cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρασταφαριανισμός
Κάνναβη
Η χρήση της κάνναβης (ganja ) για θρησκευτικούς σκοπούς υιοθετείται από τους Ρασταφάρι και αποτελεί μέρος των θρησκευτικών μυστηρίων τους. Η κάνναβη θεωρείται φυτό εξαιρετικής θρησκευτικής σημασίας και χρησιμοποιήθηκε από τα πρώιμα στάδια της εξέλιξης του ρασταφαριανισμού, αρχικά ως μέσο κοινωνικής αντίδρασης και σύμβολο αυθεντικής ελευθερίας, με δεδομένο το γεγονός πως ήταν απαγορευμένη ουσία, αποκτώντας σταδιακά ιδιαίτερο ρόλο στις τελετουργίες τους. Η χρήση της στηρίζεται στη βάση συγκεκριμένων εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης, όπως αυτά ερμηνεύονται από τους ίδιους:
Διατροφή (I-tal)
Οι Ρασταφάρι ακολουθούν συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες στα πλαίσια των καθημερινών πρακτικών τους. Δίνουν έμφαση στην κατανάλωση αποκλειστικά φυσικών προϊόντων (ital food ή απλά ital, από τον όρο vital) και είναι κατά κύριο λόγο χορτοφάγοι, αποκλείοντας μεταξύ άλλων τη χρήση αλκοόλ, αλατιού ή εν γένει τροφών που έχουν υποστεί χημική επεξεργασία. Η πρακτική αυτή εναρμονίζεται με μία ευρύτερη τάση των Ρασταφάρι για τη διατήρηση της «πίστης στη Γη και στη φύση», υποδηλώνοντας παράλληλα μία αποποίηση άλλων αφρικανικών παραδόσεων, ενώ στηρίζεται στα βιβλία Λευιτικόν και Δευτερονόμιον της Παλαιάς Διαθήκης.
Μουσική
right|thumb|250px|Ο Μπομπ Μάρλεϊ με τη χαρακτηριστική κόμμωση «ράστα» (Μάιος 1980). Η μουσική διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο κίνημα των Ρασταφάρι και υπήρξε άρηκτα συνδεδεμένη με αυτό, αποτελώντας αναπόσπαστο τμήμα των θρησκευτικών τελετουργιών του όσο και μέσο διάδοσής του. Το πιο αυθεντικό είδος που ταυτίζεται με το Ρασταφαριανισμό είναι η θρησκευτική μουσική νιαμπίνγκι (Nyabingi ή nyabinghi ) που χαρακτηρίζεται από το έντονα ρυθμικό της στοιχείο, αφρικανικής καταγωγής. Αποτελεί τη βάση του μεγαλύτερου μέρους της σύγχρονης τζαμαϊκανής μουσικής και περιλαμβάνει κυρίως ύμνους υπό τον επιβλητικό ήχο τυμπάνων και άλλων κρουστών, που συνοδεύουν τις θρησκευτικές συγκεντρώσεις των πιστών, οι οποίες περιλαμβάνουν συχνά συνοδευτικό χορό και τη χρήση κάνναβης. Η μουσική των ρασταφάρι αντανακλά τις πεποιθήσεις τους και διαπνέεται από βαθύτερους συμβολισμούς, ενώ χαρακτηρίζεται ως ένα είδος μουσικής επίκλησης, σε αντίθεση με άλλά θρησκευτικά μουσικά είδη που είναι κυρίως λατρευτικού χαρακτήρα. Συνδυάζει στοιχεία της μουσικής γκόσπελ του 19ου αιώνα και του είδους burru της αφρικανικής μουσικής παράδοσης. Σημαντική συμβολή στη διαμόρφωση και εξάπλωση της μουσικής των Ρασταφάρι είχε ο Όσβαλντ Γουίλιαμς, γνωστός ως Count Ossie, εισάγοντας τον τελετουργικό τυμπανισμό που τη χαρακτηρίζει.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Ρασταφαριανισμός συνδέθηκε στενά και με τη ρέγκε, η οποία με τη σειρά της ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό τη δημοφιλία του και συνέβαλε στη διάδοσή του, ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, στον Καναδά και σε χώρες της Ευρώπης. Διακεκριμένοι μουσικοί και οπαδοί του Ρασταφαριανισμού, όπως ο Μπομπ Μάρλεϊ, χρησιμοποίησαν σύμβολα των Ρασταφάρι, ενσωμάτωσαν στοιχεία της θρησκευτικής μουσικής τους στη ρέγκε, ενώ μέσα από τους στίχους τους εξέφρασαν τις κοινωνικοπολιτικές πεποιθήσεις τους και υιοθέτησαν το λεξιλόγιό τους. Σήμερα, καθώς εξελίσσεται ο Ρασταφαριανισμός ιδεολογικά και πολιτισμικά είναι εμφανές πως τοποθετείται σε μια νέα σειρά μουσικών όπως η μουσική dub, jungle, στο χιπ-χοπ, στη σύγχρονη ρέγκε κ.ά.
Παραπομπές
<div style="-moz-column-width:2; column-width:2;" | style="-moz-column-count:2; column-count:2;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Μονοθεϊστικές θρησκείες Κατηγορία:Πνευματικότητα
Βουργουνδία
Η Βουργουνδία (Γαλλικά: Bourgogne) είναι ιστορική περιοχή της κεντρικής Γαλλίας, κατοικούμενη διαδοχικά από Προ-Ινδο-Ευρωπαίους κατοίκους, Κέλτες (Γαλάτες), Ρωμαίους (Γαλλο-Ρωμαίους), και διάφορους Γερμανικούς πληθυσμούς, κυρίως Βουργουνδούς και Φράγκους. Οι Βουργουνδοί έδωσαν το όνομά τους στην περιοχή. Αργότερα, η περιοχή διαμερίστηκε ανάμεσα στο Δουκάτο της Βουργουνδίας (το δυτικό τμήμα της Βουργουνδίας) και την Κομητεία της Βουργουνδίας (το ανατολικό τμήμα της Βουργουνδίας). Το δουκάτο της Βουργουνδίας είναι το πιο διάσημο από τα δύο και αυτό που απέκτησε ιστορική φήμη. Αργότερα, το δουκάτο της Βουργουνδίας έγινε η Γαλλική επαρχία της Φρανς-Κοντέ (Franche-Comté, κυριολεκτική σημασία «ελεύθερη κομητεία»). Από τη Βουργουνδία καταγόταν η πανίσχυρη οικογένεια Ντε λα Ρος, παρακλάδι της οποίας εγκαταστάθηκε με την Δ' Σταυροφορία στην Ελλάδα και κυβέρνησε το Δουκάτο Αθηνών. Το μεγαλύτερο μέρος του παλιού δουκάτου της Βουργουνδίας συμπεριλαμβάνεται στη σημερινή διοικητική περιοχή (περιφέρεια) της Βουργουνδίας.
Κύριλλος ΣΤ΄
Ο Κύριλλος ΣΤ΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Σερπετζόγλου, 1769 ή 1775 - 22 Απριλίου 1821) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1813 και 1818. Ανακηρύχθηκε άγιος της Εκκλησίας λόγω του μαρτυρικού του θανάτου στις αρχές της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1769 ή το 1775 στην Αδριανούπολη της Θράκης από φτωχούς γονείς που κατάγονταν από την Καισάρεια. Παρακολούθησε το σχολείο στην Αδριανούπολη και ήταν ευφυής και καλός μαθητής. Τέθηκε υπό την προστασία του τοπικού Μητροπολίτη (και μετέπειτα Οικουμενικού Πατριάρχη) Καλλίνικου, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο το 1791 και τον προσέλαβε ως γραμματέα. Το 1801, όταν ο Καλλίνικος εξελέγη Πατριάρχης, τον όρισε μέγα αρχιδιάκονο του Πατριαρχείου. Από τη θέση εκείνη ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αναδιοργάνωση της Πατριαρχικής Σχολής, η οποία τότε μεταφέρθηκε στο Κουρούτσεσμε.
Το Σεπτέμβριο του 1803 εξελέγη Μητροπολίτης Ικονίου, θέση στην οποία παρέμεινε για επτά χρόνια. Εκεί ανέπτυξε ιδιαίτερη δραστηριότητα για την ίδρυση σχολείων, την ενίσχυση απόρων μαθητών, τη διανομή βιβλίων και τη γενικότερη καλλιέργεια των γραμμάτων. Το 1810 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως. Στις 4 Μαρτίου 1813, μετά την παραίτηση του Πατριάρχη Ιερεμία Δ΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.
Ήταν ένας από τους πλέον μορφωμένους πατριάρχες. Γνώριζε και την τουρκική γλώσσα στην οποία συχνά δίδασκε μέσα στην εκκλησία για τους χριστιανούς που δεν γνώριζαν την ελληνική. Συνέγραψε διάφορα βιβλία, μεταξύ των οποίων βουλγαρο-ελληνικό λεξικό που έγραψε με τη συνεργασία Βουλγάρων φίλων του. Ως Οικουμενικός Πατριάρχης, πέραν του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος που έδειξε για την ανάπτυξη της παιδείας, ίδρυσε μουσική σχολή, αναδιοργάνωσε το νοσοκομείο του Γένους και εξέδωσε πολλά βιβλία, κυρίως θρησκευτικά. Διόρθωσε τα οικονομικά του Πατριαρχείου και ξαναλειτούργησε το πατριαρχικό τυπογραφείο και τη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Εικάζεται ότι υπήρξε σύμβουλος της Φιλικής Εταιρίας. Το 1815 έδωσε άδεια να οικοδομηθεί εκ νεόυ η Μονή Αγίου Νικολάου Θήρας. Εικάζεται επίσης ότι ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ τον ανάγκασε να παραιτηθεί, πράγμα το οποίο έγινε στις 13 Δεκεμβρίου 1818.
Μετά την παραίτησή του αποσύρθηκε στην Αδριανούπολη. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, το όνομά του συμπεριελήφθη στο διάταγμα του Σουλτάνου με το οποίο δινόταν η εντολή να εκτελεστούν περί τους 30 ιερωμένους και προύχοντες της Αδριανούπολης. Το φιρμάνι, που τον κατηγορούσε ότι είχε αναμιχθεί στην επανάσταση, στάλθηκε στον Νομάρχη Αδριανουπόλεως και μεταξύ άλλων αναφέρει:
Στις 18 Απριλίου οι γενίτσαροι συνέλαβαν στη Μητρόπολη τον Κύριλλο και τον πρωτοσύγγελο και τους κρέμασαν από τα σιδερένια κάγκελα ενός παραθύρου του κτιρίου της Μητρόπολης. Κατά σύμπτωση το σχοινί της αγχόνης του Κυρίλλου κόπηκε και αυτός έπεσε ημιθανής στο λιθόστρωτο. Από το θέαμα κατατρόμαξε και έπεσε νεκρή μια έγκυος Τουρκάλα που έτυχε να παρευρίσκεται. Τα σώματα έμειναν κρεμασμένα τρεις ημέρες. Κατόπιν δόθηκαν σε Εβραίους οι οποίοι τα έριξαν στον ποταμό Έβρο που τότε είχε πλημμυρίσει. Το σώμα του Κυρίλλου βρέθηκε κοντά στους Υδρόμυλους στο χωριό Βοσνοχώρι, αλλά δεν μπόρεσε να ενταφιαστεί διότι η παρουσία των Τούρκων ήταν έντονη από το διπλανό χωριό Αχήρ - Κιοι. Το σώμα του Κυρίλλου βρέθηκε από χωρικό και μεταφέρθηκε κρυφά στο Πύθιο, όπου ετάφη προσωρινά στο σπίτι του Έλληνα προκρίτου Χρήστου Αργυρίου. Αργότερα, όταν οι Τούρκοι έδωσαν αμνηστία για τα γεγονότα της Επανάστασης, το λείψανο του Κυρίλλου μεταφέρθηκε στην Αδριανούπολη και ετάφη. Στο Πύθιο κτίστηκε κενοτάφιο που υπάρχει μέχρι σήμερα σε αυλή σπιτιού. Σε μνήμη του απαγχονισμού, το παράθυρο όπου απαγχονίστηκε ο Κύριλλος παρέμεινε κλειστό και άνοιξε μόνο κατά την είσοδο του ελληνικού στρατού στην Αδριανούπολη το 1921. Τότε αναρτήθηκε εκεί αφιερωματική επιγραφή την 25η Μαρτίου 1921.
Αναγνωρίστηκε ως άγιος το 1993 από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και η μνήμη του τιμάται στις 18 Απριλίου ή μεταφέρεται την Κυριακή του Θωμά. Εντάχθηκε στο Αγιολόγιο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις 11 Ιανουαρίου 2022, με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Ικονίου Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Συγγραφικό μπλοκάρισμα
Ιστορία
Σε όλη την ιστορία, το συγγραφικό μπλοκάρισμα ήταν ένα τεκμηριωμένο πρόβλημα. Οι επαγγελματίες που έχουν αγωνιστεί με το βάσανο αυτό περιλαμβάνουν συγγραφείς όπως ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ και ο Τζόζεφ Μίτσελ, ο σκιτσογράφος Τσαρλς Μ. Σουλτς, ο συνθέτης Σεργκέι Ραχμάνινοφ, και η τραγουδοποιός Αντέλ. Οι πρώιμοι ρομαντικοί συγγραφείς δεν γνώριζαν πολλά για το θέμα τούτο. Υπέθεταν ότι το συγγραφικό μπλοκάρισμα οφείλεται σε μια δύναμη που δεν τους απαγόρευε να συνεχίσουν να γράφουν. Η αναγνώριση του προβλήματος ξεκίνησε κατά την εποχή των Γάλλων Συμβολιστών που είχαν εντοπίσει διάσημους ποιητές που εγκατέλειψαν το γράψιμο νωρίς στην καριέρα τους, επειδή δεν μπορούσαν να βρουν τη γλώσσα για να μεταδώσουν το μήνυμά τους. Κατά την περίοδο του Μεγάλου Αμερικανικού Μυθιστορήματος αναγνωρίστηκε ευρέως ως κάτι που θα εμπόδιζε έναν συγγραφέα και θα του προκαλούσε συναισθηματική αστάθεια. Έρευνα σχετικά με αυτό το θέμα έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και του 1980. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι ερευνητές επηρεάστηκαν από τα κινήματα Process και Post-Process, και ως εκ τούτου εστίασαν ειδικά στις διαδικασίες του συγγραφέα. Η πάθηση περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1947 από τον Αυστριακό ψυχαναλυτή Έντμουντ Μπέργκλερ, ο οποίος την περιέγραψε ως προκαλούμενη από στοματικό μαζοχισμό, μητέρες που ταΐζαν με μπιμπερό και μια ασταθή ιδιωτική ερωτική ζωή. Η αυξανόμενη φήμη της ψυχιατρικής στις Ηνωμένες Πολιτείες έκανε τον όρο να αποκτήσει μεγαλύτερη αναγνώριση. Ωστόσο, ορισμένοι σπουδαίοι συγγραφείς μπορεί να έχουν ήδη υποφέρει από το συγγραφικό μπλοκάρισμα χρόνια πριν το περιγράψει ο Μπέργκλερ, όπως ο Χέρμαν Μέλβιλ, ο οποίος σταμάτησε να γράφει μυθιστορήματα λίγα χρόνια μετά τη συγγραφή του Μόμπι-Ντικ.
Αιτίες
Το συγγραφικό μπλοκάρισμα μπορεί να έχει πολλές αιτίες. Ορισμένα είναι δημιουργικά προβλήματα που πηγάζουν από το ίδιο το έργο ενός συγγραφέα. Ένας συγγραφέας μπορεί να ξεμείνει από έμπνευση ή να αποσπαστεί από άλλα γεγονότα. Ένα φανταστικό παράδειγμα βρίσκεται στο μυθιστόρημα του Όργουελ Keep the Aspidistra Flying, στο οποίο ο πρωταγωνιστής Gordon Comstock μάταια παλεύει να ολοκληρώσει ένα έπος που περιγράφει μια μέρα στο Λονδίνο: «Ήταν πολύ μεγάλο για εκείνον, αυτή ήταν η αλήθεια. Ποτέ δεν είχε προχωρήσει πραγματικά, απλώς είχε καταρρεύσει σε μια σειρά από θραύσματα»
Άλλα εμπόδια μπορεί να προκληθούν από αντίξοες συνθήκες στη ζωή ή την καριέρα ενός συγγραφέα: σωματική ασθένεια, κατάθλιψη, το τέλος μιας σχέσης, οικονομικές πιέσεις ή μια αίσθηση αποτυχίας. Η πίεση για την παραγωγή έργου μπορεί από μόνη της να συμβάλει στο μπλοκάρισμα του συγγραφέα, ειδικά αν αναγκαστεί να εργαστεί με τρόπους που είναι αντίθετοι με τη φυσική τους τάση (π.χ. με προθεσμία ή ακατάλληλο ύφος ή είδος). Η συγγραφέας Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ, αναλογιζόμενη τις προοπτικές της μετά το μπεστ σέλερ, πρότεινε ότι μια τέτοια πίεση θα μπορούσε να απελευθερωθεί ερμηνεύοντας τους δημιουργικούς συγγραφείς ως «έχοντες» ιδιοφυΐα αντί για «είναι» ιδιοφυΐα.
Έχει προταθεί ότι το μπλοκάρισμα του συγγραφέα είναι κάτι περισσότερο από μια νοοτροπία. Υπό το στρες, ο ανθρώπινος εγκέφαλος «θα μετατοπίσει τον έλεγχο από τον εγκεφαλικό φλοιό στο μεταιχμιακό σύστημα ». Το μεταιχμιακό σύστημα συνδέεται με τις ενστικτώδεις διεργασίες, όπως η απόκριση «πάλης ή φυγής». και συμπεριφορά που βασίζεται σε «βαθιά ριζωμένη εκπαίδευση». Η περιορισμένη είσοδος από τον εγκεφαλικό φλοιό εμποδίζει τις δημιουργικές διαδικασίες ενός ατόμου, οι οποίες αντικαθίστανται από τις συμπεριφορές που σχετίζονται με το μεταιχμιακό σύστημα. Το άτομο συχνά αγνοεί την αλλαγή, κάτι που μπορεί να το κάνει να πιστέψει ότι είναι δημιουργικά «μπλοκαρισμένο». Στο βιβλίο της το 2004 The Midnight Disease: The Drive to Write, Writer's Block, and the Creative Brain (ISBN 978-0618230655 ), η συγγραφέας και νευρολόγος Alice W. Flaherty υποστήριξε ότι η λογοτεχνική δημιουργικότητα είναι συνάρτηση συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου και ότι ο αποκλεισμός μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της διαταραχής της εγκεφαλικής δραστηριότητας σε αυτές τις περιοχές. Η Δρ. Φλάερτι πρότεινε στο γραπτό της ότι υπάρχουν πολλές ασθένειες που μπορεί να επηρεάσουν την ικανότητα κάποιου να γράφει. Ένα από τα οποία αναφέρεται είναι η υπεργραφία, ή η έντονη επιθυμία να γράψει. Επισημαίνει ότι σε αυτή την κατάσταση, ο κροταφικός λοβός του ασθενούς πλήττεται, συνήθως από βλάβη, και μπορεί να είναι οι ίδιες αλλαγές σε αυτήν την περιοχή του εγκεφάλου που μπορούν να συμβάλουν σε συμπεριφορές αποκλεισμού του συγγραφέα. Δεν πρέπει να συγχέεται με το συγγραφικό μπλοκάρισμα, η αγραφία είναι μια νευρολογική διαταραχή που προκαλείται από τραύμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο που προκαλεί δυσκολία στην επικοινωνία μέσω της γραφής. Η Αγραφία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί άμεσα, αλλά είναι δυνατή η εκ νέου εκμάθηση ορισμένων ικανοτήτων γραφής.
Η σωματική βλάβη μπορεί να δημιουργήσει το συγγραφικό μπλοκάρισμα. Εάν ένα άτομο εμφανίσει βλάβη ιστού στον εγκέφαλο, π.χ. εγκεφαλικό, είναι πιθανό να οδηγήσει σε άλλες επιπλοκές εκτός από την ίδια τη βλάβη. Αυτή η βλάβη προκαλεί μια ακραία μορφή συγγραφικού μπλοκαρίσματος που είναι γνωστή ως αγραφία. Με την αγραφία, η αδυναμία γραφής οφείλεται σε προβλήματα με τον εγκεφαλικό φλοιό. Αυτό απενεργοποιεί τη διαδικασία του εγκεφάλου να μεταφράζει τις σκέψεις σε γραφή. Οι εγκεφαλικοί τραυματισμοί είναι ένα παράδειγμα σωματικής ασθένειας που μπορεί να προκαλέσει αποκλεισμό ενός συγγραφέα. Άλλες διαταραχές που σχετίζονται με τον εγκέφαλο και νευρολογικές διαταραχές όπως η επιληψία είναι γνωστό ότι προκαλούν το πρόβλημα του συγγραφικού μπλοκαρίσματος και της υπεργραφίας, την έντονη επιθυμία για γραφή. Ορισμένες άλλες αιτίες του συγγραφικού μπλοκαρίσματος οφείλονται στο άγχος του συγγραφέα. Το άγχος του συγγραφέα ορίζεται ως το να ανησυχεί κάποιος με τα λόγια ή τη σκέψη του, με αποτέλεσμα να βιώνει το συγγραφικό μπλοκάρισμα.
Για μια προοπτική σύνθεσης, ο Λόρενς Όλιβερ λέει, στο άρθρο του, "Helping Students Overcome Writer's Block", "Οι μαθητές λαμβάνουν ελάχιστες ή καθόλου συμβουλές για το πώς να δημιουργήσουν ιδέες ή να εξερευνήσουν τις σκέψεις τους, και συνήθως πρέπει να προχωρήσουν στη διαδικασία γραφής χωρίς καθοδήγηση ή διορθωτική ανατροφοδότηση από τον δάσκαλο, ο οποίος αποκρύπτει σχόλια και κριτικές μέχρι τη βαθμολόγηση του τελικού προϊόντος». Λέει ότι οι μαθητές «μαθαίνουν να γράφουν γράφοντας» και συχνά είναι ανασφαλείς ή/και παραλύουν από κανόνες.
Η Phyllis Koestenbaum έγραψε στο άρθρο της «The Secret Climate the Year I Stopped Writing» σχετικά με τον τρόμο της για το γράψιμο, υποστηρίζοντας ότι συνδέεται άμεσα με την απάντηση του εκπαιδευτή της. Λέει, «Έπρεπε να γράψω για να νιώσω, αλλά χωρίς να αισθάνομαι δεν μπορούσα να γράψω». Για να αντιπαραβάλει την εμπειρία του Κόστενμπαουμ, η Νάνσι Σόμερς εξέφρασε την πεποίθησή της ότι οι εργασίες δεν τελειώνουν όταν οι μαθητές τελειώνουν τη συγγραφή και ότι ούτε τα σχόλια των εκπαιδευτών πρέπει να κάνουν. Προτρέπει μια «συνεργασία» μεταξύ συγγραφέων και εκπαιδευτών, ώστε οι απαντήσεις να γίνουν μια συζήτηση.
Ο Μάικ Ρόουζ δηλώνει ότι το συγγραφικό μπλοκάρισμα μπορεί να προκληθεί από την ιστορία ενός συγγραφέα στη γραφή, τους κανόνες και τους περιορισμούς από το παρελθόν. Οι συγγραφείς μπορεί να είναι διστακτικοί για το τι γράφουν με βάση το πώς θα γίνει αντιληπτό από το κοινό.
Ο Τζέιμς Άνταμς σημειώνει στο βιβλίο του, Conceptual Blockbusting, διάφοροι λόγοι για τους οποίους συμβαίνουν μπλοκαρίσματα περιλαμβάνουν τον φόβο της ανάληψης ρίσκου, το «χάος» στο στάδιο της προετοιμασίας, την κρίση έναντι της δημιουργίας ιδεών, την αδυναμία επώασης ιδεών ή την έλλειψη κινήτρων.
Άλλες έρευνες υποδεικνύουν τις νευρολογικές δυσλειτουργίες ως την κύρια αιτία αυτών των παραγόντων. Παρόμοια με την προαναφερθείσα πλευροποίηση του εγκεφάλου, διαφέρει μόνο στο ότι ο Μάλκολμ Κούνινχαμ δείχνει πώς αυτές οι δυσλειτουργίες συνδέθηκαν ακόμη και με τραύμα τόσο ψυχικό όσο και σωματικό. Άλλοι πιο σύγχρονοι τρόποι αντιμετώπισης προέρχονται από ιδέες όπως η κλίμακα συναισθημάτων επωνυμίας για συγγραφείς (BESW), που προέρχονται από τη βάση της κλίμακας διαφορικών συναισθημάτων, η BESW λειτουργεί με την ομαδοποίηση των συναισθημάτων είτε σε καταστάσεις είτε σε χαρακτηριστικά και στη συνέχεια να τα κάνει είτε θετικά είτε αρνητικά. Παθητική ή Αρνητική Ενεργητική. Οι ερευνητές μπορούν να αξιολογήσουν τα θέματα με περισσότερη σαφήνεια τώρα, δίνοντας στους συγγραφείς μια καλύτερη ευκαιρία να κάνουν περισσότερη δουλειά εάν αφεθούν στη σωστή συναισθηματική κατάσταση, καθώς τα δεδομένα δείχνουν ανοιχτά ότι οι συγγραφείς με Θετικά συναισθήματα τείνουν να εκφράζουν περισσότερα από τους συγγραφείς με Αρνητικό Παθητικό ή Αρνητικό Ενεργητικό.
Θεραπεία
Ο Κλαρκ περιγράφει τις ακόλουθες στρατηγικές για την αντιμετώπιση του συγγραφικού μπλοκαρίσματος: συζήτηση στην τάξη και την ομάδα, ημερολόγια, ελεύθερη γραφή και καταιγισμός ιδεών, ομαδοποίηση, δημιουργία λίστας και ενασχόληση με το κείμενο. Για να ξεπεραστούν τα προβλήματα γραφής, ο Όλιβερ προτείνει να κάνετε ερωτήσεις στους συγγραφείς για να αποκαλύψουν τη διαδικασία γραφής τους. Στη συνέχεια προτείνει λύσεις όπως συστηματική ερώτηση, ελεύθερη γραφή και ενθάρρυνση. Μια πρόσφατη μελέτη 2.500 συγγραφέων είχε ως στόχο να βρει τεχνικές που χρησιμοποιούν οι ίδιοι οι συγγραφείς για να ξεπεράσουν το συγγραφικό μπλοκάρισμα. Η έρευνα ανακάλυψε μια σειρά λύσεων από την αλλαγή της ώρας της ημέρας έως τη συγγραφή και τον καθορισμό προθεσμιών έως τη μείωση των προσδοκιών και τη χρήση διαλογισμού επίγνωσης. Η έρευνα έχει επίσης δείξει ότι είναι πολύ αποτελεσματικό αν κάποιος σπάσει τη δουλειά του σε κομμάτια αντί να κάνει όλο το γραπτό του σε μια συνεδρίαση, προκειμένου να παράγει δουλειά καλής ποιότητας. Είναι επίσης σημαντικό να αξιολογήσετε το περιβάλλον στο οποίο παράγεται η γραφή για να προσδιορίσετε εάν είναι η καλύτερη συνθήκη για εργασία. Κάποιος πρέπει να εξετάσει αυτούς τους διαφορετικούς παράγοντες για να καθορίσει εάν είναι καλό ή κακό περιβάλλον για να εργαστεί κανείς. Οι ψυχολόγοι που έχουν μελετήσει το μπλοκ του συγγραφέα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι μια θεραπεύσιμη κατάσταση όταν ο συγγραφέας βρει έναν τρόπο να απομακρύνει το άγχος και να οικοδομήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του.
Η ανησυχία της Γκάμπριελ Ρίκο για το μυαλό συνδέεται με την πλευρική εξάρτηση του εγκεφάλου, που διερευνήθηκε επίσης από τους Rose and Linda Flowers και John R. Hayes μεταξύ άλλων. Το βιβλίο του Rico, Writing the Natural Way εξετάζει στρατηγικές εφευρέσεων, όπως η ομαδοποίηση, η οποία έχει σημειωθεί ότι είναι μια στρατηγική εφεύρεσης που χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τους συγγραφείς να ξεπεράσουν τα εμπόδια τους, και τονίζει περαιτέρω τις λύσεις που παρουσιάζονται στα έργα των Rose, Oliver και Κλαρκ. Παρόμοια με τον Ρίκο, ο Τζέιμς Άνταμς συζητά τη συμμετοχή του «δεξιού εγκεφάλου» στη γραφή. Ενώ ο Ντάουνι σκοπεύει να βασίσει την προσέγγισή του σε πρακτικές ανησυχίες, η συγκέντρωσή του στις τεχνικές «δεξιού εγκεφάλου» μιλά για προσέγγιση γνωστικής θεωρίας παρόμοια με αυτή του Ρίκο και μια πιο πρακτική συμβουλή για τους συγγραφείς να προσεγγίσουν το συγγραφικό μπλοκάρισμά τους.
Η χαρτογράφηση μυαλού προτείνεται ως μια άλλη πιθανή λύση στο συγγραφικό μπλοκάρισμα. Η τεχνική περιλαμβάνει τη συγγραφή μιας ροής συνείδησης σε ένα οριζόντιο κομμάτι χαρτί και τη σύνδεση τυχόν παρόμοιων ή συνδεδεμένων σκέψεων. Αυτή η άσκηση έχει σκοπό να βοηθήσει έναν συγγραφέα που πάσχει από το συγγραφικό μπλοκάρισμα να παρακάμψει την αναλυτική ή κριτική λειτουργία του εγκεφάλου του και να αποκτήσει πρόσβαση στη δημιουργική λειτουργία πιο άμεσα, διεγείροντας τη ροή των ιδεών. Άλλες τεχνικές παρόμοιες με την ομαδοποίηση και το χαρτογράφηση μυαλού είναι η εγγραφή σημειώσεων σε κάρτες σε ένα αρχείο καρτών, και η μη γραμμική ηλεκτρονική γραφή με χρήση υπερκειμένου.
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12
Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12 αποτέλεσε το 14ο πρωτάθλημα του Παγκυπρίου πρωταθλήματος γυναικών. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Apollon Ladies για 4η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12 συμμετείχαν 9 ομάδες.
Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών 2012-13.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Παγκύπριο πρωτάθλημα 2010-11, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2011-12 δεν συμμετείχε η Βάμος Ιδαλίου.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Ερμαφρόδιτος οργανισμός
Πολλές ταξινομικές ομάδες των ζώων (κυρίως ασπόνδυλα) δεν έχουν ξεχωριστά φύλα. Σε αυτές τις ομάδες, ο ερμαφροδιτισμός είναι μια φυσιολογική κατάσταση, επιτρέποντας μια μορφή σεξουαλικής αναπαραγωγής κατά την οποία οι δύο σύντροφοι μπορούν να λειτουργήσουν ως «θηλυκό» ή «αρσενικό». Για παράδειγμα, η συντριπτική πλειοψηφία των χιτωνόζωων, πνευμονοφόρων σαλιγκαριών και των γυμνοσάλιαγκων είναι ερμαφρόδιτα. Ο ερμαφροδιτισμός βρίσκεται επίσης σε ορισμένα είδη ψαριών και σε μικρότερο βαθμό σε άλλα σπονδυλωτά. Τα περισσότερα φυτά είναι επίσης ερμαφρόδιτα.
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12
Βαθμολογία
Πηγή: Πρωτάθλημα Γυναικών 11/12
Ερμαφρόδιτος οργανισμός
Ιστορικά, ο όρος ερμαφρόδιτος έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει διφορούμενα γεννητικά όργανα και γοναδικό μωσαϊκισμό σε γονοχωριστικά είδη, ιδιαίτερα σε ανθρώπινα όντα. Για τον άνθρωπο είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείται η λέξη ίντερσεξ, δεδομένου ότι η λέξη ερμαφρόδιτος θεωρείται πλέον απαρχαιωμένη και προσβλητική. όπως επίσης "επιστημονικά ευλογοφανής και κλινικά προβληματική".
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12
Βαθμολογία
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ερμαφρόδιτος οργανισμός
Ετυμολογία
Ο όρος προέρχεται από τον Ερμαφρόδιτο, τον γιο του Ερμή και της Αφροδίτης από την Ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με τον Οβίδιο, συγκολλήθηκε με την Νύμφη, Σαλμακίδα, με αποτέλεσμα ένα άτομο που διαθέτει τα φυσικά χαρακτηριστικά και των δύο φύλων. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Διόδωρο, ο οποίος αναφέρει σε προγενέστερη περίοδο, γεννήθηκε με ένα φυσικό σώμα που συνδυάζει και τα δύο φύλα.
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12
Βαθμολογία
Σημείωση: 1 Οι αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής Αθλητικής Ένωσης Αμμοχώστου - Πάφιας, Αφροδίτης Πόλης Χρυσοχούς - Δάφνης Τρούλλων και Χρυσομηλιάς Αγίου Αμβροσίου - Λευκοθέας Λατσιών δεν διεξήχθησαν γιατί οι ομάδες σε σύσκεψη τους αποφάσισαν την άμεση διακοπή του πρωταθλήματος γιατί δεν τους καταβλήθηκε η οικονομική χορηγία. Για τον ίδιο λόγο δεν διεξήχθη και ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ (μόνο η Apollon Ladies παρουσιάστηκε στον αγώνα). Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ τιμώρησε με μηδενισμό τις επτά ομάδες που δεν παρουσιάστηκαν. Ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ κατακυρώθηκε υπέρ του Απόλλωνα με σκορ 3-0. Για το λόγο αυτό το άθροισμα των «γκολ κατά» του πίνακα βαθμολογίας υπερέχει των «γκολ υπέρ» (οι 6 ομάδες δέχθηκαν δέχθηκαν μηδενισμό με 3 γκολ κατά).
Ερμαφρόδιτος οργανισμός
Διαδικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή: Πρωτάθλημα Γυναικών 11/12
Σημείωση: 2 Οι αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής Αθλητικής Ένωσης Αμμοχώστου - Πάφιας, Αφροδίτης Πόλης Χρυσοχούς - Δάφνης Τρούλλων και Χρυσομηλιάς Αγίου Αμβροσίου - Λευκοθέας Λατσιών δεν διεξήχθησαν γιατί οι ομάδες σε σύσκεψη τους αποφάσισαν την άμεση διακοπή του πρωταθλήματος γιατί δεν τους καταβλήθηκε η οικονομική χορηγία. Για τον ίδιο λόγο δεν διεξήχθη και ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ (μόνο η Apollon Ladies παρουσιάστηκε στον αγώνα). Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ τιμώρησε με μηδενισμό τις επτά ομάδες που δεν παρουσιάστηκαν. Ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ κατακυρώθηκε υπέρ του Απόλλωνα με σκορ 3-0.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012
Tautiška giesmė
Ο «Tautiška giesmė» (Τάουτισκα Γκιεσμέ,  ελληνικά: Ο Εθνικός Ύμνος) είναι ο εθνικός ύμνος της Λιθουανίας, επίσης γνωστός από τους εναρκτήριους στίχους «Lietuva, Tėvyne mūsų» (Λιέτουβα, Τέβινε μούουσου,  ελληνικά: Λιθουανία, Πατρίδα μας) και ως «Lietuvos himnas» (Λιέτουβος χίμνας,  ελληνικά: Ύμνος της Λιθουανίας). Η μουσική και οι στίχοι γράφτηκαν το 1898 από τον ποιητή Βίνκας Κουντίρκα (1858-1899), όταν η Λιθουανία ήταν ακόμη μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το ποίημα των 50 λέξεων ήταν μία περίληψη της αντίληψης του Κουντίρκα για το κράτος της Λιθουανίας, τους Λιθουανούς και την ιστορίας τους. Λίγο πριν το θάνατό του το 1899, ο ύμνος εκτελέστηκε για τους Λιθουανούς που ζούσαν στην Αγία Πετρούπολη, στη Ρωσία.
Η πρώτη δημόσια λιθουανική εκτέλεση του ύμνου έλαβε μέρος στο Βίλνιους το 1905 και έγινε ο επίσημος εθνικός ύμνος το 1919, ένα χρόνο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας. Κατά την Σοβιετική προσάρτηση των Βαλκανικών κρατών που ακολούθησε, απαγορεύτηκε το δημόσιο παίξιμο ή τραγούδισμα του ύμνου.
Ο «Tautiška giesmė» επανήλθε το 1989 λίγο πριν την επανίδρυση της Λιθουανικής ανεξαρτησίας και επικυρώθηκε στην Εθνική Πράξη του Ύμνου (21 Οκτωβρίου 1991). Συμπεριλήφθηκε αυτόματα ως ο επίσημος εθνικός ύμνος το 1992, όταν το νέο σύνταγμα επικύρωσε την ανεξαρτησία της χώρας από την Σοβιετική Ένωση. Η θέση του «Tautiška giesmė» ως ο επίσημος εθνικός ύμνος της Λιθουανίας επιβεβαιώθηκε ξανά το 1999 με την ψήφιση ενός εθνικού νόμου που το ανέφερε.
Δημιουργία
thumb|right|200px|Μνημείο του Εθνικού Ύμνου στο [[Βίλνιους.]] Κατά τη διάρκεια που γράφτηκε το ποίημα «Lietuva, Tėvyne mūsų», η Λιθουανία αποτελούσε μέρος της Ρώσικης Αυτοκρατορίας. Παράλληλα με τη φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (Uniwersytet Warszawski), ο Κουντίρκα εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Βάρπας ( λιθουανικά : Varpas, Η καμπάνα). Στη στήλη του στη Βάρπας, ο Κουντίρκα παρακινούσε τους Λιθουανούς να είναι περήφανοι για την κληρονομιά τους, συζητούσε τα προβλήματα που προκαλούσε η Ρώσικη Κυβέρνηση στο λιθουανικό πληθυσμό, και αποκήρυσσε όσους επιθυμούσαν να συνεργαστούν με την τσαρική αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στη Βάρπας, έγραψε τις σκέψεις του πάνω στο τί είναι και θα έπρεπε να είναι η Λιθουανία, καταλήγοντας στην συγγραφή του ποιήματος των πενήντα λέξεων με τίτλο «Lietuva, Tėvyne mūsų».
Ιστορία
thumb|left|200px|[[Προσωπογραφία|Πορτραίτο του ποιητή Βίνκας Κουντίρκα (1858-1899) στο χαρτονόμισμα των 500 λίτας.]] right|thumb|200px|Κτήριο της Εθνικής Φιλαρμονικής Κοινότητας της Λιθουανίας. Σε αυτό το κτήριο έλαβε χώρα η Σέιμας το 1905. right|200px|thumb|Ο πρόεδρος της Λιθουανίας [[Βάλντας Άνταμκους.]] Πριν το θάνατο του Κουντίρκα, η πρώτη εκτέλεση του ποιήματος έλαβε χώρα σε μια συναυλία στην Αγία Πετρούπολη, στη Ρωσία το 1899. Τη συναυλία διηύθυνε ο Τσεσλόβας Σασνάουσκας (Česlovas Sasnauskas, 1867-1916) την οποία επισκέφθηκε το λιθουανικό κοινό. Εκείνη την περίοδο, η Αγία Πετρούπολη κατείχε το μεγαλύτερο λιθουανικό πληθυσμό. Ο ύμνος παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Λιθουανία κατά τη διάρκεια της «Μεγάλης Σέιμας του Βίλνιους» στις 3 Δεκεμβρίου 1905.
Μετά την σοβιετική κατάληψη των βαλτικών κρατών, η Διεθνής αντικατέστησε το «Tautiška giesmė». Αργότερα δημιουργήθηκε ένας εναλλακτικός εθνικός ύμνος, ο «Ύμνος της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας» ( λιθουανικά : «Lietuvos Tarybų Socialistinės Respublikos himnas») για την Λιθουανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, ο οποίος συστήθηκε για πρώτη φορά το 1950. Τη μουσική του έργου είχαν συνθέσει οι Μπάλυς Ντβαριόνας (Balys Dvarionas) και Γιόνας Σβέντας (Jonas Švedas) και οι στίχοι ήταν αρχικά γραμμένοι από τον Αντάνας Βένκλοβα (Antanas Venclova). Μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το 1953, οι στίχοι του ύμνου αλλάχθηκαν από τον Βάτσυς Ρεϊμέρις (Vacys Reimeris), προκειμένου να αφαιρεθούν οι αναφορές στον πρώην δικτάτορα. Ο ύμνος ανέφερε ότι ο Βλαντιμίρ Λένιν είχε φωτίσει το δρόμο προς την ελευθερία, με τη βοήθεια του ρωσικού λαού, και προέτρεψε τους ανθρώπους της Λιθουανίας να συνεργαστεί με άλλους λαούς των Σοβιετικών Δημοκρατιών. Ο ύμνος επιβεβαιώνεται στο Άρθρο 169 του Συντάγματος της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του 1978. Το τραγούδι συνέχισε να χρησιμοποιείται έως ότου η Λιθουανία αποσπάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Ήδη από το 1988, το «Tautiška giesmė» προτάθηκε για να αντικαταστήσει τον «Ύμνο της Λιθουανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας». Κατόπιν σχετικής προέγκρισης από το Ανώτατο Σοβιέτ της Λιθουανικής ΣΣΔ και των διαδοχικών νομοθετικών σωμάτων, η θέση του ως εθνικός ύμνος επαναβεβαιώθηκε το 1992. Εκείνη τη χρονιά, εγκρίθηκε το Σύνταγμα της Λιθουανίας, το Άρθρο 19 του οποίου δηλώνει ότι ο «Tautiška giesmė» θα είναι ο εθνικός ύμνος της Λιθουανίας. Ο τελευταίος νόμος σε σχέση με τον εθνικό ύμνο ψηφίστηκε το 1999 και περιέχει επίσημα τους στίχους και το πρωτόκολλο σχετικά με το πώς και πότε πρέπει να παίζεται ο εθνικός ύμνος.
Νόμος του 1999
Στις 9 Ιουνίου 1999, ο Πρόεδρος της Λιθουανίας Βάλντας Άνταμκους έθεσε σε εφαρμογή το νόμο «Νόμος για τον Εθνικό Ύμνο της Δημοκρατίας της Λιθουανίας» περιγράφει αναλυτικά το πότε και το πού μπορεί να παίζεται ο εθνικός ύμνος καθώς και τα πρωτόκολλα εκτέλεσής του.
Το Άρθρο 2 του νόμου δηλώνει ότι ο εθνικός ύμνος πρέπει να παίζεται στις ακόλουθες περιστάσεις: Στην αρχή ή στο τέλος των υπεύθυνων συνεδριάσεων του Σέιμας, στις εθνικές γιορτές και αναμνηστικές ημέρες, και σε δεξιώσεις και αποχαιρετισμούς των ξένων αρχηγών κρατών στις επίσημες επισκέψεις τους στη Λιθουανία, αλλά μόνο εφόσον ο ύμνος της ξένης χώρας έχει παιχτεί.
Παίζεται στις χώρες του εξωτερικού αντιπροσωπεύοντας τη Λιθουανία, σύμφωνα με τα διπλωματικά πρωτόκολλα της εκάστοτε χώρας, στις εθνικές εορτές και τις άλλες μέρες όταν η σημαία της Λιθουανίας υψώνεται με εντολή της κυβέρνησης, όταν η σημαία υψώνεται κατά τη διάρκεια δημόσιων εκδηλώσεων που χρηματοδοτείται από κρατικούς φορείς, επιχειρήσεις και οργανισμούς, και στην αρχή και στο τέλος προγράμματος της Εθνικής Ραδιοφωνίας. Ο ύμνος μπορεί επίσης να παιχτεί και σε άλλες περιπτώσεις, όπως οι αθλητικές διοργανώσεις.
Όταν παίζεται ο ύμνος, η μουσική μπορεί να είναι είτε ζωντανή, είτε ηχογραφημένη. Ο ύμνος μπορεί να εκτελεστεί με συνοδεία χορωδίας, ορχήστρας, στρατιωτικής μπάντας, ή συνδυασμό των τελευταίων δυο. Στο Άρθρο 4, παράγραφος 2, δηλώνεται ότι όλοι οι συμμετέχοντες προτρέπονται να τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο. Κατά τη διάρκεια εκτέλεσης του ύμνου, όλοι οι πολίτες προτρέπονται να στέκονται όρθιοι ως ένδειξη σεβασμού προς τον ύμνο. Εάν υπάλληλοι της ΕΘνικής Ασφάλειας, αστυνομικοί, και άλλοι στρατιωτικοί ή υπάλληλοι οργανισμών συνεργαζόμενοι με το στρατό βρίσκονται παρόντες, πρέπει να σεβαστούν τον ύμνο με τον τρόπο που προβλέπεται από το καταστατικό τους. Ο ύμνος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μουσική υπόκρουση, για σκοπούς της διαφήμισης, ή για ψυχαγωγία, όπως καραόκε. Δημόσια ασέβεια του ύμνου τιμωρείται από το νόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Λιθουανίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Λουγκαλμπάντα
Στο Έπος του Γκιλγκαμές, όχι μόνο ζευγάρωσε με τη θεά Νινσούν, αποκτώντας έτσι τον Γκιλγκαμές, αλλά παρουσιάζεται ως θεός κι ο ίδιος. Εξάλλου, δυο αρχαιολογικά επικά ποιήματα αναφέρουν το Λουγκαλμπάντα ως κεντρικό χαρακτήρα τους. Δεν τον αναφέρουν σαν βασιλιά, αλλά ο αναγνώστης παρακολουθεί τη ζωή του ήρωα από το μέσον της στρατιωτικής και πολιτικής του σταδιοδρομίας, η οποία μάλλον θα πρέπει να συνετέλεσε κάποια χρόνια αργότερα στην επιλογή του ως διάδοχος του βασιλιά Ενμερκάρ στο θρόνο της Ουρούκ.
Ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι δε γίνεται αναφορά σε καμία μάχη που μπορεί να ενεπλάκη ο Λουγκαλμπάντα, αν και ήταν αρχηγός του στρατού του Ενμερκάρ. Έτσι, πολλοί θεωρούν το έπος του Λουγκαλμπάντα σαν έπος της ειρήνης.
Γραμμή φόρτωσης
Γραμμή φόρτωσης ή γραμμή μεγίστου φόρτου ή σημείο Πλίμσολ (Plimsoll line) είναι η ίσαλος που σύμφωνα με τους υπολογισμούς που γίνονται κατά τη σχεδίαση, θα πλέει το πλοίο στην κατάσταση πλήρους φόρτωσης. Σ' αυτή αντιστοιχεί το μέγιστο επιτρεπόμενο βύθισμα από τους νηογνώμονες κατά το θέρος, όταν το σκάφος είναι ζυγοσταθμισμένο. Η ίσαλος γραμμή θέρους θεωρείται ως ίσαλος κατασκευής ή ίσαλος υπολογισμού του πλοίου διότι είναι εκείνη, η οποία λαμβάνεται σαν βάση για τη μελέτη του σκάφους και τον προσδιορισμό των άλλων γραμμών φόρτωσης.
Ιστορικό
Κατά τον προ-προηγούμενο αιώνα ο Σαμουήλ Πλίμσολ (Samouel Plimsoll), που ήταν μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου αγωνίσθηκε για την έκδοση σχετικού ναυτικού Νόμου περί καθορισμού κάποιας ενδεικτικής γραμμής μεγίστου φόρτου στα πλοία, καθόσον μέχρι τότε τα περισσότερα ναυάγια αποδίδονταν στη μη ύπαρξη τέτοιου ορίου κατά τη φόρτωσή τους, μέχρι τότε φορτώνονταν ανάλογα του υφιστάμενου ή άμεσα προβλεπόμενου καιρού. Έτσι το 1876 καθορίστηκε πλέον επίσημα με Νόμο όπως στις αμφότερες πλευρές όλων των βρετανικών πλοίων άνω των 80 τόνων (gross) να σημειωθεί ένας κύκλος με μια προεξέχουσα οριζόντια διάμετρο που θ΄ αποτελεί το μέγιστο όριο βυθίσματος που θα μπορούσε να λάβει το πλοίο έμφορτο. Ο καθορισμός του σημείου (ορίου) αυτού αρχικά γινόταν από τον πλοιοκτήτη υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Εμπορίου. Το 1890 και ειδικότερα το 1894 τα σημεία αυτά μεγίστου φόρτου καθορίστηκαν πλέον οριστικά και επί επιστημονικής βάσης κατόπιν σχετικής έρευνας και μελέτης. Τελικά, και πολύ όμως αργότερα, το 1930, συνομολογήθηκε διεθνής σύμβαση με την οποία και καθορίστηκαν πλέον όλα τα σημεία, "γραμμές φόρτωσης", που υποχρεωτικά πρέπει να φέρουν όλα τα εμπορικά πλοία ολικής χωρητικότητας (Gross Tonnage) 150 τόνους και άνω, τα οποία εκτελούν διεθνείς πλόες. Αυτή η σύμβαση υφίσταται μέχρι και σήμερα.
Καθορισμός γραμμών φόρτωσης
Οι χρησιμοποιούμενοι μέθοδοι για τον καθορισμό των γραμμών φόρτωσης περιέχονται σε ειδικό φυλλάδιο με τον τίτλο "Κανόνες Γραμμών Φόρτωσης Πλοίων" (Load Lines Rules) έκδοσης του Βρετανικού Ναυαρχείου. Ειδικά για τα πετρελαιοφόρα, τα ιστιοφόρα καθώς και για πλοία που μεταφέρουν μεγάλο φορτίο στο κατάστρωμα π.χ. κοντέινερ, ξυλεία κ.λπ. ισχύουν ιδιαίτεροι κανόνες κατά τύπο πλοίου.
Οι θέσεις των γραμμών του μεγίστου φόρτου εξαρτώνται από τον τύπο και το μέγεθος του κάθε πλοίου. Κατά τον καθορισμό των θέσεων λαμβάνεται μέριμνα ώστε να εναπομένει στο πλοίο ένα επαρκές περιθώριο εφεδρικής πλευστότητας. Οι γραμμές μεγίστου φόρτου καταδεικνύουν τα μέγιστα επιτρεπόμενα βυθίσματα του πλοίου όταν αυτό πλέει σε γλυκέα ύδατα, και στη θάλασσα, κατά τον Χειμώνα και το Θέρος, και για ορισμένους ωκεανούς. Αυτές καταδεικνύονται περί το μέσον, στη δεξιά και αριστερή πλευρά, του κάθε πλοίου και απαρτίζονται όπως στο σχεδιάγραμμα από τον δίσκο Πλίμσολ ή κοινώς "μπάλα" μαζί με τη κλίμακα ισάλων που φέρουν τα σύμβολα από πάνω προς τα κάτω TF, F, T, S, W και WNA, όπως επεξηγούνται στο σχεδιάγραμμα. Οι δύο άνω πρώτες γραμμές αφορούν πλου σε γλυκέα ύδατα, που σημαίνει ότι το πλοίο μπορεί να φορτώσει μέχρι αυτές τις ισάλους, και ανάλογα αν είναι σε τροπική ζώνη. Οι επόμενες αφορούν πλου στη θάλασσα. Η κάτω τελευταία ίσαλος WNA αφορά πλόες σε περιοχές βορείως του γεωγραφικού παραλλήλου του Γιβραλτάρ μέχρι το Ακρωτήριο Χατέρας (Hatteras) και κατά το διάστημα μεταξύ Οκτωβρίου και Μαρτίου συμπεριλαμβανομένου. Πολλές φορές χαράσσεται και μία ακόμη ίσαλος IS Θέρους Ινδικού, (Indian Summer), για πλόες μεταξύ Σουέζ και Σιγκαπούρης και κατά το διάστημα μεταξύ 15 Νοεμβρίου μέχρι 25 Μαΐου σε περιοχές ανατολικά του Τουτικόριν και από 1 Σεπτεμβρίου μέχρι 25 Μαΐου σε περιοχές δυτικά του Τουτικόριν.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Λόγω της μεγάλης σημασίας σε θέματα ασφάλειας πλοίου κρίνεται απαραίτητη η παράθεση των ακολούθων τεχνικών στοιχείων:
Δήμος Ρεθύμνης
Ο Δήμος Ρεθύμνης  είναι δήμος της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αρκαδίου, Λαππαίων, Ρεθύμνης και Νικηφόρου Φωκά του νομού Ρεθύμνης (βλ. και την πρότερη διοικητική διαίρεση νομού Ρεθύμνης, τον παλιό κατάλογο δήμων ανά νομό, τον κατάλογο των οικιστικών περιοχών της Ελλάδας αλλά και πρότερη διοικητική διαίρεση Ελλάδας σε επαρχίες). Η έκταση του νέου Δήμου είναι 397.48 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 55.636 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του δήμου είναι το Ρέθυμνο. Ο Δήμος Ρεθύμνης εμφανίζει σήμερα την ακόλουθη διοικητική (και εκλογική) διαίρεση:
Δήμος Ρεθύμνης (Έδρα: Ρέθυμνο)
Από το 1882 ο Δήμος Ρεθύμνης αναφερόταν στην πόλη του Ρεθύμνου. Το 1998 επεκτάθηκε στα όρια της Δημοτικής ενότητας Ρεθύμνης περιλαμβάνοντας τα χωριά πέριξ του όρου Βρύσινας, ενώ το 2010 ισοδυναμεί με την παλαιά επαρχία Ρεθύμνης με διεύρυνση προς Δυτικό Μυλοπόταμο (κοινότητες Πρινέ, Ελεύθερνα, Έρφοι, Πρίνος και Σκουλούφια) και αποτελείται από τους εξής τέως Καποδιστριακούς Δήμους:
Δημοτική ενότητα Αρκαδίου Δημοτική ενότητα Λαππαίων
μικρογραφία|627x627px|Οι κοινότητες σε σχέση με τον δήμο.|καθόλου
Ατζέντα πολιτιστικών εκδηλώσεων στο Δήμο
Φεβρουάριος: Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι (Ρέθυμνο), Μουτζουρώματα (Αρμένοι), Πανηγύρι της Υπαπαντής (Μαριού)
Ιούνιος: Αναγεννησιακό Φεστιβάλ (Ρέθυμνο)
Αύγουστος: Πολιτιστικές εκδηλώσεις (Ρέθυμνο), Ναυτική Εβδομάδα (Ρέθυμνο)
Σεπτέμβριος Πανηγύρι της Παναγίας (Μυριοκέφαλα Ρεθύμνου, Καλονύκτης Ρεθύμνου)
Διάφορες πληροφορίες
Αρκετές περιοχές του Δήμου αυτού έχουν ενταχθεί στο Κτηματολόγιο και υπάγονται στο Κτηματολογικό Γραφείο Ρεθύμνου (Διεύθυνση: Χορτάτζη 20, ΤΚ: 74100, Ρέθυμνο.Τηλέφωνο: 28310-22403) και συγκεκριμένα οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κρήτης
Λουί-Φερντινάν Σελίν
Ο Λουί Φερντινάν Σελίν (Louis-Ferdinand Céline, 27 Μαΐου 1894 - 1 Ιουλίου 1961) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, φυλλαδιογράφος και ιατρός. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Λουί Φερντινάν Ντετούς (Louis Ferdinand Destouches). Το όνομα Σελίν ήταν το μικρό όνομα της γιαγιάς του. Ο Λουί Φερντινάν Σελίν δημιούργησε ένα νέο ύφος γραφής που εκσυγχρόνισε τη γαλλική λογοτεχνία. Μέχρι σήμερα παραμένει αμφιλεγόμενη προσωπικότητα λόγω του παθιασμένου αντισημιτισμού και ρατσισμού του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κουρμπβουά το 1894. Το 1912, για να αντιδράσει στους γονείς του, κατατάχτηκε εθελοντικά στο πεζικό, όπου τον πρόλαβε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Τον Οκτώβριο του 1914 τραυματίστηκε και παρασημοφορήθηκε.
Τον Μάρτιο του 1915 στάλθηκε στο Λονδίνο στα γαλλικά γραφεία διαβατηρίων. Στο Λονδίνο γνώρισε την πρώτη του σύζυγο Σουζάν Νεμπού, από την οποία πήρε διαζύγιο ένα χρόνο μετά. Όσο ήταν στο Λονδίνο, η κατάσταση του τραυματισμένου χεριού του επιδεινώθηκε, καθιστώντας τον ακατάλληλο να συμμετέχει στον στρατό πλέον, οπότε και αποστρατεύτηκε.
Το 1916 στάλθηκε στο Καμερούν ως εκπρόσωπος της εταιρείας στην οποία εργαζόταν και επέστρεψε στη Γαλλία το 1917. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, ξεκίνησε τις σπουδές του στην ιατρική της Ρεν το 1919 και παντρεύτηκε την Εντίθ Φολέ, κόρη του προέδρου του τμήματος της ιατρικής.
Αφού τελείωσε τις σπουδές του, συμμετείχε για λογαριασμό της Κοινωνίας των Εθνών σε υγειονολογικές αποστολές στην Αμερική, την Αφρική και την Ευρώπη, προτού εγκατασταθεί στο Παρίσι ως γιατρός.
Ο Σελίν, με την ιδιότυπη, σχεδόν παραληρηματική, αντιακαδημαϊκή γλώσσα του, έγινε διάσημος με το "Ταξίδι στην άκρη της νύχτας" (1932), προκαλώντας από την πρώτη στιγμή ατμόσφαιρα μυστηρίου και αντιπαραθέσεων. Εννέα ακόμα μυθιστορήματα ("Θάνατος με δόσεις", "Μακελειό", "Από τον έναν πύργο ο άλλος", "Βορράς" κ.ά.) επισφράγισαν την ιδιοφυή καινοτομία του.
Το 1951 αμνηστεύτηκε και αποσύρθηκε στο παρισινό προάστιο Μεντόν, συνεχίζοντας να συγγράφει έως τον θάνατό του, το 1961. Το ύφος του Σελίν, άμεσο και σαγηνευτικό, βρήκε δεκάδες μιμητές. Ανάμεσά τους ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Ζαν Ζενέ, ο Γουίλιαμ Μπάροουζ, ο Κουρτ Βόνεγκατ και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αντισημιτισμός Κατηγορία:Ρατσισμός Κατηγορία:Ναζιστές
Αρτάβανος Ε΄ της Παρθίας
Ο Αρτάβανος Ε' της Παρθίας, ήταν βασιλιάς των Πάρθων από το 216 ως το 224. Ήταν ο νεώτερος γιος του Πάρθου βασιλιά Βολογήση Ε' και ο τελευταίος Πέρσης βασιλιάς από τη δυναστεία των Αρσακιδών. Εξεγέρθηκε εναντίον του αδελφού του Βολογήση ΣΤ' και πήρε σύντομα το πάνω χέρι επιτρέποντας του να κρατήσει μονάχα ένα τμήμα της Βαβυλώνας ως το 228. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Καρακάλλας εκμεταλλεύτηκε τον εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στα δύο αδέλφια αποφασίζοντας την κατάκτηση της Παρθίας (216). Διέσχισε τον Τίγρη αφήνοντας πίσω του ερείπια αλλά όταν ο Αρτάβανος ανέλαβε επικεφαλής του στρατού του αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει. Ο Καράκαλλας δολοφονήθηκε στη συνέχεια από τον Ιούλιο Μαρτιάλη, έναν από τους ακολούθους του σε έναν δρόμο κοντά στη Χαρράν το 217. Ο Αρτάβανος νίκησε τον διάδοχο του Καράκαλλα, Μακρίνο ο οποίος αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη σύμφωνα με την οποία αναγκάστηκε να επιστρέψει τον Αρτάβανο όλες τις κατακτήσεις του, τα λάφυρα και να του πληρώσει αποζημίωση. Το 224 ο υποτελής βασιλιάς της πόλης του Δαρέμπ Αρδασίρ εγγονός του Σασσάν Ζωροάστρη ιερέα εξεγέρθηκε, και ο Αρτάβανος έστειλε τον υποτελή του βασιλιά του Χουζεστάν να τον αντιμετωπίσει. Ύστερα από τρεις μάχες μέσα σε έναν χρόνο ο Αρτάβανος γνώρισε τελικά συντριπτική ήττα από τον Αρδασίρ και σκοτώθηκε.
Η πτώση της δυναστείας
Η δυναστεία των Αρσακιδών ανατράπηκε ύστερα από 400 χρόνια βασιλείας στην Παρθία και την Περσία γενικότερα. Νέος βασιλιάς θα γίνει ο Αρδασίρ Α' ιδρυτής της δυναστείας των Σασσανιδών η οποία θα κυβερνήσει την Περσία για άλλα 400 περίπου χρόνια, οι Σασσανίδες θα εγκαταλείψουν πλήρως τον φιλελληνισμό των Πάρθων επαναφέροντας την Περσία στην αρχαία δόξα της εποχής των Αχαιμενιδών. Η Περσική αυτοκρατορία των Σασσανιδών θα καταλυθεί τελικά τον 7ο αιώνα μ.χ. από την νέα ανερχόμενη δύναμη των μουσουλμάνων Αράβων, αμέσως μετά τον θάνατο του Μωάμεθ.
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Κουέντιν Μασσάις
Ο Κουέντιν Μασσάις (ολλανδικά: Quinten Massijs, 1466 - 1530), επίσης γνωστός και ως Κουέντιν Μέτσις, ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ένα από το επιφανέστερα μέλη της Σχολής της Αμβέρσας κατά τον 16ο αιώνα. Όντας πιθανώς αυτοδίδακτος, δανείστηκε ελεύθερα στοιχεία από διάφορους καλλιτέχνες, όπως τον ιδιοφυιή Ιταλό Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519) και άλλους Φλαμανδούς όπως ο Γιαν βαν Άικ (1395-1441) από τη Μπρυζ, τον Χούγκο φαν ντερ Χους (περ. 1440-1483) από τη Γάνδη και τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν (1399-1464). Συγκέντρωσε επιρροές από όλους του παραπάνω, χωρίς ποτέ να δημιουργήσει πραγματικά ένα αμιγώς προσωπικό στυλ.
Φιλοτέχνησε πολλά έργα για το διάκοσμο Ναών, ωστόσο είναι κυρίως γνωστός για τις προσωπογραφίες του. Η σημαντικότερη συνεισφορά του στην Αναγεννησιακή Τέχνη των Κάτω Χωρών ήταν το γεγονός ότι υπήρξε ο πρώτος καλλιτέχνης που απεικόνισε ανθρώπους ως ελεύθερα σκεπτόμενα άτομα χωρίς αναφορές στη χριστιανική εικονογραφία. Τα πορτραίτα - καρικατούρες του περιλαμβάνον το «Πορτραίτο Άνδρα» (1513, Jacquemart-Andres, Παρίσι) και τη «Γκροτέσκα Μορφή Γριάς» (περ. 1515, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο). Πιστεύεται πως ο φίλος του καλλιτέχνη, ο διάσημος Ολλανδός ουμανιστής και θεολόγος Έρασμος (1466-1536), ίσως να τον ενθάρρυνε να θέσει το ταλέντο του στις προσωπογραφίες στην υπηρεσία της ηθικοπλαστικής θρησκευτικής τέχνης. Σε κάθε περίπτωση, τα έργα του συνδυάζουν το σουρεαλισμό του Ιερώνυμου Μπος (1450-1516) με τα επιτηδευμένα χαρακτηριστικά που μπορεί κανείς να δει στους πίνακες του Ντα Βίντσι. Αναμφίβολα το διασημότερο έργο του είναι «Ο Αργυραμοιβός και η Σύζυγός του» (1514, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι). Το σύνθετο αυτό έργο μπορεί να ερμηνευτεί ως απλή ηθογραφία, διπλό πορτραίτο ή θρησκευτική αλληγορία.
Νεανική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Μασσάις γεννήθηκε στο Λέουβεν, πόλη του σύγχρονου Βελγίου, περίπου το 1466. Οι πληροφορίες που σώζονται για τη νεανική του ηλικία είναι ελάχιστες και πολλές ανήκουν στη σφαίρα της παράδοσης. Υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις πως ίσως ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως σιδεράς. Κοντά στην είσοδο του Καθεδρικού Ναού της Κυρίας Μας στην Αμβέρσα υπάρχει ένα πηγάδι από σφυρήλατο σίδηρο, που σύμφωνα με την παράδοση κατασκευάστηκε από τον ίδιο τον Μέτσις. Σύμφωνα με μία άλλη ανεπιβεβαίωτη παράδοση, εγκατέλειψε το επάγγελμα αυτό όταν ερωτεύτηκε μία νεαρή κοπέλα, η οποία θα θεωρούσε ρομαντικότερο το επάγγελμα του ζωγράφου, παρά εκείνο του τεχνίτη. Λιγότερο ποιητική αλλά πιο ρεαλιστική είναι μια άλλη εκδοχή της ιστορίας: πως ο πατέρας του Κουέντιν, Josse, ήταν ωρολογοποιός και αρχιτέκτονας στο δήμο του Λέουβεν. Κάποια στιγμή τέθηκε το ερώτημα ποιος από τους γιους του θα τον διαδεχόταν στην προσοδοφόρα του επιχείρηση. Τελικά επιλέχθηκε ο μεγαλύτερος αδερφός του Κουέντιν και συνεπώς ο ίδιος στράφηκε στη ζωγραφική.
200px|thumb|left|«Η Παναγία και το Θείο Βρέφος» (β' μισό 15ου αιώνα), [[Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Βρυξέλλες, Βέλγιο.]]Δεν διαθέτουμε απτές αποδείξεις για το ποιος υπήρξε δάσκαλος του Μέτσις και ορισμένοι μελετητές των θεωρούν αυτοδίδακτο. Ωστόσο το στυλ του παρουσιάζει συγγένεια με εκείνο του Ντίρικ Μπάουτς (περ.1415–1475), ο οποίος με τη σειρά του έφερε στο Λέουβεν επιρροές από το έργο του Χανς Μέμλινγκ (περ.1430–1494) και του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν (1400-1464).