cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο βιολιστής στη στέγη
Ο «Βιολιστής στη Στέγη» είναι ένα μιούζικαλ του Τζόζεφ Στάιν με μουσική του Τζέρι Μποκ, στίχους του Σέλτον Χάρνικ, που διαδραματίζεται στην περιοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπου οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να ζούνε περιορισμένοι, περίπου το 1905. Βασίζεται στον Τέβιε και οι Θυγατέρες του (ή Τέβιε ο γαλατάς) και σε άλλες ιστορίες του Σόλεμ Άλειχεμ. Η ιστορία επικεντρώνεται στον Τέβιε, ένα γαλατά στο χωριό Ανατέβκα, ο οποίος προσπαθεί να διατηρήσει τις εβραϊκές θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις του, καθώς εξωτερικές επιρροές εισέρχονται στην ζωή της οικογένειάς του. Πρέπει να αντιμετωπίσει τις αποφασιστικές ενέργειες των τριών μεγαλύτερων κορών του που επιθυμούν να παντρευτούν από αγάπη. Οι επιλογές των συζύγων τους είναι διαδοχικά λιγότερο ευχάριστες για τον Τέβιε. Ένα διάταγμα του τσάρου διώχνει τελικά τους Εβραίους από το χωριό τους.
Η αρχική παραγωγή της παράστασης στο Μπρόντγουεϊ, η οποία ανέβηκε το 1964, ήταν το πρώτο μουσικό θέατρο στην ιστορία που ξεπέρασε τις 3.000 παραστάσεις. Ο «Βιολιστής στη Στέγη» κατείχε το ρεκόρ του μακροβιότερου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ για σχεδόν 10 χρόνια έως ότου το Grease ξεπέρασε το ρεκόρ του. Η παραγωγή ήταν εξαιρετικά κερδοφόρα και γνώρισε μεγάλη κριτική επιτυχία. Βραβεύτηκε με εννέα βραβεία Τόνυ, μεταξύ των οποίων γιά το καλύτερο μιούζικαλ, μουσική, σενάριο, σκηνοθεσία και χορογραφία. Το ακολούθησαν πέντε αναβιώσεις στο Μπρόντγουεϊ και μια άκρως επιτυχημένη κινηματογραφική μεταφορά του 1971 και γνώρισε πολυετή διεθνή επιτυχία. Είναι ως τώρα επίσης μια δημοφιλής επιλογή για σχολικές και κοινοτικές παραγωγές.
Ιστορικό
Ο «Βιολιστής στη Στέγη» βασίζεται στο Τέβιε (ή Τέβιε ο γαλατάς) και οι Θυγατέρες του, μια σειρά ιστοριών του Σόλεμ Άλειχεμ που έγραψε στα Γίντις μεταξύ 1894 και 1914 γυρω απο την ζωή των Εβραίων σε ένα χωριό στην περιοχή της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, όπου οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να ζούνε περιορισμένοι, στις αρχες του 20ου αιώνα. Οι ιστορίες βασίζονται στα νεανικά χρόνια του ίδιου του Άλειχεμ κοντά στο σύγχρονο Κίεβο (αναφερόμενο ως Γιεχούπετζ). Είναι επίσης επηρεασμένο από το Life is with People, των Μαρκ Ζμπορόφσκι και Ελίζαμπεθ Χέρτζογκ. Ο Άλειχεμ έγραψε μια θεατρική προσαρμογή των ιστοριών που έμεινε ημιτελής λόγω του θανάτου του, αλλά η οποία ανέβηκε στα Γίντις το 1919 από το Γίντις Θέατρο Τέχνης και έγινε ταινία τη δεκαετία του 1930. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ένα μιούζικαλ βασισμένο στις ιστορίες με τίτλο Τέβιε και οι Θυγατέρες του ανέβηκε εκτός Μπρόντγουεϊ από τον Άρνολντ Περλ. Ο Ρότζερς και ο Χάμερσταϊν και στη συνέχεια ο Μάικ Τοντ σκέφτηκαν για λίγο να ανεβάσουν αυτό το μιούζικαλ στο Broadway αλλά εγκατέλειψαν την ιδέα.
Διάφορα
Το τραγούδι "Sunrise, Sunset" παίζεται συχνά σε γαμήλιες γιορτές, και το 2011 ο Σέλτον Χάρνικ έγραψε δύο παραλαγές του τραγουδιού, κατάλληλες για γάμους ομοφυλόφιλων, με μικρές λεκτικές αλλαγές. Για παράδειγμα, για τα ζευγάρια αντρών, οι αλλαγές περιλαμβάνουν «Πότε έγιναν τόσο όμορφοι».
Το 2015 δημιουργήθηκε στα νοτιοδυτικά του Κιέβου ένας καταυλισμός εκτοπισμένων με το όνομα Ανατέβκα από τον Ραβίνο του κινήματος Chabad Μοσέ Αζμάν για να στεγάσει τους Εβραίους που διέφυγαν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2014.
Ανάκτορο του Λατερανού
Το ανάκτορο τού Λατερανού, (λατινικά: Palatium Lateranese) είναι ένα ανάκτορο της αρχαίας Ρώμης, που μετέπειτα έγινε η παπική κατοικία· είναι στα νοτιο-ανατολικά της πόλης.
Βρίσκεται στην πλατεία τού Αγ. Ιωάννη στο Λατερανό επί τού Καίλιου λόφου και εφάπτεται στην αρχιβασιλική τού Αγ. Ιωάννη τού Λατερανού, τον καθεδρικό ναό της Ρώμης. Από τον 4ο αιώνα, το ανάκτορο ήταν η κύρια κατοικία των παπών και συνέχισε έτσι ως το 1309· όταν ο πάπας επέστρεψε από την Αβινιόν, η έδρα μετακινήθηκε στο Βατικανό. Το κτήριο χρησιμοποιείται από το Ιστορικό Μουσείο τού Βατικανού και δείχνει την ιστορία τού Παπικού Κράτους. Επίσης στεγάζει το γραφείο και την κατοικία τού αντιπροσώπου τού πάπα (vicarius), υπεύθυνου για την καθημερινή διοίκηση της επισκοπής της Ρώμης. Ως το 1970 στέγαζε και τις σημαντικές συλλογές τού Λατερανού Μουσείου, που τώρα έχουν διασπαρεί στα διάφορα Μουσεία τού Βατικανού.
Μετά τη Συνθήκη του Λατερανού το 1929, το ανάκτορο και η γειτονική βασιλική είναι ιδιοκτησίες έξω από έδαφος της Αγίας Έδρας. thumb|right|H δυτική όψη του ανακτόρου τού Λατερανού και η βόρεια είσοδος της βασιλικής τού Αγ. Ιωάννη. Μπροστά η πλατεία με τον οβελίσκο.
Η οικογένεια των Λατεράνι
Η περιοχή της βασιλικής τού Αγ. Ιωάννη τού Λατερανού ήταν η οικία (domus) της οικογένειας των Πλαούτιι Λατεράνι. Τα μέλη της οικογένειας υπηρέτησαν ως διοικητές αρκετούς Αυτοκράτορες. Ο πρόγονός τους Λούκιους Σέξτιους Λατεράνους λέγεται ότι ήταν ο πρώτος πληβείος, που απέκτησε το αξίωμα τού υπάτου το 366 π.Χ. Ο εκλεγμένος ύπατος Πλαούτιους Λατεράνους κατηγορήθηκε από τον Νέρωνα για συνωμοσία εναντίον τού Αυτοκράτορα, με αποτέλσμα τη δήμευση και αναδιανομή της περιουσίας του.
Η περίοδος τού Κωνσταντίνου Α΄
Η οικία των Λατεράνι περιήλθε στον Κωνταντίνο Α΄, όταν νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Φαύστα, αδελφή τού Μαξεντίου. Εκεί βρισκόταν η "οικία της Φαύστας" και δίπλα το στρατόπεδο των ιππέων της Πραιτωριανής Φρουράς. Όταν ο Κωνσταντίνος Α΄ γκρέμισε το στρατόπεδο, οι ιππείς φαίνεται πως υποστήριξαν τον Μαξέντιο ενάντια στον Αυτοκράτορα. Ο Κωνσταντίνος Α΄ διέταξε την κατασκευή της βασιλικής τού Αγ. Ιωάννη και έδωσε την οικία στον επίσκοπο της Ρώμης. Οι λόγιοι πιστεύουν ότι αυτό είχε γίνει, όταν ο Πάπας Μιλτιάδης συγκάλεσε εκεί το 313 Σύνοδο για το θέμα των Δονατιστών. thumb|right|Η ανατολική όψη τού Αγ. Ιωάννη (αριστερά) και τού ανακτόρου τού Λατερανού (δεξιά).
Παπική καθέδρα
Καθώς η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δυσκολευόταν να αποτρέψει τις εισβολές των Λομβαρδών, ο πάπας έγινε πιο ανεξάρτητος από την Κωνσταντινούπολη. Ο συγγραφέας Έρικ Τούνε αναφέρει πως το κίνητρο για την ανακαίνιση ήταν η δημιουργία ενός ανακτόρου, από όπου ο πάπας θα μπορούσε να έχει όχι μόνο πνευματική, αλλά και προσωρινή εξουσία. Το κτήριο επεκτάθηκε από τον Αδριανό Α΄, και τον διάδοχό του το 795 πάπα Λέοντα Γ΄. Ο τελευταίος έκτισε ένα τεράστιο Τρίκλινο, με ψηφιδωτό διάκοσμο. Ήταν η πιο διάσημη αίθουσα τού ανακτόρου, όπου γινόταν δεξιώσεις της πολιτείας. Από αυτή την παλαιά παπική κατοικία τίποτα δεν παρέμεινε. Το 1743 από σχέδια, έγιναν αντίγραφα των ψηφιδωτών και ένα οικοδόμημα έγινε απέναντι τού ανακτόρου, όπου τοποθετήθηκαν. Στο ημιθόλιο παρίσταται ο Χριστός να στέλνει ως αποστόλους τους μαθητές του. Στα αριστερά τού ημιθολίου ο Χριστός δίνει τα κλειδιά στον πάπα Σίλβεστρο Α΄ και στον Κωνσταντίνο Α΄ το λάβαρο. Στα δεξιά ο Παύλος δίνει τη στολή στον Λέοντα Γ΄ και τη σημαία στον Καρλομάγνο, που δηλώνει την υποχρέωση τού βασιλιά των Φράγκων να προστατεύει την Εκκλησία.
Η Αίθουσα των συσκέψεων, ορθογώνια με αψίδες με ψηφιδωτά και πέντε κόγχες σε κάθε πλευρά, και το Τρίκλινο κτίστηκαν περί το 800 για να χρησιμεύσουν ως το κέντρο τελετών. Αρχιτεκτονικά αντιγράφουν Αυτοκρατορικά κτήρια της Κωνσταντινούπολης. Μία πυρκαγιά κατέστρεψε όλα αυτά και ο Πάπας Σέργιος Γ΄ αποκατέστησε τις ζημιές. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ εξωράισε το κτήριο και ήταν η περίοδος της μεγαλύτερης μεγαλοπρέπειάς του: ο Δάντης αναφέρει ότι ήταν ανώτερο από κάθε οικοδόμημα. Την εποχή αυτή στο κέντρο της πλατείας ήταν το ανάκτορο και ο πύργος τού Οίκου Αννιμπάλντι. [Αρχείο:Italy - handbook for travellers (1880) (14595607138).jpg|thumb|right|200px|Οι τρεις πτέρυγες: ανατολική, βόρεια, δυτική και η εσωτερική αυλή (cortile) που σχηματίζεται. Νότια η βασιλική τού Αγ. Ιωάννη.]]
Μεταξύ τού ανακτόρου και της βασιλικής υπήρχε ο έφιππος ανδριάντας τού Μάρκου Αυρηλίου, που όμως πιστευόταν ότι ήταν τού Κωνσταντίνου Α΄ (το σφάλμα αυτό μάλλον έσωσε το γλυπτό). Αυτό αργότερα μετακινήθηκε στην πλατεία τού Καπιτωλίου και στη θέση του στήθηκε ο οβελίσκος τού Λατερανού. Τον είχε παραγγείλει ο φαραώ Τούθμωσις Γ΄ και τον ολοκλήρωσε ο εγγονός του Τούθμωσις Δ΄. Έχει ύψος 32,2 μ. (συν 13,5 τη βάση του) και είναι ο υψηλότερος οβελίσκος της αρχαίας Αιγύπτου στον κόσμο, με βάρος 230 τόνους. Όταν η Αίγυπτος ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία, αποσπάστηκαν από τον ναό τού Άμμωνα στο Καρνάκ οι δύο οβελίσκοι της πύλης και τους έφεραν στην Αλεξάνδρεια, με εντολή τού Κωνστάντιου Β΄. Ο ένας μεταφέρθηκε στη Νέα Ρώμη, στη σπίνα τού Ιπποδρόμου και ο άλλος στην Παλαιά Ρώμη, στον Μεγάλο Ιππόδρομο. Η επιγραφή του τελευταίου δοξάζει τον Κωνσταντίνο Α΄. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Λατερανό.
Η πρόσοψη τού ανακτόρου είναι μεταφερμένη από την αίθουσα των Συνόδων τού μεσαιωνικού ανακτόρου και έχει 11 αψίδες. Τα ιδιαίτερα διαμερίσματα των παπών φτιάχτηκαν στο ανακαινισμένο ανάκτορο μεταξύ τού Τρίκλινου και των τειχών της πόλης.
Ο πάπας στην Αβινιόν
Το 1306 ο πάπας μετέφερε την έδρα του στην Αβινιόν και αυτό ήταν η πτώση της δόξας τού ανακτόρου. Οι πυρκαγιές των ετών 1307 και 1361 έκαναν ανεπανόρθωτη ζημιά· τεράστια ποσά στάλθηκαν από την Αβινιόν για επανοικοδόμηση, όμως το κτήριο δεν απέκτησε την πρότερη αίγλη του. Το ανάκτορο ως τώρα είχε γοτθικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Όταν ο πάπας επέστρεψε στη Ρώμη, έμεινε στη βασιλική της Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε, μετά στη βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε και τέλος στο Βατικανό. Η βασιλική τού Αγ. Πέτρου, κτίσμα τού Κωνσταντίνου Α΄, ήταν ως τότε ένας από τους ναούς των προσκυνητών.
Ο Πάπας Σίξτος Ε΄, που ενδιαφερόταν περισσότερο στον εξορθολογισμένο πολεοδομικό σχεδιασμό παρά στη διατήρηση των αρχαιοτήτων της πόλης, κατεδάφισε ό,τι είχε μείνει από το ανάκτορο τού Λατερανού, εκτός από το παρεκκλήσιο τού Αγ. Λαυρεντίου το λεγόμενο Sancta Sanctorum, στο οποίο ανέρχεσαι από την Ιερά Κλίμακα. Οικοδόμησε το παρόν, πολύ μικρότερο κτήριο στη θέση του, σχεδιασμένο από τον ευνοούμενο αρχιτέκτονά του Ντομένικο Φοντάνα.
Μεταβολές τού 16ου αιώνα
Μόλις ο Σίξτος Ε΄ ανήλθε στον θρόνο, ανέθεσε στον Ντομένικο την οικοδόμηση νέου ανακτόρου και μεταβολές στη βασιλική τού Αγ. Ιωάννη επίσης. Το στυλ τού Φοντάνα ήταν δυνατό, συγκρατημένο, επηρεασμένο από τον Τζάκομο Βίνιολα και αποκρυσταλλώθηκε στο παλάτσο Φαρνέζε, στην τακτοποιημένη, αρμονική, αν και ήπια, πρόσοψή του. Ο Ντομένικο ήταν καλός μηχανικός και είχε την ικανότητα να συντονίζει ένα πολύπλοκο αρχιτεκτονικό πρόγραμμα σε μία περιορισμένη περιοχή· ο Σίξτος Ε΄ τον προέτρεπε να προχωρά ταχύτατα και το αποτέλεσμα ήταν αξιοθαύμαστο. Το έργο ολοκληρώθηκε στις 29 Αυγούστου 1589. Αρχιτεκτονικά στοιχεία τού ανακτόρου τού Λατερανού χρησιμοποίησε ο Φοντάνα σε μετέπειτα έργα του, όπως σε τμήμα τού ανακτόρου τού πάπα στο Βατικανό και σε προσθήκες στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε. Την ανατολική πρόσοψη ολοκλήρωσε ο Πάπας Κλήμης ΙΒ΄ Κορσίνι και ανήρτησε τον θυρεό του το 1735.
Από το προηγούμενο ανάκτορο επέζησαν: η Ιερή Κλίμακα και το παρεκκλήσιο Sancta Sanctorum, που βρίσκονται σε ένα κτήριο τού 1589, που έκτισε ο Ντομένικο ενδιάμεσα με τη βασιλική.
Σύγχρονη χρήση
Το ανάκτορο παρέμεινε σε ένα προάστειο και ήταν περιτριγυρισμένο από κήπους και αμπελώνες, ως την επέκταση της Ρώμης στα τέλη τού 19ου αι. Ωστόσο τα καλοκαίρια η περιοχή, λόγω ελονοσίας, εθεωρείτο ανθυγιεινή. Ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ εγκατέστησε, σε ένα τμήμα τού κτηρίου, ορφανοτροφείο, τού οποίου τα παιδιά εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο μεταξωτών. Τον 19ο αιώνα, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ και ο Πάπας Πίος Θ΄ ίδρυσαν στο ανάκτορο ένα μουσείο "θρησκευτικής τέχνης και παγανιστικού πολιτισμού" για έργα που ξεχείλιζαν από τις Πινακοθήκες τού Βατικανού.
Το 1925 ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ εγκατέστησε ένα "εθνογραφικό μουσείο" αφιερωμένο σε τεχνουργήματα, που έστελναν οι ιεραπόστολοι. Το 1929 η Συνθήκη τού Λατερανού υπογράφτηκε εκεί, ρυθμίζοντας τις σχέσεις της Αγ. Έδρας με το Ιταλικό κράτος. Όριζε πως το ανάκτορο και η βασιλική ήταν ιδιοκτησίες έξω από το έδαφος τού Βατικανού και θα απολάμβαναν προνόμια, όπως οι ξένες πρεσβείες στο Ιταλικό έδαφος. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κτήριο έγινε καταφύγιο αντιφρονούντων και Εβραίων· επίσης στέγασε Ιταλούς στρατιώτες.
Έδρα τού επισκόπου της Ρώμης
Ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ έδωσε μερικές ποιμαντικές δικαιοδοσίες και εγκατέστησε εδώ την έδρα τού παπικού αντιπροσώπου (vicarius) για τις ανάγκες της επισκοπής της Ρώμης. Εδώ είναι το γραφείο και η διαμονή τού αντιπροσώπου του. Μετέφερε τις συλλογές τού ανακτόρου στο Βατικανό. Τώρα στο κτήριο βρίσκεται το "Ιστορικό Μουσείο τού Βατικανού", που εκθέτει την ιστορία τού Παπικού κράτους· εγκαταστάθηκε το 1987 και άνοιξε για το κοινό το 1991.
Το 1992 η έκρηξη μίας βόμβας κατέστρεψε την πρόσοψη· πιστεύεται ότι ήταν έργο της Μαφίας, προειδοποίηση για τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, που συχνά καταφερόταν εναντίον της. Οι επισκευές ολοκληρώθηκαν το 1996.
NGC 6522
Ο NGC 6522 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό του Τοξότη. Τον ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 24 Ιουνίου 1784. Βρίσκεται στην περιοχή του ουρανού που είναι γνωστή ως παράθυρο του Baade. Πιθανότατα πρόκειται για το παλαιότερο αστρικό σμήνος του Γαλαξία μας, με ηλικία μεγαλύτερη των δώδεκα δισεκατομμυρίων ετών.
Ανάκτορο του Λατερανού
Έδρα τού επισκόπου της Ρώμης
Οι επισκέψεις των τουριστών στα διαμερίσματα τού πάπα γίνονται συνήθως το πρωί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη
NGC 6522
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6522 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός) Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη
Καλάκτα
Η Καλάκτα (ή Καλή Ακτή) είναι πόλη στη βόρεια ακτή της Σικελίας, στην επαρχία της Μεσσήνης, περίπου στο μέσον της διαδρομής μεταξύ Τινδαρίδος και Κεφαλοιδίου. Η πόλη ονομάζεται σήμερα Caronia και έχει 3.555 κατοίκους.
Ιστορία
Το όνομα «Καλή Ακτή» προήλθε από την ομορφιά της γειτονικής περιοχής. Ολόκληρη η λωρίδα ακτής μεταξύ των Ηραίων Ορέων και της θάλασσας ονομαζόταν από τους Έλληνες έποικους από την πρώιμη ήδη περίοδο «ἡ καλὴ Ἀκτή». Η ομορφιά και η γονιμότητά της είχε προσελκύσει την ιδιαίτερη προσοχή των Μεσσηνίων, οι οποίοι κατόπιν προσκάλεσαν τους Σάμιους και τους Μιλήσιους (μετά την άλωση της Μιλήτου από τους Πέρσες το 494 π.Χ.) να εγκατασταθούν σε αυτό το μέρος της σικελικής ακτής. Τα γεγονότα, ωστόσο, έστρεψαν την προσοχή τους αλλού και τελικά κατέλαβαν την ίδια τη Μεσσήνη. Το σχέδιο επανεκκίνησε αργότερα από τον Σικελό αρχηγό Δουκέτιο, ο οποίος, αφού οι Συρακούσιοι τον έδιωξαν από τη Σικελία και τον εξόρισαν στην Κόρινθο, επέστρεψε επικεφαλής σώματος εποίκων από την Πελοπόννησο. Έχοντας αποκτήσει πολλή υποστήριξη από τους γειτονικούς Σικελούς, ειδικά από τον Αρχονίδη, δυνάστη της Χερβίτα, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη ίδρυσε μια πόλη στην ακτή, η οποία ονομάστηκε Καλή Ακτή. Η ημερομηνία που δίνει ο Διόδωρος είναι το 446 π.Χ., αλλά σε άλλο σημείο ο ίδιος λέει ότι ο Δουκέτιος αποίκησε την Καλή Ακτή το 440 π.Χ., τη χρονιά που πέθανε. Επιπλέον, πρόσφατες ανασκαφές στην τοποθεσία της ελληνιστικής και ρωμαϊκής πόλης Καλή Ακτή, έχουν αποκαλύψει μόνο πολύ αραιά υπολείμματα από τον 5ο αιώνα π.Χ., και δείχνουν ότι ένας σικελικός οικισμός υπήρχε ήδη εδώ στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Είναι πιθανό ο Δούκετιος να ίδρυσε την αποικία στην τοποθεσία αυτού του προϋπάρχοντος σικελικού οικισμού, όπως είχε κάνει και σε άλλες περιπτώσεις.
Μερικοί μελετητές υποθέτουν ότι ο Δούκετιος επέστρεψε χωρίς τη συγκατάθεση των Συρακουσών, αλλά αυτό είναι πολύ απίθανο. Πρέπει να είχε την άδειά τους για να τερματίσει την εξορία στην Κόρινθο (μητρική πόλη των Συρακουσών), και να φέρει, όπως λέει ο Διόδωρος, μερικούς Κορίνθιους εποίκους για να κατοικήσουν στην Καλή Ακτή. Οι Συρακούσες θα είχαν συμφέρον να ιδρύσουν μια συμμαχική ελληνική αποικία στη βόρεια ακτή της Σικελίας, χωρίς να διακινδυνεύσουν πάρα πολύ σε μια πιθανώς εχθρική περιοχή που κυριαρχούνταν από Σικελούς.
Υπάρχουν λίγα στοιχεία για την τύχη του οικισμού. Φαίνεται ότι στην εποχή του Κικέρωνα ήταν σημαντική πόλη. Ο Σίλιος ο Ιταλικός αναφέρει ότι είχε αφθονία σε ψάρια (litus piscosa Calacte ) και το όνομά της, αν και παραλείπεται από τον Πλίνιο, αναφέρεται στον Πτολεμαίο, όπως και στο Itinerarium Antonini. Υπάρχει πάντως σημαντική δυσκολία ως προς την ακριβή του θέση. Οι αποστάσεις που δίνονται στην Tabula Peutingeriana, (12 MP από την Άλαισα και 30 MP από το Κεφαλοίδιον), συμπίπτουν με την τοποθεσία της σύγχρονης πόλης Caronia, στην ακτή κάτω από την οποία μας λέει ο Fazello ότι ήταν ακόμα ορατά στην εποχή του ερείπια και υπολείμματα αρχαίας πόλης. Ο Κλουβέριος, ο οποίος επισκέφθηκε την Καρόνια, μιλάει με θαυμασμό για την ομορφιά αυτού του τμήματος της ακτής, littoris excellens amoenitas et pulchritudo, η οποία την καθιστούσε πλήρως άξια του αρχαίου της ονόματος.
Ο Έλληνας ρητορικός Καικίλιος της Καλής Ακτής, ο οποίος άκμασε την εποχή του Αυγούστου, ήταν γηγενής της πόλης, εξού και το προσωνύμιο «Καλακτινός».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερείπια στην Ιταλία Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Αικατερίνη της Ουγγαρίας (1370–1378)
Η Αικατερίνη της Ουγγαρίας (Katalin, Katarzyna, Ιούλιος 1370 – Μάιος 1378), μέλος του οίκου των Καπετιδών-Ανζού, ήταν η εικαζόμενη διάδοχος των θρόνων της Ουγγαρίας και της Πολωνίας ως μεγαλύτερο παιδί του Λουδοβίκου Α΄ του Μεγάλου της Ουγγαρίας και της δεύτερης συζύγου του, της Ελισάβετ της Βοσνίας.
Εικαζόμενη διάδοχος
Η γέννηση της Αικατερίνης ήταν από καιρό αναμενόμενη, καθώς οι γονείς της, ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας και η Ελισάβετ της Βοσνίας, ήταν άτεκνοι κατά τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια του γάμου τους. Η γέννησή της εξασφάλισε επίσης τη διαδοχή στο Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας, του οποίου η Αικατερίνη ήταν διάδοχος σε όλη της τη ζωή.
Ως η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που δεν είχε γιους, η Αικατερίνη ήταν μια πολύ περιζήτητη νύφη. Όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών, αρραβωνιάστηκε με τον Λουδοβίκο, τον μικρότερο γιο του βασιλιά Καρόλου Ε' της Γαλλίας και μελλοντικό Δούκα της Ορλεάνης. Ο γάμος τους υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε μια σύνδεση μεταξύ των δύο κλάδων του γαλλικού βασιλικού οίκου. Ο πατέρας της Αικατερίνης έκανε μια σειρά από παραχωρήσεις στους Πολωνούς ευγενείς με αντάλλαγμα να αναγνωρίσει την Αικατερίνη (ή μια από τις αδερφές της) ως κυρίαρχη της Πολωνίας μετά το θάνατό του. Αυτή η συμφωνία είναι γνωστή ως το προνόμιο του Κόσιτσε.
Έτσι, η Αικατερίνη αναμενόταν να βασιλέψει στην Ουγγαρία και την Πολωνία. Ο πατέρας της σχεδίαζε επίσης να της αφήσει τις αξιώσεις του στο Στέμμα της Νάπολης και στην Κομητεία της Προβηγκίας, τα οποία στη συνέχεια πέρασαν στα χέρια της άρρωστης και άκληρης εξαδέλφης του Ιωάννας Α΄. Η Αικατερίνη υποτίθεται ότι θα παντρευόταν με τον Λουδοβίκο μόλις έφτανε σε ηλικία γάμου, και εκείνος θα διατηρούσε τα δικαιώματα στη Νάπολη ακόμα κι αν ο γάμος τους ήταν άκληρος και η Αικατερίνη πέθαινε πριν από τον ίδιο, ενώ η Προβηγκία θα γινόταν κληρονομικό φέουδο του Οίκου των Βαλουά. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Ε΄ ζήτησε από τον πατέρα της Αικατερίνης να αναγνωρίσει την Αικατερίνη ως κληρονόμο του Ιερού Στέμματος της Ουγγαρίας. Αν και η Προβηγκία ήταν σημαντική για τον Κάρολο, η συνέχιση του Οίκου των Βαλουά στον ουγγρικό θρόνο ήταν επίσης σημαντική, καθώς η προοπτική της Αικατερίνης να γίνει βασίλισσα της Νάπολης δεν ήταν ρεαλιστική.
Θάνατος και επακόλουθα
Ωστόσο, η Αικατερίνη πέθανε σε ηλικία επτά ετών, πριν από τον πατέρα της αλλά και από την εξαδέλφη της Ιωάννα. Ως εκ τούτου, η συμφωνία μεταξύ του πατέρα της και των ευγενών κατέστη άκυρη. Η μικρότερη αδελφή της Αικατερίνης, Γιαντβίγκα, έγινε τελικά μονάρχης της Πολωνίας. Η άλλη αδελφή της, η Μαρία, η οποία ήταν λογοδοσμένη με τον αρραβωνιαστικό της, έγινε κληρονόμος και τελικά μονάρχης της Ουγγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς
Ιωάννης Ταρχανειώτης
Ο Ιωάννης (άκμασε 1259-1304) από την Οικογένεια Ταρχανειώτη ήταν Ρωμαίος αριστορκράτης και στρατηγός κατά τη βασιλεία του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου (1292-1328). Αν και συγγενής εξ αίματος με τη δυναστεία των Παλαιολόγων, έγινε γνωστός ως ένας από τους αρχηγούς των "Αρσενιατών", υποστηρικτών του έκπτωτου Αρσενίου Αυτορειανού Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης, ο οποίος αμφισβήτησε τη νομιμότητα της δυναστείας. Ικανός στρατιωτικός, ελευθερώθηκε από τη φυλακή το 1298 για να αναλάβει δράση κατά των Τούρκων της Μικράς Ασίας. Οι διοικητικές του μεταρρυθμίσεις και η ακεραιότητά του διατήρησαν τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, αλλά προκάλεσαν την οργή των τοπικών μεγιστάνων, που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την επαρχία.
Η άνοδος των Ταρχανειωτών
Ο Ιωάννης προερχόταν από διακεκριμένη οικογένεια: ο πατέρας του Νικηφόρος ήταν μέγας Δομέστικος (αρχηγός Στρατού) του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη και είχε νυμφευτεί τη Μαρία Παλαιολογίνα, αδελφή του Μιχαήλ Η΄ (πατέρα του Ανδρονίκου Β΄), τον οποίο ο Νικηφόρος υποστήριξε στην άνοδό του στον θρόνο. Μετά τη στέψη του ο Μιχαήλ Η΄ κάλεσε τον Ιωάννη με τους αδελφούς του να ζήσουν στο Παλάτι. Ο Ιωάννης διακρίθηκε νωρίς ως στρατιωτικός, όταν πολέμησε υπό τον θείο του Ιωάννη Παλαιολόγο δεσπότη στην εκστρατεία εναντίον του Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου.
Η ένδοξη σταδιοδρομία στη Μικρά Ασία
Όμως το 1298 ο Ανδρόνικος Β΄ χρειάστηκε το στρατιωτικό ταλέντο του εξαδέλφου του στη Μικρά Ασία, όπου οι Τούρκοι του Μεντεσέ, μετά από την απώθησή τους από τον Αλέξιο Φιλανθρωπινό το 1293-95, εισέβαλαν εκ νέου στη Ρωμαϊκή επικράτεια. Τότε ο Φιλανθρωπηνός είχε εξεγερθεί, υποστηριζόμενος από τον τοπικό πληθυσμό, που αγαπούσε τη μνήμη των Λασκαριδών και Βατάτζηδων. Απείλησε τους Παλαιολόγους, αλλά τελικά η στάση του έληξε άδοξα. Ο Αυτοκράτορας, για να εμποδίσει τον Ιωάννη, έναν δηλωμένο Αρσενίτη, από το να κάνει το ίδιο, τον έβαλε να δώσει προσωπικό όρκο πίστης και μετά τον όρισε διοικητή στο νότιο, περισσότερα απειλούμενο μέρος του μετώπου, κατά μήκος του Μαιάνδρου ποταμού. Εκεί ο Ταρχανειώτης είχε γρήγορη επιτυχία, όχι μόνο στη μάχη, αλλά -πιο σημαντικό- στην αναδιοργάνωση της τοπικής διοίκησης: οι Πρόνοιες, παραμεθόρια κτήματα που δινόταν σε στρατιωτικούς για τη συντήρησή τους, είχαν απορροφηθεί από τους τοπικούς άρχοντες και είχαν αποξενωθεί από τους νόμιμους κατόχους τους. Ο Ιωάννης τερμάτισε τη διαφθορά αυτή. Η επαναξιολόγηση και ανακατανομή αυτών των εδαφών ήταν τόσο επιτυχημένη, που όχι μόνο αυξήθηκε ο αριθμός των στρατιωτών, αλλά εξόπλισε και μία μικρή μοίρα πλοίων.
Τα τελευταία έτη
Παρά την επιτυχία του ο Ιωάννης έγινε απεχθής στους τοπικούς μεγιστάνες, που είχαν εκμεταλλευτεί την προηγούμενη κατάσταση και αυτοί κυρίως επηρεάστηκαν από τις μεταρρυθμίσεις του και την τίμια διοίκησή του και φθονήθηκε από την αντι-Αρσενιατική Εκκλησία. Μερικοί πρώην καταχραστές Προνοιών πλησίασαν τον αντι-Αρσενιάτη Θεόληπτο επίσκοπο Φιλαδελφείας και κατηγόρησαν τον Ταρχανειώτη, ότι σχεδιάζει εξέγερση. Αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα της τοπικής αριστοκρατίας, ο Ιωάννης αναγκάστηκε να φύγει το 1300 στη Θεσσαλονίκη, όπου διέμενε ο Αυτοκράτορας. Μάλλον φυλακίστηκε πάλι, διότι το 1304 καταγράφεται ότι ελευθερώθηκε από την ειρκτή για τελευταία φορά. Έπειτα από την αναχώρησή του από τη Μικρά Ασία, η κατάσταση επιδεινώθηκε γοργά· οι μεταρρυθμίσεις του εγκαταλείφθηκαν και αντιστράφηκαν· η αμοιβή του στρατού εκτράπηκε στις τσέπες της τοπικής ελίτ. Έτσι σύντομα ο Ρωμαϊκός στρατός αποδιοργανώθηκε, ειδικά όταν τον εγκατέλειψαν οι μισθοφόροι, που έμεναν απλήρωτοι. Άνοιξε έτσι ο δρόμος για την πλήρη κατάρρευση της Ρωμαϊκής αρχής στη Μικρά Ασία κατά την επόμενη δεκαετία.
Πηγές
Ιωαννης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Ωτ-Μαρν
Η Ωτ-Μαρν (γαλλικά: Haute-Marne) είναι γαλλικός νομός που βρίσκεται στη διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, στα βορειοανατολικά της Γαλλίας. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Σωμόν και μεγαλύτερη πόλη το Σαιν-Ντιζιέ.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 52.
Οι κάτοικοι του νομού αναφέρονται ως Ω-Μαρναί (ζ).
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός ήταν τμήμα της διοικητικής περιοχής Καμπανία-Αρδέννες, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα Πονσελό στη [[Ζουανβίλ (Ωτ-Μαρν)|Ζουανβίλ]] εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Θέση του νομού Ωτ-Μαρν στην περιοχή [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ]] Ο νομός Ωτ-Μαρν είναι τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ-Εστ. Έχει έκταση 6.212 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι ένας από τους 4 νομούς που αποτελούσαν την πρώην περιοχή Καμπανία-Αρδέννες. Διοικητικά αποτελείται από 3 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 427 κοινότητες. Ο πληθυσμός του νομού είναι 178.084 κάτοικοι (στην απογραφή του 2016).
Συνορεύει με τους νομούς Μαρν και Μεζ (βόρεια), Βοζ (ανατολικά), Ωτ-Σον (νοτιοανατολικά), Κοτ-ντ-Ορ (νοτιοδυτικά) και Ωμπ (δυτικά).
Ο νομός βρίσκεται στα ανατολικά του λεκανοπεδίου του Παρισιού και χαρακτηρίζεται από μια ομόκεντρη ακολουθία από χαμηλά βουνά με διαφορετική γεωλογική προέλευση. Το υψηλότερο βουνό είναι το Ω-ντυ-Σακ, στο οροπέδιο Λανγκρ, στα νοτιοδυτικά του νομού, το οποίο ανέρχεται σε ύψος 516 μέτρων. Το χαμηλότερο σημείο βρίσκεται στα 117 μέτρα στις πεδιάδες Περτουά και Ντερ.
Το 40% του εδάφους του νομού καλύπτεται από δάση.
Ο νομός οφείλει το όνομά του στον ποταμό Μάρνη που τον διασχίζει για 120 χιλιόμετρα και έχει τις πηγές του στην κοινότητα Λανγκρ. Πολλά άλλα υδάτινα ρεύματα διασχίζουν την περιοχή. Στα βορειοδυτικά του νομού, στα σύνορα με το νομό Μαρν βρίσκεται η λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ, η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Γαλλίας με επιφάνεια 48 χλμ 2.
Χάρτης του νομού.
Ιστορία
Δείτε επίσης: Ιστορία της Ωτ-Μαρν και Καμπανία
Δημιουργία του νομού
Ο νομός Ωτ-Μαρν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς (πλέον 101) που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών. Δημιουργήθηκε κυρίως από τμήματα της επαρχίας της Καμπανίας και ορισμένες περιοχές στα νοτιοδυτικά που ανήκαν στη Βουργουνδία.
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός ήταν μέρος της διοικητικής περιοχής Καμπανία-Αρδέννες, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|342x342εσ|Τα διοικητικά διαμερίσματα του νομού Ωτ-Μαρν Ο νομός Ωτ-Μαρν χωρίζεται σε 3 διοικητικά διαμερίσματα, 17 καντόνια και 426 κοινότητες:
Πόλεις
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ με τους νομούς και τις κυριότερες πόλεις. Ο νομός Ωτ-Μαρν στα νότια]] Οι κυριότερες πόλεις του νομού:
Οικονομία
Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες στο νομό Ωτ-Μαρν είναι
Καλλιτεχνική, βιοτεχνική και βιομηχανική κληρονομιά
εναλλ.=|μικρογραφία|293x293εσ|Το άγαλμα του [[Ντενί Ντιντερό στη Λανγκρ.]] Το 1681, εδώ κατασκευάστηκαν οι σιδερένιες πλάκες καπνοδόχων (400) και οι σωλήνες τροφοδοσίας νερού για το ανάκτορο των Βερσαλλιών. Περί το 1830, προκειμένου να διαφοροποιηθούν, οι τεχνίτες του Ωτ-Μαρν ασχολήθηκαν με καλλιτεχνικές κατασκευές με υλικό τον χυτοσίδηρο. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα που δημιούργησαν είναι οι κρήνες Ουάλας που κοσμούν τις πλατείες του Παρισιού και άλλων πόλεων, τα μεγαλοπρεπή αγάλματα που ξεχωρίζουν στις κύριες πόλεις του νομού, οι σιδερένιες κατασκευές «Αρ Νουβό» του αρχιτέκτονα Εκτόρ Γκιμάρ που διακοσμούν τις εισόδους του μετρό του Παρισιού και τα φωτιστικά της λεωφόρου των Ηλυσίων Πεδίων.
Η τέχνη της μαχαιροποιίας είναι ζωντανή στο νομό Ωτ-Μαρν από τον 14ο αιώνα, ειδικά στο λεκανοπέδιο του Νοζάν, στο κέντρο του νομού. Η περιοχή είχε περισσότερους από 10.000 τεχνίτες μαχαιροπίρουνων. Το μουσείο μαχαιροποιίας του Νοζάν εκθέτει τις κατασκευές από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα.
Το νότιο τμήμα του Ωτ-Μαρν φημίζεται για την παλαιά τέχνη της καλαθοπλεκτικής. Οι τελευταίοι κατασκευαστές χειροποίητων καλαθιών της περιοχής χρησιμοποιούν σαν υλικό τη λυγαριά που καλλιεργείται εκεί και δημιουργούν παραδοσιακά αντικείμενα (καλάθια, ράφια, πανέρια ψωμιού ...), αλλά και έργα τέχνης.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Εκκλησία παλαιού μοναστηριού στο Μοντιέ-αν-Ντερ, 7ος αιώνας Στο νομό Ωτ-Μαρν υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα μέρη και σημαντικά αξιοθέατα, όπως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί του Γκραντ Εστ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ
Ο Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ (রফিক উদ্দীন আহমেদ) (30 Οκτωβρίου 1926 - 21 Φεβρουαρίου 1952) ήταν διαδηλωτής που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Βεγγαλικού Γλωσσικού Κινήματος που έλαβε χώρα στο Ανατολικό Πακιστάν (σημερινό Μπαγκλαντές) το 1952. Θεωρείται μάρτυρας στο Μπαγκλαντές.
Πρώτα χρόνια
Ο Αχμέντ γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1926 στο χωριό Παρίλ (μετονομάστηκε σε "Ραφίκναγκαρ" ), στο Σινγκάιρ της επαρχίας Μανικγκάντζ της Ανατολικής Βεγγάλης των Βρετανικών Ινδιών. Πέρασε τις εξετάσεις από τη σχολή Μπάιρα το 1949. Σπούδασε στο κολέγιο Ντεμπέντρα αλλά τα παράτησε πριν αποφοιτήσει. Μετακόμισε στη Ντάκα και άρχισε να εργάζεται σε ένα τυπογραφείο που ανήκε στον πατέρα του.
Βεγγαλικό γλωσσικό κίνημα
Ο Αχμέντ συμμετείχε ενεργά στη φοιτητική διαμαρτυρία που απαιτούσε την καθιέρωση των βεγγαλικών ως εθνική γλώσσα του Πακιστάν στις 21 Φεβρουαρίου 1952, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα. Όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά των διαδηλωτών μπροστά από τις εγκαταστάσεις του Ιατρικού Κολεγίου της Ντάκα, ο Ραφίκ πυροβολήθηκε στο κεφάλι και πέθανε αμέσως. Ετάφη στο νεκροταφείο Αζιμπούρ. Ο τάφος του χάθηκε και δεν εντοπίστηκε αργότερα.
Κληρονομιά
Τιμήθηκε με το Εκουσέι Παντάκ μεταθανάτια, το 2000, για τη θυσία του. Το χωριό του μετονομάστηκε σε Ραφίκναγκαρ και η Βιβλιοθήκη Σαχίντ Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ και το Μουσείο-Μνημείο δημιουργήθηκε στο χωριό του το Φεβρουάριο του 2010. Το Σαχίντ Ραφίκ Σμρίτι Παθαγκάρ είναι βιβλοθήκη στο Μανικγκάντζ, η οποία ονομάστηκε προς τιμήν του και ιδρύθηκε το 2004. Το "Τσαντέρ Μοτό Τσάντρο Μπίντου" είναι θεατρικό με βάση τα απομνημονεύματά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί
Σαρλ Μισέλ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σαρλ Μισέλ αναφέρεται σε:
NGC 5068
Ο NGC 5068 σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό του Παρθένου. Απέχει περίπου 22 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο άνω των 45.000 ετών φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5068 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 46400
Στσέρμπιετς
Το Στσέρμπιετς (πολωνικά: Szczerbiec) είναι το τελετουργικό ξίφος που χρησιμοποιήθηκε στη στέψη των περισσότερων Πολωνών μοναρχών από το 1320 έως το 1764. Τώρα εκτίθεται στο θησαυροφυλάκιο του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ στην Κρακοβία, ως το μόνο διατηρημένο τμήμα των κοσμημάτων του μεσαιωνικού πολωνικού στέμματος. Το ξίφος είναι γνωστό για τη λαβή του, διακοσμημένη με μαγικά μοτίβα, χριστιανικά σύμβολα και λουλουδάτα σχέδια, καθώς και για τη στενή σχισμή στη λεπίδα που κρατά μια μικρή ασπίδα με το εθνόσημο της Πολωνίας. Το όνομα του ξίφους, που προέρχεται από την πολωνική λέξη szczerba («κενό» ή «εγκοπή»), μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά ως «Ξίφος με εγκοπή» ή «Οδοντωτό ξίφος», αν και οι άκρες της λεπίδας του είναι ίσιες και λείες.
Ένας θρύλος συνδέει το Στσέρμπιετς με τον Βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο, ο οποίος λέγεται ότι έσπασε το ξίφος χτυπώντας το στη Χρυσή Πύλη του Κιέβου κατά την παρέμβασή του στην κρίση διαδοχής του Κιέβου το 1018. Ωστόσο, η Χρυσή Πύλη κατασκευάστηκε μόλις το 1037 και το ξίφος χρονολογείται στην πραγματικότητα στα τέλη του 12ου ή 13ου αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως ξίφος στέψης από τον Βλαδίσλαο Α΄ το Βραχύ το 1320. Κλάπηκε από τα πρωσικά στρατεύματα το 1795, άλλαξε χέρια αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα έως ότου αγοράστηκε το 1884 για το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Η Σοβιετική Ένωση το επέστρεψε στην Πολωνία το 1928. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Στσέρμπιετς στάλθηκε στον Καναδά και επέστρεψε στην Κρακοβία μέχρι το 1959. Τον 20ο αιώνα, η εικόνα του ξίφους υιοθετήθηκε ως σύμβολο από τα πολωνικά εθνικιστικά και ακροδεξιά κινήματα.
Περιγραφή
Το Στσέρμπιετς είναι τελετουργικό ξίφος 98 εκατοστών με πλούσια γοτθική διακόσμηση, που χρονολογείται στα μέσα του 13ου αιώνα. Κατατάσσεται ως ένα ξίφος τύπου XII με λαβή τύπου I και έναν χειροφυλακτήρα τύπου 6, σύμφωνα με την τυπολογία Όουκσοτ, αν και η λεπίδα μπορεί να έχει αλλάξει το σχήμα της λόγω αιώνων διάβρωσης και εντατικό καθαρισμό πριν κάθε στέψη. μικρογραφία|300x300εσ| Σχηματικό διάγραμμα των σχημάτων και των διαστάσεων των κύριων στοιχείων του Στσέρμπιετς (δεν φαίνεται η διακόσμηση)
Τοποθεσία
μικρογραφία| Το Στσέρμπιετς εκτίθεται στο θησαυροφυλάκιο του Κάστρου Βάβελ Το Στσέρμπιετς ανήκει στην Εθνική Συλλογή Τέχνης του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ (αριθμός απογραφής 137) στην Κρακοβία, την πρώην πρωτεύουσα της Πολωνίας. Ως το μοναδικό διατηρημένο πολωνικό μεσαιωνικό έμβλημα στέψης, αποτελεί εξέχον μέρος της μόνιμης έκθεσης του Θησαυροφυλακίου και Οπλοστασίου του μουσείου. Το ξίφος κρέμεται οριζόντια μέσα σε μια γυάλινη θήκη στη μέση του Θησαυροφυλακίου Γιαγκέλο και Γιαντβίγκα, το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο, στη βορειοανατολική γωνία του Κάστρου Βάβελ.
Το Στσέρμπιετς του Μπολέσλαφ του Γενναίου
Οι ιστορικές αναφορές που σχετίζονται με την πρώιμη ιστορία του ξίφους της στέψης της Πολωνίας είναι ελάχιστες και συχνά αναμιγνύονται με θρύλους. Η παλαιότερη γνωστή χρήση του ονόματος "Szczerbiec" εμφανίστηκε στο Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας στις αρχές του 14ου αιώνα. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, το ξίφος δόθηκε στον βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ το Γενναίο (βασίλεψε 992–1025) από έναν άγγελο. Οι Πολωνοί βασιλιάδες υποτίθεται ότι το κουβαλούσαν πάντα στη μάχη για να θριαμβεύσουν επί των εχθρών τους. Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Μπολέσλαφ στη Ρως του Κιέβου, το χτύπησε στη Χρυσή Πύλη του Κιέβου όταν κατέλαβε την πόλη. Ήταν η εγκοπή που εμφανίστηκε στην άκρη της λεπίδας που έδωσε το όνομά του στο ξίφος. Αυτή η αφήγηση, που γράφτηκε τρεις αιώνες μετά τα γεγονότα που περιγράφει, είναι απίθανη όχι μόνο λόγω της συνήθους αναφοράς στην υπερφυσική προέλευση του ξίφους (σύγκριση με το Εξκάλιμπερ), αλλά και επειδή η παρέμβαση του Μπολέσλαφ Α΄ στην κρίση διαδοχής του Κιέβου έλαβε χώρα το 1018, ή περίπου 19 χρόνια πριν από την πραγματική κατασκευή της Χρυσής Πύλης το 1037. μικρογραφία| [[Γιαν Ματέικο, Μπολέσλαφ ο Γενναίος και Σβιατοπόλκ Α΄ στη Χρυσή Πύλη του Κιέβου (1883)]] Είναι εύλογο, ωστόσο, ότι ο Μπολέσλαφ έσπασε το ξίφος του χτυπώντας το σε μια προηγούμενη πύλη στο Κίεβο. Ο δισέγγονος του, Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος (βασ. 1058-1079), χτύπησε τη Χρυσή Πύλη με ένα ξίφος το 1069, κάτι που θα έδειχνε ότι ήταν μια συνηθισμένη χειρονομία για την απόκτηση του ελέγχου μιας πόλης. Είναι επίσης πιθανό ότι αυτό το ξίφος διατηρήθηκε ως αναμνηστικό των προηγούμενων νικών που σεβάστηκαν οι διάδοχοι του Μπολέσλαφ του Γενναίου. Σύμφωνα με Chronica seu originale regum et principum Poloniae του Βιντσέτι Καντουούμπεκ, Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος (βασ. 1107-1138) είχε ένα αγαπημένο ξίφος που το ονόμασε Zuraw ή Grus («Γερανός»). Ένας γραφέας που αντέγραψε το χρονικό το 1450 πρόσθεσε τη λέξη Szczurbycz πάνω από τη λέξη Żuraw, αλλά το αν αυτά τα δύο ξίφη ήταν ένα και το αυτό είναι αβέβαιο.
Σύμφωνα με το Χρονικό της Μείζονος Πολωνίας, το ξίφος φυλασσόταν στο θησαυροφυλάκιο του Καθεδρικού Ναού του Βάβελ. Η τελική μοίρα του αρχικού Στσέρμπιετς είναι άγνωστη. Μπορεί να μεταφέρθηκε στην Πράγα, μαζί με άλλα βασιλικά διακριτικά, από τον Βασιλιά Βεγκέσλαο Β΄ της Βοημίας μετά τη στέψη του ως βασιλιάς της Πολωνίας στο Γκνιέζνο το 1300. Το τι συνέβη με αυτά τα διακριτικά στη συνέχεια παραμένει μυστήριο. Αν και το οδοντωτό ξίφος του Μπολέσλαφ του Γενναίου δεν έχει διατηρηθεί και ακόμη και η ίδια η ύπαρξή του είναι αμφίβολη, ο θρύλος του είχε μεγάλη επίδραση στην πολωνική ιστορική μνήμη και τη μεταχείριση του διαδόχου του, του σύγχρονου Στσέρμπιετς.
Από σπαθί δικαιοσύνης σε ξίφος στέψης
Το ξίφος που είναι σήμερα γνωστό ως Στσέρμπιετς ήταν σφυρηλατημένο και διακοσμημένο με στυλ χαρακτηριστικό του τέλους του 12ου και του 13ου αιώνα, επομένως δεν θα μπορούσε να ανήκει σε κανέναν από τους τρεις μεγάλους Μπολέσλαφ του 11ου και των αρχών του 12ου αιώνα. Επιπλέον, είναι ένα καθαρά τελετουργικό ξίφος που, σε αντίθεση με το αρχικό Στσέρμπιετς, δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε μάχη. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως ξίφος δικαιοσύνης (gladius iustitiae), ή ως έμβλημα της δικαστικής εξουσίας του κυρίαρχου, από έναν από τους πολλούς ντόπιους δούκες κατά την εποχή του κατακερματισμού της Πολωνίας. Ένα αργυρό επικάλλυμα, τώρα χαμένο, στη λαβή του σπαθιού έφερε μια επιγραφή που υποδήλωνε έναν δούκα με το όνομα Μπολέσλαφ ως τον αρχικό του ιδιοκτήτη. Μια επιγραφή στο αντίγραφο του Στσέρμπιετς του Ραντζίβιουου, που τώρα επίσης έχει χαθεί, θα μπορούσε να δώσει μια πρόσθετη υπόδειξη ως προς την ταυτότητα του δούκα: Μπολέσλαφ, δούκας της Πολωνίας, της Μασοβίας και της Γουεντσίτσα» - εκτός από το ότι δεν υπάρχει δούκας με αυτό το όνομα και τους τίτλους. Οι ιστορικοί έχουν προσδιορίσει ποικιλοτρόπως τον εν λόγω δούκα ως τον Μπολέσλαφ Δ΄ το Σγουρό (βασ. 1146-1173), τον Μπολέσλαφ Ε΄ τον Αγνό (βασ. 1226-1279), τον Μπολέσλαφ Α΄ της Μασοβίας (βασ. 1229-1248) ή τον Μπολέσλαφ τον Ευσεβή της Μείζονος Πολωνίας (βασ. 1239-1247).
Ως ξίφος στέψης, το Στσέρμπιετς αναφέρθηκε για πρώτη φορά συγκεκριμένα από τον Γιαν Ντουούγκος στην αφήγηση του για τη στέψη του Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας (βασ. 1447-1492), αλλά πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε μια τελετή στέψης από τον Βασιλιά Βλαδίσλαος Α΄ το Βραχύ (βασ. 1288-1333) το 1320, κατά την οποία είχε επανενώσει τα περισσότερα από τα βασικά εδάφη της Πολωνίας. Αν το Στσέρμπιετς ανήκε προηγουμένως στον θείο του, Μπολέσλαφ Α΄ της Μασοβίας, ή στον πεθερό του, Μπολέσλαφ τον Ευσεβή, τότε θα μπορούσε να το είχε κληρονομήσει. Αν ανήκε σε οποιονδήποτε από τους δύο Μπολέσλαφ που είχαν κυβερνήσει από την Κρακοβία ως ανώτατοι δούκες όλης της Πολωνίας, τότε ο Βλαδίσλαος θα μπορούσε απλώς να το είχε βρει στον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ. Στη συνέχεια, το Στσέρμπιετς έγινε αναπόσπαστο μέρος των κοσμημάτων του πολωνικού στέμματος, μοιράστηκε τη μοίρα τους και ήταν το κύριο τελετουργικό ξίφος που χρησιμοποιήθηκε στις στέψεις όλων των Πολωνών βασιλιάδων μέχρι το 1764, εκτός από τους Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο (1386), Στέφανο Μπάτορυ (1576), Στανίσουαφ Λεστσίνσκι (1705) και Αύγουστο Γ΄ της Πολωνίας (1734). αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Μπολέσλαφ Α΄ ο Γενναίος κρατάει το Στσέρμπιετς, όπως ζωγραφίστηκε από τον Μαρτσέλο Μπατσαρέλι το 1771. Σημειώστε την έλλειψη σχισμής στη λεπίδα και την πελεκημένη άκρη.]] Το Στσέρμπιετς, μαζί με άλλα κοσμήματα του στέμματος, αφαιρέθηκαν από τον Λόφο Βάβελ σε αρκετές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Μετά την πολωνική στέψη του το 1370, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας πήρε τα κοσμήματα του στέμματος μαζί του στη Βούδα. Ο διάδοχός του στον ουγγρικό θρόνο, ο Αυτοκράτορας Σιγισμούνδος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα παρέδωσε στην Πολωνία το 1412. Σε δύο περιπτώσεις, στα μέσα του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, εκκενώθηκαν κατά μήκος των νότιων συνόρων της Πολωνίας για να τα προστατεύσουν από τους σουηδικούς στρατούς εισβολής. Το 1733, κατά τη διάρκεια του πολέμου της διαδοχής της Πολωνίας, οι υποστηρικτές του Βασιλιά Στανίσουαφ Λεστσίνσκι έκρυψαν τα κοσμήματα σε μια εκκλησία της Βαρσοβίας για τρία χρόνια, για να εμποδίσουν τον Αύγουστο Γ΄ να τα χρησιμοποιήσει στη στέψη του. Το 1764, στάλθηκαν ξανά στη Βαρσοβία, για να χρησιμοποιηθούν σε στέψη για τελευταία φορά - αυτή του Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι. Στη συνέχεια επέστρεψαν στην Κρακοβία.
Κατά τη διάρκεια μιας τυπικής πολωνικής τελετής στέψης στην εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ο εκλεγμένος βασιλιάς δεχόταν τον Στσέρμπιετς μετά το χρίσμα του και πριν στεφθεί και ενθρονιστεί. Ο αρχιεπίσκοπος της Πολωνίας, δηλαδή ο αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο, σήκωνε το ξεσκέπαστο ξίφος από το βωμό και το παρέδωσε στον γονατισμένο βασιλιά. Ταυτόχρονα, απήγγειλε μια φόρμουλα που ζητούσε από τον μονάρχη να χρησιμοποιήσει το ξίφος για να κυβερνήσει δίκαια, να υπερασπιστεί την Εκκλησία, να πολεμήσει το κακό, να προστατεύσει τις χήρες και τα ορφανά και να «ξανοικοδομήσει ό,τι είναι κατεστραμμένο, να διατηρήσει αυτό που ξαναχτίστηκε, να εκδικηθεί ό,τι είναι άδικο, να ενισχύσει την καλή διαχείριση» κ.λπ. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς έδινε το ξίφος στον Σπαθοφόρο του Στέμματος (miecznik koronny), ο οποίος το έβαζε στο θηκάρι και το πέρνούσε στη ζώνη του βασιλιά. Ο αρχιεπίσκοπος, με τη βοήθεια των σπαθοφόρων, έσφιξε το θηκάρι στη ζώνη του βασιλιά. Ο βασιλιάς σηκωνόταν όρθιος και, αντιμέτωπος με τους θεατές, απέσυρε τον Στσέρμπιετς, έκανε τρεις φορές το σημάδι του σταυρού με αυτό, και τον σκούπισε στο αριστερό του χέρι πριν τον τοποθετήσει στο θηκάρι. Οι ξιφομαχικές ικανότητες του βασιλιά παρακολουθούνταν στενά από τους νέους υπηκόους του κατά τη διάρκεια αυτού του μέρους του τελετουργικού. Όταν ο Αύγουστος Γ΄ πρόδωσε τις φτωχές του ικανότητες στην ξιφασκία κατά τη στέψη του, οι ευγενείς αστειεύτηκαν ότι επρόκειτο να αποκτήσουν «έναν ειρηνικό άρχοντα». Μετά το Στσέρμπιετς, ένας επίσκοπος παρέδινε στο βασιλιά τα Ξίφη του Γκρούνβαλντ, τα οποία συμβόλιζαν τη βασιλεία του μονάρχη στα δύο συστατικά έθνη της Κοινοπολιτείας.
Πρόβος (ύπατος το 525)
Ο Φλάβιος Πρόβος, λατιν.: Flavius Probus, (άκμασε 525) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, που ζούσε στο Οστρογοτθικό Βασίλειο και υπηρέτησε ως ύπατος του έτους 525. Ονομάζεται «Νεότερος» (Junior) σε ορισμένες πηγές, πιθανότατα για σύγχυση με τον Ολύβριο τον Νεότερο, ένα παιδί που υπηρέτησε ως ύπατος το 491.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Πρόβα της Πρεσβύτερη, κόρη του Ολύβριου υπάτου το 491 και της Ειρήνης, κόρης του Παύλου υπάτου το 496.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Στσέρμπιετς
Σε ξένα χέρια
Ο Λομπάνοφ-Ροστόφσκι πούλησε τελικά το Στσέρμπιετς στον Πρίγκιπα Ανατόλι Ντεμίντοφ, ο οποίος το κράτησε μαζί με την υπόλοιπη Συλλογή Ντεμίντοφ στη Βίλα Σαν Ντονάτο κοντά στη Φλωρεντία. Το 1870, το ξίφος αγοράστηκε για 20.000 γαλλικά φράγκα από τον Αλεξάντερ Μπασιλέφσκι, Ρώσο πρέσβη στη Γαλλία και μεγάλο συλλέκτη έργων τέχνης. Το 1878, παρουσίασε το Στσέρμπιετς στην Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το θηκάρι είχε χαθεί και το ίδιο το ξίφος παρουσιάστηκε ως Τευτονικής προέλευσης. Το είδαν αρκετοί Πολωνοί επισκέπτες που υπέθεσαν αν θα μπορούσε να είναι το πολωνικό σπαθί στέψης. Το 1884, ολόκληρη η Συλλογή Μπασιλέφσκι αγοράστηκε από τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας για το Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Τόσο οι Πολωνοί όσο και άλλοι ειδικοί εκείνη την εποχή εξέφρασαν αμφιβολίες ως προς την αυθεντικότητα του Στσέρμπιετς που φυλάσσεται στο μεγαλύτερο μουσείο της Ρωσίας. Ένα διεθνές συνέδριο μουσείων που πραγματοποιήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1913 ανέφερε ότι το ξίφος ήταν αντίγραφο του 17ου αιώνα.
Το 1917, ως αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, η Ρωσία έγινε κομμουνιστικό κράτος. Στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Πολωνία επανεμφανίστηκε ως ανεξάρτητη χώρα τον επόμενο χρόνο. Από το 1919 έως το 1921, τα δύο κράτη πολέμησαν τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο που ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη της Ρίγας. Το άρθρο 11 της συνθήκης ειρήνης απαιτούσε από τη σοβιετική πλευρά να επιστρέψει όλες τις σημαντικές πολιτιστικές συλλογές και αντικείμενα που είχαν αφαιρεθεί από την Πολωνία από τον πρώτο διαμελισμό το 1772. Συστάθηκε ειδική διμερής επιτροπή για την αποκατάσταση των πολιτιστικών αγαθών. Το 1928, οι προσπάθειες της επιτροπής είχαν ως αποτέλεσμα την επιστροφή στην Πολωνία, μεταξύ άλλων εθνικών θησαυρών, του Στσέρμπιετς, οποίο, μετά από 133 χρόνια, τοποθετήθηκε ξανά στο Κάστρο Βάβελ.
Εκκένωση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Από το 1945 έως το 1959, το Στσέρμπιετς ήταν κλειδωμένο σε ένα θησαυροφυλάκιο του υποκαταστήματος της [[Τράπεζα του Μόντρεαλ|Τράπεζας του Μόντρεαλ στην οδό Ουέλινγκτον 144, Οττάβα]] Στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, δύο ημέρες μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισε η εκκένωση των πιο πολύτιμων εθνικών θησαυρών, συμπεριλαμβανομένου του Στσέρμπιετς, από το Κάστρο Βάβελ. Το φορτίο μεταφέρθηκε με φορτηγίδες, βαγόνια, λεωφορεία και φορτηγά στη Ρουμανία. Από εκεί μεταφέρθηκε δια θαλάσσης στη Γαλλία και αργότερα στη Βρετανία. Στο δρόμο από το Μπορντώ προς το Φάλμουθ, το πλοίο που μετέφερε πολωνικούς εθνικούς θησαυρούς δέχθηκε πυρά από τη Luftwaffe. Ο Κάρολ Εστράιχερ, ο οποίος επέβλεψε την εκκένωση, αποφάσισε τότε να αφαιρέσει το Στσέρμπιετς από ένα σεντούκι και να το στριμώξει ανάμεσα σε δύο ξύλινες σανίδες και να επισυνάψει σε αυτές ένα επεξηγηματικό μήνυμα σε ένα μπουκάλι – έτσι ώστε σε περίπτωση που το πλοίο βυθιζόταν, τουλάχιστον το ξίφος της στέψης θα μπορούσε να σωθεί. Όταν ξεκίνησε ο γερμανικός βομβαρδισμός της Βρετανίας τον Ιούλιο του 1940, τα τιμαλφή μεταφέρθηκαν στο πολωνικό υπερωκεάνιο MS Batory στον Καναδά και τελικά κατατέθηκαν στο πολωνικό προξενείο και στη συνέχεια σε άλλες τοποθεσίες στην Οτάβα. Μετά τον πόλεμο, ένας από τους θεματοφύλακες των εθνικών θησαυρών, ο οποίος παρέμεινε πιστός στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση με έδρα το Λονδίνο, ήταν απρόθυμος να τους επιστρέψει στην Πολωνία, η οποία είχε πέσει κάτω από την κομμουνιστική κυριαρχία και τη σοβιετική επιρροή. Μετά από μακρές διαπραγματεύσεις, η πρώτη παρτίδα των πιο σημαντικών αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένου του Στσέρμπιετς, επιστράφηκε τελικά το 1959 και τα υπόλοιπα ακολούθησαν το 1961. Από τότε, το πολωνικό ξίφος στέψης εκτίθεται μόνιμα στο θησαυροφυλάκιο του Κάστρου Βάβελ.