cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Βέλιος
Σταδιοδρομία
Το 1990 εγκαινίασε τη δική του εκπομπή στο τηλεοπτικό Κανάλι 29 του εκδοτικού συγκροτήματος Κουρή, στο οποίο συνέχισε να εργάζεται στις μετεξελίξεις του ως Κανάλι 5 και ΑLTER.
Κόνορ Σουίντελς
Καριέρα
Ξεκίνησε να ασχολείται με την ηθοποιία όταν είδε μία αφίσα για οντισιόν σε μία τοπική θεατρική παράσταση και οι φίλοι του τον προκάλεσαν να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Έπειτα συμμετείχε σε άλλες δύο τοπικές θεατρικές παραστάσεις και στο τέλος της τρίτης απέκτησε μάνατζερ. Το 2017 είχε φιλική συμμετοχή σε ένα επεισόδιο στη σειρά Harlots, υποδύοντας το Mostyn. Επίσης εμφανίστηκε και στο βρετανικό κανάλι Sky One σε ένα επεισόδιο της δραματικής σειράς Jamestown, παίζοντας το Fletcher. Το Μάρτιο του 2017 επιλέχθηκε για να αντικαταστήσει τον Τζο Άλγουιν υποδύοντας το Ντόναλντ στην ταινία Aπαγωγή, που είναι ένα σκωτσέζικο ψυχολογικό θρίλερ σκηνοθετημένο από τον Kristoffer Nyholm. Το 2018 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία VS που σκηνοθετήθηκε από τον Εντ Λίλι. Από το 2019 βρέθηκε στο πλάι του Άσα Μπάτερφιλντ και της Τζίλιαν Άντερσον στο κωμικό δράμα του Netflix Σεξουαλική Αγωγή ως τον γιο του διευθυντή, Άνταμ Γκροφ, έναν νταή που έχει κακή και έντονη σχέση με τον πατέρα του.
Αλέξανδρος Βέλιος
Σταδιοδρομία
Διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, μεταξύ των ετών 2006-2014, κατά τη θητεία του δεύτερου ως προέδρου του ΣΕΒ.
Δήλωνε άθεος.
Κόνορ Σουίντελς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ηθοποιοί
Αλέξανδρος Βέλιος
Ασθένεια και ευθανασία
Τον Σεπτέμβριο του 2015 διαγνώστηκε με καρκινικό όγκο στο πάγκρεας σε προχωρημένη μορφή. Το γεγονός απεκάλυψε σε τηλεοπτική εκπομπή τον Ιούνιο του 2016, ανακοινώνοντας πως έχει μερικούς μήνες ζωής. Ταυτόχρονα ανακοίνωσε ότι έχει πάρει την απόφαση να προβεί σε ευθανασία, πριν φτάσει στο σημείο να καθηλωθεί στο κρεβάτι, αντιτασσόμενος στην απαγόρευσή της από την ελληνική νομοθεσία. Χαρακτηριστικά δήλωνε: «Δεν είμαι υπέρ της ευθανασίας. Είμαι υπέρ του δικαιώματος να μπορεί κανείς να επιλέξει πώς και πότε θα πεθάνει».
Πέθανε το βράδυ της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου 2016 στην οικία του στον Γέρακα, ενόσω ο καρκίνος ήταν σε τελικό στάδιο, καταφεύγοντας στη λύση της «μη υποβοηθούμενης ευθανασίας», καταναλώνοντας υπερβολική δόση ισχυρών ηρεμιστικών και παυσίπονων σκευασμάτων. Λίγο πριν το θάνατό του, συνέταξε δύο ιδιόχειρες επιστολές, τις οποίες ανάγνωσε και ανήρτησε ο ίδιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Κηδεύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2016, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Βιβλιογραφία
Έχουν εκδοθεί τα εξής βιβλία του:
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:
Μεταφράσεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Αυτόχειρες
Ζωή Σαμαρά
Η Ζωή Σαμαρά είναι Ελληνίδα καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διδάσκει θεωρία της λογοτεχνίας και του θεάτρου. Διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κάρπαθο το 1935, όπου πήγε σχολείο και τελείωσε το γυμνάσιο. Σπούδασε κλασσική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια και αποφοίτησε ως διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Τιμήθηκε και με το ανώτατο παράσημο του εθνικού Τάγματος της Αξίας από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας.
TTL φωτομέτρηση
Στην φωτογραφία TTL φωτομέτρηση (ο όρος TTL είναι από τα Αγγλικά:Through-the-lens και μεταφράζεται ως "δια μέσω του φακού") είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την δυνατότητα των φωτογραφικών μηχανών να μετρήσουν την ένταση του φωτός που εισέρχεται στην μηχανή δια μέσω του φωτογραφικού φακού (και όχι χρησιμοποιώντας κάποιο εξωτερικό φωτόμετρο).
Η φωτομέτρηση TTL μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο του φωτός όταν χρησιμοποιείται η ενσωματωμένη τεχνητή πηγή φωτισμού "φλας" στην μηχανή (το φλας λέγεται TTL-φλας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Φωτογραφία
Επιθεώρηση Συγκριτικής Λογοτεχνίας
Η Επιθεώρηση Συγκριτικής Λογοτεχνίας (CompLit Review) είναι ένα ετήσιο επιστημονικό περιοδικό ομότιμης αξιολόγησης, το οποίο εκδίδεται από το Τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σκοπός της Επιθεώρησης είναι η δημοσίευση πρωτότυπων μελετών και κριτικών δοκιμίων υψηλής ποιότητας που προωθούν τον διάλογο στο πεδίο της Συγκριτικής Λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Εμμανουήλ Τζάνες
Ο Εμμανουήλ Τζάνες (Ρέθυμνο, 1610 - Βενετία, 28 Μαρτίου 1690), ο επιλεγόμενος και Μπουνιαλής, ήταν Έλληνας ζωγράφος της Αναγέννησης και, μαζί με το Θεόδωρο Πουλάκη, ο σημαντικότερος Κρητικός αγιογράφος του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ανήκε σε γνωστή οικογένεια του Ρεθύμνου και ήταν ευπαίδευτος. Εκτός από ζωγράφος, ήταν στιχουργός και συγγραφέας ιερών ακολουθιών. Ήταν έγγαμος, αλλά, καθώς χήρεψε νωρίς δεν άφησε απογόνους. Αδελφοί του ήταν ο ποιητής του «Κρητικού Πολέμου» Μαρίνος Τζάνες Μπουνιαλής και ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Τζάνες.
Το 1636 χρονολογείται το παλαιότερο σωζόμενο έργο του. Πρόκειται για την άψογη, από κάθε άποψη εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα, η οποία εκτίθεται στο Μουσείο Κορρέρ της Βενετίας και φέρει την υπογραφή του «Ποίημα Εμμανουήλ ιερέως του Τζάνε». Το ίδιο έτος ήταν ήδη δόκιμος ζωγράφος και είχε χειροτονηθεί ιερέας. Όταν άρχισε ο Κρητικός Πόλεμος ήταν ακόμα στην Κρήτη και μάλλον έφυγε από την πατρίδα του μετά την κατάληψη του Ρεθύμνου από τους Οθωμανούς το 1646.
Τον Απρίλιο του 1648, βρίσκεται στην Κέρκυρα, όπου συνεργαζόταν με τον επίσης πρόσφυγα του Κρητικού Πόλεμου γνωστό ζωγράφο Φιλόθεο Σκούφο. Στην Κέρκυρα, όπου έμεινε τουλάχιστον ως το τέλος του 1654, συνδέθηκε με το λόγιο Κρητικό ιερομόναχο Καλλιόπιο Καλλιέργη, ο οποίος ήταν εφημέριος στο ναό των Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου. Ζωγράφισε τότε ο Τζάνες πολλές εικόνες για το ναό. Τον Μάρτιο του 1658 βρίσκεται στη Βενετία, όπου και παρέμεινε ως το θάνατό του. Το 1660 εξελέγη εφημέριος στο ναό του Αγίου Γεωργίου, θέση που κράτησε, με μικρά διαλείμματα, έως το 1685.
Τεχνοτροπία
thumb|Ο [[Άγιος Γεώργιος του Τζάνε|344x344εσ]] Δεν γνωρίζουμε πού μαθήτευσε, ωστόσο, όπως και οι περισσότεροι ζωγράφοι, για τις μεμονωμένες μορφές, ακολουθεί βυζαντινά πρότυπα του 14ου και 15ου αιώνα, περίοδο που αποτελεί την πρώτη ακμή της Κρητικής Σχολής. Αντίθετα σε σύνθετες σκηνές, εμπνέεται από τα εικονογραφικά σχήματα και τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά που επικρατούν τον 17ο αιώνα. Στα έργα που φανερώνουν έντονη δυτική επίδραση, διακρίνεται επίσης η επίδραση από τις φλαμανδικές χαλκογραφίες. Η τεχνοτροπία του Τζάνε ποικίλλει ανάλογα με τα πρότυπα από τα οποία εμπνέεται. Οι μορφές που ακολουθούν υστεροβυζαντινά πρότυπα είναι επίπεδες, δισδιάστατες. Ο όγκος δηλώνεται με διαδοχικά ανοιχτότερα γεωμετρικά του ίδιου ή συμπληρωματικού χρώματος, που δεν συγχέονται. Οι φωτισμένες επιφάνειες έχουν μια μεταλλική ανταύγεια. Συχνά τα υφάσματα είναι διάστικτα από νευρώδεις λευκές βούλες. Ανάλογη πτυχολογία συναντά κανείς στην Παντάνασσα του Μυστράς γύρω στο 1428. Στις εικόνες όμως που ο Ρεθυμνιώτης ζωγράφος ακολουθεί δυτικά πρότυπα, η πτυχολογία είναι ρευστή, με βαθμιαία μετάβαση από το φως στη σκιά. Ως προς δε τα γυμνά μέρη, ο Τζάνες ακολουθεί παλαιολόγεια πρότυπα. Συνήθως ολόκληρη η φωτισμένη επιφάνεια καλύπτεται από αμέτρητες λευκές πινελιές, πολλές φορές εναλλάξ έντονες και αμυδρές, με αποτέλεσμα η σχεδίαση των όγκων να γίνεται με καλλιγραφική διάθεση. Ο Εμμανουήλ Τζάνες, είναι ιδιαίτερα ικανός στη λεπτολόγο απόδοση των ιταλικών πολυτελών υφασμάτων και των κεντημάτων. Το ίδιο συμβαίνει και στα πρόσωπα που ζωγραφίζει, δίνοντας έμφαση σε μορφολογικά ή ανατομικά χαρακτηριστικά, όπως η διάταξη της κόμης ή οι φλέβες αντίστοιχα. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του διακρίνεται από τη στέρεη δομή των συνθέσεων, τη σταθερότητα του σχεδίου, την δεξιοτεχνία στην απόδοση της λεπτομέρειας και την προσεκτική επιλογή των χρωμάτων.
Υπολογίζεται ότι έχουν σωθεί πάνω από εκατό έργα του και πάνω από τα μισά φέρουν και χρονολογία. Ο Τζάνες υπογράφει χρησιμοποιώντας πάντα τις λέξεις χειρ ή ποίημα, το όνομα Εμμανουήλ, το επώνυμο Τζάνες ή Ζάνες, μερικές φορές και την ιδιότητα του ιερέως, και σπανίως το παρωνύμιο Μπουνιαλής και τον τόπο καταγωγής του. Ένα χρόνο όμως πριν πεθάνει, στην τελευταία γνωστή εικόνα του, υπογράφει πόνος γηραιού πρεσβυταίρου εμμανουήλου ρηθυμναίου του λεγομένου Μπουνιαλή.
Από τη μελέτη των έργων της Κρητικής και της Κερκυραϊκής περιόδου, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο Τζάνες, πολύ πριν μεταναστεύσει στη Βενετία, ήταν ήδη ένας πολύ ικανός και παραγωγικός ζωγράφος. Η φήμη του υπήρξε αναμφίβολα πολύ μεγάλη στην εποχή του, όπως μαρτυρούν η κοινωνική θέση των παραγγελιοδοτών του και η απήχηση που βρίσκουν τον 18ο αιώνα τα θέματα τα οποία εισάγει. Αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, οφείλεται σε δύο παράγοντες που λειτουργούν συμπληρωματικά: αφενός στις σχέσεις του με υψηλά πρόσωπα σε όλους τους τόπους παραμονής του, και αφετέρου γιατί η ζωγραφική του εκφράζει τις προσδοκίες και τις αισθητικές προτιμήσεις ενός εκτεταμένου κοινού.
Κερκυραϊκή περίοδος
μικρογραφία|363x363εσ|Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, 1663
Στην τριετία 1655 με 1657, κατά την οποία δεν γνωρίζουμε εάν ο ζωγράφος ήταν ακόμα στην πατρίδα του ή είχε μεταβεί στην Κέρκυρα, εντάσσονται τα εξής έργα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Κρητική Σχολή
Γενικές εκλογές στο Βανουάτου 2020
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βανουάτου στις 19-20 Μαρτίου 2020. Οι εκλογές είχε αρχικά προβλεφθεί να διεξαχθούν στις 19 Μαρτίου, αλλά τα προβλήματα υλικοτεχνικής υποστήριξης είχαν ως αποτέλεσμα ορισμένες περιοχές να ψηφίσουν την επόμενη ημέρα.
Εκλογικό σύστημα
Τα 52 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέχθηκαν από οκτώ μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και δέκα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (μεταξύ δύο και επτά εδρών) με πλειοψηφικό σύστημα και με ενιαία μη μεταβιβάσιμη ψήφο, αντίστοιχα.
Εκστρατεία
Τον Οκτώβριο του 2019 ξεκίνησε μια εκστρατεία «Vota Woman», υποστηρίζοντας όλες τις γυναίκες υποψήφιες και ζητώντας εγγυημένη εκπροσώπηση 50% για τις γυναίκες στο κοινοβούλιο. Καμία γυναίκα δεν εξελέγη στις εκλογές του 2012 ή του 2016. Υπήρχαν γύρω στις 15 γυναίκες υποψήφιες.
Ένα σημαντικό ζήτημα ήταν το μέλλον της προσοδοφόρας αλλά αμφιλεγόμενης ιθαγένειας από τις επενδύσεις ή τα προγράμματα για τις "πωλήσεις διαβατηρίων". Για τιμή γύρω στα 150.000 δολάρια ΗΠΑ, αυτά τα συστήματα επιτρέπουν στους αιτούντες να γίνουν πολίτες σε μήνες, χωρίς να πατούν το πόδι τους στη χώρα.
Αποτελέσματα
Αν και δεν υπήρξαν επιβεβαιωμένα κρούσματα COVID-19 στα νησιά, υπήρχαν ανησυχίες ότι οι φόβοι για την πανδημία θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη συμμετοχή σε χαμηλά επίπεδα. Η προσέλευση στις προηγούμενες εκλογές ήταν γύρω στο 57%.
Ανεπίσημα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν σταδιακά τις επόμενες ημέρες, με τα επίσημα αποτελέσματα να ανακοινώνονται αργότερα από το συνηθισμένο, στις 6 Απριλίου, λόγω του θανάτου του Προέδρου της Εκλογικής Επιτροπής του Βανουάτου, Μάρτιν Τέτε. Καμία γυναίκα δεν εκλέχτηκε. Η προσέλευση μειώθηκε κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες από τις προηγούμενες εκλογές του 2016.
Επακόλουθα
Λόγω της καθυστέρησης στην ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων, το κοινοβούλιο δεν μπορούσε να δσυνεδριάσει για πρώτη φορά εντίς 21 ημερών μετά τις εκλογές και αντί αυτού, συνήλθε για πτώτη φορά στις 20 Απριλίου. Στη διάρκεια της πρώτης συνεδρίασης, η Γκράσια Σάντρακ από το Κόμμα Ηγετών του Βανουάτου εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου. Ο Μπομπ Λάφμαν από το Vanua'aku Pati εξελέγη πρωθυπουργός, επικρατώντας του Ραλφ Ρεγκενβάνου oαπό το Κόμμα Γη και Δικαιοσύνη με 31 ψήφους υπέρ έναντι 21 που καταψήφισαν. Η κυβέρνηση συνασπισμού του Λάφμαν συμπεριλαμβάνει το Vanua'aku Pati, την Ένωση των Μετριοπαθών Κομμάτων, το Εθνικό Ενωμένο Κόμμα και άλλα μικρότερα κόμματα. Την επομένη ο Λάφμαν διόρισε τα μέλη της κυβέρνησής του.
Παραπομπές
2020 Βανουατου
Η άνοιξη
Η άνοιξη (Ισπανικά: El manantial) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2001.
Υπόθεση
Στο χωριό Σαν Αντρές, η αντιπαλότητα μεταξύ δύο οικογενειών των Βαλντές και των Ραμίρες επικεντρώνεται στο "ΕΛ Μαναντιάλ", μια όμορφη πηγή νερού που τυχαίνει να λούζει τη μικρή ιδιοκτησία των Βαλντές και όχι το γειτονικό αγρόκτημα, την πλούσια και ευήμερη χασιέντα "Πιέδρας Γκράντες", όπου εκτρέφονται τα καλύτερα βοοειδή και αποτελεί ιδιοκτησία των Ραμίρες.
Ο Χούστο είχε σχέση με την Φρανσίσκα Ριβέρο, σύζυγο του εχθρού του και γείτονα του Ριγομπέρτο. Αυτή η σχέση, που δημιούργησε την προδοσία, που θα προκαλέσει την απόλυτη πικρία και την καταστροφή μεταξύ των δύο οικογενειών.
Αν και έχουν μεγαλώσει χωριστά με τις ψυχές τους γεμάτες προκαταλήψεις εναντίον των αντίστοιχων οικογενειών τους, οι δύο δεν μπορούν να αποφύγουν την αίσθηση έλξης μεταξύ τους.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Παλαιόκαστρο Φθιώτιδας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παλαιόκαστρο
Το Παλαιόκαστρο είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, το οποίο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού (Βελούχι) σε υψόμετρο 780 μέτρα. Απέχει 27 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Μακρακώμη, 56 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Λαμία και 35 χλμ. ΒΑ. από το Καρπενήσι (οδηγικά). Αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1836 στο ΦΕΚ 80Α - 28/12/1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυμφρηστού. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλαιοκάστρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 74 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Παύλος Καλλιγάς (ακαδημαϊκός)
Ο Παύλος Καλλιγάς, γεννημένος το 1948, είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το επίκεντρο των ερευνητικών του ενδιαφερόντων είναι η αρχαιοελληνική φιλοσοφία και ειδικότερα ο νεοπλατωνισμός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και είναι γιος του Πέτρου Καλλιγά, μέλους της οικογένειας Καλλιγά. Σπούδασε Νομικά και στη συνέχεια στράφηκε στη μελέτη της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας. Εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια δίδαξε αρχαιοελληνική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έως το 2015, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.
Κύριο έργο του είναι η έκδοση των Εννεάδων του Πλωτίνου, συνοδευμένη με νεοελληνική μετάφραση και εκτενή φιλολογικά και φιλοσοφικά σχόλια, που δημοσιεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Το έργο εκδόθηκε σε επτά τόμους (1994 έως 2018).
Κατά τα έτη 1997 έως 2012 διηύθυνε το φιλοσοφικό περιοδικό Δευκαλίων. Από το 2016 είναι διευθυντής του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι
Σεισμός της Ιερισσού το 1932
Ο σεισμός της Ιερισσού του 1932 σημειώθηκε στις 19:20 (UTC) στις 26 Σεπτεμβρίου. Προκάλεσε σοβαρές ζημιές στην Ιερισσό και το εγγύς τμήμα της χερσονήσου της Χαλκιδικής, με 161 έως 491 θύματα, ανάλογα με την πηγή.
Τεκτονικό υπόβαθρο
Το Αιγαίο Πέλαγος είναι μια περιοχή κυρίως τεκτονικής επέκτασης που προκαλείται από την υποβύθιση της Αφρικανικής Πλάκας κάτω από την Πλάκα του Αιγαίου. Στο βορειοδυτικό Αιγαίο, η επέκταση ρηγμάτων με διεύθυνση ανατολής προς δύση συνοδεύεται από δεξιά πλάγια ολίσθηση σε κατεύθυνση ΝΔ-ΒΑ και μικρές αριστερές πλευρικές κινήσεις σε ρήγματα με κατεύθυνση ΒΔ-ΝΑ, που αποτελούν το ασαφές όριο μεταξύ της πλάκας της Ευρασίας και της πλάκας του Αιγαίου. Ο σεισμός αποδόθηκε στην κίνηση στο ρήγμα Στρατωνιού, ένα από τα ρήγματα Δ-Α που παρουσιάζει κυρίως επέκταση με ολίσθηση.
Χαρακτηριστικά
Τον σεισμό ακολούθησαν τρεις ισχυροί μετασεισμοί (Μ = 6,0, 5,7 και 6,2) την περίοδο 26 – 29 Σεπτεμβρίου και ο μεγαλύτερος (Μ6,3) στις 11 Μαΐου του επόμενου έτους.
Αναφέρθηκε μικρό τσουνάμι, το οποίο καταγράφηκε από έναν προσωρινό παλιρροιογράφο, καταγράφοντας μέγιστο ύψος 1 μ. Η κίνηση ξύπνησε τον χειριστή μιας βυθοκόρου, ο οποίος είδε ένα ρεύμα να εξαπλώνεται στον ποταμό Στρυμόνα περίπου μία ώρα μετά τον σεισμό.
Υλικές ζημιές
Το μικρό τσουνάμι δεν προκάλεσε ζημιές.
Παραπομπές
Ιερισσος 1932 Κατηγορία:Ιστορία της Χαλκιδικής
Βουλευτικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ 2021
Στις 28 Φεβρουαρίου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ, για να εκλεγούν τα 84 μέλη της εθνικής Νομοθετικής Συνέλευσης. Την ίδια ημέρα έγιναν οι εκλογές για τα 20 μέλη του Κεντροαμερικανικού Κοινοβουλίου και τους 262 δημάρχους της χώρας.
Στις εκλογές συμμετείχαν 10 κόμματα, με συμπεριλαμβανόμενα 3 νέα κόμματα, και με το Νέες Ιδέες να έρχεται σταθερά πρώτο στις δημοσκοπήσεις. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι Νέες Ιδέες, το κόμμα του Προέδρου Ναγίμπ Μπουκέλε, κέρδισε τις 55 από τις 84 έδρες στη Νομοθετική Συνέλευση και εξασφάλισε τη συνταγματική πλειοψηφία που χρειάζεται (2/3 των εδρών) για να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας και να εισάγει δραστικές μεταρρυθμίσεις.
Ιστορικό
Το 2019 ο Ναγίμπ Μπουκέλε, σε ηλικία 37 ετών, εξελέγη Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ. Από τότε το εκλογικό τοπίο της χώρας έχει μεταμορφωθεί σε μία πρόκληση για τους πολιτικούς θεσμούς και κανόνες. Από τότε το λαϊκιστικό κόμμα στο οποίο ιδρυτής και αρχηγός είναι ο Ναγίμπ, οι Νέες Ιδέες, σταθερά έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις και με μεγάλο προβάδισμα από τα άλλα κόμματα.
Το 2020, εν μέσω μίας πολιτικής κρίσης, ο Πρόεδρος Μπουκέλε μπήκε στη Βουλή με 40 άντρες των Ενόπλων Δυνάμεων ώστε να εγκριθεί το αίτημά του για δάνειο. Η αντιπολίτευση, το κεντροδεξιό ΕΘΡΕΣ και το κεντροαριστερό ΜΕΑΦ Μαρτί, που είχαν την πλειοψηφία στη βουλή τότε, καταδίκασαν την ενέργεια την οποία χαρακτήρισαν ως αυτοπραξικόπημα.
Εκλογικό σύστημα
Η Νομοθετική Συνέλευση του Ελ Σαλβαδόρ είναι ένα μονοθάλαμο κοινοβούλιο, ο τρόπος οργάνωσης του οποίου ορίστηκε στην Ενότητα ΣΤ' του Ελσαλβαδορικού Σύνταγματος του 1983. Τα 84 μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, που διεξάγονται σε όλην την επικράτεια ανά τριετία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση, με ανοιχτές λίστες κομμάτων, από 14 πολυεδρικές (από 3 ως 24 έδρες) εκλογικές περιφέρειες που αντιστοιχούν στα ισάριθμα διαμερίσματα της χώρας. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων, με ποσόστωση Χέαρ. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, και δικαίωμα υποψηφιότητας οι πολίτες ηλικίας άνω των 25 ετών.
Με το τρέχον εκλογικό σύστημα, ο αριθμός υποψηφίων ενός κόμματος δεν πρέπει να υπερβαίνει τον αριθμό των εδρών της περιφέρειας. Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίσουν ένα ολόκληρο κόμμα με όλους τους υποψηφίους του ή να επιλέξουν μεμονωμένους υποψήφιους του κόμματος και να ψηφίσουν ειδικά αυτούς. Οι υποψήφιοι μπορούν να συμμετάσχουν ως μέλη κομμάτων ή ως ανεξάρτητοι πολιτικοί.
Δημοσκοπήσεις
Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις οι Νέες Ιδέες προηγούνται με μεγάλο προβάδισμα.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|400x400εσ|Τα ποσοστά ψήφων που έλαβαν τα κόμματα ανά [[Διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ|διαμέρισμα (96,4% καταμέτρησης ψήφων) ]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ
Παλαιά Γιαννιτσού Φθιώτιδας
Η Παλαιά Γιαννιτσού είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παλαιά Γιαννιτσού βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και τα Ευρυτανικά Άγραφα σε υψόμετρο 950 μέτρα. Απέχει 19 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Σπερχειάδα (έδρα του δήμου) και 44 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Λαμία. Πρόκειται για οικισμό από την εποχή της Τουρκοκρατίας και αναγραφόταν το 1640 στην Πρόθεση της Μονής Ρεντίνας (α΄ γραφή - φ. 142β έως 146α). Μετά την Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1832) το χωριό παρέμεινε στην τουρκική επικράτεια και ορισμένοι κάτοικοί του μετοίκησαν νοτιοανατολικά προς την ελληνική και καινούριο χωριό που το ονόμασαν Νέα Γιαννιτσού (σημερινή Γιαννιτσού). Σε κοντινό λόφο, ο οποίος από το 1980 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, υπάρχουν «λείψανα οχυρώσεως αρχαίας πόλεως, που παλαιότερα έφερε το όνομα Κυδωνία και ταυτίζεται με την αρχαία Κτιμένη ή Κυμένη».
Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας (1881), το χωριό αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μενελαΐδος. Το 1919 με το ΦΕΚ 140Α - 24/06/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλαιάς Γιαννιτσούς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρακώμης του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 174 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Ερνστ Βιλιμόφσκι
Ο Ερνστ Ότο Βιλιμόφσκι (Ernst Otto Willimowski, αναφέρεται και ως Ernst Wilimowski, πολωνικά: Ernest Wilimowski, όνομα γέννησης Ernest Otto Pradella, 23 Ιουνίου 1916 – 30 Αυγούστου 1997) ήταν Πολωνός-Γερμανός ποδοσφαιριστής. Υπήρξε ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της γενιάς του και τους δεινότερους σκόρερ όλων των εποχών.
Στην Πολωνία
Γεννημένος στο Κατοβίτσε στην Πρωσική Σιλεσία, μεγάλωσε σε μια οικογένεια χαρακτηριστική της περιοχής των πολωνικών-γερμανικών συνόρων. Καθώς η ανατολική Άνω Σιλεσία έγινε μέρος της Πολωνίας το 1922, έγινε πολίτης της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Οι γονείς του Βιλιμόφσκι ήταν Γερμανοί και ο πατέρας του, στρατιώτης της Γερμανικού Ράιχ, σκοτώθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν ήταν 9 ετών η μητέρα του τον έγραψε στην ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης της ΓΚΣ Κατοβίτσε. Σε ηλικία 13 ετών, υιοθετήθηκε νόμιμα από τον πατριό του, ο οποίος ήταν Πολωνός και άλλαξε το επώνυμό του παίρνοντας το Willimowski. Στο σπίτι μιλούσε γερμανικά ως επί το πλείστον, ενώ στο κοινό μιλούσε συχνά τη διάλεκτο της Σιλεσίας της πολωνικής γλώσσας.
Ο Έζι (όπως ήταν το προσωνύμιό του), ο οποίος είχε έξι δάχτυλα στο δεξί του πόδι, έπαιξε αρχικά στην αριστερή πλευρά της επίθεσης και έδειξε ότι ήταν φυσικός σκόρερ. Ήταν ικανός ντριμπλέρ, αμφιδέξιος και η αποτελεσματικότητά του μέσα στη μεγάλη περιοχή ήταν ασύγκριτη. Ξεκίνησε την καριέρα του με την ομάδα νέων της Κατοβίτσε και το 1933 σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στην πολωνική ομάδα Ruch Wielkie Hajduki, σήμερα γνωστή ως Ρουχ Χόζουφ. Για να γίνει εκείνη η μεταγραφή δόθηκε στην Κατοβίτσε ένα ποσό ίσο με 10 μισθούς, μαζί με τα έσοδα από δύο φιλικά και μια δουλειά για τον πατριό του σε χυτήριο. Γρήγορα καθιερώθηκε ως ο καλύτερος παίκτης της ομάδας: στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο σημείωσε 33 γκολ και οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Το πρώτο του παιχνίδι πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1934, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα, κλήθηκε και στην εθνική ομάδα της Πολωνίας. Η Ρουχ κυριάρχησε στο ποδόσφαιρο της Πολωνίας και ήταν η πρωταθλήτρια το διάστημα 1933–1936 και το 1938.
Αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός έπαιξε 86 παιχνίδια πρωταθλήματος με το σύλλογο, σημειώνοντας 112 γκολ. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος το 1934 και το 1936. Ήταν επίσης πρώτος σκόρερ το 1939 μέχρι τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής στο πολωνικό πρωτάθλημα που σκόραρε 7, 8, και 9 γκολ σε ένα αγώνα. Στις 21 Μαΐου 1939, σημείωσε 10 γκολ σε ένα και μοναδικό αγώνα με αντίπαλο την Union Touring Łódź με την ομάδα να κερδίζει με 12–1. Η επίδοση ήταν τότε ρεκόρ κόσμου σε αγώνα επαγγελματικού πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας και τώρα παραμένει ως εθνικό ρεκόρ.
Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική σε αγώνα με τη Δανία στις 21 Μαΐου 1934 σε ηλικία μόλις 17 ετών και 332 ημερών. Σε συνολικά 22 εμφανίσεις για την Πολωνία πέτυχε 21 τέρματα. Ωστόσο, η συμπεριφορά του εκτός γηπέδου ήταν κακή με επιρρέπεια στο αλκοόλ και το 1936 τιμωρήθηκε με αποκλεισμό ένος χρόνου από την Πολωνική ποδοσφαιρική ένωση χάνοντας την ευκαιρία να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Οι εμφανίσεις του για την Πολωνία περιλαμβάνουν δύο συναντήσεις που ήταν ιστορικές. Σε αγώνα με αντίπαλο τη Βραζιλία που διεξήχθη στο Στρασβούργο της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938, ο Βιλιμόφσκι έκανε εκπληκτική εμφάνιση και έγινε ο πρώτος παίκτης που σημείωσε τέσσερα γκολ σε ένα μόνο αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Με αυτή την εμφάνιση διατηρεί τον υψηλότερο μέσο όρο τερμάτων ανά αγώνα σε αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κέρδισε και πέναλτι για το πέμπτο τέρμα της Πολωνίας, όμως οι Βραζιλιάνοι νίκησαν στην παράταση το ιστορικό παιχνίδι με 6–5. Το ρεκόρ του καταρρίφθηκε 56 χρόνια αργότερα. Παραμένει ο μοναδικός αγώνας στο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου ένας παίκτης από την ηττημένη πλευρά σημείωσε τέσσερα γκολ. Έκανε μια άλλη εξαιρετικά εμφάνιση στις 27 Αυγούστου 1939 στη Βαρσοβία σε ένα διεθνές φιλικό απέναντι σε μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο, την Ουγγαρία. Μετά από 33 λεπτά παιχνιδιού, οι Ούγγροι ήταν μπροστά με 2– 0. Σκόραρε τρία γκολ και κέρδισε και πάλι ένα πέναλτι, το οποίο μετατράπηκε σε γκολ δίνοντας στην Πολωνία τη νίκη με 4–2.
Στη Γερμανία
Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, ο Βιλιμόφσκι έμεινε αρχικά στην πατρίδα του και έγινε αστυνομικός για να αποφύγει την επιστράτευση στη Βέρμαχτ. Με τη διαίρεση της χώρας του, ο Βιλιμόφσκι έλαβε τη γερμανική υπηκοότητα, το πρώτο του όνομα έγινε Ερνστ (Ernst) από Έρνεστ (Ernest), όπως η πλειοψηφία των κατοίκων του ανατολικού τμήματος της Άνω Σιλεσίας, μεταξύ αυτών όλοι οι παίκτες της πολωνικής εθνικής ομάδας που προέρχονταν από την περιοχή. Έτσι τους επέτρεψαν να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους στο ποδόσφαιρο, καθώς δεν επέτρεπαν στους Πολωνούς να συμμετέχουν σε αθλητικές δραστηριότητες υπό τη ναζιστική κατοχή. Αντιμετώπισε προβλήματα κατά τη διάρκεια της κατοχής καθώς η μητέρα του φυλακίστηκε επειδή είχε εμπλακεί σε στενή σχέση με Εβραίο, ενώ ο ίδιος είχε την προσωπική αντιπάθεια του ανώτερου Γερμανού τοπικού αξιωματούχου.
thumb|Ο Βιλιμόφσκι αριστερά σε προσπάθειά του το 1937 με τη Ρουχ Χόζουφ
Η ομάδα της Κατοβίτσε ορίστηκε ως εκπρόσωπος της γερμανικής Άνω Σιλεσίας. Έπαιξε εκεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 1940, προτού μετακομίσει στο Κέμνιτς με τη μεσολάβηση του Έρβιν Χέλμχεν, όπου ανέλαβε δουλειά ως αστυνομικός, ενώ έπαιζε στην τοπική ομάδα ΠΣΦ Κέμνιτς για δύο χρόνια σημειώνοντας τουλάχιστον 68 τέρματα πρωταθλήματος. Τη σεζόν 1940–41 σημείωσε 107 γκολ σε 45 επίσημους αγώνες, ακατάρριπτο ρεκόρ κόσμου. Συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών το σύνολο της χρονιάς ήταν 127 τέρματα σε 52 αγώνες. Μέσα στην πορεία του πολέμου αγωνίστηκε για τη Μόναχο 1860 (1942–1944), όπου ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε το Tschammerpokal (Κύπελλο Γερμανίας) το 1942. Σε εκείνη τη διοργάνωση ο Βιλιμόφσκι σημείωσε 14 τέρματα σε τέσσερις αγώνες, ακατάρριπτο ρεκόρ στην ιστορία του Κυπέλλου Γερμανίας. Στον αγώνα με αντίπαλο την SS Strasburg (15–1) σημείωσε 7 τέρματα, επίσης ακατάρριπτο ρεκόρ για τη διοργάνωση μέχρι σήμερα. Στο τελευταίο παιχνίδι της διοργάνωσης του 1942, στο Βερολίνο με αντίπαλο τη Σάλκε, η ομάδα του Μονάχου κέρδισε με 2–0, με δικό του πρώτο γκολ.
Έκανε ντεμπούτο για τη Εθνική Γερμανίας σε αγώνα με τη Ρουμανία την 1η Ιουνίου 1941, στο Βουκουρέστι σημειώνοντας δύο γκολ στη νίκη με 4–1. Η καλύτερη εμφάνιση του Βιλιμόφσκι για τη γερμανική εθνική ομάδα ήρθε στις 18 Οκτωβρίου 1942 στη Βέρνη της Ελβετίας, καθώς οι Γερμανοί νίκησαν την ελβετική εθνική ομάδα με σκορ 5–3. Ο Έζι σημείωσε τέσσερα γκολ, ενώ το πέμπτο ήταν από τον Φριτς Βάλτερ. Στις 16 Αυγούστου 1942, έπαιξε ένα πραγματικό εντός έδρας παιχνίδι σε έναν διεθνή αγώνα για πρώτη φορά. Στην Άνω Σιλεσία, διεξήχθη συνάντηση με τη Ρουμανία με νίκη της γερμανικής ομάδας με 7–0 και στον οποίο ο Βιλιμόφσκι πέτυχε το τελευταίο γκολ. Ήταν το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός στην κατεχόμενη περιοχή την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν 55.000 οπαδοί ήρθαν να θαυμάσουν το είδωλό τους. Με την εθνική Γερμανίας σημείωσε 13 γκολ σε 8 αγώνες.
Μετά τον πόλεμο, ο Βιλιμόφσκι ο οποίος θεωρήθηκε από την πολωνική κυβέρνηση ως προδότης, τα στοιχεία της καριέρας του από την Πολωνία καταστράφηκαν και δεν του επιτράπηκε να επισκεφτεί την πατρίδα του Σιλεσία κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Καρλσρούης, ανοίγοντας ένα εστιατόριο εκεί. Όμως η μεγάλη αγάπη του για το ποδόσφαιρο τον ώθησε να συνεχίσει την καριέρα του που διήρκεσε μέχρι τουλάχιστον το 1957 και την ηλικία των 41 ετών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έπαιξε σε αρκετές ομάδες (έχοντας τιμωρηθεί και από τις γερμανικές ποδοσφαιρικές αρχές για κακή εξωγηπεδική ζωή), με καλύτερη την παραμονή του στην ισχυρή τότε Καϊζερσλάουτερν. Ο κορυφαίος συμπαίκτης του Φριτς Βάλτερ είχε πει ότι «για μένα ο μεγαλύτερος από όλους τους σκόρερ, ένα θαύμα που εκμεταλλευόταν ευκαιρίες. Σημείωσε περισσότερα γκολ από ό,τι είχε πιθανότητες».
Μετά το τέλος της καριέρας του, ξεχάστηκε γρήγορα. Στην έκδοση «100 χρόνια του DFB» του 1999, δεν αναφέρεται ούτε μία λέξη. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Γερμανία, ήθελε να επισκεφτεί την πολωνική εθνική ομάδα που έμενε κοντά στη Στουτγκάρδη, αλλά άδεια δεν του δόθηκε από τους αξιωματούχους της Πολωνικής Ομοσπονδίας. Το Δεκέμβριο του 1969 (στον απόηχο του 1.000ού γκολ του Πελέ) το γερμανικό περιοδικό Kicker ανέφερε ότι ο Βιλιμόφσκι είχε σημειώσει 1.175 τέρματα κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών αγώνων του. Το γεγονός δεν έχει επιβεβαιωθεί, ενώ η RSSSF έχει αναγνωρίσει τουλάχιστον 683 τέρματα σε επίσημους αγώνες (από τα οποία 412 είναι πρωταθλημάτων ), ευρισκόμενος στην 15η θέση των κορυφαίων σκόρερ όλων των εποχών έχοντας μία από τις υψηλότερες αναλογίες γκολ ανά αγώνα (1,41 σε επίσημους αγώνες), ενώ έχουν ταυτοποιηθεί τουλάχιστον 1.077 τέρματα συνολικά σε 688 επίσημους και φιλικούς αγώνες. Η Πολωνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου τον τίμησε μεταθανάτια με μετάλλιο αξίας και τον εισήγαγε στο Πολωνικό Hall of Fame.
Στατιστικά στοιχεία καριέρας
Πηγή : RSSSF - Ernst Willimowski (2022)
Τίτλοι και διακρίσεις
Τίτλοι
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΚ Καϊζερσλάουτερν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μόναχο 1860 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Κέμνιτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουχ Χόζουφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1938 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες
Ίνγκριντ της Σουηδίας
Η Ίνγκριντ της Σουηδίας (Ingrid av Sverige, 28 Μαρτίου 1910 - 7 Νοεμβρίου 2000) ήταν βασίλισσα της Δανίας από το 1947 μέχρι το 1972, όταν δηλαδή βρισκόταν στο θρόνο της Δανίας ο σύζυγός της Βασιλιάς Φρειδερίκος Θ΄. Η Ίνγκριντ είναι η μητέρα της σημερινής Μαργαρίτας Β΄, της Βενεδίκτης και της Άννας-Μαρίας, συζύγου του τέως βασιλιά των Ελλήνων Κωνσταντίνου Β΄.
Πρώιμα χρόνια
Η Ίνγκριντ Βικτωρία Σοφία Λουίζα Μαργαρίτα γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1910 στο Παλάτι της Στοκχόλμης. Ήταν το τρίτο κατά σειρά παιδί του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας του Κόννωτ.
Η βάπτισή της έγινε στις 5 Μαΐου 1910 στο Βασιλικό Παρεκκλήσι της Στοκχόλμης. Ανάδοχοί της ήταν ο Γουσταύος Ε΄ της Σουηδίας, η Βικτωρία του Μπάντεν, η Σοφία του Νασσάου, ο Αρθούρος, Δούκας του Κόννωτ και του Στράθερν, η Λουίζα Μαργαρίτα της Πρωσίας, η Λουίζα της Πρωσίας, η Χίλντα του Νασσάου, η Θηρεσία της Σαξονίας-Άλντενμπουρκ, η Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα, η Αλίκη του Αθλόουν, ο Αδαλβέρτος της Πρωσίας και ο Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η Ίνγκριντ μεγάλωσε σε μια αίσθηση του καθήκοντος και σοβαρότητας. Ήταν καλά μορφωμένη και ενδιαφερόταν για τον αθλητισμό, και ιδιαίτερα για την ιππασία, το σκι και το τένις.
Γάμος και οικογένεια
Το 1928 η Ίνγκριντ γνώρισε τον Εδουάρδο του Ηνωμένου Βασιλείου και θεωρήθηκε τότε ως η πιθανή σύζυγος του διαδόχου του βρετανικού θρόνου. Ωστόσο, στις 24 Μαΐου 1935, η Ίνγκριντ, παντρεύτηκε τον Διάδοχο της Δανίας Φρειδερίκο στη Στοκχόλμη. Η Ίνγκριντ και ο Φρειδερίκος ήταν τρίτα ξαδέρφια, μέσω του Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας.
Ο Φρειδερίκος και η Ίνγκριντ απέκτησαν τρεις κόρες:
Πριγκίπισσα της Δανίας
Η Ίνγκριντ, ως Πριγκίπισσα της Δανίας, ήταν προστάτης διαφόρων φιλανθρωπικών οργανώσεων. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Δανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τις ενέργειές της χαρακτηρίστηκε ως σύμβολο αντίστασης και άτομο με δημόσιο πατριωτικό ήθος. Ως ένδειξη απείθειας προς τις κατοχικές δυνάμεις θεωρείται η πράξη της να κρεμάσει τις σημαίες της Δανίας, της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου στο παράθυρο του παιδικού σταθμού των Ανακτόρων Αμάλιενμποργκ, της επίσημης δηλαδή βασιλικής κατοικίας στο κέντρο της Κοπεγχάγης.
Βασίλισσα της Δανίας
Η Ίνγκριντ έγινε Βασίλισσα της Δανίας μετά την άνοδο του συζύγου της στο θρόνο στις 20 Απριλίου 1947. Με αυτή της την ιδιότητα έδειξε ενδιαφέρον για τις τέχνες και την κηπουρική, ενώ με πρωτοβουλία της ανακαινίστηκε το Κάστρο Γκράστεν, βάση της δικής της ιστορικής έρευνας σχετικά με την αρχική εμφάνιση του Κάστρου.
Το 1972 η Ίνγκριντ έμεινε χήρα. Την ίδια χρονιά, αφού ορκιστεί πίστη στο Σύνταγμα της Δανίας, θα διοριστεί Αντιβασιλέας και εκπρόσωπος του μονάρχη, σε περίπτωση που η κόρη της ήταν απών, ένα καθήκον που εκτέλεσε σε πολλές περιπτώσεις. Αυτός ο διορισμός ήταν κατ' εξαίρεση, καθώς το σύνταγμα του 1871 προέβλεπε ότι αντιβασιλέας διοριζόταν μόνο ο διάδοχος του θρόνου.
Υπήρξε προστάτιδα σε μια σειρά από κοινωνικές οργανώσεις, στις περισσότερες εκ των οποίων παραχώρησε τη θέση της στην Πριγκίπισσα Βενεδίκτη. Η Ίνγκριντ είχε χαρακτηριστεί ως άτομο του καθήκοντος, καλά προετοιμασμένη και ενεργητική. Θεωρούνταν επίσης φεμινίστρια και επιδίωκε την ισότητα των δύο φύλων.
Θάνατος
Η Βασίλισσα Ίνγκριντ πέθανε σε ηλικία 90 ετών στις 7 Νοεμβρίου 2000 στο Παλάτι Φρέντενσμποργκ, με τις τρεις κόρες της και δέκα εγγόνια της να βρίσκονται δίπλα της. Η κηδεία της έγινε στις 14 Νοεμβρίου 2000 και ο ενταφιασμός της έγινε δίπλα στο σύζυγό της, Φρειδερίκο, έξω από τον Καθεδρικό Ναό του Ροσκίλντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Διάδοχοι της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1953
Το 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Τουρκία, στις πόλεις Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη από 13 ως 23 Μαρτίου 1953. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων του Βελγίου. Η Ελλάδα κατέλαβε την τρίτη θέση.
Χώρες που μετείχαν
Στην τελική φάση μετείχαν επτά χώρες:
Σύστημα διεξαγωγής
Από την πρώτη φάση εξαιρέθηκε η διοργανώτρια Τουρκία, η οποία προκρίθηκε χωρίς αγώνα στον τελικό γύρο. Οι υπόλοιπες έξι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τριών ομάδων. Οι πρώτες των δύο ομίλων και η Τουρκία, συγκρότησαν τον όμιλο του τελικού γύρου. Η τελική κατάταξη και ο τροπαιούχος προέκυψε από τη βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας δυο ομάδων στην πρώτη θέση του ομίλου προβλεπόταν η ανάδειξη του νικητή μετά από εκτέλεση πέντε πέναλτι.
Η ελληνική ομάδα
Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης.
Ποδοσφαιριστές: Κώστας Καραπατής (τερμ., 4 αγώνες), Χαράλαμπος Ταουξής (τερμ., 2), Θεόδωρος Αλούπης (4), Κουρτζίδης (3), Νεμπίδης (4), Σούλης Κίνλεϊ (4), Πούλης (4), Εμμανουηλίδης (3), Καζάκος (3), Ασημακόπουλος (3), Θ. Σαραβάκος (4), Πανάκης (4), Λ. Πετρόπουλος (4), Χατζηνικολάου (3), Μυλωνάκης (1), Πολύζος (1).
Πηγές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1953
Παλάτσο Καρινιάνο
Το Παλάτσο Καρινιάνο είναι ένα ιστορικό κτήριο στο κέντρο του Τορίνο, στη βορειοδυτική Ιταλία, που στεγάζει το Μουσείο της Ιταλικής Ενοποίησης (Risorgimento). Ήταν η ιδιαίτερη κατοικία του πρίγκιπα του Καρινιάνο, από τον οποίο έλαβε το όνομά της. Η κυρτή μπαρόκ δυτική πρόσοψή της είναι διαφορετική από τις άλλες όψεις του κτηρίου.
Ιστορία
Η κατασκευή του παλάτσο Καρινιάνο παραγγέλθηκε από τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο πρίγκιπα του Καρινιάνο (γιο του Θωμά-Φραγκίσκου) και τη σύζυγό του Μαρία των Βουρβόνων. Ο πρίγκιπας ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Γκουαρίνο Γκουαρίνι τη σχεδίαση κατάλληλου κτηρίου για να γίνει διαμονή γι' αυτόν και τα μέλη του οίκου Καρινιάνο, που ήταν πλάγιος κλάδος του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας.
Ο Γκουαρίνι σχεδίασε την κατασκευή σε τετράγωνο σχήμα, με ευθύγραμμη την ανατολική πρόσοψη και με καμπύλη τη δυτική πρόσοψη. Στο εσωτερικό διαμορφώθηκε μία αυλή. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1679, όταν ο πρίγκιπας ήταν 51 ετών. Οι διακοσμήσεις επάνω από τα παράθυρα του πρώτου ορόφου των ευγενών (piano nobile) ανακαλούν την εκστρατεία της οικογένειας με το Σύνταγμα Καρινιάν-Σαλιέρ εναντίον των ιθαγενών Ιροκουά της Βορείου Αμερικής το 1667. Το εσωτερικό περιγράφεται πάντα ως πολυτελές και έχει εξαίρετες νωπογραφίες και γύψινες διακοσμήσεις.
Μεταξύ των νωπογραφιών είναι μερικές του Στέφανο Λενιάνι, του λεγόμενου Λενιανίνο. Η κύρια κλίμακα διακοσμείται με προτομές του Πiέτρο Σομάτσι. To κτήριο κατασκευάστηκε με τούβλα σε τυπικό Μπαρόκ στυλ και το κεντρικό μέρος της δυτικής πτέρυγας είναι ελλειψοειδές. Η πρόσοψη εκεί είναι το μόνο δείγμα αστικής αρχιτεκτονικής, που κάνει χρήση του με τον κυματισμό "κοίλο-κυρτό-κοίλο" ρυθμού, που εισήχθη από τον Φραντσέσκο Μπορρομίνι στο ναό του Αγ. Κάρλο αλλα Κουάττρο Φοντάνε στη Ρώμη.
Στο ανάκτορο γεννήθηκε το 1749 η Μαρία-Τερέζα της Σαβοΐας-Καρινιάνο, σύζυγος του πρίγκιπα του Λαμμπάλλ και έμπιστη της Μαρίας-Αντουανέττας, για την οποία απεβίωσε το 1792. Ο ανιψός της Κάρολος-Εμμανουήλ πρίγκιπας του Καρινιάνο γεννήθηκε εδώ (ιταλ. qui nacque) το 1770 και ο εγγονός του τελευταίου, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ το 1820, που από βασιλιάς της Σαρδηνίας έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιταλίας.
Από το 1848 ως το 1861 το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε ως Βουλή των Αντιπροσώπων του Υπό των Άλπεων Κοινοβουλίου. Το 1861, με τη δημιουργία του Κοινοβουλίου του νέου ενοποιημένου βασιλείου της Ιταλίας, η αίθουσα δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να στεγάσει τους Αντιπροσώπους, έτσι η Βουλή μετακόμισε αλλού. Τώρα βρίσκεται εδώ το Μουσείο της Ιταλικής Ενοποίησης (Risorgimento).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στο Τορίνο
Ιωάννης Στάικος
Ο Ιωάννης Στάικος ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα. Με το σώμα ενόπλων που είχε συγκροτήσει απελευθέρωσε το Βλοχό. Έδρασε στις περιοχές του Αγρινίου και του Μεσολογγίου. Ήταν γερουσιαστής στη Γερουσία του 1844 και διετέλεσε Υπουργός των Στρατιωτικών το 1849 στην Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή. Έφτασε στον βαθμό του Υποστράτηγου. Πέθανε στο Αγρίνιο το 1861.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Παναγιώτης Δεσποτόπουλος (1911-2001)
Ο Παναγιώτης Δεσποτόπουλος (1911-2001) ήταν ανώτατο κρατικό στέλεχος, που υπηρέτησε κυρίως ως νομάρχης.
Βιογραφικά στοιχεία
Πριν γίνει νομάρχης ήταν (ως το 1961) διευθυντής Διοικήσεως του υπουργείου Εσωτερικών. Διορίστηκε Νομάρχης Κυκλάδων το 1961 και έφτασε στη Σύρο και ανέλαβε καθήκοντα στις 11 Σεπτεμβρίου 1961. Στις Κυκλάδες παρέμεινε ως νομάρχης ως τη μετάθεσή του, τον Ιούνιο του 1964, στο Βόλο. Στο Βόλο παρέμεινε επί τρία χρόνια και το 1967 επαναδιορίστηκε νομάρχης Μαγνησίας από τη χούντα. Εν συνεχεία διορίστηκε νομάρχης Καβάλας το 1968. Το 1970 ήταν Νομάρχης Δωδεκανήσου.
Απεβίωσε το 2001 και κηδεύτηκε στις 20 Ιουλίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε εγγόνια, δισέγγονα και αδέλφια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Δωδεκανήσου Κατηγορία:Νομάρχες Καβάλας Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Νομάρχες Μαγνησίας
Αριστείο του Αγώνα
thumb|right|250px|Αριστείο του Αγώνα απονεμημένο από τον Βασιλιά Όθωνα και το ρολόι του Ανδρέα Μιαούλη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα Το Αριστείο του Αγώνα ήταν τιμητικό μετάλλιο οποίο απένειμε το νεοσύστατο ελληνικό κράτος σε όλους όσοι είχαν πάρει μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ιδρύθηκε διά Βασιλικού Διατάγματος την 20η Μαΐου 1834. Διαιρέθηκε σε τρεις τάξεις:
Φοριόταν στο αριστερό μέρος του στήθους και στηρίζονταν σε κυανή ταινία. Συνοδευόταν επίσης από έγγραφο δίπλωμα, το οποίο υπέγραφε ο βασιλιάς στους αξιωματικούς, και ο γραμματέας του Υπουργού της Επικρατείας στους άλλους. Αυτοί που τιμήθηκαν είχαν ως αμοιβή το δικαίωμα α) να έχουν τα πρωτεία στις εκλογές, β) να οπλοφορούν χωρίς άδεια, γ) να παίρνουν τιμητική θέση μαζί με τις αρχές σε όλες τις εορτές, δ) να είναι ελεύθεροι κάθε σωματικής εργασίας στις γενικές υπηρεσίες του κράτους.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Παλιούρι Φθιώτιδας
Το Παλιούρι είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Χουν Χουρ Του
Οι Huun-Huur-Tu (Khün Khürtü) είναι μουσικό συγκρότημα από τη Ρωσική Αυτόνομη Δημοκρατία της Tιβά. Παίζουν παραδοσιακά μουσικά όργανα και τραγούδια της πατρίδας τους, ενώ με συναυλίες τους έχουν γίνει δημοφιλείς σε όλες τις ηπείρους. Συνεργάστηκαν το 2008 με τον Ρος Ντέλι.
Παλιούρι Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παλιούρι βρίσκεται στην κοιλάδα του Σπερχειού, δίπλα στις βόρειες όχθες του και σε μια καμπή του ποταμού, σε απόσταση 10 χλμ. Α. από τη Μακρακώμη και 21 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Λαμία. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και ήταν τσιφλίκι του Αλή πασά, ενώ μετά την απελευθέρωση και με βασιλιά τον Όθωνα παρέμεινε τσιφλίκι της οικογένειας Τσάλη και του Ιωάννη Κωλέττη, ο οποίος τα κατείχε μαζί με τα χωριά Αρχάνι και Μάκρεση (Μάκρη). Μετά την απελευθέρωση το χωριό αναφέρεται επίσημα, γραμμένο ως Παληούριον, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μάκριδος (Παραχελωϊτών). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Καστρί αποτελούν την τοπική κοινότητα Καστρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρακώμης του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 128 κατοίκους.
Χουν Χουρ Του
Ιστορία
Το 1992 ιδρύθηκε ένα μικρό τετραμελές μουσικό συγκρότημα με το όνομα Kungurtuk. Έπαιζαν ο Καϊγκάλ-ολ Χοβάλιγκ, ο Αλέξανδρ Μπάπα, ο αδελφός του Σαϊάν Μπάπα και ο Άλμπερτ Κουβεζίν και μετονομάσθηκαν αργότερα σε Χουν Χουρ Του, που στη γλώσσα τους σημαίνει «χρυσές ηλιαχτίδες» (του ανατέλοντος ή δύοντος ήλιου). Το 1933 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκο τους με τίτλο 60 Horses in My Heard και ήταν συλλογή δημοτικών τραγουδιών. Ο Κuwesin, και λίγο αργότερα ο Alexander Bapa εγκατέλειψαν το συγκρότημα, ενώ ήρθε ο Alexei Saryglar. Το 1993 πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία στις ΗΠΑ. Από το 1997 και αργότερα, το 1999 πρόσθεσαν αρκετούς επιτυχημένους μουσικούς νεωτερισμούς και τα δύο άλμπουμ τους If I'd Been Born an Eagle και Where Young Grass Grows έγιναν αποδεκτά από το ευρύ κοινό.
Παλιούρι Φθιώτιδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Χουν Χουρ Του
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικά μουσικά συγκροτήματα
Α.Ο. Καστέλλας Πειραιά
Ο Αθλητικός Όμιλος Καστέλλας είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την ομώνυμη συνοικία του Πειραιά. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1977, έχει χρώματα το μπλε και το λευκό και έμβλημα την τρίαινα του Ολύμπιου θεού, Ποσειδώνα της Ελληνικής μυθολογίας. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών και τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, καθώς και τμήματα υποδομών για το εκάστοτε αθλητικό τμήμα του. Είναι μέλος της Ε.Π.Ο., της Ε.Π.Σ. Πειραιά και της Κ.Ο.Ε.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Ο «'''Α.Ο. Καστέλλας'''» ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1977, με αρχικό του τμήμα το τμήμα ποδοσφαίρου. Αμέσως εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιά και από τη σεζόν 1977-78 ξεκίνησε επίσημα την αγωνιστική του πορεία, αγωνιζόμενος σταθερά μέχρι και σήμερα. Έχει αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 2.370.
Ξεκίνησε από τη Γ' Κατηγορία και με διαδοχικές ανόδους τη σεζόν 1978-79 στη Β' Κατηγορία και τη σεζόν 1981-82 στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, τη σεζόν 1989-90 ως τριταθλήτρια Ε.Π.Σ. Πειραιά κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία, όπου και αγωνίστηκε τη σεζόν 1990-91 για πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα. Στη μοναδική παρουσία του «Α.Ο.Κ.» στην Δ' Εθνική, αγωνίστηκε στον 7ο όμιλο και τερμάτισε προτελευταίος στην 21η θέση της βαθμολογίας, έχοντας αντιπάλους τους Πειραϊκούς Δόξα Πειραιά, Α.Ο. Ζέας, Α.Π.Ο. Κερατσίνι, Αμφιάλη, Α.Ο.Κ. Φαλήρου, Ατρόμητο Πειραιώς, Ερμή Κορυδαλλού, Α.Ο. Μοσχάτου, Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας, Α.Σ. Δραπετσώνας, Περαμαϊκό, Μανδραϊκό και Βύζαντα Μεγάρων, καθώς και τους Α.Σ. Ρόδος, Απόλλων Καλυθιών Ρόδου, Α.Ο. Μυκόνου, Καλυμνιακό και Α.Ε. Κως.
Έκτοτε μέχρι και σήμερα αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Υποβιβάστηκε από την Α' Κατηγορία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, για να επιστρέψει το 2007 και να αγωνιστεί εκ νέου μέχρι και το 2015, όποτε και υποβιβάστηκε μετά από 8 χρονιές παρουσίας. Το 2018 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας της σεζόν 2017-18 και κέρδισε την επάνοδο στην Α' Κατηγορία. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2018-19, αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Πειραιά.
Γιατί οι γυναίκες σκοτώνουν (σειρά)
Το "Γιατί οι γυναίκες σκοτώνουν" (Why Women Kill) είναι μια αμερικανική σκοτεινή κωμωδία-δραμα που δημοσιεύτηκε ως τηλεοπτική σειρά από τον δημιουργό Marc Cherry. Λαμβάνει χώρα σε πολλές χρονικές περιόδους και απεικονίζει τα γεγονότα που οδηγούν σε θανάτους που προκαλούνται από γυναίκες. Η πρώτη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 15 Αυγούστου 2019, στο CBS All Access και 10 επεισόδια. Η δεύτερη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 3 Ιουνίου 2021, στο Paramount+.
Α.Ο. Καστέλλας Πειραιά
Τμήμα υδατοσφαίρισης
Το τμήμα υδατοσφαίρισης (water polo) του «'''Α.Ο. Καστέλλας'''» ανέστειλε τη λειτουργία του το 2002 και επανιδρύθηκε έπειτα από 10 χρόνια, το 2012. Αμέσως παρουσίασε ανοδική πορεία, ανεβαίνοντας στην Γ' Εθνική κατηγορία το 2013 και στην Β' Εθνική κατηγορία το 2014. Στην Β' Εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών αγωνίστηκε τις χρονιές 2014-15 και 2015-16. Από την περίοδο 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στην Γ' Εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών.