cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επταγώνια
Τοποθεσία
Η Επταγώνια βρίσκεται σε απόσταση 28 χιλιομέτρων βορειανατολικά της Λεμεσού. Είναι κτισμένη στους πρόποδες της Παπούτσας, σε υψόμετρο 455 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Στα δυτικά συνορεύει με τον Αρακαπά, στα νοτιοδυτικά με τη Διερώνα και το Πραστειό Κελλακίου, στα νότια με το Κελλάκι, στα νοτιοανατολικά με το Κλωνάρι, στα ανατολικά με την Ακαπνού και στα βόρεια με τη Μελίνη.
Φυσικό περιβάλλον
Στην καλλιεργήσιμη έκταση του χωριού καλλιεργούνται μανταρινιές, πορτοκαλιές, ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές, σιτηρά, πατάτες και σταφύλια.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας του χωριού:
Ιστορία
Πρώτες γραπτές αναφορές σχετικά με την Επταγώνια υπάρχουν από την εποχή της Φραγκοκρατίας. Αποτελούσε ένα από τα κτήματα των Ναϊτών Ιπποτών στη Κύπρο. Όταν το τάγμα διαλύθηκε, το χωριό πέρασε στην κατοχή των Ιωαννιτών Ιπποτών, οι οποίοι είχαν για έδρα το Κολόσσι. Έτσι, αποτέλεσε μέρος της Μεγάλης Κουμανδαρίας.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1946 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ωστόσο, στις τελευταίες δύο απογραφές ο πληθυσμός του χωριού παρουσιάζεται αυξημένος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Επταγώνια όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Παρακρεσόλη
Η παρακρεσόλη  (αγγλικά para-Cresol) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C7H8O, Πιο συγκεκριμένα, η ορθοκρεσόλη αντήκει στις φαινόλες, και ακόμη ειδικότερα είναι μια από τις κρεσόλες. Ο όρος «κρεσόλη», με τη σειρά του, αναφέρεται τόσο σε μια από τις τρεις (3) «μητρικές» ισομερεί ς κρεσόλες, όαο και σε ορισμένες «θυγατρικές» παράγωγες ενώσεις.Η χημικά καθαρή μετακρεσόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπὀ πίεση 1 atm, είναι άχρωμο πρισματικό κρυσταλλικό στερεό. Είναι κύριο συστατικό της οσμής των χοίρων. Είναι, ακόμη, συστατικό του ανθρώπινου ιδρώτα, και μάλιστα αυτό που προσελκύει τα θηλυκά κουνούπια. Είναι μερικώς διαλυτή στο νερό, αλλά πλήρως αναμίξιμη με τις συνηθισμένες άλλες αλκοόλες και τον αιθέρα. Είναι ισομερής (μεταξύ άλλων) με τις ακόλουθες ενώσεις:
Στους ανθρώπους
Η παρακρεσόλη παράγεται με βακτηριδιακή ζύμωση πρωτεϊνών στο ανθρώπινο παχύ έντερο. Απεκκρίνεται με τα κόπρανα και τα ούρα, ενώ επίσης αποτελεί συστατικό του ιδρώτα, και μάλιστα είναι αυτό το συστατικό που προσελκύει τα θηλυκά κουνούπια.
Σε άλλα είδη
Η παρακρεσόλη αποτελεί κύριο συστατικό της οσμής των χοίρων.
Η παρακρεσόλη είναι ένα συστατικό που βρίσκεται σε εκκρίσεις των κροταφικών αδένων, κατά την διάρκεια του μουστάρχου στους αρσενικούς αφρικανικούς ελέφαντες (Loxodonta africana), μαζί με φαινόλη και μετακρεαόλη.
Τέλος, η παρακρεσόλη είναι μια από τις πολύ λίγες ενώσεις που προσελκύουν την ευγλοζίνη, που είναι υμενόπτερο με επιστημονική ονομασία Euglossa cyanura, και χρησιμοποιήθηκε για να παγιδευθεί, να συλληφθεί και να μελετηθεί το συγκεκριμένο είδος.
Παραγωγή
1. Μέθοδος Dow (με μηχανισμό βενζυνίου): Από παραχλωροτολουόλιο, με υποκατάσταση του χλωρίου Cl από υδροξύλιο (ΟΗ), που πραγματοποιείται επίδραση διαλύματος υδροξυλίου του νατρίου (NaOH), οπότε πραγματοποιείται υδρόλυση τύπου Raschig-Hooker, οπότε παράγεται παρακρεσόλη :
2. Με μεθυλίωση κατά Friedel-Crafts φαινόλης παράγονται ορθοκρεσόλη και παραφαινόλη :
3. Με σύντηξη βάσεων με παραμεθυλοφαινυλοσουλφονικό άλας, παράγεται παρακρεσόλη :
4. Με υδρόλυση παραμεθυλοφαινυλοδιαζωνιακών αλάτων παράγεται παρακρεσόλη :
5. Με υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts τολουολίου παράγεται ορθοκρεσόλη και παρακρεσόλη :
Όξινη συμπεριφορά
Έχει ιδιότητες ασθενούς οξέος, δηλαδή πολύ ισχυρότερες σε σύγκριση με τις αλειφατικές αλκοόλες. Έτσι, π.χ., αντιδρά με υδατικό διάλυμα NaOH (αντίθετα από τις αλειφατικές αλκοόλες) :
Ως φαινόλη, δηλαδή αρωματική αλκοόλη, η φαινόλη παρέχει ορισμένες χαρακτηριστικές αντιδράσεις των αλκοολών:
Σχηματισμός αιθέρων
Σχηματίζει αιθέρες κατά Williamson :
ή
Σχηματισμός εστέρων
Σχηματίζει εστέρες, αλλά συχνά όχι με απευθείας αντίδραση με τα οξέα. 1. Στην περίπτωση των καρβοξυλικών οξέων αντιδρά με αλογονίδια ή ανυδρίτες τους, παρουσία ισχυρής βάσης : :
2. Με επίδραση αλογονιδίων ανόργανων οξέων, π.χ. με φωσφορικό τριχλωρίδιο (POCl3), παράγει τους αντίστοιχους εστέρες των ανόργανων οξέων. :
Υποκατάσταση του υδροξυλίου
Δίνει αντιδράσεις υποκατάστασης του ΟΗ: Η παρακρεσόλη μοιάζει με τα αρυλαλογονίδια στο ότι δεν δίνει εύκολα αντιδράσεις υποκατάστασης. Σε αντίθεση με τις συνηθισμένες αλκοόλες, η παρακρεσόλη δεν αντιδρά με υδραλογόνα. Η μετακρεσόλη ανάγεται σε τολουόλιο, αλλα η αντίδραση χρησιμοποιείται για διευκρίνιση της δομής και όχι για συνθέσεις, γιατί έχει μικρή απόδοση :
Επίδραση διαζωμεθανίου
Με επίδραση διαζωμεθανίου (CH2N2) σχηματίζει παραμεθυλανισόλη :
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει κυρίως 4-μεθυλο-2-νιτροφαινόλη. Με περίσσεια νιτρικού οξέος παράγεται κυρίως 2,6-δινιτρο-4-μεθυλοφαινόλη :
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει κυρίως 5-μεθυλο-2-υδροξυβενζοσουλφονικό οξύ. Με περίσσεια νιτρικού οξέος παράγεται κυρίως 5-μεθυλο-2-υδροξυ-1,3-βενζοδισουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει κυρίως 2,6-διαλο-4-μεθυλοφαινόλη (όπου X αλογόνο, εκτός F):
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει κυρίως 2-αλκυλο-4-μεθυλοφαινόλη. Με περίσσεια αλκυλαλογονιδίου παράγει τελικά κυρίως 2,6-διαλκυλο-4-μεθυλοφαινόλη :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει κυρίως 2-ακυλο-4-μεθυλοφαινόλη. Με περίσσεια ακυλαλογονιδίου παράγει τελικά κυρίως 2,6-διακυλο-4-μεθυλοφαινόλη :
Υδροξυλίωση
Με υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει κυρίως 4-μεθυλοκατεχόλη. Με περίσσεια υδραλογονώδους οξέος παράγει τελικά κυρίως 5-μεθυλοπυρογαλλόλη :
Αμίνωση
Με αμίνωση κατά Friedel-Crafts παράγει κυρίως 2-αμινο-4-μεθυλοφαινόλη. Με περίσσεια αλαμίνης παράγει τελικά κυρίως 2,6-διαμινο-4-μεθυλοφαινόλη :
Καρβοξυλίωση
Με καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει κυρίως 5-μεθυλο-2-υδροξυβενζοϊκό οξύ. Με περίσσεια αλομεθανικού οξέος παράγεται τελικά 5-μεθυλο-2-υδροξυϊσοφθαλικό οξυ :
Αναγωγή
Με υδρογόνωση (Σε συνθήκες 175 °C, 15 atm, παρουσία Ni). Παράγεται 4-μεθυλοκυκλοεξανόλη :
Εφαρμογές
Η παρακρεσόλη κυρίως καταναλώνεται ως πρόδρομη ένωση, για την παραγωγή αντιοξειδωτικών, όπως για παράδειγμα το βουτυλιωμένο υδροξυτολουόλιο (Βutylated ΗydroxyΤoluene, BHT). Τα μονοαλκυλιωμένα παράγωγα της παρακρεσόλης δείνουν αντιδράσεις ζευγαρώματος, παράγοντας έτσι μια εκτεταμένη οικοκογένεια αντιοξειδωτικών διφαινολών. Αυτά τα αντιοξειδωτικά εκτιμώνται, γιατί έχουν σχετικά μικρή χημική δραστικότητα, χαμηλή τοξικότητα και χαμηλό ποσοστό εμφάνισης κηλίδων.
Πηγές
Κατηγορία:Φαινόλες
Εύρυμος
Στην ελληνική μυθολογία ο Εύρυμος ήταν ήρωας που καταγόταν από την Ώλενο της Αιτωλίας. Με τον Εύρυμο συνδέεται ένα περιστατικό με τους Διόσκουρους: Ο Εύρυμος συκοφάντησε τον Κάστορα στον αδελφό του, τον Πολυδεύκη. Ο Κάστορας ανέφερε αμέσως το συμβάν στον Πολυδεύκη και εκείνος, ως φημισμένος πυγμάχος που ήταν, σκότωσε τον Εύρυμο με τις γροθιές του.
Πηγές
Ευρυμος
Λουσαχοβίτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Ολέγκ Γιαροσλάβιτς
Ο Ολέγκ Γιαροσλάβιτς ο γιος της Ναστάσιας, ουκραν. Олег Ярославович Настасіч (μετά το 1161 - 1189) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας της Γαλικίας (1187, 89).
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Γιαροσλάβ τού νουνεχούς (osmomysl) και της ερωμένης του Ναστάσιας, κόρης ενός βογιάρου τού τόπου. Οι άλλοι βογιάροι την κατηγόρησαν για μαγεία και την έκαψαν· εξανάγκασαν τον Γιαροσλάβ να επαναφέρει τη νόμιμη σύζυγό του, που την είχε διώξει και να φυλακίσει τον Ολέγκ.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1187, αφήνοντας το Περεμίσλ στον μόνο νόμιμο γιο του Βλαντίμιρ Β΄ και όρισε τον Ολέγκ διάδοχό του στη Γαλικία, ζητώντας από τους κατοίκους να τον κρατήσουν ηγεμόνα τους. Όμως όταν απεβίωσε ο Βλαντίμιρ Β΄, ο Ολέγκ εκτοπίστηκε και ζήτησε τη συνδρομή τού Ρούρικ πρίγκιπα τού Σμολένσκ (4ου εξαδέλφου τού πατέρα του), αλλά δεν την έλαβε. Έτσι πήγε στον Καζιμίρ Β΄ της Πολωνίας τον δίκαιο.
Ο Βλαντίμιρ Β΄ ήταν έκλυτος και ζούσε άσωτη ζωή· μάλιστα παντρεύτηκε τη σύζυγο ενός ιερέα. Όταν οι βογιάροι απείλησαν να την σκοτώσουν, ο Βλαντίμιρ Β΄ την πήρε με τους δύο γιους του και πήγαν στον Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Ένα μεταγενέστερο χρονικό αναφέρει μία άλλη εκδοχή: ο Ολέγκ και ο Καζιμίρ Β΄ νίκησαν τον Βλαντίμιρ Β΄ και τον ανάγκασαν να φύγει στην Ουγγαρία· έτσι ο Καζιμίρ Β΄ εγκατέστησε τον Ολέγκ στη Γαλικία.
Οι κάτοικοι της Γαλικίας τον δηλητηρίασαν και κάλεσαν τον Ρόμαν πρίγκιπα της Βολινίας (4ο εξάδελφο τού πατέρα του) να γίνει πρίγκιπας και της Γαλικίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Συνοικία Μπαλάμα
Η Μπαλάμα (πορτογαλικά: Balama) είναι συνοικία της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Μπαλάμα. Έχει έκταση 5.619 τ.χλμ. και πληθυσμό 126.116 κατοίκων το 2005.
Γεωγραφία
Η Μπαλάμα βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης. Έχει συνολική έκταση 5.619 τ.χλμ..
Διοικητική διαίερση
Η Μπαλάμα διαιρείται σε 4 υποσυνοικίες και 9 περιοχές. Οιπρωτεύουσες των υποσυνοικιών είναι με μαύρα γράμματα.
EM
Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων και αριθμός EM ή Em ή ΕΜ ή εμ (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-εμ) μπορεί να αναφέρεται:
Λουσαντζόρ (Ταβούς)
Το Λουσαντζόρ (αρμενικά: Լուսաձոր, έως το 1935 γνωστό ως Χαραβαντζόρ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 697 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ
Ο Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ (Didier Burkhalter, γενν. 17 Απριλίου 1960 στο Νεσατέλ) είναι Ελβετός πολιτικός, μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το  2009. Το Δεκέμβριο του 2013 εξελέγη Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για ένα έτος (2014).
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 16 Σεπτεμβρίου 2009 και διαδέχθηκε τον Πασκάλ Κουσπέν την 1η Νοεμβρίου 2009 οπότε ανέλαβε επικεφαλής του ελβετικού υπουργείου Εσωτερικών. Στις 16 Δεκεμβρίου 2011 το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο ανακοίνωσε ότι θα γίνει και υπουργός Εξωτερικών, αρχομένης της 1ης Ιανουαρίου 2012.
Έχει πτυχίο Οικονομικών. Κάτοικος στο καντόνι της Νεσατέλ, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του εν λόγω καντονιού από το 1990 ως το 2001. Από το 2003 ως το 2007 ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελβετίας.
Στις 11 Νοεμβρίου 2007 εξελέγη στο Συμβούλιο των Κρατιδίων, με συνυποψήφια την Γκιζέλ Ορί του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η Ορί εξελέγη για 2η φορά. Ο Μπουρκχάλτερ υποστηρίχτηκε από το Φιλελεύθερο Κόμμα (PLS) και το Ελβετικό Κόμμα του Λαού (SVP/UDC), παρότι το SVP/UDC σπάνια τον υποστήριξε δημοσίως.
Ο Μπουρκχάλτερ εξελέγη Αντιπρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για το 2013. Στις 4 Δεκεμβρίου 2013 εξελέγη πρόεδρος για το έτος 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελβετικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Ανθηρό Αργιθέας Καρδίτσας
Το Ανθηρό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αργιθέας (έδρα του δήμου), της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανθηρού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 43,039 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιοι Απόστολοι, Κούκκος, Κριτσάρι, Λαγκάδι, Μεταμόρφωση, Ποταμιά και Σπηλιά.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μπουκοβίτσα και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μπουκοβίτσας και το 1930 μετονομάστηκε σε Ανθηρό. Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθηρού και ορίστηκε έδρα του δήμου Αργιθέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Ρεν
Η Ρεν (γαλλ. Rennes) είναι πόλη της βορειοδυτικής Γαλλίας, ιστορική πρωτεύουσα της Βρετάνης, και διοικητική πρωτεύουσα του νομού Ιλ-ε-Βιλαίν. Με συνολικό πληθυσμό 215.366 (το 2015) κατοίκους αποτελεί την ενδέκατη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας.
Η ιστορία της Ρεν αρχίζει πριν από 2.000 χρόνια, σε μια εποχή που ήταν ένα μικρό γαλλικό χωριό με το όνομα Condate. Μαζί με τη Βαν και τη Νάντη, ήταν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του δουκάτου της Βρετάνης. Από τις αρχές του 16ου αιώνα μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, η Ρεν ήταν κοινοβουλευτική και διοικητική πόλη της ιστορικής επαρχίας της Βρετάνης του Βασιλείου της Γαλλίας.
Από τη δεκαετία του 1950, η Ρεν έχει αποκτήσει μεγάλη σημασία μέσω της αστικής και  βιομηχανικής της ανάπτυξης, εν μέρει της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η πόλη ανέπτυξε εκτεταμένα οικοδομικά σχέδια για να φιλοξενήσει πάνω από 200.000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η πόλη έγινε ένα από τα κύρια κέντρα της βιομηχανίας τηλεπικοινωνιών και υψηλής τεχνολογίας. Σήμερα είναι ένα σημαντικό κέντρο ψηφιακής καινοτομίας στη Γαλλία.
Το 2015, η πόλη ήταν η δέκατη μεγαλύτερη στη Γαλλία, με μητροπολιτική περιοχή περίπου 720.000 κατοίκων. Με περισσότερους από 66.000 φοιτητές το 2016, είναι επίσης η όγδοη μεγαλύτερη πανεπιστημιούπολη της Γαλλίας. Οι κάτοικοι της Ρεν ονομάζονται Ρεναί (Rennais-es) στα γαλλικά. Το 2018, η εφημερίδα  L'Express ονόμασε τη Ρεν ως «την πιο ζωντανή πόλη στη Γαλλία».
Τοποθεσία
Η Ρεν βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ιλ και Βιλαίν, στο κέντρο του λεκανοπεδίου της Ρεν, που σχηματίστηκε από την κατάρρευση της οροσειράς της Αρμορικής στην αρχή του Καινοζωϊκού. Η θάλασσα εισέβαλε και πλημμύρισε την περιοχή στο Μειόκαινο, γεγονός που εξηγεί τη σημασία των ιζηματογενών πετρωμάτων, όπως ο σχιστόλιθος. Αν και γενικά επίπεδο - το υψόμετρο της πόλης είναι μεταξύ 20 και 74 μέτρων -, το ανάγλυφο του εδάφους της πόλης χαρακτηρίζεται από τις κοιλάδες που δημιουργήθηκαν από τους ποταμούς Ιλ και Βιλαίν.
Λόγω της ρηχής κοίτης του, ο Βιλαίν προκαλούσε συχνές πλημμύρες, οι οποίες οδήγησαν τις δημοτικές αρχές να λάβουν πολλά μέτρα για να τις περιορίσουν. Από τον 16ο αιώνα, είχαν αρχίσει μελέτες για εργασίες διάνοιξης διωρύγων που προβλέπονταν για τη βελτίωση της αξιοπλοΐας του, αλλά παρά τα πολλά σχέδια έργων που οι ειδικοί επεξεργάστηκαν μετά την πυρκαγιά του 1720, οι εργασίες άρχισαν το 19ο αιώνα. Μετά την ολοκλήρωση των έργων αποχέτευσης, πλημμύρες εξακολουθούν να συμβαίνουν, μερικές φορές καταστροφικές, όπως το 1966 και το 1974, με αποτέλεσμα ο Δήμος να προμηθευθεί ένα ευρύτερο φάσμα εξοπλισμού. Κατάσταση φυσικής καταστροφής σημειώθηκε μετά τις πλημμύρες στις 30 Ιουνίου και 19 Σεπτεμβρίου 2009, μετά από εντονότατες καταιγίδες.
Η κατασκευή μιας πόλης
Το 2ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Γαλλο-Ρωμαϊκής περιόδου, η πόλη ήταν ένα σημαντικό αστικό κέντρο που εκτείνονταν σε πάνω από 90 εκτάρια στους λόφους στη συμβολή των ποταμών Ιλ και Βιλαίν. Οι βαρβαρικές επιδρομές οδήγησαν την πόλη να περιοριστεί σε μια έκταση 9 εκταρίων μέσα σε μια περίκλειστη περιοχή 1200 τετραγωνικών μέτρων.
Η μεσαιωνική πόλη
Δύο νέα τείχη χτίστηκαν το 15ο αιώνα για να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη της Ρεν. Το 1422, ο δούκας Ιωάννης Β' αποφάσισε να χτίσει ένα τείχος στα ανατολικά, το οποίο περιέβαλε τη «Νέα Πόλη», που χαρακτηρίζονταν από καταστήματα και θρησκευτικά οικοδομήματα. Αυτό το νέο τείχος ολοκληρώθηκε το 1452, αλλά ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη μια άλλη επέκταση. Το 1449, ο δούκας Φρανσουά Α' αποφάσισε να επεκτείνει τα τείχη της πόλης νότια του ποταμού Βιλαίν. Η «Νέα Πόλη» που προστατεύονταν από τα τείχη ήταν κυρίως μια σειρά από ανθυγιεινά και επικίνδυνα για πλημμύρα εδάφη, όπου συσσωρεύονταν άνθρωποι χαμηλών τάξεων. Εντούτοις, το ενδιαφέρον ήταν ειλικρινές, δηλαδή να διασφαλιστεί η αποτελεσματική προστασία και των δύο όχθεων του ποταμού και να προστατευθούν οι βιομηχανικές περιοχές. Το 1473, αυτό το έργο ολοκληρώθηκε. Η πόλη επεκτάθηκε σε πάνω από 62 εκτάρια και είχε περίπου 13.000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα η πόλη εξωραΐστηκε με την προμήθεια  του πρώτου της μνημείου, το 1467: τον Πύργο του Ρολογιού, που αναφέρεται από τον Φρανσουά Ραμπελαί στον Πανταγκρυέλ.
Μετά το τέλος της ανεξαρτησίας της Βρετάνης και την ενσωμάτωσή της στο Γαλλικό Βασίλειο το 1532, ο διοικητικός ρόλος της Ρεν αυξήθηκε. Το 1561, το Κοινοβούλιο της Βρετάνης εγκαταστάθηκε στην πόλη. Το παλάτι του Κοινοβουλίου χτίστηκε μεταξύ 1618 και 1655. Παράλληλα, η πόλη μεταμορφώθηκε βαθιά χάρη στα πολυάριθμα αρχοντικά που χτίστηκαν για τους «κυρίους του Κοινοβουλίου», όπως τα αρχοντικά της πλατείας Lices στα 1658. Η πόλη διακοσμήθηκε όμορφα κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, αλλά παρέμενε σφιγμένη μέσα στα τείχη και τα κτίρια ήταν κατά κύριο λόγο κατασκευασμένα από ξύλο. Τη νύχτα της 23ης Δεκεμβρίου 1720, η Ρεν κάηκε. Για έξι ημέρες, η πυρκαγιά κατέστρεφε το κέντρο της πόλης: οι ζημίες επεκτάθηκαν σχεδόν σε 10 εκτάρια και καταστράφηκαν 945 κτίρια.
Η κλασσική πόλη
Η ανοικοδόμηση της πόλης στάθηκε ευκαιρία για να υλοποιηθούν οι ιδέες των πολεοδόμων της εποχής. Η θέα έπρεπε να είναι απεριόριστη και οι δρόμοι μεγάλοι. Το κυριότερο, έπρεπε να αποφευχθεί μια νέα πυρκαγιά. Για την εκτέλεση αυτού του έργου, ο επόπτης της πόλης απευθύνθηκε στον Ισααάκ Ρομπελέν (Isaac Robelin), ένα στρατιωτικό μηχανικό, διευθυντή των οχυρώσεων στη Βρέστη. Ωστόσο, το έργο που παρουσιάστηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο στις  27 Αυγούστου 1722 δεν ήταν ικανοποιητικό, κυρίως λόγω των ριζοσπαστικών απόψεων του που προσέκρουσαν στους ευγενείς της πόλης. Το 1724, ο αρχιτέκτονας Ζακ Γκαμπριέλ (Jacques V Gabriel), πιο διπλωματικός, ανέλαβε το έργο.
Σε γενικές γραμμές, το φιλόδοξο σχέδιο Ρομπελέν διατηρήθηκε: το καμένο τμήμα της πόλης αποκαταστάθηκε πλήρως. Τα κτίρια κατασκευάστηκαν από γρανίτη και οι στέγες καλύπτονταν με σχιστόλιθο. Η πόλη οργανώθηκε γύρω από δύο πλατείες κλιμακωτά. Την Πλας Ρουαγιάλ (Βασιλική πλατεία) που σήμερα ονομάζεται πλατεία του Κοινοβουλίου, όπου δεσπόζει το Κοινοβούλιο της Βρετάνης και την Πλας Νεβ (Νέα πλατεία), η οποία κυριαρχείται από το δημαρχείο της πόλης.
Κατά το 18o αιώνα η πόλη σταδιακά επεκτάθηκε έξω από τα τείχη της. Βεβαίως, δρόμοι έξω από τα τείχη υπήρχαν από πολύ παλιότερα, όμως κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα δημιουργήθηκαν προάστια.
Η Ρεν το 19ο αιώνα
Ο 19ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από σημαντική ανάπτυξη των υποδομών μεταφορών, που οδήγησε σε βαθιά αναδιάρθρωση της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των νότιων συνοικιών της. Τα έργα δικτύων αποχετευτικών αγωγών του ποταμού Βιλαίν άρχισαν το 1841 και έληξαν το 1861. Χρησίμευσαν στην αποχέτευση των συνοικιών που βρίσκονται νότια του ποταμού, που προηγουμένως υπόκεινταν σε συχνές πλημμύρες. Η άφιξη του σιδηροδρομικού σταθμού στη Ρεν το 1857 οδήγησε στην αστικοποίηση της αλλουβιακής πεδιάδας που βρίσκεται νότια της πόλης. Με βάση το πολεοδομικό σχέδιο που είχε σχεδιαστεί μεταξύ 1852 και 1855, χαράχτηκαν πλατιές λεωφόροι όπως η Κουρ ντε λα Γκαρ (Cour de la Gare, δηλαδή δρόμος του σταθμού,τώρα ονομαζόμενη Avenue Jean-Janvier) που ένωνε το κέντρο της πόλης με το σταθμό,  η boulevard de La Tour d'Auvergne για να διευκολυνθεί η σύνδεση με το Σαιν-Μαλό και το Μπορντό (Εθνική οδός Νο 137) και άλλες.
Παράλληλα με αυτή την εξέλιξη, αναπτύχθηκε το βορειοανατολικό τμήμα της πόλης: Η λεωφόρος της δούκισσας Άννας, (le boulevard de la Duchesse-Anne) δημιουργήθηκε στα μέσα του αιώνα. Η λεωφόρος Σεβινιέ (boulevard de Sévigné) ανοίχτηκε το 1864. Αυτοί οι άξονες συνέβαλαν στη δημιουργία μιας συνοικίας που χαρακτηρίζεται από αρχοντικά και πλούσια σπίτια. Το 1880, μια νέα κυκλική λεωφόρος, που βρίσκεται πιο ανατολικά (λεωφόροι του Στρασβούργου και του Μετς), συνέβαλε στην αστικοποίηση της ανατολικής πλευράς της πόλης.
Ο 19ος αιώνας είναι ο αιώνας που η πόλη επιβεβαίωσε το ρόλο της ως περιφερειακής πρωτεύουσας. Στη Σύγχρονη Βρετάνη, που δημοσιεύθηκε το 1865, αναφέρεται η ανάπτυξη κατά τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα: «Σε διάστημα εξήντα χρόνων αυτού του αιώνα, η Ρεν αύξησε σημαντικά το μέγεθος, το εμπόριο και τη βιομηχανία της. Ο πληθυσμός της έχει διπλασιαστεί: σήμερα φθάνει τους 50.000 κατοίκους. Έχει [...] το πρόσωπο μιας μεγάλης και όμορφης ήρεμης πόλης». Η πόλη απέκτησε νέες εγκαταστάσεις: Λύκειο ( lycée impérial,1803), Πανεπιστήμιο (1847-1855) , νέο νοσοκομείο βόρεια της πόλης ( 1855) , φυλακή (1863-1876) , καθώς και πολλούς στρατώνες που βρίσκονται στην άκρη της πόλης. Τέλος, το 1897 άρχισε η λειτουργία του τραμ, το οποίο αποτελούνταν από πέντε κύριες γραμμές, διευκολύνοντας τις αστικές μετακινήσεις. Μερικές από αυτές τις γραμμές διατηρούνται έως σήμερα.
Η οικιστική επέκταση τον 20ό αιώνα
Ανεγέρθηκαν νέες εγκαταστάσεις, όπως η πισίνα του Αγίου Γεωργίου (la piscine Saint-Georges), που ολοκληρώθηκε το 1926, το Εμπορικό Κέντρο ( le Palais du commerce ) που ολοκληρώθηκε το 1922 και η κεντρική αγορά (les halles centrales) που ολοκληρώθηκε το 1926.
Η περίοδος μετά τον πόλεμο σηματοδοτήθηκε από την ανοικοδόμηση της πόλης που επλήγη από βαριές βομβιστικές επιθέσεις. Από το 1944, ο αρχιτέκτονας Λεφόρ (Lefort) ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία ενός «έργου ανασυγκρότησης και ανάπτυξης της πόλης». Αφορούσε την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων περιοχών αλλά και την εξάλειψη του ανθυγιεινού περιβάλλοντος. Αφορούσε επίσης την υποδοχή νέων πληθυσμών με την ανάπτυξη συνοικιών συλλογικής στέγασης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960, η τεράστια επιχείρηση οικιστικής ανάπτυξης αυξήθηκε ακόμη περισσότερο.
Προϊστορία και Αρχαιότητα
μικρογραφία|Η Γαλατία πριν τη Ρωμαϊκή κατάκτηση
Περί το 2ο αιώνα π.Χ., η πόλη ιδρύθηκε από το γαλατικό φύλο των Ρεδόνων στο σημείο της συμβολής των ποταμών Ιλ και Βιλαίν. Ήταν η πρωτεύουσά τους και πήρε το όνομα Condate, που σημαίνει «συμβολή δύο ποταμών», λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Την ονομασία Condate διατήρησε ως την εποχή της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλες πηγές, πιο πρόσφατες, δείχνουν ότι ιδρύθηκε τον 1ο αιώνα, στο λόφο πάνω από τη συμβολή των ποταμών, όπου είναι η σημερινή θέση του καθεδρικού ναού του Αγίου Πέτρου (la Cathédrale Saint-Pierre).
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Ειρήνης (Pax romana) η πόλη, πρωτεύουσα των Ρεδόνων και  στρατόπεδο, έφτανε να καταλαμβάνει έκταση 80 έως 100 εκταρίων. Προς τον 3ο αιώνα ανεγέρθηκαν προμαχώνες, σε σημαντικά μειωμένη έκταση (8 εκτάρια), για να προστατεύσουν την πόλη από βαρβαρικές επιθέσεις, συχνές εκείνη την εποχή. Η πόλη, που εκχριστιανίστηκε στα τέλη του 1ου αιώνα, απέκτησε τον πρώτο επίσκοπο γύρω στο 358.
Μεσαίωνας
μικρογραφία|Η Ρεν ήταν το καταφύγιο της Άννας της Βρετάνης κατά τον 15ο αιώνα. μικρογραφία|αριστερά|Η Ρεν τον 9ο αιώνα γίνεται μια σημαντική πόλη στο βασίλειο της Βρετάνης Ο Ερισπόης (Erispoë), γιος του Νομινόη, τον Αύγουστο του 851 νίκησε τον Κάρολο το Φαλακρό στη μάχη του Γιενγκλαντ (la bataille de Jengland). Ο τελευταίος, με τη συνθήκη της Ανζέ, αναγνώρισε τον Ερισπόη ως βασιλιά της Βρετάνης, η οποία αυξήθηκε ταυτόχρονα από τις επαρχίες της Ρεν και της Νάντης καθώς και από τη χώρα του Ρετζ (le pays de Retz). Έτσι, η Ρεν πέρασε από την κατάσταση μιας μικρής και αποκεντρωμένης φραγκικής  πόλης σε εκείνη μιας από τις κύριες πόλεις του νέου Βασιλείου της Βρετάνης.
Ο Κόναν Α’ ο Σφετεριστής, κόμης της Ρεν (970-992) και στη συνέχεια ο γιος του Ζοφρουά Α’ (992-1008) αυτοαναγορεύθηκαν δούκες της Βρετάνης.
Η πόλη, που περιλαμβάνονταν στη μαρκιωνία της Βρετάνης, ενσωματώθηκε βαθμιαία στο δουκάτο της Βρετάνης και σύντομα έγινε κύρια πόλη. Κατά το 15ο αιώνα, η Ρεν ανακατασκεύασε τα παλιά Γαλλο-ρωμαϊκά τείχη. Τον ίδιο αιώνα, δύο διαδοχικές περιφράξεις διεύρυναν την πόλη.
Επίσης, το 15ο αιώνα, η Ρεν ήταν το καταφύγιο της Άννας της Βρετάνης, κληρονόμου του Δούκα Φρανσουά Β' Βρετάνης (François II de Bretagne). Στη συνέχεια, ευρισκόμενη σε πολύ δύσκολη θέση, κατέφυγε στη Ρεν, όπου στέφθηκε δούκισσα της Βρετάνης στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου (la cathédrale Saint-Pierre) στις 10 Φεβρουαρίου 1489.
Νεώτερη εποχή
μικρογραφία|400px|Η λεωφόρος Janvier, που οδηγεί από το σταθμό στον κήπο του Αγίου Γεωργίου, στις αρχές του 20ού αιώνα,.
Κατά το 16ο αιώνα, μετά την προσάρτηση του δουκάτου της Βρετάνης στο βασίλειο της Γαλλίας το 1532, η πόλη έγινε έδρα του κοινοβουλίου της Βρετάνης και ως εκ τούτου επαρχιακή πρωτεύουσα. Οι οχυρώσεις που είχαν γίνει εναντίον των Γάλλων και των Άγγλων ήταν πλέον άχρηστες και εγκαταλείφθηκαν σταδιακά μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα.
Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμω ν, τις 13 Μαρτίου 1589, την Ημέρα των οδοφραγμάτων, η πόλη διχάστηκε ανάμεσα στους υποστηρικτές της λίγκας των Καθολικών (La Ligue catholique), που ήταν ακραίοι καθολικοί με αρχηγό τον Ερρίκο Α’ του Γκιζ, και τους υποστηρικτές του Βασιλιά Ερρίκου Γ’, που ήταν καθολικοί.
Το 1720, μια πυρκαγιά κατέστρεψε τα τρία τέταρτα της πόλης. Η αποκατάσταση αποτέλεσε ευκαιρία να ανοικοδομηθεί η πόλη σύμφωνα με νέα πρότυπα και την αισθητική του 18ου αιώνα.
Κατά το 18ο αιώνα, η πόλη συμμετείχε στο δουλεμπόριο ανάμεσα στην Αφρική και την Αμερική.
Πριν από τη Γαλλική Επανάσταση (26 και 27 Ιανουαρίου 1789) ξέσπασαν ταραχές στην πόλη. Φοιτητές, νομικοί και ευγενείς πήραν μέρος σε μια λαϊκή κινητοποίηση.
Το 1806, ο ναύαρχος Βιλνέβ (l'Amiral de Villeneuve) επιστρέφοντας από τη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ έμεινε λίγες μέρες στη Ρεν, στην οδό ντε Φουλόν 21 (rue des Foulons 21, σήμερα rue Le Bastard). Εκεί βρήκε το θάνατο στις 22 Απριλίου. Πιθανόν να αυτοκτόνησε αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν υποψίες για πιθανή δολοφονία.
Σύγχρονη εποχή
Το 1857, η άφιξη του σιδηρόδρομου στα νότια της πόλης επέτρεψε την αστική ανάπτυξη μεταξύ της πόλης «των ευγενών» που βρισκόταν στα βόρεια του ποταμού Βιλαίν και του σταθμού, που βρισκόταν νότια, στο ανθυγιεινό τμήμα της πόλης.
Το 1899, η αναθεώρηση της υπόθεσης Ντρέιφους πραγματοποιήθηκε στη Ρεν, στο σημερινό λύκειο Εμίλ Ζολά.
Στις 7 Αυγούστου 1932, μια επίθεση κατέστρεψε το μνημείο, που βρισκόταν στην πρόσοψη του δημαρχείου και συμβόλιζε την ένωση της Βρετανίας με τη Γαλλία. Την επίθεση ανέλαβε μια ανεξάρτητη οργάνωση, Gwenn ha Du (λευκό και μαύρο, τα χρώματα της σημαίας της Βρετάνης). Για αυτή τη μικρή ομάδα συνομωτών, το άγαλμα του γλύπτη Ζαν Μπουσέ (Jean Boucher) θεωρούνταν  «μνημείο εθνικής ντροπής», από τα εγκαίνιά του το 1911. Δεν δέχονταν και θεωρούσαν ταπεινωτική τη στάση της δούκισσας Άννας της Βρετάνης γονατιστής μπροστά στο βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Η’. Το άγαλμα δεν αποκαταστάθηκε.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη κατελήφθη στις 18 Ιουνίου 1940 από το γερμανικό στρατό. Υπέστη πολλές βομβιστικές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της 8ης Μαρτίου 1943, όταν συμμαχικά αεροσκάφη σφυροκόπησαν την πόλη από ύψος 6.000 μέτρων σκοτώνοντας σχεδόν 300 άτομα και στις 8 Μαΐου επίσης. Στις 8 Ιουνίου 1944, αμερικανικά αεροσκάφη τύπου Martin B-26 Marauder χτύπησαν το σταθμό που χρησιμοποιούσε η γερμανική στρατιά 17η Panzerdivision. Στις 9 Ιουνίου, η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία στόχευσε γερμανικούς στρατηγικούς στόχους και τρεις ημέρες αργότερα ακολούθησε βομβαρδισμός από αεροσκάφη Boeing B-17 Flying Fortress. Τα θύματα των βομβαρδισμών έφθασαν τα 655 άτομα. Η Ρεν απελευθερώθηκε στις 4 Αυγούστου 1944 από τα στρατεύματα του στρατηγού Πάτον.
Από το 1950, η πόλη γνώρισε σημαντική ανάπτυξη, που σχετίζεται κυρίως με την εγκατάλειψη της υπαίθρου και τη μαζική εγκατάσταση στην πόλη, λόγω και της νέας εκβιομηχάνισης. Το εργοστάσιο της Σιτροέν βρίσκεται στα νότια της πόλης, αυτοκινητοβιομηχανία η οποία απασχολούσε 13.000 υπαλλήλους κατά το έτος 1970. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία νέων συνοικιών ή σε μαζικές αποκαταστάσεις συνοικιών, όπως το Bourg-l'Evesque ή το Maurepas.
Επωφελούμενη από τη θέση της πρωτεύουσας της διοικητικής περιοχής, η πόλη αναγνωρίζεται σήμερα ως μια νέα, δυναμική, χαρούμενη πόλη με πολλές αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα όλο το χρόνο. Οι προηγμένες δραστηριότητες στις τηλεπικοινωνίες, τα δίκτυα, τις εικόνες και μεταδόσεις, η επαυξημένη πραγματικότητα, είναι επίσης παρόντα στην πόλη.
Αρχιτεκτονική πολιτιστική κληρονομιά
Η Ρεν ανήκει στο Δίκτυο πόλεων και χωρών της τέχνης και της ιστορίας. Ογδόντα επτά κτίρια ή τμήματα κτιρίων ταξινομούνται ως Ιστορικά Μνημεία, συμπεριλαμβανομένων των προσόψεων κτιρίων στην Παλιά Πόλη, η οποία αποτελεί αντικείμενο προστατευόμενης περιοχής. Πολλά άλλα ακίνητα που βρίσκονται στο κέντρο της Ρεν επωφελήθηκαν από το νόμο Μαλρώ που αφορούσε την προστασία της ιστορικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Η νομοθεσία αυτή επέτρεψε στο κράτος να εφαρμόσει πολιτική διαφύλαξης της κληρονομιάς στις αστικές περιοχές. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την οδό Σαιν-Μελαίν (rue Saint-Melaine), που βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Ρεν.
Αστική πολιτιστική κληρονομιά
Η πύλη Μορντλέζ (les portes Mordelaises), καστρόπορτα με δύο πύργους και κινητή γέφυρα, είναι δίπλα στα ερείπια των παλιών μεσαιωνικών οχυρώσεων του 3ου αιώνα έως τον πύργο του Γιεχάν Ντυσέν (Jehan Duchesne) του  15ου αιώνα στην οδό Ναντέζ, και στα τείχη του 15ου  αιώνα ανατολικά της Γαλλο-ρωμαϊκής οχύρωσης, στην πλατεία Ραγιέ-ντι-Μπατί (Place Rallier-du-Baty).
Τα σπίτια με ξυλοδεσιές, είναι τα όρια ανάμεσα στην παλιά Ρεν και τα προάστιά της. Σώθηκαν από την πυρκαγιά του 1720 και βρίσκονται κυρίως στη συνοικία Κέντρο, ανατολικά του δημαρχείου: είναι τυπικά κτίρια των δρόμων γύρω από την οδό Σαν-Ζακέ και των πλατειών Σαιντ-Αν και Λις. Η οδός Αγίου Γεωργίου διατηρεί πολλά σπίτια του 17ου αιώνα. Στα νότια του ποταμού Βιλαίν υπάρχουν μερικά σπίτια με ξυλοδεσιές, στην οδό Βασλό (rue Vasselot). Πολλές προσόψεις είναι χρωματιστές ή έχουν ανάγλυφες ξύλινες προτομές  του 16ου αιώνα. Στον 18ο  αιώνα, αυτός ο τύπος σπιτιού ήταν εκτός μόδας, και πολλές προσόψεις καλύφθηκαν. Οι εργασίες αναστήλωσης που έγιναν στην πόλη στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έχουν αποκαταστήσει την αρχική εμφάνιση πολλών προσόψεων.
Το Παλάτι του Κοινοβουλίου της Βρετάνης, που έδωσε στη Ρεν το ρόλο της ως πρωτεύουσα της επαρχίας της Βρετάνης, ήταν για πολύ καιρό ένα από τα λίγα πέτρινα κτίρια της πόλης. Γλίτωσε από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1720 αλλά τμήμα του καταστράφηκε από πυρκαγιά, το 1994. Η αποκατάσταση διήρκεσε δέκα χρόνια και κόστισε 53 εκατομμύρια ευρώ.
Η μεγάλη πυρκαγιά του 1720 είχε τη θετική συνέπεια της αναδιοργάνωσης της πόλης. Κατασκευάστηκαν πολυάριθμα κτίρια κλασικού στιλ, όπως το δημαρχείο, που χτίστηκε το 1730. Το αρχιτεκτονικό μοντέλο του Κοινοβουλίου της Βρετάνης επαναλήφθηκε εκείνη την εποχή, με την κατασκευή κτιρίων που το ισόγειο είναι από γρανίτη και οι όροφοι από λευκή πέτρα.
Το θέατρο της πόλης εγκαινιάστηκε το 1836. Ο σχεδιαστής του, ο αρχιτέκτονας Σαρλ Μιγιαρντέ (Charles Millardet), επανέλαβε την ιδέα του καμπυλωμένου τμήματος του Δημαρχείου για να σχεδιάσει ένα κυρτό κτίριο. Η οροφή που ζωγράφισε ο Jean-Julien Lemordant το 1913 αντιπροσωπεύει έναν χορό βρετονικό. Την ίδια εποχή,1885-1911, χτίστηκε το Εμπορικό Κέντρο, που βρίσκεται στην πλατεία Δημοκρατίας. Το κτίριο αυτό χρησιμοποιείται σήμερα από το Ταχυδρομείο.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το δημοτικό κολυμβητήριο και τα λουτρά του Αγίου Γεωργίου (1923-1926) χτίστηκαν από τον αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Λεραί (Emannuel Le Ray) και είναι διακοσμημένα με ψηφιδωτά. Είναι μια από τις πρώτες θερμαινόμενες πισίνες στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Μπούντβα
Η Μπούντβα ή αρχαία Βουθόη (μαυροβουνιακά: Будва, Budva) είναι παραθαλάσσια, τουριστική πόλη του Μαυροβουνίου, έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Η πόλη στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 13.338 κατοίκους. Αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους οικισμούς της Αδριατικής ακτής που κατοικείται από τον 5ο αιώνα π.Χ.. και που αναφέρεται ότι ιδρύθηκε από τον Κάδμο το Θηβαίο. Στη βιβλιογραφία παρουσιάζεται και με τα ονόματα Βουθοία, Βουθούη, Βουθοίη, Βούδουα, Βουλούα και Βουτούα. Απέναντι από τη Μπούντβα υπάρχει το νησί του Αγίου Νικολάου.
Ίδρυση
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία αρχαιολογικών αποδεικτικών στοιχείων που τοποθετούν την Βουθόη στους αρχαιότερους αστικούς οικισμούς της Αδριατικής Θάλασσας. Σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία παρέχονται από ιστορικές αναφορές που χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα π.Χ. και παρατίθενται παρακάτω.
Στις Βάκχες του Ευριπίδη αναφέρεται ότι ο Διόνυσος αποφάσισε να εξορίσει τον ιδρυτή και Βασιλιά της Θήβας, τον Κάδμο, και αυτός, αναζητώντας μία τοποθεσία για εκείνον και τη γυναίκα του Αρμονία, πήγε και ίδρυσε τη Βουθόη στην Ιλλυρία.
Στον Περίπλου του Ψευδο-Σκύλακα, κατά το 330 π.Χ. αναφέρεται ότι η Βουθόη βρίσκεται νότια από τον Αρίωνα ποταμό, σε μισή ημέρα απόσταση, στον Ριζούντα ποταμό, εκεί που είναι οι τάφοι του Κάδμου και της Αρμονίας και στη συνέχεια σε τρεις ημέρες πλου, είναι η Ελληνική πόλη Επίδαμνος (το σημερινό Δυρράχιο).
Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος το 2ο αιώνα μ.Χ. την αναφέρει ως Βουλούα ή Βουτούα, νότια από τον Ριζονικό κόλπο και βόρεια από το Ουλκίνιο. .
Το 2ο αιώνα γράφει και ο Ηρωδιανός: «Βουθόη, πόλις Ιλλυριδίς, ως Φίλων, δια το Κάδμον επί ζεύγους βοών οχούμενον ταχέως ανύσαι την ες Ιλλυριούς οδόν, οι δε τον Κάδμον από της Αιγυπτίας Βουτούς ονομάσαι αυτήν και παραφθαρείσαν καλείσθαι Βουθόην».
Ο Στέφανος ο Βυζάντιος, στο βιβλίο του Περί πόλεων του 5ου αιώνα, καταρχήν αναφέρει σχεδόν το ίδιο κείμενο, δηλαδή ότι η Βουθόη, σύμφωνα με τον Φίλωνα, ονομάστηκε έτσι επειδή ο Κάδμος ανέβηκε γρήγορα στην οδό για τους Ιλλυριούς πάνω σε ζευγάρι βοδιών, ενώ επισημαίνει ότι άλλοι θεωρούν ότι η πόλη πήρε το όνομα της Αιγύπτιας Βουτούς και μέσω παραφθοράς την είπαν Βουθόη.
Στο Μέγα Ετυμολογικόν, έργο του 11ου αιώνα, αναφέρεται ότι η Βουθόη χτίστηκε στην Ιλυρρική από τον Κάδμο, όταν αυτός έφυγε πάνω σε ζεύγος βοδιών από τις Θήβες, ενώ επισημαίνεται και ότι ονομάζεται Βουθοίη από τον Σοφοκλή σε έργο του. .
Αρχαιότητα και μεσαίωνας
Σύμφωνα με την αστική δομή της Βουθόης θεωρείται ότι ήταν μια Πόλη-κράτος, με όλα τα χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής πολεοδομίας, που διέθετε κύριους μακρείς δρόμους που οδηγούσαν στην κεντρική πλατεία της πόλης, αλλά όχι εντός του κέντρου αυτής. Κατά το 2ο αιώνα π.Χ., η περιοχή της Βουθόης κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Τον 6ο αιώνα αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ τους επόμενους δύο αιώνες θα φθάσουν στην περιοχή οι Σλάβοι και, σε μικρότερο βαθμό, οι Άβαροι, οι οποίοι αναμείχθηκαν με τους ντόπιους Ελληνορωμαίους πολίτες. Το 841 η Βουθόη λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι κατέστρεψαν όλη την γύρω περιοχή.
Στις αρχές του Μεσαίωνα ήταν μέρος της Διόκλειας, ενός υποτελούς κρατιδίου του Βυζαντίου. Αργότερα, βρέθηκε εντός του Πριγκιπάτου της Ζέτας και της Σερβίας.
Με την πτώση της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797, η Μπούντβα, πέρασε στην κυριαρχία της μοναρχίας των Αψβούργων. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, το 1806, στρατιωτικές δυνάμεις του Μαυροβουνίου, σε συμμαχία με τη Ρωσία, πήραν τον έλεγχο της πόλης, την οποία εγκατέλειψαν όμως στη Γαλλία το 1807. Η γαλλική κυριαρχία κράτησε μόλις μέχρι το 1813, όταν η Μπούντβα (μαζί με τις περιοχές του Ριζονικού Κόλπου), παραχωρήθηκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, στην οποία παρέμεινε για τα επόμενα 100 χρόνια. Προηγουμένως, για ένα μικρό διάστημα, η πόλη είχε περάσει στον έλεγχο του Μαυροβουνίου (1813-14).
Σύγχρονη περίοδος
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο σερβικός στρατός εισήλθε στη Μπούντβα, αφού την είχαν εγκαταλείψει οι αυστριακές δυνάμεις. Έπειτα, αποτέλεσε μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και αργότερα της Γιουγκοσλαβίας.
Το 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατελήφθη από τις ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η απελευθέρωσή της από τις δυνάμεις του Άξονα συνέβη στις 22 Νοεμβρίου του 1944 και ακολούθησε η ενσωμάτωσή της στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Μαυροβουνίου.
Ένας καταστροφικός σεισμός χτύπησε τη Μπούντβα στις 15 Απριλίου 1979. Ένα μεγάλο μέρος της παλιάς πόλης καταστράφηκε, αν και μετέπειτα σχεδόν όλα τα κτίρια αποκαταστάθηκαν στην αρχική τους μορφή.
Το Μαυροβούνιο έγινε ανεξάρτητο κράτος το 2006, με τη Μπούντβα να αποτελεί κύριο τουριστικό προορισμό του.
Πληθυσμός
Η Μπούντβα είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου, ο οποίος είχε πληθυσμό 19.218 κατοίκων, κατά την απογραφή του 2011. Οι κάτοικοι της πόλης ήταν, κατά την ίδια απογραφή, 13.338 κάτοικοι.
Εθνικότητες το 2011
Τουρισμός
Ο τουρισμός είναι η βασική κινητήρια δύναμη της οικονομίας της Μπούντβα. Η πόλη αποτελεί ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό των ανατολικών ακτών της Αδριατικής, και μακράν ο πιο δημοφιλής προορισμός στο Μαυροβούνιο. Κατά τη διάρκεια του 2013, καταγράφηκαν 668.931 τουριστικές επισκέψεις και 4.468.913 διανυκτερεύσεις, αντιπροσωπεύοντας έτσι το 44,8% των τουριστικών επισκέψεων στο Μαυροβούνιο και το 47,5% των διανυκτερεύσεων.
Παρά το γεγονός ότι η Μπούντβα είναι αξιοσημείωτη για τη μακρά ιστορία της και την καλά διατηρημένη παλιά πόλη της, δεν είναι το ίδιο γνωστή ως προορισμός για αξιοθέατα ή για πολιτιστικό τουρισμό. Σε αντίθεση με το Κότορ ή το Ντουμπρόβνικ, έχει μια εικόνα πολυσύχναστου παραλιακού θερέτρου, με ζωηρή και δραστήρια ατμόσφαιρα και πολύ έντονη νυχτερινή ζωή.
Παραλίες
Η Μπούντβα έχει μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της νότιας Αδριατικής και το πιο ευχάριστο κλίμα στο Μαυροβούνιο. Η παραλία Μόγκρεν είναι αναμφισβήτητα η πιο γνωστή και πιο ελκυστική από τις παραλίες της πόλης. Άλλες παραλίες της πόλης είναι η Ριτσάρντοβα Γκλάβα, η Πίζανα και η Πλάζα Σλοβένσκα.
Το νησί του Αγίου Νικολάου βρίσκεται απέναντι από την παλιά πόλη της Μπούντβα, σε απόσταση 1 χιλιομέτρου από εκεί. Πρόκειται για ένα αναξιοποίητο νησί, που διαθέτει μερικές όμορφες παραλίες. Συνδέεται με τη στεριά με μικρά πλοιάρια και αποτελεί δημοφιλή τοποθεσία για τους τουρίστες που επισκέπτονται τη Μπούντβα.
Νυχτερινή ζωή
Η Μπούντβα είναι γνωστή τοπικά ως η πρωτεύουσα της νυχτερινής ζωής της ανατολικής Αδριατικής. Οι πρώτες ντισκοτέκ άρχισαν να εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ως μέρος των ξενοδοχείων. Ωστόσο, κατά τη δεκαετία του 1990 και του 2000 τα κέντρα διασκέδασης πολλαπλασιάστηκαν, κυρίως στην παραλιακή ζώνη της πόλης. Υπάρχει, επίσης, ένας μεγάλος αριθμός από μπαρ, παμπ και εστιατόρια.
Πρόσθετα
Το παίξιμο τυχερών παιχνιδιών είναι δημοφιλής δραστηριότητα στην Μπούντβα, καθώς πολλά ξενοδοχεία διαθέτουν καζίνο. Το ξενοδοχείο Μαέστραλ είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των παικτών τυχερών παιχνιδιών. Το 2006 η ταινία Καζίνο Ρουαγιάλ γυρίστηκε εν μέρει σε δημοφιλές καζίνο του Μαυροβουνίου, κάτι που έδωσε περισσότερη ώθηση στο προφίλ της Μπούντβας ως προορισμό για τυχερά παιχνίδια.
Η μαρίνα της πόλης συμβάλει για το ναυτικό τουρισμό. Πολυτελή γιοτ δένουν εκεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, επισκιάζοντας τα μικρά αλιευτικά σκάφη που ανήκουν στους ντόπιους. Η Μπούντβα έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν και ναυτική έκθεση (Ναυτικό Σαλόνι), όμως τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να χάνει την πρωτοκαθεδρία από τη μεγαλύτερη και πιο πολυτελή μαρίνα του Πόρτο Μοντενέγκρο.
Αθλητισμός
Ο ΦΚ Μόγκρεν είναι ο πιο δημοφιλής ποδοσφαιρικός σύλλογο στην Μπούντβα και το αθλητικό σωματείο με τη μεγαλύτερη παράδοση εκεί. Ιδρύθηκε το 1920 και συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου, κερδίζοντας το πρωτάθλημα το 2008-09 και το 2010-11. Ο σύλλογος κέρδισε επίσης το Κύπελλο Μαυροβουνίου του 2008.
Άλλα αθλήματα που είναι δημοφιλή στη Μπούντβα είναι το βόλεϊ, η υδατοσφαίριση, η πυγμαχία και η ατομική ανεμοπορία.
Μεταφορές
Η Μπούντβα συνδέεται με την ενδοχώρα του Μαυροβουνίου μέσω διπλής λωρίδας αυτοκινητοδρόμους. Η πρωτεύουσα της χώρας Ποντγκόριτσα απέχει 60 χιλιόμετρα από τη Μπούντβα. Η Αδριατική Οδός την συνδέει με τις γύρω παραλιακές πόλεις και με την Κροατία.
Εξυπηρετείται αεροπορικώς με το αεροδρόμιο της Τίβακ, που απέχει 20 χιλιόμετρα μακριά, και με το αεροδρόμιο της Ποντγκόριτσα, που απέχει 65 χιλιόμετρα.
Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι στο Σουτομόρε. Αυτός ο σταθμός απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα από το κέντρο της Μπούντβα.
Κλίμα
Η Μπούντβα έχει ένα τυπικό μεσογειακό κλίμα, με ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Περίπου 230 είναι οι ηλιόλουστες μέρες ετησίως. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες το καλοκαίρι κυμαίνονται από 24 έως 32°C και το χειμώνα από 8 έως 14°C. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι 25°C και το χειμώνα 9,3°C. Η θερμοκρασία της θάλασσας τους καλοκαιρινούς μήνες φτάνει μέχρι τους 25°C.
Διεθνείς σχέσεις
Η Μπούντβα έχει αδελφοποιηθεί με τις κάτωθι πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιλλυρία Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Παράκτιες πόλεις στο Μαυροβούνιο
Κιράντς
Το Κιράντς (αρμενικά: Կիրանց, έως το 1967 γνωστό ως Γκετασέν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 298 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Ηρακλή Ντανίλοβιτς
Ο Ηρακλή Ντανίλοβιτς, ουκραν. Іраклі Данилович (π. 1223 - μετά το 1240) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Κιέβου ήταν διάδοχος της Γαλικίας-Βολινίας (i.e. Ρουθηνίας).
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Δανιήλ πρίγκιπα, μετέπειτα βασιλιά, της Γαλικίας-Βολινίας (Ρουθηνίας) και της Άννας των Ρουρικιδών, κόρης τού Μστισλάβ του τολμηρού πρίγκιπα του Νόβγκοροντ.
Αδέλφια του ήταν ο Λέων Α΄ της Γαλικίας, ο Ρόμαν Ντανίλοβιτς, ο Σβαρν, ο Μστισλάβ, η Περεγιασλάβα σύζυγος τού Σιέμοβιτ Α΄ της Μασοβίας, η Ουστίνια σύζυγος τού Αντρέι Β΄ του Βλαντίμιρ και η Σοφία σύζυγος τού Ερρίκου Ε΄ του Σβάρτσμπουρκ-Μπλάνκενμπουρκ.
Το 1264 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Λεβ (Λέων) Α΄ ως βασιλιάς της Ρουθηνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ευρυνόμη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ευρυνόμη αναφέρονται τα ακόλουθα 5 διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ωκεανίδες Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
Τουρκοβουλγαρική συμμαχία
Μια Τουρκοβουλγαρική συμμαχία υπογράφτηκε στη Σόφια στις 19 Αυγούστου (6 Αυγούστου Π.Η) 1914 κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αν και εκείνη τη στιγμή, οι δύο πλευρές ήταν ακόμα ουδέτερες. Ο Υπουργός Εσωτερικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Ταλάτ πασάς, μαζί με τον Πρόεδρο Χαλίλ μπέη υπέγραψαν τη συμφωνία από την πλευρά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ από την πλευρά της Βουλγαρίας, τη συμφωνία υπέγραψε ο Πρωθυπουργός Βασίλ Ραντοσλάβοβ. Σε μεγάλο βαθμό, η τουρκοβουλγαρική συμμαχία οδήγησε στην είσοδο της Βουλγαρίας στον πόλεμο με το πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, όταν η Τουρκία είχε ήδη εισέλθει στον πόλεμο (με το πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων).
Το κείμενο της συμφωνίας περιλάμβανε 7 άρθρα. Ήταν κυρίως αμυντική συμφωνία: υποχρέωνε τις δύο πλευρές να εισέλθουν σε πόλεμο σε περίπτωση που μια από τις δύο χώρες δεχόταν επίθεση από άλλη βαλκανική χώρα. Οι δύο χώρες επίσης συμφώνησαν να μην επιτεθούν σε άλλη βαλκανική χώρα χωρίς να ενημερώνουν η μια την άλλη, αν και το Άρθρο Δ' άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο τουρκικής επίθεσης σε βαλκανική χώρα μέσω Βουλγαρίας. Σε περίπτωση σύγκρουσης, μέχρι συνεννόησης, θα κήρυτταν ουδετερότητα. Η Βουλγαρία υποσχέθηκε να ενημερώσει την Τουρκία σε περίπτωση κινητοποίησης από την πλευρά της, ενώ σύμφωνα με το Άρθρο Ε', η Τουρκία συμφώνησε να διαπραγματευτεί μια επιβεβαίωση της ουδετερότητας της Ρουμανίας. Επιπλέον, η συμφωνία έπρεπε να μείνει μυστική και να διαρκέσει κατά τη διάρκεια ενός γενικού ευρωπαϊκού πολέμου. Αν και η συμφωνία με τη Βουλγαρία ήταν μυστική όπως η συμφωνία με τη Γερμανία που υπογράφη στις 2 Αυγούστου από τον Υπουργό Πολέμου Ισμαήλ Εμβέρ, το έγγραφο της συμφωνίας με τη Βουλγαρία ήταν πιο συνεκτικό και συγκροτημένο.
Μετά την υπογραφή της συμμαχίας, οι Οθωμανοί συνέχιζαν να πιέζουν για μια επιθετική συμμαχία κατά της Ρωσίας, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στις 22 Αυγούστου (9 Αυγούστου Π.Η), ο Μεγάλος Βεζίρης Σαϊντ Χαλίμ πασάς απέρριψε την ερμηνεία της τουρκογερμανικής συμμαχίας, βάσει της οποίας η Τουρκία ήταν υποχρεωμένη να προχωρήσει σε πόλεμο σε περίπτωση που προχωρούσε σε πόλεμο η Γερμανία. Διέταξε τους υπουργούς της κυβέρνησης να αναλάβουν διαπραγματεύσεις σε διαφορετικές κατευθύνσεις: με τη Ρουμανία, με τη Ρωσία, με την Ελλάδα και με τη Γαλλία. Όταν οι διαπραγματεύσεις για μια αντιρωσική συμμαχία με τη Ρουμανία απέτυχαν, στις 30 Αυγούστου, οι Οθωμανοί εξέφρασαν στους Γερμανούς συμμάχους την άποψη πως μια συμμαχία με τη Βουλγαρία κατά της Σερβίας και της Ελλάδας ήταν πιο εφικτή. Οι Γερμανοί είχαν αντιρρήσεις, ωστόσο, οι Οθωμανοί έστειλαν απεσταλμένο στη Σόφια για να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με το Βουλγαρικό Γενικό Επιτελείο. Ακόμα και μετά την είσοδο τους στον πόλεμο, οι Οθωμανοί δεν είχαν ενημερώσει τους Γερμανούς για την ύπαρξη συμμαχίας με τη Βουλγαρία μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου 1914.
Πηγές
κατηγορία:Συνθήκες της Βουλγαρίας κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αηδονοχώρι Σερρών
Το Αηδονοχώρι είναι χωριό του Δήμου Βισαλτίας και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, στο νομό Σερρών. Έχει πληθυσμό 287 κατοίκους (απογραφή 2011). Από το 1920 ήταν αυτόνομη κοινότητα. Το 1999 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου, στον Δήμο Τραγίλου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο νέο δήμο Βισαλτίας. Το παλαιό Δημοτικό σχολείο του χωριού έχει μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο. Η τοπική κοινότητα Αηδονοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 41,893 χλμ² (2011).
Κορεάσμια
Κάθε τέλη Ιουλίου στο χωριό πραγματοποιούνται τα Κορεάσμια τα οποία αποτελούν μεγάλο γεγονός για το χωριό καθώς συγκεντρώνει κόσμο από όλα τα γύρω χωριά, αλλά και από την πόλη των Σερρών και την Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Μαργαρίτα Γκοντζάγκα, δούκισσα της Φερράρας
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου δούκα της Μάντοβας & του Μομφερράτου και της Ελεονώρας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1579 τον Αλφόνσο Β΄ των Έστε δούκα της Φερράρας, Μόντενα & Ρέτζο. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκισσες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο
Χασταράκ
Το Χασταράκ (αρμενικά: Խաշթառակ, παλαιότερα γνωστό ως Σαχατλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,782 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Χαπιάρισμα
Ο δημώδης ναυτικός όρος χαπιάρισμα (trimming) σημαίνει την τακτοποίηση των "χύδην φορτίων" στα κύτη (αμπάρια) των πλοίων, δηλαδή των ομοειδών εκείνων φορτίων που μεταφέρονται "χύμα". Τέτοια φορτία είναι τα σιτηρά, τα κάρβουνα, τα μεταλλεύματα, τα χημικά (βωξίτες, φωσφάτα κ.ά), τα λιπάσματα κλπ.