cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατριάρχης Φώτιος Α´
Αποτίμηση
Ο Γκίμπον πιστεύει ότι η φιλοδοξία του υπήρξε ίση προς την περιέργειά του (τη φιλομάθειά του) και ότι θυσίασε την παγκόσμια ειρήνη για μια σύντομη και αμφίβολη βασιλεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί συγκλητικοί
Power of the Night
Το Power of the Night είναι το δεύτερο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Επανεκδόθηκε το 1997 από την "Edel Music" με το μπόνους τραγούδι "Sleep", το 2002 από την "SPV" με τις ζωντανές εκτελέσεις των "Power of the Night" και "Sirens" και το 2011 από την "EarMusic" με τις ζωντανές εκτελέσεις των "Hounds" και "City Beneath the Surface".
Η ηχογράφηση του "Power of the Night" πραγματοποιήθηκε στα "Bearsville Studios" της Νέας Υόρκης, με παραγωγό τον Μαξ Νόρμαν γνωστό για την συνεργασία του με καλλιτέχνες όπως ο Ozzy Osbourne, οι Megadeth, οι Armored Saint, οι Death Angel, κ.α..
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος τον οποίο ηχογράφησε ο μπασίστας Κιθ Κόλινς με τους Savatage, αφού αντικαταστάθηκε από τον Τζόνι Λι Μίντλτον το 1986.
Το άλμπουμ έλαβε μέτριες προς θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,2 / 5, το "Metal Archives" 75% και το "Metal Storm" 7,7.
Τραγούδια
1. Power of the Night (J.Oliva, C.Oliva) - 5:13
2. Unusual (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:27
3. Warriors (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 4:03
4. Necrophilia (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 3:36
5. Washed Out (J.Oliva, C.Oliva) - 2:13
7. Fountain of Youth (J.Oliva, C.Oliva, Collins, Wacholz) - 4:31
8. Skull Session (J.Oliva, C.Oliva) - 3:21
9. Stuck on You (J.Oliva, C.Oliva, Collins) - 3:10
10. In the Dream (J.Oliva, C.Oliva) - 4:15
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Power of the Night" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Λακκούδα Δράμας
Η Λακκούδα, έως το 1927 γνωστή ως Λακαβίτσα, είναι ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Νευροκοπίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Βουαντίσουαφ Κόμαρ
Ο Βουαντίσουαφ Στέφαν Κόμαρ (πολωνικά: Władysław Stefan Komar) (11 Απριλίου 1940 - 17 Αυγούστου 1998) ήταν Πολωνός αθλητής της σφαιροβολίας, ηθοποιός και καμπαρέζος. Αγωνίστηκε σε τρεις Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες μεταξύ 1964 και 1972 και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο, με ρίψη στα 21,18 μέτρα. Το παρατσούκλι του ήταν «Κινγκ Κονγκ» Κόμαρ, όπως αποδίδεται σε άρθρο του Sports Illustrated.
Οι προσωπικές του καλύτερες ρίψεις στη σφαιροβολία ήταν 21,19 μέτρα σε ανοιχτό στίβο (Βαρσοβία, 1974) και 20,32 μέτρα σε κλειστό στίβο (Γκρενόμπλ, 1972), αμφότερα εθνικά ρεκόρ κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Πρώιμη ζωή
Ο Κόμαρ γεννήθηκε στο Κάουνας της Λιθουανίας στις 11 Απριλίου 1940. Οι γονείς του ήταν οι Βουαντίσουαφ Κόμαρ-Ζαμποζίνσκι και Βάντα Γιασίνσκα. Ως πολωνική οικογένεια ευγενών κατείχαν ένα αρχοντικό στο Ρογκούβεκ (τώρα Ραγκουβέλε). Και οι δύο γονείς του ήταν αθλητές - ο πατέρας του αγωνίστηκε για τη Λιθουανία ως Βλάντας Κομάρας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1934 στο άλμα εις ύψος και 110 μέτρα μετ΄ εμποδίων και η μητέρα ήταν σφαιροβόλος, η οποία έθεσε εθνικό ρεκόρ στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οικογένεια μετακόμισε στο Γκουλμπίνι (λιθουανικά: Didieji Gulbinai). Ο πατέρας του, ο οποίος κατά τη διάρκεια του πολέμου βοήθησε το πολωνικό αντιγερμανικό κίνημα αντίστασης, τον Εσωτερικό Στρατό, δολοφονήθηκε το 1944 στο Γκλιτίσκες από μια ομάδα πολιτοφυλακής Ypatingasis būrys. Μετά την είσοδο του Κόκκινου Στρατού το 1945, ο νεαρός Βουαντίσουαφ διέφυγε με τη μητέρα του και τη μεγαλύτερη αδελφή του στη Βαρσοβία, καθώς η μητέρα φοβόταν ότι θα μπορούσαν να σταλούν στη Σιβηρία από τους Σοβιετικούς, όπως πολλοί πρώην ιδιοκτήτες γης. Πρώτα ταξίδεψαν μέσω του Μπιαουίστοκ στη Βαρσοβία και ακολούθως δόθηκε σε ορφανοτροφείο κοντά στο Πόζναν, στη Δυτική Πολωνία. Το 1953, αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο ορφανοτροφείο, η μητέρα του τον έφερε να ζήσει μαζί της στη Βαρσοβία.
Καριέρα πυγμαχίας
Το πρώτο άθλημα που ασχολήθηκε ο Κόμαρ ήταν η ερασιτεχνική πυγμαχία, την οποία άρχισε να ασκεί το 1955 και αγωνίστηκε στην κατηγορία των βαρέων βαρών. Έφτασε στο σημείο να εκπροσωπήσει τη χώρα του σε επίπεδο κάτω των 20 ετών. Ο τελευταίος αγώνας του ήταν σε αγώνα ομαδικού εφήβων εναντίον της Ιταλίας το 1959, όταν έπεσε νοκ άουτ από τον Τζόρτζιο Μαστέγκιν στον πρώτο γύρο. Μετά από αυτό πείστηκε να στραφεί στον στίβο, αν και αρχικά ασχολήθηκε επίσης με το ράγκμπι και τη χειροσφαίριση.
Καριέρα στίβου
Στην αρχή της καριέρας του στον στίβο αγωνίστηκε επίσης στο άλμα εις ύψος και στο δέκαθλο. Έθεσε βαλε μάλιστα πολωνικό ρεκόρ στο τελευταίο το 1963. Το σημαντικό ντεμπούτο του Κόμαρ σε μεγάλες διοργανώσεις ήρθε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962 στο Βελιγράδι, όπου τερμάτισε τέταρτος, πίσω από τον συμπατριώτη του, Άλφρεντ Σοσγκούρνικ. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους έριξε τη σφαίρα στα 18,60 μέτρα, το πρώτο του εθνικό ρεκόρ. Τον Ιούνιο του 1964, βελτίωσε το εθνικό ρεκόρ στα 19,50 μέτρα, μόλις 6 εκατοστά από το ευρωπαϊκό ρεκόρ. Αυτό το αποτέλεσμα τον έκανε ένα από τα φαβορί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Οκτωβρίου που διεξήχθησαν στο Τόκιο, ωστόσο, κατάφερε μόνο να τερματίσει στην ένατη θέση με 18,20 μέτρα. Το 1966 έθεσε το πολωνικό ρεκόρ κλειστού στίβου με 19,20 μέτρα και αργότερα εκείνο το έτος το ρεκόρ ανοιχτού στίβου με 19,61 μέτρα. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στο δεύτερο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Βουδαπέστη, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Στους τρίτους του Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Μόναχο, κέρδισε το αγώνισμα της σφαιροβολίας με ρίψη στα 21,18 μέτρα, μόλις ένα εκατοστό πιο μακριά από τον Αμερικανό Τζορτζ Γουντς και τέσσερα μπροστά από τους Ανατολικογερμανούς, Μπρίζενικ και Γκις.
Μετά το στίβο
Μετά την αποχώρησή του ως αθλητής του στίβου, ο Κόμαρ έγινε ηθοποιός. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από δέκα ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των <i id="mwQA">Kazimierz Wielki</i> (1976), Boris Godunov (1986), Πειρατές του Ρόμαν Πολάνσκι (1986), καθώς και στις Magnat (1987) και Kiler (1997).
Έλαβε μέρος σε επαγγελματική παράσταση πάλης, που διοργάνωσε ένας πρώην Πολωνός Ολυμπιονίκης, ο Άντζεϊ Σούπρον, που έκανε περιοδεία στη Σοβιετική Ένωση το 1989 και το 1990.
Θάνατος
μικρογραφία| Τάφος των Βουαντίσουαφ Κόμαρ και Ταντέους Σλουσάρκσι στη [[Βαρσοβία.]] Ο Κόμαρ πέθανε στις 17 Αυγούστου 1998 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα επιστρέφοντας από μια συνάντηση στίβου στο Μιεντζιζντρόγιε, μαζί με έναν άλλον Ολυμπιονίκη, στο άλμα επί κοντώ, τον Ταντέους Σλουσάρσκι. Συμπτωματικά, το αυτοκίνητο στο οποίο χτύπησαν οδηγούσε ένας άλλος αθλητής, πρώην σπρίντερ, ο Γιαρόσουαφ Μάζετς, ο οποίος πέθανε αρκετές ημέρες αργότερα. Μια μνημονιακή συνάντηση στίβου στο όνομά τους πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Μιεντζιζντρόγιε.
Προσωπική ζωή
Ο Κόμαρ παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη σύζυγός του, Μαουγκοζάτα Σπιχάλσκα (γεν. 1942), ήταν κόρη του Μάριαν Σπιχάλσκι, εξέχοντος Πολωνού κομμουνιστή πολιτικού. Χώρισαν το 1973. Με τη δεύτερη σύζυγό του, Μάρια (1950-2008), πρώην αθλήτρια της πετοσφαίρισης, απέκτησε έναν γιο, τον Μικοουάι (γεν. 1977), που έγινε φωτογράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της σφαιροβολίας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πολωνοί πυγμάχοι Κατηγορία:Πολωνοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Μερσβεϊγιέρ
Το Μερσβεϊγιέρ (Μερσβάιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Πεπόνι
μικρογραφία|δεξιά|Πεπόνι της ποικιλίας reticulatus. Το πεπόνι (Cucumis melo - Σικυός ο πέπων), Αρχ. πέπων (ο κοινός), είναι ο καρπός της πεπονιάς. Ανάλογα με την ποικιλία τα πεπόνια διαφέρουν στο σχήμα, στο μέγεθος, στο χρώμα της φλούδας και της σάρκας, στο άρωμα και στη γεύση.
Ιστορία
Τα πεπόνια προήλθαν από την Αφρική ή από τις θερμές κοιλάδες της Νοτιοδυτικής Ασίας, ιδιαίτερα το Ιράν και την Ινδία, από όπου σταδιακά άρχισαν να εμφανίζονται στην Ευρώπη προς το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι γνωστό ότι τα πεπόνια καλλιεργήθηκαν από τους αρχαίους Αιγυπτίους. Ωστόσο, οι πρόσφατες ανακαλύψεις σπόρων πεπονιού που χρονολογούνται μεταξύ 1350 και 1120 π.Χ. σε ιερά πηγάδια Νουραγικής έδειξαν ότι τα πεπόνια πρωτοεμφανίστηκαν στην Ευρώπη από τον Νουραγικό πολιτισμό της Σαρδηνίας κατά την Εποχή του Χαλκού. Τα πεπόνια ήταν από τα πρώτα φυτά που εξημερώθηκαν στον Παλαιό Κόσμο και από τα πρώτα είδη καλλιέργειας που έφεραν οι δυτικοί στον Νέο Κόσμο. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι στον Νέο Κόσμο καταγράφονται ως αναπτυσσόμενα μέλι και πεπόνια καζάμπα ήδη από το 1600. Πολλές φυλές ιθαγενών Αμερικανών στο Νέο Μεξικό, συμπεριλαμβανομένων των Acoma, Cochiti, Isleta, Navajo, Santo Domingo και San Felipe, διατηρούν μια παράδοση καλλιέργειας των δικών τους χαρακτηριστικών ποικιλιών πεπονιού, που προέρχονται από πεπόνια που εισήχθησαν αρχικά από τους Ισπανούς.
Ποικιλίες
Έτσι έχουμε σχήμα στρογγυλό ή ωοειδές, φλούδα παχιά ή λεπτή, χρώμα κίτρινο ή πρασινωπό, επιφάνεια φλούδας λεία ή με γραμμώσεις, γεύση γλυκιά και αρωματική, σάρκα στερεή, χυμώδης, μαλακιά ή σκληρή που στο κέντρο της σχηματίζει κενό και εκεί βρίσκονται οι πολυάριθμοι σπόροι. Τα πεπόνια είναι από τα πιο διαδεδομένα καλοκαιρινά φρούτα.
Καλλιέργεια και παραγωγή
Στην Ελλάδα οι μεγαλύτερες καλλιέργειες βρίσκονται στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο, ενώ συνολικά καλλιεργούνται 65.000 στρέμματα με την ετήσια παραγωγή να φτάνει τους 20.000 τόνους. Η Κίνα έχει την μεγαλύτερη παραγωγή πεπονιών στον κόσμο. Ακολουθούν η Ισπανία, η Τουρκία το Ισραήλ και οι Η.Π.Α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Κολοκυνθοειδή
Ντέηβιντ Χάμιλτον
Φωτογραφία
Η καλλιτεχνική του φλέβα φάνηκε από όταν άρχισε να δουλεύει στο γραφείο ενός αρχιτέκτονα. Σε ηλικία 20 ετών, πήγε στο Παρίσι όπου δούλεψε σαν γραφίστας στο περιοδικό Elle. Την επιτυχία και αναγνώριση ακολούθησε μια σύντομη στάση στην Αγγλία για να εργαστεί στο περιοδικό Queen και η επιστροφή και πάλι στο Παρίσι όπου προσελήφθη σαν καλλιτεχνικός διευθυντής στο μεγαλύτερο πολυκατάστημα της πόλης, το Printemps. Άρχισε να φωτογραφίζει επαγγελματικά όσο ακόμη εργαζόταν στο Printemps και το ονειρικό, χαρακτηριστικά γεμάτο με κόκκο, στυλ των φωτογραφιών του γρήγορα του έφερε την επιτυχία.
Αντιδράσεις
Καθώς το μεγαλύτερο τμήμα της δουλειάς του Χάμιλτον έχει να κάνει με τη (συχνά) γυμνή απεικόνιση κοριτσιών στην πρώιμη εφηβεία, έχει αποτελέσει αντικείμενο αντιδράσεων και σε κάποιες περιπτώσεις κατηγοριών ακόμα και για παιδική πορνογραφία, κυρίως στη Βρετανία και στις Η.Π.Α. Στα τέλη τις δεκαετίας του 1990, ομάδες συντηρητικών Αμερικανών χριστιανών διαμαρτύρονταν έξω από βιβλιοπωλεία που πωλούσαν τα λευκώματα του, εντούτοις χωρίς αποτέλεσμα. Εξ' αιτίας των διαφορετικών αντιλήψεων στα θέματα του γυμνού και της πρώιμης ηλικίας, ο Χάμιλτον δεν αντιμετώπισε παρόμοιες αντιδράσεις στη Γαλλία ή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι καλλιτέχνες
Δημήτριος Νικολαΐδης
Ο Δημήτριος Νικολαΐδης είναι Καναδός πολιτικός που εξελέγη στις γενικές εκλογές του 2019 στην Αλμπέρτα για να εκπροσωπήσει την εκλογική περιφέρεια του Κάλγκαρι-Μπόου στο 30ο νομοθετικό σώμα της Αλμπέρτα. Είναι μέλος του Ηνωμένου Συντηρητικού Κόμματος. Στις 30 Απριλίου 2019, διορίστηκε Υπουργός Ανώτερης Εκπαίδευσης στο Εκτελεστικό Συμβούλιο της Αλμπέρτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Κυπριοκαναδοί
Σαντιάγο δε Πουρρισκάλ
Το Σαντιάγο (ισπανικά: Santiago) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Σαν Χοσέ. Έχει έκταση 34.58 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.884 κατοίκων. Βρίσκεται 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ.
Γεωγραφία
Το Σαντιάγο βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και βόρεια της Επαρχίας Σαν Χοσέ. Βρίσκεται δυτικά του Σαν Ραφαέλ, βορειοδυτικά της Πόθος και βορειοανατολικά της Μποκάνα. Βρίσκεται 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ και 77 χιλιόμετρα βόρεια της Παρρίτα.
Κλίμα
Το κλίμα του Σαντιάγο είναι τροπικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Σαν Χοσέ
Φέλιξ Χάουσντορφ
Ο Φέλιξ Χάουσντορφ ήταν Γερμανός μαθηματικός που γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1868 στο Μπρέσλαου (σήμερα Βρότσλαβ) και πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1942 στη Βόννη. Έγραψε φιλοσοφικά και λογοτεχνικά έργα με το όνομα Πολ Μονγκρέ.
Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης τοπολογίας, ενώ είχε επίσης σημαντική συμβολή στη θεωρία συνόλων, τη θεωρία μετρήσεων και τη συναρτησιακή ανάλυση. Το 2007, το όνομά του δόθηκε στο Κέντρο Μαθηματικών Χάουσντορφ στη Βόννη, όπου δίδαξε και αυτοκτόνησε μαζί με τη σύζυγό του για να ξεφύγει από τα στρατόπεδα.
Βιογραφία
Ο Χάουσντορφ γεννήθηκε σε ευκατάστατη εβραϊκή οικογένεια, που δεν είχε ποτέ έγνοια για τα χρήματα. Ο πατέρας του, ο Λουδοβίκος (1843-1896), ήταν επιχειρηματίας, αλλά άφησε επίσης αρκετές πραγματείες, μεταξύ των οποίων και μία για τις αραμαϊκές μεταφράσεις της Βίβλου από την άποψη του νόμου του Ταλμούδ.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο νεαρός Χάουσντορφ έδειχνε ότι επιθυμούσε μια καλλιτεχνική σταδιοδρομία. Μόνο μετά από επιμονή του πατέρα του εγκατέλειψε τη μουσική, αλλά είχε πάντα καλλιτέχνες στον κύκλο των φίλων του: τους Ρίχαρντ Ντέμελ, Χέρμαν Κονράντι, Ότο Έριχ Χάρτλεμπεν, Γκούσταβ Κίρσταϊν, Μαξ Κλίνγκερ, Μαξ Ρέγκερ και Φρανκ Βέντεκιντ. Ήταν μεγάλος λάτρης της μουσικής του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Ο ίδιος δεν εγκατέλειψε ποτέ εντελώς τη λογοτεχνία. Το έργο του Der Arzt seiner Ehre, μια σάτιρα για το αίσθημα τιμής και τη μανία μονομαχίας των Πρώσων αξιωματικών, σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Δημοσίευσε μια συλλογή ποιημάτων και μεγάλο αριθμό φιλοσοφικών δοκιμίων, δανειζόμενος, για παράδειγμα, από τον Νίτσε, για τον οποίο παρέμεινε ιδιαίτερα επικριτικός, μια μη δογματική και μη συστηματική άποψη.
Το 1899, ο Χάουσντορφ παντρεύτηκε τη Σαρλότ Γκόλντσμιντ, κόρη γιατρού.
Ο Χάουσντορφ σπούδασε μαθηματικά στη Λειψία, όπου καθηγητές του ήταν ο Χάινριχ Μπρουνς και ο Άντολφ Μάγιερ, και δίδαξε εκεί μέχρι το 1910, όταν έγινε καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Από το 1913 έως το 1921 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Γκρίφσβαλντ, πριν επιστρέψει στη Βόννη. μικρογραφία|Η επιστολή του στο Βολστάιν Όταν το ναζιστικό κόμμα ήρθε στην εξουσία, ο Χάουσντορφ σκέφτηκε ότι, ως καθηγητής πανεπιστημίου, δεν θα τον ενοχλούσε. Ωστόσο, το μαθηματικό του έργο καταγγέλθηκε ως "εβραϊκό", άχρηστο και "αντιγερμανικό" και έχασε τη θέση του το 1935. μικρογραφία|219x219px|Επιτύμβια στήλη στη Βόννη-Πόπελσντορφ. Το 1942, ο Χάουσντορφ, η σύζυγός του και η κουνιάδα του εγκλωβίστηκαν στο στρατόπεδο τράνζιτ της Βόννης-Έντενιχ (ένα μοναστήρι από το οποίο οι Ναζί είχαν διώξει τις μοναχές και το είχαν μετατρέψει σε στρατόπεδο τράνζιτ). Έγραψε σε έναν φίλο του:
Μέχρι τη στιγμή που θα λάβεις αυτή την επιστολή, οι τρεις μας θα έχουμε λύσει το πρόβλημα με άλλον τρόπο - με τον τρόπο που εσύ προσπαθούσες συνεχώς να μας αποτρέψεις. [...] Αυτό που συνέβη στους Εβραίους τους τελευταίους μήνες προκαλεί δικαίως τον φόβο ότι δεν θα μας επιτραπεί πλέον να ζήσουμε κάτι βιώσιμο. [...] Συγχωρέστε μας [...] για την λιποταξία μας. Ευχόμαστε σε εσάς και σε όλους τους φίλους μας καλύτερες στιγμές.
Το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου και οι τρεις αυτοκτόνησαν με βαρβιτουρικά. Η τελευταία επιθυμία του Χάουσντορφ δεν πραγματοποιήθηκε: ο Βολστάιν πέθανε στο Άουσβιτς. Η κόρη του Λενόρε (Νόρα) (1900 - 1991) επέζησε του Ολοκαυτώματος και πέθανε στη Βόννη.
Συνεισφορές στα μαθηματικά
Ο Χάουσντορφ συνέβαλε στα ακόλουθα θέματα, αρκετά από τα οποία φέρουν το όνομά του:
Το 1908, ο Χάουσντορφ έδωσε την πρώτη γενίκευση της υπόθεσης συνέχειας του Κάντορ: την "υπόθεση Άλεφ", που ισοδυναμεί με αυτό που σήμερα αποκαλούμε γενικευμένη υπόθεση συνέχειας.
Το 1909, μελετώντας σύνολα ακολουθιών πραγματικών αριθμών με μερική τάξη, διατύπωσε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως αρχή μεγιστοποίησης του Χάουστορφ- ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε μια αρχή μεγιστοποίησης στην άλγεβρα.
Το 1914, στο κλασικό έργο του Grundzüge der Mengenlehre (Στοιχεία της θεωρίας συνόλων), έδωσε έναν αφηρημένο ορισμό των μερικώς διατεταγμένων συνόλων. Χρησιμοποιώντας το αξίωμα της επιλογής, έδειξε ότι κάθε σύνολο με μερική τάξη έχει ένα μέγιστο υποσύνολο με ολική τάξη. Το ίδιο έργο περιλαμβάνει μια αξιωματοποίηση της τοπολογικής έννοιας της γειτονιάς- εδώ εισάγονται επίσης οι τοπολογικοί χώροι που σήμερα είναι γνωστοί ως ξεχωριστοί χώροι (χώροι Χάουσντορφ).
Επίσης, το 1914 και πάλι με βάση το αξίωμα της επιλογής, έδωσε μια "παράδοξη" διάσπαση της δισδιάστατης σφαίρας ως τη διαχωριστική ένωση των συνόλων A, B, C και Q, όπου το Q είναι μετρήσιμο και τα σύνολα A, B, C και B ∪ C είναι συγγενή. Αυτή είναι η πηγή της διάσπασης της τρισδιάστατης σφαίρας του χώρου για το παράδοξο Μπάναχ-Τάρσκι.
Ο Χάουσντορφ ήταν αυτός που εισήγαγε τις έννοιες της απόστασης Χάουσντορφ και της διάστασης Χάουσντορφ, οι οποίες έδειξαν τη χρησιμότητά τους στη θεωρία των μορφοκλασματικών συνόλων.
Έργο
Το σημαντικότερο έργο του είναι το Elements of Set Theory (1914), αφιερωμένο στον Κάντορ.
Ως Πολ Μονγκρέ
Παρουσιάζεται μόνο μια επιλογή από τα δοκίμια που δημοσιεύονται στο κείμενο.
Ως Φέλιξ Χάουσντορφ
Hausdorff on Ordered Sets. Trans. and Ed.: Jacob M. Plotkin, American Mathematical Society 2005.
Μερτέν
Το Μερτέν είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Άμπραχαμ Γιάνσσενς
Ο Άμπραχαμ Γιάνσσενς ή Άμπραχαμ Γιάνσσεν ή Άμπραχαμ Γιάνσσενς φαν Νόισσεν (φλαμανδικά:Abraham Janssens I, Abraham Janssen I ή Abraham Janssens van Nuyssen (1575 – 1632) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τα μεγάλα θρησκευτικού ή μυθολογικού περιεχομένου έργα του, στα οποία είναι εμφανής η επιρροή του Καραβάτζιο. Ήταν ο κορυφαίος ζωγράφος ιστορικών θεμάτων στη Φλάνδρα πριν την επιστροφή του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς από την Ιταλία.
Βιογραφία
Ο Άμπραχαμ Γιάνσσενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Γιαν Γιάνσσενς και της Ρουλόφκεν φαν Χόισεν ή Νόισσεν. Υπάρχει κάποια αβεβαιότητα σχετικά με τη χρονολογία γέννησής του, αλλά εν γένει γίνεται αποδεκτό ότι γεννήθηκε το 1575 Ο Γιάνσσενς σπούδασε ζωγραφική με Δάσκαλο τον Γιαν Σνέλλινκ και καταγράφηκε ως μαθητής στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1585. Ταξίδεψε στην Ιταλία, διαμένοντας κυρίως στη Ρώμη μεταξύ του 1597 και του 1602. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία το 1602.
Την 1η Μαΐου 1602 νυμφεύτηκε την Σάρα Χούνκιντ (απεβ. στην Αμβέρσα στις 7 Απριλίου 1644) με την οποία απέκτησαν οκτώ παιδιά, πέντε από τα οποία ήταν εν ζωή όταν η μητέρα τους απεβίωσε: Η Μαρία Άννα (κατοπινή σύζυγος του Γιαν Μπρίγκελ του νεότερου), η Σάρα, η Καταρίνα, η Λουκρέτια και ο Άμπραχαμ ΙΙ.
Το 1607 έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Ήταν η εποχή που έλαβε τις πρώτες μεγάλες παραγγελίες, οι οποίες ήταν το ξεκίνημα για την πιο σημαντική περίοδο της σταδιοδρομίας του. Μέχρι την επιστροφή του Ρούμπενς στην Αμβέρσα το 1608, ο Γιάνσσενς θεωρούνταν ίσως ο καλύτερος ζωγράφος ιστορικών θεμάτων της εποχής του. Στη συνέχεια ο Ρούμπενς αποτέλεσε την κυρίαρχη μορφή για μεγάλες εικόνες για Αγία Τράπεζα στην αγορά της Αμβέρσας και ο Γιάνσσενς έπρεπε να βρει παραγγελίες για μεγάλα, μνημειακά έργα από πάτρονες της περιοχής.
Γενικά
Ο Γιάνσσενς ζωγράφισε και θρησκευτικά και μυθολογικά και αλληγορικά θέματα και, ευκαιριακά, και πορτρέτα. Ζωγράφισε επίσης σκηνές ρωπογραφίας, που απεικονίζουν τις πέντε αισθήσεις ή τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.
Υιοθέτησε την υπογραφή "Janssens van Nuyssen" σε ορισμένους από τους πίνακές του. Πιστεύεται ότι το van Nuyssen ήταν το οικογενειακό όνομα της μητέρας του και ότι ο Γιάνσσενς το προσέθεσε στα έργα του για να ξεχωρίζει από τους συνονόματούς του, καθώς το όνομα "Janssens" ήταν πολύ κοινό στη Φλάνδρα του 17ου αιώνα.
Είναι δύσκολο να καθοριστεί χρονολόγιο του έργου του Γιάνσσενς, καθώς χρονολόγησε ή τεκμηρίωσε λίγα μόνον από τα έργα του.
Πρώιμα έργα
Τα πρώιμα έργα του είναι διαποτισμένα από τον μανιερισμό του 16ου αιώνα και χαρακτηρίζονται από τεχνητή σχεδίαση και παλέτα αποτελούμενη από διασκορπισμένα χρώματα. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα είναι η Άρτεμις και Καλλιστώ του 1601 (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών Βουδαπέστης), ο οποίος καταδεικνύει ότι εκείνη την εποχή ήταν λιγότερο επηρεασμένος από την ιταλική ζωγραφική και περισσότερο από το ύφος του ύστερου μανιερισμού που εκείνη την εποχή αναπτυσσόταν στην Ουτρέχτη και στο Χάαρλεμ και αντλούσε την έμπνευσή του από το έργο του επίσης Φλαμανδού Μπαρτολομέους Σπράνγκερ. Το έργο Άρτεμις και Καλλιστώ, ωστόσο, αντλεί την έμπνευσή του από την ιταλική γλυπτική τόσο της αρχαιότητας όσο και της Αναγέννησης, όπως συμβαίνει και στα κατοπινά του έργα. Μετά την επιστροφή του στην Αμβέρσα, το έργο του Γιάνσσενς εμφάνισε ισχυρή εξάρτηση από τον Ραφαήλ. Αυτή είναι σαφής στη σύνθεση Το όρος Όλυμπος (σήμερα στην Alte Pinakothek, Μόναχο), που εμφανίζει τον συνδυασμό της μελέτης του Γιάνσσενς πάνω στην αρχαιότητα και στον Μιχαήλ Άγγελο κατά την παραμονή του στην Ιταλία με τη βοήθεια των εκτυπωμένων χαρακτικών που μπορούσε να δει στην Αμβέρσα.
Από το 1606 και ύστερα το ύφος του άρχισε να εμφανίζει την επιρροή του Καραβάτζιο. Πιστεύεται ότι αυτή ήταν η ανταπόκρισή του στις νέες τάσεις της Σχολής της Αμβέρσας στη ζωγραφική της εποχής. Με αυτό το ύφος ζωγράφιζε για μια περίοδο πέντε ως έξι ετών.
Η σύνθεσή του Σκαλδης και Αντβέρπια (αναφερόμενη και ως Αλληγορία του Σχελντ) του 1609 (Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας) είναι έργο - κλειδί της περιόδου του Καραβατζισμού του Γιάνσσενς Παραγγέλθηκε από το συμβούλιο της πόλης της Αμβέρσας για να διακοσμήσει την καμινάδα της αίθουσας συνεδριάσεων του Δημαρχείου της πόλης, όπου υπογράφηκε η δωδεκαετής ανακωχή μεταξύ Ισπανίας και Ολλανδικής Δημοκρατίας στις 9 Απριλίου 1609. Με την ίδια ευκαιρία, ανάλογη παραγγελία έλαβε και ο Ρούμπενς. Υπήρχε η προσδοκία ότι η ανακωχή θα έφερνε νέα ευημερία και εμπορικές συναλλαγές στην Αμβέρσα, πόλη η οποία παραδοσιακά βασιζόταν στον ποταμό Σκάλδη (Σχέλντε). Αντικείμενο του έργου είναι, συνεπώς ο Σκάλδης (ποταμός) και η Αντβέρπια (η πόλη της Αμβέρσας). Το έργο αυτό δημιουργήθηκε όταν οι καλλιτεχνικές ικανότητες του Γιάνσσενς βρίσκονταν στο απόγειό τους. Η μορφή του Σκάλδη είναι εμπνευσμένη από το άγαλμα του Τίβερη στον Λόφο του Καπιτωλίου ενώ η ίδια η σύνθεση μοιάζει με τηΔημιουργία του Αδάμ του Μιχαήλ Αγγέλου. Το έργο αυτό δείχνει πώς το ύφος του Γιάνσσενς είχε εξελιχθεί προς το κλασικό ακαδημαϊκό κάλλος, αρμονικό στη φόρμα με ακατάβλητη παλέτα. Η επιρροή του Καραβάτζιο φαίνεται στις ισχυρές αντιθέσεις φωτός και σκιάσεων κιαροσκούρο, ώστε να εκφραστεί η δύναμη, ενώ η επιρροή της Σχολής της Μπολόνια είναι εμφανής στην αναζήτηση του ευγενούς κλασικισμού. Οι προτιμήσεις του Γιάνσσενς προς τη γλυπτική φόρμα επιδεινώνει το δραματικό στοιχείο του έργου, καθώς οι μορφές αναπαριστώνται σε "παγωμένες" στάσεις και εκφράσεις.. Άλλα έργα του Γιάνσσενς από αυτή την εμφανώς "Καραβατζιστική" περίοδό του είναι Αλληγορία των βαρών του Χρόνου (1609, σήμερα στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες), Ειρήνη και Αφθονία (1614, Πινακοθήκη Τέχνης Γουλβερχάμπτον), έργο που επίσης παραγγέλθηκε για την αίθουσα συνεδριάσεων του Δημαρχείου της Αμβέρσας και Ο νεκρός Χριστός στον τάφο με δύο Αγγέλους (1610, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)). Το τελευταίο έργο μάλλον παραγγέλθηκε ως πίνακας για την Αγία Τράπεζα. Η σε ύφος Καραβάτζιο σύνθεση αυτή προηγείται άλλων παρόμοιων έργων, όπως Ρωμαϊκή ελεημοσύνη του Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν κατά μια δεκαετία.
Όψιμα έργα
Το όψιμο έργο του Γιάνσσενς θεωρείται λιγότερο πειστικό. Μετά το 1612, όπως και όλων των συναδέλφων του στην Αμβέρσα, το ύφος του δέχτηκε την ισχυρή επιρροή της ελεύθερης ζωγραφικής του Ρούμπενς. Οι πίνακες του Γιάνσσενς με μισού μήκους μορφές, θεωρούνταν ακόμη ως καινοτόμο και με επιρροή, ενώ οι αφιερωματικές εικόνες του ήταν επίσης επιτυχημένες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των τελευταίων είναι η Σταύρωση (περ. 1620, Μουσείο Καλών Τεχνών Βαλανσιέν), στην οποία οι μορφές μοιάζουν ζωγραφισμένες σαν αγάλματα και λαμβάνουν μια εικονική διαχρονικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κάτω Μανδριά Δράμας
Τα Κάτω Μανδριά, που μέχρι το 1927 ονομάζονταν Κάτω Αλή Κιόι, είναι ένα ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στον δήμο Παρανεστίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Οδικός Άξονας Κασσάνδρας
Ο Οδικός Άξονας Κασσάνδρας είναι μια οδός ταχείας κυκλοφορίας στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής. Ξεκινάει από τα Νέα Μουδανιά στον κόμβο με τον Αυτοκινητόδρομο 24 και καταλήγει ανατολικά της Κασσάνδρειας στο κέντρο της χερσονήσου. Διακρίνεται σε δύο κύρια τμήματα, από τα Νέα Μουδανιά μέχρι την Νέα Ποτίδαια και από την Νέα Ποτίδαια μέχρι την Κασσάνδρεια. Τα σχεδία για την δημιουργία ενός σύγχρονου οδικού άξονα που ενώνει τα Νέα Μουδανιά με τις παραλίες της Κασσάνδρας, με σκοπό την αποσυμφόρηση του παλιού οδικού δικτύου από τον μεγάλο όγκο οχημάτων του καλοκαιριού είχαν ξεκινήσει το 2006, όμως λόγω προβλημάτων της εργολαβίας τα έργα ξεκίνησαν το 2013. Τελικά το τμήμα από την Νέα Ποτίδαια μέχρι την Κασσάνδρεια παραδόθηκε τον Ιούνιο του 2016, ενώ το τμήμα από τα Νέα Μουδανιά μέχρι την Νέα Ποτίδαια αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2020. Τέλος μελέτη υπάρχει και για το τμήμα από την Κασσανδρεία μέχρι το Πευκοχώρι, χωρίς όμως να είναι μέχρι στιγμής ενταγμένο σε κάποιο χρηματοδοτικό πρόγραμμα και να υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Ασφάλεια
Η Χαλκιδική διαχρονικά βρίσκεται στους πιο επικίνδυνους νομούς όσον αφορά τα τροχαία ατυχήματα, καθώς το παλιό οδικό δίκτυο των τουριστικών περιοχών δεν μπορεί να καλύψει τον μεγάλο όγκο οχημάτων τους θερινούς μήνες. . Συγκεκριμένα ο Νομός Χαλκιδικής ενώ είχε μείωση των τροχαίων ατυχημάτων την περίοδο 2011-2014, το 2015 παρουσίασε αύξηση κατά 24% των θανατηφόρων ατυχημάτων, κατατάσσοντας τον στην 4η θέση των πιο επικίνδυνων νομών. . Για αυτό τον λόγο η ολοκλήρωση του άξονα αποσκοπεί κυρίως στην ασφαλέστερη μετακίνηση στην περιοχή και αφετέρου στην μείωση του κυκλοφοριακού.
Νέα Μουδανιά - Νέα Ποτίδαια
Έχει μήκος 5,2 χιλιόμετρα. Ξεκινάει από την κατάληξη του Αυτοκινητοδρόμου 24 στα Νέα Μουδανιά και καταλήγει στην Γέφυρα Νέας Ποτίδαιας. Το 2013 ξεκίνησαν εργασίες διαπλάτυνσης του οδικού τμήματος με δύο λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και αμφίπλευρο μεταλλικό στηθαίο ασφαλείας, σε μήκος 4,2 χλμ και αναβάθμισης του ανισόπεδου κόμβου στα Νέα Μουδανιά. Το έργο αναμενόταν να ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2015, όμως λόγω προβλημάτων απαλλοτριώσεων θα ολοκληρωθεί το 2020. Ένα μικρό τμήμα μήκους περίπου ενός χιλιομέτρου, πριν από τη Γέφυρα Νέας Ποτίδαιας, έμεινε εκτός δημοπράτησης, λόγω δικαστικής εμπλοκής. Τελικά, η δημοπράτηση του συγκεκριμένου τμήματος θα πραγματοποιηθεί στις 28 Ιανουαρίου 2020, η αποσφράγιση των προσφορών στις 4 Φεβρουαρίου και το έργο ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2022.
Νέα Ποτίδαια - Κασσάνδρεια
left|200px|thumb|Ο οδικός χάρτης του προϋπάρχοντος δικτύου της [[Χερσόνησος Κασσάνδρας|Κασσάνδρας]] Έχει μήκος 17,7 χιλιόμετρα. Ξεκινάει από την Γέφυρα Νέας Ποτίδαιας και καταλήγει στον κυκλικό κόμβο στην Κασσάνδρεια. Το προϋπάρχον δίκτυο περνούσε από τους οικισμούς της Νέα Φώκαιας, Άφυτου και Καλλιθέας, πράγμα που δυσχέραινε την κυκλοφορία των οχημάτων. Στον νέο άξονα τα πρώτα 5,5 χιλιόμετρα αποτελούν διαπλάτυνση του υφιστάμενου δρόμου, ενώ τα υπόλοιπα 11,5 χιλιόμετρα είναι νέα χάραξη. . Οι πρώτες βελτιώσεις στον άξονα έγιναν το 2001, όπου κατασκευάστηκε η δεύτερη γέφυρα της Ποτίδαιας, ενώ το συνολικό τμήμα του άξονα ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2016. Η διατομή του άξονα είναι 2 λωρίδες ανά κατεύθυνση με μεταλλικό στηθαίο ασφαλείας, ενώ διαθέτει δύο κόμβους. Ο ένας είναι ανισόπεδος στο ύψος της Νέα Φώκαιας, ενώ ο άλλος που βρίσκεται στην Κασσάνδρεια ενώ είχε προβλεφθεί να γίνει ανισόπεδος, τελικά κατασκευάστηκε ως ισόπεδος κυκλικός.
Μελλοντικές επεκτάσεις
thumb|right|355px|Η [[Διώρυγα της Ποτίδαιας όπως φαίνεται από τον οδικό άξονα.]] Μελέτες υπάρχουν και για την προέκταση του άξονα προς το Πευκοχώρι. Θα έχει μήκος 23 χιλιόμετρα και θα έχει ίδια διατομή με τον υπάρχοντα άξονα (2 λωρίδες ανά κατεύθυνση). Ο σχεδιασμένος άξονας θα διέρχεται από την κορυφογραμμή στο κεντρικό μέρος της χερσονήσου, ενώ προβλέπονται 2 ανισόπεδοι κόμβοι. Ο πρώτος από τη μία πλευρά θα οδηγεί στο Πολύχρονο και από την άλλη στο Κασσανδρινό και ο δεύτερος από τη μία πλευρά στη Χανιώτη και από την άλλη στη Νέα Σκιώνη. Τέλος ο άξονας θα καταλήγει σε ισόπεδο κόμβο στο Πευκοχώρι όπου από εκεί θα συνδέεται και με το Παλιούρι. Όσον αφορά τον χρονικό ορίζοντα του έργου, αυτός δεν είναι ακριβής αν και είναι πολύ πιθανό το έργο να ενταχθεί στην προγραμματιστική περίοδο 2014-2020.
Παραλίες
Οι παραλίες που μπορεί να συναντήσει κανείς ταξιδεύοντας κατά μήκους του οδικού άξονα Κασσάνδρας (σε ακτίνα 15 χιλιομέτρων) είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικές Οδοί της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Χαλκιδικής
Βοσκοτόπι Δράμας
Το Βοσκοτόπι, που μέχρι το 1927 ονομαζόταν Δρατζένιστα, είναι ένα ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Δράμας στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Σαν Μάρκος (Κόστα Ρίκα)
Το Σαν Μάρκος δε Ταρρασού (ισπανικά: San Marcos de Tarrazú) ή απλά Σαν Μάρκος είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Σαν Χοσέ. Έχει έκταση 42,07 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.240 κατοίκων. Βρίσκεται 70 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ.
Κλίμα
Το κλίμα του Σαν Μάρκος είναι τροπικό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Σαν Χοσέ
Σουντόκου
Το σουντόκου (Sudoku) (ιαπωνικά:数独, Χέπμπορν: Suudoku) είναι παζλ που βασίζεται στη λογική. Στόχος είναι να συμπληρωθούν όλα τα κουτάκια στον πίνακα (9x9), ώστε κάθε στήλη, κάθε σειρά και κάθε κουτάκι 3x3 να περιέχουν όλα τα ψηφία από το 1 μέχρι το 9. Μερικά κουτάκια είναι ήδη συμπληρωμένα, ώστε να υπάρχει μόνο μία δυνατή λύση.
Το σουντόκου επινοήθηκε από τον Αμερικανό Χάουαρντ Γκαρνς το 1979 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από την εταιρεία Dell Magazines με το όνομα "Number Place". Έγινε δημοφιλές στην Ιαπωνία το 1986, όταν εκδόθηκε από τον οίκο Nikoli και δόθηκε το όνομα Sudoku. Έγινε μόδα ανά την υφήλιο το 2005.
Χ Sudoku
Το Χ Σουντόκου αποτελεί παραλλαγή του γνωστού σουντόκου κατά την οποία ισχύουν όλοι οι κανόνες του σουντόκου με μια αλλαγή. Θα πρέπει και οι 2 διαγώνιοι που σχηματίζονται στο τετράγωνο να περιέχουν όλους τους αριθμούς από το 1 έως το 9.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παζλ λογικής
Στήλη του Μαρκιανού
Η Στήλη του Μαρκιανού (Τουρκικά: Kıztaşı, μεταφράζεται ως η κολόνα με τις κόρες ) είναι ρωμαϊκή στήλη η οποία τοποθετήθηκε προς τιμήν του αυτοκράτορα Μαρκιανού (450-457 μ.Χ) από τον έπαρχο πόλεως Τατιανό το διάστημα 450-452 μ.Χ. Η στήλη βρίσκεται στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης στη μικρή πλατεία που σχηματίζεται στη συμβολή των οδών Kιzanlιk και Dolap, νοτιοανατολικά της λεωφόρου Macar Kardeşler.
Περιγραφή
Η στήλη αποτελείται από τρία μέρη: τη βάση με το ανάγλυφο, έναν μονολιθικό κίονα από γκρίζο γρανίτη Συήνης ύψους 10 περίπου μέτρων και την κορυφή όπου βρίσκεται ένα μαρμάρινο κυβολιθικό κορινθιακό κιονόκρανο με διακόσμηση αετών στις γωνίες. Και οι τέσσερις πλευρές της βάσης διαθέτουν ανάγλυφες διακοσμήσεις. Στις τρεις από αυτές υπάρχουν δακτύλιοι μέσα στους οποίους βρίσκονται ασπίδες, που φέρουν σταυρό με έξι κεραίες. Τη βόρεια όμως πλευρά της βάσης κοσμούσαν δύο φτερωτές Νίκες από τις οποίες η μια σώζεται σε καλή κατάσταση, ενώ από την άλλη σώζεται τμήμα του φτερού της.
Ιστορία
thumb|310x310px|Μέσα 19ου αιώνα, χαρακτικό του W.H. Bartlett Η τουρκική ονομασία της στήλης ως "κολόνα με τις κόρες" οφείλεται στην ανάγλυφη φιγούρα της Νίκης, η οποία υπάρχει στη βάση. Λόγω του αναγλύφου οι περιηγητές μπερδεύανε τη στήλη αυτή με τη διάσημη στήλη της Αφροδίτης, η οποία υπήρχε εκεί κοντά.
Η στήλη αυτή ήταν γνωστή στον οθωμανό περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή (1611 - περίπου 1684), καθώς αναφέρεται στο «Βιβλίο των ταξιδιών», αλλά η ύπαρξή της ήταν άγνωστη στη Δύση, καθώς δεν αναφέρεται από ευρωπαίους περιηγητές της εποχής εκείνης, όπως τον γάλλο Pierre Gylles (Αλμπί 1490 – Ρώμη 1555). Η στήλη επισημάνθηκε για πρώτη φορά από ευρωπαίο περιηγητή το 1675, συγκεκριμένα τον γάλλο Ζακόμπ Σπον (1647–1685) και αργότερα από τον άγγλο Τζωρτζ Γέλερ (1650–1723). Μέχρι το 1908 η στήλη ήταν κρυμμένη μέσα στον κήπο ενός μεγάλου σπιτιού, ενώ τα γύρω κτήρια έκρυβαν τη θέα. Το 1908 μια φωτιά κατέστρεψε την περιοχή και έτσι η στήλη "αποκαλύφθηκε". Με τον νέο ρυμοτομικό σχεδιασμό της περιοχής η στήλη βρίσκεται στο κέντρο πλατείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημειακές στήλες στην Κωνσταντινούπολη
__ΜΕΠΠ__ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Έμβλημα του Βραδεμβούργου
thumb|Το έμβλημα του Βραδεμβούργου Το έμβλημα του Βραδεμβούργου καθιερώθηκε με τη σημερινή του μορφή στις 18 Μαΐου 1993 και έχει ως κύρια εικόνα του τον κόκκινο αετό. Ο αετός κοιτά προς τα αριστερά και έχει βγαλμένη έξω τη γλώσσα. Τα πόδια και το ράμφος του είναι κίτρινα. Στις φτερούγες του έχει κοτσάνια από τριφύλλι. Ο θυρεός έχει χρώμα λευκό. Το έμβλημα περιέχεται και στη σημαία του Βραδεμβούργου.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Märkischer Adler, όπως λέγεται στα γερμανικά ο κόκκινος αετός του Βραδεμβούργου, υιοθετήθηκε από τον ηγεμόνα (γερμ. Markgraf αγγλ. Margrave) Γκέρο, το 10ο αιώνα. Το Mark Brandenburg, γνωστό σαν «αμμοδοχείο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» (Streusandbüchse) αγοράστηκε το 1415 από τον εκλέκτορα του Βραδεμβούργου Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Νυρεμβέργης του Οίκου των Χοεντσόλερν. Έπειτα από την αναγόρευσή του ως εκλέκτορα στο Βραδεμβούργο, ο Φρειδερίκος διαίρεσε στα τέσσερα το οικόσημο του Μπουργκ Χοεντσόλερν (ασπρόμαυρο, χωρισμένο στα τέσσερα) και τη Νυρεμβέργη (μαύρο λιοντάρι σε χρυσό φόντο) και εισήγαγε το σημερινό κόκκινο αετό.
Το μπλε έμβλημα με το χρυσό σκήπτρο ως σύμβολο εξουσίας προστέθηκε επί εκλέκτορα Φρειδερίκου Β΄ (1440-70). Την τελική σχεδόν μορφή στο εθνόσημο την έδωσε ο εκλέκτορας Φρειδερίκος Γ΄, μετέπειτα Φρειδερίκος Α΄ της Πρωσσίας, το 1701, όταν έλαβε τον τίτλο του Βασιλιά στην Πρωσία. Η τελευταία διαφοροποίηση στο έμβλημα έγινε στα κοτσάνια από τριφύλλι που έχει στις φτερούγες του το πτηνό. Διαφοροποιήθηκαν το 1993. Η προηγούμενη αλλαγή είχε γίνει το 1991.
Δες επίσης
Κατηγορία:Βραδεμβούργο Βραδεμ
Η Ημέρα (εφημερίδα)
Η Ημέρα ήταν καθημερινή πολιτική εφημερίδα της Πάτρας και του δημοκρατικού χώρου της Δυτικής Ελλάδας.
Ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1945 με το όνομα Σημερινή και εκδιδόταν από ομάδα τυπογράφων. Ανήκε στον κεντροαριστερό χώρο. Το 1951 ανέλαβε τη Σημερινή ο Χρήστος Ριζόπουλος, εργαζόμενος στην εφημερίδα, και την μετονόμασε σε Η Ημέρα (με υπότιτλο Πρωινή ανεξάρτητος εφημερίς Πατρών). Είχε προηγηθεί η διάλυση και εκκαθάριση της εταιρείας που εξέδιδε την Σημερινή. Το νέο όνομα είχε προτείνει ο τότε Αχαιός Βουλευτής Φωκίων Ζαΐμης. Το 1989 την ανέλαβε ο δημοσιογράφος και εργαζόμενος στην εφημερίδα Ανδρέας Χριστόπουλος. Το 2005 πέρασε στον Θεόδωρο Καμπέρο και στην Εκδοτική Πατρών Α.Ε. Η εφημερίδα "Ημέρα των Πατρών" ανέστειλε την έκδοσή της στις 22 Οκτωβρίου 2009 με απόφαση του Θεόδωρου Καμπέρου και παραμένει κλειστή μέχρι και σήμερα.
Πηγές
Ημερα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Τιμοφέι Καρατάγεφ
Ο Τιμοφέι Σεργκέγεβιτς Καρατάγεφ (Ρωσικά: Тимофей Каратаев, 9 Δεκεμβρίου του 1986, Μόσχα), είναι Ρώσος ηθοποιός. Έκανε το καλλιτεχνικό του ντεμπούτο το 2007.
Ζωή
Ο Τιμοφέι Καρατάγεφ μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο το 2004, επέλεξε να ασχοληθεί με την υποκριτική, κάνοντας μαθήματα στην Ανώτατη Σχολή Θεάτρου. Μετά τις εντατικές ασκήσεις και πρόβες που έκανε έπαιξε σε πολλές παραστάσεις αποσπώντας κυρίως θερμά σχόλια για τις ερμηνείες του. Ωστόσο η δημιουργική φύση ενός νεαρού ηθοποιού απαιτεί νέες μορφές αυτοέκφρασης. Ο Τιμοφέι επέλεξε την ποίηση σε ένα διαγωνισμό για αναγνώστες, για να βοηθήσει περισσότερο την ερμηνεία του και την καριέρα του. Το 2007 πήρε το πρώτο βραβείο ερμηνείας και την επόμενη χρονιά κατέκτησε το τρίτο βραβείο. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της Ανώτατης Σχολής Θεάτρου ο Τιμοφέι άρχισε να παίζει σε ταινίες μικρού μήκους, σειρές, ταινίες καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις. Στις αρχές έπαιρνε μικρούς ρόλους, αλλά μετά έδειξε στους σκηνοθέτες ότι ως ηθοποιός αξίζει κάτι καλύτερο και ξεκίνησαν οι λαμπρές στιγμές του ηθοποιού. Ο πιο σημαντικός ρόλος του ήρθε το 2010 στην ταινία τρόμου Phobos. Λέσχη Φόβου (Фобос. Клуб Страха), με την Τατιάνα Κασματσιόβα, τον Αλεξέι Βορομπιόφ, τον Πιότρ Φιόντοροφ, τον Πιότρ Ταμασέφσκι, την Άγκνιγια Κουζνετσόβα και την Ρενάτα Πιοτρόφσκι. Από τότε έχει παίξει σε πολλές ταινίες αποσπώντας πολύ καλά σχόλια. Ο Τιμοφέι είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Άννα Μιχαιλόφσκαγια.
Ορυκτερόπους
Ο ορυκτερόπους είναι ζώο θηλαστικό με την διεθνώς γνωστή ονομασία άαρντβαρκ, η οποία προέρχεται από τα Αφρικάανς (erdvark σημαίνει «γήινο γουρουνάκι» ή «γουρουνάκι της γης», aarde = γη/έδαφος, vark = χοίρος), πιθανά λόγω του ότι συνηθίζει να σκάβει. Ανήκει στην υφομοταξία των αφροθηρίων. Ζει στην Αφρική και συγκεκριμένα στη γεωγραφική ζώνη της Αιθιοπίας και στις ανατολικές νότιες ακτές (στη Σενεγάλη), μέχρι το νότιο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος. Μπορούν να ζήσουν μέχρι και 24 χρόνια σε αιχμαλωσία.
Ελευθέριος Διαμαντής
Ο Ελευθέριος Φειδιάς Διαμαντής (γεννημένος στις 8 Οκτωβρίου 1952) είναι Ελληνοκύπριος-Καναδός βιοχημικός που ειδικεύεται στην κλινική χημεία. Είναι Καθηγητής & Επικεφαλής της Κλινικής Βιοχημείας στο Τμήμα Εργαστηριακής Ιατρικής και Παθοβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, στο Τορόντο του Οντάριο του Καναδά. Είναι επίσης Διευθυντής της Κλινικής Βιοχημείας στο Νοσοκομείο Mount Sinai και Αρχιβιοχημικός στο Πανεπιστήμιο Health Network, και τα δύο βρίσκονται επίσης στο Τορόντο.
Ορυκτερόπους
Περιγραφή
Είναι ζώο νυκτόβιο και δειλό και τρέφεται κυρίως με σκουλήκια, έντομα και ιδίως με τερμίτες, εξου και η κοινή ονομασία του, μυρμηγκοφάγος. Το ανάστημά του φθάνει ή μόλις που υπερβαίνει το ένα μέτρο και το σώμα του περιβάλλεται από χοντρές και σκληρές τρίχες. Τα πόδια του καταλήγουν σε πέντε δάκτυλα το καθένα. Γενικά η όψη του ορυκτερόπου είναι περίεργη. Το σώμα του μοιάζει με τεράστιου ποντικού, η χοντρή και μακριά ουρά του θυμίζει καγκουρό, τα μεγάλα αυτιά του θυμίζουν τον λαγό, τα κοντόχοντρα πόδια και το ιδιόμορφο λεπτό και επίμηκες κεφάλι που απολήγει σε μακρύ κυλινδρικό ρύγχος, του οποίου το άκρο θυμίζει εκείνο του χοίρου. Τα δε μάτια του φέρονται λίγο προς τα πίσω. Ακόμα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ζώου αυτού είναι ότι τα δόντια του δεν φέρουν ρίζες, ούτε σμάλτο.
Ελευθέριος Διαμαντής
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί βιοχημικοί Κατηγορία:Κυπριοκαναδοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ορυκτερόπους
Περιγραφή
Κατοικεί μέσα σε οπές που διανοίγει μέσα στο έδαφος με σχετικά μεγάλη ευκολία ακόμα και στο πιο σκληρό έδαφος. Γενικά είναι ζώο της σαβάνας, καλλιεργήσιμων εδαφών, του δάσους και περιοχών με θάμνους. Στην Αφρική το κρέας του ζώου αυτού θεωρείται εξαιρετικά νόστιμο. Ιδιαίτερα στην Αιθιοπία, χαίρει προστασίας επειδή καταστρέφει τις φωλιές των τερμιτών.
Ταξινομία
Ο Ορυκτερόπους (Orycteropus afer) ανήκει στην ομοταξία των Θηλαστικών (Mammalia), στην τάξη των Σωληνοδόντων (Tubulidentata). Η υπερτάξη Οπληφόρα (Ungulata), περιλαμβάνει 5 ακόμα τάξεις με είδη που φαίνεται να απέχουν πολύ μεταξύ τους, όπως ελάφια, κήτη και ελέφαντες (βλ. ταξινομία στα Θηλαστικά). Ωστόσο το ταξινομικό επίπεδο των κατηγοριών Afrotheria και Ungulata εξακολουθεί να ερευνάται από τους ειδικούς. Το είδος περιέγραψε πρώτος ο Pallas το 1766 (ως Mermycophaga afra: Αφρικάνικος μυρμηγκοφάγος). Από τότε έχουν καταγραφεί περισσότερα από 15 υποείδη.
Λαογραφία
Στην Αφρική το ζώο αυτό θαυμάζεται ιδιαίτερα για τον τρόπο και την μαχητικότητά του στην ανεύρεσης της τροφής του. Μάγοι πολλών αφρικανικών λαών χρησιμοποιούν την καρδιά, το δέρμα, τα νύχια κλπ. του ζώου αυτού ως σπουδαία φυλαχτά. Μάλιστα υποστηρίζουν ότι σκόνη απ' αυτά ή κατοχή απομειναριών απ' αυτά (δέρμα, νύχια κλπ.), δίνουν τη δυνατότητα στον κάτοχο, θωρακίζοντάς τον με τόλμη, να κινείται με ευκολία τη νύχτα χωρίς να γίνεται αντιληπτός, να περνά τοίχους και να υπερπηδά στέγες προκειμένου να δει την αγαπημένη του, στην περίπτωση που κάτι τέτοιο δεν επιτρέπουν οι γονείς της. Επίσης, μερικές φυλές χρησιμοποιούν τα δόντια του για να κάνουν βραχιόλια, τα οποία θεωρούν ότι τους φέρνουν καλή τύχη.
Λέγεται ότι ο Αιγύπτιος θεός Σεθ έχει κεφάλι ορυκτερόποδα ή είναι κατά μέρος ένας ορυκτερόπους.
Ο γνωστός χαρακτήρας Άρθουρ, μιας τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων για τα παιδιά, που βασίζεται σε μια σειρά βιβλίων την οποία προάγει τηλεοπτικά η WGBH και εμφανίζεται σε περισσότερες από 180 χώρες, είναι επίσης ένας ορυκτερόπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτεροποδίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Μυρμηγκοφάγα θηλαστικά
Μεταιρί-Σαιν-Κεράν
Το Μεταιρί-Σαν-Κεράν (Κιρινσβάιλερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηπείρου 1964–65
Για την περίοδο 1964–65, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, στους νομούς Ιωαννίνων,Άρτας,Πρέβεζας και το νησί της Λευκάδας.
Α ερασιτεχνική
Ο ΑΟ Ιωαννίνων ανέβηκε στην Β εθνική.Ο ΠΑΣ Πρέβεζα έπαιξε στην νεοσύστατη Γ εθνική.
Γ ερασιτεχνική
Κατέβηκε ξανά η ΑΕ Πρέβεζας.
Πηγές
65 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1964-1965
Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ
Ο Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ (φλαμανδικά: Alexander van Bredael, 1 Απριλίου 1663 - 14 Ιουλίου 1720) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος γνωστός για τα ιταλικής τεχνοτροπίας τοπία και ρωπογραφίες με σκηνές από πανηγύρεις, αγορές βοοειδών και χωριών. Ήταν εξέχον μέλος της οικογένειας καλλιτεχνών φαν Μπρέντελ της Αμβέρσας.
Βιογραφία
Ο Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών. Ήταν γιος του Πέιτερ φαν Μπρέντελ γνωστού ζωγράφου που ειδικευόταν σε σκηνές στην αγορά και πανηγύρεις σε χωριά, τοποθετημένες σε ιταλικού ύφους τοπία. Η μητέρα του ήταν η Αν Φέλντενερ, θυγατέρα του γλύπτη Γεννάιν Φέλντενερ (Jennyn Veldener). Δύο από τους αδελφούς του, οι Γιαν Πέιτερ φαν Μπρέντελ ο πρεσβύτερος και Γιόρις φαν Μπρέντελ έγιναν ζωγράφοι. Ο Αλεξάντερ εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1685.
Στις 11 Αυγούστου 1685 νυμφεύτηκε την Κορνέλια, θυγατέρα του ζωγράφου ιστορικών θεμάτων Χούμπερτ Σπόρκμανς. Απέκτησαν επτά παιδιά, από τα οποία ο Γιαν Φρανς Μπρέντελ έγινε ζωγράφος. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται ο γιος του Γιαν Φρανς και οι Πέιτερ Μπούσσοπ, Γιόχαν Μπάπτιστ Χόβερτς, Χουιέλμους φαν Ράιν και Πέτερ Σνάιερς.
Ο Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ απεβίωσε στις 14 Ιουλίου 1720 στην Αμβέρσα.
Έργο
Ζωγράφισε πολλές σκηνές με αγορές βοοειδών, που του έδωσαν την ευκαιρία να καταδείξει την ικανότητά του να απεικονίζει σκηνές με μεγάλες ομάδες μορφών, καθώς και την ικανότητά του στην απεικόνιση ζώων. Ζωγράφισε ποικίλα τοπία σε ιταλικό ύφος, περιλαμβανομένων σκηνών σε λιμάνια, όπως η Σκηνή σε λιμάνι με άποψη κωμόπολης.
Δημιούργησε σχέδια για εργαστήρια ταπισερί στο Αουντενάαρντε. Το 1698 καταγράφεται να προμηθεύει σχέδια για έξι ταπισερί με ρωπογραφίες που απεικονίζουν χωρικούς και αθίγγανους. Τα σχέδιά του για ταπισερι αναφέρονται ως σκηνές για ταπισερί του Τένιερς. Η αναφορά αυτή σχετίζεται με τους Φλαμανδούς καλλιτέχνες Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο και Ντάβιντ Τένιερς ΙΙΙ. Αν και δεν είναι δυνατό να συνδεθούν οι ταπισερί που είναι γνωστές ως ''ταπισερί Τένιερς]], που υφάνθηκαν σε πολλά εργαστήρια της Φλάνδρας, με τα αντίστοιχα σχέδια αυτών των καλλιτεχνών, έχουν αποκληθεί έτσι από τις αρχές του 18ου αιώνα. Αλληλογραφία μεταξύ του εμπόρου Πίτερ φαν Φέρρεν και του Αλεξάντερ φαν Μπρέντελ το 1700 καθιστά σαφές ότι ο φαν Μπρέντελ σχεδίασε ορισμένες από τις ταπισερί Τένιερς. Μια ταπισερί που απεικονίζει πωλητή ομματογυαλιών πωλήθηκε από τον οίκο "Christie’s" στις 5 Φεβρουαρίου 2003 στη Νέα Υόρκη. Είναι πιθανόν το τοπίο στην ταπισερί αυτή να έχει σχειαστεί από τον Πίτερ Σπίρινκς, ιδιαίτερα καθώς η συνεργασία Μπρέντελ - Σπίρινκς στη σχεδίαση ταπισερί Τένιερς αναφέρεται σε έγγραφα του 1707.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Οίκος του Τσέρινγκεν
Ο πρεσβύτερος κλάδος είχε τον τίτλο του δούκα του Τσέρινγκεν και ο πλάγιος κλάδος τον τίτλο του μαργράβου του Μπάντεν (Βάδης). Το 1218 εξαλείφθηκε ο πρεσβύτερος κλάδος και ο πλάγιος κλάδος επέμενε να χρησιμοποιεί και τον τίτλο του δούκα του Τσέρινγκεν.
Μάμα Ζάρα
Στη μυθολογία των Ίνκας, η Μάμα Ζάρα ή Ζαραμάμα ήταν η θεότητα των σιτηρών. Τη συσχέτιζαν με ανθούς καλαμποκιού που είχαν παράξενο σχήμα, ενώ συχνά χρησιμοποιούσαν τα άνθη αυτά, δημιουργώντας μικρά ομοιώματα της θεάς.
Η Μάμα Ζάρα σχετίζεται επίσης με τις ιτιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα
Μετίνγκ
Το Μετίνγκ (Μέτινγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ξινόβρυση Μαγνησίας
Η Ξινόβρυση είναι χωριό του Νομού Μαγνησίας χτισμένο στις πλαγιές του ΝΑ Πηλίου, σε απόσταση περίπου 50 χλμ. από τον Βόλο και σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρα. Ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 144 κατοίκους (πραγματικός πληθυσμός, απογραφή 2021). Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν Μπιστινίκα ή Μπεστινίκα. Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος αποδίδει την ονομασία του χωριού στη σλαβική λέξη pestinik ή pecnik, που σημαίνει φούρνος. Άλλοι πάλι αποδίδουν την ονομασία του χωριού στην ελληνική λέξη στενό, μιας και η περιοχή όπου έχει χτιστεί το χωριό αποτελεί το στένωμα δυο ή τριών λοφοσειρών.