cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Τουρκική/Μογγολική
Στη Μυστική Ιστορία των Μογγόλων, οι Μογγολικοί λαοί λέγεται ότι κατάγονται από την ένωση μιας ελαφίνας, της Gua maral και ενός λύκου, του Boerte chino. Στη σύγχρονη Μογγολία, ο λύκος εξακολουθεί να θεωρείται ως σύμβολο καλής τύχης, ειδικά τα αρσενικά άτομα. Στη μογγολική λαϊκή ιατρική, η κατανάλωση των εντέρων ενός λύκου λέγεται ότι, μπορεί να ανακουφίσει τη χρόνια δυσπεψία, ενώ το πασπάλισμα τροφίμων με σκόνη από το ορθό των λύκων, λέγεται ότι θεραπεύει τις αιμορροΐδες. Η μογγολική μυθολογία προσπαθεί να εξηγήσει τη συνήθεια του λύκου να σκοτώνει περισσότερα θηράματα από αυτά που καταναλώνει (βλ. Πλεονασματική θανάτωση): όταν ο Θεός εξήγησε στον λύκο «τι πρέπει και τι δεν πρέπει να τρώει», τού είπε ότι «από 1.000 πρόβατα μπορεί να φάει μόνον ένα (1)». Ο λύκος όμως παρερμήνευσε τα λόγια του Θεού και θεώρησε ότι, τού είπε να «σκοτώνει 1.000 πρόβατα και να τρώει μόνον ένα (1)».
Grateful Dead
Κύρια σταδιοδρομία (1967-1995)
Ο κλασικός τρομπετίστας Φιλ Λες έπαιζε την μπάσα κιθάρα. Ο Μπομπ Bέιρ, το νεότερο από τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος, έπαιζε τη ρυθμική κιθάρα. Ο Ρον "Πιγκπεν" Μακέρναν έπαιζε πληκτροφόρα και φυσαρμόνικα μέχρι λίγο πριν το θάνατό του, το 1973, σε ηλικία 27 ετών. Ο Γκαρσία, ο Bέιρ και ο Μακέρναν ήταν μαζί στα φωνητικά. Τα τενόρα του Λες ήταν απαραίτητα στις τρίφωνες αρμονίες του συγκροτήματος. Ο Μπιλ Κρέτζμαν έπαιζε ντραμς και το Σεπτέμβριο του 1967 προστέθηκε ένας δεύτερος ντράμερ, ο ντόπιος Νεοϋορκέζος Μίκι Χάρτ, ο οποίος έπαιζε επίσης και μια μεγάλη ποικιλία άλλων κρουστών οργάνων.
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Ιαπωνική
Στην Ιαπωνία, οι καλλιεργητές δημητριακών κάποτε λάτρευαν τους λύκους στα ιερά τους και άφηναν τρόφιμα ως προσφορές κοντά στα λημέρια τους, παρακαλώντας τους να προστατεύσουν τις καλλιέργειές τους από τα αγριογούρουνα και τα ελάφια. Φυλαχτά και γούρια με εικόνες λύκων θεωρούνταν ότι προστάτευαν από φωτιές, ασθένειες και άλλες συμφορές και έφερναν γονιμότητα, τόσο στις καλλιέργειες, όσο και σε ζευγάρια που ήλπιζαν να αποκτήσουν παιδιά. Οι αυτόχθονες Αϊνού πίστευαν ότι είχαν γεννηθεί από την ένωση ενός λυκόμορφου πλάσματος και μιας θεάς.
Grateful Dead
Κύρια σταδιοδρομία (1967-1995)
Το 1970 έκαναν περιοδεία και εμφανίστηκαν στη Νέα Ορλεάνη στη Λουιζιάνα, όπου έπαιξαν στο The Warehouse (Η Αποθήκη) για δύο βραδιές. Την 31η Ιανουαρίου 1970, η τοπική αστυνομία εισέβαλε στο ξενοδοχείο τους στην οδό Μπέρμπον, και συνέλαβαν 19 άτομα με την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών. Η δεύτερη βραδινή συναυλία πραγματοποιήθηκε όπως είχε προγραμματιστεί, αφού καταβλήθηκε το ποσό της εγγύησης. Τελικά, οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, εκτός από εκείνες εναντίον του μηχανικού ήχου Όουσλει Στάνλει, ο οποίος είχε ήδη κατηγορηθεί στην Καλιφόρνια για παραγωγή LSD. Αυτό το περιστατικό το μνημονεύτηκαν αργότερα, στους στίχους του τραγουδιού " Truckin' " (Φορτηγατζής), ένα σινγκλ από το American Beauty (Αμερικανική ομορφιά) που έφθασε στο Νο. 64 των κατατάξεων.
Τον Φεβρουάριο του 1971 ο Μίκι Χαρτ άρχισε ένα διάλειμμα διαρκείας από τη συμμετοχή του στους Grateful Dead, αφήνοντας τον Κρέτζμαν μόνο στα κρουστά και πάλι. Ο Χαρτ επανήλθε στο συγκρότημα για τα καλά τον Οκτώβριο του 1974. Το 1968 -70 προστέθηκε ο Τομ "TΚ" Κονσταντέν ως δεύτερος κιμπορντίστας, ενώ ο Μακέρναν έπαιζε διάφορα είδη κρουστών και τραγουδούσε.
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Φινλανδική
Σε αντίθεση με την αλεπού και την αρκούδα, ο λύκος προκαλούσε, ανέκαθεν, φόβο και μίσος στη Φινλανδία, ως σύμβολο της καταστροφής και ερήμωσης, στο βαθμό που το ίδιο το όνομα του λύκου στη φινλανδική γλώσσα, Susi, σημαίνει επίσης «άχρηστο πράγμα» και το συνώνυμο hukka σημαίνει «απώλεια, αφανισμός». Έτσι, ενώ η αρκούδα ήταν το ιερό ζώο των Φινλανδών, οι λύκοι κυνηγήθηκαν ανελέητα.
Grateful Dead
Κύρια σταδιοδρομία (1967-1995)
Μετά την αποχώρηση του Κονσταντέν, ο Μακέρναν επέστρεψε στη θέση του ως σόλο κιμπορντίστας. Σε λιγότερο από δύο χρόνια, στα τέλη του 1971, ο Μακέρναν πλαισιώθηκε από άλλον έναν κιμπορντίστα, τον Κιθ Γκοντσό, ο οποίος έπαιζε ένα πιάνο με ουρά δίπλα στο όργανο Hammond B-3 του Μακέρναν. Στις αρχές του 1972, η σύζυγος του Κιθ, η Ντόνα Τζιν Γκοντσό, έγινε τραγουδίστρια των Grateful Dead.
Τον Απρίλιο-Μάιο του 1972 οι Grateful Dead έκαναν την περιοδεία "Europe '72" (Ευρώπη '72). Στο πέρας της διαπιστώθηκε ότι η υγεία του Μακέρναν είχε χειροτερεύσει τόσο που δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει τις περιοδείες. Την 17η Ιουνίου 1972 εμφανίστηκε στην τελευταία του συναυλία στο Χόλιγουντ Μπωλ του Λος Άντζελες. Την 8η Μαρτίου 1973 πέθανε από επιπλοκές από ηπατική βλάβη.
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Εσκιμώοι
Οι λύκοι ήσαν, γενικά, σεβαστά ζώα από τις φυλές που ζούσαν από το κυνήγι, αλλά όχι τόσο από εκείνους που ζούσαν μέσω της γεωργίας. Ορισμένες φυλές Εσκιμώων, όπως οι Νουναμιούτ (Nunamiut) της βόρειας και βορειοδυτικής Αλάσκας και οι Νασκάπι (Naskapi) του Λαμπραντόρ, εκτιμούσαν τις θηρευτικές στρατηγικές του λύκου και προσπαθούσαν να τις μιμηθούν, για να κυνηγήσουν με επιτυχία. Άλλοι βλέπουν τον λύκο ως οδηγό (guide). Οι Τανάινα (Tanaina) της Αλάσκας πίστευαν ότι οι λύκοι ήσαν κάποτε άνδρες, και τους έβλεπαν σαν αδέλφια.
Grateful Dead
Κύρια σταδιοδρομία (1967-1995)
Ο θάνατος του Μακέρναν δεν καθυστέρησε το συγκρότημα, που προχώρησε με τα νέα μέλη του. Σύντομα ίδρυσαν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, την Grateful Dead Records. Αργότερα το ίδιο έτος κυκλοφόρησαν το επόμενο μουσικό τους άλμπουμ που είχε επιρροές τζαζ, με τίτλο Wake of the Flood (Στον Απόηχο του Κατακλυσμού). Έγινε η μεγαλύτερη εμπορική τους επιτυχία ως τότε. Εν τω μεταξύ, επωφελούμενοι από την επιτυχία του Flood, το συγκρότημα γρήγορα επέστρεψε στο στούντιο και το επόμενο έτος, το 1974, κυκλοφόρησαν άλλο ένα άλμπουμ, με τίτλο From the Mars Hotel (Από το Ξενοδοχείο του Άρη). Λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ όμως, οι Νεκροί αποφάσισαν να κάνουν μία παύση από τις ζωντανές περιοδείες. Προτού ξεκινήσουν την παύση, εμφανίστηκαν σε πέντε συναυλίες στο Winterland του Σαν Φρανσίσκο, τον Οκτώβριο του 1974. Οι συναυλίες κινηματογραφήθηκαν και ο Γκαρσία επιμελήθηκε τα πλάνα για την ταινία The Grateful Dead Movie, μία συναυλιακή ταινία τυπικού μήκους που κυκλοφόρησε το 1977.
Τον Σεπτέμβριο του 1975, οι Dead κυκλοφόρησαν το όγδοο μουσικό τους άλμπουμ, με τίτλο Blues for Allah (Μπλουζ για τον Αλλάχ). Τον Ιούνιο του 1976 συνέχισαν τις περιοδείες, και την ίδια χρονιά, υπέγραψαν συμβόλαιο με την δισκογραφική Arista (Αρίστα). Το 1977 κυκλοφόρησαν το ένατο μουσικό τους άλμπουμ, με τίτλο Terrapin Station (Σταθμός Τερραπίνης). Την άνοιξη του ίδιου έτους έκαναν μία περιοδεία που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους θαυμαστές τους, και η συναυλία τους, της 8ης Μαΐου στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης, θεωρείται συχνά ως μια από τις καλύτερες παραστάσεις της καριέρας τους.
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Ινδιάνοι
Σε όλες τις φυλές Ινδιάνων της Β. Αμερικής, ο λύκος αντιπροσώπευε τη δύση, εκτός από τους Παουνί (Pawenee), για τους οποίους ο λύκος «έδειχνε» νοτιοανατολικά. Σύμφωνα με τον μύθο της δημιουργίας των Παουνί, ο λύκος ήταν το πρώτο πλάσμα που είχε βιώσει την εμπειρία του θανάτου. Επειδή, υπήρξαν τόσο γεωργική όσο και κυνηγετική φυλή, οι Παουνί έχουν συνδέσει τον λύκο, τόσο με το καλαμπόκι όσο και τον βίσωνα. Επίσης, ονόμαζαν τον Σείριο, «Λυκοαστέρι» («Wolfstar»), επειδή η «γέννηση» και ο «θάνατος» του συγκεκριμένου αστεριού, ήταν για αυτούς μια αντανάκλαση της διαδρομής που έκανε ο λύκος στον Γαλαξία, τον οποίον αποκαλούσαν «Δρόμο του Λύκου» («Wolf Road»).
Grateful Dead
Κύρια σταδιοδρομία (1967-1995)
Τον Φεβρουάριο του 1979 το ζεύγος Κιθ και Ντόνα Τζιν Γκοντσό έφυγαν από το συγκρότημα. αριστερά|μικρογραφία|Οι Grateful Dead σε συναυλία στο αμφιθέατρο Red Rocks το 1987. Τζέρι Γκαρσία ( με την κιθάρα Τίγρη ), Μίκι Χαρτ (ντραμς). Μετά την αποχώρηση των Γκοντσό, ο Μπρεντ Μίντλαντ μπήκε στο συγκρότημα ως κιμπορντίστας και τραγουδιστής και θεωρήθηκε ως "ιδανικός" για τη θέση. Στη συνέχεια, οι Γκοντσό σχημάτισαν το συγκρότημα Heart of Gold Band (Καρδιά από Χρυσό), προτού ο Κιθ πεθάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1980. Ο Μίντλαντ ήταν ο κιμπορντίστας των Grateful Dead για 11 χρόνια, μέχρις ότου πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών τον Ιούλιο του 1990, και ήταν ο τρίτος θάνατος κιμπορντίστα του συγκροτήματος.
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Ινδιάνοι
Ωστόσο, οι λύκοι δεν απεικονίζονται πάντα θετικά στους γηγενείς αμερικανικούς πολιτισμούς. Οι Netsilik Inuit και οι Takanaluk-arnaluk πίστευαν ότι, το σπίτι της γοργόνας Nuliayuk φυλασσόταν από λύκους. Οι Νασκάπι πίστευαν ότι η μεταθανάτια ψυχή των καριμπού φρουρείται από γιγάντιους λύκους που σκοτώνουν τους απρόσεκτους κυνηγούς που περιπλανώνται πολύ κοντά. Οι Ινδιάνοι Ναβάχο φοβόντουσαν πολύ τις μάγισσες που ήσαν μεταμφιεσμένες σε λύκους, τις «Yee naaldlooshii», κυριολεκτικά «με αυτό, πηγαίνει περπατώντας στα τέσσερα». Οι Τσίλκοτιν (Tsilhqot'in) του Καναδά, πίστευαν ότι η επαφή με τους λύκους οδηγεί σε νευρική ασθένεια ή θάνατο.
Grateful Dead
Κύρια σταδιοδρομία (1967-1995)
Στις αρχές του '80, όταν ο Μίντλαντ είχε τακτοποιηθεί στο συγκρότημα, η υγεία του Γκαρσία άρχισε να φθίνει. Η εξάρτησή του από τα ναρκωτικά του κόστισε τη ζωντάνια του στη σκηνή. Το 1985 άρχισε να περιορίζει σταδιακά τη χρήση οπιούχων, και τον Ιούλιο του 1986 έπεσε σε διαβητικό κώμα για αρκετές ημέρες. Μετά την ανάρρωσή του, τον Ιούλιο του 1987, οι Grateful Dead κυκλοφόρησαν το δωδέκατο άλμπουμ τους, με τίτλο In The Dark (Στα Σκοτεινά), που ήταν το καλύτερό τους στις πωλήσεις, και το σινγκλ του με τίτλο " Touch of Gray " (Γκρίζα Πινελιά) ήταν το μοναδικό τους που μπήκε στο τοπ 10 των επιτυχιών. Τον ίδιο χρόνο το συγκρότημα έκανε περιοδεία μαζί με τον Μπομπ Ντίλαν, και τον Φεβρουάριο του 1989 κυκλοφόρησαν το ζωντανό άλμπουμ της περιοδείας, με τίτλο Dylan &#x26; the Dead (Ντίλαν & οι Νεκροί).
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Καυκάσιοι
Στους Τσετσένους και τις λαϊκές τους παραδόσεις, οι λύκοι σχεδόν πάντα απεικονίζονται με ένα «θετικό» φως ή ως ισοδύναμοι με το έθνος τους. Οι Τσετσένοι, συμβολικά, λέγεται ότι σχετίζονται ποικιλοτρόπως με τους λύκους (ή χάριν αστεϊσμού), κάτι που πιθανώς έχει τις ρίζες του στον θρύλο της «Μητέρας Λύκαινας». Ως εκ τούτου, τα χαρακτηριστικά του λύκου συχνά παρομοιάζονται με εκείνα των Τσετσένων, ιδιαίτερα στα ποιήματά τους, μεταξύ των οποίων το πιο διάσημο είναι εκείνο που αναφέρει ότι, οι ανήκοντες στο έθνος της Τσετσενίας είναι «ελεύθεροι και ίσοι όπως οι λύκοι». Με δεδομένη την ευλάβεια για τον λύκο, είναι εύλογη η χρησιμοποίησή του, ως συμβόλου από τους Τσετσένους εθνικιστές.
Ματθαίος της Αλσατίας
Ο Ματθαίος (Γαλλ. Mathieu de Boulogne, 1137 - 1173) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης της Βουλώνης ως σύζυγος της Μαρίας των Μπλουά.
Grateful Dead
Συνέχεια (1995 έως σήμερα)
μικρογραφία|235x235εσ|Ο Μπομπ Βέιρ στη σκηνή το 2007, παίζοντας μία κιθάρα Modulus G3FH μικρογραφία|256x256εσ|Ο Μίκυ Χάρτ, οδηγεί έναν κύκλο τυμπάνων τον Φεβρουάριο του 2005 Τον Αύγουστο του 1995 ο Τζέρι Γκαρσία πέθανε και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να διαλυθούν. Από τότε, τα επιζώντα μέλη έχουν πραγματοποιήσει αρκετές μουσικές συναντήσεις με διάφορα σχήματα και συνδυασμούς. Επίσης, τα πρώην μέλη άρχισαν ή συνέχισαν τα μεμονωμένα έργα τους.
Ματθαίος της Αλσατίας
Βιογραφία
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φίλιππος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Φλάνδρας. Το 1160 ο Ματθαίος απήγαγε βίαια τη Μαρία των Μπλουά κόμισσα της Βουλώνης, μοναχή και κόρη του Στεφάνου της Αγγλίας και την εξανάγκασε σε γάμο. Έτσι ανακηρύχθηκε κόμης της Βουλώνης χάρη στα δικαιώματα τής συζύγου του. Αν και ο γάμος ακυρώθηκε από την εκκλησία (1170), ο Ματθαίος συνέχισε να εξουσιάζει την κομητεία.
Λύκοι στη λαογραφία, θρησκεία και μυθολογία
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία
Grateful Dead
Συνέχεια (1995 έως σήμερα)
Το 1998, οι Μπομπ Βέιρ, Φιλ Λες και Μίκι Χαρτ, μαζί με αρκετούς άλλους μουσικούς, σχημάτισαν το συγκρότημα the Other Ones (Οι Άλλοι), πραγματοποίησαν αρκετές συναυλίες μέσα στο έτος, και κυκλοφόρησαν ένα ζωντανό άλμπουμ, με τίτλο The Strange Remain (Οι Περίεργοι Παραμένουν) το 1999. Το 2000, οι the Other Ones πραγματοποίησαν μία νέα περιοδεία, αυτή τη φορά με τον Κρέτζμαν και χωρίς τον Λες. Το 2001 έκαναν διάλειμμα, και το 2002 περιόδευσαν με τον Λες. Εκείνη τη χρονιά, οι Άλλοι περιλάμβαναν και τα τέσσερα ζωντανά πρώην μέλη των Grateful Dead, που ήταν μέλη του συγκροτήματος από την αρχή της ιστορίας του ή για πολύ καιρό. Κατά καιρούς, ο ευέλικτος σχηματισμός των Other Ones περιλάμβανε τους κιθαρίστες Μαρκ Καράν, Στηβ Κίμοκ και Τζίμι Χέρινγκ, τους κιμπορντίστες Μπρους Χόρνσμπι, Τζεφ Τσιμέντι και Ρομπ Μπαράκο, τον σαξοφωνίστα Ντέηβ Έλις, τον ντράμερ Τζον Μόλο, τον μπασίστα Αλφόνσο Τζόνσον και την τραγουδίστρια Σούζαν Τεντέσχι.
Ιωάννης Β΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ. Johann II (1237 - 10 Σεπτεμβρίου 1281) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ (1266-1281).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Σοφίας των Έστριντσεν, κόρης του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας.
To 1281 απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Όθων Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1258-62 τη Χέντβιγκ του Οίκου του Μεκλεμβούργου, κόρη του Νικολάου Α΄, κυρίου του Βέρλε και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Grateful Dead
Συνέχεια (1995 έως σήμερα)
Το 2003, οι Other Ones, που περιλάμβαναν ακόμα τους Βέιρ, Λες, Χαρτ και Κρέτζμαν, άλλαξαν το όνομά τους σε the Dead (Οι Νεκροί). Οι Dead περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2003, το 2004 και το 2009. Στα σχήματα του συγκροτήματος περιλαμβάνονταν οι κιθαρίστες Τζίμι Χέρινγκ και Γουόρεν Χέινς, οι κιμπορντίστες Τζεφ Τσιμέντι και Ρομπ Μπάρακο, και η τραγουδίστρια Τζόαν Όσμπορν. Το 2008, τα μέλη των Νεκρών έπαιξαν σε δύο συναυλίες, με τίτλους "Deadheads for Obama" (Νεκροκέφαλοι για τον Ομπάμα) και "Change Rocks" (Αλλαγή Ροκ).
Το 2009 οι Dead πραγματοποίησαν μία περιοδεία, και όταν ολοκληρώθηκε οι Λες και Βέιρ σχημάτισαν το συγκρότημα Furthur, που έκανε ντεμπούτο τον Σεπτέμβριο του 2009. Συμμετείχαν οι Τζον Κάντλεκ (κιθάρα), Τζεφ Τσιμέντι (πλήκτρα), Τζόι Ρούσο (ντραμς), Τζέι Λέιν (ντραμς), Σάνσαϊν Μπέκερ (φωνητικά) και Ζωή Έλις (φωνητικά), Το 2010 οι Λέιν και Έλις έφυγαν από το συγκρότημα, και αργότερα το ίδιο έτος στο συγκρότημα μπήκε ο τραγουδιστής Τζεφ Πέρσον. Οι Furthur διαλύθηκαν το 2014.
Το 2010, οι Χαρτ και Κρέτζμαν επανασχημάτισαν τους Rhythm Devils (Ρυθμικοί Διάβολοι), και πραγματοποίησαν μία θερινή συναυλία.
Από το 1995, τα πρώην μέλη των Grateful Dead έχουν, επίσης, επιδιώξει μουσικές σταδιοδρομίες σόλο. Τα μουσικά σχήματα "Μπομπ Βέιρ & RatDog" και "Φιλ Λες και Φίλοι"  έχουν πραγματοποιήσει πολλές συναυλίες και έχουν κυκλοφορήσει πολλά άλμπουμ. Και ο Μίκι Χαρτ και ο Μπιλ Κρέτζμαν έχουν, επίσης, κυκλοφορήσει μερικά άλμπουμ. Ο Χαρτ έχει περιοδεύσει με το μουσικό σύνολο κρουστών παγκόσμιας μουσικής Planet Drum καθώς και με το Mickey Hart Band (συγκρότημα Μίκι Χαρτ). Ο Κρέτζμαν έχει καθοδηγήσει και αρκετά άλλα συγκροτήματα, όπως τους BK3, 7 Walkers (με τον Πάπα Μάλι),  και Billy & the Kids. Η Ντόνα Γκοντσό έχει επιστρέψει στη μουσική σκηνή, με το συγκρότημα Donna Jean Godchaux Band (Συγκρότημα της Ντόνα Τζιν Γκοντσό), και ο Τομ Κονσταντέν συνεχίζει να γράφει και να παίζει μουσική. Όλες αυτές οι ομάδες συνέχισαν να παίζουν τη μουσική των Grateful Dead.
Τον Οκτώβριο του 2014, ανακοινώθηκε ότι ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε αναλάβει την παραγωγή μίας ταινίας ντοκιμαντέρ για τους Grateful Dead, με σκηνοθέτη τον Αμίρ Μπαρ-Λεβ. Ο αρχειοφύλακας Νταβίντ Λεμιέ ανέλαβε τη μουσική επιλογή, και οι Βέιρ, Χαρτ, Κρέτζμαν και Λες συμφώνησαν για νέες συνεντεύξεις για την ταινία. Το τετράωρο ντοκιμαντέρ του Μπαρ-Λεβ, με τίτλο Long Strange Trip (Μακρύ Παράξενο Ταξίδι), κυκλοφόρησε το 2017.
Dead & Company
Το φθινόπωρο του 2015, οι Μίκι Χαρτ, Μπιλ Κρέτζμαν και Μπομπ Βέιρ συμφώνησαν με τον κιθαρίστα Τζον Μάγιερ, τον κιμπορντίστα Τζεφ Τσιμέντι και τον μπασίστα Οτέιλ Μπέρμπριτζ να κάνουν μία περιοδεία ως συγκρότημα, με ονομασία Dead & Company (Νεκροί & Σύντροφοι). Ο Μάγιερ διηγήθηκε ότι το 2011 ήταν συντονισμένος στο Ράδιο Πανδώρα και έπεσε πάνω στο τραγούδι " Althea " (Αλθαία) των Grateful Dead, και σύντομα άκουγε μόνο τη μουσική τους και τίποτα άλλο. Το συγκρότημα πραγματοποίησε περιοδείες, τα διαστήματα: Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2015, Ιούνιος-Ιούλιος 2016 και Μάιος-Ιούλιος 2017. Επί του παρόντος, οι συναυλίες συνεχίζονται.
Ο Μπάρλοου απεβίωσε το 2018 και ο Χάντερ το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα
Ματθαίος της Αλσατίας
Βιογραφία
Το 1173-74, στην εξέγερση του Ερρίκου του Νεότερου εναντίον τού πατέρα του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, υποστήριξε με τον αδελφό του τον πρώτο, που τους υποσχέθηκε γαίες. Στις επιχειρήσεις υπό την αρχηγία του αδελφού του κόμη της Φλάνδρας πήρε μέρος στην πολιορκία του Τρεντόν (νυν Νεσατέλ-αν-Μπραί) (1173), αλλά μία βαλλίστρα τον τραυμάτισε θανάσιμα και πέθανε. Η Μαρία απεβίωσε το 1182 και τη διαδέχθηκε η κόρη της Ίδα ως κόμισσα της Βουλώνης.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Μαρία Α΄ των Μπλουά κόμισσα της Βουλώνης, κόρη τού Στεφάνου της Αγγλίας, απέκτησε:
Το 1170 η Εκκλησία κήρυξε το γάμο άκυρο και ο Ματθαίος νυμφεύτηκε το επόμενο έτος την Ελεονώρα των Καπετιδών, κόρη του Ραούλ Α΄ κόμη τού Βερμαντουά, χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης
Ιωάννης Α΄ του Βρανδεμβούργου
Ο Ιωάννης Α΄, γερμ. Johann I (π. 1213 - 4 Απριλίου 1266) από τον Οίκος των Ασκάνια ήταν μάργραβος του Βρανδεμβούργου (1220-1266).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Ματίλντας των Βέττιν, κόρης του Κορράδου Β΄ μαργράβου της Λουσατίας.
Το 1266 απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών και τάφηκε στη μονή του Μάριενσεε. Στην εξουσία έμεινε μόνος ο αδελφός του Όθων Γ΄, που απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, ο Όθων Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1230 τη Σοφία των Έστριντσεν, κόρη του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Το 1247 απεβίωσε η Σοφία και ο Ιωάννης Α΄ έκανε το 1255 δεύτερο γάμο με τη 2η εξαδέλφη του Μπριγκίττα/Γιούττα των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Θάνος Τράγκας
Ο Θάνος Τράγκας (1904 - 1983) ήταν λογοτέχνης, καλλιτέχνης, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή, στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Στην γενιά του Βάσου Φαληρέα κρατώντας φιλική σχέση μαζί του). Τέλος ήταν Διπλωματούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Ωδείου (1926-1929).
Προσωπική Ζωή
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Νίκος Αναγν. Τράγκας είχε καταγωγή από την Αναβρυτή Λακωνίας. Η μητέρα του Χριστίνα Τράγκα (πατρ. Αν. Ζέρβας) είχε γεννηθεί στην Αθήνα και ήταν μαία (1879-1960). Αδέρφια: Κωνσταντίνος Τράγκας (Βελονοθεραπευτής - Ιατρός, πρωτοπόρος στην Ελλάδα), Ιωάννης Τράγκας (Ιατρός-γυναικολόγος), Γιώργος Ν. Τράγκας, Αντώνης Τράγκας και Αντιγόνη Τράγκα-Φρόντζου γνωστοί δικηγόροι. Μεγάλωσε στην οδό Θερμοπυλών 50 στο Μεταξουργείο. Παντρεύτηκε τη Μαίρη Βογιατζή το 1962, ενώ το 1963 απέκτησαν την κόρη τους Χριστίνα.
Θέατρο
Θεωρείται από του πρώτους που αναζήτησαν την ταυτότητα του Ελληνικού Θεάτρου, όπως Μαρίκα Κοτοπούλη, Δημήτρης Ροντήρης, Αιμίλιος Βέακης, Κάρολος Κουν. Ως αριστούχος μαθητής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Ωδείου, με διεύθυνση Μαρίκας Κοτοπούλη και καθηγητές τους Αιμίλιο Βεάκη, Δημήτρη Ροντήρη παίζει στο "Θέατρο Κοτοπούλη":
Καλλιτεχνικός Διευθυντής
(1948-1952) του Δραματικού Συλλόγου Ευριπίδη με Διευθυντή τον Αλέξανδρο Φιλαδελφέα (Διευθυντή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών), μέλη: Σπυρίδων Τρικούπης (Βουλευτής), Αρ. Προβελέγιος (ποιητής), κ.α.
Δίδαξε στην Σχολή του Εθνικού Ωδείου μέχρι τον θάνατό του, συνέχισε το έργο του η σύζυγός του ηθοποιός, σκηνοθέτης και καθηγήτρια Μαίρη Βογιατζή Τράγκα, διευθύντρια της ομώνυμης Ανώτερης Δραματικής Σχολής. Το έργο των οποίων συνεχίζεται από την κόρη τους Χριστίνα Τράγκα και τα εγγόνια τους Θάνο, Θοδωρή και Ερμή Περιστέρη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Όθων Δ΄ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ
Ο Όθων Δ΄ με το βέλος, γερμ. Otto IV mit dem Pfeil (π. 1238 - 27 Νοεμβρίου 1308/09) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, πρώτα με τον μεγαλύτερο αδελφό του (1266-1281) και μετά μόνος του (1281-1308/09).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χάιλβιγκ, κόρη του Ιωάννη Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Κιέλου, η οποία έζησε ως το 1305.
Το 1308 ο Όθων Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Γιούττα, κόρη του Μπέρτολντ Η΄, κόμη του Χέννεμπεργκ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Πουτοράνα
Το Οροπέδιο Πουτοράνα (ρωσικά: Плато Путорана), γνωστό και ως τα Όρη Πουτοράνα ή απλά Πουτοράνα, είναι μια ορεινή περιοχή στη Ρωσική Ομοσπονδία. Είναι ένας μεγάλος ορεινός όγκος ή οροπέδιο που διασχίζεται από οροσειρές. Ο πλησιέστερος μεγάλος οικισμός είναι το Νορίλσκ, όπου περιορίζει τα ταξίδια από το εξωτερικό. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Άλυκελ.
Η περιοχή των βουνών περιέχει μερικά από τα μεγαλύτερα γνωστά κοιτάσματα νικελίου στον κόσμο.
Προστατευόμενη περιοχή
Το Καταφύγιο Άγριας Ζωής Πουτοράνα, που ιδρύθηκε το 1988 και διοικείται από το Νορίλσκ, αποτελεί έναν προστατευόμενο βιότοπο που καλύπτει περίπου 1.887.251 εκτάρια με ζώνη ασφαλείας 1.773.300 εκταρίων. Δημιουργήθηκε για να προστατεύσει το μεγαλύτερο κοπάδι άγριων ταράνδων στον κόσμο, καθώς και τα σιβηρικά μεγαλοκέρατα πρόβατα.
Τον Ιούλιο του 2010, το Καταφύγιο Πουτοράνα εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως «ένα πλήρες σύνολο υποαρκτικών και αρκτικών οικοσυστημάτων σε μια απομονωμένη οροσειρά, που περιλαμβάνει παρθένα βόρεια δάση, δασική τούνδρα, τούνδρα και οικοσυστήματα αρκτικής ερήμου, καθώς και οικοσυστήματα ανέγγιχτων κρύων νερών λιμνών και ποταμών».
Φυσικοί πόροι
Τα ορυκτά του Οροπεδίου περιλαμβάνουν πυριγενή πετρώματα βασάλτη, μεταλλεύματα σιδήρου (μαγνητίτης και αιματίτης), πυριτικά άλατα (πρενίτης, ζεόλιθος), απατίτες, περοβσκίτες και μεταλλεύματα χαλκού και νικελίου με υψηλό βαθμό κορεσμού. Οι φυσικοί πόροι παρουσιάζονται από άφθονο νερό και γαιάνθρακα.
upright=3.5|center|thumb|Το οροπέδιο όπως φαίνεται από τη λίμνη Καπτσούκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Ρωσία Κατηγορία:Κράι Κρασνογιάρσκ
Ζετούλιο Βάργκας
Ο Ζετούλιο Βάργκας (19 Απριλίου 1882 - 24 Αυγούστου 1954) ήταν Βραζιλιάνος δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Βραζιλίας για δύο περιόδους. Η πρώτη περίοδος ήταν μεταξύ 1930-1945. Το 1930-1934 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρόεδρος, κανονικός πρόεδρος την εποχή 1934-1937 και δικτάτορας την περίοδο 1937-1945. Το 1945 εκτελέστηκε πραξικόπημα το οποίο και του στέρησε την εξουσία μέχρι το 1951 οπότε και εξελέγη δημοκρατικά Πρόεδρος και υπηρέτησε ως το 1954, έτος της αυτοκτονίας του.
Γεννήθηκε στην πολιτεία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ σε οικογένεια με πολιτικές ρίζες. Έδειξε ενδιαφέρον για στρατιωτική καριέρα και κατατάχθηκε στον βραζιλιάνικο στρατό αλλά σύντομα παραιτήθηκε για να ακολουθήσει δικηγορικές σπουδές. Το 1908, αφότου αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Πόρτο Αλέγκρε άρχισε την πολιτική του σταδιοδρομία. Το 1922 είχε εκλεχθή μέλος του Εθνικού Συνεδρίου και υπηρέτησε εκεί για τέσσερα χρόνια. Το 1926 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών μέχρι και την εκλογή του στην θέση του Κυβερνήτη του Ρίο Γκράντε το 1928. Το 1930 ηγήθηκε της εκστρατείας του για την Προεδρία της Βραζιλίας ανεπιτυχώς. Παρόλο που φάνηκε ότι αποδέχθηκε την ήττα του, λίγο χρόνο αργότερα ανέτρεψε με πραξικόπημα το Ολιγαρχικό καθεστώς που υπήρχε τότε.
Το Καθεστώς Βάργκας που κυριάρχησε για 18 χρόνια επέφερε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, στην πολιτική ζωή και στην βιομηχανία της Βραζιλίας. Έχοντας τον τίτλο "Ο Πατέρας των Φτωχών", προσπάθησε να καταπολεμήσει την αυξανόμενη επιρροή των μεγάλων επιχειρήσεων και εταιρειών στην οικονομία της Βραζιλίας. Ωστόσο, η θέση και το κύρος του στρατού δεν άλλαξε, ούτε επιβλήθηκαν μέτρα στους πλούσιους κατά την θητεία του. Στην προσπάθεια του να αναδιοργανώσει την οικονομία του, αποδέχτηκε κάποιες απαιτήσεις των εργατών (κυρίως στην βιομηχανία του καφέ) για καλύτερες συνθήκες προκειμένου να υπάρχει μια ενότητα στην οικονομία ανενόχλητη από ταξικές διαμάχες. Επίσης στην περίοδο του καθεστώτος ιδρύθηκε η πρώτη κρατική βιομηχανία παραγωγής μηχανών.
Στο τέλος της δεύτερης του θητείας, ύστερα από πολλή πίεση του στρατού για την παραίτηση του, αυτοκτόνησε αφήνοντας μόνο ένα σημείωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βραζιλίας
Κορράδος του Βρανδεμβούργου-Στένταλ
Ο Κορράδος, γερμ. Conrad (π. 1240 - 1304) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν συγκυβερνήτης του Βρανδεμβούργου-Στένταλ, μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του.
Βιογραφία
Το 1304 απεβίωσε και τάφηκε στο αββαείο του Κορίν. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του διαδέχθηκε ο γιος του Βάλντεμαρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κωνσταντία των Πιάστ, κόρη του Πσέμισλ Α΄ δούκα της Μείζονος Πολωνίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Εμινέ Σουλτάνα
Η Εμινέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ايمين سلطان) (Τούρκικα: Emine Sultan, 24 Αυγούστου 1874 - 30 Ιανουαρίου 1920) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
H Εμινέ γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1874 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη, ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ και της Νεσερέκ Καντινεφέντι. Σε ηλικία δύο ετών ο πατέρας της Αμπντούλ Αζίζ πεθαίνει, που μόλις έχει εκθρονιστεί. Στο παλάτι του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ η Εμινέ θα ανατραφεί από το χαρέμι. Είχε μια σπάνια ομορφιά, ψηλή, μεγάλα μαύρα μάτια, μακρύ πρόσωπο, πλάγια φρύδια και λευκή επιδερμίδα.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 1901 θα παντρευτεί τον Μεχμέτ Σερίφ Τζαβνταρόγλου από αυτό τον γάμο θα γεννηθεί το μοναδικό παιδί, μια κόρη, η Χαμιντέ Χανίμσουλταν. Ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ έκανε γαμήλιο δώρο στην Εμινέ μια έπαυλη στο Νακκαστεπέ στην περιοχή Κουσκουντζούκι. Στην έπαυλη έμεινε μέχρι τον θάνατο της, το καλοκαίρι του 1935 η έπαυλη κατεδαφίστηκε.
Η Εμινέ Σουλτάν πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1920 στην Κωνσταντινούπολη, σε ηλικία 45 ετών. Είναι θαμμένη στο Τουρμπέ του Μαχμούτ Β΄ στο Τέμενος Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Χαλιντέ Εντίμπ Αντιβάρ
Η Χαλιντέ Εντίμπ Αντιβάρ (τουρκικά: Halide Edib Adıvar, 11 Ιουνίου 1884 - 9 Ιανουαρίου 1964) ήταν Τουρκάλα συγγραφέας, εθνικίστρια και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναiκών. Τα βιβλία της έθιγαν κυρίως τη θέση που είχαν οι γυναίκες στη Τουρκία, αλλά επίσης και τη φαινομενική αδιαφορία των γυναικών για να αλλάξει η κατάσταση. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, σε εύπορη οικογένεια, και ο πατέρας της ήταν γραμματέας του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Η εκπαίδευσή της ήρθε κυρίως με ιδιαίτερα μαθήματα, μαθαίνοντας ευρωπαϊκή και οθωμανική φιλοσοφία, θρησκεία, κοινωνιολογία, πιάνο καθώς και αγγλικά, γαλλικά και αραβικά, ενώ ήξερε και λίγα ελληνικά, καθώς φοίτησε για ένα διάστημα σε ελληνικό σχολείο. Μετά παρακολούθησε μαθήματα στην Αμερικανική Ακαδημία του Σκουταρίου.
Μετά την αποφοίτηση παντρεύτηκε τον μαθηματικό Σαλίχ Ζέκι, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, με τον γάμο να μην διαρκεί πολλά χρόνια. Περί το 1910 το σπίτι της είχε γίνει σημείο συνάντησης Τούρκων διανοούμενων και το 1912 έγινε η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε στην οργάνωση Τουρκική Εστία. Εκείνη την περίοδο ίδρυσε και την οργάνωση Taali-i Nisvan. Το 1917 παντρεύεται ξανά, τον Δρ. Αντναν Αντιβάρ και εκείνη την περίοδο ξεκίνησε να δουλεύει ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Εντίμπ διεύθυνε το ορφανοτροφείο Antoura για τα ορφανά αρμενόπουλα, όπου αναμίχθηκε προσωπικά στον εκτουρκισμό των παιδιών. Τον Οκτώβριο του 1918, έγραψε άρθρο στην Vakit, για τις σφαγές της χώρας της εις βάρος των Αρμενίων.
Το 1919 εναντιώθηκε στην ελληνική κατοχή της Σμύρνης, με αποτέλεσμα να εξοριστεί από τους Βρετανούς στη Μάλτα, από όπου δραπέτευσε. Επιστρέφοντας στην Τουρκία, ανέπτυξε δράση κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου. Το 1926 αυτοεξορίστηκε λόγω κατηγορίας περί προδοσίας, ζώντας μέχρι το 1939 στη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. 1950 εξελέγη στο Τουρκικό Κοινοβούλιο, όπου παρέμεινε έως το 1954. Ως συγγραφέας έγραψε περί τα 20 βιβλία. Πέθανε το 1964 στην Κωνσταντινούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Τούρκοι φεμινιστές Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές
Βάλντεμαρ του Βρανδεμβούργου-Στένταλ
Βιογραφία
Ήταν γιος του Κορράδου συν-μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και της Κωνσταντίας των Πιάστ, κόρης του Πσέμυσφ Α΄, δούκα της Μεγαλύτερης Πολωνίας.
Το 1319 απεβίωσε στο Μπέρβαλντε (Πολωνικά: Μιεσκοβίτσε) σε ηλικία 39 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ερρίκος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1309 την Αγνή των Ασκάνια, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Χέρμαν, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Σοφία της Βυρτεμβέργης, δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης
H Σοφία, γερμ. Sopfie von Württemberg (20 Νοεμβρίου 1563 - 21 Ιουλίου 1590) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Βιογραφία
Ήταν η όγδοη κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Άννας-Μαρίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1583 τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Α΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Γιάννης Βαλαβανίδης
Ο Γιάννης Βαλαβανίδης (1939-2017) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Την περίοδο από το 1957 μέχρι το 1963 σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με ειδικότητα στη ζωγραφική, τη χαρακτική και τα ψηφιδωτά. Καθηγητές του ήταν οι Γιάννης Μόραλης, Κώστας Γραμματόπουλος και Ε. Βοϊλά. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 ως μέλος φοιτητικών ενώσεων αριστερού προσανατολισμού. Εξάλλου, οι πολιτικές του απόψεις συμβάδιζαν με τις καλλιτεχνικές του επιλογές. Πριν από τη Χούντα των Συνταγματαρχών το 1967 συνεργάστηκε με την Επιθεώρηση Τέχνης ενώ ανήκε στην Ομάδα Τέχνης Α (1965-1967).
Με την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας στην Ελλάδα, μετακόμισε στο Παρίσι το 1968 όπου εργάστηκε για έναν χρόνο. Επιστρέφοντας, ίδρυσε το 1970 μαζί με τους Κλεοπάτρα Δίγγα, Κυριάκο Κατζουράκη, Χρόνη Μπότσογλου και Γιάννη Ψυχοπαίδη την ομάδα «Νέοι Έλληνες Ρεαλιστές», μέσω της οποίας παρουσιαζόταν έργα παραστατικής ζωγραφικής, με κριτικό περιεχόμενο που είχαν και αντι-δικτατορική δράση. Το 1970, επίσης, πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στον χώρο Άστορ. Στα έργα που παρουσίασε έδειχνε την τάση του για έρευνα σε βάθος σε καθημερινά αντικείμενα. Παρόμοια ήταν τα έργα που δημιούργησε και τα επόμενα χρόνια, ενώ από τη δεκαετία του 1980 και έκτοτε οι τέσσερις ενότητες της ζωγραφικής του (βουνά, εργαλεία, πρόσωπα, χώροι) εξελίσσονταν παράλληλα. Στην πορεία του αυτή έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση στην Τέχνη (1979-1986) και του Συνδέσμου Σύγχρονης Τέχνης (1979-1984).
Αρχικά, και για οκτώ χρόνια (1972-1980) δίδαξε στη Σχολή Βακαλό, ενώ από το 1981 έως το 2005 στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 2001 έως το 2004 διετέλεσε αντιπρύτανης της Σχολής, ενώ από το 2007 ήταν ομότιμος καθηγητής της. Πέρα από τα διδακτικά του καθήκοντα, εικονογράφησε βιβλία και σχεδίασε εξώφυλλα. Ακόμη, είχε δημοσιεύσει πληθώρα κειμένων σχετικά με την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά.
Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου 2017 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2021-22
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2021-22 ήταν η 35η έκδοση του Κυπέλλου Κυπελλούχων ΣΤΟΚ. Νικήτρια ήταν η Δυναμό Περβολιών για 3η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2021-22 συμμετείχαν οι 10 κυπελλούχες ομάδες από τα κύπελλα των αγροτικών (τοπικών) ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ. Αν ο κυπελλούχος μίας τοπικής ομοσπονδίας είχε κατακτήσει και το πρωτάθλημα της ομοσπονδίας (οπόταν συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2021-22), τότε στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου της ομοσπονδίας.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγινα μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλίας η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν. (κ.) : Κυπελλούχος ομάδα ομοσπονδίας (φ.) : Φιναλίστ κυπέλλου ομοσπονδίας
Προκριματικά
Στη προκριματική συμμετείχαν οι 4 από τις 10 ομάδες. Οι υπόλοιπες 6 ομάδες πέρασαν στα προημιτελικά χωρίς αγώνα, μετά από κλήρωση. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 27 Απριλίου 2022.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τα προκριματικά και οι ομάδες που εξαιρέθηκαν από αυτά.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τα προημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 4 Μαΐου.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Δυναμό Περβολιών και το. Ο τελικός διεξήχθη στις 7 Μαΐου 2022 στο. Ο αγώνας διακόπηκε στο 77ο λεπτό και ενώ η Δυναμό προηγείτο με 3-1, μετά από επίθετη των ποδοσφαιριστών του Κέντρου Νεότητας Κοφίνου FC στον διαιτητή. Η Δικαστική Επιτροπή της ΣΤΟΚ κατακύρωσε τον αγώνα υπέρ της Δυναμό με σκορ 3-0, η οποία αναδείχθηκε κυπελλούχος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2021-2022
Καμπούρης
Το επώνυμο Καμπούρης πιθανόν αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Κορονέλ Σουάρεζ
Το Κορονέλ Σουάρεζ (Coronel Suárez) είναι πόλη στην επαρχία Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου διαμερίσματος. Ο πληθυσμός της αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από Αργεντινούς γερμανικής καταγωγής από τη Βόλγα.
Στα περίχωρά του, εντός του διαμερίσματος, βρίσκονται οι 3 ιστορικές αποικίες που ιδρύθηκαν από Γερμανούς του Βόλγα. Οι εναπομείναντες κάτοικοι αυτών των χωριών είναι οι απόγονοι των ιδρυτών τους που δεν μετανάστευσαν στην ίδια την πόλη του Κορονέλ Σουάρεζ ή σε άλλες περιοχές της χώρας.
Το Κορονέλ Σουάρεζ έχει πληθυσμό 23.621 κατοίκους (2010) και οι κύριες οικονομικές του δραστηριότητες σχετίζονται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Είναι διάσημη για την ομάδα πόλο της, που ιδρύθηκε το 1929, η ομάδα της οποίας σημείωσε σημαντικές επιτυχίες.
Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Έκτορ Εντουάρντο Ρουίζ (ICAO: SAZC, IATA: CSZ)
Ιστορία
Το διαμέρισμα (partido) δημιουργήθηκε το 1882 από την κυβέρνηση της επαρχίας του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή, η οποία χώρισε την περιοχή του Τρες Αρόγιος στα partidos του Τρες Αρόγιος, του Κορονέλ Πρίνγκλες και του Κορονέλ Σουάρεζ. Το τελευταίο partido, και η κύρια πόλη του, πήραν το όνομά τους από τον Μανουέλ Ισιδόρο Σουάρεζ (1799-1846), συνταγματάρχη του αργεντίνικου στρατού που πολέμησε στους πολέμους της ανεξαρτησίας κατά των Ισπανών και οδήγησε το πεζικό του Περού και της Κολομβίας στη νίκη στη μάχη του Χουνίν στην επαρχία Χουνίν του Περού στις 6 Αυγούστου 1824. Ο συνταγματάρχης Σουάρεζ ήταν ο προπάππους του συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Η πόλη ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 1883 από τον Εντουάρντο Κέισι στα σύνορα της επικράτειας των Ινδιάνων και χτίστηκε ένα φρούριο δίπλα στον ποταμό Σάουσε Κόρτο. Από τις πρώτες μέρες κατοικήθηκε από Γερμανούς του Βόλγα.
Στις 16 Μαΐου 1884 εγκαινιάστηκε σιδηροδρομικός σταθμός στη γραμμή Olavarría προς την Μπαΐα Μπλάνκα, τον οποίο διαχειριζόταν ο βρετανικής ιδιοκτησίας Μεγάλος Νότιος Σιδηρόδρομος του Μπουένος Άιρες. Το 1907 άνοιξε ένας δεύτερος σταθμός στη γραμμή Ferrocarril Rosario y Puerto Belgrano γαλλικών συμφερόντων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Λι Ραμούν
Ο Λι Ραμούν (Lee Ramoon, γεννήθηκε 29 Ιανουαρίου 1965) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τις Νήσους Κέιμαν που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Εμβληματική μορφή του αθλήματος της χώρας, το 2004 τιμήθηκε με το Τάγμα Αξίας της FIFA.
Βιογραφία
Ο Ραμούν έπαιξε αρχικά κολεγιακό ποδόσφαιρο με επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες για τέσσερα χρόνια από το 1984. Το 1988, πήγε στην Αγγλία και υπέγραψε με τη Στόκπορτ Κάουντι, κάνοντας πολλές εμφανίσεις για την δεύτερη της ομάδα. Είχε και δεύτερη περίοδο στη Βρετανία το 1994–95, αγωνιζόμενος σε Αγγλία και Ουαλία. Ενώ έπαιζε στη Μεγάλη Βρετανία αξιοποίησε στο έπακρο τον χρόνο, καθώς ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1998 για να αγωνιστεί με την Τζορτζ Τάουν, με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και τέσσερα Κύπελλα.
Ο Ραμούν έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την εθνική ομάδα των Νήσων Κέιμαν το 1979, σε ηλικία 14 ετών, και έκανε πάνω από 200 επίσημες και ανεπίσημες διεθνείς εμφανίσεις. Ήταν ο σκόρερ του πρώτου γκολ στην ιστορία αυτής της εθνικής ομάδας. Ήταν επίσης αρχηγός της εθνικής ομάδας επί σειρά ετών. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του ομάδας με 12 γκολ σε επίσημους αγώνες.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ασχολήθηκε με την προπόνηση ομάδων νέων, ενώ δημιούργησε επιτυχημένη εταιρεία αθλητικών παπουτσιών. Το χρονικό διάστημα 28 Μαΐου 2016 έως 18 Νοεμβρίου 2017 ανέλαβε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου των Νήσων, σε μία περίοδο που οικονομικά σκάνδαλα ταλάνιζαν την Ομοσπονδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τις Νήσους Κέιμαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κέιμαν Νήσων Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Ντιέγκο Χοσέ του Κάδιθ
Ο Ντιέγκο Χοσέ του Κάδιθ (ισπανικά: Diego José de Cádiz, 1743-1801) ήταν ένας Ισπανός Καπουτσίνος μοναχός, ο οποίος ήταν διακεκριμένος και δημοφιλής ιεροκήρυκας σε όλη την περιοχή της Ανδαλουσίας κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Μακαριοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία το 1894.
Πρώιμα χρόνια
Ο κατά κόσμον Χοσέ Φρανθίσκο Λόπεθ-Κααμάνιο ι Γκαρθία Πέρεθ γεννήθηκε στο Κάδιθ το 1743. Η γραμμή καταγωγής του ανάγεται στους Βησιγότθους μονάρχες. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν 9 χρόνων. Εγκαταστάθηκε με τον πατέρα του στην πόλη Γκραθαλέμα, όπου φοίτησε στο τοπικό σχολείο που βρισκόταν υπό τη διεύθυνση του Τάγματος των Δομινικανών. Ως μαθητής ο Χοσέ αδυνατούσε να προχωρήσει την μαθητική του σταδιοδρομία, ενώ δέχτηκε μειωτικούς χαρακτηρισμούς από τους συμμαθητές του. Αργότερα ένας πρώην συμμαθητής του, ο Δομινικανός μοναχός Αντόνιο Κερέρο, αναφέρθηκε στο πόσο δύσκολη ήταν η μελέτη για τον Χοσέ.
Παρότι απορρίφθηκε από τους Παρατηρητές Φραγκισκανούς μοναχούς λόγω αυτού του αντιληπτού διανοητικού του περιορισμού, ο Λόπεθ-Κααμάνιο έγινε αργότερα αποδεκτός από τους μοναχούς Καπουτσίνους και, σε ηλικία 15 ετών, έγινε μαθητευόμενος μοναχός στη Σεβίλλη. Εκεί απέκτησε το όνομα Διδάκος Ιωσήφ. Εντάχθηκε επίσημα ως μέλος του Τάγματος των Καπουτσίνων στις 31 Μαρτίου 1759. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1766, χειροτονήθηκε ως ιερέας στην Καρμόνα, έχοντας βιώσει μια εξαιρετικά ασκητική ζωή.
Καπουτσίνος ιεροκήρυκας
Η Ισπανία υπέστη αλλαγές στο πνευματικό της κλίμα, καθώς η επιρροή του Διαφωτισμού άρχισε να εξαπλώνεται στις ανώτερες τάξεις της χώρας. Ο Ντιέγκο Χοσέ έγινε μια σημαντική μορφή για την προώθηση της παραδοσιακής ευλάβειας και των πεποιθήσεων του Καθολικισμού, ως μέρος της ταυτότητας του έθνους, και θεωρείται ως ένας πρώιμος ιντεγκριστής στην ανάπτυξη του ισπανικού πολιτισμού, αντιτιθέμενος στον Φιλελεύθερο Καθολικισμό. Ήταν επίσης ένας ισχυρός επικριτής της πολιτικής του καταναλωτισμού, που γνώριζε δημοφιλία στα πανεπιστήμια και σε ορισμένους κυβερνητικούς κύκλους. Για τη διδασκαλία του αυτή καταγγέλθηκε στην Ισπανική Ιερά Εξέταση με την κατηγορία της επίθεσης σε βασιλικά προνόμια. Εκείνος, με τη σειρά του, κατηγόρησε τους υποστηρικτές των νέων οικονομικών πολιτικών και την εκκοσμίκευση της ισπανικής κοινωνίας ως αίρεση. Το 1783 κήρυξε στη Βασιλική Αυλή, αλλά διαπίστωσε ότι δεν είχε καμία επίδραση στην αριστοκρατία. Φεύγοντας από τη Μαδρίτη απογοητευμένος, έγραψε αργότερα: «Δεν θέλω το βασιλικό ζεύγος να με θυμάται».
Ο Ντιέγκο Χοσέ διορίστηκε αξιωματούχος της Ιεράς Εξέτασης, συνοδικός εξεταστής για όλες σχεδόν τις ισπανικές επισκοπές και επίτιμος κανόνικος. Το Πανεπιστήμιο της Γρανάδας του απένειμε τιμητικά μεταπτυχιακό και διδακτορικό τίτλο στη Θεολογία και το κανονικό δίκαιο.
Θάνατος και μακαριοποίηση
Ο Ντιέγκο Χοσέ του Κάδιθ πέθανε το 1801, σε ηλικία 58 ετών, στη Ρόντα της Μάλαγα. Τα λείψανά του φυλάσσονται σε μία λάρνακα στο παρεκκλήσι της Παναγίας της Ειρήνης στη Ρόντα. Η πλατεία μπροστά από την εκκλησία ονομάζεται προς τιμήν του μοναχού Ντιέγκο Χοσέ. Η μακαριοποίησή του πραγματοποίηθηκε το 1894 από τον Πάπα Λέων ΙΓ΄.
Αγιολογία
Μια φορά, όταν ο ανώτερός του τον χλεύασε λόγω της λιτότητας της ζωής του, ο Διδάκος Ιωσήφ απάντησε: ''«Πατέρα, οι αμαρτίες μου και οι αμαρτίες του λαού με αναγκάζουν να το κάνω. Εκείνοι που κατηγορούνται για τη μεταστροφή των αμαρτωλών πρέπει να θυμούνται ότι ο Κύριος τους επέβαλε τις αμαρτίες όλων των προστατών τους. Με τις μετάνοιές μας πρέπει να εξιλεωθούμε για τις αμαρτίες των συνανθρώπων μας και έτσι να διατηρήσουμε τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας από τον αιώνιο θάνατο. Δεν θα ήταν υπερβολή αν ρίχναμε την τελευταία σταγόνα του αίματός μας για τη μεταστροφή τους»''.
Τρία θαυματουργά γεγονότα καταγράφονται από τη ζωή του, τα οποία έλαβαν χώρα στην κεντρική πλατεία του Κάδιθ. Στο πρώτο, κατάφερε να σώσει τη ζωή ενός οικοδόμου που έπεσε από μια στέγη, σταματώντας την πτώση του με το ένα χέρι του. Σε μια άλλη περίπτωση, ένας ιερέας τον προσπέρασε ενώ ήταν καθοδόν για να διαβάσει τα Τελευταία Μυστήρια σε ένα ετοιμοθάνατο άτομο. Όταν ο ακόλουθος που συνόδευε τον ιερέα επεσήμανε στο μοναχό ότι δεν είχε αφαιρέσει την κουκούλα του (συνήθη μορφή ευλάβειας προς το Ευλογημένο Μυστήριο που θα εκτελούσε ο ιερέας), ο Διδάκος του είπε: «Πείτε στον ιερέα ότι το κιβόριο (μεταλλικό δοχείο της Θείας Ευχαριστίας) είναι άδειο». Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν αληθές. Στην τρίτη περίπτωση, μια ισχυρή καταιγίδα έπληξε την πόλη. Η πλατεία, όπου ο Διδάκος έτυχε να κηρύττει εκείνη την στιγμή, ήταν το μόνο σημείο στο οποίο δεν έπεσε βροχή.
Αλ Ουάκρα
Η Αλ Ουάκρα (الوكرة) είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Αλ Ουάκρα στο Κατάρ. Στο ανατολικό άκρο της πόλης είναι οι ακτές του Περσικού Κόλπου, και η πρωτεύουσα του Κατάρ, η Ντόχα, βρίσκεται ακριβώς βόρεια της πόλης. Διοικούνταν από τον Σεΐχη Αμπντουλραχμάν μπιν Τζασσίμ Αλ Θάνι. Αρχικά ήταν ένα μικρό ψαροχώρι στο οποίο γινόταν και αλιεία μαργαριταριών· με τα χρόνια, εξελίχθηκε σε μια μεγάλη κωμόπολη με πληθυσμό άνω των 80.000 κατοίκων και σήμερα θεωρείται ως η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Κατάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κατάρ
Luke Black
Ο Λούκα Ιβάνοβιτς (Лука Ивановић, γεννημένος στις 18 Μαΐου 1992), επαγγελματικά γνωστός ως Luke Black, είναι Σέρβος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Γεννημένος στο Τσάτσακ, έγινε ο πρώτος Σέρβος καλλιτέχνης που υπέγραψε με τη Universal Music Group, μέσω της οποίας κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του EP, Thornes, τον Φεβρουάριο του 2015. Ακολούθησαν τα Neoslavic (2018) και F23.8 (2023). Ο Luke Black εκπροσώπησε τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 με το τραγούδι "Samo mi se spava" και ήρθε 24ος στον τελικό με 30 βαθμούς.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Λούκα Ιβάνοβιτς γεννήθηκε στις 18 Μαΐου 1992 στο Τσάτσακ της Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας. Ακολούθησε το ενδιαφέρον του για τη μουσική σε ηλικία 12 ετών, όταν άρχισε να γράφει τους δικούς του στίχους, και μερικά χρόνια αργότερα άρχισε επίσης να δημιουργεί και να παράγει μουσική. Μετά την αποφοίτησή του από το Grammar School του Τσάτσαk, ο Ιβάνοβιτς εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι για να σπουδάσει αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία. Αργότερα μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου τελικά αποφοίτησε με μεταπτυχιακό στη μουσική παραγωγή.
Ο Ιβάνοβιτς δήλωσε ότι το καλλιτεχνικό του όνομα "Luke" προέρχεται από την αγγλοποίηση του μικρού του ονόματος. Ενώ το "Black" προέρχεται από τότε που ως έφηβος εξέφρασε σαράντα ημέρες πένθους για τον "θάνατο της σερβικής μουσικής σκηνής".
2010−2019: Αρχές καριέρας, Thorns και Neoslavic
Η καριέρα του ξεκίνησε όταν η εκτέλεση του τραγουδιού του "D-Generation" έγινε αντιληπτή από τους εκπροσώπους της Universal Music Group, προσφέροντάς του ένα συμβόλαιο ηχογράφησης. Έκανε το δισκογραφικό του ντεμπούτο με τη βοήθεια της σερβικής μουσικής κολεκτίβας Zemlja Gruva. Το 2014, ο Black κυκλοφόρησε το πρώτο του σινγκλ "Nebula Lullaby" μέσω του Spinnup. Τον Μάιο του ίδιου έτους, είχε την πρώτη του ζωντανή εμφάνιση στο Κέντρο Νέων του Βελιγραδίου ως μέρος του Φεστιβάλ Gruvlend, το οποίο διοργανώθηκε από την Zemlja Gruva για να αναδείξει νέα ταλέντα. Το "D-Generation" κυκλοφόρησε επίσημα τον Φεβρουάριο του 2015 ως το βασικό σινγκλ στο ντεμπούτο EP του Luke. Το μουσικό βίντεο για το single ανέβηκε μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας βίντεο Vevo. Το "D-Generation" ακολούθησε το δεύτερο σινγκλ "Holding On To Love" τον Μάιο του 2015. Το EP Thorns κυκλοφόρησε τελικά στις 18 Σεπτεμβρίου 2015 υπό την Universal. Τον επόμενο μήνα, προωθήθηκε στο φεστιβάλ Waves Vienna και στο Tvornica kulture στο Ζάγκρεμπ, όπου ο Black λειτούργησε ως εναρκτήριο για το Lust For Youth.
Τον Μάιο του 2016, ο Black κυκλοφόρησε το αυτόνομο σινγκλ "Demons", σε παραγωγή της Venza από την Ισπανία. Το τραγούδι προτάθηκε επίσης για να εκπροσωπήσει τη Σερβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016 στη Στοκχόλμη, αλλά η Ραδιοτηλεόραση της Σερβίας τελικά πήγε με το "Goodbye (Shelter)" της Σάνια Βούτσιτς. Τον Ιούνιο, για την προώθηση του σινγκλ, ο Black ξεκίνησε μια σόλο περιοδεία στην Κίνα, παίζοντας στο Πεκίνο, τη Σαγκάη και το Γκουανγκζού.
Τον Απρίλιο του 2017, εμφανίστηκε σε μια επίδειξη μόδας κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Εναλλακτικής Μόδας του Βερολίνου, που πραγματοποιήθηκε στο νυχτερινό κέντρο Berghain. Εκεί ανακοίνωσε την κυκλοφορία του single του "Walpurgis Night", σε παραγωγή του Σουηδού Oscar Fogelström. Οι remastered εκδόσεις των "Demons" και "Walpurgis Night" συμπεριλήφθηκαν στο δεύτερο EP, Neoslavic, του Black, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2018.
2020–σήμερα: F23.8 και Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Τον Απρίλιο του 2021, ο Black κυκλοφόρησε ανεξάρτητα το "A House on the Hill", το οποίο συμπεριλήφθηκε στο EP του, F23.8.