cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Commodore International
Ιστορία
thumb|300px|Commodore MM6 Η επιχείρηση ιδρύθηκε το 1954 στο Τορόντο από τον Τζακ Τράμιελ (Jack Tramiel) ως παραγωγός γραφομηχανών. Όταν όμως στα τέλη της δεκαετίας εμφανίστηκαν στην αγορά οι πρώτες φθηνές ιαπωνικές γραφομηχανές, ο Τράμιελ αποφάσισε να σώσει την επιχείρησή του κατασκευάζοντας υπολογιστικές μηχανές (calculating machines).
Η παραγωγή αριθμομηχανών της Commodore εξαρτιόνταν από την Texas Instruments, η οποία την προμήθευε με τα απαιτούμενα εξαρτήματα. Αυτή όμως αποφάσισε το 1975 να γίνει επίσης παραγωγός αριθμομηχανών και αφού κατασκεύαζε η ίδια τα απαιτούμενα εξαρτήματα, ήταν σε θέση να προσφέρει το νέο της προϊόν σε καλύτερη τιμή από ότι η Commodore.
Οι PETs
Για να εξασφαλίσει φθηνότερο προμηθευτή υλικών, η Commodore αγόρασε τον παραγωγό ολοκληρωμένων κυκλωμάτων MOS Technology. Με τον τρόπο αυτό, ένας από τους σημαντικότερους μηχανικούς της MOS, ο Τσακ Πεντλ (Chuck Peddle), ήρθε στην Commodore, όπου έγινε επικεφαλής του τμήματος εξέλιξης. Κατάφερε να πείσει τον Τράμιελ να στραφεί στην αγορά των μικροϋπολογιστών και σχεδίασε τον Commodore PET 2001 (Personal Electronic Transactor), τον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή της Commodore, ο οποίος βγήκε με επιτυχία στην αγορά το 1977. Στη συνέχεια η Commodore εξαπλώθηκε με διάφορες θυγατρικές επιχειρήσεις παγκοσμίως.
Οι οικιακοί υπολογιστές VIC-20 και C64
thumb|300px|Commodore VIC-20 right|thumb|300px|Commodore 64
Ο PET χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε σχολεία των ΗΠΑ. Στην αγορά οικιακών υπολογιστών όμως δεν είχε αξιόλογη επιτυχία, αφού υπήρχαν υπολογιστές με καλύτερα γραφικά και ήχο. Για το λόγο αυτό σχεδιάστηκε ο VIC-20, ο οποίος με την χαμηλή του τιμή κατάφερε να εξασφαλίσει πωλήσεις στην αγορά οικιακών υπολογιστών. Το όνομα "VIC" είχε την βάση του στο ομώνυμο τσιπ γραφικών του υπολογιστή. Ήταν ο πρώτος υπολογιστής που ξεπέρασε το όριο του εκατομμυρίου στις πωλήσεις. Συνολικά η Commodore πούλησε δυόμισι εκατομμύρια μονάδες.
Την μεγαλύτερη όμως επιτυχία στην αγορά οικιακών υπολογιστών είχε με τον Commodore 64 (1982) λόγω της υπεροχής του στα γραφικά (MOS Technology VIC-II) και στον ήχο (MOS Technology SID). Κατόπιν ξέσπασε πόλεμος τιμών, μεταξύ των Commodore, Texas Instruments, Atari και μιας σειράς από ιαπωνικούς παραγωγούς με συστήματα MSX, με λίγα λόγια δηλαδή μεταξύ όλων των παραγωγών οικιακών και προσωπικών υπολογιστών με εξαίρεση τις Apple και IBM. Τα επόμενα χρόνια η Commodore κατάφερε να πουλήσει πάνω από 22 εκατομμύρια μονάδες του C64 και έτσι να κυριαρχήσει παντελώς στην οικιακών υπολογιστών.
Ωστόσο ο σκληρός αυτός ο πόλεμος τιμών άφησε τα ίχνη του και στην ίδια την επιχείρηση και το εποπτικό συμβούλιο υποστήριζε την εγκατάλειψη του τμήματος αυτού της αγοράς. Συνέπεια ήταν μια εσωεπιχειρησιακή διαμάχη που έληξε το 1984, όταν ο ιδρυτής της Commodore Τζακ Τράμιελ εγκατέλειψε την επιχείρηση και κατόπιν εξαγόρασε την πρώην αντίπαλο εταιρεία Atari.
Οι προσωπικοί υπολογιστές
thumb|300px|Commodore PC 20-III με οθόνη (1992) Προσπαθώντας να καθιερώσουν την επιχείρηση ως παραγωγό προσωπικών υπολογιστών για χρήση στην βιομηχανία και στο εμπόριο, οι αρμόδιοι της Commodore διαπίστωσαν ότι το σχετικό πρότυπο της IBM είναι πλέον το ευρέως αποδεκτό. Έτσι σχεδιάστηκε οικογένεια συμβατών με IBM: αρχικά ο Commodore PC-10, τον οποίο ακολούθησαν και άλλα μοντέλα της σειράς αυτής.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980 τα PC της Commodore είχαν επιτυχία και ήταν ανταγωνίσιμα. Στο διάστημα αυτό, τον κυρίαρχο ρόλο στο τμήμα αυτό της αγοράς μοιράζονταν η Commodore με την IBM. Η θέση αυτή όμως δεν μπόρεσε να κρατηθεί, αφού παραμελήθηκε η εξέλιξη νέων μοντέλων. Αποτέλεσμα στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν, η Commodore να πουλά PC που αγόραζε ολόκληρα από την νοτιοανατολική Ασία.
Ο Commodore Amiga
Η Commodore χρειαζόταν οπωσδήποτε ένα νέο προϊόν, αφού οι διάδοχοι του C64 (Plus/4 και C128) δεν είχαν την απαιτούμενη επιτυχία ενώ άλλα σχέδια όπως π.χ. ο C65 δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Επίσης και τα μοντέλα χαμηλής ισχύος σε σχέση με τον C64 (C16 και C116) δεν είχαν εμπορική επιτυχία, αφού στην αγορά υπήρχε πλέον ζήτηση για συστήματα αυξημένης ισχύος, και όχι για μικρούς και φθηνούς υπολογιστές. Για τον λόγο αυτό η Commodore αγόρασε ένα σχέδιο πρώην εργαζομένων της Atari: τον Amiga. Ο υπολογιστής αυτός βγήκε στην αγορά την άνοιξη του 1986 και σε τιμή 1.500 δολαρίων. Συγκεκριμένα πρόκειται για τον Amiga 1000, ο οποίος είχε σχεδιαστεί κυρίως ως υπολογιστής γραφείου. right|thumb|300px|Amiga 500
Η Atari όμως (τώρα με επικεφαλής τον ιδρυτή της Commodore Τζακ Τράμιελ) είχε βγάλει στην αγορά το 1985 κιόλας τον Atari ST, έναν εξίσου ισχυρό υπολογιστή, στην τιμή των 800 δολαρίων. Ξέσπασε και πάλι πόλεμος τιμών μεταξύ της Atari και της Commodore, τον οποίο τελικά κέρδισε η Commodore με τον Amiga 500 το 1987.
Εκείνη την εποχή στην αγορά υπολογιστών επιχειρήσεων κυριαρχούσαν οι Apple και IBM, ενώ η Commodore, παρόλο το γεγονός ότι διέθετε προχωρημένη τεχνολογία, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ποσοστά πωλήσεων σε αυτό το τμήμα της αγοράς. Τα μοντέλα A2000, A3000 και A4000 δεν είχαν επιτυχία, πράγμα που οφείλεται στο κακό μάρκετινγκ της Commodore, το όνομα της οποίας για πολλούς ήταν ακόμη συνώνυμο της «παιχνιδομηχανής».
Το τέλος
Η Commodore International Limited υπέβαλλε επισήμως αίτηση εκκαθάρισης στις 29 Απριλίου 1994.
Το τέλος της Commodore έχει διάφορες αιτίες. Μία είναι το κακό μάρκετινγκ των τελευταίων χρόνων. Μια άλλη είναι οι πολλές φορές κακές επενδύσεις σε μη κερδοφόρα έργα και σε τεχνολογίες, που την εποχή εκείνη δεν χρησιμοποιούσε ακόμη κανείς, όπως π.χ. το βασιζόμενο σε CD-ROM home entertainment system CDTV. Συγχρόνως παραμελήθηκε μοιραίως η περαιτέρω εξέλιξη των υπολογιστών C64 και Amiga με αποτέλεσμα, τα συστήματα αυτά να μην είναι σε θέση να μετρηθούν με τα PCs της IBM, που στην δεκαετία του 1990 άρχισαν να εξελίσσονται με ταχύτατους ρυθμούς.
Τελευταία λειτουργούσαν μονάχα οι θυγατρικές στο Ηνωμένο Βασίλειο (Commodore UK) και στη Γερμανία (Commodore Deutschland), οι οποίες ήταν κερδοφόρες επιχειρήσεις. Η βρετανική θυγατρική έκανε μια τελευταία προσπάθεια να εξαγοράσει την μητρική εταιρεία για να εξασφαλίσει έτσι τα δικαιώματα για τον Amiga. Δεν διέθετε όμως τα απαιτούμενα οικονομικά αποθέματα κι έτσι η Commodore τελικά εξαγοράστηκε από την ESCOM, ένα γερμανικό παραγωγό προσωπικών υπολογιστών.
Στην ESCOM χωρίστηκαν οι μάρκες Amiga και Commodore. Δημιουργήθηκε η νέα εταιρεία Amiga Technologies, ενώ η δημοφιλή στη Γερμανία μάρκα Commodore χρησιμοποιήθηκε για την πώληση προσωπικών υπολογιστών και ανάλογων περιφερειακών συσκευών.
Η ESCOM, η οποία αρχικά ήθελε κυρίως να εξασφαλίσει τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Commodore, είχε σχέδια να συνεχίσει την εξέλιξη του Amiga, τα οποία όμως δεν υλοποιήθηκαν για οικονομικούς λόγους. Μετά το τέλος της ESCOM το 1996, τεχνολογία και όνομα του Amiga άρχισαν μια οδύσσεια που τους πέρασε από τα χέρια πολλών ιδιοκτητών, και κατέληξαν τελικά στη σημερινή Amiga, Inc. Το 2004 δημοσίευσε τον AmigaOne, που βασίζεται στον PowerPC, με δικό του λειτουργικό σύστημα (AmigaOS4), συμβατό με το LinuxPPC.
Στη συνέχεια η σημερινή Amiga, Inc. πέρασε στην ιδιοκτησία της KMOS. Η μάρκα Commodore αγοράστηκε στα τέλη του Δεκέμβρη 2004 από την εταιρεία Yeahronimo Media Ventures, η οποία στις 6 Οκτωβρίου 2005 πήρε το όνομα "Commodore International Corporation". Πολλές φορές αναφέρεται επίσης ως Commodore Gaming.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Commodore
Αστήρ της Ανατολής
thumb|200px|right|Εξώφυλλο του τεύχους Σεπτεμβρίου 2007 Ο Αστήρ της Ανατολής είναι το πιο παλιό περιοδικό έντυπο που εκδίδεται συνεχόμενα στην Ελλάδα. Είναι το επίσημο έντυπο της Γενικής Συνόδου της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Ιδρύθηκε το 1858 από τον Μιχαήλ Καλαποθάκη. Η έκδοσή του ήταν συνεχής εκτός από τις περιόδους των βαλκανικών και παγκοσμίων πολέμων και την αρχή της δικτατορίας το 1967.
Ο Αστήρ της Ανατολής είναι ένα χριστιανικό περιοδικό, που έχει στόχο να ικανοποιήσει τον θεολόγο, τον ερμηνευτή του Λόγου του Θεού, τον ιστορικό, τον ερευνητή της αλήθειας της Αγίας Γραφής, εκείνον που πεινάει πνευματικά. Γι’ αυτό απευθύνεται σε όλους: στον άνδρα, τη γυναίκα, στον νέο και τον ηλικιωμένο· στον ευαγγελικό, αλλά και σ’ εκείνον που ανήκει σε άλλο δόγμα. Είναι ανοιχτό προς τις ιστορικές Εκκλησίες, όπως και προς τους Διαμαρτυρόμενους που προέρχονται από τις διάφορες αποχρώσεις της Διαμαρτύρησης. Ο Αστήρ της Ανατολής διοικείται από επιτροπή και όλοι όσοι συνεργάζονται για την έκδοση του περιοδικού προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά Κατηγορία:Ευαγγελικαλισμός Κατηγορία:Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Τάκης Καραγκιοζόπουλος
Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος (γεννήθηκε στη Μελίκη Ημαθίας στις 4 Φεβρουαρίου 1961) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σε θέσεις της άμυνας, της μεσαίας γραμμής και της επίθεσης.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Φίλιππο Μελίκη Ημαθίαςς και αργότερα μεταγράφηκε στην ομάδα της Βέροιας, όπου αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ φορ. Το 1981 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, αγωνιζόμενος σε αυτή τη θέση τα δύο πρώτα χρόνια, ώσπου, ο τότε προπονητής της ΑΕΚ, ο αείμνηστος Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι τον γύρισε στη θέση του αμυντικού, έπειτα από τον σοβαρό τραυματισμό του Πέτρου Ραβούση. Μαζί με τον Στέλιο Μανωλά έκαναν ένα εξαιρετικό δίδυμο.
Με την ΑΕΚ αγωνίστηκε δώδεκα ολόκληρα χρόνια, κατακτώντας πρωταθλήματα και ένα κύπελλο. Αυτό που θα μείνει αξέχαστο είναι το γκολ που πέτυχε εναντίον του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ, στις 7 Μαΐου 1989, με το οποίο η ΑΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα μετά από δέκα χρόνια, περνώντας στον αγώνα ως αλλαγή στο 73΄ στη θέση του Χριστοδούλου. Παίκτης χαμηλών τόνων αγωνίστηκε στην ΑΕΚ από το 1981 έως το 1993, έχοντας 231 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος με 19 τέρματα, 47 αγώνες κυπέλλου με έξι τέρματα και 11 παρουσίες στην Ευρώπη.
Έκλεισε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής την αγωνιστική περίοδο 1993-1994, παίζοντας στον Απόλλων Σμύρνης.
Διετέλεσε προπονητής του Π.Α.Ο. Ρουφ την περίοδο 1999-2002.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα Νέων με τη Γιουγκοσλαβία στη Σμύρνη το 1978. Αγωνίστηκε στην εθνική μεσογειακή ομάδα και ήταν μέλος της το 1979, στο Σπλιτ, καθώς και το 1987 στη Λαττάκεια της Συρίας. Το 1983 αγωνίστηκε με την εθνική Ελπίδων εναντίον της Δανίας. Ήταν επίσης μέλος της ολυμπιακής ομάδας που αγωνίστηκε στο προολυμπιακό τουρνουά το 1984.
Τίτλοι
Ο πρώτος τίτλος που κατέκτησε με τη φανέλα της ΑΕΚ ήταν το κύπελλο της περιόδου 1982-83, στον τελικό του οποίου (που έγινε για πρώτη φορά στο κατάμεστο νεοσύστατο τότε ΟΑΚΑ) η ΑΕΚ νίκησε τον ΠΑΟΚ με 2-0. Ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος αγωνίστηκε μέχρι το 65΄, όταν αντικαταστάθηκε από τον Μιχάλη Τζιράκη.
Την περίοδο 1988-89 κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα, με αποκορύφωμα τη νίκη με δικό του τέρμα, σε έναν συναρπαστικό αγώνα την προτελευταία αγωνιστική με τον Ολυμπιακό γηπεδούχο στο ΟΑΚΑ που βρήκε τελικά την ΑΕΚ να κόβει πρώτη το νήμα από τον βασικό διεκδικητή της. Το 1991-92 ήταν η χρονιά που η ΑΕΚ έπαιξε ίσως το πιο ωραίο ποδόσφαιρο στην καριέρα του Τάκη Καραγκιοζόπουλου, κατακτώντας τον τίτλο τρεις βαθμούς πάνω από τον Ολυμπιακό. Την επόμενη χρονιά, το 1992-93 ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος έκλεισε την καριέρα του στην ΑΕΚ με έναν ακόμη τίτλο, κατακτώντας το τρίτο συνολικά πρωτάθλημα με τη φανέλα της.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι
ο Γκόντφεϊ Χάρολντ Χάρντι (αγγλ. Godfrey Harold Hardy, 7 Φεβρουαρίου 1877 – 1 Δεκεμβρίου 1947) ήταν σημαντικός Άγγλος μαθηματικός, γνωστός για τη συμβολή του στην θεωρία αριθμών και την ανάλυση.
Στο ευρύ κοινό είναι κυρίως γνωστός για το δοκίμιο Η Απολογία ενός Μαθηματικού, μία από τις πιο προσβάσιμες αναλύσεις όσον αφορά τον τρόπο σκέψης ενός μαθηματικού.
Από τις αρχές του 1914 υπήρξε ο πνευματικός πατέρας του Ινδού μαθηματικού Σρινιβάσα Ραμανούτζαν, την ξεχωριστή διάνοια του οποίου αναγνώρισε σχεδόν αμέσως. Στα πλαίσια συνέντευξης που παραχώρησε στον Πολ Έρντος, στην ερώτηση ποια ήταν η μεγαλύτερη συνεισφορά του στα μαθηματικά, ο Χάρντι απάντησε «η ανακάλυψη του Ραμανουτζάν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι
Παναθηναϊκός (σκάκι)
Το τμήμα σκακιού του Παναθηναϊκού λειτούργησε από το 1959 έως το 1996 και επανιδρύθηκε το 2020, έχει κατακτήσει 2 διασυλλογικά πρωταθλήματα Ελλάδος.
Ίδρυση
Η σκακιστική ομάδα του Παναθηναϊκού ιδρύθηκε το 1959 με πρωτεργάτη τον Γεράσιμο Ναστάτο. Από το 1960 οι Αναστασόπουλος, Τρικαλιώτης και Γρηγορίου, έχοντας τη στήριξη του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού και ικανοποιώντας το αίτημα αρκετών φίλων του αθλήματος, συγκρότησαν την ομάδα σκακιού.
1960-1976
Το 1964 η ομάδα του Παναθηναϊκού κατέκτησε Πρωτάθλημα Ελλάδας με πρωταγωνιστές τους Τρικαλιώτη (ο οποίος διακρίθηκε και σε παγκόσμιο επίπεδο), Κόκκορη και Γρηγορίου. Την επόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Το 1966 αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλητής έχοντας στις 6 από τις 10 πρώτες θέσεις της κατάταξης αθλητές του, ενώ ο Α. Αναστασόπουλος αναδείχθηκε πρωταθλητής σε ατομικό επίπεδο.
Το 1969 αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλητής με κορυφαίο το Χρήστο Κόκκορη, ο οποίος στον τελικό αντιμετώπισε τον επίσης αθλητή του Παναθηναϊκού Ν. Καζιλάρη. Ο ίδιος επανέλαβε την επιτυχία και την επόμενη χρονιά δίνοντας ένα ακόμη τίτλο στον ΠΑΟ. Το 1971 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Ελλάδας χωρίς ωστόσο να καταφέρει να επιτύχει κάποια ατομική πρωτιά.
Το 1968 επίσης ο Γ. Τρικαλιώτης αναδείχθηκε ισόπαλος με το Μπομπι Φίσερ έναν από τους κορυφαίους σκακιστές στην ιστορία του αθλήματος. Τα 1973 και 1974 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας. Το 1976 ο Παναθηναϊκός με πρωταγωνιστές τους Βυζαντιάδη και Γρηγορίου κατέκτησε το Πρωτάθλημα ολοκληρώνοντας τον κύκλο των συλλογικών διακρίσεων.
1976-1996
Τα επόμενα χρόνια το τμήμα οδηγήθηκε σταδιακά σε παρακμή και ο σύλλογος δεν κατάφερε να πρωταγωνιστήσει ξανά. Εξακολουθεί θεωρητικά να υφίσταται, όμως από τη δεκαετία του 90 έχει πάψει να λειτουργεί.
Επανίδρυση
Στις 28 Δεκεμβρίου 2020 ανακοινώθηκε η επανίδρυση του τμήματος και η στελέχωσή του με τους πρώτους 13 αθλητές. Ο Σύλλογος ξεκίνησε την πορεία του από την Β' τοπική κατηγορία. Πέτυχε άμεσα την άνοδο του στην Α' τοπική, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση με εννέα νίκες σε ισάριθμους αγώνες
Πηγές
Σκάκι Π
Βανθ (δορυφόρος)
Ο Βανθ (αγγλικά:Vanth), επίσημο όνομα (90482) Όρκος I Βανθ, είναι ο μοναδικός γνωστός φυσικός δορυφόρος του πλανητοειδή και πιθανού πλανήτη νάνου 90482 Όρκος.
Ανακάλυψη
Στις 22 Φεβρουαρίου 2007 ανακοινώθηκε ο δορυφόρος του Όρκου βάση παρατήρησης του Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ από τις 13 Νοεμβρίου 2005 από τον Μάικλ Μπράουν και Τ.Α. Σούερ. Ονομάστηκε προσωρινά S/2005 (90482) 1.
Τροχιακά και φυσικά χαρακτηριστικά
250px|thumb|Ο 90482 Όρκος και ο φυσικός δορυφόρος του Βανθ (καλλιτεχνική αναπαράσταση). Τα σχήματα δεν είναι αληθινά,η εικόνα είναι για σύγκριση των μεγεθών τους. Περιφέρεται γύρω από τον Όρκο σε μία σχεδόν κυκλική τροχιά με εκκεντρότητα μικρότερη από 0,007 και περίοδο περιστροφής 9,54 ημέρες. Περιφέρεται σε απόσταση μόνο 9.030 χλμ. από τον Όρκο και είναι πολύ κοντά σε αυτόν για να καθοριστεί η επιφανειακή σύστασή του από τη Γη.
Ονομασία
Στις 23 Μαρτίου του 2009, ο Μπράουν ζήτησε από τους αναγνώστες της εβδομαδιαίας στήλης του να προτείνουν πιθανά ονόματα για το δορυφόρο, με το καλύτερο από αυτά να υποβάλλεται στη Διεθνή Αστρονομική Ένωση, στις 5 Απριλίου. Η ονομασία Βανθ, από το όνομα της φτερωτής ψυχοπομπού των νεκρών στον Κάτω Κόσμο στην Ετρουσκική μυθολογία, επελέγη μεταξύ μια μεγάλη λίστας με προτάσεις. Το Βανθ ήταν η μόνη πρόταση που είχε καθαρά ετρουσκική προέλευση. Ήταν η πιο δημοφιλής υποβολή, που προτάθηκε αρχικά από την Sonya Taaffe. Η υποβολή αξιολογήθηκε και εγκρίθηκε από την Επιτροπή της Διεθνής Αστρονομικής Ένωσης για την ονοματοδοσία των μικρών αντικειμένων, σε εγκύκλιο της 30ης Μαρτίου 2010.
Η ετρουσκική Βανθ συχνά απεικονίζεται στην ετρουσκική τέχνη σαν σύντροφος του Χαρούν, που σχετίζεται με τον Χάροντα της Ελληνικής μυθολογίας, και έτσι με το όνομα αυτό για το φεγγάρι του Όρκου (το παρατσούκλι του οποίου είναι «αντι-Πλούτωνας» επειδή έχει ίδια τροχιά με τον Πλούτωνα αλλά βρίσκεται πάντα στην αντίθετη πλευρά του Ήλιου από αυτόν), είναι μια νύξη για τον παραλληλισμό μεταξύ του Όρκου και του Πλούτωνα (Χάρων είναι το όνομα του μεγαλύτερου δορυφόρου του Πλούτωνα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
503 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ζώης Καπλάνης
Ο Ζώης Καπλάνης (1736-1806) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εθνικός ευεργέτης από την Ήπειρο.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|197x197εσ|Η Καπλάνειος Σχολή Ιωαννίνων. Γεννήθηκε στο χωριό Γραμμένο των Ιωαννίνων το 1736. Ο πατέρας του λεγόταν Κωνσταντίνος, από το Γραμμένο. Η μητέρα του ήταν από το χωριό Τζιουντίλα. Σε νεαρή ηλικία έχασε τη μητέρα του. Ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα έχασε και τον πατέρα του. Όντας φτωχός και με την ανάγκη να συντηρήσει και τη μητριά του, νοίκιασε ένα γαϊδουράκι για να μεταφέρει ξύλα και να τα πουλάει στα Γιάννινα. Την ίδια εποχή απέκτησε και το ψευδώνυμο «Πικροζώης», που τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή.
Στα 14 του μετακόμισε στα Γιάννινα σε συγγενείς του γουνέμπορες που τον πήραν υπό την προστασία τους. Το ίδιο διάστημα βελτίωσε τις γραμματικές του γνώσεις ενώ κάποιοι από τους βιογράφους του υποστηρίζουν ότι φοίτησε σε κάποια από τις ονομαστές σχολές των Ιωαννίνων.
Στα 18 του προσλαμβάνεται από τον γιαννιώτη μεγαλέμπορο Παναγιώτη Χατζηνίκο για να μάθει τη γουναρική τέχνη. Με την πάροδο των ετών ο Χατζηνίκος αντιλαμβανόμενος την αξία και τη φιλομάθεια του Καπλάνη, τον απάλλαξε από τις χειρωνακτικές εργασίες και τον προσέλαβε ως υπάλληλο του ενώ μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα τον έχρισε γραμματικό του και στη συνέχεια συνέταιρό του.
Υπό τη νέα του ιδιότητα, ο Καπλάνης συνέβαλε στην ανάπτυξη της επιχείρησης που είχε ως έδρα το Βουκουρέστι (τόπος διαμονής του Χατζηνίκου). Στη συνέχεια τον στέλνει στη Νίζνα (σημερινό Nizhyn στην Ουκρανία),σε μια περιοχή με πολλούς Ηπειρώτες. Εκεί έμεινε περίπου 3 χρόνια, περιοδεύοντας σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας και την κεντρικής Ευρώπης. Κατά πάσα πιθανότητα εμπορευόταν γούνες.
Από το 1771 μετακόμισε στη Μόσχα. Τόπο κατοικίας του είχε ένα κελί στο γραίκικο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Βρέθηκε με τον Χατζηνίκο στο Βουκουρέστι, όπου χώρισαν τις επιχειρήσεις τους και έκλεισαν τους μεταξύ τους λογαριασμούς. Στη Μόσχα ζούσε μια λιτή ζωή παρότι απέκτησε μεγάλη περιουσία και ήταν από τους πιο επιτυχημένους έμπορους γουναρικών. Την υπόλοιπη ζωή του την έζησε στη Μόσχα. Εκεί συνδέθηκε με φιλικές σχέσεις με άλλους Ηπειρώτες όπως οι αδερφοί Βασιλείου, Μπαλάνος Πάλλης, Λεοντάρης Μελάς και Ζώης Παπανικολάου που ζούσαν στο Ιάσιο, Κώστας Αναστασίου και Σταύρος Ιωάννου (πατέρας του Γεωργίου Σταύρου) που ήταν στη Βιέννη, οι μετσοβίτες αδερφοί Μπούμπα, ο Γ. Γοργόλης. Η σημαντικότερη γνωριμία του ήταν με τον Ζώη Ζωσιμά. Τον επηρέασε στη ζωή του και έμεινε άγαμος και αφοσιώθηκε στις ευεργεσίες.
Έργο
Το σημαντικότερο έργο του ήταν η Καπλάνειος σχολή, για την οποία διέθεσε σημαντικό κομμάτι της περιουσίας του. Διευθυντής αναλαμβάνει ο Ψαλίδας, υιοθετώντας νεωτερικές ιδέες. Διδάσκονταν θετικές και φυσικές επιστήμες ενώ πραγματοποιούταν πειράματα φυσικής και χημείας. Αργότερα ζήτησε από τον Πατριάρχη η σχολή να γίνει πατριαρχική, κάτι που έγινε. Ο λόγος ήταν οι αντιδράσεις τοπικών παραγόντων για αυτά που δίδασκε η σχολή. Ο Καπλάνης χρηματοδοτούσε άπορους μαθητές αλλά και καθηγητές ξένων γλωσσών.
Εκτός της Καπλάνειου σχολής έχτισε και συντήρησε σχολείο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Γραμμένο. Πλήρωνε δασκάλους αλλά και στήριζε άπορους μαθητές. Εκείνη την εποχή είχε περίπου 90 μαθητές. Επίσης ίδρυσε Υφαντική σχολή που λειτούργησε μέχρι το 1970.
Επιδότησε ακόμα την Αθωνιάδα σχολή στο Άγιο Όρος, την Ελληνική σχολή στην Πάτμο, τον Πανάγιο τάφο και το Σιναίο Όρος στα Ιεροσόλυμα. Σε τράπεζα της Μόσχας κατέθεσε ποσό, οι τόκοι του οποίου πηγαίναν στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Στη διαθήκη του αφήνει ποσά που πάνε στους άπορους της Νίζνα αλλά και στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Προικοδοτεί άπορα κορίτσια των Ιωαννίνων και του Γραμμένου για να παντρευτούν. Χρήματα πηγαίνουν και για τη βελτίωση συνθηκών των φυλακισμένων.
Το 1805 διέθεσε χρήματα για την ανακαίνιση του Αγίου Νικολάου στο Γραμμένο. Με τη διαθήκη του άφηνε χρήματα στις 4 εκκλησίες των Ιωαννίνων (Μητρόπολης, Αγίου Νικολάου, Αρχιμανδρειού και Αγίας Μαρίνας) για να βοηθάνε άπορους, κορίτσια και φυλακισμένους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Οικουμένη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία Κατηγορία:Κόσμος
Γιάννης Βουρνάς
Ο Γιάννης Βουρνάς ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός.
Βιογραφία
Εργάστηκε ως δικηγόρος. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση ως στέλεχος του Αγροτικού Κόμματος της Ελλάδας και ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο "Φωτεινός". Το 1944 εξελέγη αντιπρόσωπος (Μεσσήνης) στο Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων στην ΠΕΕΑ. Κατηγορήθηκε μαζί με άλλους για στάση και φυλακίστηκε στη Μυτιλήνη. Πήρε μέρος στον εμφύλιο και μετά την ήττα έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση. Στην κυβέρνηση του Παρτσαλίδη ήταν υπουργός Συγκοινωνιών από τις 31 Ιανουαρίου ως τις 29 Αυγούστου 1949. Έπειτα επαναπατρίστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών
504 π.Χ.
Γεγονότα
Κατηγορία:Έτη
Ωλένια νευρίτιδα αγκώνα
thumb|Ανατομία του Ωλενίου Νεύρου|350px|right Η ωλένια νευρίτις του αγκώνος ή νευρίτις του ωλένιου νεύρου στον αγκώνα ή σύνδρομο ωλένιου σωλήνος του αγκώνα είναι μια πάθηση παγίδευσης και βλάβης από τριβή του ωλένιου νεύρου στον αγκώνα, καθώς διέρχεται μέσα από τον ωλένιο σωλήνα ή ωλένια αύλακα. Οι αντίστοιχοι αγγλικοί όροι στη διεθνή βιβλιογραφία είναι "Ulnar Neuritis of the Elbow", "Ulnar Nerve Entrapment in the Elbow" και "Cubital Tunnel Syndrome".
Ιστορία
Το έτος 1898 πρώτος ο Curtis BF δημοσίευσε εγχείρηση θεραπείας της παθήσεως με πρόσθια μεταφορά του ωλενίου νεύρου. Οι Feindel και Stratford πρώτοι χρησιμοποίησαν τον όρο «Cubital tunnel syndrome» το έτος 1958. Αυτοί πρώτοι επεσήμαναν ότι το πρόβλημα δημιουργείται από τις ανατομικές ιδιομορφίες της περιοχής, που οδηγούν σε τριβή και πίεση του ωλενίου νεύρου, όταν κάμπτεται ο αγκώνας.
Επιδημιολογία - Στατιστική
Ο αγκώνας είναι η πλέον συχνή περιοχή που πιέζεται το ωλένιο νεύρο. Ακολουθεί ο καρπός στο σωλήνα Guyon. Στατιστικά η πάθηση είναι μάλλον σπάνια. Ο Χαράλαμπος Γκούβας, σε μια σειρά 18.000 ασθενών ορθοπεδικού ιατρείου αναφέρει ''«συχνότητα 240 περιστατικά με ωλένια νευρίτιδα του αγκώνος, σε 18.000 ασθενείς, δηλαδή ποσοστό 0,13%. Η αναλογία ανδρών – γυναικών ήταν σχεδόν 2:1 (διπλάσιοι οι άνδρες). Το είδος του επαγγέλματος, δηλαδή η διάκριση μεταξύ χειρωνακτικού και επαγγέλματος γραφείου ήταν επίσης 1:1»''. Από αυτό συμπεραίνεται ότι η χειρωνακτική καταπόνηση είναι ίσης βαρύτητας επίπτωσης με την τριβή του αντιβραχίου και του αγκώνος στο γραφείο. Ο James R. Verheyden σε άρθρο του Medscape 2010 γράφει ότι «η πάθηση προσβάλλει τους άνδρες 3-8 φορές περισσότερο από τις γυναίκες». Προφανώς ο συγγραφέας μεταφέρει στατιστικά από άλλες έρευνες.
Αιτιολογία
Από το έτος 1898 που έγινε η πρώτη χειρουργική επέμβαση για την ωλένια νευρίτιδα αγκώνος, ενοχοποιήθηκαν αρκετοί παράγοντες για την πρόκλησή της. Μια θεωρία αποδίδει την νόσο σε τριβή του ωλενίου νεύρου εντός του ωλενίου σωλήνος λόγω καταπόνησης όταν κάμπτεται ο αγκώνας, άλλη θεωρία αποδίδει το πρόβλημα σε ιδιοπαθή στενό σωλήνα και άλλη θεωρία σε δημιουργία συμφύσεων ή ανατομικών συνθηκών που οδηγούν σε στένωση του ωλενίου σωλήνος και τριβή του νεύρου. Ουσιωδώς η ωλένια νευρίτις του αγκώνος είναι πιεστική, δηλαδή παγιδευτική νευροπάθεια του ωλένιου νεύρου στον αγκώνα, καθώς διέρχεται στον ωλένιο σωλήνα μεταξύ Ωλεκράνου και παρατροχίλιας απόφυσης. Εκεί εύκολα υφίσταται τριβή ή συμπίεση από διάφορα αίτια.
Η πρώτη γνωστή αιτία ήταν από χρόνια η παραμόρφωση του αγκώνα σε βλαισότητα μετά από κάταγμα της περιοχής. Όμως σήμερα, η συχνότερη αιτία ωλένιας νευρίτιδας είναι η παγίδευση του ωλένιου νεύρου εντός των μυϊκών μαζών των καμπτήρων μυών όταν αυτοί υπερλειτουργούν και ακολουθεί η πίεση του νεύρου από συμπίεση στον ύπνο. Βραδεία ωλένια νευρίτιδα που οφείλεται σε κάταγμα της περιοχής του αγκώνα έχει περιγραφεί μέχρι και 60 χρόνια μετά την κάκωση. Ένας μικρός μυς, ο επιτροχλιοαγκωνιαίος μυς, εκτείνεται εγκάρσια από την παρατροχίλια απόφυση μέχρι το ωλέκρανο (πιστεύεται ότι αποτελεί έναν επικουρικό εκτείνοντα μυ του αγκώνα), υπερτρέφεται ιδιαίτερα στους χειρώνακτες και αποτελεί έναν ακόμη παθογενετικό αιτιολογικό παράγοντα πρόκλησης ωλένιας νευρίτιδας.
Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί αρκετά αίτια που ενοχοποιούνται για την πρόκληση αυτής της πάθησης. . Ορισμένα από αυτά είναι εξωγενή και άλλα είναι ενδογενή ή τοπικά της περιοχής αγκώνος. Τα αίτια αυτά είναι:
Κλινική εικόνα - Διάγνωση
thumb|Η αισθητική κατανομή του Ωλενίου Νεύρου|250px|left Οι ασθενείς με Ωλένια νευρίτιδα του αγκώνος παρουσιάζουν πόνο και ευαισθησία στην πίεση της έσω μοίρας του αγκώνος και του αντιβραχίου μαζί με μουδιάσματα (αιμωδίες) στα δύο τελευταία δάχτυλα του χεριού. Αυτή είναι η κλασσική συμπτωματολογία των βιβλίων. Όμως στην πράξη οι ασθενείς δεν είναι πάντα τόσο σαφείς. Ενίοτε ακούγεται και ένας ήχος τριβής ή αναπήδησης του ωλένιου νεύρου εντός του ωλένιου σωλήνος. Σε προχωρημένες και παραμελημένες περιπτώσεις, επηρεάζεται πλέον και ο κινητικός κλάδος του ωλένιου νεύρου που νευρώνει τους αυτόχθονες μύες του χεριού, οπότε το χέρι παρουσιάζει ατροφία και στην εξέταση το "Test Fromet" είναι θετικό. Το χέρι έχει πλέον χαρακτηριστική ατροφική εικόνα πού ονομάζεται στα παλαιά βιβλία "χείρ πιθήκου" ("monkey hand").
Ταξινόμηση
Ηδη από το έτος 1950, ο Mc Gowan δημοσίευσε το εξής σύστημα ταξινόμησης για την πάθηση, σε τρία στάδια :
Απεικόνιση - Εργαστηριακός έλεγχος
Η πλέον απαραίτητη εξέταση για τον ασθενή μετά την κλινική εξέταση είναι το ηλεκτρομυογράφημα–ηλεκτρονευρογράφημα. Απεικονιστικός έλεγχος δεν είναι απαραίτητος γιατί μάλλον δεν προσφέρει τίποτα. Καλό είναι να γίνονται ακτινογραφίες αγκώνος F/P για αποκλεισμό οστικών βλαβών ή γωνιακών παραμορφώσεων. Η μαγνητική τομογραφία θα φανεί χρήσιμη μόνο σε περιπτώσεις που υπάρχει υποψία ύπαρξης ογκιδίου στην περιοχή όπως είναι το γάγγλιο, το λίπωμα, το αιμαγγείωμα, το νευρίνωμα, το ορογονίωμα κλπ.
Οι Britz GW, Haynor DR, Kuntz C. το έτος 1996 δημοσίευσαν εργασία σχετικά με την χρήση της μαγνητικής τομογραφίας στην περίπτωση της ωλένιας νευρίτιδας του αγκώνος και γράφουν ότι "η χρησιμότητα της MRI αφορά χειρουργηθέντα περιστατικά και ότι σε (αχειρούργητα) περιστατικά εκείνο που αποτελεί διαγνωστικό σημείο είναι η αύξηση του σήματος του νεύρου παρά η διόγκωσή του". Οι Britz GW, Haynor DR, Kuntz C έκαναν μαγνητικές τομογραφίες χρησιμοποιώντας μια «Βραχεία Τ» ακολουθία αντιστροφής – επαναφοράς. Μελέτησαν 31 αγκώνες και τεκμηρίωσαν αυτή την προαναφερθείσα αύξηση του σήματος στο 97% των περιπτώσεων, ενώ η διόγκωση του νεύρου ήταν στο 75% των περιπτώσεων. Ο Ozçakar L και συνεργάτες το έτος 2009 όπως και οι Chiou και συνεργράτες το 2008 δημοσίευσαν εργασίες για τη χρήση του υπερηχογραφήματος υψηλής ανάλυσης για τη διάγνωση των μορφολογικών αλλοιώσεων στην ωλένια νευρίτιδα του αγκώνος. Βρέθηκε ότι το κύριο εύρημα των πασχόντων ήταν η ευμεγέθης παρακονδύλια απόφυση στον πάσχοντα αγκώνα σε σχέση με τον υγιή αγκώνα ή με άλλα υγιή άτομα.
Συντηρητική θεραπεία
Στην Ελλάδα, πρακτικά ακουλουθείται η εξής τακτική: η θεραπεία της ωλένιας νευρίτιδας του αγκώνος εξαρτάται από το αίτιο, αν είναι γνωστό, από την ηλικία του ασθενούς, από το χρονικό διάστημα που υπάρχει η πάθηση και από τις τυχόν βλάβες που έχει το νεύρο. Έτσι, οι ελαφρές περιπτώσεις αντιμετωπίζονται συντηρητικά με ξεκούραση, αντιφλεγμονώδη φάρμακα, τοπικές αντιφλεγμονώδεις αλοιφές, και με ανάρτηση. Πλέον σοβαρές περιπτώσεις ή επίμονες περιπτώσεις στη θεραπεία αντιμετωπίζονται με τοπική ένεση κορτιζόνης πέριξ του ωλενίου σωλήνος του αγκώνος και νάρθηκα βραχιονοπηχεοκαρπικό, σε συνδυασμό με τοπική φυσικοθεραπεία.
Ωστόσο, αρκετές περιπτώσεις επιμένουν και χρονίζουν. Τότε χρειάζεται εγχείρηση. Εχει βρεθεί ότι η συντηρητική αγωγή με τα προαναφερθέντα μέτρα αποδίδει μόνο σε ποσοστό 60% και το υπόλοιπο ποσοστό ασθενών 40% χρονίζει και χρειάζεται εγχείρηση.
Χειρουργική θεραπεία
thumb|Εγχείρηση αποσυμπίεσης του Ωλενίου Νεύρου στον αγκώνα|300px Οι επίμονες ή υποτροπιάζουσες χρόνιες περιπτώσεις ασθενών αντιμετωπίζονται χειρουργικά με τις εξής μεθόδους:
Ανάλογα αποτελέσματα είχαν και οι Craven και συνεργάτες. Οι Asamoto και συνεργάτες στη Γερμανία (2000) δημοσίευσαν ότι ''«Τα αποτελέσματα 81 εγχειρήσεων αξιολογήθηκαν για τη θεραπεία της παγίδευσης του ωλένιου νεύρου στον αγκώνα. Πραγματοποιήθηκαν 81 εγχειρήσεις σε 55 άνδρες (οι αμφοτερόπλευρες εγχειρήσεις μετρούν ένα) και σε 26 γυναίκες κατά την περίοδο μεταξύ Ιανουαρίου 1995 και Δεκεμβρίου 2000. Πριν από την εγχείρηση, έγινε νευροφυσιολογική εξέταση (ΗΜΓ-ΗΝΓ) σε όλους τους ασθενείς. Στο χειρουργείο έγινε είτε απλή αποσυμπίεση του Ωλενίου Νεύρου In Situ, ή παλαιότερα πρόσθια μεταφορά του Ωλενίου Νεύρου (υποδόρια ή ενδομυϊκή) με ή χωρίς το μικροσκόπιο λειτουργίας. Εννέα ασθενείς είχαν χαθεί από την παρακολούθηση. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικά ή ικανοποιητικά στις 63 από τις 72 περιπτώσεις, το αποτέλεσμα ήταν ουδέτερο (δεν μεταβλήθηκε) σε οκτώ (8) περιπτώσεις, και το αποτέλεσμα ήταν φτωχό (αρνητικό) σε μία (1) περίπτωση. Τα αποτελέσματα των εγχειρήσεων που εκτελέσθηκαν με το μικροσκόπιο έτειναν να είναι ανώτερα των εγχειρήσεων που έγιναν με γυμνό μάτι».''
Τέλος, τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται και η ενδοσκοπική χειρουργική θεραπεία του Συνδρόμου ωλενίου σωλήνος του αγκώνος, όπως στο σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα. Ο Tsu-Min Tsai και συνεργάτες το 1999 δημοσίευσαν εργασία για ενδοσκοπική θεραπεία σε 85 αγκώνες σε 76 ασθενείς και τους παρακολούθησαν 32 μήνες. Η μέθοδος έχει 13% κακά αποτελέσματα και συνεπώς δεν υπερτερεί από άλλες κλασσικές μεθόδους.
Σχόλια επί των χειρουργικών επεμβάσεων
Ποια μέθοδος θεραπευτικής αντιμετώπισης του συνδρόμου είναι η καλύτερη είναι ένα θέμα που παραμένει υπό συζήτηση.
Η πιο απλή χειρουργική επέμβαση είναι η “in situ” αποσυμπίεση του ωλένιου νεύρου, που έχει το πλεονέκτημα να αφήνει το κύριο στέλεχος του νεύρου, τους κλάδους και την αγγείωσή του άθικτα, ενώ ανακουφίζεται από τα στοιχεία που το πιέζουν στην κυρτή επιφάνεια του αγκώνα όταν βρίσκεται σε κάμψη. Αυτή η αποσυμπίεση μπορεί να είναι αρκετή για ασθενείς με πρώιμα και ήπια ενοχλήματα.
Η Πρόσθια υποδόρια μετάθεση του ωλένιου νεύρου προκαλεί κάκωση των αγγείων του νεύρου καθώς επίσης και των κλάδων του για τον αγκώνα και τον ωλένιο καμπτήρα του καρπού. Το νεύρο, με την πρόσθια μετατόπισή του ανακουφίζεται από πίεση στην κοίλη επιφάνειά του που είναι οστική και προέρχεται κυρίως από την παρατροχίλια απόφυση. Η δημιουργία μιας ταινίας μεταξύ περιτονίας και δέρματος, που έχει σκοπό να κρατήσει το νεύρο μπροστά είναι χρήσιμη ιδίως όταν υπάρχουν συμπτώματα υπεξαρθρήματος στην διάρκεια ενεργητικών κινήσεων έκτασης του αγκώνα, όπως κατά τη ρίψη σφαίρας (π.χ. στο μπέιζμπολ).
Μια άλλη χειρουργική επέμβαση, που για πρώτη φορά περιγράφηκε το 1950 είναι η διέκπριση (αφαίρεση) της παρατροχίλιας απόφυσης. Μετά την εγχείρηση αυτή, η κινητοποίηση του αγκώνα μπορεί να είναι γρήγορη, διότι δεν παραβλάπτεται σημαντικά η έκφυση του πρηνιστή και των καμπτήρων, οι οποίοι εκτός από την τενόντια έκφυσή τους από την παρατροχίλια απόφυση, έχουν και μια φαρδιά ινώδη έκφυση από την περιοχή. Η εγχείρηση αυτή έχει το πλεονέκτημα να αποσυμπιέζει το νεύρο στην κοίλη πλευρά του χωρίς να γίνεται μετάθεσή του προς τα εμπρός και έτσι δεν διακινδυνεύουν οι κλάδοι και η αγγείωσή του. Ο θεωρητικός κίνδυνος του εύκολου τραυματισμού του νεύρου στην περιοχή εκτομής της παρατροχίλιας απόφυσης δεν έχει αναγνωρισθεί σαν πραγματικό πρόβλημα.
Τέλος, άλλη χειρουργική επέμβαση είναι η πρόσθια υπομυϊκή μετάθεση του ωλένιου νεύρου. Σ’ αυτή την εγχείρηση, υπεγείρεται η έκφυση των καμπτήρων και πρηνιστή από την παρατροχίλια απόφυση και κινητοποιείται το νεύρο σε αρκετή απόσταση. Έτσι, δεν αποφεύγεται η διαταραχή της αγγείωσής του καθώς και του κλάδου για τον ωλένιο καμπτήρα του καρπού. Στην συνέχεια το νεύρο μετατίθεται προς τα εμπρός και έξω, κάτω από την κοινή έκφυση των καμπτήρων και πρηνιστού. Στην εργασία του Leffert RD (1982) περιγράφεται εγχειρητική τεχνική για την μετάθεση του ωλένιου νεύρου κάτω από την εκφυτική μάζα των καμπτήρων και του πρηνιστή στον αγκώνα σε ασθενείς με ωλένια νευρίτιδα, από πίεση του ωλένιου νεύρου στον αγκώνα. Ασθενείς με μεγάλες μετεγχειρητικές ουλές ή με πολλά προεγχειρητικά ενοχλήματα είχαν λιγότερο καλό αποτέλεσμα μετά την επέμβαση.
Τα αποτελέσματα των διάφορων αυτών επεμβάσεων είναι δύσκολο να συγκριθούν μεταξύ τους. Φαίνεται ότι όλες οι επεμβάσεις δίνουν ποσοστό επιτυχίας που κυμαίνεται από 75 έως 85% ή και 100%, με την προϋπόθεση ότι οι ασθενείς δεν πάσχουν από περιφερική νευροπάθεια. Η εκτομή και αφαίρεση της παρατροχίλιας απόφυσης φαίνεται ότι δίνει την καλύτερη αποσυμπίεση του νεύρου (100%) με την μικρότερη δυνατή χειρουργική επέμβαση και τον μικρότερο κίνδυνο για τα αγγεία και τους κλάδους του.
Πρόγνωση της παθήσεως
Πρακτικά, όπως προαναφέρθηκε το 60% των ασθενών που αντιμετωπίζονται συντηρητικά είναι ευχαριστημένοι και επανέρχονται στο φυσιολογικό μέσα σε 20-40 μέρες. Στο υπόλοιπο 40% των ασθενών χρειάζεται χειρουργική επέμβαση. Η συντηρητική αγωγή σε περιπτώσεις χρόνιας τριβής συνήθως δεν αποδίδει μακροπρόθεσμα, δηλαδή υπάρχουν υποτροπές της νόσου και επιδείνωση και απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Τα αποτελέσματα των επεμβάσεων όμως στο 75-85% των ασθενών υπάρχει μόνιμη λύση του προβλήματος με τη χειρουργική θεραπεία.
Γεώργιος Χατζηκώνστας
Ο Γεώργιος Χατζηκώνστας ήταν Έλληνας εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1753. Εκεί έμαθε γράμματα. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Κωνσταντίνος Χατζηκώνστας και μητέρα του η Μαργαρίτα. Ήταν το τριτότοκο παιδί ανάμεσα σε άλλα τρία αγόρια και ένα κορίτσι.
Σε ηλικία 15 χρονών ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για να ασχοληθεί με το εμπόριο. Συνεργαζόταν με τον αδερφό του τον Αναστάση που είχε εγκατασταθεί στη Μόσχα και με τον οποίο απασχολήθηκαν στο ανταλλακτικό εμπόριο (ο Αναστάσης του έστελνε πραμάτειες που είχε αγοράσει στην Τουρκία και ο Γεώργιος του έστελνε τούρκικα ανταλλάγματα στη Ρωσία). Το εμπόριο αυτό έφερνε πλούσια κέρδη και στους δυο.
Ο Γεώργιος νυμφεύθηκε το 1801 την Αικατερίνη Μελαχροινού, θυγατέρα του ομογενή της Κωνσταντινούπολης Γεώργιου Μελαχροινού, γνωστού σαν "Καμινάρη", με την οποία και απόκτησε οκτώ παιδιά. Τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Αν και πάντα τον έτρωγε ο καημός να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του, αλλιώς του τα έφερε η μοίρα του. Το 1815 πέθανε ο αδερφός του στη Μόσχα, και ο Γεώργιος πήγε εκεί για να διευθετήσει την περιουσία του, μένοντας εκεί για πάντα και απεβίωσε εκεί σε κάποιο μοναστήρι της Μόσχας στις 31 Αυγούστου του 1845.
Στη διαθήκη του όρισε να ιδρυθεί φιλανθρωπικό ίδρυμα στην Ελλάδα. Από τα λεφτά αυτά ιδρύθηκε το «Ορφανοτροφείο Χατζηκώστα» στην Αθήνα. Επίσης επανίδρυσε τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ιωαννίνων και ίδρυσε νοσοκομείο στο Μεσολόγγι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Συλλόγου Φίλων ιδρύματος Χατζηκώστα Αθηνών |index.php.photo/to-orfanotrofeio
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Τάναϊς
Η Τάναϊς (ρωσικά: Танаис) ή Τάναης, ήταν αρχαία αποικία της Μιλήτου στο βορειοανατολικό άκρο της Μαιώτιδας λίμνης στην περιοχή της Σαρματίας, από τις πιο απομονωμένες ελληνικές αποικίες. Πήρε την ονομασία της από τον ομώνυμο ποταμό (σύγχρονος ποταμός Ντον), και στην σημερινή εποχή σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η πόλη Ροστόφ επί του Ντον της νοτιοδυτικής Ρωσίας.
Περιγραφή
Οι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν Τάναϊτες από τους αρχαίους Έλληνες, και ήταν σαρματικός λαός στα βορειοανατολικά του συγγενούς φύλου των Ροξολάνων.
Οι Μιλήσιοι ίδρυσαν την αποικία τους στην περιοχή τον 3ο αιώνα π.Χ., αρκετά αργότερα από το κύριο κύμα του Β´ ελληνικού αποικισμού του 8ου έως 6ου αιώνα π.Χ., και έδωσαν στην πόλη το όνομα του ποταμού Τάναϊς ο οποίος κυλούσε στην περιοχή και ο οποίος κατά την αρχαιότητα λογίζονταν ως το φυσικό σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Κατά τον ψευδο-Πλούταρχο στο έργο με τίτλο Περί ποταμών και όρων επωνυμίας, ο ποταμός παλαιότερα ονομαζόταν Αμαζόνιος καθώς στην περιοχή ζούσαν οι θρυλικές Αμαζόνες, ενώ ο Τάναϊς ήταν ο γιος του Βήρωσσου και της Αμαζόνας Λυσσίπης ο οποίος πνίγηκε στα νερά του ποταμού και έτσι έκτοτε δόθηκε το όνομα του στο ποτάμι, ωστόσο γλωσσολογικά εκτιμάται πως πιθανώς αποτελεί παραφθορά της σκυθικής λέξης Ντον ή Νταν (νερό).
Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής με ανεπτυγμένο εμπόριο, όπου οι γειτονικές ντόπιες φυλές εμπορεύονταν δέρματα και σκλάβους σε αντάλλαγμα για κρασί, ρουχισμό, και άλλα αντικείμενα τα οποία δεν είχαν διαθέσιμα στον δικό τους πολιτισμό. Με την πάροδο του χρόνου η πόλη υπέβαλε τις γειτονικές ακτές στον άμεσο έλεγχο της, αλλά μετά από κάποιο διάστημα έχασε την αυτοδιάθεση της από το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου. Προσπαθώντας να ανακτήσει και πάλι την ανεξαρτησία της, καταστράφηκε από τον Πολέμοντα Α´ στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., και οι μετέπειτα αναφορές του Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) αναφέρουν πως η πόλη δεν υπήρχε πλέον κατά την εποχή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία
Ζοέλ Επαλέ
Ο Ζοέλ Επαλέ (πλήρες όνομα Joël Dieudonné Martin Epalle Newaka) είναι Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου 1978 στην πόλη Ματόμπ.
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε τοπική ομάδα της Ντουάλα, την Ουνιόν Σπορτίβ. Στην Ελλάδα βρέθηκε αρχικά ως παίκτης του Εθνικού, ενώ στη συνέχεια αγωνίστηκε διαδοχικά σε Παναχαϊκή, Άρη, Παναθηναϊκό και Ηρακλή.
Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο του 2004, ενώ με τον Άρη αγωνίστηκε στον τελικό του 2003 και με τον Ηρακλή εξασφάλισε την έξοδο της ομάδας στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 2006.
Τη σεζόν 2010-11 (στο β΄ γύρο) αγωνίστηκε με τα χρώματα του Ηρακλή, στην ομάδα του οποίου ήρθε με μεταγραφή από την Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, ενώ την προηγούμενη τριετία είχε αγωνιστεί στη Μπούντεσλιγκα με τη φανέλα της Μπόχουμ. Συμμετείχε με την εθνική ομάδα του Καμερούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϋ (κατέκτησε την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο), καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 στη Νότια Κορέα και Ιαπωνία.
Τη σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε για λογαρισμό της Σαράουακ από τη Μαλαισία.
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Μπόχουμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαραουάκ ΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιόν Σπορτίβ Ντουάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Καμερούν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ρωμαϊκό θέατρο της Μέριδα
Το ρωμαϊκό θέατρο της Μέριδα είναι αρχαίο θέατρο το οποίο είναι τμήμα της ρωμαϊκής πόλης Εμερίτα Αυγούστα, πρωτεύουσα της Λουσιτανίας (σήμερα Μέριδα, Ισπανία. Κατασκευάστηκε τα έτη 16-15 ΠΚΕ. Το θέατρο έχει ανακαινιστεί αρκετές φορές, κυρίως στο τέλος του 1ου ή αρχές 2ου αιώνα ΜΚΕ (πιθανότατα επί Τραϊανού, όταν ανεγέρθη η πρόσοψη της σκηνής, και άλλη την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ (ανάμεσα στο 330 και 340), με την εισαγωγή νέως διακοσμητικών-αρχιτεκτονικών στοιχείων και ένα περίπατο γύρω από το μνημείο. Μετά την εγκατάλειψη του θεάτρου στην ύστερη Αρχαιότητα, καλύφθηκε σταδιακά με χώμα και μόνο οι ανώτερες σειρές παρέμειναν ορατές. Στην τοπική παράδοση αναφέρεται ως «Οι Εφτά Καρέκλες», όπου, σύμφωνα με την παράδοση, αρκετοί Μαυριτανοί βασιλείς κάθισαν για να αποφασίσουν τη μοίρα της πόλης.
Περιγραφή
Το θέατρο κατασκευάστηκε με βάση τους κανόνες του Βιτρούβιου και αντιστοιχεί στο τυπικό ρωμαϊκό μοντέλο. Η δομή παρουσιάζει ομοιότητες με τα θέατρα της Ντούγκα, Οράνζ, Πομπηίας και Ρώμης. thumb|left|Οι κερκίδες και η ορχήστρα του θεάτρου Το ημικυκλικό σχήμα των θέσεων είναι ενσωματωμένο στην κλίση του λόφου του Σαν Αλμπίν. Το θέατρο είχε χωρητικότητα 6.000 θέσεων. Η διάμετρός του είναι περίπου 86 μέτρα. Τα καθίσματα χωρίζονται σε τρεις περιοχές, τις εσωτερικές κερκίδες (22 σειρές), τις μεσαίες κερκίδες (5 σειρές) και τη summa cavea, η οποία σήμερα σε μεγάλο βαθμό έχει φθαρεί. Οι πρώτες σειρές των εσωτερικών κερκίδων, όπου κάθονταν οι πλουσιότερες κοινωνικές τάξεις, χωρίζονται σε πέντε ακτινωτούς τομείς, σκάλες, ένα οριζόντιο επίπεδο και ένα διάδρομο ο οποίος τις ξεχωρίζει από τα παραπάνω καθίσματα. Ένας διάδρομος καλυμμένος με ημικυκλικό θόλο, προσβάσιμος από έξι πόρτες στην κορυφή, χρησίμευε ως είσοδος και έξοδος στα δύο άκρα του. Οι μεσαίες και πάνω κερκίδες έχουν πέντε σειρές καθισμάτων η κάθε μία και υποστηρίζονται από ένα περίπλοκο σύμπλεγμα αψίδων και θόλων. Συνολικά, 13 εξωτερικές πόρτες διευκολύνουν την είσοδο στο θέατρο. thumb|Τμήμα της σκηνής Η ορχήστα είναι ένας ημικυκλικός χώρος στρωμένος με λευκό και μπλε μάρμαρο και προοριζόταν για τον χορό. Περιβάλλεται από τρεις βαθμίδες των τιμών για τις αρχές και χωρίζεται από τα καθίσματα με ένα μαρμάρινο παραπέτασμα, το οποίο σώζεται τμηματικά. Μπροστά βρίσκεται ένας χαμηλός τοίχος με εναλλασσόμενα ίσια και καμπύλα τμήματα.
Το προσκήνιο ήταν πέτρινο και ο ορθογώνιος χώρος της σκηνής ήταν αρχικά καλυμμένος σε ξύλο. Έχει τρύπες στο πάτωμα οι οποίες στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν ως στήλοι για την αλλαγή του φόντου και άλλες υποδομές. Το πίσω μέρος της σκηνής είναι το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του θεάτρου. Έχει πλάτος 7,5 μέτρα, μήκος 63 μέτρα και συνολικό ύψος 17,5. Αποτελείται από βάση από κόκκινο μάρμαρο, πάνω στην οποία στέκονται κίονες κορινθιακού ρυθμού με γαλάζιο μάρμαρο. Αυτοί οι κίονες υποστηρίζουν το θριγκό με το επιστήλιο και πλούσια διακοσμημένα γείσα και ζωφόρους. Ένας μεγάλος μαρμάρινος τοίχος περικλείει το πίσω μέρος της σκηνής. Η διακόσμηση αυτού του τμήματος ολοκληρώνεται από αγάλματα ανάμεσα στους κίονες - τα αρχικά έχουν μεταφερθεί στο κοντινό εθνικό μουσείο ρωμαϊκής τέχνης. Είναι οι θεότητες Δήμητρα, Πλούτωνας, Προσερπίνα και άλλοι χαρακτήρες με τηβέννους και πανοπλίες, οι οποίοι έχουν ερμηνευθεί ως πορτραίτα αυτοκρατόρων. Τρεις πόρτες επιτρέπουν την είσοδο των ηθοποιών στη σκηνή. Στο πλάι και πίσω μέρος υπήρχαν χώροι που χρησιμοποιούνταν από διάφορους ηθοποιούς και τεχνικός. Δεν είναι γνωστό πόσο μπροστά βρισκόταν η αρχική σκηνή, καθώς η σημερινή φαίνεται να κατασκευάστηκε επί Τραϊανού.
Ανασκαφές και αποκατάσταση
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, τα μόνα ορατά τμήματα του θεάτρου ήταν οι αποκαλούμενες «εφτά καρέκλες», τμήματα των κορυφών των κερκίδων και μια τσιμεντένια βάση καλυμμένη με μπλοκ γρανίτη τα οποία αποτελούν την πρόσοψη του κτιρίου. Οι ανασκαφές στο θέατρο ξεκίνησαν το 1910, υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγος Χοσέ Ραμόν Μέλιδα. Οι περιορισμένοι πόροι και η έλλειψη τεχνογνωσίας στην ανακατασκευή κτιρίων καθυστέρησαν τις ανασκαφές μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν είχε ανασκαφεί το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου. Τις δεκαετίες του 1960 και 1970 ανακατασκευάστηκε η μπροστινή σκηνή υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Χοσέ Μενένδεθ Πιδάλ ι Άλβαρεθ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Εξτρεμαδούρα Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια
Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος
Η Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος (πριν το 2014, Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία ) είναι Αναμορφωμένη-Πρεσβυτεριανή χριστιανική εκκλησία στην Ελλάδα. Ιδρυμένη το 1858, αποτελεί το πρώτο Προτεσταντικό εκκλησιαστικό δόγμα που δημιουργήθηκε στη χώρα. Μαζί με την Εκκλησία της Ελλάδος, είναι οι μόνες ελληνικές εκκλησίες που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Από το 2014, η νομική της προσωπικότητα είναι αναγνωρισμένη από την ελληνική πολιτεία.
Ιστορική αναδρομή
thumb|200px|left|Ε.Ε.Ε. Κατερίνης, η εκκλησία της μεγαλύτερης Προτεσταντικής κοινότητας στην Ελλάδα
Προπομποί
Η Ευαγγελική Εκκλησία θεωρεί ως πρόδρομό της το αναμορφωτικό εικονομαχικό κίνημα των Ισαύρων του 8ου αιώνα, και αργότερα τον Πατριάρχη Κύριλλο Λούκαρι, ο οποίος τον 17ο αιώνα μετέφρασε την Καινή Διαθήκη στα νέα ελληνικά και συνέγραψε την, Καλβινιστικού προσανατολισμού, Λουκάρειο Ομολογία. Επίσης, ερμηνεύει ως θετικές τις θεολογικές ιδέες και τις προσπάθειες του Αδαμάντιου Κοραή, του Θεόκλητου Φαρμακίδη και του Νεόφυτου Βάμβα, για την ανανέωση της Ορθόδοξης εκκλησίας.
Το ξεκίνημα
Αν και τα πρώτα δείγματα για προσπάθεια οργάνωσης Προτεσταντικής κοινότητας στην Ελλάδα, βρίσκονται μετά το 1828, με την άφιξη του φιλέλληνα Ιωνά Κιγκ, ουσιαστικά το έργο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας ξεκινά το 1858, μία χρονολογία που θεωρείται έτος ίδρυσης της εκκλησίας, με την έκδοση του περιοδικού Αστήρ της Ανατολής, από τον Έλληνα ιατρό και θεολόγο Μιχαήλ Καλοποθάκη.
Το 1871 οικοδομήθηκε η πρώτη Ευαγγελική εκκλησία στην Αθήνα, απέναντι από τον Ναό του Ολυμπίου Διός, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Σύντομα δημιουργήθηκαν εκκλησίες στη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, τον Βόλο και τα Ιωάννινα. Το 1883 οι εκκλησίες που υπήρχαν συγκρότησαν στον Βόλο την πρώτη Σύνοδο των Ευαγγελικών Εκκλησιών, που τις συνένωσε σε ένα σώμα.