cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ Σούμαν
Βιογραφία
Καθοριστική για την εξέλιξή του ήταν η χρονιά 1828, οπότε εγκαταστάθηκε στη Λειψία για να σπουδάσει νομικά, επιθυμία της μητέρας του. Στην πόλη αυτή, που από το Μάιο του 1723 είχε μετακομίσει και εργαστεί ως κάντορας (οργανίστας) ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, υπήρχε αξιόλογη μουσική παράδοση και πλούσια δραστηριότητα. Εκεί λοιπόν άρχισε να παίρνει μαθήματα πιάνου από τον διάσημο δάσκαλο Φρίντριχ Βικ και τότε άρχισε να συνθέτει και τα πρώτα του έργα για πιάνο. Θα μπορούσε μάλιστα να κάνει αξιόλογη καριέρα ως πιανίστας, αν μια μέθοδος που είχε επινοήσει ο ίδιος για να δυναμώσει τα δάκτυλά του δεν του προκαλούσε παράλυση στο δεξί χέρι.
Το 1830 εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και αφοσιώθηκε στη μουσική. Συνεργαζόταν μάλιστα με το πιο γνωστό μουσικό περιοδικό της εποχής, το Allgemeine Musikalische Zeitung στο οποίο έγραψε μια ενθουσιώδη κριτική για τον συνομήλικό του νεαρό και άγνωστο ακόμα Φρεντερίκ Σοπέν. Όμως τα πολύ συντηρητικά αισθητικά κριτήρια του εκδότη του περιοδικού δεν ταίριαζαν με τις ιδέες και τις αντιλήψεις του Σούμαν και έτσι σύντομα επήλθε η ρήξη. Το 1834 ο Σούμαν ίδρυσε το Neue Zeitschrift für Musik, ένα περιοδικό που υπερασπιζόταν τους νέους συνθέτες αλλά και τους μεγάλους δασκάλους του παρελθόντος, έχοντας μεταξύ των συνεργατών του τον Βικ και τον Φέλιξ Μέντελσον. Ο ίδιος διηύθυνε το περιοδικό και έγραφε κριτικές υπογράφοντας συχνά με τα ψευδώνυμα "Ευσέβιος" και "Φλορεστάν", δύο φανταστικά πρόσωπα που αντιπροσώπευαν τους δύο αντίθετους πόλους του ανήσυχου χαρακτήρα του.
Στο σπίτι του δασκάλου του γνώρισε την κόρη του Κλάρα, εξαιρετικά ταλαντούχα πιανίστρια και συνθέτρια. Οι δύο νέοι ερωτεύτηκαν σύντομα, ο πατέρας της όμως ήταν κατά της σχέσης τους γιατί πίστευε ότι θα ήταν εμπόδιο στη μουσική καριέρα της. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τελικά, χωρίς την άδειά του, το 1840.
Τα χρόνια ως το 1845 ήταν τα πιο παραγωγικά: συνέθεσε πολλά έργα, έκανε πολλές περιοδείες μαζί με τη σύζυγό του, βασική ερμηνεύτρια των έργων του, κερδίζοντας συνεχώς φήμη. Από το 1845 όμως η δραστηριότητά του περιοριζόταν σταδιακά, ενώ παράλληλα εμφανίστηκε και πρόβλημα ψυχασθένειας. (Η ψυχολογία του είχε διαταραχθεί ήδη από τη νεότητά του, όταν πέθανε ο πατέρας του, και το πρόβλημα ήταν μάλλον κληρονομικό, αφού και η αδερφή του Εμιλί υπέφερε από παρόμοια πάθηση).
Η ασθένειά του τον οδήγησε σε μια απόπειρα αυτοκτονίας το 1854. Από τότε νοσηλευόταν σε νευρολογική κλινική και τελικά πέθανε στις 29 Ιουλίου 1856 σε ηλικία 46 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Γεώργιος Σαριδάκης (αθλητής)
Ο  Γεώργιος Σαριδάκης (Σμύρνη 1885 - ? ), ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου και τρίτος Ολυμπιονίκης το 1906.
Ο Σαριδάκης ήταν αθλητής του Πανιώνιου. Πήρε μέρος στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα και στα 3.000 μέτρα βάδην όπου τερμάτισε τρίτος με επίδοση 15:33.0 πίσω από τους Γκιόργκι Στάντικς και Χέρμαν Μίλερ. Στους Πανιώνιους αγώνες του 1906 στην Σμύρνη ήταν 1ος στα 1500 μ.βάδην με επίδοση 7,53.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του βάδην Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1906 Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες
Γιώργος Ψύχος
Ο Γιώργος Ψύχος (γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου του 1973) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ν.Ο. Βουλιαγμένης, του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας, με την οποία είχε πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και του 2000.
Σουφιάν Ελ Μπακαλί
Ο Σουφιάν Ελ Μπακαλί (αραβικά: سفيان البقالي, γέννηση: 7 Ιανουαρίου 1996) είναι Μαροκινός αθλητής του στίβου, Χρυσός Ολυμπιονίκης στα 3.000 μέτρα με φυσικά εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.
Καριέρα
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο αγώνισμα των 3.000 μέτρων με εμπόδια, όπου κατέκτησε την 4η θέση. Έναν χρόνο μετά κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Λονδίνο, στο ίδιο αγώνισμα. Το 2018, έγινε Πρωταθλητής Μεσογειακών Αγώνων στα 3.000 μέτρα με εμπόδια. Το 2019, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Λιβάδι Πιερίας
Το Λιβάδι Πιερίας, είναι ημιορεινός οικισμός (υψόμ. 200 μ.) του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στην Π.Ε. Πιερίας. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νομού, 43 χλμ. ΒΔ της Κατερίνης. Έχει πληθυσμό 235 κατοίκων με βάση την απογραφή του 2011, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία (καπνός, βαμβάκι) και την κτηνοτροφία.
Συγκεκριμένα βρίσκεται βορειοδυτικά του Κολινδρού πάνω σε μια χαμηλή λοφοσειρά, που αποτελεί την οριογραμμή ανάμεσα στην Πιερία και την Ημαθία, σε υψόμετρο 200 μέτρων. Η απόστασή του από τον Κολινδρό είναι 8 χιλιόμετρα. Το 2006 ξεκίνησε η κατασκευή δρόμου ,βγάζοντας το χωριό από την προηγούμενη απομόνωσή του. Έτσι, σήμερα το Λιβάδι επικοινωνεί με την έδρα αλλά και με τα άλλα Δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Κολινδρού.
Από αθλητική άποψη, το χωριό έιχε έναν Γυμναστικό Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με την επωνυμία "Ο Λειβαδιακός".Ιστορικά στοιχεία Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για το χωριό ανάγεται στα 1761, όπως φαίνεται από τα έγγραφα του ιεροδικείου της Βέροιας. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο οικισμός αγοράστηκε από πλούσιους Έλληνες, οι οποίοι ζούσαν στις παροικίες της παραδουνάβιας ζώνης. Ο τόπος και η γύρω περιοχή τέθηκαν στην κυριότητα της ιερής μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους. Έπειτα από λίγο καιρό οικοδομήθηκε το μεγαλοπρεπές Μετόχι, το οποίο διασώζεται μέχρι σήμερα. Το Λιβάδι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι και στις αρχές του εικοστού αιώνα είχε 100 Χριστιανούς κατοίκους. Η τότε ονομασία του ήταν Βούλυστα ή Βούλτιστα. Στη δεκαετία του ' 30 είχε Δημοτικό Σχολείο, με 34 μαθητές. Ως κοινότητα το Λιβάδι αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967. Το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται στο Λιβάδι, συγκεντρώνει πολλούς προσκυνητές. Στο κέντρο του χωριού ενδιαφέρων είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου που είναι και ο προστάτης του χωριού.
Παραπομπές
Λιβάδι
Άγιοι Θεόδωροι Κορινθίας
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι κωμόπολη του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νομού, κοντά στα σύνορα με την Αττική, χτισμένη κατά μήκος των ακτών του Σαρωνικού, 65 χιλιόμετρα δυτικά της Αθήνας.
Η περιοχή μέχρι τη δεκαετία του 1960 ήταν κυρίως αγροτική, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισε η δημιουργία βιομηχανικών εγκαταστάσεων στα δυτικά του οικισμού. Η μεγαλύτερη βιομηχανική εγκατάσταση της περιοχής, η οποία θεωρείται και η μεγαλύτερη βιομήχανια της χώρας, είναι τα διυλιστήρια της ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ, που βρίσκονται δυτικότερα του οικισμού.
Επίσης δυτικά του οικισμού βρίσκεται και το γνωστό ηφαίστειο «Σουσάκι
Ο πληθυσμός των Αγίων Θεοδώρων, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είναι 5.960 κάτοικοι και παρουσιάζει αυξητική τάση.
Υπάρχουν δυο εκδοχές για την ονομασία της αρχαίας Κρομμυώνας. Η πρώτη εκδοχή είναι πως πήρε την ονομασία αυτή επειδή ευνοούσε την ανάπτυξη του κρεμμυδιού και η δεύτερη εκδοχή είναι πως πήρε την ονομασία της από τον γιο του Ποσειδώνα Κρόμμο. Η περιοχή έγινε γνωστή από τον μύθο της Φαίας, του τρομερού αγριόχοιρου που φόνευσε ο μυθικός ήρωας Θησέας στο πέρασμα του από την Τροιζήνα προς την Αθήνα.
Σημαντικό επίσης εύρημα είναι ένας μικρός κυκλικός χώρος ο οποίος δεν έχει προσδιοριστεί εάν είναι λατρευτικός χώρος ή μικρή ορχήστρα θεάτρου.
Πορεία του πληθυσμού:
Συγκοινωνίες
Οι Άγιοι Θεόδωροι συνδέονται με την Αθήνα μέσω του Αυτοκινητοδρόμου Α8 (διέρχεται από την βόρεια πλευρά του οικισμού) και με την παλαιά εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου που διέρχεται μέσα από τον οικισμό. Συνδέονται επίσης με τον προαστιακό σιδηρόδρομο, μέσω του σιδηροδρομικού σταθμού Αγίων Θεοδώρων.
Διοικητικές μεταβολές
Οι Άγιοι Θεόδωροι αποτέλεσαν έδρα του δήμου Αγίων Θεοδώρων που λειτούργησε στο διάστημα 1994-2010. Ο δήμος περιλάμβανε τον οικισμό των Αγίων Θεοδώρων και την περιοχή γύρω από αυτών και είχε έκταση 98 τ.χλμ. Είχε προέλθει από την αναγνώριση της κοινότητας Αγίων Θεοδώρων σε δήμο, η οποία είχε συσταθεί το 1912.
Ο δήμος Αγίων Θεοδώρων καταργήθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2010 και ο οικισμός εντάχθηκε στον νέο δήμο  Λουτρακίου - Αγίων Θεοδώρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κορινθίας
Χαβιέρ Λόπεθ Βαγιέχο
Ο Χαβιέρ Λόπεθ Βαγιέχο (Ισπ.:Javier Lopez Vallejo), είναι Ισπανός διεθνής βετεράνος τερματοφύλακας, ο οποίος από τον Αύγουστο του 2010, ανήκε στο ρόστερ της Καβάλας όπου και έκανε τρεις εμφανίσεις. Γεννήθηκε στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στην Παμπλόνα που ανήκει στην επαρχία της Ναβάρε, στις 22 Σεπτεμβρίου του 1975.
Διεθνείς ομάδες
Δεν παρέμεινε πολύ, καθώς τον Αύγουστο του 10, πηγαίνει βόρεια, στην πόλη της Καβάλας, αφού είχε έρθει σε συμφωνία λόγω του καλού χρηματικού ποσού που θα παίρνει. Έχει αγωνιστεί περίπου όσες φορές αγωνίστηκε με τον Λεβαδειακό, και εδώ πάλι είναι επιλεγμένος ως δεύτερος τερματοφύλακας.
Με την εθνική Ισπανίας
Γενικά, ο Λόπεθ δεν τόλμησε να δοκιμάσει την τύχη του στην μεγάλη ομάδα της εθνικής Ισπανίας, για αυτό έφτασε μέχρι την ομάδα των κάτω των 23. Το 1990, μπαίνει στην ομάδα των 16, μέχρι το 1992, ενώ ανάμεσα σε αυτές τις χρονιές το 1991, κλήθηκε να βρίσκεται με την ομάδα των 17. Το 1991 μάλιστα, βρισκόταν και με την ομάδα των 18, αλλά εκεί παρέμεινε περισσότερο από τις προηγούμενες, δηλαδή μέχρι το 1994. Για μόνο χρονιά αγωνίστηκε στην ομάδα των 19, ενώ από το 1993, μέχρι το 1998, αγωνίστηκε και με την ομάδα των 20. Τέλος, μέχρι το 1997, αγωνίστηκε με την ομάδα των 23, και ύστερα σταμάτησε αγωνίζεται ως ποδοσφαιριστής της εθνικής Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑ Οσασούνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16
Showgirls
Showgirls ονομάζεται μία δραματική κινηματογραφική ταινία Αμερικανικής παραγωγής. Προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες τον Φεβρουάριο του 1996, ενώ σε πολλές χώρες έχει κριθεί ακατάλληλη για ανηλίκους λόγω των πολλών λεπτομερών αισθησιακών σκηνών της, για τις αποκαλυπτικές γυμνές σκηνές, καθώς και για τη χρήση βωμολοχιών. Η σκηνοθεσία ανήκει στον Πολ Βερχόβεν και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν αναλάβει οι Ελίζαμπεθ Μπέρκλεϊ, Τζίνα Γκέρσον και Κάιλ ΜακΛάχλαν.
Πλοκή
Η Νόμι Μαλόουν (Ελίζαμπεθ Μπέρκλεϊ), μια φιλόδοξη ερασιτέχνης χορεύτρια, ταξιδεύει στο Λας Βέγκας προκειμένου να ακολουθήσει το όνειρό της. Στην πρώτη της νύχτα εκεί πέφτει θύμα ληστείας και βρίσκει συμπαράσταση από μια άγνωστη γυναίκα με το όνομα Μόλι. Η Μόλι προτείνει στη Νόμι να συγκατοικήσουν κι εκείνη δέχεται. Με την πάροδο των ημερών κι ενώ οι δυο γυναίκες έχουν αναπτύξει φιλική σχέση, η Νόμι καταφέρνει να βρει δουλειά ως στριπτιζέζ σε νυχτερινό χώρο διασκέδασης. Δεν αρκείται όμως σε αυτό, καθώς καταφέρνει και εξασφαλίζει ακρόαση για ένα γυμνόστηθο, αισθησιακό χορευτικό πρόγραμμα σε δημοφιλές καζίνο/χώρο αναψυχής της πόλης. Προσλαμβάνεται αμέσως μα σύντομα ανακαλύπτει πως ο χώρος που εργάζεται βρίθει από ανθρώπους που θέλουν απλά να φροντίσουν τα συμφέροντα τους, δίχως να υπολογίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Παρ'όλα ταύτα η Νόμι έχει στόχο να γίνει η κεντρική χορεύτρια του μπαλέτου κι έτσι αποφασίζει να ακολουθήσει τις τακτικές των συναδέλφων της. Μετά το τέλος μιας παράστασης και καθώς η Νόμι εισέρχεται στα παρασκήνια, σπρώχνει τη κεντρική χορεύτρια απο της σκάλες, κάνοντας το να φανεί σαν ατύχημα. Η κεντρική χορεύτρια καταλήγει στο νοσοκομείο με σπασμένα κόκαλα κι έτσι η Νόμι αναλαμβάνει τη θέση της στο μπαλέτο. Μετά απο μια μικρή περίοδο επιτυχίας και δημοφιλούς καριέρας, η Νόμι αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Λας Βέγκας, αφού αποκαλύπτεται πως έχει διαφορετικό ονοματεπώνυμο από αυτό που έχει δηλώσει και πως η ζωή της μέχρι τότε υπήρξε ταραχώδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Αμερικανικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ήφαιστος (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ήφαιστος μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γιουνές Εσσαλχί
Ο Γιουνές Εσσαλχί (20 Φεβρουαρίου 1993) είναι Μαροκινός αθλητής του στίβου.
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 5000 μέτρα.
Παραπομπές
Εσαλχι
Ντέρεκ Λώρενς
Ο Ντέρεκ Λώρενς (αγγλικά: Derek Lawrence) είναι βρετανός μουσικός παραγωγός, γνωστότερος για τη συνεργασία του με τους Deep Purple για τα τρία πρώτα τους άλμπουμ, τους Wishbone Ash και τους Jethro Tull.
Στις αρχές της δεκαετίας του '70, ηχογράφησε τα άλμπουμ "Wishbone Ash", "Pilgrimage", "Argus" και "Live Dates" του ροκ συγκροτήματος Wishbone Ash. Επίσης, έκανε την παραγωγή για τον δίσκο Green Bullfrog, στον οποίο συμμετείχαν αρκετοί μουσικοί, μεταξύ αυτών ο Τόνι Άστον, ο Ρίτσι Μπλάκμορ, ο Ίαν Πέις, ο Τζιμ Σάλιβαν, κ.α. Στη συνέχεια, έκανε παραγωγή για άλμπουμ της εταιρείας "Retreat" και όταν η εταιρεία διαλύθηκε, το 1976, ο Λώρενς μετακόμισε στην Αμερική όπου εργάστηκε σε άλμπουμ των χέβι μέταλ συγκροτημάτων Angel και Fist. Επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία το 1979, όντας λιγότερο ενεργός κατά την δεκαετία του '80 συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες όπως η Καρλ Γουάιν και ο Τόνι Γουίλσον.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Βέργα (αποσαφήνιση)
Σημειώσεις
^ Η βέργα, που σημαίνει ράβδος και βίτσα, είναι λατινογενής λέξη που προέρχεται από την λέξη "virga" και που συναντάται στην γαλλική γλώσσα ως "verge".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1999-00
Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 1999–2000 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 64 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 4 διαφορετικούς ομίλους με 16 ομάδες ο καθένας. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική ενώ οι 6 τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.
Συμμετέχουσες ομάδες
Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν:
Πρωταθλητές
Μετά το τέλος του πρωταθλήματος την άνοδο στην Γ' Εθνική εξασφάλισαν οι:
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1999-2000
Ερνέστο Σάμπατο
Ο Ερνέστο Σάμπατο (24 Ιουνίου 1911 - 30 Απριλίου 2011, ισπανικά: Ernesto Sabato ) ήταν Αργεντίνος συγγραφέας και λογοτέχνης ιταλικής καταγωγής.
Πρώτα χρόνια, σπουδές και πολιτική στράτευση
Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1911 στο χωριό Ρόχας στην Επαρχία του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή. Ο πατέρας του ήταν Ιταλός μετανάστης, ενώ η μητέρα του κατά το ήμισυ Αλβανίδα και κατά το ήμισυ Ιταλίδα. Ήταν το προτελευταίο από τα έντεκα παιδιά τους. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και κατόπιν φοίτησε στο Εθνικό Κολέγιο της πόλης Λα Πλάτα. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης.
Το 1933, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό κόμμα κι έγινε γραμματέας της Κομμουνιστικής Νεολαίας.
Οικογένεια και ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1936 γύρισε στο Μπουένος Άιρες. Παντρεύτηκε τη Ματίλδε Κουσμίνσκι-Ρίχτερ με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Φεδερίκο και τον Μάριο. Το 1938 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στη Φυσική, και με αίτηση του καθηγητή του Bernardo Houssay (ο οποίος αργότερα πήρε το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής), πήγε με υποτροφία στο Ινστιτούτο Ζολιό-Κιουρί, στο Παρίσι. Το 1939, πριν εκραγεί ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, πήγε στις ΗΠΑ, διότι η υποτροφία του είχε μεταφερθεί στο Massachusetts Institute of Technology (MIT).Την επόμενη χρονιά, το 1940, γύρισε στην Αργεντινή και δίδαξε στο Universidad Nacional de La Plata. Το 1941 γνωρίστηκε και δημιούργησε φιλικούς δεσμούς με τους Μπόρχες, Οκάμπο, Κασάρες και Μπιάνκο. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα La Nacion. Το 1943 εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο και πήγε να ζήσει με τη γυναίκα του και τον πρώτο του γιο στις οροσειρές της Κόρδοβα. Το 1945 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, «Το ον και το σύμπαν, μια συλλογή δοκιμίων. Θα του απονεμηθούν το πρώτο βραβείο της Δημαρχίας του Μπουένος Άιρες και το βραβείο της Εταιρείας Αργεντίνων Συγγραφέων. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον έκανε να χάσει την πίστη του στην επιστήμη και να στραφεί στο γράψιμο. Το 1946 θα είναι χρονιά πολύ σημαντική για την Αργεντινή: πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέχθηκε με τη στήριξη διαφόρων κομμάτων ο Χουάν Περόν. Το 1947 ο Σάμπατο ξαναπήγε στο Παρίσι για να εργαστεί στην UNESCO. Αλλά την ίδια χρονιά παραιτήθηκε και γύρισε στην πατρίδα του.
Πρώτο μυθιστόρημα
Το 1948 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα, El Túnel (Το Τούνελ) από τον οίκο Sur του Μπουένος Άιρες. Γίνεται ευνοϊκά δεκτό από τους κριτικούς. Πρόκειται για την εξομολόγηση του ζωγράφου Χουάν Πάμπλο Καστέλ, ο οποίος έχει δολοφονήσει τη μοναδική γυναίκα που μπορούσε να τον κατανοήσει. Σε όλο το μυθιστόρημα ο Καστέλ προβληματίζεται για τις πράξεις του και για τις πράξεις των άλλων. Ως αφηγητής, ο Καστέλ περιγράφει με λεπτομέρεια γιατί σκότωσε την ερωμένη του, τη Μαρία Ιριβάρνε. Το 1951 εκδόθηκε μια συλλογή δοκιμίων του με τίτλο «Άνθρωποι και γρανάζια. Στοχασμοί πάνω στο χρήμα, τον ορθό λόγο και την πτώση του καιρού μας». Νέα συλλογή δοκιμίων, η «Ετεροδοξία», το 1953. Το 1955, χρονιά που έπεσε ο Περόν, έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του Φρανσίσκο Σάμπατο.
Πώς είδε τον περονισμό
Το 1956 εξέδωσε το κείμενο «Το άλλο πρόσωπο του περονισμού. Ανοιχτή επιστολή στον Μάριο Αμαδαίο», όπου πίστωνε στον Χουάν Περόν την πολιτική του που απέβλεπε στην ενίσχυση των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων. Επίσης το «Η περίπτωση Σάμπατο. Βασανιστήρια και ελευθερία του Τύπου. Ανοιχτή επιστολή στον στρατηγό Αράμπουρου», μια καταγγελία του περονισμού ως υπεύθυνου για βασανιστήρια πολιτικών του αντιπάλων.
Συγγραφέας και ενεργός πολίτης
Με εισήγηση του Αλμπέρ Καμί, που εκτιμούσε το έργο του, ο εκδοτικός οίκος Γκαλιμάρ κυκλοφόρησε το «Τούνελ» στα γαλλικά. Το 1958 ανέλαβε τη διεύθυνση μορφωτικών σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών, θέση από την οποία σύντομα παραιτήθηκε. Το 1961 εξέδωσε στο Μπουένος Άιρες το μυθιστόρημα «Περί ηρώων και τάφων». Το 1963 εκδίδει το «Ο συγγραφέας και τα φαντάσματά του». Το 1964 έχασε τη μητέρα του Χουάνα Μαρία Φερράρι. Το 1966 εξέδωσε το «Ποίημα για τον θάνατο του Χουάν Λαβάγιε - ηρωικό έπος», το οποίο μελοποίησε ο Εδουάρδο Φαλού. Το 1967 μεταφράστηκε στα γαλλικά το «Περί ηρώων και τάφων», αλλά κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο «Αλεξάνδρα». Τη γερμανική έκδοση προλόγισε ο Βίτολντ Γκόμπροβιτς. Το 1968 εκδόθηκε το έργο «Τρεις προσεγγίσεις του καιρού μας: Ρομπ Γκριγιέ,Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ζαν-Πολ Σαρτρ». Επίσης, του απονεμήθηκε το Βραβείο του Ινστιτούτου Εξωτερικών Σχέσεων της Στουτγκάρδης. Με τον τίτλο «Οδοιπορικόν» εκδόθηκε μια ανθολογία διαφόρων κειμένων του το 1969. Το 1970 κυκλοφόρησε μια βελτιωμένη έκδοση του έργου του «Ο συγγραφέας και η καταστροφή». Το 1971 εξέδωσε το έργο «Πολιτικές» ενώ αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «La Opinion». Το 1973, χρονιά που επέστρεψε στην Αργεντινή ο Χουάν Περόν, εξέδωσε το έργο «Η κουλτούρα στο εθνικό σταυροδρόμι». Το 1974 εξέδωσε το μυθιστόρημα «Αβαδδών ο εξολοθρευτής». Του δόθηκε το Μεγάλο Βραβείο Αργεντινών Συγγραφέων, ενώ από τη γαλλική κυβέρνηση ανακηρύχθηκε Ιππότης των Τεχνών και των Γραμμάτων. Το 1975 η Αργεντινή του απένειμε το Βραβείο Εθνικής Καταξίωσης. Ο «Αβαδδών ο εξολοθρευτής» κυκλοφόρησε στα γαλλικά και τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερου Ξένου Βιβλίου. Ακόμη, εκδόθηκαν στην Αργεντινή οι «Διάλογοι Μπόρχες - Σάμπατο». Το 1977 πήρε το ιταλικό βραβείο Μέντιτσι. Το 1978 η Ισπανία του απένειμε τον Μεγάλο Σταυρό της Αναγνώρισης του Πολίτη. Το 1982 κυκλοφόρησαν τα πεζά άπαντά του.
Ποτέ ξανά
Το 1984 ορίστηκε από τον πρόεδρο της Αργεντινής Ραούλ Αλφονσίν πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την Εξαφάνιση Προσώπων, η οποία διερεύνησε την τύχη όσων εξαφανίστηκαν επί καθεστώτος Βιντέλα τη δεκαετία του 1970. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας εκδόθηκαν το 1984 σε έναν τόμο υπό τον τίτλο «Nunca Más» («Ποτέ Ξανά»). Τη χρονιά αυτή του απονεμήθηκαν πολλές διακρίσεις: Διακεκριμένος Πολίτης του Μπουένος Άιρες, επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Αντιοχείας στην Κολομβία, Βραβείο Γκαμπριέλα Μιστράλ από την Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών, Βραβείο Θερβάντες.
Διακρίσεις
Το 1985 στην Ιταλία έγινε Μέγας Αξιωματικός του Τάγματος της Τιμής. Το 1986 τιμήθηκε με τον Σταυρό του Μεγάλου Αξιωματικού της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Το 1987 ονομάστηκε από τον Φρανσουά Μιτεράν Commandeur de la Legion d' Honneur. Το 1989 πήρε στο Ισραήλ το βραβείο Ιερουσαλήμ, ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Μούρσια στην Ισπανία, τιμήθηκε στη Σορβόνη. Εκδόθηκε ένας τόμος συζητήσεών του με τον Κάρλος Κατάνια, με τίτλο «Ανάμεσα στο γράμμα και το αίμα». Το 1991 έγινε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Ροσάριο της Αργεντινής. Ο εκδοτικός οίκος Seix Barral δρομολόγησε την έκδοση των απάντων του. Το 1993 εξέδωσε το «Πριν το τέλος», την πνευματική και λογοτεχνική του διαθήκη.
Απώλειες
Το 1995 πήρε το βραβείο Ισμαήλ Κανταρέ και έγινε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Τορίνο. Ήταν η χρονιά που έχασε τον γιο του Φεδερίκο σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Το 1996 κυκλοφόρησε στο Παρίσι ένα αφιέρωμα στο έργο του, ο τόμος «Έργα πεζά. Ανέκδοτα αποσπάσματα και αλληλογραφία» από τις Editions du Seuil. Το 1998 πέθανε η σύζυγός του. Στις 26 Ιανουαρίου 2006, ο Ερνέστο Σάμπατο ένωσε τη φωνή του με άλλες διεθνείς προσωπικότητες όπως ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο Μάριο Μπενεντέτι, ο Πάμπλο Μιλανές και άλλοι, ζητώντας την ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο και να μην ενωθεί με τις ΗΠΑ.
Τάνγκο και Ίντερνετ
Λάτρης του τάνγκο (και του Κάρλος Γαρδέλ) αλλά και των νέων τεχνολογιών, ήταν ο πρώτος Αργεντίνος συγγραφέας που κυκλοφόρησε σε μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου το δοκίμιό του La Resistencia (2000).
Το τέλος μιας μακράς λαμπρής διαδρομής
Στις 30 Απριλίου 2011 ανακοινώθηκε από την οικογένειά του ο θάνατός του, στο σπίτι του, στο Σάντος Λουγάρες του Μπουένος Άιρες. Απεβίωσε λίγους μήνες πριν κλείσει τα 100 του χρόνια ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αργεντινοί δοκιμιογράφοι
Ωριαία αστρολογία
Ωριαία αστρολογία είναι αρχαίος κλάδος της αστρολογίας ο οποίος βασίζεται στις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες και οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι ώστε να παρέχει απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις με βάση τη χρονική στιγμή που έγινε η ερώτηση. Σπουδαία παραδείγματα είναι ο Δωρόθεος της Σιδώνος, ο Μανίλιος , ο Ερμής Τρισμέγιστος, ο Ηφαιστίωνας , ο Βέττιος Βαλέντιος , ο Κλάβδιος Πτολεμαίος , ο Αντίοχος Αθηναίος , ο Παύλος Αλεξανδρεύς, ο Ολυμπιόδωρος , ο Αμπού-Μασάρ, που έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ και αποτέλεσε τον κεντρικό ιδρυτή της Ισλαμικής Αστρολογίας, και ο Ντέιβιντ Πίνγκριν.
Η διαδικασία είναι η εξής: Ο ενδιαφερόμενος πηγαίνει στον αστρολόγο με ένα ζητούμενο και του υποβάλει μια ερώτηση. Ο αστρολόγος, αφού ακούσει με προσοχή την ερώτηση του ερωτώντα, καταστρώνει τον ωριαίο χάρτη του ενδιαφερομένου, δίνοντας βάση σε δυο καίρια στοιχεία: την ώρα που γίνεται η ερώτηση και τις γεωγραφικές συντεταγμένες του τόπου στον οποίο βρίσκεται ο αστρολόγος.
Υπάρχουν τρία παρεμφερή συστήματα ωριαίας αστρολογία με σχετικές τεχνικές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστρολογία
Τζαν Ντουντάρ
Ο Τζαν Ντουντάρ (γεν. 1961) είναι Τούρκος δημοσιογράφος και αρχισυντάκτης της εφημερίδας Τζουμχουριέτ.
Βιογραφικό
Ο Τζαν Ντουντάρ γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου του 1961 στην Άγκυρα. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του πανεπιστημίου της Άγκυρας. Συνέχισε τις σπουδές του στο London School of Journalism από όπου πήρε μεταπτυχιακό το 1988. Το 1996 πήρε διδακτορικό στις πολιτικές επιστήμες στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής (Middle East Technical University), στην Άγκυρα. Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.
Εργάστηκε δύο χρόνια (1983 -1985) στην εφημερίδα Χουριέτ. Από τον Ιανουάριο του 1999 μέχρι τον Απρίλιο του 2000 εργάστηκε στην εφημερίδα Σαμπάχ ενώ αργότερα στην Μιλλιέτ. Έχει εργαστεί επίσης στις εφημερίδες Nokta, Haftaya Bakış, Söz και Tempo. Από το 1979 μέχρι το 1983 και από το 1989 μέχρι το 1995 συμμετείχε στις ενημερωτικές εκπομπές Yanki και 32. Gün αντίστοιχα. Το 2008 έγραψε το σενάριο της ταινίας Μουσταφά, που αναφέρεται στον Κεμάλ Ατατούρκ και τον παρουσιάζει ως έναν κανονικό άνθρωπο με τις φοβίες του και τα πάθη του και όχι ως έναν ήρωα χωρίς ανθρώπινη διάσταση.
Τον Αύγουστο του 2013 ο Τζαν Ντουντάρ απολύθηκε από την εφημερίδα Μιλλιέτ εξαιτίας αυτών που έγραφε για τις διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί, στην Κωνσταντινούπολη και για τις εξελίξεις στην Αίγυπτο.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2015 έγινε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Τζουμχουριέτ, η οποία τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς βραβεύτηκε από την οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Reporters Without Borders Prize) «για την ανεξάρτητη και θαρραλέα άσκηση δημοσιογραφίας».
Λίγο αργότερα ο Ντουντάρ και ο επικεφαλής του γραφείου της Τζουμχουριέτ στην Άγκυρα, Ερντέμ Γκιούλ, συνελήφθησαν με τις κατηγορίες της κατασκοπείας, της αποκάλυψης εμπιστευτικών εγγράφων και της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση, ύστερα από τη δημοσίευση από την εφημερίδα φωτογραφιών, που έδειχναν φορτηγά των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, της ΜΙΤ, να μεταφέρουν όπλα στους Ισλαμιστές αντάρτες, στη Συρία. Μετά τη δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι αυτοί που δημοσίευσαν αυτές τις φωτογραφίες θα πληρώσουν βαρύ τίμημα γι’ αυτό.
Ο Ντουντάρ και ο Γκιούλ έμειναν στη φυλακή 92 ημέρες και τελικά αφέθησαν ελεύθεροι στις 26 Φεβρουαρίου 2016 αφού το Ανώτατο Δικαστήριο της Τουρκίας αποφάσισε ότι η κράτησή τους συνιστούσε «αδικαιολόγητη στέρηση της ελευθερίας».
Περίπου δυόμιση μήνες αργότερα, στις 6 Μαΐου 2016, έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντουντάρ, μπροστά στα δικαστήρια της Κωνσταντινούπολης, όπου ο Τούρκος δημοσιογράφος είχε προσέλθει για να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες που του αποδίδονταν, για τη δημοσίευση των προαναφερθέντων φωτογραφιών. Ο δράστης πυροβόλησε εναντίον του δύο φορές χωρίς να τον τραυματίσει και στη συνέχεια συνελήφθη.
Τελικά το δικαστήριο καταδίκασε τον Ντουντάρ και τον Γκιούλ σε φυλάκιση πέντε ετών και δέκα μηνών, για την κατηγορία της αποκάλυψης κρατικών μυστικών ενώ τους έκρινε αθώους για την κατηγορία της κατασκοπείας.
Βιβλία
''Μας συνέλαβαν! Μια μαρτυρία από τη φυλακή'', Can Dündar (Εκδ. Κριτική, 2017) http://kritiki.gr/product/mas-sinelavan/
Hymne à l'amour
Το Hymne à l'amour (γαλλικά «Ύμνος στην αγάπη») είναι δημοφιλές γαλλικό τραγούδι ερμηνευμένο από την Εντίτ Πιάφ. Οι στίχοι γράφτηκαν από την ίδια την Πιάφ, ενώ η μουσική είναι της Μαργκερίτ Μονό.
Επιλόχεια κατάθλιψη
Η επιλόχεια κατάθλιψη είναι ένα είδος κλινικής κατάθλιψης η οποία μπορεί να επηρεάσει τις γυναίκες και λιγότερο συχνά τους άντρες μετά από τη γέννηση ενός παιδιού. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η επιλόχεια κατάθλιψη επηρεάζει το 15% των γυναικών, ενώ μόνο μία στις τέσσερις περιπτώσεις διαγιγνώσκεται από τους ιατρούς και αντιμετωπίζεται.
Hymne à l'amour
Η Πιαφ τραγούδησε για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι στο καμπαρέ «Βερσαλλίες» στη Νέα Υόρκη στις 14 Σεπτεμβρίου 1949. Ήταν γραμμένο για τον εραστή της και την αγάπη της ζωής της, το Γάλλο μποξέρ Μαρσέλ Σερντάν. Στις 27 Οκτωβρίου του 1949 ο Σερντάν σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα κατά την πτήση του από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη, για να έρθει να τη δει. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στις 2 Μαΐου 1950.
Επιλόχεια κατάθλιψη
Επιλόχεια θλίψη
Η επιλόχεια θλίψη είναι μια ήπιας μορφής διαταραχή της συμπεριφοράς η οποία βιώνεται από το 80% των γυναικών μετά τον τοκετό. Τα συμπτώματα συνήθως διαρκούν λίγες ώρες ή μερικές μέρες και περιλαμβάνουν κλάμα, εκνευρισμό, υποχονδρίαση, υπνηλία, διαταραχές στη συγκέντρωση, απομόνωση και πονοκέφαλο. Η επιλόχεια θλίψη δεν σχετίζεται με την επιλόχεια κατάθλιψη, ούτε με την επιλόχεια ψύχωση.
Hymne à l'amour
Έχει μεταφερθεί στην αγγλική γλώσσα ως «If You Love Me (Really Love Me)» και στην ισπανική ως «Himno Al Amor».
Επιλόχεια κατάθλιψη
Συμπτώματα επιλόχειας κατάθλιψης
Τα συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης μπορούν να συμβούν σε διάστημα από 24 ώρες μέχρι 6 μήνες μετά τη γέννηση ενός παιδιού.
Hymne à l'amour
Κατηγορία:Τραγούδια της Εντίθ Πιάφ Κατηγορία:Τραγούδια του 1950
Επιλόχεια κατάθλιψη
Αίτια
Δεν έχει εντοπιστεί κάποια συγκεκριμένη αιτία που να θεωρείται υπεύθυνη για την εμφάνιση επιλόχειας κατάθλιψης, αν και μερικοί πιστεύουν ότι η επιλόχεια κατάθλιψη μπορεί να προκληθεί από ορμονικές διαταραχές ή από κάποια ψυχική ασθένεια πριν την εγκυμοσύνη. Άτομα με οικογενειακό ιστορικό ψυχικών νοσημάτων φαίνεται να αναπτύσσουν πιο εύκολα επιλόχεια κατάθλιψη. Διακοπή της εγκυμοσύνης (π.χ. αποβολή του εμβρύου ή έκτρωση) αυξάνει τις πιθανότητες ανάπτυξης επιλόχειας κατάθλιψης.
Θεραπεία
Το είδος της θεραπείας που θα εφαρμοστεί για την αντιμετώπιση της κατάθλιψης μετά τον τοκετό εξαρτάται από τον μορφή και την σοβαρότητά της διαταραχής.
Αναφορές
Κατηγορία:Συναισθηματικές διαταραχές Κατηγορία:Τοκετός
Γκόϊκο Ζετς
O  Γκόϊκο Ζετς {σερβικά: Gojko Zec}, [ (Οραχόβιτσα, Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, νυν Κροατία, 15 Σεπτεμβρίου 1935, — 3 Νοεμβρίου 1995, Λουάντα, Αγκόλα ] ήταν Γιουγκοσλάβος, Σερβικής καταγωγής, πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ως ποδοσφαιριστής, είχε μια ασήμαντη καριέρα αγωνιζόμενος στην ομάδα νέων του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και την ΦΚ Βόζντοβατς.
Προπονητική καριέρα στη Γιουγκοσλαβία
Πραγματοποίησε τα πρώτα προπονητικά του βήματα στα τμήματα υποδομών της ΦΚ Βόζντοβατς σε ηλικία 27 ετών. Ωστόσο η πρώτη του θητεία ως βασικός προπονητής, ήταν τη σεζόν 1969-70 στην ΟΦΚ Βελιγραδίου (01.07.1969 - 30.06.1970). Τo καλοκαίρι του 1970 ξεκίνησε στον πάγκο της Παρτιζάν Βελιγραδίου και παρέμεινε μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου 1971 ενώ η σεζόν 1972-73 τον βρήκε στον πάγκο της Μπόρατς Μπάνια Λούκα. Τη σεζόν 1973-74 εργάστηκε στη Βοϊβοντίνα και τη διετία 1974-76 στη Ριέκα.
Στη συνέχεια ανέλαβε για μια διετία (1976-78) τον Ερυθρό Αστέρα, ενώ παράλληλα διετέλεσε και μέλος της τριμελούς Επιτροπής Εκλεκτόρων της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας για 6 αγώνες (26/6/1977-30/11/1977), μαζί με τους Μάρκο Βάλοκ και Στέβαν Βίλοτιτς. Κατά τη θητεία του ως προπονητής του Ερυθρού Αστέρα κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (1976-77). Το 1983, επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα για τρεις σεζόν. Οι προπονητικές μέθοδοί του υπήρξαν καινοτόμες. Ειδικά τη σεζόν 1983/84, όπου η ομάδα δεν ξεκίνησε καλά το πρωτάθλημα έχοντας μόνο 5 νίκες στα πρώτα 14 παιχνίδια, έψαχνε να βρει τρόπο να ταρακουνήσει την ομάδα, προσλαμβάνοντας ψυχίατρο (τον τότε άσημο και μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας των Σερβοβοσνίων, τον Ράντοβαν Κάρατζιτς) .Η ομάδα σημείωσε τρεις σερί νίκες μέχρι την ανάπαυλα στο πρωτάθλημα, ενώ στη συνέχεια έφτασε στην κατάκτηση του τίτλου (1984), και στη συνέχεια του Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας, την επόμενη χρονιά (1985). Το 1986, έχασε τον τίτλο στη διαφορά τερμάτων, με ένα γκολ, υπέρ της Παρτιζάν Βελιγραδίου, μετά από μια τελευταία αγωνιστική που σημαδεύτηκε από αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Οι υποψίες ήταν τέτοιες που αρχικά η Γιουγκοσλαβική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αφαίρεσε τον τίτλο από την Παρτιζάν, πριν τον ανακτήσει με έφεση στα δικαστήρια, ελλείψει στοιχείων.
Ο Ζετς υπήρξε ένας από τους λίγους προπονητές στη Σερβία που είχαν την τιμή να προπονήσουν και τους δύο αιώνιους αντιπάλους (Ερυθρός Αστέρας και Παρτιζάν) ενώ είναι επίσης ο μόνος προπονητής που κοουτσάρισε και τις τρεις μεγαλύτερες ομάδες του Βελιγραδίου: Ερυθρό Αστέρα, Παρτιζάν και ΟΦΚ Βελιγραδίου.
Θάνατος
Ο Ζετς δολοφονήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1995 στη Λουάντα, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Το κίνητρο και οι δράστες δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ, και η βασικότερη υπόθεση είναι ότι ο Ζετς βρέθηκε σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή, αφού εργαζόταν στην Αγκόλα σε μια ασταθή περίοδο καθώς διεξάγονταν στη χώρα, εμφύλιος πόλεμος. Μετά τη δολοφονία του στη Λουάντα, διοργανώνεται ετησίως, τουρνουά μνήμης προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βόζντοβατς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Αχλί Ντουμπάι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπάρτακ Σουμπότιτσα
Non, je ne regrette rien
μικρογραφία|Η Εντίθ Πιάφ, ερμηνεύτρια του τραγουδιού "Non, je ne regrette rien" είναι ένα γαλλικό τραγούδι που συντέθηκε από τον Σαρλ Ντυμόν, με στίχους από τον Μισέλ Βωσέρ. Γράφτηκε το 1956 και είναι γνωστό με την καταγραφή του 1960 από την Εντίθ Πιάφ. Ο τίτλος μεταφράζεται ως "Όχι, δε μετανιώνω για τίποτα".
Η Πιαφ αφιέρωσε το τραγούδι στη γαλλική Λεγεώνα των Ξένων. Κατά τη στιγμή της ηχογράφησης, η Γαλλία συμμετέχει σε μια στρατιωτική σύγκρουση, τον Αλγερινό Πόλεμο (1956-1962), η οποία υποστήριζε το προσωρινό πραξικόπημα του 1961 από το γαλλικό στρατό. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε όταν η αντίσταση είχε καμφθεί. Άφησαν τους στρατώνες τραγουδώντας το τραγούδι, το οποίο έχει πλέον γίνει μέρος της κληρονομιάς της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων και τραγουδιέται όταν είναι σε παρέλαση.
Ως ένδειξη της ευελιξίας του, το τραγούδι εγκρίθηκε επίσης ως "προσωπικός ύμνος" από ένα πρόσωπο από αντίθετο πολιτικό πόλο: τον πρώην Ολλανδό στρατιώτη Γιόχαν Κορνέλις Πρίνσεν (περισσότερο γνωστό ως Poncke Princen), ο οποίος εγκατέλειψε το 1948, προσχώρησε στην ανεξαρτησία της Ινδονησίας, όπου επαναστάτες αγωνίζονται κατά των Ολλανδών, και πέρασε περισσότερα από οκτώ χρόνια στις φυλακές της χώρας του, που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο των διαφόρων δικτατοριών.
Το τραγούδι έχει καταγραφεί από τουλάχιστον μια δωδεκάδα άλλων καλλιτεχνών.
Χρησιμοποιείται ως το φινάλε της ταινίας "La vie en rose", μια βιογραφία της Πιάφ. Η ταινία κλείνει με το εναρκτήριο τραγούδι στο θέατρο Olympia τον Νοέμβριο του 1960.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια της Εντίθ Πιάφ Κατηγορία:Τραγούδια του 1956
Ροντόλφο Τσελέτι
Ο Ροντόλφο Τσελέτι (Rodolfo Celletti, 13 Ιουνίου 1917 – 4 Οκτωβρίου 2004) ήταν ιταλός μουσικολόγος, κριτικός, δάσκαλος φωνητικής και μυθιστοριογράφος. Θεωρείται ως ένας εκ των κορυφαίων μελετητών της οπερατικής φωνής και της ιστορίας της οπερατικής ερμηνείας. Δημοσίευσε πολλά βιβλία και αρθογράφησε εκτενώς για θέματα της όπερας, ενώ εξέδωσε και αρκετά μυθιστορήματα.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 13 Ιουνίου 1917. Υπηρέτησε στον ιταλικό στρατό από το 1937 έως το 1943. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Αρχικά ακολούθησε μια επιτυχημένη πορεία ως στέλεχος επιχειρήσεων στο Μιλάνο και, αργότερα, στράφηκε στη μουσικολογία και την κριτική μουσικής ως αυτοδίδακτος.
Ήταν κριτικός μουσικής του ιταλικού εβδομαδιαίου περιοδικού Epoca επί σειρά ετών και τακτικός συνεργάτης των εντύπων la Repubblica, L'opera, Nuova rivista musicale italiana, Opera (βρετανικό περιοδικό) και Amadeus. Εξέδωσε αρκετά μουσικολογικά βιβλία με οπερατική θεματολογία, με πιο αξιοσημείωτο το Le grandi voci (1964), που, στην εποχή του, θεωρούταν εκ των πληρέστερων πηγών βιογραφιών και κριτικών των σπουδαίων μονωδών της όπερας. Ιδιαίτερα επιτυχημένο ήταν και το έργο του για την ιστορία του μπελ κάντο Storia del belcanto (1983), που έκτοτε έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα τσέχικα.
Από το 1980 έως το 1993 ήταν Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ ντέλλα Βάλε ντ' Ίτρια (Festival della Valle d'Itria) που διοργανωνόταν στη Μαρτίνα Φράνκα. Ακόμα, ο Τσελέτι δίδαξε μονωδία παραδίδοντας ατομικά αλλά και σεμιναριακά μαθήματα, πολλά εκ των οποίων πραγματοποιήθηκαν στο Φεστιβάλ ντέλλα Βάλε ντ' Ίτρια. Η επιφανής βουλγάρα υψίφωνος Ράινα Καμπάιβανσκα υπήρξε μαθήτριά του· η Καμπάιβανσκα εξέφρασε σε αρκετές περιπτώσεις την εκτίμησή της για τη διδασκαλία του Τσελέτι, που βασιζόταν στη βαθιά γνώση της παλαιάς τέχνης του μπελ κάντο.
Πέθανε τον Οκτώβριο του 2004 σε ηλικία 87 ετών. Τον Αύγουστο του επόμενου έτους, στο Φεστιβάλ ντέλλα Βάλε ντ' Ίτρια, το Ρέκβιεμ σε ντο ελάσσονα του Κερουμπίνι αφιερώθηκε στη μνήμη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κριτικοί της μουσικής Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί κριτικοί
Θέμης Χατζής
Ο Θέμης Χατζής (γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1972) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του περιφερειακού.
Καριέρα
Ο Θέμης Χατζής ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον Ποσειδώνα Ιλισίων. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών μεγάλων ομάδων, με τον Ολυμπιακό Πειραιώς να είναι αυτός που τελικά κατάφερε να τον αποκτήσει. Με την Πειραϊκή ομάδα, ο Χατζής κατέκτησε αρκετούς τίτλους τόσο σε εγχώριο, όσο και σε διεθνές επίπεδο, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ του 2002, όπου ο Ολυμπιακός νίκησε στον τελικό τη Χόνβεντ με σκορ 9–7, αλλά και του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ το ίδιο έτος, έπειτα από νίκη 6–5 επί της Βάσας στη Βουδαπέστη. Η διπλή αυτή ευρωπαϊκή επιτυχία, σε συνδυασμό με την κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά και του Κυπέλλου Ελλάδας το 2002, αποτέλεσε τη σημαντικότερη στιγμή για το σύλλογο, καθώς ήταν η πρώτη ομάδα υδατοσφαίρισης στον κόσμο που κατάφερνε να κατακτήσει όλους τους τίτλους τους οποίους διεκδίκησε.
Το 2004, ο Χατζής αποφάσισε να αποσυρθεί από το πόλο, ωστόσο το 2010 επανήλθε στην ενεργό δράση σε ηλικία 38 ετών και μετεγγράφη στο Ν.Ο. Αργοστολίου.
Το 2012, ο Νηρέας Λαμίας, ο οποίος αγωνιζόταν τότε στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, ανακοίνωσε επίσημα την απόκτηση του Χατζή. Η ομάδα της Λαμίας έμελλε να αποτελέσει και τον τελευταίο σταθμό της πολυετούς καριέρας του Χατζή.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Θέμης Χατζής έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και του 2000.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς
Ιάκομπα Ιταλέλι
Ο Ιάκομπα Ιταλέλι (Iakoba Taeia Italeli) είναι πολιτικός και ο σημερινός Γενικός Διοικητής (ή Γενικός Κυβερνήτης) του Τουβαλού.
Πολιτικά αξιώματα
Από το 2006 ως το 2010 υπηρέτησε ως υπουργός παιδείας και αθλητισμού, καθώς επίσης και υγείας, στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Απισάι Ιελέμια.
Προφίλ της εκλογικής του περιφέρειας
Ο Ιταλέλι εξελέγη στην εκλογική περιφέρεια ως αντιπρόσωπος της ατόλλης Νούι, χωρίς να εκπροσωπεί κόμμα. Εκπροσωπεί μία περιφέρεια όπου ομιλούνται 3 γλώσσες, καθώς πολλοί από τους κατοίκους του Νούι κατάγονται από το Κιριμπάτι και για τον λόγο αυτό ομιλούν την Γκιλμπερτέζικη γλώσσα, εκτός από την γλώσσα Τουβαλού και την αγγλική.
Γενικός Κυβερνήτης
Στις 16 Απριλίου 2010 ο Ιταλέλι ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης και διαδέχτηκε στο αξίωμα αυτό τον Φιλόιμεα Τελίτο. Το 2013 αντιμετώπισε πολιτική κρίση. Η κυβέρνηση του Γουίλι Τελάβι ηττήθηκε στην επαναληπτική εκλογή στη Νουκουφετάου στις 28 Ιουνίου και με τον τρόπο αυτό απώλεσε την πλειοψηφία της στο Κοινοβούλιο. Η Αντιπολίτευση πλέον είχε την πλειοψηφία των εδρών (8 έναντι 7) και ζήτησε αμέσως τη σύγκληση του Κοινοβουλίου από την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Τελάβι επικαλέστηκε το Σύνταγμα που ανέφερε ότι μόνο μία φορά το χρόνο πρέπει να συγκαλείται το Κοινοβούλιο. Αυτό σήμαινε ότι ο ίδιος δεν ήταν υποχρεωμένος να συγκαλέσει το Κοινοβούλιο πριν το Δεκέμβριο του 2013. Η Αντιπολίτευση κατέφυγε στο Γενικό Κυβερνήτη και ο Ιταλέλι έκανε χρήση των επιπλέον εξουσιών του στις 3 Ιουλίου, διατάζοντας το Κοινοβούλιο να επανασυγκληθεί, παρά την αντίθετη επιθυμία του πρωθυπουργού, στις 30 Ιουλίου. Την ίδια ημέρα, και ενώ η κυβέρνηση αντιμετώπιζε πρόταση μομφής, παραιτήθηκε από βουλευτής (και από υπουργός) ο υπουργός Υγείας Τάομ Τανουκάλε, οπότε η κυβέρνηση είχε μόνο 3 ενεργούς υπουργούς εκτός από τον ίδιο τον Τελάβι. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Καμούτα Λατάσι, απέρριψε το αίτημα της αντιπολίτευσης για τη συζήτηση της πρότασης μομφής και αποφάσισε να μη συγκληθεί ξανά το Κοινοβούλιο παρά μόνο μέχρι να διεξαχθούν επαναληπτικές εκλογές. Αυτό σήμαινε ότι θα δινόταν παράταση ζωής στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Τελάβι. Ωστόσο, την 1η Αυγούστου 2013 ο γενικός κυβερνήτης Ιταλέλι απομάκρυνε τον πρωθυπουργό Τελάβι. Στις 2 Αυγούστου 2013 η κυβέρνηση του Τελάβι κατέρρευσε και με πρόταση μομφής, την οποία πέρασε ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Ενέλε Σοποάγκα. Το μέλος της αντιπολίτευσης, Ταουκελίνα Φινικάσο ισχυρίστηκε ότι ο πρωθυπουργός είχε αποπειραθεί να απομακρύνει τον γενικό κυβερνήτη Ιταλέλι, κάτι που επέφερε την απομάκρυνση του πρωθυπουργού, με βάση το Σύνταγμα. Ο Σοποάγκα έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Τουβαλού
Δραστηριότητα εκτός σκάφους
thumb|right|Ο [[Στήβεν Ρόμπινσον προσδεδεμένος στον ρομποτικό βραχίονα σε αποστολή διαστημικού λεωφορείου (STS-114), προκειμένου να επισκευάσει το σκάφος. Στο βάθος κάτω διακρίνεται το Κέρας της Αφρικής.]] Δραστηριότητα εκτός σκάφους (Extravehicular activity, EVA) στην αστροναυτική ονομάζεται οποιαδήποτε δραστηριότητα που εκτελείται από έναν αστροναύτη έξω από ένα διαστημικό σκάφος το οποίο βρίσκεται πάνω από τη Γραμμή Κάρμαν. Συνήθως ως συνώνυμο του όρου χρησιμοποιείται από τα μέσα ενημέρωσης η φράση περίπατος στο διάστημα («spacewalk»), αλλά η EVA αφορά και τον χρόνο που πέρασαν οι αστροναύτες στην επιφάνεια της Σελήνης, έξω από τη σεληνάκατο (κοινή ονομασία «moonwalk»). Εξάλλου, εξαιτίας της αυξημένης επικινδυνότητας της παραμονής εκτός σκάφους σε σχέση με τον χρόνο στο διάστημα εντός του σκάφους, οι αστροναύτες δεν βγαίνουν στην κυριολεξία «για περίπατο» στο διάστημα, αλλά μόνο για να επιτελέσουν κάποια συγκεκριμένη εργασία ή εργασίες. Επιπλέον, κυριολεκτώντας, δεν είναι δυνατόν να περπατήσει κάποιος στο διάστημα.
Η έξοδος αστροναύτη στο διάστημα μπορεί να είναι είτε με πρόσδεση στο σκάφος τους (δια της οποίας ο αστροναύτης μπορεί είτε να προμηθεύεται οξυγόνο και ηλεκτρική ενέργεια, είτε όχι), είτε χωρίς πρόσδεση. Διαστημικός περίπατος με πρόσδεση έγινε για πρώτη φορά από τον Σοβιετικό αστροναύτη («κοσμοναύτη») Αλεξέι Λεόνοφ το 1965, ενώ χωρίς πρόσδεση έγινε μόλις το 1984. Σήμερα προτιμώνται οι έξοδοι με πρόσδεση, για λόγους ασφαλείας. Δραστηριότητες εκτός σκάφους έχουν πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα αστροναύτες αρκετών εθνικοτήτων στα διαστημικά προγράμματα της ΕΣΣΔ/Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Κίνας.
Ιστορία
Οι σχεδιαστές της NASA χρησιμοποίησαν τον όρο για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1960 για το Πρόγραμμα «Απόλλων» και την προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη, επειδή οι αστροναύτες θα έβγαιναν έξω από το σκάφος τους για να συλλέξουν δείγματα σεληνιακών πετρωμάτων και να στήσουν επιστημονικά πειράματα. Ως δοκιμή, και καθώς ήταν σημαντικό σε πρώτο στάδιο να υπάρχει τουλάχιστον ένας ακόμα αστροναύτης στην αποστολή, ο οποίος θα παρέμενε στο σκάφος κατά την έξοδο του άλλου, αποφασίσθηκε κάτι τέτοιο να γίνει στα πλαίσια του Προγράμματος «Τζέμινι». Ωστόσο, καθώς η Σοβιετική Ένωση ήταν έντονα ανταγωνιστική στο να διατηρήσει την πρωτοπορία που είχε ως τότε στην επανδρωμένη πτήση, ο τότε Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ διέταξε τη μετατροπή της μονοθέσιας διαστημικής κάψουλας Βοστόκ σε ένα διθέσιο ή τριθέσιο διαστημόπλοιο, που ονομάσθηκε Βοσχόντ, προκειμένου να είναι ανταγωνιστικό με τα σκάφη των προγραμμάτων «Τζέμινι» και «Απόλλων». Οι Σοβιετικοί μπόρεσαν να εκτοξεύσουν δύο επανδρωμένα σκάφη Βοσχόντ προτού οι ΗΠΑ εκτοξεύσουν το πρώτο επανδρωμένο «Τζέμινι».
Τα συστήματα του Βοσχόντ απαιτούσαν ψύξη από τον αέρα της καμπίνας (του θαλάμου του πληρώματος) για την αποφυγή υπερθερμάνσεως, οπότε χρειαζόταν έναν αεροθάλαμο για την έξοδο και την είσοδο ενός αστροναύτη από την καμπίνα πληρώματος, που παρέμενε υπό ατμοσφαιρική πίεση. Αντίθετα, τα συστήματα των «Τζέμινι» δεν απαιτούσαν ψύξη, επιτρέποντας την έξοδο και την είσοδο του αστροναύτη κατευθείαν από τον αποσυμπιεσμένο θάλαμο πληρώματος μέσα από μία θυρίδα. Εξαιτίας αυτού, το αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα υιοθέτησε διαφορετικούς ορισμούς για την ακριβή διάρκεια μιας EVA από ό,τι το σοβιετικό (και στη συνέχεια το ρωσικό). Το δεύτερο ορίζει ως αρχή της δραστηριότητας εκτός σκάφους τη στιγμή κατά την οποία ο αστροναύτης βρίσκεται σε κενό αέρα, μετά το άνοιγμα της εξωτερικής θυρίδας του αεροθαλάμου, ενώ στην αμερικανική ορολογία η EVA αρχίζει όταν ο αστροναύτης βγάλει το κεφάλι του έξω από το σκάφος.
Ο πρώτος «περίπατος στο διάστημα»
Η πρώτη EVA έλαβε χώρα στις 18 Μαρτίου 1965 από τον Σοβιετικό κοσμοναύτη Αλεξέι Λεόνοφ, ο οποίος πέρασε 12 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα στο κενό, βγαίνοντας έξω από το διαστημόπλοιο Βοσχόντ 2. Σε αυτή τη χρονική διάρκεια, διένυσε μαζί με το σκάφος γύρω στα 5.000 χιλιόμετρα περιφερόμενος γύρω από τη Γη. Εφοδιασμένος με μεταλλικό εξοπλισμό πλάτης που περιείχε οξυγόνο αρκετό για 45 λεπτά αναπνοής, ο Λεόνοφ δεν είχε άλλο τρόπο ελέγχου της κινήσεώς του στο διάστημα εκτός από το τράβηγμα του μήκους 15,35 μέτρων σχοινιού που τον συνέδεε με το σκάφος. Αυτό ήταν σχετικά εύκολο, αλλά η διαστημική στολή του φούσκωσε από την εσωτερική της πίεση σε σχέση με το κενό του διαστήματος και έγινε τόσο άκαμπτη, ώστε δεν μπορούσε να πατήσει το κουμπί της φωτογραφικής μηχανής που έφερε στο στήθος του.
Στο τέλος του «διαστημικού περιπάτου» του, η διόγκωση της στολής του, του προκάλεσε ένα πολύ σοβαρότερο πρόβλημα: ο Λεόνοφ εισήλθε με λάθος τρόπο από την ύψους 2,5 μέτρων και διαμέτρου 1,2 εξωτερική θυρίδα του αεροθάλαμου, με το κεφάλι πρώτα, με αποτέλεσμα να σφηνώσει εκεί και να μην μπορεί να ξαναμπεί στο σκάφος. Χρειάσθηκε να μειώσει αργά την πίεση στο εσωτερικό της στολής του, ώστε να μη προσβληθεί από ασθένεια αποσυμπίεσης («νόσο των δυτών»). Με αυτόν τον τρόπο, μόλις και μετά βίας μπόρεσε να επιστρέψει στο εσωτερικό του σκάφους μετά από άλλα 12 λεπτά, κατά τη διάρκεια των οποίων η θερμοκρασία του σώματός του αυξήθηκε κατά 1,8 βαθμό Κελσίου από την προσπάθεια και την υπερένταση. Πέρασαν σχεδόν 4 χρόνια προτού να αποτολμήσει Σοβιετικός άλλη έξοδο εκτός σκάφους.