cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granatiere (αντιτορπιλικό, 1938)
Περιγραφή
Σχεδιασμένα για μέγιστη ισχύ 48000 shp και ταχύτητα 34-35 kn σε επιχειρησιακές συνθήκες, τα πλοία της κλάσης αυτής έφτασαν σε ταχύτητες 39-40 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών τους, όντας όμως ελαφρώς φορτωμένα. Είχαν ακτίνα δράσης 2340 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 14 kn και 682 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα 34 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Granatiere ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της CNR στο Παλέρμο. Οι εργασίες άρχισαν στις 5 Απριλίου 1937, καθελκύστηκε στις 24 Απριλίου 1938 και εντάχθηκε σε υπηρεσία την 1η Φεβρουαρίου 1939. Παρέμεινε σε υπηρεσία μεταπολεμικά με το Ιταλικό Ναυτικό (Marina Militare) μέχρι τον παροπλισμό του το 1958.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πογιάνα Ματζόρε
Η Πογιάνα Ματζόρε (ιταλικά: Pojana Maggiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μαρίτιμο ντε Βενεζουέλα
Η Μαρίτιμο ντε Βενεζουέλα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Καράκας, Βενεζουέλα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1959 από Πορτογάλους μετανάστες που ζούσαν στο Καράκας, οι οποίοι ίδρυσαν μια νέα ομάδα με βάση την αγαπημένη τους ομάδα στην Πορτογαλία, την ΚΣ Μαρίτιμο από το νησί Μαδέρα. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν ισχυροί δεσμοί μεταξύ των δύο συλλόγων. Η ομάδα έχει κατακτήσει 4 πρωταθλήματα Βενεζουέλας (1986/87, 1987/88, 1989/90, 1992/93), 2 πρωταθλήματα δεύτερης κατηγορίας (1985, 2003/04) και 2 κύπελλα (1988, 1989). Έχει 5 παρουσίες στο Κόπα Λιμπερταδόρες: 1988 (α΄ γύρος), 1989 (α΄ γύρος), 1991 (α΄ γύρος), 1992 (φάση των 16), 1994 (α΄ γύρος). Επιπρόσθετα, έχει μία συμμετοχή στο Κόπα CONMEBOL (1992).
.ma
.ma είναι ο top-level domain κωδικός για το Μαρόκο στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
סיומת אינטרנט Toppdomän
Αβράξας (νυκτοπεταλούδα)
Ο Αβράξας (Abraxas) είναι γένος νυχτοπεταλούδας της οικογένειας των Γεωμετριδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεπιδόπτερα
Μισέλ Κονσταντέν
Ο Μισέλ Κονσταντέν (γεννημένος ως Constantin Hokhloff, 13 Ιουλίου 1924 - 29 Αυγούστου 2003) ήταν Γάλλος ηθοποιός.
Γεννημένος από Ρώσο πατέρα και Πολωνή μητέρα στο Billancourt (κοντά στο Παρίσι ), ο Κονσταντίν έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1956. Ο πρώτος ρόλος του ήταν στην δραματική ταινία Le Trou (γνωστός και ως The Hole ) το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κλιντ Ντέμπσι
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ντέμπσι γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μικρή πόλη Νακεντότσες του Τέξας σε μια πολύ φτωχή οικογένεια. Ανακαλύφθηκε από μια από τις κορυφαίες παιδικές ομάδες της πολιτείας, τους Ντάλας Τέξανς για την οποία μπόρεσε να παίξει χάρη στην οικονομική ενίσχυση των οικογενειών των συμπαιχτών του. Στα 12 του πέθανε η 16χρονη αδερφή του Τζένιφερ, πολλά υποσχόμενη τενίστρια, γεγονός που δήλωσε αργότερα πως τον πείσμωσε να ακολουθήσει και ο ίδιος αθλητική καρριέρα. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Φέρμαν, όπου αγωνίστηκε στην ποδοσφαιρική του ομάδα, τους Πάλαντινς. Το 2004 έγινε ντραφτ από τον σύλλογο του MLS Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον και σύντομα έγινε μέρος της βασικής ενδεκάδας. Παρά έναν αρχικό του τραυματισμό στο σαγόνι που τον ταλαιπώρησε αρκετά, πραγματοποίησε συνολικά 71 εμφανίσεις με την ομάδα των βορειοανατολικών ΗΠΑ και σημείωσε 25 γκολ.
Το 2007 πήρε μεταγραφή στην αγγλική Φούλαμ για € 4 εκατομμύρια, ποσό ρεκόρ τότε για παίκτη από το MLS. Με το λονδρέζικο σύλλογο κατάφερε το 2010 να φθάσει στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ και έγινε ο πρώτος Αμερικανός που έπαιξε σε τελικό μεγάλης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Στα συνολικά 5 χρόνια παρουσίας του στη Φούλαμ έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου στην Πρέμιερ Λιγκ, βρίσκοντας δίχτυα 50 φορές στο πρωτάθλημα και ψηφίστηκε δύο φορές, το 2011 και το 2012, παίκτης της χρονιάς από τους οπαδούς.
Το καλοκαίρι του 2012 ο Ντέμπσι μετακόμισε στην άλλη άκρη του Λονδίνου για την Τότεναμ. Αν και πέτυχε σημαντικά γκολ, όπως το νικητήριο γκολ στην εκτός έδρας νίκη με 3-2 στο Ολντ Τράφορντ επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικός. Έτσι την επόμενη χρονιά αποδέχτηκε την πρόταση των Σιάτλ Σάουντερς και επαναπατρίστηκε για να αγωνιστεί και πάλι στο MLS. Επέστρεψε δανεικός στη Φούλαμ για δύο μήνες τον Ιανουάριο του 2014.
Διεθνής καριέρα
Ύστερα από κάποιες συμμετοχές με την ομάδα U20 των ΗΠΑ, ο Ντέμπσι έκανε το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα στις 17 Νοεμβρίου του 2004 με αντίπαλο τη Τζαμάικα. Ήταν μέλος της αποστολής των ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 όπου και πέτυχε το μοναδικό γκολ της ομάδας τουt. Στον αγώνα για τα προκριματικά του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου ενάντια στα Μπαρμπάντος πέτυχε το γρηγορότερο γκολ στην ιστορία των ΗΠΑ σε 53 δευτερόλεπτα. Βελτίωσε την επίδοση του το 2012, σκοράροντας εντός 36 δευτερολέπτων ενάντια στη Τζαμάικα. Στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 ο Ντέμπσι σκόραρε ενάντια στην Αγγλία και έγινε ο δεύτερος Αμερικανός παίκτης που σκόραρε σε δύο συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 σκόραρε μόλις 29 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του αγώνα με αντίπαλο τη Γκάνα, καταρρίπτοντας ξανά το ρεκόρ του, ένα γκολ που είναι το πέμπτο ταχύτερο στην ιστορία της διοργάνωσης Το γκολ αυτό τον έκανε τον πρώτο Αμερικανό που σκοράρει σε τρία συνεχόμενα Παγκόσμια Κύπελλα. Με την εθνική ομάδα της χώρας του έχει 141 συμμετοχές και 57 τέρματα, με τη δεύτερη επιδόση να είναι εθνικό ρεκόρ (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ, κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΗΠΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σιάτλ Σάουντερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2005
Λογοτεχνικά βραβεία Κόστα
Τα λογοτεχνικά βραβεία Κόστα ( Costa Book Awards) συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα βραβεία του είδους τους για το Ηνωμένο Βασίλειο. Απονέμονται επίσης και σε Ιρλανδούς συγγραφείς. Ήταν γνωστά με το όνομα Whitbread Book Awards ως το 2006, οπότε και η Costa Coffee, θυγατρική της Whitbread, ανέλαβε τη χρηματοδότηση των εν λόγω βραβείων.
Η απονομή των βραβείων ξεκίνησε το 1971. Τα βραβεία απονέμονται με κριτήριο τόσο το πόσο ωφέλιμα είναι τα έργα αλλά και το αν είναι ευχάριστα στην ανάγνωση και μπορεί να τα διαβάσει το ευρύ αναγνωστικό κοινό.
Νικητές του Βιβλίου Κόστα της χρονιάς (Costa Book of the Year)
Πριν το 2006, "Whitbread Book of the Year"
Παραπομπές
Κοστα Κατηγορία:Βρετανική λογοτεχνία
Πόζινα
Η Πόζινα (ιταλικά: Posina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Ευστάθιος Ρωμαίος
Ο Eυστάθιος Ρωμαίος (άκμασε π. 975 - 1034) ήταν ανώτερος δικαστής και νομικός συγγραφέας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ
Η Γενική Γραμματεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (αγγλικά: United Nations Secretariat) είναι ένα από τα κύρια όργανα του ΟΗΕ, με διοικητικό και πολιτικό χαρακτήρα, του οποίου η σύσταση, οι επιμέρους αρμοδιότητες και τα καθήκοντά του προβλέπονται από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.
Η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ, υπηρετώντας όλα τα άλλα κύρια όργανα του ΟΗΕ διευθύνει τα προγράμματά του και κατευθύνει την πολιτική που τα διαγράφουν. Της Γ.Γ. προΐσταται ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, ο οποίος εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μετά όμως από πρόταση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ(¹).
Αρμοδιότητες Γ.Γ.
Οι αρμοδιότητες του Γενικού Γραμματέα που προΐσταται της Υπηρεσίας αυτής διακρίνονται σε διοικητικές και πολιτικές.
Διοικητικές
Υπό την άποψη αυτή ο Γενικός Γραμματέας προΐσταται ως ανώτερος διοικητικός υπάλληλος του Οργανισμού και συγχρόνως είναι Γενικός Γραμματέας της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας, του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ, καθώς και του Συμβουλίου Κηδεμονιών.
Πολιτικές
Υπό την άποψη αυτή ο Γενικός Γραμματέας διατηρεί το δικαίωμα να εφιστά την προσοχή του Συμβουλίου Ασφαλείας για οποιοδήποτε θέμα που μπορεί ν΄ απειλήσει την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, προσφέροντας έργο αντίστοιχο με τα προβλήματα που απασχολούν τον ΟΗΕ, όπως αυτά αναφέρονται, προληπτικά, στον Καταστατικό Χάρτη. Στο πλαίσιο αυτό των αρμοδιοτήτων ο Γενικός Γραμματέας καλείται να προσφέρει κάθε φορά τις καλές του υπηρεσίες, με την επίσημη μεσολάβησή του για την επίλυση οποιονδήποτε διαφορών που μπορεί να ενσκύψουν μεταξύ των κρατών-μελών ή διεθνών διαφορών, διαχειρίζοντας κρίσεις με ειρηνευτικές επιχειρήσεις και συζητώντας με εκπροσώπους των κυβερνήσεων. Επίσης μελετά τις διεθνείς οικονομικές τάσεις, υποβάλλει μελέτες που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, φυσικούς πόρους κ.λπ.
Ιστορία
Πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ήταν ο Νορβηγός Τρύγκβε Λη που υπηρέτησε μέχρι το 1953. Στη συνέχεια ανέλαβε ο Σουηδός Νταγκ Χάμμερσελντ (Dag Hammarskjöld), μέχρι τον θάνατό του το 1961 σε αεροπορικό δυστύχημα στην Αφρική. Αυτόν διαδέχθηκε ο Βιρμανός Ου Θαντ, (U Thant), μέχρι το 1972, όπου ανέλαβε ο Αυστριακός Κουρτ Βαλτχάιμ, (Kurt Waldheim), τον οποίο και διαδέχθηκαν στη σειρά το 1982 ο Χαβιέρ Πέρες ντε Κουέγιαρ, (Javier Pérez de Cuéllar), το 1992 ο Αιγύπτιος Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, (Boutros Boutros Ghali), το 1997 ο Κόφι Ανάν, το 2007 ο Μπαν Κι-Μουν (Ban Ki-moon). Από την 1η Ιανουαρίου 2017 ως σήμερα Γενικός Γραμματέας είναι ο Αντόνιο Γκουτέρες.
Παρατηρήσεις
(¹) Πολλοί διεθνολόγοι υποστηρίζουν, ως σωστότερη άποψη, ότι η εκλογή του Γενικού Γραμματέα θα έπρεπε να γίνεται απ΄ ευθείας από τη Γενική Συνέλευση, χωρίς καθόλου τη μεσολάβηση, (εν προκειμένω εισήγηση), του Συμβουλίου Ασφαλείας, προκειμένου έτσι αυτός να είναι, (ή τουλάχιστον να θεωρείται), απαλλαγμένος επιρροών των Μεγάλων Δυνάμεων.
Πηγές
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Φουζουλί
Έργα
Ο Φουζουλί ήταν ανέκαθεν γνωστός κυρίως ως ποιητής του έρωτα και της αγάπης. Μάλιστα ο ίδιος φαίνεται ότι συμφωνούσε με το χαρακτηρισμό αυτό:
Η αντίληψη του Φουζουλί για τον έρωτα όμως, έχει περισσότερα κοινά με την Σούφι ιδέα για την αγάπη ως προβολή της ουσίας του Θεού - παρότι ο ίδιος ο Φουζουλί δεν ανήκε ποτέ σε καμία τάξη Σούφι- απ'ό,τι με την Δυτική ιδέα του ρομαντικού έρωτα. Αυτό διαφαίνεται από τους ακόλουθους στίχους από άλλο ποίημα:
Παραπομπές
Κύριες
Δευτερεύουσες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι ποιητές Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές
Suruga Bank Championship
Το Suruga Bank Championship (スルガ銀行チャンピオンシップ), ισπανικά: Copa Suruga Bank) είναι ένας ετήσιος διηπειρωτικός ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στις νικήτριες ομάδες του Λιγκ Καπ Ιαπωνίας και του Κόπα Σουδαμερικάνα.
Ιστορία
Η διοργάνωση ξεκίνησε το 2008 και ήταν μια ιδέα της Ιαπωνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Νοτίου Αμερικής. Το πρωτάθλημα διοργανώνεται ετησίως από την Ιαπωνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και χορηγός είναι η ιαπωνική Suruga Bank, από την οποία πήρε και την ονομασία του. Ο αγώνας διεξάγεται στην έδρα της νικήτριας ομάδας του Λιγκ Καπ Ιαπωνίας. Από το 2019 η επίσημη ονομασία της διοργάνωσης άλλαξε σε "Copa_Sudamericana_Championship J. League YBC Levain Cup / CONMEBOL Sudamericana Championship Final" από τις επίσημες ονομασίες των δύο ομοσπονδιών που την συνδιοργανώνουν.
Στις δύο πρώτες διοργανώσεις (2008-2009) νικητές αναδείχτηκαν οι σύλλογοι της Νότιας Αμερικής (Αρσενάλ Σαραντί και Ιντερνασιονάλ) ενώ στις επόμενες τρεις (2010-2012) το τρόπαιο κατέληξε στις ομάδες της Ιαπωνίας που επικράτησαν κατά τη διαδικασία των πέναλτι και αφού είχε προηγηθεί ισοπαλία με το ίδιο σκορ (2-2) στην κανονική διάρκεια και την παράταση. Το 2013 η ιαπωνική Κασίμα Άντλερς έγινε η πρώτη ομάδα με δύο κατακτήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Νότια Αμερική
Υψηλή ραπτική
Η υψηλή ραπτική αναφέρεται στη δημιουργία αποκλειστικών ενδυμάτων ένδυσης. Έχει δημιουργηθεί για ειδικούς πελάτες και είναι κατασκευασμένο από υψηλής ποιότητας,ακριβά υφάσματα και ραμμένα με εξαιρετική προσοχή στη λεπτομέρεια.Η ραπτική χρησιμοποιείται ως μια κοινή σύντμηση της υψηλης ραπτικης και αναφέρεται στο ιδιο το πνευμα.Στην σύγχρονη Γαλλία υψηλή ραπτική είναι μια προστατευόμενη ονομασία δηλαδή ό,τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο από επιχειρήσεις που πληρούν ορισμένες προδιαγραφές.Ωστόσο, ο όρος αναφέρεται για να περιγράψει όλα τα είδη ένδυσης υψηλής ραπτικής και επίσης παράγεται στο Παρίσι ή σε άλλες πρωτεύουσας της μόδας όπως το Μιλάνο,Νέα Υόρκη και το Τόκιο.
Στη Γαλλία,η υψηλή ραπτική προστατεύεται από το νόμο και ορίζεται από το Chambre de Commerce et d 'Industrie de Paris, με έδρα το Παρίσι. Το Chambre syndicale de la haute ορίζεται ως η ρύθμιση προμήθειας που καθορίζει ποιοι οίκους μόδας είναι επιλέξιμοι για να είναι αληθινή η υψηλή ραπτική. Το chambre λειτουργεί επίσης ένα σχολείο υψηλής ραπτικής στο Παρίσι για να διδάξουν τους προσεχείς σχεδιαστές και τη δημιουργία ενδυμάτων ένδυσης και επίσης το σχολείο συμβάλλει στη δημιουργία νέων σχεδιαστών για να βοηθήσει τους οίκους που εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα.Τα κριτήρια για την υψηλή ραπτική ιδρύθηκαν το 1945 και ενημερώθηκαν το 1992. Για να κερδίσει το δικαίωμα να αυτοαποκαλείται ένας οίκος υψηλής ραπτικής,τα μέλη του Chambre syndicale de la haute πρέπει να ακολουθήσει αυτούς τους κανόνες: Ωστόσο,ο όρος υψηλή ραπτική μπορεί να γίνει αντικείμενο κατάχρησης από έτοιμα ενδύματα μόδας έτσι ώστε το πραγματικό νόημα μπορεί να έχει γίνει ασαφές με τα έτοιμα ενδύματα στην αντίληψη του κοινού.
Η ιστορία της υψηλής ραπτικής
Η γαλλική μόδα είναι σημαντική διότι η τέχνη,η αρχιτεκτονική,η μουσική είχαν μιμηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.Οι επισκέπτες στο Παρίσι έφερναν πίσω τα ρούχα,τα οποία ήταν αντιγραφή από τις τοπικές μοδίστρες. Καθώς οι σιδηρόδρομοι και ατμόπλοια, καθόρισαν το ευρωπαϊκό ταξiδι ευκολότερο,οι πλούσιες γυναίκες μπορούσαν να ταξιδέψουν στο Παρίσι για να ψωνίσουν τα είδη ένδυσης. Οι μοδίστρες της Γαλλίας θεωρούνταν οι καλύτερες στην Ευρώπη και τα παριζιάνικα ενδύματα κρίθηκαν καλύτερα από τις τοπικές απομιμήσεις. Ο Charles Federic Worth θεωρείται ως ο πατέρας της υψηλής ραπτικής. Αν και γεννήθηκε στην Αγγλία αφήνει το στίγμα του στη γαλλική βιομηχανία της μόδας. Ακολουθώντας τα βήματα του Worth ήταν οι Poiret,Dior,Chanel,Balenciaga,Vionnet,Soeurs Callot,Mainbocher και Schiaparelli. Μερικοί από αυτούς τους οίκους μόδας εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα υπό την ηγεσία των σύγχρονων σχεδιαστών.Στη δεκαετία του 1960,μια ομάδα από νέους σχεδιαστές όπως Dior,Balenciaga άφησαν τους οίκους μόδας τους και άνοιξαν δικές τους εγκαταστάσεις. Οι πιο επιτυχημένοι από αυτούς ήταν της Yves Saint Laurent, Pierre Cardin, André Courrèges, Ted Lapidus, και Emanuel Ungaro.Ο Lacroix είναι ένας από τους οίκους μόδας που ξεκίνησε στα τέλη του 20ου αιώνα.Άλλοι οίκοι μόδας ήταν Jean-Paul Gaultier και Thierry Mugler. Λόγω των υψηλών δαπανών για την παραγωγή υψηλής ραπτικής έπαυσαν τις δραστηριότητες τους.Το 1960 χαρακτηρίστηκε ως μια εξέγερση στα καθιερωμένα πρότυπα της μόδας, καθώς και μια αυξανομένη διεθνοποίηση της σκηνής της μόδας. Πλέον οι πλούσιες γυναίκες δεν προτιμούσαν αποκλειστικά το Παρίσι για την ενδυμασία τους.Ενώ το Παρίσι εξακολουθεί να είναι κατ 'εξοχήν στον κόσμο της μόδας, δεν είναι πλέον ο μόνος κριτής της.
Ολοκαύτωμα της Βιάννου
Το oλοκαύτωμα (ή Σφαγή) της Βιάννου αναφέρεται στις μαζικές εκτελέσεις κατοίκων και καταστροφές πάνω από 20 χωριών στις περιοχές της Βιάννου και της Ιεράπετρας στο νησί της Κρήτης από Γερμανούς Ναζί κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμιου πολέμου. Οι εκτελέσεις, που πραγματοποιήθηκαν από μονάδες της Βερμάχτ στις 14-16 Σεπτεμβρίου του 1943 είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους καταγεγραμμένα 461 άτομα, ενώ υποστηρίζεται οτι ο συνολικός αριθμός των νεκρών ξεπερνά τους 500. Τα χωριά λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν οι σοδειές, επίσης πολλά κάηκαν. Οι εκτελέσεις διατάχτηκαν από τον στρατηγό Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ, που έμεινε γνωστός και ως ο σφαγέας της Κρήτης, σαν αντίποινα για δράσεις της Κρητικής αντίστασης. Το ολοκαύτωμα της Βιάννου θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο της Ελλάδας μετά αυτό των Καλαβρύτων.
Ιστορικό πλαίσιο
Η Βιάννος είναι ορεινή περιοχή στην νοτιοανατολική πλευρά του νομού Ηρακλείου. Τα χωριά της σημερινής επαρχίας Βιάννου και τα γειτονικά οκτώ της επαρχίας Ιεράπετρας αποτελούσαν ως το 1934 μια επαρχία. Έτσι ενώ μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς το Ηράκλειο βρισκόταν υπό Γερμανική κατοχή, το Λασίθι αλλά και τα χωριά της Βιάννου ήταν υπό Ιταλική κατοχή. Μέχρι το 1942 η εμφάνιση τους στην περιοχή ήταν ελάχιστη, επιτρέποντας έτσι τη δημιουργία ομάδων αντίστασης από ντόπιους. Μια από τις ομάδες αυτές ήταν η ομάδα του Μανώλη Μπαντουβά. Από το 1942 και μετά αρχίζουν να κάνουν κάποιες εμφανίσεις στην περιοχή Γερμανοί, αλλά είναι κυρίως στη Βιάννο και στα παραλιακά χωριά της Άρβης και του Τσούτσουρου. Το Μάιο του 1943 εγκατέστησαν φυλάκιο με τρείς στρατιώτες στην Κάτω Σύμη, το οποίο φαινομενικά ήταν υπεύθυνο για τη συλλογή πατάτας για τις γερμανικές δυνάμεις, αλλά στην ουσία είχε σκοπό την παρακολούθηση της περιοχής.
Η μάχη στην Κάτω Σύμη
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, η Ιταλία συνθηκολογεί και αρχίζει να φημολογείται οτι οι Αγγλοι θα έκαναν απόβαση στην Κρήτη και συγκεκριμένα στην παραλία των επαρχιών Βιάννου και Ιεράπετρας. Ακόμη λεγόταν οτι ο Μπαντουβάς βρισκόταν σε συνεννόηση με τον διοικητή των ιταλικών στρατευμάτων του Ν. Λασιθίου, στρατηγό Κάρτα, για να παραδώσουν οι Ιταλοί τον οπλισμό τους στους αντάρτες και, όσοι από αυτούς ήθελαν, να πολεμήσουν μαζί τους ενάντια στους Γερμανούς. Τα νέα αυτά που όμως δεν είχαν επιβεβαιωθεί δημιούργησαν κλίμα ενθουσιασμού στους κατοίκους. Ο Καπετάν Μανώλης Μπαντουβάς, το βράδυ της 9ης προς τη 10η Σεπτεμβρίου 1943 δίνει διαταγή να εξουδετερωθεί το φυλάκιο. Οι αντάρτες εισέβαλαν στο φυλάκιο τη νύχτα και επιχειρούν να συλλάβουν κοιμώμενους δύο Γερμανούς στρατιώτες, όμως ακολουθεί μάχη κατά την οποία οι Γερμανοί σκοτώνονται. Οι αντάρτες κρύβουν τα πτώματα σε μια σπηλιά. Το περιστατικό αυτό χαρακτηρίζεται αμφιλεγόμενο όσον αφορά τα κίνητρα και τη σκοπιμότητά του.
Οι Γερμανοί όταν εντοπίζουν τα πτώματα στέλνουν 165 άντρες στην περιοχή να διερευνήσουν τι έγινε. Ο Μπαντουβάς στήνει ενέδρα με τέσσερις ομάδες ανταρτών, με επικεφαλής τους Χρήστο Μπαντουβά, Γιώργη Νιριανό, Γιάννη Ποδιά και Δημήτρη Παπά, τοποθετημένες σε κατάλληλες θέσεις στην Κάτω Σύμη και στα υψώματα που βρίσκονται στην ανατολική και δυτική πλευρά της κοιλάδας, μέσα από την οποια περνά ο δρόμος προς την Κάτω Σύμη. Οι Γερμανοί, για προστασία από τους αντάρτες είχαν πιάσει αιχμαλώτους από τα γύρω χωριά τους οποίους είχαν βάλει μπροστά σαν ασπίδα και τους οποίους σκόπευαν να εκτελέσουν σαν αντίποινα για το φόνο των δυο στρατιωτών. Κατά τις 10 το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου αρχίζουν να μπαίνουν στην κοιλάδα με τους ομήρους μπροστά. Οι αντάρτες που αναγνώρισαν τους ομήρους χτύπησαν από ανατολικά, κι έτσι ενώ οι Γερμανοι χτυπήθηκαν, οι όμηροι ελευθερώθηκαν και ενώθηκαν με τους αντάρτες. Ακολούθησε μεγάλη μάχη στην περιοχή μεταξύ Σύμης και Πεύκου η οποία κράτησε μέχρι αργά και στην οποία ηττήθηκαν οι Γερμανοί. Δεν είναι εξακριβωμένο πόσες ήταν οι απώλειές τους. Περισσότεροι από 400 νεκροί υπολογίζονται στο, ενώ δύο Λόχοι αναφέρονται στο. Οι αντάρτες του Μπαντουβά έχασαν έναν άντρα και αποσύρθηκαν στα βουνά παίρνοντας ομήρους.
Τα αντίποινα
Ο Μύλλερ, εξοργισμένος για την ήττα του και το χαμό των ανδρών του αλλά και θέλοντας να αποτρέψει τους Ιταλούς στρατιώτες να αποσκιρτήσουν προς τους αντάρτες στα βουνά, δίνει τη διαταγή:
«''Καταστρέψατε την επαρχία Βιάννου. Εκτελέσατε πάραυτα, χωρίς διαδικασία, τους άρρενες που είναι πάνω από 16 ετών καθώς και όλους όσοι συλλαμβάνονται στην ύπαιθρο, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας''».
Την επόμενη μέρα το πρωί ξεκίνησε η καταστροφή. Την Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 1943, ημέρα του Τίμιου Σταυρού έβαλαν φωτιά στον Πεύκο και τη Σύμη. Ταυτόχρονα επιδόθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις, λεηλασίες βανδαλισμούς και κατεδαφίσεις, στα χωριά Κεφαλοβρύσι, Κάτω Σύμη, Αμιράς, Πεύκος, Βαχός, Άγιος Βασίλειος, Άνω Βιάννος, Συκολόγος, Κρεββατάς, Καλάμι, και Λουτράκι της Βιάννου και Μύρτος, Γδόχια, Ρίζα, Μουρνιές, Μύθοι, Μάλλες, Χριστός και Παρσάς - Μεταξοχώρι της Ιεράπετρας. Όλοι οι άνδρες ηλικίας από 16 ετών και άνω στα χωριά αυτά εκτελέστηκαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες το βράδυ οι Γερμανοί γιόρτασαν τη νίκη τους, μεθώντας, χορεύοντας και τραγουδώντας, χλεύαζαν τις γυναίκες που έκλαιγαν τους νεκρούς τους και εξυμνούσαν τον Χίτλερ και τη Γερμανία.
Εκτός από τις εκτελέσεις, οι Γερμανοί έκλεισαν στο γυμνάσιο της Άνω Βιάννου 137 άντρες από τα χωριά Καλάμι και Συκολόγο, ενώ μέσα στο σχολείο είχαν συγκεντρώσει και άλλους ομήρους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και γυναίκες. Συνολικά υπήρχαν περι τα 300 άτομα μέσα στο σχολείο, τα οποία είχαν σκοπό να εκτελέσουν, εάν οι αντάρτες δεν απελευθέρωναν τους ομήρους που είχαν πάρει μαζί τους. Οι αντάρτες όμως δεν ήταν διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε ανταλλαγή και η εκτέλεση αποφεύχθηκε χάρη στις δραματικές προσπάθειες και παραστάσεις των αντιπροσώπων του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και της Εκκλησίας, με επίμονες προσπάθειες των τότε αρχιμανδρίτη και αργότερα Αρχιεπίσκοπου Κρήτης Ευγένιου Ψαλιδάκη και του τότε Επισκόπου Πέτρας Διονύσιου Μαραγκουδάκη. Οι όμηροι αφέθηκαν τελικά ελεύθεροι στις 25 Σεπτεμβρίου 1943.
Ένα μήνα αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου, ειδικά συνεργεία Γερμανών κατεδαφίζουν με δυναμίτες και πυρπολούν τα χωριά Κεφαλοβρύσι, Κρεββατά Πεύκο, Σύμη, Καλάμι και Συκολόγο, καθώς και τα χωριά της δυτικής Ιεράπετρας Μύρτος, Γδόχια, Μουρνιές και τον οικισμό “Καημένου” της Ρίζας.
Επακόλουθα
Το ολοκαύτωμα της Βιάννου θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο της Ελλάδας μετά των Καλαβρύτων. Παρά την έκταση και τη φρικαλεότητα των καταστροφών που συνέβησαν όμως, δεν είναι πολύ γνωστό στο ευρύ κοινό. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων θεωρείται πως είναι 461 άτομα, όμως πολλές πηγές υποστηρίζουν πως ξεπερνάει τα 500. Πάνω από 1000 σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς. Χρειάστηκαν δεκαετίες ώστε τα χωριά να επανέλθουν σε μια κανονικότητα, ενώ κάποια που κάηκαν συθέμελα ερήμωσαν.
Ο στρατηγός Μυλλερ συνελήφθη από τον Κοκκινο Στρατό στην Ανατολική Πρωσσία και εκδόθηκε στην Ελλάδα, μαζί με τον Μπρούνο Μπραουερ, όπου καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 9 Δεκεμβρίου του 1946. Εκτελέστηκε στις 20 Μαίου 1947. Κανείς άλλος δε διώχτηκε για τα εγκλήματα αυτά ενώ ουδέποτε δόθηκε κάποια αποζημίωση.
Σήμερα, στο χωριό Αμιράς υπάρχει ηρώο αφιερωμένο στη μνήμη των νεκρών.
Βλέπε επίσης
Σφαγή των Καλαβρύτων
Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Χρήστος Ταπούτος
Ο Χρήστος Ταπούτος (Θεσσαλονίκη, 21 Σεπτεμβρίου 1982) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ με ύψος 2,06 μέτρα. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ που παρέμεινε αναξιοποίητο, όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος. Στην επαγγελματική του πορεία, φόρεσε συνολικά τη φανέλα δεκατριών ομάδων.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Το 1998 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Αχιλλέα Τριανδρίας και το 2000 μεταγράφηκε στη Νήαρ Ηστ όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο. Το 2001 τον απέκτησε η ΑΕΚ με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 2002, νικώντας στη σειρά των τελικών τον Ολυμπιακό με 3-2. Το 2004 μεταγράφηκε στον Ηρακλή και στη συνέχεια, το 2005, στον Πανιώνιο. Το 2006 επέστρεψε στην ΑΕΚ από όπου το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ. Στον ΠΑΟΚ παρέμεινε μία σαιζόν και στη συνέχεια αγωνίστηκε για δύο χρόνια με τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Το 2012 έπαιξε για μικρό χρονικό διάστημα με τη φανέλα της Τσέχικης ομάδας Νίμπουρκ, ενώ την ίδια χρονιά άρχισε να αγωνίζεται με την Τούρκικη ομάδα Ολίν Εντιρνέ στο Εσκισεχίρ όπου παρέμεινε μέχρι το 2014. Μετά το Εσκισεχίρ μετακόμισε στο Αφιόν Καραχισάρ για να αγωνιστεί με την Αφιόν Καραχισάρ Μπελεντιγεσπόρ.
Τον Ιανουάριο του 2015 επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα με τα χρώματα του Πανιώνιου. Τον Αύγουστο του 2015 υπέγραψε στην ομάδα της Καβάλας. Το καλοκαίρι του 2016 υπέγραψε στην Δόξα Λευκάδας η οποία ήταν και η τελευταία ομάδα της καριέρας του.
Εθνική Ελλάδος
Ο Ταπούτος έχει κατακτήσει 2 μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ αγωνιζόμενος με τα εθνικά χρώματα. Με την Εθνική Εφήβων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ εφήβων το 2000 και με 16,3 πόντους μ.ο. ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας. Με την Εθνική Ελλάδος Νέων Ανδρών κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων Ανδρών το 2002 στην Λιθουανία με μέσο όρο 14,6 πόντους. Με την Εθνική Ελλάδος ανδρών είχε 13 συμμετοχές με 80 πόντους (μ.ο:6.2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εσκισεχίρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τσεχικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Σαγιονάρα (ταινία)
Η ταινία Σαγιονάρα (αγγλ. Sayonara) είναι δραματική ταινία του 1957 σε σκηνοθεσία Τζόσουα Λόγκαν. Η ταινία είναι βασισμένη σε μυθιστόρημα του Τζέιμς Μίχενερ κι έχει ως πρωταγωνιστές τους Μάρλον Μπράντο, Πατρίσια Όουενς, Ρεντ Μπάτονς και Μιγιόσι Ουμέκι. Σε αντίθεση με τις αισθηματικές ταινίες του '50, η ταινία πραγματεύεται το φαινόμενο του ρατσισμού και της προκατάληψης.
Υπόθεση
Ο Λόιντ "Έις" Γκρούβερ (Μάρλον Μπράντο) ένας Αμερικανός πιλότος και γιος στρατηγού φτάνει στην ιαπωνική πόλη Κιότο για να υπηρετήσει τη θητεία του, κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κορέα. Ο Λόιντ έχει έντονες ρατσιστικές ιδέες και αντιτίθεται στους γάμους συμπατριωτών του με Ιαπωνέζες, κάτι που τον φέρνει σε ρήξη με τον καλύτερο του φίλο Τζο Κέλι (Ρεντ Μπάτονς), ο οποίος ετοιμάζεται να παντρευτεί την Ιαπωνέζα Κατσούμι (Μιγιόσι Ουμέκι), γάμο τον οποίο δεν εγκρίνει η αμερικανικός στρατός. Οι ιδέες του Λόιντ όμως αλλάζουν ριζικά από τη στιγμή που γνωρίζει (μέσω του Κέλι) κι ερωτεύεται μια Ιαπωνέζα ηθοποιό την Χάνα-Όγκι-σαν (Μίκο Τάκα). Ο έρωτάς του για την Χάνα-Όγκι τον κάνει να αφήσει πίσω τις προκαταλήψεις του και να´ρθει πιο κοντά με τον ιαπωνέζικο πολιτισμό, αυτό όμως θα τον φέρει σε ρήξη με την αρραβωνιαστικιά του Αίλην (Πατρίσια Όουενς) και με τους συναδέλφους του.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε θερμή υποδοχή από τους κριτικούς, οι οποίοι εκτός από τις ερμηνείες του επιτελείου των ηθοποιών επαίνεσαν τη φωτογραφία και το σενάριο.
Βραβεία Όσκαρ
Η ταινία προτάθηκε για δέκα όσκαρ άλλα είχε ν´αντιμετωπίσει το αριστούργημα του Ντέιβιντ Λιν "Η γέφυρα του ποταμού Κβάι" (The Bridge on The River Kwai, 1957) που κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ταινίας. Ο Μπράντο κατά συνέπεια έχασε το όσκαρ από τον Άλεκ Γκίνες κι ο Λόγκαν απ´τον Ντέιβιντ Λιν. Οι Ρεντ Μπάτονς και Μιγιόσι Ουμέκι αναδείχτηκαν νικητές στις κατηγορίες των δεύτερων ρόλων. Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Δημήτρης Μυράτ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα (κατά άλλους στο Μπογιάτι, τη σημερινή Άνοιξη Αττικής) στις 5 Δεκεμβρίου του 1908. Σπούδασε φιλολογία στο Βερολίνο και θέατρο στη δραματική σχολή του μεγάλου Αυστριακού σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρτ, και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Θέατρο
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1931 στο θίασο της Κοτοπούλη, όπου και παρέμεινε ως το 1947. Από το 1947 μέχρι το 1950 ήταν πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου, από το 1951 μέχρι το 1956 καλλιτεχνικός διευθυντής στο Θέατρο Κοτοπούλη - ΡΕΞ, ενώ από το 1957 διηύθυνε δικό του θίασο.
Για μια ενδιάμεση τριετία (1947-1950) έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο («Συρανό ντε Μπερζεράκ», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Ορέστεια») όπου και ερμήνευσε τον Ορέστη με Κλυταιμνήστρα την Κοτοπούλη και σκηνοθέτη τον Δημήτρη Ροντήρη, το 1949. Στο ΡΕΞ ο Μυράτ σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην «Άννα των χιλίων ημερών» (με τη Μελίνα Μερκούρη), στον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανούιγ, στο «Η βασίλισσα και οι επαναστάτες» του Ούγκο Μπέττι, στο «Ρέκβιεμ για μια μοναχή» του Γουίλιαμ Φώκνερ, στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς, στον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ.
Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς πρωταγωνιστές (Άννα Συνοδινού, Ντίνος Ηλιόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Μάνος Κατράκης, Χρήστος Τσαγανέας), ενώ το 1957 ίδρυσε, μαζί με τη σύζυγό του Βούλα Ζουμπουλάκη, προσωπικό θίασο και στεγάστηκαν (ως τον θάνατό του) στο Θέατρο ΑΘΗΝΩΝ της οδού Βουκουρεστίου. Εκεί ανέβασε και έπαιξε Πιραντέλλο («Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», «Να ντύσουμε τους γυμνούς»), Μπρεχτ («Αγία Ιωάννα των σφαγείων»), έργα του Σόμερσετ Μομ, της Δάφνης ντι Μωριέ, την «Εκάβη» του Ευριπίδη και την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και πολλά άλλα. Για πάρα πολλά χρόνια διετέλεσε καθηγητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και διευθυντής του Ωδείου Αθηνών.
Συγγραφικό έργο
Ο Δημήτρης Μυράτ υπήρξε πολύ σημαντικός πνευματικός άνθρωπος, λόγιος, με βαθύτατη κουλτούρα και γλωσσική παιδεία, γνώστης της λατινικής γλώσσας και παρουσιάζει πλούσιο συγγραφικό έργο:
Τέλος, μετέφρασε πολλά από τα έργα που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε.
Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου του 1991, σε ηλικία 83 ετών.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Μυράτ συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Νίνα Νέσμπιτ
Η Νίνα Νέσμπιτ (ολόκληρο όνομα: Nina Lindberg Nesbitt) (γεν. 11 Ιουλίου 1994) είναι Σκωτσέζα τραγουδίστρια και κιθαρίστρια. Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας. Το single της "Stay Out" έφτασε στο νούμερο 21 τον Απρίλιο του 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο charts. Ήταν ένα σημαντικό «χτύπημα» για την ανακάλυψή της.
Παρακολούθησε μαθήματα στο μικρό σχολείο του χωριού στο Bellsquarry, Livingston και στο  Balerno Community High School.
Βραβεία
Τον Μάρτιο του 2013 η Νina, στα   Capital FM Scottish Variety Awards  κέρδισε το βραβείο Scottish Breakthrough Artist Of The Year.
Καριέρα
Η καριέρα της ξεκίνησε μετά από μια συνάντησή με τον Βρετανό καλλιτέχνη, Ed Sheeran ( Εντ Σίραν ), ο οποίος στη συνέχεια της ζήτησε να είναι supporting act στις συναυλίες του στην Ευρώπη και 2012 πήρε μέρος στο βίντεο-κλιπ Drunk του Ed Sheeran.
Υπήρξε supporting act και για τον Exemple, αφού άκουσε το cover του τραγουδιού του “Stay Awake” και εντυπωσιάστηκε. Τον Οκτώβρη του 2012, η Nina ξεκίνησε το δεύτερο προσωπικό της tour, “Boy UK Tour” το οποίο περιλάμβανε συναυλίες στη Σκωτία και το Λονδίνο και πραγματοποιήθηκε για την προώθηση του debut single της, “Boy” και του αντίστοιχου EP. -Το single της, “Boy”, κατάφερε να φτάσει στο #139 των βρετανικών charts, ενώ όλα τα προηγούμενα single της, έχουν φτάσει στο Top 10 του iTunes.
Το δεύτερο EP της, με τίτλο The Apple Tree, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2012 και έφτασε στο #6 των iTunes charts αφού παίχτηκε πρώτα airplay στο BBC Radio 1.
Το single της "Stay Out" έφτασε στο νούμερο 21 τον Απρίλιο του 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Και στο νούμερο 13 στην Σκωτία.
Το 2013 κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι το "Way In The World". Είναι ένα folk-pop τραγούδι που γράφτηκε από την ίδια την Nesbitt. Είναι από το πέμπτο ομότιτλο EP της που κυκλοφόρησε στις 21 Ιουλίου, ενώ παράλληλα αποτελεί το επόμενο single της από το debut studio album της, το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη του έτους από την Universal Music Group. Το EP του “Way in the World” περιέχει ακόμα τρία ακόμη τραγούδια, το “Brit Summer”, το “Not Me” και το “Spiders”.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2014 κυκλοφόρησε το νέο της άλμπουμ με τίτλο Peroxide .To άλμπουμ της είχε επιτυχία,ειδικά στην χώρα της εφόσον έφτασε στη θέση #1.
Κυκλοφόρησε μια διασκευή του συγκροτήματος Fleetwood Mac, Don’t Stop στις 23 Αυγούστου 2013 για digital download στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στη Deluxe έκδοση του ντεμπούτο άλμπουμ της Peroxide.Η Nina καταφέρνει και δίνει το δικό της στίγμα στο κομμάτι, κάτι που το έκανε να φτάσει στο Νο.61 των βρετανικών charts. Το τραγούδι Don’t Stop χρησιμοποίησε το πολυκατάστημα John Lewis για διαφήμιση. Το μουσικό βίντεο έκανε πρεμιέρα στο Vevo στις 10 Μαρτίου 2014. Στις 21 Απριλίου 2014 κυκλοφόρησε το έκτο EP της με τίτλο "Nina Nesbitt" αποκλειστικά στις ΗΠΑ.
Φιλανθρωπία
Η Νέσμπιτ παρευρέθηκε στο δείπνο της φιλανθρωπικής οργάνωσης mothers2mothers,η οποία εκπαιδεύει τις οροθετικές μητέρες της Υποσαχάριας Αφρικής πώς να αποφεύγουν να μολύνουν τα έμβρυα τους με τον ιό του AIDS αλλά και να εκπαιδεύουν με την σειρά τους άλλες μητέρες να το κάνουν και αυτές.Το ποσό που συγκεντρώθηκε ήταν πάνω από μισό εκατομμύριο λίρες.
Παρευρέθηκε επίσης στο Cadogan Hall του Λονδίνο υ, στις 8 Οκτωβρίου 2015, σε συνέδριο του Women in the World, συζητώντας τις επιπτώσεις της εικόνας του σώματος στην εποχή του Διαδικτύου.
Πηγές
Κατηγορία:Σκωτσέζοι μουσικοί
Γουλιέλμος Τέλλος
Ο Γουλιέλμος Τέλλος (στις τέσσερις γλώσσες της Ελβετίας: γερμανικά: Wilhelm Tell, γαλλικά: Guillaume Tell, Ιταλικά: Guglielmo Tell, ρομανσικά: Guglielm Tell) είναι ένας θρυλικός λαϊκός και εθνικός ήρωας της Ελβετίας. Ο θρύλος του καταγράφεται σε ένα ελβετικό χρονικό των τελών του 15ου αιώνα, και διηγείται περιστατικά που τοποθετούνται χρονικά στην περίοδο της ιδρύσεως της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας, στις αρχές του 13ου αιώνα μ.Χ..
Σύμφωνα με τον θρύλο ο Τέλλος ήταν ένας εξαιρετικός σκοπευτής με τόξο-βαλλίστρα, ο οποίος σκότωσε τον τύραννο Άλμπρεχτ Γκέσλερ, έναν ηγεμόνα της Αυστρίας των Αψβούργων που είχε έδρα το Άλτντορφ της Ελβετίας, στο Καντόνι του Ούρι.
Ο θρύλος
thumb|155px|Τόξο-βαλλίστρα. Σχέδιο του [[Λεονάρντο ντα Βίντσι.]] Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές του θρύλου του Γουλιέλμου Τέλλου. Η δολοφονία του Γκέσλερ δεν αναφέρεται στο πατριωτικό τραγούδι Tellenlied, αλλά στη «Λευκή Βίβλο του Σάρνεν» και μεταγενέστερα. Ο θρύλος κατά τη διήγηση του Tschudi (περ. 1570) έχει ως εξής:
Ο Γουλιέλμος Τέλλος, ένας χωρικός από το Μπύργκλεν του καντονίου Ούρι, ήταν γνωστός ως εξαιρετικά καλός σκοπευτής με τόξο-βαλλίστρα. Στην εποχή του οι Αψβούργοι αυτοκράτορες της Αυστρίας προσπαθούσαν να κυριαρχήσουν στο Ούρι. Ο Άλμπρεχτ (ή Χέρμαν) Γκέσλερ (Gessler), ο νεοδιορισμένος Αυστριακός διοικητής του Άλτντορφ, έστησε ένα στύλο στην κεντρική πλατεία του χωριού, κρέμασε το καπέλο του στην κορυφή και απαιτούσε όλοι οι κάτοικοι να υποκλίνονται ενώπιον του καπέλου ως ένδειξη υποταγής. Ο Τέλλος πέρασε μπροστά στον στύλο χωρίς να υποκλιθεί και για τον λόγο αυτό συνελήφθη. Ο Γκέσλερ του υποσχέθηκε ότι θα του χάριζε την ελευθερία αν πετύχαινε με το βέλος του ένα μήλο τοποθετημένο πάνω στο κεφάλι του γιου του, του Βάλτερ, αλλιώς θα τον εκτελούσε μαζί με τον γιο του. thumb|Το άλμα του Τέλλου (Tellensprung) από τη βάρκα των Αυστριακών στις πλαγιές του Άξεν. Σπουδή του Ernst Stückelberg (1879) για την τοιχογραφία στο «Παρεκκλήσιο του Τέλλου» (Tellskapelle), στην Ελβετία. Στις 18 Νοεμβρίου 1307, κατά την παράδοση, ο Γουλιέλμος Τέλλος έκοψε στα δύο το μήλο πάνω στο κεφάλι του γιου του με ένα βέλος της βαλλίστρας του. Αλλά ο Γκέσλερ πρόσεξε ότι πριν τη βολή ο Τέλλος είχε βγάλει δύο βέλη από τη φαρέτρα του αντί ένα και μετά το κατόρθωμά του τον ρώτησε γιατί. Ο Τέλλος αποκρίθηκε πως, αν είχε σκοτώσει τον γιο του, θα χρησιμοποιούσε το δεύτερο βέλος για να σκοτώσει τον ίδιο τον Γκέσλερ. Ο Γκέσλερ εξαγριώθηκε και ξανασυνέλαβε τον Τέλλο. Τον μετέφερε στο πλοιάριό του δεμένο για να τον κλείσει στο κάστρο του στο Κύσναχτ. Στη Λίμνη της Λουκέρνης όμως ξέσπασε θύελλα και οι στρατιώτες φοβήθηκαν ότι το πλοιάριο θα ανατρεπόταν, οπότε έλυσαν τον Τέλλο και του ζήτησαν να καθίσει στο πηδάλιο. Ο Τέλλος εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία για να αποδράσει, πηδώντας από το σκάφος στο σημείο της ακτής που είναι και σήμερα γνωστό ως Tellsplatte (= «Το άλμα του Τέλλου»).
Ο Τέλλος περπάτησε μέχρι το Κύσναχτ και παραμόνευε: όταν ο Γκέσλερ έφθασε εκεί, ο Τέλλος τον σημάδεψε με τη βαλλίστρα του και τον σκότωσε καθώς αυτός περνούσε από μια στενωπό του δρόμου από το Ίμενζεε στο Κύσναχτ, σήμερα γνωστό ως Hohle Gasse.
Η ανυπόταχτη στάση του Γουλιέλμου Τέλλου άναψε τη σπίθα μιας εξέγερσης των ντόπιων ενάντια στους Αυστριακούς δυνάστες, στην οποία ο ίδιος έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο αγώνας οδήγησε τελικώς στον σχηματισμό της Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Ο Τέλλος πολέμησε κατά των Αυστριακών και στη Μάχη του Μοργκάρτεν το 1315. Ο Tschudi επίσης αναφέρει ότι ο θάνατος του Τέλλου επήλθε το 1354, όταν σε μεγάλη πια ηλικία προσπάθησε να σώσει ένα παιδί που πνιγόταν στον ποταμό Σόχενμπαχ του Ούρι.
Οι πρώτες αναφορές (15ος αιώνας)
thumb|Der Apfelschuss. Τοιχογραφία του Ernst Stückelberg (1831–1903) στο «Παρεκκλήσιο του Τέλλου». Η πρώτη αναφορά στον Γουλιέλμο Τέλλο εμφανίζεται στη λεγόμενη «Λευκή Βίβλο του Σάρνεν» (στα γερμανικά: Weisses Buch von Sarnen). Αυτή γράφτηκε το 1475 από έναν επαρχιακό γραφέα ονόματι Χανς Σράιμπερ.
Χρονικά
Στις επόμενες δεκαετίες αναφορά στον Γουλιέλμο Τέλλο βρίσκεται στο Χρονικό της Ελβετικής Συνομοσπονδίας (στα γερμανικά: Kronika von der loblichen Eydtgenossenschaft) του Πέτερμαν Έττερλιν (1507), το οποίο αποτελεί και την παλαιότερη τυπωμένη διήγηση του θρύλου. Μία αφήγηση των κατορθωμάτων του Τέλλου δίνεται και στο χρονικό του Μελχιόρ Ρους (Melchior Russ) από τη Λουκέρνη. Αυτό το βιβλίο χρονολογείται από τον συγγραφέα του στα 1482 και αποτελεί συμπίλημα παλαιότερων γραπτών πηγών.
Η εκδοχή του θρύλου από τον Tschudi στο μνημειώδες του Ελβετικό Χρονικό (Chronicon Helveticum, περ. 1570) έγινε το πρότυπο πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τον Γουλιέλμο Τέλλο : ο Γιοχάνες φον Μύλερ στην Ιστορία της Ελβετικής Συνομοσπονδίας (Geschichte Schweizerischer Eidgenossenschaft, 1780), το θεατρικό έργο του Σίλερ Γουλιέλμος Τέλλος (1804), κ.ά.
Δημοφιλία
Η απόδοση λαϊκών τιμών στο πρόσωπο του Γουλιέλμου Τέλλου, ακόμα και εκδρομές στους τόπους των κατορθωμάτων του, μπορεί να διακριβωθεί ήδη από τις αρχές του 16ου αιώνα. Ο Χάινριχ Μπρένβαλντ εκείνη την περίοδο αναφέρει το «Παρεκκλήσιο του Τέλλου» (Tellskapelle) στον τόπο του άλματος του Τέλλου από το πλοιάριο. Ο Tschudi αναφέρει μία «ιερή καλύβη» (heilig hüslin) που χτίστηκε στον τόπο της δολοφονίας του Γκέσλερ. Η εκκλησία του Μπύργκλεν είχε μία καμπάνα αφιερωμένη στον Τέλλο από το 1581, ενώ ένα γειτονικό παρεκκλήσιο έχει μια τοιχογραφία του 1582 που παριστάνει τον θάνατο του Τέλλου στον ποταμό.
Το παλαιότερο θεατρικό έργο για τον Τέλλο είναι το Tellspiel, του οποίου η πρώτη παράσταση έγινε πιθανώς τον χειμώνα του 1512 ή του 1513 στο Άλτντορφ. Το παλαιότερο σωζόμενο θεατρικό έργο για τον Τέλλο είναι το Urner Tellspiel («Το έργο του Ούρι για τον Τέλλο»).
Οι Τρεις Τέλλοι
Οι «Τρεις Τέλλοι» (die Drei Tellen ή die Drei Telle) υπήρξαν συμβολικές μορφές του Ελβετικού Πολέμου των Χωρικών του 1653. Εξέφραζαν την ελπίδα του υπόδουλου πληθυσμού να επαναλάβει την επιτυχημένη εξέγερση κατά των Αψβούργων στις αρχές του 14ου αιώνα.
Μέχρι τον 18ο αιώνα οι Τρεις Τέλλοι είχαν συνδεθεί με ένα θρύλο παρόμοιο με αυτόν του Μαρμαρωμένου Βασιλιά: Υποτίθεται ότι κοιμούνταν για αιώνες σε μια σπηλιά στο βουνό Ρίγκι μέχρι που να έρθει η ώρα της νίκης. Η επιστροφή του Τέλλου σε δύσκολους καιρούς προλέγεται ήδη στο Tellenlied του 1653 και εκπληρωνόταν συμβολικά με την προσωποποίηση των Τριών Τέλλων από άνδρες που φορούσαν ρούχα της εποχής τους, οι οποίοι σε μία περίσταση πραγματοποίησαν και μία δολοφονία.
Κατά τον 16ο αιώνα ο θρύλος του Τέλλου και των Τριών Τέλλων συνδέθηκε στενά και τελικώς συνενώθηκε με τον θρύλο του «όρκου του Rütlischwur», που τον βρίσκουμε και στο δράμα του Σίλερ.
Οι πρώτοι που υποδύθηκαν τους Τρεις Τέλλους ήταν οι Hans Zemp, Kaspar Unternährer και Ueli Dahinden. Εμφανίσθηκαν σε αρκετές σημαντικές συνελεύσεις χωρικών κατά τον πόλεμο, συμβολίζοντας τη συνέχεια του αντιστασιακού κινήματος ανά τους αιώνες. Οι δύο τελευταίοι κατέφυγαν στις Άλπεις του Έντλεμπουχ πριν την άφιξη των στρατευμάτων του στρατηγού Zwyers, ενώ ο Zemp διέφυγε στην Αλσατία.
Μετά την κατάπνιξη της εξεγέρσεως του «Πολέμου των Χωρικών», οι χωρικοί ψήφισαν υπέρ μιας τυραννοκτονίας εμπνευσμένοι από τον θρύλο του Τέλλου: να σκότωναν τον δοτό δήμαρχο της Λουκέρνης Ούλριχ Ντούλικερ. Οι Dahinden και Unternährer επέστρεψαν στους ρόλους των Τέλλων μαζί με τον Χανς Στάντελμαν. Σε μία ενέδρα κατάφεραν να τραυματίσουν τον Ντούλικερ και να σκοτώσουν ένα μέλος της τοπικής βουλής, τον Κάσπαρ Στούντερ. Αυτή η απόπειρα δολοφονίας, σπάνια πράξη για την κουλτούρα της Ελβετίας, αναγνωρίσθηκε και χαιρετίσθηκε ευρύτατα ανάμεσα στον πληθυσμό της υπαίθρου, αλλά δεν στάθηκε αρκετή ώστε να ανάψει τη σπίθα μιας νέας εξέγερσης. Παρότι δεν είχε κάποιο άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα, η συμβολική της αξία ήταν μεγάλη. Μετά την πράξη τους οι Τρεις Τέλλοι μπήκαν στην εκκλησία και παρακολούθησαν την ακολουθία φορώντας ακόμα τις στολές τους, χωρίς να ενοχληθούν. Οι Dahinden και Unternährer θα σκοτώνονταν τελικώς τον Οκτώβριο του 1653 από στρατεύματα της Λουκέρνης υπό τον συνταγματάρχη Αλφόνσο φον Ζόννενμπεργκ. Τον Ιούλιο του 1654 ο Zemp πρόδωσε τον διάδοχό του Στάντελμαν υπό τον όρο της παροχής αμνηστίας και ο Στάντελμαν εκτελέσθηκε στις 15 Ιουλίου 1654.
Οι Τρεις Τέλλοι εμφανίζονται σε μια κωμωδία του 1672 με συγγραφέα τον Γιόχαν Κάσπαρ Βάισενμπαχ. Η παραλλαγή των «κοιμώμενων ηρώων» δημοσιεύθηκε με τους Γερμανικούς Θρύλους (Deutsche Sagen) των Αδελφών Γκριμ το 1816 (no. 298).
Από το 1789 ως το 1945
Από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι τους Παγκόσμιους Πολέμους ο Τέλλος ανυψώθηκε σε σύμβολο εξέγερσης κατά της τυραννίας, τόσο στην Ελβετία όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο Γάλλος δραματουργός και ποιητής Αντουάν-Μαρίν Λεμιέρ έγραψε ένα έργο εμπνευσμένο από τον Τέλλο το 1766 και το ανέβασε το 1786. Η επιτυχία του συνέδεσε τη φήμη του Τέλλου ως αγωνιστή κατά της τυραννίας με την ιστορία της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο ενθουσιασμός των Γάλλων επαναστατών με τον Τέλλο αντανακλάται στην Ελβετία με την ίδρυση της Ελβετικής Δημοκρατίας. Ο Τέλλος έγινε το έμβλημα αυτής της βραχύβιας δημοκρατίας με τη μορφή του να υπάρχει στην επίσημη σφραγίδα της. Αλλά και ένα πλοίο του γαλλικού πολεμικού ναυτικού ονομάσθηκε το 1795 «Γουλιέλμος Τέλλος» (Guillaume Tell, Γκιγιώμ Τελ), το οποίο καταλήφθηκε από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό το 1800.
Ο Γκαίτε έμαθε για τον θρύλο στα ταξίδια του στην Ελβετία από το 1775 ως το 1795. Απέκτησε ένα αντίγραφο των χρονικών του Tschudi και σκέφθηκε να γράψει ένα σχετικό έργο, αλλά τελικά έδωσε την ιδέα στον φίλο του τον Σίλερ, που έγραψε το θεατρικό έργο Γουλιέλμος Τέλλος το 1803-04, το οποίο πρωτοανέβηκε στις 17 Μαρτίου 1804 στη Βαϊμάρη. Ο Τέλλος του Σίλερ είναι εμπνευσμένος από τα πολιτικά γεγονότα του τέλους του 18ου αιώνα, κυρίως τις επαναστάσεις στη Γαλλία και την Αμερική. Το έργο αυτό ανέβηκε για πρώτη φορά στο Άλτντορφ το 2004.
Ο Ροσσίνι χρησιμοποίησε το έργο του Σίλερ ως βάση για την όπερα Γουλιέλμος Τέλλος (1829), της οποίας η εισαγωγή (ουβερτούρα) είναι ένα από τα γνωστότερα και περισσότερο χρησιμοποιούμενα μουσικά κομμάτια, π.χ. σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και σειρές.
Ο Τζον Γουίλκς Μπούθ, ο δολοφόνος του Αβραάμ Λίνκολν, είχε εμπνευσθεί από τον Γουλιέλμο Τέλλο: Στις 21 Απριλίου 1865, 7 ημέρες μετά τη δολοφονία του προέδρου, έγραψε στο ημερολόγιό του: ''«με όλους εναντίον μου, βρίσκομαι εδώ σε απόγνωση. Και γιατί; Γιατί έκανα αυτό για το οποίο ο Βρούτος τιμήθηκε και για το οποίο ο Τέλλος έγινε Ήρωας. Και όμως εγώ, για το ότι σκότωσα ένα μεγαλύτερο τύραννο από όσους γνώρισαν ποτέ οι παραπάνω, θεωρούμαι ένας κοινός φονιάς.»''
Μετά από εθνικό διαγωνισμό που κέρδισε ο Ρίχαρντ Κίσλινγκ, το Άλτντορφ ανέγειρε το 1895 ένα μνημείο-ανδριάντα του Τέλλου. Ο Κίσλινγκ έχει αποδώσει τον ήρωα ως χωρικό-αγρότη και ορεσείβιο, με δυνατά χαρακτηριστικά και μυώδη μέλη. Το ισχυρό του χέρι αναπαύεται στοργικά στον ώμο του μικρού γιου του. Η αναπαράσταση αυτή παρουσιάζει μεγάλη αντίθεση με αυτή στη σφραγίδα της Ελβετικής Δημοκρατίας, όπου ο Τέλλος παριστάνεται ως μισθοφόρος (landsknecht), με σπαθί στη ζώνη του και καπέλο με φτερά, να σκύβει για να πιάσει τον γιο του, ο οποίος κρατά ακόμα το μήλο στο χέρι του (στο μνημείο του χωριού δεν φαίνεται πουθενά μήλο).
Η πρώτη κινηματογραφική ταινία για τον Γουλιέλμο Τέλλο γυρίστηκε από τον Γάλλο σκηνοθέτη Σαρλ Πατέ το 1900 — μόνο ένα μικρό απόσπασμά της σώζεται σήμερα.