cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρότζερ Μουρ
Ο Άγιος (1962–1969)
right|thumb|Ο Μουρ με τον Ερλ Γκρην στον `Αγιο. Η εποχή που γνώρισε την παγκόσμια φήμη ήρθε για τον Μουρ όταν ο παραγωγός σερ Λιου Γκρέιντ του έδωσε τον ρόλο του Σάιμον Τέμπλαρ στη σειρά Ο Άγιος, βασισμένη στα μυθιστορήματα του Λέσλι Τσαρτέρις. Ο Μουρ είχε πει σε συνέντευξή του τότε (1963) ότι ήθελε να αγοράσει τα δικαιώματα για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα του Τσάρτερις. Η τηλεοπτική αυτή σειρά γυρίστηκε στη Βρετανία, αλλά με «το μάτι στραμμένο» προς την αμερικανική αγορά, και η επιτυχία της εκεί και σε αρκετές άλλες ξένες χώρες έκανε το όνομα «Μουρ» γνωστό διεθνώς, ιδίως από το 1967 και μετά. Επιπλέον, εδώ ο Μουρ καθιέρωσε το κομψό, γεμάτο αυτοπεποίθηση, γοητευτικό και περιπαικτικό στιλ του, το οποίο μετέφερε και στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ. Στα ύστερα χρόνια της σειράς, ο Μουρ έφθασε να σκηνοθετήσει αρκετά επεισόδιά της.
Η σειρά προβλήθηκε από το 1962 έως το 1969 (μέχρι το 1967 ασπρόμαυρη και μετά έγχρωμη), με 118 επεισόδια, κάτι που την κατέστησε (μαζί με τη σειρά The Avengers) τη μακροβιότερη σειρά του είδους της στην ιστορία της βρετανικής τηλεοράσεως. Ωστόσο, από ένα σημείο και ύστερα ο Μουρ άρχισε να βαριέται τον ρόλο. Φεύγοντας από τη σειρά, γύρισε αμέσως δύο κινηματογραφικές ταινίες: το Crossplot (1969) και το απαιτητικότερο The Man Who Haunted Himself (1970), σε σκηνοθεσία Μπέιζιλ Ντήαρντεν, που έδωσε στον Μουρ την ευκαιρία να επιδείξει ένα ευρύτερο ερμηνευτικό φάσμα από όσο του είχε επιτρέψει ο ρόλος του Σάιμον Τέμπλαρ, παρότι οι κριτικές εκείνης της εποχής ήταν μάλλον χλιαρές, όπως και η εμπορική επιτυχία των ταινιών αυτών.
Οι Αντίζηλοι (1971–1972)
Η τηλεόραση δελέασε τον Μουρ και πάλι, κάνοντάς τον να συμπρωταγωνιστήσει με τον Τόνι Κέρτις στη σειρά Οι αντίζηλοι, που αφηγείται τις περιπέτειες δύο εκατομμυριούχων πλεϊμπόι ανά την Ευρώπη. Ο Μουρ αμείφθηκε με το πρωτάκουστο τότε ποσό του 1 εκατομμυρίου λιρών Αγγλίας για τη σειρά, κάτι που τον κατέστησε τον καλύτερα αμειβόμενο τηλεοπτικό ηθοποιό στον κόσμο. Ωστόσο, ο Λιου Γκρέιντ ισχυρίζεται στην αυτοβιογραφία του ότι οι Μουρ και Κέρτις δεν «πήραν τη σειρά και τόσο στα σοβαρά». Ο Κέρτις αρνιόταν να μείνει έστω και λίγη ώρα παραπάνω στο γύρισμα από όσο ήταν απολύτως απαραίτητο, ενώ ο Μουρ ήταν πάντοτε πρόθυμος να εργασθεί υπερωριακά.
Αργκύ-Ντεσού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Ρότζερ Μουρ
Οι Αντίζηλοι (1971–1972)
Ενώ η σειρά απέτυχε στις ΗΠΑ, όπου είχε προπωληθεί στο ABC, γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη και στην Αυστραλία. Στη Γερμανία, όπου προβλήθηκε με τον τίτλο Die Zwei («Οι δυο τους»), θριάμβευσε μέσα από την ιδιαίτερα διασκεδαστική μεταγλώττιση, η οποία ελάχιστα αποτελούσε μετάφραση των αρχικών διαλόγων. Στη Γαλλία ήταν επίσης σταθερά δημοφιλής, υπό τον τίτλο Amicalement Vôtre.
Ταινίες του Τζέιμς Μποντ
thumb|upright|Ο Ρότζερ Μουρ το 1973. Εξαιτίας της αφιερώσεως του χρόνου του σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, ιδίως στη μακρόβια σειρά Ο `Αγιος, όπου ήταν και συμπαραγωγός, ο Ρότζερ Μουρ δεν ήταν ούτως ή άλλως διαθέσιμος για ταινίες Τζέιμς Μποντ για πολύ καιρό. Ωστόσο, ήδη το 1964 είχε εμφανισθεί στον ρόλο του διάσημου πράκτορα στην κωμική σειρά Mainly Millicent. Στην αυτοβιογραφία του (2008) ο Μουρ γράφει ότι δεν είχε ποτέ προσεγγιστεί να παίξει τον ήρωα στον Δόκτορα Νο, ούτε πιστεύει ότι είχε ποτέ θεωρηθεί ως μία εναλλακτική λύση για τον ρόλο. Μόνο αφού ο Σον Κόνερι ανακοίνωσει το 1966 ότι δεν θα έπαιζε τον Μποντ ο Μουρ συνειδητοποίησε ότι ίσως να ήταν υποψήφιος για τον ρόλο. Αλλά μετά από μία ταινία με τον Τζορτζ Λέιζενμπυ στο ρόλο του Μποντ, ο Κόνερι έπαιξε και πάλι τον Μποντ, στην ταινία Τα διαμάντια είναι παντοτινά (1971), οπότε ο Μουρ δεν ξανασκέφθηκε αυτή τη δυνατότητα, μέχρι που έγινε ξεκάθαρο πλέον ότι ο Κόνερι, που είναι δυόμιση χρόνια μικρότερος του Μουρ στην ηλικία, είχε τελειώσει με τον Μποντ. Τότε, τον Αύγουστο του 1972, ο παραγωγός των ταινιών Μποντ Άλμπερτ Μπρόκολι προσέγγισε τον Μουρ και του πρότεινε τον ρόλο του θρυλικού πράκτορα, πρόταση την οποία ο Μουρ αποδέχθηκε. Στην αυτοβιογραφία του γράφει ότι έπρεπε να κόψει τα μαλλιά του και να χάσει βάρος προκειμένου να υποδυθεί τον Μποντ, πράγματα που δεν τού άρεσαν. Ωστόσο, τού δόθηκε ο ρόλος, αρχικώς στην ταινία Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν (1973). Ακολούθησαν οι παρακάτω ταινίες στις οποίες ο Μουρ υποδύθηκε τον Τζέιμς Μποντ:
Ο Μουρ συμπλήρωσε τα περισσότερα χρόνια στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ από κάθε άλλο ηθοποιό, 12 συνολικά, με 7 επίσημες ταινίες. Μέχρι στιγμής επίσης είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που υποδύθηκε τον Μποντ: ήταν 58 ετών όταν ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τον ρόλο, στις 3 Δεκεμβρίου 1985.
Ο Τζέιμς Μποντ του Μουρ ήταν πολύ διαφορετικός από αυτόν του συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ. Σεναριογράφοι όπως ο Τζωρτζ Μακντόναλντ Φρέιζερ έγραψαν σενάρια στα οποία ο Μουρ υποδυόταν έναν έμπειρο, ευγενικό και σοφιστικέ πλεϊμπόι που είχε πάντα ένα γκάτζετ ή κόλπο έτοιμο όταν χρειαζόταν. Ο Μποντ του Μουρ διακρινόταν επίσης από την αίσθηση του χιούμορ και τις έξυπνες ατάκες του, αλλά ήταν επίσης ένας έμπειρος ντετέκτιβ με κοφτερό μυαλό.
Το 2004 ο Μουρ ψηφίστηκε ως «ο καλύτερος Μποντ» σε μία δημοσκόπηση σχετιζόμενη με τα Βραβεία Όσκαρ, ενώ σε μία άλλη (το 2008) έλαβε το 62% των ψήφων. Το 1987 είχε παρουσιάσει την επετειακή τηλεοπτική εκπομπή Happy Anniversary 007: 25 Years of James Bond.
Άλλες ταινίες του Μουρ την ίδια περίοδο
Κατά την περίοδο που πρωταγωνιστούσε στις ταινίες του Μποντ, ο Μουρ έπαιξε και σε 13 άλλες ταινίες, με πρώτη το θρίλερ Gold (1974) με τη Σουζάνα Γιορκ. Υποδύθηκε επίσης, μεταξύ άλλων, έναν κομάντο, συμπρωταγωνιστώντας με τους Ρίτσαρντ Μπάρτον και Ρίτσαρντ Χάρις στην ανορθόδοξη περιπέτεια Επιχείρηση άγριες χήνες (1978), έναν ειδικό της αντιτρομοκρατικής στο θρίλερ North Sea Hijack (1979) και έναν εκατομμυριούχο τόσο παθιασμένο με τον Ρότζερ Μουρ, ώστε να υποβληθεί σε πλαστική χειρουργική για να μοιάζει με το ίνδαλμά του, στην κωμωδία Κάνονμπολ (1981). Ακόμα, έκανε ένα σύντομο πέρασμα στον ρόλο του επιθεωρητή Κλουζώ στην Η κατάρα του Ροζ Πάνθηρα (1983). Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες δεν έτυχαν καλών κριτικών, ούτε σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Επιπλέον, ο Μουρ επικρίθηκε ευρέως για το ότι γύρισε τρεις ταινίες στη Νότια Αφρική υπό το καθεστώς του απαρτχάιντ κατά τη δεκαετία του 1970 (τις Gold, Shout at the Devil και Επιχείρηση Άγριες χήνες).
Μετά τον Μποντ
upright|right|thumb|Ο Ρότζερ Μουρ το 1979. Επί πέντε χρόνια μετά την τελευταία ταινία του Μποντ, ο Μουρ δεν έπαιξε σε κινηματογραφική ταινία, εκτός από την κομεντί Bed & Breakfast, που γυρίστηκε το 1989, αλλά βγήκε στους κινηματογράφους το 1992. Επανεμφανίσθηκε το 1990 σε αρκετές ταινίες και στην τηλεοπτική σειρά My Riviera. Είχε έναν μεγαλύτερο ρόλο στην ταινία The Quest του Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ. Σε μία από τις τελευταίες του ταινίες, σε ηλικία 73 ετών, ο Μουρ δεν δίστασε να υποδυθεί έναν εκδηλωτικό ομοφυλόφιλο στην ταινία Boat Trip (2002).
Η βρετανική σατιρική εκπομπή Spitting Image έδειξε κάποτε ένα σκετς στο οποίο ένα λαστιχένιο ομοίωμα του Μουρ, όταν του ζητείται να εκφράσει συναισθήματα, περιορίζεται στο να ανασηκώσει το ένα φρύδι του. Ο ίδιος ο Μουρ είπε ότι βρήκε το σκετς αστείο και δεν προσβλήθηκε καθόλου. Πράγματι είχε υιοθετήσει πάντα θερμά το σήκωμα των φρυδιών, δηλώνοντας ότι στον ρόλο του Μποντ έπαιρνε μόνο τρεις εκφράσεις: με σηκωμένο το δεξί φρύδι, με σηκωμένο το αριστερό φρύδι και συνοφρυωμένος όταν τον άρπαζε ο «Σαγόνιας». Σε άλλο επεισόδιο του Spitting Image, το ομοίωμα του Μουρ εμφανίζεται να δέχεται εντολές από τη Μάργκαρετ Θάτσερ να δολοφονήσει τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Ως πασίγνωστος ηθοποιός, ο Μουρ σατιρίστηκε και γελοιοποιήθηκε ακόμα περισσότερο σε άλλες κωμικές εκπομπές, με τον κωμικό Ρόρυ Μπρέμνερ να ισχυρίζεται ότι κάποτε είχε δεχθεί απειλές από έναν εξαγριωμένο θαυμαστή του Μουρ μετά από μία τέτοια σάτιρα.
Το 2009 ο Μουρ εμφανίσθηκε σε διαφήμιση για τα ταχυδρομεία. Το 2010 ο Μουρ συμμετείχε ως ηθοποιός φωνής στον ρόλο μιας γάτας ονόματι Λέιζενμπυ (το επώνυμο του ηθοποιού Τζωρτζ Λέιζενμπυ που υποδύθηκε μόνο μία φορά τον Μποντ) στην ταινία Cats & Dogs: The Revenge of Kitty Galore, η οποία περιείχε αρκετές αναφορές σε ταινίες του Τζέιμς Μποντ και παρωδίες τους.
Το 2015 το περιοδικό GQ τον συμπεριέλαβε ανάμεσα στους 50 «καλύτερα ντυμένους Βρετανούς άνδρες»
Ανθρωπιστικό και φιλοζωικό έργο
Η φίλη του Μουρ Όντρεϊ Χέπμπορν τον είχε εντυπωσιάσει με το έργο της για τη UNICEF και έτσι έγινε κι αυτός «πρεσβευτής καλής θελήσεως» της UNICEF το 1991. Δική του ήταν η φωνή του ΑηΒασίλη στην ταινία κινούμενων σχεδίων της UNICEF Η μύγα που με αγάπησε (2004).
Ο Μουρ συμμετείχε στην παραγωγή ενός βίντεο για την PETA που διαμαρτυρόταν κατά της παραγωγής και των πωλήσεων φουά γκρα, του οποίου είναι και ο αφηγητής. Η ισχυρή συνηγορία του στην υπόθεση οδήγησε τα πολυκαταστήματα Selfridges να μη διαθέτουν πλέον το συγκεκριμένο προϊόν.
Προσωπική ζωή
Ο Ρότζερ Μουρ πρόσκειται πολιτικά στο Συντηρητικό Κόμμα. Ο Μουρ τέλεσε 4 γάμους, με τις παρακάτω γυναίκες:
Ντορν βαν Στάυν
Το 1946, σε ηλικία 19 ετών, ο Μουρ νυμφεύθηκε μία συμφοιτήτριά του στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης, την ηθοποιό και πατινέρ Ντορν βαν Στάυν (Doorn Van Steyn, γενν. Lucy Woodard), που ήταν 6 χρόνια μεγαλύτερή του. Ο Μουρ και η Στάυν έζησαν στο Στρέθαμ με την οικογένεια της Στάυν, αλλά η έλλειψη χρημάτων και η δυσπιστία της για την ικανότητα του Μουρ ως ηθοποιού επηρέασαν καθοριστικά τη σχέση τους.
Ντόροθυ Σκουάιρς
Το 1952 ο Μουρ γνώρισε την Ουαλή τραγουδίστρια Ντόροθυ Σκουάιρς (Dorothy Squires, 1914-1998), επίσης μεγαλύτερή του στην ηλικία (κατά 13 χρόνια) και, αφού χώρισε τη βαν Στάυν το 1953, τη νυμφεύθηκε στη Νέα Υόρκη και εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ το 1954 για να σταδιοδρομήσουν εκεί. Αλλά εντάσεις αναπτύχθηκαν στον γάμο τους, ιδίως εξαιτίας της έλξεως που ασκούσε στον Μουρ η ηθοποιός Ντόροθυ Προβάιν, και επέστρεψαν στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1961. Η Σκουάιρς είχε μία σειρά αποβολών κατά τη διάρκεια του γάμου τους και ο Μουρ ανέφερε αργότερα ότι ο γάμος τους ίσως να είχε επιβιώσει αν είχαν μπορέσει να αποκτήσουν παιδιά.
Σε ένα από τα επεισόδια στη σχέση τους, η Σκουάιρς είχε σπάσει μία κιθάρα πάνω στο κεφάλι του Μουρ, ενώ όταν έμαθε για τη σχέση του με την Ιταλίδα ηθοποιό Λουίζα Ματτιόλι, σύμφωνα με την αφήγηση του Μουρ: «πέταξε ένα τούβλο στο παράθυρο καθώς περνούσα απ' έξω, και καθώς πήγε να αρπάξει από το πουκάμισο μέσα από το σπασμένο τζάμι, τραυμάτισε τα χέρια της... Ήρθε η αστυνομία και είπαν ότι αιμορραγούσε, οπότε εκείνη ανταπάντησε ότι ήταν η καρδιά της που αιμορραγούσε». Παρά τις πολλαπλές μηνύσεις που του έκανε στα μετέπειτα χρόνια, ο Μουρ πλήρωσε το νοσοκομείο όπου νοσηλεύθηκε η Σκουάιρς όταν προσβλήθηκε από καρκίνο το 1996 και μέχρι τον θάνατό της.
Λουίζα Ματτιόλι
thumb|upright|Ο Μουρ στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών|Φεστιβάλ των Καννών το 1989 με την τότε σύζυγό του Λουίζα Ματιόλι.]] Το 1961, στα γυρίσματα της ταινίας Η αρπαγή των γυναικών των Σαβίνων στην Ιταλία, ο Μουρ, που υποδυόταν τον Ρωμύλο, εγκατέλειψε τη Σκουάιρς για την Ιταλίδα ηθοποιό Λουίζα Ματιόλι. Η Σκουάιρς αρνήθηκε να αποδεχθεί τον χωρισμό τους και άσκησε αγωγή στον Μουρ για απώλεια γαμήλιων δικαιωμάτων, αλλά ο Μουρ αρνήθηκε την εντολή του δικαστηρίου να επιστρέψει στη Σκουάιρς εντός 28 ημερών. Οι Μουρ και Ματτιόλι συμβίωναν μέχρι το 1969, οπότε η Σκουάιρς τελικώς του έδωσε διαζύγιο, μετά από επταετή διάσταση. Στον πολιτικό γάμο του Μουρ και της Ματτιόλι, τον Απρίλιο του 1969 στο Λονδίνο, περίπου 600 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί έξω από το κτήριο, με τις γυναίκες να φωνάζουν το όνομα του Μουρ.
Ο Μουρ και η Ματτιόλι απέκτησαν μαζί τρία τέκνα: μία κόρη, την Ντέμπορα (γενν. 1963), η οποία έγινε επίσης ηθοποιός, και δύο γιους: τον Τζέφρεϋ και τον Κρίστιαν. Ο Τζέφρεϋ έγινε και αυτός ηθοποιός, εμφανιζόμενος στο πλευρό του πατέρα του στην τηλεταινία του 1976 Ο Σέρλοκ Χολμς στη Νέα Υόρκη, ενώ αργότερα άνοιξε με τον Τζέιμι Μπάρμπερ το εστιατόριο Hush στο Μέυφαιρ του Λονδίνου. Ο Τζέφρεϋ με τη σύζυγό του Λούλου έχουν δύο παιδιά, την Άμπρα και τη Μία. Ο μικρότερος γιος του Ρότζερ Μουρ, ο Κρίστιαν είναι παραγωγός ταινιών.
Κριστίνα Θόλστρουπ
Οι Μουρ και Ματιόλι χώρισαν το 1993, μετά τη σύναψη σχέσεων του Μουρ με τη Σκανδιναβή Κριστίνα («Κίκι») Θόλστρουπ (Kristina Tholstrup). την ίδια χρονιά που ο Μουρ διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο του προστάτη, μία εμπειρία που «τον οδήγησε στο να επαναξιολογήσει τη ζωή και τον γάμο του». Οι Ματιόλι και Θόλστρουπ ήταν φίλες από πολύ καιρό.
Ο Μουρ παρέμεινε σιωπηλός για το διαζύγιό του από τη Ματιόλι, και αργότερα είπε ότι δεν ήθελε να πληγώσει τα παιδιά τους «εμπλεκόμενος σε έναν πόλεμο λέξεων». Τα παιδιά του Μουρ δεν μιλούσαν στον πατέρα τους για μήνες μετά τον χωρισμό. Η Ματτιόλι αρνιόταν να δώσει διαζύγιο στον Μουρ μέχρι το 2000, όταν συμφωνήθηκε ένας διακανονισμός ύψους 10 εκατομμυρίων λιρών, και ο Μουρ τέλεσε τον γάμο του με τη Θόλστρουπ το 2002.
Φορολογικός εξόριστος
Ο Μουρ εγκατέλειψε το Ηνωμένο Βασίλειο για φορολογικούς λόγους το 1978, κατεφεύγοντας αρχικά στην Ελβετία. Μοίραζε τον χρόνο του σε τρεις διαφορετικές κατοικίες: ένα διαμέρισμα στο Μονακό, ένα σαλέ στην Κρανς-Μοντάνα της Ελβετίας και ένα σπίτι στη νότια Γαλλία, ενώ από νομικής πλευράς ήταν μόνιμος κάτοικος του Μονακό, έχοντας μάλιστα διορισθεί ως «Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως» του Μονακό από τον πρίγκιπα Αλβέρτο για τη συμβολή του στη διεθνή διαφήμιση του πριγκιπάτου. Το μόνο που τον ενοχλούσε εκεί ήταν ο αυξανόμενος αριθμός Ρώσων, και είχε δηλώσει: «Φοβάμαι ότι παραγεμίσαμε με Ρώσους - όλα τα μενού στα εστιατόρια είναι πλέον στη ρωσική γλώσσα».
Παράσημα κ.ά.
Το 1999 ο Μουρ τιμήθηκε με το παράσημο Commander of the Order of the British Empire (CBE) και μετά (2003) με το ανώτερο Knight Commander of the Order of the British Empire (KBE) για το φιλανθρωπικό του έργο, το οποίο κυριάρχησε στον δημόσιο βίο του για περισσότερο από μία δεκαετία. Ο ίδιος ο Μουρ δήλωσε ότι η αιτιολόγηση «σήμανε πολύ περισσότερα για μένα από ό,τι αν το είχα πάρει για την ηθοποιία μου... Υπερηφανεύομαι γιατί το πήρα για λογαριασμό της UNICEF...».
Το 2008 η γαλλική κυβέρνηση απένειμε στον Μουρ το παράσημο Commandeur του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων.
Στις 21 Νοεμβρίου 2012 ο Μουρ ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο του Χάρτφορντσιερ «για την εξέχουσα συνεισφορά του στην κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία του Ηνωμένου Βασίλείου για περισσότερα από 50 χρόνια, και ιδίως σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές στην Κομητεία του Χάρτφορντσιερ.
Βραβεία
Για το φιλανθρωπικό του έργο
Για τη συνολική σταδιοδρομία του
Για την ηθοποιία του
Βιβλία
Ο Μουρ έγραψε ένα βιβλίο για τα γυρίσματα της ταινίας Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν, βασισμένο στο ημερολόγιό του. Roger Moore as James Bond: Roger Moore's Own Account of Filming Live and Let Die (Pan Books, Λονδίνο 1973). Το βιβλίο περιέχει μία ευχαριστία προς τον Σον Κόνερι, με τον οποίο είναι παλαιοί φίλοι. Ο Μουρ έγραψε επίσης τα παρακάτω βιβλία:
Φιλμογραφία (κινηματογράφος και τηλεόραση)
thumb|right|upright|Με την Κάθλην Κρόουλυ στη σειρά Maverick (1961) thumb|upright| Με την [[Τζοάνα Μπαρνς στη σειρά The Trials of O'Brien]] thumb|upright|Ο Μουρ γύρω στο 1960
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Γιάννης Αλαφούζος
Ο Γιάννης Αλαφούζος (2 Ιουλίου 1957) είναι Έλληνας επιχειρηματίας, εφοπλιστής, πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και μέλος της οικογένειας Αλαφούζου από τη Σαντορίνη.
Βιογραφικά στοιχεία και επαγγελματική πορεία
Γεννήθηκε το 1957 και είναι γιος του επιχειρηματία, εφοπλιστή και εκδότη Αριστείδη Αλαφούζου. Σπούδασε Οικονομικά και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει μαζί με τη σύζυγό του τρία παιδιά. Έχει υπάρξει αθλητής με σημαντικές διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο. Στη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων υπήρξε αθλητής στα 100μ. Στην ιστιοπλοΐα έχει διακριθεί με την 3η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας της Βρετανίας το 1979, την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νορβηγίας το 1980 και την 1η θέση στους Διεθνείς Ιστιοπλοϊκούς Αγώνες Ανοικτής Θαλάσσης στην Ελλάδα για τέσσερα συνεχή χρόνια.
Ναυτιλία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών του σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ο Γιάννης Αλαφούζος ανέλαβε την επέκταση της οικογενειακής ναυτιλιακής εταιρείας Glafki (Hellas) Maritime Company. Στη συνέχεια διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος του στόλου της Kyklades Maritime Corporation και παράλληλα, ίδρυσε την πλοιοκτήτρια εταιρεία τάνκερ Ermis Maritime Corporation. Σήμερα εξακολουθεί να κατέχει σημαντικό ρόλο στην ναυτιλιακή δράση της οικογένειάς του.
ΜΜΕ
Το 1989 ανέλαβε τον ειδησεογραφικό ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100.3 και εν συνεχεία ίδρυσε τον ομώνυμο τηλεοπτικό σταθμό τον οποίο πούλησε το 1999 για να μετατραπεί στον σημερινό Alpha TV. Σήμερα είναι πρόεδρος του ομώνυμου ομίλου μέσων ενημέρωσης, που περιλαμβάνει τον νέο τηλεοπτικό σταθμό του ΣΚΑΪ και 2 ραδιοφωνικούς σταθμούς με έδρα το Νέο Φάληρο, τον ΣΚΑΪ 100.3 και τον BwinΣΠΟΡ FM 94.6.
Επίσης ανέπτυξε μια σειρά από επιχειρηματικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν ενημερωτικούς και θεματικούς διαδικτυακούς ιστότοπους (skaikairos.gr, sport-fm.gr) καθώς και το Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών Αθλητικού Ρεπορτάζ, το οποίο εντάχθηκε στον όμιλο ΣΚΑΪ το 2014. Ο Γιάννης Αλαφούζος δραστηριοποιείται επίσης στον χώρο της έντυπης ενημέρωσης με την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, η οποία κατέχει ηγετικό ρόλο στην αγορά.
Κοινωνική δράση
Κυρίως μέσω του ομίλου ΣΚΑΪ (ΣΚΑΪ Περιβάλλον, ΣΚΑΪ Δράσεις) και το πρόγραμμα Όλοι Μαζί Μπορούμε, ο Γιάννης Αλαφούζος έχει ενεργή κοινωνική δράση στους τομείς του περιβάλλοντος και της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής. Έχει συνδράμει σε προσπάθειες αναδάσωσης και καθαρισμού (σε όλη την Ελλάδα, αλλά κυρίως σε Αθήνα και Αττική). Ο ίδιος προσωπικά, ως μέλος της Εταιρίας Φίλων Εθνικού Κήπου, μερίμνησε και επιμελήθηκε τη συντήρηση, την προστασία και την προβολή του Εθνικού Κήπου.
Παράλληλα, συμμετείχε στην πρωτοβουλία του Πρίγκιπα της Ουαλίας και του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ Ψήφισμα του Μπαλί σχετικά με τις κλιματικές αλλαγές, ενώ βραβεύτηκε στο πρώτο πανελλήνιο συνέδριο Εθελοντισμός και Τοπική Αυτοδιοίκηση για την προσφορά του στο περιβάλλον. Παράλληλα, ως πρόεδρος και εμπνευστής του Αστικού μη Κερδοσκοπικού Φορέα Όλοι Μαζί Μπορούμε, που στόχο έχει τη μέριμνα ευπαθών ομάδων της Ελληνικής κοινωνίας, έχει επιδείξει μία έντονη κοινωνική δράση που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα τομέων όπως την κοινωνική πρόνοια, την υγεία, την εργασία, την εκπαίδευση και το περιβάλλον, με συγκεντρώσεις τροφίμων, φαρμάκων και ρούχων και τη χορήγηση υποτροφιών για παιδιά οικογενειών με οικονομικές δυσκολίες. Η πρωτοβουλία Όλοι Μαζί Μπορούμε έχει βραβευτεί με τιμητική διάκριση από την ένωση Μαζί για το Παιδί, για την υποστήριξη των σκοπών της ένωσης από το ΑΧΕΠΑ με τιμητική διάκριση για την κοινωνική της δράση, με το τιμητικό βραβείο των σελφ σέρβις Excellence Awards, ενώ το 2013 απέσπασε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Βραβείων Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης.
Επιπλέον, ο ΣΚΑΪ βραβεύτηκε από τη Γενική Γραμματεία Μέσων Ενημέρωσης για την προώθηση και προβολή του εθελοντισμού μέσα από τις δράσεις του Όλοι Μαζί Μπορούμε, και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Σίμο Κεδίκογλου.
Ενασχόληση με τον Παναθηναϊκό
Το 2008 στήριξε την Παναθηναϊκή Ενωτική Κίνηση (Π.Ε.Κ.) που στόχευε στο άνοιγμα της ΠΑΕ σε λοιπούς μετόχους. Στο σχήμα της πολυμετοχικότητας τελικώς δεν έλαβε μέρος το καλοκαίρι του 2008. Τον Μάιο του 2012, ίδρυσε μαζί με άλλους παράγοντες και φίλους του συλλόγου την «Παναθηναϊκή Συμμαχία 2012», η οποία και πήρε το πλειοψηφικό πακέτο του αθλητικού σωματείου στο ποδόσφαιρο. Στη συνέντευξη του στο διαδικτυακό ραδιόφωνο της Θύρας 13 αρνήθηκε ότι έχει ή είχε οποιαδήποτε επαφή με τον πρώην μεγαλομέτοχο της ομάδας Ιωάννη Βαρδινογιάννη, ενώ παραδέχτηκε πως είχε και κρατούσε επαφές και επικοινωνία με τον πρώην πρόεδρο της ομάδας Νικόλα Πατέρα.
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ανέλαβε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, προκειμένου να προχωρήσει στην αναδιοργάνωση και εξυγίανση του συλλόγου. Επί προεδρίας του, το 2013, η ομάδα μεταφέρθηκε σε άλλο προπονητικό κέντρο, στην περιοχή του Κορωπίου, το οποίο ονομάστηκε "Γιώργος Καλαφάτης" προς τιμήν του ιδρυτή της ομάδας. Το προπονητικό κέντρο στο Κορωπί δεν εμφανίζεται στους ισολογισμούς της Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός και δεν έχει ξεκαθαρίσει το ιδιοκτησιακό του καθεστώς.
Το 2017 αποχώρησε από την προεδρία της ομάδας, παραμένοντας όμως μέλος του Δ.Σ της ΠΑΕ. Το 2018 επανήλθε πιο ενεργά συμμετέχοντας στις διοικητικές λειτουργίες της ομάδας, όπως στα συμβούλια της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος, συναντήσεις με αξιωματούχους της UEFA και φυσικά σε καταβολή πληρωμών προς πιστωτές, παίχτες, προπονητές, μάνατζερ.
Τον Νοέμβριο 2020 υπέγραψε ως πρόεδρος του Παναθηναϊκού μνημόνιο συνεργασίας με το Δημόσιο, τον Δήμο Αθηναίων, τις τράπεζες, την Περιφέρεια και τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό για την κατασκευή γηπέδου ποδοσφαίρου 40.000 θέσεων στον Βοτανικό και εγκαταστάσεων για τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό. για την κατασκευή γηπέδου ποδοσφαίρου 40.000 θέσεων στον Βοτανικό και εγκαταστάσεων για τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό.
Δικαστικές διαμάχες και άλλες υποθέσεις
Το διάστημα 1991-1993, ο Γιάννης Αλαφούζος ήρθε σε σύγκρουση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τον Φεβρουάριο του 1992 ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Γιάννη Αλαφούζου και πέντε άλλων συγκατηγορούμενών του για λαθρεμπόριο μαζούτ (υπόθεση Ασπρονήσι), με βάση πόρισμα της τότε Διεύθυνσης Οικονομικού Εγκλήματος του υπουργείου Οικονομικών. Ο Γιάννης Αλαφούζος χαρακτήρισε «κατασκευασμένο» το πόρισμα των υπαλλήλων του υπουργείου. Τον Ιούλιο του 1993, ο εισαγγελέας Γ. Μωραιτακης πρότεινε να κηρυχθούν αθώοι οι δικαζόμενοι για όλες τις κατηγορίες αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους δεν στοιχειοθετούνταν οι κατηγορίες της λαθρεμπορίας. Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν με την 4088/1993 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά. Η αθωωτική απόφαση ήταν ομόφωνη, καθώς τα στοιχεία της ακροαματικής διαδικασίας κατέρριψαν το κατηγορητήριο. Μετά από έφεση του Δημοσίου, η υπόθεση «Ασπρονήσι» συνεχίστηκε. Τελικά, τον Φεβρουάριο του 1995, το Τριμελές Εφετείο Πειραιά επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση και έκρινε αθώο τον Γιάννη Αλαφούζο.
Τον Φεβρουάριο του 2001 ο Γιάννης Αλαφούζος καταδικάστηκε από το Β΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά σε ποινή φυλάκισης 5 ετών για χρέη προς το ελληνικό Δημόσιο, ωστόσο αθωώθηκε σε δεύτερο βαθμό. Πρόκειται για υποθέσεις βεβαιωμένων στις δημόσιες υπηρεσίες χρεών, ύψους 2,3 δισεκατομμυρίων δραχμών για επιβληθέντες ή παρακρατηθέντες φόρους, και 164.126.787 δραχμών για λοιπούς φόρους και χρέη, οι προθεσμίες καταβολής των οποίων είχαν λήξει από 1ης Φεβρουαρίου του 1996 και 1ης Μαΐου 1997.
Στις 11 Αυγούστου 2016, το Κέντρο Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου (ΚΕΦΟΜΕΠ) προχώρησε στην δέσμευση της κινητής και της ακίνητης περιουσίας του Γιάννη Αλαφούζου, κατόπιν σχετικής εντολής του εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος, Παναγιώτη Αθανασίου. Ο Γιάννης Αλαφούζος κλήθηκε από το ΚΕΦΟΜΕΠ να δώσει εξηγήσεις για ποσά περίπου 50 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία δεν εμφανίζονταν στις φορολογικές του δηλώσεις. Η εντολή δέσμευσης της περιουσίας του Αλαφούζου από το ΚΕΦΟΜΕΠ εστάλη σε όλα τα τραπεζικά ιδρύματα.
Ο ίδιος ο Γιάννης Αλαφούζος είχε δηλώσει ότι καλωσορίζει τον έλεγχο και ότι θα συνδράμει στη διαδικασία ελέγχου με όσα στοιχεία έχει στη διάθεσή του. Ο επιχειρηματίας κατέβαλε το ποσό που βεβαιώθηκε από το ΚΕΦΟΜΕΠ με τις προσαυξήσεις και έτσι αποδεσμεύτηκαν οι τραπεζικοί του λογαριασμοί με τη διάταξη 128ΑΠ/28.4.2017 του Οικονομικού Εισαγγελέα.
Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ
Ο Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ (αγγλικά: Richard Burbage, περ. 1567 - 1619) ήταν Άγγλος ηθοποιός και επιχειρηματίας. Ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε σημαντικά θεατρικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά), ενώ εμφανίστηκε και σε παραστάσεις έργων των Τόμας Κιντ, Μπεν Τζόνσον, Τζών Ουέμπστερ κ.ά. Πέρα από την υποκριτική, διετέλεσε ιδιοκτήτης θεάτρου, ενώ ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο Μπέρμπατζ γεννήθηκε γύρω στο 1567 (άλλες πηγές αναφέρουν ως έτος γέννησης το 1566 ή το 1568 ) στο Λονδίνο και ήταν ο νεότερος από τους δύο γιους του - επίσης - ηθοποιού και ιδιοκτήτη θεάτρου, Τζέημς Μπέρμπατζ. Ο ίδιος ξεκίνησε να κάνει αισθητή την παρουσία του ως ηθοποιός κοντά στην ηλικία των είκοσι ετών. Παρά το γεγονός πως ήταν βραχύσωμος, η παρουσία του επί σκηνής έκανε αίσθηση, γεγονός που τον κατέστησε ιδιαίτερα δημοφιλή και περιζήτητο. Υπήρξε χρονικά ο πρώτος ηθοποιός που ενσάρκωσε τον Άμλετ στην ομώνυμη τραγωδία, ενώ ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες και άλλων έργων του Σαίξπηρ όπως ο Ριχάρδος ο Γ΄, ο Ερρίκος ο Ε΄, ο Μάκβεθ, ο Οθέλλος, καθώς και τον Ρωμαίο στην τραγωδία Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Επιπλέον, εμφανίστηκε σε θεατρικές παραστάσεις των Τ. Κιντ, Μπ. Τζόνσον και Τζ. Ουέμπστερ και αναφέρεται ως ο πρώτος σημαντικός ηθοποιός του αγγλικού θεάτρου.
Παράλληλα με την υποκριτική, ο Μπέρμπατζ ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Μάλιστα, ορισμένοι πίνακες, όπως ένα πορτραίτο που απεικονίζει τον ίδιο, αλλά και το «πορτραίτο Τσάντος» που εικάζεται πως απεικονίζει τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αποδίδονται από ορισμένους ερευνητές σε εκείνον. Επίσης διετέλεσε ιδιοκτήτης θεάτρου. Απεβίωσε στις 9 ή 13 Μαρτίου του 1619 και ο θάνατός του αναφέρεται πως προκάλεσε βαρύ πένθος.
Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ο Μπέρμπατζ ήταν παντρεμένος με τη Γουίνφριντ Τέρνερ, με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά. Υπήρξε φίλος του Σαίξπηρ, ο οποίος τον συμπεριέλαβε στη διαθήκη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Νάννακος
Στην ελληνική μυθολογία ο Νάννακος ήταν βασιλιάς της Φρυγίας σε μια πολύ παλιά εποχή, πριν από τον Κατακλυσμό. Ο ίδιος ο Νάννακος είχε προβλέψει τον Κατακλυσμό και είχε οργανώσει δημόσιες προσευχές για να αποτρέψει αυτή την καταστροφή. Οι προσευχές αυτές συνοδεύονταν από θρήνους και από αυτό προήλθε η παροιμιώδης φράση «τα Ναννάκου κλαϋσομαι».
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, ο Νάννακος έζησε τριακόσια έτη. Υπήρχε κάποιος χρησμός που έλεγε πως όταν θα πέθαινε ο Νάννακος, θα χανόταν όλος ο λαός του. Πραγματικά, λίγο μετά τον θάνατο του Ναννάκου (τον οποίο θρήνησαν πάρα πολύ οι υπήκοοί του) επήλθε ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα και έτσι εκπληρώθηκε ο χρησμός.
Φρειδερίκος Α΄ του Σαλούτσο
Ο Φρειδερίκος Α΄, ιταλ. Federico I (1287 - 1336) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1330-1336).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μαμφρέδου Δ΄ μαρκήσιου τού Σαλούτσο και της 1ης συζύγου του Βεατρίκης των Χοενστάουφεν, κόρης τού Μαμφρέδο της Σικελίας και της Ελένης Αγγελίνας της Ηπείρου. Ο πατέρας του από 2ο γάμο του είχε γιο τον Μαμφρέδο Ε΄.
Η 2η σύζυγος τού Μαμφρέδου Δ΄, η Ισαβέλλα Ντόρια, τον έπεισε να ορίσει διάδοχο τον Μαμφρέδο Ε΄, έτσι όταν το 1330 απεβίωσε ο Μαμφρέδος Δ΄, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Για δύο έτη οι δύο ετεροθαλείς αδελφοί πολεμούσαν ο ένας εναντίον τού άλλου για τον θρόνο της μαρκιωνίας. Με την παρέμβαση τού εξαδέλφου τού Φρειδερίκου Α΄, τού Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας, ο Φρειδερίκος Α΄ αναγνωρίστηκε ως ο μόνος μαρκήσιος στις 29 Ιουλίου 1332.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαργαρίτα, κόρη τού Ουμβέρτου Α΄ κόμη τού Βιενουά και είχε τέκνα:
Έκανε δεύτερο γάμο με τη Τζιακομίνα τού Μπιανντρέτε, κόρη τού Γουλιέλμου κυρίου τού Σαν Τζιόρτζιο· δεν απέκτησαν (γνωστά) τέκνα.
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Δημήτριος Χονδροκούκης
Ο Δημήτριος Χονδροκούκης (1917 - 2008) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (αντιστράτηγος Τεθωρακισμένων) και πολιτικός. Προδικτατορικά ενεπλάκη στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, ενώ μεταπολιτευτικά διατέλεσε βουλευτής Α΄ Πειραιώς, αρχικά με το ΠΑΣΟΚ και έπειτα με την Νέα Δημοκρατία.
Σταδιοδρομία
Μανιάτης στην καταγωγή, γεννήθηκε στους Καλλονιούς Λακωνίας στην Μέσα Μάνη. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1937 ως ανθυπίλαρχος (ανθυπολοχαγός του Ιππικού), και αργότερα συμπλήρωσε τις σπουδές του σε διάφορες στρατιωτικές σχολές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων και η Σχολή Τεθωρακισμένων του ΝΑΤΟ στην τότε Δυτική Γερμανία. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στην Αλβανία και στην Μέση Ανατολή ενώ από το 1944 έως το 1949 πολέμησε στα Δεκεμβριανά και στον εμφύλιο πόλεμο. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του αντιστράτηγου των Τεθωρακισμένων. Το 1965 ενεπλάκη στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και προφυλακίστηκε για έξι μήνες.
Μεταπολιτευτικά εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Πειραιώς με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977. Από το 1977 έως το 1981 ήταν ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στην Βουλή για τα θέματα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Επανεκλέχθηκε βουλευτής το 1981, αλλά διαγράφηκε τον Οκτώβριο του 1982 από τον Ανδρέα Παπανδρέου (μαζί με τον επίσης απόστρατο αξιωματικό Άρι Μπουλούκο) επειδή διαφώνησαν στο ζήτημα της κατάργησης του σταυρού προτίμησης, αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν μάλλον ο παραγκωνισμός και των δύο από τις αποφάσεις του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, τον έλεγχο του οποίου ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναθέσει στον Αντώνη Δροσογιάννη.
Μετά την διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ ο Χονδροκούκης προσχώρησε στην Νέα Δημοκρατία, με την οποία και εκλέχθηκε βουλευτής το 1985. Το 1989 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική.
Συνέγραψε διάφορα βιβλία, μεταξύ άλλων το «Γκρεμίζω τον θρύλο του Άρη Βελουχιώτη» (Ισοκράτης 1980). Άλλα βιβλία του: «Ο Γολγοθάς της ελληνικής δημοκρατίας» (Μπουκουμάνης 1974) και «Πραξικοπήματα και Επαναστάσεις από τον Όθωνα μέχρι σήμερα» (Πλειάς 1976).
Πέθανε το 2008, σε ηλικία 91 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί των τεθωρακισμένων
Hellas Sat 4
Ο Hellas Sat 4 ή Saudigeosat1 είναι δορυφόρος επικοινωνιών της ελληνικής εταιρείας δορυφορικών επικοινωνιών Hellas Sat που ανήκει στην Arabsat κατά 99%. Κατασκευάστηκε από την Lockheed Martin και εκτοξεύτηκε στις 05/02/2019 από το Κουρού της Γαλλικής Γουιάνα. Ο δορυφόρος θα παρέχει τις υπηρεσίες του από την τροχιακή θέση της Ελλάδας και της Κύπρου, 39 μοίρες ανατολικά. Είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε να παρέχει τηλεπικοινωνιακές δυνατότητες, όπως τηλεόραση, διαδίκτυο, τηλεφωνία και ασφαλείς στρατιωτικές επικοινωνίες σε πελάτες στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι της Ελλάδας
Non ho l'età
"Non ho l'età (per amarti)" (Ιταλικά: "Δεν είμαι αρκετά μεγάλη (για να σε αγαπώ)"), μερικές φορές και ως "Non ho l'età per amarti" ήταν το νικητήριο τραγούδι στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1964 που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη. Εκτέλεσε στα ιταλικά η Τζιλιόλα Τσινκουέτι που εκπροσώπησε την Ιταλία. Όπως όλες οι προηγούμενες ιταλικές συμμετοχές στην Eurovision, το τραγούδι είχε επίσης κερδίσει το Φεστιβάλ Μουσικής Sanremo. Η Cinqueti ήταν δεκαέξι ετών, καθιστώντας της τον νεαρότερο νικητή της ιστορίας της Eurovision μέχρι το 1986, όταν η Σάντρα Κιμ κέρδισε τον διαγωνισμό με το "J'aime la vie" - αρχικά ισχυριζόμενη ότι ήταν δεκαπέντε, αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η Kim ήταν μόνο δεκατρία.
Το τραγούδι ερμηνεύτηκε δωδέκατο ανά σειρά εμφάνισης την βραδιά, μετά τον Πορτογάλο António Calvário με "Oração" και πριν από την Sabahudin Kurt της Γιουγκοσλαβίας με το "Život je sklopio krug". Μέχρι το πέρας της ψηφοφορίας, είχε λάβει 49 πόντους, τοποθετώντας την πρώτη σε ένα πεδίο των 16.
Ως νικητής του διαγωνισμού, ακολούθησε η Φρανς Γκαλ το που τραγούδησε το "Poupée de cire, poupée de son" για το Λουξεμβούργο.
Ακολούθησε ως Ιταλός εκπρόσωπος στο Διαγωνισμό του 1965 ο Bobby Solo με το "Se piangi, se ridi".
Η Cinqueti επέστρεψε για να εμφανιστεί στο Διαγωνισμό το, όταν τερμάτισε δεύτερη με το "Sì" μετά το "Waterloo" των ABBA. Το 1991 παρουσίασε το Διαγωνισμό με τον Τότο Κουτούνιο όταν πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια του 1964 Κατηγορία:Ιταλικά τραγούδια Κατηγορία:Νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision
Βασίλειος Ντερτιλής
Ο αντιστράτηγος Βασίλειος Ντερτιλής ήταν βενιζελικός αξιωματικός, που καταγόταν από την επαρχία Αιγιαλείας στο νομό Αχαΐας. Είχε φυλακιστεί μετά τη συμμετοχή του σε αποτυχημένο στρατιωτικό κίνημα το 1924, αλλά συμμετείχε στο πραξικόπημα του Πάγκαλου το 1925 και σε πραξικόπημα των υποστηρικτών του Πάγκαλου, Κονδύλη και Ζέρβα, εναντίον του τον Αύγουστο του 1926. Το Σεπτέμβριο του 1926 κατά την προσπάθεια διάλυσης των Δημοκρατικών Ταγμάτων στα οποία συμμετείχε από το 1923 μαζί με το Ζέρβα αντιστάθηκαν με οδομαχίες στο κέντρο της Αθήνας, με 100 νεκρούς και πάνω από 200 τραυματίες, αλλά απέτυχαν, και οι δυο τους καταδικάστηκαν σε ισόβια, αλλά αμνηστεύτηκαν και επανήλθαν στο στράτευμα με το βαθμό του υποστρατήγου. Ήταν βασικός εμπνευστής των Ταγμάτων Ασφαλείας έχοντας εμπειρία από τα Δημοκρατικά Τάγματα (Οκτώβριος 1923-Σεπτέμβριος 1926) και πρώτος διοικητής της Ανωτάτης Διοίκησης Ευζωνικών Ταγμάτων που υπαγόταν στο κατοχικό υπουργείο Εθνικής Αμύνης.
Νέσσος
Στην ελληνική μυθολογία ο Νέσσος ήταν Κένταυρος, γιος του Ιξίωνα και της Νεφέλης.
Βασίλειος Ντερτιλής
Το Μάιο του 1944 συνελήφθη από την Υπηρεσία Ασφαλείας (SD) των κατοχικών αρχών ως ύποπτος συνεννόησης με το Ναπολέοντα Ζέρβα (με τον οποίον ήταν φίλος για πάνω από είκοσι χρόνια και θεωρούταν το άλτερ έγκο του) και τους Βρετανούς και στάλθηκε στη Βιέννη για ανάκριση. Η δίωξη του Ντερτιλή με βάση αυτές τις ψευδείς κατηγορίες οφειλόταν στην επιδίωξη του διοικητή της SiPo/SD στην Ελλάδα Walter Blume, ο οποίος διαφωνούσε με την πολιτική των Νοϊμπάχερ και Σιμάνα να προωθήσουν τον αντικομμουνισμό ως βάση ελληνογερμανικής (και μελλοντικά και βρετανικής) συνεργασίας, να αναζωπυρώσει τη διαμάχη βενιζελικών και βασιλοφρόνων. Πριν τη σύλληψή του ο Ντερτιλής είχε εκφωνήσει ομιλία σε εκατοντάδες αξιωματικούς στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης στην οποία ισχυρίστηκε ότι είχε διαβεβαιώσεις πως, παρά τις ανακοινώσεις εναντίον τους από το Κάιρο, οι Βρετανοί στήριζαν τα Τάγματα Ασφαλείας, όπως είχε ισχυριστεί και ο Σιμάνα. Μαζί με τον υπουργό Εσωτερικών Αναστάσιο Ταβουλάρη ο Ντερτιλής οδηγήθηκε στη Γερμανία, όπου φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, για συνεργασία με τους Έλληνες αντιστασιακούς, όπως η Λέλα Καραγιάννη, σημειώματα της οποίας βρέθηκαν στο γραφείο του, όπως αναφέρει η Ιζαμπέλλα Παλάσκα-Βουλπιώτη, κόρη του Γιάννη Boυλπιώτη, στο βιβλίο της «Άγγελος ή Δαίμονας», αλλά και διότι κατηγορήθηκε ότι βρισκόταν σε επαφή με το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής.
Νέσσος
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Ο Νέσσος είχε λάβει μέρος στην πάλη του Φόλου με τον Ηρακλή. Αφού καταδιώχθηκε από τον ήρωα, ο Νέσσος εγκαταστάθηκε στις όχθες του ποταμού Ευήνου, όπου εργαζόταν ως περαματάρης, περνώντας πεζούς διαβάτες στην άλλη πλευρά του ποταμού πάνω στην πλάτη του.
Βασίλειος Ντερτιλής
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Ν
Νέσσος
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Εκεί, μετά από χρόνια, ο Νέσσος συνάντησε για δεύτερη φορά τον Ηρακλή όταν αυτός βρισκόταν μαζί με τη Δηιάνειρα. Ο Ηρακλής πέρασε κολυμπώντας το ποτάμι, αλλά εμπιστεύθηκε τη Δηιάνειρα να την περάσει ο Νέσσος. Όμως, ο Νέσσος αποπειράθηκε να απαγάγει τη Δηιάνειρα (ή κατά μία εκδοχή να τη βιάσει), οπότε ο Ηρακλής τον σκότωσε τοξεύοντάς τον με τα δηλητηριώδη βέλη του (κατά μια εκδοχή χτυπώντας τον με το ρόπαλό του).
Ιντερμπόρ
Το Ιντερμπόρ (επίσης γνωστό ως Ιντερμπόρσκι (Индерборский, Inderborskiy, Индербор, Ïnderbor, είναι μια πόλη στην περιφέρεια Ατιράου, στην επαρχία Ιντέρ στο νοτιοδυτικό Καζακστάν. Έχει υψόμετρο 27 μέτρων (89 πόδια), και πληθυσμό 13,254 κατοίκων.
Νέσσος
Ο θάνατος του Νέσσου
Πεθαίνοντας όμως ο Νέσσος έδωσε στη Δηιάνειρα ένα δήθεν ερωτικό φίλτρο ανακατεμένο με το αίμα ή/και το σπέρμα του, λέγοντάς της ότι αν ο Ηρακλής έπαυε ποτέ να την αγαπά έπρεπε να του δώσει να φορέσει ένδυμα εμποτισμένο με αυτό το υγρό. Αυτό και έγινε μετά από καιρό, όταν η Δηιάνειρα θέλησε να κάνει τον ήρωα να ξεχάσει την Ιόλη: απέστειλε στον Ηρακλή ένα χιτώνα εμποτισμένο με το «φίλτρο». Αυτός ο «Χιτώνας του Νέσσου» υπήρξε το φονικό όργανο που σκότωσε τον μέγιστο των Ελλήνων μυθικών ηρώων, τον Ηρακλή, με φρικτούς πόνους.
Ιντερμπόρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Νέσσος
Πηγές
Κατηγορία:Κένταυροι Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ατικέ Σουλτάνα (κόρη του Ιμπραήμ Α΄)
Η Ατικέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:أتيك سلطان) (Τούρκικα: Atike Sultan, 1644 - 1667) ήταν κόρη του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1644 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ και της συζύγου του Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Δεν υπάρχουν αρκετές πληροφορίες για τη ζωή της. Όταν ήταν μόλις 2 ετών, ο πατέρας της εκθρονίστηκε και εκτελέστηκε, την έστειλαν στο Παλιό Παλάτι, όπως και άλλες γυναίκες και κόρες του Ιμπραήμ.
Ωστόσο, την ίδια χρονιά, μετά από αίτημα της γιαγιάς της Βαλιντέ Κιοσέμ Σουλτάν, παντρεύτηκε τον Καπουντάν Τοπάλ Κενάν Πασά. Μετά από αυτόν το γάμο, ο Κένάν Πασάς τοποθετήθηκε σε διάφορες επαρχίες. Το 1656 υπηρέτησε ως καπετάνιος για 2 μήνες. Αργότερα όμως αφέθηκε ελεύθερος από τα καθήκοντά του, λόγο ότι εντάχθηκε στην εξέγερση του Αμπχάζ Χασάν Πασά το 1658. Για το λόγο αυτό, ο γάμος διαλύθηκε αμέσως με εντολή του αδελφού του Μωάμεθ Δ΄. Ένα χρόνο μετά το διαζύγιο, ο Τοπάλ Κενάν Πασάς πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1659.
Μετά το διαζύγιο της σε ηλικία 12 ετών, παντρεύτηκε τον Νταμάτ Ισμαήλ Πασά εκείνη τη χρονιά. Μετά το γάμο, ο Ισμαήλ υπηρέτησε σε επαρχίες όπως η Βοσνία, το Όζι, το Ερζερούμ. Μετά το θάνατό του στο Ερζερούμ το 1664, εικάζεται ότι η Ατικέ δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά, είχε παιδιά.
Το 1665 παντρεύτηκε για τρίτη φορά τον Γκιουρτζού Μεχμέτ Πασά, ο οποίος πέθανε λίγο μετά το γάμο λόγω γήρατος, και για τέταρτη φορά το 1666, τον Τζεράχ Κασίμ Πασά.
National Geographic (περιοδικό)
Το National Geographic (παλαιότερος τίτλος The National Geographic Magazine) είναι το επίσημο περιοδικό της National Geographic Society (Εθνικής Γεωγραφικής Εταιρείας) των ΗΠΑ. Εκδίδεται συνεχώς από το πρώτο τεύχος του το 1888, που κυκλοφόρησε μόλις εννέα μήνες μετά την ίδρυση της ίδιας της Εταιρείας. Περιέχει κυρίως εκλαϊκευμένα άρθρα γεωγραφίας, ιστορίας και παγκόσμιου πολιτισμού. Είναι γνωστό για το κατοχυρωμένο κίτρινο πλαίσιο στο εξώφυλλό του και για την ευρεία χρήση εντυπωσιακών φωτογραφιών, δημιουργημένων από κορυφαίους φωτογράφους.
Ατικέ Σουλτάνα (κόρη του Ιμπραήμ Α΄)
Βιογραφία
Η Ατικέ πέθανε το 1667 και τάφηκε δίπλα στον πατέρα της στην Αγιά Σοφιά.
National Geographic (περιοδικό)
Εκδίδονται 12 μηνιαία τεύχη του National Geographic ετησίως και τουλάχιστον 4 πρόσθετες εκδόσεις χαρτών, ενώ σε σπάνιες περιπτώσεις εκδίδονται έκτακτα τεύχη. Αυτή την περίοδο εκδίδεται σε σαράντα περίπου γλωσσικές εκδόσεις σε πολλές χώρες. Σήμερα (2015) η συνολική παγκόσμια κυκλοφορία του αγγίζει τα 7 εκατομμύρια τεύχη μηνιαίως, από τα οποία λίγο περισσότερο από τα μισά αντιστοιχούν στην αμερικανική κυκλοφορία του. Είναι διαθέσιμο στην παραδοσιακή έντυπη έκδοση και σε διαδραστική ηλεκτρονική μορφή στο Διαδίκτυο.
Ατικέ Σουλτάνα (κόρη του Ιμπραήμ Α΄)
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
National Geographic (περιοδικό)
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2015 η National Geographic Society ανακοίνωσε συμφωνία με την επιχείρηση ΜΜΕ 21st Century Fox για την ανάληψη της εκδόσεως του περιοδικού από μία νέα οντότητα, την «National Geographic Partners»
Διοίκηση
Σημερινή αρχισυντάκτρια του περιοδικού είναι η Σούζαν Γκόλντμπεργκ (Susan Goldberg).
Επικεφαλής της ομάδας περιεχομένου και γενικός υπεύθυνος είναι ο πρώην αρχισυντάκτης και φωτογράφος Κρις Τζονς (Chris Johns), ο οποίος αναφέρεται απευθείας στον Gary Evan Knell, Πρόεδρο της National Geographic Society.
Ιστορία
thumb|right|Το εξώφυλλο του τεύχους Ιανουαρίου 1915 του περιοδικού National Geographic Το πρώτο τεύχος του περιοδικού National Geographic Magazine κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1888, αμέσως μετά την ίδρυση της ίδιας της Εταιρείας. Αρχής γενομένης από το τεύχος Ιανουαρίου 1905, που περιείχε αρκετές ολοσέλιδες εικόνες του Θιβέτ, το περιοδικό άλλαξε από ελάχιστα εικονογραφημένη έκδοση παρόμοια με ερευνητικό επιστημονικό περιοδικό, σε περιοδικό στο οποίο κυριαρχούν οι εικόνες, και έγινε πολύ γνωστό για αυτή τη μορφή του. Χαρακτηριστικά έγιναν με τον καιρό και τα εξώφυλλά του, όπως π.χ. εκείνο του Ιουνίου 1985 με το 13χρονο κορίτσι από το Αφγανιστάν με τα πράσινα μάτια (της Sharbat Gula), που έγινε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες εικόνες του περιοδικού.
Το 1975 άρχισε να εκδίδεται και η εκδοχή του περιοδικού για παιδιά, το National Geographic World, που τιτλοφορείται σήμερα National Geographic Kids.
Αρθρογραφία
Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου το περιοδικό κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να παρουσιάζει μία ισορροπημένη και αμερόληπτη εικόνα της φυσικής και πολιτικής γεωγραφίας των κομμουνιστικών χωρών. Τα άρθρα του για το Βερολίνο, την Αυστρία μετά τη συμμαχική κατοχή, τη Σοβιετική Ένωση και τη Λαϊκή Κίνα φρόντιζαν να υποβαθμίζουν τα πολιτικά θέματα και να επικεντρώνονται στον πολιτισμό. Στην κάλυψη του διαστημικού ανταγωνισμού, το National Geographic εστίασε στα επιστημονικά επιτεύγματα, αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό αναφορές στη σχέση του ανταγωνισμού αυτού με την επέκταση των πυρηνικών όπλων.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες τα άρθρα του περιοδικού έγιναν περισσότερο τολμηρά σε περιβαλλοντικά θέματα, όπως η αποδάσωση, η χημική ρύπανση, τα απειλούμενα είδη και η υπερθέρμανση του πλανήτη. Υπάρχουν σειρές άρθρων για την ιστορία και τις χρήσεις συγκεκριμένων προϊόντων, όπως ένα μέταλλο, πολύτιμος λίθος ή αγροτικό προϊόν, καθώς και για αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Κάποτε υπάρχουν τεύχη αφιερωμένα σε μία χώρα, αρχαίο πολιτισμό ή άλλο θέμα. Επίσης, το μέγεθος των άρθρων έχει σήμερα μειωθεί σε σχέση με το παρελθόν, εξαιτίας όμως του μικρού μεγέθους και των πολλών φωτογραφιών τα άρθρα παραμένουν πολυσέλιδα.
Φωτογραφία
thumb|Μία από τις πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες του [[Τατζ Μαχάλ. Πηγή: The National Geographic Magazine, Μάρτιος 1921.]] Το περιοδικό είναι αναγνωρισμένο διεθνώς για την ποιότητα και τα υψηλά κριτήρια των φωτογραφιών του. Από το 1915 ήδη άρχισε να συστήνεται μία ομάδα ικανών φωτογράφων και ο εξοπλισμός τους με εξελιγμένα εργαλεία, όπως σκοτεινοί θάλαμοι τελευταίας τεχνολογίας.
Το περιοδικό άρχισε να δημοσιεύει μερικές σελίδες με έγχρωμες φωτογραφίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν η τεχνική αυτή ήταν ακόμα πρώιμη. Το 1959 άρχισε να παρουσιάζει μικρές φωτογραφίες στο εξώφυλλο, που αργότερα μεγάλωσαν, ώστε να το καταλαμβάνουν ολόκληρο, με διατήρηση μόνο του κίτρινου πλαισίου. Στην εμβληματική φωτογραφία του εξωφύλλου οφείλεται πιθανότατα ως ένα βαθμό το ότι τα παλαιά τεύχη του National Geographic κρατούνται συχνά για χρόνια από τους συνδρομητές του ή πωλούνται σε καταστήματα μεταχειρισμένων εντύπων σε υψηλές τιμές, ως συλλεκτικής αξίας αντικείμενα. Τα φωτογραφικά κριτήρια παραμένουν υψηλά επί δεκαετίες και το περιοδικό συνεχίζει να περιλαμβάνει μερικά από τα υψηλότερης ποιότητας δείγματα φωτορεπορτάζ και επιστημονικής φωτογραφίας στον κόσμο. Το 2006 διοργανώθηκε από το National Geographic ένας διεθνής διαγωνισμός φωτογραφίας στον οποίο έλαβαν μέρος πάνω από 18 χώρες.
Σε μερικές συντηρητικές μουσουλμανικές χώρες, όπως το Ιράν και η Μαλαισία, φωτογραφίες με ημίγυμνα μέλη πρωτόγονων φυλών λογοκρίνονται συχνά.
Ένθετοι χάρτες
Μερικές φορές τα άρθρα του περιοδικού συμπληρώνονται με χάρτες των περιοχών στα οποία αναφέρονται.
Ο τομέας «National Geographic Maps» (αρχικώς «Χαρτογραφικός Τομεύς») της National Geographic Society υπάρχει από το 1915. Ο πρώτος χάρτης-συμπλήρωμα εμφανίσθηκε στο τεύχος Μαΐου 1918 υπό τον τίτλο «Το Δυτικό μέτωπο του Πολέμου» και χρησίμευσε ως αναφορά για τους Αμερικανούς που πολεμούσαν στην Ευρώπη και για τις οικογένειές τους. Σε κάποιες περιστάσεις τα αρχεία χαρτών της Εταιρείας έχουν χρησιμοποιηθεί από κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ όταν οι δικές τους χαρτογραφικές πηγές ήταν περιορισμένες Η «αίθουσα χαρτών» του Αμερικανού Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ στον Λευκό Οίκο ήταν γεμάτη με χάρτες του National Geographic. Χάρτης της Ευρώπης από το ίδιο περιοδικό εκτίθεται στο μουσείο του Ουίνστον Τσώρτσιλ στο Λονδίνο, με τις σημειώσεις του ίδιου του Τσώρτσιλ επάνω του κατά τη Διάσκεψη της Γιάλτας, όπου οι ηγέτες των Συμμάχων διαίρεσαν τη μεταπολεμική Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής.
Το 2001 το National Geographic κυκλοφόρησε ένα σετ από οκτώ CD-ROM που περιείχαν όλους τους χάρτες του από το 1888 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2000. Οι χάρτες είναι επίσης διαθέσιμοι εκτυπωμένοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:National Geographic Society
Άγιος Αμβρόσιος Λεμεσού
Ο Άγιος Αμβρόσιος είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Αμβρόσιος βρίσκεται στον κύριο δρόμο Λεμεσού-Ομόδους-Πλατρών σε απόσταση 29 περίπου χιλιόμετρων βορειοδυτικά της πόλης της Λεμεσού. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 475 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με το Παραμάλι και τη Σωτήρα, στα νοτιοδυτικά με το Πραστειό Αυδήμου, στα δυτικά με την Πάχνα, στα βόρεια με το Βουνί, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Θεράπων και στα ανατολικά με τις Πάνω Κυβίδες.
Αμπελοκαλλιέργειες
Ο Άγιος Αμβρόσιος είναι ένα από τα κρασοχώρια της επαρχίας Λεμεσού και είναι γνωστό για την αμπελοκαλλιέργεια του και τα κρασιά που παράγει το οικολογικό οινοποιείο του χωριού.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1976 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζεται αυξημένος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Αμβροσίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν δύο εκκλησίες, του Άγιου Αμβροσίου και του Άγιου Εφραίμ. Επίσης, υπάρχουν δύο εξωκλήσια, της Αγίας Ελισάβετ και του Αγίου Γεωργίου.
Εκκλησία Αγίου Αμβροσίου
Η εκκλησία του Αγίου Αμβροσίου, επισκόπου Μεδιολάνων, βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Οικοδομήθηκε τον 14ον αιώνα. Ο ναός είναι μικρός σε όγκο. Είναι μονόκλιτη Βασιλική με δίκογχη στέγη. Το όλο οικοδόμημα είναι κατασκευασμένο από μικρές πέτρες.
Ο ναός στηρίζεται εξωτερικά από οκτώ μεγάλους πεσσούς με κιονόκρανα, οι οποίοι εξέχουν από τους δύο πλαϊνούς τοίχους. Από τις τρεις εισόδους του ναού και από ένα παράθυρο το οποίο κατασκευάστηκε μεταγενέστερα φωτίζεται το εσωτερικό του ναού. Πάνω από την δυτική είσοδο του ναού βρίσκεται ένα μικρός σε μέγεθος παράθυρο το οποίο δίνει λίγο φως στο γυναικωνίτη του ναού.