cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν Κόξι
Έργο
Ήταν το μόνο μέλος της οικογένειας Κόξι που ειδικεύτηκε στα τοπία. Λίγα μόνον έργα του είναι γνωστά. Πρόκειται συνήθως για τοπία, στα οποία περιλαμβάνεται και κάποια θρησκευτική σκηνή, αν και μερικά από αυτά είναι "τοπογραφικά" τοπία. Παράδειγμα για τα πρώτα είναι οι δύο πίνακες με το ίδιο θέμα Η Άγαρ και ο Άγγελος στην ερημιά (ένα σήμερα βρίσκεται στο Ανάκτορο Καλών Τεχνών της Λιλ και το άλλο στο Μουσείο Φογκ (Κέιμπριτζ Μασσαχουσέτης)), ενώ ορισμένα έργα που δημιούργησε για τη "μονή του Πάρκου" στο Χέφερλεϊ (βρίσκεται λίγο νοτιότερα από το Λέουβεν), απεικονίζουν σκηνές από τον βίο του Αγίου Νόρμπερτ του Ξάντεν, όπως η συνάντηση μεταξύ Αγίου Νόρμπερτ και Γοδεφρείδου.
Στους πίνακες της μονής του Πάρκου συγκαταλέγονται και τοπογραφικά τοπία, όπως το τοπίο με άποψη του Χέφερλεϊ. Τέσσερα έργα στη μονή (τεκμηριώνονται το 1651) έχουν μικρότερες μορφές που ζωγράφισε ο Γιαν φαν Ρίντελ, ενώ τα δύο άλλα υπογεγραμμένα δεν φέρουν μορφές.
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2009
28 Φεβρουαρίου
Γεγονοτα 02
955
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 955 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σύνδρομα προδιεγέρσεως
Με τον όρο Σύνδρομα προδιεγέρσεως στην Καρδιολογία γίνεται αναφορά στην πρώιμη διέγερση των κοιλιών της καρδιάς από ένα διαφορετικό ανατομικό δρόμο από τον συνήθη με τον οποίο γίνεται κανονικά η διέγερση των κοιλιών.
Τα σύνδρομα προδιεγέρσεως είναι τρία με σημαντικές παραλλαγές στο καθένα όσον αφορά το ανατομικό σημείο της πρώιμης διέγερσης. Το πιο γνωστό είναι το Σύνδρομο Wolff Parkinson White ενώ με την ανάπτυξη της ηλεκτροφυσιολογίας επιβεβαιώθηκαν οι υποθέσεις και για άλλα δύο, το Σύνδρομο Lown-Ganong-Levine και το Σύνδρομο Ινών Manhaim.
Κατηγορία:Αρρυθμίες Κατηγορία:Καρδιολογία Προδιεγερσεως
Νηλ Τιούροκ
Οικογένεια, σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Νηλ Τιούροκ γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της τότε Ενώσεως της Νοτίου Αφρικής. Γονείς του ήταν η Μαίρυ Τιούροκ και ο γεννημένος στη Λευκορωσία Μπεν Τιούροκ (1927-2019), αμφότεροι ακτιβιστές κατά του απαρτχάιντ (φυλετικών διακρίσεων στη Ν. Αφρική).
Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, ο Νηλ Τιούροκ πήρε διδακτορικό από το Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου με επιβλέποντα καθηγητή τον Ντέιβιντ Όλιβ, έναν από τους εισηγητές της θεωρίας των υπερχορδών. Μετά από μια θέση μεταδιδάκτορα στην Καλιφόρνια, εργάσθηκε στο Φέρμιλαμπ.
Το 1994 ο Τιούροκ έγινε καθηγητής της φυσικής στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και το 1997 ανέλαβε την έδρα της Μαθηματικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 2008 διορίσθηκε από τον Μάικ Λαζαρίδη διευθυντής στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής «Περίμετρος». Προς το τέλος της σταδιοδρομίας του, το 2020, έγινε ο πρώτος κάτοχος της νέας έδρας Higgs της Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.
Ερευνητικό έργο
Ο Τιούροκ ερεύνησε θέματα μαθηματικής φυσικής και φυσικής του αρχέγονου Σύμπαντος, εστιάζοντας σε παρατηρησιακούς ελέγχους θεωριών της φυσικής στο πεδίο της κοσμολογίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η ερευνητική ομάδα του έδειξε τον τρόπο συσχετισμού των μικρών ανισοτροπιών στην πόλωση και τη θερμοκρασία της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου, μια πρόβλεψη που επαληθεύθηκε λεπτομερώς από τις μετέπειτα μετρήσεις ακριβείας που πραγματοποίησε η διαστημική αποστολή WMAP. Επιπλέον η ομάδα του Τιούροκ ανέπτυξε έναν έλεγχο-κλειδί για την ύπαρξη μιας κοσμολογικής σταθεράς, η οποία σήμερα γίνεται αποδεκτό ότι υπάρχει.
Ο Τιούροκ και οι συνεργάτες του ανέπτυξαν τη θεωρία του «ανοικτού πληθωρισμού». Μαζί με τον Στήβεν Χόκινγκ ανέπτυξε αργότερα τις λεγόμενες ινσταντονικές λύσεις Hawking-Turok, που σύμφωνα με την πρόταση ελλείψεως οριακών συνθηκών των Χόκινγκ και Τζέιμς Χαρτλ, μπορούν να περιγράψουν τη γένεση ενός πληθωριστικού Σύμπαντος.
Το 2003 ο Τιούροκ ίδρυσε το Αφρικανικό Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών στο Μιούζενμπεργκ, ένα μεταπτυχιακό εκπαιδευτικό κέντρο για τη στήριξη της αναπτύξεως των μαθηματικών και των φυσικών επιστημών στην αφρικανική ήπειρο.
Ο Τιούροκ έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία και έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας από μερικά πανεπιστήμια, όπως από το καναδικό Πανεπιστήμιο της Οττάβας το 2011 και από το βελγικό Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν (2019). Επίσης έχει λάβει το παράσημο του «Τάγματος του Καναδά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος του Καναδά
Λουδοβίκος του Χάναου-Λίχτενμπεργκ
Ο Λουδοβίκος, γερμ.:Ludwig von Hanay-Lichtenberg (5 Οκτωβρίου 1487 - 3 Δεκεμβρίου 1553) από τον Οίκος του Χάναου-Οίκο του Χάναου ήταν κληρικός και κύριος του Μπύσβαϊλερ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Άννας, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν.
Oικογένεια
Δεν νυμφεύτηκε, αλλά είχε μη νόμιμες σχέσεις, μάλλον με δύο: με την Αγνή και μετά με μία από το Ρούμπενχαϊμ. Είναι πιθανό να είναι ένα πρόσωπο, Αγνή του Ρούμπενχαϊμ. Είχε φυσικά τέκνα:
Υπάρχει ακόμη και ένας:
Πηγές
Gustav Knod: Deutsche Studenten in Bologna 1289 – 1562, 1889
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Ιλαρίων Τουρέ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σαργκεμίν της Λωρραίνης το 1797 στην οικογένεια του αστυνομικού Ιλαρίωνος Τουρέ. Υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό μέχρι το 1825 όταν ακολούθησε άλλους Γάλλους φιλέλληνες στην Ελλάδα και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων στη Μάχη του Αναλάτου και στην αποτυχημένη προσπάθεια ανάκτησης της Χίου το 1827.
Κατά την άφιξή του στην Ελλάδα με τον βαθμό του ταγματάρχη, διορίστηκε μέλος του επιτελείου του πρώτου τακτικού συντάγματος του ελληνικού στρατού υπό τον Κάρολο Φαβιέρο ως αξιωματικός του ιππικού. Πήρε μέρος στη Μάχη του Αναλάτου και στην αποτυχημένη προσπάθεια ανάκτησης της Χίου το 1827. Μετά την ανασύσταση του ελληνικού κράτους, ο Τουρέ αποφάσισε να παραμείνει στην Ελλάδα, όπου χρημάτισε φρούραρχος Αθηνών και ασχολήθηκε με την εκπαίδευση και οργάνωση του ελληνικού στρατού. Διετέλεσε και αρχηγός του λόχου των πυροσβεστών που συστήθηκε επί Όθωνος.
Με δικά του χρήματα, ο Τουρέ έφτιαξε τη λεγόμενη Αψίδα Τουρέ με ονόματα φιλελλήνων στη μόνη καθολική εκκλησία του Ναυπλίου.
Συνέβαλε στην ιστοριογραφία της Επανάστασης συντάσσοντας μια λεπτομερή κατάλογο των Φιλελλήνων που συμμετείχαν στην Επανάσταση. Ο σύγχρονος Βρετανός ιστορικός Ουίλιαμ Στ. Κλαιρ, στο έργο του για τους φιλέλληνες, χρησιμοποιεί λίστες που συνέθεσε ο Τουρέ (όπου τον αναφέρει ως Thouret στο έργο). Ο κατάλογος φιλελλήνων του Τουρέ επεκτάθηκε αργότερα από τον Ελβετό φιλέλληνα Ερρίκο Φορνέζη.
Κοντά στο 1855 εστάλη στη Γαλλία για θεραπεία. Αλλά ο Τουρέ επιθυμούσε να γυρίσει στην Ελλάδα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα σε ηλικία 60 ετών πέθανε πάνω στο ατμόπλοιο που τον μετέφερε, στις 28 Αυγούστου του 1857, ενώ βρισκόταν σε ένα ατμόπλοιο που έμπαινε στο λιμάνι του Πειραιά.
Ο Τουρέ είχε λάβει το μετάλλιο του Αγώνα, του Σωτήρος και το παράσημο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής,, του Αγίου Φερδινάνδου της Ισπανίας.
Ήταν παντρεμένος στην Ελλάδα και δεν είχε παιδιά.
μικρογραφία|Η "αψίδα Τουρέ" στην Καθολική εκκλησία Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο [[Ναύπλιο με χαραγμένα τα ονόματα των φιλελλήνων]]
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αριστείο του Αγώνα Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Τάταροι
250 px|right|thumb|Χαρακτηριστική ενδυμασία Τατάρου του 19ου αιώνα
Η ονομασία Τάταροι είναι περιληπτική εθνική ονομασία, η οποία περιγράφει μια ομάδα τουρανικών λαών της νότιας Ρωσίας. Ακριβέστερα χρησιμοποιείται για τα φύλα μογγολικής - τουρκικής προέλευσης που εγκαταστάθηκαν πέριξ του Βόλγα και των νοτίων Ουραλίων κατά τα ύστερα μεσαιωνικά χρόνια. Συμπεριλαμβάνει επίσης τους αρχαιότερους Βουλγάρους του Βόλγα - πιθανότατα μάλιστα αυτοί να είναι οι περισσότεροι.
Οι Τάταροι (ταταρικά: татарлар ταταρλάρ, tatarlar) δεν είναι μια ενιαία τουρκογενής εθνότητα, αλλά ένας όρος-ομπρέλα για διαφορετικές τουρκικές εθνότητες, οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως Τάταροι. Αρχικά, το εθνώνυμο των Τατάρων πιθανώς αναφερόταν στην Ταταρική συνομοσπονδία. Η ταταρική συνομοσπονδία ενσωματώθηκε τελικά στη Μογγολική Αυτοκρατορία όταν ο Τζένγκις Χαν ένωσε σε ένα κράτος τους λαούς που ζούσαν στις απέραντες στέπες της Ευρασίας. Ιστορικά, ο όρος Τάταροι χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί σε οποιονδήποτε άνθρωπο ο οποίος καταγόταν από τις χώρες της Βόρειας και της Κεντρικής Ασίας. Τότε η βόρεια και κεντρική Ασία λεγόταν Ταρταρία. Ο όρος Ταρταρία αποτελούσε και συνώνυμο όρο με τη Μογγολική Αυτοκρατορία. Με τον σύγχρονο ορισμό, ο όρος Τάταροι καλύπτει τις τέσσερις εθνότητες οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως Τάταροι και μιλούν γλώσσες τις οποίες αποκαλούν "ταταρικά": τα Ταταρικά των Τατάρων του Βόλγα, τα κριμαιοταταρικά των Τάταρων της Κριμαίας και τα σιβηροταταρικά από Σιβηριανούς Τατάρους.
Η μεγαλύτερη εθνότητα που χρησιμοποιεί το εθνωνύμιο "Τάταροι" είναι οι Τάταροι του Βόλγα, ιθαγενείς στην περιοχή του Βόλγα και των Ουραλίων (Ταταρστάν και Μπασκορτοστάν). Αποτελούν το 53% του πληθυσμού στο Ταταρστάν. Η γλώσσα τους είναι γνωστή ως ταταρική γλώσσα. Το 2010 ζούσαν 5.3 εκατομμύρια Τάταροι στη Ρωσία.
Πολλές οικογένειες ευγενών στο Βασίλειο της Ρωσίας, αλλά και αργότερα, στη Ρωσική Αυτοκρατορία, είχαν ταταρική καταγωγή.
Οι Τάταροι μιλούν την Ταταρική Γλώσσα, η οποία ανήκει στην οικογένεια των τουρκικών γλωσσών. Οι Τάταροι είναι μουσουλμάνοι σουνίτες, εκτός από λίγους που είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, καθώς οι πρόγονοί τους βαπτίσθηκαν τον 16ο και 17ο αιώνα. Είναι επίσης αυτοί που εισήγαγαν στη Ρωσία το εθνικό της όργανο, τη μπαλαλάικα.
Παλαιότερα Τάταροι αποκαλούνταν από τους Ρώσους όλοι οι Μογγόλοι, από το όνομα Τατά - μία από τις αρχαίες μογγολικές φυλές, από την οποία καταγόταν ο Τζένγκις Χαν. Αργότερα ο όρος χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά για να περιγράψει όλα τα μογγολικά ή τουρκικά ή ισλαμικά φύλα της Ρωσίας (π.χ. Πετσενέγοι, Τσετσένοι, Μπασκίροι).
Ετυμολογία
μικρογραφία|267x267εσ|Επιγραφή στην παλαιά τουρκική γλώσσα. Οι χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι στο αλφάβητο Ορχόν. μικρογραφία|Οθωμανική μινιατούρα για την εκστρατεία του Σίγκετβαρ η οποία δείχνει Οθωμανικά στρατεύματα. Οι [[Τάταροι της Κριμαίας εμφανίζονται και αυτοί στη μινιατούρα, όπου λειτουργούν σαν εμπροσθοφυλακή.]] Ο όρος "Τάταρος" έγινε η κοινή ονομασία για αρκετούς πληθυσμούς που ζούσαν στις επικράτειες της Χρυσής Ορδής στην Ευρώπη. Οι κάτοικοι των χανάτων του Καζάν, της Κριμαίας, του Αστραχάν, του Κασίμ και της Σιβηρίας αυτοπροσδιορίζονταν ως Τάταροι, αν και μιλούσαν διαφορετικές τουρκικές γλώσσες. Η ορθογραφία "Τάρταροι" πρωτοεμφανίστηκε είτε στα λατινικά είτε στα γαλλικά. Το εθνωνύμιο των Τατάρων μεταφέρθηκε στους Ευρωπαίους από την τουρκική και την περσική γλώσσα, όπου σήμαινε αρματωμένος αγγελιοφόρος. Από την αρχή, το ρ μετά το πρώτο τα εμφανιζόταν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες όπου μαρτυρόταν ο όρος. Στο λεξικό της Οξφόρδης, ένας πιθανός λόγος για τον οποίο οι Τάταροι ήταν αρχικά γνωστοί ως Τάρταροι στην Ευρώπη ήταν επειδή υπήρχε ο συσχετισμός με τον μυθικό ελληνικό ήρωα Τάρταρο.
Η περσική λέξη για τους Τατάρους μαρτυράται για πρώτη φορά σε κείμενο του 13ου αιώνα, το οποίο περιγράφει τις ορδές του Τζένγκις Χαν. Η ετυμολογία της λέξης είναι άγνωστη, αλλά το λεξικό της Οξφόρδης θεωρεί πιθανή προέλευση από τη λέξη "τάτα". Η αραβική λέξη για τους Τατάρους είναι η تتار. Οι ίδιοι οι Τάταροι έγραφαν το όνομα τους είτε με την ορθογραφία تاتار είτε έτσι, طاطار όταν έγραφαν με το αραβικό αλφάβητο.
Πλέον οι συνονόματοι Τουρκικοί λαοί που αυτοπροσδιορίζονται ως Τάταροι λέγονται Τάταροι διεθνώς. Η παλαιά ονομασία (Τάρταροι) έχει επιβιώσει σε διάφορες ονομασίες, όπως: σάλτσα ταρτάρ, φιλέτο ταρτάρ και βλήμα Τατάρ.
Ως ρωσικό εξωνύμιο, οι Ρώσοι αναφέρονταν σε όλους τους τουρκικούς λαούς της αυτοκρατορίας τους με το όνομα Τάταροι. Μερικοί από αυτούς τους πληθυσμούς εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως Τάταροι, αλλά οι περισσότεροι έχουν βρει άλλες ονομασίες.
Την ονομασία Τάταροι χρησιμοποιούν σαν ενδωνύμιο και λαοί της Σιβηρίας και της ρωσικής Άπω Ανατολής, όπως οι Χακάσσιοι.
Γλώσσα
μικρογραφία|Γεωγραφική κατανομή των κιπτσακικών γλωσσών στη σύγχρονη εποχή: Κιπτσακοβολγαρικός κλάδος Κιπτσακοκουμανικός κλάδος Κιπτσακονογκαϊκός και Κιργιζοκιπτσακικός κλάδος Ο καραχανίδης λόγιος Μαχμούντ αλ-Κασγκαρί (έζησε τον 11ο αιώνα) σημείωσε ότι οι ιστορικοί Τάταροι ήταν δίγλωσσοι, μιλώντας, πέρα από τη γλώσσα τους, και άλλες τουρκικές γλώσσες.
Η σύγχρονη ταταρική γλώσσα, μαζί με τη γλώσσα Μπασκίρ, είναι μέλος της κιπτσακοβουλγαρικής γλωσσικής ομάδας, η οποία ανήκει στις κιπτσακικές γλώσσες (γλωσσική οικογένεια η οποία ανήκει στις τουρκικές γλώσσες με τη σειρά της).
Η ταταρική γλώσσα έχει δύο διαλέκτους. Αυτές είναι η κεντρική και η δυτική. Η δυτική διάλεκτος ομιλείται κατά κύριο λόγο από τους Τατάρους Μισάρ. Η κεντρική διάλεκτος της ταταρικής ομιλείται από τους Τατάρους του Καζάν και τους τατάρους του Αστραχάν. Οι δύο διάλεκτοι έχουν μικρότερες υποδιαλέκτους. Η κεντρική διάλεκτος της ταταρικής γλώσσας είναι η βάση της λογοτεχνικής ταταρικής γλώσσας.
Η Σιβηρική Ταταρική γλώσσα διαφέρει από την ταταρική γλώσσα των Τατάρων του Βόλγα. Οι διάλεκτοι της Σιβηρικής ταταρικής γλώσσας διαφέρουν αρκετά, τόσο μεταξύ τους αλλά και από τα Ταταρικά των Τατάρων του Βόλγα. Ο ισχυρισμός ότι τα Σιβηρικά Ταταρικά αποτελούν συστατικό στοιχείο της ταταρικής γλώσσας υποστηρίζεται συνήθως από γλωσσολόγους στο Καζάν. Οι Τάταροι της Σιβηρίας διαφωνούν με τον ισχυρισμό αυτό.
Τα ταταρικά της Κριμαίας είναι η γηγενής γλώσσα των Τατάρων της Κριμαίας. Λόγω της ονομασίας της, πολλοί Ρώσοι θεωρούν λανθασμένα ότι τα ταταρικά της Κριμαίας αποτελούν διάλεκτος των ταταρικών του Βόλγα. Οι δύο συνονόματες γλώσσες είναι αμφότερες μέρη της τουρκικής γλωσσικής οικογένειας. Όμως τα ταταρικά της Κριμαίας έχουν μεγαλύτερη συγγένεια με τα κουμικικά και τη γλώσσα των Καρατσάι-Μπαλκάρ και όχι με τα ταταρικά του Βόλγα. Ωστόσο, υπάρχει μια άποψη (αυτή του Ε.Ρ. Τενίσεφ), σύμφωνα με την οποία η ταταρική γλώσσα του Καζάν ανήκει στην ίδια γλωσσική οικογένεια με τα ταταρικά της Κριμαίας.
Ιστορική διαδρομή
Οι Τάταροι έλκουν την ιστορική καταγωγή τους από τη Χρυσή Ορδή, ένα κράτος που προέκυψε από τη διάσπαση της Μογγολικής Αυτοκρατορίας (1294) και προήλθε από την ανάμιξη των Μογγόλων του Καζακστάν με τους Τούρκους του Καυκάσου και τους Βουλγάρους του Βόλγα. Η Χρυσή Ορδή εισέπραττε φόρο υποτέλειας από τις ρωσικές πόλεις και έμεινε ενωμένη μέχρι τη δεκαετία του 1440, όταν διασπάσθηκε σε μικρότερα ταταρικά χανάτα. Όλα αυτά τα χανάτα καταλύθηκαν τον επόμενο αιώνα από τους Ρώσους πλην του χανάτου της Κριμαίας - επιβίωσε μέχρι το 1783, κυρίως χάρη στην υποστήριξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που το χρησιμοποίησε για ανάσχεση της ρωσικής επέκτασης στη Μαύρη Θάλασσα.
Αφού τους κατέκτησαν το 16ο αιώνα, οι Ρώσοι αξιοποίησαν τους Τατάρους. Μαζί με τους Κοζάκους αποτελούσαν τα δύο μη ρωσικά επίλεκτα σώματα του ρωσικού στρατού, και κάποιοι από αυτούς έγιναν μέλη της παραδοσιακής αριστοκρατίας (βογιάροι). Ένας βογιάρος ταταρικής καταγωγής, ο Μπαρίς Γκοντουνόβ, έφθασε μέχρι το ύπατο αξίωμα του Τσάρου του Ρωσικού Βασιλείου το 1598.
Οι Τάταροι σήμερα
Οι Τάταροι αποτελούν το μεγαλύτερο μη σλαβικό έθνος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη παρρωσική απογραφή, ο αριθμός τους ανέρχεται σε 5.319.877 κατοίκους (3,71% του συνολικού πληθυσμού, υστερούν μόνο των Ρώσων). Είναι διασκορπισμένοι στα Διαμερίσματα του Βόλγα και των Ουραλίων, με πυκνότερες συγκεντρώσεις στο Ταταρστάν, το Τσελιάμπινσκ και το Άστραχαν.
Τάταροι υπάρχουν επίσης και σε γειτονικές χώρες, αλλά όχι σε τόσο μεγάλους αριθμούς: Γεωργία, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κίνα, νότια Ουκρανία, Βουλγαρία, Τουρκία, Πολωνία, Λευκορωσία.
Ανάμεσα στους Τατάρους υπάρχει και ένας μικρός πληθυσμός ελληνικής καταγωγής, ο οποίος κατοικεί κυρίως στην Ουκρανία (Κριμαία, Μαριούπολη). Λέγονται Γραικοτάταροι ή Ουρούμ Ρωμιοί. Οι Ουρούμ υιοθέτησαν την ταταρική γλώσσα στα τέλη του 18ου αιώνα και χρησιμοποιούν τη γλώσσα Ουρούμ, αλλά παρέμειναν χριστιανοί ορθόδοξοι μέχρι σήμερα. Μετά τη διάσπαση της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών πολλοί Ουρούμ μετανάστευσαν στην Ελλάδα.
Σύγχρονες ομάδες και έθνη
Οι πολυπληθέστερη ομάδα Τατάρων είναι οι Τάταροι του Βόλγα, ιθαγενείς στην περιοχή των Βόλγα-Ουραλίων (Ιντέλ-Ουράλ). Πολυπληθείς είναι και οι Τάταροι της Κριμαίας, ιθαγενείς στη Κριμαία. Επίσης υπάρχουν οι Λιπκάνοι Τάταροι και οι Τάταροι του Αστραχάν, οι οποίοι ζουν στην ανατολική Ευρώπη. Οι Τάταροι της Σιβηρίας ζουν στην Ασία.
Τάταροι του Βόλγα
μικρογραφία|Γεωγραφική κατανομή των Τατάρων στη Ρωσία (απογραφή του 2010) μικρογραφία|Τάταροι του Βόλγα με παραδοσιακές ενδυμασίες Οι Βολγάροι του Βόλγα (πρόδρομοι των Τατάρων του Βόλγα) εγκαταστάθηκαν στον ποταμό Βόλγα τον 7ο αιώνα μ.Χ. και εξισλαμίστηκαν το 922 κατά τη διάρκεια του ιεραποστολικού έργου του Αχμάντ ιμπν Φαντλάν. Αυτοί κατοικούσαν στη σημερινή επικράτεια του Ταταρστάν. Μετά τις εισβολές του Μπατού Χαν το 1223–1236, η Χρυσή Ορδή προσάρτησε τη Βουλγαρία του Βόλγα. Οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής επιβίωσαν, αλλά είναι αλήθεια ότι υπήρξε ένας βαθμός επιμειξίας μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και των Κιπτσάκων της Χρυσής Ορδής. Η ομάδα στο σύνολό της αποδέχτηκε το εξώνυμο «Τάταροι» (στα τέλη του 19ου αιώνα δηλαδή, αν και ορισμένες κοινότητας συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον αυτοπροσδιορισμό Βούλγαροι, σημειωτέον ότι αυτοί οι Βούλγαροι έχουν μόνο κοινή καταγωγή με τους Σλάβους Βουλγάρους στα Βαλκάνια· η πλειοψηφία τους αυτοπροσδιορίζονταν απλώς σαν μουσουλμάνοι) και τη γλώσσα των Κιπτσάκων. Από την άλλη, οι εισβολείς ασπάστηκαν τελικά το σουνιτικό Ισλάμ (γύρω στον 14ο αιώνα), ενώ πριν πρέσβευαν άλλες θρησκείες, π.χ. βουδισμός και τενγκρισμός. Καθώς η Χρυσή Ορδή διαλύθηκε τον 15ο αιώνα, η περιοχή έγινε μέρος του χανάτου του Καζάν, το οποίο η Ρωσία κατέκτησε τελικά το 1552.
Μερικοί Τάταροι του Βόλγα μιλούν διαφορετικές διαλέκτους της ταταρικής γλώσσας. Επομένως, οι Τάταροι σχηματίζουν διακριτές ομάδες (π.χ. Μισάρ, Κασίμ).
Υπάρχουν επίσης 55.000 Τατάροι οι οποίοι ανήκουν στην εθνοθρησκευτική ομάδα των Κριασένων (ή Κερεσένων). Οι Κριασένοι είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και η γλώσσα τους είναι ολόιδια με την κεντρική διάλεκτο της ταταρικής, δηλαδή μιλούν και αυτοί ταταρικά.
Οι Τάταροι του Βόλγα χρησιμοποιούσαν την τουρκική παλαιοταταρική γλώσσα για λογοτεχνικούς σκοπούς μεταξύ του 15ου και του 19ου αιώνα. Έγραφαν τη γλώσσα τους χρησιμοποιώντας το αραβικό αλφάβητο ισκέ ιμλά, αλλά η πραγματική ορθογραφία είχε μερικές τοπικές διαφορές. Η παλαιότερη λογοτεχνική γλώσσα περιλάμβανε πολλές αραβικές και περσικές λέξεις. Ωστόσο, η σύγχρονη λογοτεχνική γλώσσα (η οποία γράφεται με κυριλλικό), έχει αρκετές ρωσικές και άλλες ευρωπαϊκές λέξεις, όπως ελληνικές (κυρίως στο τεχνολογικό και το επιστημονικό πεδίο), γαλλικές και αγγλικές.
Εκτός Ταταρστάν, οι Τάταροι της πόλης συνήθως μιλούν ρωσικά ως πρώτη γλώσσα (σε πόλεις όπως η Μόσχα, η Αγία Πετρούπολη, το Νίζνι Νόβγκοροντ, η Τασκένδη, το Αλμάτι και σε πόλεις στα Ρωσικά Ουράλια και τη Σιβηρία), ενώ η ταταρική διασπορά μιλά και άλλες γλώσσες.
Στη δεκαετία του 1910 οι Τάταροι του Βόλγα αριθμούσαν περίπου μισό εκατομμύριο άτομα στο Κυβερνείο του Καζάν (το οποίο κάλυπτε και το Ταταρστάν, την ιστορική τους πατρίδα). Περίπου 400.000 ζούσαν στο κυβερνείο Ουφάς, 100.000 στα κυβερνεία Σαμάρας και στο Σιμπίρσκ και περίπου 30.000 στη Βιάτκα, στο Σαράβζα, στο Σαράτοφ, Νίζνι Νόβγκοροντ, Περμ και Αρινμπούρκ. Επιπλέον 15.000 είχαν μεταναστεύσει στο κυβερνείο Ριαζάν ή εγκαταστάθηκαν ως αιχμάλωτοι τον 16ο και 17ο αιώνα στη Λιθουανία (στα κυβερνεία Βίλνιους, Γκρόντνο και Ποντόλια ). Επιπλέον 2.000 Τάταροι διέμεναν στην πρωτεύουσα της Ρωσίας, την Αγία Πετρούπολη.
Οι περισσότεροι Τάταροι του Βόλγα ασκούν το Ισλάμ. Οι Τάταροι του Καζάν μιλούν την ταταρική γλώσσα (διάλεκτος του Καζάν), με σημαντικό αριθμό ρωσικών και αραβικών λέξεων.
Πριν από το 1917, η πολυγαμία ήταν θεσμός που υπήρχε μόνο στους εύπορους Τατάρους του Βόλγα. Μάλιστα η δημοτικότητα του έφθινε.
Ο Βουλγαρισμός είναι το εθνικιστικό κίνημα το οποίο αναπτύσσεται μεταξύ των Τατάρων, οι οποίοι πιστεύουν ότι οι Τατάροι κατάγονται από τους Βο(υ)λγάρους. Υπάρχουν και γκράφιτι έχουν εμφανιστεί στους τοίχους στους δρόμους του Καζάν με φράσεις όπως "Η Βο(υ)λγαρία είναι ζωντανή" ( Булгария жива).
Τάταροι του Αστραχάν
Οι Τάταροι του Αστραχάν (περίπου 80.000) είναι μια ομάδα Τατάρων. Είναι απόγονοι των τουρκόφωνων κατοίκων του Χανάτου του Αστραχάν και ζουν κυρίως στην Περιφέρεια Αστραχάν. Στη ρωσική απογραφή του 2010 οι περισσότεροι Τάταροι του Αστραχάν δήλωσαν «Τάταροι» και ελάχιστοι δήλωσαν «Τάταροι του Αστραχάν». Πολλοί Τάταροι του Βόλγα ζουν στην Περιφέρεια Αστραχάν, με αποτέλεσμα οι δύο ομάδες Τατάρων να συγχωνεύονται γλωσσικά και πολιτιστικά.
Τάταροι της Κριμαίας
μικρογραφία|Το Μαυσωλείο Τζανικέ στο Κιρκ Γιαρ της Κριμαίας. Οι Τάταροι της Κριμαίας κατάγονται από τη χερσόνησο της Κριμαίας. Η εθνογένεση τους συνέβη κατά τον 13ο-17ο αιώνα, κυρίως σαν μετεξέλιξη των Κουμάνων οι οποίοι εμφανίστηκαν στην Κριμαία τον 10ο αιώνα. Έχουν ισχυρές επιδράσεις από τα έθνη που κατοικούσαν τη Κριμαία (π.χ. Έλληνες, Σλάβοι, Γότθοι, κ.ά.).
Εξαιτίας των πολιτικών της σοβιετικής κυβέρνησης, η οποία εξήγαγε ψωμί από την Κριμαία σε άλλες περιοχές της χώρας, το 1921–1922, τουλάχιστον 76.000 Τάταροι της Κριμαίας πέθαναν από την πείνα, ένα μεγάλο πλήγμα για ένα τόσο μικρό αριθμητικά έθνος. Το 1928, ξεκίνησε το πρώτο κύμα καταστολής κατά της ιντελιγκέντσιας των Τατάρων της Κριμαίας. Συγκεκριμένα, οι Σοβιετικές αρχές εξετέλεσαν τον Βελί Ιμπραγκίμοφ, επικεφαλής της ΑΣΣΔ της Κριμαίας, με μια στημένη υπόθεση. Το 1938 ξεκίνησε το δεύτερο κύμα καταστολής κατά των Τατάρων της Κριμαίας, κατά το οποίο σκοτώθηκαν πολλοί Κριμαιοτάταροι συγγραφείς, επιστήμονες, ποιητές, πολιτικοί, δάσκαλοι (π.χ. Ασάν Σαχρί Αϊβαζόφ, Ουσέιν Μποντανίνσκι, Σεϊτζελίλ Χατάτοφ, Ιλιάς Ταρχάν και πολλοί άλλοι). Τον Μάιο του 1944, η Κρατική Επιτροπή Άμυνας της ΕΣΣΔ διέταξε την πλήρη απέλαση όλων των Τατάρων της Κριμαίας από την πατρίδα τους. Οι εκτοπισμένοι μεταφέρθηκαν με τρένα που προορίζονταν για τη μεταφορά βοοειδών με κατεύθυνση την Κεντρική Ασία, κυρίως στο Ουζμπεκιστάν. Κατά τη διάρκεια της απέλασης και στα πρώτα χρόνια της εξορίας, το 46% των Τατάρων της Κριμαίας πέθανε από τις κακουχίες. Το 1956, ο Χρουστσόφ αποκάλυψε τη λατρεία της προσωπικότητας του Στάλιν και επέτρεψε στους εκτοπισμένους λαούς να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Η εξαίρεση ήταν οι Τάταροι της Κριμαίας. Έκτοτε, αυτή η απόφαση απετέλεσε την αρχή για ένα ισχυρό εθνικό κίνημα των Τατάρων της Κριμαίας, οι οποίοι σε συνεργασία με τους αλληλέγγυους από το εξωτερικό και τους Σοβιετικούς αντιφρονούντες, άρχισαν να πιέζουν για την επιστροφή των Τατάρων της Κριμαίας στην πατρίδα τους. Το 1989 το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης καταδίκασε την απέλαση των Τατάρων της Κριμαίας από την πατρίδα τους ως απάνθρωπη και παράνομη. Οι Τάταροι της Κριμαίας άρχισαν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους μαζικά. Σήμερα, οι Τάταροι της Κριμαίας αποτελούν περίπου το 12% του πληθυσμού της Κριμαίας, ήτοι περίπου 250.000 άτομα. Υπάρχει μεγάλη διασπορά Τατάρων της Κριμαίας στην Τουρκία και το Ουζμπεκιστάν, αλλά οι περισσότεροι (ειδικά στην Τουρκία) πια δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Τατάρους της Κριμαίας. Ωστόσο, υπάρχει μια διασπορά στη Δοβρουτσά, όπου οι περισσότεροι Τάταροι της Κριμαίας διατηρούν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους. δεξιά|μικρογραφία|Τάταροι από τις στέπες της Κριμαίας μικρογραφία|Τάταροι της Κριμαίας Σήμερα, οι Τάταροι της Κριμαίας αποτελούνται από τρεις μικρότερες ομάδες:
Τάταροι της Κριμαίας στη Δοβρουτζά
Οι Τάταροι της Κριμαίας έχουν συνεχή παρουσία στο έδαφος της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας από τον 13ο αιώνα. Στη Ρουμανία, σύμφωνα με την απογραφή του 2002, 24.000 άτομα δήλωσαν Τάταροι, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Τάταροι της Κριμαίας (οι οποίοι ζούσαν στην επαρχία Κονστάντζας στη Δοβρουτσά). Οι περισσότεροι Τάταροι της Κριμαίας, οι οποίοι ζουν στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, είναι οι απόγονοι των Τατάρων της Κριμαίας οι οποίοι εγκατέλειψαν τη χερσόνησο της Κριμαίας για τη Δοβρουτσά μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Οι Τάταροι της Δοβρουτσάς έχουν διαγράψει συνεχή παρουσία στη Ρουμανία από τον 13ο αιώνα μέχρι και σήμερα. Οι Τάταροι έφτασαν για πρώτη φορά στις εκβολές του Δούναβη στα μέσα του 13ου αιώνα, όταν το κράτος της Χρυσής Ορδής βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του. Τον 14ο και 15ο αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποίκισε τη Δοβρουτσά φέρνοντας τουρκόφωνους Νογκάι από το Μπουντζάκ. Από το 1593 έως το 1595 Τάταροι από την ορδή Νογκάι και το Μπουτζάκ μεταφέρθηκαν στη Δοβρουτσά, για να ενισχυθεί η εκεί τουρκική παρουσία. Προς τα τέλη του 16ου αιώνα, περίπου 30.000 Τάταροι Νογκάι μεταφέρθηκαν από το Μπουντζάκ στη Δοβρουτσά. Μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας το 1783, οι Τάταροι της Κριμαίας άρχισαν να εγκαταλείπουν την πατρίδα τους και άρχισαν έτσι να καταφεύγουν στις οθωμανικές παράκτιες επαρχίες της Δοβρουτσάς (η οποία επαρχία σήμερα είναι μοιρασμένη μεταξύ Ρουμανίας και Βουλγαρίας περίπου στη μέση). Μόλις έφτασαν στη Δοβρουτσά, οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στις περιοχές γύρω από το Μετζιντιέ, το Μπαμπαντάγ, τη Κωνστάντζα, τη Τούλτσεα, τη Μπέστεπε, τη Σιλίστρα ή τη Βάρνα και συνέχισαν να ανεγείρουν νέα χωριά, τα οποία ονοματοδοτούνταν από τις πόλεις που εγκατέλειψαν πίσω στη Κριμαία (π.χ. Σιρίν, Γιαϊλά, Ακμετζίτ, Γιάλτα, Κεφέ, Μπεϊμπουτζάκ). Οι Τάταροι μαζί με τους Αλβανούς κατοίκους της περιοχής υπηρέτησαν ως χωροφύλακες. Οι Τάταροι της Κριμαίας έχαιραν ειδικής εκτίμησης από τους Οθωμανούς και έλαβαν ειδικά φορολογικά προνόμια. Επιπλέον, οι Οθωμανοί παρείχαν έναν ορισμένο βαθμό αυτονομίας στους Τατάρους. Επέτρεψαν μάλιστα στους Τατάρους της Κριμαίας να διοικούνται από δικό τους καϊμακάμη, τον Χαν Μίρζα. Η δυναστεία των Γκιράι (1427–1878) συνέχισε να έχει σημαντική θέση στη Δοβρουτσά και διατήρησε τη σεβαστή θέση της. Ένας δοβρουτσάνος Τατάρος, ο Κάρα Χουσεΐν, ήταν υπεύθυνος για την καταστροφή του σώματος των Γενιτσάρων κατόπιν εντολής του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄
Λιπκάνοι Τάταροι
μικρογραφία|Ο Σουηδός βασιλιάς [[Κάρολος Ι΄ Γουσταύος της Σουηδίας|Κάρολος Ι΄ Γουσταύος συγκρούεται με τους Τατάρους στη Βαρσοβία κατά τον Δεύτερο Βόρειο Πόλεμο, το 1655–1660.]] Οι Λιπκάνοι Τάταροι είναι μια ομάδα τουρκόφωνων Τατάρων που εγκαταστάθηκαν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας στις αρχές του 14ου αιώνα. Οι πρώτοι άποικοι κατέφυγαν εκεί προσπαθώντας να διατηρήσουν τη σαμανιστική τους θρησκεία από τις χριστιανικές και μουσουλμανικές πιέσεις. Έτσι ζήτησαν άσυλο μεταξύ των παγανιστών Λιθουανών. Προς τα τέλη του 14ου αιώνα, ο Μέγας Δούκας Βιτάουτας ο Μέγας της Λιθουανίας (κυβέρνησε 1392–1430) προσκάλεσε στη χώρα του μια ομάδα Τατάρων στη χώρα, μουσουλμάνων αυτή τη φορά. Αυτοί οι Τάταροι εγκαταστάθηκαν αρχικά στη κυρίως Λιθουανία γύρω από το Βίλνιους, το Τρακάι, τη Χρόντνα και το Κάουνας και εξαπλώθηκαν σε άλλα μέρη του Μεγάλου Δουκάτου, το οποίο έγινε συστατική χώρα της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1569. Σήμερα οι Λιπκάνοι Τάταροι ζουν σε τμήματα της Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και της Πολωνίας. Από την αρχή της εγκατάστασης τους στη Λιθουανία ήταν γνωστοί ως Λιπκάνοι Τάταροι.
Από τον 13ο έως τον 17ο αιώνα διάφορες ομάδες Τατάρων εγκαταστάθηκαν και/ή βρήκαν καταφύγιο στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία. Οι Μεγάλοι Δούκες της Λιθουανίας προώθησαν τις μεταναστεύσεις των Τατάρων επειδή οι Τάταροι φημίζονταν για την πολεμική τους ικανότητα. Οι Τάταροι άποικοι έλαβαν το καθεστώς σλάχτα (έγιναν ευγενείς), μια παράδοση που επιβίωσε μέχρι τη διάλυση της Κοινοπολιτείας από τους γείτονές της στα τέλη του 18ου αιώνα. Στην Πολωνολιθουανική κοινοπολιτεία μετακινήθηκαν Λιπκάνοι Τάταροι (13ος–14ος αιώνας) καθώς και Τάταροι της Κριμαίας και Τάταροι Νογκάι (15ος–16ος αι.), Ταταρικά φύλα που έχουν αξιοσημείωτη θέση στη πολεμική ιστορία της Πολωνίας. Αργότερα εγκαταστάθηκαν και Τάταροι του Βόλγα (16ος–17ος αι.). Όλοι οι παραπάνω εγκαταστάθηκαν ως επί το πλείστον στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. μικρογραφία|Στη μάχη της Βαρσοβίας το 1656 οι Τάταροι πολέμησαν με τους Πολωνούς εναντίον των Σουηδών Ο διάφρορες εκτιμήσεις για τους Τατάρους στη Κοινοπολιτεία τον 17ο αιώνα θεωρούν ότι τότε στη Κοινοπολιτεία ζούσαν 15.000 άτομα και υπήρχαν 60 χωριά με τζαμιά. Πολλά βασιλικά προνόμια, όπως η εσωτερική αυτονομία που τους παραχώρησαν οι μονάρχες, επέτρεψαν στους Τατάρους να διατηρήσουν τη θρησκεία, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό τους στο πέρασμα των αιώνων. Επίσης τους επέτρεπαν να παντρεύονται με Χριστιανούς, μια πρακτική που ήταν ασυνήθιστη στην Ευρώπη. Το Σύνταγμα του Μαΐου του 1791 έδωσε στους Τατάρους εκπροσώπηση στο Πολωνικό Σέιμ (κοινοβούλιο).
Αν και μέχρι τον 18ο αιώνα οι Τάταροι είχαν εγκαταλείψει την ταταρική γλώσσα υπέρ της πολωνικής και της λιθουανικής, η ισλαμική θρησκεία και αρκετές ταταρικές παραδόσεις (π.χ. η θυσία ταύρων στα τζαμιά τους κατά τις κύριες θρησκευτικές γιορτές) συνέχισαν να αποτελούν τα βασικά στοιχεία των Λιπκάνων Τατάρων. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση ενός ξεχωριστού μουσουλμανικού πολιτισμού, στον οποίο τα στοιχεία της μουσουλμανικής ορθοδοξίας σε συνδυασμό με τη θρησκευτική ανεκτικότητα σχημάτισαν μια σχετικά φιλελεύθερη κοινωνία. Για παράδειγμα, οι γυναίκες στην κοινωνία των Λιπκάννω Τατάρων είχαν παραδοσιακά τα ίδια δικαιώματα και την ίδια θέση με τους άνδρες και μπορούσαν να φοιτήσουν σε σχολεία που εξυπηρετούσαν και τα δύο φύλα. μικρογραφία|Λιθουανοί Τάταροι της Αυτοκρατορικής Φρουράς επιτίθονται στον εχθρό, από τον Ρίχαρντ Νέτελ Περίπου 5.500 Τάταροι ζούσαν εντός των μεσοπολεμικών ορίων της Πολωνίας (1920–1939). Υπήρχε μια μονάδα ιππικού εντός του πολωνικού στρατού της ανεξαρτησίας στο οποίο πολέμησαν Τάταροι. Οι Τάταροι είχαν διατηρήσει την πολιτιστική τους ταυτότητα και συντηρούσαν έναν αριθμό πολιτιστικών και άλλων Ταταρικών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων των Ταταρικών αρχείων και ενός μουσείου στο Βίλνιους.
Οι Τάταροι έχασαν πολλούς συμπατριώτες του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και επιπλέον, μετά την αλλαγή των συνόρων το 1945, ένα μεγάλο μέρος τους βρέθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Υπολογίζεται ότι περίπου 3.000 Τάταροι ζουν στη σημερινή Πολωνία, από τους οποίους περίπου 500 δήλωσαν Τάταροι στην απογραφή του 2002. Υπάρχουν δύο Ταταρικά χωριά (το Μποχονίκι και το Κρουσινιάνι) στη βορειοανατολική Πολωνία, καθώς και κοινότητες Τατάρων στη Βαρσοβία, το Γκντανσκ, το Μπιαουίστοκ και το Γκόζουφ Βιελκοπόλσκι. Ορισμένοι Τάταροι φέρουν τα επώνυμα Ριζβάνοβιτς (μουσουλμανικό επώνυμο με πολωνική κατάληξη), ενώ άλλοι πιο αφομοιωμένοι τάταροι φέρουν επώνυμα όπως Τατάρα, Ταταράνοβιτς ή Ταταρτσίνσκι, που σημαίνει γιος Τατάρου.
Για μια κοινότητα λίγων χιλιάδων μελών, οι Τάταροι έπαιξαν ένα σχετικά σημαντικό ρόλο στον στρατό της Κοινοπολιτείας, ενώ έπαιξαν και ένα ρόλο στη πολιτική και πνευματική ζωή της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Στη σύγχρονη Πολωνία, η παρουσία τους είναι επίσης ευρέως γνωστή, εν μέρει λόγω του αξιοσημείωτου ρόλου τους στα ιστορικά μυθιστορήματα του Χένρικ Σιενκιέβιτς (1846–1916), τα οποία αναγνωρίζονται παγκοσμίως στην Πολωνία. Ορισμένοι γνωστοί Πολωνοί όπως ο Γιέζι Ουόγιεκ ήταν Τάταροι.
Μια μικρή κοινότητα Πολωνόφωνων Τατάρων εγκαταστάθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις αρχές του 20ού αιώνα. Ίδρυσαν ένα τζαμί το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα.
Τάταροι της Σιβηρίας
μικρογραφία|Η σιβηροταταρική ομάδα Νάζα από την περιφέρεια Ομσκ Οι Τάταροι της Σιβηρίας καταλαμβάνουν τρεις διακριτές περιοχές:
Οι Τατάροι της Σιβηρίας κατάγονταν από διάφορες αυτόχθονες ομάδες της Βόρειας Ασίας στην περιοχή βόρεια των ορέων Αλτάι. Είχαν φτάσει σε κάποιο επίπεδο πολιτιστικής ανάπτυξης στο 4ο και 5ο αιώνα, αλλά υποτάχθηκαν και υποδουλώθηκαν από τους Μογγόλους. Η απογραφή του 2010 κατέγραψε 6.779 Τάταρους της Σιβηρίας στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, υπάρχουν 500.000 Τάταροι στη Σιβηρία, αλλά 400.000 από αυτούς είναι Τάταροι του Βόλγα οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Σιβηρία κατά τις περιόδους αποικισμού της από τους Ρώσους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλάμ στη Ρωσία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία  Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Κάστρο Κόκκινου Νερού
Το Κάστρο Κόκκινου Νερού είναι βυζαντινό κάστρο στην περιφερειακή ενότητα Λάρισας. Βρίσκεται κοντά στο παραθαλάσσιο χωριό Κόκκινο νερό και στις όχθες ρέματος με το ίδιο όνομα, ενώ απέχει 70 χλμ από την Λάρισα.
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες χτίστηκε τον 6ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης των Ευρυμενών στην αρχαία Μαγνησία.
Μάριος Ηλία
Ο Μάριος Ηλία είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Λευκωσία στις 14 Απριλίου 1979. Αγωνίζεται στη θέση του πλάγιου αμυντικού.
Κάστρο Κόκκινου Νερού
Πηγές
Κοκκινου Νερου Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Μάριος Ηλία
Καριέρα
Από την αρχή της ποδοσφαιρικής του καριέρας μέχρι σήμερα. ο Ηλία αγωνίζεται με τα χρώματα του Α.Π.Ο.Ε.Λ. Εξαίρεση αποτελούν οι περίοδος 2000-01 και 2008, οπότε αποκτήθηκε ως δανεικός από τις ομάδες της Δόξας Κατωκοπιάς και του Εθνικού Άχνας αντίστοιχα.
Από το 1998 που αγωνίζεται στην ομάδα του Α.Π.Ο.Ε.Λ. έχει καταφέρει να κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Κύπρου και 3 Κύπελλα. Από το 2003 αποτελεί και βασική επιλογή στο αριστερό άκρο της άμυνας της Εθνικής Κύπρου.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Κατωκοπιάς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ματθαίος Μυλωνογιάννης
Ο Ματθαίος (Μαθιός) Μυλωνογιάννης (Άνω Κεφαλά Χανίων, 1828 - Χαλέπα Χανίων, 14 Νοεμβρίου 1901) ήταν Έλληνας επιφανής οπλαρχηγός της Κρήτης που συμμετείχε σε πολλές επαναστάσεις.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|220px
Γεννήθηκε στον Άνω Κεφαλά της επαρχίας Αποκορώνου του νομού Χανίων και ήταν γιος του Σταματίου Μυλωνογιάννη οπλαρχηγού στην Επανάσταση του 1821. Από νεαρή ηλικία, λόγω του ασυμβίβαστου χαρακτήρα του, καταδιωκόμενος από τις τουρκικές αρχές της Κρήτης, αναγκάσθηκε να καταφύγει στην Αθήνα. Λίγο αργότερα συμμετείχε με ενθουσιασμό στην επανάσταση της Θεσσαλίας το 1851, επικεφαλής ομάδας Κρητικών, όπου και τραυματίσθηκε σοβαρά στη μάχη της Καλαμπάκας τον Μάιο του 1851.
Όταν εκδηλώθηκε η Κρητική Επανάσταση του 1858, επέστρεψε στη Κρήτη, λαμβάνοντας μέρος ως οπλαρχηγός. Στην Κρητική Επανάσταση του 1866, έλαβε και πάλι τα όπλα από τους πρώτους, ενώ εκλέχθηκε ως ένας των αρχηγών της περιοχής του Αποκορώνου, ιδιότητα με την οποία και διακρίθηκε σε διάφορες επιχειρήσεις στις επαρχίες Αποκορώνου, Κυδωνίας, Σελίνου, Κισάμου, Σφακίων, Ρεθύμνης και Αγίου Βασιλείου, όπως η Μάχη του Καλονύκτη.
Μετά το τέλος της επανάστασης, κατέφυγε και πάλι στην Αθήνα όπου και παρέμεινε μέχρι το 1878, όταν και επέστρεψε στην πατρίδα του, προκειμένου να συμμετάσχει στη νέα επανάσταση στην οποία και πάλι ως οπλαρχηγός, διακρίθηκε ιδιαίτερα στη μάχη του Τσιβαρά στις 10 με 12 Ιουνίου 1878, στην οποία καταδίωξε πολυάριθμους Τούρκους στρατιώτες μέχρι τα παράλια και μάλιστα υπό τις επευφημίες του αγγλικού στόλου που ναυλοχούσε στη Σούδα. Στη περίοδο της αυτόνομης κυβέρνησης της Κρήτης, εξελέγη κατ' επανάληψη βουλευτής της επαρχίας του μέχρι και το 1889, όταν καταλύθηκε η αυτονομία του νησιού και κατέφυγε και πάλι στην Αθήνα.
Το 1895, λόγω της εκδήλωσης της επανάστασης του 1895, κατέφτασε αμέσως στη πατρίδα του, όπου και συμμετείχε στη τελευταία αυτή επανάσταση ως αρχηγός των εξεγερθέντων Αποκορωνιατών.
Για τις σπουδαίες του προσφορές προς την πατρίδα ο Βασιλεύς Γεώργιος ο Α΄ του απένειμε το παράσημο του Τάγματος του Σωτήρος. Ο Ματθαίος Μυλωνογιάννης πέθανε στη Χαλέπα Χανίων, στις 14 Νοεμβρίου του 1901 και κηδεύτηκε από την Κρητική Πολιτεία με τιμές «εν ενεργεία στρατηγού». Από τα παιδιά του Ματθαίου, διακρίθηκαν ο Γεώργιος Μυλωνογιάννης ή Μυλωνογιαννάκης, που σπούδασε ιατρός με υποτροφία του Βασιλέως, ο Μιχαήλ Μυλωνογιάννης, επίσης οπλαρχηγός που έδρασε στη τελευταία Κρητική Επανάσταση και ο Σταμάτιος Μ. Μυλωνογιάννης, ο γιος του οποίου, ο Αλέξανδρος υπήρξε στρατοδίκης και πολιτικός.
Τζωρτζ Μπρους
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας το 1781 και μετανάστευσε στην Αμερική, όπου είχε ήδη εγκατασταθεί ο αδελφός του ο Ντέιβιντ, το 1795. Διδάχθηκε την τέχνη του λιθογράφου και εργάστηκε στη Νέα Υόρκη. Διετέλεσε ως τυπογράφος της New York Daily Advertiser το 1803, η οποία κατά καιρούς δημοσίευσε άρθρα του. Συνεργάστηκε με τον αδελφό του και ίδρυσαν μαζί τυπογραφείο βιβλίων το 1806. Ο αδελφός του επισκέφθηκε ξανά την Αγγλία το 1812 για να μάθει το επάγγελμα της στερεοτυπίας, και την εφάρμοσε όταν επέστρεψε στην Αμερική. Αρχικά ο Μπράουν αντιμετώπισε τεχνικές δυσκολίες στην εφαρμογή της νέας τέχνης του αδελφού του, τις οποίες έλυσε με διάφορες καινοτομίες που εφεύρε, και με νέους τύπους που σχεδίασε ο ίδιος. Πούλησε το τυπογραφείο το έτος 1816 και ίδρυσε καινούργια εταιρεία κατασκευής τύπων, εξελίσσοντας με τις εφευρέσεις του τα τυπογραφικά στοιχεία. Απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 1866 στη Νέα Υόρκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες
Διοικητικό σύστημα της Ινδίας
δεξιά|μικρογραφία|349x349εσ|Χάρτης των πολιτειών της Ινδίας το 1951 Η Ινδία αποτελεί ομοσπονδιακό κράτος που διαιρείται σε 28 πολιτείες και 8 ομοσπονδιακά εδάφη σε ένα σύνολο 36 οντοτήτων. Οι πολιτείες και τα ομοσπονδιακά εδάφη υποδιαιρούνται σε επαρχίες και άλλες διοικητικές μονάδες χαμηλότερου επιπέδου, όπως τα τεχσίλ.
Ευθύνες και εξουσίες
Το Σύνταγμα της Ινδίας περιγράφει τις εκτελεστικές, νομοθετικές και άλλες εξουσίες που μπορεί να ασκήσει μια πολιτεία.
Πριν το 1947
Η ινδική υποήπειρος έχει κυβερνηθεί από διάφορες κρατικές οντότητες στον διάβα της ιστορίας της. Καθεμία από αυτές καθιέρωσε τις δικές της διοικητικές μονάδες. Στην εποχή της Βρετανικής Ινδίας, η Ινδία διαιρούταν σε επαρχίες (επίσης γνωστές ως προεδρείες) και πριγκιπάτα. Οι επαρχίες βρίσκονταν υπό την άμεση διακυβέρνηση των Βρετανών, ενώ τα πριγκιπάτα κυβερνώνταν από ένα πρίγκιπα ή ραγιά πιστό προς τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Οι πρίγκιπες είχαν ντε φάκτο κυριαρχία για τις περιοχές που διοικούσαν.
1947–1950
Στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ανεξάρτητης Ινδίας (1947-1950), οι επικράτειες των πριγκιπάτων ενσωματώθηκαν πολιτικά στην Ινδική Ένωση. Τα περισσότερα πριγκιπάτα ενσωματώθηκαν σε υπάρχουσες επαρχίες. Μερικά αναδιοργανώθηκαν σε νέες επαρχίες, όπως η Ρατζπουτάνα, το Χιμάτσαλ Πραντές, η Μαντία Μπαράτ και η Βίντια Πραντές, τα οποία αποτελούνταν από επικράτειες διάφορων πρώην πριγκιπάτων. Λίγα πριγκιπάτα έγιναν ξεχωριστές επαρχίες, όπως τα πριγκιπάτα Μαϊσόρ, Χαϊντεραμπάντ, Μποπάλ και Μπιλασπούρ. Το νέο Σύνταγμα της Ινδίας με ισχύ από τις 26 Ιανουαρίου 1950 μετέτρεψε την Ινδία σε κυρίαρχη λαϊκή δημοκρατία. Η νέα δημοκρατία μετετράπη σε "Ένωση Πολιτειών". Το σύνταγμα του 1950 διέκρινε τρεις κύριες κατηγορίες πολιτειών:
Αναδιοργάνωση των πολιτειών (1951–1956)
Η ενωσιακή επικράτεια του Πουντουτσέρι δημιουργήθηκε το 1954, ως αποτέλεσμα της συνένωσης των πρώην γαλλικών θυλάκων Πουντουτσέρι, Καραϊκάλ, Γιάναμ και Μαχέ. Η Στις 1 Οκτωβρίου 1953, δημιουργήθηκε η πολιτεία Άντρα με την απόσπαση βόρειων επαρχιών της πολιτείες Μαντράς.
Ο Νόμος Αναδιοργάνωσης των Πολιτειών του 1956 επαναχάραξε τα σύνορα με βάση τα γλωσσικά όρια και δημιουργήθηκαν πολλές νέες πολιτείες. Ως άμεσο αποτέλεσμα του νόμου, η πολιτεία Μαντράς συρρικνώθηκε καθώς αρκετά εδάφη μεταφέρθηκαν σε νέες πολιτείες, ενώ τα σύνορα άλλων πολιτειών μεταβλήθηκαν προς ένα βαθμό. Συγκεκριμένα:
Μετά το 1956
Σύμφωνα με το Νόμο Αναδιοργάνωσης της Βομβάης, η πολιτεία της Βομβάης διχοτομήθηκε στις πολιτείες Γκουτζαράτ και Μαχαράστρα στις 1 Μαΐου 1960. Στις 1 Δεκεμβρίου 1963 δημιουργήθηκε η νέα πολιτεία Ναγκαλάντ. Ο Νόμος Αναδιοργάνωσης του Παντζάμπ του 1966 τριχοτόμησε την πολιτεία Παντζάμπ. Στις 1 Νοεμβρίου του ίδιου έτους δημιουργήθηκε η πολιτεία Χαρυάνα και οι βόρειες επαρχίες του Παντζάμπ μεταφέρθηκαν στο Χιμάτσαλ Πραντές. Ο νόμος όρισε το Τσαντίγκαρ ως ενωσιακή επικράτεια και πρωτεύουσα των πολιτειών Παντζάμπ και Χαρυάνα.
Η πολιτεία Μαντράς μετονομάστηκε σε Ταμίλ Ναντού το 1968. Οι βορειοανατολικές πολιτείες Μανιπούρ, Μεγκαλάγια και Τρίπουρα αποσπάστηκαν από το Άσαμ στις 21 Ιανουαρίου 1972. Ένα χρόνο αργότερα, η πολιτεία Μαϊσόρ μετονομάστηκε σε Καρνάτακα. Στις 16 Μαΐου 1975 το Σίκκιμ έγινε η 22η πολιτεία της Ινδικής Ένωσης μετά από δημοψήφισμα στο έως τότε ανεξάρτητο κράτος. Στις 20 Φεβρουαρίου 1987, το Αρουνάτσαλ Πραντές και το Μιζόραμ έγιναν πολιτείες. Η Γκόα αναβαθμίστηκε σε πολιτεία στις 30 Μαΐου του ίδιου έτους. Οι βόρειοι θύλακες της Γκόας (Νταμάν και Ντίου, Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβελί) έγιναν ξεχωριστές ενωσιακές επικράτειες.
Τον Νοέμβριο του 2000 δημιουργήθηκαν οι εξής πολιτείες:
Η Ορίσσα μετονομάστηκε σε Οντίσα το 2011, ωστόσο η παλαιότερη ονομασία παραμένει δημοφιλής, ιδιαίτερα εκτός της Ινδίας. Στις 2 Ιουνίου, η πολιτεία Τελανγκάνα δημιουργήθηκε με την απόσπαση 10 βόρειων επαρχιών του βορειοδυτικού Άντρα Πραντές. Το 2016 οι 10 επαρχίες καταργήθηκαν και δημιουργήθηκαν αρκετές νέες, σε αναλογία και με την έκταση της πολιτείας.
Στις 5 Αυγούστου 2019, η Ράτζια Σάμπα (Βουλή των Πολιτειών) ενέκρινε τον Νόμο Αναδιοργάνωσης του Τζαμού και Κασμίρ. Στις 6 Αυγούστου 2019 η Λοκ Σάμπα ενέκρινε και αυτή το νόμο. Σύμφωνα με το νόμο, η πολιτεία Τζαμού και Κασμίρ θα διαλυθεί και τα εδάφη της θα ενσωματωθούν στις νέες ενωσιακές επικράτειες Τζαμού και Κασμίρ και Λαντάχ.
Σιξτίνος Άμαμα
Ο Σιξτίνος Άμαμα (Sixtinus Amama ή Sextinus Amama, 13 Οκτωβρίου 1593 – 9 Νοεμβρίου 1629) ήταν Ολλανδός Προτεστάντης θεολόγος και ανατολιστής λόγιος. Ο Άμαμα ήταν ένας από τους πρώτους που υπεστήριξε ότι μια ολοκληρωμένη γνώση των γλωσσών στις οποίες γράφηκε αρχικώς η Βίβλος είναι απαραίτητη για τους θεολόγους.
Βίος
Ο Άμαμα γεννήθηκε στο Φράνεκερ, στην ολλανδική Επαρχία Φρίσλαντ. Σπούδασε ανατολικές γλώσσες από το 1610 στο Πανεπιστήμιο του Φράνεκερ και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έχοντας προσελκυσθεί εκεί από τον επίσκοπο του Γούστερ Ιωάννη Πριντώ (John Prideaux). Το 1614 άρχισε και τη μελέτη της αραβικής γλώσσας στο Λέιντεν, όπου γνώρισε τον Ερπένιο.
Το 1616 ο Άμαμα έγινε καθηγητής της φιλολογίας και των ανατολικών γλωσσών στο Πανεπιστήμιο του Φράνεκερ. Αργότερα όμως τον υποπτεύθηκαν για Αρειανισμό, οπότε ελέγχθηκε από τους Σιμπράντο Λουμπέρτο και Γιοχάνες Μπόγκερμαν. Με τον θάνατο του Ερπένιου το 1625, ο Άμαμα κλήθηκε να πάρει την έδρα του, ωστόσο οι έπαρχοι του Φρίσλαντ του απαγόρευσαν να φύγει, αυξάνοντας πάντως τον μισθό του.
Ο Άμαμα δίδαξε κυρίως την εβραϊκή γλώσσα, της οποίας έγραψε δύο γραμματικές και λεξικό, και ασχολήθηκε με κριτικές εκδόσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Ως προς την επίσημη λατινική μετάφραση της Βίβλου που δέχεται η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τη Βουλγάτα, ο Άμαμα διεφώνησε πολλές φορές με τους Ρωμαιοκαθολικούς θεολόγους και υπέδειξε τα πολυάριθμα σφάλματά της. Τις απόψεις του για την ορθή ερμηνεία της Παλαιάς Διαθήκης τις διετύπωσε στο έργο του Antibarbarus biblicus.
Ο Σιξτίνος Άμαμα πέθανε στο Φράνεκερ σε ηλικία μόλις 36 ετών.
Οικογένεια
Ο Άμαμα ήταν έγγαμος, με τη Μάινε φαν Άντελεν φαν Κρόνενμπουργκ. Γιος τους ήταν ο φυσικός φιλόσοφος Νικόλαους αμπ Άμαμα (Nicolaus ab Amama, 1628-1656).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί θεολόγοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ολλανδοί ανατολιστές
Επαρχία της Λα Σπέτσια
Συνορεύει δυτικά με την επαρχία της Γένοβας, βόρεια με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Πάρμας), ανατολικά με την Τοσκάνη (επαρχία των Μάσσα-Καρράρα), ενώ νότια βρέχεται από την Λιγουρική θάλασσα.
Κύριοι Δήμοι
left|thumb|200px|Το Μέγαρο της Επαρχίας στην πλατεία Μπαϊρόιτ της Λα Σπέτσια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λα Σπετσια
956
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 956 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρουβήν
Ο Ρουβήν, ή Ρουβίμ, ή Ρουμπίν, ή Ρούμπεν είναι πρόσωπο της Βίβλου που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.
Ο Ρουβήν ήταν ο μεγαλύτερος (πρωτότοκος) γιος του πατριάρχη Ιακώβ που απέκτησε από την Λεία, κόρη του Λάβαν και γενάρχης μιας από τις Δώδεκα φυλές του Ισραήλ της ομώνυμης Φυλής Ρουβήν. Όταν γεννήθηκε ο Ρουβήν, η μητέρα του Λεία μέσα στη χαρά της για την απόκτηση γιου αναφώνησε "ρου-μπεν" (= Ιδού γιος), [μου μ΄ αξίωσε ο Θεός] απ΄ όπου και ετυμολογείται το όνομά του. Στο βιβλίο της Γέννεσης ο Ρουβήν παρουσιάζεται ως άνθρωπος φλογερός, συμπαθητικός και γενναιόφρων. Όταν τα αδέλφια του πούλησαν τον αδελφό τους Ιωσήφ σε εμπόρους Ισμαηλίτες και Μαδιανίτες για να καταλήξει στην Αίγυπτο, ο Ρουβήν φέρεται να έλειπε σε κοπάδια ζώων που βοσκούσε, χωρίς να μπορέσει ν΄ αποτρέψει την πώληση. Παρά ταύτα και παρότι ήταν πρωτότοκος απώλεσε το δικαίωμα των πρωτοτοκίων στη κυβέρνηση της φυλής και αυτό για την ασέβειά του στη "κοίτη του πατρός" του. Ο Ρουβήν διαμένοντας μαζί με την οικογένεια του πατέρα του συνευρέθη με την υπηρέτρια της θείας του Ραχήλ, την Βαλλά με την οποία συνευρέθη αργότερα και ο πατέρας του. Από τη σχέση αυτή του Ρουβήν με την Βαλλά απέκτησε τέσσερις γιους. Κατά μία άποψη είχε προηγηθεί η συνεύρεση του Ιακώβ με την Βαλλά με την οποία απέκτησε δυο γιους τους Δαν και Νεφθαλί, ετεροθαλή αδέλφια του Ρουβήν που κατά τις ραβινικές ερμηνείες θεωρήθηκε αιμομιξία. Κατ΄ άλλη όμως εκδοχή σύμφωνα με την Λεία, είχε προηγηθεί η συνεύρεση του Ρουβήν όπου μετά το θάνατο της Ραχήλ ο Ιακώβ συνευρέθη με την Βαλλά (ήδη σύζυγο του Ρουβήν) με σκοπό να εξαναγκάσει τον Ρουβήν σε εξορία όπου και πράγματι ακολούθησε. Μπορεί όμως όλη αυτή η ιστορία να φερόταν ως δικαιολογία για την απώλεια των πρωτοτοκίων, δηλαδή της κληρονομικής κυβέρνησης της όλης οικογένειας, που πέρασε στον τέταρτο γιο του Ιακώβ τον Ιούδα, ενώ η ιερατική ηγεσία (και νομοδιδασκαλία) στον Λευί.
Ο Ρουβήν φέρεται να έζησε 125 χρόνια. Γιοι του Ρουβήν εκ της Βαλλάς ήταν οι Ενώχ, Φαλλούς, Ασρών καὶ Χαρμί, οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα αδέλφια και ανηψιοί των αδελφών του Ρουβήν, Δαν και Νεφθαλί. Ο Ρουβήν τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Κυτταρική αναπνοή
Κατά τη Βιολογία κυτταρική αναπνοή χαρακτηρίζεται η καταβολική διαδικασία που λαμβάνει χώρα στα κύτταρα και κατά την οποία πολύπλοκα οργανικά μόρια, κατά σειρά φθίνουσας προτίμησης υδατάνθρακες, λίπη και πρωτεΐνες, οξειδώνονται προκειμένου ν' απελευθερώσουν ενέργεια, η οποία είναι απαραίτητη σε άλλες κυτταρικές διαδικασίες. Η κυτταρική αναπνοή είναι ένα από τα τελευταία στάδια του μεταβολισμού των πολυκύτταρων οργανισμών.
Χρησιμότητα της κυτταρικής αναπνοής
Η κυτταρική αναπνοή συμβαίνει σε πολυχρησιμοποιημένες πολύπλοκες ουσίες επειδή:
Η ενέργεια που απελευθερώνεται αποθηκεύεται στην τριφωσφορική αδενοσίνη, αλλά η απώλεια ενέργειας υπό μορφή θερμότητας είναι αναπόφευκτη.
Κατά τη διάρκεια της χειμερίας νάρκης διακόπτεται η κυτταρική αναπνοή μέσω της θερμογενίνης η οποία αναστέλλει την παραγωγή της τριφωσφορικής αδενοσίνης, ώστε η παραγόμενη ενέργεια να μετατρέπεται απευθείας σε θερμότητα. Υπο φυσιολογικές συνθήκες κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε δηλητηρίαση.