cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προεδρικές εκλογές στο Τσαντ (2016)
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν από την εφορευτική επιτροπή στις 21 Απριλίου 2016 και έδειξαν νίκη για τον Ντεμπί από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 61,56% των ψήφων. Ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης Σαλέ Κεμπζαμπό, συγκέντρωσε το 12,80% των ψήφων. Τα αποτελέσματα επικυρώθηκαν από το συνταγματικό δικαστήριο στις 4 Μαΐου 2016 και απορρίφθηκε η ένσταση από τους υποψηφίους της αντιπολίτευσης, οι οποίοι κατήγγειλαν παρατυπίες. Τα τελικά αποτελέσματα έδωσαν ποσοστό 59,92% των ψήφων στον Ντεμπί και 12,77 στον Κεμπζαμπό.
Αντιδράσεις
Ο δεύτερος των εκλογών, Σαλέ Κεμπζαμπό, αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν ανωμαλίες στα ψηφοδέλτια, ανάμεσα στις οποίες την εξαφάνιση των καλπών και την ρίψη ψηφοδελτίων από ένα συγκεκριμένο κόμμα σε βαθμό που γέμισε η κάλπη.
Παραπομπές
2016 προεδρικες
Μεσαριά Κέρκυρας
Η Μεσαριά είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 110 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ασίνη (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ασίνη αναφέρονται:
Άνχελ Μπόττα
Ο Άνχελ Μπόττα (ισπανικά: Ángel Botta, 1925 – 15 Αυγούστου 2011) ήταν Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Αρούμπα, της οποίας το εθνικό προπονητικό κέντρο ποδοσφαίρου φέρει το όνομά του.
Βιογραφία
Ο Μπόττα αναδείχθηκε ποδοσφαιρικά στην Αρούμπα, όπου και διετέλεσε προπονητής του συλλόγου της Αρούμπα Τζούνιορς, με την οποία και κατέκτησε το τοπικό εθνικό πρωτάθλημα το 1953. Κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονιάς, ηγήθηκε της εθνικής ομάδας των Ολλανδικών Αντιλλών, η οποία, υπό την τεχνική καθοδόγησή του, κατέλαβε την 4η θέση του Κυπέλλου Κεντροαμερικανικής και Καραϊβικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Δύο χρόνια αργότερα, συμμετείχε εκ νέου στη συγκεκριμένη διοργάνωση, ωστόσο, πλέον, ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Αρούμπας, την οποία και οδήγησε ως την κατάληψη της 5ης θέσης. Το 1974, ηγήθηκε της εθνικής ομάδας της Δομινικανής Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια των Κεντροαμερικανικών και Καραϊβικών Αγώνων.
Το 1996, ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Αρούμπας, ενώ κατέστη ο πρώτος ομοσπονδιακός προπονητής της που συμμετείχε σε προκριματική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, πιο συγκεκριμένα την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, δίχως επιτυχία, ωστόσο, καθώς ηττήθηκε δύο φορές απέναντι στη Δομινικανή Δημοκρατία (2-3 και 1-3).
Όντας εγκατεστημένος για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αρούμπα, ο Άνχελ Μπόττα εργάστηκε ως προπονητής στην πλειοψηφία των ομάδων του νησιού (Αρούμπα Τζούνιορς, ΣΦ Λα Φάμα, ΣΦ Ντακότα, ΣΦ Εστρέλλα, Τροπικάλ, Ράσινγκ Κλουμπ Αρούμπα, Μπραζίλ Τζούνιορς, ΣΦ Καϊκέτιο, ΣΦ Γιουβεντούδ Τάνκι Λέντερτ, μεταξύ άλλων). Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2011 στο Νοσοκομείο Δρ. Οράσιο Ε. Όντουμπερ του Οράνιεστατ. Έπασχε από τη Νόσο Αλτσχάιμερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου
Ασίνη Αργολίδας
Η Ασίνη (παλαιά ονομασία: Τζαφεραγά) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Διοικητικά ανήκει στον ομώνυμο δήμο και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 1.064 κάτοικοι.
Η Ασίνη διατηρεί το όνομα της αρχαίας πόλης της οποίας η ακρόπολη βρίσκεται κοντά στον οικισμό, δίπλα στην παραλία της Ασίνης. Τα ερείπια της είναι ορατά σήμερα. Ο σημερινός οικισμός είναι κυρίως αγροτικός με κύρια καλλιέργεια τα εσπεριδοειδή, ενώ γνωρίζει και τουριστική ανάπτυξη εκμεταλλευόμενος την κοντινή απόσταση που τον χωρίζει από την παραλία, καθώς και από το ανεπτυγμένο τουριστικά Τολό.
Στο παρελθόν το χωριό αναφερόταν και ως Ασίνι (το Ασίνι).
Πληθυσμός
Η Ασίνη παρουσίασε πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1940. Απο τότε μέχρι το και το 1971 ο πληθυσμός της μειώθηκε ελαφρώς ενώ έκτοτε αυξάνεται ξανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://www.wiw.gr/greek/nafplio_municipality_of_assini/ Δήμος Ασίνης, οι οικισμοί του δήμου
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Α.Σ. Τιτάν Σερβίων
Ο Αθλητικός Σύλλογος Τιτάν Σερβίων είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Σέρβια της Κοζάνης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1927 από τότε έχει χρώματα το κίτρινο-μαύρο. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου,στίβου. Έδρα των τμημάτων του συλλόγου αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Σερβίων «Αστέριος Μεγαρέας», το οποίο διαθέτει ποδοσφαιρικό γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα και γήπεδο στίβου με συνθετικό τάπητα.
Και τα 2 τμήματα του συλλόγου διαθέτουν πλήρη τμήματα υποδομών. Η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κοζάνης και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Από το τμήμα στίβου έχουν αναδειχθεί σημαντικοί αθλητές και αθλήτριες.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Το τμήμα ποδοσφαίρου του Α.Σ. Τιτάν Σερβίων είναι το μακροβιότερο τμήμα του συλλόγου, αποτελώντας το πρώτο του τμήμα με την ίδρυσή του. Υπήρξε ένα από τα 16 συνολικά ιδρυτικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας, η μετέπειτα και σημερινή Ε.Π.Σ. Κοζάνης.
Ο Τιτάνας Σερβίων έχει πλήθος συμμετοχών στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1985-86, ως Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα τότε. Ακολούθησαν οι συμμετοχές του τις χρονιές 1987-88, 1990-91, 1991-92, 1993-94, 1994-95, 2002-03, 2003-04, 2004-05, 2005-06, με τελευταία παρουσία τη χρονιά 2006-07.
Έχει κατακτήσει 3 φορές το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης, με πρώτη την περίοδο 1984-85 νικώντας με 2-0 στον τελικό τον Μακεδονικό Φούφα, για να ακολουθήσει η κατάκτηση τη χρονιά 1986-87 νικώντας με 4-0 τον Α.Μ.Σ. Γαλατίνης και αυτή της χρονιάς 2002-03 νικώντας με 1-0 τον Φ.Σ. Κοζάνη. Υπήρξε φιναλίστ της διοργάνωσης τις χρονιές 1982-83, 2000-01, 2003-04 και 2005-06.
Τμήμα στίβου
Το τμήμα στίβου του Α.Σ. Τιτάν Σερβίων ιδρύθηκε το 1982 και είναι επίσημα αναγνωρισμένο από τον ΣΕΓΑΣ.
Ιδρύθηκε έπειτα από κυρίως πρωτοβουλία του Γιάννη Δημητριάδη, ο οποίος προηγουμένως είχε διοριστεί το 1980 στα Σέρβια ως καθηγητής φυσικής αγωγής και μαζί με τον Γιάννη Θεμελίδη, πρωτοστάτησαν για την εκμάθηση του κλασσικού αθλητισμού στους νέους των Σερβίων και της ευρύτερης περιοχής.
Με προπονητές τους Γιάννη Δημητριάδη και Γιάννη Θεμελίδη, η ομάδα στίβου γνωρίζει αμέσως διακρίσεις στους Διασυλλογικούς αγώνες της Δυτικής Μακεδονίας και της Βόρειας Ελλάδας, αλλά και στα Πανελλήνια πρωταθλήματα όπου και βρίσκεται μεταξύ των κορυφαίων επαρχιακών συλλόγων της χώρας συναγωνιζόμενη με ομάδες μεγάλων πόλεων όπως η Καβάλα, η Πάτρα, τα Τρίκαλα και άλλες. Κάποιοι από του αθλητές του συλλόγου γίνονται Πανελληνιονίκες και στη συνέχεια ως μέλη της Εθνικής ομάδας στίβου μετέχουν σε Βαλκανικούς, σε Μεσογειακούς και αργότερα και σε Ολυμπιακούς αγώνες με σημαντικές διακρίσεις. Τέτοιοι αθλητές υπήρξαν η Γεωργία Αμπατζίδου, ο Κώστας Λαμπρόπουλος, η Γιώτα Χρύσινα και ο σημερινός προπονητής του συλλόγου ο Χρήστος Γυλτίδης αλλά και δεκάδες άλλα παιδιά από τα Σέρβια και την γύρω περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Εθνόσημο του Βανουάτου
Το εθνόσημο του Βανουάτου αποτελείται από την εικόνα ενός ντόπιου πολεμιστή της χώρας, Μελανήσιου, ο οποίος βρίσκεται στη μέση ενός λόφου από άμμο και κρατάει πολεμικό δόρυ. Πίσω από αυτόν βρίσκονται τα εθνικά σύμβολα της χώρας, οι χαυλιόδοντες του αγριογούρουνου και τα σταυρωτά φύλλα της φτέρης namele. Κάτω από τον ιθαγενή, στα πόδια του είναι γραμμένες οι λέξεις «Long God yumi stanap».
Πηγές
Βανουάτου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Βανουάτου
Εθνική Λιβύης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Λιβύης εκπροσωπεί τη Λιβύη στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λιβύηςς. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, αλλά εχει προκριθεί 3 φορές σε τελικά φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τρίπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λιβυη
Κωνσταντίνος Δάνδολος
Πρώτα χρόνια
Γιος του Γεωργίου Δάνδολου και της Ελένης Βλάχου μεγάλωσε στη Γλυφάδα με τον πατέρα του και τη γιαγιά του. Στα 12 του χρόνια άρχισε την ενασχόλησή του με το πόλο, ακολουθώντας τα βήματα του μεγαλύτερου αδερφού του, Στέφανου Δάνδολου, ο οποίος ωστόσο δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά.
Καριέρα ως παίκτης
Το 1989 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Αθλητικό Ναυτικό Ομιλο Γλυφάδας, όπου αγωνίστηκε για 12 χρόνια και διετέλεσε αρχηγός τα τελευταία τέσσερα έτη της θητείας του στην ομάδα των Νοτίων Προαστίων. Το 2001 μετεγγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο είχε παρουσία στα Κύπελλα Ευρώπης, ενώ κατέκτησε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα της Α1.
Το 2004 υπέγραψε στον Πανιώνιο για τον οποίο αγωνίστηκε τα επόμενα δύο χρόνια. Το 2005 κατέκτησε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος της Α1 Ανδρών, ενώ συμμετείχε στην πρόκριση στον ημιτελικό του Euro Cup. Το 2006 φόρεσε ξανά τα χρώματα του ΑΝΟ Γλυφάδας, προτού μετεγγραφεί στον Ναυτικό Όμιλο Καλαμακίου το 2008, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία. Το 2011 επέστρεψε στην Α1 υπογράφοντας στο Αργοστόλι Κεφαλλονίας.
Το 2012 υπέγραψε στον Υδραϊκό Αθλητικό Όμιλο τον οποίο βοήθησε να ανέβει το 2014 για πρώτη φορά στην ιστορία του στα σαλόνια της Α1. Εκεί αποφάσισε και να ολοκληρώσει την καριέρα του και να αποσυρθεί από τη δράση ως πολίστας σε ηλικία 41 ετών.
Με την Εθνική Νέων κατέκτησε το 1992 το χάλκινο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Καπρούν της Ουγγαρίας, αλλά και την τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα το 1993 στο Κάιρο της Αιγύπτου. Με την Εθνική Ανδρών μετρά 104 συμμετοχές, από το 1993 έως το 2001. Το 1995 κατέκτησε την 7η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών στην Ατλάντα των ΗΠΑ, ενώ το 1999 την 4η θέση στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες της Φλωρεντίας. Την ίδια χρονιά κατέλαβε με την εθνική ομάδα την 7η θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Το 2001 κατέκτησε την 6η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Φουκουόκα της Ιαπωνίας, αλλά και την 7η θέση στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.
Προπονητική καριέρα
Το 2018 με την ίδρυση του τμήματος υδατοσφαίρισης της ΑΕΚ ανέλαβε τα ηνία, οδηγώντας τη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Γ’ Εθνικής, ενώ το 2019 κέρδισε πρόκριση των «κιτρινόμαυρων» στην Α2 με την κατάκτηση της τρίτης θέσης στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Τη σεζόν 2019-20 βρισκόταν στο τιμόνι του «Δικεφάλου», τον οποίο και οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α2 Ανδρών. , νικώντας σε έναν επεισοδιακό τελικό την ομάδα του ΝΟ Περιστερίου και στην άνοδο της ομάδας στην Α1 Ανδρών για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Στην Εθνική Ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων
Έχει αγωνιστεί στην Εθνική ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων κατακτώντας την πρώτη θέση στην Ολυμπιάδα CISM της Ρώμης στην Ιταλία το 1998 και τη δεύτερη θέση στην Ολυμπιάδα Ενόπλων Δυνάμεων στην Κροατία. Από το 2015 είναι ο ομοσπονδιακός τεχνικός.
Προσωπική ζωή
Πέρα από το πόλο, έχει ασχοληθεί ενεργά και με τις πολεμικές τέχνες κατέχοντας μαύρη ζώνη στην τέχνη του wing chun kung fu και το 2ο νταν στο Aikido.
Παραπομπές
6. https://aquafeed24.com/konstantinos-dandolos-gia-aek-i-omada-tis-kardias-moy-charise-entones-stigmes/
7. https://www.aek365.org/a-787361/team-manager-sto-polo-th-aek-o-kwnstantino-dandolo.htm
Ραφαλάδες Κέρκυρας
Οι Ραφαλάδες είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων
Ενώπιον Θεών και Ανθρώπων (γαλλικός τίτλος: Des hommes et des dieux) είναι γαλλική δραματική ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία Ξαβιέ Μπωβουά, βασισμένη στη δολοφονία των μοναχών της Τιμπιρίν της Αλγερίας το 1996. Η ταινία ανιχνεύει την καθημερινή ζωή των μοναχών και την αγωνία τους ενόψει της αύξησης της βίας κατά τους μήνες πριν από την απαγωγή τους κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας.
Η ταινία είχε καλή υποδοχή από το κοινό και παρέμεινε στην κορυφή του box office στη Γαλλία για τέσσερις εβδομάδες. Προκάλεσε νέα προσοχή στα μέσα ενημέρωσης για την ιστορία των μοναχών της Τιμπιρίν, τις συνθήκες της δολοφονίας τους, τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας της δεκαετίας του 1990 και τον διαθρησκευτικό διάλογο.
Πρωταγωνιστούν οι Λαμπέρ Γουίλσον, Μάικλ Λονσντέιλ, Ολιβιέ Ραμπουρντέν και Φιλίπ Λάουντενμπαχ.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2011, κέρδισε το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας για το 2010.
Πλοκή
Οι μοναχοί έχουν αρμονικές σχέσεις με τους μουσουλμάνους που ζουν κοντά. Αλλά σταδιακά, η βία και ο τρόμος, που συνδέονται με τον εμφύλιο πόλεμο της Αλγερίας, εξαπλώθηκαν στην περιοχή. Πολλοί πολίτες δολοφονούνται, θύματα της σύγκρουσης μεταξύ ισλαμικών τρομοκρατικών ομάδων και του στρατού της Αλγερίας. Ένα συνεργείο από Κροάτες εργάτες σφαγιάσθηκε, όχι μακριά από το μοναστήρι. Ο στρατός προσφέρει την προστασία του στους μοναχούς, οι οποίοι την αρνούνται. Μια ομάδα τρομοκρατών μπήκε βίαια στο μοναστήρι τη νύχτα των Χριστουγέννων αλλά έφυγε ειρηνικά.
Το ζήτημα της αναχώρησης προκύπτει στην κοινότητα με όλο και περισσότερη οξύτητα. Πρέπει να μείνουν στο μοναστήρι, δίπλα στους χωρικούς που βασίζονται στην παρουσία τους, αλλά διατρέχοντας τον κίνδυνο να απαχθούν και να σκοτωθούν; Ή πρέπει να πάνε και να εγκατασταθούν αλλού; Οι μοναχοί πρέπει να απαντήσουν σ' αυτό το δύσκολο ερώτημα, το οποίο ελέγχει την πίστη τους, το θάρρος τους και το δέσιμό τους με τη γη και τους κατοίκους της. Η καθημερινή ζωή και η προσευχή της κοινότητας κατακλύζονται από αυτήν τη δραματική ένταση. Διακυβεύονται οι σχέσεις τους μέσα στην κοινότητά τους, οι βαθιές σχέσεις που τους ενώνουν με τον πληθυσμό και το πνεύμα της ειρήνης και της φιλανθρωπίας που θέλουν να αντιπαρατάξουν στη βία που μαίνεται στη χώρα.
Αποδοχή
Κατά τη διάρκεια της προβολής  στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών στις 18 Μαΐου 2010, η ταινία είχε πολύ θερμή υποδοχή από τους θεατές και έλαβε καλές κριτικές από τον Τύπο. Στο τέλος της επίσημης προβολής, η ταινία χειροκροτήθηκε από το κοινό για περισσότερα από δέκα λεπτά και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών 2010.
Η ταινία είναι μια μεγάλη εμπορική επιτυχία του γαλλικού κινηματογράφου, τόσο στη Γαλλία όσο και στο εξωτερικό και κέρδισε πολλά ακόμη βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο Lumières και το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες
Σημαία των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Η σημαία της νησιωτικής χώρας Αντίγκουα και Μπαρμπούντα σχεδιάστηκε από το δάσκαλο Ρέτζιναλντ Σάμιουελς.
Πηγές
Αντίγκουα Κατηγορία:Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Μέλβιν Κάλβιν
Ο Μέλβιν Κάλβιν (αγγλ. Melvin Ellis Calvin) ήταν Αμερικανός βιοχημικός, ο οποίος έγινε γνωστός για την επινόηση του φερώνυμου «κύκλου του Κάλβιν», που ανέπτυξε μαζί με τους ερευνητές - συνεργάτες του, Andrew Benson και James Bassham, με τους οποίους μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ στη Χημεία το 1961. Ο βασικός αυτός κύκλος (βιοχημικών αντιδράσεων) εμπεριέχει τις αναγκαίες αντιδράσεις και μηχανισμούς για τη σωστή στοιχειομετρία, ώστε να μετατραπούν τρία μόρια διοξειδίου του άνθρακα σε ένα μόριο φωσφορικής διυδροξυακετόνης (DHAP), στα φυτά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1911 στη Μινεσότα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από γονείς που ήταν μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Το 1931 απέκτησε το πτυχίο Χημείας από το Michigan College of Mining and Technology. Ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές στην ανόργανη χημεία ("ηλεκτροχημική συμπεριφορά των αλογόνων") στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1935.
Εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη διετία 1935-1937 στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, συνεργαζόμενος με τον καθηγητή Χημείας, Michael Polanyi. Ξεκίνησε το 1937 να εργάζεται ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και το 1947 έγινε τακτικός καθηγητής. Αφιέρωσε τη ζωή του στην έρευνα και εργάστηκε για σαράντα τρία χρόνια ως Καθηγητής στο University of California, στο Μπέρκεϋ. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί
Ένωση Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Βορείου Αφρικής
thumb|130px|Παλαιό λογότυπο
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών Βορείου Αφρικής (αραβικά:, γαλλικά: Union Nord-africaine de Football, UNAF) είναι ένας διοικητικός, ποδοσφαιρικός οργανισμός. Ιδρύθηκε το 2005 από τα βορειααφρικανικά μέλη της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CAF), Αλγερία, Αίγυπτο, Λιβύη, Μαρόκο και Τυνησία. Η προεδρία εναλλάσσεται, κατά σειρά, ανάμεσα στα πέντε ιδρυτικά μέλη.
Η Αιγυπτιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποσύρθηκε από μέλος στις 19 Νοεμβρίου 2009 αναφέροντας τα επεισόδια που συνόδευσαν τα πλέι-οφ μεταξύ της Αιγύπτου και της Αλγερίας, αλλά επέστρεψε το 2011.
Μέλη
thumb|220px|Η θέση της UNAF στη Γη Όλα τα μέλη είναι ιδρυτικά μέλη της UNAF και είναι ταυτόχρονα μέλη της Ένωσης Αραβικών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες (ισπανικά: Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo, ( audio) [ΔΦΑ: ˈxorxe ˈlwis ˈβorxes], Μπουένος Άιρες, Αργεντινή, 24 Αυγούστου 1899 - Γενεύη, Ελβετία, 14 Ιουνίου 1986) ήταν Αργεντινός συγγραφέας και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του 20ού αιώνα. Παρόλο που είναι πιο γνωστός για τα διηγήματά του (όπου κυριαρχεί το στοιχείο του φανταστικού), ο Μπόρχες ήταν επίσης δοκιμιογράφος, ποιητής και κριτικός.
Παιδικά χρόνια
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες. Ο πατέρας του, Χόρχε Γκιγέρμο Μπόρχες Ασλάμ, ήταν δικηγόρος και δάσκαλος ψυχολογίας και επίσης είχε λογοτεχνικές φιλοδοξίες ("προσπάθησε να γίνει συγγραφέας και δεν τα κατάφερε"), είπε κάποτε ο Μπόρχες. "Έγραψε μερικά πολύ καλά σονέτα"). Η μητέρα του Μπόρχες, Λεονόρ Ασεβέδο Σουάρες, ήταν από παλιά οικογένεια της Ουρουγουάης. Ο πατέρας του ήταν εν μέρει Ισπανός, εν μέρει Πορτογάλος και μισός Βρετανός. Η μητέρα του Ισπανίδα και πιθανόν Πορτογαλίδα. Στο σπίτι μιλούσαν τόσο ισπανικά όσο και αγγλικά και από πολύ νωρίς ο Μπόρχες ήταν ουσιαστικά δίγλωσσος. Λέγεται ότι διάβαζε Σαίξπηρ στα αγγλικά στα δώδεκά του χρόνια. Μεγάλωσε στην τότε μακρινή και όχι πολύ ευημερούσα συνοικία του Παλέρμο, σε μεγάλο σπίτι με μεγάλη βιβλιοθήκη.
Το πλήρες όνομα του Μπόρχες ήταν Χόρχε Φρανσίσκο Ισιδόρο Λουίς Μπόρχες Ασεβέδο (ισπ.: Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo), αλλά, ακολουθώντας την αργεντίνικη παράδοση, δεν το χρησιμοποιούσε ποτέ ολόκληρο.
Ο Χόρχε Γκιγέρμο Μπόρχες αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πολύ νωρίς το επάγγελμα του δικηγόρου εξαιτίας τη σταδιακής τύφλωσης, η οποία αργότερα θα επηρέαζε και τον γιο του, και το 1914 η οικογένεια μετακόμισε στη Γενεύη, όπου ο πατέρας Μπόρχες έτυχε περίθαλψης από ειδικό οφθαλμίατρο, ενώ ο Μπόρχες και η αδελφή του Νόρα (γενν. 1902) πήγαιναν σχολείο. Εκεί ο Μπόρχες έμαθε γαλλικά, με τα οποία προφανώς δυσκολεύτηκε αρχικά, μελέτησε μόνος του γερμανικά, και πήρε το μπακαλορεά από το Κολέγιο της Γενεύης το 1918.
Αφού τέλειωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η οικογένεια Μπόρχες έζησε τρία χρόνια σε διάφορα μέρη: το Λουγκάνο, τη Βαρκελώνη, τη Μαγιόρκα, τη Σεβίλλη και τη Μαδρίτη. Στην Ισπανία ο Μπόρχες έγινε μέλος του αβάν-γκαρντ ουλτραϊστικού λογοτεχνικού κινήματος. Το πρώτο του ποίημα, "Ύμνος στη Θάλασσα", γραμμένο στο στυλ του Γουόλτ Γουίτμαν, εκδόθηκε στο περιοδικό Grecia ("Ελλάδα"). Εκεί συναναστράφηκε αξιόλογους Ισπανούς συγγραφείς, όπως τον Ραφαέλ Κασίνος Ασένς και τον Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα.
Πρώτα συγγραφικά χρόνια
Το 1921 ο Μπόρχες επέστρεψε με την οικογένειά του στο Μπουένος Άιρες όπου εισήγαγε το δόγμα του Ουλτραϊσμού και ξεκίνησε την καριέρα του ως συγγραφέας δημοσιεύοντας ποιήματα και δοκίμια σε λογοτεχνικά περιοδικά. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του Μπόρχες ήταν η Fervor de Buenos Aires (Πάθος για το Μπουένος Άιρες, 1923). Συνεισέφερε στην αβάν-γκαρντ επιθεώρηση Martín Fierro (της οποίας η "τέχνη για την τέχνη" προσέγγιση ήταν αντίθετη με την πιο πολιτικοποιημένη ομάδα του Μποέδο), συν-ίδρυσε τα περιοδικά Prisma (1921–1922 και Proa (1922–1926). Ήταν τακτικός συνεργάτης, από το πρώτο κιόλας τεύχος, στο Sur, το οποίο ξεκίνησε το 1931 από τη Βικτόρια Οκάμπο και έγινε το σημαντικότερο λογοτεχνικό περιοδικό της Αργεντινής. Η Οκάμπο γνώρισε τον Μπόρχες στον Αδόλφο Μπιόι Κασάρες, ο οποίος έγινε τακτικός συνεργάτης του Μπόρχες και σημαντική φυσιογνωμία της αργεντίνικης λογοτεχνίας.
Το 1933 ο Μπόρχες έγινε συντάκτης του λογοτεχνικού ένθετου της εφημερίδας Crítica, στην οποία και πρωτοεμφανίστηκαν τα γραπτά του που αργότερα περιλήφθηκαν στην Historia universal de la infamia (Παγκόσμια Ιστορία της Ατιμίας). Τα επόμενα χρόνια εργάστηκε ως λογοτεχνικός σύμβουλος στον εκδοτικό οίκο Emecé και είχε εβδομαδιαία στήλη στην El Hogar, η οποία κυκλοφόρησε από το 1936 μέχρι το 1939.
Το 1937 ο Μπόρχες έπιασε δουλειά στο παράρτημα Μιγκέλ Κανέ της Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Μπουένος Άιρες ως βοηθός. Οι συνάδελφοί του του απαγόρευσαν αμέσως να καταλογογραφεί περισσότερα από 100 βιβλία την ημέρα, κάτι που ο Μπόρχες έκανε μέσα σε περίπου μια ώρα. Περνούσε το υπόλοιπο της ημέρας στο υπόγειο της βιβλιοθήκης γράφοντας άρθρα και διηγήματα. Όταν ανέβηκε στην εξουσία το 1946 ο Χουάν Περόν, ο Μπόρχες ουσιαστικά απολύθηκε: "προήχθηκε" στη θέση του επιθεωρητή πουλερικών για τη δημοτική αγορά του Μπουένος Άιρες (από την οποία παραιτήθηκε αμέσως· όταν αναφερόταν σ' αυτό, διακοσμούσε πάντα τον τίτλο σε "Επιθεωρητής Πουλερικών και Κουνελιών"). Οι επιθέσεις του κατά των περονιστών μέχρι εκείνο το σημείο περιορίζονταν κυρίως στην υπογραφή διακηρύξεων υπέρ της δημοκρατίας, όμως σύντομα μετά την παραίτησή του απευθύνθηκε στον Αργεντίνικο Σύνδεσμο Γραμμάτων λέγοντας, με το χαρακτηριστικό του στυλ, ότι "Οι δικτατορίες προωθούν την καταπίεση, οι δικτατορίες προωθούν τη δουλοπρέπεια, οι δικτατορίες προωθούν τη βαναυσότητα· πιο αποτρόπαιο είναι το γεγονός ότι προωθούν την ηλιθιότητα."
Ο θάνατος του πατέρα Μπόρχες το 1938 ήταν βαρύ πλήγμα γιατί είχαν πολύ στενή σχέση. Την παραμονή Χριστουγέννων το 1938, ο Μπόρχες χτύπησε άσχημα στο κεφάλι σε ατύχημα. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας της πληγής παρ' ολίγο να πεθάνει από σηψαιμία — το διήγημά του "Ο Νότος" του 1944 βασίζεται σε αυτό ακριβώς το γεγονός. Ενώ ανάρρωνε από το ατύχημα, άρχισε να γράφει σε ένα στυλ για το οποίο έγινε διάσημος και η πρώτη του συλλογή διηγημάτων, El jardín de senderos que se bifurcan (Ο Κήπος με τα Μονοπάτια που Διακλαδώνονται) εμφανίστηκε το 1941. Το βιβλίο περιλάμβανε το διήγημα "Ο Νότος", ιστορία που περιείχε αυτοβιογραφικά στοιχεία, και την οποία ο συγγραφέας αργότερα αποκάλεσε "ίσως η καλύτερή μου ιστορία." Παρόλο που γενικά έτυχε θετικής αποδοχής, Ο Κήπος με τα Μονοπάτια που Διακλαδώνονται δεν κατάφερε να αποσπάσει τα λογοτεχνικά βραβεία που ο κύκλος του Μπόρχες ανέμενε και πολλοί έγραψαν κείμενα με τα οποία τον υποστήριξαν.
Τα χρόνια της ωριμότητας
thumb|right|Ο Μπόρχες στο Hotel Beaux, 1969 Χωρίς δουλειά, με την όρασή του να μειώνεται εξαιτίας του γλαυκώματος και ανήμπορος να στηρίξει πλήρως τον εαυτό του ως συγγραφέας, ο Μπόρχες ξεκίνησε μια νέα καριέρα δίνοντας δημόσιες διαλέξεις. Παρά το ότι πολιτικά διώχθηκε κάπως, οι διαλέξεις του είχαν αρκετή επιτυχία και μετατράπηκε σε δημόσιο πρόσωπο. Έγινε Πρόεδρος του Αργεντίνικου Συνδέσμου Συγγραφέων (1950–1953) και Καθηγητής Αγγλικής και Αμερικανικής Λογοτεχνίας (1950–1955) στον Αργεντίνικο Σύνδεσμο Αγγλικού Πολιτισμού. Το διήγημά του Emma Zunz γυρίστηκε σε ταινία (με τίτλο Días de odio- Μέρες μίσους) το 1954 από τον Αργεντίνο σκηνοθέτη Λεοπόλδο Τόρρε Νίλσον. Τον ίδιο καιρό ο Μπόρχες άρχισε να γράφει σενάρια για ταινίες.
Το 1955, με πρωτοβουλία της Βικτόρια Οκάμπο, η νέα αντι-περονική στρατιωτική κυβέρνηση τον διόρισε επικεφαλής της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Μέχρι τότε είχε τυφλωθεί εντελώς. Όπως ο ίδιος ο Μπόρχες παρατήρησε, ο Θεός "μου έδωσε ταυτόχρονα τα βιβλία και τη νύχτα".
Τον επόμενο χρόνο κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας και ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο του Κούγιο (αργότερα ακολούθησαν πολλές τέτοιες ανακηρύξεις). Από το 1956 μέχρι το 1970, ο Μπόρχες ήταν επίσης καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, ενώ προσκλήθηκε και από άλλα πανεπιστήμια για σύντομες χρονικές περιόδους.
Μη μπορώντας να διαβάσει και να γράψει (δεν έμαθε ποτέ του το Σύστημα Μπράιγ), εξαρτιόταν από τη μητέρα του, με την οποία είχε πάντοτε στενή σχέση και η οποία άρχισε να δουλεύει ως προσωπική του γραμματέας.
Διεθνής αναγνώριση
Η διεθνής φήμη του Μπόρχες ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1961 μοιράστηκε με τον Σάμιουελ Μπέκετ το Βραβείο Φορμεντόρ. Το γεγονός ο Μπέκετ ήταν ήδη πολύ γνωστός στον αγγλόφωνο κόσμο, ενώ μέχρι τότε ο Μπόρχες παρέμενε άγνωστος και αμετάφραστος, κίνησε την περιέργεια πολλών για να μάθουν ποιος είναι. Η ιταλική κυβέρνηση τον ονόμασε Commendatore, ενώ το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν τον κάλεσε για ένα χρόνο. Αυτό οδήγησε στην πρώτη περιοδεία διαλέξεων του Μπόρχες στις ΗΠΑ. Ακολούθησαν οι πρώτες μεταφράσεις έργων του στα αγγλικά το 1962, και τα επόμενα χρόνια περιοδείες στην Ευρώπη και την περιοχή των Άνδεων στη Νότια Αμερική. Το 1965 τιμήθηκε με διάκριση από τη βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου Ελισάβετ Β΄. Το 1980 του δόθηκε το Prix mondial Cino Del Duca, ενώ πολλές άλλες τιμές και βραβεία ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, όπως τη γαλλική Λεγεώνα της Τιμής το 1983 και το Βραβείο Θερβάντες.
Το 1967 ο Μπόρχες ξεκίνησε μια πενταετή συνεργασία με τον Αμερικανό μεταφραστή Νόρμαν Τόμας ντι Τζοβάνι, χάρη στον οποίο έγινε πιο γνωστός στον αγγλόφωνο κόσμο. Επίσης συνέχισε να εκδίδει βιβλία, μεταξύ αυτών El libro de los seres imaginarios (Το Βιβλίο των Φανταστικών Όντων, 1967, μαζί με τη Μαργαρίτα Γκερρέρο), El informe de Brodie (Η Έκθεση του Μπρόντι, 1970), και El libro de arena (Το Βιβλίο της Άμμου, 1975). Έδωσε επίσης πάρα πολλές διαλέξεις. Πολλές από αυτές τις διαλέξεις ανθολογήθηκαν στις εκδόσεις Siete noches (Εφτά Νύχτες) και Nueve ensayos dantescos (Εννιά δαντικά δοκίμια).
Αν και πασίγνωστος τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, στον Μπόρχες δεν δόθηκε ποτέ το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Κυρίως περί τα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν ο Μπόρχες είχε ήδη γεράσει και η υγεία του είχε αρχίσει να φθίνει, αυτή η μη απονομή στον Μπόρχες ήταν εμφανής παράλειψη. Εικάζεται ότι το βραβείο δεν απονεμήθηκε ποτέ στον Μπόρχες λόγω της σιωπηλής στήριξής του ή έστω απροθυμίας του να καταδικάσει τις στρατιωτικές δικτατορίες σε Αργεντινή, Χιλή, Ουρουγουάη και αλλού. Παρόλο που αυτή η πολιτική του στάση πήγαζε από αυτό που ίδιος ο Μπόρχες αποκαλούσε "αναρχο-ειρηνισμό," τον πρόσθεσε στον κατάλογο των διακεκριμένων συγγραφέων που δεν κέρδισαν ποτέ το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, στον οποίο βρίσκονται, μεταξύ άλλων, οι Γκράχαμ Γκριν, Τζέιμς Τζόις, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και Λέων Τολστόι. Παρ' όλα αυτά, του δόθηκε το Βραβείο Ιερουσαλήμ το 1971, το οποίο δίδεται σε συγγραφείς που ασχολούνται με θέματα ανθρώπινης ελευθερίας και κοινωνίας.
Τα τελευταία χρόνια
Όταν ο Χουάν Περόν επέστρεψε από την εξορία και επανεξελέγηκε πρόεδρος το 1973, ο Μπόρχες παραιτήθηκε αμέσως από διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Ο Μπόρχες νυμφεύτηκε για πρώτη φορά το 1967, κατόπιν φοβερής πίεσης που δέχθηκε από τη μητέρα του, η οποία είχε περάσει τα 90 και ήθελε να βρει κάποιαν να φροντίζει τον τυφλό της γιο. Έτσι, κανόνισαν μαζί με την αδελφή του Μπόρχες, Νόρα, να παντρευτεί την πρόσφατα χήρα Έλσα Αστέτε Μιγιάν. Λέγεται ότι ο Μπόρχες δεν είχε ποτέ ερωτική επαφή με τη γυναίκα αυτή. Κοιμόντουσαν σε χωριστά δωμάτια και ο γάμος κράτησε λιγότερο από τρία χρόνια. Μετά το διαζύγιο, ο Μπόρχες επέστρεψε στη μητέρα του, με την οποία έζησε μέχρι τον θάνατό της, στα 99 της. Μετά από αυτό έζησε μόνος στο ίδιο μικρό διαμέρισμα και τον φρόντιζε η οικιακή βοηθός την οποία είχαν για δεκαετίες.
Μετά το 1975, τη χρονιά που πέθανε η μητέρα του, ο Μπόρχες άρχισε μια σειρά από μεγάλα ταξίδια σε όλο τον κόσμο, τα οποία συνεχίστηκαν μέχρι τον θάνατό του. Συχνά τον συνόδευε στα ταξίδια αυτά μία βοηθός του, η Δεσποινίδα Μαρία Κοδάμα, μια Αργεντινή ιαπωνικής και γερμανικής καταγωγής. Το 1984, ήρθε στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στην Αθήνα, κι ύστερα στο Ρέθυμνο, όπου αναγορεύτηκε σε επίτιμο διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες πέθανε από καρκίνο του ήπατος στη Γενεύη και τάφηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο (Πλενπαλέ). Στη Γενεύη, προς μεγάλη έκπληξη των στενών του φίλων, όπως ήταν ο Αδόλφο Μπιόι Κασάρες, λίγο πριν πεθάνει παντρεύτηκε τη Μαρία Κοδάμα. Η Κοδάμα απέκτησε όλα τα δικαιώματα των γραπτών του, τα οποία υπολογίζεται ότι της αποφέρουν ετήσιο εισόδημα πολλών εκατομμυρίων. Ο γνωστός εκδοτικός οίκος Gallimard και πολλοί διανοούμενοι καταδίκασαν την όλη στάση της Κοδάμα, την οποία θεωρούν ως πολύ μεγάλο εμπόδιο για την πρόσβαση στα γραπτά του Μπόρχες (βλ. άρθρα σε Le Nouvel Observateur, El País και La Nación, μεταξύ άλλων).
Το έργο του
Εκτός από τα διηγήματά του για τα οποία είναι περισσότερο γνωστός, ο Μπόρχες έγραψε επίσης ποίηση, δοκίμια, διάφορα σενάρια, και σημαντικό όγκο λογοτεχνικής κριτικής, προλόγους και βιβλιοκριτικές, επιμελήθηκε πολλές ανθολογίες, και μετέφρασε στα ισπανικά πολλά έργα από αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά (ακόμη και από αρχαία αγγλικά και αρχαία σκανδιναβικά). Το γεγονός ότι τυφλώθηκε (όπως και ο πατέρας του, ενώ ήταν ενήλικας) επηρέασε πολύ τα μετέπειτα γραπτά του. Ιδιαίτερη θέση στα πνευματικά του ενδιαφέροντα έχουν στοιχεία από τη μυθολογία, τα μαθηματικά, τη θεολογία, τη φιλοσοφία και, ως προσωποποίηση αυτών, η αίσθηση του Μπόρχες για τη λογοτεχνία ως ψυχαγωγία — όλα αυτά ο συγγραφέας τα μεταχειρίζεται άλλοτε ως παιγνίδι και άλλοτε τα βλέπει πολύ σοβαρά.
Ο Μπόρχες έζησε το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα και έτσι επηρεάστηκε από την περίοδο του Μοντερνισμού και ιδιαίτερα από τον Συμβολισμό. Η πεζογραφία του αναδεικνύει τη σε βάθος μόρφωση του συγγραφέα και είναι πάντοτε περιεκτική. Όπως τον σύγχρονό του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ και τον κάπως παλιότερο Τζέιμς Τζόυς, συνδύασε το ενδιαφέρον του για την πατρίδα του με πολύ ευρύτερα ενδιαφέροντα. Ήταν και αυτός επίσης πολύγλωσσος και παιχνιδιάρης με τη γλώσσα, αλλά ενώ τα έργα των Ναμπόκοφ και Τζόις έτειναν να γίνονται όλο και πιο μεγάλα με την πάροδο του χρόνου, ο Μπόρχες παρέμεινε οπαδός του μικρού. Επίσης σε αντίθεση με τους Τζόις και Ναμπόκοφ, το έργο του Μπόρχες σταδιακά απομακρύνθηκε από αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε "το μπαρόκ", ενώ των πρώτων κινήθηκε προς αυτό: τα τελευταία έργα του Μπόρχες δείχνουν ένα ύφος πολύ πιο διάφανο και νατουραλιστικό από ό,τι έδειξε στα πρώτα του έργα.
Πολλές από τις πιο γνωστές του ιστορίες αφορούν τη φύση του χρόνου, το άπειρο, καθρέφτες, λαβύρινθους, την πραγματικότητα και την ταυτότητα. Μερικές ιστορίες επικεντρώνονται σε φανταστικές ιδέες, όπως μια βιβλιοθήκη η οποία περιλαμβάνει όλα τα πιθανά κείμενα 410 σελίδων ("Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ"), κάποιος που δεν ξεχνάει τίποτα απολύτως ("Φούνες ο μνημονικός"), μία οπή μέσα από την οποία μπορεί κανείς να δει τα πάντα στο σύμπαν ("Το άλεφ"), και ένα έτος στάσιμο που δίνεται σε κάποιον που στέκεται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα ("Το μυστικό θαύμα"). Ο ίδιος Μπόρχες αφηγήθηκε αρκετά ρεαλιστικές ιστορίες της ζωής στη Νότια Αμερική, ιστορίες που αναφέρονταν σε λαϊκούς ήρωες, μάγκες το δρόμου, στρατιώτες, γκάουτσο, ντετέκτιβ, ιστορικές φυσιογνωμίες. Ανέμιξε το πραγματικό με το φανταστικό, και σε μερικές περιπτώσεις, κυρίως στα πρώτα του κείμενα, αυτές οι αναμίξεις δεν απείχαν πολύ από κάποιου είδους απάτη ή παραποίηση της πραγματικότητας.
Η πληθώρα του μη λογοτεχνικού έργου του Μπόρχες συνίσταται σε κριτικές ταινιών και βιβλίων, σύντομες βιογραφίες, και φιλοσοφικά κείμενα σε θέματα όπως τη φύση του διαλόγου, της γλώσσας και της σκέψης, καθώς και τις σχέσεις μεταξύ τους. Από αυτή την άποψη, και λαμβάνοντας υπ’ όψη το προσωπικό πάνθεον του Μπόρχες, θεωρούσε τον Μεξικανό δοκιμιογράφο παρόμοιων θεμάτων Αλφόνσο Ρέγες ως "τον καλύτερο ισπανόφωνο πεζογράφο όλων των εποχών". Στα μη λογοτεχνικά του κείμενα επίσης εξερευνά πολλά από τα θέματα που εμφανίζονται στη λογοτεχνία του. Δοκίμια όπως "Η ιστορία του τανγκό" ή τα κείμενά του για το επικό ποίημα "Μαρτίν Φιέρρο" εξερευνούν συγκεκριμένα αργεντίνικα θέματα, όπως η ταυτότητα των Αργεντινών και των διάφορων υποσυνόλων του πληθυσμού της χώρας. Ο Μπόρχες συνέγραψε μαζί με τον Αδόλφο Μπιόι Κασάρες αρκετές συλλογές ιστοριών από το 1942 μέχρι το 1967, συχνά με διαφορετικά ψευδώνυμα (βλέπε άρθρο: Μπούστος Ντομέκ).
Ο Μπόρχες έγραφε ποίηση καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Καθώς η όρασή του μειωνόταν, επικεντρώθηκε όλο και περισσότερο στην ποίηση, καθώς μπορούσε να αποστηθίσει ολόκληρο το κείμενο. Τα ποιήματά του καταπιάνονται με το ίδιο ευρύ φάσμα θεμάτων όπως και τα διηγήματά του, καθώς και με θέματα που προκύπτουν από το κριτικό του έργο, τις μεταφράσεις και άλλες προσωπικές ενασχολήσεις. Αυτό το εύρος ενδιαφερόντων συναντάται στην πεζογραφία, τα ποιήματα και τα μη λογοτεχνικά του κείμενα. Για παράδειγμα, το ενδιαφέρον του στον φιλοσοφικό ιδεαλισμό αντανακλάται στον φανταστικό κόσμο του Τλον στο "Τλον, Ούκμπαρ, Όρμπις Τέρτιους", στο δοκίμιο "Νέα διάψευση του χρόνου" και στο ποίημα "Πράγματα". Ομοίως, ένα κοινό θέμα υπάρχει στο διήγημα "Τα κυκλικά ερείπια" και το ποίημα "Το Γκόλεμ".
Εκτός από τα δικά του έργα, ο Μπόρχες είναι γνωστός και για τις μεταφράσεις του στα ισπανικά. Μεταξύ άλλων μετέφρασε Όσκαρ Ουάιλντ, Έντγκαρ Άλαν Πόε, Φραντς Κάφκα, Έρμαν Έσσε, Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Χέρμαν Μέλβιλ, Αντρέ Ζιντ, Γουίλιαμ Φόκνερ, Γουόλτ Γουίτμαν, Βιρτζίνια Γουλφ, Τόμας Μπράουν και Γ. Κ. Τσέτσερτον. Σε διάφορα άρθρα και διαλέξεις ο Μπόρχες αξιολογεί την τέχνη της μετάφρασης και αρθρώνει τη δική του άποψη για το θέμα: μια μετάφραση μπορεί να αποτελέσει βελτίωση του πρωτότυπου, εναλλακτικές ή και αντιφατικές εκδοχές του ιδίου έργου μπορούν να έχουν την ίδια ισχύ, και μία πρωτότυπη ή κυριολεκτική μετάφραση μπορεί να απέχει πολύ από το πρωτότυπο έργο.
Ο Μπόρχες χρησιμοποίησε επίσης δύο πολύ ασυνήθιστα λογοτεχνικά στοιχεία: την παραποίηση της πραγματικότητας αναφορικά με την ιστορία κειμένων και την κριτική ανύπαρκτων έργων. Και τα δύο αποτελούν μορφές σύγχρονων ψευδεπιγράφων. Παρόλο που ο Μπόρχες χρησιμοποίησε πολύ και διέδωσε την κριτική ανύπαρκτων έργων, εντούτοις αυτό δεν αποτέλεσε δική του επινόηση. Πιθανόν να συνάντησε αυτή την ιδέα για πρώτη φορά στο μακρύ κείμενο "Ο ράφτης ξανά ραμμένος" του Τόμας Κάρλαϊλ, το οποίο ήταν κριτική ενός ανύπαρκτου γερμανικού φιλοσοφικού έργου και βιογραφία του επίσης φανταστικού του συγγραφέα. Στην εισαγωγή της πρώτης συλλογής διηγημάτων που εξέδωσε, Ο Κήπος με τα Μονοπάτια που Διακλαδώνονται, ο Μπόρχες αναφέρει: "Είναι μεγάλη τρέλα και άσκοπο να γράφει κανείς τεράστια βιβλία – αναπτύσσοντας σε 500 σελίδες μια ιδέα η οποία μπορεί κάλλιστα να αποδοθεί σε πέντε λεπτά κουβέντας. Το καλύτερο πράγμα είναι να προσποιείσαι ότι αυτά τα βιβλία ήδη υπάρχουν και να δίνεις μια σύνοψη ή κάποιο σχόλιο."
Ο Μπόρχες ως Αργεντίνος και ως πολίτης του κόσμου
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:2_%CF%80%CE%AD%CF%83%CE%BF_%CE%91%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%82,_%CE%A7%CF%8C%CF%81%CF%87%CE%B5_%CE%9B%CE%BF%CF%85%CE%AF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%82,_1999.jpg|μικρογραφία|Νόμισμα 2 [[πέσο Αργεντινής, αφιερωμένο στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες (αριστερά) και παράσταση με μίξη στοιχείων από τα διάφορα διηγήματα του (δεξιά), 1999 ]] Το έργο του Μπόρχες έχει χαρακτήρα κοσμοπολίτικο, κάτι που αποτελεί αντανάκλαση της πολυ-πολιτισμικής Αργεντινής, της έκθεσής του από νωρίς στη μεγάλη συλλογή παγκόσμιας λογοτεχνίας που διέθετε ο πατέρας του, και τα πολλά ταξίδια που έκανε στη ζωή του. Νεαρός, επισκέφθηκε περιοχές των πάμπας όπου τα σύνορα της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της Βραζιλίας θολώνουν, και έζησε και πήγε σχολείο στην Ελβετία και την Ισπανία. Μεσήλικας, ταξίδεψε σε όλη την Αργεντινή για να δώσει διαλέξεις και σε διάφορα μέρη του κόσμου ως επισκέπτης καθηγητής. Συνέχισε να γυρίζει τον κόσμο στα γεράματά του, πεθαίνοντας στη Γενεύη, όπου είχε πάει λύκειο (δεν πήγε ποτέ πανεπιστήμιο).
Ο Μπόρχες ήρθε σε επαφή με λογοτεχνία από αργεντίνικα, ισπανικά, βορειοαμερικανικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και βορειοευρωπαϊκά/ισλανδικά συγγράμματα. Διάβασε επίσης πολλές μεταφράσεις έργων από τη Μέση και την Άπω Ανατολή. Η παγκοσμιότητα που τον έκανε να ενδιαφερθεί για την παγκόσμια λογοτεχνία — και αναγνώστες σε όλο τον κόσμο να ενδιαφερθούν για αυτόν — αντανακλούσε μία στάση η οποία ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον ακραίο εθνικισμό της κυβέρνησης του Περόν. Όταν ακραίοι Αργεντίνοι εθνικιστές, οι οποίοι ταυτίζονταν - τουλάχιστον εν μέρει - με τους Ναζί, υποστήριξαν ότι ο Μπόρχες ήταν Εβραίος — υπονοώντας ότι δεν ήταν αρκετά Αργεντίνος — ο Μπόρχες αποκρίθηκε "Yo Judío" ("Εγώ, Εβραίος"), υποδεικνύοντας ότι θα ήταν περήφανος αν ήταν Εβραίος, και παρουσίασε το χριστιανικό του γενεαλογικό δέντρο, υπενθυμίζοντας όμως ότι οποιοσδήποτε "βέρος Ισπανός" θα μπορούσε κάλλιστα να έχει κάποια εβραϊκή καταγωγή.
Πολυ-πολιτισμικές επιρροές στα κείμενα του Μπόρχες
Η Αργεντινή του Μπόρχες ήταν πολυ-πολιτισμική και το Μπουένος Άιρες, η πρωτεύουσα, μια κοσμοπολίτικη πόλη. Αυτό ίσχυε ακόμη περισσότερο κατά την εποχή της σχετικής ευημερίας των παιδικών και νεανικών χρόνων του Μπόρχες, παρά σήμερα. Κατά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αργεντινής το 1816 ο πληθυσμός ήταν μικτός, κυρίως ισπανικής καταγωγής, αλλά και με πολλούς μιγάδες. Η εθνική ταυτότητα των Αργεντίνων διαμορφώθηκε σταδιακά, με την πάροδο πολλών δεκαετιών μετά την ανεξαρτησία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήρθαν πολλοί μετανάστες από Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, Συρία και Λίβανο (τότε μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστροουγγαρία, Πορτογαλία, Πολωνία, Ελβετία, Γιουγκοσλαβία, Βόρεια Αμερική, Βέλγιο, Δανία, Ολλανδία, Σουηδία και Κίνα, με τους Ιταλούς και τους Ισπανούς να αποτελούν τις μεγαλύτερες ομάδες. Η συνύπαρξη διαφόρων εθνοτικών ομάδων και κουλτούρων στην Αργεντινή φαίνεται έντονα στα Έξι προβλήματα για τον Δον Ισίδρο Παρόδι, το οποίο ο Μπόρχες συνέγραψε με τον Αδόλφο Μπιόι Κασάρες, και στην ανώνυμη πολυ-εθνοτική πόλη στην οποία εκτυλίσσεται το "Ο θάνατος και η πυξίδα", η οποία μπορεί να είναι ή να μην είναι το Μπουένος Άιρες. Στα κείμενα του Μπόρχες υπάρχουν επίσης επιδράσεις και πληροφορίες από χριστιανικά, βουδιστικά, ισλαμικά και εβραϊκά κείμενα.
Ο Μπόρχες ως ειδικός στην ιστορία, την κουλτούρα και τη λογοτεχνία της Αργεντινής
Το ενδιαφέρον του Μπόρχες σε αργεντίνικα θέματα αντανακλά εν μέρει την έμπνευσή του από το γενεαλογικό του δέντρο. Η γιαγιά του Μπόρχες από την πλευρά του πατέρα του ήταν Αγγλίδα και παντρεύτηκε, γύρω στο 1870, τον ισπανικής καταγωγής Φρανσίσκο Μπόρχες, ο οποίος ήταν στρατιωτικός και είχε ιστορικό ρόλο στους εμφύλιους πολέμους που έγιναν στην περιοχή που σήμερα καταλαμβάνουν η Αργεντινή και η Ουρουγουάη. Περήφανος για την ιστορική κληρονομιά της οικογένειάς του, ο Μπόρχες χρησιμοποίησε αρκετές φορές αυτούς τους εμφύλιους πολέμους σε πεζά (π.χ. "Η ζωή του Ταδέο Ισιδόρο Κρους", "Ο νεκρός", "Αβελίνο Αρεδόντο") και ποίηση ("Ο Στρατηγός Κιρόγα οδεύει προς τον θάνατο με άμαξα"). Ο προπάππος του Μπόρχες από την πλευρά της μητέρας του ήταν επίσης ήρωας του στρατού, και ο Μπόρχες τον απαθανάτισε στο ποίημα "Μια σελίδα στη μνήμη του Συνταγματάρχη Σουάρες, νικητή στο Χουνίν".
Εργογραφία στα ελληνικά
thumb|Η πρώτη έκδοση διηγημάτων του Χόρχε Λουίς Μπόρχες στην ελληνική γλώσσα. [[Λαβύρινθοι (Μπόρχες)|Λαβύρινθοι, μετάφραση Βαγγέλης Κατσάνης, εκδόσεις Πλειάς, 1974.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αργεντινοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί ποιητές
Ελληνικό Me Too
Το ελληνικό Κίνημα του Me Too αφορά τη δημοσιοποίηση υποθέσεων σεξουαλικών κακοποιήσεων στην Ελλάδα από τα θύματα. Ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2020 και πήρε μεγαλύτερη έκταση τον Ιανουάριο του 2021, ύστερα από τη δημόσια αφήγηση της αθλήτριας Σοφίας Μπεκατώρου της σεξουαλικής επίθεσης που είχε δεχτεί πολλά χρόνια πριν (1998), από μέλος της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Τις αποκαλύψεις της Μπεκατώρου, συνόδευσε ένα κύμα επιδοκιμασίας και συμπαράστασης που εκδηλώθηκε κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων και των ΜΜΕ.
Οι καταγγελίες των ηθοποιών προσέλκυσαν από τον Μάρτιο του 2021 και μετά, ην προσοχή της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ. Ανάμεσα στις πολλές καταγγελίες υπήρξαν οι περιπτώσεις των Δημήτρη Λιγνάδη και Πέτρου Φιλιππίδη τις οποίες ανέλαβε να διερευνήσει εισαγγελέας, και κατέληξαν στην ποινική δίωξη και των δυο γνωστών ηθοποιών, για αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα.
Το Φεβρουάριο του 2021, δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα της Πολιτείας, metoogreece.gr, για την καταγγελία κακοποιητικών συμπεριφορών.
Οι κοινωνικοί επιστήμονες υποστήριξαν την αναγκαιότητα ύπαρξης και ενδυνάμωσης του Ελληνικού Me Too γιατί τα περιστατικά της έμφυλης βίας στην Ελλάδα εξακολουθούν να μένουν κρυφά και οι δράστες να μην τιμωρούνται εξαιτίας και των προκαταλήψεων αλλά και της έλλειψης ενημέρωσης των θυμάτων. Τα θύματα σεξουαλικών κακοποιήσεων δεν έχουν την απαραίτητη υποστήριξη ψυχολογική, νομική, και οικονομική, ώστε να καταγγείλουν τα περιστατικά.
Σοφία Μπεκατώρου
Στις 25 Νοεμβρίου του 2020 η Σοφία Μπεκατώρου συμμετέχοντας σε μια διαδικτυακή συζήτηση με αφορμή την «Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών», είχε πρωτοαναφέρει ακροθιγώς το γεγονός της σεξουαλικής κακοποίησης που είχε δεχτεί 23 χρόνια πριν. Στις 22 Δεκεμβρίου μιλά με λεπτομέρειες για την σεξουαλική της κακοποίηση, σε συνέντευξή της στη διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού Marie Claire και στη δημοσιογράφο Εβίτα Τσιλοχρήστου, με αποτέλεσμα στις 14 Ιανουαρίου 2021 η ιστιοπλόος, να κληθεί να συμμετέχει και πάλι σε διαδικτυακή συζήτηση που διοργάνωσε το υφυπουργείο Αθλητισμού, στο πλαίσιο του προγράμματος του Συμβουλίου της Ευρώπης για την «Προστασία των παιδιών στον Αθλητισμό», «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή - Μίλησε, Μην Ανέχεσαι». Εκεί περιέγραψε αναλυτικά και με λεπτομέρειες την σεξουαλική κακοποίηση που είχε δεχτεί από μεγαλο- παράγοντα της αποκαλύφθηκε ότι ο εν λόγω παράγοντας ήταν ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Λίγες μέρες αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι ο εν λόγω παράγοντας ήταν ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας και εκπρόσωπος της ιστιοπλοΐας στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, Αριστείδης Αδαμόπουλος. Η καταγγελία εκείνη, ήταν και αυτή που ξεκίνησε το ελληνικό κίνημα Me Too. Η υπόθεση της Μπεκατώρου μπήκε στο αρχείο λόγω παραγραφής του αδικήματος, αλλά με την δικιά της μεσολάβηση, μια άλλη υπόθεση βιασμού αθλήτριας ιστιοπλοΐας, που μάλιστα τότε ήταν 11 χρονών, προκάλεσε την εισαγγελική παρέμβαση και τη σύλληψη του φερόμενου ως βιαστή - προπονητή της αθλήτριας βάση κατηγοριών για βιασμό κατ’ εξακολούθηση, αποπλάνηση κατ’ εξακολούθηση και κατάχρηση σε ασέλγεια. Στις 16 Ιανουαρίου η πρώην διεθνής πολίστρια και πρωταθλήτρια του τριάθλου Μάνια Μπίκοφ και η κολυμβήτρια Ραμπέα Ιατρίδου, δημοσιοποίησαν στα προφίλ τους στο  Facebook τις δικές τους κακές εμπειρίες από σεξουαλικές παρενοχλήσεις που υπέστησαν από αθλητίατρους.
Δέκα μέρες μετά, στις 26 Ιανουαρίου, η μητέρα του άτυχου πολίστα Αδαμάντιου Μαντή, Κατερίνα Τζιάλλα, ο οποίος πέθανε βίαια σε τροχαίο δυστύχημα το Νοέμβριο του 2019, έστειλε επιστολή στον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη, καταγγέλοντας ότι επτά προπονητές του γιου της, του ασκούσαν ψυχολογική βία, έτσι ώστε να τα παρατήσει.
Π. Φιλιππίδης, Π. Χαϊκάλης, Κ. Σπυρόπουλος, Γ. Κιμούλης
Ακολούθησαν πολλοί ακόμη, γυναίκες και άντρες, από τον χώρο της υποκριτικής. Μετά από σωρεία καταγγελιών εναντίον του προσώπου του, ο Πέτρος Φιλιππίδης διεγράφη από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών στις 14 Ιουνίου. Επώνυμες καταγγελίες έγιναν και κατά των ηθοποιών και σκηνοθετών Κώστα Σπυρόπουλου και Παύλου Χαϊκάλη για πράξεις γενετήσιου χαρακτήρα.
Για τον ηθοποιό Γιώργο Κιμούλη, υπήρξαν επώνυμες καταγγελίες με πρώτη την ηθοποιό Ζέτα Δούκα για κακοποιητική συμπεριφορά κατά την διάρκεια παραστάσεων και προβών. Ένα χρόνο μετά, στις 25 Φεβροαρίου 2022, ο Γιώργος Κιμούλης κατέθεσε αγωγές αποζημίωσης κατά της Ζέτας Δούκα, του ΣΕΗ, της Δώρας Χρυσικού και του Νίκου Ψαρρά, υποστηρίζοντας ότι όλα είναι ψεύδη και ότι τον έπληξαν ηθικά και επαγγελματικά. Κατά των δύο γυναικών ηθοποιών κατέθεσε και μήνυση στις 19 Ιουλίου 2022, όπως και εναντίον δύο γιατρών.
Δημήτρης Λιγνάδης
Αποκορύφωμα των καταγγελιών, αποτέλεσε η σύλληψη του τέως καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού θεάτρου, Δημήτρη Λιγνάδη, μετά τη γνωστοποίηση καταγγελιών κατά του ηθοποιού και σκηνοθέτη. Η υπουργός Υπουργού Πολιτισμού, κατέθεσε στις 19 Φεβρουαρίου μηνυτήρια αναφορά ζητώντας τη διερεύνηση των καταγγελιών στο χώρο του θεάτρου. Ο Δημήτρης Λιγνάδης προφυλακίστηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2021 και διεγράφη από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών στις 10 Απριλίου. Στις 13 Ιουλίου 2022 κρίθηκε ένοχος για δύο βιασμούς ανηλίκων ανδρών. Του επιβλήθηκε συνολική ποινή κάθειρξης 12 ετών χωρίς την αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού, ενώ αθωώθηκε για τις άλλες δύο κατηγορίες. Το δικαστήριο αποφάσισε, κατά πλειοψηφία (4 - 3: μειοψήφισαν δύο ένορκοι και μία δικαστής), η έφεση να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, δηλαδή να αφεθεί ελεύθερος μέχρι και την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΒιασμόςΚατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Έμφυλη βία Κατηγορία:Φεμινισμός στην Ελλάδα
Ραχτάδες Κέρκυρας
Οι Ραφαλάδες είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Εθνική Μαυριτανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Μαυριτανίας είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Μαυριτανίας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαυριτανίας. Είναι μέλος της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Δεν έχει προκριθεί σε στελική φάση είτε του Παγκοσμίου Κυπέλλου, είτε του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Olympique (Nouakchott).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυριτανια