cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολυγαλακτικό οξύ
Εφαρμογές
Όντας σε θέση να διασπαστεί σε αβλαβείς γαλακτικό οξύ, το PLA χρησιμοποιείται σε ιατρικά εμφυτεύματα με τη μορφή αγκυρών, βιδών, πλακών, καρφιών, ράβδων, και πλέγματος. Ανάλογα με τον ακριβή τύπο που χρησιμοποιείται, διασπάται μέσα στο σώμα μέσα σε 6 μήνες έως 2 χρόνια. Αυτή η σταδιακή διάσπαση είναι επιθυμητή για μια κατασκευή υποστήριξης, διότι μεταφέρει σταδιακά το φορτίο στο σώμα (π.χ. στο οστό) καθώς η περιοχή θεραπεύεται. Τα χαρακτηριστικά αντοχής των εμφυτευμάτων από PLA και ΡLLΑ είναι καλά τεκμηριωμένη.
Το PLA μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως ένα διασπώμενο υλικό συσκευασίας, παραγωγής είτε με χύτευση, έγχυση σε καλούπι, ή περιστροφή. Από αυτό το υλικό έχουν γίνει κούπες και τσάντες. Σε μορφή φιλμ, έχει την ιδιότητα να συρρικνώνεται με τη θέρμανση, δίνοντας τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί σε σήραγγες συρρίκνωσης. Είναι χρήσιμο για την παραγωγή χαλαρού πληρωτικού υλικού συσκευασίας, τσαντών κομπόστ, συσκευασιών τροφίμων, και επιτραπέζιων σκευών μίας χρήσης. Με τη μορφή των ινών και μη υφασμένων υφασμάτων, το PLA έχει επίσης πολλές δυνατότητες χρήσης, για παράδειγμα, ως ταπετσαρία, ενδύματα μίας χρήσης, τέντες, προϊόντα γυναικείας υγιεινής, πάνες.
Το ρακεμικό και το απλό ΡLLΑ έχει χαμηλή θερμοκρασία υαλώδους μετάβασης, η οποία είναι ανεπιθύμητη. Ένα στερεοσύμπλοκο του PDLA και του PLLA έχει υψηλότερη θερμοκρασία υαλώδους μετάβασης, που του δίνει περισσότερη μηχανική αντοχή. Εχει ένα ευρύ φάσμα των εφαρμογών, όπως υφαντά πουκάμισα (με δυνατότητα να σιδερωθούν), δίσκους για συσκευές μικροκυμάτων, εφαρμογές hot-fill και ακόμη και πλαστικά εφαρμοσμένης μηχανικής (σε αυτή την περίπτωση, το στερεοσύμπλοκο αναμιγνύεται με ένα ελαστικό πολυμερές όπως το ABS). Τέτοια μείγματα έχουν επίσης καλή σταθερότητα και οπτική διαφάνεια, καθιστώντας τα χρήσιμα για εφαρμογές συσκευασίας low-end. Το καθαρό πολυ-L-γαλακτικό οξύ (PLLA), από την άλλη πλευρά, είναι το κύριο συστατικό στο Sculptra, ενός υλικού μακράς διαρκείας με χρήση ως ενισχυτικό του όγκου του προσώπου, για τη λιποατροφία στα μάγουλα. Η πρόοδος στη βιοτεχνολογία έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της εμπορικής παραγωγής του D-εναντιομερούς, κάτι που δεν ήταν δυνατό μέχρι πρόσφατα.
Αποδόμηση
Οι Amycolatopsis και Saccharotrix είναι σε θέση να διασπάσουν το PLA. Ένα καθαρισμένο πρωτεάσης από Amycolatopsis sp., PLA depolymerase, μπορεί επίσης να υποβαθμίσει την PLA. Ένζυμα όπως pronase και πιο αποτελεσματικά πρωτεϊνάσης K από Tritirachium album υποβαθμίσει PLA.
Οι καθαροί αφροί ΡLLΑ υποβάλλονται σε εκλεκτική υδρόλυση όταν τοποθετούνται σε ένα περιβάλλον Dulbecco τροποποιημένου υλικού καλλιέργειας κυττάρων eagle's medium (DMEM) συμπληρωμένου με εμβρυϊκό ορό βοοειδούς (FBS) (ένα διάλυμα που μιμείται τα υγρά του σώματος). Μετά από 30 ημέρες με βύθιση σε DMEM+FBS, τα καλούπια ΡLLΑ έχουν χάσει περίπου το 20% του βάρους τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εστέρες Κατηγορία:Πολυμερή Κατηγορία:Συνθετικά υλικά Κατηγορία:Πλαστικά
Ερμογένης (φιλόσοφος)
Ο Ερμογένης (αρχαία ελληνικά: ; fl. 5ος–4ος αιώνας ΠΚΕ) ήταν αρχαίος αθηναίος φιλόσοφος περισσότερο γνωστός ως καλός φίλος του Σωκράτη, όπως παρουσιάζεται από τον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα.
Βιογραφία
Ο Ερμογένης ήταν γιος του Ιππόνικου, αδελφός του εύπορου Καλλία, και κάτοικος του δήμου Αλωπεκής, όπως και ο Σωκράτης. Αν και ανήκε στην ευρύτερη οικογένεια του Καλλία, αναφέρεται από τον Ξενοφώντα ότι είχε πολύ μικρή περιουσία, υποδεικνύοντας ότι ενδεχομένως να ήταν νόθος γιος του Ιππόνικου. Ο Πλάτων από την άλλη αναφέρει ότι η περιουσία του είχε αρπαχτεί αδίκως από τον αδερφό του, Καλλία.
Ο Ερμογένης είναι συνομιλητής στον Κρατύλο του Πλάτωνα, όπου εκφράζει την άποψη ότι όλες οι λέξεις μίας γλώσσας σχηματίζονται από την συμφωνία των ανθρώπων μεταξύ τους. Ο Ξενοφών αναφέρει τον Ερμογένη ως την πηγή του για τη δίκη του Σωκράτη στο έργο του Απολογία Σωκράτους, ενώ ο Πλάτων τον αναφέρει στον κατάλογο των ατόμων που ήταν παρόντα στην εκτέλεση του Σωκράτη. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι ήταν ένας από τους δασκάλους του Πλάτωνα, όμως αυτός ο ισχυρισμός δεν εμφανίζεται πουθενά αλλού στην επιζώσα βιβλιογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Μεν
Το Μεν (δανικά: Møn) είναι το δέκατο μεγαλύτερο νησί της Δανίας. Έχει έκταση 218 χλμ² και πληθυσμό 9.909 κατοίκους (2010). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μεν είναι το Στέγκε με 3.835 κατοίκους (2012). Το Μεν ανήκει διοικητικά στην περιοχή Σέλαιν.
Κατηγορία:Νησιά της Δανίας
Ιωάννης Τσουλάτης
Ο Ιωάννης-Φραγκίσκος Τσουλάτης, (Giovanni Francesco Zulatti * 1762 Ληξούρι - † 1806 Ληξούρι), ήταν Κεφαλλονίτης ιατρός και πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του πολιτικού Αναστάσιου-Άγγελου Τσουλάτη (Angelo Zulatti) και της Ρεβέκκας Καρίδη. Σπούδασε ιατρική στην Πάδοβα, το 1882 πήρε το πτυχίο της ιατρικής ασκώντας τη αρχικά στο Λιβόρνο και έπειτα στην Κεφαλλονιά. Ήταν μέλος της ακαδημίας επιστημών της Πάδοβας και της ιατρικής ακαδημίας της Βενετίας, τέλος διορίστηκε από την Ενετική γερουσία αρχίατρος Κεφαλληνίας.
Χρημάτισε βουλευτής Κεφαλληνίας στην Α΄βουλή της Ιόνιας βουλής, γραμματέας των στρατιωτικών και οικονομικών, το 1800 και πήρε μέρος στην σύνταξη του συντάγματος του 1802. Επίσης χρημάτισε διοικητής Ιθάκης το 1794.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής
Ζακ Ντυπέν
Ο Ζακ Ντυπέν (Πριβά, περιοχή Αρντές 4 Μαρτίου 1927- Παρίσι, 27 Οκτωβρίου 2012) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και κριτικός Τέχνης. Από το 1943 ως το θάνατό του έζησε στο Παρίσι και έγραψε ποιήματα και δοκίμια για τη Μοντέρνα Τέχνη.
Βιογραφία
Άρχισε την στενότερη επαφή του με την Τέχνη επισκεπτόμενος μουσεία, όπως το μουσείο του Λούβρου, το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και πολλές γκαλερί Τέχνης. Ήρθε έτσι σε επαφή με τον Υπερρεαλισμό και τον Υπαρξισμό και σπουδαίους λογοτέχνες όπως τον κορυφαίο μοντερνιστή Φραντς Κάφκα, τον Μωρίς Μπλανσό και τον Ουίλιαμ Φώκνερ. Γνώρισε επίσης τον Γάλλο ποιητή Ρενέ Σαρ, ο οποίος έγραψε έναν πρόλογο για το πρώτο δημοσιευμένο έργο του Ντυπέν, Cendrier du voyage (Το Σταχτοδοχείο του Ταξιδιού), τον Ιανουάριο του '50.
Η ποίησή του προκάλεσε σταδιακά το θαυμασμό των λογοτεχνών και των κριτικών Τέχνης. Ο Πωλ Ώστερ μάλιστα μετέφρασε τα ποιήματά του στα αγγλικά. Στα επόμενα χρόνια ο Ντυπέν εργάστηκε στη Γκαλερί Λελόν και το Ίδρυμα Μαέ και σε άλλες γκαλερί, όπου και ήρθε σε επαφή με πολλούς μοντερνιστές καλλιτέχνες, με πιο σημαντικούς τους Αλμπέρτο Τζιακομέτι και Χουάν Μιρό. Αποκορύφωμα και αναγνώριση της πολυσχιδούς καλλιτεχνικής του διαδρομής υπήρξε η απονομή στο πρόσωπό του του γαλλικού Κρατικού Βραβείου Ποίησης το 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι βιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης
Η ταφή του Χριστού (Ελ Γκρέκο)
Ο Ενταφιασμός του Αγίου (ονομάζεται επίσης και Η ταφή του Χριστού) είναι ένα έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), που φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1568 και 1576. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη (Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου) στην Αθήνα.
Φάλτσες
Το Φάλτσες (ιταλικά: Falzes, ) ή Πφάλτσεν (γερμανικά: Pfalzen, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Η ταφή του Χριστού (Ελ Γκρέκο)
Το θέμα
Το έργο απεικονίζει την ταφή του Χριστού. Συγκεκριμένα οι Νικόδημος και Ιωσήφ της Αριμαθείας τοποθετούν τον Χριστό στον τάφο με την Παναγία, τον Ιωάννη και την Μαρία Μαγδαληνή να παρακολουθούν μεταξύ άλλων τη διαδικασία.
Φάλτσες
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Η ταφή του Χριστού (Ελ Γκρέκο)
Περιγραφή
Η ταφή του Χριστού (τέμπερα και λάδι σε ξύλο διαστάσεων 51,5 x 42,9 ) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα που φιλοτέχνησε ο Έλληνας καλλιτέχνης στο διάστημα της παραμονής του στη Βενετία. Στο έργο αυτό φαίνονται οι επιρροές του Θεοτοκόπουλου από την βυζαντινή τέχνη καθώς και από την αντίστοιχη της Δύσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου
Αλώτια
Τα Αλώτια ήταν αρχαία περίφημη ετήσια εορτή με αγώνες που είχαν καθιερωθεί να γίνονται στο στάδιο της Τεγέας. Πήραν το όνομά τους εκ του αλωτός – άλωση, αφού ήταν αφιερωμένες στη περιφανή νίκη των Αρκάδων κατά των Λακεδαιμονίων, σε μάχη που έγινε περί τον 8ο αιώνα π.Χ. και κατά την οποία είχαν συλληφθεί οι περισσότεροι εκ των Λακεδαιμονίων.
Τα Αλώτια ήταν, θα λέγαμε σήμερα, πανάρχαια εθνική εορτή των Αρκάδων.
Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές
Γιώργος Καπουτζίδης
Ο Γιώργος Καπουτζίδης (Σέρρες, 31 Ιουλίου 1972) είναι Έλληνας σεναριογράφος, ηθοποιός, παρουσιαστής και στιχουργός. Έχει γράψει τα σίριαλ Στο Παρά 5, Σαββατογεννημένες και Εθνική Ελλάδος. Η καταγωγή του είναι από το Λιβαδοχώρι Σερρών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1972 στις Σέρρες, όπου και μεγάλωσε. Στην ηλικία των 18 ετών εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και πέρασε στο τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Σεναριογραφία και υποκριτική
Η σχέση του με τη σεναριογραφία ξεκίνησε με αρχική έμπνευση τη θητεία του στο στρατό, αλλά και επειδή μόνο ως ηθοποιός ήταν δύσκολο να βρει εργασία (όπως έχει πει ο ίδιος). Από τις πρώτες του συνεργασίες εκτός τηλεόρασης είναι αυτή με τον Τάκη Ζαχαράτο. Παράλληλα ψυχαγωγούσε τους φίλους του με σενάρια και κείμενα που έγραφε ο ίδιος. Οι φίλοι του του πρότειναν να γράψει κάποιο σενάριο και να το στείλει σε τηλεοπτικούς σταθμούς.
Η πρώτη του τηλεοπτική σεναριακή δουλειά ήταν η κωμωδία Σαββατογεννημένες στο Mega τη σεζόν 2003-2004, όπου έγραφε το σενάριο και είχε τον ρόλο του Ουρουγουανού Χοσέ. Το καλοκαίρι του 2001 ο ίδιος δούλευε σε μαγαζί στο Μοναστηράκι όπου πουλούσε αγαλματάκια. Η σειρά έγινε δημοφιλής και βραβεύτηκε με το βραβείο ΠΡΟΣΩΠΑ 2004 ως η καλύτερη κωμική σειρά για το έτος 2003-2004.
Αμέσως μετά ήρθε το θέατρο, καθώς την σεζόν 2004-2005 συμμετείχε στην πολυετή και επιτυχημένη παράσταση «Σεσουάρ για δολοφόνους».
Η δεύτερη τηλεοπτική του δουλειά με τίτλο Στο Παρά 5 είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του ως τώρα. Προβλήθηκε τις σεζόν 2005-2007 από το Mega και ο ίδιος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτό που έκανε την σειρά δημοφιλή ήταν οι ανατροπές, το χιούμορ, οι αστείες ατάκες, το μυστήριο και η δράση.
Ακολούθησε η σειρά Εθνική Ελλάδος τη σεζόν 2014-2015 και πάλι από το Mega όπου έγραψε το σενάριο και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το 2019 έγραψε για πρώτη φορά το σενάριο θεατρικής παράστασης, η οποία έχει τίτλο "Όποιος θέλει να χωρίσει, να σηκώσει το χέρι του" η οποία ανέβηκε τη σεζόν 2019-2020.
Eurovision
Το 2006 επιλέχθηκε από την ΕΡΤ για να συγγράψει τους διαλόγους του Σάκη Ρουβά και της Μαρίας Μενούνος για την παρουσίαση του διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision, και παράλληλα ήταν τηλεοπτικός σχολιαστής του τελικού μαζί με τη Ζέτα Μακρυπούλια.
Στον διαγωνισμό της Eurovision το 2009 έγραψε τα κείμενα των σχολιαστών - αδερφών Μαγγίρα. Το 2013 επιλέχθηκε από την ΕΡΤ και το MAD TV να παρουσιάσει τον ελληνικό τελικό της Eurovision, Eurosong 2013 - A MAD Show, με συμπαρουσιάστρια τη Δέσποινα Βανδή. Ο ίδιος έγραψε και τα κείμενα αυτού του τελικού. Το ίδιο επαναλήφθηκε και το επόμενο έτος το 2014, αυτή τη φορά για την προσωρινή Δημόσια Τηλεόραση.
Επίσης, παρουσίαζε τηλεοπτικά όλους τους διαγωνισμούς της Eurovision από το 2013 μέχρι και το 2022 (εκτός του 2018), μαζί με τη Μαρία Κοζάκου.
Βραβεύσεις και επιτεύγματα
Το 2006 ο Γιώργος Καπουτζίδης βραβεύτηκε ως ο αγαπημένος ηθοποιός του κοινού στα Βραβεία Πρόσωπα 2006, στα ελληνικά τηλεοπτικά βραβεία. Στα ίδια βραβεία η σειρά του ήταν υποψήφια σε 17 διαφορετικές κατηγορίες και τιμήθηκε συνολικά με 7 βραβεία.
Τη σεζόν 2006-2007 προβλήθηκε από το Mega Channel ο δεύτερος κύκλος της σειράς Στο παρά πέντε. Η αυλαία «έπεσε» οριστικά στις 18 Ιουνίου 2007 και το ποσοστό τηλεθέασης που συγκέντρωσε τότε ήταν 66,0%. Στις 3 Ιουλίου 2007, στην εκδήλωση Τηλεοπτικά Βραβεία Wind Πρόσωπα 2007, το Στο παρά πέντε απέσπασε συνολικά 7 βραβεία και θεωρείται το φαινόμενο των προηγούμενων 10 ετών.
Στην ψηφοφορία του κοινού για τα 20 χρόνια του Mega Channel, ο Γιώργος Καπουτζίδης ψηφίστηκε ως ο 4ος καλύτερος πρωταγωνιστής κωμωδίας και η σειρά Σαββατογεννημένες ως η 6η καλύτερη κωμική σειρά. Το Στο παρά πέντε όμως ψηφίστηκε από το κοινό ως η καλύτερη κωμική σειρά των 20 χρόνων του Mega.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Μακεδόνες
Υπερχειλιστής
Ο Υπερχειλιστής είναι μια κατασκευή που χρησιμοποιείται για την παροχή ελεγχόμενης απελευθέρωσης ροών από τα φράγματα ή τα αναχώματα σε μια κατάντη περιοχή, συνήθως στην κοίτη του ποταμού. Η απελευθέρωση των ροών διασφαλίζει ότι το νερό δεν θα υπερχειλίσει και δεν θα προκαλέσει ζημιά ή δεν θα καταστρέψει το φράγμα.
Το νερό κανονικά ρέει σε έναν υπερχειλιστή μόνο κατά τη διάρκεια περιόδων πλημμύρας, όταν η δεξαμενή δεν μπορεί να συγκρατήσει την περίσσεια νερού που εισέρχεται στη δεξαμενή πάνω από αυτή που μπορεί να χωρέσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδραυλική μηχανική Κατηγορία:Φράγματα
Συνθήκη της Φεσλάου
Η Συνθήκη της Φεσλάου (σερβικά : Уговор из Феслаоу) ήταν μία μυστική συνθήκη μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και το Πριγκιπάτο της Σερβίας που υπεγράφη στις 26 Αυγούστου 1867 στην πόλη Φεσλάου (Vöslau) της Αυστρίας.
Η συνθήκη προτάθηκε από τον Έλληνα υπουργό εξωτερικών Χαρίλαο Τρικούπη και υπεγράφη από τον Πέτρο Ζάνο και τον πρίγκιπα Μιχαήλο Γ΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας. Ήταν η πρώτη προσπάθεια για μια συμμαχία μεταξύ Βαλκανικών χωρών ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι δύο χώρες συμφώνησαν στα εδάφη που το καθένα από αυτά θα καταλάβει μετά από έναν επιτυχή πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Συνθήκη δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ επειδή ο πρίγκιπας Μιχαήλο δολοφονήθηκε λίγο αργότερα.
Σκοπός της συμφωνίας ορίστηκε η απελευθέρωση όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Ευρωπαϊκής Τουρκίας και του Αιγαίου ή κατ'ελάχιστο να προσαρτηθούν η Θεσσαλία και η Ήπειρος στην Ελλάδα και η Βοσνία και Ερζεγοβίνη στη Σερβία. Προβλέφθηκε ότι η προσάρτηση της Κρήτης από την Ελλάδα δεν θα έδινε δικαιώματα στη Σερβία. Μετά την απελευθέρωση οι πληθυσμοί θα αποφάσιζαν με δημοψήφισμα την ένωση με την Ελλάδα ή τη Σερβία ή την ανεξάρτητη ένταξη σε μια Βαλκανική Ομοσπονδία.
Το άρθρο 11 της συνθήκης προέβλεπε να καταβληθούν προσπάθειες συμμαχίας με το Μαυροβούνιο και τη Ρουμανία, και σε εφαρμογή αυτού η Σερβία σύναψε Συνθήκη Φιλίας με τη Ρουμανία στις 2 Φεβρουαρίου 1868, ενώ η Ελλάδα δεν ενδιαφέρθηκε για παρόμοιο σύμφωνο επειδή η Ρουμανία ήταν κράτος υποτελές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Σερβίας Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Σερβίας
Ανάγλυφο καθήμενου Ασκληπιού
thumb|right|250px|Το ανάγλυφο του καθήμενου Ασκληπιού Το ανάγλυφο του καθήμενου Ασκληπιού είναι έργο αρχαίας Ελληνικής τέχνης που βρέθηκε εντοιχισμένο το 1884 κατά τις ανασκαφές της Επιδαύρου στο ιερό του Ασκληπιού.
Περιγραφή
Πρόκειται για όλως έκτυπο ανάγλυφο, σχεδόν άγαλμα που εικονίζει τον Ασκληπιό καθισμένο σε θρόνο. Η πίσω επιφάνειά του είναι ακατέργαστη. Στο κάτω άκρο υπάρχουν τρεις οπές που χρησίμευαν στην προσκόλληση του ανάγλυφου σε βάση. Ο δεξιός βραχίονας είναι αποκομμένος και λείπει από τον ώμο σχεδόν. Το δεξί χέρι είναι προτεταμένο και ίσως να κρατούσε φιάλη. Η όλη παράσταση είναι μεγαλοπρεπής. Η επεξεργασία των ιματίων είναι εξαίρετη με πτυχώσεις.
Ερμηνεία
Το ανάγλυφο μάλλον διακοσμούσε κάποιον τοίχο, αφού η πίσω επιφάνειά του είναι εντελώς ακατέργαστη. Ο καθήμενος Ασκληπιός είναι θέμα πολλών αναγλύφων, και συναντάται στα νομίσματα διαφόρων πόλεων. Από την γραπτή παράδοση όμως ξέρουμε μόνο ένα άγαλμα του καθήμενου Ασκληπιού, το οποίο βρίσκονταν στο ιερό της Επιδαυρίας, και μάλιστα στον ναό του Ασκληπιού. Ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα, έργο του Θρασυμήδη. Ο Παυσανίας περιγράφει το χρυσελεφάντινο αυτό καλλιτέχνημα έχοντας ύψος το μισό περίπου του Ολυμπίου Διός της Αθήνας. Ο Ασκληπιός κάθεται στον θρόνο κρατώντας βακτηρία, ενώ το άλλο χέρι υπερίσταται της κεφαλής δράκοντα. Το χρυσελεφάντινο άγαλμα εικονίζεται επίσης με μικρές παραλλαγές σε νομίσματα. Από την περιγραφή αυτή και από την εικόνα στα νομίσματα έχουμε λόγο να υποθέσουμε ότι το παρόν ανάγλυφο είναι αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα
Φιέ αλλο Σιλιάρ
Το Φιέ αλλο Σιλιάρ (ιταλικά: Fiè allo Sciliar, ) ή Φελς αμ Σλερν (γερμανικά: Völs am Schlern, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Νίκος Μιχαλόπουλος
Ο Νίκος Μιχαλόπουλος (1945) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Από τον Ιούνιο του 1987 μέχρι τον Ιούλιο του 1989 διατέλεσε νομάρχης Εύβοιας στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ από το Νοέμβριο του 1989 μέχρι τον Απρίλιο του 1990 ήταν νομάρχης Μεσσηνίας στην οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα. Τον Οκτώβριο του 1993, με την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία, τοποθετήθηκε περιφερειάρχης Αττικής, θέση στην οποία αρχικά παρέμεινε και επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη, για να αντικατασταθεί τελικά τον Μάιο του 1997.
Στις εκλογές του 2000 ήταν υποψήφιος βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί, καθώς το ΠΑΣΟΚ έλαβε μία έδρα, και ο ίδιος ήταν δεύτερος σε σταυρούς πίσω από το Λεωνίδα Γρηγοράκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες περιφερειάρχες Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Ελληνοϊταλικό σύμφωνο φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού
Το Ελληνοϊταλικό σύμφωνο φιλίας, συνδιαλλαγής και δικαστικού διακανονισμού ήταν μια συνθήκη μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας που υπεγράφη στις 23 Σεπτεμβρίου 1928 στην Ρώμη. Το σύμφωνο ήταν αποτέλεσμα της Ελληνοϊταλικού διάλογου του 1927-1928 που την Ελλάδα εκπροσώπησαν αρχικά ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος κι έπειτα ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας
Περδίκκας (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Περδίκκας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
αλλά και στο χωριό:
Αλώα
Τα Αλώα ήταν αρχαία τρισυπόστατη αγροτική εορτή των αρχαίων Ελλήνων της Αττικής. Γινόταν προς τιμή της θεάς Δήμητρας, της «Αλωαίης» (θεότητα των καρπών της Γης), του Διονύσου, (θεού της αμπέλου και του οίνου) και του θεού Ποσειδώνα του καλούμενου «Φυταλμίου».
Άνα ντε Άρμας
Η Άνα ντε Άρμας (Ana Celia de Armas Caso, 30 Απριλίου 1988) είναι Ισπανοκουβανή ηθοποιός.
Αλώα
Τα «αλώα» γιορταζόταν γύρω από τα αλώνια ταυτόχρονα σε όλους τους δήμους της Αττικής στην οποία ο Ποσειδώνας λατρευόταν ως θεός της παράλιας βλάστησης κατ΄ έτος κατά τη συγκομιδή των καρπών, το τρυγητό και όταν άνοιγαν τα νέα κρασιά. Λεπτομέρειες αυτής της εορτής δεν έχουν σωθεί αλλά η κυριότερη φαίνεται πως κρατούσε μέρες, γινόταν κατά το μήνα Ποσειδεώνα και, αφού άρχιζε από την Αθήνα και κατέληγε στην Ελευσίνα. Ως αγροτική γιορτή θα παρείχε πολλές διασκεδάσεις.
Άνα ντε Άρμας
Ξεκίνησε την καριέρα της στην Κούβα και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο ρομαντικό δράμα Una rosa de Francia (2006). Σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στη Μαδρίτη της Ισπανίας και πρωταγωνίστησε στο δημοφιλές εφηβικό δράμα El internado για έξι σεζόν από το 2007 έως το 2010.
Αλώα
Στην Ελευσίνα που κατέληγε η εορτή με τις «απαρχές» (προσκομίσεις των πρώτων καρπών), μετά από τις επίσημες θυσίες ακολουθούσε η «Ποσειδώνια πομπή». Και αυτής ακολουθούσε η μύηση στα Μυστήρια της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Φαίνεται πως συμμετείχαν πολλές ιέρειες σ΄ αυτή την εορτή, αν και δεν είχε βέβαια σχέση με τα Ελευσίνια μυστήρια.
Άνα ντε Άρμας
Αφού μετακόμισε στο Λος Άντζελες, η Ντε Άρμας έπαιξε αγγλόφωνους ρόλους στο ψυχολογικό θρίλερ Knock Knock (2015) και στην κωμωδία War Dogs (2016) και είχε έναν δεύτερο ρόλο στην αθλητική βιογραφική ταινία Hands of Stone (2016). Αναδείχθηκε στο προσκήνιο με τον ρόλο της ως ολογραφική προβολή AI στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Blade Runner 2049 (2017). Για την ερμηνεία της ως νοσοκόμα Marta Cabrera στην ταινία μυστηρίου Knives Out (2019), ήταν υποψήφια για το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ και κέρδισε το βραβείο Saturn για τον καλύτερο δεύτερο γυναικείο ρόλο. Στη συνέχεια έπαιξε το κορίτσι του Μποντ, την Παλόμα, στην ταινία του Τζέιμς Μποντ No Time to Die (2021) και απέσπασε επαίνους για την ερμηνεία της Μέριλιν Μονρόε στην ταινία Blonde (2022).
Αλώα
Στα αλώα επειδή δεν λάμβανε μέρος ιεροφάντης η  πρώτη ιέρεια (πρωθιέρεια) είχε το προνόμιο να παρουσιάζει τα δώρα (τάματα) και μόνη δε αυτή να μυεί τις υπό μύηση. Για τα μυστήρια αυτά δεν έχει σωθεί τίποτα, πλην ότι μόνο γυναίκες γίνονταν δεκτές ανταλλάζοντας μεταξύ τους λόγους ελεύθερους, φέρνοντας σύμβολα ηδονής. Στο τέλος παρακάθονταν σε δείπνο που περιελάμβανε αγροτικά προϊόντα και θαλασσινά εκτός εκείνων που απαγόρευε λόγος μυστικός όπως καρπούς ροδιάς, μυελό και αυγά.
Άνα ντε Άρμας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Κουβανοί ηθοποιοί
Αλώα
Οι εορτές αυτές τερματίζονταν με αγώνες που ονομάζονταν «πάτριοι αγώνες» στους οποίους λάμβαναν μέρος μόνο όσοι είχαν δικαίωμα κατά Ελευσίνιες διατυπώσεις, σε αντίθεση με τους αγώνες που ήταν κοινοί για όλους τους Αθηναίους.
Τέλος στα «Αλώα» οι έφηβοι είχαν το δικαίωμα να κάνουν επίσημη δημηγορία.
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές Κατηγορία:Ελευσίνα
Φορτέτσα (Ιταλία)
Η Φορτέτσα (ιταλικά: Fortezza, ) ή Φράντσενσφεστε (γερμανικά: Franzensfeste, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Ρόκκα Παολίνα
thumb|upright=1.4|Άποψη του φρουρίου σε πίνακα του 19ου αιώνα. Η Ρόκκα Παολίνα είναι φρούριο στην πόλη Περούτζια της Ιταλίας.
Ιστορία
Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1540 και του 1543 κατόπιν επιθυμίας του Πάπα Παύλου Γ΄ και αποτέλεσε, έως το 1860, το σύμβολο της ποντιφικής εξουσίας επί της αρχαίας πόλης. Η κατασκευή, σχεδιασμένη από τον Αντόνιο ντα Σανγκάλλο τον Νεότερο, ανεγέρθηκε επάνω σε χώρο ο οποίος φιλοξενούσε παλαιότερα τις οικίες της οικογένειας Μπαλιόνι, έπειτα από την εξέγερσή της ενάντια στον Πάπα, ενώ καταλάμβανε το μεγαλύτερο τμήμα του νότου της Περούτζια. Για την ανέγερση του φρουρίου χρησιμοποιήθηκαν οικοδομικά υλικά που προέρχονταν από τον παλαιό οικισμό της Σάντα Τζουλιάνα, ο οποίος κατεδαφίστηκε εξ ολοκλήρου μαζί με τις εκκλησίες και τα μοναστήρια του, ενώ οι οικίες, οι οδοί, οι πύργοι και οι αυλές τους που βρίσκονταν στην θέση της νέας κατασκευής εντάχθηκαν στην νέα κατασκευή και καλύφθηκαν με οχυρώσεις, αποτελώντας τα υπόγεια του φρουρίου.
Μερικώς κατεστραμμένη το 1848, ανακατασκευασμένη το 1860 κατόπιν επιθυμίας του Πάπα Πίου Θ΄, η Ρόκκα κατεδαφίστηκε οριστικά στις δεκαετίες που ακολούθησαν την προσάρτηση της πόλης από το Βασίλειο της Ιταλίας, προσφέροντας σημαντικό χώρο για την ανέγερση αριθμού κτιρίων και οικιών στην διάρκεια του 19ου αιώνα (piazza Italia, via Masi, κήποι Καρντούτσι, viale Indipendenza).
Ως αποτέλεσμα αυτών των εκτεταμένων αυτών αστικών μεταβολών, από την παλαιά Ρόκκα (χωρισμένη σε τρία τμήματα: το Παλάτσο Παπάλε, το "Corridore" και η "Tenaglia") απέμειναν μονάχα τα υπόγεια του Παλάτζο Παπάλε. Τελικώς, ακόμη κι αυτά τροποποιήθηκαν στα πλαίσια εργασιών για την απαλλοτρίωση των ερειπίων το 1932, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 1965, ανοίγοντας τα υπόγεια στα κοινό υπό την ονομασία "città sotterranea", παρουσιάζοντας μεγάλο ενδιαφέρον για τους επισκέπτες και εξαίρετο κάλλος.
Το 1983, τέλος, εντός του φρουρίου σχεδιάστηκε μηχανοποιημένος διάδρομος (κυλιόμενες σκάλες) ο οποίος οδηγεί από την στάση του λεωφορείου, κατά μήκος του εξωτερικού τμήματος των τειχών, μέχρι την ετρουσκική ακρόπολη που βρίσκεται στα υπόγεια του φρουρίου. Σήμερα, οι μεγάλοι και ιδιαίτεροι χώροι του χρησιμοποιούνται, στην διάρκεια της χρονιάς, για διάφορες πολιτισμικού περιεχομένου εκδηλώσεις.
Κατασκευή
Το φρούριο ήταν χωρισμένο σε τρία τμήματα: το Παλάτσο Παπάλε, το Corridore και την Tenaglia η οποία επίέλεπε τα περίχωρα της πόλης της Περούτζια. Ο αρχιτέκτονας είχε, ωστόσο, την ιδέα να εντάξει στα νεοανεγερθέντα τείχη μία χρονολογούμενη από τους ετρουσκικούς χρόνους πύλη, η οποία έγινε γνωστή ως Πόρτα Μάρτζια, η οποία ευρίσκεται έως σήμερα επί της ομώνυμης οδού. Η ανέγερση της Ρόκκα Παολίνα περιελάμβανε την κατεδάφιση περίπου τριακοσίων οικιών (τον εντός των τειχών ευρισκόμενο οικισμό της Σάντα Τζουλιάνα), των παλατιών των Μπαλιόνι - η οικογένεια η οποία ήταν κυρίαρχος δύναμη στην πόλη την εποχή εκείνη και η οποία είχε ηγηθεί της σε βάρος του Πάπα εξέγερσης - των διάφορων πύργων κι εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένης της, χρονολογούμενης από τον 14ο αιώνα, Σάντα Μαρία ντέι Σέρβι, την οποία οι πηγές της εποχής εκείνης ανέφεραν ως την ομορφότερη της πόλης. Η Ρόκκα Παολίνα με την επιβλητική μορφή της αποτελούσε έως το 1861 (Ενοποίηση της Ιταλίας) το σύμβολο της Παπικής εξουσίας επί της παλαιάς ελεύθερης πόλης. Μετά την ενοποίηση, η Ρόκκα αποτέλεσε το αντικείμενο σταδιακών εργασιών κατεδάφισης, με την πρώτη εξ αυτών να λαμβάνει χώρα το 1848, οι οποίες διήρκεσαν έως και τα τέλη του αιώνα, με αποτέλεσμα τον αφανισμό των τριών προαναφερθέντων τμημάτων του φρουρίου. Μόνον το, χρονολογούμενο από τον 15ο αιώνα, Παλάτσο Παπάλε αντικαταστάθηκε από το σημερινό Παλάτσο ντέλλα Προβίντσια, με τα γειτονικά παλάτια και τους κήπους, καθώς και τα, χρονολογούμενα από τον 19ο αιώνα, καταλύματα, να ευρίσκονται επί των παλαιών μεσαιωνικών κατασκευών, οι οποίες προϋπήρχαν του φρουρίου. Παραμένοντας θαμμένη και ξεχασμένη για διάστημα αρκετών δεκαετιών, το 1932 ξεκίνησαν εργασίες συντήρησης του εσωτερικού του φρουρίου, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 1965. Από το 1983, η Ρόκκα Παολίνα διασχίζεται από ένα δίκτυο κυλιομένων κλιμάκων το οποίο συνδέει τα υπόγεια και την αρχαία ετρουσκική ακρόπολη (Πιάτσα Παρτιτζάνι) με την επιφάνεια και την Πιάτσα Ιτάλια.
Λογοτεχνία
Η Ρόκκα Παολίνα είναι γνωστή έως ένα από τα ομορφότερα ποιήματα του Τζοζουέ Καρντούτσι υπό τον τίτλο Il canto dell'amore.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φρούρια στην Ιταλία
Δοκίμειον Φρυγίας
Το Δοκίμειον (αλλιώς και Δοκιμία και Δοκίμιον) ήταν αρχαία πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας, όπου υπήρχαν περίφημα λατομεία μαρμάρου. Ακόμη και σήμερα παραμένει έδρα Ρωμαιοκαθολικού επισκόπου.
Η πόλη ήταν μια μακεδονική αποικία των ελληνιστικών χρόνων, όπως προκύπτει από τα νομίσματά της. Φέρουν τις επιγραφές Δήμος ή Ιερά Σύγκλητος Δοκιμέων Μακεδόνων, ενώ οι κάτοικοι της πόλεως ονομάζονταν Μακεδόνες. Ιδρυτής της πόλεως φέρεται ο στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου Αντίγονος Δόκιμος (τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.) που διετέλεσε διοικητής της Φρυγίας για λογαριασμό του Αντιγόνου Μονοφθάλμου. Πιστεύεται ότι η αρχική ονομασία της πόλεως ήταν Δοκίμειον, Δοκιμία κώμη και Δοκίμαιον και αργότερα επικράτησε ο τύπος Δοκίμιον.
Ο Στράβων το τοποθετεί κοντά στα Σύνναδα. Το αποκαλεί χωρίον, προσθέτοντας ότι εκεί υπήρχε λατομείο που εξάγονταν πολύτιμοι λίθοι οι Συνναδινοί. Οι Φρύγες ωστόσο τους αποκαλούσαν Δοκιμίτες και Δοκιμαίους λίθους. Στην αρχή, οι προσπάθειες εκσκαφής από το λατομείο απέδοσαν μόνο μικρές ποσότητες λίθων. Αργότερα όμως, χάρη στις συστηματικές προσπάθειες των Ρωμαίων, εισάγονταν προς την Ρώμη τεράστιες στήλες λίθου. Ως προς την ποιότητα πλησιάζουν αυτήν του αλαβαστρίτη. Σύμφωνα με την παράδοση οι κόκκινες ραβδώσεις του λίθου οφείλονταν στον θνήσκοντα Φρυγικό θεό Άττι.
Ο Στράβων υποστηρίζει ότι η πεδιάδα των Συννάδων έχει 60 στάδια μήκος και ότι πιο πέρα είναι το Δοκίμειον. Ο Πευτιγγεριανός πίνακας τοποθετεί το Δοκίμειον στην οδό που συνδέει τα Σύνναδα με το Δορύλαιον. Πάνω στην αρχαία πόλη βρίσκεται η σύγχρονη İscehisar της επαρχίας Afyonkarahisar (το αρχαίο Ακροϊνόν).
Στον αρχαιολογικό χώρο του Δοκιμείου έχουν ανακαλυφθεί και χριστιανικές επιγραφές, από τις οποίες η πιο ύστερη είναι της εποχής του Μ. Κωνσταντίνου. Ή έξι ή επτά επίσκοποι είναι γνωστοί από το 344 -879 μ.Χ. Η επισκοπή της πόλεως υπαγόταν στην μητρόπολη των Συννάδων της Φρυγίας Σαλουταρίας.
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου
Το Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (σουηδ: Svenska inomhusmasterskapen i friidrott) είναι το εθνικό πρωτάθλημα στον κλειστό στίβο της Σουηδίας, που διοργανώνεται από την Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου.
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο, κατά τις χειμερινές περιόδους και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Σουηδίας στα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1966 ως ανεπίσημη διοργάνωση και το 1984 ως επίσημη. Το πρωτάθλημα των συνθέτων αγωνισμάτων καθιερώθηκε το 1986 και αποτελεί μέρος του πρωταθλήματος. Συνολικά το κύριο μέρος του πρωταθλήματος έχει πραγματοποιηθεί πενήντα φορές και το πρωτάθλημα συνθέτων τριάντα φορές.
Ιστορία
thumb|300px|right|Το κλειστό στάδιο Hovet, παλαιότερα γνωστό ως Παγοδρόμιο Johanneshovs, όπου πραγματοποιήθηκε το πρώτο Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1966. Το Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου διεξήχθη στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στο Παγοδρόμιο Johanneshovs στη Στοκχόλμη. Η έμπνευση για την εκδήλωση είχε ληφθεί από τους διαγωνισμούς που πραγματοποιούνταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποσκοπούσε στο να οργανώσουν μερικούς αγώνες ανά σεζόν σύμφωνα με την Αμερικάνικη έκδοση.
Το πρωτάθλημα έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1966 μεταξύ 1–2 Μαρτίου, οι αγώνες δεν είχαν επίσημη κατάσταση, αλλά ονομαζόταν Εθνικό Πρωτάθλημα. Πριν από την ημερομηνία αυτή, από το 1960 έως το 1965 έγιναν εσωτερικά πρωταθλήματα στο ύψος και το μήκος άνευ φοράς. Λόγω του ότι η διοργάνωση αντιμετώπιζε μικρό ενδιαφέρον και είχε λίγο κόσμο ήταν δύσκολο να δικαιολογηθεί το κόστος της θέρμανσης στο Παγοδρόμιο Johanneshovs. Έτσι οι αγώνες άρχισαν να πραγματοποιούνται ανά διετία σε ένα αυτοσχέδιο χώρο στο Partihallarna στο Γκέτεμποργκ.
Το 1971 η διοργάνωση διεξήχθη για τελευταία φορά στο Παγοδρόμιο Johanneshovs. Το 1972 πραγματοποιήθηκε το Πρώτο Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Scandinavium στο Γκέτεμποργκ, αλλά ακόμη και εδώ ήταν δύσκολο να δικαιολογηθεί το κόστος της θέρμανσης στην αρένα. Από το 1972 έως το 1978 οι αγώνες διεξήχθησαν στο Lugnethallen στο Φαλούν για πέντε χρόνια από τα έξι.
Μετάλλια ανά αγώνισμα
Στις παραγράφους που ακολουθούν, αναφέρονται με έντονους χαρακτήρες τα αγωνίσματα που εξακολουθούν ακόμα να πραγματοποιούνται στο Πρωτάθλημα.
Ταχύτητας
thumb|right|210px|Ο 7 φορές πρωταθλητής στα 200 μέτρα δρόμου, Γιόχαν Βίσμαν. Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες ταχύτητας ανδρών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα, τα 200 μέτρα και τα 400 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 30 στα 60 μέτρα, 16  στα 200 μέτρα και 30  στα 400 μέτρα. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Κουρτ Γιόχανσον, το 1966, στα 200 μέτρα ο Περ-Όλα Όλσον, το 1982 και στα 400 μέτρα ο Τόμας Έρικσον, το 1966. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν ο Τομ Κλίνγκ Μπαπτίστ, ο Νιλ Ντε Ολιβέιρα και ο Έρικ Μάρτινσον.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Μεσαίων αποστάσεων
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες μεσαίων αποστάσεων ανδρών συμπεριλαμβάνονται τα 800 μέτρα, τα 1500 μέτρα και τα 3000 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 31 στα 800 μέτρα, 31  στα 1500 μέτρα και 32  στα 3000 μέτρα. Το 1966, για πρώτη φορά, στα 800 μέτρα την πρώτη θέση κέρδισε ο Ίνγκβε Λίντ, στα 1500 μέτρα ο Γκούναρ Έκμαν και στα 3000 μέτρα ο Μπο Γιόχανσον. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν ο Γιόχαν Ρόγκεστεντ, ο Γίοχαν Γουόλντεν και ο Στάφαν Έκ. Στο αγώνισμα των 2000 μέτρα στιπλ που έχει καταργηθεί υπήρξαν 2 πρωταθλητές.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τέσσερα αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Εμπόδια και σκυταλοδρομία
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα εμπόδια και στην σκυταλοδρομία ανδρών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα με εμπόδια και τα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 17 στα 60 μέτρα με εμπόδια και 20 στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα με εμπόδια την πρώτη θέση κέρδισε ο Στουρ Φρέμπεργκ, το 1966 και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία, οι Γιόχαν Ένγκμπεργκ, Σίμον Γιόχανσον, Φρίντρικ Γιόχανσον και Κρίστιαν Sjöberg, το 2007. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2014 ήταν ο Φιλίπ Νόσμι και οι Όστιν Χάμιλτον, Νικ Έκελουντ-Αρενάντερ, Εμάνουελ Αμόχ και Άντον Λέβιν.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τέσσερα αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Ρίψεις
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στις ρίψεις ανδρών συμπεριλαμβάνονται η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 15,88 κιλών. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 22 στη Σφαιροβολία και 2 στη Ρίψη βάρους 15,88 κιλών. Για πρώτη φορά, στη Σφαιροβολία την πρώτη θέση κέρδισε ο Μπένγκτ Κρίστιανσον, το 1966 και στη Ρίψη βάρους 15,88 κιλών, ο Ματίας Γιονς, το 2011. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2014 ήταν ο Νίκλας Αρένιους και ο Μάρκους Γιόχανσον. Στο αγώνισμα της Ρίψης βάρους 18,00 κιλών που έχει καταργηθεί υπήρξαν 3 διαφορετικοί πρωταθλητές, με πρώτο τον Μπένγκτ Γιόχανσον, το 2002 και τελευταίο τον Ματία Γιονς το 2010.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Άλματα
thumb|left|210px|Ο 11 φορές πρωταθλητής στο άλμα εις ύψος, Στέφαν Χολμ.Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα άλματα ανδρών συμπεριλαμβάνονται το Άλμα εις ύψος, το Άλμα επί κοντώ, το Άλμα εις μήκος και το Άλμα εις τριπλούν. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 23 στο Άλμα εις ύψος, 21 στο Άλμα επί κοντώ, 19 στο Άλμα εις μήκος και 25 στο Άλμα εις τριπλούν. Το 1966, για πρώτη φορά στο Άλμα εις ύψος την πρώτη θέση κέρδισε ο Kjell-Åke Νίλσον, στο Άλμα επί κοντώ, ο Χανς Λάγκερκβιστ, στο Άλμα εις μήκος, ο Λάρς-Ούλωφ Χέεκ και στο Άλμα εις τριπλούν, ο Μπέρζε Γιόχανσον. Οι πρόσφατοι πρωταθλητές στα αγωνίσματα αυτά το 2014 ήταν ο Τζέικομπ Θόρβαλντσον, ο Αλχαζί Γένγκ, ο Μίκαελ Τορνέους και ο Ντάνιελ Λέναρτσον. Στα αγωνίσματα άλμα εις ύψος άνευ φοράς και άλμα εις μήκος άνευ φοράς που έχουν καταργηθεί υπήρξαν 23 και 17 διαφορετικοί πρωταθλητές αντίστοιχα. Το 1916, στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς πρώτος πρωταθλητής ήταν ο Άγκνε Χόλμστρομ, και στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς ο Ντάγκλας Μελίν. Ο τελευταίος σε αυτά τα δύο αγωνίσματα ήταν το 1965, ο Γκόραν Φρέντρικσον.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα έξι αυτά αγωνίσματα, οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής: thumb|right|210px|Ο 8 φορές πρωταθλητής στο άλμα επί κοντώ, Κγιέλ Ίσακσον.
Σύνθετα
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα σύνθετα αγωνίσματα ανδρών συμπεριλαμβάνεται το Έπταθλο. Στο αγώνισμα αυτό, οι διαφορετικοί πρωταθλητές που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι 18. Για πρώτη φορά, στο Έπταθλο το χρυσό μετάλλιο κέρδισε ο Άντρες Έμπεργκ, το 1986. Ο πρόσφατος πρωταθλητής στο αγώνισμα αυτό το 2015 ήταν ο Πέτερ Όλσον.
Ταχύτητας
thumb|left|210px|Η 8 φορές πρωταθλήτρια στα 60 μέτρα, Λίντα Χάγκλουντ. Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες ταχύτητας γυναικών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα, τα 200 μέτρα και τα 400 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 25 στα 60 μέτρα, 23  στα 200 μέτρα και 29  στα 400 μέτρα. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα την πρώτη θέση κέρδισε η Λένα Νενζέν, το 1966, στα 200 μέτρα, η Σάρλοτ Χόλμστρομ, το 1982 και στα 400 μέτρα, η Γκουνίλα Όλαυσον, το 1966. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Ιρένε Έκελουντ στα 60 και στα 200 μέτρα και η Ελίσα Μάλμπεργκ στα 400 μέτρα.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Μεσαίων αποστάσεων
thumb|right|210px|Η 3 φορές πρωταθλήτρια στα 800 μέτρα και 4 φορές στα 1500 μέτρα, Μολίν Έβερλοφ. Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στους αγώνες μεσαίων αποστάσεων γυναικών συμπεριλαμβάνονται τα 800 μέτρα, τα 1500 μέτρα και τα 3000 μέτρα. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 34 στα 800 μέτρα, 27  στα 1500 μέτρα και 22  στα 3000 μέτρα. Για πρώτη φορά, στα 800 μέτρα την πρώτη θέση κέρδισε η Αννέ-Μαρί Νένζελ, το 1966, στα 1500 μέτρα, η Λένα Sjöstedt, το 1971 και στα 3000 μέτρα, η Λιζ Γιαλμάρσον, το 1979. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Άννα Σιλβάντερ, η Καρλότα Φούγκμπεργκ και η Σάρα Λάχτι.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Εμπόδια και σκυταλοδρομία
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα εμπόδια και στην σκυταλοδρομία γυναικών συμπεριλαμβάνονται τα 60 μέτρα με εμπόδια και τα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες και ομάδες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 27 στα 60 μέτρα με εμπόδια και ; αθλήτριες και 2  ομάδες στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία. Για πρώτη φορά, στα 60 μέτρα με εμπόδια την πρώτη θέση κέρδισε η Σεσίλια Σάντμπεργκ, το 1966 και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία, οι ;, το 1968, της Μάλμε ΑΙ. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Αντριάνα Γιάνιτς στα 60 μέτρα με εμπόδια και οι Περνίλα Νίλσον, Περνίλα Τόρνεμαρκ , Λίσα Λίλγια και Ιρένε Έκελουντ , της Μάλμε ΑΙ. Στα αγωνίσματα 4 x 2 μέτρα σκυταλοδρομία και 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία που έχουν καταργηθεί υπήρξαν ; διαφορετικές πρωταθλήτριες και 1 διαφορετική ομάδα, με μοναδικές πρωταθλήτριες τις ; το 1975 και τις ; το 1974 αντίστοιχα, της Γκέτεμποργκς ΚΙΚ.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τέσσερα αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Ρίψεις
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στις ρίψεις γυναικών συμπεριλαμβάνονται η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 9,08 κιλών. Στα αγωνίσματα αυτά, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι: 13 στη Σφαιροβολία και 2  στη Ρίψη βάρους 9,08 κιλών. Για πρώτη φορά, στη Σφαιροβολία την πρώτη θέση κέρδισε η Μπρίτ Γιόχανσον, το 1966 και στη Ρίψη βάρους 9,08 κιλών, η Tracey Άντερσον, το 2011. Οι πρόσφατες πρωταθλήτριες στα αγωνίσματα αυτά το 2015 ήταν η Φανή Ρός και η Ελένη Λάρσον. Στο αγώνισμα της Ρίψης βάρους 10,00 κιλών που έχει καταργηθεί υπήρξαν 5 διαφορετικές πρωταθλήτριες, με πρώτη την Άννα Σόντερμπεργκ, το 2002 και τελευταία την Tracey Άντερσον το 2010.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα τρία αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Άλματα
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα πέντε αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
thumb|right|210px|Η 5 φορές πρωταθλήτρια στο πένταθλο, Τζέσικα Σάμιουελσον.
Σύνθετα
Στην ιστορία του Πρωταθλήματος, στα σύνθετα αγωνίσματα γυναικών συμπεριλαμβάνεται το Πένταθλο. Στο αγώνισμα αυτό, οι διαφορετικές πρωταθλήτριες που έχουν διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι 13. Για πρώτη φορά, στο Πένταθλο το χρυσό μετάλλιο κέρδισε η Μόνικα Γουέστεν, το 1991. Η πρόσφατη πρωταθλήτρια στο αγώνισμα αυτό το 2015 ήταν η Σοφία Λίντε. Στο αγώνισμα του Εξάθλου που έχει καταργηθεί υπήρξαν 3 διαφορετικές πρωταθλήτριες, με πρώτη και τελευταία την Μόνικα Γουέστεν το 1986 και το 1990 αντίστοιχα.
Μεταξύ των πρωταθλητών που έχουν ξεχωρίσει στα δύο αυτά αγωνίσματα, οι αθλήτριες με τους περισσότερους τίτλους είναι οι εξής:
Μετάλλια ανά αθλητή
Σημείωση = Στο πίνακα αναφέρονται οι αθλητές με τους περισσότερους τίτλους (από εφτά και πάνω) από την ίδρυση του πρωταθλήματος το 1966 και όχι από το πρωτάθλημα αλμάτων (μήκος και ύψος άνευ φοράς) σε κλειστό χώρο από το 1916 έως το 1965.
Κλειστά στάδια
thumb|left|230px|Αριστερά το Johanneshovs Isstadion δίπλα στο Globen, που φιλοξένησε το πρώτο Πρωτάθλημα, το 1966 και στη συνέχεια άλλες τρεις φορές. Το κύριο μέρος του Πρωταθλήματος έχει διεξαχθεί σε δεκαεπτά διαφορετικά κλειστά στάδια από την ίδρυση του το 1966. Με την καθιέρωση των σύνθετων αγωνιμάτων το 1986, τα αγωνίματα αυτά πραγματοποιούνται σε άλλες περιοχές οι οποίες αποτελούν μέρος του Πρωταθλήματος. Το στάδιο με τις περισσότερες διοργανώσεις είναι το Friidrottens Hus, στο Γκέτεμποργκ, που έχει αναλάβει επτά φορές το Πρωτάθλημα. Η πιο πρόσφατη διοργάνωση διεξήχθη στο Satra Friidrottshall, στη Στοκχόλμη, για πέμπτη φορά.
Το Πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1966, στο Παγοδρόμιο Johanneshovs, στη Στοκχόλμη. Το Παγοδρόμιο Johanneshovs κατασκευάστηκε αρχικά ως ανοιχτό στάδιο το 1955 και η οροφή του προστέθηκε το 1962. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 με αρχές του '70, η διοργάνωση φιλοξενήθηκε άλλες τρεις φορές στο Παγοδρόμιο Johanneshovs και δύο στο στάδιο Partihallarna στο Γκέτεμποργκ.
Το 1971, κατασκευάστηκε στο Γκέτεμποργκ, το Scandinavium, το οποίο ανήλθε ως το μεγαλύτερο κλειστό στάδιο στη Βόρεια Ευρώπη, με χωρητικότητα 14.000 θεατών, με αποτέλεσμα την διεξαγωγή του πρωταθλήματος το 1972. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '80, τα στάδια που φιλοξένησαν την διοργάνωση ήταν το Scandinavium και το νεόδμητο Lugnethallen, στο Φαλούν, που κατασκευάστηκε το 1972 και πήρε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα το 1973. thumb|right|230px|Το Scandinavium που φιλοξένησε έξι φορές το Πρωτάθλημα και τρεις το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Τις περιόδους 1983 και 1984, τα Πρωταθλήματα έλαβαν χώρα για πρώτη φορά στο Kombihallen, στο Μάλμε και στο Solnahallen, στη Στοκχόλμη αντίστοιχα. Μέχρι και το 1989, το Solnahallen φιλοξένησε άλλες τέσσερις φορές τη διοργάνωση, με εξαίρεση το 1988, που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Aspenhallen, στην Χαπαράντα. Επίσης στα τέλη της δεκαετίας του '80 άρχισαν να διεξάγονται τα σύνθετα αγωνίσματα σε διαφορετικές περιοχές.
Την δεκαετία του '90 το Πρωτάθλημα έλαβε τόπο σε οκτώ διαφορετικές εγκαταστάσεις. Τα στάδια που ανέλαβαν την διοργάνωση για πρώτη φορά ήταν το Friidrottens Hus στο Γκέτεμποργκ, το Arcushallen στη Λούλεα, που μέχρι και σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις στην Ευρώπη αποκλειστικά για κλειστό στίβο, το Atleticum στο Μάλμε, το Tipshallen, στο Βέξιε, το Kupolen στο Μπορλάνζ, το Munktellarenan στην Έσκιλστουνα και το Satra Friidrottshall, στη Στοκχόλμη, τα οποία κατασκευάστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '80 με τέλη της δεκαετίας του '90. thumb|left|230px|Το Στάντιουμ Αρένα που φιλοξένησε το Πρωτάθλημα του 2013. Το 2000, το πρωτάθλημα διεξήχθη για πρώτη φορά στο Hoghammarhallen στο Μπόλνας και τα επόμενα οκτώ χρόνια στο Friidrottens Hus, στο Atleticum και στο Satra Friidrottshall. Από το 2009 έως το 2016, δύο νέα στάδια φιλοξένησαν το πρωτάθλημα, που ήταν το Tybblelundshallen στο Έρεμπρο και το νεόκτιστο Στάντιουμ Αρένα στο Νορσέπινγκ, που κατασκευάστηκε το 2008.
Σήμερα υπάρχουν τέσσερις εγκαταστάσεις που δεν πραγματοποιείται το Πρωτάθλημα. Το Scandinavium στο Γκέτεμποργκ, το οποίο ανέλαβε πρωταθλήματα της δεκαετίας του '70 και του '80, πλέον φιλοξενεί μόνο διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις στίβου και άλλων αθλημάτων. Στο στάδιο αυτό, έλαβε χώρα το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου το 1974, το 1984 και το 2013. Το Johanneshovs Isstadion στη Στοκχόλμη, που φιλοξένησε τα πρώτα πρωταθλήματα, πλέον χρησιμοποιείται για αγώνες χόκεϊ επί πάγου. Τα άλλα δύο που δεν χρησιμοποιούνται είναι το Partihallarna στο Γκέτεμποργκ και το Kupolen στο Μπορλάνζ, που χτίστηκε το 1990, ως κλειστό στάδιο και το 1995 μετατράπηκε σε εμπορικό κέντρο. Επίσης στο Globen που είναι ένα από τα μεγαλύτερα κλειστά στη Σουηδία και η έδρα της Εθνική Σουηδίας χόκεϊ επί πάγου ανδρών, αν και δεν έχει διοργανωθεί ποτέ το Πρωτάθλημα, είχε διεξαχθεί το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 1996 και πραγματοποιείται από το 1990, το XL Galan, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μίτινγκ κλειστού στίβου.
Σύλλογοι
Σημείωση = Τα μετάλλια που έχουν καταχωρηθεί είναι από τα Πρωταθλήματα: 2011, 2012 (εκτός Έπταθλο και Πένταθλο), 2013.
Ρεκόρ
Στο τρέχον πρόγραμμα, τα αγωνίσματα που έχουν πραγματοποιηθεί ρεκόρ είναι δεκαπέντε στου άνδρες και δεκαπέντε στις γυναίκες. Τα πιο πρόσφατα ρεκόρ που σημειώθηκαν είναι δύο και πραγματοποιήθηκαν στο Πρωτάθλημα του 2015, στη Στοκχόλμη, στο Satra Friidrottshall, μεταξύ 21 έως 22 Φεβρουαρίου. Στο Πρωτάθλημα του 2015 καταρρίφθηκαν ρεκόρ μόνο στις γυναίκες. Τα ρεκόρ αυτά ήταν στα 800 μέτρα και στο Άλμα επί κοντώ από τις Άννα Σιλβάντερ και Αντζέλικα Μπένκτσον αντίστοιχα.
Τα παλαιότερα ρεκόρ που έχουν παραμείνει αμετάβλητα για αρκετά χρόνια είναι στη Σφαιροβολία των ανδρών, που είχε σημειώσει ο Σόρεν Τάλεμ το 1990 και στα 60 μέτρα γυναικών, η Λίντα Χάγκλουντ το 1978. Στα σημερινά ρεκόρ υπάρχουν δύο αθλήτριες οι οποίες εκτός από τα ρεκόρ Πρωταθλήματος, έχουν καταρρίψει τα Ευρωπαϊκά και τα Παγκόσμια. Τα ρεκόρ αυτα είναι στα 60 μέτρα με εμπόδια από την Σουζάνα Καλούρ και στο Άλμα εις ύψος από την Καΐσα Μπέρκβιστ.
Ανδρών
Στα αγωνίσματα ταχύτητας ανδρών, το ρεκόρ στα 60 μέτρα καταρρίφθηκε το 1997, στα 200 μέτρα το 2004 και στα 400 μέτρα το 2014. Στα μεσαίων αποστάσεων, το ρεκόρ στα 800 μέτρα σημειώθηκε το 1992, στα 1500 μέτρα το 2009 και στα 3000 μέτρα το 2004. Στα 60 μέτρα με εμπόδια και στα 4 x 200 μέτρα σκυταλοδρομία τα ρεκόρ πραγματοποιήθηκαν το 2007. Στις Ρίψεις, η Σφαιροβολία και η Ρίψη βάρους 15,88 κιλών καταρρίφθηκαν το 1990 και το 2013 αντίστοιχα. Στα Άλματα, τα ρεκόρ στο Άλμα εις ύψος σημειώθηκαν το 2007, στο Άλμα επί κοντώ το 2008 και το 1995, στο Άλμα εις μήκος το 2013 και στο Άλμα εις τριπλούν το 2002. Στο Έπταθλο το ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2014.
Ταχύτητας
Στα 200 μέτρα, το ρεκόρ σημειώθηκε στο Γκέτεμποργκ το 2004, από τον Γιόχαν Βίσμαν, της ΙΦΚ Χέλσινγκμποργκς, με επίδοση 20.66, καταρρίπτοντας αυτό του Ματίας Σούνεμπορν της Μάλμε ΑΙ, το 1995, με επίδοση 21.05, ένα ρεκόρ που διήρκησε εννέα χρόνια. Το παρόν Ευρωπαϊκό ρεκόρ είναι 20.25 και το Παγκόσμιο 19.92.