cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεμιστοκλής Μαυρογορδάτος
Βιογραφικά στοιχεία
Συμμετείχε στις αναπληρωματικές εκλογές του Νοεμβρίου 1933 για την Γερουσία, οι οποίες είχαν προκηρυχθεί λόγω του αιφνίδιου θανάτου του μέχρι τότε γερουσιαστή Χίου, Ιωάννη Κουντουρά, κατά τις οποίες εξελέγη γερουσιαστής Χίου με το Κόμμα Φιλελευθέρων παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι και την 1η Απριλίου 1935. Προς ενίσχυση της προεκλογικής του εκστρατείας είχε πραγματοποιήσει επίσκεψη στο νησί και ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Γιος του είναι ο Γιώργος Μαυρογορδάτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Υπόθεση του συνεχούς
Στα μαθηματικά, η υπόθεση του συνεχούς είναι μια υπόθεση σχετικά με τα πιθανά μεγέθη των απείρων σύνολων. Εκφράζει ότι: Η υπόθεση του συνεχούς αναπτύχθηκε από τον Γκέοργκ Κάντορ το 1878, και η εξακρίβωση για το αν είναι αληθής ή ψευδής είναι το πρώτο από τα 23 προβλήματα του Χίλμπερτ, που παρουσιάστηκαν το 1900. Η απάντηση στο πρόβλημα αυτό είναι ανεξάρτητη από τη θεωρία συνόλων των Zermelo-Fraenkel (συμπεριλαμβανομένου του αξιώματος της επιλογής), έτσι ώστε είτε η υπόθεση του συνεχούς είτε η άρνησή της μπορούν να προστεθούν ως αξίωμα στη θεωρία συνόλων των Zermelo-Fraenkel (για συντομία, θεωρία συνόλων ZFC), και η θεωρία που προκύπτει είναι ορθή αν και μόνο αν η θεωρία συνόλων ZFC είναι ορθή. Η ανεξαρτησία αυτή αποδείχθηκε το 1963 από τον Πωλ Κόεν, ο οποίος συμπλήρωσε ένα παλαιότερο έργο του 1940, από τον Κουρτ Γκέντελ.
Η ονομασία της υπόθεσης προέρχεται από τον όρο το συνεχές για τους πραγματικούς αριθμούς.
Η πληθικότητα των άπειρων συνόλων
Ο Κάντορ έδωσε δύο αποδείξεις για το ότι η πληθικότητα του συνόλου των ακεραίων είναι γνήσια μικρότερη από αυτή του συνόλου των πραγματικών αριθμών (βλ. η πρώτη απόδειξη μη αριθμησιμότητας και το διαγώνιο επιχείρημα του Cantor) Οι αποδείξεις του, ωστόσο, δεν παρέχουν καμία ένδειξη για το βαθμό στον οποίο η πληθικότητα των ακεραίων είναι μικρότερη από αυτή των πραγματικών αριθμών. Ο Κάντορ πρότεινε την υπόθεση του συνεχούς ως μια πιθανή λύση σε αυτό το ερώτημα.
Η υπόθεση δηλώνει ότι το σύνολο των πραγματικών αριθμών έχει την ελάχιστη δυνατή πληθικότητα, που είναι μεγαλύτερη από αυτή του συνόλου των ακεραίων. Ισοδύναμα, όπως η πληθικότητα των ακέραιων είναι \aleph_0 ("άλεφ μηδέν") και η πληθικότητα των πραγματικών είναι  (δηλαδή, ισούται με την πληθικότητα του δυναμοσυνόλου των ακέραιων), η υπόθεση του συνεχούς εκφράζει ότι δεν υπάρχει σύνολο S για το οποίο:.
Σύμφωνα με το αξίωμα της επιλογής, υπάρχει ένας ελάχιστος πληθικός αριθμός \aleph_1 μεγαλύτερος του \aleph_0, και η υπόθεση του συνεχούς είναι με τη σειρά της ισοδύναμη με την ισότητα.
Μία συνέπεια της υπόθεσης του συνεχούς είναι ότι κάθε άπειρο υποσύνολο των πραγματικών αριθμών έχει την ίδια πληθικότητα με τους ακέραιους ή την ίδια πληθικότητα με το σύνολο των πραγματικών αριθμών.
Υπάρχει, επίσης, μια γενίκευση της υπόθεσης του συνεχούς που ονομάζεται γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς, η οποία εκφράζει ότι για όλα τα τακτικά αριθμητικά \alpha\,:. Δηλαδή, η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς υποστηρίζει ότι η πληθικότητα του δυναμοσυνόλου κάθε άπειρου σύνολου είναι η μικρότερη πληθικότητα που είναι μεγαλύτερη από αυτήν του σύνολου.
Ανεξαρτησία από τη θεωρία συνόλων Zermelo-Fraenkel
Ο Κάντορ πίστευε ότι η υπόθεση του συνεχούς ήταν αληθής και προσπαθούσε για πολλά χρόνια να το αποδείξει, αλλά μάταια. Έγινε το πρώτο ερώτημα στη λίστα του Ντέιβιντ Χίλμπερτ με τα σημαντικά ανοικτά ερωτήματα, που παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το έτος 1900 στο Παρίσι. Η αξιωματική θεωρία συνόλων εκείνη την περίοδο δεν είχε ακόμη διατυπωθεί.
Ο Κουρτ Γκέντελ έδειξε το 1940 ότι η υπόθεση του συνεχούς δεν μπορεί να διαψευστεί από τα πρότυπα της θεωρίας συνόλων ZFC, ακόμη και αν χρησιμοποιηθεί και το αξίωμα της επιλογής. Ο Πωλ Κόεν έδειξε το 1963 ότι η υπόθεση του συνεχούς δεν μπορεί ούτε να αποδειχθεί από τα ίδια αξιώματα. Γι' αυτό, η υπόθεση του συνεχούς είναι ανεξάρτητη της θεωρίας συνόλων ZFC. Και τα δύο αυτά αποτελέσματα υποθέτουν ότι τα αξιώματα των Zermelo–Fraenkel είναι ορθά. Αυτή η υπόθεση θεωρείται ευρέως αληθής. Ο Κόεν τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς, το 1966, για την απόδειξη του.
Η υπόθεση του συνεχούς είναι στενά συνδεδεμένη με πολλές προτάσεις στην ανάλυση, την συνολοθεωρητική τοπολογία και τη θεωρία μέτρου. Ως αποτέλεσμα της ανεξαρτησίας της, πολλές σημαντικές εικασίες στους τομείς αυτούς αποδείχθηκαν στη συνέχεια ανεξάρτητες.
Μέχρι τώρα, η υπόθεση του συνεχούς φαίνεται να είναι ανεξάρτητη από όλα τα γνωστά  αξιώματα των μεγάλων πληθικοτήτων στο πλαίσιο της ZFC.
Η ανεξαρτησία της υπόθεσης από τη θεωρία συνόλων ZFC σημαίνει ότι η απόδειξη της αλήθειας ή του ψεύδους της στα πλαίσια της θεωρίας αυτής είναι αδύνατη. Ωστόσο, για τα αρνητικά συμπεράσματα των Γκέντελ και Κόεν δεν είναι γενικά αποδεκτό ότι απορρίπτουν την υπόθεση. Το πρόβλημα του Hilbert παραμένει ένα ενεργό αντικείμενο έρευνας
Η υπόθεση του συνεχούς δεν ήταν η πρώτη πρόταση που αποδείχθηκε ότι είναι ανεξάρτητη της θεωρίας συνόλων ZFC. Μια άμεση συνέπεια του θεωρήματος μη πληρότητας του Γκέντελ, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1931, είναι ότι υπάρχει μία τυπική πρόταση (μία για κάθε κατάλληλο σύστημα αρίθμησης του Γκέντελ) που εκφράζει την ορθότητα της θεωρίας συνόλων ZFC που είναι ανεξάρτητη της θεωρίας συνόλων ZFC, υποθέτοντας ότι η ZFC είναι ορθή. Η υπόθεση του συνεχούς και το αξίωμα της επιλογής ήταν από τις πρώτες μαθηματικές προτάσεις που αποδείχθηκε ότι είναι ανεξάρτητες της θεωρίας συνόλων ZFC. Αυτές οι αποδείξεις ανεξαρτησίας δεν είχαν ολοκληρωθεί μέχρι που ο Πωλ Κόεν ανέπτυξε την έννοια της δυναμικότητας τη δεκαετία του 1960. Όλες βασίζονται στην παραδοχή ότι η θεωρία συνόλων  ZF είναι ορθή. Αυτές οι αποδείξεις ονομάζονται αποδείξεις σχετικής ορθότητας.
Ένα αποτέλεσμα του Σόλοβει, που αποδείχθηκε λίγο μετά από το αποτέλεσμα του Κόεν για την ανεξαρτησία της υπόθεσης της συνέχειας, δείχνει ότι σε κάθε μοντέλο της θεωρίας συνόλων ZFC, αν \kappa είναι ένας πληθικός αριθμός από μία μη αριθμήσιμη cofinality(?), τότε υπάρχει μία forcing επέκταση στην οπόια . Ωστόσο, δεν είναι ορθό να υποθέσουμε ότι  είναι  ή  ή οποιοσδήποτε πληθικός αριθμός με cofinality \omega.
Επιχειρήματα υπέρ και κατά της υπόθεσης του συνεχούς
Ο Γκέντελ πίστευε ότι η υπόθεση του συνεχούς ήταν ψευδής και ότι η απόδειξή του για τη συμφωνία της υπόθεσης με τη θεωρία συνόλων ZFC δείχνει μόνο ότι τα αξιώματα των Zermelo-Fraenkel δεν χαρακτηρίζουν επαρκώς τον κόσμο των συνόλων. Ο Γκέντελ ήταν πλατωνιστής και γι' αυτό δεν είχε δυσκολία στο να αξιολογεί την αλήθεια ή το ψεύδος προτάσεων ανεξάρτητα από τη δυνατότητά απόδειξής τους. Ο Κόεν, αν και φορμαλιστής, επίσης έτεινε προς την απόρριψη της υπόθεσης.
Ιστορικά, οι μαθηματικοί που προτιμούσαν ένα "πλούσιο και μεγάλο σύμπαν" συνόλων ήταν κατά της υπόθεσης του συνεχούς, ενώ εκείνοι που προτιμούσαν ένα "οργανωμένο και ελεγχόμενο σύμπαν" συνόλων ήταν υπέρ της υπόθεσης. Παράλληλα επιχειρήματα δημιουργήθηκαν είτε για να υποστηρίξουν είτε για να απορρίψουν το αξίωμα της κατασκευαστικότητας, που υποννοεί την υπόθεση του συνεχούς. Πιο πρόσφατα, ο Μάθιου Φόρμαν τόνισε ότι ο οντολογικός μαξιμαλισμός μπορεί ουσιαστικά να χρησιμοποιηθεί για την επιχειρηματολογία σχετικά με την υπόθεση, γιατί μεταξύ μοντέλων που έχουν τους ίδιους πραγματικούς, μοντέλα με περισσότερα σύνολα πραγματικών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να την ικανοποιούν.
Μία άλλη οπτική γωνία είναι ότι η αντίληψη που υπάρχει για τα σύνολα δεν είναι αρκετά συγκεκριμένη ώστε να καταστεί δυνατός ο χαρακτηρισμός της υπόθεσης του συνεχούς ως αληθούς ή ψευδούς. Αυτή η οπτική γωνία αναπτύχθηκε το 1923 από τον Σκόλεμ, πριν ακόμη το πρώτο θεώρημα πληρότητας του Γκέντελ. Ο Σκόλεμ επιχειρηματολόγησε βασιζόμενος στο γνωστό ως παράδοξο του Σκόλεμ,το οποίο αργότερα υποστηρίχθηκε από την ανεξαρτησία της υπόθεσης του συνεχούς από τα αξιώματα της θεωρίας συνόλων ZFC, αφού τα αξιώματα αυτά είναι αρκετά για να εδραιώσουν τις θεμελιώδεις ιδιότητες των συνόλων και των πληθικών αριθμών. Για να επιχειρηματολογήσει κανείς εναντίον της οπτικής γωνίας αυτής, θα ήταν επαρκές να υποδείξει νέα αξίωματα που υποστηρίζονται από τη διαίσθηση και επιλύουν την υπόθεση του συνεχούς προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Αν και το αξίωμα της κατασκευαστικότητας δεν επιλύει την υπόθεση του συνέχους, γενικά, δε θεωρείται διαισθητικά ορθό περισσότερο απ' ό,τι η υπόθεση του συνεχούς θεωρείται γενικά ψευδής.
Τουλάχιστον δύο άλλα αξιώματα έχουν προταθεί, τα οποία έχουν επιπτώσεις στην υπόθεση του συνεχούς, αν και τα αξιώματα αυτά δεν έχουν γνωρίσει μέχρι τώρα ευρεία αποδοχή στη μαθηματική κοινότητα. Το 1986, ο Κρις Φράιλινγκ παρουσίασε ένα επιχείρημα κατά της υπόθεσης του συνεχούς, αποδεικνύοντας ότι η άρνησή της είναι ισοδύναμη με το αξιώμα της συμμετρίας (του ιδίου), μία πρόταση σχετική με τις πιθανότητες. Ο Φράιλινγκ πιστεύει ότι το αξιώμα αυτό είναι "διαισθητικά ορθό", αλλά άλλοι έχουν εκφράσει διαφωνίες. Ένα δύσκολο επιχείρημα εναντίον της υπόθεσης του συνεχούς, που αναπτύχθηκε από τον Γούντιν, έχει προσελκύσει σημαντικά την προσοχή, από το έτος 2000. Ο Φόρμαν δεν απορρίπτει το επιχείρημα του Γούντιν ευθέως, αλλά τονίζει ότι χρειάζεται επιφύλαξη.
Ο Σόλομον Φέφερμαν (2011) δημιούργησε ένα σύνθετο φιλοσοφικό επιχείρημα: ότι η υπόθεση του συνεχούς δεν είναι ένα σαφώς ορισμένο μαθηματικό πρόβλημα. Προτείνει μια θεωρία "σαφούς ορισμού" χρησιμοποιώντας ένα ημιδιαισθητικό υποσύστημα της θεωρίας συνόλων ZFC που αποδέχεται την κλασική λογική για φραγμένους ποσοδείκτες, αλλά χρησιμοποιεί διαισθητική λογική για μη φραγμένους, και προτείνει ότι μία πρόταση \phi είναι μαθηματικά "σαφώς ορισμένη" αν η ημιδιαισθητική θεωρία μπορεί να αποδείξει ότι. Διατυπώνει την εικασία ότι η υπόθεση του συνεχούς δεν είναι σαφώς ορισμένη σύμφωνα με αυτήν την ιδέα, και προτείνει ότι για το λόγο αυτό, η υπόθεση θα πρέπει να θεωρηθεί ότι δε δέχεται αληθοτιμή. Ο Πίτερ Κέλνερ έγραψε έναν σχολιασμό στο άρθρο του Φέφερμαν.
Ο Τζόελ Ντέιβιντ Χάμκινς προτείνει μία πολυσυμπαντική προσέγγιση στη θεωρία συνόλων και υποστηρίζει ότι "η υπόθεση του συνεχούς έχει βασιστεί στην πολυσυμπαντική οπτική γωνία από την εκτεταμένη μας γνώση για το πώς συμπεριφέρεται στο πολυσύμπαν, και ως εκ τούτου δεν μπορεί πια να οργανωθεί με τον τρόπο με τον οποίο παλαιότερα ελπίζαμε." Με παρόμοιο τρόπο, ο Σάαρον Σίλα έγραψε ότι "δε συμφωνεί με την καθαρά πλατωνική άποψη ότι μπορεί να αποφασιστεί η λύση για τα ενδιαφέρονται προβλήματα στη θεωρία συνόλων, ότι απλώς πρέπει να ανακαλύψουμε το επιπρόσθετο αξίωμα. Η νοητή εικόνα που έχω είναι ότι έχουμε πολλές δυνατές θεωρίες συνόλων, που όλες είναι σύμφωνες με τη θεωρία συνόλων ZFC".
Η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς
Η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς εκφράζει ότι αν η πληθικότητα ενός άπειρου συνόλου κείται μεταξύ αυτής ενός άπειρου συνόλου Α και αυτής του δυναμοσυνόλου του Α, τότε έχει την πληθικότητα ενός από τα δύο αυτά σύνολα. Δηλαδή, για κάθε άπειρο πληθάριθμο \mu δεν υπάρχει πληθάριθμος \nu, ώστε. Η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς είναι ισοδύναμη με την ισότητα:, για κάθε τακτικό αριθμό \alpha (συχνά αποκαλείται ως υπόθεση άλεφ του Κάντορ).
Οι αριθμοί μπεθ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για έναν εναλλακτικό συμβολισμό της συνθήκης αυτής:, για κάθε τακτικό αριθμό \alpha.
Όπως η υπόθεση του συνεχούς, έτσι και η γενίκευσή της είναι επίσης ανεξάρτητη της θεωρίας συνόλων ZFC. Ωστόσο, ο Σιερπίνσκι απέδειξε ότι η θεωρία συνόλων ZC μαζί με τη γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς υποννοούν το αξίωμα της επιλογής (και συνεπώς την άρνηση του αξιώματος της καθοριστικότητας), έτσι η επιλογή και η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς δεν είναι ανεξάρτητα στη θεωρία συνόλων ZFC. Δεν υπάρχουν μοντέλα στη θεωρία αυτή στα οποία να ισχύει η γενικευμένη υπόθεση και ταυτόχρονα να μην αληθεύει το αξίωμα της επιλογής. Για την απόδειξη αυτού, ο Σιερπίνσκι απέδειξε ότι η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς υποννοοεί ότι κάθε πληθικότητα n είναι μικρότερη από κάποιον αριθμό Άλεφ, και για το λόγο αυτό μπορεί να διαταχθεί. Αυτό επιτυγχάνεται με το να αποδείξει κανείς ότι το n είναι μικρότερο από το, που είναι μικρότερο από το δικό του αριθμό Χάρτογκ -αυτό γίνεται με τη χρήση της ισότητας.
Ο Κουρτ Γκέντελ έδειξε ότι η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς είναι μια συνέπεια της θεωρίας συνόλων ZF μαζί με το αξίωμα ότι κάθε σύνολο είναι κατασκευάσιμο σε σχέση με τους τακτικούς αριθμούς, οπότε είναι σύμφωνη και με τη θεωρία συνόλων ZF μαζί με το αξίωμα της επιλογής. Επειδή η γενικευμένη υπόθεση υπονοεί την "απλή" υπόθεση του συνεχούς, το μοντέλο του Κόεν στο οποίο αυτή είναι ψευδής είναι μοντέλο στο οποίο και η γενικευμένη υπόθεση είναι ψευδής, οπότε η τελευταία δεν μπορεί να αποδειχθεί μέσω της θεωρίας συνόλων ZF μαζί με το αξίωμα της επιλογής. Ο Ίστον χρησιμοποίησε τη μέθοδο της δυναμικότητας, που αναπτύχθηκε από τον Κόεν, για να αποδείξει το ομώνυμό του θεώρημα, το οποίο εκφράζει ότι είναι σύμφωνο με την θεωρία συνόλων ZF (με το αξίωμα της επιλογής), για οσοδήποτε μεγάλους πληθάριθμους \aleph_{a} να μην ισχύει η ισότητα. Πολύ αργότερα, ο Φόρμαν και ο Γούντιν απέδειξαν (υποθέτοντας την ορθότητα των πολύ μεγάλων πληθαρίθμων) ότι είναι ορθό ότι η ανισότητα 2^k>k^{+} ισχύει για κάθε άπειρο πληθάριθμο k. Αργότερα, ο Γούντιν επέκτεινε την ιδέα αυτή, αποδείκνύοντας την ορθότητα της ισότητας 2^k=k^{++} για κάθε k. Ο Καρμί Μερίμοβιτς το 2007 απέδειξε ότι για κάθε, είναι σύμφωνο με τη θεωρία συνόλων ZFC ότι για κάθε k, το 2^{k} είναι ο n-οστός διάδοχος του k. Απο την άλλη πλευρά, ο Λάζλο Πατάι (1930) απέδειξε ότι αν γ είναι ένας τακτικός αριθμός και για κάθε άπειρο πληθάριθμο k, το 2^{k} είναι ο γ-οστός διάδοχος του k, τότε το γ είναι άπειρο.
Για οποιαδήποτε άπειρα σύνολα Α και Β, αν υπάρχει μια 1 προς 1 απεικόνιση από το Α στο Β, τότε υπάρχει μια 1 προς 1 απεικόνιση από υποσύνολα του Α σε υποσύνολα του Β. Έτσι, για οποιουσδήποτε πληθάριμους m και n, ισχύει.
Αν τα m και n είναι πεπερασμένοι αριθμοί, τότε ισχύει η ισχυρότερη ανισότητα:
.
Η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς υπονοεί ότι αυτή η αυστηρή και ισχυρότερη ανισότητα είναι αληθής και για άπειρους πληθάριθμους.
Συνέπειες της γενικευμένη υπόθεσης του συνεχούς για τη μετατροπή πληθαρίθμων σε εκθετική μορφή
Αν και η γενικευμένη υπόθεση του συνεχούς αναφέρεται άμεσα μόνο στη μετατροπή πληθαρίμων σε εκθετική μορφή έχοντας ως βάση το 2, μπορεί κανείς να εξάγει από αυτήν την εκθετικοποίηση των πληθαρίθμων σε όλες τις περιπτώσεις. Υπονοεί ότι το ισούται με: Κατηγορία:Προβλήματα του Χίλμπερτ Κατηγορία:Άπειρο Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Uncharted (ταινία)
Το Uncharted είναι μια αμερικανική ταινία δράσης-περιπέτειας του 2022 σε σκηνοθεσία Ρούμπεν Φλέτσερ σε σενάριο των Ρέιφ Τζάνκινς, Αρτ Μάρκουμ και Μάθιου Χολογουέι, βασισμένη στο ομώνυμο franchise βιντεοπαιχνιδιών που αναπτύχθηκε από την Naughty Dog και εκδόθηκε από τη Sony Interactive Entertainment. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χόλλαντ ως Nathan Drake και Μαρκ Γουόλμπεργκ ως Victor Sullivan, με τους Σοφία Άλι, Τάτι Γκαμπριέλ και Αντόνιο Μπαντέρας σε δεύτερους ρόλους.
Η ταινία ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 2008 με τον παραγωγό Άβι Άραντ να δηλώνει ότι θα συνεργαζόταν με τη Sony Pictures για να αναπτύξει μια κινηματογραφική προσαρμογή του franchise βιντεοπαιχνιδιών. Τότε βρισκόταν σε κόλαση ανάπτυξης με διάφορους σκηνοθέτες, σεναριογράφους και κύρια μέλη του καστ να συνδέονται σε διάφορα σημεία. Οι σκηνοθέτες Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, Νιλ Μπέργκερ, Σεθ Γκόρντον, Νταν Τράχτενμπεργκ, Σον Λέβι και Τράβις Νάιτ υπέγραψαν αρχικά υπογραφή για τη σκηνοθεσία ενώ ο Γουόλμπεργκ επρόκειτο να παίξει τον Drake στην πρώιμη ανάπτυξη. Ο Χόλλαντ επιλέχθηκε ως Drake τον Μάιο του 2017 και ο Φλέτσερ προσλήφθηκε ως σκηνοθέτης στις αρχές του 2020. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2020, αλλά σταμάτησαν λόγω της πανδημίας του COVID-19. Συνέχισαν τον Ιούλιο και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο, με τοποθεσίες όπως η Βοστώνη, η Νέα Υόρκη, η Βαρκελώνη και η Κιάμπα.
Αρχικά είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 Δεκεμβρίου 2020 και η ταινία αντιμετώπισε μεγάλες καθυστερήσεις λόγω της πανδημίας COVID-19. Τελικά έκανε πρεμιέρα στο Κολοσσαίο της Βαρκελώνης στις 7 Φεβρουαρίου 2022 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Sony Pictures Releasing στις 18 Φεβρουαρίου. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι βρήκαν ότι ήταν μια παραπλανητική προσαρμογή του franchise βιντεοπαιχνιδιών και συγκριτικά με άλλες ταινίες δράσης-περιπέτειας. Η ταινία απέφερε 401,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, καθιστώντας την την πέμπτη ταινία βιντεοπαιχνιδιών με τις περισσότερες εισπράξεις όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Uncharted Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Βοστώνη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βαρκελώνη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αρτ Μάρκουμ και Μάθιου Χόλογουεϊ Κατηγορία:Ταινίες 4DX
Άρης Θεσσαλονίκης (σκάκι)
Το σκακιστικό τμήμα του Άρη εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί το ενεργό τμήμα του συλλόγου που δραστηριοποιείται στο σκάκι από τον Μάιο του 2013. Η ομάδα αναδείχθηκε κυπελλούχος Θεσσαλονίκης το 2021, ενώ από το 2020 αγωνίζεται στην Α' Εθνική κατηγορία.
Ιστορικό
Η σκακιστική ομάδα του Άρη ιδρύθηκε επίσημα στις 23 Μαΐου του 2013. Μέχρι το Νοέμβριο του ίδιου έτους, η ομάδα του Άρη είχε επανδρωθεί μετά από συνεχείς εγγραφές και μεταγραφές νέων μελών και πριν τα τέλη της χρονιάς, διοργανώθηκε το πρώτο τουρνουά σκάκι του συλλόγου, με την συμμετοχή 29 σκακιστών.
Στις 12 Ιανουαρίου 2014, ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση των Ακαδημιών ΧΑΝΚ με 5-3, στον πρώτο επίσημο αγώνα του συλλόγου για το διασυλλογικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης-Χαλκιδικής. Η πρώτη συμμετοχή της ομάδας στο κύπελλο Ελλάδος πραγματοποιήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2014, με τον Άρη να ηττάται από την Ε.Σ.Κ.. Η ομάδα κατέλαβε την τρίτη θέση στο τοπικό διασυλλογικό πρωτάθλημα με έξι νίκες σε εννέα αγώνες. Τα καλύτερα αποτελέσματα έφερε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης με εννέα νίκες, ενώ μεταξύ των ανδρών ο Αστέριος Λιάμος σημείωσε έξι βαθμούς στους εννέα αγώνες.
Στις αρχές Απριλίου, το τμήμα διοργάνωσε το πρώτο τουρνουά ΑΡΗΣ-RAPID 2014, με νικητή τον μετρ Νίκο Λαγοπάτη. Από τον Οκτώβριο του 2014 έως και το Μάιο του 2015, ο σύλλογος διοργάνωσε έξι όπεν τουρνουά μπλιτζ με ενιαία βαθμολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκακι Κατηγορία:Ελληνικοί σκακιστικοί σύλλογοι
Μάχη του Νέβιλ
Η μάχη του Νέβιλ-Κρος (αγγλικά: Neville's Cross) (17 Οκτωβρίου 1346) αποτελεί ένα από τα επεισόδια του εκατονταετή πολέμου και των πολέμων για την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο στρατός της Σκωτίας ηττήθηκε, ενώ ο βασιλείας της Σκωτίας Δαυίδ Β΄ αιχμαλωτίστηκε.
Πρελούδιο
Η βραχύχρονη ειρήνη μεταξύ Αγγλίας και Σκωτίας διακόπηκε το 1345 με την εισβολή των Άγγλων στη Σκωτία. Την ίδια χρονική φάση ανανεώθηκε ο πόλεμος στη Γαλλία: στην 12 Ιουνίου του 1346 τα στρατεύματα του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία. Παραμένοντας πιστός στη συμμαχία με τη Γαλλία, ο Δαυίδ Β΄ εισέβαλε στη βόρεια Αγγλία. Αντιμετώπισε δυσκολία να επιτύχει στρατηγικά αποτελέσματα λόγω τον οχυρωματικών έργων που είχαν κατασκευαστή από τον Εδουάρδου Γ΄ για αυτό το ενδεχόμενο. Παρόλου αυτά, λόγω της δυσμενής θέσης της Γαλλίας μετά την ήττα στη μάχη του Crécy, ο σκωτσέζος βασιλείας συγκέντρωσε ξανά τον στρατό του και εισέβαλε τη βόρεια Αγγλία. Μετά τη λεηλασία της περιοχής του Cumberland, το στράτευμα του πλησίασε την πόλη Durham.
Μοντέστ Μουσόργκσκι
Ο Μοντέστ Μουσόργκσκι (ρωσικά: Модест Петрович Му́соргский, η ακριβής προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ είναι [mɐˈdʲest ˈmusərkskʲɪj], Κάρεβο, 21 Μαρτίου 1839 – Αγία Πετρούπολη, 28 Μαρτίου 1881) ήταν Ρώσος συνθέτης, μέλος της περίφημης Ομάδας των Πέντε. Υπήρξε ένας από τους καινοτόμους της εθνικής μουσικής της Ρωσίας κατά τη Ρομαντική περίοδο, για την οποία αγωνίστηκε σκληρά, αψηφώντας -αρκετές φορές με εμφατικό τρόπο- τους καθιερωμένους κομφορμισμούς της εποχής του, σχετικά με την έντεχνη Δυτική μουσική.
Τα -σχετικά λιγοστά- έργα του είναι εμπνευσμένα από την ιστορία και τις παραδόσεις της πατρίδας του, γεμάτα δύναμη, εσωτερική νοσταλγία και τρυφερότητα και, αντικατοπτρίζουν την «ψυχή» του μέσου Ρώσου της εποχής. Τα γνωστότερα έργα του είναι η όπερα Μπορίς Γκοντουνόφ, το έργο για πιάνο Εικόνες από μια Έκθεση και το αριστουργηματικό συμφωνικό ποίημα Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό.
Για πολλά χρόνια, τα έργα του Μουσόργκσκι ήσαν γνωστά από τις μεταγραφές τους από άλλους συνθέτες. Σήμερα καταβάλλεται προσπάθεια να αποδοθεί ο χαρακτήρας τους μέσα από τις πρώτες, «απείραχτες» παρτιτούρες, στην αυθεντική τους μορφή.
Ονοματολογία
Το πλήρες -και πλησιέστερα στη ρωσική προφορά- όνομα του συνθέτη είναι Μοντέστ Πετρόβιτς Μούσοργκσκι (Модéст Петрóвич Мýсоргский) Το οικογενειακό όνομα του συνθέτη, φαίνεται να προέρχεται από από κάποιον Ρομάν Βασίλιεβιτς Μοναστιριόφ (Roman Vasilyevich Monastïryov), ο οποίος αναφέρεται στο «Βελούδινο Βιβλίο» (Бархатная книга), δηλαδή τον επίσημο γενεαλογικό κατάλογο των εξεχουσών οικογενειών της Ρωσίας (Βογιάρων). Ο Μοναστιριόφ έφερε το παρατσούκλι «Μusorga» και ήταν ο πρόγονος των πρώτων «Mussorgsky».
Το πρόβλημα έγινε ακόμη περιπλοκότερο με την αναφορά διαφόρων «συνωνύμων» για το επώνυμο Μουσόργκσκι. Ενδεικτικά αναφέρονται: 'Musarsky', 'Musersky', 'Muserskoy', 'Musirskoy', 'Musorsky', και 'Musursky' ! Το επίσημο βαπτιστικό επώνυμο, πάντως, του συνθέτη ήταν 'Mύσερσκυ' (Musersky).
Ο ίδιος ο συνθέτης έκανε μικρές αλλαγές στο επώνυμό του. Στις πρώτες (μέχρι το 1858) επιστολές του προς τον Μίλι Μπαλάκιρεφ, υπογράφει ως 'Musorsky'. Σε μία, όμως, επιστολή του πάλι προς τον Μπαλάκιρεφ, το 1863, υπογράφει ως 'Musorgskiy' και, από τότε και μετά, διατηρεί σε γενικές γραμμές το γ, αλλά επανέρχεται μερικές φορές στην παλαιά εκδοχή. Η προσθήκη του γ στο επώνυμο, φαίνεται ότι έγινε κατόπιν προτροπής του αδελφού τού συνθέτη Φιλάρετου, διότι η ρίζα του, η λέξη μύσορ έχει άσχημη σημασία στη ρωσική γλώσσα (мýсoр=σκουπίδι, βρωμιά). Ο ίδιος ο συνθέτης έχοντας επίγνωση του ιδιόμορφου επωνύμου του, «έπαιζε» περιπαικτικά πολλές φορές με αυτό. Σε επιστολές του προς τον κριτικό Στασόφ, υπογράφει ως 'Musoryanin' (=σκουπιδιάρης)!
Λίμνη Αώου
Η Λίμνη Αώου ή Λίμνη Πηγών Αώου είναι τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Αώο. Βρίσκεται στον νομό Ιωαννίνων. Είναι χαρακτηρισμένη ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Η έκτασή της είναι 11,5 χλμ2, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο 1.350 μ. γεγονός που την κατατάσσει ως την πιο ορεινή μεγάλη λίμνη της Ελλάδας. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1981 και ολοκληρώθηκε το 1991. Η λίμνη και η παραλίμνια περιοχή, εμπίπτει στη δικαιοδοσία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (Δ.Ε.Η.). Σκοπός κατασκευής του έργου, είναι η εκμετάλλευση μέρους του νερού από τις πηγές του ποταμού Αώου, για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Το έργο έχει αυξήσει τη μέση παραγωγή υδροηλεκτρικού δυναμικού της Ελλάδας κατά 7%. Η λίμνη του Υδροηλεκτρικού Σταθμού (Υ.Η.Σ) Πηγών Αώου, κατασκευάστηκε σε περιοχή με πυκνή βλάστηση, όπου δεν υπήρχε ανθρώπινη δραστηριότητα η οποία να προκαλεί ρύπανση των νερών. Από τα νερά της λίμνης, υπάρχει η δυνατότητα άρδευσης του Οροπεδίου Πολιτσών, όπου οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται στον τομέα της πρωτογενούς παραγωγής.
Μοντέστ Μουσόργκσκι
Ονοματολογία
Σε σχέση με τον τονισμό, η ορθή απόδοση στη ρωσική γλώσσα, είναι στην πρώτη συλλαβή (προπαραλήγουσα). Ο τονισμός στη δεύτερη συλλαβή (παραλήγουσα), οφείλεται πιθανότατα σε μία παραλλαγή πολωνικής προέλευσης, αλλά πολλοί συμπατριώτες του συνθέτη την υιοθέτησαν -σε συνδυασμό με το γ-, παρακινημένοι από τη διαπίστωση ότι, ένας τόσο σημαντικός για τη ρωσική μουσική συνθέτης, δεν θα έπρεπε κατ' ουδένα τρόπο, να έχει επώνυμο που να παραπέμπει σε «σκουπίδια»!
Λίμνη Αώου
Οικοσύστημα και Διαχείριση
Η Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της τοποθεσίας, ανήκει κλιματολογικά στις υποτροπικές ζώνες. Το κλίμα που επικρατεί δεν παρουσιάζει ούτε τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες των βορείων περιοχών, ούτε τις πολύ υψηλές των τροπικών. Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο Εθνικά Πάρκα, της Πίνδου και του Βίκου-Αώου. Στην πλούσια χλωρίδα της περιοχής, συναντώνται μεταξύ άλλων μαύρη πεύκη (Pinus nigra), οξιές (Fagus) και σπάνια είδη ορχιδέας. Αποτελεί καταφύγιο για πολλά είδη θηλαστικών όπως λύκοι (Canis lupus), αρκούδες (Ursus arctos) και ζαρκάδια. Τα νερά των πηγών φιλοξενούν τον αλπικό τριτώνα (Triturus alpestris), κέφαλους (Leusiscus cephalus) και πέστροφες (Salmo trutta fario). Ο βιότοπος της λίμνης έχει χαρακτηριστεί ιδιαίτερα σημαντικός και εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000 ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας με κωδικό GR1310002. Υπεύθυνος για τη διαχείριση της λίμνης και της γύρω περιοχής είναι ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου και στοχεύει στην προστασία και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής. Λόγω του χαρακτηρισμού της ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους με κωδικό AT3011035, προσελκύει αυξημένο αριθμό επισκεπτών, όλες τις εποχές του χρόνου. Το 2014, η λίμνη εξαιρέθηκε από το Καταφύγιο Άγριας Ζωής «Μετσόβου-Χρυσοβίτσας-Γρεβενιτίου», γεγονός το οποίο επέτρεψε την αλιεία, ενώ παρέμεινε στη Ζώνη Ειδικής Προστασίας. Επίσης στα πλαίσια της οδηγίας 2000/60/ΕΚ «Σχεδίου Διαχείρισης των Λεκανών Απορροής Ποταµών» του Υδατικού Διαµερίσµατος Ηπείρου (GR05), συλλέγονται πληροφορίες και δεδομένα για την υφιστάμενη κατάσταση της λίμνης και τους τρόπους ορθής διαχείρισής της, προστατεύοντας τη βιοποικιλότητα της περιοχής σε συνδυασμό με την ελεγχόμενη ανθρώπινη δραστηριότητα.
Μοντέστ Μουσόργκσκι
Ονοματολογία
Τέλος, η προσθήκη του δεύτερου σ στο επώνυμο, δικαιολογείται από το γεγονός ότι, ενώ η προφορά του στις σλαβικές γλώσσες δεν επηρεάζεται από τον αριθμό των σ, στις δυτικές το ένα σ μπορεί να αποδίδεται ως ζ (Μουζόργκσκι), ενώ με τα δύο σσ εξασφαλίζεται η ορθή προφορά (Μουσόργκσκι).
Λίμνη Αώου
Προβλήματα Διαχείρισης
Η περιοχή της λίμνης παρουσιάζει έντονη τουριστική δραστηριότητα, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Η έλλειψη επαρκούς φύλαξης, έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των απορριμμάτων και κατά συνέπεια τον αυξημένο κίνδυνο μολύνσεως των υδάτων της λίμνης. Μετά την εξαίρεσή της από το  Καταφύγιο Άγριας Ζωής «Μετσόβου-Χρυσοβίτσας-Γρεβενιτίου», με σκοπό να περιοριστεί η ανάπτυξη του κυπρίνου σε βάρος του αυτόχθονος πληθυσμού ψαριών της λίμνης, οι ενδείξεις για παράνομο εμπλουτισμό ψαριών, κυρίως από ιδιώτες σε συνδυασμό με την υπεραλίευση, εξακολουθεί να θέτει σε κίνδυνο τον πληθυσμό της ιχθυοπανίδας. Ενώ η εκμετάλλευσή της ανήκει στη δικαιοδοσία της Δ.Ε.Η., κάποιες εκτάσεις γύρω από αυτή ανήκουν σε ιδιώτες παραγωγούς πρωτογενούς τομέα. Υπάρχουν όμως και εκτάσεις, οι οποίες δεν έχει καταστεί ακόμη σαφές αν ανήκουν σε ιδιώτες ή είναι δημόσιες. Εκμεταλλευόμενοι την ασάφεια ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς, κτηνοτρόφοι, χρησιμοποιούν τις εκτάσεις ως βοσκότοπους, με αποτέλεσμα την υπερβόσκηση. Άμεση συνέπεια είναι η μειωμένη βλάστηση των λιβαδιών της παραλίμνιας περιοχής. Σχετικά με τις γεωργικές δραστηριότητες της περιοχής, έχει παρατηρηθεί κατα καιρούς κοπή δένδρων, με στόχο την επέκταση των εκτάσεων προς καλλιέργεια. Συνεπεία αυτού, καταστρέφεται ο φυσικός πλούτος και ο κίνδυνος μειωμένης αναπαραγωγής άγριων ζώων μπορεί να αποτελέσει ένα επιπλέον πρόβλημα για τη βιοποικιλότητα της πανίδας της περιοχής.
Μοντέστ Μουσόργκσκι
Ονοματολογία
Το συμπέρασμα είναι ότι, η συστηματική προσπάθεια να αποδοθεί σωστά από το δυτικό φωνητικό αλφάβητο ο ρωσικός χαρακτήρας του ονόματος, μάλλον έχει αποβεί μάταιη, αφού σε όλες σχεδόν τις γλώσσες -συμπεριλαμβανομένων και εκείνων με σλαβικές ρίζες- δεν έχει γίνει κατορθωτό να καθιερωθεί με μία μορφή το πλήρες όνομα του συνθέτη. Γι' αυτό ακολουθείται η «καταχρηστική» απόδοσή του, με τη μορφή που έχει γίνει αποδεκτό στις τελευταίες δεκαετίες. Στα ελληνικά, μάλιστα, το ορθό είναι να μην προφέρεται το πρώτο κ στο επώνυμο, με τη σωστότερη απόδοση ως «ΜΟΥΣΌΡΓΣΚΙ».
Λίμνη Αώου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Α Α
Μοντέστ Μουσόργκσκι
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μουσόργκσκι γεννήθηκε στο Κάρεβο της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Η οικογένειά του, γαιοκτήμονες, είχε ευγενή καταγωγή από τον κλάδο των Ρούρικ και τη δυναστεία των Σμολένσκ. Στην ηλικία των έξι ετών, ο Μοντέστ θα πάρει τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του, εξαιρετική πιανίστα. Η πρόοδός του ήταν τόσο μεγάλη που, μόλις τρία χρόνια αργότερα, ήταν ικανός να εκτελέσει ένα κοντσέρτο του Τζον Φιλντ και κάποια έργα του Φραντς Λιστ.
Τον Αύγουστο του 1849, ο ίδιος, μαζί με τον αδελφό του Φιλάρετο και τους γονείς του, θα μετακομίσουν στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί θα γραφούν στην υψηλού επιπέδου Σχολή Πέτρου-Παύλου, με την προοπτική να ακολουθήσουν στρατιωτική καριέρα. Ταυτόχρονα, παρακολουθούσαν μαθήματα με το διακεκριμένο δάσκαλο του πιάνου Άντον Γκέρκε, μετέπειτα καθηγητή της μουσικής στο φημισμένο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης.
To 1852 ο Μοντέστ εισέρχεται στη Σχολή Δοκίμων της Φρουράς. Η περίοδος της θητείας του στη Σχολή, με διοικητή κάποιον Στρατηγό Σούτγκοφ, θα επιδράσει καθοριστικά στον μόλις 13 ετών Μουσόργκσκι. Παρά τις κάποιες αντικρουόμενες απόψεις για το ποιόν του εν λόγω διοικητή, το βέβαιο είναι ότι η Σχολή δεν ήταν το καταλληλότερο μέρος για τη διαμόρφωση του ευαίσθητου χαρακτήρα ενός ανθρώπου σαν τον Μοντέστ. Σύμφωνα με κάποιον παλαιό μαθητή της Σχολής, ο Σούτγκοφ «αισθανόταν περήφανος όταν κάποιος σπουδαστής επέστρεφε από άδεια, μεθυσμένος με σαμπάνια». Δεν είναι λοιπόν καθόλου απίθανο, το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα εμφανίσει αργότερα ο συνθέτης, ο αλκοολισμός, να έχει τις ρίζες του στη θητεία του στη συγκεκριμένη Σχολή.
Πάντως, η μουσική παρέμεινε η προτεραιότητα γι' αυτόν. Μάλιστα, η κόρη του Σούτγκοφ υπήρξε και η ίδια μαθήτρια του Γκέρκε και παρακολουθούσαν μαζί τα μαθήματα. Οι πιανιστικές του ικανότητες, τον κατέστησαν πολύ δημοφιλή στους συμμαθητές του και, πολύ συχνά, έπαιζε γι' αυτούς χορευτικά κομμάτια διανθισμένα με δικούς του αυτοσχεδιασμούς.
Το 1856 ο Μουσόργκσκι αποφοιτά από τη Σχολή Δοκίμων, έχοντας στο μεταξύ συνθέσει το πρώτο του έργο με τίτλο Ο ανθυπολοχαγός Ποντπραπόπτσνικ (1852), που εκδόθηκε με δαπάνες του πατέρα του, ο οποίος πέθανε την ίδια χρονιά.
Ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, διορίστηκε στη φρουρά Πρεομπραζένσκι (Preobrazhensky), ένα από τα πιο αυτοκρατορικά συντάγματα της Ρωσίας.
Ωριμότητα
Τη χρονιά του διορισμού του ο Μοντέστ θα γνωρίσει τον, λίγο μεγαλύτερό του, αξιωματικό Αλεξάντρ Μποροντίν κατά τη διάρκεια της κοινής υπηρεσίας τους σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Αγ. Πετρούπολης. Ο μετέπειτα σημαντικός συνθέτης και μέλος της ομάδας των «5», Μποροντίν θυμάται γλαφυρότατα: «''...η στενή του στολή ήταν άψογη, απόλυτα εφαρμοστή, τα πόδια του στραμμένα προς τα έξω, τα μαλλιά του καλοστρωμένα και περασμένα με λούστρο, τα νύχια του κομμένα στην εντέλεια, τα χέρια του περιποιημένα όπως των λόρδων. Η συμπεριφορά του κομψή και αριστοκρατική: ο λόγος του παρομοίως, αρθρωμένος μέσα από κάπως σφιγμένα δόντια, ανάμικτος με γαλλικές φράσεις, μάλλον ολιγαρκής. Υπήρχε κάποια «υποψία», μικρή όμως, ενός δανδή. Η ευγένεια και οι τρόποι του ήσαν ξεχωριστοί. Οι κυρίες τον κρυφοσυζητούσαν. Κάθισε στο πιάνο και, απλώνοντας τα χέρια του με κοκεταρία, έπαιξε με εξαιρετική γλυκύτητα και τρυφερότητα αποσπάσματα από τον Τροβατόρε την Τραβιάτα κ.α., ενώ τον μπιζάριζαν: «...Υπέροχο! Μεγαλειώδες!...» και άλλα τέτοια. Συνάντησα τον Μοντέστ Πετρόβιτς, τρεις-τέσσερις φορές κατ' αυτόν τον τρόπο στου Ποπώφ, και οι δύο μας εν υπηρεσία στο νοσοκομείο...''».
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1856, ένας συνάδελφος από το σύνταγμα έφερε τον Μουσόργκσκι στο σπίτι του συνθέτη Αλεξάντερ Νταργκομίτσκι (Alexander Dargomyzhsky), τον σημαντικότερο Ρώσο συνθέτη της εποχής, μετά τον Μιχαήλ Γκλίνκα, που εντυπωσιάστηκε από τις πιανιστικές ικανότητες του Μοντέστ. Ο Νταργκομίτσκι θα συμπεριλάβει τον Μουσόργκσκι στις μουσικές βραδιές του και, όπως λέει ο κριτικός Στασόφ τότε «ξεκινάει η πραγματική μουσική του ζωή». Στα επόμενα δύο χρόνια, θα συναντήσει εκεί και άλλες προσωπικότητες όπως τον Σεζάρ Κούι και τον Μίλι Μπαλάκιρεφ.
Ο Μπαλάκιρεφ θα σημαδέψει τη ζωή του Μουσόργκσκι διότι, εφεξής, θα γίνει ο μέντορας και δάσκαλός του (παρ' όλο που στα τελευταία του χρόνια οι σχέσεις τους θα γίνουν απόλυτα εχθρικές). Έλεγε στον Στασόφ: «Επειδή δεν είμαι θεωρητικός, δεν μπορώ να τον διδάξω αρμονία, όπως κάνει ο Κόρσακοφ, μπορώ όμως να τού διδάξω τις συνθετικές φόρμες και, για να γίνει αυτό, μπορούμε να παίζουμε μαζί στο πιάνο τις συμφωνίες του Μπετόβεν, αλλά και έργα άλλων συνθετών, αναλύοντας τη φόρμα». Μέχρι τότε, ο Μουσόργκσκι δεν είχε μουσικές «σφαιρικές» γνώσεις, παρά μόνον ό,τι είχε σχέση με το πιάνο. Ο Μπαλάκιρεφ άρχιζε να αναπληρώνει σταδιακά τα συγκεκριμένα κενά.
Το 1858 ο Μουσόργκσκι πέρασε μία κρίση υγείας που, εν πολλοίς, παραμένει ανεξήγητη. Σε μία επιστολή του προς τον Μπαλάκιρεφ αναφέρεται σε «μυστικισμό και κυνικές σκέψεις απέναντι στο Θείο». Το 1859 θα έχει την πρώτη του επαφή με τα θεατρικά δρώμενα, συμμετέχοντας στην παραγωγή της όπερας του Γκλίνκα Μία Ζωή Για Τον Τσάρο. Την ίδια χρονιά θα πάει για πρώτη φορά στη Μόσχα, όπου θα εντυπωσιαστεί από το Κρεμλίνο και θα αυτοεπιβεβαιωθούν οι αναζητήσεις του για «οτιδήποτε εμπεριέχει το ρωσικό στοιχείο».
Παρ' όλες αυτές τις αλλαγές στη ζωή του, η μουσική του Μοντέστ θα εξακολουθήσει να βασίζεται στα ξένα -μη ρωσικά- πρότυπα. Μία σονάτα για πιάνο 4-χέρια που θα συνθέσει το 1860, περιλαμβάνει το ένα και μοναδικό μέρος της σε φόρμα σονάτας της κλασικής εποχής. Ακόμη, στην Προγραμματική Μουσική για το έργο του Σέροφ Ο Οιδίποδας στην Αθήνα -που άφησε ατελείωτο αργότερα- ή στο Ιντερμέντζο Σε Κλασικό Τρόπο, για πιάνο σόλο (αναθεωρημένο και ενορχηστρωμένο το 1867), δεν υπάρχουν κάποια στοιχεία «εθνικής» μουσικής. Αυτό το τελευταίο, ήταν το μόνο αξιόλογο έργο που συνέθεσε μεταξύ 1860 και 1863. Οι αιτίες γι' αυτό, πρέπει να αναζητηθούν αφ' ενός στην υποτροπή που παρουσίασε η υγεία του με νέες κρίσεις, παρόμοιες με εκείνη του 1860, αφετέρου στη Μεταρρύθμιση των Δουλοπαροίκων του 1861, που οδήγησε στη σημαντική μείωση της πατρικής του περιουσίας και τις συχνές του επισκέψεις στο Κάροβο για να αποτρέψει -ανεπιτυχώς- την επερχόμενη εκμηδένισή της.
To 1863, υπήρξε σημαντική χρονιά για τον Μουσόργκσκι. Εγκαταλείπει το στρατό οριστικά και απαγκιστρώνεται από τον Μπαλάκιρεφ και την επιρροή του, συνεχίζοντας αυτοδίδακτος. Εγκαθίσταται στην Αγία Πετρούπολη και εργάζεται ως χαμηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος στο υπουργείο επικοινωνιών, ενώ ζει λιτά σε μικρό χώρο μαζί με άλλους πέντε ανθρώπους. Τα οικονομικά του είναι άσχημα και, συχνά, καταφεύγει στη βοήθεια δανειστών. Αρχίζει την όπερα Σαλαμπό (Salammbô), για να την εγκαταλείψει λίγο μετά, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και, αφού έχει ολοκληρώσει έξι μέρη.
Η λιτή ζωή του στην Αγία Πετρούπολη, τον έφερε σε επαφή με έναν άλλο κόσμο, εντελώς διαφορετικό από εκείνον μέσα στον οποίο μεγάλωσε. Άρχισε να μελετά και να συζητά θέματα πλατιάς καλλιτεχνικής και επιστημονικής γκάμας, μεταξύ των οποίων και εκείνα που αποτελούσαν το φιλοσοφικό αντικείμενο του υλιστή και μαρξιστή Νικολάι Τσερνισέφσκι (Nikolay Chernyshevsky), ο οποίος υποστήριζε ότι στην τέχνη «φόρμα και περιεχόμενο αποτελούν αντίθετες έννοιες». Άρχισε να ασπάζεται σταδιακά την ιδέα του «καλλιτεχνικού ρεαλισμού» και όλα τα επακόλουθά της, όπως την ευθύνη (ενν. του καλλιτέχνη) να αναπαριστά τη ζωή όπως είναι πραγματικά, μέσω της συναναστροφής με τα «κατώτερα» λαϊκά στρώματα.
Η «πραγματική» ζωή θα επιδράσει οδυνηρά στον Μουσόργκσκι, όταν το 1865 θα χάσει και τη μητέρα του. Ο αλκοολισμός του θα υποτροπιάσει πολύ σοβαρά και ας είναι μόλις 26 ετών. Το 1866 θα γράψει τα πρώτα «ρεαλιστικά» του τραγούδια, μεταξύ των οποίων τα Χόπακ και Αγαπητή Σαβίσνα, που τα εξέδωσε τον επόμενο χρόνο. Το 1867 είναι επίσης, το έτος που θα ολοκληρώσει την ορχηστρική εκδοχή του έργου Νύχτα Στο Φαλακρό Βουνό, το οποίο ο Μπαλάκιρεφ κριτίκαρε αρνητικά και αρνήθηκε να το διευθύνει, με αποτέλεσμα, να μη το ακούσει ο Μουσόργκσκι από ορχήστρα όσο ζούσε.
Κορύφωση
Η θητεία του Μουσόργκσκι, ως δημοσίου υπαλλήλου, δεν ήταν χωρίς προβλήματα. Παρόλο που είχε πάρει προαγωγές και δικαιούτο κάποια χρήματα, η θέση του θεωρήθηκε ως «εκτάκτου», με αποτέλεσμα σπάνια να πληρώνεται. Αντίθετα, η καλλιτεχνική του ζωή άρχιζε ολοένα να καλυτερεύει. Η πρώτη αναφορά για την ομάδα των «5» (Kuchka) αποδίδεται στον κριτικό Στασόφ το 1867, αν και ο Μοντέστ ήταν περισσότερο προσκολλημένος στον παλαιό του δάσκαλο Νταργκομίτσκι.
To 1868 συνθέτει τον εξαιρετικό κύκλο τραγουδιών Η Παιδική Γωνιά (Detskaya) και την πρώτη πράξη (11 επεισόδια) της όπερας Ο Γάμος (Zhenitba), βασισμένης στο έργο του Γκόγκολ.
Το 1869, μερικούς μήνες μετά την εγκατάλειψη του Γάμου, θα συνθέσει -και αυτή τη φορά θα ολοκληρώσει- το πιο φιλόδοξο έργο του, την όπερα Μπορίς Γκοντουνόφ, σε δικό του λιμπρέτο, βασισμένο πάνω σε ένα βιβλίο του Πούσκιν. Η πρώτη εκδοχή του έργου, όμως, θα απορριφθεί από τη συμβουλευτική επιτροπή των αυτοκρατορικών θεάτρων, πιθανόν λόγω της έλλειψης κάποιου ρόλου πριμαντόνας. Ο Μουσόργσκι δεν απογοητεύτηκε και έγραψε μία δεύτερη πιο εκτενή εκδοχή, (συμπεριλαμβανομένων των ρόλων της «Μαρίνας» και του «Ρανγκόνι»), που την ολοκλήρωσε τον Αύγουστο του 1872. Αυτή τη φορά, το έργο πέρασε από την επιτροπή και, η πρώτη παράσταση δόθηκε με μεγάλη επιτυχία στο περίφημο Θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης. Το έργο θα ανέβει 15 φορές στα επόμενα 10 χρόνια, προτού διαγραφεί οριστικά από τον αυτοκράτορα. Θα ξαναδεί το φως της δημοσιότητας το 1896 μετά την ορχηστρική «επέμβαση» του Ρίμσκι-Κόρσακοφ, αν και τα τελευταία χρόνια έχει επαναπροκαλέσει το ενδιαφέρον η πρώτη του «απείραχτη» εκδοχή.
Ταυτόχρονα, θα πάρει μέρος στην απόπειρα σύνθεσης του συλλογικού έργου Μλάντα (μαζί με τους Κόρσακοφ, Κούι και Μποροντίν), που όμως δεν ολοκληρώθηκε.
Τέλος, το 1872 θα αρχίσει την Χοβάνστσινα, λαϊκή δραματική όπερα, της οποίας ολοκλήρωσε το λιμπρέτο, αλλά δεν την ενορχήστρωσε (με εξαίρεση δύο μέρη). Η πρώτη σκηνική εκδοχή της θα είναι εκείνη του Ρίμσκι-Κόρσακοφ το 1883. Την ίδια χρονιά θα εκδοθεί το έργο, ενώ η πρώτη παρουσίασή της θα γίνει το 1886. Το 1958, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς θα δώσει τη δική του εκδοχή που, είναι αυτή που τις περισσότερες φορές εκτελείται σήμερα.
Παρακμή
Παρά τις επιτυχίες των τελευταίων ετών, ο Μουσόργκσκι δεν ήταν -ούτε υπήρξε ποτέ- ευτυχισμένος. Έχοντας κάποτε αγαπήσει μία εξαδέλφη του που πέθανε πρόωρα και, έχοντας παραμείνει πιστός σε αυτή την ανάμνηση, ουδέποτε νυμφεύθηκε. Μετά το θάνατο της μητέρας του, έζησε με τον αδελφό του και, αργότερα, συγκατοίκησε με τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ, μέχρι που εκείνος αποφάσισε να νυμφευθεί. Μένοντας μόνος, ο Μουσόργκσκι έπινε υπερβολικά και άρχισε να κατατρύχεται από την «ιδέα του θανάτου». Αργότερα, βρήκε συντροφιά στο πρόσωπο ενός μακρινού συγγενή, τού Αρσένι Κουτούζοφ. Αυτός ο φτωχός ποιητής, τού ενέπνευσε τους δύο μελαγχολικούς κύκλους τραγουδιών Χωρίς Ήλιο και Τραγούδια Και Χοροί Του Θανάτου.
Ο συνθέτης θα πληγωθεί και θα θυμώσει με τη συμπεριφορά τού -κάποτε- φίλου του Μπαλάκιρεφ, που τον είχε εγκαταλείψει και τον μεταχειριζόταν σαν απόκληρο. Σε μία επιστολή του προς τον Στασόφ, γράφει: «...ο κραταιός Κούσα (όπως τον αποκαλούσε) εκφυλίστηκε σε άψυχο προδότη...». Λίγο αργότερα θα χάσει έναν ακόμη φίλο του, τον ζωγράφο και αρχιτέκτονα Βίκτορ Χάρτμαν. Ο θάνατός του, θα δώσει αφορμή στον Μουσόργκσκι για τη σύνθεση του πιο δημοφιλούς έργου του, Εικόνες Σε Μία Έκθεση (Kartinki s vystavki), σουίτα για πιάνο, αν και έγινε παγκοσμίως γνωστό από τη μεταγραφή για ορχήστρα του Ραβέλ.
Το Τέλος
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η υγεία του συνθέτη εμφάνισε ραγδαία επιδείνωση. Παρόλο που οι νέες του «παρέες» περιελάμβαναν προσωπικότητες της ρωσικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων τραγουδιστών, ηθοποιών και ατόμων από τον ιατρικό χώρο, δεν μπορούσε -και πιθανώς δεν ήθελε (βλ. αλκοολισμός)- να εγκαταλείψει το ποτό. Κάποιες φορές φαινόταν να ελέγχει την κατάσταση της υγείας του και, όταν γινόταν αυτό, προσπαθούσε να ολοκληρώσει κάποιο έργο του. Έτσι έγινε με την Εμποροπανήγυρη Του Σορότσινσκ, εμπνευσμένη από ένα διήγημα του Γκόγκολ.
thumb|250px|right |Ο Τάφος του Μουσόργκσκι στην Αγία Πετρούπολη
Η καριέρα του στο δημόσιο είχε ουσιαστικά καταστραφεί. Οι συχνές του ασθένειες και απουσίες από την υπηρεσία του, προκαλούσαν έντονη δυσαρέσκεια στους ανωτέρους του. Μάλιστα, στάθηκε αρκετά τυχερός, αφού μετατέθηκε σε πόστο ταχυδρομείου (Γραφείο Κυβερνητικού Ελέγχου), όπου ο προϊστάμενός του ήταν μουσικόφιλος και τον «κάλυπτε». Το 1879 τού έδωσε άδεια να λείψει από την υπηρεσία για τρεις ολόκληρους μήνες, περιοδεύοντας σε 12 πόλεις της νότιας Ρωσίας, ως πιανίστας που ακομπανιάριζε την τραγουδίστρια Ν.Μ Λεόνοβα. Πάντως, το ταξίδι αυτό στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία.
Ωστόσο, η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο και, το 1880 απολύθηκε οριστικά από το δημόσιο. Θορυβημένοι από την κατάστασή του, αρκετοί εναπομείναντες φίλοι έκαναν μία τελευταία προσπάθεια να τον στηρίξουν -και οικονομικά- για να ολοκληρώσει την Χοβάνστσινα και την Εμποροπανήγυρη Του Σορότσινσκ. Όμως, κανένα από τα δύο έργα δεν ολοκληρώθηκε (παρόλο που η πιανιστική εκδοχή του πρώτου, ήθελε μόλις δύο μέρη για να τελειώσει).
Το 1881, ο Μουσόργκσκι είπε σε κάποιον φίλο του: «δεν έχει απομείνει τίποτε άλλο εκτός από τη ζητιανιά». Τέσσερις απανωτές κρίσεις (delirium tremens) τον οδήγησαν στο νοσοκομείο, όπου με καλή φροντίδα, φάνηκε μία μικρή βελτίωση, που όμως δεν κράτησε για πολύ. Ο ζωγράφος Ρέπιν θα απεικονίσει τον Μουσόργκσκι, λίγες μόνον ημέρες πριν το τέλος, σε ένα περίφημο πορτραίτο (το πορτραίτο με την «κόκκινη μύτη», όπως έμεινε στην ιστορία), όπου φαίνεται ξεκάθαρα η κατάσταση της υγείας του. Μία εβδομάδα μετά τα 42α γενέθλιά του, άφησε την τελευταία του πνοή λέγοντας: «...όλα τελείωσαν!...τι άτυχος που είμαι!...»
Ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Τίχβιν του μοναστηριού Αλέξανδρος Νιέφσκι της Αγίας Πετρούπολης, όπου βρίσκονται οι μεγαλύτεροι Ρώσοι μουσουργοί.
Ο αλκοολισμός του Μουσόργκσκι
Θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στο πρόβλημα αλκοολισμού του συνθέτη, διότι στην περίπτωσή του, δεν ενδιαφέρουν τόσο τα αίτια που τον οδήγησαν εκεί, όσο η στάση του Μουσόργκσκι απέναντι σ' αυτόν.
Διότι αν θεωρηθεί -και είναι πολύ πιθανόν- ότι η στρατιωτική του θητεία υπήρξε η βασική αιτία για τη δημιουργία του προβλήματος, φαίνεται ότι η συνέχισή του οφείλεται όχι μόνον σε προσωπικούς αλλά και κοινωνικούς λόγους, που είχαν να κάνουν με τη Ρωσία της εποχής.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο, τυπικό της εποχής στην οποία έζησε ο συνθέτης, μία «πατενταρισμένη» (sic) συμπεριφορά, αντίδραση των νέων κυρίως, αλλά όχι μόνον, απέναντι στην (τσαρική) εξουσία και τους φορείς της. Αυτή η συμπεριφορά επέβαλε το να πίνει κάποιος, για να δηλώσει τη στάση και τη θέση του. Ήταν αντίσταση μέσω ακραίων μορφών συμπεριφοράς. Κάποιος σύγχρονος του Μουσόργκσκι αναφέρει χαρακτηριστικά: «μία επίμονη λατρεία στο Βάκχο θεωρείτο σχεδόν υποχρεωτική για έναν καλλιτέχνη αυτής της περιόδου. Ήταν μία επίδειξη, μία πόζα (sic) των καλύτερων ανθρώπων της δεκαετίας του (18)’60». Κάποιος άλλος αναφέρει: «Οι ταλαντούχοι άνθρωποι στη Ρωσία, που αγαπάνε τον απλό κόσμο, δεν μπορεί παρά να πίνουν!».
thumb|250px|left |Το περίφημο πορτραίτο του συνθέτη με εμφανή τα αλλοιωμένα του χαρακτηριστικά από το αλκοόλ, Ρέπιν 1881
Ο Μουσόργκσκι πέρναγε μέρες και νύχτες, στο κακόφημο ταβερνείο «Μάλυ Γιαροσλάβετς» της Αγίας Πετρούπολης, πίνοντας μαζί με άλλους μποέμ απόκληρους, εξιδανικεύοντας τον αλκοολισμό του ως στάση εθιμική και στάση αισθητική. Ο Μουσόργκσκι δεν μπορούσε και δεν ήθελε να σταματήσει να πίνει!
Όπερες
Ακόμη μία πράξη στη συλλογική όπερα Μλάντα (Mlada) και προγραμματική μουσική για το έργο Ο Βασιλιάς Οιδίποδας Στην Αθήνα του Σερόφ.
Παναγής Παπαληγούρας
Ο Παναγιώτης (Παναγής) Παπαληγούρας (Ιούνιος 1917- 5 Μαΐου 1993) ήταν Έλληνας πολιτικός του δεξιού χώρου που διατέλεσε υπουργός σε σημαντικά υπουργεία κυρίως στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Επίσης χρημάτισε για ένα σύντομο διάστημα και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα τον Ιούνιο του 1917, σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας (1936) και αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Γενεύης (1940). Στη διάρκεια του Β' Π.Π. πολέμησε στη Μέση Ανατολή ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.
Μετά την απελευθέρωση ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε, το 1946, βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας με το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα όπου και διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εφοδιασμού. Επανεξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΡΕ εκλεγείς και πάλι βουλευτής. Το 1958 διαφωνώντας με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μαζί με άλλους βουλευτές της ΕΡΕ ίδρυσαν νέο κόμμα με την επωνυμία "Νέα Πολιτική Κίνηση", στο οποίο προσχώρησαν και βουλευτές του Κέντρου. Σημαντικά στελέχη της κίνησης εκείνης ήταν ο Γεώργιος Ράλλης, ο Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος, ο Γεώργιος Μαύρος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Ιωάννης Ζίγδης κ.ά.
Το 1961 ο Παπαληγούρας επανήλθε στην ΕΡΕ υπό τη σημαία της οποίας συνέχισε να εκλέγεται συνεχώς μέχρι το 1967. Στις κυβερνήσεις της ΕΡΕ υπό τον Κ. Καραμανλή διετέλεσε υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας (1956-1958), και υπουργός Συντονισμού (1961-1963) και υπουργός Εθνικής Άμυνας (Απρίλιος 1967, βραχύβια κυβέρνηση Π. Κανελλόπουλου).
Υπουργοποιήσεις
Διατέλεσε Υφυπουργός και Υπουργός Εμπορίου και Υπουργός Συντονισμού με την κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Παπάγου. Με την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή διατέλεσε Υπουργός Εμπορίου μέχρι την παραίτησή του λόγω της διαφωνίας του με τον Κ. Καραμανλή για τον εκλογικό νόμο που χρησιμοποιήθηκε για τις εκλογές του 1958 όπου δεύτερο κόμμα αναδείχθηκε η ΕΔΑ. Στις εκλογές του 1958 κατέβηκε ως υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα. Αργότερα διατέλεσε σε διάφορες κυβερνήσεις Υπουργός Συντονισμού και Υπουργός Εθνικής Άμυνας, μέχρι την 21 Απριλίου 1967 όπου φέρονταν να αιφνιδιάστηκε από τους επίορκους συνωμότες αξιωματικούς που είχαν σχεδιάσει το πραξικόπημα εν' αγνοία του, αν και ο τύπος τότε προλείανε το έδαφος. Μετά την μεταπολίτευση διορίστηκε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο του 1974 και αργότερα πολιτεύθηκε με τη Νέα Δημοκρατία και διατέλεσε Υπουργός Συντονισμού και Υπουργός Εξωτερικών στις δύο κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή.