cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεσμός σ
Οι δεσμοί σ, στη χημεία, είναι ο ισχυρότερος τύπος ομοιοπολικού δεσμού. Σχηματίζονται με «μετωπική αλληλεπικάλυψη» μεταξύ ατομικών τροχιακών (Atomic Orbital: AO). Οι σ δεσμοί ορίζονται πιο καθάρά για διατομικά μόρια, χρησιμοποιώντας την ορολογία και τα εργαλεία της συμμετρίας ομάδων. Σε αυτήν τη τυπική προσέγγιση, ένας δεσμός σ είναι συμμετρικός επιτρέποντας την περιστροφή γύρω από το δεσμικό του άξονα. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, οι συνηθισμένες μορφές των δεσμών σ είναι s + s, pz + pz, s + pz και dz2 + dz2 (όπου ο άξονας z ορίστηκε ως ο δεσμικός άξονας). Η κβαντική θεωρία υποδεικνύει ότι τα μοριακά τροχιακά (Molecular Orbital: MO) της ταυτόσημης συμμετρίας ουσιαστικά αναμιγνύονται. Ως μια πρακτική συνέπεια αυτής της μίξης των διατομικών μορίων, αναμιγνύονται οι κυματοσυναρτήσεις των μοριακών τροχιακών s + s και pz + pz. Η επέκταση αυτής της μίξης εξαρτάται από τις σχετικές ενέργειες των παρόμοιας συμμετρίας μοριακών τροχιακών.
Για ομοδιατομικά μόρια, τα τροχιακά των δεσμών σ δεν έχουν δεσμικά διαγράμματα στα οποία η κυματοσυνάρτηση παίρνει την τιμή 0, ούτε μεταξύ των δυο συνδεμένων ατόμων ούτε περνώντας διαμέσου των συνδεμένων ατόμων. Το συζυγές αντιδεσμικό τροχιακό σ*, ορίζεται από την παρουσία ενός δεσμικού επιπέδου ανάμεσα στα δυο συνδεμένα άτομα.
Οι δεσμοί σ είναι ο ισχυρότερος τύπος ομοιοπολικού δεσμού χάρη στην απευθείας επικάλυψη των τροχιακών, και τα ηλεκτρόνια που συνεισφέρονται για τη δημιουργία αυτών των δεσμών σ συχνά αναφέρονται ως «ηλεκτρόνια σ».
Το σύμβολο σ προέρχεται από το ελληνικό γράμμα «σ», γιατί όταν βλέπεται προς τα κάτω σε σχέση με το δεσμικό του άξονα, ένα μοριακό τροχιακό σ έχει κυκλική συμμετρία, οπότε μοιάζει με το ατομικό τροχιακό s.
Σε πολυατομικές ενώσεις
Οι πολυατομικές ενώσεις σχηματίζονται με απευθείας επικάλυψη ατομικών τροχιακών. Η έννοια των δεσμών σ επεκτείνεται για να περιγράψει τις δεσμικές αλληλεπιδράσεις που περιλαμβάνουν επικαλύψεις ενός απλού λοβού του ενός τροχιακού με τον απλό λοβό ενός άλλου. Για παράδειγμα, το προπάνιο περιγράφεται αποτελούμενο από 10 δεσμούς σ, από ένα για τον καθένα από τους 2 δεσμούς C-C, και από ένα για τον καθένα από τους 8 δεσμούς C-H που το μόριο αυτό περιέχει. Όπως είναι φανερό η έννοια των δεσμών σ είναι ισχυρή και γι' αυτό διάχυτη στη χημεία.
Σε πολύπλοκα συνδεμένα χημικά είδη
Οι ενώσεις που περιλαμβάνουν πολύπλοκους δεσμούς, όπως για είναι τα σύμπλοκα διυδρογόνου (dihydrogen complexes), έχουν δεσμούς σ μεταξύ πολύπλοκα συνδεμένων ατόμων. Αυτοί οι δεσμοί σ, όμως, μπορεί να συμπληρώνονται από άλλες αλληλεπιδράσεις, όπως από δεσμούς επιστροφής π (π-back donation bonds), όπως για παράδειγμα στην περίπτωση της ένωσης W(CO)3(PCy3)2(H2) [με συστηματική ονομασία: δι(τρικυκλοεξυλοφωσφινο)διυδρογονοτρικαρβονυλοβολφράμιο], ή ακόμη και δεσμούς δ, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Cr2(CH3COO)4(H2O)2 (με συστηματική ονομασία: διυδροτετραιθανικό διχρώμιο).
Σε οργανικά μόρια
Τα οργανικά μόρια αντιστοιχούν συχνά σε κυκλικές ενώσεις, δηλαδή ενώσεις που περιέχουν έναν ή περισσότερους δακτύλιους, όπως το βενζόλιο, και συχνά αποτελούνται από πολλούς δεσμούς σ και ίσως μαζί με δεσμούς π. Σύμφωνα με τον κανόνα των δεσμών σ, «ο αριθμός των δεσμών σ ενός μοριου είναι ίσος με τον αριθμό των ατόμων του, συν τον αριθμό των δακτυλίων του, πλην 1.». Δηλαδή:
Όπου Nσ ο αριθμός των δεσμών σ της ένωσης, Nατ ο αριθμός των ατόμων της ένωσης και Nδ ο αριθμός των δακτυλίων της ένωσης.
Σε ένα μόριο χωρίς δακτυλίους είναι βέβαια Nδ = 0. Έτσι για παράδειγμα το (δι)υδρογόνο (H2) έχει μόνο 1 δεσμό σ (2 άτομα - 1 = 1) και η αμμωνία (NH3) έχει 3 δεσμούς σ (= 4 άτομα - 1).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Μπέντζιν
Το Μπέντζιν (πολωνικά: Będzin, γερμανικά: Bendzin, γίντις: בענדין‎) είναι πόλη στο Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα, στη νότια Πολωνία. Βρίσκεται στα υψίπεδα της Σιλεσίας, στον ποταμό Τσάρνα Πσέμσα (παραπόταμος του Βιστούλα). Παρόλο που αποτελεί μέρος του Βοεβοδάτου Σιλεσίας, το Μπέντζιν ανήκει στην ιστορική Ελάσσων Πολωνία και είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις αυτής της επαρχίας. Το Μπέντζιν θεωρείται η πρωτεύουσα του Λεκανοπέδιου Ντονμπρόβα.
Η πόλη βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας από την ίδρυσή του το 1999. Πριν από το 1999, βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Κατοβίτσε (1975–1999). Το Μπέντζιν είναι μια από τις πόλεις της αστικής περιοχής του Κατοβίτσε, πληθυσμού 2,7 εκατομμυρίων κατοίκων, και της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής Άνω Σιλεσίας που κατοικείται από περίπου 5.294.000 κατοίκους. Ο πληθυσμός της ίδιας της πόλης είναι 58.639 κάτοικοι (2008).
Το Μπέντζιν βρίσκεται 12 χιλιόμετρα από το Κατοβίτσε και 4 χιλιόμετρα από το κέντρο του Σοσνόβιετς. Μαζί με τις Σοσνόβιετς, Ντομπρόβα Γκουρνίτσα, Τσέλαντζ, Βοϊκοβίτσε, Σουάφκουφ και Σιέβιες δημιουργούν το Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα, ένα ιδιαίτερα βιομηχανικό και πυκνοκατοικημένο μέρος της δυτικής Ελάσονος Πολωνίας. Το υψηλότερο σημείο της πόλης είναι το Όρος Αγίου Δωροθέου, στα 382 μέτρα ύψος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και η έκταση της πόλης είναι 37,08 χλμ2.
Ετυμολογία
Το όνομα Będzin πιθανότατα προέρχεται από το αρχαίο πολωνικό όνομα Beda ή Bedzan. Στο παρελθόν, η πόλη ονομαζόταν επίσης Banden, Bandin, Bandzien, Bondin, Bandzen, Bandzin, Badzin, Bendzin και Bendsburg (1939–1945).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Μεσαιωνική Εκκλησία της Αγίας Τριάδας Η πρώτη αναφορά του χωριού Μπέντζιν προέρχεται από το 1301, αλλά ένας οικισμός υπήρχε εδώ από τον 9ο αιώνα, που φρουρούσε την αρχαία εμπορική οδό από το Κίεβο προς τη Δυτική Ευρώπη. Στη δεκαετία του 1340, μια πόλη ιδρύθηκε εδώ, με τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα να χτίζει ένα πέτρινο ισχυρό σημείο. Στις 5 Αυγούστου 1358, το Μπέντζιν ενσωματώθηκε ως πόλη και έγινε βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας στην Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Την περίοδο των Γιαγκελόνων, το Μπέντζιν, που βρισκόταν στα σύνορα μεταξύ της Ελάσσονος Πολωνίας και της Σιλεσίας, ήταν ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου. Το 1565, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Β΄ Αύγουστος επέτρεψε στην πόλη να έχει πέντε αγορές την εβδομάδα και το 1589, στο Κάστρο του Μπέντζιν, πραγματοποιήθηκαν Πολωνικές- Αυστριακές διαπραγματεύσεις. Εκείνη την εποχή υπήρχε ήδη εδώ μια εβραϊκή κοινότητα. Το 1655, κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού, τόσο η πόλη όσο και το κάστρο καταστράφηκαν από τους Σουηδούς και το Μπέντζιν δεν συνήλθε από την καταστροφή για πολλά χρόνια. Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1795 η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και συμπεριλήφθηκε στη νεοσύστατη επαρχία της Νέας Σιλεσίας. Το 1807 ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 έγινε μέρος της ελεγχόμενης από τη Ρωσία Πολωνίας του Συνεδρίου.
Βιομηχανική επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του 19ου αιώνα του Κάστρου του Μπέντζιν Στα τέλη του 18ου αιώνα, στην περιοχή βρέθηκαν πλούσια κοιτάσματα άνθρακα. Τον 19ο αιώνα, το Μπέντζιν και τα περίχωρα του γνώρισαν μια περίοδο ταχείας εκβιομηχάνισης και αστικοποίησης. Νέοι οικισμοί και πόλεις ιδρύθηκαν και το Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα ιδρύθηκε στη νοτιοδυτική γωνία της Πολωνίας του Συνεδρίου. Το 1858, το Μπέντζιν απέκτησε την πρώτη του σιδηροδρομική σύνδεση, λόγω της κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρσοβίας-Βιέννης. Η πόλη αυξήθηκε σε πληθυσμό και μέγεθος, όταν τα όρια των πόλεων επεκτάθηκαν περιλαμβάνοντας γειτονικούς οικισμούς. Κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης, τον Φεβρουάριο του 1863, το Μπέντζιν καταλήφθηκε από Πολωνούς αντάρτες μετά τη νίκη τους στη Μάχη του Σοσνόβιετς σε κοντινή απόσταση. μικρογραφία| Άποψη του Μπέντζιν στις αρχές του 20ου αιώνα Ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής του Μπέντζιν άνοιξε το 1913. δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Προπολεμικές πολυκατοικίες στο Μπέντζιν Το Μπέντζιν αποκαταστάθηκε τελικά στην Πολωνία, όταν η χώρα ανέκτησε την ανεξαρτησία το 1918, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, το Μπέντζιν ήταν ένα σημαντικό κέντρο τοπικής διοίκησης και βιομηχανίας. Κατασκευάστηκαν νέος σιδηροδρομικός σταθμός, υδραγωγεία, σχολεία και γραφεία.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που πυροδότησε το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βέρμαχτ μπήκε στο Μπέντζιν στις 4 Σεπτεμβρίου 1939 και τις επόμενες μέρες οι Γερμανοί διέπραξαν τις πρώτες θηριωδίες στην πόλη. Στις 6 Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 20 Πολωνούς, και στις 9 Σεπτεμβρίου, δολοφόνησαν 100 Εβραίους, πυρπόλησαν τη συναγωγή και τα εβραϊκά σπίτια και στη συνέχεια, σε μια προσπάθεια να κατηγορήσουν τους Πολωνούς, συνέλαβαν και εκτέλεσαν 42 Πολωνούς. Ο ντόπιος Πολωνός ιερέας της ενορίας, Βιτσέντι Ζαβάντζκι, έσωσε μια ομάδα Εβραίων που γλίτωσαν από τη γερμανική σφαγή ανοίγοντάς τους τις πύλες της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας και δίνοντάς τους καταφύγιο. Η γερμανική αστυνομία πραγματοποίησε μαζικές έρευνες σε σπίτια Πολωνών. Κάτοικοι του Μπέντζιν ήταν επίσης μεταξύ των Πολωνών που δολοφονήθηκαν στο Τσελίνι τον Ιούνιο του 1940. Το Γκέτο του Μπέντζιν ιδρύθηκε από τη γερμανική κατοχική αρχή τον Ιούλιο του 1940. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, το όνομα της πόλης άλλαξε σε γερμανική μορφή, Bendsburg (Μπέντσμπουργκ), και ήταν μέρος της Επαρχίας Άνω Σιλεσίας, ως πρωτεύουσα του Landkreis Bendsburg.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου η πόλη ήταν η βάση για μια ομάδα εργασίας (E716) αιχμαλώτων πολέμου από τη Βρετανία και την Κοινοπολιτεία, υπό τη διοίκηση του Stalag VIII-B/344 στο Γουαμπινοβίτσε (τότε ήταν γνωστό ως Lamsdorf [Λάμζντορφ]). Τον Ιανουάριο του 1945, καθώς οι σοβιετικοί στρατοί άρχισαν ξανά την επίθεσή τους και προχωρούσαν από τα ανατολικά, οι κρατούμενοι βάδισαν προς τα δυτικά στη λεγόμενη «Μεγάλη Πορεία» ή «Πορεία του Θανάτου». Πολλοί από αυτούς πέθαναν από το τσουχτερό κρύο και την εξάντληση. Οι τυχεροί έφτασαν αρκετά μακριά προς τα δυτικά για να απελευθερωθούν από τους συμμαχικούς στρατούς μετά από περίπου τέσσερις μήνες ταξιδιού με τα πόδια σε άθλιες συνθήκες. Τα βάσανά τους, αν και σοβαρά, ωχριούν σε σύγκριση με αυτά των Εβραίων του Μπέντζιν (βλ. παρακάτω). Το 1943-1944, οι Γερμανοί λειτούργησαν επίσης ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς στη σημερινή συνοικία Γουαγκίσα, στο οποίο κράτησαν και βασάνισαν από 300 έως και πάνω από 700 κρατούμενους ως εργάτες καταναγκαστικής εργασίας.
Τον Αύγουστο του 1943, καθώς οι Γερμανοί προσπάθησαν να συγκεντρώσουν τους τελευταίους Εβραίους που βρίσκονταν ακόμη στο Μπέντζιν, οι Εβραίοι αγωνιστές της αντίστασης οργάνωσαν μια ένοπλη εξέγερση που κράτησε αρκετές ημέρες. Ένας από τους ηγέτες ήταν μια γυναίκα, η Φρούμκα Πουοτνίτσκα, η οποία νωρίτερα ήταν μαχήτρια στη Βαρσοβία στην εξέγερση του γκέτο εκεί. Όλοι οι αντιστασιακοί σκοτώθηκαν στη δράση. Περισσότεροι από 1000 Εβραίοι του Μπέντζιν επέζησαν του πολέμου, σε αρκετούς από τους οποίους δόθηκε βοήθεια από ντόπιους Πολωνούς.
Στις 27 Ιανουαρίου 1945, η πόλη κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό. Στη συνέχεια, το κάστρο ξαναχτίστηκε και τώρα στεγάζει το Μουσείο Λεκανοπεδίου. Δημιουργήθηκαν νέες συνοικίες με πολυκατοικίες και άνοιξαν νέα εργοστάσια.
Εβραίοι στο Μπέντζιν
δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| Συναγωγή Μιζράχι Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μπέντζιν είχε μια ζωντανή εβραϊκή κοινότητα. Σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή του 1897, από τον συνολικό πληθυσμό των 21.200 κατοίκων, οι Εβραίοι αποτελούσαν τους 10.800 (περίπου το 51% τοις εκατό). Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 1921, η πόλη είχε μια εβραϊκή κοινότητα αποτελούμενη από 17.298 άτομα, ή το 62,1 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού της. Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Γερμανικός Στρατός (Βέρμαχτ) κατέλαβε αυτήν την περιοχή, ακολουθούμενος από τα αποσπάσματα θανάτου της Σούτσσταφφελ (Einsatzgruppen), τα οποία έκαψαν τη Συναγωγή του Μπέντζιν και δολοφόνησαν 200 Εβραίους κατοίκους. Το Γκέτο του Μπέντζιν δημιουργήθηκε το 1942. Τελικά, το καλοκαίρι του 1943, οι περισσότεροι Εβραίοι του Μπέντζιν εκτοπίστηκαν στο κοντινό γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Δεδομένου ότι το Μπέντζιν ήταν μια από τις τελευταίες πολωνικές κοινότητες που εκκαθαρίστηκαν, υπάρχει σχετικά μεγάλος αριθμός επιζώντων από εκεί και ανακτήθηκε μια εκτεταμένη συλλογή προσωπικών τους φωτογραφιών, προσφέροντας φωτογραφική εικόνα της προπολεμικής ζωής εκεί.
Μεταφορές
Το Μπέντζιν βρίσκεται σε βολική τοποθεσία στη διασταύρωση δύο εθνικών οδών - της 94ης (Ζγκοζέλετς-Κρακοβία) και της 86ης (Κατοβίτσε-Βαρσοβία). Το Διεθνές Αεροδρόμιο Κατοβίτσε βρίσκεται 23 χιλιόμετρα μακριά, στο Πιζοβίτσε. Η πόλη είναι επίσης ένας σιδηροδρομικός κόμβος, όπου συναντώνται δύο συνδέσεις. Το Μπέντζιν έχει τρεις σιδηροδρομικούς σταθμούς (Będzin-Miasto, Będzin και Będzin-Ksawera) και βολικές συνδέσεις με λεωφορείο και τραμ με γειτονικές πόλεις. Η πρώτη γραμμή του τραμ άνοιξε εκεί το 1928. Εκείνη την εποχή ο ποταμός Μαύρος Πσέμσα που διασχίζει την πόλη ήταν επίσης σημαντικός συγκοινωνιακός κόμβος.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Ο Μπέντζιν είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κιέλτσε (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Νικολάι Σιμιόνοφ
Ο Νικολάι Σιμιόνοφ (ρωσ. Николай Семёнов) (15 Απριλίου 1896 - 25 Σεπτεμβρίου 1986) ήταν Σοβιετικός φυσικός και χημικός. Το 1956 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ της Χημείας για την εργασία του σχετικά με τον μηχανισμό του χημικού μετασχηματισμού.
Έργα
Το έργο του Σιμιόνοφ για το μηχανισμό του χημικού μετασχηματισμού περιλαμβάνει μια διεξοδική ανάλυση της εφαρμογής της θεωρίας της αλυσίδας στις ποικίλες αντιδράσεις (1934-1954) και για την καύση των διαδικασιών. Ο Σιμιόνοφ πρότεινε μια θεωρία για την εκφυλισμένης διακλάδωσης, που θα βοηθούσε στην καλύτερη κατανόηση των φαινομένων που συνδέονται με την επαγωγή της οξείδωσης των διεργασιών. Ο Σιμιόνοφ έγραψε δύο σημαντικά βιβλία, το «Χημική Κινητική και αντιδράσεις της αλυσίδας» που εκδόθηκε στα ρωσικά το 1934 και στα αγγλικά το 1935. Ήταν το πρώτο βιβλίο της Ε.Σ.Σ.Δ που ανάπτυξε μια λεπτομερή ανάλυση των διακλαδώσεων των αντιδράσεων της αλυσίδας στη χημείας. Το «Κάποια προβλήματα της Χημικής Κινητικής και αντιδραστικότητας» εκδόθηκε στα ρωσικά το 1954 και μετά στα αγγλικά, γερμανικά και κινέζικα. Το βιβλίο αναθεωρήθηκε το 1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Ρώσοι χημικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί χημικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί φυσικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Συνθήκη Βελιγραδίου
Ο όρος Συνθήκη Βελιγραδίου ή Συνθήκη του Βελιγραδίου μπορεί ν΄ αναφέρεται στις παρακάτω συνθήκες:
Δείτε επίσης
Βελιγραδίου
Ανδρέας Κουνάδος
Ο Ανδρέας Κουνάδης ήταν Έλληνας λόγιος και τυπογράφος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Απόγονος Πατρινών προσφύγων, έζησε τον 16ο αιώνα στην Βενετία. Ήταν πολύ πλούσιος και ξόδεψε όλη την περιουσία του για την έκδοση βιβλίων στα ελληνικά, στα οποία βιβλία υπεγραφε ως Πατρινός.
Ο Κουνάδης είχε ιδρύσει στην Βενετία και δικό του Ελληνικό τυπογραφείο προς έκδοση προ πάντων των εκκλησιαστικών βιβλίων. Ήταν το τέταρτο κατά χρονική σειρά ελληνικό τυπογραφείο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Βενετοί
Κρήνη (αποσαφήνιση)
Η λέξη κρήνη σημαίνει βρύση ή πηγή, αλλά είναι και ονομασία πολλών χωριών και περιοχών στην Ελλάδα.
Γνωστές πηγές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δημήτριος Πετρόπουλος
Ο Δημήτριος Πετρόπουλος ήταν προύχοντας και προεστός των Σαλώνων. Οι Τούρκοι τον δηλητηρίασαν λόγω των φιλελεύθερων αισθημάτων του, των πατριωτικών του δράσεων και της ισχύος που είχε αποκτήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόκριτοι
Ναρκίς Πελετιέ
Ο Ναρκίς Πελετιέ (Narcisse Pelletier, 2 Ιανουαρίου 1844 - 28 Σεπτεμβρίου 1894) ήταν Γάλλος ναυτικός, ο οποίος σε ηλικία 14 ετών εγκαταλείφθηκε στην Αυστραλία, όπου διασώθηκε από μία οικογένεια Αβοριγίνων, και ανακαλύφθηκε μετά από 17 χρόνια.
Καρλ Σαγκάν
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Καρλ Σέιγκαν γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Οι γονείς του ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, Σαμ Σέιγκαν, ήταν εργάτης βιοτεχνίας ένδυσης και η μητέρα του Ραχήλ Μόλυ Γκρούμπερ ήταν νοικοκυρά. Ο Σέιγκαν πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1955 και το μεταπτυχιακό του στη Φυσική (1956), πριν ολοκληρώσει τη διδακτορική του διατριβή (1960) στην Αστρονομία και την Αστροφυσική. Ως φοιτητής, ο Σέιγκαν εργάστηκε αρκετά στο εργαστήριο του γενετιστή Χέρμαν Τζόζεφ Μύλλερ.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Ο Ναρκίς Πελετιέ γεννήθηκε το 1844 στο Σεν-Ζιλ-Κρουά-ντε-Βι στο Βαντέ της Γαλλίας. Τον Αύγουστο του 1857, σε ηλικία 13 ετών, μπαρκάρισε από τη Μασσαλία ως μούτσος στο τριίστιο Άγιος Παύλος υπό τη διοίκηση του καπετάνιου Εμμανουέλ Πινάρ. Το πλοίο αναχώρησε για τη Βομβάη έχοντας ως φορτίο κρασί και στη συνέχεια για το Χονγκ Κονγκ όπου πήρε 317 Κινέζους εργάτες που αναχωρούσαν για να εργαστούν στην Αυστραλία.
Καρλ Σαγκάν
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, κανείς δεν γνώριζε τις βασικές συνθήκες που επικρατούσαν στην επιφάνεια του πλανήτη Αφροδίτη. Ο Σέιγκαν ταξινόμησε τις απόψεις του σε μια αναφορά (που εκλαϊκεύθηκε αργότερα στο βιβλίο του Time-Life Πλανήτες). Σύμφωνα με την άποψή του ο πλανήτης ήταν ξηρός και ιδιαίτερα θερμός. Ως επισκέπτης-επιστήμων στο Εργαστήριο Αεριοπροώθησης, της NASA συνεισέφερε στις πρώτες αποστολές του Mariner στην Αφροδίτη σε ό,τι αφορούσε στον σχεδιασμό και την διαχείριση του εγχειρήματος. Μεταξύ άλλων, επέμεινε ότι δεν υπήρχε λόγος η διαστημοσυσκευή να φέρει κάμερες, μια και η πυκνή νεφοκάλυψη του πλανήτη σήμαινε ότι δεν υπήρχε τίποτα να φωτογραφηθεί. Η επιτυχία του Mariner 2 το 1962 επιβεβαίωσε τις απόψεις του για το κλίμα της Αφροδίτης. Υπήρξε επίσης ο πρώτος που, μαζί με άλλους επιστήμονες, πρότεινε ένα σχέδιο Γαιοπλασίας της Αφροδίτης, μεταβολής δηλαδή του κλίματος και της ατμόσφαιράς της με σκοπό να γίνει κατάλληλη για εποικισμό από τους ανθρώπους. Το αρχικό σχέδιό του κυκλοφόρησε το 1961, σε άρθρο με τον τίτλο «The Planet Venus», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science. Απέσυρε ωστόσο την εργασία αυτή αργότερα, ανακαλύπτοντας τεχνικές ατέλειες. Ο ίδιος, επίσης, το 1973, παρουσίασε και μεθόδους για τη γαιοπλασία του Άρη, σε άρθρο με τον τίτλο «Planetary Engineering on Mars», που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Icarus.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Οι μερίδες άρχισαν να λιγοστεύουν κι έτσι ο καπετάνιος επέλεξε μία πιο γρήγορη αλλά πιο επικίνδυνη διαδρομή προς το Σίδνεϊ, πλέοντας ανάμεσα στις Νήσους Σολομώντα και στο Αρχιπέλαγος Λουισιάντε, αντί να περάσει γύρω από τις Νήσους Σολομώντα. Όμως ο καιρός χάλασε και το πλοίο προσέκρουσε σε ύφαλο στα ανοικτά της νήσου Ροσέλ. Το 19μελές πλήρωμα και οι επιβάτες αποβιβάστηκαν σε ένα μικροσκοπικό άνυδρο νησί περίπου ένα χιλιόμετρο από το πολύ μεγαλύτερο Ροσέλ. Όταν μία ομάδα στάλθηκε στο Ροσέλ προς αναζήτηση νερού, δέχθηκε επίθεση και μερικά άτομα σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Ο Πελετιέ και ένας μαθητευόμενος ήταν οι μόνοι που διέφυγαν και τους οποίους πήρε ο καπετάνιος πίσω στο μικρό νησί. Εκεί δέχθηκαν επίθεση πάλι από ιθαγενείς του Ροσέλ, οι οποίοι είτε κολύμπησαν είτε έφτασαν με κανό, αλλά εκδιώχθηκαν χάρη στα όπλα που είχαν οι άντρες του Πινάρ.
Καρλ Σαγκάν
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Σέιγκαν δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ έως το 1968, όταν και μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Στο Κορνέλ έγινε καθηγητής το 1971 και διηύθυνε δικό του εργαστήριο. Συνεισέφερε στις περισσότερες μη επανδρωμένες διαστημικές αποστολές που εξερεύνησαν το Ηλιακό Σύστημα. Συνέλαβε και εκτέλεσε την ιδέα του πρώτου συμπαντικού μηνύματος σε διαστημόπλοιο που προοριζόταν να περάσει τα σύνορα του Ηλιακού Συστήματος. Επρόκειτο για μία πλάκα ανοδιωμένου χρυσού στο Pioneer 10. Συνέχισε να επεξεργάζεται τα σχέδιά του και το πλέον λεπτομερές μήνυμα στάλθηκε στο διάστημα με το διαστημικό πρόγραμμα Voyager.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Ο καπετάνιος, αφήνοντας σχεδόν όλα τα τρόφιμα στους Κινέζους και σε εννιά άντρες του πληρώματος που έμειναν μαζί τους, επιβίβασε τους υπόλοιπους δέκα και τον Ναρκίς Πελετιέ σε μία βάρκα, με σκοπό να μπορέσει να φτάσει στη Νέα Καληδονία και να ζητήσει βοήθεια. Αργότερα ο καπετάνιος ισχυρίστηκε ότι μίλησε με τους Κινέζους, αλλά ο Πελετιέ ισχυρίστηκε ότι ο καπετάνιος έφυγε τη νύχτα χωρίς να ενημερώσει τους Κινέζους. Από τους 326 ανθρώπους που εγκαταλείφθηκαν στο νησί Ροσέλ, οι 320 σκοτώθηκαν από τους ιθαγενείς. Ένα πλοίο που έφτασε αργότερα στο νησί βρήκε ζωντανούς μονάχα έναν Κινέζο, τέσσερις ναύτες και τον ξυλουργό του Αγίου Παύλου.
Καρλ Σαγκάν
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Ο Σέιγκαν δίδασκε στο Κορνέλ ένα ειδικό τμήμα κριτικής σκέψης έως το χρόνο του θανάτου του (1996). Το τμήμα είχε περιορισμένο αριθμό συμμετοχών, αν και προσπάθησαν να το παρακολουθήσουν εκατοντάδες φοιτητών. Επέλεξε μόλις 20 άτομα από ένα τεράστιο σωρό αιτήσεων (υπό τη μορφή δοκιμίου). Το τμήμα σταμάτησε μετά τον θάνατό του.
Επιστημονικά επιτεύγματα
Ο Σέιγκαν ήταν από τους πρώτους που υπέθεσε ότι ο δορυφόρος του Κρόνου, Τιτάνας, και ο δορυφόρος του Δία Ευρώπη, ίσως έχουν ωκεανούς (υπόγειους στην περίπτωση της Ευρώπης) ή λίμνες, εν δυνάμει κατοικήσιμες από κάποιες μορφές ζωής. Ο υπόγειος ωκεανός της Ευρώπης επιβεβαιώθηκε έμμεσα από το διαστημόπλοιο Galileo.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Εν τω μεταξύ, ο καπετάνιος και οι άντρες που έφυγαν από το νησί γρήγορα έμειναν από προμήθειες. Έπιαναν θαλασσοπούλια για να φάνε και έπιναν τα ούρα τους και θαλασσινό νερό για να επιβιώσουν στο 12ήμερο ταξίδι με την ανοικτή βάρκα στη Θάλασσα των Κοραλλίων.
Καρλ Σαγκάν
Επιστημονικά επιτεύγματα
Ασχολήθηκε επιπλέον με την ατμόσφαιρα του Δία, τις εποχιακές αλλαγές του Άρη και του δορυφόρου του Κρόνου, Τιτάνα. Ο Σέιγκαν θεώρησε πως η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης είναι εξαιρετικά θερμή και πυκνή. Επίσης, αντιλαμβανόταν την αύξηση της θερμότητας της Γης ως αυξανόμενο ανθρωπογενή κίνδυνο και την παρομοίαζε με τη φυσική, ωστόσο, ανάπτυξη της Αφροδίτης σε έναν θερμό, εχθρικό προς τη ζωή πλανήτη, μέσω του φαινομένου του θερμοκηπίου. Πρότεινε, επίσης, ότι οι εποχιακές αλλαγές στον πλανήτη Άρη οφείλονται σε μάζες σκόνης και όχι σε αλλαγές της βλάστησης, όπως είχαν προτείνει πολλοί άλλοι.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Στα τέλη Σεπτεμβρίου ή αρχές Οκτωβρίου του 1858, κατά τη διάρκεια της περιόδου ανομβρίας και μετά από ένα ταξίδι περίπου 1.200 χιλιομέτρων (750 μίλια), οι άνδρες αποβιβάστηκαν στην ανατολική ακτή της Χερσονήσου Ακρωτηρίου Γιορκ στην Αυστραλία. Και πάλι οι περιγραφές διαφέρουν ως προς τον τρόπο που ο Πελετιέ έμεινε πίσω αφού πρώτα οι άνδρες βρήκαν νερό στη ξηρά. Το σίγουρο είναι ότι ο Πελετιέ εγκαταλείφθηκε στην ακτή ενώ οι υπόλοιποι άνδρες συνέχισαν το ταξίδι τους και ύστερα από πέντε εβδομάδες ταξίδι συνάντησαν μία αγγλική σκούνα. Οι Άγγλοι περιμάζεψαν τους ναυαγούς και τους οδήγησαν στο Σίδνεϊ ενώ τον βρήκαν τρεις γυναίκες Αβορίγινες, οι οποίες και ενημέρωσαν τους συζύγους τους. Ο Πελετιέ πρέπει να ήταν πολύ αδύναμος από το μακρύ ταξίδι, από τις πληγές που απέκτησε στο Ροσέλ και από τα κοψίματα που είχαν τα πόδια του από τα κοράλλια. Στη συνέχεια τον πήγαν στη φυλή των Αβοριγίνων, υιοθετήθηκε από έναν άνδρα και του δόθηκε το όνομα "Άμγκλο".
Καρλ Σαγκάν
Εξωγήινη ζωή
Ο Σέιγκαν ήταν υπέρμαχος της έρευνας για εξωγήινη ζωή. Ουσιαστικά, έπεισε την επιστημονική κοινότητα να στρέψει μεγάλα ραδιοτηλεσκόπια στο μακρινό διάστημα, για να ακούσει πιθανά σήματα από ευφυείς εξωγήινες μορφές ζωής. Επίσης, ήταν υπέρμαχος της ιδέας αποστολής διαστημοπλοίων σε άλλους πλανήτες. Διετέλεσε αρχισυντάκτης του επιστημονικού περιοδικού πλανητικής έρευνας, Ίκαρος επί 12 συναπτά έτη. Εκτός από συνιδρυτής της Πλανητικής Εταιρείας, ήταν και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ινστιτούτου SETI.
Εκτός των παραπάνω, ο Σέιγκαν υπήρξε συν-συγγραφέας του επιστημονικού δοκίμιου που προέβλεπε τον πυρηνικό χειμώνα ως αποτέλεσμα της διεξαγωγής πυρηνικού πολέμου. Είχε κάνει την περίφημη πρόβλεψη ότι ο καπνός από τις πετρελαιοπηγές στο Κουβέιτ θα πυροδοτούσε οικολογική καταστροφή με τα μαύρα νέφη που θα ξεπηδούσαν. Ο συνταξιούχος φυσικός ατμοσφαίρας Φρεντ Σίνγκερ (Fred Singer) απέρριψε τότε τις ιδέες του Σέιγκαν ως ανοησίες, προβλέποντας ότι οι άνεμοι θα διασκόρπιζαν σε λίγες μέρες τον καπνό από τις φλεγόμενες πετρελαιοπηγές. Στο βιβλίο του The Demon-Haunted World, ο Σέιγκαν κάνει έναν υπολογισμό των λαθών του ως παράδειγμα της αναθεωρητικής φύσης της επιστήμης.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Παράλληλα, έφτασε στη Γαλλία η είδηση για τη σφαγή των επιβατών και του πληρώματος του Αγίου Παύλου. Ύστερα, έφτασε και ο κατάλογος των νεκρών. Ένα ειδικό σημείο αφορούσε τον Ναρκίς Πελετιέ. Η έκθεση ανέφερε: "Ναρκίς Πελετιέ, ναυτόπαις. Εξηφανίσθη εις την θάλασσαν, υπό περιστάσεις μη πλήρως εξακριβωθείσας". Το αρμόδιο Υπουργείο ειδοποίησε σχετικά και τον πατέρα του. Μία νεκρώσιμη ακολουθία ψάλθηκε τότε στη μικρή εκκλησία του χωριού.
Καρλ Σαγκάν
Εξωγήινη ζωή
Ο Σέιγκαν εργάστηκε ως ερευνητής στο Εγχείρημα A119, ένα μυστικό σχέδιο της USAF με στόχο τη ρίψη βόμβας στη Σελήνη.
Κοινωνικές θέσεις
Ο Σέιγκαν πίστευε ότι η εξίσωση Ντρέικ πρότεινε πως θα μπορούσε να σχηματιστεί ένας μεγάλος αριθμός εξωγήινων πολιτισμών, αλλά ότι η έλλειψη μαρτυριών για τέτοιους πολιτισμούς (το «παράδοξο Φέρμι») υπονοεί πως οι τεχνολογικοί πολιτισμοί τείνουν να αυτοκαταστρέφονται γρήγορα. Τούτο διέγειρε το ενδιαφέρον του για την αναγνώριση και τη δημοσίευση των τρόπων με τους οποίους θα μπορούσε η ανθρωπότητα να αυτοκαταστραφεί, με την ελπίδα πως θα μπορούσε να αποφευχθεί κάτι τέτοιο και τελικώς να γίνει ο άνθρωπος διαστημικός ταξιδιώτης.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Μετά από 17 χρόνια, στις 11 Απριλίου 1875, η αγγλική γολέτα Τζων Μπελ, υπό τη διοίκηση του Τζόζεφ Φρέιζερ και με βάση σ' ένα από τα νησιά του πορθμού Τόρες, αγκυροβόλησε στο Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο και κάποιοι άνδρες στάλθηκαν στη ξηρά για να βρουν νερό. Οι άνδρες αυτοί συναντήθηκαν με μία ομάδα ιθαγενών, η οποία συνοδεύονταν από έναν λευκό άνδρα, και ανέφεραν τη συνάντηση αυτή στον πλοίαρχο. Ο Τζόζεφ Φρέιζερ έστειλε τους άνδρες του πίσω μαζί με κάποια πράγματα προκειμένου να τα ανταλλάξουν για να πάρουν το λευκό άνδρα. Σύμφωνα με τη γαλλική βιογραφία, ο άνδρας που υιοθέτησε τον Πελετιέ, τον ενθάρρυνε να διαπραγματευθεί με τους ναυτικούς και εκείνοι έπεισαν τον Πελετιέ να τους ακολουθήσει. Ωστόσο, ο Πελετιέ πάντα υποστήριζε ότι έπεσε θύμα απαγωγής από τους ναυτικούς και ότι δεν ήθελε ν' αφήσει την οικογένεια των Αβοριγίνων. Επίσης υποστήριζε ότι δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τους ναυτικούς, οι οποίοι μιλούσαν μόνο αγγλικά, και πίστευε πως θα τον πυροβολούσαν αν προσπαθούσε να δραπετεύσει. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σ' ένα μικρό διοικητικό φυλάκιο στο Σόμερσετ, στην άκρη του ακρωτηρίου Γιορκ, απ' όπου στάλθηκε μία αναφορά περί της ανακάλυψής του στον Κυβερνήτη του Κουίνσλαντ, Άρθουρ Μακάλιστερ.
Καρλ Σαγκάν
Κοινωνικές θέσεις
Έγινε περισσότερο πολιτικοποιημένος μετά τον γάμο του με την συγγραφέα Ανν Ντρύαν. Συμμετείχε σε διαμαρτυρίες κατά των πυρηνικών όπλων και κατέκρινε το αμυντικό πρόγραμμα του Προέδρου των ΗΠΑ Ρήγκαν (που έγινε γνωστό και ως Πόλεμων των Άστρων), διότι θεωρούσε ότι ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί, ότι μπορούσε να υπερνικηθεί με πολύ λιγότερους οικονομικούς πόρους απ' ό,τι απαιτούσε η κατασκευή του και επίσης ότι υποβάθμιζε τις προσπάθειες του πυρηνικού αφοπλισμού.
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Στην αρχή ο Πελετιέ είχε πρόβλημα στο να θυμηθεί τα γαλλικά του, με τα οποία όσο ήταν στο Σόμερσετ μπορούσε να επικοινωνήσει με δύο άνδρες. Υπάρχουν αναφορές ότι το διάστημα που βρισκόταν εκεί έκανε κάποιες απόπειρες να δραπετεύσει. Επίσης σημειώθηκαν τα σκουλαρίκια και οι ουλές που είχε στο σώμα του ενώ σε κάποιο άτομο ο Πελετιέ εκμυστηρεύτηκε ότι απέκτησε τρία παιδιά στο διάστημα που ζούσε με τους Αβοριγίνες, όμως ο ισχυρισμός αυτός δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Μία άλλη αναφορά εκείνης της εποχής λέει ότι ο Πελετιέ άφησε πίσω του δύο παιδιά.
Καρλ Σαγκάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί σκεπτικιστές
Ναρκίς Πελετιέ
Βιογραφία
Ο Πελετιέ έφυγε από το Σόμερσετ στις 14 Μαΐου 1875 με το Μπρισμπέιν, ένα άλλο πλοίο που μετέφερε Κινέζους εργάτες στην Αυστραλία, έχοντας ως προορισμό το Σίδνεϊ, και μέσω του Κούκταουν, του Τάουνσβιλ, του Μπόουεν και του Μπρισμπέιν έφτασε στο Σίδνεϊ στις 25 Μαΐου. Έμεινε εκεί 38 ημέρες, διάστημα κατά το οποίο ήταν το αντικείμενο μεγάλης περιέργειας, και ήρθε σε επαφή με τον Γάλλο πρόξενο, ο οποίος και τον φωτογράφησε. Οι φωτογραφίες δείχνουν καθαρά τα σημάδια στο στήθος και τα χέρια του και τις τρύπες στα αυτιά του.
Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία, του προσφέρθηκε μία θέση εργασίας σε μία ταξιδιωτική παράσταση αλλά όταν ανακάλυψε ότι θα εμφανιζόταν ως "ο τεράστιος Αγγλο-Αυστραλός γίγαντας" αρνήθηκε. Αργότερα έπιασε δουλειά ως φαροφύλακας κοντά στο Σαιν-Ναζαίρ. Το 1880, σε ηλικία 36 ετών, παντρεύτηκε μία 22χρονη μοδίστρα, τη Λουίζ Ντεζιρέ Μαμπιλού. Έζησαν κοντά στην είσοδο του λιμανιού του Σαιν-Ναζαίρ, όπου ο Πελετιέ εργάστηκε ως υπάλληλος στον σηματογράφο, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Ο Ναρκίς Πελετιέ απεβίωσε στις 28 Σεπτεμβρίου 1894 σε ηλικία 50 ετών. Από την επιστροφή του το 1875 έως το θάνατό του, έμεινε ένας άνθρωπος κλεισμένος στον εαυτό του, ακοινώνητος, σχεδόν άγριος.
Μία βιογραφία του Πελετιέ που καταγράφτηκε μετά την επιστροφή του στη Γαλλία από τον Κονστάν Μερλάν, περιέχει λεπτομέρειες σχετικά με την κοινωνική οργάνωση, τη γλώσσα, τις πεποιθήσεις, τη θεραπεία των ασθενειών, τις νεκροτομικές πρακτικές, τη σωματική διακόσμηση, τους χορούς, τις διαμάχες, τις τιμωρίες, τις τέχνες και τις δραστηριότητες για να εξασφαλίσουν τα μέσα επιβίωσης των ανθρώπων που τον διέσωσαν και τον φρόντισαν. Έτσι δόθηκε μία πολύτιμη εικόνα για τον τρόπο ζωής των Αβοριγίνων πριν αποκτήσουν διαρκή επαφή με τους Ευρωπαίους, και γενικά συμφωνεί με την παρούσα άποψη για τους Αβορίγινες εκείνης της εποχής τόσο από τους ανθρωπολόγους όσο και από τους σύγχρονους Αβορίγινες.
Η περιγραφή του Πελετιέ περιέχει λίγα στοιχεία για τις πνευματικές πεποιθήσεις, την ιερή γνώση, τη μαγεία και άλλα παρόμοια θέματα. Οι περισσότερες φυλές των Αβοριγίνων, αν όχι όλες, κρατούσαν μυστικές αυτού του είδους τις πληροφορίες, όχι μόνο από τους ξένους αλλά και από τους αμύητους και τα άτομα του αντίθετου φύλου στη δική τους φυλή. Εκείνοι στους οποίους έδειχναν ή δίδασκαν τέτοια θέματα, αναλάμβαναν σχεδόν πάντα την υποχρέωση να μην τα αποκαλύψουν και αυτό ακριβώς προσδίδει αξιοπιστία στην ιστορία του Πελετιέ.
Σαλαμινία Ι (ατμόπλοιο)
Το Σαλαμινία Ι ήταν ατμόπλοιο. Του ιδίου τύπου ήταν το Πανόπη ΙI και το Πάραλος. Παραγγέλθηκαν μεταξύ 1858–1859 στα ναυπηγεία ‘Reid & Co.’ της Γλασκόβης.
Απέπλευσε με ξένο πλήρωμα στις 28 Φεβρουαρίου 1859 και έφθασε στον Ναύσταθμο Πόρου στις 22 Μαρτίου 1859, παραδόθηκε δε στις Ελληνικές Αρχές ένα μήνα αργότερα.
Στις 07/06/1860 μαζί με το ‘Αφρόεσσα’ απέπλευσε προς τη Βηρυτό με την εντολή να προστατεύσουν τους ομογενείς από τις σφαγές των Δρούσων. Μέχρι τον Ιούλιο 1860 παρέμεινε εκεί και στη συνέχεια επέστρεψε στον Πειραιά μεταφέροντας πρόσφυγες. Τον Ιανουάριο του 1861 συγκρούσθηκε με το Α/Τ ‘Πανελλήνιον’ στον Αργολικό κόλπο με σοβαρές υλικές ζημιές.
Στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα σαν φυλακίδα της Ελληνικής Πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο 1907-1913 χρησιμοποιήθηκε σαν ανεφοδιαστικό φάρων και παράλληλα από το 1910 για την συγκοινωνία του Ναυστάθμου. Το 1913 μετατράπηκε σε ναυτώνα και τελικά παροπλίσθηκε το 1922.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ατμοημιολίες Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια
Γραφιστική
Ορισμός
Ο όρος Γραφιστική (Αγγλικά Graphic design) αναφέρεται σε μια επαγγελματική ειδικότητα που ανήκει στις γραφικές τέχνες. Διάφορες μέθοδοι χρησιμοποιούνται για να συντεθούν εικόνες, λέξεις και σύμβολα, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια οπτική αναπαράσταση των ιδεών και των μηνυμάτων. Ένας γραφίστας μπορεί να χρησιμοποιήσει τυπογραφία, εικαστικές τέχνες και τεχνικές διάταξης σελίδας για να παράγει το τελικό αποτέλεσμα. Η γραφιστική συχνά αναφέρεται τόσο στη διαδικασία σχεδιασμού, μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η επικοινωνία, όσο και στα προϊόντα (σχέδια) που παράγονται.
Οι συνήθεις χρήσεις του γραφικού σχεδίου περιλαμβάνουν εφημερίδες, περιοδικά, διαφημίσεις, σχεδιασμό γραμματοσειρών και συσκευασίες προϊόντων. Για παράδειγμα, ένα πακέτο μπορεί να περιλαμβάνει ένα λογότυπο ή άλλο έργο τέχνης, οργανωμένο κείμενο και καθαρά στοιχεία σχεδίου, όπως τα σχήματα και το χρώμα που ενοποιούν το κομμάτι. Η σύνθεση είναι ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της γραφιστικής, ιδίως όταν χρησιμοποιεί τα προϋπάρχοντα υλικά ή διαφορετικά στοιχεία.
Ιστορία
Ενώ η γραφιστική ως τεχνοτροπία έχει μια σχετικά πρόσφατη ιστορία, οι ομοιάζουσες με τη γραφιστική δραστηριότητες ξεπερνούν την ιστορία της ανθρωπότητας: από τo σπήλαιo του Λασκό (Lascau) ως τη στήλη του Τραϊανού της Ρώμης, τα εικονογραφημένα χειρόγραφα του Μεσαίωνα, τα εκθαμβωτικά νέον της Γκίνζα.
Τόσο σε αυτή τη μακρά ιστορία όσο και στη σχετικά πρόσφατη έκρηξη της οπτικής επικοινωνίας κατά τον 20ό και 21ο αιώνα υπάρχει πολλές φορές μια θολή διάκριση και σύμπλευση της διαφημιστικής τέχνης, της γραφιστικής και των καλών τεχνών. Σε τελική ανάλυση, μοιράζονται πολλά από τα ίδια στοιχεία, τις θεωρίες, τις αρχές, τις πρακτικές και τις γλώσσες και μερικές φορές τον ίδιο ευεργέτη ή πελάτη. Στη διαφημιστική τέχνη, ο απώτερος στόχος είναι η πώληση των αγαθών και υπηρεσιών. Στο γραφικό σχέδιο η ουσία είναι να αποδοθεί τάξη στις πληροφορίες, μορφή στις ιδέες, έκφραση και αίσθημα σε εκθέματα που δηλώνουν την ανθρώπινη εμπειρία.
Η έλευση της τυπογραφίας
Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Tang (618-906) μεταξύ του 4ου και του 7ου αιώνα μ.Χ. κόπηκαν τεμάχια ξύλου (πρώτες σφραγίδες) για να εκτυπώσουν πάνω σε κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και αργότερα για να αναπαραχθούν βουδιστικά κείμενα. Μια βουδιστική γραφή που τυπώθηκε τα 868 είναι το πρώτο γνωστό τυπωμένο βιβλίο. Στις αρχές του 11ου αιώνα, μακρύτεροι πάπυροι και βιβλία παρήχθησαν με τη χρήση κινητού τύπου εκτύπωσης, κάνοντας τα βιβλία ευρέως διαθέσιμα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Song. Κάποια στιγμή κοντά στα 1450, η πρέσα εκτύπωσης του Γουτεμβέργιου έκανε τα βιβλία ευρέως διαθέσιμα στην Ευρώπη. Ο σχεδιασμός του βιβλίου του Άλδου Μανούτιου ανέπτυξε τη δομή του βιβλίου που θα γινόταν το θεμέλιο του δυτικού εκδοτικού σχεδίου. Αυτή η εποχή της γραφιστικής ονομάζεται Ανθρωπιστική ή Παλαιά Σχολή.
Ανάδειξη της βιομηχανίας σχεδιασμού
Στα τέλη του 19ου αιώνα η Ευρώπη, ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, το ρεύμα άρχισε να διαχωρίζει τη γραφιστική από τις καλές τέχνες. Ο Πιέ Μοντριάν είναι γνωστός ως ο πατέρας της γραφιστικής. Ήταν υπηρέτης των καλών τεχνών, αλλά η χρήση των δικτύων του ενέπνευσε το σύγχρονο σύστημα δικτύων που χρησιμοποιούνται σήμερα στην διαφήμιση, εκτύπωση και τη διάταξη διαδικτύου.
Το 1849 ο Χένρι Κόουλ (Henry Cole) έγινε μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στην εκπαίδευση του σχεδιασμού στην Μεγάλη Βρετανία, ενημερώνοντας την κυβέρνηση για τη σημασία του σχεδιασμού στην δική του Εφημερίδα Σχεδιασμού και Κατασκευών. Οργάνωσε τη Μεγάλη Έκθεση ως μια γιορτή της σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογίας και Βικτοριανού σχεδιασμού. Από το 1981 μέχρι το 1896 οι εκδόσεις William Morris' Kelmscott Press δημοσίευσαν βιβλία που είναι μερικά από τα πιο σημαντικά γραφιστικά προϊόντα του κινήματος των καλών τεχνών και των πρακτικών τεχνών και έκανε μια πολύ προσοδοφόρα επιχείρηση από τη δημιουργία βιβλίων μεγάλης στυλιστικής (υφολογικής) φινέτσας και την πώλησή τους στους πλούσιους για πριμοδότηση. Ο Morris απέδειξε ότι υπήρχε μια αγορά για δουλειές γραφικού σχεδίου, από μόνη της, και βοήθησε να πρωτοπορήσει (αναδειχθεί) ο διαχωρισμός του σχεδιασμού από την παραγωγή και τις καλές τέχνες. Το έργο της Kelmscott Press χαρακτηρίζεται από την εμμονή του στα ιστορικά στυλ (ύφη). Αυτός ο ιστορικισμός, ωστόσο, ήταν σημαντικός, καθώς έμελε να είναι η πρώτη αξιόλογη αντίδραση στην ξεπερασμένη (μπαγιάτικη) κατάσταση της γραφιστικής του 19ου αιώνα. Το έργο του Morris μαζί με το υπόλοιπο κίνημα του Ιδιωτικού Τύπου, επηρέασαν άμεσα την Αρτ Νουβό (νέα τέχνη) και είναι έμμεσα υπεύθυνο για τις εξελίξεις του γραφικού σχεδίου στις αρχές του 20ου αιώνα, γενικά.
Ο σχεδιασμός του 20ού αιώνα
Το ποιος έπλασε τον όρο «γραφικό σχέδιο» φαίνεται να προκαλεί μια διαμάχη. Έχει αποδοθεί στον Richard Guyatt, τον Βρετανό σχεδιαστή και ακαδημαϊκό, αλλά μια άλλη πηγή προτείνει τον William Addison Dwiggins, έναν Αμερικανό σχεδιαστή βιβλίων στις αρχές του 20ού αιώνα. Η σήμανση στο Μετρό του Λονδίνου είναι ένα κλασικό παράδειγμα σχεδιασμού της σύγχρονης εποχής και χρησιμοποιείται μια γραμματοσειρά που σχεδιάστηκε από τον Edward Johnston το 1916. Τη δεκαετία του 1920, ο σοβιετικός κονστρουκτιβισμός εφάρμοσε την «πνευματική παραγωγή» σε διάφορους τομείς της παραγωγής. Η κίνηση είδε την ατομικιστική τέχνη ως άχρηστη στην επαναστατική Ρωσία και έτσι κινήθηκε προς τη δημιουργία αντικειμένων για χρηστικούς σκοπούς. Σχεδίασαν κτίρια, θεατρικές παρουσιάσεις, αφίσες, υφάσματα, ρούχα, έπιπλα, λογότυπα, μενού κλπ. Ο Jan Tschichold κωδικοποίησε τις αρχές της μοντέρνας τυπογραφίας στο βιβλίο του του 1928, Νέα Τυπογραφία. Αργότερα, καταδίκασε τη φιλοσοφία που υιοθέτησε σε αυτό το βιβλίο ως φασιστική, αλλά παρέμεινε πολύ επηρεαστική.
Οι τυπογράφοι που έχουν επιρροές από τον Tschichold και τη σχολή Μπάουχαους, όπως οι Herbert Bayer και ο Laszlo Moholy-Nagy, και ο El Lissitzky είναι οι πατέρες του γραφικού σχεδίου όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Εισήγαγαν τεχνικές παραγωγής και στυλιστικές συσκευές που χρησιμοποιήθηκαν σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Τα επόμενα χρόνια είδαν τη γραφιστική του μοντέρνου ύφους να κερδίζει ευρεία αποδοχή και εφαρμογή. Μια εκρηκτική μεταπολεμική αμερικανική οικονομία καθιέρωσε μια μεγαλύτερη ανάγκη για γραφικό σχέδιο, κατά κύριο λόγο στη διαφήμιση και τη συσκευασία. Η μετανάστευση από τη γερμανική σχολή σχεδίου του Μπάουχαους στο Σικάγο το 1937, έφερε έναν μαζικής παραγωγής μινιμαλισμό στην αμερική, πυροδοτώντας μια άγρια φωτιά μοντέρνας αρχιτεκτονικής και σχεδιασμού. Στα αξιοσημείωτα ονόματα του μοντέρνου σχεδίου στα μέσα του αιώνα, συμπεριλαμβάνονται ο Adrian Frutiger, σχεδιαστής των τυπογραφικών στοιχείων Univers & Frutiger, ο Paul Rand ο οποίος από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 μέχρι και το θάνατό του το 1996 πήρε της αρχές της Μπάουχαους και τις εφήρμοσε στη δημοφιλή διαφήμιση και το σχεδιασμό λογοτύπου, βοηθώντας να δημιουργηθεί μια μοναδική αμερικανική προσέγγιση στον ευρωπαϊκό μινιμαλισμό ενώ καθίσταται ένας από τους βασικούς πρωτεργάτες του υποσυνόλου της γραφιστικής, γνωστού ως εταιρική ταυτότητα. Και ο Josef Müller-Brockmann, ο οποίος σχεδίασε αφίσες με ένα σοβαρό αλλά πιο προσεγγίσιμο τρόπο, τυπικό της περιόδου των δεκαετιών 1950 και 1970.
Εφαρμογές
Από την οδική σήμανση ως τις τεχνικές σχηματικές παραστάσεις, από υπομνήματα επαγγελματικών χώρων ως τα εγχειρίδια αναφοράς, το γραφικό σχέδιο ενισχύει τη μεταφορά γνώσης. Η αναγνωσιμότητα ενισχύεται από τη βελτίωση της οπτικής παρουσίασης του κειμένου. Ο σχεδιασμός μπορεί επίσης να συνδράμει στην πώληση ενός προϊόντος ή μιας ιδέας μέσω της αποτελεσματικής οπτικής επικοινωνίας. Εφαρμόζεται σε προϊόντα και στοιχεία της ταυτότητας της εταιρίας, όπως τα λογότυπα, τα χρώματα, η συσκευασία και το κείμενο. Μαζί, αυτά ορίζονται ως διακριτικά προϊόντος (μάρκα). Αυτά καθίστανται όλο και πιο σημαντικά για το φάσμα των υπηρεσιών που μπορούν να παρέχονται από πολλούς γραφίστες, μαζί με την εταιρική ταυτότητα. Ενώ οι όροι συχνά χρησιμοποιούνται αδιάκριτα, η μάρκα συνδέεται πιο στενά με το διακριτικό σήμα ή την εμπορική ονομασία ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας, δεδομένου ότι η εταιρική ταυτότητα μπορεί να έχει μια ευρύτερη έννοια που αφορά τη δομή και το ήθος της εταιρείας καθώς και την εξωτερική της εικόνα. Οι γραφίστες συχνά αποτελούν μέρος μιας μεγαλύτερης ομάδας που εργάζεται στην εταιρική ταυτότητα και τις εργασίες φίρμας. Άλλα μέλη αυτής της ομάδας μπορεί να είναι οι εμπορικοί επαγγελματίες, οι σύμβουλοι επικοινωνίας και οι εμπορικοί συγγραφείς.
Εγχειρίδια έχουν σχεδιαστεί για να παρουσιαστούν θέματα όπως η γεωγραφία, η επιστήμη και τα μαθηματικά. Αυτές οι εκδόσεις έχουν διατάξεις που παρουσιάζουν τις θεωρίες και τα διαγράμματα. Ένα κοινό παράδειγμα γραφικών που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση είναι τα διαγράμματα της ανθρώπινης ανατομίας. Η γραφιστική εφαρμόζεται στη διάταξη και μορφοποίηση του εκπαιδευτικού υλικού, καθιστώντας πιο κατανοητές τις πληροφορίες που περιέχονται σε αυτό. Η γραφιστική εφαρμόζεται στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας στη διακόσμηση, τα σκηνικά και την αφήγηση οπτικών ιστοριών. Άλλα παραδείγματα σχεδιασμού για λόγους ψυχαγωγίας περιλαμβάνουν μυθιστορήματα, κόμικ, τίτλους αρχής και τίτλους τέλους σε ταινίες, και προγράμματα και στηρίγματα επί σκηνής. Αυτό θα μπορούσε, επίσης, να περιλαμβάνει έργα τέχνης που χρησιμοποιούνται για t-shirts και άλλα είδη screen print προς πώληση.
Κατάρτιση
Μια εργασία γραφιστικής μπορεί να περιλαμβάνει τη σχηματοποίηση και την παρουσίαση των υφιστάμενων κειμένων και είτε προϋπάρχουσες εικόνες, είτε εικόνες που αναπτύχθηκαν από το γραφίστα. Για παράδειγμα, μια ιστορία εφημερίδας, αρχίζει με τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ και στη συνέχεια γίνεται δουλειά του γραφίστα για να οργανώσει τη σελίδα σε μια λογική διάταξη και να καθορίσει εάν θα πρέπει να απαιτηθούν και άλλα γραφικά στοιχεία. Σε ένα άρθρο περιοδικού ή διαφήμιση, συχνά ο γραφίστας ή ο καλλιτεχνικός διευθυντής θα αναθέσει στους φωτογράφους ή τους εικονογράφους να δημιουργήσουν πρωτότυπα κομμάτια μόνο για να ενσωματωθούν στη διάταξη του σχεδιασμού. Η σύγχρονη πρακτική σχεδιασμού επεκτάθηκε στο μοντέρνο υπολογιστή, για παράδειγμα στη χρήση των WYSIWYG διεπαφών χρήστη, που συχνά αναφέρονται ως διαδραστικός σχεδιασμός ή σχεδιασμός πολυμέσων.
Εικαστικές Τέχνες
Για να μπορούν εφαρμοστούν σε ένα σχέδιο οποιαδήποτε γραφικά στοιχεία, αυτά πρέπει να προέρχονται από μέσα δεξιοτήτων εικαστικής τέχνης. Αυτά τα γραφικά συχνά (αλλά όχι πάντα) αναπτύσσονται από έναν γραφίστα. Οι εικαστικές τέχνες περιλαμβάνουν έργα τα οποία είναι κυρίως οπτικά στη φύση, χρησιμοποιώντας οτιδήποτε, από παραδοσιακά μέσα μέχρι τη φωτογραφία ή την τέχνη που παράγει ένας υπολογιστής. Οι αρχές της γραφιστικής μπορούν να εφαρμοστούν σε κάθε γραφικό στοιχείο τέχνης ατομικά, καθώς και για την τελική σύνθεση.
Τυπογραφία
Τυπογραφία είναι η τέχνη, η επιδεξιότητα και οι τεχνικές σχεδιασμού γραφής, που τροποποιούν τους χαρακτήρες γραφής και την οργανώνουν. Αυτές οι επιγραφές (χαρακτήρες) δημιουργούνται και τροποποιούνται με τη χρήση μια ποικιλίας τεχνικών εικονογράφησης. Η ρύθμιση της γραφής είναι η επιλογή των τυπογραφικών στοιχείων, το μέγεθος σημείου, το μήκος γραμμής, το διάστιχο (απόσταση γραμμής) και η απόσταση των γραμμάτων. Η τυπογραφία γίνεται από στοιχειοθέτες, συνθέτες, τυπογράφους, γραφίστες, καλλιτεχνικούς διευθυντές και γραμματειακούς υπαλλήλους. Μέχρι την Ψηφιακή εποχή, η τυπογραφία ήταν ένα εξειδικευμένο επάγγελμα. Η ψηφιοποίηση διεύρυνε την τυπογραφία στις νέες γενιές των οπτικών σχεδιαστών και των ερασιτεχνών.
Διάταξη σελίδας
Η διάταξη σελίδας είναι το τμήμα του γραφικού σχεδίου που αφορά στη ρύθμιση και την επεξεργασία του ύφους των στοιχείων (περιεχομένου) σε μια σελίδα. Αρχίζοντας από τις πρώτες φωτισμένες σελίδες σε χειροποίητα αντίτυπα βιβλίων του Μεσαίωνα και προχωρώντας ως το πολύπλοκο μοντέρνο περιοδικό, καθώς και τις διατάξεις καταλόγων, ο κατάλληλος σχεδιασμός μιας σελίδας, είναι εδώ και καιρό υπό διερεύνηση στο έντυπο υλικό. Σε έντυπα μέσα, τα στοιχεία συνήθως αποτελούνται από τη γραφή (κείμενο), τις εικόνες (φωτογραφίες) και περιστασιακά γραφικά που απεικονίζουν χώρο για στοιχεία που δεν είναι τυπωμένα με μελάνι όπως η κοπή με λεπίδα ή λέιζερ, σφραγίδες ταινίας ή ανάγλυφη εκτύπωση για τυφλούς (όπως π.χ. η λεγόμενη γραφή Braille).
Εθνική Αλβανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αλβανίας είναι το αντιπροσωπευτικό ποδοσφαιρικό συγκρότημα της Αλβανίας. Τελεί υπό τον έλεγχο της Αλβανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Τον Ιούλιο του 2019 βρισκόταν στην 64η θέση της ειδικής βαθμολογίας της FIFA.
Ιστορία
Η Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ιδρύθηκε το 1930, αλλά χρειάστηκε να περιμένει 16 χρόνια για να δώσει η εθνική ομάδα της χώρας τον πρώτο της διεθνή αγώνα, σε φιλικό με τη Γιουγκοσλαβία το 1946 (ήττα με 2-3). Την ίδια χρονιά η Αλβανία κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο επικρατώντας της Γιουγκοσλαβίας στη διαφορά τερμάτων. Είναι αξιοσημείωτο πως κανονικά δεν θα συμμετείχε στη διοργάνωση αλλά εκμεταλλεύτηκε την αποπομπή της Ελλάδας λόγω των πολιτικών εξελίξεων.
Στα προκριματικά για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1968 η Αλβανία πέτυχε το πρώτο της αξιόλογο αποτέλεσμα, που ήταν μια εντός έδρας ισοπαλία (0-0) με τη Δυτική Γερμανία. Αργότερα, κατά την προκριματική φάση του Μουντιάλ του 1986, ήρθαν και άλλα σπουδαία για τα δεδομένα της ομάδας αποτελέσματα, όπως η εκτός έδρας ισοπαλία (2-2) με την Πολωνία και η νίκη επί του Βελγίου με 2-0.
Τον Αύγουστο του 1997 βρέθηκε στην 124η θέση της FIFA, που ήταν η χαμηλότερη θέση όλων των εποχών, αλλά τον Ιανουάριο του 1998 πέτυχε σημαντική νίκη επί της Τουρκίας με 4-1 εκτός έδρας.
Το Σεπτέμβριο του 2004 νίκησε στα Τίρανα με 2-1 την πρόσφατη τότε πρωταθλήτρια Ευρώπης Ελλάδα πετυχαίνοντας μια ακόμα μεγάλη νίκη. Η νίκη αυτή ουσιαστικά στέρησε από την Ελλάδα την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2006. Τον Αύγουστο του 2006 βρέθηκε στο ζενίθ της όσον αφορά την κατάταξή της στην επίσημη βαθμολογία της ΦΙΦΑ φθάνοντας στην 62η θέση σε σύνολο 200 ομάδων.
Τον Μάρτιο του 2008 η Αλβανική Ομοσπονδία τιμωρήθηκε από την ΦΙΦΑ με αποκλεισμό από επίσημες ή φιλικές αναμετρήσεις, λόγω πολιτικών παρεμβάσεων στα εσωτερικά της, η ποινή όμως άρθηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους.
Έδρα
Έδρα της εθνικής Αλβανίας είναι το χωρητικότητας 22.500 γήπεδο  AIR Albania το οποίο φτιάχτηκε το 2020 και βρίσκεται στα Τίρανα.
Αικατερίνη Σουίνφορντ
Η Κάθριν Σουίνφορντ, Δούκισσα του Λάνκαστερ (Katherine Swynford, Duchess of Lancaster), γεννηθείσα Κάθριν ντε Ροέ (Katherine de Roet, 1350 - 10 Μαΐου 1403), ήταν η τρίτη σύζυγος του Ιωάννη της Γάνδης, Δούκα του Λάνκαστερ, γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας.
Η Κάθριν ήταν ερωμένη του Δούκα πολλά χρόνια πριν από τον γάμο, τα παιδιά τους νομιμοποιήθηκαν όταν ήταν βασιλιάς ο ξάδελφος τους, Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας. Ο μεγαλύτερος γιος του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο, Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας, ανέτρεψε τον Ριχάρδο Β΄ και επικύρωσε διάταγμα με το οποίο οι απόγονοι του πατέρα του με την Κάθριν Σουίνφορντ δεν θα μπορούσαν να ανέβουν στον θρόνο. Οι απόγονοι της ήταν μέλη του Οίκου των Μπώφορτ και ήταν πρωταγωνιστές στον Πόλεμο των Ρόδων. Ο Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας έγινε βασιλιάς χάρη στα δικαιώματα (1485) που είχε από την μητέρα του Μάργκαρετ Μπώφορτ, δισέγγονη του Ιωάννη της Γάνδης και της Κάθριν Σουίνφορντ. Η γραμμή ωστόσο είχε αποκλειστεί από τον θρόνο, γι' αυτό ο Ερρίκος Ζ΄ ανακηρύχτηκε βασιλιάς "στο δικαίωμα της κατάκτησης" μετακινώντας την ημερομηνία στις 21 Αυγούστου 1485 πριν νικήσει τον Ριχάρδο Γ΄ της Αγγλίας στην Μάχη του Μπόσγουορθ.
Πρώτα χρόνια
Η Κάθριν Σουίνφορντ ήταν κόρη του κήρυκα Παόν ντε Ροέ (1310 - 1380) που έγινε ιππότης και "βαφτίστηκε με το όνομα Ζιλ". Είχε πολλές αδελφές όπως η Ίζαμπελ (ή Ελίζαμπεθ) ντε Ροέ και έναν αδελφό τον Ουόλτερ. Η Ίζαμπελ έγινε ευγενής στην Κολεγιακή Εκκλησία της Αγίας Βαλτρούδης στην Μονς (1366). Η Φιλίππα ντε Ροέ, σύζυγος του διάσημου ποιητή Τζέφρυ Τσώσερ, ήταν επίσης αδελφή της Κάθριν. Η Φιλίππα μπήκε στην υπηρεσία της δεύτερης συζύγου του Ιωάννη της Γάνδης, Κωνσταντίας της Καστίλης, πριν παντρευτεί ο Δούκας την Κάθριν. Η Κάθριν πιθανότατα ήταν το μικρότερο από τα παιδιά του του Παόν ντε Ροέ, η συγγραφέας Άλισον Ουίαρ (γεν. το 1951) επιβεβαιώνει ότι ήταν πραγματικά η μικρότερη και όλα τα παιδιά του γεννήθηκαν από τον δεύτερο γάμο του.