cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εστιάδες Παρθένες
Ιστορικά στοιχεία
Ο ιστορικός Πλούταρχος αποδίδει την ίδρυση του Ναού της Εστίας στο Νούμα Πομπίλιο, ο οποίος αρχικά όρισε δύο ιέρειες, στις οποίες αργότερα προστέθηκαν άλλες δύο, με τον Σέρβιο να ανεβάζει τον αριθμό τους σε έξι. Ο Αμβρόσιος αναφέρει και μία έβδομη προς το τέλος της παγανιστικής εποχής.
Ο ιστορικός του 2ου αιώνα, Αύλος Γέλλιος, γράφει πως η πρώτη εστίαδα απομακρύνθηκε από τους γονείς της από τον ίδιο το Νούμα Πομπίλιο. Ο Νούμα επίσης ανέθεσε στο Μέγιστο Ποντίφικα (Pontifex Maximus) να πρωτοστατεί στις τελετές, να ορίζει τους κανόνες των τελετών και να εποπτεύει τις εστιάδες. Οι πρώτες εστιάδες σύμφωνα με τον Μάρκο Τερέντιο Βάρρο ήταν: η Γεγανία, η Βενενεία, η Κανουλεία και η Ταρπήια.
Οι Εστιάδες Παρθένες έγιναν τελικά μια ισχυρή δύναμη με μεγάλη επιρροή στο ρωμαϊκό κράτος. Όταν ο δικτάτωρ Σύλλας περιέλαβε το νεαρό Ιούλιο Καίσαρα στη λίστα θανάτου των πολιτικών του αντιπάλων, οι εστιάδες παρενέβησαν υπέρ του και εξασφάλισαν συγχώρεση προς το πρόσωπό του. . Ο Οκταβιανός Αύγουστος περιέλαβε τις εστιάδες σε όλες τις μεγάλες τελετές του κράτους.
Η Μεγίστη Εστιάδα Παρθένα (Virgo Vestalis Maxima) επέβλεπε τις άλλες ιέρειες και ήταν παρούσα στο Κολλέγιο των Ποντιφίκων (Collegium Pontificum). Η θητεία της κρατούσε 57 έτη. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, η τελευταία γνωστή Μεγίστη Εστιάδα ήταν η Κοέλια Κονκορδία το 380. Ο θεσμός των εστιάδων έλαβε τέλος το 394, οπότε και έσβησε οριστικά η φλόγα. Οι εστιάδες διαλύθηκαν υπό τη διαταγή του Μεγάλου Θεοδόσιου.
Ο Ζώσιμος καταγράφει πως μια χριστιανή ευγενής, η Σερένα, ανιψιά του Θεοδοσίου, μπήκε στο ναό και πήρε από το άγαλμα της θεάς ένα κόσμημα φορώντας το η ίδια στο λαιμό της. Μια ηλικιωμένη γυναίκα εμφανίστηκε, η τελευταία των Εστιάδων, και επέπληξε τη Σερένα ζητώντας να πέσει πάνω της βαριά τιμωρία για τη βέβηλη πράξη της. . Σύμφωνα με το Ζώσιμο, η Σερένα άρχισε να βλέπει βασανιστικά όνειρα που προέβλεπαν το θάνατό της. Ο Αυγουστίνος εμπνεύστηκε να γράψει την «Πόλη του Θεού» από τους ψιθύρους πως η άλωση της Ρώμης και η πτώση της αυτοκρατορίας της έλαβε χώρα εξαιτίας της χριστιανικής εποχής και της αδιαλλαξίας που επέδειξε απέναντι στους παλιούς θεούς που υπεράσπιζαν την πόλη για πάνω από χίλια χρόνια.
Η Υπηρεσία
thumb|350px|Ό Ναός της [[Βέστας, πίνακας του Constantin Hölscher.]] Οι Εστιάδες Παρθένες έμπαιναν στο σχήμα σε πολύ νεαρή ηλικία, πριν την εφηβεία, και ορκίζονταν σε αγαμία για τα επόμενα 30 χρόνια της ζωής τους. Αυτά τα τριάντα χρόνια χωρίζονταν σε τρεις δεκαετίες: δέκα για μαθητεία, δέκα για υπηρεσία και δέκα για διδασκαλία. Μετά μπορούσαν να παντρευτούν αν το ήθελαν. Ωστόσο λίγες αποφάσιζαν να αφήσουν το κύρος και τη διαβίωσή τους μες την πολυτέλεια. Αυτό απαιτούσε να αφεθούν στην εξουσία ενός άντρα, με όλες τις απαγορεύσεις που επέβαλε ο Ρωμαϊκός Νόμος. Από την άλλη, για έναν άντρα γάμος με μια πρώην Εστιάδα θεωρούταν μεγάλη τιμή.
Επιλογή
Ο αρχιερέας Μέγιστος Ποντίφικας έκανε τις επιλογές ανάμεσα σε ένα μεγάλο σύνολο από κορίτσια μεταξύ των έξι και δέκα ετών. Για να εξασφαλίσουν την ένταξή τους στο σχήμα έπρεπε να μην έχουν σωματικά ή ψυχικά ελαττώματα, να ζουν και οι δύο τους γονείς και να είναι κόρες κατοίκων της Ιταλίας που γεννήθηκαν ελεύθεροι. Άφηναν το πατρικό τους σπίτι, γίνονταν δεκτές από τον Μέγιστο Ποντίφικα και τα μαλλιά τους κουρεύονταν. Ο Ποντίφικας έδειχνε την επιλογή του με τα λόγια: "«Σε παίρνω, Άματα, για να γίνεις εστιάδα ιέρεια, που θα τελεί τις ιερές τελετές όπως ορίζει να κάνει μια εστιάδα ιέρεια ο νόμος για χάρη του ρωμαϊκού λαού, με τους ίδιους όρους με εκείνη που ήταν εστιάδα με τους καλύτερους όρους»." Τώρα οι κοπέλες βρίσκονταν υπό την προστασία της θεάς. Αργότερα, όταν κατέστη πια δύσκολο να βρίσκονται κατάλληλα κορίτσια, έγιναν δεκτές και κόρες πληβείων και αργότερα απελεύθερων ανδρών.
Καθήκοντα
Στα καθήκοντά τους περιλαμβανόταν η συντήρηση της ιερής φλόγας της Βέστας, θεάς της εστίας και του σπιτιού, η συλλογή νερού από μια ιερή πηγή, η προετοιμασία του φαγητού που χρειαζόταν στις τελετές και η φροντίδα των ιερών αντικειμένων στο σκευοφυλάκιο του ναού. Συντηρώντας την ιερή φωτιά της Βέστας, από την οποία ο καθένας μπορούσε να πάρει φλόγα για προσωπική του χρήση στο σπίτι, λειτουργούσαν κατά κάποιο τρόπο ως οικονόμοι κάθε σπιτιού της Ρώμης, υπό θρησκευτικό πρίσμα. Κατά την αυτοκρατορική εποχή, η ιερή φωτιά αντιμετωπιζόταν ως η φωτιά του οίκου του αυτοκράτορα.
Στις εστιάδες ανατέθηκε κατά καιρούς να φυλάξουν με ασφάλεια διαθήκες σημαντικών ανθρώπων όπως ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Μάρκος Αντώνιος. Επιπροσθέτως, οι εστιάδες πρόσεχαν και ορισμένα ιερά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένου του Παλλαδίου. Επίσης έφτιαχναν ένα ειδικό αλεύρι που ονομάζεται “mola salsa” και το οποίο χρησιμοποιούνταν σε όλες τις δημόσιες προσφορές προς κάποιον θεό.
Προνόμια
Οι εστιάδες απολάμβαναν σημαντικά προνόμια όπως:
Τιμωρίες
Το να αφεθεί η ιερή φλόγα της Βέστας να σβήσει, υπονοώντας πως η θεά απέσυρε την προστασία της από την πόλη, ήταν σημαντικό παράπτωμα και τιμωρούταν με μαστίγωση. Η αγνότητα των εστιάδων θεωρούταν συνυφασμένη με την υγεία του ρωμαϊκού κράτους. Όταν έμπαιναν στο σχήμα τα κορίτσια άφηναν πίσω την εξουσία του πατέρα και γίνονταν κόρες του κράτους. Κατ’ επέκταση οποιαδήποτε σαρκική σχέση με έναν πολίτη θεωρούταν αιμομιξία και πράξη προδοσίας. Η τιμωρία για την παραβίαση του όρκου ήταν να θαφτούν ζωντανές στο Campus Sceleratus, μια υπόγεια κάμαρα, με φαγητό και νερό λίγων ημερών.
Η αρχαία παράδοση απαιτούσε μια ανυπάκουη εστιάδα να θάβεται μέσα στην πόλη, καθώς ήταν ο μοναδικός τρόπος να μην χυθεί το αίμα της, πράγμα που απαγορευόταν αυστηρά. Δυστυχώς, η πράξη αυτή παραβίαζε το ρωμαϊκό νόμο, που όριζε κανένα πρόσωπο να μη θάβεται μέσα στην πόλη. Για να λυθεί το ζήτημα αυτό, οι Ρωμαίοι έθαβαν την ιέρεια με μια ποσότητα τροφίμων και νερού, όχι για να επεκτείνουν την τιμωρία της, αλλά ώστε να μην πεθάνει πρακτικά μες την πόλη, αλλά να κατέβει σε ένα «κατοικήσιμο δωμάτιο». Επιπλέον, θα πέθαινε με τη θέλησή της. Οι περιπτώσεις τέτοιας ανομίας και τιμωρίας ήταν σπάνιες. Η εστιάδα Τουκκία κατηγορήθηκε για πορνεία, (με τη σημασία της εκτός γάμου ερωτικής σχέσης και όχι κατ' ανάγκην επ' αμοιβή) αλλά απαλλάχτηκε από την κατηγορία διότι μετέφερε νερό σε ένα κόσκινο για να αποδείξει την αθωότητά της.
thumb|350px|Ο [[Οίκος των Εστιάδων και ο Ναός της Εστίας στην αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά, θέα από τον Παλατίνο λόφο.]] Η μέθοδος απόδειξης ότι η μια εστιάδα διέπραξε παράπτωμα θα μπορούσε να θεωρηθεί μη επιστημονική βάσει των σύγχρονων προτύπων. Επειδή η παρθενία μιας εστιάδας θεωρούταν συνυφασμένη με την ιερή φλόγα, αν η φλόγα έσβηνε μπορεί να σήμαινε πως είτε η ιέρεια δεν συμπεριφέρθηκε σωστά ή πως παραμέλησε τα καθήκοντά της. Ενώ ο θεσμός των εστιάδων διατηρήθηκε για πάνω από χίλια χρόνια, υπάρχουν μόνο δέκα καταγεγραμμένες περιπτώσεις ανομίας, και οι συγκεκριμένες δίκες έλαβαν χώρα σε περιόδους πολιτικής κρίσης του κράτους. Υπάρχει η πιθανότητα οι εστιάδες να χρησιμοποιήθηκαν σαν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Καθώς η ευημερία του κράτους θεωρούταν πως σχετιζόταν άμεσα με την αγνότητα και την πνευματική υγεία του κράτους, είναι λογικό η υποψία να βρήκε πρόσφορο έδαφος σε περιόδους κρίσης.
Για της πρώτες εστιάδες στην Άλμπα Λόνγκα πιστεύεται πως μαστιγώνονταν μέχρι θανάτου αν είχαν σεξουαλικές σχέσεις. Ο Ρωμαίος βασιλιάς Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος όρισε την τιμωρία του θαψίματος, την οποία και επέβαλλε στην ιέρεια Πινάρια. Το μαστίγωμα με καλάμια καμιά φορά προηγούταν της ποινής, όπως συνέβη με την Ουρμπινία το 471 π.Χ. Υποψίες κίνησε η Μινούτσια εξαιτίας μιας ανεπίτρεπτης αγάπης για την εμφάνιση της και τις αποδείξεις που παρείχε ένας σκλάβος. Κρίθηκε ένοχη και θάφτηκε ζωντανή. Παρομοίως η Ποστουρνία, αν και ήταν σύμφωνα με τον ιστορικό Λίβιο αθώα, δικάστηκε για έλλειψη αρετής, με τις υποψίες να έχει κινήσει η άσεμνη εμφάνισή της. Η Ποστουρνία τελικά έλαβε αυστηρή προειδοποίηση να συμμορφωθεί. Οι Αιμιλία, Λικινία και Μαρτία εκτελέστηκαν μετά από καταγγελία του υπηρέτη ενός βάρβαρου ιππέα. Λίγες εστιάδες παρθένες απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Κάποιες καθάρισαν το όνομά τους μέσα από σκληρές δοκιμασίες.
Ένδυση
Τα κύρια κομμάτια του ενδύματος μιας εστιάδος ήταν μια infula, ένα suffibulum και μία palla. Infula ονομάζεται μια μακριά καλύπτρα για το κεφάλι που έπεφτε στους ώμους. Συνήθως από κάτω υπήρχαν κόκκινες και λευκές μάλλινες κορδέλες. Το suffibulum ήταν μια πόρπη που συγκρατούσε την palla. Η palla ήταν ένας απλός μανδύας, καρφιτσωμένος με την πόρπη στον αριστερό ώμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερατείο της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Νοσοκομείο
thumb|150px|right|Το διεθνές διακριτικό νοσοκομείων Το νοσοκομείο είναι ίδρυμα υγειονομικής περίθαλψης, στο οποίο παρέχεται θεραπεία από ειδικευμένο προσωπικό με ειδικό εξοπλισμό, και συχνά, αλλά όχι πάντα, παρέχει τη δυνατότητα μακροχρόνιας παραμονής των ασθενών.
Σήμερα τα νοσοκομεία χρηματοδοτούνται συνήθως από το κράτος, τις οργανώσεις υγείας (με κερδοσκοπικό ή μη σκοπό), τους οργανισμούς παροχής ασφαλειών υγείας ή τις φιλανθρωπικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των άμεσων φιλανθρωπικών δωρεών. Παλαιότερα ήταν σύνηθες η ίδρυση και χρηματοδότηση νοσοκομείων να γίνεται από θρησκευτικά τάγματα ή δόγματα, μεμονωμένους φιλάνθρωπους ή και ηγέτες. Παράλληλα, τα σύγχρονα νοσοκομεία επανδρώνονται κατά ένα μεγάλο μέρος από επαγγελματίες γιατρούς, χειρουργούς και νοσηλευτές, ενώ παλαιότερα για τη λειτουργία τους εξαρτούνταν από τα ιδρυτικά θρησκευτικά τάγματα ή από εθελοντές.
Τα νοσοκομεία μπορεί να αποτελούνται από ένα μόνο κτήριο ή να αποτελούν μέρος κάποιου συγκροτήματος. Κάποια νοσοκομεία συνεργάζονται με πανεπιστήμια για τη διεξαγωγή ιατρικών ερευνών και την εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού.
Ετυμολογία
thumb|250px|right|Το Ιατρικό Κέντρο Reagan του πανεπιστημίου UCLA Στη διάρκεια του Μεσαίωνα το νοσοκομείο λειτουργούσε ως πτωχοκομείο, ξενώνας για προσκυνητές ή ιατρική σχολή. Το αγγλικό όνομα hospital προέρχεται από τη λατινική λέξη hospes (host, φιλοξενώ), λέξη που αποτελεί και τη ρίζα των Αγγλικών λέξεων hotel (ξενοδοχείο), hostel (ξενώνας), και hospitality (φιλοξενία). Στα Ελληνικά η λέξη νοσοκομείο προέρχεται από τη λέξη νόσος και το ρήμα κομέω-ώ, που στην ιωνική διάλεκτο σήμαινε περιποιούμαι.
Τύποι νοσοκομείων
Οι ασθενείς προσέρχονται σε ένα νοσοκομείο είτε μόνο για διάγνωση είτε για διάγνωση και θεραπεία και στη συνέχεια αποχωρούν (εξωτερικοί), είτε εισάγονται και παραμένουν για κάποιο χρονικό διάστημα, από μία μέρα έως αρκετές εβδομάδες ή και μήνες (εσωτερικοί). Τα νοσοκομεία συνήθως διακρίνονται από άλλες μορφές ιατρικών εγκαταστάσεων από τη δυνατότητά τους να εισάγουν και να περιθάλπουν εσωτερικούς ασθενείς.
Γενικά
Τα γενικά νοσοκομεία αποτελούν τον πλέον διαδεδομένο τύπο νοσοκομείων, καθώς είναι σχεδιασμένα να αντιμετωπίζουν διαφορετικών ειδών ασθένειες και τραύματα, ενώ διαθέτουν τουλάχιστον μία μονάδα επειγόντων περιστατικών για την αντιμετώπιση άμεσων απειλών της υγείας, αλλά και τη δυνατότητα αποστολής μέσων άμεσης βοήθειας. Το γενικό νοσοκομείο αποτελεί συνήθως το κύριο νοσηλευτικό ίδρυμα μίας περιοχής, έχοντας μεγάλο αριθμό κλινών για εντατική ή μακροχρόνια θεραπεία και εξειδικευμένες εγκαταστάσεις χειρουργείων, ιατρείων, ακτινολογικών και μικροβιολογικών εργαστηρίων κλπ. Οι μεγάλες πόλεις συνήθως έχουν περισσότερα νοσοκομεία διαφορετικών μεγεθών και εγκαταστάσεων.
Εξειδικευμένα
thumb|250px|right|Το αντικαρκινικό νοσοκομείο SCCA του Σηάλτ Τα εξειδικευμένα νοσοκομεία περιλαμβάνουν τα κέντρα αποκατάστασης τραυμάτων, τα νοσοκομεία παίδων, τις κλινικές αποτοξίνωσης, τα νοσοκομεία αντιμετώπισης συγκεκριμένων ασθενειών και προβλημάτων, όπως τα ψυχιατρεία για την αντιμετώπιση ψυχιατρικών προβλημάτων, τα κέντρα λοιμωδών ασθενειών, τα αντικαρκινικά νοσοκομεία και, παλαιότερα, τα σανατόρια.
Πανεπιστημιακά
Τα πανεπιστημιακά νοσοκομεία είναι εκείνα που συνδυάζουν την περίθαλψη των ασθενών με τη διδασκαλία των φοιτητών της ιατρικής επιστήμης.
Κλινικές
Κλινικές ονομάζονται οι ιατρικές εγκαταστάσεις που είναι μικρότερες σε μέγεθος από τα νοσοκομεία. Η διαχείριση των κλινικών μπορεί να γίνεται είτε από κάποιο κυβερνητικό οργανισμό παροχής υπηρεσιών υγείας είτε από ιδιώτες, όπου αυτό επιτρέπεται, και συνήθως παρέχουν μόνο εξωτερικές υπηρεσίες.
Τμήματα
Τα νοσοκομεία διαθέτουν συνήθως τα ακόλουθα τμήματα ή μονάδες:
Παράλληλα διαθέτει και μη ιατρικά τμήματα:
Ιστορία
thumb|250px|right|[[Ασκληπιείο Κω|Ασκληπιείο της Κω]] Στους αρχαίους πολιτισμούς η θρησκεία και η ιατρική συνδέονταν. Τα αρχαιότερα γνωστά ιδρύματα που παρείχαν περίθαλψη ήταν οι Αιγυπτιακοί ναοί. Ελληνικοί ναοί, αφιερωμένοι στον θεραπευτή θεό Ασκληπιό, δέχονταν ασθενείς, οι οποίοι αποζητούσαν την καθοδήγηση από τον θεό μέσω ονείρων. Οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τη λατρεία του και το 291 π.Χ. κατασκεύασαν ένα ναό, αφιερωμένο στον θεό υπό το Ρωμαϊκό του όνομα Æsculapius, σε ένα νησί του ποταμού Τίβερη στη Ρώμη, όπου ακολουθούνταν ανάλογες τελετουργίες.
Αρχαία Ασία
Οι Σινχαλέζοι (Sinhalese - Sri Lankans) ίσως να είναι οι πρώτοι που εισήγαγαν την έννοια των νοσοκομείων στον κόσμο. Σύμφωνα με το Μαχαβάμσα (Mahavamsa), το αρχαίο χρονικό της Σινχαλεζικής βασιλείας που γράφτηκε τον 6 αιώνα μ.Χ., ο βασιλιάς Παντουκαμπχαγια (King Pandukabhaya, 4ος αιώνας π.Χ.) έκτισε νοσοκομεία (Sivikasotthi-Sala) σε διάφορα σημεία της χώρας. Αυτό αποτελεί την αρχαιότερη καταγεγραμμένη απόδειξη της ύπαρξης ιδρυμάτων αποκλειστικά αφιερωμένων στη θεραπεία των ασθενών οπουδήποτε στον κόσμο. Το νοσοκομείο Μιχιντάλε (Mihintale Hospital) είναι ίσως το αρχαιότερο στον κόσμο.
Τα πρώτα νοσοκομεία που υποστηρίζονταν από το κράτος εμφανίστηκαν στην Κίνα στη διάρκεια της πρώτης μ.Χ. χιλιετίας. Το πρώτο πανεπιστημιακό νοσοκομείο, όπου οι φοιτητές μπορούσαν να κάνουν πρακτική σε ασθενείς υπό την εποπτεία γιατρών στη διάρκεια της εκπαίδευσής τους, ήταν η Ακαδημία του Γκουντισαπούρ (Academy of Gundishapur) στην Περσία. Ένας ειδικός μάλιστα συμφώνησε ότι «σε πολύ μεγάλο βαθμό, τα εύσημα για ολόκληρο το νοσοκομειακό σύστημα πρέπει να δοθούν στην Περσία».
Ρωμαϊκή-Βυζαντινή αυτοκρατορία
thumb|250px|right|Γιατρός επισκέπτεται ασθενείς σε νοσοκομείο. Γερμανικό χαρακτικό του [[1682]] Οι Ρωμαίοι δημιούργησαν τα valetudinaria για τη φροντίδα των ασθενών σκλάβων, μονομάχων και στρατιωτών γύρω στο 100 π.Χ. και πολλά από αυτά αναγνωρίστηκαν μετέπειτα από τους αρχαιολόγους. Παρόλο που η ύπαρξή τους θεωρείται αποδεδειγμένη, υπάρχει ακόμα αμφιβολία εάν η χρήση τους ήταν τόσο εξαπλωμένη όσο αρχικά θεωρούνταν, καθώς πολλά αναγνωρίστηκαν μόνο με βάση τη διάταξη των ερειπίων των κτισμάτων και όχι από επιβιώσαντα αρχεία ή την εύρεση ιατρικών εργαλείων.
Η υιοθέτηση του Χριστιανισμού ως επίσημης κρατικής θρησκείας της αυτοκρατορίας οδήγησε στην επέκταση της παροχής φροντίδας. Η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας το 325 μ.Χ. ώθησε την Εκκλησία να παρέχει φροντίδα για τους φτωχούς, τους άρρωστους, της χήρες και τους ξένους. Διέταξε επίσης τη δημιουργία ενός νοσοκομείου σε κάθε πόλη έδρα επισκοπής. Ανάμεσα στα πρώτα ήταν αυτά που κατασκευάστηκαν από τον Άγιο Σαμψών στην Κωνσταντινούπολη και τον Μέγα Βασίλειο, Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας. Το τελευταίο κατασκευάστηκε δίπλα σε ένα μοναστήρι και παρείχε κατάλυμα στους φτωχούς και τους ταξιδιώτες αλλά και φροντίδα για τους ασθενείς, ενώ υπήρξε ξεχωριστή πτέρυγα για τους λεπρούς.
Μεσαιωνικό Ισλάμ
Το πρώτο καταγεγραμμένο νοσοκομείο του μεσαιωνικού Ισλαμικού κόσμου αποτελεί το νοσοκομείο του Ουαλίντ Α' (al-Walid ibn 'Abdul Malik), που βασίλεψε από το 705 έως το 715 CE και το οποίο κατασκευάστηκε το 86 ε.Ε (706-707 CE). Κατά κάποιο τρόπο έμοιαζε με Βυζαντινό νοσοκομείο, ήταν όμως γενικότερο καθώς οι φροντίδα που παρείχε εκτεινόταν στους λεπρούς και τους απόκληρους. Η φροντίδα και η θεραπεία παρέχονταν δωρεάν ενώ απασχολούνταν περισσότεροι του ενός γιατροί.
Στον μεσαιωνικό Ισλαμικό κόσμο χρησιμοποιήθηκε η λέξη «Μπιμαριστάν» (Bimaristan) για να δηλώσει το νοσοκομείο με τη σύγχρονη έννοιά του, ως ίδρυμα όπου οι ασθενείς γίνονταν δεκτοί και έβρισκαν φροντίδα από το κατάλληλο προσωπικό. Με αυτό τον τρόπο, οι Μουσουλμάνοι γιατροί ήταν οι πρώτοι που έκαναν τον διαχωρισμό μεταξύ του νοσοκομείου και των θεραπευτικών ναών, των ναών του ονείρου, των ασύλων, των σανατόριων (λαζαρέττα) και των λεπροκομείων, τα οποία κατά την αρχαιότητα ήταν επιφορτισμένα περισσότερο με την απομόνωση των ασθενών και των τρελών από την κοινωνία «παρά με την προσφορά κάποιας μορφής πραγματικής θεραπείας». Έτσι πολλοί θεωρούν τα μεσαιωνικά Μπιμαριστάν νοσοκομεία ως τα πρώτα νοσοκομεία με τη σύγχρονη έννοια της λέξης. Τα πρώτα δημόσια νοσοκομεία, ψυχιατρικά νοσοκομεία και ιατρικά πανεπιστήμια δημιουργήθηκαν επίσης από Μουσουλμάνους γιατρούς του Μεσαίωνα.
Σύμφωνα με τον Σερ Τζον Μπάγκοτ Γκλαμπ (Sir John Bagot Glubb):
Μεσαιωνική Ευρώπη
Τα μεσαιωνικά νοσοκομεία στην Ευρώπη ακολουθούσαν παρόμοια φιλοσοφία. Ήταν θρησκευτικές κοινότητες και η φροντίδα παρέχονταν από μοναχούς και καλόγριες (ένας παλιός Γαλλικός ορισμός του νοσοκομείου ήταν hôtel-Dieu, ξενώνας του Θεού). Κάποια ήταν δίπλα σε μοναστήρια, άλλα ήταν ανεξάρτητα και είχαν τη δική τους χρηματοδότηση, συνήθως από ακίνητα, τα οποία παρείχαν έσοδα για τη λειτουργία τους. Κάποια νοσοκομεία κάλυπταν διάφορες παθήσεις ενώ άλλα ιδρύονταν για συγκεκριμένες χρήσεις, όπως για παράδειγμα τα λεπροκομεία, ή ως καταφύγια για τους φτωχούς και τους προσκυνητές. Πέρασε αρκετό χρονικό διάστημα ώστε τα περισσότερα νοσοκομεία να καλύψουν περισσότερες της μίας παθήσεις, παρόλο που το πρώτο Ισπανικό νοσοκομείο, το οποίο ιδρύθηκε από τον Βησιγότθο επίσκοπο Μασόνα (Masona) το 580 στη Μέριντα, ήταν ένα xenodochium (ξενοδοχείο), σχεδιασμένο ως ξενώνας για τους ταξιδιώτες (οι περισσότεροι προσκυνητές προς τη λάρνακα της Αγίας Ευλαλίας της Μέριντα) καθώς και νοσοκομείο για τους πολίτες και τους ντόπιους αγρότες. Η χρηματοδότηση του νοσοκομείου προερχόταν από φάρμες που παρείχαν τροφή για τους ασθενείς και τους επισκέπτες.
Αποικιακή Αμερική
thumb|250px|right|Το Hospicio Cabañas στη [[Γουαδαλαχάρα (Μεξικό)|Γουαδαλαχάρα του Μεξικό, το μεγαλύτερο της Αποκιακής Αμερικής]] Πιστεύεται ότι το πρώτο Ισπανικό νοσοκομείο στην Αμερική ιδρύθηκε μετά την άφιξη του Κολόμβου στο νησί που έγινε γνωστό ως Ισπανιόλα (Hispaniola) και ήταν το νοσοκομείο Σαν Νικολας ντε Μπάρι (San Nicolás de Bari) στο Σάντο Ντομίνγκο (Santo Domingo) της Δομινικανής Δημοκρατίας. Ο Φράι Νίκολας ντε Οβάνδο (Fray Nicolas de Ovando), Ισπανός κυβερνήτης και διοικητής της αποικίας από το 1502 έως 1509, ενέκρινε την κατασκευή του το, ή μετά το, 1504. Το νοσοκομείο πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε και ως εκκλησία.
Το νοσοκομείο του Ιησού του Ναζωραίου (Hospital de Jesús Nazareno) στην πόλη του Μεξικού είναι το παλαιότερο νοσοκομείο στη Βόρεια Αμερική. Ιδρύθηκε το 1524 με την οικονομική υποστήριξη του κατακτητή (conquistador) Χερνάν Κορτέζ (Hernán Cortés) για να παρέχει φροντίδα σε φτωχούς Ισπανούς στρατιώτες και ντόπιους κατοίκους.
Το πρώτο νοσοκομείο της Βόρειας Αμερικής, βορειότερα του Μεξικού είναι το Hôtel-Dieu de Québec. Ιδρύθηκε στη Νέα Γαλλία το 1639 από τρεις Αυγουστινιανούς από το l'Hôtel-Dieu de Dieppe της Γαλλίας. Το εγχείρημα, στο οποίο μετείχε και η ανιψιά του Καρδινάλιου του Ρισελίε εξασφάλισε τη βασιλική σφραγίδα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ και επανδρώθηκε από την αποικιακό γιατρό Ρόμπερτ Γκιφάρντ ντε Μονσέλ (Robert Giffard de Moncel).
Σύγχρονη εποχή
thumb|250px|right|Το νοσοκομείο της Νυρεμβέργης το 1916 Στην Ευρώπη η μεσαιωνική έννοια της Χριστιανικής φροντίδας εξελίχθηκε στον δέκατο έκτο και δέκατο έβδομο αιώνα σε κοσμική, όμως μόλις τον δέκατο όγδοο αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται τα νοσοκομεία με τη σύγχρονη έννοια, που κάλυπταν μόνο ιατρικές ανάγκες και επανδρώνονταν από γιατρούς και χειρούργους. Το Charité, που ιδρύθηκε στο Βερολίνο το 1710, είναι ένα πρώτο δείγμα.
Το νοσοκομείο Γκάις (Guy's Hospital) ιδρύθηκε στο Λονδίνο το 1724 κατόπιν κληροδοτήματος του ευκατάστατου εμπόρου Τόμας Γκάι (Thomas Guy). Περισσότερα νοσοκομεία εμφανίστηκαν στο Λονδίνο και σε άλλες Βρετανικές πόλεις στη διάρκεια του αιώνα, αρκετά με χρήματα ιδιωτικών εισφορών. Στις Βρετανικές Αμερικανικές αποικίες το Γενικό Νοσοκομείο της Πενσυλβάνια (Pennsylvania General Hospital) ιδρύθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1751, με χρήματα που προήλθαν από ιδιωτικές εισφορές (£2,000) και από τη Συνέλευση.
Όταν άνοιξε το Βιεννέζικο Γενικό Νοσοκομείο (Allgemeines Krankenhaus) το 1784, το οποίο κατέστη αμέσως το μεγαλύτερο νοσοκομείο του κόσμου, οι γιατροί απέκτησαν μία νέα εγκατάσταση που σταδιακά εξελίχθηκε στο σημαντικότερο ερευνητικό κέντρο. Στη διάρκεια του 19ου αιώνα δημιουργήθηκε η Δεύτερη Ιατρική Σχολή, με τη συμβολή γιατρών όπως οι Καρλ Φράιχερρ φον Ροκιτάνσκι (Carl Freiherr von Rokitansky), Ζόζεφ Σκόντα (Josef Škoda), Φέρντιναντ Ρίττερ φον Χέμπρα (Ferdinand Ritter von Hebra) και Ιγκνάζ Φίλιπ Ζέμμελβαις (Ignaz Philipp Semmelweis). Βασικές ιατρικές επιστήμες και ειδικότητες διευρύνθηκαν. Παράλληλα, οι πρώτες δερματολογικές, οφθαλμολογικές αλλά και ωτορινολαρυγγολογικές κλινικές ιδρύθηκαν στη Βιέννη, που θεωρείται η γενέτειρα της ειδικευμένης ιατρικής.
Στα μέσα του 19ου αιώνα στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και στη Βόρεια Αμερική ιδρυόταν μία ποικιλία ιδιωτικών και δημόσιων νοσοκομειακών συστημάτων. Στην Ηπειρωτική Ευρώπη τα νέα νοσοκομεία γενικότερα κτίζονταν και χρηματοδοτούνταν από δημόσιους πόρους. Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας (National Health Service), ο κύριος πάροχος ιατρικής περίθαλψης στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδρύθηκε το 1948.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τα νοσοκομεία ήταν μη κερδοσκοπικά και συνήθως χρηματοδοτούνταν από κάποιο θρησκευτικό δόγμα. Ένα από τα πρώτα, πριν ακόμα από τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών με τη σημερινή μορφή τους, ιδρύθηκε από τον Ουίλιαμ Πενν (William Penn) στη Φιλαδέλφεια, το 1713. Αυτά τα νοσοκομεία ήταν απαλλαγμένα από τη φορολογία λόγω του φιλανθρωπικού τους σκοπού, όμως παρείχαν περιορισμένη φιλανθρωπική ιατρική φροντίδα. Οι παροχές στους συμπληρώνονταν από τα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων και τα πανεπιστημιακά νοσοκομεία που συχνά συνεργάζονταν με ιατρικές σχολές. Στα τέλη του εικοστού αιώνα τέλος εμφανίστηκαν στις ΗΠΑ αλυσίδες κερδοσκοπικών νοσοκομείων.
Αρχιτεκτονική
thumb|250px|right|Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Νορφολκ και του Νόριτς στο Ηνωμένο Βασίλειο Τα μοντέρνα νοσοκομειακά κτίρια είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να ελαχιστοποιούν την προσπάθεια του ιατρικού προσωπικού και την πιθανότητα εξάπλωσης κάποιας μόλυνσης ενώ παράλληλα να αυξάνεται η αποτελεσματικότητα του όλου συστήματος. Η μετακίνηση του προσωπικού μέσα στο νοσοκομείο και των ασθενών μεταξύ των διάφορων πτερύγων διευκολύνεται και περιορίζεται χρονικά. Τα κτίρια κατασκευάζονται έτσι ώστε να φιλοξενούν με ασφάλεια τμήματα ραδιολογίας και χειρουργεία ενώ πρέπει να παρέχεται στα σχέδια αρκετός χώρος για τις ειδικές καλωδιώσεις, τα υδραυλικά και τη διαχείριση των απορριμμάτων.
Στην πραγματικότητα όμως πολλά νοσοκομεία, ακόμα και αυτά που θεωρούνται μοντέρνα, είναι προϊόντα συνεχούς και συχνά κακά διαχειριζόμενης εξέλιξης με το πέρασμα των δεκαετιών ή ακόμα και των αιώνων, με την προσθήκη νέων τμημάτων ανάλογα με το τι επιτάσσουν οι ανάγκες και τα οικονομικά του κάθε ιδρύματος. Ως αποτέλεσμα, ο Ολλανδός ιστορικός της αρχιτεκτονικής Κορ Ουαγκενάρ χαρακτήρισε πολλά νοσοκομεία ως:
Κάποια νεότερα σχέδια νοσοκομείων προσπαθούν τώρα να επανιδρύσουν τον σχεδιασμό που λαμβάνει υπόψη τις ψυχολογικές ανάγκες των ασθενών, παρέχοντας περισσότερο αέρα, καλύτερη θέα και ευχάριστους χρωματικούς συνδυασμούς. Αυτές οι ιδέες πηγάζουν στα τέλη 18ου αιώνα, όταν η έννοια της παροχής καθαρού αέρα και της πρόσβασης στις «θεραπευτικές δυνάμεις της φύσης» υιοθετήθηκαν πρώτη φορά από τους αρχιτέκτονες για τη βελτίωση των νοσοκομειακών κτιρίων.
Υποδομή
Τα χειρουργεία, τα τμήματα ειδικών διαδικασιών, τα ραδιολογικά τμήματα, οι μονάδες εντατικής θεραπείας και τα δωμάτια των ασθενών διαθέτουν ιατρικά αέρια, παροχή ρεύματος έκτακτης ανάγκης, θέρμανση, κλιματισμό και συστήματα εξαερισμού.
Χρηματοδότηση
Στη σημερινή εποχή τα νοσοκομεία χρηματοδοτούνται είτε από την κυβέρνηση της χώρας στην οποία βρίσκονται ή μέσω ιδιωτικών πόρων, χωρίς να εκλείπουν τα νοσοκομεία που υποστηρίζονται από φιλανθρωπικές ή θρησκευτικές ενώσεις.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο για παράδειγμα υφίσταται ένα σύστημα υγείας χρηματοδοτούμενο από το κράτος. Η νοσοκομειακή περίθαλψη είναι διαθέσιμη για όλους τους νόμιμους κατοίκους της χώρας, αν και τα νοσοκομεία θέτουν προτεραιότητες για τους περιορισμένους πόρους τους, με την τάση της δημιουργίας «λίστας αναμονής» για το μη επείγοντα περιστατικά και για αυτούς που μπορούν να καταφύγουν στην ιδιωτική περίθαλψη. Από την άλλη, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, διαθέτουν ένα νοσοκομειακό σύστημα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικά, κερδοσκοπικού χαρακτήρα, νοσοκομεία, με λιγοστά κρατικά χρηματοδοτούμενα φιλανθρωπικά νοσοκομεία να παραμένουν σήμερα. Σε έκτακτες περιπτώσεις όπου τα κεδροσκοπικά νοσοκομεία χρειάστηκε να φροντίσουν ανασφάλιστους ασθενείς, όπως στη διάρκεια και μετά από τον Τυφώνα Κατρίνα στις ΗΠΑ, υπέστησαν άμεσες οικονομικές απώλειες.
Μελέτιος Συρίγος
Ο Μελέτιος Συρίγος (1585/1586 - 17 Απριλίου 1663/1664) ήταν Έλληνας λόγιος, θεολόγος και αντιρρητικός συγγραφέας του 17ου αιώνα.
Η καταγωγή
Γεννήθηκε στο Χάνδακα της Κρήτης το 1585 ή 1586. Για το έτος γέννησης του ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων σημειώνει πως ήταν 78 ετων όταν πέθανε το 1664, επομένως γεννήθηκε στα 1586. Όμως, έχουμε και τη μαρτυρία του Ευγένιου Γιαννούλη Αιτωλού στα 1664 πως λυπάται για τον πρόσφατο θάνατο του Μελέτιου, ο οποίος έπρεπε να είχε συμβεί προσφάτως, κατά τον Τωμαδάκη, στα 1663, για να φτάσει ο Αιτωλός να τον μνημονεύει. Άρα ο χρόνος γέννησής του πρέπει να μετατεθεί στα 1585. Κατά κόσμο ονομάζονταν Μάρκος. Ανήκε σε γνωστή οικογένεια της Κρήτης, μέλη της οποίας ανήκαν στην ορθόδοξη Εκκλησία αλλά μετά από διάσπαση των μελών της κάποιοι εξ αυτών εντάχθηκαν στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (αρκετοί καθολικοί επίσκοποι της Κρήτης προέρχονταν από τους κόλπους της ).Ο Τσιρπανλής θεωρεί πως η οικογένειά του προερχόταν από λατίνους εποίκους της Κρήτης, οι οποίοι είχαν εξελληνισθεί και είχαν ασπασθεί την ορθόδοξη θρησκεία,κάτι σύνηθες για Βενετούς μακροχρόνια εγκατεστημένους στην Κρήτη Για τους γονείς του δεν γνωρίζουμε κάτι ενώ είναι υπόθεση αστήρικτη πως ο πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος Συρίγος και ήταν ιατρός επειδή υπάρχει μνεία του ονόματος αυτού σε χειρόγραφο, σύμφωνα με το οποίο ο Μελέτιος Συρίγος μαθήτευσε στον Μελέτιο Βλάχο με σκοπό να γίνει ιατρός. Μαθήτευσε στον συμπατριώτη του Μελέτιο Βλαστό στη σχολη του σιναϊτικού μετοχίου της Αγίας Αικατερίνης.
Οι σπουδές στην Ιταλία
Αργότερα πήγε στη Βενετία όπου σπούδασε λατινικά και ιταλικά, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα λογικής στον Θεόφιλο Κορυδαλλέα. Επίσης ρητορική, μαθηματικά και φυσικά. Η παρουσία του στη Βενετία πρέπει να τοποθετηθεί χρονικά μεταξύ 1609 και 1613. Γρήγορα ήλθε σε ρήξη με τον Κορυδαλλέα για την καταβολή των διδάκτρων, όμως η βαθύτερη διαφωνία αφορούσε την απέχθεια του Συρίγου προς τη φιλοσοφία. Πήγε έτσι στην Πάντοβα όπου παρακολούθησε ρητορική και ιατρική. Τις σπουδές του τις διέκοψε αιφνιδιαστικά επειδή πέθανε ο πατέρας του κάτι που του έδωσε τη δυνατότητα να αποφύγει το πιθανό ενδεχόμενο να υπογράψει υποταγή στον Πάπα, κάτι που ήταν υποχρεωτικό προκειμένου να λάβει κάποιος δίπλωμα από Πανεπιστήμιο της Ιταλίας.
Η επιστροφή στην Κρήτη και η φυγή στην Αίγυπτο
Επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά λόγω έλλειψης πόρων διαβίωσης κουρεύτηκε ιερομόναχος στη Μονή Αγκαράθου-στην επαρχία Πεδιάδος, νομού Ηρακλείου- και χειροτονήθηκε από τον ορθόδοξο επίσκοπο Κυθήρων, επειδή στην Κρήτη την περίοδο αυτή υπήρχε μόνο Λατίνος επίσκοπος ενώ μετονομάστηκε Μελέτιος. Επανήλθε στην Κρήτη ενώ στα 1526 βρίσκεται ηγούμενος στη Μονή Απεζανών ή Καλών Λιμένων, αφιερωμένης στον Άγιο Αντώνιο. Λόγω των αντιλατινικών κηρυγμάτων του έπεσε θύμα διωγμών από τις Βενετικές αρχές οι οποίες του επέβαλαν θανατική ποινή και κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια. Στην Αίγυπτο πρέπει να έμεινε από το 1628 έως το 1630 κατά τον Δυοβουνιώτη.
Η πρόσκληση στην Κωνσταντινούπολη
Έπειτα προσκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κύριλλο Λούκαρι και πηγαίνοντας εκεί επισκέφθηκε τη Ρόδο και τη Χίο, και τον τοποθέτησε σε μια εκκλησία, τη Χρυσοπηγή, και κήρυττε. Η πρόσκληση του Συρίγου από τον Λούκαρι οφείλεται στο ότι ο Πατριάρχης εκτίμησε τη ρητορική δεινότητά του και το αντιλατινικό περιεχόμενο της κηρηκτικής δράσης του. Επίσης στην κρισιμότητα της κατάστασης και στο ότι και οι δύο κατάγονταν από τον ίδιο τόπο. Η πρώτη μνεία της παρουσίας του στην Κωνσταντινούπολη είναι τον Οκτώβριο του 1630. Στα 1632-1633 πήγε στη Μολδαβία (οι ομιλίες τους εκεί καλύπτουν το χρονικό διάστημα 10 Μαΐου 1632 έως 6 Μαρτίου 1633) για να διεκπεραιώσει αποστολή που του είχε αναθέσει ο Λούκαρης. Η αποστολή αυτή κατά την εκτίμηση του Ζαχαρία Τσιρπανλή απέβλεπε στη μείωση και στον αντιπερισπασμό της καθολικής προπαγάνδας στις παραδουνάβιες περιοχές και στους κοντινούς Πολωνούς και Ρώσους. Αργότερα, το 1633, ίδρυσε μια σχολή όταν γύρισε σην Κωνσταντινούπολη όπου δίδασκε γραμματική και φυσικές επιστήμες μέχρι το 1639. Όμως η σχολή του δεν είχε μεγάλη απήχηση διότι ο ιδρυτής της «[...]εστερείτο φιλοσοφικής μορφώσεως ένεκα των ελλιπών αυτού φιλοσοφικών σπουδών» Ωστόσο ανέδειξε σημαντικούς μαθητές όπως ο μεγάλος δραγουμάνος Παναγιώτης Νικούσιος, ο ιερομόναχος Αρσένιος, ο Ιωάννης Πορφυρήτης, πρώτος διερμηνέας της γερμανικής πρεσβείας Κωνσταντινουπόλεως, ο Ευγένιος Αιτωλός κ.α Δεν φαίνεται να διετέλεσε διευθυντής της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Μετά την αντικατάσταση του Κυρίλλου Λούκαρη από τον Κύριλλο Β΄ Κονταρή περί τον Μάρτιο του 1635 ο Συρίγος μεταβαίνει στη Μολδαβία μέχρι και τις παραμονές του Πάσχα του 1637. Τότε γυρίζει στη Χρυσοπηγή του Γαλατά να κηρύττει. Στα 1640 για λίγους μήνες βρέθηκε στα Μουδανιά, αλλά μας είναι άγνωστοι οι λόγοι του ταξιδιού του αυτού.
Η σύγκρουση με τους Κύριλλο Λούκαρη, τον Θεόφιλο Κορυδαλλέα
Ο Μελέτιος Συρίγος αρχικά συνεργάστηκε άψογα με τον Κύριλλο Λούκαρη, αφού μάλιστα πραγματοποίησε ταξίδι στη Μολδοβλαχία κατ' εντολή του, ενώ φαίνεται πως γνώριζε και τα μεταρρυθμιστικά σχέδια του Πατριάρχη. Ο Λούκαρης αποδείχθηκε κατά κάποιο τρόπο «ευεργέτης και προστάτης του Συρίγου» Μετά την τελευταία καθαίρεση του Πατριάρχη ο Συρίγος τάχθηκε κατά αυτού μέσα κυρίως από το κύριο θεολογικό του έργο που συνέγραψε μεταξύ Νοεμβρίου 1638 και Νοεμβρίου 1640,ενώ προσυπέγραψε και τη συνοδική του καταδίκη στις 24 Σεπτεμβρίου του 1638. Ο Τσιρπανλής εικάζει πως η πολεμική κατά του Λούκαρη εκδηλώνεται μετά το θάνατό του από τον Συρίγο, ίσως λόγου του φιλορθόδοξου ζήλου του, ή ότι ο θάνατός του τότε ωρίμασε τη σκέψη του Συρίγου.
Σε λόγο που εκφώνησε στις 27 Οκτωβρίου 1639 κατέκρινε τον Κορυδαλλέα και τα καλβινικά κεφάλαιά του Συγκεκριμένα ο Κορυδαλλέας κατά την ενθρόνιση του Παρθενίου Α' του Γέροντος είχε μιλήσει επαινετικά για τα καλβινικά κεφάλαια του Λούκαρη. Η πολεμική αυτή ήταν υπαγορευμένη από τον αντίπαλο και διάδοχο του Λούκαρη, πατριάρχη Κύριλλο Β' Κονταρή για να πλήξει τον πιο γνωστό συνεργάτη του προκακτόχου του. Συγκεκριμένα ο Συρίγος στρεφόταν κατά της περί ευχαριστίας διδασκαλίας του Κορυδαλλέα. Η διαμάχη με τον Κορυδαλλέα ήταν παλιότερη όταν ο Κορυδαλλέας είχε επικρίνει το επεξεργασμένο κείμενο της Confessio Orthodoxa του Μογίλα, επειδή τον ενοχλούσε η απερίφραστη αποδοχή της μετουσίωσης, ενώ πολλοί ερευνητές τη μεταξύ τους διαφωνία την ανάγουν στα χρόνια που οι δύο τους βρίσκονταν στη Βενετία. Όταν ο Κορυδαλλέας χειροτονήθηκε μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης (1640)ο Συρίγος έδρασε παρασκηνιακά για την αντικατάστασή του από άλλον,κάτι που έγινε στα 1642.
Στη Μολδοβλαχία
Στη διάρκεια της παραμονής του στο Ιάσιο της Μολδαβίας κατά το 1632 βρέθηκε υπό την προστασία του Ρουμάνου Βοεβόδα Βασίλειου Λούπου Ο Ρουμάνος ηγεμόνας τον θεωρεί πνευματικό του πατέρα.
Η επέμβαση του Συρίγου στην Ομολογία του Πέτρου Μογίλα
Στα 1641-1642 συμμετείχε ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη σύνοδο που έγινε στο Ιάσιο, συνοδεύοντας τον έξαρχο Πορφύριο,μητροπολίτη Νικαίας. Εκεί μετέφρασε την Ορθόδοξο Ομολογία της Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας της Ανατολικής που είχε συνταχθεί από τον Πέτρο Μογίλα, ρουμανικής καταγωγής μητροπολίτη του Ρωσικού Κιέβου, και την αναθεώρησε για λογαρισμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Συρίγος τη μετέφρασε στα ελληνικά από τις 15 Σεπτεμβρίου έως τις 30 Οκτωβρίου 1642 Η σύνοδος του Ιασίου ενέκρινε και επικύρωσε τη διορθωμένη από τον Συρίγο Ομολογία. Τροποποίησε κυρίως τρία σημεία στην ελληνική μορφή του κειμένου: διαγράφτηκε η αναφορά στο καθαρτήριο πυρ, η στιγμή της μεταβολής του άρτου και οίνου σε σώμα και αίμα γινόταν όχι στους συστατικούς λόγους αλλά στην επίκληση, ενώ εξαλλειφόταν η αναφορά στο βάπτισμα με ραντισμό. Όμως όπως σχολιάζει ο Gerhard Podskalsky, «οι πρόσθετες γλωσσικές διορθώσεις δεν ήταν τέτοιας έκτασης ώστε να εξουδετερώνουν πλήρως τη σχολαστική επίδραση» Πάντως οι διορθώσεις που επέφερε στο αρχικό κείμενο προκάλεσαν τέτοιες εντυπώσεις που έκαναν να αποδίδεται η πατρότητα της Ομολογίας στον Συρίγο.
Άλλες δραστηριότητες του Συρίγου στη Μολδοβλαχία
Ο Συρίγος συμμετείχε και στην επεξεργασία των βυζαντινών πηγών του μολδαβικού κώδικα Carte romaneascu de invatatura''
Το πέρασμα από τη Ρωσία και η επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη
Από το Ιάσιο δεν επέστρεψε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη αλλά μετά τον Μάιο του 1643 πήγε στο Κίεβο της Μικρής Ρωσίας. Δεν είναι βέβαιη η πληροφορία του φιλενωτικού Παντελεήμωνος Λιγαρίδη πως πιάστηκε αιχμάλωτος κατά το ταξίδι αυτό, ενώ είχε έλθει σε σύγκρουση με τον Μολδαβό ηγεμόνα και τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Σίγουρα στο Κίεβο παρέμεινε στο χρονικό διάστημα μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου 1643 Εκεί στη μονή Πετσέρσκαγια συνθέτει ακολουθία προς τιμήν όσων ασήτεψαν στη συγκεκριμένη Ρωσική λαύρα. Στους πρώτος μήνες του 1644 επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη και γίνεται βασικός διοργανωτής των αντικαθολικών και αντιπροτεσταντικών ενεργειών Προς το τέλος της ζωής του έλαβε τον τίτλο του πρωτοσύγγελλου. Την άνοιξη του 1645 φθάνουν τα πρώτα αντίτυπα της μεταφράσεως της Καινής Διαθήκης,της εκπονημένης από τους Κύριλλο Λούκαρη και Μάξιμο Καλλιπολίτη και πέτυχε τη μη διανομή της
Η σύγκρουση με τον Παρθένιο Β' και η εξορία του
Συγκρούσθηκε με τον Παρθένιο Β' στα 1645 επειδή είχε υιοθετήσει τις καλβινίζουσες τάσεις του Κυρίλλου Λούκαρη. Την 1η Ιουνίου 1645 καταφεύγει στη Μολδοβλαχία μέχρι το καλοκαίρι του 1646. Κατά την παραμονή του συνθέτει εκκλησιαστικούς ύμνους προς τιμήν μαρτύρων. Το καλοκαίρι του 1646 επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη αλλά φεύγει πάλι για την Κίο αυτήν τη φορά της Βιθυνίας για να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη όταν στον θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανεβαίνει ο Ιωαννίκιος Β'. Στις 21 Μαρτίου 1647 ενώπιον του Πατριάρχου απευθύνει κήρυγμα με αρκετούς υπαινιγμούς σε βάρος των σφαγών που διέπραξαν οι Τούρκοι σε βάρος των Χριστιανών της Κρήτης κατά την έναρξη του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου Ο Παρθένιος Β' επιστρέφει στον θρόνο του και ο Συρίγος για δεύτερη φορά ΄καταφεύγει στην Κίο από τον Οκτώβριο του 1648 έως τον Ιούνιο του 1649. Εκεί στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του εν τω Κυπαρίσσω, ασχολείται με τη σύνθεση ακολουθιών. Κρυφά επιστρέφει και διαμένει στην Κωνσταντινούπολη από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 1649, αλλά ο Παρθένιος Β' των επανεξορίζει στην Κίο
Η οριστική επιστροφή στην Κωνσταντινούπολη
Μετά τον θάνατο του Παρθενίου Β΄, τον Μάιο του 1651 επέστρεψε ο Μελέτιος Συρίγος στην Κωνσταντινούπολη ασχολούμενος κυρίως με το κήρυγμα υπηρετώντας διαδοχικά στη Χρυσοπηγή Γαλατά (Μάιος 1651-άνοιξη 1653), στην Ελπίδα Κοντοσταλίου (1653-1660) στον Χριστό των Μποστανίων ή Άγιο Δημήτριο Γαλατά (1660-1664). Η αντιλατινική δράση του είναι έντονη, βάσει των μαρτυριών του λατίνου πατριαρχικού βικαρίου Κωνσταντινουπόλεως Bonaventura Teoli, αφού καίει βιβλία Ιησουιτών.
Ο θάνατος του Μελέτιου Συρίγου
Απεβίωσε στον Χριστό των Μποστανόων του Γαλατά στις 17 Απριλίου 1664 σε ηλικία 78 ετών. Όμως, έχουμε και τη μαρτυρία του Ευγένιου Γιαννούλη Αιτωλού στα 1664 πως λυπάται για τoν πρόσφατο θάνατο του Μελέτιου, ο οποίος έπρεπε να είχε συμβεί προσφάτως ,κατά τον Τωμαδάκη, στα 1663. Ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων αναφέρει πως ετάφη στο μοανστήρι των Αγίων Πατέρων στην Τριγλία.
Αποτίμηση της προσωπικότητας και του έργου του Μελέτιου Συρίγου
Ο Δοσίθεος Β΄ Ιεροσολύμων θεωρεί πως η ζωή του Συρίγου είναι ίσην με τον αγίων ιεραρχών επειδή είναι δίστομος μάχαιρα του αγίου Πνεύματος. Ο Δημήτριος Προκοπίου προβάλει την ευσέβειά του, την αγιότητά και την αποστολικότητά του. Σημασία έχει γι' αυτόν η βαθιά γνώση της ελληνικής γλώσσας, της έξω σοφίας και της θεολογίας. Ο Αναστάσιος Γόρδιος υπογραμμίζει την ευδοκίμησή του εν τοις γραμματικοίς και ποιητικοίς και ρητορικοίς μαθήμασιν. Για τον Δυοβουνιώτη η επιστημονική αξία του Μελέτιου Συρίγου δεν ήταν μεν μεγάλη, αλλά σημαντική ήταν η συμβολή του στην καταπολέμηση της ομολογίας του Λουκάρεως και των Καλβινιζόντων, διαπνεόμενος από μίαν προς την ορθοδοξίαν θερμήν αγάπην. Ιδιαίτερη επιρροή ασκεί στο αντικαλβινιστικό έργο του Δοσίθεου Ιεροσόλύμων. Επίσης,ο Αθανάσιος Πάριος χρησιμοποίησε τις αναλύσεις του για να αναιρέσει την Ομολογία του Λούκαρη.
Σημαντικό είναι το κηρυκτικό έργο του ώστε να θεωρείται ως «[...]κατ' εξοχήν ιεροκήρυκας της εποχής του.» Επίσης οι βιογραφίες, ακολουθίες και οι αυτοτελείς εκκλησιαστικοί ύμνοι που συνέταξε για νεομάρτυρες της περιόδου της τουρκοκρατίας τον καθιστούν πολύτιμη πηγή για περιπτώσεις όπως ο Αθανάσιος Σπάρτης, Ιωάννης Θάσου, Ιορδάνης Τραπεζούντος, ο Κρης Μάρκος Κυριακόπουλος, ο Παρθένιος Γ' Κωνσταντινούπολης (ή Παρθενάκης)
Για τον Ζαχαρία Τσιρπανλή, ο Συρίγος, εντάσσεται «ανάμεσα στους πιο δυναμικούς εκπροσώπους των συντηρητικών της εποχής του[...]» Άλλοτε επίσημος απεσταλμένος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και άλλοτε εξόριστος και καταδιωκόμενος από αυτό, η περίπτωσή του δείχνει ανάγλυφα «[...]τους σοβαρούς κλυδωνισμούς που δοκιμάζει η Ορθόδοξη Εκκλησία από εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους»
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Ξύπνα!
Το Ξύπνα! είναι ένα περιοδικό γενικού ενδιαφέροντος που εκδίδεται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και κυκλοφορεί παγκόσμια.
Ιστορική αναδρομή και δηλωμένος σκοπός
thumb|left|Εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του Χρυσού Αιώνα στα Ελληνικά (Μάιος 1933). Ο προκάτοχος του περιοδικού, άρχισε να εκδίδεται το 1919 από τους Σπουδαστές της Γραφής (προηγούμενο όνομα των Μαρτύρων του Ιεχωβά), και είχε τον τίτλο Ο Χρυσούς Αιών (The Golden Age). Στο πρώτο τεύχος, με ημερομηνία 1 Οκτωβρίου 1919 (στην αγγλική), δηλωνόταν ο σκοπός της έκδοσής του:
Το 1937 το περιοδικό μετονομάστηκε Παρηγορία. Σε κάποιες χώρες έγινε επίσης γνωστό για κάποιο διάστημα ως Ο Νέος Κόσμος. Από το 1946 και έκτοτε εκδίδεται με τον τίτλο Ξύπνα!.
Διανομή και μορφές έκδοσης
Το περιοδικό Ξύπνα! έχει 16 σελίδες και εκδίδεται σε 225 γλώσσες, περιλαμβανομένης της ελληνικής, με μέσο όρο εκτύπωσης 93.354.000 αντιτύπων ανά τεύχος παγκόσμια. Είναι επίσης διαθέσιμο σε επιλεγμένες γλώσσες (όπως η Μπράιγ), σε ηχογραφημένες κασέτες και σε δίσκους CD (τόσο σε ακουστική όσο και σε mp3 μορφή).
Το Ξύπνα!, καθώς και το συνοδευτικό του περιοδικό Η Σκοπιά, πωλούνταν στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι την 1 Μαρτίου 1990 οπότε το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε ότι τα έντυπα θρησκευτικού περιεχομένου που πωλούνταν, θα έπρεπε να υπόκεινται σε φορολόγηση (Jimmy Swaggart Ministries v. California Bd. of Equalization, 493 U.S. 378). Η πώληση των εντύπων των Μαρτύρων του Ιεχωβά σταδιακά έπαψε μεταξύ των ετών 1990 και 2000. Το Ξύπνα! προσφέρεται πλέον δωρεάν παντού (και στην Ελλάδα), ενώ γίνονται δεκτές εθελοντικές συνεισφορές για την υποστήριξη της έκδοσής του.
Περιεχόμενα
Ενώ το συνοδευτικό του περιοδικό Η Σκοπιά εστιάζει την προσοχή κυρίως στη μελέτη της Αγίας Γραφής και στις πεποιθήσεις τους, το Ξύπνα! έχει ένα ευρύτερο φάσμα θεμάτων, περιλαμβάνοντας άρθρα για την επιστήμη, τη φύση, τη γεωγραφία κ.ο.κ., συνήθως με μια θρησκευτική ματιά.
Άλλα χαρακτηριστικά αυτού του περιοδικού περιλαμβάνουν τα εξής: Γραφικά σταυρόλεξα και κουίζ, την σειρά άρθρων με θέμα «Η Άποψη της Αγίας Γραφής» όπου εφαρμόζονται οι αρχές τις Γραφής σε σύγχρονα θέματα, την σειρά άρθρων «Οι Νεαροί Ρωτούν...» με Γραφικές συμβουλές σε θέματα που αφορούν τους νεαρούς, την σειρά άρθρων «Ματιές στον Κόσμο» με επιλεγμένες συνοπτικές ειδήσεις από ποικίλες πηγές και την στήλη «Από τους Αναγνώστες Μας» η οποία περιλαμβάνει επιλεγμένες επιστολές που σχολιάζουν προηγούμενα άρθρα του Ξύπνα!.
Από το 2006 και έπειτα, οι εκδότες του περιοδικού επέλεξαν να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον του περιοδικού, δίνοντας περισσότερη έμφαση σε άρθρα που σχετίζονται με την Αγία Γραφή, αν και το περιοδικό συνεχίζει να περιλαμβάνει ύλη γενικότερου ενδιαφέροντος. Επιπρόσθετα, εκδίδεται μία φορά τον μήνα αντί για δύο (ανά δεκαπενθήμερο) όπως γινόταν στο παρελθόν.
Ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται διεθνώς για αναφορές σε προηγούμενα τεύχη του περιοδικού είναι το λατινικό γράμμα g.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά
Εθνική Ένωση για την Ολική Ανεξαρτησία της Ανγκόλας
Η Εθνική Ένωση για την Ολική Ανεξαρτησία της Ανγκόλας (UNITA, União Nacional para a Independência Total de Angola) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στην Ανγκόλα. Ιδρύθηκε το 1966 και πολέμησε μαζί με το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA) στον Πόλεμο της Ανγκόλας για την Ανεξαρτησία (1961-1975) και στη συνέχεια εναντίον του MPLA στον επακόλουθο εμφύλιο πόλεμο (1975-2002). Ο πόλεμος ήταν ένας από τους σημαντικότερους διαμεσολαβητικούς πολέμους του Ψυχρού Πολέμου, με την UNITA να λαμβάνει στρατιωτική βοήθεια αρχικά από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας από το 1966 έως τον Οκτώβριο του 1975 και αργότερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Αφρική η οποία βρισκόταν σε καθεστώς απαρτχάιντ  ενώ το MPLA έλαβε υποστήριξη από τη Σοβιετική Ένωση και τους συμμάχους της, ιδιαίτερα την Κούβα.
Μέχρι το 1996, η UNITA χρηματοδοτούνταν μέσω των ορυχείων διαμαντιών της Ανγκόλας στα βορειοανατολικά της επαρχίας Λούντα, τόσο της Λούντα Νόρτε όσο και της Λούντα Σουλ κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Κουάνγκο, ιδίως του ορυχείου Κατόκα, το οποίο ήταν το μοναδικό ορυχείο Κιμπερλίτη της Ανγκόλας εκείνη την εποχή.
Ο Βαλντεμάρ Τσιντόντο υπηρέτησε ως Αρχηγός του Επιτελείου στην κυβέρνηση της UNITA, με φιλοδυτικούς αντάρτες, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας (1975-2002). Ο Τζόνας Σαβίμπι, αρχηγός της UNITA, φέρεται να διέταξε τη δολοφονία του Chidondo.
Ο διάδοχος του Σαβίμπι ως πρόεδρος της UNITA ήταν ο Ισαΐας Σαμακούβα. Μετά τον θάνατο του Σαβίμπι, η UNITA εγκατέλειψε τον ένοπλο αγώνα και συμμετείχε στην εκλογική πολιτική. Το κόμμα κέρδισε 51 από τις 220 έδρες στις βουλευτικές εκλογές του 2017.
Ίδρυση
Οι Τζόνας Σαβίμπι και Αντόνιο ντα Κόστα Φερνάντες ίδρυσαν την UNITA στις 13 Μαρτίου 1966 στο Μουανγκάι στην επαρχία Μοξίκο στην πορτογαλική Ανγκόλα (κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Νέου Κράτους). Στην εκδήλωση ήταν παρόντες 200 άλλοι εκπρόσωποι. Η UNITA εξαπέλυσε την πρώτη της επίθεση στις πορτογαλικές αποικιακές αρχές στις 25 Δεκεμβρίου 1966.
Ο Σαβίμπι συνδέθηκε αρχικά με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Ανγκόλας του Χόλντεν Ρομπέρτο (FNLA). Η UNITA αργότερα μετακόμισε στην πόλη Τζάμπα στη νοτιοανατολική επαρχία της Ανγκόλας της Κουάντο Κουμπάνγκο. Η ηγεσία της UNITA ελκυόταν σε μεγάλο βαθμό από την εθνοτική ομάδα των Οβιμπούντου στην Ανγκόλα και οι πολιτικές της ήταν αρχικά μαοϊκές, ίσως επηρεασμένες από την πρώιμη εκπαίδευση του Σαβίμπι στην Κίνα. Στόχευε στα αγροτικά δικαιώματα και αναγνώριζε τις εθνικές διαιρέσεις. Κατά τη δεκαετία του 1980, ωστόσο, η UNITA ευθυγραμμίστηκε περισσότερο με τις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τους προέδρους Ρόναλντ Ρήγκαν και Τζορτζ Μπους και την απαρτχάιντ Νότια Αφρική, στηρίζοντας τον καπιταλισμό στην Ανγκόλα. Μετά τις εθνικές εκλογές της Ανγκόλας το 1992, η UNITA έχασε την υποστήριξή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και υποστηρίχθηκε μόνο από την απαρτχάιντ Νότια Αφρική.
Ανεξαρτησία και εμφύλιος πόλεμος
Μετά την αποχώρηση των Πορτογάλων από την Ανγκόλα το 1974–75 και το τέλος της αποικιοκρατίας τους, το MPLA και η UNITA διασπάστηκαν και ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε καθώς τα κινήματα συγκρούονταν στρατιωτικά και ιδεολογικά. Ο αρχηγός του MPLA Αγκοστίνιο Νέτο έγινε ο πρώτος πρόεδρος της μεταπολίτευσης της Ανγκόλας. Με την υποστήριξη των σοβιετικών και κουβανικών χρημάτων, όπλων και στρατευμάτων, το MPLA νίκησε στρατιωτικά το FNLA και ανάγκασε τα μέλη του σε μεγάλο βαθμό στην εξορία. Η UNITA επίσης σχεδόν διαλύθηκε τον Νοέμβριο του 1975, αλλά κατάφερε να επιβιώσει και να δημιουργήσει μια δεύτερη κυβέρνηση, τη Δημοκρατική Λαϊκή Δημοκρατία της Ανγκόλας, στην πρωτεύουσα της επαρχίας Χουάμπο. Η UNITA ήταν πολύ πιεστική, αλλά ανέκτησε με τη βοήθεια της Νότιας Αφρικής και στη συνέχεια ενισχύθηκε σημαντικά με την υποστήριξη των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1980. Η στρατιωτική παρουσία του MPLA ήταν ισχυρότερη στις πόλεις της Ανγκόλας, την παράκτια περιοχή και τα στρατηγικά κοιτάσματα πετρελαίου. Όμως, η UNITA έλεγχε μεγάλο μέρος του εσωτερικού του ορεινού όγκου, ιδίως το Οροπέδιο του Μπιέ, και άλλες στρατηγικές περιοχές της χώρας. Έως και 300.000 Ανγκολανοί πέθαναν στον εμφύλιο πόλεμο.
Αντάρτικο κίνημα
Στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Σαβίμπι αναζητούσε πολύ διευρυμένες σχέσεις με τις ΗΠΑ. Έλαβε σημαντική καθοδήγηση από το The Heritage Foundation, ένα επιδραστικό συντηρητικό ερευνητικό ινστιτούτο στην Ουάσινγκτον, το οποίο διατηρούσε ισχυρές σχέσεις τόσο με τη διοίκηση του Ρήγκαν όσο και με το Κογκρέσο των ΗΠΑ. Ο Μάικλ Τζονς, ο κορυφαίος εμπειρογνώμονας του Ιδρύματος Heritage για θέματα Αφρικής και Τρίτου Κόσμου, επισκέφθηκε τον Σαβίμπι στα παράνομα στρατόπεδα της νότιας Ανγκόλας, προσφέροντας στον ηγέτη της UNITA στρατιωτικές και πολιτικές συμβουλές. Μέσα από τις πιεστικές απόπειρες του Πολ Μάναφορτ και της εταιρείας του Black, Manafort, Stone and Kelly, η οποία λάμβανε 600.000 $ κάθε χρόνο από τον Σαβίμπι από το 1985, η UNITA έλαβε ισχυρή υποστήριξη από τη διοίκηση του Ρήγκαν.
Το 1986, οι συντηρητικοί των ΗΠΑ έπεισαν τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν να συναντηθεί με τον Σαβίμπι στον Λευκό Οίκο. Ενώ η ίδια η συνάντηση ήταν εμπιστευτική, ο Ρήγκαν παρουσίασε την υποστήριξη και τον ενθουσιασμό για τις προσπάθειες του Σαβίμπι, δηλώνοντας ότι θα μπορούσε να οραματιστεί μια νίκη της UNITA η οποία παρακινεί τον κόσμο, υποδηλώνοντας ότι ο Ρήγκαν είδε το αποτέλεσμα της σύγκρουσης στην Ανγκόλα ως κρίσιμο για ολόκληρο το δόγμα εξωτερικής πολιτικής του, το οποίο αποτελούνταν από υποστήριξη για αντικομμουνιστικά κινήματα αντίστασης στην Κεντρική Αμερική, τη Νοτιοανατολική Ασία και αλλού.