Βινιόλα
Ιστορία
Τον 10ο αιώνα η Βινιόλα ήταν ένα σημαντικό οχυρό που ανήκε στους Επισκόπους της Μόντενα. Το 945 ο Ούγκο ντι Προβέντσα (Ugo di Provenza), στον πόλεμο για το στέμμα του Βασιλείου της Ιταλίας ενάντια στον Μπερενγκάριο (Berengario) Μαρκήσιο της Ιβρέα (Ivrea), πολιόρκησε το οχυρό της Βινιόλα χωρίς όμως να καταφέρει να το κατακτήσει. Η σημασία αυτού του οχυρού φαίνεται και από το γεγονός ότι διέμειναν σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, ο Βασιλιάς Λοτάριο (Lotario) γιος του Ούγκο το 948 και το 1109 η Κόμισσα Ματθίλδη της Κανόσα (Matilde di Canossa). Παρόλο που η Βινιόλα ανήκε ακόμα στην επισκοπή της Μόντενα, ο δήμος της Μόντενα πίεζε για να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο. Έτσι η επισκοπή έδωσε μια μεγάλη αυτονομία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Την τελική προσπάθεια την έκανε το 1227 με τον διορισμό ενός δημάρχου, Ποντεστά (Podestà), χωρίς όμως επιτυχία εξαιτίας της αντίθεσης των μεγάλων οικογενειών της πόλης και ιδιαίτερα των Γκρασσόνι (Grassoni). Έτσι την 3η Δεκεμβρίου του 1227 η επισκοπή παραχωρεί στον δήμο της Μόντενα το χωριό της Βινιόλα και άλλες ιδιοκτησίες της. Αμέσως μετά ξεκινάει και ο πόλεμος μεταξύ των γκιμπελλίνοι της Μόντενα και των Γκουέλφι της Μπολόνια. Το 1228 ο Μπολονιέζος Αλμπέρτο Μανγκάνα (Alberto Mangana) θα κατακτήσει τη Βινιόλα που θα επιστραφεί στη Μόντενα το 1229. Ακολουθεί μία ταραχώδης περίοδο που καταλήγει με την πυρπόληση και καταστροφή του οχυρού. Μετά το τέλος των εχθροπραξιών ο Γκεράρντο Γκρασσόνι (Gherardo Grassoni) θα το ανοικοδομήσει και θα το μεγαλώσει μεταφέροντας την μόνιμη κατοικία του εκεί. Η υπεροχή των Γκρασσόνι στην Βινιόλα θα διαρκέσει μέχρι το 1336 χρονιά που ο Ομπίτσο Γ' (Obizzo III) και ο Νικολό ντ Έστε (Nicolò d’Este), της Φερράρα, θα κατακτήσουν την Μόντενα και όλες τις εκτάσεις της και θα τοποθετήσουν μια Ποντεστά (Podestà). Η απευθείας διακυβέρνηση της Βινιόλα από τους Έστε θα διαρκέσει μέχρι το 1401 οπότε, την 25η Ιανουαρίου του 1401, ο Νικολό Γ' ντ Έστε (Nicolò III d’Este) θα την παραχωρήσει ως φέουδο στον φίλο του Ουγκουτσόνε ντι Μαϊνάρντο (Uguccione di Mainardo) της οικογένειας Κοντράρι (Contrari). Την 7η Οκτωβρίου του 1409 το φέουδο θα μεγαλώσει με την προσθήκη και άλλον εδαφών. Αυτό το φέουδο θα παραμείνει για περίπου 4 αιώνες μέχρι που ο Ναπολέοντας θα τα καταργήσει. Στην πραγματικότητα ο Ουγκουτσόνε ντι Μαϊνάρντο (Uguccione di Mainardo) θα παραμείνει στην Φερράρα, θα είναι οι γιοι του, Νικολό και Αμπρότζιο (Nicolò e Ambrogio), μαζί με κάποιες οικογένειες της Φερράρα που θα μεταφερθούν στην Βινιόλα. Εκείνη την περίοδο το χωριό θα δεχτεί μεγάλες αλλαγές, θα αλλάξει η ρυμοτομία του, θα μεγαλώσει, θα φτιαχτούν καινούρια τείχη και θα αλλάξει και θα μεγαλώσει το οχυρό. Στην πραγματικότητα εκείνη την περίοδο θα γίνει η μετατροπή από οχυρό σε κάστρο και κατοικία των ευγενών. Θα ακολουθήσει μία ειρηνική και ευημερούσα περίοδος. Η Βινιόλα θα βρεθεί αναμεμιγμένη στον πόλεμο μεταξύ του Πάπα Ιούλιου του Β' και Αλφόνσο Α' ντ Έστε (Alfonso I d’Este) και το 1518 θα υποστεί μεγάλες ζημιές από τα στρατεύματα του Πάπα. Το 1525 θα την κατακτήσει ο Τζιοβάννι ντάλλε Μπάντε Νέρε (Giovanni dalle Bande Nere) και το 1531 θα πολιορκηθεί από τα Ισπανικά στρατεύματα. Στο δεύτερο μισό του '500 θα επιστρέψει στην ειρήνη και την ευημερία. Αυτή την περίοδο θα κυβερνηθεί από τα αδέρφια Έρκολε κοντράρι και Αλφόνσο Κοντράρι (Ercole Contrari, Alfonso Contrari). Ο Έρκολε θα χτίσει το Παλάτσο Κοντράρι – Μπονκομπανι (Palazzo Contrari – Boncompagni). Μετά το θάνατο του Αλφόνσο ο Έρκολε θα μήνει ο μοναδικός κληρονόμος του φέουδου που εντωμεταξύ ήχε γίνει Μαρκιωνία. Όταν θα πεθάνει κι αυτός το 1575, μη έχοντας απογόνους, οι ιδιοκτησίες του φέουδου θα περάσουν στους Έστε ενώ η προσωπική του περιουσία στον κόμη Τζερόλαμο Πέπολι (Gerolamo Pepoli) της Μπολόνια γιό της αδερφής του. Δύο χρόνια αργότερα, το 1577, οι Έστε θα πουλήσουν το φέουδο στο Ιάκοπο Μπονκομπάνι (Jacopo Boncompagni) που θα το κυβερνήσει μέχρι το 1612 και θα τον διαδεχτεί ο γιος του Γκρεγκόριο (Gregorio) που θα παραμείνει μέχρι το 1628. Κατά την περίοδο διακυβέρνησης της οικογένειας Μπονκομπάνι η Βινιόλα θα δεχτεί επιθέσεις, κατακτήσεις και επιδημίες. Οι Μπονκομπάνι θα παραμείνουν μέχρι την 13η Οκτωβρίου του 1796 που θα τους καθαιρέσει ο Ναπολέων. Το 1805 θα γίνει δήμος ενώ με την πτώση των Γάλλων το 1814 δεν θα επιστρέψει σαν Μαρκιωνία. Το 1815 θα ενωθεί στο Δουκάτο της Μόντενα και στην συνέχεια στο Βασίλειο της Ιταλίας.