτό οδήγησε ορισμένους μελετητές να κάνουν εικασίες για την ύπαρξη δεύτερου ορόφου.
Το Περιτοίχισμα τροφοδοτείτο με νερό από την Άκουα Βίργκο, η οποία τροφοδοτούσε την πλειοψηφία των κτιρίων στο Άρεως Πεδίον.
Περιστύλιο των Αργοναυτών
μικρογραφία|Ο δυτικός τοίχος του Περιστυλίου των Αργοναυτών. Το Περιστύλιο των Αργοναυτών (Porticus Argonautarum) βρισκόταν στη δυτική πλευρά του Περιτοιχίσματος του Ιουλίου. Ολοκληρώθηκε από τον Μ. Β. Αγρίππα π. το 25 π.Χ., και το περιστύλιο έλαβε το όνομά του από το έργο τέχνης που απεικόνιζε: τον Ιάσονα και τους Αργοναύτες. Ένα τμήμα του δυτικού τοίχου που σώζεται και βρίσκεται δίπλα στο Πάνθεον, δείχνει ότι ο τοίχος ήταν φτιαγμένος από πλινθόκτιστο σκυρόδεμα και καλυμμένος με μάρμαρο. Αυτή η στοά ανακατασκευάστηκε από τον Δομιτιανό μετά την πυρκαγιά του 80 μ.Χ.
Η χρήση του
Το κτίριο προοριζόταν αρχικά να χρησιμοποιηθεί ως χώρος ψηφοφορίας τόσο για τη Συνέλευση των Εκατοντάδων (Comitia Centuriata) όσο και για τη Συνέλευση των Φυλών (Comitia Tributa). Ωστόσο, με τη μείωση της σημασίας των Συνελεύσεων για ψηφοφορίες από την περίοδο του Αυγούστου και μετά, το κτίριο άρχισε να επαναπροσδιορίζεται. Γινόταν αγώνες μονομάχων κατά την εποχή του Αυγούστου και το κτίριο χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Σύγκλητο ως τόπος συγκέντρωσης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχαιολογία
Λαν (ποταμός)
Ο Λαν (Lahn) είναι δεξιός παραπόταμος του Ρήνου. Πηγάζει σε υψόμετρο 602 μέτρα, στο βουνό Έντερκοπφ της χαμηλής οροσειράς Ρότααρ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, και μετά από 245,6 χλμ. συναντά τον Ρήνο στο Λάνσταϊν, σε υψόμετρο μόλις 61 μέτρα. Περνάει μέσα από το Μάρμπουργκ, Γκίσεν, Βέτσλαρ, Λιμβούργο, Βάιλμπουργκ και Μπαντ Εμς. Ο ποταμός δεν είναι αρκετά εκμεταλλεύσιμος για τη ναυτιλία, αλλα είναι σημαντικός για την ιστιοπλοΐα και κωπηλασία. Κυριότεροι παραπόταμοι είναι οι Ντιλ, Βάιλ και δύο ποταμοί με το όνομα Άαρ. Στον κατώτερο ρου του Λαν έχουν κατασκευασθεί πολλά μικρά φράγματα με υδατοφράκτες, που επιτρέπουν την τακτική πλεύση πλοιαρίων από το στόμιό του μέχρι το Ρούνκελ, μία υψομετρική διαφορά 120 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Έσσης
Κουσαρτσάι
Το Κουσαρτσάι (επίσης, Κουσαρτσάι) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 4.776 ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Άργος
Το Άργος είναι πόλη της Πελοποννήσου που ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού με πληθυσμό 22.209 κατοίκους (απογραφή 2011). Είναι μια από τις παλαιότερες συνεχώς κατοικούμενες πόλεις στο κόσμο. Αποτελεί κέντρο των εμπορικών και βιομηχανικών δραστηριοτήτων του νομού.
Το Άργος είναι επίσης η έδρα του «καλλικρατικού» Δήμου Άργους-Μυκηνών από το 2011 που έχει πληθυσμό 42.022 κατοίκους και ως προς την έκταση του ταυτίζεται και με την άλλοτε Επαρχία Άργους της οποίας αποτελούσε επίσης έδρα η πόλη. Αποτελεί δημοτική ενότητα του δήμου Άργους-Μυκηνών. Στην κοινότητα Άργους υπάγονται επίσης οι οικισμοί Άκοβα, Κόκλα και Τημένιο. Η δημοτική ενότητα Άργους έχει έκταση 138.13 τ.χλμ. Απέχει 11 χιλιόμετρα από το Ναύπλιο, την πρωτεύουσα του νομού.
Θεωρείται η αρχαιότερη πόλη στην Ηπειρωτική Ευρώπη λόγω της ύπαρξης πολλών αρχαιολογικών μνημείων που χρονολογούνται από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, όταν αποτελούσε ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού και μια από τις παλαιότερες στον Ελλαδικό χώρο. Η πόλη κατοικείται συνεχώς τουλάχιστον στη μορφή χωριού κατά τα τελευταία 7.000 χρόνια. Σύμβολο της πόλης από τα αρχαία χρόνια είναι ο λύκος.
Σήμερα, η πόλη στολίζεται με πολλά αρχαία μνημεία. Η γεωργία είναι η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης.
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης είναι αρχαιότατο και πολλές θεωρίες έχουν προταθεί για την ετυμολογική προσέγγισή του. Η επικρατέστερη άποψη θεωρεί το όνομα ως κατάλοιπο της πελασγικής γλώσσας, αυτής δηλαδή του λαού που ιστορικά εγκαταστάθηκε πρώτα στην περιοχή του Άργους, στην οποία σήμαινε "κάμπος". Κατά εναλλακτική θεωρία, το όνομα συνδέεται ετυμολογικά με τον Άργο, τον τρίτο βασιλιά της πόλης στην αρχαιότητα, ο οποίος τη μετονόμασε βάσει του ονόματός του, αντικαθιστώντας έτσι την προηγούμενή της ονομασία Φορωνικόν Άστυ. Έχει προταθεί επίσης αντιστοιχία με τη λέξη "άργος" (με αναβιβασμό του τόνου), που σήμαινε "λευκός", πιθανώς από την οπτική εντύπωση που δημιουργούταν σε κάποιον όταν έβλεπε την αργολική πεδιάδα κατά την εποχή του θερισμού. Συναφής είναι και η σύνδεση της λέξης με τη λέξη "αγρός", με αντιμετάθεση δηλαδή των συμφώνων (κατά την εκτίμηση του Στράβωνα).
Ιστορία
μικρογραφία|το άγαλμα του Ηρακλή thumbnail|right|240px|Το Ηραίον του Άργους, κατασκευασμένο τον 7ο-5ο π.Χ., αποτελούσε το σημαντικότερο ιερό της Αργολίδας, αφιερωμένο στη θεά [[Ήρα (μυθολογία)|Ήρα]]
Προϊστορία
Το Φορωνικόν Άστυ, όπως ονομαζόταν το Άργος πριν αποκτήσει τη σημερινή ονομασία του, θεωρείται κατά πολλούς ως η πρώτη πόλη του κόσμου. Η περιοχή της σημερινής πόλης του Άργους γνώρισε την πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στο τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ, στη νεολιθική εποχή. Έκτοτε κατοικήθηκε αδιάλειπτα, κτιζόμενη ξανά και ξανά στην ίδια γεωγραφική θέση που κατέχει μέχρι σήμερα με τους πρώτους αποικιστές της να θεωρούνται κατά την προϊστορική εποχή οι Πελασγοί. Οι πρώτες οικιστικές εγγραφές παρατηρούνται στους πρόποδες του λόφου της Ασπίδας και της Λάρισας, ενώ η εγκατάσταση πληθυσμών στο ανατολικό τμήμα της πόλης συνέβη πολύ αργότερα. Μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη του Άργους έπαιξε η κομβική του θέση ανάμεσα στη Νεμέα, την Κορινθία και την Αρκαδική ενδοχώρα ενώ ευνοήθηκε επίσης και από τη λίμνη της Λέρνας, η οποία έφτανε την τότε εποχή σε απόσταση ενός χιλιομέτρου νότια της πόλης.
Αρχαία Ελλάδα
thumb|right|240px|Αργυρή δραχμή του Άργους. 4ος αι. π.Χ. Οι Πελασγοί κληροδότησαν στην πόλη πολλές ονομασίες, όπως το ίδιο της το όνομα και τη λέξη "Λάρισα", το όνομα του κάστρου που δεσπόζει στον ομώνυμο λόφο της πόλης, που σημαίνει ακρόπολη. Στον ίδιο λόφο υπήρχε και το ιερό της θεάς Ήρας της Ακραίας, σήμερα το μοναστήρι της Παναγιάς της Κατακεκρυμμένης.
Στη Μυκηναϊκή εποχή, το Άργος αποτέλεσε μαζί με τις Μυκήνες και την Τίρυνθα σημαντική εγκατάσταση με στρατηγική θέση στην εύφορη Αργολική πεδιάδα. Κατά την Κάθοδο των Δωριέων, περί το 1098 π.Χ., το Άργος ήταν διαιρεμένο σε τέσσερις συνοικίες, η καθεμία από τις οποίες κατοικείτο από διαφορετική φυλή. Η πόλη διέθετε το δικό της νόμισμα και έφτασε στο απόγειο της ισχύος της κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. υπό την τυραννία του Φείδωνα, οπότε και υπερείχε των άλλων Πελοποννησιακών πόλεων, κυρίως δε της Σπάρτης. Κατά την περίοδο αυτή, στην πόλη λειτούργησε σχολή γλυπτικής και χαλκοπλαστικής ενώ αξιόλογα ήταν και τα κεραμοποιεία, τα βυρσοδεψεία αλλά και οι βιοτεχνίες ετοίμων ενδυμάτων που έφτιαχναν ρούχα σε πλούσια ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι κατά τακτά διαστήματα, διοργανωνόταν έκθεση με τα προϊόντα της αργολικής γης. Στο αρχαίο Άργος υπήρχε επίσης πλήθος εορτασμών, κρίνοντας από τις τουλάχιστον 25 γιορτές που έχουν καταγραφεί.
Η αποδυνάμωση και η απώλεια του γοήτρου του Άργους επήλθε αργότερα, αφενός, με την άρνησή του να παρέχει προμήθειες και να συμμετάσχει στους Ελληνο-περσικούς πολέμους και αφετέρου, με την ουδέτερη στάση που διατήρησε αργότερα, κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Ρωμαϊκή περίοδος
Στη χρονική περίοδο αυτή αρχίζει η παρακμή και του εμπορικού χαρακτήρα της πόλης και η αλλαγή του πολεοδομικού ιστού της, ιδίως λόγω της επιδρομής των Γότθων το 396, με την αρχαία αγορά να παύει να αποτελεί σημείο συνάντησης και την κίνηση της πόλης να μεταφέρεται στην ανατολική συνοικία, στα όρια των σημερινών οδών Δαναού και Αγίου Κωνσταντίνου. Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το Άργος ανήκε αρχικά στο Θέμα Ελλάδος και στη συνέχεια στο Θέμα Πελοποννήσου.
Λέων Σγουρός
Στις αρχές του 13ου αιώνα ο Έλληνας άρχοντας από το Ναύπλιο Λέων Σγουρός επαναστάτησε ενάντια στον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ' και αυτονακηρύχθηκε άρχοντας. Ο Λέων Σγουρός με αφετηρία την πατρίδα του κατέλαβε το Άργος και την Κόρινθο, θανάτωσε τον εκεί αρχιεπίσκοπο γκρεμίζοντας τον από την Ακροκόρινθο αφού προηγουμένως τον τύφλωσε. Η κυριαρχία του Σγουρού σύντομα επεκτάθηκε από το Ναύπλιο μέχρι τη Βοιωτία (1203). Τον επόμενο χρόνο οι Φράγκοι εκστράτευσαν και κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη στην Δ' Σταυροφορία (1204), ο Αλέξιος Γ' ζήτησε καταφύγιο στη Λάρισα, και έδωσε στον Σγουρό την κόρη του Ευδοκία Αγγελίνα ως σύζυγο και τον τίτλο του Δεσπότη. Ο Σγουρός δεν βρήκε υποστήριξη από τον τοπικό Ελληνικό πληθυσμό λόγω της τυραννικής του διακυβέρνησης και κατέφυγε στο Κάστρο Ακροκορίνθου όπου και οχυρώθηκε (1205). Οι Φράγκοι μετά τον θρίαμβο τους στη Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα πολιόρκησαν την ηγεμονία του Σγουρού στην οποία ανήκε και το Άργος, ο ίδιος παρέμεινε οχυρωμένος στην Ακροκόρινθο. Ο Σγουρός δεν άντεξε τελικά την ταπείνωση και αυτοκτόνησε πέφτοντας έφιππος στα βράχια από το κάστρο της Ακροκορίνθου (1208). Μετά τον θάνατο του Σγουρού η πτώση της ηγεμονίας του στους Φράγκους ήταν θέμα χρόνου, πρώτα έπεσε η Ακροκόρινθος (1209), ακολούθησαν το Άργος και το Ναύπλιο (1212).
Φραγκοκρατία
Ο Δούκας των Αθηνών Όθων ντε Λα Ρος που ήταν πρωταγωνιστής στην Άλωση των τριών πόλεων ανέλαβε τη διοίκηση στα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας. Τα τιμάρια κληρονόμησε ο γιος του Όθων λόρδος του Ρέι που τα πούλησε στον αδελφό του δούκα τον Αθηνών Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος με 15.000 χρυσά υπέρπυρα. Ο Πρίγκιπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος ήταν μέχρι το 1259 ο ισχυρότερος άρχοντας των Λατίνων στην κεντρική Ελλάδα, ο Οίκος ντε Λα Ρος ήταν υποτελής του. Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος μετά τον θρίαμβο στη μάχη της Μάχη της Πελαγονίας (1259) διέλυσε τη Λατινική Αυτοκρατορία και δημιούργησε ξανά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος συνελήφθη αιχμάλωτος του Μιχαήλ Παλαιολόγου, απελευθερώθηκε αφού του παρέδωσε πολλές πόλεις στη νότια Πελοπόννησο αλλά τα Τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου παρέμειναν στους Λατίνους. Τα τιμάρια ανήκαν πάντα στο Δουκάτο.
Ο Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν κληρονόμησε το δουκάτο των Αθηνών (1309) αλλά ο ίδιος και οι μεγαλύτεροι ιππότες των Φράγκων έπεσαν τον Μάρτιο του 1311 στη Μάχη του Αλμυρού εναντίον των Καταλανών. Την επόμενη μέρα οι Καταλανοί κατέλαβαν το δουκάτο των Αθηνών, με τη στρατιωτική τους ικανότητα απείλησαν να κυριεύσουν το Άργος και το Ναύπλιο.
Η χήρα του Γκωτιέ Ιωάννα του Σατιγιόν με υποστήριξη από το Ανδεγαυικό Βασίλειο της Νεαπόλεως και τον πάπα απέκτησε προμήθειες και στρατό, διόρισε τους ισχυρούς Φράγκους ευγενείς Γουόλτερ και Φραγκίσκο του Φουτσερόλ να κυβερνήσουν τα τιμάρια στο όνομα της. Η υποστήριξη που είχε από τους ισχυρούς αδελφούς Φουτσερόλ τη βοήθησαν παρά τις καταστροφικές επιδρομές των Καταλανών να κρατήσει τα τιμάρια την επόμενη δεκαετία. Ο γιος της Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν έκανε επίμονες προσπάθειες να ανακαταλάβει την Αθήνα αλλά ήταν όλες αποτυχημένες επειδή δεν είχε τα μέσα και η Δημοκρατία της Βενετίας δεν τον υποστήριξε. Διατήρησε στην κατοχή του τα Τιμάρια του Άργους και του Ναυπλίου μέχρι την εποχή που σκοτώθηκε στη μάχη του Πουατιέ (1356) αλλά δεν τα επισκέφτηκε ποτέ. Οι απειλές των Καταλανών ανάγκασαν τον Γκωτιέ ΣΤ΄ να κτίσει άλλα δυο νέα κάστρα στο Κιβέρι Αργολίδας και στο Άκρα Θερμήσι. Τα έγγραφα δείχνουν ότι η περιοχή ήταν πολύ πλούσια και τον 14ο αιώνα υπήρχε μεγάλη παραγωγή σε χαρούπια, σταφίδες, ρητίνη, βαμβάκι και γινόταν εξαγωγή λινών υφασμάτων. Ο Γκι έφτασε στα Τιμάρια τον Δεκέμβριο του 1364 για να αναλάβει προσωπική διακυβέρνηση, για να συμφιλιωθεί με τον τοπικό πληθυσμό πήρε σύζυγο από την περιοχή. Ο Γκι αντιμετώπισε μεγάλες απειλές από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με ασταμάτητες επιδρομές αλλά στάθηκε θαρραλέος πολεμιστής. Για να εξασφαλίσει καλύτερα τα εδάφη του έγινε Βενετός πολίτης (22 Ιουλίου 1362), η εξέλιξη αυτή έφερε επέμβαση της Βενετίας στην περιοχή.
Βενετοκρατία
Τον Γκι κληρονόμησε η κόρη του Μαρία του Ανγκιάν (1376) σε ηλικία μόλις 10 ετών, κυβέρνησε τα τιμάρια υπό την κηδεμονία του θείου της Λουδοβίκου του ανγκιάν. Ο θείος της την αρραβώνιασε με τον Πέτρο Κορνάρο που έμενε στο Άργος γιο του πλούσιου ευγενή από τη Βενετία Φεντερίγκο Κορναρο, ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα για να μεταβιβαστούν τα Τιμάρια στη Βενετία. Ο συγγραφέας Άνθονι Λούτρελ (γεν. το 1932) γράφει : "Οι Βενετοί εκείνη την εποχή θεωρούσαν τις περιοχές αυτές κτήσεις τους". Το ζεύγος ήταν ανήλικοι και είχαν την υποστήριξη του Φεντερίγκο Κορνάρο μέχρι τον θάνατο του (1382). Ο Πέτρο Κορνάρο πέθανε πρόωρα (1388) και η Μαρία που είδε ότι δεν μπορούσε να κυβερνήσει μόνη της πούλησε τα Τιμάρια στη Δημοκρατία της Βενετίας, από τότε ξεκίνησε επίσημα στο Άργος η Βενετοκρατία που θα κρατήσει περίπου έναν αιώνα. Ο Δεσπότης του Μοριά Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος με σύμμαχο τον πεθερό του Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι και με τη βοήθεια ενός Οθωμανικού στρατού υπό την ηγεσία του Εβρενός επιτέθηκαν στους Βενετούς για να εμποδίσουν την άφιξη τους. Οι Βενετοί έδιωξαν εύκολα τον Νέριο Ατζαγιόλι αλλά ο Δεσπότης του Μοριά είχε στην κατοχή του το Άργος, το Ναύπλιο, το Κιβέρι Αργολίδας και το Θερμήσι μέχρι τις 11 Ιουνίου 1394. Μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου (1394) ο Ένγκεμπερτ του Ανγκιάν ο πρώτος από τα αδέλφια που δέχτηκε τα τιμάρια διεκδίκησε την κληρονομιά του αλλά υποχώρησε ύστερα από τις μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις των Βενετών για αποζημιώσεις.
Πτώση στους Οθωμανούς
Οι Οθωμανοί κήρυξαν τον πόλεμο στους Βενετούς τον Νοέμβριο του 1462 με το πρόσχημα ότι είχαν προσφέρει άσυλο σε κάποιον κλέφτη Αρβανίτη φυγά που είχε δραπετεύσει στην Κορώνη και οι Βενετοί αρνήθηκαν να τον παραδώσουν. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν εκείνη την εποχή στο αποκορύφωμα της δύναμης της, είχε προηγηθεί η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ τον Πορθητή (1453), ακολούθησε η πτώση των τελευταίων Ελληνικών κρατών όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (1461). Ο Οθωμανός κυβερνήτης του Μοριά Ισά-Μπέης Ισάκοβιτς κατέλαβε με προδοσία το Άργος (3 Απριλίου 1463). Η Δημοκρατία της Βενετίας, ο Ούγγρος βασιλιάς Ματθαίος Κορβίνος και ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας δημιούργησαν με τον πάπα Πίο Β΄ συμμαχία εναντίον της Τουρκίας (19 Οκτωβρίου 1463).
Οι Βενετοί με τον Αλβίζε Λορεντάν και τον στρατηγό του Μπερτόλντο Έστε επιτέθηκαν με 20.000 άντρες στην Πελοπόννησο και ανακατέλαβαν προσωρινά το Άργος. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής έστειλε νέες ισχυρές δυνάμεις με τον Μεγάλο Βεζύρη Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς, ο στρατός των Βενετών που βρισκόταν στο μεταξύ στην Ακροκόρινθο, ηττήθηκε από τον Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέη και ο Έστε σκοτώθηκε στη μάχη. Ο Βεζίρης εκμεταλλεύτηκε τη διάλυση του Βενετσιάνικου στρατού από επιδημία δυσεντέριας, κατέλαβε το Άργος και το ισοπέδωσε. Στη Συνθήκη που ακολούθησε όταν έληξε ο Πρώτος Βενετοτουρκικός πόλεμος (1479) το Άργος πέρασε οριστικά στους Οθωμανούς, το γειτονικό Ναύπλιο αντίθετα παρέμεινε στους Βενετούς μέχρι τη λήξη του Γ΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου (1540).
Τουρκοκρατία
thumb|right|240px|Άποψη του Άργους από το κάστρο Επί τουρκοκρατίας και πριν την επανάσταση, η πόλη του Άργους ήταν χωρισμένη σε τέσσερις μαχαλάδες. Ο βορειοανατολικός μαχαλάς, ή αλλιώς ο Ρωμαϊκός μαχαλάς, αναφερόταν και ως "συνοικία των απίστων της κωμόπολης Άρχος" σε τουρκικά έγγραφα. Ο βορειοδυτικός, ή αλλιώς Λιεπούρ μαχαλάς (συνοικία των Λαγών), αποτελούσε τόπο κατοικίας πολλών Αλβανών και ευυπόληπτων οικογενειών ενώ ο νοτιοδυτικός ονομαζόταν Μπεκήρ Εφέντη μαχαλάς. Τέλος, ο Καραμουτζά ή αλλιώς Μπεσικλέρ μαχαλάς, αποτελών το νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης, ήταν τόπος κατοικίας των επιφανέστερων Τούρκων, περιλαμβάνοντας επίσης τζαμί (τη σημερινή εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου), νεκροταφείο Τούρκων, το Σεράι του Αλή Νακήν Μπέη, λουτρά και τουρκικό σχολείο. Την περίοδο αυτή αρχίζει να διαμορφώνεται και το παζάρι του Άργους βόρεια από τους στρατώνες του Καποδίστρια, στο σημείο όπου πραγματοποιείται ακόμα και σήμερα. Σύμφωνα, μάλιστα, με την πολεοδομία των οθωμανικών πόλεων, στο χώρο αυτό βρισκόταν και το κεντρικό τζαμί.
Η δόμηση του Άργους είναι την περίοδο αυτή άναρχη, με τα σπίτια να κατασκευάζονται, όπως παρατηρεί και ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, "χωρίς ευθυγραμμία, χωρίς τάξη, πεταμένα εδώ και εκεί, χωρισμένα από αυλές και ακαλλιέργητες εκτάσεις". Ο Λιεπούρ μαχαλάς παρουσιάζει μεγαλύτερη κανονικότητα, με την ύπαρξη μεγαλύτερων δρόμων και οικοδομικών νησίδων, αντίθετα από τη δαιδαλώδη μορφή των μαχαλάδων Μπεκήρ Εφέντη και Καραμουτζά. Και στις τέσσερις γειτονιές, ωστόσο, παρατηρούνταν τρεις μορφές δρόμων. Αυτές περιελάμβαναν τους κύριους δρόμους, με καθαρά δημόσιο χαρακτήρα, που εξασφάλιζαν επικοινωνία μεταξύ των συνοικιών (όπως κατά προσέγγιση οι σημερινές οδοί Κορίνθου, Ναυπλίου και Τριπόλεως), τους δευτερεύοντες δρόμους που οδηγούσαν στο εσωτερικό των μαχαλάδων, με ημιδημόσιο χαρακτήρα, και την τρίτη κατηγορία δρόμων, τα αδιέξοδα δρομάκια πρόσβασης στο εσωτερικό οικοδομικών νησίδων με ιδιωτικό χαρακτήρα, που εξυπηρετούσαν κατοικίες μιας ευρείας οικογένειας. Κατάλοιπα της διαρρύθμισης αυτής είναι φανερά ακόμα και σήμερα στη δομή του Άργους, αφού χαρακτηρίζεται από λαβυρινθώδεις δρόμους, σοκάκια και πυκνοδομημένα σπίτια. μικρογραφία|Το κάστρο του Άργους Η πόλη παρέμεινε υπό οθωμανικό έλεγχο, με εξαίρεση την Ενετοκρατία του 1687–1715, μέχρι την Επανάσταση του 1821. Μετά την κήρυξη της επανάστασης, οι πλούσιες οθωμανικές οικογένειες μετακόμισαν στο Ναύπλιο, θεωρώντας τα τείχη του ασφαλέστερα. Ύστερα από μια βραχεία περίοδο αυτοδιοίκησής του από το Σταματέλλο Αντωνόπουλο, αποτέλεσε την έδρα της Α΄ Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου και αργότερα εντάχθηκε στο Βασίλειο της Ελλάδας.
Νεότερη Ελλάδα
Με την άφιξη του Καποδίστρια, γίνονται προσπάθειες ώστε το Άργος, ένα μικρό, αγροτικό χωριό, να εκσυγχρονιστεί και ανατίθεται το 1828 στον μηχανικό και αξιωματικό του γαλλικού στρατού Σταμάτη Βούλγαρη η εκπόνηση ενός πολεοδομικού σχεδίου της πόλης, που περιελάμβανε τη δημιουργία πλατειών και τη χάραξη δρόμων. Εντούτοις, τόσο αυτό το σχέδιο όσο και το επόμενο, από το Γερμανό στρατιωτικό ντε Μποροζίν, δε χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης από τους κατοίκους και υπόκεινται σε αναθεωρήσεις, μέχρι που η εκδοχή του αρχιτέκτονα Λάμπρου Ζαβού εφαρμόζεται μερικώς, χωρίς ωστόσο ιδιαίτερες παρεκκλίσεις από τον προεπαναστατικό ιστό (παράδειγμα η δίχως σχεδίου επέκταση της πόλης ανατολικά της οδού Ινάχου έως και το ύψος όπου βρίσκονται σήμερα οι σιδηροδρομικές γραμμές).
Λίγο μετά την ανακοίνωση της μεταφοράς της ελληνικής πρωτεύουσας από το Ναύπλιο, μεγάλες πιθανότητες απέκτησε το ενδεχόμενο να οριστεί το Άργος πρωτεύουσα, αντί της επίσης υποψήφιας Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι του Ναυπλίου υποστήριζαν την πρόταση αυτή, θεωρώντας το Άργος πόλη ασφαλέστερη και πιο προνομιούχα, με φυσική φρούρηση και κοντινό λιμάνι που λειτουργούσε ως φυσικό οχύρωμα. Επίσης, επικαλούνταν ως λόγο και το γεγονός ότι στην Αθήνα η πλειοψηφία της κρατικής γης ανήκε στην Εκκλησία, επομένως η ανέγερση οποιουδήποτε κρατικού κτιρίου θα απαιτούσε απαλλοτριώσεις, κάτι που δεν ίσχυε στο Άργος των άφθονων διαθέσιμων εκτάσεων. Ωστόσο, η ιδέα του Άργους ως πρωτεύουσα απορρίφθηκε από τον πατέρα του Όθωνα, Λουδοβίκο, ο οποίος επέμενε στην πρόταση που χάριζε τον τίτλο στην Αθήνα.