cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιός γρίπης
Αναπαραγωγικός κύκλος
Οι ιοί προσδένονται σε ένα κύτταρο μέσω αλληλεπιδράσεων μεταξύ της γλυκοπρωτεΐνης αιμοσυγκολλητίνη και του σιαλικού οξέος στην επιφάνεια των επιθηλιακών κυττάρων στον πνεύμονα και το λαιμό (στάδιο 1). Το κύτταρο εισάγει τον ιό με ενδοκυττάρωση. Στο όξινο ενδόσωμα, μέρος της πρωτεΐνης αιμοσυγκολλητίνης συγχωνεύεται το ιικό φάκελο και την μεμβράνη του κυστιδίου, απελευθερώνοντας τα μόρια του RNA του ιού (vRNA), βοηθητικές πρωτεΐνες και την RNA-εξαρτώμενη πολυμεράση RNA στο κυτταρόπλασμα (Στάδιο 2). Αυτές οι πρωτεΐνες και τα vRNA σχηματίζουν ένα σύμπλοκο που μεταφέρεται εντός του πυρήνα του κυττάρου, όπου η RNA-εξαρτώμενη RNA πολυμεράση αρχίζει μεταγραφή στο συμπληρωματικό θετικής πολικότητας-cRNA (Στάδιο 3α και β). Το cRNA είτε εξάγεται στο κυτταρόπλασμα και μεταφράζεται (στάδιο 4) ή παραμένει στον πυρήνα. Οι προσφάτως συντεθημένες ιικές πρωτεΐνες είτε εκκρίνονται μέσω της συσκευής Golgi πάνω στην κυτταρική επιφάνεια (στην περίπτωση της νευραμινιδάσης και της αιμοσυγκολλητίνης, στάδιο 5b) ή μεταφέρονται πίσω στον πυρήνα για να δεσμεύσουν vRNA και να σχηματίζουν νέα ιικά σωματίδια γονιδιώματος (5α βήμα). Άλλες ιικές πρωτεΐνες έχουν πολλαπλές δράσεις στο κύτταρο ξενιστή, συμπεριλαμβανομένης της αποικοδόμησης του κυτταρικού mRNA, χρησιμοποιώντας τα νουκλεοτίδια που κυκλοφορούν για την σύνθεση vRNA και επίσης αναστέλλουν μετάφραση των mRNAs του κυττάρου-ξενιστή.
Τα αρνητικής πολικότητας vRNAs, που αποτελούν το γονιδιώμα των μελλοντικών ιών, η RNA-εξαρτώμενη RNA μεταγραφάση και άλλες ιικές πρωτεΐνες συναρμολογούνται σε ένα ιοσωμάτιο. Το σύμπλεγμα μορίων αιμοσυγκολλητίνης και νευραμινιδάσης δημιουργούν ένα εξόγκωμα στην κυτταρική μεμβράνη. Το vRNA και οι ιικές πρωτεΐνες του πυρήνα φεύγουν από τον πυρήνα και μεταφέονται στη προεξοχή της μεμβράνης (βήμα 6). Τα ώριμα σωμάτιου του ιού μακριά από το κύτταρο, σε μια σφαίρα από τη φωσφολιπιδική μεμβράνη του ξενιστή, η οποία στη συνέχεια αποκτά νευραμινιδάση και αιμοσυγκολιτίνη (βήμα 7). Όπως και πριν, οι ιοί προσδένονται στο κύτταρο μέσω αιματογλουτινίνης. Οι ώριμοι ιούς αποκολλώνται όταν η νευραμινιδάση διασπά το σιαλικό οξύ του κυττάρου ξενιστή. Μετά από την απελευθέρωση του νέου ιού της γρίπης, το κύτταρο ξενιστής πεθαίνει.
Δεδομένου ότι τα ένζυμα επιδιόρθωσης του RNA είναι απόντα, η RNA-εξαρτώμενη RNA μεταγραφάση κάνει ένα νουκλεοτιδίο σφάλμα εισαγωγής περίπου κάθε 10 χιλιάδες νουκλεοτίδια, όσο είναι κατά προσέγγιση μήκος του RNA της γρίπης. Ως εκ τούτου, σχεδόν κάθε νεοκατασκευασθής ιός της γρίπης θα περιέχει μια μετάλλαξη στο γονιδίωμά του. Ο διαχωρισμός του γονιδιώματος σε οκτώ ξεχωριστά τμήματα του vRNA επιτρέπει την ανάμιξη (ανακατάταξη) των γονιδίων, εάν περισσότερες από μία ποικιλία του ιού της γρίπης έχουν μολύνει το ίδιο κύτταρο (επιμόλυνση). Η προκύπτουσα μεταβολή στα τμήματα του γονιδιώματος των νέων τους προσδίδει νέα συμπεριφορά, μερικές φορές την ικανότητα να μολύνει νέο είδος ξενιστή ή να ξεπεράσουν ανοσία του ξενιστή, η οποία βασιζόταν στο παλιό γονιδίωμα του (αυτή η περίπτωση ονομάζεται αντιγονική μετατόπιση).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιοί Κατηγορία:Γρίπη
Παντσέν Λάμα
Παντσέν Λάμα, που σημαίνει «πνευματική αυθεντία», είναι ο τίτλος που δίνεται στον έναν από τους δύο ηγέτες του Λαμαϊσμού (Θιβετιανού Βουδισμού) (ο άλλος ηγέτης είναι ο Δαλάι Λάμα).
Τον τίτλο του Παντσέν Λάμα κατέχει ο Γκιαϊνκαΐν Νόρμπου, 11ος κατά σειρά.
445 Έντνα
Η Έντνα (Edna) είναι ένας μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,29. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ε.Φ. Κόντινγκτον, που παρατηρούσε από το Όρος Χάμιλτον της Καλιφόρνια. Υπήρξε ο τελευταίος από τους τρεις συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της `Εντνας υπολογίσθηκε σε 87,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 694 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,045 (από δεδομένα του IRAS). Η `Εντνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 58 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Βασιλικοί άνθρωποι
Ο όρος βασιλικοί άνθρωποι εμφανίζεται σε βυζαντινά έγγραφα του 9ου–10ου αιώνα και είχε δύο διαφορετικές σημασίες:
Η δεύτερη ομάδα περιελάμβανε κατόχους ελάσσονος σημασίας τίτλων όπως οι στράτορες και οι σπαθαροκανδιδάτοι και βρισκόταν υπό τον «πρωτοσπαθάριο των βασιλικών ανθρώπων», ο οποίος αργότερα (στο De Ceremoniis και το Τακτικόν του Εσκοριάλ) αναφέρεται και ως «κατεπάνω των βασιλικών». Είχε την βοήθεια ενός δομέστικου, ενώ το επιτελείο του περιελάμβανε και «κανδιδάτους επί του Ιπποδρόμου», «βασιλικούς μανδάτορες» και «σπαθάριους», οι τελευταίοι εκ των οποίων φαίνεται να συμμετείχαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, γεγονός το οποίο και οδήγησε τον Νικόλαο Οικονομίδη να εκφέρει την άποψη ότι οι «βασιλικοί άνθρωποι» πιθανώς να αποτελούσαν ξεχωριστό στρατιωτικό σώμα. Αρκετοί εκ των κατόχων των χαμηλότερων αξιωμάτων εκείνου του σώματος φαίνεται να ήσαν ξένοι, μεταξύ άλλων Χαζάροι, Άραβες, Φράγκοι κτλ.
Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843
Η Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά ήταν η προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση που προέκυψε από την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Είχε μεταβατικό χαρακτήρα με κύριο στόχο να γίνουν εκλογές, ώστε να συγκληθεί εθνοσυνέλευση και να ψηφιστεί νέο σύνταγμα που να περιορίζει τις εξουσίες του Βασιλέα Όθωνα. Οι επαναστάτες αντικατέστησαν άμεσα την προηγούμενη Κυβέρνηση Όθωνα 1841, αναγκάζοντάς τον να αποδεχτεί τα αιτήματά τους. Μπορεί να θεωρηθεί η πρώτη κυβέρνηση της "συνταγματικής" περιόδου της Ελλάδας (αν και ουσιαστικά το Σύνταγμα του 1844 θα ψηφιστεί επί θητείας της επόμενης) και σίγουρα η πρώτη "που δεν προήλθε από τη θέληση του Όθωνα, αλλά διορίστηκε από τον μονάρχη".
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Ο βασιλιάς υποχρεώθηκε να ακολουθήσει πλήρως την πράξη-συμβουλή του Συμβουλίου της Επικρατείας, που είχε συγκληθεί εκτάκτως κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού των ανακτόρων και με την οποία του "πρότεινε" να διορίσει την εξής κυβέρνηση
Καθένα από τα κόμματα της εποχής Ρωσικό, Γαλλικό και Αγγλικό (κατά σειρά της τότε απήχησης τους στον λαό) συμμετείχε με δύο υπουργούς υπό την πρωθυπουργία του αρχηγού του πρώτου, Α. Μεταξά (ως Προέδρου του Υπουργείου, δηλαδή της Κυβέρνησης σύμφωνα με την τότε ορολογία). Επομένως εκτός από επαναστατική, προσωρινή και μεταβατική, η κυβέρνηση υπήρξε και οικουμενική (κατά τη σημερινή ορολογία).
Η οικουμενική της σύνθεση θα ενισχυθεί περαιτέρω στις 25 Οκτωβρίου, όταν ο Όθωνας αποδέχτηκε την αναφορά του υπουργικού συμβουλίου να συμμετέχουν σε αυτό (χωρίς να λάβουν τομέα ευθύνης) οι αρχηγοί και των δύο άλλων κομμάτων, Ι. Κωλέττης και Αλ. Μαυροκορδάτος αντίστοιχα (είναι χαρακτηριστικό πως η πρόταση έγινε δεκτή μέσα σε δύο μόλις ημέρες).
Έργο της κυβέρνησης
Η κυβέρνηση προχώρησε στις Εκλογές Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 1843, όπου εκλέχθηκαν πληρεξούσιοι για την Εθνοσυνέλευση του 1843 (ή αλλιώς της Γ' Σεπτεμβρίου) με σκοπό την ψήφιση του νέου συντάγματος.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1843 υπογράφτηκε από τον Πρωθυπουργό και Υπουργό Εξωτερικών Α. Μεταξά και τον έκτακτο απεσταλμένο Ρεβεντλού Κριμινίλ εμπορική συνθήκη με τη Δανία.
Ενδεικτικά αναφέρεται: "Όπως ο διορισμός του δεν οφειλόταν σε πρωτοβουλία του Όθωνα [έτσι] και η παραίτησή του δεν ήταν αποτέλεσµα διαφωνίας µε τον βασιλιά. Η παραίτηση του πρωθυπουργού (και του υπουργού Μιχ. Σχινά) αποτέλεσµα και της γενικότερης πολιτικής του αποδυνάµωσης υποβλήθηκε μετά από διαφωνία µε την εθνοσυνέλευση, σχετικά µε την ισοβιότητα των µελών της γερουσίας. Η παραίτηση αυτή εµφανίζει έντονα κοινοβουλευτικά ίχνη. Για πρώτη φορά στην ελληνική συνταγµατική ιστορία, κυβέρνηση αποµακρύνεται, επειδή δε διαθέτει την εµπιστοσύνη του αντιπροσωπευτικού σώµατος, μολονότι το Σύνταγµα, το οποίο άλλωστε κατά την παραίτηση του Μεταξά δεν είχε τεθεί ακόµη σε ισχύ, να ορίζει τίποτε σχετικό. Είναι η πρώτη εφαρµογή του κανόνα, ότι η κυβέρνηση για να διατηρηθεί στη βουλή, πρέπει να έχει την εµπιστοσύνη του κοινοβουλίου, αλλιώς αποµακρύνεται.".
Από τότε θα χρειαστεί να περάσουν 20 περίπου χρόνια, 13 πρωθυπουργίες και μία ακόμη επανάσταση (10ης Οκτωβρίου 1862 για εκθρόνιση Όθωνα) έως ότου ξαναπέσει κυβέρνηση (Ζην. Βάλβη το 1863) για καθαρά κοινοβουλευτικούς λόγους, δηλαδή επειδή δεν απολαμβάνει πλέον την εμπιστοσύνη του αντιπροσωπευτικού σώματος (βουλή ή εθνοσυνέλευση) και όχι για άλλες αιτίες, όπως: παραίτηση λόγω σύγκρουσης με το Παλάτι (Κουντουριώτη 1848, Κανάρη το 1849, Μαυροκορδάτου το 1855 και Βούλγαρη το 1857), απευθείας παύση από αυτό (Αθ. Μιαούλη το 1862) ή από εθνοσυνέλευση (Βούλγαρη το 1863), απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων (Τζαβέλα το 1848 και Κριεζή το 1854), ολοκλήρωση του έργου της (μεταβατική Κανάρη 1844), εκλογική ήττα (Μαυροκορδάτου 1844), θάνατος πρωθυπουργού (Κωλέττη το 1847) ή τέλος ανατροπή από επανάσταση (Ι. Κολοκοτρώνη 1862).
Την ίδια ημέρα η εξουσία παραδόθηκε στην επίσης προσωρινή, μεταβατική και οικουμενική Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1844.
Παραπομπές
1843 18
Αγιά Νάξου
Η Αγιά είναι οικισμός της Νάξου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κορωνίδος, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Νάξου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγιά είναι ημιορεινός οικισμός στο βόρειο τμήμα της Νάξου. Βρίσκεται λίγο πριν το βορειότερο άκρο του νησιού και λίγο πάνω από τον όρμο Κυράς Λιμενάρι, στη βορειοδυτική πλευρά του όρους Κόρωνος και πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει το λιμάνι της Νάξου με τα χωριά της ανατολικής πλευράς από την παραλιακή πρόσβαση, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει περίπου 28 χλμ. ΒΑ. της Χώρας.
Πληθυσμικά στοιχεία
(Πηγές:
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 31 κ.), Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της Παναγίας κατά το Δεκαπενταύγουστο
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Ο θρύλος του Αγίου Πότη
Ο θρύλος του Αγίου Πότη (γερμ. Die Legende vom heiligen Trinker) είναι νουβέλα του Γιόζεφ Ροτ. Είναι το τελευταίο έργο του που γράφτηκε το 1939 και κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ροτ, από τον εκδοτικό οίκο του Άμστερνταμ "Allert de Lange Verlag".
Στη νουβέλα εξιστορείται η ζωή του Αντρέας Κάρτακ, ενός αλκοολικού στο τελευταίο στάδιο που, λίγο πριν πεθάνει άστεγος και πάμπτωχος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων που αδύναμος να εκμεταλλευτεί, τα αφήνει να προσπεράσουν. Η νουβέλα διαδραματίζεται στο Παρίσι, μέρος που θα τελειώσει και η ζωή του συγγραφέα και μάλιστα από τον ίδιο λόγο (αλκοολισμός).
Το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1998 σε σκηνοθεσία του Ερμάνο Όλμι (Ermanno Olmi) και παρουσιάστηκε στο «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας» όπου κέρδισε τον «Χρυσό Λέοντα» εκείνης της χρονιάς (en:The Legend of the Holy Drinker (film))
Στην Ελλάδα εκτός από τις δυο μεταφράσεις του στα ελληνικά, έχει διασκευασθεί σε θεατρικό έργο με τίτλο «Ο θρύλος του αγίου Κάρτακ και το μικρό λουλούδι».
Περίληψη
Την Άνοιξη του 1934, ο Αντρέας Καρτάκ, πρώην ανθρακωρύχος στη Σιλεσία, περιφέρεται άστεγος και μεθυσμένος στο Παρίσι.
Ο Καρτάκ δούλευε χρόνια σαν ανθρακωρύχος και στη Γαλλία, μέχρι που μια παράνομη περιπέτεια με μια παντρεμένη γυναίκα, και η συμπλοκή που επακολούθησε με τον άντρα της (η οποία κατέληξε σε φόνο από τον αμυνόμενο Καρτάκ), τον έστειλε στη φυλακή. Ύστερα από την αποφυλάκισή του, και αφού είχε χάσει πια τα πάντα, κυριευμένος από το πάθος του για το ποτό, γύριζε άστεγος και αλήτης στο Παρίσι.
Ώσπου, μια νύχτα η εκκεντρική συμπεριφορά ενός Άγγλου –που του χαρίζει από το πουθενά, 200 φράγκα–, έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή του. Ο Καρτάκ θέλει να χαρίσει με τη σειρά του και αυτός τα χρήματα στην εκκλησία της Αγίας Θηρεσίας του Λιζιέ, αλλά κατασπαταλά τα χρήματα στα Παρισινά μπαρ. Μετανιωμένος, δουλεύει εντατικά για κάποιον καιρό, ξανακερδίζει τα χρήματα, αλλά και αυτήν τη φορά, δεν πραγματοποιεί την υπόσχεσή του, αφού και αυτά τα ξοδεύει στο αλκοόλ. Τα θαύματα (οι δυνατότητες για μια αλλαγή πορείας) συνεχίζονται, αλλά όλες σκοντάφτουν πάνω στην αλκοολική μανία του Καρτάκ. Το τέλος είναι αναπόφευκτο, ο Καρτάκ δεν τα κατάφερε.
«Είθε να μας χαρίσει ο Θεός σ` όλους εμάς τους πότες, έναν τέτοιον όμορφο και ανάλαφρο θάνατο.» Αυτά είναι τα τελευταία λόγια –ένα είδος μοναχικής προσευχής– που έγραψε ο Γιόζεφ Ρoτ αποχαιρετώντας τον ήρωα του και τον κόσμο ολόκληρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Γιόζεφ Ροτ
Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις
Ο Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις (Charles Boardman Hawes, 24 Ιανουαρίου 1889 - 16 Ιουλίου 1923) ήταν Αμερικανός συγγραφέας θαλασσινών ιστοριών, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός από τρία ιστορικά μυθιστορήματα. Πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 34 ετών, ενώ είχαν δημοσιευθεί μόλις δύο από τα πέντε βιβλία του. Ήταν ο πρώτος γεννημένος στις Η.Π.Α. νικητής του ετήσιου βραβείου Νιούμπερι, καθώς το τρίτο του μυθιστόρημα, Η Σκοτεινή Φρεγάτα (1924), αναδείχθηκε ως το καλύτερο αμερικανικό παιδικό βιβλίο της χρονιάς. Το 1925 οι New York Times έγραψαν ότι χάρη στις θαλασσινές περιπετειώδεις ιστορίες του, ο Χόις συγκρίνεται με τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και τον Χέρμαν Μέλβιλ.
Η ζωή του
Ο Τσαρλς Μπόουρντμαν Χόις γεννήθηκε στο Κλίφτον Σπρινγκς της Νέας Υόρκης στις 24 Ιανουαρίου του 1889. Η καταγωγή του ήταν από τη Νέα Αγγλία και έμαθε τα πρώτα γράμματα σ' ένα σχολείο του Μπάνγκορ, της πολιτείας Μέιν.
Αργότερα, το 1907, γράφτηκε σ' ένα κολλέγιο του Μπρούνσβικ, της ίδιας πολιτείας, όπου μελέτησε την αγγλική φιλολογία. Μέσα στη γαληνεμένη καταπράσινη ομορφιά της φύσης του Μέιν, ο Χόις βρήκε την έμπνευση για να γράψει τα πρώτα του έργα. Σαν φοιτητής, περνούσε πάντα τις καλοκαιρινές διακοπές του στα απέραντα δάση του Μέιν και παρακολουθούσε τη ζωή των μικρών τους κατοίκων. Έτσι, έμαθε να γνωρίζει και να αγαπά τα δέντρα και τα φυτά.
Όταν τελείωσε τις σπουδές του στο κολλέγιο του Μέιν, ο Χόις φοίτησε ακόμα ένα χρόνο στο Χάρβαρντ και κατόπιν διορίσθηκε δάσκαλος σ' ένα δημοτικό σχολείο αρρένων στην Πενσυλβάνια. Ο Χόις δεν άργησε να καταλάβει ότι η πραγματική κλίση του ήταν να γράφει. Παράτησε τη θέση του δασκάλου και άρχισε τότε να δημοσιεύει διηγήματα για το περιοδικό Σύντροφος του Νέου της Βοστώνης, στη Μασαχουσέτη, που πολύ σύντομα έγιναν γνωστά για την απλότητα και τη ζωντάνια τους.
Ο Χόις, εκτός από τα δάση, αγαπούσε και τη θάλασσα. Περνούσε πολλές ώρες διαβάζοντας ιστορίες για ταξίδια και ημερολόγια παλαιών πλοίων ή μαζεύοντας θαλασσινά σουβενίρ. Του άρεσε να μαζεύει ναυτικούς χάρτες. Το πρώτο βιβλίο του, η Ναυτική Ανταρσία, δημοσιεύθηκε το 1920. Τον ίδιο χρόνο, ο Χόις προσλήφθηκε ως βοηθός εκδότη στο περιοδικό Ανοιχτός Δρόμος για νέους, όπου είχε προηγουμένως δημοσιεύσει το έργο του σε συνέχειες.
Όταν πέθανε στις 16 Ιουλίου του 1923, ο Χόις άφησε μισοτελειωμένο ένα του διήγημα που αφορούσε τη ζωή των φαλαινοθηρών. Το έργο το ολοκλήρωσε αργότερα η γυναίκα του και το δημοσίευσε με τον τίτλο: Κυνηγώντας Φάλαινες. Τον επόμενο χρόνο, μετά το θάνατο του Χόις, το έργο του Η Σκοτεινή Φρεγάτα πήρε το βραβείο Νιούμπερι, σαν το καλύτερο έργο της αμερικανικής παιδικής λογοτεχνίας του 1923.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Ότογιολ 30
thumb|220px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 30 thumb|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 30 Ο Ότογιολ 30 ή Αυτοκινητόδρομος 30 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στη Σμύρνη. Λειτουργεί ως περιφερειακή οδός της πόλης. Έχει μήκος 20 χιλίομετρα και έχει 6 λωρίδες (3 ανα κατεύθυνση). Επίσης είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 87 και της Ευρωπαϊκής Οδού 881.
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας
Λουίτζι Πρίμο
μικρογραφία|360x360εσ| Η Αφροδίτη θρηνεί το θάνατο του Άδωνι Ο Λουί Κουζέν (Louis Cousin), στην Ιταλία γνωστός κυρίως ως Λουίτζι Πρίμο (Luigi Primo ή Luigi Gentile, περ. 1605–1667) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της περιόδου του Μπαρόκ, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία για μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του. Εργαζόμενος σε ύφος, το οποίο συνδύαζε τις φλαμανδικές ρίζες του με τη βαθιά επιρροή της ιταλικής τέχνης, ήταν γνωστός για τα πορτρέτα και τα ρετάμπλ του.
Βιογραφία
Η γενέτειρά του ήταν πιθανον το χωριό Μπρεϊφέλντε (Breivelde) κοντά στο Νίνοβε στο σημερινό Βέλγιο, αλλά είναι επίσης πιθανό ότι γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Η γέννησή του πριν από το 1606 θεωρείται επίσης δυνατή. Μαθήτευσε με τον Χίλλις Κλέισσινς τον νεότερο (Gillis Claeissins) στις Βρυξέλλες το 1617. Έφυγε από τις νότιες Κάτω Χώρες ενώ ήταν ακόμη νέος. Σύμφωνα με τον βιογράφο του 17ου αιώνα, Γιοάχιμ φον Σάντραρτ, ο Κουζέν συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ| Οι τέσσερις Πατέρες της Εκκλησίας, [[Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης|Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης]] Βρέθηκε στη Ρώμη ήδη από το 1626. Εδώ θα έμενε για τριάντα χρόνια. Έγινε μέλος των Bentvueghels, του άτυπου συλλόγου κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων που κατοικούσαν στη Ρώμη. Στους Bentvueghels του δόθηκε το ψευδώνυμο Gentile ή Gentiel (ευγενικός) λόγω των ευγενικών τρόπων του. Στη Ρώμη ήταν ευρέως γνωστός με το ψευδώνυμό του, Gentile. Χρησιμοποίησε, επίσης, στην Ιταλία το επώνυμο «Primo» που είναι μετάφραση στα ιταλικά του επωνύμου του, που στα γαλλικά σημαίνει «εξάδελφος».
Στη Ρώμη μελέτησε τα έργα των μεγάλων δασκάλων. Το πρώτο έργο στη Ρώμη που του απέφερε κάποια φήμη ήταν μια τοιχογραφία στον πλαϊνό βωμό της εκκλησίας Santi Domenico e Sisto στη Ρώμη. Απεικονίζει ένα θαύμα που αποδίδεται στον Άγιο Δομήνικο. Στη συνέχεια ζωγράφισε μία από τις τέσσερις ελαιογραφίες στο παρεκκλήσιο της Αγίας Αικατερίνης στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε. Αυτό το έργο αύξησε τη φήμη του και του απέφερε νέες, καλά αμειβόμενες παραγγελίες.
Το 1635 προσχώρησε στην ομογένεια της Εκκλησίας του Αγίου Ιουλιανού των Φλαμανδών, υπογράφοντας ως «Ludovicus Cousin, alias Primo, alias Gentile» Εντάχθηκε περαιτέρω στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά το 1650 και έγινε ακόμη διευθυντής της από το 1651 έως το 1652. Τα κριτήρια εισαγωγής του στην Ακαδημία ήταν πολύ αυστηρά και εξετάζονταν τόσο η καλλιτεχνική αξία όσο και η προσωπικότητα του υποψηφίου. Η διαδικασία επιλογής περιελάμβανε δύο γύρους ψηφοφορίας, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι επιλέχθηκαν μόνο οι πιο επιφανείς καλλιτέχνες και ότι θα διατηρηθεί το κύρος της Ακαδημίας. μικρογραφία|346x346εσ| Πορτρέτο ευγενούς κυρίας της Ανκόνα (1650-1660) Ο Ιταλός βιογράφος του 17ου αιώνα Τζοβάννι Μπαττίστα Πάσσερι (Giovanni Battista Passeri) έγραψε ότι το πάθος του Κουζέν για τις γυναίκες τον ώθησε να παραμελήσει τη δουλειά του και να σπαταλήσει όλα τα χρήματά του. Ο Κουζέν αποφάσισε να φύγει από τη Ρώμη. Ταξίδεψε στο Λορέτο, όπου δημιούργησε έναν πίνακα για τον υψηλό βωμό της εκκλησίας Santa Margherita, και στη συνέχεια στο Πέζαρο, όπου εργάστηκε στον καθεδρικό ναό. Τελικά μετακόμισε στη Βενετία, όπου ζωγράφισε πολλά πορτρέτα.
Επέστρεψε στη Ρώμη λίγα χρόνια πριν από τον θάνατο του Πάπα Ιννοκέντιου Ι΄ το 1655. Ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που ζωγράφισε πορτρέτο του διαδόχου του Αλεξάνδρου Ζ΄ μετά την εκλογή του.
Αφού πέρασε περισσότερα από τριάντα χρόνια στη Ρώμη, επέστρεψε στις Βρυξέλλες. Έγινε μέλος της τοπικής συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1661. Συνέχισε να ζωγραφίζει πορτρέτα και ιστορικά θέματα, και επίσης έκανε σχέδια (καρτούν) για ταπισερί που κατασκευάστηκαν τότε από τοπικούς υφαντές. Μέσω της συμμετοχής του στην κατασκευή ταπισερί, απαλλάχθηκε από τους φόρους.
Σύμφωνα με τον Πάσσερι, άφησε ελάχιστα χρήματα μετά τον θάνατό του επειδή του άρεσε η ψυχαγωγία και έτσι ξόδεψε ελεύθερα τα χρήματα που κέρδισε.
Είχε αρκετούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Γιαν φαν Κλέεφ.
Έργο
Ο Λουί Κουζέν ζωγράφισε μυθολογικά θέματα και θρησκευτικά έργα και εκτιμήθηκε επίσης πολύ ως ζωγράφος πορτρέτων. Το ύφος του Κουζέν βρίσκεται ανάμεσα στις ιταλικές και τις φλαμανδικές παραδόσεις και είναι τυπικό παράδειγμα του υψηλού, κάπως κουραστικά διακοσμητικού ύφους του ύστερου μπαρόκ. μικρογραφία|290x290εσ| Ο Guillermo Ramón Moncada επισκέπτεται τον Βασιλιά της Αραγονίας. πιθανώς τον Κάρολο Μερικά από τα ρετάμπλ που ζωγράφισε μεταξύ 1633 και 1657 για εκκλησίες στη Ρώμη είναι ακόμα επί τόπου (π.χ. Η Παναγία παρουσιάζοντας το Βρέφος στον Άγιο Αντώνιο της Πάδοβας, 1655, Σαν Μάρκο, Ρώμη ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κρστατς (Μπούντβα)
Το Κρστατς (σερβικά κυριλλικά: Крстац) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
Αλεξάντερ Σκάρσγκορντ
Ο Αλεξάντερ Γιόχαν Γιάλμαρ Σκάρσγκορντ (Alexander Johan Hjalmar Skarsgård) γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1976. Είναι Σουηδός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι πιο γνωστός για τους ρόλους του ως Έρικ Νόρθμαν στην τηλεοπτική σειρά True Blood του καναλιού HBO και ως Μπραντ Κόλμπερτ στο Generation Kill.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Σκάρσγκορντ γεννήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Είναι γιος του διάσημου Σουηδού ηθοποιού Στέλλαν Σκάρσγκορντ και της πρώτης συζύγου του, Μάι. Έχει έξι μικρότερα αδέλφια: τον Γκούσταφ (γεν. 1980), τον Σαμ (γεν. 1982), τον Μπιλ (γεν. 1990), την Έιγια (γεν. 1992), τον Βάλτερ (γεν. 1995) και τον ετεροθαλή αδελφό του Όσσιαν (γεν. 2009).
Ο Σκάρσγκορντ έπαιξε σε πολλές σουηδικές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες ενώ, υπηρέτησε στο ναυτικό πυροβολικό της Σουηδίας. Το 2003 ήταν υποψήφιος για Guldbagge για τον ανδρικό υποστηρικτικό ρόλο στην ταινία Hundtricket (αγγλικός τίτλος: The Dog Trick). Αποκάλυψε στην New York Daily News πως συνήθιζε να είναι μέλος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας του ναυτικού της Σουηδίας.
Από το 2005 με τις ερμηνείες του στο Revelations και στο The Last Drop, έχει λάβει μέρος σε διεθνείς παραγωγές. Το 2007 έπαιξε έναν από τους κύριους χαρακτήρες, τον Μπραντ Κόλμπερτ, στη μίνι σειρά Generation Kill. Είναι μέλος του καστ της τηλεοπτικής σειράς True Blood: παίζει το ρόλο του Έρικ Νόρθμαν, ενός βαμπίρ 1.000 ετών, πρώην βασιλιά των Βίκινγκς, σερίφη των βαμπίρ της Περιοχής 5 και ιδιοκτήτης μπαρ στο Σρίβπορτ της Λουιζιάνα.
Το 2009, ο Σκάρσγκορντ εμφανίστηκε στο βιντεοκλίπ της ποπ τραγουδίστριας Lady Gaga "Paparazzi". Το 2010, συμμετέχει στα γυρίσματα τριών ταινιών: "Metropia", "Beyond the Pole" και "Straw Dogs", όπου συμπρωταγωνιστεί με την Κέιτ Μπόσγουορθ και τον Τζέιμς Μάρσντεν. Το Straw Dogs είναι ένα ριμέικ της ταινίας του 1971 με το ίδιο όνομα.
Από το 2017 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά Big Little Lies στον ρόλο του Πέρι Ράιτ, για τον οποίο κέρδισε Χρυσή Σφαίρα, Emmy και Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σουηδοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Οχηματαγωγό
Οχηματαγωγό (Ο/Γ) (car carrier, car ferry) ονομάζεται ένας ειδικός τύπος πλοίου για μεταφορές οχημάτων.
Υπάρχουν δύο τύποι οχηματαγωγών πλοίων:
Συνδυασμός επιβατηγού πλοίου και οχηματαγωγού είναι το επιβατηγό - οχηματαγωγό (Ε/Γ-Ο/Γ)
Τέλος οχηματαγωγά καλούνται και ειδικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού για τη μεταφορά στρατιωτικών οχημάτων. Αυτά συγκροτούν αποβατικές ναυτικές μοίρες ή αποβατικούς στόλους. Ισχυρότερης κατασκευής των καταστρωμάτων και μεγαλυτέρων διαστάσεων εκείνων των οχηματαγωγών είναι τα λεγόμενα Αρματαγωγά (Α/Γ).
Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967 - 1974)
Η Ελλάδα απο τον Απρίλιο του 1967 μέχρι τον Ιούλιο του 1974 κυβερνήθηκε από στρατιωτική δικτατορία που επιβλήθηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 21 Απριλίου 1967, γι' αυτό και ονομάζεται και «Δικτατορία της 21ης Απριλίου» και οι ηγέτες της «Απριλιανοί». Η περίοδος της δικτατορικής διακυβέρνησης διήρκησε μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974, δηλαδή επτά χρόνια, εξ ου και η περίοδος αυτή αποκαλείται «επταετία». Οι πραξικοπηματίες την αποκαλούσαν «Επάνασταση της 21ης Απριλίου».
Τον Οκτώβριο του 1967 ξεκίνησε να χρησιμοποιείται για το δικτατορικό καθεστώς ο ισπανικός όρος «χούντα», που είχε εισαχθεί στον ελληνικό δημόσιο λόγο από το 1965 για να περιγράψει ομάδες που απεργάζονταν αντιδημοκρατικά σχέδια και η χρήση του οποίου για τη δικτατορία διαδόθηκε ευρέως. Την εξουσία ασκούσε άμεσα ή έμμεσα κυρίως μία ομάδα πραξικοπηματιών συνταγματαρχών, από τους οποίους το καθεστώς ονομάστηκε και «Χούντα των Συνταγματαρχών» ή «Δικτατορία των Συνταγματαρχών».
Στη διάρκεια της επταετίας σχηματίστηκαν τέσσερις δικτατορικές κυβερνήσεις: η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967, η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπαδόπουλου 1967, η Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη 1973, η Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973.
Ο Αντιδικτατορικός αγώνας έλαβε χώρα κατά την επταετία και είχε ως κορυφαίες στιγμές την απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου το 1968 από τον Αλέκο Παναγούλη, το Κίνημα του Ναυτικού τον Μάιο του 1973 υπό την ηγεσία του Νίκου Παππά και τη φοιτητική Εξέγερση του Πολυτεχνείου, επίσης το 1973. Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και τη βίαιη καταστολή της, ένα νέο πραξικόπημα υπό τον Ιωαννίδη ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο, ισχυρό άνδρα του καθεστώτος έως τότε.
Κατά την επταετία η χώρα γνώρισε γενική οικονομική αύξηση,    επενδύσεις (μέχρι το 1974, οπότε και μειώθηκαν), δημόσια έργα που πραγματοποιήθηκαν ως προπαγάνδα για την εμπιστοσύνη του λαού, βασανιστήρια - καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διώξεις, εμπορικό έλλειμμα, καθώς και κακές σχέσεις με τις περισσότερες δημοκρατικές χώρες πλην των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Στις 24 Ιουλίου 1974, αδυνατώντας η τελευταία κυβέρνηση να αντιμετωπίσει την Τούρκικη Εισβολή στην Κύπρο, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης, προσκάλεσε από το εξωτερικό και διόρισε πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος και σχημάτισε την λεγόμενη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και δρομολόγησε την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Ιστορικό πλαίσιο
Η ελληνική δικτατορία 1967-1974 θεωρείται διεθνώς ένα ακόμα επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου, στην αντιπαράθεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η προσπάθεια της Σοβιετικής Ένωσης να προσεταιριστεί έθνη στην πολιτική σφαίρα επιρροής της, ενισχύοντας φιλοσοβιετικές και φιλοκομμουνιστικές ομάδες, συχνά οδηγούσε σε αντίδραση από τη μεριά των Δυτικών και κυρίως των Αμερικανών που ήταν επικεφαλής του δυτικού συνασπισμού σε όμοιες αντίστοιχες ενέργειες.
Στο εσωτερικό των χωρών, στις πιο βίαιες περιπτώσεις, αυτή η μάχη κατέληγε είτε σε πλήρη επικράτηση των κομμουνιστών, όπως στο Βιετνάμ/Καμπότζη, ή σε στρατιωτική δικτατορία των πιο ακραίων δυτικόφιλων εθνικιστών (Χιλή, Αργεντινή). Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως και στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, οι στρατιωτικοί ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν αυτό που εκλάμβαναν ως κομμουνιστικό κίνδυνο με περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών και εγκαθίδρυση δικτατοριών. Σε αυτήν την δράση τους είχαν συχνά την σιωπηρή ανοχή έως και σε μερικές περιπτώσεις, την ανοιχτή συμπαράσταση της Δύσης, και κυρίως των ΗΠΑ, μέχρι ακόμα και την ωμή παρέμβαση της CIA και των παραγόντων της.
Κατά τον Σάμιουελ Χάντιγκτον η ελληνική δικτατορία δεν πρέπει να αναλύεται ως ένα μεμονωμένο γεγονός αλλά ως μέρος ενός παγκόσμιου παιχνιδιού, μέρος ενός κύματος δικτατοριών. Όπως εξηγεί ο συγγραφέας στο βιβλίο The Third Wave, με πολλές αναφορές στην ελληνική δικτατορία και μεταπολίτευση, ο κόσμος έχει περάσει τρία κύματα αποσταθεροποίησης και δημοκρατικοποίησης. Η Ελλάδα βρέθηκε στο τρίτο κύμα εκδημοκρατισμού, την περίοδο του 70-80 μαζί με άλλες χώρες όπως οι προαναφερθείσες Ισπανία, Πορτογαλία αλλά και οι Βραζιλία, Παναμάς, Γρενάδα κ.ά..
Πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στο πραξικόπημα
Με την απελευθέρωση της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος (1946-1949) μεταξύ των κομμουνιστικών δυνάμεων ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του εθνικού στρατού, που είχε την άμεση υποστήριξη των Άγγλων και Αμερικανών. Με την παράδοση των όπλων από πλευράς των κομμουνιστών, άρχισε να συντηρείται από τις ελληνικές κυβερνήσεις κλίμα κατάστασης έκτακτης ανάγκης για τυχόν κομμουνιστική επανάσταση. Επιπλέον, έως το 1961, με ευθύνη και πρωτοβουλία της κυβέρνησης Καραμανλή, δημιουργήθηκε μηχανισμός ελέγχου του Τύπου και της πληροφόρησης, με σκοπό τη στήριξη ενός ουσιαστικά αυταρχικού καθεστώτος. Ο μηχανισμός αυτός αποτελείτο από στρατιωτικούς και Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους, οι μισθοί των οποίων καλύπτονταν από μυστικά κονδύλια της Γενικής Διεύθυνσης Τύπου και Πληροφοριών (ΓΔΤΠ) και της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ). Οι αξιωματικοί που αποτελούσαν το μηχανισμό αυτό αξιοποίησαν αργότερα την εμπειρία τους επιβάλλοντας τη δικτατορία. Ήδη από την περίοδο 1954-7 οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει να ανησυχούν για τη δημοφιλία τους στην Ελλάδα, ειδικά όσον αφορά τις επιδιώξεις της δεύτερης ως προς το κυπριακό ζήτημα. Η κορύφωση ήρθε τα έτη 1965-7 οπότε εκτιμούσαν ότι η διαφαινόμενη επανεκλογή Παπανδρέου θα επηρέαζε την επιρροή τους σε τέτοιο βαθμό που σύμφωνα με έγγραφο της πρεσβείας έπρεπε να «αποφευχθεί, ει δυνατόν χωρίς άμεση και ανοιχτή αντιπαράθεση». Μέσα στον στρατό υπήρχε παράνομη οργάνωση αξιωματικών, με το όνομα ΙΔΕΑ, που είχε σχέδιο πραξικοπήματος. Στον ΙΔΕΑ, δρούσε ο αξιωματικός Γεώργιος Παπαδόπουλος, ως υφιστάμενος του στρατηγού Νάτσινα. Οι μηχανισμοί αυτοί, ενεργοποιήθηκαν, ή μάλλον πήραν την εντολή να ενεργοποιηθούν, από τον Τζον Μόρι, πράκτορα της CIA στην Αθήνα, κατ' αρχήν για την ανατροπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, στη συνέχεια όμως με κύριο στόχο την επιβολή πραξικοπηματικής κυβέρνησης, αποτελούμενης μόνο από στρατιωτικούς.
Τον Ιούλιο του 1965 σημειώθηκε σοβαρό ρήγμα στις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος Ένωση Κέντρου, γνωστό στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας με τον όρο Αποστασία του 1965 ή Ιουλιανά. Αφορμή υπήρξε η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να αντικαταστήσει τον Πέτρο Γαρουφαλιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και η άρνηση του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, αν ο διάδοχος του Γαρουφαλιά δεν απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του (υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ).
thumb|right|Εξώφυλλο της εφημερίδας «Ελευθερία» αναγγέλλει την Κυβέρνηση Νόβα Ο Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε από τον Κωνσταντίνο να παραιτηθεί στις 15 Ιουλίου 1965. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 1966, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να σχηματίσει κυβερνήσεις με τη συμμετοχή κατά διαστήματα 48 βουλευτών της παράταξης Ένωση Κέντρου (αποστατών) που εγκατέλειψαν τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο όρος «Αποστασία» προήλθε από τον χαρακτηρισμό αποστάτες που αποδόθηκε στους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που, υπό την προτροπή του επίσης βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πήραν μέρος ή έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις της περιόδου αυτής. Ο Κωνσταντίνος αρχικά διόρισε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα με υπουργούς αποστάτες βουλευτές την Ένωσης Κέντρου. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν είχε πλειοψηφία στην Βουλή, οπότε σχηματίστηκε άλλη κυβέρνηση υπό τον Ηλία Τσιριμώκο. Όλη η περίοδος που ακολούθησε την αποπομπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου χαρακτηρίζεται γενικότερα ως περίοδος πολιτικής ανωμαλίας.
Στο βιβλίο που έγραψε ο Μακάριος Δρουσιώτης, αναφέρει: «... ο Τομ Πάπας ήταν αυτός που συνέδραμε οικονομικά για την εξαγορά των βουλευτών που είχαν αποστατήσει από την Ένωση Κέντρου. Ο Λευτέρης Βόδενας συνεργάτης του τότε εκδότη των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» ο οποίος είχε ενεργό συμμετοχή στην ανατροπή του Παπανδρέου, αφηγείται στο βιβλίο του Χρίστου Χριστοδούλου «Ο εκδότης Ιωάννης Βελλίδης»: "... μια μέρα ανέβηκα στον 7ο όροφο της οδού Φιλελλήνων 1 και πήρα κάτι δέματα.... Τα πήρα από τα γραφεία της ESSΟ Πάπας που ήταν εκεί και τα κατέβασα στα γραφεία της "Μακεδονίας" που ήταν στο δεύτερο όροφο. Από κει πέρασαν κάποιοι βουλευτές και τα πήραν».
Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου
thumb|400px|(από αριστερά προς δεξιά) Οι ηγέτες του πραξικοπήματος:Στυλιανός Παττακός, Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος. Στις 21 Απριλίου 1967, και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού, υπό την ηγεσία του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και των συνταγματαρχών Γεωργίου Παπαδόπουλου και Νικόλαου Μακαρέζου κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα.
Έχοντας εξασφαλίσει περίπου 100 τεθωρακισμένα στην περιοχή της πρωτεύουσας, οι πραξικοπηματίες κινήθηκαν τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου και κατέλαβαν αρχικά το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Στη συνέχεια έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο έκτακτης ανάγκης του ΝΑΤΟ με κωδικό Σχέδιο Προμηθεύς, με αποτέλεσμα να κινητοποιηθούν όλες οι στρατιωτικές μονάδες της Αττικής. Το συγκεκριμένο σχέδιο προορίζονταν για την αναγκαστική ανάληψη εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής εξέγερσης, σε περίπτωση που εισέβαλλαν στην Ελλάδα δυνάμεις του Σοβιετικού Στρατού. Ο έμπιστος του βασιλιά αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού στρατηγός Γρηγόριος Σπαντιδάκης αντικαταστάθηκε από τον Οδυσσέα Αγγελή. Ο Αγγελής κάνοντας χρήση του νέου του αξιώματος έδωσε εντολή στο Γ΄ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη να εφαρμόσει το Σχέδιο Προμηθεύς σε όλη τη χώρα. Η μοναδική προσπάθεια για να αντιμετωπιστεί εγκαίρως το πραξικόπημα ήταν από την πλευρά κυρίως του υπουργού Δημόσιας Τάξης Γεωργίου Ράλλη ο οποίος προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον ταξίαρχο Ορέστη Βιδάλη για να κινητοποιήσει το Γ' Σώμα Στρατού (Θεσσαλονίκη). Δεν πρόλαβε, αφού το σχέδιο Προμηθεύς είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή με αποτέλεσμα ο ταξίαρχος Βιδάλης να αγνοήσει το σήμα του Ράλλη.
Το Δεκέμβριο του 1967, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επιχείρησε αντικίνημα για την ανατροπή των πραξικοπηματιών, το οποίο όμως απέτυχε. Ο ίδιος και η οικογένειά του κατέφυγαν στην Ιταλία. Η Ελλάδα τυπικά παρέμεινε Βασιλευομένη Δημοκρατία, με τους στρατιωτικούς να ορίζουν αντιβασιλέα τον Γεώργιο Ζωιτάκη.
Σχέσεις με τις ΗΠΑ
thumb|left|Ο Φοίνικας με τον Στρατιώτη, σύμβολο της Στρατιωτικής Χούντας Οι εγκάρδιες χειραψίες, τα χαμόγελα και οι εναγκαλισμοί των δικτατόρων με επιφανείς Αμερικανούς πολιτικούς ή στρατιωτικούς αποτέλεσαν ισχυρότατο προπαγανδιστικό όπλο του καθεστώτος, το οποίο προέβαλε εντονότατα τις σχετικές φωτογραφίες ως απόδειξη της στήριξής του από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ο εκ των πρωτεργατών του πραξικοπήματος ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός πρωτοστάτησε στα σχετικά φωτογραφικά στιγμιότυπα, ειδικά κατά τον πρώτο χρόνο της δικτατορίας. Ο πρώην αντιπρόεδρος και μετέπειτα πρόεδρος των Η.Π.Α., Ρίτσαρντ Νίξον, ήταν ο πρώτος κορυφαίος Αμερικανός πολιτικός που έφτασε στην Αθήνα δύο μόλις μήνες μετά το πραξικόπημα, στις 20 Ιουνίου του 1967. Το ίδιο βράδυ της άφιξής του συναντήθηκε με τον Σπύρο Μαρκεζίνη, τον μόνο αρχηγό κόμματος που διέθετε σχετική ελευθερία κινήσεων, σε δείπνο που παρέθεσε σε στενό κύκλο ο πολυπράγμων Αμερικανός επιτετραμμένος Νόρμπερτ Άνσουτς, άμεσα αναμειγμένος στις πολιτικές διεργασίες που οδήγησαν στο πραξικόπημα. Την επομένη ο Ρίτσαρντ Νίξον επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό της χούντας Κόλλια, τον υπουργό Εξωτερικών Παύλο Οικονόμου-Γκούρα και τον υπουργό Εσωτερικών Στυλιανό Παττακό. Την ίδια ημέρα, πριν αναχωρήσει για το Ισραήλ, ο Αμερικανός επίσημος δέχθηκε τους δημοσιογράφους στους οποίους μεταξύ άλλων δήλωσε: «Γενική εντύπωσίς μου είναι ότι όλοι οι συνομιληταί μου, μου κατέστησαν εμφαντικώς ενδεικτικόν ότι ευνοούν την αρχήν της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και ότι επιθυμούν να την αποκαταστήσουν όσον το δυνατόν ταχύτερον». Μάλιστα ο Νίξον δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «επί του θέματος τούτου ο βασιλεύς είναι ιδιαιτέρως απερίφραστος και αποφασιστικός». Εξαιρετικά θερμός απέναντι στους δικτάτορες ήταν ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, ο οποίος επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό του στρατιωτικού καθεστώτος Κωνσταντίνο Κόλλια στις 2 Αυγούστου του 1967, υπογραμμίζοντας ότι η επίσκεψή του «δεν έχει απλούν εθιμοτυπικόν χαρακτήρα» αλλά αποτελεούσε «και αναγνώρισιν του επιτελούμενου υπό του ιδίου και των αξιοτίμων μελών της εθνικής κυβερνήσεως δυσχερούς εθνικού έργου». Στις 28 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, επισκέφθηκε την Ελλάδα ο αρχηγός της Αμερικανικής Στρατιωτικής Αποστολής στρατηγός Βαν Φλιτ. Ο πλέον ένθερμος φίλος του δικτατορικού καθεστώτος αναδείχθηκε ο Αμερικανός γερουσιαστής Έντουαρντ Ντερβίνσκι, ο οποίος επισκέφθηκε την Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου του 1967.
Οι Η.Π.Α. εφάρμοσαν την τακτική της realpolitik ως προς τις σχέσεις τους με το νέο καθεστώς. Έτειναν να αποδέχονται ως τετελεσμένο γεγονός τη δικτατορία επικαλούμενοι διάφορα εκλογικευτικά επιχειρήματα: ο απλός κόσμος της ελληνικής υπαίθρου και των αστικών κέντρων δεν έρχόταν σε ευθεία ρήξη με το καθεστώς. Γενικά η απουσία κάποιου ισχυρού αντιπολιτευτικού κινήματος στο εσωτερικό, η εκ μέρους της οικονομικής ολιγαρχίας του τόπου, υποστήριξης του καθεστώτος και οι διακηρύξεις της χούντας για την πρόωθηση μέτρων εκδημοκρατισμού λειτουργούσαν αποτρεπτικά για την αμερικανική πλευρά. Το κλειδί για την κατανόηση της αμερικανικής στάσης «βρίσκεται στο γεγονός της φιλοατλαντικής στάσης της ηγεσίας της χούντας». Απαιτούσε λεπτό χειρισμό η δημόσια στάση που θα εκδήλωναν οι Η.Π.Α. με δεδομένη την αντίδραση της φιλελεύθερης πτέρυγας των Δημοκρατικών. Αρχικά ο Ντιν Ράσκ απέτρεψε την έκφραση λύπης της Ουάσινγκτον για το πραξικόπημα. Στη συνέχεια άσκησε διακριτική πίεση για την ασφάλεια του Ανδρέα Παπανδρέου. Δια μέσου του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα ασκήθηκε πίεση για την προώθηση, όχι άμεσα μα το ταχύτερο δυνατόν, ελευθεριών και, τέλος, ο ίδιος υιοθέτησε την πρόταση του Τάλμποτ να ανασταλεί η αποστολή βαρέων όπλων στο πλαίσιο του «Military Assistance Program». Τον Ιούλιο του 1967 η αμερικανική πλευρά και συγκεκριμένα ο Ντιν Ράσκ, ο υπουργός των Εξωτερικών των Η.Π.Α., εισηγήθηκε την μερική άρση του αποκλεισμού αποστολής βαρέων όπλων, χωρίς να αρθεί πλήρως. Είχε προηγηθεί η συνεργασία του καθεστώτος στον Πόλεμο των Έξι Ημερών με το να επιτρέψει τη χρήση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα. Όταν εκδηλώθηκε το κίνημα του βασιλιά Κωνσταντίνου οι Αμερικανοί κράτησαν ουδέτερη στάση, αν και σε επίπεδο κορυφής προσδοκούσαν στην επικράτηση του βασιλιά, με τις δικές του όμως δυνάμεις, και χωρίς τη δική τους βοήθεια. Η αποχώρησή του στο εξωτερικό δημιουργούσε στις Η.Π.Α. ένα ζήτημα: στερούνταν ένα βασικό επιχείρημα, λόγω της παρουσίας του για μη αναγνώριση του καθεστώτος. Τελικά, στις 23 Ιανουαρίου 1968 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον έστειλε επιστολή στο καθεστώς της Αθήνας αποκαθιστώντας πλήρως τις μεταξύ τους σχέσεις.
Βασανιστήρια και άσκηση βίας
Αμέσως μετά την επιβολή του καθεστώτος πραγματοποιήθηκαν χιλιάδες συλλήψεις, συνήθως νύχτα και χωρίς εντάλματα. Τα πρόσωπα που συλλαμβάνονταν στην πλειονότητά τους εκτοπίστηκαν, άλλοι κρατήθηκαν στην ασφάλεια και ορισμένοι οδηγήθηκαν στα έκτακτα Στρατοδικεία. Η χούντα σε όλη τη διάρκειά της επέβαλε απηνή διωγμό εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων και κυρίως των κομμουνιστών, ενεργοποιώντας και επεκτείνοντας όλο το αντικομμουνιστικό μετεμφυλιακά νομοθετικό πλαίσιο (νόμος 509 «περί ασφάλειας του κοινωνικού καθεστώτος» κ.λπ.). Κύριες μέθοδοι που χρησιμοποιούσαν οι βασανιστές της Ασφάλειας ήταν: σωματική κακοποίηση, ξυλοδαρμός, φάλαγγα (βασανισμός με συνεχή ραβδισμό των πελμάτων των ποδιών), αυστηρή απομόνωση σε άθλιες συνθήκες, ηλεκτροσόκ (με τη συμμετοχή ιατρικού προσωπικού που υπηρετούσε τη χούντα), εκφοβισμός, ταπείνωση, εικονικές εκτελέσεις.
Στα κτίρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ (Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας στην περιοχή της σημερινής Πλατείας Ελευθερίας της Αθήνας) λάμβαναν χώρα βασανισμοί κατά τη διάρκεια ανακρίσεων και σύμφωνα με μαρτυρίες από τις στρατιωτικές δίκες, το δόγμα της ΕΣΑ ήταν "Φίλος ή σακάτης βγαίνει όποιος έρχεται εδώ μέσα". Ο Αλέξανδρος Παναγούλης ήταν ένα από τα πολλά πρόσωπα που βασανίστηκαν στα κτίρια της ΕΑΤ-EΣA, όπως και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο Βαγγέλης Λιάρος. Χαρακτηριστικό για την βιαιότητα των βασανιστηρίων είναι το μαρτύριο του Σπύρου Μουστακλή, αξιωματικού του ελληνικού στρατού με αντιδικτατορική δράση, ο οποίος συνεπεία των βασανιστηρίων του ΕΑΤ-ΕΣΑ έμεινε παράλυτος και δεν κατάφερε ποτέ να ξαναμιλήσει.
Εκατοντάδες πρόσωπα με αντιδικτατορική δράση βασανίστηκαν στα γραφεία και στα κελιά του κτιρίου της Ασφάλειας της λεωφόρου Μεσογείων 14-18 (Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας Αθηνών) καθώς και στις στρατιωτικές φυλακές Μπογιατίου και στα νταμάρια της Κυψέλης.
Στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας έλαβαν χώρα πολλές διώξεις και βασανιστήρια αντιστασιακών με αποκορύφωμα, στις 9 Μαΐου 1968, τη δολοφονία - μετά από βασανιστήρια - από όργανα της ασφάλειας του Γιώργη Τσαρουχά (τ.βουλευτή, στελέχους του Κ.Κ.Ε. και επικεφαλής της οργάνωσης Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) Θεσσαλονίκης). Ο βασανισμός και η δολοφονία έγινε στο κτίριο της ΚΥΠ (Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών). Το κτίριο της ΚΥΠ Θεσσαλονίκης είχε μετατραπεί σε χώρο ανακρίσεων και βασανιστηρίων πολλών αντιφρονούντων πολιτών όπως η Ασπασία Καρρά και ο Αργύρης Μπάρας αλλά και αντιφρονούντων στρατιωτών. Ως μέσα βασανισμού χρησιμοποιούνταν η μαστίγωση με συρμάτινα μαστίγια, η φάλαγγα, οι εικονικές εκτελέσεις, τα χτυπήματα με σιδεροσωλήνες και ξύλινες ράβδους, το ηλεκτροσόκ κ.ά. Στη Θεσσαλονίκη, επίσης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1971, ο φοιτητής της Οδοντιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκος Ρουκουνάκης αυτοπυρπολήθηκε στην πανεπιστημιούπολη Θεσσαλονίκης και έχασε τη ζωή του, ως έσχατη διαμαρτυρία κατά της Χούντας. Στις 24 Μαρτίου 1973 ο φοιτητής της στρατιωτικής σχολής Θεσσαλονίκης Γεώργιος Παπαγιάννης ρίφθηκε από ταράτσα πολυκατοικίας από αγνώστους και σκοτώθηκε ενώ οι δικτατορικές αρχές το παρουσίασαν ως αυτοκτονία.
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών απέστειλε διαμαρτυρία προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα βασανιστήρια που λάμβαναν χώρα στην Ελλάδα. Στα τέλη του 1968 ο Γ.Γ. του Παγκόσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, μετά από έκκληση της «οικουμενικής ομάδας» της πόλης Κρίφτελ της Δυτικής Γερμανίας, έστειλε προσωπικό και ανεπίσημο διάβημα προς τον χουντικό Ιερώνυμο, με το οποίο τον καλούσε να παρέμβει με σκοπό την αποτροπή των θανατικών εκτελέσεων των Ελευθέριου Βερυβάκη και Αλέξανδρου Παναγούλη. Ο Ιερώνυμος απάντησε χαρακτηρίζοντας την επιστολή αυτή, «παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας» και «επέμβαση υπέρ δολοφόνων». . Ο Μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος Στέκας με σειρά επιστολών του ζητούσε από τον χουντικό Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο άδεια να επισκεφθεί τους εξόριστους στη Γυάρο αλλά και κατέθεσε πρόταση για την απελευθέρωση των εξορίστων του νησιού. Ο Ιερώνυμος όμως απέρριψε τα αιτήματα του Μητροπολίτη Δωρόθεου.
Ο βασανισθείς στο ΕΑΤ-ΕΣΑ Περικλής Κοροβέσης κατέγραψε στο βιβλίο του «Ανθρωποφύλακες» τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις επί Χούντας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτα το 1969 σε λίγα αντίτυπα στη Γενεύη κι έπειτα, μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες, φανέρωσε σε ολόκληρο τον κόσμο το πραγματικό πρόσωπο της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Βαρύνουσας σημασίας ήταν η κατάθεση του Περικλή Κοροβέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο ήταν ο πρώτος διεθνής θεσμός στον οποίο αποκαλύφθηκε το απάνθρωπο πρόσωπο της δικτατορίας της 21ης Απριλίου.
Στις 30 Ιανουαρίου 1969 η Συμβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης με 92 ψήφους καταδικάζει τη χούντα και εισηγείται στην Επιτροπή των υπουργών την εκδίωξη της Ελλάδας από το Συμβούλιο. Ήδη από το προηγούμενο έτος σειρά εκθέσεων του ειδικού εισηγητή του Συμβουλίου της Ευρώπης Μαξ βαν ντερ Στουλ, αλλά και της Διεθνούς Αμνηστίας, είχε προσκομίσει σαφείς αποδείξεις ότι το καθεστώς δεν σεβόταν τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι η Ασφάλεια και η Στρατιωτική Αστυνομία είχαν διαπράξει βασανιστήρια και καταστρατηγούσε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Η Χούντα, βέβαιη για την καταδίκη της, έσπευσε να αποχωρήσει από το Συμβούλιο, παραδεχόμενη εμμέσως τις καταθέσεις του Κοροβέση και των άλλων θυμάτων της που κατόρθωσαν να φτάσουν στο βήμα του Στρασβούργου. Ουσιαστικά επρόκειτο για αποπομπή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.