cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλαμόκιρκος
Περιοχές αναπαραγωγής
Ο καλαμόκιρκος αναπαράγεται σχεδόν σε κάθε χώρα της Ευρώπης, είτε ως μόνιμος κάτοικος, είτε ως καλοκαιρινός επισκέπτης, αλλά απουσιάζει από τις ορεινές περιοχές και την υποαρκτική Σκανδιναβία. Είναι σπάνιος, αλλά αυξάνεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έχει εξαπλωθεί μέχρι την ανατολική Σκωτία. Οι περιοχές αναπαραγωγής στην Ασία, βρίσκονται κυρίως στη Μικρά Ασία και τη μεσογειακή Μέση Ανατολή, στις ακτές της Κασπίας και τις παραθαλασσιες περιοχές του Ιράκ και του Ιράν, το Καζακστάν, το βόρειο Αφγανιστάν και το βόρειο Πακιστάν.
Τέλος στην Αφρική, αναπαράγεται μόνιμα στις βόρειες περιοχές του Μαρόκου, της Αλγερίας και της Τυνησίας.
Περιοχές διαχείμασης
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται νότια των περιοχών αναπαραγωγής. Μερικά πουλιά μεταναστεύουν σε περιοχές της νότιας και δυτικής Ευρώπης με ηπιότερο κλίμα, ενώ άλλοι πληθυσμοί μεταναστεύουν στο Σαχέλ, στη λεκάνη του Νείλου και την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών της Αφρικής (Ζάμπια, Ζιμπάμπουε), στην Αραβική Χερσόνησο, στην ινδική υποήπειρο, στη Μιανμάρ και τη Σρι Λάνκα.
Στην Ελλάδα απαντά τόσο ως μόνιμος αναπαραγόμενος κάτοικος, όσο και ως χειμερινός επισκέπτης.
Μεταναστευτικές οδοί
thumb|right|300px|Αρσενικός καλαμόκιρκος (κοιλιακή όψη)
Ο καλαμόκιρκος θεωρείται, γενικότερα, αποδημητικό πτηνό σε μεγάλη έκταση της περιοχής εξάπλωσής του. Η φθινοπωρινή αποδημία πραγματοποιείται από τα τέλη Ιουλίου μέχρι τις αρχές Αυγούστου, περίπου, ενώ η εαρινή από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τα μέσα Απριλίου.
Τυχαία, περιπλανώμενα άτομα έχουν φθάσει μέχρι την Ισλανδία, τις Αζόρες, τη Μαλαισία και τη Σουμάτρα. Η πρώτη αναφορά -αλλά ανεπιβεβαίωτη- για τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν για ένα άτομο, που φέρεται να φωτογραφήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1994 στο Chincoteague Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής της Βιρτζίνια. Στη συνέχεια, υπήρχε επιβεβαιωμένη καταγραφή από τη Γουαδελούπη (χειμώνας του 2002/2003) και από το Laguna Cartagena Εθνικό Καταφύγιο Άγριας Ζωής στο Πουέρτο Ρίκο (αρχές του 2004 και τον Ιανουάριο / Φεβρουάριο του 2006).
Βιότοπος
Ο καλαμόκιρκος εξαρτάται στενά από υγροτόπους, ιδίως εκείνους που είναι πλούσιοι σε καλαμώνες (Phragmites australis). Μπορεί επίσης να συναντηθεί σε πολλά άλλα ανοιχτά ενδιαιτήματα, όπως γεωργικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις ή αμμοθίνες, δέλτα ποταμών και λιμνοθάλασσες, ιδίως όταν αυτές οι περιοχές γειτνιάζουν με έλη. . Επίσης απαντά και σε ορυζώνες <
Είναι εδαφικό είδος κατά την περίοδο αναπαραγωγής και, ακόμα και το χειμώνα, φαίνεται ότι είναι λιγότερο κοινωνικό πτηνό από άλλους κίρκους που, συχνά, συγκεντρώνονται σε μεγάλα σμήνη. . Παρόλ’αυτά, στο Εθνικό Πάρκο Keoladeo του Rajasthan (Ινδία) περίπου 100 καλαμόκιρκοι παρατηρούνται να κουρνιάζουν μαζί κάθε Νοέμβριο / Δεκέμβριο.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Θηλυκός καλαμόκιρκος
Ο καλαμόκιρκος είναι ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός κίρκος, στο μέγεθος περίπου μιας γερακίνας, αλλά έχει φαρδύτερες, πιο στρογγυλεμένες φτερούγες και «βαρύτερο» πέταγμα από τα άλλα είδη.
Όπως και οι άλλοι κίρκοι εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό. Το πτέρωμα του αρσενικού είναι ως επί το πλείστον κοκκινωπό-καφέ με ανοικτότερες κιτρινωπές ραβδώσεις, οι οποίες είναι ιδιαίτερα εμφανείς στο στήθος. Το κεφάλι, ο λαιμός και οι ώμοι έχουν ως επί το πλείστον κρεμ-γκριζοκίτρινη απόχρωση. Τα δευτερεύοντα και τα τριτεύοντα ερετικά φτερά είναι καθαρά γκρι-σταχτιά, το τελευταία ερχόμενα σε αντίθεση με το καφέ εμπρός τμήμα της πτέρυγας και τα μαύρα πρωτεύοντα στα ακροπτερύγια. Η άνω και η κάτω πλευρά της πτέρυγας είναι παρόμοιες, αν και το καφέ είναι ανοικτότερο στο κάτω μέρος. Η ουρά είναι μονόχρωμη και τα υπουραία φτερά ουδέποτε λευκά (διαφορά από τους άλλους κίρκους). Γενικά, τρία χρώματα κυριαρχούν στο αρσενικό, από όποια πλευρά και να το δει κανείς: καφέ-γκρι-μαύρο.
Το θηλυκό είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καφέ-σοκολατί, με την κορυφή του κεφαλιού, του λαιμού και των ώμων να έχουν ένα εμφανώς ανοικτότερο κιτρινωπό χρώμα. Όμως, αυτό το φτέρωμα μπορεί να είναι, είτε σαφώς οριοθετημένο με έντονες αντιθέσεις, είτε -ιδιαίτερα σε φθαρμένα φτερά- να είναι αρκετά «ξεπλυμένο» και να μοιάζει με τα χρώματα του κεφαλιού του αρσενικού. Πάντως, η οφθαλμική περιοχή του θηλυκού είναι πάντα πιο σκούρα, κάνοντας τα μάτια να ξεχωρίζουν.
Τα πόδια, τα δάκτυλα, η ίριδα και το κήρωμα είναι κίτρινα, ενώ το ράμφος είναι μαύρο.
Πτήση
thumb|right|260px| Αρσενικός Καλαμόκιρκος (κοιλιακή όψη)
Ο καλαμόκιρκος, κατά την πτήση, μοιάζει αρκετά με τη γερακίνα ή τον τσίφτη, αλλά έχει το χαρακτηριστικό πέταγμα των κίρκων, πετάει δηλαδή με τις πτέρυγες ανορθωμένες σε σχήμα V. Τα φτερουγίσματά του είναι «ελαστικά» και κάνει συχνά απότομα σταματήματα ή μικρές βουτιές. Συνήθως πετάει χαμηλά πάνω από τις καλαμιές αναζητώντας θηράματα. . Τα πόδια του, κατά την πτήση, τα διατηρεί συνήθως κρεμασμένα. Την ίδια στάση διατηρεί και όταν κυνηγάει, προσπαθώντας να αιφνιδιάσει τη λεία του από χαμηλό ύψος. Το θήραμα, τις περισσότερες φορές συλλαμβάνεται στο έδαφος, σπάνια στον αέρα ή στην επιφάνεια του νερού.
Τροφή
thumb|left|260px|Θηλυκός καλαμόκιρκος (κοιλιακή όψη)
Η κύρια τροφή του καλαμόκιρκου αποτελείται κατά 70-80% από στρουθιόμορφα και από -κυρίως νεαρά- υδρόβια πουλιά, όπως πάπιες και πουλάδες. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, επιτίθεται σε όλους τους νεοσσούς, ενώ τρώει ακόμη και αυγά άλλων πουλιών. Με την κατάλληλη δαιθέσιμη περιοχή, το κύριο μέρος της διατροφής μπορεί επίσης να αποτελείται από χωραφοπόντικες, αρουραίους, σκίουρους εδάφους, μικρά κουνέλια, λαγούς, και μοσχόμυες. Επιπλέον, σε μικρότερο βαθμό, ψάρια, βάτραχοι, σαύρες, μικρά φίδια και μεγάλα έντομα, περιλαμβάνονται στη γκάμα θηραμάτων. Τέλος, μπορεί να στραφεί και σε θνησιμαία ή να κλέψει τη λεία άλλων πουλιών.
Αναπαραγωγή
Η έναρξη της περιόδου αναπαραγωγής κυμαίνεται από τα μέσα Μαρτίου έως τα μέσα Μαΐου, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος,συνήθως όμως είναι κατά τον Απρίλιο ή αρχές Μαΐου. Στην κεντρική Ευρώπη μπορεί να παραταθεί μέχρι και τον Ιούνιο. Οι καλαμόκιρκοι συνήθως δεν είναι μονογαμικοί, με τα αρσενικά να ζευγαρώνουν με δύο ή, μερικές φορές, με τρία θηλυκά, αλλά κάποια ζευγάρια παραμένουν μαζί για πολλά χρόνια.
thumb|right|300px|Θηλυκός καλαμόκιρκος
Η φωλιά κατασκευάζεται στην επιφάνεια του εδάφους μέσα στις καλαμιές, αλλά κάποιες φορές πάνω στην επιφάνεια πολύ ρηχού νερού. Κατασκευάζεται σχεδόν αποκλειστικά από το θηλυκό, αποτελείται από καλάμια και μεγάλα ξερόκλαδα και, επιστρώνεται με πρασινάδες. Είναι μεγαλύτερη από τη φωλιά που φτιάχνουν οι άλλοι κίρκοι και, μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί, ιδιαίτερα μετά από ένα επιτυχημένο φώλιασμα. Σπανιότερα, η φωλιά μπορεί να κατασκευαστεί σε χωράφια ή καλλιεργημένους αγρούς.
Η γέννα αποτελείται από 4-5 αυγά, κάποιες φορές 3-8. Η επώαση -που ξεκινάει είτε από το πρώτο αυγό είτε από το δεύτερο ή και το τρίτο-, πραγματοποιείται αποκλειστικά από το θηλυκό, με το αρσενικό να την εφοδιάζει με τροφή και διαρκεί 33-38 ημέρες.
Μετά την εκκόλαψη, τη σίτιση των νεοσσών αναλαμβάνει το θηλυκό, για 7-10 ημέρες, ενώ το αρσενικό προμηθεύει την τροφή. Κατόπιν, κυνηγούν και οι δύο γονείς ταυτόχρονα. Οι νεοσσοί αποκτούν το πρώτο τους φτέρωμα στις 21-28 ημέρες και παραμένουν κοντά στη φωλιά για τις επόμενες 14 ημέρες, ενώ είναι ικανά για πτήση στις 35-40 ημέρες περίπου. Μένουν κοντά στους γονείς τους για 2-3 εβδομάδες ακόμη.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι πληθυσμοί του καλαμόκιρκου είχαν μειωθεί σε πολλές περιοχές μεταξύ του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα εξαιτίας της δίωξης, της καταστροφής των οικοτόπων και της υπερβολικής χρήσης φυτοφαρμάκων, κυρίως DDT. Tώρα, αποτελεί ένα προστατευόμενο είδος σε πολλές χώρες, με τους αριθμούς του να ανεβαίνουν και πάλι, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου (1) ένα και μοναδικό θηλυκό αναπαραγωγής υπήρχε το 1971, ενώ σήμερα υπάρχουν πάνω από 200 ζεύγη. Στην κεντρική Ευρώπη, εμφανίστηκε σε υψόμετρο μέχρι και 750, όπου παλαιότερα δεν υπήρχε.
thumb|left|300px|Αρσενικός καλαμόκιρκος (ραχιαία όψη)
Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακριβή δεδομένα για την ιστορική του κατανομή, αλλά θα ήταν, πιθανότατα, ευρύτερη από τη σημερινή, λόγω της ύπαρξης περισσοτέρων υγροτόπων, κυρίως ελών, που έχουν έκτοτε αποξηρανθεί. Οι αποξηράνσεις, οι γενικότερες ανθρώπινες παρεμβάσεις στους υγροτόπους και η λαθροθηρία, είναι οι κυριότερες αιτίες μείωσης του πληθυσμού στην Ελλάδα, που συνεχίζεται ακόμη. Είναι αναγκαία η λεπτομερής καταγραφή των αναπαραγομένων ζευγαριών και η διατήρηση ικανών εκτάσεων με καλαμώνες, που είναι απαραίτητοι για την επιβίωση του είδους.
Ειδικά για τον ελλαδικό χώρο, ο καλαμόκιρκος εντάσσεται στην κατηγορία Τρωτά (Vulnerable, VU).
Καθεστώς προστασίας
Ι. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο του Κόκκινου Βιβλίου για τα απειλούμενα σπονδυλόζωα της Ελλάδος, στην κατηγορία Τρωτά.
ΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στο παράρτημα Ι της Κοινοτικής Οδηγίας 79/409 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διατήρηση των άγριων πουλιών.
ΙΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, o Καλαμόκιρκος απαντά και με τις ονομασίες Λιμνογέρακο, Λιμνοκιρκινέζι, Λιμνόβιος Κίρκος
Το κορίτσι με τα χρυσά μάτια
Το κορίτσι με τα χρυσά μάτια (γαλλικός τίτλος: La fille aux yeux d'or) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1835. Είναι το τρίτο μέρος της Ιστορίας των Δεκατριών που περιλαμβάνει επίσης τα έργα Φεραγκύς και Η δούκισσα του Λανζαί.
Η τριλογία περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκηνές της παρισινής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας. Το 1841, ο Μπαλζάκ αφιέρωσε το μυθιστόρημα στον Ευγένιο Ντελακρουά.
Το τολμηρό για την εποχή θέμα, αναφέρεται στο βίαιο πάθος μιας γυναίκας για μια άλλη που καταλήγει σε φόνο, επικρίθηκε ως ανήθικο
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα αρχίζει με μια μακρά περιγραφή της πόλης του Παρισιού και την παρισινή κοινωνία, που την απεικονίζει διεφθαρμένη από το χρήμα, τη φιλοδοξία και τις υλικές απολαύσεις, μια απογοητευμένη κοινωνία που κυριαρχείται από μικροπρέπεια και ανία.
Ο κόμης Ανρί ντε Μαρσαί, νόθος γιος του λόρδου Ντάντλι είναι ένας νεαρός δανδής, πλούσιος και αργόσχολος, κουρασμένος από την επιτυχία του στις γυναίκες. Η ιστορία ξεκινά όταν ο Μαρσαί συναντά για πρώτη φορά την Πακίτα, το «κορίτσι με χρυσά μάτια», σε έναν περίπατο. Αυτό το μυστηριώδες, εξαιρετικής ομορφιάς πλάσμα τραβά αμέσως την προσοχή του.
Μαθαίνει ότι η κοπέλα ζει υπό συνεχή έλεγχο και είναι ουσιαστικά κλεισμένη στο μέγαρο του μαρκήσιου του Σαν Ρεάλ, αναμφίβολα τον εραστή της, δεν βγαίνει ποτέ μόνη και δεν δέχεται κανέναν. Για τον βαριεστημένο νεαρό, η κατάκτησή της είναι ένα είδος πρόκλησης και αποφασίζει να προσπαθήσει.
Την πρώτη φορά ο νεαρός καταφέρνει να συναντήσει την Πακίτα με μεγάλη μυστικότητα στο σπίτι της μητέρας της. Στη συνέχεια συναντιούνται άλλες δύο φορές, με πολλές προφυλάξεις, και η κοπέλα γίνεται ερωμένη του. Αλλά όταν ο Ανρί βρίσκεται στο απόγειο του πάθους και συζητούν να φύγουν μαζί, ίσως στην Ασία, η Πακίτα επικαλείται το όνομα μιας γυναίκας. Ο νεαρός γίνεται έξαλλος και σκέφτεται να την εκδικηθεί. Στη συνέχεια ζητά βοήθεια από τον Φεραγκύς και τον μαρκήσιο του Ρονκερόλ, όλοι μέλη της μυστηριώδους μυστικής αδελφότητας των Δεκατριών (ένα φανταστικό είδος Τεκτονισμού με αποκρυφιστικές δυνάμεις, όπως το απεικονίζει ο Μπαλζάκ).
Όταν εισβάλλουν στο σπίτι της, τη βρίσκουν νεκρή μπροστά στη μαρκησία του Σαν Ρεάλ, που αποδεικνύεται ότι είναι ετεροθαλής αδερφή του Μαρσαί. Οι δύο γυναίκες συνδέονταν ερωτικά και η μαρκησία, τρελά ερωτευμένη και κτητική, ανακαλύπτοντας την απιστία της ερωμένης της τη σκότωσε από ζήλια. Όταν όμως συνειδητοποιεί ότι η Πακίτα την έχει απατήσει με τον ετεροθαλή αδερφό της, η μαρκησία μετανοεί και αποφασίζει να κλειστεί σε ένα μοναστήρι στην Ισπανία.
Στις τελευταίες γραμμές της ιστορίας, ο Μαρσαί λέει γελώντας σε έναν φίλο ότι το κορίτσι πέθανε από ασθένεια στο στήθος.
Θέματα
Ο Μπαλζάκ περιγράφει με τόλμη το ερωτικό πάθος μεταξύ γυναικών, το οποίο σχεδόν κανένας μυθιστοριογράφος μέχρι εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμη τολμήσει να παρουσιάσει. Η ηρωίδα του έργου Πακίτα και η μαρκησία του Σαν Ρεάλ είναι οι μόνοι χαρακτήρες της Ανθρώπινης Κωμωδίας που παρουσιάζονται ανοιχτά ως ομοφυλόφιλοι. Ήταν ένα απροσδόκητο θέμα για εκείνη την εποχή και το γεγονός ότι η σχέση μεταξύ των δύο γυναικών εμφανίζεται εξίσου παθιασμένη με την παραδοσιακή σχέση ενός άνδρα και μιας γυναίκας ήταν η αιτία για τους σύγχρονους του Μπαλζάκ να επικρίνουν το έργο ως ανήθικο.
Ο συγγραφέας σκιαγραφεί επίσης μια κοινωνία στην οποία το χρήμα και η εξουσία καταπατούν όλα τα δικαιώματα, όπου οι γυναίκες αγοράζονται και ανταλλάσσονται σαν να ήταν σκλάβες και αναγκάζονται να παραμείνουν υποταγμένες σε «χρυσά κλουβιά» σύμφωνα με τις ιδιοτροπίες των κυρίων τους. Τέλος, καταδεικνύει ότι το φύλο των συντρόφων μετράει ελάχιστα στην τυραννία των σχέσεων εξουσίας μέσα σε ένα ζευγάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Γιάννης Σπαχάνης
Ο Γιάννης Σπαχάνης ήταν Έλληνας μουσικός, που αποτέλεσε έναν από τους πρώτους τραγουδιστές που ηχογράφησαν τραγούδια με μπουζούκι, πριν ακόμα και από το Γιώργο Μπάτη και το Μάρκο Βαμβακάρη. Δύο από τα τραγούδια του είναι τα: «Τα δίστιχα του μάγκα» (1931), «Καλέ μάνα δεν μπορώ» (1931).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Λεξικό-γραμματική
Το λεξικό-γραμματική αποτελεί συγχρόνως μια ισχυρή μέθοδο όσο και μια πρακτική προσέγγιση που συνυπάρχουν, με στόχο την τυπική περιγραφή των γλωσσών. Αναπτύχθηκε από τον Maurice Gross στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Το θεωρητικό πλαίσιο του λεξικού-γραμματικής βασίζεται στον κατανεμητισμό του Zellig S. Harris και κυρίως στις αρχές του μετασχηματισμού. Η παρουσίαση των γραμματικών πληροφοριών γίνεται αρκετά απλά και με όσο το δυνατόν πιο διαφανή τρόπο.
Οι πειραματικές επιστήμες ενέπνευσαν τη μέθοδο του λεξικού-γραμματικής που ενδιαφέρεται για τη συλλογή των δεδομένων, δηλαδή για την πραγματική διάσταση της γλωσσικής χρήσης τόσο από ποσοτική (συστηματική περιγραφή του λεξικού) όσο και από ποιοτική (μεθοδολογικές προφυλάξεις) άποψη.
Το λεξικό-γραμματική απαιτεί επίσης τυποποίηση. Τα αποτελέσματα της περιγραφής πρέπει να είναι τυποποιημένα σε ικανοποιητικό βαθμό, ώστε να μπορούν να εφαρμοστούν στην αυτόματη επεξεργασία των γλωσσών, κυρίως μέσω της δημιουργίας συντακτικών αναλυτών από ειδικούς επιστήμονες τη πληροφορικής. Σύμφωνα με το τυπικό μοντέλο, τα αποτελέσματα της περιγραφής, που ονομάζονται πίνακες, έχουν μορφή πινάκων διπλής εισόδου, όπου διασταυρώνονται τα λήμματα με τις συντακτικο-σημασιολογικές τους ιδιότητες. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας βάσης συντακτικο-σημασιολογικών πληροφοριών.
Έχει αποδειχτεί έμπρακτα ότι μπορεί να υπάρξει συσσώρευση των περιγραφών πολλών ατόμων ή ομάδων.
Θεωρητικό πλαίσιο
Το θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζεται το λεξικό-γραμματική είναι ο κατανεμητισμός του Zellig Harris, και κυρίως η έννοια του μετασχηματισμού σύμφωνα με τον Zellig Harris. O Maurice Gross υπήρξε μαθητής του Zellig Harris. Η παρουσίαση των γραμματικών πληροφοριών γίνεται αρκετά απλά και με όσο το δυνατόν πιο διαφανή τρόπο. Τα παραπάνω απασχόλησαν και τον Zellig Harris του οποίου η θεωρία προσανατολίζεται προς την άμεσα παρατηρήσιμη επιφάνεια, σε αντίθεση με τη γενετική γραμματική που συνηθίζει να προστρέχει σε αφηρημένες δομές όπως είναι οι βαθιές δομές.
Συλλογή δεδομένων
Οι πειραματικές επιστήμες ενέπνευσαν τη μέθοδο του λεξικού-γραμματικής η οποία δίνει έμφαση στη συλλογή δεδομένων, δηλαδή στην πραγματική διάσταση της γλωσσικής χρήσης τόσο από ποσοτική όσο και ποιοτική άποψη.
Ποσοτικά: το λεξικό-γραμματική προβλέπει πρόγραμμα συστηματικής περιγραφής του λεξικού. Αυτό προϋποθέτει έρευνα ευρείας κλίμακας, που υλοποιείται από ομάδες και όχι από επιστήμονες που εργάζονται μεμονωμένα. Η αποκλειστική έρευνα γενικών συντακτικών κανόνων, ανεξάρτητων από το λεξιλογικό υλικό με το οποίο σχετίζονται, έχει χαρακτηριστεί αδιέξοδη. Αυτή είναι η διαφορά με τη γενετική γραμματική που ενστερνίζεται την ιδέα της γενίκευσης.
Ποιοτικά: μεθοδολογικές προφυλάξεις λαμβάνονται για την εξασφάλιση της αναπαραγωγικότητας των παρατηρήσεων, και κυρίως για την προστασία από τους κινδύνους που προκύπτουν από τα κατασκευασμένα παραδείγματα. . Το να θεωρήσουμε την στοιχειώδη πρόταση ως ελάχιστη νοηματική μονάδα αποτελεί προφύλαξη τέτοιου είδους. Πράγματι, μια λέξη αποκτά συγκεκριμένη σημασία όταν εντάσσεται σε ένα συγκείμενο. Επίσης, το πλεονέκτημα της εισαγωγής μιας λέξης σε μια πρόταση είναι ότι μας δίνεται η δυνατότητα να χειριστούμε ανάλογα μια ακολουθία που μπορεί να θεωρηθεί αποδεκτή ή μη αποδεκτή. Για το λόγο αυτό οι συντακτικο-σημασιολογικές ιδιότητες ορίστηκαν με αρκετή ακρίβεια ώστε να έχει νόημα ο συσχετισμός τους με το σύνολο του λεξικού. Οι προφυλάξεις αυτές εξελίχθηκαν σύμφωνα με τις ανάγκες που προέκυψαν και την πρόοδο των τεχνολογικών μέσων. Από τις αρχές λοιπόν της δεκαετίας του 1990, οι ερευνητές που ασχολούνταν με τη δημιουργία του λεξικού-γραμματικής μπόρεσαν να έχουν ολοένα και πιο εύκολη πρόσβαση σε παραδείγματα που εντοπίστηκαν μέσα σε σώματα κειμένων. Το νέο αυτό μέτρο προφύλαξης απλά προστέθηκε στα προϋπάρχοντα με αποτέλεσμα το λεξικό-γραμματική να είναι μια μέθοδος με καταβολές στην ενδοσκοπική γλωσσολογία και στη γλωσσολογία των σωμάτων κειμένων, συμφωνώντας κατά κάποιο τρόπο με τις θέσεις του Fillmore. Εξάλλου, οι στόχοι των αμερικανικών προγραμμάτων FrameNet και VerbNet συγκλίνουν σε κάποιο βαθμό με εκείνους του λεξικού-γραμματικής.
Τυποποίηση
- η επαλήθευση σε πραγματικές συνθήκες εκφώνησης,
- η εφαρμογή στην αυτόματη επεξεργασία των γλωσσών, κυρίως μέσω της δημιουργίας συντακτικών αναλυτών από τους επιστήμονες της Πληροφορικής.
Η προϋπόθεση της τυποποίησης εκπληρώνεται με την υιοθέτηση ενός διακριτοποιημένου συντακτικού και σημασιολογικού μοντέλου. Η αποδεκτότητα μοντελοποιείται μέσω μιας διττής ιδιότητας: για τις ανάγκες της περιγραφής, μια πρόταση θεωρείται αποδεκτή ή μη αποδεκτή, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της γενετικής γραμματικής, και για τους ίδιους λόγους.
Επίσης, η λεξιλογική αμφισημία αναπαρίσταται διαχωρίζοντας με επιμέλεια μια λέξη σε ακέραιο αριθμό λημμάτων, τα οποία διακρίνονται μεταξύ τους σαν να επρόκειτο για λήμματα με διαφορετική μορφολογία (π.χ. οι διαφορετικές σημασίες του λείπω αντιστοιχούν σε διαφορετικά λήμματα).
Αναπαρίστανται συστηματικά οι συντακτικο-σημασιολογικές ιδιότητες κάθε λήμματος (π.χ. οι προτασιακές δομές στις οποίες μπορεί να εμφανίζεται ένα ρήμα ή η κατανομή του υποκειμένου). Πληροφορίες σαν αυτές που ακολουθούν χρησιμοποιούνται για να τις χαρακτηρίσουν. Π.χ. το αναπαριστά έναν μετασχηματισμό μεταξύ δύο προτασιακών δομών (ή συντακτικών δομών) που αφορά το ίδιο λήμμα.
Η έννοια του λήμματος συνεπώς δεν πρέπει να συγχέεται με εκείνη της συντακτικής δομής. Για το λόγο αυτό αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε τον όρο "πλαίσιο υποκατηγοριοποίησης (en)", όρος που χρησιμοποιείται συχνά στο πλαίσιο μοντέλων που τείνουν να θεωρούν ότι οι δύο έννοιες βρίσκονται σε αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχία. Στο πλαίσιο του λεξικού-γραμματικής οι αποφάσεις όσον αφορά την ταξινόμηση ("υποκατηγοριοποίηση") ενός λήμματος βασίζονται αδιαμφισβήτητα στο σύνολο των συντακτικών δομών που αφορούν το λήμμα, όχι σε μια μόνο δομή ("πλαίσιο").
Τέλος, γίνονται αποδεκτές μόνο οι ιδιότητες για τις οποίες υπάρχει διαδικασία που επιτρέπει να καθορίσουμε με αξιόπιστο τρόπο αν ένα λήμμα τις διαθέτει ή όχι, π.χ. εμπειρικά, ελέγχοντας την αναπαραγωγικότητα σε ένα ευρύ λεξιλόγιο με βάση τη διαίσθηση του φυσικού ομιλητή. Οι ιδιότητες μοντελοποιούνται ως διπολικές και όχι ως συνεχές.
Δεδομένου του τυπικού μοντέλου, ο καθορισμός των ιδιοτήτων των λημμάτων αποτελεί το ουσιαστικό μέρος της περιγραφής μιας γλώσσας. Τα αποτελέσματα της περιγραφής αναπαριστώνται σε πίνακες διπλής εισόδου που ονομάζονται πίνακες ή μήτρες. Στη διατομή τους συναντώνται τα λήμματα με τις συντακτικο-σημασιολογικές ιδιότητες.
Η περιγραφή της δομής των προτάσεων προϋποθέτει την εξακρίβωση ενός συνόλου ορισμάτων, χαρακτηριστικού για κάθε λήμμα. Πιο συγκεκριμένα, χρησιμοποιούμε κριτήρια για να διακρίνουμε τα ορίσματα (υποκείμενα και αντικείμενα ή κύρια συμπληρώματα) από τα δευτερεύοντα συμπληρώματα (επιρρηματικοί προσδιορισμοί ή περιστασιακά συμπληρώματα).
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από την πολυετή έρευνα δεκάδων γλωσσολόγων ύστερα από την εφαρμογή των μεθοδολογικών αυτών κριτηρίων αποτελούν βάση συντακτικο-σημασιολογικών πληροφοριών για την επεξεργασία των γλωσσών, της οποίας την ποιότητα μπορούμε να κρίνουμε αν λάβουμε υπόψη μας τα εξής:
- τον όγκο της που μπορεί να αξιολογηθεί με βάση τον αριθμό των λημμάτων,
- τον πλούτο των γλωσσικών φαινομένων που λαμβάνει υπόψη της και που μπορεί να αξιολογηθεί με βάση τον αριθμό των ιδιοτήτων,
- και το βαθμό τυποποίησης.
Για τα γαλλικά, περισσότερα από 75.000 λήμματα έχουν καταχωριστεί. Υπάρχουν επίσης, σύμφωνα πάντα με το ίδιο μοντέλο, λιγότερο ή περισσότερο αξιόλογες περιγραφές που αφορούν άλλες γλώσσες, τα νέα ελληνικά, τα ιταλικά, τα πορτογαλικά και τα κορεάτικα αποτελούν τους καλύτερους εκπροσώπους).
Έρευνες από τη δεκαετία του 1970 σχετικά με τα κατηγορηματικά ονόματα και από τη δεκαετία του 1980 σχετικά με τις παγιωμένες εκφράσεις πραγματοποιήθηκαν και δημοσιεύτηκαν στο πλαίσιο του λεξικού-γραμματικής.
Η έννοια του κατηγορηματικού ονόματος συναντάται στο έργο του Zellig Harris. Έχει ως αφετηρία την ιδέα ότι, αν, π.χ. το ρήμα επιτίθεμαι, αναλυθεί ως το κατηγόρημα στην πρόταση Ο εχθρός επιτίθεται στην πόλη, περιμένουμε ότι το ουσιαστικό επίθεση (ή η ακολουθία κάνω επίθεση) θα αναλυθεί ως κατηγόρημα στην πρόταση Ο εχθρός κάνει επίθεση στην πόλη. Στην περίπτωση αυτή το ουσιαστικό ονομάζεται κατηγορηματικό ουσιαστικό. Το ρηματικό στοιχείο που το συνοδεύει ονομάζεται υποστηρικτικό ρήμα. Η παραπάνω θέση βρήκε συστηματική εφαρμογή στο πλαίσιο του λεξικού-γραμματικής από τη δεκαετία του 1970.
Με τον όρο παγιωμένη έκφραση, οι συντελεστές του λεξικού-γραμματικής, εννοούν μια έκφραση (π.χ. ήλιος του μεσονυκτίου) που χαρακτηρίζεται από ειδικά κριτήρια (στην παραπάνω περίπτωση, τη σημασία) που δικαιολογούν την ύπαρξη ξεχωριστού λήμματος, παρόλο που η έκφραση αποτελείται από περισσότερα από ένα στοιχεία, που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μπορούν να θεωρηθούν λέξεις. Τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε συστηματικό πρόγραμμα περιγραφής των εκφράσεων αυτών στο πλαίσιο του λεξικού-γραμματικής.
Συσσώρευση
Οι έρευνες απέδειξαν ότι πολλά άτομα ή ομάδες μπορούν να καταλήξουν σε παρόμοια αποτελέσματα. Η αναπαραγωγικότητα αυτή εξασφαλίζει την συσσώρευση των περιγραφών. Το αποτέλεσμα είναι σημαντικό για το μέλλον της επεξεργασίας των γλωσσών. Η ποιότητα των δεδομένων που πρέπει να συγκεντρώνεται και να αναπαρίσταται στο πλαίσιο ενός μοντέλου που χαρακτηρίζεται από συνοχή είναι τέτοια ώστε να απαιτείται η συνεργασία πολλών ερευνητικών ομάδων που πρέπει να μπορούν να συνδέουν τα αποτελέσματά τους χωρίς να χρειάζεται να επανασυντάσσουν τα κύρια μέρη της γραμματικής και του λεξικού κάθε γλώσσας. Οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και δεν είναι καθόλου εύκολο να ικανοποιηθούν πλήρως γιατί γνωρίζουμε λίγα παραδείγματα ευμεγεθών γραμματικών που να μην αποτελούν έργο ενός μόνο ειδικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
•	Οπτικοποίηση πινάκων λεξικού-γραμματικής (επιλέξτε γλωσσικά δεδομένα, Λεξικό-Γραμματική).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γραμματική
Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών
Η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (αγγλικά: United Nations General Assembly - UNGA/GA), είναι το πρώτο κατά σειρά κύριο όργανο του ΟΗΕ, του οποίου η σύσταση, οι επιμέρους αρμοδιότητες και τα καθήκοντα προβλέπονται από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.
Σύνθεση
Η Γενική Συνέλευση συγκροτείται από όλα τα κράτη μέλη του Οργανισμού, τα οποία σήμερα (2021) ανέρχονται σε 193. Κάθε μέλος της Γενικής Συνέλευσης διαθέτει μόνο μία ψήφο και μπορεί να εκπροσωπείται με πέντε αντιπροσώπους το ανώτερο.
Γενικά
Αποτελεί το κύριο διασκεπτικό όργανο του ΟΗΕ έχοντας το δικαίωμα να συζητεί και να προβαίνει σε συστάσεις επί διαφόρων θεμάτων που περιλαμβάνονται στον Καταστατικό Χάρτη. Σημειώνεται ότι δεν έχει την εξουσία της επιβολής συγκεκριμένων ενεργειών σε οποιαδήποτε κυβέρνηση κράτους μέλους, πλην όμως οι συστάσεις της έχουν ηθική βαρύτητα ως έκφραση της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Συνεπώς η Γενική Συνέλευση με τις συζητήσεις και τα πορίσματά της ασκεί έναν ηθικό έλεγχο που εκδηλώνεται ως πίεση για τα ενδιαφερόμενα μέρη.
Η Γ.Σ. συζητεί οποιοδήποτε θέμα ανάγεται στους σκοπούς και τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη συνεχεία των οποίων μπορεί να προβαίνει ανάλογα σε προτάσεις ή συστάσεις. Η δε ευχέρεια της διατύπωσης συστάσεων περιορίζεται κατά τους ακόλουθους δύο τρόπους: α) είτε με την παραπομπή του θέματος, που απαιτούνται κάποιες ενέργειες εκ μέρους του Οργανισμού, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, β) είτε ν' αδυνατεί να κάνει πρόταση για θέμα που ήδη έχει επιληφθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας, ως κύριο εκτελεστικό όργανο του ΟΗΕ.
Οι περιορισμοί αυτοί τυγχάνουν προς αποφυγή λανθασμένων διατυπώσεων ή αντιφατικών λύσεων από τα δύο κύρια όργανα για το ίδιο θέμα.
Αρμοδιότητες
Οι αρμοδιότητες της Γ.Σ. του ΟΗΕ διακρίνονται σε αποκ Συμβουλίου Ασφαλείας διορίζει τον Γενικό Γραμματέ α.
Αποφάσεις της Γ.Σ.
Σημειώνεται πως κάθε κράτος-μέλος τόσο στη Γενική Συνέλευση όσο και στο Συμβούλιο Ασφαλείας διαθέτει μόνο μία ψήφο. Τούτο αποτελεί εφαρμογή της αρχής της ισότητας μεταξύ των μελών. Παρά ταύτα, η απόλυτη νομική ισότητα δεν εφαρμόζεται για τον λόγο ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς αδύνατο με τη διεθνή πραγματικότητα. Η ύπαρξη ιδιαίτερα των Μεγάλων Δυνάμεων αποτελεί μια διεθνή πραγματικότητα που δεν μπορεί εξ ανάγκης ν' αγνοηθεί. Επομένως έχει εγκαταλειφθεί η αρχή της παμψηφίας που ίσχυε στη Κοινωνία των Εθνών, όπου η ψήφος των μικρών κρατών ακινητοποιούσε τον τότε Οργανισμό, και ακολουθείται η αρχή της πλειοψηφίας, είτε ενισχυμένης είτε απλής.
Ενισχυμένη πλειοψηφία
Περίπτωση αυξημένης πλειοψηφίας για λήψη απόφασης των 2/3 των αντιπροσώπων απαιτείται για σημαντικά θέματα όπως είναι οι συστάσεις για τη διατήρηση της ειρήνης και ασφάλειας, η εκλογή των μη μονίμων μελών του Συμβουλίου Κηδεμονίας, η αποδοχή ή αποπομπή μελών, ζητήματα προϋπολογισμού του Οργανισμού κ.λπ.
Απλή πλειοψηφία
Απλή πλειοψηφία εφαρμόζεται για λήψη αποφάσεων που αφορούν θέματα μικρότερης σημασίας που όμως δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Σύνοδοι της Γ.Σ.
Οι σύνοδοι της Γενικής Συνέλευσης διακρίνονται στις τακτικές, τις έκτακτες και τις ειδικές.
Πρόεδροι
Ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης εκλέγεται από τα μέλη της κάθε χρόνο.
Κατάλογος προέδρων
Συντομογραφίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
Ακρίτας Καϊδατζής
Ο Ακρίτας Καϊδατζής είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και δικηγόρος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1974.
Σπουδές
Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. το 1996. Ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Ανόβερου το 1998 και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1999. Υπήρξε επισκέπτης ερευνητής στις Νομικές Σχολές των Πανεπιστημίων της Γλασκώβης (2000) και του Ανόβερου (2001). Το 2005 αναγόρευθηκε διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ.. Η διδακτορική του διατριβή εξέτασε τα συνταγματικά όρια και τις δεσμεύσεις των ιδιωτικοποιήσεων. Το διάστημα 2005-2007 διεξήγαγε μεταδιδακτορική έρευνα στην Νομική Σχολή του Α.Π.Θ., ενώ παράλληλα επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου (2005-2006). Από το 2008 έως το 2011 υπήρξε ειδικός επιστήμονας στο ΑΣΕΠ.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2001-2003). Εξελέγη Λέκτορας (2009) και στην συνέχεια Επίκουρος Καθηγητής (2015) στην Νομική Σχολή του Α.Π.Θ., όπου διδάσκει Συνταγματικό Δίκαιο, Πολιτική και Συνταγματική Ιστορία, και Συνταγματικές Ελευθερίες. Διδάσκει επίσης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο από το 2008. Από το 2020 είναι επιστημονικός υπεύθυνος του PopCon Project.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα χρημάτισε Προϊστάμενος του Νομικού Γραφείου της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης (2016-2018) και στην συνέχεια Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης (2018-2019).
Άλλες δραστηριότητες
Δικηγορεί στη Θεσσαλονίκη. Είναι επιστημονικός συνεργάτης της επιθεώρησης του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης ‘Αρμενόπουλος’ από το 2012. Συμμετείχε ως μέλος στις Ειδικές Νομοπαρασκευαστικές Επιτροπές για τις Ανεξάρτητες Αρχές (2016-2018) και για τη Διοικητική Δικαιοσύνη (ν. 4446/2016) (2015-2017). Έχει διατελέσει μέλος Δ.Σ. του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (2017-2019) και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2016-2019). Υπήρξε ακόμη μέλος του Κεντρικού Επιστημονικού Συμβουλίου Φυλακών (Κ.Ε.Σ.Φ.) (2016-2019) και αναπληρωματικό μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου μελών της ΕΕΤΤ (2016-2017).
Συγγραφικό έργο
Βιβλία
Έχει επίσης δημοσιεύσει πλήθος άρθρων σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς της Κυβέρνησης Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Συνταγματολόγοι Κατηγορία:Λαϊκιστικός Συνταγματισμός Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ελληνικά μαθηματικά
Τα ελληνικά μαθηματικά αναφέρονται σε μαθηματικά κείμενα που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια και ιδέες που προέρχονται από την αρχαϊκή έως την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή περίοδο, κυρίως από τον 7ο αιώνα π.Χ. έως τον 4ο αιώνα μ.Χ., στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.Έλληνες μαθηματικοί ζούσαν σε πόλεις που απλώθηκαν σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο από την Ιταλία στη Αίγυπο (Βόρεια Αφρική), στα παράλια Μικράς Ασίας. Ένωση για όλους αυτούς τους αρχαίους μαθηματικους ήταν  ο ελληνικός πολιτισμός και η ελληνική γλώσσα. Η λέξη «μαθηματικά» προέρχεται από τη λέξη μάθημα < μαθαίνω < μανθάνω. Η μελέτη των μαθηματικών για πρακτική, θεωρητική , η χρήση γενικευμένων μαθηματικών θεωριών και αποδείξεων είναι μια σημαντική διαφορά μεταξύ των ελληνικών μαθηματικών και αυτών των προηγούμενων πολιτισμών. Άρα έχουμε την γέννηση της επιστήμης με την σύγχρονη έννοια του όρου
Προέλευση των ελληνικών μαθηματικών
Τα ελληνικά μαθηματικά και η προέλευση τους δεν είναι καλά τεκμηριωμένη Υπάρχουν εργασίες για του λόγου το αληθές. Οι πρώιμοι εξελιγμένοι πολιτισμοί στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ήταν ο Μινωικός και αργότερα οι Μυκηναϊκός, πολιτισμοί, που και οι δύο άνθησαν κατά τη 2η χιλιετία π.Χ. Ενώ αυτοί οι πολιτισμοί διέθεταν γραφή και ήταν ικανοί για προηγμένες μηχανικές κατασκευές, συμπεριλαμβανομένων τετραώροφων παλατιών με τάφους αποστράγγισης περιοχών, κατασκευές πλοίων,δεν άφησαν πίσω τους μαθηματικά έγγραφα ή η μέχρι τώρα αρχαιολογική έρευνα δεν έχει εντοπίσει τέτοια.
Αν και δεν υπάρχουν άμεσα στοιχεία, γενικά πιστεύεται ότι οι γειτονικοί Βαβυλωνιακοί και Αιγυπτιακοί πολιτισμοί είχαν επιρροή στη νεότερη ελληνική παράδοση. Σε αντίθεση με την άνθηση της ελληνικής λογοτεχνίας στο διάστημα 800 έως 600 π.Χ., δεν είναι γνωστά πολλά για τα ελληνικά μαθηματικά σε αυτήν την πρώιμη περίοδο-σχεδόν όλες οι πληροφορίες διαβιβάστηκαν από μεταγενέστερους συγγραφείς, ξεκινώντας από τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ.
Αρχαϊκή και Κλασική περίοδος
Ως αφετηρία των ελληνικών μαθηματικών θεωρείται ότι ο Θαλής από τη Μίλητο (περ. 624–548 π.Χ.). Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή και τα έργα του, αν και είναι γενικά αποδεκτό ότι ήταν ένας από τους Επτά Σοφούς της Ελλάδας. Σύμφωνα με τον Πρόκλο, ταξίδεψε στη Βαβυλώνα από όπου έμαθε τα εκεί μαθηματικά (πρακτικές γνώσεις)και άλλα θέματα, και ίσως έτσι κατέληξε στην απόδειξη αυτού που σήμερα ονομάζεται Θεώρημα του Θαλή. Εξίσου αινιγματική φιγούρα είναι ο Πυθαγόρας της Σάμου (περ. 580–500 π.Χ.), ο οποίος υποτίθεται ότι επισκέφτηκε την Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, και τελικά εγκαταστάθηκε στο Κρότωνα, στη Μάγνα Γκρέτσια, όπου ξεκίνησε ένα είδος σχολής  και θρησκευτικής λατρείας.Ο Πυθαγόρας φέρετε ως ο πρώτος που απέδειξε το θεώρημα που φέρει το όνομα του, το περίφημο πυθαγόρειο θεώρημα.Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι "όλα είναι αριθμοί" και ήθελαν να αναζητήσουν μαθηματικές σχέσεις μεταξύ αριθμών και πραγμάτων. Στον Πυθαγόρα πίστωνονται  πολλές μεταγενέστερες ανακαλύψεις, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής των πέντε κανονικών στερεών. Ωστόσο, ο Αριστοτέλης αρνήθηκε να αποδώσει κάτι συγκεκριμένα στον Πυθαγόρα και συζήτησε μόνο το έργο των Πυθαγορείων ως ομάδα.
Πιστώνονται σχεδόν το ήμισυ του υλικού στο μεγαλύτερο μαθηματικό έργο των αιώνων το περίφημο Στοιχεία του Ευκλείδη στους Πυθαγόρειους, καθώς και την ανακάλυψη της ύπαρξης άρρητων αριθμών και του δωδεκάεδρου, που αποδόθηκε στο Ίππασσο (γ. 530-450 π.Χ.),όπως  και η πρώτη προσπάθεια τετραγωνίσει τον κύκλο, σε το έργο του Ιπποκράτη της Χίου (περ. 470-410 π.Χ.). Ο μεγαλύτερος μαθηματικός που σχετίζεται με την ομάδα, ωστόσο, μπορεί να ήταν ο Αρχύτας (περ. 410-350 π.Χ.), ο οποίος έλυσε το πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου γνωστό και ως Δήλιον πρόβλημα, εντόπισε το αρμονικό μέσο και πιθανόν συνέβαλε στην οπτική και τη μηχανική. Άλλοι μαθηματικοί που δραστηριοποιούνται εκείνη την περίοδο, χωρίς να σχετίζονται με κάποια σχολή, περιλαμβάνουν τον Θεόδωρο (φ. 450 π.Χ.), τον Θεατέτο (περ. 417-369 π.Χ.) και τον Εύδοξο (περ. 408-355 π.Χ.).
Τα ελληνικά μαθηματικά τράβηξαν επίσης την προσοχή των φιλοσόφων κατά την κλασική περίοδο.
Ο Πλάτων (περ. 428–348 π.Χ.), ο ιδρυτής της Πλατωνικής Ακαδημίας, αναφέρει τα μαθηματικά σε αρκετούς διαλόγους του. Αν και ίδιος δεν θεωρήθηκε μαθηματικός, από πολλούς μελετητές θεωρείται ως ο τελευταίος των Πυθαγόριων.Ο Πλάτων φαίνεται να επηρεάστηκε από τις πυθαγόρειες ιδέες για τον αριθμό και τους αριθμούς και πίστευε ότι τα στοιχεία της ύλης θα μπορούσαν να διασπαστούν σε γεωμετρικά στερεά. Πίστευε επίσης ότι οι γεωμετρικές αναλογίες έδεναν το σύμπαν μαζί με φυσικές ή μηχανικές δυνάμεις. Ο Αριστοτέλης (περ. 384–322 π.Χ.), ο ιδρυτής της Περιπατητικής σχολής, χρησιμοποιούσε συχνά μαθηματικά για να απεικονίσει πολλές από τις θεωρίες του, όπως όταν χρησιμοποιούσε τη γεωμετρία στη θεωρία του για την εξήγηση των χρωμάτων του ουράνιου τόξου και τη θεωρία των αναλογιών στην ανάλυση της κίνησης. Πολλές από τις γνώσεις που είναι γνωστές για τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά εκείνη την περίοδο οφείλονται σε αρχεία ερευνητών που αναφέρει ο Αριστοτέλης στα δικά του έργα.
Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδος
Τα ελληνικά μαθηματικά και η αστρονομία έφτασαν στο απόγειό τους κατά την ελληνιστική και την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο, και μεγάλο μέρος του έργου τόσο των μαθηματικών όσο και της αστρονομίας εκπροσωπήθηκε από μελετητές όπως ο Ευκλείδης (π. 300 π.Χ.), ο Αρχιμήδης (περ. 287–212 π.Χ.), ο Απολλώνιος (περ. 240–190) Π.Χ.), ο Ίππαρχος (περίπου 190-120 π.Χ.) και ο Πτολεμαίος (περ. 100-170 μ.Χ.) και ήταν πολύ προχωρημένου επιπέδου. Υπάρχουν επίσης στοιχεία συνδυασμού μαθηματικών γνώσεων που εφαρμόζονται σε τεχνολογικό επίπεδο δημιουργώντας υψηλού επίπεδου μηχανικές διατάξεις, όπως για παράδειγμα στα έργα του Ήρων (περ. 10–70 μ.Χ.) ή στην κατασκευή αναλογικών μηχανικών υπολογιστών (σύνολο γραναζιών με ενσωματομένη λογική) όπως ο μηχανισμός των Αντικυθήρων.
Για να γίνει κατανοητό το υψηλό επίπεδο, ο Καρλ Σάγκαν στην διάσημη τηλεοπτική εκπομπή Κόσμος ανάφερε ότι...αν συνεχιζόταν και δεν διακοπτόταν για διαφόρους λόγους η συνέχιση εκείνης της περιόδου θα είχαμε ήδη ταξιδεύσει στα κοντινά άστρα και τα διαστημόπλοια θα είχαν ελληνικά ονόματα.(παραπομπή βίντεο μετά το 39 λεπτό) Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εμφανίστηκαν αρκετά ελληνιστικά κέντρα μάθησης, εκ των οποίων το πιο σημαντικό ήταν το Μουσείο στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, το οποίο προσέλκυσε μελετητές από όλο τον ελληνιστικό κόσμο (κυρίως Έλληνες, αλλά και Αιγύπτιοι, Εβραίοι, Πέρσες, Φοίνικες, ακόμη και Ινδοί λόγιοι). Αν και λίγοι σε αριθμό, οι ελληνιστές μαθηματικοί επικοινωνούσαν ενεργά μεταξύ τους. η δημοσίευση συνίστατο στη μετάδοση και αντιγραφή της εργασίας κάποιου μεταξύ συναδέλφων.
Μεταγενέστεροι μαθηματικοί περιλαμβάνουν τον Διόφαντο (περ. 214–298 μ.Χ.), ο οποίος έγραψε για πολυγωνικούς αριθμούς και ένα έργο στην προ-σύγχρονη άλγεβρα (Αριθμητική ), Πάππος της Αλεξάνδρειας (περ. 290-350 μ.Χ.), ο οποίος συνέταξε πολλά σημαντικά αποτελέσματα στη Συλλογή, και ο Θεών της Αλεξάνδρειας (περ. 335-405 μ.Χ.) και η κόρη του Υπατία (περ. 370–415 μ.Χ.), οι οποίοι επιμελήθηκαν το Αλμαγέστη του Πτολεμαίου και άλλα έργα. Αν και κανένας από αυτούς τους μαθηματικούς, εκτός από τον Διόφαντο, δεν είχε αξιόλογα πρωτότυπα έργα, διακρίνονται για τα σχόλια και τις εκθέσεις τους. Αυτά τα σχόλια έχουν διατηρήσει πολύτιμα αποσπάσματα από έργα που έχουν αφανιστεί ή ιστορικούς υπαινιγμούς που, ελλείψει πρωτότυπων εγγράφων, είναι πολυτιμότατη λόγω της σπανιότητάς τους.
Τα περισσότερα μαθηματικά κείμενα που γράφτηκαν στην ελληνική γλώσσα επιβίωσαν μέσω της αντιγραφής χειρογράφων κατά τη διάρκεια των αιώνων, αν και ορισμένα θραύσματα που χρονολογούνται από την αρχαιότητα έχουν βρεθεί στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, τη Μικρά Ασία, τη Μεσοποταμία και τη Σικελία.
Επιτεύγματα
Τα ελληνικά μαθηματικά αποτελούν μια σημαντική περίοδο στην ιστορία των μαθηματικών : θεμελιώδης όσον αφορά τη γεωμετρία και την ιδέα της τυπικής απόδειξης. Οι Έλληνες μαθηματικοί συνέβαλαν επίσης στη θεωρία αριθμών, τη μαθηματική αστρονομία, τη συνδυαστική, τη μαθηματική φυσική και, μερικές φορές, προσέγγισαν ιδέες κοντά στον ολοκληρωμένο λογισμό.
Ο Εύδοξος από την Κνίδιο ανέπτυξε μια θεωρία αναλογίας που μοιάζει με τη σύγχρονη θεωρία των πραγματικών αριθμών χρησιμοποιώντας την Τομή Dedekind, που αναπτύχθηκε από τον Richard Dedekind, ο οποίος αναγνώρισε τον Εύδοξο ως έμπνευση του.
Ο Ευκλείδης συγκέντρωσε πολλά προηγούμενα αποτελέσματα και θεωρήματα στα Στοιχεία, ένας κανόνας της γεωμετρίας και της στοιχειώδους θεωρίας αριθμών για πολλούς αιώνες.
Ο Αρχιμήδης μπόρεσε να χρησιμοποιήσει την έννοια του απείρου μικρού με τρόπο που προέβλεπε σύγχρονες ιδέες του ολοκληρωμένου λογισμού. Χρησιμοποιώντας μια τεχνική που εξαρτάται από μια μορφή απόδειξης με αντίφαση, θα μπορούσε να φτάσει σε απαντήσεις σε προβλήματα με αυθαίρετο βαθμό ακρίβειας, ενώ καθορίζει τα όρια μέσα στα οποία βρίσκονται οι απαντήσεις. Αυτή η τεχνική είναι γνωστή ως μέθοδος εξάντλησης και χρησιμοποίησε σε πολλά έργα του, όπως για να προσεγγίσει την τιμή του π ( Μέτρηση του κύκλου ). Στην Τετραγωνία της Παραβολής, ο Αρχιμήδης απέδειξε ότι η περιοχή που περικλείεται από μια παραβολή και μια ευθεία γραμμή είναι 4/3 φορές η επιφάνεια ενός τριγώνου με ίση βάση και ύψος. Μία από τις δύο αποδείξεις του δείχνει τη λύση του προβλήματος ως άπειρη γεωμετρική σειρά, της οποίας το άθροισμα ήταν 4/3. Στο Ψαμμίτη, ο Αρχιμήδης ξεκίνησε να ονομάσει τον αριθμό των κόκκων άμμου που θα μπορούσε να περιέχει το σύμπαν. Με αυτόν τον τρόπο, αμφισβήτησε την ιδέα ότι ο αριθμός των κόκκων άμμου ήταν πολύ μεγάλος για να καταμετρηθεί, επινοώντας το δικό του σχέδιο καταμέτρησης βασισμένο στη μυριάδα, που σήμαινε και σημαίνει 10.000. Η μέγιστη ανακάλυψη από τον ίδιο θεωρήθηκε ο υπολογισμός του όγκου της σφαίρας ,που ισούται με τα 2/3 του όγκου του κυλίνδρου που την περικλείει και ζήτησε να σκαλιστεί στον τάφο του. thumb|Το εμβαδόν και όγκος μιας σφαίρας είναι τα 2/3 του αντίστοιχου κλειστού κυλίνδρου που την περιβάλλει.Μια [[σφαίρα και ένας κύλινδρος είχαν τοποθετηθεί στον τάφο του Αρχιμήδη, σύμφωνα με την επιθυμία του.|318x318εσ]] thumb|right|250px|Κωνικές τομές. Το πιο χαρακτηριστικό προϊόν των ελληνικών μαθηματικών μπορεί να είναι η θεωρία των κωνικών τομών, η οποία αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην ελληνιστική περίοδο, κυρίως από τον Απολλώνιο. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν δεν χρησιμοποίησαν άλγεβρα, ούτε τριγωνομετρία, η τελευταία εμφανίστηκε την εποχή του Ιππάρχου.
Τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά δεν περιορίζονταν σε θεωρητικά έργα αλλά χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε άλλες δραστηριότητες, όπως επιχειρηματικές συναλλαγές και μετρήσεις γης, όπως αποδεικνύεται από υπάρχοντα κείμενα όπου οι υπολογιστικές διαδικασίες και οι πρακτικές εκτιμήσεις έπαιξαν περισσότερο κεντρικό ρόλο. Ακόμα και σήμερα ο τύπος του Ήρωνα χρησιμοποιήται από Πολιτικούς Μηχανικούς ,Τοπογράφους Μηχανικούς, για τον υπολογισμό εμβαδικών περιοχών.Η ισχύς της ευκλείδειας γεωμετρίας ήταν αναμφισβήτητη για τουλάχιστον 2500 χρόνια.Ο πρώτος μεγάλος μαθηματικός και γεωμέτρης Λομπατσέφσκι (Лобаче́вский) αμφισβητώντας την ισχύ του πέμπτου αίτηματος (αξίωμα παραλλήλων) οικοδόμισε την υπερβολική γεωμετρία.Τον ακολούθησαν άλλοι μεγάλοι μαθηματικοί  ο Γκάους , ο Ρήμαν οικοδομώντας την σφαιρική ή Ρημάνεια Γεωμετρία ή Ελλειπτική γεωμετρία (μη ευκλείδειες γεωμετρίες) που χρησιμοποιήται στην Γενική θεωρία της σχετικότητας.
Μετάδοση και η χειρόγραφη παράδοση
Παρόλο που τα πρώτα κείμενα στην ελληνική γλώσσα για τα μαθηματικά που βρέθηκαν γράφτηκαν μετά την ελληνιστική περίοδο, πολλά από αυτά θεωρούνται αντίγραφα έργων που γράφτηκαν κατά και πριν από την ελληνιστική περίοδο. Οι δύο κύριες πηγές είναι:
Παρ 'όλα αυτά, παρά την έλλειψη πρωτότυπων χειρογράφων, οι ημερομηνίες των ελληνικών μαθηματικών είναι πιο σίγουρες από τις ημερομηνίες επιβίωσης των Βαβυλωνιακών ή Αιγυπτιακών πηγών, επειδή υπάρχει μεγάλος αριθμός επικαλυπτόμενων χρονολογιών. Ακόμα κι έτσι, πολλές ημερομηνίες είναι αβέβαιες. αλλά η αβεβαιότητα είναι θέμα δεκαετιών παρά αιώνων.
Ο Reviel Netz έχει μετρήσει 144 αρχαία ακριβή επιστημονικούς συγγραφείς, από αυτά μόνο 29 σώζεται στα ελληνικά: Αρίσταρχος, Αυτόλυκος, Φίλων ο Βυζάντιος, Μπίτον, Απολλώνιος, Αρχιμήδης, ο Ευκλείδης, ο Θεοδόσιος, Υψικλής ο Αλεξανδρεύς, ο Αθήναιος, Γέμινος, Ήρων, ο Απολλόδωρος, Θέων της Σμύρνης, Κλεομήδης, Νικόμαχος, Πτολεμαίος, Γαουδέντιος, Ανατόλιος, Αριστείδης Κουιντιλιανός, Πορφύριος, Διόφαντος, Αλύπιος, Δαμιανός, Πάππος, Σερενός, Θεών της Αλεξάνδρειας, Ανθέμιος, Ευτόκιος, Υπατία.
Ορισμένα έργα σώζονται μόνο σε αραβικές μεταφράσεις:
1968
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημήτρης Παπαγιάννης
Ο Δημήτρης (Μήτσος) Παπαγιάννης (1904-2001) ήταν συνδικαλιστής, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και αντιστασιακός.
Νεανικά χρόνια - η δράση του στο ΚΚΕ
Ο Δημήτρης Παπαγιάννης γεννήθηκε στην Καρυά Ελασσόνας το 1904. Από τα νεανικά του χρόνια δραστηριοποιήθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα, φτάνοντας σε υψηλές θέσεις της ΓΣΕΕ, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Την περίοδο 1928-1931 γνώρισε αλλεπάλληλες διώξεις και το 1932 ανέλαβε γραμματέας του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Αθήνας. Το 1934 συνελήφθη και φυλακίστηκε, ενώ την επόμενη χρονιά εξορίστηκε στην Ανάφη απ' όπου απέδρασε τον Οκτώβριο του 1936
Η δράση του την περίοδο της Δικτατορίας Μεταξά
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά πέρασε στην παρανομία και ανέλαβε γραμματέας της ΚΟ Βόλου, Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Το 1938 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μετά από τις συλλήψεις ηγετικών στελεχών του κόμματος. Ήταν μαζί με τον Δαμιανό Μάθεση τα μόνα στέλεχη από την καθοδήγηση του ΚΚΕ που διέφυγαν τη σύλληψη κατά το κύμα συλλήψεων της Ασφάλειας το 1939.
Μετά τη σύλληψη των Νεφελούδη, Παρτσαλίδη και Σκλάβαινα τον Απρίλιο του 1938 την καθοδήγηση του ΚΚΕ ανέλαβαν τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου Γιώργης Σιάντος και Νίκος Πλουμπίδης. Ο Παπαγιάννης εντάχθηκε τότε στην ΚΕ του ΚΚΕ. Η καθοδήγηση των Πλουμπίδη-Σιάντου αργότερα ονομάστηκε Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (ΠΚΕ).
Τον Μάιο του 1939 ο αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, έγκλειστος στις φυλακές της Κέρκυρας στην Αχτίνα Θ', έπειτα από πληροφορίες νεοσυλληφθέντων που ανέφεραν πως ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν πράκτορας των αρχών ασφαλείας, με σύμφωνη γνώμη των Νεφελούδη–Παρτσαλίδη, δίνει εντολή στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάννη Μιχαηλίδη να υπογράψει δήλωση ούτως ώστε να ελευθερωθεί, να ξανασυνδεθεί με τα παράνομα μέλη του κόμματος και να ξεκαθαρίσει το κόμμα από τους πράκτορες που δρούσαν στους κόλπους του. Ωστόσο, στη προσπάθεια σύνδεσης του με τον παράνομο μηχανισμό ο Μιχαηλίδης μπλέκεται στα δίχτυα της Ασφάλειας. Τότε, Μανιαδάκης, Παξινός και Τυρίμος αποφασίζουν την ίδρυση της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ (ΠΔ), ενός χαφιέδικου μηχανισμού, και ο Μιχαηλίδης αναγκάζεται να συμμετάσχει.
Η ΠΔ συγκροτήθηκε τον Δεκέμβριο του 1939 και έκανε την επίσημη εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1940, εκδίδοντας ακόμη και δικό της Ριζοσπάστη. Κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο τον Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την -καθαρή- ΠΚΕ και να προκαλέσει τρομερή σύγχυση στις τάξεις των κομμουνιστών.
Το 1940 ο Ζαχαριάδης από την φυλακή θα υποστηρίξει ότι κάποια μέλη της ΠΚΕ είναι χαφιέδες της Ασφάλειας, μεταξύ αυτών και ο Παπαγιάννης. Χαρακτηριστικά αποκαλούσε την ΠΚΕ "χαφιέδικη σφηκοφωλιά των Μάθεση-Παπαγιάννη". Τελικά, ο Παπαγιάννης θα συλληφθεί από την Ασφάλεια στις αρχές του 1941 και θα σταλεί στην Ακροναυπλία. Το 1942 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα και μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας απέδρασε και πήγε στην Αθήνα.
Κατοχή - Αντίσταση
Η ΠΚΕ έδρασε μέχρι τον Ιούλιο του 1941. Τότε από τα διαφυγόντα εξόριστα μέλη του ΚΚΕ δημιουργήθηκε η Νέα Κεντρική Επιτροπή, η οποία διέγραψε τον Παπαγιάννη στηριζόμενη στις καταγγελίες του Ζαχαριάδη. Η διαγραφή του Παπαγιάννη ανακλήθηκε στις αρχές του 1943 και ο ίδιος εντάχθηκε ξανά στο ΚΚΕ. Παράλληλα εντάχθηκε και στο ΕΑΜ και δούλεψε σε υπέυθυνους τομείς της Αντίστασης.
Το 1945 εκλέχθηκε πρόεδρος του ΕΡΓΑΣ Θεσσαλονίκης και μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου. Το 1946 συνελλήφθη και εκτοπίστηκε στην Αίγινα απ' όπου απελευθερώθηκε το 1949. Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου συνέχισε τη συνδικαλιστική δράση.
Πέθανε στην Αθήνα το 2001 όντας μέλος του ΚΚΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ