cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψευδομύξωμα περιτοναίου
Όπως συμβαίνει με τη μεγάλη πλειονότητα των όγκων, η ακριβής αιτία της ασθένειας δεν είναι γνωστή. Δεν υπάρχουν γενετικοί, οικογενειακοί ή περιβαλλοντικοί παράγοντες που να προκαλούν αυτή τη διαταραχή. Η διάγνωση συνήθως γίνεται κατά λάθος, κατά τη θεραπεία άλλων ασθενειών. Για τη διάγνωση συνήθως χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι εξέτασης, όπως το υπερηχογράφημα, η αξονική, και η μαγνητική. Η θεραπεία αρχικά περιλαμβάνει τη χειρουργική επέμβαση, για την απομάκρυνση του όγκου, και στη συνέχεια τη χημειοθεραπεία. Η συχνότητα εμφάνισης της ασθένειας είναι 2 περιπτώσεις ανά 1.000.000 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Καρκίνος
Ραδιόφωνο στην Ελλάδα
Το ραδιόφωνο είχε έντονα πολιτικές χρήσεις από τις προπολεμικές και τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις, ωστόσο έγινε ένα λαϊκό, ψυχαγωγικό μέσο που προσέλκυσε σημαντικούς ανθρώπους του πνεύματος, οι οποίοι παρήγαν ποιοτικό πρόγραμμα. Με την απελευθέρωση στη δεκαετία του 1980, το πρόγραμμα έγινε –και σε μεγάλο βαθμό παραμένει μέχρι και σήμερα– εμπορικό, ενώ άρχισαν να εμφανίζονται και να επικρατούν αυτοματισμοί (playlist, λίστα αναπαραγωγής) που επικρίνονται για τη μονομέρεια του περιεχομένου. Απήχηση, ακόμη, έχουν τα αθλητικά ραδιόφωνα. Παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες ρύθμισης, το τοπίο παραμένει σε μεγάλο βαθμό άναρχο· σε όλη τη χώρα υπάρχουν πολλές εκατοντάδες σταθμοί. Σε σύγκριση με την τηλεόραση και τον γραπτό τύπο, το ραδιόφωνο συγκέντρωνε μικρότερο μερίδιο διαφημιστικής δαπάνης, γεγονός που προκαλεί σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση σημαντικά προβλήματα βιωσιμότητας σε σταθμούς στην Αθήνα και την περιφέρεια.
Πρώτες ανεπίσημες και επίσημες προσπάθειες (ως το 1945)
To 1926 εξέπεμψε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη ο Χρίστος Τσιγγιρίδης, επιχειρηματίας-εισαγωγέας ραδιοφωνικών συσκευών. Τρία χρόνια αργότερα, το 1929, μετά από κάποιες δοκιμές, δημιούργησε δικό του σταθμό που μετέδιδε πρόγραμμα με ελληνική και ξένη σοβαρή μουσική στο πλαίσιο της ΔΕΘ και μόνο κατά τη διάρκειά της. Ο Τσιγγιρίδης ήθελε να αυξήσει τις πωλήσεις ραδιοφώνων για αυτό το λόγο έφτιαξε τον σταθμό, ο οποίος μετέδιδε διαφημίσεις, αναγγελίες και ειδήσεις σε συνεργασία με την εφημερίδα Μακεδονία. Ο σταθμός του Τσιγγιρίδη, που ήταν ο πρώτος στα Βαλκάνια, λειτουργούσε σε μονιμότερη βάση από το 1936 και ως το 1947 οπότε και απαλλοτριώθηκε υπέρ του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας· λίγο νωρίτερα τους πομπούς του είχε χρησιμοποιήσει και το ΕΑΜ. Στην μεταξική περίοδο αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από το καθεστώς γιατί μετέδιδε μη αρεστές ειδήσεις, ενώ αργότερα, στην Κατοχή, μετέδιδε υποχρεωτικά την γερμανική προπαγάνδα, αν και ο Τσιγγιρίδης επινοούσε βλάβες για να μεταδίδει λιγότερο χρόνο το πρόγραμμα.
Οι κρατικές προσπάθειες για ίδρυση ραδιοφωνικού σταθμού, που άρχισαν εντωμεταξύ το 1929, δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα, λόγω δικαστικών διενέξεων και άλλων ζητημάτων. Το διάστημα 1932 ή 1935-1938 εξέπεμπε, για παράδειγμα, στην περιοχή του Πειραιά σταθμός από το υπουργείο Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων. Παράλληλα, όμως, από το 1930 είχε αρχίσει να τίθεται το νομικό πλαίσιο για τη λειτουργία της ραδιοφωνίας.
Το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου κινήθηκε ενεργά προς τη δημιουργία κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού με βοήθεια και έμπνευση από την ναζιστική Γερμανία, η οποία είχε επενδύσει στο ραδιόφωνο σαν μέσο προπαγάνδας. Έτσι το 1936 ιδρύθηκε η Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Εκπομπών.
μικρογραφία|Ο ραδιοθάλαμος του Ζαππείου όπου ξεκίνησαν οι εκπομπές το 1938 Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών (ΡΣΑ) άρχισε να εκπέμπει από τις 25 Μαρτίου 1938 και σε κανονικό πρόγραμμα από τις 21 Μαΐου της ίδιας χρονιάς. Η έδρα του ήταν στα υπόγεια του Ζαππείου. Η πρώτη εκφωνήτρια ήταν η Αφροδίτη Λαουτάρη. ενώ θρυλικό έγινε το σήμα του σταθμού, η βουκολική μελωδία, ο Τσοπανάκος, που έμεινε γνωστό ως τις ημέρες μας.
thumb|Αριθμός ραδιοφωνικών δεκτών στην Ελλάδα, μέσα της δεκαετίας του 20 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950
Το μεταξικό καθεστώς έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην προπαγάνδιση της ιδεολογίας του και για το λόγο αυτό επιδίωκε να μοιράζει συσκευές ραδιοφώνου σε απομακρυσμένες περιοχές. Τα στατιστικά δείχνουν ότι οι ραδιοφωνικές συσκευές στην Ελλάδα αυξήθηκαν από 10.000 το 1936 σε 60.000 το 1940, ο υπολογισμός του κοινού όμως είναι δύσκολος γιατί πολλά ραδιόφωνα έπαιζαν σε δημόσιους χώρους, υπήρχαν δε και λαθρακροατές.
Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου το ραδιόφωνο μετέδιδε πληροφορίες για τις συγκρούσεις και χρησιμοποιήθηκε για την κινητοποίηση της ελληνικής πλευράς. Λίγο πριν από την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα, σε μια δραματική έκκληση ο εκφωνητής κάλεσε τους ακροατές να μην πιστεύουν το σταθμό που σε λίγο θα μετέδιδε ψέματα. Μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ο ΡΣΑ μετέδιδε τη γερμανική προπαγάνδα, αν και το προσωπικό προσπαθούσε με κάθε τρόπο να το διακόπτει, προσποιούμενο τεχνικές δυσκολίες. Οι κατοχικές αρχές προσπάθησαν να σφραγίσουν ραδιόφωνα για να ακούγεται μόνο ο ΡΣΑ και να επιβάλλουν μεγάλες ποινές για τα αδήλωτα ή ασφράγιστα ραδιόφωνα, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Όσοι είχαν ραδιόφωνο άκουγαν κρυφά την Ελληνική Υπηρεσία του BBC από το Λονδίνο.
Ανάπτυξη στην μεταπολεμική εποχή (1945-1987)
Οι Γερμανοί, λίγο πριν αποχωρήσουν από την Αθήνα τον Οκτώβριο του 1944, προσπάθησαν να ανατινάξουν τους πομπούς του σταθμού στα Λιόσια, ωστόσο κατέστρεψαν μόνο έναν στους τρεις. Μετά την απελευθέρωση το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), που ιδρύθηκε στις 16 Ιουλίου 1945, προσπάθησε να ανασυγκροτήσει το ραδιόφωνο. Το 1947 ίδρυσε ψυχαγωγικό σταθμό στη Θεσσαλονίκη, το 1952 το περισσότερο ψυχαγωγικό Δεύτερο Πρόγραμμα και το 1954 το Τρίτο Πρόγραμμα το οποίο εξαρχής μετέδιδε κλασική μουσική (το Πρώτο παρέμενε ενημερωτικό και επιμορφωτικό).
Από το 1948, μεσούντος του Εμφυλίου άρχισε να λειτουργεί και ο Ραδιοφωνικός Σταθμός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ραδιοφωνικό σταθμό, την Φωνή της Αλήθειας, είχε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και ο Δημοκρατικός Στρατός που εξέπεμπε από τη Γιουγκοσλαβία και αργότερα τη Ρουμανία, το πρόγραμμά του όμως ακούγονταν από λίγους και είχε μικρή απήχηση. Η Φωνή της Αλήθειας εξέπεμπε ως το 1967.
Όπως προέβλεπε η νομοθεσία της εποχής (AN 1663/1951) ιδρύθηκαν αρκετοί ακόμη στρατιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι οποίοι αποδείχτηκαν δημοφιλείς, αποσπώντας κέρδη από τους δημόσιους. Καθώς επιβλέπονταν από το ΓΕΕΘΑ ήταν εκτός του ελέγχου της πολιτικής εξουσίας ή του ΕΙΡ. Το ΕΙΡ ίδρυσε και αυτό πολλούς περιφερειακούς σταθμούς στη δεκαετία του 1950 που ανέπτυξαν δικό τους πρόγραμμα. Γενικότερα, μετά τον πόλεμο οι αλλαγές ήταν λίγες λόγω και της γραφειοκρατικής δομής του ΕΙΡ που δεν επιθυμούσε να αναπτυχθεί ένα άλλο μοντέλο ραδιοφωνίας. Ωστόσο, για χρόνια το ραδιόφωνο ήταν μετά τις εφημερίδες η βασική πηγή ενημέρωσης στην Ελλάδα.
Η Χούντα των Συνταγματαρχών έστρεψε το ενδιαφέρον της στην τηλεόραση, που είχε αρχίσει από το 1966 πειραματικές εκπομπές με αυξανόμενη απήχηση στο κοινό. Το ραδιόφωνο παρέμενε στενά ελεγχόμενο και προπαγανδιστικό. Για αυτό το λόγο πολλοί άκουγαν τότε την ελληνική εκπομπή του BBC και αυτήν της Deutsche Welle που αμφότερες είχαν έντονα αντιστασιακό χαρακτήρα.
Κατά την μεταπολίτευση, και ενώ ήδη ήταν έντονο το φαινόμενο των ραδιοπειρατών (βλ. παρακάτω), έγιναν προσπάθειες για τη βελτίωση του ραδιοφωνικού προγράμματος. Μια ιδιαίτερη προσπάθεια για ένα διαφορετικό μοντέλο ραδιοφώνου έγινε από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 από τον Μάνο Χατζιδάκι όταν του ανατέθηκε η διεύθυνση της ραδιοφωνίας και αργότερα του Τρίτου Προγράμματος. Ο σταθμός απέκτησε ευρύτερη πολιτιστική διάσταση παράγοντας ποιοτικό πρόγραμμα με απήχηση στο κοινό. Ωστόσο οι συγκρούσεις του Χατζηδάκι με την γραφειοκρατία της ΕΡΤ και τη νέα διοίκηση από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που εξελέγη το 1981 οδήγησαν το εγχείρημα σε τέλος με την παραίτησή του το 1982.
Πειρατικοί και παράνομοι ιδιωτικοί σταθμοί (δεκαετίες 1960-1980)
Τη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε το φαινόμενο των ραδιοπειρατών, οι οποίοι είχαν στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις σταθμούς μικρής εμβέλειας και ισχύος στα μεσαία κύματα και αργότερα στα FM. Οι σταθμοί έπαιζαν πολλή μουσική: λαϊκές επιτυχίες ή ροκ, αργότερα ντίσκο ή μέταλ, που δεν παίζονταν πάντα από τα κρατικά ραδιόφωνα και μετέδιδαν αφιερώσεις. Το ενημερωτικό ή ειδησεογραφικό περιεχόμενο των σταθμών ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, πολλοί ήταν δε απολίτικοι για να αποφύγουν τις διώξεις.
Υπολογίζεται ότι σε μια 20ετία υπήρξαν 5.000-7.000 ραδιοπειρατές, ίσως ακόμα και 10.000. Είχαν, ωστόσο, να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς διώξεις και τις βαριές ποινές των Αρχών, οι οποίες τους επέβαλαν πρόστιμα βάσει του χουντικού νόμου 1244/1972, γιατί δεν είχαν άδεια.
Τη δεκαετία του 1980 το φαινόμενο των ραδιοπειρατών επεκτάθηκε, παρά το ότι οι αρχές δεν σταμάτησαν τις διώξεις. Η απήχηση των πειρατικών ή (νόμιμων) αυτοοργανωμένων σταθμών στη Γαλλία και την Ιταλία κινητοποίησε μέρη της Αριστεράς στην Ελλάδα που πήραν σχετικές πρωτοβουλίες. Σε αυτή τη κατεύθυνση βοηθούσε και το άνοιγμα της ραδιοτηλεόρασης που είχε αρχίσει λίγο νωρίτερα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης υπό την αιγίδα της ΕΟΚ.
Στις αρχές της δεκαετίας άρχισαν, λοιπόν, να εμφανίζονται πειρατικοί σταθμοί με μονιμότερο πρόγραμμα, και φοιτητικοί. Ακόμη εμφανίστηκαν βραχύβιοι σταθμοί με πολιτικό περιεχόμενο, όπως ο Ράδιο Αντίλαλος του περιοδικού Αντί. Πίεση προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άσκησε η υπόθεση του Καναλιού 15, το οποίο εξέπεμπε μη εμπορικό, ποιοτικό πρόγραμμα. Το 1985 συνελήφθησαν αρκετοί από τους παραγωγούς και υποστηρικτές του σταθμού, μεταξύ τους και ο καθηγητής Νομικής Φαίδων Βεγλερής, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις στον Τύπο. Το Κανάλι 15 συνέχισε να εκπέμπει και μετά την απελευθέρωση της ραδιοφωνίας ως τις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν υποχώρησε η απήχηση έναντι των εμπορικών σταθμών.
Με την καθιέρωση της ελεύθερης ραδιοφωνίας, και καθώς ο νόμος προέκρινε τους ιδιωτικούς και τους δημοτικούς σταθμούς, το φαινόμενο ατόνησε και σταδιακά εξαφανίστηκε. Αρκετοί ραδιοπειρατές εργάστηκαν σε ιδιωτικά ραδιόφωνα.
Επικράτηση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας (1987 ως σήμερα)
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 είχε αρχίσει να τίθεται πιο έντονα το αίτημα για μη κρατική ραδιοφωνία και, προς τα μέσα, για τηλεόραση. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξέτασε το ενδεχόμενο άρσης του μονοπωλίου το 1982 και το 1985 αλλά δεν υπήρξε συνέχεια. Μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1986, όταν η Νέα Δημοκρατία επικράτησε στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά, οι δήμαρχοι των τριών πόλεων, αντίστοιχα ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Σωτήρης Κούβελας και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, έκαναν κινήσεις για την ίδρυση δημοτικών ραδιοφωνικών σταθμών, αναγκάζοντας τελικά την κυβέρνηση να θεσμοθετήσει τη μη κρατική ραδιοφωνία (νόμος 1730/1987). Ο πρώτος νόμιμος μη κρατικός ραδιοσταθμός ήταν το Κανάλι Ένα 90,6 στον Πειραιά που εξέπεμψε στις 13 Μαΐου 1987. Ακολούθησε ο Αθήνα 9.84 στις 31 Μαΐου και τον Σεπτέμβριο ο FM 100 στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ιδρύθηκαν δεκάδες σταθμοί σε όλη τη χώρα, φέρνοντας τη λεγόμενη άνοιξη της ραδιοφωνίας.
Ξεχωριστή σημασία είχε δοθεί στην ανάπτυξη τοπικής ραδιοφωνίας η οποία θα στόχευε στην ενημέρωση και την ψυχαγωγία των κατοίκων ενός ή περισσότερων δήμων, μία πρόταση που είχε γίνει από την ΚΕΔΚΕ ήδη από το 1984. Ο πρώτος διαδημοτικός σταθμός ήταν ο Δίαυλος 10 που εξέπεμπε με την ευθύνη δήμων της Αττικής. Στην πρώτη περίοδο μετά την ίδρυσή τους, τα δημοτικά ραδιόφωνα είχαν ευρεία διάδοση και προσέλκυαν το κοινό των περιοχών όπου εξέπεμπαν, αλλά αργότερα επικράτησαν οι ιδιωτικοί σταθμοί που ήταν καλύτερα εξοπλισμένοι και είχαν καλύτερη χρηματοδότηση. Τα σχέδια στα τέλη της δεκαετίας του 1980 για ολοκληρωμένη παρουσία και κάποιες προτάσεις για τη δημιουργία δικτύων σταθμών δεν είχαν συνέχεια. Όσοι σταθμοί δημιουργήθηκαν είχαν μεγάλη εξάρτηση από τις δημοτικές παρατάξεις που είχαν τη πλειοψηφία (έμμεσα και τα κόμματα) και συσσώρευσαν μεγάλα χρέη. Τελικά, οι σταθμοί υποχώρησαν μπροστά στο εμπορικό ραδιόφωνο.
Η απουσία σαφούς πλαισίου έφερε την έκρηξη της ραδιοφωνίας, με πολλούς (άγνωστο πόσους ακριβώς) ημινόμιμους σταθμούς. Το 1994 υπολογίζεται ότι σε όλη την Ελλάδα υπήρχαν 1.200 ραδιοφωνικοί σταθμοί, από τους οποίους 256 ήταν στο λεκανοπέδιο. Μια δεκαετία αργότερα, το 2005, καταμετρώνταν από το ΕΣΡ 777 σταθμοί. Από την άλλη πλευρά, παρά την εισαγωγή της ιδιωτικής τηλεόρασης, το κοινό της ραδιοφωνίας έμεινε σταθερό τη δεκαετία του 1990 και του 2000.
Η διοικητική συνένωση τηλεόρασης και ραδιοφώνου υπό την ΕΡΤ ΑΕ το 1987 επιδείνωσε τα γραφειοκρατικά προβλήματα στο δημόσιο ραδιόφωνο (ΕΡΑ) και την έβαλε στο περιθώριο σε σχέση με την τηλεόραση, που και αυτή πιέστηκε πολύ από την ιδιωτική τηλεόραση μετά το 1989. Η ποσότητα και η ποιότητα του προγράμματος υποβαθμίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και οι ακροαματικότητες υποχώρησαν σημαντικά.
Την άνοιξη του ραδιοφώνου διαδέχτηκε μία περίοδος πειραματισμών και ανταγωνισμού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι ιδιωτικοί σταθμοί, συνήθως οι ενημερωτικοί (μεταξύ τους ο Σκάι, ο Αντέννα και ο Flash), κατέγραφαν πολύ υψηλές ακροαματικότητες και ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Σκάι που ενεπλάκη την περίοδο 1990-1993 σε διαμάχη με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο σταθμός είχε ακροαματικότητες του 30-40%, ποσοστό που δεν έχει φτάσει άλλος έκτοτε στην Ελλάδα, ο οποίες αποδίδονται σε αυτήν τη διαμάχη. Ωστόσο, προς το τέλος της δεκαετίας, το ενδιαφέρον υποχώρησε προς όφελος των ψυχαγωγικών σταθμών. Μετά τη χρηματιστηριακή κρίση τα ραδιόφωνα προέβησαν σε μεγάλες περικοπές προσωπικού και προγραμμάτων, αποδυναμώνοντας τον ενημερωτικό τους ρόλο. Ενισχύθηκαν, αντίθετα, τα κρατικά ραδιόφωνα που διατήρησαν τον ενημερωτικό και ψυχαγωγικό ρόλο τους και τα αθλητικά ραδιόφωνα τα οποία είχαν φτηνό και πολιτικά αδιάφορο πρόγραμμα.
Οι ραδιοσταθμοί στην περιφέρεια λόγου κόστους επενδύουν λιγότερο στην ενημέρωση και περισσότερο στην ψυχαγωγία. Πολλοί συνδέονται για μερικές ώρες κάθε ημέρα με μεγάλους αθηναϊκούς σταθμούς και αναμετεδίδουν το πρόγραμμά τους.
Ψυχαγωγία και επιμόρφωση
Ο σταθμός του Τσιγγιρίδη, παρά τις περιστασιακές εμφανίσεις του, ήδη από την αρχή είχε ποικίλο πρόγραμμα με μουσική, θέατρο και παιδικές εκπομπές. Το μεταξικό ραδιόφωνο, από την πλευρά του, ήταν χωρισμένο σε ζώνες με χρηστικό και προπαγανδιστικό περιεχόμενο που απευθύνονταν η κάθε μία σε ειδικό κοινό (η ώρα των αγροτών, των παιδιών κ.ο.κ.) ενώ μεταδίδονταν και θεατρικές παραστάσεις. Η μουσική του ΡΣΑ ήταν κυρίως η ελαφρά της εποχής, κλασική μουσική και ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια, όμως άλλα είδη ήταν αποκλεισμένα, όπως τα ρεμπέτικα.
Όπως διαμορφώθηκε το πρόγραμμα του ΕΙΡ τη δεκαετία του 1950, το Πρώτο Πρόγραμμα ήταν σοβαρό και ενημερωτικό, το Δεύτερο ήταν περισσότερο ψυχαγωγικό (μετέδιδε και αθλητικά) και το Τρίτο, που μετέδιδε στην περιοχή της Αθήνας, έδωσε βάρος στον πολιτισμό και την κλασική μουσική. Περισσότερο λαϊκό ήταν, τηρουμένων των αναλογιών, το πρόγραμμα των σταθμών των ενόπλων δυνάμεων.
Από το ΕΙΡ πέρασαν σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων, όπως ο Στράτης Μυριβήλης και το 1953-54 ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος το 1950-1953 ήταν διευθυντής προγράμματος, που έδωσαν βάρος στην ανάπτυξη ποιοτικού πολιτιστικού προγράμματος. Σημαντικό ήταν ακόμη το έργο του θεατρικού συγγραφέα Διονύσιου Ρώμα, ο οποίος προετοίμασε πολλές εκπομπές με θεατρικά έργα και απαγγελίες από μεγάλους ηθοποιούς (Κατίνα Παξινού, Αλέξης Μινωτής κ.ά). Μακρά παρουσία (1939-1966) και μεγάλη απήχηση είχε, ακόμη, η εκπομπή της Αντιγόνης Μεταξά, της Θείας Λένας, που διασκέδαζε και επιμόρφωνε τα παιδιά ακόμα και μέσα στην Κατοχή. Εξαιρετικά δημοφιλή ήταν στο πλατύ κοινό τα ραδιοφωνικά σίριαλ σε συνέχειες της δεκαετίας του 1960, όπως Το σπίτι των ανέμων και το Μικρή, πικρή μου αγάπη.
Διαφορετική λογική από τα κρατικά ραδιόφωνα είχε το πρόγραμμα των ιδιωτικών σταθμών που ήταν χωρισμένο σε ζώνες και επεκτάθηκε σε όλο το 24ωρο. Το πρωί, συχνά από τα ξημερώματα, και μέχρι το μεσημέρι επικρατούσαν οι ενημερωτικές εκπομπές και το μεσημέρι μεταδίδονταν ειδησεογραφικά μαγκαζίνο. Η μουσική έπαιζε στα διαλείμματα του λόγου των παρουσιαστών που συχνά ήταν ντουέτα. Το απόγευμα κυριαρχούσαν οι μουσικές εκπομπές, όπως και το βράδυ, ενώ μετά τα μεσάνυχτα παίζονταν εκπομπές σε επανάληψη ή μουσική non-stop. Τα ιδιωτικά μουσικά ραδιόφωνα, από τη δεκαετία του 1990 άρχισαν να εξειδικεύονται ως προς το είδος της μουσικής που έπαιζαν: ελληνική έντεχνη ή ελληνική λαϊκή μουσική και για όσους έπαιζαν ξένη μουσική, ροκ ή εμπορική ποπ, σπανιότερα τζαζ ή έθνικ.
Παρά ταύτα, μετά το 2000, οι περικοπές στο μουσικό πρόγραμμα καθιέρωσαν την playlist (λίστα αναπαραγωγής), μια αυτοματοποιημένη (από υπολογιστή) διαδικασία επιλογής τραγουδιών. Η λίστα έριξε μεν το κόστος λειτουργίας του σταθμού, αλλά επικρίνεται για την μονομέρεια και την έλλειψη ζωντάνιας στο πρόγραμμα.
Όπως συνέβη και με την τηλεόραση, μεγάλο μέρος των εκπομπών της κρατικής ραδιοφωνίας έχει χαθεί, είτε γιατί δεν υπήρχε η τεχνική δυνατότητα ηχογράφησης είτε γιατί το αρχείο καταστράφηκε. Πιο πρόσφατα, πάντως, αρκετοί σταθμοί διαθέτουν στο διαδίκτυο αρχείο με εκπομπές τους.
Νομικό πλαίσιο λειτουργίας
Η νομοθεσία της δεκαετίας του 1920 ήταν εξαιρετικά περιοριστική σε ό,τι αφορά την κατοχή και τις χρήσεις του ραδιοφώνου ενώ έδινε στο κράτος την δυνατότητα αποκλειστικής χρήσης ασύρματων επικοινωνιών. Τα λίγα ραδιόφωνα της εποχής καταγράφονταν και σφραγίζονταν και οι ιδιοκτήτες τους ήταν γνωστοί στις Αρχές. Επιτρεπόταν μόνο ένα ραδιόφωνο ανά κατοικία και απαγορεύονταν με βαριές ποινές οι εξωτερικές κεραίες ή οι πολλαπλές συσκευές.
Με τον νόμο 4551/1930, τον πρώτο στην Ελλάδα για τις ραδιοφωνικές εκπομπές παραχωρούνταν σε ιδιώτες με πενταετή σύμβαση το δικαίωμα ραδιοφωνικών εκπομπών. Άλλος ένας νόμος της εποχής, ο ΑΝ της 15ης Νοεμβρίου 1935, επίσης ρύθμιζε θέματα της ραδιοφωνίας, αλλά μόνο υπέρ του κράτους.
Με τον ΑΝ 95/1936, μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μεταξά, ιδρύθηκε σαν ΝΠΔΔ η ΥΡΕ (Υπηρεσία Ραδιοφωνικών Εκπομπών) η οποία δύο χρόνια αργότερα λειτούργησε τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών. Η ΥΡΕ προχώρησε σε συμβάσεις με τη γερμανική Telefunken το 1936 και το 1938, οι οποίες ακυρώθηκαν μεταπολεμικά «καθότι επεβλήθησαν υπό του εχθρού». Πολύ σύντομα, μετά την κατάληψη της Ελλάδας, η κυβέρνηση Τσολάκογλου προχώρησε στην ίδρυση της ΑΕΡΕ (Ανώνυμη Εταιρεία Ραδιοφωνικών Εκπομπών) για την οργάνωση της ραδιοφωνίας της κατοχικής κυβέρνησης.
Μετά τον πόλεμο το πολιτικά τεταμένο και αυταρχικό κλίμα της περιόδου εκφράστηκε και στη νομοθεσία για την ραδιοφωνία που καθιέρωνε τον στενό έλεγχο του κράτους. Το ΕΙΡ ιδρύθηκε με την ΣΠ 54/1945 ενώ ο ΑΝ 1663/1951 προέβλεπε ραδιοφωνικούς σταθμούς από τις ένοπλες δυνάμεις, που ήδη λειτουργούσαν από το 1948. Οι σταθμοί αυτοί επιβλέπονταν από το ΓΕΕΘΑ και έτσι ήταν εκτός ελέγχου της πολιτικής εξουσίας. Ένας άλλος νόμος, ο ΑΝ 1775/1951 που αφορούσε τον τύπο, επιβεβαίωνε το κρατικό μονοπώλιο στη ραδιοφωνία.
Το Σύνταγμα του 1952 εισήγαγε τον έλεγχο της ραδιοφωνίας από το κράτος. Ακόμη, ο νόμος 2315/1953 επιβεβαίωσε το μονοπώλιο ραδιοφωνικών εκπομπών από το ΕΙΡ, αλλά επιβεβαίωνε και το δικαίωμα εκπομπής των ενόπλων δυνάμεων. Η Χούντα των Συνταγματαρχών διατήρησε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς. Έκανε, πάντως, μια προσπάθεια ανοίγματος της ραδιοφωνίας πέρα από τον κρατικό και στρατιωτικό έλεγχο. Ο χουντικός νόμος 383/1968 επέτρεπε τη λειτουργία τοπικών ραδιοφωνικών σταθμών από νομικά ή φυσικά πρόσωπα με στόχο την ενίσχυση του ραδιοφωνικού δικτύου της χώρας, ωστόσο αν οι ανάγκες καλύπτονταν από το ΕΙΡ, η άδεια θα ανακαλούνταν. Ο νόμος δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην πράξη.
Το Σύνταγμα του 1975 διατήρησε τον έλεγχο της ραδιοφωνίας από το κράτος και τον επέκτεινε και στην τηλεόραση. Από την άλλη πλευρά, ο νόμος που μετέτρεψε το ΕΙΡΤ σε ΕΡΤ (230/1975) δεν μετέβαλε σημαντικά το καθεστώς λειτουργίας της ραδιοφωνίας. Το κρατικό μονοπώλιο στη ραδιοφωνία κατήργησε τελικά ο νόμος 1730/1987, ενώ το πλαίσιο λειτουργίας της δημοτικής ραδιοφωνίας ορίστηκε με το ΠΔ 25/1988, που όμως ήρθε σε ένα πεδίο που ήδη είχε διαμορφωθεί de facto. Τα επόμενα χρόνια πληθώρα ρυθμιστικών νόμων και διατάξεων οι οποίες προσπαθούσαν να ρυθμίσουν ένα άναρχο τοπίο, συχνά σε συνδυασμό με το εξίσου άναρχο τηλεοπτικό τοπίο μετά την εισαγωγή της ιδιωτικής τηλεόρασης το 1989.
Μετά το 2010, εξαιτίας της κρίσης στα ΜΜΕ, που οδήγησε σε κλείσιμο ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, υπάρχουν προσπάθειες για αυτοοργανωμένους και αυτοδιαχειριζόμενους ραδιοφωνικούς σταθμούς.
Βο Βαν Θουόνγκ
Ο Βο Βαν Θουόνγκ (Võ Văn Thưởng, γεννημένος στις 13 Δεκεμβρίου 1970) είναι Βιετναμέζος πολιτικός που υπηρετεί ως Πρόεδρος του Βιετνάμ από το 2023, όντας το νεότερο άτομο που υπηρέτησε σε αυτή τη θέση από την ίδρυση της δημοκρατίας το 1945. Ως αρχηγός κράτους της χώρας, ο Θουόνγκ είναι ο δεύτερος υψηλότερος αξιωματούχος στο Βιετνάμ μετά τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Σήμερα είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου και μόνιμος γραμματέας της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ (CPV), επίσης μέλος της 15ης Εθνοσυνέλευσης του Βιετνάμ. Ήταν επικεφαλής του Κεντρικού Τμήματος Προπαγάνδας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ από το 2016 έως το 2021, αναπληρωτής μόνιμος γραμματέας της Επιτροπής του Κόμματος της Πόλης Χο Τσι Μινχ, Γραμματέας της Επιτροπής του Κόμματος Κουάνγκ Νγκάι, Μόνιμος Γραμματέας και Πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας Χο Τσι Μινχ, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νεολαίας του Βιετνάμ. Είναι το νεότερο μόνιμο μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος στην ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ.
Ο Θουόνγκ είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη φιλοσοφία και ανώτερου πτυχίου στην πολιτική θεωρία. Ήταν μέλος της 12ης και 14ης Εθνοσυνέλευσης του Βιετνάμ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ από το 2011
Ιστορικό και εκπαίδευση
Ο Βο Βαν Θουόνγκ γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1970 στο Χάι Ντουόνγκ της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Η οικογένειά του εγκατέλειψε το Νότο κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βορρά. Το 1988 σπούδασε στη Μαρξιστική-Λενινιστική Φιλοσοφία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χο Τσι Μινχ. Το 1992 αποφοίτησε με πτυχίο Φιλοσοφίας στον Μαρξισμό-Λενινισμό. Έπειτα από αυτό, ακολούθησε μεταπτυχιακό στη φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών, Εθνικό Πανεπιστήμιο του Βιετνάμ, Πόλη Χο Τσι Μινχ, και έλαβε Μάστερ φιλοσοφίας το 1999. Στις 18 Νοεμβρίου 1993 έγινε δεκτός στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ και έγινε επίσημο μέλος στις 18 Νοεμβρίου 1994. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στην Εθνική Πολιτική Ακαδημία του Χο Τσι Μινχ, λαμβάνοντας πτυχίο στην πολιτική θεωρία.
Πανεπιστημιακή καριέρα
Το 1992, τη χρονιά που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, εξελέγη Αναπληρωτής Γραμματέας της Ένωσης Νέων του Γενικού Πανεπιστημίου της Χο Τσι Μινχ. Το 1993 έγινε αντιπρόεδρος της Επαγγελματικής Πανεπιστημιακής Επιτροπής της Ένωσης Νέων της Πόλης Χο Τσι Μινχ. Τον Οκτώβριο του 1996 εξελέγη στη Μόνιμη Επιτροπή της Ένωσης Νέων της Πόλης Χο Τσι Μινχ και κατείχε τη θέση του επικεφαλής της Επαγγελματικής Πανεπιστημιακής Επιτροπής της Ένωσης Νέων της Πόλης Χο Τσι Μινχ.
Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας
Τον Οκτώβριο του 1995 συνέχισε να εργάζεται για την Ένωση Νέων, ενώ ταυτόχρονα κατείχε τη θέση του αντιπροέδρου και γενικού Γραμματέα της Ένωσης Φοιτητών της Πόλης Χο Τσι Μινχ, ενός νεοσύστατου φορέα, και του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Συλλόγου Φοιτητών Βιετνάμ. Στις 26 Νοεμβρίου 1997, στο Συνέδριο της Εθνικής Ένωσης Νέων, εξελέγη μέλος της 7ης Κεντρικής Επιτροπής της Ένωσης Νέων. Του ανατέθηκε να είναι μέλος του Κόμματος, Γραμματέας της Επιτροπής Προσωπικού της Εθνικής Πανεπιστημιακής Ένωσης της Πόλης Χο Τσι Μινχ. Τον Ιανουάριο του 2000 έγινε Πρόεδρος της Ένωσης Φοιτητών της Πόλης Χο Τσι Μινχ για δεύτερη θητεία και εξελέγη αντιπρόεδρος της Ένωσης Φοιτητών του Βιετνάμ. Τον Μάιο του 2001 ανέλαβε τα καθήκοντά του ως αναπληρωτής γραμματέας της Ένωσης Νέων της Πόλης Χο Τσι Μινχ. Τον Νοέμβριο του 2002 διορίστηκε πρόεδρος της Ένωσης Νέων της Πόλης Χο Τσι Μινχ. Τον Μάρτιο του 2003 ήταν γραμματέας της Ομοσπονδίας Νεολαίας της Πόλης Χο Τσι Μινχ και εξελέγη μέλος της Επιτροπής Κόμματος της Πόλης Χο Τσι Μινχ από τον Οκτώβριο του 2003. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι το 2004, τον οποίο διαδέχθηκε ο Τατ Θαν Κανγκ.
Από τις 8 έως τις 11 Δεκεμβρίου 2002, στο Συνέδριο της Εθνικής Ένωσης Νέων στο Ανόι, ο Βο Βαν Θουόνγκ εξελέγη μέλος της Μόνιμης Επιτροπής της Κεντρικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Ένωσης Νέων του Χο Τσι Μινχ. Τον Δεκέμβριο του 2004 διορίστηκε γραμματέας της Κομματικής Επιτροπής της Περιφέρειας 12, Πόλη Χο Τσι Μινχ. Στις 24 Απριλίου 2006 στο Εθνικό Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ, εξελέγη ως αναπληρωματικό μέλος της 10ης Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Τον Οκτώβριο του 2006 διορίστηκε από το Πολιτικό Γραφείο Μόνιμος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας Χο Τσι Μινχ. Εξελέγη επίσης ως Πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας Χο Τσι Μινχ, διαδεχόμενος τον Ντάο Νγκοκ Ντουνγκ τον Ιανουάριο του 2007 Τον Δεκέμβριο του 2007 εξελέγη Πρώτος Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας Χο Τσι Μινχ στο 9ο Συνέδριο της Ένωσης Νέων, καθώς και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Νεολαίας του Βιετνάμ. Στις 29 Φεβρουαρίου 2008, στην 5η Διάσκεψη της Κεντρικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας Νεολαίας του Βιετνάμ, ο Βο Βαν Θουόνγκ εξελέγη ως ο 5ος Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νεολαίας του Βιετνάμ.
Επαρχιακή καριέρα
Εξελέγη μέλος του 5ου Λαϊκού Συμβουλίου της Πόλης του Χο Τσι Μινχ (θητεία 1999 – 2004). Τον Ιούλιο του 2007 εξελέγη μέλος της 12ης Εθνοσυνέλευσης (2007–2011) στην επαρχία Βιν Λονγκ.
Στις 15 Απριλίου 2014 έγινε αναπληρωτής Μόνιμος Γραμματέας της Επιτροπής Κόμματος της Πόλης Χο Τσι Μινχ, για 9η θητεία (2010–2015), αντικαθιστώντας τον Νγκουέν Βαν Ντούα, επίσης πρώην Γραμματέα της Ένωσης Νέων της Πόλης Χο Τσι Μινχ. Στις 17 Οκτωβρίου 2015 επανεξελέγη ως αναπληρωτής Μόνιμος Γραμματέας της Επιτροπής του Κόμματος της Πόλης Χο Τσι Μινχ.
Στις 26 Ιανουαρίου 2016 στο 12ο Συνέδριο του Εθνικού Κόμματος, ο Βο εξελέγη μέλος της 12ης Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Στις 27 Ιανουαρίου 2016 εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου από τη 12η Κεντρική Επιτροπή, το νεότερο μέλος του 12ου Πολιτικού Γραφείου, σε ηλικία 46 ετών Στις 4 Φεβρουαρίου 2016 παραιτήθηκε από τη θέση του Μόνιμου Αναπληρωτή Γραμματέα της Επιτροπής του Κόμματος της Πόλης του Χο Τσι Μινχ, παραιτήθηκε από τη Μόνιμη Επιτροπή της Επιτροπής του Κόμματος της Πόλης και αντ' αυτού του ανατέθηκε από το Πολιτικό Γραφείο να γίνει μέλος της Γραμματείας του Κομμουνιστικού Κόμματος Βιετνάμ και κατέχει τη θέση του Επικεφαλής του Κεντρικού Τμήματος Προπαγάνδας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Στις 22 Μαΐου 2016 εξελέγη μέλος της 14ης Εθνοσυνέλευσης (2016–2021) στην εκλογική περιφέρεια Νο. 01 της επαρχίας Ντονγκ Νάι, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Μπιεν Χόα και των περιοχών: Long Thanh, Nhon Trach, με 676.517 ψήφους, ή 68,41% του συνόλου των έγκυρων ψήφων.
Μόνιμη Γραμματεία
Στις 30 Ιανουαρίου 2021, στο 13ο Συνέδριο του Εθνικού Κόμματος, εξελέγη τακτικό μέλος της 13ης Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Στις 31 Ιανουαρίου, στην πρώτη ολομέλεια της 13ης Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, εξελέγη μέλος του Πολιτικού Γραφείου της 13ης Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ. Στις 6 Φεβρουαρίου διορίστηκε μόνιμος γραμματέας της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ.
Προεδρία
Στις 2 Μαρτίου 2023 η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε ψήφισμα το πρωί της Πέμπτης για να εκλέξει τον Βο Βαν Θουόνγκ Μόνιμο Μέλος της Γραμματείας του Κομμουνιστικού Κόμματος, νέο πρόεδρο του Βιετνάμ υπό τον Γενικό Γραμματέα του CPV Nguyễn Phú Trọng.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Βιετνάμ Βο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αγία Παρασκευή Σάμου
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Σαμίων, της δημοτικής ενότητας Βαθέος, του δήμου Ανατολικής Σάμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ΒΑ. Σάμου. Βρίσκεται στον δυτικό μυχό του όρμου Μικρής Άμμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει περίπου 8 χλμ. Β. της πόλης της Σάμου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λιμένος Βαθέος της Σάμου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Λιμένος Βαθέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Βαθέος. Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Σάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
ΦφΜ Λίμπεκ
Η ΦφΜ Λίμπεκ (VfB Lübeck) είναι γερμανικός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Λύμπεκ του ομόσπονδου κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στα βόρεια της χώρας. Ιδρύθηκε το 1919 και τώρα αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία του γερμανικού πρωταθλήματος. Εκτός από το ποδοσφαιρικό τμήμα του, ο αθλητικός σύλλογος των 1.100 μελών διαθέτει επίσης τμήματα για μπάντμιντον, γυμναστική γυναικών, χάντμπολ και πινγκ πονγκ. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Fusō (θωρηκτό)
Το Fusō (ιαπωνικά: 扶桑) ήταν θωρηκτό του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, το πρώτο από τα δύο της ομώνυμης κλάσης. Καθελκύστηκε το 1914 και ολοκληρώθηκε το επόμενο έτος. Δεν έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα 1930-35 και ξανά στα 1937-41 έγινε ριζικός εκσυγχρονισμός του, στον οποίο περιλαμβάνονταν μεταξύ των άλλων βελτιώσεις στην θωράκιση και τον μηχανολογικό εξοπλισμό καθώς και η προσθήκη νέας υπερκατασκευής που είχε χαρακτηριστική μορφή παγόδας. Τα κύρια πυροβόλα της είχαν διαμέτρημα 14 ιντσών, γεγονός που το καθιστούσε υποδεέστερο σε ισχύ πυρός συγκριτικά με άλλα θωρηκτά που διέθετε η Ιαπωνία στις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο μεγαλύτερο μέρος της σύρραξης δεν χρησιμοποιήθηκε σαν μονάδα πρώτης γραμμής αλλά ανέλαβε δευτερεύοντα καθήκοντα. Συμμετείχε όμως στην μεγάλη ναυμαχία του Λέυτε (1944) ως μέλος της Νότιας Δύναμης υπό τον αντιναύαρχο Shōji Nishimura. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Οκτωβρίου 1944, κατά την διάρκεια της ναυμαχίας στα στενά του Σουριγκάο, το Fusō τορπιλίσθηκε, κόπηκε στα δύο και βυθίστηκε.
Περιγραφή
Το Fusō είχε μήκος 202,7 m, πλάτος 28,7 m και βύθισμα 8,7 m. Είχε εκτόπισμα 29.326 LT (standard) και 35.900 LT με πλήρη φόρτο. Το πλήρωμα αποτελούνταν αρχικά από 1.198 αξιωματικούς και ναύτες ενώ μετά τον εκσυχρονισμό του το 1935 αυξήθηκε στους 1.395. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κυμαίνονταν στους 1.800-1.900. Στα 1930-33 έγινε ριζικός εκσυγχρονισμός του πλοίου κατά την διάρκεια του οποίου τροποποιήθηκε η εμπρόσθια υπερκατασκευή του και έγινε ανακατασκευή της οπίσθιας προκειμένου να εγκατασταθούν συστήματα ελέγχου πυρός και δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 127 mm. Στην δεύτερη φάση του εκσυγχρονισμού του (1934-35) το ολικό μήκος έφτασε στα 212,75 m, το πλάτος του στα 33,1 m και το βύθισμα στα 9,69 m. Το εκτόπισμα με πλήρη φόρτο έφτανε πλέον τους 39.154 LT.
Ατμοστρόβιλοι Brown-Curtis παρείχαν μέγιστη ισχύ 40.000 shp. Η ακτίνα δράσης ήταν 8.000 ναυτικά μίλια, με ταχύτητα πλεύσης 14 kn, ενώ η μέγιστη ταχύτητα ήταν 23 kn. Κατά τον εκσυγχρονισμό οι ατμοστρόβιλοι αντικαταστάθηκαν από τουρμπίνες Kanpon, που παρείχαν μέγιστη ισχύ 75.000 shp. Στις θαλάσσιες δοκιμές του 1933 το θωρηκτό έφτασε την ταχύτητα των 24,7 kn. Στον πρώτο εκσυγχρονισμό αυξήθηκε επίσης η μεταφερόμενη ποσότητα καυσίμου, με αποτέλεσμα το πλοίο να έχει πλέον ακτίνα δράσης 11.800 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 16 kn.
Η κύρια ζώνη θωράκισης είχε πάχος από 305 mm μέχρι 229 mm, ενώ του καταστρώματος από 32 mm ως 51 mm. Οι πύργοι των κύριων πυροβόλων προστατεύονταν από θωράκιση 279,4 mm στο μπροστινό μέρος, 228,6 mm στα πλάγια και 114,5 mm επάνω. Οι πλευρές της γέφυρας προστατεύονταν από 351 mm θωράκισης. Κατά την διάρκεια του πρώτου εκσυγχρονισμού, η μέγιστη θωράκιση του καταστρώματος αυξήθηκε στα 114 mm.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από δώδεκα πυροβόλα των 14 ιντσών, τοποθετημένα ανά δύο σε έξι πύργους. Επίσης ήταν εγκατεστημένοι έξι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Υπήρχαν δύο πύργοι στην πλώρη, ένας πίσω από την εμπρόσθια υπερκατασκευή, ένας πίσω από την οπίσθια υπερκατασκευή και άλλοι δύο στην πρύμνη.
Ο δευτερεύων οπλισμός άλλαξε πολλές φορές κατά την διάρκεια της επιχειρησιακής ζωής του πλοίου. Αρχικά διέθετε δεκαέξι πυροβόλα των 150 mm, Σε αυτά προστέθηκαν το 1918 πέντε αντιαεροπορικά πυροβόλα των 80 mm, τα οποία όμως αντικαταστάθηκαν από οκτώ πολυβόλα των 12,7 mm στον εκσυγχρονισμό των αρχών της δεκαετίας του 1930. Τότε προστέθηκαν επίσης τέσσερα τετράδυμα πολυβόλα των 13,2 mm. Στον εκσυγχρονισμό του 1937-38 αφαιρέθηκαν δύο από τα πυροβόλα των 150 mm και αντικαταστάθηκαν τα πολυβόλα των 13,2 mm από οκτώ αντιαεροπορικά πυροβόλα Type 93 των 25 mm. Τα Type 93 ήταν ανεπαρκή όπλα, τα οποία οι Ιάπωνες χρησιμοποίησαν εκτενώς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την διάρκεια του πολέμου η αντιαεροπορική προστασία του θωρηκτού αυξήθηκε δραματικά: τον Ιούλιο του 1943 έφθανε τα 37 όπλα, ενώ τον Ιούλιο του επόμενου έτους ανέρχονταν στα 93.
To Fusō μετέφερε επίσης αναγνωριστικά υδροπλάνα. Από το 1942 και μετά ήταν τύπου Mitsubishi F1M.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θωρηκτά κλάσης Fusō
Επαρχία Νατζράν
Η Επαρχία Νατζράν (αραβικά نجران) είναι η πιο αραιοκατοικημένη επαρχία της Σαουδικής Αραβίας και έχει πληθυσμό 419.457 και έκταση 119.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Γεωγραφία
Η επαρχία Νατζράν συνορεύει με την επαρχία Ασίρ στα δυτικά,με την Υεμένη στα νότια,με την Ανατολική Επαρχία στα ανατολική και βόρεια με την επαρχία Ριάντ.Πρωτεύουσα είναι το Νατζράν και έχει τα ακόλουθα κυβερνεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νατζραν
Ασπροχόρτι Σάμου
Το Ασπροχόρτι είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ανατολικής Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 11 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά κατά την απογραφή του 1991, στην οποία είχε πληθυσμό 9 κατοίκων. Διοικητικά, υπήχθη αρχικά στον δήμο Σαμίων της επαρχίας Σάμου, ενώ τα επόμενα χρόνια προσαρτήθηκε διαδοχικά στους δήμους Βαθέος και Σάμου. Από το 2019 ανήκει στον νεοσύστατο δήμο Ανατολικής Σάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Άη Θανάσης Σάμου
Ο Άη Θανάσης είναι οικισμός του δήμου Ανατολικής Σάμου της περιφερειακής ενότητας Σάμου στο Βορειοανατολικό Αιγαίο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 21 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο Άη Θανάσης αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1991 με 6 κατοίκους, ως υπαγόμενος στην κοινότητα Βαθέος της επαρχίας Σάμου. Το 1997 συμπεριλήφθηκε στον καποδιστριακό δήμο Βαθέος, ενώ από το 2011 ανήκε στον ενιαίο καλλικρατικό δήμο Σάμου. Μετά τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση κατά το 2019, ο Άη Θανάσης περιήλθε στον δήμο Ανατολικής Σάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Σόφους Νίλσεν
Ο Σόφους Έρχαρντ Νίλσεν  (Sophus Erhard Nielsen, 15 Μαρτίου 1888 – 25 Αυγούστου 1963) ήταν Δανός διεθνής ποδοσφαιριστής. Είναι περισσότερο γνωστός για τα 10 γκολ που σημείωσε με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Δανίας στη νίκη με 17–1 με αντίπαλο τη Γαλλία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, επίδοση που έμεινε ως ρεκόρ σε συναντήσεις εθνικών ομάδων  ως το 2001.
Βιογραφία
Γεννημένος στην Κοπεγχάγη, ο Σόφους Νίλσεν ξεκίνησε την καριέρα του στην κάνοντας το ντεμπούτο του με την Μπολντκλούμπεν Φρεμ τον Οκτώβριο του 1904 έχοντας ήδη αγωνιστεί με την ομάδα νέων του συλλόγου για δύο χρόνια. Έπαιζε ως κεντρικός επιθετικός και ήταν επιδέξιος παίκτης με δύσκολες ντρίμπλες και σουτ, αλλά και με εξαιρετική ικανότητα με το κεφάλι. Σύντομα έγινε το ποδοσφαιρικό είδωλο πολλών νεαρών παικτών της Κοπεγχάγης. Με το σύλλογο κέρδισε το τουρνουά Baneklubberne (τουρνουά για τις ομάδες που είχαν δικό τους γήπεδο και διοργανώθηκε μόνο μία χρονιά ) το 1911.
Το ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό τότε στη χώρα και δεν μπορούσε να εξασφαλίσει τη ζωή των παικτών. Έχοντας υπηρετήσει τη μαθητεία του ως σιδεράς, αποφάσισε να ταξιδέψει με ένα ξάδερφό του στην Ευρώπη ως τεχνίτες και έφτασαν μόνο μέχρι το Κίελο της Γερμανίας. Εκεί συνάντησαν τον πρόεδρο του τοπικού ποδοσφαιρικού συλλόγου, τον οποίο ο Νίλσεν γνώριζε από ένα προηγούμενο ταξίδι με την Φρεμ. Ο πρόεδρος τους έδωσε θέσεις εργασίας και σε αντάλλαγμα, τα ξαδέρφια θα έπαιζαν ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο για την Χόλσταϊν Κίελ. Το 1911 κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Βόρειας Γερμανίας με τη Χόλσταϊν νικώντας στον τελικό την Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ με 6–1 στον οποίο συνέβαλε με τέσσερα γκολ. Μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στη Δανία και την πρώην ομάδα του, όπου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της ποδοσφαιρικής του καριέρας σημειώνοντας συνολικά (και στις δύο περιόδους) 125 γκολ πρωταθλήματος σε 137 αγώνες. Το τελευταίο του παιχνίδι ήταν τον Μάιο του 1921.
Ο Νίλσεν κλήθηκε για πρώτη φορά πρώτη στην εθνική ομάδας της Δανίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908. Σημείωσε ένα γκολ στον πρώτο αγώνα στην ιστορία της Εθνικής (19 Οκτωβρίου), καθώς η ομάδα της δεύτερης εθνικής Γαλλίας ηττήθηκε με 9–0. Στις 22 Οκτωβρίου 1908 η Δανία έπαιξε με την πρώτη ομάδα της Γαλλίας στον ημιτελικό και οι Δανοί κέρδισαν με 17–1 με το Νίλσεν να σημειώνει 10 γκολ και τη συνάντηση να παραμένει αυτή με το μεγαλύτερο σύνολο τερμάτων στην ιστορία των Ολυμπιακών διοργανώσεων. Ο αγώνας εκείνος παραμένει η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία της εθνικής Δανίας και η μεγαλύτερη ήττα για τη Γαλλία. Η Δανία κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο αφού ηττήθηκε με 0–2 από τη Μεγάλη Βρετανία στον τελικό. Ο ίδιος με 11 γκολ ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, επίδοση ρεκόρ που καταρρίφθηκε το 1968.
Το ρεκόρ του ισοφαρίστηκε στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες από το Γκότφριντ Φουκς που σκόραρε επίσης 10 γκολ στη νίκη με 16–0 επί της  Ρωσίας. Ο Νίλσεν κέρδισε άλλο ένα ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, στους οποίους σημείωσε δύο γκολ σε τρεις αγώνες. Με 13 γκολ συνολικά ο Νίλσεν είναι κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία των Ολυμπιακών τουρνουά ποδοσφαίρου μαζί με τον Άνταλ Ντουνάι. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, ο Νίλσεν έπαιξε άλλους 12 διεθνείς αγώνες, σημειώνοντας τέσσερα γκολ. Τελείωσε την καριέρα του στην εθνική ομάδα τον Οκτώβριο του 1919.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Δανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολντκλούμπεν Φρεμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Νικηφόρος Εξακιωνίτης
Ο Νικηφόρος ο Εξακιωνίτης ήταν βυζαντινός πατρίκιος, μάγιστρος και στρατηγός του 10ου αιώνα.
Αναφέρεται ότι ήταν στρατηγός πριν από τη βασιλεία του Νικηφόρου Φωκά και πιθανότατα συμμετείχε μαζί του στην εκστρατεία στην Κρήτη και τη Συρία. Ήταν στενός συνεργάτης του Νικηφόρου Φωκά και τον υποστήριξε, με συνωμοσία μαζί με τον Ρωμανό Κουρκούα και τον Ιωάννη Τσιμισκή κατά του παρακοιμώμενου Ιωσήφ Βρίγγα που είχε στην πραγματικότητα την εξουσία, να διεκδικήσει τον θρόνο και όταν αυτός έγινε αυτοκράτορας το 963 τον προβίβασε. Επίσης ήταν παρών στην ανακήρυξή του σαν αυτοκράτορας από τα στρατεύματα.
Το 965 διορίσθηκε στρατηγός της Λογγοβαρδίας, Καλαβρίας και Λουκανίας και στάλθηκε στην Νότια Ιταλία να αντιμετωπίσει τους Άραβες. Από τις πρώτες ενέργειες του ήταν να δώσει εντολή για την κατασκευή πλοίων, χελάνδια, όπου είχε σκοπό να τα εγκαταστήσει σε όλα τα λιμάνια του για προστασία από τις Αραβικές επιδρομές. Οι κάτοικοι όμως της πόλης Ροσσάνο επειδή δεν ήθελαν να υπηρετήσουν στα πλοία αυτά μόλις τα έφεραν στο λιμάνι τους τα έκαψαν και κρέμασαν τους καπετάνιους τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Λογγοβαρδίας Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Καλαβρίας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Λουκανίας
Βασιλική Καρακώστα
Η Βασιλική Καρακώστα (Λαμία, 1982) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Η καριέρα της περιλαμβάνει προσωπικά άλμπουμ, single και συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως οι Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Νταλάρας, Νίκος Πορτοκάλογλου, Πετρολούκας Χαλκιάς, Γιάννης Κότσιρας, Γεράσιμος Ανδρεάτος κ.ά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λαμία και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Γλύφα Φθιώτιδας. Αργότερα έζησε για ένα διάστημα στην Ευξεινούπολη Μαγνησίας και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στον Βόλο. Μεγαλώνοντας μέσα σε ένα μουσικό οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο σύμφωνα με την ίδια την επηρέασε σημαντικά, σπούδασε με υποτροφία στο δημοτικό ωδείο Νέας Ιωνίας και ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά από την εφηβεία της. Από το 2001 ζει μόνιμα στην Αθήνα.
Καλλιτεχνική πορεία
Η Καρακώστα ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία συμμετέχοντας σε συναυλίες με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας του Βόλου κ.ά. Με την έλευσή της στην Αθήνα συνεργάστηκε αρχικά με τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και το λάτιν συγκρότημα Apurimac. Ακολούθησε συνεργασία με τον Διονύση Σαββόπουλο σε μια σειρά συναυλιών και παραστάσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό μαζί με άλλους καλλιτέχνες. Κατόπιν συνδέθηκε μουσικά με τον Νίκο Πορτοκάλογλου, ο οποίος επιπλέον έγραψε τους στίχους και τη μουσική του πρώτου προσωπικού δίσκου της Καρακώστα με τίτλο «Η Σβούρα και άλλες ιστορίες», που κυκλοφόρησε το 2008 και περιλάμβανε 11 τραγούδια. Το βίντεο κλιπ ενός εξ αυτών, του «Αστροπαλιά», ήταν υποψήφιο το 2009 στην κατηγορία του Καλύτερου Βίντεο Κλιπ Έντεχνου των Mad Video Music Awards. Ενδιάμεσα είχε συμμετάσχει σε άλλες δισκογραφικές δουλειές, όπως στο σάουντρακ της ταινίας «Λουκουμάδες με μέλι» και στο CD του συγκροτήματος Grandeloopa που κυκλοφόρησε σε παραγωγή του Πορτοκάλογλου. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε τις προσωπικές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές και συναυλιακούς χώρους - όπως το live πρόγραμμα υπό την ονομασία «Κουρελού» που περιλάμβανε διάφορα μουσικά είδη και αποτέλεσε τη βάση για μεταγενέστερο δίσκο της καλλιτέχνιδας - και εμφανίστηκε στη σκηνή μαζί με τον Κωστή Μαραβέγια και τη Νατάσσα Μποφίλιου υπό την επιμέλεια του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, κατόπιν με τον Γιάννη Κότσιρα κ.ά.
To 2013 κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος, «Τα επικίνδυνα» που περιλάμβανε μεταξύ άλλων δύο μελοποιημένα ποιήματα των Κ. Π. Καβάφη και Ντίνου Χριστιανόπουλου. Ακολούθησαν το 2014 το single «Ο κηπουρός» (διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού του Παύλου Παυλίδη) και το 2016 ο τρίτος δίσκος της, «Κουρελού», αποτελούμενος από 12 διασκευές τραγουδιών διαφορετικών μουσικών προελεύσεων (δημοτικά, ρεμπέτικα και σύγχρονα).
Παράλληλα πραγματοποιεί επί σειρά ετών δισκογραφικές συμμετοχές, εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές, συναυλιακούς και πολιτιστικούς χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό ατομικά ή σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες (έχοντας εμφανιστεί επί σκηνής μεταξύ άλλων με τους Πετρολούκα Χαλκιά και Γιώργο Νταλάρα ), λαμβάνει μέρος σε εκδηλώσεις φιλανθρωπικού ή ειδικού χαρακτήρα κλπ    Ακόμη, το 2016 ανέλαβε εθελοντικά την εφαρμογή προγράμματος εκμάθησης μουσικής για μαθητές στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού. Το 2019 συμμετείχε στο μιούζικαλ «Οι Στοιχειωμένοι» ερμηνεύοντας τον ρόλο της γυναίκας του πρωτομάστορα από τον θρύλο του γεφυριού της Άρτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μπορτζ Μπου Αρερίτζ
Η Μπορτζ Μπου Αρερίτζ (برج بوعريريج) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Απέχει περίπου 240 χιλιόμετρα από το Αλγέρι στα ανατολικά, πλησίον της οροσειράς Χόντνα στα νότια Καβυλιακά Όρη, σε υψόμετρο 916 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 168.346 κατοίκους, από 134.666 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,30%.
Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στη γεωργία και τη δασοκομία, μαζί με μερικές μικρής κλίμακας βιομηχανίες. Το Μπορτζ Μπου Αρερίτζ συνδέεται με άλλα αστικά κέντρα της χώρας οδικώς και σιδηροδρομικώς. Οι πόλεις Σετίφ και Μπουίρα βρίσκονται 70 χλμ. ανατολικά και 115 χλμ. βορειοδυτικά αντίστοιχα. Στην πόλη έχει την έδρα του ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΚΑ Μπορτζ Μπου Αρερίτζ, ο οποίος αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ποδοσφαίρου της Αλγερίας.
Χερόνιμο Μπαράλες
Ο Χερόνιμο Μπαράλες (28 Ιανουαρίου 1987) είναι Αργεντίνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού για την Καλαμάτα.
Καριέρα
Αρχικά έπαιζε ράγκμπι και έκανε το ντεμπούτο του στην Ατλέτικο Μπάνφιλντ ως επαγγελματίας το 2006.
Αστέρας Τρίπολης
Στις 5 Ιουλίου 2013, ο Αστέρας Τρίπολης ανακοίνωσε την απόκτησή του. Έκανε το ντεμπούτο του στις 18 Αυγούστου, σε έναν αγώνα ενάντια στον ΠΑΣ Γιάννινα με τελικό σκορ 3-3. Τον Απρίλιο του 2015, υπήρχαν φήμες για την μεταγραφή του στην Σταντάρ Λιέγης λόγω των καλών εμφανίσεων του σε Ελλάδα και Ευρώπη, κυρίως τα 17 του γκολ τη περίοδο 2014-15 στο πρωτάθλημα, τα οποία βοήθησαν τον Αστέρα Τρίπολης να τερματίσει 4ος στο πρωτάθλημα, αλλά και τα 3 γκολ του στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, τα 2 έναντι της Τότεναμ.
Σίβασπορ
Ο Μπαράλες εν τέλει υπέγραψε με την Σίβασπορ στις 18 Αυγούστου 2015, με ποσό 1,5 εκατομμύρια ευρώ. Όμως, δεν κατάφερε ποτέ να ενσωματωθεί στη Τουρκία και στάλθηκε δανεικός στη Ουρακάν.
Λαμία
Μετά από τα περάσματα από Τζοχόρ Νταρούλ Τακζίμ και Χιμνάσια, τον Ιούλιο του 2018 υπέγραψε με την ομάδα της Λαμίας, έπειτα από συμφωνία με τη Λα Πλάτα.
Επιστροφή στον Αστέρα Τρίπολης
Στις 9 Αυγούστου 2019, επέστρεψε στον Αστέρα Τρίπολης, όπου πέτυχε 11 γκολ σε 26 παιχνίδια στην πρώτη του χρονιά.
Καλαμάτα
Στο τέλος της σεζόν 2022-23, ο Μπαράλες έμεινε ελεύθερος από τον Αστέρα Τρίπολης και ύπεγραψε με την Καλαμάτα τελειώνοντας την παρουσία του στην πρώτη κατηγορία της Ελλάδας.