cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εντγκάρ Ιέ
Εθνική ομάδα
Ο Ιέ έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Πορτογαλίας ανδρών στις 10 Νοεμβρίου 2017, αντικαθιστώντας τον Πέπε για τα τελευταία 34 λεπτά της φιλικής νίκης με 3-0 επί της Σαουδικής Αραβίας στο Βιζέου.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Εμφανίσεις
Ο Κιρίτσουγκου παντρεύτηκε με την Άιρις Άινσμπερν με την οποία απέκτησαν μία κόρη,την Ιλίσβιε Άινσμπερν.
Εντγκάρ Ιέ
Προσωπική ζωή
Ο δίδυμος αδερφός του Ιέ, ο Εντελίνο, είναι επίσης ποδοσφαιριστής. Ένας μέσος, ο οποίος πέρασε και εκείνος από τις ακαδημίες νέων της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Εμφανίσεις
Ο Κιρίτσουγκου έλαβε μέρος στον 4ο Πόλεμο του Ιερού Δισκοπότηρου εκπροσοπώντας την οικογένεια των Άινσπερν.
Εντγκάρ Ιέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα-Μπισάου Κατηγορία:Πανομοιότυποι δίδυμοι Κατηγορία:Δίδυμοι αθλητές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ος Μπελενένσες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Πορτογάλοι με καταγωγή από τη Γουινέα-Μπισάου
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Εμφανίσεις
Η υπηρέτης του ήταν η Σέιμπερ.Το όνειρο του ήταν να δημιουργήσει ένα κόσμο όπου θα υπήρχε μόνο ειρήνη.
Ωστόσο ο Κιρίτσουγκου έμαθε για την διεφθαρμένη φύση του Ιερού Δισκοπότηρου,όχι μόνο το αππέριψε αλλά διέταξε τη Σέιμπερ να το καταστρέψει.
Η οικογένεια των Άινσπερν δεν επέτρεψε στον Κιρίτσουγκου να ξανά δει την κόρη του αφού ο Κιρίτσουγκου γύρισε με άδεια χέρια.
Από την άλλη πλευρά ο Κιρίτσουγκου έσωσε ένα αγόρι,τον Σίρο τον οποίο υιοθέτησε κι έγινε γιος του.Πριν από τον θάνατο του ζήτησε από την φίλη του,την Τάιγκα να προσέχει τον Σίρο.
Ο Κιρίτσουγκου χάρης τη Νατάλια έμαθε να χρησιμοποιεί διάφορα είδη όπλων.Είχε δεξιότητες μάχης κι γνώριζε μαγεία.
Ο Σίρο κάνει αναφορά στον Κιρίτσουγκου στο Fate Stay Night Unlimited Blade Works & Fate Stay Night Heavens Feel.
Μια εναλλακτική εκδοχή του Κιρίτσουγκου εμφανίζεται στο Fate Grand Order.Έχει το όνομα EMIYA κι είναι ένα ιερό πνεύμα που ανήκει στη τάξη του εκτελεστή.
Δημιουργία και σχεδιασμός
Ο Ουρομπούσι πλησίασε τον Νάσου με την ιδέα μιας μονομαχίας μεταξύ Kiritsugu και Kirei Kotomine. Μετά από μια συζήτηση που περιελάμβανε τον Τακεούτσι, ο Ουρομπούσι ένιωσε ότι η καριέρα του πήγαινε καλά και έτσι μπορούσε επιτέλους να γράψει την ιστορία που ήθελε.
Πιστεύει ότι παρά το πόσο τραγικό είναι το τέλος, το ευτυχές τέλος του Fate/stay Night δεν θα επηρεαζόταν επειδή το Fate/Zero είναι ένα prequel για την πρώιμη ζωή του Kiritsugu. Όταν ξεκίνησε το έργο για το Fate/Zero, ο Νάσου αποφάσισε να δώσει στον Ουρομπούσι πλήρη ελευθερία έναντι του χαρακτηρισμού του Kiritsugu.
Ο Ουρομπούσι έπρεπε να αλλάξει μερικές από τις αρχικές του ιδέες. Δήλωσε ότι στα έργα του οι χαρακτήρες που επιβιώνουν από τα γεγονότα της πλοκής γίνονται «πυλώνες».
Ένα από τα κύρια όπλα του Kiritsugu είναι ένα Calico M950, αλλά η επαναφόρτωση των σφαιρών τροποποιήθηκε για να εξοικονομηθεί περισσότερος χρόνος.Το Calico δημιουργήθηκε για να κάνει τον Κιριτσούγκου να δείχνει κουλ ενώ τον αντιμετωπίζει ως αιρετικός ένοπλος, καθώς είναι ένας αιρετικός ανορθόδοξος μάγος, ειδικά κατά τη διάρκεια του αγώνα του εναντίον του Κιρέι Κοτομίνε.
Εκτός από τα κανονικά όπλα, ο Kiritsugu χρησιμοποιεί ένα ξόρκι γνωστό ως Origin Rounds το οποίο ο Nasu συνέκρινε με τη χρήση όπλων σε παιχνίδια ρόλων λόγω της σχετικής ζημιάς που θα μπορούσε να προκαλέσει σε άλλους μάγους.
Ο Urobuchi αποκάλεσε την τελική μάχη μεταξύ Kiritsugu και Kirei "την πιο δύσκολη σκηνή μάχη" για αυτόν ως συγγραφέα, λόγω μιας ισχυρής ανισορροπίας δυνάμεων, σύμφωνα με τον συγγραφέα, μεταξύ αντιπάλων (ο Kiritsugu κατείχε πυροβόλα όπλα, μαγεία χρόνου και αναγέννηση από Avalon, ενώ ο Kotomine ήταν μόνο κύριος της πολεμικής τέχνης bajiquan ).
Υποδοχή
Ο Lewis επαίνεσε περαιτέρω την πολυπλοκότητα και τα ελαττώματα του χαρακτήρα και τον χαιρέτισε ως «τον μεγαλύτερο χαρακτήρα που χάρισε τα ιαπωνικά anime». Ο Kotaku τον θεώρησε ως τον καλύτερο χαρακτήρα από το Fate/Zero νιώθοντας ότι παρά τις αμφισβητούμενες ενέργειές του "απέχει πολύ από το να είναι μια μηχανή δολοφονίας χωρίς συναισθήματα", κάτι που τον κάνει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς.
Το Fandom Post απολάμβανε τον τρόπο με τον οποίο εμφανίστηκε το παρελθόν του Kiritsugu στο anime, νιώθοντας ότι προσθέτει περισσότερο βάθος στον χαρακτήρα του, κάνοντας τους θεατές να θέλουν να δουν ξανά τη σειρά για να δουν περισσότερα από αυτόν.
Εν τω μεταξύ, το THEM Anime Reviews βρήκε τη σχέση του Kiritsugu και του Kirei ως ένα από τα κορυφαία σημεία της σειράς. Από την άλλη πλευρά, ο αγώνας μεταξύ αυτών των δύο χαρακτήρων έγινε γνωστός από το Fandom Post λόγω των πολλαπλών τεχνικών που χρησιμοποιούσαν οι χαρακτήρες, συμπεριλαμβανομένων τόσο των μαγικών όσο και των κανονικών όπλων. Το γεγονός ότι η κορύφωση διακόπτεται με τον Κιριτσούγκου να αντιμετωπίζει την προσωποποίηση του Δισκοπότηρου δίνει περισσότερο βάθος στο παρελθόν του καθώς και στις επιθυμίες του. Ο Matthew Mercer ονομάστηκε ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς στην αγγλική μεταγλώττιση της σειράς, ενώ ο Rikiya Koyama έχει επαινεθεί επίσης για την ερμηνεία του στην Ιαπωνική μεταγλώττιση.
Σε μια δημοσκόπηση του Newtype από το 2012, ο Kiritsugu ψηφίστηκε ως ο τρίτος καλύτερος ανδρικός χαρακτήρας anime πίσω από τον Koyomi Araragi από τους Nisemonogatari και Rider.
Στο τεύχος Μαρτίου του 2019 του περιοδικού, ο Kiritsugu πήρε την τέταρτη θέση. Σε άλλη δημοσκόπηση, ο Κιριτσούγκου με την Άιρισβιλ αναφέρθηκαν ως ένα από τα καλύτερα ζευγάρια σε anime. Ψηφίστηκε επίσης ο καλύτερος κύριος χαρακτήρας από το Fate/Zero σε μια ψηφοφορία του 2012.
Σε μια άλλη δημοσκόπηση, ο Kiritsugu και ο Kirei ψηφίστηκαν ως έχοντες την 11η καλύτερη αντιπαλότητα σε σειρά anime. Ο Kiritsugu βρέθηκε πρώτος σε μια δημοσκόπηση του My Navi News, ρωτώντας ποιους χαρακτήρες Fate/Zero θα ήθελαν περισσότερο να βγουν ραντεβού με το 38,2% των ψήφων.
Το Merchandising που βασίζεται στο Kiritsugu έχει επίσης κυκλοφορήσει καθώς και αντίγραφα των όπλων του.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιάπωνες φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Παλαιά Συμμαχία
Η συμμαχία έπαιξε σημαντικό ρόλο στις σχέσεις μεταξύ της Σκωτίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας κατά τη διάρκεια αυτών των 265 ετών. Η συμμαχία ανανεώθηκε από όλους τους Γάλλους και Σκωτσέζους μονάρχες εκείνης της περιόδου, εκτός από τον Λουδοβίκο ΙΑ'. Μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα, η ανανέωση γινόταν ανεξάρτητα από το αν ένα από τα δύο βασίλεια ήταν σε πόλεμο με την Αγγλία εκείνη την εποχή.
Η συμμαχία ξεκίνησε με τη συνθήκη που υπέγραψαν οι Τζων Μπάλλιολ και Φίλππος Δ' της Γαλλίας το 1295 εναντίον του Εδουάρδου Α' της Αγγλίας. Οι όροι της συνθήκης όριζαν ότι εάν οποιαδήποτε χώρα δεχθεί επίθεση από την Αγγλία, η άλλη χώρα θα εισβάλει στην αγγλική επικράτεια. Η μάχη του Φλόντεν του 1513, όπου οι Σκωτσέζοι εισέβαλαν στην Αγγλία ως απάντηση στην αγγλική εκστρατεία κατά της Γαλλίας, ήταν μια τέτοια περίσταση. Η συμμαχία έπαιξε σημαντικό ρόλο στους Πολέμους Ανεξαρτησίας της Σκωτίας, στον Εκατονταετή Πόλεμο, στον Πόλεμο του Συνδέσμου της Καμπράι και στο Τραχύ Ούινγκ (Rough Wooing).
Ιστορία
Η δυναστική αναταραχή που προκλήθηκε από τον θάνατο της επτάχρονης βασίλισσας της Σκωτίας, της Μαργαρίτας, της Κόρη της Νορβηγίας, έδωσε στον πολυπόθητο βασιλιά Εδουάρδο Α' της Αγγλίας την ευκαιρία να διεκδικήσει την εξουσία του επί της Σκωτίας. Μέχρι το 1295, ήταν σαφές ότι ο Εδουάρδος επιζητούσε την πλήρη υποταγή της Σκωτίας. Σε απάντηση, το Συμβούλιο των Δώδεκα, το οποίο είχε αναλάβει προσωρινά τη διακυβέρνηση της Σκωτίας, αναζήτησε συμμαχίες όπου και αν μπορούσαν να βρεθούν. Ο Φίλιππος Δ' κήρυξε κατεσχεμένη την κατοχή της Αγγλίας στη Γασκώνη το 1293, φέρνοντας τη Γαλλία και την Αγγλία κοντά στον πόλεμο. Η συμμαχία με τη Γαλλία ήταν μια σαφής πορεία για τη Σκωτία. Τον Οκτώβριο του 1295, μια πρεσβεία της Σκωτίας στο Φίλιππο συμφώνησε στη Συνθήκη του Παρισιού.
Όπως και με όλες τις επακόλουθες ανανεώσεις αυτού που στην πορεία έγινε η Παλαιά Συμμαχία, η συνθήκη ευνοούσε τη Γαλλία. Οι Γάλλοι δεν υποχρεώθηκαν να κάνουν τίποτα περισσότερο από το να συνεχίσουν τον αγώνα τους ενάντια στους Άγγλους στη Γασκώνη. Ωστόσο, το κόστος οποιουδήποτε πλήρους πολέμου μεταξύ Σκωτίας και Αγγλίας, το επωμίζονταν εξ ολοκλήρου οι Σκωτσέζοι. Ωστόσο, η Σκωτία, όσο απομακρυσμένη και φτωχή και να ήταν, ήταν τώρα ευθυγραμμισμένη με μία μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη. Ακόμα κι αν ήταν πιο συμβολικά από πραγματικά, τα οφέλη της συμμαχίας είχαν μεγάλη σημασία για τη Σκωτία.
Βραχυπρόθεσμα, ωστόσο, η συνθήκη αποδείχθηκε ότι δεν αποτελούσε προστασία ενάντια στον Εδουάρδο, του οποίου η γρήγορη και καταστροφική εισβολή στη Σκωτία το 1296 σχεδόν εξάλειψε την ανεξαρτησία της. Επιπλέον, η παύση των εχθροπραξιών μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας το 1299, ακολουθούμενη από τη συνθήκη «διαρκούς ειρήνης και φιλίας», επέτρεψε στον Εδουάρδο να αφιερώσει όλη την προσοχή και τις δυνάμεις του στην επίθεση κατά των Σκωτσέζων. Τελικά, η Σκωτία χρωστάει την τελική της επιβίωση στο στρατιωτικό πνεύμα και την έμπνευση του Ρόμπερτ του Μπρους και τα λάθη του Εδουάρδου Β', αντί για τον δεσμό της με τη Γαλλία.
Το 1326, ο Ρόμπερτ ο Μπρους ανανέωσε τη συμμαχία με τη Συνθήκη του Κορμπέιλ. Το κίνητρο αυτής της ανανέωσης ήταν προληπτικό: Κανένα βασίλειο δεν είχε λόγο να φοβάται ιδιαιτέρως την Αγγλία εκείνη την εποχή. Ωστόσο, αυτό άλλαξε μετά το 1330, όταν ο Εδουάρδος Γ' θέλησε να ολοκληρώσει την κατάκτησή του στη Σκωτία και να επαναβεβαιώσει τη δύναμή του στη Γαλλία. Για πρώτη φορά, η γαλλο-σκωτσέζικη συμμαχία απέκτησε μια αίσθηση έκτακτης ανάγκης.
Το 1346, ο Εδουάρδος υπερκέρασε τις γαλλικές δυνάμεις στη Μάχη της Κρεσής. Δύο μήνες αργότερα, ο Δαυίδ Β της Σκωτίας συνελήφθη στη Μάχη του Σταυρού της Νέβιλ, κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης εισβολής στη Βόρεια Αγγλία. Η 11χρονη απουσία του ως αιχμάλωτος του Εδουάρδου αύξησε την εσωτερική αναταραχή και τους αγώνες εξουσίας της Σκωτίας. Ο Δαυίδ Β' αναγκάστηκε να κάνει μία συμφωνία με τον Εδουάρδο Γ' για να κερδίσει την ελευθερία του. Ακόμα και μετά την απελευθέρωσή του το 1357, ο Ντέιβιντ πέρασε τα περισσότερα από τα εναπομείναντα χρόνια της βασιλείας του προωθώντας τα αγγλικά ενδιαφέροντα στη Σκωτία.
Η άνοδος του φιλο-Γάλλου Ροβέρου Β' οδήγησε σε άμεση ανανέωση το 1371, με την πρεσβεία του Επίσκοπου της Γλασκόβης και του Λόρδου Γκάλογουέι στη Γαλλία. Η συνθήκη υπογράφηκε από τον Κάρολο Ε' στο Κάστρο της Βενσέν στις 30 Ιουνίου και στο κάστρο του Εδιμβούργου από τον Ροβέρτο Β' στις 28 Οκτωβρίου. Τα οφέλη για τη Σκωτία ήταν ανάμικτα. Το 1385, καταρτίστηκαν σχέδια για μια γαλλο-σκωτσέζικη εισβολή στην Αγγλία. Αυτό περιελάμβανε, για πρώτη φορά, την αποστολή μικρής γαλλικής δύναμης στη Σκωτία. Αυτά τα σχέδια δεν εφαρμόστηκαν ποτέ: Η γαλλική εισβολή δεν υολοποιήθηκε. Οι επιδεινούμενες σχέσεις μεταξύ της Γαλλίας και της Σκωτίας συνοψίστηκαν από τον Γάλλο χρονογράφο Ζαν Φρουασάρ όταν «ευχήθηκε ο Βασιλιάς της Γαλλίας να κάνει εκεχειρία με τους Άγγλους για δύο ή τρία χρόνια και στη συνέχεια να εκστρατεύσει στη Σκωτία και να την καταστρέψει εντελώς».
Ωστόσο, η αναγκαιότητα είχε οδηγήσει τα δύο βασίλεια μαζί και η ανάγκη να αντισταθούν στους επιθετικούς νέους Λανκαστριανούς Βασιλείς κράτησε τη συμμαχία σταθερή τον 15ο αιώνα. Το 1418, με τη Γαλλία στα πρόθυρα της παράδοσης στις δυνάμεις του Ερρίκο Ε', ο διάδοχος της Γαλλίας, ο Κάρολος Ζ', κάλεσε τους Σκωτσέζους συμμάχους του για βοήθεια. Μεταξύ 1419 και 1424, στάλθηκαν στη Γαλλία περίπου 15.000 σκωτσέζοι στρατιώτες.
Οι γαλλικές και οι σκωτσέζικες δυνάμεις μαζί κέρδισαν ενάντια στους Άγγλους στη Μάχη του Μποζ το 1421. Αυτή η νίκη ήταν το σημείο καμπής του Εκατονταετούς Πολέμου, αλλά η νίκη ήταν βραχύβια για τη Σκωτία. Ο σκωτσέζικος στρατός ηττήθηκε στο Βερνείλ το 1424. Παρά την ήττα αυτή, οι Σκωτσέζοι είχαν δώσει στη Γαλλία πολύτιμο χρόνο, διασφαλίζοντας αποτελεσματικά τη συνεχιζόμενη δύναμη του γαλλικού κράτους.
Το 1429, οι Σκωτσέζοι βοήθησαν την Ιωάννα της Λωρραίνης στην περίφημη πολιορκία της Ορλεάνης. Σκοτσέζοι στρατιώτες υπηρέτησαν επίσης στην Σκωτική Φρουρά (Garde Écossaise), την πιστή σωματοφυλακή του γαλλικού στέμματος. Πολλά μέλη των αποστολών της Σκωτίας στη Γαλλία επέλεξαν να εγκατασταθούν εκεί. Μερικοί αξιωματικοί έλαβαν εδάφη και τίτλους στη Γαλλία. Τον 15ο και 16ο αιώνα, πολιτογραφήθηκαν Γάλλοι υπήκοοι. αριστερά|μικρογραφία| Ο γάμος της [[Μαρία Α΄ της Σκωτίας|Μαρίας, της βασίλισσας των Σκωτσέζων με τον Φραγκίσκο Β' της Γαλλίας αναβίωσε για λίγο την Παλαιά Συμμαχία]] Μέσα στο υπόλοιπο του 15ου αιώνα, η συμμαχία ανανεώθηκε επισήμως τέσσερις φορές. Η τελική νίκη της Γαλλίας στον πόλεμο των εκατό χρόνων, σε συνδυασμό με την αναταραχή στην Αγγλία μετά τους πολέμους των Ρόδων, σήμαινε ότι η αγγλική απειλή μειώθηκε σημαντικά, καθιστώντας έτσι τη συμμαχία σχεδόν ξεπερασμένη. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τη Παλαιά Συμμαχία από το να συμμετάσχει στον πόλεμο και να επιτεθεί σε πολλά από τα οχυρά και τις κτήσεις της Αγγλίας, όπως το Τζέρσεϋ στη Γαλλία και το Μπέργουικ-ον-Τουίντ στη Σκωτία σε αντάλλαγμα για να βοηθήσουν τους Λανκαστριανούς εναντίον των Γιορκ κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι Γιορκ κέρδισαν και κατάφεραν να ανακτήσουν αυτά τα χαμένα εδάφη, αλλά οι σύμμαχοι συνέχισαν να στηρίζουν τους Λάνκαστριους ενάντια στην κυριαρχία των Γιορκ, συμπεριλαμβανομένου του τελευταίου βασιλιά της οικογένειας Λάνκαστερ, Ερρίκου Ζ', νικητή στη Μάχη του Μπόσγουορθ το 1485. Καθώς ξεκίνησε ο 16ος αιώνας, ο γάμος της μεγαλύτερης κόρης του Ερρίκου Ζ', της Μαργαρίτας Τυδώρ, με τον Τζέιμς Δ' της Σκωτίας και της νεότερης κόρης του, της Μαίρη Τυδώρ με τον Λουδοβίκιο ΙΒ' της Γαλλίας, ως ένδειξη ειρήνης από την Αγγλία, φάνηκε να βάζει επιτέλους τέλος στη Γαλλοσκωτσέζικη συμμαχία για πάντα.
Υπέστη δραματική αναβίωση το 1512, όταν επανεξετάστηκε επίσημα (όπως ήταν και πάλι το 1517 και το 1548). Η Σκωτία υπέφερε ακόμη άσχημα μετά το θάνατο του Ιάκωβου Δ' και των περισσότερων ευγενών του στη Μάχη του Φλόντεν το 1513. Οι περιοδικές αγγλο-γαλλικές και αγγλο-σκωτσέζικες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα συνεχίστηκαν, αλλά οι βεβαιότητες που καθοδηγούσαν την Παλαιά Συμμαχία εξαφανίστηκαν. Καθώς ο Προτεσταντισμός κέρδιζε έδαφος στη Σκωτία, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ευνοούσαν στενότερους δεσμούς με την Αγγλία παρά με τη Γαλλία.
Το 1558, η συμμαχία μεταξύ των δύο βασιλείων αναζωογονήθηκε με το γάμο της Μαρίας, της βασίλισσας της Σκωτίας με τον μελλοντικό Φραγκίσκο Β' της Γαλλίας, αλλά διήρκεσε μόνο μέχρι το 1560. Μετά την εξορία της Μαρίας στην Αγγλία το 1568, η Σκωτία μετατράπηκε σε προτεσταντικό έθνος από τον νέο βασιλιά της, Ιάκωβο ΣΤ', ο οποίος ήταν, επίσης, κληρονόμος του αγγλικού θρόνου. Η επιθυμία του να δημιουργήσει στενούς δεσμούς με την Αγγλία σήμαινε ότι η συμμαχία είχε ξεπεράσει τη χρησιμότητά της. Στη δεκαετία του 1560, μετά από περισσότερα από 250 χρόνια, οι επίσημες συνθήκες μεταξύ της Σκωτίας και της Γαλλίας έληξαν επίσημα με τη Συνθήκη του Εδιμβούργου. Με τη Σκωτσέζικη Μεταρρύθμιση, η Σκωτία ανακηρύχθηκε Προτεσταντική και συμμάχησε με την Προτεσταντική Αγγλία. Κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, οι Προτεστάντες Λόρδοι της Συνέλευσης απέρριψαν την Παλαιά Συμμαχία και διαπραγματεύτηκαν την αγγλική στρατιωτική υποστήριξη με τη συνθήκη του Μπέργουικ, με στόχο τη Γαλλίδα αντιβασιλέα Μαρία του Γκυζ. Διακόσιοι Σκωτσέζοι στρατιώτες στάλθηκαν στη Νορμανδία το 1562 για να βοηθήσουν τους Γάλλους Ουγενότους στον αγώνα τους ενάντια στη βασιλική εξουσία κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων. H Σκωτσέζικη Φρουρά, ωστόσο, συνέχισε να προστατεύει τους βασιλιάδες της Γαλλίας μέχρι το 1830, όταν ο Κάρολος Ι' της Γαλλίας παραιτήθηκε.
Ευρύτερη επιρροή
Η συμμαχία επεκτάθηκε στη ζωή του σκωτσέζικου πληθυσμού με διάφορους τρόπους, επηρεάζοντας, μεταξύ άλλων, την αρχιτεκτονική, τη νομοθεσία, τη σκωτσέζικη γλώσσα και την κουζίνα. Σκωτσέζοι στρατιώτες υπηρετούσαν στο γαλλικό στρατό. Υπήρξαν αμοιβαίες συμφωνίες διπλής ιθαγένειας και η Γαλλία χορήγησε προνόμια στους σκωτσέζους αμπελουργούς. Πολλοί Σκωτσέζοι σπούδασαν σε γαλλικά πανεπιστήμια, κάτι που συνεχίστηκε μέχρι τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Ο Ντέιβιντ ντε Μοραβία, επίσκοπος Μοράι, βοήθησε στην ίδρυση του Σκωτσέζικου Κολλεγίου του Πανεπιστημίου του Παρισιού και μεταξύ εκείνων που σπούδασαν ή δίδαξαν σε Γαλλικά Πανεπιστήμια ήταν: οι ποιητές Τζον Μπαρμπούρ και Τζορτζ Μπουχάναν, ο ιστορικός Έκτορ Μπόις, ο ιδρυτής του Πανεπιστημίου Σαιντ Άντριους, Χένρι Γουόρντλαβ, ο ιδρυτής του Πανεπιστημίου Αμπερντίν, Γουίλιαμ Έλφινστοουν, ο ιδρυτής της βιβλιοθήκης Άντβοκέιτς, Τζορτζ Μακένζι και ο διάσημος μεταφραστής του Ραμπελαί, ΣερΤόμας Ουρκάρτ. Τα σκωτσέζικα κάστρα που έχουν κατασκευαστεί με γνώμονα τη γαλλική κατασκευή περιλαμβάνουν τους Μπόθγουελ και Κλιντράμυ.
Κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|120x120εσ|Αναμνηστική πλάκα για την Παλαιά Συμμαχία στα γαλλικά, με την επιγραφή "La plus vieille alliance du monde" (Η πιο παλιά συμμαχία στον κόσμο) Σε μία ομιλία που έδωσε τον Ιούνιο του 1942 στο Εδιμβούργο, ο Σαρλ ντε Γκωλ περιέγραψε τη συμμαχία μεταξύ της Σκωτίας και της Γαλλίας ως «την παλαιότερη συμμαχία στον κόσμο». Δήλωσε επίσης ότι: "'Σε κάθε μάχη, όπου για πέντε αιώνες διακυβεύονταν το πεπρωμένο της Γαλλίας, υπήρχαν πάντα άνδρες της Σκωτίας να πολεμούν δίπλα-δίπλα με τους άνδρες της Γαλλίας και αυτό που οι Γάλλοι αισθάνονται είναι ότι κανένας λαός δεν ήταν ποτέ πιο γενναιόδωρος από τον δικό σας με τη φιλία του.'"Το 1995, πραγματοποιήθηκαν εορτασμοί και στις δύο χώρες, σηματοδοτώντας την 700η επέτειο από την έναρξη της συμμαχίας.
Το 2011, το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ ανακοίνωσε την προγραμματισμένη δημοσίευση μίας εργασίας από την Βρετανίδα ιστορικό Σιβόν Τάλμποτ. Μετά από εκτεταμένη έρευνα, η Τάλμποτ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Παλαιά Συμμαχία δεν είχε ποτέ ανακληθεί επίσημα και ότι υπέμεινε και ευδοκιμήθηκε πολύ μετά τις Πράξεις της Ένωσης το 1707 και την Αντάντ του 1906. Το έγγραφο μπορεί να ζητηθεί μέσω της σελίδας της Τάλμποτ στο Πανεπιστήμιο Κιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κώστας Σαλής
Ο Κωνσταντίνος Σαλής (Costantino Salis), είναι πολυβραβευμένος Ελληνοϊταλός συγγραφέας και τραγουδοποιός με γενέτειρα την Αθήνα. Είναι επίσης Πρόεδρος του COM.IT.ES. GRECIA ( Επιτροπή Ιταλών Εξωτερικού ). Από νεαρή ηλικία αναχώρησε για την Ιταλία όπου σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Σαλέρνο και Θέατρο στην Θεατρική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Ρώμης.
Είναι ο δημιουργός του "Φιλοσοφικού Show" μιας performance με πρόζα, μουσική, χορό και τραγούδι. Εκτός από την Ιταλία έχει παρουσιάσει με ιδιαίτερη επιτυχία και στην Ελλάδα το Φιλοσοφικό Show, σε σημαντικούς χώρους: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μουσείο Μπενάκη, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, Allou Fan Park, Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων, Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά και σε Πολιτιστικούς Οργανισμούς Δήμων του Νομού Αττικής.
Συγγραφικό έργο
Για το συγγραφικό του έργο έχει λάβει τιμητική διάκριση από την Ιταλική Βουλή όπου παρουσίασε υπό την αιγίδα της το φιλοσοφικό δοκίμιο "Dritto al cuore della Vita". Η ελληνική έκδοση του βιβλίου κυκλοφορεί στην Ελλάδα με τίτλο "Στην καρδιά της ζωής" από τις εκδόσεις Πύρινος Κόσμος. Το ίδιο βιβλίο είχε την τιμή να παρουσιάσει στο Pallazzo Reale di Napoli (Βασιλικό Ανάκτορο της Νάπολη). Κυκλοφορούν τα βιβλία:
Στην Ιταλία έχει συνεργαστεί με τους εκδοτικούς οίκους: Graus Edizioni και Robin Edizioni. Την διανομή των βιβλίων του στην Ιταλία έχουν οι πιο σημαντικές εταιρείες διανομής: Messaggerie Libri και Mondadori.
Δισκογραφία
Έχει γράψει επίσης πολλά τραγούδια σαν συνθέτης και στιχουργός. Έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων και με τον διάσημο Ιταλό μαέστρο και συνθέτη, Giacomo Simonelli. Το τραγούδι "Doppie Vite" σε μουσική Giacomo Simonelli και στίχους του Costantino Salis, που ερμήνευσε ο ίδιος έγινε διεθνή επιτυχία και κυκλοφόρησε σε παγκόσμια διανομή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Official page
Discogs profile
Cdbaby Profile
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ο Σωματοφύλακας (ταινία)
Ο Σωματοφύλακας (The Bodyguard) είναι Αμερικανικής παραγωγής αισθηματική/περιπετειώδης κινηματογραφική ταινία του Νοεμβρίου 1992 (διανομή: «Warner Bros. Pictures»), σκηνοθεσίας Mick Jackson, σε σενάριο του Lawrence Kasdan. Κύριοι πρωταγωνιστές της είναι ο ηθοποιός Κέβιν Κόστνερ και η ποπ τραγουδίστρια Γουίτνεϊ Χιούστον (ερμηνευτικό ντεμπούτο). Όταν προβλήθηκε το έργο (με συνολικές εισπράξεις 411 εκατομμυρίων δολαρίων σε όλο τον κόσμο) ήταν το δεύτερο πιο εμπορικό της χρονιάς και το δέκατο όλων των εποχών. Ακόμη, το ηχητικό θέμα της ταινίας (soundtrack), το οποίο έλαβε θετικές κριτικές, σε αντίθεση με την ταινία, αναδείχθηκε κορυφαίο σε παγκόσμια κλίμακα, αφού οι πωλήσεις του σχετικού μουσικού άλμπουμ (κερδίζοντας βραβείο Grammy, ως «άλμπουμ της χρονιάς», ενώ τα σινγκλ «I Have Nothing» και «Run to You» ήταν, επίσης, υποψήφια για τιμητική διάκριση ) ξεπέρασαν τα 45.000.000 αντίτυπα. Στον αντίποδα, το φιλμ προτάθηκε για 7 υποψηφιότητες Raspberry καθώς οι ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών κατακρίθηκαν.
Υπόθεση
Ένας πρώην πράκτορας των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που πλέον απασχολείται ως σωματοφύλακας υψηλών προσώπων, αναλαμβάνει να προστατεύσει μία διάσημη περφόρμερ (τραγουδίστρια και ηθοποιό) από την απειλή κάποιου αγνώστου. Ο τυπικά επαγγελματικός χαρακτήρας που διέπει, αρχικά, τη σχέση τους, σύντομα εξελίσσεται σε ερωτικό δεσμό.
Παραπομπές
Σωματοφυλακας Ο Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι
Ρικάρδο Μποφίλ
Ο Ρικάρδο Μποφίλ Λεβί (ισπανικά: Ricardo Bofill Leví) ( 5 Δεκεμβρίου 1939 – 14 Ιανουαρίου 2022) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας από την Καταλονία. Ίδρυσε το Ricardo Bofill Taller de Arquitectura το 1963 και το εξέλιξε σε μια κορυφαία διεθνή πρακτική αρχιτεκτονικής και αστικού σχεδιασμού. Σύμφωνα με τον ιστορικό της αρχιτεκτονικής Andrew Ayers, οι δημιουργίες του κατατάσσονται «από τα πιο εντυπωσιακά κτίρια του 20ου αιώνα».
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Γεννημένος στα τέλη του 1939, αμέσως μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Ricardo Bofill μεγάλωσε σε μια ευκατάστατη οικογένεια με βαθιές καταλανικές και βαρσελονέζικες ρίζες. Ο παππούς του Josep Maria Bofill i Pichot (1860-1938) είχε συμμετάσχει σε εξέχοντα τοπικά ιδρύματα όπως το Ινστιτούτο Καταλανικών Σπουδών, το Catalan Institute of Natural History, και τη Royal Academy of Sciences and Arts of Barcelona. Ο πατέρας του Emilio Bofill (1907-2000) ήταν αρχιτέκτονας, οικοδόμος και προγραμματιστής που σπούδασε στην Escola Tècnica Superior d'Arquitectura de Barcelona, η παλαιότερη επαγγελματική σχολή αρχιτεκτονικής της Καταλονίας. Ο Ricardo Bofill θα τον περιέγραψε αργότερα ως «ρεπουμπλικανό, φιλελεύθερο, προοδευτικό, λιτό και λογικό». Η μητέρα του Ricardo, Maria Levi (1909-1991), ήταν μια Ιταλίδα εβραϊκής καταγωγής, γεννημένη στη Βενετία, η οποία έγινε εξέχων χορηγός της καταλανικής λογοτεχνίας και πολιτισμού στη μεταπολεμική Βαρκελώνη.
Ο Bofill πήγε σχολείο στο Escola Virtèlia από το 1942, στη καθολική Escuela Andersen στη Βαρκελώνη από το 1949, και τέλος στο γαλλικό Lycée de Barcelone τη δεκαετία του 1950. Πέρασε μεγάλο μέρος της νιότης του ταξιδεύοντας, πρώτα με την οικογένειά του και αργότερα μόνος του, και ανέπτυξε ένα πάθος για τη δημοτική αρχιτεκτονική. Το 1957 γράφτηκε στο Escola Tècnica Superior d'Arquitectura de Barcelona, όπου συμμετείχε σε φοιτητικό ακτιβισμό με το μη εξουσιοδοτημένο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας και σύντομα συνελήφθη σε μια διαδήλωση και εκδιώχθηκε από το πανεπιστήμιο και από την Ισπανία. Μετακόμισε στην Ελβετία και γράφτηκε στην Haute École d'art et de design Genève το 1958, το οποίο άφησε το 1960 για να επιστρέψει στην Ισπανία. Το πρώτο του αρχιτεκτονικό σχέδιο ήταν μια εξοχική κατοικία στην Ίμπιζα, που ολοκληρώθηκε το 1960. Το 1961-1962 πήγε στην Ισπανική στρατιωτική θητεία για εννέα μήνες. Συνελήφθη και πάλι και φυλακίστηκε για πολιτικούς λόγους στη Βαρκελώνη το 1964. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Ricardo_Bofill_%28Ricard_Bofill_Lev%C3%AD%29%2C_Les_quatre_barres_de_la_senyera_catalana_8_DSC09517.jpg/220px-Ricardo_Bofill_%28Ricard_Bofill_Lev%C3%AD%29%2C_Les_quatre_barres_de_la_senyera_catalana_8_DSC09517.jpg|μικρογραφία| Les quatre barres de la senyera catalana, δημόσιο γλυπτό του Bofill που παραπέμπει στην καταλανική σημαία . μπροστά από το ξενοδοχείο W Barcelona Το 1963, ο Bofill και μια ομάδα στενών φίλων δημιούργησαν το Ricardo Bofill Taller de Arquitectura (Εργαστήριο Αρχιτεκτονικής του Ricardo Bofill), που αρχικά φιλοξενήθηκε στην κατασκευαστική επιχείρηση του πατέρα του με γραφεία στην Plaça de Catalunya στο κέντρο της Βαρκελώνης. Βασιζόμενος στις καταλανικές παραδόσεις χειροτεχνίας, προσκεκλημένοι αρχιτέκτονες και μηχανικούς, αλλά και συγγραφείς και καλλιτέχνες σε μια διεπιστημονική προσπάθεια, η οποία αργότερα διακλαδίστηκε στον αστικό σχεδιασμό και τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Η ομάδα πειραματίστηκε σε πρωτότυπες μεθοδολογίες που βασίζονται σε τρισδιάστατες αρθρωτές γεωμετρίες, όπως αυτές της Gaudi District στο Reus (1964-1970), το El Castillo de Kafka στο Sant Pere de Ribes πάνω από το Sitges (1964-1968), το Xanadu (1966-1971) και το La Muralla Roja (1968-1973) στο Calp. Η ίδια σκέψη αναπτύχθηκε σε μεγαλύτερη κλίμακα με το έργο La Ciudad en el Espacio («Η Πόλη στο Διάστημα»), του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε στην περιοχή Moratalaz της Μαδρίτης το 1970 αλλά διακόπηκε απότομα από τον Φρανκικό δήμαρχο Carlos Arias Navarro. Αντίθετα, πραγματοποιήθηκε τεληκά, με την κατασκευή του Walden 7 στο Sant Just Desvern κοντά στη Βαρκελώνη (1970-1975). Αυτά τα έργα αναγνωρίστηκαν ως υποδείγματα κριτικού τοπικισμού και μπορούν να θεωρηθούν ως αντίδραση τόσο στον αρχιτεκτονικό μοντερνισμό όσο και στη φρανκιστική δικτατορία στην Ισπανία.
Στη συνέχεια, ο Bofill άρχισε να εργάζεται στη Γαλλία και σταδιακά εισήγαγε συμβολικά στοιχεία στα σχέδια του Taller που απηχούν τις γαλλικές παραδόσεις της κλασικής αρχιτεκτονικής. Το 1971 προσκλήθηκε από τον Bernard Hirsch, βασικός σχεδιαστής του αστικού έργου Cergy-Pontoise, για την ανάπτυξη μιας σχεδιαστικής ιδέας ανάλογης με αυτή του Barrio Gaudí στο Reus. Αυτό μετατράπηκε σε ένα έργο με το όνομα La Petite Cathédrale ("ο μικρός καθεδρικός ναός") αλλά στην πραγματικότητα προοριζόταν ως ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας, το οποίο εγκρίθηκε το 1973 αλλά ακυρώθηκε το 1974. Μια άλλη σημαντική εξέλιξη ήταν μια ιδέα που κέρδισε τον διαγωνισμό για το Les Halles στο Παρίσι το 1975, του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε στη συνέχεια αλλά ανατράπηκε το 1978 από τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο Ζακ Σιράκ. Άλλα έργα όντως ολοκληρώθηκαν στο Villes nouvelles (France) γύρω από το Παρίσι που πρόσφερε ένα ευνοϊκό περιβάλλον για πειραματισμούς μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων των Les Espaces d'Abraxas στη Marne-la-Vallée και Les Arcades du Lac στο Saint-Quentin-en-Yvelines. Αυτή η φάση κορυφώθηκε στην επεκτατική νέα συνοικία Αντιγόνη του Μονπελιέ στη Νότια Γαλλία, για την οποία ο Bofill παρουσίασε το αρχικό γενικό σχέδιο το 1978. Συνδέεται τόσο με την μεγάλης κλίμακας εκβιομηχάνιση στο προκατασκευασμένο σκυρόδεμα όσο και με κλασικές μορφές και γεωμετρίες στη σύγχρονη αρχιτεκτονική, την οποία ο Bofill ονόμασε «μοντέρνο κλασικισμό». Κατά συνέπεια, το έργο του Bofill αναφέρεται συχνά ως ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς και σημαντικούς μεταμοντέρνους αρχιτέκτονες που έζησαν και δημιούργησαν στην Ευρώπη.
Το 2000, ο Bofill επικέντρωσε εκ νέου τις δραστηριότητες της Taller στα κεντρικά της γραφεία κοντά στη Βαρκελώνη. Τα σχέδιά του, τα πιο πρόσφατα χρόνια, έριξαν σταδιακά το κλασικό διακοσμητικό λεξιλόγιό των δεκαετιών του 1980 και του 1990, διατηρώντας παράλληλα μια άκρως επίσημη αίσθηση γεωμετρίας. Τα αντιπροσωπευτικά κτίρια αυτής της πιο πρόσφατης περιόδου περιλαμβάνουν το W Barcelona Hotel στην παραλία της Βαρκελώνης και το Πολυτεχνείο Mohammed VI στο Ben Guerir, Μαρόκο.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Ο Bofill γνώρισε την Ιταλίδα ηθοποιό Serena Vergano το 1962. ; Ο γιος τους Ricardo Emilio Bofill γεννήθηκε το 1965. Ο Bofill και η Γαλλίδα εικαστικός Annabelle d'Huart απέκτησαν έναν άλλο γιο, τον Pablo Bofill, που γεννήθηκε το 1980. Και οι δύο γιοι εργάστηκαν τελικά με τον πατέρα τους στο Ricardo Bofill Taller de Arquitectura και συνηγορούν την εταιρεία από τον Ιανουάριο του 2022. Από τη δεκαετία του 1990, ο Bofill ζούσε στη Βαρκελώνη μαζί με την Καταλανή σχεδιάστρια Marta de Vilallonga. Τον Οκτώβριο του 2021 κατονομάστηκε στα Pandora Papers.
Πέθανε από επιπλοκές που συνδέονται με τον COVID-19 στη Βαρκελώνη στις, σε ηλικία 82 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ισπανοί ιταλικής καταγωγής
Γέφυρα της Γκρενέλ
Η γέφυρα Γκρενέλ-Καντέ-ντε-Σωμύρ (Γαλλικά: Le pont de Grenelle-Cadets-de-Saumur), με παλαιότερη ονομασία  γέφυρα της Γκρενέλ, είναι γέφυρα που διασχίζει τον ποταμό Σηκουάνα στο Παρίσι της Γαλλίας. Συνδέει το 15ο με το 16ο διαμέρισμα, διασχίζοντας το νησάκι Ιλ ω Σίνι στην νότια άκρη του, όπου υψώνεται ένα αντίγραφο του Αγάλματος της ελευθερίας.
Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1966 - 1968, αντικαθιστώντας παλαιότερη γέφυρα που προϋπήρχε από το 1827.
Προέλευση του ονόματος
Το αρχικό όνομα της γέφυρας προήλθε από την πεδιάδα της Γκρενέλ, που έδωσε το όνομα και σε ένα χωριό στην περιοχή που το 1860 ενσωματώθηκε στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού.Στις 18 Ιουνίου 2016, η Γέφυρα της Γκρενέλ μετονομάστηκε σε «Γέφυρα Γκρενέλ-Καντέ-ντε-Σωμύρ» σε ανάμνηση των υπερασπιστών των γεφυρών του Λίγηρα τον Ιούνιο του 1940, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία μικρογραφία|Η γέφυρα Γκρενέλ πίσω από το αντίγραφο του [[Άγαλμα της Ελευθερίας|Αγάλματος της Ελευθερίας]] Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη από χάλυβα. Αποτελείται από δύο κύρια μεταλλικά τμήματα 85 μέτρων, που διασχίζουν τον Σηκουάνα, ένα τμήμα 20 μέτρων πάνω από το νησάκι Ιλ ω Σίνι και δύο τμήματα  από σκυρόδεμα 15 μέτρων, που διασχίζουν τις αποβάθρες στη δεξιά όχθη και στην αριστερή όχθη. Το συνολικό μήκος της γέφυρας είναι 220 μέτρα, το πλάτος της 30 μέτρα (22 μέτρα για το οδόστρωμα και 8 μέτρα για τα δύο πεζοδρόμια).
Στην εικόνα αριστερά, θέση της γέφυρας στον Σηκουάνα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα Γκρενέλ στο νότιο άκρο του νησιού [[Ιλ ω Σίνι (Παρίσι)|Ιλ ω Σίνι]] Στη θέση της γέφυρας Γκρενέλ έχουν κατασκευαστεί τρεις διαδοχικές γέφυρες.
Παραπομπές
Γκρενελ Κατηγορία:Παρίσι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία
Σεισμός στον Άγιο Ευστράτιο το 1968
Στις 19 Φεβρουαρίου του 1968 ισχυρός σεισμός 7,2 Ρίχτερ έπληξε το Βόρειο Αιγαίο και κυρίως το νησί του Αγίου Ευστρατίου.
Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 7,2 Ρίχτερ σημειώθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1968 ώρα 22:45:45 και είχε επίκεντρο 19 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αγίου Ευστρατίου.
Ο μεγαλύτερος προσεισμός εκδηλώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου μεγέθους 4,0 Ρίχτερ. Μετά τον κύριο σεισμό ακολούθησαν πολλοί μετασεισμοί ο μεγαλύτερος των οποίων έγινε στις 24 Απριλίου μεγέθους 5,5 Ρίχτερ.
Καταστροφές και θύματα
20 άνθρωποι σκοτώθηκαν 39 τραυματίστηκαν 175 κτίρια κατέρρευσαν ενώ 2348 υπέστησαν βλάβες. Μικρότερης έκτασης ήταν οι ζημιές στη Λήμνο, τη Λέσβο και τη Βόρεια Εύβοια. Στην Πέργαμο της Μ. Ασίας σπίτια κατέρρευσαν και σκοτώθηκε 1 άνθρωπος.
Τσουνάμι
Παρατηρήθηκε θαλάσσιο κύμα στις νότιες ακτές της Λήμνου, το οποίο στο λιμάνι της Μύρινας είχε ύψος 1,2m.
Παραπομπές
Αγιος Ευστρατιος 1968 Κατηγορία:Άγιος Ευστράτιος
Σχέσεις Ισπανίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Ισπανίας-Πολωνίας είναι οι διμερείς πολιτιστικές και πολιτικές σχέσεις μεταξύ του Βασιλείου της Ισπανίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, του ΝΑΤΟ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και των Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορικές σχέσεις
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου (1809-1814) στην Ισπανία, πολλοί Πολωνοί στρατιώτες πολέμησαν στην πλευρά του Ναπολέοντα. Η Λεγεώνα του Βιστούλα απέκτησε φήμη στη Μάχη της Σαραγόσα. Το πολωνικό σύνταγμα Chevau-léger (ελαφρύ ιππικό) διακρίθηκε στη Μάχη της Σομοσιέρα το 1808. Στις αρχές του 20ού αιώνα ένας αριθμός Πολωνών εθελοντών συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο από την πλευρά των Ρεπουμπλικανών και ανατέθηκαν κυρίως στο Τάγμα Ντομπρόφσκι.
Η Πολωνία και η Ισπανία επανακαθιέρωσαν τις διπλωματικές σχέσεις τους στις 30 Μαΐου 1919, ύστερα την ανεξαρτησία της Πολωνίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ισπανία παρέμεινε ουδέτερη και δεν συμμετείχε άμεσα στον πόλεμο. Παρά την πίεση της Γερμανίας, η Ισπανία δεν έκλεισε την πολωνική πρεσβεία και ήταν ακόμη σε θέση να εκπροσωπήσει την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση. Το Επίτιμο Προξενείο της Πολωνίας στη Βαρκελώνη οργάνωσε προσωρινά καταλύματα, ψεύτικα έγγραφα και μεταφορές για Πολωνούς πολίτες και στρατιωτικούς που διέφυγαν από τη Γαλλία στην Ισπανία το 1939-1942, με σκοπό να φτάσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1945, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τη ναζιστική και τη σοβιετική κατοχή. Οι σχέσεις μεταξύ Πολωνίας και Ισπανίας δεν αποκαταστάθηκαν πριν από τις 31 Ιανουαρίου 1977, καθώς η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυβέρνηση των Φαλαγγιστών του Στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο. Μετά το Φθινόπωρο των Εθνών και το σχηματισμό μιας νέας μη κομμουνιστικής πολωνικής κυβέρνησης, και οι δύο χώρες υπέγραψαν μια Συνθήκη Φιλίας και Συνεργασίας το 1992. Το 1998, και οι δύο χώρες υπέγραψαν μια κοινή πολωνική-ισπανική δήλωση. Από το 2003, πραγματοποιούνται ακανόνιστες διμερείς διασκέψεις μεταξύ των πρωθυπουργών και των δύο εθνών. Από το 2012 έχουν πραγματοποιηθεί οκτώ τέτοιες συναντήσεις.
Υψηλόβαθμες επισκέψεις
δεξιά|μικρογραφία| Ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας, [[Ταντέους Μαζοβιέτσκι, με τον Πρωθυπουργό της Ισπανίας, Φελίπε Γκονθάλεθ, στη Μαδρίτη το 1990.]] Προεδρικές και πρωθυπουργικές επισκέψεις από την Πολωνία στην Ισπανία
Βασιλικές και πρωθυπουργικές επισκέψεις από την Ισπανία στην Πολωνία
Πολιτιστικές σχέσεις
Τον 21ο αιώνα και οι δύο κυβερνήσεις προώθησαν τον πολιτισμό των συνεταίρων τους στη χώρα τους, με το Πολωνικό Έτος στην Ισπανία το 2002 και το Ισπανικό Έτος στην Πολωνία το 2003. Η Ισπανία είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός για τους Πολωνούς, με περίπου μισό εκατομμύριο Πολωνούς να επισκέπτονται την Ισπανία κάθε χρόνο. Η ισπανική γλώσσα είναι μια δημοφιλής ξένη γλώσσα στην Πολωνία.
Πολωνική κοινότητα στην Ισπανία
Η Ισπανία έχει μια πολωνική κοινότητα περίπου 100.000, πολλοί από τους οποίους έφτασαν στην Ισπανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004.
Εμπορικές συναλλαγές
Το 2017, το εμπόριο μεταξύ Πολωνίας Ισπανίας ανήλθε σε 8 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στην Ισπανία περιλαμβάνουν: αυτοκίνητα, μηχανήματα, φαρμακευτικά προϊόντα, ηλεκτρονικά είδη και έπιπλα. Οι κύριες εξαγωγές της Ισπανίας στην Πολωνία περιλαμβάνουν: αυτοκίνητα, ηλεκτρικό εξοπλισμό, ηλεκτρονικά και μηχανήματα. Το 2016, ισπανικές εταιρείες επένδυσαν 171 εκατομμύρια ευρώ στην Πολωνία, καθιστώντας την τον 6ο μεγαλύτερο ξένο άμεσο επενδυτή στη χώρα.
Διπλωματικές αποστολές
δεξιά|μικρογραφία| Πρεσβεία της Ισπανίας στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Ισπανια
Νασιντέ Γκιοζντέ Ντουρμούς
Η Νασιντέ Γκιοζντέ Ντουρμούς (τουρκικά: Naşide Gözde Durmuş,γεννηθείσα το 1985 στη Σμύρνη) είναι τουρκάλα επιστήμονας και γενετιστής.
Η έρευνά της επικεντρώνεται στη νανοτεχνολογία και τις εφαρμογές της μικροτεχνολογίας σε θέματα υγείας που απειλούν τον κόσμο, όπως ο καρκίνος και η αντίσταση στα αντιβιοτικά. Το MIT Technology Review την απαριθμεί στην κατηγορία των πρωτοπόρων στο φύλλο "Καινοτόμοι επιχειρηματίες Κάτω των 35 ετών", ως μια από τους 35 νέους ηγέτες μέσα στο 2015.
Βιογραφία
Η Ντουρμούς γεννήθηκε το 1985 στην Σμύρνη της Τουρκίας. Το 2003, ξεκίνησε τις προπτυχιακές της σπουδές στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής, με ειδίκευση στη Μοριακή Βιολογία και τη Γενετική. Αργότερα, έλαβε μια υποτροφία Φουλμπράιτ και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συνεχίσει τις σπουδές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπου έλαβε Μάστερ στη Μηχανική από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης το 2009, καθώς και ένα διδακτορικό δίπλωμα στη Βιοϊατρική τεχνολογία από το Πανεπιστήμιο Μπράουν το Μάιο του 2013.
Το 2014, έλαβε μια θέση ως μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Σήμερα, συνεχίζει την έρευνά της με τον Ρόναλντ Ου. Ντέιβις στο Κέντρο Τεχνολογίας Γονιδιώματος του Πανεπιστημίου Στάνφορντ και στην Ιατρική Σχολή του Στάνφορντ. Το 2015, έχει αναγνωριστεί μεταξύ των "Κορυφαίων 35 Καινοτόμων επιχειρηματιών Κάτω των 35 ετών" (TR35), ως πρωτοπόρος στον τομέα της βιοτεχνολογίας και της ιατρικής, σύμφωνα με το MIT Technology Review.
Καριέρα
Το έργο της εστιάζει στην ανάπτυξη των εργαλείων νανοτεχνολογίας χαμηλού κόστους που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη διάγνωση και τη θεραπεία των ασθενειών, όπως για παράδειγμα μια γρήγορη μέθοδος για την ανίχνευση τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός κυττάρου, υποχρεώνοντάς τα να αιωρούνται σε ένα μαγνητικό πεδίο, δίνοντας την ικανότητα μέτρησης σε ένα μικρότερο χρονικό διάστημα για το πώς ένα μικρόβιο που ανταποκρίνεται σε ένα συγκεκριμένο φάρμακο, και τη δυνατότητα της διαφοροποίσης τα καρκινικά κύτταρα από τα υγιή.
Αναφορές
Κατηγορία:Τούρκοι επιστήμονες
Στέγη Προσφύγων και Μεταναστών Νοταρά
Η Στέγη Προσφύγων & Μεταναστών Νοταρά είναι ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος που δημιουργήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2015 με σκοπό να στεγάσει πρόσφυγες και μετανάστες τα χρόνια του μεταναστευτικού ζητήματος στην Ελλάδα (2015-σήμερα). Βρίσκεται στην οδό Νοταρά 26 στα Εξαρχεια στο εξαώροφο κτήριο του πρώην ΕΤΕΑΜ.
Δομή-Λειτουργία
Η Στέγη Προσφύγων & Μεταναστών Νοταρά λειτουργεί αποκλειστικά με εθελοντές που προσφέρουν  εθελοντική εργασία στον χώρο. Δεν υπάρχει καμία κρατική ή άλλη επίσημα θεσμοθετημένη χρηματοδότηση. Οι εθελοντές και οι μετανάστες που διαμένουν στο χώρο της Στέγης συναποφασίζουν για θέματα λειτουργίας του χώρου χωρίς να υπάρχει καμία ιεραρχία ή κάθετη οργάνωση. Η Στέγη ξεκίνησε με 39 κλίνες το 2015 και το 2016 έφτασε να φιλοξενεί 130 κλίνες. Από την αρχή της λειτουργίας της, οι εθελοντές κάλεσαν ιατρούς, κοινωνικούς λειτουργούς, νοσοκόμους και μεταφραστές να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, αναρτώντας καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις ανάγκες της Στέγης. Ήδη από το 2015 που άρχισε να λειτουργεί η Στέγη, αυτός ο τρόπος δικτύωσης οδήγησε στη δημιουργία ιατρείου-φαρμακείου, παιδότοπου , φροντιστηρίου εκμάθησης ελληνικής γλώσσας και υπηρεσιών μετάφρασης που παρέχονται σε εθελοντική βάση.
Εμπρηστική Επίθεση
Στις 24 Αυγούστου του 2016, η Στέγη Προσφύγων & Μεταναστών δέχτηκε εμπρηστική επίθεση από τους «εθνικοσοσιαλιστές μοναχολυκους». Με την εργασία των εθελοντών οι υλικές ζημιές γρήγορα αποκαταστάθηκαν.
Τα «οικιστικά κοινά»
Οι καταλήψεις δημοσίων κτηρίων το 2015 έδωσαν λύση στο πρόβλημα στέγασης χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων που κατέκλυσαν την Ελλάδα το 2015. Λειτουργώντας άμεσα και γρηγορότερα από τον κρατικό μηχανισμό, οι εθελοντές της Στέγης Προσφύγων & Μεταναστών Νοταρά κατάφεραν να περιθάλψουν σημαντικό μέρος ευάλωτων πληθυσμιακών ομάδων. Σύμφωνα με τον Bollier, το κράτος θα πρέπει να αναγνωρίσει και θεσμικά αυτές τις αυθόρμητες πρωτοβουλίες που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει μετακύλιση των ευθυνών του κράτους προς τις κοινότητες Τα «αστικά κοινά» όπως ονομάζονται οι αυθόρμητες πρωτοβουλίες των κοινοτήτων, λειτουργούν συμπληρωματικά με το κράτος και την αγορά. Οι ίδιοι οι κοινωνοί των εγχειρημάτων θέτουν τους κανόνες χωρίς ιεραρχική δομή μεταξύ τους και χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες στη λήψη αποφάσεων. Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ  ορίζει ως «κοινά» οποιονδήποτε δημόσιο χώρο οι πολίτες αναλάβουν δράση προσπαθώντας να επιλύσουν υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα . Τα «οικιστικά κοινά» που δημιουργήθηκαν από καταλήψεις δημοσίων χωρών έρχονται να απαντήσουν σε ένα υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα, αυτό της στέγασης. Οι διοργανωτές αυτών των πρωτοβουλιών συμμετέχουν ενεργά, αναλαμβάνοντας ουσιαστικές ευθύνες και περιφρουρώντας τον χώρο με την διαρκή παρουσία τους. Άλλη περίπτωση «οικιστικού κοινού» τα χρόνια της μεταναστευτικής κρίσης του 2015 είναι τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Τρεις Ιεράρχες (14ος αι) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Η εικόνα των Τριών Ιεραρχών του 14ου αι. μ.Χ εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Η εικόνα των Τριών Ιεραρχών είναι διαστάσεων 126Χ90 εκ. Πρόκειται για την σκαφάτη πίσω όψη μιας αμφιπρόσωπης εικόνας στην οποία οι Τριες Ιεράρχες εικονίζονται όρθιοι κατ΄ενώπιον φορώντας μονόχρωμα φελόνια, και κρατώντας κλειστά ευαγγέλια. Τον Χρυσόστομο στο μέσο πλαισιώνουν ο Γρηγόριος αριστερά και ο Βασίλειος δεξιά. Οι σταυροί των ωμοφορίων τους απολήγουν σε μονογράμματα, όπως Φ(ως)Χ(ριστου)Φ(αίνει)Π(άσι), ενώ τα κατάκοσμα επιγονάτιά τους έχουν καμπύλη απόληξη.
Η παράσταση των Τριών Ιεραρχών αποκαλύφθηκε μετά την απομάκρυνση επιζωγράφισης του 18ου αι.με το ίδιο θέμα που κάλυπτε το αρχικό στρώμα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Νικόλαος Φαρμακόπουλος
Ο Νικόλαος Φαρμακόπουλος (1855 - 1938) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Φαρμακόπουλου και της Μαριορής Δεληγιάννη, αδελφής του Θεόδωρου Δεληγιάννη και μέλους της οικογένειας Δεληγιάννη. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος, Θεόδωρος, Ιωάννης, διπλωμάτη, και Τάκης. Είχε σπουδάσει νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος Ναυπλίου. Εξελέγη βουλευτής Άργους στις εκλογές του 1895 και επανεξελέγη βουλευτής Ναυπλίας σε αυτές του 1902.
Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας μονομάχησε με τον βουλευτή Βάλτου, Ιωάννη Στάικο, τον οποίο και τραυμάτισε στο πόδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ναυπλίας Κατηγορία:Βουλευτές Άργους
Μπαγιάν
Το μπαγιάν (бая́н) είναι είδος χρωματικού ακορντεόν με κουμπιά που αναπτύχθηκε στη Ρωσία στις αρχές του 20ου αιώνα. Πήρε το όνομα του από τον βάρδο Μπογιάν, ο οποίος έζησε τον 11ο αιώνα.
Χαρακτηριστικό
αριστερά|μικρογραφία|128x128εσ|Χρωματικό σύστημα κουμπιών (τύπος Β), ο οποίος είναι γνωστός κυρίως με την ονομασία Σύστημα της Μόσχας. Τα περισσότερα ρώσικα μπαγιάν ακολουθούν αυτό το σύστημα. αριστερά|μικρογραφία|128x128εσ|"Δυτικοευρωπαϊκό", σύστημα χρωματικών κουμπιών (τύπος Γ) Το μπαγιάν διαφέρει από τα δυτικά χρωματικά ακορντεόν κουμπιών σε μερικές λεπτομέρειες της κατασκευής:
Οι διαφορές στην εσωτερική κατασκευή δίνουν στο μπαγιάν μια διαφορετική χρώμα τόνου από τα δυτικά όργανα, ενώ το μπάσο έχει πολύ πληρέστερο ήχο. Λόγω της εμβέλειας και της καθαρότητας του τόνου του μπαγιάν, τα μπαγιάν είναι συχνά το όργανο επιλογής για τους βιρτουόζους του ακορντεόν που παίζουν κλασική και σύγχρονη κλασική μουσική. Δύο σοβιετικοί συνθέτες νοτών που έγραφαν συνθέσεις για μπαγιάν είναι οι Βλαντισλάβ Ζολοτάριοφ και Σοφία Γκουμπαϊντουλίνα. Ο Σλοβάκος συνθέτης Πέτερ Μαχάιντικ συνέθεσε το Κοντσέρτο για δύο Μπαγιάν και Ορχήστρα, το οποίο πρωτοπαίχτηκε από το Acco Duo (Μίραν Βαουπότιτς και Ιβάνα Λέβακ-Βαουπότιτς), με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Πομοριανής Φιλαρμονικής υπό τον Αλεξάντερ Γκρεφ, στη Φιλαρμονική Παντέρεφσκι στο Μπίντγκοστς της Πολωνίας στις 4 Ιουνίου 2009. Ο Ρώσος δεξιοτέχνης μπαγιάν Στας Βεγκλέφσκι έχει κάνει πρεμιέρα σε σύγχρονα έργα των Γιεχούντα Γιανάι, Άντονι Γκάλα-Ρίνι και Γουίλιαμ Σούσμαν.
Πηγή
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γεώργιος Βρατσάνος
Ο Γεώργιος Βρατσάνος ήταν Έλληνας ναυτικός και μέλος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Καταγωγή
Ο Γεώργιος Βρατσάνος καταγόταν από μεγάλη ναυτική οικογένεια των Ψαρών και ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας.Ήταν αδελφός του γνωστού Δημήτριου Βρατσάνου ο όποιος κατά την πραγματοποίηση της σφαγής των Ψαρών ήταν δημογέροντας του προαναφερόμενου νησιού και σκοτώθηκε μαζί με άλλους κατοίκους στο φρούριο Παλιόκαστρο.
Σταδιοδρομία
Όπως και πολλά μελή της οικογενείας του, έτσι και ο Γεώργιος Βρατσάνος αφού έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας εντάχθηκε στον αγώνα έναντι των Τούρκων, κυρίως συμμετέχοντας σε ναυμαχίες στο πλευρό του φημισμένου Κωνσταντίνου Κανάρη [γνωστός ως και Μπουρλοτιέρης ]
Η Ναυμαχία της Τενέδου
Τον Οκτώβριο του 1822, μαζί με τον Κανάρη, επιτέθηκαν εναντίον του τουρκικού στόλου στην Τένεδο. Ο Κανάρης κατάφερε να κάψει την αντιναυαρχίδα του τουρκικού στόλου και ο Γεώργιος Βρατσάνος αποπειράθηκε να κάψει τη ναυαρχίδα. Συγκεκριμένο, στο προαναφερόμενο πλοίο ο Βρατσάνος κατείχε τον τίτλο του πηδαλιούχου. Συγκεκριμένα, ο Αντωνίου πλησίασε και κόλλησε το πυρπολικό του σε ένα άλλο δίκροτο ή κατ’ άλλους στη ναυαρχίδα του οθωμανικού στόλου. Έγινε, όμως, αντιληπτό από τους Τούρκους, οι οποίοι το απομάκρυναν εσπευσμένως. Φαίνεται ότι το φλεγόμενο πυρπολικό παρασύρθηκε από τον άνεμο και πλησίασε προς την καιόμενη υποναυαρχίδα της οποίας το πλήρωμα είχε επιβιβασθεί στις βάρκες για να γλυτώσει.Τα μελή του ελληνικού πληρώματος αγκυροβόλησαν ασφαλώς στη Σκύρο όπου οι κάτοικοι του νήσου τους υποδεχτήκαν με τιμές. Αντιθέτως, το τούρκικο απομακρύνθηκε γρήγορα από την τοποθεσία και κατευθύνθηκε στα Δαρδανέλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821‎