cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bella ciao
Ιταλικά
«È questo il fiore del partigiano», ο bella, ciao! bella, ciao! bella, ciao, ciao, ciao! «È questo il fiore del partigiano, morto per la libertà!»
Ελληνικά
Ένα πρωί ξύπνησα Ω! αντίο όμορφη, αντίο όμορφη, όμορφη αντίο, αντίο, αντίο ένα πρωί ξύπνησα και βρήκα τον εισβολέα Ω! αντάρτη πάρε με μακριά Ω! αντίο όμορφη, αντίο όμορφη, όμορφη αντίο, αντίο, αντίο ω! αντάρτη πάρε με μακριά γιατί αισθάνομαι ότι θα πεθάνω
Και αν πεθάνω σαν αντάρτης Ω! αντίο όμορφη, αντίο όμορφη, όμορφη αντίο, αντίο, αντίο και αν πεθάνω σαν αντάρτης, εσύ πρέπει να με θάψεις
Να με θάψεις εκεί, στο βουνό Ω! αντίο όμορφη, αντίο όμορφη, όμορφη αντίο, αντίο, αντίο να με θάψεις εκεί στο βουνό κάτω από τη σκιά ενός υπέροχου λουλουδιού
Και οι άνθρωποι που θα περνούν Ω! αντίο όμορφη, αντίο όμορφη, όμορφη αντίο, αντίο, αντίο και οι άνθρωποι που θα περνούν θα λένε " ώ! τι όμορφο λουλούδι!"
Αυτό εδώ είναι το λουλούδι του αντάρτη Ω! αντίο όμορφη, αντίο όμορφη, όμορφη αντίο, αντίο, αντίο αυτό εδώ είναι το λουλούδι του αντάρτη που πέθανε για την λευτεριά μας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Β' Π.Π. Κατηγορία:Ιταλικά τραγούδια Κατηγορία:Επαναστατικά τραγούδια
Πασκοάλ Μοκουμπί
Ο Πασκοάλ Μοκουμπί (Pascoal Manuel Mocumbi 10 Απριλίου 1941 - 25 Μαρτίου 2023) ήταν πολιτικός από τη Μοζαμβίκη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1994 ως το 2004.
Βιογραφία
Είναι παντρεμένος με την Adelina Isabel Bernardino Paindane Mocumbi και έχουν 6 παιδιά.
Σχέσεις των Μεγάλων Κομνηνών με την Εκκλησία της Τραπεζούντας
Η περίοδος της κυριαρχίας των Μεγάλων Κομνηνών της Τραπεζούντας χαρακτηρίζεται από μια μεγάλη αύξηση εκκλησιών και μονών στην περιοχή. Με αυτόν τον τρόπο οι Μεγάλοι Κομνηνοί θέλησαν να δείξουν τη μέριμνά τους για το χριστιανικό στοιχείο που επικρατούσε στην Τραπεζούντα εκείνη την εποχή. Το πλήθος των εκκλησιών και των μονών ξεπερνά τις δυόμισυ χιλιάδες με ιδιαίτερη φροντίδα στη διακόσμηση αυτών,από αυτές ξεχωρίζουν οι Βασιλικές, Πατριαρχικές και Εξαρχικές μονές του Βαζελώνος, η Ιερά Μονή της Παναγίας της Σουμελάς και του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα. Μερικές από αυτές τις μονές στέγαζαν και σχολές που αποτέλεσαν προπύργια των γραμμάτων και των τεχνών.Μεγάλο ενδιαφέρον έχει ότι οι περισσότερες μονές ανακαινίζονταν ή ξαναχτίζονταν ύστερα από πυρκαγιές γεγονός που δείχνει το πόσο σημαντικές ήταν τόσο για τους αυτοκράτορες της Τραπεζούντας όσο και για τον ίδιο το λαό της.
Πασκοάλ Μοκουμπί
Πολιτική δράση και καριέρα
Από τα νεανικά του χρόνια, ο Μοκουμπί δραστηριοποιήθηκε σε φοιτητικές οργανώσεις με εθνικιστικό χαρακτήρα.
Σχέσεις των Μεγάλων Κομνηνών με την Εκκλησία της Τραπεζούντας
Μορφές ευεργεσίας
Η ευεργεσία προς τις εκκλησίες την περίοδο αυτή διεξαγόταν είτε με τη μορφή προσφοράς λάφυρων από διάφορες επιτυχημένες εκστρατείες είτε με αυτοκρατορικά χρυσόβουλα έπαιρναν οι εκκλησίες ως προίκα ολόκληρα χωριά και κτήματα θέτοντας αυτά και τους κατοίκους στην υπηρεσία των μονών. Δύο χρυσόβουλα που σώζονται είναι αυτά που εξέδωσε ο Αλέξιος Γ΄ ο Μέγας Κομνηνός για την Ιερά Μονή της Παναγίας της Σουμελάς το 1364 και αυτό για τη Μονή του Διονυσίου στο όρος Άθως το 1374.
Κομνηνοί και Εκκλησίες
Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (1204-1222) έχτισε ναό και μοναστήρια προς τιμήν του Αγίου Ευγενίου, του προστάτη και πολιούχου της Τραπεζούνταςκαι ολόκληρης της αυτοκρατορίας στον οποίον και φυλάσσονταν τα λείψανα του Αγίου. Στη μονή επί Αλεξίου Β΄ (1297-1330) ιδρύθηκε μαθηματική και αστρονομική σχολή, στην οποία δίδαξε ο αστρονόμος Γρηγόριος Χιονιάδης, ο πρεσβύτερος Μανουήλ και ο πρωτονοτάριος και πρωτοβεστιάριος Κωνσταντίνος Λουκίτης. Η σχολή μετά την πυρπόληση της μονής το 1340 μεταφέρθηκε στη μονή της Αγίας Σοφίας.
Πασκοάλ Μοκουμπί
Πολιτική δράση και καριέρα
Το 1962 συνετέλεσε στην ίδρυση του Μετώπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης (FRELIMO, στην Τανζανία. Το 1963, έχοντας διακόψει τις σπουδές του, ορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Μετώπου και ήταν επικεφαλής του Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του FRELIMO. Την περίοδο 1965-67 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος του κινήματος στην Αλγερία.
Σχέσεις των Μεγάλων Κομνηνών με την Εκκλησία της Τραπεζούντας
Κομνηνοί και Εκκλησίες
Ο Ανδρόνικος Κομνηνός ο Γίδος (1222-1243) έχτισε στην περιοχή της Ματσούκας ναό προς τιμήν του Αγίου Ευγενίου για την εκεί νίκη του εναντίον του Μελίκ, σουλτάνου του Ικονίου. Ο Εμμανουήλ Α΄ ο Στρατηγικός μετα τη μεγάλη πυρκαγιά στην Τραπεζούντα, έχτισε το 1243 τον περίφημο ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντας που διασώζεται έως σήμερα και βρίσκεται στα δυτικά παράλια της πόλης. Ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός (1280-1297) και η σύζυγός του Ευδοκία η Παλαιολογίνα έχτισαν ένα νέο ναό προς τιμήν του Αγίου Ευγενίου, ο οποίος βρισκόταν στην ακρόπολη της πόλης. Επίσης έχτισαν το ναό του Αγίου Γρηγορίου της Νύσσης, τη μετέπειτα μητρόπολη της Τραπεζούντας.
Η κόρη του Εμμανουήλ Β΄ Ευδοκία έχτισε το 1332 το παρεκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ο Αλέξιος Γ΄ ο Μέγας Κομνηνός (1349-1390) ίδρυσε το 1365 τη Μονή Αγίου Γεωργίου κοντά στην Αργυρούπολη, στην οποία αφιέρωσε την επικαρπία των γύρω χωριών.Επίσης το ίδιο έτος ίδρυσε και τη Μονή Αγίου Γεωργίου του Χαλιναρά στην περιοχή της Χαλδίας. Ο Αλέξιος συνέβαλε στο να χτιστεί στο Άγιο Όρος το 1374 η Μονή του Αγίου Διονυσίου με τη συμβολή του μητροπολίτη Τραπεζούντας Θεοδοσίου (1370-1391). Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή του στις ανακαινίσεις και στις επισκευές και άλλων ναών όπως της Ιεράς Μονής της Παναγίας της Σουμελάς στην τελευταία της μορφή. Η κόρη του Αλεξίου είχε ιδρύσει το ναό του Αγίου Φιλίππου που ήταν μητροπολιτικός ναός της Τραπεζούντας ως την κατάληψή της από τους Τούρκους το 1665.
Πασκοάλ Μοκουμπί
Πολιτική δράση και καριέρα
Από το 1980 ως το 1987 ήταν Υπουργός Υγείας και στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, αξίωμα που διατήρησε ως το 1994. Ως Υπουργός, συνετέλεσε στην εξομάλυνση των σχέσεων της Μοζαμβίκης με κράτη της Δύσης.
Σχέσεις των Μεγάλων Κομνηνών με την Εκκλησία της Τραπεζούντας
Κομνηνοί και Εκκλησίες
Η μητέρα του Αλεξίου Ειρήνη η Τραπεζούντια έχτισε την εκκλησία της Παναγίας Θεοσκεπάστου, η ίδια συνέβαλε αποφασιστικά στο να ξαναχτιστεί η εκκλησία του Αγίου Φωκά στην Κορδύλη την οποία έκανε μοναστήρι.Στον ανακαινισμό αυτή της Μονής συμμετείχαν ο Αλέξιος και ο Ιωάννης Δ΄ ο Κομνηνός ο Καλογιάννης. Η Άννα Κομνηνή, κόρη του Δαυίδ του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας επισκεύασε έναν παλιό ναό των Ταξιαρχών. Ο Αλέξιος Δ΄ επισκεύασε τη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Περιστερά που βρισκόταν κάτω από το βουνό Πύργι και σε ψηλό βράχο μπροστά από ένα βαθύ γκρεμό το οποίο ήταν κτίσμα των Μεγάλων Κομνηνών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας
Πασκοάλ Μοκουμπί
Πολιτική δράση και καριέρα
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1994 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Σισάνο. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για δέκα χρόνια, ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Λουίζα Ντιόγκο.
Παραπομπές
Μοκουμπι Κατηγορία:Γυναικολόγοι
Υπηρεσία Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης
Η Υπηρεσία Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης (ΥΕΦΚΚ) είναι ελληνική δημόσια υπηρεσία υπαγόμενη στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με αποστολή την εξωτερική φρούρηση των καταστημάτων κράτησης (δηλαδή των φυλακών), έξω από τους χώρους κράτησης στο εσωτερικό των φυλακών, για τους οποίους είναι υπεύθυνη η Σωφρονιστική Υπηρεσία. Η ΥΕΦΚΚ συστήθηκε το 1999 από τον υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο.
Καθήκοντα
Βασικός σκοπός και αποστολή της Υπηρεσίας Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης είναι η Εξωτερική Φρούρηση των Καταστημάτων Κράτησης, η φρούρηση των νοσηλευομένων σε οποιοδήποτε θεραπευτήριο καταδίκων και υποδίκων και η συνοδεία αυτών για ανάκριση ή παράσταση στα δικαστήρια, για ιατρική εξέταση κατά τη μετακίνηση λόγω λήψης έκτακτης άδειας ή άλλου έργου, Η φρούρηση των εισόδων των δικαστικών κτιρίων και της κεντρικής υπηρεσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η Φρούρηση των Εξωτερικών Θυρωρείων των Καταστημάτων Κράτησης.
Η Υπηρεσία αυτή αποτελεί ιδιαίτερο ένστολο και ένοπλο σώμα, λειτουργεί με τους δικούς της κανονισμούς και για το προσωπικό της εφαρμόζονται οι διατάξεις που αφορούν τους δημόσιους πολιτικούς υπαλλήλους, σε συνδυασμό με τις διατάξεις και ρυθμίσεις που αφορούν το φυλακτικό προσωπικό των Καταστημάτων Κράτησης και του Κανονισμού Οργάνωσης και Λειτουργίας Της Υπηρεσίας Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης. Για την εκπλήρωση της αποστολής της εφοδιάζεται με τα αναγκαία μέσα και οπλισμό.Το προσωπικό της ΥΕΦΚΚ θεσμικά με βάση τους ισχύοντες νόμους έχει δομημένη ιεραρχία, αποτελούμενη από τους εξής πέντε βαθμούς:
Μέχρι σήμερα λόγω έλλειψης προσωπικού και μη λειτουργίας της Σχολής Βαθμοφόρων Εξωτερικής Φρούρησης του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χρέη Αρχιφύλακα Α' και Αξιωματικών Υπηρεσίας εκτελούν αποσπασμένοι υπάλληλοι από την Ελληνική Αστυνομία, και όχι από την ίδια την ΥΕΦΚΚ.
Συνδικαλισμός
Το προσωπικό της Υπηρεσίας Εξωτερικής Φρούρησης Καταστημάτων Κράτησης, έχει οργανωθεί συνδικαλιστικά με τα πρώτα σωματεία από τα σημερινά 27 σε σύνολο να ιδρύονται από το 2001, καθώς από τις πρώτες ημέρες λειτουργίας της ειδικής αυτής υπηρεσίας - η οποία είναι η μοναδική πολιτική δημόσια υπηρεσία που το προσωπικό της στο σύνολό του είναι ένστολο και ένοπλο, με αστυνομικά καθήκοντα κατά τη διάρκεια εκτέλεσης της υπηρεσίας τους - αναδείχτηκε η ανάγκη μιας διαφορετικής συνδικαλιστικής παρουσίας.Το 2002 ιδρύθηκε το δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των Εξωτερικών Φρουρών, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Υπαλλήλων Εξωτερικής Φρούρησης (Π.Ο.Υ.Ε.Φ.), η οποία αριθμεί 27 πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις Εξωτερικών Φρουρών ανά την Ελλάδα και είναι μέλος της ΑΔΕΔΥ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα
Νικόλαος Μπαμπανίκας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Μπαμπανίκας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Κατερίνη Πιερίας. Από τις αρχές του Μακεδονικού Αγώνα εντάχθηκε ως οπλίτης στις αντάρτικες ομάδες που δρούσαν στην περιοχή. Σύντομα αναδείχτηκε σε οπλαρχηγό και συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής. Έδρασε με την ομάδα του στην περιοχή των Πιερίων και του Ολύμπου με κύρια αποστολή την προστασία των Ελληνικών πληθυσμών από τις Οθωμανικές αυθαιρεσίες, την παροχή ασφάλειας στις εφοδιοπομπές που κατευθύνονταν προς τη Μακεδονία από το ελεύθερο Ελληνικό κράτος και την αναχαίτιση της Ρουμανικής προπαγάνδας στην περιοχή, σε βάρος των βλαχόφωνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Πιερίας
Στέφανος Ληναίος
Ο Στέφανος Ληναίος (πραγματικό όνομα Διονύσιος Ληναίος-Μυτιληναίος, Μεσσήνη Μεσσηνίας 6 Αυγούστου 1928) είναι Έλληνας ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας ενώ ασχολήθηκε και με την πολιτική, ως μέλος του ΠΑΣΟΚ και βουλευτής Α΄ Αθηνών το 1989 - 1990.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Αθηνών το 1951 και το 1969 από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (Royal Academy of Dramatic Art - RADA) του Λονδίνου. Την περίοδο 1954 - 1967 συνεργάσθηκε με περισσότερους από 20 θιάσους σε 100 θεατρικά έργα ενώ εμφανίστηκε σε 100 κινηματογραφικές ταινίες, ραδιοφωνικές εκπομπές και στην τηλεόραση. Από το 1970 σκηνοθέτησε και πήρε μέρος σε 50 θεατρικά έργα και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.
Έχει διατελέσει γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών το 1966-1967, οπότε παύθηκε από τη Χούντα λόγω πολιτικών φρονημάτων, και είναι σύμβουλος της ΠΕΕΘ από το 1975 και του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου από το 1977. Είναι επίσης μέλος του Σωματείου Βρετανών Ηθοποιών.
Κόρη του είναι η Μαργαρίτα-Κυριακή Μυτιληναίου (1968), διευθύντρια του Δεύτερου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και γιος του ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μυτιληναίος (1970) και σύζυγός του η ηθοποιός Έλλη Φωτίου. Είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Ιλίσια).
Θέατρο
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Αθανάσιος Τσέλιος
Ο στρατηγός Αθανάσιος Τσέλιος (γεν. 17 Ιουλίου 1956) είναι Έλληνας απόστρατος σύμβουλος του Ελληνικού Στρατού και πρώην Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (9 Μαρτίου 2013 – 24 Φεβρουαρίου 2014).
Γεννήθηκε στον Πετρόπορο του Νομού Τρικάλων. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1979 ως 2ος Υπολοχαγός Πεζικού. Ακολούθησε μια σταδιοδρομία στις ειδικές δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού και αποτέλεσε διοικητής του Κέντρου Κατάρτισης των Ειδικών Δυνάμεων το 2004-06. Διοίκησε την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 2006-07. Το 2007-08 ήταν επικεφαλής της 7ης Μηχανοποιημένης Ταξιαρχίας Πεζικού, ενώ το 2008-10 διοίκησε την στρατιωτική σχολή υπαξιωματικών. Το 2010-11 διοίκησε την 12η Μηχανοποιημένη Μεραρχία Πεζικού και το 2011-13 διοίκησε το Δ΄ Σώμα Στρατού. Διορίστηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στις 9 Μαρτίου 2013.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2014, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας αποφάσισε την συνταξιοδότηση του Τσέλιου με τον βαθμό του Στρατηγού. Αντικαταστάθηκε από τον διοικητή της Πρώτης στρατιάς, τον αντιστράτηγο Χρίστο Μανωλά. Η τελετή παράδοσης - παραλαβής έλαβε χώρα στις 24 Φεβρουαρίου.
Ο στρατηγός Αθανάσιος Τσέλιος είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Αρχαϊκή εποχή
Η περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας από περίπου το 750 π.Χ. έως το 480 π.Χ. ονομάζεται αρχαϊκή εποχή.
Πηγές για την αρχαϊκή εποχή
Την περίοδο αυτή οι πηγές αυξάνονται. Οι πηγές της εποχής εκπροσωπούνται από : Από μεταγενέστερες πηγές, έχουμε γραμματειακές πηγές από τον 5ο π.Χ. αιώνα και εξής.
Λογοτεχνία της εποχής
Η λογοτεχνική παραγωγή της αρχαϊκής εποχής διακρίνεται στην ποίηση και την παραγωγή πεζών κειμένων.
Επική και λυρική ποίηση
Στην επική ποίηση ανήκει ο Ησίοδος από την Άσκρα της Βοιωτίας, που έγραψε τα "Έργα και Ημέραι", όπου περιγράφει την αγροτική ζωή, σε αντίθεση με την αριστοκρατία, με την οποία ασχολούνται τα ομηρικά Έπη. Η ακμή του τοποθετείται περίπου στο 700 π.Χ. Εξέχοντες εκπρόσωποι της λυρικής ποίησης είναι:
Κατάλογοι
Οι κατάλογοι των επωνύμων αρχόντων είναι ανασυγκροτημένοι από τη σύγχρονη έρευνα με βάση τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Ο κατάλογος των εφόρων της Σπάρτης ξεκινά το έτος 754/3 π.Χ. και αυτός των επωνύμων αρχόντων στην Αθήνα το 683/2 π.Χ. Ο κατάλογος των ολυμπιονικών ξεκινά το 776 π.Χ. Πιθανώς μέχρι τότε ήταν τοπικοί αγώνες, αλλά τον 8ο π.Χ. αιώνα αναδιοργανώθηκαν και έλαβαν τη μορφή πανελληνίων αγώνων. Υπήρχε, επίσης, το Πάριο χρονικό, ένας χρονολογικός πίνακας προσώπων και γεγονότων, από τη βασιλεία του μυθικού Κέκροπα (1581 π.Χ.) έως το έτος 264/3 π.Χ., όταν επώνυμος άρχοντας στην Αθήνα ήταν ο Διόγνητος. Η χρήση της γραφής έκανε δυνατή την κατάρτιση καταλόγων.
Επιγραφές
Οι νόμοι που σώζονται απ’ ευθείας από τις επιγραφές. Ο παλιότερος σωζόμενος νόμος που περιέχει πολιτειακές ρυθμίσεις διασώζεται από τον Πλούταρχο στο βίο του, "Λυκούργος". Πρόκειται για τη μεγάλη ρήτρα, η οποία πιθανώς συντάχθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα. Οι επιγραφές διασώζουν επίσημα έγγραφα, αποφάσεις και νομικές ρυθμίσεις της εσωτερικής κατάστασης. Οι νόμοι των πόλεων δεν είναι παλαιότεροι του τέλους του 7ου π.Χ. αιώνα. Ο παλαιότερος πλήρως σωζόμενος νόμος είναι ένας νόμος που βρέθηκε στη Δρήρο της Κρήτης. Εν γένει οι επιγραφές μας παρέχουν άμεσες πληροφορίες για την πολιτική οργάνωση. Από το β’ μισό του 8ου π.Χ. αιώνα σώζονται και ιδιωτικές επιγραφές, συνήθως επιτάφιες ή αναθηματικές.
Πρώτη φορά μαρτυρούνται την εποχή αυτή:
Θεματική παρουσίαση των πηγών
Συνοψίζοντας της πηγές κατά θέματα, δύο είναι τα σημαντικότερα φαινόμενα της εποχής: ο β’ ελληνικός ή μεγάλος αποικισμός και οι εσωτερικές εξελίξεις, που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των ελληνικών πόλεων. Ακολουθεί ένας άλλος τρόπος παρουσίασης των πηγών.
Πηγές για το Β' ελληνικό αποικισμό
Όσον αφορά τον αποικισμό, οι πηγές που διαθέτουμε είναι κυρίως μεταγενέστερες, πλην της μυθολογικής παράδοσης για τους οικιστές των πόλεων και τους χρησμούς του μαντείου των Δελφών. Οι υπόλοιπες πληροφορίες προέρχονται από τη γραμματεία του 5ου έως και του 2ου π.Χ. αιώνα (Αππιανός?). Την πιο αναλυτική και πλήρης αφήγηση των συνθηκών υπό τις οποίες συνέβη η ίδρυση μιας αποικίας μας την παραδίδει ο Ηρόδοτος και αφορά τον αποικισμό της Κυρήνης από αποίκους από τη Θήρα το 632 π.Χ. Πολύ σύντομες αναφορές για την ίδρυση αποικίας έχουμε και σε άλλα κείμενα. Σημαντικές πληροφορίες για την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία έχουμε και από τα Σικελικά του Θουκυδίδη. Διαθέτουμε πληροφορίες για την ίδρυση των αποικιών της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, οι οποίες παραδίδονται από το "Χρονικό" του Ευσεβίου Καισαρείας (339-260 π.Χ.).
Εσωτερική κατάσταση των πόλεων
Όσον αφορά την εσωτερική κατάσταση των πόλεων, σύγχρονες πηγές είναι η επική και η λυρική ποίηση της εποχής, η μεγάλη ρήτρα και οι νόμοι που σώζονται στις επιγραφές. Στις μεταγενέστερες πηγές ανήκουν
Χαρακτηριστικά της αρχαϊκής εποχής
Με τον όρο ‘β’ ελληνικός ή μέγας αποικισμός’ εννοούμε μία μεγάλης κλίμακα μετανάστευσης ελληνικών πληθυσμών από τα νησιά του Αιγαίου, τα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας και την κυρίως Ελλάδα σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, το οποίο οριοθετείται ως εξής: περίπου 750- περίπου 550 π.Χ., αν και ο αποικισμός ξεκίνησε μέσα στο α’ μισό του 8ου π.Χ. αιώνα, με την ίδρυση του Μεταποντίου (776 π.Χ.). Το συσσωρευμένο αποτέλεσμα όλων των μετακινήσεων που συνέβησαν σε αυτήν την περίοδο ήταν τεράστιο.
Όσον αφορά τις εσωτερικές εξελίξεις των ελληνικών πόλεων, πρώτο σημαντικό φαινόμενο της εποχής είναι η κατάργηση της βασιλείας και η εγκαθίδρυση του αριστοκρατικού πολιτεύματος, που σημαίνει την άσκηση της διακυβέρνησης από τους ευγενείς. Την εποχή αυτή αρχίζουν και αντιπαραθέσεις εντός του σώματος των ευγενών για τη νομή της εξουσίας, αντιπαραθέσεις οι οποίες de facto συμπεριέλαβαν και τον υπόλοιπο πληθυσμό. Επίσης έχουμε μία μεταβολή, έναν νεωτερισμό στον στρατιωτικό τομέα, τη φάλαγγα των οπλιτών. Την περίοδο αυτή, επίσης, συμβαίνουν εξειδικεύσεις, όπως ο διαχωρισμός του εμπορικού πλοίου από το πολεμικό (τριήρης) και το διαχωρισμό του ίππου από το πολεμικό άρμα. Η μεταβολή αυτή στο στρατό μάχης υιοθετήθηκε από όλες τις πόλεις του ελληνικού κόσμου.
Β' ελληνικός αποικισμός
Ο Β΄ελληνικός αποικισμός είναι η μετακίνηση ελληνικών ομάδων πληθυσμού από τα νησιά, την κυρίως Ελλάδα, τη Μικρά Ασία προς εδάφη κατοικούμενα από άλλους πληθυσμούς, από τον παλιό ελληνικό χώρο, δηλαδή, σε ξένες περιοχές. Έλληνες, λοιπόν, εγκαταστάθηκαν προς Νότο στην Αφρική, στην Κυρηναϊκή, άποικοι από την Απολλωνία και τη Θήρα, που ήταν αποικίες πρώτου σταδίου. Δυτικότερα δεν ήταν δυνατό να εγκατασταθούν, παρά να κάνουν κάποιες απόπειρες, διότι η φοινικική πόλη Τύρος είχε προλάβει να ιδρύσει την Καρχηδόνα, το 814/3 π.Χ., η οποία με τη σειρά της ίδρυσε και άλλες αποικίες και επεκτάθηκε προς την Ισπανία.
Στην περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης δεν ιδρύθηκαν αποικίες, αλλά μόνο εμπορικοί σταθμοί, καθώς αυτή ήταν η περιοχή κυριαρχίας των Ασσυρίων και, αργότερα, των Περσών. Επίσης, ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν στη βόρεια ακτή της Δυτικής Μεσογείου εκτός από την Ανατολική ακτή της Ισπανίας. Προς Βορρά αποικίσθηκε ολόκληρος ο Εύξεινος Πόντος, με ιδιαίτερη μεγάλη πυκνότητα στη δυτική και τη νότια ακτή. Στην είσοδο του Βοσπόρου ιδρύθηκε το Βυζάντιο και η Χαλκηδόνα. Στις ακτές της Προποντίδας όπως και στον Ελλήσποντο ιδρύθηκαν αποικίες, π.χ. η Σηστός και η Άβυδος. Το φυσικό γεωγραφικό όριο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας ήταν ο Ελλήσποντος και ο Βόσπορος, καθώς και ο ποταμός Τάναϊς ή ο ποταμός Φάσις. Στη Θρακική χερσόνησο, στο βόρειο Αιγαίο από τη Μεθώνη και την Πύδνα μέχρι τον Αίνο. Στην Ταρτησσό διαπιστώθηκε από αρχαιολογικά ευρήματα ελληνική παρουσία, η οποία τελειώνει στο τελευταίο τρίτο του 6ου π.Χ. αιώνα (530-500 π.Χ.).
Αίτια του Β' ελληνικού αποικισμού
Τα αίτια και οι λόγοι της μετανάστευσης όπως μας παραδίδονται από τις αρχαίες πηγές και συνάγονται από τα αρχαιολογικά δεδομένα είναι οι εξής:
Διαδικασία ίδρυσης μιας αποικίας
Συνήθης πρακτική ήταν η κατάκτηση του εδάφους. Ευρισκόμενοι σε άμεση γειτνίαση με άλλους πληθυσμούς έρχονταν σε επικοινωνία μαζί τους, αφού ένας μικρός πληθυσμός Ελλήνων βρισκόταν κοντά σε επαφή με τα ντόπια φύλα. Έτσι, διευρύνθηκε ο χώρος όπου είχαν ζήσει οι Έλληνες.
Οι θεσμοί της πόλης αποφάσιζαν την ίδρυση μιας αποικίας, ορίζονταν ο οικιστής και οι προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του στην αποστολή. Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί ότι για τον αποικισμό της Κυρήνης από τους Θηραίους ορίστηκε ότι ο ένας από τους δύο γιους μιας οικογένειας μπορούσε να συμμετάσχει στην αποστολή. Καθώς ζητούσε χρησμό η πόλη, ετοιμαζόταν η αναχώρηση με ένα πλοίο. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι ήταν πεντηκόντορος. Γινόταν θυσία και δινόταν η φωτιά, που σε συμβολικό επίπεδο τον άμεσο δεσμό αποικίας και μητρόπολης.
Σε λίγες περιπτώσεις έχουμε αναφορές για συμμετοχή γυναικών και εξίσου λίγες όπου οι άποικοι παντρεύονταν. Ο οικιστής οδηγούσε την αποστολή στον κατάλληλο τόπο και πριν να κατανείμουν τη γη, όριζαν το χώρο για τα ιερά, τη δημόσια γη και τεμάχιζαν σε γεωτεμάχια. Η οικοδόμηση της πόλης γινόταν υπό την ευθύνη του οικιστή, από τον οποίο ονομαζόταν και η αποικία, συνήθως από ένα μυθικό ιδρυτή. Η συντριπτική πλειοψηφία των πόλεων είχε ένα μυθικό ιδρυτή, αυτόν που κατά τον ιδρυτικό μύθο της πόλης την ίδρυσε. Π.χ. τα Άβδηρα κατά το μύθο είχαν ιδρυθεί από τον Άβδηρο, φίλο του Ηρακλή.
Οι ιστορικές συνέπειες του β’ ελληνικού αποικισμού
Στην ανάπτυξη της κοινής αυτής συνείδησης συνέβαλαν και οι πανελλήνιες γιορτές που άρχισαν να διοργανώνονται. Αρκετά εκτεταμένα εκφράζει αυτό η αμφικτιονία των Πυλών και των Δελφών. Δε γνωρίζουμε πολλά για την οργάνωση των αμφικτιονιών, αλλά έχουμε πολλές πληροφορίες για την αμφικτιονία των Πυλών και Δελφών, η οποία είχε δύο θρησκευτικά κέντρα: το ένα ήταν το ιερό της Δήμητρας και της Κόρης στις Πύλες και το άλλο ήταν το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Αρχικά, η αμφικτιονία απλωνόταν γύρω από τις Πύλες και ήταν γνωστή ως αμφικτιονία των Πυλών. Αργότερα, εντάχθηκαν και οι Δελφοί στην αμφικτιονία, η οποία πλέον περιλάμβανε εντός των ορίων της το ιερό του Απόλλωνα και μετονομάστηκες σε αμφικτιονία των Πυλών και των Δελφών. Το γεγονός ότι η αμφικτιονία των Δελφών και των Πυλών είχε δώδεκα έθνη μέλη και όχι πόλεις δείχνει ότι ήταν μία παλαιά αμφικτιονία χρονολογούμενη ίσως και από τη μυκηναϊκή εποχή. Το κάθε μέλος έστελνε δύο αντιπροσώπους στο αμφικτιονικό συνέδριο, αποτελούμενο από 24 αντιπροσώπους, οι οποίοι ονομάζονταν ιερομνήμονες και διαχειρίζονταν τα οικονομικά της συμμαχίας.
Τον 6ο π.Χ. αιώνα εμφανίζεται στις πηγές για την Κάτω Ιταλία ο όρος "Μεγάλη Ελλάδα", ο οποίος στη συνέχεια εξαφανίζεται, κάτι που αποτελεί ένα πρόβλημα της ιστορικής έρευνας.
Οπλιτική φάλαγγα
Το πρώτο μισό του 8ου αιώνα διαδόθηκε μία νέα τακτική μάχης, γνωστή ως οπλιτική φάλαγγα, καθώς η μάχη διεξαγόταν ανάμεσα σε δύο μεγάλους στρατιωτικούς σχηματισμούς, αποτελούμενους από οπλίτες. Με τη δημιουργία της φάλαγγας, συνέβη και η μετακίνηση της χειρολαβής της στρόγγυλης ασπίδας από το κέντρο στο άκρο. Η τεχνικής φύσης μεταβολή αυτή είχε αποτελέσματα στο ηθικό επίπεδο. Καθώς η χειρολαβή της ασπίδας βρισκόταν πλέον στην άκρη της ασπίδας, η τελευταία κάλυπτε μόνο το αριστερό τμήμα του σώματος του πολεμιστή που την έφερε, αφήνοντας ακάλυπτο το δεξί, την κάλυψη του οποίου αναλάμβανε ο ευρισκόμενος στα δεξιά του συμπολεμιστής, σχηματίζοντας ένα τείχος ασπίδων. Αυτή η αλληλεξάρτηση των αποτελούντων τη φάλαγγα, οδήγησε στη δημιουργία μίας εσωτερική συνοχής, λόγω της συνυπευθυνότητας των οπλιτών για τη διασφάλιση του αρραγούς της φάλαγγας και της αλληλοκάλυψης.
Μία διαφορετική τακτική διεξαγωγής της αναμέτρησης, η οποία αποτελούσε παραλλαγή της κλασικής φάλαγγας ήταν η λεγόμενη Λοξή φάλαγγα, την οποία χρησιμοποίησε ο Επαμεινώνδας στη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.). Κατά την τακτική της λοξής φάλαγγας, η οπλιτική φάλαγγα χωριζόταν σε δύο πτέρυγες: αυτήν που αποτελούσε την κύρια επιθετική δύναμη και την υποστηρικτή, καθεμία από τις οποίες αναλάμβανε διαφορετικούς ρόλους. Κατόπι, χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα από το Φίλιππο το Β’ της Μακεδονίας και από το διάδοχό του Αλέξανδρο Γ’, στις μάχες του Γρανικού, της Ισσού και των Γαυγαμήλων, και από τα ελληνιστικά βασίλεια. Τελευταία χρήση της μακεδονικής φάλαγγας έγινε από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Καρακάλλα (211-217 μ.Χ.), ο οποίος τύγχανε θαυμαστής του Αλεξάνδρου και γι’ αυτό αναβίωσε τη χρήση της.
Κατάργηση της βασιλείας
Θα πρέπει ακόμη να αναφερθούμε στην κατάργηση της βασιλείας. Όπως γνωρίζουμε από γραμματειακές πηγές, ήδη από την περίοδο ανάμεσα στον 8ο αιώνα (τα μέσα του οποίου αποτελούν σημείο καμπής) και το α’ μισό του 7ου αιώνα, η βασιλεία είχε καταργηθεί στο μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού κόσμου.
Η αλλαγή αυτή, που οδήγησε στην άσκηση της πολιτικής διακυβέρνησης από το σώμα των ευγενών, σε κάποιες περιοχές έγινε με βίαιο τρόπο. Της αριστοκρατίας, δηλαδή, χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι η άσκηση της εξουσίας από τους ευγενείς, μέσω της κατοχής ετήσιων αξιωμάτων, προηγήθηκε η βίαιη έκπτωση του βασιλιά. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, η αντικατάσταση του βασιλιά από τους ευγενείς έγινε σταδιακά, καθώς το αξίωμα του βασιλιά παρέμεινε, άλλαξε, ωστόσο το περιεχόμενό του. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, για την οποία γνωρίζουμε πολλά από το έργο του Αριστοτέλη "Αθηναίων Πολιτεία", σημειώνεται μία μακρόχρονη εξέλιξη. Από το 683/2 π.Χ. καθιερώθηκαν εννέα ετήσια αξιώματα, ενώ ο τίτλος του βασιλιά διατηρήθηκε για ένα από αυτά. Οι εννέα άρχοντες, οι οποίοι προέρχονταν από τους ευγενείς, ήταν οι εξής: ο άρχων (με τη σημερινή ορολογία επώνυμος άρχων), ο άρχων βασιλεύς, ο οποίος είχε πλέον θρησκευτικές αρμοδιότητες, ο πολέμαρχος και οι έξι θεσμοθέται, με δικαστικές αρμοδιότητες. Ένδειξη για ομαλή μετάβαση από το πολίτευμα της βασιλείας στην αριστοκρατία, όπως στην περίπτωση της Αθήνας, αποτελεί η διατήρηση και μετά την κατάργηση της βασιλείας του –ετήσιου πλέον- αξιώματος του βασιλέως με άλλες αρμοδιότητες, όπως συμβαίνει και στη Σαμοθράκη και στην Απολλωνία.
Σε ορισμένες περιοχές του ελληνικού χώρου, το πολίτευμα της βασιλείας διατηρήθηκε και μετά την αρχαϊκή περιοχή. Ανάμεσα σε αυτές, το Άργος, όπου η βασιλεία καταργήθηκε τον 5ο αιώνα, την Κυρήνη, (μέχρι τα μέσα του 5ου αιώνα) και οι πόλεις της Κύπρου (μέχρι το 310 π.Χ.). Επίσης, οι Μακεδόνες διατήρησαν το θεσμό της βασιλείας μέχρι την κατάλυση του κράτους τους (168 π.Χ.) και το ηπειρωτικό φύλο των Μολοσσών, όπου υπήρχε διπλή βασιλεία, προερχόμενη από την ίδια οικογένεια. Παρατηρούμε ότι, γενικά, πρόκειται για περιοχές απομονωμένες από το κέντρο του ελληνικού πολιτισμού.
Η νομοθεσία του Σόλωνα
Κατά την αρχαϊκή περίοδο, επίσης, συμβαίνει η κωδικοποίηση του δικαίου, όπως και του θρησκευτικού. Στην Αθήνα, ο Σόλων, πέρα από τα κοινωνικής υφής, έλαβε και πολιτικά μέτρα. Διαχώρισε τους Αθηναίους πολίτες σε τέσσερις κατηγορίες ανάλογα με το εισόδημά τους: ανώτερη τάξη ήταν οι πεντακοσιομέδιμνοι, οι οποίοι είχαν ετήσιο εισόδημα άνω των 500 μεδίμνων δημητριακών, ακολουθούσαν οι ιππείς ή τριακοσιομέδιμνοι, οι οποίοι είχαν ετήσιο εισόδημα άνω των 300 μεδίμνων, έπειτα οι ζευγίται ή διακοσιομέδιμνοι, με εισόδημα ανώτερο των 200 μεδίμνων και κατώτατη κατηγορία ήταν οι θήτες, το εισόδημα των οποίων δεν ξεπερνούσε τους 200 μεδίμνους.
Ανάλογα με την κατάταξη του καθενός με βάση το εισόδημά του, καθορίστηκε ο βαθμός συμμετοχής στη διακυβέρνηση των κοινών και στη συγκρότηση του στρατού. Όσον αφορά το πολιτικό σκέλος, μόνο τα μέλη της πρώτης τάξης είχαν το δικαίωμα να εκλέγονται άρχοντες και, επομένως, να συμμετέχουν στον Άρειο Πάγο, τον οποίο αποτελούσαν διατελέσαντες άρχοντες, ή ταμίες, οι οποίοι διαχειρίζονταν το δημόσιο χρήμα. Οι θήτες είχαν το δικαίωμα συμμετοχής μόνο στην εκκλησία του δήμου και στο δικαστήριο της Ηλιαίας. Αναφορικά με τη συγκρότηση του στρατού, το ιππικό αποτελούταν από τα νεότερα μέλη των τάξεων των πεντακοσιομεδίμνων και των τριακοσιομεδίμνων. Ως οπλίτες υπηρετούσαν το σύνολο των ζευγιτών και τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη των δύο ανώτερων τάξεων.
Το φαινόμενο της τυραννίδας
Για πρώτη φορά την περίοδο αυτή παρουσιάζεται το φαινόμενο της τυραννίδας, το οποίο την περίοδο αυτή γνωρίζει ιδιαίτερη διάδοση. Οι τυρρανίδες της εποχής αυτής είναι γνωστές ως η αρχαία τυραννίς, σε αντιπαραβολή με την νεότερη τυραννίδα, που συμβαίνει στην ύστερη κλασική και κυρίως στην ελληνιστική εποχή. Από τις αρχαίες πηγές η τυραννίδα δε θεωρείται πολίτευμα, αλλά απόκλιση, ούτε, δηλαδή, θεωρητική νομιμοποίηση ούτε ήταν αποδεκτή στην πράξη. Βέβαια, η τυραννίδα δεν έπαυσε να υπάρχει και κατά την κλασική εποχή, οι περιοχές, όμως, στις οποίες υπήρχε ήταν συγκεκριμένες: οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας, τον 6ο και τον πρώιμο 5ο αιώνα, λόγω της περσικής επιρροής και, δεύτερον, η αρχαϊκή και κλασική Σικελία, όπου εξηγείται ιστορικά λόγω των συνεχών προβλημάτων με τους Καρχηδονίους, οι οποίοι είχαν αποικίσει το βόρειο τμήμα του νησιού.
Το πλαίσιο εμφάνισης της τυραννίδας, της ανάληψης, με άλλα λόγια της άσκησης της εξουσίας από ένα πρόσωπο, κατά την αρχαϊκή περίοδο συνθέτουν οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των ευγενών για την κατάληψη των αξιωμάτων. Τα μέσα ισχύος που απαραίτητα έπρεπε να έχει στη διάθεσή του ένας ευγενής προκειμένου να κατορθώσει να υπερισχύσει των αντιπάλων του επιβαλλόμενος ως τύραννος είναι τα εξής:
Περιοχή εξάπλωσης της τυραννίδας
Η τυραννίδα εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χώρου, καθώς παρατηρήθηκε στις εξής πόλεις:
Λίγες μόνο περιοχές του ελληνικού κόσμου δε γνώρισαν την τυραννίδα, ανάμεσα στις οποίες και η Σπάρτη, κάτι το οποίο δικαιολογείται ιστορικά. Όπως παρατηρούμε, στις πόλεις που εγκαθιδρύθηκε τυραννίδα, αυτό συνέβη μετά την κατάργηση της βασιλείας. Ωστόσο, στη Σπάρτη η διπλή βασιλεία δεν καταργήθηκε ποτέ, αφού με τη Μεγάλη Ρήτρα, οι δύο βασιλείς εντάχθηκαν στη γερουσία, μη; διατηρώντας ουσιώδη χαρακτηριστικά της ιδιότητάς τους. Πλέον ήταν στρατιωτικοί αρχηγοί, έχοντας, παράλληλα, ορισμένες θρησκευτικές αρμοδιότητες και διατηρώντας μέρος των δικαστικών αρμοδιοτήτων τους. Καθώς, λοιπόν, το πολίτευμα της Σπάρτης κατένειμε την πολιτική ισχύ στους δύο βασιλείς, στη γερουσία, στους πέντε εφόρους και στην Απέλλα, κατά τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων εκφράζονταν όλα τα κοινωνικά μέρη και, συνεπώς, δεν υπήρχαν περιθώρια εγκαθίδρυσης προσωπικής εξουσίας.
Οι εξελίξεις στην Αθήνα
Περισσότερες πληροφορίες έχουμε για την τυραννίδα στην Αθήνα. Η πρώτη αποτυχημένη απόπειρα επιβολής τυραννίδας έγινε από τον Κύλωνα, ο οποίος δε διέθετε τα αναγκαία μέσα ισχύος. Ο Κύλων, όντας ολυμπιονίκης το έτος 640/39, το 636 ή το 632 (δεν υπάρχει ακριβής χρονολόγηση) με μισθοφόρους που του παρέσχε ο πεθερός του, τύραννος των Μεγάρων, ο Θεαγένης, προσπάθησε να εγκαθιδρύσει τυραννίδα, αλλά αναγκάστηκε να δραπετεύσει ενώ οι οπαδοί του, παρόλο που κατέφυγαν σε βωμούς, ζητώντας άσυλο, δολοφονήθηκαν κατά διαταγή του εν ενεργεία επώνυμου άρχοντα, του Μεγακλή, ο οποίος καταγόταν από το γένος των Αλκμεωνιδών. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, γνωστού ως Κυλώνειο άγος, οι Αλκμεωνίδες εξορίστηκαν από την Αθήνα, μέχρις ότου έλαβαν αμνηστία την εποχή του Σόλωνα.
Τα νομοθετικά μέτρα του τελευταίου δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, καθώς δεν εξασφάλισαν σε ένα μεγάλο διάστημα πολιτική και κοινωνική σταθερότητα, διότι η ισχύς των ευγενών έμεινε ως είχε και δεν περιορίσθηκε, παρ’ όλη την κατάτμησή τους σε δύο τάξεις (πεντακοσιομέδιμνοι και τριακοσιομέδιμνοι). Οι μεταξύ ευγενών ανταγωνισμοί συνεχίστηκαν και μάλιστα οι δραστηριότητές τους υπερέβαιναν το θεσμοθετημένο πλαίσιο. Αυτό αποδεικνύει και το γεγονός ότι δύο φορές μετά τη θέσπιση της νομοθεσίας του Σόλωνα η θέση του επώνυμου άρχοντα έμεινε κενή λόγω αναταραχών, το 590/89 και το 586/5, περίοδοι γνωστοί ως περίοδοι αναρχίας.
Ακόμη, σημειώθηκε δεύτερη απόπειρα επιβολής τυραννίδας. Ο Δαμασίας αρνήθηκε να παραδώσει το αξίωμα του επώνυμου άρχοντα, το οποίο κατείχε, και παρέμεινε στη θέση αυτή για δύο χρόνια και δύο μήνες, την περίοδο 582-580, αφού έκρινε ότι η θεσμική οδός δεν ενδεικνυόταν για την εγκαθίδρυση προσωπικής εξουσίας. Τελικά, ο Δαμασίας ανατράπηκε από τον πληθυσμό.
Οι έριδες των ευγενών συμπεριέλαβαν τους πληθυσμούς της Αττικής. Δημιουργήθηκαν, λοιπόν, τρεις τοπικά προσδιορισμένες παρατάξεις με επικεφαλής ισχυρά γένη ευγενών. Αυτοί ήταν οι Πεδιακοί, που νέμονταν την εύφορη κοιλάδα του Κηφισού, με αρχηγό το Λυκούργο του γένους των Ετεοβουτάδων, τους Παράλιους, που κατοικούσαν στη νότια ακτή της Αττικής, με επικεφαλής το Μεγακλή των Αλκμεωνιδών, και οι Διάκριοι ή Υπεράκριοι, που εντοπίζονταν στη βόρεια και ανατολική Αττική, με κέντρο τη Βραυρώνα, η οποία ήταν κέντρο του γένους του αρχηγού της παράταξης, του Πεισίστρατου. Η επιρροή των τριών επικεφαλής επεκτεινόταν στις περιοχές που ήλεγχε το γένος του καθενός.
Η τυραννίδα του Πεισίστρατου
Τελικά, στην αναμέτρηση μεταξύ των παρατάξεων επικράτησε ο Πεισίστρατος, ο οποίος ανάμεσα στο 570 και το 560 ήταν πολέμαρχος και διακρίθηκε λόγω σημαντικών επιτυχιών του εναντίον των Μεγαρέων, από τους οποίους απέσπασε το επίνειο της πόλης τους, τη Νίσαια και τη Σαλαμίνα.
Ο Πεισίστρατος ισχυρίσθηκε ότι δέχθηκε επίθεση και ζήτησε προσωπική φρουρά την οποία και έλαβε, επί άρχοντος Κωμέου, το 561/60, και χρησιμοποίησε για να καταλάβει την εξουσία καταλαμβάνοντας την ακρόπολη. Λόγω της αντίδρασης του Μεγακλή και του Λυκούργου, υποχρεώθηκε σχεδόν αμέσως να εγκαταλείψει την Αττική. Μετά την πρώτη έξωση του Πεισίστρατου, το 561/60 ή 560/59, ο Μεγακλής τον επανέφερε το 557/6 ή 556/5 στην Αθήνα, την οποία εγκατέλειψε πιθανώς το 556/5.
Μετά τη δεύτερή του αυτή έξωση, ο Πεισίστρατος μερίμνησε να ενισχύσει τη θέση του. Αρχικά, κατευθύνθηκε στην Ερέτρια με τους ευγενείς της οποίας είχε πολύ καλές σχέσεις. Με την οικονομική ενίσχυσή τους και τη συμμετοχή Ερετριέων, πιθανώς και μερικών Αθηναίων, ίδρυσε μία αποικία στο Θερμαϊκό, τα Δίκαια, την οποία οι έρευνες τοποθετούν ανάμεσα στη Θέρμη και την Ποτίδαια, ίσως στη σημερινή Αγία Παρασκευή. Από εκεί πήγε στο Παγγαίο, όπου ασχολήθηκε με την εκμετάλλευση ορυχείων, δραστηριότητα η οποία του προσκόμισε πολλά χρήματα. Έπειτα, ζήτησε βοήθεια από προσωπικούς του φίλους στη Θήβα και από τον Λύγδαμη, τύραννο της Νάξου, ενώ ο γιος του Ηγησίστρατος, συγκέντρωσε στρατό από το Άργος. Πιθανώς το 546/5, λοιπόν, αποβιβάστηκε με στρατό στο Μαραθώνα και αφού νίκησε το στρατό της πόλης στην Παλλήνη επέβαλε τυραννίδα.
thumb|Οι [[τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτονας (Ρωμαϊκό αντίγραφο συντάγματος του 5ου π.Χ. αι. Νάπολη.).]] Επιπλέον, ενίσχυσε τις λατρείες της πόλης, αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα τις τοπικές. Στον Πεισίστρατο αποδίδονται η ενίσχυση των Παναθηναίων, που είχαν καθιερωθεί από το 566/5 και εορτάζονταν πλέον με μεγάλη μεγαλοπρέπεια, και των Ελευσίνιων μυστηρίων και η ίδρυση των μεγάλων ή εν άστει Διονυσίων. Επίσης, οικοδόμησε το ναό της Παρθένου Αθηνάς στην Ακρόπολη, ο οποίος καταστράφηκε από τους Πέρσες το 480 π.Χ., άρχισε η κατασκευή του ναού του Ολυμπίου Διός και ιδρύθηκε το υδραγωγείο της πόλης, γνωστό ως Εννεάκρουνο. Για τα έργα αυτά διέθετε πόρους από τα μεταλλεία του Παγγαίου και του Λαυρίου αλλά και την κατάσχεση των περιουσιών των ευγενών που εκδιώχθηκαν ή έφυγαν από την Αθήνα.
Τον Πεισίστρατο διαδέχθηκαν στην εξουσία μετά το θάνατό του οι δύο γιοι του, ο Ιππίας και ο Ίππαρχος. Το θέρος του 514 π.Χ. κατά τον εορτασμό των μεγάλων Παναθηναίων ο Ίππαρχος δολοφονήθηκε και ο Ιππίας εγκατέλειψε την Αττική το 510 π.Χ., μετά από απαίτηση του βασιλιά της Σπάρτης Κλεομένη Α’, και κατευθύνθηκε προς το Σίγειο. Ακολούθησαν οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη. Γενικά μετά την τυραννίδα οι αρχαίες ελληνικές πόλεις είτε επανήλθαν σε ολιγαρχικό καθεστώς είτε επέλεξαν τη δημοκρατία. Κύριες διαφορές μεταξύ των δύο αυτών πολιτευμάτων είναι το ότι στην ολιγαρχία υπάρχουν και οικονομικές υποχρεώσεις για τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση των κοινών και ότι σημαντικότερος θεσμός δεν είναι η εκκλησία του δήμου, αλλά η βουλή.
Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη
Εκ των πραγμάτων, η τυραννίδα του Πεισίστρατου διευκόλυνε τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη και την ανάδυση της δημοκρατίας, διότι συνέβαλε στην αποδυνάμωση των ευγενών και την άμβλυνση των σχέσεων εξάρτησης μεταξύ ευγενών και του υπόλοιπου πληθυσμού.
Με τη φυγή του Ιππία, επανεμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο οι ευγενείς, με εξέχοντες του εξής δύο: τον Ισαγόρα, γιο του Πεισάνδρου, και τον Κλεισθένη, που εξέφραζαν αντίπαλες απόψεις. Ο Κλεισθένης, καταγόταν από το γένος των Αλκμεωνιδών, που δεν είχε επικρατήσει στη φάση των αντιπαραθέσεων μεταξύ των ευγενών, και είχε διατελέσει άρχων το 525/4. Ο Ισαγόρας, νοσταλγός της τυραννίδας, επικράτησε με την υποστήριξη εταιρειών και εξελέγη άρχων το 508/7 π.Χ. Τότε, ο Κλεισθένης στράφηκε στο δήμο και κυρίως στους μη ευγενείς και πρότεινε ένα ριζοσπαστικό και πολύ ενδιαφέρον στη σύλληψη πρόγραμμα. Ο Ισαγόρας ζήτησε τη βοήθεια της Σπάρτης, η οποία συγκάλεσε συνέδριο της Πελοποννησιακής συμμαχίας. Επειδή οι βασιλείς της Σπάρτης, Κλεομένης και Δημάρατος, εξέφρασαν διαφορετικές απόψεις, αφού ο πρώτος υποστήριξε τον Ισαγόρα, ενώ ο δεύτερος όχι, και ορισμένες πόλεις, όπως η Κόρινθος, προέβαλαν αντιρρήσεις, ο Ισαγόρας παρέμεινε χωρίς βοήθεια και η εσωτερική πολιτική κατάσταση της Αθήνας άλλαξε εντελώς.
Peugeot 605
Το Peugeot 605 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, από τον Ιούλιο του 1989 έως τον Σεπτέμβριο του 1999. Συνολικά παρήχθησαν 252.185 αντίτυπα σειράς 605 στα 10 έτη παραγωγής του.
Αρχαϊκή εποχή
Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη
Υπάρχει μία ανακρίβεια στο χρονικό προσδιορισμό της κατάθεσης της πρότασης του Κλεισθένη. Το 507/6 άρχων ήταν ένας συγγενής του Κλεισθένη. Επομένως, οι προτάσεις του Κλεισθένη κατατέθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του Ισαγόρα ή την αρχή του επόμενού έτους, δηλαδή το 508/7 ή το 507. Το πρώτο πεδίο των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη ήταν η διάρθρωση του σώματος των πολιτών. Η επικράτεια της Αττικής διαιρέθηκε σε τρεις περιοχές: το άστυ, την παράλια (χώρα), και τη μεσόγαια (χώρα), καθεμία από τις οποίες υποδιαιρούνταν σε 10 τριττύες. Κάθε τριττύς περιείχε έναν αριθμό δήμων, τέτοιο ώστε ο πληθυσμός να ισοκατανέμεται στις τριττύες. Η νέα διάρθρωση του σώματος των πολιτών επιτεύχθηκε με τη δημιουργία δέκα νέων φυλών, καθεμία από τις οποίες αποτελούνταν από τρεις τριττύες, καθεμιά από διαφορετική περιοχή, αναμιγνύοντας το πληθυσμό. Ταυτόχρονα, όμως, ο Κλεισθένης δεν κατήργησε τις τέσσερις φυλές, οι οποίες συνέχισαν να υπάρχουν ως θρησκευτικές ενώσεις.
Peugeot 605
Ιστορικό
Το Peugeot 605 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1989 και κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως, αν και η μαζική παραγωγή του είχε ήδη ξεκινήσει από τον Ιούλιο του 1989. Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, ως δεξιοτίμονο, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα τέλη της άνοιξης του 1990.
Αρχαϊκή εποχή
Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη
Οι δήμοι προϋπήρχαν χωρίς, ωστόσο, να έχουν πολιτική σημασία. Με τις μεταρρυθμίσεις που εισηγήθηκε ο Κλεισθένης, ο κάθε δήμος γινόταν η μικρότερη διοικητική μονάδα, με την ακόλουθη θεσμική οργάνωση. Επικεφαλής του δήμου ήταν ο δήμαρχος. Ο δήμος διατηρούσε τα ληξιαρχικά μητρώα, η εγγραφή στα οποία ήταν προϋπόθεση της απόκτησης της ιδιότητας του πολίτη, τελούσε παραδοσιακές λατρείες. Η εγγραφή στα μητρώα ενός δήμου ήταν κληρονομική και μπορούσε να αλλάξει μόνο με υιοθεσία από δημότη άλλου δήμου. Τα δημοτικά ονόματα καθιερώθηκαν ως συστατικό του ονόματος κάθε πολίτη.
Peugeot 605
Ιστορικό
Στα πλαίσια της πολιτικής του Ομίλου PSA (που τότε ονομαζόταν PSA Peugeot Citroën), το 605 μοιραζόταν το ίδιο πλαίσιο και τους ίδιους κινητήρες με το Citroën XM. Ωστόσο, αντίθετα με το ΧΜ που ήταν ένα εντελώς αντισυμβατικό 5-πορτο liftback δύο όγκων, το 605 ήταν ένα τυπικό 4-πορτο σεντάν τριών όγκων, ενώ και η αισθητική των δύο μοντέλων, τόσο η εξωτερική όσο και στο σαλόνι, ήταν εντελώς διαφορετική, σε βαθμό που ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί τη συγγένεια. Το 605 ήταν ο επίσημος διάδοχος τόσο του εμπορικά ανεπιτυχούς Peugeot 604, που είχε αποσυρθεί από την παραγωγή ήδη από το 1985, όσο και του δημοφιλέστερου Peugeot 505, το οποίο αντικαταστάθηκε από δύο μοντέλα: το μεσαίο οικογενειακό Peugeot 405, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1987, και το μεσαίο πολυτελές 605. Ειδικότερα όμως η έκδοση 505 station wagon διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Μάρτιο του 1992, καθώς η Peugeot σχεδίαζε, προηγουμένως, να την αντικαταστήσει με μια εκδοχή station wagon του 605, αλλά τελικώς η έκδοση αυτή ματαιώθηκε, καθώς θεωρήθηκε ότι δεν θα σημείωνε μεγάλη απήχηση στο κοινό.
Τα ισχυρά πλεονεκτήματα του 605 ήταν τα υψηλά επίπεδα εξοπλισμού, η πολυτελής διακόσμηση στο εσωτερικό και ιδίως στο προαιρετικό δερμάτινο σαλόνι, η ομαλή του ποιότητα κύλισης και το εξαιρετικό του κράτημα / οδική συμπεριφορά. Όμως η Peugeot πάντα δυσκολευόταν να πετύχει εμπορικά εκτός Γαλλίας στην κατηγορία των πολυτελών αυτοκινήτων και το 605 δεν ήταν εξαίρεση. Επιπλέον, εισέπραξε άκρως αρνητικά σχόλια ότι ήταν υπερβολικά παρόμοιο στη σχεδιαστική φιλοσοφία και στην εξωτερική εμφάνιση με το αμέσως μικρότερο Peugeot 405 για να δικαιολογεί την αυξημένη τιμή του, ενώ και το ταμπλό του απέσπασε επίσης κακές κριτικές για τον αδιάφορο σχεδιασμό του. thumb|left|Το πίσω μέρος ενός Peugeot 605 του 1994 - 1999.
Αρχαϊκή εποχή
Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη
Στον Κλεισθένη, επίσης, αποδίδεται η δημιουργία του θεσμού της στρατηγίας. Οι στρατηγοί ήταν αιρετοί αξιωματούχοι.
Ο Κλεισθένης εισηγήθηκε το θεσμό του οστρακισμού, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ως μέσο εξουδετέρωσης προσώπων που επηρέαζαν τα πράγματα σε βαθμό τέτοιο ώστε να κινδυνεύει το δημοκρατικό πολίτευμα. Εφαρμόστηκε από το 487 έως το 417. Ο οστρακισμός διεξαγόταν κατά την έκτη πρυτανεία κάθε έτους. Ο θεσμός αυτός παρατηρείται σε δύο ακόμη πόλεις, την Κυρήνη και τις Συρακούσες.
Peugeot 605
Ιστορικό
Επίσης, όπως συνέβη και με τα αρχικά XM, τα πρώτα 605 υπέφεραν από ελαττωματικές ηλεκτρικές συνδέσεις (connectors), που είχαν την τάση να οξειδώνονται, με αποτέλεσμα την αποστολή εσφαλμένων πληροφοριών. Αυτό συνέβη τότε, λόγω μιας υπερβολικής οικονομίας στα συστατικά στοιχεία, δεδομένου ότι η μητρικός Όμιλος PSA αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες κατά την εποχή του σχεδιασμού των Peugeot 605 και Citroën XM. Ήδη από τους πρώτους μήνες όμως, αυτό προκάλεσε έναν μεγάλο αριθμό μηχανικών βλαβών και δυσλειτουργιών στα ηλεκτρικά, με τελικό αποτέλεσμα ότι το 605 υπέστη σοβαρή ζημιά στη φήμη του και, παρά τις προσπάθειες της εταιρείας, δεν κατάφερε ποτέ να την αποκαταστήσει. Μάλιστα ενώ στο Citroën ΧΜ όλα αυτά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν οριστικά μέσα στο 1991 και σύντομα είχε γίνει ένα πολύ ώριμο και αξιόπιστο μοντέλο, στο Peugeot 605 χρειάστηκαν διαρκείς παρεμβάσεις και ανακλήσεις για 3 χρόνια για να βελτιωθούν τα αρχικώς απογοητευτικά επίπεδα αξιοπιστίας. thumb|left|Peugeot 605 2.0 ST του 1998 στη [[Χιλή.]]
Αν και τον Ιούνιο του 1994, για τη σεζόν (model year) του 1995, έγινε μια ελαφρά αισθητική ανανέωση στα μπροστινά και πίσω φώτα, ταυτόχρονα και με την καθιέρωση στάνταρ αερόσακου οδηγού και περαιτέρω σημαντικές βελτιώσεις στην αξιοπιστία, η εμπορική του απήχηση δεν φάνηκε να βελτιώνεται. Μετά και το εισαγωγή στην αγορά του πολύ πιο σύγχρονου αισθητικά (τόσο στην εξωτερική εμφάνιση, όσο και στο σαλόνι) και εξαιρετικά επιτυχημένου Peugeot 406, τον Σεπτέμβριο του 1995, οι πωλήσεις του 605 κατέρρευσαν σε σχεδόν αμελητέα επίπεδα - ενδεικτικώς, από το αποκορύφωμα των πωλήσεων το 1990, που έφτασαν τα 56.853 αντίτυπα, το 1995 έπεσαν στα 15.102 αντίτυπα και στη συνέχεια ακόμα χαμηλότερα. Σταδιακά, στα αμέσως επόμενα έτη παραγωγής του, το 605 απέκτησε και αερόσακο συνοδηγού και πλευρικούς αερόσακους στα μπροστινά καθίσματα. Μέσα στο 1997 έγινε η αντικατάσταση των δύο παλαιότερων τρίλιτρων κινητήρων από έναν εντελώς νέο 3.0 λίτρων V6 και 24-βαλβίδο, ισχύος 194 hp, τον «ES9», όπως συνέβη τότε και σε όλα τα τρίλιτρα μοντέλα του Ομίλου PSA. Τελικώς, το 605 διακόπηκε εντελώς «αθόρυβα» τον Σεπτέμβριο του 1999 και μάλιστα τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν με μεγάλη δυσκολία. thumb|right|Peugeot 605 2.0 SRi του 1995 στη [[Χιλή.]]
Αρχαϊκή εποχή
Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη
Μετά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη, το δημοκρατικό πολίτευμα παρέμεινε σχετικά σταθερό, καθώς διευρύνθηκε μόνο σε σημεία. Η σημασία των ευγενών διατηρήθηκε, καθώς τον 5ο αιώνα οι ευγενείς κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή της Αθήνας. Αφαιρέθηκε, όμως, από αυτούς η αποκλειστικότητα στην άσκηση της εξουσίας. Έπαψε, ακόμη, η αντιπαράθεσή τους εκτός των θεσμών, αφού οι πολιτικές αντιπαραθέσεις γίνονταν πλέον στην εκκλησία με τους λόγους.
Peugeot 605
Ιστορικό
Πάντως όσα αυτοκίνητα κατασκευάστηκαν από το 1992 και μετά, γενικώς έχουν καλή ποιότητα κατασκευής και αξιοπιστία. Αυτό συχνά προσέφερε στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 εκπληκτικά καλές ευκαιρίες για την εύκολη αγορά μεταχειρισμένων, καθώς η αρχική απαξιωτική φήμη του 605 διατηρoύσε τις τιμές των αντιτύπων σε χαμηλά επίπεδα.
Αρχαϊκή εποχή
Παραπομπές
*
Peugeot 605
Κινητήρες
left|thumb|Ο κινητήρας 3.0 V6 12-βάλβιδος του Peugeot 605.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1956-57
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Μακεδονίας για την περίοδο 1956-1957 διεξήχθη με τη συμμετοχή 27 συνολικά συλλόγων σε τρείς κατηγορίες.
Peugeot 605
Κινητήρες
Υπήρξαν επίσης και κινητήρες ντίζελ, αλλά μόνο 4-κύλινδροι σε σειρά (I4). Αρχικά διατέθηκαν ένας 2.1 λίτρων ντίζελ 83 ίππων SLD και ένας 2.1 λίτρων τουρμποντίζελ 110 ίππων SLDT. Το 1995, προστέθηκε ένας 2.5 λίτρων τουρμποντίζελ, ισχύος 130 ίππων, προσφέροντας καλή απόδοση για τα δεδομένα των κινητήρων ντίζελ της τότε εποχής.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1956-57
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ. Ήταν το 7ο και τελευταίο πρωτάθλημα του συλλόγου.
Peugeot 605
Αισθητική
right|thumb|Το πλαϊνό προφίλ ενός Peugeot 605 του 1989 - 1994.
Όπως προαναφέρθηκε, η εξωτερική εμφάνιση του 605 είχε υπερβολικά μεγάλη ομοιότητα με το αμέσως μικρότερο Peugeot 405. Επιπλέον, το πλαϊνό προφίλ του 605 θύμιζε έντονα την Alfa Romeo 164, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στην αγορά στις 7 Φεβρουαρίου 1987, ενώ και τα τρία μοντέλα (405, 605 και 164) είχαν σχεδιαστεί από τον οίκο Πινινφαρίνα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το 605 είχε στενή συγγένεια με το Citroën XM και δεν είχε κανένα κοινό στοιχείο με την 164.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1956-57
Β΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας κατέκτησε ο Μ.Γ.Σ.Σ. Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης.
Peugeot 605
Αντικατάσταση του 605
right|thumb|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Peugeot 605 3.0 SV του 1990 - 1994 στην Αυστραλία.]]
Ο διάδοχος του 605, το Peugeot 607, παρουσιάστηκε στα τέλη του 1999 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Μάιο του 2000, σημειώνοντας λίγο μεγαλύτερη επιτυχία στην εγχώρια αγορά, αλλά καμία απολύτως απήχηση στις εξαγωγικές αγορές και τελικώς διακόπηκε επίσης «αθόρυβα» τον Σεπτέμβριο του 2010. Μάλιστα τόσο το αμάξωμα (σασί) όσο και τα μηχανικά μέρη του 605 (κινητήρες και συστήματα μετάδοσης) μεταφέρθηκαν και στο Peugeot 607, με μικρές μόνο τροποποιήσεις, αν και η αισθητική του 607, τόσο εξωτερικά, όσο και στο σαλόνι, ήταν εντελώς διαφορετική στον εξωτερικό παρατηρητή.