cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφί Μπλανσάρ
Θάνατος
Περίπου στις 22:30 (σύμφωνα με κάποιες αναφορές. Κάποιες άλλες ισχυρίζονται διαφορετικές ώρες), η Μπλανσάρ ξεκίνησε την απογείωση της, μεταφέροντας μια λευκή σημαία και φορώντας ένα λευκό φόρεμα και ένα λευκό καπέλο με λοφίο από φτερά στρουθοκάμηλου. Ο άνεμος ήταν ισχυρός, και το αερόστατο δυσκολεύτηκε να ανυψωθεί. Ρίχνοντας τα έρματα η Μπλανσάρ κατάφερε να πάρει λίγο ύψος, αλλά το αερόστατο περνούσε ανάμεσα από τα δέντρα καθώς ανέβαινε. Μόλις πέρασε από τα δέντρα η Μπλανσάρ άρχισε την επίδειξη κυματίζοντας τη σημαία της. Το αερόστατο φωτιζόταν από καλάθια που περιείχαν «πυρ Βεγγάλης», ένα είδος σιγοκαιόμενου χρωματιστού πυροτεχνήματος.
Λίγα λεπτά μετά την έναρξη της επίδειξης, και ενώ ακόμη απογειωνόταν, το αερόστατο άρχισε να τυλίγεται στις φλόγες. Μερικές μαρτυρίες αναφέρουν πως το αερόστατο χάθηκε στιγμιαία πίσω από ένα σύννεφο και όταν επανεμφανίστηκε είχε τυλιχθεί στις φλόγες—ότι και να συνέβη, το αέριο του αεροστάτου καιγόταν. Η Μπλανσάρ άρχισε να χάνει ύψος με μεγάλη ταχύτητα, αλλά το αερόστατο, συνέχισε να απομακρύνεται από τους κήπους λόγω του ανέμου. Μερικοί θεατές θεώρησαν πως αυτό ήταν μέρος της επίδειξης και επευφημούσαν την Μπλανσάρ. Το αερόστατο δεν είχε φτάσει πολύ ψηλά, αν και το αέριο που αποδεσμευόταν από το αερόστατο καιγόταν, το αέριο εντός αυτού ήταν αρκετό για να του παρέχει άνωση και να αποτρέψει μια απότομη πτώση στο έδαφος. Πετώντας τα έρματα η Μπλανσάρ κατάφερε να περιορίσει την κάθοδο. Οι περισσότερες μαρτυρίες ανέφεραν πως ήταν σχετικά ήρεμη κατά την διάρκεια της καθόδου, αλλά λέγεται πως κουνούσε τα χέρια της απεγνωσμένα καθώς το σκάφος έφτανε στο έδαφος. thumb|upright|Άλλη μια εικόνα από τον θάνατό της από το 1869 Λίγο πάνω από τις οροφές των οικιών της Rue de Provence το αέριο του αεροστάτου εξαντλήθηκε, και το σκάφος κόλλησε στην οροφή ενός κτίσματος. Θεωρήθηκε πως επέζησε και πως το συμβάν έληξε, αλλά τα σχοινιά που κρατούσαν την καρέκλα στο σώμα του αεροστάτου μάλλον κάηκαν, ή η πρόσκρουση την έσπρωξε προς τα μπροστά, και ως εκ τούτου η Μπλανσάρ, έχοντας μπλεχτεί στα δίχτυα του αεροστάτου, έπεσε από την οροφή στον δρόμο. Ο Τζον Πουλ, αυτόπτης μάρτυρας, περιέγραψε τις τελευταίες της στιγμές:
"Υπήρξε μια τρομερή σιγή, έπειτα η Μαντάμ Μπλανσάρ μπλέχτηκε στα δίχτυα του αεροστάτου, εκτινάχθηκε στην οροφή ενός σπιτιού στην Rue de Provence, και έπειτα κατέπεσε στον δρόμο, από όπου συνελέγη το διαμελισμένο σώμα της."
Σύμφωνα με μερικούς αυτόπτες μάρτυρες λέγεται πως προς το τέλος έκλαιγε και φώναζε « À moi! » («βοήθεια» ή για την ακρίβεια «εδώ, σε μένα»), ενώ είχε χτυπήσει στην οροφή. Αν και οι περισσότεροι θεατές έτρεξαν να βοηθήσουν και έγιναν προσπάθειες να την σώσουν, αυτή είτε πέθανε στιγμιαία λόγω σπασίματος στον αυχένα, ή το πολύ δέκα λεπτά αργότερα.
Η πιο πιθανή αιτία του ατυχήματος φαίνεται πως ήταν τα πυροτεχνήματα τα οποία ήταν προσδεμένα στο αερόστατο της, τα οποία μετακινήθηκαν από ένα κλαδί δέντρου καθώς απογειωνόταν. Κατά πάσα πιθανότητα του αερόστατο ήταν υπερφορτωμένο και δεν είχε την δυνατότητα να ανυψωθεί γρήγορα. Όταν άναψε τα φυτίλια τα πυροτεχνήματα κινήθηκαν προς το εσωτερικό του αεροστάτου αντί για την αντίθετη κατεύθυνση, ένα από αυτά έκαψε το ύφασμα προκαλώντας τρύπα σε αυτό, και έβαλε φωτιά στο αέριο. Ένας θεατής ανέφερε το πρόβλημα και της φώναξε να μην ανάψει τα φυτίλια, αλλά η Μπλανσάρ δεν μπόρεσε να τον ακούσει λόγω των επευφημιών του πλήθους. Μεταγενέστερες μαρτυρίες ανέφεραν πως είχε αφήσει την βαλβίδα αερίου ανοιχτή, και έτσι οι σπινθήρες έβαλαν φωτιά στο αέριο και στη συνέχεια σε ολόκληρο το αερόστατο, ή το αερόστατο της ήταν κακής κατασκευής και το αέριο αποδεσμευόταν από αυτό κατά την διάρκεια της απογείωσης.
Κληρονομιά
μικρογραφία|Αναπαράσταση του τάφου της Μπλανσάρ. Στο πάνω μέρος διακρίνεται το αερόστατο και οι φλόγες. Ο Νόριτς Νταφ, που παρακολούθησε την απογείωση της Μπλανσάρ, κατέγραψε:: "Η επίδραση ενός τόσο συγκλονιστικού ατυχήματος σε χιλιάδες θεατές που είχαν πάει για να διασκεδάσουν, μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητή..."
Στο άκουσμα του θανάτου της, οι ιδιοκτήτες των Κήπων Τίβολι ανακοίνωσαν πως τα έσοδα από τα εισιτήρια θα δινόταν προς υποστήριξη των παιδιών της, και μερικοί θεατές στάθηκαν στις πύλες ζητώντας δωρεές από πολίτες του Παρισιού. Μέσω της έκκλησης συγκεντρώθηκαν 2.400 φράγκα, αλλά μετά την συγκέντρωση τους ανακαλύφθηκε πως δεν είχε επιζώντα παιδιά, και έτσι τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση μνημείου, στο οποίο αναπαρίσταται ένα αερόστατο τυλιγμένο στις φλόγες πάνω από τον τάφο της στο Κοιμητήριο Περ Λασαίζ. Στον τάφο της αναγράφεται η φράση « victime de son art et de son intrépidité » («θύμα της τέχνης και της αφοβίας της»). Τα υπόλοιπα χρήματα, περίπου 1.000 φράγκα, δωρήθηκαν στην Λουθηρανική Εκκλησία Μπιλέτ όπου πήγαινε η Μπλανσάρ. Αν και δεν ήταν πλούσια, όταν σκοτώθηκε είχε ξεπληρώσει τα χρέη που άφησε ο σύζυγός της και ήταν οικονομικά ασφαλής. Κάθε πτήση, της κόστιζε περίπου 1.000 φράγκα, χωρίς να περιλαμβάνονται τα έξοδα συντήρησης του αεροστάτου. Με την θέληση της άφησε περιουσία αξίας μεταξύ 1.000 και 50.000 στην κόρη κάποιων γνωστών της. Συνολικά, πραγματοποίησε 67 πτήσεις με το αερόστατό της.
μικρογραφία|Φωτογραφία του τάφου της Σοφί Μπλανσάρ στο [[Κοιμητήριο Περ Λασαίζ|left]] Η ιστορία του θανάτου της αναπαράχθηκε σε όλη την Ευρώπη. Ο Ιούλιος Βερν την ανέφερε στο Πέντε εβδομάδες με αερόστατο, και στο Ο παίκτης, ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι παρομοίωσε την συγκίνηση κάποιου στον τζόγο με την αίσθηση που ένιωσε η Μπλανσάρ καθώς έπεφτε. Για άλλους, ο θάνατός της αποτέλεσε μια προειδοποιητική ιστορία, είτε ως παράδειγμα γυναίκας που ξέφυγε από την θέση της (όπως ο Γκρένβιλ Μέλεν, ο οποίος ανέφερε πως αποδείχθηκε ότι «μια γυναίκα σε ένα αερόστατο είτε είναι εκτός του στοιχείου της ή πολύ ψηλά» ) ή ως το τίμημα της ματαιοδοξίας πραγματοποίησης μιας τόσο θεαματικής παράστασης. Ο Κάρολος Ντίκενς σχολίασε «Το κανάτι πηγαίνει συχνά στο πηγάδι, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο πως θα σπάσει στο τέλος». Με την πρόοδο στην μηχανοκίνητη πτήση, η αεροναυτική και η ιστορία της Μπλανσάρ υποβαθμίστηκαν στα περιθώρια της ιστορίας της αεροπορίας. Ένα μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από την ιστορία της Μπλανσάρ, το Η μικρή αεροναυτικός (The Little Balloonist) της Λίντα Ντον, εκδόθηκε το 2006.
Σημειώσεις
α) Ως Κόμης της Προβηγκίας, ο Λουδοβίκος είχε υπάρξει νωρίτερα προστάτης ενός εκ των πρωτοπόρων της αεροπορίας, του Πιλάτρ ντε Ροζιέ, ο οποίος υπήρξε το πρώτο θύμα ατυχήματος με αερόστατο στις 15 Ιουνίου 1785.
β) Οι περισσότερες πηγές δεν αναφέρουν την διεύθυνση του σπιτιού, αλλά μερικοί λένε πως ήταν στον αριθμό 15 ή 16, ενώ μερικοί ισχυρίζονται πως ήταν ξενοδοχείο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι αεροπόροι Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Άγιος Βασίλειος Άρτας
Ο Άγιος Βασίλειος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πηγών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Μπάρμπεκιου
μικρογραφία|Κρέατα ψήνονται στα κάρβουνα σε εστιατόριο Το μπάρμπεκιου (αγγλικά: barbecue, ανεπίσημη ονομασία: BBQ, αυστραλιανά αγγλικά: barbie, νοτιοαφρικάνικα αγγλικά: braai) είναι αγγλικός όρος που σχετίζεται με το κρέας.
Ο όρος μπάρμπεκιου αναφέρεται στην ομώνυμη μαγειρική μέθοδο, στο κρέας που ψήνεται με την μέθοδο του μπάρμπεκιου και στο είδος της κοινωνικής εκδήλωσης στην οποία σερβίρεται κρέας μαγειρεμένο με την μέθοδο του μπάρμπεκιου. Επίσης, ως μπάρμπεκιου είναι γνωστός ένα είδος φαγητού. Επομένως, ως μπάρμπεκιου είναι γνωστές και οι κοινωνικές εκδηλώσεις που σερβίρουν φαγητά του είδους μπάρμπεκιου. Το μπάρμπεκιου συνήθως λαμβάνει χώρα σε εξωτερικό χώρο. Συνήθως, στη μέθοδο μπάρμπεκιου τα κρέατα καπνίζονται πάνω σε ξύλα ή κάρβουνα. Στα εστιατόρια, το μπάρμπεκιου γίνεται συχνά σε μεγάλους, ειδικά σχεδιασμένους τούβλινους ή μεταλλικούς φούρνους. Το μπάρμπεκιου είναι δημοφιλές σε πολλά μέρη του κόσμου και υπάρχουν αρκετές περιφερειακές παραλλαγές του.
Οι τεχνικές του μπάρμπεκιου είναι αρκετές. Μερικές από αυτές είναι το κάπνισμα, το ψήσιμο και το ψήσιμο στη σχάρα. Στη μέθοδο του καπνίσματος, το κρέας θέλει αρκετές ώρες για να ψηθεί, γιατί ψήνεται σε χαμηλές θερμοκρασίες με τη χρήση καπνού. Το ψήσιμο στη σχάρα γίνεται συνήθως πάνω σε μια ζεστή φωτιά. Το κρέας που ψήνεται στη σχάρα γίνεται σε λίγα λεπτά.
Κατηγορία:Πολιτισμός του Τέξας Κατηγορία:Τεχνικές μαγειρέματος Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα (χώρος) Κατηγορία:Εστίες Κατηγορία:Ορολογία μαγειρικής
Ανιαντέλλο
Το Ανιαντέλλο (ιταλικά: Agnadello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Ατζανέλλο
Το Ατζανέλλο (ιταλικά: Azzanello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Μπανιόλο Κρεμάσκο
Το Μπανιόλο Κρεμάσκο (ιταλικά: Bagnolo Cremasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Μπονεμέρσε
Το Μπονεμέρσε (ιταλικά: Bonemerse) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Ρακέλε Ριζαλίτι
Η Ρακέλε Ριζαλίτι (γεννημένη το 1995 στην Πράτο) είναι μοντέλο από τη Τοσκάνη που αναδείχθηκε Μις Ιταλία 2016.
Βιογραφικά στοιχεία
Ασχολήθηκε επί έντεκα χρόνια με ρυθμική γυμναστική και χορό και υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης 2014 στη γυμναστική.
Το 2016, στα μέσα Αυγούστου, πριν αναδειχθεί σε Μις Ιταλία, κέρδισε τον τίτλο της "Μις Τοσκάνη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά καλλιστεία Κατηγορία:Μις Ιταλία
Μπορντολάνο
Το Μπορντολάνο (ιταλικά: Bordolano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Αλίτσε Σαμπατίνι
Η Αλίτσε Σαμπατίνι (γεννημένη το 1995 στην Ορμπετέλλο ) είναι μοντέλο από τη Τοσκάνη που αναδείχθηκε Μις Ιταλία 2015.
Είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιρίστρια και αγωνίζεται στην ομάδα Santa Marinella της κατηγορίας Α2 της Ιταλίας.
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλικά καλλιστεία Κατηγορία:Μις Ιταλία
Κακόβολο Κύθνου
Το Κακόβολο είναι βουνό που βρίσκεται στην Κύθνο. Είναι το ψηλότερο σημείο του νησιού στα 356 μέτρα.
Περιγραφή
Το Κακόβολο βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Κύθνου. Η κορυφή του είναι στα 356 μέτρα και είναι το ψηλότερο σημείο ολόκληρου του νησιού. Στην περιοχή του Κακόβολου έχουν βρεθεί εγκαταστάσεις που χρονολογούνται στην πρωτοκυκλαδική εποχή (Πρώιμη εποχή του Χαλκού). Το βουνό έχει συνδεθεί με τις λαϊκές δοξασίες και τους θρύλους της Κύθνου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κύθνου
Κιέιστουτ Μπατσέβιτς
Ο Κιέιστουτ Μπατσέβιτς (πολωνικά: Kiejstut Bacewicz) (13 Ιουνίου 1904, Λοτζ - 27 Αυγούστου 1993, Ζγκιες) ήταν Πολωνός πιανίστας δωματίου, δάσκαλος, συνθέτης και διοργανωτής της μουσικής ζωής.
Ήταν αδελφός της Γκραζίνα Μπατσέβιτς και του Λιθουανού μουσικού Βιτάουτας Μπατσεβίτσιους. μικρογραφία| Ο τάφος του Κιέιστουτ Μπατσέβιτς στο κοιμητήριο Ντόουι στο Λοτζ Κατά τα έτη 1957–1969, ήταν πρύτανης της Μουσικής Ακαδημίας στο Λοτζ, και ιδρυτής του πρώτου πολωνικού τμήματος μουσικής δωματίου. Συνταξιοδοτήθηκε εκεί το 1974. Το 1993 έλαβε επίτιμο διδάκτορα από αυτό το πανεπιστήμιο.
Το 1958 του απονεμήθηκε το Βραβείο Πόλης του Λοτζ. Παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, τον Χρυσό Σταυρό της Αξίας, το τιμητικό παράσημο του Επίτιμου Δασκάλου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, το Μετάλλιο της Εθνικής Επιτροπής Παιδείας και άλλα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί πιανίστες Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Άνθρωπος των πάγων
Ο Ότσι (Ötzi, γερμανική προφορά: [ˈœtsi]) επίσης ονομάζεται Άνθρωπος των Πάγων, Άνδρας του Σιμιλάουν (ιταλικά: Mummia del Similaun), Άνθρωπος από το Χάουσλαμπιοχ ή Τυρολικός Άνθρωπος των Πάγων είναι η καλά διατηρημένη φυσική μούμια ενός άνδρα που έζησε μεταξύ 3400 π.Χ και 3100 π.Χ. Η μούμια βρέθηκε τον Σεπτέμβριο του 1991 στον παγετώνα Έτσταλ στις Άλπεις, παίρνοντας το ψευδώνυμο "Ότσι", κοντά στο βουνό Σιμιλάουν και Χάουσλαμπιοχ στα σύνορα μεταξύ Αυστρίας και Ιταλίας. Είναι η παλαιότερη γνωστή μούμια στην Ευρώπη και έχει προσφέρει μια άνευ προηγουμένου άποψη των Ευρωπαίων χαλκολιτών (χαλκοκρατών). Το σώμα και τα υπάρχοντά του εκτίθενται στο Μουσείο Αρχαιολογίας του Νοτίου Τιρόλου στο Μπολτζάνο, στο Νότιο Τυρόλο της Ιταλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μούμιες
Καλβατόνε
Το Καλβατόνε (ιταλικά: Calvatone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Πέτρος Ωρολογάς
Ο Πέτρος Ωρολογάς (Κορυτσά 1892– Θεσσαλονίκη 1958) ήταν δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδων της Θεσσαλονίκης με καταγωγή από την βόρεια Ήπειρο.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κορυτσά της Αλβανίας, η οποία την εποχή εκείνη υπάγονταν στο βιλαέτι του Μοναστηρίου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Κατά την δεκαετία του 1920 άρχισε να ασχολείται με την δημοσιογραφία στην Θεσσαλονίκη στον τοπικό τύπο. Από το 1921 έως το 1927 παράλληλα με την αρθογραφία διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδος Tαχυδρόμος Bορείου Eλλάδος μαζί με τον αδερφό του τον Αλέξανδρο Ωρολογά, με τον πολιτικό προσανατολισμό της εφημερίδας να είναι αντιβενιζελικός.
Το 1938 ο Ωρολογάς ενεπλάκη σε μια φιλολογική διαμάχη έναντι των συγγραφέων και δημοσιογράφων του περιοδικού Μακεδονικές Ημέρες, υποστηρίζοντας την συντηρητική προσέγγιση ως προς την λογοτεχνία σε αντίθεση με τα προοδευτικά ρεύματα. Το 1939 ανέλαβε καθήκοντα διευθυντή της εφημερίδας Απογευματινή, όπου αρθογραφούσε συνήθως υπό το ψευδώνυμο Βραδυνός. Έγραψε άρθρα και για άλλες εφημερίδες και περιοδικά της Θεσσαλονίκης όπως την Μακεδονία, Εθνική, Φως, και Νέοι Καιροί.
O Πέτρος Ωρολογάς πριν από την Κατοχή κατείχε διευθυντικές θέσεις στις μεγαλύτερες εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, και ήταν συνυπεύθυνος για τη δημιουργία αντισημιτικού κλίματος κατά τον Μεσοπόλεμο (Μαρία Καβάλα, Η καταστροφή των Εβραίων της Ελλάδας, σελ. 73).
Τον Απρίλιο του 1941 συμμετείχε στην εκδοτική ομάδα της φιλοναζιστικής εφημερίδος «Νέα Ευρώπη» ως αρθρογράφος και υπέγραφε με το ψευδώνυμο «Πέτρος Φωτεινός» ή «Τριάστερος». Ο Ωρολογάς, μέσα από τις στήλες της εφημερίδος υποστήριζε ότι ο ελληνικός λαός έπρεπε να εφαρμόσει μια πολιτική συνεργασίας µε τη Γερμανία λόγω της «ιδιαιτερότητας» και «μοναδικότητας» της ελληνικής φυλής, η οποία είναι «κατ’ εξοχήν αρία, ουδαμώς συγγενεύουσα µε τους Λατίνους, ...{...}... φυλή αντισλαυική και ως τοιαύτη αποτελεί εις την νοτιοανατολικήν λεκάνην της Μεσογείου, δύναμιν αναχαιτιστικήν, κατά των προαιωνίων του πανσλαυϊσμού».
Μετά την απελευθέρωση παραπέμφθηκε σε Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών για την αρθρογραφία του. Αποφυλακίστηκε πριν το 1949 καθώς η ποινή που του επιβλήθηκε μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη και κατέβαλε το ποσό στο Ελληνικό Δημόσιο.
Η γενικότερη επιρροή του θεωρείται σημαντική στον τοπικό τύπο της Θεσσαλονίκης και στο έργο του συμπεριλαμβάνονται και δοκίμια σχετικά με συγγραφικά θέματα και την ευρύτερη λογοτεχνική σκέψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ονορέ ντ' Υρφέ
Ο Ονορέ ντ' Υρφέ (γαλλικά: Honoré d'Urfé), 1568-1625, κόμης του Σατωνέφ και μαρκήσιος του Βαλρομέ, ήταν Γάλλος συγγραφέας, με κύριο έργο του το πρώτο μυθιστόρημα-ποταμό της γαλλικής λογοτεχνίας, την Αστραία.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Μασσαλία. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, συμπλήρωσε τις σπουδές του στο κολέγιο της Τουρνόν (Collège de Tournon).
Κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων συμπαρατάχθηκε με την Καθολική Ένωση, κατακτώντας έτσι την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Δ΄. Το 1595 αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του διάβασε τον Ρονσάρ, τον Πετράρχη και τη Ντιάνα, ένα ισπανικό βουκολικό μυθιστόρημα του Χόρχε ντε Μοντεμόρ (Jorge de Montemor) που τον επηρέασαν στο έργο του. Έζησε την περιπετειώδη ζωή του στρατιωτικού ενώ συγχρόνως συνέθετε τα λογοτεχνικά έργα του. Το 1600 παντρεύτηκε τη Ντιάν ντε Σατωμοράν, πρώην σύζυγο του αδελφού του, γάμος ο οποίος ακυρώθηκε από τον Πάπα. Πέθανε από πτώση από το άλογο κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας του δούκα της Σαβοΐας.
Τα έργα του
Το σημαντικότερο έργο του, η βουκολική μυθιστορία Η Αστραία , υπήρξε από τα δημοφιλέστερα έργα της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα και επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς. Το έργο τυπώθηκε το 1607 έως και το 1633, σε τέσσερα μέρη, και γνώρισε τεράστια δημοτικότητα για πολλά χρόνια. Οι ήρωές του δεν είναι αληθινοί βοσκοί και βοσκοπούλες αλλά μεγαλοκυράδες και άρχοντες που ντύθηκαν με ρούχα βοσκών για τον (ψυχολογικά πιστευτό, αν και μέσα στην πλοκή απίθανο) λόγο ότι ήθελαν να ζήσουν πιο ήσυχα και ευχάριστα. Ο τόπος και ο χρόνος είναι η Γαλατία του 5ου αιώνα, η εποχή των βαρβαρικών επιδρομών. Τα πρόσωπα του έργου αντιμετωπίζουν αναρίθμητες και πολύπλοκες ιπποτικές περιπέτειες με τον πιο ευγενικό μεσαιωνικό τρόπο. Μέσα από το θέμα του έρωτα του Σελαντόν και της Αστραίας, το έργο διακρίνεται για την λεπτότητα των αναλύσεων των χαρακτήρων, την καθαρότητα και την απλότητα της γλώσσας, την προβολή του ονειρικού στοιχείου και του ιδεώδους του έρωτα.
Ο λόγιος αυτός πολεμιστής έγραψε επίσης ένα βουκολικό ποίημα Η σειρήνα του κυρίου (Sireine de messire, 1604), εμπνευσμένο από τον έρωτά του για τη μελλοντική σύζυγό του. Εξέδωσε τη συλλογή Ηθικές επιστολές (Epître morale,1598) και το έργο Η Συλβανίρ ή Ζωντανή νεκρή (La Sylvanire ou la Morte vive, 1625).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Ναός Σιμογκάμο
Ο Ναός Σιμογκάμο είναι σημαντικό ιερό του Σιντοϊσμού, της αυτόχθονης θρησκείας της Ιαπωνίας. Βρίσκεται στην περιοχή Σιμογκάμο του τομέα Σάκιο της πόλης του Κιότο. Το επίσημό του όνομα είναι Κάμο-μιόγα-τζίντζα. Είναι ένα από τα παλαιότερα ιερά Σίντο στην Ιαπωνία και είναι ένα από τα δεκαεπτά ιστορικά μνημεία του Αρχαίου Κιότο που έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο όρος Κάμο-τζίντζα στα ιαπωνικά είναι μια γενική αναφορά στους Ναούς Σιμογκάμο και Καμιγκάμο, τα παραδοσιακά συνδεδεμένα ιερά Κάμο του Κιότο. Ο Σιμογκάμο είναι ο παλαιότερος από τους δύο και πιστεύεται ότι είναι 100 χρόνια παλαιότερος από τον Καμιγκάμο, χρονολογείται δε στον 6ο αιώνα, αιώνες πριν το Κιότο γίνει πρωτεύουσα της Ιαπωνίας το 794. Οι Κάμο-τζίντζα εξυπηρετούν τη λειτουργία της πνευματικής προστασίας του Κιότο από κακόβουλες επιρροές.
Ορμπετέλλο
Το Oρμπετέλλο (ιταλικά: Orbetello) είναι πόλη και δήμος της Επαρχίας του Γκροσσέτο στην Τοσκάνη της Ιταλίας.
Ναός Σιμογκάμο
Το όνομα τζίντζα (jinja) προσδιορίζει την οικογένεια Κάμο που αποτελείται από τα τιμώμενα πνεύματα και θεότητες του Σιντοϊσμού. Το όνομα αναφέρεται επίσης στις εκτάσεις των κοντινών δασών του ιερού, οι οποίες είναι απομεινάρια του παρθένου δάσους του Ταντάσου νο Μόρι. Επιπλέον, το όνομα του ιερού αναφέρεται στους πρώτους κατοίκους της περιοχής, τη φυλή Κάμο, πολλά από τα μέλη της οποίας συνεχίζουν να ζουν κοντά στο ιερό που παραδοσιακά εξυπηρετούσαν οι πρόγονοί τους.
Ορμπετέλλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τοσκάνης
Ναός Σιμογκάμο
Ο Ναός Σιμογκάμο είναι αφιερωμένος στην Ταμαγιόρι-χίμε (την παρθένο που καλεί τα πνεύματα) και του πατέρα της, Κάμο Τακετσουνόμι. Η Ταμαγιόρι-χίμε είναι η μητέρα του Κάμο Γουακεϊκαζούκι (του διαχωριστή κεραυνών του Κάμο), υιού του Χονοϊκαζούκι-νο-μικότο, θεού της φωτιάς και της βροντής. Ο Ναός Καμιγκάμο, το άλλο από τα δύο ιερά Κάμο του Κιότο, είναι αφιερωμένος στον Κάμο Γουακεϊκαζούκι. Τα δύο αυτά κάμι συνδέονται ποικιλοτρόπως με το φαινόμενο της βροντής.
Ιστορία
Ο ναός έγινε αντικείμενο αυτοκρατορικής προστασίας κατά την πρώιμη περίοδο Χεϊάν. Ο Σιμογκάμο, μαζί με το Ναό του Καμιγκάμο, ορίστηκε ως ένας από τους δύο επικεφαλής ναούς Σίντο (ιτσινομίγια) της πρώην επαρχίας Γιαμασίρο. Το 965, ο αυτοκράτορας Μουρακάμι διέταξε να σταλούν Αυτοκρατορικοί αγγελιοφόροι για να δώσουν αναφορά για σημαντικά γεγονότα στα Ιαπωνικά πνεύματα-προστάτες κάμι, συμπεριλαμβανομένων των Κάμο-Ταμαγιόρι-χίμε και Κάμο-Τακετσούνε. Ο συγγραφέας του Χοτζόκι, Κάμο νο Τσομέι, ήταν ο δεύτερος γιος ενός από τους επικεφαλής ιερείς του ναού, του Κάμο νο Ναγκατσούγκου. Από το 1871 έως το 1946, ο Σιμογκάμο είχε οριστεί επισήμως ως Κανπέι-τάισα στο σύστημα βαθμονόμησης των ναών Σίντο, που σημαίνει ότι βρισκόταν στην πρώτη τάξη των κυβερνητικά υποστηριζόμενων ναών.
Δομές
Ένας λατρευτικός ναός ανεγέρθηκε το 678 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Τενμού και αυτό έγινε το κυρίως κτίριο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Κανμού όταν μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα από τη Nara στο Χέιαν-κιό.
Ο Ναός Σιμογκάμο χρονολογείται στον 6ο αιώνα.
Ένα αντίγραφο της Καλύβας που περιγράφεται στο Χοτζόκι βρίσκεται στο τμήμα Κανάι Τζίντζα του ναού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 6ο αιώνα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Τόκιο
Κονθύλη
Η Κονθύλη (Κονθύλη), (ο δήμος: Κονθύλης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Πανδιονίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Κονθύλης, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η ακριβής θέση του δήμου δεν είναι γνωστή ή βέβαιη και δεν έχει επακριβώς εξακριβωθεί, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν, ότι ήταν, προς τα νοτιοανατολικά των σύγχρονων Σπάτων, ίσως στην περιοχή των Μαζαρέικων. Η Κονθύλη αποτελούσε μέλος ένωσης δήμων, μαζί με τον δήμο της Ερχίας (σημερινά Σπάτα) και τον δήμο της Κυθήρου.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο Κονθύλης στην περιοχή Καντύλη, μεταξύ Χαϊδαρίου και Περιστερίου.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Πανδιονίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Πτολεμαΐδα φυλή με 1 βουλευτή. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Κονθύλης
Ο δημότης της αρχαίας Κονθύλης ονομαζόταν Κονθυλεύς ή αναφερόταν με τη χρήση της λέξης «Κονθυλήθεν», δηλαδή προέρχεται από την Κονθύλη.
Προσωπικότητες από την Κονθύλη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Κονθύλης, όπως η Βιτία από την Κονθύλη κόρη του Λυσικράτους, ο Διοχάρης ο Κονθυλεύς πατέρας του Λυκομήδους κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πουλίτσα Κορινθίας
Η Πουλίτσα (ή Πουλλίτσα) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Πουλίτσα βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας, σε απόσταση 16 χλμ. Δ. από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Βραχάτι) και 4 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Είναι κτισμένη στην πεδιάδα της Βόχας, ανάμεσα στην Ολυμπία Οδό και την παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών (Εθνική Οδός 8). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Πουλίτσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βέλου του Δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 696 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Κλεομένης ο Ναυκράτιος
Ο Κλεομένης (απεβ. το 322 π.Χ.) ήταν Έλληνας από τη Ναύκρατιν της Αρχαίας Αιγύπτου, που διορίστηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο Γ΄ της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας ως νομάρχης της αραβικής περιφέρειας (νομός) της Αιγύπτου και παραλήπτης των αφιερωμάτων από όλες τους νομούς (περιοχές) της αρχαίας Αιγύπτου και του γειτονικού τμήματος της Αφρικής (331 π.Χ.).
Καρλόττα Αμαλία της Δανίας
Η Καρλόττα Αμαλία της Δανίας και της Νορβηγίας (Charlotte Amalie af Danmark og Norge, 6 Οκτωβρίου 1706 - 28 Οκτωβρίου 1782) ήταν κόρη του Βασιλιά της Δανίας και της Νορβηγίας Φρειδερίκου Δ΄.
Κλεομένης ο Ναυκράτιος
Βιογραφία
Μερικοί από τους αρχαίους συγγραφείς λένε ότι ο Αλέξανδρος έκανε τον Κλεομένη σατράπη της Αιγύπτου, αλλά ο Αρριανός δηλώνει ρητά ότι οι άλλοι νομάρχες ήταν ανεξάρτητοι από αυτόν, εκτός από το ότι έπρεπε να τού πληρώσουν τους φόρους των περιοχών τους. Ωστόσο φαίνεται ότι δεν είχε καμία δυσκολία να επεκτείνει τις αρπαγές του σε όλη την Αίγυπτο, και είναι πιθανό να είχε πάρει τον τίτλο του σατράπη. Λέγεται ότι η αρπακτικότητά του δεν είχε όρια, ότι άσκησε το αξίωμά του αποκλειστικά για δικό του όφελος.
Όταν υπήρχε έλλειψη σιτηρών, η οποία ήταν λιγότερο σοβαρή στην Αίγυπτο από ό,τι στις γειτονικές χώρες, απαγόρευσε στην αρχή την εξαγωγή τους από την Αίγυπτο. Αλλά όταν οι νομάρχες τού είπαν ότι αυτό το μέτρο τους εμπόδιζε να συγκεντρώσουν το κατάλληλο ποσό φόρου, επέτρεψε την εξαγωγή σιτηρών, αλλά επέβαλε βαρύ εξαγωγικό δασμό. Σε άλλη περίπτωση, όταν η τιμή του σιταριού ήταν 10 δραχμές, ο Κλεομένης το αγόραζε και το πωλούσε 32 δραχμές και με άλλους τρόπους παρενέβαινε στις αγορές για δικό του κέρδος.
Καρλόττα Αμαλία της Δανίας
Βιογραφία
Δεν παντρεύτηκε ποτέ, έζησε μια ενεργή αυλική ζωή και δεν είχε καμμία επιρροή στις υποθέσεις του κράτους. Όπως ήταν το έθιμο για τις άγαμες πριγκίπισσες, έζησε με τη μητέρα της μέχρι το θάνατο της και στη συνέχεια με τη μητριά της. Είχε καλές σχέσεις με την μητριά της και τρίτη σύζυγο του πατέρα της Άννα Σοφία Ρέβεντλοβ, προσπαθώντας να κατευνάσει τις εχθροπραξίες της οικογένειάς της εναντίον της.
Είχε χαρακτηριστεί ως αξιαγάπητος χαρακτήρας με ικανότητα να διατηρεί την ειρήνη με τους περισσότερους: είχε καλή σχέση με τον πατέρα και τη μητριά της και κατάφερε ακόμη να έχει μια καλή σχέση με τον αδερφό της, που μισούσε τον πατέρα και τη μητριά του.
Κλεομένης ο Ναυκράτιος
Βιογραφία
Έβγαλε και χρήματα από τις δεισιδαιμονίες τού λαού. Αφού ένα από τα αγόρια του σκοτώθηκε από έναν κροκόδειλο, διέταξε να καταστραφούν οι κροκόδειλοι. Αλλά σε αντάλλαγμα για όλα τα χρήματα που συγκέντρωσαν οι ιερείς για να σώσουν τα ιερά τους ζώα, ανακάλεσε την εντολή του. Σε μία άλλη περίπτωση έστειλε τους ιερείς και τους ενημέρωσε ότι το θρησκευτικό ίδρυμα ήταν πολύ ακριβό και πρέπει να μειωθεί. Έτσι οι ιερείς τού παρέδωσαν τους θησαυρούς των ναών τους. Έτσι τους άφησε ανενόχλητους.
Καρλόττα Αμαλία της Δανίας
Βιογραφία
Στις 8 Απριλίου 1771 διατάχθηκε να φύγει από την αυλή και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της μαζί με τη χήρα σύζυγο του ανιψιού της, Βασίλισσα Ιουλιάνα Μαρία. Είχε ως θερινή κατοικία το παλάτι του Σαρλότενλουντ, το οποίο πήρε το όνομά της.
Κλεομένης ο Ναυκράτιος
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος ενημερώθηκε για τις ενέργειες τού Κλεομένη, αλλά το βρήκε βολικό να μην τις προσέξει. Όμως μετά την επιστροφή του στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ. έγραψε στον Κλεομένη, διατάζοντάς τον να στήσει στην Αλεξάνδρεια ένα θαυμάσιο μνημείο για τον Ηφαιστίωνα και υποσχέθηκε, ότι αν αυτό το έργο εκτελείτο με ζήλο, θα παρέβλεπε την κακή του συμπεριφορά.
Καρλόττα Αμαλία της Δανίας
Βιογραφία
Δημιούργησε ένα ίδρυμα για τη φροντίδα των φτωχών κοριτσιών. Υπήρξε ευεργέτιδα της συγγραφέως Καρλόττας Μπαντέν, η οποία ήταν η ανιψιά μιας των επικεφαλής Κυριών επί των Τιμών, της Άννας Σουζάνας φον ντερ Όστεν.
Κλεομένης ο Ναυκράτιος
Βιογραφία
Κατά την κατανομή της Αυτοκρατορίας τού Αλεξάνδρου μετά το τέλος του (323 π.Χ.), ο Κλεομένης παρέμεινε στην Αίγυπτο ως σατράπης υπό τον Πτολεμαίο, ο οποίος τον σκότωσε, με την υποψία ότι ευνοούσε τον Περδίκκα. Το αποτέλεσμα, αν όχι και αιτία, αυτής της πράξης ήταν, ότι ο Πτολεμαίος μπόρεσε τότε να λάβει τον συσσωρευμένο πλούτο τού Κλεομένη, ο οποίος ανερχόταν σε 8.000 τάλαντα.
Καρλόττα Αμαλία της Δανίας
Βιογραφία
Πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 1782 στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 76 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε της νήσου Σγιέλαν της Δανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Νορβηγοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Κλεομένης ο Ναυκράτιος
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σατράπες της Αλεξανδρινής Αυτοκρατορίας
Λουτρινοφιλία
Η λουτρινοφιλία είναι παραφιλία, η οποία συσχετίζεται με την σεξουαλική διέγερση που νιώθει το άτομο για τα λούτρινα ζωάκια.
Furry fandom
Η λουτρινοφιλία μερικές φορές θεωρείται ότι ασκείται κοινώς στο furry fandom, που οφείλεται εν μέρει σε ένα άρθρο του Vanity Fair του 2001 το οποίο συνέδεε διάφορα μέλη της κοινότητας των furries με την λουτρινοφιλία. Μια έρευνα του 1998 από 360 μέλη του furry fandom παρέθεσε ότι λιγότερο από το ένα τοις εκατό (δηλαδή, λιγότεροι από τέσσερις άνθρωποι) βεβαίωσαν ότι είναι λουτρινόφιλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία Κατηγορία:Σεξουαλική έλξη Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Ερωτικά παιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός
Τάγμα του Μίλος Όμπιλιτς
Το Τάγμα του Μίλος Όμπιλιτς (Орден Милоша Обилића) είναι Τάγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1993 με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας και τον «Νόμο περί ταγμάτων και βραβείων» που ισχύει από τις 28 Απριλίου 1993 και ονομάστηκε προς τιμή του Μίλος Όμπιλιτς.
Το αντίστοιχο μετάλιο απονέμεται στα μέλη του Στρατού της Δημοκρατίας της Σερβίας που έδειξαν εξαιρετική ανδρεία κατά τη διάρκεια μάχης ή στρατιωτικής αποστολής. Απονέμεται επίσης σε μη στρατιωτικούς ανθρώπους που έδειξαν εξαιρετική ανδρεία σε επικίνδυνες περιστάσεις, σώζοντας ανθρώπινες ζωές και υλικά αγαθά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια Κατηγορία:Πολιτισμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Το έμβλημα του ιδρύματος, ο [[πελαργός με τα μικρά του.]]δεξιά|200 px|μικρογραφία|Το Ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα (φωτό 19ου αιώνα).δεξιά|200 px|μικρογραφία|Προπολεμικό επιστολικό δελτάριο του Ιδρύματος Χατζηκώνστα.Το Ορφανοτροφείο Γεωργίου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα υπήρξε σχολείο στην Αθήνα. Συστήθηκε με διάταγμα του Όθωνα το 1853. Χρηματοδοτήθηκε από την δωρεά του Γεωργίου Χατζηκώνστα. Παρείχε εξατάξια εκπαίδευση και τεχνικό προπαρασκευαστικό τμήμα των επαγγελμάτων της ραπτικής και υποδηματοποιΐας (εισήχθησαν το 1858), της λεπτο-ξυλουργίας (1867) και της σιδηρουργικής (1876), ενώ προετοίμαζε και για το πολυτεχνείο. Το Ίδρυμα Γεώργιου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα κτίσθηκε το 1856 και αρχικά λειτούργησε σαν ορφανοτροφείο αρρένων, σύμφωνα με την επιθυμία του δωρητή, στη διαθήκη του οποίου οριζόταν πως οι εκτελεστές της με πληρεξούσιο τον Γεώργιο Σταύρου όφειλαν να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου: " ...να ανεγείρομεν εντός του Δήμου της πόλεως των Αθηνών ένα ορφανοτροφικό κατάστημα επ' ονόματι Γεωργίου και Αικατερίνης Χατζηκώνστα προς περίθαλψην και διατροφήν πτωχών και άπορων παίδων...». Ήταν ένα από τα τρία πρώτα φιλανθρωπικά ιδρύματα αυτού του είδους που δημιουργήθηκαν στην ελεύθερη Ελλάδα και το μόνο που συνεχίζει να υπάρχει σε λειτουργία (το πρώτο ήταν της Αίγινας που ιδρύθηκε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια το 1829 και διέκοψε τη λειτουργία του το 1844 και το δεύτερο ήταν εκείνο που δημιούργησε στην Άνδρο ο Θεόφιλος Καΐρης και που καταργήθηκε το 1839). Ο πρώτος ορφανός γράφτηκε στο ίδρυμα Χατζηκώνστα στις 16 Φεβρουαρίου του 1856 και μέχρι το τέλος του έτους ο αριθμός των τροφίμων ανερχόταν σε 25 παιδιά. Υπολογίζεται ότι από το πρώτο ίδρυμα αποφοίτησαν περισσότερα από 2.500 παιδιά. Από το 1971 το Ορφανοτροφείο λειτουργεί σε νέες εγκαταστάσεις ενός ιδιόκτητου κτιριακού συγκροτήματος έκτασης 10,5 στρεμμάτων, κτισμένου επί οικοπέδου συνολικής έκτασης 25,6 στρεμμάτων επί της Λεωφόρου Κηφισίας 374 (η περιφέρειά του ορίζεται ακόμη από τις οδούς Λεβίδου-Δημοσθένους-Γεωργαντά), στο ύψος του Χαλανδρίου. Χάρις στις διάφορες δωρεές από φιλάνθρωπους οι οποίες ξεκίνησαν απ' τη στιγμή της δημιουργίας του, το Ίδρυμα διαθέτει σημαντική ακίνητη περιουσία. Από τα προπολεμικά χρόνια ακόμη λειτουργούσαν και οι παιδικές κατασκηνώσεις του ορφανοτροφείου, στο Τατόι.
Ίδρυση, ύμνος, έμβλημα και συμβολισμός
Σύμφωνα με λεύκωμα που εκδόθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 75 ετών από την ίδρυση του ορφανοτροφείου, η ιδρυτική πράξη του ιδρύματος ήταν το Β.Δ. της 29 Αυγούστου του 1853 και έφερε τη σφραγίδα του βασιλιά Όθωνα. Για τη στέγαση του ορφανοτροφείου αρχικά χρησιμοποιήθηκε η οικία του Κωνσταντίνου Βράνη (τέλη 18ου αιώνα - 1850) επί της οδού Πειραιώς. Κατόπιν διαπραγματεύσεων με τους απογόνους του Βράνη, η οικία δωρίστηκε μαζί με το ποσό 3.000 δραχμών για την επισκευή της. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, τα γραφεία του ιδρύματος στεγάζονταν, προσωρινά σε μισθωμένη οικία της οδού Κεραμεικού. Εν συνεχεία (1864), η Βουλή δώρισε στο ίδρυμα παρακείμενο της οικίας Βράνη οικόπεδο, τον επόμενο χρόνο αγοράσθηκε συνεχόμενο οικόπεδο ιδιοκτησίας Γ. Σκουζέ, το 1867 ο Π.Σ. Ομηρίδης δώρισε ένα ακόμη γειτονικό οικόπεδο και το 1870 συμπληρώθηκε η έκταση του ορφανοτροφείου (συνολικά εκ πήχεων τεκτ. τετραγωνικών 12.055) με την τελευταία προσθήκη οικοπέδου. Ο διοργανισμός (κανονισμός) του ιδρύματος εγκρίθηκε με το Β.Δ. της 5 Μαΐου του 1856 και αποτελούνταν από 43 άρθρα. Εν συνεχεία ο κανονισμός τροποποιήθηκε δις και τα άρθρα του μειώθηκαν σε 20 (παραρτήματα Εφημερίδας της Κυβέρνησης της 2-12-1921, φύλλο 286 και της 14-2-1931, φύλλο 35, τεύχος α΄). Το 1915 συνετέθη και ο ύμνος του ορφανοτροφείου, σε στίχους Ιωάννη Πολέμη και μελοποίηση του Σπυρίδωνα Καίσαρη (Λεύκωμα, ο.π., σελ. 71). Ο ύμνος ήταν αφιερωμένος στη μνήμη των ιδρυτών και των ευεργετών. Στη σφραγίδα και στη σημαία του ιδρύματος αποτυπώνεται η εικόνα του πελαργού (συμβόλου της πατρικής στοργής) που ατενίζει τα μικρά του (σελ. 89 του λευκώματος)
Χρήσεις
Το αρχικό κτιριακό συγκρότημα του ιδρύματος στεγαζόταν επί της οδού Πειραιώς 68 (περικλειόμενο από τις οδούς Μυλέρου, Αγησιλάου, Θερμοπυλών), έως το έτος 1963 οπότε κατεδαφίσθηκε. Προηγουμένως, επιτάχθηκε από το ελληνικό κράτος και λειτούργησε επίσης σαν στρατόπεδο για τη Χωροφυλακή (1941), έδρα της Ιταλικής κατοχικής φρουράς των Αθηνών (1942), αλλά και ως φυλακή, για περισσότερα από δέκα χρόνια. Κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών το κτίριο υπέστη σημαντικές φθορές. Μετά το τέλος της περιόδου επίταξης (1953), το κτίριο παρουσιάσθηκε σε κατάσταση διάλυσης και με αχρηστευμένο σχεδόν ολόκληρο τον εξοπλισμό του. Δέκα χρόνια αργότερα (1963) το ίδρυμα κατεδαφίστηκε και στη θέση του ανεγέρθηκε ένα πολυχρηστικό κτιριακό συγκρότημα. Από το παλαιό ορφανοτροφείο στο χώρο υπάρχει μόνο το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου κτισμένο στη διασταύρωση των οδών Πειραιώς και Θερμοπυλών το οποίο κατασκευάσθηκε μεταξύ των ετών 1899 έως και 1900 δαπάναις της Ελένης Δημητρίου-Χατζηκώνστα (που ήταν η σύζυγος του εγγονού του δωρητή Γ. Χατζηκώνστα ) και είναι έργο του Τσίλερ. Τα δε επίσημα εγκαίνια του Ι.Ν. τελέσθηκαν στις 8 Απριλίου του 1901. Στο σημερινό κτιριακό συγκρότημα του Ορφανοτροφείου στο Χαλάνδρι, έχουν δημιουργηθεί χώροι ψυχαγωγίας και άθλησης για τους τροφίμους, όπως και θεατρική σκηνή. Υπάρχει επίσης μικρό βοτανικό κηπάριο για βιολογικές καλλιέργειες.
Ευεργέτες και προστάτες
Ως πρώτοι μεγάλοι ευεργέτες του ιδρύματος αναφέρονται (σελ. 17 λευκώματος) οι Γεώργιος Σταύρου, Κωνσταντίνος Βράνης, Ιωάννης Δούμας, Γεώργιος Μπήκας, Ιωάννης Παπάφης, Μαρία Κασιμάτη, Ανδρέας Συγγρός, Ελένη Χατζηκώνστα, Άγγελος Ηλιάδης, Κωνσταντίνος Σεβαστόπουλος, Κωνσταντίνος Μπερτζοβίτης, Σπυρίδων Τζιούτης, Άγγελος Τσιτσιμπάκος, Χαράλαμπος Σπηλιόπουλος, Κυριακούλα Λουκάκου, Πολύβιος Σκένδερ (1866 - 1923, ζωγράφος και κτηματίας, δώρισε, μεταξύ άλλων κτήμα 24,5 στρεμμάτων στην τότε περιοχή Κηφισιάς επί της οδού Λεβίδου, όπου βρίσκονται οι παρούσες εγκαταστάσεις του ορφανοτροφείου), Ελένη Σπηλιοπούλου και Νικόλαος Πλούμος. Προστάτης του ιδρύματος είχε ανακηρυχθεί ο ίδιος ο βασιλιάς Όθων (σελ. 57 λευκώματος).
Διοίκηση του Ιδρύματος
Η Διοίκηση του Ορφανοτροφείου ασκείται, βάσει Καταστατικού κανονισμού, από έξι πρόσωπα εκ των οποίων τα τρία είναι αιρετά μέλη (με ψηφοφορία που διενεργείται από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων) και τα άλλα τρία μέλη είναι διορισμένα με απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής.
Διευθυντές
Στη σελ. 90 του λευκώματος και έως το 1931 αναφέρονται οι Αριστείδης Γρηγοριάδης (1855 - 1868), Γεώργιος Λυμπεράκης (1868 - 1869), Δημήτριος Γραφειάδης (1869 - 1899), Αριστοτέλης Γραφειάδης (1899 - 1903), Άγγελος Κουτσογιάννης (1902), Μίνως Λάππας (1902 - 1915), Φίλιππος Γεωργαντάς (1903 - 1914), Δημήτριος Μπαλάνος (1915 - 1931), ... Χαρ. Παναγιωτόπουλος (1958 ) κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα Χατζηκωστα
Σαταίικα Κορινθίας
Τα Σαταίικα ή Σατέικα είναι ημιορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 143 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Σαταίικα βρίσκονται στο κέντρο του πρώην νομού Κορινθίας, σε απόσταση 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Κόρινθο (μέσω Άσσος - Βραχάτι) και 7 χλμ. ΒΔ. από το Ζευγολατιό (έδρα δήμου). Είναι κτισμένα στην πεδιάδα της Βόχας, δίπλα στο Βέλο από το οποίο χωρίζεται με την Ολυμπία Οδό (στο ύψος του 103ου χλμ.) και την προαστιακή γραμμή Αθήνα – Κιάτο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κρηνών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Βέλο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βέλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βέλου του Δήμου Βέλου - Βόχας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 107 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Βέλου-Βόχας
Νίκος Χατζηνικολάου (συγγραφέας)
μικρογραφία|320x320εσ| Ο τάφος του Νίκου Χατζηνικολάου στο κοιμητήριο Γιουνικόβο του Πόζναν Ο Νίκος Χατζηνικολάου (1 Οκτωβρίου 1935, Τριφύλλια, Ελλάδα - 6 Νοεμβρίου 2009, Πόζναν ) ήταν Πολωνός συγγραφέας ελληνικής καταγωγής. Ήταν ποιητής, πεζογράφος, τραγουδοποιός, μεταφραστής νεοελληνικής και κλασικής λογοτεχνίας στα πολωνικά και από τα πολωνικά στα ελληνικά.
Έργα
Έχει εκδώσει πάνω από 100 βιβλία. Μετέφρασε στα πολωνικά έργα πάνω από 500 Ελλήνων συγγραφέων και στα ελληνικά έργα 130 Πολωνών συγγραφέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Συνθήκη Εγγυήσεως (Κύπρος)
Η «Συνθήκη Εγγυήσεως» ήταν μια από τις δυο συνθήκες ( η δεύτερη ήταν η «Συνθήκη Συμμαχίας)» που αναγνώρισαν επίσημα την ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου. Η «Συνθήκη Εγγυήσεως» καθώς και η «Συνθήκη Συμμαχίας» ήταν το αποτέλεσμα των συμφωνιών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας που έγιναν στη Ζυρίχη και που κατέληξαν στην υπογραφή αυτών των συμφωνιών, στο Λονδίνο, στις 12 Φεβρουαρίου 1959.
Η «Συνθήκη Εγγυήσεως» υπεγράφη από τα κράτη της Κύπρου, της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Συνθήκη περιείχε 4 άρθρα και 1 συμπληρωματικό στα οποία καθορίζονταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου-Τουρκίας Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Βρετανοκυπριακές σχέσεις Κατηγορία:Σχέσεις Κύπρου-Τουρκίας Κατηγορία:Ελληνοκυπριακές σχέσεις Κατηγορία:Συνθήκες της Τουρκίας Κατηγορία:Συνθήκες της Κύπρου Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου
Λαιτιπόρος ο θειαφένιος
μικρογραφία|Λαιτιπόρος ο θειαφένιος O Λαιτιπόρος ο θειαφένιος (Laetiporus sulphureus) είναι ένα είδος μανιταριού που αναπτύσεται σε κορμούς δέντρων και συναντάται κυρίως στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Είναι κοινώς γνωστός ως κοτόπουλο του δάσους καθώς σε γεύση και υφή θυμίζει αρκετά κοτόπουλο.
Περιγραφή
Το καπέλο του έχει ακανόνιστο σχήμα που μοιάζει με βεντάλια και βγαίνει απευθείας από τον κορμό του δέντρου πάνω στο οποίο αναπτύσεται σε πλάτος έως 30 εκ. και πάχος έως 4 εκατοστά. Το επάνω μέρος του έχει χρώμα θείο-κίτρινο έως έντονο πορτοκαλί, ενώ είναι βελούδινο με κυματιστή περιφέρεια. Η κάτω επιφάνεια αποτελείται από θειό-κίτρινους πόρους και σωλήνες. Η παχιά του σάρκα αρχικά είναι κίτρινη, μαλακή και χυμώδης, αργότερα γίνεται ξηρή λευκή και εύθραυστη, με ελαφρά ξινή γεύση και με ευχάριστη οσμή μανιταριού όσο είναι σε νεαρή ηλικία. Το αποτύπωμα των σπόρων του έχει λευκό χρώμα. Κυρίως το βρίσκουμε επάνω σε βελανιδιές, όμως πολύ συχνά έχει βρεθεί σε πρίνους, αχλαδιές, ιτιές, καστανιές και λεύκες αλλά και σε οπωροφόρα, σε αλληλοκαλυπτόμενα καρποσώματα στα οποία προκαλεί καφέ σήψη στον κορμό και τις ρίζες.
Βρωσιμότητα
Το κοτόπουλο του δάσους θεωρείται βρώσιμο όσο είναι σε νεαρή ηλικία και αφού μαγειρευτεί καλά, ενώ δεν θα πρέπει να καταναλώνεται ωμο. Είναι σημαντικό πως έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που έχει προκαλέσει ναυτία και άλλες σοβαρές γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Ορισμένοι συγγραφείς προτείνουν να μην συλλέγονται δείγματα από κωνοφόρα δέντρα, ευκάλυπτος και από χαρουπιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μανιτάρια
Ερριέττα Χάουαρντ, Κόμισσα του Σάφολκ
Η Ενριέττα Χάουαρντ, Δούκισσα του Σάφολκ (Henrietta Howard, Countess of Suffolk, 1689 - 26 Ιουλίου 1767) ήταν η ερωμένη του βασιλιά Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Ζωή
Η Ενριέττα ήταν η πρωτότοκη από τα τέσσερα παιδιά του Χένρι Χόμπαρτ, ενός γαιοκτήμονα του Νόρφολκ, από τη σύζυγό του Ελίζαμπεθ Μάιναρντ. Ο πατέρας της πέθανε σε μια μονομαχία όταν η Ενριέττα ήταν ηλικίας οκτώ ετών και η μητέρα της πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα το 1701, αφήνοντάς την πεντάρφανη σε ηλικία δώδεκα ετών. Στη συνέχεια υιοθετήθηκε από τον Χένρι Χάουαρντ, 5ος κόμης του Σάφολκ. Το 1706, την πάντρεψε με τον νεότερο γιο του, τον Τσαρλς, μελλοντικό 9ο κόμη του Σάφολκ. Είχαν ένα γιο, τον Χένρι Χάουαρντ, 10ο κόμη του Σάφολκ. Ο γάμος ήταν δυστυχισμένος. Η Ενριέττα είχε παντρευτεί τον Τσαρλς για να έχει οικονομική ασφάλεια και κοινωνική θέση για τον εαυτό της και είχε την πρόθεση να προσφέρει αρκετά για τα αδέλφια της με έξοδα του συζύγου της. Οι σχέσεις τους επιδεινώθηκαν και ο Τσαρλς μπορεί να χτυπούσε τη σύζυγό του, γεγονός που δεν ήταν ασυνήθιστο για την εποχή. Άρχισε επίσης να ξοδεύει λιγότερο χρόνο μαζί της.
Το 1714, το ζευγάρι ταξίδεψε στο Ανόβερο, ελπίζοντας να κερδίσουν την εύνοια του μελλοντικού Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Η Ενριέττα συναντήθηκε και έγινε ερωμένη με τον γιο του, τον μελλοντικό Γεώργιος Β΄, και διορίστηκε κυρία επί των τιμών της συζύγου του, Καρολίνας του Άνσμπαχ. Το 1723, ο πρίγκιπας πραγματοποίησε οικονομικό διακανονισμό με τον σύζυγό της με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες της ως βασιλική ερωμένη. Η Βασίλισσα Καρολίνα συμπαθούσε την Ενριέττα και ήταν χαρούμενη που ο Βασιλιάς είχε μια ερωμένη που η ίδια θεωρούσε συναρπαστική, αν και περιστασιακά πρόσβαλλε την Ενριέττα δημοσίως. Η Ενριέττα ήταν γνωστή για το πνεύμα και τη νοημοσύνη (αν και κωφάθηκε σε νεαρή ηλικία) και όχι για την ομορφιά της.
Η Ενριέττα και ο σύζυγός της χώρισαν επισήμως γύρω στο 1727, αν και δεν υπήρξε διαζύγιο. Αυτό θα απαιτούσε την έγκριση μιας πράξης του κοινοβουλίου, με τον αναπόφευκτο δημόσιο έλεγχο. Ο Τσαρλς έγινε δούκας του Σάφολκ το 1731, επιτρέποντας στην Ενριέττα να αναφέρεται ως Κόμισσα του Σάφολκ. Αργότερα, μετά το θάνατο του Τσαρλς Χάουαρντ το 1733, η Ενριέττα ξαναπαντρεύτηκε, το 1735, τον Τζωρτζ Μπέρκλεϊ, γιος του κόμη του Μπέρκλεϋ. Αφού έπαψε να είναι ερωμένη του Γεωργίου Β΄ η Ενριέττα αγόρασε γη στις όχθες του ποταμού Τάμεση, αφού έλαβε έναν πολύ μεγάλο οικονομικό διακανονισμό από τον βασιλιά. Το Marble Hill House στο Twickenham χτίστηκε γι΄ αυτήν από τον αρχιτέκτονα Ρότζερ Μόρρις. Όταν πέθανε ο δεύτερος σύζυγός της, το 1746, αποσύρθηκε εκεί μόνιμα. Δημιούργησε έναν πνευματικό κύκλο και πολλοί φίλοι της περιλάμβαναν τον Αλεξάντερ Πόουπ, ο οποίος έγραψε γι 'αυτήν το ποίημά του «Σε μια συγκρκριμένη κυρία στο βασίλειο»:
Η Ενριέττα πέθανε το 1767.
Πηγές
Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Καζακική αναταραχή 2022
Η αναταραχή του 2022 στο Καζακστάν ήταν μια σειρά από μαζικές διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Καζακστάν στις 2 Ιανουαρίου 2022 μετά από μια ξαφνική απότομη αύξηση στις τιμές του υγροποιημένου αερίου μετά την άρση του ανώτατου ορίου τιμών που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση την 1η Ιανουαρίου. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν ειρηνικά στην πετρελαιοπαραγωγική πόλη Ζαναοζέν και γρήγορα επεκτάθηκαν σε άλλες πόλεις της χώρας, ειδικά στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Αλμάτι, όπου οι διαδηλώσεις μετατράπηκαν σε βίαιες ταραχές, που τροφοδοτήθηκαν από την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση και την οικονομική ανισότητα. Κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας βίαιων ταραχών και καταστολών, 227 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 9.900 συνελήφθησαν.
Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση και τον πρώην πρόεδρο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ επηρέασε επίσης μεγαλύτερες διαδηλώσεις. Καθώς δεν υπάρχουν δημοφιλείς ομάδες αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης του Καζακστάν, οι αναταραχές φάνηκε να οργανώνονται απευθείας από πολίτες. Σε αντίδραση, ο Πρόεδρος Κασίμ-Τζομάρτ Τοκάγιεφ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Περιφέρεια Μανγκιστάου και το Αλμάτι, με ισχύ από τις 5 Ιανουαρίου 2022. Το υπουργικό συμβούλιο του Μάμιν παραιτήθηκε την ίδια μέρα. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης επεκτάθηκε σύντομα σε ολόκληρη τη χώρα. Σε απάντηση στο αίτημα του Τοκάγιεφ, ο Οργανισμός Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO) –μια στρατιωτική συμμαχία της Ρωσίας, της Αρμενίας, της Λευκορωσίας, της Κιργιζίας, του Τατζικιστάν και του ίδιου του Καζακστάν– συμφώνησε να αναπτύξει στρατεύματα στο Καζακστάν. Ως στόχος δηλώθηκε ότι ήταν η διατήρηση της ειρήνης, ενώ άλλοι το θεώρησαν ως ξένη παρέμβαση για τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων. Ο Ναζαρμπάγιεφ απομακρύνθηκε από την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του Καζακστάν.
Ως παραχώρηση, ο Πρόεδρος Τοκάγιεφ είπε ότι τα ανώτατα όρια των τιμών του φυσικού αερίου των οχημάτων των 50 τένγκε ανά λίτρο επαναπροσδιορίστηκαν για 6 μήνες. Στις 7 Ιανουαρίου, ανέφερε σε δήλωση, «Η συνταγματική τάξη έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό σε όλες τις περιοχές της χώρας». Ανήγγειλε επίσης ότι διέταξε τα στρατεύματα να χρησιμοποιήσουν θανατηφόρα βία εναντίον διαδηλωτών, εξουσιοδοτώντας οδηγίες να «πυροβολούν για να σκοτώσουν» χωρίς προειδοποίηση σε καθέναν που διαδηλώνει, αποκαλώντας τους διαδηλωτές «ληστές και τρομοκράτες» και λέγοντας ότι η χρήση βίας θα συνεχίσει να «καταστρέφει τις διαδηλώσεις».