cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερά Μονή Παναγίας Ελεούσας Ξυνιάδας Δομοκού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονή Αντινίτσης Φθιώτιδας
Ιερά Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας
Γεώργιος Κυριακάκος
Ο Γεώργιος Κυριακάκος (1904 - 7 Απριλίου 1994) ήταν Έλληνας, μανιάτικης καταγωγής, γιατρός και δήμαρχος του Πειραιά την περίοδο 1966-1967 και την περίοδο 1979-1982, ενώ διεκδίκησε τη δημαρχία και το 1975 με την υποστήριξη του ΚΚΕ.
Το σημερινό Δημαρχείο, το οποίο προοριζόταν για Πνευματικό Κέντρο, θεμελιώθηκε επί της πρώτης θητείας του Κυριακάκου. Το κτήριο αποπερατώθηκε το 1969 στη διάρκεια της δικτατορίας επί δημαρχίας Α. Σκυλίτση, κάνοντάς το Δημαρχείο.
Δεύτερη θητεία Κυριακάκου
Την περίοδο διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών του 1978, το κλίμα στον πειραϊκό λαό είχε φορτιστεί από την απόφαση του επί δικτατορίας δημάρχου Αριστείδη Σκυλίτση και γόνου των δημάρχων Πέτρου Ομηρίδη-Σκυλίτση, Αριστείδη Σ. Σκυλίτση και Δημοσθένη Ομηρίδη-Σκυλίτση να διεκδικήσει τη δημαρχία. Αν και η Νέα Δημοκρατία δεν είχε υποστηρίξει κάποιον συνδυασμό, ο Σκυλίτσης είχε την εύνοια των «δεξιών».
Στον συνδυασμό της αντιπολίτευσης τέθηκε επικεφαλής ο Γεώργιος Κυριακάκος, ο οποίος είχε αποτύχει να εκλεγεί δήμαρχος με την υποστήριξη του ΚΚΕ το 1975. Στα αποτελέσματα τις 15ης Οκτωβρίου 1978 με 36% αποχή, ο Α. Σκυλίτσης συγκέντρωσε 58.355 ψήφους (48,70%) χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει το 50%+1, ο Γ. Κυριακάκος συγκέντρωσε 54.730 ψήφους (45,67%) και ο Σπ. Μιχελής 6.758 ψήφους (5,63%).
Στο φόβο εκλογής του Α. Σκυλίτση στον δεύτερο γύρο, παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας, προσπαθώντας να απαλλαγούν από το πολιτικό κόστος που θα επέφερε η εκλογή με κατάλοιπο της χούντας καθώς και η εκδότρια της Καθημερινής Ελένη Βλάχου, έσπευσαν να επηρεάσουν τη γνώμη των υποστηρικτών του. Τελικά, οι επαναληπτικές εκλογές της 22ας Οκτωβρίου 1978 έδωσαν τη νίκη στον Γ. Κυριακάκο με ποσοστό 53,43%, έναντι 46,57% του Α. Σκυλίτση.
1450 Ραϊμόντα
Η Ραϊμόντα (Raimonda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,141. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας.
Γεώργιος Κυριακάκος
Δεύτερη θητεία Κυριακάκου
Πέθανε το 1994 και κηδεύτηκε στις 8 Απριλίου, από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Κυριακάκου και είχαν 4 παιδιά.
1450 Ραϊμόντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ραϊμόντας εκτιμάται σε 14,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1387. Η Ραϊμόντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 10 ως 15 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραιμοντα
Γεώργιος Κυριακάκος
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά
Ανθρώπινο κρανίο
thumb|350px|Από το βιβλίο Τοπογραφία Κρανιο-Εγκεφαλική του Paul Poirier (1891) Το κρανίο είναι οστέινος σχηματισμός που αποτελεί το σκελετό της κεφαλής πολλών ζώων. Υποστηρίζει τις δομές του προσώπου και προστατεύει την κεφαλή και τα περιεχόμενά της από τραυματισμό. Είναι το πιο πολύπλοκο οστέινο μόρφωμα γιατί: Τα ζώα που διαθέτουν κρανίο ονομάζονται κρανιωτά.
Το ανθρώπινο κρανίο
Διακρίνεται στο εγκεφαλικό κρανίο ή κρανιακή κάψα (8 οστά) και στο προσωπικό ή σπλαχνικό κρανίο (14 οστά). Το πρώτο ονομάζεται έτσι γιατί μέσα του βρίσκεται ο εγκέφαλος και το δεύτερο επειδή σχηματίζει το πρόσωπο και σ' αυτό βρίσκονται σπλάχνα, δηλαδή όργανα. Τα οστά από τα οποία αποτελείται το κρανίο είναι: Τα μέρη όπου συνδέονται τα οστά μεταξύ τους λέγονται ραφές. Το μετωπιαίο ενώνεται με το βρεγματικό με τη στεφανιαία ραφή, τα δύο βρεγματικά μεταξύ τους με την οβελιαία ραφή και τα βρεγματικά με το ινιακό με τη λαμδοειδή ραφή. Το ανώτερο τμήμα του κρανίου ονομάζεται θόλος, ενώ το κατώτερο βάση. Στη βάση του κρανίου υπάρχουν πολλά τρήματα μέσα από τα οποία διέρχονται τα εγκεφαλικά νεύρα καθώς επίσης και διάφορα αγγεία για την αιμάτωσή του εγκεφάλου. Επίσης περιέχει μερικές κλειστές κοιλότητες που ονομάζονται κόλποι. Οι κόλποι του κρανίου καλύπτονται από αναπνευστικό επιθήλιο (ψευδοπολύστιβο κροσσωτό) και πληρούνται με αέρα, ενώ ο ακριβής τους ρόλος δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί.
Ανατομία του κρανίου
Το κρανίο μπορούμε να το χωρίσουμε σε δύο κύριες περιοχές, το εγκεφαλικό κρανίο, δηλαδή αυτό που περιβάλλει τον εγκέφαλο, και το σπλαχνικό κρανίο, δηλαδή το κρανίο που περιβάλλει σπλάχνα όπως τους οφθαλμούς, τα αφτιά και τα λοιπά.
Οστά εγκεφαλικού κρανίου
μικρογραφία|659x659px|Πλάγια άποψη κρανίου (οστά και ραφές)|εναλλ.= μικρογραφία|659x659εσ|Πλάγια άποψη κρανίου (μορφώματα) μικρογραφία|660x660εσ|Έσω άποψη θόλου του κρανίου 1. Μετωπιαίο οστό
3. Ινιακό οστό
4. Σφηνοειδές οστό
5. Λεπιδοειδής μοίρα του κροτάφου
6. Μαστοειδής μοίρα του λιθοειδούς κροτάφου
Οστά σπλαχνικού κρανίου
7. Ηθμοειδές οστό
8. Δακρυϊκό οστό
9. Ρινικό οστό
10. Ζυγωματικό οστό
11. Άνω γνάθος
13. Τυμπανική μοίρα
14. Στυλοειδή απόφυση
Ραφές εγκεφαλικού κρανίου
16. Οβελιαία ραφή
17. Λαμδοειδής ραφή
18. μετωποσφηνοειδής ραφή
19. Σφηνοβρεγματική ραφή
20. Λεπιδοειδής ραφή
21. Βρεγματομαστοειδής ραφή
22. Σφηνολεπιδοειδής ραφή
24. Μαστοειδοϊνιακή ραφή
Ραφές σπλαχνικού κρανίου
25. Γναθορινική ραφή
26. Γναθομετωπιαία ραφή
27. Γναθοζυγωματική ραφή
Μορφώματα κρανίου
3. Υπερκόγχιο χείλος
4. Υποκόγχιο χείλος
5. Μετωπιαία απόφυση
6. Μικρή υπερακουστική άκανθα
7. Ζυγωματική απόφυση
8. Κροταφική απόφυση
9. Τυμπανομαστοειδής σχισμή
10. Μαστοειδές τρήμα
11. Ζυγωματικοπροσωπικά τρήματα
13. Μαστοειδής απόφυση
15. Μετωπιαίο όγκωμα
18. Γενειακό τρήμα
Έσω άποψη θόλου του κρανίου
1. Έξω πλάκα
2. Διπλόη
3. Έσω πλάκα
4. Μετωπιαία γωνία
5. Ινιακή γωνία
6. Μετωπιαία ακρολοφία
7. Αρτηριακές αύλακες
8. Πακχιόνια ή κοκκιώδη βοθρία
9. Ρηχή αύλακα του άνω οβελιαίου φλεβώδους κόλπου
10. Βρεγματικά τρήματα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρανίο Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
Ζακ Σνάιντερ
Ο Ζάκαρι Έντουαρντ Σνάιντερ (Zack Edward Snyder, 1 Μαρτίου 1966) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και διευθυντής φωτογραφίας.
Έκανε το ντεμπούτο του σε μεγάλου μήκους ταινία το 2004 με Το Ξύπνημα των Νεκρών, ένα ριμέικ της ομώνυμης ταινίας τρόμου του 1978. Από τότε, έχει σκηνοθετήσει ή παραγάγει πολλές ταινίες κόμικ και υπερήρωες, συμπεριλαμβανομένων των 300 (2007) και Watchmen (2009), καθώς και της ταινίας Superman που ξεκίνησε το Εκτεταμένο Σύμπαν της DC, Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) και τις συνέχειες του, Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης (2016) και Justice League (2017). Η αρχίκή έκδοση του Justice League κυκλοφόρησε το 2021. Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Ο Θρύλος των Ιπτάμενων Φρουρών (2010), την ψυχολογική ταινία δράσης Sucker Punch (2011) και την ταινία ληστείας ζόμπι Army of the Dead (2021).
Το 2004 ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής The Stone Quarry (παλαιότερα γνωστή ως Cruel and Unusual Films) μαζί με τη σύζυγό του Ντέμπορα Σνάιντερ και τον συνεργάτη παραγωγής Γουέσλι Κόλερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Πασιανός
Ο Πασιανός (λατ.: Pacianus, Sant Pacià, περίπου 310–391 μ.Χ.) ήταν επίσκοπος Βαρκελώνης κατά τον τέταρτο αιώνα. Ήταν επίσκοπος από περίπου το 365 μ.Χ. έως το 391 μ.Χ., διαδεχόμενος τον Πρετέξτατο (Pretextat), ο οποίος είχε συμμετάσχει σε Σύνοδο στην Σαρδική το 347 μ.Χ. και είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος επίσκοπος της Βαρκελώνης.
Θεωρείται Πατέρας της Εκκλησίας και αναφέρεται στο De viris illustribus του Ιερωνύμου, στο οποίο επαινείται η ευγλωττία, οι γνώσεις του, η αγνότητα και η αγιότητα της ζωής του.
Ο Πασιανός ήταν παντρεμένος και απέκτησε έναν γιο, τον Flavius Dexter, ο οποίος υπηρέτησε ως οικονόμος του Θεοδοσίου Α΄ και ως πραιτωριανός του Ονωρίου. Ο Ιερώνυμος δεν γνώριζε τον Πασιανό προσωπικά, αλλά ήξερε τον γιο του, στον οποίο είναι αφιερωμένο το De Viris Illustribus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Βαρκελώνης
Upper Boat Studios
Από το 2011, το Doctor Who ήταν το μόνο πρόγραμμα, το οποίο παρέμεινε στα στούντιο, ενώ όλες οι υπόλοιπες παραγωγές μετακόμισαν στα στούντιο Roath Lock. Τελικά, το 2012 και η παραγωγή του Doctor Who μετακόμισε στα στούντιο Roath Lock. Τα τελευταία γυρίσματα της σειράς στα στούντιο Upper Boat Studios έγιναν στις 11 Μαΐου του 2012. Οι εγκαταστάσεις δεν προβλέπεται να χρησιμοποιηθούν ξανά ως στούντιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουαλία Κατηγορία:BBC Cymru Wales
Θάνατοι το 1983
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1983
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1990-1991
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1990-91 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 19 Δεκεμβρίου 1990 με τους αγώνες της πρώτης φάσης, στους οποίους μετείχαν οι ομάδες των χαμηλών εθνικών κατηγοριών (Β΄ Εθνική και Α2΄). Διεξήχθησαν τρεις αγωνιστικές μέχρι να μείνουν τέσσερις ομάδες. Στη Β΄ φάση εντάχθηκαν και οι 12 ομάδες της Α1΄ Εθνικής (σύνολο: 16 ομάδες). Ο τελικός διεξήχθη στις 10 Απριλίου 1991 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με αντιπάλους τον Πανιώνιο και τον ΠΑΟΚ. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Πανιώνιος για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Χαννς Κερρλ
Ο Χαννς Κερρλ (γερμανικά: Hanns Kerrl, (11 Δεκεμβρίου, 1887 - 12 Δεκεμβρίου, 1941) ήταν Γερμανός Ναζί πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε επί εξαετία «Υπουργός Εκκλησιαστικών Υποθέσεων» στην κυβέρνηση Χίτλερ.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Κερρλ γεννήθηκε στο Φαλερσλέμπεν (Fallersleben), προάστιο του Βόλφσμπουργκ στις 11 Δεκεμβρίου 1887. Ο πατέρας του ήταν Διαμαρτυρόμενος και Διευθυντής του τοπικού σχολείου. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός και τιμήθηκε με το Σιδηρό Σταυρό 1ης και 2ας Τάξεως. Μετά τον Πόλεμο ενδιαφέρθηκε για τη Νομική αλλά κατάφερε να γίνει μόνο χαμηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος στη διοίκηση της Δικαιοσύνης. Έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος το 1923 ιδρύοντας στη γενέτειρά του τοπικό παράρτημα του Κόμματος. Το 1928 εκλέχτηκε στην Πρωσική Δίαιτα, της οποίας διετέλεσε Πρόεδρος επί διετία (1932 - 1934). Κατά τη διάρκεια της θητείας του οι Εθνικοσοσιαλιστές εξαπέλυσαν σφοδρές επιθέσεις κατά της Μαρξιστικής Κυβέρνησης του κρατιδίου. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Δικαιοσύνης (Επίτροπος του Ράιχ) στο κρατίδιο της Πρωσίας από 23 Μαρτίου έως 20 Απριλίου 1933, περίοδο κατά την οποία επέβαλε απαγόρευση απασχόλησης στο δημόσιο στους Εβραίους και παράλληλα απαγόρευσε την άσκηση του επαγγέλματος του δικηγόρου από Εβραίους στην Πρωσία. Ανέλαβε επικεφαλής του Zweckverband Reichsparteitag Nürnberg και υπ' αυτή την ιδιότητα ήταν ο επιμελητής έκδοσης των επετηρίδων των Συνεδρίων του Κόμματος. Ασχολήθηκε, επίσης, με ζητήματα τέχνης, φιλοσοφίας και θρησκείας, χωρίς σπουδές αλλά μαθαίνοντας από το "σχολείο της ζωής".
Ο Κερρλ θεωρείται από τους πλέον ήπιους ναζιστές και η ενασχόλησή του με τα θρησκευτικά ζητήματα οδήγησε τον Χίτλερ να του αναθέσει, το 1935, το Υπουργείο Εκκλησιαστικών υποθέσεων (Reichsministerium fur die Kirlichen Angelegenheiten), το οποίο χειριζόταν τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησιών και Κράτους. Ως τότε ο Κερρλ ήταν, από το 1934, Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό φυλλάδιο του Κόμματος, ο Κερρλ ήταν "βαθιά θρησκευόμενος", πράγμα που του επέτρεψε να αναλάβει το δύσκολο αυτό έργο. Όπως αναφέρεται, η προσωπικότητά του "αποτελεί παράδειγμα του πώς ο Εθνικοσοσιαλισμός και ο Χριστιανισμός μπορούν να συνεργάζονται αρμονικά, αφού και για τους δύο είναι βαθιά η πίστη". Αναφέρεται ότι ο Κερρλ είχε αποκαλέσει το Χίτλερ "Ιησού Χριστό" και "Άγιο Πνεύμα της Γερμανίας". Το 1935 ο Κερρλ σημείωσε κάποιες μικρές επιτυχίες στην προσέγγιση Εθνικοσοσιαλιστών και Εκκλησιών, αλλά από το 1936 η κατάσταση άλλαξε. Η εχθρότητα των Ναζιστών απέναντι στις δύο εκκλησίες (καθολική και προτεσταντική) ήταν πλέον έκδηλη, με προεξάρχοντες τους Μάρτιν Μπόρμαν, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ και Χάινριχ Χίμλερ που καθιστούσαν σαφές ότι Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και Χριστιανισμός ήταν έννοιες ασυμβίβαστες. Ο Κερρλ βρέθηκε περιθωριοποιημένος από τον Χίτλερ (ο οποίος, ωστόσο, δεν τον έπαυσε ούτε κατάργησε το Υπουργείο του), πράγμα που τον πίκρανε πολύ. Σχετικά με την ακριβή ημερομηνία θανάτου του υπάρχει ασυμφωνία. Αναφέρεται ότι απεβίωσε στο γραφείο του στις 12 Δεκεμβρίου 1941, στις 15 Δεκεμβρίου, ενώ αναφέρεται και η 14η Δεκεμβρίου. Ο Χίτλερ δεν όρισε διάδοχό του.
Παραπομπές
Κ
Σιδηρόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Σιδηρόπουλος (ετυμολογικά σημαίνει «γιος του σιδερά») μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Φυσικό καταφύγιο
μικρογραφία|Ένα δάσος του καταφυγίου Αουλάνκο στην [[Χεμεενλίνα, Φινλανδία]] Ένα φυσικό καταφύγιο (γνωστό και ως καταφύγιο άγριας ζωής, καταφύγιο βιόσφαιρας ή περιοχή διατήρησης της φύσης) είναι προστατευόμενη περιοχή σημαντική για τη χλωρίδα, την πανίδα ή τη γεωλογία ή άλλα ειδικά χαρακτηριστικά ενδιαφέροντος, το οποίο δεσμεύεται και διαχειρίζεται για λόγους διατήρησης και παροχής ειδικών ευκαιριών για μελέτη ή έρευνα. Μπορεί να ορίζεται από κυβερνητικά ιδρύματα σε ορισμένες χώρες ή από ιδιώτες ιδιοκτήτες γης, όπως φιλανθρωπικά ιδρύματα και ερευνητικά ιδρύματα. Τα φυσικά καταφύγια εμπίπτουν σε διαφορετικές κατηγορίες της Διεθνούς Ένωση Προστασίας της Φύσης (ΔΕΠΦ), ανάλογα με το επίπεδο προστασίας που παρέχεται από τους τοπικούς νόμους. Κανονικά είναι πιο αυστηρά προστατευμένο από ένα φυσικό πάρκο. Διάφορες δικαιοδοσίες μπορούν να χρησιμοποιούν άλλη ορολογία, όπως περιοχή οικολογικής προστασίας ή ιδιωτική προστατευόμενη περιοχή στη νομοθεσία και στους επίσημους τίτλους των καταφυγίων.
Ιστορία
Το πρώτο σύγχρονο φυσικό καταφύγιο στον κόσμο ιδρύθηκε το 1821 από τον φυσιοδίφη και εξερευνητή Τσαρλς Γουότερτον γύρω από το κτήμα του στο Γουόλτον Χολ του Δυτικού Γιορκσάιρ. Ξόδεψε 9000 £ για την κατασκευή ενός τοίχου μήκους τριών μιλίων και ύψος 9 ποδιών για να περικλείσει το πάρκο του ενάντια στους λαθροκυνηγούς. Προσπάθησε να ενθαρρύνει τη ζωή των πτηνών φυτεύοντας δέντρα και ανοίγοντας κορμούς για να φωλιάσουν οι κουκουβάγιες. αριστερά|μικρογραφία| [[Ντράχενφελς (Ζίμπενγκεμπιργκε)]] Ο Γουότερτον εφηύρε τεχνητά κουτιά φωλιών για να στεγάζουν ψαρόνια, κάργιες και οχθοχελίδονα, και προσπάθησε ανεπιτυχώς να εισαγάγει μικρές κουκουβάγιες από την Ιταλία. Ο Γουότερτον επέτρεψε στους ντόπιους να έχουν πρόσβαση στο καταφύγιό του και περιγράφηκε από τον Ντέιβιντ Άτενμπορο ως «ένας από τους πρώτους ανθρώπους που αναγνώρισαν όχι μόνο ότι ο φυσικός κόσμος είχε μεγάλη σημασία αλλά ότι χρειαζόταν προστασία καθώς η ανθρωπότητα είχε όλο και περισσότερες απαιτήσεις από αυτόν».
Το Ντράχενφελς προστατεύτηκε ως το πρώτο φυσικό καταφύγιο που ορίστηκε από το κράτος στη σύγχρονη Γερμανία. Η τοποθεσία αγοράστηκε από την Πρωσία το 1836 για να την προστατεύσει από περαιτέρω δημιουργία λατομείων.
Το πρώτο σημαντικό φυσικό καταφύγιο ήταν το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν στο Ουαϊόμινγκ των Ηνωμένων Πολιτειών, ακολουθούμενο από το Βασιλικό Εθνικό Πάρκο κοντά στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας και το Φυσικό Καταφύγιο Μπαργκουζίν της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, το πρώτο από τα zapovedniks που δημιουργήθηκε από μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποκλειστικά για την επιστημονική μελέτη της φύσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές Κατηγορία:Καταφύγια άγριας ζωής  Κατηγορία:Χρήση γης
Ντιρκ Κούρνερτ
Ο Ντιρκ Κούρνερτ (Dirck Volckertszoon Coornhert, Άμστερνταμ, 1522 - Γκούντα, 29 Οκτωβρίου 1590) ήταν Ολλανδός γλύπτης, ποιητής, πολυμαθής φιλόσοφος, ουμανιστής θεολόγος, νομικός και πολιτικός.
Όντας πατριώτης, συνέταξε το μανιφέστο του Γουλιέλμου της Οράγγης και το 1566 συμμετείχε στην εξέγερση των Κάτω Χωρών ενάντια στην Ισπανία (1567-1568). Φυλακίστηκε στη Χάγη και κατάφερε να δραπετεύσει, καταφεύγοντας στη Γερμανία, όπου ο Χέντρικ Χόλτσιους (Hendrik Goltzius) έγινε μαθητής του το 1575. Κατά τη διάρκεια της Ολλανδικής επανάστασης τέθηκε και πάλι στην υπηρεσία του Γουλιέλμου της Οράγγης ως γραμματέας της "πολιτείας" (1572). Επιστρέφοντας στην πατρίδα του μετά την μεγάλη πυρκαγιά του Χάαρλεμ, άσκησε εκ νέου το επάγγελμα του συμβολαιογράφου από το 1577 ως το 1587 και μετά εγκαταστάθηκε στο Γκούντα, όπου συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα του ως το θάνατό του στις 29 Οκτωβρίου 1590.
Αν και καθολικός, ο Κούρνερτ ήταν υποστηρικτής της θρησκευτικής ελευθερίας. Οι αμερόληπτες θεολογικές του θέσεις, διαδομένες στο ευρύ κοινό, τον έφερναν συχνά σε διαμάχες τόσο με καθολικούς όσο και με καλβινιστές. Ως ουμανιστής και οπαδός της θρησκευτικής ελευθερίας μετέφρασε στα Ολλανδικά το έργο του Εράσμου και αντιτάχθηκε στη θανατική καταδίκη των αιρετικών. Μετέφρασε τη Βίβλο στα Ολλανδικά και επηρέασε σημαντικά τον Ιάκωβο Αρμίνιο.
Ως άνθρωπος των γραμμάτων έμαθε Λατινικά και δημοσίευσε Ολλανδικές μεταφράσεις του Κικέρωνα, του Σενέκα και του Βοήθιου. Ο Κούρνερτ θεωρείται ένας από τους πατέρες της ολλανδικής αναγεννησιακής διδασκαλίας, γι´ αυτό και κάποιοι του αποδίδουν τη σύνθεση των στίχων του εθνικού ύμνου της Ολλανδίας, του Het Wilhelmus. Επίσης μετέφρασε στα Ολλανδικά τα πρώτα δώδεκα βιβλία της Οδύσσειας του Ομήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί γλύπτες Κατηγορία:Ολλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ολλανδοί ποιητές Κατηγορία:Ολλανδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ολλανδοί θεολόγοι Κατηγορία:Ολλανδοί νομικοί Κατηγορία:Ουμανιστές
Ματβέι Μπρονστάιν
Ο Ματβέι Πέτροβιτς Μπροσντάιν (αγγλ. Matvei Petrovich Bronstein, ρωσικά: Матвей Петрович Бронштейн), 2 Δεκ. 1906 - 18 Φεβ. 1938, ήταν σοβιετικός θεωρητικός φυσικός, πρωτοπόρος της κβαντικής φυσικής και συγγραφέας εργασιών και βιβλίων στην αστροφυσική, τους ημιαγωγούς, την κβαντική ηλεκτροδυναμική και την κοσμολογία. Σύζυγός του ήταν η Λύδια Τσουκόφσκαγια, συγγραφέας, ακτιβίστρια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φίλη του Αντρέι Ζαχάρωφ. Επειδή ο πατέρας της Τσουκόφσκαγια ήταν συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ο Μπροσντάιν ασχολήθηκε και ο ίδιος με αυτό το είδος και συνέγραψε παιδικά βιβλία γύρω από τη φυσική.
Συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1938 με την κατηγορία ότι συμμετείχε σε οργάνωση που σκόπευε να ανατρέψει το καθεστώς. Μεταξύ των επιβαρυντικών στοιχείων ήταν και το ότι η κβαντική θεωρία δεν ήταν συμβατή με τον διαλεκτικό υλισμό και, κατά ορισμένους, επειδή είχε το ίδιο επώνυμο με τον Λέον Τρότσκυ. Ο ίδιος έλεγε αστειευόμενος: "Αν ξαναεμφανιζόταν ο Λ.Τρότσκυ, θα έλεγα ότι είναι ανηψιός μου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι φυσικοί
Εθνική Κροατίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνικής Κροατίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Κροατίας για ηλικίες κάτω των 20. Ελέγχεται από την Κροατική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.
Ιστορία
Η Εθνική Κροατίας Κ-20 είναι η Εθνική Κροατίας U19 της προηγούμενης χρονιάς και δρα κυρίως ως ομάδα τροφοδότης για την Εθνική Κροατίας U21 (ποδόσφαιρο ανδρών). Η ομάδα προκρίνεται σε επίσημα παιχνίδια (συμμετέχει μόνο στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών) ανάλογα με τα αποτελέσματα της Εθνική Κροατίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών).
Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1994. Στον πρώτο αγώνας της αντιμετώπισε την ομάδα της επαρχίας Στυρία. Πρώτος αγώνας με αντίπαλο μέλος της FIFA ήταν δόθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1995 με αντίπαλο την Ιταλία.
Η ομάδα προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών το 1999. Ήταν η δεύτερη συμμετοχή κροατικής ομάδας σε διοργανώσεις της ΦΙΦΑ, μετά την εμφάνιση της Εθνικής Κροατίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998. Προκρίθηκαν από τη φάση των ομίλων αλλά αποκλείστηκαν στη φάση των 16 από την Εθνική Βραζιλίας U20 (ποδόσφαιρο ανδρών).
Στις 24 Ιουλίου 2010, μετά που κέρδισε την Εθνική Πορτογαλίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) με 5-0 για όμιλο του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου U19, προκρίθηκε στα ημιτελικά της διοργάνωσης και εξασφάλισε θέση για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών 2011 στην Κολομβία.
Ακόμη μια καλή επίδοση της ομάδας U19 ήταν στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 2012 όπου εξασφάλισε την πρόκριση για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών 2013.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-20 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Πήξη
μικρογραφία|Σχηματισμός πάγου λόγω υψηλής υγρασίας και χαμηλών θερμοκρασιών. Παρατηρήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2005, στο Akureyri της [[Ισλανδίας.]] Πήξη ή στερεοποίηση, τόσο στη Φυσική όσο και στη Χημεία ονομάζεται η μετατροπή ενός ρευστού (υγρού ή αερίου) σε στερεό, αποτελεί δε μια από τις αλλαγές φάσεων της φυσικής μορφής της ύλης (κατάσταση της ύλης).
Όταν ψύχεται ένα υγρό, οι δυνάμεις μεταξύ των σωματιδίων που το συγκροτούν, γίνονται όλο και πιο ισχυρές καθώς μειώνεται η κίνησή των μορίων (μοριακή κίνηση) έτσι ώστε τελικώς το υγρό στερεοποιείται. Μια καθαρή ουσία παγώνει (στερεοποιείται) στην ίδια πάντα θερμοκρασία, η οποία ονομάζεται σημείο πήξης ή θερμοκρασία πήξης.
Για παράδειγμα, το χημικά καθαρό νερό παγώνει (στερεοποιείται) στους 0 °C (ή 32 °F).
Το σημείο πήξης είναι η θερμοκρασία στην οποία συντελείται η στερεοποίηση, όταν η πίεση υπό την οποία εξελίσσεται η διαδικασία ισούται με μία ατμόσφαιρα (ίση δηλαδή με την πίεση σε κανονικές συνθήκες). Το σημείο πήξης ισούται, συνήθως, με το σημείο τήξης για την ίδια χημική ουσία (χημικό στοιχείο ή χημική ένωση). Εξαιρέσεις υλικών, για τα οποία διαφοροποιούνται τα δύο αυτά σημεία αλλαγής της κατάστασης ρευστότητας της ύλης, αποτελούν κάποια μείγματα ή κάποιες οργανικές ενώσεις όπως τα λίπη, όπου το σημείο πήξης είναι χαμηλότερο του σημείου τήξης.
Στα άμορφα στερεά, όπως το γυαλί και κάποια άμορφα πολυμερή, δεν υπάρχει ένα καλά καθορισμένο σημείο πήξης, αλλά υφίσταται ένα εύρος θερμοκρασιών στο οποίο γίνεται η μετάβαση από συμπεριφορά ρευστού σε συμπεριφορά στερεού, σε μια διαδικασία που ονομάζεται υαλώδης μετάπτωση. Η στερεοποίηση στα άμορφα στερεά δεν αποτελεί μια με την αυστηρή έννοια αλλαγή φάσης. Προσδιορίζεται (συμβατικά) μια θερμοκρασία υαλώδους μετάπτωσης, συνήθως ως το σημείο τομής των καμπυλών θερμοκρασίας-πυκνότητας που χαρακτηρίζουν τη ρευστή και στερεή κατάσταση αντίστοιχα. Το σημείο υαλώδους μετάπτωσης είναι πάντα χαμηλότερο του αντίστοιχου σημείου πήξης (αν υπάρχει τέτοιο, δηλαδή αν υπάρχει και κρυσταλλική μορφή του υπό εξέταση στερεού).
Η πήξη ειδικά στη μεταλλουργία αποτελεί μείζονος σημασίας στάδιο τόσο στη διαδικασία της χύτευσης όσο και της συγκόλλησης μετάλλων και κραμάτων, όπου παρεμβαίνουν πολλοί παράμετροι στη διαδικασία του μετασχηματισμού τους, όπως π.χ. μεταβολή του όγκου τους, η ανακατανομή των δομικών μονάδων τους κ.λπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης Κατηγορία:Φαινόμενα
Βίτους Μπέρινγκ
Ο Βίτους Μπέρινγκ (12 Αυγούστου 1681 - 19 Δεκεμβρίου 1741) ήταν εξερευνητής, θαλασσοπόρος αξιωματικός του ρωσικού ναυτικού, δανικής καταγωγής. Στα 1725-30 υπό την ιδιότητα του αρχηγού της 1ης ρωσικής αποστολής, που ονομάσθηκε «1η αποστολή Καμτσάτκας» και με βοηθό το Ρώσο θαλασσοπόρο Αλεξέι Τσίρικωφ, περιέπλευσε τις ανατολικές ακτές της Καμτσάτκας, τη νότια και ανατολική ακτή της χερσονήσου Τσουχόσκι και μπήκε στον πορθμό που χωρίζει την Ασία από την Αμερική (Βερίγγειος Πορθμός) και στη συνέχεια ανακάλυψε το νησί Άγιος Λαυρέντιος κ.ά.
Στη 2η αποστολή Καμτσάτκας (1733-1743) είχε και πάλι την αρχηγία της αποστολής. Αυτή τη φορά έφτασε από τον ίδιο δρόμο στις ακτές της Βόρειας Αμερικής και στη συνέχεια ανακάλυψε μερικά νησιά, από τη συστάδα των Αλεουτίων. Το 1741 ανακάλυψε τα νησιά που προς τιμήν του ονομάστηκαν «Νήσοι του Κυβερνήτη». Πέθανε στο ένα από τα δύο νησιά που μαζί με μερικά μικρότερα αποτελούν την ομάδα αυτή των «νησιών του Κυβερνήτη», όπου είχε μείνει να ξεχειμωνιάσει (χειμώνας 1741). Στο νησί που πέθανε δόθηκε το όνομα του.
Το όνομα του φέρει επίσης και η ομώνυμη θάλασσα του ΒΑ τμήματος του Ειρηνικού ωκεανού (Βερίγγειος θάλασσα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Δανοί εξερευνητές Κατηγορία:Ρώσοι εξερευνητές
Απλός έρπης
Ο απλός έρπης είναι μια ιογενής λοίμωξη που προκαλείται από τον ιό του απλού έρπητα. Οι λοιμώξεις κατηγοριοποιούνται με βάση το μέρος του σώματος που έχει μολυνθεί. Ο επιχείλιος έρπης προσβάλει το πρόσωπο ή το στόμα. Μπορεί να προκαλέσει μικρές φυσαλλίδες που συρρέουν ή να εμφανιστεί απλώς με πονόλαιμο. Ο έρπης των γεννητικών οργάνων, μπορεί να έχει ελάχιστα συμπτώματα ή να σχηματίσει φυσαλλίδες που σπάνε και σχηματίζουν μικρά έλκη. Αυτά συνήθως επουλώνονται σε διάστημα δύο έως τεσσάρων εβδομάδων. Μυρμήγκιασμα ή διαπεραστικός πόνος μπορεί να εμφανιστούν πριν τη δημιουργία των φυσαλλίδων. Ο έρπης εμφανίζει περιοδικότητα, με περιόδους ενεργού νόσου που ακολουθούνται από περιόδους χωρίς συμπτώματα. Το πρώτο επεισόδιο συνήθως είναι πιο σοβαρό και μπορεί να συνοδεύεται από πυρετό, μυϊκούς πόνους, πρησμένους λεμφαδένες και πονοκεφάλους. Με την πάροδο του χρόνου, τα επεισόδια ενεργού νόσου μειώνονται σε συχνότητα και βαρύτητα. Άλλες διαταραχές που προκαλούνται από τον απλό έρπητα περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων: την ερπητική παρωνυχία όταν αφορά τα δάχτυλα, τον οφθαλμικό έρπητα, την ερπητική εγκεφαλίτιδα και τον νεογνικό έρπητα στην περίπτωση προσβολής νεογνού.
Υπάρχουν δύο τύποι του ιού του απλού έρπητα, ο τύπος 1 (HSV-1) και ο τύπος 2 (HSV-2). Ο HSV-1 προκαλεί συχνότερα λοιμώξεις γύρω από το στόμα, ενώ ο HSV-2 προκαλεί συχνότερα λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων. Μεταδίδονται με άμεση επαφή με τα σωματικά υγρά ή τις βλάβες ενός μολυσμένου ατόμου. Η μετάδοση μπορεί να συμβεί ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν συμπτώματα. Ο έρπης των γεννητικών οργάνων ταξινομείται ως σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη. Μπορεί να μεταδοθεί σε βρέφος κατά τη διάρκεια του τοκετού. Μετά τη μόλυνση, ο ιός μεταφέρεται κατά μήκος των αισθητήριων νεύρων στα σώματα των νευρικών κυττάρων, όπου παραμένουν δια βίου. Αιτίες υποτροπής μπορεί να περιλαμβάνουν: μειωμένη ανοσοποιητική λειτουργία, στρες και έκθεση στο ηλιακό φως. Ο έρπης του στόματος και των γεννητικών οργάνων συνήθως διαγιγνώσκεται με βάση τα συμπτώματα που παρουσιάζονται. Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με καλλιέργεια του ιού ή ανίχνευση DNA του έρπητα σε υγρό από τις φυσαλλίδες. Ο έλεγχος του αίματος για αντισώματα έναντι του ιού μπορεί να επιβεβαιώσει μια προηγούμενη λοίμωξη, αλλά θα είναι αρνητικός σε νέες λοιμώξεις.
Η πιο αποτελεσματική μέθοδος για την αποφυγή λοιμώξεων των γεννητικών οργάνων είναι η αποφυγή του κολπικού, του στοματικού και του πρωκτικού σεξ. Η χρήση προφυλακτικού μειώνει τον κίνδυνο. Η καθημερινή λήψη αντιιικών φαρμάκων από κάποιον που έχει τη λοίμωξη μπορεί επίσης να μειώσει την εξάπλωση. Δεν υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο και από τη στιγμή που κάποιος μολυνθεί, δεν υπάρχει οριστική θεραπεία. Η λήψη παρακεταμόλης (ακεταμινοφαίνης) και η χρήση τοπικά λιδοκαΐνης μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων. Οι θεραπείες με αντιιικά φάρμακα όπως η ακικλοβίρη ή η βαλασικλοβίρη μπορούν να μειώσουν τη βαρύτητα των συμπτωματικών επεισοδίων.
Τα ποσοστά λοίμωξης είτε με HSV-1 είτε με HSV-2 σε παγκόσμιο επίπεδο είναι μεταξύ 60% και 95% στους ενήλικες. Η μόλυνση από HSV-1 συμβαίνει συνήθως κατά την παιδική ηλικία. Τα ποσοστά και των δύο αυξάνονται με την πάροδο τη ηλικίας. Το ποσοστό λοίμωξης με HSV-1 είναι μεταξύ 70% και 80% σε πληθυσμούς με χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο και 40% έως 60% σε πληθυσμούς με υψηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Υπολογίζεται ότι 536 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως (16% του πληθυσμού) ζούσαν με τον HSV-2 το 2003, με τα μεγαλύτερα ποσοστά να αφορούν τις γυναίκες και άτομα που ζουν στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι με HSV-2 δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί. Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ἕρπης<ἕρπω, και αναφέρεται στον τρόπο εξάπλωσης των φυσαλίδων. Το όνομα δεν σχετίζεται με την ασυμπτωματική περίοδο της λοίμωξης.
Ρόμπερτ Μπούνζεν
Ο Ρόμπερτ Βίλχελμ Έμπερχαρντ Μπούνζεν (Robert Wilhelm Bunsen, 30 Μαρτίου 1811 – 16 Αυγούστου 1899), ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος επινόησε τη φασματοσκοπία και ανακάλυψε το καίσιο το 1860 και το ρουβίδιο το 1861, μαζί με τον Γκούσταβ Κίρχοφ. Δική του επινόηση είναι, επίσης, ο λύχνος υγραερίου που φέρει το όνομά του, ο λύχνος Μπούνσεν.
Απο το 1990 θεσμοθετήθηκε το βραβείο Μπούνζεν-Κίρχοφ και ο διακριθείς κερδίζει μαζί με το βραβείο και 2.500 ευρώ. Αυτό το βραβείο απονέμεται σε ενασχολούμενους με τη Φασματοσκοπία.
Η ζωή και το έργο του
Ο Μπούνζεν γεννήθηκε το 1881, στο Γκέτιγκεν στη Γερμανία και ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέρφια του. Ο πατέρας του ήταν βιβλιοθηκάριος στο πανεπιστήμιο του Γκέτιγκεν, όπου στη συνέχεια σπούδασε και ο Μπούνζεν. Ο πατέρας του λεγόταν Κρίστιαν, είχε γεννηθεί το 1770 και πέθανε το 1837. Αφού ολοκλήρωσε το σχολείο του στο Χολσμίντεν, το 1828 αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα χημείας. Τις χρονιές 1832 και 1833 άρχιζε να ταξιδεύει σε κοντινές χώρες της πατρίδας του, την Αυστρία τη Γαλλία και τη Γερμανία. Στην Αυστρία συναντά τον Φριντλιμπ Ρούνγκε (Friedlieb Runge) (ο οποίος απομόνωσε την ανιλίνη και το 1819 την καφεΐνη), τον Γιούστους φον Λίμπινγκ στο Γκίσεν και τον Ίλχαρντ Μίτσχερλιχ στη Βόννη.
Καθηγητής Πανεπιστημίου
Το 1833 ο Μπούνζεν γίνεται καθηγητής και ξεκινάει έρευνες που αφορούσαν τα μεταλλικά άλατα του αρσενικώδους οξέος.To 1834 εκτελεί σε συνεργασία με τον Arnold Adolph Berthold έρευνα που οδηγεί στην εύρεση ενός αντίδοτου για τη δηλητηρίαση απο αρσενικό που χρησιμοποιείται ευρέως ακόμα και στις μέρες μας
Το 1836 άρχισε να κάνει μαθήματα στο Πολυεθνικό Σχολείο του Κάσσελ, μαζί με τον Φρίντριχ Βέλερ. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια, και στη συνέχεια πηγαίνει στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ. Από εκεί άρχιζε να ασχολείται και να κάνει πειράματα με κακοδύλιο (οργανική ένωση του αρσενικού). Από το 1841 και μετά έγινε γνωστός για τη χρήση του κακοδυλίου επειδή είναι μια ουσία άκρως τοξική και μπορεί να μολύνει πολύ τον αέρα. Ο Μπούνζεν έχει βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπος με τον θάνατο, αφού παραλίγο να πεθάνει από το κακοδύλιο την ώρα που πειραματιζόταν με αποτέλεσμα να μείνει σχεδόν τυφλός από το αριστερό μάτι. Το 1841, επίσης, κατασκευάζει μια μπαταρία(στην οποία δίνει το επωνυμό του) χρησιμοποιώντας ηλεκτρολύτη άνθρακα σε αντίθεση με την ακριβή πλατίνα που χρησιμοποιούνταν τότε. Μετά από δέκα χρόνια πηγαίνει στο πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου για να διδάξει.
Το 1852 πηγαίνει να διδάξει στη Χαϊδελβέργη ως ο διάδοχος του Λεοπόλδου Γκμέλιν. Εκεί χρησιμοποιούσε την ηλεκτρόλυση για να παραγάγει μαγνήσιο, αλουμίνιο, χρώμιο, μαγγάνιο, νάτριο, βάριο, λίθιο και ασβέστιο. Την ίδια χρονιά ήρθε σε συνεργασία με τον Χένρι Ένφιλντ Ρόσκο συνεργάζονται μέχρι και το 1959 ερευνώντας τον φωτοχημικό σχηματισμό υδροχλωρίου (HCl) από υδρογόνο και χλώριο
Το 1855 συνεργάζεται με τον εργαστηριακό του βοηθό Πίτερ Ντεσάγκα και εφευρίσκουν τον λύχνο Μπούνζεν, ο οποίος παράγει πολύ «καθαρή» φλόγα με τη χρήση υγραερίου και είναι στις μέρες μας πολύ κοινό εργαστηριακό εξάρτημα
Το 1859 τελειώνει η συνεργασία του με τον Ρόσκο και συνεργάζεται με τον Γκούσταβ Κίρχοφ για να μελετήσουν την εκπομπή "φωτός" απο θερμαινόμενα στοιχεία.Μέχρι τότε υπήρχαν προηγούμενες μελέτες για τα χαρακτηριστικά χρώματα των θερμαινόμενων στοιχείων αλλά τίποτα συστηματικό.Μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους οι δύο επιστήμονες εφευρέθηκαν ένα κατάλληλο όργανο, ένα πρωτότυπο φασματοσκόπιο. Χρησιμοποιώντας το, ήταν σε θέση να προσδιορίσουν τα χαρακτηριστικά φάσματα του νατρίου, του λιθίου και του καλίου. Ο Μπούνζεν μετά απο ενδελεχείς έρευνες απέδειξε ότι πολύ καθαρά δείγματα δίνουν μοναδικά φάσματα.Μετά από προσεκτική απόσταξη σαράντα τόνων νερού και την ανάλυση τους με την χρήση φασματοσκοπίας την άνοιξη του 1860 κατάφερε να απομονώσει 17 γραμμάρια ενός νέου στοιχείου που ονομάστηκε "καίσιο" μετά τη λατινική λέξη για βαθύ μπλε χρώμα. Το επόμενο έτος ανακάλυψε το ρουβίδιο, με παρόμοια διαδικασία
Προσωπικότητα
Ο Μπούνζεν ήταν ένας από τους πιο διάσημους επιστήμονες της γενιάς του. Ήταν δάσκαλος, αφιερωμένος στους μαθητές του, και εκείνοι ήταν εξίσου αφοσιωμένοι σε αυτόν. Σε μια εποχή έντονων και συχνά καυστικών επιστημονικών συζητήσεων, ο Μπούνζεν κρατούσε αποστάσεις απο τις θεωρητικές κουβέντες ενώ προτιμούσε να εργάζεται ήσυχα στο εργαστήριό του, συνεχίζοντας να εμπλουτίζει την επιστήμη του με χρήσιμες και πρακτικές ανακαλύψεις. Για λόγους αρχής και παρόλλο που είχε εφεύρει ορισμένες ιδιαίτερα χρήσιμες μεθόδους και εξαρτήματα δεν έβγαλε ποτέ δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ενώ πλήρως αφοσιωμένος στην εργασία του δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν
Χρήστος Πιπιλής
Ο Χρήστος Πιπιλής (1920-1995) ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός.
Βιογραφία
Πέθανε τον Μάρτιο του 1995 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίας Σοφίας στο Νέο Ψυχικό στις 20 Μαρτίου 1995. Ετάφη στην Καισαριανή. Κατέλιπε τη σύζυγό του Μαρία, έναν γιο και μια κόρη.
Παραπομπές
Πιπιλης Πιπιλης Χρηστος Πιπιλης Πιπιλης Χρ
Χελιανά Ρεθύμνης
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Πρόκειται για παλιά βυζαντινή εκκλησία ιστορικού και τουριστικού ενδιαφέροντος. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Δ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, της Εκκλησίας της Κρήτης.
Από τα Χελιανά κατάγεται ο λυράρης Νίκος Σωπασής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Κυπαρισσοειδή
Τα κυπαρισσοειδή (Cupressaceae) είναι μια Οικογένεια κωνοφόρων φυτών με παγκόσμια κατανομή. Περιλαμβάνει 27 έως 30 γένη (τα 17 μονοτυπικά), που περιλαμβάνουν τις αρκεύθους, τα κυπαρίσσια, αλλά και το υψηλότερο δέντρο που υπάρχει, τη σεκόγια (μέγιστο γνωστό ύψος 116 μέτρα). Συνολικά υπάρχουν περί τα 130 έως 140 είδη κυπαρισσοειδών. Είναι μόνοικα, υποδίοικα ή και σπανίως δίοικα δέντρα και θάμνοι. Ο φλοιός των ώριμων δέντρων είναι συνήθως κοκκινωπός ή φαιοκόκκινος και ινώδης, συχνά κατακερματισμένος σε κατακόρυφα μικρά τεμάχια, αν και σε κάποια είδη είναι λείος.
Περιγραφή
left|thumb|Πεσμένα κλαδάκια φύλλων ([[κλαδόπτωση) of Metasequoia]] Τα φύλλα των κυπαρισσοειδών είναι διατεταγμένα σπειροειδώς, είτε σε αντίθετα ζεύγη, με το κάθε ζεύγος στραμμένο κατά 90° ως προς το προηγούμενο, είτε σε τριάδες ή τετράδες. Στα νεαρά φυτά τα φύλλα είναι βελονοειδή, ενώ στα ώριμα φυτά, σε πολλά γένη, γίνονται μικρότερα και μοιάζουν με ακανόνιστα λέπια. Τα παλαιά φύλλα δεν πέφτουν μεμονωμένα, αλλά ως μικρά κλαδάκια φύλλων (κλαδόπτωση). Εξαιρούνται φύλλα στα «μάτια» που αναπτύσσονται σε κλαδιά. Αυτά πέφτουν μόνα τους όταν ο φλοιός αρχίσει να κερματίζεται. Τα περισσότερα γένη κυπαρισσοειδών είναι αειθαλή, με τα φύλλα να ζουν από 2 έως 10 έτη, αλλά τρία γένη (ο γλυπτόστροβος, η μετασεκόια και το ταξόδιο) είναι φυλλοβόλα ή περιέχουν και φυλλοβόλα είδη.
left|thumb|Κώνος του γένους [[Tetraclinis]] Τα κουκουνάρια είναι ξυλώδη ή δερματώδη ή (στο είδος άρκευθος) σαρκώδη όπως τα βατόμουρα. Παρόμοια με το φύλλωμα, οι φολίδες των κουκουναριών είναι διατεταγμένες σπειροειδώς, με συστροφή 90° ως προς τις προηγούμενες, αντιθετικά ή κυκλοειδώς, αναλόγως του γένους. Οι σπόροι (σπέρματα) είναι συνήθως μικροί και κάπως πεπλατυσμένοι, με δύο στενά πτερύγια, από μία σε κάθε πλευρά τους. Σε ελάχιστα γένη (π.χ. ακτινόστροβος) έχουν τριγωνική διατομή με τρία πτερύγια. Σε κάποια γένη (π.χ. γλυπτόστροβος και λιβόκεδρος) το ένα από τα πτερύγια είναι σημαντικά μεγαλύτερο από το άλλο, ενώ σε κάποια άλλα (π.χ. τα άρκευθος, πλατύκλαδος και ταξόδιο) ο σπόρος είναι μεγαλύτερος και χωρίς πτερύγια. Τα αρσενικά κουκουνάρια είναι πιο ομοιόμορφα στη δομή τους σε όλα τα γένη, ενώ το μήκος τους ποικίλλει από 1 έως 20 χιλιοστόμετρα, με τις φολίδες και πάλι διατεταγμένες σπειροειδώς, αντιθετικά ή κυκλοειδώς αναλόγως του γένους. Τα κουκουνάρια μπορεί να είναι μεμονωμένα στην κορυφή ενός κλαδιού (στα περισσότερα γένη), στα κλαδάκια των φύλλων (γένος Cryptomeria), σε πυκνές ομάδες (Cunninghamia και άρκευθος η δρυπώδης), ή σε μακρές κρεμάμενες πολύκλαδες «ταξιανθίες» (μετασεκόια και ταξόδιο).
Τα κυπαρισσοειδή είναι ευρύτατα διαδεδομένα στον κόσμο, ευρισκόμενα σε όλες τις ηπείρους της Γης πλην της Ανταρκτικής, σε γεωγραφικά πλάτη από 71° Βόρειο στην αρκτική Νορβηγία (άρκευθος η κοινή) μέχρι 55° Νότιο στη Χιλή (Pilgerodendron uviferum). Από την άλλη, το είδος άρκευθος η ινδική φύεται σε υψόμετρο μέχρι και 5.200 μέτρα στο Θιβέτ, το μεγαλύτερο υψόμετρο που έχει αναφερθεί για οποιοδήποτε ξυλώδες φυτό. Τα περισσότερα χερσαία ενδιαιτήματα φιλοξενούν κυπαρισσοειδή, με την εξαίρεση της πολικής τούνδρας και του τροπικού πεδινού δάσους βροχής (αν και αρκετά είδη αποτελούν σημαντικά ειδή σε εύκρατα δάση βροχής και σε υψίπεδα όπου υπάρχει δάσος νεφών). Σπανίζουν επίσης στις ερήμους, καθώς μόνο λίγα είδη είναι ικανά να επιβιώνουν σε συνθήκες έντονης ξηρασίας, ανάμεσα στα οποία είναι το Cupressus dupreziana της κεντρικής Σαχάρας. Παρά τη συνολική ευρύτατη γεωγραφική κατανομή, πολλά γένη και είδη κυπαρισσοειδών έχουν πολύ περιορισμένες υπολειμματικές κατανομές και αρκετά είναι είδη που κινδυνεύουν με αφανισμό.
Ταξινομική
thumb|right|Φυλογονία της οικογένειας (το γένος Xanthocyparis απουσιάζει  ). Η παλαιότερη ξεχωριστή οικογένεια ταξοδιοειδή (Taxodiaceae) θεωρείται πλέον γενικότερα ότι υπάγεται στα κυπαρισσοειδή. Η μοναδική εξαίρεση είναι το γένος σκιαδόπιτυς, το οποίο είναι γενετικώς διαφορετικό από όλα τα κυπαρισσοειδή, τόσο ώστε οι περισσότεροι το κατατάσσουν σε δική του, ξεχωριστή οικογένεια, τα σκιαδοπιτυοειδή.
Η οικογένεια κυπαρισσοειδή υποδιαιρείται σήμερα σε επτά υποοικογένειες, με βάση γενετικές και μορφολογικές αναλύσεις, ως εξής :
Μια μελέτη των γενών ακτινόστροβος και καλλιτρίς τοποθετεί τα τρία είδη του ακτινόστροβου μέσα σε ένα διευρυμένο γένος Callitris με βάση την ανάλυση 42 μορφολογικών και ανατομικών χαρακτηριστικών.
Ρεκόρ
Η οικογένεια είναι αξιοσημείωτη για το ότι σε αυτή ανήκουν το μεγαλύτερο (ογκωδέστερο), το υψηλότερο και το μεγαλύτερης διαμέτρου δέντρο της Γης, αλλά και το δεύτερο σε μακροβιότητα είδος φυτού της Γης:
Επιπροσθέτως, πολλά άλλα μέλη της οικογένειας κατατάσσονται μεταξύ των ψηλότερων, βαρύτερων, χονδρότερων και μακροβιότερων ειδών δέντρων στον κόσμο, όπως η ταϊβανία, η κρυπτομερία (σούγκι), το Thuja plicata, ο καλόκεδρος, το κυπαρίσσι του Θιβέτ και η χαμαικυπάρισσος της Ταϊβαν.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1991–92
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1991-92 ήταν το έβδομο που διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ένωσης. Τον τίτλο, για πρώτη φορά στην ιστορία του, κατέκτησε ο Α.Σ. Διαγόρας Πολυδρόσου, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Ο Φωκικός αναδείχθηκε κυπελλούχος Φωκίδας για το 1992, επικρατώντας του Ησαΐα Δεσφίνας με 2-0. Πρωταθλητές ομίλων της Β΄Κατηγορίας αναδείχθηκαν η Θύελλα Μαριολάτας και ο Απόλλων Ευπαλίου.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1991-92 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1991-1992
Θάνατοι το 1985
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1985
Ανθρώπινος σκελετός
right|thumb|150px|Ανθρώπινος σκελετός Ο σκελετός ενός ενήλικα ανθρώπου αποτελείται από 206 οστά, κατά τη γέννηση του ανθρώπου αποτελείται από σχεδόν 270, αυτά μέχρι την ενηλικίωση ελαττώνονται, συνδέονται και φτάνουν τα 206.
Σκελετός των άνω άκρων
Ο σκελετός των άνω άκρων είναι ο σκελετός της ωμικής ζώνης, του ώμου δηλαδή, που είναι ένας μηχανισμός προσάρτησης του χεριού (άνω άκρου) στο σκελετό του κορμού. Ο σκελετός του χεριού αποτελείται από το βραχίονα, τον πήχη ή αντιβράχιο και το άκρο χέρι.
Στο σκελετό κάθε άνω άκρου διακρίνουμε τα οστά της ωμικής ζώνης, που είναι το σύστημα σύνδεσης του άνω άκρου με τον κορμό, και τα οστά του βραχίονα, του πήχη ή αντιβραχίου και του άκρου χεριού. Τα οστά της ωμικής ζώνης είναι δύο: η κλείδα και η ωμοπλάτη.
Ινδουιστικό ημερολόγιο
Το Ινδικό Εθνικό Ημερολόγιο ή Σάκα Σαμβάτ είναι το επίσημο ηλιοσεληνιακό ημερολόγιο στο οποίο τα δίσεκτα έτη συμπίπτουν με αυτά του Γρηγοριανού ημερολογίου, το οποίο είναι ηλιακό. Στην Ινδία χρησιμοποιείται το Γρηγοριανό ημερολόγιο για διαχειριστικούς σκοπούς. Τα ινδικά θρησκευτικά ημερολόγια απαιτούν υπολογισμούς της κίνησης του ήλιου και της σελήνης. Πινακοποιήσεις των θρησκευτικών αργιών προετοιμάζονται από το Ινδικό Μετεωρολογικό Τμήμα και δημοσιεύονται ετησίως στο Ετήσιο Ινδικό Αστρονομικό Ημερολόγιο. Υπάρχουν πολλές τοπικές παραλλαγές με 14 από αυτές να είναι επίσημα, συνταγματικά κατοχυρωμένα και σε πλήρη χρήση ινδουιστικά ημερολόγια.
Ανθρώπινος σκελετός
Σκελετός των άνω άκρων
Η κλείδα είναι ένα επίμηκες οστό που ανήκει στα πλατιά οστά και έχει σχήμα ανοιχτού λατινικού S. Διακρίνουμε σ' αυτήν την κεφαλή, που αρθρώνεται με το στέρνο στη στερνοκλειδική άρθρωση, το σώμα, που είναι περίπου κυλινδρικό και βρίσκεται λοξά από εμπρός προς τα πίσω και έξω στο άνω μέρος του θώρακα, και το ακρωμιακό άκρο που είναι πλατύ και βρίσκεται στο ανώτερο σημείο του ώμου. Στο άκρο αυτό η κλείδα έχει δύο αρθρικές επιφάνειες οι οποίες αρθρώνονται με δύο αποφύσεις της ωμοπλάτης.
Ινδουιστικό ημερολόγιο
Τα Βικράμ Σαμβάτ, Σάκα Σαμβάτ και Κάλι Γιούγκα είναι όλα ινδουιστικά ημερολόγια.
Ο όρος μπορεί να αναφέρεται ασαφώς και στο ημερολόγιο Χίντου, και η Εποχή Σάκα χρησιμοποιείται επίσης συχνά από διαφορετικά ημερολόγια.
Ανθρώπινος σκελετός
Σκελετός των άνω άκρων
Το ακρώμιο και η κορακοειδής απόφυση αρθρώνονται με την κλείδα και σχηματίζουν αντιστοίχως την ακρωμιοκλειδική και την κορακοκλειδική άρθρωση. Με τις αρθρώσεις αυτές η ωμοπλάτη συνδέεται με το σκελετό του θώρακα με τη μεσολάβηση της κλείδας.
Ινδουιστικό ημερολόγιο
Πηγές
Ημερολόγιο Κατηγορία:Ημερολόγια
Ανθρώπινος σκελετός
Σκελετός των άνω άκρων
Η πρόσθια επιφάνεια της ωμοπλάτης ακουμπά πάνω στη ραχιαία επιφάνεια του θώρακα αλλά δεν αρθρώνεται με τα οστά. Στηρίζεται σ' αυτήν με διάφορους μύες και συνδέσμους με τρόπο ώστε να είναι πολύ ευκίνητη. Το σύστημα αυτό των οστών της ωμικής ζώνης είναι το μέσο προσάρτησης του σκελετού του άνω άκρου στο σκελετό του κορμού.
Ο σκελετός του βραχίονα αποτελείται από ένα οστό, το βραχιόνιο. Τούτο είναι ένα μακρό οστό που το άνω άκρο του λέγεται κεφαλή, είναι ημισφαιρικό και αρθρώνεται με την ωμογλήνη για το σχηματισμό της άρθρωσης του ώμου, το σώμα του είναι μακρύ και σχεδόν κυλινδρικό, και το κάτω άκρο του πολύπλοκο αποπλατυσμένο με ειδικά διαμορφωμένες αρθρικές επιφάνειες για το σχηματισμό της άρθρωσης του αγκώνα.
Η άρθρωση του ώμου σχηματίζεται από το βραχιόνιο οστό και την ωμοπλάτη (κεφαλή βραχιονίου-ωμογλήνη). Η κοίλη διαμόρφωση της ωμογλήνης και η σφαιρική της κεφαλής του βραχιονίου σε συνδυασμό με τις άλλες αποφύσεις της ωμοπλάτης σχηματίζουν ένα αρθρικό σύστημα μέσα στο οποίο το βραχιόνιο μπορεί να κάνει κινήσεις στροφής, έκτασης, πρότασης, ανάτασης κλπ. Το εύρος και το φάσμα αυτών των κινήσεων αυξάνεται ακόμη περισσότερο με τη δυνατότητα μετακίνησης του κέντρου της άρθρωσης (ωμογλήνη) αφού η ωμοπλάτη έχει τη δυνατότητα να κινείται ολισθαίνοντας πάνω στο θώρακα προς διάφορες κατευθύνσεις.
Η άρθρωση του ώμου είναι από τις σημαντικότερες του σκελετού και εξυπηρετεί όλες τις κινήσεις του άνω άκρου, του σημαντικότερου εργαλείου του ανθρώπου. Την άρθρωση συγκρατούν διάφοροι σύνδεσμοι καθώς και τένοντες των μυών της περιοχής, και ένας ισχυρότατος αρθρικός θύλακος.
Ο σκελετός του πήχυ αποτελείται από δύο μακρά οστά, την κερκίδα και την ωλένη. Η κερκίδα βρίσκεται στο έξω χείλος του πήχυ και αντιστοιχεί στον αντίχειρα και η ωλένη στο έσω και αντιστοιχεί στο μικρό δάχτυλο του χεριού. Τα δύο αυτά οστά συνδέονται μεταξύ τους με τις άνω και κάτω κερκιδοωλένιες αρθρώσεις (αρθρώσεις που κάνουν περιορισμένες κινήσεις) και με ένα ισχυρό συνδεσμικό πέταλο, το μεσόστεο. Τα άνω άκρα των οστών του πήχυ έχουν ιδιαίτερη μορφολογία ώστε συντασσόμενα με το κάτω άκρο του βραχιονίου σχηματίζουν μία διπλή άρθρωση η οποία δίνει τη δυνατότητα πάρα πολλών κινήσεων. Η επόμενη σχηματική παράσταση απεικονίζει τα άκρα των οστών που συμμετέχουν στο σχηματισμό της άρθρωσης του αγκώνα και δίνει την ονοματολογία των μορφωμάτων τους.
Η άρθρωση του αγκώνα είναι σύνθετη. Στο σχηματισμό της συμμετέχουν περισσότερα από ένα οστά που το καθένα αρθρώνεται με τα άλλα με διαφορετικό τρόπο. Περιγραφικά μπορούμε να διακρίνουμε τις εξής μικρότερες αρθρώσεις: την άνω κερκιδοωλένια, την βραχιονοκερκιδική και την βραχιονοωλένια. Η κεφαλή της κερκίδας είναι κυλινδρική και η άνω επιφάνειά της είναι κοίλη. Με την πλάγια επιφάνειά της συντάσσεται με την κερκιδική εντομή του άνω άκρου της ωλένης και σχηματίζει την άνω κερκιδοωλένια άρθρωση. Στη θέση αυτή στηρίζεται η κερκίδα με ένα σύνδεσμο που περιβάλλει την κεφαλή και μοιάζει με δαχτυλίδι, γι' αυτό ονομάζεται δακτυλιοειδής. Η άρθρωση αυτή επιτρέπει στην κερκίδα να κάνει στροφικές κινήσεις γύρω από τον επιμήκη άξονά της. Η κίνηση αυτή δίνει στον πήχυ τη δυνατότητα να κάνει κινήσεις πρηνισμού και υπτιασμού στρέφοντας ταυτόχρονα και το άκρο χέρι. Η κοίλη άνω επιφάνεια της κεφαλής της κερκίδας συντάσσεται με την ειδική σφαιρική αρθρική επιφάνεια του κάτω άκρου του βραχιονίου, τον κόνδυλο, και σχηματίζει την βραχιονοκερκιδική άρθρωση. Η άθρωση αυτή χρησιμεύει στις κινήσεις κάμψης και έκτασης του πήχυ ως προς το βραχίονα, επιτρέποντας ταυτόχρονους υπτιασμούς και πρηνισμούς σε όλες τις γωνίες κάμψης του πήχυ.
Η τρίτη άρθρωση του αγκώνα, η βραχιονοωλένια, σχηματίζεται από τη σύνδεση του άνω άκρου της ωλένης, που μοιάζει με μηχανικό κλειδί, με την αντίστοιχη αρθρική επιφάνεια του κάτω άκρου του βραχιονίου που μοιάζει με καρούλι και λέγεται τροχιλία. Η μηνοειδής εντομή της ωλένης προσαρμόζεται στην αύλακα της τροχιλίας και έτσι δεν μπορεί να κινείται δεξιά και αριστερά παρά μόνο να στρέφεται προς τα εμπρός και πίσω κάνοντας έτσι τις κινήσεις κάμψης και έκτασης του πήχυ. Στην πλήρη κάμψη του πήχυ προς το βραχίονα η κορωνοειδής απόφυση της ωλένης έρχεται στον κορωνοειδή βόθρο του βραχιονίου και εμποδίζει την επαφή των δύο οστών με τον τρόπο αυτό προστατεύονται τα μαλακά μόρια που περιέχονται στην άρθρωση, αγγεία, νεύρα κλπ. Στην πλήρη έκταση του πήχυ το ωλέκρανο συναντά τον ωλεκρανικό βόθρο, μία ειδική βάθυνση που βρίσκεται στην οπίσθια επιφάνεια του κάτω άκρου του βραχιονίου και "φρακάροντας" εκεί εμποδίζει την υπερέκταση του αγκώνα. Ο βραχίονας και ο πήχυς τότε έρχονται στην ίδια ευθεία και το άνω άκρο αποκτά την δυνατότητα να χρησιμεύει ως στύλος στήριξης.