cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουχαμάντ Φαγέ
Εθνική ομάδα
Ο Φαγέ υπήρξε επί σειρά ετών μέλος της Εθνικής Σενεγάλης. Με τη Σενεγάλη, έχει παίξει στα Αφρικανικά Πρωταθλήματα του 2007, 2009, 2011, 2013, 2015 και 2017. Κέρδισε χάλκινα μετάλλια το 2013 και το 2017.
Έπαιξε επίσης με τη Σενεγάλη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σενεγαλέζοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Δυναστεία των Φαγέ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίο Γκράντε Βάλλεϋ Βάιπερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σερβικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αβτοντόρ Σαράτοφ
Μινερβίνη
Η Μινερβίνη υπήρξε η πρώτη σύζυγος του Μεγάλου Κωνσταντίνου (κατά άλλους παλλακίδα), την οποία νυμφεύτηκε το 303 μ.Χ. και με την οποίαν απέκτησε τον υιό του Κρίσπο. Το 307 μ.Χ. χώρισε τη Μινερβίνη και νυμφεύτηκε στους Τρεβήρους (Trier) την κόρη του Μαξιμιανού και αδερφή του Μαξέντιου, τη Φαύστα.
Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων
Μούρτερ
Το Μούρτερ (κροατικά: Murter) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 17,6 τ.χλμ. και 5.060 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μούρτερ με 2.010 κατοίκους.
Παραπομπές
Μουρτερ
Μισθοφόρος
Ο μισθοφόρος είναι πολεμιστής που παίρνει μέρος σε μια ένοπλη σύγκρουση χωρίς να είναι υπήκοος κάποιας από τις χώρες που εμπλέκονται στη σύρραξη και «το κίνητρό του για να λάβει μέρος στις εχθροπραξίες είναι η επιθυμία για ιδιωτικό όφελος». Με άλλα λόγια, ο μισθοφόρος, είναι ένα άτομο που αγωνίζεται για προσωπικό κέρδος ή άλλη ανταμοιβή και όχι για τα ιδεολογικά ή εθνικά συμφέροντα μιας χώρας, είτε υπέρ ή κατά της επίσημης κυβέρνησης ενός κράτους. Ωστόσο, ακόμη και στην περίπτωση του μισθοφόρου υφίσταται συχνά αλληλεπικάλυψη οικονομικών και εθνικών συμφερόντων, όπως συμβαίνει με τις διάφορες εταιρείες που εκμισθώνουν μισθοφόρους για την υπεράσπιση των στρατηγικών και ιδεολογικών συμφερόντων μιας χώρας. Στον τελευταίο αιώνα, και όπως αναφέρεται στη Συνθήκη της Γενεύης, οι μισθοφόροι δεν δικαιούνται προστασία από τους κανόνες του πολέμου που καλύπτουν τους μη μισθοφόρους. Ένας τέτοιος ορισμός εξαιρεί από το καθεστώς, π.χ. τα μέλη της Λεγεώνας των Ξένων ή τους νεπαλέζους Gurkas, τους Μουτζαχεντίν και κάθε άλλο εθελοντή με κίνητρα ιδεολογικά και όχι οικονομικά.
Small (περιοδικό)
Το Small είναι εβδομαδιαίο αναθεωρημένο από ομότιμους επιστημονικό περιοδικό που καλύπτει τη νανοτεχνολογία. Ιδρύθηκε το 2005 ως μηνιαίο, άρχισε να κυκλοφορεί ανά δύο εβδομάδες το 2009 και έγινε εβδομαδιαίο το 2015. Εκδίδεται από την Wiley-VCH και αρχισυντάκτης είναι ο Χοσέ Ολιβέιρα. Σύμφωνα με το Journal Citation Reports, το περιοδικό έχει παράγοντα επίδρασης 9.598 το 2017.
Μισθοφόρος
Στρατιωτικό δίκαιο
Το Πρόσθετο Πρωτόκολλο GC 1977 (APGC77) είναι πρωτόκολλο του 1977, τροποποιητικό των Συνθηκών της Γενεύης. Το άρθρο 47 του πρωτοκόλλου παρέχει τον ευρύτερα αποδεκτό διεθνή ορισμό ενός μισθοφόρου, αν και δεν υποστηρίχθηκε από ορισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Πρόσθετο Πρωτόκολλο στη Συνθήκη της Γενεύης της 12ης Αυγούστου 1949, σχετικά με την προστασία των θυμάτων των διεθνών ενόπλων συρράξεων (Πρωτόκολλο Ι), στις 8 Ιουνίου του 1977 διευκρινίζει:
Small (περιοδικό)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά Κατηγορία:Νανοτεχνολογία
Μισθοφόρος
Άρθρο 47. Μισθοφόροι
Για να περιγραφεί ένα άτομο ως μισθοφόρος πρέπει να πληρούνται τα κριτήρια (α-στ), σύμφωνα με τη Συνθήκη της Γενεύης.
Τρίτη συνθήκη της Γενεύης
Σύμφωνα με την Τρίτη Συνθήκη της Γενεύης, κάθε στρατιώτης που αιχμαλωτίζεται θεωρείται νόμιμος πολεμιστής και, ως εκ τούτου, είναι προστατευόμενο πρόσωπο ως αιχμάλωτος πολέμου, έως ότου δικαστεί τακτικά από αρμόδιο δικαστήριο (ΓΣΓ άρθρο 5). Το δικαστήριο, χρησιμοποιώντας τα κριτήρια του πρόσθετου πρωτοκόλλου του 77 ή κάποιο ισοδύναμο εθνικό δίκαιο, μπορεί να αποφασίσει αν ο στρατιώτης είναι μισθοφόρος. Αν βάσει των κριτηρίων ο στρατιώτης χαρακτηριστεί μισθοφόρος, γίνεται παράνομος πολεμιστής, αλλά ακόμα και έτσι πρέπει να «αντιμετωπίζεται με ανθρωπιά και δεν πρέπει να στερείται των δικαιωμάτων του για δίκαιη και τακτική δίκη», που καλύπτεται ακόμα από το Άρθρο 5 της Τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης. Η μόνη πιθανή εξαίρεση στο άρθρο 5 είναι όταν ο μισθοφόρος είναι υπήκοος του κράτους φυλάκισής του. Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι μισθοφόρος στρατιώτης, όπως ορίζεται στο άρθρο 47, κριτήριο (δ).
Εάν, μετά από κανονική δίκη, ο στρατιώτης χαρακτηριστεί μισθοφόρος, τότε του επιφυλάσσεται μεταχείριση κοινού εγκληματία και ενδέχεται να αντιμετωπίσει την ποινή της εκτέλεσης. Οι μισθοφόροι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αιχμάλωτοι πολέμου και δεν έχουν δικαίωμα να επαναπατριστούν στο τέλος του πολέμου. Η πιο γνωστή μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δίκη αυτού του είδους έγινε στις 28 Ιουνίου του 1976, όταν στο τέλος της δίκης της Λουάντα, δικαστήριο της Αγκόλας καταδίκασε 2 Βρετανούς, 1 Βρετανό Κυπριακής καταγωγής τον Κώστα Γεωργίου (Συνταγματάρχης Καλάν), έναν Αμερικανό σε θάνατο και άλλους εννέα μισθοφόρους σε ποινές φυλάκισης από 16 έως 30 χρόνια. . Οι τέσσερεις μισθοφόροι που καταδικάστηκαν σε θάνατο, εκτελέστηκαν στις 10 Ιουλίου 1976.
Ηνωμένα Έθνη
Στις 4 Δεκεμβρίου του 1989 τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν το Ψήφισμα 44/34, τη διεθνή συνθήκη κατά της πρόσληψης, χρήσης, χρηματοδότησης και κατάρτισης μισθοφόρων. Τέθηκε σε ισχύ στις 20 Οκτωβρίου του 2001 και έγινε γνωστή ως Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για τους μισθοφόρους.
Το ζήτημα ήρθε στο προσκήνιο και με αφορμή την Αραβική Άνοιξη του 2011 και τις ένοπλες συρράξεις στη Λιβύη και την Ακτή του Ελεφαντοστού, όπου χρησιμοποιήθηκαν ευρέως μισθοφόροι και ιδιωτικές εταιρείες, με αποτέλεσμα η Ομάδα Εργασίας του Συμβουλίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τη χρήση των μισθοφόρων να προτείνει ένα σχέδιο Σύμβασης για το καθεστώς των Ιδιωτικών Εταιρειών Ασφαλείας, ζητώντας από τα κράτη να προχωρήσουν σε υιοθέτησή της.
Κριτική
Η κριτική υποστηρίζει ότι η συνθήκη του ΟΗΕ για τους μισθοφόρους και το Άρθρο 47 του Πρωτοκόλλου του 77 σχεδιάστηκαν για να καλύψουν τις δραστηριότητες των μισθοφόρων στην μετα-αποικιακή Αφρική και δεν αντιμετωπίζουν επαρκώς την χρήση των ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών (ΙΣΕ) από κυρίαρχα κράτη.
Ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες
Οι ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες (ΙΣΕ) είναι η σύγχρονη μορφή του εμπορίου μισθοφόρων, με παροχή υλικοτεχνικής υποδομής, στρατιωτική εκπαίδευση και άλλες υπηρεσίες ασφαλείας.
Ανάμεσα στις μεγαλύτερες ιδιωτικές εταιρείες περιλαμβάνονται οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδιωτικοί στρατιωτικοί ανάδοχοι Κατηγορία:Μισθοφόροι
Τζαμί του Οσμάν Πασά Ρεσουλμπέγκοβιτς
Το Τζαμί του Οσμάν Πασά Ρεσουλμπέγκοβιτς είναι τζαμί στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους της Πόλεως του Τρεμπίνιε. Ανεγέρθηκε προς το 1726, ενώ είναι καταγεγραμμένο εντός του προσωρινού καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Παραπομπές
Οσμαν Πασα Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στο Τρεμπίνιε
Ελληνο-Ουζμπεκικές σχέσεις
Οι σχέσεις Ελλάδας-Ουζμπεκιστάν αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Ουζμπεκιστάν. Οι δύο χώρες διατηρούν διπλωματικές σχέσεις από το 1992. Το Ουζμπεκιστάν διατηρεί γενικό προξενείο στην Αθήνα και η Ελλάδα εκπροσωπείται στο Ουζμπεκιστάν μέσω της πρεσβείας στη Μόσχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουζμπεκισταν Κατηγορία:Πολιτική του Ουζμπεκιστάν
Ζεϊνιφελέκ Χανιμεφέντι
Η Ζεϊνιφελέκ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:زین فلک خانم) (Τούρκικα: Zeynifelek Hanımefendi, 1824 - 1842) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε to 1824 στο Βόρειο Καύκασο, και ήταν κόρη του Ασλάν Κλιτς και της Σάσα Χανίμ Λου. Είχε δύο αδέλφια την Ιχβάν Χανίμ και τον Οσμάν Μπέη.
Η Ζεϊνιφελέκ ήταν ένα από τα κορίτσια που αγάπησε η Βαλιντέ Σουλτάν και επιλέγει ως υποψήφια νύφη. Για το λόγο αυτό, της έδωσε σωστή εκπαίδευση και την έκανε να μάθει ζωγραφική. Είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη σε νεαρή ηλικία, όπου ο πατέρας της την εμπιστεύτηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι μαζί με την αδερφή της Ιχβάν, και της ξαδέρφες της, Εσμαχάν Ικλάλ Λου και την Αρφά Γκεριγιαλφέρ Κλιτς. Το όνομά της σύμφωνα με το έθιμο του οθωμανικής αυλής άλλαξε σε Ζεϊνιφελέκ.
Το 1839 παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Μετζίτ. Της δόθηκε ο τίτλος της "Δεύτερης Τυχερής". Στις 22 Φεβρουαρίου 1841, γέννησε το μοναδικό της παιδί, μια κόρη, Μπεχιγιέ Σουλτάν στο Παλιό Παλάτι Μπεσίκτας.
Πέθανε από φυματίωση το 1842, και είναι θαμμένη στο Μαυσωλείο Νακσιντίλ Σουλτάν, στο Φατίχ Τζαμί της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Λιμνοχώρι (αποσαφήνιση)
Και ο εγκαταλελειμμένος οικισμός Λιμνοχώρι Σερρών.
2608 Σενέκας
Ο Σενέκας (Seneca) είναι ένας μικρός αστεροειδής Αμόρ, της υποομάδας Αμόρ III, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 16,851. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρωμαίου φιλοσόφου, δασκάλου του Νέρωνα, Σενέκα του Νεότερου.
Ως αστεροειδής Αμόρ ο Σενέκας πλησιάζει κάποτε τη Γη χωρίς να διασχίζει ποτέ την τροχιά της: Στις 15 Μαρτίου 1978 πέρασε σε απόσταση 13.470.000 χιλιομέτρων από τη Γη, αλλά δεν θα την ξαναπλησιάσει σε τόσο μικρή απόσταση πριν από το έτος 2179, καθώς κινείται σε τροχιά μεγάλης εκκεντρότητας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σενέκα εκτιμάται σε 900 μέτρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,21. Ο Σενέκας περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ως 10 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σενεκας
Σμήνος γαλαξιών του Ηριδανού
To Σμήνος του Ηριδανού είναι ένας σχηματισμός 200 περίπου γαλαξιών στον αστερισμό Ηριδανός. Το 30% των γαλαξιών ταξινομούνται ως ελλειπτικοί ή S0 και το 70% είναι σπειροειδείς ή ακανόνιστοι. Επειδή βρίσκεται κοντά στο Σμήνος γαλαξιών του Καμίνου και για αυτό τον λόγο καλείται μερικές φορές "Σμήνος γαλαξιών του Καμίνου ΙΙ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηριδανός (αστερισμός) Κατηγορία:Δομές μεγάλης κλίμακας του κόσμου
Μάνφρεντ Βέμπερ
Ο Μάνφρεντ Βέμπερ (Manfred Weber, γενν. 14 Ιουλίου 1972 στο Λάντσουτ της Βαυαρίας) είναι Γερμανός πολιτικός που διετέλεσε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 2014. Υπήρξε Ευρωβουλευτής για τη Γερμανία από το 2004. Είναι μέλος της Χριστιανοκοινωνικής Ενώσεως Βαυαρίας.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2018 ο Βέμπερ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στις 8 Νοεμβρίου 2018 εκλέχθηκε ως ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για το αξίωμα αυτό.
Σταδιοδρομία
Ο Βέμπερ απεφοίτησε ως μηχανικός από Fachhochschule (Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών, αντίστοιχο του Τ.Ε.Ι.) το 1996, Το ίδιο έτος ίδρυσε την εταιρεία DG Beratung GmbH και το 1998 την εταιρεία G+U GbR.
Στο Ευρωκοινοβούλιο
Ο Βέμπερ υπηρέτησε στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2004 έως το 2012 και στην Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων από το 2012 έως το 2014. Ως rapporteur, διαπραγματεύθηκε το 2008 την Οδηγία του Ευρωκοινοβουλίου επί των κοινών διαδικασιών στις χώρες-μέλη για την επιστροφή παρατύπως διαμενόντων αλλοδαπών, την πρώτη Οδηγία στο πεδίο των Εσωτερικών Υποθέσεων που υιοθετήθηκε μέσω της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας.
Μετά την επανεκλογή του το 2009, ο Βέμπερ έγινε αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) στο Ευρωκοινοβούλιο (πρόεδρος ήταν ο Ζοζέφ Ντολ). Από αυτή τη θέση ήταν υπεύθυνος για την εκπόνηση της πολιτικής σε θέματα δικαιοσύνης και εσωτερικών.
Από το 2014 ο Βέμπερ είναι ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΕΛΚ. Στις αρχές του 2017 δημιούργησε τη λεγόμενη «G6» ομάδα κοινοβουλευτικών ηγετών (με τον ίδιο και τους Τζάννι Πιττέλλα, Γκι Φερχόφστατ, Συέντ Καμάλ, Σκα Κέλερ και Γκάμπι Τσίμερ).
Πλέον ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι ο υποψήφιος του ΕΛΚ (Spitzenkandidat) για το αξίωμα του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το ανώτατο αξίωμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις εκλογές του Μαΐου 2019.
Πολιτικές απόψεις
Στις 7 Ιουνίου 2014 ο Βέμπερ αντιτάχθηκε στο αίτημα του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να επιβραδυνθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. δηλώνοντας: «Η Ε.Ε. βασίζεται σε μία ολοένα και στενότερη ένωση των ευρωπαϊκών λαών. Αυτό αναφέρεται στις συνθήκες της. Δεν είναι διαπραγματεύσιμο για εμάς... Δεν μπορούμε να πουλήσουμε την ψυχή της Ευρώπης... αν δώσουμε σε κάθε εθνικό κοινοβούλιο δικαίωμα βέτο, η Ευρώπη θα κολλήσει.» Ωστόσο υποστήριξε τη θέση του Κάμερον ότι η Βρετανία, ως χώρα που δεν έχει νόμισμα το ευρώ, θα έπρεπε να έχει λόγο στις αποφάσεις της Ευρωζώνης. Επίσης, δήλωσε στον Guardian στις αρχές του 2015 ότι η πρωτοβουλία του Ηνωμένου Βασιλείου να «παγώσει» τις πληρωμές κοινωνικών επιδομάτων για μετανάστες στην Ε.Ε. ήταν δικαιολογημένη και ένα καλό παράδειγμα για την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Ιούλιο του 2013, όταν η Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (LIBE) εξέδωσε την Αναφορά Ταβάρες που επέκρινε τη διάβρωση θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Ουγγαρία, ο Βέμπερ την απέρριψε ως «πολιτικώς υποκινουμένη επίθεση» κατά της ουγγρικής κυβερνήσεως του Βίκτορ Όρμπαν από τα αριστερά κόμματα. Ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 2018 ενέκρινε την Αναφορά Σαρτζεντίνι και τη συνακόλουθη ψηφοφορία για την ενεργοποίηση του άρθρου 7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης εναντίον της ουγγρικής κυβερνήσεως. Ως επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΕΛΚ απέτυχε να αποτρέψει τη διχοστασία της στο θέμα αυτό: 115 βουλευτές ψήφισαν υπέρ, 57 εναντίον, 28 λευκό και 20 απείχαν της ψηφοφορίας.
Στις αρχές του 2017 ο Βέμπερ δήλωσε ότι, εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) επέμενε στην ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας, τότε δεν θα έπρεπε να συμμετέχει πλέον στο τρίτο «μνημόνιο», διαφωνώντας έτσι με την επίσημη γραμμή του κόμματός του ότι το «μνημόνιο» θα έληγε αν το ΔΝΤ αποσυρόταν.
Σχολιάζοντας την απόφαση της Βρετανίας να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από δημοψήφισμα, ο Βέμπερ ανέφερε: «Ο βρετανικός λαός απεφάσισε να αφήσει αυτή την ένωση, κι έτσι δεν θα είναι τόσο άνετοι, τόσο ασφαλείς, τόσο οικονομικώς ισχυροί όσο σήμερα. Για τον λόγο αυτόν θα πούμε ότι είναι πραγματικά μία πολύ αρνητική ημέρα.»
Σε μία επιστολή του το 2016 προς τους Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (τότε υπουργό οικονομίας και ενέργειας της Γερμανίας) και Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε (επίτροπο Ενέργειας της Ε.Ε.), ο Βέμπερ επέκρινε τον προτεινόμενο υπεράκτιο αγωγό φυσικού αερίου Νορντ Στριμ 2, καθώς κατά τη γνώμη του θα αύξανε επικίνδυνα την εξάρτηση της Ε.Ε. από τη Gazprom και τη Ρωσία. Στη θέση του ο Βέμπερ έκανε έκκληση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εντείνει τις προσπάθειές της ώστε να αυξηθούν οι εισαγωγές αερίου μέσω Τουρκίας από την Κασπία, ακόμη δυνητικά και από το Ιράν και το Ιράκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Γερμανίας Κατηγορία:Βαυαροί
Νικηφόρος Πρωτεύων
Ο Νικηφόρος Πρωτεύων (άκμασε το 1055) ήταν κυβερνήτης θέματος στη Ρωμανία και για λίγο ο υποψήφιος μίας μερίδας στην Αυλή για διάδοχος του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου.
Βιογραφία
Ο Νικηφόρος ήταν ο απόγονος oικογένειας που καταγράφεται από τον 10ο αι. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης του θέματος Βουλγαρίας κατά τα τελευταία έτη της βασιλείας του Κωνσταντίνου Θ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1042-55). Ο ακριβής τίτλος του αξιώματός του μας είναι άγνωστος, καθώς οι πηγές τον αναφέρουν ως ο "την της Βουλγαρίας περιεζωσμένος αρχήν". Κανονικά αυτό θα σήμαινε ότι ήταν δούκας ή κατεπάνω (στρατιωτικός κυβερνήτης), αλλά από την αγιογραφία του Αγ. Λαζάρου του Γαλησίου όρους καταλαβαίνουμε ότι μάλλον ήταν πολιτικός κυβερνήτης. Αυτό συμφωνεί με το ότι ως υποψήφιος υποστηρίχθηκε από την πολιτική μερίδα της Αυλής. Ωστόσο τα περισσότερα μέλη της Οικογένειας Πρωτεύοντος ήταν στρατιωτικοί.
Το 1055 ο Κωνσταντίνος Θ΄ (σύζυγος της Ζωής) απεβίωσε και οι ευνούχοι της Αυλής -ο Ιωάννης Σκυλίτζης αναφέρει τον Ιωάννη λογοθέτη, τον Κωνσταντίνο πρωτονοτάριο του Δρόμου (Επικοινωνιών) και τον Βασίλειο επί του κανικλείου (μελανοδοχείου) ως τους κυριότερους- έπεισαν τον Αυτοκράτορα να επιλέξει διάδοχο τον Νικηφόρο Πρωτεύοντα, προσπερνώντας τα δικαιώματα της Θεοδώρας (αδελφής της Ζωής), τελευταίας της Δυναστείας των Μακεδόνων.
Ειδοποίησαν επειγόντως τον Νικηφόρο να έλθει στη Βασιλεύουσα, αλλά το σχέδιό τους μαθεύτηκε στους υποστηρικτές της Θεοδώρας. Αυτοί πήραν την ηλικιωμένη Αυγούστα από τη μονή που είχε αποσυρθεί, την έφεραν με πολεμικό πλοίο στο Μεγάλο Παλάτιο και την έστεψαν Αυτοκράτειρα λίγες ώρες πριν αποβιώσει ο Κωνσταντίνος, στις 11 Ιανουαρίου. Ο Νικηφόρος συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη και εξορίστηκε στο θέμα της Θράκης, όπου εκάρη και εκτοπίστηκε στη μονή του Κουζηνά στη Μαγνησία.
Ο Νικηφόρος ταυτίζεται από τον Ζαν-Κλωντ Σενέ με τον "Νικηφόρο, γιο του Πρωτεύοντος", που εμφανίζεται στο κεφάλαιο 119 της αγιογραφίας του Αγ. Λαζάριου από το Γαλήσιο όρος. Σύμφωνα με το κείμενο ήταν κριτής (δικαστής) του θέματος Θρακησίων όταν συνάντησε τον άγιο. Στην αγιογραφία το όνομα "Πρωτεύων" ίσως να μην είναι οικογενειακό όνομα, αλλά να αναφέρεται στη θέση του πρωτεύοντος, του τοπικού επικεφαλής. Ίσως είναι ο Νικηφόρος, γιος του Ευθυμίου, που αναφέρεται στα κεφάλαια 105 και 106 του κειμένου, που εκτοπίστηκε από τον Κωνσταντίνο Θ΄ και η ανάκλησή του στην Αυτοκρατορική Υπηρεσία προβλέφθηκε από τον άγιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Τέρενς Γουίντερ
Ο Τέρενς Γουίντερ (αγγλικά: Terence Winter, γενν. 2 Οκτωβρίου 1960) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και νομικός. Είναι ο δημιουργός, ο σεναριογράφος και ο εκτελεστικός παραγωγός της σειράς Boardwalk Empire του HBO. Προτού δημιουργήσει την σειρά, ο Γουίντερ είχε δουλέψει ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, όπως στη σειρά Οι Σοπράνος.
Όντας καλός φίλος του Μάρτιν Σκορσέζε, ο Γουίντερ σύντομα ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και έγραψε το σενάριο της ταινίας του Σκορσέζε Ο Λύκος της Wall Street, ενώ βρέθηκε υποψήφιος και για Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου.
Πρώιμη ζωή, εκπαίδευση και νομική καριέρα
Ο Γουίντερ γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1960 στην Νέα Υόρκη. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν. Σπούδασε νομική και εγκληματολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Σάιντ Τζονς. Μετά την αποφοίτησή του από αυτήν, ο Γουίντερ ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στην Νέα Υόρκη και είναι μέλος των δικηγορικών συλλόγων (bars) της πολιτείας της Νέας Υόρκης και του Κονέκτικατ. Αποφάσισε να μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να δουλέψει στην κινηματογραφική βιομηχανία. Την περίοδο αυτή, ο Γουίντερ είχε ήδη γίνει ένας αναγνωρισμένος δικηγόρος στην περιοχή του Μπρούκλιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί
Πριγκιπάτο της Αχαΐας
Το Πριγκιπάτο της Αχαΐας ήταν ένα κρατίδιο που δημιουργήθηκε από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη κατά την Δ΄ Σταυροφορία (1205-1210) στα εδάφη της Πελοποννήσου (Μοριάς), τα οποία μοιράστηκαν σε φέουδα μεταξύ των Φράγκων Σταυροφόρων.
Ήταν ένα κραταιό κρατίδιο, υπό την κυριαρχία των Φράγκων, αρχικά υπό την εξουσία του Γουλιέλμου Σαμπλίτη και στη συνέχεια από τους Βιλλεαρδουίνους. Η κατάσταση του πριγκιπάτου άλλαξε πολλές φορές μέχρι το 1452, οπότε και επανήλθε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου, για να περάσει μετά από λίγο στους Οθωμανούς Τούρκους.
Η πρωτεύουσα του πριγκιπάτου ήταν η Ανδραβίδα. Κύριο λιμάνι του ήταν η Γλαρέντζα ή Clarence (στη θέση Παλαιόκαστρο, δυτικά της σημερινής Κυλλήνης) και σημαντικό του κάστρο ήταν το Χλεμούτσι ή Clermont λίγο πιο νότια.
Η κατάκτηση και η πρώτη δυναστεία του Σαμπλίτη
Όταν ο Βονιφάτιος ο Μομφερατικός το 1204 κατέκτησε τη Θεσσαλονίκη, κινήθηκε νότια προς τον Ισθμό της Κορίνθου κατακτώντας συνεχώς νέα εδάφη. Στην Πελοπόννησο την ίδια εποχή βρισκόταν ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος που είχε βγει στην ακτή λόγω θαλασσοταραχής: ενώ οι άλλοι ιππότες της Δ΄ Σταυροφορίας παρέκκλιναν της πορείας τους και τελικά κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, ο Γοδεφρείδος αποβιβάστηκε στην Παλαιστίνη, όμως κατά την επιστροφή του το 1204, το πλοίο του λόγω καταιγίδας βρήκε καταφύγιο στη Μεθώνη. Εκεί βρήκε τους κατοίκους της περιοχής σε πλήρη αναρχία και τους άρχοντες του τόπου να ανταγωνίζονται για την κατάληψη της εξουσίας. Τότε έλαβε πρόσκληση από τον άρχοντα της Κορώνης, Ιωάννη Καντακουζηνό, με τον οποίο και ήλθε σε συμφωνία να συνεργαστούν για την κατάκτηση όλης της Πελοποννήσου. Έτσι ο Γοδεφρείδος κατέστη κύριος των παραλίων της Μεσσηνίας, της Ηλείας και των Πατρών.
Όταν ο Βονιφάτιος ο Μομφερατικός το 1205 ξεκίνησε να πολιορκεί το Άργος, ο Βιλλεαρδουίνος έτρεξε προς βοήθειά του και εκεί πρότεινε στον Γουλιέλμο Σαμπλίτη, συμπολεμιστή του Βονιφάτιου, να κατακτήσουν μαζί την Πελοπόννησο, πρόταση με την οποία συμφώνησε και ο Βονιφάτιος, δίνοντάς τους όσα εδάφη θα μπορούσαν να κατακτήσουν εφόσον ήταν υποτελείς του.
Ο Βιλλεαρδουίνος είχε ήδη κατακτήσει την Πάτρα και την Ανδραβίδα. Μέσω Πάτρας προχώρησαν στην Ηλεία κι έπειτα στη Μεσσηνία, βρίσκοντας αντίσταση μόνο στην Αρκαδιά. Φτάνοντας κοντά στη Μεθώνη, στον «Ελαιώνα του Κούντουρα» συνάντησαν τον βυζαντινό στρατό σε μια τελευταία προσπάθεια του διοικητή του Θέματος της Πελοποννήσου, Μιχαήλ Δούκα, να προβάλει αντίσταση. Στη μάχη που έγινε γνωστή ως Μάχη του ελαιώνα του Κούντουρα, οι Φράγκοι πέτυχαν συντριπτική νίκη κατά των Βυζαντινών, και από τότε ο Σαμπλίτης ονομάστηκε πρίγκιπας της Αχαΐας. Συνεχίζοντας οι δύο ιππότες κατέκτησαν όλη την Πελοπόννησο βρίσκοντας αντίσταση μικρή στην Καρύταινα και στο Νύκλι (πόλη-κάστρο στην Αρκαδία) και στα Σκόρτα, όπου ο Δοξαπατρής Βουτσαράς αντέταξε σθεναρή αντίσταση. Τα μοναδικά εδάφη που έμειναν εκτός της φράγκικης επικράτειας ήταν οι βενετικές πλέον Μεθώνη και Κορώνη και η Μονεμβασιά, η οποία κατακτήθηκε όμως αργότερα μετά από πολύχρονη πολιορκία. Το 1209 ο Σαμπλίτης έμαθε ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος πέθανε άτεκνος και έπρεπε να επιστρέψει στη Γαλλία για να πάρει τα δικαιώματά του. Φεύγοντας άφησε στη θέση του ως βάιλο τον ανιψιό του Ούγο Σαμπλίτη, επειδή ο γιος του ήταν ανήλικος. Επιπλέον άφησε μία επιτροπή για να μοιράσει το πριγκιπάτο στους πιστούς του ιππότες (να τους δοθούν βαρωνίες) αλλά και στους ντόπιους που δέχτηκαν την υποτέλεια στους Φράγκους. Στη διαδρομή όμως προς τη Γαλλία πέθανε στην Απουλία της Ιταλίας. Λίγο αργότερα πέθανε και ο ανιψιός του Ούγος, οπότε το πριγκιπάτο πέρασε στα χέρια του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου, ο οποίος πήρε τη θέση του Ούγου ως βάιλος μέχρι να εμφανιστεί ο κληρονόμος του Γουλιέλμου, Ροβέρτος Σαμπλίτης. Με μηχανορραφία του Γοδεφρείδου όμως, ο Ροβέρτος καθυστέρησε και οι άλλοι ευγενείς αναγνώρισαν αυτόν ως πρίγκιπα της Αχαΐας.
Οι Βιλλεαρδουίνοι
Κατά την εξουσία των Βιλλεαρδουίνων το πριγκιπάτο γνώρισε μεγάλη ακμή. Οι Βιλλεαρδουίνοι έστησαν νομισματοκοπείο στη Γλαρέντζα και έκοβαν δικό τους νόμισμα. Ο Βιλλεαρδουίνος αναλαμβάνοντας πρίγκιπας συγκρούστηκε με την Καθολική Εκκλησία, δημεύοντας την περιουσία της στην περιοχή και με αυτή έκτισε το Χλεμούτσι. Ο Γοδεφρείδος απέκτησε από τους ντόπιους άρχοντες, τους επονομαζόμενους κεφαλάδες, αλλά και από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, την κυριότητα της Αχαΐας, της Ηλείας και της Μεσσηνίας, ένα μέρος της Αρκαδίας, και τον τίτλο του πρίγκηπα της Αχαΐας. Παρόλα αυτά, στους κεφαλάδες αναγνωρίστηκαν τα παλαιά τους προνόμια (η γη και οι δουλοπάροικοι) και αφού ανέβηκαν στην τάξη των ιπποτών, είχαν το δικαίωμα να μετέχουν στις συνελεύσεις της Ανδραβίδας μαζί με τους Φράγκους άρχοντες.
Το 1255 ο τότε πρίγκηπας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος προσπάθησε να καταλάβει την Εύβοια, αλλά ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο με τους υποτελείς του τριτημόριους βαρώνους του νησιού και του Δουκάτου των Αθηνών. Το 1259, μετά τη Μάχη της Πελαγονίας, οι Φράγκοι του Πριγκιπάτου νικήθηκαν από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο και αναγκάστηκαν να του παραχωρήσουν κάστρα στη Λακωνία για να ελευθερωθεί ο Βιλλεαρδουίνος. Από τότε το Πριγκιπάτο, δίνοντας πάτημα στους Βυζαντινούς στην Πελοπόννησο, ξεκίνησε μόνιμα πόλεμο εναντίον τους που τελείωσε μόνο το 1430 με την πτώση του.
Η διοίκηση της Πελοποννήσου
350 px|thumb|Η Πελοπόννησος την εποχή της Φραγκοκρατίας
Οι καινούριοι κατακτητές της Πελοποννήσου χρησιμοποίησαν ως κανόνα και βάση του δικαίου τους, τις αρχές που είχαν διατυπωθεί πριν από έναν αιώνα στα περίφημα Συνήθεια της Ιερουσαλήμ (Assises of Jerusalem).
Αφού συγκάλεσαν συγκέντρωση όλων των βαρώνων στην πρωτεύουσα Ανδραβίδα, συνέταξαν τον Καταστατικό Χάρτη της Αχαΐας ή ριτζίστρο, με τον οποίο μοίραζαν την Πελοπόννησο σε 12 βαρωνίες, όπου οι βαρόνοι με τους υποτελείς τους (λήζιους) σχημάτιζαν τη Μεγάλην Κούρτην ή Βουλή, που συμβούλευε τον ηγεμόνα, αλλά και έκρινε φεουδαλικά ζητήματα μεταξύ των αρχόντων. Ο κάθε ένας από αυτούς τους βαρόνους άρχιζε να κτίζει οχυρά κάστρα στην τοποθεσία του, για να μπορεί να ελέγχει τους χωρικούς του, αλλά και να αμύνεται ενάντια στις επιβουλές. Εκτός από τους 12 ισότιμους βαρόνους υπήρχαν και 7 εκκλησιαστικοί βαρόνοι, που οι θέσεις τους καθορίστηκαν σύμφωνα με την προϋπάρχουσα ελληνική εκκλησιαστική τάξη, ανάμεσα στους οποίους ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος της Πάτρας και έξαρχος της Αχαΐας ήταν ο προκαθήμενος. Ο αρχιεπίσκοπος πήρε 8 ιπποτικά τιμάρια, οι επίσκοποι από 4 ο καθένας και από 4 πήραν και τα 3 στρατιωτικά τάγματα, που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο εκείνη την εποχή: το Τάγμα των Τευτόνων ιπποτών, του Αγίου Ιωάννη και των Ναϊτών. Όταν έναν αιώνα αργότερα οι Ναΐτες διαλύθηκαν, οι γαίες τους κατέληξαν στους Ιωαννίτες ιππότες. Οι ιππότες και οι ακόλουθοι των ηγεμόνων πήραν από 1 τιμάριο και οι δουλοπάροικοι που ζούσαν εκεί, παραχωρήθηκαν στους καινούριους αφέντες τους.
Μετά τη διανομή των φέουδων καθορίστηκαν οι στρατιωτικές υπηρεσίες, που αυτοί θα πρόσφεραν. Όλοι οι υποτελείς (βασάλοι) όφειλαν να στρατεύονται για υπηρεσία στο στρατόπεδο και να μένουν εκεί 4 μήνες, υπηρεσία στη φρουρά άλλους 4 μήνες και τους τελευταίους 4 μήνες να παραμένουν στα σπίτια τους, πάντοτε έτοιμοι όμως για διαταγές από τον άρχοντά τους. Εκτός από τη Μεγάλη Κούρτη υπήρχε και μια δεύτερη, η Κούρτη των Burgesses (των αστών), με πρόεδρο οριζόμενο από τον ηγεμόνα, που είχε τον τίτλο του υποκόμη. Αυτή η κούρτη ασχολιόταν με τη συζήτηση και επίλυση αστικών διαφορών, με δύο δικαστήρια: στη Γλαρέντζα και την Ανδρούσα. Αλλά και κάθε βαρώνος είχε από μια κούρτη, που μαζί με τους γέροντες της βαρονίας του εκδίκαζαν τοπικές υποθέσεις. Από τον κώδικα των «Ασσιζών της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας» μαθαίνουμε για τη διαίρεση της κοινωνίας. Ανώτατος άρχων ήταν ο ηγεμόνας, μετά οι 12 βαρώνοι, μετά οι μεγάλοι και μικροί υποτελείς ή λίζιοι, οι ελεύθεροι υπήκοοι και οι δουλοπάροικοι. Στην οργάνωση αυτή υπάρχει ενός είδος δημοκρατίας για τους ανώτερους της κοινωνίας, αφού ο ηγεμόνας δεν ήταν «ελέω Θεού» αφέντης, αλλά η εξουσία του περιοριζόταν από αυτή των βαρόνων και των λήζιων, οι οποίοι μπορούσαν να ελέγχουν την εξουσία, αλλά και να ελέγχονται από αυτή. Επίσης και οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να κληρονομούν τις γαίες του θανόντος συζύγου τους, αλλά και να τους διαδέχονται στον θρόνο - κάτι που ήταν αντίθετο από τον πατροπάραδοτο Σάλιο Νόμο (το αρχαίο δίκαιο των Σάλιων Φράγκων, μιας από τις έξι φυλές των Φράγκων, εγκατεστημένης στον κάτω Ρήνο· ο Σάλιος νόμος είχε διατάξεις αστικού και ποινικού δικαίου και δικονομίας και δέχτηκε αργότερα προσθήκες από τον εκχριστιανισμό των Φράγκων).
Οι ελεύθεροι πολίτες είχαν το δικαίωμα της ελεύθερης διάθεσης των υπαρχόντων τους ή των προϊόντων τους μέσα ή έξω από τη χώρα, αλλά κανένας τιμαριούχος δεν μπορούσε να διαθέσει το τιμάριό του σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την άδεια του ηγεμόνα. Ελεύθεροι ήταν και οι Έλληνες άρχοντες της προϋπάρχουσας ηγετικής βυζαντινής τάξης, που ήρθαν σε επαφή και επικοινωνία με τους Φράγκους και κατάφεραν να κρατήσουν τις κτήσεις τους και τα προνόμιά τους, αφού δήλωσαν υποταγή στον καινούριο ηγεμόνα.
Η κατώτερη τάξη της φεουδαλικής κοινωνίας ήταν αποκλειστικά συγκροτημένη από Έλληνες. Οι δουλοπάροικοι δεν μπορούσαν να παντρευτούν ή να δώσουν τη κόρη τους σε γάμο χωρίς τη συγκατάθεση του αφέντη τους. Αν ένας δουλοπάροικος πέθαινε άκληρος, όλα τα υπάρχοντά του μεταβιβάζονταν στον αφέντη του. Επιπλέον, τα υπάρχοντά του μπορούσε να τα κατάσχει ο αφέντης του όποτε ήθελε και το μόνο που μπορούσε να υπερασπιστεί ήταν το σώμα του εναντίον δολοφονικών επιθέσεων. Γιατί αν ένας αφέντης σκότωνε κατά λάθος τον δουλοπάροικο κάποιου άλλου αφέντη, είχε μοναδική υποχρέωση να του δώσει έναν δικό του. Μπορούσε να δώσει τους δουλοπάροικους σε όποιον ήθελε, όποτε ήθελε. Αν μια γυναίκα υποτελής παντρευόταν έναν δουλοπάροικο αμέσως ξέπεφτε σε αυτή την κοινωνική τάξη και αυτή και τα παιδιά της. Ο δουλοπάροικος μπορούσε να γίνει ελεύθερος μόνο με πράξη του αφέντη του ή, αν ήταν γυναίκα, με τον γάμο της με έναν ελεύθερο. Στη φεουδαλική Αχαΐα ο δουλοπάροικος είχε τα προνόμια τού να κόβει βελανίδια ή ξύλα από τα δάση ελεύθερα, μπορούσε να πουλήσει για λογαριασμό του τα ζώα του και ο αφέντης του δεν μπορούσε να τον φυλακίσει για κάποιο παράπτωμα παραπάνω από μία νύχτα. Στην πράξη οι ηγεμόνες δεν ενοχλούσαν τους δουλοπάροικους, αφού δούλευαν όπως έγραφε ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ χωρίς πληρωμή και χωρίς δαπάνες.
Η αρχή της παρακμής
Με τον θάνατο του Γουλιέλμου του Β΄, το πριγκιπάτο πέρασε στον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού του Βασιλείου της Νεαπόλεως, οπότε και η Ισαβέλλα Βιλλεαρδουίνου παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ της Σαβοΐας. Αυτόν ο Κάρολος Β΄ της Νάπολης κατηγόρησε για ατιμία, επειδή δεν τον βοήθησε στην εκστρατεία κατά του Δεσποτάτου της Ηπείρου και επειδή η Ισαβέλλα δεν είχε ζητήσει την άδεια του πατέρα της για να παντρευτεί τον Φίλιππο, ο Κάρολος τους αφαίρεσε το πριγκιπάτο και το παρέδωσε στον γιο του Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα στις 5 Μαΐου του 1306. Οι δυναστικές έριδες και οι διεκδικητές του θρόνου του Πριγκιπάτου συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του, φέρνοντας μάλιστα οι διεκδικητές ακόμη και μισθοφορικούς στρατούς, όπως οι Ναβαραίοι. Ο ένας από τους αρχηγούς αυτών των μισθοφόρων έφτασε να γίνει και ο ίδιος πρίγκιπας: πρόκειται για τον Πέτρο του Μπορντώ.
Τον 13ο αιώνα χάθηκε και πέρασε στους Βυζαντινούς η Βαρωνία των Καλαβρύτων, ενώ η Βαρωνία της Πάτρας τον 14ο αιώνα έγινε ανεξάρτητο κράτος, άμεσα υποτελές στον πάπα.
Οι Ζαχαρία και το τέλος
Τον Πέτρο διαδέχθηκε η σύζυγός του Μαρία Β΄ από την Οικογένεια Ζαχαρία. Ο ανιψιός της Κεντυρίων Ζαχαρία, τελευταίος πρίγκιπας της Αχαΐας, δεν μπόρεσε να προβάλει σοβαρή αντίσταση στους Βυζαντινούς, χάνοντας σταδιακά όλα τα εδάφη του Πριγκιπάτου. Το 1430 παρέδωσε το κάστρο και τη Βαρωνία της Χαλανδρίτσας, την τελευταία που του είχε μείνει, στον Θωμά Παλαιολόγο. Στη συμφωνία που έκανε, κράτησε για τον εαυτό του τη Βαρωνία της Αρκαδίας και του έδωσε την κόρη του Αικατερίνη και τον γιο του Ιωάννη ως αιχμάλωτο. Ο Ιωάννης, τιτουλάριος Πρίγκιπας της Αχαΐας, επαναστάτησε κατά του Θωμά και ξεκίνησε πόλεμο με τους Βυζαντινούς για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών, χωρίς επιτυχία. Με τον θάνατό του ουσιαστικά έπαψε να υπάρχει το Πριγκιπάτο και ο τίτλος του Πρίγκιπα.
Βάϊλοι του Πριγκιπάτου
Οι βάϊλοι ήταν οι επίτροποι του Πρίγκιπα όταν αυτός απουσίαζε από το Πριγκιπάτο. Μετά το 1278, όταν ο Πρίγκιπας δεν έμενε στο πριγκιπάτο, ήταν μόνιμοι.
Οι Βαρωνίες του πριγκιπάτου της Αχαΐας
Πρώτα είναι οι εξής 12:
Η Αραγωνική έκδοση του Χρονικού του Μωρέως αναφέρει και τις εξής:
Οι 7 εκκλησιαστικές βαρωνίες είναι:
Γεναλογία πριγκίπων της Αχαΐας
πρίγκιπας της Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αχα Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Γκομπσέκ
Γκομπσέκ (γαλλικός τίτλος:Gobseck) είναι νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1830 με τον τίτλο Ο τοκογλύφος. Ο τίτλος Γκομπσέκ δόθηκε στο έργο στην έκδοση του 1842. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, του πρώτου από τους αφηγηματικούς κύκλους που συνθέτουν την Ανθρώπινη κωμωδία.
Η ιστορία αναφέρεται στο ειδύλλιο δύο νεαρών, στο οποίο η μητέρα της κοπέλας είναι αντίθετη καθώς η μητέρα του νεαρού, κόρη του Μπαρμπα-Γκοριό, έχει καταστρέψει οικονομικά την οικογένεια. Το ζήτημα επιλύεται από τον δικηγόρο Ντερβίλ, ο οποίος την πληροφορεί για την οικονομική αποκατάσταση του επίδοξου μνηστήρα, και ως εκ τούτου γίνεται αποδεκτός. Μέσα στις εξηγήσεις του δικηγόρου περιλαμβάνεται η ιστορία της ζωής του τοκογλύφου Γκομπσέκ, καθώς και οι περίπλοκες οικονομικές συναλλαγές του με την οικογένεια.
Δημοσίευση
Το έργο δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό La Mode από τον Μάρτιο του 1830, με τίτλο: Ο τοκογλύφος, στη συνέχεια τον Αύγουστο του 1830 στην εφημερίδα Le Voleur το κείμενο εμφανίστηκε με νέο τίτλο: Οι κίνδυνοι της ανάρμοστης συμπεριφοράς. Ο οριστικός τίτλος, Γκομπσέκ, είναι από το 1842.
Υπόθεση
Ο Ντερβίλ της εξηγεί ότι στα νιάτα του, το 1816, γνώρισε τον ανελέητο ηλικιωμένο Γκομπσέκ, έναν Ολλανδό Εβραίο τοκογλύφο, όταν ήταν γείτονες. Γύρω στο 1819, ο Γκομπσέκ του διηγήθηκε μια από τις περιπτώσεις του: η κόμισσα ντε Ρεστώ, αφού είχε σπαταλήσει την οικογενειακή περιουσία για χάρη του εραστή της, έφερε για ενέχυρο τα κοσμήματα της οικογένειας. Ο σύζυγος της κόμισσας πήγε στον Γκομπσέκ, απαιτώντας την επιστροφή τους. Ο Ντερβίλ κατάφερε να διευθετηθεί το ζήτημα φιλικά και ο Γκομπσέκ συμβούλευσε τον κόμη να μεταβιβάσει όλη την περιουσία που του απέμεινε σε ένα αξιόπιστο άτομο μέσω μιας πλασματικής συμφωνίας πώλησης: αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να σωθούν τουλάχιστον τα παιδιά από την ολική καταστροφή. Ο κόμης δέχθηκε τη συμβουλή και, με τη βοήθεια του Ντερβίλ, μεταβίβασε την περιουσία του, επιλέγοντας τον ίδιο τον Γκόμπσεκ ως έμπιστο. μικρογραφία|Η κόμισσα ντε Ρεστώ ψάχνει τα χαρτιά του συζύγου της λίγο μετά τον θάνατό του.
Η κόμισσα όχι μόνο κατέστρεψε οικονομικά τον άντρα της, αλλά και τον οδήγησε τελικά στον θάνατο, ομολογώντας ότι τα δύο μικρότερα παιδιά τους δεν ήταν δικά του. Ο Ντερβίλ μαθαίνει ότι ο κόμης ντε Ρεστώ είναι βαριά άρρωστος και θέλει να του παραδώσει τα έγγραφα αλλά η κόμισσα, αισθανόμενη προδοσία, κάνει τα πάντα για να εμποδίσει τον δικηγόρο να δει τον σύζυγό της. Εκείνη την εποχή, η κόμισσα είχε ήδη αντιληφθεί το ποιόν του εραστή της και τον χώρισε. Φρόντισε με τόσο ζήλο τον ετοιμοθάνατο σύζυγό της που πολλοί της συγχώρησαν τις προηγούμενες αμαρτίες της - στην πραγματικότητα, ήθελε μόνο να λάβει την κληρονομιά. Ο κόμης πέθανε το 1824 και την επόμενη μέρα ο Γκομπσέκ και ο Ντερβίλ πήγαν στο σπίτι, όπου ένα τρομερό θέαμα εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια τους: αναζητώντας τη διαθήκη, η κόμισσα πέταξε τα έγγραφα της εικονικής μεταβίβασης στη φωτιά - η περιουσία του κόμη πέρασε έτσι στην κατοχή του Γκομπσέκ. Σε όλες τις εκκλήσεις του Ντερβίλ να λυπηθεί τη μετανιωμένη κόμισσα και τα παιδιά της, αυτός απαντά ότι η ατυχία είναι ο καλύτερος δάσκαλος. "Τον κόσμο τον κυβερνά ο χρυσός και ο χρυσός κυβερνάται από τον τοκογλύφο."Μέχρι το τέλος της ζωής του, η φιλαργυρία του Γκομπσέκ έχει μετατραπεί σε μανία - ανάμεσα στους θησαυρούς του και τα έργα τέχνης που έχει συλλέξει βρήκαν και μια τεράστια ποσότητα χαλασμένων τροφίμων καθώς δεν πουλούσε τίποτε, φοβούμενος μήπως πουλήσει φθηνά. Ο Γκομπσέκ πέθανε αφήνοντας την περιουσία του στον Ερνέστ ντε Ρεστώ και την ανιψιά του Εσθήρ, που αυτοκτόνησε πριν ειδοποιηθεί για την κληρονομιά, εμφανίζεται στο μυθιστόρημα Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων (1847).
Η υποκόμισσα ντε Γκρανλιέ τώρα που μαθαίνει ότι ο νεαρός κόμης είναι πλούσιος, συγκατατίθεται στον γάμο της κόρης της με την προϋπόθεση να μην συναντηθεί με την πεθερά της.
Θέματα
Στο έργο, η φαινομενικά δευτερεύουσα ιστορία, η αφήγηση του δικηγόρου Ντερβίλ, παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο, μια ακόμη εφαρμογή της τεχνικής «αφήγηση μέσα σε αφήγηση» της Ανθρώπινης κωμωδίας. Κύριο θέμα είναι ο ρόλος και η θέση των τοκογλύφων στην κοινωνία.
Η ανάλυση των δραστηριοτήτων του τοκογλύφου ανήκει στην ομάδα των έργων που παρουσιάζουν θέματα για την κατανόηση της ζωής της παρισινής κοινωνίας της εποχής της Παλινόρθωσης, που οι ευγενείς έχουν ξαναπάρει τη θέση τους, κατά την οποία κυριαρχούσε η βασιλεία του χρήματος. Από αυτή την άποψη, συμπληρώνει το Ο Οίκος Νυσενζέν (1838), μια περιγραφή του τραπεζικού τομέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ρούπρεχτ του Λάουρενμπουργκ
Ο Ρούπρεχτ, γερμ.: Ruprecht είναι ένας από τους αρχαιότερους, γνωστούς, πιθανούς γενάρχες του Οίκου του Νάσσαου. Ήταν επίτροπος (vogt) στο Ζήγκεν.
Βιογραφία
Ο Ρούπρεχτ αναφέρεται στο Ζήγκεν μεταξύ 1079 και 1082 ως ιδιοκτήτης τμημάτων των εδαφών του Λίπορν / Λάουρενμπουργκ, και σε καταστατικό από το 1079/89 ως επίτροπος (vogt) στο Ζήγκεν. Ήταν υποτελής του εκλεκτοράτου του Μάιντς. Είναι πιθανό ότι ο Ρούπρεχτ ήταν ήδη κόμης του Λάουρενμπουργκ, αλλά δεν αναφέρεται ως τέτοιος σε κανένα καταστατικό.
Ίσως ο Ρούπρεχτ να ήταν γιος της Αδελαΐδας, η οποία αναφέρεται σε ένα καταστατικό του 1048 ως επίτροπος στο Χάιγκερ για το αβαείο του Βορμς. Ο Ροβέρτος ήταν ο πατέρας του Ντούντο του Λάουρενμπουργκ.
Υπάρχουν περισσότερα πρόσωπα (γνωστά από πηγές) που, ως ιδιοκτήτες των εδαφών του Λίπορν / Λάουρενμπουργκ, και ως εκ τούτου προκατόχων του Ρούπρεχτ, πιθανώς να ήταν πρόγονοί του. Ο πρώτος είναι ο Ντρούτβιν, που αναφέρεται το 881 ως γαιοκτήμονας στο Πρυμ, και ο οποίος είναι ο παλαιότερος, γνωστός, πιθανός πρόγονος του Οίκου του Nάσσαου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Θάνατοι τον Μάιο του 2012
Παρατίθενται θάνατοι προσωπικοτήτων που συνέβησαν το Μάιο του 2012, ακολουθούμενοι από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
31 Μαΐου
05
Deep Web
To deep web (επίσης γνωστό και ως deepnet, undernet,  το αόρατο Web ή το  κρυμμένο Web) αναφέρεται στο περιεχόμενο του World Wide Web που δεν ανήκει στον Επιφανειακό Web (Surface Web), το οποίο ευρετηριάζεται από μία συνηθισμένη μηχανή αναζήτησης.
Ο Mike Bergman, ιδρυτής του BrightPlanet, που επινόησε τη φράση, είχε πει πως το να ψάχνει κανείς στο Internet σήμερα είναι σαν να σέρνει ένα δίχτυ στην επιφάνεια του ωκεανού: πολλά μπορεί να πιαστούν στο δίχτυ, αλλά υπάρχει ένας πλούτος πληροφοριών που βρίσκονται βαθιά και επομένως δεν μπορούν να πιαστούν. Οι περισσότερες πληροφορίες του Web είναι θαμμένες μέσα σε ιστότοπους με δυναμικά παραγόμενες ιστοσελίδες, και οι συνηθισμένες μηχανές αναζήτησης δεν μπορούν να τις εντοπίσουν. Οι παραδοσιακές μηχανές αναζήτησης δεν μπορούν να ανακτήσουν το περιεχόμενο του deep Web. Αυτές οι σελίδες δεν υπάρχουν μέχρι να δημιουργηθούν δυναμικά ως το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης αναζήτησης. Το deep Web είναι αρκετές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο από το επιφανειακό Web.
Μέγεθος
Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έγιναν σε μία μελέτη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ (University of California, Berkeley) το 2001, το deep Web αποτελείται περίπου από 91.000 terabytes. Αντίθετα το επιφανειακό Web (που είναι εύκολα προσπελάσιμο από τις μηχανές αναζήτησης) είναι περίπου 167 terabytes. Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, υπολογίστηκε πως το 1997 είχε  3.000 terabytes. Το 2011, το YouTube υπολογίζεται ότι είχε αποθηκευμένα περίπου 200 εκατομμύρια βίντεο, συνολικού μεγέθους 5 petabytes ή 5000 terabytes. Ο υπολογισμός του μεγέθους του web διαφέρει από πηγή σε πηγή και έτσι υπάρχει ένα μεγάλο περιθώριο λάθους και κανένας αριθμός δε μπορεί να θεωρηθεί ως ακριβής. Ωστόσο σχετικά με τον αριθμό των πηγών του deep Web υπάρχουν πιο ακριβείς εκτιμήσεις: Το 2004 ο He ανακάλυψε 300.000 deep web sites σε ολόκληρο το Web, και σύμφωνα με τον Shestakov, περίπου 14.000 deep web sites υπήρχαν στο Ρώσικο τμήμα του Web το 2006.
Πληροφορίες του Deep Web
Οι πληροφορίες του Deep Web ανήκουν σε μία ή περισσότερες από τις παρακάτω κατηγορίες:
Προσπέλαση
Οι μηχανές αναζήτησης ανακαλύπτουν περιεχόμενο στο Web, χρησιμοποιώντας web crawlers που ακολουθούν συνδέσμους. Αυτή η τεχνική είναι ιδανική για να ανακαλύψει κανείς πληροφορίες στο Επιφανειακό Web (Surface Web) αλλά είναι αναποτελεσματική στην εύρεση πληροφοριών από το deep Web. Για παράδειγμα, αυτοί οι crawlers δεν προσπαθούν να βρουν δυναμικές ιστοσελίδες που προέρχονται από ερωτήματα σε βάσεις δεδομένων επειδή τα ερωτήματα αυτά θα ήταν θεωρητικά άπειρα.
Το 2005, η Yahoo! έκανε ένα μικρό κομμάτι του deep Web ερευνήσιμο με τη χρήση των Yahoo! Subscriptions. Αυτή η μηχανή αναζήτησης ψάχνει μόνο μέσω λίγων συνδρομητικών ιστοτόπων. Κάποιοι τέτοιοι ιστότοποι εμφανίζουν όλο τους το περιεχόμενο στα robots των μηχανών αναζήτησης, έτσι ώστε να εμφανίζονται στις αναζητήσεις των χρηστών, αλλά μετά εμφανίζουν στους χρήστες μία σελίδα για login ή συνδρομή.
Τσικ Γουέμπ
Ο Τσικ Γουέμπ (Chick Webb, 10 Φεβρουαρίου 1905, Βαλτιμόρη - 16 Ιουνίου 1939, Βαλτιμόρη), ψευδώνυμο του Γουίλιαμ Χένρι Γουέμπ, ήταν Αμερικανός τζαζ μουσικός, ηγέτης και ντράμερ μιας από τις δημοφιλέστερες μεγάλες ορχήστρες κατά την εποχή της άνθισης του σουίνγκ.
Η ενασχόλησή του με τη μουσική και τα ντραμς ξεκίνησε κατά την εφηβική του ηλικία, παρά το γεγονός πως έπασχε από παιδική φυματίωση που επέφερε παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης του. Το 1924/25 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου σχημάτισε τις πρώτες προσωπικές ορχήστρες, ηχογραφώντας για πρώτη φορά το 1929 με τη Jungle Band. Στην ορχήστρα του Γουέμπ συμμετείχαν σημαντικοί τζαζ μουσικοί, όπως ο Μπένι Κάρτερ και ο Τζόνι Χότζες. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 πραγματοποίησε εμφανίσεις με τη δεκαμελή ορχήστρα του στο Savoy, φθάνοντας στο μέγιστο της ακμής του κατά την περίοδο 1934-39, ειδικότερα με τη συνοδεία της Έλλα Φιτζέραλντ, η οποία ηγήθηκε της ορχήστρας του Γουέμπ για δύο χρόνια, μετά το θάνατό του. Στα τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής του εκτέλεσε αρκετές συνθέσεις του Έντγκαρ Σάμπσον και κέρδισε με την ορχήστρα του σε μουσικούς διαγωνισμούς, συναγωνιζόμενος μουσικούς όπως ο Μπένι Γκούντμαν και ο Κάουντ Μπάσι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Ούτε γάτα ούτε ζημιά
Ο τίτλος Ούτε γάτα ούτε ζημιά μπορεί να αναφέρεται:
Μετελκόβα
δεξιά|μικρογραφία|390x390εσ| Η Μετελκόβα το 2012 Η Μετελκόβα (πλήρες όνομα στα Avtonomni kulturni center Metelkova mesto,  Το "Αυτόνομο Πολιτιστικό Κέντρο Μετελκόβα", που αναφέρεται με το ακρωνύμιο AKC) είναι ένα αυτόνομο κοινωνικό και πολιτιστικό κέντρο στο κέντρο της Λιουμπλιάνα, την πρωτεύουσα της Σλοβενίας. Παλαιότερα, η τοποθεσία ήταν η στρατιωτική έδρα του Στρατού της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια έγινε η έδρα της Σλοβενίας του Εθνικού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας. Αποτελείται από επτά κτήρια (στρατώνες), που εκτείνονται σε μια συνολική έκταση 12.500 τ.μ., τα οποία έχουν καταληφθεί από το Σεπτέμβριο του 1993. Η κατάληψη πήρε το όνομά της από την κοντινή οδό Μετέλκο (Σλοβενικά: Metelkova ulica), η οποία πήρε το όνομά της από τον Σλοβένο Ρωμαιοκαθολικό ιερέα του 19ου αιώνα, φιλόλογο και τον αποτυχημένο μεταρρυθμιστή γλωσσών Φρανκ Μετέλκο.
Ιστορία
Η αμφισβητούμενη ιστορία της Μετελκόβα ως κτήριο κατάληψης ξεκινά στις 25 Ιουνίου 1991 με τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και της Κροατίας. Αυτή η ημερομηνία θεωρείται μία από τις πολλές που σηματοδοτούν το τέλος της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας εκείνο το έτος, ο Γιουγκοσλαβικός στρατός έφυγε από τη Μετελκόβα, η οποία σύντομα έγινε στρατιωτική εγκαταλελειμμένη περιοχή με τους εναπομείναντες στρατώνες της.
Αυτός ο διφορούμενος ρόλος του δήμου της Λιουμπλιάνα όσον αφορά τη Μετελκόβα και το δίκτυό του παρέμεινε με την πάροδο των ετών. Το 1993, το πολιτιστικό κέντρο καταλήφθηκε, όταν ένας επίτροπος έδωσε την εντολή για την κατεδάφιση ορισμένων στρατώνων, που είχαν υποσχεθεί στο Δίκτυο, με σκοπό την παράνομη μετατροπή της περιοχής σε εμπορικό χώρο. Εκείνη την εποχή, Μετελκόβα τέθηκε σε λειτουργία ως μία παράνομη κατοχή (μία κατάληψη) και επαναπροσδιορίστηκε ως αυτο-οργανωμένη αυτόνομη ζώνη το 1995.
Από τότε, το κέντρο ήταν ένας τόπος ανοχής των μειονοτήτων, παρόλο που εξακολουθεί να απειλείται από την κακή μεταχείριση, που λαμβάνει από την πόλη και το σλοβενικό κράτος.
Στη δεκαετία του 2000, νέοι ηθοποιοί συμμετείχαν στην αυτόνομη ζώνη Μετελκόβα, για παράδειγμα η κοινότητα ΛΟΑΤ, άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις και ακόμη και η UNESCO. Αν και δεν βοήθησε τη Μετελκόβα να λάβει το κατάλληλο νομικό καθεστώς, η περιοχή αναγνωρίστηκε ως εθνική πολιτιστική κληρονομιά το 2005.
Δραστηριότητες καταλήψεων
Τον Σεπτέμβριο του 1991 γεννήθηκε το Δίκτυο Μετελκόβα, συγχωνεύοντας το Κίνημα για τον Πολιτισμό της Ειρήνης και της Μη Βίας και τον Σύλλογο Φοιτητικών Πολιτιστικών Κέντρων Όταν, το 1993, η Μετελκόβα κήρυξε την ανεξαρτησία της από την κοινοτική κατοχή, μια ομάδα νέων ακτιβιστών κατέλαβαν την περιοχή. Από το 1993 και μετά, ο χώρος έχει καταληφθεί, με δηλωμένο παράνομο τρόπο, κυρίως από καλλιτέχνες, ακτιβιστές και νέους μαθητές, οργανώνοντας μια πλούσια ατζέντα πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Σήμερα, πολλοί καλλιτέχνες έχουν τα δικά τους ατελιέ στη Μετελκόβα και ορισμένες ΜΚΟ και ΛΟΑΤ ενώσεις έχουν τα γραφεία τους εκεί. Πραγματοποιήθηκαν εκθέσεις τέχνης, παραστάσεις, συναυλίες και εμπλεκόμενες δραστηριότητες στα κτήρια της Μετελκόβα.
Η ανάπτυξη του «προϊόντος» της Μετελκόβα ως εναλλακτικού μέρους μπορεί να θεωρηθεί ως ένας άλλος λόγος, που μπορεί να εξηγήσει την ύπαρξη της Μετελκόβα. Στην πραγματικότητα, ο δήμος της Λιουμπλιάνα βλέπει την παρουσία ενός χώρου αυτού του τύπου με έναν μάλλον θετικό τρόπο, επειδή προσελκύει μεγάλο αριθμό τουριστών και συμβάλλει στην προώθηση της Σλοβενικής πρωτεύουσας στον κόσμο.