cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο της Ιταλίας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
Απόηχος: σκιώδες βασίλειο
Αυτή ήταν η τελευταία αξιοσημείωτη χρήση της Αυτοκρατορικής ισχύς ως τέτοιας στην Ιταλία. Οι Αυστριακοί διατήρησαν τον έλεγχο του Μιλάνου και της Μάντοβας, και με διαλείμματα και άλλων περιοχών (κυρίως της Τοσκάνης μετά το 1737), αλλά οι αξιώσεις φεουδαρχικής επικυριαρχίας είχαν πρακτικά άνευ σημασίας. Οι αυτοκρατορικές αξιώσεις στην Ιταλία παρέμειναν μόνο ως δευτερεύων τίτλος του Αρχιεπισκόπου της Κολονίας ως "Αρχί-Καγκελάριος της Ιταλίας" και στην επίσημη τήρηση από τον Αυτοκράτορα και τη Δίαιτα διαφόρων συνθηκών που διευθετούσαν τη διαδοχή διαφόρων κρατών της βόρειας Ιταλίας, τα οποία ακόμα θεωρούνταν τυπικά αυτοκρατορικά φέουδα. Κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης οι Αυστριακοί εκδιώχθηκαν από την Ιταλία από τον Ναπολέοντα, που εγκαθίδρυσε δημοκρατίες στη βόρειο Ιταλία, και με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο ο Φραγκίσκος Β´ παραιτούνταν κάθε αξίωσης από τα εδάφη που απάρτιζαν το Βασίλειο της Ιταλίας. Η αυτοκρατορική αναδιοργάνωση του 1799–803 δεν άφησε κανένα περιθώριο για αυτοκρατορικές αξιώσεις στην Ιταλία— αποχώρισε ακόμα και ο Αρχιεπίσκοπος της Κολονίας, η επικράτεια του οποίου ακολούθησε την εκκοσμίκευση άλλων εκκλησιαστικών πριγκίπων. Το 1805, ενώ υπήρχε ακόμα η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Ναπολέων, τώρα Αυτοκράτορας Ναπολέων Α΄, στέφθηκε με Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας στο Μιλάνο στις 26 Μαΐου 1805. Την επόμενη χρονιά η Αυτοκρατορία καταργήθηκε.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Ιταλια Αγια Ρωμαικη
Blade Runner 2049
Το Blade Runner 2049 είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 2017 και η συνέχεια του Blade Runner (1982). Τη σκηνοθεσία της ανέλαβε ο Ντενί Βιλνέβ. Η κινηματογραφική φωτογραφία έγινε από τον Ρότζερ Ντίκινς (Roger Deakins) ο οποίος έλαβε Όσκαρ. Πρωταγωνιστεί ο Ράιαν Γκόσλινγκ, ενώ ο Χάρισον Φορντ παίζει ξανά τον ρόλο του Ρικ Ντέκαρντ (Rick Deckard). Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο οποίος σκηνοθέτησε την αρχική ταινία, έγινε εκτελεστικός παραγωγός και συνέβαλε στην ιστορία. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους γερμανικούς κινηματογράφους στις 5 Οκτωβρίου 2017 και στους αμερικανικούς κινηματογράφους την επόμενη ημέρα.
Πλοκή
Δεν υπάρχει ηλιακό φως, μόνο οι προβολείς των drones διαπερνούν το νέφος στο Λος Άντζελες του έτους 2049. Η πόλη κατοικείται όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά και από ολογράμματα και τεχνητούς ανθρώπους, τα λεγόμενα αντίγραφα, τα οποία, ωστόσο, δεν τους υπηρετούν πλέον ως σκλάβοι, όπως έκαναν χρόνια πριν. Το νέο βιο-ταυτόσημο αντίγραφο τύπου Nexus 9, που είχε λανσαριστεί από την εταιρεία Wallace λίγα χρόνια νωρίτερα, δεν κρατάει πλέον κακία στους κατασκευαστές του. Κάνει μόνο τη δουλειά του μέχρι να λήξει η προγραμματισμένη διάρκεια ζωής του και μετά πεθαίνει. Δεδομένου ότι τα οικοσυστήματα έχουν καταρρεύσει και δεν υπάρχουν πλέον πραγματικά ζώα ή φυτά, εκτρέφονται προνύμφες σκαθαριών πλούσιες σε πρωτεΐνες σε εκτεταμένα θερμοκήπια έξω από την πόλη για να τρέφονται οι άνθρωποι.
Ακόμη και αν το πρόβλημα των αντιγράφων του παρελθόντος φαίνεται να έχει λυθεί σε μεγάλο βαθμό, υπάρχουν ακόμη κυνηγοί αντιγράφων, όπως ο αστυνομικός Κ του αστυνομικού τμήματος του Λος Άντζελες, ο οποίος αναλαμβάνει τις αποστολές του με το Spinner, ένα ιπτάμενο σπορ αυτοκίνητο που συνοδεύεται από ένα drone. Ο αξιωματικός, ο οποίος είναι και ο ίδιος ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο αντίγραφο, προσπαθεί να εντοπίσει τα αντίγραφα που ζουν κρυμμένα και τα οποία έχουν αποσυρθεί από την παραγωγή λόγω της απεριόριστης διάρκειας ζωής τους, προκειμένου να τα «συνταξιοδοτήσει», δηλαδή να τα σκοτώσει.
Ο αξιωματικός Κ ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα και χαίρει χαμηλής εκτίμησης από τους γείτονές του ως Skinner. Μπορεί να χαλαρώσει χάρη στην Joi, την ολογραφική του σύντροφο, η οποία του παρουσιάζεται με διαρκώς μεταβαλλόμενα ρούχα, τον παρηγορεί τα βράδια και του σερβίρει ένα εικονικό δείπνο. Μια μέρα τής κάνει δώρο ένα λεγόμενο emanator, με το οποίο μπορεί να βγει για πρώτη φορά από τους τέσσερις τοίχους. Με τη βοήθεια της συσκευής, νιώθει για πρώτη φορά τη βροχή στο ολογραφικό της δέρμα έξω από το σπίτι. Μοιράζεται τα μυστικά του με τη Joi και εκείνη, προσπαθεί στο πλαίσιο των αλγορίθμων της να γίνει πραγματική φίλη του. Δεν μπορεί όμως να είναι διαθέσιμη για τις σεξουαλικές του επιθυμίες, οπότε προσλαμβάνει γι' αυτόν μια πόρνη, η οποία αργότερα αποδεικνύεται επίσης αντίγραφο.
Ένα κουτί που περιέχει τα οστά μιας γυναίκας ξεθάβεται στην ιδιοκτησία του Sapper Morton, ενός αγρότη πρωτεϊνών που σκοτώθηκε από τον Κ, τα χαρτιά του οποίου απέκτησε μέσω μιας πληροφορίας. Ο Niander Wallace, ο οποίος ανέλαβε την Tyrell Corporation μετά την πτώχευσή της, λαμβάνει γνώση αυτού του ευρήματος. Από τη μία πλευρά, τα λείψανα έχουν έναν σειριακό αριθμό- από την άλλη, αποκαλύπτουν ότι η γυναίκα-αντίγραφο γέννησε ένα μωρό πριν από τριάντα χρόνια και πέθανε κατά τη διαδικασία. Ο επιχειρηματίας Niander Wallace εξακολουθεί να στερείται ενός τέτοιου γόνιμου αντιγράφου στη γκάμα των προϊόντων του.
Η προϊσταμένη του Κ, η υπολοχαγός Joshi, αποκαλούμενη «κυρία», ανησυχεί για την είδηση αυτού του ευρήματος. Πιστεύει ότι ένα τέτοιο παιδί θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν πόλεμο ή μια σφαγή αν, με την ικανότητα να γεννάει, χάνονταν το τελευταίο πλεονέκτημα των ανθρώπων έναντι των αντιγράφων. Ως εκ τούτου, ο αξιωματικός Κ στέλνεται να βρει και να εξοντώσει το παιδί. Η αναζήτησή του τον οδηγεί έξω από το Λος Άντζελες, πρώτα στο Σαν Ντιέγκο, το οποίο χρησιμεύει ως ένας τεράστιος σκουπιδότοπος, στη συνέχεια στη μυστηριώδη κατασκευάστρια μνήμης Dr. Ana Stelline και τέλος στο Λας Βέγκας. Ο πρώην παράδεισος της διασκέδασης βρίσκεται στη μέση μιας ραδιενεργά μολυσμένης ζώνης αποκλεισμού μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο και πολλά πυρηνικά ατυχήματα. Ένα μπλακάουτ πριν από χρόνια διέγραψε όλα τα ηλεκτρονικά δεδομένα και μαζί με αυτά ένα μεγάλο μέρος της συλλογικής μνήμης της ανθρωπότητας.
Στην πόλη-φάντασμα συναντά τον Deckard, ο οποίος ήταν κάποτε κι αυτός ένας Blade Runner, αλλά τώρα είναι κυνηγημένος όπως όλοι οι άλλοι αποστάτες. Ο Deckard κρύβεται εκεί εδώ και 30 χρόνια σε ένα παλιό καζίνο. Το νεκρό αντίγραφο ήταν η Rachael, η οποία είχε δραπετεύσει με τον Rick Deckard από τους δολοφόνους της Tyrell Corporation πολλά χρόνια πριν. Ο αξιωματικός Κ, αφού επισκέφθηκε την Dr. Stelline, πιστεύει ότι ο ίδιος είναι το παιδί που γεννήθηκε από τη Rachael.
Η Luv, η βοηθός του Niander Wallace, η οποία είναι επίσης αντίγραφο, εντοπίζει τον Deckard και τον αξιωματικό K στο Λας Βέγκας, εξουδετερώνει τον K σε μια μάχη και φέρνει τον Deckard στον Wallace. Εν τω μεταξύ, ο αξιωματικός Κ, ο οποίος είχε συστηθεί στον Deckard ως Joe, ανακτάται από μια μυστηριώδη ομάδα: με επικεφαλής τη Freysa, κάποιοι αντιγραφείς έχουν καταφέρει να σχηματίσουν αντίσταση. Απαιτούν από τον Joe ή K να σκοτώσει τον Deckard, ώστε να μην μπορέσει να τους προδώσει στον Wallace. Ταυτόχρονα, ο Deckard ανακρίνεται από τον Wallace: σε αντάλλαγμα για πληροφορίες σχετικά με το πού βρίσκεται το παιδί του, ο Wallace του προσφέρει ένα αντίγραφο της Rachael. Όταν ο Deckard αρνείται, ο Luv σκοτώνει τη νέα Rachael.
Ο Deckard απομακρύνεται και ακολουθεί η τελική μονομαχία μεταξύ Joe και Luv. Ο Τζο καταφέρνει τελικά να σκοτώσει την Luv. Στη συνέχεια οδηγεί τον Deckard στο σπίτι της κόρης του, την οποία δεν έχει ξανασυναντήσει. Πρόκειται για την Δρα Άννα Στέλλιν. Οι υποτιθέμενες παιδικές αναμνήσεις του Joe είναι στην πραγματικότητα δικές της. Ο Joe, βαριά τραυματισμένος στη μάχη με την Luv, παραμένει έξω από το κτίριο μέσα στο χιόνι.
Άνθρωπος και δημιουργία
Η Verena Lueken της Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρει ότι τα ερωτήματα που θέτει η ταινία είναι πάντα επίκαιρα: «Τι διακρίνει τον άνθρωπο από τις μηχανές; Από τις μηχανές που μοιάζουν πλέον με αυτούς, που αιμορραγούν όπως αυτοί, ακόμη κι αν οι πληγές τους επουλώνονται γρηγορότερα, που πεθαίνουν όπως αυτοί, ακόμη κι αν αυτό διαρκεί περισσότερο, και που προσκολλώνται στις μνήμες τους, των ανθρώπων, που τους έχουν εμφυτευτεί, όταν κινδυνεύουν να χαθούν μέσα τους;» Το Blade Runner 2049 μιλάει για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και ότι γι' αυτό δεν χρειάζεται ούτε πατέρας ούτε μητέρα, αλλά η λαχτάρα να είσαι κάποτε παιδί, και με αυτόν τον τρόπο διατηρεί τα όρια μεταξύ ανθρώπων και μηχανών ρευστά: «Η ανθρωπότητα, για την οποία πρόκειται, χρειάζεται κάτι περισσότερο από βιολογικά ή τεχνητά γονίδια. Χρειάζεται την επιθυμία για υπέρβαση. Χρειάζεται μια θεώρηση του κόσμου που βλέπει ένα μικροσκοπικό λουλουδάκι σε ένα πεδίο στάχτης ως σημάδι ελπίδας. Και αναγνωρίζει την ομορφιά της γης σε μερικές νιφάδες χιονιού στο δέρμα». Στην ταινία δεν υπάρχει κανένα βιολογικό ανθρώπινο ον στο οποίο να ισχύουν όλα αυτά, λέει η Lueken..
Όπως και η προηγούμενη ταινία Blade Runner, η ταινία αφήνει ανοιχτό το ερώτημα αν ο Deckard είναι άνθρωπος ή αντίγραφο, το οποίο με τη σειρά του αφήνει ανοιχτό το ερώτημα αν το παιδί της Rachael είναι υβρίδιο ή παιδί που συνέλαβαν δύο αντίγραφα. Ο Βιλνέβ δήλωσε: «Λατρεύω τα μυστικά. Οπότε νομίζω ότι έτσι όπως είναι, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να απαντηθεί το ερώτημα». Επίσης, στη Huffington Post, ο Βιλνέβ είπε ότι δεν θέλει να απαντήσει στην ερώτηση, αναφέροντας τον Ford, ο οποίος πιστεύει ότι έχουν κάνει τη δέουσα έρευνα σχετικά με το παρελθόν. Ο Abraham Riesman του Vulture λέει ότι το γεγονός ότι ο Deckard κατάφερε να επιβιώσει 30 χρόνια θα ήταν ένα μεγάλο άλμα για ένα μοντέλο Nexus 6 με περιορισμένη διάρκεια ζωής. Επιπλέον, ο Deckard είχε επίσης γεράσει, κάτι που δεν θα ταίριαζε με το σλόγκαν της Tyrell Corporation ότι τα αντίγραφά τους είναι «πιο ανθρώπινα από τον άνθρωπο».
Για τον Jochen Kürten από την Deutsche Welle, η ιστορία που αφηγείται η ταινία είναι τόσο περίπλοκη όσο και απλή: «Περίπλοκη επειδή η ιστορία χρησιμοποιεί την πλοκή της παλαιάς ταινίας, την διαφοροποιεί και τη συνεχίζει. Απλή, όμως, και επειδή ουσιαστικά αφορά τα ίδια ερωτήματα με εκείνα του 1982: Πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι την τεχνητή νοημοσύνη, πόσο ανθρώπινοι είναι στις σχέσεις τους με τα αντίγραφα;». Για την ολογραφική φίλη του αξιωματικού Κ, την Joi, το ερώτημα δεν είναι αν ένα άτομο αποτελείται από βιολογικά ή τεχνητά γονίδια. Στο αρχείο DNA, φιλοσοφεί σχετικά με τη διαφορά μεταξύ του να αποτελείται κανείς από τέσσερα δομικά στοιχεία γονιδίων ή από δύο ψηφιακές καταστάσεις. Η ηθοποιός Άνα ντε Άρμας, η οποία ενσαρκώνει την Joi στην ταινία, δήλωσε σχετικά: «Στην ταινία δείχνουμε ότι τα αντίγραφα και οι άνθρωποι είναι πρακτικά το ίδιο. Η μόνη διαφορά είναι το πώς έρχονται στον κόσμο. Τα υπόλοιπα - τα συναισθήματα, τα όνειρα, η θέληση για ζωή - είναι τα ίδια. Στην πραγματικότητα, τα αντίγραφα δείχνουν μερικές φορές περισσότερη ενσυναίσθηση και συμπόνια από τους πραγματικούς ανθρώπους. Θα μπορούσαν να είναι μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Και είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να προστατεύσουμε αυτό που είμαστε και αυτό που έχουμε. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το φως θα μας ξημερώσει αρκετά σύντομα». Όπως και ο αξιωματικός Κ, η Joi γνωρίζει ότι είναι ολόγραμμα, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι τα συναισθήματά της γι' αυτόν έχουν απλώς προγραμματιστεί σε αυτήν. Ο αξιωματικός Κ, από την άλλη πλευρά, αρχικά γνωρίζει ότι οι παιδικές του αναμνήσεις έχουν απλώς εμφυτευτεί, αλλά έχει όλο και περισσότερες αμφιβολίες γι' αυτό
Το ζήτημα της ταυτότητας
Ο Joe, το όνομα που του είχε δώσει η Joi, μετατρέπεται έτσι σε παρωδία, καθώς ο Joe δεν είναι τίποτε άλλο από την κρυπτογράφηση της ανωνυμίας, σύμφωνα με τον Georg Seeßlen. Στα αγγλικά, ο Average Joe είναι ο άνθρωπος με τις μέσες ανάγκες του συνολικού πληθυσμού.
Θρησκευτικές αναφορές
Η φιγούρα του αντιγράφου Rachael, η οποία στην ταινία γεννάει ένα παιδί ως η πρώτη του είδους της, παραπέμπει στη Ραχήλ που αναφέρεται στη Βίβλο. Ενώ η πρώτη σύζυγος του Ιακώβ, η Λία, γέννησε αρκετούς γιους, η δεύτερη σύζυγός του, η Ραχήλ, παρέμεινε στείρα, μέχρι που τελικά έμεινε έγκυος μετά από πολλά χρόνια και χάρισε στον Ιακώβ τους γιους Ιωσήφ και Βενιαμίν. Η Rachael, ωστόσο, όπως και η Ραχήλ στην ταινία, πέθανε γεννώντας τον Βενιαμίν. Ως μητέρα των δύο γεννητόρων των Δώδεκα Φυλών του Ισραήλ, θεωρείται μία από τις αρχέγονες μητέρες του Ισραήλ στον Ιουδαϊσμό. Ο γιος της Ιωσήφ πουλήθηκε αργότερα στη σκλαβιά, αλλά έγινε ένας σημαντικός πατριάρχης του Ισραήλ. Στα αγγλικά, το όνομα Joseph συντομεύεται σε Joe, το οποίο αντιστοιχεί στο όνομα που επιλέγει η Joi για τον Officer K και υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να είναι παιδί της Rachael.
Προσωπικό και καστ
Στις 3 Μαρτίου του 2011, η Alcon Entertainment εξέδωσε ένα δελτίο τύπου ανακοινώνοντας ότι βρίσκονταν σε τελικές διαπραγματεύσεις με τον Μπαντ Γιόρκιν (Bud Yorkin) για την απόκτηση των δικαιωμάτων του Blade Runner. Τον Φεβρουάριο του 2015, επιβεβαιώθηκε ότι το σενάριο είχε γραφτεί από τους Χάμπτον Φάντσερ (Hampton Fancher) και Μάικλ Γκριν (Michael Green), ότι ο Χάρισον Φορντ θα έπαιζε ξανά τον ρόλο του Rick Deckard και ότι θα σκηνοθετούσε ο Ντενί Βιλνέβ. Στις 17 Τον Νοέμβριο του 2015, ο Ράιαν Γκόσλινγκ επιβεβαίωσε ότι θα πρωταγωνιστούσε στο σίκουελ. Στην ταινία υποδύεται τον αξιωματικό Κ.
Η Ρόμπιν Ράιτ υποδύεται την υπαστυνόμο Joshi, την προϊσταμένη του αξιωματικού Κ. Τον τυφλό βιομήχανο Niander Wallace, ο οποίος όχι μόνο διατρέφει την ανθρωπότητα μέσω της Wallace Corporation στην ταινία, αλλά έχει αναλάβει και την Tyrell Corporation, υποδύεται ο Τζάρεντ Λέτο. Η Σύλβια Χεκς (Sylvia Hoeks) υποδύεται τη βοηθό του, το αντίγραφο Luv. Η Κάρλα Γιούρι (Carla Juri) από την Ελβετία ανέλαβε τον ρόλο της νεαρής επιστήμονος Dr. Ana Stelline, η οποία κατασκευάζει αναμνήσεις για τα αντίγραφα σε ένα περιβάλλον χωρίς μικρόβια λόγω ανοσοανεπάρκειας. Η Κουβανή Άνα ντε Άρμας (Ana de Armas) υποδύεται τη σύντροφο του ολογράμματος K, Joi, και η Παλαιστίνια ηθοποιός Χιάμ Αμπάς (Hiam Abbass) ενσαρκώνει τη Freysa, την ηγέτιδα ενός παράνομου κινήματος.
Ο Ντέιβιντ Νταστμαλτσιάν (David Dastmalchian) υποδύεται τον επιστήμονα Coco στην ταινία, ο Μπάρκαντ Αμπντί ανέλαβε τον ρόλο του Doc Badger και ο Ντέιβ Μπαουτίστα (Dave Bautista) υποδύεται τον Sapper Morton, ένα αντίγραφο παλαιότερης σειράς, τον οποίο ο αξιωματικός Κ σκοτώνει στην αρχή της ταινίας. Ο Εντουαρντ Τζέιμς Όλμος, ο οποίος είχε ήδη εμφανιστεί στο πρωτότυπο ως μυστηριώδης αστυνομικός, τον υποδύεται ξανά σε μια σύντομη εμφάνιση - εν τω μεταξύ ζει σε οίκο ευγηρίας.
Γυρίσματα και εξοπλισμός
Ενώ η πρώτη ταινία γυρίστηκε αποκλειστικά στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, τα γυρίσματα του Blade Runner 2049 πραγματοποιήθηκαν κυρίως στα στούντιο Korda στο Έτυεκ της Ουγγαρίας, 30 χιλιόμετρα δυτικά της Βουδαπέστης. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων εκεί, ένας εργάτης οικοδομής που εργαζόταν για την ταινία σκοτώθηκε. Άλλες σκηνές γυρίστηκαν στην Ισλανδία και την Ισπανία. Ο Ρότζερ Ντίκινς ήταν ο εικονολήπτης.
Ο σχεδιασμός της παραγωγής έγινε από τον βραβευμένο με Όσκαρ Ντένις Γκάσνερ (Dennis Gassner). Σχετικά με την έμπνευση για τον απόκοσμο, φουτουριστικό σχεδιασμό της ταινίας, ο Γκάσνερ δήλωσε ότι βρίσκονταν στο Μόντρεαλ κατά τη φάση της προπαραγωγής μια θυελλώδη και χιονισμένη νύχτα, όταν δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον Βιλνέβ, ο οποίος παρακολουθούσε οχήματα εκχιονισμού στον δρόμο. Η εικόνα που παρουσιάστηκε στον Γκάσνερ όταν τα κοίταξε, συνεχίζει, δεν ήταν μόνο αισθητικά εμπνευσμένη, αλλά χρησίμευσε και ως πρότυπο για τον κόσμο στον οποίο διαδραματίζεται το σίκουελ, καθώς ανταποκρινόταν στην ιδέα του για τις πιθανές τεχνολογικές και γεωγραφικές αλλαγές σε αυτόν τον κόσμο. Ο φωτισμός των οχημάτων εκχιονισμού ήταν έξυπνος, συνεχίζει ο Γκάσνερ, έτσι ώστε όλο το χιόνι να μπορεί να μετακινηθεί στη μέση της νύχτας. Το πρωί, λέει, αυτός και ο Βιλνέβ συναντήθηκαν και αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την ατμόσφαιρα για την ταινία. Ο Γκάσνερ σχεδίασε ειδικά μια μηχανή χιονιού για να βοηθήσει στη δημιουργία του βίαιου σύμπαντος στο οποίο διαδραματίζεται η ταινία. Ο Πολ Ίνγκλις (Paul Inglis) ανέλαβε την επίβλεψη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης. Τα εικαστικά στις οθόνες, όπως αυτές στο εργαστήριο DNA, στην Wallace Corporation και στις εγκαταστάσεις της αστυνομίας του Λος Άντζελες, σχεδιάστηκαν από την Territory Studio.
Ο Andreas Busche της Tagesspiegel λέει ότι η συνεργασία μεταξύ σκηνοθέτη, κινηματογραφιστή και σχεδιαστή παραγωγής κόβει την ανάσα και ότι δημιούργησαν ένα υπέροχα υποβαθμισμένο μέλλον γεμάτο εντυπωσιακές λεπτομέρειες. Ο Markus Fiedler από το Focus Online πιστεύει επίσης ότι η ταινία είναι φανταστική και ότι η κάμερα ταιριάζει άψογα με τις κατευθυντήριες γραμμές που σχεδίασε το πρώτο μέρος, ενώ ο Ντίκινς ζωντανεύει και πάλι το φουτουριστικό Λος Άντζελες μέσα στη συνεχή βροχή.
Μουσική, μοντάζ και οπτικά εφέ
Αφού αρχικά ο Γιόχαν Γιόχανσον (Jóhann Jóhannsson) επρόκειτο να συνθέσει τη μουσική της ταινίας, ο Χανς Τσίμερ και ο Μπέντζαμιν Γουόλφις (Benjamin Wallfisch), οι οποίοι είχαν συνεργαστεί πρόσφατα στο πολεμικό δράμα του Κρίστοφερ Νόλαν «Δουνκέρκη», συνεργάστηκαν σε αυτήν. Σύμφωνα με τον Βιλνέβ, ο Γιόχανσον είχε απομακρυνθεί πολύ από το πρότυπο του Βαγγέλη, ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική για το prequel Blade Runner του 1982. Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε ως download από την Epic Records στις αρχές Οκτωβρίου 2017. Εκτός από τα τραγούδια Summer Wind και One for My Baby του Φρανκ Σινάτρα και Suspicious Minds και Can't Help Falling in Love του Έλβις Πρίσλεϊ που περιέχονται στην ταινία, η αρχή του μοτίβου του Peter από το ορχηστρικό έργο Peter and the Wolf χρησιμοποιείται ξανά και ξανά στην ταινία που τονίζει ο Σεργκέι Προκόφιεφ.
Ο υποψήφιος για δύο Όσκαρ Τζο Γουόκερ (Joe Walker) υπηρέτησε ως μοντέρ της ταινίας. Σε συνέντευξή του στο Provideo Coalition, ο Γουόκερ εξήγησε ότι μια αρχική εξέταση του υλικού αποκάλυψε ότι η ιστορία χωρίζεται σε δύο μέρη. Το ένα αφορά τον Κ που αποκαλύπτει το μυστικό του πραγματικού του παρελθόντος και χάνει τον εαυτό του στην παρθενιά του. Η δεύτερη αφήγηση, είπε, αφορά τη συνάντηση με τον δημιουργό του και τις θυσίες που κάνει. Μια πρώτη μονταρισμένη εκδοχή της ταινίας είχε διάρκεια σχεδόν τέσσερις ώρες.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 2017, η εταιρεία Rodeo FX, η οποία ήταν υπεύθυνη για τα οπτικά εφέ, παρείχε ένα βίντεο στο οποίο οι ειδικοί δίνουν μια εικόνα της δουλειάς τους και δείχνουν πώς άλλαξαν την ταινία τα εφέ και πότε χρησιμοποιήθηκαν.
Μάρκετινγκ και Εκδόσεις
Ο σκηνοθέτης Λουκ Σκοτ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2017 την ταινία μικρού μήκους «2036 Nexus Dawn» με τον Τζάρεντ Λέτο, η οποία πραγματεύεται τα σημαντικά γεγονότα μεταξύ της αρχικής ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ και της συνέχειας του Ντενί Βιλνέβ. Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία μικρού μήκους 2048: Nowhere to Run. Σε σκηνοθεσία του Shin'ichirō Watanabe, η ταινία μικρού μήκους «Blade Runner Black Out 2022» κυκλοφόρησε στα τέλη Σεπτεμβρίου 2017.
Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 26 Σεπτεμβρίου 2017. Η ταινία κυκλοφόρησε στους γερμανικούς κινηματογράφους στις 5 Οκτωβρίου 2017 και στους αμερικανικούς κινηματογράφους την επόμενη ημέρα. Η κινηματογραφική προβολή στην Κίνα πραγματοποιήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2017.
Σήματα καταλληλότητας
Στις ΗΠΑ, η ταινία έλαβε βαθμό R από την MPAA. Στη Γερμανία, η ταινία βαθμολογήθηκε με FSK 12 (κατάλληλη για 12 ετών). Η δήλωση κυκλοφορίας αναφέρει: «Μεμονωμένες σκηνές αγωνίας και μάχης με μερικές φορές δραστικές ανατροπές μπορεί να υπερφορτώσουν τα παιδιά κάτω των 12 ετών σε συνδυασμό με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Αλλά δεδομένου ότι η βία δεν παίζεται ποτέ ηδονοβλεπτικά και είναι δραματουργικά καλά ενσωματωμένη στην αφήγηση, ακόμη και τα 12χρονα μπορούν να τη διαχειριστούν. Αυτή η ηλικιακή ομάδα έχει επίγνωση της μυθοπλασίας του σκηνικού και της ιστορίας και μπορεί να αποστασιοποιηθεί επαρκώς από τα γεγονότα. Αυτή η ηλικιακή ομάδα μπορεί επίσης να διαχειριστεί την ηθική αμφιθυμία ορισμένων από τους χαρακτήρες, καθώς η ταινία τονίζει τελικά τη σημασία της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης».
Σύγκριση με την προηγούμενη ταινία
Η ταινία έχει κερδίσει μέχρι στιγμής το 88% των κριτικών στο Rotten Tomatoes, λαμβάνοντας μέση βαθμολογία 8,3 από τους 10 δυνατούς βαθμούς. Η συναίνεση εκεί είναι: «Οπτικά εκπληκτικό και αφηγηματικά ικανοποιητικό, το Blade Runner 2049 εμβαθύνει και επεκτείνει την ιστορία του προκατόχου του».
Ο Hanns-Georg Rodek της Welt Online λέει ότι η ταινία Blade Runner 2049 δεν είναι μια επαναστατική πράξη όπως η προκάτοχός της, επειδή δεν έχει απεριόριστη καινοτομία, αλλά δεν προδίδει ούτε το πρωτότυπο, αλλά το αντιμετωπίζει με σεβασμό. Η αρχιτεκτονική έχει γίνει λίγο πιο αυστηρή, λίγο πιο μονολιθική, αλλά μια πόλη μπορεί σίγουρα να εξελιχθεί με αυτόν τον τρόπο, λέει ο Rodek. Επιπλέον, η ταινία δεν δείχνει ένα γυαλιστερό μέλλον, αντίθετα μπορεί κανείς να νιώσει τις μηχανές που βογκούν και κρατούν το σύστημα σε λειτουργία, ενώ η εξαιρετική κινηματογραφική μουσική του Χανς Τσίμερ (Hans Zimmer) έχει επίσης την επίδραση του μεταλλικού θορύβου των μηχανών.
Η Anke Westphal της Stuttgarter Nachrichten λέει ότι οι οπαδοί της κλασικής ταινίας του 1982 θα βρουν πολλές οπτικές αναφορές στην καλτ ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ, αυτή τη σύνθεση δυστοπίας και φιλμ νουάρ στην οποία το κυβερνοπάνκ κυριαρχούσε στιλιστικά.
Ο Andreas Busche της Tagesspiegel λέει για τον Ράιαν Γκόσλινγκ στον ρόλο του αξιωματικού Κ ότι τα συναισθηματικά κουταβίσια μάτια του αποδεικνύονται η πιο συνεπής ανανέωση σε σχέση με τον στωικό κυνηγό αντιγράφων του Χάρισον Φορντ στο πρωτότυπο του Σκοτ, αλλά ότι ο σκληροτράχηλος νουάρ ήρωας που ενσαρκώνει παραμένει περισσότερο μια διεκδίκηση, εν μέρει επειδή οι υπαρξιακές αμφιβολίες του χαρακτήρα του Rick Deckard του Φορντ δεν τον ενοχλούν πια, αφού ο Κ ξέρει ότι δεν είναι άνθρωπος.
Μια κριτική της Deutsche Welle για την ταινία αναφέρει ότι δεν πρόκειται για ένα από αυτά τα τυπικά άψυχα sequel της εμπορικής μηχανής των μεγάλων στούντιο του Χόλιγουντ και ότι αποτελεί ένα μοναδικό έργο κινηματογραφικής τέχνης.
Κριτικές και εισιτήρια
Ο Fabian May είναι επίσης μάλλον αμφίθυμος στο Stern- αν και αναγνωρίζει στην ταινία τις καλές ιδέες, λέει ότι «μια ανούσια και χωρίς νόημα τελική μάχη και μια πραγματικά τετριμμένη οικογενειακή επανένωση ολοκληρώνουν μια ταινία που στην πραγματικότητα ξεκίνησε συναρπαστικά». Το Blade Runner 2049 χρειαζόταν ένα σενάριο που να τηρεί τις δικές του υποσχέσεις. Πιθανότατα η πιο σκληρή κριτική δόθηκε από τον Αμερικανό κριτικό Gregory Weinkauf στη Huffpost, όπου έγραψε ότι «ήθελε να του αρέσει το Blade Runner 2049, αλλά η ταινία απλώς σε αναγκάζει να ακούς ώρες ψευδο-προκλητικών διαλόγων». .
Η Anke Westphal λέει ότι η ταινία λάμπει με έναν οπτικό πλούτο που δεν έχει προηγούμενο στον σύγχρονο κινηματογράφο και ότι ο σκηνοθέτης γιορτάζει τις εικόνες σχεδόν διαλογιστικά και χρησιμοποιεί τις σκηνές δράσης πολύ συνειδητά, σχεδόν με φειδώ: «Ο Ντενί Βιλνέβ εκπλήσσει όχι μόνο με τις μεγαλοπρεπείς εικόνες, αλλά και με τις αφηγηματικές ανατροπές, και έχει πάει το σκοτεινό όραμά του για το μέλλον πέρα από την υπερανθρωπότητα, που έχει γίνει μόδα σήμερα, παραπέρα, δίνοντας στους πρωταγωνιστές του τρόπους να παλέψουν για ένα όνομα για τον εαυτό τους έξω από την ύπαρξη των σειριακών αριθμών τους και την ερμηνευτική κυριαρχία πάνω στην ιστορία τους». Ο Daniel Krüger μάλιστα θεωρεί ότι ο Βιλνέβ στέφεται σημερινός μεγάλος δάσκαλος της επιστημονικής φαντασίας με αυτή την οπτική φρενίτιδα, η οποία ενίοτε θυμίζει έντονα το ονειροπόλο θρίλερ του Enemy.
Ο Brian Truitt της USA Today λέει ότι η ταινία είναι εξαιρετικά κομψή και βαθιά ανθρώπινη, παρά τα ανδροειδή και τα ολογράμματα. Η συνέχεια παίρνει την αστυνομική ιστορία της πρώτης ταινίας και τη μετατρέπει σε μια μεγάλη μυθολογία ταυτότητας, μνήμης, δημιουργίας και ανατροπής. Ο Truitt συνεχίζει εξηγώντας ότι η ιστορία του Χάμπτον Φάντσερ είναι εκπληκτικά συναισθηματική, η μουσική των Μπέντζαμιν Γουόλφις (Benjamin Wallfisch) και Χανς Ζίμερ είναι εξίσου σημαντική με εκείνη του Βαγγέλη για την προηγούμενη ταινία και αν υπάρξει κάτι σαν δικαιοσύνη, ο κινηματογραφιστής Ρότζερ Ντίκινς (Roger Deakins) θα πάρει το πρώτο του Όσκαρ.
Η ταινία πήγε στο #1 στο box office μετά την κυκλοφορία της σε διάφορες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ, όπου η ταινία απέφερε 32,8 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το πρώτο της Σαββατοκύριακο. Μέχρι σήμερα, η ταινία έχει συγκεντρώσει περίπου 259 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία έκοψε 964.144 εισιτήρια στη Γερμανία.
Βραβεία (επιλογή)
Βραβεία American Society of Cinematographers 2018
Βραβεία Σωματείου Καλλιτεχνικών Διευθυντών 2018
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2018
Βραβεία Ταινιών Επιλογής Κριτικών 2018
Βραβεία Eddie 2018
Βραβεία Grammy 2019
Hollywood Movie Awards 2017
Hollywood Music in Media Awards 2017
Δημοσκόπηση IndieWire Critics 2016
London Critics' Circle Film Awards 2018
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2017
Βραβεία Εθνικής Εταιρείας Κριτικών Κινηματογράφου 2018
Όσκαρ 2018
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντα Μπάρμπαρα 2018
Φρειδερίκος Β΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Blade Runner 2049
Βραβεία (επιλογή)
Τελετή βραβείων Saturn 2018
Φρειδερίκος Β΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Blade Runner 2049
Βραβεία (επιλογή)
Βραβεία VES 2018
Συνέχεια
Τον Σεπτέμβριο του 2022, η Amazon Prime ανέθεσε μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο Blade: Runner 2099. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο σκηνοθέτης του Blade Runner θα είναι εκτελεστικός παραγωγός της σειράς. Η Σίλκα Λουίζα (Silka Luisa) θα είναι σεναριογράφος και showrunner.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνοπάνκ ταινίες Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Blade Runner Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Αληθινό θράσος (ταινία, 2010)
Η κινηματογραφική ταινία Αληθινό θράσος (πρωτότυπος τίτλος: True Grit) είναι αμερικανικό γουέστερν που σκηνοθέτησαν και έγραψαν οι αδερφοί Κοέν. Είναι η δεύτερη προσαρμογή της νουβέλας του Τσαρλς Πόρτις, η οποία γυρίστηκε το 1969 με πρωταγωνιστή τον Τζον Γουέιν. Σε αυτή την εκδοχή πρωταγωνιστούν η Χέιλι Στάινφελντ ως Μάτι Ρος και ο Τζεφ Μπρίτζες ως Αστυνόμος Ρούμπεν Τζ. «Ρούστερ» Κόγκμπερν. Επίσης συμμετέχουν οι Ματ Ντέιμον, Τζος Μπρόλιν και Μπάρι Πέπερ.
Τα γυρίσματα άρχισαν τον Μάρτιο του 2010 και το Αληθινό θράσος κυκλοφόρησε επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 22 Δεκεμβρίου 2010. Η ταινία άνοιξε το 61ο Φεστιβάλ Βερολίνου στις 10 Φεβρουαρίου 2011. Ήταν υποψήφιο για 10 Όσκαρ: Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένο Σενάριο, Α' Ανδρικού Ρόλου, Β' Γυναικείου Ρόλου, Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Φωτογραφία, Κοστούμια, Μίξη Ήχου και Μοντάζ Ηχητικών Εφέ. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray και σε DVD στις 7 Ιουνίου 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αδερφών Κοέν Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Τέξας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media
Βέρα Καράλλι
Η Βέρα Αλεξέγιεβνα Καράλλι (ρωσικά: Вера Алексеевна Каралли, 27 Ιουλίου 1889 - 16 Νοεμβρίου 1972) ήταν Ρωσίδα χορεύτρια μπαλέτου, χορογράφος και ηθοποιός βωβών ταινιών, κατά τις αρχές του 20ού αιώνα. Η Καράλλι γεννήθηκε στη Μόσχα και αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Μόσχας, το 1906, υπό τις οδηγίες του Αλεξάντερ Γκόρσκι. Μία από τις πρώτες της σημαντικές εμφανίσεις στο μπαλέτο έγινε το 1909, στις οποίες συμμετείχε και ο Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, πράγμα που έγινε ξανά, το 1919 και το 1920. Ήδη από το 1915 είχε γίνει μπαλαρίνα του Θεάτρου Μπολσόι.
Το 1914, ξεκίνησε και η επιτυχημένη καριέρα της στον βωβό κινηματογράφο και έγινε μία από τις πρώτες γυναίκες σελέμπριτι του κινηματογράφου στη Ρωσία. Η πρώτη της ταινία ήταν το δράμα του Πιοτρ Χαρντίνιν, Ty pomnish' li, στο οποίο συμπρωταγωνιστούσε με τον Ιβάν Μοτζούκιν. Μεταξύ το 1914 και το 1919, εμφανίστηκε σε 16 ταινίες, μέσα σε αυτές και η μεταφορά του έργου του Τολστόι, Πόλεμος και Ειρήνη, υπό τον τίτλο Voyna i mir. Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο, έγινε το 1921, με τη γερμανική ταινία Die Rache einer Frau.
Η Καράλλι, επίσης, υπήρξε ερωμένη του Μέγας Δούκας Ντμίτρι Πάβλοβιτς και συμπεριλήφθηκε μέσα στους συνωμότες για τον θάνατο του Ρασπούτιν, τον Δεκέμβριο του 1916. Φέρεται ότι ήταν μία από τις δύο γυναίκες, στο παλάτι του Φίλιξ Γιουσόποβ, τη νύχτα του θανάτου του Ρασπούτιν. Η άλλη ήταν η Μάριαν Πιστόχκολρς. Ο φερόμενος τρίτος άνδρας συνωμότης, δεν ταυτοποίησε ουδέποτε ωστόσο τις δύο γυναίκες δημοσίως. Κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Καράλλι διέφυγε στη Δύση. Κατά το 1920, συμμετείχε και συναυλία φιλανθρωπικού σκοπού, της οποίας τα έσοδα θα δίνονταν σε άλλους Ρώσους αυτοεξόριστους. Κατά αυτήν την εποχή, η Καράλλι έλαβε μαθήματα χορού. Από το 1930 έως και το 1935 ήταν στη ρουμανική όπερα, ενώ από το 1938 έως και το 1941, έζησε στη Γαλλία. Μετά από εκεί, πήγε στην Αυστρία, όπου πέρασε το υπόλοιπο του βίου της. Απεβίωσε στο Μπάντεν, το 1972 και ενταφιάστηκε στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Βιέννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες χορεύτριες Κατηγορία:Ρώσοι χορογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί βωβών ταινιών
Ντιν Σμιθ
Ο Ντιν Έντουαρντς Σμιθ (Dean Edwards Smith, 28 Φεβρουαρίου 1931 – 7 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Περιγραφόμενος ως «θρύλος της προπονητικής» από το Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, ήταν προπονητής για 36 χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Τσάπελ Χιλ από το 1961 έως το 1997 και αποχώρησε με 879 νίκες, που ήταν το ρεκόρ του Κολεγιακού Πρωταθλήματος (NCAA) Πρώτης Κατηγορίας εκείνη την εποχή. Έχει το ένατο υψηλότερο ποσοστό νικών από οποιονδήποτε προπονητή μπάσκετ κολεγίου ανδρικών ομάδων (77,6 %).
Καριέρα
Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου κέρδισε ένα εθνικό πρωτάθλημα το 1952. Το 1961 έγινε επικεφαλής προπονητής της Βόρειας Καρολίνας, κληρονομώντας ένα πρόγραμμα που είχε κερδίσει το πρωτάθλημα NCAA το 1957. Κορυφαίος καινοτόμος, ταυτίστηκε ίσως καλύτερα με την επίθεση των τεσσάρων γωνιών, η οποία σχεδιάστηκε για να τρέχει το χρόνο χωρίς αγωνιστηκή δράστηριότητα για τη διατήρηση προβαδίσματος. Αυτή η στρατηγική ήταν τόσο επιτυχημένη, που αργότερα οδήγησε στην υιοθέτηση χρονομέτρησης στο κολεγιακό μπάσκετ. Άλλες τακτικές που επινόησε περιελάμβαναν την άμυνα run-and-jump (άμυνα πίεσης σε όλο το γήπεδο που περιλάμβανε τους παίκτες να αλλάζουν αμυντικές εργασίες στο τρέξιμο) και η συσσώρευση φάουλ (στην οποία ένας παίκτης μετέφερε οδηγίες από τον Σμιθ στους άλλους παίκτες πριν από ένα μια ελεύθερη βολή). Χαρακτηριστικά των ομάδων του ήταν ότι οι παίκτες αναγνώριζαν μια πάσα από έναν συμπαίκτη τους αφού σημείωσαν ένα καλάθι και χρησιμοποίησαν τη γροθιά τους για να δηλώσουν ότι ήταν κουρασμένοι και χρειάζονταν αλλαγή. Περισσότερο από το 95 τοις εκατό των παικτών του Σμιθ κέρδισαν τα πτυχία τους και πολλοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένων των Μάικλ Τζόρνταν και Τζέιμς Ουόρθι, διακρίθηκαν αργότερα στο NBA.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής προπονητής, η Βόρεια Καρολίνα κέρδισε δύο εθνικά πρωταθλήματα NCAA και εμφανίστηκε σε 11 φάιναλ φορ. Το 1976 ήταν προπονητής της Εθνικής ΗΠΑ που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Το 2007 εισήχθη στο Hall of Fame της FIBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA
Εβελίνα Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ
Η Εβελίνα Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ (Evelyn Cavendish of Devonshire, γεννημένη ως Εβελίνα Αιμιλία Μαίρη Πίττυ-Φιτζμόρις Evelyn Emily Mary Petty-FitzMaurice, 27 Αυγούστου 1870 - 2 Απριλίου 1960) ήταν Βρετανίδα ευγενής και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Μαίρης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1870, και ήταν κόρη του Ερρίκου Πίττυ-Φιτζμόρις, 5ου Μαρκήσιου του Λάνσνταουν και της Λαίδης Ματθίλδης Χάμιλτον.
Στις 30 Ιουλίου 1892 παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Κάβεντις, 9ο Δούκα του Ντέβονσαϊρ​. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
Πέθανε στις 2 Απριλίου 1960 στο Τσάτσγουορθ Χάουζ σε ηλικία 89 ετών.
Μιχαήλο Ζίβκοβιτς
Ο Μιχαήλο Ζίβκοβιτς (σερβικά: Михаило Живковић) (Βελιγράδι 29 Αυγούστου 1856 - Βελιγράδι 28 Απριλίου 1930) ήταν Σέρβος στρατιωτικός και υπουργός άμυνας. Συμμετέχων στον Σερβοτουρκικό πόλεμο του 1876-1878, στον σερβοβουλγαρικό πόλεμο του 1885, τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
Στρατιωτικός Βίος
Εντάχθηκε στο στρατό ως δόκιμος στη σχολή πυροβολικού στις 20 Σεπτεμβρίου 1874. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του ανέβηκε γρήγορα σε βαθμούς, έγινε δεκανέας στις 6 Σεπτεμβρίου 1875, λοχίας στις 4 Μαΐου 1876 και αρχιλοχίας την 1η Ιουλίου 1876. Ο Σερβοτουρκικός πόλεμος τον βρήκε κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης και εν καιρώ πολέμου και έκτακτης ανάγκης ανέβηκε στο βαθμό του ανθυπολοχαγού πεζικού στις 5 Νοεμβρίου 1876. Η εκπαίδευση ολοκληρώνεται στα τέλη του 1880. Με κρατική υποτροφία στάλθηκε για εκπαίδευση στη Ρωσία το 1887, εκεί έκανε πρακτική στο 145 βασιλικό σύνταγμα στην Αγία Πετρούπολη.
Από τον Οκτώβριο του 1891 έως τον Αύγουστο του 1893 ήταν διοικητής του 6ου τάγματος πεζικού. Στη συνέχεια τον Ιούνιο του 1894 διορίστηκε διοικητής του 3ου συντάγματος φρουρών. Αρχηγός του επιτελείου της Σουμανδίας από την 1 Ιουνίου 1894 έως τις 9 Σεπτεμβρίου. Από το Μάρτιο του 1900 υπηρέτησε σε πολλές θέσεις, ήταν προσωρινός διοικητής της περιφέρειας Τιμόσκι, και στη συνέχεια διοικητής της ταξιαρχίας πεζικού της περιοχής του Ντίνα. Το 1902 διοικητής της Νις, και στη συνέχεια μέραρχος για την περιοχή Τιμόσκι. Από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο του 1902 δίδαξε τακτική στη στρατιωτική ακαδημία. Από τον Ιούλιο του 1903. διορίστηκε για να είναι μέλος του Ανώτερου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Στο τέλος του Μαρτίου 1908 διορίστηκε διευθυντής της στρατιωτικής σχολής Ευελπίδων, και τον επόμενο μήνα επιθεωρητής του πεζικού.
Σερβοτουρκικοί πόλεμοι 1876-1878
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη σχολή πυροβολικού και μετά τον πρώτο Σερβοτουρκικό πόλεμο του 1876, ως δόκιμος λοχίας συμμετείχε στον πόλεμο. Μέχρι το τέλος του πολέμου, κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας, υπηρέτησε στο Σασάκ ως υπασπιστής της 1ης Ταξιαρχίας Σασάσκα. Στον πόλεμο 1877 - 1878 ήταν διοικητής του τάγματος του Ντραγκάσεβο. Συμμετείχε στην απελευθέρωση της Προκούπλια (Прокупља) και της Κουρσουλίε (Куршумлије), ως διοικητής του τάγματος εισήλθε στην Πρίστινα.
Σερβοβουλγαρικός Πόλεμος
Στον σερβοβουλγαρικό πόλεμο του 1885 διέταξε την πρώτη διμοιρία του 2ου τάγματος του πεζικού, και αργότερα έγινε ο διοικητής του 2ου τάγματος με το οποίο κατέλαβε τρεις βουλγαρικές θέσεις κοντά στο χωριό Aldumirovac. Μετά την επιστροφή από την εκπαίδευση στη Ρωσία, τον Οκτώβριο του 1889, διορίστηκε προσωρινός διοικητής του 3ου τάγματος της φρουράς. Την ίδια στιγμή ξεκίνησε σε σχολή εκπαίδευση στη σκοποβολή και το τουφέκι μάχης. Από τον Οκτώβριο του 1890 ήταν διοικητής της διμοιρίας δοκίμων της στρατιωτικής σχολής ευελπίδων, στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι τις 12 Ιουνίου 1891.
Υπουργός
Μετά από ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου της kυβέρνησης Πέταρ Βελιμίροβιτς διορίστηκε υπουργός Άμυνας, αντικαθιστώντας στη θέση αυτή τον Στέπα Στεπάνοβιτς. Στη νέα κυβέρνηση του Στόγιαν Νοβάκοβιτς διατηρήθηκε στη θέση του υπουργού. Σε αυτή τη θέση έμεινε μέχρι την 1η Οκτωβρίου του 1909. Έπειτα διορίσθηκε και πάλι τη θέση του διευθυντή της στρατιωτικής σχολής Ευελπίδων όπου παρέμεινε μέχρι το 1912. Την περίοδο 1910 - 1911 εκτελεί τα καθήκοντα του προέδρου του στρατιωτικού δικαστηρίου.
Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος
Με την κήρυξη του πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1912, διορίστηκε διοικητής του Ιμπαρ και με αυτή τη μονάδα επιχειρεί προς την κατεύθυνση της Ράσκας και του Νόβι Παζάρ. Στη διάρκεια του πολέμου το 1913 ήταν διοικητής των στρατευμάτων στο Αλβανικό μέτωπο. Το 1914 διετέλεσε διοικητής της άμυνας του Βελιγραδίου. Ήταν επικεφαλής αυτών των δυνάμεων από το 1915 μέχρι την υποχώρηση του στρατού στην Κέρκυρα. Τον Ιούνιο του 1916 διορίστηκε διοικητής του Σερβικού σώματος εθελοντών στη Ρωσία έχοντας ήδη πριν από την άφιξή του στην Οδησσό σχηματίση την 1η διμοιρία ανέλαβε τα καθήκοντα του σχηματισμού της διμοιρίας. Όταν ξέσπασε η επανάσταση στη Ρωσία το 1917 το σώμα των εθελοντών εστάλησαν στο μέτωπο Θεσσαλονίκης. Λόγω ασθένειας ο Ζίβκοβιτς έμεινε στο Παρίσι όπου οι ιατρικές εξετάσεις αποκάλυψαν ότι δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει να επιτελεί ενεργό στρατιωτική δράση και αποστρατεύτηκε την 1 Ιουνίου 1918.
Στο νεοσύστατο κράτος του Βασιλείου των Σέρβων, δεν επιδιώκει στρατιωτική θητεία ακόμα και ως έφεδρος αξιωματικός
Απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1930.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878 Κατηγορία:Σερβοβουλγαρικός πόλεμος του 1885 Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Μίνια
Ιστορία
μικρογραφία|Χάρτης της αρχαίας Αιγύπτου Η Μίνια είναι πανάρχαια πόλη, υπήρχε από την προδυναστική περίοδο (πριν από το 3100 π.Χ.). Ανήκε διοικητικά στην 16η νομή. Μετά την ενοποίηση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου αναδείχτηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, ευρισκόμενη σε εμπορικό δρόμο όπου μέσω της Ερυθράς θάλασσας μεταφέρονταν προϊόντα στη Χαναάν κι αλλού. Κατά την παράδοση εδώ γεννήθηκε ο Φαραώ Χέοπας και η πόλη ονομάστηκε "Μενάτ Χουφού" (Χουφού - Χέοπας). Κατά τη διάρκεια της 11ης Δυναστείας οι ηγεμόνες της πόλεις που απολάμβαναν μεγάλη εξουσία και αυτονομία έφτασαν στο απόγειο τους. Από την 11η δυναστεία διασώζεται και η νεκρόπολη στο Μπενί Χασάν. Η νεκρόπολη αργότερα καταστράφηκαν πολλοί τάφοι και συλλήθηκαν, άλλοι μετατράπηκαν σε κατοικίες και άλλοι χρησιμοποιήθηκε η πέτρα τους για χτίσιμο κατοικιών ή καταστράφηκαν σκόπιμα για θρησκευτικούς λόγους από χριστιανούς και μουσουλμάνους.
μικρογραφία|Τζαμί του 11ου αιώνα στη Μίνια Κατά τη δεύτερη ενδιάμεσα περίοδος η Μίνια ήταν κάτω από την εξουσία των Υξώς. Κατά το 1552 π.Χ. κοντά στη Μίνια έγινε η μάχη όπου οι Υξώς γνώρισαν την πρώτη τους μεγάλη ήττα όπου αναγκάστηκα το 1540 π.Χ. κι εγκατέλειψαν την Αίγυπτο.
Κατά τον μεσαίωνα και την περίοδο των Αβασσίδων γνώρισε νέα άνθηση, αναπτύχθηκε, χτίστηκαν τζαμιά και παζάρια, ενώ περιγράφεται ως μια πόλη που "υπερέχει πάνω από όλες τις άλλες πόλεις της Άνω Αιγύπτου". Τον 19ο αιώνα ο ηγεμόνας της Αιγύπτου Ισμαήλ έχτισε εδώ ένα παλάτι ενώ με την κατασκευή ενός καναλιού αύξησε την παραγωγή της περιοχής σε βαμβάκι και ζαχαροκάλαμο. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν πολλοί ξένοι οι οποίοι έχτισαν νέα κτίρια κι έφεραν διακοσμητικά στοιχεία από την κλασική και ροκοκό αρχιτεκτονική εκτός από τις δυτικού τύπου πολυκατοικίες. Οι περισσότεροι ξένοι, κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι έφυγαν απο την πόλη με την Κρίση του Σουέζ το 1952.
Κλίμα
Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της καυτή έρημο (BWH), όπως και όλο της Αιγύπτου. Έχει την ευρύτερη διαφορά των θερμοκρασιών μεταξύ ημέρας και νύχτας από οποιαδήποτε πόλη στην Αίγυπτο, με σχεδόν 16 ° C (29 ° F ) διαφορά. Η πόλη έχει σκληρό και ψυχρό κρύο τον χειμώνα, και πολύ ζεστό αλλά όχι υγρό καλοκαίρι. Το χαλάζι ή χιόνι είναι εξαιρετικά σπάνια, ο παγετός εμφανίζεται κατά καιρούς τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Η μέση ετήσια βροχόπτωση στη Μίνια είναι 5,3 mm (0,21 in).
Μια άλλη πηγή με διαφορετικούς μέσους όρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Πέπε Σάντσες
Ο Πέπε Σάντσες (ισπ. Pepe Sanchez, 1856 - 1918) ήταν Κουβανός μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης. Θεωρείται ο ιδρυτής της τροβά και του μπολερό.
Άλφα (λατινικό αλφάβητο)
Το άλφα (Ɑ ɑ Αγγλικά: Alpha) είναι ένα γράμμα του λατινικού αλφαβήτου για υπολογιστές το οποίο προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Άλφα. Στο λατινικό αλφάβητο ενσωματώθηκε λόγω του συμβόλου του στο ΔΦΑ, ɑ που απεικονίζει τον φθόγγο /a/ με λίγη διάρκεια (αα). Το άλφα δεν χρησιμοποιείται σε καμία γλώσσα.
Πέπε Σάντσες
Η ζωή του
Ήταν από φτωχή οικογένεια και έγινε ράφτης. Αργότερα αγόρασε ένα ορυχείο χαλκού και μπήκε στο εμπόριο υφασμάτων. Αν και μιγάς αναδείχτηκε κοινωνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουβανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Κουβανοί μουσικοί
Άλφα (λατινικό αλφάβητο)
Άλλα γράμματα
Το άλφα έχει μερικές παραλλαγές όταν τονίζεται. Αυτές είναι στην παρακάτω λίστα.
Πώς το γράφουμε
Το γράμμα αυτό γράφεται με την εισαγωγή συμβόλου και υπάρχει το κεφαλαίο γράμμα μόνο στο Office 10.
Τζορτζ Μ. Κόχαν
Ο Κόχαν ξεκίνησε την καριέρα του, στα θεάματα, από την παιδική του ηλικία, στο πλευρό των γωνιών του και της αδελφής του, που έδιναν παραστάσεις βοντβίλ, και ήταν γνωστοί ως οι The Four Cohans. Ξεκινώντας με το Little Johnny Jones, το 1904, συνέχισε να συνθέτει μουσική, να γράφει σενάρια, να κάνει την παραγωγή σε πάνω από 30 μουσικά έργα του Μπρόντγουεϊ. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Κόχαν, κυκλοφόρησε πάνω από 300 τραγούδια. Ως συνθέτης ήταν από τα πρώτα μέλη της Αμερικανικής Ένωσης Συνθετών, Συγγραφέων και Παραγωγών. Επέδειξε αξιόλογες και μακρόχρονες θεατρικές παραστάσεις, ενώ συνέχισε να πρωταγωνιστεί μέχρι και το 1940.
Ήταν γνωστός, πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως ο «άνθρωπος που κυριεύει το Μπρόντγουεϊ», και θεωρείται ως ο «πατέρας» του αμερικανικού κωμικού μιούζικαλ. Η ζωή του και η μουσική του έγιναν ταινία το 1942 (Ο ουρανός της δόξας), η οποία προτάθηκε για 8 βραβεία Όσκαρ. Ενώ το 1968 υπήρξε η θεατρική παράσταση στο Μπρόντγουεϊ, αφιερωμένη στη ζωή του, ονόματι George M!. Ενώ υπάρχει άγαλμα στην Τάιμ Σκουέαρ της Νέας Υόρκης, φόρος τιμής για τη συνολική του προσφορά στο αμερικανικό θεατρικό μιούζικαλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
2271 Κίζο
Ο Κίζο (Kiso) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τους Ιάπωνες αστρονόμους Χιρόκι Κοσάι και Κιιτσίρο Χουρουκάβα, που παρατηρούσαν από τον Αστρονομικό Σταθμό Κίζο του Αστεροσκοπείου του Τόκιο, στο όρος Οντάκε του Νομού Ναγκάνο, και πήρε το όνομά του από τον σταθμό αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιζο
Αβετζάνο
Το Αβετζάνο (ιταλικά: Avezzano) (ή Αβετσάνο,avedz’dzano/ o /avets’tsano/)  είναι πόλη και έδρα δήμου (comune) της Κ. Ιταλίας, στην επαρχία Λ’Άκουιλα της περιφέρειας Αμπρούτσο.
Ο δήμος έχει έκταση 104,04 χμ² και πληθυσμό 41.239 κατοίκους (Ιανουάριος 2013). Είναι η 2η σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας και η 6η της περιφέρειας. Η πόλη συνδέεται οδικά με τις άλλες μεγάλες πόλεις, μέσω των αυτοκινητοδρόμων Α25 και Α24, και των εθνικών οδών SS690, SS578 και SS5.
Ονομασία
Το όνομα Αβετζάνο προέρχεται, πιθανόν, από τη φράση Ave Jane «Χαίρε Ιανέ», επίκληση προς τον θεό Ιανό. Υπάρχει όμως και η εκδοχή της προέλευσης από τη φράση Ad Vezzianum «προς τους Βετιανούς», μία ιστορική οικογένεια πατρικίων που υπήρχε στην περιοχή, κοντά στην αρχαία ιταλική πόλη Alba Fucens.
Κλίμα
Λόγω της γεωγραφικής του θέσης και περιτριγυρισμένο από ψηλά βουνά, το Αβετζάνο χαρακτηρίζεται από έντονα ηπειρωτικό κλίμα. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11,7° C, με 78 ημέρες παγετού, ενώ το ύψος βροχόπτωσης είναι 765 χιλιοστά σε 89 βροχερές ημέρες το έτος.
Ιστορικά στοιχεία
Ο πρώτος οικισμός στην περιοχή δημιουργήθηκε μαζί με τα αρχικά έργα για την αποστράγγιση της λίμνης, από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το όνομα Avezzano καταγράφηκε για πρώτη φορά στο έργο του Λ.Μαρσικάνο Chronica monasterii Casinensis, περίπου το 873 μ.Χ. Άλλες αναφορές δείχνουν ότι, το 1156 η πόλη ήταν ήδη περιτειχισμένη και το 1181, ήταν υπό την κυριαρχία του Τζεντίλε Παλεάρα (Paleara), κόμη του Μανοπέλλο (Manoppello). 240px|thumb|left|Το Κάστρο των Ορσίνι-Κολόννα Κατά τον 13ο αιώνα, η πόλη αριθμούσε γύρω στους 1.200-1.400 κατοίκους, ενώ το 1331 λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον Φ. Ντελ Μπάλτσο (Francesco Del Balzo), δούκα της Άντρια (Andria), επειδή είχε συνταχθεί ανοιχτά υπέρ του Φιλίππου, Πρίγκιπα του Τάραντο. Στον 15ο αιώνα, η πόλη διεκδικήθηκε στις συνεχιζόμενες διαμάχες ανάμεσα στις ρωμαϊκές οικογένειες των Ορσίνι (Orsini) και Κολόννα (Colonna). Το 1441, ο Giovanni Antonio Orsini έγινε άρχοντας του Αβετζάνο, ελέγχοντας μια πολύ μεγάλη περιοχή και προκαλώντας τους Κολόννα, νόμιμους κυβερνήτες της περιφέρειας Μάρσικα. Αργότερα ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στη Νάπολη και στη Ρώμη, που είχαν συμμάχους του Ορσίνι και Κολόννα, αντίστοιχα. Μετά την ειρήνη, η πόλη βρισκόταν υπό την εξουσία του Τζεντίλε Ορσίνι (Gentile Virgilio Ορσίνι), ο οποίος έκτισε το φερώνυμο κάστρο, το 1490.
Το Αβετζάνο υπέστη δύο μεγάλες καταστροφές, μία φυσική από το μεγάλο σεισμό του 1915 και μία από τους βομβαρδισμούς του 1944. Χάρη στις προσπάθειες του ιταλικού κράτους και των ιδίων των κατοίκων άρχισε να ανακάμπτει μέσα σε λίγα χρόνια, έχοντας σημαντική αύξηση του πληθυσμού -από 1.500 άτομα που επιβίωσαν του μεγάλου σεισμού το 1915, σε 42.000 κατοίκους το 2013- και μια εξέχουσα θέση στους παραγωγικούς τομείς. Σήμερα, χάρη στην εξέλιξή του, είναι μια πόλη σε άνοδο μεταξύ των πλέον δυναμικών του Αμπρούτσο. Έχει ενισχύσει τους τοπικούς πόρους, την αγροτική επιχειρηματικότητα και έχει μεγεθύνει τον οικονομικό και βιομηχανικό ιστό, με παράλληλη ανάπτυξη της πολιτιστικής και φοιτητικής ζωής, ενώ εξελίσσεται και ως τουριστικό κέντρο.
Ο σεισμός του 1915
240px|thumb|left|Το Κάστρο μετά τον μεγάλο σεισμό του 1915 Το πρωί της 13ης Ιανουαρίου 1915 το Αβετζάνο, όπως και η ευρύτερη περιφέρεια Αμπρούτσο και μέρος του Λατίου, κτυπήθηκε από μεγάλης έντασης σεισμό που, με τις σημερινές εκτιμήσεις, πρέπει να ξεπέρασε τους 7 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ. Συμπτωματικά, εκείνες τις ημέρες η Ιταλία έμπαινε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και τα θύματα ήταν 30.000, περίπου, από τους 120.000 κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Το ίδιο το Αβετζάνο θρήνησε 9.238 νεκρούς. Το επίκεντρο ήταν η λεκάνη της πρώην λίμνης Φουτσίνο και, η δόνηση έγινε αισθητή μέχρι και τη Ρώμη, όπου κάποια κτήρια υπέστησαν ζημιές. Προκλήθηκαν μεγάλα εδαφικά ρήγματα, ηφαίστεια λάσπης, κατολισθήσεις, αλλαγές στην τοπογραφία και φυσικο-χημικές αλλαγές του νερού. Τα αποστραγγιστικά έργα της λίμνης Φουτσίνο που ήταν σε λειτουργία κάποιες δεκαετίες, έπαθαν ζημιές και αποφασίστηκε η κατασκευή υποβοηθητικών σηράγγων νέας τεχνολογίας για αποφυγή μεγαλύτερων βλαβών στο μέλλον. Οι επιζήσαντες -ως επί το πλείστον τραυματίες- έμειναν άστεγοι, γιατί όλα τα κτίρια κατέρρευσαν, εκτός από ένα, στο οποίο τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα για το γεγονός.