cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλέρι Τιχονένκο
Ο Βαλέρι Τιχονένκο (ρωσικά: Вале́рий Тихоне́нко, γεννήθηκε Ανγκρέν, Τασκένδη του σημερινού Ουζμπεκιστάν, στις 19 Αυγούστου 1964) είναι Ρώσος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έχει αγωνισθεί επί σειρά ετών στην Εθνική Ομάδα της ΕΣΣΔ, με την οποία κατέκτησε πολλές διακρίσεις.
Καριέρα
Η θέση που αγωνιζόταν ήταν αυτή του σμολ φόργουορντ και διακρινόταν για την ευστοχία του από μέση και μακρινή απόσταση, όσο και για τις διεισδύσεις του στην αντίπαλη ρακέτα.
Ξεκίνησε την αγωνιστική του σταδιοδρομία από την Αλμά Ατά το 1984, αλλά έκανε πολυετή καριέρα με τα χρώματα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία έπαιξε από το 1985 έως το 1988, το 1993-94 και από το 1998 μέχρι το 2000, όταν σταμάτησε. Προηγουμένως είχε αγωνιστεί με την Αλμά Ατά (2 έτη) και των ισπανικών συλλόγων της Βαγιαδολίδ, Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα και Ουέσκα.
Το 1986 επιλέχθηκε στα ντραφτ του NBA από τους Ατλάντα Χοκς στο νούμερο 157 (7ος γύρος) αλλά παρέμεινε στο ρωσικό πρωτάθλημα. Στον ιστορικό ημιτελικό του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 σημείωσε ένα από τα τρία τρίποντα της μεγάλης ανατροπής με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία συμβάλλοντας στην μεγάλη πρόκριση της ομάδας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ρώσοι προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΚ ΒΒΣ Σαμάρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουκρανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης καζακικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πένιας Ουέσκα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΤΣΣΚΑ Μόσχας
Δασυουρόμορφα
Τα Δασυουρόμορφα ή Δασυουρομόρφια (Dasyuromorphia) αποτελούν τάξη των μαρσιποφόρων. Στην τάξη αυτή συγκαταλέγονται τα περισσότερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα της Αυστραλίας, μεταξύ των οποίον συναντάμε τα είδη του γένους Δασύουρος, τα Ντούναρτ (γένος Σμινθόψις - Sminthopsis), ο Μυρμηκόβιος ο ταινιωτός - Myrmecobius fasciatus (Νούμπατ), τον διάβολο της Τασμανίας, και την Θυλακίνη (γνωστό και ως «Τίγρης της Τασμανίας») που θεωρείται πως έχει πια εκλείψει. Στην Αυστραλία, οι μόνες εξαιρέσεις μαρσιποφόρων που μπορούν να τρέφονται με κρέας είναι το παμφάγο bandicoots (τάξη Πηραμελόμορφα) και οι τυφλοπόντικες του γένους Notoryctes, που τρώνε κρέας αλλά είναι πολύ διαφορετικοί και δημιουργούν μια δική τους τάξη, αυτή των Νοτορικτόμορφων (Notoryctemorphia).
Ταξινόμηση
Η τάξη των Δασυουρόμορφων περιλαμβάνει τρεις οικογένειες:
Ρέμε
Το Ρέμε (δανικά: Rømø) είναι νησί της Δανίας. Έχει έκταση 129 χλμ² και πληθυσμό 647 κατοίκους (2012). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Ρέμε είναι το Χάφνεμπιου με 302 κατοίκους (2011). Το Ρέμε ανήκει γεωγραφικά στο σύμπλεγμα των Νησιών της βόρειας Φρισίας και ανήκει διοικητικά στην περιοχή της Νότιας Δανίας.
Κατηγορία:Νησιά της Δανίας
Ιπποκρήνη
Στην ελληνική μυθολογία, η Ιπποκρήνη ήταν μία πηγή στο όρος Ελικών της Βοιωτίας. Η πηγή ήταν αφιερωμένη στις Μούσες και δημιουργημένη από τον καλπασμό του φτερωτού αλόγου Πηγάσου. Το όνομά της κατά κυριολεξία σημαίνει «Πηγή του Αλόγου» και το νερό της υποτίθεται ότι έφερνε ποιητική έμπνευση σε όποιον το έπινε.
Ιπποκρήνη επίσης ονομαζόταν μια πηγή στην Τροιζήνα, στην οποία εξαγνίστηκε ο Ορέστης μετά τη δολοφονία της μητέρας του, Κλυταιμνήστρας. (Παυσανία Β 31, 11-12)
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Πηγές της Ελλάδας Κατηγορία:Ελικώνας
Εκατόμπεδος
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια του δυτικού αετώματος Ο εξ ολοκλήρου από λευκό πώρινο ασβεστόλιθο κατασκευασμένος και πολύχρωμα διακοσμημένος ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθηνά. Σώζονται τα ερείπια της βάσης, του στυλοβάτη, ορισμένα μέρη του σηκού και το αέτωμα. Κτίστηκε μεταξύ 570–550 π.Χ., κατά την εποχή του Πεισιστράτου. Το οικοδόμημα είχε μήκος περίπου 100 πόδια, και γι' αυτό ονομάστηκε Εκατόμπεδος, ονομασία που βρέθηκε σε αρχαίες επιγραφές.
Τα αρχαία αετώματα που ήταν σχεδόν ολόγλυφα, διακοσμούσαν στο δυτικό η παράσταση του Ηρακλή που καταβάλλει τον Τρίτωνα στα αριστερά και η μάχη του Δία με τον τρισώματο Τυφώνα στα δεξιά, ενώ το ανατολικό αέτωμα παρίστανε τρεις καθιστές θεότητες, την Αθηνά, τον Δία και ένα άλλο θεό, ανάμεσα σε δύο φίδια που ήταν οι φύλακες του ναού.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ναού ήταν η ζωφόρος που περιέβαλε τον ναό, με αναπαραστάσεις φυτικά και ζωικά διακοσμητικά στοιχεία: άνθη, λωτούς, πουλιά που πετούν, αετούς και πελαργούς.
Ο ναός αποσυναρμολογήθηκε το 490 π.Χ. από τους Αθηναίους, αμέσως μετά τη νίκη τους επί των Περσών στον Μαραθώνα, για να κατασκευάσουν ένα νέο ναό, το γνωστό ως Προπαρθενώνα. Ο ναός αυτός καταστράφηκε το 480 π.Χ. από τους Πέρσες όσο ακόμη χτιζόταν και αντικαταστάθηκε από τον παρόντα Παρθενώνα.
Αρχαιολογία
Όπως με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα της Ακρόπολης, οι αρχικές περιγραφές του Εκατόμπεδου στα τέλη του 19ου αιώνα βασίζονταν μόνο σε αρχιτεκτονικά θραύσματα και θραύσματα γλυπτών. Στις περιγραφές και τους καταλόγους της εποχής, ο Εκατόμπεδος αναφερόταν στα γερμανικά ως H–Architektur ("κτήριο Η"), μαζί με άλλα κτήρια όπως "κτήριο Α", "Β" κλπ.
Η περιγραφή του ναού, όπως και η υποτιθέμενη τοποθεσία του, έχουν αλλάξει από τις πρώτες περιγραφές του Wilhelm Dörpfeld. Ο Dörpfeld είχε αποδώσει όλα τα θραύσματα στον γειτονικό Αρχαίο Νεώ που βρισκόταν ανάμεσα στο σημερινό Ερέχθειο και τον Παρθενώνα. Ο Theodor Wiegand το 1904 υπέθεσε ότι το κτήριο Η ήταν ναός εν παραστάσι ευρισκόμενος στο σημείο του Αρχαίου Νεώ, και ότι μάλιστα αποτελούσε παλαιότερο στάδιο του Αρχαίου Νεώ, που ύστερα επεκτάθηκε με περίσταση. Επιπλέον αναγνώρισε το κτήριο Η ως τον Εκατόμπεδο που αναφέρεται σε αρχαίες επιγραφές. Όμως, το 1922 ο Ernst Buschor πρότεινε ότι το κτήριο Η στην πραγματικότητα βρισκόταν νοτιότερα, στο σημείο του σημερινού Παρθενώνα, και το ονόμασε Ur-Parthenon, δηλαδή "αρχικό Παρθενώνα". Το 1936, η εκτενής έρευνα του Walter-Herwig Schuchhard σε εναπομείναντα θραύσματα και γλυπτά απέδειξε ότι τα αετώματα του ναού πρέπει να ήταν μεγαλύτερα απ' ότι αρχικά θεωρείτο. Συνεπώς αναπαρέστησε τον ναό ως περίπτερο, εν αντιθέσει με προηγούμενες αναπαραστάσεις ως δίστυλο ή τρίστυλο εν παραστάσι ναό.
Επιπλέον έρευνες του William Bell Dinsmoor, του Immo Beyer, και άλλων, όπως και ιστορικοί συσχετισμοί μεταξύ των θραυσμάτων και της καταστροφής της Ακρόπολης από τους Πέρσες το 480 π.Χ. έχουν οδηγήσει στη σημερινή υπόθεση ότι ο Εκατόμπεδος ήταν εξάστυλος περίπτερος δωρικός ναός με κρηπίδωμα 46 μέτρων και έστεκε στο σημείο του σημερινού Παρθενώνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Σύγχρονος χορός
μικρογραφία|Ένας χορευτής την ώρα της παράστασης μικρογραφία|Δύο χορευτές Ο σύγχρονος χορός είναι ένα είδος χορού όπως το μπαλέτο, το jazz και προέκυψε ως μία μορφή «επανάστασης» ενάντια στις αυστηρές αρχές του μπαλέτου. Επικεντρώνεται στην προσωπική ερμηνεία του χορευτή και όχι σε βήματα με συγκεκριμένη δομή όπως συμβαίνει στο μπαλέτο. Αν και αρχικά ενημερώθηκε και δανείστηκε από κλασικά, μοντέρνα και τζαζ στιλ, έχει ενσωματώσει στοιχεία από πολλά στυλ χορού.
Ιστορία
Κατά τον 20ό αιώνα, τα ερεθίσματα των πολιτισμικών εξελίξεων γέννησαν την τέχνη του Σύγχρονου χορού. Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου χορού θεωρείται από πολλούς ότι ήταν η Isadora Duncan. Η Duncan απέρριψε τους κανόνες που επέβαλλε το μπαλέτο στην τεχνική εκτέλεση των βημάτων, στην ενδυμασία και στο στήσιμο των χορευτών, θεωρώντας ότι έρχονταν σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση. Έχοντας αρκετούς υποστηρικτές, ίδρυσε την δική της σχολή χορού στην οποία δίδασκε η ίδια ενθαρρύνοντας τους μαθητές της να χρησιμοποιούν τον χορό ως μέσο έκφρασης και ελευθερίας.
Διδασκαλία
Η διδασκαλία του σύγχρονου χορού, ο αγωγός της γνώσης αυτής, που μεταφέρεται από σώμα σε σώμα, έχει ως συμμάχους του : τη τεχνική δεξιοτεχνία, τις αφηγηματικές ιστορίες του δασκάλου, τη μουσική και τον αυτοσχεδιασμό. Τέσσερα στοιχεία που λαμβάνουν χώρα σε κάθε μάθημα, μικρή είτε μεγάλη χορογραφία και φυσικά σε μια παράσταση. Με ένα έντονο φιλοσοφικό υπόβαθρο, που βαδίζει γύρω από την ανησυχία της ανθρώπινης ύπαρξης, συντονίζει μία μάζα ανθρώπων σε πολλούς διαφορετικούς ρυθμούς, ήχους, μελωδίες και σιωπές.
Τεχνική
Οι τεχνικές χορού και οι φιλοσοφίες κίνησης που χρησιμοποιούνται στον σύγχρονο χορό μπορεί να περιλαμβάνουν το σύγχρονο μπαλέτο, τον αυτοσχεδιασμό χορού, τον ερμηνευτικό χορό, το λυρικό χορό, τα μοντέρνα στυλ χορού από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπως η τεχνική Graham, η τεχνική Humphrey-Weidman και η τεχνική Horton, ο σύγχρονος χορός της Ευρώπης Bartenieff Fundamentals και τεχνική χορού της Isadora Duncan.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χορός
Κέρκωψ ο Μιλήσιος
Ο Κέρκωψ ο Μιλήσιος ήταν ποιητής του 6ου π.Χ. αιώνα, σύγχρονος και ανταγωνιστής του Ησιόδου σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο. Ο Αθήναιος τον αναφέρει ως πιθανό δημιουργό του έπους Αιγίμιος. Μνημονεύεται επίσης από τον Απολλόδωρο.
Ορισμένοι τον ταυτίζουν με τον άλλο Κέρκωπα, τον ορφικό ποιητή.
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Ηλίας Μεταξάτος
Ο Ηλίας Μεταξάτος (1939 - 28 Νοεμβρίου 1958) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, η πορεία του οποίου ανακόπηκε από τον αδόκητο θάνατό του. Έγινε γνωστός στο πανελλήνιο εξαιτίας του πρωτοφανούς στα χρονικά του παγκόσμιου αθλητισμού ατυχήματος που είχε με ακόντιο στη διάρκεια των χειμερινών διασυλλογικών αγώνων στίβου β΄ και γ' κατηγορίας και το οποίο τελικά είχε αποτέλεσμα το θάνατό του.
Βιογραφία
Αρχικά ήταν αθλητής του Πανιωνίου και έπειτα εντάχθηκε στον Πειραϊκό. Ήταν μεταξύ των 256 νέων που αγωνίστηκαν στους 6ους αγώνες ανωμάλου δρόμου (Λαϊκός Ανώμαλος Δρόμος), που είχε προκηρύξει η εφημερίδα Αθλητική Ηχώ το 1958 και κατατάχθηκε 63ος με χρόνο 18.08.8. Οι συμμετέχοντες σε εκείνον το δρόμο κλήθηκαν από τον Ολυμπιακό να μετάσχουν σε αγώνες στίβου στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο Μεταξάτος, της νεοσύστατης τότε ομάδας, Νίκαιας-Κορυδαλλού, κέρδισε στα 5 χλμ. με χρόνο 18.35.0. Ακολούθησε η επιτυχία του, στο ίδιο αγώνισμα, στους διασυλλογικούς αγώνες β΄ και γ΄ κατηγορίας τον Οκτώβριο του 1958 και μια τρίτη θέση στο δρόμο των 800 μ.
Τραυματισμός, θάνατος και κηδεία
Στις 23 Νοεμβρίου του 1958 διεξάγονταν ταυτόχρονα οι αγώνες του ακοντισμού και των 5.000 μέτρων. Ενώ οι δρομείς έτρεχαν στον πέμπτο ή έκτο γύρο, σε μια βολή ακοντισμού το ακόντιο έπεσε και καρφώθηκε στον πρώτο διάδρομο. Σε αντίθεση με τους τρεις πρώτους δρομείς, οι οποίοι είδαν το καρφωμένο ακόντιο και το απέφυγαν, ο Μεταξάτος, έπεσε πάνω στο ακόντιο, καθώς δεν το είχε αντιληφθεί. Αποτέλεσμα ήταν το κοντάρι να μην πέσει, να αντισταθεί στην ορμή του αθλητή και να του σφηνωθεί στο μάτι. Αργότερα έγινε γνωστό ότι το κοντάρι είχε αποτέλεσμα να σχιστεί το βλέφαρο του Μεταξάτου και ο νεαρός να υποστεί εγκεφαλική διάσειση, εγκεφαλικό αιμάτωμα και ημιπληγία. Ο νεαρός αθλητής μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου υποβλήθηκε σε απανωτές χειρουργικές επεμβάσεις και σε αφαίρεση θρόμβων. Ωστόσο, απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου, σε ηλικία μόλις 19 ετών, προκαλώντας πανελλήνια συγκίνηση. Η κηδεία του έγινε την επομένη ημέρα.
Το θλιβερό συμβάν είχε αποτέλεσμα να προβούν σε αλλαγές οι αρχές του στίβου τόσο στο χρόνο διεξαγωγής των αγωνισμάτων, όσο και στο στάδιο.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
ΑΠΕ
Το αρκτικόλεξο ΑΠΕ μπορεί να αναφέρεται:
Όμιλος Αντισφαίρισης Πατρών
Ο Όμιλος Αντισφαίρισης Πατρών είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1929 ενώ προυπήρχε σύλλογος με το ίδιο όνομα. Έχει συμμετάσχει έως σήμερα στο Διασυλλογικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών από την ημέρα ίδρυσης του και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών και γυναικών. Σήμερα διατηρεί ιδιόκτητες εγκαταστάσεις που βρίσκονται πλησίον του Νοσοκομείου "ο Άγιος Ανδρέας".
Ο πρώτος σύλλογος με το ίδιο όνομα ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1908. Ιδρυτές και μέλη του ήταν όλοι οι πρόξενοι στην Πάτρα, αλλά και η ελίτ της πόλης. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο πρόξενος της Αυστροουγγαρίας L. Glanstatlen. Για τις αγωνιστικές ανάγκες του συλλόγου ο Παναχαϊκός Γ.Σ. είχε παραχωρήσει τμήμα του γυμναστηρίου του όπου γίνονταν συχνά αγώνες με πολλούς μάλιστα θεατές. Μέλη του ομίλου ήταν και γυναίκες.
Το 1929 επανιδρύεται αποκτώντας μάλιστα και ιδιόκτητες εγκατατάσεις. Παίκτες της πρώτης περιόδου επανίδρυσις αναφέρονται οι Κατσάνος, Ελούλ, Ρηγόπουλος, Φωκάς, Ξενος, Στάβερνης, Μπάρυ, Μόρφυ, Μπέμπης και άλλοι, οι κυρίες Παπαδοπούλου, Καρανασοπούλου, Παναγιωτοπούλου, Φαλτσέτα, Κροκού, Χ. Γεροκοστοπούλου, Ανδριανοπούλου κ.α. . Από το 1931 διοργανώνει και ετήσιο εσωτερικό πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Αντισφαιρισης Ομιλος Ομιλος Αντισφαιρισης Πατρων Πατρων
Αλί-Μοράντ Χαν Ζαντ
Ο Αλί-Μοράντ Χαν Ζαντ (απεβ. το 1785) είναι ο πέμπτος σάχης της δυναστείας των Ζαντ τού Ιράν, και βασίλευσε από τις 15 Μαρτίου 1781 έως τις 11 Φεβρουαρίου 1785.
Βιογραφία
Μετά το τέλος τού Kαρίμ Χαν Ζαντ, ο Αγκά Moχάμαντ Χαν Κατζάρ, ο οποίος ήταν όμηρος -ενόψει της αποτροπής ενός πολέμου μεταξύ των φυλών Κατζάρ στη βόρεια Περσία και των Zαντ- δραπέτευσε αμέσως και έφτασε στο Mαζανταράν. Στη συνέχεια, ανέλαβε τη διοίκηση της φυλής του στο Αστραμπάντ και διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τον σάχη των Ζαντ. Ως εκ τούτου, ο Zακί Χαν Ζαντ έστειλε τον περσικό στρατό υπό τη διοίκηση τού ανιψιού του, Aλί-Μοράντ Χαν εναντίον τού άρχοντα των Κατζάρ.
Ο Aλί-Μοράντ Χαν Ζαντ έλαβε την εξουσία επί τού περσικού στρατού για να καταστρέψει τις φυλές των Κατζάρ στον βορρά, αλλά πρόδωσε τον Aμπόλ-Φαθ Χαν Ζαντ και τον άφησε ανυπεράσπιστο στην πρωτεύουσα για να σκοτωθεί από τον Σαντέκ Χαν Ζαντ. Στη συνέχεια ο Αλί-Μουράντ κατέλαβε το Ισπαχάν. Επέβαλε υψηλούς φόρους στους ανθρώπους και βασάνιζε και σκότωνε όποιον αρνιόταν. Τελικά στις 14 Μαρτίου 1781 κατέλαβε το Σιράζ και σκότωσε τον Σαντέκ Χαν και κάθισε στον θρόνο. Ο Μοράντ συνέχισε τον πόλεμο με τον Αγκά Μοχάμεντ Χαν Κατζάρ και δημιούργησε στρατό, επιτρέποντας στον γιο τού εξαδέλφου του, τον Ροστάμ, να τον διοικήσει. Ο Ροστάμ πήγε αυτόν τον στρατό στην επαρχία Μαζανταράν, όπου πολέμησε εναντίον ενός στρατού των Κατζάρ υπό τη διοίκηση τού Τζαφάρ Κουλί Χαν. Ωστόσο ο Ροστάμ έχασε γρήγορα τη μάχη και αναγκάστηκε να υποχωρήσει πίσω στον νότο.
Ο Aλί-Μοράντ Χαν κυβέρνησε μέχρι το 1785, όταν ανατράπηκε από τον γιο τού Σαντέκ, Τζαφάρ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Ζαντ
Ένα ασύλληπτο κορόιδο
Ένα ασύλληπτο κορόιδο είναι ελληνική κωμική κινηματογραφική ταινία του 1969, σε παραγωγή ΘΒ Ταινίες Γέλιου και Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Θανάση Βέγγου, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Γιώργο Λαζαρίδη. Πρωταγωνιστούν οι: Θανάσης Βέγγος, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Γιώργος Βελέντζας, Δώρα Φύτιζα και Τάκης Μηλιάδης.
Πλοκή
Η ταινία προλογίζεται με εικόνες από τον πόλεμο και αφηγείται την κατάσταση στην Ελλάδα, κατά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων. Κατόπιν η ταινία δείχνει τον Θανάση (Θανάσης Βέγγος), ο οποίος έχει κάνει γιουρούσι στους Γερμανούς, αλλά και τον πατέρα του (Θανάσης Βέγγος) που τον επιπλήττει για αυτές τις απερισκεψίες του. Στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της αποχώρησης οι Γερμανοί, ο στρατηγός φον Τζίφρεν (Τάκης Μηλιάδης), μαζί με δύο στρατιώτες του, κρύβουν έναν θησαυρό στην αυλή του Θανάση.
Η ταινία επιστρέφει στο σήμερα και δείχνει τον Θανάση, αφεντικό πια στο κουρείο των προγόνων του ως μπαρμπέρης, αντί να εργάζεται να ανακατεύεται σε ξένες υποθέσεις. Συγκεκριμένα, θα υπερασπιστεί πολλάκις τον Πασχάλη (Κώστας Σταυρινουδάκης), έναν φίλο του, ο οποίος αγαπάει την κόρη της κας Παναγούλας (Υβόνη Βλαδίμηρου), η οποία δεν τον θέλει για γαμπρό της. Στο τέλος της σκηνής αυτής, ο Θανάσης εξιστορεί την ιστορία των προγόνων του, των Χατζηπαπαγεωργακοπουλοκωνσταντινογιαννοπουλέων, στον φίλο και πελάτη Σωτήρη (Γιώργος Βελέντζας). Αργότερα, ο κος Χαρούπογλου (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος), που υπήρξε συνεργάτης των Γερμανών στην Κατοχή, θέλει να πάρει το οικοπεδάκι του Θανάση κοψοχρονιά. Έτσι, βάζει τον Σταμάτη (Κώστας Μεντής) να τον ψήσει. Ο Θανάσης, όμως, που αγαπούσε την κόρη του Χαρούπογλου, Λίζα (Νόρα Κατσέλη), μόλις άκουσε ότι θέλει να του μιλήσει, χάρηκε ιδιαιτέρως, επειδή πίστεψε πως τον θέλει για το θέμα της κόρης του. Στη συνέχεια ο Χαρούπογλου πάει για έναν ξύρισμα στον Θανάση. Οι δυο τους έρχονται σε μία άτυπη συμφωνία, φυσικά, ο καθένας για διαφορετικό σκοπό.
Στη συνέχεια η κόρη του Χαρούπογλου τον καλεί στο πάρτι της, κι αυτό ο Θανάσης το εκλαμβάνει σαν σοβαρή πρόταση. Από την άλλη η κόρη του Χαρούπογλου, θέλει απλώς «να σπάσει πλάκα, με το κορόιδο». Στη σκηνή του πάρτι, σε ένα παιχνίδι, αποκαλύπτεται ο έρωτας που νιώθει η Ελπίδα (Δώρα Φύτιζα), η υπηρέτρια, για τον Θανάση, χωρίς, όμως, εκείνος να το καταλαβαίνει ακόμα. Το πάρτι τελειώνει άδοξα για τον Θανάση, καθώς σε ένα παιχνίδι που παίζουν πέφτει από τον πρώτο όροφο, ευτυχώς χωρίς να πάθει τίποτα. Την επόμενη μέρα, ο Θανάσης πάει να κάνει επίσημη πρόταση στον Χαρούπογλου, ώστε να του ζητήσει την κόρη του. Ο Χαρούπογλου, που απλά νομίζει ότι ο Θανάσης θα ερχόταν για το οικόπεδο, μόλις κατάλαβε τι συνέβαινε, γίνεται θηρίο: αφού τον πετάει έξω από το σπίτι του, ξεκινά να τον προσβάλλει με τον χειρότερο τρόπο. Ο Θανάσης παρεξηγείται τόσο πολύ, που του θίξανε τους προγόνους του, που σταματά να ξυρίζει και κλείνεται στο σπίτι του.
Μετά το πέρας 10 ημερών, ο Θανάσης ξετρυπώνει δειλά δειλά από το κουρείο του, μόνο με την ιδέα ότι θα μονομαχήσει με τον Χαρούπογλου. Ο Χαρούπογλου, βεβαίως, καμία πρόθεση να βοηθήσει τον Θανάση δεν έχει, παρά να σπάσει πλάκα. Η μονομαχία, φυσικά, είναι φτιαχτή. Ο Θανάσης που δεν το ξέρει όμως αποκαθιστά την τιμή του. Στη μονομαχία ο Χαρούπογλου τραυματίζεται, προφανώς όχι πραγματικά. Ο Θανάσης όμως, αφελής καθώς είναι δεν το καταλαβαίνει και αρχίζει να ανησυχεί για τον Χαρούπογλου. Ωστόσο στη γειτονιά, επιστρέφουν, ως τουρίστες, ο φον Τζίφρεν και οι συνεργάτες του (Ζαννίνο & Δημήτρης Καρυστινός), για να πάρουν πίσω τον θησαυρό που είχαν κρύψει. Η πρώτη προσπάθειά τους είναι άκαρπη. Στη συνέχεια απευθύνονται στον Χαρούπογλου, για να τους βοηθήσει, όπως παλιότερα.
Η ταινία τελειώνει με τον Χαρούπογλου να κάνει το φάντασμα, επειδή δήθεν είχε πεθάνει λόγω της μονομαχίας. Ως φάντασμα ο Χαρούπογλου εκφοβίζει τον Θανάση. Και επειδή αγαθός όπως είναι ο Θανάσης πιστεύει την ιστορία του Χαρούπογλου, κλείνει τα μάτια του, ώστε να περάσουν και άλλα «φαντασματάκια» μέσα στο κουρείο, τα οποία φυσικά είναι οι Γερμανοί που θέλουν να ξεθάψουν τον θησαυρό. Όμως, έρχεται η Ελπίδα, η οποία είχε ακούσει την απάτη, και ανοίγει τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά τα μάτια του Θανάση. Ο Θανάσης τότε ντύνεται Χίτλερ, με μία στολή που είχε κάνει γιουρούσι από τους Γερμανούς, και αποσπάει τον θησαυρό. Κατόπιν οδηγούνται όλοι στο αστυνομικό τμήμα. Τέλος, ο Θανάσης παντρεύεται την Ελπίδα. Πλέον δεν είναι κορόιδο, αλλά ποτέ δεν έπαψε να μάχεται την αδικία, όπου την έβλεπε.
Πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε το 1969, στις κινηματογραφικές αίθουσες Αθηνών, Πειραιώς και προαστίων, και έκοψε 178.895 εισιτήρια. Από τις 108 ταινίες της χρονιάς, κατέλαβε την 40η θέση, στη σχετική λίστα.
Διπρωτόδοντα
Τα Διπρωτοδόντια ή Διπρωτόδοντα (Diprotodontia) είναι μια μεγάλη τάξη μαρσιποφόρων που περιλαμβάνει περίπου 120 θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένου των καγκουρό, γουάλαμπι, πόσουμ, κοάλα, φασκωλόμυς, και πολλών άλλων. Στα μέλη που έχουν εκλείψει συμπεριλαμβάνονται το σε μέγεθος ρινόκερου Διπρωτόδον, και το Thylacoleo, το αποκαλούμενο και «μαρσιποφόρο λιοντάρι».
Ένα ασύλληπτο κορόιδο
Πληροφορίες
Η ταινία κυκλοφόρησε σε μορφή DVD στις 15 Μαΐου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΘΒ Ταινίες Γέλιου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών
Το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών (Ε.Μ.Ε.Ι.Σ.) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2016 από τον εκδότη του Ήλεκτρον Τάσο Συμιγδαλά, τον ε.α ταξίαρχο και πρώην στέλεχος της ΕΠΕΝ και της Πρώτης Γραμμής Χρήστο Κοσσιώρη και τον συγγραφέα και δικηγόρο εθνικιστή Κωνσταντίνο Πλεύρη. Το Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. διοικήθηκε από μια οργανωτική επιτροπή, η οποία απαρτιζόταν από τους Τάσο Συμιγδαλά ως Γ.Γ, τον δικηγόρο Δημήτριο Μάρκου ως Πρόεδρο προερχόμενο από την Νέα Δεξιά του Φαήλου Κρανιδιώτη, τον ιστορικό συγγραφέα και επικεφαλής των Ελλήνων Αριστοκρατών Γεώργιο Καραμαδούκη ως υπεύθυνο επικοινωνίας και τον δασοφύλακα Σπύρο Θεοδωρόπουλο ως υπεύθυνο δράσεων. Επικεφαλής της νεολαίας του Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. (Ε.Ο.Ν.- ΕΜΕΙΣ Οργάνωση Νεολαίας) τέθηκε ο Δημήτρης Καρατζούνης. Ως επικεφαλής του όλου εγχειρήματος εμφανιζόταν ο Κωνσταντίνος Πλεύρης. Σκοπός του Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. υπήρξε η ένωση εθνικιστικών και εθνικών κομμάτων και συλλόγων σε ενιαίο κομματικό σχηματισμό. Οι θέσεις του διαπνέονταν από την εθνικιστική ιδεολογία και παρουσίαζαν μια αριστοκρατικής μορφής Δημοκρατία με θεσμούς κληρώσεως, ποιοτικών κριτηρίων και αριστίνδην σωμάτων. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε και πολλά μέλη και στελέχη του αποχώρησαν καταγγέλλοντας λανθασμένους χειρισμούς. Το 2019 επιχειρήθηκε από τους εναπομείναντες στο Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. να προωθήσουν την υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Πλεύρη στον δήμο της Αθήνας. Υπήρξαν συναντήσεις με τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο, οι οποίες όμως δεν τελεσφόρησαν όσο αφορά την στήριξή του. Λόγω αδυναμίας συγκεντρώσεως του εκ του νόμου προβλεπόμενου αριθμού γυναικών στον συνδυασμό Αθήναι - Το Κλεινόν Άστυ ο Κώστας Πλεύρης δεν κατήλθε στις δημοτικές εκλογές. Μετά τις εκλογές του 2019 το Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. εντάχθηκε στο κόμμα ΕΛΑΣΥΝ (Ελληνική Λαϊκή Συνείδηση).
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ανακοινώθηκε η δημιουργία συνασπισμού με την Ε.ΛΑ.ΣΥΝ., τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση (Λ.Ε.Π.ΕΝ.), τους Σπαρτιάτες, το Κόμμα 4ης Αυγούστου και τη Πρώτη Γραμμή, με την προοπτική κοινής εκλογικής καθόδου με την ονομασία Κ.Υ.Μ.Α Ελληνισμού Το Φεβρουάριο του 2021, ανακοινώθηκε η συνεργασία με τη Λαϊκή Κίνηση Πολιτών (ΛΑ.ΚΙ.Π.) ενώ το Νοέμβριο η ΕΛΑΣΥΝ ανακοίνωσε την αποχώρηση της από το Κ.Υ.Μ.Α Ελληνισμού. Επίσης αποχώρησαν η ΛΕΠΕΝ και οι ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ.
Οίκος του Μπωαρναί
Ιστορία
Με καταγωγή από τη Βρετάνη, οι Μπωαρναί (ή Μπωαρνουά) εγκαταστάθηκαν τον 14ο αι. στην Ορλεάνη. Όταν το 1429 η πόλη πολιορκήθηκε, ο Ιωάννης Μπωαρναί έπαιξε ρόλο στην άμυνά της και με αυτό ήταν παρών στην αναμόρφωση από τη Ζαν ντ'Αρκ. Οι Μπωαρναί παρείχαν στο βασίλειο στρατιωτικούς και δικαστές και συνήψαν συμμαχίες σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένου και της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ορλεάνης. Τον 16ο αι. υπήρχαν Μπωαρναί στην Ορλεάνη ως δικαστικοί, μέλη του Συλλόγου του καθεδρικού (canons) και σε άλλα επαγγέλματα.
Από τα τέλη του 16ου αι. ως το τέλος του 17ου αι., τα αξιώματα του προέδρου και αντιστράτηγου της επαρχίας (βάιλου) και του προέδρου του δικαστηρίου της Ορλεάνης πήγαιναν κληρονομικά στην οικογένεια Μπωαρναί. Ο πιο διακεκριμένος από αυτούς τους δικαστικούς ήταν ο Φραγκίσκος Δ΄ ντε Μπωαρναί κύριος του Γκριγιέρ (στο Βουζόν του Λουάρ-ε-Σερ), που γεννήθηκε το 1630 στην Ορλεάνη και απεβίωσε εκεί το 1681.
Στα τέλη του 17ου αι. το αξίωμα του αντιστράτηγου της επαρχίας (βάιλου) της Ορλεάνης παραχωρήθηκε σε έναν συμμαχικό κλάδο, τους Κυρώλ. Τότε οι πιο εξέχοντες από τους Μπωαρναί στράφηκαν για σταδιοδρομία στο ναυτικό και στη διοίκηση αποικιών στις Αμερικές. Ένας Φρανσουά ντε Μπωαρναί ντε λα Σωσαί (1665-1746) έγινε διοικητής (intendant) της Νέας Γαλλίας (δηλ. του Καναδά), όπου μία κυριότητα του δόθηκε το 1707. Ο ανιψιός του Φραγκίσκος Ε΄ ντε Μπωαρναί έγινε υποδιοικητής (chef d'escadre) του βασιλικού στρατού και κυβερνήτης της Μαρτινίκας (νησιού ανατολικά της Καραϊβικής).
Οι Μπωαρναί της Ορλεάνης ήταν επίσης μεγάλοι γαιοκτήμονες, λόγω των πολλών κυριοτήτων που είχαν στην περιοχή. Τον 15ο αι. ήταν κύριοι της Σασέ (ή Μιραμιόν), φέουδου της ενορίας του Σαιν-Ζαν-ντε-Μπραι, στα περίχωρα της Ορλεάνης. Είχαν επίσης έσοδα στο Σολόν ως τα τέλη του 16ου αι. και ο Γουλιέλμος του Μπωαρναί κατείχε την ιδιοκτησία του Βιλσώβ στο Σενελύ. Μερικά έτη μετά οι Μπωαρναί απέκτησαν τη γειτονική κυριότητα του Γκριγιέρ, στο Βουζόν, την οποία κράτησαν ως τις αρχές του 18ου αι. (οπότε πέρασε, με τον γάμο μίας Μπωαρναί, στην οικογένεια Σουαζέλ-Γκουφιέ).
Το 1752 ο Φραγκίσκος Ε΄ μαρκήσιος του Μπωαρναί (1714-1800), κυβερνήτης της Μαρτινίκας, (πρόπαππος του Ναπολέοντα Γ΄) έφερε την κυριότητα του Λα Φερτέ-Αβραίν στο Σολόν. Αναβαθμίστηκε σε μαρκήσιο με έγγραφο του 1764 με τον τίτλο Φερτέ-Μπωαρναί, ένα όνομα που η κώμη αυτή φέρει ακόμη (στο διαμέρισμα του Λουάρ-ε-Σερ).
ΠΑΟΚ Κλήρου
Ο Πολιτιστικός Αθλητικός Όμιλος Κλήρου (ΠΑΟΚ Κλήρου) είναι μια κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Κλήρου της επαρχίας Λευκωσίας.
Ιστορία
Ο ΠΑΟΚ ιδρύθηκε το 1971. Μέχρι το 2021 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΛ. Το 2021 προήχθη για πρώτη φόρα στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ μέσω κλήρωσης. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2021-22. Τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου που συμμετείχε και υποβιβάστηκε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1971 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κλήρου
Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Δήμαρχοι
http://ekloges-prev.singularlogic.eu/dn2010/public/#{%22page%22:%22level%22,%22params%22:{%22level%22:%22dhm_d%22,%22id%22:9230}} https://ekloges-prev.singularlogic.eu/may2014/dn/public/#{%22page%22:%22level%22,%22params%22:{%22level%22:%22dhm_d%22,%22id%22:9230}} https://ekloges.ypes.gr/current/d/home/municipalities/9230/
Καμαριώτης Ηρακλείου
Ο Καμαριώτης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου και βρίσκεται σε υψόμετρο 620 μέτρα. Στα δυτικά του οικισμού υπάρχει μικρή περιοχή κατάφυτη από βελανιδιές, πουρνάρια και χαρούπια.
Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 29 χιλιόμετρα. Κύρια ασχολία στον οικισμό είναι η αμπελοκαλλιέργεια. Ο Καμαριώτης πανηγυρίζει τον Απρίλιο και τον Αύγουστο. Το Σεπτέμβριο γίνεται η γιορτή της τσικουδιάς και γίνονται εκδηλώσεις από τον πολιτιστικό σύλλογο του οικισμού.
Αξιοθέατα
Στη δυτική έξοδο του Καμαριώτη βρίσκουμε χωματόδρομο, ο οποίος οδηγεί στην Τρυπητή. Εκεί οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν τους πελώριους βράχους που συνθέτουν λαβυρίνθους και άλλα παράξενα σχήματα.
Αξιοσημείωτος είναι ο παλαιός ναός της Παναγίας και η τρίκλιτη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που κτίστηκε τον 16ο αιώνα. Στο υπέρθυρο της δυτικής πύλης στο ναό του Αγίου Γεωργίου υπάρχει ο λέοντας του Αγίου Μάρκου και στην αψίδα του κεντρικού κλίτους ο δικέφαλος αετός, το οικόσημο της βυζαντινής οικογένειας των Καλλεργών. Κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας είναι η τουρκική βρύση που σώζεται σήμερα στην πλατεία του χωριού
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, ο Καμαριώτης υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου, στο σημερινό νομό Ρεθύμνου, ενώ συνέχιζε να ανήκει στην Επαρχία Μυλοποτάμου έως το 1950, όπου με νομοθετική πράξη αποδόθηκε στο νομό Ηρακλείου, μαζί με τα Μετόχια Καμαριώτου, τα οποία σήμερα ονομάζονται Αηδονοχώρι. Στις 16 Ιανουαρίου 1867 έγινε στο χωριό μάχη με τους Τούρκους, στην οποία εφονεύθησαν υπό των Τούρκων οι Έλληνες αξιωματικοί υπολοχαγός πεζικού Παλαμάς Βασίλειου αδερφός του ποιητή Κωστή Παλαμά και υπίατρος Βασιλείου Ιωάννης. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχές του 20ου αιώνα. Πολλοί από τους κατοίκους μετανάστευσαν στο εξωτερικό μετά τη δεκαετία του '60, ωστόσο αρκετοί από αυτούς επιστρέφουν σήμερα και ανακαινίζουν τα παλιά τους πέτρινα σπίτια. Ο γνωστότερος θρύλος είναι αυτός με την καμπάνα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Το σήμαντρο φερόταν να είχε χρυσό βόλι και να ακούγεται μέχρι τα Χανιά. Όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Κρήτη, οι κάτοικοι έκρυψαν την καμπάνα και από τότε εξαφανίστηκε. Το 2004 ξεκίνησε η ανακαίνιση της εκκλησίας και το γεγονός ότι η τελευταία κτίστηκε πάνω σε βράχο, όπου πιθανότατα έκρυψαν οι χωριανοί την καμπάνα, αναπτέρωσε τις ελπίδες για να βρεθεί αυτή.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 323 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Καμαριώτου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμαρ Καμαρ Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ
Η Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, γνωστότερη και ως Δούκισσα ντε Λα Βαλλιέρ και ντε Βωζούρ (Louise, Duchesse de La Vallière et de Vaujours, 6 Αυγούστου 1644 – 6 Ιουνίου 1710) ήταν ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Φρανσουάζ Λουίζ ντε Λα Μπωμ Λε Μπλαν γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου του 1644, στη Βαλλιέρ της πόλης Τουρ, κόρη του Μαρκησίου ντε Λα Βαλλιέρ. Ήταν αριστοκρατικής οικογένειας από την οποία και κληρονόμησε τον ομώνυμο τίτλο της Δούκισσας.
200px|μικρογραφία|αριστερά|Η Δούκισσα ντε Λα Βαλλιέρ. Σε ηλικία μόλις 17 ετών έγινε ερωμένη του τότε νεαρού Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Από τη σχέση αυτή, που προήλθε χωρίς καμία υστεροβουλία, η Λουίζ δεν απεκόμισε το παραμικρό όφελος. Έπειτα από έξι χρόνια δεσμού, και ένα χρόνο μετά τον θάνατο της βασιλομήτορος Άννας της Αυστρίας, δηλαδή το 1667 όταν ο Λουδοβίκος αναγνώρισε ως τέκνα του τα δύο επιζώντα παιδιά που είχε αποκτήσει με την Λουίζ ντε λα Βαλλιέρ, Επίσης, έδωσε στη Λουίζ τον τίτλο της Δούκισσας ντε Λα Βαλλιέρ καθώς και της Δούκισσας ντε Βωζούρ.
Όταν αργότερα ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ συνδέθηκε με την Μαρκησία του Μοντεσπάν, η Λουίζ δέχθηκε σιωπηλά το πικρό ποτήρι του τραυματισμού της αξιοπρέπειάς της και αποποιήθηκε τον επίσημο τίτλο της ερωμένης του Βασιλιά, παραμένοντας όμως στα ανάκτορα και υπηρετώντας ως θαλαμηπόλος τη νέα ευνοούμενή του. Παρά ταύτα όμως δεν άντεξε και απογοητευμένη στράφηκε στο μοναχισμό καταφεύγοντας σε μοναστήρι των Βενεδικτίνων. Κατόπιν όμως ενεργειών του Βασιλιά και της Μοντεσπάν, η Λουίζ αναγκάστηκε στα Ανάκτορα, αλλά τελικά της επιτράπηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι των Καρμηλιτών με το όνομα Αδελφή Λουίζα.
Η Δούκισσα ντε Λα Βαλλιέρ πέθανε στο μοναστήρι όπου είχε ζήσει επί 36 χρόνια στο Παρίσι στις 6 Ιουνίου του 1710.
Οικογένεια
200px|μικρογραφία|δεξιά|Η Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ με τα παιδιά της, Μαρία Άννα και Λουδοβίκο. Από τις σχέσεις της με τον Λουδοβίκο απέκτησε πέντε τέκνα:
Τέχνες
Η ζωή της Δούκισσας ντε Λα Βαλλιέρ πολλές φορές έχει απασχολήσει ως θέμα συγγραφείς και λογοτέχνες της Ευρώπης και ειδικότερα της Γαλλίας αλλά και αρκετούς ζωγράφους. Πολλοί κριτικοί ζωγραφικών πινάκων είχαν εκφράσει την άποψη ότι ο Λε Μπραίν απεικόνισε τη μορφή της Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ στη «Μαγδαληνή» του, τελικά όμως αποδείχθηκε πως αυτό δεν είναι ακριβές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Γάλλοι αυτοβιογράφοι
Κρόκος ο εσχαρωτός
Ο Κρόκος ο εσχαρωτός (Crocus cancellatus) είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Ιριδοειδών. Είναι είδος με μεγάλη εξάπλωση στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τη Νοτιοδυτική Τουρκία. Το είδος περιλαμβάνει πέντε υποείδη, από τα οποία στην Ελλάδα απαντάται το Crocus cancellatus mazziaricus.
Ταξινόμηση
Περιγράφηκε σαν είδος για πρώτη φορά από τον Γουίλιαμ Χέρμπερτ (William Herbert) το 1841. Η ειδική του ονομασία cancellatus (= εσχαρωτός) οφείλεται στους δικτυωτούς χιτώνες του βολβού του.
Το είδος περιλαμβάνει πέντε υποείδη:
Υποείδη
(Πηγές: )
Περιγραφή
Ο κρόκος ο εσχαρωτός είναι πόα με άνθη σε πολύ ανοιχτό ιώδες ή λευκό χρώμα και σωλήνα μακρύ. Είναι χρωματικά πολύμορφο είδος (βλ. Υποείδη). Κάνει 2-10 πολύ στενά φύλλα που βγαίνουν μετά την άνθηση και βολβό σφαιρικό, διαμέτρου 0,1 μ. που περιβάλλεται από μεμβρανώδεις, δικτυωτές-νηματώδεις ίνες. Χρωματικά πολύμορφο. Περιάνθιο συνήθως λευκό αλλά και λευκό με μπλε δικτυωτές ραβδώσεις, ορισμένες φορές ρόδινο. Στίγματα στύλου χρυσοκίτρινα ή πορτοκαλόχρωμα, διακλαδισμένα σε πολλούς βραχίονες. Οι ανθήρες είναι κίτρινοι. Ο στύλος μπορεί να έχει 3-6 διακλαδώσεις ή και περισσότερες και είναι στοιχείο αναγνώρισης του είδους. Τα φύλλα του κρόκου μπορεί να εμφανίζονται κατά την ανθοφορία ή και μετά από αυτή.
Εξάπλωση και βιότοπος
Ο κρόκος ο εσχαρωτός είναι είδος με μεγάλη εξάπλωση στα νότια Βαλκάνια, στη δυτική, κεντρική και νότια Τουρκία, στη βόρεια και δυτική Συρία, στο βόρειο Ισραήλ, στο Λίβανο, στην Ιορδανία, στο βόρειο Ιράκ και στο δυτικό Ιράν (βλ. Υποείδη). Ζει σε πετρώδεις πλαγιές, πετρώδεις και βραχώδεις θαμνότοπους (κυρίως σε ασβεστόλιθο), ξέφωτα δασών και φρύγανα, στο κατώτερο μέρος της ορεινής ζώνης, μέχρι τα 1500 μ.
Στην Ελλάδα τον βρίσκουμε στα περισσότερα μέρη της ηπειρωτικής χώρας, την Πελοπόννησο, τα νησιά του Ιονίου, την Εύβοια, τη Σάμο και σε ορισμένα νησιά των Κυκλάδων, όπως τη Νάξο, την Κέα και την Ηρακλειά.
Χρήσεις
Ο κρόκος ο εσχαρωτός σπάνια χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό φυτό για βράχια και εκπτώσεις. Το είδος καλλιεργείται από το 1841 το αργότερο.
Παραπομπές
Εσχαρωτος Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κλίμα της Βιρτζίνια
Το κλίμα της Βιρτζίνια, μιας πολιτείας στην ανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, θεωρείται ήπιο σε σύγκριση με άλλων περιοχών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μεγαλύτερο μέρος της Βιρτζίνια ανατολικά των Ορέων Μπλου Ριτζ, το νότιο μέρος της Κοιλάδας Σεναντόα, και η Κοιλάδα Ροανόκε, έχουν υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa). Στις ορεινές περιοχές δυτικά του Μπλου Ριτζ, το κλίμα γίνεται υγρό ηπειρωτικό (Κέππεν: Dfa) και θαλάσσιο εύκρατο (Κέππεν: Cfb). Οι ακραίες καιρικές συνθήκες, με την μορφή σιφώνων, τροπικών κυκλώνων, και χειμερινών θυέλλων, επηρεάζουν την πολιτεία σε τακτική βάση.
Κλιματικές ζώνες
Πολλές παραλλαγές υπάρχουν λόγω του σημαντικού αναγλύφου της πολιτείας. Τα υψόμετρα στη Βιρτζίνια ποικίλουν από το επίπεδο της θάλασσας έως το Όρος Ρότζερς στα 1.746 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας, με μεγάλες διαβαθμίσεις να συμβαίνουν στις άκρες του Ατλαντκού Ωκεανού, στο τέλος του Πίντμοντ, και στις αλυσίδες Μπλου Ριτζ και Αλλέγκενι των Αππαλαχίων Ορέων. Η κατευναστική επίδραση του ωκεανού από τα ανατολικά, που ενδυναμώνεται από το Ρεύμα του Κόλπου, επίσης δημιουργεί το ενεδεχόμενο τροπικών κυκλώνων κοντά στο στόμιο του Κόλπου Τσέσαπικ. Μάζες ψυχρού αέρα φθάνουν από τα βουνά, ειδικά τον χειμώνα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές χιονοπτώσεις όταν οι παράκτιες θύελλες γνωστές ως noreasters ανεβαίνουν την ακτή του Ατλαντικού.
Η αλληλεπίδραση των στοιχείων αυτών με την τοπογραφία της πολιτείας δημιουργεί μικροκλίματα στην Κοιλάδα Σεναντόα, τα ορεινά νοτιοδυτικά, και στις παράκτιες πεδιάδες οι οποίες διακρίνονται ελαφρά αλλά ευκρινώς η μία από την άλλη.
Δριμύς καιρός
Οι ακραίες καιρικές συνθήκες είναι ένα ζήτημα στη Βιρτζίνια. Οι τροπικοί κυκλώνες καθιστούν τρωτή την παράκτια περιοχή της Βιρτζίνια. Είναι σπάνιο ένας μεγάλος τροπικός κυκλώνας να απειλήσει την ακτή της Βιρτζίνια καθώς οι κυκλώνες τόσο βόρεια τείνουν να εξασθενούν λόγω των ψυχρότερων παράκτιων υδάτων και των αυξανόμενα υψηλών δυτικών ανέμων. Η βαριά βροχόπτωση άπό τους τροπικούς κυκλώνες παραμένει μια ανησυχία, όμως. Ο Τροπικός κυκλώνας Ιζαμπέλ το 2003 επέφερε μεγάλες καταστροφές από τον άνεμο και την βροχή, σκοτώνοντας άμεσα 10 κα προκαλώντας ζημιά δύο δισεκατμμυρίων δολλαρίων. Ο Τροπικός κυκλώνας Γκαστόν το 2004 κατέκλυσε το Ρίτσμοντ αφού κινήθηκε στην ακτογραμμή της Νότιας Καρολίνας. Η Βιρτζίνια συχνά πλήττεται από τα απομεινάρια συστημάτων τα οποία χτυπούν κατά μήκος της ακτογραμμής του Κόλπου του Μεξικού, τα οποία επίσης φέρνουν χειμαρρώδη βροχόπτωση στην πολιτεία. Ο Τροπικός κυκλώνας Καμίλ ήταν ένα ακραίο παράδειγμα, φέρνοντας 690 χιλιοστά (27 ίντσες) βροχής σε τμήματα της κομητείας Νέλσον σε περίοδο μερικών ωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιρτζίνια Κατηγορία:Κλιματολογία
Μπαταρία λιθίου-θείου
μικρογραφία|Αρχή λειτουργίας της μπαταρίας λιθίου-θείου Η μπαταρία ή συσσωρευτής λιθίου-θείου (μπαταρία Li-S) είναι επαναφορτιζόμενος ηλεκτρικός συσσωρευτής με υψηλή ενεργειακή πυκνότητα. Με το χαμηλό ατομικό βάρος του λιθίου και το μέτριο ατομικό βάρος του θείου, οι μπαταρίες Li-S είναι σχετικά ελαφρές, σε σχέση με την πυκνότητα του νερού. Επιδείχθηκαν στην μακρύτερη και υψηλότερη τροφοδοτούμενη με ηλιακή ενέργεια πτήση τον Αύγουστο του 2008. Οι μπαταρίες λιθίου-θείου μπορεί να αντικαταστήσουν επιτυχώς τις μπαταρίες ιόντων λιθίου, λόγω της υψηλότερης ενεργειακής πυκνότητας τους και λόγω του μικρότερου κόστους του θείου.
Χημική αντίδραση
Οι χημικές αντιδράσεις στο ηλεκτροχημικό στοιχείο της μπαταρίας Li-S είναι: Οι χημικές αντιδράσεις κατά την διάρκεια της φόρτισης είναι:
Αυτές οι αντιδράσεις είναι ανάλογες με εκείνες της μπαταρίας θεϊκού νατρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συσσωρευτές
Περραιβική Τρίπολη
Η Περραιβική Τρίπολη απλωνότανε στην κλειστή λοφώδη λεκάνη Βόρεια της Ελασσόνας. Τα όρια της ήταν ο ποταμός Τιταρήσιος στο Νότο και τα όρη Αμάρμπεης, Καμβούνια και Όλυμπος στον Βορρά. Η περιοχή της Τριπόλεως ήταν το βασικότερο και στρατηγικότερο σημείο του Περραιβικού χώρου, καθώς από εκεί διέρχονταν τα μεγάλα περάσματα από Μακεδονία προς Θεσσαλία, σημαντικό πέρασμα από Βορρά προς Νότο. Περιοχή δύσβατη, ένα φυσικό οχυρό, καθώς η περιοχή από τον Αμάρμπεη – Καμβούνια μέχρι το ανατολικό τμήμα του Ολύμπου μοιάζει με ένα μεγάλο τείχος. Όπως φανερώνει και η ονομασία της περιοχής, η Περραιβική Τρίπολη απαρτιζόταν από τρεις πόλεις το Πύθιο, την Άζωρο και τη Δολίχη. Ήταν οι κυριότεροι φύλακες του τόπου καθώς βρίσκονται απέναντι από τα στενά περάσματα προς τη Θεσσαλία, προπύργια που πάνω τους προσέκρουαν οι εισβολείς από τον Βορρά. Λόγω της στρατηγικής τους αυτής θέσης άλλαξαν πολλές φορές κυριαρχία μέσα στο πέρασμα των αιώνων, Περραιβοί, Μακεδόνες, Θεσσαλοί, Ρωμαίοι. Για την αρχαία ιστορία της περιοχής πληροφορούμαστε κυρίως από τις περιγραφές του ιστορικού Τίτου Λίβιου.
Κοινό των Περραιβών
Όλες οι πόλεις του Περραιβικού χώρου ανήκαν στο κοινό των Περραιβών, που είχε έδρα του τη Φάλανα. Εκεί έδρευε ο επικεφαλής Στρατηγός που εκλέγονταν ως το πιο αξιοσέβαστο πρόσωπο από κάθε πόλη του Κοινού, μία φορά τον χρόνο και ο Ίππαρχος του Κοινού. Οι Τριπολίτες ενταγμένοι στο κοινό των Περραιβών και ανήκοντες στο Περραιβικό Γένος είχαν τα πάντα κοινά. Κοινή διοίκηση, κοινό στρατό, συμμαχίες, γλώσσα, θρησκεία, κοινούς νόμους και παραδόσεις.
Η Περραιβία θα αναπτύξει αξιολογότατο πνευματικό, πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο. Η οικονομική ευρωστία των Περραιβικών πόλεων αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ήδη από τον 5ο π.Χ. αι. (480 π.Χ. -146 π.Χ.) οι Περραιβοί έκοβαν τα δικά τους αργυρά και χάλκινα νομίσματα μέσα στα πλαίσια της Πανθεσσαλικής Νομισματικής Ένωσης. Εμφανή απόδειξη εκείνο που αποκαλύφθηκε σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στην Άζωρο και αποτελεί νόμισμα της Αρχαίας Περραιβικής Τριπόλεως. Στην μία όψη του απεικονίζει δαφνοστεφανωμένο νέο, ενώ στην άλλη Μαντικό Τρίποδα με αυτιά στο άνω χείλος και περιμετρικά τα γράμματα «ΤΡΙΠΟΛΙΤΑΝ».
Είναι αξιοθαύμαστο, ανατρέχοντας τόσες χιλιετίες προ Χριστού, το γεγονός ότι οι Περραιβοί φαίνεται να έχουν άριστες ναυτικές και αστρονομικές γνώσεις. Στην Αργοναυτική Εκστρατεία θα εκπροσωπήσουν τους Περραιβούς δύο αξιόλογα τέκνα ο Μάντης Μόψος και ο Άζωρος ως πηδαλιούχος της Αργούς. Επίσης, φαίνεται πως η Περραιβία ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Αγαμέμνονα να λάβει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος αναφέρει ότι τα παλικάρια της Περραιβίας τίμησαν δεόντως την εκστρατεία. Μαρμάρινη πλάκα που βρέθηκε στο χωριό Πύθιο και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Κελέση (1968), φέρει τα ονόματα των παλικαριών που πήραν μέρος στη εκστρατεία κατά του Ιλίου (Τροία) και τους ευχόταν Καλή Νίκη. Στην πλάκα αυτή μπορούσε, όπως αναφέρεται, να δει κανείς καθαρά κεφαλαία ελληνικά γράμματα. Δυστυχώς το εύρημα αυτό δεν σώζεται και έτσι δεν γνωρίζουμε ούτε την προέλευση αλλά ούτε και τη χρονολογία του.
Η πρώτη εν Ελλάδι Αμφικτιονία
Η Δολίχη με το Πύθιο και την Άζωρο θεωρείται ότι δημιούργησαν την πρώτη εν Ελλάδι Αμφικτιονία ( = ομοσπονδία αρχαίων ελληνικών πόλεων κρατών, με κέντρο ένα ιερό κοινής λατρείας) με την επωνυμία Περραιβική Τρίπολις, όπως αναφέρει ο αρχαιολόγος κ. Απ. Αρβανιτόπουλος, που είναι και ο μόνος που ερεύνησε και μελέτησε τα ευρήματα του Περραιβικού χώρου. Εμφανής είναι η συμμετοχή του Περραιβικού Γένους στην αρχαία Αμφικτιονία της Δήμητρος, που είχε ως έδρα την Ανθήλη Λαμίας, με δύο αντιπροσώπους τους Ιερομνήμονες και δύο βοηθούς αυτών, τους Αγορατρούς. Αργότερα, με την επικράτηση του Θεού Απόλλωνα και την Δημιουργία του Μαντείου των Δελφών, ιδρύεται η νέα Δελφική Αμφικτιονία και όλα τα ελληνικά φύλα εντάσσονται σ΄ αυτή, το ίδιο και οι Περραιβοί.
Ιστορικό Πλαίσιο
Η Περραιβική Τρίπολις άκμασε ανάμεσα στον 5ο π.Χ. αι. και τον 3ο π.Χ. αι. Οι Περραιβοί στους χρόνους των Μακεδονικών πολέμων με τους Ρωμαίους έπαθαν μεγάλες καταστροφές, αλλά τελικά το 196 π.Χ. ανακηρύχτηκαν αυτόνομοι και μετείχαν στην Δελφική Αμφικτιονία ως «Κοινό των Περραιβών». Συνασπισμένοι σε μία ομοσπονδία παρέμειναν αυτόνομοι και ανεξάρτητοι από τους Θεσσαλούς τουλάχιστον μέχρι το 168 π.Χ. (πόλεμος του Περσέα). Η περιοχή των Περραιβών προσαρτήθηκε από τους Θεσσαλούς το 146 π.Χ., οπότε εξαφανίστηκε το Κοινό τους ως αυτόνομο πολιτικό δημιούργημα. Ωστόσο, διατήρησαν την αντιπροσώπευσή τους στη Δελφική Αμφικτιονία με μία ψήφο.
Στο έδαφος της Περραιβίας για δύο περίπου αιώνες (200 π.Χ. – 1 π.Χ.), έγιναν πολύνεκρες και καταστρεπτικές συγκρούσεις μεταξύ Μακεδόνων και Ρωμαϊκών λεγεώνων, και μεταξύ Πομπήιου και Καίσαρα, στη διάρκεια του Ρωμαϊκού Εμφυλίου Πολέμου (49 π.Χ. -35 π.Χ.). Έτσι, την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός η Περραιβία παρουσίαζε εικόνα τραγική. Οι πλούσιες αυτές πόλεις εμφανίζονταν ολιγάνθρωπες και γεμάτες ερείπια. Οι Περραιβικές πόλεις που διασώθηκαν από τον γενικό αυτό μαρασμό, παρακμή ή αφανισμό ήταν η Δολίχη, το Πύθιο, η Άζωρος και η Ολοοσόνα. Η διάσωσή τους οφείλεται στην επίκαιρη γεωγραφική τους θέση. Στους χρόνους του Αυγούστου (27 π.Χ. – 14 μ.Χ.) η Περραιβική Τρίπολις ανήκει πια στην οικονομική ηγεμονία της Λάρισας.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας
Τάκης Κανδηλώρος
Ο '''Τάκης Χ. Κανδηλώρος''' (Δημητσάνα, 1874 - Αθήνα, 1934) υπήρξε ιστορικός, λαογράφος και δημοσιογράφος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διορίστηκε ως υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών. Το 1903 και το 1906 εξέδωσε τους δύο τόμους της Αρκαδικής Επετηρίδας. Μάλιστα, στον τόμο του 1906 δημοσίευσε τη διαθήκη του Κολοκοτρώνη. Συνεργάστηκε με πλήθος περιοδικών όπου δημοσίευσε τις μελέτες του κυρίως σε ό,τι είχαν να κάνουν με την Πελοπόννησο και ιδιαίτερα την περιοχή της Αρκαδίας. Το 1903 βραβεύθηκε από τη Γλωσσική Εταιρεία για μία λαογραφική συλλογή του.
«Απέδειξε το αμείωτο ενδιαφέρον του για την προαγωγή των ιστορικών μελετών ιδρύοντας το Κανδηλώρειο ιστορικό διαγώνισμα, που βράβευε ιστορικές μελέτες Ελλήνων συγγραφέων με προσωπικές του δαπάνες που κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας».
Εργάστηκε στην Πάτρα ως δημοσιογράφος.
Εργογραφία
(ενδεικτικά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Άλμα Ρεβίλ
Η Άλμα Λούσι Ρεβίλ, Κυρία Χίτσκοκ (αγγλικά: Alma Lucy Reville, Lady Hitchcock, 14 Αυγούστου 1899 - 6 Ιουλίου 1982) ήταν Αμερικανό-Αγγλίδα σεναριογράφος και μοντέρ, περισσότερο γνωστή ως η σύζυγος του Άγγλου σκηνοθέτη, Άλφρεντ Χίτσκοκ, με τον όποιον υπήρξε παντρεμένη από τον Δεκέμβριο του 1926, έως και το 1980, δηλαδή έως και τον θάνατό του. Γεννημένη στο Νότιγχαμ, ήρθε σε επαφή με τον κινηματογράφο, από την εφηβική ηλικία, όπου αρχικά βοηθούσε τον πατέρα της, όπου εργαζόταν στα Twickenham Studios. Κατόπιν ξεκίνησε να ασχολείται με το σενάριο και με τη σκηνοθεσία ως βοηθός, κι έγινε μία από τις λίγες επιτυχημένες γυναίκες του χώρου, λόγω εποχής.
Συμμετείχε σε αρκετές ταινίες του Χίτσκοκ, είτε ως μοντέρ, είτε ως σεναριογράφος είτε στην παραγωγή, μερικές από αυτές είναι το Έγκλημα (1930), το Νέος και αθώος (1937), το Η Ταβέρνα της Τζαμάικα (1939), το Υποψίες (1941) και το Η Σκιά της Αμφιβολίας (1943). Η Ρεβίλ, απεβίωσε δύο χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, από καρκίνο του μαστού, Αποτεφρώθηκε και η στάχτη της σκορπίστηκε στο Ειρηνικό Ωκεανό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Άγγλοι μοντέρ Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Άλφρεντ Χίτσκοκ
Γραμματικός Ηλείας
Ο Γραμματικός είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 80 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Γραμματικός βρίσκεται στο κέντρο του νομού, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο και 2,5 χλμ. Δ. από το Λατζόι. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ωλένης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Λατζόι, τον Άγιο Γεώργιο και το Αλμυρίκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Λατζοΐου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου Κατηγορία:Δήμος Ωλένης
Απέλλα
Η Απέλλα ήταν η συνέλευση των πολιτών στην αρχαία Σπάρτη. Από αρχαίους ιστορικούς αναφέρεται και ως εκκλησία, όπως κατά κανόνα στις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη. Καθεστώς σπαρτιάτη πολίτη και κατά συνέπεια δικαίωμα συμμετοχής στην απέλλα είχαν όσοι Λακεδαιμόνιοι ήταν άνδρες 30 ετών ή μεγαλύτεροι και κατείχαν μια ελάχιστη έκταση γης ή είχαν τη δυνατότητα μέσω άλλης πηγής εσόδων να συνεισφέρουν ένα ελάχιστο ποσό στα κοινά συσσίτια ή να διατηρούνται σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα χωρίς να εργάζονται οι ίδιοι, κυρίως λόγω του φόβου για πιθανή εξέγερση των ειλώτων.