cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυρκαγιές στην Αττική το 2009
Η πυρκαγιά στη δυτική Αττική
Η πυρκαγιά στη Δυτική Αττική ξεκίνησε από την περιοχή των Λεύκτρων του δήμου Πλαταιών, παράλληλα με την μεγάλη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Οι δυνατοί άνεμοι την κατεύθυναν νοτιοανατολικά και έφτασε να καίει τις ανατολικές πλαγιές του Κιθαιρώνα, πάνω από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Άγιος Βασίλειος και Πόρτο Γερμενό. Η πυρκαγιά αυτή αντιμετωπίστηκε οριστικά μία μέρα μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς στην ανατολική Αττική και αφού είχε κάψει 35.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρκαγιές στην Ελλάδα Κατηγορία:2009 Κατηγορία:Ιστορία της Αττικής
Ανδρέας Χ. Λόντος
Ο Ανδρέας Λόντος (1811-17 Σεπτεμβρίου 1881 ) ήταν δήμαρχος Πατρέων και βουλευτής Αχαΐας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του προκρίτου Χριστόδουλου Λόντου, γόνου της ισχυρής οικογένειας των προυχόντων. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και αρχικά εργάστηκε ως γραμματέας του πρωτόκλητου δικαστηρίου Γαστούνης. Ήταν γραμματέας στη δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο Ναύπλιο, αλλά αντικαταστάθηκε από την πρώτη μέρα της δίκης γιατί μόλις μπήκε ο "Γέρος του Μοριά" στην αίθουσα του δικαστηρίου ξέσπασε σε δάκρυα.
Διετέλεσε δήμαρχος Πατρέων από το 1841 έως το 1843 και αμέσως μετά εκλέχτηκε βουλευτής. Δήμαρχος διορίστηκε στη θέση του Ανδρέα Καλαμογδάρτη, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για νοθεία. Επί δημαρχίας του ανακηρύχθηκε Σύνταγμα, που διαβάστηκε στην Πλατεία Γεωργίου Α΄ από τον στρατηγό Καλαμογδάρτη Αντώνη σε συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε για αυτόν τον σκοπό.
Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου εκλέχτηκε πληρεξούσιος και μέλος του Α΄ Συνταγματικού Συνεδρίου υπό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Το 1844 διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης ενώ το 1854 έσπευσε να πολεμήσει στην Επανάσταση της Ηπείρου. Το 1860 χρηματίζει πρόεδρος της Βουλής, ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1863, διατελεί πληρεξούσιος των Πατρών στην Εθνοσυνέλευση. Το 1864 διορίζεται υπουργός Εκκλησιαστικών και Εκπαίδευσης στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη του Ιουλίου και έπειτα υπουργός Δικαιοσύνης το 1865. Το 1876 αποτυγχάνει να εκλεγεί βουλευτής και διορίζεται νομάρχης Ζακύνθου και στη συνέχεια γενικός πρόξενος της Ελλάδας στα Ιωάννινα.
Πέθανε στα Ιωάννινα στις 8 Σεπτεμβρίου του 1881. Τάφηκε στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών και τον επικήδειο εκφώνησε ο Παυσανίας Χοϊδάς. Ήταν νυμφευμένος με την Χαρίκλεια Χαραλάμπη και είχε οκτώ παιδιά· μεταξύ αυτών τη Βικτωρία, σύζυγο του Στέφανου Στρέϊτ και την Ασπασία, μητέρα του μετέπειτα πρωθυπουργού Δημητρίου Μαξίμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Ανδρεας Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Λ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Μοναρχιανισμός
Ο Μοναρχιανισμός αποτελεί ένα σύνολο χριστιανικών θεολογικών διδασκαλιών που παρουσιάστηκαν κατά τον 2ο αιώνα και επικεντρώνονται στο ότι ο Θεός είναι ένας, και ότι Αυτός μόνος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος.
Ο όρος «Μοναρχιανοί» προφανώς επινοήθηκε από τον Τερτυλλιανό για να προσδιορίσει τους προασπιστές της Θεϊκής «μοναρχίας», ο οποίος τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στο έργο του Κατά Πραξέα (Adversus Praxean). Η θεολογική αυτή σύγκρουση ξέσπασε στη Ρώμη όταν ήταν επίσκοπος ο Βίκτωρ και ονομάστηκε Μοναρχιανή διαμάχη. Οι μοναρχιανιστικές θεολογικές θέσεις καταδικάστηκαν αργότερα λόγω των σοβαρών παρεκκλίσεων που θεωρούνταν ότι παρουσίαζαν από την κυρίαρχη ορθόδοξη θέση της χριστιανικής Εκκλησίας όσον αφορά το δόγμα, τη φύση, την ουσία ή την υπόσταση και τη σχέση μεταξύ των προσώπων της Αγίας Τριάδας, η οποία συντεταγμένα παγιώθηκε μετά τον 3ο αιώνα.
Προέλευση και Δογματική τοποθέτηση
Κατά τον 2ο αιώνα υπήρχαν κινήματα (Γνωστικισμός, Μοντανισμός) με μεγάλη απήχηση και τα οποία με τις διδασκαλίες τους περί Θεότητας και Τριάδος είχαν προκαλέσει μεγάλη σύγχυση σε ότι αφορά το δόγμα και τη σχέση των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Στην προσπάθεια αυτή κάποιοι θεολόγοι θέλησαν να δημιουργήσουν ένα ρεύμα, το οποίο θα μπορούσε να εισάγει με βεβαιότητα το ακριβές δόγμα της υποστάσεως της Αγίας Τριάδος, ώστε να αντιπαρατεθεί σε σχέση με τις άλλες θρησκείες ή αιρέσεις, ένα σαφές δείγμα των θέσεων της εκκλησίας, αφού αρκετοί θεολόγοι και ιερείς της εκκλησίας αδυνατούσαν να συντάξουν μια οργανωμένη πρόταση για την ακριβή σχέση Πατρός και Υιού, ώστε τελικά να αντιπαρατεθεί απέναντι στους ανταγωνιστές. Θα λέγαμε πως κάποιοι ιερωμένοι ή θεολόγοι (Κλήμης Αλεξανδρεύς, Ωριγένης) επέτειναν τη σύγχυση, στην προσπάθειά τους να δώσουν μια σαφή άποψη περί του ζητήματος.
Ο μοναρχιανισμός σκοπό είχε να καταδείξει πως η τριάδα ανάγει την αρχή της στον Ένα Θεό, το ένα πρόσωπο, το οποίο πάντοτε αφορούσε τον Πατέρα. Το εγχείρημά της όμως γινόταν κάτω από συνθήκες οι οποίες ακόμα δεν είχαν ωριμάσει, αφού η διατύπωση της διδασκαλίας της Εκκλησίας περί Θεού δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά και ήταν αδύνατη η αυθεντική σύνθεση όλων των πηγών της «εν Χριστώ» αποκαλύψεως. Αυτό τελικά οδήγησε του «Μοναρχιανούς» σε πολλές απόψεις οι οποίες δεν εξέφραζαν την Εκκλησία. Στην προσπάθειά τους να αμυνθούν του Μοναρχιανικού συστήματος υπέπεσαν σε ακραίες θέσεις, με αποτέλεσμα να αναπτυχθούν δύο κύριες τάσεις, οι Τροπικοί Μοναρχιανοί ή Πατροπασχίτες και Δυναμικοί Μοναρχιανοί ή Υιοθετιστές, οι οποίοι αρχικά και ακριβέστερα ονομάζονταν «Θεοδοτιανοί». Οι Πατροπασχίτες συνέφεραν την ουσία του Υιού στην ουσία του Πατρός και δεν διέκριναν την προσωπική υπόσταση του Υιού σε σχέση με τον Πατέρα, ενώ οι υιοθετιστές αρνούνταν την κατά φύση θεότητα του Υιού και εδέχοντο πως ο Χριστός έλαβε τη θεία δύναμη κατά την υιοθεσία.
Εισαγωγή
Στο πρόσωπο του Πραξέα και του Νοητού παρατηρούμε τους δύο κύριους εκφραστές του Μοναρχιανισμού. Ο Πραξέας παρότι δεν συναριθμείται στους Μοναρχιανούς από τον Ιππόλυτο Ρώμης, κατηγορείται από τον Τερτυλλιανό, πως εκδίωξε από τη Ρώμη τη Νέα Προφητεία-Μοντανισμό, αλλά εισήγαγε αυτήν την αίρεση. Ο Πραξέας ήταν Μικρασιατικής καταγωγής και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου και ίδρυσε σχολή διδασκαλίας. Έδρασε επί των ημερών των Ρώμης Ελευθέρου (175-189) και Βίκτωρος (189-199). Υπήρξε σφοδρός πολέμιος των Μοντανιστών και μάλιστα κατά τον Τερτυλλιανό διακρίθηκε για αυτή του την προσπάθεια. Ο Νοητός καταγόταν από τη Σμύρνη και κατέστησε ακόμα πιο σαφή τη διδασκαλία του Πραξέα. Η κηρυκτική δράση του διατελέστηκε αρχικά στη Σμύρνη, στην οποία κατείχε εξέχουσα θέση, όμως η διδασκαλία του δημιούργησε πολλά προβλήματα στην τοπική εκκλησία, με αποτέλεσμα να κληθεί σε απολογία και να αποκοπεί από το σώμα της Εκκλησίας. Έτσι πήγε στη Ρώμη όπου συνδέθηκε με τη σχολή του Πραξέα και κήρυξε κατά την εποχή του Ζεφυρίνου (199-217).
Η διδασκαλία Πραξέα και Νοητού
Η βασική θέση της διδασκαλίας του Πραξέα ήταν η υποστατική ταύτιση του Υιού με τον Πατέρα. Υποστήριζε πως ο Πατέρας και όχι ο Υιός εσταυρώθη, έπαθε και πέθανε πάνω στον σταυρό, με αποτέλεσμα οι οπαδοί του να ονομαστούν «Πατροπασχίτες». Οι ίδιοι δεν αποκαλούνταν με αυτή την επωνυμία· ο Τερτυλλιανός στην προσπάθεια να τους καταπολεμήσει ως αίρεση τούς προσδιόρισε συλλογικά με αυτό τον όρο. Με τη διδασκαλία αυτή απέκρουε του Γνωστικούς για περί απορροής του Υιού από τον Πατέρα ή περί διαιρέσεως της ουσίας του Πατρός. Ο Πραξέας κάνοντας πιο σαφή τη διδασκαλία του υποστήριζε πως υπάρχει μόνο ένας Θεός αόρατος ή ορατός, φανερούμενος ή αποκαλυπτόμενος. Ο Υιός είναι ένα τρόπος της φανέρωσης του Θεού στον κόσμο. Και πράγματι, ή φανέρωση του Πατρός ως Υιού, δεν αποφέρει κάποια υποστατική διαφορά, αλλά μόνο ιστορική και λυτρωτική.
Η πορεία του Μοναρχιανισμού
Η πορεία του μοναρχιανισμού χαρακτηρίζεται, με βάση τις δογματικές τοποθετήσεις, που τόσο παρεξέκλιναν από τις απόψεις της εκκλησίας, βοηθητική ή και συνεπικουρική στον αγώνα που έδινε για να καταπολεμηθούν οι Μοντανιστές. Ο κοινός αυτός αγώνας έκανε τον μοναρχιανισμό συμπαθή στα ανώτερα εκκλησιαστικά πρόσωπα της εποχής με αποτέλεσμα να εξασφαλιστούν ευνοϊκές προϋποθέσεις για την επιβίωση και ανάπτυξη αυτού του ρεύματος. Οι απόψεις του μοναρχιανισμού διαδόθηκαν ευρύτερα στη Βόρεια Αφρική, και καταπολεμήθηκαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα από τον Τερτυλλιανό ενώ στη Ρώμη ο επίσκοπος Κάλλιστος διαφοροποίησε λίγο, την υποστατική διάκριση του Πατέρα με τον Υιό με αποτέλεσμα τη σφοδρή σύγκρουση με τον Ιππόλυτο, ο οποίος τον θεωρούσε μοναρχιανό, όπως και τον Ζεφυρίνο Μάλιστα η κατηγορία ήταν σαφής, αφού ο Κάλλιστος άλλοτε κήρυττε «εγώ οίδα ένα Θεόν Χριστόν Ιησούν, και πλην αυτού έτερον ουδένα γεννητό και ποθητόν» και άλλοτε «ουχ ο πατήρ απέθανε, αλλ'ο υιός».
Σαβελλιανισμός
Ο Σαβέλλιος θεωρείται πως τελειοποίησε τη διδασκαλία των Μοναρχιανών και επί της εποχής του το κίνημα βρήκε σπουδαία ερείσματα προσελκύοντας πλήθος λαού. Αυτό που αρχικά τροποποίησε ο Σαβέλλιος ήταν η επέκταση του Πατροπασχιτισμού και στο τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ήτοι στο Άγιο Πνεύμα. Έτσι κατέστησε σαφές πως η Αγία Τριάδα δεν ήταν κατ´ουσίαν τρισυπόστατη, αλλά τριάδα προσώπων ή ονομάτων, με διαδοχικές σχέσεις του Θεού προς τον κόσμο. Ο Πατέρας είναι ο δημιουργός νομοθέτης της Παλαιάς Διαθήκης, ο Υιός είναι ο Λυτρωτής και το πρόσωπο του Θεού ως προς το Άγιο Πνεύμα είναι ο ίδιος ο Πατήρ που δίδει και συντηρεί τη ζωή στην εκκλησία.
Ο Σαβέλλιος βρήκε υποστηρικτές τους οπαδούς του Νοητού και σφοδρό πολέμιο τον Ιππόλυτο. Ο επίσκοπος Ρώμης Ζεφυρίνος δεν τον καταδίκασε ευθέως, ούτε και ο διάδοχός του Κάλλιστος άμεσα. Μάλιστα μαθαίνουμε πως ο Κάλλιστος αμφιταλαντευόταν μεταξύ Πατροπασχιτών και Υιοθετιστών, ενισχύοντας όμως, με αυτόν τον τρόπο τον Σαβέλλιο. Τελικά, ο Κάλλιστος υποχρεώθηκε να αποκηρύξει τον Σαβέλλιο της πίεσης που του ασκήθηκε από τον Ιππόλυτο, και ιδιαίτερα επειδή συνδιεκδικούσαν τον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης.
Εισαγωγή
Εν αντιθέσει με τους Πατροπασχίτες, οι Υιοθετιστές Μοναρχιανοί, δίδασκαν μια εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη σε ότι αφορά τον Λόγο. Φυσικά ως Μοναρχιανοί πίστευαν ότι η Θεότης είναι ο Ένας Θεός, ο Πατήρ, όμως δε θεωρούσαν ως Θεό τον Λόγο. Αντιθέτως υποβίβαζαν τη θεότητά του. Κύριοι εκπρόσωποι των υιοθετιστών ήταν οι Άλογοι, οι δύο Θεόδοτοι, ο Αρτέμων, ενώ σπουδαιότερος όλων υπήρξε ο Παύλος ο Σαμοσατεύς, επίσκοπος Αντιοχείας. Ο όρος «Υιοθετιστές» αποδόθηκε σε αυτήν την ομάδα χριστιανών από σύγχρονους θεολόγους, για πρώτη φορά ως «Adoptianer».
Δογματική αντίληψη
Οι Άλογοι εξ αρχής απέρριπταν το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, μειώνοντας τη θεότητα του Χριστού, χωρίς όμως να εισέρχονται στη διάκριση μεταξύ Λόγου και Πατέρα. Ο Θεόδοτος ο Σκυτεύς, δεχόμενος τη διδασκαλία των Αλόγων, την επέκτεινε συμπληρώνοντας πως η προσωπική υπόσταση του Λόγου υφίστατο μόνο κατά «περιγραφήν», αποτελώντας απλώς μια «φανέρωση» του Θεού. Την ίδια γραμμή ακολούθησε και ο Θεόδοτος ο Τραπεζίτης στη Ρώμη. Ο Αρτέμων απέρριπτε τη θεότητα του Χριστού και θεωρούσε τη φύση του Χριστού «κτιστή» ο οποίος θεώθηκε κατά ηθική έννοια.
Παύλος ο Σαμοσατεύς
Ο Παύλος ο Σαμοσατέας υπήρξε μαθητής Αρτέμωνα και ανέπτυξε συστηματικότερα τη διδασκαλία των δυναμικών Μοναρχιανών. Ο Σαμοσατέας πίστευε πως ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι απρόσωπες δυνάμεις του Θεού. Ο Θεός είναι πρόσωπο ανεπίδεκτο αυξήσεως ή αναπτύξεως. Ο Λόγος γεννήθηκε από τον Θεό προ των αιώνων, ο δε Υιός, είναι ανυπόστατος και ουδέποτε δύναται να καταστεί προσωπική υπόσταση. Έτσι ο Σαμοσατέας υποστηρίζει πως ο λόγος ενοίκησε στον Ιησού, αφού δε δύναται να νοηθεί ως «ουσία ουσιωμένη εν σώματι». Ο Χριστός λοιπόν είναι απλός άνθρωπος και δε δύναται να ταυτιστεί με τον Λόγο. Μεταξύ Θεού και Χριστού υπάρχει απλή ενότητα αγάπης και θελήσεως, η μόνη δυνατή ενότητα μεταξύ δύο προσώπων. Αυτή η διδασκαλία όπως ήταν φυσικό, απείχε πολύ πολύ από τις θέσεις της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα να συνέλθουν δύο σύνοδοι στην Αντιόχεια υπό την προεδρία του επισκόπου Καισαρείας Φιρμιλιανού, οι οποίες καταδίκασαν τη διδασκαλία του Παύλου και του ζήτησαν, λαμβάνοντας και την υπόσχεση, πως θα την εγκαταλείψει. Ο ίδιος όμως αθέτησε την υπόσχεσή του, με αποτέλεσμα να συνέλθει και τρίτη σύνοδος το 268 υπό τον επίσκοπο Ταρσού Κιλικίας Ελένου, καθαιρώντας τον Παύλο και χειροτονώντας νέο διάδοχο τον Δόμνο. Ο Παύλος όμως υπήρξε και ευνοούμενος της βασίλισσας Ζηνοβίας η οποία αγνόησε την απόφαση, μην επιτρέποντας να εφαρμοστεί. Τελικά όταν ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός νίκησε τη Ζηνοβία και κατέκτησε την περιοχή της Αντιόχειας το 272, εφήρμοσε τη συνοδική απόφαση, που εν τω μεταξύ και οι επισκοπές της Ρώμης και της Ιταλίας είχαν δεχθεί. Παρ'όλ αυτά ο δυναμικός μοναρχιανισμός είχε πλέον καταστεί ένας τρόπος θεολογικής σκέψεως στην περιοχή της Αντιόχειας.
Η συμβολή Μοναρχιανισμού στη Θεολογία
Η επιρροή που άσκησε ο Μοναρχιανισμός στη Θεολογία της εποχής γίνεται κατανοητή από την επικράτηση του τρόπου σκέψης του Δυναμικού Μοναρχιανισμού στην Αντιόχεια. Εκεί ο Λουκιανός ο Αποσυνάγωγος δημιούργησε Θεολογική σχολή η οποία έμελλε να είναι μία από τις σπουδαιότερες σχολές της Ανατολικής θεολογίας. Αυτό συνέβη διότι ο Λουκιανός υπήρξε διάδοχος του Παύλου Σαμοσατέα, παρότι ακόμα μέχρι και σήμερα δεν είναι γνωστό ποιες ήταν με σαφήνεια οι θεολογικές απόψεις του και η εξάρτησή του από Παύλο Σαμοσατέα. Ο Λουκιανός συνδύασε στη σχολή του το Αριστοτελικό πνεύμα, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι Μοναρχιανοί στο θεολογικό τρόπο προσέγγισης των Γραφών, δηλαδή μια προσέγγιση πιο ορθολογιστική, σε αντίθεση με την Αλεξανδρινή σχολή, η οποία θεωρούνταν ότι είχε επιδράσεις πιο πολύ Πλατωνικές, με θεολογικό τρόπο προσέγγισης ιδιαίτερα τον αλληγορικό. Ο Λουκιανός καθιέρωσε τη λεγόμενη ιστορικογραμματική ερμηνευτική μέθοδο των Γραφών που έμελλε να είναι ένας από τους σημαντικότερους τρόπους θεολογικής προσέγγισης κατά τη Βυζαντινή εποχή. Σύμφωνα με τη γνώμη πολλών θεολόγων ο Άρειος χρησιμοποίησε τις ακραίες θέσεις αυτής της μεθόδου, για να υποστηρίξει τη δογματική του τοποθέτηση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Αρχαίες χριστιανικές ομολογίες
Αυλωνίτης
Το ελληνικό επώνυμο Αυλωνίτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Χούλνα (αποσαφήνιση)
Ο όρος Χούλνα αναφέρεται μεταξύ άλλων στα παρακάτω:
Χεσούς Αλμπέρτο Ντάτολο
Καριέρα
Ο Dátolo ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 στην Cañuelas στην Primera C Metropolitana, την τέταρτη κατηγορία της Αργεντινής. Το 2002, υπέγραψε για τον σύλλογο της Πριμέρα Ντιβιζιόν, Μπάνφιλντ και μπήκε στην πρώτη ομάδα το 2005. Έπαιξε με τους μελλοντικούς συμπαίκτες του στην Μπόκα Τζούνιορς, Ροντρίγκο Παλάσιο και Γκαμπριέλ Παλέτα. Ο Ντάτολο μετακόμισε στην Μπόκα Τζούνιορς κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου του 2006.
Ήταν βασικός στην αρχική ενδεκάδα της Μπόκα από την Απερτούρα του 2007, όπου οι επιδόσεις του βελτιώθηκαν σταδιακά. Ήταν μέλος της ομάδας της Μπόκα Τζούνιορς που κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 2007. Στο Κόπα Λιμπερταδόρες του 2008, ο Ντάτολο σκόραρε στη νίκη της Μπόκα με 3–0 εναντίον της Μαρακάιμπο της Βενεζουέλας, καθώς η Μπόκα προχώρησε στα νοκ-άουτ στάδια αφού χρειάστηκε να κερδίσει με τουλάχιστον τρία γκολ διαφορά. Ο Ντάτολο θα σκοράρει ξανά στη νίκη της Μπόκα με 2–1 στον πρώτο αγώνα εναντίον της Κρουζέιρο της Βραζιλίας στη φάση των 16. Η Μπόκα έφτασε στον ημιτελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες όπου αποκλείστηκε από τη Φλουμινένσε της Βραζιλίας. Η Μπόκα Τζούνιορς κέρδισε το Torneo Apertura το 2008.
Μετά το Torneo de Verano τον Ιανουάριο του 2009, ο Ντατόλο υπέγραψε με την ιταλική ομάδα της Serie A, τη Νάπολι. Στις 16 Ιανουαρίου 2010 ανακοινώθηκε ότι ο 25χρονος μέσος της Νάπολι θα αγωνιστεί ως δανεικός στον Ολυμπιακό μέχρι το τέλος της σεζόν. Ο Ντάτολο είχε ζητήσει μεταγραφή από τη Νάπολι για να κερδίσει κανονικό χρόνο σε αγώνα και να εξασφαλίσει μια θέση στην ομάδα της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2010. Ο ελληνικός σύλλογος Ολυμπιακός είχε νικήσει τη συμφωνία με τον Ντατόλο πριν από την Παρί Σεν Ζερμέν, η οποία κυνηγούσε και την υπογραφή του.
Ο Ντάτολο έπαιξε για την Ιντερνασιονάλ, αφού πέρασε και από την Εσπανιόλ. Στις 9 Αυγούστου 2013, υπέγραψε με την Ατλέτικο Μινέιρο της Βραζιλίας. Μετά το τέλος του συμβολαίου του, ο Ντατόλο υπέγραψε με τη Βιτόρια τον Ιανουάριο του 2017. Σκόραρε τα δύο πρώτα του γκολ στις 15 Φεβρουαρίου, συμπεριλαμβανομένου ενός απευθείας από κόρνερ.
Γκολ & Ασσίστ
Ο Ντάτολο συνολικά σέρβιρε 52 ασίστ ως μέσος και σκόραρε 47 γκόλ. Για την ακρίβεια, όλα αυτά τα έκανε σε 373 συμμετοχές και 22,051 λεπτά στον αγωνιστικό χώρο. Σκόραρε 9 γκολ με την Μπόκα Τζούνιορς και δυο απ' αυτά ήταν τα νικητήρια. Με την ΣΣΛ Νάπολι σκόραρε μόνο 1 γκολ με το υπερθηρίο Γιουβέντους το 2009 σε κενή εστία. Με την ισπανική Εσπανιόλ σκόραρε άλλα δυο γκολ, το ένα εναντίον της Χετάφε το 2010 και το άλλο εναντίον της Λεβάντε επίσης το 2010. Με την Ιντερνασιονάλ σκόραρε επίσης δυο γκολ το 2012. Με την Ατλέτικο Μινέιρο στη Βραζιλία έβαλε 13 γκολ στις σεζόν 12/13, 13/14 και 14/15. Πέντε από αυτά έφεραν και τη νίκη στην ομάδα του. Τέλος, με την Μπάντφιλντ σκόραρε 20 γκολ στις σεζόν 05/06, 17/18, 19/20 και 21/22. Οκτώ απ' αυτά ήταν νικηφόρα. Έχει σκοράρει 5 γκολ από απευθείας φάουλ, 7 πέναλντι και 3 κεφαλιές.
Τραυματισμοί
Ο Ντάτολο έχει τραυματιστεί 2 φορές σοβαρά και έχει κολλήσει Covid μια φορά. Ο πρώτος του τραυματισμός ήταν σχισμένος σύνδεσμος αστραγάλου τη σεζόν 10/11 χάνοντας 9 ματς με τη φανέλα της ΣΣΚ Νάπολι.
Ο 2ος του τραυματισμός ήταν πιο ήπιος σε σχέση με τον πρώτο, αλλά πάλι επίπονος, καθώς είχε προβλήματα στον μηρό του ενώ έπαιζε στην Ατλέτικο Μινέιρο, χάνοντας έτσι 5 αγώνες. Από τον Covid έχασε 2 αγώνες όπως είναι δηλαδή η καραντίνα ενός νοσούντα (14 μέρες).
== Διακρίσεις ==
Ατλέτικο Μινέιρο
1 φορά νικητής του RECOPA SUDAMERICANA
1 φορά νικητής του Βραζιλιάνικου Κυπέλλου
Μπόκα Τζούνιορς
1 φορά νικητής του RECOPA SUDAMERICANA
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το Προφίλ του στο Transfer Markt 2021/2022
Δείτε Επίσης
Ντάτολο Ντάτολο|Ντάτολο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάνφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αλέξανδρος Ξανθόπουλος
Με το όνομα Αλέξανδρος Ξανθόπουλος αναφέρονται οι:
ΦΚ Σοσό-Μονμπελιάρ
μικρογραφία|Λογότυπο σε χρήση κατά την διάρκεια της περιόδου μεταξύ 2010-2015. Η ΦΚ Σοσό-Μονμπελιάρ (γαλλικά: FC Sochaux-Montbeliard) είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Α΄ κατηγορίας.
Ιστορικές πληροφορίες
Η ΦΚ Σοσό Μονμπελιάρ ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1928 στην μικρή κωμόπολη Σοσό (Sochaux, 4.552 κατ.) που βρίσκεται κοντά στην πόλη Μονμπελιάρ (28.000 κατ.) της ανατολικής Γαλλίας από εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας Πεζό, που εδρεύει εκεί. Υπήρξε το πρώτο επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο στη Γαλλία και είχε συνεχή ανοδική πορεία με αποκορύφωμα την κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων το 1935 και το 1938 και του κυπέλλου το 1937.
Μεταπολεμικά είχε μέτριες επιδόσεις στις εθνικές διοργανώσεις, διότι οι διοικούντες έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα τμήματα υποδομής, την παραγωγή και πώληση νέων ποδοσφαιριστών και λιγότερο στον πρωταθλητισμό. Εντούτοις κατά καιρούς συμμετείχε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και το 1980-81 έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ αποκλείοντας τις σπουδαίες ομάδες: ΦΚ Πόρτο, Άιντραχτ Φρανκφούρτης, Μποαβίστα, Σερβέτ Γενεύης και Γκρασχόπερς Ζυρίχης.
Εθνικό τίτλο κατέκτησε ξανά μόλις το 2004, το Λιγκ Καπ Γαλλίας, και το 2007 το Κύπελλο Γαλλίας, νικώντας στον τελικό την Ολιμπίκ Μαρσέιγ στα πέναλτι. Όμως, χάρις το δυνατό της φυτώριο είχε κατακτήσει το Κύπελλο Γκαμπαρντελά (για παίκτες ως 18 ετών) δυο φορές.
Έχει χρώματα κίτρινο - μπλε, έμβλημα το λιοντάρι και έδρα το γήπεδο Ογκίστ-Μπονάλ (Stade Auguste Bonal) του Μονμπελιάρ, χωρητικότητας 20.000 θεατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Χετούρα
Η Χετούρα (Εβραϊκά: קְטוּרָה, «Θυμίαμα» ) ήταν σύζυγος ή παλλακίδα του βιβλικού πατριάρχη Αβραάμ. Σύμφωνα με το Βιβλίο της Γένεσης, ο Αβραάμ παντρεύτηκε την Χετούρα μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Σάρας. Ο Αβραάμ και η Χετούρα είχαν έξι γιους.
Σύγχρονος σχολιαστής της εβραϊκής Βίβλου αποκάλεσε την Χετούρα «το πλέον αγνοημένο σημαντικό πρόσωπο στην Τορά» Ορισμένοι Εβραίοι μελετητές πιστεύουν πως η Χετούρα είναι το ίδιο πρόσωπο με την παλλακίδα του Αβραάμ Χάγκαρ, αλλά αυτή η άποψη δεν είναι ευρέως αποδεκτή.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Εμμανουήλ Βαζαίος
Ο Εμμανουήλ Βαζαίος γεννήθηκε στη Σαντορίνη το 1899 και ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και στα χρόνια της γερμανικής κατοχής στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου με το προσωνύμιο «Καπετάν Βαζαίος».
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Φοίτησε στην Ελληνογαλλική Εμπορική Σχολή Σαντορίνης και κατόπιν δούλεψε ως διερμηνέας στη γαλλική ναυτική αποστολή και έπειτα στο εμπορικό γραφείο της γαλλικής πρεσβείας. Το 1919 κατετάγη στο στρατό όπου και παρέμεινε έως και τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1932 παρακολούθησε τη Σχολή Τοπογραφίας της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Παντρεύτηκε στη Θήρα το 1936 την Μαρουσώ Σιγάλα και εγκαταστάθηκαν στην Κόρινθο. Το 1937 στάλθηκε στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Έλαβε μέρος και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ως Ταγματάρχης του 40ου συντάγματος Ευζώνων και διακρίθηκε για τις διοικητικές ικανότητες και την αυτοθυσία του κερδίζοντας το σεβασμό και την εκτίμηση των στρατιωτών του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου τιμήθηκε με το με αριστείο ανδρείας το 1941.
Αντιστασιακή δράση
Συνδέθηκε με την οργάνωση Ε.Σ. («Εθνικός Στρατός») και συγκρότησε ανεξάρτητη ομάδα στα όρια Κορινθίας και Αργολίδας η οποία αργότερα αυτοδιαλύθηκε, κατόπιν απαίτησης του ΕΛΑΣ σύμφωνα με το Σύμφωνο του Δυρραχίου. Ο Βαζαίος με λίγους αξιωματικούς και οπλίτες του Ε.Σ προσχωρούν στον ΕΛΑΣ, όπου διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής του 6ου Συντάγματος της III Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τον ΕΛΑΣ, όπως η Μάχη της Στυμφαλίας, ενώ στην απελευθέρωση του Αχλαδόκαμπου έδωσε μάχη με τα τάγματα ασφαλείας αφού προηγουμένως τα κάλεσε ανεπιτυχώς να παραδοθούν. Πολέμησε και στα Δεκεμβριανά ως διοικητής του 6ου Συντάγματος (έφθασε στην Αθήνα στις 6/12/44).
Μεταπολεμικά
Φυλακίστηκε 10 μήνες στην Κόρινθο λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ενώ από το 1946 εξορίστηκε στη Σέριφο, την Ικαρία, τη Θήρα και τη Μακρόνησο. Το 1947 παραπέμφθηκε σε δίκη με το αίτημα της απόταξης και την κατηγορία ότι συμμετείχε στο ΕΑΜ -ΕΛΑΣ. Η απόφαση ήταν καταδικαστική και ξαναεξορίστηκε στη Μακρόνησο ως το 1951. Λόγω της συμμετοχής του στο ΕΑΜ, υπέστη έκπτωση του βαθμού του και στέρηση της στρατιωτικής του σύνταξης. Το 1952 αποκαταστάθηκε στον ΕΣ ως αντ/χης ε.α, αφού έκανε δήλωση εγγράφως ότι παρασύρθηκε και κακώς έπραξε παραμένοντας στον ΕΛΑΣ. Τις εμπειρίες του από τον αγώνα κατά των κατακτητών τις συμπεριέλαβε στο βιβλίο του Τα άγνωστα παρασκήνια της Εθνικής Αντιστάσεως εις την Πελοπόννησον (σελ.137), που εκδόθηκε στην Κόρινθο το 1961 από την Εφημερίδαν της Κορίνθου.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων
Φαλώρεια
Στο λόφο Σκούμπο σώζονται ερείπια τειχών. Η ακμή της πόλης χρονολογείται κατά την ελληνιστική περίοδο. Αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο. Το 197 π.Χ. την κατέστρεψε ο Ρωμαίος στρατηγός Τίτος Κουίνκτιος Φλαμινίνος, κατά τη διάρκεια των πολέμων του εναντίον του Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Σημαία της Γκαγκαουζίας
Η σημαία της Γκαγκαουζίας είναι σημαία της δημοκρατίας από την εποχή της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ το 1991 με ελαφρώς διαφορετικά χρώματα και χωρίς αστέρια ή λευκή, παρ' όλο που αυτά τα σύμβολα χρησιμοποιήθηκαν στη σημαία σε διαφορετικές περιστάσεις στο παρελθόν.
Με βάση τη νομοθεσία της Γκαγκαουζίας, επιτρέπεται η μη κυβερνητική (π.χ. εμπορική, προσωπική) χρήση της απλουστευμένης έκδοσης της σημαίας, χωρίς να έχει αστέρια και να είναι λευκή. Για χρήση από την κυβέρνηση, μόνο η κρατική σημαία είναι νόμιμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκαγκαουζία Γκαγκαουζία
Ιζράηλ Γκελφάντ
Ο Ιζράηλ Μοϊσέγιεβιτς Γκελφάντ (γίντις ישראל געלפֿאַנד, ρωσ. Изра́иль Моисе́евич Гельфа́нд, 2 Σεπτεμβρίου 1913 – 5 Οκτωβρίου 2009) ήταν σημαντικός Σοβιετικός μαθηματικός. Συνεισέφερε σε πολλούς κλάδους των μαθηματικών, όπως στη θεωρία ομάδων, τη θεωρία αναπαραστάσεων και τη συναρτησιακή ανάλυση. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Τάγμα του Λένιν και (από κοινού με τον Γερμανό Καρλ Λούντβιχ Ζήγκελ) το πρώτο στην ιστορία Βραβείο Βολφ Μαθηματικών, ίσως το σημαντικότερο στην επιστήμη αυτή. Υπήρξε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας και καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Ερευνητικό έργο
Το «Σεμινάριο του I.M. Γκελφάντ στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας» γινόταν από τη δεκαετία του 1940 μέχρι τον Μάιο του 1989, κάλυπτε ευρεία ποικιλία θεμάτων και απετέλεσε σημαντικό εργαλείο μαθήσεως για πολλούς μαθηματικούς. Ο Γκελφάντ το συνέχισε αργότερα στις ΗΠΑ (Πανεπιστήμιο Ράτγκερς), όπου μετανάστευσε.
Επίδραση πέρα από τα μαθηματικά
Η βάση Gelfand-Tsetlin (αναφέρεται και ως Gelfand-Zetlin) είναι ένα πολύ χρησιμοποιούμενο εργαλείο στη θεωρητική φυσική. Είναι το αποτέλεσμα εργασιών του Γκελφάντ στη θεωρία των αναπαραστάσεων των ομάδων Lie
Ο Γκελφάντ δημοσίευσε εργασίες ακόμα και στη βιολογία και την ιατρική. Επί μακρό χρόνο ενδιαφέρθηκε για την κυτταρική βιολογία και διοργάνωσε ένα ερευνητικό σεμινάριο επί του θέματος.
Εργάσθηκε επίσης πολύ στη διδακτική των μαθηματικών, ιδίως στα μαθήματα δι' αλληλογραφίας.
Προσωπική ζωή
Ο Ιζράηλ Γκελφάντ είχε κάνει δύο γάμους. Η πρώτη σύζυγός του ήταν η Ζόρυα Σαπίρο. Απέκτησαν τρεις γιους, τον Σεργκέι (που έγινε επίσης μαθηματικός), τον Βλαντίμιρ και τον Αλεκσάντρ (που πέθανε μικρός από λευχαιμία). Μετά το διαζύγιό τους, ο Γκελφάντ νυμφεύθηκε και πάλι και απέκτησε και μία θυγατέρα, την Τατιάνα. Την ημέρα του θανάτου του, ο Ιζράηλ είχε ήδη τέσσερα εγγόνια και τρία δισέγγονα. Αναμνήσεις σχετικώς με τον I. Γκελφάντ είναι συγκεντρωμένες στον αφιερωμένο σε αυτόν ιστότοπο, που διαχειρίζεται η οικογένειά του.
Σε άρθρο στους New York Times τον Οκτώβριο του 2003 με αφορμή τα ενενηκοστά του γενέθλια, ο Γκελφάντ χαρακτηρίζεται ως «ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς του 20ού αιώνα» και ως έχων ασκήσει τεράστια επίδραση στην επιστήμη αυτή, τόσο με τα δικά του έργα, όσο και μέσα από τα έργα των φοιτητών του.
Θάνατος
Ο Ιζράηλ Γκελφάντ πέθανε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Ρόμπερτ Γουντ Τζόνσον» στο Χάιλαντ Παρκ του Νιου Τζέρσεϊ σε ηλικία 96 ετών. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε πρώτα στο ιστολόγιο του πρώην συνεργάτη του Αντρέι Ζελεβίνσκι και επιβεβαιώθηκε λίγες ώρες αργότερα από νεκρολογία στη ρωσική ηλεκτρονική εφημερίδα Polit.ru.
Συμμετοχή των γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821
μικρογραφία|Λιθογραφία του [[Άνταμ Φρίντελ που δείχνει τη Μαντώ Μαυρογένους.]] Οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση, όχι μόνο υποστηρίζοντας ηθικά και υλικά τους αγωνιστές άντρες των οικογενειών τους, αλλά συμμετέχοντας και οι ίδιες συχνά στις μάχες, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Αν και οι γυναίκες που ζούσαν στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας γνώριζαν να χειρίζονται όπλα, ήταν ιδιαίτερα στη Μάνη, το Σούλι και το Μεσολόγγι που πήραν τα όπλα και συμμετείχαν στον ένοπλο αγώνα. Στο Σούλι τα κατορθώματα της Μόσχως Τζαβέλα, της Δέσπως Μπότση, της Ελένης Μπότσαρη, αλλά και εκείνα που πραγματοποίησαν οι κόρες τους και οι εγγονές τους, αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών δημοτικών τραγουδιών και έγιναν πηγή έμπνευσης για όλες τις επαναστατημένες γυναίκες κατά τη διάρκεια του ελληνικού αγώνα για την ανεξαρτησία. Στη Μάνη από τους 1.500 αμυνόμενους στη μάχη του 1826 ενάντια στις Τουρκικές και Αιγυπτιακές δυνάμεις, οι 1.000 ήταν γυναίκες.
Η συμμετοχή των γυναικών στη Ελληνική Επανάσταση παρέμεινε άγνωστη επί πολλά χρόνια καθώς οι ιστορικοί που ασχολήθηκαν με την περίοδο αυτή της ελληνικής ιστορίας παραγνώρισαν ή αγνόησαν εντελώς τη συμβολή των γυναικών ενώ προτίμησαν να επικεντρωθούν κυρίως στην εικόνα και τη μυθολογία του Έλληνα ήρωα οπλαρχηγού. Για παράδειγμα ο Νικόλαος Δραγούμης αναφερόμενος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας δεν κάνει λόγο καθόλου για τη Μαντώ Μαυρογένους ενώ ο Παπαρρηγόπουλος δεν αναφέρεται σε καμία γυναίκα της Επανάστασης. Μόνο ο Περραιβός κάνει λόγο για εκείνες. Οι σημαντικότερες πηγές πληροφοριών για τις γυναίκες που έδρασαν την εποχή εκείνη είναι τα δημοτικά τραγούδια και οι αναφορές των διάφορων ξένων περιηγητών ενώ σημαντική για την ανακάλυψη του έργου των γυναικών αυτών ήταν και η συμβολή της φεμινίστριας εκπαιδευτικού Σωτηρίας Αλιμπέρτη και της φεμινίστριας δημοσιογράφου Καλλιρρόης Παρρέν και των συνεργατριών της που συγκέντρωσαν πολλές διάσπαρτες πληροφορίες και τις δημοσίευσαν στην «Εφημερίδα των Κυριών».
Όμως και στον αγώνα στη θάλασσα οι γυναίκες επέδειξαν έντονη αγωνιστικότητα και συνέβαλλαν έμπρακτα στην Επανάσταση με παραδείγματα τη Μαντώ Μαυρογένους, τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και τη Δόμνα Βισβίζη από την Αίνο της Θράκης. Ειδικά η Μπουμπουλίνα, εκτός από την συμμετοχή της ως επαναστατική ηγέτιδα, υποστήριξε τον αγώνα και οικονομικά. Η Θρακιώτισσα Δόμνα Βισβίζη ήταν καπετάνισσα και μαζί με τον σύζυγό της Αντώνη Βισβίζη και τα παιδιά τους συμμετείχαν στη ναυμαχία της Λέσβου, της Σάμου και του Ευρίπου Στη ναυμαχία του Ευρίπου ο σύζυγός της σκοτώθηκε και η Δόμνα ανέλαβε η ίδια το πλοίο και αργότερα το δώρισε στο κράτος για να μετατραπεί σε πυρπολικό.
Οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση, όχι μόνο υποστηρίζοντας ηθικά και υλικά τους αγωνιστές άντρες των οικογενειών τους, αλλά συμμετέχοντας και οι ίδιες συχνά στις μάχες, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Αν και οι γυναίκες που ζούσαν στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας γνώριζαν να χειρίζονται όπλα, ήταν ιδιαίτερα στη Μάνη, το Σούλι και το Μεσολόγγι που πήραν τα όπλα και συμμετείχαν στον ένοπλο αγώνα. Στο Σούλι τα κατορθώματα της Μόσχως Τζαβέλα, της Δέσπως Μπότση, της Ελένης Μπότσαρη, της Χρυσούλας Μπότσαρη, της Χάιδως Γιαννάκη Σέχου, αλλά και εκείνα που πραγματοποίησαν οι κόρες τους και οι εγγονές τους, αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών δημοτικών τραγουδιών και έγιναν πηγή έμπνευσης για όλες τις επαναστατημένες γυναίκες κατά τη διάρκεια του ελληνικού αγώνα για την ανεξαρτησία. Στη Μάνη από τους 1.500 αμυνόμενους στη μάχη του 1826 ενάντια στις Τουρκικές και Αιγυπτιακές δυνάμεις, οι 1.000 ήταν γυναίκες. Άλλες γυναίκες επίσης, λιγότερο γνωστές, όπως η Άννα Λαούπη Τριτζοπούλου από την Αδριανούπολη της Θράκης, η Κωνσταντία Ζαχαριά από τον Μωριά, η Σταυριάνα Σάββαινα, η Πανωραία Βοζίκη από τη Μάνη ήταν μερικές από εκείνες που πολέμησαν ενεργά στο πεδίο της μάχης συχνά χρησιμοποιώντας αυτοσχέδια όπλα ή ρίχνοντας πέτρες και βράχια στον εχθρό. Στην Κρήτη η Χαρίκλεια Δασκαλάκη διακρίθηκε στη μάχη της Μονής Αρκαδίου
Ιωάννης Αντωνόπουλος (πολιτικός)
Ο Ιωάννης Αντωνόπουλος (Πάτρα 1810- Πάτρα 1882) ήταν δήμαρχος Πατρέων & βουλευτής Αχαΐας.
Συμμετοχή των γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821
Γυναίκες εύπορων οικογενειών Φαναριωτών χρησιμοποίησαν την επιρροή τους και τον πλούτο τους για να προωθήσουν μυστικά και παρασκηνιακά τους σκοπούς των Ελλήνων και επηρέασαν τη δράση αλλά και την τύχη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. μικρογραφία|Η καπετάνισσα [[Δόμνα Βισβίζη από την Αίνο της Θράκης (προτομή).]] Όμως και στον αγώνα στη θάλασσα οι γυναίκες επέδειξαν έντονη αγωνιστικότητα και συνέβαλλαν έμπρακτα στην Επανάσταση με παραδείγματα τη Μαντώ Μαυρογένους, τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα και τη Δόμνα Βισβίζη από την Αίνο της Θράκης. Ειδικά η Μπουμπουλίνα, εκτός από την συμμετοχή της ως επαναστατική ηγέτιδα, υποστήριξε τον αγώνα και οικονομικά. Η Θρακιώτισσα Δόμνα Βισβίζη ήταν καπετάνισσα και μαζί με τον σύζυγό της Αντώνη Βισβίζη και τα παιδιά τους συμμετείχαν στη ναυμαχία της Λέσβου, της Σάμου και του Ευρίπου Στη ναυμαχία του Ευρίπου ο σύζυγός της σκοτώθηκε και η Δόμνα ανέλαβε η ίδια το πλοίο και αργότερα το δώρισε στο κράτος για να μετατραπεί σε πυρπολικό.
Ιωάννης Αντωνόπουλος (πολιτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του προκρίτου Δημήτριου Αντωνόπουλου και εγγονός του επίσης Ιωάννη. Σπούδασε νομικά στην Κέρκυρα και εργάστηκε στον δικαστικό κλάδο, όπου έφτασε μέχρι το αξίωμα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Συμμετοχή των γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821
Εκτός από τις γυναίκες τα ονόματα των οποίων γνωρίζουμε, υπήρξαν και χιλιάδες άλλες ανώνυμες που συμμετείχαν με διάφορους τρόπους στην Επανάσταση. Ως άμαχος πληθυσμός ήρθαν αντιμέτωπες με την πείνα, την αιχμαλωσία, τη σκλαβιά, τον βιασμό και τον θάνατο.
Ιωάννης Αντωνόπουλος (πολιτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1851 εκλέχτηκε δήμαρχος Πατρέων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1855. Εκτός από δήμαρχος είχε διατελέσει υπουργός Δικαιοσύνης (1849) και Οικονομικών. Είχε εκλεγεί έξι φορές βουλευτής Πατρών και είχε χρηματίσει πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Επίσης είχε εκλεγεί πολλές φορές δημοτικό σύμβουλος και είχε διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Ως υπουργός δικαιοσύνης ίδρυσε ειρηνοδικείο και εφετείο στην Πάτρα ενώ ως δήμαρχος εισήγαγε το σύστημα των λιθόστρωτων δρόμων και υπονόμων στην πόλη. Επίσης κατασκεύασε πολλές κρήνες και τοποθέτησε φανούς στην οδό Ερμού.
Συμμετοχή των γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821
Αλλά και κατά τη διάρκεια των μαχών οι Ελληνίδες υποστήριξαν τον αγώνα των αντρών χτίζοντας οχυρώματα, μεταφέροντας όπλα, πολεμοφόδια, φαγητό και νερό, περιθάλποντας τους τραυματίες, συχνά ακόμα και παίρνοντας τα όπλα των νεκρών συζύγων, αδελφών ή γιων τους προκειμένου να εκδικηθούν τον θάνατό τους όπως η Μανώλαινα Μπινιάρη, η Λέκκαινα η Μενιδιάτισσα (μητέρα του οπλαρχηγού Μητρομάρα), η Ακριβή Τσαρλαμπά και η Ελένη Καρέλη (μητέρα και σύζυγος αντίστοιχα του Οδυσσέα Ανδρούτσου), η Αδαμαντία Γρηγοριάδου (μητέρα του Αθ. Γηγοριάδη), η Μαρούλα Κλαδά, η Ζαμπέτα Κολοκοτρώνη (μητέρα του Αθανάσιου Κολοκοτρώνη), η Ραλλού Μαυρομιχάλη (σύζυγος του Πιέρρου Μαυρομιχάλη). Πολλές νεαρές κοπέλες φόρεσαν αντρικά ρούχα και πολέμησαν στο πεδίο της μάχης δίπλα στα αδέρφια τους ή τους αγαπημένους τους, όπως η σύντροφος του Γεώργιου Καραϊσκάκη που με το θάρρος της και τη λεβεντιά της κέρδισε το δικαίωμα να συμμετέχει στα πολεμικά συμβούλια. Το ντύσιμο με αντρικά ρούχα ήταν κοινός τόπος για πολλές γυναίκες εκείνη την εποχή και όχι απλά δεν προκαλούσε αντιδράσεις αλλά ήταν και πηγή περηφάνιας για εκείνες. Χαρακτηριστικό είναι ότι η Μαντώ Μαυρογένους θάφτηκε τιμητικά με τη στολή του αντιστράτηγου παρά το γεγονός πως στη ζωή της δε φορούσε αντρικά ρούχα, αλλά προτιμούσε τα γυναικεία ευρωπαϊκά. Όμως, ανεξάρτητα από τη συμβολή τους στον απελευθερωτικό αγώνα, οι γυναίκες δεν γίνονταν πάντα αποδεκτές από τους άντρες χωρίς προβλήματα όπως έγινε και στην περίπτωση των οπλαρχηγών Μαυρομιχάλη, Γιατράκου και Νικηταρά που αρνήθηκαν να δεχτούν στο στράτευμα την Άννα Τριτζοπούλου-Λαούπη που παρουσιάστηκε με άλλους 23 εθελοντές για να πολεμήσει. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης επίσης αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη συμβολή της γυναίκας του Αικατερίνης στον αγώνα καθώς δεν αναφέρθηκε καθόλου στην αγωνιστική της δράση στο μνημόσυνό της και αργότερα στην ανακομιδή των οστών της.
Ιωάννης Αντωνόπουλος (πολιτικός)
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 2 Αυγούστου του 1882.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
Συμμετοχή των γυναικών στην Ελληνική Επανάσταση του 1821
Γυναίκες εύπορων οικογενειών Φαναριωτών χρησιμοποίησαν την επιρροή τους και τον πλούτο τους για να προωθήσουν μυστικά και παρασκηνιακά τους σκοπούς των Ελλήνων και επηρέασαν τη δράση αλλά και την τύχη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Άλλες πλούσιες γυναίκες επηρέασαν παρασκηνιακά τις ιστορικές εξελίξεις χρησιμοποιώντας την επιρροή τους και την πρόσβαση που είχαν στους άντρες που βρίσκονταν σε θέσεις λήψης αποφάσεων, όπως για παράδειγμα η σύζυγος του στρατηγού Γκούρα και κόρη πλούσιου προύχοντα, Ασημίνα Λιδωρίκη «Γκούραινα», που ανακηρύχθηκε σε «καπετάνισσα» μετά την ηρωική της συμβολή στη μάχη της Ακροπολης και έπεισε τον σύζυγό της να ζητήσει τη βοήθεια των Βρετανών παρά το γεγονός ότι εκείνος άνηκε στο Γαλλικό Κόμμα. Η σύζυγος του Νικηταρά, Νικήταινα Αγγελίνα, λειτούργησε ως δια μεσολαβήτρια ανάμεσα στις αντιμαχόμενες φατρίες κατά τη διάρκεια του δεύτερου εμφυλίου πολέμου. Υπάρχουν επίσης φήμες πως η σύζυγος του στρατηγού Βάσου, Ελένη, λειτούργησε ως έμπιστη σύμβουλός του και γραμματέας του και χειρίστηκε όλη την αλληλογραφία του με τον Κιουταχή Πασά. μικρογραφία|337x337εσ|Η [[Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα|Μπουμπουλίνα σε πίνακα του Πέτερ φον Ες.]] Οι γυναίκες επίσης οργάνωσαν επιτροπές που περιέθαλπαν τα ορφανά και τους μετανάστες και συγκέντρωναν χρηματικούς και υλικούς πόρους για την Επανάσταση όπως η Ρηγούλα Μπενιζέλου γνωστή και ως Αγία Φιλοθέη η Αθηναία. Πολλές πλούσιες γυναίκες όπως η Μαντώ Μαυρογένους αφιέρωσαν τις περιουσίες τους στον αγώνα της ανεξαρτησίας ενώ όσες δεν διέθεταν τους ανάλογους πόρους χάριζαν ακόμα και τα κοσμήματά τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Πανωραίας Χατζηκώστα, της επονομαζόμενης Ψωροκώσταινας, μίας άπορης Μικρασιάτισσας Ελληνίδας που δώρισε το μοναδικό ασημένιο δαχτυλίδι και ένα γρόσι που διέθετε για τον Αγώνα. Έτσι, το όνομά της ταυτίστηκε με την ίδια την Ελλάδα και έγινε σύμβολο του Έλληνα που παρά την ανέχεια και τις προσωπικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει εμφανίζεται πάντα πρόθυμος να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη.
Πολλές γυναίκες επίσης ήταν μέλη ή υποστηρίκτριες της Φιλικής Εταιρείας. Η Μικρασιάτισσα Κυριακή Ναύτη από τη Σμύρνη ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρείας. . Με την Εταιρία συνδέονται επίσης τα ονόματα γυναικών όπως η Μαντώ Μαυρογένους, η Ελισάβετ Υψηλάντη, η Φαίδρα Παππά, η Ασημίνα Γκούρα (το γένος Λιδωρίκη),  αλλά και η πριγκίπισσα, ηθοποιός, σκηνοθέτιδα και μεταφράστρια Ραλλού Καρατζά αν και τα ονόματά τους δεν περιλαμβάνονται στις διασωθείσες λίστες μελών. Πολλές γυναίκες δεν ήταν απαραίτητα μέλη της εταιρείας αλλά εργάστηκαν ως κατάσκοποι και αγγελιοφόροι για τους σκοπούς της, όπως για παράδειγμα η Μαριγώ Ζαραφοπούλου, ενώ την ενίσχυσαν και οικονομικά. Όλες αυτές οι γυναίκες φρόντισαν να διαδώσουν και να προωθήσουν την ιδέα της ελληνικής ανεξαρτησίας στην Ευρώπη και να ενισχύσουν το περιρρέον φιλελληνικό κλίμα της εποχής που συνέβαλλε αποφασιστικά στην εξέλιξη της Επανάστασης. Όσες ήταν εγγράμματες, όπως η Ευανθία Καΐρη, έγραφαν επιστολές προς άλλες γυναίκες στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. ζητώντας τη βοήθειά τους ή έγραφαν ποιήματα υπέρ της Επανάστασης που δημοσιεύονταν σε φυλλάδια που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ειδικά η Ραλλού Καρατζά φρόντιζε να ανεβάζει προπαγανδιστικά θεατρικά έργα στο Βουκουρέστι κερδίζοντας έτσι συμπαραστάτες στον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία. μικρογραφία|Η [[Σφαγή της Χίου. Έργο του Ευγένιου Ντελακρουά του 19ου αι.]] Ο αγώνας και τα ηρωικά κατορθώματα όλων των γυναικών που πολέμησαν ένοπλα ή συνέβαλλαν με αμέτρητους άλλους τρόπους στην Ελληνική Επανάσταση έγιναν αντικείμενο πολλών δημοτικών τραγουδιών και αποτέλεσαν έμπνευση για όλες τις επαναστατημένες γυναίκες, όπως π.χ. οι μαμπίσες της Κούβας, ενώ συγκίνησαν την Ευρώπη και συνέβαλλαν στη διαμόρφωση ενός φιλελληνικού κλίματος που αποδείχθηκε κρίσιμης σημασίας για την έκβαση του αγώνα. Ανάμεσα στους Ευρωπαίους φιλέλληνες επίσης που υποστήριξαν την Ελληνική Επανάσταση ήταν και πολλές γυναίκες όπως για παράδειγμα η πρώτη σύζυγος του Βρετανού ποιητή Πέρσι Σέλλεϋ, Χάριετ Γουέστμπροουκ, η νύφη του φιλέλληνα Γερμανού συγγραφέα Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, Οθέλεια φον Γκαίτε, η Ρουμάνα συγγραφέας Ντόρα Ντ΄΄Ιστρια, η δούκισσα της Πλακεντίας Σοφία ντε Μαρμπουά, η Ρωξάνδρα Στούρτζα, η Γαλλίδα συγγραφέας Ιουλιέτα Αδάμ-Λαμπέρ αλλά και οι Μαντάμ Νταμάς και Κλαίρη ντε Κερσέν, δούκισσα του Ντιρά, που επηρέασαν υπέρ της Ελλάδας αντίστοιχα τον Γάλλο πρωθυπουργό Ρισελιέ και τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΗ΄ κατά την κρίσιμη εποχή της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης. Οι γυναίκες αυτές, καλλιεργημένες, δραστήριες, χειραφετημένες και προοδευτικές, γαλουχημένες με τα πρότυπα και τα ιδεώδη του γυναικείου κινήματος που αναπτύχθηκε από τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη και την Αμερική, φροντίζουν για την ανακούφιση των προσφύγων και των ορφανών, ιδρύουν φιλελληνικούς συλλόγους σε διάφορες πόλεις της Δύσης, συγκεντρώνουν χρηματικούς πόρους, επηρεάζουν τη διεθνή κοινή γνώμη, εκδίδουν και κυκλοφορούν διακηρύξεις υπέρ του αγώνα των Ελλήνων αλλά και υπέρ τη χειραφέτησης των Ελληνίδων και οργανώνουν τη μόρφωσή τους στην Ελλάδα ιδρύοντας σχολεία θηλέων και γυναικεία κολλέγια.
Στην εικονογραφία της Ελληνικής Επανάστασης η ίδια η Ελλάδα εμφανίζεται ως μία γυναίκα που είτε ηγείται του αγώνα με θάρρος ντυμένη στα λευκά είτε θρηνεί τις απώλειες και τις αδικίες που έχει υποστεί ντυμένη στα μαύρα και πάντα μόνη. Στον «Ύμνο για την Ελευθερία» ο Σολωμός ταυτίζει την Ελλάδα-γυναίκα, μία χώρα ιστορικά απομονωμένη ανάμεσα σε κράτη που συχνά αποδείχθηκαν εχθρικά, με γλώσσα, αλφάβητο και ιστορική προέλευση που διαφέρει σημαντικά από εκείνα των γειτόνων της, με την ίδια την Ελευθερία και την παρουσιάζει να ζητά ολομόναχη βοήθεια από τις Μεγάλες Δυνάμεις χωρίς ανταπόκριση. Στην «Κόρη της Λίμνου» ο Κωστής Παλαμάς συνδέει την επαναστατική θηλυκή εικονογραφία της Ελλάδας με την ελληνική αρχαιότητα καθώς γράφει πως δεν είναι ντροπή να ηγείται της μάχης μία γυναίκα αφού και στους αρχαίους χρόνους υπήρχαν πολεμικές θηλυκές θεότητες όπως η Νίκη. Στη «Σφαγή της Χίου» ο Ντελακρουά εμφανίζει τρεις γυναίκες ως σύμβολα των παθών των Ελλήνων: η μία είναι νεκρή, η άλλη, μία νεαρή γυναίκα, γέρνει στον ώμο ενός άντρα αποκαρδιωμένη και η τρίτη, μία ηλικιωμένη γυναίκα, δείχνει τρομαγμένη. Σε άλλους πίνακες της εποχής εμφανίζονται ως σύμβολα και παραδείγματα των παθών του Ελληνικού έθνους γυναίκες που κρατούν στην αγκαλιά τους προστατευτικά τα παιδιά τους ενώ οι Τούρκοι τις κατασφάζουν.
Μετά το πέρας της Επανάστασης η συμβολή των γυναικών σε αυτήν ξεχάστηκε και στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος οι γυναίκες αποκλείστηκαν από τα πολιτικά και νομικά δικαιώματα που αναγνωρίσθηκαν στους άνδρες ενώ δεν λάμβαναν ούτε την ίδια εκπαίδευση με αυτούς ούτε είχαν τις ίδιες δυνατότητες επαγγελματικής δραστηριοποίησης. Ακόμα και η Μπουμπουλίνα δεν έλαβε τη σύνταξη που είχε αιτηθεί γιατί κρίθηκε πως μόνο ως «χήρα αγωνιστή» θα τη δικαιούνταν. Με τη λήξη του εθνικοαπελευρωτικού αγώνα οι γυναίκες στην Ελλάδα βρέθηκαν αναγκασμένες να συνεχίζουν να παλεύουν σε έναν δικό τους αγώνα για την αναγνώριση των πολιτικών, κοινωνικών και νομικών δικαιωμάτων τους.
Παραπομπές
Γυναικες συμμετοχη
Τόνι Χολ, Βαρώνος του Μπίρκενχεντ
Ανέλαβε καθήκοντα στις 3 Απριλίου του 2013. Προηγουμένως ήταν Διευθύνων Σύμβουλος στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου από το 2001 έως τον Μάρτιο του 2013 και διευθυντής ειδήσεων του BBC από το 1993 μέχρι το 2001.
Στις 22 Μαρτίου του 2010, ο Χολ έγινε ισόβιο μέλος της Βουλής των Λόρδων.
Πρώτα Χρόνια
Ο Χολ, γιος τραπεζικού διευθυντή, γεννήθηκε στο Μπίρκενχεντ του Τσέσαϊρ το 1951. Φοίτησε σε πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου σπούδασε Ψυχολογία, Πολιτικά και Οικονομικά.
BBC
Όταν τελείωσε τις σπουδές του, προσλήφθηκε στο BBC ως εκπαιδευόμενος το 1973 και εργάστηκε σε ειδησεογραφικό γραφείο στο Μπέλφαστ. Αργότερα έγινε παραγωγός στις εκπομπές Today, The World at One, The World Tonight και PM. Έγινε αρχισυντάκτης στις ειδήσεις των 21:00 του BBC, ενώ ήταν 34 χρονών και διορίστηκε διευθυντής του BBC News το 1990 και συνδυάζοντας τηλεόραση και ραδιόφωνο το 1993 έγινε διευθυντής ειδήσεων. Μεταξύ 1996 και 2001 διετέλεσε επικεφαλής των τρεχουσών υποθέσεων, ενώ ανέλαβε την έναρξη των BBC Parliament, Radio 5 Live, BBC News και BBC News Online. Το 1999, προσπάθησε να γίνει Γενικός Διευθυντής του BBC, χωρίς επιτυχία. Τελικά έγινε Γενικός Διευθυντής στις 22 Νοεμβρίου 2012 και ανέλαβε καθήκοντα τον Απρίλιο του 2013.
Βασιλική Όπερα
Ο Χολ έγινε Διευθύνων Σύμβουλος της Βασιλικής Όπερας τον Απρίλιο του 2001. Μεταξύ του 2010 και του 2011, ο Χολ είχε μισθό από £165.000 μέχρι £205.000, γεγονός που τον κατέστησε τον πιο ακριβοπληρωμένο Διευθύνοντα Σύμβουλο όλων των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Απειλητικά μηνύματα
Από τις 29 Μαρτίου 2015, ο Τόνι Χολ προστατεύεται από σωματοφύλακες έπειτα από τα απειλητικά μηνύματα που δέχτηκε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εξαιτίας της απόλυσης του παρουσιαστή Τζέρεμι Κλάρκσον από το BBC.
Προσωπική ζωή
Ο Χολ είναι παντρεμένος με την Σίνθια, διευθύντρια ενός σχολείου θηλέων, και έχουν δύο παιδιά.
Βιβλιογραφία
Ο Χολ έχει γράψει τα παρακάτω βιβλία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενικοί Διευθυντές του BBC
Γιάννης Καραμήτσος
Ο Γιάννης Καραμήτσος γεννήθηκε στην Ύδρα, αλλά μεγάλωσε και έζησε στον Πειραιά. Μετά τις γυμνασιακές σπουδές του επιδόθηκε στη δημοσιογραφία. Με την ειδίκευσή του στα ελληνικά ναυτιλιακά θέματα, διετέλεσε κατά καιρούς στέλεχος πολλών ημερήσιων εφημερίδων, αλλά και περιοδικών. Μέλος της Ενώσεως Συντακτών, εκτός των άλλων ασχολιών του ήταν επί σειρά ετών αρχισυντάκτης στο μηνιαίο ναυτιλιακό και τουριστικό περιοδικό Μέντωρ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Στέλιος Ρόκκος
Ο Στέλιος Ρόκκος (Καλλιόπη Λήμνου, 11 Φεβρουαρίου 1965) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός.
Γεννήθηκε το 1965 στην Καλλιόπη της Λήμνου. Ξεκίνησε να τραγουδά και να παίζει κιθάρα επαγγελματικά στη Λήμνο το 1984 και από το 1988 εκτός Λήμνου. Από τότε έχει κυκλοφορήσει πάνω από 18 άλμπουμ, τα περισσότερα από τα οποία γνώρισαν εμπορική επιτυχία. Απο το 2014 ανήκει στο δυναμικό της Panik Platinum.
Το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών που έχει ερμηνεύσει είναι σε δικούς του στίχους και μουσική. Στο παρελθόν συνεργάστηκε με πολλά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Γιάννης Πλούταρχος, ο Γιάννης Πάριος, ο Πασχάλης Τερζής, ο Βασίλης Καρράς, ο Αντώνης Ρέμος, ο Γιώργος Μαργαρίτης, ο Σάκης Ρουβάς, η Νατάσα Θεοδωρίδου, ο Γιάννης Βαρδής, ο Νίκος Κουρκούλης, η Σοφία Αρβανίτη, η Πέγκυ Ζήνα, ο Δήμος Αναστασιάδης, ο Νίκος Οικονομόπουλος, η Έλενα Παπαρίζου, ο Χρήστος Δάντης, ο Γιάννης Καψάλης, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Λένα Ζευγαράκ.ά. Επίσης το 2002 μοιράστηκε τη σκηνή με τον διεθνούς φήμης συνθέτη Γκόραν Μπρέγκοβιτς σε κοινές εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Από το 2008 ο Στέλιος, συνεργάζεται στις εμφανίσεις του, με το μεγάλο του γιο του, τον Δημήτρη Ρόκκο, στην κιθάρα.
Δικά του τραγούδια έχουν συμπεριλάβει σε προσωπικά τους άλμπουμ οι: Σάκης Ρουβάς, Νίκος Νομικός, Σταμάτης Γονίδης, Θέμης Αδαμαντίδης, Μάκης Χριστοδουλόπουλος, Πέγκυ Ζήνα, Βλάσσης Μπονάτσος,
Λιζέττα Νικολάου, Γιάννης Κότσιρας, Σπύρος Παπαδήμας, Κώστας Μαρτάκης κ.ά.
Αγαπάει πολύ το ψάρεμα και τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την ξυλουργική τέχνη φτιάχνοντας διάφορα υψηλής αισθητικής έπιπλα και άλλες κατασκευές από ξύλο.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες