cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Γιάννουλης
Ο δήμος Γιάννουλης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.022 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Γόννων
Ο δήμος Γόννων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.119 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ελασσόνας
Ο δήμος Ελασσόνας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 12.056 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ενιππέα
Ο δήμος Ενιππέα έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.526 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ευρυμενών --
Ο δήμος Ευρυμενών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.428 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Κάτω Ολύμπου
Ο δήμος Κάτω Ολύμπου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.375 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Κοιλάδας
Ο δήμος Κοιλάδας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.305 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Κραννώνος
Ο δήμος Κραννώνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.274 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Λακέρειας
Ο δήμος Λακέρειας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.763 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Λιβαδίου
Ο δήμος Λιβαδίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.187 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Μελίβοιας
Ο δήμος Μελίβοιας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.472 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ναρθακίου
Ο δήμος Ναρθακίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.781 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κοντέ-αν-Μπρι
Το Κοντέ-αν-Μπρι (γαλλ. Condé-en-Brie) είναι κοινότητα της Γαλλίας που ανήκει στο διαμέρισμα του Αιν (Aisne), στην περιφέρεια της Πικαρδίας (Picardie) της Βόρειας Γαλλίας. Βρίσκεται σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από το Παρίσι και έχει πληθυσμό περίπου 600 κατοίκων.
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Νέσσωνος
Ο δήμος Νέσσωνος έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.486 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κοντέ-αν-Μπρι
Βρίσκεται στη θέση ενός πανάρχαιου οικισμού και κατοικείτο από το 500 π.Χ. Ο οικισμός γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και ήταν εμπορικό σταυροδρόμι λόγω της θέσης του, στη συμβολή των παραποτάμων Συρμελέν (Surmelin) και Ντυί (Dhuys) του ποταμού Μάρνη. Είναι γνωστό για το περίφημο κάστρο του, η ιστορία του οποίου είναι συνδεδεμένη με την οικογένεια Κουσί. Ο λόρδος του Κουσί Ενγερράνδος Β΄ (γαλλ. Enguerrand III de Coucy) άρχισε την κατασκευή του κάστρου στα τέλη του 12ου αιώνα, με τείχος πάχους δύο μέτρων και καπνοδόχους υπό τη μορφή πύργου. Η τελευταία απόγονος του, Μαρία του Κουσί, το μεταβίβασε μέσω του γάμου της στην κομητεία του Μπάρι και στην συνέχεια πέρασε στον Οίκο του Λουξεμβούργου.
Στην ιδιοκτησία των Βουρβόνων
Η τελευταία απόγονος Μαρία του Λουξεμβούργου με τον γάμο της με τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ (1487) κληροδότησε τον πύργο στους Βουρβόνους. Εκεί εγκαταστάθηκε ο εγγονός της Λουδοβίκος των Βουρβόνων θείος του μετέπειτα βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄, ως πρίγκηπας του Κοντέ. Ο καρδινάλιος των Βουρβόνων ξανάκτισε το κάστρο σε αναγεννησιακούς ρυθμούς του 16ου αιώνα, ήταν ένα από τα ισχυρότερα Γαλλικά φρούρια και οι κάτοχοί τους ήταν αρχηγοί της Γαλλικής Προτεσταντικής μερίδας, μετά τον προσηλυτισμό του Λουδοβίκου Α΄ του Κοντέ στον Προτεσταντισμό. Το διάστημα 1711 - 1719 δημεύτηκε από στρατεύματα του Γάλλου βασιλέα Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Νίκαιας
Ο δήμος Νίκαιας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.540 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κοντέ-αν-Μπρι
Στην ιδιοκτησία των Βουρβόνων
Κατά σειρά οι πρίγκιπες του Κοντέ ήταν:
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Ολύμπου
Ο δήμος Ολύμπου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.588 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κοντέ-αν-Μπρι
Στην ιδιοκτησία των Βουρβόνων
Με τον θάνατο του τελευταίου πρίγκηπα Λουδοβίκου Ερρίκου Β΄ χωρίς απογόνους το δουκάτο πέρασε στον βασιλικό Οίκο της Ορλεάνης.
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Πλατυκάμπου
Ο Δήμος Πλατυκάμπου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.292 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κοντέ-αν-Μπρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Διοικητική διαίρεση νομού Λάρισας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Δήμος Πολυδάμαντα
Ο δήμος Πολυδάμαντα έχει (πραγματικό) πληθυσμό 6.412 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Ποταμιάς
Ο δήμος Ποταμιάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.065 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Σαρανταπόρου
Ο δήμος Σαρανταπόρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.588 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Τυρνάβου
Ο δήμος Τυρνάβου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 16.900 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Φαρσάλων
Ο δήμος Φαρσάλων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.088 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κοινότητα Αμπελακίων
Η κοινότητα Αμπελακίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 510 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κοινότητα Βερδικούσσας
Η κοινότητα Βερδικούσσας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.236 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κοινότητα Καρυάς
Η κοινότητα Καρυάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.086 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Κοινότητα Τσαριτσάνης
Η κοινότητα Τσαριτσάνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.507 κατοίκους και περιλαμβάνει:
Ταινία τρόμου
Οι ταινίες τρόμου είναι είδος ταινιών, που δημιουργούνται με σκοπό να προκαλέσουν στο θεατή φόβο, αποστροφή ή τρόμο του αγνώστου. Στα πρώτα χρόνια του κινηματογράφου, τα σενάρια των ταινιών τρόμου εμπνέονταν από χαρακτήρες βασισμένους σε ιστορίες της κλασσικής λογοτεχνίας του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, του Μπραμ Στόκερ, και της Μαίρη Σέλλεϋ. Το είδος αυτό έχει αντέξει στο χρόνο εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Το μακάβριο και το υπερφυσικό είναι συχνά θέματα. Το είδος αυτό μοιράζεται κοινά στοιχεία με τα είδη της φαντασίας, του υπερφυσικού και του θρίλερ.
Οι ταινίες τρόμου στοχεύουν συχνά στην ενεργοποίηση των εφιαλτών, των φόβων, των μεταστροφών και του τρόμου των θεατών. Η πλοκή αυτών των ταινιών συνήθως αφορά σε και εμπεριέχει στοιχεία από εξωγήινους, βαμπίρ, αίμα, βασανιστήρια, άγρια ζώα, φυσικές καταστροφές, λυκανθρώπους, ζόμπι, μούμιες, τέρατα, κατά συρροή δολοφόνους, ψυχοπαθείς, κανίβαλους, πνεύματα, δαίμονες, σατανισμό, φαντάσματα, μάγισσες, και άλλους χαρακτήρες που μπορούν να προκαλέσουν φόβο.
Υποκατηγορίες του είδους αυτού είναι οι εξής: ταινίες τρόμου-δράσης, κωμωδίες-τρόμου, σωματικού τρόμου, καταστροφής-τρόμου, εορταστικές-τρόμου, δραματικές-τρόμου, ψυχολογικού τρόμου , επιστημονικής φαντασίας-τρόμου, σλάσερ-τρόμου, υπερφυσικές-τρόμου, γκόθικ-τρόμου, φυσικού τρόμου , ζόμπι-τρόμου, πρώτου πλάνου-τρόμου και εφηβικές-τρόμου.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα
Μερικές από τις πιο κλασικές ταινίες τρόμου είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη
Ούγκο Λόπες-Γκατέλ Ραμίρες
Ο Ούγκο Λόπες-Γκατέλ Ραμίρες (ισπανικά: Hugo López-Gatell Ramírez, γεν. Πόλη του Μεξικού, 22 Φεβρουαρίου 1969) είναι μεξικανός επιδημιολόγος, ερευνητής, καθηγητής και δημόσιος αξιωματούχος. Από την 1η Δεκεμβρίου 2018, είναι επικεφαλής της Υπεύθυνης Γραμματείας Πρόληψης και Προώθησης της Υγείας, στο Υπουργείο Υγείας του Μεξικού.
Ο Λόπες-Γκατέλ σπούδασε στο Κολέγιο Μαδρίδ. Αργότερα εισήλθε στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, όπου αποφοίτησε ως γιατρός το 1994. Έχει ειδικότητα στην εσωτερική ιατρική, μεταπτυχιακό στις ιατρικές, οδοντιατρικές και ιατρικές επιστήμες. Κατά τη μεταδιδακτορική του υποτροφία, πραγματοποίησε μια προοπτική μελέτη της επίδρασης της φυματίωσης στην επιβίωση ανδρών που έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV, η οποία δημοσιεύθηκε ως άρθρο το 2008. Από την 1η Δεκεμβρίου 2018, και επί του παρόντος, κατέχει τη θέση του επικεφαλής της Υπεύθυνης Γραμματείας Πρόληψης και Προώθησης της Υγείας του Υπουργείου Υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί επιστήμονες
Bazmavep
Το Bazmavep (Pazmaveb στα Δυτικά αρμενικά, Բազմավէպ, "Πολυιστορία") είναι επιστημονικό περιοδικό που καλύπτει αρμενικές μελέτες. Δημοσιεύεται από το Μεχιταρικό μοναστήρι στο Σαν Λάζαρο ντέλι Αρμένι στη Βενετία της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Χ. Χιούσεν, είναι το πρώτο αρμενικό επιστημονικό περιοδικό. Είναι η μακροβιότερη αρμενική δημοσίευση που εκδίδεται ακόμα.
Το περιοδικό δημιουργήθηκε από τους Γκάμπριελ Αϊβαζόφσκι και Γκεβόντ Αλισάν το Μάιο του 1843 με την αρχική πρόθεση της δημοσίευσης για τρία χρόνια. Ο Αϊβαζόφσκι και ο Αλισάν ήταν οι πρώτοι αρχισυντάκτες (1843-48 και 1849-51).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγμα των Μεχιταριστών Πατέρων
Δορκάδιον του Σκοπόλι
Το Δορκάδιον του Σκοπόλι (Dorcadion scopolii) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Lamiinae. Το γένος Dorcadion σύμφωνα με μερικούς ειδικούς σήμερα διαιρείται σε διάφορα γένη, και τότε το «Δορκάδιον του Σκοπόλι» είναι συνώνυμο με το Πεδεστρεδορκάδιον του Σκοπόλι (Pedestredorcadion scopolii).
Από το γένος Πεδεστρεδορκάδιον του Σκοπόλι αναφέρονται στην Ευρώπη πάνω από 90 διάφορα είδη, από τα οποία στην Ελλάδα συναντούμε πάνω από 60 είδη (aeginasum, (albosuturale), amphissae, arcadium, arenaroides, atritarse, atticum, borisi, bravardi, breuningi, buresi, chrysochroum, corcyricum, divisum, emgei, epirensi, equestre, (etruscum), eugeniae, ferruginipes, funestum, gallipolitanum, granigerum, heldreichii, insulare, joanninae, kozanii, krueperi, kykladicum, lamiae, lianokladii, lineatocolle, ljubetense, lugubre, margheritae, meschniggi, minutum, nemeense, obenbergeri, olympicola, ossae, parnassi, peloponnesicum, pilosellum, pilosipenne, pindicum, pseudolineatocolle, pseudolugubre, regulare, sapkaianum, scopolii, (septemlineatum), stephaniae, subjunctum, taborkyi, tassii, tauricum, taygetanum, thessalicum, tuleskovi, veluchense, veluchianum, wewalkai, xerophilum, zanteanum). Αυτός ο μεγάλος αριθμός ειδών οφείλεται στο γεγονός, πως τα έντομα αυτά δεν μπορούν να πετούν και απομονωμένα στις διάφορες γεωγραφικές περιοχές όπως στα όρη ή στα νησιά εξελίχτηκαν διαφορετικά και έγιναν ενδημικά με μικρές περιοχές εξαπλώσεως. Αυτό γίνεται ορατό και από μερικά ονόματα, όπως πίντικουμ, ταϋγκετάνουμ, τάσσιι, τεσσάλικουμ, παρνάσσι, άττικουμ κ.α. Βέβαια τα είδη μοιάζουν πολύ μεταξύ τους και πολλές φορές μπορούν να ξεχωριστούν μόνο με την εξέταση των γεννητικών οργάνων τους.
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο αποκτά μήκος από μόνο 10 έως 13 χιλιοστόμετρα. Το σώμα είναι μαύρο, αλλά σκεπασμένο από πολύ κοντό σκούρο και άσπρο τρίχωμα. Για αυτό το λόγο φαίνεται ως χρώμα «ζέβρα». Η μεσαία άσπρη ή κιτρινωπή  κρεμ λωρίδα ξεκινάει στο κεφάλι και διατρέχει το πρόνωτο και τη ραφή των ελύτρων κατά μήκος. Βλέποντας από πάνω διακρίνουμε άλλες δυο λωρίδες σε κάθε έλυτρο. Η εσωτερική λωρίδα τρέχει παράλληλα στη ραφή, η έξω λωρίδα είναι λίγο κυρτή και ακολουθεί την οπτική πλευρική άκρη των ελύτρων, όπως φαίνονται από πάνω. Οι αληθινές πλευρικές άκρες των ελύτρων βρίσκονται πια στην κάτω πλευρά του σώματος. Είναι επίσης άσπρες, αλλά οι σχετικές λωρίδες φαίνονται μόνο από την πλευρά (Εικ. 1). Τα στοματικά μόρια δείχνουν όρθια προς τα κάτω. Οι παχιές κεραίες είναι νηματοειδείς και συνίστανται από ένδεκα άρθρα. Όπως κατά κανόνα στα Cerambycidae το δεύτερο άρθρο είναι αρκετά μικρό. Το τρίτο άρθρο της κεραίας είναι μικρότερο από το πρώτο (Εικ. 2 ). Τα ακόλουθα άρθρα των κεραιών γίνονται όλο και πιο στενά. Στα θηλυκά οι κεραίες δεν φτάνουν το μισό των ελύτρων, στα αρσενικά είναι λίγο μακρύτερες. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς και περιλαμβάνουν την βάση των κεραιών από πίσω. Στην κορυφή του κεφαλιού οι άκρες των οφθαλμών (πράσινο βέλος στην Εικ. 4) είναι πιο κοντά η μία από την άλλη, παρά οι βάσεις των κεραιών. Η πρώτη πλάκα της κεφαλικής κάψας, ο κλυπαίος ( Εικ. 4 δεξιά κόκκινο), θολώνεται προς τα μπροστά και δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τη βάση της άνω γνάθου (Εικ. 4, δεξιά κίτρινο), αλλά πιο μπροστά.
Το πρόνωτο έχει από ένα ισχυρό αγκάθι σε κάθε πλευρά του. Τα έλυτρα συμφύονται  μεταξύ τους. Τα πόδια είναι ισχυρά. Οι ταρσοί είναι  ψευδοτετραμερείς, καθώς το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο.
Βιολογία
Η προνύμφη αναπτύσσεται στο έδαφος. Τα έντομα αυτά, τρώνε τις ρίζες διάφορων αγρωστοειδών και άλλων ποωδών φυτών. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί ένα χρόνο. Τα ακμαία γίνονται ορατά κατά την άνοιξη. Κινούνται σε ανοικτές περιοχές στο έδαφος.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής του Δορκάδιον του Σκοπόλι είναι πολύ μεγαλύτερος απ´ότι στα περισσότερα άλλα είδη του γένους. Περιορίζεται όμως στην Ανατολική Ευρώπη και την ανατολική Νότια Ευρώπη. Τα βόρεια σύνορα του χώρου διαμονής διατρέχουν την  Τσεχία,  τη Σλοβακία, και την Ουκρανία. Τα δυτικά σύνορα βρίσκονται στην Ουγγαρία, την Κροατία και τη Σλοβενία. Στη Νότια Ευρώπη συναντάμε το είδος στην Ελλάδα και τις βόρειες γειτονικές χώρες της με εξαίρεση την Αλβανία.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Το La Borda Project
Το La Borda περικλείει μια κοινότητα πενήντα ανθρώπων, όλων των ηλικιών, που σχετίζονται με το έργο στον ομώνυμο χώρο στο Can Batlló της Καταλονίας. Ο κύριος σκοπός του La Borda είναι να παρέχει αξιοπρεπή, κοινωνική, προσιτή και οικολογικά βιώσιμη στέγαση στα μέλη του συνεταιρισμού και, ταυτόχρονα, να προωθεί τις σχέσεις μεταξύ των γενεών και την κοινωνική ένταξη. Εν ολίγοις, προσβλέπει ως εγχείρημα σε μια δίκαιη κατανομή της παραγωγής, της στέγασης και της οικιστικής φροντίδας, ενώ παράλληλα ως κοινότητα βασίζεται στις αξίες της φεμινιστικής και αλληλέγγυας οικονομίας. (La Borda, 2021α ).
Ίδρυση
Η ίδρυσή του έγινε στις 30 Νοεμβρίου του 2015, με τη σύσταση μίσθωσης από το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης υπέρ της κοινότητας του La Borda, ενός οικοπέδου που βρίσκεται στην οδό Constitució - στο Can Batlló - με τον χαρακτηρισμό του ως «κρατικά επιδοτούμενη κατοικία (HPO)». Παραχωρήθηκε έτσι το δικαίωμα στέγασης στα μέλη της κοινότητας με διάρκεια 75 χρόνια, συνεπάγοντας την καταβολή ετήσιου τέλους (La Borda, 2021β ).
Ο επίσημος χαρακτηρισμός της γης ως «κρατικά επιδοτούμενη κατοικία (HPO)» συνεπάγεται ότι τα υποψήφια / υφιστάμενα μέλη δεν μπορούν να υπερβούν το μέγιστο προκαθορισμένο εισόδημα για να μπορούν να επωφεληθούν από το δικαίωμα χρήσης ενός διαμερίσματος στον εν λόγω συνεταιρισμό. Επίσης, συνεπάγεται ότι υπάρχει ένα μέγιστο τέλος χρέωσης για τη στέγαση, προκειμένου να επιτρέπεται να έχουν πρόσβαση φτωχοί άνθρωποι στο La Borda, καθώς αυτό αποτελεί έναν από τους κύριους σκοπούς του συνεταιρισμού. (La Borda, 2021β ).
Σκοποί εγχειρήματος
Ειδικότερα, οι σκοποί του La Borda Project περιλαμβάνουν τα εξής (La Borda, 2021α ):
• Η εξασφάλιση πρόσβασης σε προσιτές και αξιοπρεπείς κατοικίες.
• Η αποφυγή κερδοσκοπικών χρήσεων των κατοικιών.
• Η ανάπτυξη ενός νέου μοντέλου παραγωγής, διαχείρισης και ιδιοκτησίας κατοικιών.
• Η δημιουργία νέων μορφών συνύπαρξης, κοινωνικών σχέσεων και αυτοοργάνωσης της κοινότητας.
• Να γίνει ένα εναλλακτικό μοντέλο έναντι της παραδοσιακής δημόσιας στέγασης, που να είναι προσιτό στα άτομα με χαμηλά εισοδήματα.
• Η δημιουργία μιας αυτοδιαχειριζόμενης «γειτονιάς» στο Can Batlló, με βάση την κοινωνική δέσμευση και την ανάπτυξη ενός άλλου τρόπου δημιουργίας πόλεων.
• Η αξιοποίηση στο έπακρο των υπαρχόντων πόρων και η επαναχρησιμοποίηση αυτών με οικολογικό και βιώσιμο τρόπο.
Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι βασικοί πυλώνες του - εκτός της παραχώρησης χρήσης ως καθεστώς μίσθωσης - αποτελούν η αυτοδιαχείριση και η αυτο-ανάπτυξη μέσω ενός συνεταιρισμού κατοικιών, ο βιώσιμος και κοινοτικός τρόπος ζωής, καθώς και η κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία ως ιδεολογία (Cabré & Andrés, 2017 ).
Αυτοδιαχείριση και αυτο-ανάπτυξη
Το La Borda, στην ουσία, ορίζεται ως ένας μη κερδοσκοπικός συνεταιρισμός. Τα μέλη του κυβερνούν την οργάνωση μέσω της γενικής συνέλευσης, η οποία καθορίζει τις στρατηγικές και εγκρίνει και παρακολουθεί τα έργα που σχετίζονται με τη διαδικασία ανάπτυξης. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το έργο βασίζεται σε μια κοινή συμμετοχή πολιτών μεταξύ των υποστηρικτών του. Οι περισσότεροι εμπλεκόμενοι συμμερίζονται την άποψη ότι η στέγαση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα ή περιουσιακό στοιχείο, αλλά ως ανθρώπινο δικαίωμα και βασικό κοινό αγαθό. (Cabré & Andrés, 2017 ).
Παραχώρηση χρήσης ως καθεστώς μίσθωσης
Το La Borda εφαρμόζει ένα καθεστώς παραχώρησης μίσθωσης χρήσης για την κατανομή των οικιστικών μονάδων του. Αυτό το μοντέλο που είναι εμπνευσμένο από το μοντέλο Andel, αφήνει την ιδιοκτησία του κτιρίου στον συνεταιρισμό και παρέχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κάθε κατοικία σε κάθε νοικοκυριό μέσω μιας σύμβασης παραχώρησης χρήσης με αντάλλαγμα ένα τέλος εισόδου και μια μηνιαία πληρωμή. Οι κάτοικοι έχουν το απεριόριστο δικαίωμα να χρησιμοποιούν τις κατοικίες τους, εφόσον είναι μέλη του συνεταιρισμού. (Cabré & Andrés, 2017 ).
Βιώσιμη και κοινοτική ζωή
Το La Borda διαφέρει από την κύρια οικιστική ανάπτυξη, καθώς προωθεί ένα κοινόχρηστο μοντέλο διαβίωσης. Με την προώθηση της κοινοτικής ζωής μέσω κοινών εγκαταστάσεων και χώρων, το La Borda στοχεύει στη βελτιστοποίηση του χώρου και των πόρων του, ενθαρρύνοντας ταυτόχρονα την αλληλεπίδραση μεταξύ των κατοίκων. Αυτό επιτυγχάνεται με την ιεράρχηση του κοινού χώρου έναντι του ιδιωτικού χώρου κατοικίας. Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο του La Borda είναι η εστίασή του στη βιωσιμότητα τόσο όσον αφορά στις χαμηλές περιβαλλοντικές επιπτώσεις του κατασκευαστικού έργου, όσο και στη βιώσιμη χρήση του κτιρίου. (Cabré & Andrés, 2017 ).
Κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία
Το La Borda βασίστηκε στο πλαίσιο της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας. Η οικονομική δραστηριότητα που δημιουργεί, ωφελεί και συμβάλλει στην επέκταση αυτού του οικονομικού τομέα και των επιχειρήσεων που σχετίζονται με αυτόν. (Cabré & Andrés, 2017 ).
Το συνεργατικό μοντέλο στέγασης του La Borda
Σύμφωνα με τους Moulaert et al. (2005 ), το La Borda θα μπορούσε να οριστεί ως ένα κοινωνικά καινοτόμο μοντέλο, λόγω της ανταπόκρισής του στις κοινωνικές ανάγκες που σήμερα, δεν ικανοποιούνται από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Πρόκειται για ένα μοντέλο διακυβέρνησης από κάτω προς τα πάνω που ενθαρρύνει την αυξημένη κοινωνικοπολιτική ενδυνάμωση μεταξύ των μελών της (Cabré & Andrés, 2017 ).
Περιεχόμενο
Όσον αφορά στο περιεχόμενό του, τρία βασικά στοιχεία άνοιξαν ένα παράθυρο ευκαιρίας για το La Borda: η ισπανική κρίση στον τομέα της στέγασης του 2008, η εμφάνιση της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και η ύπαρξη ενός ισχυρού κινήματος γειτονίας που υποστηρίζει εναλλακτικά μοντέλα παροχής στέγασης. (Cabré & Andrés, 2017 ; Moulaert et al., 2005 ).
Χαρακτηριστικά
Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του συνεταιρισμού, το La Borda υιοθέτησε μια έκδοση του μοντέλου Andel που βασίζεται στη συμμετοχή των μελών και των εταίρων του στην κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία για την παροχή προσιτής στέγασης (Cabré & Andrés, 2017 ).
Επίσημη ιστοσελίδα
La Borda, επίσημη ιστοσελίδα, http://www.laborda.coop/
Πρόσθετες πηγές με πληροφορίες και οπτικό υλικό
Κατηγορία:Αστικά κοινά Κατηγορία:Καταλωνία
Μολδαβικό δημοψήφισμα (1994)
Στις 6 Μαρτίου 1994 έλαβε χώρα ένα δημοψήφισμα για τη συνέχιση της ανεξαρτησίας της χώρας στη Μολδαβία. Ξεκίνησε από τον πρόεδρο Μίρτσεα Σνέγκουρ. Αναφέρεται ως "Συνομιλία με τον λαό" (La sfat cu poporul), και εγκρίθηκε από το 97.9% των ψηφοφόρων.
Ερώτημα
"Θέλετε η Δημοκρατία της Μολδαβίας να αναπτυχθεί ως ανεξάρτητο και ενιαίο κράτος, στα σύνορα που αναγνωρίστηκαν την ημέρα ανακήρυξης της κυριαρχίας της Μολδαβίας, να προωθήσει μια πολιτική ουδετερότητας και να διατηρεί αμοιβαία ωφέλιμες οικονομικές σχέσεις με κάθε χώρα του κόσμου, καθώς και να εγγυάται στους πολίτες της ίσα δικαιώματα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο;"
Ζητήματα νομιμότητας
Το δημοψήφισμα οργανώθηκε από μια ειδικά δημιουργημένη για αυτό το σκοπό επιτροπή αφού η κεντρική εκλογική επιτροπή αρνήθηκε να αναμειχθεί στο δημοψήφισμα. Ωστόσο, η οργάνωση του ήταν σε αντίθεση με το νόμο περί δημοψηφισμάτων του 1992, ο οποίος δήλωνε ότι η Βουλή πρέπει να σχηματίσει μια επιτροπή του δημοψηφίσματος 60 μέρες πριν τη διεξαγωγή του, ενώ δεν πρέπει να λαμβάνουν χώρα δημοψηφίσματα στις 90 μέρες πριν ή μετά τις εκλογές (οι κοινοβουλευτικές εκλογές έλαβαν χώρα μια εβδομάδα νωρίτερα).
Επακόλουθα
Πολλά γνωστά πρόσωπα και μεγάλο μέρος του τύπου παρουσίασαν το δημοψήφισμα ως μια ισχυρή πνοή για το κίνημα υπέρ της επανένωσης της Ρουμανίας και της Μολδαβίας και στις δύο χώρες, παρόλο που το ερώτημα δεν αναφερόταν άμεσα στη Ρουμανία αλλά στην ανεξαρτησία. Αναφερόταν επίσης στην εδαφική ακεραιότητα, η οποία ήταν κύρια προκατάληψη λόγω της σύγκρουσης της Υπερδνειστερίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μολδαβία
Λεγκραντίτης
Ο λεγκραντίτης (αγγλ. legrandite) είναι αρσενικικό ορυκτό του ψευδαργύρου. Το όνομα τού αποδόθηκε προς τιμήν του Legrand, Βέλγου διευθύνοντος στο ορυχείο Flor de Peña του Μεξικού, ο οποίος και εντόπισε πρώτος το ορυκτό, το 1934.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι ασύνηθες δευτερογενές ορυκτό εμφανιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης ψευδαργυρούχων / αρσενικούχων αποθέσεων. Σπανιότερα έχει ανευρεθεί σε γρανιτικούς πηγματίτες. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αδαμίτης, ο παραδαμίτης, ο σκοροδίτης, ο σμιθσονίτης, ο φαρμακοσιδηρίτης και τα σπανιότερα λεϊτεΐτης και κετιγκίτης.
Κύριες περιοχές εμφάνισής του είναι στο Μεξικό (ορυχεία Flor de Pena στο Lampazos, Potosi στην Τσιχουάουα και Ojuela στο Mapimi), στο σύμπλεγμα Τσουμέμπ της Ναμίμπια, στο Sterling Hill του Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και τη Minas Gerais στη Βραζιλία. Αναφέρονται επίσης μερικές ήσσονες εμφανίσεις του σε άλλες χώρες.
Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου - Χριστιάνα, παραλία Θορικού, Βρυσάκη, εντός μεταλλευτικών απορριμμάτων.
Σημειώσεις
Λεγκραντιτης Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου
Φραγκοβούνι του Κάμπου Χίου
Περιοχή στα νοτιοανατολικά του Κάμπου της Χίου.
Ορίζεται δυτικά από την οδό που συνδέει την πόλη της Χίου με τα νοτιόχωρα (μαστιχοχώρια), βόρεια από τον ποταμό Κοκκαλά, νότια με το χωριό Θυμιανά (Ευφημιανά) ανατολικά με το λόφο που είναι το γυναικείο μοναστήρι του Αγίου Κωνσταντίνου.
Την Εποχή της Τουρκοκρατίας στην περιοχή ήταν εγκατεστημένα τα προξενεία των Ευρωπαϊκών χωρών και κατοικούσαν πολλοί καθολικοί. Σώζεται η εκκλησία '"Παναγιά η Καθολικιά".
Φ
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος, δανικά Frederik Vilhelm, γερμ. Friedrich Wilhelm (4 Ιανουαρίου 1785 - 17 Φεβρουαρίου 1831) από τον Οίκο του Μπεκ/Γκλύξμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (25 Μαρτίου 1816 - 6 Ιουλίου 1825) και μετά του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (6 Ιουλίου 1825 - 17 Φεβρουαρίου 1831).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λίντεναου της Ανατολικής Πρωσίας και ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Καρόλου Λουδοβίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και της Φρειδερίκης, κόρης του Καρόλου Λεοπόλδου κόμη του Σλίμπεν.
Το 1804 εστάλη στη Δανία, όπου έγινε αξιωματικός στον Δανικό στρατό κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Νυμφεύτηκε τη Λουίζα Καρολίνα, η οποία ήταν εξαδέλφη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας και αδελφή της συζύγου αυτού Μαρίας.
Το 1816 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1779 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Ερρίκος Γουλιέλμος, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ· ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου του και τον διαδέχθηκε ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας, ο οποίος παραχώρησε το Γκλύξμπουργκ στον Φρειδερίκο Γουλιέλμο. Στις 6 Ιουλίου 1825 ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος άλλαξε τον τίτλο του από δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ σε δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Απεβίωσε το 1831 στο κάστρο Γκόττορπ του Σλέσβιχ, σε ηλικία 46 ετών. Τον διαδέχθηκαν οι δύο πρώτοι γιοί του Κάρολος (που απεβίωσε άτεκνος) και Φρειδερίκος, που συνέχισε τον κύριο κλάδο του Οίκου (των δουκών του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ). Ο τέταρτος γιος του, Χριστιανός Θ΄ ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής του Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας και έτσι έγινε διάδοχός του και ιδρυτής του κλάδου των Γκλύξμπουργκ-Δανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1810 τη Λουίζα Καρολίνα, κόρη του Καρόλου, πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα  :
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Ρογέριος ο του Τακουπέρτου
Ο Ρογέριος (ή Ρογέρης) ο του Τακουπέρτου ήταν Νορμανδός μεγιστάνας, που αυτομόλησε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπου εισήλθε στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (1081-1118). Ήταν γιος του Δαγοβέρτου.
Βιογραφία
Ο Ρογέριος ήταν συμπολεμιστής του Ροβέρτου Γυισκάρδου με τον οποίο πήρε μέρος στην νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας. Το 1080/1081 ο Γυισκάρδος ετοιμαζόταν να διασχίσει την Αδριατική και να εισβάλει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο Ρογέριος αυτομόλησε στους Βυζαντινούς και ενημέρωσε τον αυτοκράτορα, Αλέξιο Α΄ Κομνηνό, για τις προετοιμασίες των Νορμανδών. Η ενέργεια του Ρογέριου ανάγκασε και τον αδελφό του, Ραούλ, να αναζητήσει καταφύγιο στη βυζαντινή αυλή. Ο Ραούλ έγινε ο πρόγονος της Οικογένειας Ραούλ / Ράλλης.
Τόσο η Άννα Κομνηνή, στην Αλεξιάδα, όσο και ο Νικόλαος Καλλικλέους, σε ένα εγκώμιο που γράφηκε για την κηδεία του Ρογέριου, αναφέρουν τη μετέπειτα καριέρα του υπό τον Αλέξιο Α': λαμβάνει το αξίωμα του σεβαστού, πολέμησε με τον αυτοκράτορα κατά των Πετσενέγων, τους Σελτζούκους, καθώς και κατά των Νορμανδών. Το 1098 μαζί με τον αδελφό του Ραούλ, υπηρέτησαν ως πρεσβευτές στον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, και κατά τη διάρκεια της εισβολής του Βοημούνδου στα Βαλκάνια το 1108 είχε χρησιμοποιηθεί ως απεσταλμένος και όμηρος κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ των Νορμανδών και της Αυτοκρατορίας. Αργότερα, ήταν ένας από τους υπογράφοντες της συνθήκης της Ντεβόλ που έληξε τις εχθροπραξίες μεταξύ του Βοημούνδου και του Βυζαντίου.
Τόσο οι βυζαντινοί όσο και οι δυτικοί χρονικογράφοι εξήραν τον Ρογέριο για την ανδρεία και για την ευγλωττία του.
Οικογένεια
Ο Ρογέριος νυμφεύτηκε μια άγνωστη γυναίκα της οικογένειας των Δαλασσηνών, η οποία ήταν στενά συνδεδεμένη με την αυτοκρατορική δυναστεία των Κομνηνών. Είχε τουλάχιστον έναν επιβεβαιωμένο γιο, τον καίσαρα Ιωάννη Ρογέριο Δαλασσηνό. Ένα άλλο μέλος της οικογένειας, ο σεβαστός Κωνσταντίνος Ρογέριος, ήταν σύγχρονος του Ιωάννη και υπηρέτησε υπό τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνό (1118 - 1143), αλλά η ακριβής σχέση του με τον Ρογέριο είναι άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινονορμανδοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Οικογένεια Ραούλ Κατηγορία:Σεβαστοί
Καλοήθης υπερπλασία προστάτη
Η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ) είναι μια καλοήθης αύξηση του μεγέθους του προστάτη. Η ΚΥΠ οφείλεται σε αύξηση του αριθμού των επιθηλιακών κυττάρων και των κυττάρων του στρώματος με αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων, αρκετά διακριτών οζιδίων στη μεταβατική ζώνη του προστάτη. Όταν είναι αρκετά μεγάλα, τα οζίδια προβάλλουν στην ουρήθρα και αυξάνουν την αντίσταση στη ροή των ούρων από την κύστη. Αυτό συνήθως αποκαλείται απόφραξη. Η αύξηση στην αντίσταση έχεις ως αποτέλεσμα ως εξωστήρας μυς της κύστης να δουλεύει περισσότερο με αποτέλεσμα την σταδιακή υπερτροφία, αστάθεια ή ατονία του μυ της κύστης. Αν και τα επίπεδα προστατικού αντιγόνου (PSA) μπορεί να είναι ανεβασμένα λόγω φλεγμονής και του αυξημένου όγκου του οργάνου, η ΚΥΠ δεν οδηγεί σε καρκίνο ή σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρολογία Κατηγορία:Ανδρολογικές παθήσεις
Ariane
thumb|Εκτόξευση πυραύλου Ariane 4 Το Ariane είναι σειρά ευρωπαϊκών μη στρατιωτικών αναλώσιμων οχημάτων εκτόξευσης για χρήση στο διάστημα. Το όνομα προέρχεται από τη γαλλική ορθογραφία του μυθολογικού χαρακτήρα Αριάδνη. Η Γαλλία πρότεινε για πρώτη φορά το σχέδιο Ariane και συμφωνήθηκε επίσημα στα τέλη του 1973 μετά από συζητήσεις μεταξύ Γαλλίας, Γερμανίας και ΗΒ. Το έργο ήταν η δεύτερη προσπάθεια της Δυτικής Ευρώπης να αναπτύξει τον δικό της εκτοξευτή μετά το αποτυχημένο έργο Europa. Το έργο Ariane είχε την κωδική ονομασία L3S (η γαλλική συντομογραφία του εκτοξευτή αντικατάστασης τρίτης γενιάς).
Κατηγορία:Πύραυλοι
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2005-2006
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2005-06 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου 2005 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 18 Μαρτίου 2006 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Κλειστό Στάδιο Γαλατσίου, στην Αθήνα, με αντιπάλους τον Γ.Σ. Αμαρουσίου και τον Παναθηναϊκό. Στην ημιτελική φάση η πρόκριση κρίθηκε σε διπλά ματς, ενώ δεν διεξήχθη φάιναλ-φορ. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για ένατη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Πηγές
2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2006
Ρομποτικό διαστημόπλοιο
thumb|right|Σημεία προσσελήνωσης των προγραμμάτων [[Λούνα, Surveyor και Apollo.]]
Διαστημικό εξερευνητικό όχημα ονομάζουμε μια μη επανδρωμένη διαστημική αποστολή. Εν αντιθέσει με τους τεχνητούς δορυφόρους, οι διαστημικές συσκευές δεν έχουν πάντα κάποια κυκλική ή ελλειπτική τροχιά γύρω από κάποιο ουράνιο σώμα.
Είδη διαστημικών συσκευών
Ανάλογα με τον σκοπό που εκπληρώνουν, διακρίνουμε τα εξής είδη διαστημικών συσκευών:
Ουάιτ Χάουζ (Τζαμάικα)
Το Ουάιτ Χάουζ (αγγλικά: White House) είναι οικισμός της ενορίας του Ουεστμόρλαντ, στην Τζαμάικα. Αριθμώντας 3,490 κατοίκους το 2012, αποτελούσε τον τρίτο οικισμό με τον σημαντικότερο πληθυσμό του Ουεστμόρλαντ (μετά τη Σαβάννα-λα-Μαρ και το Γκρέιντζ Χιλ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενορία του Ουεστμόρλαντ Κατηγορία:Πόλεις της Τζαμάικας
Νίκος Νικολόπουλος
Έχει γίνει γνωστός για τον έντονο λόγο και την εναντίωση του προς τους δανειστές του Ελληνικού κράτους, καταψηφίζοντας τα πρώτα δύο μνημόνια, όμως υπερψήφισε το τρίτο. Η ρητορική του έχει χαρακτηριστεί ως λαϊκιστική, ενώ κάποιες από τις θέσεις του έχουν χαρακτηριστεί ομοφοβικές  και ακροδεξιές.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Νίκος Νικολόπουλος γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1958 στην Πάτρα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Κοινωνική Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και στην Ανωτέρα Σχολή Στελεχών Επιχειρήσεων. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας και στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι υποψήφιος διδάκτωρ στην Οικονομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Ιδιώτευσε ως οικονομικός σύμβουλος και ανέπτυξε σημαντική εκδοτική δραστηριότητα. Υπήρξε ιδρυτής και εκδότης του περιοδικού Νέος Λόγος και άλλων εντύπων. Την περίοδο 2007-2009 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων.
Είναι παντρεμένος με την Αναστασία Μανωλοπούλου και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, είναι ιδιοκτήτης 50 ακινήτων.
Πολιτική σταδιοδρομία
Την περίοδο 1990-1993 διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, ενώ έχει χρηματίσει τακτικό μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης (2004-2007), τακτικό μέλος της Δυτικουρωπαϊκής Ένωσης, μέλος της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο των δομημένων Ομόλογων, αναπληρωτής γραμματέας της Διεθνούς Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας, μέλος της Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεσογείου και πρόεδρος της Διακομματικής Επιτροπής Ορθοδοξίας και Θρησκευμάτων της Βουλής των Ελλήνων.
Ανέλαβε υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αντώνη Σαμαρά, που ορκίστηκε στις 21 Ιουνίου 2012. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Ιουλίου 2012, ο Νίκος Νικολόπουλος παραιτήθηκε λόγω της διαφωνίας του για το θέμα της επαναδιαπραγμάτευσης της δανειακής σύμβασης της Ελλάδος με τους εταίρους της. Απαλλάχθηκε των καθηκόντων του στις 12 Ιουλίου και στη θέση του τοποθετήθηκε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος. Στις 3 Αυγούστου 2012 διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.
Στις 23 Μαΐου 2013 ίδρυσε το Χριστιανοδημοκρατικό Κίνημα, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος. Το 2014 εντάχθηκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων και εξελέξη βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Τις 5 Φεβρουαρίου 2015, ο Νίκος Νικολόπουλος επιλέχθηκε για να γίνει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝ.ΕΛ.. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας. Στην ψήφιση του νομοσχεδίου «Μέτρα για την εφαρμογή της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», ο Νικολόπουλος ψήφισε «ναι επί της αρχής», αλλά καταψήφισε τα άρθρα 1, 2, 5, 10, 13 και 21, διαφοροποιούμενος από την κομματική γραμμή. Ένα μήνα αργότερα, καταψήφισε το νομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα, με αποτέλεσμα να διαγραφεί από την κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝ.ΕΛ., αλλά δεν παρέδωσε την έδρα του.
Τον Μάιο του 2022, ανακοινώθηκε η δημιουργία της κίνησης Γαλάζιοι, με στόχο την κάθοδο στις επερχόμενες εκλογές ως κόμμα και την απόσπαση «κεντροδεξιών» ψήφων, από τον Νίκο Νικολόπουλο και, μεταξύ άλλων, τα πρώην στελέχη των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή του 2004 και Αντώνη Σαμαρά του 2012 Σάββα Τσιτουρίδη, Αθανάσιο Γιαννόπουλο, Θανάση Σκορδά και Πάνο Παναγιωτόπουλο, καθώς και τον πρώην Σύμβουλο Στρατηγικής του Καραμανλή, Νίκο Καραχάλιο. Είχε προηγηθεί η «Κίνηση των 13», όπου συμμετείχαν οι Νικολόπουλος, Καραχάλιος, Τσιτουρίδης, Αργύρης Ντινόπουλος και Δημήτρης Καζάκης. Ο Νικολόπουλος ανέλαβε την Γραμματεία Οργανωτικού και Τεκμηρίωσης. Σε δήλωση του αναφέρει ότι οι Γαλάζιοι θα δεχτούν συγκυβέρνηση, υπό την προϋπόθεση ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος θα συμμετέχει στα ψηφοδέλτια των Γαλάζιων.
Ομοφοβικά σχόλια και αντιδράσεις
Στις 27 Αυγούστου 2014 σχολίασε υβριστικά στο Twitter τον αρραβώνα του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου, Σαβιέ Μπετέλ, με τον σύντροφό του, αποκαλώντας τους «πουσταριά». Οι αναρτήσεις του αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα και στα ΜΜΕ. Απαντώντας στους επικριτές του ο Νικολόπουλος δήλωσε ότι η ομοφυλοφιλία είναι ψυχοπαθολογική εκτροπή κι ότι η προσπάθεια κοινωνικής αποδοχής της είναι βλάσφημη πράξη που υπονομεύει την κοινωνική φύση. Επίσης σημείωσε ότι το κόμμα του θα αγωνιστεί ώστε να μην εξαπλωθεί και να μην αποτελέσει παιδικό πρότυπο.
Αργότερα σε νέες δηλώσεις του συνέδεσε την ομοφυλοφιλία με την παιδοφιλία και την κτηνοβασία, υποστηρίζοντας ότι είναι Χριστιανός Ορθόδοξος που προστατεύει τα θρησκευτικά οικογενειακά πρότυπα. Έχει χαρακτηρίσει το Pride της Αθήνας «αηδιαστικό» και επιτέθηκε στην κυβέρνηση και τη δικαιοσύνη ότι στηρίζουν τα ΛΟΑΤ άτομα χωρίς να επεμβαίνουν δυναμικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας
Γιάννης Καλαμίτσης
Ο Γιάννης Καλαμίτσης (Πειραιάς, 31 Οκτωβρίου 1939 – Μελίσσια Αττικής, 3 Νοεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας της επιθεώρησης, στιχουργός και παραγωγός του ραδιοφώνου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ακολούθησε αρχικά, το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν έμπορος υφασμάτων και γυναικείων ενδυμάτων. Ξεκίνησε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στον Καναδά αλλά εγκατέλειψε τον κλάδο. Έκανε διάφορες εργασίες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Συνεργάστηκε με πολύ γνωστούς καλλιτέχνες και έγραψε επιθεωρήσεις και στίχους που είχαν μεγάλη επιτυχία. Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο (δήλωνε φίλαθλος της Προοδευτικής Νεολαίας), τη ζωγραφική, την οινοποιία και την ξυλουργική.
Διατηρούσε από το 1990 πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή (06:00 με 08:00) με τίτλο Πρωινές χειρηλασίες με μεγάλη ακροαματικότητα (αρχικά στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 σήμερα Easy 97.2, από το φθινόπωρο του 2006 μετέπειτα στη ΝΕΤ 105.8 σήμερα ΕΡΑ Πρώτο Πρόγραμμα και από το 2009 στον Real FM 97.8). Το καλοκαίρι του 2013 η εκπομπή του μετακινήθηκε στο πρωινό 7-10 του Σαββατοκύριακου, όπου κι αναδείχθηκε ως μια από τις εκπομπές με τις μεγαλύτερες ακροαματικότητες της πρωινής ζώνης. Αποσύρθηκε προσωρινά και οριστικά από το ραδιόφωνο το φθινόπωρο του 2013.
Από το Σεπτέμβριο του 2010 έγραφε τακτικά χρονογραφήματα στην εφημερίδα Real News. Υπήρξε επίσης ενεργός στην τηλεόραση, καθώς από τις 8 Νοεμβρίου του 2008 συμπαρουσίαζε με το γεωπόνο Χρήστο Μαρλαντή την εκπομπή οικολογικού ενδιαφέροντος "Μην πατάτε το πράσινο" στην ΕΤ1 "με θέμα τα φυτά, τα δέντρα, τα χόρτα και γενικώς, με ό,τι… πρασινίζει τον χώρο μας και το περιβάλλον!"
Ο Γιάννης Καλαμίτσης έγραψε πάνω από 400 τραγούδια, μερικά από τα οποία θεωρούνται στιχουργικά διαμάντια του ελληνικού ρεπερτορίου («Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι», «Θα σ' αγαπώ», «Χώμα Ελληνικό» κτλ.). Κάποια εξ' αυτών έχουν μελοποιηθεί από γνωστούς συνθέτες (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Σπανός, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Χρήστος Νικολόπουλος, Κώστας Τουρνάς, Χρήστος Δάντης, Γιώργος Χατζηνάσιος).
Λατινοκρατία
Σε αντίθεση με άλλες περιόδους ξενικής κυριαρχίας, όπως η Ρωμαιοκρατία ή Τουρκοκρατία, δεν παρουσιάζει καθολικότητα και πληρότητα, επειδή δεν είναι σταθερά για όλες τις περιοχές τα χρονολογικά όρια της έναρξης και του τέλους της, ενώ διαφορετική είναι και η καταγωγή των εγκατεστημένων ξένων στον ελληνικό χώρο.
Γιάννης Καλαμίτσης
Βιογραφία
Πέθανε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν με αιματολογικό πρόβλημα, στις 3 Νοεμβρίου 2013.
Λατινοκρατία
Λατινοκρατία
Η περίοδος 1204 έως 1566 ή ακόμα 1669 και 1797, ως ακρότατο όριο τερματισμού της Λατινοκρατίας στον ελληνικό χώρο χαρακτηρίζεται από μια ποικιλία δυτικών κυριάρχων: Φράγκων/Βουργουνδών, Φλαμανδών, Γενουατών, Λομβαρδών, Βενετών, Καταλανών, Φλωρεντινών, Ναβαρραίων, Ιπποτών Ναϊτών ή Ιωαννιτών. Όλοι αυτοί είχαν ως κοινό πολιτιστικό χαρακτηριστικό την πολιτισμική-θρησκευτική τους ταυτότητα: όλοι ήταν Λατίνοι, οπαδοί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και αναγνώριζαν τον Πάπα της Ρώμης ως ανώτατο θρησκευτικό και πνευματικό τους ηγέτη. Στις πηγές το όνομα Λατίνος προσδιορίζει γενικά τον μεσαιωνικό δυτικό άνθρωπο, ανεξαρτήτως εθνικής υπόστασης, ενώ το όνομα Φράγκος ταυτίζεται με το Λατίνος και δηλώνει τον Δυτικοευρωπαίο. Τέλος το Φράγκος καταλήγει να δηλώνει τον γαλλόφωνο ή τον γαλλικής καταγωγής δυτικό. Ο όρος Φραγκοκρατία επικράτησε στην ελληνική βιβλιογραφία μετά τον Κάρολο Χοπφ στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τον Ουίλιαμ Μίλλερ κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Και οι δύο έδωσαν έμφαση στον όρο Φραγκοκρατία, αν και η επικράτηση του όρου αυτού στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία σχετίζεται λιγότερο με το συνθετικό έργο του Χοπφ, το οποίο ποτέ δεν μεταφράστηκε στα ελληνικά και θα μπορούσε να επηρεάσει μόνο εξειδικευμένο ερευνητικό κοινό. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος τον χρησιμοποίησε ευρέως και τον Χοπφ και τον όρο Φραγκοκρατία. Ο όρος Φραγκοκρατία είναι περιοριστικός σχετικά με τον ευρύτερο Λατινοκρατία, ευρύτερο από άποψη πολιτισμικο-θρησκευτικού περιεχομένου.
Γιάννης Καλαμίτσης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαμίτσης Γιάννης Καλαμίτσης Γιάννης Καλαμίτσης Γιάννης
Λατινοκρατία
Δυτικές κυριαρχίες στον ελλαδικό χερσαίο και νησιωτικό χώρο
Η πρώτη γνωστή μακροπρόθεσμη λατινική κυριαρχία επί ελληνικών (βυζαντινών) κτήσεων είναι αυτή στην Κύπρο, από το 1191 και εξής. Άλλες διαδοχικά είναι οι εξής:
Οι δυτικοί κατακτητές της Κωνσταντινούπολης προχώρησαν στον διαμερισμό των προηγούμενων εδαφών της Αυτοκρατορίας μεταξύ τους με μαθηματική ακρίβεια: Ένα τέταρτο κατανεμήθηκε στον Αυτοκράτορα, τρία όγδοα δόθηκαν στη Βενετία ως αμοιβή για τη μεταφορά, τις προμήθειες και τη ναυτική υποστήριξη και τα υπόλοιπα τρία όγδοα επρόκειτο να διανεμηθούν μεταξύ των Λατίνων ιπποτών ως τιμάρια. Η ίδια η Κωνσταντινούπολη μοιράστηκε εξίσου μεταξύ του Αυτοκράτορα και των Βενετών. Στην πραγματικότητα οι Λατίνοι δεν ήλεγχαν ολόκληρη την περιοχή που διεκδικούσαν, επειδή υπήρχαν θύλακες αντίστασης με επικεφαλής βυζαντινούς ή τοπικούς αξιωματούχους.
Φραγκικά και ενετικά λατινικά κράτη
Από την πρώτη επίσημη και καταγεγραμμένη μοιρασιά το φθινόπωρο του 1204 μ.Χ. προέκυψαν 2 μεγάλες σφαίρες επιρροής: των Ενετών, που αποδείχτηκε η μακροβιότερη και διέθετε την αόρατη συνοχή του εμπορίου, και των Φράγκων, που όμως ήταν κατακερματισμένοι και δίχως ουσιαστικά πολιτική στήριξη από τις πατρίδες τους.
Συγκεκριμένα η αρχική μοιρασιά προέβλεπε οι Ενετοί να πάρουν περίπου το 3/8 της επικράτειας των Βυζαντινών (τα οποία παρέμειναν σταθερά στα χέρια τους και επαυξήθηκαν) ενώ οι ηγέτες της Σταυροφορίας θα μοιραζόταν τα υπόλοιπα 5/8. Έτσι η πρώτη διανομή δημιούργησε τη Λατινική Αυτοκρατορία των Φράγκων και ένα μεγάλο και σχετικά ενιαίο ναυτικό κράτος (των Ενετών) σε νησιά, λιμάνια και παράλια. Η Λατινική Αυτοκρατορία όμως για λόγους πολιτικών ισορροπιών μεταξύ των δυσαρεστημένων ηγετών της Δ΄ Σταυροφορίας, αν και περιλάμβανε την Ελλάδα, τελικά αποκόπηκε από αυτήν. Ο λόγος ήταν πως η Ελλάδα αποφασίστηκε να ανήκει στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, ηγέτης του οποίου ορίστηκε ο δυσαρεστημένος Βονιφάτιος που επέμεινε να μην τον λένε μαρκήσιο, αλλά βασιλιά. Και καθώς οι πολιτικές ισορροπίες αλλά και οι πολιτικές ανάγκες πίεζαν τους νέους ηγέτες, το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, δηλαδή η Ελλάδα, κατατμήθηκε ακόμα περισσότερο και ουσιαστικά αποσυνδέθηκε από τη νεοσύστατη Λατινική αυτοκρατορία.
Σε κομμάτια όμως χωρίστηκαν ακόμη και πόλεις με βασικό κριτήριο το τι εξυπηρετούσε τους Ενετούς. Για παράδειγμα, αρχικά είχαν πάρει τη μισή χερσόνησο της Καλλιπόλεως, από την οποία αποχώρησαν το 1206 και παράλληλα είχαν κρατήσει περίπου τα 3/8 σχεδόν σε όλες τις σημαντικές πόλεις και όλα τα λιμάνια, δημιουργώντας παντού «τομείς» στις κεντρικές αγορές.
thumb|300px|right|Οι παντοδύναμοι Ενετοί είναι αόρατοι στο χάρτη καθώς τους ανήκουν τα μικρά νησιά και αρχικά δεν είχαν πάρει την Κρήτη, αλλά φαίνονται οι υπόλοιποι βασικοί παράγοντες: η Λατινική Αυτοκρατορία (κόκκινο), η [[Αυτοκρατορία της Νίκαιας (γκρι), η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας (φούξια) και το Δεσποτάτο της Ηπείρου (πράσινο).]]
Η Λατινική Αυτοκρατορία Κωνσταντινουπόλεως
Αυτοκράτορας στέφθηκε ο Φράγκος Βαλδουίνος Θ' της Φλάνδρας, που προωθήθηκε ουσιαστικά στη θέση αυτή από τον γηραιότατο δόγη της Βενετίας Ερρίκο Δάνδολο, παρότι ήταν μόλις 32 ετών -ή ίσως και γι' αυτό ακριβώς. Στόχος των Ενετών ήταν να έχουν αυτοκράτορα, στη πραγματικότητα Αρμοστή.
Εξαρχής αποδείχτηκε ότι επέλεξαν σωστά, γιατί η «Λατινική Αυτοκρατορία της Ρωμανίας» πήρε στην ουσία το μικρότερο μερίδιο και ο αυτοκράτοράς της έπρεπε να πεισθεί ότι αυτά ήταν εκείνα που του αναλογούσαν και να φανεί διαλλακτικός. Στην αυτοκρατορία του ορίστηκε να ανήκει η σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία, ορισμένες περιοχές της βόρειας Μικράς Ασίας που όμως ήταν πολύ δύσκολο να ελέγξει καθώς εκεί ορθωνόταν η μεγαλύτερη αντίσταση των Βυζαντινών και τα νησιά Σαμοθράκη, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Λήμνος και Κως.
Ο Βαλδουίνος σκοτώθηκε ένα χρόνο αργότερα πολεμώντας τους Βουλγάρους. Τελικά η εγκάθετη αυτοκρατορία του επιβίωσε μέχρι το 1261, οπότε και καταλύθηκε από την ελληνική Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
Στον περίπου μισό αιώνα της ζωής της, η επίσημη ονομασία που της έδιναν οι υπερασπιστές της ήταν Imperium Romaniae.
Το Λατινικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης
Αυτό το Βασίλειο δόθηκε στον Βονιφάτιο τον Μομφερατικό που νόμιζε μέχρι τότε ότι ως ηγέτης της Σταυροφορίας θα γινόταν αυτοκράτορας -αντ' αυτού του έδωσαν ένα τμήμα της αυτοκρατορίας, δηλαδή τη σημερινή Ελλάδα. Θα είχε αυξημένη αυτονομία, πλην όμως τυπικά θα υπαγόταν στο Λατίνο αυτοκράτορα. Υπάρχει μάλιστα πιθανότητα να μην του επιτράπηκε επισήμως να κάνει ποτέ χρήση του τίτλου «βασιλέας». Ο δόγης της Βενετίας δεν θέλησε να τον στηρίξει σαν υποψήφιο για αυτοκράτορα μάλλον επειδή τον έβρισκε πολύ δυναμικό. Επίσημη δικαιολογία των Ενετών ήταν πως είχε συγγενικούς δεσμούς με τους εκδιωχθέντες Βυζαντινούς (στενός συγγενής του είχε παντρευτεί μέλος της οικογένειας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ισαάκ Β' Αγγέλου) και κατά συνέπεια δεν ήταν σώφρον να αποτελεί εκείνος τη διάδοχη κατάσταση. Όμως ούτε τη Θεσσαλονίκη ουσιαστικά του χάρισαν, γιατί χρειάστηκε να πολεμήσει για να την κατακτήσει, κάτι που κατάφερε πάντως γρήγορα. Παρά λίγο μάλιστα να γίνει και εμφύλιος, γιατί ήγειρε αξιώσεις στη Θεσσαλονίκη και ο αυτοκράτορας. Με τη μεσολάβηση των Βενετών και ανταλλάγματα σε λωρίδες γης, ο Βαλδουΐνος αποδέχτηκε τα σχεδόν αποκλειστικά δικαιώματα του Βονιφάτιου στη Θεσσαλονίκη. Και αυτός σκοτώθηκε πολεμώντας Βουλγάρους -το 1207. Εναντίον του βασιλείου της Θεσσαλονίκης πολέμησε ο Λέων Σγουρός, μια ενδιαφέρουσα, αλλά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που ηγείτο του Ναυπλίου, της Κορίνθου και του Άργους. Ο Σγουρός δεν κατάφερε κάτι, αλλά κατάφερε ο δεσπότης της Ηπείρου Θεόδωρος. Αυτός κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη το 1224. Την κράτησε μέχρι το 1246, οπότε αυτή ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία της Νίκαιας και μετά το 1261 στη σχετικά αναγεννημένη βυζαντινή αυτοκρατορία. Στη Θεσσαλονίκη υπαγόταν και η Κρήτη, αλλά ο Βονιφάτιος την είχε ήδη πουλήσει από το 1205 στους Ενετούς (πιθανόν και να την εκχώρησε δωρεάν), με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους σε ζητήματα αυτονομίας προς τον Λατίνο αυτοκράτορα ή άλλα εδαφικά ζητήματα που αντιμετώπιζε.
Στο βασίλειο του Βονιφάτιου ανήκαν και εδάφη που δεν μπόρεσαν να πάρουν οι Βυζαντινοί Δέσποτες. Ανάμεσά τους ήταν: