cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακτοπλοΐα
Ακτοπλοϊκή ναυτιλία
Ωραία σχετικά, νυκτερινά στίγματα, δίνουν οι έντονης φωτοβολίας φάροι των οποίων οι θέσεις αναγράφονται στους χάρτες και η αναγνώρισή τους από τη φωτοβολία τους γίνεται από τους Φαροδείκτες. Η δε διόπτευσή τους θεωρείται ακριβέστερη. Βέβαια εκτός των παραπάνω υπάρχουν και οι δύσκολες καταστάσεις όπως π.χ. η ομίχλη όπου δεν υφίστανται «εν όψει» ακτές ή σημεία όπου τότε γίνεται αποκλειστική χρήση των ραδιοκυμάτων, (ραδιογωνιομέτρου, ραντάρ, βυθομέτρου κ.λπ). Αν όμως ταυτόχρονα συμβαίνει και «μπλακ άουτ» όπου το σκάφος βρίσκεται σε κατάσταση «΄ακυβερνησίας» όπου κανένα ηλεκτρονικό όργανο δεν λειτουργεί, τότε ακολουθείται προσωρινά ο λογιστικός τρόπος, δηλαδή εύρεση του στίγματος εξ αναμετρήσεως με μοναδικό τρόπο συγκεκριμενοποίησής του, τη λεγόμενη βόλιση ή κοινώς βόλισμα και την συσχέτιση της λαμβανόμενης ένδειξης με τις ισοβαθείς καμπύλες ή τα βολίσματα που σημειώνονται στον ναυτικό χάρτη.
Αν και αν, και αν…το βάθος είναι πολύ μεγάλο και δεν υπάρχει τόσο μακρύ σχοινί για βόλασμα τότε γίνεται ανακρέμαση της άγκυρας, προκειμένου ν΄ αποφευχθεί κίνδυνος προσάραξης, υψώνονται τα σήματα ακυβερνησίας ή γίνεται αφή των σχετικών φώτων (αν είναι νύκτα), και εφαρμόζονται τα προβλεπόμενα σήματα ομίχλης προς αποφυγή κινδύνου σύγκρουσης, μέχρι αποκατάστασης. Τέλος σε περίπτωση εμφάνισης άλλου διερχόμενου πλοίου ζητείται μέσω άλτη, συσκευή διά της οποίας εκπέμπονται οπτικά μορσικά σήματα το στίγμα του άλλου πλοίου, για επιβεβαίωση του υπόψη εξ αναμετρήσεως στίγματος. Αν και στη τελευταία περίπτωση διαπιστωθεί ότι η μπαταρία του άλτη είναι άδεια, τότε δεν απομένει να διατάξει ο Πλοίαρχος ή Κυβερνήτης του πλοίου τη ρίψη του ηλεκτρολόγου στη θάλασσα! Δικαιολογημένη αγανάκτηση που και αυτή την πρόλαβε η σύγχρονη τεχνολογία.
Σήμερα μετά τη σπουδαία εφεύρεση και ευρεία εφαρμογή των συσκευών GPS όπου η ανεύρεση του γεωγραφικού στίγματος δίδεται σε απειροελάχιστο χρόνο, και μάλιστα ανεξάρτητα των υφισταμένων κάθε φορά καιρικών συνθηκών, όλοι οι παραπάνω υπολογισμοί περιορίζονται μόνο ως εκπαίδευση μαθητών ναυτικών σχολών, ή ως εγκυκλοπαιδική γνώση της ιστορίας της ακτοπλοΐας και γενικότερα της ναυσιπλοΐας.
Ακτοπλοϊκή συγκοινωνία
Με την έννοια της συγκοινωνίας παράκτιων περιοχών (coasting) η ακτοπλοϊκή συγκοινωνία διακρίνεται σε Η σημασία των παραπάνω διακρίσεων έγκειται στο ότι εφαρμόζονται, κατά περίπτωση, διαφορετικοί κανόνες διεξαγωγής μεταφοράς κυρίως επιβατών, ειδικότερα σε χώρους ενδιαίτησης, αλλά και φορτίων μεταξύ των λιμένων.
Ελληνική ακτοπλοΐα
Στην Ελλάδα τα θέματα Ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών καθορίζονται κυρίως από τον Κ.Δ.Ν.Δ. άρθρα 164-180 που αφορούν ακριβώς τα ειδικά θέματα Ακτοπλοΐας. Οι σημαντικότερες εξ αυτών διατάξεις προβλέπουν τα ακόλουθα:
Η Ακτοπλοϊκή συγκοινωνία στην Ελλάδα άρχισε να δραστηριοποιείται περί το 1860 με μικτά πλοία τα λεγόμενα "φορτηγοποστάλια" που υποχρεωτικά κάλυπταν και τις ταχυδρομικές ανάγκες των λιμένων προσέγγισης και της ευρύτερης περιοχής αυτών. Πρώτες ακτοπλοϊκές γραμμές ήταν μεταξύ Πειραιά – Κυκλάδων, Πειραιά – Βόλου και Πειραιά περιμετρικά Πελοποννήσου μέχρι Κέρκυρα. ενώ παράλληλα υπήρχαν και οι γραμμές Πειραιά – Θεσσαλονίκης, Κωνσταντινούπολης, Βάρνας Γαλατσίου, Οδησσού, καθώς και Σμύρνης, Αλεξάνδρειας, Κύπρου και λιμένων Ιταλίας.
Μετά τον Β' Π.Π. οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες άρχισαν ν΄ αναπτύσσονται εκπληκτικά συμβάλλοντας, ή και ίσως ακολουθώντας, την μεγάλη εσωτερική μετανάστευση που ακολούθησε. Θρυλικά πλοία της εποχής εκείνης μέχρι την δεκαετία του 1970, που η ανάμνησή τους συγκινεί ακόμα, πρώτιστα τους νησιώτες αλλά και άλλων ηπειρωτικών περιοχών ήταν τα φερόμενα ως Ατμόπλοια τότε (τα τελευταία πορθμεία): "Αμαρυνθία", "Άνδρος", "Γλάρος", "Φίλιππος" (Εταιρείας Καβουνίδη), "Χαλκιδική", "Χιμάρα", "Αδρίας" (μετέπειτα "Έσπερος"), "Αρντένα", "Καδιώ" (Ετ. Σιγάλα), "Ηλιούπολις", "Μαρή", "Γεώργιος Τόγιας", "Νικόλαος Τόγιας" και "Κωστάκης Τόγιας", "Μοσχάνθη", "Κώστας", "Πειραιεύς" (της εταιρ. Τόγιας), "Ιόνιον" και "Λήμνος" (εταιρείας Τυπάλδου), "Αγγέλικα" και "Αιιγαίο" (αδελφά πλοία επίσης του Τυπάλδου), "Εριέττα" (του Ι. Λάτση), "Μαρινέλα" (πρώην Κωστάκης Τόγιας), "Λέων" και "Μυρτιδιώτισσα", (εταιρείας Μπιλίννη), "Δέσποινα", "Παντελής", και "Γεώργιος Φ." (του Φουστάνου), "Μιαούλης", "Κανάρης", "Καραϊσκάκης" (Εταιρ. Νομικού) και "Κολοκοτρώνης", αδελφά πλοία, (Ποταμιάνου), "Λητώ" και "Απόλλων" (Ετ. Νομικού), "Κυκλάδες", "Μίνως", "Ηράλκειον" (Τυπάλδου), "Ύδρα", "Καμέλια", "Μυκήναι", "Πορτοκαλής Ήλιος" (Αργοσαρωνικού), "Ρέθυμνο", "Κάντια", "Παναγία Τήνου" Ι και ΙΙ, "Ναϊάς Ι" και ΙΙ, "Οία", "Αγαπητός Ι", "Άδωνις", "Έλλη", (Ετ. Φραγκουδάκη), "Νάξος" και "Πάρος", (Ετ. Νάξου), "Σάμαινα" και "Ίκαρος" (Σάμου), κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Στρόντιο
Το στρόντιο είναι ένα χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο Sr και ατομικό αριθμό 38. Ως ένα μέταλλο αλκαλικής γαίας, το στρόντιο είναι ένα μαλακό ασημί-λευκό κιτρινωπό μεταλλικό στοιχείο, όπου, χημικά, είναι εξαιρετικά αντιδραστικό. Το μέταλλο σχηματίζει ένα σκούρο στρώμα οξειδίου, όταν εκτεθεί στον αέρα. Το στρόντιο έχει φυσικές και χημικές ιδιότητες παρόμοιες με αυτές των δύο κάθετων γειτόνων του στον περιοδικό πίνακα, του ασβεστίου και του βαρίου. Εμφανίζεται φυσικά κυρίως στα ορυκτά σελεστίνη και στροντιανίτη, και εξορύσσεται κυρίως από αυτά.
Ενώ το φυσικό στρόντιο (το οποίο είναι ως επί το πλείστον το ισότοπο στρόντιο-88) είναι σταθερό, το συνθετικό στρόντιο-90 είναι ραδιενεργό και είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα συστατικά της πυρηνικής πτώσης, καθώς το στρόντιο απορροφάται από τον οργανισμό με παρόμοιο τρόπο με το ασβέστιο. Αντιθέτως, το φυσικό σταθερό στρόντιο δεν είναι επικίνδυνο για την υγεία.
Χαρακτηριστικά
Το στρόντιο είναι ένα δισθενές αργυρόχρωμο μέταλλο με ωχροκίτρινη απόχρωση, του οποίου οι ιδιότητες είναι ως επί το πλείστον ενδιάμεσες και παρόμοιες με εκείνες της ομάδας γειτονικών του ασβεστίου και βαρίου. Είναι πιο μαλακό από το ασβέστιο και πιο σκληρό από το βάριο. Οι βαθμοί τήξης και βρασμού (777°C και 1377°C αντίστοιχα) είναι χαμηλότεροι από εκείνους του ασβεστίου (842°C και 1484°C αντίστοιχα). Το βάριο συνεχίζει αυτή την πτωτική τάση στο σημείο τήξης (727°C), αλλά όχι στο σημείο βρασμού (1900°C). Η πυκνότητα του στροντίου (2,64g/cm3) είναι ομοίως ενδιάμεσο μεταξύ εκείνων του ασβεστίου (1,54g/cm3) και βάριο (3.594g/cm3). Υπάρχουν τρία αλλότροπα μεταλλικού στροντίου, με σημεία μετάβασης στους 235°C και 540°C.
Το τυπικό δυναμικό ηλεκτροδίου για το ζεύγος Sr2+/Sr είναι −2,89V, περίπου στη μέση μεταξύ εκείνων του Ca2+/Ca (−2,84V) και Ba2+/Ba (−2,92V) ζευγάρια και κοντά σε αυτά των γειτονικών αλκαλιμετάλλων. Το στρόντιο είναι ενδιάμεσο μεταξύ ασβεστίου και βαρίου ως προς την αντιδραστικότητα του προς το νερό, με το οποίο αντιδρά κατά την επαφή για να παράγει υδροξείδιο του στροντίου και αέριο υδρογόνο. Το μέταλλο στροντίου καίγεται στον αέρα και παράγει τόσο οξείδιο του στροντίου όσο και νιτρίδιο του στροντίου, αλλά επειδή δεν αντιδρά με άζωτο κάτω από τους 380°C, σε θερμοκρασία δωματίου σχηματίζει μόνο το οξείδιο αυθόρμητα. Εκτός από το απλό οξείδιο SrO, το υπεροξείδιο SrO2 μπορεί να παραχθεί με άμεση οξείδωση μετάλλου στροντίου υπό υψηλή πίεση οξυγόνου και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για ένα κίτρινο υπεροξείδιο Sr(O2)2. Το υδροξείδιο του στροντίου, Sr(OH)2, είναι μια ισχυρή βάση, αν και δεν είναι τόσο ισχυρή όσο τα υδροξείδια του βαρίου ή των αλκαλικών μετάλλων. Και τα τέσσερα διαλογονίδια του στροντίου είναι γνωστά.
Λόγω του μεγάλου μεγέθους των βαρέων στοιχείων στον τομέα s, συμπεριλαμβανομένου του στροντίου, είναι γνωστό ένα τεράστιο εύρος αριθμών συντονισμού, από 2, 3 ή 4 μέχρι το 22 ή το 24 στο SrCd11 και το SrZn13. Το ιόν Sr2+ είναι αρκετά μεγάλο, έτσι ώστε οι υψηλοί αριθμοί συντονισμού είναι ο κανόνας. Το μεγάλο μέγεθος του στροντίου και του βαρίου παίζει σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση των συμπλεγμάτων στροντίου με πολυοδοντικούς μακροκυκλικούς υποκαταστάτες όπως οι αιθέρες κορώνας: για παράδειγμα, ενώ το 18-crown-6 σχηματίζει σχετικά ασθενή σύμπλοκα με το ασβέστιο και τα αλκαλικά μέταλλα, τα σύμπλοκα στροντίου και βαρίου είναι πολύ πιο δυνατό.
Οι ενώσεις οργανοστροντίου περιέχουν έναν ή περισσότερους δεσμούς στροντίου-άνθρακα. Έχουν αναφερθεί ως ενδιάμεσα σε αντιδράσεις τύπου Barbier. Αν και το στρόντιο ανήκει στην ίδια ομάδα με το μαγνήσιο και οι οργανομαγνήσιες ενώσεις χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε όλη τη χημεία, οι ενώσεις οργανοστροντίου δεν είναι εξίσου διαδεδομένες επειδή είναι πιο δύσκολο να κατασκευαστούν και πιο αντιδραστικές. Οι ενώσεις οργανοστροντίου τείνουν να μοιάζουν περισσότερο με τις οργανικές ενώσεις του ευρωπίου ή οργανικού σαμαριού λόγω των παρόμοιων ιοντικών ακτίνων αυτών των στοιχείων (Sr2+ 118 pm, Eu2+ 117 pm και Sm2+ 122 pm). Οι περισσότερες από αυτές τις ενώσεις μπορούν να παρασκευαστούν μόνο σε χαμηλές θερμοκρασίες. Οι ογκώδεις συνδέτες τείνουν να ευνοούν τη σταθερότητα. Για παράδειγμα, το δικυκλοπενταδιενύλιο στρόντιο, Sr(C5H5)2, πρέπει να παρασκευάζεται με άμεση αντίδραση μετάλλου στροντίου με το υδροκένιο ή το ίδιο το κυκλοπενταδιένιο. Η αντικατάσταση του συνδέτη C5H5 με τον πιο ογκώδη συνδέτη C5(CH3)5 από την άλλη πλευρά αυξάνει τη διαλυτότητα, την πτητότητα και την κινητική σταθερότητα της ένωσης.
Λόγω της εξαιρετικής αντιδραστικότητάς του με το οξυγόνο και το νερό, το στρόντιο εμφανίζεται φυσικά μόνο σε ενώσεις με άλλα στοιχεία, όπως στα ορυκτά στροντιανίτη και σελεστίνη. Διατηρείται κάτω από υγρό υδρογονάνθρακα όπως ορυκτέλαιο ή κηροζίνη για να αποφευχθεί η οξείδωση. Το πρόσφατα εκτεθειμένο μέταλλο στρόντιο παίρνει γρήγορα ένα κιτρινωπό χρώμα με το σχηματισμό του οξειδίου. Το λεπτόκοκκο μέταλλο στρόντιο είναι πυροφορικό, που σημαίνει ότι θα αναφλεγεί αυθόρμητα στον αέρα σε θερμοκρασία δωματίου. Τα πτητικά άλατα στροντίου προσδίδουν ένα έντονο κόκκινο χρώμα στις φλόγες και αυτά τα άλατα χρησιμοποιούνται στην πυροτεχνία και στην παραγωγή φωτοβολίδων. Όπως το ασβέστιο και το βάριο, καθώς και τα αλκαλιμέταλλα και οι δισθενείς λανθανίδες ευρώπιο και υττέρβιο, το μέταλλο στρόντιο διαλύεται απευθείας σε υγρή αμμωνία για να δώσει ένα σκούρο μπλε διάλυμα διαλυτωμένων ηλεκτρονίων.
Ισότοπα
Το φυσικό στρόντιο είναι ένα μείγμα τεσσάρων σταθερών ισοτόπων: 84Sr, 86Sr, 87Sr και 88Sr. Η αφθονία τους αυξάνεται με τον αυξανόμενο αριθμό μάζας και το βαρύτερο, το 88Sr, αποτελεί περίπου το 82,6% όλου του φυσικού στροντίου, αν και η αφθονία ποικίλλει λόγω της παραγωγής του ραδιογενούς 87Sr ως θυγατρικό ισότοπο του μακρόβιου βήτα-διάσπασης 87Rb. Αυτή είναι η βάση της χρονολόγησης ρουβιδίου-στροντίου. Από τα ασταθή ισότοπα, ο κύριος τρόπος διάσπασης των ισοτόπων ελαφρύτερων από 85Sr είναι η σύλληψη ηλεκτρονίων ή η εκπομπή ποζιτρονίων στα ισότοπα του ρουβιδίου και αυτός των ισοτόπων βαρύτερων από 88Sr είναι η εκπομπή ηλεκτρονίων σε ισότοπα υττρίου. Ιδιαίτερης σημασίας είναι τα 89Sr και 90Sr. Το πρώτο έχει χρόνο ημιζωής 50,6 ημέρες και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του καρκίνου των οστών λόγω της χημικής ομοιότητας του στροντίου και ως εκ τούτου της ικανότητας να αντικαθιστά το ασβέστιο. Ενώ είναι 90Sr (χρόνος ημιζωής 28,90 χρόνια) έχει χρησιμοποιηθεί με παρόμοιο τρόπο, είναι επίσης ένα ισότοπο ανησυχίας σε επιπτώσεις από πυρηνικά όπλα και πυρηνικά ατυχήματα λόγω της παραγωγής του ως προϊόν σχάσης. Η παρουσία του στα οστά μπορεί να προκαλέσει καρκίνο των οστών, καρκίνο των κοντινών ιστών και λευχαιμία. Το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ το 1986 μόλυναν περίπου 30.000km2 με μεγαλύτερο από 10kBq/m2 με 90Sr, που αντιπροσωπεύει περίπου το 5% των 90Sr που ήταν στον πυρήνα του αντιδραστήρα.
Ιστορία
Το στρόντιο πήρε το όνομά του από το σκωτσέζικο χωριό Στρόντιαν (Gaelic Sròn an t-Sìthein), όπου ανακαλύφθηκε στα μεταλλεύματα των ορυχείων μολύβδου.
Το 1790, ο Ανταίρ Κρόφορντ, ένας γιατρός που ασχολήθηκε με την παρασκευή βαρίου, και ο συνάδελφός του Γουίλιαμ Κρούικσανκ, αναγνώρισαν ότι τα μεταλλεύματα του στροντίου παρουσίαζαν ιδιότητες που διέφεραν από εκείνες σε άλλες πηγές «βαριών σπάρων». Ο γιατρός και συλλέκτης ορυκτών Φρίντριχ Γκαμπριέλ Σούλτσερ ανέλυσε μαζί με τον Γιόχαν Φρίντριχ Μπλούμενμπαχ το ορυκτό από το Στρόντιαν και το ονόμασε στροντιανίτη. Το 1793 ο Τόμας Τσαρλς Χόουπ, καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης μελέτησε το ορυκτό και πρότεινε το όνομα strontites. Το στοιχείο τελικά απομονώθηκε από τον Σερ Χάμφρι Ντέιβι το 1808 με την ηλεκτρόλυση ενός μείγματος που περιείχε χλωριούχο στρόντιο και οξείδιο του υδραργύρου, και ανακοινώθηκε από αυτόν σε μια διάλεξη στη Βασιλική Εταιρεία στις 30 Ιουνίου 1808. Σύμφωνα με την ονομασία των άλλων αλκαλικών γαιών, άλλαξε το όνομα σε στρόντιο.
Η πρώτη μεγάλης κλίμακας εφαρμογή του στροντίου ήταν στην παραγωγή ζάχαρης από ζαχαρότευτλα. Αν και μια διαδικασία κρυστάλλωσης με χρήση υδροξειδίου του στροντίου κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον Αγκουστίν-Πιερ Ντουμπρανφό το 1849. Η εισαγωγή σε μεγάλη κλίμακα ήρθε με τη βελτίωση της διαδικασίας στις αρχές της δεκαετίας του 1870. Η γερμανική βιομηχανία ζάχαρης χρησιμοποίησε τη διαδικασία μέχρι τον 20ο αιώνα. Πριν από Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η βιομηχανία ζάχαρης τεύτλων χρησιμοποιούσε 100.000 έως 150.000 τόνους υδροξειδίου του στροντίου για αυτή τη διαδικασία ετησίως. Το υδροξείδιο του στροντίου ανακυκλώθηκε στη διαδικασία, αλλά η ζήτηση για αντικατάσταση των απωλειών κατά την παραγωγή ήταν αρκετά υψηλή ώστε να δημιουργηθεί σημαντική ζήτηση, που ξεκίνησε την εξόρυξη στροντιανίτη στο Μάνστερλαντ. Η εξόρυξη στροντιανίτη στη Γερμανία τελείωσε όταν ξεκίνησε η εξόρυξη των κοιτασμάτων σελεστίνης στο Γκλόστερσαιρ. Αυτά τα ορυχεία παρείχαν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας προμήθειας στροντίου από το 1884 έως το 1941. Αν και τα κοιτάσματα ουρανού στη λεκάνη της Γρανάδας ήταν γνωστά για κάποιο χρονικό διάστημα, η εξόρυξη μεγάλης κλίμακας δεν ξεκίνησε πριν από τη δεκαετία του 1950.
Κατά τη διάρκεια δοκιμών ατμοσφαιρικών πυρηνικών όπλων, παρατηρήθηκε ότι το στρόντιο-90 είναι ένα από τα προϊόντα πυρηνικής σχάσης με σχετικά υψηλή απόδοση. Η ομοιότητα με το ασβέστιο και η πιθανότητα εμπλουτισμού του στροντίου-90 στα οστά έκανε την έρευνα για τον μεταβολισμό του στροντίου ένα σημαντικό θέμα.
Εμφάνιση
Το στρόντιο εμφανίζεται συνήθως στη φύση, είναι το 15ο πιο άφθονο στοιχείο στη Γη (το βαρύτερο συγγενικό του βάριο είναι το 14ο), που υπολογίζεται κατά μέσο όρο σε περίπου 360 μέρη ανά εκατομμύριο στον φλοιό της Γης και βρίσκεται κυρίως στο θειικό ορυκτό σελεστίνη (SrSO4) και στον ανθρακικό στροντιανίτη (SrCO3). Από τα δύο, ο σελεστίνης εμφανίζεται πολύ πιο συχνά σε κοιτάσματα επαρκούς μεγέθους για εξόρυξη. Επειδή το στρόντιο χρησιμοποιείται συχνότερα σε ανθρακική μορφή, ο στροντιανίτης θα ήταν το πιο χρήσιμος από τα δύο κοινά ορυκτά, αλλά λίγα κοιτάσματα έχουν ανακαλυφθεί που είναι κατάλληλα για ανάπτυξη. Λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιδρά με τον αέρα και το νερό, το στρόντιο υπάρχει στη φύση, μόνο όταν συνδυάζεται για να σχηματίσει μέταλλα. Το στρόντιο που απαντάται στη φύση είναι σταθερό, αλλά το συνθετικό του ισότοπο 90Sr παράγεται μόνο από πυρηνική πτώση.
Στα υπόγεια ύδατα το στρόντιο συμπεριφέρεται χημικά όπως το ασβέστιο. Σε ενδιάμεσο έως όξινο pH το κατιόν Sr2+ είναι το κυρίαρχο είδος στροντίου. Με την παρουσία ιόντων ασβεστίου, το στρόντιο συνήθως σχηματίζει συγκαταβύθιση με μέταλλα ασβεστίου όπως ο ασβεστίτης και ο ανυδρίτης σε αυξημένο pH. Σε ενδιάμεσο έως όξινο pH, το διαλυμένο στρόντιο συνδέεται με τα σωματίδια του εδάφους μέσω ανταλλαγής κατιόντων.
Η μέση περιεκτικότητα σε στρόντιο στο νερό των ωκεανών είναι 8 mg/L. Σε συγκέντρωση μεταξύ 82 και 90 μmol/L στροντίου, η συγκέντρωση είναι σημαντικά χαμηλότερη από τη συγκέντρωση ασβεστίου, η οποία είναι συνήθως μεταξύ 9,6 και 11,6 mmol/L. Ωστόσο, είναι πολύ υψηλότερο από αυτό του βαρίου, 13 μg/L.
Παραγωγή
Οι τρεις κύριοι παραγωγοί στροντίου ως σελεστίνης από το 2015 είναι η Κίνα (150.000 t), Ισπανία (90.000 t), και το Μεξικό (70.000 t). Η Αργεντινή (10.000 t) και το Μαρόκο (2.500 t) είναι μικρότεροι παραγωγοί. Αν και τα κοιτάσματα στροντίου εμφανίζονται ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν έχουν εξορυχθεί από το 1959.
Ένα μεγάλο ποσοστό εξορυσσόμενης σελεστίνης (SrSO4) μετατρέπεται σε ανθρακικό με δύο διαδικασίες. Είτε η σελεστίνη εκπλένεται απευθείας με διάλυμα ανθρακικού νατρίου, είτε η σελεστίνη καβουρδίζεται με άνθρακα, για να σχηματιστεί το σουλφίδιο. Το δεύτερο στάδιο παράγει ένα σκουρόχρωμο υλικό που περιέχει κυρίως θειούχο στρόντιο. Αυτή η λεγόμενη «μαύρη τέφρα» διαλύεται σε νερό και φιλτράρεται. Το ανθρακικό στρόντιο καθιζάνει από το διάλυμα θειούχου στροντίου με την εισαγωγή διοξειδίου του άνθρακα. Το θειικό ανάγεται σε θειούχο με την καρβοθερμική αναγωγή:
Περίπου 300.000 τόνοι επεξεργάζονται με αυτόν τον τρόπο ετησίως.
Εφαρμογές
Καταναλώνοντας το 75% της παραγωγής, η κύρια χρήση του στροντίου ήταν στο γυαλί για σωλήνες καθόδου ακτίνων έγχρωμης τηλεόρασης, όπου εμπόδιζε την εκπομπή ακτίνων Χ. Αυτή η εφαρμογή για το στρόντιο έχει μειωθεί, επειδή οι CRT αντικαθίστανται από άλλες μεθόδους απεικόνισης. Αυτή η μείωση έχει σημαντική επίδραση στην εξόρυξη και τη διύλιση του στροντίου. Όλα τα μέρη του CRT πρέπει να απορροφούν τις ακτίνες Χ. Στο λαιμό και στο χωνί του σωλήνα χρησιμοποιείται για το σκοπό αυτό γυαλί μολύβδου, αλλά αυτός ο τύπος γυαλιού εμφανίζει ένα καφετί αποτέλεσμα, λόγω της αλληλεπίδρασης των ακτίνων Χ με το γυαλί. Επομένως, το μπροστινό πάνελ είναι κατασκευασμένο από διαφορετικό μείγμα γυαλιού με στρόντιο και βάριο, για να απορροφά τις ακτίνες Χ. Οι μέσες τιμές για το μείγμα γυαλιού που καθορίστηκαν για μια μελέτη ανακύκλωσης το 2005 είναι 8,5% οξείδιο του στροντίου και 10% οξείδιο του βαρίου.
Επειδή το στρόντιο είναι τόσο παρόμοιο με το ασβέστιο, ενσωματώνεται στα οστά. Και τα τέσσερα σταθερά ισότοπα ενσωματώνονται, στις ίδιες περίπου αναλογίες που βρίσκονται στη φύση. Ωστόσο, η πραγματική κατανομή των ισοτόπων τείνει να ποικίλλει πολύ από τη μία γεωγραφική τοποθεσία στην άλλη. Έτσι, η ανάλυση του οστού ενός ατόμου μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό της περιοχής, από την οποία προήλθε. Αυτή η προσέγγιση βοηθά στον εντοπισμό των αρχαίων προτύπων μετανάστευσης και της προέλευσης των αναμεμειγμένων ανθρώπινων υπολειμμάτων σε τοποθεσίες ταφής στο πεδίο της μάχης.
Πιο πρόσφατα, αναλογίες 87Sr/86Sr χρησιμοποιήθηκαν επίσης για τον προσδιορισμό της πηγής αρχαίων αρχαιολογικών υλικών, όπως ξυλεία και καλαμπόκι στο Chaco Canyon, Νέο Μεξικό. Οι αναλογίες 87Sr/86Sr στα δόντια μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση μεταναστεύσεων ζώων.
Το αργιλικό στρόντιο χρησιμοποιείται συχνά για λάμψη στα σκοτεινά παιχνίδια, καθώς είναι χημικά και βιολογικά αδρανές.
Το ανθρακικό στρόντιο και άλλα άλατα στροντίου προστίθενται στα πυροτεχνήματα, για να δώσουν ένα βαθύ κόκκινο χρώμα. Αυτό το ίδιο αποτέλεσμα προσδιορίζει κατιόντα στροντίου στη δοκιμή φλόγας. Τα πυροτεχνήματα καταναλώνουν περίπου το 5% της παγκόσμιας παραγωγής. Το ανθρακικό στρόντιο χρησιμοποιείται στην κατασκευή μαγνητών σκληρού φερρίτη.
Το χλωριούχο στρόντιο χρησιμοποιείται μερικές φορές σε οδοντόκρεμες για ευαίσθητα δόντια. Μια δημοφιλής μάρκα περιλαμβάνει 10% ολικό εξαένυδρο χλωριούχο στρόντιο κατά βάρος. Μικρές ποσότητες χρησιμοποιούνται στη διύλιση ψευδαργύρου, για την απομάκρυνση μικρών ποσοτήτων ακαθαρσιών μολύβδου.
Η εξαιρετικά στενή οπτική μετάβαση μεταξύ της ηλεκτρονικής βασικής κατάστασης [Kr]5s2 1S0 και της μετασταθερής [Kr]5s5p 3P0 διεγερμένης κατάστασης του 87Sr είναι ένας από τους κορυφαίους υποψηφίους για τον μελλοντικό επαναπροσδιορισμό του δευτερολέπτου στο όροι μιας οπτικής μετάβασης σε αντίθεση με τον τρέχοντα ορισμό που προέρχεται από μια μετάβαση μικροκυμάτων μεταξύ διαφορετικών υπερλεπτών θεμελιωδών καταστάσεων 133Cs. Τα τρέχοντα οπτικά ατομικά ρολόγια που λειτουργούν σε αυτή τη μετάβαση ξεπερνούν ήδη την ακρίβεια και την ακρίβεια του τρέχοντος ορισμού του δευτερολέπτου.
Ραδιενεργό στρόντιο
Το 89Sr είναι το δραστικό συστατικό του Metastron, ενός ραδιοφαρμάκου που χρησιμοποιείται για τον πόνο των οστών δευτερογενές σε μεταστατικό καρκίνο των οστών. Το στρόντιο επεξεργάζεται όπως το ασβέστιο από το σώμα, ενσωματώνοντάς το κατά προτίμηση στα οστά σε σημεία αυξημένης οστεογένεσης. Αυτός ο εντοπισμός εστιάζει την έκθεση στην ακτινοβολία στην καρκινική βλάβη.
Το 90Sr έχει χρησιμοποιηθεί ως πηγή ενέργειας για θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων (RTG). Το 90Sr παράγει περίπου 0,93 watt θερμότητας ανά γραμμάριο (είναι χαμηλότερο για τη μορφή 90Sr που χρησιμοποιείται σε RTG, το οποίο είναι φθοριούχο στρόντιο). Ωστόσο, το 90Sr έχει το ένα τρίτο της διάρκειας ζωής και χαμηλότερη πυκνότητα από το 238Pu, ένα άλλο καύσιμο RTG. Το κύριο πλεονέκτημα του 90Sr είναι ότι είναι φθηνότερο από 238Pu και βρίσκεται στα πυρηνικά απόβλητα. Η Σοβιετική Ένωση ανέπτυξε σχεδόν 1000 από αυτούς τους RTG στη βόρεια ακτή της ως πηγή ενέργειας για φάρους και μετεωρολογικούς σταθμούς.
Βιολογικός ρόλος
Τα Ακανθάρια, μια σχετικά μεγάλη ομάδα θαλάσσιων ακτινολαρίων πρωτόζωων, παράγει περίπλοκους ορυκτούς σκελετούς, που αποτελούνται από θειικό στρόντιο. Στα βιολογικά συστήματα, το ασβέστιο υποκαθίσταται σε μικρότερο βαθμό από το στρόντιο. Στο ανθρώπινο σώμα, το μεγαλύτερο μέρος του απορροφούμενου στροντίου εναποτίθεται στα οστά. Η αναλογία στροντίου προς ασβέστιο στα ανθρώπινα οστά είναι μεταξύ 1:1000 και 1:2000, περίπου στο ίδιο εύρος όπως στον ορό του αίματος.
Επίδραση στο ανθρώπινο σώμα
Ο βιολογικός χρόνος ημιζωής του στροντίου στον άνθρωπο έχει αναφερθεί ποικιλοτρόπως από 14 έως 600 ημέρες, 1.000 ημέρες, 18 χρόνια, 30 χρόνια και 49 χρόνια, σ' ένα ανώτατο όριο. Τα ευρέως δημοσιευμένα στοιχεία βιολογικού χρόνου ημιζωής εξηγούνται απ' τον πολύπλοκο μεταβολισμό του στροντίου μέσα στο σώμα. Ωστόσο, με τον μέσο όρο όλων των μονοπατιών απέκκρισης, ο συνολικός βιολογικός χρόνος ημιζωής εκτιμάται ότι είναι περίπου 18 χρόνια. Ο ρυθμός αποβολής του στροντίου επηρεάζεται έντονα απ' την ηλικία και το φύλο, λόγω των διαφορών στον μεταβολισμό των οστών.
Το φάρμακο ρανελικό στρόντιο βοηθά την ανάπτυξη των οστών, αυξάνει την οστική πυκνότητα και μειώνει τη συχνότητα των καταγμάτων των σπονδύλων, των περιφερικών και του ισχίου. Ωστόσο, το ρανελικό στρόντιο αυξάνει επίσης τον κίνδυνο φλεβικής θρομβοεμβολής, πνευμονικής εμβολής και σοβαρών καρδιαγγειακών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένου του εμφράγματος του μυοκαρδίου. Επομένως, η χρήση του είναι πλέον περιορισμένη. Οι ευεργετικές του επιδράσεις είναι επίσης αμφισβητήσιμες, αφού η αυξημένη οστική πυκνότητα προκαλείται, εν μέρει, από την αυξημένη πυκνότητα του στροντίου, έναντι του ασβεστίου που αντικαθιστά. Το στρόντιο βιοσυσσωρεύεται επίσης στο σώμα. Παρά τους περιορισμούς στο ρανελικό στρόντιο, το στρόντιο εξακολουθεί να περιέχεται σε ορισμένα συμπληρώματα. Δεν υπάρχουν πολλά επιστημονικά στοιχεία σχετικά με τους κινδύνους του χλωριούχου στροντίου, όταν λαμβάνεται από το στόμα. Όσοι έχουν προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό διαταραχών πήξης του αίματος συνιστάται να αποφεύγουν το στρόντιο.
Το στρόντιο έχει αποδειχθεί ότι αναστέλλει τον αισθητηριακό ερεθισμό, όταν εφαρμόζεται τοπικά στο δέρμα. Εφαρμόζεται τοπικά, το στρόντιο έχει αποδειχθεί ότι επιταχύνει τον ρυθμό αποκατάστασης του φραγμού επιδερμικής διαπερατότητας (φραγμός δέρματος).
Πυρηνικά απόβλητα
Το στρόντιο-90 είναι ένα προϊόν ραδιενεργούς σχάσης που παράγεται από πυρηνικούς αντιδραστήρες που χρησιμοποιούνται στην πυρηνική ενέργεια. Αποτελεί σημαντικό συστατικό της υψηλής ραδιενέργειας των πυρηνικών αποβλήτων και των αναλωμένων πυρηνικών καυσίμων. Η ημιζωή του 29 ετών είναι αρκετά μικρή ώστε η θερμότητα αποσύνθεσής του να έχει χρησιμοποιηθεί για την τροφοδοσία αρκτικών φάρων, αλλά αρκετά μεγάλη ώστε μπορεί να χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να αποσυντεθεί σε ασφαλή επίπεδα. Η έκθεση από μολυσμένο νερό και τρόφιμα μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λευχαιμίας, καρκίνου των οστών και πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού.
Αποκατάσταση
Τα φύκια έχουν δείξει επιλεκτικότητα για το στρόντιο σε μελέτες, όπου τα περισσότερα φυτά που χρησιμοποιούνται στη βιοαποκατάσταση δεν έχουν δείξει επιλεκτικότητα μεταξύ ασβεστίου και στροντίου, συχνά κορεσμένα με ασβέστιο, το οποίο είναι μεγαλύτερο σε ποσότητα και επίσης υπάρχει στα πυρηνικά απόβλητα.
Μια μελέτη του άλγης της λίμνης Closterium moniliferum χρησιμοποιώντας μη ραδιενεργό στρόντιο διαπίστωσε ότι η μεταβολή της αναλογίας βαρίου προς στρόντιο στο νερό βελτίωσε την εκλεκτικότητα του στροντίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκαλικές γαίες
Μανουήλ Χρυσάφης
Ο Μανουήλ Χρυσάφης (15oς αι. -περίοδος δράσης, ακμής: 1440-1463) ήταν υμνογράφος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής και μουσουργός. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της ψαλτικής τέχνης της Υστεροβυζαντινής περιόδου.
Βιογραφικά στοιχεία
Άκμασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανήλθε μέχρι το αξίωμα του Λαμπαδάριου «του περικλύτου ναού της Αγίας Σοφίας» την εποχή της Άλωσης. Έγραψε πολλούς ύμνους, τους οποίους εμέλιζε ο ίδιος, θεωρητικό έργο για την εκκλησιαστική μουσική, καθώς και μουσικές συνθέσεις, που βρίσκονται διάσπαρτες σε διάφορα μεταγενέστερα της εποχής του βιβλία. Γνωστά έργα του (από τα περίπου 300 που συνέθεσε, από απλές ψαλμωδίες μέχρι περίτεχνους ύμνους σε ύφος καλοφωνικό, με επιτηδευμένα καλλωπιστικά στοιχεία) είναι τα «Μεγάλα ανοιξαντάρια», «Νυν αι δυνάμεις, τα «Χερουβικά» κ.άλ. .
Η συχνότητα της συμπερίληψης έργων του Χρυσάφη σε διάφορες συλλογές ύμνων είναι μεγάλη και, από αυτήν την άποψη, συγκρίσιμη με εκείνη σημαντικών προγενέστερων μελοποιών, όπως οι Γλυκύς, Κορώνης, Κλαδάς και Κουκουζέλης. Από τα αυτόγραφα έργα του, έχουν διασωθεί τουλάχιστον δυο, ένα του 1458 (στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους) και ένα του 1463 (στο Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης). Ο Χρυσάφης είχε σχέσεις και με το Παλάτι και την αυτοκρατορική Αυλή. Τόσο ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄, όσο και ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄, του είχαν παραγγείλει - αναθέσει συνθέσεις.
Από το υμνογραφικό έργο του Χρυσάφη, εντεχνώτατο είναι το «Αναστάσεως ημέρα». Το μέλος αυτό είναι αργό στιχηριακό (σε ήχο πλάγιο α΄), επιβλητικό, με τη συνεχή συνήχηση των ισοκρατών και τις αντιφωνήσεις διακόνου και ιερέα, να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα άκρως μυσταγωγική, που δίνει μια γεύση των παλιών λαμπρών τελετών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Συνήθως ψέλνεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης κατά τον «Εσπερινό της αγάπης», το δειλινό, ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, κατά την ένδυση του Πατριάρχη στο παρεκκλήσι του Πατριαρχείου. Το θεωρητικό κείμενο του Χρυσάφη Περὶ τῶν ἐνθεωρουμένων τῇ ψαλτικῇ τέχνῃ καὶ ὧν φρουνοῦσι κακῶς τινες περὶ αὐτῶν (1458), αναγνωρίζεται ως μεγάλης αξίας ως προς την αποσαφήνιση ζητημάτων γύρω από τη βυζαντινή μουσική θεωρία και πρακτική και την εξέλιξη της βυζαντινής ψαλτικής τον 14ο με 15ο αι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Γεγονότα Μαρτίου 2010
Παρατίθενται σημαντικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Μάρτιο του 2010, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
31 Μαρτίου
Γεγονοτα 03
Μαντλέν ντε Σκυντερύ
Η Μαντλέν ντε Σκυντερύ (Madeleine de Scudéry, 15 Νοεμβρίου 1607 - 2 Ιουνίου 1701), γνωστή ως Δεσποινίς ντε Σκυντερύ (Mademoiselle de Scudéry) ήταν Γαλλίδα μυθιστοριογράφος.
Πήρε εξαιρετική μόρφωση και το 1637 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τον επίσης συγγραφέα αδελφό της Ζωρζ, με το όνομα του οποίου δημοσίευσε αρκετά έργα της. Έγινε δεκτή στο λογοτεχνικό σαλόνι της Κατρίν ντε Ραμπουγιέ και ήταν από τα βασικά πρόσωπα των Περισπούδαστων, κυρίες της αριστοκρατίας που είχαν στόχο την εκλέπτυνση των γαλλικών ηθών και της γαλλικής γλώσσας. Αργότερα άνοιξε δικό της σαλόνι, όπου δεχόταν κάθε Σάββατο («les samedis de Mlle de Scudéry» – τα Σάββατα της δεσποινίδος ντε Σκυντερύ) λογίους της εποχής. Μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν γνωστή με το ψευδώνυμο Σαπφώ. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και ζούσε με τον αδελφό της του οποίου επέζησε κατά τριάντα χρόνια.
Τα πρώτα της δεκάτομα μυθιστορήματα (κανένα δεν καταλάμβανε λιγότερους από τέσσερις τόμους) σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία γιατί, εκτός των άλλων, τα μέλη της υψηλής παρισινής κοινωνίας ανακάλυπταν τους εαυτούς τους κάτω από τα εξωτικά ονόματα των ηρώων των έργων. Σύντομα άρχισαν ν’ αλληλοπροσφωνούνται με τα ονόματα αυτά και να ερωτοτροπούν σύμφωνα με τα γραφόμενα της Σκυντερύ.
Στα έργα της υπάρχουν σελίδες που διακρίνονται για την λεπτότητα του αισθήματος και την ανάλυση των χαρακτήρων, αλλά σήμερα βέβαια «δέκα τόμοι είναι δέκα τόμοι, δηλαδή 15.000 σελίδες».
Θεωρήθηκε η λογιότερη γυναίκα της εποχής της και τα μυθιστορήματά της είχαν μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Επέσυρε όμως την σάτιρα του Μολιέρου στις κωμωδίες του Γελοίες Κομψευόμενες (1659) και Οι σοφές γυναίκες (1672).
Η Δεσποινίς ντε Σκυντερύ είναι η ηρωίδα της φερώνυμης αστυνομικής μορφής νουβέλας του Ε.Τ.Α. Χόφμαν Das Fräulein von Scuderi (1819).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι
Γερμανός Νέων Πατρών
Ο Γερμανός υπήρξε ιερωμένος και μελοποιός της μεταβυζαντινής εποχής. Ήταν αρχιεπίσκοπος Νέων Πατρών το 1670.
Π.Ο. Μουδανιών
Ο Παναθλητικός Όμιλος Μουδανιών (Π.Ο.Μ.) είναι αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1928 στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης. Τα χρώματά του είναι το μπλέ και το λευκό.
Γερμανός Νέων Πατρών
Μαθητής του πρωτοψάλτη Γεωργίου Ραιδεστηνού, συνέγραψε Αργό Στιχηράριο, Χερουβικά κ.ά. άσματα που μεταγράφηκαν στη νέα πρασημαντική από τον Χουρμούζιο Χαρτοφύλακα. Περισσότερο γνωστός για το «Τον ήλιον κρύψαντα» σε ήχο πλ.Α, που διακρίνεται για το θρηνώδες και φιλοικτίρμον μέλος του.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νέων Πατρών Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Π.Ο. Μουδανιών
Τμήμα Ποδοσφαίρου
Ο Π.Ο. Μουδανιών έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής 13 φορές ,είναι πρώτος στη σχετική λίστα κι έχει αρκετές παρουσίες στις εθνικές κατηγορίες (Β', Γ' και Δ' Εθνική). Οι πρώτες προσπάθειες για άνοδο στις εθνικές κατηγορίες έγιναν το 1970 και 1971 που σαν πρωταθλητρια της Ε.Π.Σ.Χ. συμμετείχε στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα χωρίς να καταφέρει να ανέβει στη Β' Εθνική. Στην τρίτη προσπάθεια το 1972 κατέκτησε την πρώτη θέση του ομίλου του και την άνοδο στη Β΄ Εθνική, όπου παρέμεινε για 3 περιόδους.Το 1974-75 υποβιβάζεται στα τοπικά πρωταθλήματα , ακολουθούν 2 πρωταθλήματα ΕΠΣΧ και 2 αποτυχημένες προσπάθειες στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για επάνοδο στη Β' Εθνική. Εξασφαλίζει όμως θέση για την πρώτη διοργάνωση της Γ' Εθνικής την περίοδο 1977-78.Υποβιβάζεται αμέσως κι επιστρέφει για μια σεζόν το 1979-80.
Τη δεκαετία του 80 "ανεβοκατεβαινει" μεταξύ ΕΠΣΧ και Δ' Εθνικής όπου συμμετέχει το 1982-83, 1983-84, 1985-86. Σε εθνικά πρωταθλήματα θα επιστρέψει το 1994-95 και θα παραμείνει στη Δ' εθνική για μερικές περιόδους. Το 2008-09 ο Π.Ο.Μ ξαναβρίσκεται στη Δ' Εθνική και θα παραμείνει μεχρι το 2010-11. Το 2013 κερδίζει μεσω του Ειδικού ερασιτεχνικου πρωταθλήματος τη συμμετοχη στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής 2013-14, υποβιβάζεται αμέσως και το 2015 αποτυγχάνει να επιστρέψει πάλι μεσω του Ειδικου Πρωταθλήματος.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
<!--
--> 100px|μικρογραφία|δεξιά Το τμήμα ιδρύθηκε το 1949 και από το 2014 διατηρεί και γυναικεία ομάδα και πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Χαλκιδικής
Γυναίκες
Το 2015-16 μετά από 2 χρόνια λειτουργίας, η γυναικεία ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας για πρώτη φορά και θα διεκδικήσει την άνοδο στην Α2 κατηγορία
Τμήμα πετοσφαίρισης
100px|μικρογραφία|δεξιά Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα όλων των ηλικιών κι έχει σημαντικές παρουσίες στα εθνικά πρωταθλήματα τόσο στους άντρες, όσο και στις γυναίκες.
Άνδρες
Η ανδρική ομάδα έχει συμμετοχές στην Β' Εθνική αλλά και την Α2 από το 2005-06 έως το 2007-08, κι από το 2009-10 έως το 2010-11.Το 2015-16 αγωνίζεται στη Β' Εθνική (3ο όμιλο).
Γυναίκες
Η γυναικεία ομάδα συμμετείχε στην τελική 6αδα του Πανελλήνιου πρωταθλήματος το 1975 και το 1976. Ανήκει στην Ε.Πε.Σ.Θ. και το 2015-16 αγωνιζεται στην Α' Τοπική Γυναικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χαλκιδικής Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Χ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928 Μουδανια Ανδρων Μουδανια Γυναικων
Μανουήλ Χρυσάφης (ο νεότερος)
Ο Μανουήλ Χρυσάφης ο νέος ή Β', έζησε περί το 1600 μ.Χ. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, μελοποιός φημισμένος και θεωρητικός της Εκκλησιαστικής Μουσικής. Στα έργα του συγκαταλέγονται το Παλαιόν ή Αργόν Αναστασιματάριον, (στο οποίο περιλαμβάνονται και μελοποιήσεις του των Εωθινών του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού), το Παλαιόν ή Αργόν Στιχηράριον, Χερουβικά της Μ. Πέμπτης, του Μ. Σαββάτου και των Προηγιασμένων, Κοινωνικά  των Κυριακών στους οκτώ ήχους, Ανοιξαντάρια, Πολυέλεοι, Δοξολογίες, Πασαπνοάρια Αργά του Όρθρου, Καλοφωνικοί Ειρμοί, Κρατήματα, Θέματα του Οικηματαρίου και του Μαθηματαρίου, κ.α. Επίσης συνέθεσε ένα Ασματικόν Νεκρώσιμον Τρισάγιον,  καθώς και μία Προπαιδεία  που χρησίμευε στην εξάσκηση των μαθητών της ψαλτικής τέχνης στο Αργό Στιχηράριο. Σώζεται σε ατελή μορφή, το θεωρητικό του πόνημα "Ερμηνεία περί του τί εστι φθορά και διατί τίθεται, και εις ποίον καταλήγει μία εκάστη των φθορών", το οποίο βρήκε ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος - Κεραμεύς (19ος αι.) σε βιβλιοθήκη της Λέσβου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Επαρχία Διποταμίας
Η Επαρχία Διποταμίας ήταν επαρχία του πρώην Νομού Αχαΐας και Ήλιδος που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε ένα χρόνο αργότερα.
Διοικητική ιστορία
Η Επαρχία Διποταμίας δημιουργήθηκε με το Β.Δ. της 8/20 Απριλίου 1835, όταν αποφασίστηκε ο επαναπροσδιορισμός των ορίων του Νομού Αχαΐας και Ήλιδος. Έτσι, με την εφαρμογή του παραπάνω διατάγματος, στις τέσσερις επαρχίες που αποτελούσαν το Νομό Αχαΐας και Ήλιδος προστέθηκε ακόμα μία, αυτή της Διποταμίας, με πρωτεύουσα τη Δίβρη. Σε αυτήν εντάχθηκαν 15 συνολικά δήμοι, που προηγουμένως υπάγονταν στις επαρχίες Καλαβρύτων, Γορτυνίας και Ηλείας. Οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν το τότε Υπουργείο Εσωτερικών στη δημιουργία της συγκεκριμένης επαρχίας ήταν η απουσία της κρατικής αρχής, η έξαρση της ληστείας, και τα προβλήματα της οδικής επικοινωνίας με τα διοικητικά κέντρα της περιοχής κατά τους χειμερινούς μήνες.
Με το Β.Δ. της 20 Ιουνίου/2 Ιουλίου 1836 το Νομαρχιακό σύστημα του 1833 αντικαταστάθηκε με νέο διοικητικό σύστημα με αποτέλεσμα η επαρχία Διποταμίας, όπως και όλες οι τότε επαρχίες της Ελληνικής επικράτειας, να καταργηθεί.
Πηγές
Διποταμιας Διποταμιας Κατηγορία:Επαρχία Διποταμίας
Γεώργιος Ραιδεστηνός
Ο Γεώργιος Ραιδεστηνός ήταν μελωδός ασματογράφος της μεταβυζαντινής εποχής.
Πηγές
Ραιδεστηνος
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1907
Το κύπελλο Ισπανίας 1907 ήταν η πέμπτη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο.
Η διοργάνωση ξεκίνησε την 24 Μαρτίου 1907 και τελείωσε 6 μέρες αργότερα με το τελικό.
Τελικός
Κυπελλο Ανδρων 1907 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1907
Σότζι
Τα Σότζι είναι πολύ ελαφριά, έτσι ώστε να γλιστρούν εύκολα ή να αφαιρεθούν από τη θέση τους και να αποθηκευτούν σε μια ντουλάπα, ανοίγοντας το δωμάτιο σε άλλα δωμάτια ή προς το εξωτερικό μέρος του σπιτιού. Τα πλήρως παραδοσιακά κτήρια μπορεί να έχουν μόνο ένα μεγάλο δωμάτιο, κάτω από μια οροφή, που υποστηρίζεται από ένα πλαίσιο με στύλους και υπέρθυρο, με λίγους ή καθόλου μόνιμους εσωτερικούς ή εξωτερικούς τοίχους. Ο χώρος υποδιαιρείται ευέλικτα σύμφωνα με τις απαιτήσεις από τα αφαιρούμενα συρόμενα πάνελ τοίχου. Οι στύλοι γενικά τοποθετούνται σε μήκος ενός τατάμι (περίπου 2 μέτρα ή 6 πόδια) χωριστά, και τα σότζι (shōji) γλιστρούν σε δύο παράλληλες διαδρομές με ξύλινες αυλακώσεις μεταξύ τους. Στη σύγχρονη κατασκευή, τα σότζι συχνά δεν σχηματίζουν την εξωτερική επιφάνεια του κτηρίου. Τοποθετούνται μέσα σε μία συρόμενη γυάλινη πόρτα ή παράθυρο.
Τα σότζι έχουν ιδιαίτερη αξία, επειδή δεν θέτουν ένα απότομο φράγμα μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού χώρου. Εξωτερικές επιρροές όπως οι ταλαντευόμενες μορφές των δέντρων ή η χορωδία των βατράχων, μπορούν να εκτιμηθούν από το εσωτερικό του σπιτιού. Ως εξωτερικοί τοίχοι, τα σότζι διαχέουν το ηλιακό φως στο σπίτι. Ως εσωτερικά χωρίσματα μεταξύ των δωματίων, επιτρέπουν το φυσικό φως να εισχωρήσει βαθιά στο εσωτερικό. Ενώ τα σότζι εμποδίζουν τον άνεμο, επιτρέπουν στον αέρα να διαχέεται, πράγμα το οποίο είναι σημαντικό, όταν τα κτήρια θερμαίνονται με κάρβουνο. Όπως και οι κουρτίνες, τα σότζι προστατεύουν την ιδιωτική ζωή, αλλά δεν εμποδίζουν τους ήχους. Τα Shōji πιστεύεται επίσης ότι ενθαρρύνουν τους κατοίκους ενός σπιτιού να μιλούν και να κινούνται απαλά, ήρεμα και με χάρη, ένα σημαντικό μέρος του ήθους πίσω από την αρχιτεκτονική σουκίγια-ζουκούρι (sukiya-zukuri). Οι συρόμενες πόρτες παραδοσιακά δεν μπορούν να κλειδωθούν.
Το σότζι έγινε δημοφιλές ως αναπόσπαστο στοιχείο του στυλ σόιν-ζουκούρι, που αναπτύχθηκε στην περίοδο Καμακούρα (1123-1333), καθώς η απώλεια εισοδήματος ανάγκασε τους αριστοκράτες σε πιο λιτή και συγκρατημένη αρχιτεκτονική. Αυτό το στυλ απλοποιήθηκε στην αρχιτεκτονική σουκίγια-ζουκούρι, που ήταν επηρεασμένη από τα τεϊοπωλεία, και εξαπλώθηκε στα σπίτια των απλών ανθρώπων στην περίοδο Έντο (1603-1868), και έκτοτε τα σότζι έχουν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητα. Τα σότζι χρησιμοποιούνται τόσο σε ιαπωνικά σπίτια παραδοσιακού τύπου όσο και σε κατοικίες δυτικού τύπου, ειδικά στο βασίτσου (washitsu) (παραδοσιακό δωμάτιο ιαπωνικού στιλ). Η παραδοσιακή κατασκευή από ξύλο και χαρτί είναι πολύ εύφλεκτη.
Πλαίσιο
μικρογραφία|σύνθετο πλαίσιο κουμίκο (ανοικτό) Το πλαίσιο του σότζι είναι ένα πλαίσιο, που ονομάζεται κόσι (kōshi) (格子, κυριολεκτικά "πλέγμα"). Είναι συναρμολογημένο από αλληλοσυνδεόμενα πηχάκια ξύλου ή μπαμπού, που ονομάζονται κουμίκο (kumiko). "Κουμίκο" σημαίνει κυριολεκτικά "υφασμένος". Οι μισοί αρμοί εναλλάσσονται προς την κατεύθυνση έτσι ώστε τα πηχάκια να είναι συνυφασμένα. Το πλέξιμο είναι δομικό και το χαρτί (το οποίο τεντώνεται ψεκάζοντάς το με νερό ) ενισχύει περαιτέρω το τελικό πλαίσιο. Τα πλαίσια μπορούν εύκολα να σπάσουν πατώντας τα, όταν αποσυναρμολογηθούν και αφαιρεθούν για επανατοποθέτηση χαρτιού. Παραδοσιακά δεν χρησιμοποιούνται μάνδαλα, για να συγκρατούν το πλαίσιο μαζί. Η κόλλα ρυζιού μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί στους αρμούς του πλαισίου.
Τα κωνοφόρα ξύλα προτιμώνται για τα εξαιρετικά, ίσια νερά τους. Τα σότζι με κόσι από σπασμένο μπαμπού ονομάζονται τάκε-σότζι (take-shōji) (竹障子). Τα κόσι είναι μερικές φορές κατασκευασμένα από αλουμίνιο, σε σχήμα που μοιάζει με ξύλο. μικρογραφία| Μισή άρθρωση Τα περισσότερα πλέγματα των σότζι είναι ορθογώνια. Ωστόσο, χρησιμοποιούνται περίπου 200 παραδοσιακά μοτίβα. Το καθένα έχει έναν συμβολισμό, που σχετίζεται με το φυσικό μοτίβο, που στυλιστικά αντιπροσωπεύει. Τα μοτίβα μπορούν επίσης να συνδυαστούν. Ενώ αυτά παραδοσιακά χρησιμοποιούνται για τα σότζι, χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο για άλλα είδη ξυλουργικής, εντός και εκτός Ιαπωνίας. Τα μοτίβα μπορούν να ταξινομηθούν σύμφωνα με το τζιγκούμι (jigumi), το πλέγμα θεμελίωσης. Αυτό μπορεί να είναι τετράγωνο, σε σχήμα διαμαντιού, ή εξαγωνικό. Το ορθογώνιο σότζι μπορεί να στραβώσει, οπότε τα λυγισμένα ελατήρια μπαμπού εισάγονται στην κοντή διαγώνιο, για να τα σπρώξουν πίσω. Μπορεί να υπάρχει σημαντική δεξιοτεχνία στο σχεδιασμό πλαισίων.
Τα κουμίκο είναι τα ωραία ξύλινα πηχάκια του παραπετάσματος, και τα τσουκέκο είναι τα βαρύτερα μέλη (συνήθως στην άκρη). Τα τσουκέκο συνδέονται με συνδέσμους μόρσου - εγκοπής, είτε με άρθρωση τζακούτσι είτε με πιο σύνθετη άρθρωση. Τα τζιγκούμι κουμίκο (jigumi Kumiko) γενικά ενώνονται με απλές μισές αρθρώσεις, αλλά όπου τα τζιγκούμι κουμίκο διασταυρώνονται σε μία μη-δεξιά-γωνία, ή τρεις τέμνουν στο ίδιο σημείο (Mitsu-kude, ) οι γωνίες μπορούν να γίνουν περίπλοκες, και εξειδικευμένα εργαλεία χρησιμοποιούνται για την ταχεία κοπή τους. Τα μικρά κουμίκο μπορούν απλά να τοποθετηθούν με τριβή και να κολληθούν.
Ενώ τα πλαίσια μπορούν να παραχθούν με ελάχιστα εργαλεία χειρός, εξειδικευμένα εργαλεία χειρός, ηλεκτρικά εργαλεία και σφιγκτήρες για κοπή πανομοιότυπων πλαισίων σε μήκος και γωνίες επιταχύνουν τη διαδικασία. Αυτά τα εργαλεία κατασκευάζονται συχνά στο σπίτι. Καθώς η παραγωγή σότζι είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστική, αυτά δίνουν στο κουμίκο σοκούνιν ένα κρίσιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Ενώ τα πλαίσια είναι χειροποίητα, υπάρχει επίσης βιομηχανική μαζική παραγωγή.
Κόσι (Koshi) (ντάντο)
δεξιά|μικρογραφία| Οι πιο ρηχές μαρκίζες σημαίνουν υψηλότερες ξύλινες επενδύσεις Τα χαμηλότερα τμήματα του σότζι, που είναι το πιο πιθανό να βραχούν ή να χτυπηθούν, θα μπορούσαν να γεμίσουν με μία μασίφ ξύλινη επένδυση, που ονομάζεται κόσι (koshi) (腰,こし, κυριολεκτικά, μέση ή ισχίο). Δεν πρέπει να συγχέεται με το κόσι (kōshi), παραπάνω). Ένα τέτοιο σότζι ονομάζεται κοσιζούκε σότζι (koshizuke shoji).
Εάν το πάνελ είναι πάνω από 60 εκατοστά ύψος, ή περίπου το ένα τρίτο του ύψους ολόκληρου του σότζι, το σότζι μπορεί να ονομαστεί κόσι-ντάκα-σότζι (腰高障子,こし だか しょうじ, κυριολεκτικά, υψηλό-κόσι σότζι). Αυτά είναι κάπως αρχαϊκά, καθώς σχεδιάστηκαν, για να προστατεύουν από τη βροχή. Τώρα που τα σότζι σπάνια εκτίθενται στη βροχή (λόγω του ότι είναι πίσω από γυαλί), η κοινή μορφή έχει ένα πολύ χαμηλότερο πλαίσιο και ονομάζεται κόσι-τσούκι-σότζι (koshi-tsuki-shōji) (腰付障子,こし つき しょうじ). Τα μανάκα κόσι σότζι (Manaka koshishōji) (間中腰障子) έχουν κεντρικό κόσι.
Τα ξύλινα πάνελ ήταν συχνά πολύ περίτεχνα διακοσμημένα, από τα τέλη του 1500 και μετά. Το εξωτερικό του κόσι μπορεί να είναι καλυμμένο με ψάθινη κατασκευή, ή το εξωτερικό μέρος να είναι καλυμμένο με χαρτί. Μερικές φορές οι εικόνες πάνω σε χαρτί ήταν κολλημένες σε σανίδα κόσι (haritsuke-e,貼付絵). Οι επικολλημένες εικόνες είναι χαρακτηριστικές του στυλ Σόιν.
Οι σανίδες κόσι μπορούν να στερεωθούν σε ευθείες κάθετες ή οριζόντιες ράγες, που προεξέχουν από τις σανίδες. Οι παλαιότερες ράγες είναι παχύτερες και συχνά λοξά κομμένες. Οι ράγες συχνά ομαδοποιούνται σε ομάδες. Αυτή η ομαδοποίηση ονομάζεται φουκιγιόσε (吹寄).
Ανοιχτό και ημι-ανοιχτό
Οι χώροι μεταξύ του κουμίκο μένουν μερικές φορές ανοιχτοί και το πάνελ κόσι χρησιμοποιείται ως ανοιχτό πλέγμα, ειδικά το καλοκαίρι, για περισσότερη κυκλοφορία του αέρα. Το κόσι μπορεί να μετατραπεί σε παράθυρα (κόσι-μάντο:格子窓,こうしまど, "κόσι-παράθυρο") ή πόρτες (κόσι-ντο:格子戸,こうしど, "πόρτα κόσι"). Τα κόσι, που παραμένουν παραδοσιακά ανοιχτά, συχνά γεμίζουν με τζάμι. Αυτό δεν απαιτεί μεγάλη αλλαγή στην εμφάνιση ή τη δομή τους, και τα κόσι με τζάμια εξακολουθούν να θεωρούνται κόσι. Ορισμένα μοτίβα πλέγματος έχουν εραλδικές σημασίες, προσδιορίζοντας το εμπόριο ενός ιδιοκτήτη καταστημάτων, για παράδειγμα. μικρογραφία|317x317εσ|Ένα δωμάτιο τατάμι, που περιβάλλεται από χάρτινο σότζι. Τα σότζι περιβάλλονται από ένα ενγκάβα (βεράντα/διάδρομος). Το ενγκάβα περιβάλλεται από γκαράσου-ντο, συρόμενα γυάλινα πάνελς. Τα πλαίσια μπορούν επίσης να στηρίζονται με συρματόπλεγμα, για εξαερισμό χωρίς έντομα. Τα σουντάρε-σότζι (Sudare -shōji) (簾障子,すだれ-しょうじ? που ονομάζεται επίσης σού-ντο,簾戸,すど) είναι γεμάτα με καλαμιές Φραγκμίτες, βλαστούς βούρλων, γρασίδι πάμπας ή εξαιρετικό μπαμπού, που συγκρατούνται από μερικές σειρές κλωστών, που υφαίνονται γύρω από τους μίσχους. Αυτά παρέχουν περισσότερη σκιά και αερισμό από τα χάρτινα σότζι και ονομάζονται επίσης νάτσου-σότζι (natsu-shōji) (夏障子: "καλοκαιρινό σότζι"), καθώς μπορεί να χρησιμοποιούνται εποχιακά. Για παράδειγμα, στο Κιότο, τόσο τα χάρτινα σότζι όσο και το φουσούμα θα αφαιρεθούν και θα αντικατασταθούν με σου-ντο και σουντάρε (περσίδες). Αυτό γίνεται συνήθως προς τα τέλη Ιουνίου, πριν τελειώσει η περίοδος των βροχών και αρχίσει το Φεστιβάλ Γκιόν.
Ύφασμα και χαρτί
Τα σότζι είναι πιο συχνά γεμάτα με ένα μόνο φύλλο χαρτιού, επικολλημένο στο πίσω μέρος του πλαισίου (στην εξωτερική πλευρά). Το χαρτί μπορεί επίσης να τοποθετηθεί και στις δύο πλευρές στο σότζι, γεγονός που αυξάνει τη θερμομόνωση και την ηχομόνωση. Το πλαίσιο είναι ακόμα ορατό στο περίγραμμα.
Τα σότζι δεν είναι κατασκευασμένα με ριζόχαρτο, αν και αυτό υποστηρίζεται συνήθως εκτός Ιαπωνίας, πιθανώς απλώς επειδή το "ριζόχαρτο" ακούγεται ανατολίτικο.
Το ύφασμα, συνήθως ένα λεπτό μετάξι, χρησιμοποιείται παραδοσιακά, αλλά η χρήση μειώθηκε με τις βελτιώσεις στην ποιότητα του ουάσι (washi) (ένα ειδικό χαρτί, που διαχέει το φως ιδιαίτερα καλά και εμποδίζει τον άνεμο). Το ουάσι παρασκευάζεται παραδοσιακά από κόζο (kōzo) (μουριά, Broussonetia papyrifera ), μιτσουμάτα (mitsumata) ( Edgeworthia papyrifera ) ή γκάμπι (gampi) ( Wikstroemia canescens ), ή ίνες κάνναβης και πωλείται σε ένα ευρύ φάσμα τύπων. Το ουάσι ήταν παλιότερα κατασκευασμένο σε στενότερες λωρίδες, οι οποίες επικαλύπτονταν κατά μερικά χιλιοστά καθώς ήταν κολλημένες. Κατασκευάζεται τώρα σε ευρύτερα πλάτη και σε ρολά ή μήκη το ύψος μιας κοντής ιαπωνικής πόρτας. Το λευκό χαρτί είναι το πιο δημοφιλές στην Ιαπωνία. Είναι διαθέσιμα και εκρού, αλλά τα πιο σκούρα χρώματα αποφεύγονται, καθώς δεν θα μεταδίδουν το φως. Το ουάσι άρχισε να παράγεται μαζικά τη δεκαετία του 1800, καθιστώντας το πολύ πιο προσιτό. Οι συνθετικές ίνες χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στο χαρτί ουάσι στη δεκαετία του 1960 (στα μέσα της περιόδου Σόουα). Ένα μικρό ποσοστό συνθετικών ινών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση της αντοχής στο σχίσιμο. Τα οπτικά χαρακτηριστικά του ουάσι (washi), όπως η αντανάκλαση και η διασπορά του, επιλέγονται από τον κατασκευαστή.
Το χαρτί καλύπτεται διακοσμητικά εάν σκιστεί,  και, παραδοσιακά, αντικαθίσταται μία φορά το χρόνο στα τέλη Δεκεμβρίου (μερικές φορές λιγότερο συχνά, όπως κάθε δύο χρόνια ). Η κόλλα ρυζιού, που χρησιμοποιείται, για να το κρατήσει στο κουμίκο είναι υδατοδιαλυτό (πάστα σιταριού επίσης μερικές φορές χρησιμοποιείται και διπλής-όψης ταινία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί, ειδικά για το πλαστικοποιημένο χαρτί ).
Τα πλαστικοποιημένα χαρτιά, επικαλυμμένα με βινύλιο, διαρκούν περισσότερο και είναι αρκετά αδιάβροχα, για να σκουπιστούν καθαρά, αλλά όσο πιο παχιά είναι η πλαστική μεμβράνη, τόσο πιο δύσκολο είναι να εγκατασταθεί. Αφού στεγνώσει η κόλλα (~ 6 ώρες ), το μη πλαστικοποιημένο χαρτί μπορεί να ψεκαστεί με νερό, για να το σφίξει (αφαιρώντας τις μικρές ζάρες), αλλά στο πλαστικοποιημένο χαρτί δεν μπορεί να γίνει αυτό. Το χαρτί σότζι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μέρη, όπου θα βραχεί, όπως ένα μπάνιο. Ακόμη και το πλαστικοποιημένο χαρτί θα επηρεαστεί, καθώς το νερό εισχωρεί από τις άκρες.
Παραδοσιακά, το αμπούρα σότζι (abura-shōji) (油障子: "λάδι-σότζι"), που ονομάζεται επίσης άμα σότζι (ama-shōji) (雨障子: "βροχή-σότζι") χρησιμοποιούσε χαρτί (γενικά nishi-no-uchigami,西の内紙), το κολλούσε πάνω του με πάστα με βάση το ξύδι και μετά το άλειφε με λάδι. Αυτό τα έκανε ανθεκτικά στο νερό, έτσι χρησιμοποιήθηκαν, όπου η βροχή μπορούσε να φτάσει κάτω από τις μαρκίζες. Τα παράθυρα με λαδωμένο χαρτί ήταν συνηθισμένα στην Ευρώπη, καθώς οι ρηχές μαρκίζες ευρωπαϊκού τύπου άφηναν ακάλυπτα τα παράθυρα στις βροχοπτώσεις. Στην Ιαπωνία, οι βαθιές μαρκίζες ήταν συμβατικές και τα παράθυρα από λαδωμένο χαρτί ήταν σπάνια.
Το λείο φύλλο χαρτιού, που καλύπτει το πίσω μέρος ενός σότζι μπορεί να δυσκολέψει το πιάσιμο και την ολίσθηση του σότζι από έξω. Για να λυθεί αυτό, ένα τετράγωνο στο πλαίσιο μπορεί να τοποθετηθεί μόνο στην αντίθετη πλευρά, ή/και μια αυλάκωση μπορεί να δημιουργηθεί στο εξωτερικό του πλαισίου. Αυτή η λαβή της πόρτας ονομάζεται hikite.
Ενώ το χαρτί ουάσι εμποδίζει τον άνεμο, επιτρέπει στον αέρα να διαχέεται, επιτρέποντας την κυκλοφορία του αέρα. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στα παραδοσιακά κτήρια, στα οποία καίγεται κάρβουνο και η υγρασία εξατμίζεται από το έδαφος στο χώρο ανίχνευσης κάτω από το υπερυψωμένο ξύλινο δάπεδο. Το ράνμα (πάνελς τραβέρσας/φεγγίτη πάνω από τα συρόμενα πάνελ και καμόι) μπορεί να έχει ανοίγματα, για να ενθαρρύνει περαιτέρω το αεράκι να περνά μέσα από το κτήριο.