cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομία της Πολωνίας
Η Πολωνία έχει ταξινομηθεί ως μια οικονομία υψηλού εισοδήματος από την Παγκόσμια Τράπεζα, καταλαμβάνοντας την 19η θέση παγκοσμίως ως προς το ΑΕΠ (Ισοτιμία Αγοραστικής Δύναμης) και την 22η ως προς το ΑΕΠ (ονομαστικό). Η Πολωνία έχει μια εξαιρετικά ποικιλόμορφη οικονομία που κατατάσσεται στην 21η θέση στον Δείκτη Οικονομικής Πολυπλοκότητας του 2017. Η μεγαλύτερη συνιστώσα της οικονομίας της είναι ο τομέας των υπηρεσιών (62,3%), ακολουθούμενος από τη βιομηχανία (34,2%) και τη γεωργία (3,5%). Με την οικονομική μεταρρύθμιση του 1989, το πολωνικό εξωτερικό χρέος αυξήθηκε από 42,2 δισεκατομμύρια δολάρια το 1989 σε 365,2 δισεκατομμύρια δολάρια το 2014. Η Πολωνία απέστειλε αγαθά αξίας 224,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε όλο τον κόσμο το 2017, ενώ οι εξαγωγές αυξήθηκαν στα 221,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα κορυφαία εξαγωγικά αγαθά της χώρας περιλαμβάνουν μηχανήματα, ηλεκτρονικό εξοπλισμό, οχήματα, έπιπλα και πλαστικά.
Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία Πολωνίας, το 2010 ο πολωνικός ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης ήταν 3,7%, που ήταν ένα από τα καλύτερα αποτελέσματα στην Ευρώπη. Το 2014 η οικονομία της αναπτύχθηκε κατά 3,3% και το 2015 κατά 3,8%. Το 2016, η οικονομική ανάπτυξη επιβραδύνθηκε, αλλά τα κυβερνητικά μέτρα τόνωσης σε συνδυασμό με μια αυστηρότερη αγορά εργασίας στα τέλη του 2016 οδήγησαν σε νέα ανάπτυξη. Το 2017, η Πολωνική Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία εκτίμησε αυτή την ανάπτυξη σε 5,2%.
Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2020 η Πολωνία είχε υψηλότερο κατώτατο μισθό από τον αντίστοιχο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν μετρήθηκε με το Πρότυπο Αγοραστικής Δύναμης.
Ιστορία
μικρογραφία| Εκτιμώμενη ιστορική εξέλιξη του πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Πολωνία, από το 1400 Η Πολωνία έχει δει τη μεγαλύτερη αύξηση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ (πάνω από 100%) τόσο μεταξύ των χωρών του πρώην Ανατολικού Μπλοκ όσο και σε σύγκριση με την ΕΕ-15 (περίπου 45%). Έχει αδιάκοπη οικονομική ανάπτυξη από το 1992, ακόμη και μετά την οικονομική κρίση του 2007.
1990-2009
Το πολωνικό κράτος ακολούθησε σταθερά μια πολιτική οικονομικής απελευθέρωσης καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, με θετικά αποτελέσματα για την οικονομική ανάπτυξη αλλά αρνητικά αποτελέσματα για ορισμένους τομείς του πληθυσμού. Η ιδιωτικοποίηση μικρών και μεσαίων κρατικών εταιρειών και ο φιλελεύθερος νόμος για την ίδρυση νέων εταιρειών ενθάρρυνε την ανάπτυξη του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα, ο οποίος υπήρξε η κύρια κινητήρια δύναμη για την οικονομική ανάπτυξη της Πολωνίας. Ο αγροτικός τομέας παρέμεινε μειονεκτούντας από διαρθρωτικά προβλήματα, πλεονάζον εργατικό δυναμικό, αναποτελεσματικές μικρές εκμεταλλεύσεις και έλλειψη επενδύσεων. Η αναδιάρθρωση και η ιδιωτικοποίηση «ευαίσθητων τομέων» (π.χ. άνθρακας) ήταν επίσης αργή, αλλά οι ξένες επενδύσεις στην ενέργεια και το χάλυβα έχουν αρχίσει να αλλάζουν το ρεύμα. Επίσης, οι μεταρρυθμίσεις στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, το συνταξιοδοτικό σύστημα και την κρατική διοίκηση έχουν οδηγήσει σε μεγαλύτερες από τις αναμενόμενες δημοσιονομικές πιέσεις. Η βελτίωση αυτού του ελλείμματος και η αυστηροποίηση της νομισματικής πολιτικής, με έμφαση στον πληθωρισμό, αποτελούν προτεραιότητες για την πολωνική κυβέρνηση. Η περαιτέρω πρόοδος στα δημόσια οικονομικά εξαρτάται κυρίως από τη μείωση της απασχόλησης στον δημόσιο τομέα και από την αναθεώρηση του φορολογικού κώδικα ώστε να ενσωματωθούν οι αγρότες, οι οποίοι σήμερα πληρώνουν σημαντικά χαμηλότερους φόρους από άλλα άτομα με παρόμοια επίπεδα εισοδήματος.
Από την οικονομική κρίση του 2009
Από την παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2009, το ΑΕΠ της Πολωνίας συνέχισε να αυξάνεται. Το 2009, στο υψηλό σημείο της κρίσης, το ΑΕΠ για την Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά μειώθηκε κατά 4,5% ενώ το ΑΕΠ της Πολωνίας αυξήθηκε κατά 1,6%. Από τον Νοέμβριο του 2013, το μέγεθος της οικονομίας της ΕΕ παραμένει κάτω από το επίπεδο πριν από την κρίση, ενώ η οικονομία της Πολωνίας αυξήθηκε σωρευτικά κατά 16%. Οι κύριοι λόγοι για την επιτυχία της φαίνεται να είναι η μεγάλη εσωτερική αγορά (από άποψη πληθυσμού είναι η 6η στην ΕΕ) και ένα φιλικό προς τις επιχειρήσεις πολιτικό κλίμα. Οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που εφαρμόστηκαν μετά την πτώση του σοσιαλισμού στη δεκαετία του 1990 έπαιξαν επίσης ρόλο. Μεταξύ 1989 και 2007, η οικονομία της Πολωνίας αναπτύχθηκε κατά 177%, ταχύτερα από άλλες χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, ενώ την ίδια στιγμή εκατομμύρια έμειναν χωρίς εργασία.
Ωστόσο, οι οικονομικές διακυμάνσεις του επιχειρηματικού κύκλου επηρέασαν πράγματι το ποσοστό ανεργίας της Πολωνίας, το οποίο στις αρχές του 2013 έφτασε σχεδόν το 11%. Αυτό το επίπεδο εξακολουθούσε να είναι χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και άρχισε να μειώνεται στη συνέχεια. Τον Οκτώβριο του 2017, το ποσοστό ανεργίας της Πολωνίας ήταν 4,6% σύμφωνα με τη Eurostat.
Οικονομική ανάπτυξη
Την περίοδο από το 1989 έως το 2018, το ΑΕΠ της Πολωνίας αυξήθηκε κατά 826,96% και ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα στην Ευρώπη. Την ίδια περίοδο, το ΑΕΠ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας αυξήθηκε κατά 789,43%, της Σλοβακίας κατά 783,83% και της Τσεχίας κατά 549,47%. Το 1990, το πολωνικό εθνικό εισόδημα ανερχόταν σε 65,978 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ και μέχρι το 2017 είχε αυξηθεί σε 524,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Η επίτευξη αυτών των αποτελεσμάτων κατέστη δυνατή χάρη στην ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, την ανάπτυξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, αλλά και τη ραγδαία αύξηση της αποδοτικότητας της εργασίας και το άνοιγμα σε άμεσες ξένες επενδύσεις. Το 2018, η πολωνική οικονομία αναπτύχθηκε κατά 5,1% σε σύγκριση με 4,8% το 2017. Η οικονομική ανάπτυξη το τέταρτο τρίμηνο του 2018 στην Πολωνία ανήλθε σε 4,9% σε ετήσια βάση και σε σύγκριση με το τρίτο τρίμηνο, όπου το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 5,1%, ήταν ελαφρώς χαμηλότερο. Την περίοδο αυτή οι επενδύσεις αυξήθηκαν κατά 6,7%, η ιδιωτική κατανάλωση επίσης αυξήθηκε κατά 4,3% και η εγχώρια ζήτηση αυξήθηκε κατά 4,8%. Ο δείκτης PMI τον Ιανουάριο του 2019 ήταν 48,2 μονάδες, ο οποίος ήταν υψηλότερος από τον Δεκέμβριο του 2018 όταν διαμορφώθηκε στις 47,6 μονάδες.
Οικονομικός εθνικισμός και επαναπολονισμός
Από το 2015, υπό την κυβέρνηση Νόμος και Δικαιοσύνη (ΝκΔ), η Πολωνία έχει δει ένα αυξανόμενο κύμα οικονομικού εθνικισμού, με την κρατική Powszechny Zakład Ubezpieczeń (PZU) το 2015 να συμφωνεί να αγοράσει μερίδιο 25,3% στην Alior Bank. Η PZU, μαζί με το Πολωνικό Ταμείο Ανάπτυξης, αγόρασε μερίδιο 32,8% στην Bank Pekao από την UniCredit το 2017, η κρατική PKN Orlen συγχωνεύthke με τη συνάδελφο κρατική εταιρεία κοινής ωφέλειας Energa το 2020 και υπάρχουν περαιτέρω σχέδια για την εξαγορά της μικρότερης ανταγωνιστικής Grupa Lotos. Ο υπουργός πρότεινε επίσης η Πολωνία να έχει μεγαλύτερο έλεγχο στην οικονομία.
Δεδομένα
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τους κύριους οικονομικούς δείκτες μεταξύ 1980 και 2020. Ο πληθωρισμός έως και 2% είναι με πράσινο χρώμα.
Αγορά εργασίας και μισθοί
Η ανεργία στην Πολωνία έγινε μείζον πρόβλημα μετά την πτώση του σοσιαλισμού, αν και η οικονομία είχε προηγουμένως υψηλά επίπεδα κρυφής ανεργίας. Στη συνέχεια, το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε στο 10% στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στη συνέχεια αυξήθηκε ξανά τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, φτάνοντας στο ανώτατο όριο του 20% το 2002. Έκτοτε μειώθηκε, αν και άνισα. Από το 2008 το ποσοστό ανεργίας στην Πολωνία είναι σταθερά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Το ποσοστό έπεσε κάτω από 8% το 2015 και 3,2% το 2019, οδηγώντας σε έλλειμμα εργασίας.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέβλεψε ότι το ποσοστό ανεργίας της Πολωνίας θα αυξηθεί στο 9,919% το 2020 και θα διαμορφωθεί στο 8,032% τον Δεκέμβριο του 2021.
Εξωτερικό εμπόριο και ΑΞΕ
Με την κατάρρευση του εμπορικού μπλοκ COMECON με βάση το ρούβλι το 1991, η Πολωνία αναπροσανατόλισε το εμπόριο της. Ήδη από το 1996, το 70% του εμπορίου της ήταν με μέλη της ΕΕ. Η γειτονική Γερμανία είναι ο κύριος εμπορικός εταίρος της Πολωνίας σήμερα. Η Πολωνία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάιο του 2004. Πριν από αυτό, ενθάρρυνε την περιφερειακή ολοκλήρωση και το εμπόριο μέσω της Κεντρική Ευρωπαϊκής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου (ΚΕΣΕΕ), η οποία περιλάμβανε την Ουγγαρία, την Τσεχία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία.
Η Πολωνία είναι ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εφαρμόζει τον κοινό εξωτερικό δασμό σε αγαθά από άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι κύριες εισαγωγές της Πολωνίας είναι κεφαλαιουχικά αγαθά που απαιτούνται για τον βιομηχανικό εξοπλισμό και για την παραγωγή εισροών. Οι εξαγωγές της χώρας περιλαμβάνουν επίσης μηχανήματα, αλλά έχουν μεγάλη διαφοροποίηση. Οι πιο επιτυχημένες εξαγωγές είναι έπιπλα, τρόφιμα, μηχανοκίνητα σκάφη, ελαφρά αεροπλάνα, προϊόντα σκληρού ξύλου, καθημερινά ρούχα, παπούτσια και καλλυντικά. Η Γερμανία είναι μακράν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας των εξαγωγών της Πολωνίας από το 2013. Στον αγροτικό τομέα, οι μεγαλύτεροι κερδοσκοπικοί πόροι στο εξωτερικό περιλαμβάνουν καπνιστά και φρέσκα ψάρια, εκλεκτή σοκολάτα και γαλακτοκομικά προϊόντα, κρέατα και ειδικά ψωμιά, με τη συναλλαγματική ισοτιμία να ευνοεί την ανάπτυξη των εξαγωγών. Οι εξαγωγές τροφίμων ανήλθαν σε 62 δισεκατομμύρια ζλότι το 2011, αυξημένες κατά 17% από το 2010. Οι περισσότερες εξαγωγές της Πολωνίας προς τις ΗΠΑ λαμβάνουν δασμολογικά οφέλη στο πλαίσιο του προγράμματος Γενικευμένου Συστήματος Προτιμήσεων (ΓΣΠ). Η Πολωνία κατατάσσεται στις 20 κορυφαίες στον κόσμο τόσο σε εξαγωγές όσο και σε εισαγωγές, σημειώνοντας σαφές εμπορικό πλεόνασμα. Η Πολωνία εξαρτάται λιγότερο από το εξωτερικό εμπόριο από τις περισσότερες άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, αλλά ο όγκος των συναλλαγών της με την Ευρώπη εξακολουθεί να είναι σημαντικός. Το 2011, ο όγκος του εμπορίου (εξαγωγές συν εισαγωγές) με τη ζώνη του ευρώ ως μερίδιο του ΑΕΠ ήταν 40%, διπλασιασμένος από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Το 30% των εξαγωγών της Πολωνίας είναι στη Γερμανία και ένα άλλο 30% στην υπόλοιπη Ευρώπη. Υπήρξε σημαντική αύξηση στις εξαγωγές της Πολωνίας στη Ρωσία. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 2014, οι εξαγωγές φρούτων και λαχανικών στη Ρωσία μειώθηκαν δραματικά μετά την απαγόρευσή τους από τη Μόσχα για πολιτικά κίνητρα.
Οι άμεσες ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ) ήταν στο 40% του ΑΕΠ το 2010, διπλασιάζοντας το επίπεδο του 2000. Οι περισσότερες ΑΞΕ στην Πολωνία προέρχονται από τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία. Οι πολωνικές εταιρείες με τη σειρά τους έχουν ξένες επενδύσεις κυρίως στην Ιταλία και το Λουξεμβούργο. Το μεγαλύτερο μέρος των εσωτερικών ΑΞΕ είναι στη μεταποίηση, γεγονός που την καθιστά επιρρεπή στις οικονομικές διακυμάνσεις στις χώρες προέλευσης.
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν γίνει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Πολωνίας στον αραβικό κόσμο, δήλωσε ο Ρόμαν Χαλατσκιέβιτς, πρέσβης της Πολωνίας στα ΗΑΕ, μιλώντας στο Gulf News.
Η κυβέρνηση προσφέρει στους επενδυτές διάφορες μορφές κρατικής ενίσχυσης, όπως φόρο μεταφοράς χρημάτων στο επίπεδο του 19% και επενδυτικά κίνητρα σε 14 Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (μεταξύ άλλων: απαλλαγή φόρου εισοδήματος, απαλλαγή φόρου ακίνητης περιουσίας, ανταγωνιστικές τιμές γης), αρκετά βιομηχανικά και τεχνολογικά πάρκα, τη δυνατότητα να επωφεληθούν από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και τοποθεσίες εγκαταλειμμένης βιομηχανικής περιοχής και αναξιοποίητης περιοχής. Σύμφωνα με την Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας (ΕΤΠ), το επίπεδο εισροής ΑΞΕ στην Πολωνία το 2006 ανήλθε σε 13,9 δισεκατομμύρια ευρώ.
Σύμφωνα με έκθεση της Ernst & Young, η Πολωνία κατέχει την 7η θέση στον κόσμο όσον αφορά την ελκυστικότητα των επενδύσεων. Ωστόσο, η ευρωπαϊκή έρευνα ελκυστικότητας του 2010 της Ernst & Young ανέφερε ότι η Πολωνία σημείωσε μείωση 52% στη δημιουργία θέσεων εργασίας ΑΞΕ και μείωση 42% στον αριθμό των έργων ΑΞΕ από το 2008. Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ (www.oecd.org), το 2004 η Πολωνία ήταν ένα από τα πιο σκληρά εργαζόμενα έθνη στην Ευρώπη. Το 2010 το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ κατέταξε την Πολωνία κοντά στην τελευταία θέση των χωρών του ΟΟΣΑ ως προς τη σαφήνεια, την αποτελεσματικότητα και την ουδετερότητα του νομικού πλαισίου που χρησιμοποιούν οι εταιρείες για την επίλυση διαφορών.
Βιομηχανίες παραγωγής
μικρογραφία| Το [[Χρηματιστήριο της Βαρσοβίας είναι το μεγαλύτερο χρηματιστήριο στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη]] μικρογραφία| Η [[PKN Orlen είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες στην Πολωνία]] μικρογραφία| Το [[Λιμάνι της Γκντίνια είναι ένα από τα κύρια λιμάνια της Πολωνίας]] μικρογραφία|220x220εσ| [[Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας|Κεντρική Πλατεία Αγοράς στην Κρακοβία]] Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η βιομηχανική βάση της Πολωνίας ήταν συγκεντρωμένη στους τομείς του άνθρακα, της κλωστοϋφαντουργίας, των χημικών, των μηχανημάτων, του σιδήρου και του χάλυβα. Σήμερα επεκτείνεται στα λιπάσματα, τα πετροχημικά, τις εργαλειομηχανές, τα ηλεκτρικά μηχανήματα, τα ηλεκτρονικά, την αυτοκινητοβιομηχανία και τη ναυπηγική.
Η βιομηχανική βάση της Πολωνίας υπέφερε πολύ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πολλοί πόροι κατευθύνθηκαν προς την ανοικοδόμηση. Το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα που επιβλήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 δημιούργησε μεγάλες και δυσκίνητες οικονομικές δομές που λειτουργούσαν υπό μια αυστηρή κεντρική διοίκηση. Εν μέρει λόγω αυτής της συστημικής ακαμψίας, η οικονομία είχε κακή απόδοση ακόμη και σε σύγκριση με άλλες οικονομίες της Κεντρικής Ευρώπης.
Το 1990, η κυβέρνηση του Ταντέους Μαζοβιέτσκι ξεκίνησε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων για να αντικαταστήσει την κεντρική οικονομία διοίκησης με ένα σύστημα προσανατολισμένο στην αγορά. Ενώ τα αποτελέσματα ήταν συνολικά εντυπωσιακά, πολλές μεγάλες κρατικές βιομηχανικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα οι σιδηροδρομικοί, εξορυκτικοί, χάλυβας και αμυντικοί τομείς, παρέμειναν ανθεκτικές στην αλλαγή και στη συρρίκνωση που απαιτούνταν για να επιβιώσουν σε μια οικονομία βασισμένη στην αγορά.
Φαρμακευτικά
Η συνολική αξία της πολωνικής αγοράς φαρμάκων το 2008 ήταν 24,1 δισ. ζλότι, 11,5% περισσότερο από το 2007.
Η αγορά μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο της συνολικής αγοραίας αξίας, είχε αξία 7,5 δισ. ζλότι το 2008. Αυτή η τιμή περιλαμβάνει φάρμακα και μη φάρμακα, όπως συμπληρώματα διατροφής, καλλυντικά, επιδέσμους, οδοντιατρικά υλικά, διαγνωστικές εξετάσεις και ιατρικές συσκευές. Η αγορά συνταγογραφούμενων φαρμάκων ήταν αξίας 15,8 δισ. ζλότι.
Εξόρυξη
Το 2019, η χώρα ήταν ο 3ος μεγαλύτερος παραγωγός ρηνίου παγκοσμίως, ο 5ος μεγαλύτερος παραγωγός αργύρου στον κόσμο, ο 12ος μεγαλύτερος παραγωγός χαλκού, ο 14ος μεγαλύτερος παραγωγός θείου στον κόσμο και ο 14ος μεγαλύτερος παραγωγός αλατιού στον κόσμο.
Γεωργία
Η γεωργία απασχολεί το 12,7% του εργατικού δυναμικού, αλλά συνεισφέρει το 3,8% στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ), αντικατοπτρίζοντας τη σχετικά χαμηλή παραγωγικότητα. Σε αντίθεση με τον βιομηχανικό τομέα, ο αγροτικός τομέας της Πολωνίας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικά χέρια κατά τις δεκαετίες της πραγματικής σοσιαλιστικής διακυβέρνησης. Τα περισσότερα από τα πρώην κρατικά αγροκτήματα είναι τώρα μισθωμένα σε αγρότες ενοικιαστές. Η έλλειψη πίστωσης εμποδίζει τις προσπάθειες πώλησης πρώην κρατικών καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Επί του παρόντος, τα 2 εκατομμύρια ιδιωτικά αγροκτήματα της Πολωνίας καταλαμβάνουν το 90% της συνολικής γεωργικής γης και αντιπροσωπεύουν περίπου το ίδιο ποσοστό της συνολικής γεωργικής παραγωγής. Τα αγροκτήματα είναι μικρά —8 εκτάρια κατά μέσο όρο— και συχνά κατακερματισμένα. Οι εκμεταλλεύσεις με έκταση άνω των 15 εκταρίων αντιπροσώπευαν το 9% του συνολικού αριθμού των εκμεταλλεύσεων, αλλά καλύπτουν το 45% της συνολικής γεωργικής έκτασης. Πάνω από τα μισά αγροτικά νοικοκυριά στην Πολωνία παράγουν μόνο για τις δικές τους ανάγκες με ελάχιστες, έως καθόλου, εμπορικές πωλήσεις.
Η Πολωνία είναι καθαρός εξαγωγέας επεξεργασμένων φρούτων και λαχανικών, κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων. Οι μεταποιητές βασίζονται συχνά στις εισαγωγές για να συμπληρώσουν τις εγχώριες προμήθειες σιταριού, σιτηρών ζωοτροφών, φυτικών ελαίων και πρωτεϊνικών γευμάτων, τα οποία γενικά είναι ανεπαρκή για την κάλυψη της εγχώριας ζήτησης. Ωστόσο, η Πολωνία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πατάτας και σίκαλης στην ΕΕ και είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ζαχαρότευτλων και τριτικάλε στον κόσμο. Η Πολωνία είναι επίσης σημαντικός παραγωγός ελαιοκράμβης, σιτηρών, χοίρων και βοοειδών. Η Πολωνία είναι ο 6ος μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας μήλων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τουρισμός
Η Πολωνία, ειδικά μετά την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, έγινε ένα μέρος που επισκέπτονται συχνά τουρίστες. Τα περισσότερα τουριστικά αξιοθέατα στην Πολωνία συνδέονται με το φυσικό περιβάλλον, τους ιστορικούς χώρους και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο από όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Τουριστικού Ινστιτούτου, την Πολωνία επισκέφθηκαν 15,7 εκατομμύρια τουρίστες το 2006 και 15 εκατομμύρια τουρίστες το 2007, από τον συνολικό αριθμό των 66,2 εκατομμυρίων ξένων επισκεπτών. Το 2016 ο αριθμός των αφίξεων στην Πολωνία ανήλθε σε 80,5 εκατομμύρια. 17,5 εκατομμύρια από αυτόν τον αριθμό είναι αφίξεις που θεωρούνται για τουριστικούς σκοπούς (με τουλάχιστον μία διανυκτέρευση), καθιστώντας την τη 16η χώρα με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο. Οι πιο δημοφιλείς πόλεις είναι η Κρακοβία, η Βαρσοβία, το Γκντανσκ, το Βρότσουαφ, το Λοτζ, το Πόζναν, το Στσέτσιν, το Λούμπλιν, το Τόρουν, το Σόποτ, το Ζακοπάνε και το Αλατωρυχείο Βιελίτσκα. Οι καλύτεροι προορισμοί αναψυχής περιλαμβάνουν την Περιοχή λιμνών στη Μαζουρία της Πολωνίας, τις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας, τα Όρη Τάτρα (η ψηλότερη οροσειρά των Καρπαθίων), τα Σουδητικά Όρη και το Δάσος Μπιαλοβιέζα. Οι κύριες τουριστικές προσφορές της Πολωνίας περιλαμβάνουν περιηγήσεις σε πόλεις και ιστορικά μνημεία εκτός πόλης, επαγγελματικά ταξίδια, εξειδικευμένο τουρισμό, αγροτουρισμό, ορειβασία (πεζοπορία) και αναρρίχηση, μεταξύ άλλων.
Χρηματοοικονομικός τομέας
Ο πολωνικός τραπεζικός τομέας ελέγχεται από την Πολωνική Αρχή Χρηματοοικονομικής Εποπτείας (ΠΑΧΕ).
Επιχειρηματικά κεφάλαια
Το τμήμα της αγοράς ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων χρηματοδοτεί εταιρείες υψηλού κινδύνου πρώιμου σταδίου, με δυνατότητα ταχείας ανάπτυξης, 130 ενεργές εταιρείες στην Πολωνία (από τον Μάρτιο του 2019). Μεταξύ 2009 και 2019, αυτές οι οντότητες έχουν επενδύσει τοπικά σε περισσότερες από 750 εταιρείες, κατά μέσο όρο 9 εταιρείες ανά χαρτοφυλάκιο. Από το 2016, έχουν δημιουργηθεί νέοι νομικοί θεσμοί για οντότητες που πραγματοποιούν επενδύσεις σε επιχειρήσεις στη φάση νεοφυούς επιχείρησης. Το 2018, τα fund επιχειρηματικών κεφαλαίων επένδυσαν 178 εκατομμύρια ευρώ σε πολωνικές επιχειρήσεις (0,033% του ΑΕΠ). Από τον Μάρτιο του 2019, το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων που διαχειρίζονται εταιρείες επιχειρηματικών κεφαλαίων που δραστηριοποιούνται στην Πολωνία εκτιμάται σε €2.6 δις. Η συνολική αξία των επενδύσεων της πολωνικής αγοράς επιχειρηματικών κεφαλαίων ανέρχεται σε 209.2 εκ. ευρώ.
Μεταφορές
Η Πολωνία εξυπηρετείται από ένα εκτεταμένο δίκτυο σιδηροδρόμων. Στις περισσότερες πόλεις, ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης και είναι καλά συνδεδεμένος με το τοπικό σύστημα μεταφορών. Η υποδομή λειτουργεί από τους Πολωνικούς Κρατικούς Σιδηροδρόμους, μέρος του κρατικού Ομίλου PKP. Το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι πολύ πυκνό στη δυτική και βόρεια Πολωνία, ενώ το ανατολικό τμήμα της χώρας είναι λιγότερο ανεπτυγμένο. Η πρωτεύουσα, η Βαρσοβία, έχει το μόνο σύστημα ταχείας διέλευσης της χώρας: το Μετρό Βαρσοβίας.
Το πιο σημαντικό αεροδρόμιο στην Πολωνία είναι το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν». Το αεροδρόμιο της Βαρσοβίας είναι ο κύριος διεθνής κόμβος για την LOT Polish Airlines. Εκτός από τη Βαρσοβία, το Βρότσουαφ, το Γκντανσκ, το Κατοβίτσε, η Κρακοβία και το Πόζναν έχουν όλα διεθνή αεροδρόμια. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012 που διοργανώθηκε από κοινού από την Πολωνία και την Ουκρανία, ορισμένα αεροδρόμια σε όλη τη χώρα ανακαινίστηκαν. Αυτό περιλάμβανε την κατασκευή νέων τερματικών σταθμών με αυξημένο αριθμό jetways και περιπτέρων τόσο στο Αεροδρόμιο Βρότσουαφ «Νικόλαος Κοπέρνικος» όσο και στο Αεροδρόμιο Γκντανσκ «Λεχ Βαουένσα».
Η Πολωνία έχει συνολικά 412.264 χλμ. των δημόσιων δρόμων. Οι δημόσιοι δρόμοι της Πολωνίας ομαδοποιούνται σε κατηγορίες που σχετίζονται με τη διοικητική διαίρεση, στις οποίες περιλαμβάνονται οι εθνικοί οδοί, οι οδό βοεβοδάτου, οι οδοί πόβιατ και οι οδοί γκμίνα. Οι αυτοκινητόδρομοι και οι αυτοκινητόδρομοι ταχείας κυκλοφορίας αποτελούν μέρος του εθνικού οδικού δικτύου. Έως τις 10 Ιανουαρίου 2020, υπάρχουν 4.000 χλμ. αυτοκινητοδρόμων και οδών ταχείας κυκλοφορίας σε χρήση.
Αύξηση του ΑΕΠ στην Πολωνία
Πρόσφατη αύξηση του ΑΕΠ (σε σύγκριση με το ίδιο τρίμηνο του προηγούμενου έτους):
Τοποθεσία
Η Πολωνία βρίσκεται σε πολύ καλή τοποθεσία για τη μεταφορά τοπικών εξαρτημάτων ή προϊόντων στην υπόλοιπη Ευρώπη. Για παράδειγμα, όταν μεταφέρεται η παραγωγή από την Κίνα, το νέο εργοστάσιο στην Πολωνία μπορεί να μεταφέρει τα προϊόντα του σε 24 ώρες στα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη της Ευρώπης και σε 48 ώρες σε όλη την Ευρώπη.
Οι δυνατότητες της πολωνικής οικονομίας στην ΕΕ
Αν και η πολωνική οικονομία πλησιάζει τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αυτή η διαδικασία προχωρά με αργό ρυθμό. Μέχρι στιγμής, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης, η Πολωνία έχει καταφέρει να ξεπεράσει την Πορτογαλία. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία μεταξύ περιοχών. Το Βοεβοδάτο Μασοβίας βρίσκεται σε παρόμοιο επίπεδο με τις πλουσιότερες περιοχές της Ισπανίας και τις περισσότερες περιφέρειες της Γαλλίας (82% του μέσου όρου της ΕΕ). Ωστόσο, πρέπει να θυμόμαστε ότι το ΑΕΠ αυτού του βοεβοδάτου παράγεται κυρίως από τη Βαρσοβία. Το Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας με ΑΕΠ 16.000 $ είναι στο ίδιο επίπεδο με την Πορτογαλία και τις περιοχές της Ισπανίας και την Ελλάδα. Τα επόμενα βοεβοδάτα έφτασαν περίπου το 50% του μέσου όρου της ΕΕ και τα φτωχότερα βοεβοδάτα της ανατολικής Πολωνίας έχουν κατά κεφαλήν ΑΕΠ συγκρίσιμο με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.
Το πολωνικό κεφάλαιο έχει πολλές μεγάλες εταιρείες σε αυτήν την περιοχή της Ευρώπης, δηλαδή την PKN Orlen, η οποία έχει σταθμούς στη Γερμανία και τη Λιθουανία, την Polsat, η οποία επενδύει επίσης στη Λιθουανία, τον Όμιλο ITI. Η Πολωνία έχει ένα εξαιρετικά ανεπτυγμένο οδικό δίκτυο, οι περισσότεροι από τους αυτοκινητόδρομους Α1, Α2, Α4 και οδούς ταχείας κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένων των S6 και S7, έχουν ολοκληρωθεί πλήρως. Τα επόμενα θα είναι έτοιμα μέχρι το 2023. Η κατασκευή τους από ιδιωτικές εταιρείες χρηματοδοτείται εν μέρει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα επόμενα χρόνια, η Πολωνία πρόκειται να λάβει περίπου 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ για τον εκσυγχρονισμό των σιδηροδρόμων.
Η Πολωνία είναι ένας από τους βασικούς μεταναστευτικούς προορισμούς στην ΕΕ, έχοντας προσελκύσει περισσότερους μετανάστες εκτός ΕΕ από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ για μερικά συναπτά έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Πολωνια Πολωνια Πολωνια
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, κόμισσα του Ουρζέλ
Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας, κόμισσα της Ουρζέλ, (Ισπανική γλώσσα : Isabella de Aragon de Barcelona, 1376 - 1424) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ουρζέλ. Ήταν η τέταρτη κόρη (μόνη κόρη από τον 4ο γάμο) του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας, δούκα των Αθηνών & Νέων Πατρών και της 4ης συζύγου του Σιβύλλας της Φορτιά, κόρης του Μπερενγκουέρ ντε Φορτιά. Η Ισαβέλλα ήταν η μικρότερη από τα εννιά παιδιά του πατέρα της, τα επτά ήταν μεγαλύτερα ετεροθαλή με την ίδια και τον ετεροθαλή αδελφό της Αλφόνσο που πέθανε σε βρεφική ηλικία. Οι μεγαλύτεροι ετεροθαλείς αδελφοί της ήταν ο Ιωάννης Α΄ της Αραγωνίας και ο Μαρτίνος της Αραγωνίας. Οι μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές της ήταν η Κωνσταντία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Σικελίας, η Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας και η Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Καστίλης.
Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε στην Βαλένθια τον Ιάκωβο Β΄ της Ουρζέλ (29 Ιουνίου 1407), αμέσως μετά τον γάμο ο σύζυγος της διορίστηκε υπολοχαγός στο Βασίλειο της Αραγωνίας (1408). Η Κομητεία του Ουρζέλ διαλύθηκε (1413) μετά την εξέγερση του συζύγου της εναντίον του νέου βασιλιά Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας. Ο Φερδινάνδος Α΄ κληρονόμησε το Στέμμα της Αραγωνίας παρά το γεγονός ότι ο Ιάκωβος Β΄ του Ουρζέλ είχε περισσότερα δικαιώματα επειδή ήταν ο πιο στενός συγγενής με τον βασιλικό Οίκο της Αραγωνίας. Ο Φερδινάνδος Α΄ είχε προσφέρει σαν αποζημίωση 150.000 φιορίνια, τον τίτλο του δούκα του Μοντμπλάν και τον γάμο ανάμεσα στον γιο του Ερρίκου με την κόρη του Ιακώβου Ισαβέλλα. Ο Ιάκωβος Β΄ αρνήθηκε ύστερα από πρόταση της μητέρας του, στην συνέχεια στερήθηκε όλους τους τίτλους του και καταδικάστηκε σε ισόβια φυλακή.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1407 τον Ιάκωβο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης κόμη του Ουρζέλ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Κόμισσες της Ισπανίας
Ντάρφο Μποάριο Τέρμε
Το Ντάρφο Μποάριο Τέρμε (ιταλικά: Darfo Boario Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Κροατικό Κοινοβούλιο
Το Κροατικό Κοινοβούλιο ( Hrvatski sabor, προφέρεται Χρβάτσκι Σάμπορ) είναι το μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα της Δημοκρατίας της Κροατίας, το οποίο απαρτίζεται από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού. Οι εξουσίες, οι αρμοδιότητες και ο τρόπος οργάνωσης του Κροατικού Κοινοβουλίου ορίστηκαν με το Σύνταγμα της Κροατίας, στα άρθρα 71-93. Αποτελείται από 151 μέλη που εκλέγονται για τετραετή θητεία με άμεσες και καθολικές εκλογές, με ισότιμη και μυστική ψηφοφορία. Από αυτά, τα 140 μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται από τις δέκα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, 8 από τις μειονότητες και 3 από τους Κροάτες του εξωτερικού. Πρόεδρος του Κοινοβουλίου είναι ο Ομιλητής, ο οποίος επικουρείται από τουλάχιστον έναν αντιπρόεδρο (ως 4-5).
Ιστορία
Το μεσαιωνικό Βασίλειο της Κροατίας ιδρύθηκε γύρω στο 925 μ.Χ. Από το 1102, τα βασίλεια της Κροατίας και της Ουγγαρίας συνδέονταν με προσωπική ένωση, δηλαδή ήταν εσωτερικά αυτόνομα με κοινό βασιλιά. Το 1273, στο Ζάγκρεμπ λειτουργούσε μία νομοθετική συνέλευση, η οποία αναφέρεται ως "Congregatio Regni totius Sclavonie generalis" (Γενική Συνέλευση) ή "Universitas nobilium Regni Sclavoniae" (Κοινότητα των Ευγενών) του Βασιλείου της Σλαβονίας. Το 1526, μετά από πολλούς αιώνες ένωσης, τα δύο βασίλεια έγιναν μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων. Το 1527, το Κροατικό Κοινοβούλιο εξέλεξε για μονάρχη του Βασιλείου τον Φερδινάνδο Α'. Το 1712, το Κοινοβούλιο αποφάσισε να υποστηρίξει την Κροατική Νομική Κύρωση, που επέτρεψε στη Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας να αναλάβει τη θέση μονάρχη. εναλλ.=Shield with colored painting on stone building|μικρογραφία|200x200px| Έμβλημα του Βασιλείου της Κροατίας, της Σλαβονίας και της Δαλματίας στο κτίριο του Κροατικού Κοινοβουλίου |αριστεράΜέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα η συμμετοχή στο Κοινοβούλιο ήταν προνόμιο της αριστοκρατίας. Από τις 5 Ιουνίου του 1848, στο Κοινοβούλιο συμμετείχαν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού. Από το 1868 το Κροατικό Κοινοβούλιο ασκούσε τη νομοθετική εξουσία και διευθετούσε τις σχέσεις του κράτους με το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Συνεδρίαζε ετήσια στο Ζάγκρεμπ, παρουσία του Βασιλιά ή του Μπαν (αντιβασιλέα), και ήταν μονοθάλαμο. Σημαντικά πολιτικά κόμματα που αναδύθηκαν κατά την δεκαετία του 60 ήταν το δεξιό Κόμμα των Δικαιωμάτων του Άντε Στάρτσεβιτς, το Λαϊκό Κόμμα , το Κροατικό-Ουγγρικό Κόμμα, κ.α. Από το 1888 στις βουλευτικές εκλογές εκλέγονταν 88 αντιπρόσωποι για πενταετή θητεία.
Το 1905 πολλά κόμματα προσχώρησαν στην Κροατική-Σερβική Πολιτική Συμμαχία, η οποία επικράτησε στις εκλογικές αναμετρήσεις και κυβέρνησε τη χώρα μέχρι το 1918. Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στις 29 Οκτωβρίου 1918, το Κροατικό Κοινοβούλιο αποφάσισε να διακόψει τις σχέσεις του Κράτους των Κροατών, Σλοβένων και Σέρβων με την Αυστροουγγαρία. Τριάντα τρεις ημέρες μετά, την 1η Δεκεμβρίου 1918, αυτό το προσωρινό κράτος ενώθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας και σχηματίστηκε το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Αυτό με τη σειρά του, στις 3 Οκτωβρίου 1929, μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. To 1939 ιδρύθηκε το Μπανόβινα της Κροατίας, ως αυτόνομη επαρχία εντός του Γιουγκοσλαβικού Βασιλείου, με πρωτεύουσα το Ζάγκρεμπ και νομοθετικό σώμα το Κροατικό Κοινοβούλιο. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, το Κοινοβούλιο ήταν μόνο ένα συμβουλευτικό σώμα χωρίς νομοθετική εξουσία, καθώς το κράτος βρισκόταν υπό τον άμεσο έλεγχο του (φασίστα) Άντε Πάβελιτς.
Το 1943 ιδρύθηκε το Κρατικό Αντιφασιστικό Συμβούλιο για την Εθνική Απελευθέρωση της Κροατίας, το οποίο το 1945 μετονομάστηκε σε Εθνικό Κοινοβούλιο της Κροατίας. Μετά τον πόλεμο, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας ανέβηκε στην εξουσία και καθιέρωσε ένα μονοκομματικό πολιτικό σύστημα που διήρκεσε μέχρι το 1990. Το 1963 η Λαϊκή Δημοκρατία της Κροατίας έγινε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κροατίας.
Όπως αναφέρεται στο πρώτο κεφάλαιο του Συντάγματος, όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα ήταν θεμελιώδους σημασίας για τη διαμόρφωση του Κροατικού Κοινοβουλίου στη σημερινή του μορφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά νομοθετικά σώματα Κατηγορία:Κοινοβούλια ανά χώρα Κατηγορία:Κυβέρνηση της Κροατίας Κατηγορία:Πολιτική της Κροατίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Κροατικά (hr)
Ντέλλο
Το Ντέλλο (ιταλικά: Dello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ντουρνόν
Το Ντουρνόν (γαλλικά: Dournon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντουρνονιέν (γαλλικά: Dournoniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ρόμαν Στανίσουαφ Ινγκάρντεν
Ο Ρόμαν Στανίσουαφ Ινγκάρντεν (πολωνικά: Roman Stanisław Ingarden, 1 Οκτωβρίου 1920, Ζακοπάνε - 12 Ιουλίου 2011, Κρακοβία) Πολωνός μαθηματικός φυσικός και δάσκαλος ιαπωνικών σπουδών. Σχετίστηκε με το Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» του Τόρουν, όπου ήταν μακροχρόνιας θητεία διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσικής (1969–1986) και επικεφαλής τμημάτων εκεί (1966–1991). Ειδικεύτηκε στην οπτική και τη στατιστική θερμοδυναμική, γράφοντας επίσης για την ιστορία και τη φιλοσοφία της επιστήμης. Ήταν συγγραφέας πολλών ακαδημαϊκών εγχειριδίων για τη φυσική και τα μαθηματικά. Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος (1996) και νικητής πολλών κρατικών βραβείων - εκτός πολωνικών, τουλάχιστον ενός ιαπωνικού.
Ήταν μέλος της οικογένειας των διανοούμενων Ινγκάρντεν - γιος του φιλόσοφου Ρόμαν Βίτολντ Ινγκάρντεν, πατέρας του αρχιτέκτονα Κσίστοφ Ινγκάρντεν και του κτηνιάτρου Γιάτσεκ Ινγκάρντεν.
Βιογραφία
μικρογραφία| Ο τάφος των Ινγκάρντεν στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ στην [[Κρακοβία.]] Κατά τα έτη 1930–1936, παρακολούθησε το 3ο Κρατικό Γυμνάσιο στο Λβουφ, όπου τα μαθηματικά διδάσκονταν από τον Γιούλιους Σάουντερ και έδωσε τις τελικές του εξετάσεις το 1938 στο Κρατικό Γυμνάσιο Νικόλαος Κοπέρνικος του Λβιβ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γιαν Καζίμιες, όπου οι καθηγητές μαθηματικών του ήταν μεταξύ άλλων οι: Γιούλιους Πάβεου Σάουντερ, Στέφαν Μπάναχ και Χιούγκο Στάινχαους. Οι καθηγητές φυσικής ήταν οι Στανίσουαφ Λόρια και Βόιτσεχ Ρουμπινόβιτς.
Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λβουφ, το όνομα του οποίου άλλαξε σε Ιβάν Φράνκο και στη συνέχεια στο μυστικό πολωνικό πανεπιστήμιο στο Λβουφ. Από το 1941 εργάστηκε ως οπτικός στο οπτικό εργοστάσιο Μπούγιακ στο Λβουφ και από το 1944 στα Οπτικά και Μηχανικά Εργαστήρια της Στρατιωτικής Περιφέρειας Λβουφ.
Μετά τον πόλεμο και την απέλαση από το Λβουφ, βρέθηκε στην Κρακοβία, όπου εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα Φυσικής που οργανώθηκε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας. Ταυτόχρονα, συνέχισε τις σπουδές του στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο (μεταξύ άλλων οι καθηγητές του την εποχή εκείνη ήταν Γιαν Βάισενχοφ και Κονστάντι Ζακσέφσκι). Απέκτησε το μεταπτυχιακό του το 1946 υπό την επίβλεψη του Βόιτσεχ Ρουμπινόβιτς.
Ξεκίνησε την επιστημονική του εργασία το 1945 στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας στην Κρακοβία, αλλά την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Βρότσουαφ, όπου ανέλαβε τη θέση του βοηθού στο Τμήμα Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ. Το 1949, απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, όπου η διατριβή του είχε τίτλο «Στην ιδανική χαρτογράφηση του χώρου σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο» και ο Βόιτσεχ Ρουμπινόβιτς ήταν ο επιβλέπων καθηγητής του. Από το 1951 ανήκε στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας. Το 1954 έλαβε τη θέση του αναπληρωτή καθηγητή και το 1964 τον τίτλο του τακτικού καθηγητή φυσικών επιστημών. Το 1960 υπέβαλε τη διατριβή του, αλλά δεν έγινε αποδεκτή από την Κεντρική Επιτροπή Προσόντων λόγω της προηγούμενης θητείας του ως καθηγητή. Από το 1954 εργάστηκε επίσης στο Ινστιτούτο Φυσικής της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, όπου οργάνωσε το Τμήμα Χαμηλών Θερμοκρασιών στο Βρότσουαφ (αργότερα ενσωματώθηκε στη δομή του Ινστιτούτου Χαμηλών Θερμοκρασιών και Δομικής Έρευνας «Βουοντζίμιες Τσεμπιατόφσκι» της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών).
Την περίοδο 1966–1991, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» στο Τόρουν. Την περίοδο 1969–1986 διετέλεσε διευθυντής του Ινστιτούτου Φυσικής του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος και διηύθυνε διαδοχικά:
Το 1991 συνταξιοδοτήθηκε. Θάφτηκε στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ στην Κρακοβία, τμήμα L1-1-19.
Φυσική και μαθηματικά
Ήταν ο δημιουργός των περιοδικών Reports on Mathematical Physics (1970) και Open Systems and Information Dynamics (1992), τα οποία περιλαμβάνονταν στο Journal Citation Reports. Ήταν συγγραφέας πολυάριθμων επιστημονικών εργασιών στον τομέα της μαθηματικής φυσικής, πάνω από δώδεκα εγχειριδίων και σεναρίων θεωρητικής φυσικής και μαθηματικών, καθώς και βιβλίων φιλοσοφικού και ιστορικού χαρακτήρα.
Ιαπωνικές σπουδές
Εκτός από τα μαθήματα φυσικής, από τη δεκαετία του 1970 δίδασκε ένα μάθημα ιαπωνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Νικόλαος Κοπέρνικος. Το 1992 ιδρύθηκε το Τμήμα Ιαπωνικής Γλώσσας και Πολιτισμού στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος (μεταξύ άλλων χάρη στις προσπάθειές του) όπου έδωσε διαλέξεις για τις ιαπωνικές σπουδές. Ήταν ειδικός στη νεωτερικότητα, την ιστορία, τον πολιτισμό και την ιαπωνική γλώσσα. Ο γιος του, αρχιτέκτονας Κσίστοφ Ινγκάρντεν, διορίστηκε επίτιμος πρόξενος της Ιαπωνίας στην Κρακοβία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Ιερού Θησαυρού, 3η τάξη Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Σαλβάτορ
Καπουτσίνο (ρόφημα)
Ο καπουτσίνο είναι ένα ρόφημα ιταλικής προέλευσης που αποτελείται από καφέ εσπρέσο και γάλα σε μορφή αφρού.
Στην Ιταλία, στη χώρα που είναι πιο διαδεδομένος, παραδοσιακά καταναλώνεται το πρωί, στο πρωινό ή μετά, ποτέ όμως κατά τη διάρκεια των γευμάτων.
Ιστορία
Το όνομα αντιπροσωπεύει την καφέ ενδυμασία των καπουτσίνων. Φαίνεται πως η ιδέα του καπουτσίνο ήταν μια βιεννέζικη προετοιμασία του λεγόμενου Καπουτσίνερ, με βάση τον καφέ, σαντιγί και άλλα συστατικά, δοκιμασμένη από το τέλος του 18ου  αιώνα, στη συνέχεια προσαρμοσμένη στα εδάφη της Τεργέστης και στις άλλες ιταλοαυστροουγγρικές κτήσεις. Η διάδοση του ιταλικού καπουτσίνο μπορεί να χρονολογηθεί στα πρώτα 30 χρόνια του 20ου αιώνα.
Οι μηχανές εσπρέσσο, απαραίτητες για το χαρακτηριστικό αποτέλεσμα του καπουτσίνο, εξαπλώθηκαν μόλις από τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, με το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που εκδόθηκε από τον Λουίτζι Μπέτζερα το 1901.
Προετοιμασία
μικρογραφία Συνήθως πίνεται γλυκός, συχνά συνοδεύεται από κρουασάν ή άλλα προϊόντα αρτοποιίας ή ζαχαροπλαστικής. Ο καπουτσίνο αποτελείται συνήθως από περίπου 125 ml γάλα και 25 ml καφέ. Ο αφρός (ή, καλύτερα, κρέμα) πρέπει να είναι ευπαρουσίαστος και σε άφθονη ποσότητα. Μερικές φορές, για να ολοκληρωθεί, προστίθεται κακάο ή κανέλα σε σκόνη.
Υπάρχουν πολλές παραλλαγές στον κόσμο. Στην Ιταλία, οι κύριες είναι o καπουτσίνο σκούρο και o καπουτσίνο κιάρο. Τον τελευταίο καιρό, για την ενίσχυση της αισθητικής του καπουτσίνο, υπάρχουν και οι σύγχρονες τεχνικές της τέχνης του καφέ ή του γάλακτος, με τις οποίες μπορούμε να τον διακοσμήσουμε, χρησιμοποιώντας σχέδια που γίνονται με την κανάτα του γάλακτος ή χειρωνακτικά εργαλεία.
Κατηγορία:Καφές Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Ντεζεντσάνο ντελ Γκάρντα
Το Ντεζεντσάνο ντελ Γκάρντα (ιταλικά: Desenzano del Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Έντολο
Το Έντολο (ιταλικά: Edolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Φραρό
Το Φραρό (γαλλικά: Fraroz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαροσέ (γαλλικά: Barochers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιωάννης Γιαγκιέλλον
Ο Ιωάννης των Λιθουανών δουκών, πολων. Jan z Książąt Litewskich (8 Ιανουαρίου 1499 - 18 Μαρτίου 1538) από τον Οίκο των Γιαγκιελλόνων ήταν επίσκοπος του Βίλνιους (1519-36) και του Πόζναν (1536-38). Διετέλεσε επίσκοπος, όταν ο Προτεσταντισμός έκανε την πρώτη διείσδυση στο μεγάλο δουκάτο της Λιθουανίας και έκανε τις πρώτες κινήσεις πολεμώντας τον.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο (νόθο) τέκνο του Σιγισμούνδου Α΄ βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας από την ερωμένη του Καταζύνα Τελνιτσάνκα. Γεννήθηκε πριν τον 1ο γάμο του πατέρα του με τη Βαρβάρα Ζαπόλυα το 1512. Το 1510 ο Σιγισμούνδος Α΄ έλαβε παπική άδεια, από defectus natalium (μη κανονικώς γεννηθέντα, νόθο) να τον αναγνωρίσει ως γνήσιο γιο και να τον κάνει ευγενή. Του έδωσε τον τίτλο των Λιθουανών δουκών περί το 1514 και του επέτρεψε μία παραλλαγή του Λιθουανικού οικοσήμου. Ο Ιωάννης έγινε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κρακοβίας το 1510 και του Πόζναν το 1516. Φοίτησε στην Ακαδημία της Κρακοβίας και το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1519, 21 ετών, ονομάστηκε επίσκοπος του Κιέβου. Ο πάπας Λέων Ι΄ επικύρωσε την εκλογή, παρ' ότι ο Ιωάννης δεν είχε ακόμη χειροτονηθεί ιερέας (αυτό έγινε μόλις το 1531) και η Γ΄ Σύνοδος του Λατερανού απαιτούσε από τους επισκόπους να είναι τουλάχιστον 30 ετών. Ο Ιωάννης συνοδευόταν από τη μητέρα του, που παρενέβαινε στα θέματα της επισκοπής. Οι δύο τους αντιμετώπισαν αρκετή αντίθεση στο Βίλνιους· ακόμη τους επιτέθηκε και τους τραυμάτισε ο Στανίσλαφ, γιος του Νικολάι Β΄ Ραντζίβιου μεγάλου Καγκελάριου. Αυτό έκανε τον πάπα να θέσει τον Ιωάννη υπό την επιτροπεία των επισκόπων της Κρακοβίας και του Λουτσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ουσιέρ
Το Ουσιέρ (γαλλικά: Oussières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ουσιερουά (γαλλικά: Oussièrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Συγκρούσεις στο Σουδάν (2023)
Στις 15 Απριλίου 2023, ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις σε όλο το Σουδάν, ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα Χαρτούμ, μεταξύ αντίπαλων φατριών της κυβερνώσας στρατιωτικής κυβέρνησης της χώρας. Μέχρι τις 18 Απριλίου, τουλάχιστον 188 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί.
Οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν με επιθέσεις των παραστρατιωτικών Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) σε βασικούς κυβερνητικούς χώρους. Εκρήξεις και πυροβολισμοί αναφέρθηκαν σε όλο το Χαρτούμ. Ως τις 15 Απριλίου, τόσο ο ηγέτης των παραστρατιωτικών, Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο όσο και ο ντε φάκτο ηγέτης Αμπντέλ Φατάχ Αλ Μπουρχάν ισχυρίστηκαν ότι ελέγχουν βασικούς κυβερνητικούς χώρους, όπως τα κεντρικά γραφεία της τηλεόρασης του Σουδάν, το Προεδρικό Μέγαρο, το Διεθνές Αεροδρόμιο Χαρτούμ και την επίσημη κατοικία του αρχηγού του Στρατού.
Ιστορικό
Η ιστορία των συγκρούσεων στο Σουδάν αποτελείται από εθνοτικές εντάσεις, θρησκευτικές διαμάχες και ανταγωνισμό για τους πόρους. Η χρήση της γης και του νερού ήταν ένας σημαντικός μοχλός σύγκρουσης, ιδιαίτερα μεταξύ των ντόπιων αγροτών και των νομάδων κτηνοτρόφων, με τη γεωργία να αποτελεί σημαντικό τομέα στην οικονομία του Σουδάν. Δύο εμφύλιοι πόλεμοι μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των νότιων περιοχών στοίχισαν τη ζωή σε 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους, και μια συνεχιζόμενη σύγκρουση στη δυτική περιοχή του Νταρφούρ έχει εκδιώξει δύο εκατομμύρια άνθρωποι από τα σπίτια τους και σκότωσε περισσότερους από 200.000. Από την ανεξαρτησία το 1956, το Σουδάν είχε περισσότερα από δεκαπέντε στρατιωτικά πραξικοπήματα και κυβερνήθηκε από τον στρατό για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης της δημοκρατίας με μόνο σύντομες περιόδους δημοκρατικής πολιτικής κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης.
Πολιτικό πλαίσιο
Ο πρώην πρόεδρος και ισχυρός άνδρας του στρατού Ομάρ ελ-Μπεσίρ προήδρευσε σε έναν πόλεμο στα δυτικά της χώρας και επέβλεπε τη βία που επιχορηγείται από το κράτος στην περιοχή του Νταρφούρ, που οδήγησε σε κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία. Στα βασικά πρόσωπα στη σύγκρουση του Νταρφούρ περιλαμβανόταν ο Μοχάμεντ Χαμντάν «Χεμέντι» Νταγκάλο, ο διοικητής των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης την εποχή των συγκρούσεων του 2023. Το 2019, ένα πραξικόπημα ανέτρεψε τον ελ-Μπεσίρ στο πλαίσιο της μαζικής πολιτικής ανυπακοής που συχνά περιγράφηκε ως το πρώτο στάδιο της Σουδανικής Επανάστασης. Ιδρύθηκε μια προσωρινή κοινή πολιτικοστρατιωτική κυβέρνηση ενότητας με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Αμπντάλα Χάμντοκ. Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 2021, ο στρατός κατέλαβε την εξουσία με ένα πραξικόπημα του οποίου ηγήθηκαν ο ηγέτης των Ενόπλων Δυνάμεων του Σουδάν Αμπντέλ Φατάχ Αλ Μπουρχάν και ο ηγέτης των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης Χαμντάν Νταγκάλο. Ο Αλ Μπουρχάν έγινε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της χούντας, μονοπωλώντας την εξουσία.
Η χούντα συμφώνησε αργότερα να παραδώσει την εξουσία σε μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία των πολιτών, με μια επίσημη συμφωνία που είχε προγραμματιστεί να υπογραφεί στις 6 Απριλίου 2023 Ωστόσο, καθυστέρησε λόγω εντάσεων μεταξύ των στρατηγών Μπούρχαν και Ντάγκαλο, οι οποίοι υπηρετούν ως πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Μεταβατικού Συμβουλίου Κυριαρχίας, αντίστοιχα. Η κύρια μεταξύ των πολιτικών τους διαφωνιών είναι η ενσωμάτωση των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης στο στρατό. Ένα θέμα που αμφισβητείται είναι η επιμονή των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης σε ένα δεκαετές χρονοδιάγραμμα για την ένταξή τους στον τακτικό στρατό, ενώ ο τακτικός στρατός απαιτεί να γίνει σε δύο χρόνια. Άλλα αμφισβητούμενα ζητήματα περιελάμβαναν το καθεστώς που δόθηκε στους αξιωματικούς των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης στη μελλοντική ιεραρχία και αν οι δυνάμεις τους θα πρέπει να βρίσκονται υπό τη διοίκηση του αρχηγού του στρατού - αντί του αρχιστράτηγου του Σουδάν - ο οποίος είναι σήμερα ο αλ-Μπουρχάν. Ως ένδειξη του ρήγματος τους, ο Ντάγκαλο εξέφρασε τη λύπη του για το πραξικόπημα του Οκτωβρίου 2021.
Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης
Οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης είναι μια παραστρατιωτική οργάνωση με ρίζες στις πολιτοφυλακές Janjaweed που έδρασαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του Νταρφούρ. Δημιουργήθηκε επίσημα από τον Πρόεδρο Μπασίρ το 2013 και διευθυνόταν από τον Νταγκάλο και εποπτευόταν απευθείας από τον Μπασίρ. Απέκτησαν φήμη για την καταστολή των διαδηλωτών υπέρ της δημοκρατίας κατά τη διάρκεια της σφαγής του Χαρτούμ τον Ιούνιο του 2019 Το καθεστώς Μπασίρ επέτρεψε σε πολλές ένοπλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένου των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης, να πολλαπλασιαστούν για να αποτρέψουν απειλές για την ασφάλειά του από τις ένοπλες δυνάμεις. Τόσο οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης όσο και ο στρατός έχουν επωφεληθεί από εκπαίδευση σε θέματα ασφάλειας και αποστολές όπλων από τη Ρωσία σε αντάλλαγμα μεταλεύματα χρυσού. Η εδραίωση της εξουσίας των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης και του Νταγκάλο πήγαν χέρι-χέρι με μια ταχεία συσσώρευση πλούτου, με τον αρχηγό των παραστρατιωτικών να καταλαμβάνει βασικές τοποθεσίες εξόρυξης χρυσού στο Νταρφούρ και να παρεμβαίνει για λογαριασμό των δυνάμεων του συνασπισμού υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Υεμένης και να συνεννοείται με την Ομάδα Βάγκνερ να χρηματοδοτήσει τη ρωσική πολεμική προσπάθεια στην Ουκρανία μέσω του λαθρεμπορίου χρυσού. Αυτό οδήγησε τις δυνάμεις των ΔΤΥ να αυξηθούν γρήγορα σε δεκάδες χιλιάδες οπλισμένους άντρες, που περιπολούσαν τακτικά στους δρόμους του Χαρτούμ. Το Σουδάν αρνείται επανειλημμένα την παρουσία της Βάγκνερ στο έδαφός του.
Αρχικοί ελιγμοί
Στις 11 Απριλίου 2023, οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης αναπτύχθηκαν κοντά στην πόλη Merowe και στο Χαρτούμ. Οι κυβερνητικές δυνάμεις τους διέταξαν να φύγουν, αλλά αρνήθηκαν, οδηγώντας σε συγκρούσεις όταν οι παραστρατιωτικές δυνάμεις ανέλαβαν τον έλεγχο της στρατιωτικής βάσης Σόμπα νότια του Χαρτούμ. Οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης ξεκίνησαν την κινητοποίησή τους στις 13 Απριλίου 2023, εγείροντας φόβους για εξέγερση κατά της χούντας. Οι ένοπλες δυνάμεις του Σουδάν δήλωσαν ότι η κινητοποίηση ήταν παράνομη.
Χαρτούμ
Στις 15 Απριλίου 2023, οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση σε πολλές βάσεις του Σουδανικού Στρατού σε ολόκληρη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Χαρτούμ. Στις 12:00 (ώρα Κεντρικής Αφρικής), οι παραστρατιωτικές δυνάμεις ισχυρίστηκαν ότι κατέλαβαν το διεθνές αεροδρόμιο του Χαρτούμ, το αεροδρόμιο Merowe, το αεροδρόμιο El Obeid καθώς και μια βάση στη Soba. Συγκρούσεις μεταξύ παραστρατιωτικών και του Στρατού ξέσπασαν στο προεδρικό μέγαρο και στην κατοικία του στρατηγού αλ-Μπουρχάν, με τις δύο πλευρές να διεκδικούν τον έλεγχο των δύο τοποθεσιών.
Σε απάντηση, ο σουδανικός στρατός ανακοίνωσε το κλείσιμο όλων των αεροδρομίων στη χώρα. και η Σουδανική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε αεροπορικές επιδρομές σε θέσεις των παραστρατιωτικών στο Χαρτούμ με πυρά πυροβολικού να ακούγονται σε διάφορα μέρη της πόλης. Ο συνταγματάρχης Χαλίντ Αμπντουλάχ των Σουδανικών Ενόπλων Δυνάμεων (SAF) ισχυρίστηκε ότι καταστράφηκαν 80 οχήματα που λειτουργούσαν υπό των παραστρατιωτικών δυνάμεων και ότι οι απειλές των παραστρατιωτικών εντός του Χαρτούμ είχαν μειωθεί.
Σε άλλο σημείο στο Χαρτούμ σημειώθηκαν συγκρούσεις στα κεντρικά γραφεία του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού Sudan TV. Το κανάλι διέκοψε ένα δελτίο ειδήσεων αφού ο τηλεπαρουσιαστής άρχισε να διαβάζει ένα άρθρο για την κατάσταση στο Χαρτούμ και άλλαξε το πρόγραμμα βάζοντας μουσική. Τοπικοί αυτόπτες μάρτυρες και το Al-Arabiya ανέφεραν αργότερα ότι ο τηλεοπτικός σταθμός κατελήφθη από τις παραστρατιωτικές δυνάμεις. Γέφυρες και δρόμοι στο Χαρτούμ έκλεισαν και δημιουργήθηκαν σημεία ελέγχου. οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης ισχυρίστηκαν ότι όλοι οι δρόμοι που κατευθύνονται νότια του Χαρτούμ έχουν κλείσει.