cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικία Μεχμέτ Αλή Πασά
Ιστορία και περιγραφή
Το κτήριο, το οποίο κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1780, με εμβαδόν 330 τ.μ., ήταν το μεγαλύτερο σπίτι στην πόλη της Καβάλας εκείνη την εποχή. Στις μέρες μας θεωρείται ένα από τα λαμπρότερα εν Ελλάδι σωζόμενα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα. Έχει δύο ορόφους και διαθέτει χαμάμ καθώς και δυνατότητα θέρμανσης. Το χαμάμ καθώς και τα δωμάτια διαμονής, φαγητού, ύπνου και ψυχαγωγίας βρίσκονται στον δεύτερο όροφο. Υπάρχουν τζάκια σε όλα τα δωμάτια της οικίας πράγμα που υποδηλώνει την ιδιαίτερη κοινωνική θέση και την οικονομική ευμάρεια του ιδιοκτήτη. Η οικία βρίσκεται σε τέτοια θέση, ώστε να έχει πανοραμική θέα απ’ όλες τις πλευρές. Απ’ την είσοδό της φαίνεται το λιμάνι της Καβάλας ενώ απ’ την άλλη πλευρά ‘βλέπει’ έναν πανέμορφο κόλπο. Έχει έναν μεγάλο κήπο στον οποίο φυλάσσεται μέχρι και σήμερα κομμάτι από τον τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή, το οποίο παλαιότερα βρίσκονταν στην πλατεία Ελευθερίας.
Στο κτήριο εφαρμόστηκε η χωριστή διάταξη των χώρων ανδρών και γυναικών (σελαμλίκ – ανδρώνας και χαρεμλίκ – γυναικωνίτης αντίστοιχα). Στη νότια ενότητα βρίσκεται το σελαμλίκ, το οποίο περιλαμβάνει τους χώρους διαμονής και εργασίας των ανδρών καθώς και τους χώρους υποδοχής των επισκεπτών τους. Στη βόρεια ενότητα βρίσκεται το χαρεμλίκ που περιέχει τους χώρους των γυναικών, με τις εξυπηρετήσεις του καθημερινού νοικοκυριού και συγχρόνως τους περισσότερους ιδιωτικούς χώρους όλης της οικογένειας.
Στις αρχές του 19ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν εργασίες επισκευής και συντήρησης στην οικία του Μωχάμετ Άλη και τον κήπο της με την χρηματοδότηση του αιγυπτιακού κράτους και την υποστήριξη της βασιλικής οικογένειας της Αιγύπτου.
Η οικία του Μοχάμετ Άλι, όπως και το Ιμαρέτ, ανήκουν στην αιγυπτιακή κυβέρνηση, ως βακουφική περιουσία. Το κτήριο τελεί υπό τη διαχείριση του Ερευνητικού Κέντρου ΜΟΗΑ, το οποίο ιδρύθηκε το 2006 και αποσκοπεί στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ της Ελλάδας, των χωρών της Μεσογείου και του ισλαμικού κόσμου. Το κτήριο πλέον λειτουργεί ως μουσείο, διαθέτει πολυμέσα για την καλύτερη πληροφόρηση των επισκεπτών και διεξάγει διάφορες εκπαιδευτικές, ερευνητικές και πολιτιστικές δράσεις.
Πλατεία
Εκτός από οικία την του Μεχμέτ Αλή, στην πλατεία Μεχμέτ Αλή, στη χερσόνησο της Παναγίας στην Καβάλα, υπάρχει και το άγαλμά του. Το άγαλμα δώρισαν οι Έλληνες της Αιγύπτου στην πόλη της Καβάλας και φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Κωνσταντίνο Δημητριάδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβάλα
Σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας
Το σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας (τουρκικά: Sancak-i Gümülcine) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην δυτική Θράκη. Διοικητική του έδρα ήταν η πόλη Γκιουμουλτζίνα, η σημερινή Κομοτηνή και καταλάμβανε εδάφη που σήμερα ανήκουν σε Ελλάδα και Βουλγαρία.
Ιστορία
Δημιουργήθηκε το 1878 σε τμήμα των σαντζακίων Καλλίπολης, Φιλιππούπολης, Δράμας και Αδριανούπολης, διοικητικά ανήκε στο βιλαέτι της Αδριανούπολης. Το 1913 καταργήθηκε όταν η Βουλγαρία κατέλαβε την Δυτική Θράκη και άλλαξε την διοικητική διαίρεση της περιοχής.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο συνολικός πληθυσμός είναι 245 072. Από αυτούς, 206 914 είναι μουσουλμάνοι, 15 241 είναι Έλληνες, 20 671 είναι Βούλγαροι, 360 είναι Αρμένιοι, 739 είναι Εβραίοι, 912 είναι Κόπτες και 235 είναι αλλοδαποί.
Διοικητική διαίρεση
thumb|Χάρτης του βιλαετίου της Αδριανούπολης που περιλαμβάνει το σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας Το σαντζάκι διοικητικά χωριζόταν σε επτά καζάδες που διαιρούνταν σε ναχαγιέ.
Οι διοικητικές διαιρέσεις του σαντζακίου ήταν οι εξής:
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Βουλγαρίας Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Κομοτηνή Κατηγορία:Οθωμανική Θράκη
Εξέγερση του Στόουνγουολ
Η Εξέγερση του Στόουνγουολ , επίσης αναφερόμενη και ως Ταραχές του Στόουνγουολ  (αγγλικά: Stonewall riots και επίσης Stonewall uprising ή the Stonewall rebellion), ήταν μια σειρά από αυθόρμητες, βίαιες διαδηλώσεις από τα μέλη της γκέι (ΛΟΑΤ) κοινότητας  εναντίον μιας επιδρομής της αστυνομίας,  που πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 28 Ιουνίου 1969, στο Στόουνγουολ Ιν, που βρίσκεται στο Γκρίνουιτς Βίλατζ,  γειτονιά του Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη. Αυτές οι διαδηλώσεις θεωρούνται ευρέως ότι αποτελούν το πιο σημαντικό γεγονός που οδήγησε στο απελευθερωτικό κίνημα των γκέι   και το σύγχρονο αγώνα για τα ΛΟΑΤ δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι γκέι Αμερικανοί στη δεκαετία του 1950 και του 1960, αντιμετώπιζαν ένα εχθρικό νομικό σύστημα. Οι πρώτες ομοφυλοφιλικές ομάδες στις ΗΠΑ προσπάθησαν να αποδείξουν ότι οι ομοφυλόφιλοι θα μπορούσαν να αφομοιωθούν στην κοινωνία, και ήταν υπέρ της μη-συγκρουσιακής εκπαίδευσης για τους ομοφυλόφιλους και τους ετεροφυλόφιλους. Τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1960, όμως, ήταν πολύ ταραγμένα, καθώς πολλά κοινωνικά/πολιτικά κινήματα ήταν ενεργά, συμπεριλαμβανομένου του Κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα των Αφρό-αμερικάνων, της Αντικουλτούρα της δεκαετίας του 1960, και του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Αυτές οι επιρροές, σε συνδυασμό με το φιλελεύθερο περιβάλλον του Γκρίνουιτς Βίλατζ ήταν καταλυτικοί για τα γεγονότα του Στόουνγουολ.
Κατά τις δεκαετίες 1950 και 60, πολύ λίγοι χώροι δεχόταν ανοιχτά γκέι άτομα. Αυτοί οι χώροι που το κάνανε, ήταν συνήθως μπαρ αν και οι ιδιοκτήτες ή η μάνατζερ του χώρου σπάνια ήταν γκέι. Την εποχή εκείνη το Στόουνγουολ Ιν ανήκε στην Αμερικάνικη Μαφία. Η πελατεία του ήταν διάφοροί, και ήταν γνωστό ότι ήταν δημοφιλές στους φτωχότερους και πιο περιθωριοποιημένους της γκέι κοινότητας: drag queen, τρανσέξουαλ, θηλυπρεπείς άνδρες, butch λεσβίες, εκδιδόμενους νεαρούς και αστέγους. Οι επιδρομές της αστυνομίας σε γκέι μπαρ ήταν ρουτίνα στη δεκαετία του 1960, αλλά οι αξιωματικοί έχασαν γρήγορα τον έλεγχο της κατάστασης στο Stonewall Inn. Προέλκυσαν ένα πλήθος που ήταν έτοιμο να ξεκινήσει σοβαρά επεισόδια. Η ένταση μεταξύ της αστυνομίας της Νέας Υόρκης και γκέι κάτοικων του Γκρίνουιτς Βίλαταζ ξέσπασε σε περισσότερες διαμαρτυρίες το επόμενο βράδυ, και πάλι αρκετές νύχτες αργότερα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι κάτοικοι του Χωριού άρχισαν γρήγορα να οργανώνονται σε ομάδες ακτιβιστών επικεντρωνόμενοι σε προσπάθειες για την καθιέρωση χώρων για τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες όπου θα μπορούσαν να είναι ανοικτοί με το σεξουαλικό προσανατολισμό τους,  χωρίς το φόβο να συλληφθούν.
Μετά την εξέγερση του Στόουνγουολ, οι ομοφυλόφιλοι στη Νέα Υόρκη, αντιμετώπισαν εμπόδια με βάση το φύλο, τη φυλή και την τάξη, στη διαδικασία να γίνουν μια συνεκτική κοινότητα. Μέσα σε έξι μήνες, σχηματίστηκαν στη Νέα Υόρκη δύο γκέι ακτιβιστικές οργανώσεις, η επικέντρωση των οποίων ήταν τακτικές αντιπαράθεσης, και ιδρύθηκαν τρεις εφημερίδες για την προώθηση των δικαιωμάτων για τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες. Μέσα σε λίγα χρόνια, οργανώσεις για τα δικαιώματα των γκέι είχαν ιδρυθεί σε όλη την ΗΠΑ και τον κόσμο. Στις 28 Ιουνίου του 1970, το πρώτο gay pride έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Σαν Φρανσίσκο και στο Σικάγο, για τον εορτασμό της επετείου της εξέγερσης. Παρόμοιες πορείες διοργανώθηκαν και σε άλλες πόλεις. Σήμερα, εκδηλώσεις ΛΟΑΤ υπερηφάνειας πραγματοποιούνται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, προς το τέλος του Ιουνίου, για να τιμήσουν τα γεγονότα του Στόουνγουολ Το Εθνικό Μνημείο Στόουνγουολ ιδρύθηκε στην περιοχή το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαιώματα ΛΟΑΤ στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αστυνομική βία Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 20ο αιώνα Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πάρετς
thumb|285px| Το Ανάκτορο του Πάρετς Το Πάρετς (γερμ. Paretz) είναι χωριό στο Βρανδεμβούργο της Γερμανίας, δυτικά του Βερολίνου, με πληθυσμό σήμερα περίπου 400 κατοίκους. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα στο χωριό παραθέριζε ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Πρωσίας και η σύζυγός του Λουίζα, στο μικρό «Ανάκτορο του Πάρετς».
Το ανάκτορο αυτό, αρχικώς ένα αρχοντικό και κτήμα, δημιουργήθηκε αρχικώς ως ιδιοκτησία της οικογένειας φον Μπρέντοβ (von Bredow) και πέρασε αργότερα στον Κόμη Χανς φον Μπλούμενταλ, πρώην ανώτερο αξιωματικό, ο οποίος μετά τη συνταξιοδότησή του παρέδιδε μαθήματα στον πρίγκιπα και διάδοχο, μετέπειτα βασιλέα Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄.
Ο Διάδοχος δεν είχε ευχάριστη παιδική ηλικία, αλλά χαιρόταν που μπορούσε να παραθερίζει στο κτήμα του δασκάλου του στο Πάρετς. Για τον λόγο αυτόν, το 1795, δύο χρόνια πριν την άνοδό του στον θρόνο, αγόρασε το αρχοντικό και το κτήμα από τον γιο του δασκάλου του με αντίτιμο 80 χιλιάδες τάλαρα. Ανατέθηκε στον Βερολινέζο αρχιτέκτονα Ντάβιντ Γκίλυ να ανακατασκευάσει το κτήριο σε ανάκτορο και το 1804 το βασιλικό πλέον ζεύγος ξανάχτισε ολόκληρο το χωριό ώστε να ταιριάζει με τα σχέδια του Γκίλυ. Αυτή η ομοιομορφία ωστόσο δύσκολα αναγνωρίζεται στο σημερινό Πάρετς.
Μετά τον πρόωρο θάνατο της βασίλισσας Λουίζας το 1810 το ανάκτορο έμεινε άθικτο μέχρι το 1840, οπότε ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας σντικατέστησε την επίπλωση και τις ταπετσαρίες σε αρκετά δωμάτια. Ωστόσο η ελκυστικότητα του ακινήτου είχε χαθεί πια για τους βασιλείς και έμεινε αχρησιμοποίητο μέχρι τον 20ό αιώνα. Το ανάκτορο παρέμεινε πάντως ιδιοκτησία του Οίκου των Χοεντσόλερν μέχρι το 1945, οπότε καταλήφθηκε από τον σοβιετικό Κόκκινο Στρατό, του οποίου μια μονάδα παρέμενε σε αυτό έως τα μέσα του 1946. Τροποποιήσεις από τότε μέχρι το 1950 άλλαξαν τελείως την εμφάνιση του ανακτόρου και του κτήματος.
Σήμερα παραμένουν αξιοθέατες οι ταπισερί του ανακτόρου, διακοσμημένες με μοτίβα εξωτικών φυτών, πουλιών, και με τοπία της περιοχής του Πότσδαμ. Οι ταπισερί διασώθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επειδή είχαν μεταφερθεί για φύλαξη στο Νέο Ανάκτορο του Πότσδαμ.
thumb|Το «Γοτθικό σπίτι» στο Πάρετς Πέρα από το ανάκτορο, αξιοσημείωτο είναι το μοναδικό δείγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής στο Πάρετς, το λεγόμενο «Γοτθικό σπίτι», πρώην βασιλικό σιδηρουργείο. Σήμερα λειτουργεί σε αυτό ένα εστιατόριο.
Κατά τον 19ο αιώνα η παραγωγή τούβλων ήταν σημαντική δραστηριότητα για το χωριό, καθώς μπορούσαν εύκολα να πωλούνται στη συνεχώς επεκτεινόμενη πόλη του Βερολίνου. Και άλλα χωριά της περιοχής παρήγαν τούβλα και κεραμίδια. Με την ύφεση μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα ορύγματα από όπου έπαιρναν την άργιλο για τα τούβλα και τα κεραμίδια γέμισαν με νερό και μετατράπηκαν σε λιμνούλες, γνωστές ως Erdlöcher (= «οπές της γης»). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αρκετές από αυτές γεμίστηκαν με μπάζα από το ερειπωμένο Βερολίνο, αλλά οι περισσότερες υπάρχουν και σήμερα, φιλοξενούν πολλά υδρόβια πουλιά και έχουν κυρυχθεί προστατευόμενοι περιβαλλοντικά βιότοποι. Το Πάρετς είναι κτίσμενο πάνω στον ποταμό Χάβελ, κοντά στο σημείο όπου ενώνονται με αυτόν δύο κανάλια ποταμοπλοΐας, τα οποία χρησιμοποιούνται και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρετς
Μαρίνο Μαρίνι
Ο Μαρίνο Μαρίνι (ιταλικά: Marino Marini, 27 Φεβρουαρίου 1901 – 6 Αυγούστου 1980) ήταν Ιταλός γλύπτης
Βιογραφία
Ο Μαρίνι εισήχθη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας το 1917. Μολονότι δεν εγκατέλειψε ποτέ τη ζωγραφική, από το 1922 αφιερώθηκε κυρίως στη γλυπτική. Η δουλειά του ήταν επηρεασμένη από την Ετρουσκική τέχνη και τη γλυπτική του Αρτούρο Μαρτίνι. Ο Μαρίνι το 1929 κλήθηκε να αναλάβει την έδρα της γλυπτικής στη Σχολή Τεχνών στη Βίλλα Ρεάλε στη Μόντσα στην οποία δίδασκε και ο Μαρτίνι. Συνέχισε τη διδασκαλία στη Μόντσα μέχρι το 1940, οπότε κλήθηκε να αναλάβει να διδάξει στην Ακαδημία Γλυπτικής του Τορίνο και επίσης αποδέχτηκε τη θέση του καθηγητή στην Ακαδημία Καλών Τεχνών "Μπέρα" του Μιλάνου.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μαρίνι ταξίδευε συχνά στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή με τον Μάσσιμο Καμπίλι (Massimo Campigli), Τζόρτζιο ντε Κίρικο, Αλμπέρτο Μανέλι (Alberto Magnelli) και Φίλιππο Τιμπερτέλι Ντε Πισίς (Filippo Tibertelli de Pisis). Στα επόμενα χρόνια ο καλλιτέχνης επισκεπτόταν συχνά τη Ζυρίχη όπου και γνώρισε και έγινε φίλος με τον Αλμπέρτο Τζιακομέτι, τον Τζερμαίν Ριτσιέρ (Germaine Richier) και τον Φριτζ Γοτρούμπα (Fritz Wotruba). Το 1935 κέρδισε το πρώτο βραβείο γλυπτικής στην Κουαντριενάλλε της Ρώμης. Το 1938 παντρεύεται την Μερσέντες Πεντρατσίνι (Mercedes Pedrazzini). Το 1943 συμμετείχε σε εκθέσεις στη Βέρνη και στη Ζυρίχη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βρήκε καταφύγιο στην κωμόπολη Τένερο, κοντά στο Λοκάρνο, τόπο καταγωγής της γυναίκας του. Το 1946 ο Μαρίνι εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μιλάνο και συνέχισε τη διδασκαλία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Καριέρα
Ο Μαρίνι συμμετείχε το 1949 στην έκθεση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης με θέμα «Η Ιταλική τέχνη του 20ου αιώνα». Όταν ο έμπορος τέχνης Κουρτ Βαλεντίν το 1953 έκανε μια έκθεση με έργα του Μαρτίνι στην γκαλερί του στη Νέα Υόρκη ο καλλιτέχνης γνώρισε τον Ζαν Αρπ (Jean Arp), τον Μαξ Μπέκμαν (Max Beckmann), τον Αλεξάντερ Κάλντερ (Alexander Calder), τον Λάιονελ Φέινιγκερ (Lyonel Feininger) και τον Τζακς Λίπτσιτζ (Jacques Lipchitz). Στην επιστροφή του στην Ευρώπη έκανε μια στάση στο Λονδίνο, όπου η γκαλερί Χανόβερ είχε οργανώσει μια ατομική έκθεση της δουλειάς του Μαρίνι, στην οποία και γνώρισε τον Χένρυ Μουρ. Το 1951 αυτή η έκθεση του Μαρίνι ταξίδεψε στο Αμβούργο και στο Μόναχο. Το 1952 του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο γλυπτικής στη Μπιενάλε της Βενετίας. Το 1954 του απονεμήθηκε στη Ρώμη το καλλιτεχνικό βραβείο Φερινέλι. Ένα από τα μνημειώδη γλυπτά του τοποθετήθηκε στη Χάγη το 1959.
Αφιερώματα στη δουλειά του Μαρτίνι έγιναν στη Ζυρίχη το 1962 και στη Ρώμη το 1966. Τα ζωγραφικά του έργα εκτέθηκαν για πρώτη φορά στη γκαλερί "Τονινέλι Άρτε Μοντέρνα" του Μιλάνου το 1963-64. Το 1973 στήθηκε μια μόνιμη συλλογή της δουλειάς του στο Μιλάνο, ενώ το 1978 ο Μαρτίνι παρουσίασε το έργο του και στο Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Τόκυο.
Δυο μουσεία στην Ιταλία είναι αφιερωμένα στον Μαρίνι, ένα στη Φλωρεντία και ένα στην γενέθλια πόλη του την Πιστόια. Επίσης έργα του βρίσκονται σε άλλα μουσεία όπως τα Μουσεία Βατικανού, το Μουσείο του 20ού αιώνα στο Μιλάνο, στη συλλογή της Τέιτ Γκάλερι, στην είσοδο του Μουσείου Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ στη Βενετία, στο Βερολίνο, στη Ζυρίχη, στο Τελ Αβίβ, στο Μόναχο στη Ουάσινγκτον και αλλού.
Έργα του Μαρίνι έχουν εκτεθεί 2 φορές στην Ελλάδα. Το 1965 συμμετείχε στη συλλογική έκθεση «Παναθήναια της παγκόσμιας γλυπτικής » και το 2006 εκτέθηκαν έργα του σε ατομική έκθεση-αφιέρωμα στην Εθνική Πινακοθήκη
Έργα
Ανέπτυξε μερικά βασικά θέματα στη γλυπτική του: τους έφιππους, τα γυναικεία γυμνά, που εμπνέονται από την ετρουσκική θεά Πομόνα, τις προτομές (και στη ζωγραφική τα πορτρέτα) και τις μορφές του τσίρκου και του θεάτρου. Ο Μαρίνι είναι περισσότερο γνωστός για τα γλυπτά που σχετίζονται με άλογα και με ιππείς. Το θέμα του ιππέα και του αλόγου εξελισσόταν με το χρόνο. Αρχικά το 1936, εμφανίζονται κυρίως επίσημες και πιο στημένες φιγούρες. Το 1940, οι φόρμες γίνονται πιο αφηρημένες και αλλάζουν οι αναλογίες. Μετά τον πόλεμο τα άλογα απεικονίζονται να στέκονται όρθια και ο ιππέας με τεντωμένα χέρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες
Μαραθιάς
Με το όνομα Μαραθιάς αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ελεφαντοστέινο Ρωμανού
μικρογραφία| Ο Χριστός ευλογεί το ζεύγος. Επιγραφές: IC XC, ΡΩΜΑΝΟC BACIΛEYC ΡΩΜΑΙΩΝ, ΕΥΔΟΚΙΑ ΒΑCΙΛΙC ΡΩΜΑΙΩΝ.
Το ελεφαντοστέινο του Ρωμανού είναι ένα σκαλιστό ανάγλυφο ελεφαντόδοντο από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία με μέγεθος 24,6 Χ 15,5 εκ. και 1,2 εκ. πάχος. Το πλαίσιο βρίσκεται στο Δωμάτιο των Μεταλλίων, στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι. Στις επιγραφές αναφέρονται οι μορφές του Αυτοκράτορα Ρωμανού και της συζύγου του Ευδοκίας, που ευλογούνται από τον Χριστό. Ωστόσο, υπήρχαν δύο αυτοκρατορικά ζευγάρια με αυτά τα ονόματα και οι μελετητές δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει ποιο παρίσταται. Αρχικά θεωρήθηκε ότι είναι ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης με την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα και επομένως χρονολογήθηκε το διάστημα 1068-1071. Ωστόσο ανακαλύψεις άλλων σκαλιστών ανάγλυφων έργων τον 20ο αιώνα, οδήγησαν τους ερευνητές να πιστεύουν ότι αντιπροσωπεύει τον παλαιότερο Ρωμανό Β' των Μακεδόνων και την Ευδοκία της Προβηγκίας (Βέρθα των Μποζονιδών), αλλάζοντας την ημερομηνία δημιουργίας σε κάπου μεταξύ 945-949.
Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης και η Ευδοκία η Μακρεμβολίτισσα
Μέχρι το 1926, αυτό το πλαίσιο εθεωρείτο ότι απεικόνιζε τη στέψη ή / και το γάμο του Ρωμανού Δ΄ Διογένη με την Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, κυρίως λόγω της επιγραφής επάνω από το κεφάλι της Ευδοκίας, που γράφει «Βασιλίς Ρωμαίων». Η Βασίλισσα (και όχι Αυγούστα) ήταν ένας τίτλος, που χρησιμοποιείτο μόνο από γυναίκες, οι οποίες ήταν αντιβασίλισσες για τους ανήλικους γιους τους και τέτοια ήταν η Ευδοκία η Μακρεμβολίτισσα κατά τη στιγμή του 2ου γάμου της με τον Ρωμανό Δ΄ Διογένη. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε μόνο από δύο άλλες γυναίκες, που και οι δύο ανέλαβαν το θρόνο ως μόνες ηγεμόνες (αντιβασίλισσες) για τους γιους τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Η εικόνα αυτής της διπλής στέψης χρησιμοποιήθηκε επίσης στις σφραγίδες και τα νομίσματα της Ρωμανίας για την προώθηση της εξουσίας της Ευδοκίας και τη νομιμοποίηση του Ρωμανού Δ΄ ως Αυτοκράτορα.
Ο Ρωμανός Β΄ των Μακεδόνων και η Ευδοκία της Προβηγκίας
Η σύγχρονη έρευνα σε αυτό το κομμάτι υποστηρίζει ότι το έργο αυτό αντιπροσωπεύει τη στέψη το Πάσχα του 945 του συναυτοκράτορα Ρωμανού Β΄ και της νεαρής συζύγου του, Βέρθας της Προβηγκίας (μετονομάστηκε σε Ευδοκία κατά την άφιξή της στην Αυλή). Αναφέροντας ότι «οι Αυτοκράτορες φαίνονται πάντα λίγο πολύ όπως έδειχναν», οι μελετητές επισημαίνουν το γεγονός ότι, ο Ρωμανός που απεικονίζεται στο ελεφαντοστέινο, είναι αγένειος και ως εκ τούτου είναι πιο πιθανό να είναι ο Ρωμανός Β', ο οποίος ήταν μόλις 6 ετών την εποχή της στέψης του το 945. Αντίθετα, ο μεταγενέστερος Ρωμανός Δ΄ θα ήταν περίπου 30 ετών και θα είχε πλήρες γένειο. Υπάρχει επίσης κάποια νύξη για τα «παιδικά χαρακτηριστικά» της μορφής της Ευδοκίας. Η ένδυση του ζευγαριού ευνοεί επίσης τη θεωρία υπέρ του Ρωμανού Β΄, καθώς ο Ρωμανός φαίνεται να φοράει τον λώρον, ενώ η Ευδοκία φοράει ιμάτιο, που σημαίνει ότι είναι υποδεέστερη σε θέση, από ότι η Αυτοκράτειρα Ελένη Λεκαπηνή (μητέρα του Ρωμανού Β΄). Θεωρείται λοιπόν ότι αυτό είναι το μόνο σωζόμενο Αυτοκρατορικό πορτρέτο, όπου ο Χριστός στέφει έναν συναυτοκράτορα και τη σύζυγο αυτού.
Η τεχνοτροπία
Κάποιοι ερευνητές συνδέουν την τεχνική του ελεφαντοστέινου του Ρωμανού με άλλα σωζώμενα έργα βυζαντινής τέχνης, που χρονολογούνται με σιγουριά στον 10ο αι. Μία πλάκα ελεφαντόδοντου, που παρήγγειλε ως μέρος μίας επιστολής ο Ζίγκεμπερτ επίσκοπος του Μίντεν (1022-1036), είναι μέρος ενός τέτοιου συνόλου και ο Cutler δηλώνει ότι «εάν το κεντρικό τμήμα του τριπτύχου είχε φτάσει στη Δύση πριν από το τέλος του Ζίγκεμπερτ του Mίντεν το 1036, έπεται ότι το ελεφαντοστέινο του Ρωμανού δεν θα μπορούσε να κατασκευαστεί το δεύτερο μισό του 11ου αι. " Αυτός ο ισχυρισμός ταιριάζει επίσης με άλλες παρατηρήσεις, ότι το μέταλλο και ο στεατίτης επροτιμώντο έναντι του ελεφαντόδοντου ως υλικό ως τον 11ο αι. Προς το παρόν δεν υπάρχουν άλλα καταγεγραμμένα έργα, που να παρουσιάζεται μία σύζυγος ενός Αυτοκράτορα, ούτε ένας συναυτοκράτορας χωρίς τον Αυτοκράτορα.
Ωστόσο άλλοι σημειώνουν ότι το ανάγλυφο από ελεφαντόδοντο μοιάζει περισσότερο με άλλα έργα, που χρονολογούνται στο δεύτερο ήμισυ του 11ου αι., όπως το Τρίπτυχο Αρμπαβίλ και τουλάχιστον δύο άλλα βυζαντινά Τρίπτυχα, παρατηρώντας ότι τα ανάγλυφα του 10ου αι. ήταν πιο επίπεδα και χρησιμοποιούσαν λιγότερες εσοχές από αυτές που φαίνονται στο ελεφαντοστέινο του Ρωμανού. Οι τύποι των προσώπων και άλλες στυλιστικές λεπτομέρειες έχουν επίσης σχέση με έργα του τέλους του 11ου αι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τρίπτυχα Κατηγορία:Βυζαντινά ελεφαντοστέινα
Παλαιά εκκλησία του Κέμπελε
Περιγραφή
Καθώς το αρχικό κωδωνοστάσιο σταδιακά ερειπώθηκε, νέο κωδωνοστάσιο ανεγέρθηκε το 1769.
Παραπομπές
Κεμπελε Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Βόρεια Οστροβοθνία
Μαραθιά
Με το όνομα Μαραθιά ή Μαραθέα αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γέντινγκ ΦΚ
Η  Γέντινγκ ΦΚ ήταν μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Γέντινγκ του δυτικού Λονδίνου.
Ιστορία
Οι ρίζες της ομάδα προέρχονται από ένα σύλλογο νέων στο Γέντινγκ το 1960. Με το όνομα Γέντινγκ ΦΚ έγιναν γνωστοί το 1965. Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία συμμετείχαν σε νεανικά πρωταθλήματα. Το 1984 εντάχθηκαν στη παλιά London Spartan League και το 1987 στην Ίσθμιαν Λιγκ. Το 1990 κέρδισαν τον πρώτο εθνικό τους τίτλο, το FA Vase, όπως και το τοπικό πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά προβιβάστηκε στην Ίσθμιαν Λιγκ Πρέμιερ Ντιβίζιον αλλά διαβαθμίστηκε το 1988.
Μετά που η Ίσθμιαν Λιγκ Ντιβίζιον Ουάν διαιρέθηκε το 2002, τοποθετήθηκε στην Ίσθμιαν Λιγκ Ντιβίζιον Ουάν Νορθ. Κέρδισε το πρωτάθλημα την περίοδο 2003-04, επιστρέφοντας στην Ίσθμιαν Λιγκ Πρέμιερ Ντιβίζιον. Στις 5 Δεκεμβρίου 2004 έφερε ισοπαλία εκτός έδρας με την ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ, Νιούκασλ Γιουνάιτεντ στον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας, αφότου κέρδισε την Σλο Τάουν ΦΚ με 3-1. Την ίδια σεζόν κέρδισε την Ίσθμιαν Λιγκ και προβιβάστηκε στην Κόνφερενς Σάουθ.
Στις 28 Οκτωβρίου 2006, έφερε ισοπαλία με τη Νότιγχαμ Φόρεστ στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας. Το παιχνίδι ήταν ένα από τα σημαντικότερο της ιστορίας της ομάδα, απέναντι στην παλιά πρωταθλήτρια Ευρώπης.
Στις 18 Μαΐου 2007 η Γέντινγκ ΦΚ ανακοίνωσε την ενοποίηση της με την Χέιζ ΦΚ, η οποία αγωνιζόταν στη Κόνφερενς Σάουθ. Η νέα ομάδα αγωνίστηκε στην Κόνφερενς Σάουθ και είναι γνωστή με το όνομα Χέιζ εντ Γέντινγκ Γιουνάιτεντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Γέντινγκ ΦΚ
Μπαντ Φρέντεμπουργκ
Το Μπαντ Φρέντεμπουργκ (γερμ. Bad Fredeburg) είναι μεγάλο χωριό στον Δήμο του Σμάλενμπεργκ του Διαμερίσματος (Νομού) Άνω Ζάουερλαντ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία της Γερμανίας. Τον Δεκέμβριο του 2021 το χωριό είχε 3.989 κατοίκους και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 448 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Γειτονικά χωριά είναι τα Αλτενίλπε, Έμπινγκχοφ, Γκλάιντορφ, Χούξελ και Ρίμπεργκ. Το Μπαντ Φρέντεμπουργκ είναι αναγνωρισμένο κέντρο υδροθεραπείας.
Ιστορία
Στις πρώτες δεκαετίες του 14ου αιώνα ο Ντήτριχ Γ΄ του Οίκου των Μπίλστάιν έκτισε το κάστρο με την ονομασία Vredeburg, η οποία υποδηλώνει τη διατήρηση της ειρήνης ως τον σκοπό της δημιουργίας του. Η ανέγερσή του σήμανε και την ίδρυση του ομώνυμου οικισμού μπροστά από τις πύλες του κάστρου. Σε μια καταστροφική πυρκαγιά το 1810 ολόκληρο το παλαιό χωριό καταστράφηκε και νέα κτίσματα κτίσθηκαν πιο ψηλά στην πλαγιά.
Στις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1975 στο Ζάουερλαντ και την περιοχή του Πάντερμπορν ο προϋπάρχων Δήμος του Φρέντεμπουργκ συγχωνεύθηκε με τον Δήμο του Σμάλενμπεργκ και ο δήμος που προέκυψε φέρει τη δεύτερη ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας Κατηγορία:Λουτροπόλεις
Γρηγοριανό μέλος
thumb|250px|Το [[απολυτίκιο Gaudeamus omnes, γραμμένο στην τετράγραμμη μουσική σημειογραφία κατά τον 14ο-15ο αιώνα.]] Το γρηγοριανό μέλος (ονομάζεται επίσης και μονωδικό άσμα) είναι το μονοφωνικό λειτουργικό μέλος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Πήρε το όνομά του από τον Πάπα Γρηγόριο Α΄ τον Μέγα (θητεία 590 - 604 μ.Χ.) Το γρηγοριανό μέλος εκτελείται από τον ιερέα, τον πρωτοψάλτη, τη χορωδία, που αποτελείται από κληρικούς και παιδιά, και από το εκκλησίασμα.
Όπως η μουσική των Ελλήνων και των Εβραίων, το γρηγοριανό μέλος αποτελείται από μία μονογραμμική μελωδία. Με άλλα λόγια, είναι Μονοφωνικό ως προς την υφή του, στερείται δηλαδή τη διάσταση της αρμονίας και της αντίστιξης. Η φωνητική γραμμή που κυλάει αβίαστα, προσαρμόζεται επιδέξια στο λατινικό κείμενο. Γενικά, η γρηγοριανή μελωδία είναι απελευθερωμένη από τον κανονικό τονισμό. Στο μελωδικό του ύφος, το γρηγοριανό μέλος αποφεύγει τα μεγάλα άλματα και τις δυναμικές αντιθέσεις. Η απαλή του άνοδος και η πτώση συγκροτούν ένα είδος εξαϋλωμένου μουσικού λόγου, «μια προσευχή πάνω στους τόνους».
Τα γρηγοριανά άσματα μεταφέρονται προφορικά στην αρχή από τη μία γενεά στην επόμενη. Καθώς ο αριθμός των ασμάτων αυξάνεται διαρκώς, οι τραγουδιστές νιώθουν αναπόφευκτα την ανάγκη να υπενθυμίζεται το γενικό διάγραμμα των διαφορετικών μελωδιών. Έτσι, δημιουργούνται τα νεύματα, σύμβολα ανόδου και καθόδου τα οποία γράφονται αρχικά πάνω από τις λέξεις για να υποδείξουν τη μελωδική καμπύλη και αργότερα μετεξελίσσονται στις τετράγωνες νότες της τετράγραμμης μουσικής σημειογραφίας.
Οι μελωδίες ανάλογα με το πώς επενδύουν μουσικά το κείμενο, χωρίζονται σε τρία κύρια είδη:
Το μελισματικό ύφος, που έχει τις καταβολές του στους ραψωδιακούς αυτοσχεδιασμούς της Ανατολής, άσκησε έντονη επίδραση στη μετέπειτα μουσική της Δύσης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καθολική μουσική
Αργυρό Εύβοιας
Το Αργυρό (μέχρι το 1957 Βίρα) είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 261 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 220 μ. , σε μικρή πεδιάδα η οποία περιβάλλεται από βουνά: στα βόρεια η Τσούκα (429 μέτρα), στα νότια η Τσίκνα (428 μέτρα) και νοτιοδυτικά το Πυργάρι (547 μέτρα).
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό μέχρι το 1957 λεγόταν Βίρα. Η ετυμολογία αυτού του ονόματος δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με μια άποψη προέρχεται από το ναυτικό παράγγελμα. Σύμφωνα με άλλη άποψη, το όνομα έχει αρβανίτικη προέλευση, από τη λέξη Birr, που σημαίνει τρύπα. Μια τρίτη άποψη αναφέρει ότι το όνομα οφείλεται στο γεγονός ότι το χωριό συνοικίστηκε από Αρβανίτες από το χωριό Βύρρα (σήμερα Μεσοχωριό, κοντά στα Στύρα). Στην αρχαιότητα υπήρχε πόλη βόρεια του χωριού, πιθανόν η Αργυρά ή Αργούρα. Στη θέση Παλαιοχώρι έχουν βρεθεί κατάλοιπα ρωμαϊκού οικισμού.
Το 1835 το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Στυρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, της επαρχίας Καρυστίας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Στο χωριό γεννήθηκε ο αγωνιστής του 1821 Νικόλαος Κριεζώτης.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Λιμάνι της Αμμοχώστου
μικρογραφία|250x250εσ|Το λιμάνι της Αμμοχώστου Το Λιμάνι της Αμμοχώστου είναι λιμάνι στην Αμμόχωστο της Κύπρου. Υπάρχει ελεύθερη ζώνη ("Ελεύθερη Ζώνη Αμμοχώστου") στο λιμάνι.
Το λιμάνι βρίσκεται υπό τον ντε φάκτο έλεγχο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Τα λιμάνια της Βόρειας Κύπρου δεν είναι εγγεγραμμένα στο Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ).
Το λιμάνι είναι ανοικτό σε διεθνή κυκλοφορία σκαφών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμμοχώστου
Δομίτιος (κόμης της εώας)
O Δομίτιος (Domitius) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από κάποιους ερευνητές ταυτίζεται με τον Ευτόλμιο.
Ο Δομίτιος ήταν γιος ενός άγνωστου ατόμου και αδελφός του Ευμόλπιου. Είχε παιδιά που πήγαν να σπουδάσουν στη Φοινίκη και την Αίγυπτο και ήταν συγγενής με τον σοφιστή Λιβάνιο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 357-358, όταν υπηρέτησε στο προσωπικό του Πραίτωρα Ιλλυριακού Ανατόλιου (357–359), ίσως ως σύμβουλος. Το 357, βρισκόταν στην Αντιόχεια και το 358 ταξίδεψε από την Κωνσταντινούπολη στην Αντιόχεια. Στη συνέχεια κατείχε υψηλό αξίωμα στη Συρία, ίσως Κόμης της εώας. Χρησιμοποίησε την Αντιόχεια ως βάση για να επισκεφτεί τις πόλεις υπό την εξουσία του. Μία από τις επιστολές του Λιβάνιου δίνει ενδείξεις ότι η Αίγυπτος ήταν υπό την εξουσία του, αλλά σε αυτό το απόσπασμα λέγεται ότι θα ήταν ντροπή αν πήγε στην Αίγυπτο χωρίς να έχει λάβει πανηγυρική από τον Λιβάνιο και ακολουθεί ένα άλλο απόσπασμα που υποδηλώνει ότι η θητεία του πρέπει να τελειώσει. Οι συγγραφείς του The Prosopography of the Later Roman Empire προτείνουν ότι η επίσκεψή του στην Αίγυπτο, όπως αναφέρεται από τον Λιβάνιο, πραγματοποιήθηκε αφού εγκατέλειψε την θέση του.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών
Ο Νικολά-Ζοζέφ Μαιζόν ή Νικόλαος-Ιωσήφ Μαιζών (Nicolas-Joseph Maison, 19 Δεκεμβρίου 1771 - 13 Φεβρουαρίου 1840) ήταν Γάλλος στρατάρχης και πολιτικός.
Ιβ Μάιλς
Η Ιβ Μάιλς (αγγλικά: Eve Myles, 26 Ιουλίου 1978) είναι Βρετανίδα, γεννημένη στην Ουαλία, ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Ο πρώτος της μεγάλος ρόλος στην Ουαλία, έγινε στην τηλεόραση, όταν συμμετείχε στην ουαλόφωνη σειρά Belonging (2000-2009), ενώ ήδη από το 2001, έκανε την πρώτη της τηλεοπτική συμμετοχή στη βρετανική μίνι-σειρά Tales from Pleasure Beach. Κατόπιν, το 2007, συμμετείχε στη σειρά Torchwood, από το 2006 έως και το 2011, ο ρόλος της εκεί της έδωσε ένα BAFTA Cymru Α΄ Γυναικείου Ρόλου.
Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|233x233εσ|Ο Νικολά-Ζοζέφ Μαιζόν, [[γρεναδιέρος στο 1ο Τάγμα του Παρισιού το 1792 (από τον Λεόν Κονιέ, 1834).]]
Ιβ Μάιλς
Η Μάιλς επίσης έχει διαρκή παρουσία και στο θέατρο, έχοντας εμφανιστεί σε παραστάσεις όπως το Το Ημέρωμα της Στρίγγλας, το Χένρι μέρος Ι και ΙΙ, το All New People. καθώς και το Τίτος Ανδρόνικος, από το οποίο κέρδισε κι ένα βραβείο Ian Charleson. Αν κυρίως ηθοποιός της τηλεόρασης και του θεάτρου, έχει μερικές συμμετοχές και στον κινηματογράφο της χώρας της όπως στην ταινία A Bit of Tom Jones? (2009). Εκτός από αυτά, η Μάιλς έχει συμμετοχές σε έργα και ως ηθοποιός φωνής, όπως στο βιντεοπαιχνίδι Dragon Age II, καθώς και στο ραδιόφωνο.
Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικολά-Ζοζέφ Μαιζόν γεννήθηκε στο Επιναί-συρ-Σεν και ήταν γιος του Ζοζέφ Μαιζόν, επιχειρηματία και φοροεισπράκτορα. Κατατάχθηκε στα γαλλικά επαναστατικά στρατεύματα και έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις εναντίον των Πρώσων, στην εκστρατεία της Ισπανίας και στη ρωσική εκστρατεία (1812), όπου και τιμήθηκε με τον βαθμό του υποστρατήγου αναλαμβάνοντας παράλληλα τη διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού. Το 1813 τραυματίστηκε στη μάχη της Λειψίας και για τη δράση του αυτή τιμήθηκε με τον Μεγάλο Σταυρό της Λεγεώνας της Τίμης και με τον τίτλο του κόμη του Αυτοκράτορα. Μετά την καθαίρεση του Ναπολέοντα, προσχώρησε στην παράταξη των Βουρβόνων αναλαμβάνοντας στρατιωτικός διοικητής του Παρισιού. Υπήρξε επίσης μέλος της Βουλής των Ομοτίμων και έφερε τον τίτλο του Μαρκησίου.
Ιβ Μάιλς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ουαλές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ουαλές ηθοποιοί θεάτρου
Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1828 ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας του ανέθεσε την ηγεσία των γαλλικών δυνάμεων της Πελοποννήσου και τον επιφόρτισε με την εκδίωξη του Ιμπραήμ Πασά κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μοριά. Ο Μαιζών κατέλαβε αμαχητί τα φρούρια της Μεθώνης, της Πύλου και της Κορώνης ενώ τον Οκτώβριο απελευθέρωσε, ύστερα από πολιορκία, τα φρούρια της Πάτρας και του Ρίου. Το 1829 ανακλήθηκε από την Ελλάδα και τιμήθηκε με τον βαθμό του στρατάρχη. Επί Λουδοβίκου Φιλίππου διετέλεσε υπουργός εξωτερικών και πολέμου ενώ αργότερα χρημάτισε πρεσβευτής της Γαλλίας στη Βιέννη και στην Αγία Πετρούπολη.
Πέθανε στο Παρίσι το 1840. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Σε πολλές πόλεις της Ελλάδας υπάρχουν οδοί που φέρουν το όνομά του (π.χ. οδός Μαιζώνος στην Πάτρα).
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Ανατολικό πυλώνα, Στήλη 14).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πελοποννήσου Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί Κατηγορία:Γάλλοι διπλωμάτες Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Σπιζαετός
Ονοματολογία
Η λατινική λέξη fasciatus-a προέρχεται από την επίσης λατινική λέξη fascia, που σημαίνει «δέσμη, ζώνη, ταινία» και σχετίζεται, πιθανότατα, με τη μορφολογία του κάτω μέρους του πτηνού, που έχει χαρακτηριστική σκούρα ζώνη στις φτερούγες και στη ουρά.
Η αγγλική ονομασία του είδους Bonelli’s Eagle, οφείλεται στον Ιταλό ζωολόγο Φ. Α. Μπονέλι (1784-1830), προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το είδος.
Συστηματική Ταξινομική
Ο Σπιζαετός ανήκε μέχρι πριν λίγα χρόνια στο γένος Hieraaetus (Ιεραετός), που περιελάμβανε 7 είδη, με κατανομή σε όλες τις ηπείρους πλην της αμερικανικής. Όμως, νέα χρωμοσωμικά δεδομένα, οδήγησαν στην ταυτοποίηση τεσσάρων από αυτά τα είδη ως πολυφυλετικών και τη μεταφορά τους στο γένος Aquila, ενώ τα υπόλοιπα τρία παρέμειναν ως είχαν στο γένος Hieraaetus. Έτσι, όμως, προέκυψε ταξινομικό πρόβλημα ονοματολογίας.
Γενικά, η κατάσταση με το γένος Hieraaetus, παραμένει συστηματικά μη ξεκάθαρη. Μερικοί ερευνητές προτείνουν την κατάργησή του και την μεταφορά όλων ανεξαρτήτως των ειδών στο παραδοσιακό γένος Aquila, ενώ άλλοι προτείνουν τη διαμοίρασή τους με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Την κατάσταση έρχεται να περιπλέξει περαιτέρω το γεγονός ότι, το είδος Hieraaetus kienerii θεωρείται φυλογενετικά πολύ απομακρυσμένο και, μάλλον θα πρέπει να συστηματοποιηθεί σε νέο γένος.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|300px| Χάρτης εξάπλωσης και αναπαραγωγής του Σπιζαετού
Παρά την ευρεία γεωγραφική κατανομή του Σπιζαετού, μόνο 2 υποείδη αναγνωρίζονται, με το -σπανιότερο- A. f. renschi να βρίσκεται σε κάποια νησιά της Ινδονησίας. Αλλά και το κοινότερο υποείδος A. f. fasciatus, έχει πολύ διάσπαρτη και κατακερματισμένη κατανομή. Η ζώνη αρχίζει από τη νότια Ευρώπη και τη βόρεια Αφρική, και περνάει από την Αραβική χερσόνησο στη νότια και νοτιοανατολική Ασία. Ο μεγαλύτερος όγκος του πληθυσμού βρίσκεται στην Ισπανία, την Πορτογαλία και τη νότια Γαλλία, ενώ επίσης μικρότερους πληθυσμούς αναπαραγωγής έχουν η Σαρδηνία, η Σικελία, τα Βαλκάνια, η Ελλάδα και η Κύπρος. Στη συνέχεια, η ζώνη φτάνει στην ινδική υποήπειρο, καθώς και στη νότια Κίνα.
Βιότοπος
thumb|300x300px|Χαρακτηριστικός βιότοπος του Σπιζαετού (Γαλλία)
Ο Σπιζαετός συχνάζει κυρίως σε ξηρές, ορεινές περιοχές με βράχια και χαμηλή δασική κάλυψη, αλλά εκτός αναπαραγωγικής περιόδου μπορεί να βρεθεί ακόμη και σε υγροτόπους (δέλτα ποταμών, τενάγη και μικρές λίμνες). Στη Νοτιοανατολική Ασία εγκαθίσταται σε ακόμη πιο υγρές δασικές περιοχές, ενώ στην Αφρική Αφρικανική φυλή προτιμά τη σαβάνα, τα δασοόρια, τις καλλιέργειες με θάμνους, με την προϋπόθεση να υπάρχουν κάποια μεγάλα δέντρα στην περιοχή.
Στην Ελλάδα προτιμάει τη μακία γη (maquis), που χαρακτηρίζεται από την παρουσία πυκνών σκληρόφυλλων αειθαλών θάμνων. Γενικά, είναι δύσκολο να καθοριστεί με ακρίβεια ο οικότοπός του.
Μορφολογία
Η άνω επιφάνεια (τράχηλος, ράχη, άνω επιφάνεια ουράς) του ενήλικου Σπιζαετού έχει γενικά, χρώμα σκούρο καφέ έως μαυριδερό, εκτός από μία μικρή περιοχή στο ύψος των ώμων, η οποία είναι πιο ανοιχτόχρωμη και, συχνά χρησιμεύει ως διαγνωστικό στοιχείο. Αντίθετα, η κάτω επιφάνεια που είναι περισσότερο ορατή κατά την πτήση, είναι ανοιχτόχρωμη και, έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με το κάτω μέρος των πτερύγων που σχηματίζει μια σχεδόν μαύρη ζώνη (από όπου πιθανότατα πήρε και τη λατινική του ονομασία). Τα πρωτεύοντα ερετικά είναι στην άκρη τους μαύρα, ενώ τα δευτερεύοντα ερετικά είναι πιο ανοιχτόχρωμα αλλά με σκούρες πινελιές.
Μία παρόμοια οριζόντια σκούρα ταινία διαθέτει και η κάτω επιφάνεια της ουράς. Τα πόδια έχουν σχετικά μεγάλο μήκος και είναι φτερωμένα, ενώ οι ισχυρότατοι γαμφώνυχες είναι μαύροι. Τόσο το κήρωμα όσο και το γυμνό μέρος των ποδιών έχει μία κίτρινη απόχρωση. Η βάση του ράμφους είναι γκρίζα, ερχόμενη σε αντίθεση με το υπόλοιπο μέρος που είναι μαύρο, ενώ η ίριδα είναι κίτρινη ή έχει το χρώμα του κεχριμπαριού (ήλεκτρο).
Στο είδος δεν εμφανίζεται κάποιος ιδιαίτερος φυλετικός διμορφισμός, εκτός από μία διαφορά στο βάρος, υπέρ των θηλυκών.
Πτήση
thumb|left|300px| Ενήλικος Σπιζαετός σε πτήση (κοιλιακή όψη)
Κυνήγι
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Ενήλικος σπιζαετός με το θήραμά του Ο Σπιζαετός είναι ένας εξαιρετικός κυνηγός που συνδυάζει τη δύναμη του αετού με την ευελιξία του γερακιού. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να καταδιώκει τη λεία του σε αντίθεση με τα άλλα βαρύτερα αρπακτικά του γένους του. Το κυνήγι γίνεται συνήθως κατά ζεύγη και τις περισσότερες φορές κοντά ή πάνω στο έδαφος, παρόλο που έχει την ικανότητα να «κτυπήσει» στον αέρα. Συνήθως, θηρεύει εποπτεύοντας από τη θέση κουρνιάσματος, κυνηγώντας το θήραμα από πίσω, ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους. Μία άλλη μέθοδος είναι η εφόρμηση από ψηλά, που εφαρμόζεται συνήθως, όταν κυνηγάει κοντά σε ορθοπλαγιές.
Τροφή
Η διατροφή του Σπιζαετού ποικίλλει, αναλόγως με τον οικότοπο και την εποχή. Γενικά τρέφεται με σπονδυλόζωα, μετρίου μεγέθους, από ερπετά μέχρι πτηνά και θηλαστικά. Κανονικά, το κύριο μέρος της διατροφής του απαρτίζεται από πουλιά κάθε είδους, όπως πέρδικες, περιστέρια, κουρούνες, αλλά και μεγάλου μεγέθους μέχρι χήνες και πελαργούς. Από τα θηλαστικά, προτιμάει τα τρωκτικά και τα λαγόμορφα, ενώ από τα ερπετά, τις σαύρες.
Από δειγματοληπτική έρευνα υπολειμμάτων τροφής στην Κύπρο, μεταξύ 1999 και 2001, βρέθηκαν: 56,6% πουλιά, 34,2% θηλαστικά και 9,2% ερπετά. Από τα πουλιά το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν πέρδικες.
Αναπαραγωγή
Οι ερωτοτροπίες αρχίζουν από το Νοέμβριο ή το Δεκέμβριο, και αποτελούνται από μεγάλους κύκλους και πτήσεις πάνω από την περιοχή του φωλιάσματος. Οι μεγάλες φωλιές βρίσκονται κυρίως σε βράχια ή ορθοπλαγιές, σπάνια σε δέντρα. Μπορεί να έχουν κατασκευαστεί 2 ή 3 φωλιές που να χρησιμοποιούνται διαδοχικά. Η φωλιά είναι μεγάλη σε σχέση με το μέγεθός του και, μπορεί με την πάροδο των ετών και την εναπόθεση υλικών, να γίνει ακόμη μεγαλύτερη. Αποτελείται από μεγάλα ξερόκλαδα και μικρότερους φυλλοφόρους κλάδους, ενώ ίδιο είναι και το υλικό επίστρωσης.
Η επώαση πραγματοποιείται περισσότερο από το θηλυκό, το οποίο μένει κατά το διάστημα αυτό στη φωλιά, ενώ το αρσενικό παρέχει την τροφή. Η περίοδος επώασης είναι 42 έως 44 ημέρες, αλλά τις περισσότερες φορές, ο νεοσσός που γεννιέται πρώτος, σκοτώνει τον δεύτερο. Ο νεοσσός -ή οι νεοσσοί – αποκτά φτέρωμα μετά από 30 έως 45 ημέρες και πετάει στις 65 ημέρες, περίπου. Στη συνέχεια μένει κοντά στη φωλιά για οκτώ εβδομάδες ή και περισσότερο, με την υποστήριξη από τους γονείς του με τροφή.
thumb|left|400x400px|Στη φωλιά με το νεαρό στα αριστερά (Βαλεαρίδες)
Ενώ οι γονείς, μετά την αναπαραγωγή, παραμένουν στην περιοχή, τα νεαρά άτομα πραγματοποιούν μια μικρού εύρους «μετανάστευση», που μπορεί να φθάνει τις δεκάδες χιλιόμετρα.
Στην Ελλάδα, ο Σπιζαετός είναι επιδημητικός, παραμένει δηλαδή εδώ καθ’όλη τη διάρκεια του έτους και αναπαράγεται.
Κατάσταση πληθυσμού
Όπως συμβαίνει και με την ταξινομική του είδους, τα στοιχεία για την κατάσταση των κατά τόπους πληθυσμών, είναι ελλιπή, με αποτέλεσμα η IUCN να μην μπορεί να κατατάξει τον Σπιζαετό σε κάποια κατηγορία. Όμως, οι όποιες μετρήσεις έχουν καταγραφεί, δείχνουν αποθαρρυντικά αποτελέσματα. Στην Δυτική Παλαιαρκτική, εξαιρουμένης της Αλγερίας, το 2000 υπήρχαν ,μόλις 1500-2200 ζευγάρια, αριθμός που καθιστά τον Σπιζαετό ένα από τα σπανιότερα είδη αετών στην επικράτεια. Στη νότια Ευρώπη, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, διότι από έρευνες σε Ισπανία και Γαλλία, μεταξύ των ετών 1970 και 1992, υπήρχε ετήσια πτώση που σε μερικές περοπτώσεις έφθανε το 8,7%. Η κύρια αιτία μείωσης του πληθυσμού εκεί, ήταν η λαθροθηρία, κυρίως από τους εκτροφείς περιστεριών. Η BirdLife International τον έχει κατατάξει στα απειλούμενα σε Ευρωπαϊκό επίπεδο είδη (Tucker and Heath 1994).
Στην Ελλάδα, παρά την έντονη κινητικότητά του, παραμένει ένα από τα λιγότερο γνωστά αρπακτικά, με λιγότερα από 60 αναπαραγωγικά ζευγάρια συνολικά. Το είδος κάποτε φώλιαζε στον Ταΰγετο, στον Έβρο, ακόμη και στην Αττική. Σήμερα είναι πολύ σπάνιος στη βόρεια Ελλάδα, ενώ φωλιάζει κυρίως στα νησιά και σε κάποιες περιοχές της Πελοποννήσου και της Στερεάς.
Οι κύριες απειλές είναι η λαθροθηρία, η καταστροφή των βιοτόπων του μέσω της διάνοιξης δρόμων, οικιστικής επέκτασης, δημιουργίας λατομείων, ενώ πιθανή αιτία αποτελεί σε ορισμένες περιπτώσεις, ή έλλειψη τροφής. Γι’αυτό, το είδος στην Ελλάδα μέχρι να συγκεντρωθούν νέα στοιχεία, κατατάσσεται στα Τρωτά (Vulnerable, VU).
Μέτρα προστασίας
Απαιτείται πλήρης καταγραφή του ελληνικού πληθυσμού καθώς και αυστηρός έλεγχος του κυνηγιού, ιδιαιτέρως στα νησιά, όπου τα άτομα είναι απομονωμένα, χωρίς δυνατότητες διαφυγής. επίσης κρίνεται απαραίτητη η ενημέρωση των ντόπιων κυνηγών και των κτηνοτρόφων, που θεωρούν το είδος απειλή για τα κοπάδια τους.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο Σπιζαετός απαντάται και με τις ονομασίες Σπιζάετος, Μηλαδέλφι, Ευτολμάετος, Ψευταετός, Φιλάδελφος, Στόρι, Σκαροβιτσίλα (Κρήτη), Ζωνώρος, Λαζώνος, Ασπρογέρακας (Νάξος)
Σημειώσεις
i. Το παλαιό είδος Hieraaetus pennatus (Σταυραετός), υπήρξε ο τύπος (ή ολότυπος) για τη δημιουργία του γένους Hieraaetus, πάνω στον οποίο στηρίχτηκε η συστηματική όλων των ειδών του συγκεκριμένου γένους. Μετά τη μεταφορά στο γένος Aquila, το όνομα Hieraaetus, έγινε αυτομάτως -σύμφωνα με τους κανόνες ονοματολογίας της Συστηματικής Ταξινομικής- συνώνυμο του Aquila, οπότε, με τα νέα δεδομένα και, εφόσον πρέπει πάντοτε για την ονοματοδοσία ενός γένους, να υπάρχει ο αρχικός (ολό)τυπος, θα πρέπει να δοθεί άλλη επιστημονική ονομασία στα τρία εναπομείναντα είδη, δηλαδή κατ’ουσίαν να συστηματοποιηθούν σε καινούργιο γένος και όχι στο  Hieraaetus.
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Μαραθέα
Με το όνομα Μαραθέα και Νέα Μαραθέα είναι γνωστοί οικισμοί:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαράθι
Το όνομα Μαράθι μπορεί να αναφέρεται:
Στάδιο Κώστας Δαβουρλής
Το Στάδιο Παναχαϊκής είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο, που βρίσκεται στην Πάτρα, το οποίο έχει χωρητικότητα 11.321 θέσεις και ανήκει εξ' ολοκλήρου στην Παναχαϊκή.
Η επίσημη ονομασία του είναι «Στάδιο Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης». Δεν έχει ονομαστεί ποτέ Στάδιο «Κώστας Δαβουρλής», όπως εκ παραδρομής αναφέρεται. Ωστόσο η κερκίδα της Θύρας 3 έχει ονομαστεί «Κερκίδα Κ. Δαβουρλή», προς τιμήν του μεγάλου πρώην διεθνή Πατρινού ποδοσφαιριστή της ομάδας.
Τοποθεσία
Το γήπεδο βρίσκεται στη συνοικία της Αγυιάς στην Πάτρα, βόρεια του κέντρου της πόλης, απέχοντας από αυτό περίπου 3 χιλιόμετρα. Το γήπεδο περιβάλλουν οι οδοί Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στα νότια, Καρπασίας στα δυτικά και Δοϊράνης στα ανατολικά, καθώς και οι παρακείμενες οδοί Κωστή Παλαμά στα βορειοδυτικά και Αμερικής στα βόρεια.
Ιστορία
Το 1935 ξεκίνησαν τα έργα κατασκευής με επιχωμάτωση του οικοπέδου και κατασκευή ξύλινου φράχτη. Το 1938 έγιναν τα εγκαίνια του γηπέδου, ενώ ήταν ακόμα ημιτελές. Επίσημα το στάδιο αποπερατώθηκε τον Μάιο του 1939 και στις 6 Ιουνίου του ιδίου έτους η ομάδα της Παναχαϊκής πραγματοποίησε την πρώτη της προπόνηση στο νέο γήπεδο, την οποία παρακολούθησαν περίπου 1.000 θεατές, ενώ διοργανώθηκε και φιλικός αγώνας μεταξύ της Α΄ και Β΄ ομάδας, ο οποίος έληξε με σκορ 7-0. Εξαιτίας της κατασκευής του σταδίου στην περιοχή, η οποία τότε είχε αμπέλια και ελαιώνες, διανοίχτηκαν νέοι δρόμοι και ανακατασκευάστηκαν οι παλιοί.
Η πρώτη κερκίδα κατασκευάστηκε το 1955 και μέχρι το 1972 η χωρητικότητα του σταδίου ήταν 5.000 θεατές. Τότε επεκτάθηκαν σε ύψος οι δύο υφιστάμενες κερκίδες και αυξήθηκε η χωρητικότητά τους. Το 1974 κατασκευάστηκε και το πέταλο, η τελευταία κερκίδα του σταδίου. Το 1997 τοποθετήθηκε το σκέπαστρο στην κερκίδα της βόρειας πλευράς του γηπέδου και πλαστικά καθίσματα προδιαγραφών FIFA, με την ανανεωμένη και εκσυγχρονισμένη κερκίδα να αποκτά χωρητικότητα 5.000 θέσεων.
Το 2000 τοποθετήθηκαν στο γήπεδο νέοι σύγχρονοι προβολείς φωτισμού.
Στον ίδιο χώρο και δίπλα από το γήπεδο ποδοσφαίρου υπάρχει και το κλειστό γυμναστήριο της ομάδας, βοηθητικό μικρότερο ποδοσφαιρικό γήπεδο, ενώ κάτω από τις εξέδρες υπάρχουν αίθουσες άθλησης για όλα τα τμήματα του αθλητικού συλλόγου. Το κλειστό γυμναστήριο κατασκευάστηκε το 1984.
Στατιστικά & Ρεκόρ
Ο πρώτος επίσημος αγώνας στο στάδιο πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιουνίου του 1939 μεταξύ της Παναχαϊκής και του Αστέρα Πατρών και έληξε με σκορ 3-1.
Το 1955 τοποθετήθηκε φωτισμός και πραγματοποιήθηκε ο πρώτος νυχτερινός αγώνας με αντίπαλο την Θύελλα Πατρών.
Το 1973 τοποθετήθηκε χλοοτάπητας, καθώς η Παναχαϊκή συμμετείχε στο 2ο Γύρο του Κυπέλλου UEFA. Η UEFA έθετε γήπεδα με χλοοτάπητα ως κριτήριο για τη συμμετοχή στις διοργανώσεις της και στον 1ο Γύρο της διοργάνωσης και η ομάδα αναγκάστηκε να αγωνιστεί στην Αθήνα.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1976 διεξήχθη για πρώτη φορά στην Πάτρα αγώνας της Εθνικής Ελλάδος, η οποία αντιμετώπισε την Εθνική Ισραήλ με τελικό σκορ 0-1.
Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών πραγματοποιήθηκε το 1982 σε αγώνα μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, τον οποίο παρακολούθησαν συνολικά 21.350 θεατές. αριστερά|μικρογραφία|Ο περιβάλλον χώρος του σταδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πάτρα Σταδιο
Έμιλυ Ντεσανέλ
Η Έμιλυ Έριν Ντεσανέλ (Emily Erin Deschanel, 11 Οκτωβρίου 1976) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε διεθνώς γνωστή από τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά του δικτύου FOX με τίτλο «Bones».
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ντεσανέλ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, στην πολιτεία της Καλιφόρνια. Είναι κόρη του υποψήφιου για Όσκαρ κινηματογραφιστή και σκηνοθέτη Κάλεμπ Ντεσανέλ και της ηθοποιού Μαίρη Τζο Γουίρ. Έλκει την καταγωγή της από την Ιρλανδία και τη Γαλλία. Έχει μια αδερφή, τη Ζόι Ντεσανέλ. Η Έμιλυ είναι χορτοφάγος και αφοσιωμένη υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ζώων. Η ίδια και η στενή της φίλη, Μέλανι Λύνσκεϊ, είναι μέλη της οργάνωσης PETA.
Η Ντεσανέλ αποφοίτησε από το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Επαγγελματιών Ηθοποιών του Πανεπιστημίου της Βοστώνης με Bachelor στις Καλές Τέχνες στο Θέατρο.
Μετά την εμφάνισή της στην ταινία του 2005 με τίτλο «Εφιάλτης», η Ντεσανέλ κέρδισε το ρόλο της Δρ. Τέμπερανς Μπρέναν στη σειρά του τηλεοπτικού δικτύου FOX με τίτλο «Bones». Η σειρά βασίζεται στα μυθιστορήματα της πραγματικής δικανικής ανθρωπολόγου Κάθυ Ρέιτς. Για τη συμμετοχή της στη σειρά κέρδισε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Satellite το 2006 και μια για Teen Choice Award το 2007. Από την έναρξη της τρίτης σαιζόν της σειράς εκτελεί και χρέη συμπαραγωγού.
Έδεσσα
Η Έδεσσα είναι πόλη της Μακεδονίας, έδρα του δήμου Έδεσσας και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, και έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας. Η πόλη είναι φημισμένη για τους 12 καταρράκτες της. Βρίσκεται πάνω στην αρχαία Εγνατία Οδό. Ιδρύθηκε το 813 π.Χ. από τον πρώτο Μακεδόνα Βασιλιά, τον Ηρακλείδη Κάρανο και ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Μακεδονικού Βασιλείου. μικρογραφία|624x624px|Η Έδεσσα και οι καταρράκτες της.|καθόλου Γνώρισε πλούσιο βιομηχανικό παρελθόν κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Ο πληθυσμός της πόλης της Έδεσσας είναι 17.848, ενώ αυτός του διευρυμένου Δήμου Έδεσσας ανέρχεται στους 23.210 κατοίκους (απογραφή 2021). Επίσης μέχρι την ανακάλυψη των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας στην Ημαθία, από τον Μανώλη Ανδρόνικο πολλοί ακόμα πιστεύουν ότι οι Αρχαίες Αιγές βρίσκονται στο Αρχαιολογικό χώρο πόλης, βάσει απόψεων αρχαιολόγων.