cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μ. Καραγάτσης
Έργο
Παρόλο που ο συγγραφέας δεν ολοκλήρωσε αυτή τη σύνθεση, συνέχισε να ενδιαφέρεται για ιστορικά θέματα και να εμπνέεται από αυτά: Αποπειράθηκε να γράψει ένα τρίτομο ιστορικό έργο, την Ιστορία των Ελλήνων, από το οποίο έγραψε τελικά μόνο τον πρώτο τόμο για την αρχαία Ελλάδα και έγραψε τη μυθιστορηματική βιογραφία Βασίλης Λάσκος, για τον πλοίαρχο του υποβρυχίου «Κατσώνης». Το τελευταίο έργο του σχετικό με την ιστορία έχει τελείως διαφορετικό χαρακτήρα: το Σέργιος και Βάκχος, με πρωταγωνιστές τους Αγίους Σέργιο και Βάκχο, είναι σατιρική και καυστική κριτική και απομυθοποίηση της ιστορίας. Για αυτό το έργο έγραψε εκτενές κείμενο ο Ανδρέας Εμπειρίκος, το οποίο δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό τους και αποτελεί τεκμήριο της φιλίας τους και του θαυμασμού του Εμπειρίκου για τον Καραγάτση.
Προς το τέλος της ζωής του σχεδίαζε άλλη μια ενότητα τεσσάρων έργων, από την οποία πρόλαβε να ξεκινήσει μόνο Το 10. Το έργο διαδραματίζεται σε μια λαϊκή πολυκατοικία του Πειραιά. Μάλιστα ο συγγραφέας επισκεπτόταν κάθε πρωί το λιμάνι και παρατηρούσε την κίνηση και τη ζωή εκεί για να αντλήσει υλικό. Το ημιτελές μυθιστόρημά του εκδόθηκε μετά το θάνατό του.
Ο χαρακτηρισμός που απέδωσαν οι περισσότεροι κριτικοί της λογοτεχνίας στον Καραγάτση ήταν «γεννημένος πεζογράφος». Όλοι αναγνώριζαν την αφηγηματική του ευχέρεια και τη δημιουργική φαντασία του. Ειδικά η φαντασία του είναι αυτό που τον ξεχωρίζει από τους περισσότερους πεζογράφους και όχι μόνο αυτούς της γενιάς του ‘30. Πολλοί τον κατηγόρησαν ως προχειρογράφο, που δεν ενδιαφερόταν για την επιμέλεια της μορφής των έργων του. Η αλήθεια είναι ότι τα χειρόγραφά του δείχνουν ότι σπάνια έκανε αλλαγές στα έργα του, αλλά αυτό αποδεικνύει ακριβώς την αφηγηματική ευχέρεια που έλειπε από πολλούς συγγραφείς της γενιάς του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενιά του ’30 Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι
Τσαπουρνιά Εύβοιας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Τσαπουρνιά βρίσκεται σε υψόμετρο 254 μέτρα κτισμένο ανάμεσα σε δάσος χαλέπιας πεύκης. Έχει χαρακτηριστεί δασικό χωριό και οι κάτοικοί του ασχολούνται στην πλειοψηφία τους με την υλοτομία, την κτηνοτροφία, και την καλλιέργεια χωραφιών. Αξιοθέατο είναι η πετρόχτιστη εκκλησία της Άγιας Παρασκευής, στο κέντρο του οικισμού η οποία είναι κτισμένη το 1824. Το όνομά της προέρχεται από ένα θαμνώδες δένδρο τσαπουρνιά.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αρτεμισίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Βασιλικά και το Ψαροπούλι αποτελούν την τοπική κοινότητα Βασιλικών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρτεμισίου του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 79 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
471143 Ντζεβάνα
Η 471143 Ντζεβάνα (προσωρινή: 2010 EK139) (αγγλικά: Dziewanna) είναι ένα αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου και είναι ένα από τα μεγαλύτερα αντικείμενα του Ηλιακού μας Συστήματος που έχουν ανακαλυφθεί τα τελευταία χρόνια. Το Κέντρο Μικρών Πλανητών το αναφέρει ως Κένταυρο ή αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου. Μπορεί να βρίσκεται σε τροχιακή αντήχηση 7:2 με τον Ποσειδώνα.
Είχε υπολογιστεί ότι αν έχει λευκαύγεια 0,05, τότε η 471143 Ντζεβάνα έχει διάμετρο πάνω από 1000 χιλιόμετρα. Παρόλα αυτά, παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ έδειξαν ότι η λευκαύγειά του είναι υψηλή, πάνω από 0,2 (δηλαδή αντανακλά περισσότερο από το 20% του φωτός που προσπίπτει σε αυτό) και έτσι η διάμετρός του υπολογίστηκε ότι είναι λίγο μικρότερη από 500 χιλιόμετρα. Η υψηλή λευκαύγεια είναι πιθανόν να οφείλεται στη παρουσία παγωμένου νερού στην επιφάνεια του αντικειμένου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Θωμάς Β΄ του Πεδεμοντίου
Ο Θωμάς Β΄  (π.1199 - 7 Φεβρουαρίου 1259) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κύριος του Πεδεμοντίου (1233-1259). Ήταν δευτερότοκος υιός του Θωμά Α'΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α' κόμη της Γενεύης.
Βιογραφία
Ξεκίνησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία ως ιερέας (canon) στη Λοζάνη και έπειτα ως πρωτοπρεσβύτερος (prévôt) της Βαλένς από το 1226. Όταν τo 1233 απεβίωσε ο πατέρας του, ο μεγαλύτερος αδελφός του Αμεδαίος Δ' έγινε κόμης της Σαβοΐας, ενώ ο Θωμάς Β' έγινε κύριος του Πιεμόντε. Η αρίθμησή του ως Β' δεν αναφέρεται στους κόμητες της Σαβοΐας, αλλά στα μέλη του Οίκου της Σαβοΐας. Το 1235 εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του καριέρα και ζήτησε να διαχωρίσει τα εδάφη του από αυτά του αδελφού του· τελικά συμβιβάσθηκε με το να παραμείνει το Πιεμόντε μέρος της κομητείας της Σαβοΐας με αντάλλαγμα πρόσθετα εδάφη. Ενθαρρύνθηκε για την απόκτηση άλλων εδαφών εκτός της Σαβοΐας. Το 1234 ο Θωμάς Β' και ο αδελφός του Γουλιέλμος συνόδευσαν τη Μαργαρίτα Βαρκελώνης, κόρη της αδελφής τους Βεατρίκης, στο Παρίσι για το γάμο της με τον Λουδοβίκο Θ΄ Καπετιδών.
Οικογένεια
Το 1237 νυμφεύτηκε πρώτα την Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης, κόμισσα της Φλάνδρας & του Αινώ, κόρη του Βαλδουίνου Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ και Α΄ Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Ο Θωμάς Β΄ κυβέρνησε μαζί με τη σύζυγό του τη Φλάνδρα και το Αινώ (1237-44), ώσπου αυτή απεβιωσε· δεν είχαν τέκνα.
Σε δεύτερο γάμο το 1252 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη Φιέσι, ανιψιά του πάπα Ιννοκέντιου Δ΄. Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Μάχη του Παρισιού (1814)
Η Μάχη του Παρισιού του έτους 1814 ήταν η τελευταία μάχη των ναπολεόντειων πολέμων που δόθηκε μόλις έξω από το Παρίσι στις 30 και 31 Μαρτίου του 1814 μεταξύ των συνασπισμένων δυνάμεων Ρωσίας, Πρωσίας και Αυστρίας αφενός και της γαλλικής φρουράς της πόλης, αφετέρου, μετά την οποία, την ίδια ημέρα, ακολούθησε η παράδοση και η θριαμβευτική είσοδος των συμμάχων δυνάμεων σ' αυτή.
Χρυσή Μπάλα του 1964
Η Χρυσή Μπάλα του 1964, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, Ντένις Λο από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ,ο οποίος είναι ο πρώτος Σκωτσέζος που κέρδισε αυτό το βραβείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1964
Μάχη του Παρισιού (1814)
Ιστορικό
Ο Ναπολέων μετά την ατυχή εκστρατεία του κατά της Ρωσίας (1813) και την ήττα που υπέστη στη μάχη της Λειψίας αναγκάσθηκε να υποχωρήσει εντός του γαλλικού εδάφους. Οι συνασπισμένες δυνάμεις της Ρωσίας, Αυστρίας και Πρωσίας συνεχίζοντας την ακάθεκτη προέλασή τους, περί τα τέλη Μαρτίου του 1814 εισβάλουν στη Γαλλία σχεδόν απ΄ όλο το μήκος του ποταμού Μάρνη, με απώτερο σκοπό την ολοκληρωτική συντριβή του γαλλικού αυτοκρατορικού στρατού και την κατάληψη του Παρισιού. Έτσι στις 29 Μαρτίου οι συμμαχικές δυνάμεις φθάνουν έξω από το Παρίσι όπου και στρατοπεδεύουν προκειμένου την επομένη να ξεκινήσουν την μάχη κατάληψης.
Ανάπτυξη δυνάμεων
Οι συμμαχικές δυνάμεις αποτελούνταν από περίπου 100.000 Ρώσους, 40.000 Πρώσους (Γερμανούς), και 15.000 Αυστριακούς, συνολικά 155.000 στρατιώτες που τελούσαν υπό το γενικό πρόσταγμα του Ρώσου στρατάρχη Μιχαήλ Μπάρκλαιϋ ντε Τόλλυ, καθοδηγούμενου υπό τον Τσάρο ο οποίος και συμμετείχε με την μεγαλύτερη αριθμητικά στρατιωτική δύναμη. Την άμυνα του Παρισιού, με διαταγή του Ναπολέοντα, είχε αναλάβει ο αδελφός του που εκτελούσε καθήκοντα αντιβασιλέως Ιωσήφ Βοναπάρτης με δύναμη περίπου 20.000 ανδρών του τακτικού γαλλικού στρατού επικουρούμενη από 6.000 εθνοφύλακες και από μια πολύ μικρή δύναμη της αυτοκρατορικής φρουράς, συνολικά περίπου 26.000 άνδρες. Κατά τις ιστορικές έρευνες οι παραπάνω συγκεντρωτικοί αριθμοί ποικίλλουν εκ του γεγονότος ότι κατά την έναρξη της μάχης δεν είχαν ακόμη προσεγγίσει στο πεδίο το σύνολο των συμμαχικών δυνάμεων με συνέπεια ο αριθμός των επιτιθεμένων να είναι μικρότερος, περίπου στους 80.000. Αντίθετα ο αριθμός των αμυνομένων φέρεται μεγαλύτερος περί τις 30.000 μετά από συμμετοχή ανεξακρίβωτου αριθμού εθελοντών Παριζιάνων που έσπευσαν να υπερασπιστούν την πόλη τους. Μεταξύ αυτών ήταν και οι μαθητές της πολυτεχνικής σχολής που ενίσχυσαν τις φρουρές των ανατολικών πυλών. Η δε αυτοκρατορική φρουρά είχε μειωθεί δραματικά μετά την απόσπαση 2.500 ανδρών που απετέλεσε τη συνοδεία ασφαλείας της αυτοκράτειρας Μαρίας Λουΐζας και του γιου της που κατέφυγαν στον πύργο - παλάτι του Μπλουά της ομώνυμης πόλης.
Η μάχη
Πεδίο της μάχης ήταν τα βόρεια και βορειοανατολικά περίχωρα του Παρισιού, στην έκταση που καταλαμβάνει σήμερα στην περιοχή της Μονμάρτρης, εξ ου και η παράλληλη ονομασία μάχη της Μονμάρτρης, όπου και είχε αναπτυχθεί η φρουρά της πόλης. Ξημερώνοντας η επομένη 30 Μαρτίου πρώτες ξεκίνησαν την επίθεση οι ρωσικές δυνάμεις, περί ώρα 05.00, εναντίον του κέντρου της παράταξης της φρουράς της πόλης αντιμετωπίζοντας όμως σθεναρή αντίσταση, αλλά και αρκετά οχυρωματικά εμπόδια. Λίγο αργότερα ξεκινούν την επίθεση και οι πρωσικές και οι άλλες δυνάμεις από τα νώτα των αμυνόμενων. Όταν πλέον οι συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν όλα τα γύρω υψώματα έχοντας έτσι αποκτήσει πλεονεκτική θέση του πυροβολικού ο Ιωσήφ Βοναπάρτης αναγκάσθηκε τις νυκτερινές ώρες να εγκαταλείψει τον αγώνα και την πόλη και να διαφύγει προς Ορλεάνη, αφήνοντας τον υπ΄ αυτόν στρατηγό Αύγουστο ντε Μαρμόν, δούκα της Ραγούσης, για την παράδοση. Παρά ταύτα η αυτοκρατορική φρουρά συνέχισε τον λυσσαλέο αγώνα της μέχρι και την επομένη το πρωί όταν αντελήφθη πλέον ότι τα πάντα είχαν χαθεί μετά και την "άνευ όρων" παράδοση της δύναμης του Μαρμόν.
Συνέπειες
thumb|330px|Η θριαμβευτική είσοδος του ρωσικού στρατού στο Παρίσι Μετά και την τελευταία αυτή συντριβή της γαλλικής αντίστασης οι συμμαχικές δυνάμεις εισήλθαν στο Παρίσι θριαμβευτικά με επικεφαλής τον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄ συνοδευόμενο από τον Βασιλέα της Πρωσίας προς τους οποίους έσπευσε ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ και πρόσφερε τιμητικά τα κλειδιά της πόλεως. Ακολούθησε διάγγελμα του Τσάρου, ως εκπρόσωπος και των άλλων ηγεμόνων, προς τον γαλλικό λαό καθησυχάζοντάς τον ότι το μένος των συμμάχων ηγεμόνων στρέφεται προσωπικά στον Ναπολέοντα και το Παρίσι παραμένει σεβαστό, η δε Γαλλία αναγνωρίζεται ως μεγάλη δύναμη που έτσι θα πρέπει και να παραμείνει. Αυτών ακολούθησε το Σύμφωνο του Φοντενεμπλό ως επιτακτική αξίωση της παραίτησης και εκθρόνισης του Ναπολέοντα και τον περιορισμό του στη νήσο Έλβα.
Παρατηρήσεις
Την απόφαση να προχωρήσουν οι συνασπισμένες δυνάμεις στην κατάληψη του Παρισιού έλαβε ο Τσάρος Αλέξανδρος μετά από σύλληψη ταχυδρόμου που μετέφερε γράμμα του Ναπολέοντα προς την σύζυγό του στο Παρίσι αποκαλύπτοντας σ΄ αυτό τη θέση των στρατευμάτων του αλλά και τις άμεσες προθέσεις του. Την απόφαση αυτή κατόπιν συμβουλίου αποδέχθηκαν αμέσως οι σύμμαχοι Ηγεμόνες υπό τη γενική ιαχή "Παρίζ - Παρίζ", όπου και επιτάχυναν τις κινήσεις τους. Στις 27 Μαρτίου ο Ναπολέων παραμένοντας στο Σεν Ντιζιέ (Saint-Dizier) μαθαίνει την υποχώρηση των στρατηγών του Μαρμόν και Μορτιέ στο Παρίσι όπου και αποφασίζει την επομένη να σπεύσει με τις δυνάμεις του, μέσω του Φονταινεμπλώ. Στις 28 Μαρτίου, έφτασαν τα πρώτα άσχημα μηνύματα προέλασης μεγάλων εχθρικών δυνάμεων που τον προβλημάτισε. Στις 30 Μαρτίου, βαίνοντας προς Παρίσι και μαθαίνοντας καθ΄ οδόν, νυκτερινές ώρες, περί την μάχη και την επικείμενη ανακωχή επέστρεψε στο Φονταινεμπλώ πλήρως απογοητευμένος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού
Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Αυτός είναι ένας ελλιπής κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων, στον οποίο αναφέρονται τοποθεσίες γέννησης και θανάτου, όπου είναι διαθέσιμες. Είναι ομαδοποιημένος σύμφωνα με τον αιώνα γέννησής τους. Περιλαμβάνει ζωγράφους όπως ο Ρούμπενς, που δραστηριοποιήθηκαν κυρίως στη Νότια Ολλανδία, που αποτελεί μεγάλο τμήμα της Φλάνδρας. Για ζωγράφους από τη βόρεια Ολλανδία, όπως ο Ρέμπραντ δείτε τον Κατάλογο των Ολλανδών ζωγράφων.
18ος αιώνας
<!--
Πηγές
|Φλαμανδοι
Αφάρ (περιφέρεια)
Η Αφάρ (αμχ.: አፋር) είναι περιφέρεια της Αιθιοπίας που βρίσκεται στα βόρεια της χώρας. Συνορεύει με τις περιφέρειες Ορόμια, Τιγκράι, Αμχάρα και τη Σομαλία. Έχει πληθυσμό περίπου 1,4 εκατ. κατοίκων και έκταση 96.707 τετ.χλμ. Η περιφέρεια μοιράζεται σε 5 ζώνες. Πρωτεύουσα είναι η Σεμέρα. Έως το 2007 η Ασαγίτα ήταν η πρωτεύουσα της περιφέρειας. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι οι Άρμπα Μινχ, Μπόνγκα, Μιζάν Ταιφέρι και Σόδο.
Θρησκευτική σύσταση
Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Βίτεν
Το Βίτεν είναι γερμανική πόλη στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Με απογραφή του 2016 το Βίτεν είχε 96,781 κατοίκους.
Ιστορία
thumb|Η έκρηξη Roburit το 1906|alt=|left Το Βίτεν αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το 1214. Ήταν πόλη εξόρυξης από το 1578. Το 1946 συμπεριλήφθηκε στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, κατά την ίδρυση της.
Έκρηξη Roburit
Στα τέλη του 19ου αιώνα το Βίτεν ήταν γνωστός για το δυναμίτη Roburit. Αυτός ο δυναμίτης χρησιμοποιήθηκε κάποτε από όλα τα ανθρακωρυχεία του κόσμου. Το 1906 σημειώθηκε έκρηξη, με αποτέλεσμα το θάνατο 41 ανθρώπων.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Vavoom: Ted the Mechanic
230px|thumb|Το εξώφυλλο του σινγκλ "Sometimes I Feel Like Screaming - Vavoom: Ted The Mechanic" Το Vavoom: Ted the Mechanic είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πρώτο από το δίσκο "Purpendicular", ο οποίος κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1996. Το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε και σε μορφή CD σινγκλ μαζί με το "Sometimes I Feel Like Screaming".
Στίχοι
Οι στίχοι του τραγουδιού, αναφέρονται στην πραγματική ιστορία, ενός άντρα τον οποίο είχε γνωρίσει ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Ίαν Γκίλαν, σε μία παμπ, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του δίσκου "The House of Blue Light", το 1986. Η ιστορία του συγκεκριμένου άντρα προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Γκίλαν, ο οποίος την έγραψε σε χαρτοπετσέτες και ανακαλύπτοντας τις μετά από αρκετά χρόνια, αποφάσισε η ιστορία που του περιγράφηκε από τον άντρα να αποτελέσει το περιεχόμενο των στίχων του συγκεκριμένου τραγουδιού. Όπως ανέφερε ο ίδιος ο τραγουδιστής, το όνομα του συγκεκριμένου προσώπου δεν ήταν Ted και δεν ήταν μηχανικός. Η λέξη "Vavoom" προήλθε από έναν φίλο του Γκίλαν, ο οποίος θέλησε κάποια στιγμή να του περιγράψει πως είδε μια κοπέλα και ο ίδιος αποφάσισε να την χρησιμοποιήσει στο κομμάτι.
Ζωντανές ηχογραφήσεις
Το "Vavoom: Ted the Mechanic" έγινε μέρος του set list των Deep Purple για αρκετά χρόνια. Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του κομματιού υπάρχουν στους εξής δίσκους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1996
Πυρομορφίτης
Ο πυρομορφίτης (αγγλ. pyromorphite) είναι φωσφορικό και χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις πυρ και μορφή, γιατί όταν το ορυκτό τακεί και αφεθεί να κρυώσει, οι τηγμένες σταγόνες παίρνουν σχήμα φλόγας καθώς ανακρυσταλλώνονται.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Κατατάσσεται στην ομάδα του απατίτη καθώς τα δύο ορυκτά έχουν παρόμοια κρυσταλλική δομή. Σχηματίζει, επίσης, παραμικτικές σειρές με τον βαναδινίτη (Pb5(VO4)3Cl) και τον μιμητίτη (Pb5(AsO4)3Cl), από τις πράσινες παραλλαγές του οποίου ξεχωρίζει πολύ δύσκολα (ο βαναδινίτης έχει συνήθως ερυθρό χρώμα).
Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης μολυβδούχων μεταλλευμάτων ενώ πολύ πιο σπάνια σχηματίζεται και απο ηφαιστειακές αναθυμιάσεις.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο κερουσίτης, ο αγγλεσίτης, ο σμιθσονίτης, ο βιλλεμίτης και ο γαληνίτης.
Βιβλιογραφία
Πυρομορφιτης Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά Κατηγορία:Αλογονίδια
Υποφθοριώδες λίθιο
Το υποφθοριώδες λίθιο (αγγλικά: lithium hypofluorite) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο, οξυγόνο και φθόριο, με τύπο LiOF. Είναι το άλας που θεωρητικά προκύπτει από την εξουδετέρωση του υποφθοριώδους οξέος (HOF) και του υδροξειδίου του λιθίου (LiOH). Μπορεί να σχηματιστεί με επίδραση φθορίου σε υδροξείδιο του λιθίου:
Είναι αρκετά ασταθές, εφόσον περιέχει οξυγόνο στην οξειδωτική βαθμίδα 0. Διασπάται, λοιπόν, δίνοντας φθοριούχο λίθιο και αέριο οξυγόνο:
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οξειδωτικό μέσο, με ημιαντίδραση:
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Ενώσεις οξυγόνου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Άλατα
(26375) 1999 DE9
Το (26375) 1999 DE9 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου με τροχιακή αντήχηση με τον Ποσειδώνα 2:5, δηλαδή για κάθε πέντε περιφορές του Ποσειδώνα γύρω από τον Ήλιο, αυτό κάνει δύο περιφορές. Με βάση παρατηρήσεις από το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ, έχει διάμετρο περίπου 460 χιλιόμετρα, ενώ η φασματική ανάλυσή του δείχνει παρουσία πάγου. Ανακαλύφθηκε τις 20 Φεβρουαρίου 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1999 DE9 1999 DE9
Τρασμούνδος της Γκαέτα
Ο Τρασμούνδος (Trasmundo) ήταν μοναχός και έπειτα Αρχιεπίσκοπος Γκαέτα την περίοδο 1148- 1151.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γκαέτα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί
Τόρσχαβν
thumb|Το Σκάνσιν έχει ξαναχτιστεί πόλλες φορές από το 1580 που πρωτοχτίστηκε. Το παρόν κτίριο είναι του 1790 thumb|Ο καθεδρικός του Τόρσχαβν και η οδός Μπριγκιουμπάκι (αριστερά) και η οδός Ούντιρ Μπριγκιουμπάκα (δεξιά) στο κέντρο της πόλης thumb|Το Τόρσχαβν το 1839 thumb|Το Τόρσχαβν το 1864 Το Τόρσχαβν (φεροϊκή: Tórshavn) είναι πρωτεύουσα, μεγαλύτερη πόλη και έδρα της αυτόνομης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας των Νήσων Φερόες. Το Τόρσχαβν βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νότιου τμήματος της νήσου Στρέιμοϊ. Στα βορειοδυτικά της πόλης βρίσκεται το όρος Χούσαρεϊν, ύψους 347 μέτρων, και στα νοτιοδυτικά, το Κιρκγιουμπερέιν ύψους 350 μέτρων. Διαχωρίζονται από τον ποταμό Σαντά. Το όνομα της πόλης σημαίνει «λιμάνι του Θορ». Ο Θορ είναι ο θεός του κεραυνού και της αστραπής στη Γερμανική και στη Σκανδιναβική μυθολογία. Η πόλη έχει 13.837 κατοίκους ενώ η ευρύτερη αστική περιοχή έχει 22.738 κατοίκους (εκτίμηση 1-2022).
Οι Βίκινγκ στην ίδια περιοχή, στη χερσόνησο Τίνγκανες, είχαν ιδρύσει τον κύριο οικισμό τους στα νησιά Φερόες από το 850 μ.Χ. Από πολύ νωρίς το Τόρσχαβν είχε γίνει το μονοπωλιακό κέντρο του εμπορίου, αφού ήταν το μόνο μέρος στα νησιά στο οποίο οι νησιώτες μπορούσαν να πωλούν και να αγοράζουν αγαθά. Το 1856, το εμπορικό μονοπώλιο καταργήθηκε και τα νησιά επέτρεψαν το ελεύθερο εμπόριο. Η πόλη έχει αναπτυχθεί ραγδαία από τον 20ό αιώνα και μετά και έχει γίνει το αδιαφιλονίκητο διοικητικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο των νήσων Φερόες. Ο καθεδρικός ναός της πόλης χτίστηκε το 1788 και αποτελεί έδρα της Εκκλησίας των Νήσων Φερόες.
Ιστορία
Δεν είναι γνωστό αν ο τόπος του Τόρσχαβν ήταν ενδιαφέρον για τους κέλτες μοναχούς οι οποίοι ήταν πιθανώς οι πρώτοι κάτοικοι στις νήσους Φερόες. Οι Βίκινγκ άποικοι τον 9ο αιώνα δημιούργησαν τα δικά τους κοινοβούλια, που ονομάζονταν «τινγκς», σε διάφορα μέρη των νησιών, καθώς ήταν παράδοση το τινγκ να χτίζεται σε ένα ουδέτερο και άρα ακατοίκητο τόπο, ώστε κανένας τόπος να μην έχει το πλεονέκτημα. Το κύριο κοινοβούλιο (τινγκ), των νησιών, συγκλήθηκε στο Τόρσχαβν το 825 μ.Χ., στη χερσόνησο Τίνγκανες, τη χερσόνησο που χωρίζει το λιμάνι σε δύο μέρη: το Εϋσταραβάγκ και το Βεσταραβάγκ. Έτσι, οι Βίκινγκ συναντιούνται στους επίπεδους βράχους της Τινγκάνες κάθε καλοκαίρι, ως το πιο κεντρικό μέρος στα νησιά, αν και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε οικισμός στην Τινγκάνες. Η σάγκα Φερεΐνγκα λέει: «Ο τόπος του κοινοβουλίου (τινγκ) των Φερόων νησιών βρισκόταν στο Στρέιμοϊ και εκεί υπάρχει το λιμάνι που ονομάζετε Τόρσχαβν». Η εποχή των Βίκινγκ τελείωσε το 1035 μ.Χ. Στο κοινοβούλιο (τινγκ) υπήρχε και αγορά η οποία σταδιακά μετατράπηκε σε μόνιμη ζώνη συναλλαγών. Όλο τον Μεσαίωνα, η στενή χερσόνησος που βρισκόταν στη θάλασσα αποτελούσε το κύριο μέρος του Τόρσχαβν. Σε αντίθεση με άλλα χωριά των Φερόων, το Τόρσχαβν δεν ήταν ποτέ μια ξεχωριστή γεωργική κοινότητα. Κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα, όλες οι συναλλαγές μεταξύ της Νορβηγίας και των Φερόων Νήσων, καθώς και άλλων νησιών, δυτικά, συγκεντρώθηκαν στο Μπέργκεν. Το 1271, επιβλήθηκε στο Τόρσχαβν βασιλικό εμπορικό μονοπώλιο από το Νορβηγικό Στέμμα. Σύμφωνα με ένα έγγραφο από το 1271, δύο πλοία θα πλεύουν τακτικά στο Τόρσχαβν από το Μπέργκεν με φορτία αλατιού, ξυλείας και δημητριακών. Έτσι, το Τόρσχαβν είχε περισσότερες επαφές με τον έξω κόσμο από ό,τι τα άλλα χωριά. Κάτω από τη νορβηγική και στη συνέχεια τη δανική κυριαρχία, κυβερνητικοί αξιωματούχοι έκαναν το Τόρσχαβν σπίτι τους. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Τόρσχαβν ήταν η έδρα των νησιών, επηρέασαν την ανάπτυξη της πόλης.
1500 - 1800
Οι πηγές δεν αναφέρουν μόνιμη κατοίκηση στην περιοχή του Τόρσχαβν μέχρι μετά την προτεσταντική μεταρρύθμιση το 1539. Περίπου το 1580 ένα μικρό φρούριο, Σκάνσιν, χτίστηκε από τον ναυτικό ήρωα των Φερόων και έμπορο, Μάγκνους Χέινασον, στο βόρειο άκρο του λιμανιού. Αργότερα δημιουργήθηκαν μικρές οχυρώσεις στην Τινγκάνες. Το 1584 το Τόρσχαβν είχε 101 κατοίκους. Ο πληθυσμός χωρίστηκε σε τρεις εξίσου μεγάλες ομάδες αποτελούμενες από αγρότες, τις οικογένειες τους και υπαλλήλους τους, από εμπορικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους και από ανθρώπους που δεν κατείχαν γη, αυτό περιελάμβανε το προλεταριάτο από τα χωριά που δεν κατείχε γη κατά την περίοδο αυτή και ήρθε στο Τόρσχαβν για αναζήτηση εργασίας. Ήταν υπεύθυνοι να προστατεύσουν το Σκάνσιν χωρίς αμοιβή, και για τα ρούχα και τα τρόφιμα εξαρτώνταν από τη γενναιοδωρία των αγροτών.
Το 1655 ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γ΄ της Δανίας χορήγησε τις Φερόες στον αγαπημένο του πολιτικό Κρίστοφερ Γκάμπελ, τον αρχηγό της οικογένειας φον Γκάμπεκ, 1655-1709, γνωστός ως Γκαμπλατίντιν. Είναι το πιο σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία του Τόρσχαβν. Η διοίκηση του Γκάμπελ κατέστρεψε τους νησιώτες με διάφορους τρόπους. Το εμπορικό μονοπώλιο ήταν στα χέρια της οικογένειας του Γκάμπελ και δεν σχεδιάστηκε για τις ανάγκες του λαού των Φερόων. Οι άνθρωποι σε όλη τη χώρα έφεραν προϊόντα στην πόλη και έπρεπε να είναι ικανοποιημένοι με οποιαδήποτε τιμή τους δίνονταν. Παράλληλα, τα εισαγόμενα προϊόντα ήταν περιορισμένα και ακριβά. Υπήρξαν σοβαρές καταγγελίες από τους κατοίκους των νησιών για άδικη μεταχείριση από την πολιτική διοίκηση του Τόρσχαβν. Αυτές όχι μόνο περιλάμβαναν τους υπεύθυνους του μονοπωλιακού εμπορίου, αλλά και τον δικαστικό επιμελητή και άλλους. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το 1673, η Τινγκάνες καταστράφηκε από μια πυρκαγιά μετά από την ανατίναξη ενός καταστήματος πυρίτιδας που φυλασσόταν στην Τινγκάνες. Πολλά παλιά σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς και τα παλιά αρχεία των Φερόων χάθηκαν όπως και τα έγγραφα του Γκάμπελ.
Οι συνθήκες βελτιώθηκαν στο Τόρσχαβν όταν το εμπορικό μονοπώλιο κατέστη βασιλικό μονοπώλιο το 1709. Το βασιλικό μονοπώλιο προμηθευόταν με εμπορεύματα από την Κοπεγχάγη τρεις φορές το χρόνο. Ωστόσο, το 1709 το Τόρσχαβν επλήγη από την ευλογιά, σκοτώνοντας σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό. Η πόλη είχε πληθυσμό 300 κατοίκων από τους οποίους οι 250 πέθαναν. Μόλις, κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, το Τόρσχαβν άρχισε να αναπτύσσεται σε μια μικρή πόλη. Αυτό ήταν ενώ ο Νιλς Ρύμπεργκ ήταν υπεύθυνος για το εμπορικό μονοπώλιο. Από το 1768 και κατά τη διάρκεια των επόμενων 20 ετών, επιτράπηκε στον Ρύμπεργκ να διεξάγει εμπορικές συναλλαγές που βασίζονταν κυρίως στο λαθρεμπόριο με την Αγγλία και αυτό λόγω της Γαλλο-βρετανικής σύγκρουσης που ευνοούσε τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Στο Τόρσχαβν οι αποθήκες γεμίζουν με αγαθά. Ο Ρύμπεργκ ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε να αποκομίσει οικονομικό κέρδος από την αλιεία, η οποία αργότερα έγινε ο σημαντικότερος οικονομικός παράγοντας για τα νησιά. Ο καθεδρικός ναός του Τόρσχαβν χτίστηκε το 1788 και ανακατασκευάστηκε εν μέρει το 1865. Από το 1990 είναι έδρα του Επισκόπου των Φερόων Νήσων.
1800 - σήμερα
Στις 30 Μαρτίου του 1808, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ της Δανίας–Νορβηγίας και του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού το HMS Clio κατέφθασε στο Τόρσχαβν και κατέλαβε το φρούριο στο Σκάνσιν για σύντομο χρονικό διάστημα. Το φρούριο παραδόθηκε χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός καθώς ο στρατός το πλησίασε. Οι άντρες του HMS Clio έριξαν τα οκτώ όπλα του οχυρού και πήραν όλα τα μικρότερα όπλα πριν φύγουν. Το 1856, το ελεύθερο εμπόριο ήρθε στις Φερόες Νήσους. Με το άνοιγμα των νησιών στον κόσμο, η οικονομία μεταμορφώθηκε, με κέντρο της το Τόρσχαβν. Η γη μισθώθηκε στους κατοίκους της πόλης, οι οποίοι αργότερα θα μπορούσαν να την αγοράσουν αν το επιθυμούσαν. Αυτά τα μικρά οικόπεδα γης επέτρεψαν στους ανθρώπους να έχουν αγελάδες και πρόβατα. Το 1866 ιδρύθηκε το δημοτικό συμβούλιο του Τόρσχαβν. Η πόλη έγινε η πρωτεύουσα των Φερόων από τότε. Αργότερα, το 1909, το Τόρσχαβν έγινε εμπορική πόλη με τον ίδιο καταστατικό χάρτη με τις πόλεις της Δανίας. Το 1927, το Τόρσχαβν είχε ένα σύγχρονο λιμάνι και αυτό του έδωσε τη δυνατότητα να αγκυροβολούν μεγαλύτερα πλοία. Κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής των Φερόων Νήσων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σκάνσιν χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της Βασιλικής Ναυτικής Διοίκησης. Το 1974, τα γειτονικά χωριά Χόιβικ και Χβίτανες έγιναν μέρος της πόλης. Αργότερα, ακόμη περισσότεροι δήμοι προσχώρησαν στον δήμο Τόρσχαβν. Το 1978 το Κάλντμπακ, το 1997 το Άργκιρ, το 2001 το Κόλαφιορντουρ και τέλος το 2005, το Κιρκγιουμπέουρ, το Χέστουρ και το Νόλσοϊ.
Κλίμα
Το Τόρσχαβν παρουσιάζει Ωκεάνιο κλίμα (Cfc) με μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι περίπου 12 °C και μέση χειμερινή θερμοκρασία γύρω στους 6 °C, ενώ οι χειμερινές θερμοκρασίες σπάνια πέφτουν κάτω του μηδενός και έχει συχνά νεφελώδη ουρανό. Οι μέσες μηνιαίες βροχοπτώσεις είναι ψηλότερες το φθινόπωρο και το χειμώνα, φτάνοντας σε υψηλά επίπεδα τον Ιανουάριο, λόγω των συχνών, έντονων καταιγίδων που διασχίζουν την περιοχή από τον Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, ενώ οι μήνες Μάιος και Ιούνιος είναι σαφώς ξηροί μήνες. Το Τόρσχαβν συγκαταλέγεται στα πιο νεφελώδη μέρη του κόσμου, με μεγαλύτερη ηλιοφάνεια μόλις 2,4 ώρες ηλιοφάνειας ανά ημέρα. Ωστόσο, δεν υπάρχουν δεδομένα για μέρη όπως τις Αλεούτιες νήσους ή την Παταγονία, τα οποία μπορεί να έχουν ακόμη λιγότερη ηλιοφάνεια. Λόγω του συννεφιασμένου καιρού και του νερού χωρίς πάγο που περιβάλλει το Τόρσχαβν, οι θερμοκρασίες του χειμώνα είναι εξαιρετικά ήπιες για μια τέτοια βόρεια τοποθεσία. Οι καλοκαιρινές θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλότερες από εκείνες που υπάρχουν στην ηπειρωτική Σκανδιναβία σε παρόμοια παράλληλα πλάτη. Το πλάτος θερμοκρασίας στην περίοδο 1961 έως 2010 είναι γύρω στους 33 °C μεταξύ των απόλυτων θερμότερων και ψυχρότερων θερμοκρασιών.
Αθλητισμός
Το Τόρσχαβν, ως η πρωτεύουσα, είναι το κέντρο του αθλητισμού στα νησιά και το μεγαλύτερο αθλητικό κέντρο βρίσκεται στην περιοχή Γκουνταντάλουρ του Τόρσχαβν. Επίσης, εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό στάδιο Τόρσβολουρ, με 6.000 θέσεις. Το γήπεδο εξυπηρετεί ως η έδρα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου των Νήσων Φερόε. Γύρω από την πόλη υπάρχουν επίσης άλλα δύο γήπεδα ποδοσφαίρου, κλειστά γήπεδα τένις, γήπεδα μπάντμιντον και πισίνα. Η πόλη έχει πολλά ποδοσφαιρικά σωματεία, συμπεριλαμβανομένων τριών ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ: Χάβναρ Μπόλτφελαγκ, Β36 Τόρσχαβν και Άργκιρ Μπόλτφελαγκ. Άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία με συνδέσεις με την πόλη είναι η FF Giza (Νόλσοϊ), η FC Hoyvík και η Undrið FF. Η χειροσφαίριση είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές άθλημα στο Τόρσχαβν. Οι ομάδες χειροσφαίρισης της πόλης είναι η Kyndil, η Neistin και η Ιtróttafelagið H71 και η εθνική ομάδα χειροσφαίρισης των Φερόων Νήσων. Η πόλη Τόρσχαβν έχει διάφορες δημοφιλείς λέσχες κωπηλασίας, συμπεριλαμβανομένων των Havnar Róðrarfelag και Róðrarfelagið Knørrur. Κάθε χρόνο, τον Ιούλιο, πραγματοποιείται ο γύρος των νήσων Φερόε, που είναι ένας αγώνας ποδηλάτων δρόμου, γύρω από τα νησιά. Ο αγώνας ονομάζεται Kring Føroyar (Tour de Faroe / Around the Faroes), ξεκινάει από το Κλάκσβικ και τελειώνει στο Τόρσχαβν.
Μεταφορές
Το λιμάνι εξυπηρετείται από τη διεθνή ακτοπλοϊκή εταιρεία Smyril Line με δρομολόγια προς τη Δανία και την Ισλανδία. Το λιμάνι χρησιμοποιείται επίσης από εγχώρια υπηρεσία οχηματαγωγών Strandfaraskip Landsins των Φερόων Νήσων, κυρίως στη διαδρομή προς το Τβόροϊρι. Η πόλη εξυπηρετείται από το Bussleiðin, ένα δίκτυο τοπικών λεωφορείων. Τα λεωφορεία αναχωρούν επίσης για χωριά σε όλα τα νησιά. Υπάρχει ένα ελικοδρόμιο στο Τόρσχαβν και το κοντινό αεροδρόμιο είναι το αεροδρόμιο του Βάγκαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Νέτα
Η Νέτα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 – Ακοντισμός ανδρών
140px|right 140px|right Ο Ακοντισμός Ανδρών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου 2012 πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι στις 27 και 28 Ιουνίου.
Προκριματικά
Προκριματικά: Προκριματική Επίδοση 83.00 (Π) ή τουλάχιστον 12 με τις καλύτερες επιδόσεις προκρίνονται στον τελικό
Αναφορές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 Κατηγορία:Ακοντισμός στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου
Ασούρ ετίλ ιλανί
Ο Ασούρ ετίλ ιλανί υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (627 - 625 π.Χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ασουρμπανιπάλ με τον θανάτου του οποίου ήρθε αμέσως η κατακόρυφη πτώση για την Ασσυρία, οι Ελαμίτες, οι Μήδοι και οι Πέρσες με επιδρομές του κατέστρεψαν τις επαρχίες της χώρας τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Σισαρισκούν.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις
Ο σερ Άλεν Μοντγκόμερι Λιούις (Allen Montgomery Lewis, 26 Οκτωβρίου 1909 - 18 Φεβρουαρίου 1993) ήταν δικηγόρος και δημόσιος υπάλληλος από την Αγία Λουκία. Υπήρξε πρώτος Γενικός Κυβερνήτης στη χώρα του από την ανεξαρτησία της, για δύο θητείες. Τιμήθηκε από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG), το Βασιλικό Τάγμα της Βικτωρίας (GCVO) και από το Σεβαστό Τάγμα του Αγίου Ιωάννη (K.St.J).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1909. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος της Αγίας Λουκίας, το 1950. Από το 1943 ως το 1951 ήταν μέλος του Νομοθετικού Συμβουλίου και έπειτα γερουσιαστής στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο των Δυτικών Ινδιών (την περίοδο 1958-59). Εκτός από πολιτικός, σταδιοδρόμησε και ως δικαστής στο Εφετείο της Τζαμάικα (Jamaican Court of Appeal) το 1962–1967 και έπειτα ως ανώτερος δικαστής (Chief Justice) στο Ανώτατο Δικαστήριο Ανατολικής Καραϊβικής (1967–1972). Το 1975 ανέλαβε σημαντική θέση (chanchellor) στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών.
Έγινε για πρώτη φορά Γενικός Κυβερνήτης την ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας του, το 1979 και μέχρι το 1980. Το 1982 επανήλθε στο αξίωμα και υπηρέτησε ως το 1987. Απεβίωσε στις 18 Φεβρουαρίου του 1993.
Παραπομπές
Λιουις
Σιντί Μπελ Αμπές
δεξιά|μικρογραφία|Η Σχολή Καλών Τεχνών στο Σιντί Μπελ Αμπές Το Σιντί Μπελ Αμπές (سيدي بلعباس), ή Μπελ Αμπές είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης βιλάγιας της Αλγερίας. Πήρε το όνομά της από τον Σιντί μπελ Αμπάς, μουσουλμάνο μαραμπού ή ευγενή που είναι θαμμένος εκεί. Η πόλη είναι το εμπορικό κέντρο μιας σημαντικής περιοχής αμπελώνων, κήπων, οπωρώνων και σιτηρών. Παλαιότερα περιβαλλόταν από τείχος με τέσσερις πύλες. Στην πόλη υπάρχει πανεπιστήμιο. Το Σιντί Μπελ Αμπές απέχει 75 χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 212.935 κατοίκους, από 186.879 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,34%.
Ιστορικά στοιχεία
Η σημερινή πόλη, επί του ποταμού Ουαντί Σελίφ, αναπτύχθηκε γύρω από ένα γαλλικό στρατόπεδο το οποίο κτίστηκε το 1843. Το 1849 δημιουργήθηκε μια προσχεδιασμένη αγροτική πόλη γύρω από την υπάρχουσα στρατιωτική θέση. Από τη δεκαετία του 1830 έως το 1962 η πόλη συνδέθηκε στενά με τη γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, μιας και ήταν η τοποθεσία του βασικού στρατοπέδου εκπαίδευσης και το αρχηγείο του 1ου Συντάγματος Ξένων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 η πόλη, που αναφέρεται πως είχε ισπανική εμφάνιση, είχε περίπου 30.000 κατοίκους. Τα κύρια κτίρια βρίσκονταν στη γαλλική στρατιωτική περιοχή του Quartier Vienot. Το εκπαιδευτικό κέντρο της σύγχρονης εθνικής χωροφυλακής της Αλγερίας βρίσκεται στο Σιντί Μπελ Αμπές.
Στη δεκαετία του 1930 πολλά από τα παλιά τείχη της πόλης κατεδαφίστηκαν. Μεγάλες λεωφόροι και πλατείες αντικατέστησαν τις παραδοσιακές συνοικίες, έχοντας ως αποτέλεσμα η πόλη να χάσει μεγάλο μέρος του πρώην χαρακτήρα της.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται και στις δύο πλευρές του ποταμού Μεκερρά και σε μια λίμνη, η οποία αποτελεί σημαντική πηγή υδροδότησης στην περιοχή.
Κλίμα
Το Σιντί Μπελ Αμπές έχει ένα θερμό καλοκαιρινό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa).
Οικονομία
Η οικονομία επικεντρώνεται στη γεωργία, ιδιαίτερα στην παραγωγή δημητριακών όπως το σιτάρι και το κριθάρι και την αμπελουργία. Ένα συγκρότημα παραγωγής γεωργικών μηχανών βρίσκεται στην περιοχή.
Μεταφορές
Το Σιντί Μπελ Αμπές έχει καλές διασυνδέσεις με άλλες πόλεις της Αλγερίας οδικά και σιδηροδρομικά. Το Οράν βρίσκεται 70 χιλιόμετρα βόρεια και το Τλεμσέν 90 χιλιόμετρα δυτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Παλαιοχώρι Φραγκίστας Ευρυτανίας
Το Παλαιοχώρι Φραγκίστας είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, το οποίο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Τρίκορφο σε υψόμετρο 530 μέτρα με θέα προς την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών. Απέχει 46 χλμ. Ν. από τα Άγραφα (έδρα του δήμου) και 53 Δ. από το Καρπενήσι. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, είναι Παληοχώρι και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγραίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Παλαιοχώρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και το Νεοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαιοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 57 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ευρυτανία και τον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παλαιοχώρι Ραπτοπούλου ενώ στο δήμο Καρπενησίου το Παλαιοχώρι Ψιανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης (759-826) ήταν Βυζαντινός Έλληνας μοναχός και ηγούμενος στη Μονή Στουδίου στην Κωνσταντινούπολη. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου.
Βιογραφικά
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 και ήταν μοναχός, συγγραφέας και μέγας υπερασπιστής των εικόνων. Αρχικά διετέλεσε ηγούμενος στη Μονή Σακκουδίωνος στην Προύσα, όπου διαδέχτηκε τον θείο του Πλάτωνα. Ο θείος του και η μητέρα του, που ονομαζόταν Θεοκτίστη του ενέπνευσαν την αγάπη του προς το μοναχικό βίο.
Ο Θεόδωρος προσπάθησε να ανυψώσει τον μοναχικό βίο, αλλά ενεπλάκη σε πολιτικές και εκκλησιαστικές έριδες με αποτέλεσμα να εξοριστεί τέσσερις φορές. Το 796 τιμωρήθηκε με ραβδισμό και εξορίστηκε για ένα έτος στη Θεσσαλονίκη από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄, διότι αντιτάχτηκε στον παράνομο (δεύτερο) γάμο τού τελευταίου με τη συγγενή τού Θεοδώρου, τη Θεοδότη, την οποία είχε θαλαμηπόλο, κριτικάροντας παράλληλα τον Πατριάρχη Ταράσιο, που είχε ανεχτεί το γάμο.
Το 797 εγκαταστάθηκε στη Μονή Στουδίου της Πόλης, την οποία ανέδειξε σε κυψέλη κοινωνικής και πνευματικής δραστηριότητας, συγκροτώντας συνεργεία αντιγραφής ιερών χειρογράφων. Τότε απέκτησε το προσωνύμιο Στουδίτης. Το 809 εξορίστηκε πάλι από τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄, διότι στηλίτευσε ως αντικανονική την εκλογή ως Πατριάρχη του αυτοκρατορικού μυστικοσυμβούλου Νικηφόρου και αρνήθηκε να επικυρώσει την άρση του αφορισμού του ιερέα Ιωσήφ, ο οποίος είχε ευλογήσει τον παράνομο γάμο του Κωνσταντίνου ΣΤ΄.
Αργότερα εξορίστηκε για τρίτη φορά από τον αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο, ως υπερασπιστής των εικόνων. Σε πείσμα του Αυτοκράτορα τέλεσε επίσημη λιτανεία των εικόνων στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε να τις υπερασπίζεται με σθένος από τον τόπο της εξορίας του, παρά τους βασανισμούς που υπέστη. Εξορίστηκε για τέταρτη φορά από τον Μιχαήλ Β΄ τον Τραυλό και πέθανε εξόριστος το 826 σε ηλικία 67 ετών.
Ετάφη στην Πρίγκηπο, αλλά το 844 έγινε ανακομιδή των λειψάνων του στη Μονή Στουδίου. Υπήρξε υμνογράφος και συγγραφέας πολλών ασκητικών, θεολογικών και εκκλησιαστικών έργων, καθώς και επιστολών. Συνέθεσε μέρος του Τριωδίου με τον αδελφό του Ιωσήφ, αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Σώζονται πάνω από 500 επιστολές του, κυρίως κατά των εικονομάχων, που αποτελούν σπουδαία πηγή για τη βυζαντινή εποχή του 9ου αιώνα. Οι μοναστικοί κανόνες που θέσπισε στη Μονή Στουδίου σταδιακά επεκράτησαν σε όλες τις μονές της Αυτοκρατορίας.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στουδιτης Θεοδωρος Θεοδωρος Στουδ Θεοδωρος Στουδ Θεοδωρος Στουδ Θεοδωρος Στουδ
Μπαλτατζής
Μπαλτατζής σημαίνει πελεκυφόρος, αυτός που φέρει μπαλτά. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι μπαλτατζήδες αποτελούσαν ιδιαίτερη ομάδα υπηρετών των σουλτανικών ανακτόρων οι οποίοι ήταν επιφορτισμένοι με τη φύλαξη του χαρεμιού, φέροντας στη ζώνη τους μπαλτά. Επίσης μπαλτατζήδες λέγονταν και ειδικοί πυροσβέστες (στρατιώτες) πελεκυφόροι που ακολουθούσαν τις πρώτες πυροσβεστικές αντλίες με αποκλειστικό έργο τη κατεδάφιση ξύλινων οικιών προς αποτροπή επέκτασης και περιορισμό πυρκαγιών.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2005-06
Η διοργάνωση της περιόδου 2005-2006 ήταν η δέκατη τέταρτη από την καθιέρωση του Champions League και η πεντηκοστή πρώτη από το ξεκίνημα του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το κύπελλο κατέκτησε η Μπαρτσελόνα για δεύτερη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Άρσεναλ με σκορ 2-1. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαΐου, στο Παρίσι και τον παρακολούθησαν 79.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2005 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2006
Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος
Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος (κατά κόσμον Δημήτριος Λαμπρινάκος) είναι Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων Θεόκλητος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Φεβρουαρίου 1967.
Το 1985 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1988 από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη και Πρεσβύτερος το 1989 από τον ίδιο Μητροπολίτη. Το 1998 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Μεσσηνίας από το 2003 μέχρι το 2017. Διορίσθηκε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βουλκάνου από το 2007 μέχρι το 2009, από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο (Σαββάτο).
Π̪αράλληλα, υπηρέτησε ως Εφημέριος - Ιερατικός Προϊστάμενος σε διαφόρους Ενοριακούς Ναούς της υπαίθρου ενώ τα τελευταία 20 χρόνια στον Ιερό Ναό Ταξιαρχών Καλαμάτας. Ανέπτυξε πλούσιο ποιμαντικό, φιλανθρωπικό και συγγραφικό έργο, δημοσιεύοντας πολλά άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες. Επιπλέον, υπήρξε υπεύθυνος Ύλης του περιοδικού "Διδαχή" της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας. Εκπροσώπησε την Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας σε διάφορα συνέδρια, όπως στο Χαλέπι της Συρίας, στην Ιταλία και σε διάφορες αποστολές στο Ντητρόιτ, στην Αγία Πετρούπολη.
Στις 6 Οκτωβρίου 2017 εξελέγη Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων με 54 ψήφους (επί 80 ψηφισάντων) έχοντας συνυποψηφίους τους Αρχιμανδρίτες Νήφωνα Καψάλη (17 ψήφοι) και Γρηγόριο Κωνσταντίνου (5 ψήφοι, 3 λευκές και 1 άκυρη ψήφος). Στις 7 Οκτωβρίου 2017 χειροτονήθηκε στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων. Τη χειροτονία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, συμπαραστατούμενος από Μητροπολίτες και Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδας και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Η ενθρόνισή του στην έδρα της Μητρόπολης, την Καλαμπάκα, έγινε στις 25 Νοεμβρίου 2017, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Βησσαρίωνος Καλαμπάκας.
Το 2019 ίδρυσε την Μητροπολιτική Ακαδημία Θεολογικών και Ιστορικών Ερευνών Αγίων Μετεώρων, με έδρα την Καλαμπάκα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Σταγών και Μετεώρων
Καταρίνα Πεπάιν
Η Καταρίνα Πεπάιν (φλαμανδικά: Katharina Pepijn ή Catharina Pepijn (βάπτιση 13 Φεβρουαριου 1619, Αμβέρσα – 12 Νοεμβρίου 1688, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδή ζωγράφος, γνωστή για τους ιστορικού περιεχομένου πίνακές της και για τις προσωπογραφίες της.
Βιογραφία
Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τη ζωή και την εκπαίδευση της Καταρίνα Πεπάιν. Ήταν θυγατέρα του Μάρτεν Πεπάιν και της Μαρίς Χόιμπρεχτς. Πιθανότατα εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα της, εξέχοντα ζωγράφο της Αμβέρσας. Το 1654 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης ως "wijnmeester", δηλ. ως θυγατέρα ενός "Δασκάλου".
Ούτε για τη σταδιοδρομία της είναι γνωστά πολλά στοιχεία. Προς το τέλος της ζωής της είχε μισθώσει οικία σε "μπεγκινάζ" (beguinage), δηλ. κοινόβιο στο οποίο ζούσαν θρησκευόμενες κυρίες υπό τύπον καλογραιών, χωρίς όμως μοναστικούς όρκους και αποκοπή από την καθημερινή ζωή. Ήταν άρρωστη και την φρόντιζε νοσοκόμα. Όταν απεβίωσε τάφηκε στην εκκλησία που σήμερα είναι ο Καθεδρικός ναός της Αμβέρσας
Έργο
Η Καταρίνα Πεπάιν ήταν γνωστή στην εποχή της ως ζωγράφος ιστορικών θεμάτων και προσωπογραφιών.
Σήμερα δύο μόνον έργα της αποδίδονται. Και τα δύο είναι πορτρέτα Ηγουμένων του Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ κοντά στην Αμβέρσα. Και τα δύο είναι φιλοτεχνημένα με λάδι σε καμβά και έγιναν κατά τη δεκαετία του 1650. Αρχικά βρίσκονταν στο Αβαείο του Αγίου Μιχαήλ. Το πρώτο, Πορτρέτο του Γιοάννες Κρυσόστομους φαν ντερ Στέρρεν, Ηγουμένου του Αβαείου του Αγίου Μιχαήλ έγινε λίγο μετά τον θάνατό του το 1652. Τα πορτρέτα της έχουν το ύφος των Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άντονι βαν Ντάικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδές ζωγράφοι
Άγιος Θεόδωρος ο Γραπτός
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γραπτός έζησε τον 9ο αιώνα και καταγόταν από την Παλαιστίνη. Η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Δεκεμβρίου.
Βιογραφικά
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γραπτός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και πατέρας του ήταν ο όσιος Ιωνάς.
Ασκήτεψε στη Μονή Αγίου Σάββα και ήταν φανατικός εικονολάτρης. Φυλακίστηκε σε μονή του Πόντου επί Λέοντος Ε΄ Αρμένιου (813-820) και βασανίστηκε επί Θεοφίλου (829-842). Συγκεκριμένα με πυρωμένο σίδερο έγραψαν στο μέτωπό του δώδεκα στίχους, γι’ επονομάστηκε «Γραπτός». Στη συνέχεια φυλακίστηκε στην Απάμεια της Βιθυνίας, όπου και πέθανε το 836 ή 837.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Δεκεμβρίου.
Γιάννης Μώραλης
Ο Γιάννης Μώραλης είναι δήμαρχος του Πειραιά από τον Σεπτέμβριο του 2014, Α' αντιπρόεδρος της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός και επιχειρηματίας.
Βιογραφικό
Εργάζεται από 22 ετών. Τα τελευταία 25 χρόνια δραστηριοποιείται στον Πειραιά, τόσο ως ελεύθερος επαγγελματίας στο χώρο του αθλητικού Marketing και της Επικοινωνίας, όσο και ως στέλεχος της Π.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ έχοντας αναλάβει σημαντικές θέσεις ευθύνης. Το 2011 ανέλαβε τη θέση του Αντιπροέδρου και του Γενικού Διευθυντή της Π.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, ένα χρόνο αργότερα εκλέχτηκε Πρόεδρος της Super League. Για ένα χρονικό διάστημα (από το 2017) διετέλεσε Πρόεδρος της Π.Α.Ε. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.
Στις Δημοτικές Εκλογές του 2014 και του 2019 εξελέγη δήμαρχος Πειραιά. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Ο.Λ.Π. Α.Ε. και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων Πειραιά “Ο Καλός Ποιμήν”. Ως δήμαρχος Πειραιά είναι Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ζαχαρίου.
Είναι παντρεμένος με τη Βάλια Κυριαζή και έχουν δύο παιδιά, τον Πέτρο και την Γιολάντα.
Δήμαρχος Πειραιά
Στη διάρκεια της έως τώρα θητείας του έγιναν εκτεταμένες αναπλάσεις σε όλο τον Πειραιά. Κεντρικές πλατείες, όπως η Πλατεία Αλεξάνδρας και η πλατεία Κανάρη και άλλες μικρότερες στις γειτονιές (πλατεία Πηγάδας, πλατεία Αγίων Αναργύρων, πλατεία Θεμιστοκλή), άλλαξαν ριζικά όψη ορισμένες εκ των οποίων με τη στήριξη του Βαγγέλη Μαρινάκη και της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός. Οι περισσότερες παιδικές χαρές του Πειραιά (πάνω από 40) ανακαινίστηκαν πλήρως.
Ο Πειραιάς έγινε η πρώτη πόλη στην Ελλάδα που εκπόνησε στρατηγική για τη Γαλάζια Ανάπτυξη, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία και τη δημιουργία θέσεων εργασίας σε τομείς που σχετίζονται με τη θάλασσα.
Έχει δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτιστική ανάδειξη του Πειραιά, με ναυαρχίδα το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά που έχει γίνει σημείο αναφοράς στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας, φιλοξενώντας σημαντικές θεατρικές παραστάσεις και πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά εγκαινιάστηκε το Μουσείο Πάνου Αραβαντινού, ενός από τους σπουδαιότερους  σκηνογράφους διεθνώς, ενώ παράλληλα με τη μόνιμη έκθεση έργων σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών, παρουσιάζονται συχνά ενδιαφέρουσες εικαστικές εκθέσεις.
Ο Πειραιάς διοργάνωσε επιτυχώς την Ευρωπαϊκή Ημέρα Θάλασσας 2015, θεσμό της Ε.Ε. που στόχο έχει να τονίσει τον ζωτικό ρόλο που παίζει η θάλασσα στη ζωή των πολιτών, αλλά και στη βιώσιμη ανάπτυξη. Έκτοτε και με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής Μώραλη πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στον Πειραιά οι «Ημέρες Θάλασσας», μια μεγάλη γιορτή στην πόλη, κατά την οποία δεκάδες φορείς, τοπικοί σύλλογοι και επιχειρήσεις διοργανώνουν πλήθος εκδηλώσεων ανοιχτών στο ευρύ κοινό με θέμα τη θάλασσα, όπως εκθέσεις, ξεναγήσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις κ.α., οι οποίες προσελκύουν χιλιάδες κόσμου απ’ όλη την Αττική.
Επί δημαρχίας του, ανεγέρθηκε στον Πειραιά τον Μάιο του 2017 μνημείο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου «Πυρρίχιο Πέταγμα», το κόστος του οποίου ανέλαβε ο Βαγγέλης Μαρινάκης.
Επανεξελέγη στις εκλογές του 2019 λαμβάνοντας ποσοστό 57,81% στον 2ο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά
Ιωάννης Σελαγίτης
Ο Ιωάννης Σελαγίτης ήταν βυζαντινός στρατηγός της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας του 13ου αιώνα.
Σε έγγραφο της μονής Πάτμου για κτηματική διαφορά της μονής το 1262 υπογράφει σαν δουξ Μελανουδίου και ενεργών στην χώρα του Σαμψών, Σαμψών ήταν η αρχαία Πριήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου
(26308) 1998 SM165
Το (26308) 1998 SM165 είναι ένα μεταποσειδώνιο αντικείμενο με τροχιακή αντήχηση με τον Ποσειδώνα 1:2, δηλαδή για κάθε δύο περιφορές του Ποσειδώνα γύρω από τον Ήλιο, αυτό κάνει μία. Έχει διάμετρο περίπου 290 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1998.
thumb|left|380px|Η τροχιά του 1998 SM165 Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 37,9 ΑΜ από τον Ήλιο.
Δορυφόρος
Το (26308) 1998 SM165 έχει ένα δορυφόρο με διάμετρο περίπου 100 χιλιόμετρα που περιφέρεται σε απόσταση 11.300 χιλιομέτρων σε 130.1 ημέρες. Αποτελούν διπλό σύστημα, το οποίο υπολογίζεται ότι έχει μάζα (6.78 ± 0.24)x1018 κιλά. Ο δορυφόρος του ονομάζεται S/2001 (26308) 1 και ανακαλύφθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1998 SM165