cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα
Ιστορικό
Στις εκλογές του 1996, με επικεφαλής τον Μιχάλη Παπαπέτρου, το κίνημα δεν σημείωσε ιδιαίτερη δυναμική. Ειδικότερα, συγκέντρωσε 5.311, ποσοστό της τάξης του 1,44%, και δεν εξέλεξε βουλευτή.
Το ίδιο έτος το Α.ΔΗ.ΣΟ.Κ. συνενώθηκε με τους Ενωμένους Δημοκράτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Υγρό ηπειρωτικό κλίμα
thumb|right|upright=1.8|Υγρό ηπειρωτικό κλίμα παγκοσμίως, εφαρμόζοντας την [[κλιματική ταξινόμηση Κέππεν
{{legend|#FF00FE|Dsa}} {{legend|#C600C7|Dsb}} {{legend|#ABB1FF|Dwa}} {{legend|#5A77DB|Dwb}} {{legend|#00FFFF|Dfa}} {{legend|#38C7FF|Dfb}} ]] Ένα υγρό ηπειρωτικό κλίμα είναι μια κλιματική περιοχή που ορίστηκε από τον Ρωσογερμανό κλιματολόγο Βλαντίμιρ Κέππεν το 1900, χαρακτηρίζεται από τέσσερεις διαφορετικές εποχές και μεγάλες εποχιακές διαφορές θερμοκρασίας, με θερμά έως καυτά (και συχνά υγρά) καλοκαίρια και κρύους (μερικές φορές πολύ κρύους στις βόρειες περιοχές) χειμώνες. Βροχόπτωση πέφτει συνήθως όλο το χρόνο. Ο ορισμός αυτού του κλίματος σχετικά με τη θερμοκρασία έχει ως εξής: η μέση θερμοκρασία του πιο κρύου μήνα πρέπει να είναι κάτω από -3 °C και πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερεις μήνες των οποίων οι μέσες θερμοκρασίες είναι 10 °C ή περισσότερο. Επιπλέον, η εν λόγω τοποθεσία δεν πρέπει να είναι ημιάνυδρη ή άνυδρη. Οι υποτύποι Dfb, Dwb και Dsb είναι επίσης γνωστοί ως ημιβόρειοι.
Τα υγρά ηπειρωτικά κλίματα βρίσκονται γενικά μεταξύ γεωγραφικού πλάτους 30 °Β και 60 °Β, εντός των κεντρικών και βορειοανατολικών τμημάτων της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Βρίσκονται πολύ λιγότερο συχνά στο Νότιο Ημισφαίριο, λόγω της ευρύτερης περιοχής του ωκεανού σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος και της επακόλουθης μεγαλύτερης θαλάσσιας ευκρασίας. Στο Βόρειο Ημισφαίριο, μερικά από τα υγρά ηπειρωτικά κλίματα, συνήθως στο Χοκκάιντο, το Βόρειο Χόνσου, τη νήσο Σαχαλίνη, τη Σκανδιναβία, τη Νέα Σκωτία και τη Νέα Γη, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τη θάλασσα, με σχετικά δροσερά καλοκαίρια που βρίσκονται ακριβώς κάτω από το σημείο τήξης. Πιο ακραία υγρά ηπειρωτικά κλίματα που βρίσκονται στη βορειοανατολική Κίνα, τη νότια Σιβηρία, τις Καναδικές Στέπες και την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών του Αμερικανικού Μεσοδυτικού και Κεντρικού Καναδά συνδυάζουν θερμότερα καλοκαιρινά μέγιστα και ψυχρότερους χειμώνες από τη θαλάσσια κλιματική ποικιλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα της Ευρώπης Κατηγορία:Κλίμα της Ασίας Κατηγορία:Κλίμα της Βόρειας Αμερικής
Γουλιέλμος της Σαβοΐας
O Γουλιέλμος, γαλλ. Guillaume (απεβ. 1239) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν επίσκοπος του Βαλένς από το 1224. Έγινε σύμβουλος του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Λόγω του ιερατικού αξιώματός του και των συγγενειών του, είχε επιρροή από το Λονδίνο ως τη Ρώμη.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Θωμά Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης.
Ο πατέρας του επεδίωξε να του δώσει θέση στην Εκκλησία, ώστε ο Γουλιέλμος να συμβάλει στην αύξηση της κομητείας του και όχι στην μείωσή της. Έτσι ζήτησε από τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας το 1220 ο γιος του να είναι υπεύθυνος για τις προσόδους από το Σαιν Μισέλ του Γουάιρ (στο Λάνκαστερ) και του Μπίνγκχαμ. Επίσης το 1220 ο Γουλιέλμος εκλέχθηκε κοσμήτωρ του καθεδρικού του Βιέν και το 1225 επίσκοπος του Βαλένς, στη θέση του Γκέρολντ της Λωζάννης, επειδή αυτός είχε μόλις εκλεγεί πατριάρχης της Ιερουσαλήμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Δισδυάκις τριακοντάεδρο
Στη Στερεομετρία, το δισδυάκις τριακοντάεδρο (ή εξάκις εικοσάεδρο) είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το δισδυάκις τριακοντάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου εικοσιδωδεκάεδρου. Διαθέτει 120 έδρες σχήματος σκαληνού τριγώνου.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά
Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι σκαληνά τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι τριών ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου εικοσιδωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος των ακμών του δισδυάκις τριακοντάεδρου είναι s1 = 1⁄11√15(85-31√5), s2 = 3⁄55√15(65+19√5) και s3 = 2⁄5√15(5-√5).
Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρότερης ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής:
Αν προβληθούν σε μια σφαίρα οι ακμές του δισδυάκις τριακοντάεδρου, σχηματίζουν στην επιφάνειά της 15 μέγιστους κύκλους.
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Μαρία Α. Στασινοπούλου
Η '''Μαρία Α. Στασινοπούλου''' (Αθήνα 4 Οκτωβρίου 1961) είναι Ελληνίδα καθηγήτρια νεοελληνικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Βιογραφία
Η Στασινοπούλου έλαβε το 1984 πτυχίο κλασικής φιλολογίας από την Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ. Το 1990 έλαβε το διδακτορικό της από την Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βιέννης με την διατριβή της να πραγματεύεται τον ιστοριογράφο του διαφωτισμού Κωνσταντίνο Μιχαήλ Κούμα (1777-1836) υπό τους Gunnar Hering και Richard Georg Plaschka. Το 2002 διορίστηκε πρόεδρος στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 2011 έγινε πρόεδρος στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Ιστορικών Σπουδών της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών.
Τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα της Στασινοπούλου είναι η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και πολιτισμός, η ιστορία της ελληνικής διασποράς στην νοτιοανατολική και κεντρική Ευρώπη και η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.
Επιλεγμένη εργογραφία
Συλλογικά έργα
Γλωσσικός Άτλας της Κίνας
Ο Γλωσσικός Άτλας της Κίνας (Κινεζικά: 中国语言地图集, πινγίν: Zhōngguó Yǔyán Dìtú Jí), που δημοσιεύθηκε σε δύο μέρη, το 1987 και το 1989, καταγραφεί την κατανομή τόσο των ποικιλιών των Κινεζικών και των μειονοτικών γλωσσών της Κίνας. Ήταν συνεργατική προσπάθεια της Αυστραλιανής Ακαδημίας Ανθρωπιστικών Σπουδών και της Κινεζικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών. Δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα στην αυθεντική Κινεζική και στην αγγλική μετάφραση. Ο Εντίμιον Γουίλκινσον εκτίμησε τη κοινοπραξία ως "εξαιρετική".
Μια δεύτερη έκδοση δημοσιεύθηκε το 2012.
Ταξινόμηση των Κινεζικών ποικιλιών
μικρογραφία|Ομάδες κορυφαίου επιπέδου και υπερομάδες των Κινεζικών ποικιλιών που προσδιορίζονται στον Άτλαντα Ο άτλαντας οργανώνει τις ποικιλίες των Κινεζικών σε μια ιεραρχία ομάδων, μετά τις εργασίες του Λι Ρονγκ:
Περιεχόμενα
Ο άτλαντας περιέχει 36 χρωματικές χάρτες, χωρίζεται σε τρία τμήματα:
Οι χάρτες τυπώνονται σε χαλαρό λευκό φύλλο διαστάσεων 38 εκ επί 52.7 εκ. Κάθε χάρτης συνοδεύεται από ένα μπλε φύλλο του ίδιου μεγέθους που περιέχει επεξηγηματικές σημειώσεις.
Δεύτερη έκδοση
Οι εργασίες ξεκίνησαν για την αναθεωρημένη έκδοση το 2002. Το έργο δημοσιεύθηκε το 2012, ως κοινοπραξία μεταξύ της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Κίνας και το Πανεπιστήμιο Πόλεις του Χονγκ Κονγκ. Αποτελείται από δύο τόμους, που ασχολούνται αντίστοιχα με τις ποικιλίες των Κινεζικών και των μειονοτικών γλωσσών. Η αναθεώρηση ακολουθεί την ίδια δομή όπως και στην πρώτη έκδοση, αλλά ο αριθμός των χαρτών έχει αυξηθεί σε 79, και το επεξηγηματικό κείμενο έχει επεκταθεί σε μεγάλο βαθμό. Ο αριθμός των μειονοτικών γλωσσών που καλύπτονται έχει επίσης αυξηθεί, από 81 σε 130.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου
Η Ελλάδα συμμετέχει στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου από την πρώτη επίσημη διοργάνωση το 1983 στο Ελσίνκι έως και σήμερα. Μάλιστα, φιλοξένησε τη διοργάνωση του 1997 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.
Μέχρι σήμερα, οι Έλληνες αθλητές έχουν κατακτήσει 23 μετάλλια, εκ των οποίων τα 5 είναι χρυσά, τα 7 ασημένια και τα 11 χάλκινα. Έχουν σημειωθεί σε 8 διαφορετικά αγωνίσματα, με τα περισσότερα από αυτά να είναι στον ακοντισμό (7).
Μετάλλια
thumb|220px|Ο [[Κώστας Γκατσιούδης κέρδισε 1 ασημένιο και 2 χάλκινα μετάλλια το διάστημα 1997-2001.]] thumb|220px|Ο [[Περικλής Ιακωβάκης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια το 2003.]] thumb|220px|Η [[Νικόλ Κυριακοπούλου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο το 2015 στο Πεκίνο.]] thumb|220px|Η [[Κατερίνα Στεφανίδη πανηγυρίζει την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου το 2017 στο Λονδίνο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου
Λεβοσετιριζίνη
Η λεβοσετιριζίνη είναι χημική δραστική ουσία, που πωλείται στη διυδροχλωρική μορφή της με την εμπορική ονομασία Xyzal ή Xozal, ως αντιισταμινικό φάρμακο τρίτης γενιάς που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της εποχιακής αλλεργικής ρινίτιδας και της χρόνιας κνίδωσης άγνωστης αιτίας. Είναι λιγότερο κατασταλτική από τα παλαιότερα αντιισταμινικά. Λαμβάνεται από το στόμα. Βιοχημικώς, είναι ένα εναντιομερές της σετιριζίνης, και αποτελεί έναν ισχυρό και εκλεκτικό ανταγωνιστή των περιφερικών Η1 υποδοχέων.
Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, ξηροστομία, βήχα, εμετό και διάρροια. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης φαίνεται ασφαλής αλλά δεν έχει μελετηθεί καλά και η χρήση κατά τον θηλασμό είναι ασαφής. Ταξινομείται ως αντιισταμινικό δεύτερης γενιάς και δρα αναστέλλοντας τους υποδοχείς H1 της ισταμίνης.
Ιατρικές χρήσεις
Η λεβοσετιριζίνη χρησιμοποιείται για την αλλεργική ρινίτιδα. Αυτό περιλαμβάνει συμπτώματα αλλεργίας όπως υγρά μάτια, καταρροή, φτέρνισμα, κνίδωση και φαγούρα.
Παρενέργειες
Η λεβοσετιριζίνη αναφέρεται ότι συχνά προκαλεί υπνηλία. Η καρδιακή ασφάλεια με την επαναπόλωση μπορεί να είναι καλύτερη από ορισμένα άλλα αντιισταμινικά, καθώς η λεβοσετιριζίνη δεν παρατείνει σημαντικά το διάστημα QT σε υγιή άτομα. Ωστόσο, μερικοί άνθρωποι μπορεί να εμφανίσουν ελαφρά υπνηλία, πονοκέφαλο, ξηρότητα στο στόμα, ζαλάδα, προβλήματα όρασης (κυρίως θολή όραση), αίσθημα παλμών και κόπωση.
Φαρμακολογία
Η λεβοσετιριζίνη είναι αντιισταμινικό. Δρα ως αντίστροφος αγωνιστής που μειώνει τη δραστηριότητα στους υποδοχείς Η1 ισταμίνης. Αυτό με τη σειρά του εμποδίζει την απελευθέρωση άλλων χημικών αλλεργικών ουσιών και αυξάνει την παροχή αίματος στην περιοχή, παρέχοντας ανακούφιση από τα τυπικά συμπτώματα της αλλεργίας. Η λεβοσετιριζίνη, (R)-(-)-σετιριζίνη, είναι ουσιαστικά ένας χειρόμορφος διακόπτης της (±)-σετιριζίνης. Αυτό το εναντιομερές, το ευτομερές, είναι πιο εκλεκτικό και λιγότερο κατασταλτικό και το αντίστοιχο (S), το διστομερές, είναι ανενεργό.
Χημεία
Χημικά, η λεβοσετιριζίνη είναι το ενεργό αριστερόστροφο εναντιομερές της σετιριζίνης, που ονομάζεται επίσης 1 -εναντιομερές της σετιριζίνης. Είναι μέλος της ομάδας των αντιισταμινικών διφαινυλομεθυλοπιπεραζίνης.
Ιστορία
Η λεβοσετιριζίνη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2001 από τη βελγική φαρμακευτική εταιρεία UCB (Union Chimique Belge). Η λεβοσετιριζίνη είχε λάβει προηγουμένως έγκριση από τον FDA ως συνταγογραφούμενο φάρμακο το 2007, έχοντας ήδη κυκλοφορήσει στην αγορά σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Στις 31 Ιανουαρίου 2017, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ενέκρινε ένα σκεύασμα χωρίς ιατρική συνταγή. Στην Ινδία, ένα φάρμακο που χορηγείται μόνο με ιατρική συνταγή που περιέχει υδροχλωρική λεβοσετιριζίνη και μοντελουκάστη πωλείται ως Crohist MK.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Πιπεραζίνες Κατηγορία:Αιθέρες Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Αντιισταμινικά
Χρήστος Σπίρτζης
Ο Χρήστος Σπίρτζης (1969) είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός και πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Σε ηλικία 28 χρονών εκλέχθηκε για πρώτη φορά στην Αντιπροσωπεία του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ). Διατέλεσε αντιπρόεδρος του ΤΕΕ την τριετία 2007-2010, και πρόεδρός του από το 2010 μέχρι σήμερα. Από το 1999 έως το 2008 ήταν μέλος της Ολομέλειας της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (OKE) της Ελλάδος, στην Εκτελεστική Επιτροπή της οποίας εκλεγόταν συνεχώς από το 2002 έως το 2007.
Το 2007 στήριξε τον Γιώργο Παπανδρέου στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ, ενάντια στον Ευάγγελο Βενιζέλο. Στα χρόνια του Μνημονίου, ίδρυσε την ΡΑΣΚ (Ριζοσπαστική Αριστερή Σοσιαλιστική Κίνηση). Η ΡΑΣΚ αποτελείτο από μέλη και στελέχη του κοινωνικού και συνδικαλιστικού ΠΑΣΟΚ τα οποία είχαν στηρίξει τον Γιώργο Παπανδρέου αλλά στη συνέχεια διαφοροποιήθηκαν από τις μνημονιακές πολιτικές και από την κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά.
Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα διατέλεσε αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως τον Ιούλιο του 2019, στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα, ήταν αρχικά υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων και στη συνέχεια υπουργός Υποδομών και Μεταφορών.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ (στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν εξωκοινοβουλευτικός υπουργός) και στις εκλογές του 2019 εξελέγη στην περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής.
Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου 2023 δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής.
Ευστάθιος Θεσσαλονίκης
Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης (περ. 1115 – 1195/6) ήταν Βυζαντινός λόγιος και κληρικός. Είχε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, έγινε επίσκοπος Μύρων της Μικράς Ασίας και αργότερα Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (περίπου το 1178). Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την ιστορία του αναφορικά με τη λεηλασία της Θεσσαλονίκης από τους Νορμανδούς το 1185 (στην οποία αιχμαλωτίστηκε προσωρινά), αλλά και τα ερμηνευτικά σχόλιά του για τον Όμηρο.
Η ζωή του
Υπήρξε μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Φλώρου της Κωνσταντινούπολης, εξ ου και το προσωνύμιο Κατάφλωρος. Μετέπειτα κατέστη σύμβουλος επί των δεήσεων, «μαΐστωρ ρητόρων» (δηλαδή καθηγητής ρητορικής) και διάκονος της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Έγινε επίσκοπος Μύρων της Μικράς Ασίας και έπειτα Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, γύρω στα 1178, έως και τον θάνατό του. Ως Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης συγκρούστηκε με τους "δυνατούς" της πόλης και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη για λίγο. Επίσης, διατηρούσε αλληλογραφία με σημαντικά πρόσωπα της πολιτικής ζωής. Βαθύς γνώστης της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας σχολίασε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου, τον Διονύσιο τον Περιηγητή και τον Πίνδαρο. Μετά την κοίμησή του, τους επικήδειους λόγους του διάβασαν οι Άγιος Ευθύμιος και Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης, αποσπάσματα των οποίων σώζονται σε βιβλιοθήκη της Οξφόρδης. Ο μαθητής του Νικήτας Χωνιάτης τον επαίνεσε, επίσης, ως τον πιο καλλιεργημένο άνθρωπο της γενιάς του, κάτι που είναι δύσκολο να αμφισβητήσει κανείς ιστορικά.
Το έργο του
Ο Ευστάθιος έγραψε εκτενώς σχόλια για αρχαίους ποιητές, θεολογικές πραγματείες, ομιλίες, επιστολές, εγκώμια, επιταφίους, καθώς και μία ιστορία της άλωσης της Θεσσαλονίκης το 1185. Αναλυτικά, τα σημαντικότερα έργα του είναι τα ακόλουθα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί χρονογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:12ος αιώνας Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κατηγορία:Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Ουένο Τόσο-γκου
Το Ουένο Τόσο-γκου (上野東照宮) (Λατινισμός Χέπμπορν:Ueno Tōshō-gū) είναι Σιντοϊστικό ιερό Τόσο-γκου, που βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Τάιτο του Τόκιο, στην Ιαπωνία.
Τα ιερά Τόσο-γκου (Tōshō-gū) χαρακτηρίζονται από την λατρεία του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, που είχε θεοποιηθεί με το όνομα Τόσο Νταϊγκόνγκεν (Tōshō Daigongen) (東照大権現), ο «Μεγάλος Γκόνγκεν, το Φως της Ανατολής». Στο Ουένο Τόσο-γκου (Ueno Tōshō-gū) λατρεύονται επίσης δύο άλλοι σόγκουν της οικογένειας Τοκουγκάβα, ο Τοκουγκάβα Γιοσιμούνε και ο Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου.
Το Ουένο Τόσο-γκου βρίσκεται μέσα στο πάρκο Ουένο, και έχει γίνει ένα δημοφιλές αξιοθέατο. Το Ουένο Τόσο-γκου είναι διάσημο την άνοιξη κατά τη διάρκεια του χανάμι με τα ανθισμένα δέντρα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ουένο Τόσο-γκου περίπου 1920 Το Ουένο Τόσο-γκου λέγεται ότι χτίστηκε το 1627, από τον Τόντο Τακατόρα. Είναι γνωστό ότι το 1627 αφιερώθηκε στη μνήμη του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου (1542–1616), του ιδρυτή και του πρώτου σόγκουν του σογκουνάτου Τοκουγκάβα της Ιαπωνίας, το οποίο ουσιαστικά κυβέρνησε την Ιαπωνία από τη μάχη της Σεκιγκαχάρα το 1600 μέχρι την Αποκατάσταση Μεϊτζί το 1868.
Το 1651 το χόντεν του ιερού ξαναχτίστηκε σε στυλ γκόνγκεν-ζουκούρι (gongen-zukuri) από τον Τοκουγκάβα Ιεμίτσου (1604–1651), εγγονό του Ιεγιάσου και τον τρίτο Τοκουγκάβα σόγκουν.
Μέχρι το 1868, το ιερό ήταν μέρος του βουδιστικού ναού της σχολής Τεντάι Καν'έι-τζι.
Σε αντίθεση με πολλά από τα κτήρια στη γύρω περιοχή, το Ουένο Τόσο-γκου παρέμεινε ανέπαφο κατά τη διάρκεια των πολυάριθμων σεισμών, πυρκαγιών και πολέμων, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Ουένο το 1868 και του μεγάλου σεισμού του Καντό το 1923. Ο Τοκουγκάβα Γιοσιμούνε (1684–1751) και ο Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου (1837–1913) λατρεύονται επίσης στο Ουένο Τόσο-γκου.
Καράμον
Το καράμον (唐門, karamon, κινέζικη πύλη) είναι ένας τύπος μον στην ιαπωνική αρχιτεκτονική, που χαρακτηρίζεται από τη χρήση του καραχάφου (karahafu), (唐破風), ενός τύπου καμπυλωμένου αετώματος με στυλ ιδιότυπο στην Ιαπωνία.
Το καράμον στο Ουένο Τόσο-γκου χτίστηκε το 1651, και έχει χαρακτηριστεί Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία.
Χόντεν
Το κύριο κτήριο του ναού είναι ένα χόντεν (本殿, κύρια αίθουσα) σε στυλ Γκόνγκεν-ζουκούρι (Gongen-zukuri), ένα κτηριακό σύμπλεγμα σιντοϊστικού ναού στην οποία το χάιντεν, ή αίθουσα λατρείας, το χέιντεν, ή η αίθουσα προσφορών και το χόντεν, είναι όλα διασυνδεδεμένα κάτω από την ίδια στέγη.
Ολόκληρο το κτήριο χρονολογείται από το 1651, και έχει χαρακτηριστεί Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία.
Πρόσβαση
Δεν υπάρχει τέλος εισόδου για τους επισκέπτες, που εισέρχονται στους περισσότερους χώρους του ιερού, αλλά υπάρχει χρέωση ( , 500 yen ) προκειμένου να υπερβεί πέρα από το καράμον. Αυτό σας επιτρέπει να δείτε το πίσω μέρος του καράμον και να πλησιάσετε πιο κοντά στο χόντεν, αλλά η ίδια η αίθουσα παραμένει κλειστή. Υπάρχει επιπλέον χρέωση εισόδου (το 2017, 700 γιεν) για να μπείτε στον κήπο με τις παιώνιες.
Τα ιερά ανοίγουν στις 9 π.μ. και κλείνουν στις 4:30 μ.μ. (από Οκτώβριο έως Φεβρουάριο) ή 5:30 μ.μ. (από Μάρτιο έως Σεπτέμβριο). Ο κήπος με τις παιώνιες είναι ανοιχτός από την 1η Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου και από τα μέσα Απριλίου έως τα μέσα Μαΐου.
Το Ουένο Τόσο-γκου βρίσκεται μέσα στο πάρκο Ουένο. Ως εκ τούτου, η πρόσβαση είναι εύκολη από τις πολλές εξόδους προς το πάρκο στο σταθμό Ουένο ( γραμμή JR, Tokyo Metro Hibiya και Ginza Lines ή Keisei Line).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουενο Τοσο-γκου
Τζόρουρι-τζι
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Η Αίθουσα του Παραδείσου στο Τζόρουρι-τζι, που χτίστηκε το 1107. δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Κισσιότεν δεξιά|μικρογραφία|301x301εσ| Κοουμοκουτέν, μέλος της ομάδας Εθνικών Θησαυρών των Τεσσάρων Ουράνιων Βασιλέων Το Τζόρουρι-τζι (Jōruri-ji) (浄瑠璃寺) είναι βουδιστικός ναός της σχολής Σίνγκον Ρίτσου με έναν ιστορικό Ιαπωνικό κήπο, που βρίσκεται στην Κιζουγκάβα, στην επαρχία Κιότο, της Ιαπωνίας. Το όνομα του ναού προέρχεται από το «Τζόρουρι», το βασίλειο, όπου ζει ο Βούδας. Είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα παραδείγματα Κήπου του Παραδείσου της πρώιμης περιόδου Χεϊάν. Η τριώροφη παγόδα, η κύρια αίθουσα, η ομάδα των εννέα καθιστών αγαλμάτων Αμίντα Νιοράι και η ομάδα των τεσσάρων ουράνιων βασιλιάδων χαρακτηρίζονται όλα ως Εθνικοί θησαυροί. Ο ναός έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη σκέψη της Καθαρής Χώρας.
Ο ναός
Ο ναός Τζόρουρι-τζι ιδρύθηκε το 1047 από τον ιερέα Γκιμιό Σόνιν. Παρόμοια με τους ναούς του βουδισμού της Καθαρής Χώρας, είναι απλωμένο γύρω από μια μεγάλη λίμνη, η οποία αντιπροσωπεύει τον ωκεανό, που χωρίζει τη γέννηση και τον θάνατο. Στο κέντρο της λίμνης υπάρχει ένα νησί, που συμβολίζει τη γη, που συνδέεται με την ακτή με μια πέτρινη γέφυρα. Στη δυτική πλευρά της λίμνης βρίσκεται το Αίθουσα Αμίντα ή Αίθουσα του Παραδείσου, που συμβολίζει τον Δυτικό Παράδεισο του Αμίντα Νιοράι. Στα ανατολικά της λίμνης βρίσκεται μια τριώροφη παγόδα, που αντιπροσωπεύει τον Ανατολικό Παράδεισο του Γιακούσι Νιοράι, του Βούδα της θεραπείας. Οι πιστοί μπορούσαν να σταθούν στην ανατολική πλευρά της λίμνης και να κοιτούν δυτικά προς την Αίθουσα του Παραδείσου. Η τριώροφη παγόδα μεταφέρθηκε από το Ιτσίτζο Ομίγια στο Κιότο το 1178. Δεν είναι γνωστό σε ποιο ναό ανήκε αρχικά. Ο κατώτερος όροφος δεν έχει κολόνες και ο κεντρικός πυλώνας προεξέχει από το νταβάνι του κάτω ορόφου.
Η Αίθουσα του Παραδείσου περιέχει εννέα αγάλματα του Αμίντα Βούδα, το καθένα συμβολίζοντας ένα από τα εννέα στάδια της Νιρβάνα. Κατασκευάστηκε το 1107 και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση το 1157. Τα εννέα αγάλματα του Αμίντα Βούδα βρίσκονται σε φάση επισκευής από τον Ιούλιο του 2018. Η επισκευή τους θα διαρκέσει πέντε έτη. Ο ναός έχει επίσης μια παγόδα, που μεταφέρθηκε στη σημερινή της τοποθεσία από το Κιότο το 1178.
Ο κήπος
Η λίμνη σκάφτηκε το 1150 από ιερείς από το Κόφουκου-τζι. Και στις δύο πλευρές της λίμνης υπάρχουν πέτρινα φανάρια, που χρονολογούνται στο 1366, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως Σημαντικά Πολιτιστικά Αγαθά από την ιαπωνική κυβέρνηση. Από το 1976 ξεκίνησε η αποκατάσταση του κήπου στην αρχική του μορφή από τον αρχιτέκτονα τοπίου Μόρι Οσάμου.
Βιβλιογραφία
κατηγορία: Ιαπωνική θρησκεία κατηγορία: Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία: Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Κατηγορία:Κήποι στην Ιαπωνία
Ταλάς (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ταλάς μπορεί να αναφέρεται:
Άλλα
Μάχη του Ταλάς, 751 μ.Χ.
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (Online Film Critics Society Award For Best Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου για να τιμήσει μια ταινία της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου Δ
Ρόναλντ Ματαρίτα
Ο Ρόναλντ Αλμπέρτο Ματαρίτα Ουλάτε Μώκος (ισπανικά: Rónald Alberto Matarrita Ulate Mokos, γεννημένος στις 9 Ιουλίου 1994), γνωστός ως Άκης (ισπανικά: Rónald Matarrita), είναι Κοσταρικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής του Άρη Θεσσαλονίκης. Παράλληλα έχει χριστεί διεθνής με την Εθνική Κόστα Ρίκα, όπου αγωνίζεται ως αμυντικός.
Νιου Γιορκ Σίτι
Ο Ματαρίτα αποκτήθηκε από τη Νιου Γιορκ Σίτι προερχόμενος από την Αλαχουελένσε, στις 20 Ιανουαρίου 2016, έναντι αγνώστου ποσού. Ο Ματαρίτα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη ΜΛΣ κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο τους Σικάγο Φάιρ, στις 6 Μαρτίου 2016. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα για λογαριασμό της Νιου Γιορκ Σίτι κατά τη διάρκεια νίκης με σκορ 2-0 επί των Σιάτλ Σάουντερς, στις 25 Ιουνίου 2016. Έπειτα από μία δυναμική πρώτη σεζόν, βραβεύθηκε ως Αμυντικός Παίκτης της Χρονιάς για τη Νιου Γιορκ Σίτι, για το 2016.
ΦΚ Σινσινάτι
Στις 29 Δεκεμβρίου 2020, ο Ματαρίτα μεταγράφηκε στη ΦΚ Σινσινάτι, με το ύψος της μεταγραφής να φτάνει στις 500.000 δολλάρια. Στις 18 Απριλίου 2021, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Σινσινάτι στην πρώτη αγωνιστική της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ. Κατά την πρώτη σεζόν στην ομάδα, πραγματοποίησε 22 συμμετοχές (όλες ως βασικός).Το Μάρτιο όμως του 2022 ο Ματαρίτα έσπασε τον αστράγαλό του σε παιχνίδι της Κόστα Ρίκα για τα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2022 κόντρα στον Καναδά, σε μια διεκδίκηση με τον Μάρκ Αντονι Κέι. Υποβλήθηκε σε επέμβαση στις 4 Απριλίου στη Νέα Υόρκη και έχασε τους επόμενους έξι μήνες αναρρώνοντας, χωρίς να μπορέσει να επανέλθει στο επίπεδο των προηγούμενων εμφανίσεών του. Επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους το Σεπτέμβριο και ήταν κανονικά στην αποστολή της Εθνικής Κόστα Ρίκα για το Μουντιάλ του Κατάρ, το Νοέμβριο του 2022, πραγματοποιώντας και δυο ολιγόλεπτες συμμετοχές ως αλλαγή. .Μάλιστα υπήρξε ο πρώτος εν ενεργεία παίκτης της ΦΚ Σινσινάτι που έλαβε μέρος σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Στις 15 Νοεμβρίου 2022, ο Ματαρίτα αποχώρισε από την ομάδα, με την οποία κατέγραψε συνολικά 31 συμμετοχές, τρία τέρματα και επτά ασίστ. Το Γενάρη του 2023 υπέγραψε στην ουκρανική SC Dnipro-1 με τη φανέλλα της οποίας κατέγραψε μόλις 9 συμμετοχές, γεγονός που οδήγησε στην πρόωρη λύση του συμβόλαιό του, στις αρχές του καλοκαιριού του 2023.
Άρης Θεσσαλονίκης
Στις 20 Ιουνίου 2023, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης .Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τους "κίτρινους" στις 27 Ιουλίου 2023 στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του εναντίον της Αραράτ-Αρμενία (τελικό σκορ 1-1), για το θεσμό του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ.
Διεθνής Καριέρα
Ο Ματαρίτα έχει εκπροσωπήσει σε διεθνές επίπεδο την Κόστα Ρίκα σε επίπεδο U17, U20, U22, καθώς και ανδρών. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την παραπάνω ηλικιακή κατηγορία στις 5 Σεπτεμβρίου 2015, κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο τη Βραζιλία. Πέτυχε το πρώτο τέρμα του με τα χρώματα της Κόστα Ρίκα στις 6 Σεπτεμβρίου 2016, κατά τη διάρκεια νίκης με σκορ 3-1 επί του Παναμά, σε αναμέτρηση για τα Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Ματαρίτα κλήθηκε ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2018, ωστόσο, τελικώς, έμεινε εκτός της αποστολής της εθνικής ομάδας για την τελική φάση της διοργάνωσης, λόγω τραυματισμού στον ιγνυακό τένοντα, τρεις ημέρες πριν από την έναρξη της τελευταίας.
Προσωπική ζωή
Ο Ματαρίτα έλαβε την πράσινη κάρτα του τον Μάρτιο του 2017. Η συγκεκριμένη εξέλιξη τον καθιστά ως γηγενή παίκτη βάσει των κανονισμών του ΜΛΣ σχετικά με τα ρόστερ των ομάδων.
Διακρίσεις
Νικητής
Φιναλίστ
Ενδεκάδα της Αγωνιστικής της ΜΛΣ:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσταρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα U22 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΔ Αλαχουελένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ειρήνη Φιλιππάκη-Γουορμπάρτον
Η Ειρήνη Φιλιππάκη-Βάρμπουρτον είναι ελληνοβρετανίδα ομότιμη καθηγήτρια νέας ελληνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ.
Βιογραφία
Η Φιλιππάκη-Βάρμπουρτον έχει πτυχίο αγγλικής και κλασικής φιλολογίας από το ΕΚΠΑ και διδακτορικό στην γλωσσολογία και την κλασική φιλολογία από τον Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα είναι η θεωρητική και η περιγραφική γλωσσολογία, η δομή της νεοελληνικής γλώσσας και η ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Γράφει τακτικά στο περιοδικό Ελληνική Γλωσσολογία.
Εργογραφία
Γραμματική
Συλλογικά έργα
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου
Το 1961 λόγω προβλημάτων που αντιμετώπιζε ο Όμιλος αντισφαίρισης με τα ασκητήρια του αναβλήθηκαν οι αγώνες κι έκτοτε δεν ξανά έγιναν.
Πηγές
Αν Αν
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ-Γκέτινγκεν
μικρογραφία| Η Ελισάβετ, σύζυγος του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, αποκτά κρυφά Θεία Κοινωνία και στα δύο είδη. Ξυλογλυπτική μετά από έναν πίνακα του Άντολφ Τράιντλερ (1846-1905), που δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό των Καλών Τεχών 9 (1874).
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabet von Brandenburg von Hohenzollern (24 Αυγούστου 1510 - 25 Μαΐου 1558) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκέτινγκεν-Κάλενμπεργκ. Έγινε επίτροπος του δουκάτου κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της από το 1540 έως το 1545. Θεωρείται η «πριγκίπισσα της Μεταρρύθμισης», καθώς, μαζί με τον Άντον Κορβίνους μεταρρυθμιστή από την Έσση, βοήθησε τη Μεταρρύθμιση να επικρατήσει στη σημερινή Νότια Κάτω Σαξονία.
Πρώτα χρόνια (1510–1525)
Η Ελισάβετ γεννήθηκε πιθανώς στο Κελν, ως η δεύτερη κόρη του Ιωακείμ Α΄ Νέστορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ των Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη της Δανίας. Εκπαιδεύτηκε με τρόπο αυστηρά θρησκευτικό, αλλά και με βάση τον Ανθρωπισμό.
Στην ηλικία των 15 ετών παντρεύτηκε στις 7 Ιουλίου 1525 στο Στέτιν με τον 40ετή, χήρο Ερρίκο Α΄ τον Πρεσβύτερο δούκα του Μπ.Λ.Γκέτινγκεν-Κάλενμπεργκ.
Για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή με τη Μεταρρύθμιση το 1527 στην Αυλή των γονιών της στο Βρανδεμβούργο, όταν η μητέρα της εόρτασε τη Θεία Κοινωνία και από τα δύο είδη και έτσι αποδέχθηκε ανοιχτά τις διδασκαλίες του Μάρτιν Λούθερ. Ο πατέρας της αντέδρασε βίαια, φοβούμενος ότι τη μητέρα της θα μεταστρεφόταν στον «Προτεσταντισμό» και απομάκρυνε τους Μεταρρυθμιστές από το Βίτενμπεργκ -που προσπάθησαν να παρέμβουν για λογαριασμό της εκλέκτορος- από την Αυλή του. Αυτό το γεγονός ίσως είχε εντυπωσιάσει βαθιά τη 17ετή πριγκίπισσα και ενίσχυσε τη συμπάθειά της για τη νέα πίστη.
Ο γάμος με τον Ερρίκο Α΄ (1525–1540)
αριστερά|μικρογραφία|268x268εσ|Ο Ερρίκος Α΄ και η Ελισάβετ, π.1530. Παρά τη διαφορά ηλικίας, ήταν προφανώς ένας γάμος χωρίς ανυπέρβλητες συγκρούσεις, ίσως επειδή ο Ερρίκος Β΄ έμεινε ως επί το πλείστον στο κάστρο του Έριχμπουργκ και του Kάλενσμπεργκ, ενώ η Ελισάβετ κατοικούσε στην ιδιοκτησία χηρείας της (wittum), το Μύντεν του Ανοβέρου.
Ωστόσο ο γάμος δεν ήταν χωρίς ατέλειες. Για παράδειγμα το 1528 η Ελισάβετ κατηγόρησε την Άννα φον Ράμσχοτελ, μέλος των ευγενών της επαρχίας και για πολλά χρόνια ερωμένη τού συζύγου της, ότι αυτή ήταν υπεύθυνη για τις επιπλοκές κατά τη δεύτερη εγκυμοσύνη της. Κατηγόρησε την Άννα για μαγεία και προέτρεψε τον σύζυγό της να κάψει στην πυρά την Άννα. Η Ελισάβετ έστειλε επίσης τους κατασκόπους και τους στρατιώτες της στη γειτονική επισκοπή του Μίντεν, για να συλλάβει την Άννα στο κρησφύγετό της στο Μίντεν. Ωστόσο η Άννα διέφυγε. Κατά τη διάρκεια διαδικασίας έρευνας σχετικά με τις φερόμενες ως βοηθούς της Άννας, μερικές από τις κατηγορούμενες γυναίκες μετά από βασανιστήρια πέθαναν στην πυρά. Η Ελισάβετ κατάφερε να αναγκάσει τον Ερρίκο Β΄ να της δώσει μία πιο κερδοφόρα ιδιοκτησία χηρείας από την απαιτούμενη στο συμβόλαιο γάμου τους: αντί για την περιοχή του Κάλενμπεργκ στην περιφέρεια του Ούντερβαλντ, η οποία περιείχε το κάστρο Κάλενμπεργκ, το Νόιστατ και το Αννόβερο και παρείχε λίγα έσοδα, έλαβε τον Όμπερβαλντ, με τις πόλεις Μύντεν, Nόρτχαϊμ και Γκέτινγκεν, που παρείχαν περισσότερα έσοδα και μεγαλύτερο πολιτικό βάρος. Η εγκυμοσύνη της τελείωσε με τη γέννηση ενός υγιούς αρσενικού μωρού, το οποίο μεγάλωσε ως διάδοχος δούκας, τον Ερρίκο Β΄. Μετά τη γέννησή του, αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο ξεχάστηκε σύντομα.
Όταν η Ελισάβετ επισκέφθηκε τη μητέρα της στο κάστρο του Λίχτενμπουργκ το 1534, συνάντησε τον Μάρτιν Λούθερ προσωπικά για πρώτη φορά. Άρχισε να επικοινωνεί τακτικά μαζί του το 1538. Του έστειλε τυρί και κρασί και της έστειλε φυντάνια μουριές και συκιές, και τη γερμανική Μετάφραση της Βίβλου με προσωπική αφιέρωση.
Στις 7 Απριλίου η Ελισάβετ δέχθηκε δημόσια τη Θεία Κοινωνία και με τα δύο είδη και έτσι εξέφρασε τη μετατροπή της στη λουθηρανική πίστη. Στις 6 Οκτωβρίου ενημέρωσε τον Φίλιππο Α΄ λάντγκραβο της Έσσης και με τη βοήθειά του, κάλεσε τον μεταρρυθμιστή Άντον Κορβίνους να μετακομίσει από το κοντινό Βίτσενχαουζεν στο Μύντεν. Ο Ερρίκος Α΄ ανέχτηκε τη μετατροπή. Αν και ο Λουθηρανισμός ήταν ασυνεπής με την Καθολική του ανατροφή και την πίστη του στον αυτοκράτορα, θαύμαζε το θάρρος του Μεταρρυθμιστή.
Επίτροπος και εφαρμογή της Μεταρρύθμισης (1540-1545)
δεξιά|μικρογραφία|Η Ελισάβετ, ξυλογραφία γύρω στο 1542. Η Ελισάβετ είχε έναν ισχυρό σύμμαχο, τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Όταν ο Ερρίκος Α΄ απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1540, εκείνος τη βοήθησε να γίνει αυτή συγκυβερνήτης στο Μπ.Λ.Κάλενμπεργκ-Γκέτινγκεν μαζί με τον Φίλιππο Α΄ της Έσσης, παρά την έντονη αντίδραση του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μπ.Λ.Βόλφενμπυτελ. Αυτή και η Φίλιππος Α΄ έμειναν επίτροποι για πέντε χρόνια. Η Ελισάβετ χρησιμοποίησε αυτή την ευκαιρία για να εφαρμόσει τη Μεταρρύθμιση στο πριγκιπάτο και να αναδιοργανώσει το πριγκιπικό νοικοκυριό.
Ο Άντον Κορβίνος διορίστηκε επιθεωρητής του πριγκιπάτου, με γραφείο στο Πάτενσεν. Ο δικηγόρος Γιούστους φαν Βάλντχαουζεν, ο οποίος είχε σπουδάσει στο Βίτενμπεργκ, διορίστηκε ως πριγκιπικός Σύμβουλος και αργότερα ως καγκελάριος, μετά από σύσταση του Μάρτιν Λούθερ. Ο γιατρός Μπούκχαρντ Μίτχοφ, ο δικαστής της Αυλής Γιούστιν Γκόμπλερ και ο νομικός Χάινριχ Κάμπε ολοκλήρωσαν την ομάδα, με την οποία η πριγκίπισσα ήθελε να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις της.
Το 1542 εκδόθηκε ένα Εκκλησιαστικό Διάταγμα για όλο το Κάλενμπεργκ-Γκέτινγκεν. Ακολούθησε μία διεξοδική επίσκεψη από τις 17 Νοεμβρίου 1542 έως τις 30 Απριλίου 1543, στην οποία συμμετείχε προσωπικά η Ελισάβετ. Ένα διάταγμα για τα μοναστήρια, που εκδόθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1542, ρύθμιζε τη μετατροπή των μοναστηριών σε Προτεσταντικά. Το 1544 εκδόθηκε Διάταγμα Διαδικασιών από την Αυλή για τη ρύθμιση των νομικών σχέσεων στη χώρα. Η πριγκίπισσα έγραψε επίσης πολλά πνευματικά τραγούδια και ένα «ανοιχτό γράμμα» στους υπηκόους της, για να ενισχύσει την πίστη τους.
Είχε κανονίσει πολύ πριν ότι ο γιος της Ερρίκος Β΄ θα παντρευτεί την κόρη του Φίλιππου Α΄, την Άννα της Έσσης το 1554. Ο Ερρίκος Β΄ όμως ερωτεύτηκε τη Σιδονία, αδελφή του Μαυρικίου δούκα -και αργότερα εκλέκτορα- της Σαξονίας, που ήταν επίσης Λουθηρανή. Με την επιμονή τού γιου της, η Ελισάβετ ακύρωσε τη συμφωνία με την Αυλή της Έσσης και ο Ερρίκος Β΄ νυμφεύτηκε τη 10ετή Σιδονία στις 17 Μαΐου 1545.
Η Ελισάβετ έγραψε επίσης ένα "κυβερνητικό εγχειρίδιο" για τον Ερρίκο Β΄ με σημαντικές συμβουλές, για να του χρησιμεύσει ως οδηγός στη μελλοντική του διακυβέρνηση.
Μετέπειτα ζωή (1545-1558)
Το 1546, ένα χρόνο μετά την προσχώρηση τού γιου της Ερρίκου Β΄, η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Πόπο ΙΒ΄ κόμη του Χένεμπεργκ (1513–1574), έναν μικρότερο αδελφό τού συζύγου τής μεγαλύτερης κόρης της. Διατήρησε την επιτροπεία επάνω στο Μύντεν, που ήταν η ιδιοκτησία χηρείας της.
Με μεγάλη ανησυχία παρακολούθησε τον γιο της να επιστρέφει στον Καθολικισμό, ελπίζοντας για ευκαιρίες στην αυτοκρατορική Αυλή. Αυτός το 1548 δέχτηκε το Προσωρινό διάταγμα του Άουγκσμπουργκ. Επίσης προχώρησε στη σύλληψη των μεταρρυθμιστών Άντον Κορβίνους και Βάλτερ Χόικερ, οι οποίοι, μαζί με 140 άλλους ιερείς, είχαν αντιταχθεί έντονα στο ενδιάμεσο αυτό διάταγμα στη Σύνοδο τού 1549 στο Μύντεν. Ο Κορβίνος και ο Χόικερ κρατήθηκαν φυλακισμένοι στο κάστρο Κάλενμπεργκ από το 1549 έως το 1522.
Το 1550 η Ελισάβετ κατάφερε να παντρέψει την κόρη της Άννα-Μαρία με τον 40χρονο Αλβέρτο δούκα της Πρωσίας, με τον οποίο διατηρούσε φιλική αλληλογραφία για πολλά χρόνια. Στο βιβλίο του γάμου έγραψε μερικές σημαντικές συμβουλές για την Άννα-Μαρία, για την επερχόμενη συζυγική της κατάσταση.
Μετά τη μάχη του Ζήβερσχαουζεν το 1533, η Ελισάβετ εκδιώχθηκε από το Mύντεν από τον Ερρίκο Ε΄ τον Νεότερο δούκα του Μπ.Λ.Βόλφενμπυτελ, τον ανιψιό του πρώην συζύγου της. Έφυγε στο Αννόβερο. Το 1555 μετακόμισε στο Ίλμεναου στην κομητεία του Χένεμπεργκ, στη σύγχρονη Θουριγγία, όπου πήρε την πένα για άλλη μία φορά και έγραψε ένα βιβλίο παρηγοριάς για τις χήρες, που θα έπρεπε να βοηθηθούν στη θλίψη τους.
Θα παρακολούθησε με τρόμο, όταν ο γιος της Ερρίκος Β΄ το 1557 πάντρεψε τη νεότερη κόρη της, τη λουθηρανή Αικατερίνη, με τον Καθολικό Γουλιέλμο υψηλό μπουργκράβο του Ρόζενμπεγκ, για να την αποκαταστήσει οικονομικά. Όταν η Ελισάβετ ολοκλήρωσε το δύσκολο ταξίδι στο Μύντεν για να παρακολουθήσει το γάμο, διαπίστωσε ότι ο Έρικ της είχε δώσει σκόπιμα λάθος ημερομηνία και ότι ο γάμος είχε γίνει λίγο νωρίτερα. Μετά την ανακοίνωση του γαμήλιου συμβολαίου η Ελισάβετ εξεπλάγη, όταν έμαθε ότι η Αικατερίνη θα διατηρούσε τη λουθηρανική πίστη της και θα απασχολούσε τον δικό της Λουθηρανό ιερέα στην Αυλή.
Η Ελισάβετ απεβίωσε ένα έτος αργότερα, το 1558, στο Ίλμεναου, προφανώς εντελώς εξαντλημένη και με «ραγισμένη καρδιά». Τα παιδιά της ανέθεσαν ένα επιτάφιο μνημείο με το πορτρέτο της στον γλύπτη Ζίγκμουντ Λίνγκερ από το Ίνσμπρουκ, το οποίο ανεγέρθηκε το 1566 στο παρεκκλήσιο του Αγ. Γκίλες, στην εκκλησία του Αγ. Ιωάννη στο Σλόιζινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Α΄ των Γουέλφων δούκα του Μπ.Λ.Γκέτινγκεν-Κάλενμπεργκ και απέκτησε τα εξής τέκνα:
Το 1540 επαβίωσε ο Ερρίκος Α΄ και η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Πόπο ΙΑ΄ κόμη του Χάνεμπεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αρχεία
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Ομιλία στο Γκέτισμπεργκ
thumb|300px|Η μόνη επιβεβαιωμένη φωτογραφία του Αβραάμ Λίνκολν (σε κύκλο) στο Γκέτισμπεργκ, τραβηγμένη περίπου το μεσημέρι, αμέσως μετά την άφιξη του Λίνκολν και περίπου τρεις ώρες πριν την ομιλία. Στα δεξιά του Λίνκολν είναι ο σωματοφύλακάς του, Ward Hill Lamon.
Η Ομιλία στο Γκέτισμπεργκ είναι ομιλία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Αβραάμ Λίνκολν και μια από τις πιο γνωστές ομιλίες στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκφωνήθηκε από τον Λίνκολν κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου, το απόγευμα της Πέμπτης, 19 Νοεμβρίου του 1863, στα εγκαίνια των Εθνικού Στρατιωτικού Νεκροταφείου στο Γκέτισμπεργκ της Πενσυλβάνια, τεσσεράμισι μήνες μετά την νίκη των δυνάμεων της Ένωσης (βόρειοι) κατά της συνομοσπονδίας (νότιοι) στην αποφασιστική μάχη του Γκέτισμπεργκ.
Η προσεκτικά συνταιριασμένη ομιλία του Αβραάμ Λίνκολν, που ακολούθησε άλλες εκφωνήσεις λόγων εκείνη την ημέρα, θεωρήθηκε αργότερα ως μία από τις καλύτερες ομιλίες στην αμερικανική ιστορία. Σε λίγο περισσότερο από δύο λεπτά, ο Λίνκολν επικαλέστηκε τις αρχές της ισότητας των ανθρώπων που ευαγγελίζεται η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και επαναπροσδιόρισε τον Εμφύλιο Πόλεμο ως ένας αγώνα όχι απλώς για την Ένωση, αλλά ως «μια νέα γέννηση της ελευθερίας» που θα έφερνε πραγματική ισότητα για όλους τους πολίτες της, και που επίσης θα δημιουργούσε ένα ενοποιημένο έθνος στο οποίο τα δικαιώματα των πολιτειών δεν θα ήταν πλέον κυρίαρχα.
Αρχίζοντας με την τώρα πια εμβληματική στις Ηνωμένες Πολιτείες φράση «Τέσσερις εικοσαετίες και επτά χρόνια πριν", αναφερόμενος στην αμερικανική επανάσταση του 1776, ο Λίνκολν εξέτασε τις θεμελιώδεις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών μέσα στο πλαίσιο του Εμφυλίου Πολέμου και χρησιμοποίησε την τελετή στο Γκέτισμπεργκ ως ευκαιρία όχι μόνο να αφιερώσει ένα ταφικό πεδίο, αλλά και να προτρέψει τους ακροατές να εξασφαλίσουν την επιβίωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας της Αμερικής, «ότι η διακυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για τον λαό δεν θα εκλείψει από την γη.»
Παρά την περίοπτη θέση της ομιλίας στην Ιστορία και την μαζική κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών, η ακριβής διατύπωση του λόγου αμφισβητείται. Τα πέντε γνωστά χειρόγραφα της ομιλίας στο Γκέτισμπεργκ διαφέρουν σε έναν αριθμό λεπτομερειών και επίσης διαφέρουν από ανατυπώσεις της ομιλίας σε εφημερίδες της εποχής.
Ιστορικό πλαίσιο
thumb|right|Στρατιώτες της Ένωσης (βόρειοι) νεκροί στην Μάχη του Γκέτισμπεργκ, φωτογραφία του Timothy H. O'Sullivan, 5-6 Ιουλίου 1863.
Από 1 έως 3 Ιουλίου 1863, 172.000 Αμερικανοί στρατιώτες συγκρούστηκαν στη μάχη του Γκέτισμπεργκ, σε αυτό που θα αποδεικνυόταν μια κρίσιμη καμπή του Εμφυλίου Πολέμου. Η μάχη είχε επίσης μεγάλη επίδραση στην πόλη του Γκέτισμπεργκ της Πενσυλβανία, που αριθμούσε μόνο 2.400 κατοίκους. Στο πεδίο της μάχης απέμειναν να κείτονται τα πτώματα περισσότερων από 7.500 στρατιωτών και 5.000 αλόγων της Στρατιάς του Ποτόμακ και της Συνομοσπονδιακής Στρατιάς της Βόρειας Βιρτζίνια, και η δυσωδία της σήψης των σωρών στην υγρασία του αέρα του Ιουλίου ήταν ανυπόφορη.
Ο ενταφιασμός των νεκρών με αξιοπρεπή και συντεταγμένο τρόπο, έγινε υψηλή προτεραιότητα για τις λίγες χιλιάδες κατοίκους του Γκέτισμπεργκ. Αρχικά, η πόλη σχεδίαζε να αγοράσει γη για νεκροταφείο και στη συνέχεια να ζητήσει από τις οικογένειες των νεκρών να πληρώσουν για την ταφή τους. Ωστόσο, ο David Wills, ένας εύπορος 32χρονος δικηγόρος, αντιτάχθηκε σε αυτή την ιδέα και έγραψε στον Κυβερνήτη της Πενσυλβάνια, Andrew Gregg Curtin, προτείνοντας αντ 'αυτού, ένα Εθνικό νεκροταφείο που θα χρηματοδοτείτο από τις πολιτείες. Ο Wills εξουσιοδοτήθηκε να αγοράσει μια έκταση περίπου 69 στρεμμάτων (17 έικρς) για ένα νεκροταφείο προς τιμήν αυτών που χάθηκαν στην μάχη, πληρώνοντας 2.475,87 δολάρια για το οικόπεδο (περίπου 30.200 ευρώ με τιμές του 2011).
thumb|left|Επιστολή του David Wills με την οποία προσκαλεί τον Αβραάμ Λίνκολν να κάνει κάποιες παρατηρήσεις, σημειώνοντας ότι ο Edward Everett θα εκφωνούσε την επικήδειο αγόρευση.
Ο Wills είχε προγραμματίσει αρχικά να κάνει την τελετή παράδοσης του νέου νεκροταφείου την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου και κάλεσε τον Edward Everett, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως υπουργός εξωτερικών, γερουσιαστής, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, κυβερνήτης της Μασαχουσέτης, πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, και υποψήφιος αντιπρόεδρος, ως κύριο ομιλητή. Την εποχή εκείνη, ο Everett, ήταν πολύ φημισμένος ρήτορας. Σε απάντηση, ο Everett είπε στον Wills και στην οργανωτική του επιτροπή ότι δεν θα ήταν σε θέση να προετοιμάσει κατάλληλα μια ομιλία σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και ζήτησε να αναβληθεί η ημερομηνία. Η επιτροπή συμφώνησε και η τελετή αναβλήθηκε μέχρι την Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου.
Ο Wills και η οργανωτική επιτροπή τότε προσκάλεσαν τον Πρόεδρο Λίνκολν για να συμμετάσχει στην τελετή. Η επιστολή του Wills έλεγε "Υπάρχει η επιθυμία ότι, μετά την αγόρευση, εσείς, ως Επιτελικός Διοικητής του έθνους, επισήμως να διακρίνετε αυτόν τον τόπο για την ιερή του χρήση με κάποιες σχετικές παρατηρήσεις." Ο Λίνκολν έλαβε επίσημη ενημέρωση για την πρόσκλησή του να συμμετάσχει μόνο δεκαεπτά ημερες πριν από την τελετή, ενώ ο Everett είχε προσκληθεί 40 ημέρες νωρίτερα: «Αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ο Λίνκολν τελούσε εν αναμονή της επιστολής του Wills, η καθυστερημένη ημερομηνία της κάνει τον συγγραφέα να φαίνεται αλαζονικό ... Δεκαεπτά ημέρες ήταν εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα για πρόσκληση του Προέδρου να συμμετάσχει ακόμη και για τα πρότυπα του δέκατου ένατου αιώνα.» Επιπλέον, η επιστολή του Wills «κατέστησε εξίσου σαφές στον πρόεδρο ότι θα είχε μόνο ένα μικρό μέρος στις τελετές», ίσως παρόμοια με τη σύγχρονη πρακτική της πρόσκλησης ενός γνωστού δημοσίου προσώπου για να κόψει μια κορδέλα σε εγκαίνια.
Περίπου 15.000 άνθρωποι υπολογίζεται ότι παρακολούθησαν την τελετή, συμπεριλαμβανομένων και των εν ενεργεία κυβερνητών έξι από τις είκοσι τέσσερις πολιτείες της Ένωσης: τους Andrew Gregg Curtin της Πενσυλβάνια, Augustus Bradfornt του Μέριλαντ, Oliver P. Morton της Ιντιάνα, Horatio Seymour της Νέας Υόρκης, Joel Parker του Νιου Τζέρσεϊ και David Tod του Οχάιο. Ο Καναδός πολιτικός William McDougall παρέστη ως προσκεκλημένος του Λίνκολν. Η ακριβής θέση της εκδήλωσης μέσα στον χώρο του νεκροταφείου αμφισβητείται. Η επαναταφή των σωρών από τους τάφους του πεδίου της μάχης, η οποία είχε ξεκινήσει εντός μηνών από την μάχη ήταν λιγότερο από το μισό ολοκληρωμένη κατά την ημέρα της τελετής.
Πολιτική σημασία
Μέχρι τον Αύγουστο του 1863, οι κατάλογοι των απωλειών του Εμφυλίου Πολέμου συμπεριλάμβαναν 250.000 ονόματα. Κατά συνέπεια, τα αισθήματα κατά του πολέμου και κατά του Λίνκολν μεγάλωναν στον Βορρά. Οι Δημοκρατικοί υπέρ της Ειρήνης, γνωστοί ως Copperheads επιθυμούσαν την απομάκρυνση του Λίνκολν μέσω των εκλογών του 1864, προκειμένου να σταματήσουν τον πόλεμο με παραχωρήσεις προς τη Συνομοσπονδία, ενώ οι επιστρατεύσεις που διενήργησε ο Λίνκολν το 1863 ήταν ιδιαίτερα αντιδημοφιλείς. Το μίσος για την επιστράτευση του Λίνκολν κορυφώθηκε δέκα μόλις ημέρες μετά τη Μάχη του Γκέτισμπεργκ με τις ομώνυμες ταραχές στη Νέα Υόρκη (New York Draft Riots). Τον Σεπτέμβριο του 1863, ο κυβερνήτης της Πενσυλβάνια Curtin προειδοποίησε τον Λίνκολν ότι τα πολιτικά αισθήματα στρέφονταν εναντίον της πολεμικής προσπάθειας:
"«Αν οι εκλογές επρόκειτο να συμβούν τώρα, το αποτέλεσμα θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολο, και παρ’ όλο που οι περισσότεροι από τους διακριτικούς φίλους μας είναι αισιόδοξοι για το αποτέλεσμα, η εντύπωσή μου είναι, ότι οι πιθανότητες θα ήταν εναντίον μας. Η επιστράτευση είναι πολύ απεχθής στην Πολιτεία ... οι Δημοκρατικοί ηγέτες κατάφεραν να προκαλέσουν προκατάληψη και πάθος, και να ρίξουν το δηλητήριο τους στο μυαλό των ανθρώπων σε πολύ μεγάλο βαθμό, και οι αλλαγές είναι εναντίον μας.»"
Το επόμενο έτος τις θα διεξάγονταν οι προεδρικές εκλογές, και ο Λίνκολν ήταν αρκετά ανήσυχος ότι οι Copperheads θα μπορούσαν να επικρατήσουν. Μέσα στο καλοκαίρι του 1864, ο Λίνκολν παρέμεινε πεπεισμένος ότι η αντιπολίτευση θα τον απομάκρυνε από το αξίωμα. Το φθινόπωρο του 1863, ένα από τα κύρια μελήματα του Λίνκολν ήταν να διατηρήσει το ηθικό της Ένωσης σε σχέση με την πολεμική προσπάθεια. Ο στόχος αυτός ήταν η κύρια επιδίωξη της ομιλίας του Λίνκολν στο Γκέτισμπεργκ.
Παραπομπές
Ομ
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μπρηγκ
Η Βαρβάρα, γερμ.: Barbara von Brandenburg von Hohenzollern, Barbara Brandenburska (10 Αυγούστου 1527 - Μπζεγκ, 2 Ιανουαρίου 1595) από τον Οίκος των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπρηγκ (Μπζεγκ).
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωακείμ Β΄ Έκτορα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της πρώτης συζύγου του Μαγδαληνής των Βέττιν, κόρης του Γεωργίου δούκα της Σαξονίας.