cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ
Ιστορία
Αρχικά το νοσοκομείο αποτελούνταν από δύο διώροφες πτέρυγες και είχε συνολικά 120 κρεβάτια, τρεις χειρουργικές κλινικές, μία Παθολογική Κλινική και τέσσερα εργαστήρια (Ακτινολογικό, Μικροβιολογικό, Βιολογικής Χημείας και Παθολογοανατομικό), σύμφωνα με τις προδιαγραφές και τις απαιτήσεις των δωρητών. Οι αυξανόμενες ανάγκες σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης και γενικότερα της Μακεδονίας οδήγησαν στην συνεχή επέκταση του Νοσοκομείου. Η πτέρυγα της παιδιατρικής κλινικής ανεγέρθηκε με δωρεά της σουηδικής φιλανθρωπικής οργάνωσης Raedda Barnen προς το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ακόμη ανάμεσα στους μεγάλους ευεργέτες του Νοσοκομείου συγκαταλέγονται η Φούλα Καλλιτσάντση, ο Παρίσης Καλλιτσάντσης, ο Γεώργιος Παντελάκης, ο νευρολόγος Θωμάς Τέγος και το Σωματείο για τη φροντίδα των ατόμων με νευρομυικές παθήσεις MDA Ελλάς.
Το 2016 παραδόθηκε ανακαινισμένη η Β΄ πανεπιστημιακή παιδιατρική κλινική. Οι οκτάκλινοι θάλαμοι έγιναν δίκλινοι, με εσωτερικούς χώρους υγιεινής. Η δύναμη της κλινικής σήμερα είναι 60 κλίνες, εκ των οποίων οι 20 είναι στο ογκολογικό τμήμα. Κάθε χρόνο εξετάζονται στα τακτικά και επείγοντα εξωτερικά ιατρεία, περί τα 14.000 παιδιά και νοσηλεύονται ετησίως περί τα 3.000 παιδιά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αχεπα Αχεπα
Πρόγραμμα Βέγκα
Το πρόγραμμα Βέγκα (αγγλικά: Vega) ήταν ένα διαστημικό επιστημονικό πρόγραμμα και αποτελούνταν από δύο αποστολές στον πλανήτη Αφροδίτη  και  τον κομήτη του Χάλεϋ.
Το Βέγκα 1 και το Βέγκα 2 ήταν μη επανδρωμένες αποστολές, αποτέλεσμα της συνεργατικής προσπάθειας των κρατών της Σοβιετικής Ένωσης, Αυστρίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας, Ανατολικής Γερμανίας, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Γαλλίας και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Αποτελούνταν από δύο επιμέρους αποστολές: η μια αφορούσε τη μελέτη του πλανήτη Αφροδίτη ενώ η δεύτερη τη μελέτη του κομήτη του Χάλεϋ.
Τα δύο διαστημόπλοια εκτοξεύθηκαν στις 15 και 21 Δεκεμβρίου 1984 αντίστοιχα και αποτέλεσαν μέρη της λεγόμενης "αρμάδας του Χάλεϋ", μιας ομάδας διαστημοσυσκευών που παρατήρησαν και  μελέτησαν τον κομήτη του Χάλεϋ εκμεταλλευόμενες τη διάβασή του από το εσωτερικό ηλιακό σύστημα το 1986.
Οι διαστημοσυσκευές
Το Βέγκα 1 και Βέγκα 2 είναι πανομοιότυπα σκάφη και αποτέλεσαν εξέλιξη των επιτυχημένων σκαφών Βενέρα 9, του προηγούμενου προγράμματος (εξερεύνησης της Αφροδίτης) Βενέρα. Μαζί με τον πυραυλοφορέα Proton αποτέλεσαν τη συνεισφορά των Σοβιετικών στο πρόγραμμα Βέγκα. Τα σκάφη ζύγιζαν 4.920 κιλά και τροφοδοτούνταν από ένα ζεύγος μεγάλων φωτοβολταϊκών στοιχείων, ενώ μετέφεραν επιστημονικά όργανα μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν συστήματα απεικόνισης, φασματόμετρα, μαγνητόμετρα, αναλυτής πλάσματος και άλλα.
Εκτοξευθήκαν από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν με έναν πύραυλο-φορέα της οικογένειας Proton.
Γεώργιος Α. Εμπειρίκος
Ο Γεώργιος Εμπειρίκος (1920 - 2011) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και συλλέκτης έργων τέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του εφοπλιστή Αριστείδη Εμπειρίκου, γόνου της γνωστής οικογένειας της Άνδρου. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ και στη συνέχεια εργάστηκε στη ναυτιλιακή οικογενειακή επιχείρηση. Εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και ασχολήθηκε με την συλλογή έργων τέχνης δημιουργώντας μια από τις πιο φημισμένες συλλογές. Κατά τη διάρκεια της ζωής του διέμενε μεταξύ Λονδίνου, Ελβετίας και Νέας Υόρκης.
Η συλλογή του θεωρούνταν ως μία από τις δεκαπέντε μεγαλύτερες και σημαντικότερες στην υφήλιο αποτελούμενη από πίνακες των Βίνσεντ βαν Γκογκ, Ελ Γκρέκο, Φρανθίσκο Γκόγια, Βασίλι Καντίνσκι, Πάμπλο Πικάσο κ.α. Ένας από τους σημαντικότερους πίνακες που είχε στην συλλογή του ήταν από την σειρά «Χαρτοπαίκτες» του Γάλλου μεταϊμπρεσιονιστή ζωγράφου Πωλ Σεζάν, ο οποίος πωλήθηκε από τους κληρονόμους του για ένα ποσό μεταξύ 250 και 300 εκατομμυρίων αμερικανικών δολλαρίων στη βασιλική οικογένεια του Κατάρ. Τον Οκτώβριο του 2012 ο οίκος δημοπρασιών Sotheby's ανακοίνωσε ότι θα πουλήσει έντεκα έργα ζωγραφικής από την συλλογή του Εμπειρίκου στο πλαίσιο δημοπρασιών που θα πραγματοποιηθούν στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο.
Απεβίωσε το 2011. Ήταν παντρεμένος με την Ντόντα Γουλανδρή και σε δεύτερο γάμο με την Δάφνη Κωστοπούλου και έχει έναν γιο, τον Αριστείδη Εμπειρίκο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Οικογένεια Εμπειρίκου Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή Κατηγορία:Εφοπλιστές
Βασίλειος Γ. Κολοκοτρώνης
Ο Βασίλειος Κολοκοτρώνης (1884 - 1960) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεώργιου Κολοκοτρώνη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια στρατιωτικών και ήταν εγγονός του λοχαγού Βασίλειου Κολοκοτρώνη καθώς και δισέγγονος του Ιωάννη Κολοκοτρώνη, αδερφού του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ακολούθησε την παράδοση της οικογένειας και κατατάχθηκε στη χωροφυλακή το 1907. Έλαβε μέρος στος Βαλκανικούς πολέμους και στην Μικρασιατική Εκστρατεία ενώ συμμετείχε στο κίνημα του 1935. Εξαιτίας της συμμετοχής του στο τελευταίο κίνημα αποστρατεύθηκε αλλά επαναφέρθη το 1937 με τον βαθμό του υποστρατήγου. Το 1940 προήχθη σε αντιστράτηγο και το 1945 ανέλαβε την αρχηγία της χωροφυλακής. Αποστρατεύθηκε τελικώς το 1950.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1960.
Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής Βασιλειος
Ευβουλέας ο Ελευσίνιος
Ο Ευβουλεύς που συνδέεται με την Ελευσίνα ήταν γιος του Τροχίλου, ιερέας της θεάς Δήμητρας, και αδελφός του Τριπτολέμου. Η οικογένεια διώχθηκε από το Άργος και κατέφυγε στην Αττική. Σε άλλη παράδοση ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος είναι παιδιά του Δυσαύλη.
Ο Ευβουλεύς λατρευόταν στην Ελευσίνα ως θεότητα, όπως μαρτυρεί επιγραφή με το όνομά του μαζί με τα ονόματα της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Μία από τις παλαιότερες παραδόσεις αναφέρει ότι ο Ευβουλέας ήταν γηγενής Ελευσίνιος και βοήθησε τη Δήμητρα στην αναζήτηση της κόρης της. Η άποψη αυτή υπάρχει και στις ορφικές παραδόσεις, όπου αναφέρεται ότι η θεά βρήκε στην Ελευσίνα τη Βαυβώ, τον Δυσαύλη, τον Τριπτόλεμο, τον Εύμολπο και τον Ευβουλέα, οι οποίοι ήταν όλοι τους «γηγενείς». Σε άλλη παράδοση ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος παρουσιάζονται να δίνουν χρήσιμες πληροφορίες στη Δήμητρα σχετικώς με την αρπαγή της κόρης της. Κατά τον Παυσανία (Α΄ 14, 3), η θεά για να τους ανταμείψει τους δίδαξε τη σπορά των χωραφιών. Οι Αργείοι πίστευαν ότι ο Ευβουλεύς και ο Τριπτόλεμος ήταν παιδιά του Τροχίλου, ο οποίος πήρε σύζυγο από την Ελευσίνα.
Ωραιότατο γλυπτό κεφάλι εφήβου, που ανακαλύφθηκε το 1885 στην Ελευσίνα και θεωρείται έργο του Πραξιτέλους, παριστάνει τον Ευβουλέα.
Πηγές
Ευβουλεας ο Ελευ Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Χαλκός
Το χημικό στοιχείο χαλκός (cuprum) είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 29 και ατομικό βάρος 63,546. Έχει θερμοκρασία τήξης 1084,6 °C και θερμοκρασία βρασμού 2567 °C. Το σύμβολό του είναι Cu. Έχει κοκκινωπό χρώμα και είναι όλκιμος και ελατός. Ανήκει στην ομάδα της 1ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης.
Ιστορία
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους ο χαλκός είναι το πρώτο από τα μέταλλα που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για την κατασκευή σκευών, εργαλείων και όπλων. Εκτιμάται ότι ο χαλκός έγινε γνωστός περίπου το 9.000 π.Χ., πιθανόν επειδή απαντά ως αυτοφυής και δεν απαιτεί μεταλλουργική διαδικασία για την παρασκευή του σε καθαρή μορφή. Η χρήση καθαρού χαλκού ήταν γνωστή στη Μικρά Ασία από το 6.500 π.Χ. ενώ από τα μέσα της 4ης χιλιετίας άρχισε να αναπτύσσεται η μεταλλουργία που προκάλεσε και την αστικοποίηση της Μεσοποταμίας. Περί το 3.000 π.Χ. η χρήση χαλκού ήταν πλήρως διαδεδομένη στην Εγγύς Ανατολή. Η χρήση του ορείχαλκου ήταν ευρύτερα διαδεδομένη στη 2η χιλιετία μέχρι την 1η όπου ακολούθησε η ευρύτερη χρήση του σιδήρου.
Είναι επίσης γνωστό ότι η μεταλλουργία του χαλκού ήταν ενεργή γενικότερα στο χώρο του Αιγαίου (π.χ. στη Σέριφο) κατά τη διάρκεια της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού, η οποία θεωρητικά σηματοδοτεί την έναρξη χρήσης του χαλκού για την κατασκευή εργαλείων, όπλων, χρηστικών αγγείων, κοσμημάτων κλπ.
Το αγγλικό του όνομα copper προκύπτει από το λατινικό Cuprum, λέξη η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το νησί της Κύπρου, όπου και εξορυσσόταν κατά τη ρωμαϊκή εποχή.
Προέλευση-Μεταλλεύματα χαλκού
Ανευρίσκεται αυτοφυής στη φύση, ωστόσο σήμερα τα κοιτάσματα αυτοφυούς χαλκού είναι είτε περιορισμένα είτε μη οικονομικά εκμεταλλεύσιμα, όπως το αποκαλούμενο "Desseminated Copper Ore" στη Μοντάνα και άλλες Πολιτείες των ΗΠΑ.
Περισσότερο συνήθης είναι η εμφάνισή του στο φλοιό της γης, ως θειούχο ορυκτό, όπως ο χαλκοπυρίτης(CuFeS2), ο κοβελλίνης (CuS), ο χαλκοσίνης (Cu2S), ο κυπρίτης, ο μαλαχίτης και ο αζουρίτης. Η συγκέντρωσή του στα ορυκτά αυτά είναι συνήθως χαμηλή. Τυπικά μεταλλεύματα χαλκού περιέχουν από 0,5% χαλκό (ανοικτά ορυχεία) έως 1- 2% χαλκό (υπόγεια ορυχεία). Μεταλλικός χαλκός παράγεται από τα παραπάνω μεταλλεύματα με πυρομεταλλουργία: φρύξη, σύντηξη και εξευγενισμό.
Ο χαλκός εμφανίζεται επίσης σε μικρότερο βαθμό στα οξειδωμένα μεταλλεύματα (ανθρακικά, οξείδια,υδροξυ-πυριτικά, θειικά). Μεταλλικός χαλκός παράγεται από αυτά τα μέταλλα με υδρομεταλλουργία: εκχύλιση (leaching), βιοεκχύλιση (bioleaching) (π.χ. στη Σκουριώτισσα Κύπρου), εκχύλιση σε οργανικό διαλύτη (solvent extraction) και ηλεκτρανάκτηση (electrowinning).
Τα μεταλλεύματα χαλκού απαντώνται σε πολλούς κοιτασματολογικούς τύπους παγκοσμίως, μεταξύ των οποίων σημαντικά είναι τα μεταλλεύματα πορφυρικού τύπου όπου είναι συνήθης η παράλληλη μεταλλοφορία του χρυσού. Επίσης μεγάλη σημασία ως μελλοντικές πηγές χαλκού έχουν οι περιεκτικότητες χαλκού στα πεδία «κονδύλων» (nodules) σε μεγάλα βάθη σε ωκεάνιες περιοχές, καθώς και σε κοιτάσματα συμπαγών θειούχων μεταλλευμάτων που συνδέονται με ηφαιστειακή δραστηριότητα.
Μια τρίτη σημαντική πηγή του χαλκού είναι τα σκραπ χαλκού και κραμάτων χαλκού. Η παραγωγή χαλκού από αντικείμενα που ανακυκλώνονται είναι επίσης σημαντική: 10-15% της παραγωγής των ορυχείων.
Στην Ελλάδα δεν παράγεται πρωτογενής χαλκός από "ίδια" κοιτάσματα. Ο δευτερογενής χαλκός (από ανακύκλωση) που παράγεται δεν μπορεί να εκτιμηθεί με ακρίβεια διότι πραγματοποιείται σε μεγάλο βαθμό από ένα κύκλωμα παράνομων συλλεκτών και μεταποιητών που δεν ελέγχονται από την ελληνική πολιτεία . Εντούτοις, η μεταλλεία και μεταλλουργία του χαλκού ήταν ενεργή στον τόπο μας από τα αρχαία χρόνια, ειδικότερα στο χώρο του Αιγαίου. Κοιτάσματα χαλκού υπήρχαν και υπάρχουν και στην ηπειρωτική Ελλάδα, με αποκορύφωμα το μεγάλο κοίτασμα πορφυρικού τύπου (χρυσού-χαλκού) στις Σκουριές Χαλκιδικής. Στην περιοχή Λιμογάρδιου Λαμίας (σημ. Ναρθάκι), υπάρχουν υπόγειες μεταλλευτικές στοές αλλά και χαλκομιγείς εκβολάδες που αποδεικνύουν τη λειτουργία και εκμετάλλευση αρχαίου μεταλλείου.
Παρασκευή
Συνήθως παρασκευάζεται με φρύξη μεταλλεύματος θειούχου χαλκού, οπότε παράγεται οξείδιο του χαλκού, το οποίο αντιδρά με τον θειούχο και δίνει καθαρό χαλκό:
Ο παραγόμενος χαλκός δεν έχει μεγάλο βαθμό καθαρότητας. Γι' αυτό υφίσταται ηλεκτρόλυση, οπότε η καθαρότητά του φθάνει το 99,9%, ενώ στο ηλεκτρόδιο επικάθονται σίδηρος και άργυρος.
Φυσικές ιδιότητες
Είναι μέταλλο με χαρακτηριστικό χρώμα (ερυθρό του χαλκού) και χαρακτηριστική μεταλλική λάμψη. Είναι επίσης μαλακός (σκληρότητα 2.5-3 στην Κλίμακα Mohs δύστηκτος (σημείο τήξεως 1084,6° C, σημείο βρασμού 2562° C), ιδιαίτερα ελατός και όλκιμος, πολύ καλός αγωγός της θερμότητας και του ηλεκτρισμού. Λόγω της ιδιότητάς του όταν είναι τηγμένος να απορροφά ατμοσφαιρικό αέρα, τον οποίο αποβάλλει ψυχόμενος, δεν μπορούν να κατασκευασθούν χυτά αντικείμενα από χαλκό. Δεν εμφανίζει σχιστότητα, ενώ έχει ανώμαλη θραύση. Είναι τελείως αδιαφανής, ακόμη και σε λεπτά ελάσματα. Δεν εμφανίζει μαγνητικές ιδιότητες. Σε επαφή με άλλα μέταλλα εμφανίζει διαφορά δυναμικού (φαινόμενο Galvani).
Χημικές ιδιότητες
Ο χαλκός εμφανίζει δύο αριθμούς οξείδωσης (+1 και +2). Δεν είναι ιδιαίτερα δραστικό μέταλλο γι' αυτό και δεν αντιδρά εύκολα με άλλα στοιχεία και δεν χρησιμοποιείται ευρέως ως αναγωγικό. Στον ατμοσφαιρικό αέρα καλύπτεται αρχικά από οξείδιό του, το οποίο, με το διοξείδιο του άνθρακα μετατρέπεται σε ανθρακικό χαλκό, προσδίδοντάς του πρασινωπό χρώμα. Αντιδρά με οξυγόνο, θείο και αλογόνα προς τις αντίστοιχες ενώσεις. Δεν προσβάλλεται από αραιά οξέα ούτε από πυκνό θειικό οξύ, προσβάλλεται από το νιτρικό οξύ (HNO3).
Έχει δύο σταθερά ισότοπα το 63Cu και το 65Cu.
Βιολογική σημασία
Είναι απαραίτητο ιχνοστοιχείο, τόσο στα ζώα όσο και στα φυτά. Ανευρίσκεται σε ποικιλία ενζύμων, όπως την υπεροξειδάση του Κυτοχρώματος C και την υπεροξειδισμουτάση. Ορισμένα μαλάκια και αρθρόποδα έχουν ως μεταφορική ουσία των αναπνευστικών αερίων την αιμοκυανίνη (αντί της αιμοσφαιρίνης), η οποία περιέχει χαλκό.
Ηλεκτρονική
Η βιομηχανία ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών ειδών κάνει ευρεία χρήση χαλκού, από τον οποίο κατασκευάζει πάσης φύσεως αγωγούς (καλώδια), ηλεκτρονικά εξαρτήματα, όπως πλακέτες τυπωμένων κυκλωμάτων, πηνία, ηλεκτρομαγνήτες πάσης φύσεως για ηλεκτροκινητήρες και γεννήτριες κτλ. Χρησιμοποιείται, επίσης, στις κατασκευές κυματαγωγών.
Οι υγροί συσσωρευτές θειικού οξέος (π.χ. οι μπαταρίες αυτοκινήτων) χρησιμοποιούν χαλκό σε κάθε ηλεκτροχημικό στοιχείο
Το οξείδιο βαρίου - υττρίου - χαλκού (YBa2Cu3O7) φέρεται υπό την εμπορική ονομασία YBCO και αποτελεί τη βάση για την κατασκευή πολλών τύπων Υπεραγωγών.
Διατροφή
Ο χαλκός είναι απαραίτητο για τον ανθρώπινο οργανισμό ιχνοστοιχείο. Ο χαλκός μεταπίπτει στον ανθρώπινο ή ζωικό οργανισμό μεταξύ των μορφών του μονοσθενούς χαλκού (Cu+1) και στην πλειοψηφία του δισθενούς χαλκού (Cu+2). Ο χαλκός έχει τη δυνατότητα να παίρνει και να δίνει εύκολα ηλεκτρόνια και αυτό εξηγεί και το σημαντικό ρόλο του στις αντιδράσεις οξείδωσης-αναγωγής (οξειδοαναγωγικές) και τη δέσμευση των ελεύθερων ριζών. Ανευρίσκεται στο κρέας, στα καρύδια, τα οστρακόδερμα, τα λαχανικά και στους σπόρους (άλευρα ολικής άλεσης).
Κατασκευές
Ο χαλκός είναι βιοστατικό στοιχείο, δηλαδή παρεμποδίζει την ανάπτυξη μικροοργανισμών στην επιφάνειά του. Λόγω αυτής της ιδιότητας του, χρησιμοποιείται για την κατασκευή βιοστατικών ινών, για πόμολα θυρών και φίλτρων σε κλιματιστικά, ιδιαίτερα σε νοσοκομειακές εγκαταστάσεις. Παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί και στη ναυπηγική, επειδή δεν επέτρεπε την ανάπτυξη θαλάσσιων οργανισμών στα ύφαλα των πλοίων.
Παλαιότερα, αλλά και σήμερα κάποιες φορές για λόγους αισθητικής, κατασκευάζονταν σφυρήλατα και άλλα μαγειρικά σκεύη από χαλκό (κοινώς μπακίρια). Η χρήση τους έχει εγκαταλειφθεί λόγω του ότι προκαλούσαν δηλητηριάσεις από το οξείδιο που δημιουργείται κατά το μαγείρεμα. Τα (σχετικά σπάνια σήμερα) χάλκινα μαγειρικά σκεύη επικασσιτερώνονται (το λεγόμενο γάνωμα) ή επικαλύπτονται με ανοξείδωτο χάλυβα για να αποφεύγονται οι δηλητηριάσεις. Ο χαλκός αν έρθει σε επαφή με όξινα υλικά με ph κάτω από 6.5, που μπορεί να χρησιμοποιούνται στο μαγείρεμα, και ιδιαίτερα σε ψηλές θερμοκρασίες, μπορεί να διαβρωθεί και να μολύνει τις μαγειρεμένες τροφές με τοξικά οξείδια. Αντίθετα, δεν υπάρχει κίνδυνος διάβρωσης όταν ο χαλκός έρχεται σε επαφή μόνο με υγρά ουδέτερου ή βασικού ph όπως το νερό του δικτύου υδροδότησης (ph 7.2 ως 7.8). Για αυτό το λόγο η χρήση του χαλκού για μαγειρικά σκεύη είναι σπάνια, αλλά χρησιμοποιείται εκτεταμένα και άφοβα, υπό μορφή κράματος, για την κατασκευή των σωληνώσεων, στροφίγγων, βρυσών κτλ στα δίκτυα υδροδότησης πόσιμου νερού.
Είναι βασικό συστατικό στην κατασκευή νομισμάτων (κερμάτων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Ορυκτά Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης  Κατηγορία:Σύμβολα της Γιούτα
Απόλλων 11
Η αποστολή Απόλλων 11 (Apollo 11) ήταν η διαστημική πτήση που προσεδάφισε τους πρώτους δύο ανθρώπους στη Σελήνη. Ο αρχηγός της αποστολής Νηλ Άρμστρονγκ και ο πιλότος Έντουιν Μπαζ Όλντριν, αμφότεροι Αμερικανοί, προσεδάφισαν τη σεληνάκατο Eagle στις 20 Ιουλίου του 1969, στις 20:18 UTC. Έξι ώρες μετά την προσσελήνωση, στις 21 Ιουλίου και ώρα 02:56:15 UTC, ο Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην επιφάνεια της Σελήνης. Ο Όλντριν τον συνόδεψε περίπου 20 λεπτά αργότερα. Πέρασαν μαζί περίπου 2 ώρες και ένα τέταρτο έξω από το διαστημικό σκάφος και συνέλεξαν 21,5 κιλά σεληνιακού υλικού για να επιστρέψουν στη Γη. Ενώ βρίσκονταν στην επιφάνεια της Σελήνης, ο Μάικλ Κόλινς οδηγούσε μόνος του το όχημα διακυβέρνησης Columbia σε σεληνιακή τροχιά. Ο Άρμστρονγκ και ο Όλντριν πέρασαν σχεδόν μία ημέρα στη σεληνιακή επιφάνεια προτού επανέλθουν στο Columbia σε σεληνιακή τροχιά.
Το Απόλλων 11 εκτοξεύτηκε με έναν πύραυλο Saturn V από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο νησί Μέριτ στη Φλόριντα, στις 16 Ιουλίου, και ήταν η πέμπτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος Απόλλων της NASA. Το διαστημικό σκάφος Απόλλων είχε τρία μέρη: ένα όχημα διακυβέρνησης (CM) με καμπίνα για τους τρεις αστροναύτες, και ήταν το μόνο μέρος που επέστρεψε στη Γη, ένα υπηρεσιακό σκάφος (SM), το οποίο υποστήριζε το όχημα διακυβέρνησης με πρόωση, ηλεκτρική ενέργεια, οξυγόνο και νερό, και τη σεληνάκατο (LM) που είχε δύο επίπεδα -ένα χαμηλότερο για την προσσελήνωση και ένα πιο πάνω για να θέσει τους αστροναύτες πίσω σε σεληνιακή τροχιά.
Αφού τέθηκαν στη σωστή κατεύθυνση προς τη Σελήνη από τον Saturn V, οι αστροναύτες αποκόλλησαν το διαστημικό σκάφος από τον πύραυλο και ταξίδεψαν για τρεις ημέρες έως ότου μπήκαν σε σεληνιακή τροχιά. Τότε ο Άρμστρονγκ και ο Όλντριν μεταφέρθηκαν στη σεληνάκατο Eagle και προσσεληνώθηκαν. Έμειναν συνολικά περίπου 21,5 ώρες στην επιφάνεια της Σελήνης. Οι αστροναύτες χρησιμοποίησαν το ανώτερο επίπεδο του Eagle για να απομακρυνθούν από την επιφάνεια της Σελήνης και να ενωθούν πάλι με τον Κόλινς στο όχημα διακυβέρνησης. Εγκατέλειψαν το Eagle προτού εκτελέσουν τους ελιγμούς που τους έβγαλαν από τη σεληνιακή τροχιά και τους έθεσαν σε τροχιά με προορισμό τη Γη. Επέστρεψαν με την προσγείωσή τους στον Ειρηνικό Ωκεανό στις 24 Ιουλίου.
Η προσσελήνωση μεταδόθηκε ζωντανά στην τηλεόραση παγκοσμίως. Ο Άρμστρονγκ πάτησε πάνω στην επιφάνεια της Σελήνης και περιέγραψε το γεγονός ως "ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα" ("one small step for [a] man, one giant leap for mankind"). Το Απόλλων 11 τερμάτισε ουσιαστικά την κούρσα των δύο υπερδυνάμεων για την κατάκτηση του Διαστήματος και εκπλήρωσε έναν εθνικό στόχο που είχε τεθεί το 1961 από τον Αμερικανό πρόεδρο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι: "Πριν το τέλος της δεκαετίας, η μετάβαση ενός ανθρώπου στη Σελήνη και η ασφαλής επιστροφή του στη Γη".
Το πλήρωμα
* Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Η επιλογή του πληρώματος για το πρώτο ταξίδι του ανθρώπου στη Σελήνη υπήρξε ουσιαστικά τυχαία. Το πλήρωμα του κάθε Απόλλων είχε καθοριστεί από το 1967 και το ποια αποστολή θα ήταν η πρώτη που θα πραγματοποιούσε προσσελήνωση εξαρτάτο απόλυτα από την πορεία των δοκιμών. Σχεδόν μέχρι τέλους δεν υπήρχε καμία βεβαιότητα για το εάν το εγχείρημα θα αναλάβει το Απόλλων 11 ή το 12. Τελικά, αποφασίστηκε ότι με τις εννέα πτήσεις επανδρωμένων και μη διαστημοπλοίων που ακολούθησαν την καταστροφή του Απόλλων 1, τον Ιανουάριο του 1967, δεν απέμενε πλέον τίποτα πέρα από την ίδια την προσσελήνωση: ο κλήρος είχε πέσει στο Απόλλων 11 και το τριμελές πλήρωμά του.
Αεροναυπηγός αλλά και διπλωματούχος πιλότος από τα 16 του, ο Νιλ Άρμστρονγκ γνώρισε για πρώτη φορά τη δράση στην Κορέα, όπου πραγματοποίησε 78 αποστολές, σε μία από τις οποίες, μάλιστα, καταρρίφθηκε στα μετόπισθεν του εχθρού, αλλά κατόρθωσε να διαφύγει πεζός. Στο τέλος της δεκαετίας του 1960 ήταν ήδη καταξιωμένος ως ένας από τους καλύτερους και ενδεχομένως ο πλέον ψύχραιμος πιλότος δοκιμών στις Η.Π.Α. Αστροναύτης από το 1962, είχε ήδη πετάξει στο Διάστημα με το μικρό Τζέμινι 8.
Ο Έντουιν "Μπαζ" Όλντριν ήταν επίσης βετεράνος πιλότος, η διδακτορική διατριβή του οποίου είχε θέμα τη σύνδεση διαστημοπλοίων σε τροχιά. Απέδειξε την αξία του στην πτήση του Τζέμινι 12, όταν πραγματοποίησε ο ίδιος όλους τους εξαιρετικά πολύπλοκους υπολογισμούς που απαιτούσε η σύνδεση με το όχημα-στόχο Ατζίνα, όταν το ραντάρ του Τζέμινι παρουσίασε βλάβη. Αρχικά, ο Όλντριν επρόκειτο να ήταν αυτός ο πρώτος άνθρωπος στη Σελήνη αλλά τελικά η NASA αποφάσισε ότι η τιμή ανήκει δικαιωματικά στον Άρμστρονγκ ως κυβερνήτη του διαστημοπλοίου. Λέγεται ότι επρόκειτο για μία απόφαση που ο Όλντριν ποτέ δεν δέχθηκε.
Ο Μάικλ Κόλινς ήταν και αυτός πιλότος δοκιμών. Είναι ο άνθρωπος που θα παρέμενε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ενώ οι δύο συνάδελφοί του θα έγραφαν ιστορία στην επιφάνειά της.
Η σεληνάκατος
Το ίδιο το όχημα με το οποίο θα γινόταν η προσσελήνωση ήταν ένα πραγματικό τεχνολογικό θαύμα. Πνευματικό παιδί ενός άσημου μηχανικού της NASA, του Τζον Χούμπολτ, η λύση που επιλέχθηκε ανάγεται στην εποχή των ιστιοφόρων. Το κυρίως διαστημόπλοιο θα έμπαινε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, από όπου θα απελευθερωνόταν το όχημα προσσελήνωσης, μια "λάντζα" του Διαστήματος που θα έφτανε στην επιφάνεια με το πλήρωμα, θα επέστρεφε στο διαστημόπλοιο και στη συνέχεια θα έμενε στο Διάστημα. Πέραν πάσης αμφιβολίας επρόκειτο για την οικονομικότερη λύση, καθώς μείωνε δραστικά τον συνολικό όγκο του διαστημοπλοίου, άρα και τις ανάγκες του σε καύσιμα.
Το όχημα προσσελήνωσης Eagle (Αετός) θα ήταν έτσι και το πρώτο γνήσιο διαστημόπλοιο, ένα όχημα ολοσχερώς απαλλαγμένο από τους αεροδυναμικούς περιορισμούς της διέλευσης από την ατμόσφαιρα της Γης. Η σεληνάκατος δεν έμοιαζε με κανένα άλλο ιπτάμενο όχημα. Για την ακρίβεια θύμιζε έντονα έντομο. Μοναδικός περιορισμός ήταν το βάρος, καθώς, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της NASA, κάθε τόννος βάρους απαιτούσε για την εκτόξευσή του τρεις τόννους καυσίμου. Έτσι το περίβλημά του λειάνθηκε με ειδικά οξέα για να φθάσει τελικά να έχει το πάχος πιστωτικής κάρτας. Στην επιφάνειά του συνδέθηκε με ειδικούς γυάλινους συνδετήρες ένα δεύτερο ειδικό στρώμα συνθετικού μονωτικού και εξωτερικά το τελικό αλουμινένιο κέλυφος που προστάτευε όχημα και πλήρωμα από τους μικρομετεωρίτες. Τα δύο αυτά εξωτερικά στρώματα είχαν συνολικό πάχος μερικών χιλιοστών του εκατοστόμετρου.
Η σεληνάκατος είχε στην ουσία δύο τμήματα. Το κύριο σκάφος, το οποίο αποτελούσε το θαλαμίσκο του πληρώματος και έφερε τον κινητήρα ανόδου, και τη βάση η οποία έφερε τον κινητήρα καθόδου και τα τέσσερα πόδια της. Με την ολοκλήρωση της αποστολής, η βάση μετατρεπόταν ουσιαστικά σε εξέδρα εκτόξευσης του θαλαμίσκου για το σύντομο ταξίδι του μέχρι το όχημα διακυβέρνησης που θα έφερνε το πλήρωμα στη Γη.
Το κωνικό όχημα διακυβέρνησης, από την πλευρά του, αποτελούσε την κορωνίδα μίας σύντομης αλλά δραματικής εξελικτικής διαδικασίας, καθώς μετά το δυστύχημα του Απόλλων 1 η NASA πραγματοποίησε 1.800 και πλέον τροποποιήσεις στον αρχικό σχεδιασμό με αποκλειστικό σκοπό να αυξήσει την ασφάλειά του. Πίσω από το όχημα διακυβέρνησης βρισκόταν το κυλινδρικό όχημα που περιείχε τον κύριο κινητήρα, τους σταυροειδείς κινητήρες ελιγμών και τα καύσιμά τους. Το όλο συγκρότημα, τέλος, βρισκόταν στην κορυφή του ισχυρότερου πυραύλου που είχε κατασκευαστεί. Η σχεδίαση του Saturn V (Κρόνος 5) από τον Βέρνερ φον Μπράουν και το επιτελείο του άρχισε το 1959, πριν καν ο Τζον Κένεντι εξαγγείλει το φιλόδοξο πρόγραμμά του για την κατάκτηση της Σελήνης. Με ύψος 111 μέτρων, όσο ένας ουρανοξύστης τριάντα και πλέον ορόφων, βάρος οκτώ χιλιάδων τόννων και μέγιστη ισχύ 32 χιλιάδων τόννων, ο Saturn V αποδείχθηκε όχι μόνο απόλυτα ικανός να φέρει εις πέρας την αποστολή του αλλά και απόλυτα αξιόπιστος, πραγματοποιώντας το σύνολο των αποστολών του χωρίς να παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα.
Η εκτόξευση και η πτήση σε σεληνιακή τροχιά
Στις 16 Ιουλίου του 1969 τα πάντα ήταν πλέον έτοιμα. Ο κολοσσιαίος όγκος του Saturn V ήταν στη βάση εκτόξευσης, γεμάτος κηροζίνη, υγρό οξυγόνο και υδρογόνο και, στην κορυφή του, οι τρεις άνδρες του πληρώματός του.
Σε ύψος 100 χιλιομέτρων, όταν ήταν πλέον άχρηστος, ο πύραυλος διάσωσης αποσπάστηκε αποκαλύπτοντας στο πλήρωμα το βαθύ γαλανό του ουρανού. Ένα γαλανό που γρήγορα μετατράπηκε σε μαύρο. Δώδεκα λεπτά μετά την εκτόξευση, ο τρίτος και τελευταίος όροφος του γιγαντιαίου πυραύλου διέκοψε τη λειτουργία του: το Απόλλων βρέθηκε σε τροχιά, σε ύψος 180 χιλιομέτρων από τη Γη.
Οι δύο επόμενες ώρες κύλησαν με το πλήρωμα να ελέγχει προσεκτικά όλα τα συστήματα του διαστημοπλοίου. Στη συνέχεια, ο τρίτος όροφος του Saturn V πυροδοτήθηκε για τελευταία φορά για να σπρώξει τον Απόλλων προς τον στόχο του, το δυτικό άκρο της Θάλασσας της Ηρεμίας που μόλις διακρινόταν, λίγο πιο δεξιά από το κέντρο της Σελήνης. Λίγο αργότερα, το πλήρωμα απέσπασε το Κολούμπια από τον πύραυλο, το περιέστρεψε και το συνέδεσε με το Eagle. Στη συνέχεια το συγκρότημα άρχισε τον διάπλου του σκοτεινού κενού που χωρίζει τη Γη από τον δορυφόρο της, περιστρεφόμενο αργά γύρω από τον άξονά του ώστε να μοιράζεται ισομερώς η ηλιακή θερμότητα στην επιφάνειά του. Το πλήρωμα ήταν πλέον ελεύθερο να θαυμάσει το θέαμα: τη Γη που μίκραινε και τη Σελήνη που φαινόταν ολοένα και μεγαλύτερη μέχρι που, την τέταρτη ημέρα από την εκτόξευση, κυριάρχησε απόλυτα στους φεγγίτες του διαστημοπλοίου. Ενώ το συγκρότημα Columbia-Eagle χανόταν πίσω από τον σεληνιακό όγκο και η επικοινωνία με το κέντρο ελέγχου πτήσης στο Χιούστον ήταν αδύνατη, ο Άρμστρονγκ έδωσε στους υπολογιστές την εντολή για την εισαγωγή του σε σεληνιακή τροχιά.
Το πρόγραμμα των εννέα επομένων ωρών προέβλεπε ανάπαυση του πληρώματος αλλά ο Μάικλ Κόλινς δυσκολεύτηκε να κοιμηθεί. Ο Κόλινς γνώριζε καλά ότι σε περίπτωση που, για οποιονδήποτε λόγο, οι Άρμστρονγκ και Όλντριν δεν μπορέσουν να εγκαταλείψουν την επιφάνεια της Σελήνης μέσα στον προκαθορισμένο χρόνο, οι δικές του επιλογές θα ήταν δύο: ή να τους εγκαταλείψει σε βέβαιο θάνατο και να επιστρέψει μόνος και στιγματισμένος στη Γη ή να μοιραστεί αυτοβούλως τη μοίρα τους.
Κατά τη διάρκεια της δέκατης περιστροφής τους στην τροχιά της Σελήνης, οι Άρμστρονγκ και Όλντριν εγκατέλειψαν το Columbia και εγκαταστάθηκαν στο Eagle. Δύο ακόμα περιστροφές πέρασαν πριν οι αστροναύτες αποσυνδέσουν τα δύο οχήματα και πυροδοτήσουν τους κινητήρες του Eagle για την κάθοδο στα 16.000 μέτρα. Στο ύψος αυτό ο κινητήρας πυροδοτήθηκε εκ νέου και, σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα παρέμενε σε λειτουργία μέχρι την προσσελήνωση.
Δευτερόλεπτα αργότερα, ωστόσο, μία προειδοποιητική λυχνία άρχισε να αναβοσβήνει στον πίνακα ελέγχου του Eagle: "Επικείμενη υπερφόρτιση του υπολογιστή". Τα μάτια όλων στράφηκαν σε έναν 27χρονο ειδικό στο κέντρο ελέγχου στο Χιούστον. Ο Στιβ Μπέιλς είχε λίγα λεπτά για να αποφασίσει εάν η αποστολή μπορεί να συνεχίσει ή εάν οι αστροναύτες πρέπει να εγκαταλείψουν το όνειρο και να επιστρέψουν στο όχημα διακυβέρνησης και στη Γη. Ευτυχώς η προγραμματίστρια Μάργκαρετ Χάμιλτον είχε φροντίσει να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης που θα αντιμετώπιζε αυτόματα το πρόβλημα ακριβώς για μια τέτοια περίπτωση παρά τις αντιρρήσεις των προϊσταμένων της που το θεωρούσαν άχρηστο. Το πρόγραμμα της Χάμιλτον επέτρεψε στον 24χρονο τότε ειδικό υπολογιστών Τζακ Γκάρμαν να καταλάβει πως παρά τον συναγερμό η αποστολή δεν βρίσκονταν σε κίνδυνο και να δώσει εκείνος το «πράσινο φως» στον Στιβ Μπέιλς μιας και η ίδια η Χάμιλτον δεν βρίσκονταν στην αίθουσα ελέγχου αφού καμία γυναίκα δεν επιτράπηκε να βρίσκεται εκεί εκτός από την μηχανικό αεροδιαστημικής Τζόαν Μόργκαν. Έτσι ο Μπέιλς είπε «προχωρείστε!» Ο Μπέιλς τιμήθηκε αργότερα από τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον με το ίδιο μετάλλιο που έλαβαν και οι τρεις αστροναύτες για τη γενναιότητα και την ευθυκρισία του ενώ ο Γκάρμαν έλαβε διάφορα βραβεία από τη NASA μεταξύ των οποίων δύο για την εξαιρετική του υπηρεσία. Η Χάμιλτον όμως δεν έλαβε κανένα βραβείο ούτε και μνημονεύθηκε ποτέ. Μόνο πολύ αργότερα, το 2016, ο τότε πρόεδρος των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα αναγνώρισε τη συνεισφορά της και της απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας ως «σύμβολο της γενιάς των αφανών γυναικών που βοήθησαν την ανθρωπότητα να πάει στο διάστημα.»
Προσσελήνωση
Τα προβλήματα ωστόσο δεν σταμάτησαν. Ενώ το Eagle πετούσε μόλις 60 μέτρα από την επιφάνεια της Σελήνης, ο Άρμστρονγκ αντιλήφθηκε ότι ο υπολογιστής το οδηγούσε προς ένα σημείο γεμάτο βράχους. Πέραν της πιθανότητας σοβαρής βλάβης του οχήματος αν προσέκρουε στους βράχους, εάν το Eagle δεν ακουμπούσε στη Σελήνη σχεδόν απόλυτα κάθετα, η αποκόλληση θα ήταν αδύνατη: οι δύο εξερευνητές θα έμεναν για πάντα στην επιφάνεια του δορυφόρου. Έτσι, ο Άρμστρονγκ ανέλαβε ο ίδιος τη διοίκηση για να οδηγήσει το σκάφος σε ομαλό έδαφος.
Στο σημείο αυτό το πρόγραμμα προέβλεπε και πάλι ανάπαυση του πληρώματος. Ωστόσο, από την ένταση της στιγμής, οι ικανότατοι αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν ζήτησαν και έλαβαν αμέσως άδεια να αρχίσουν τις προετοιμασίες για την έξοδό τους από το όχημα. Οι προετοιμασίες αυτές από μόνες τους κράτησαν έξι και πλέον ώρες. Όταν τα πάντα ήταν έτοιμα, ο θαλαμίσκος του Eagle αποσυμπιέστηκε και η θυρίδα άνοιξε. Προβάλλοντας στο σεληνιακό τοπίο με την πλάτη, ο Άρμστρονγκ άρχισε να κατεβαίνει τα εννέα σκαλοπάτια του Eagle.
Ο Άρμστρονγκ έφτασε στην άκρη της σκάλας και πήδηξε, για να ακουμπήσει μαλακά στο σκονισμένο έδαφος της Σελήνης. Η ώρα ήταν 2.56:15 UTC, της 21ης Ιουλίου 1969, και ο Νιλ Άρμστρονγκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην επιφάνεια ενός άλλου ουράνιου σώματος, λέγοντας: "Είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα" ("That's one small step for (a) man, one giant leap for mankind"). Τα ιστορικά λόγια του Νιλ Άρμστρονγκ σηματοδότησαν για πάντα ένα κορυφαίο γεγονός του 20ού αιώνα: την κατάκτηση της Σελήνης. Τα πρώτα βήματα στη Σελήνη μεταδόθηκαν ζωντανά στη Γη, μέσω μίας κάμερας που υπήρχε στο εξωτερικό της σεληνακάτου, και υπολογίζεται ότι τα παρακολούθησαν 600.000.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.
Η πρώτη πράξη του Άρμστρονγκ ήταν να συλλέξει δείγματα σεληνιακού βράχου και να τα αποθηκεύσει στο Eagle, για την περίπτωση που απαιτηθεί ταχύτατη εγκατάλειψη της Σελήνης. Δεν απαιτήθηκε. 19 λεπτά αργότερα, στην επιφάνεια πάτησε και ο Όλντριν και οι δύο εξερευνητές πέρασαν λίγα λεπτά πειραματιζόμενοι με τη σεληνιακή βαρύτητα αφού εγκατέστησαν την τηλεοπτική κάμερα που θα αναμετέδιδε κάθε κίνησή τους, για να παραμείνει για πάντα στην επιφάνεια μετά την αναχώρησή τους.
Στη Σελήνη, οι Άρμστρονγκ και Όλντριν τοποθέτησαν μία πλακέτα στο πλευρό της βάσης του Eagle: "Στο σημείο αυτό, άνθρωποι από τον πλανήτη Γη έφθασαν για πρώτη φορά στη Σελήνη, Ιούλιος 1969 μ.Χ. Ήλθαμε εν ειρήνη, εν ονόματι ολόκληρης της ανθρωπότητας" ("Here Men From The Planet Earth First Set Foot Upon the Moon, July 1969 A.D. We Came in Peace For All Mankind"). Κάτω από την επιγραφή παρατίθενται τα ονόματα και οι υπογραφές των τριών του Απόλλων 11 και του προέδρου Νίξον. Λίγο αργότερα, οι Άρμστρονγκ και Όλντριν δέχθηκαν τα συγχαρητήρια του ιδίου προέδρου, από το οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.
Από το σημείο αυτό, άρχισε το αμιγώς επιστημονικό τμήμα της αποστολής. Οι δύο εξερευνητές συγκέντρωσαν δείγματα εδάφους βάρους 21,55 κιλών, και εγκατέστησαν στην επιφάνεια σειρά συσκευών που θα παρέμεναν εκεί και μετά την αναχώρησή τους. Πρόκειται για έναν ανιχνευτή ηλιακών υποατομικών σωματιδίων, ένα ειδικό κάτοπτρο λέιζερ για τον ακριβή υπολογισμό της απόστασης Γης-Σελήνης και έναν σεισμογράφο τόσο ευαίσθητο που κατέγραφε και τα ίδια τους τα βήματα.
Οι δύο αστροναύτες δεν έπαυσαν να φωτογραφίζονται. Παραδόξως, ίσως, στη μεγάλη πλειονότητα αυτών των ιστορικών φωτογραφιών εμφανίζεται ο δεύτερος άνθρωπος στη Σελήνη, ο Όλντριν, απλώς και μόνο γιατί την κάμερα κρατούσε σχεδόν συνεχώς ο Άρμστρονγκ.
Επιστροφή
Δύο ώρες μετά την έναρξη του σεληνιακού περιπάτου, ο Όλντριν επέστρεψε στο Eagle και άρχισε τη διαδικασία αποσελήνωσης. Από μόνη της είναι μία ιστορική στιγμή, καθώς είναι η πρώτη φορά που ανθρώπινο κατασκεύασμα εκτοξεύεται από άλλο ουράνιο σώμα. Μισή ώρα αργότερα τον ακολούθησε ο Άρμστρονγκ, αφήνοντας, όπως και ο Όλντριν, δύο τελευταία ενθύμια στην επιφάνεια του δορυφόρου: τα βαριά παπούτσια που έφερε κατά τη διάρκεια του περιπάτου και τα εκατοντάδες αποτυπώματα των βημάτων του. Επί 7 ώρες οι δύο αστροναύτες επιχείρησαν να κοιμηθούν, αλλά το παγωμένο και στενόχωρο Eagle δεν προσφερόταν για ξεκούραση. Τελικώς, στις 17.54 UTC, της 21ης Ιουλίου, ύστερα από συνολική παραμονή 21 ωρών και 36 λεπτών στην επιφάνεια της Σελήνης, ο κύριος κινητήρας του Eagle πυροδοτήθηκε και το άνω τμήμα της ακάτου εκτοξεύτηκε στο Διάστημα.
Μετά τη σύνδεση των δύο οχημάτων, αλλά πριν περάσουν από τη θυρίδα στο Columbia, οι Άρμστρονγκ και Όλντριν αφιέρωσαν αρκετή ώρα στον προσεκτικό καθαρισμό των στολών τους. Ήταν το πρώτο στάδιο μιας μακράς προληπτικής διαδικασίας απολύμανσης, λόγω του τότε φόβου για τυχόν μεταφορά από τη Σελήνη στη Γη αγνώστων μικροβίων. Το ταξίδι της επιστροφής, πρώτο στάδιο του οποίου ήταν η απελευθέρωση του Eagle, εξελίχθηκε χωρίς το παραμικρό απρόοπτο και, στις 16.50 UTC της 24ης Ιουλίου, το Columbia προσθαλασσώθηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό, κοντά στη νήσο Ουέηκ, 13 μίλια από το αεροπλανοφόρο Χόρνετ, στο οποίο επέβαινε και ο ίδιος ο πρόεδρος Νίξον.
Ο αυτοδύτης του αεροπλανοφόρου Χόρνετ, που πρώτος προσέγγισε την άκατο, ψέκασε αμέσως το διαστημόπλοιο με ειδικό μικροβιοκτόνο υγρό και παρέδωσε στους αστροναύτες ειδικές μονωτικές στολές, ίδιες με εκείνη που έφερε και ο ίδιος. Στη συνέχεια οι τρεις μεταφέρθηκαν με πνευστή λέμβο, η οποία επίσης ψεκάστηκε, σε ελικόπτερο και με αυτό στο αεροπλανοφόρο και αμέσως κλείστηκαν σε ειδικό θάλαμο απομόνωσης με μοναδικό σύντροφο έναν γιατρό. Όταν το αεροπλανοφόρο έφθασε στη Χονολουλού, ο θάλαμος τοποθετήθηκε σε αεροσκάφος και μεταφέρθηκε στο Χιούστον, όπου οι τρεις, μαζί με δύο γιατρούς, κλείστηκαν εκ νέου σε έναν κάπως πιο ευρύχωρο θάλαμο καραντίνας, όπου παρέμειναν επί τρεις εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων υποβλήθηκαν σε λεπτομερείς ιατρικές εξετάσεις.
Τελικώς, στις 10 Αυγούστου, οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι στο Columbia και στο πλήρωμά του δεν υπήρχαν μικροβιολογικοί λαθρεπιβάτες. Για τον Νιλ Άρμστρονγκ, τον Μπαζ Όλντριν και τον Μάικλ Κόλινς η αποστολή είχε τελειώσει, όχι όμως και το πρόγραμμα Απόλλων.
Αντίκτυπος
Η κατάκτηση της Σελήνης είχε τεράστιο αντίκτυπο στη Γη. Στις Η.Π.Α., εκπρόσωπος της Παν Αμέρικαν ανακοίνωσε ότι 16.700 Αμερικανοί ζήτησαν να κλείσουν θέσεις για μελλοντικά τουριστικά ταξίδια στη Σελήνη. Στον Καναδά, μάγος φυλής Ινδιάνων προέβλεψε ότι λόγω της προσσελήνωσης υποχθόνια τέρατα θα κυρίευαν την επιφάνεια του πλανήτη. Στην Ιταλία έξι βαρυποινίτες απέδρασαν εκμεταλλευόμενοι την καθήλωση των δεσμοφυλάκων μπροστά στην τηλεόραση. Στην Αθήνα, οι εφημερίδες παραληρούσαν: "Ο Άνθρωπος κυρίαρχος δύο πλανητών: με εκπληκτική ακρίβεια, οι πορθηταί της Σελήνης εξετέλεσαν τον άθλον", "Το μεγαλύτερο βήμα του ανθρώπου από καταβολής κόσμου", "Πάτησαν!" κ.ο.κ. Οι Αθηναίοι που κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν θέση μπροστά σε τηλεόραση ("Το υπουργείον Προεδρίας έχει μεριμνήσει για την τοποθέτησι συσκευών τηλεοράσεως σε πλατείες και άλλους χώρους" ανακοινώθηκε εγκαίρως) υπολογίζονται σε 2.000.000, ενώ όλες σχεδόν οι εφημερίδες φιλοξένησαν γελοιογραφίες στις οποίες σεληνάνθρωποι υποδέχονται χαμογελαστοί τους απορημένους αστροναύτες. Παράλληλα, παντού σημειώθηκε ότι ο άνθρωπος έφθασε στη Σελήνη χωρίς να έχει λύσει τα προβλήματα που τον μαστίζουν στη Γη. Προβλήματα στη λύση των οποίων τίποτα δεν συνεισέφερε η διαστημική περιπέτεια. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι η αποχή από ολόκληρη τη διαδικασία του πολυπληθέστερου λαού της Γης. Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας δεν ανακοινώθηκε καν η πραγματοποίηση της πρώτης επίσκεψης του ανθρώπου στη Σελήνη.
Οι τρεις αστροναύτες τιμήθηκαν σε πολλές πόλεις των Η.Π.Α. όσο και σε ξένες χώρες στις οποίες περιόδευσαν. Η επιτυχία του Απόλλων 11 έβαλε τέλος στην κούρσα του διαστήματος ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις της εποχής: λίγο καιρό μετά την προσεδάφιση των Αμερικανών, οι Σοβιετικοί ουσιαστικά εγκατέλειψαν το δικό τους σεληνιακό πρόγραμμα. Οι Αμερικανοί θα πραγματοποιούσαν άλλες πέντε αποστολές στη Σελήνη μέσα στα επόμενα χρόνια, έως τον Δεκέμβριο του 1972. Η κάψουλα επιστροφής του Απόλλων 11 εκτίθεται σήμερα στο Εθνικό Μουσείο Αεροναυτικής και Διαστήματος στην Ουάσιγκτον.
Θεωρίες συνωμοσίας
Στα χρόνια που ακολούθησαν, πολλές θεωρίες συνωμοσίας έκαναν την εμφάνισή τους, υποστηρίζοντας ότι η προσσελήνωση του "Απόλλων 11 '', όπως και οι επόμενες, δεν έγινε ποτέ. Οι θιασώτες τέτοιων θεωριών υποστήριζαν ότι επρόκειτο για ένα τρικ από την αμερικανική κυβέρνηση, ώστε να προπαγανδίσει και να κερδίσει τον πόλεμο των εντυπώσεων από το αντίπαλο δέος της Σοβιετικής Ένωσης.
Για να στηρίξουν τις θεωρίες τους, χρησιμοποίησαν μια σειρά από 'επιχειρήματα', με τα οποία υποστηρίζουν ότι η δήθεν προσσελήνωση ήταν μια καλοστημένη απάτη από τη ΝΑΣΑ, η οποία, με τη βοήθεια του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη Στάνλεΐ Κιούμπρικ σκηνοθέτησε το όλο εγχείρημα σε στούντιο, ισχυριζόμενοι ότι, σύμφωνα με αυτά τα επιχειρήματα, αρκετές από τις φωτογραφίες των αστροναυτών δεν συνάδουν με την πραγματικότητα.
Το 1976 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο με θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με την προσσελήνωση του 1969. Είχε τίτλο: «We Never Went to the Moon: America’s Thirty Billion Dollar Swindle» και συγγραφέας ήταν ο Μπιλ Κέισινγκ. Ακολούθησαν δεκάδες άλλα βιβλία και συνωμοσιολόγοι, που παρουσίαζαν νέες θεωρίες που υποστήριζαν ότι η NASA δεν έφτασε ποτέ στο φεγγάρι. Τα βασικότερα επιχειρήματα βασίζονταν στις φωτογραφίες που τράβηξαν οι αστροναύτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Απόλλων Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1969
Νήσος Ατλάσοφ
Το Ατλάσοφ (ρωσικά: Остров Атласова, Οστρόβ Ατλάσοβα) είναι το βορειότερο και ψηλότερο νησί των Κουρίλων. Το νησί είναι ο ηφαιστειακός κώνος του ηφαιστείου Αλαΐντ που υψώνεται 2.339 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το νησί πήρε το όνομά του από τον Βλάντιμιρ Ατλάσοφ, ο οποίος ήταν ένας Ρώσος εξερευνητής του 17ου αιώνα, ο οποίος ενσωμάτωσε την Καμτσάτκα στη Ρωσία. Σήμερα το νησί είναι ακατοίκητο. thumb|left|200px|Το Ατλάσοφ από το επίπεδο της θάλασσας Το Ατλάσοφ είναι το μέρος του στρωματοηφαιστείου Αλαΐντ που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι το βορειότερο ηφαίστειο των Κουρίλων και εξέχει σχεδόν 3 χιλιόμετρα από το πυθμένα της Οχοτσκικής θάλασσας. Έχει κυρίως βασαλτική και βασαλτική-ανδεσιτική σύσταση. Στις πλαγιές του ηφαιστείου βρίσκονται αρκετοί κώνοι, ενώ κατά τη διάρκεια της έκρηξης του 1933-1934 δημιουργήθηκε ένας υπεράκτιος κώνος. Ισχυρές εκρήξεις λαμβάνουν χώρα από το 1790. Οι εκρήξεις που έλαβαν χώρα το 1790 και από τον Απρίλιου μέχρι τον Ιούνιο του 1981 είχαν ισχύ στη κλίμακα VEI 4 και ήταν από τις ισχυρότερες που έχουν καταγραφεί στις Κουρίλες κατά τους ιστορικούς χρόνους. Η τελευταία έκρηξη έλαβε χώρα το 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Ευβουλέας ο χοιροβοσκός
Ο Ευβουλέας ο χοιροβοσκός αναφέρεται στον Σχολιαστή του Λουκιανού («Εταιρικοί διάλογοι») ότι βρέθηκε με τα κοπάδια του στο μέρος όπου ο Άδης τράβηξε την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο. Δεν διευκρινίζεται αν ο ίδιος ο Ευβουλεύς παρέμεινε στην επιφάνεια της γης ή αν πήγε κάτω μαζί τους, συνοδευόμενος και από ένα μέρος από τα κοπάδια του. Με τον μύθο αυτό προσπάθησαν οι αρχαίοι να ερμηνεύσουν το έθιμο της θυσίας χοίρων στον Ευβουλέα κατά τη διάρκεια της εορτής των Θεσμοφορίων.
Παραστάσεις του Ευβουλέως υποτίθεται ότι υπάρχουν στις ρωμαϊκές σαρκοφάγους όπου εικονίζεται η αρπαγή της Περσεφόνης.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Αστροφεγγιά
Η Αστροφεγγιά ήταν τηλεοπτική σειρά, από τις πρώτες έγχρωμες στην ελληνική τηλεόραση, η οποία μεταδόθηκε από την ΕΡΤ το 1980 και βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Ιωάννη Μ. Παναγιωτόπουλου. Τη διασκευή του σεναρίου έκανε ο Βαγγέλης Γκούφας, ενώ τη σειρά σκηνοθέτησε ο Διαγόρας Χρονόπουλος.
Υπόθεση
Το τέλος του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, βρίσκει στην Αθήνα την οικογένεια του επαρχιώτη φοιτητή Άγγελου Γιαννούζη. Μόλις έγινε ανακωχή και έληξε οριστικά ο Πόλεμος, ο Άγγελος πήγε στο σπίτι του πλούσιου συμφοιτητή του Νίκου Στέργη για να γιορτάσουν αυτή την ανακωχή, η οποία γέμισε με ελπίδες τις ψυχές όλων, εκτός του ίδιου του Άγγελου, ο οποίος καθώς ήταν περήφανος που η δική του οικογένεια ζούσε μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση, ένιωθε μίσος για το συμφοιτητή του, που εκείνος και η οικογένειά του ζούσαν μέσα στα πλούτη, αλλά και ζήλια επειδή η Δάφνη, με την οποία ήταν ερωτευμένος, φαινόταν να προτιμούσε το Νίκο.
Τότε ο ελληνικός λαός πίστευε είχαν ηρεμήσει οριστικά τα πράγματα. Αυτό όμως δεν συνέβη. Ο Άγγελος δοκιμάστηκε σκληρά στην πρώτη γραμμή του Μικρασιατικού Μετώπου και τελικώς επέστρεψε στην Αθήνα με αναρρωτική άδεια. Με πικρία είδε τους «άκαπνους» φίλους του να απολαμβάνουν όλα τα καλά της ζωής, ενώ η δική του πορεία, όπως και πολλών άλλων επαρχιωτών ήταν κοινή: φτώχεια, μιζέρια, βάσανα και στο τέλος θάνατος από φυματίωση σε κάποιο σανατόριο.
Αρχική προβολή
Η σειρά αποτελείται από 2 κύκλους, 13 επεισοδίων ο καθένας. Το 1ο επεισόδιο προβλήθηκε την Τετάρτη 30 Απριλίου 1980. Μόλις προβλήθηκε το 13ο επεισόδιο (τελευταίο του 1ου κύκλου) στις 23 Ιουλίου 1980, έγινε ένα μικρό διάλειμμα λόγω καλοκαιριού, και ο 2ος κύκλος ολοκληρώθηκε την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 1980. Αυτό έγινε μόνο στην 1η προβολή της σειράς. Σε όλες τις επαναλήψεις, τα επεισόδια προβλήθηκαν σερί από το 1ο μέχρι το 26ο χωρίς διακοπή.
Επαναπροβολές και διαθεσιμότητα
Η σειρά Αστροφεγγιά διασώζεται στο αρχείο της ΕΡΤ και είναι διαθέσιμη για προβολή μέσω του site του Ψηφιακού Αρχείου της ΕΡΤ. Επίσης, έχει προβληθεί σε πολλές επαναλήψεις έως και πρόσφατα, ενώ τον Νοέμβριο του 2006 κυκλοφόρησε σε 13 DVD από το περιοδικό Ραδιοτηλεόραση, σε 2 επεισόδια ανά DVD. Έγινε έτσι η 5η σειρά της ΕΡΤ που κυκλοφόρησε σε DVD.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Φρούριο του Αργυροκάστρου
Το Φρούριο του Αργυροκάστρου (αλβανικά: Kalaja e Gjirokastrës) είναι φρούριο στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Το Φρούριο του Αργυροκάστρου βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 336 μέτρων.
Το φρούριο επιβλέπει την πόλη, καθώς και μια σημαντική οδική αρτηρία κατά μήκος του ποταμού που διασχίζει την κοιλάδα. Είναι ανοιχτό στους επισκέπτες και διαθέτει στρατιωτικό μουσείο, στου οποίου τα εκθέματα περιλαμβάνονται λάφυρα πολέμου όπως πυροβόλα και διάφορα άλλα αναμνηστικά της αντίστασης των Κομμουνιστών ενάντια στην γερμανική κατοχή, καθώς και ένα κατερριφθέν αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, ως φόρο τιμής στην πάλη του Κομμουνιστικού καθεστώτος ενάντια στις «ιμπεριαλιστικές» δυτικές δυνάμεις.
Το φρούριο υφίστατο υπό διάφορες αρχιτεκτονικές μορφές από χρονική περίοδο προ του 12ου αιώνα. Εκτεταμένες ανακαινίσεις και ταυτόχρονη ενίσχυση των οχυρώσεων στη δυτική του πλευρά έλαβαν χώρα υπό τον Αλή Πασά του Τεπελενίου μετά το 1812. Η κυβέρνηση του Βασιλέα Ζογ επέκτεινε τις φυλακές του κάστρου το 1932.
Οι φυλακές του κάστρου χρησιμοποιήθηκαν σε σημαντικό βαθμό από την κυβέρνηση του Ζογ, ενώ φιλοξένησε πολιτικούς κρατουμένους κατά την περίοδο του κομμουνισμού.
Παραπομπές
Αργυροκαστρου Κατηγορία:Αργυρόκαστρο Κατηγορία:Μουσεία στην Αλβανία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Βόρεια Ήπειρο
Γκριμέλντα της Ουγγαρίας
Η Γκριμέλντα της Ουγγαρίας (απεβ. μετά το 1026) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα της Ουγγαρίας, που παντρεύτηκε τον δόγη της Βενετίας.
Βιογραφία
Ο αδελφός της Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας όρισε τον γιο της Πιέτρο διάδοχο χάρη στα δικαιώματα της αδελφής του. Όταν ο σύζυγος Οττόνε εξορίστηκε στην Κωνσταντινούπολη (1026), η Γκριμέλντα τον ακολούθησε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Οττόνε Ορσεόλο δόγη της Βενετίας (κυβ. 1009-1026) και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόγισσες της Βενετίας Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
2032 Έθελ
Η Έθελ (Ethel) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,90. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Ιρλανδής συγγραφέως Έθελ Λίλιαν Βόυνιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθελ
Εύηνος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εύηνος αναφέρεται κυρίως ο ποτάμιος θεός του ποταμού Ευήνου της δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Ο θεός αυτός όμως, γιος του θεού Άρη και της Δημονίκης, ήταν αρχικώς βασιλιάς της Αιτωλίας.
Κόρη του Ευήνου ήταν η Μάρπησσα ή Ευηνίνη, ενώ εγγονή του ήταν η Κλεοπάτρα (Σχόλια εις Ιλιάδα, Ι 556). Αδέρφια του Ευήνου ήταν ο Μώλος και ο Θέστιος. Ο Εύηνος βασίλεψε στις περιοχές της Καλυδώνας και της Πλευρώνας. Είχε τη συνήθεια να σκοτώνει όλους όσους παρουσιάζονταν για να ζητήσουν ως σύζυγο την κόρη του. Τους έκοβε μετά το κεφάλι και το τοποθετούσε ως στολίδι στον ναό του Ποσειδώνα, πράγμα που θυμίζει τον Οινόμαο και τον μύθο του. Τελικώς τη Μάρπησσα την απήγαγε ο Ίδας. Ο Εύηνος κατεδίωξε το φτερωτό του άρμα και έφθασε στον ποταμό Λυκόρμα. Επειδή όμως δεν μπορούσε να πιάσει τον Ίδα, έσφαξε τα άλογά του και ρίχτηκε στον ποταμό, ο οποίος από τότε ονομάσθηκε Εύηνος.
Audi S2
Το Audi S2 ήταν η σπορ έκδοση του Audi 80 και κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως τον Δεκέμβριο του 1995, αν και τα τελευταία αντίτυπα του S2 πωλήθηκαν ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 1996. Διατέθηκε σε τρεις εκδόσεις: Coupé, Sedan και Avant (station wagon). Αξιοποιώντας την τετρακίνηση τύπου Quattro Torsen, ο 5-κύλινδρος κινητήρας με συμπιεστή που είχε ρυθμιστεί να εγχύει αέρα με πίεση 0,8 bar και να ψύχεται με αέρα, αρχικά ανέπτυσσε ισχύ 220 hp και από τον Οκτώβριο του 1992 έφτασε τους 230 hp.
S2 Coupé
Το S2 Coupé αναπτύχθηκε σε συνεργασία με την Konrad Schmidt Motorsport GmbH, και με αυτό το αυτοκίνητο συμμετείχε από το 1990 στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού, μαζί με το Audi V8 quattro DTM, ενώ η πολιτική έκδοση ήταν διαθέσιμη στην αγορά από τα τέλη του έτους 1990, με εμπορική τιμή 72.450 γερμανικά μάρκα. Βασιζόταν στο Audi Coupé Β3 και ήταν η ναυαρχίδα της σειράς αυτής. Επιπρόσθετος σκοπός του, επίσης, ήταν να βελτιώσει τη συνολική εικόνα του Coupé Β3, η οποία είχε θεωρηθεί πολύ κατώτερη από το προκάτοχό της, το Audi Coupé Β2. Η παραγωγή του Audi Coupé S2 διακόπηκε το 1995, αφού είχαν κατασκευαστεί 7.370 αντίτυπα.
S2 Avant και Sedan
thumb|left|Audi S2 Avant στον [[Καναδάς|Καναδά.]]
Το Audi S2 Avant (station wagon) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1993, με βασική τιμή αγοράς στα 79.150 γερμανικά μάρκα στη Γερμανία, με την τότε ισοτιμία. Ακολούθησε τον Ιούλιο του 1993 το σεντάν, το οποίο πωλήθηκε με το όνομα Audi S2 και με εμπορική τιμή από 76.650 γερμανικά μάρκα. Και τα δύο εκδόσεις ήταν με βάση το Audi 80 B4. Τα έτη 1993, 1994 και 1995 κατασκευάστηκαν συνολικά 1.812 αντίτυπα σειράς S2 Avant. Κατά τα έτη 1993 και 1994 παρήχθησαν συνολικά μόλις 306 σεντάν αυτοκίνητα, ενώ το επόμενο έτος, το 1995, το σεντάν δεν κατασκευάστηκε.
Η παραγωγή του Avant S2 έληξε το 1995, μαζί με την παραγωγή του Audi 80 B4.
Αμάξωμα
thumb|left|Audi S2 Coupé.
Το αμάξωμα του S2 Coupé Β3 βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο Audi Coupé. Το μπροστινό μέρος είχε επανασχεδιαστεί, με μια νέα γρίλια, η οποία είχε κάνει ντεμπούτο στο παρόμοιας σχεδίασης Audi V8 του 1988 - 1993. Έτσι ξεκίνησε στο S2 Coupé, το 1990, η νέα οπτική αισθητική για το νέο Audi 80 B4, το οποίο τελικώς έφτασε στην αγορά το 1991. Τα Sedan και Avant βασίστηκαν στις στάνταρ οπτικά εκδόσεις του Audi 80 B4.