cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δελφίνιο
Ενδιαίτημα
Τα είδη με κοντά στελέχη και λίγα άνθη, όπως π.χ. τα Delphinium nuttallianum και Delphinium bicolor, φύονται σε λιβάδια και θαμνότοπους. Τα ψηλά και πιο ρωμαλέα είδη με πολλά άνθη, όπως το Delphinium occidentale, εμφανίζονται συχνότερα σε δάση.
Περιγραφή
Οι σπόροι είναι μικροί και συχνά έχουν χρώμα γυαλιστερό μαύρο. Τα άνθη επικονιάζονται από πεταλούδες και μπούμπουρες. Παρά την τοξικότητά τους, είδη του δελφινίου τρώγονται από μερικές κάμπιες.
Υπογένη
Το είδος Delphinium arthriscifolium είναι αδελφό προς όλα τα άλλα είδη δελφινίου της «στενής εννοίας» (δηλαδή εξαιρώντας τα Staphisagria). Θα έπρεπε να τοποθετηθεί σε δικό του ξεχωριστό υπογένος, αλλά δεν έχει γίνει ακόμα πρόταση να ονομασθεί αυτό το υπογένος. Τα υπογένη Delphinium (Delphinium) και Delphinium (Delphinastrum) είναι αδελφά ως προς την ομάδα που αποτελούν τα είδη των Consolida και Aconitella, τα οποία μαζί συνιστούν το υπογένος Delphinium (Consolida). Η Aconitella δεν μπορεί να διατηρηθεί ούτε ως υπογένος, επειδή η Aconitella barbata δεν ταιριάζει με τα παραμένοντα είδη που ταξινομούνταν προηγουμένως σε αυτό το γένος, χωρίς να δημιουργηθούν 5 περαιτέρω υποείδη.
Επιλεγμένα είδη
Μεταξύ των τριακοσίων περίπου ειδών δελφινίου, τουλάχιστον 11 από τα οποία είναι αυτοφυή (ιθαγενή) στην Ελλάδα, συγκαταλέγονται και τα εξής:
Επαναταξινομηθέντα είδη
Αρκετά είδη του Delphinium έχουν επαναταξινομηθεί, όπως τα εξής :
Καλλιέργεια ως καλλωπιστικού
thumb|Φυτά δελφινίου εκτιθέμενα στην [[Ανθοκομική Έκθεση του Τσέλσι]] thumb|upright=0.65|Μια καλλιεργητική ποικιλία δελφινίου Διάφορα δελφίνια καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου. Τα πολυάριθμα υβρίδια και καλλιεργητικές ποικιλίες του γένους δίνουν ύψος στο πίσω όριο του κήπου, μαζί με τριανταφυλλιές και γεράνια. Τα περισσότερα κατάγονται από το είδος Delphinium elatum. Ο υβριδισμός του γένους αναπτύχθηκε από τον άνθρωπο τον 19ο αιώνα, με πρωτοστάτη τον Βικτόρ Λεμουάν στη Γαλλία. Μερικές διασταυρώσεις ήταν μεταξύ των ειδών D. brunonianum, D. cardinale, D. cheilanthum και D. formosum.
Τα ετήσια φυτά πολλαπλασιάζονται με σπόρο στις αρχές του φθινοπώρου και έναν μήνα αργότερα μεταφυτεύονται στο παρτέρι τους, σε αποστάσεις 25 έως 35 εκατοστών το ένα από το άλλο. Τα πολυετή φυτά πολλαπλασιάζονται επίσης με σπόρο, αλλά και με χώρισμα της τούφας στις αρχές της άνοιξης, ενώ μεταφυτεύονται αμέσως στην οριστική θέση τους και σε αποστάσεις 50 εκατοστών το ένα από το άλλο. Για τη διευκόλυνση μιας νέας ανθοφορίας, κόβονται οι ανθοφόροι βλαστοί αμέσως μόλις «ξανθίσουν».
Το δελφίνιο γενικώς είναι αρκετά ανθεκτικό και στην ξηρασία. Ευδοκιμεί σε εδάφη ελαφρά, δροσερά, βαθιά, και χρειάζεται να το «βλέπει ο ήλιος».
Εκτός από φυτά κήπου, αρκετές καλλιεργητικές ποικιλίες χρησιμεύουν και για την παραγωγή κομμένων ανθέων και την ανθοτεχνία, καθώς χάρη στα μακριά τους ανθικά στελέχη και τα έντονα χρώματά τους. Τα άνθη διατίθενται σε αποχρώσεις του λευκού, του ρόδινου, του μοβ και του γαλάζιου. Το ανθοφόρο φυτό χρησιμεύει επίσης για επιδείξεις και εξειδικευμένους διαγωνισμούς σε ανθοκομικές και κηπουρικές εκθέσεις.
Περαιτέρω χρήσεις
Ο χυμός των λουλουδιών του γένους, ιδιαιτέρως του είδους Delphinium consolida, αναμεμιγμένος με στυπτηρία, δίνει μια κυανή μελάνη. Επιπλέον, η τοξική ουσία «δελφινίνη», ένα αλκαλοειδές που περιέχεται στο φυτό (κυρίως όμως στους σπόρους του παλαιού είδους D. staphisagria), είχε χρησιμεύσει κατά το παρελθόν ως φάρμακο κατά του άσθματος και της νευρικής ή αλλεργικής δύσπνοιας.
Τοξικότητα
Οποιοδήποτε μέρος του φυτού κάθε είδους δελφινίου θεωρείται τοξικό για τον άνθρωπο, ιδίως τα πιο νεαρά μέρη, καθώς προκαλούν έντονη πεπτική δυσφορία αν καταποθούν και ερεθισμό αν έρθουν σε επαφή με το δέρμα. Molecular data show that Consolida, as well as another segregate genus, Aconitella, are both embedded in Delphinium. Ο λόγος είναι ότι περιέχουν διάφορα διτερπενοειδή αλκαλοειδή, με χαρακτηριστικότερο τη μεθυλλυκακονιτίνη, με υψηλότερη περιεκτικότητα σε αλκαλοειδή στους σπόρους, έως και 1,4%. Ιδίως τα υψηλότερα είδη δελφινίου αποτελούν σημαντική αιτία δηλητηριάσεων βοοειδών σε βοσκοτόπους των δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Ο θάνατος των ζώων επέρχεται εξαιτίας καρδιοτοξικών και νευρομυΐκών επιδράσεων, και μπορεί να συμβεί μέσα σε λίγες ώρες μετά την κατανάλωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βατραχιοειδή Κατηγορία:Φυτά κήπου Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά
Μάχη του Γιασίνι
Η Μάχη του Γιασίνι (αγγλικά: Battle of Jasini, ή Battle of Jassini) ήταν μια μάχη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οποία έλαβε χώρα στις 18 και 19 Ιανουαρίου 1915, στο Γιασίνι (Jassin) στη συνοριακή πλευρά της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής με τη Βρετανική Ανατολική Αφρική, μεταξύ της Γερμανικής δύναμης Schutztruppe (αποικιακή δύναμη) και των Βρετανικών και Ινδικών δυνάμεων. Το Γιασίνι είχε πρωτύτερα καταληφθεί στις 25 Δεκεμβρίου 1914, από τους Βρετανούς, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα σύνορα μεταξύ της Βρετανικής Ανατολικής Αφρικής και της Γερμανικής επικράτειας, αλλά υπερασπίζονταν ασθενώς από μια φρουρά τεσσάρων λόχων  και αριθμώντας λίγο πάνω από 300 άνδρες. Κατά τη διάρκεια της μάχης, σκοτώθηκε ο συνταγματάρχης Raghbir Singh.
Ο Γερμανός διοικητής Αντισυνταγματάρχης Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, αποφάσισε να επιτεθεί στο Γιασίνι, προκειμένου να αποτρέψει περαιτέρω κίνδυνο στην Τάνγκα, η οποία βρισκόταν πάνω από 50 χιλιόμετρα νοτίως και είχε προηγουμένως ήδη υπερασπιστεί επιτυχώς μια Βρετανική επίθεση. Εννέα λόχοι της Schutztruppe με Ευρωπαίους αξιωματικούς, συγκεντρώθηκαν γι' αυτή την επίθεση. Την πρώτη ημέρα, οι Ινδοί αντιστάθηκαν, με τους Ασκάρι του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, να διανυκτερεύσουν σε βαλτώδη εδάφη.
Αμέσως μετά την παράδοση της Βρετανικής δύναμης, οι Βρετανοί Λοχαγοί Χάνσον (Hanson) και Τέρνερ (Turner) οδηγήθηκαν στον φον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Τους συνεχάρη για την υπεράσπιση της πόλης και προκειμένου τους απελευθερώσει, ζήτησε να του δώσουν το λόγο τους να μην ξανά πολεμήσουν κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Προέλευση του ονόματος Γιασίνι
Η αρχική ονομασία προέρχεται από το αραβικό Γιασίν (Jasin) και επειδή στα σουαχίλι, όλες οι λέξεις λήγουν σε φωνήεν, ενώ, όταν προέρχονται από ξένη λέξη, τότε το φωνήεν σχεδόν πάντα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) είναι το -ι-. Έτσι κι' εδώ, η αραβική ονομασία Γιασίν, μετατράπηκε στη σουαχίλι ονομασία Γιασίνι.
Επακόλουθο
Ο Ταξίαρχος Μάικλ Τίγκε (Michael Tighe) έφτασε πολύ αργά, λίγες μόνο ώρες μετά την παράδοση και δεν πρόλαβε να υποστηρίξει τους Βρετανούς στο Γιασίνι. Παρόλο που η Βρετανική δύναμη παραδόθηκε, ο φον Λέτβ-Φόρμπεκ, συνειδητοποίησε ότι το επίπεδο των Γερμανικών απωλειών σε αξιωματικούς και πυρομαχικά, σήμαινε ότι δύσκολα θα μπορούσε να αντέξει την αντιπαράθεση σε τόσο μεγάλη κλίμακα και ότι αντιθέτως, θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει ανταρτοπολεμικές τακτικές—εστίασε την προσοχή του μακριά από την αναζήτηση αποφασιστικής μάχης εναντίων των Βρετανών, επικεντρώνοντας αντ' αυτού, σε επιχειρήσεις εναντίον των σιδηροδρόμων της Ουγκάντα. Με το ένα έβδομο των αξιωματικών του νεκρούς στη μάχη του Γιασίνι, ο φον Λέτοβ συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να αλλάξει τακτική. Άλλες τέσσερις νίκες σαν και αυτή και θα έπρεπε να παραδοθεί, προσανατολίστηκε λοιπόν, αποκλειστικά στον ανταρτοπόλεμο. Η Βρετανική απάντηση, ήταν να αποσυρθεί και να συγκεντρώσει τις δυνάμεις της, προκειμένου να μειώσει τους κινδύνους και να διευκολύνει την άμυνά της. Με αποτέλεσμα, η εισβολή στη Γερμανική Ανατολική Αφρική να αναβληθεί για κάποιο διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Τανζανίας Γιασινι
Λαυρεντιανή της Ολλανδίας
Η Λαυρεντιανή της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Prinses Laurentien van Nederland γεννημένη ως Πέτρα Λαυρεντιανή Μπρίνκχορστ Petra Laurentien Brinkhorst, 25 Μαΐου 1966 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας, του νεότερου γιου της πρώην βασίλισσας Βεατρίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1966 στο Λέιντεν της Ολλανδίας, είναι κόρη του πρώην Υπουργού Οικονομικών Υποθέσεων της Ολλανδίας, Λαυρεντιανός Γιαν Μπρίνκχορστ και της Γιαντίν Μπρίνκχορστ-Χέρινχα.
Η πριγκίπισσα έχει ένα μακρύ ιστορικό μάχης ενάντια στον αναλφαβητισμό στις Κάτω Χώρες, το οποίο πλέον πρέπει να θεωρείται έλασσον πρόβλημα. Το 2009 διορίστηκε Ειδική Απεσταλμένη της UNESCO για τον «Αλφαβητισμό για την Ανάπτυξη» σε αναγνώριση της «εξαιρετικής δέσμευσής της για την προώθηση της εκπαίδευσης και της βαθιάς της αφοσίωσης στα ιδανικά και τους στόχους του Οργανισμού». Το 2010 ήταν συν-παραλήπτρια του βραβείου Major Bosshardt για το έργο της στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2000 ανακοινώθηκε επισήμως ο αρραβώνας του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Λαυρεντιανής. Ο πολιτικός γάμος πραγματοποιήθηκε από τον Βιμ Ντίτμαν, δήμαρχο της Χάγης στις 17 Μαΐου 2001, ενώ ο θρησκευτικός γάμος έλαβε χώρα δύο ημέρες αργότερα στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά:
Τιμητικές διακρίσεις
Ολλανδικές
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης-Νάσσαου
Κοινότητα Χάρακος
Η Κοινότητα Χάρακος είναι κοινότητα του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Χάρακας. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Φωτιά και Δωράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 870 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Κρασσά. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Άγιος Ανδρέας Λακωνίας
Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Βλαχιώτη, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Έλους, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας είναι ημιορεινός οικισμός στη νότια Λακωνία, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Πάρνωνα και σην ανατολική όχθη του Μαριορέματος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 52 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γουβών
(Πηγή: )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Ντιρκ Α΄ της Ολλανδίας
Ο Ντιρκ/Ντίντεριχ Α΄ (Dirk I, 875 - 923 ή 5 Οκτωβρίου 939) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Φρισίας (Ολλανδίας) (π. 896-π. 928/939).
Βιογραφία
Θεωρείται γιος του Γκέρολφ κόμη της Φρισίας (Ολλανδίας) και μερικές πηγές τον ονομάζουν ως έναν από τους κόμητες που δολοφόνησαν τον Γοδεφρείδο τον βασιλιά της θάλασσας, αρχηγό των Βίκινγκς που είχαν μετά από επιδρομές, εγκατασταθεί στη Φρισία και ήταν στην πραγματικότητα κύριοί της. Ο φόνος του ηγέτη τους έγινε το 885 στο Χέρεσπιχ (νυν Σπίικ).
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ντιρκ Β΄. Νεότερες έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει ένας ακόμη με το όνομα αυτό μεταξύ του Ντιρκ Α΄ και Ντιρκ Β΄, που θα μπορούσε να ονομαστεί Ντιρκ Α΄ δις, ώστε γιος του είναι ακριβέστερα ο Ντιρκ Α΄ δις και γιος αυτού ο Ντιρκ Β΄.
Είναι ο ιδρυτής του αββαείου του Έχμοντ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Γκέβα και γιος του (ακριβέστερα: εγγονός του) ήταν ο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Τριχοειδή αγγεία
Τα τριχοειδή αγγεία έχουν λεπτά τοιχώματα που επιτρέπουν την ανταλλαγή ουσιών μεταξύ αίματος και κυττάρων. Τα τριχοειδή αγγεία είναι τα μικρότερα αιμοφόρα αγγεία του σώματος που συνδέουν τις μικρότερες αρτηρίες με τις μικρότερες φλέβες.Αυτά τα σκάφη αναφέρονται συχνά ως μικροκυκλοφορία.Τα τριχοειδή είναι πολύ λεπτά, με διάμετρο περίπου 5 μικρομέτρων και αποτελούνται από δύο μόνο στρώματα κυττάρων: ένα εσωτερικό στρώμα ενδοθηλιακών κυττάρων και ένα εξωτερικό στρώμα επιθηλιακών κυττάρων. Είναι τόσο μικρά ώστε τα ερυθρά αιμοσφαίρια πρέπει να ρέουν μέσω αυτών ενός αρχείου. Εάν όλα τα τριχοειδή αγγεία του ανθρώπινου σώματος είχαν παραταχθεί σε ένα αρχείο, η γραμμή θα εκτείνεται σε 100.000 μίλια. Εκτιμάται ότι υπάρχουν 40 δισεκατομμύρια τριχοειδή στο μέσο ανθρώπινο σώμα. Περιβάλλει αυτό το στρώμα των κυττάρων είναι κάτι που ονομάζεται βασική μεμβράνη, ένα στρώμα πρωτεΐνης που περιβάλλει το τριχοειδές.
Τα τριχοειδή αγγεία μπορούν να θεωρηθούν ως το κεντρικό τμήμα της κυκλοφορίας. Το αίμα αφήνει την καρδιά μέσω της αορτής και των πνευμονικών αρτηριών που ταξιδεύουν προς το υπόλοιπο σώμα και στους πνεύμονες αντίστοιχα. Αυτές οι μεγάλες αρτηρίες γίνονται μικρότερα αρτηρίδια και τελικά στενεύουν για να σχηματίσουν το τριχοειδές κρεβάτι. Από τα τριχοειδή αγγεία, το αίμα ρέει στα μικρότερα φλεβίδια και έπειτα σε φλέβες, ρέοντας πίσω στην καρδιά. Τα τριχοειδή αγγεία είναι υπεύθυνα για τη διευκόλυνση της μεταφοράς και της ανταλλαγής αερίων, υγρών και θρεπτικών συστατικών στο σώμα. Στους πνεύμονες, το οξυγόνο διαχέεται από τις κυψελίδες σε τριχοειδή αγγεία που συνδέονται με την αιμοσφαιρίνη και μεταφέρονται σε όλο το σώμα. Το διοξείδιο του άνθρακα (από το αποξυγονωμένο αίμα) ρέει στη συνέχεια από τα τριχοειδή αγγεία πίσω στις κυψελίδες που πρόκειται να εκπνεούν στο περιβάλλον. Παρομοίως, τα υγρά και τα θρεπτικά συστατικά διαχέονται μέσα από τα επιλεκτικά διαπερατά τριχοειδή αγγεία στους ιστούς του σώματος και τα απορριπτόμενα προϊόντα παραλαμβάνονται στα τριχοειδή αγγεία που μεταφέρονται μέσω των φλεβών στα νεφρά και το ήπαρ όπου επεξεργάζονται και εξαλείφονται από το σώμα.
Έχουν τα λεπτότερα τοιχώματα από όλα τα άλλα αγγεία και είναι τα αγγεία με τη μικρότερη διάμετρο.
Δεν έχουν βαλβίδες, συνδέουν τα αρτηρίδια με τα φλεβίδια και γίνεται η ανταλλαγή ουσιών μεταξύ αίματος και ιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγειολογία
Βλυχό Ύδρας
Το Βλυχό ή ο Βλυχός ή ο Άγιος Ιωάννης είναι νησίδα στο Μυρτώο πέλαγος, η οποία βρίσκεται στον κόλπο της Ύδρας απέναντι από τα βόρεια παράλιά της. Οφείλει το όνομα Άγιος Ιωάννης στο ομώνυμο εκκλησάκι που υπάρχει επάνω της ενώ το Βλυχός στον οικισμό Βλυχός που είναι στα απέναντι (νότια) παράλια της Ύδρας. Η νησίδα το 1981 αναφέρεται επίσημα ως οικισμός να απογράφεται στον δήμο Ύδρας. Η θαλάσσια περιοχή γύρω από αυτήν έχει κηρυχθεί ενάλιος αρχαιολογικός χώρος για για "την προστασία του εντοπισθέντος ναυαγίου των πρώιμων βυζαντινών χρόνων".
Δείτε επίσης
Ο οικισμός Βλυχός Ύδρας.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Σιμπίρακ
μικρογραφία|400x400εσ|[[Αποχαιρετισμός της Ευρώπης, από τον Αλεξάντερ Σοχατσέφσκι.]] Ο σιμπίρακ (πολωνικά: sybirak,, πληθυντικός: sybiracy [σιμπιράτσι]) είναι πολωνικός όρος που αναφέρεται σε ένα άτομο που επανεγκαθίσταται στη Σιβηρία. Όπως η ρωσική λέξη σιμπιριάκ, η λέξη μπορεί να αναφέρεται στον κάτοικο της Σιβηρίας γενικά, αλλά πιο συγκεκριμένα αναφέρεται στους Πολωνούς φυλακισμένους ή εξόριστους στη Σιβηρία  ή ακόμη και σε αυτούς που εστάλησαν στη Ρωσική Αρκτική ή το Καζακστάν στη δεκαετία του 1940.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Σιβηρικό κτίριο στρατώνων που μεταφέρθηκε στην Πολωνία, το οποίο χρονολογείται πάνω από 240 χρόνια. μικρογραφία|250x250εσ|Ασπρόμαυρη αναπςράσταση του πίνακα Εξορία των φοιτητών (πολωνικά: Zesłanie Studentów, Ζεσουάνιε στουντέντουφ) του [[Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι το 1891]] μικρογραφία|250x250εσ|[[Παραμονή Χριστουγέννων|Παραμονή χριστουγέννων στη Σιβηρία, από τον Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι, 1892.]] μικρογραφία|250x250εσ|Οι Κρατούμενοι, Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι, 1883 Οι ρωσικές και σοβιετικές αρχές απέλασαν πολλούς Πολωνούς στη Σιβηρία, ξεκινώντας από τους αντιπάλους της αυξανόμενης ρωσικής επιρροής στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (με πιο σημαντική περίπτωση τα μέλη της συνομοσπονδίας του Μπαρ το 1768-1772). Ο Μαυρίκιος, κόμης του Μπενιόφσκι απελάθηκε και μετανάστευσε στη Μαδαγασκάρη.
Μετά την αλλαγή του ρωσικού ποινικού δικαίου το 1847, η εξορία και η καταναγκαστική εργασία έγιναν συχνές τιμωρίες για συμμετέχοντες εθνικών εξεγέρσεων στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Αυτό οδήγησε σε μια αυξανόμενη αποστολή Πολωνών στα κάτεργα, τα ρώσικα κάτοργκα, της Σιβηρίας, όπου έγιναν γνωστοί ως Σιμπίρακ. Κάποιοι παρέμειναν εκεί δημιουργώντας μια πολωνική μειονότητα στη Σιβηρία. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν συμμετέχοντες και υποστηρικτές της Νοεμβριανής Εξέγερσης (1830-1831) και της Ιανουαριανής Εξέγερσης (1863-1864), και συμμετέχοντες της αναταραχής του 1905-1907, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άτομα απελάθηκαν λόγω της Σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939.
Γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα ένας περιορισμένος αριθμός Πολωνών μετανάστευσε εθελοντικά στη Σιβηρία, προσελκυόμενοι από την οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή. Οι Πολωνοί μετανάστες και εξόριστοι, πολλοί εκ των οποίων δεν είχαν δικαίωμα να φύγουν από την περιοχή εξορίας του, ακόμη και αν είχαν ολοκληρώσει την ποινή τους, έκαναν τις περιοχές εξορίας τους τις νέες πατρίδες τους δημιουργώντας μια ζωντανή πολωνική κοινότητα εκεί. Εκατοντάδες Πολωνοί έλαβαν μέρος στην κατασκευή του υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου. Αξιοσημείωτοι Πολωνοί μελετητές μελέτησαν τη Σιβηρία, όπως οι παρακάτω: Αλεξάντερ Τσεκανόφσκι, Γιαν Τσέρσκι, Μπενέντικτ Ντιμπόφσκι, Βίκτορ Γκοντλέφσκι, Σέργκιους Γιαστζένμπσκι, Έντβαρντ Πιεκάρσκι, Μπρονίσουαφ Πιουσούτσκι, Βάτσουαφ Σιεροσέφσκι, Μικοουάι Βιτκόφσκι και άλλοι.
Ο όρος Σιμπιράτσι αναφέρεται και σε πρώην εξόριστους, όπως αυτούς που τους επετράπη να γυρίσουν στη ρωσοκρατούμενη Πολωνία μετά την αμνηστία του 1857. Η ομάδα αυτή, δημοφιλής μεταξύ της πολωνικής νεολαίας πριν το ξέσπασμα της Εξέγερσης του Ιανουαρίου, υποστήριζαν την ιδέα της οργανικής εργασίας. Ωστόσο, κατά την εξέγερση του Ιανουαρίου έπαψε να υπάρχει καθώς κάποια μέλη της υποστήριζαν τους Κόκκινους και άλλοι τους Λευκούς. Μεταξύ των Κόκκινων, οπαδών των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων, ήταν οι Αγκατόν Γκίλερ, Χένρικ Κραγιέφσκι, Κάρολ Ρούπρεχτ και Σιμόν Τοκαζέφσκι.
Περίπου 20.000 Πολωνοί ζούσαν στη Σιβηρία τη δεκαετία του 1860. Το 1866 ξέσπασε μια αποτυχημένη εξέγερση Πολωνών πολιτικών εξόριστων στη Σιβηρία.
Σοβιετική Εποχή
Κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Σοβιετικοί εκτόπισαν εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνούς πολίτες, οι περισσότεροι από αυτούς απελάθηκαν σε τέσσερα μαζικά κύματα. Σύμφωνα με τα πιο αποδεκτά στοιχεία απελάθηκαν πάνω από 1.5 εκατομμύριο άτομα. Η πιο συντηρητική εκτίμηση με βάση προσφάτως ανακαλυφθέντα έγγραφα της Εν Κα Βε Ντε δείχνει ότι απελάθηκαν 309.000  με 381.220 Πολωνοί.
Οι Σοβιετικοί δεν αναγνώριζαν τις εθνικές μειονότητες ως Πολωνούς υπηκόους, ενώ μερικά από τα στοιχεία βασίζονται στο αριθμό των ατόμων που τους δόθηκε αμνηστία και δεν απελάθηκαν ενώ δεν ήταν όλοι επιλέξιμοι για την αμνηστία και συνεπώς, τα νέα στοιχεία θεωρούνται ιδιαίτερα χαμηλά.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Απέλαση Κατηγορία:Ιστορία της Σιβηρίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2008
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2008 ήταν η 38η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 1 έως και την Κυριακή 2 Μαρτίου του 2008. Συμμετείχαν 83 αθλητές από 22 συλλόγους.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Α.Ο. Διαγόρας Αμπελοκήπων και στις γυναίκες ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου.
Κάτοχοι μεταλλίων
2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2008 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Λεωνίδας της Ηπείρου
Ο Λεωνίδας της Ηπείρου ήταν συγγενής της Ολυμπιάδας, μητέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ανέλαβε το 349 π.Χ. την ευθύνη της ανατροφής και εκπαίδευσης του νεαρού Αλέξανδρου.
MAZ-215
Το MAZ-215 είναι ένα λευκορωσικό μονώροφο λεωφορείο που κατασκευάζεται από τη Βιομηχανία Οχημάτων του Μινσκ. Πρόκειται για ένα αρθρωτό λεωφορείο με κινούμενο κεντρικό άξονα που αντιστοιχεί σε τύπο κίνησης 6 × 2 (2). Είναι ο διάδοχος του μοντέλου MAZ-205.
Λεωνίδας της Ηπείρου
Εκπαίδευση του Αλέξανδρου
Ο Λεωνίδας ήταν αυστηρός και ασκητικός χαρακτήρας και δίδαξε τον Αλέξανδρο να ζει σε συνθήκες αυταπάρνησης. Έτσι, έψαχνε τα μπαούλα στα οποία φύλαγε ο μαθητής του τα ρούχα και τα στρωσίδια του, ώστε να εξετάσει αν η Ολυμπιάδα είχε τοποθετήσει κάτι που θα προσέφερε και την παραμικρή πολυτέλεια στο γιο της. Κάτω από την επίβλεψή του ο Αλέξανδρος διδάχτηκε αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, ενώ ασχολήθηκε και ιδιαίτερα με την ιππασία. Είναι μάλιστα πιθανό, κατά την περίοδο αυτή να δάμασε τον Βουκεφάλα. Ο Λεωνίδας είχε δύο μάγειρες για τον Αλέξανδρο. Ο ένας τον υπέβαλλε συχνά σε νυχτερινή πορεία για να θέλει πρόγευμα, ενώ ο δεύτερος του έδινε λίγο πρόγευμα για να τον κάνει να θέλει γεύμα.
MAZ-215
Περιγραφή του οχήματος
μικρογραφία| MAZ-215 στο [[Βελιγράδι (2016)]] μικρογραφία| MAZ-215 στο [[Κίεβο (2019)]] μικρογραφία| Πλάγια όψη ενός MAZ-215 στο Μινσκ. Αξιοσημείωτο: Το κοίλωμα στην οροφή πάνω από τον [[Κινητήρας|κινητήρα (2019)]] Το MAZ-215 είναι ο διάδοχος του παρόμοιου MAZ-205 και αναπτύχθηκε το 2014 με την ευκαιρία του παγκόσμιου πρωταθλήματος χόκεϊ επί πάγου ανδρών που έλαβε χώρα στο Μινσκ. Το όχημα χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά των οπαδών στα γήπεδα. Ανάλογα με τη διαμόρφωση, τα λεωφορεία είναι σχεδιασμένα για 170 περίπου επιβάτες και διαθέτουν 40 θέσεις. Πολλά μέρη και χαρακτηριστικά του οχήματος έχουν υιοθετηθεί από τον προκάτοχό του, από τον σχεδιασμό ως αρθρωτό λεωφορείο μέχρι το κιβώτιο ταχυτήτων, τον κινητήρα καθώς και διάφορα μέρη του πλαισίου. Τα μέρη του αμαξώματος υιοθετήθηκε όσο ήταν δυνατόν από τα μικρότερα MAZ-203 και MAZ-206. Αποτελούνται από γαλβανισμένη λαμαρίνα, αλουμίνιο και υαλοβάμβακα. Το μπροστινό τμήμα που είναι κολλημένο πάνω στο πλαίσιο είναι πανομοιότυπο με εκείνο των άλλων λεωφορείων της ίδιας σειράς.
Λεωνίδας της Ηπείρου
Εκπαίδευση του Αλέξανδρου
Σε μια περίπτωση, όταν ο Αλέξανδρος έριχνε μεγάλες ποσότητες λιβανιού στη φωτιά κατά τη διάρκεια μιας θυσίας, ο Λεωνίδας είπε: «Να είσαι πιο φειδωλός με αυτό, μέχρι να έχεις κατακτήσει τη χώρα όπου φύεται». Αργότερα, ο Αλέξανδρος του έστειλε από την Ασία λιβάνι και μύρο, βάρους 600 ταλάντων.
MAZ-215
Περιγραφή του οχήματος
Πολλά από τα εξαρτήματα του οχήματος αγοράζονται από δυτικούς κατασκευαστές. Ο εξακύλινδρος κινητήρας ντίζελ προέρχεται από τη Mercedes-Benz σε όλες τις εκδόσεις του οχήματος και έχει σχεδιαστεί για 1,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Το αυτόματο κιβώτιο παράγεται από την εταιρεία ZF Friedrichshafen. Τα εξαρτήματα του συστήματος φρένων παρέχονται από την Knorr-Bremse, ενώ το λεωφορείο διαθέτει συστήματα αντιμπλοκαρίσματος τροχών, ηλεκτρονικού ελέγχου ευστάθειας και ελέγχου πρόσφυσης. Οι μπροστινοί τροχοί συνδέονται στο πλαίσιο του οχήματος μέσω ανεξάρτητης ανάρτησης, ενώ οι δύο οπίσθιοι άξονες είναι σχεδιασμένοι ως άκαμπτοι άξονες.Ολόκληρο το πλαίσιο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να είναι επίσης κατάλληλο και για κακές οδικές συνθήκες.
Λεωνίδας της Ηπείρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ηπειρώτες
MAZ-215
Περιγραφή του οχήματος
Όταν κυκλοφόρησε, το MAZ-215 ήταν το μεγαλύτερο αρθρωτό λεωφορείο που κατασκευάστηκε από τη MAZ και το μεγαλύτερο λεωφορείο που κατασκευάστηκε στην πρώην Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών και κόστισε περίπου 10 εκατομμύρια ρούβλια (τότε 148.000 € περίπου). Έως τις αρχές του 2020, είχαν κατασκυεαστεί τουλάχιστον 330 τεμάχια. Τα πεντάπορτα λεωφορεία χρησιμοποιούνται συχνά στο Μινσκ και στη Γκομέλ καθώς στις πόλεις Μπαρανάβιτσι, Μπαμπρούισκ, Μπρεστ, Πινσκ και σε άλλες πόλεις της Λευκορωσίας. Πολλά λεωφορεία πουλήθηκαν στη Μογγολία (20 λεωφορεία στο Ουλάν Μπατόρ ), στη Ρωσία (Αγία Πετρούπολη), στη Σερβία (Βελιγράδι), στην Ουκρανία (Κίεβο και Οδησσός).
Νανς
Το Νανς (γαλλικά: Nances) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νανσεγιάρ (γαλλικά: Nanceyards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Κοινότητα Αχλάδας Ηρακλείου
Η Κοινότητα Αχλάδας είναι κοινότητα του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 356Α - 14/11/1925 με την απόσπαση του οικισμού Αχλάδα από την κοινότητα Ρογδιάς και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γαζίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Πελαγία, Αμμούδι, Λυγαριά, Μαδές, Μονοναυτής και Ξηρόκαμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.015 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Πεδιώτη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Βικτόρια ντελς Άνχελς
Η Βικτόρια ντελς Άγγελς, επίσης Βικτόρια ντε λος Άνχελες (καταλανικά: Victòria dels Àngels, ισπανική γλώσσα: Victoria de los Ángeles López García, 1 Νοεμβρίου 1923 - 15 Ιανουαρίου 2005) ήταν Ισπανίδα οπερατική λυρική σοπράνο και σολίστ, η καριέρα της οποίας ξεκίνησε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα χρόνια από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ανήκε σε μια γενιά υψιφώνων γεννημένων κατά το μεσοπόλεμο (Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ κ.ά.) που συντέλεσαν τα μέγιστα στην αναβίωση του μπελ κάντο στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.
Βιογραφία
Γεννημένη στη Βαρκελώνη την 1η Νοεμβρίου 1923, αποφοίτησε από το ωδείο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Την ίδια χρονιά (1941), στο θέατρο Λισέου, έκανε την παρθενική της εμφάνιση στην όπερα ως Μιμή στην Μποέμ.
Το 1961, αφού εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, αποφάσισε να ρίξει μεγαλύτερο βάρος στις συναυλίες, εμφανιζόμενη στο εξής μόνο αραιά σε όπερες. Τα ρεσιτάλ της, στα οποία τραγουδούσε από άριες και λιντ μέχρι σύγχρονα ισπανικά, ιταλικά και γαλλικά τραγούδια, ήταν εξαιρετικά δημοφιλή και συνεχίστηκαν έως τη δεκαετία του '90. Εμφανίστηκε μάλιστα στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης (1992), όπου συνόδευσε τη σβέση της ολυμπιακής φλόγας με ένα παραδοσιακό τραγούδι της Καταλωνίας.
Στις 31 Δεκεμβρίου 2004 εισήχθη σε νοσοκομείο της γενέτειράς της με βρογχίτιδα. Απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 15 Ιανουαρίου 2005, από καρδιακή προσβολή. Είχε παντρευθεί μία φορά, τον Ενρίκε Μαγκρίνια το 1948, και είχαν αποκτήσει δύο γιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές όπερας
Γεωγραφία του Άρη
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Χάρτης του Άρη από τον [[Τζιοβάνι Σκιαπαρέλι. Ο Βορράς είναι στο πάνω μέρος του χάρτη. Ωστόσο, στους περισσότερους αρειανούς χάρτες που συντάχθηκαν πριν από την εξερεύνηση του διαστήματος οι αστρονόμοι συνήθιζαν να βάζουν τον νότο στην κορυφή, επειδή η τηλεσκοπική εικόνα ενός πλανήτη είναι ανεστραμμένη.]] Οι πρώτες παρατηρήσεις του Άρη έγιναν με επίγεια τηλεσκόπια. Η ιστορία των παρατηρήσεων αυτών χαρακτηρίζεται από τις αντιθέσεις του Άρη, όταν ο πλανήτης είναι εγγύτερα στη Γη και ως εκ τούτου καλύτερα ορατός, ανά διετία. Οι περιηλιακές αντιθέσεις του Άρη, κάθε 16 χρόνια, είναι η περίοδος που βρίσκεται εγγύτερα στο περιήλιο και τη Γη.
Τον Σεπτέμβριο του 1877 (περιηλιακή αντίθεση του Άρη της 5ης Σεπτεμβρίου), ο Ιταλός αστρονόμος Τζιοβάνι Σκιαπαρέλι δημοσίευσε τον πρώτο λεπτομερή χάρτη του Άρη. Οι χάρτες περιείχαν μορφές που ονόμασε canali («κανάλια»), που αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν οπτική ψευδαίσθηση. Τα κανάλι ήταν υποτιθέμενες μακριές ευθείες γραμμές στην επιφάνεια του Άρη στις οποίες έδωσε τα ονόματα διάσημων γήινων ποταμών. Η ορολογία του παρερμηνεύτηκε ως κανάλια που συζητήθηκε ως θέμα αρειανών καναλιών.
Βάσει των παρατηρήσεων, για πολύ καιρό πιστευόταν ότι στον Άρη υπάρχουν απέραντες θάλασσες και βλάστηση. Περί το 1960, όταν διαστημόπλοια έφτασαν στον πλανήτη με τις αποστολές του Μάρινερ του NASA οι μύθοι διαλύθηκαν. Ορισμένοι Αρειανοί χάρτες έγιναν βάσει δεδομένων αυτών τον αποστολών, και κατόπιν της αποστολής του Αρειανού Πλανητικού Τοπογράφου (Mars Global Surveyor) κατά την περίοδο 1996 - 2006 λήφθηκαν εξαιρετικά λεπτομερείς χάρτες. Οι χάρτες είναι πλέον διαθέσιμοι στη διαδικτυακή σελίδα http://www.google.com/mars/
Χαρτογραφία
Το Αμερικανικό Γεωδυναμικό Ινστιτούτο διακρίνει τριάντα χαρτογραφικά τετράπλευρα για την επιφάνεια του Άρη, όπως φαίνεται κατωτέρω.
Τοπογραφία
δεξιά|μικρογραφία|640x640εσ|Υψηλής ανάλυσης τοπογραφικός χάρτης του Άρη βασισμένος στα δεδομένα του υψομετρητή λέιζερ (laser altimeter) του Αρειανού Πλανητικού Τοπογράφου (Mars Global Surveyor) της ερευνητικής ομάδας των Μαρία Ζούμπερ και Ντέιβιντ Σμιθ. Ο Βορράς είναι στο πάνω μέρος. Χαρακτηριστικά σημεία είναι τα ηφαίστεια Θάρσις στα δυτικά (όπως το [[Όρος Όλυμπος (Άρης)|Ηφαίστειο Όλυμπος), η Κοιλάδα του Μάρινερ στα ανατολικά, και η Πεδιάδα Ελλάς στο νότιο ημισφαίριο.]] δεξιά|μικρογραφία|Τριδιάσταστο μοντέλο (STL 3D) του Άρη με 20× ανύψωση του ανάγλυφου εδάφους βάσει δεδομένων του υψομετρητή του Αρειανού Πλανητικού Τοπογράφου. δεξιά|μικρογραφία|Ο Άρης το 2001, με τους νότιους πολικούς πάγους ορατούς στο κάτω μέρος. δεξιά|μικρογραφία|Η βόρεια Πολική περιοχή με σκάφος. Η γεωγραφία του πλανήτη είναι ποικιλόμορφη. Η διχοτόμηση της αρειανής τοπογραφίας είναι εμφανής: οι βόρειες πεδιάδες, ισοπεδωμένες από ροές λάβας, διακρίνονται καθαρά από τα νότια υψίπεδα με λάκκους και κρατήρες από αρχαίες προσκρούσεις. Η επιφάνεια του Άρη, όπως φαίνεται από τη Γη, διακρίνεται σε δύο είδη περιοχών, με διαφορετικά αλβέδα. Οι πιο ανοιχτόχρωμες περιοχές, καλυμμένες με σκόνη και άμμο εμπλουτισμένη σε ερυθρά οξείδια του σιδήρου, κάποτε θεωρούνταν αρειανές «ήπειροι» και ονομάστηκαν ανάλογα «Αραμπία Τέρρα» (Αραβική Γη) ή «Αμαζόνις Πλανίτια» (Πεδιάδα Αμαζονίας). Οι σκοτεινές περιοχές θεωρούνταν θάλασσες, και ονομάστηκαν ανάλογα Ερυθρά θάλασσα, Σειρήνια θάλασσα και Κόλπος της Αυγής (Ορόρα Σίνους. Η σκοτεινότερη περιοχή που φαίνεται από τη Γη είναι το υψίπεδο Μεγάλη Σύρτις.
Το ασπιδοειδές ηφαίστειο Όρος Όλυμπος υψώνεται 22 χιλιόμετρα υπεράνω της περιβάλλουσας ηφαιστειακής πεδιάδας, και είναι το υψηλότερο βουνό σε όλους τους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος. Βρίσκεται στη μεγάλη ορεινή περιοχή που ονομάζεται Θαρσίς, μαζί με άλλα μεγάλα ηφαίστεια. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται το μεγαλύτερο σύστημα από φαράγγια του Ηλιακού Συστήματος, την Κοιλάδα του Μάρινερ (Valles Marineris), μήκους 4.000  χλμ. και βάθους 7  χλμ. Στην επιφάνεια του Άρη υπάρχουν αναρίθμητοι κρατήρες, εκ των οποίων διακρίνεται η Λεκάνη πρόσκρουσης Ελλάς.
Στον πλανήτη υπάρχουν δύο μόνιμα παγωμένοι πόλοι, ο βόρειος βρίσκεται στη Βόρεια Πολική Πεδιάδα και ο νότιος στη Νότια Πολική Πεδιάδα.
Το υψηλότερο και χαμηλότερο σημείο του πλανήτη διαφέρουν κατά περίπου 30  χλμ. (η κορυφή του όρους Όλυμπος σε υψόμετρο 21,2  χλμ. και ο βυθός της λεκάνης Ελλάς σε αρνητικό υψόμετρο 8,2  χλμ.). Συγκριτικά, η ομόλογη διαφορά στη Γη (μεταξύ Έβερεστ και της Τάφρου των Μαριανών) είναι μόνο 19,7  χλμ. Σε συνδυασμό με τις διαφορετικές πλανητικές ακτίνες, σημαίνει ότι ο Άρης είναι σχεδόν τρεις φορές «τραχύτερος» από τη Γη.
Η Διεθνούς Αστρονομικής Ένωση ς Ομάδα Εργασίας για την Ονοματολογία του Πλανητικού Συστήματος ονόμασε πολλές από τις περιοχές του Άρη.
Μηδενικό υψόμετρο
Από την αποστολή του Μάρινερ 9 έως το 2001, η πίεση επιλογής ήταν τα 610,5 Pa (6,105 mbar), βάσει του ότι υπό αυτής της πίεσης το υγρό νερό είναι πάντα ασταθές (δηλαδή πρόκειται για το τριπλό σημείο του νερού). Αυτή η τιμή ισούται με το 0,6% της πίεσης στο επίπεδο της θάλασσας στη Γη. Σημειώνεται ότι η επιλογή αυτής της τιμής δεν σημαίνει ότι υπάρχει υγρό νερό σε χαμηλότερα υψόμετρα, αλλά ότι θα υπήρχε αν η θερμοκρασία υπέρβαινε τους 0,01 βαθμούς °C.
Το 2001, τα δεδομένα του υψομετρητή του Mars Orbiter οδήγησαν σε νέα σύμβαση για το μηδενικό υψόμετρο, που ορίστηκε ως η ισοδυναμική επιφάνεια (βαρυτική και περιστροφική) της οποίας η μέση τιμή στον ισημερινό ισούται με τη μέση ακτίνα του πλανήτη.
Μηδενικός μεσημβρινός
Ο αρειανός ισημερινός ορίστηκε από την περιστροφή του πλανήτη, ενώ η θέση του πρώτου μεσημβρινού καθορίστηκε όπως και της Γης, με επιλογή ενός αυθαίρετου σημείου, που αργότερα έγινε δεκτό από τους παρατηρητές. Οι γερμανοί αστρονόμοι Βίλχελμ Μπηρ και Γιόχαν Χέινριχ Μάντλερ επέλεξαν μία μικρή κυκλική περιοχή στο Σίνους Μεριντιάνι για σημείο αναφοράς όταν σχεδίασαν τον πρώτο σχηματικό χάρτη του Άρη το 1830-1832. Το 1877 ο Ιταλός αστρονόμος Τζιοβάνι Σκιαπαρέλι αποδέχτηκε την επιλογή όταν άρχισε να εργάζεται στους χάρτες του. Το 1909 οι υπεύθυνοι της εφημερίδας αποφάσισαν ότι ήταν πιο σημαντικό να διατηρηθεί η συνέχεια των εφημερίδων ως οδηγών για τις παρατηρήσεις και αυτός ο ορισμός «σχεδόν εγκαταλείφθηκε».
Με τις εικόνες του διαστημόπλοιου Μάρινερ το 1972, η ομάδα Γεωδαισίας/Χαρτογραφίας Μάρινερ 9 πρότεινε για σημείο διέλευσης του πρώτου μεσημβρινού το κέντρο ενός μικρού κρατήρα διαμέτρου 500 μέτρων (με την ονομασία Αίρυ-0), που βρίσκεται στον Σίνους Μεριντιάνι κατά μήκος της μεσημβρινής γραμμής των Μπήρ και Μάντλερ, οπότε ορίστηκε το 0,0° γεωγραφικό μήκος με ακρίβεια 0,001°. Το πρότυπο χρησιμοποιήθηκε ως πλανητογραφικό σημείο ελέγχου του διαδικτύου που αναπτύχθηκε από τον Μέρτον Ντάβιες του RAND Corporation.
Όταν με ραδιομετρικές τεχνικές αυξήθηκε η ακρίβεια των παρατηρήσεων, ο κρατήρας διαμέτρου 500 μ. θεωρήθηκε ακατάλληλος για ακριβείς μετρήσεις. Η IAU Ομάδα Εργασίας για Χαρτογραφικές Συντεταγμένες και Περιστροφικά Στοιχεία πρότεινε τη χρήση των συντεταγμένων προσγείωσης του Βίκινγκ 1 για τον ορισμό του πρότυπου μήκους 47,95137° δυτικά. Βάσει του ορισμού, η θέση του κέντρου διατηρήθηκε στο Αίρυ-0 σε 0° γεωγραφικό μήκος, με ανεκτά όρια ανοχής και χαρτογραφικής αβεβαιότητας.
Αρειανή διχοτόμηση
Στην αρειανή τοπογραφία διακρίνεται μία διχοτομία ανάμεσα στο βόρειο και το νότιο ημισφαίριο. Το βόρειο ημισφαίριο είναι ως επί το πλείστον επίπεδο, με λίγους κρατήρες πρόσκρουσης, και βρίσκεται υπό του μηδενικού υψομέτρου. Αντίθετα, στο νότιο ημισφαίριο υπάρχουν βουνά και υψίπεδα, κύρια σε μεγάλα υψόμετρα. Τα δύο ημισφαίρια διαφέρουν υψομετρικά κατά 1 έως 3 χλμ. Η οριοθετική γραμμή μεταξύ των δύο περιοχών είναι ιδιαίτερου γεωλογικού ενδιαφέροντος.
Χαρακτηριστική μορφή είναι το διχασμένο έδαφος , με εξογκώματα και επίπεδες κοιλάδες περικλεισμένες από πανύψηλες πλαγιές.
Υπάρχουν μεγάλες κοιλάδες με ποτάμια και κανάλια εκροής που διαπερνούν τη διχοτόμηση. Τα βόρεια πεδινά αποτελούν το ένα τρίτο της αρειανής επιφάνειας και είναι σχετικά επίπεδα με περιστασιακούς κρατήρες πρόσκρουσης. Τα άλλα δύο τρίτα της επιφάνειας είναι τα νότια υψίπεδα. Η υψομετρική διαφορά μεταξύ των ημισφαιρίων είναι δραματική. Από την πυκνότητα των κρατήρων πρόσκρουσης, οι επιστήμονες υποθέτουν ότι το νότιο ημισφαίριο είναι πολύ παλαιότερο από τις βόρειες πεδιάδες. Πολλές από τις νότιες περιοχές χρονολογούνται από τη νοάχεια περίοδο, με τον βομβαρδισμό προσκρούσεων.
Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες για να εξηγηθούν οι διαφορές, με τρεις επικρατούσες: την ενιαία μεγα-πρόσκρουση, τη θεωρία πολλαπλών προσκρούσεων και τη θεωρία των ενδογενών διεργασιών, όπως της μεταγωγής του μανδύα. Οι δύο υποθέσεις πρόσκρουσης αφορούν συμβάντα πρό της λήξης του αρχέγονου βομβαρδισμού, που σημαίνει ότι η διχοτόμηση του φλοιού άρχισε από την πρώιμη ιστορία του πλανήτη.
Η θεωρία της τεράστιας πρόσκρουσης, που αρχικά προτάθηκε περί το 1980, αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό, επειδή η περιοχή πρόσκρουσης που είναι ελλειπτική θα έπρεπε να είναι κυκλική, αλλά το 2008 μία μελέτη υποστήριξε τη θεωρία. Με χρήση γεωλογικών δεδομένων, οι ερευνητές πιθανολογούν την πρόσκρουση μεγάλου αντικειμένου στον Άρη υπό γωνία 45 μοιρών.
Πρώιμη ονοματολογία
Κατόπιν της χαρτογράφησης της Σελήνης, που άρχισε το 1830, οι Γιόχαν Χάινριχ Μώντλερ και Βίλχελμ Μπηρ ήταν οι πρώτοι αρειογράφοι. Αρχικά προσδιόρισαν τις μόνιμες επιφανειακές δομές και την περίοδο περιστροφής του πλανήτη. Το 1840 ο Μώντλερ κατόπιν δεκαετούς μελέτης σχεδίασε τον πρώτο αρειανό χάρτη. Αντί να συνδέσουν τις περιοχές με ονόματα, χρησιμοποίησαν γράμματα, το Σίνους Μεριντιάνι ενδεικτικά αντιστοιχίστηκε στο «α».
Τα επόμενα είκοσι χρόνια, καθώς εξελίχθηκαν τα όργανα παρατήρησης και ο αριθμός των παρατηρητών, οι δομές του Άρη ονοματίστηκαν ποικιλοτρόπως. Για παράδειγμα, το Σόλις Λάκους ονομάστηκε «Όκουλους» (μάτι), και η Μεγάλη Σύρτις είχε ονομαστεί «Θάλασσα της Κλεψύδρας» και «Σκορπιός». Το 1858 ονομάστηκε και «Ατλαντικό Κανάλι» από τον Ιησουίτη αστρονόμο Άντζελο Σέκι.
Το 1867 ο Ρίτσαρντ Άντονι Πρόκτορ σχεδίασε ένα χάρτη του Άρη κάπως πρόχειρα βάσει προγενέστερων σχεδίων του αιδεσιμότατου Γουίλιαμ Ρούτερ Ντόους του 1865. Ο Πρόκτορ περιέγραψε το σύστημα ονοματολογίας του ως εξής: «αντιστοίχησα στις δομές τα ονόματα των παρατηρητών που μελέτησαν τις φυσικές ιδιαιτερότητες του Άρη.» Ακολουθούν μερικά από τα ονόματά του, συγκριτικά προς αυτών του Σκιαπαρέλι του χάρτη 1877-1886. Τελικά χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα του Σκιαπαρέλι: Η ονοματολογία Πρόκτορ συχνά έχει επικριθεί, κυρίως επειδή τα περισσότερα ονόματα αφορούν Άγγλους αστρονόμους, και μάλιστα χρησιμοποιούνται περισσότερες από μία φορά. Ειδικότερα, το Ντόους (Dawes) χρησιμοποιήθηκε έξι φορές (Ντοους Ωκεανός, Ντοους Ήπειρος, Ντοους Θάλασσα, Ντοους Στενό, Ντοους Νησος, και Ντόους Φορκντ Μπει). Ωστόσο, παραμένουν γοητευτικά.
Σύγχρονη ονοματολογία
Η σύγχρονη ονοματολογία βασίστηκε σε πληθώρα πηγών, κύρια από τους αρειανούς χάρτης του Τζιοβάνι Σκιαπαρέλι από το 1886. Ο Σκιαπαρέλι χρησιμοποίησε πολλά ονόματα από την ελληνική μυθολογία και μερικά από την Αγία Γραφή. Οι μεγάλες αρειανές περιοχές αλβέδου διατήρησαν τα παλαιά ονόματά τους, και περιστασιακά ενημερώνονται για να προβληθούν οι νέες γνώσεις για τις περιοχές. Για παράδειγμα, το Nix Olympica («χιόνια του Ολύμπου») εξελίχθηκε σε Όρος Όλυμπος.
Μεγάλοι αρειανοί κρατήρες ονομάστηκαν από σημαντικούς επιστήμονες και συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, ενώ οι μικρότεροι ονομάστηκαν από χωριά και πόλεις της Γης.
Σε πολλές γεωμορφές που μελετήθηκαν από τα εξερευνητικά οχήματα του Άρη αποδόθηκαν προσωρινά ονόματα ή ψευδώνυμα για αναγνωριστικά κατά την εξερεύνηση και την έρευνα. Ωστόσο, πιστεύεται ότι η Διεθνής Αστρονομική Ένωση θα μονιμοποιήσει κάποιες ονομασίες, όπως το «Λόφοι του Κολούμπια», που ονομάστηκε από έναν εκ των επτά αστροναυτών που σκοτώθηκαν κατά την Καταστροφή του Διαστημικού Λεωφορείου Κολούμπια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη
Νοτρ-Νταμ-ντε-Μπελκόμπ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπελκομπαίν ή Μπελκομπαί (γαλλικά: Bellecombains ή Bellecombais).
Λουίζα της Πρωσίας (1770-1836)
Η Λουίζα της Πρωσίας (Luise von Preußen, 24 Μαΐου 1770 - 7 Δεκεμβρίου 1836) ήταν κόρη του Αύγουστου Φερδινάνδου της Πρωσίας και ανιψιά του Φρειδερίκου Β΄ του Μεγάλου.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Δωροθέα Λουίζα Φιλιπίννη γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1770 στο Βερολίνο, και ήταν το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Αύγουστου Φερδινάνδου της Πρωσίας και της Άννας Ελισάβετ Λουίζας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Η γέννησή της έφερε απογοήτευση στην οικογένειά της, καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός της Φρειδερίκος ήταν ο μοναδικός κληρονόμος του θρόνου. Παρ' όλα αυτά, ο πατέρας της ήταν αφοσιωμένος στην ανατροφή της, ενώ η μητέρα της δεν της έδειχνε πολύ αγάπη.
Ως ανιψιά του Φρειδερίκου του Μεγάλου, υπήρχαν συχνά συνομιλίες για πιθανούς γάμους με τη Λουίζα. Ένας τέτοιος υποψήφιος ήταν ο Μαξιμιλιανός Ιωσήφ της Βαυαρίας, κληρονομικός διάδοχος του Κάρολου Δ΄ Θεόδωρου, Εκλέκτορα της Βαυαρίας. Ο εκλέκτορας έστειλε τον πρεσβευτή στο Φρίντριχσφελντ το 1785, πιθανότατα να επιθεωρήσει τη γενική εμφάνιση και χαρακτήρα του Λουίζας. Εντούτοις, τελικά, η Λουίζα θεωρήθηκε πολύ μικρή, καθώς ο Πρίγκιπας Μαξιμιλιανός ήθελε να την παντρευτεί εντός του έτους. Ο πατέρας της αρνήθηκε να χωρίσει από αυτήν μέχρι που να γίνει δεκαοχτώ.
Ένας άλλος πιθανός υποψήφιος ήταν ο Φρειδερίκος, Δούκας της Υόρκης και του Ώλμπανυ, δεύτερος γιος του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος ταξίδεψε στο Βερολίνο το 1786 για να παρακολουθήσει στρατιωτικές επιδείξεις, αλλά τίποτα δεν προήλθε από αυτό το ταξίδι.
Το 1796 η Λουίζα παντρεύτηκε τον Πολωνό αριστοκράτη Πρίγκιπα Αντόνι Ραντζίβιου. Η Λουίζα και ο σύζυγός της ήταν δημοφιλείς για την στήριξη τους στη μουσική, καθώς και για τις εξέχουσες θέσεις τους στην κοινωνία του Βερολίνου. Η Λουίζα, όπως και πολλές άλλες κυρίες υψηλού επιπέδου, επισκεπτόταν νοσοκομεία και τραυματισμένους στρατιώτες κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων.
Το 1815, η Λουίζα και η οικογένεια της μετακόμισαν στο Πόζεν, καθώς ο Αντόνι διορίστηκε Δούκας-Κυβερνήτης του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν. Το 1830 μετά την ανεπιτυχής διοίκηση του Αντόνι επέστρεψαν στο Παλάτι του Βερολίνου.
Η Λουίζα πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1836 στο Βερολίνο σε ηλικία 66 ετών, τρία χρόνια μετά τον σύζυγό της.
Οικογένεια
Το 1796 η Λουίζα παντρεύτηκε τον Αντόνι Ραντζίβιου. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Αριθμός οξύτητας
Ο Αριθμός οξύτητας ή οξύτητας ισούται με τη μάζα καυστικού καλίου (KOH) σε mg που απαιτούνται για την εξουδετέρωση ενός γραμμαρίου μιας χημικής ουσία ς. Χρησιμοποιείται ως δείκτης του αριθμού καρβοξυλικών ομάδων σε μια χημική ένωση, όπως ένα λιπαρό οξύ, ή σε ένα μείγμα ενώσεων. Ο αριθμός οξύτητας προσδιορίζεται με ογκομέτρηση ορισμένης ποσότητας δείγματος που διαλύεται σε οργανικό διαλύτη (όπως ισοπροπανόλη). Ακολουθεί ογκομετρική ανάλυση με διάλυμα καυστικού καλίου (KOH) γνωστής συγκέντρωσης και με χρήση φαινολοφθαλεΐνης ως χρωματικού δείκτη.
Γενικές εκλογές στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας (2016)
Γενικές εκλογές για Νομοθετική Συνέλευση στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο15 Οκτωβρίου 2016.
Αριθμός οξύτητας
Καθώς τα έλαια και λίπη ταγγίζουν, τα τριγλυκερίδια μετατρέπονται σε λιπαρά οξέα και γλυκερόλη, αυξάνοντας την οξύτητα.
Γενικές εκλογές στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας (2016)
Το 15 ετών κόμμα Αυστραλιανό Εργατικό Κόμμα (τομέας Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας) με επικεφαλής τον ανώτερο υπουργό Άντριου Μπαρ, κέρδισε μια 5η θητεία στην εξουσία, επικρατώντας του κυριότερου κόμματος της αντιπολίτευσης,  (Κόμμα των Φιλελευθέρων), με επικεφαλής τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Τζέρεμι Χάνσον. Το βράδυ των εκλογών, ο αναλυτής του ABC Άντονι Γκριν προέβλεψε ότι οι Εργατικοί θα μπορούσαν και πάλι να σχηματίσουν κυβέρνηση μειοψηφίας με την υποστήριξη των Πρασίνων, με τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Χάνσον να λέει σε μια ομιλία του θα είναι πολύ δύσκολο για τους Φιλελεύθερους να κυβερνήσουν. Στις 22 Οκτωβρίου, η τελική λίστα των εκλεγέντων υποψηφίων επιβεβαιώθηκε. Το Εργατικό Κόμμα κατέλαβε 12 έδρες, το Κόμμα των Φιλελευθέρων 11 έδρες και οι Πράσινοι 2 έδρες. ι Εργατικοί και οι Πράσινοι στη συνέχεια υπέγραψαν μια επίσημη κοινοβουλευτική συμφωνία, με την οποία περιέγραψαν τις  προτεραιότητες της κυβέρνησής τους και επέτρεψαν στον ηγέτη των Πρασίνων Σέιν Ρατένμπερι να διατηρήσει μια θέση στο Υπουργικό συμβούλιο , ενώ επέβαλε στους Πράσινους να μην μετακινηθούν ή να υποστηρίξουν άλλο οποιαδήποτε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση των Εργατικών, με εξαίρεση τις περιπτώσεις σοβαρού παραπτώματος, ή διαφθοράς.
Αριθμός οξύτητας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αναλυτική χημεία Κατηγορία:Λιπίδια
Γενικές εκλογές στην Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας (2016)
Πριν από αυτές τις εκλογές, οι υποψήφιοι εξελέγησαν για να πληρωθούν και οι 17 έδρες στη Νομοθετική Συνέλευση με το κοινοβούλιο να αποτελείται από ένα σώμα. Η συνέλευση αυτή απαρτίζεται από τρεις πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες: την Μπρινταμπέλα (πέντε έδρες), την Τζινιντέρα (πέντε έδρες) και την Μολόνγκλο (επτά έδρες), χρησιμοποιώντας την αναλογική εκπροσώπηση με τη μέθοδο ψηφοφορίας που είναι γνωστή ως Χέιρ-Κλαρκ. Η μέθοδος αυτή επιτρέπει να ψηφίζουν οι πολίτες για μεμονωμένους υποψηφίους και όχι για κόμματα. Στις 5 Αυγούστου 2014, η Συνέλευση ψήφισε να αυξήσει το μέγεθος της Συνέλευσης σε 25 μέλη, που εκλέγονται από πέντε εκλογικά σώματα των πέντε εδρών το καθένα. Το σύστημα Χέιρ-Κλαρκ συνεχίστηκε.
Από τους 25 βουλευτές, οι 13 ήταν γυναίκες, που αντιπροσωπεύουν την πρώτη γυναικεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην ιστορία της Αυστραλίας.
Αποτελέσματα
Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 283.162 και ψήφισαν 249.840 άτομα. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 88,2%.
Αναφορές
2016 Επικρατεια
Ντιρκ Β΄ της Ολλανδίας
Ο Ντιρκ Β΄ (Dirk II, 932 - 6 Μαΐου 988) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Φρισίας (δυτικά του Βλη), της μετέπειτα Ολλανδίας (928/944-988).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ντιρκ Α΄ κόμη της Ολλανδίας και της Γκέβα.
Το 983 ο Όθωνας Γ΄ της Γερμανίας επιβεβαίωσε τα δικαιώματά του στις ιδιοκτησίες Μάασλαντ, Κίνχεμ (Κένεμερλαντ) και Τέξλα (Τέξελ), που βρισκόταν εντός του δουκάτου της Κάτω Λωρραίνης. Έτσι η επικράτειά του εκτεινόταν σε όλο το μήκος των ακτών και των νησιών της Ολλανδίας. Ο Ντιρκ Β΄ έκτισε ένα ένα φρούριο κοντά στο Βλάαρντιγκεν, μέρος που αργότερα έγινε η μάχη μεταξύ του εγγονού του Ντιρκ Γ΄ και του Γερμανικού στρατού με ηγέτη τον Γοδεφρείδο Β΄ των Αρντέν-Βερντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης.
Ο Ντιρκ Β΄ έκτισε πάλι το αββαείο του Έχμοντ και τον πρότερο ξύλινο ναό τον κατασκεύασε εκ νέου από πέτρα. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 950 και τοποθέτησε εκεί τα λείψανα του Αγ. Αδαλβέρτου. Ο άγιος δεν ήταν πολύ γνωστός στην περιοχή· έλεγε ότι είχε κηρύξει τον Χριστιανισμό εκεί. Το αββαείο δόθηκε σε μία κοινότητα Βενεδικτίνων από το Γκεντ, οι οποίοι αντικατέστησαν τις μοναχές του αρχικού αββαείου του Έχμοντ, τη δεκαετία του 970. Η κόρη του Έρλιντ/Χέρλινντε, που ήταν πριν ηγουμένη σε αυτό, έγινε τώρα ηγουμένη στο νεοϊδρυθέν αββαείο Μπέννεμπρεκ.
Το 988 απεβίωσε και τάφηκε στο αββαείο του Έχμοντ. Δύο έτη μετά απεβίωσε η σύζυγός του και ετάφη επίσης εκεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Χίλντεγκαρντε. Τα ονόματα των τέκνων της δείχνουν, ότι μάλλον είναι κόρη του Αρνούλφου Α΄ κόμη της Φλάνδρας. Είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη
Η Σημαία της Ατόλης Μίντγουαιη είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχ των Η.Π.Α., και τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019, έχει 39 μόνιμους κατοίκους. Βέβαια, αφού η Ατόλη Μίντγουαιη είναι αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.