cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Final girl
Άλις Χάρντι
Στο βιβλίο Life Lessons from Slasher Films, η Τζέσικα Ρόμπινσον σύγκρινε την Άλις με τη Λόρι Στρόουντ, "Όπως η Λόρι, έτσι και η Άλις στην ταινία Friday the 13th είναι ικανή να επιβιώσει, επειδή δε συμμετέχει σε σεξουαλικές πράξεις όπως οι φίλοι της. Ακόμη κι αν παίζει strip Monopoly, δε χάνει όλα της τα ρούχα. Όπως η Λόρι, αισθάνεται ότι κάτι πάει στραβά και πηγαίνει να ερευνήσει. Όταν βρίσκει τα πτώματα των φίλων της, γνωρίζει ότι βρίσκεται σε μια κατάσταση επιβίωσης. Φυσικά όταν αρχικά γνωρίζει την κυρία Βόρχις, η Άλις δε συνειδητοποιεί ότι είναι η δολοφόνος. Πέφτει στην αγκαλιά της κυρίας Βόρχις και ελπίζει να βρουν βοήθεια μαζί. Όλα αυτά ωσότου η κυρία Βόρχις επιχειρεί να τη σκοτώσει και η Άλις συνειδητοποιεί ότι πρέπει να αντεπιτεθεί. Η Άλις συντρίβει την κυρία Βόρχις στην όχθη της Κατασκήνωσης Κρίσταλ Λέικ μετά τη μάχη τους. Η Άλις χρησιμοποιεί ματσέτα για να αποκεφαλίσει τη μεσήλικη γυναίκα.
Γουέντι Τόρανς
Η Γουέντι Τόρανς από την ταινία The Shining (Η Λάμψη, 1980) έχει αναφερθεί ως "final girl". Στο βιβλίο A Cinema of Loneliness, ο Ρόμπερτ Φίλιπ Κόλκερ διατυπώνει:
Τζίνι Φιλντ
Ο χαρακτήρας Τζίνι Φιλντ (από το Friday the 13th Part 2) έχει συχνά θεωρηθεί ως παράδειγμα του σχήματος λόγου. Στο βιβλίο The Dread of Difference: Gender and the Horror Film, ο Μπάρι Κιθ Γκραντ διατύπωσε ότι, "Η Τζίνι υιοθετεί προσωρινά τον αυταρχικό ρόλο της κυρίας Βόρχις για επιβίωση. Παρότι οι περιστάσεις το απαιτούν, ξεκάθαρα χρησιμοποιεί τη στρατηγική του εχθρού για να γίνει φαλλική μητέρα η ίδια. Αυτή η στάση βάζει ερωτηματικά στη θετική εικόνα του Final Girl." Έπειτα την αποκάλεσε "μη νικηφόρα" όταν προκάλεσε το αγόρι της στο τέλος της ταινίας λέγοντας ότι έγινε με "μη ανεξάρτητο τρόπο". Ο Τζον Κένεθ Μιούιρ αναφέρει τη Τζίνι στο βιβλίο του Horror Films of the 1980s, Volume 1, λέγοντας "Η Έιμι Στιλ συστήθηκε ως Τζίνι, το final girl μας και ηρωίδα, και το μόνο άτομο που φαίνεται να έχει μια ιδέα από τον κοντινό κίνδυνο. Είναι περισσότερο επινοητική από την Άλις και σχεδόν επισκιάζει ακόμη και τη Λόρι Στρόουντ κατά τη διάρκεια του κλιμακωτού φινάλε, όπου αδίστακτα ντύνεται ως η νεκρή μητέρα του Τζέισον Βόρχις και αρχίζει να προστάζει τον μπερδεμένο κατά συρροήν δολοφόνο." Στο βιβλίο Blood Money: A History of the First Teen Slasher Film Cycle, ο Ρίτσαρντ Νόουελ είπε "Η μετατόπιση του χαρακτηρισμού των θηλυκών πρωταγωνιστριών διαδόθηκε επίσης κατά τη διάρκεια της εισόδου της Τζίνι (Έιμι Στιλ) στην ταινία Friday the 13th Part II. Όπου οι δημιουργοί του προκατόχου της εισήγαγαν την Άλις καθώς προετοιμάζει καμπίνες ντυμένη με τζιν και ένα άμορφο πουκάμισο υλοτομίας, η συμβατικά ελκυστική πρωταγωνίστρια του σίκουελ διαπιστώνεται αμέσως, συνδυάζοντας τα αρσενικά χαρακτηριστικά με τις θηλυκές ιδιότητες. Η Τζίνι εξέρχεται από έναν κακοποιημένο σκαραβαίο με μια φούξια φούστα και μια κοντή μπλούζα." Η υιοθεσία της στρατηγικής του τέρατος, στο Part 2, γεννά ερωτήματα για το αν η εικόνα του final girl είναι εξ ολοκλήρου θετική.
Νάνσι Τόμσον
Ο χαρακτήρας της Νάνσι Τόμσον (από τις ταινίες A Nightmare on Elm Street (Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες) και A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες Νο 3)), έχει συχνά θεωρηθεί ως μία από τις πιο σημαντικές ηρωίδες ταινιών τρόμου. Στο βιβλίο του Horror films of the 1980s, ο Τζον Κένεθ Μιούιρ αναφέρει τη Νάνσι Τόμσον, διατυπώνοντας το παρακάτω:
Σίντνεϊ Πρέσκοτ
Η Μαίρη Σελέστ Κέρνεϊ επισημαίνει τον χαρακτήρα της Σίντνεϊ Πρέσκοτ στο franchise του Scream. Ένα από τα στερεότυπα για το final girl είναι ότι πρέπει να είναι παρθένα, αλλά οι ταινίες Scream το προκαλούν το συγκεκριμένο κανόνα, με το να αφήσουν την Πρέσκοτ να επιβιώσει μέχρι το τέλος - ακόμη και μετά που έκανε σεξ.
Άλλα παραδείγματα
Η Λίλα Κρέιν, από το Psycho (Ψυχώ), είναι άλλο ένα παράδειγμα ενός final girl που σώζεται από άνδρα (επίσης ονομαζόμενος Σαμ Λούμις) στο τέλος της ταινίας. Σε αυτή τη βάση υποστηρίζει ότι ενώ οι ηρωίδες των ταινιών τρόμου του 1980 ήταν πιο προοδευτικές από εκείνες των προηγούμενων δεκαετιών, η αλλαγή φύλου γίνεται συντηρητικά, και η σύμβαση του final girl δεν μπορεί να θεωρηθεί προοδευτική "χωρίς διεξοδικότερη έρευνα". Η Μπάφι Σάμερς στη σειρά Buffy the Vampire Slayer, στα λόγια του Τζες Μπέιτις, "σαμποτάρει" το σχήμα λόγου final girl των ταινιών τρόμου Β κατηγορίας. Ο Τζέισον Μίντλετον παρατηρεί ότι παρόλο που η Μπάφι εκπληρώνει τον ρόλο του final girl, είναι το αντίθετο από την περιγραφή της Κλόβερ για τα final girls με πολλούς τρόπους. Η Μπάφι είναι μαζορέτα, μια "όμορφη ξανθιά" με φεμινιστικό όνομα, και "κάνει σεξ με αγόρια και πάλι σκοτώνει το τέρας". Άλλα παραδείγματα αποτελούν η Τζούλι Τζέιμς (στις ταινίες I Know What You Did Last Summer και I Still Know What You Did Last Summer), η Κρίστι Κότον στο Hellraiser και η Νάταλι Σάιμον στο Urban Legend. Στην ταινία The Final Girls, η Τάισα Φαρμίγκα είναι γνωστή ως final girl. Η Σάλι Χάρντεστι στην ταινία The Texas Chain Saw Massacre (1974) και η Κλίαρ Ρίβερς και η Γουέντι Κρίστενσεν από τις ταινίες Final Destination είναι γνωστά παραδείγματα. Στη τηλεοπτική σειρά του 2015 Scream, η Έμα Ντιβάλ, η Όντρεϊ Τζένσεν και η Μπρουκ Μάντοξ είναι οι μοναδικές γυναίκες που επιβίωσαν στο μακελειό στο Λέικγουντ. Η Καναδική τηλεοπτική σειρά Slasher είχε ως παράδειγμα final gir από έναν κατά συρροήν δολοφόνο, την εκτελέστρια Σάρα Μπένετ. Ο Τόνι Γουίλιαμς επίσης δίνει αρκετά παραδείγματα final girls στις ηρωίδες των ταινιών Friday the 13th όπως και στο τρίτο μέρος η Κρις Χίγκινς. Σημειώνει όμως ότι δεν ολοκληρώνει εντελώς τη νίκη της ταινίας, πάντως η Κρις είναι κατατονική στα φινάλε των αντίστοιχων ταινιών. Ο Γουίλιαμς επίσης παρατηρεί ότι στην ταινία Friday the 13th: The Final Chapter δεν υπάρχει final girl, παρόλο που η Τρις Τζάρβις επιβιώνει στο τέλος.
Συγκεκριμένες ταινίες, όπως The Witch (2015), μπορεί να ειπωθεί ότι υπονομεύει τις παραδοσιακές προσδοκίες ενός final girl.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ
Μονή Συντζαφίου Λακωνίας
μικρογραφία|300px|Πανοραμική φωτογραφία της Μονής Συντζαφίου από τα νότια, (Αρχείο Ν.Ι.Κουφού). Η ιστορική Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, είναι χτισμένη στη θέση Συντζάφι, η οποία βρίσκεται πέντε χιλιόμετρα βορειοανατολικά του χωριού Χρύσαφα Λακωνίας.
Ιστορία
Είναι χτισμένη σε θέση τελείως απόμερη, μέσα σε μια ρεματιά και η φρουριακή αρχιτεκτονική της με τα κατάλληλα οχυρωματικά έργα την προστάτευαν από επιθέσεις πειρατών και άλλων επιδρομέων. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, που είναι αναγεγραμμένη  στην εσωτερική πλευρά του δυτικού τοίχου του Καθολικού, πάνω από τη θύρα εισόδου του, ο Ναός αυτός «[Ανηγέρθη] εκ βάθρων γης και ανιστορήθη … εν έτει 1625». Το έτος ανεγέρσεως του Καθολικού δεν προϋποθέτει απαραίτητα και την ταυτόχρονη ανέγερση των υπόλοιπων κτιρίων της Μονής, τα οποία είναι πιθανόν να προϋπήρχαν, αφού υπάρχουν αμυδρές ενδείξεις ότι η Μονή του Συντζαφίου προϋπήρχε του έτους 1625 «είτε με ολοκληρωμένη την κτιριακή της συγκρότηση, είτε με τη μορφή μονυδρίου, ιδρυμένου από ολιγάριθμους ασκητές».
Η Μονή ήταν Σταυροπηγιακή, δηλαδή υπαγόταν απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Σιγγίλιο του Εθνομάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄ «προς το ιερόν και σεβάσμιον μοναστήριον του Τιμίου Προδρόμου, του επιλεγομένου Σιντζάφι», βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον κ. Νικόλαο Κουφό, στο βιβλίου του περί της Ιεράς Μονής του Συντζαφίου, το έτος 2019. Με την Μονή συνδέονταν άμεσα, κυρίως η Χρύσαφα και ο Βασσαράς, αφού από τα χωριά αυτά προέρχονταν οι περισσότεροι μοναχοί της και εντός των ορίων τους βρίσκονταν κατά την ακμή της τα σημαντικά μετόχια της, αποτελούμενα από κτηματική περιουσία, οικήματα, λινούς και ελαιοτριβεία.
Η Μονή λειτουργούσε κανονικά σε όλη την περίοδο της δουλείας του Έθνους, κατά τη οποία ανέπτυξε σημαντική εθνική εκπαιδευτική και φιλανθρωπική δράση, αλλά υπέστη μεγάλη καταστροφή κατά τον Αύγουστο του 1826, από τα διερχόμενα στρατεύματα του Ιμπραήμ πασά, που τη λεηλάτησαν και πυρπόλησαν το Καθολικό της.
Η Μονή όμως που άντεξε όλα τα δεινά της Τουρκοκρατίας, δεν άντεξε την πολιτική Διοίκηση των Βαυαρών που έβλεπαν την Εκκλησία ως μια κρατική υπηρεσία. Έτσι, η ζωή της Μονής ανακόπηκε βίαια κατά το έτος 1834, με την εφαρμογή του Βασιλικού Διατάγματος του Όθωνος της 25.9.1833, περί διαλύσεως των μονών (που είχαν λιγότερους από έξι μοναχούς) και δημεύσεως της περιουσίας τους από το Δημόσιο.
Οι τελευταίοι μοναχοί ήταν οι Βασσαραίοι Ιερομόναχοι, Ιάκωβος Αναστασίου (Ηγούμενος) και Ιωαννίκιος Κοσμάς. Η κινητή περιουσία της Μονής (Άγια λείψανα, φορητές εικόνες, ιερά σκεύη, άμφια και λειτουργικά βιβλία) διενεμήθη εις τους Ενοριακούς ναούς Χρύσαφας και Βασσαρά ενώ τα μετόχια της αξιοποιήθηκαν, περί το έτος 1840 για τις εκπαιδευτικές ανάγκες των δύο προαναφερόμενων χωριών· το οίκημα στον Βασσαρά χρησιμοποιήθηκε ως διδακτήριο του εκεί νεοσυσταθέντος Δημοτικού Σχολείου και αυτό της Χρύσαφας, χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του εκεί διδασκάλου, ο οποίος μέχρι τότε κατοικούσε σε κελί του ναού της Παναγίας, ο δε ναός, χρησίμευε ως διδακτήριο του Δημοτικού Σχολείου.
Έκτοτε η Μονή, που αναφέρεται πλέον ως διαλελυμμένη, περιήλθε σε αφάνεια, τα κτίριά της ερημώθηκαν και σιγά – σιγά κατέπεσαν, αλλά η ίδια δεν έσβησε ποτέ από τη συνείδηση και τη μνήμη των κατοίκων αυτού του τόπου. Από την Ενορία Χρυσάφων, τελούνταν κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου (Αποτομή Τιμίας Κεφαλής Προδρόμου) ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, ενώ πολλοί χριστιανοί προσέρχονταν σ’ αυτή μεμονωμένα ή ομαδικά για να προσκυνήσουν ευλαβικά τον Τίμιο Πρόδρομο τον Συντζάφη και να πάρουν ευλογία από τη Χάρη του.
Αρχιτεκτονική
Το σωζόμενο Καθολικό της Μονής είναι μικρών διαστάσεων, στον τύπο της μονοκάμαρης βασιλικής, φέρει σε όλες τις εσωτερικές επιφάνειές του αγιογραφίες, οι οποίες αποδίδονται από τους ειδικούς στον αγιογράφο Δημήτριο Κακαβά «εκ χώρας Ναυπλίου» ο οποίος ήταν ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της εποχής εκείνης και φαίνεται ότι σ’ αυτόν ανήκει και ο διάκοσμος του Ναού του Αγίου Δημητρίου Χρυσάφων.
Στο πλούσιο εικονογραφικό πρόγραμμα του ναού, ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτες είναι οι δώδεκα σωζόμενες σκηνές από τη ζωή του Προδρόμου, αφού κάποιες από αυτές, σπανίζουν γενικά στην Ορθόδοξη εικονογραφία.
Κατά τα έτη 2017–2018, η Εφορεία Αρχαιοτήτων Λακωνίας, σε συνεργασία με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Χρυσάφων, πραγματοποίησε το έργο «της δομικής αποκατάστασης και ανάδειξης του καθολικού της Μονής».
Τέλος, με πρόταση του Σεβασιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας & Σπάρτης κ. κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Συντζαφίου, δια της υπ’ αριθμ. 1672/928/12-5-2021 Απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δημοσιευθείσης στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 2390/7-6-2021 τ. Β΄), ανασυστάθηκε και ήδη με απόφαση του οικείου Μητροπολίτου, (1-9-2021) συγκροτήθηκε η Διοικούσα αυτής Επιτροπή.
Πηγή
Συντζαφιου
Πύλη της Πόλης της Βαλέτας
Η Πύλη της Πόλης της Βαλέτας (μαλτέζικα: Bieb il-Belt) είναι μια πύλη που βρίσκεται στην είσοδο της πόλης της Βαλέτας στη Μάλτα. Η σημερινή πύλη, η οποία είναι η πέμπτη που βρισκόταν στη θέση αυτή, χτίστηκε μεταξύ των ετών 2011 και 2014 και σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο.
Το 1853, αντικαταστάθηκε και πάλι από μια μεγαλύτερη πύλη, η οποία ήταν γνωστή ως «Kingsgate» ή «Kingsway» (δηλ. Βασιλική Πύλη). Αυτές οι τρεις πρώτες πύλες ήταν όλες οχυρωμένες, αποτελώντας μέρος των τειχών της Βαλέτας. Η πύλη σταδιακά έγινε γνωστή ανεπίσημα ως «Πόρτα ντι Τέρα» (που κατά λέξη σημαίνει πύλη της γης), δεδομένου ότι ήταν η μόνη είσοδος προς την πόλη.
Η τελευταία οχυρωμένη πύλη κατεδαφίστηκε το 1964 και αντικαταστάθηκε από μια φουτουριστική πύλη, που σχεδιάστηκε από τον Αλσίρο Μπεργκόνσο. Αυτή η πύλη κατεδαφίστηκε το 2011, όταν αντικαταστάθηκε από την πύλη του Ρέντσο Πιάνο που ολοκληρώθηκε το 2014.
Η νέα πύλη της πόλης, όπως και άλλα αρχιτεκτονικά έργα του Πιάνο, ήταν αμφιλεγόμενη. Η πλειοψηφία των Μαλτέζων χαιρέτισε την κατεδάφιση της τέταρτης πύλης, αν και αποτελούσε ένα από τα λίγα παραδείγματα ιταλικής ορθολογικής αρχιτεκτονικής στο νησί. Μερικοί, που εξέφρασαν αρνητική κριτική, υποστήριξαν ότι η νέα πύλη θα έπρεπε να έχει ένα παραδοσιακό ύφος, παρόμοιο με εκείνο της τρίτης ιστορικά πύλης. Η νέα πύλη έχει συγκριθεί με τον αρχαίο αιγυπτιακό Ναό του Εντφού, ενώ κάποιοι έχουν θεωρήσει ότι η κατεδάφιση των επάλξεων δεν ταίριαζε με την πόλη, που στο μεγαλύτερο μέρος της έχει ύφος μανιεριστικό και μπαρόκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλέτα
Κλισμός
μικρογραφία| Κλισμός στη στήλη Ξάνθιππου, Αθήνα (430-420 π.Χ.) Ο κλισμός είναι κλασική, Αρχαιοελληνική ξύλινη καρέκλα, με κυρτή πλάτη και κωνικά κυρτά πόδια. Αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. και έχει αναπαραχθεί πολλές φορές στα μεταγενέστερα χρόνια.
Αρχαία Ελλάδα
Κλισμοί είναι γνωστό ότι βρέθηκαν πάνω σε απεικονίσεις αρχαίων επίπλων σε έργα κεραμικής και σε ανάγλυφα από τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και μετά. Στα γραπτά αρχαία κείμενα, κλισμός σημαίνει μια πολυθρόνα αλλά δεν υπάρχουν περιγραφές για συγκεκριμένες μορφές της. Στην Ιλιάδα (24η ραψωδία), σημειώνεται "ότι μετά από έκκληση του Πρίαμου, ο Αχιλλέας σηκώνεται από το θρόνο του, σηκώνει τον γέροντα στα πόδια του, βγαίνει να προετοιμάσει το σώμα του Έκτορα για την αξιοπρεπή κηδεία και επιστρέφει, για να πάρει τη θέση του στον κλισμό του".
Ένα αγγείο με έναν σάτυρο που κουβαλά μια καρέκλα - κλισμό στον ώμο του δείχνει πόσο ελαφριές ήταν τέτοιες καρέκλες. Τα κυρτά κωνικά πόδια της καρέκλας αυτής σαρώνουν προς τα εμπρός και προς τα πίσω, προσφέροντας σταθερότητα. Τα πίσω πόδια σαρώνουν συνεχώς προς τα πάνω για να στηρίξουν μια φαρδιά κοίλη πλάτη σαν κυρτή ταμπλέτα, η οποία υποστηρίζει τους ώμους του ατόμου που κάθεται ή που μπορεί να είναι αρκετά χαμηλά, ώστε να ακουμπάει έναν αγκώνα.
Η μακριά και κομψή καμπύλη του ήταν αρκετά δύσκολο να δημιουργηθεί και μπορεί να είχε χαραχτεί από ένα μόνο κομμάτι ξύλου, ή με τη χρήση αρμών με σύνδεσμο μόρσου - εγκοπής ή με κάμψη με ατμό, ή με κλασική καμπύλωση του ξύλου. Συνήθως σκληρά είδη οξιάς ή δρυός χρησιμοποιούνταν.
Το κάθισμα ήταν φτιαγμένο από τέσσερις ξύλινες καμπυλωμένες ράβδους. Ένας ιστός από κορδόνια ή δερμάτινες λωρίδες στήριζαν ένα μαξιλάρι ή ένα πέπλο. Ο κλισμός, σχεδιαστικά ως έπιπλο, ήταν μια αποκλειστικά Αρχαιοελληνική δημιουργία, χωρίς να σχετίζεται με προγενέστερα Αιγυπτιακά ή Ασσυριακά έπιπλα - καρέκλες.
Ο κλισμός -άγνωστο γιατί- εξέλιπε εντελώς κατά την ελληνιστική περίοδο. Ωστόσο, μόνο στο θέατρο του Διονύσου στους πρόποδες της Ακρόπολης στην Αθήνα, του 1ου αιώνα μ.Χ., υπάρχουν ορισμένες σκαλιστές παραστάσεις από κλισμούς. Όπου ένας κλισμός ευρίσκεται σε Ρωμαϊκά πορτρέτα προσώπων που κάθονται, τα γλυπτά είναι αντίγραφα ελληνικών έργων. Ίσως, η εξάλειψη του Κλισμού να οφείλεται σε σχεδιαστικό ελάττωμα, λ.χ. τα πόδια της καρέκλας να λυγίζουν προς τα έξω και χωρίς περαιτέρω στήριξη, τα πόδια θα απλωθούν και θα σπάσουν ευκολότερα.
Νεοκλασικισμός
Ο κλισμός αναβίωσε κατά τη δεύτερη αρχαιολογική φάση του Ευρωπαϊκού νεοκλασικισμού. Τέτοιου αρχαϊκού τύπου καρέκλες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι και μαζί με έπιπλα που κατασκευάστηκαν για τον ζωγράφο Ζακ-Λουί Νταβίντ και τον Τζώρζ Γιάκομπ το 1788. Πιθανά για να χρησιμοποιηθούν ως στηρίγματα σε πίνακες του Νταβίντ, όπου η νέα αίσθηση του ιστορικισμού απαιτούσε σαφώς μια οπτική αυθεντικότητα.
Γαλλική καρέκλα klismos σχεδίασε και ο Γάλλος αρχιτέκτονας Jean-Jacques Lequeu το 1786 για μια διακόσμηση για το ξενοδοχείο Montholon, και η οποία παρήχθη από τον επιπλοποιό Jacob. Έκτοτε αυτά τα έπιπλα δεν απαντήθηκαν αλλά τα σχέδια των σε ακουαρέλες διατηρούνται στο Cabinet des Estampes. Ο Σάιμον Τζέρβις έχει καταγράψει ότι ο Τζόζεφ Ράιτ του Ντέρμπι δημιούργησε ένα κάθισμα σχεδιαστικά προσεγγιστικό του στυλ klismos στο Penelope Unraveling Her Web, 1783–84 (Μουσείο Γκέτι).
20ος αιώνας
Τον εικοστό αιώνα, η κλασική φάση του μοντερνισμού σε συνδυασμό με το ρεύμα Art Deco συνδύασε τις απλές γραμμές του κλισμού για ένα επιθυμητό και ελκυστικό αποτέλεσμα. Οι καρέκλες αυτές σχεδιάστηκαν από τον Δανό Έντβαρντ Τόμσπον (Edvard Thomspon) και εικονογραφήθηκαν στο περιοδικό Architekten το 1922. Το 1960, ο Βρετανός αρχιτέκτονας και σχεδιαστής επίπλων Τέρενς Χάρολντ Ρόμπστζον-Γκίμπινς συνάντησε τους Έλληνες επιπλοποιούς και κατασκευαστές Σούζαν και Ελευθέριο Σαρίδη και μαζί δημιούργησαν τη σειρά επίπλων Κλισμός, αναδημιουργώντας και ανασυνθέτοντας αρχαιοελληνικά έπιπλα με κάποια ακρίβεια, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων καρεκλών στυλ - κλισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Έπιπλα Κατηγορία:Ξύλο
Παρουίρ Σεβάκ
Ο Παρουίρ Σεβάκ (αρμενικά: Պարույր Սևակ, φιλολογικό ψευδώνυμο του Παρουίρ Γκαζαριάν, 1924–1971) ήταν σημαντικός Αρμένιος ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας που έζησε κατά τη περίοδο της Σ.Σ.Δ. της Αρμενίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 ή 26 Ιανουαρίου του 1924 στο Τσανακτσί (νυν Ζανγκακατούν) της Αρμενίας, η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε κομμάτι της ΕΣΣΔ και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γκαζαριάν. Πραγματοποίησε φιλολογικές σπουδές στο Γερεβάν και τη Μόσχα και εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1948. Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας εργάστηκε ως καθηγητής. Το 1960 επέστρεψε στην Αρμενία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Γερεβάν. Από το 1966 μέχρι και τον θάνατό του κατείχε τη θέση του γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων Αρμενίας.
Σκοτώθηκε στις 17 Ιουνίου του 1971 σε τροχαίο δυστύχημα, όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε και στο οποίο επέβαινε η οικογένειά του συγκρούστηκε με φορτηγό. Στο ίδιο συμβάν έχασε τη ζωή της και η σύζυγός του, με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Το περιστατικό και οι συνθήκες υπό τις οποίες προήλθε έχουν οδηγήσει σε διάφορες θεωρίες περί κρατικής δολοφονίας, κυρίως λόγω των επικρίσεων του Σεβάκ προς τις σοβιετικές αρχές πάνω σε διάφορα ζητήματα.
Έργο
Ως κριτικός λογοτεχνίας, ο Σεβάκ πραγματοποίησε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στον ποιητή Σαγιάτ-Νοβά, την οποία αργότερα εξέδωσε. Ακόμη συμμετείχε στην επιμέλεια, τον σχολιασμό και την έκδοση των απάντων του Μπεντρός Ντουριάν. Ακόμη, μετέφρασε στην αρμενική γλώσσα έργα Ρώσων λογοτεχνών όπως οι Πούσκιν, Λερμόντοφ και Μαγιακόφσκι.
Τη δεκαετία του 1990, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αρμενίας, ήρθαν στην επιφάνεια ορισμένα αδημοσίευτα ποιήματα του Σεβάκ, όπως και άλλων λογοτεχνών της σοβιετικής περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές Κατηγορία:Μεταφραστές Κατηγορία:Κριτικοί της λογοτεχνίας
Σάρον Ντεν Άντελ
Η Σάρον Ντεν Άντελ (Sharon Janny den Adel, 12 Ιουλίου 1974) είναι Ολλανδή τραγουδίστρια και συνθέτης, γνωστή ως η τραγουδίστρια και μία από τους βασικούς συνθέτες στο Ολλανδικό συγκρότημα Within Temptation.
Προσωπική ζωή
Η Σάρον Ντεν Άντελ γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου το 1974 στο Waddinxveen στην Ολλανδία. Ταξίδεψε εκτενώς στα νιάτα της και έχει ζήσει σε τουλάχιστον δέκα διαφορετικές χώρες, όπως στην Ινδονησία, όπου έζησε από ενός έτους μέχρι έξι ετών. Η Sharon έζησε στο Μπαλί για λίγο στην παιδική της ηλικία, και ο χαρακτηριστικός χορός της είναι εμπνευσμένος από το λαϊκό χορό στο Μπαλί. Από την ηλικία των 14 ετών, συνεργάστηκε με διάφορα συγκροτήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός μπλουζ ροκ συγκροτήματος που ονομάζεται Kashiro. Λίγο πριν μπει στο λύκειο, επέστρεψε στην Ολλανδία. Στην Σάρον δεν άρεσε το λύκειο, μέχρις ότου έγινε μέλος της σχολικής μπάντας. Μετά από λίγο καιρό γνώρισε τον Robert Westerholt (ο οποίος ήταν μέλος ενός άλλου συγκροτήματος) και ερωτεύτηκαν. Έπειτα, αποφάσισαν να αφήσουν τις μπάντες τους για να σχηματίσουν τη δική τους, την οποία ονόμασαν The Portal, αν και το όνομα άλλαξε σε Within Temptation πριν καν δημοσιεύσουν το πρώτο τους τραγούδι.
Η Σάρον και ο μακροχρόνιος σύντροφός της Robert Westerholt έχουν τρία παιδιά μαζί [μία κόρη, την Εύα Λούνα (Eva Luna) και δύο γιους, τους Ρόμπιν Έιντεν (Robin Aiden) και Λόγκαν Άργουιν (Logan Arwin)], και σήμερα ζουν κοντά στο Hilversum. Η Σάρον ήταν έγκυος στο πρώτο τους παιδί, την Εύα Λούνα (γεννημένη στις 7 Δεκεμβρίου 2005), κατά τη διάρκεια της περιοδείας The Silent Force Tour. Στις 22 Φεβρουαρίου του 2009, η Σάρον ανήγγειλε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της, τον Ρόμπιν Έιντεν Γουέστερχολτ, του οποίου η γέννηση ανακοινώθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της μπάντας, την 1η Ιουνίου 2009. Ο ίδιος γεννήθηκε πρόωρα σε 32 εβδομάδες και 6 ημέρες. Στις 26 Νοεμβρίου 2010, η Σάρον ανακοίνωσε ότι περίμενε ακόμη ένα παιδί το οποίο, λόγω επιπλοκών στις προηγούμενες εγκυμοσύνες της, σήμαινε ότι το 2011 οι ημερομηνίες περιοδειών του συγκροτήματος θα αναβάλλονταν από την άνοιξη για το φθινόπωρο. Η γέννηση του γιου της, Λόγκαν Άργουιν, ανακοινώθηκε στις 31 Μαρτίου 2011.
Κατάρτιση και φωνητικό προφίλ
Η Σάρον ποτέ δε διδάχτηκε επίσημα τραγούδι και δήλωσε σε μια συνέντευξή της, το 2006, ότι είχε τραγουδήσει ένα σύντομο χρονικό διάστημα σε χορωδία και πως είναι ως επί το πλείστον αυτοδίδακτη. Συνήθιζε να εξασκείται τρεις ή τέσσερις ώρες την ημέρα. Η Σάρον είναι υψίφωνη και διαθέτει το φωνητικό εύρος των πέντε οκτάβων. Συγκεκριμένα, έχει τύπο φωνής σοπράνο και φτάνει αρκετά υψηλές νότες, ωστόσο με άνεση, φτάνει και εξαιρετικά χαμηλές. Έχει μια ελαφριά, αιθέρια και λυρική ποιότητα φωνής με πολύ ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό μέταλλο. Η υψηλότερη νότα της βρίσκεται στο τραγούδι "Jane Doe" (Ολλανδική/Αυστραλιανή/Ιαπωνική έκδοση) και η χαμηλότερή της στο "Empty Eyes".
Within Temptation
Προτού γίνουν οι Within Temptation διάσημοι, η Σάρον δούλευε σε μία εταιρία μόδας. Όταν, όμως, το συγκρότημα έγινε ευρέως γνωστό με τo hit single Ice Queen, αποφάσισε να αφήσει τη δουλειά της και να ασχοληθεί με τη μουσική. Ωστόσο, εξακολούθησε να χρησιμοποιεί τις γνώσεις της στη μόδα για τις ανάγκες του συγκροτήματος. Δημιουργεί τα σκηνικά, τα κοστούμια του συγκροτήματος για τις συναυλίες και διάφορα εμπορεύματα σχετικά με τους Within Temptation.
Η ιστοσελίδα About.com περιγράφει τη Σάρον ως «ευέλικτη και εξειδικευμένη ερμηνεύτρια, η οποία είναι εξίσου έμπειρη στο να τραγουδάει δυναμικά με πλήρη ορχήστρα και χορωδία, όπως και στο να τραγουδάει ήσυχα και συναισθηματικά με μόνο ένα πιάνο». Όταν ρωτήθηκε αν προτιμά να τραγουδάει στα ολλανδικά ή στα αγγλικά, η Σάρον είπε ότι προτιμά το δεύτερο, διότι ''«Η Ολλανδική γλώσσα απλά δεν ταιριάζει στο ύφος της μουσικής μας. Επίσης, δεν είναι η ωραιότερη γλώσσα για να τραγουδήσει κανείς. Τα Ιταλικά ή τα Ισπανικά θα ήταν καλύτερες επιλογές.»''
My Indigo
Στα τέλη του 2017 η Σάρον ανακοίνωσε στο κοινό της τη δημιουργία ενός μουσικού project που ονόμασε My Indigo. Το My Indigo είναι solo project της Σάρον, το οποίο δεν σχετίζεται με τη δουλειά του συγκροτήματος Within Temptation. Μετά την τελευταία περιοδεία του συγκροτήματος, η Σάρον άρχισε να γράφει τραγούδια για τον εαυτό της για να αντιμετωπίσει καλύτερα τα οικογενειακά της προβλήματα. Έπειτα από δύο χρόνια συνθέτοντας κομμάτια, αποφάσισε να μοιραστεί το υλικό δημόσια και έτσι στις 10 Νοεμβρίου κυκλοφόρησε το πρώτο single του άλμπουμ με τον ίδιο τίτλο "My Indigo".
Συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες
Η Σάρον έχει συνεργαστεί με διάφορα συγκροτήματα και πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της καριέρας της, όπως οι: Tarja Turunen, Armin van Buuren, After Forever, De Heideroosjes, Oomph!, Delain, Agua de Annique και Anneke van Giersbergen.
Η Σάρον συμμετείχε στο τραγούδι των After Forever, "Beyond Me", και στο τραγούδι των Aemen, "Time". Τραγούδησε στο ρόλο "The Indian" για το άλμπουμ "Into the Electric Castle" των Ayrean και στο ρόλο της "Anna Held" για τους Avantasia στο πρώτο τους άλμπουμ, το οποίο λέγεται "The Metal Opera". Ερμήνευσε το "Are You The One?" του Timo Tolkki και μαζί με τον τραγουδιστή και μπασίστα των Nightwish, Marco Hietala, ερμήνευσαν το τραγούδι "No Compliance" από το άλμπουμ "Lucidity" των Delain. Επίσης, συνεργάστηκε με τη μπάντα Voyage για το τραγούδι τους "Frozen" (δε συσχετίζετε με το αντίστοιχο "Frozen" των Within Temptation).
Το 2005 η Σάρον συμμετείχε σε μία φιλανθρωπική ενέργεια, για τους ανθρώπους που υπήρξαν θύματα της μεγάλης καταστροφής από το τσουνάμι στην Ασία. Ως "Artists for Asia", δηλαδή "Καλλιτέχνες για την Ασία", η Σάρον μαζί με διάφορους άλλους διάσημους της Ολλανδίας ηχογράφησαν ένα τραγούδι, του οποίου τα έσοδα μαζεύτηκαν για να βοηθήσουν τα συγκεκριμένα θύματα.
Το 2009 στο φεστιβάλ "Night of the Proms", η Σάρον έκανε guest εμφάνιση κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του "Stairway to Heaven" από τον John Miles.
Στο τέλος του 2012, η Σάρον έκανε μια εμφάνιση σε μια εκστρατεία φιλανθρωπίας που πραγματοποιήθηκε από ένα βελγικό ραδιοφωνικό σταθμό για να συγκεντρώσει τα χρήματα για τα παιδιά που τραγουδούν το ρεφρέν του τραγουδιού "het Meneer Konijn lied" μεταξύ άλλων βελγικών διασημοτήτων. Το τραγούδι έφτασε, επίσης, στο # 1 στα βελγικά charts.
Τον Ιανουάριο του 2018 συμμετείχε ως guest στο live των Maiden UniteD στο Βασιλικό θέατρο Carré, στο Άμστερνταμ, όπου τραγούδησε τραγούδια των Iron Maiden, συγκεκριμένα το "The evil that men do" και μαζί με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες ερμήνευσε το "Wasted years".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί τραγουδιστές
Τυρί οαχάκα
μικρογραφία|Τυρί οαχάκα Το τυρί οαχάκα (queso Oaxaca), γνωστό και ως κεσίγιο, είναι άσπρο και ημίσκλυρο μεξικάνικο τυρί, το οποίο έχει υφή που μοιάζει με τη μοτσαρέλα. Εκτός του Μεξικού, το τυρί Οαχάκα μπερδεύεται με το ασαδέρο (queso asadero), ένα τυρί που παράγεται στη πολιτεία Τσιουάουα. Είναι παρόμοια σε υφή και γεύση αλλά παράγονται με διαφορετικές μεθόδους, κάνοντας το τυρί Οαχάκα λίγο ξηρότερο.
Το όνομα του τυριού προέρχεται από τη νότια μεξικανική πολιτεία Οαχάκα, στην οποία πρωτοφτιάχθηκε. Η διαδικασία ελαστικής ζύμης (πάστα φιλάτα), η οποία κατάγεται από την Ιταλία και χρησιμοποιείται για την παραγωγή μοτσαρέλας, εισήλθε στο Μεξικό από Δομινικανούς που μετανάστευσαν στην Οαχάκα. Καθώς το γάλα βουβαλιών δεν ήταν διαθέσιμο, χρησιμοποιούσαν ανταυτού γάλα αγελάδας. Το τυρί είναι διαθέσιμο σε διάφορα σχήματα.
Η παραγωγική διαδικασία είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει το τέντωμα του τυριού σε μακριές κορδέλες. Η ιταλική μοτσαρέλα είναι άλλο ένα τυρί το οποίο υποβάλλεται σε επεξεργασία με τέντωμα (η διαδικασία πάστα φιλάτα).
Το τυρί οαχάκα χρησιμοποιείται ευρέως στην μεξικάνικη κουζίνα, ιδιαίτερα σε κεσαδίγια και εμπανάδα, όπου το τυρί οαχάκα λιώνεται και άλλα συστατικά όπως το ουιτλακότσε προστίθονται στη γέμιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα Κατηγορία:Τυριά
Νάρβα (λίμνη)
Η τεχνητή λίμνη κατασκευάστηκε το 1955-1956, κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής. Παρέχει νερό στον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Νάρβα (εγκατεστημένη ισχύς 125 MW, που βρίσκεται στη ρωσική πλευρά και ανήκει στην εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας TGC-1) και νερό ψύξης στα εσθονικά ατμοηλεκτρικά εργοστάσια της Νάρβας. Η έκτασή της είναι 191 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 40 τετραγωνικά χιλιόμετρα ανήκουν στην Εσθονία. Έχει λεκάνης απορροής 55.848 τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Ρωσίας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Εσθονίας
NGC 7499
Ο NGC 7499 είναι φακοειδής γαλαξίας χωρίς κεντρική «ράβδο» ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες. Ανακαλύφθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1864 από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth).
Το 1986 ανιχνεύθηκε στον γαλαξία ο υπερκαινοφανής SN 1986M.
Αναφορές
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 7499 70608 12397
The Punisher (1ος κύκλος)
Ο πρώτος κύκλος της αμερικανικής διαδικτυακής τηλεοπτικής σειράς The Punisher, η οποία βασίζεται στον ομώνυμο χαρακτήρα των Marvel Comics, ακολουθεί τον Φρανκ Καστλ στην προσπάθειά του να αποκαλύψει μία συνωμοσία ενώ αποζητά εκδίκηση για τον θάνατο της οικογένειάς του. Τα γεγονότα διαδραματίζονται μέσα στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU), αποτελώντας μια συνοχή με ταινίες και άλλες τηλεοπτικές σειρές του franchise. Η παραγωγή του πρώτου κύκλου έγινε από την Marvel Television σε συνεργασία με τα ABC Studios και την εταιρεία παραγωγής Bohemian Risk Productions. Επικεφαλής του πρώτου κύκλου ήταν ο Στιβ Λάιτφουτ.
Ο Τζον Μπέρνθαλ πρωταγωνιστεί στη σειρά ως Φρανκ Καστλ, πλαισιωμένος από τους Έμπον Μος-Μπάχρατς, Μπεν Μπαρνς, Άμπερ Ρόουζ Ρίβα, Ντάνιελ Γουέμπερ, Πολ Σουλτς, Τζέισον Ρ. Μουρ, Μάικλ Νέιθανσον, Τζέιμι Ρέι Νιούμαν και Ντέμπορα Αν Γολ. Η ανάπτυξη της σειράς ως spin-off της τηλεοπτικής σειράς Daredevil, ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2016 και εγκρίθηκε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Ο Λάιτφουτ ανακοινώθηκε ως εκτελεστικός παραγωγός και επικεφαλής της σειράς, ενώ οι Μπέρνθαλ και Γολ θα επαναλάμβαναν τους ρόλους τους από τη σειρά Daredevil. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στη Νέα Υόρκη από τον Οκτώβριο του 2016 μέχρι τον Απρίλιο του 2017. Τα πρακτικά εφέ ενισχύθηκαν από το τμήμα οπτικών εφέ με την προσθήκη φλας που αναβόσβηναν στις κάννες των όπλων κατά τους πυροβολισμούς, αίματος στις σκηνές μάχης και άλλα. Ο κύκλος εξερευνά επίσης τη διαταραχή μετατραυματικού στρες στους βετεράνους στρατιώτες και απεικονίζει «όλες τις πλευρές» της συζήτησης για τον έλεγχο των όπλων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο κύκλος έκανε την επίσημη πρεμιέρα του στις 6 Νοεμβρίου 2017 στη Νέα Υόρκη, με ολόκληρο τον κύκλο των 13 επεισοδίων να κυκλοφορεί στο Netflix περίπου δέκα μέρες μετά, στις 17 Νοεμβρίου. Συνολικά, ο πρώτος κύκλος έλαβε μικτές κριτικές, με την ερμηνεία του Μπέρνθαλ, τις σκηνές δράσεις και τις βελτιώσεις που έγιναν σε σχέση με το αρχικό υλικό προηγούμενων ταινιών να επαινούνται, αλλά δέχθηκε επικρίσεις για τον ρυθμό και την ποσότητα βίας που εμπεριέχεται σε αυτόν. Μία κυκλοφορία έκπληξη ήταν προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο, αλλά ακυρώθηκε μετά την ένοπλη επίθεση που έλαβε χώρα στο Λας Βέγκας στις αρχές του μήνα. Ο πρώτος κύκλος έλαβε επίσης υποψηφιότητες για διάφορα βραβεία, ανάμεσά τους και μία υποψηφιότητα για βραβείο Emmy, ενώ κέρδισε ένα βραβείο Saturn στην κατηγορία της καλύτερης νέας σειράς με υπερήρωες. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς πήρε επίσημα το πράσινο φως τον Δεκέμβριο του 2017.
Ανάπτυξη
Μέχρι τον Ιανουάριο του 2016, πριν την κυκλοφορία του δεύτερου κύκλου της σειράς Daredevil, το Netflix βρισκόταν σε «πολύ αρχικό στάδιο ανάπτυξης» μίας spin-off σειράς με τίτλο The Punisher και έψαχνε για κάποιον που θα αναλάμβανε επικεφαλής του πρότζεκτ. Η σειρά θα επικεντρωνόταν στον χαρακτήρα του Φρανκ Καστλ, τον οποίο υποδύεται ο Τζον Μπέρνθαλ, και περιγράφηκε ως αυτόνομη σειρά που δε θα συμμετείχε στις τέσσερις σειρές (Daredevil, Jessica Jones, Luke Cage και Iron Fist) που θα οδηγούσαν στα γεγονότα της σειράς The Defenders. Εκείνο τον Απρίλιο, το Netflix ενέκρινε επισήμως έναν ολόκληρο κύκλο 13 επεισοδίων και επιβεβαίωσε την εμπλοκή του Μπέρνθαλ, ονομάζοντας επίσης τον Στιβ Λάιτφουτ εκτελεστικό παραγωγό και επικεφαλής του πρότζεκτ. Όταν ο Λάιτφουτ ρωτήθηκε αν ένας κύκλος δέκα επεισοδίων θα ήταν προτιμότερος αφού οι μεγαλύτεροι κύκλοι δεκατριών επεισοδίων για άλλες σειρές της Marvel στο Netflix είχαν δεχθεί επικρίσεις, είπε πως ήθελε ο κύκλος «να πάρει τον χρόνο του» καθοδηγούμενος από τους χαρακτήρες του και πως θεώρησε πως είχαν το κατάλληλο στόρι για να γεμίσουν τα δεκατρία επεισόδια.
Σενάριο
Ο Λάιτφουτ είχε μία πολύ γενική ιδέα στο ποιο θα ήταν το «ταξίδι του χαρακτήρα στον πρώτο κύκλο» όταν ανέλαβε επικεφαλής της σειράς, και αυτή η ιδέα πήρε σάρκα και οστά και άλλαξε όπου κρινόταν απαραίτητο στη διάρκεια των συναντήσεων με τους υπόλοιπους σεναριογράφους της σειράς όταν δούλευαν όλοι μαζί για την ανάπτυξη του κύκλου. Ο εκτελεστικός παραγωγός Τζεφ Λόουμπ ανέφερε πως κατά τη διάρκεια του κύκλου θα υπήρχαν ερωτήματα ως προς το «Ποιος είναι ο Φρανκ; Τι θα κάνει ο Φρανκ; Και ποιος θα προσπαθήσει να σταματήσει τον Φρανκ;». Ο Λάιτφουτ επέλεξε να μην υιοθετήσει κάποια συγκεκριμένη εκδοχή του χαρακτήρα από τα κόμικ, αλλά επικεντρώθηκε στη δουλειά που είχε γίνει στον χαρακτήρα στη σειρά Daredevil και τον είχε καθορίσει. Αυτή του η απεικόνιση στη σειρά ήταν που τον έκανε να δείξει ενδιαφέρον για τον χαρακτήρα και να θέλει να αναλάβει επικεφαλής της spin-off σειράς. Η σειρά ξεκινάει με ένα μικρό βίντεο όπου ο Καστλ σκοτώνει τα μέλη μίας συμμορίας, τα οποία πιστεύει πως ευθύνονται για τον θάνατο της οικογένειάς του, και αυτό αποτελεί έναν επίλογο της ιστορίας του χαρακτήρα από τη σειρά Daredevil. Έπειτα, μεταφερόμαστε μπροστά στον χρόνο όπου ο χαρακτήρας «είναι κολλημένος στο παρελθόν και κάπως ανάπηρος από τη θλίψη του». Στον κύκλο απεικονίζονται επίσης κάποια γεγονότα που συνέβησαν πριν τον δεύτερο κύκλο της σειράς Daredevil και για τα οποία έγινε αναφορά σε αυτήν, τα οποία ο Μπέρνθαλ περιέγραψε ως «κάπως χαλαρά με το χρονολόγιο της ιστορίας». Αυτά τα γεγονότα περιλαμβάνουν μία επεξήγηση στην αναφορά που έγινε για την περίοδο που υπηρέτησε ο Καστλ στην Κανταχάρ, και ήταν κάτι που ο Λάιτφουτ θεώρησε πως έπρεπε να επεξηγηθεί.
Ως θαυμαστής των γουέστερν και των αστικών θρίλερ της δεκαετίας του 1970, ο Λάιτφουτ θεώρησε πως η σειρά έπρεπε να συνδυάζει αυτά τα δύο είδη, αφού η αντιηρωική περσόνα του Καστλ αποτελούσε ένα αρχέτυπο των ταινιών γουέστερν, το οποίο όμως διαδραματιζόταν στο αστικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης. Ο Λάιτφουτ μελέτησε ταινίες αυτού του είδους για να τις χρησιμοποιήσει ως έμπνευση για τον τόνο, το στυλ, τις ιδέες και τα θέματα της σειράς, καθώς επίσης και θρίλερ συνομωσίας λόγω του ότι ο Καστλ ήταν φυγάς στη σειρά, αλλά και λόγω της γενικής αίσθησης παράνοιας που επικρατεί σε αυτήν. Η σειρά κάνει αναφορά στην ταινία Ανθρωποκυνηγητό (1976), ενώ ο Λάιτφουτ περιέγραψε το πρώτο επεισόδιο ως έναν «εκσυγχρονισμό» της ταινίας Άρπαγες της γης (1953). Επίσης, πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν η σειρά ταινιών Bourne και η ταινία Ελεύθερος Σκοπευτής (2014). Σε σχέση με την προηγούμενη τηλεοπτική του σειρά, Χάνιμπαλ, ο Λάιτφουτ δήλωσε πως έμαθε από τον δημιουργό της, Μπραίαν Φούλερ, πώς να κάνει το κοινό να συσχετιστεί με έναν αντιήρωα όπως ο Χάνιμπαλ Λέκτερ, βρίσκοντας «κάτι σε αυτόν που είναι καθολικό και που όλοι μπορούμε να συσχετιστούμε, να αισθανθούμε», όπως για παράδειγμα η μοναχικότητά του. Μεταφέροντας αυτή του τη γνώση στη σειρά The Punisher, ο Λάιτφουτ είδε στον Καστλ την ιδέα «ενός άντρας που έχασε την οικογένειά του σε νεαρή ηλικία» και πως μία σειρά που επικεντρώνεται σε αυτόν θα πρέπει να αποτελεί εξερεύνηση του πένθους του και το πώς εκείνος ανταποκρίνεται σε όλο αυτό. Θεώρησε πως αν και μέρος του κοινού μπορεί να μην συμφωνεί με τις πράξεις του Καστλ, εντούτοις θα μπορεί να τον ακολουθήσει στο «ταξίδι» του αν κατανοήσει αυτό το κομμάτι του.
Από το να δείξει «όμορφες» σκηνές τρόμου όπως αυτές που δημιουργήθηκαν για τη σειρά Hannibal, ο Λάιτφουτ ήθελε να ακολουθήσει το πρότυπο των σκηνών μάχης του χαρακτήρα από τη σειρά Daredevil, και να μην αποφύγει το κόστος που πιθανόν θα είχαν οι πράξεις του Καστλ. Θεώρησε πως με το να δείξει την ωμή πραγματικότητα αυτών των πράξεων θα μετέδιδε καλύτερα στο κοινό πως «αυτό πονάει, και δεν είναι εντάξει» από το να την αποκρύψει, κάτι που θα το έκανε χειρότερο. Διευκρίνισε πως δεν ήταν σίγουρος αν η σειρά αποτελούσε την πιο βίαιη σειρά της Marvel στο Netflix, καθώς εκείνος έπαιρνε ως βάση το επίπεδο της βίας που είδε να απεικονίζεται στη σειρά Daredevil και πως είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως «πολλά από όσα κάνει [ο Καστλ] είναι λάθος. Πρέπει να αφήσουμε το κοινό σε κάποιες στιγμές να εγκαταλείψει τον χαρακτήρα για τις πράξεις του κι εκείνος να καταφέρει να το ξανακερδίσει. Το να τον ακολουθεί συνεχώς με όλη του την ψυχή του δεν είναι κάτι που θα ήταν σωστό». Παρόλα αυτά, ο Λάιτφουτ ήθελε να μεταδώσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του χαρακτήρα ώστε να βοηθήσει το κοινό να τον καταλάβει. Για να το πετύχει αυτό, χρησιμοποιούσε συχνά σκηνές αναδρομής ή όνειρα που εμπεριείχαν την οικογένειά του, καθώς ο ίδιος ο Καστλ δεν μιλάει πολύ και με τις συνεχείς αναδρομές δινόταν στο κοινό να καταλάβει πώς ο χαρακτήρας δεν ήταν σε θέση να σταματήσει να σκέφτεται την οικογένειά του.
Ο Λάιτφουτ περιέγραψε τον Καστλ ως μία μεταφορά του «γεγονότος πως στέλνουμε άντρες στον πόλεμο εδώ και 15 χρόνια και όταν τους φέρνουμε πίσω αναμένουμε από αυτούς απλά να επανενταχθούν στην κοινωνία. Ξεκάθαρα αυτό δεν συμβαίνει». Μη έχοντας υπηρετήσει ο ίδιος, ο Λάιτφουτ πέρασε χρόνο μαζί με τους υπόλοιπους σεναριογράφους της σειράς διαβάζοντας σε πρώτο πρόσωπο εμπειρίες και απομνημονεύματα βετεράνων πολέμου και, επίσης, ήρθαν σε επαφή με συμβούλους του στρατού, τις Ειδικές Δυνάμεις και τη CIA, ενώ ένας σύμβουλος διάβαζε το σενάριο κάθε επεισοδίου και επεσήμαινε διορθώσεις όπου αυτό ήταν απαραίτητο. Λαμβάνοντας υπόψη πως ένα μεγάλο μέρος στρατιωτών και βετεράνων των Ηνωμένων Πολιτειών είναι θαυμαστές του χαρακτήρα, ο Λάιφουτ και ο Μπέρνθαλ ήθελαν να είναι σίγουροι πως η σειρά θα έδειχνε πάντα τον απαραίτητο σεβασμό στον στρατό και τις δυνάμεις επιβολής του νόμου παρά τις - γενικά εγκληματικές - πράξεις του Καστλ. Ο Λάιτφουτ είπε πως ήταν «ενδιαφέρον το να δείχνεις σεβασμό στην αστυνομία και ταυτόχρονα ο χαρακτήρας σου να είναι πέρα από κάθε νόμο». Νιώθοντας πως δεν ήταν δική του θέση να μιλήσει για την πολιτική της αυτοδικίας ή τη συζήτηση που αφορούσε τον έλεγχο των όπλων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Λάιτφουτ ήθελε να δημιουργήσει «μια ομάδα χαρακτήρων οι οποίοι θα παρουσίαζαν όλες οι πλευρές αυτών των θεμάτων και το κοινό θα ήταν ελεύθερο να αποφασίσει ποια πλευρά θα στηρίξει»· αυτή η ομάδα των χαρακτήρων περιελάμβανε από έναν «ευγενικό επικεφαλής ομαδικής θεραπείας βετεράνων» μέχρι έναν «φανατικό υποστηρικτή των όπλων». Δημιουργώντας έναν πρωτότυπο χαρακτήρα αστυνομικού για τη σειρά ο οποίος θα λειτουργούσε ως «η σκληρή νέμεσις» που καταδιώκει τον Καστλ, ο Λάιτφουτ αποφάσισε να «ανακατέψει την τράπουλα» με το να κάνει αυτόν τον χαρακτήρα γυναίκα και η οποία θα ήταν ίση με τον Καστλ. Σημείωσε πως οι σεναριογράφοι, οι οποίοι αποτελούνται τόσο από άντρες όσο και γυναίκες, «διασκέδασαν πολύ» με αυτή την ιδέα. Ήθελαν επίσης αυτός ο χαρακτήρας να κατάγεται από τη Μέση Ανατολή και να είναι όσο πατριώτης ήταν και ο Καστλ, αλλά και ηρωίδα δράσης από μόνη της. Αυτός ο χαρακτήρας κατέληξε τελικά να είναι η Ντίνα Μαντάνι. Επίσης, ο Λάιτφουτ δεν ήθελε οι υπόλοιποι χαρακτήρες της σειράς να είναι «υποστηρικτικοί» στον χαρακτήρα του Καστλ, αλλά να «έχουν το δικό τους αφήγημα και τη δική τους ιστορία που θα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα για εκείνους».
Διανομή
Το βασικό καστ της σειράς περιλαμβάνει τους Μπέρνθαλ ως Φρανκ Καστλ/Punisher, Έμπον Μος-Μπάχρατς ως Ντέιβιντ Λίμπερμαν/Micro, Μπεν Μπαρνς ως Μπίλι Ρούσο, Άμπερ Ρόουζ Ρίβα ως Ντίνα Μαντάνι, Ντάνιελ Γουέμπερ ως Λούις Γουίλσον,  Πολ Σουλτς ως Γουίλιαμ Ρόλινς, Τζέισον Ρ. Μουρ ως Κέρτις Χόιλ, Μάικλ Νέιθανσον ως Σαμ Στέιν, Τζέιμι Ρέι Νιούμαν ως Σάρα Λίμπερμαν και Ντέμπορα Αν Γολ ως Κάρεν Πέιτζ. Οι Μπέρνθαλ και Γολ επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από τη σειρά Daredevil.
Τον Αύγουστο του 2017, αποκαλύφθηκε πως η Σόχρα Αγκντάσλου θα εμφανιζόταν ως επαναλαμβανόμενος ρόλος υποδυόμενη τη Φάρα Μαντάνι, τη μητέρα της Ντίνα. Επίσης επαναλαμβανόμενους ρόλους στη σειρά έχουν οι Τζόρνταν Μαχόμ ως Άιζακ Λανγκ, Κέλι Μπάρετ ως Μαρία Καστλ, Έιντεν Πιρς Μπρέναν ως Φρανκ Καστλ Τζούνιορ, Νικολέτ Πιερίνι ως Λίζα Καστλ, Ρίπλεϊ Σόμπο ως Λίο Λίμπερμαν, Κόμπι Φρούμερ ως Ζακ Λίμπερμαν και Τόνι Πλάνα ως Ραφαέλ Χερνάντεζ. Οι Ρομπ Μόργκαν και Ρόις Τζόνσον επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους από προηγούμενες σειρές της Marvel στο Netflix ως Τερκ Μπάρετ και Μπρετ Μαχόνι αντίστοιχα, ενώ οι Τζέφρι Κάντορ και Κλάνσι Μπράουν επαναλαμβάνουν τους δικούς τους ρόλους ως Μίτσελ Έλισο και Ρέι Σουνόβερ αντίστοιχα από τη σειρά Daredevil.
Χέρμαν του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν
Ο Χέρμαν, γερμ. Hermann (30 Ιουλίου 1751 - 2 Νοεμβρίου 1810) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν (1798-1810).
The Punisher (1ος κύκλος)
Διανομή
Επιπρόσθετα, ενώ αρκετοί ηθοποιοί υποδύονται βετεράνους του πολέμου, συμπεριλαμβανομένου και του Μαχόμ, στη σειρά εμφανίζονται και αληθινοί βετεράνοι πολέμου ως κομπάρσοι και υποστηρικτικό καστ σε σκηνές όπως αυτές με τις ομαδικές συναντήσεις υποστήριξης για βετεράνους. Ο Μαχόμ, του οποίου ο πατέρας υπηρέτησε στον στρατό, το βρήκε όλο αυτό μία πολύ δυνατή εμπειρία και πολύ βοηθητικό για την απεικόνιση του χαρακτήρα του στη σειρά.
Σχεδιασμός κοστουμιών
Η Στέφανι Μασλάνσκι, η οποία εργάστηκε ως σχεδιάστρια κοστουμιών στους πρώτους κύκλους της σειράς Daredevil καθώς και στις σειρές Jessica Jones, Luke Cage και Iron Fist, είχε τη δυνατότητα να επιλέξει αν θα ήθελε να εργαστεί στη σειρά The Defenders ή στη σειρά The Punisher, αφού λόγω σύγκρουσης προγραμματισμού των δύο παραγωγών δε θα μπορούσε να βρίσκεται και στις δύο, και επέλεξε τη σειρά The Defenders. Έτσι, η Λορέιν Καλβέρτ ανέλαβε τον σχεδιασμό των κοστουμιών της σειράς και ήταν επίσης αυτή η οποία μας είχε συστήσει την εμφάνιση τον χαρακτήρα στον δεύτερο κύκλο της σειράς Daredevil. Η οπτική της στο «αγαπημένο» και εμπνευσμένο από κόμικ κοστούμι του χαρακτήρα ισορροπεί ανάμεσα στο αυθεντικό σχέδιο, τις υποκριτικές ανάγκες του Μπέρνθαλ και την ερμηνεία του χαρακτήρα, αλλά και τις προθέσεις του Λάιτφουτ για τον τόνο της σειράς.
Χέρμαν του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου-Ξαβιέ πρίγκιπα (ως προς τον τίτλο μόνο) του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν και της Άννας-Μαρίας του Χόενσμπροεχ-Γκέουλλε. Ο Φραγκίσκος-Ξαβιέ ήταν γιος του Χέρμαν-Φειδερίκου, ο οποίος ήταν γιος του Φιλίππου πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν.
The Punisher (1ος κύκλος)
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 3 Οκτωβρίου 2016 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, υπό τον τίτλο παραγωγής Crime. Τοποθεσίες όπου τα γυρίσματα έλαβαν χώρα συμπεριλαμβάνουν τη συνοικία Γκρίνποϊντ στο Μπρούκλιν, τη γέφυρα Γουίλαμσμπεργκ, τον κυκλικό κόμβο Κολόμπους και το Δυτικό Σέντραλ Παρκ στο Μανχάταν, τον δρόμο Κόρτλαντ, το κτίριο των δικαστηρίων οικογενειακών υποθέσεων στο Μανχάταν, τη συνοικία Λονγκ Άιλαντ Σίτι, το πάρκο Γκραντ Φέρι στο Νότιο Γουίλιαμσμπεργκ, τη συνοικία Σάνισαϊντ στο Κουίνς, τη γέφυρα Πουλάσκι, το νησί Ρουζβελτ και το εργοστάσιο ατμού του, το Επαρχιακό Δικαστήριο Μπρονξ, την εκβολή Νιουτάουν Κρικ του Ανατολικού ποταμού, το ξενοδοχείο Ρούζβελτ, το πάρκο Αστόρια, το συγκρότημα διαμερισμάτων Τούντορ Σίτι, τη συνοικία Χαντς Πόιντ στο Μπρονξ, το καρουσέλ Φόρεστ Παρκ, τη γέφυρα Μπρονξ-Γουάιτστοουν, τη συνοικία της Αστόρια στο Κουίνς, το «εστιατόριο GoodFellas» και το εβραϊκό κοιμητήριο Μάουντ Ζίον, και τα δύο στη συνοικία Μάσπεθ στο Κουίνς. Μία σκηνή καταδίωξης με αυτοκίνητα γυρίστηκε κατά τις βραδυνές ώρες στο Ναυπηγείο του Μπρούκλιν, με τον Μος-Μπάχρατς να οδηγεί ένα από τα αυτοκίνητα. Τα γυρίσματα του πρώτου κύκλου ολοκληρώθηκαν στις 9 Απριλίου 2017.
Οπτικά εφέ
Ο επικεφαλής των οπτικών εφέ και συνεργάτης από την εταιρία FuseFX, Γκρεγκ Άντερσον, ο οποίος είχε επίσης εργαστεί πάνω στο κομμάτι των οπτικών εφέ στον πρώτο κύκλο της σειράς Luke Cage, επέστρεψε για να αναλάβει τα οπτικά εφέ της σειράς The Punisher, δημιουργώντας συνολικά 855 λήψεις οπτικών εφέ για τον πρώτο κύκλο. Ο αριθμός των ατόμων που εργαζόταν πάνω στα οπτικά εφέ για κάθε επεισόδιο διέφερε, αλλά γενικά η ομάδα του κάθε επεισοδίου αποτελείτο από 15 μέχρι 20 άτομα. Εξαιτίας του ρεαλιστικού τόνου της σειράς, η οποία δεν περιέχει κανέναν υπερήρωα, η ομάδα των οπτικών εφέ έπρεπε να εργαστεί πιο σκληρά από το συνηθισμένο για να εξασφαλίσει πως τα εφέ θα ήταν πιστευτά και επικεντρώθηκε στη δημιουργία «πυροβολισμών, μαχών με μαχαίρια, εκρήξεων και άλλων εφέ από τον πραγματικό κόσμο». Προτίμησαν δηλαδή να ενισχύσουν τα πρακτικά εφέ παρά να ξεκινήσουν από το μηδέν, για να βοηθήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τον ρεαλισμό της σειράς, καθώς επίσης και τον προϋπολογισμό και τον προγραμματισμό αυτής.
Χέρμαν του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν
Βιογραφία
Το 1810 απεβίωσε στο Χέχινγκεν σε ηλικία 59 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος-Χέρμαν-Όθων.
The Punisher (1ος κύκλος)
Οπτικά εφέ
Ως παράδειγμα της δουλειάς που έκανε η Fuse κατά τη διάρκεια των σκηνών μάχης, ο Άντερσον ανέφερε τη σκηνή όπου ο Ρούσο και οι άντρες του επιτίθενται στο καταφύγιο του Micro. Αν και χρησιμοποιήθηκαν ψεύτικα όπλα για τη σκηνή, η Fuse έπρεπε να ενισχύσει τη δράση προσθέτοντας ψηφιακό αίμα μέσω υπολογιστή, μαχαίρια και φλας στις κάννες των όπλων κατά τους πυροβολισμούς, ενώ επίσης απεικόνισε ψηφιακά ένα ανθρώπινο κεφάλι το οποίο ανατινάχθηκε έπειτα από πυροβολισμό. Η σκηνή μελετήθηκε διεξοδικά με εικονογραφημένο σενάριο και προ-οπτικοποιήθηκε για να σχεδιαστούν με ακρίβεια τα απαραίτητα εφέ. Επειδή η σκηνή, όπως και αρκετές άλλες κατά τη διάρκεια του κύκλου, απαιτούσαν ένα σκοτεινό περιβάλλον, η ομάδα των οπτικών εφέ έπρεπε να συνεργάζεται με το τμήμα φωτογραφίας ώστε να αποφασιστεί το πού ο χαμηλός φωτισμός θα έπρεπε να ήταν φυσικός και πού θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί μία διαβάθμιση χρωμάτων ώστε το σκηνικό να είναι ελαφρώς πιο φωτεινό, δεδομένου πως είναι δύσκολο να ενσωματωθούν οπτικά εφέ σε σκοτεινές εικόνες. Αντίθετα με τη συγκεκριμένη σκηνή, σε μία σκηνή όπως αυτή όπου ο Ρούσο ανατινάζει ένα κρησφύγετο απαιτείται ελάχιστη δουλειά στα οπτικά εφέ, αφού η έκρηξη έλαβε χώρα κανονικά, ήταν ελεγχόμενη και μαγνητοσκοπήθηκε για τη σειρά, με τη Fuse να πρέπει απλά να προσθέσει ψηφιακά στο κτίριο κάποια παράθυρα τα οποία είχαν αφαιρεθεί για αποφυγή τραυματισμών κατά την έκρηξη.
Η πιο δύσκολη τεχνικά σκηνή του κύκλου που έπρεπε να δημιουργηθεί ήταν στο πρώτο επεισόδιο, όπου ο Καστλ πυροβολεί κάποιον πέρα από τα σύνορα Μεξικού-Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Άντερσον εκτίμησε πως το 90% αυτής της σκηνής ήταν ψηφιακό, με το περιβάλλον ανάμεσα στον Καστλ και στον στόχο του να δημιουργείται εξ'ολοκλήρου από το τμήμα των οπτικών εφέ. Για να μπορεί ο Μουρ να απεικονίσει τον χαρακτήρα του Κέρτις Χόιλ, ο οποίος είχε ακρωτηριασμένο άκρο, η Fuse έπρεπε σε αρκετά πλάνα να αντικαταστήσει ψηφιακά το πόδι του. Αυτό απαιτούσε από τον Μουρ να φοράει ένα ειδικό πράσινο ρούχο για να καλύπτει το πόδι του, ώστε η Fuse να μπορεί να «εξαφανίσει» το άκρο του. Η εταιρία έπρεπε επίσης να δημιουργήσει το φόντο πίσω από το πραγματικό πόδι του Μουρ, κάτι το οποίο ήταν συχνά το δυσκολότερο σημείο τέτοιων σκηνών, όπως για παράδειγμα στη σκηνή που βρίσκεται στο κρεβάτι του και έπρεπε να αποδοθεί ψηφιακά όσο πιο ρεαλιστικά γινόταν η εικόνα των σεντονιών πίσω από καλυμμένο με πράσινο ρούχο πόδι του. Επιπρόσθετα, χρησιμοποιήθηκαν οπτικά εφέ για την προσαρμογή της εικόνας του τσιμέντου σε σκηνές όπου κόσμος προσκρουόταν σε αυτό. Το τμήμα ειδικών εφέ δημιούργησε ένα μείγμα που έμοιαζε με τσιμέντο και το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά το γύρισμα τέτοιων σκηνών, αλλά αυτό το μείγμα δεν έδειχνε ρεαλιστικό στην κάμερα και έπρεπε να αλλαχθεί ψηφιακά.
Χέρμαν του Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν
Οικογένεια
Το 1774 απεβίωσε η Λουίζα και ο Χέρμαν έκανε το 1775 δεύτερο γάμο με τη Μαξιμιλιανή, κόρη του Καρόλου Α΄ Εμμανουήλ 1ου πρίγκιπα ντε Γκάβρε και είχε τέκνο:
The Punisher (1ος κύκλος)
Μουσική
Τον Απρίλιο του 2017, ανακοινώθηκε πως ο Τάιλερ Μπέιτς, ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική για τις ταινίες του MCU Φύλακες του Γαλαξία και Φύλακες του Γαλαξία 2, θα αναλάμβανε τη μουσική επένδυση της σειράς. Για να μπορέσει «να εισέλθει μέσα στις σκοτεινές γωνίες του μυαλού του Punisher», ο Μπέιτς έπαιξε περισσότερο με τους ήχους κιθάρας «σπασμένων μπλουζ», κάτι το οποίο ενίσχυσε με εφέ συζητήσεων και άλλων «ήχων κιθάρας» μαζί με άλλες μελωδίες. Σχετικά με αυτή την προσέγγιση, ο Μπέιτς ανέφερε: «Τα ακατέργαστα σημεία και η σπασμένη φύση [μιας μουσικής σαν αυτή] σου αφήνουν το περιθώριο και τον χώρο για συναισθήματα και ενδιαφέροντες χρωματισμούς. Αλλιώς δεν πρόκειται να είναι μία αυθεντική έκφραση της ιδέας της σειράς. Υπάρχει μία σκοτεινότητα στη σειρά στην οποία είμαι πρόθυμος να διεισδύσω».