cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως
Πορεία στον 20ό αιώνα
Αυτή η τοποθέτηση κατέληξε στην ιστορική Εγκύκλιο του 1920 που εστάλη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες και καλούσε τους ηγέτες τους να καθιερώσουν στενότερη συνεργασία. Σκοπός αυτής της εγκυκλίου ήταν να προωθηθεί ο στόχος της ενότητας των Εκκλησιών με τη δημιουργία ενός οργανισμού αποκαλούμενου Κοινωνία των Εκκλησιών του Χριστού, στα πρότυπα της Κοινωνίας των Εθνών. Γενικά αναγνωρίζεται ότι η Εγκύκλιος του 1920 αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που οδήγησαν αργότερα στη δημιουργία του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών το 1948.
Το Πατριαρχείο σήμερα
Ο άγιος Απόστολος Ανδρέας θεωρείται ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως (τότε Βυζαντίου), ενώ ο σημερινός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, είναι ο 270ος στη σειρά διαδοχής. Έδρα του Πατριαρχείου είναι ο Πατριαρχικός Οίκος του Φαναρίου, όπου βρίσκεται και ο Πατριαρχικός ναός του Αγίου Γεωργίου (1599). Το Πατριαρχείο διοικείται από τη δωδεκαμελή Ενδημούσα Ιερά Πατριαρχική Σύνοδο υπό την προεδρία του Πατριάρχη.
Στην Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως σήμερα ανήκουν 37 Κοινότητες, 46 Ενοριακοί ναοί (4 από τους οποίους κατέχονται από το λεγόμενο «τουρκορθόδοξο πατριαρχείο»), 5 Κοιμητηριακοί ναοί, 10 Πατριαρχικές και Σταυροπηγιακές Μονές, 6 Προσκυνήματα, 8 Φιλόπτωχες Αδελφότητες, 6 Ιδρύματα (το Νοσοκομείο, το Γηροκομείο και το Ψυχιατρείο στο Βαλουκλή, το Ορφανοτροφείο Πριγκήπου, η Θερινή Στέγη Εργαζομένων νεανίδων και η Παιδόπολις της Ι. Μονής Μεταμορφώσεως Χριστού Πρώτης) και 14 Σύνδεσμοι, μεταξύ των οποίων 3 μορφωτικοί, 2 αθλητικοί και 1 θεατρικός.
Αγία και Ιερά Σύνοδος
Οι υποθέσεις του Πατριαρχείου διενεργούνται από την Ιερά Σύνοδο, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη. Η Σύνοδος υπήρχε από κάποιο χρονικό διάστημα πριν από τον 4ο αιώνα και βοηθά τον πατριάρχη να καθορίζει τις υποθέσεις των περιουσιών που υπάγονται στη δικαιοδοσία του.
Η Σύνοδος αναπτύχθηκε για πρώτη φορά, αποτελούμενη από τον πατριάρχη, τους τοπικούς επισκόπους και όλους τους ορθόδοξους επισκόπους που επισκέπτονταν στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, η Σύνοδος περιορίστηκε στους επισκόπους του πατριαρχείου.
Αυτή τη στιγμή και μετά την τακτική ανασυγκρότηση της Συνόδου, αυτή αποτελούν για την περίοδο 01.03.2023 έως 31.08.2023,υπό την προεδρία της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, οι Σεβασμιώτατοι Ιεράρχες,
Αρχιγραμματέας Αγίας και Ιεράς Συνόδου: Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Φραγκάκης
Εκκλησιαστική Δικαιοδοσία
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκτός από την Αρχιεπισκοπή της Κωνσταντινούπολης έχει επαρχίες στην Τουρκία, στην Ευρώπη, στην Ασία, στην Αμερική και στην Ωκεανία.
Επαρχίες του Θρόνου, που βρίσκονται στην Ελλάδα
thumb|Η είσοδος του Πατριαρχικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι thumb|Χάρτης εκκλησιαστικών δικαιοδοσιών
thumb|Είσοδος Πατριαρχικού Καταλύματος
Στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανήκουν ακόμη
thumb|Κατάλογος των Μητροπόλεων που υπάγονταν στο Πατριαρχείο κατά τις αρχές του 20ου αιώνα. (Μητροπολίτης Στρωμνίτσας Σωφρόνιος, Αγιον Όρος ταριχί, 1901)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριαρχεία *
Άγιος Μιχαήλ, Μπαρμπάντος
Ο Άγιος Μιχαήλ (αγγλικά: Saint Michael) είναι μια ενορία του Μπαρμπάντος. Έχει έκταση 39 τ.χλμ. και πληθυσμό 94.860 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Μπρίτζταουν. Από τον Άγιο Μιχαήλ κατάγεται η παγκοσμίου φήμης τραγουδίστρια, Ριάννα.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Μιχαήλ βρίσκεται νοτιοδυτικά του Μπαρμπάντος. Συνορεύει στα βόρεια με την Εκκλησία του Χριστού, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Ιάκωβο, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Θωμά και στα ανατολικά με τον Άγιο Γεώργιο. Στα δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 39 τ.χλμ..
Δημογραφία
Ο Άγιος Μιχαήλ είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 94.860 κατοίκους με πυκνότητα 2.432 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Μπρίτζταουν με 96.578 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Αγιος Μιχαηλ
Κοινωνία της πληροφορίας
Κοινωνία της πληροφορίας ονομάζεται μία κοινωνία όπου η παραγωγή, διανομή, χρήση, ενσωμάτωση και διαχείριση πληροφοριών αποτελεί σημαντική οικονομική, πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητα. Σκοπός μιας κοινωνίας της πληροφορίας είναι να κερδίσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα διεθνώς, δια μέσου της χρήσης της πληροφορικής (IT) με δημιουργικό και παραγωγικό τρόπο. Η οικονομία της γνώσης είναι η αντίστοιχη έννοια σε οικονομικό επίπεδο, σύμφωνα με την οποία ο πλούτος δημιουργείται μέσα από την οικονομική εκμετάλλευση της κατανόησης. Οι άνθρωποι που έχουν τα μέσα να συμμετέχουν σε αυτή τη μορφή κοινωνίας ορισμένες φορές ονομάζονται «ψηφιακοί πολίτες». Αυτή αποτελεί και μια από τις δεκάδες ετικέτες που υποδηλώνουν ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι μπαίνουν σε μία νέα μορφή κοινωνίας.
Οι δείκτες της αλλαγής
Οι δείκτες αυτής της ταχείας αλλαγής μπορεί να είναι τεχνολογικοί, οικονομικοί, επαγγελματικοί, χωρικοί, πολιτιστικοί ή συνδυασμός αυτών. Η κοινωνία της πληροφορίας αναγνωρίζεται ως διάδοχος της βιομηχανικής κοινωνίας. Στενά συνδεδεμένες έννοιες είναι η μεταβιομηχανική κοινωνία (Ντάνιελ Μπελλ), ο μεταφορντισμός, η μεταμοντέρνα κοινωνία, η κοινωνία της γνώσης, η τηλεματική κοινωνία, η Επανάσταση της Πληροφορίας, ο ρευστός μοντερνισμός και η κοινωνία των δικτύων (Μανουέλ Καστέλς).
Σύμφωνα με τον Bell η κοινωνία της πληροφορίας είναι μια νέα κοινωνία και την ονομάζουμε Κοινωνίας της Πληροφορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία πληροφοριών Κατηγορία:Ορολογία της κοινωνιολογίας Κατηγορία:Πληροφορία Κατηγορία:Εξέλιξη Κατηγορία:Κοινωνία της πληροφορίας Κατηγορία:Θεωρίες της Ιστορίας Κατηγορία:Ψηφιακό χάσμα
Κινηματογράφος στο Μπαχρέιν
Ο κινηματογράφος του Μπαχρέιν είναι μια σχετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία, χωρίς υποστήριξη από την κυβέρνηση και τον ιδιωτικό τομέα. Πολλές ταινίες μικρού μήκους έχουν δημιουργηθεί από διάφορους σκηνοθέτες, αλλά μόνο 5 ταινίες μεγάλου μήκους έχουν κυκλοφορήσει σε ολόκληρη την ιστορία του Μπαχρέιν. Ορισμένες κινηματογραφικές αίθουσες στο Μπαχρέιν προβάλλουν ινδικό, αμερικανικό και αραβικό κινηματογράφο. Το Μπαχρέιν έχει επίσης μια λέσχη ταινιών, που ιδρύθηκε το 1980, και μια Εταιρεία Κινηματογράφου του Μπαχρέιν, που ιδρύθηκε το 2006 για την υποστήριξη της βιομηχανίας του Μπαχρέιν.
Ιστορικό
Η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας κινηματογράφου στο Μπαχρέιν έγινε το 1922, με πρωτοβουλία του ντόπιου επιχειρηματία Μαχμούντ λαλ Σάατι. Έφερε έναν προβολέα και δημιούργησε έναν αυτοσχέδιο κινηματογράφο σε μια ιδιωτική κατοικία στη βόρεια ακτή της Μανάμα. Ο πρώτος επίσημος κινηματογράφος ιδρύθηκε από τον Αμπντουλάχ Αλ-Ζαγιέντ και τους συναδέλφους του στη Μανάμα το 1937 χωρίς να διαθέτει συστήματα κλιματισμού και θέρμανσης. Το 1939, ο ιδρυτής της Σαουδικής Αραβίας, ο βασιλιάς Αμπντούλ Αζίζ Ιμπντ Αλ Σαούντ, επισκέφθηκε τον κινηματογράφο κατά τη διάρκεια διπλωματικής επίσκεψης με τον βασιλιά του Μπαχρέιν, Χαμάντ Ιμπν Ίσα αλ-Χαλίφα. .
Στη δεκαετία του 1930 και του 1940, οι αιγυπτιακές και αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες ήταν δημοφιλείς στο Μπαχρέιν. Ειδικά ταινίες γουέστερν. Αρχικά, η εισαγωγή των κινηματογραφικών ταινιών προκάλεσε κριτική από ηλικιωμένους πολίτες που υποστήριξαν ότι «θα κατέστρεφαν τις παραδοσιακές αξίες του Ισλάμ». Κατά τη διάρκεια του παναραβισμού του 20ου αιώνα, οι αιγυπτιακές ταινίες ήταν εξαιρετικά δημοφιλείς στη χώρα.
Άνοιγμα κινηματογράφων
Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η εταιρεία Bahrain Petroleum άνοιξε έναν κινηματογράφο στο Αχάουλι για τους υπαλλήλους της. Το 1958, ο κινηματογράφος μετακόμισε σε άλλο κτίριο και το 1991 έκλεισε τελικά. Στη δεκαετία του 1950 και του 1960, οκτώ νέες κινηματογραφικές αίθουσες άνοιξαν στο Μπαχρέιν, συμπεριλαμβανομένων των «Pearl Cinema», «Al Hamra Cinema», «Al Nasr Cinema» και «Avval Cinema». Όλοι τους δημιουργήθηκαν στη Μανάμα. Ο πρώτος κινηματογράφος που άνοιξε στο Μουχαράτζ ήταν ο κινηματογράφος Al Jazeera το 1955. Παρά την ηλικία του, χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπαχρέιν Μπαχρειν
Συμμετοχή της Σερβίας στη Eurovision
Η Σερβία συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 15 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της το. Η Σερβία συμμετείχε στο παρελθόν ως μέρος της ς (τόσο η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας από το 1961 έως το 1991 όσο και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας το 1992) και ως (2004–2006). Η Σερβία κέρδισε τον διαγωνισμό στο ντεμπούτο της ως ανεξάρτητη χώρα το 2007, με το "Molitva" της Μαρίγια Σερίφοβιτς. Τα άλλα πέντε κορυφαία αποτελέσματα της χώρας είναι η τρίτη θέση το με το "Nije ljubav stvar" του Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς και η πέμπτη θέση το  με το "In corpore sano" της Κονστράκτα. Τα άλλα κορυφαία δέκα αποτελέσματα της Σερβίας είναι η έκτη θέση και η δέκατη θέση.
Ιστορία
Η πρώτη συμμετοχή της Σερβίας ως ανεξάρτητο έθνος, πραγματοποιήθηκε με τη μπαλάντα "Molitva" από τη Μαρίγια Σερίφοβιτς, όπου κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2007, με 268 βαθμούς. Η Σερβία έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε με το ντεμπούτο της, μετά τη νίκη της Ελβετίας με τον πρώτο διαγωνισμό. Μετά από αυτό, η Σερβία ήταν η οικοδέσποινα του διαγωνισμού του 2008 στη σερβική πρωτεύουσα, το Βελιγράδι.
Η δεύτερη σερβική συμμετοχή, πραγματοποιήθηκε στο Βελιγράδι και γράφτηκε από τον καλλιτέχνη, ο οποίος τραγούδησε για την πρώτη συμμετοχή της Σερβίας και Μαυροβουνίου και τον παρουσιαστή της Εurovision του 2008, Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς. Το τραγούδι "Oro", μια εθνική μπαλάντα με σερβικό στίχο, που εκτελέσθηκε από τη Γέλενα Τομάσεβιτς (την οποία στη Σερβία αποκαλούν εθνικό θησαυρό λόγω των φωνητικών δυνατοτήτων της), τερμάτισε στην 6η θέση και έλαβε 160 βαθμούς στη συνολική κατάταξη.
Το 2009 η Σερβία επέλεξε τους Μάρκο Κον και Μιλάν Νίκολιτς να τους εκπροσωπούν στο δεύτερο ημιτελικό στις 14 Μαΐου. Το δίδυμο δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία της Σερβίας στο διαγωνισμό.
Το 2010, ο Μίλαν Στάνκοβιτς επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό με το "Ovo je Balkan", ένα ξεσηκωτικό τραγούδι με στοιχεία έθνικ, και είναι περίπου μια ιστορία αγάπης που έγινε στο Βελιγράδι. Προκρίθηκε στον τελικό και στο τέλος τερμάτισε στη 13η θέση με 72 βαθμούς.
Το 2011, η Νίνα Ράντοζτσιτς επιλέχθηκε με το εμπνευσμένο τραγούδι της δεκαετίας του '60, "Čaroban". Συνοδευόταν με τρεις άλλους τραγουδιστές που χόρευαν σε όλη την διάρκεια του τραγουδιού. Στα ημιτελικά τερμάτισε 6η και προκρίθηκε στον τελικό. Στον τελικό, τραγούδησε στην 24η και τερμάτισε στην 14η θέση.
Ο Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς, εκπροσώπησε τη Σερβία το 2012 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι "Nije Ljubav Stvar". Στο δεύτερο ημιτελικό πήρε τη δεύτερη θέση, ενώ τερμάτισε τρίτος στον τελικό, κάτω από τη δεύτερη θέση της Ρωσίας και την πρώτη θέση της Σουηδίας.
Το κοριτσίστικο συγκρότημα "Μoje 3" εκπροσώπησε τη Σερβία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2013 στο Μάλμε, με το τραγούδι "Ljubav je svuda". Τερμάτησε στην 11η θέση στον πρώτο ημιτελικό, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην προκριθεί η Σερβία στον τελικό (μόνο 10 διαγωνιζόμενοι έπρεπε να προκριθούν στον τελικό). Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που η Σερβία δεν προκρίθηκε στον τελικό.
Στις 22 Νοεμβρίου του 2013, η Σερβική Ραδιοτηλεόραση (RTS), ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από το διαγωνισμό του 2014, λόγω οικονομικών δυσχερειών και της έλλειψης διαθέσιμων χορηγών για μια πιθανή συμμετοχή της Σερβίας.
Προς το παρόν, η Σερβία είναι μία από τις δώδεκα χώρες οι εκπρόσωποι των οποίων έχουν τραγουδήσει (πλήρως ή μερικώς) όλα τα τραγούδια σε μία επίσημη, περιφερειακή ή εθνική γλώσσα. Οι άλλες έντεκα χώρες είναι η Πορτογαλία, το Ισραήλ, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία, η Ανδόρα, το Λουξεμβούργο, το Μαρόκο και το Μονακό. Ήταν η μόνη χώρα μέχρι το 2013 που δεν είχε τραγουδήσει ποτέ στα αγγλικά. Το 2015 όμως, με την επιστροφή της χώρας στον διαγωνισμό, η Σερβία έστειλε κομμάτι εξολοκλήρου στα αγγλικά, το "Beauty never lies" που ερμήνευσε η Μπόγιανα Στάμενοφ.
Τον Απρίλιο του 2014, η Σερβία ανακοίνωσε ότι θα μεταδώσει τις τρεις παραστάσεις (Ημιτελικοί και τελικός του διαγωνισμού του 2014). Επιπλέον, είπε ότι είναι πιθανό να επιστρέψει το 2015 και ότι θα κρατήσει κατά πάσα πιθανότητα μια εθνική επιλογή για να βρουν τον εκπρόσωπό τους. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2014 η Σερβία επιβεβαίωσε την επιστροφή της στον διαγωνισμό στην Βιέννη το 2015.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2015 η Σερβία επέλεξε τον δικό της εκπρόσωπο στην εκπομπή "Odbrojavanje za Beč". Το Odbrojavanje za Beč είναι ο εθνικός τελικός που διοργάνωσε η RTS για να επιλέξει τη σερβική συμμετοχή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015. Η επιλογή περιελάμβανε τρία τραγούδια από τον Βλαντιμίρ Γκίριτς, τον συνθέτη του νικητήριου τραγουδιού της Σερβίας, "Molitva", το 2007. Δύο από τα τραγούδια εκτελέστηκαν από τους καθιερωμένους σέρβους καλλιτέχνες Μπογιάνα Στάμενοφ και Αλέξα Γιέλιτς, ενώ η μία εκτέθηκε από την Ντανίτσα Κρστιτς, ένα νέο ταλέντο που επέλεξε ο Γκράιτς μέσα από μια διαδικασία αναζήτησης.
Η Μπογιάνα Σταμένοφ επελέγη ως εκπρόσωπος της Σερβίας για τη Βιέννη μέσω ενός συστήματος ψηφοφορίας 50:50, όπου τόσο το ακροατήριο όσο και η κριτική επιτροπή ψήφισαν για το τραγούδι "Ceo svet je moj" για να εκπροσωπήσει τη Σερβία στην Αυστρία. Αναγγέλθηκε αργότερα ότι θα ερμηνεύσει το τραγούδι της στα αγγλικά (πρώτο αγγλικό τραγούδι για τη Σερβία στο διαγωνισμό) με τίτλο "Beauty Never Lies". Παρά το γεγονός ότι ήταν χαμηλά με τις αποδόσεις και τις βαθμολογίες των οπαδών, η Μπογιάνα εξέπληξε τους πάντες στον πρώτο ημιτελικό και έγινε ένα μια από τις αγαπημένες τραγουδίστριες του τύπου και των οπαδών. Προκρίθηκε στον τελικό τερματίζοντας 9η (στους 10 προκριθέντες), αλλά κατόρθωσε να επιτύχει κι άλλο κορυφαίο αποτέλεσμα για τη Σερβία στον Μεγάλο Τελικό, σημειώνοντας 53 πόντους και τη 10η θέση.
Το Beovizija χρησιμοποιήθηκε ξανά για το 2020, με την ομάδα κοριτσιών Hurricane να κερδίζει την επιλογή με το "Hasta la vista". Ωστόσο, ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19 και το RTS επέλεξε εσωτερικά τις Hurricane για να εκπροσωπήσουν τη χώρα ξανά το 2021 με το "Loco Loco", το οποίο τερμάτισε στη 15η θέση στον τελικό με 102 βαθμούς.
Για το 2022, το RTS άλλαξε το όνομα της εθνικής επιλογής από Beovizija σε Pesma za Evroviziju ("Ένα τραγούδι για τη Eurovision"). Νικητής του Pesma za Evroviziju '22 ήταν η Κονστράκτα με το "In corpore sano". Στη Eurovision του Τορίνο προκρίθηκε με επιτυχία στον τελικό, όπου κατάφερε να πάρει την πέμπτη θέση, το καλύτερο αποτέλεσμα για τη Σερβία από το 2012.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Σερβίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Σερβία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Επιπλέον ιστοσελίδες
Σερβια Eurovision
Κοτζά Μεχμέτ Χιουσρέφ Πασάς
thumb|right|140px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Μεχμέτ Χιουσρέφ Πασάς, ή κατά τους Έλληνες Χοσρέφ Πασάς, ο επιλεγόμενος "Τοπάλ" (= χωλός), ή Τουρκικά "Κοτζά Μεχμέτ Χιουσρέφ Πασά", ήταν Αρχιναύαρχος του Οθωμανικού στόλου στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και αργότερα πολιτικός, Μέγας Βεζίρης επί βασιλείας του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αναμορφωτές του οθωμανικού στρατού. Ήταν αυτός που κατ΄ εντολή του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ κατάφερε και διέλυσε τα τάγματα των γενιτσάρων, και που καθιέρωσε το φέσι.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1822 διορίστηκε Καπουδάν Πασάς (= Αρχιναύαρχος) του οθωμανικού στόλου και εστάλη κατά των ελληνικών νήσων που είχαν στο μεταξύ επαναστατήσει και ειδικότερα κατά της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών. Αρχικά, γνωρίζοντας την ψυχολογία των Ελλήνων ναυτικών, μερικούς εκ των οποίων είχε στα πληρώματα των πλοίων του, και βασιζόμενος σ΄ αυτό, προσπάθησε με διπλωματία και με την πειθώ να τους υποτάξει. Όταν όμως αντελήφθη την αποφασιστικότητα εκείνων και πείσθηκε ότι ο τρόπος αυτός ήταν πλέον αδύνατος για να καταστείλει την άρνησή τους, αποφάσισε τη χρήση των όπλων και την καταστροφή των νήσων αυτών που ηγούνταν της επανάστασης. Γεγονός ήταν ότι το μεγαλύτερο μέρος των πληρωμάτων του ήταν κυρίως άτομα ανεκπαίδευτα, που είχαν στρατολογηθεί τυχαία και που κατά τις επιχειρήσεις προέβαιναν σε μεγάλες λεηλασίες και σφαγές, που φέρονταν τελικά ο ίδιος να μη μπορούσε να τις είχε αποσοβήσει, όπως αργότερα ο ίδιος εξιστορούσε.
Ένα φοβερό όπλο που είχαν αναπτύξει την εποχή εκείνη οι Έλληνες στον κατά θάλασσα αγώνα τους ήταν το πυρπολικό, που είχε σκορπίσει τόσο φόβο στα τουρκικά πληρώματα, που κάθε πλοίο ελληνικό που έβλεπαν το θεωρούσαν πυρπολικό και αυτός ήταν ο λόγος της «εν όψει» αυτού φυγής και όχι ότι διέταζε τούτο ο ναύαρχος. Τελικά μετά την καταστροφή των Ψαρών ο οθωμανικός στόλος καταδιωκόμενος από τον ελληνικό κατέφυγε στη Λέσβο. Επιχειρώντας στη συνέχεια να καταλάβει τη Σάμο υπέστη μεγάλη ήττα στη ναυμαχία της Σάμου, και αργότερα μετά και από τη ναυμαχία του Γέροντα όπου υπέστη πολύ μεγαλύτερη ήττα, αντικαταστάθηκε.
Στη συνέχεια ο σουλτάνος τον διόρισε διοικητή στο Βιλαέτι της Τραπεζούντας, προκειμένου να καταστείλει αυτονομήσεις τοπικών επάρχων. Μετά τις εκεί επιτυχίες του ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, το 1826 τον διόρισε στρατηγό με την εντολή της εξόντωσης των γενιτσάρων, που ήδη αποτελούσαν κίνδυνο για την αυτοκρατορία, δημιουργώντας στη θέση τους ένα νέο στρατιωτικό σώμα, με στολή και εκπαίδευση ευρωπαϊκών προτύπων, τις λεγόμενες δυνάμεις «Μανσούρ». Μάλιστα λέγεται ότι την πρώτη επιλογή συγκρότησης αυτών είχε κάνει ο ίδιος υιοθετώντας 100 παιδιά προερχόμενα από σκλαβοπάζαρα, δίνοντάς τους στη συνέχεια διοικητικές θέσεις. Επίσης, στα πλαίσια της γενικότερης εμφάνισης των στρατιωτών αλλά και των ανωτέρων διοικητικών υπαλλήλων, ήταν αυτός που κατήργησε το μέχρι τότε φερόμενο τουρμπάνι, εισάγοντας το φέσι, που ήδη φοριόταν από τους Μπέηδες της Τυνησίας, στην Αλγερία και το Μαρόκο, το οποίο και τελικά καθιερώθηκε απ΄ όλους τους Τούρκους της αυτοκρατορίας.
Στις 2 Ιουλίου του 1839 επί σουλτάνου Αμπντουλμετζήτ Α΄ ανέλαβε Μέγας Βεζίρης, και βοήθησε τον σουλτάνο στην εφαρμογή των μεγάλων μεταρρυθμίσεων. Τη θέση του αυτή διατήρησε για ένα έτος, μέχρι τον Ιούνιο του 1840. Αργότερα, το 1853, διατηρώντας κάποια άλλη θέση, συμβούλευσε την οθωμανική κυβέρνηση να έλθει σε συμβιβασμό με τη Ρωσία για το ζήτημα των Αγίων Τόπων, όμως δεν εισακούσθηκε λόγω της έκρηξης του Κριμαϊκού Πολέμου.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Σφάλματα φακών
Οι προσεγγιστικές σχέσεις που ισχύουν για τους φακούς βασίζονται στην παραδοχή ότι από την ανάπτυξη του ημιτόνου της προσπίπτουσας γωνίας θ σε σειρά McLaurin μόνο ο πρώτος όρος έχει αριθμητική σημασία.
Η θεωρία της οπτικής που αναπτύχθηκε στην προσέγγιση του πρώτου όρου αυτής της σειράς ονομάζεται παραξονική θεωρία οπτικής (paraxial optics) ή θεωρία Gauss. Στη πράξη, οι γωνίες πρόσπτωσης είναι μεγάλες με αποτέλεσμα να είναι σημαντικοί και οι όροι τρίτου και πέμπτου βαθμού της παραπάνω σειράς. Σε αυτή την περίπτωση δεν ισχύουν οι παραξονικοί κανόνες για τη δημιουργία ειδώλου και εμφανίζονται ατέλειες στην απεικόνιση. Αυτές οι ατέλειες ονομάζονται σφάλματα φακών. Ανάλογα με τους όρους που λαμβάνονται υπόψη τα σφάλματα αυτά ονομάζονται σφάλματα τρίτης ή πέμπτης τάξης.
Universally Speaking
Το Universally Speaking είναι το τελευταίο single του όγδοου άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers, By the Way. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στην best of συλλογή της μπάντας, Greatest Hits το 2003. Στο βίντεο κλιπ συμμετείχε και ο ηθοποιός Ντέιβ Σέρινταν, ο οποίος στο βίντεο του By the Way είχε παίξει τον ταξιτζή. Το εξώφυλλο είναι ίδιο με του By the Way μόνο που τα χρώματα τώρα έχουν επιστρέψει στην κανονική τους μορφή. Το b-side "Slowly Deeply" είχε ηχογραφηθεί αρχικά για το Californication (άλμπουμ).
Βίντεο Κλιπ
Στο βίντεο κλιπ, σκηνοθετημένο από τον Ντικ Ρουντ, ο ταξιτζής απο το βίντεο του By the Way επιχειρεί να επιστρέψει το βιβλίο που ξέχασε ο τραγουδιστής Anthony Kiedis μέσα στο ταξί, το "Lexicon Devil: The Fast Times and Short Life of Darby Crash and the Germs" την βιογραφία του Ντάρμπι Κρας των The Germs.
Τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα
Η βομβιστική επίθεση της Πιάτσα Φοντάνα (Strage di piazza Fontana) ήταν μία τρομοκρατική επίθεση, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Δεκεμβρίου του 1969 όταν μία βόμβα εξερράγη στην έδρα της Banca Nazionale dell'Agricoltura (Αγροτική Τράπεζα) στην Πιάτσα Φοντάνα (περίπου 200 μέτρα από το Ντουόμο) στο Μιλάνο της Ιταλίας, σκοτώνοντας 17 άτομα και τραυματίζοντας 88. Το ίδιο απόγευμα πυροδοτήθηκαν άλλες τρεις βόμβες στη Ρώμη και το Μιλάνο, και βρέθηκε άλλη μία που δεν είχε εκραγεί.
Universally Speaking
Τραγούδια
Version 1 (2003)
Τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα
Ιστορικό
Την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου του 1969, στις 16:37, εξερράγη μία βόμβα στην Πιάτσα Φοντάνα, στο κέντρο του Μιλάνου, και συγκεκριμένα στο κτίριο της Αγροτικής Τράπεζας. Από τη βομβιστική επίθεση σκοτώθηκαν 17 άτομα και τραυματίστηκαν άλλα 88. Οι άτυχοι ήταν αυτοί που βρίσκονταν στην κατάμεστη αίθουσα των συναλλαγών. Στο κεντρικό κτίριο της Αγροτικής Τράπεζας οι ουρές ήταν μεγάλες και ο εκνευρισμός έντονος, καθώς ο όγκος των συναλλαγών εμφανιζόταν σημαντικά αυξημένος λόγω Χριστουγέννων. "Μέσα στον καπνό, βλέπω ένα ανθρώπινο κορμί να πετάει στον αέρα σαν άψυχη κούκλα και να σκάει ένα μέτρο από μένα", δήλωσε ο 27χρονος τραπεζικός υπάλληλος Μικέλε Καρλότο, ένας από τους 88 τραυματίες, λίγα λεπτά μετά την ισχυρότατη έκρηξη. Ένας ιερέας απηύθυνε δέηση για τις ψυχές των ατόμων που χάθηκαν μέσα στα ερείπια του κτιρίου, που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε κομμένο στα δύο. Η βομβιστική επίθεση στο Μιλάνο είναι η δεύτερη πιο αιματηρή τρομοκρατική ενέργεια στη διάρκεια των μολυβένιων χρόνων στην Ιταλία, μετά την τρομοκρατική επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνιας (1980).
Universally Speaking
Τραγούδια
Version 2 (2003)
Τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα
Ιστορικό
Λίγο αργότερα, στις 16:55, μία άλλη βόμβα εξερράγη στην υπόγεια διάβαση που συνδέει την είσοδο της Τράπεζας Εργασίας (Banca Nazionale del Lavoro) στην via Veneto με εκείνη στην via di San Basilio τραυματίζοντας 13 άτομα. Μισή ώρα αργότερα, στις 17:20 και στις 17:30 εξερράγησαν δύο βόμβες στην Ρώμη: η μία μπροστά στο Altare della Patria και η άλλη στην είσοδο του Museo centrale del Risorgimento, στην Piazza Venezia, προκαλώντας τον τραυματισμό τεσσάρων ατόμων. Τέλος μια πέμπτη βόμβα βρέθηκε προτού εκραγεί μέσα σε ασανσέρ και καταστράφηκε με ελεγχόμενη έκρηξη, στην Εμπορική Τράπεζα της Ιταλίας (Banca Commerciale Italiana) στην Piazza della Scala, δίπλα στη φημισμένη Σκάλα του Μιλάνου.
Οι νεκροί της τρομοκρατικής ενέργειας στην Banca Nazionale dell'Agricoltura στην Πιάτσα Φοντάνα ήταν οι εξής: Giovanni Arnoldi, Giulio China, Eugenio Corsini, Pietro Dendena, Carlo Gaiani, Calogero Galatioto, Carlo Garavaglia, Paolo Gerli, Vittorio Mocchi, Luigi Meloni, Mario Pasi, Carlo Perego, Oreste Sangalli, Angelo Scaglia, Carlo Silva, Attilio Valè, Gerolamo Papetti.
Αμέσως η αστυνομία ξεκίνησε ένα ανθρωποκυνηγητό, το οποίο οι Ιταλοί πολίτες παρομοίασαν με το αντίστοιχο του 1945 για τη σύλληψη του δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Στους δρόμους της Ρώμης, του Μιλάνου, του Τορίνο και άλλων πόλεων στήθηκαν μπλόκα και συνελήφθησαν εκατοντάδες άτομα, κατά κύριο λόγο από το χώρο των αναρχικών και της άκρας Αριστεράς.
Οι αρχές υποπτεύθηκαν κυρίως τις μαρξιστικών προσανατολισμών Ερυθρές Ταξιαρχίες, αν και οι οργανώσεις της Αριστεράς κατήγγειλαν τις τρομοκρατικές ενέργειες ως προβοκάτσια της ακροδεξιάς για την ανακοπή του εργατικού κινήματος που, εκείνη την περίοδο, αναπτυσσόταν με γρήγορους ρυθμούς.
Ο θάνατος του Τζιουζέπε Πινέλλι
Τις επόμενες ημέρες στα πλαίσια των ερευνών για τους δράστες της τρομοκρατικής ενέργειας στην Banca Nazionale dell'Agricoltura στην Πιάτσα Φοντάνα συνελήφθησαν και ανακρίθηκαν περίπου 80 άτομα κυρίως αναρχικοί από το Circolo anarchico 22 Marzo στην Ρώμη και το Circolo anarchico Ponte della Ghisolfa στο Μιλάνο. Σύμφωνα με τον Antonino Allegra, τότε υπεύθυνο του πολιτικού γραφείου της αστυνομικής διεύθυνσης του Μιλάνου, μεταξύ των ατόμων που εξετάστηκαν ήταν και μέλη ακροδεξιών οργανώσεων.
Ανάμεσα στα άτομα που ανακρίθηκαν ήταν και ο αναρχικός εργάτης σιδηροδρόμων Τζουζέπε Πινέλλι, ο οποίος συμμετείχε στο Circolo anarchico Ponte della Ghisolfa και είχε ανακριθεί μαζί με άλλους αναρχικούς την άνοιξη του 1969 σχετικά με τη βόμβα που εξεράγη στις 25 Απριλίου στο περίπτερο της Fiat στην Έκθεση του Μιλάνου και τη βόμβα που βρέθηκε στο κεντρικό σταθμό της πόλης, τρομοκρατικές ενέργειες για τις οποίες τελικά καταδικάστηκε ο Τζοβάννι Βεντούρα, μέλος της ακροδεξιάς οργάνωσης Ordine Nuovo.
Στις 15 Δεκεμβρίου κι ενώ συνέχιζε να κρατείται στην αστυνομική διεύθυνση (παράνομα καθώς η κράτηση στην αστυνομία μπορούσε να διαρκέσει το πολύ δύο μέρες επομένως θα έπρεπε ή να αφεθεί ελεύθερος ή να οδηγηθεί στις φυλακές), ο Πινέλλι έπεσε από το παράθυρο του δωματίου όπου διεξαγόταν η ανάκριση και σκοτώθηκε. Οι σύντροφοι του Πινέλλι κατήγγειλαν ότι δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από αστυνομικά όργανα. Ο αστυνομικός διευθυντής Marcello Guida στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε λίγο μετά το θάνατο του Πινέλλι, υποστήριξε ότι ο θάνατος του 41 ετών αναρχικού ήταν αυτοκτονία. Συγκεκριμένα δήλωσε ότι ο Πινέλλι όρμησε ξαφνικά στο παράθυρο, που ήταν ανοιχτό επειδή είχε ζέστη, και έπεσε στο κενό συμπληρώνοντας ότι πιθανόν προέβη σε αυτήν την ενέργεια επειδή το άλλοθί του, για την 12η Δεκεμβρίου ήταν ψεύτικο, εκδοχή που ανατράπηκε στη συνέχεια καθώς αποδείχτηκε ότι το άλλοθι του Πινέλλι ήταν αληθινό. Οι τέσσερις αστυνομικοί και ένας αξιωματικός των καραμπινιέρων, που κατά το θάνατο του Πινέλλι βρίσκονταν στο γραφείο, κρίθηκαν αθώοι.
Η σύλληψη του Πιέτρο Βαλπρέντα
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1969 συνελήφθη ο αναρχικός Πιέτρο Βαλπρέντα (Pietro Valpreda) με βάση την κατάθεση του ταξιτζή Cornelio Rolandi. Συγκεκριμένα ο Rolandi κατέθεσε ότι λίγο πριν την έκρηξη στην Banca Nazionale dell'Agricoltura είχε πάρει έναν επιβάτη που μετέφερε μια μεγάλη βαλίτσα (τον οποίο αναγνώρισε στο πρόσωπο του Βαλπρέντα) από την πιάτσα Τσεζάρε Μπεκαρία (piazza Cesare Beccaria), η οποία βρίσκεται 130 μέτρα με τα πόδια από την piazza Fontana, και τον μετέφερε μέχρι το τέλος της via Santa Tecla. Ο επιβάτης όταν κατέβηκε ζήτησε από τον ταξιτζή να τον περιμένει, πήγε στην τράπεζα και λίγο αργότερα επέστρεψε χωρίς τη βαλίτσα και επιβιβάστηκε ξανά στο ταξί. Σύμφωνα με την κατάθεση αυτή από το σημείο όπου σταμάτησε το ταξί ο Βαλπρέντα έπρεπε να περπατήσει 110 μέτρα με τα πόδια για να φτάσει στην τράπεζα και να διανύσει ξανά την ίδια απόσταση για να γυρίσει στο ταξί.
Διατυπώθηκε η υπόθεση ότι στο ταξί δεν ήταν ο Βαλπρέντα αλλά κάποιος που του έμοιαζε πολύ. Το πρόσωπο που υποδείχθηκε ήταν ο Antonino Sottosanti, ο οποίος είχε σχέσεις με τους αναρχικούς στο Μιλάνο και ήταν γνωστός ως «Νίνο ο φασίστας» (Nino il fascista). Ο Sottosanti είχε γεννηθεί το 1928 στο Verpogliano (σήμερα στη Σλοβενία), οι γονείς του ήταν οπαδοί του φασιστικού κόμματος και ο πατέρας του είχε δολοφονηθεί τη δεκαετία του τριάντα πιθανόν από αντιφασίστες Σλάβους. Αφού έζησε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και κατατάχτηκε στην Λεγεώνα των Ξένων, επέστρεψε στην Ιταλία στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα.
Ο Σοττοσάντι αρνήθηκε πάντοτε ότι είχε κάποια σχέση με την τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα και μήνυσε διάφορα μέσα ενημέρωσης, όπως την Corriere della Sera, που έδωσαν δημοσιότητα στην υπόθεση αυτή. Στη διάρκεια των ερευνών πάντως αποδείχθηκε ότι ο Σοττοσάντι είχε άλλοθι: την ημέρα της επίθεσης ήταν μαζί με τον Πινέλλι ο οποίος του παρέδωσε μια επιταγή 15.000 λιρετών από την οργάνωση Croce Nera Anarchica (μια ομάδα αλληλεγγύης στους κύκλους των αναρχικών) για τα έξοδά του προκειμένου να πάει στο Μιλάνο και να καταθέσει για να επιβεβαιώσει το άλλοθι του Tito Pulsinelli, που κατηγορούνταν ότι είχε πραγματοποιήσει επίθεση στο στρατώνα Garibaldi στις 19 Ιανουαρίου του 1969 και ο οποίος τελικά αθωώθηκε, τόσο για αυτή την επίθεση, όσο και για τις επιθέσεις της 25ης Απριλίου.
Διατυπώθηκε επίσης η υπόθεση ότι είχε χρησιμοποιηθεί σωσίας από ομάδες της άκρας δεξιάς ή τμήματα των μυστικών υπηρεσιών που δρούσαν αυτόνομα προκειμένου να να κατηγορηθούν οι αναρχικοί. Η υπόθεση αυτή ενισχύθηκε και από τις δηλώσεις των ακροδεξιών Guido Giannettini και Pierluigi Concutelli.
Την επομένη της σύλληψης του Βαλπρέντα, η εφημερίδα Corriere della sera ανέφερε ότι συνελήφθη το «τέρας» και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Giuseppe Saragat συνεχάρη τον αστυνομικό διευθυντή του Μιλάνου Marcello Guida. Η εφημερίδα του Σοσιαλιστικού Ιταλικού Κόμματος Avanti! καταδίκασε αμέσως τον Βαλπρέντα, για τον οποίο ανέφερε ότι «δεν είχε καμία ιδεολογία, δε διάβαζε, ήταν θυμωμένος με όλους και με όλα, μισούσε τα πολιτικά κόμματα και ήταν στενά δεμένος με ένα κίνημα, το λεγόμενο της 22ας Μαρτίου, που ήταν έμπνευσης ναζιστικής και φασιστικής (...) αδιάφορος, βίαιος, απεχθάνονταν τους δημοκρατικούς θεσμούς». Και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν πεπεισμένο ότι η επίθεση ήταν έργο των αναρχικών.
Η έρευνα των Ερυθρών Ταξιαρχιών
Σχετικά με την τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα έρευνα έκαναν και οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες». Το υλικό αυτής της έρευνας, το οποίο περιελάμβανε και συνεντεύξεις αρκετών εκπροσώπων του circolo anarchico Ponte della Ghisolfa, βρέθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1974, σε γιάφκα των «Ερυθρών Ταξιαρχιών» στο Robbiano, μόνο όμως ένα μικρό μέρος τέθηκε στη διάθεση των δικαστών που ερευνούσαν την επίθεση και αυτό αργότερα χάθηκε και πιθανόν καταστράφηκε μερικώς το 1992.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή (το περιεχόμενο της οποίας είναι γνωστό από τις γραπτές αναφορές των καραμπινιέρων, την κατάθεση μέλους της οργάνωσης που συνεργάστηκε με τις αρχές και άλλο υλικό που βρέθηκε) η τρομοκρατική επίθεση στο Μιλάνο είχε υλοποιηθεί από αναρχικούς, οι οποίοι τοποθέτησαν τη βόμβα θέλοντας να προβούν σε μια πράξη διαμαρτυρίας αλλά από λάθος εκτίμηση σχετικά με την ώρα που έκλεινε η τράπεζα προκάλεσαν το θάνατο 17 ανθρώπων και τον τραυματισμό πολλών άλλων. Τα εκρηκτικά όμως και τους πυροκροτητές, σύμφωνα πάντα με τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες», οι δράστες τα είχαν προμηθευτεί από μια ακροδεξιά οργάνωση ενώ ο Πινέλλι πραγματικά είχε αυτοκτονήσει γιατί είχε εμπλακεί χωρίς τη θέλησή του στη διακίνηση των εκρηκτικών που χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση.
Οι δολοφονίες του Λουίτζι Καλαμπρέζι και του Βιττόριο Οκόρσιο
Μετά το θάνατο του Τζουζέπε Πινέλλι ο αστυνομικός επιθεωρητής Λουίτζι Καλαμπρέζι δέχτηκε έντονη κριτική από μερίδα του τύπου ως υπεύθυνος για το θάνατο του 41χρονου αναρχικού (στην εφημερίδα Lotta Continua της ομώνυμης ακροαριστερής οργάνωσης δημοσιεύτηκαν άρθρα που περιείχαν ακόμα και απειλές για τη ζωή του).
Στις 17 Μαίου του 1972, στις 9 και 15 το πρωί, ο Λουίτζι Καλαμπρέζι δολοφονήθηκε μπροστά στο σπίτι του στο Μιλάνο.
Τον Ιούλιο του 1988 ο Λεονάρντο Μαρίνο, πρώην μέλος της Lotta Continua, δήλωσε ότι ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε στη δολοφονία του Καλαμπρέζι και υπέδειξε ως δράστη της δολοφονίας τον Οβίντιο Μπομπρέσι (που επίσης ήταν μέλος της Lotta Continua) και τους Αντριάνο Σόφρι και Τζιόρτζιο Πιέτροστεφάνι (που ήταν από τα ηγετικά μέλη της οργάνωσης Lotta Continua) ως τα άτομα που έδωσαν την εντολή για τη δολοφονία. Ο Μπομπρέσι, ο Σόφρι και ο Πιέτροστεφάνι καταδικάστηκαν σε 22 χρόνια κάθειρξη και ο Μαρίνο σε έντεκα, επειδή συνεργάστηκε με τις αρχές.
Στις 10 Ιουλίου του 1976 δολοφονήθηκε στη Ρώμη ο εισαγγελέας Βιττόριο Οκόρσιο, ενώ πήγαινε με το αυτοκίνητό του στα γραφείο του. Ο Οκόρσιο είχε συμμετάσχει στην έρευνα για την τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα. Την ευθύνη για τη δολοφονία του ανέλαβε η ακροδεξιά οργάνωση Movimento Politico Ordine Nuovo. Ως φυσικοί αυτουργοί αυτής της δολοφονίας καταδικάστηκαν ο Pierluigi Concutelli και ο Gianfranco Ferro.
Δίκες
Ο Βαλπρέντα, αφού έμεινε για ένα διάστημα στη φυλακή, αφέθηκε ελεύθερος με τον Ν. 773 της 15ης Δεκεμβρίου του 1972, που είναι γνωστός και ως «νόμος Βαλπρέντα». Στη δίκη που έγινε το 1979 στο Corte d'Assise στο Καταντζάρο αθωώθηκε λόγω έλλειψης στοιχείων και απαλλάχθηκε οριστικά στο δεύτερο βαθμό το 1985. Το 1979 καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη για την τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα τα μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Ordine Nuovo Φρανκ Φρέντα, Τζιοβάνι Βεντούρα και ο Guido Giannettini. Δύο χρόνια αργότερα και οι τρεις αθωώθηκαν στο δεύτερο βαθμό (αν και ο Φρανκ Φρέντα και ο Τζιοβάνι Βεντούρα καταδικάστηκαν σε 15 χρόνια κάθειρξη για τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Πάντοβα και στο Μιλάνο στις 13 και στις 25 Απριλίου του 1969). Το 1982 το Corte di Cassazione (το αντίστοιχο του Αρείου Πάγου δικαστήριο της Ιταλίας) ακύρωσε την απόφαση του Εφετείου του Καταντζάρο για την αθώωση του Φρέντα και του Βεντούρα. Η νέα δίκη ξεκίνησε στο Μπάρι το 1984 και τον Αύγουστο του 1985 το εφετείο έκρινε εκ νέου αθώους λόγω έλλειψης στοιχείων τον Franco Freda και τον Giovanni Ventura. Με την ίδια απόφαση αθωώθηκε και ο Βαλπρέντα.
Η σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα και ο θάνατος του Πινέλλι στο θέατρο και στον κινηματογράφο
Με αφορμή το θάνατο του Πινέλλι, ο Ιταλός νομπελίστας συγγραφέας Ντάριο Φο έγραψε το 1970 το θεατρικό έργο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού».
Η σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα και ο θάνατος του Πινέλλι, είναι η υπόθεση της ταινίας Romanzo di una strage του Ιταλού σκηνοθέτη Μάρκο Τούλλιο Τζιορντάνα (2012).
Τραγούδι με τίτλο "Piazza Fontana" του ιταλικού συγκροτήματος Yu Kung (στίχοι και μουσική του Claudio Bernieri) στο δίσκο τους "Pietre Della Mia Gente" (1976).
Το ίδιο τραγούδι (αλλά με τίτλο "Luna rossa") ερμηνεύουν και οι Banda Bassotti.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μιλάνο Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στην Ιταλία
Αλέξανδρος Φρούσιος
Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Φρούσιος (Νεμέα, 1938 – Δράμα, 9 Οκτωβρίου 2018) ήταν Έλληνας αθλητής δρόμων ταχύτητας, εμποδιστής και προπονητής.
Γεννήθηκε το 1938 στην Νεμέα Κορινθίας και ήταν αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ.. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου αναδείχθηκε δύο φορές πρωταθλητής στα 400 μέτρα (1961, 1963), τρεις στα 400 μέτρα με εμπόδια (1959, 1962, 1963) και μία στα 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία (1960). Το 1960 αναδείχθηκε πρωταθλητής εφήβων στα 400 μέτρα (52.6).
Με την εθνική ομάδα στίβου της Ελλάδας συμμετείχε στους Βαλκανικούς αγώνες της Σόφιας το 1963 όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία (3:13.2) και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ. Το ίδιο έτος, στους Μεσογειακούς αγώνες της Νάπολης κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο (3:15.4) στο ίδιο αγώνισμα. Και τις δύο φορές ήταν με τους Γεωργόπουλο, Ρεγκούκο και Βογιατζή. Το 1959 στους Μεσογειακούς αγώνες της Βηρυτού κατέλαβε την 6η θέση στα 400 μέτρα με εμπόδια (58.8).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Έλληνες κριτές κλασικού αθλητισμού Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1959 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1963 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Μουζάκι Ηλείας
Το Μουζάκι είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 23,38 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 299 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 449 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Τοπική Κοινότητα συνορεύει με την Τοπική Κοινότητα Κουτσοχέρας. Επίσης, εγγύς του βρίσκεται η Μονή Νίκοβας ενώ στα βορειοανατολικά του βρίσκεται το Γούμερο.
Ιστορία - Διοικητικές μεταβολές
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Γουμερίων και ορίζεται ως έδρα του. Το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Γουμερίας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Ωλένης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 ορίζεται ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πύργου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ο οικισμός Μουζιάκι απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από το Λαντσόη, την έδρα του τότε Δήμου Ωλεναίων.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Τα τελευταία χρόνια εντοπίζονται στην περιφέρεια του χωριού προβλήματα με την αγροτική οδοποιία και τη βύθιση μέρους της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Αργύρης Ξάφης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Περιστέρι ΄το 1976. Σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Έχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, κυρίως του Εθνικού Θεάτρου και του θεάτρου του Νότου, καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες. Το 2001 τιμήθηκε με το βραβείο Χορν για τον ρόλο του στην θεατρική παράσταση «Το στρίψιμο της Βίδας». Έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές για πολλές θεατρικές παραστάσεις του. Το 2011 βραβεύθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με το βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στην ταινία "Απ' τα κόκαλα βγαλμένα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χορν Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Δημήτρης Κατσικόπουλος
Ο Δημήτρης Κατσικόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός, εκλεγμένος πολλές φορές βουλευτής και νομάρχης.
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1960 και ήταν γιος του Αθανάσιου Κατσικόπουλου και της Μαρίας Μπράτσικα. Θείος του ήταν ο βουλευτής Τάκης Κατσικόπουλος. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και ιδιώτευσε στην Πάτρα.
Είναι μέλος του Εθνικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ το 1989. Επανεξελέγη το 1990, το 1993 και το 1996. Το 2002 εξελέγη νομάρχης Αχαΐας και επανεξελέγη το 2006. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2010 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί στις δημοτικές εκλογές το Νοέμβρη του 2010. Στις δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2014 απέτυχε να εκλεγεί δήμαρχος Καλαβρύτων.
Είναι παντρεμένος δεύτερη φορά με την Ευτυχία Χριστοδουλοπούλου όπου έχει μαζί της έναν γιο και από τον πρώτο του γάμο έχει δύο κόρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Τσάι χρυσανθέμων
Το τσάι χρυσανθέμων (Chrysanthemum tea) (Κινεζικά: 菊花茶· Πινγίν: júhuā chá) είναι μια ανθο-βασισμένη ενστάλαξη-αφέψημα που γίνεται από άνθη χρυσανθέμων του είδους Chrysanthemum morifolium ή Chrysanthemum indicum, τα οποία είναι πολύ δημοφιλή στην Ανατολική Ασία, ως επί το πλείστον ιδίως την Κίνα. Για την προετοιμασία του τσαγιού, τα άνθη των χρυσανθέμων (συνήθως αποξηραμένων) εμβρέχονται σε ζεστό νερό (συνήθως 90 έως 95°C, μετά την ψύξη του από τον βρασμό) είτε σε τσαγιέρα, φλιτζάνι ή ποτήρι· συνήθως προστίθενται μεγάλοι κρύσταλλοι ζάχαρης ή ζάχαρη ζαχαροκάλαμου και περιστασιακά επίσης μούρα γκότζι. Το προκύπτον ποτό είναι διαφανές και κυμαίνεται από ανοικτό έως φωτεινό κίτρινο χρώμα, με ένα ανθικό (floral) άρωμα. Στην Κινεζική παράδοση, άπαξ και η χύτρα από το τσάι χρυσανθέμων έχει καταποθεί, τυπικά προστίθεται πάλι ζεστό νερό στη χύτρα με τα άνθη (παράγοντας ένα τσάι το οποίο είναι ελαφρώς λιγότερο ισχυρό)· αυτή η διαδικασία, συχνά, επαναλαμβάνεται αρκετές φορές. Το τσάι χρυσανθέμων καταπόθηκε για πρώτη φορά, κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Σονγκ (960–1279).
Ποικιλίες
Αρκετές ποικιλίες των χρυσανθέμων, που κυμαίνονται από λευκό έως ωχρό ή έντονο κίτρινο χρώμα, χρησιμοποιούνται για το τσάι. Αυτές περιλαμβάνουν:
Στην Ταϊλάνδη το άνθος ονομάζεται kek-huai, από το kiok-hoe, στη Min Nan για το júhuā. Στα Ταμίλ ονομάζεται saamandhi.
Από αυτά, τα δύο πρώτα είναι τα δημοφιλέστερα. Ορισμένες ποικιλίες διαθέτουν μια προεξέχουσα κίτρινη κεφαλή λουλουδιού (pseudanthium), ενώ άλλες όχι.
Φαρμακευτική χρήση
thumb|left|250px|Τσάι χρυσανθέμων. Το τσάι χρυσανθέμων έχει πολλές διατεινόμενες φαρμακευτικές χρήσεις, συμπεριλαμβανομένου ως ενισχυτικού στην ανάρρωση από τη γρίπη, την ακμή και ως βότανο "ψύξεως". Σύμφωνα με την παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, το τσάι μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του πονόλαιμου και προάγει τη μείωση του πυρετού. Στην Κορέα, είναι γνωστό και για την φαρμακευτική του χρήση, για να δώσει στους ανθρώπους μεγαλύτερη εγρήγορση και συχνά χρησιμοποιείται ως ένα «pick-me-up» για να καταστήσει τον πότη πιο άγρυπνο. Στη βοτανική ιατρική της Δύσης, το τσάι χρυσανθέμων πίνεται ή χρησιμοποιείται ως κομπρέσα για τη θεραπεία κυκλοφορικών διαταραχών όπως κιρσών και αρτηριοσκλήρυνσης.
Στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, το τσάι χρυσανθέμων λέγεται επίσης, ότι καθαρίζει το ήπαρ και τους οφθαλμούς. Πιστεύεται ότι είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία του οφθαλμικού πόνου ο οποίος συνδέεται με το άγχος ή γιν / ανεπάρκεια ρευστού. Χρησιμοποιείται επίσης, για τη θεραπεία της θόλωσης, των κηλίδων μπροστά από τα μάτια, της μειωμένης όρασης και της ζάλης. Το ήπαρ συνδέεται με το στοιχείο Ξύλο το οποίο κυβερνά τα μάτια και συνδέεται με το θυμό, το άγχος και συναφή συναισθήματα. Καμία επιστημονική μελέτη, δεν απέδειξε αυτούς τους ισχυρισμούς.
Εμπορική διαθεσιμότητα
220px|thumb|right|Πακέτο με τσάι χρυσανθέμων της Yeo, που διατίθεται εμπορικά στη [[Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη.]] Παρόλο που τυπικά παρασκευάζεται στο σπίτι, το τσάι χρυσάνθεμων είναι επίσης διαθέσιμο ως ένα αφέψημα, σε πολλά Ασιατικά εστιατόρια (κυρίως Κινεζικά) και διατίθεται επίσης, από διάφορα σημεία πώλησης για ποτά, στην Ανατολική Ασία, καθώς και σε Ασιατικά παντοπωλεία, εκτός της Ασίας, σε κονσερβοποιημένη ή συσκευασμένη μορφή, είτε ολόκληρο σε κόκκους ή παρουσίαση σε σακουλάκι τσαγιού. Λόγω των θεραπευτικών του ιδιοτήτων, μπορεί επίσης να είναι διαθέσιμο στα καταστήματα υγιεινής διατροφής ή τα σημεία πώλησης παραδοσιακής Κινέζικης ιατρικής, συχνά αναμειγμένο και με άλλα συστατικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουζίνα Μαλαισίας Κατηγορία:Κουζίνα Σιγκαπούρης Κατηγορία:Ροφήματα Κατηγορία:Αφέψημα
Χρύσανθος Δημητριάδης
Ο Χρύσανθος Δημητριάδης (21 Ιουλίου 1933 - 2008 ) ήταν Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανολόγος, ευρωβουλευτής της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως, της οποίας ήταν και αρχηγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου.
Τον Ιούνιο του 1984 εξελέγη ευρωβουλευτής με την ΕΠΕΝ, αλλά παραιτήθηκε το 1988 και αντικαταστάθηκε από τον Αριστείδη Δημόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΝ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Αγία Λουκία, Μπαρμπάντος
Η Αγία Λουκία (αγγλικά: Saint Lucy) είναι μια ενορία του Μπαρμπάντος. Έχει έκταση 36 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.323 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Τσέκερ Χωλ.
Γεωγραφία
Η Αγία Λουκία βρίσκεται βόρεια του Μπαρμπάντος. Είναι η βορειότερη ενορία του Μπαρμπάντος. Συνορεύει μόνο με τον Άγιο Πέτρο. Στα βόρεια, στα ανατολικά και στα δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 36 τ.χλμ..
Δημογραφία
Η Αγία Λουκία είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 10.323 κατοίκους με πυκνότητα 287 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Τσέκερ Χωλ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ενορίες του Μπαρμπάντος
Πύργος του Ρολογιού (Άρτα)
Ο Πύργος του Ρολογιού είναι μνημείο Οθωμανικής περιόδου στην Άρτα και αποτελεί ένα από τα σύμβολα της πόλης. Η κατασκευή του ορίζεται στα μέσα του 17ου αιώνα και είναι το παλαιότερο ρολόι στην Ήπειρο και ένα από τα παλαιότερα στον Ελλαδικό χώρο ενώ ταυτόχρονα ο αρχικός μηχανισμός του ρολογιού το καθιστούσε μοναδικό στο είδος του σε όλη την Οθωμανική αυτοκρατορία. Το ρολόι υπήρξε στενά συνδεδεμένο με τις ιστορικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές της περιοχής και η κεντρική του θέση δίπλα στο κάστρο, το ανέδειξε σε σημείο αναφοράς. Η πλατεία της Ώρας που υπήρχε μπροστά από το ρολόι, αποτελούσε ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της πόλης και τόπος συνάντησης για τις τρεις θρησκευτικές κοινότητες της Άρτας.
Περιγραφή
Το ρολόι βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του κάστρου της Άρτας, δίπλα από το 2ο δημοτικό σχολείο Άρτας και την πλατεία Εβραίων Μαρτύρων, ενώ απέχει ελάχιστα από το Βυζαντινό ναό του Αγίου Βασιλείου. thumb|left|215px|Το καντράν και η κεραμοσκεπή του ρολογιού. Πρόκειται για έναν πύργο ύψους 21 μέτρων και είναι κατασκευασμένος από λαξευμένη πέτρα, παρόμοια με εκείνη του κάστρου. Το κτίσμα, με σχεδόν τετράγωνη κάτοψη, αποτελείται από τη βάση, τον κορμό και τη στέγη. Οι όψεις του πύργου είναι απέριττες και εμφανίζουν τρια κάθετα ανοίγματα στην ανατολική και νότια πλευρά, τα οποία διευρύνονται προς το εσωτερικό και χρησίμευαν ως παράθυρα για την είσοδο του ηλιακού φωτός.
Το καντράν του ρολογιού βρίσκεται στο άνω τμήμα της νότιας πρόσοψης και αποτελείται από έναν κυκλικο σιδερένιο δίσκο με λευκό τζάμι, στον οποίο εσωτερικά έχουν συγκολληθεί 12 μεταλλικοί κύκλοι με τους αριθμούς της ώρας, ενώ στο κέντρο βρίσκονται οι δείκτες του ρολογιού.