cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος
Συμβολή στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β
Στην προσπάθεια ανάγνωσης των κρητομυκηναϊκών γραφών αναμίχθηκε ένα πλήθος ανθρώπων, ειδικών και ερασιτεχνών, αρμοδίων και μη αρμοδίων. Αυτοί που ξεχώρισαν εκτός από τον Μάικλ Βέντρις, τον άνθρωπο του τελικά αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β, είναι α) Ο Έμμετ Μπέννετ με την προσωπική αντιγραφή των χαρακτήρων της Γραμμικής Β, β) Η Άλις Κόμπερ που ήταν εκείνη που πίστεψε ότι μόνο με αυστηρή ανάλυση των κειμένων μπορούσε να αναμένεται κάποια πρόοδος,  γι’ αυτό  και αρνήθηκε να ακολουθήσει το Βέντρις στα πετάγματα των εμπνεύσεών του και ήταν η μόνη που δεν του απάντησε στα γράμματά του και γ) Ο Κωστής Δ. Κτιστόπουλος, ο οποίος και πριν ακόμα από τον Κόμπερ πίστεψε ότι μόνο η εξαντλητική στατιστική ανάλυση των διαθεσίμων κειμένων μπορεί να φέρει κάποιο αποδεκτό αποτέλεσμα.
Ο Κτιστόπουλος ήταν ο μόνος Έλληνας που απάντησε στο ερωτηματολόγιο του Βέντρις και από τις απαντήσεις σε αυτό συντέθηκε το «Mid-Century Report»  (Έκθεση στα μέσα του αιώνα για τις γλώσσες του μινωικού και μυκηναϊκού πολιτισμού). Η συμβολή του Κτιστόπουλου στην «κοινή» προσπάθεια προκύπτει και από τη συχνή και ιδιαίτερη μνεία που κάνει σ’ αυτόν ο Βέντρις στις σημειώσεις του και από την αλληλογραφία των δύο ανδρών.
Μετά την ανακοίνωση της αποκρυπτογράφησης, οι ενδιαφερόμενοι για την μυκηναϊκή επιγραφική άρχισαν να οργανώνονται. Ο Κτιστόπουλος ήταν ο μόνος Έλληνας που δικαιωματικά κλήθηκε για να συμμετάσχει στο διεθνές συνέδριο που έλαβε χώρα στο προάστιο του Παρισιού Gif-sur-Yvette από 3 έως 7 Απριλίου 1956. Συμμετείχε μάλιστα με δύο σημαντικές ανακοινώσεις: η μία με τίτλο Changements de terminaison en lineaire B (Μεταβολές καταλήξεων στη Γραμμική Β), και η άλλη Relations entre lineaire A et lineaire B (Σχέσεις μεταξύ Γραμμικής Α και Β). Για την σπουδαιότητα του συνεδρίου αρκεί να αναφέρουμε ότι εκείνοι που συμμετείχαν, καθηγητές, υφηγητές, διδάκτορες, διέπρεπαν ή διέπρεψαν αργότερα ο καθένας στον τομέα του. Οι μόνοι που δεν διέθεταν κάποιο πανεπιστημιακό τίτλο έστω κάπως σχετικό με το αντικείμενο, ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής Βέντρις που ήταν αρχιτέκτονας -από σχολή μάλιστα μη πανεπιστημιακή- και ο Κτιστόπουλος, πτυχιούχος νομικής. Γι αυτό ο Βέντρις αισθάνονταν με τον Κτιστόπουλο μεγαλύτερη οικειότητα απ’ ότι με τους άλλους επαγγελματίες φιλόλογους. Ο Βέντρις συνομιλούσε με τους υπόλοιπους συνέδρους στη γλώσσα τους με τον καθένα, ενώ με τον Κτιστόπουλο στα νέα ελληνικά τα οποία στο μεταξύ είχε μάθει.
Τη συμβολή του Κτιστόπουλου στην όλη προσπάθεια της αποκρυπτογράφησης τονίζουν με ειλικρίνεια οι Βέντρις και Τσάντγουικ, αναφέρεται μάλιστα σε όλα τα βιβλία και άρθρα που αναφέρονται στην ιστορία της αποκρυπτογράφησης  της Γραμμικής Β. Στη χώρα του μόνο έμεινε άγνωστος ο Κτιστόπουλος, γιατί η αυτοπροβολή ήταν έξω από το σπάνιο χαρακτήρα του, ενώ οι εξ καθέδρας αποσιώπησαν τη συμβολή του. Χαρακτηριστικό της σοβαρής προσπάθειάς του είναι ότι από διαφορετικούς δρόμους με το Βέντρις έφτασε στο ίδιο σχεδόν αποτέλεσμα.
Τον καιρό που ο Βέντρις ανακοίνωσε την αποκρυπτογράφησή του και τη φωνητική ταύτιση των όσων συμβόλων της Γραμμικής Β είχε ταυτίσει,  ο Κτιστόπουλος είχε καταλήξει στις ίδιες περίπου αξίες με το Βέντρις για το ¼ περίπου των συμβόλων.
Πηγές
Α. Robinson «Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β.» εκδόσεις  Πατάκη, από το περιεχόμενο, στην ελληνική έκδοσή του, παράρτημα: «Μάικλ Βέντρις και Κ.Δ. Κτιστόπουλος» του Χαράλαμπου Ε. Μαραβέλια.
Ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος γράφει για τον ΚΩΝΣ. Δ. ΚΤΙΣΤΟΠΟΥΛΟ
Δέκα έξι μήνες μετά το θάνατο του Κ.Δ. Κτιστόπουλου, ο Ι.Μ.Π. σημειώνει για τον αγαπητό φίλο και συμπατριώτη του, στην «Ευθύνη»*, περ. του 1979 τα εξής:
Ποίηση: Κ.Δ. Κτιστόπουλος ο Ποιητής
Ο Κτιστόπουλος έμπρακτα, δεν διεκδικεί δάφνες ποιητή. Το ποιητικό του έργο, αριθμητικά περιορισμένο, δεν το είχε σε… «πρώτη θέα». Έγραφε τα ποιήματά του με την προσοχή και την επιμέλεια που τον χαρακτήριζε σ’ ένα τετράδιο της εποχής με χοντρό εξώφυλλο. Όλα κι όλα μας άφησε περίπου πενήντα ποιήματα. Γνωρίζοντας τον χαρακτήρα του, από τις περιγραφές που μου έγιναν, την σεμνότητα και την ταπεινοφροσύνη του ανθρώπου, τολμώ να υποθέσω ότι ο Κωστής λογάριαζε τα ποιήματά του ωσάν «σημειώσεις»  ιδιαίτερα προσωπικών στιγμών. Τις ξεχωρίζω σε στιγμές υπαρξιακής αγωνίας, συναισθηματικής φόρτισης ή και… πολιτικής έντασης. Το τελευταίο ίσως σας παραξενέψει,  όμως ο Κτιστόπουλος ήταν πολιτικοποιημένος, συνειδητοποιημένος δημοκράτης. Αυτό φαίνεται από την πορεία του, από την συμπεριφορά του, και από τις σκέψεις του τις οποίες πέρασε σε μερικά από τα λιγοστά ποιήματα που μας άφησε. Στο ποίημά του «Η καταδίκη» αναφέρεται στην καταδίκη και το θάνατο του Σωκράτη, η οποία ουσιαστικά ήταν πολιτική πράξη, επιλογή που θεωρώ ότι δεν είναι  καθόλου τυχαία  Όπως τυχαίο δεν είναι και το θέμα του δεύτερου ποιήματος «Επιτύμβιον» που σας παραθέτω πιο κάτω, αναφέρεται στον πόλεμο που έγινε στις αρχές του περασμένου αιώνα για τον έλεγχο των κοιτασμάτων πετρελαίου της Μέσης Ανατολής από τους αγγλογάλλους. Ό,τι δηλ. έγινε από τους… Αμερικανούς στις μέρες μας. Είναι φανερή εδώ η πολιτική διάθεση, η φόρτιση του Κτιστόπουλου και η διαχρονικότητα του μηνύματός του. Είναι και τα δύο ποιήματα επίκαιρα, θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι γράφτηκαν μόλις… χθες. Όπως επίσης πρέπει να επισημανθεί η απλή γραφή και  ο καθαρός του λόγος, αλλά και η προσπάθειά του να κρατηθεί στην ποιητική φόρμα  της προπολεμικής εποχής, πράγμα που κατορθώνει χωρίς πολλές απώλειες.
Η καταδίκη Τους θέριζε τους φαύλους η αλήθεια σοφότατε, απ’ το στόμα σου σπαρμένη∙ να σοφιστεύεις θέλαν παραμύθια το άδικο πώς μπορεί δίκαιο να γένει πώς της πατρίδας άξιοι κυβερνήτες του λόγου και της πράξης οι αλήτες Ψυχών η διδαχή σου χωνευτήρι. «Σε θάνατο, γιατί μας …διαφθείρει!» «Ποιος απ’ τους δυο καλύτερα τραβάει;» -γλυκά ρώτησε ο δίκαιος∙ και πάει το κώνειο γελαστός να πιει ο πρεσβύτης. Μα η σκέψη του όλο ζει∙ κι οι θησαυροί της.
Επιτύμβιον Έφηβοι Αγγλογάλλοι που υπερασπιστήκατε τα ιερά βαλάντια μεσ’ στης φωτιάς την κόλαση και του θανάτου.
Ο Μαμμωνάς σας άρπαξεν απ’ το φως, απ’ την άμιλλα στα έργα της ειρήνης∙ και στον Μολώχ σας έριξαν των μερισμάτων.
Είν’ ένδοξος ο πόλεμος υπέρ των πετρελαίων∙ γι αυτό και οι κυβερνήτες σας θα σας γράψουν σε στήλην επιτυμβίαν:
«Όταν κανείς πεθαίνει για ευγενή προκοίλια λαμβάνει μέγαν έπαινον απ’ όλους τους δημίους της νεολαίας».
Μουσικήν ποίει Ευτυχισμένος κείνος που σε νοιώθει… Λαχτάρες, πίκρες, φαντασίες, πόθοι Κάθε χαρά του ανθρώπου κι αγωνία Στους ιερούς ρυθμούς σου, Αρμονία Χρώμα, παλμό κι όψιν αιώνια παίρνει. Σε κόσμους άλλους τους πιστούς σου φέρνει Των προφητών σου η θεϊκή μανία. Άστραψε φως: η ενάτη Συμφωνία!
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αμφισβητούμενη ουδετερότητα
Αμπού Σίμπελ
thumb|300px|Αμπού Σίμπελ - Ο μεγάλος ναός Το Αμπού Σίμπελ είναι ένας από τους πιο δημοφιλής αρχαιολογικούς τόπους της Αιγύπτου και αποτελείται από δυο μεγαλοπρεπείς ιερούς ναούς σκαμμένους μέσα σε έναν λόφο από ροδόχρωμο ψαμμίτη. Βρίσκεται στη νότια Αίγυπτο, 290 χιλιόμετρα νότιο-δυτικά του Ασσουάν, στην δυτική όχθη της λίμνης Νάσερ, όπου μεταφέρθηκαν όταν αποφάσισε η κυβέρνηση της Αιγύπτου να δημιουργήσει τη λίμνη αυτή.
Η κατασκευή
Οι ναοί αποτελούσαν μέρος ενός ολόκληρου συγκροτήματος επτά ναών που έκτισε ο Ραμσής ο Β΄ εις ανάμνηση της νίκης του επί του στρατό των Χετταίων στη μάχη του Καντές. Επίσης με αυτό τον τρόπο ήθελε να τιμήσει τη σύζυγο του Νεφερτάρι και να δείξει στους κατοίκους της Νουβίας (σημερινή Αιθιοπία) το μέγεθος της δύναμης του. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν το 1244 π.Χ. και τελείωσαν το 1224 π.Χ. Μέχρι την εποχή της κατάκτησης της Αιγύπτου από τους Πέρσες έχουμε αναφορές περιηγητών για το μνημείο, ύστερα πιθανότατα κάποια καθίζηση του εδάφους ή ένας μικροσεισμός προκάλεσε πτώση μεγάλης ποσότητας άμμου και βράχων μπροστά στις εισόδους των ναών. Με την πάροδο των χρόνων και τις συχνές κατολισθήσεις και αμμοθύελλες της περιοχής μόνο τα κεφάλια των κολοσσιαίων αγαλμάτων φαινόντουσαν από όλο το συγκρότημα ναών. Οι βεδουίνοι αποκαλούσαν το ιερό ως Ιμπσαμπάλ, πιθανότατα μια παραφθορά του κανονικού του ονόματος.
Η ανακατασκευή
Το 1930 η κυβέρνηση της Αιγύπτου, με χρηματοδότηση της Μεγάλης Βρετανίας, αποφάσισε την κατασκευή ενός φράγματος στην περιοχή, ώστε να δημιουργηθεί η λίμνη Νάσερ. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1958 και τελείωσαν το 1970. Όμως η εργασία αυτή θα βύθιζε στο πάτο της λίμνης πολλά ιερά αρχαιολογικά κτίρια της αρχαίας Αιγύπτου και της Νουβίας. Η UNESCO αποφάσισε να διασώσει όσα ιστορικά κτίρια μπορούσε, αποσυναρμολογώντας τα και ανακατασκευάζοντας τα σε ψηλότερο μέρος, 60 μέτρα ψηλότερα από την αρχική τους θέση. Οι εργασίες αυτές κόστισαν 40 εκατομμύρια $, ξεκίνησαν το 1954 και τελείωσαν το 1980, κατάφεραν να διασώσουν 18 κτίρια, μέσα σε αυτά το Αμπού Σίμπελ, ο ναός της νήσου Καλάμπσα και ο ναός της νήσου Φίλαι. Με την ευκαιρία της διάσωσης των ναών ιδρύθηκε και το Ίδρυμα Μελέτης της τέχνης στην αρχαία Αίγυπτο. Με τη μεταφορά των ιερών ανακαλύφθηκαν και άλλοι αρχαιότεροι ναοί αλλά δεν ανακαλύφθηκε ποτέ η νεκρόπολη και ο οικισμός των κατοίκων και των ιερέων της περιοχής. Πιθανολογείται ότι πλέον έχει βυθιστεί στο πάτο της λίμνης και η εύρεση του είναι αδύνατη.
Ο Μικρός Ναός
Ο Μικρός Ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Άθωρ και στην επίσημη γυναίκα του Φαραώ, την μεγάλη βασίλισσα Νεφερτάρι. Ο ναός βρίσκεται λαξευμένος σε έναν λόφο λίγο πιο βόρεια του Μεγάλου Ναού. Η πρόσοψη έχει μια ελαφριά κλίση ώστε το οι διαστάσεις της να μειώνονται προς τα επάνω, το μήκος της είναι 20 μέτρα ενώ ο ναός εκτείνεται στο εσωτερικό του λόφου έως 25 μέτρα.thumb|left|Η [[Νεφερτάρι προσφέρει σίστρουμ (κρουστό μουσικό όργανο) στην καθιστή θεά Άθωρ]] Τα αγάλματα στην πρόσοψη είναι 10 μέτρα το καθένα, όρθια, με διαφορετικούς τύπους στέμματος το καθένα και αναπαριστούν το βασιλικό ζεύγος. Ακόμα πολλά άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας αναπαριστώνται σε μικρότερα αγάλματα. Η πρώτη αίθουσα του ναού χωρίζεται σε τρία κλίτη από δυο σειρές πεσσών. Όλοι οι πεσσοί έχουν ανάγλυφη αναπαράσταση του κεφαλιού της θεάς Άθωρ, να κοιτάει το εσωτερικό της αίθουσας, και το κεφάλι της βασίλισσας Νεφερτάρι, να κοιτάει στην αντίθετη κατεύθυνση. Η αίθουσα έχει τρεις πύλες που την συνδέουν με την επόμενη αίθουσα. Εκεί διακρίνουμε αναπαραστάσεις θεών να στέφουν το βασιλικό ζεύγος με τα βασιλικά διαδήματα. Τέλος έχουμε το άδυτο όπου, στο τοίχο που κοιτάει προς την έξοδο, έχουμε το ανάγλυφο της θεάς Άθωρ, με τη μορφή αγελάδας, να ξεπροβάλλει από το βουνό και τον ηγεμόνα να στέκεται από κάτω της.
Σήμερα
Ο ναός σήμερα αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στην Αίγυπτο, καθώς ο χώρος έχει αναπαλαιωθεί και φυλάσσεται με μεγάλη προσοχή από τις αρχές. Πολλές ταινίες έχουν γυριστεί εδώ, από ταινίες του Ηρακλή Πουαρώ μέχρι και σκηνές από τον Πόλεμο των Άστρων, κάνοντας το μέρος ακόμα πιο δημοφιλές. Ακόμα πολλοί καλλιτέχνες έχουν επηρεαστεί από τη μαγεία του τοπίου και την ιστορία των μνημείων και έχουν δημιουργήσει από πίνακες ζωγραφικής, που αναπαριστούν το Αμπού Σίμπελ, μέχρι κόμικς και ηλεκτρονικά παιχνίδια, που έχουν το Αμπού Σίμπελ ως κύριο τόπο όπου εκτυλίσσεται η δράση.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί Abu Simbel Abu Simbel Abū Sunbul Abou Simbel Abu Szimbel Abu Simbel
Κατοβίτσε
Το Κατοβίτσε (πολωνικά: Katowice, σιλεσικά: Katowicy, Kattowitz, γίντις: קאַטעוויץ) είναι η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Σιλεσίας στη νότια Πολωνία και η κεντρική πόλη της μητροπολιτικής περιοχής Άνω Σιλεσίας. Είναι η 11η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Πολωνίας, ενώ η αστική της περιοχή είναι η πολυπληθέστερη της χώρας και μία από τις πολυπληθέστερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το Κατοβίτσε έχει πληθυσμό 286.960 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση της 31ης Δεκεμβρίου 2021. Το Κατοβίτσε είναι ένα κεντρικό τμήμα της μητροπολιτικής περιοχής GZM, με πληθυσμό 2,3 εκατομμυρίων κατοίκων και ένα τμήμα της μεγαλύτερης μητροπολιτικής περιοχής Άνω Σιλεσίας, που εκτείνεται στην Τσεχία και έχει πληθυσμό 5-5,3 εκατομμύρια κατοίκων.
Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα, το Κατοβίτσε εξελίχθηκε σε χωριό μετά την ανακάλυψη πλούσιων αποθεμάτων γαιάνθρακα στην περιοχή. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, η εντατική εκβιομηχάνιση μετέτρεψε τους τοπικούς μύλους και αγροκτήματα σε βιομηχανικά χαλυβουργεία, ορυχεία, χυτήρια και βιοτεχνικά εργαστήρια. Έκτοτε, η πόλη έχει αναδιαμορφώσει την οικονομία της από μια οικονομία που βασίζεται στη βαριά βιομηχανία σε επαγγελματικές υπηρεσίες, εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη. Ολόκληρη η μητροπολιτική περιοχή είναι η 16η πιο οικονομικά πόλη με βάση το ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με παραγωγή που ανέρχεται σε 114,5 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ιστορία
Η περιοχή γύρω από το Κατοβίτσε, η Άνω Σιλεσία, κατοικήθηκε από την εθνότητα των Σιλέσιων πριν από πολλούς αιώνες. Πρώτα κυβερνήθηκε από την Πολωνική - Σιλεσιανή δυναστεία των Πιαστ μέχρι που χάθηκε αυτή, και μετά περιέπεσε στην κυριαρχία των Αψβούργων. Αρχικά ήταν ένα ασήμαντο γεωργικό χωριό που αριθμούσε 15.000 κατοίκους έως και το 1890. Η πόλη Κατοβίτσε διαμορφώθηκε τον 19ο αιώνα, μια περίοδο κατά την οποία η περιοχή βρισκόταν κάτω από πρωσική κυριαρχία, και απέκτησε δικαιώματα δήμου το 1865. Κατοικημένο κυρίως από Γερμανούς, Σιλέσιους, Εβραίους και Πολωνούς, το Κατοβίτσε απετέλεσε τμήμα της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, που προέκυψε μετά τις Σιλεσιανές Εξεγέρσεις σε όλη τη Σιλεσία στο διάστημα 1918 μέχρι 1921. Παρόλο που στο δημοψήφισμα της Άνω Σιλεσίας το 85,4% (22.774 άτομα ψήφισαν υπέρ της παραμονής στη Γερμανία και 3.900 ψήφισαν υπέρ της Πολωνίας) των ψηφοφόρων στη πόλη του Κατοβίτσε ψήφισαν υπέρ της παραμονής στη Γερμανία, η πόλη πέρασε στην Πολωνία. Από το 1941 έως το 1945 το Κατοβίτσε (Κάτοβιτς) ήταν η πρωτεύουσα του γκάου Άνω Σιλεσίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα στη συνέχεια διαιρέθηκε και οι νέες συνθήκες, (η νέα ρύθμιση των συνόρων που προέκυψε μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο), άφησαν το Κατοβίτσε στην Πολωνική πλευρά, από τα σύνορα με την Τσεχία έως τον άνω ρου του Βάρτα, με σημαντική αυτονομία. Σχεδόν όλοι οι Γερμανοί κάτοικοι του Κατοβίτσε εγκατέλειψαν την πόλη λόγω της γενικότερης απέλασης των Γερμανών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πόλη ευημέρησε λόγω των μεγάλων ορυκτών αποθεμάτων (ειδικά του γαιάνθρακα) στα κοντινά βουνά και επεκτάθηκε ενσωματώνοντας τα γύρω χωριά και πόλεις των ανθρακωρύχων. Επίσης κατέφθασαν πρόσφυγες από τα πρώην ανατολικά εδάφη της Πολωνίας (Κρέσι) και άλλοι έποικοι, αυξάνοντας τον πληθυσμό της πόλης. Η εκτεταμένη της ανάπτυξη και ο πλούτος της στηρίχθηκαν στην εξόρυξη του άνθρακα και στις βιομηχανίες χάλυβα, που γιγαντώθηκαν κατά τη Βιομηχανική επανάσταση. Από το 1921 που προσαρτήθηκε στην Πολωνία, έγινε ένα από τα σπουδαιότερα βιομηχανικά και εξορυκτικά κέντρα της χώρας. Η πόλη είναι σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και έχει αεροδρόμιο. Η οικονομία της βασίζεται στην εξόρυξη γαιανθράκων, ψευδαργύρου, μολύβδου και σιδήρου και στις βαριές βιομηχανίες της, κυριότερες από τις οποίες είναι η χαλυβουργία, η μεταλλουργία και η μηχανουργία, όπως και η βιομηχανία χημικών προϊόντων και δομικών υλικών. Πρόσφατα, εξαιτίας οικονομικών μεταρρυθμίσεων, υπάρχει απομάκρυνση από τη βαριά βιομηχανία και μετακίνηση προς τις μικρές επιχειρήσεις.
Στο διάστημα από το 1953 μέχρι το 1956 μετονομάστηκε σε Σταλινόγκρουντ (Stalinogród, η πόλη του Στάλιν) από τους Πολωνούς κομμουνιστές. Σοβαρή οικολογική επιβάρυνση συνέβη στο φυσικό περιβάλλον κατά τη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο κομμουνιστική διακυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, αλλά οι πρόσφατες αλλαγές στους κανονισμούς, στις διαδικασίες και στην πολιτική της μετα-κομμουνιστικής Πολωνικής διακυβέρνησης έχουν αναστρέψει αρκετές από τις βλάβες που είχαν επέλθει.
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ|Το [[Silesia City Center είναι μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Κατοβίτσε. Βρίσκεται στη θέση του πρώην ανθρακωρυχείου Γκότβαλντ. ]] Το Κατοβίτσε είναι μεγάλο κέντρο εξόρυξης άνθρακα και χάλυβα. Στο Κατοβίτσε βρίσκονται πολλά ανθρακορυχεία (Ανθρακωρυχείο Βούγιεκ, Ανθρακωρυχείο Μυσουόβιτσε-Βέσοουα, Ανθρακωρυχείο Βιέτσορεκ, Ανθρακωρυχείο Μούρτσκι, Ανθρακωρυχείο Στάσιτς) τα οποία είναι οργανωμένα σε ενώσεις—την Εταιρεία Επενδύσεων Άνθρακα του Κατοβίτσε (πολωνικά: Katowicki Holding Węglowy), δύο χαλυβουργίες (Huta Baildon, Huta Ferrum) και ένα χυτήριο μη σιδηρούχων μετάλλων (Huta Metali Nieżelaznych Szopienice).
Το Κατοβίτσε είναι μεγάλο επιχειρηματικό και εκθεσιακό κέντρο. Κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα πολλές εκθέσεις στους χώρους Διεθνές Εκθεσιακό Κέντρο του Κατοβίτσε και Σπόντεκ. Το Κατοβίτσε έχει το δεύτερο μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο στη Πολωνία, μετά από αυτό της Βαρσοβίας. Στις οδούς Χόρζοφσκα, Κορφάντεγκο και Ροζντζιένσκιεγκο βρίσκονται ουρανοξύστες. Οι νεότεροι ουρανοξύστες κλάσης Α είναι οι Chorzowska 50, Altus Skyscraper και Silesia Towers (υπό κατασκευή).
Το 2008 το ποσοστό ανεργίας του Κατοβίτσε ήταν 2%, ένα από τα χαμηλότερα στην Πολωνία. Η πόλη χαρακτηρίζεται ακόμα από τη δύναμη της εργατικής τάξης και προσελκύει πολλούς ανθρώπους από τις κοντινές πόλεις (από άλλες επαρχίες της Μητρόπολης της Άνω Σιλεσίας που ψάχνουν για δουλειά).
Πολιτιστικά
thumb|250px|right|Το Μουσείο της Σιλεσίας στο Κατοβίτσε Το Κατοβίτσε είναι επίσης πολιτιστικό κέντρο με ωδείο, σχολές Καλών Τεχνών και τεχνολογίας, βιβλιοθήκες, θέατρα και αθλητικά κέντρα.
Στο Κατοβίτσε εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα της ΓΚΣ Κατοβίτσε.
Σημαντικά πρόσωπα από τον χώρο της μουσικής που σχετίστηκαν με το Κατοβίτσε είναι οι:
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κατοβίτσε είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939)
Αγωνία
Η Αγωνία είναι ένα συναίσθημα μεταξύ του φόβου και της αναμονής και εκδηλώνεται συνήθως και με ψυχοσωματικά συμπτώματα (αύξηση της πίεσης, παραληρηματική σκέψη, σύγχυση κ.λπ.). Συνεκδοχικώς, η αγωνία χρησιμοποιείται και με την έννοια τής μέριμνας ή και της μελλοντικής πορείας ενός έργου, θεσμού ή κατάστασης.
Ψυχολογία
Κατά την Ψυχολογία, η αγωνία δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο. Δεν μπορεί να προσδιορίσει κανείς μπροστά σε τι αγωνιά. Εντούτοις, τις περισσότερες φορές την αγωνία του ο άνθρωπος «εξαπατά» ασυνειδήτως με διάφορους μηχανισμούς άμυνας. Διακρίνουμε τη φυσιολογική από την παθολογική (νευρωσική) αγωνία (χρόνια ή τραυματική αγωνία, που σχετίζεται με μελαγχολικές καταστάσεις).
Ιστορικό
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αγωνία έγινε το κύριο θέμα τής Φιλοσοφίας, τής σύγχρονης Λογοτεχνίας και της Τέχνης, όπως για παράδειγμα, του Ισπανού ζωγράφου Francisco José de Goya y Lucientes (1746–1828). Φιλοσοφικώς, η αγωνία αναφέρεται σε ένα βαθύ και ακαθόριστο υπαρξιακό συναίσθημα φόβου. Πράγματι, ο φόβος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την αγωνία. Κατά τον M. Heidegger, η αγωνία καθιστά τον φόβο δυνατό. Ομοίως, κατά τον P. Tillich, το κεντρί τού φόβου είναι η αγωνία. Η στενή αλληλεξάρτηση ανάμεσα στον φόβο και στην αγωνία φαίνεται και από την τάση τής αγωνίας να μετατραπεί σε φόβο. Η αγωνία, δεν συνδέεται με καμία συγκεκριμένη αιτία· αναβλύζει από τα εσώτερα βάθη τής υπάρξεως. Πρόκειται, συνεπώς, για μία ηθική οδύνη ή «οντολογική αγωνία» (Kierkegaard, Til-lich). Ακόμα και οι πιο ώριμοι πνευματικώς, σύμφωνα με τα κριτήρια του Maslow, τη γεύονται. Έτσι, λογικώς η αγωνία είναι και φαίνεται αβάσιμη. Όντως, το αβάσιμο και ακαθόριστο (που αφήνει το άτομο αβέβαιο, έκθετο και αβοήθητο) ανήκουν στη βαθύτερη ουσία τής αγωνίας, και αυτό τής προσδίδει χαρακτήρα επαχθή. Η αγωνία, λοιπόν, συνιστά θεμελιώδη βιωματική εμπειρία τού ανθρώπου, μέσω τής οποίας κα-τανοείται ο άνθρωπος στην υπαρξιακή κυρίως Φιλοσοφία τού S. Kierkegaard.
Στη Φιλοσοφία
Στους νεότερους υπαρξιακούς φιλοσόφους (M. Heidegger, J.-P. Sartre, A. Camus, K. Jas-pers), με εξαίρεση τους G. Marcel, L. Schestow, P. Tillich και R. May, η έννοια τής αγωνίας εκκοσμικεύεται με βάση κάποιες αναγεννησιακές δομές. Η εκκοσμίκευσή της όμως αυτή, παρά τις περί τού αντιθέτου απόψεις τού Nietzsche (ότι δηλ. εκείνος που δεν έζησε τη ζωή του στην ευδαιμονική πληρότητά της, φοβάται τον θάνατο), δεν τη διασώζει από τον σκεπτικισμό, την ασθένεια της απελπισίας ή ακόμα και τη «θεο-ποίηση» του παραλόγου (F. Kafka) και τη «ναυτία» (nausée) λόγω τού απόλυτου κορεσμού και της αηδίας που αισθάνεται ο αγωνιών, οπότε οι εμμονοκρατικοί Υπαρξισ-τές παραμένουν στην ίδια τη σφαίρα τής σωκρατικής αυτοαναζήτησης, δηλ. πάλι τής αγωνίας, την οποία καλούνταν να μελετήσουν και υπερβούν. Ο άνθρωπος, απ’ εκεί που προηγουμένως ήταν οικείος και φιλικός με τον κόσμο, αισθάνεται τώρα «ριγμένος» μέσα σ’ έναν αφιλόξενο τεχνοκρατικό (αλλοτριωμένο) κόσμο (στο έρεβος μιας ατέρμονης κοσμικής νύχτας ―προτύπωση του αιώνιου σκότους (Σ. Σολ. 17, 20)―, που δεν προσφέρει κανενός είδους νόημα (η αγωνία τής έλλειψης νοήματος) ή στήριγμα (η απώλεια ενός πνευματικού κέντρου) για την ανθρώπινη ύπαρξη (η αγωνία τής κενότητας), καταδικασμένος (αυτός ο άνθρωπος) στο χάος ή στη «ναυτία» (Sartre) και τον «ίλιγγο» τής ίδιας του τής ελευθερίας (βλ. αυτοπροσδιοριζόμενη προσωπικότητα).
Στη Θρησκεία
Στην Π.Δ., η αγωνία συνδέεται με την ατομική ή συλλογική απορία (Ησ. 5, 30. 24, 19, Ιερ. 8, 18. 21) και τη στενοχώρια (Ησ. 8, 22). Ο Χριστιανισμός για τον Ισπανό ποιητή και φιλόσοφο Miguel de Unamuno y Jugo (1864–1936) θεωρείται Θρησκεία τής (ηθικής/υπαρξιακής) αγωνίας. Η αγωνία θεολογικώς έχει απασχολήσει μεγάλως τούς ανατολικούς Πατέρες τής Εκκλησίας, τον ιερό Αυγουστίνο και τον Pascal. Ο Χριστός στον κήπο των Ελαιών κυριεύθηκε από λύπη, φόβο, στενοχώρια και φρίκη (Μάρκ. 14, 33). Κατεβαίνοντας στο βάθος τής ανθρώπινης αγωνίας, ο Ιησούς γίνεται  «τοις υπακούουσιν αυτώ πάσιν αίτιος σωτηρίας αιωνίου» (Εβρ. 5, 9). Αλλ’, ο αιματηρός ιδρώτας τής αγωνίας Του αυτής στη Γεσθημανή δεν οφειλόταν στο αν θα μπορούσε ο ίδιος να θεωθεί (αφού ήταν και είναι Θεός), ή να κατακτήσει πάντα τα μυστήρια (αφού αυτός ήταν και είναι ο Λόγος και η Αυτοσοφία), ή, τέλος, να κατορθώσει να υπερβεί τον πειρασμό τής αμφιβολίας (αφού είχε ήδη νικήσει τούς Πειρασμούς)· ήταν αγωνία αγάπης για τους ανθρώπους, δηλ. μία πνευματική αγωνία, η οποία προερχόταν από τον έντονο, απερίσπαστο, καθαρό νοερώς και απολύτως προσωπικό προσευχητικό διάλογο με τον Θ. Πατέρα Του, σχετικά με τη σωτηρία τού κόσμου· ένα αγαπητικό και αυτοθυσιαστικό οικουμενικό έργο, που εντός ολίγου έμελλε να τελειωθεί, και όμως μπορεί να παραμένει ανενεργό, αν δεν συγκατατεθεί η ελεύθερη βούληση του κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό, και υπ’ αυτή την έννοια, η θανατική αγωνία τού Χριστού διαρκεί έως τής Συντελείας.
Από την άλλη μεριά, η απόλυτη προσήλωση του καθαρού νού στον Θεό είναι αναγκαία σε κάθε αυθεντική προσευχή. Γιατί η οποιαδήποτε κοσμική μέριμνα ταράττει την ειρήνη τού νού (Ισαάκ Σύρου, Λόγος ΟΑ’), μην αφήνοντάς τον να στραφεί ολικώς προς τον Θεό. Γι’ αυτό, το έργο τής προσευχής απαιτεί κόπο, πόνο και δάκρυα. Κάθε αληθινός μαθητής τού Κυρίου δοκιμάζεται επίσης από την αγαπητική αγωνία. Κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόσ-τομο, εφόσον η ψυχή τού ανθρώπου παραμένει, κατά Θεία Χάρη, αθάνατη, η αγωνία ―ακόμα και των Αγίων που απολαύουν μεγάλης παρρησίας στον Θεό― υφίσταται τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στη Μέση Κατάσταση των ψυχών, όπου οι ψυχές «προγεύονται» τη Βασιλεία των Ουρανών ή την αιώνια Κόλαση. Έτσι, η αγωνία για μεν τους Αγίους είναι μήπως δεν αξιωθούν τού Παραδείσου εξαιτίας τής αναιμικής αγάπης τους προς τον «πλησίον» (Ρωμ. 9, 3), για δε τούς αμαρτωλούς μήπως οδηγη-θούν στην Κόλαση. Ωστόσο, μ.Χ. η αγωνία αυτή, όπως και ο ίδιος ο θάνατος (Β’ Κορ. 4, 12), αποκτά νόημα και αξία λυτρωτική μέσω τής αγάπης τού Χριστού (Β’ Κορ. 5, 14), τής πίστης και τής εσχατολογικής ελπίδας (Ρωμ. 5, 1-5. 8, 24) για την ήττα τού θανάτου (Α’ Κορ. 15, 54) και την Ανάσταση (Β’ Κορ. 1, 9. 5, 4).
Η μακραίωνη ορθόδοξη νηπτική Παράδοση γνωρίζει εμπειρικώς την πνευματική αγωνία, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της έντονης νοεράς προσευχής: «Να προσεύχεσαι υπέρ των ανθρώπων είναι ως να χύνεις αίμα» (Σωφρόνιος, σ. 62). Μεγάλοι Προφήτες τού Ισραήλ, Αναχωρητές, Ασκητές, Όσιοι και Άγιοι δοκίμασαν και δοκιμάζουν την αγωνία αυτή λόγω τής υπερβάλλουσας αγάπης τους για τη σωτηρία όλης τής κτίσης. Μάλιστα δε, η αγωνία αυτή συνοδεύεται από μετάνοια και βαθιά θλίψη (λύπη επιδεινωτική και οξύτερη από μάχαιρα) τού νού («σταυρούσθαι»), καθώς αυτός αγωνίζεται (βλ. πνευματική πάλη) να μείνει τελείως καθαρός από τις φαντασίες (τα φάσματα της αλήθειας). Το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει σε ορισμένους ευλαβείς και διακριτικούς ιερείς κατά την τέλεση της Θείας Μυσταγωγίας (συλλογικής προσευχής), οι οποίοι, διαθέτοντας το Χάρισμα των δακρύων από τον φόβο Θεού, την ένθερμή τους μετάνοια και την κατάνυξη, μουσκεύουν με τα δάκρυά τους το δάπεδο έμπροσθεν του ιερού θυσιαστηρίου, μη μπορώντας να προφέρουν τις εκφωνήσεις.
Ο χριστιανικός Υπαρξισμός, αντικρούοντας τον εγελιανό Ιδεαλισμό, αντιμετωπίζει την αγωνία με μία βαθύτατα θρησκευτική και θεολογική οπτική. Ο Κίρκεγκωρ τη συνδέει άμεσα με το Προπατορικό Αμάρτημα, την προσωπική αμαρτία και την ενοχή (η αγωνία τής ενοχής). Η ψυχοσύγκρουση μεταξύ «σώματος» (Id) και «πνεύματος» (νοός) οδηγεί τον άνθρωπο στην αγωνία. Άρα, ο άνθρωπος σχετίζεται με το πνεύμα (νου) του με σχέση (χρόνιας ή αιφνίδιας) αγωνίας. Αυτό σημαίνει ότι η αγωνία κάνει τον άνθρωπο να διαισθάνεται τη σύνδεσή του με κάτι ανώτερο. Πραγματικώς, η αγωνία είναι η πύλη δια τής οποίας εισέρχεται στη ζωή μας η σωτηριώδης σιγή (Cattani, p. 71). Πάντως, κατά τη χριστιανική Ηθική, η αγωνία προέρχεται από την ύπαρξη στον άνθρωπο της δυνατότητας ελεύθερης επιλογής. Αν, όμως, η αγωνία ενδυναμώνει τη θρησκευτικότητα, πώς ο άνθρωπος μπορεί να λυτρωθεί από την πρώτη; Υπάρχουν ποικίλες εμπειρικές έρευνες με αντιφατικά αποτελέσματα ως προς τη «θρησκευτική» (γνωσιακή ή πνευματική) θεραπεία ή μη τής αγωνίας (Shreve-Neiger & Edelstein). Αληθινώς, όχι η κάθε θρησκευτικότητα/πνευματικότητα με την κάθε μέθοδό της βοηθά τον άνθρωπο να ξεπεράσει την αγωνία. Πολλές λ.χ. αγχογόνες και ενθουσιαστικές αιρέσεις ή σέχτες από το παρελθόν μέχρι σήμερα «διοχετεύουν» την αγωνία, που (μέσω μιας θρησκευτικής τρομοκρατίας) εμβάλλουν στους οπαδούς τους, σε ορισμένα εκστατικά φαινόμενα (βλ. διαλογισμό, γλωσσολαλία κ.λπ). Άλλες, μέσω τού συλλογικού τελετουργικού τους αναστέλλουν την αγωνία (Benson & Stark, Pruyser, Hinde). Ενώ, κατά τον Πλάτωνα, η αγωνία τού ανθρώπου υπερβαίνεται μόνο μέσω τής κάθαρσης στον κόσμο των Ιδεών (Φαίδων 65 c), κατά τον Κίρκεγκωρ, η αγωνία μπροστά στην εξ αμαρτίας ενοχή σιγάζει μόνο μέσω τού παράδοξου (ποιοτικού άλματος) της (χριστιανικής) πίστεως (βλ. Fideismum).
Σύγχρονοι φονταμενταλιστές Προτεστάντες αποδίδουν επίσης την υπαρξιακή αγωνία στην κατακερματισμένη πίστη (shattered faith syndrome). Η Ορθόδοξη Πατερική Πνευματικότητα παρέχει πολλά θεωρητικά (προσευχή, ελπίδα, ταπεινοφροσύνη, φιλανθρωπία κ.ά.) και πρακτι-κά (μυστήριο μετανοίας, δάκρυα, νηστεία, μελέτη Αγίας Γραφής, ελεημοσύνη, «συμπάσχειν»/empathy κ.ά.) «φάρμακα» για την αντιμετώπιση της αγωνίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συναισθήματα
Καίσαρ Εμμανουήλ
Ο Καίσαρ Εμμανουήλ (1902 ή 1904–1970) ήταν Έλληνας ποιητής και μεταφραστής.
Εργογραφία
Η γνώση της αγγλικής, της γαλλικής και της ιταλικής γλώσσας τον βοήθησε στη μελέτη των καλλιτεχνικών ρευμάτων που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη την εποχή εκείνη. Η πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1924 όταν άρχισε να συνεργάζεται με τα περιοδικά Μούσα, Κριτική και Τέχνη, Νέοι Βωμοί, Ελληνική Επιθεώρησις, Νέα Εστία, Λόγος, Κύκλος, Ρυθμός, Μπουκέτο, Οικογένεια, Αναγέννησις, Νέα Επιθεώρησις, Το τρίτο μάτι και Μακεδονικά Γράμματα μεταξύ άλλων. Εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Ο παράφωνος αυλός το 1929, ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν τρεις ακόμη συλλογές. Το μεγαλύτερο μέρος των έργων του αποτελούνταν από ποιητικές, πεζογραφικές και θεατρικές μεταφράσεις και διασκευές.
Τα έργα του συγκαταλέγονται στο κίνημα της ελληνικής μεταπολεμικής ποίησης και πιο συγκεκριμένα στους νεότερους ποιητές της Γενιάς του ’20. Τα ποιήματα του διακρίνονται για την άψογη μορφή τους και τον έντονο αισθηματισμό τους. O συγγραφέας Κώστας Στεργιόπουλος διαχωρίζει το έργο του σε δύο περιόδους. Η πρώτη εξ αυτών είχε στοιχεία νεορομαντισμού και κοσμοπολιτισμού, ενώ η δεύτερη είχε επηρεαστεί από από το ρεύμα του συμβολισμού και τα έργα των Γάλλων Σαρλ Μπωντλαίρ, Στεφάν Μαλαρμέ, Πωλ Βαλερύ αλλά και του Έλληνα Απόστολου Μελαχρινού. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενιά του ’20 Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Ανατολική Περιφέρεια (MLS)
Η Ανατολική Περιφέρεια (αγγλικά: Eastern Conference) της MLS αποτελεί μία από τις δύο περιφέρειες της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Ανατολικής Περιφέρειας του MLS έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ
Weka (μηχανική μάθηση)
Το Waikato Environment for Knowledge Analysis (Weka) είναι μια δημοφιλής σουίτα λογισμικού μηχανικής μάθησης γραμμένο σε Java, που αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Waikato της Νέα Ζηλανδία. Είναι ελεύθερο λογισμικό υπό την άδεια GNU General Public License.
Περιγραφή
Το Weka (προφέρεται για να κάνει ρίμα με τη Μέκκα) είναι μια σουίτα, η οποία περιέχει μια συλλογή από εργαλεία οπτικοποίησης και αλγορίθμους για την ανάλυση δεδομένων και την προγνωστική μοντελοποίηση, μαζί με γραφικές διεπαφές χρήστη για εύκολη πρόσβαση σε αυτές τις λειτουργίες. Η αρχική μη-Java έκδοση του Weka ήταν ένα Tcl/Tk front-end (ως επί το πλείστον τρίτων) για μοντελοποίηση αλγορίθμων που εφαρμόζονται σε άλλες γλώσσες προγραμματισμού, περιέχοντας δυνατότητες προεπεξεργασία ς δεδομένων σε C, και ένα σύστημα βασισμένο σε Makefile για τη πραγματοποίηση πειραμάτων μηχανικής μάθησης. Αυτή η αρχική έκδοση είχε σχεδιαστεί ως ένα εργαλείο για την ανάλυση των δεδομένων από γεωργικούς τομείς, αλλά η πιο πρόσφατη πλήρης έκδοση βασισμένη σε  Java(Weka 3), η ανάπτυξη της οποίας άρχισε το 1997, έχει πλέον πολλούς τομείς εφαρμογής,κυρίως εκπαιδευτικούς σκοπούς και έρευνες. Στα πλεονεκτήματα του Weka περιλαμβάνονται: Το Weka υποστηρίζει διάφορες βασικές διεργασίες εξόρυξης δεδομένων· πιο συγκεκριμένα, προεπεξεργασία δεδομένων, ομαδοποίηση, ταξινόμηση, παλινδρόμηση, απεικόνιση, και την δυνατότητα επιλογής. Όλες οι τεχνικές του Weka στηρίζονται στην υπόθεση ότι τα δεδομένα είναι διαθέσιμα ως ένα απλό αρχείο ή συσχέτιση, όπου κάθε σημείο δεδομένων περιγράφεται από ένα σταθερό αριθμό των χαρακτηριστικών (κανονικά, αριθμητικά ή ονομαστικά χαρακτηριστικά, αλλά και κάποιοι άλλοι τύποι χαρακτηριστικών υποστηρίζονται επίσης).Το Weka παρέχει πρόσβαση σε SQL βάσεις δεδομένων, χρησιμοποιώντας Java Database Connectivity και μπορεί να επεξεργαστεί το αποτέλεσμα που επιστρέφονται από ένα ερώτημα βάσης δεδομένων. Δεν είναι ικανό για εξόρυξη από πολυ-σχεσιακές βάσεις δεδομένων, αλλά υπάρχει ξεχωριστό λογισμικό για τη μετατροπή μιας συλλογής συνδεδεμένων πινάκων της βάσης δεδομένων σε έναν πίνακα που είναι κατάλληλος για επεξεργασία χρησιμοποιώντας το Weka. Άλλη μια σημαντική περιοχή που δεν καλύπτεται προς το παρόν από τους αλγορίθμους που περιλαμβάνονται στο Weka είναι η μοντελοποίηση αλληλουχιών.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Επιστημονικό λογισμικό Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Βίλελμ Στάινιτς
Ο Βίλελμ Στάινιτς (Wilhelm Steinitz, 17 Μαΐου 1836 – 12 Αυγούστου 1900) ήταν Αυστριακός σκακιστής, ο πρώτος επίσημος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι (1886–1894).
Γεννήθηκε στην Πράγα, στο εβραϊκό γκέτο (η Πράγα ανήκε στην τότε Βοημία, τμήμα της Αυστριακής Αυτοκρατορίας), στις 17 Μαΐου 1836, από φτωχή και πολυμελή οικογένεια. Έμαθε σκάκι στα 12, αλλά ασχολήθηκε πιο σοβαρά όταν πήγε στη Βιέννη, όπου σπούδασε μαθηματικά. Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση σε ισχυρό τουρνουά ήταν στο Λονδίνο το 1862 (τερμάτισε 6ος), ενώ το 1866 (ως επαγγελματίας σκακιστής, πλέον) νίκησε σε ματς τον Γερμανό Άντολφ Άντερσεν (+ 8, - 6) που θεωρείτο τότε ο πιο ισχυρός παίκτης του κόσμου.
Έχοντας πια εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, το 1886 νίκησε τον Γιόχαν Τσούκερτορτ, σε ματς που έγινε τμηματικά στη Νέα Υόρκη, Σεντ Λούις και Νέα Ορλεάνη και το οποίο θεωρήθηκε ως το 1ο επίσημο ματς για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκακιού. Η νίκη του υπήρξε πειστική, με σκορ 12 ½ – 7 ½ (+ 10, = 5, - 5) και έτσι ανακηρύχθηκε ως ο 1ος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι. 3 χρόνια αργότερα, σε ματς που έγινε στην Αβάνα, υπερασπίστηκε τον τίτλο του νικώντας τον Ρώσο Μιχαήλ Τσιγκόριν με σκορ 10 ½ – 6 ½ (+ 10, = 1, - 6), όπως και το 1890–1891 επικράτησε στη Νέα Υόρκη του Ισίδωρου Γκάνσμπεργκ με 10 ½ – 8 ½ (+ 6, = 9 - 4). Ο Στάινιτς υπερασπίστηκε για 3η φορά τον τίτλο του το 1892, πάλι στην Αβάνα και πάλι με αντίπαλο τον Τσιγκόριν, τον οποίο νίκησε με σκορ 12 ½ – 10 ½ (+ 10, = 5, - 8). Τελικά, το 1894 έχασε τον τίτλο από τον Γερμανό Εμάνουελ Λάσκερ, ο οποίος και τον διαδέχτηκε στον παγκόσμιο τίτλο. Το ματς έγινε επίσης σε τρεις πόλεις, Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια και Μόντρεαλ και ο Λάσκερ επικράτησε με σκορ 12 – 7 (+ 10, = 4, - 5). Τρία χρόνια αργότερα, ο Λάσκερ νίκησε ξανά τον Στάινιτς, ακόμα πιο καθαρά, με 12 ½ – 4 ½, σε ματς που έγινε στη Μόσχα. Παρότι ο Στάινιτς ξεκίνησε με το επιθετικό στυλ που ήταν της μόδας, τα παλαιά χρόνια, από τη δεκαετία του 1870 άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού του, περνώντας σταδιακά στο “ποζισιονέλ στυλ” (με έμφαση στα στρατηγικά στοιχεία της θέσης, π.χ. κατοχή μιας ανοικτής στήλης, ισχυρά τετράγωνα, “μανούβρες” των κομματιών προκειμένου να βελτιώσουν τις θέσεις τους), ενώ διακρίθηκε και σαν θεωρητικός του σκακιού,αναπτύσσοντας ορισμένες βασικές αρχές που βοήθησαν τους σκακιστές της εποχής (και μεταγενέστερους) να αντιληφθούν τα ουσιώδη και να συστηματοποιήσουν τις γνώσεις τους. Είχε μεγάλη συνεισφορά και στη διάδοση του σκακιού, καθώς ίδρυσε το “International Chess Magazine”, το οποίο έγραφε, επιμελείτο και διηύθυνε επί 10 χρόνια, 1885–1895.
Πέθανε από καρδιακή ανακοπή, στις 12 Αυγούστου 1900, στο Νοσοκομείο του Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη. Ατυχώς, σε ολόκληρη τη ζωή του ήταν πολύ φτωχός, εν μέρει επειδή το σκάκι δεν είχε αναγνωριστεί επαρκώς ως κοινωνικά αποδεκτή απασχόληση και εν μέρει επειδή δεν είχε την ικανότητα καλής διαχείρισης των οικονομικών του. Ήδη ο διάδοχός του, Εμ. Λάσκερ, αλλά και μεταγενέστεροι ισχυροί σκακιστές αγωνίστηκαν για να βελτιώσουν τις αμοιβές και τις συνθήκες ζωής των κορυφαίων του πνευματικού αθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
My Great Predecessors, vol. 1, Garry Kasparov, 2004
Κατηγορία:Αυστριακοί σκακιστές
Παυσανίας Ζακολίκος
Ο Παυσανίας Ζακολίκος (Αλμυρός Μαγνησίας 1936 - Βόλος 14 Οκτωβρίου 2018) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός του ίδιου κόμματος επί σειρά ετών, αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου και αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου.
Υπήρξε από τους πρώτους οπαδούς της ριζοσπαστικής τάσης του Ανδρέα Παπανδρέου στον κεντρώο χώρο κατά την προδικτατορική περίοδο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1936 στον Αλμυρό Μαγνησίας από γονείς καπνεργάτες. Ο πατέρας του ήταν πρωτεργάτης του καπνεργατικού κινήματος στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας, οργανώνοντας μυστικές συγκεντρώσεις στην κίτρινη αποθήκη του Βόλου.
Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου γνώρισε τη σύζυγό του Σοφία, με την οποία ήταν συμφοιτητές. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σταδιοδρόμησε στη δικηγορία.
Ο Ζακολίκος ήταν από τους πρώτους οπαδούς της ριζοσπαστικής τάσης του Ανδρέα Παπανδρέου στον κεντρώο χώρο και οργανωτικό στέλεχος των Δημοκρατικών Συνδέσμων του τελευταίου στη Θεσσαλία, κατά την προδικτατορική περίοδο. Μεταπολιτευτικά, υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Επιτροπής και ιδρυτικό μέλος του Τομέα Επιστημόνων.
Από το 1981 έως το 1996 διετέλεσε βουλευτής Μαγνησίας με το ΠΑΣΟΚ.
Διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (Ιούλιος 1982 - Ιούνιος 1985), Υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (Δεκέμβριος 1988 - Μάρτιος 1989), αναπληρωτής Υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (Μάρτιος - Ιούλιος 1989). Μετά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Βουλής (1993-1996).
Από το 2002 μέχρι το 2004 διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τυποποίησης (ΕΛΟΤ).
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Ρομά στην Ελλάδα
Οι Ρομά που ζουν στην Ελλάδα (αλλιώς Τσιγγάνοι, Αθίγγανοι ή Γύφτοι) αποτελούν πληθυσμιακή ομάδα ή μειονότητα εν μέρει της Ελλάδας. Ο πληθυσμός των Ρομά στην Ελλάδα πιστεύεται ότι ανέρχεται σύμφωνα με το κράτος στους 110.000, ενώ γύρω στους 200.000-300.000 ανθρώπους σύμφωνα με άλλους φορείς.
Προέλευση
Οι Ρομά προέρχονται από τη βόρεια Ινδία,   από τις πολιτείες του Ρατζαστάν και του Παντζάμπ. Τα γλωσσικά στοιχεία δείχνουν ότι οι ρίζες της γλώσσας των Ρομά βρίσκονται στην Ινδία. Η γλώσσα τους έχει γραμματικά χαρακτηριστικά των ινδικών γλωσσών και μοιράζεται μαζί τους ένα μεγάλο μέρος του βασικού λεξικού τους, για παράδειγμα, μέρη του σώματος ή καθημερινές ρουτίνες.
Άφιξη στα Βαλκάνια
Η ιστορία των Ρομά στην Ελλάδα χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Η λέξη Γύφτος (Gypsie στα Αγγλικά) που χρησιμοποιείται μερικές φορές για τον λαό Ρομά τους δόθηκε για πρώτη φορά από τους Έλληνες, οι οποίοι πίστευαν ότι η καταγωγή τους ήταν αιγυπτιακή. Λόγω του νομαδικού τους χαρακτήρα, δεν συγκεντρώνονται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, αλλά διασκορπίζονται σε όλη τη χώρα. Η πλειοψηφία των Ελλήνων Ρομά είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που μιλούν Ελληνικά αλλά και τη μητρική τους γλώσσα, τα Ρομά η αλλιώς Τσιγγάνικα η Γύφτικα. Εξαίρεση αποτελούν οι Ρομά που ζουν στη δυτική Θράκη που είναι στην πλειοψηφία τους Μουσουλμάνοι.
Οικισμοί
Οι Ρομά στην Ελλάδα ζουν διάσπαρτοι σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας, κυρίως στα προάστια. Αξιοσημείωτα κέντρα της ζωής των Ρομά στην Ελλάδα είναι η Αγία Βαρβάρα, η οποία έχει μια πολύ εκτεταμένη κοινότητα Ρομά και τα Άνω Λιόσια όπου οι συνθήκες είναι φτωχότερες. Οι Ρομά διατηρούν σε μεγάλο βαθμό τις ελληνικές τοπικές παραδόσεις. Παρόλο που ένας μεγάλος αριθμός Ρομά έχει υιοθετήσει έναν αστικό τρόπο ζωής, υπάρχουν ακόμη οικισμοί σε ορισμένες περιοχές. Σύμφωνα με την Ελληνική κυβέρνηση, αριθμούν 100.000-200.000 άτομα. Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο αριθμός αυτός είναι πλησιέστερος στους 250.000 και σύμφωνα με άλλες ομάδες ο αριθμός αυτός φτάνει τα 300.000 άτομα.
Οι κοινότητες των Ρομά στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, όπως τα υψηλά ποσοστά παιδικής εργασίας και κακοποίησης, η χαμηλή σχολική φοίτηση, οι αστυνομικές διακρίσεις και η διακίνηση ναρκωτικών. Το πιο σοβαρό ζήτημα είναι το πρόβλημα της στέγασης, καθώς πολλοί Ρομά στην Ελλάδα εξακολουθούν να ζουν σε σκηνές, σε ακίνητα που δεν τους ανήκουν, κάνοντάς τα υποκείμενα σε έξωση. Κατά την τελευταία δεκαετία τα θέματα αυτά έχουν λάβει μεγαλύτερη προσοχή και κάποια κρατική χρηματοδότηση.
Στην Ελλάδα η εκτίμηση το 1996 ήταν πως διαμένουν 50.000-90.000 Ρομά. Οι περιοχές της Ελλάδας στις οποίες είναι μόνιμα εγκαταστημένοι Ρομά με μεγάλη συγκέντρωση πληθυσμού είναι οι:
Ρομά στην Ελλάδα και Ε.Ε.
Σε δύο περιπτώσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων διαπίστωσε ότι η Ελλάδα παραβιάζει τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη με την πολιτική της έναντι των Ρομά στον τομέα της στέγασης. Επιπλέον, μεταξύ 1998-2002, 502 Αλβανικά παιδιά Ρομά εξαφανίστηκαν από το Ελληνικό Ίδρυμα Παιδιών Αγίας Βαρβάρας. Οι υποθέσεις αυτές δεν ερευνήθηκαν από τις Ελληνικές αρχές έως ώσπου η Ευρωπαϊκή Ένωση ανάγκασε μια έρευνα, η οποία οδήγησε μόνο στην ανάκτηση τεσσάρων παιδιών. Τα παιδιά πιθανότατα πωλήθηκαν σε διακινητές ανθρώπων για σεξουαλική δουλεία ή για συγκομιδή οργάνων, σύμφωνα με έκθεση που υπέβαλε η Ελληνική κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Μοχμίλ
Το Μοχμίλ (مہمل) είναι το όνομα που δίνεται σε λέξεις χωρίς σημασία στη Γλώσσα Ούρντου, τα Ινδουστανικά και άλλες Ινδοάριες γλώσσες, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για σκοπούς γενίκευσης. Η λέξη μοχμίλ συνήθως ακολουθεί άμεσα (αλλά μερικές φορές προηγείται) τη λέξη με σημασία που είναι γενικευμένη. Η λέξη μοχμίλ συνήθως ομοιοκαταληκτεί με τη λέξη με σημασία, ή μοιράζεται τα ίδια σύμφωνα.
Μερικά κοινά παραδείγματα λέξεων μοχμίλ είναι τα παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίντι Κατηγορία:Ούρντου
Αδαμάντιος Κοραής
Ο Αδαμάντιος Κοραής (Σμύρνη, 27 Απριλίου 1748 – Παρίσι, 6 Απριλίου 1833), ήταν Έλληνας φιλόλογος με βαθιά γνώση του ελληνικού πολιτισμού. Ο Κοραής είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεοελληνικού διαφωτισμού και μνημονεύεται, ανάμεσα σε άλλα, ως πρωτοπόρος στην έκδοση έργων αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αλλά και για τις γλωσσικές του απόψεις στην υποστήριξη της καθαρεύουσας, σε μια μετριοπαθή όμως μορφή της, με σκοπό την εκκαθάριση των πλείστων ξένων λέξεων που υπήρχαν στη γλώσσα του λαού.
Παιδικά κι εφηβικά χρόνια
Ο Αδαμάντιος Κοραής γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 27 Απριλίου 1748. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Κοραής, επιτυχημένος έμπορος μεταξιού με καταγωγή από τη Χίο, που από μικρή ηλικία λόγω ορφάνιας στράφηκε στο εμπόριο. Στην ελληνική κοινότητα της Σμύρνης ο Ιωάννης Κοραής εκλεγόταν συχνά δημογέροντας ή επίτροπος των ιδρυμάτων της κοινότητας και του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στη Σμύρνη. Χρημάτισε πρόεδρος του συστήματος των Χιωτών της πόλης. Μητέρα του ήταν η Θωμαΐδα Ρυσίου από μορφωμένη οικογένεια κι από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής που ήξεραν ανάγνωση και γραφή με καταγωγή από το Ρύσιο της Μικράς Ασίας. . Στις οικογένειες και των δύο γονέων του υπήρχαν λόγιοι: Από την πλευρά του πατέρα του, μακρινός πρόγονος ήταν ο ιατροφιλόσοφος Αντώνιος Κοραής, αδελφός του πατέρα του, υπήρχε επίσης ο επίσκοπος Σωφρόνιος Βελιγραδίου, και εξάδελφός του πατέρα του, αλλά και ο ιερομόναχος Κύριλλος, δάσκαλος στη Χίο. Από την πλευρά του πατέρα του προερχόταν κι ο γενναίος ναυτικός Ιππότης Κωνσταντίνος Κοραής (-1754). Από την πλευρά της μητέρας του προερχόταν ο παππούς του Αδαμάντιος Ρύσιος, από τον οποίο πήρε το μικρό όνομα, σημαντικός λόγιος της εποχής του, δάσκαλος στη Σμύρνη και τη Χίο, ο οποίος πεθαίνοντας μόλις ένα χρόνο πριν τη γέννηση του Αδαμαντίου(1747), πριν προλάβει να διδάξει ελληνικά στα εγγόνια όπως επιθυμούσε. Ο παππούς του είχε πλούσια βιβλιοθήκη, όπου για παράδειγμα υπήρχαν έργα του Στράβωνα. Στη διαθήκη του έβαλε όρο οτι τα βιβλία θα έπαιρνε όποιο εγγόνι του πρώτο τέλειωνε το δημοτικό σχολείο γνωρίζοντας πιο πολλά κι από το δάσκαλό του. Τον όρο αυτό έμελλε πρώτος να εκπληρώσει ο δωδεκαετής Κοραής το 1760.
Ο Αδαμάντιος Κοραής ήταν το πρώτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειάς του: ωστόσο επέζησε μόνο ένας αδελφός ονόματι Ανδρέας. Τα πρώτα του γράμματα τα διδάχθηκε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, όπου δίδασκε ο Ιερόθεος Δενδρινός. Τα χρόνια στη σχολή αυτή περιέγραψε αργότερα σε επιστολή του με τις λέξεις «διδασκαλίαν πολλά πτωχήν, συνωδευομένην με ραβδισμόν πλουσιοπάροχον" . Από το πολύ ξύλο, ο αδερφός του Ανδρέας σταμάτησε να πηγαίνει. Αλλά ο Αδαμάντιος άντεξε με στόχο να πάρει τη βιβλιοθήκη του παππού, σημείωσε μεγάλη πρόοδο στην εκμάθηση αρχαίας ελληνικής γλώσσας γραμματείας. Επίσης στην εφηβεία του άρχισε να μαθαίνει γαλλικά κι ιταλικά. Διδάχθηκε από κάποιον Εβραίο την εβραϊκή γλώσσα, κι από τον Ολλανδό πάστορα του ολλανδικού προξενείου της Σμύρνης, Bernhard Keun, λατινικά.
Στο Μονπελιέ
Φεύγει πάλι, τον Οκτώβριο του 1782, για ιατρικές σπουδές στο Μονπελιέ της Γαλλίας. Το 1783 πέθανε ο πατέρας του και το 1784 η μητέρα του. Από τότε ο Κοραής άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες. Χάρη όμως στην οικονομική ενίσχυση του Μακάριου Νοταρά ολοκληρώνει τις σπουδές του. Το 1786 δημοσιεύει την διπλωματική του εργασία στη λατινική γλώσσα με τίτλο Pyretologiae Synopsis αλλά και τη σύντομη διδακτορική διατριβή του, Medicus Hippocraticus (1787).
Στο Παρίσι
Με το πτυχίο της Ιατρικής από το Μονπελιέ είχε αποφασίσει οριστικά να μην εξασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, αλλά να ζήσει στο Παρίσι, ενασχολούμενος με τις φιλολογικές επιστήμες. Η άφιξή του στο Παρίσι στις 24 Ιουνίου 1788 συνέπεσε με τις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης και βρέθηκε λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα γεγονότα της Άλωσης της Βαστίλης. Γνωρίστηκε με πολλούς επαναστάτες και φιλελεύθερους όπως ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον. Συγκινήθηκε τόσο από το ζήλο ελευθερίας που προήλθε από τη γνώση, το διάβασμα και τα βιβλία συγγραφέων όπως ο Βολταίρος, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ο Μοντεσκιέ, ο Ντενί Ντιντερό κ.ά. που αποφάσισε να μείνει οριστικά στη Γαλλία και να ασχοληθεί με την εθνική αφύπνιση και τη δημιουργία κι εξάπλωση ενός πολυδαίδαλου δικτύου μεταφοράς ελληνικών βιβλίων κάτω από τη μύτη των Τούρκων στην υπόδουλη ελληνική επικράτεια. Συνεργάστηκε γι' αυτό το σκοπό με εμπόρους και λογίους όπως ο Αλέξανδρος Βασιλείου, ο Ιάκωβος Ρώτας, ο Νεόφυτος Βάμβας, ο Θεόφιλος Καϊρης, ο Δημήτρης Δάρβαρης, ο Κωνσταντίνος Κούμας, ο Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων, ο Χριστόφορος Φιλητάς κι οι πλούσιοι Γιαννιώτες αδερφοί Ζωσιμάδες. Απ αυτούς άλλοι δίδασκαν σε ελληνικά σχολεία στη Βιέννη, την Κέρκυρα, τη Χίο, τις Κυδωνίες, τη Σμύρνη και αλλού, είτε μέσω των εμπορικών τους δικτύων μεταφοράς και των κεφαλαίων τους που διέθεταν αφιλοκερδώς για το Γένος έστελναν βιβλία από τα λιμάνια της Μασσαλίας, της Τεργέστης, του Λιβόρνο, της Βενετίας και άλλων.
Ενώ δέχθηκε την γαλλική υπηκοότητα, η συνείδησή του παρέμεινε καθαρά ελληνική. Αρνήθηκε κάθε οικονομική βοήθεια από φίλους και επιδόθηκε σε μεταφράσεις ιατρικών έργων εκλαϊκευμένου χαρακτήρα καθώς και αντιγραφές κειμένων από παρισινούς κώδικες, κατά παραγγελία τρίτων. Διέμενε αρχικά στην οικία του ευκατάστατου φίλου του και μαθητή ελληνικών Ετιέν Κλαβιέρ, ενώ αργότερα, στα 1793 και 1795 στην εξοχική έπαυλη του φίλου του στην κωμόπολη Nozay, 25χλμ νότια του Παρισιού. Το 1804/1805 του παρουσιάστηκε η ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά το Ναπολέοντα, όταν του ζητήθηκε από παλιό του καθηγητή στο Μονπελιέ που ήταν στο επιτελείο του Αυτοκράτορα να μεταφράσει τα Γεωγραφικά του Στράβωνα στα γαλλικά προς τρεις χιλιάδες φράγκα για χρήση σε επικείμενη εκστρατεία.
Τα πρώτα έργα
Για βιοποριστικούς λόγους έκανε αρχικά μεταφράσεις στα γαλλικά από γερμανικά και αγγλικά βιβλία, όπως το 1772 η Κατήχησις ή Ορθόδοξος διδασκαλία του Ρώσου μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνος και η Κλινικὴ Ἰατρική του Γερμανού ιατροφιλοσόφου Christian Gottlieb Selle. Στο Παρίσι συνέχισε από το 1788 να κάνει μεταφράσεις ιατρικών κυρίως βιβλίων στα γαλλικά και ταυτόχρονα άρχισε να συγγράφει κείμενα σχετικά με την κατάσταση του ελληνισμού. Με τα ποιήματα ᾎσμα Πολεμιστήριον και Σάλπισμα Πολεμιστήριον προσπάθησε να τονώσει τις ελπίδες των Ελλήνων για απελευθέρωση και να ενισχύσει την αγωνιστική διάθεση, σε μια περίοδο κατά την οποία η εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο δημιουργούσε προσδοκίες για ενδεχόμενη βοήθεια των Γάλλων προς τους Έλληνες. Αποτέλεσμα αυτών των προσδοκιών ήταν και το κείμενό του Ὑπόμνημα περὶ τῆς παρούσης καταστάσεως τῆς Ἑλλάδος. Επίσης, αντιδρώντας στην "Πατρική Διδασκαλία" του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, που καλούσε τους ορθόδοξους πιστούς να μην στηρίξουν τους άθεους Γάλλους ενάντια στους Οθωμανούς, εξέδωσε την "Αδελφική Διδασκαλία", στην οποία στηλίτευσε τις θέσεις του συγγραφέα της Πατρικής Διδασκαλίας, σχετικά με την νομιμότητα της Οθωμανικής τυραννίας πάνω στους Έλληνες, αν και αμφισβητούσε ότι συγγραφέας αυτού του κειμένου ήταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, όπως παρουσιάζονταν.
Φιλολογικό έργο
Ο Κοραής εξέδωσε 66 τόμους βιβλίων. Από αυτούς οι 17 αποτελούν την «Ελληνική Βιβλιοθήκη» και οι 9 τα «Πάρεργα της Ελληνικής Βιβλιοθήκης».