cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Η στρατιά του Έβρου
Στις 14 Νοεμβρίου του 1922 διορίστηκε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά. Από τη θέση αυτή έλεγχε όλες τις προαγωγές και μεταθέσεις προωθώντας, κατά παράβαση της επετηρίδας, τους ευνοούμενούς του. Στις 12 Δεκεμβρίου παραιτήθηκε για να αναλάβει την αρχιστρατηγία της Στρατιάς του Έβρου. Εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη έχοντας έκτακτες εξουσίες. Για να διευκολυνθεί στο έργο του η κυβέρνηση, κατόπιν υποδείξεώς του, εξέδωσε δύο νόμους, σύμφωνα με τους οποίους η κλοπή υλικού από τον στρατό και η εκ δόλου έκδοση απαλλακτικού σε στρατιώτη από αξιωματικό της υγειονομίας θα τιμωρείτο με εκτέλεση. Οι δύο αυτοί νόμοι, καθώς και οι φήμες περί δεκάδων εκτελέσεων που επίτηδες άφησε να διαρρεύσουν ο ίδιος ο Πάγκαλος, επέβαλαν σε μεγάλο βαθμό την πειθαρχία στο καταπονημένο και διαλυμένο στράτευμα.
Σύντομα κατάφερε να μετατρέψει μια διασκορπισμένη μάζα στρατού με χαμηλό ηθικό σε ισχυρό και αξιόμαχο ετοιμοπόλεμο στρατό 115.000 ανδρών. Στην αντίθετη πλευρά ο τουρκικός στρατός της Θράκης δεν ήταν ικανός σε σχέση με αυτόν του Έβρου. Ο Πάγκαλος πίστευε ότι μπορούσε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, αφού οι συνθήκες τον ευνοούσαν. Η ελληνική διπλωματία, γνωρίζοντας το αξιόμαχο του στρατού, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει αυτόν ως όπλο προκειμένου να συνθηκολογήσει με την Τουρκία, αποτρέποντας τη Μικρασιατική Καταστροφή.
2867 Στέινς
Φυσικά χαρακτηριστικά
Μετά το πέρασμα της Ροζέττας ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος περιέγραψε τον Στέινς ως «ένα διαμάντι στον ουρανό», καθώς έχει πλατύ σχήμα που καταλήγει σε οξεία κορυφή. Η επιφάνειά του κυριαρχείται από ένα μεγάλο κρατήρα, με διάμετρο 2,1 χλμ., κάτι που εξέπληξε τους επιστήμονες, που πίστευαν ότι ο αστεροειδής θα έπρεπε να είχε κομματιαστεί από μια σύγκρουση ικανή να δημιουργήσει τέτοιο κρατήρα. Οι εικόνες του Στέινς που μετέδωσε η Ροζέττα επέτρεψαν στους αστρονόμους να προσδιορίσουν ότι ο αστεροειδής έχει διαστάσεις 6,67 x 5,81 x 4,47 χλμ. , οι οποίες αντιστοιχούν σε μία μέση «διάμετρο» 5,3 χλμ.
Η επίσκεψη της Ροζέττας
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2008 το διαστημόπλοιο Ροζέττα πέρασε σε ελάχιστη απόσταση 800 χιλιομέτρων από τον Στέινς με τη μικρή σχετικώς ταχύτητα των 8,6 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο (περ. 31.000 χιλιόμετρα την ώρα). Παρά τη μικρή διάρκεια αυτού του περάσματος (περίπου 7 λεπτά συνολικά), πολλά δεδομένα αποκτήθηκαν από τα 15 επιστημονικά όργανα-συσκευές που λειτουργούσαν πάνω στο σκάφος. Αυτή ήταν η πρώτη από τις δύο σχεδιασμένες προσεγγίσεις αστεροειδών που εκτέλεσε η Ροζέττα στο ταξίδι της προς τον κομήτη Τσουριούμοφ-Γερασιμένκο: η άλλη ήταν του πολύ μεγαλύτερου αστεροειδή 21 Λουτησία το 2010. Η γωνία των τροχιών αστεροειδούς και διαστημοπλοίου ήταν τέτοια ώστε το σκάφος να μπορέσει να φωτογραφήσει τη φωτιζόμενη από τον Ήλιο πλευρά του Στέινς. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διαστημικών Επιχειρήσεων έδωσε συνέντευξη τύπου σχετικά με τον Στέινς αργότερα την ίδια ημέρα.
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Η στρατιά του Έβρου
Στις 24 Ιουλίου του 1923 υπογράφηκε η ελληνοτουρκική Συνθήκη της Λωζάννης. Η συνθηκολόγηση αυτή δεν ικανοποίησε τον Πάγκαλο, αφού θεωρούσε ότι η κατάληψη της Ανατολικής Θράκης δεν θα ήταν δύσκολη για έναν τέτοιο στρατό. Οι απόψεις του, οι οποίες αντιτίθεντο προς την επαναστατική κυβέρνηση, επέφεραν σύγκρουση μεταξύ της επαναστατικής κυβέρνησης και του ίδιου. Στη Θεσσαλονίκη μάλιστα συγκάλεσε και σύσκεψη με άλλους στρατηγούς προκειμένου να κινηθούν εναντίον της κυβέρνησης. Ο Πλαστήρας έλαβε γνώση της συνάντησης και τον εξανάγκασε σε παραίτηση, παρά τις προσπάθειες του Οθωναίου για συνδιαλλαγή.
2867 Στέινς
Ονόματα επιφανειακών χαρακτηριστικών
Στις 11 Μαΐου 2012 η Ομάδα Εργασίας για την Ονοματολογία του Πλανητικού Συστήματος της IAU δημοσίευσε ένα σύστημα ονοματοδοσίας για τα τοπογραφικά χαρακτηριστικά στην επιφάνεια του Στέινς. Εμπνεόμενα από το σχήμα του αστεροειδή, τα μέλη της ομάδας απεφάσισαν να δίνονται στους κρατήρες του ονόματα πολύτιμων λίθων, με τον μεγαλύτερο να ονομάζεται Diamond (Διαμάντι). Εκτός από τα όρη του πλανήτη Ερμή και τις θάλασσες της Σελήνης, οι κρατήρες του Στέινς είναι τα μοναδικά χαρακτηριστικά στο Ηλιακό Σύστημα των οποίων οι ονομασίες δεν προέρχονται από κύρια ονόματα. Επιπροσθέτως, μία περιοχή στον αστεροειδή ονομάσθηκε Περιοχή Τσερνίχ (Chernykh Regio) προς τιμή του αστρονόμου που ανεκάλυψε τον αστεροειδή.
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά την παραίτησή του, ο Θεόδωρος Πάγκαλος αναχώρησε για το εξωτερικό όπου επισκέφθηκε τη Γαλλία και την Ελβετία. Στη Βέρνη μάλιστα συνάντησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον οποίο διατηρούσε στενή επαφή. Τρεις ημέρες μετά την προκήρυξη εκλογών για τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους (1923) ξέσπασε το Κίνημα Λεοναρδόπουλου - Γαργαλίδη, στην κατάπνιξη του οποίου συμμετείχε ο ίδιος εκδίδοντας διαταγές προς τις στρατιωτικές δυνάμεις από το Υπουργείο Στρατιωτικών.
2867 Στέινς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Στεινς
Θεόδωρος Πάγκαλος (στρατιωτικός)
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1923 το κόμμα των Φιλελευθέρων κέρδισε τις εκλογές. Ο Πάγκαλος είχε αποχωρήσει από τη Δημοκρατική Ένωση και είχε υποβάλει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος στην περιφέρεια Θεσσαλονίκης καταφέρνοντας να εκλεγεί. Οι διαμάχες εντός και εκτός της Βουλής με φόντο το πολιτειακό ζήτημα ήταν ιδιαίτερα έντονες. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα και ο Βενιζέλος είχε αναλάβει τα ηνία της χώρας. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1924 δημιουργήθηκε επεισόδιο μεταξύ του Πάγκαλου και του βουλευτή Άρτας Τζώνη, όταν ο δεύτερος επιτέθηκε στον πρώτο στο προαύλιο της Βουλής.
Σε μια κατάσταση έντονων πολιτικών συγκρούσεων ο δημοκρατικός συνασπισμός διαλύεται. Ο Βενιζέλος παραιτείται από πρωθυπουργός, ενώ ο Γεώργιος Καφαντάρης, ο οποίος τον έχει αντικαταστήσει, πράττει το ίδιο λίγες εβδομάδες μετά. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος ηγείται πια του κόμματος των Δημοκρατικών Φιλελευθέρων. Στις 25 Μαρτίου η κυβέρνηση Παπαναστασίου ανακηρύσσει την αβασίλευτη Δημοκρατία, η οποία θα επικυρωνόταν λίγες μέρες αργότερα με δημοψήφισμα, και στις 31 Μαρτίου ο Πάγκαλος αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Εννόμου Τάξεως. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους αναλαμβάνει και το Υπουργείο των Στρατιωτικών. Την ίδια εποχή διεξαγόταν έρευνα από ανακριτική επιτροπή, και με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Μαζαράκη περί των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία. Με βάση το πόρισμα της επιτροπής θα αποδίδονταν ευθύνες σε στρατιωτικούς σχετικά με λάθη ή παραλείψεις τους. Το πόρισμα της επιτροπής δεν ικανοποίησε την τότε στρατιωτική ηγεσία με αποτέλεσμα ο Μαζαράκης να πέσει σε δυσμένεια. Από την άλλη ο Πάγκαλος άφηνε σκόπιμα να διαρρέουν στον τύπο αποσπάσματα από την έκθεση ενοχοποιητικά για πολλούς αξιωματικούς προξενώντας την αντίδραση του Μαζαράκη, ο οποίος με επιστολή του στον τύπο ζήτησε τη δημοσίευση όλης της έκθεσης. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους δημοσιεύθηκε η έκθεση της ανακριτικής επιτροπής με αποτέλεσμα ο Πάγκαλος να διατάξει τη φυλάκιση του Μαζαράκη. Ο τελευταίος αρνήθηκε ότι έστειλε την έκθεση στον τύπο ενώ με παρέμβασή του διευθυντή του Ελεύθερου Βήματος έγινε γνωστό πως ο Πάγκαλος ήταν ο υπεύθυνος της διαρροής.
Στις 19 Ιουλίου η κυβέρνηση Παπαναστασίου παραιτήθηκε με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν άλλες δύο κυβερνήσεις: του Θεμιστοκλή Σοφούλη και του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου. Προς το τέλος του 1924 ο Πάγκαλος ξεκίνησε την οργάνωση κινήματος για την ανατροπή της κυβέρνησης και την κατάληψη της εξουσίας.
Δικτατορία Παγκάλου
Δείτε επίσης:Κίνημα Πάγκαλου 25ης Ιουνίου 1925 thumb|right|upright|Ο Πάγκαλος, το 1925 Στις 25 Ιουνίου 1925, εκδηλώθηκε το Στρατιωτικό Κίνημα του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου, που το βοήθησε να επικρατήσει η χαλαρή αντίδραση της κυβέρνησης Ανδρέα Μιχαλακόπουλου, η οποία δίστασε να το αντιμετωπίσει δυναμικά. Ο Πάγκαλος, αμέσως μετά την επικράτησή του, σχημάτισε κυβέρνηση που πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στη συνέλευση (Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925), αλλά πολύ γρήγορα εγκατέλειψε τα δημοκρατικά προσχήματα. Μια πρώτη ένδειξη των πραγματικών διαθέσεων ήταν το διάταγμα της 13 Ιουλίου 1925 για την «κατοχύρωση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος», με το οποίο παραπέμπονταν σε στρατοδικεία όσοι μετέδιδαν ειδήσεις που διατάρασσαν τη δημόσια τάξη ή στρέφονταν κατά κάποιο τρόπο εναντίον της κυβέρνησης. Σε εφαρμογή του άρχισαν διώξεις δημοσιογράφων και εφημερίδων, όπως της Εστίας, της Καθημερινής και του Ριζοσπάστη.
Η εκβιαστική άνοδος του Θεόδωρου Πάγκαλου στην εξουσία και η συνακόλουθη νομιμοποίησή του από τη Συνέλευση μπορούν να εξηγηθούν μόνο στο φως της σοβαρής χαλάρωσης των κοινοβουλευτικών αρχών, καθώς και της εξίσου σοβαρής φθοράς της Συνέλευσης, η οποία αδυνατούσε να εξελιχτεί σε ουσιαστική αντιπροσωπευτική εξουσία, όπως αδυνατούσε να εκπληρώσει τη Συντακτική αποστολή της. Ο Πάγκαλος εκμεταλλεύτηκε το έντονα αντικομμουνιστικό κλίμα, που είχε δημιουργηθεί από τις αλλεπάλληλες απεργίες και άλλες εργατικές εκδηλώσεις, και τον πανικό του αστικού κόσμου, για να καταλάβει την εξουσία, ενώ ο αστικός πολιτικός κόσμος εύκολα συγκατατέθηκε να του δώσει πίστωση χρόνου, προκειμένου να επιβάλει μια σειρά αντιδημοκρατικών μέτρων, τα οποία οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις απέφευγαν για ευνόητους λόγους.
Μετά από σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, ο Θεόδωρος Πάγκαλος ανέλαβε την πρωθυπουργία την 26η Ιουνίου του 1925. Στην κυβέρνηση που σχημάτισε, κράτησε ο ίδιος το Υπουργείο Στρατιωτικών. Στη Βουλή παρουσιάστηκε ως πρωθυπουργός και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από όλους τους βουλευτές, πλην δεκατεσσάρων. Τα κόμματα Μιχαλακόπουλου και Καφαντάρη απείχαν. Με διάταγμα της 30ης Σεπτεμβρίου του 1925 κατήργησε τη βουλή με το αιτιολογικό ότι "είχε χάσει την εμπιστοσύνη του Έθνους". Οι πολιτικοί αρχηγοί, πιστεύοντας στις δεσμεύσεις Πάγκαλου, του επέτρεψαν ουσιαστικά να αναλάβει αναίμακτα τα ηνία της χώρας.
Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου πραγματοποιήθηκαν δημοτικές εκλογές. Στη Θεσσαλονίκη εξελέγη δήμαρχος ο Μηνάς Πατρίκιος, ο οποίος όμως καθαιρέθηκε με ειδικό νόμο, επειδή είχε υποστηριχθεί από την Αριστερά και το Εργατικό Κέντρο της πόλης. Τον Δεκέμβριο οι εκλογές επαναλήφθηκαν, ο Πατρίκιος επανεξελέγη και ο Πάγκαλος, μη θέλοντας να διώξει τον δήμαρχο, εξόρισε τους φίλα προσκείμενους δημοτικούς συμβούλους, αντικαθιστώντας τους με δικούς του.
Στις 3 Ιανουαρίου 1926 παραιτήθηκε ο ναύαρχος Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος από το Υπουργείο των Ναυτικών, ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του Πάγκαλου. Τον Φεβρουάριο αποτράπηκε η πραγματοποίηση κινήματος από τον Κονδύλη. Στις 15 Μαρτίου παραιτήθηκε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Παύλος Κουντουριώτης, διαμαρτυρόμενος για τις αυθαιρεσίες της δικτατορίας Πάγκαλου. Η είδηση της παραίτησής του κυκλοφόρησε τρεις μέρες αργότερα, καθώς δεν δημοσιεύθηκε αμέσως για λόγους σκοπιμότητας. Ο Πάγκαλος αμέσως προκήρυξε εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου, προερχόμενου αυτή τη φορά από το λαό. Τα δημοκρατικά κόμματα όμως δεν κατάφεραν να εκμεταλλευθούν αυτή την ευκαιρία. Ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής, τον οποίο πρότειναν για την προεδρία, δεν είχε μεγάλη απήχηση στο λαό, ενώ η αποχή που ζήτησαν δεν είχε αποτέλεσμα. Ο Πάγκαλος εξελέγη άνετα πρόεδρος της Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 782.589 ψήφους έναντι 56.126 του Δεμερτζή. Έτσι στις 18 Απριλίου ορκίστηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας, διατηρώντας παράλληλα το αξίωμα του πρωθυπουργού.
Τον Ιούλιο του 1926 άρχισαν οι προσπάθειες για την εύρεση κάποιου που θα αναλάμβανε την πρωθυπουργία. Αρχικά η πρόταση σχηματισμού κυβέρνησης ανατέθηκε στον Λεωνίδα Παρασκευόπουλο, που γι' αυτόν τον λόγο ήρθε στην Αθήνα από το Παρίσι. Την τελευταία στιγμή όμως άλλαξε γνώμη και αρνήθηκε. Και ενώ όλα έδειχναν ότι κυβέρνηση θα σχημάτιζε ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο Πάγκαλος διόρισε στις 19 Ιουλίου του 1926 πρωθυπουργό τον Αθανάσιο Ευταξία. Για μια από τις πράξεις που επικρίθηκε, αλλά και σχολιάστηκε ειρωνικά ο Πάγκαλος από τους σύγχρονούς του ιστορικούς, ήταν η απονομή στον εαυτό του του Μεγαλόσταυρου του Σωτήρος. .
Φυσιογνωμία του καθεστώτος Παγκάλου
Το καθεστώς του στρατηγού Πάγκαλου στερούνταν ιδεολογικής βάσης, ενώ δεν διέθετε λαϊκό έρεισμα. Γνωρίζοντάς το, ο ίδιος ο δικτάτορας προσπάθησε να του αποδώσει χαρακτηριστικά άλλων ολιγαρχικών ή δικτατορικών κυβερνήσεων της εποχής του, όπως εκείνης του Μπενίτο Μουσολίνι ή του Πρίμο ντε Ριβέρα κλπ. Επιπλέον, με επανειλημμένες προσπάθειές του, ο Πάγκαλος επιχείρησε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του εξουσίες παρόμοιες με αυτές του Προέδρου των ΗΠΑ αλλά απέτυχε, καθώς οι έγκριτοι συνταγματολόγοι στους οποίους απευθύνθηκε του κατέστησαν σαφές πως κάτι τέτοιο ήταν ανεφάρμοστο. Γενικά ο Πάγκαλος, ο οποίος θεωρούσε ότι επειδή υπήρξε καλός στρατιωτικός ηγέτης θα μπορούσε να ηγηθεί της χώρας του και σε πολιτειακό επίπεδο, ως πολιτικός υπήρξε κοντόφθαλμος και ανεπαρκής, μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει το γενικό κλίμα και τις συνθήκες του μεσοπολέμου. Περαιτέρω, η τακτική του να παρακάμπτει ή να καταργεί τους θεσμούς της Πολιτείας επέφερε μία εκτεταμένη σύγχυση στον πολιτικό κόσμο και οδήγησε σε αμφισβήτηση αλλά και απαξίωση του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος από μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού.
Εσωτερική πολιτική
Η δικτατορία Πάγκαλου έμεινε στην ιστορία κυρίως για δύο πράγματα: Όσον αφορά την εσωτερική πολιτική, για την αστυνομική διάταξη που απαγόρευε στις γυναίκες να φοράνε φούστες που απέχουν πάνω από 30 πόντους από το έδαφος, και για τα σκάνδαλα, στα οποία αναμείχθηκαν μέλη της κυβέρνησης. Από τη διάταξη αυτή εμπνεύστηκε ο Γιώργος Μητσάκης τραγούδι που ξεκινά με το στίχο "Στην εποχή του Πάγκαλου ήταν μακριές οι φούστες", φράση η οποία υποδηλώνει ότι οι εποχές έχουν αλλάξει.
Διώξεις πολιτικών και τύπου
Η δικτατορία Πάγκαλου επιδόθηκε σε άγριες διώξεις πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων, καθώς και των κομμουνιστών. Μεταξύ των συλληφθέντων συγκαταλέγονται οι Ιωάννης Μεταξάς, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, Νικόλαος Πλαστήρας, Γεώργιος Παπανδρέου, Κύρος Κύρου, διευθυντής της εφημερίδας Εστία, Γεώργιος Βεντήρης, δημοσιογράφος κ.άλ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας απαγορεύθηκε και η λειτουργία των εφημερίδων Καθημερινή και Ριζοσπάστης. Επίσης είχε ιδρυθεί και ειδικό δικαστήριο, το οποίο είχε καταδικάσει σε θάνατο δι' απαγχονισμού δύο καταχραστές αξιωματικούς, τους Δρακάτο και Ζαρειφόπουλο, οι οποίοι και κρεμάστηκαν στο Γουδί.
Επίσης ένα από τα πρώτα μέτρα της δικτατορίας ήταν το κλείσιμο των συλλόγων των Παλαιών Πολεμιστών και η απαγόρευση κάθε δραστηριότητάς τους.
Στα θετικά της δικτατορίας είναι η ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών και η αναδιοργάνωση του στρατού και του στόλου. Κατακρίθηκε όμως για την εμμονή του στις αντιπαραγωγικές στρατιωτικές δαπάνες σε εποχή λιτότητας.
Εξωτερική πολιτική
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος κατά τη διάρκεια της εξουσίας του υιοθέτησε εθνικιστική ρητορεία, δημιουργώντας συγκρούσεις με τα γειτονικά κράτη. Η εμμονή του στην ιδέα περί εκδίκησης των Τούρκων για τη Μικρασιατική καταστροφή, τον οδήγησαν σε απαράδεκτα διπλωματικά λάθη.
Τον Οκτώβριο του 1925 δημιουργήθηκε μια μικροσυμπλοκή μεταξύ βουλγαρικών και ελληνικών σωμάτων στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Ο Πάγκαλος αμέσως διέταξε την είσοδο ελληνικών στρατευμάτων στη Βουλγαρία. Η προέλαση των ελληνικών στρατευμάτων αναχαιτίστηκε από την Κοινωνία των Εθνών, η οποία με ψήφισμά της δικαίωσε τη Βουλγαρία και υποχρέωσε την Ελλάδα να καταβάλει ως πολεμική αποζημίωση 30 εκατομμύρια βουλγαρικά λέβα, δηλαδή 50 χιλιάδες χρυσές λίρες. Το περιστατικό αυτό έμεινε στην ιστορία ως «Επεισόδιο του Πετριτσίου».
Το μεγαλύτερο όμως ατόπημα του Πάγκαλου ήταν η σύναψη συνθήκης με τη Γιουγκοσλαβία, η οποία επισπεύθηκε προκειμένου να επικεντρωθούν τα επιτελεία του στρατού στην απειλή της Τουρκίας. Στις 17 Αυγούστου 1926 υπογράφηκε συνθήκη μεταξύ των δύο χωρών, για την οποία αντέδρασε όλος ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος. Υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας εκείνη την περίοδο ήταν ο Λουκάς Κανακάρης-Ρούφος. Μεταξύ των άλλων, η συνθήκη προέβλεπε τη συγκυριαρχία της Γιουγκοσλαβίας στον λιμένα της Θεσσαλονίκης και στην κοιλάδα Αξιού, την παραχώρηση του ελέγχου της σερβικής μονής στο Άγιο Όρος, καθώς και τη μετατροπή της σιδηροδρομικής γραμμής Γευγελής σε ελληνοσερβική, με την προϋπόθεση όμως ότι οι υπάλληλοι θα μιλούσαν τη σερβική γλώσσα. Η συνθήκη αυτή προξένησε επίσης έντονη δυσαρέσκεια στους στρατιωτικούς και διπλωματικούς κύκλους. Μετά την πτώση του Πάγκαλου η κυβέρνηση έσπευσε να ακυρώσει τη συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών.
Η συμφωνία με τη Γιουγκοσλαβία, η αποπληρωμή της πολεμικής αποζημίωσης προς τη Βουλγαρία, καθώς και οι φιλικές σχέσεις με την Ιταλία, πραγματοποιήθηκαν προκειμένου να εξασφαλιστούν τα σύνορα έτσι ώστε η Ελλάδα να κηρύξει πόλεμο προς την Τουρκία, η οποία εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζε πρόβλημα με το Ιράκ σχετικά με τη χάραξη των συνόρων τους.
Ο Πάγκαλος προσέγγισε διπλωματικά και το Μουσολίνι, με στόχο να πετύχει την Ιταλική συνδρομή σε περίπτωση πολέμου Ελλάδας - Τουρκίας (του οποίου η πραγματοποίηση ήταν διακαής πόθος) αλλά συνάντησε μία μάλλον αδιάφορη ανταπόκριση.
Καταδίωξη και σύλληψη
Ύστερα από την ελληνογιουγκοσλαβική συνθήκη και το «Επεισόδιο του Πετριτσίου», το οποίο προκάλεσε οργή στους κύκλους των αξιωματικών και των πολιτικών, η θέση του Πάγκαλου ήταν δύσκολη. Επίσης οι συνεχείς διώξεις των πολιτικών είχαν προκαλέσει δυσφορία στο λαό. Η απαξίωση του πολιτικού λόγου και των θεσμών, η αυθαιρεσία, καθώς και η έλλειψη σεβασμού στη δημοκρατία, επέφεραν την ανατροπή της δικτατορίας Πάγκαλου.
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αν και γνώριζε για ύποπτες κινήσεις αξιωματικών δεν έδωσε σημασία, συνεχίζοντας την περιοδεία του στην επαρχία, όπου ετύγχανε ενθουσιώδους υποδοχής. Στις Σπέτσες τον βρήκε το κίνημα του Κονδύλη, ο οποίος σε συνεργασία με άλλους αξιωματικούς (Ντερτιλής, Κατσώτας, Κοκκαλάς) επιχείρησε να τον ανατρέψει. Το βράδυ της 22ας Αυγούστου οι κινηματίες κατέλαβαν το υπουργείο στρατιωτικών και το φρουραρχείο, ενώ στη συνέχεια όλα τα τάγματα προσχώρησαν στο κίνημα. Αμέσως στάλθηκαν 70 άντρες με ακτοπλοϊκό για να συλλάβουν τον Πάγκαλο που παραθέριζε στις Σπέτσες. Ο Πάγκαλος επιβιβάστηκε στο τορπιλοβόλο Πέργαμος και προσπάθησε να διαφύγει από τον Ισθμό της Κορίνθου, με σκοπό να ενωθεί με τη μοίρα του πλοιάρχου Κολιαλέξη, ο οποίος βρισκόταν στη Ζάκυνθο. Μη μπορώντας όμως να περάσει από τον Ισθμό, επιχείρησε να κάνει τον περίπλου της Πελοποννήσου. Το Πέργαμος, παρά τους βομβαρδισμούς που δέχθηκε, δεν παραδόθηκε και συνέχισε κανονικά την πορεία του. Όμως κοντά στα Κύθηρα, το αντιτορπιλικό Λέων πλεύρισε το Πέργαμος αποβιβάζοντας στρατιώτες. Μπροστά στο φάσμα της αιματοχυσίας και πληροφορούμενος παράλληλα την παραίτηση του Κολιαλέξη, λόγω στάσης των πληρωμάτων μερικών πλοίων της μοίρας του, ο Πάγκαλος παραδόθηκε στους κινηματίες, αντιλαμβανόμενος πια ότι όλα είχαν τελειώσει. Μετά τη σύλληψή του αποβιβάστηκε στο Κερατσίνι, απ' όπου και οδηγήθηκε, ύστερα από μερικές μέρες, στις φυλακές Ιτζεντίν της Κρήτης.
Η κράτησή του δημιούργησε πολλές αντιδράσεις, καθώς δεν υπήρχαν επαρκείς κατηγορίες που να δικαιολογούν την παραμονή του στη φυλακή. Ο τρόπος με τον οποίο είχε αναλάβει την εξουσία ο Πάγκαλος ήταν συνταγματικός, τουλάχιστον επιφανειακά, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση Κονδύλη να προσπαθεί να τον επιβαρύνει με σκάνδαλα που συνέβησαν επί εξουσίας του, όπως αυτό με το καζίνο Ελευσίνας, για την προμήθεια 512 γερμανικών αυτοκινήτων κ.ά., κατηγορίες τις οποίες ο ίδιος αρνήθηκε ενώπιον του Ανώτατου Ανακριτικού Συμβουλίου. Ο Πάγκαλος δεν προσήχθη σε δίκη και τελικά με απόφαση της 13ης Ιουλίου 1928 της κυβέρνησης Βενιζέλου αποφυλακίστηκε. Το χρονικό όριο προφυλάκισης είχε παρέλθει και ουσιαστικά κρατείτο παράνομα.
Τελευταία χρόνια
thumb|upright|Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, Νοέμβριος 1930 Μετά την αποφυλάκισή του συμμετείχε στις εκλογές της 23ης Αυγούστου 1928 ως αρχηγός της Εθνικής Ενώσεως αποτυγχάνοντας να εκλεγεί. Στις 16 Μαΐου του 1929 συνελήφθη πάλι για τα αδικήματα της δικτατορίας. Στη συνέχεια αποφυλακίστηκε με εγγύηση και στις 17 Μαρτίου του 1930 προσήχθη σε δίκη ενώπιον τριακονταμελούς επιτροπής της Γερουσίας με βάση τον νόμο περί ευθύνης υπουργών με την κατηγορία της απιστίας για το σκάνδαλο του καζίνο της Ελευσίνας. Η κατηγορία αφορούσε την εκχώρηση άδειας λειτουργίας καζίνο στην Ελευσίνα σε φίλα προσκείμενο επιχειρηματία έναντι χαμηλότερου αντιτίμου από ό,τι προσέφερε ο πλειοδότης. Τελικά καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση και πενταετή στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Παράλληλα οι οπαδοί του Πάγκαλου στο στράτευμα εκτοπίστηκαν στη Μακεδονία.
Στις 30 Οκτωβρίου 1930 συνελήφθη μαζί με άλλους 36 αξιωματικούς και τον γαμπρό του, Γ. Δομεστίκο, και φυλακίστηκε στις φυλακές Συγγρού για οργάνωση υποτιθέμενου πραξικοπήματος για την ανατροπή της κυβέρνησης Βενιζέλου, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην Τουρκία για την υπογραφή συνθήκης φιλίας μεταξύ των δύο χωρών, κίνηση στην οποία αντιτίθετο μερίδα αξιωματικών. Ύστερα από λίγους μήνες αποφυλακίστηκε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελευσίνα. Ένα χρόνο αργότερα παραπέμφθηκε σε νέα δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας για την προετοιμασία του κινήματος του 1930 ενώ στις 31 Μαΐου του ίδιου χρόνου εκτοπίστηκε στην Αιδηψό. Το 1935 έλαβε μέρος στις εκλογές ως επικεφαλής του Εθνικού Κόμματος στην περιφέρεια Δράμας χωρίς όμως να καταφέρει να εκλεγεί. Όλη αυτή την περίοδο ο ίδιος αρθρογραφούσε σε διάφορες εφημερίδες. Με βάση γερμανικά αρχεία ο Πάγκαλος ήλθε σε επαφή με το Γερμανό πρέσβη στην Ελλάδα Έρμπαχ, δηλώνοντας πως εκπροσωπούσε πολιτικούς με σημαντική επιρροή και πρότεινε το σχηματισμό κυβέρνησης φίλα προσκείμενης προς τη Γερμανία, η οποία θα καταλάμβανε πραξικοπηματικά την εξουσία. Η κυβέρνηση αυτή θα προσχωρούσε στο Τριμερές Σύμφωνο και θα τερμάτιζε τον πόλεμο με την Ιταλία στη βάση του status quo. Στις 19 Απριλίου 1941 προτάθηκε, από τον Βρετανό πρέσβη Πάλερετ, στον βασιλιά Γεώργιο να συμπεριλάβει στη νέα κυβέρνηση και τον Πάγκαλο, αλλά η πρόταση δεν καρποφόρησε. Ο Βασιλιάς για το πρόσωπό του είχε αντιρρήσεις Μετά την κατάθεση της σχετικής εντολής κυβέρνησης από τον Αλέξανδρο Μαζαράκη-Αινιάν, την επομένη κλήθηκε ο Πάγκαλος από τον βασιλιά Γεώργιο Β', εκείνος αρνήθηκε λέγοντας: ''Ο Ελληνικός στρατός είναι ένα πτώμα. Δε χρειάζεται τώρα ηγέτη, αλλά έναν ιερέα.'' Με την έλευση των Γερμανών και τον διορισμό του Τσολάκογλου στη θέση του πρωθυπουργού, πολλές πολιτικές προσωπικότητες, μεταξύ αυτών και ο Πάγκαλος, τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του, κίνηση που σχολιάστηκε αρνητικά. Τον Νοέμβριο του 1941 με ειδική ρύθμιση ο Πάγκαλος άρχισε να λαμβάνει σύνταξη ως πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, η οποία συνεχίστηκε και μετά την κατοχή. Στις 16 Οκτωβρίου του '44, μέλη του ΕΑΜ αποπειράθηκαν να τον συλλάβουν αλλά η προσωπική του φρουρά τους εμπόδισε. Στις 26 του ίδιου μήνα συνελήφθη από την κυβέρνηση Παπανδρέου και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Τον Δεκέμβριο του 1944 αποφυλακίστηκε. Στις 25 Αυγούστου 1945 συνελήφθη ως δωσίλογος, κατόπιν αποφάσεως του 6ου ανακριτικού γραφείου δοσιλόγων. Λίγες μέρες νωρίτερα του είχε ασκηθεί ποινική αγωγή για τα δημοσιευθέντα άρθρα του κατά την περίοδο της κατοχής, τα οποία, σύμφωνα με την αγωγή, εξυπηρετούσαν το έργο των εχθρών.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1945 αθωώθηκε οριστικά με απαλλακτικό βούλευμα από τις κατηγορίες που τον βάρυναν για συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις. Η κατηγορία περί συνεργασίας με τις κατοχικές δυνάμεις στηριζόταν στο γεγονός ότι είχε συμμετάσχει στην ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας επί κατοχής. Υποστηρίζεται ότι η δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας στηρίχθηκε από τον Πάγκαλο για να αποτραπεί ενδεχόμενη επαναφορά του βασιλιά. Στις εκλογές του Μαρτίου του 1950 κατήλθε ως υποψήφιος με το Εθνικό Κόμμα υπό τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Στις εκλογές το Εθνικό Κόμμα κατέλαβε επτά έδρες, οι οποίες όμως κερδήθηκαν κατά κύριο λόγο στην Ήπειρο, με αποτέλεσμα ο ίδιος να μην εκλεγεί.
Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών, στις 27 Φεβρουαρίου 1952 από φυματίωση στο ξενοδοχείο «Χλόη» της Κηφισιάς, όπου διέμενε. Η κηδεία του έγινε την επομένη, δημοσία δαπάνη. Το 1950 εξεδόθησαν τα απομνημονεύματά του.
Προσωπική ζωή
Ήταν νυμφευμένος από το 1901 με την Αριάδνη Σκλιά-Σαχτούρη, κόρη Αιγυπτιώτη πολιτικού μηχανικού, υδραϊκής καταγωγής, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Νικόλας Χατζημαυρουδής
Η δράση του
Ο Νικόλας Χατζημαυρουδής ήταν καραβοκύρης. Η έναρξη της επανάστασης τον βρήκε στην Κωνσταντινούπολη με το πλοίο του "Φωκίων" φορτωμένο με 18.000 οκάδες κριθάρι προοριζόμενο για την Πρέβεζα. Ο Λήμνιος καπετάνιος αποφασίζει να προσχωρήσει στον αγώνα και κατευθύνθηκε στις Σπέτσες, από όπου μετέφερε το φορτίο στους Μύλους και το πρόσφερε στον αγωνιζόμενο πληθυσμό που υπέφερε από τα αντίποινα του Χουρσίτ πασά. Ήταν Απρίλιος του 1821. Με το πλοίο του μετέφερε πολλούς κυνηγημένους κατοίκους στο Άστρος, πολλούς από τους οποίους εξέθρεψε με δικά του έξοδα επί πενταήμερο. Δαπάνησε τότε περίπου 1.060 ισπανικά δίστηλα ή 15.000 γρόσια.
Τον Ιούλιο του 1821 έφυγε για τη Μακεδονία και έως τον Μάρτιο του 1822 περιέπλεε τα παράλια της Χαλκιδικής, του Άθω και της Θάσου διασώζοντας πολλούς αγωνιστές μετά την αποτυχία του κινήματος του Εμμανουήλ Παππά. Ακολούθως διατάχθηκε να μεταβεί στο στρατόπεδο του Ευρίπου Ευβοίας και να το προφυλάσσει από θαλάσσιες επιδρομές. Παρέμεινε εκεί επί 15 μήνες έως τον Αύγουστο του 1823 "ναυμαχών και διαπορθμεύων τους κατατρεχομένους". Από τη δράση του "όλη η νήσος Εύβοια έμεινεν ευχαριστημένη από την φιλογένειάν του". Μετά την υποταγή της Εύβοιας στους Τούρκους μετέφερε με το πλοίο του τρεις καραβιές λαού στη Σκιάθο και Σκόπελο για να σωθεί. Μια τέταρτη καραβιά, την οποία οι Σκοπελίτες δεν δέχθηκαν, την πήγε στην Αίγινα.
Στη συνέχεια διατάχθηκε να μεταβεί στην Κάρυστο με τρία άλλα πλοία για να προλάβει τουρκικό μπλόκο και τον Οκτώβριο του 1823 μετείχε στην πολιορκία του Ευρίπου. Ακολούθως διατάχθηκε να μεταφέρει στρατιώτες με τις οικογένειές τους από τις ακτές της Αργολίδας στην Εύβοια και 2.000 κιλά σιτάρι στο Ταλαντονήσι. Αφού εκτέλεσε τη μεταφορά, διατάχθηκε να περιπλέει την περιοχή εποπτεύοντας και να τροφοδοτεί το στρατόπεδο των Βρυσακίων έως το Μάρτιο του 1824. Και μετά στάλθηκε στα Ψαρά μεταφέροντας "ξυλική". Επίτροπος του φορτίου ήταν ο αδερφός του Κωνσταντίνου Κανάρη. Φθάνοντας στα Ψαρά, η τοπική συνέλευση, το λεγόμενο "Κοινόν των Ψαρών" αποφάσισε ως είχε δικαίωμα να κατασχέσει το πλοίο του και να το χρησιμοποιήσει ως "μπουρλότο", δηλαδή πυρπολικό.
Όταν η οθωμανική διοίκηση της Λήμνου πληροφορήθηκε τη συμμετοχή του Χατζημαυρουδή στον αγώνα, προέβη σε αντίποινα. Κατέσχεσε την περιουσία του στο νησί και συνέλαβε τον πατέρα του και την οικογένειά του, για την απελευθέρωση των οποίων πλήρωσε 11.000 γρόσια.
Το πλοίο "Φωκίων"
Το πλοίο "Φωκίων" του καπετάν-Νικόλα Χατζημαυρουδή ήταν ένα δικάταρτο μπρίκι, ναυπηγημένο το 1817 στη Λήμνο, χωρητικότητας 9.000 κοιλών (270 τόννων περίπου) και είχε στοιχίσει 48.000 γρόσια. Το 1824 η αξία του εκτιμήθηκε στα 45.000 γρόσια. Ήταν εφοδιασμένο με πέντε κανόνια, 22 τουφέκια, τέσσερα τρομπόνια και άλλα φορητά όπλα (σπαθιά, χατζάρια, μαχαίρια κλπ), συνολικής αξίας 2.500 γροσίων περίπου. Στο "Κοινόν των Ψαρών" παρέδωσε επίσης πολεμοφόδια (101 οκάδες μπαρούτι και 112 μπάλες), τρεις άγκυρες και άλλα αντικείμενα συνολικής αξίας 6.000 γροσίων, "απογυμνωθείς από τα πάντα", όπως αναφέρει σε μεταγενέστερη αναφορά του προς το Υπουργείο Ναυτικών.
Από τον Ιούλιο του 1822 είχε μετατραπεί επισήμως σε πολεμικό με έγγραφο του Υπ. Ναυτικών και είχε το δικαίωμα να φέρει 10 κανόνια και 21 ναύτες, τους μισθούς των οποίων πλήρωνε η πολεμική επιτροπή.
Το 1824 το πλοίο κατασχέθηκε και προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί ως πυρπολικό κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Ψαρών από τον Χοσρέφ Τοπάλ πασά αλλά τελικά διασώθηκε από την καταστροφή των Ψαρών. Συνέχισε να χρησιμοποιείται υπό ψαριανή πλέον διοίκηση και χρησιμοποιήθηκε ως πυρπολικό στη ναυτική επιχείρηση στον κόλπο του Γέροντα, ανοιχτά της Κω τον Αύγουστο του 1824, οπότε και καταστράφηκε.
Αποζημίωση για το πλοίο του δεν έλαβε ποτέ, αν και είχε συμφωνήσει με τη Βουλή των Ψαρών να αποζημιωθεί με 8.000 γρόσια, διότι τα Ψαρά καταστράφηκαν. Κινδύνεψε δε να χαθεί και ο ίδιος, αφού βρισκόταν εκεί κατά την κρίσιμη περίοδο. Έπειτα από αίτημά του εκδόθηκαν δύο διαταγές πληρωμής, μία γα το πλοίο 45.000 γροσίων και μία για τον εαυτό του 3.000 γροσίων, οι οποίες όμως έμειναν απλήρωτες. Το 1826 ζήτησε τη βοήθεια του συμπατριώτη του φιλικού και λόγιου Κωνσταντίνου Γ. Λημνίου, ο οποίος υπηρετούσε ως φροντιστής του στρατεύματος στο Άργος, ώστε να λάβει κάποια αποζημίωση, "ως ευρισκόμενος εις άκραν ένδειαν", χωρίς αποτέλεσμα. Οι χρηματικές αυτές εντολές παρέμειναν ανεκτέλεστες και βρίσκονται ακόμα στο αρχείο του στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.
Μεταπολεμική περίοδος
Η πολιτεία τον τίμησε μόνο με ηθικούς επαίνους. Τον αναγνώρισε ως Υποπλοίαρχο Α΄ τάξεως και του απένειμε τον αργυρό σταυρό του τάγματος του Σωτήρος. Ο ίδιος συνέχισε το ναυτικό επάγγελμα και αναφέρεται ως ιδιοκτήτης ιστιοφόρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Ηλίας Παναγιώταρος
Διατηρούσε εμπορικό κατάστημα με την επωνυμία «Φάλαγγα», όπου πωλούνταν ρουχισμός και εξοπλισμός των αξιωματικών του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, είδη και σύμβολα δημοφιλή στον ευρωπαϊκό νεοναζιστικό χώρο όπως για παράδειγμα σημαίες με κέλτικους σταυρούς, κτλ.
Βιογραφικά
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973 και κατάγεται από το Αρτεμίσιο Αρκαδίας. Υπήρξε καθοδηγητής της Γαλάζιας Στρατιάς, οργάνωσης που είχε δημιουργηθεί το 2000 από τη Χρυσή Αυγή με σκοπό τη διείσδυση των νεοναζιστικών ιδεών στο χώρο των οπαδών της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. To 2000 είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή σε εκδήλωση εναντίον της ελληνοτουρκικής φιλίας όπου είχε καεί τουρκική σημαία. Σύμφωνα με τη δικογραφία της υπόθεσης, στην απολογία του καταδίκασε το κάψιμο της σημαίας και κατονόμασε δύο συμμετέχοντες στην εκδήλωση.
Τον Σεπτέμβριο του 2004, λίγες μέρες μετά τα εκτεταμένα επεισόδια σε ολόκληρη τη χώρα μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών οικονομικών μεταναστών λόγω της ήττας της ελληνικής ομάδας ποδοσφαίρου στα Τίρανα από την αντίστοιχη αλβανική, ο Παναγιώταρος έδωσε συνέντευξη στην «Espresso» με τον τίτλο «Οι Αλβανοί θα πληρώσουν τις προκλήσεις».
Πολιτική πορεία
Όπως είχε αποκαλύψει η οργάνωση Αντιναζιστική Πρωτοβουλία, ήταν υποψήφιος μαζί με άλλα τρία στελέχη της Χρυσής Αυγής με το ψηφοδέλτιο του Γιώργου Καρατζαφέρη στις νομαρχιακές εκλογές του 2002.
Ο Παναγιώταρος έχει αναμειχθεί σε πολλές ρατσιστικές και αντισυνταγματικές ενέργειες της οργάνωσης, που σύμφωνα με αναλύσεις στοχεύουν στο να καταστήσουν αποδεκτή τη δράση της στο συντηρητικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας: τον Ιούνιο του 2009 ήταν επικεφαλής της ομάδας είκοσι νεοναζί που προσπάθησαν να ματαιώσουν την οργανωμένη από το Ουράνιο Τόξο παρουσίαση του Ελληνο-μακεδονικού λεξικού του Βάσκο Καρατζά και τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους στη διατάραξη εκδήλωσης της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για την αλλαγή του νόμου για την ιθαγένεια. Αργότερα, συμμετείχε στο γιαούρτωμα του Αλέκου Αλαβάνου στον Άγιο Παντελεήμονα, (περιοχή όπου δραστηριοποιούνταν ) και σε επίθεση στον Πέτρο Ευθυμίου, ενώ σε βίντεο που είχε αναρτήσει η οργάνωση και χρονολογείται κατά το 2011, εμφανίζεται να προπηλακίζει βυτιοφορέα από την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Πριν τις δημοτικές εκλογές του 2010 δήλωσε παρουσία δημοσιογράφων στον Άγιο Παντελεήμονα ότι «άμα η Χρυσή Αυγή βγάλει δημοτικό σύμβουλο στην Αθήνα, θα γίνει πογκρόμ» και παράλληλα προειδοποιούσε πως επόμενος στόχος της οργάνωσης θα ήταν η πλατεία Βικτωρίας την οποία τόνιζε πως «Θα την κάνουμε κολέγιο». Σε έτερη ομιλία του πριν τις εκλογές του Ιουνίου 2012 είχε δηλώσει ότι η Χρυσή Αυγή σκοπεύει να «πετάξει έξω από τα νοσοκομεία» αλλοδαπούς νοσηλευόμενους και ότι «θα πάμε έξω από τους [παιδικούς] σταθμούς και θα βάλουμε μέσα τα ελληνόπουλα». Στις εκλογές του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής Β΄ Αθηνών και έπειτα ανέλαβε καθήκοντα τομεάρχη Εθνικής Οικονομίας στο κόμμα.
Το 2014 ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής ως επικεφαλής του συνδυασμού «Ελληνική Αυγή για την Αττική», συγκεντρώνοντας ποσοστό της τάξης του 11,13% (180.908 ψήφοι) και καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση μεταξύ 11 υποψηφίων.
Σύλληψη, συμμετοχή σε επιθέσεις, ύβρεις και ρατσιστική δράση
Τον Οκτώβριο του 2012 ήταν επικεφαλής των επεισοδίων έξω από το θέατρο Χυτήριο, όπου παιζόταν η παράσταση Corpus Christi του Τέρενς ΜακΝάλι, σε σκηνοθεσία του Ελληνοαλβανού καλλιτέχνη Λαέρτη Βασιλείου. Σε βίντεο ο Παναγιώταρος φαίνεται να απευθύνει ρατσιστικές και ομοφοβικές ύβρεις στον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς. Στις 16 Οκτωβρίου 2013 αποφασίστηκε η άρση της βουλευτικής του ασυλίας για τα επεισόδια.
Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το Σεπτέμβριο του 2013 ήταν ένα από τα στελέχη της Χρυσής Αυγής που συνελήφθησαν με κατηγορίες συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Αφέθηκε αργότερα ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, καθώς δεν κρίθηκε ύποπτος φυγής ή τέλεσης νέων αδικημάτων, ενώ παραμένει κατηγορούμενος για την υπόθεση. Τον Δεκέμβριο του 2014, κατά τη διάρκεια ομιλίας του από το βήμα της βουλής εκτόξευσε ύβρεις αναφερόμενος στη δικαστική υπόθεση της Χρυσής Αυγής, αλλά και την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά γενικότερα.
Το 2018, κατά τη διάρκεια ψήφισης διάταξης σχετικά με τις υιοθεσίες και την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, προχώρησε σε ομοφοβικές δηλώσεις λέγοντας ότι τα παιδιά που θα βρεθούν λόγω αναδοχής σε τέτοια ζευγάρια θα καταστραφούν ολοκληρωτικά. Επίσης έκανε λόγο για παιδιά προσφύγων που έρχονται στην Ελλάδα και αναγκάζονται να εκπορνεύονται για 5 και 10 ευρώ.
Τον Σεπτέμβριο του 2019, καταδικάστηκε σε τέσσερις μήνες στη φυλακή για τους πυροβολισμούς που είχαν σημειωθεί στην κηδεία του χουντικού πραξικοπηματία Νικόλαου Ντερτιλή το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Εθνικισμός η εξέδρα και...η Χρυσή Αυγή. Επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κουβαρά Transit για τη Γαλάζια Στρατιά, της οποίας ήταν αρχηγός ο Παναγιώταρος.
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες νεοναζιστές Κατηγορία:Μέλη της Χρυσής Αυγής με καταδικαστικές αποφάσεις
Ρούτγκερ Γιαν Σχιμελπένινκ
200px|thumb|right|Ο Σχιμελπένινκ με την οικογένειά του Ο Ρούτχερ Γιαν Σχιμελπένινκ (Ντέβεντερ, 31 Οκτωβρίου 1761 - Άμστερνταμ, 15 Φεβρουαρίου 1825), Λόρδος του Νίινχαους, Πέκενταμ και Γκέλικουμ, ήταν Ολλανδός πολιτικός της Μπαταβικής Δημοκρατίας και επενδυτής στην Ολλανδική Κτηματική Εταιρεία.
Βιογραφία
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν από το 1781 ως το 1784. Έγινε δικηγόρος στο Άμστερνταμ το 1784. Ήταν ένας από τους αρχηγούς της Μπαταβικής Επανάστασης ενάντια στον Γουλιέλμο τον Ε', πρίγκιπα της Οράγγης, όταν τα Γαλλικά στρατεύματα νίκησαν τον βασιλικό Ολλανδικό στρατό τον Ιανουάριο του 1795.
Ήταν μέλος της Μπαταβικής Εθνοσυνέλευσης (1796 - 1798) και ανήκε στην παράταξη των μετριοπαθών ενωτικών, που συντονίζονταν για μια πιο σταθερή κυβέρνηση. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και "κεφαλή" του κράτους της Μπαταβικής Δημοκρατίας δύο φορές (17 Μαΐου 1796 με 30 Μαΐου 1796 και 15 Μαΐου 1797 με 29 Μαΐου 1797.
Στάλθηκε ως πρέσβης της Ολλανδίας στη Γαλλία το διάστημα 1798-1801 και από το 1803 ως το 1805, καθώς και στην Αγγλία από το 1802 ως το 1803. Το 1805 ο Ναπολέων Α΄ τον διόρισε μοναδικό κυβερνήτη της Μπαταβικής Δημοκρατίας υπό τον τίτλο "Raadpensionaris" (Μέγας Σωματοφύλαξ του Κοινοβουλίου) και κυβέρνησε για ένα χρόνο. Έμεινε άνεργος από το 1806 ως το 1811. Η Ολλανδία έγινε τμήμα της Γαλλίας το 1810 και ο Σχιμελπένινκ διετέλεσε βουλευτής στη Γαλλική Σύγκλητο από το 1811 ως το 1813. Τέλος, διετέλεσε μέλος της βουλής του βασιλείου της Ηνωμένης Ολλανδίας το διάστημα 1815-1830.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί
Αλλάγιον
Το αλλάγιον είναι ένας βυζαντινός στρατιωτικός όρος, που ορίζει μία στρατιωτική μονάδα. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά από τα μέσα έως τα τέλη του 10ου αι., και μέχρι τον 13ο αι. είχε γίνει ο πιο συχνός όρος, που χρησιμοποιόταν για τα μόνιμα συντάγματα του Ρωμαϊκού στρατού· συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη του 14ου αι.
Προέλευση του όρου
Ο όρος σημαίνει "εναλλαγή καθηκόντων" και εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Τακτικά του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού στις αρχές του 10ου αι. για ένα γενικό σώμα στρατευμάτων. Σε μία πιο τεχνική χρήση, χρησιμοποιήθηκε ως εναλλακτικός όρος για ένα ιππικό βάνδον, που αριθμούσε μεταξύ 50 και 400 ανδρών. Τον 10ο και τον 11ο αι. τα επαρχιακά αλλάγια είχαν περίπου 50-150 άντρες, ενώ εκείνοι του κεντρικού Αυτοκρατορικού στρατού ήταν πιο κοντά στο ανώτερο όριο, με περίπου 320-400 άνδρες.
Τα αλλάγια στα τέλη της Υστερορωμαϊκής εποχής
Από τα τέλη του 11ου αι., όπως αποδεικνύεται στα γραπτά του Μιχαήλ Ατταλιάτη, ο όρος άρχισε επίσης να χρησιμοποιείται με πιο συγκεκριμένη έννοια για τους στρατιώτες της Αυτοκρατορικής σωματοφυλακής. Μέχρι τα τέλη του 13ου αι., ο όρος είχε αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό το παλαιότερο τάγμα στην καθομιλουμένη και την τεχνική χρήση (αν και όχι εξ ολοκλήρου στη λογοτεχνική), για να ορίσει οποιοδήποτε μόνιμο σύνταγμα. Κάθε αλλάγιον είχε επικεφαλής έναν ἀλλαγάτωρα.
Ο συγγραφέας Ψευδο-Κωδινός στα μέσα του 14ου αι. αναφέρει επίσης ένα Αυλικό αξίωμα, αυτό του ἄρχοντος τοῦ ἀλλαγίου, το οποίο εμφανίστηκε προφανώς το 1250 υπό τον Θεόδωρο Β΄ Βατάτζη και στην εποχή του Ψευδο-Κωδινού κατέλαβε την 53η θέση στην ιεραρχία των ανακτόρων. Ο άρχων του αλλαγίου υπηρετούσε ως ο δεύτερος διοικητής της Αυτοκρατορικής συνοδείας. Η στολή του περιελάμβανε έναν πίλο (σκιάδιον) διακοσμημένο με χρυσό σύρμα, ένα σαν καφτάνι καββάδιον από μετάξι «όπως χρησιμοποιείται συνήθως», ένα με βελούδο καλυμμένο σκαρακίνικον με μία κόκκινη φούντα στην κορυφή και μία ράβδο του αξιώματός του από απλό λείο ξύλο. Το αλλάγιον του Αυτοκράτορα (δηλ. η στρατιωτική του ακολουθία) φαίνεται ότι αντικαταστάθηκε από δύο τμήματα τού μάλλον ασαφούς σώματος των Παραμονών: του τμήματος του πεζικού και αυτού του ιππικού. Αυτά ωστόσο εξακολουθούσαν να διοικούνται, σύμφωνα με τον Ψευδο-Κωδινό, από έναν αλλαγάτορα το καθένα, ενώ ο πρωταλλαγάτωρ πιθανότατα θα διέταζε το σώμα ως σύνολο. Σύμφωνα με τον Ψευδο-Κωδινό, ο πρωταλλαγάτωρ κατελάμβανε την 54η θέση στην ιεραρχία των ανακτόρων. Οδηγούσε την οπισθοφυλακή της συνοδείας του Αυτοκράτορα, αναγκάζοντας τους λιποτάκτες να βιαστούν και να διατηρήσουν τον σχηματισμό. Η περιβολή του ήταν πανομοιότυπη με εκείνη τού προϊσταμένου του, τού άρχοντος του αλλαγίου, εκτός από το ότι αντί μίας ράβδου έφερε μία αργυρή επίχρυση ράβδο (ματσούκα), του οποίου η λαβή ήταν καλυμμένη με κόκκινο μετάξι, με επιχρυσωμένο άκρο στην κορυφή και επιχρυσωμένη αλυσίδα το κέντρο. Τόσο ο άρχων του αλλαγίου, όσο και ο πρωτοαλλαγάτωρ, ήταν υπό την επίβλεψη τού μεγάλου πριμμικηρίου. Πολύ λίγοι κάτοχοι τού αξιώματος τού άρχοντος τού αλλαγίου ή τού (πρωτ)αλλαγάτορος αναφέρονται στις πηγές.
Τα αλλάγια του επαρχιακού στρατού ήταν χωρισμένα σε δύο ξεχωριστές ομάδες: τα «αυτοκρατορικά αλλάγια» (βασιλικά ἀλλάγια) και τα «μεγάλα αλλάγια». Τα πρώτα βρίσκονταν στη Ρωμαϊκή Μ. Ασία, ενώ τα δεύτερα μόνο στις ευρωπαϊκές επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Με τη σταδιακή πτώση της Μ. Ασίας στους Σελτζούκους στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αι. τα «αυτοκρατορικά αλλάγια» τελικά εξαφανίστηκαν. Τα «μεγάλα αλλάγια», από τα οποία τρία είναι γνωστά με το όνομά τους: της Θεσσαλονίκης (μέγα ἀλλάγιον Θεσσαλονικαῖων), των Σερρών (Σερριωτικόν μέγα ἀλλάγιον) και αυτό της Βιζύης (Βιζυητεικόν μέγα ἀλλάγιον)-, πιστοποιούνται για πρώτη φορά το 1286 και συνεχίζουν να αναφέρονται μέχρι το 1355. Σχεδόν σίγουρα, ωστόσο, χρονολογούνται τουλάχιστον στη βασιλεία του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου (β. 1259–1282) και ίσως ακόμη και πριν από αυτόν στους Αυτοκράτορες της Νίκαιας, που ανέκτησαν αυτά τα εδάφη. Εξαφανίστηκαν και αυτά, καθώς οι επαρχίες τους έπεσαν στους Σέρβους και τους Οθωμανούς.
Ο ακριβής ρόλος, η φύση και η δομή των ευρωπαϊκών μεγάλων αλλαγίων δεν είναι απολύτως σαφής. Καθώς η δικαιοδοσία τους περιελάμβανε τις περιοχές γύρω από αυτές τις πόλεις, σύμφωνα με τα παλιά θέματα της Θεσσαλονίκης, του Στρυμόνα και της Θράκης αντίστοιχα, μπορεί να αντιπροσωπεύουν μία προσπάθεια συγκεντρωτικού ελέγχου των επαρχιακών στρατιωτικών δυνάμεων, σε μια εποχή που ο πολιτικός έλεγχος αποκλίνει ολοένα και περισσότερο από την πρωτεύουσα στην περιφέρεια. Πόσο εκτεταμένη ήταν ωστόσο η επικράτειά τους, είναι συζητήσιμο. Είναι γνωστό ότι οι δυνάμεις τους περιλάμβαναν και τα μεθοριακά στρατεύματα που παρείχαν φρουρές για φρούρια, καθώς και πρόνοιες ιππικού. Επιπλέον, μπορεί να είχαν συμπεριλάβει μικρούς γαιοκτήμονες και μισθοφόρους. Όπως σχολιάζει ο Μάρκος Μπαρτούσης σχετικά με τις διάφορες προσπάθειες να εξηγηθεί ο ρόλος τους, "στο ένα άκρο τα μεγάλα αλλάγια ήταν το κεντρικό στοιχείο του ύστερου Ρωμαϊκού στρατού. Κάθε στρατιώτης που ζούσε στις επαρχίες και είχε στρατιωτική υποχρέωση [.. .] ήταν μεγαλοαλλαγίτης ... ", που σημαίνει ότι αντιπροσώπευαν έναν γενικό στρατιωτικό οργανισμό, που εμπλέκεται στη στρατολόγηση και τη συντήρηση όλων των επαρχιακών δυνάμεων, από τον οποίο πρέπει να αποκλειστούν μόνο οι Αυτοκρατορικοί φρουροί και οι προσωπικοί ακόλουθοι των τοπικών κυβερνητών. Στο άλλο άκρο, τα μεγάλα αλλάγια μπορεί να ήταν μόνο μία μερική πτυχή του ύστερου Ρωμαϊκού στρατιωτικού συστήματος και να περιορίζονταν μόνο σε ορισμένες επαρχίες, από τις οποίες πιθανότατα είχαν αποκλειστεί ξένοι μισθοφόροι. Το γραφείο του τζαουσίου εμφανίζεται επίσης στις αρχές του 14ου αι. στο πλαίσιο των μεγάλων αλλαγίων της περιοχής της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο οι ακριβείς λειτουργίες του σε αυτές τις μονάδες είναι άγνωστες
Το μέγεθος του αλλαγίου ήταν προφανώς ισοδύναμο με το παλαιό βάνδον σε περίπου 300-500 στρατιώτες. Έτσι το Χρονικόν του Μωρέως καταγράφει ότι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε μία δύναμη 18 αλλαγίων ή 6.000 στρατιωτών ιππικού, κατά τη διοίκησή του στον Μωρέα στις αρχές της δεκαετίας του 1260.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ
Ο Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ (Subrahmanyan Chandrasekhar, 19 Οκτωβρίου 1910 – 21 Αυγούστου 1995) ήταν Ινδός αστροφυσικός, στον οποίο απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1983 από κοινού με τον Γουίλιαμ Άλφρεντ Φάουλερ για τις «θεωρητικές μελέτες του στις φυσικές διεργασίες που είναι σημαντικές στη δομή και εξέλιξη των αστέρων». Τα μαθηματικά μοντέλα του για την αστρική εξέλιξη αποτελούν από τα καλύτερα τρέχοντα μοντέλα για τα ύστερα στάδια εξέλιξης των ογκωδών αστέρων και των μαύρων τρυπών. Το όριο Τσαντρασεκάρ πήρε το όνομά του από τον Τσαντρασεκάρ, ενώ το Αστεροσκοπείο Ακτίνων-Χ Τσάντρα της ΝΑΣΑ ονομάστηκε προς τιμή του.
Ο Τσαντρασεκάρ φοίτησε στο Προεδρικό Κολέγιο, στο Μαντράς (πλέον Τσεννάι) και στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Στο μεγαλύτερο τμήμα της ακαδημαϊκής του σταδιοδρομίας εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου εργαζόταν στο Αστεροσκοπείο Γιέρκς και ήταν συντάκτης του Astrophysical Journal από το 1952 μέχρι το 1971. Ανήκε στο διδακτικό προσωπικό του πανεπιστημίου από το 1937 μέχρι τον θάνατό του το 1995, σε ηλικία 84 ετών.
Ο Τσαντρασεκάρ ήταν ανιψιός του νομπελίστα Τσαντρασεκάρα Ράμαν.
Παραπομπές
κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Ινδοί νομπελίστες Κατηγορία:Ινδοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα
Πολιορκία της Άκρας (1189-1191)
Η πολιορκία της Άκρας ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της Γ' Σταυροφορίας. Διήρκεσε περίπου δύο χρόνια, από τον Αύγουστο του 1189 μέχρι τον Ιούλιο του 1191.
Μάχη του Χαττίν
Τα χρόνια πριν το 1187 οι Μουσουλμάνοι από την Αίγυπτο μέχρι την Μεσοποταμία ενώθηκαν κάτω από έναν αρχηγό, τον Σαλαντίν. Τα σταυροφορικά κράτη αντιμετώπιζαν εσωτερικά προβλήματα και ιδιαίτερα το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ σπαρασσόταν από δυναστικές έριδες.
Στις αρχές του 1187 και ύστερα από μία σειρά σταυροφορικών επιθέσεων ο Σαλαντίν έκρινε πως είχε έρθει η ώρα που περίμενε. Συγκέντρωσε το στρατό του και στρατοπέδευσε στην Τιβεριάδα. Το σύνολο των δυνάμεων του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, με επικεφαλής τον βασιλιά Γκυ των Λουζινιάν έσπευσε να τον αντιμετωπίσει. Στη μάχη που διεξήχθη στις 3 Ιουλίου του 1187 ο στρατός του Σαλαντίν πέτυχε να κυκλώσει και να συντρίψει τους σταυροφόρους. Ελάχιστοι κατάφεραν να διασπάσουν τον μουσουλμανικό κλοιό και να σωθούν. Οι περισσότεροι είτε σκοτώθηκαν είτε πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ είχε μείνει χωρίς τους υπερασπιστές του και καταλήφθηκε από τον Σαλαντίν. Ο Σαλαντίν, αφού κατάφερε να καταλάβει τις περισσότερες πόλεις και κάστρα των σταυροφόρων, μπήκε θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ, που παραδόθηκε μετά από σύντομη πολιορκία, στις 2 Οκτωβρίου του 1187.
Η πόλη της Άκρας
180px|left|thumb|Άκρα, αεροφωτογραφία της παλιάς πόλης.
Η αρχή της πολιορκίας
Η πολιορκία της από τους σταυροφόρους άρχισε με πολύ παράξενο τρόπο. Τον Απρίλιο του 1189 ο Σαλαντίν απελευθέρωσε τον Γκυ ντε Λουζινιάν αφού ορκίστηκε να μην πολεμήσει ποτέ ξανά εναντίον των Μουσουλμάνων (όρκο που δεν τήρησε μετά την απελευθέρωσή του επικαλούμενος την άποψη ενός ανώτατου ιεράρχη που δεν θεωρούσε τον όρκο δεσμευτικό επειδή είχε δοθεί σε έναν άπιστο). Αφού απελευθερώθηκε, ο Γκυ προσπάθησε να εγκαταστήσει την έδρα του στην Τύρο. Όμως ο Κορράδος του Μομφερράτου, ο οποίος είχε ηγηθεί της επιτυχημένης άμυνας στην πολιορκία από τον Σαλαντίν, αρνήθηκε να του την παραδώσει με τη δικαιολογία ότι μαζί με την Ιερουσαλήμ ο Γκυ είχε χάσει και το βασιλικό αξίωμά. Ο Γκυ δεν είχε τρόπο να τον πιέσει, αλλά στρατοπέδευσε έξω από τα τείχη της Τύρου με όσους πολεμιστές μπόρεσε να μαζέψει.
Εκείνη την περίοδο έφτασε στην Άκρα με 52 πλοία ένας σταυροφορικός στρατός υπό τον αρχιεπίσκοπο Ουμπάλδο και μαζί του 2 σώματα Ιταλών μηχανικών. Ο Γκυ κατάφερε να τους πάρει με το μέρος του, αλλά και το στόλο που είχε στείλει ο Γουλιέλμος Β' της Σικελίας για να ενισχύσει την Τύρο την εποχή που πολιορκείτο από τον Σαλαντίν. Μετά από αυτήν την επιτυχία αποφάσισε να φύγει από την Τύρο και να κατευθυνθεί προς την Άκρα. Η αιφνιδιαστική επίθεση που επιχείρησε εναντίον της πόλης απέτυχε, και τότε απέκλεισε την Άκρα με 600 ιππότες και 7.000 πεζούς.