cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spider-Man: Freshman Year
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επερχόμενες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Spider-Man (τηλεοπτικές σειρές) Κατηγορία:Spider-Man (σειρά ταινιών, 2017) Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές πρίκουελ Κατηγορία:Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (τηλεοπτικές σειρές)
Ρωσική λογοτεχνία
μικρογραφία|[[Αντόν Τσέχωφ|Άντον Τσέχωφ και Λέων Τολστόι (1901)]] Η ρωσική λογοτεχνία αναφέρεται στο σύνολο των λογοτεχνικών έργων της Ρωσίας, στη λογοτεχνία που γράφτηκε στα ρωσικά από μέλη άλλων εθνών που ανεξαρτητοποιήθηκαν από την πρώην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), από μετανάστες που έγιναν δεκτοί στη χώρα και από εξόριστους Ρώσους. Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, διάφοροι πολιτισμοί και χώρες διεκδίκησαν αρκετούς πρώην Σοβιετικούς συγγραφείς οι οποίοι, ωστόσο, έγραψαν στα ρωσικά.
Η ρωσική λογοτεχνία χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτο βάθος με συγγραφείς βασικά ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, όπως ο Ντοστογιέφσκι ή ο Τολστόι. Άρχισε με τη μορφή της προφορικής παράδοσης χωρίς γραπτά κείμενα μέχρι τον εκχριστιανισμό της Ρωσίας του Κιέβου το 988 και, συγχρόνως, την εισαγωγή αλφαβήτου.
Από την εποχή του Διαφωτισμού εμφανίζονται τα πρώτα ρωσικά λογοτεχνικά έργα και από τις αρχές της δεκαετίας του 1830, αρχίζει μια εκπληκτική χρυσή εποχή στην ποίηση, την πεζογραφία και το δράμα. Ο ρομαντισμός επέτρεψε την άνθηση ποιητικών ταλέντων: ο Βασίλι Ζουκόφσκι και αργότερα ο Αλέξανδρος Πούσκιν ήρθαν στο προσκήνιο. Η πεζογραφία άνθισε επίσης, ο Μιχαήλ Λέρμοντοφ ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές και πεζογράφους.
Η γλώσσα
Πριν από την υιοθέτηση του Χριστιανισμού –πρώτα από την Πριγκίπισσα Όλγα το 957 και έπειτα από τον Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου το 988 – δεν υπήρχε γραπτή γλώσσα στη Ρωσία. Αν χρειαζόταν, για γραπτή επικοινωνία χρησιμοποιήθηκαν τα ελληνικά, τα λατινικά ή τα εβραϊκά. Λογοτεχνικά έργα όπως παραμύθια, τραγούδια και έπη διατηρήθηκαν και πέρασαν από γενιά σε γενιά ως μνημεία της προφορικής ιστορίας.
Παλαιά ρωσική λογοτεχνία
μικρογραφία|Το [[Ευαγγέλιο του Οστρόμιρ, γραμμένο στην παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα, εικονογραφημένο χειρόγραφο του 1056]] Η παλαιά ρωσική λογοτεχνία καλύπτει την περίοδο από τον 11ο έως τον 17ο αιώνα. Η ρωσική λογοτεχνία αυτής της περιόδου αντιπροσωπεύεται από θρησκευτικά και κοσμικά ιστορικά κείμενα που δημιουργήθηκαν στη Ρωσία του Κιέβου και στη συνέχεια στη Μοσχοβίτικη Ρωσία.
Στις απαρχές της ρωσικής λογοτεχνίας συντέθηκαν έπη και χρονικά γραμμένα στην Παλαιά Ανατολική Σλαβονική και στην παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα, τα περισσότερα από αυτά ανώνυμα. Σημαντικά έργα είναι το χρονικό Πρώτο Χρονικό του μοναχού Νέστορα, το οποίο περιγράφει την ιστορία των Ρως από το 850 έως το 1110 (1116), τα έπη Η ιστορία της εκστρατείας του Ιγκόρ (12ος αιώνας) που αναφέρεται στην αποτυχημένη εκστρατεία του Ιγκόρ Σβιατοσλάβιτς εναντίον των Κουμάνων και Η παράκληση του Δανιήλ του Αιχμαλώτου (13ος αιώνας) που απευθύνονταν στον Γιαροσλάβ Β΄ του Βλαντίμιρ. Οι Βίοι αγίων αποτέλεσαν επίσης ένα δημοφιλές είδος της παλιάς ρωσικής λογοτεχνίας, με κυριότερα έργα τους Βίους των Μπόρις και Γκλεμπ (11ος αι.) και Η ζωή του Αλεξάντερ Νιέβσκι (αρχές 14ου αι.), που περιγράφει τη ζωή και τα επιτεύγματα του Αλέξανδρου Νιέφσκι.
Από το 1240 έως το 1480 η ρωσική λογοτεχνία επιβράδυνε την ανάπτυξή της λόγω της εισβολής των Μογγόλων στη Ρωσία του Κιέβου το 1223, η οποία προκάλεσε την παρακμή της και την άνοδο νέων πολιτιστικών κέντρων όπως το Νόβγκοροντ. Οι στρατιωτικές μάχες αναφέρονται σε έπη, όπως το ανώνυμο Τραγούδι της Καταστροφής της Ρωσικής Γης (13ος  αιώνας), λυρικό και τραγικό έργο στο οποίο ο ανώνυμος συγγραφέας θρηνεί για τη μοίρα της Ρωσίας, που ποδοπατήθηκε από τους Μογγόλους του Μπατού Χαν και καλεί τους Ρώσους πρίγκιπες να ενωθούν και να απωθήσουν τον εχθρό, ή Το τραγούδι από πέρα ​​από τον ποταμό Ντον (τέλη 14ου αιώνα) που αναφέρεται στη μάχη του Κουλίκοβο το 1380.
Η μεσαιωνική ρωσική λογοτεχνία είχε κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα με διάφορες μεταφράσεις από σημαντικά εκκλησιαστικά έργα, όπως το Ευαγγέλιο του Οστρόμιρ (1056), και γράφηκε κυρίως σε μια προσαρμοσμένη μορφή της παλαιάς εκκλησιαστικής σλαβικής γλώσσας με πολλά νοτιοσλαβικά στοιχεία. Το πρώτο έργο στην καθομιλουμένη ρωσική, η Αυτοβιογραφία του Αββακούμ Πέτροβιτς, εμφανίστηκε μόλις στα μέσα του 17ου αιώνα.
18ος αιώνας
μικρογραφία|[[Μιχαήλ Λομονόσοφ (1711-1765) ]] Η ρωσική λογοτεχνία του 18ου αιώνα είναι γνωστή ως Ρωσικός Διαφωτισμός. Αυτή την εποχή, στη Ρωσία έγιναν προσπάθειες για εκσυγχρονισμό, εκδυτικισμό και εκκοσμίκευση με μια σειρά εκσυγχρονιστικών αλλαγών που εφάρμοσε ο Μεγάλος Πέτρος και επηρέασαν και τη λογοτεχνία. Μπορεί να ειπωθεί ότι η κοσμική λογοτεχνία αρχίζει στη Ρωσία σ' αυτόν τον αιώνα. Ο Πέτρος Α' αναθεώρησε και αναμόρφωσε το ρωσικό αλφάβητο εξαλείφοντας τα απαρχαιωμένα γράμματα και απλοποίησε το ορθογραφικό σύστημα κάνοντας την ανάγνωση πιο προσιτή, συμβάλλοντας στη σωστή χρήση και ανάπτυξη της ρωσικής γλώσσας. Μέσω των συζητήσεων σχετικά με τη ρωσική γλώσσα και τη ρωσική λογοτεχνία, οι συγγραφείς κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα έθεσαν τα θεμέλια για τα σημαντικά έργα του τέλους του αιώνα.
Ο σατιρικός Αντίοχος Δ. Καντεμίρ (1708–1744), ήταν ένας από τους πρώτους Ρώσους συγγραφείς που στήριξε τις μεταρρυθμίσεις του Πέτρου Α' και εξήρε τα ιδανικά του κινήματος του Διαφωτισμού. Τα έργα του Καντεμίρ εξέφραζαν τον θαυμασμό του για τον Πέτρο, κυρίως στο έπος του Πετριάς, αφιερωμένο στον αυτοκράτορα. Επίσης επαίνεσε τις μεταρρυθμίσεις μέσω της σατιρικής κριτικής του για την «επιπολαιότητα και τον σκοταδισμό» της Ρωσίας, τις οποίες είδε ως εκδηλώσεις της υστέρησης που ο Πέτρος προσπάθησε να διορθώσει. Ο Καντεμίρ ήταν από τους πρώτους που ξεκίνησαν τη συζήτηση για τη σωστή χρήση της ρωσικής γλώσσας.
Ο Βασίλι Τρεντιακόφσκι, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και σύγχρονος του Καντεμίρ, συνέβαλε επίσης στη θεμελίωση της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας. Εμπνευσμένος από τις αρχές του Διαφωτισμού και την εργασία του στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, έκανε πρωτοποριακές μεταφράσεις γαλλικών και κλασικών έργων στη ρωσική γλώσσα. Σημείο καμπής στην πορεία της ρωσικής λογοτεχνίας, η μετάφραση του έργου του Γάλλου Πωλ Ταλμάν Ταξίδι στη Νήσο της Αγάπης, ήταν το πρώτο έργο που χρησιμοποίησε τη ρωσική δημοτική γλώσσα σε αντίθεση με την επίσημη και ξεπερασμένη εκκλησιαστική-σλαβική. Αυτό άσκησε μεγάλη επίδραση στην πορεία της ρωσικής πεζογραφίας και τη σύνθεση κοσμικών έργων στη δημοτική γλώσσα, ενώ τα ιερά κείμενα διατήρησαν την εκκλησιαστική-σλαβική. Ωστόσο, το έργο του Τρεντιακόφσκι ήταν περισσότερο θεωρητικό και επιστημονικό, επικεντρωμένο στην προώθηση της γλώσσας.
Ο νεαρός συγγραφέας και λόγιος αντίπαλος του Τρεντιακόφσκι, Αλεξάντερ Σουμαρόκοφ (1717–1777), εμπνεύστηκε από τον γαλλικό κλασικισμό. Το ενδιαφέρον του Σουμαρόκοφ για τη γαλλική λογοτεχνία αντικατόπτριζε την αφοσίωσή του στην πολιτική εκδυτικισμού του Μεγάλου Πέτρου. Αν και συχνά διαφωνούσε με τον Τρεντιακόφσκι, ο Σουμαρόκοφ υποστήριξε επίσης τη χρήση απλής, φυσικής γλώσσας προκειμένου να γίνει πιο αποτελεσματική η χρήση της ρωσικής γλώσσας. Από τα κυριότερα έργα του είναι η Επιστολή για την ποίηση: «Ο μεγάλος Πέτρος εκτοξεύει τον κεραυνό του από τις ακτές της Βαλτικής, το ρωσικό σπαθί λάμπει σε όλες τις γωνιές του σύμπαντος».
Ο Μιχαήλ Λομονόσοφ επιστήμονας και συγγραφέας, επηρεασμένος επίσης από τα στρατιωτικά, αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά κατορθώματα του Μεγάλου Πέτρου, πέρα από τα επιστημονικά και ιστορικά του έργα έγραψε ποίηση και μια μεταρρυθμιστική γραμματική, με μεγάλη επίδραση στη λογοτεχνία. Προσπάθησε να μεταρρυθμίσει τη γλώσσα της λογοτεχνίας, να την κάνει γλώσσα της φιλοσοφίας και της επιστήμης, και υποστήριζε τη σύγκλιση λογοτεχνικών και λαϊκών γλωσσικών μορφών.
Οι συζητήσεις σχετικά με τη λειτουργία και τη μορφή της λογοτεχνίας καθώς και τη ρωσική γλώσσα κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα έθεσαν το υπόβαθρο για τους συγγραφείς κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μεγάλης Αικατερίνης στο δεύτερο μισό του αιώνα. Ωστόσο, τα θέματα των νέων έργων ήταν συχνά πολιτικά και κοινωνικά. Ο Αλεξάντρ Ραντίστσεφ, για παράδειγμα, συγκλόνισε το ρωσικό κοινό με την απεικόνιση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης των δουλοπάροικων και εξορίστηκε στη Σιβηρία. μικρογραφία|Ο 16χρονος [[Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν|Πούσκιν απαγγέλλει ποίημά του μπροστά στον γηραιό Ντερζάβιν στο Λύκειο Τσάρκογιε Σελό (πίνακας του 1911 του Ιλιά Εφίμοβιτς Ρέπιν)]] Άλλοι συγγραφείς επέλεξαν θέματα λιγότερο επικίνδυνα. Ο Νικολάι Καραμζίν, 1766–1826 έγραψε τη μεγάλη Ιστορία του Ρωσικού Κράτους και ποίηση και πεζογραφία, καθιερώνοντας στον πεζό λόγο τη ζωντανή ρωσική γλώσσα. Οι ιστορίες του, όπως Η φτωχή Λίζα, αντιπροσωπεύουν επίσης τις αξίες του Διαφωτισμού στο βαθμό που παρουσιάζουν όλες τις κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων των δουλοπάροικων και των αγροτών.
Ο Γαβριήλ Ντερζάβιν, διάσημος για τις ωδές του, αφιέρωνε συχνά τα ποιήματά του στην αυτοκράτειρα Αικατερίνη. Ο Ντερζάβιν ήταν αφοσιωμένος στο κράτος, υπηρέτησε στο στρατό, και ανέβηκε με ταχείς ρυθμούς τα σκαλοπάτια της κοινωνικής και κρατικής ιεραρχίας, έγινε γραμματέας της αυτοκράτειρας και υπουργός Δικαιοσύνης.
19ος αιώνας
Ο Νικολάι Λεσκόφ ισορροπώντας ανάμεσα στο φαιδρό και το τραγικό, απεικόνισε τις άθλιες συνθήκες των μουζίκων στις μεγάλες ιδιοκτησίες, τη σπατάλη πολλών μελών της αριστοκρατίας και τις δεισιδαιμονίες του ρωσικού λαού. Στα τέλη του αιώνα, ο Άντον Τσέχωφ αναδείχθηκε ως δεξιοτέχνης του διηγήματος καθώς και κορυφαίος διεθνής δραματουργός.
Ανάμεσα στους άλλους σημαντικούς Ρώσους συγγραφείς του 19ου αιώνα είναι ο μυθογράφος Ιβάν Κριλόφ, οι κριτικοί λογοτεχνίας Βισαριόν Μπελίνσκι και Κωνσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ και ο πολιτικός μεταρρυθμιστής Αλεξάντρ Γκέρτσεν. Θεατρικοί συγγραφείς όπως ο Αλεξάντρ Γκριμπογέντοφ, ο Αλεξάντρ Οστρόβσκι, ο Αλεξάντρ Σούχοβο-Κομπίλιν γνωστός για τα σατιρικά του έργα που ασκούσαν κριτική στη ρωσική αυτοκρατορική γραφειοκρατία, ο Αλεξέι Τολστόι και ο σατιρικός Κοζμά Προυτκόβ (συλλογικό ψευδώνυμο).
20ός αιώνας
Οι αρχές του 20ου αιώνα αναφέρονται ως η «Ασημένια Εποχή» της ρωσικής λογοτεχνίας, εξαιρετικά γόνιμη στη ρωσική ποίηση. Οι κυριότεροι ποιητές που συνδέονται με την εποχή είναι ο συμβολιστής Κονσταντίν Μπαλμόν, ο Βαλέρι Μπριούσοφ, ο Αλεξάντρ Μπλοκ, η Άννα Αχμάτοβα, ο σύζυγός της Νικολάι Γκούμιλεφ, ο Σεργκέι Γεσένιν, ο Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι και η Μαρίνα Τσβετάγεβα. Αυτήν την εποχή αναδείχθηκαν επίσης σημαντικοί μυθιστοριογράφοι και διηγηματογράφοι, όπως ο Αλεξάντρ Κούπριν, ο βραβευμένος με Νόμπελ το 1933 Ιβάν Μπούνιν, ο κύριος εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού στη ρωσική λογοτεχνία Λεονίντ Αντρέγιεφ, ο Φιόντορ Σολογκούμπ, ο Γιεβγκένι Ζαμιάτιν, ο Αλεξάντρ Μπελιάεφ, ο συγγραφέας έργων επιστημονικής φαντασίας Αντρέι Μπέλιι, η Λία Γκεράσκινα και ο Μαξίμ Γκόρκι.
Μετά την Επανάσταση του 1917, η ρωσική λογοτεχνία χωρίστηκε σε έργα σοβιετικά και έργα λογοτεχνών διαφωνούντων με το πολιτικό καθεστώς, που μετανάστευσαν. Η Σοβιετική Ένωση εξασφάλισε καθολική εκπαίδευση και μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία εκτύπωσης βιβλίων, επέβαλε ωστόσο ιδεολογική λογοκρισία. Στη δεκαετία του 1930 ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός έγινε η κυρίαρχη τάση στη Ρωσία. Οι κορυφαίες μορφές του ήταν ο Νικολάι Οστρόφσκι, ο Αλεξάντερ Φαντέγιεφ, ο θεατρικός συγγραφέας Νικολάι Πογκότιν, ο Μπορίς Λαβρενιόφ και άλλοι συγγραφείς, που έθεσαν τα θεμέλια αυτού του είδους. Το μυθιστόρημα του Οστρόφσκι Πως δενότανε τ' ατσάλι ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή έργα της ρωσικής σοσιαλιστικής ρεαλιστικής λογοτεχνίας. Μερικοί συγγραφείς, όπως ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, ο Αντρέι Πλατόνοφ, ο Όσιπ Μαντελστάμ, ο Μπορίς Πιλνιάκ και ο Δανιήλ Χαρμς επικρίθηκαν, διώχθηκαν και έγραψαν με ελάχιστη ή καμία ελπίδα να δημοσιευθούν.
Συγγραφείς που έφυγαν στο εξωτερικό, όπως οι ποιητές Βλάντισλαβ Χοντάσεβιτς, Γκεόργκι Ιβάνοφ και Βιάτσεσλαβ Ιβάνοφ, οι μυθιστοριογράφοι Γκάιτο Γκαζντάνοφ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και Ιβάν Μπούνιν συνέχισαν να γράφουν στην εξορία. Μερικοί συγγραφείς τόλμησαν να αντιταχθούν στη σοβιετική ιδεολογία, όπως ο Γεβγένι Γεφτουσένκο, η Άννα Μπάρκοβα, ο νομπελίστας μυθιστοριογράφος Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και ο Βαρλαάμ Σαλάμοφ, οι τρεις τελευταίοι αποτύπωσαν τη ζωή των κρατουμένων στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τα γκουλάγκ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960, όταν η καταστολή και η λογοκρισία στη Σοβιετική Ένωση χαλάρωσαν λόγω της πολιτικής αποσταλινοποίησης του Νικίτα Χρουστσόφ, παρουσιάσθηκε νέα ανάπτυξη στη λογοτεχνία και η ποίηση έγινε μαζικό πολιτιστικό φαινόμενο. Αυτή η κατάσταση δεν κράτησε πολύ. Τη δεκαετία του 1970, ορισμένοι από τους πιο εξέχοντες συγγραφείς απαγορεύτηκε να δημοσιεύσουν και διώχτηκαν για τα αντισοβιετικά τους αισθήματα, όπως ο Αντρέι Αμαλρίκ ο Βασίλι Γκρόσμαν, ο Γκριγκόρι Όστερ κ.ά.
Το τέλος του 20ου αιώνα ήταν μια δύσκολη περίοδος για τη ρωσική λογοτεχνία, με λίγες ξεχωριστές φωνές. Μεταξύ των πιο γνωστών συγγραφέων αυτής της περιόδου είναι η Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια, ο Βίκτορ Πελεβίν, με διηγήματα και μυθιστορήματα, ο μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Βλαντιμίρ Σορόκιν, ο Μπορίς Ακούνιν, ο Γκριγκόρι Όστερ, ο Μικαήλ Σίσκιν, η Λουντμίλα Πετροσέφσκαγια, ο Λεβ Αννίνσκι και ο ποιητής Ντμίτρι Πρίγκοφ. Τον 21ο αιώνα, εμφανίστηκε μια νέα γενιά Ρώσων συγγραφέων, που διέφερε πολύ από τη μεταμοντερνιστική ρωσική πεζογραφία του τέλους του 20ού αιώνα, η οποία οδήγησε τους κριτικούς να μιλήσουν για «νέο ρεαλισμό».
Βραβεία Νόμπελ
Οι Ρώσοι συγγραφείς έχουν συμβάλει σημαντικά σε πολλά λογοτεχνικά είδη. Η Ρωσία έχει πέντε βραβευθέντες συγγραφείς με Νόμπελ Λογοτεχνίας, τον Ιβάν Μπούνιν (βραβείο Νόμπελ 1933), τον Μπορίς Παστερνάκ (βραβείο Νόμπελ 1958), που το μυθιστόρημά του Δόκτωρ Ζιβάγκο εκδόθηκε το 1957 στην Ιταλία και στη Σοβιετική Ένωση το 1988, τον Μιχαήλ Σόλοχοφ (1965), τον Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1970) και τον Γιόζεφ Μπρόντσκι (1987) που από το 1972 είχε πολιτογραφηθεί Αμερικανός.
Κωνσταντίνος Μπαχατώρης
Ο Κωνσταντίνος Μπαχατώρης ή Μπαχατόρης ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών από τους πρωτοπόρους του ελληνικού κινηματογράφου. Ήταν ο πρώτος αξιόλογος Έλληνας κινηματογραφικός παραγωγός και ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να γυρίσει ταινία μεγάλου μήκους και το κατάφερε το 1914.
Ο Μπαχατώρης, επιχειρηματίας από τη Σμύρνη, ίδρυσε την «Αθήνη Φιλμς» και με Ιταλό οπερατέρ, τον Φίλιππο Μαρτέλι, γύρισε πολλές ταινίες. Ανάμεσα στις ταινίες που γύρισε -κυρίως μικρού μήκους- ήταν και η Γκόλφω το 1914, η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Η Γκόλφω ήταν βουβή ταινία με μήκος ταινίας 1.000 μέτρα, διάρκεια 80 λεπτά, γυρισμένη σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μπαχατώρη, ενώ συγγραφέας ήταν ο Σπυρίδων Περεσιάδης. Για την παραγωγή της ο Μπαχατώρης δαπάνησε 100.000 δραχμές.
Το 1916 ο Μπαχατώρης αποχώρησε πωλώντας το στούντιο της «Αθήνη Φιλμς» στους Γιόζεφ Χεπ και Δήμο Βρατσάνο, οι οποίοι ίδρυσαν την εταιρεία παραγωγής «Άστυ Φιλμ». Αφορμή για την αποχώρησή του στάθηκαν οι σοβαρές ζημιές που υπέστη το στούντιο και το κινηματογραφικό υλικό (εξοπλισμός και ταινίες) κατά τη διάρκεια των Νοεμβριανών του 1916 και ενώ ο ίδιος απουσίαζε στο Παρίσι, ενώ από τα γεγονότα κινδύνεψε και η οικογένειά του, που έφυγε εσπευσμένα για το Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Χιλπέριχος Β΄
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Χιλδέριχου Β΄ της Αυστρασίας και μετά και της Νευστρίας-Βουργουνδίας και της Μπίλιχιλντ των Μεροβιγγείων, κόρης τού Σιγιβέρτου Γ΄ της Αυστρασίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του σκοτώθηκε 5ετής με τους γονείς του. Ο Χιλπέριχος Β΄ που ήταν βρέφος, κρύφτηκε από κάποιους σε μία μονή για να προφυλαχθεί τη ζωή του από την αλληλόφθονη έριδα τού Οίκου του. Εκεί ανατράφηκε ως Δανιήλ, ώσπου το 715 απεβίωσε ο γιος τού εξαδέλφου του Δαγοβέρτος Γ΄ των Φράγκων. Τότε πάρθηκε από τη μονή 43 ετών και ανασηκώθηκε επάνω στην ασπίδα από τους πολεμιστές της Νευστρίας, όπως ήταν το έθιμο αναγόρευσης ενός βασιλιά. Έλαβε το όνομα Χιλπέριχος Β΄, αν και λόγω της μοναστικής ανατροφής του ήταν διαφορετικός από τον πέντε γενιές πίσω πρόγονό του Χιλπέριχο Α΄.
Μαγιορδόμος στη Νευστρία ήταν ο Ράγκενφριντ, που ανακηρύχθηκε το 714, σε αντίθεση με τον Θευδοάλδο των Αρνουλφιδών (εγγονό τού Πεπίνου τού Χέρσταλ και τον προόριζε για διάδοχό του). Συνήθως οι βασιλείς της περιόδου αυτής ήταν πιόνια του μαγιορδόμου, όμως ο Χιλπέριχος Β΄ ήταν πολεμιστής και αρχηγός, πρώτος στη μάχη. Μαζί με τον Ράγκενφριντ εισέβαλε στην Αυστρασία, συνάντησε όμως εκεί την Πλέκτρουδις, σύζυγο τού Πεπίνου και τον Κάρολο Μαρτέλο, γιο τού Πεπίνου που υποστήριζε τον ανιψιό του Θευδοάλδο για Μαγιορδόμο. Τότε ο Χιλπέριχος Β΄ συμμάχησε με τον Ρέντμπαντ ηγεμόνα των Φρισίων και έδωσε μάχη με τον Κάρολο πλησίον της Κολωνίας. Νίκησε ο Χιλπέριχος Β΄ και ο Κάρολος διέφυγε στα όρη Άιφελ. Ο Χιλπέριχος Β΄ πολιόρκησε στην Κολωνία την Πλέκτρουδις, η οποία αναγνώρισε τον Χιλπέριχο Β΄, παρέδωσε τον θησαυρό της Αυστρασίας και παραιτήθηκε της διεκδίκησης τού εγγονού της Θευδοάλδου από το αξίωμα τού μαγιορδόμου.
Οικογένεια
Ίσως είναι γιος του ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Κριστ Κουμαντζέ
Ο Ζαν Μαρκ Κριστ Κουμαντζέ (γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1996) είναι Τσαντιανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Κομάντζε έπαιξε καλαθοσφαίριση στο γυμνάσιο στην Ακαδημία Μοντβέρντε στο Μοντβέρντε της Φλόριντα, όπου ήταν συμπαίκτης με τον Μπεν Σίμονς.
Κολεγιακή πορεία
Ο Κομάντζε έπαιξε μπάσκετ στο κολέγιο στο Φλόριντα Στέιτ. Κατά τη διάρκεια της ανώτερης χρονιάς του στο FSU, ο Κομάντζε είχε μέσο όρο 6,6 πόντους ανά παιχνίδι, 5,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, 1,4 τάπες ανά παιχνίδι και 15,5 λεπτά συμμετοχής ανά παιχνίδι.
Ντελάγουερ Μπλου Κόουτς (2019–2020)
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2019, υπέγραψε με τους Φιλαδέλφια 76ερς. Κόπηκε κατά τη διάρκεια του προπονητικού στρατοπέδου και προστέθηκε στη σύνθεση του προπονητικού στρατοπέδου και στη σύνθεση της εναρκτήριας βραδιάς των Ντελάγουερ Μπλου Κόουτς, της θυγατρικής στο NBA G League των 76ερς. Ο Κομάντζι είχε 19 πόντους, 10 ριμπάουντ και πέντε τάπες σε μία νίκη με 114-107 απέναντι στους Ράπτορς 905 στις 14 Δεκεμβρίου Στις 4 Ιανουαρίου 2020, ο Κομάντζε κατέγραψε ένα τριπλ-νταμπλ σε μία νίκη με 111-88 επί των Λονγκ Άιλαντ Νετς, σημειώνοντας 12 πόντους, 16 ριμπάουντ και ένα ρεκόρ στην ιστορία της ομάδας με 12 τάπες. Στα τελευταία 10 παιχνίδια της συντομευμένης περιόδου 2019–20 της G League, ο Κομάντζε είχε μέσο όρο 11,8 πόντους, 12,8 ριμπάουντ και 5,8 τάπες ανά παιχνίδι, ευστοχώντας με 66% στα σουτ εντός πεδιάς. Ονομάστηκε αμυντικός παίκτης της χρονιάς στο NBA G League.
Αβτοντόρ Σαράτοφ (2020–2021)
Στις 20 Δεκεμβρίου 2020, υπέγραψε με την Αβτοντόρ της VTB Λίγκας.
Άλμπα Βερολίνου (2021–σήμερα)
Στις 25 Φεβρουαρίου 2021, η Άλμπα Βερολίνου ανακοίνωσε ότι υπέγραψε με τον Κομάντζε μέχρι το τέλος της περιόδου 2022-23.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ε.Π.Σ. Ελλάδος 1923-24
thumb|right|300px|Ο Α.Π.Σ. Πειραιώς, πρωταθλητής 1923-24. Το πρωτάθλημα 1923-1924 ήταν το Δ΄ πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος και πήραν μέρος οκτώ (8) σύλλογοι, ενώ διεξήχθη και πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας καθώς και ανεπισήμων ομάδων. Το πρωτάθλημα αυτό ήταν το τελευταίο της Ε.Π.Σ. Ελλάδος και δεν ολοκληρώθηκε κανονικά, διότι αποχώρησαν οι αθηναϊκές ομάδες Παναθηναϊκός και Απόλλων διαμαρτυρόμενες για διαιτητικές αδικίες. Σχεδόν άμεσα οι αθηναϊκές ομάδες ίδρυσαν την Ε.Π.Σ. Αθηνών και προχώρησαν στη διοργάνωση ξεχωριστού πρωταθλήματος εγκαταλείποντας την Ε.Π.Σ. Ελλάδος. Τον τελευταίο τίτλο κατέκτησε ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς.
Η διοργάνωση
Το Δ΄ πρωτάθλημα της ΕΠΣΕ ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Πρόεδρος της Ένωσης είχε ανάλαβει ο Βρυώνης, παλιός ποδοσφαιράνθρωπος με θητεία στη Σερβέτ Γενεύης, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της πρώτης αμιγώς ποδοσφαιρικής ομάδας Γουδί. Υπήρχαν πλέον τρία γήπεδα: Οι σύλλογοι που εκδήλωσαν ενδιαφέρον να μετάσχουν ήταν 13, που χωρίστηκαν σε δύο κατηγιορίες
Η επίσημη έναρξη δόθηκε πανηγυρικά στις 30 Δεκεμβρίου 1923, στο Ποδηλατοδρόμιο, με τη διεξαγωγή φιλικού αγώνα μεταξύ των Μικτών ομάδων Αθηνών-Πειραιώς. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Πειραιά, στην οποία απονεμήθηκε επαμειβόμενο κύπελλο που είχαν αθλοθετήσει από κοινού οι δήμαρχοι Αθήνας και Πειραιά.
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 1924 με τα παιχνίδια: Πανώνιος-Αθηναϊκός 7-1, Παναθηναϊκός-ΑΠΣ Πειραιώς 2-0 και Απόλλων - Νεάπολις 6-0. Όμως, μια εβδομάδα αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου φάνηκαν τα πρώτα σύννεφα. Ο Απόλλων αποχώρησε στο 70΄ του αγώνα του με τον ΑΠΣ Περαιώς ενώ έχανε 3-1 "άνευ ουδεμιάς αφορμής", όπως σημείωσε ο διαιτητής Βρυώνης στο φύλλο αγώνα. Ο αρχηγός του Απόλλωνα όταν κλήθηκε σε απολογία χαρακτήρισε την αποχώρηση ως "ατυχές περιστατικό" και δεν πρόβαλε κάποια εύλογη δικαιολογία. Την ίδια ημέρα στον αγώνα Αθηναϊκού-Παναθηναϊκού 3-2 σημειώθηκαν επεισόδια. Υπήρξαν αποβολές παικτών και από τις δύο ομάδες "διότι εγρονθοκοπούντο" και έγιναν παρατηρήσεις σε άλλους παίκτες του Παναθηναϊκού "δι' έλλειψιν στοιχειώδους αθλητικής μορφώσεως". Ο αρχηγός του ΠΑΟ Απόστολος Νικολαΐδης υπέβαλε ένσταση διατυπωμένη με χυδαία φρασεολογία, η οποία απορρίφθηκε. Το "γυαλί είχε ραγίσει". Την επόμενη αγωνιστική, στις 20 Ιανουαρίου, ο Απόλλων ειδοποίησε τον αντίπαλό του Πανιώνιο ότι αποφάσισε να απέχει "των υπό της Ενώσεως προκηρυχθέντων αγώνων πρωταθλήματος". Επίσης, ο Παναθηναϊκός ενημέρωσε την Ε.Π.Σ.Ε. πως αποχωρεί από την Ένωση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να της παραχωρεί το γήπεδό του τις Κυριακές για αγώνες, διότι το θέλει για την πραγματοποίηση φιλικών αγώνων της ομάδας του. Το πρωτάθλημα συνεχίστηκε με τους υπόλοιπους συλλόγους, αλλά στα μέσα Φεβρουαρίου αποχώρησε και η Νεάπολις (είχε μερικούς παίκτες από τη Σμύρνη που προέρχονταν από τη Β΄ ομάδα του Απόλλωνα, όπως οι Ροδοκανάκης, Παναγούλιας) και το Μάρτιο ο Αθηναϊκός. Έτσι το κύρος της ΕΠΣΕ τραυματίστηκε
Τον τίτλο κατέκτησε ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Πειραιώς, τον οποίο είχαν ιδρύσει παίκτες που αποχώρησαν από τον προηγούμενο πρωταθλητή Πειραϊκό Σύνδεσμο και την Πειραϊκή Ένωση, οι ποδοσφαιρικές ομάδες των οποίων διαλύθηκαν. Από τον ΑΠΣ Πειραιώς το επόμενο έτος δημιουργήθηκαν ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. και ο Εθνικός Πειραιώς.
Οι συνθέσεις των ομάδων
Στους πρώτους αγώνες, τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1924, οι οκτώ (8) ομάδες χρησιμοποίησαν τους εξής ποδοσφαιριστές:
Αποτελέσματα
Είναι γνωστά τα ακόλουθα αποτελέσματα
Βαθμολογία
Σημείωση: Παναθηναϊκός, Απόλλων, Αθηναϊκός και Νεάπολις αποχώρησαν και έχουν λιγότερους αγώνες. Όσοι αγώνες τους ήταν με ομάδες που συνέχιζαν κατακυρώθηκαν υπέρ των αντιπάλων αλλά χωρίς σκορ. Έτσι στα γκολ υπολογίστηκαν μόνο τα γκολ όσων αγώνων πραγματοποιήθηκαν. Επίσης, δεν είναι γνωστά τα σκορ των αγώνων Νεάπολις-Γουδί, Πανιώνιος-Νεάπολις (μάλλον χωρίς αγώνα), ΑΠΣΠ-Γουδί.
Συμμετοχές
Στη Β΄ κατηγορία μετείχαν 10 ομάδες κανονικών συλλόγων και Β΄ ομάδες συλλόγων Α΄ κατηγορίας: Αξιοπερίεργη είναι η συμμετοχή της ομάδας Άμιλλα Σπάρτης, ενός σωματείου που αγωνιζόταν στον Πειραιά αλλά προφανώς ήταν ιδρυμένο από Λάκωνες, και έφερε τον ίδιο τίτλο με τον Γυμναστικό Σύλλογο "Άμιλλα" που λειτουργούσε στην πόλη της Σπάρτης. Ο σύλλογος "Κεραυνός Πειραιώς" είχε ιδρυθεί στις 21 Νοεμβρίου 1923 και είναι ο πρόγονος του Εθνικού. Στις 15 Οκτωβρίου 1924 μετονομάστηκε σε "Τιτάν Γιουνγκ Μπόις". Στη συνέχεια ένα βασικό μέρος του απορροφήθηκε από τη Νεάπολη και ένα μικρότερο συγχωνεύτηκε με του Πειραϊκό Ποδοσφαιρικό Όμιλο (κομμάτι του ΑΠΣ Πειραιώς). Στις 23 Δεκεμβρίου 1924 πήρε την ονομασία "Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς".
Η διοργάνωση
Η Β΄ κατηγορία ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου 1924 με τους αγώνες: Φαληρική Ένωσις – Β΄ Α.Π.Σ. Πειραιώς 1-0, Concordia - Β΄ Αθηναϊκού 4-1, Άμιλλα Σπάρτης – Β΄ Γουδί (νικήτρια η Άμιλλα), Β΄ Παναθηναϊκού – Β΄ Ποδοσφαιρικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς (νικητής ο ΠΑΟ στον μοναδικό αγώνα που μετείχε). Οι αγώνες συνεχίζονταν ως τις αρχές Απριλίου. Υπάρχουν οι εξής αναφορές:
Την Κυριακή 2 Μαρτίου στο Ποδηλατοδρόμιο έγιναν οι αγώνες: Ποδοσφαιρικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς - Άμιλλα Σπάρτης το πρωί και Κεραυνός - Κονκόρδια Κλουμπ το απόγευμα. Επίσης,
" Χθες το απόγευμα συνεχίσθησαν εν τω Ποδηλατοδρομίω του Νέου Φαλήρου οι ποδοσφαιρικοί αγώνες δια το πρωτάθλημα της Ελλάδος. Κατ' αρχήν συνηντήθη η ομάς "Πειραιώς" μετά της Πειραϊκής "Κεραυνός". Αποτέλεσμα της συναντήσεως ταύτης υπήρξε η νίκη της ομάδος "Πειραιώς" δια τερμάτων ενός έναντι μηδενός."
"Την Κυριακήν εις το Ποδηλατοδρόμιον του Νέου Φαλήρου θα συνεχισθούν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες δια το πρωτάθλημα της Ελλάδος. Θα συναντηθούν οι ομάδες των συλλόγων "Κεραυνός" και "Πανιωνίου"."
Το Μάρτιο του 1924 η ΕΠΣΕ πήρε την απόφαση να οργανώσει ένα πρωτάθλημα για τους μη αναγνωρισμένους συλλόγους, που δραστηριοποιούνταν στις γειτονιές της Αθήνας και του Περαιά. Ήταν μια αξιόλογη προσπάθεια, δέδομένου ότι πολλές από αυτές τις ομάδες είχαν σταθερή παρουσία για πολλά χρόνια, όπως η "Ευαγγελίστρια" που ήταν το αρχαιότερο ποδοσφαιρικό σωματείο του Πειραιά, με παρουσία από το 1904. Επίσης, άλλες νεώτερες ήταν οργανωμένες με διοίκηση και σταθερή ποδοσφαιρική ομάδα, όπως η Μεγάλη Ιδέα, ο Φαληρικός Σύνδεσμος, ο Άρης Πειραιά, ο Τιτάν κλπ.
Την οργάνωση του πρωταθλήματος ανεπισήμων ανέλαβε το μέλος του Δ.Σ. της ΕΠΣΕ, Ιωσήφ Τερεζάκης, που είχε διατελέσει επί δεκαετία αρχηγός της Πειραϊκής Ποδοσφαιρικής Ένωσης και από το 1923 του Α.Π.Σ. Πειραιά (από την οποία προήλθε έπειτα από συγχώνευση με τον Πειραϊκό Σύνδεσμο). Ο Ιωσήφ Τερεζάκης είχε δείξει τα οργανωτικά του προσόντα σε δύο περιπτώσεις στο παρελθόν: α) το 1914 όταν οργάνωσε τους Στρατιωτικούς Ποδοσφαιρικούς Αγώνες εισάγοντας τον αθλητισμό στο στράτευμα και β) το 1919 ως αρχηγός της ελληνικής στρατιωτικής ποδοσφαιρικής ομάδας που μετείχε στους Διασυμμαχικούς Αγώνες του 1919 στο Παρίσι.
Οι συμμετοχές
Η έναρξη των αγώνων έγινε με επισημότητα στα τέλη Μαρτίου στο Ποδηλατοδρόμιο. Έγινε παρέλαση 14 ομάδων και 170 ποδοσφαιριστών υπό τους ήχους της Μουσικής μπάντας της Φρουράς των Αθηνών και ακολούθησαν αγώνες επίδειξης από τις μετέχουσες ποδοσφαιρικές ομάδες. Στους αγώνες επίδειξης διακρίθηκαν οι ομάδες της Καλλιθέας, του Ερμή Φαλήρου και της Ευαγγελίστριας Πειραιώς, η οποία υπήρξε φυτώριο πολλών επιφανών ποδοσφαιριστών της πόλης από το 1904 που ιδρύθηκε. Οι σύλλογοι που μετείχαν ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1923-1924 ΕΠΣΕ
The Evpatoria Report
Οι The Evpatoria Report είναι Ελβετικό ποστ-ροκ μουσικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2002 και αποτελείται από δύο κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, βιολί και πλήκτρα. Χαρακτηριστικό του ήχου τους αποτελούν οι εναλλαγές μουσικών περιόδων ηρεμίας, δύναμης και έντασης. Οι The Evpatoria Report έχουν παίξει σε συναυλίες στο Παρίσι και ενώ έχουν κάνει και περιοδείες σε όλη την Ελβετία παίζοντας μαζί με συγκροτήματα όπως οι Red Sparowes, οι The Appleseed Cast και οι Mono.
To όνομα των The Evpatoria Report είναι εμπνευσμένο από την πόλη της Κριμαίας, Ευπατορία, στην οποία βρίσκεται η παραβολική κεραία RT-70 (P-2500), όπου αποστέλλει μηνύματα που δίνουν στοιχεία για τον ανθρώπινο πολιτισμό στο διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Post-rock συγκροτήματα
Γεώργιος Σαμαράς
Ο Γεώργιος Σαμαράς (1903-1984), του Αντωνίου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1903 στην Πύλο και ήταν αδερφός του Κωνσταντίνου Σαμαρά, καρδιολόγου και πατέρα του Αντώνη Σαμαρά. Σπούδασε στην Ανωτάτη Τεχνική Σχολή στην Καρλσρούη. Σταδιοδρόμησε ως διευθυντής τεχνικών εταιριών.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας το 1956 με την υποστήριξη της ΕΡΕ και επανεξελέγη το 1958, το 1961 και το 1963.
Ήταν παντρεμένος με τη Στέλλα Μουζακίτη. Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1984 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών στις 11 Ιουνίου 1984.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Πέτρος Β΄ ντε Μπουρμπόν
Ο Πέτρος Β΄ (1 Δεκεμβρίου 1438 - 10 Οκτωβρίου 1503) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν ένας από τους νεώτερους γιους του Καρόλου Α΄ δούκα της Βουρβόνης και της Αγνής των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη του Άφοβου, δούκα της Βουργουνδίας. Έγινε αντιβασιλιάς, μαζί με την σύζυγό του Άννα της Γαλλίας, του νεαρού Γάλλου βασιλιά Καρόλου Η΄ την εποχή που ήταν ανήλικος. Είχε μεγάλη εύνοια από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ΄, όπως και τα αδέλφια του, που του χορήγησε πολλούς τίτλους. Τον έκανε σύμβουλο και λίγο πριν τον θάνατο του τον όρισε αντιβασιλιά για λογαριασμό του ανήλικου γιου του Καρόλου Η΄.
Αντιβασιλιάς της Γαλλίας
Ο Πέτρος ήθελε αρχικά να νυμφευτεί τη Μαρία της Ορλεάνης, αδελφή του μελλοντικού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄, αλλά ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, που δεν ήθελε τη συνένωση δύο από τις μεγαλύτερες φεουδαρχικές οικογένειες της Γαλλίας, χάλασε τον αρραβώνα και πρόσφερε στον Πέτρο Β΄ τη μεγαλύτερη θυγατέρα του Άννα της Γαλλίας· ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1473. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ (1483), ο Πέτρος με τη σύζυγο του είχαν μεγάλη θέση στην βασιλική αυλή, καθώς ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ τον είχε ορίσει επίτροπο του νέου ανήλικου βασιλιά, του 13χρονου Καρόλου Η΄. Ο Πέτρος και η Άννα ανέλαβαν με όρεξη τα καθήκοντά τους. Αν και ο νεαρός βασιλιάς συμπεριφέρθηκε επιπόλαια, προτιμώντας να ενεργεί αυτόνομα και κάνοντας αυτό που ήθελε ο ίδιος, χωρίς να ακούει τις συμβουλές των επιτρόπων του, παρόλα αυτά διατήρησαν την θέση τους στην βασιλική αυλή. Ο Πέτρος Β΄ προσπάθησε να πείσει τον Κάρολο Η΄ να μην πραγματοποιήσει την εκστρατεία του στην Ιταλία, η οποία τελικά ήταν καταστροφική· δεν τα κατάφερε και παρέμεινε αντιβασιλιάς της Γαλλίας, την εποχή που ο βασιλιάς απουσίαζε στο εξωτερικό.
Δούκας της Βουρβόνης
Αναζήτησε να έχει ηγεμονική θέση στον Οίκο των Βουρβόνων, γι' αυτό ζήτησε να είναι ο ίδιος με τη σύζυγό του διάδοχοι στο αξίωμα του δούκα· αλλά ο μεγαλύτερος αδελφός Ιωάννης Β΄ δούκας της Βουρβόνης προτίμησε να ορίσει διάδοχό του τον άλλο αδελφό τους καρδινάλιο Κάρολο Β΄ ως δούκα της Βουρβόνης (1488). Μετά τις εμφύλιες προστριβές και τον αιφνίδιο θάνατο του Καρόλου Β΄, πολύ σύντομα ο ίδιος ο Πέτρος Β΄ έλαβε τελικά το αξίωμα του δούκα. Το ζεύγος προσπάθησε να εξασφαλίσει το δικαίωμα του δούκα σε δικούς του διαδόχους ή σε επιλογή τους, άσχετα με τη διαφορετική γνώμη του βασιλιά. Η επιρροή του στον βασιλιά εξασθένησε σημαντικά μετά την ενηλικίωση του βασιλιά (1491). Μετά τον θάνατο του Καρόλου (1498) αποσύρθηκε από τη βασιλική αυλή και αφοσιώθηκε στην οικογένειά του και ιδιαίτερα στην κόρη του Σουζάνα, που υπεραγαπούσε.
Διαδοχή
Η Άννα είχε την πρώτη εγκυμοσύνη το 1476, αλλά οι πληροφορίες είναι αντιφατικές· μερικοί λένε ότι απέβαλλε, άλλοι λένε ότι γεννήθηκε γιος, ο Κάρολος, ο οποίος ήταν ο φυσικός διάδοχος του δουκάτου και πέθανε πρόωρα σε ηλικία 22 ετών (1498), χωρίς να αφήσει απογόνους. Tο 1491 γεννήθηκε η κόρη τους Σουζάνα και ο τίτλος δικαιωματικά πέρασε σε αυτήν, αλλά θα έπρεπε να της εξασφαλίσει πρώτα έναν μνηστήρα από την οικογένεια των Βουρβόνων, προκειμένου να μην αμφισβητηθεί ο τίτλος από τον νέο βασιλιά, του οποίου δεν ήταν πλέον ευνοούμενος. Αρχικά ο Πέτρος Β΄ με τη σύζυγό του αποφάσισαν να την παντρέψουν με τον 2ο εξάδελφό της Λουδοβίκο Β΄, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο τού Γιλβέρτου κόμη του Μονπανσιέ, αλλά πριν γίνει ο γάμος, ο έφηβος ακόμη Λουδοβίκος Β΄ πρόσβαλλε πολύ σκληρά τον Πέτρο Β΄ και τη μελλοντική σύζυγό του Σουζάνα. Η αφορμή ήταν, ότι τα εδάφη της Βουρβόνης τα θεωρούσε δική του κληρονομιά και θα τα έπαιρνε σε οποιαδήποτε περίπτωση σαν πρωτότοκος, γι'αυτό δεν χρωστούσε καμιά χάρη στη μελλοντική του σύζυγο και τον πατέρα της. Ο Πέτρος, εξοργισμένος, διέλυσε τον αρραβώνα τού Λουδοβίκου Β΄ με τη Σουζάνα και αποφάσισε να την παντρέψει με τον Κάρολο Δ΄ δούκα του Αλανσόν, ο οποίος ήταν ευνοούμενος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄, προκειμένου να έχει καλές σχέσεις με την Αυλή. Η Άννα, σύζυγος του Πέτρου, διαφώνησε με αυτόν τον αρραβώνα από φόβο μην δημιουργηθούν ταραχές· ο Πέτρος επέβαλλε τη γνώμη του, αλλά πέθανε από πυρετό πριν πραγματοποιηθεί ο γάμος. Τότε η σύζυγός του Άννα, μετά τον θάνατό του, διέλυσε τον ανεπιθύμητο γι' αυτήν αρραβώνα με τον Κάρολο Δ΄ του Αλανσόν, και την πάντρεψε τελικά με τον 2ο εξάδελφό της Κάρολο των Βουρβόνων-Μονπανσιέ, μικρότερο αδελφό του προηγούμενου μνηστήρα της Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Μονπανσιέ, που είχε εν τω μεταξύ πεθάνει πολύ πρόωρα. Ο Κάρολος θα είναι τελικά ο νέος διάδοχος στο δουκάτο της Βουρβόνης ως Κάρολος Γ΄ ντε Μπουρμπόν μαζί με τη σύζυγο του Σουζάνα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1473 την Άννα των Βαλουά, κόρη τού Λουδοβίκου ΙΑ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης
Πέτρος Καλλιγάς
thumb|right|350px|Ο Πέτρος Καλλιγάς (δεξιά μετά τον Διάδοχο Κωνσταντίνο) σε φωτογραφία της διοργανωτικής επιτροπής των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1906|Ολυμπιακών αγώνων του 1906: Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Αλέξανδρος Μερκάτης, Σπυρίδων Στάης, Σπυρίδων Λάμπρος, Γεώργιος Στρέιτ, Διάδοχος Κωνσταντίνος, Πέτρος Καλλιγάς, Παύλος Σκουζές, Μ. Στελλάκης, Νικόλαος Θων, Κωνσταντίνος Μηλιώτης Κομνηνός.]] Ο Πέτρος Καλλιγάς (1856 - 1940) ήταν Έλληνας πολιτικός και πολεοδόμος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Παύλου Καλλιγά και της Μαρίας Μανούση. Σπούδασε στη φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη μηχανολογία, στη Δρέσδη. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Θεσσαλίας. Αργότερα ειδικεύτηκε στην αρχιτεκτονική στην Αγγλία.
Διετέλεσε υπουργός εθνικής οικονομίας στην κυβέρνηση Αλεξάνδρου Ζαΐμη καθώς και υπουργός συγκοινωνίας, ταχυδρομείων και γεωργίας στις κυβερνήσεις Αναστασίου Χαραλάμπη και Σωτηρίου Κροκιδά. Υπήρξε γενικός γραμματέας (1897 - 1905) και πρόεδρος (1912 - 1913) του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. , δεν αποδέχτηκε όμως την εκλογή του, καθώς και μέλος του ιδρυτικού διοικητικού συμβουλίου του Κολλεγίου Αθηνών.
Απεβίωσε το 1940 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Ράλλη και γιος του ήταν ο ζωγράφος Παύλος Π. Καλλιγάς.
Συγγράμματα
Είχε συγγράψει πλήθος έργων μεταξύ των οποίων «Μελέται περί ατμομηχανών» (Αθήνα 1885), «Σχέδιον Αθηνών» (1919)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλλιγας Πετρος Καλλιγας
Βιοανατροφοδότηση
Βιοανατροφοδότηση ονομάζεται στην ψυχολογία μία μέθοδος ψυχοθεραπείας, αλλά και γενικότερα μία μέθοδος θεραπείας διάφορων παθήσεων. Κατά την εφαρμογή της μεθόδου αυτής πραγματοποιούνται μετρήσεις διάφορων μεγεθών της φυσιολογίας του υποκειμένου (πίεση, καρδιακοί παλμοί, θερμοκρασία κ.ά.), αναλύονται τα δεδομένα, και στη συνέχεια το υποκείμενο ενημερώνεται για τα αποτελέσματα των μετρήσεων (π.χ. μέσω κάποιου χαρακτηριστικού ήχου), ώστε να μπορέσει να επιδράσει στη φυσιολογία του. Μετά από εξάσκηση το υποκείμενο εκπαιδεύεται στο να προκαλεί εκούσιες μεταβολές σε πλευρές της λειτουργίας του οργανισμού, όπως η αρτηριακή πίεση ή οι καρδιακοί παλμοί, ή καταφέρνει να αντιμετωπίζει χωρίς φάρμακα ελαφρείς πόνους κ.ά..
Η Βιοανατροφοδότηση σαν μέθοδος υπήρξε στο παρελθόν αρκετά αμφιλεγόμενη. Σήμερα η πλειοψηφία των επιστημόνων αποδέχεται την αποτελεσματικότητα και το επιστημονικό της υπόβαθρο.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1998-1999
Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1998−1999 ήταν το ενδέκατο πρωτάθλημα Α1 Εθνικής. Συμμετείχαν δώδεκα ομάδες, οι έξι από την Αττική, τρεις από τη Θεσσαλονίκη και άλλες τρεις από επαρχιακές πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.
Την περίοδο αυτή καθιέρωθηκε το νέο σύστημα πόντων, η συνεχής καταγραφή που αντικατέστησε την αλλαγή (σύστημα στο οποίο μόνο η ομάδα που εκτελούσε το σέρβις κέρδιζε πόντο αν σκόραρε), με τα σετ πλέον να τελειώνουν στους 25 πόντους αντί για τους 15, με εξαίρεση το τάι μπρέικ που τελειώνει στους 15. Μια ιδιαιτερότητα που ίσχυσε μόνο αυτή την περίοδο ήταν το δίποντο. Συγκεκρίμενα το σκοράρισμα από απευθείας εκτέλεση σερβίς, ο αποκαλούμενος άσος, με μία ή καμία επαφή αντιπάλου έδινε δύο πόντους. Εξαιτίας του διπόντου, πολλά σετ σε διάφορα παιχνίδια της περίοδου τελείωσαν με σκορ που πλέον είναι αδύνατο να επαναληφθούν (π.χ. 26-20, 30-27, 26-11 κτλ.).
Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό να έχει γνωρίσει μόλις δύο ήττες σε 22 αγώνες και τον Ηρακλή να βρίσκεται τρεις βαθμούς πίσω του. Στον τελικό των πλέι-οφ, η ομάδα του Πειραιά κέρδισε και στα τρία ματς τον αντίπαλο της χωρίς να χάσει σετ.
Στην Α2 κατηγορία υποβιβάστηκαν ο Ήφαιστος Δράμας και η Κομοτηνή.
Αποτελέσματα Κανονικής Περιόδου
Η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος ξεκίνησε στα μέσα Δεκεμβρίου του 1998 και ολοκληρώθηκε μετά από τέσσερις μήνες.
Αποτελέσματα Πλέι-οφ
Τα πλέι-οφ ξεκίνησαν μόλις τέσσερις ημέρες μετά την ολοκλήρωση της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος και ολοκληρώθηκαν με τον τελευταίο μικρό τελικό στις 19 Μαΐου 1999.
Τελική Κατάταξη
Η μοναδική διαφορά που παρουσίασε η τελική κατάταξη μετά το τέλος των πλέι-οφ ήταν η κατάκτηση της τρίτης θέσης από την Ορεστιάδα, η οποία "έσπασε" την έδρα του ΠΑΟΚ. Η ΑΕΚ συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης χρονιάς ως φιναλίστ του κυπέλλου.
Πηγές
1998 1999 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1999
Ιουλία Δόμνα
Η Ιουλία Δόμνα (Iulia Domna, 170 - 217) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα συριακής καταγωγής και φιλόσοφος, η δεύτερη σύζυγος του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου και ισχυρή μορφή στο καθεστώς του διαδόχου του, αυτοκράτορα Καρακάλλα. Γεννήθηκε στην Έμεσα στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας και πατέρας της ήταν ο αρχιερέας του Ηλιογάβαλου στην Έμεσα, Ιούλιος Βασσιάνος. Είχε επίσης και μία μεγαλύτερη αδελφή, την Ιουλία Μαίσα. Έφερε στον Σεπτίμιο Σεβήρο δύο γιους, τους αυτοκράτορες Γέτα και Καρακάλλα. Ως σύζυγος του αυτοκράτορα, έλαβε τους τίτλους της αυγούστας (193) και της "μητέρας των στρατοπέδων" (195).
Η Ιουλία ήταν διάσημη για την καταπληκτική της μάθηση καθώς και για την εξαιρετική πολιτική επιρροή της και μνημονεύεται ότι ήταν προστάτιδα των τεχνών, της μουσικής και της φιλοσοφίας, χρησιμοποιώντας τον τίτλο και την επιρροή της για να διαδώσει την προηγουμένως υπό διωγμό φιλοσοφία και να συνεισφέρει προκειμένου να βελτιωθεί και να ευδοκιμήσει στη Ρώμη.
Οικογενειακή καταγωγή
Η Ιουλία καταγόταν από μια οικογένεια στη Συρία, θεωρούταν δε ότι είχε αραβικές ρίζες από την πόλη της Έμεσας (σημερινή Homs, κοντά στα συριακά σύνορα με τον Λίβανο). Ήταν η μικρότερη κόρη του αρχιερέα Γάιου Ιούλιου Βασσιάνου, και η μεγαλύτερή της αδελφή ήταν η Ιουλία Μαίσα. Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι το Ιουλία ήταν το επίθετό της (κόρη του Ιούλιου) και το Δόμνα το όνομά της, το οποίο δεν προέρχεται, όπως ίσως νομίζουν κάποιοι, από το λατινικό domina,δηλαδή κυρία, αλλά πρόκειται για την αραμαϊκή εκδοχή του ονόματος Μάρθα. Οι πρόγονοί της ήταν «Ιεροί Βασιλείς» (με τα σημερινά δεδομένα, μια μορφή θεοκρατικής διοίκησης) του περίφημου ναού των Ba’al. Η οικογένειά της έχασε τα πολιτικά αυτά προνόμια από τους Ρωμαίους, αλλά συνέχισε να διοικεί το ναό. Ο τεράστιος πλούτος που διέθετε διευκόλυνε την κοινωνική προαγωγή της οικογένειας στους κόλπους της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας.
Αν και δεν γνωρίζουμε τίποτα για την πρώιμη εκπαίδευση της Ιουλίας είναι πιθανό να γνώρισε κάποιους από τους επιφανείς προσκυνητές που πέρασαν από το σπίτι του πατέρας της και να έμαθε πολλά από συζητήσεις μαζί τους. Κατά πάσα πιθανότητα γνώρισε τον Σεπτίμιο Σεβήρο την εποχή που εκείνος ήταν διοικητής της ρωμαϊκής λεγεώνας στη Συρία και εκείνη ήταν μόλις 10 ετών.
Βασιλεία
μικρογραφία|Μπούστο ρωμαίας κυρίας από το 200 μ.Χ. που ίσως να εικονίζει την Ιουλία Δόμνα.|εναλλ.= Το 186 ο χηρεύσας Σεπτίμιος Σεβήρος, διοικητής τότε της κεντρικής Γαλλίας υπό την διακυβέρνηση του Μάρκου Αυρήλιου, αναζητούσε κατάλληλη νύφη για να παντρευτεί για δεύτερη φορά. Έχοντας μεγάλη πίστη στην αστρολογία, θεώρησε σημαντικό να συμβουλευτεί πρώτα τα ωροσκόπια των υποψήφιων κοριτσιών και όταν έμαθε πως η κόρη του αρχιερέα της Έμεσας προορίζονταν σύμφωνα με τον αστρολογικό της χάρτη να παντρευτεί έναν βασιλιά, την επέλεξε. Έτσι, το 187, η ηλικίας 17 ετών Ιουλία Δόμνα παντρεύτηκε τον ηλικίας 42 ή 43 ετών μετέπειτα αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο, ο οποίος είχε φοινικική καταγωγή από την Καρχηδόνα της Βόρειας Αφρικής. Ο γάμος τους ήταν ευτυχισμένος και ο Σεβήρος θαύμαζε τη γυναίκα του και τις πολιτικές απόψεις της, δεδομένης της εκπαίδευσης και του ενδιαφέροντος που αυτή είχε για τη φιλοσοφία.
Με το Σεπτίμιο Σεβήρο απέκτησε δυο υιούς,
Εμφύλιος πόλεμος
Όταν ο Σεβήρος κατέλαβε το Ρωμαϊκό θρόνο το 193, η εμφύλια σύρραξη με τους ανταγωνιστές του Πεσκένιο Νίγηρα και Κλόδιο Αλβίνο ήταν επικείμενη. Η Ιουλία τον συνόδεψε στις εκστρατείες του στην ανατολή, κάτι εντελώς ασυνήθιστο, αφού οι γυναίκες της εποχής πρωτίστως περίμεναν τους συζύγους τους στη Ρώμη. Ως ένδειξη στοργής και ευμένειας προς αυτήν, ο Σεβήρος, μεταξύ άλλων, τύπωσε νομίσματα που έφεραν τη μορφή της με την επιγραφή «μητέρα των στρατοπέδων» (mater castrorum). Με εξαίρεση τον Μάρκο Αυρήλιο, είναι η μόνη αυτοκράτειρα-φιλόσοφος της οποίας το όνομα εμφανίζεται σε πάνω από 350 διαφορετικά είδη νομισμάτων και σε πάνω από 180 δημόσια κτίρια ή αγάλματα και που έχει ορισθεί επίσημα θεότητα.
Η Ιουλία Δόμνα είχε πλέον απόλυτη εξουσία στα χέρια της και συμμετείχε στο έργο του άντρα της να αναπαλαιώσει σημαντικά κτίρια της Ρώμης και ανακαίνισε μία αίθουσα συσκέψεων για τις γυναίκες στην Αγορά του Τραϊανού και ξαναέχτισε το ναό της Βέστα που είχε καταστρέψει η πυρκαγιά του Κόμμοδου. Όμως, πολλοί Ρωμαίοι θεωρούσαν απρεπές το γεγονός ότι κυβερνούσε αυτή όσο ο Σεβήρος βρισκόταν στο μέτωπο.
thumb|left|Κέρμα της εποχής με την κεφαλή της Ιουλίας Δόμνας και των παιδιών της
Αμφισβήτηση και απώλεια εξουσίας και επιστρέψτε στην εξουσία
Ο Καρακάλλας ήταν πια μόνος αυτοκράτορας, αλλά η Ιουλία Δόμνα συνέχισε να ασκεί την πραγματική εξουσία κατά το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του γιου της καθώς εκείνος έλειπε συχνά σε στρατιωτικές εκστρατείες. Οι σχέσεις μητέρας και γιου ήταν δύσκολες κυρίως, όπως μαρτυρούν πολλές πηγές, λόγω της εμπλοκής του στη δολοφονία του Γέτα. Παρ’ όλα αυτά, η Ιουλία Δόμνα συνόδεψε τον γιο της στην εκστρατεία του κατά της Παρθικής Αυτοκρατορίας το 217. Στη διάρκεια της καμπάνιας αυτής, ο Καρακάλλας δολοφονήθηκε και τη θέση του πήρε, προσωρινά, ο Μακρίνος. Όταν η Ιουλία έμαθε για την ανταρσία αυτή, προτίμησε να αυτοκτονήσει με ασιτία αν και η υγεία της ήταν ήδη πολύ κλονισμένη λόγω κάποιου καρκίνου του μαστού που είχε επί πολύ καιρό. Το σώμα της μεταφέρθηκε πίσω στη Ρώμη και πιθανότατα ετάφη σε ένα ξεχωριστό θάλαμο του Μαυσωλείου του Αυγούστου. Αργότερα, η αδερφή της Ιουλία Μαίσα μετέφερε τα οστά της καθώς και αυτά του Γέτα στο Μαυσωλείο του Αδριανού δίπλα στις στάχτες του άντρα της. Η Ιουλία Δόμνα θεοποιήθηκε μετά θάνατον.
Η Ιουλία Δόμνα ως φιλόσοφος
Αν και κατά τη διάρκεια της βασιλείας της η Ιουλία Δόμνα διοίκησε ενεργά, φρόντισε όμως να μην αμελήσει και τις πνευματικές της αναζητήσεις. Ο σύγχρονός της Φιλόστρατος κάνει λόγο για την «φιλόσοφο Ιουλία» και αναφέρεται στον κύκλο της που περιλάμβανε μαθηματικούς και φιλοσόφους. Ο Δίων Κάσσιος περιέγραψε πως, εξαιτίας της άσχημης συμπεριφοράς του Πλωτινιανού εναντίον της, εκείνη άρχισε να μελετά φιλοσοφία και περνούσε τη μέρα της με σοφιστές. Η λέξη «σοφιστής» την εποχή της Ιουλίας Δόμνας δεν είχε την αρνητική σημασία που της αποδόθηκε αργότερα, αλλά σήμαινε ρήτορας και διδάσκαλος ρητορικής. Οι σοφιστές του 2ου και του 3ου αιώνα μ.Χ. άνηκαν στους πιο δημοφιλείς και αξιοσέβαστους λόγιους της εποχής τους. Δέχονταν τιμές από αυτοκράτορες, τους απέδιδαν σημαντικά κρατικά πόστα και αποκτούσαν τέτοιο πλούτο που μπορούσαν να δωρίζουν στις κοινότητές τους ακόμα και ολόκληρα κτίρια. Όταν αργότερα, κατά την βασιλεία του γιου της, είχε αναλάβει και πάλι την διοίκηση του κράτους, ο Κάσσιος περιέγραψε πως η Ιουλία Δόμνα άρχισε να συναντιέται με επιφανείς άντρες και συνέχισε να μελετά φιλοσοφία μαζί τους. Αντίθετα από προηγούμενους Ρωμαίους αυτοκράτορες όπως Νέρωνας και ο Δομιτιανός που είχαν απαγορεύσει τη φιλοσοφία και εκδίωξαν τους φιλοσόφους, η Ιουλία Δόμνα χρησιμοποίησε την αυτοκρατορική εξουσία για προστατέψει τους φιλοσόφους και να προωθήσει τη φιλοσοφία.
Στην Ιουλία Δόμνα οφείλουμε σήμερα τη δυνατότητά μας να διαβάζουμε για τον Απολλώνιο Τυανέα, καθώς είναι η ίδια που έπεισε τον Φιλόστρατο να γράψει το περίφημο έργο του «Η Ζωή του Απολλώνειου», που σώζεται μέχρι σήμερα. Αυτή η παραγγελία μας επιτρέπει ίσως να πάρουμε μία γεύση από τα φιλοσοφικά ενδιαφέροντα της Ιουλίας Δόμνας καθώς εκείνη δεν έγραψε ποτέ τίποτα. Η κόρη ενός αρχιερέα του Ηλιογάβαλου μπορούσε να κατανοήσει τις πνευματικές ανησυχίες ενός άντρα που απέκτησε τη φήμη μάγου και το έργο του, επηρεασμένο από τον Πυθαγορισμό, είχε να κάνει με τον θεό, την αθανασία την αθανασία και την πολιτική φιλοσοφία. Προφανώς προτιμούσε μία φιλοσοφία που αναγνώριζε την ύπαρξη του θεού (ή των θεών), τη συγγένεια του ανθρώπου με το θείο, την αθανασία της ψυχής, την ανάγκη απόκτησης πνευματικών και ηθικών αρετών και την καθοδήγηση που μπορεί να προσφέρει η φιλοσοφία σε όσους κατέχουν θέσεις εξουσίας.
Η Ιουλία Δόμνα έκοψε το νήμα της ζωής της προτού ο Φιλόστρατος τελειώσει το οκτάτομο έργο του αλλά, παρ' όλα αυτά, «μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο μυαλό μίας γυναίκας που έπαιξε κυρίαρχο ρόλο σε μία κρίσιμη περίοδο της ρωμαϊκής ιστορίας».
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας
Ιορδάνης Σαπουτζόγλου
Ο Ιορδάνης Σαπουτζόγλου (1924-1947) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, μέλος της ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Είχε έναν κατά τρία χρόνια μικρότερο αδερφό. Οι γονείς του σκοτώθηκαν το 1941 κατά την διάρκεια του πολέμου. Ήταν αθλητής της πυγμαχίας. Άρχισε την αντιστασιακή δράση του όταν αντιτέθηκε σε ένα μέλος των ταγμάτων ασφαλείας που παρανομούσε. Βγήκε στην παρανομία για να μη συλληφθεί.
Μέλος της Ο.Π.Λ.Α
Έγινε μέλος της Στενή Αυτοάμυνας Ο.Π.Λ.Α (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών) που ανήκε στον Δημοκρατικό Στρατό Πόλεως και ανήκε στην 1η ομάδα Καλλιθέας και πήρε μέρος σε ένοπλες επιθέσεις καθώς και στρατολογούσε μέλη στην οργάνωση.Κατά την διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου πήρε μέρος στις επιθέσεις με κυριότερη την επίθεση στο λεωφορείο της αεροπορίας στην οδό Μισραχή με τέσσερις νεκρούς και επτά βαριά τραυματισμένους.
Μετά την εξάρθωση του δικτύου της ΟΠΛΑ, κρυβόταν σε ναυαγισμένα πλοία όπου εντοπίστηκε και αυτοκτόνησε για να μη συλληφθεί ζωντανός τον Ιούνιο του 1947.