cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΥΕ Τάρεγα
Η Ούνιο Εσπορτίβα Τάρεγα (Unió Esportiva Tàrrega) είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Τάρεγα, στην αυτόνομη κοινότητα της Καταλονίας. Ιδρύθηκε το 1957, συμμετέχει στην πρώτη κατηγορία Καταλονίας και αγωνίζεται στο γήπεδο Χοάν Καπντεβίγια, χωρητικότητας 3.000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1916 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας
Φλοράν Μαλουντά
Ο Μαλουντά ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σατορού και στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Γκυνγκάπ πριν αποκτηθεί από την Λυόν το 2003. Τη σεζόν 2006-07 ο Μαλουντά βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει τη Λιγκ 1 και ανακηρύχθηκε παίκτης της χρονιάς για το γαλλικό πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2007, ο Μαλουντά αποκτήθηκε από τη Τσέλσι για περίπου 13 εκατομμύρια λίρες. Αγωνίστηκε για την Τσέλσι μέχρι το 2013, κερδίζοντας ένα πρωτάθλημα (2009-10), τρία FA Cup και ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2011-12). Επίσης ανακηρύχθηκε παίκτης του μήνα για την Πρέμιερ Λιγκ τον Μάρτιο του 2010. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τις Τραμπζονσπόρ, Μετς, Δελχί Ντιναμός και έκλεισε την καριέρα του στην Ντιφερντάνζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΜ Σατορού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέλχι Ντάιναμος ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιφερντάνζ 03 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γαλλική Γουιάνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουάντι Ντέγκλα ΣΚ
Μονή Βλατάδων
Η Μονή Βλατάδων ή Βλατάδων ή Βλαταίων, είναι Σταυροπηγιακή Μονή στην περιοχή της Άνω Πόλης της Θεσσαλονίκης, 80 περίπου μέτρα από τα τείχη του Επταπυργίου. Είναι το μοναδικό μοναστήρι της βυζαντινής περιόδου της πόλης που εξακολουθεί να λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε κατά τα μέσα του 14ου αιώνα σε χώρο που πιθανώς να φιλοξενούσε παλαιότερο ναό, από τους αδελφούς Δωρόθεο και Μάρκο Βλαττή, μαθητές του Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Γρηγορίου Παλαμά. Ως κτητόρισσα της Μονής φέρεται η αυτοκράτειρα Άννα Παλαιολογίνα, η οποία είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη το 1351 και παρέμεινε στην πόλη ως κυβερνήτις έως το τέλος της ζωής της. Το πατριαρχικό Σιγίλλιο εκδόθηκε λίγο αργότερα από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Νείλο. Από το 1387, με την πρώτη κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς, το καθολικό μετατράπηκε σε τζαμί, όπως διακρίνεται από ορισμένα κτίσματα οθωμανικής τεχνοτροπίας. Ιστορική αναφορά για τη μονή βρίσκεται στο οδοιπορικό του Ρώσου περιηγητή Ιγνατίου του Σμολένσκ το 1405. Μετά τη δεύτερη άλωση της πόλης το 1430 από τους Οθωμανούς αφέθηκε να λειτουργεί κανονικά ως μονή και την περίοδο αυτή αποκαλούνταν Τσαούς Μοναστήρι. Μάλιστα γνώρισε μεγάλη ακμή καθώς της έδωσαν κάποια προνόμια, που επικυρώθηκαν με φιρμάνι του Μωάμεθ Β΄ το 1446. Σύμφωνα με παράδοση του 16ου αιώνα, η προνομιακή αυτή μεταχείριση οφειλόταν στη βοήθεια που είχαν προσφέρει οι μοναχοί της στους Τούρκους για την άλωση της πόλεως. Το 1633, με σιγίλλιο του Πατριάρχη Κυρίλλου Λούκαρι, η Μονή Βλαττάδων προσαρτήθηκε ως μετόχιο στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Το 1801 ανακαινίσθηκε το καθολικό της μονής, αλλά το 1870 μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος της, συμπεριλαμβανόμενης και της βιβλιοθήκης. Οι ζημιές επισκευάσθηκαν με έξοδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Οι ντόπιοι τη Μονή Βλατάδων ακόμη την ονομάζουν Τσαούς Μοναστήρι.
Οι Ιδρυτές της Μονής
Παράδοση για τους Βλαττάδες.
Σύμφωνα με ισχυρή τοπική παράδοση, ευρύτατα διαδεδομένη στην επαρχία και σήμερα δήμο Αγίου Βασιλείου, Ρεθύμνου, πατρίδα των ιδρυτών της I. Μονής Βλατάδων είναι οι Λίγκρες, ένα ερειπωμένο και ακατοίκητο, στις μέρες μας, χωριουδάκι, στη νότια (Λυβική) ακτή τής εν λόγω επαρχίας.
Η ίδια τοπική παράδοση κάνει λόγο για οικογένεια με το επώνυμο «Βλαττάς», η οποία, λέγει, μετά από πειρατική επιδρομή –που έγινε η αφορμή της καταστροφής του εν λόγω χωριού– κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Απόγονοι της οικογένειας αυτής ίδρυσαν την I. Μονή των Βλατάδων.
Άρα, οι αδελφοί Βλαττάδες θα πρέπει να γεννήθηκαν μεν στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με την ασφαλή μαρτυρία του Πατριάρχη Φιλόθεου Kόκκινου, αλλ’ όμως από γονείς Κρητικούς, σύμφωνα με την άποψη όλων, γενικά, όσοι ασχολήθηκαν με την Ι. Μονή, πράγμα που βεβαιώνεται, εξάλλου, και από την επιγραφή του 1801, που βρίσκεται στο υπέρθυρο του καθολικού της Μονής, που, επίσης, αναφέρεται στην καταγωγή των Βλατάδων, γενικά, από την Κρήτη. Το ότι, όμως, οι Βλατάδες κατάγονταν, ειδικότερα, από το μικρό αυτό χωριό του νομού Ρεθύμνου, τις Λίγκρες, κανείς δεν το αναφέρει. Όμως, το βεβαιώνει η υπάρχουσα ισχυρή τοπική παράδοση και η επιβεβαιωμένη αρχική του κρητικού επωνύμου «Βλαττάς» καταγωγή από την περιοχή αυτήν των Λιγκρών του Ρεθύμνου (κατόπιν, μάλιστα, και ενδελεχούς τηλεφωνικής επιβεβαίωσης που είχαμε από το σύνολο των «Βλατάδων» του τηλεφωνικού καταλόγου (1994) της Κρήτης. Να σημειωθεί, περαιτέρω, ότι σήμερα το οικογενειακό απαντά σε όλους τους Βλατάδες της Κρήτης απλοποιημένο με ένα [τ]).
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Μονή Βλατάδων, Δυτική είσοδος (1907) Το καθολικό της Μονής που σώζεται έχει διαφοροποιηθεί ριζικά από αυτό που αρχικά κτίστηκε στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Από το αρχικό κτίσμα σώζεται μόνο το ιερό και λίγα άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Η νότια στοά του ναού και το μικρό πρόπυλο της δυτικής εισόδου κατασκευάστηκαν μόλις το 1907, σε νεοκλασικό ρυθμό.
Σήμερα
Η Μονή Βλατάδων βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων περίπου και έχει θέα προς την πόλη της Θεσσαλονίκης.
Στις 11 Ιουνίου 1986 στο κοιμητήριο της μονής μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν τα οστά του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Α΄ Παπαγεωργίου.
Στις 30 Αυγούστου 2012 διορίστηκε Ηγούμενος της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βλατάδων Θεσσαλονίκης ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κύριος Νικηφόρος . Στις 2 Φεβρουαρίου 2014 χειροτονήθηκε στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι Κωνσταντινουπόλεως τιτουλάριος Επίσκοπος Αμορίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης Βλαταδων
Γελένα Ντιμιτρίεβιτς
Η Γελένα Ντιμιτρίεβιτς (Σερβικά: Јелене Ј. Димитријевић) (27 Μαρτίου 1862 - 10 Απριλίου 1945) ήταν Σέρβα συγγραφέας διηγήματων, μυθιστοριογράφος, ποιήτρια, ταξιδιώτης, κοινωνική λειτουργός και φεμινίστρια. Θεωρείται ότι είναι η πρώτη γυναίκα στη σύγχρονη Σερβική ιστορία που δημοσίευσε έργα πεζογραφίας που σχετίζονται με τα ταξίδια το 1894.
Βιογραφία
Η Ντιμιτρίεβιτς γεννήθηκε στο Κρούσεβατς στις 27 Μαρτίου 1862, και εμφανίστηκε ως εξέχουσα Σέρβα συγγραφέας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Μιλούσε Γαλλικά, Αγγλικά, Ρωσικά, Ιταλικά, Ελληνικά και Τουρκικά. Μεγάλωσε σε μια σεβαστή και πλούσια οικογένεια, στο πνεύμα της Σερβικής πολιτιστικής κληρονομιάς και της Ορθόδοξης θρησκείας.
Από μικρή ηλικία αφιερώθηκε στο γράψιμο - παρά τον παιδικό τραυματισμό που την ανάγκασε να εγκαταλείψει το σχολείο και κατά της ιατρικής συμβουλής που την απαγόρευε να διαβάσει. Είχε μεγάλη υποστήριξη από τον σύζυγό της Γιόβαν Ντιμιτρίεβιτς. Εκτός από την υποστήριξη του στην συγγραφή και των κοινωνικών της δραστηριοτήτων, ήταν συχνά ο συντροφός της και το άτομο στο οποίο μπορούσε να βασιστεί πλήρως. Η Ντιμιτρίεβιτς ταξίδεψε ευρέως, περιγράφοντας τις εμπειρίες της για την Ελλάδα, την Ινδία, την Αίγυπτο και την Αμερική σε μια σειρά βιβλίων. Όταν πέθανε ο συζυγός της, θρηνούσε για το υπόλοιπο της ζωής της.
Βικιμάνια
Το Βικιμάνια είναι το ετήσιο συνέδριο του κινήματος Wikimedia, που διοργανώνεται από εθελοντές και φιλοξενείται από το Ίδρυμα Wikimedia. Τα θέματα των παρουσιάσεων και των συζητήσεων περιλαμβάνουν διάφορα πρότζεκτ της Wikimedia, όπως η Wikipedia, άλλα wiki, το λογισμικό ανοιχτού κώδικα, την ελεύθερη γνώση, το ελεύθερο περιεχόμενο και τις κοινωνικές και τεχνικές πτυχές που σχετίζονται με αυτά τα θέματα.
Γελένα Ντιμιτρίεβιτς
Βιογραφία
Το 1881 μετακόμισαν στο Νις, το οποίο ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έως το 1878. Αφιέρωσε τις εργασίες της στη μελέτη των μουσουλμάνων γυναικών και το 1897 δημοσίευσε το Pisma iz Niša o haremima (Επιστολές από το Νις σχετικά με τα χαρέμια) που ήταν το πρώτο Σερβικό βιβλίο πεζογραφίας που γράφτηκε και εκδόθηκε από μια γυναίκα συγγραφέα. Μεταξύ των επιτευγμάτων της ήταν η κατανόηση της ζωής των Τουρκάλων γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης στον ιδιωτικό κόσμο του χαρεμιού και ξεκινώντας ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο στη δεκαετία του '60. Τέτοια πορτρέτα αποτελούν πολύτιμα στοιχεία στις στενές αντιλήψεις του φεμινισμού του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, που είχε βαθιές ρίζες στη βορειοδυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Η Ντιμιτρίεβιτς ήταν περήφανη που συναντήθηκε με την Χόντα Σαράουι, την ιδρύτρια της Αιγυπτιακής φεμινιστικής ένωσης. Το πιο σημαντικό μυθιστόρημά της Nove (Νέες γυναίκες), ασχολείται με τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι μορφωμένες μουσουλμάνες τον εικοστό αιώνα σε σχέση με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής τους. Για το Nove η Ντιμιτρίεβιτς κέρδισε το βραβείο Matica Srpska για τη λογοτεχνία το 1912.
Έγραψε επίσης το Pisma iz Indije/Γράμματα από την Ινδία το 1928 και το Pisma iz Misira/Γράμματα από την Αίγυπτο το 1929. Μαζί με την Ισαντόρα Σέκουλιτς η Ντιμιτρίεβιτς είναι μια από τους πρώτες φεμινίστριες συγγραφείς στη Σερβία. Στις αρχές του 20ού αιώνα ζούσε και ο σύζυγός της στο Βελιγράδι και ήταν μέλος της Σερβικής Εταιρείας Συγγραφέων.
Πέθανε στο Βελιγράδι στις 10 Απριλίου 1945, σε ηλικία 83 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2007
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2007, διεξήχθη στις 25 Φεβρουαρίου στο Ολυμπιακό κέντρο Ιππασίας Μαρκόπουλου (απόσταση ανδρών 12000μ.). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για έβδομη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2007 Κατηγορία:Δήμος Μαρκόπουλου Μεσογαίας
Παλάτος Αρκαδίας
Ο Παλάτος (το Παλάτου στην τοπική καθομιλουμένη) είναι χωριό στον νομό Αρκαδίας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνος του Δήμου Μεγαλόπολης.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 36 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Ισπανική διάλεκτος της Παραγουάης
Η διάλεκτος των Παραγουάης (ενδώνυμο: español paraguayo) είναι μία από τις κύριες διαλεκτολογικές ομάδες της ισπανικής γλώσσας στην Αμερικανική ήπειρο και μία από τις διαλέκτους των «υψηλών περιοχών» όπως η μεξικανική και η διάλεκτος των Άνδεων. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ισπανόφωνες χώρες, η Παραγουάη είναι η μοναδική στην οποία η ισπανική γλώσσα βρίσκεται σε υστέρηση έναντι της έτερης συνεπίσημης γλώσσας, τα Γουαρανί, δεδομένου ότι οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας, παρότι δίγλωσσοι, έχουν ως μητρική την ιθαγενή γλώσσα. Κατατάσσεται επομένως στις διαλέκτους-επαφής των ισπανικών με άλλες γλώσσες όπως τα ισπανικά των καταλανόφωνων χωρών ή τη διάλεκτο των Άνδεων.
Σε επίπεδο φωνητικής και φωνολογίας, η διάλεκτος συμμερίζεται χαρακτηριστικά των γειτονικών της διαλέκτων (διάλεκτος του Ρίο ντε λα Πλάτα) όπως τη δάσυνση των άηχου υπερωικού /x/ και άηχου φατνιακού /s/ τριβόμενων (το τελευταίο σε συλλαβική έξοδο), και μερική διατήρηση του πλάγιου ουρανικού φωνήματος. Η επιρροή της γουαρανί γίνεται προφανής στη δυσκολία προφορά του [b] (σε αρχική θέση προφέρεται ως [mb] και σε ενδοφωνηεντική ως [v]). Παράλληλα, σε επίπεδο γραμματικής κυριαρχεί η χρήση της προσωπικής αντωνυμίας vos αντί του tú (μποσέο).
Στην καθημερινή ομιλία είναι συχνή η ένταξη ολόκληρων συντακτικών δομών, μορφημάτων και συνομιλιακών δεικτών της ιθαγενούς γλώσσας στην ισπανική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές διάλεκτοι της Αμερικής Κατηγορία:Γλώσσες της Παραγουάης
Κλίτων ο Μακεδόνας
Ο Κλίτων ο Μακεδόνας (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Μακεδονία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 113ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (328 π.Χ.). Αναφέρεται ως Κρίτων στους παπύρους της Οξυρρύγχου. . Πρόκειται για τον πρώτο Μακεδόνα, μη βασιλικής καταγωγής, ο οποίος μνημονεύεται ως Ολυμπιονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Μικίνας ο Ρόδιος
Ο Μικίνας ο Ρόδιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Ρόδο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 114ους (324 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Στρογγυλό Αρκαδίας
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 22 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Μπριγκίτα Μπόκκολι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πέτρος Λεβαντής
Ο Πέτρος Λεβαντής του Ξενοφώντα (Κωνσταντινούπολη, 1892 - Θεσσαλονίκη, 22 Νοεμβρίου 1957) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτευτής. Εξέδωσε την εφημερίδα "Ελληνικός Βορράς" και υπηρέτησε επί μακρόν ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και ως υπουργός.
Πρώτα χρόνια και δημοσιογραφική πορεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και σπούδασε εκεί, απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Στην Πόλη άσκησε το διδασκαλικό επάγγελμα. Εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και εκδότης. Στις 14 Ιουνίου 1936 εξέδωσε τον "Ελληνικό Βορρά", εφημερίδα που ασχολήθηκε με το προσφυγικό ζήτημα και πραγματοποίησε οδοιπορικό με θέμα τη ζωή των προσφύγων στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε πρόεδρος του ΠΑΟΚ από το 1931 ως το 1933.
Πολιτική σταδιοδρομία
Πολιτεύτηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Έγινε για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης μετά την παραίτηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου στις 21 Απριλίου 1929 με το Εργατικόν-Αγροτικόν Κόμμα (Δημοκρατική Ένωσις) και επανεξελέγη το 1932, το 1933 και το 1936. Το 1946 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επανεξελέγη το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και το 1956 με την ΕΡΕ.
Στην κυβέρνηση Βενιζέλου ανέλαβε υφυπουργός Συγκοινωνίας από τις 16 Ιανουαρίου ως τις 6 Μαρτίου 1933. Μετά την Κατοχή και την απελευθέρωση, χρημάτισε υπουργός Προνοίας και προσωρινά Υγιεινής, από τις 8 Ιανουαρίου ως τις 8 Απριλίου 1945 στην κυβέρνηση Πλαστήρα. Στην κυβέρνηση Παπάγου διετέλεσε υπουργός Γεωργίας (δεν αποδέχθηκε το διορισμό του ως υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας) από τις 11 Απριλίου 1954 ως τις 4 Οκτωβρίου 1955. Υπηρέτησε ως υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 15 Οκτωβρίου 1955 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Τέλος, στην κυβέρνηση Καραμανλή υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 8 Μαΐου 1957, οπότε παραιτήθηκε.
Θάνατος
Απεβίωσε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής, στις 22 Νοεμβρίου 1957. Τρεις ημέρες πριν πεθάνει είχε προσβληθεί από γρίπη, με αποτέλεσμα να εξασθενήσει ο οργανισμός του (εφάρμοζε δίαιτα λόγω έλκους στομάχου) και να υποστεί συγκοπή. Η κηδεία του έγινε από το ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, με τιμές εν ενεργεία υπουργού. Στην έδρα του εξελέγη ο Νικόλαος Ζαρντινίδης. Ήταν παντρεμένος με τη Μάρω Λεβαντή και είχαν 1 κόρη, την Τέσα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2003
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2003, διεξήχθη στις 23 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο (απόσταση ανδρών 12000μ.). Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πέμπτη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2003 Κατηγορία:Ναύπλιο
Σταυροχώρι Ξάνθης
Το Σταυροχώρι είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σταυροχώρι βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και την Περιφερειακη Ενότητα Καβάλας σε απόσταση 40 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Ξάνθη, 50 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 69 χλμ. ΒΑ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 160 μέτρα ενώ δυτικά και νότιά του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Δράμας που ακολουθεί παράλληλη πορεία με τον ποταμό Νέστο. Θρησκευτικό αξιοθέατο του χωριού είναι η Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ Νικολάου και Ειρήνης που διαθέτει και μεγάλο ξενώνα επισκεπτών.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Xοτζαλάρ (τουρκ. Hocalar) και ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Με την ονομασία αυτή αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γενή - Κιόϊ (σημερινή Σταυρούπολη). Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Σταυροχώρι. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νεοχώρι, την Καλύβα, το Ιωνικό και το Κάτω Ιωνικό αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 49 κατοίκους.
Κάτω Ιωνικό Ξάνθης
Το Κάτω Ιωνικό είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Σταυροχώρι Ξάνθης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Κάτω Ιωνικό Ξάνθης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κάτω Ιωνικό βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και την Περιφερειακη Ενότητα Καβάλας σε απόσταση 37 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Ξάνθη, 52 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Δράμα και 66 χλμ. ΒΑ. από την Καβάλα. Το χωριό είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 160 μέτρα ενώ στα νότιά του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Δράμας που ακολουθεί παράλληλη πορεία με τον ποταμό Νέστο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νεοχωρίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νεοχώρι, την Καλύβα, το Ιωνικό και το Σταυροχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σταυρούπολης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 44 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Μαυριά Αρκαδίας
Η Μαυριά είναι χωριό στον νομό Αρκαδίας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνος του Δήμου Μεγαλόπολης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 412 μέτρων.
Μεταξύ της Μαυριάς και του οικισμού Κυπαρίσσια Αρκαδίας, βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Τραπεζούντας Αρκαδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Νατάλια Κατσμάρεκ
Η Νατάλια Κατσμάρεκ (πολωνικά: Natalia Kaczmarek) (17 Ιανουαρίου 1998) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στα 400 μέτρα.
Καριέρα
Η Κατσμάρεκ κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 x 400 μ. γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 με την ομάδα της Πολωνίας. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 2019, στα 400 μ. γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες
Άνα Έμιλι Μόλερ
Η Άνα Έμιλι Μόλερ (γεν. 28 Ιουλίου 1997) είναι Δανέζα αθλήτρια του στίβου, που εξειδικεύεται στα 3000 μέτρα με στιπλ. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, και τερμάτισε στην εικοστή-πρώτη θέση στον πρώτο γύρο, με εθνικό ρεκόρ και Ευρωπαϊκό ρεκόρ κάτω των 23. Συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, τερματίζοντας πάλι 21η στις σειρές. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν 7η στον τελικό των 3000 μέτρων στιπλ. Είναι δύο συνεχόμενες φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης Κάτω των 23, το 2017 και το 2019.
Ατομικά ρεκόρ
Ανοιχτός
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
1224 Φαντασία
Η Φαντασία (Fantasia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,286. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τους Ρώσους αστρονόμους Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι και Νικολάι Ιβάνωφ, που παρατηρούσαν από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από τη φαντασία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φαντασίας εκτιμάται σε 13,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2599. Η Φαντασία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 59,7 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαντασια
Δαβίδ Γ΄ ο Κουροπαλάτης
Ο Δαβίδ Γ΄ ο Κουροπαλάτης (γεωργιανά: დავით III კუროპალატი) ήταν βασιλιάς της Γεωργίας (Ιβηρίας) και αργότερα είχε τον τίτλο του κουροπαλάτη, που του έδωσε ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ για τη δράση του κατά τού αποστάτη Βάρδα Σκληρού. Γεννήθηκε το 930 και δολοφονήθηκε το 1001.
Βιογραφία
Το 978 κλήθηκε από τον στενό του φίλο Βάρδα Φωκά και τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ των Μακεδόνων να βοηθήσει στον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Βάρδα Σκληρού. Ο Δαβιδ Γ΄ έδωσε 12.000 Γεωργιανούς και Αρμένιους ιππείς και πεζικό, με το οποίο νικήθηκε ο Βάρδας Σκληρός. Παίρνοντας -μετά τη δράση του- το αξίωμα του κουροπαλάτη, επέστρεψε στην Ιβηρία. Το 986 ο Βάρδας Φωκάς τον συνάντησε κάτω από άκρα μυστικότητα, για να τον βοηθήσει στην νέα εξέγερση που ετοίμαζε. Ο Δαβίδ Γ΄ συμφώνησε και με πολυάριθμο επαναστατικό στρατό έφτασαν έξω από την Κωνσταντινούπολη. Στη συνέχεια οι επαναστάτες ηττήθηκαν, ο Βάρδας Φωκάς σκοτώθηκε και ο Δαβίδ υποχρεώθηκε να κληροδοτήσει το βασίλειο της Ιβηρίας στην Βυζαντινή αυτοκρατορία και τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Κουροπαλάτες
Γαβρολίμνη Αιτωλοακαρνανίας
Η Γαβρολίμνη ή Γαυρολίμνη είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Υπάγεται στον δήμο Ναυπακτίας και την τέως επαρχία Ναυπακτίας και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 187 κατοίκους.
Τοποθεσία
Η Γαβρολίμνη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 100 μέτρων σε μια πλαγιά του λόφου Καλιακούδα ανάμεσα στο όρη της Βαράσοβας και της Κλόκοβας και του Ευήνου ποταμού. Κοντά από τον οικισμό περνάει το ρέμα της Αργαλιούς. Δύο χιλιόμετρα βόρεια από τον οικισμό βρίσκεται η κοιλάδα της Γαβρολίμνης η οποία διαθέτει πυκνή βλάστηση αποτελούμενη από πεύκα, ελαιόδεντρα και κυπαρίσσια.
Σημαντική οικιστική θέση της Τοπικής Κοινότητας Γαβρολίμνης είναι τα Χάνια Γαβρολίμνης που βρίσκονται πάνω στην Εθνική Οδό Αντιρρίου-Ιωαννίνων.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|Ο βυζαντινός ναός της Παναγιάς Παναξιώτισσας. Παλαιότερα ο οικισμός ήταν κτισμένος σε τοποθεσία 3 χιλιόμετρα ανατολικά από την σημερινή του θέση, φαίνεται όμως να καταστράφηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1800 λόγω μάχης μεταξύ των στρατευμάτων του πασαλικίου των Ιωαννίνων και των ανδρών του αρματωλού Λουκά Καλιακούδα, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της συμπλοκής. Το 1844, υπαγόταν στον δήμο Ναυπάκτου και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους είχε πληθυσμό 170 κατοίκων.
Διοικητικά, η Γαβρολίμνη ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Ναυπακτίας. Αργότερα υπήχθη μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας» στο δήμο Χαλκείας ενώ το 2010 συμπεριλήφθηκε εντός των ορίων της δημοτικής ενότητας Χαλκείας του καλλικρατικού δήμου Ναυπακτίας.
Αξιοθέατα
Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από την Γαβρολίμνη ο βυζαντινός ναός της Κοίμησης της Παναγίας Παναξιώτισσας ο οποίος είναι σταυρεπίσταγος με τρούλο και χρονολογείται στα τέλη του 10ου - αρχές 11ου αιώνα. Χαρακτηρίζεται ως το καλύτερο δείγμα της βυζαντινής ναοδομίας, ειδικότερα τουρλωτός - σταυροειδής (μεταβατικός), στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπακτίας. Λόγω των συνεχών προσχώσεων στο πέρασμα των αιώνων ο ναός βρίσκεται κατά μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Άλλα αξιοθέατα είναι το παλιό ελαιοτριβείο του χωριού το οποίο λειτουργούσε μέχρι το 1960 αλλά και τα απομεινάρια αρχαίου οικισμού στη θέση Μάρμαρα.
Τζιτζέλ
Το Τζιτζέλ (جيجل), το Ιγκιλγκιλί της κλασικής περιόδου, είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στη βορειοανατολική Αλγερία. Βρέχεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα στην περιοχή Κορνίς Τζιτζελιέν και είχε πληθυσμό 131.513 κατοίκων το 2008.
Το Τζιτζέλ είναι το διοικητικό και εμπορικό κέντρο μιας περιοχής που ειδικεύεται στην επεξεργασία φελλού, στη βυρσοδεψία δέρματος και στην χαλυβουργία. Στις καλλιέργειες της περιοχής περιλαμβάνονται εσπεριδοειδή και σιτηρά. Η αλιεία έχει επίσης μεγάλη σημασία. Οι τουρίστες (κυρίως Αλγερινοί) επισκέπτονται το Τζιτζέλ για τα τοπία και τις αμμώδεις παραλίες του. Όντας θέρετρο, υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και εστιατόρια. Υπάρχουν Φοινικικοί τάφοι στην ευρύτερη περιοχή.
Γεωγραφία και οικολογία
Το Τζιτζέλ βρίσκεται 30 χλμ. από το Εθνικό Πάρκο Τάζα. Το εθνικό πάρκο αυτό και άλλα χαρακτηριστικά γύρω από την περιοχή υποστηρίζουν ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Συγκεκριμένα, το Εθνικό Πάρκο Τάζα είναι οικότοπος του απειλούμενου βαρβαρικού μακάκου, Macaca sylvanus. Επιπλέον, το πρωτεύον αυτό προϊστορικά είχε πολύ ευρύτερη κατανομή από ότι σήμερα.
Ιστορικά στοιχεία
Το Ιγκιλγκιλί κατοικήθηκε για πρώτη φορά από βερβερικές φυλές, η πιο σημαντική από τις οποίες ήταν η Κουτάμα. Αρχικά αποτελούσε φοινικική αποικία, αλλά στη συνέχεια η πόλη πέρασε στα χέρια των Καρχηδονίων, της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και Αυτοκρατορίας, των Βανδάλων, των Βυζαντινών, των Ομεϋαδών, των Γενουατών και των Οθωμανών. Κατακτήθηκε από τους τελευταίους τον 16ο αιώνα από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.
Τον Ιούλιο του 1664, οι Γάλλοι κατέλαβαν την πόλη. Η αντίσταση οργανώθηκε υπό τη διεύθυνση του Σαμπάν Αγά και οι Γάλλοι απομακρύνθηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Το Τζιτζέλ παρέμεινε προπύργιο κουρσάρων μέχρι να επανακαταληφθεί από τους Γάλλους το 1839. Η ισχυρή τοπική αντίσταση, η οποία τελικά υποχώρησε το 1851, είχε ως αποτέλεσμα την κατασκευή τριών οχυρών κατά μήκος των νότιων περιθωρίων της πόλης καθώς και σε ελάχιστο αποικισμό. Η αρχική πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1856.
Επικοινωνίες
Λόγω του άγριου τοπίου, το Τζιτζέλ είναι ελαφρώς απομονωμένο. Ωστόσο, συνδέεται οδικώς με μεγάλες πόλεις όπως η Μπετζάγια (90 χλμ. δυτικά), το Σετίφ (135 χλμ. νοτιοδυτικά) και η Κωνσταντίνη (150 χλμ. νοτιοανατολικά). Η πόλη διαθέτει επίσης το αεροδρόμιο Φερχάτ Αμπάς.
Κατάλογος πρωθυπουργών της Σρι Λάνκα
Έχουν υπάρξει δεκαπέντε πρωθυπουργοί της Σρι Λάνκα από τη δημιουργία της θέσης το 1947, πριν από το σχηματισμό της Κεϋλάνης. Ο Πρωθυπουργός της Κεϋλάνης ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης μέχρι το 1972. Το 1972 η χώρα ονομάστηκε "Ελεύθερη, Κυρίαρχη και Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Σρι Λάνκα" και η θέση είναι γνωστή ως Πρωθυπουργός της Σρι Λάνκα έκτοτε. Ο Πρωθυπουργός διατήρησε επίσης το ενιαίο Υπουργείο Εξωτερικών και Άμυνας μέχρι το 1977, όταν ο Τζούνιους Ρ. Τζαγιεγουάρντενε προσάρμοσε δύο υπουργεία, σχηματίζοντας το Υπουργείο Άμυνας και το Υπουργείο Εξωτερικών.
Τζιτζέλ
Υποδομές
Το Τζιτζέλ είναι χτισμένο σύμφωνα με μοντέρνα σχέδια με μεγάλους δρόμους πλαισιωμένους από δέντρα. Το περιβάλλον αποτελείται κυρίως από πυκνό δάσος από φελλόδεντρα και δρυς. Μια χερσόνησος βρίσκεται στην ακτή και υπάρχει μια ακρόπολη στο βορρά. Υπάρχει νοσοκομείο, παλαιότερα μια καθολική εκκλησία (η οποία κατεδαφίστηκε), τζαμιά και το Πανεπιστήμιο του Τζιτζέλ.
Κατάλογος πρωθυπουργών της Σρι Λάνκα
Το 1978 όταν ο Τζαγιεγουάρντενε έγινε Πρόεδρος, εισήχθησαν νέες συνταγματικές αλλαγές. Εισήχθη η θέση του Εκτελεστικού Προέδρου, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι εξουσίες του Πρωθυπουργού. Ο Πρόεδρος έγινε ο αρχηγός του κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης, και η θέση του πρωθυπουργού έγινε εθιμοτυπική.
Τζιτζέλ
Λιμάνι
Ένα σχετικά νέο λιμάνι έχει χτιστεί στο Τζεν Τζεν, ανατολικά του Τζιτζέλ, το οποίο μπορεί να εξυπηρετήσει μεγάλα πλοία μεταφοράς χύδην φορτίου που έχουν βύθισμα έως 18,2 μ. Επί του παρόντος, το λιμάνι χρησιμοποιείται κυρίως από πλοία μεταφοράς αυτοκινήτων χύδην φορτίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Κατάλογος πρωθυπουργών της Σρι Λάνκα
Στις 28 Απριλίου 2015 το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη Δέκατη ένατη Τροποποίηση του Συντάγματος της Σρι Λάνκα που δίνει την εξουσία της Κυβέρνησης στον Πρωθυπουργό, ενώ ο Πρόεδρος παραμένει ο αρχηγός του κράτους, επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου και Αρχηγός του Στρατού.
Από τους 15 πρωθυπουργούς που κατείχαν το αξίωμα από την καθιέρωση της θέσης το 1947, ο ένας κατείχε το αξίωμα τέσσερις φορές, οι δύο ανέλαβαν τρεις φορές το αξίωμα και οι δύο ανέλαβαν δύο φορές. Έξι πρωθυπουργοί έφτασαν να γίνουν πρόεδροι της χώρας.
Ο Ρανίλ Γουικρεμεσίνγκε ορκίστηκε πρωθυπουργός τις περισσότερες φορές στην ιστορία της χώρας, συνολικά 6 φορές (Μάιος 1993, Δεκέμβριος 2001, Ιανουάριος 2015, Αύγουστος 2015, Δεκέμβριος 2018 και Μάιος 2022), ενώ ο Ντάντλεϊ Σέλτον Σεναναγιάκα και η Σιριμάβο Μπανταρανάικε διορίστηκαν 3 φορές. Ο Μαχίντα Ραγιαπάκσε είναι ο μόνος πρωθυπουργός που τέθηκε εκτός καθηκόντων από το Ανώτατο Δικαστήριο και έγινε ο πρώτος ντε φάκτο πρωθυπουργός της Σρι Λάνκα τον Νοέμβριο του 2018.
Κατάλογος πρωθυπουργών
(7) (7) (1) (1)
Παραπομπές
Πρωθυπουργ
Αρχαιολογικό Μουσείο Ικονίου
Ιστορία
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1901 σε μια γωνιά του Γυμνασίου Κάρμα. Μεταφέρθηκε το 1927 στο Μουσείο Μεβλάνα και στο Τζαμί Ιπλικτσί το 1953. Το μουσείο άνοιξε ξανά σε νέο κτήριο στη σημερινή τοποθεσία το 1962. Βρίσκεται στο εσωτερικό της πόλης του Ικονίου, προσεγγίζεται από στενά σοκάκια, και βρίσκεται στο Σαχίπ Ατά Καντεσί. Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ικονίου είναι ένα από τα οκτώ μουσεία στο Ικόνιο, που ανήκουν στο κράτος.
Αίθουσες
μικρογραφία| Ρωμαϊκή σαρκοφάγος από το 250-260 μ.Χ. που απεικονίζει τους άθλους του Ηρακλή Το κτήριο στεγάζει μια σειρά από εκθεσιακούς χώρους:
Η Προϊστορική Αίθουσα διαθέτει α. αρχαιότητες της Νεολιθικής περιόδου (3000-1950 π.Χ.) από τις ανασκαφές στο Τσαταλχογιούκ, που αποτελείται από κεραμική από τερακότα και λίθινα εργαλεία, β. τεχνουργήματα της Παλαιάς Περιόδου του Χαλκού (1950-1750 π.Χ.), κυρίως κεραμική από τερακότα με ραβδώσεις, από τις αρχαιολογικές ανασκαφές στο Βίργιν, το Καραχογιούκ και το Μπεϊσεχίρ, και γ. τεχνουργήματα της Μέσης Εποχής του Χαλκού (1950-1750 π.Χ.) από τερακότα και χάλκινα δαχτυλίδια από το Καραχογιούκ του Ικονίου.
Η Αίθουσα της Εποχής του Σιδήρου διαθέτει α. εκθέματα ζωγραφικής και άλλων ειδών κεραμικής σε διάφορα σχήματα από την Εποχή του Σιδήρου (8ος έως 6ος αιώνας π.Χ.) από το λόφο Αλααντίν του Ικονίου, τη Φρυγία και ειδώλια από το Ουραρτού, β. αρχαιότητες της Κλασικής Περιόδου, που είναι αρχαιολογικά ευρήματα από τις ανασκαφές στο Κιτζικισλά γ. τα εκθέματα της Ελληνιστικής Περιόδου, που χρονολογούνται στο 330-30 π.Χ. και αποτελούνται από αγγεία διαφόρων ποικιλιών, και δ. Ρωμαϊκής Περιόδου μικρά χάλκινα αντικείμενα του Ερμή, του Έρωτα και ενός ταύρου. μικρογραφία| Η σαρκοφάγος του Ηρακλή Η Αίθουσα της Ρωμαϊκής Περιόδου έχει α. εκθέματα αρχαιοτήτων από το 30 π.Χ. έως το 395 μ.Χ. από το Ικόνιο όπως η «Μαρμάρινη Σαρκοφάγος του Ηρακλή τύπου Sidemara με κολώνες (250-260 μ.Χ.)», κεραμικά, γυάλινα σκεύη, αντικείμενα από ελεφαντόδοντο και διακοσμητικά, β. τεχνουργήματα Βυζαντινής Περίοδου (395-1453 μ.Χ.) όπως μωσαϊκά από την εκκλησία Τατκιόι στη Σύλλη Ικονίου, Τατκιόι, Τσούμρα, Αλιμπεϊχογιούκ και Κιλισέ, καθώς και χάλκινα ρόπτρα πόρτας, λαβές καζανιού, σταυρούς, βέλη αυτής της περιόδου. Τα εξέχοντα εκθέματα εδώ είναι η μαρμάρινη σαρκοφάγος του 3ου αιώνα με σκαλιστές σκηνές από τη ζωή του Ηρακλή, μια σαρκοφάγος από πηλό της ρωμαϊκής περιόδου, μια μαρμάρινη σαρκοφάγος με εγχάρακτα φεστιβάλ, ένα γλυπτό του Ποσειδώνα του 2ου αιώνα και οι θρησκευτικές πέτρες της θεάς Κυβέλης (η μητέρα θεά της Ανατολίας).
Συλλογές
Το μουσείο έχει επιγραφές, που έχουν συγκεντρωθεί από τοποθεσίες εντός της πόλης και κοντινές περιοχές. Αυτά αποτελούνται από 231 επιγραφές στα ελληνικά, εκ των οποίων οι 91 είναι από το Ικόνιο και οι υπόλοιπες από άλλα μέρη της περιοχής. Επιπλέον, υπάρχουν 10 επιγραφές στα λατινικά.
Μια άλλη αξιοσημείωτη συλλογή, που εκτίθεται αποτελείται από έξι εμπορικούς αμφορείς, που κατασκευάστηκαν για την αποθήκευση κρασιού, γάρου και ελαιόλαδου για θαλάσσιο εμπόριο. Αυτά κατασκευάστηκαν ειδικά σε διάφορες υποομάδες σε σχήματα με μυτερό κάτω μέρος, έτσι ώστε ο μέγιστος αριθμός τους να μπορεί να τοποθετηθεί σε κενές θέσεις του πλοίου, για να διατηρήσει σε καλή κατάσταση τα αποθηκευμένα προϊόντα κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού.
Εξωτερική αυλή
Εκτός από τα εκθέματα μέσα στο μουσείο, οι εξωτερικοί χώροι περιέχουν μικρά γλυπτά, σαρκοφάγους, κιονόκρανα και επιγραφές. Τα εκθέματα διατηρούνται επίσης στη βεράντα της εισόδου και στον μπροστινό κήπο. Η βεράντα έχει εκθέματα της Βυζαντινής Περιόδου σε μορφή πέτρινων και μαρμάρινων αρχαιοτήτων από επιτύμβιες πέτρες από τη Σύλλη και το Ικόνιο και πλάκες νεκροταφείου της Ρωμαϊκής Περιόδου. Δύο σημαντικά γλυπτά, που εκτίθενται στην υπαίθρια αυλή του μουσείου είναι μία πέτρινη επιγραφή της Δέρβης, που αποδίδεται στην περίοδο του Αποστόλου Παύλου και δύο πέτρινα μνημεία με επιγραφές. Το ένα είναι μία πέτρινη επιγραφή με το όνομα της πόλης Δέρβης και το άλλο είναι ένα κομμάτι βωμού με το όνομα Λύστρα χαραγμένο πάνω του.
Σαρακίνι Μεγαλόπολης Αρκαδίας
Το Σαρακίνι είναι χωριό στον νομό Αρκαδίας. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνος του Δήμου Μεγαλόπολης.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ικονίου
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Ιβάν Μαρτσούκ
Ο Ιβάν Στεπάνοβιτς Μαρτσούκ (Іван Степанович Марчук) (γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1936 στη Μοσκαλίβκα στη βορειοδυτική Ουκρανία) είναι σύγχρονος ουκρανός ζωγράφος.
Σαρακίνι Μεγαλόπολης Αρκαδίας
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 37 κατοίκων.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ικονίου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ιβάν Μαρτσούκ
Βιογραφία
Ο Ιβάν Μαρτσούκ γεννήθηκε σε μια οικογένεια υφαντή. Μετά την αποφοίτησή του από ένα επταετές σχολείο, μπήκε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών Ιβάν Τρους στη Λβιβ στο τμήμα διακοσμητικής ζωγραφικής, όπου σπούδασε από το 1951 έως το 1956. Αφού υπηρέτησε στο στρατό, συνέχισε τις σπουδές του στο Τμήμα Κεραμικής του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένων Τεχνών του Λβιβ, αποφοιτώντας το 1965. Αργότερα εργάστηκε στο Κίεβο. Από το 1965 έως το 1968 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Πολύ Σκληρών Υλικών της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας, και από το 1968 έως το 1984 στο Εργοστάσιο Μνημειακών και Διακοσμητικών Τεχνών του Κιέβου. Άρχισε να εκθέτει τα έργα του στη Μόσχα το 1979 και στο Κίεβο το 1980. Μετά το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ το 1986 δημιούργησε εφιαλτικές συνθέσεις, για να διαμαρτυρηθεί για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Μέχρι το 1988 αρνιόταν να γίνει μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της Ουκρανίας, γιατί η θεματολογία του δεν συμβάδιζε με επίσημο σοσιαλιστικό ρεαλισμό, που είχε επιβληθεί στους καλλιτέχνες από τις Σοβιετικές Αρχές. Το 1989 έφυγε από την ΕΣΣΔ λόγω των διώξεων, που υπέστη από τις Σοβιετικές Αρχές, και έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Αυστραλία.
Σαρακίνι Μεγαλόπολης Αρκαδίας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Ιβάν Μαρτσούκ
Βιογραφία
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 που είδε, ο Μαρτσούκ επέστρεψε στο Κίεβο. Το 1990, η πρώτη του επίσημη έκθεση πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο - στο Κρατικό Μουσείο Τέχνης Καλών Τεχνών της Ουκρανίας (τώρα το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ουκρανίας ). Δεδομένου ότι δεν εκτιμήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, ο Μαρτσούκ έγινε δεκτός στην ανεξάρτητη Ουκρανία και κέρδισε ένα βραβείο T. Σεβτσένκο το 1997. Ένα μουσείο του Ιβάν Μαρτσούκ σχεδιάζεται να κατασκευαστεί στο Κίεβο.
Έργα του καλλιτέχνη έχουν εκτεθεί εκτός από την Ουκρανία στις ΗΠΑ, το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, την Τουρκία, την Ελβετία, την Ταϊλάνδη, κ.α.
Βιβλία
Το Atlant UMC δημοσίευσε 3 βιβλία για το έργο του καλλιτέχνη. Μια μεγάλη μονογραφία με τίτλο "Ιβάν Μαρτσούκ" (2004) απεικονίζει όλα τα στάδια της δημιουργικής του καριέρας. Το δεύτερο άλμπουμ ασχολείται με την περίοδο 1965-2005. Το τρίτο άλμπουμ δημοσιεύθηκε στη σειρά "Ζωγραφική" (2008).
Για την περίοδο 2013-2016, η Fenix δημοσίευσε τρία βιβλία του Ιβάν Μαρτσούκ.
Βραβείο Ιβάν Μαρτσούκ
Στις 31 Μαΐου 2016, η τρίτη σύνοδος του περιφερειακού συμβουλίου του Τερνοπόλ υποστήριξε το έργο για την έναρξη του ετήσιου περιφερειακού βραβείου Ιβάν Μαρτσούκ για τα χαρισματικά παιδιά ηλικίας 7 έως 15 ετών στον τομέα των καλών τεχνών το 2016.
Τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ
Ο τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ (αραβικά: ضريح سليمان شاه‎· τουρκικά: Süleyman Şah Türbesi) είναι, σύμφωνα με την οθωμανική παράδοση, ο τάφος (μαυσωλείο) που φιλοξενεί τα λείψανα του Σουλεϊμάν Σαχ (περ. 1178–1236), παππού του Οσμάν Α΄ (π. 1323/4), ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτός ο μυθικός τάφος έχει από το 1236 τρεις τοποθεσίες, όλες στη Συρία.
Ιβάν Μαρτσούκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι
Τάφος του Σουλεϊμάν Σαχ
Από το 1236 έως το 1973, η πρώτη του τοποθεσία ήταν κοντά στο κάστρο Κάλατ Τζάμπαρ στο Κυβερνείο Αρ-Ράκκα, στη Συρία. Το 1973, όταν η περιοχή γύρω από το κάστρο Κάλατ Τζάμπαρ επρόκειτο να πλημμυρίσει κάτω από τη λίμνη Άσαντ, ο τάφος κατόπιν συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και Συρίας μετακινήθηκε 85 χιλιόμετρα βόρεια στον ποταμό Ευφράτη στη Συρία, 27 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Στις αρχές του 2015, κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου, η Τουρκία μετέφερε μονομερώς τον τάφο ξανά σε μια νέα τοποθεσία στη Συρία, περίπου 180 μέτρα από τα τουρκικά σύνορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Συρία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Συρίας
1225 Αριάνη
Η Αριάνη (Ariane) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,951. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά της από το πρόσωπο Αριάν Λεπριέρ του έργου του Γάλλου φιλοσόφου και θεατρικού συγγραφέα Γκαμπριέλ Μαρσέλ Le chemin de crête.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριανη
Μεσόφαση
δεξιά|μικρογραφία|159x159εσ| Απεικόνιση της μεσόφασης. Η [[χρωματίνη δεν έχει ακόμη συμπυκνωθεί και το κύτταρο πραγματοποιεί τις φυσιολογικές του λειτουργίες. ]] δεξιά|μικρογραφία|180x180px| Μια εικόνα του πυρήνα ενός κυττάρου ( HT1080 ) που βρίσκεται στη μεσόφαση (πιθανότατα στη G1). Σημείωση: Το [[κυτταρόπλασμα αυτού του κυττάρου ή του γειτονικού του (άνω αριστερά), το οποίο βρίσκεται στην τελοφάση της μίτωσης, δεν είναι ορατά. Η εικόνα ελήφθη χρησιμοποιώντας οπτικό μικροσκόπιο και χρώση DAPI του DNA. ]] Η μεσόφαση είναι η φάση του κυτταρικού κύκλου κατά την οποία ένα τυπικό κύτταρο περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της μεσόφασης, το κύτταρο αντιγράφει το DNA του και προετοιμάζεται για τη μίτωση. Η μεσόφαση είναι η «καθημερινότητα» ή η μεταβολική φάση του κυττάρου, στην οποία το κύτταρο λαμβάνει θρεπτικά συστατικά και τα μεταβολίζει, αναπτύσσεται, διαβάζει το DNA του και διεξάγει άλλες «φυσιολογικές» κυτταρικές λειτουργίες. Αυτή η φάση παλαιότερα ονομαζόταν φάση ηρεμίας. Ωστόσο, η μεσόφαση δεν περιγράφει ένα κύτταρο που απλώς αναπαύεται. Αντίθετα, το κύτταρο ζει και προετοιμάζεται για τη μετέπειτα διαίρεση. Μια κοινή λανθασμένη αντίληψη είναι ότι η μεσόφαση είναι το πρώτο στάδιο της μίτωσης, αλλά δεδομένου ότι μίτωση είναι η διαίρεση του πυρήνα, η πρόφαση είναι στην πραγματικότητα το πρώτο στάδιο αυτής.
Στη μεσόφαση, το κύτταρο ετοιμάζεται για τη μίτωση ή τη μείωση. Τα σωματικά κύτταρα, διπλοειδή κύτταρα του σώματος, περνούν από μίτωση ώστε να αναπαραχθούν μέσω της κυτταρικής διαίρεσης, ενώ τα διπλοειδή γαμετικά κύτταρα (δηλ. τα πρωτογενή σπερματοκύτταρα και τα πρωτογενή ωοκύτταρα) περνούν από μείωση ώστε να δημιουργήσουν απλοειδείς γαμέτες (δηλαδή, σπερματοζωάρια και ωάρια) για σκοπούς σεξουαλικής αναπαραγωγής.
Στάδια της μεσόφασης
αριστερά|μικρογραφία|Ο κυτταρικός κύκλος. Τα επιμέρους στάδια της μεσόφασης (interphase, I) αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κυττάρου Υπάρχουν τρία στάδια κυτταρικής μεσόφασης, με το καθένα να τελειώνει όταν ένα κυτταρικό σημείο ελέγχου ελέγξει την ακρίβεια της ολοκλήρωσης του πριν προχωρήσει στο επόμενο. Τα στάδια της μεσόφασης είναι:
Η χρονική διάρκεια που αφιερώνεται στη μεσόφαση και σε κάθε της στάδιο είναι μεταβλητή και εξαρτάται τόσο από τον τύπο του κυττάρου όσο και από το είδος του οργανισμού. Τα περισσότερα κύτταρα ενήλικων θηλαστικών περνούν περίπου 24 ώρες στη μεσόφαση. Αυτό αντιπροσωπεύει περίπου το 90%-96% του συνολικού χρόνου που εμπλέκεται στην κυτταρική διαίρεση. Η μεσόφαση περιλαμβάνει τις φάσεις G1, S και G2. Η μιτώση και η κυτταροκίνηση, ωστόσο, διακρίνονται από τη μεσόφαση.
Η μεσόφαση και ο κυτταρικός κύκλος
Όταν ολοκληρωθεί η G2, το κύτταρο εισέρχεται σε μία σχετικά σύντομη περίοδο πυρηνικής και κυτταρικής διαίρεσης που αποτελείται από τη μίτωση και την κυτταροκίνηση, αντίστοιχα. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της μίτωσης και της κυτταροκίνησης, και τα δύο προκύπτοντα θυγατρικά κύτταρα επανεισέρχονται στη G1 της μεσόφασης.
Στον κυτταρικό κύκλο, της μεσόφασης προηγείται η τελοφάση και η κυτταροκίνηση της φάσης Μ. Εναλλακτικά, η μεσόφαση διακόπτεται μερικές φορές από τη φάση G0, η οποία, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί στη συνέχεια να τερματιστεί και να ακολουθηθεί από τα υπόλοιπα στάδια της μεσόφασης. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του σημείου ελέγχου της G2, το τελικό σημείο ελέγχου της μεσόφασης, το κύτταρο προχωρά στην πρόφαση το οποίο είναι το πρώτο στάδιο της μίτωσης.
Η φάση G0 θεωρείται είτε ως μια εκτεταμένη φάση G1 όπου το κύτταρο ούτε διαιρείται ούτε ετοιμάζεται να διαιρεθεί, είτε ως ένα διακριτό στάδιο ηρεμίας που λαμβάνει χώρα εκτός του κυτταρικού κύκλου.
Η μεσόφαση και άλλες κυτταρικές διαδικασίες
Κατά την παραγωγή των γαμετών τη μεσόφαση διαδέχεται η μείωση. Στον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, η μεσόφαση ακολουθείται ή προλαμβάνεται από την απόπτωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρολογία
Καταραμένοι στρατιώτες
μικρογραφία|Μνημείο για τον Στρατό της Πατρίδας στη Πολωνία. Ο όρος καταραμένοι στρατιώτες αναφέρεται στους Πολωνούς αντάρτες που μάχονταν εναντίον των Σοβιετικών και κομμουνιστικών αρχών γύρω στο 1945 και είναι το σύμβολο διαφόρων μορφών του εορτασμού τους. Η ονομασία τους προέρχεται από την κομμουνιστική προπαγάνδα. Οι συγκεκριμένοι στρατιώτες κατόρθωσαν να προκαλέσουν αρκετές ζημιές στο αντίπαλο καθεστώς. Αποτελούμενοι κατά κύριο λόγο από στρατιώτες του Στρατού της Πατρίδας επιτέθηκαν σε αστυνομικούς σταθμούς, κατασκηνώσεις συγκέντρωσης κομμουνιστών και σε μέλη κομμουνιστικών οργανώσεων. Οι Σοβιετικοί απάντησαν με ομαδικές εκτελέσεις και βασανισμούς στις Πολωνικές φυλακές, αλλά και εξορία στη Σιβηρία. Bάσει των επίσημων αρχείων μόνο οι εκτελεσθέντες των καταραμένων στρατιωτών ξεπέρασαν τους 6000 άνδρες και γυναίκες, ενώ υπολογίζεται ότι περίπου 21.000 πέθαναν στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο τελευταίος καταραμένος στρατιώτης Γιοσέφ Φράντσακ σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 1963 πάνω στη μάχη του με μια 35μελή επιχειρησιακή ομάδα των Σοβιετικών.
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Μάιο του 1945, οι Πολωνοί αντιστασιακοί,με αρχηγό τον Φρανσίσεκ Πρισιένιανσκ (Franciszek Przysiężniak), σκότωσαν περίπου 70 Σοβιετικούς μυστικούς πράκτορες σε έναν οικισμό κοντά στη κοινότητα Κιριλόβκα. Ο Βλάντισλαβ Γκομούλκα, ο γενικός γραμματέας του Εργατικού Κόμματος Πολωνίας, επισήμανε ότι οι στρατιώτες του Στρατού της Πατρίδας αποδείχθηκαν εχθρικό στοιχείο που πρέπει να αφαιρεθεί. Το 1956 35.000 πρώην στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού απελευθερώθηκαν από τις Πολωνικές φυλακές αλλά οι διώξεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1963, με το θάνατο του Γιοσέφ Φράντσακ.
Αναγνώριση του όρου
Πρώτες προσπάθειες αμφισβήτησης της επίσημα προωθημένης ερμηνείας των Σοβιετικών άρχισαν στις δεκαετίες του 1970 και 1980 από μετανάστες Πολωνούς συγγραφείς που ζούσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν πρώην αντάρτες. Η εφεύρεση και αναγνώριση του όρου των καταραμένων στρατιωτών αποτελείται από τρία στάδια: η κληρονομιά τους διεκδικήθηκε από τη λαϊκή γνώμη στα τέλη της δεκαετίας του 1980, σταδιακά αναγνωρίστηκε από το κράτος γύρω στο 2011 και τελικά επισημοποιήθηκε από μια πολιτική δύναμη το 2015. Οι ποινές του Στρατού της Παρτίδας, που είχαν επιβληθεί από τους Σοβιετικούς, αναθεωρήθηκαν το 1989. Από τo 2011 στην Πολωνία η 1η Μαρτίου κάθε έτους τιμάται η Ημέρα Μνήμης των Καταραμένων Στρατιωτών.
Αλύκο
Το Αλύκο (αλβανικά: Aliko) είναι χωριό και πρώην δήμος στο Νομό Αυλώνα της νότιας Αλβανίας. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 κατέστη υποδιαίρεση του δήμου Φοινίκης.
Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 3.849, ωστόσο σύμφωνα με τις δημόσιες υπηρεσίες εκτιμήθηκε σε 8.818. Η δημοτική μονάδα αποτελείται από τα χωριά Αλύκο, Τσαούσι, Νεοχώρι, Τρέμουλη, Ραχούλα, Πλάκα, Γέρμα, Καινούριο, Χάλιο και Φανάρι που κατοικούνται αποκλειστικά από Έλληνες, ενώ η Τσούκα είναι μικτό χωριό με ελληνική πλειοψηφία και μικρή μουσουλμανική μειοψηφία Τσάμηδων που εγκαταστάθηκαν το 1952. Η Τσούκα αποτελείται από δυο αρχαίες τοποθεσίες το Λεκουρση και το αγκαρι που ανήκουν στο ίδιο χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος) Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Μπουσίρ
Το Μπουσίρ ή Μπουσέρ (περσ. بوشهر), ή και Μπαντάρ Μπουσέρ (بندر بوشهر), γνωστό στην αρχαιότητα και με την ελληνική ονομασία Ἀντιόχεια τῆς Περσίδος και Μπουχτ Αρδασίρ, είναι μεγάλη πόλη και λιμάνι του Ιράν στις ακτές του Περσικού Κόλπου, πρωτεύουσα της ομώνυμης Επαρχίας Μπουσέρ. Ο πληθυσμός του αριθμούσε 223.504 κατοίκους στην απογραφή του 2016.
Η πόλη έχει θερμό ημίξηρο κλίμα, με μέση ετήσια βροχόπτωση 268 χιλιοστόμετρα, εντόνως επικεντρωμένη στους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο, και πρακτικά ανύπαρκτη τους θερινούς μήνες και τον Σεπτέμβριο.
Το Πυρηνικό εργοστάσιο του Μπουσίρ απέχει μόλις 17 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως. Η κατασκευή του, με 2 αντιδραστήρες, είχε συμφωνηθεί με γερμανική εταιρεία το 1975, αλλά σταμάτησε εξαιτίας της Ιρανικής Επαναστάσεως και συνεχίσθηκε από τους Ρώσους το 1995 με 1 αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος. Τα εγκαίνια και η πρώτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στο δίκτυο της χώρας εγιναν τον Σεπτέμβριο του 2011. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το «Πανεπιστήμιο του Περσικού Κόλπου» και το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών του Μπουσίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπουσιρ
The Soul of a Monster
Το The Soul of a Monster είναι αμερικανική ταινία τρόμου του 1944 σε σκηνοθεσία Γουίλ Τζέισον και παραγωγή της Columbia Pictures. Πρωταγωνιστούν οι Ρόουζ Χόμπαρτ, Τζορτζ Μακρίντι, Τζιμ Μπάνον, Τζιν Μπέιτς και Έρικ Ρολφ.
Πλοκή
Καθώς ο σχεδόν νεκρός γιατρός Δρ Τζορτζ Γουίνσον πλησιάζει στο θάνατο, η σύζυγός του Ανν αποτυγχάνει να λάβει βοήθεια από τον Δρ. Ρότζερ Βανς ή τον πάστορά τους Φρεντ Στίβενς και προσεύχεται σε οποιαδήποτε πηγή πιστεύει ότι θα μπορούσε να βοηθήσει. Αυτό οδηγεί στον ερχομό μιας παράξενης γυναίκας, της Λίλιαν Γκρεγκ, η οποία αρχίζει να φροντίζει τον Τζορτζ, ο οποίος και αναρρώνει από θαύμα, αλλά γίνεται ψυχρός, σκληρός κάτι που οδηγεί σε αποξένωση από την Αν. Η Γκρεγκ αρχίζει να χειραγωγεί τον Τζορτζ για τις ανάγκες της, συμπεριλαμβανομένης να δολοφονήσει τον Στίβενς.