cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομοσπονδιακό κράτος
Ακόμα, πολλές αποικίες στον Νέο Κόσμο αποτελούνταν από αυτόνομες επαρχίες. Αυτές οι αποικίες, μετά την ανεξαρτησία τους, μετατράπηκαν σε ομοσπονδιακά κράτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ΗΠΑ, όπου οι 13 αρχικές «Ηνωμένες Αποικίες» σχημάτισαν τις «Ηνωμένες Πολιτείες», αλλά και διάφορες χώρες στη Λατινική Αμερική (βλέπε: Ισπανοαμερικανικοί πόλεμοι ανεξαρτησίας). Μερικές από τις νεοσυσταθείσες ομοσπονδίες του Νέου Κόσμου απέτυχαν: η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κεντρικής Αμερικής διαλύθηκε λιγότερο από 20 χρόνια μετά την ίδρυσή της. Άλλες χώρες, όπως η Αργεντινή, αμφιταλαντεύονταν μεταξύ ομοσπονδιακού, συνομοσπονδιακού και ενιαίου συστήματος, προτού γίνουν οριστικά ομοσπονδίες. Η Βραζιλία έγινε ομοσπονδία μόνο μετά την πτώση της μοναρχίας ενώ η Βενεζουέλα μετά τον Ομοσπονδιακό Πόλεμο. Η Αυστραλία και ο Καναδάς είναι επίσης ομοσπονδίες.
Η Γερμανία είναι ένα άλλο εθνικό κράτος που έχει δοκιμάσει συνομοσπονδιακά, ομοσπονδιακά και ενιαία συστήματα, από το 1815, όταν ιδρύθηκε η Γερμανική Συνομοσπονδία. Πάντως, η Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία, η Γερμανική Αυτοκρατορία και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν ομοσπονδίες.
Η Σοβιετική Ένωση, που ιδρύθηκε το 1922, αποτελούσε θεωρητικά μια ομοσπονδία σοβιετικών δημοκρατιών, αυτόνομων δημοκρατιών και άλλων ομοσπονδιακών υποκειμένων, αν και στην πράξη ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωτική υπό μία κεντρική κυβέρνηση στη Μόσχα. Η Ρωσική Ομοσπονδία έχει κληρονομήσει ένα παρόμοιο σύστημα.
Η Ινδία, το Πακιστάν, η Νιγηρία και η Μαλαισία (τότε Ομοσπονδία της Μαλάγια) έγιναν ομοσπονδίες κατά την ανεξαρτητοποίησή τους από τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Σε ορισμένες πρόσφατες περιπτώσεις, χώρες έχουν υιοθετήσει το ομοσπονδιακό σύστημα ως μία προσπάθεια διευθέτησης εθνοτικών εσωτερικών συγκρούσεων. Τέτοια παραδείγματα είναι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, που έγινε ομοσπονδία μετά τη συμφωνία του Ντέιτον το 1995, και το Ιράκ από το 2005, ενώ είχε προταθεί η μετατροπή της Συρίας σε ομοσπονδία ως πιθανή λύση για να τερματιστεί ο Συριακός Εμφύλιος πόλεμος. Επιπλέον, σε χώρες που αντιμετωπίζουν αποσχιστικά κινήματα, όπως η Ισπανία (Καταλονία, Χώρα των Βάσκων κλπ) και η Βρετανία (κυρίως με τη Σκωτία), υπάρχουν ιδέες για ένα περισσότερο ομοσπονδιακό σύστημα.
Με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών να έχει τεθεί σε ισχύ στις 4 Μαρτίου 1789, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η παλαιότερη «εν ζωή» ομοσπονδία, ενώ η νεότερη είναι το Νεπάλ, αφού το σύνταγμά της που καθορίζει το ομοσπονδιακό σύστημα τέθηκε σε ισχύ στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.
Περιγραφή και χαρακτηριστικά
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η Αμερική αποτελείται από [[Πολιτείες των ΗΠΑ|50 Πολιτείες, διάφορες επικράτειες και ομοσπονδιακά εδάφη, το πιο γνωστό εκ των οποίων είναι η Περιφέρεια της Κολούμπια.]] Τα κράτη που απαρτίζουν μία ομοσπονδία είναι, κατά μία έννοια, κυρίαρχα, στο βαθμό που τους επιφυλάσσονται ορισμένες εξουσίες που να μην ασκούνται από την κεντρική κυβέρνηση. Ωστόσο, μια ομοσπονδία δεν είναι μία συμμαχία ανεξάρτητων κρατών. Τα κράτη-μέλη της, συνήθως, δεν διαθέτουν εξουσίες σε πεδία όπως η εξωτερική πολιτική και η στρατιωτική άμυνα, και επομένως δεν απολαμβάνουν καθεστώς ανεξάρτητου κράτους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, τα γερμανικά ομόσπονδα κράτη έχουν αυτήν την εξουσία η οποία αρχίζει να ασκείται σε ευρωπαϊκό επίπεδο.μικρογραφία| Ένας χάρτης της [[Ρωσία|Ρωσικής Ομοσπονδίας, που δείχνει τα 83 ομοσπονδιακά υποκείμενα της (πριν την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014). |αριστερά]]Ορισμένες ομοσπονδίες ονομάζονται ασυμμετρικές επειδή ορισμένα ομόσπονδα υποκείμενα έχουν μεγαλύτερη αυτονομία από άλλα. Παράδειγμα ασυμμετρικής ομοσπονδίας είναι η Μαλαισία, στην οποία το Σαραουάκ και τα Σαμπάχ συμφώνησαν να εισέλθουν την ομοσπονδία με διαφορετικούς όρους και, άρα, διαφορετικό βαθμό αυτονομίας από τις πολιτείες της χερσονήσου της Μαλαισίας.
Μια ομοσπονδία προκύπτει συχνά από μια αρχική συμφωνία μεταξύ πολλών ανεξάρτητων κρατών. Ο σκοπός της δημιουργίας της μπορεί να είναι η βούληση να λυθούν τα αμοιβαία προβλήματα, να επιτευχθεί αμοιβαία άμυνα και κοινή πολιτική σε πολλούς τομείς ή να δημιουργηθεί ένα εθνικό κράτος για ένα έθνος που απλώνεται σε πολλές διαφορετικές χώρες. Το πρώτο από τα προαναφερθέντα συνέβη με τις ΗΠΑ και την Ελβετία. Ωστόσο, καθώς οι ιστορίες χωρών και εθνών ποικίλλουν, το ομοσπονδιακό σύστημα που εφαρμόζει καθένα κράτος μπορεί να διαφέρει αρκετά. Η Αυστραλία, για παράδειγμα, είναι μοναδική στο ότι δημιουργήθηκε ως έθνος με τη δεδηλωμένη βούληση των πολιτών κάθε πολιτείας, οι οποίοι ψήφισαν «ναι» σε δημοψηφίσματα για την υιοθέτηση του Αυστραλιανού Συντάγματος. Η Βραζιλία, από την άλλη πλευρά, έχει βιώσει τόσο το ομοσπονδιακό όσο και το ενιαίο κράτος κατά τη διάρκεια της ιστορίας της. Ορισμένες σημερινές πολιτείες της ομοσπονδίας της Βραζιλίας διατηρούν τα σύνορα που ορίστηκαν κατά τη διάρκεια του πορτογαλικού αποικισμού (πριν από την ίδια την ύπαρξη του βραζιλιάνικου κράτους), ενώ η νεότερη πολιτεία, το Τοκαντίνς, δημιουργήθηκε από το Σύνταγμα του 1988, για κυρίως διοικητικούς λόγους.
Συχνά υποστηρίζεται ότι τα ομοσπονδιακά κράτη όπου η κεντρική κυβέρνηση έχει πολλές «υπερ-εξουσίες» δεν είναι πραγματικά ομοσπονδιακά. Τέτοιες διευρυμένες εξουσίες για την κεντρική κυβέρνηση, που υπονομεύουν μία ομοσπονδία, μπορεί να περιλαμβάνουν:
δεξιά|μικρογραφία| Το [[Μεξικό αποτελείται από 31 πολιτείες.]]
Συγκεντρωτικά λοιπόν, τα χαρακτηριστικά μίας ομοσπονδίας είναι τα εξής:
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα
Τα πλεονεκτήματα που παρατηρούνται σε ομοσπονδιακό κράτος συνοψίζονται στα ακόλουθα τρία:
Από την άλλη, κύρια μειονεκτήματα που τακτικά παρουσιάζονται σ΄ ένα ομοσπονδιακό κράτος είναι:
Ομοσπονδία και άλλες μορφές κράτους
μικρογραφία| Ένας χάρτης της [[Αυστραλίας που δείχνει τις έξι πολιτείες και τα δέκα εδάφη της.]] μικρογραφία| Πολιτικός χάρτης της [[Βραζιλίας, με τις 26 πολιτείες της και την Ομοσπονδιακή Περιφέρεια.]]
Ενιαίο κράτος
Σε ένα ενιαίο κράτος υπάρχει συνήθως μονό ένα συγκεντρωτικό, και πανεθνικό επίπεδο διακυβέρνησης. Ωστόσο, τα ενιαία κράτη περιλαμβάνουν συχνά και αυτοδιοικούμενες περιφέρειες ή δήμους (πχ η Ελλάδα έχει τους ΟΤΑ). Η διαφορά μεταξύ μιας ομοσπονδίας και ενός ενιαίου κράτους είναι ότι σε ένα ενιαίο κράτος οι αυτοδιοικούμενες περιφέρειες έχουν περιορισμένες αρμοδιότητες οι οποίες καθορίζονται αποκλειστικά από την κεντρική κυβέρνηση. Έτσι, η κυβέρνηση μπορεί εύκολα να αναθεωρήσει τις αρμοδιότητες των περιφερειών, να δημιουργήσει ή να καταργήσει μία περιφέρεια με δική της απόφαση, χωρίς να απαιτείται συναίνεση από τις περιφέρειες. Αντίθετα, σε μία ομοσπονδία, ο αριθμός και τα σύνορα των πολιτειών, καθώς και οι αρμοδιότητές τους, καθορίζονται από το σύνταγμα και δεν μπορούν να αναθεωρηθούν με μονομερή απόφαση της κυβέρνησης. Επίσης, είναι συχνό φαινόμενο ομοσπονδίες να δημιουργούνται έπειτα από συμφωνία μεταξύ ορισμένων ανεξάρτητων κρατών, ενώ σε ένα ενιαίο κράτος οι αυτοδιοικούμενες περιφέρειες δημιουργούνται μέσω μιας διαδικασίας αποκέντρωσης, με απόφαση της κεντρικής κυβέρνησης, η οποία αποφασίζει να παραχωρήσει αυτονομία σε περιοχή που προηγουμένως ήταν εξ' ολοκλήρου υποτελής. Έτσι, οι ομοσπονδίες συχνά ιδρύονται εθελοντικά από τα «κάτω», ενώ τα ενιαία κράτη χορηγούν αυτοδιοίκηση από τα «πάνω».
Επιπλέον, σε όλα τα ενιαία κράτη, ολόκληρη η επικράτειά τους αποτελεί μία μοναδική ενιαία οντότητα, και ότι, δυνάμει αυτού, η κεντρική κυβέρνηση ασκεί αυτοδικαίως κυριαρχία σε ολόκληρη την επικράτεια. Σε μια ομοσπονδία, από την άλλη πλευρά, η κυριαρχία θεωρείται συχνά ότι επιμερίζεται στα κράτη-μέλη, τα οποία και αποτελούν διακριτές οντότητες μεταξύ τους.
Συνομοσπονδία
μικρογραφία| Η [[Ελβετία|Ελβετική Συνομοσπονδία και τα 26 καντόνια της.|αριστερά]]Μια συνομοσπονδία, με σύγχρονους πολιτικούς όρους, συνήθως περιορίζεται σε μια μόνιμη ένωση κυρίαρχων κρατών για κοινή δράση σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος. Η πλησιέστερη οντότητα αυτή τη στιγμή στον κόσμο σε μια συνομοσπονδία είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ η λέξη συνομοσπονδία χρησιμοποιήθηκε επίσημα όταν καθιερώθηκε το καναδικό ομοσπονδιακό σύστημα το 1867, ο όρος αναφέρεται μόνο στη διαδικασία και όχι κράτος που προέκυψε, καθώς οι καναδικές επαρχίες δεν είναι κυρίαρχες ούτε ισχυρίζονται ότι είναι. Στην περίπτωση της Ελβετίας, παρόλο που η χώρα είναι ακόμα επίσημα γνωστή ως Ελβετική Συνομοσπονδία, αυτή είναι πλέον μια λανθασμένη ονομασία αφού τα ελβετικά καντόνια έχασαν το κυρίαρχο καθεστώς τους το 1848. Στο Βέλγιο, πάντως, βρίσκεται σε εξέλιξη η αντίθετη τάση. Το Βέλγιο ιδρύθηκε ως ενιαίο κράτος, με πρότυπο τον γαλλικό συγκεντρωτισμό, αλλά σταδιακά μεταρρυθμίστηκε σε ομοσπονδιακό κράτος έπειτα από διαδοχικές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις από τη δεκαετία του 1970 κι εφεξής. Επιπλέον, αν και θεωρητικά είναι ομοσπονδιακό κράτος, η δομή της χώρας παρουσιάζει ήδη μια σειρά από συνομοσπονδιακά χαρακτηριστικά. Επί του παρόντος, υπάρχει ένα αυξανόμενο κίνημα, κυρίως υποστηριζόμενο από του Φλαμανδούς, για τον μετασχηματισμό του υπάρχοντος ομοσπονδιακού κράτους σε μια πιο χαλαρή ένωση, σαν συνομοσπονδία μεταξύ της Φλάνδρας και της Βαλλωνίας.
Μια συνομοσπονδία είναι πολύ πιθανό να έχει τρεις σημαντικές διαφορές σε σύγκριση με μια ομοσπονδία:
Αυτοκρατορία
Μια αυτοκρατορία είναι ένα πολυεθνικό κράτος με μία κεντρική κυβέρνηση. Ο αυτοκράτορας έχει τις απόλυτες εξουσίες. Μια αυτοκρατορία συχνά περιλαμβάνει αυτοδιοικούμενες περιοχές, αλλά αυτές δημιουργούνται μόνο έπειτα από την άδεια της κεντρικής κυβέρνησης. Από την άλλη πλευρά, μια αυτοκρατορία, μπορεί να περιλαμβάνει πολλά αυτόνομα βασίλεια ως υποτελείς περιοχές, οργανωμένα μαζί σε μια ομοσπονδία, με την αυτοκρατορία να κυβερνάται από έναν αυτοκράτορα ή ανώτερο βασιλιά. Ένα παράδειγμα αυτού ήταν η Γερμανική Αυτοκρατορία (1871–1918).
Αποκεντρωμένη διοίκηση
Μια ομοσπονδία διαφέρει από ένα αποκεντρωμένο κράτος, όπως η Ινδονησία, και το Ηνωμένο Βασίλειο, επειδή σε ένα αποκεντρωμένο κράτος, η κεντρική κυβέρνηση μπορεί να ανακαλέσει την αυτονομία των περιφερειών χωρίς αλλαγή του συντάγματος, με δική της απόφαση. Η Ισπανία, ίσως το πιο αποκεντρωμένο κράτος στον κόσμο, διαφέρει σε σύγκριση με μία ομοσπονδία μόνο σε αυτό το πράγμα. Έτσι, το 2017, ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι ήταν σε θέση να ανακαλέσει τις εξουσίες της Αυτόνομης Κοινότητας της Καταλονίας, όταν η τελευταία προσπάθησε να ανεξαρτητοποιηθεί.
Συνδεδεμένα κράτη
Μια ομοσπονδία είναι διαφορετική από ένα συνδεδεμένο κράτος, διότι στην περίπτωση των συνδεδεμένων κρατών, τα κράτη-μέλη θεωρούνται ανεξάρτητα στις διεθνείς νομικές συνθήκες· απλώς ένα κράτος παραχωρεί κάποιες υποθέσεις, όπως τη στρατιωτική άμυνα ή τις εξωτερικές σχέσεις σε ένα άλλο. Αντίθετα, στην ομοσπονδία, τα ομοσπονδιακά υποκείμενα σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται ανεξάρτητα, ακόμη κι αν απολαμβάνουν μεγάλο βαθμό αυτονομίας στις εσωτερικές υποθέσεις τους.
Χώρες Εξαρτώμενες από το Στέμμα
μικρογραφία|δεξιά| Ένας χάρτης της [[Γερμανία|Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που δείχνει τα δεκαέξι κρατίδια που την αποτελούν.]] Η σχέση μεταξύ των εξαρτήσεων του Στέμματος, όπως της Νήσου του Μαν και του Βαϊλάτου της Ιερσέης, με το Ηνωμένο Βασίλειο μοιάζει πολύ με το ομοσπονδιακό σύστημα: οι παραπάνω περιοχές απολαμβάνουν ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο, μέσω του Στέμματος, αναλαμβάνει την ευθύνη για τις εξωτερικές υποθέσεις και την άμυνά τους – αν και το κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου έχει, τυπικά, τη συνολική νομοθετική εξουσία. Ωστόσο, τα νησιά δεν αποτελούν ενσωματωμένο τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι απαραίτητο στην ομοσπονδία, ούτε θεωρούνται ανεξάρτητα ή συνδεδεμένα κράτη.
Εξαρτώμενα εδάφη
Τα εξαρτημένα εδάφη, όπως τα βρετανικά υπερπόντια εδάφη, διαθέτουν αυτονομία σε διαφορετικό βαθμό το καθένα. Ορισμένα εδάφη απολαμβάνουν σημαντική αυτονομία από την κυβέρνηση του κυρίαρχου κράτους από το οποίο εξαρτώνται. Η τελευταία φροντίζει μόνο για τις εξωτερικές σχέσεις και την άμυνά τους. Ωστόσο, τα εξαρτώμενα εδάφη ούτε θεωρούνται μέρος του κράτους από το οποίο εξαρτώνται ούτε αναγνωρίζονται ως κυρίαρχα ή συνδεδεμένα κράτη.
De facto ομοσπονδίες
Η διάκριση μεταξύ ομοσπονδίας και ενιαίου κράτους είναι συχνά αρκετά διφορούμενη. Ένα ενιαίο κράτος μπορεί να μοιάζει πολύ με ένα ομοσπονδιακό στη δομή, και μόνο επειδή δεν αναφέρεται στο σύνταγμα της χώρας αυτής να μην κατατάσσεται στις ομοσπονδίες. Μάλιστα, οι αυτοδιοικούμενες περιφέρειες ορισμένων ενιαίων κρατών μπορεί να απολαμβάνουν συχνά μεγαλύτερη αυτονομία από αυτές ορισμένων ομοσπονδιακών κρατών. Ταυτόχρονα, η κεντρική κυβέρνηση μπορεί να έχει το θεωρητικό δικαίωμα να ανακαλεί την αυτονομία των αυτοδιοικούμενων περιφερειών, αλλά αυτό μπορεί να είναι πολιτικά δύσκολο να το πράξει. Για αυτούς τους λόγους, μερικές φορές υποστηρίζεται ότι ορισμένα σύγχρονα ενιαία κράτη είναι de facto ομοσπονδίες.
Οι de facto ομοσπονδίες ονομάζονται συχνά και ως «περιφερειακά κράτη» (regional states).
Ισπανία
μικρογραφία| Οι 17 [[Αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας|Αυτόνομες Κοινότητες της Ισπανίας.|αριστερά]]Ένα κράτος που έχει προταθεί ότι είναι ντε φάκτο ομοσπονδία είναι η Ισπανία, καθώς έχει παραχωρήσει μεγαλύτερη αυτονομία στις Αυτόνομες Κοινότητες της σε σύγκριση με την αυτονομία που παραχωρούν πολλά ομοσπονδιακά κράτη στις πολιτείες τους. Κάθε αυτόνομη κοινότητα διέπεται από ένα Καταστατικό Αυτονομίας (Ισπ.: Estatuto de Autonomía) -το τοπικό «σύνταγμα» της κάθε περιφέρειας-, σύμφωνα με το Ισπανικό Σύνταγμα του 1978. Το ισπανικό κοινοβούλιο μπορεί να ανακαλέσει θεωρητικά την αυτονομία των περιφερειών, όμως κάτι τέτοιο θα ήταν πολιτικά αδύνατο να γίνει για περιφέρειες όπως η Καταλονία, η Χώρα των Βάσκων και η Γαλικία. Παρόλ' αυτά, όταν η καταλανική κυβέρνηση προσπάθησε το 2017 να αποσχιστεί από την Ισπανία, έπειτα από ένα μονομερές δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, ο τότε πρωθυπουργός, Μαριάνο Ραχόι, έπεισε το κοινοβούλιο να ανακαλέσει την αυτονομία της Καταλονίας, αν και για μικρό χρονικό διάστημα.
Νότια Αφρική
μικρογραφία| Περιφέρειες της Νότιας Αφρικής. Αν και η Νότια Αφρική συνταγματικά είναι ένα ενιαίο κράτος, φέρει ορισμένα στοιχεία ενός ομοσπονδιακού συστήματος, όπως η κατανομή αρκετών εξουσιών στις 9 περιφέρειές της.
Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
Συνταγματικά, η Κίνα είναι ένα ενιαίο και συγκεντρωτικό κράτος, το οποίο κυβερνά το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας. Ωστόσο, μεταξύ των 34 επαρχιών της, υπάρχουν τόσο οι 5 Αυτόνομες περιφέρειες, όσο και 2 Ειδικές Διοικητικές Περιφέρειες, οι οποίες έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιοίκηση. Το γεγονός αυτό οδήγησε κάποιους να ονομάσουν το σύστημα «ομοσπονδισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά».
Κατάλογος Ομοσπονδιακών κρατών
μικρογραφία| Ένας χάρτης του [[Καναδάς|Καναδά που δείχνει τις δέκα επαρχίες και τις τρεις επικράτειές του.]]
Σύγχρονες Ομοσπονδίες
Σήμερα υπάρχουν συνολικά 27 ομοσπονδιακά κράτη σε όλο τον κόσμο. Από αυτές, 6 βρίσκονται στην Αφρική, 6 στην Ευρώπη, 6 στην Ασία, 4 στη Βόρεια Αμερική 3 στη Νότια Αμερική και 2 στην Ωκεανία.
Κατάταξη σύμφωνα με το έτος ίδρυσης
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της [[Νιγηρίας, που απεικονίζει τις 36 πολιτείες της και την Ομοσπονδιακή Πρωτεύουσα Επικράτεια.]]
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδισμός
Σουέζ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σουέζ μπορεί να αναφέρεται μεταξύ άλλων στα παρακάτω:
Ροντρίγκο Γκιράο
Ο Άντώνιο Ροντρίγκο Γκιράο Ντίας (ισπανικά: Antonio Rodrigo Guirao Diaz, γενν. 18 Ιανουαρίου 1980) επίσης γνωστός ως Ροντρίγκο Γκιράο είναι Αργεντίνος ηθοποιός και μοντέλο.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Βισέντε Λόπες στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
Στην ηλικία των έντεκα ετών έχασε τον πατέρα του και από τότε μεγάλωσε με τη μητέρα του. Έχει δύο αδερφούς, τον Γκονσάλο και τον Ραμίρο.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε υποκριτική στο πολιτιστικό κέντρο Χενεράλ Σαν Μαρτίν και από τότε έχει παρακολουθήσει μαθήματα διερμηνείας.
Ξεκίνησε να δουλεύει ως μοντέλο, όπου έπαιξε και σε διαφιμήσεις. Έπαιξε σε νεανικά προγράμματα όπως το Ανυπότακτες Καρδιές και το Paraíso Rock.
Το 2006 και το 2007 έπαιξε σε είκοσι τρία επεισόδια του Amas de casa desesperadas. Μετά συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές Son de Fierro και Patty: Η πιο όμορφη ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί
Αδάμ Θεσσαλονίκης
Το χωριό Αδάμ βρίσκεται στη νότια πλευρά του νομού Θεσσαλονίκης, 45 χλμ από την πόλη της Θεσσαλονίκης, στα νότια των λιμνών Κορώνεια και Βόλβη. Αποτελεί τοπική κοινότητα και ανήκει στη δημοτική ενότητα Καλινδοίων, του δήμου Λαγκαδά.
Θέση
Το χωριό είναι κτισμένο στο χαμηλότερο σημείο της πλαγιάς Τρανή Δίπλα, της οροσειράς Χορτιάτη–Χολομώντα, σε υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 240 μέτρα και αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο χειμάρρους (οι οποίοι πλέον δεν έχουν σχεδόν καθόλου νερό), της Αγίας Παρασκευής και του Κουρεμένου. Η συνολική του έκταση ανέρχεται σε 18 τετραγωνικά χιλιόμετρα εκ των οποίων τα 9 είναι καλλιεργήσιμη γη και τα 4 δασική έκταση. Είναι χωριό πεδινό που ο κάμπος του εκτείνεται προς Βορρά, Ανατολή και Δύση, ενώ η ορεινή και δασική έκταση βρίσκεται εξ ολοκλήρου προς Νότο. Έχει πληθυσμό 481 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Στη γύρω περιοχή εκτός από το Ζαγκλιβέρι υπάρχουν τα χωριά Καλαμωτό (Νέα Καλίνδοια), ο οικισμός Μεσόκωμο, τα Πετροκέρασα, ο Άγιος Χαράλαμπος, η Σαρακήνα και στον δρόμο προς Χαλκιδική τα Ζερβοχώρια Δουμπιά, Σανά, Γεροπλάτανος, Ριζά και Παλαιόχωρα.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αδάμ είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 18,229 χμ² (2011).
Ιστορικά στοιχεία
Η πρώτη ίδρυσή του παραμένει άγνωστη. Η παράδοση αναφέρει πως επιδρομείς από την Ασία ήρθαν στη Χαλκιδική, πέρασαν από την Ποτίδαια και μέσω Γαλάτιστας ήρθαν και στρατοπέδευσαν στην κοιλάδα του Ζάγκλη (Ζαγκλιβέρι). Τότε το Αδάμ υπέστη και την πρώτη ολοκληρωτική καταστροφή του. Έπειτα από τη θέση Παλιαδάμ, όπου ήταν χτισμένο αρχικά, μεταφέρθηκε στην τοποθεσία Αδαμιώτισα. Ακολούθησε δεύτερη καταστροφή μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους το 1430 μ.Χ.
Το σημερινό χωριό λέγεται ότι το έχτισε ο Εντέμ-μπέης, Τούρκος διοικητής της περιοχής και το είχε για τσιφλίκι του. Ο δάσκαλος Β. Ηλιάδης δίνει τη δική του εκδοχή πιθανολογώντας ότι το χωριό δεν είναι τόσο παλιό. Υποστηρίζει ότι χτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια και άλλαξε τρεις τοποθεσίες. Η αρχική ήταν στην θέση Πέρα Μεριά. Ακόμη και σήμερα η τοποθεσία αυτή ονομάζεται Παλιαδάμ. Κατά την άλωση της Θεσσαλονίκης το 1430 στο χωριό εγκαταστάθηκε και αρκετά μεγάλος τουρκικός πληθυσμός. Επειδή όμως οι Τούρκοι δεν ήθελαν τους Έλληνες στον χώρο τους, με τον τρόπο τους, τους ανάγκασαν να αποσυρθούν στα πιο ορεινά εδάφη. Έτσι πιθανόν, σιγά σιγά, το Αδάμ μεταφέρθηκε στη δεύτερή του τοποθεσία, τη θέση Αδαμιώτισσα. Πιθανολογείται πως τα σπίτια εκεί δεν ξεπερνούσαν τα 25 με 30. Λόγω του μικρού αριθμού των σπιτιών, συμπεραίνεται πως κάποιοι κάτοικοι την περίοδο αυτή μεταφέρθηκαν προς το Ζαγκλιβέρι. Σε σχετικά μικρή απόσταση από αυτή τη θέση, μέσα σε μια ρεματιά, οι κάτοικοι έχτισαν το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής για να εκκλησιάζονται.
Η ορεινή και δύσβατη ευρύτερη περιοχή, εκείνα τα χρόνια, βοηθούσε τους κατοίκους να βρίσκονται μακριά από τις ενοχλήσεις των Τούρκων. Μόνη πηγή εσόδων αποτελούσε η κτηνοτροφία και κατά δεύτερο λόγο η αμπελουργία. Ο ήσυχος βίος δεν κράτησε πολύ και οι Τούρκοι άρχισαν πάλι να ενοχλούν τους κατοίκους. Τότε οι Αδαμιώτες μετακινήθηκαν λίγο χαμηλότερα, στην περιοχή που βρίσκεται το σημερινό χωριό. Αιτία για αυτήν τη μετακίνηση στάθηκε το εξής περιστατικό: Στην περιοχή στάλθηκε ως διοικητής ο Τούρκος Εντέμ-μπέης. Αυτός ανάγκασε τους κατοίκους να χτίσουν το χωριό σ' αυτή την τοποθεσία και δημιούργησε το νέο χωριό, χρησιμοποιώντας το ως τσιφλίκι του.
Οι κάτοικοι του Αδάμ συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, με γνωστότερο αγωνιστή τον Στέργιο Θεοχάρη. Το Αδάμ ελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1912, μαζί με τη Θεσσαλονίκη. Αργότερα, το 1923 με την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγε όλος ο τουρκικός πληθυσμός. Σ' αυτό το διάστημα το χωριό αύξανε διαρκώς τον πληθυσμό και την έκτασή του. Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1930 στη δύναμή του ανήκαν και τα χωριά Μεσόκωμο (Γκιρέν), Καλαμωτό (Καρά-γκιολ) και Αγγελοχώρι (Σουφλάρ), τα οποία μετά αποσπάστηκαν και δημιούργησαν χωριά με έδρα το Καλαμωτό.
Τις επόμενες δεκαετίες το χωριό στηρίχθηκε οικονομικά στις καλλιέργειες του καπνού, στην παραγωγή κτηνοτροφικών προϊόντων και κρασιού. Επίσης υπήρχε η παραγωγή σιτηρών και το εμπόριο ψάθινων ειδών φτιαγμένα από σαμάκο, ραγάλι, ιτιά ή λυγαριά που βρισκόταν στις όχθες του βάλτου (βάλτα) που υπήρχε στα βορειοανατολικά του χωριού. Η βάλτα αποστραγγίστηκε στα 1953 για να δοθεί για καλλιέργειες σιτηρών, καλαμποκιού και λεύκας. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι η βάλτα ήταν πλούσια σε ψάρια και οι παλιότεροι αναφέρονται συχνά για τα ιδιαίτερης νοστιμιάς τους γριβάδια.
Σήμερα σε μεγάλο ποσοστό στο χωριό υπάρχουν συνταξιούχοι και οι περισσότεροι κάτοικοι απασχολούνται στον τομέα της τριτογενούς παραγωγής στο πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης.
Ποδοσφαιρικός σύλλογος
Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος του χωριού ιδρύθηκε το 1954 και ονομάζεται "Πρόοδος Αδάμ". Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε και άσπρο και αγωνίζεται σε πρωταθλήματα των ερασιτεχνικών κατηγοριών της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας.
Εκκλησίες-παρεκκλήσια, εκδηλώσεις και πανηγύρια
Το Αδάμ έχει μια εκκλησία και 7 παρεκκλήσια. Η εκκλησία βρίσκεται στη δυτική πλευρά του χωριού. Η ανέγερσή της έγινε το 1836 και φέρει το όνομα της Αγίας Παρασκευής. Τα 6 από τα 7 ξωκλήσια βρίσκονται περιμετρικά και το 1 εντός του χωριού. Αυτά είναι του Αγ. Παντελεήμονα, της Αγ. Παρασκευής, του Αγ. Μόδεστου, του Αγ. Φανούριου, του Προφήτη Ηλία και της Παναγίας Φανερωμένης, ενώ το έβδομο που βρίσκεται εντός είναι των Αγίων Αναργύρων.
Το Αδάμ τιμά ιδιαίτερα τη μνήμη τριών αγίων Χριστόφορου, Παντελεήμονα και Παρασκευής. Στα άλλα παρεκκλήσια την ημέρα της γιορτής του κάθε αγίου τελείται απλά λειτουργία. Αξιοσημείωτο είναι πως ενώ η εκκλησία φέρει το όνομα της Αγίας Παρασκευής, την ημέρα της γιορτής της η λειτουργία πραγματοποιείται στο ομώνυμο παρεκκλήσι.
Το πανηγύρι του Αγίου Χριστοφόρου
Το πανηγύρι του Αγίου Χριστοφόρου τελείται στις 9 του Μαΐου (αν πρόκειται για καθημερινή ημέρα διοργανώνεται το πλησιέστερο Σαββατοκύριακο).
Οι κάτοικοι πιστεύουν πως ο άγιος προστατεύει τα αμπέλια, τους μπαχτσέδες και γενικότερα τα σπαρτά του χωριού από τις θεομηνίες. Λέγεται πως έτυχε κάποιες χρονιές το χαλάζι να καταστρέψει τις φυτείες, χρονιές στις οποίες η γιορτή του Αγίου Χριστοφόρου είχε αγνοηθεί. Έτσι έγινε σύνδεση της τέλεσης του πανηγυριού με τη θεομηνία. Ακόμη λέγεται πως κάποια εποχή είχε πέσει στο Αδάμ μεγάλη ανομβρία. Τότε οι πιστοί τέλεσαν λιτανεία την ημέρα της γιορτής του αγίου και στο χωριό ήρθαν οι πολυπόθητες βροχές. Στα παλιότερα χρόνια, υπήρχε η επιτροπή του πανηγυριού που έκανε μετάνοια την ημέρα του πανηγυριού και προετοίμαζε το επόμενο πανηγύρι σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Επίσης το μοσχάρι που θα σφαζόταν στο πανηγύρι όλη τη χρονιά γυρνούσε ελεύθερο και έβοσκε όπου ήθελε στο χωριό (βακούφκου).
Τα τελευταία χρόνια το πανηγύρι το έχει αναλάβει ο πολιτιστικός σύλλογος και με τη βοήθεια όλων των χωριανών φροντίζουν για το φαγητό, το οποίο διανέμεται στους κατοίκους (κουρμπάνι), αλλά και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα εκείνη τη μέρα στις πλατείες του χωριού.
Το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα
Το πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα γιορτάζεται με της Αγίας Παρασκευής στις 26 και 27 Ιουλίου. Την παραμονή το πρωί γίνεται λειτουργία στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής και το απόγευμα εσπερινός στον Άγιο Παντελεήμονα και την επομένη το πρωί μεγάλη λειτουργία. Ανήμερα της Αγίας Παρασκευής και παραμονή του Αγίου Παντελεήμονα γίνεται γλέντι στην πλατεία του χωριού.
Ο πολιτιστικός σύλλογος
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αδάμ ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1986 με σκοπό τη διατήρηση των εθίμων και παραδόσεων του χωριού. Αναλαμβάνει την οργάνωση του πανηγυριού του Αγίου Χριστόφορου και διάφορες ακόμα εκδηλώσεις συνδεδεμένες με την ιστορία και τα έθιμα του τόπου ενώ μεριμνά και για την οικονομική ή υλική ενίσχυση των άπορων οικογενειών του χωριού.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Αλέξανδρος (κρατήρας)
Ο Αλέξανδρος είναι ένας μεγάλος αλλά δυσδιάκριτος κρατήρας της Σελήνης, με διάμετρο 81 χιλιόμετρα, που βρίσκεται στην ορεινή περιοχή βόρεια της Θάλασσας της Ηρεμίας, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 40,3° βόρειο πλάτος και 13,5° ανατολικό μήκος. Στα βόρεια-βορειοανατολικά του Αλεξάνδρου κείται ο ευδιάκριτος κρατήρας Εύδοξος, ενώ στα δυτικά-νοτιοδυτικά ο Κάλιππος. Ο κρατήρας Αλέξανδρος πήρε το όνομά του προς τιμή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπό την ιδιότητά του ως συντελεστή της προαγωγής της επιστήμης της γεωγραφίας.
Χαρακτηριστικά
Ο κρατήρας Αλέξανδρος έχει διαβρωθεί και παραμορφωθεί τόσο πολύ με την πάροδο των αιώνων, ώστε μοιάζει περισσότερο με μια χαμηλή πεδιάδα, ένα βαθύπεδο με βάθος 1,3 χλμ., που περιφράσσεται μερικώς από τραχιές οροσειρές, παρά με κρατήρα. Τμήματα του χείλους του διασώζονται στα βορειοδυτικά, δυτικά και νότια άκρα του, ενώ η ανατολική του πλευρά είναι ανοικτή προς τα έξω. Τα τοιχώματα που έχουν απομείνει έχουν σχεδόν ορθογώνιο σχήμα, με τα πλέον εξέχοντα να υψώνονται στα βορειοδυτικά.
Το δάπεδο του Αλεξάνδρου είναι πιο ομαλό και σκουρόχρωμο στο δυτικό ήμισυ, καθιστάμενο πιο ανοικτόχρωμο (και διάστικτο με μικρότατους κρατήρες) προς τα ανατολικά.
Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Αλέξανδρος περιβάλλεται από μερικούς πολύ μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξανδρος
Ιθώμη
Η Ιθώμη είναι βουνό και αρχαίο οχυρό στην περιοχή της Μεσσηνίας, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πελοποννήσου. Στους πρόποδες της Ιθώμης χτίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. η αρχαία πόλη της Μεσσήνης, κοντά στην οποία βρίσκεται το σημερινό χωριό Μαυρομάτι.
Το οχυρό αποτελούνταν από αλλεπάλληλες κορυφές και οχυρωμένα διάσελα. Διατηρούνται ερείπια του οχυρωματικού περιβόλου της. Οχυρωμένη ήταν και η από νότου πρόσβαση στην ακρόπολη. Στην ψηλότερη κορυφή (ύψος 800 μ. περίπου), βρίσκεται σήμερα το παλιό μοναστήρι της Παναγίας Βουλκάνου. . Ο χώρος εκεί είναι σχετικά ομαλός και εκτεταμένος ώστε θα μπορούσε να κατοικηθεί, αν και μόνο σε εξαιρετικά δυσμενείς περιστάσεις, λόγω της δύσκολης πρόσβασης (για τον ίδιο λόγο εγκαταλείφθηκε και η παλιά μονή Βουλκάνου, αργότερα). Στο μονοπάτι προς την κορυφή της Ιθώμης, έχουν παρατηρηθεί λείψανα υδαταγωγού και λαξεύματα στο βράχο, ίσως εκεί ήταν η κρήνη Κλεψύδρα που αναφέρει ο περιηγητής Παυσανίας (άλλοι υποστηρίζουν οτι η Κλεψύδρα είναι η σημερινή πηγή μέσα μέσα στο Μαυρομάτι).
Ιστορία
Το οχυρό της Ιθώμης έπαιξε σημαντικό ρόλο στον Α΄ Μεσσηνιακό Πόλεμο, προς τα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., ανάμεσα στη Μεσσηνία και τη Σπάρτη. Αποτέλεσε το τελευταίο προπύργιο των Μεσσηνίων και τελικά ισοπεδώθηκε μετά από ηρωική πολιορκία.
Τα επόμενα χρόνια η Ιθώμη κατείχε συμβολικό ρόλο στην καρδιά των υποδουλωμένων Μεσσηνίων. Έτσι, όταν επαναστάτησαν οι είλωτες το 468 π.Χ. (Γ΄ Μεσσηνιακός Πόλεμος), κατέφυγαν και πάλι στο μέρος αυτό, ξαναέχτισαν οχυρώσεις και αντιστάθηκαν από εκεί για μεγάλο διάστημα. Σταδιακά, οι Σπαρτιάτες έσφιξαν τον κλοιό γύρω από την Ιθώμη και, με μεγάλη δυσκολία και τη βοήθεια των συμμάχων τους, ανάγκασαν τους είλωτες να συνθηκολογήσουν, πιθανά το 459 π.Χ. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, οι πολιορκημένοι Μεσσήνιοι είλωτες έφυγαν ελεύθεροι μαζί με τις οικογένειές τους από την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκαν από τους Αθηναίους στη Ναύπακτο.
Το 369 π.Χ. ο Θηβαίος Επαμεινώνδας, μετά τη Μάχη των Λεύκτρων και την εισβολή του στη Λακωνία, απελευθέρωσε τη Μεσσηνία από τη σπαρτιατική επιρροή και επέλεξε τους πρόποδες του όρους Ιθώμη για να χτίσει μια νέα και μεγάλη πόλη, τη Μεσσήνη, η οποία έγινε η πρωτεύουσα των Μεσσηνίων.
Κατά την Φραγκοκρατία ανακατασκευάστηκε και πήρε την ονομασία Κάστρο του Βουλκάνου. Το 1358 δόθηκε στον Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι από τον πρίγκιπα της Αχαΐας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μεσσηνία Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Μεσσηνίας
Ευαγγέλιο του Ραμπουλά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρόγραφα της Αγίας Γραφής Κατηγορία:Έργα βυζαντινής τέχνης
Μέση Ανατολή
μικρογραφία|220px|Μέση Ανατολή 330px|thumb|Πολιτικός χάρτης της Μέσης Ανατολής upright=1.2|thumb|Χάρτης της Μέσης Ανατολής με τις κύριες πόλεις ανάμεσα στην Αφρική, την Ευρώπη, την Κεντρική και τη Νότια Ασία. upright=1.2|thumb|Χάρτης της Μέσης Ανατολής σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν.
Η Μέση Ανατολή είναι μια περιοχή που καλύπτει τη συντριπτική πλειοψηφία της Δυτικής Ασίας και την Αίγυπτο (η οποία ανήκει κατά κύριο λόγο στη Βόρεια Αφρική). Ο όρος έχει γίνει περισσότερο διαδεδομένος αντικαθιστώντας την Εγγύς Ανατολή (σε αντίθεση με την Άπω Ανατολή) ξεκινώντας στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ευρύτερη έννοια της "Ευρύτερης Μέσης Ανατολής" (γνωστή και ως Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική) περιλαμβάνει επίσης τις εξής περιοχές: Μαγκρέμπ, Σουδάν, Τζιμπουτί, Σομαλία, οι Κομόρες, Αφγανιστάν, Πακιστάν, και λιγότερο συχνά την Υπερκαυκασία και την Κεντρική Ασία. Ο όρος "Μέση Ανατολή" έχει οδηγήσει σε κάποια σύγχυση σχετικά με τους μεταβαλλόμενους ορισμούς της. Τα όρια της Μέσης Ανατολής δεν είναι αυστηρώς καθορισμένα, διαφέρουν ανά ιστορική περίοδο και ποικίλουν ανάλογα την εθνολογική, πολιτισμική, ή γεωπολιτική σκοπιά. Κατά κανόνα όμως περικλείουν την αραβική χερσόνησο και χώρες γύρω από την Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό κόλπο.
Οι περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής (13 από τις 18) ανήκουν στον Αραβικό κόσμο. Οι πιο πυκνοκατοικημένες χώρες της περιοχής είναι η Αίγυπτος, το Ιράν και η Τουρκία, ενώ η Σαουδική Αραβία είναι η μεγαλύτερη χώρα της Μέσης Ανατολής ως προς την έκταση. Η ιστορία της Μέσης Ανατολής χρονολογείται από την αρχαιότητα, με τη γεωπολιτική σημασία της περιοχής να αναγνωρίζεται εδώ και χιλιετίες. Αρκετές μεγάλες θρησκείες έχουν τις ρίζες τους στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού, και του Ισλάμ. Οι Άραβες αποτελούν την κυριότερη εθνότητα στην περιοχή, ακολουθούμενοι από τους Τούρκους, τους Πέρσες, τους Κούρδους, τους Αζέρους, τους Κόπτες, τους Εβραίους, τους Ασσύριους, τους Ιρακινούς Τουρκομάνους και τους Κύπριους.
Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί αποκαλούσαν «Εγγύς Ανατολή» (Near East) τον χώρο που περιελάμβανε πρώην κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε αντίθεση με τον όρο «Άπω Ανατολή» (Far East) που ήταν συνεπέστερος και περιελάμβανε την Κίνα, την Ινδοκίνα και την Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια όμως των στρατιωτικών επιχειρήσεων, με την εγκατάσταση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής στην Αίγυπτο, ο όρος Μέση Ανατολή (Middle East) ενώ χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τη Συρία και το Ιράκ, άρχισε να επεκτείνεται σ' όλα τα εδάφη όπου εκτείνονταν βαθμιαία και η δράση των βρετανικών δυνάμεων, συμπεριλαμβάνοντας έτσι τελικά από μεν την Ευρώπη τη Δωδεκάνησο, τις χώρες, πρώην κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Γαλλίας, (Λίβανο, Συρία), χώρες της Αφρικής όπως Σουδάν, Σομαλία μέχρι και τη Λιβύη.
Η Μέση Ανατολή έχει γενικά ένα ζεστό, άνυδρο κλίμα, με πολλά μεγάλα ποτάμια που αρδεύουν τις καλλιέργειες σε περιορισμένους τομείς όπως το Δέλτα του Νείλου στην Αίγυπτο, ο Τίγρης και ο Ευφράτης στη Μεσοποταμία (Ιράκ, Κουβέιτ, και ανατολική Συρία), περιοχές που ως επί το πλείστον ανήκουν στην Γόνιμη Ημισέληνο. Οι περισσότερες του Περσικού Κόλπου έχουν τεράστια αποθέματα πετρελαίου, με τους μονάρχες στην Αραβική Χερσόνησο να επωφελούνται οικονομικά από τις εξαγωγές πετρελαίου. Λόγω του άγονου κλίματος και της μεγάλης εξάρτησης από τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, η Μέση Ανατολή συνεισφέρει σημαντικά στην κλιματική αλλαγή και αναμένεται να επηρεαστεί σοβαρά από αυτή.
Σήμερα στον όρο αυτό θεωρείται ότι ανήκουν οι χώρες: Συρία, Λίβανος, Κύπρος, Ιορδανία, Παλαιστινιακά Εδάφη, Ισραήλ, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Υεμένη, Κατάρ, Ομάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ιράκ, Ιράν, Αρμενία και Τουρκία.
Ορολογία
Ο όρος "Μέση Ανατολή" μπορεί να προέρχεται από τη δεκαετία του 1850, όταν πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο βρετανικό Γραφείο της Ινδίας. Ωστόσο, ο όρος έγινε ευρύτερα γνωστός όταν ο Αμερικανικός ναυτικός στρατηγικός Άλφρεντ Τάγιερ Μέιαν χρησιμοποίησε τον όρο το 1902 για να "ορίσει την περιοχή μεταξύ Αραβίας και Ινδίας". Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Βρετανική και η Ρωσική Αυτοκρατορία αγωνίζονταν για επιρροή στην Κεντρική Ασία, μια αντιπαλότητα που θα γινόταν γνωστή ως Το Μεγάλο Παιχνίδι. Ο Μέιαν συνειδητοποίησε όχι μόνο τη στρατηγική σημασία της περιοχής, αλλά και του κέντρου της, της περιοχής του Περσικού Κόλπου. Χαρακτήρισε την περιοχή που περιβάλλει τον Περσικό Κόλπο ως Μέση Ανατολή, γράφοντας ότι μετά το Σουέζ, ήταν το πιο σημαντικό πέρασμα που έπρεπε να ανήκει στον έλεγχο των Βρετανών για να αποτρέψουν τους Ρώσους από το να προσεγγίσουν τη Βρετανική Ινδία. Ο Μέιαν χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο στο άρθρο του "Ο Περσικός Κόλπος και οι διεθνείς σχέσεις", που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1902 στο National Review, ένα βρετανικό περιοδικό. Το άρθρο του Μέιαν ανατυπώθηκε στους Τάιμς και τον Οκτώβριο ακολούθησε μια σειρά 20 άρθρων με τίτλο "Το ζήτημα της Μέσης Ανατολής", που γράφτηκαν από τον σερ Ιγκνάτιους Βαλεντίν Σιρόλ. Κατά τη διάρκεια αυτής της σειράς, ο σερ Ιγκνάτιους επέκτεινε τον ορισμό του Μέση Ανατολή να συμπεριλάβει "εκείνες τις περιοχές της Ασίας που εκτείνονται στα σύνορα της Ινδίας ή διοικούν τις περιοχές κοντά στην Ινδία." Μετά τη λήξη της σειράς άρθρων το 1903, οι Τάιμς αφαίρεσαν τα εισαγωγικά από τις επόμενες χρήσεις του όρου.
Κριτική και χρήση
Με τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918, ο όρος Εγγύς Ανατολή σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείφθηκε, ενώ η "Μέση Ανατολή" ήταν ο νέος όρος για τις επανεμφανιζόμενες χώρες του ισλαμικού κόσμου. Ωστόσο, η χρήση "Εγγύς Ανατολή" διατηρήθηκε από διάφορους ακαδημαϊκούς κλάδους, όπως η Αρχαιολογία και η αρχαία ιστορία, περιγράφοντας μια περιοχή ταυτόσημη με τον όρο Μέση Ανατολή, ο οποίος δεν χρησιμοποιείται σε αυτούς τους ακαδημαϊκούς κλάδους (βλ. Αρχαία Εγγύς Ανατολή).
Η πρώτη επίσημη χρήση του όρου "Μέση Ανατολή" από την Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν στο Δόγμα του Αϊζενχάουερ του 1957, όρους που αφορούσε την Κρίση του Σουέζ. Ο υπουργός εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλες όρισε τη Μέση Ανατολή ως "την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ και συμπεριλαμβάνει τη Λιβύη στη Δύση και το Πακιστάν στα ανατολικά, τη Συρία και το Ιράκ στα βόρεια και την Αραβική Χερσόνησο προς τα νότια, συν το Σουδάν και Αιθιοπία." Το 1958, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξήγησε ότι οι όροι "Εγγύς Ανατολή" και "Μέση Ανατολή" ήταν εναλλάξιμοι, και όρισε ότι σε αυτό τον ορισμό βρίσκονται οι εξής χώρες; Αίγυπτος, Συρία, Ισραήλ, Λίβανος, Ιορδανία, Ιράκ, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Μπαχρέιν, και Κατάρ.
Το εγχειρίδιο μορφής του Associated Press λέει ότι ο όρος Εγγύς Ανατολή παλαιότερα αναφερόταν στις δυτικές χώρες ενώ η Μέση Ανατολή αναφερόταν στις ανατολικές, αλλά τώρα οι όροι αυτοί είναι συνώνυμοι.
Ο όρος Μέση Ανατολή έχει επικριθεί ως Ευρωκεντρικός ("βασισμένος σε μια βρετανοδυτική αντίληψη") σε μελέτη του Χαναφί (1998).
Μετάφραση
Υπάρχουν όροι που έχουν παρόμοια σημασία με την Εγγύς και τη Μέση Ανατολή σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, αλλά επειδή είναι μια σχετική περιγραφή, οι έννοιες εξαρτώνται από τη χώρα και διαφέρουν από τους ελληνικούς και τους αγγλικούς όρους γενικά. Στα Γερμανικά ο όρος Naher Osten (Εγγύς Ανατολή) είναι ακόμα σε κοινή χρήση (σήμερα ο όρος Mittlerer Osten γίνεται όλο και πιο συνηθισμένος σε κείμενα του τύπου που που μεταφράζονται από αγγλικές πηγές, αν και έχουν ξεχωριστό νόημα) ενώ στα ρωσικά (Ближний Восток), τα βουλγαρικά (Близкия Изток), τα πολωνικά (Bliski Wschód) και τα κροατικά (Bliski istok) (αυτά σημαίνουν Εγγύς Ανατολή στις τέσσερις σλαβικές γλώσσες) παραμένει ως ο μόνος κατάλληλος όρος για την περιοχή. Ωστόσο, ορισμένες γλώσσες έχουν ορολογία για τη Μέση Ανατολή, όπως τα γαλλικά (Moyen-Orient), τα σουηδικά (Mellanöstern), τα ισπανικά (Oriente Medio ή Medio Oriente) και τα ιταλικά (Medio Oriente).
Εδάφη και περιοχές που συνήθως περιλαμβάνονται στους ορισμούς της Μέσης Ανατολής
Παραδοσιακά περιλαμβάνονται στη Μέση Ανατολή Ιράν (Περσία), Μικρά Ασία, Μεσοποταμία, το Λεβάντ, την Αραβική Χερσόνησο, και Αίγυπτος. Σε όρους σύγχρονης χώρας είναι αυτοί:
Άλλοι ορισμοί της Μέσης Ανατολής
Διάφορες έννοιες συχνά παραλληλίζονται με τη Μέση Ανατολή, κυρίως οι έννοιες της Εγγύς Ανατολής, της Γόνιμης Ημισέληνου και του Λεβάντε. Η Εγγύς Ανατολή, το Λεβάντε και η Εύφορη Ημισέληνος είναι γεωγραφικές έννοιες, που αναφέρονται σε μεγάλα τμήματα της σύγχρονης καθορισμένης Μέσης Ανατολής, με την Εγγύς Ανατολή να είναι η πλησιέστερη στη Μέση Ανατολή με τη γεωγραφική της έννοια. Λόγω της αραβόφωνης φύσης του το Μαγκρέμπ της Βόρειας Αφρικής περιλαμβάνεται και αυτό μερικές φορές.
Οι χώρες του Νότιου Καυκάσου—η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, και η Γεωργία- περιστασιακά συμπεριλαμβάνονται στους ορισμούς της Μέσης Ανατολής.
Ο όρος Ευρύτερη Μέση Ανατολή ήταν ένας πολιτικός όρος που επινοήθηκε από τη δεύτερη κυβέρνηση Μπους την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, για να υποδηλώσει διάφορες χώρες, που αφορούν το Μουσουλμανικό κόσμο (συγκεκριμένα το Ιράν, την Τουρκία, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν). Μερικές φορές στους ορισμούς της περιοχής εντάσσονται και τμήμα της Κεντρικής Ασίας.
Ιστορία
Πριν από το σχηματισμό των πολιτισμών, στη Μέση Ανατολή σχηματίστηκαν πολλοί προχωρημένοι πολιτισμοί κατά τη διάρκεια της εποχής του Λίθου. Η αναζήτηση γεωργικών εκτάσεων από γεωπόνους και ποιμαντικών εδαφών από κτηνοτρόφους σήμαινε ότι έλαβαν χώρα διαφορετικές μεταναστεύσεις στην περιοχή και έτσι διαμορφώθηκε η εθνολογική και δημογραφική σύνθεση της περιοχής.
Η Μέση Ανατολή είναι ευρέως γνωστή ως το λίκνο του πολιτισμού. Οι πρώτοι πολιτισμοί του κόσμου, οι μεσοποταμικοί (Σουμέριοι, Ακκάδες, Ασσύριοι και Βαβυλώνιοι), αλλά και ο πολιτισμός της αρχαίας Αιγύπτου και τους Κις στο Λεβάντε, προέρχονταν από τις περιοχές της κοιλάδας του Νείλου της Αρχαίας Εγγύς Ανατολής. Οι επόμενοι αξιόλογοι πολιτισμοί στη Μέση Ανατολή ήταν αυτοί των Χετταίων, των Ελλήνων, των Χουρριτών και των Ουραρτιανών στη Μικρά Ασία. Στο Ιράν οι κύριοι πολιτισμοί ήταν αυτοί των Ελαμιτών και των Μήδων. Στο Λεβάντε ευημέρησαν πολλοί σημαντικοί πολιτισμοί της αρχαιότητας (π.χ. Έμπλα, Μαρίτες, Ναγκάρ, Ουγκαρίτ, Χαναάν, Αραμαίοι, Μιτάνιοι, Φοινίκες και Εβραίοι). Οι Μαγκάν, οι Σεβά και η Ατλαντίδα της Ερήμου ήταν οι κύριοι πολιτισμοί της αρχαιότητας στην Αραβική Χερσόνησο. Η Νέα Ασσυριακή Αυτοκρατορία ένωσε για πρώτη φορά σε μεγάλο βαθμό την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι επόμενες μεγάλες αυτοκρατορίες στην περιοχή ήταν η Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία, η Μακεδονική Αυτοκρατορία. Οι επόμενες μερικές ενοποιήσεις της Μέσης Ανατολής έγιναν από τις Ιρανικές αυτοκρατορίες (τους Πάρθες και τους Σασσανίδες), καθώς και από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Μέση Ανατολή ήταν πνευματικό και οικονομικό κέντρο, ενώ λόγω και της εγγύτητάς της με την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών η σημασία της περιοχής ήταν μεγάλη. Έτσι, οι Ρωμαίοι στάθμευαν πέντε ή έξι λεγεώνες στην περιοχή με μοναδικό σκοπό την προστασία της από τις επιδρομές και τις εισβολές των Σασσανιδών και των Βεδουίνων.
Από τον 4ο αιώνα μ. Χ. και μετά, η Μέση Ανατολή έγινε το κέντρο των δύο κύριων δυνάμεων της εποχής: της ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της περσικής Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Ωστόσο, τα Ισλαμικά Χαλιφάτα του Μεσαίωνα (μια ιστορική περίοδος που αποκαλείται Χρυσή Εποχή της Ισλάμ), τα οποία άρχισαν να αναδύονται με την εμφάνιση του Ισλάμ και την ισλαμική επέκταση της Αραβίας κατά τα μέσα του 7ου αιώνα μ.Χ., ήταν τα κράτη που ενοποίησαν τη Μέση Ανατολή δημιουργώντας την Ισλαμική Αραβική εθνότητα, η οποία σε μεγάλο βαθμό υπάρχει μέχρι και σήμερα. Τα 4 χαλιφάτα που κυριάρχησαν για περισσότερα από 600 χρόνια στη Μέση Ανατολή ήταν τοΧαλιφάτο των Ρασιντούν, οι Ουμαγιάδες, οι Αββασίδες και οι Φατιμίδες. Επιπλέον, κατά τον 13ο αιώνα μ.Χ. η νέα εθνότητα που κυριάρχησε στη Μέση Ανατολή ήταν οι Μογγόλοι, προκαλώντας μεγάλες αλλαγές στην εδαφική και πολιτική σύσταση της Μέσης Ανατολής. Από τον 7ο μέχρι τον 14ο αιώνα, οι κύριες αλλαγές στη Μέση Ανατολή ήταν ο εξισλαμισμός των προηγουμένως χριστιανικών και ζωροαστρικών (κατά κύριο λόγο στο Ιράν) περιοχών, η επέκταση του Βασίλειου της Αρμενίας, η επικράτηση των Σελτζούκων (ιδίως στη Μικρά Ασία) και η διάδοση του τουρκοπερσικού πολιτισμού, με αποτέλεσμα την απώλεια του ελληνικού στοιχείου σε μεγάλα τμήμα της Μικράς Ασίας και όχι μόνο, αλλά και τα φραγκικά σταυροφορικά κράτη τα οποία υπήρξαν μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα. Ο Τζοσάια Ράσελ εκτιμά τον πληθυσμό αυτού που ονομάζει "Ισλαμικά εδάφη" σε περίπου 12,5 εκατομμύρια το 1000 – εκ των οποίων 8 εκατομμύρια ζούσαν στη Μικρά Ασία, 2 εκατομμύρια στη Συρία και 1,5 εκατομμύρια στην Αίγυπτο. Από τον 16ο αιώνα και μετά, οι κύριες δυνάμεις στη Μέση Ανατολή ήταν η τουρκική Οθωμανική Αυτοκρατορία και η περσική Δυναστεία των Σαφαβιδών.
Η σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής ξεκινά με τη λήξη του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία συμμάχησε με τις Κεντρικές Δυνάμεις, ηττήθηκε από τη Βρετανική Αυτοκρατορία και τους συμμάχους. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαμελίστηκε μεταξύ της Βρετανίας και των συμμάχων της. Αρχικά τα πρώην οθωμανικά εδάφη αποτελούσαν μέρος γαλλικών και βρετανικών εντολών. Γεγονότα καθοριστικής σημασίας για τη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής είναι η ανεξαρτητοποίησης του Ισραήλ το 1948 και η αποχώρηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ιδίως τηςΒρετανίας και της Γαλλίας μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960. Από τη δεκαετία του 1970 η επιρροή των Αμερικανών άρχισε να αυξάνεται σταθερά στη περιοχή, ειδικά σε χώρες όπως το Ισραήλ και χώρες στο Περσικό κόλπο.
Τον 20ο αιώνα, τα σημαντικά αποθέματα του αργού πετρελαίου προσέδωσε στη Μέση Ανατολή μια νέα στρατηγική και οικονομική σημασία. Η μαζική παραγωγή πετρελαίου ξεκίνησε γύρω στο 1945, με τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, το Κουβέιτ, το Ιράκ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να είναι οι χώρες οι οποίες έχουν υψηλά αποθέματα πετρελαίου. Τα εκτιμημένα αποθέματα πετρελαίου, ειδικά στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν, συγκαταλέγονται μεταξύ των υψηλότερων του κόσμου, ενώ ο διεθνής οργανισμός ΟΠΕΚ αποτελείται (και κυριαρχείται) κυρίως από χώρες της Μέσης Ανατολής.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Μέση Ανατολή ήταν το θέατρο μιας ιδεολογικής πάλης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων της εποχής: το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες από τη μία πλευρά, και οι Σοβιετικοί με το Σύμφωνο Της Βαρσοβίας. Αυτοί ανταγωνίζονταν για να ασκήσουν πίεση και επιρροή στους περιφερειακούς τους συμμάχους. Εκτός από τους πολιτικούς λόγους μεταξύ των δύο συστημάτων στην περιοχή κυριαρχούσε, όπως είναι φυσικό, και μια ιδεολογική σύγκρουση. Επιπλέον, όπως υποστηρίζει η Λουίζ Φόσετ, μεταξύ των πολλών σημαντικών τομέων διαμάχης που υπήρχαν στην περιοχή, ήταν, πρώτον, οι επιθυμίες των υπερδυνάμεων να αποκτήσουν στρατηγικό πλεονέκτημα στην περιοχή και δεύτερον, το γεγονός ότι η περιοχή περιείχε περίπου τα δύο τρίτα των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου σε μια χρονική περίοδο όπου η αναγκαιότητα του πετρελαίου στην οικονομία του δυτικού κόσμου αυξανόταν ολοένα και περισσότερο [...] Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να καταπολεμήσουν τη σοβιετική επιρροή στην αραβική Χερσόνησο. Κατά τη διάρκεια του 20ου και του 21ου αιώνα, στην περιοχή έχουν υπάρξει περίοδοι ανοιχτών συγκρούσεων και σχετικής ειρήνης, ιδίως μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών Μουσουλμάνων.
Εθνογραφία
μικρογραφία|Ο εθνογραφικός χάρτης του Μώνσελ περιγράφει την εθνολογική σύσταση της Μέσης Ανατολής πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Άραβες είναι η μεγαλύτερη εθνότητα στη Μέση Ανατολή. Οι άλλες μεγάλες εθνότητες της Μέσης Ανατολής είναι οι Πέρσες (και οι λοιπές ιρανογενείς εθνότητες, π.χ. Κούρδοι, Λούροι, κ.ά.), ακολουθούμενοι από τιςτουρκικές εθνότητες (Τούρκοι, Αζέροι, Ιρακινοί Τουρκομάνοι, Κασκάι). Οι γηγενείς εθνότητες στην περιοχή είναι μεταξύ άλλων οι Άραβες, οι Αραμαίοι, οι Ασσύριοι, οι Βαλούχοι, οι Βερβέροι, οι Κόπτες, οι Δρούζοι, οι Ελληνοκύπριοι (και οι Έλληνες γενικότερα, ιδιαίτερα μέχρι τον 20ό αιώνα), οι Εβραίοι, οι Κούρδοι, οι Λούροι, οιΜανδαίοι, οι Πέρσες, οι Σαμαρείτες, οι Σαμπάκοι, οι Τάτες και οι Ζάζα. Οι ευρωπαϊκές εθνότητες που ζουν στη Μέση Ανατολή είναι κατά κύριο λόγο οι Αλβανοί, οι Βόσνιοι, οι Κιρκάσιοι (συμπεριλαμβανομένων των Καμπάρντιων), οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Φραγκολεβαντίνοι, οι Ιταλο-Λεβαντίνες και οι Ιρακινοί Τουρκομάνοι. Επίσης στη Μέση Ανατολή ζουν πολλοί μετανάστες (π.χ. Κινέζοι, Φιλιππινέζοι, Ινδοί, Ινδονήσιοι, Πακιστανοί, Παστούν, Ρομά, και άραβες αφρικανικής καταγωγής).
Μετανάστευση
Η μετανάστευση ήταν πάντα μια σημαντική διέξοδος για τις ελλείψεις θέσεων εργασίας στη Μέση Ανατολή. Μεταξύ της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1990, τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου ήταν μια πλούσια πηγή απασχόλησης για μετανάστες εργάτες από την Αίγυπτο, την Υεμένη και τις χώρες του Λεβάντε, ενώ η Ευρώπη προσέλκυε νέους εργαζόμενους από χώρες της Βόρειας Αφρικής λόγω τόσο της εγγύτητας τους με την Ευρώπη αλλά και λόγω των αποικιακών δεσμών των χωρών αυτών με τη Γαλλία, ενώ υψηλή μετανάστευση προς την Ευρώπη καταγράφεται και στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε όλο τον κόσμο υπάρχουν 13 εκατομμύρια μετανάστες πρώτης γενιάς που προέρχονται από Αραβικά έθνη, εκ των οποίων 5,8 εκατομμύρια από αυτούς κατοικούν σε άλλες αραβικές χώρες. Οι μετανάστες που κατάγονται από αραβικές χώρες συμβάλλουν στην κυκλοφορία του οικονομικού και ανθρώπινου κεφαλαίου στην περιοχή προωθώντας σημαντικά την περιφερειακή ανάπτυξη. Το 2009 οι αραβικές χώρες έλαβαν συνολικά 35,1 δισεκατομμύρια δολάρια σε εμβάσματα. Τα εμβάσματα από άλλες αραβικές χώρες με προορισμό την Ιορδανία, την Αίγυπτο και τον Λίβανο είναι 40 με 190% υψηλότερα σε αξία από τα εμπορικά έσοδα μεταξύ αυτών και άλλων αραβικών χωρών. Στη Σομαλία, ο Σομαλικός Εμφύλιος Πόλεμος έχει μεγεθύνει κατά πολύ το μέγεθος της Σομαλικής διασποράς, καθώς πολλοί μορφωμένοι Σομαλοί έχουν φύγει από τη χώρα τους, με προορισμό τις χώρες της Μέσης Ανατολής, την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Επίσης, πολλοί μετανάστες από τη Μέση Ανατολή κατάγονται από την Τουρκία, το Ισραήλ και το Ιράν.
Ένα σημαντικό ποσοστό μεταναστών από τα αραβικά έθνη προέρχονται από εθνοθρησκευτικές μειονότητες που αντιμετωπίζουν φυλετικές και θρησκευτικές διώξεις και δεν είναι απαραίτητα Άραβες, Ιρανοί ή Τούρκοι. Μεγάλος αριθμός Κούρδων, Εβραίων, Ασσύριων, Ελλήνων και Αρμενίων, καθώς και πολλοί Μανδαίοι έχουν εγκαταλείψει το Ιράκ, το Ιράν, τη Συρία και την Τουρκία για τους λόγους αυτούς κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Στο Ιράν, πολλές θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Χριστιανοί, οι Μπαχάι και οι Ζωροάστρες έχουν εγκαταλείψει σε σημαντικούς αριθμούς τη χώρα μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.