cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παππούδες
Σε περιπτώσεις όπου οι γονείς δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να παρέχουν επαρκή φροντίδα στα παιδιά τους (π.χ. θάνατος των γονέων, οικονομικά προβλήματα, προβλήματα γάμου), οι παππούδες παίρνουν συχνά τον ρόλο των πρωταρχικών φροντιστών. Ακόμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει, και ιδιαίτερα σε συντηρητικούς πατριαρχικούς πολιτισμούς, οι παππούδες συχνά έχουν άμεσο και ξεκάθαρο ρόλο σε σχέση με την φροντίδα των παιδιών. Οι παππούδες είναι συγγενείς δευτέρου βαθμού και μοιράζονται γενετική επικάλυψη 25%.
Γιεγβάρντ
Το Γιεγκβάρντ (αρμενικά: Եղվարդ), είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Κοτάικ της Αρμενίας. Βρίσκεται 39 χιλιόμετρα νότια του Χραζντάν. Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας ανέφερε ότι ο πληθυσμός της ανήλθε σε 11.672 το 2011, σχεδόν ο ίδιος με αυτόν που αναφέρθηκε το 2001. Το 2016 είχε 10.900 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση.
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Υπερασπιστές Βορείου Ελλάδος - Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση
Η Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος (ΥΒΕ), μετέπειτα Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις (ΠΑΟ), τον Ιούλιο του 1942, ήταν αντιστασιακή και αντικομμουνιστική οργάνωση, αμφιλεγόμενου χαρακτήρα.
Αποτέλεσε αμφιλεγόμενη αντιστασιακή οργάνωση καθώς μέλη της ήταν και διορισμένοι σε έμμισθες θέσεις από το ναζιστικό καθεστώς όπως οι Αθανάσιος Χρυσοχόου και Γεώργιος Θεμελής.
Ίδρυση
Το πρακτικό ιδρύσεως της οργάνωσης, υπογράφτηκε από τέσσερις αξιωματικούς στις 10 Ιουλίου του 1941 στο εσωτερικό του ιερού ναού του Ελευθερίου στη Θεσσαλονίκη. Η διοικούσα επιτροπή επέλεξε την ονομασία «Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος» και έθεσε ως πρώτο σκοπό την εξουδετέρωση της κατοχικής προπαγάνδας στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας, ενώ εμφάνισε και αλυτρωτικές διαθέσεις αναφέροντας πως χρειάζεται «προσπάθεια επεκτάσεως των ορίων της Ελλάδος προς τας ιστορικάς της κατευθύνσεις». Ως αντίπαλοι της οργάνωσης,κρίθηκαν οι «βουλγαρίζοντες», οι «ρουμανίζοντες» καθώς και οι «εθνικοί μειοδότες».
Προσπάθειες συντονισμού και πρώτες ανταρτομάδες
Ύστερα, η ΥΒΕ αποπειράθηκε να προσεγγίσει τις Βρετανικές δυνάμεις και την εξόριστη κυβέρνηση, στέλνοντας στις 17 Οκτωβρίου του 1941 την πρώτη έκθεση σχετικά με την κατάσταση στη Βόρεια Ελλάδα. Η απάντηση από το Κάιρο ήταν θετική,με αποτέλεσμα την χρηματοδότηση της οργάνωσης από τους Βρετανούς στις αρχές του 1942. Το υπουργείο εξωτερικών της Αγγλίας, παρότι φίλα προσκείμενο στην ΥΒΕ, ανέφερε πως κατά την διάρκεια του 42 δεν είχε ιδιαίτερη δράση. Σε μία προσπάθεια να ανατραπεί η απραξία της οργάνωσης, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος μέσω της Αγγλο-Ελληνικής επιτροπής έστειλε 5000 χρυσές λίρες και ασύρματους προκειμένου να δημιουργηθούν αντάρτικα σώματα και να αναπτύξει αντιστασιακή δράση. Η αποστολή έφτασε στις αρχές του Φεβρουαρίου του 1943 και στις 20 του ίδιου μήνα,συγκροτήθηκε η πρώτη ανταρτοομάδα στη Πιερία.
Έως την Άνοιξη του 1943, Η ΠΑΟ δεν είχε καμία αντιστασιακή δράση σύμφωνα με βρετανικές και γερμανικές εκθέσεις, με μοναδική εξαίρεση τη μάχη του Φαρδύκαμπου.
Μετονομασία από ΥΒΕ σε ΠΑΟ
Την Άνοιξη του 1943, ολοκληρώνοντας μια απόφαση που είχε παρθεί τον Ιούλιο του 42, μετονομάζεται η οργάνωση από «Υπερασπισταί Βορείου Ελλάδος» σε «Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις», σε μία προσπάθεια να βελτιώσει τη φήμη της. Ηγετικά στελέχη της ΠΑΟ διαφωνούν με τον Αθανάσιο Χρυσοχόου σχετικά με τους λόγους μετονομασίας της οργάνωσης, και αναφέρουν πως έγινε προκειμένου να αποπροσανατολιστούν οι Γερμανοί, να υποδηλωθεί η θέληση για μεγέθυνση της οργάνωσης και να αντιμετωπιστεί η -κατά την ΠΑΟ- εαμική προπαγάνδα ενάντια της. Ο Χάγκεν Φλάισερ αναφέρει πως η μετονομασία της οργάνωσης αποσκοπούσε στην οριστική διακοπή των επαφών της οργάνωσης με φιλοδωσιλογικά στοιχεία.
Σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ
Πλαστογράφηση συμφώνων
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Εθνικιστικές οργανώσεις Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα
Η παρουσία της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα πριν από το 1204
Για μερίδα ιστορικών, κυρίως ρωμαιοκαθολικών οι απαρχές της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα (όχι μόνο της λατινικής) εντοπίζονται πριν την τέταρτη σταυροφορία του 1204. Υπήρχαν και λατινικές κοινότητες και οι φορείς του φιλενωτισμού. Ούτε οι αποφάσεις του αυτοκράτορα Λέοντα Γ' σχετικά με την αφαίρεση από τη ρωμαϊκή δικαιοδοσία των περιοχών του Ανατολικού Ιλλυρικού (το κυρίως σώμα της ελληνικής χερσονήσου και οι Κυκλάδες), της Σικελίας και της Καλαβρίας που δίνονταν στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ούτε το σχίσμα του 1054 μπόρεσαν να εξαφανίσουν τις καθολικές κοινότητες στον ελληνικό χώρο. Λατινικές κοινότητες υπήρχαν σε αρκετά μέρη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στην ίδια την Κωνσταντινούπολη: επρόκειτο για θρησκευτικά κέντρα Βενετών, Γενοβέζων, Αμαλφιτών και άλλων Ευρωπαίων που είχαν εγκατασταθεί για εμπορικούς λόγους στην Ανατολή.
Οι αρχικές προθέσεις των Σταυροφόρων για την εκκλησιαστική διοργάνωση των υπό λατινική κατοχή περιοχών
Το 1205 δεν υπήρχε λατινική επισκοπή ή ενοριακή δομή στις κατακτημένες περιοχές, αλλά ούτε και προτάσεις για κάτι τέτοιο. Κανένας ιερέας δεν μνημονεύεται στις τάξεις των κατακτητών που προελάμβαναν στις ελλαδικές περιοχές, κάτι που δείχνει πως παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη και δεν είχε πρόθεση για εκκλησιαστική οργάνωση και στελέχωση των περιοχών αυτών. Επίσης η υφαρπαγή των λειψάνων και η μεταφορά τους στη δύση πιστοποιεί πως δεν υπήρχε η πρόθεση να δημιουργηθεί λατινική εκκλησία στην περιοχή. Μόλις τον Νοέμβριο του 1205 ο Ιννοκέντιος ενέκρινε την ίδρυση της αρχιεπισκοπής Πατρών. Μόνο μετά το 1205, όταν αυξήθηκε σημαντικά ο λατινικός εποικισμός στις πόλεις και στην ύπαιθρο της Ελλάδας, προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας εκκλησιαστικών περιφερειών και επισκοπών. Τότε έχουμε δύο κύματα δημιουργίας επισκοπών: το πρώτο το 1206 και το δεύτερο το 1207-1209. Η πρώτη ομάδα προέκυψε ως απάντηση στους Λατίνους κοσμικούς κυβερνήτες και ήταν απότοκο του ιεραποστολικού ζήλου των Λατίνων κληρικών. Έτσι έχουμε τους Αντέλμο που εξελέγη από τους κληρικούς του Αγίου Αντρέα στην Πάτρα, ενώ ο Νιβελόν Σερισί εξελέγη αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Επίσης ο Μπεράρ έγινε αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ενώ την ίδια περίοδο εξελέγη αρχιεπίσκοπος στη Θήβα. To δεύτερο κύμα οργανώθηκε από την ίδια την Εκκλησία. Το 1206 σε οδηγίες που έστειλε ο Ιννοκέντιος στον Μοροζίνι πως αν υπάρχει μια εξ ολοκλήρου Ελληνική επισκοπή εκεί να προτιμώνται Έλληνες που είχαν αναγνωρίσει τα παπικά πρωτεία, ενώ σε επισκοπές με μεικτό πληθυσμό να διορίζονται Λατίνοι. Για να διοριστεί νέος επίσκοπος έπρεπε ο προηγούμενος να έχει εγκαταλείψει την επισκοπή του ή να έχει αποδεχθεί το παπικό πρωτείο. Στο δεύτερο μισό του 1208 συμπληρώθηκε ο επισκοπικός χάρτης της Θεσσαλίας από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Θήβα: Λάρισα, Δομοκός, Πύδνα, Λαμία, Καστοριά, Θερμοπύλες, Υπάτη, Δαύλεια, επίσης Άμφισσα και Μέγαρα. Όλα αυτά εξυπηρετούσαν συγκεντρώσεις λατινικών πληθυσμών ή φιλοδοξίες αρχόντων.
Οι Έλληνες Ενωτικοί
Μεταξύ των Καθολικών της Ελλάδας συμπεριλαμβάνονται και οι Ενωτικοί, δηλαδή οι Βυζαντινοί εκείνοι που δέχθηκαν την ένωση με τη Ρώμη (μετά τις συνόδους Λυόν και Φερράρας-Φλωρεντίας) και ασπάστηκαν το λατινικό τυπικό, ενώ αρκετοί έγιναν και κληρικοί. Γνωστοί είναι οι καρδινάλιοι Βησσαρίωνας και Ισίδωρος, οι Δομηνικανοί μοναχοί Μάξιμος, Θεόδωρος, Ανδρέας Χρυσοβέργης και Μανουήλ Καλέκας, ο Δημήτριος Κυδώνης. Άλλοι κατέφυγαν στη Δύση και άλλοι στις βενετοκρατούμενες περιοχές.
Κυκλάδες
Στην περίοδο της Ενετοκρατίας, από το 1207 ιδρύθηκε η Λατινική Επισκοπή και ήταν ο της Ρόδου Πριμάτος του Αιγαίου. Μετά την πτώση της Ρόδου, το 1522 Πριμάτος του Αιγαίου γίνεται ο της Νάξου, διότι η έδρα του μεταφέρθηκε.Ο πρώτος Ενετός Δούκας της Νάξου Μάρκος Σανούδος ζήτησε από το Ιννοκέντιο Γ' το 1208 επίσκοπο στη Νάξο που απέστειλε και κτίστηκε Μητρόπολη στο φρούριο δίπλα στο ανάκτορό του. Το 1209 υπήχθηκε η επισκοπή αυτή στον τότε αρχιεπίσκοπο Αθηνών Βερνάρδο. Η Σύνοδος του Τριδέντου υπήρξε καθοριστική στην ενίσχυση του λατινικού στοιχείου του Ελληνικού χώρου:οι Ιησουίτες πηγαίνουν στη Χίο το 1592, Δομινικανές μοναχές στη Σαντορίνη το 1596. Σημαντική ήταν η δράση την ίδια περίοδο των Λατινικων θρησκευτικών αδελφοτήτων στον Κυκλαδικό χώρο ως φορέων θρησκευτικής και κοινωνικής οργάνωσης, τέτοιες ήταν στη Νάξο του Αγιωτάτου Σώματος του Χριστού, της Παναγίας του Ροζαρίου, της Υπαπαντής, στη Σύρο: της Θείας Ευχαριστίας, της Παναγίας του Ροζαρίου, του Τρίτου Τάγματος του Αγ. Φραγκίσκου, και άλλες στην Τήνο, στη Σαντορίνη, στη Μύκονο, στη Μήλο, στην Άνδρο. Γενικά οι ανήκοντες στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία είναι η μειοψηφία. Ο συνολικός αριθμός τους δεν πρέπει να ξεπερνά το 10% του πληθυσμού των μεγάλων νησιών, (το 1500 το 20% του συνολικού πληθυσμού των Κυκλάδων). Η απομάκρυνση των ορθοδόξων επισκόπων από την περιοχή οφειλόταν στην εκκλησιολογική αντίληψη πως η Εκκλησία είναι μία, ενιαία και αδιαίρετη και συνεπώς αδιανόητη η συνύπαρξη δύο διαφορετικών επισκόπων στην ίδια περιοχή(επειδή οι Ορθόδοξοι θεωρούνταν σχισματικοί).
Πελοπόννησος
Αναφέρονται στο β'μισό του 17ου αιώνα τέσσερις Φράγκικες εκκλησίες, από τις οποίες δύο είναι γνωστές: η επισκοπή Ωλένης και η αρχιεπισκοπή Κορίνθου. Πρόθεση των Λατίνων ήταν η πλήρης αποκοπή των Ορθοδόξων της Πελοποννήσου από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Η υπαγωγή στη δύση θα γινόταν με τη στέρηση της δικής τους ακίνητης περιουσίας, την αύξηση του αριθμού των λατίνων ιερέων και να προβληθεί με την ανέγερση ναών και μονών.
Επτάνησα
Οι Καθολικοί εκεί δεν ήταν ντόπιοι αλλά ευκαιριακοί λόγω Βενετικής κατοχής. Έτσι στην Κέρκυρα: το έτος 1636: 1400 Καθολικοί, 1709: 900, 1720: 500, 1783: 3362, 1808: 1550. Η ελάττωση ήταν προϊόν της αποχώρησης κυρίως στρατιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων. Στην Επισκοπή Κεφαληνίας-Ζακύνθου δεν ήταν παραπάνω από 2000. Με την κατάλυση της Ενετοκρατίας (1797) και την αποκατάσταση από τους Ρώσους (1799) του Ορθόδοξου Μητροπολίτη στην Κέρκυρα η Ρώμη εκφράζει τη δυσαρέσκειά της λόγω της συρρίκνωσης των προνομίων της.
Η δράση των μοναχικών ταγμάτων στον Ελληνικό χώρο
Τη θρησκευτικότητα των λατινικού δόγματος κατοίκων των Κυκλάδων ενισχύει η ιεραποστολική δράση διαφόρων μοναχικών ταγμάτων όπως των Ιησουιτών οι οποίοι αρχίζουν να δρουν στη Νάξο περί το 1627. Μάλιστα ο Ορθόδοξος μητροπολίτης τους ζήτησε να κατηχεί και τους ορθοδόξους στους ναούς τους. Ακόμα οι Ιησουίτες πηγαίνουν σε Σαντορίνη (1642), Τήνο (1670), οι Καπουκίνοι σε Χίο (1627), Σύρα (1633), Νάξο (1652), Μήλο (1661), οι Φραγκισκανοί στην Τήνο (1715). Επίσης οι Ουρσουλίνες στη Νάξο το 1670.
Απόπειρες επέκτασης και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας
Σε περιοχές όπου δεν ζούσαν καθολικοί, όπως η Θεσσαλονίκη, έγινε η σκέψη ίδρυσης λατινικής επισκοπής στις αρχές του 17ου αι. με απώτερο στόχο τη διείσδυση στο Άγιον Όρος. Η επανεμφάνιση του Ρωμαιοκαθολικισμού στη Ρόδο δεν έχει ξεκάθαρες συνθήκες: άλλοι τη συνδέουν με την αξιοποίηση Ρωμαιοκαθολικών μισθοφόρων στον τουρκικό στόλο. Φραγκισκανός κληρικός ερχόταν από τη Σμύρνη με σκοπό την κάλυψη των θρησκευτικών τους αναγκών. Άλλοι τη συνδέουν με πρωτοβουλία των Ρωμαιοκαθολικών προξένων στη Ρόδο το 1717 και δυο χρόνια μετά ο Pietro da Matera ξεκινά ακολουθίες σε δικό του ναό. Άλλοι τον συνδέουν με διαταγή του Βατικανού και την αποστολή δύο Φραγκισκανών μοναχών ή με την αποστολή αντιπροσώπου της Propaganda Fidei το 1720.
Αριθμητική και οργανωτική κατάσταση των Καθολικών στον Ελλαδικό χώρο
Οι Ρωμαιοκαθολικοί αποτελούσαν τη μόνη ετερόδοξη θρησκευτική μειονότητα της Ελληνικής επικράτειας ο δε αριθμός των Καθολικών των ελληνικών νησιών το 1821 δεν είναι ακριβής: 16.000 για τον Hofmann και 11.000 για τον Σπυρίδωνα Τρικούπη και τον Ιωάννη Φιλήμωνα. Όταν εκδηλώθηκε η Ελληνική επανάσταση υπήρχαν στις Κυκλάδες τρεις Λατίνοι επίσκοποι: (Τήνου-Μυκόνου, Σύρου και Θήρας) και ο αρχιεπίσκοπος Νάξου, ο οποίος είχε διαδεχθεί εκείνον της Ρόδου, κατά τον 16ο αιώνα, μετά την άλωσή της από τους Τούρκους. Επίσης και στη Χίο υπήρχε Λατίνος επίσκοπος.
Προσκλήσεις των επαναστατημένων Ελλήνων προς την καθολική κοινότητα
Από το πρώτο κιόλας έτος της Ελληνικής Επανάστασης συντάχθηκαν ιδιαίτερες εκκλήσεις προς τους Έλληνες Ρωμαιοκαθολικούς του Αιγαίου. Στις 20 Απριλίου 1821 οι Υδραίοι απευθύνουν προκήρυξη Προς τους Δυτικούς Χριστιανούς στην οποία προβάλλονταν η κοινή δουλεία που υφίσταντο και η οποία διαπνεόταν από πνεύμα ανεξιθρησκείας. Στις 23 Απριλίου από την Τήνο εκδίδεται το Προκήρυγμα του Ελληνικού στόλου με την προτροπή για σεβασμό των ομοπίστων και ομογενών. Πιθανώς συντάκτης και των δύο ο Νεόφυτος Βάμβας και για το περιεχόμενό τους επαινείται από τον Κοραή. Στα πλαίσια αυτής της κινητοποίησης και ευαισθητοποίησης των οπαδών του Λατινικού δόγματος εντάσσεται και η προβολή ενός πλαστού αφοριστικού κειμένου του Πάπα σε βάρος όλων εκείνων που θα επεδείκνυαν αδιαφορία μπροστά στις εις βάρος των χριστιανικών πληθυσμών θηριωδίες των Τούρκων. Τέτοιες αναφορές του παπικού αφορισμού έχουμε από τους Μανώλη Τομπάζη σε επιστολή του στον μητροπολίτη Σαντορίνης και του έπαρχου Τήνου Εμμανουήλ Σπυρίδωνος προς του Καθολικούς της Σύρου. Τέλος ο Δημήτριος Υψηλάντης πληροφορούμενος την άρνηση των ρωμαιοκαθολικών κατοίκων της Σαντορίνης να συμμετάσχουν στην Επανάσταση και να συμβάλουν οικονομικά στις ανάγκες του ελληνικού στόλου, προέτρεψε στενό του συνεργάτη να τους πείσει με κάθε τρόπο επικαλούμενος τον πατριωτισμό τους και τα χριστιανικά τους φρονήματα. Ο πληρεξούσιος της Νάξου Μιχαήλ Μαρκοπολίτης μεταβιβάζει την πρόσκληση της Α΄Εθνικής Συνέλευσης της Επιδαύρου προς τους προκρίτους της ρωμαιοκαθολικής κοινότητας να ενωθούν με τους επαναστατημένους συμπατριώτες τους. Η πρόσκληση αυτή εντασσόταν στην αποτελεσματικότερη οργάνωση των νησιών του Αιγαίου για την καλύτερη διεξαγωγή του αγώνα.
Η στάση των Ρωμαιοκαθολικών του Αιγαίου
Οι κοινότητες των Ρωμαιοκαθολικών έσπευσαν να αποστασιοποιηθούν από τις επαναστατικές κινήσεις των ορθοδόξων Ελλήνων. Στη Σύρο, μεταξύ της 20ης Απριλίου, οπότε εστάλη η πρόσκληση των Υδραίων και στις 10 Μαΐου 1821, οπότε οι πρόκριτοι της Σύρου υπέβαλαν αίτημα προς τον προξενικό πράκτορα της Γαλλίας Natale Vuccino για να ενταχθεί υπό Γαλλική προστασία το νησί τους, πρέπει να έλαβε χώρα σύσκεψη των κοινοτικών και εκκλησιαστικών αρχών του νησιού. Στην Τήνο αρχικώς αρκετοί ρωμαιοκαθολικοί αυθορμήτως έλαβαν μέρος στη συνέλευση των εξεγερμένων κατοίκων του νησιού, αλλά μετά από πρόσκληση που έστειλαν στον ρωμαιοκαθολικό επίσκοπο κι αφού εκείνος απάντησε αρνητικά, υπαναχώρησαν. Στη Νάξο η συμμετοχή των καθολικών του νησιού υπαγορεύθηκε από την αποφυγή αντιποίνων σε βάρος τους. Τέλος για τη Σαντορίνη οι καθολικοί εκδήλωσαν την αποχή τους από την επανάσταση και την υπαγωγή τους στη γαλλική προστασία επιλέγοντας να υψώσουν στους ναούς τους τη γαλλική σημαία.
Η πρώτη φιλοτουρκική ενέργεια ήταν αυτή των ρωμαιοκαθολικών της Νάξου η οποία εκδηλώθηκε τον Μάιο του 1821. Σύσσωμη η καθολική κοινότητα του νησιού, με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο Veggetti, επιχείρησε να αποσπάσει όσο το δυνατόν πιο πολλούς από τους 110 αιχμαλώτους Τούρκους από τα χέρια των επαναστατών, οι οποίοι τους είχαν συλλάβει για να τους θανατώσουν ως αντίποινα για τον απαγχονισμό του Πατριάρχη. Η ενέργεια αυτή δεν υπαγορεύθηκε από φιλανθρωπία αλλά ήταν, όπως ο ίδιος ο Veggetti δήλωνε σε γραπτή αναφορά του στον Γάλλο πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη, απόδειξη της σταθερής αφοσίωσης από όλους τους Καθολικούς προς το νόμιμο Κυριάρχη τους. Στην Τήνο φυγαδεύθηκε Τούρκος αγάς με την οικογένειά του και μαζί με τους άλλους Τούρκους της Νάξου διέφυγαν στη Ρόδο. Στον οικονομικό απολογισμό της Συριανής Ρωμαιοκαθολικής κοινότητας για το χρονικό διάστημα Νοέμβριος 1821-Νοέμβριος 1822 δεν αναγράφεται κανένα κονδύλι υπέρ της Ελληνικής Επανάστασης, αντίθετα αναγράφονται για την παροχή υπηρεσιών υπέρ των διερχόμενων το νησί τους Τούρκων, ή για την εξαγορά Τούρκων αιχμαλώτων. Όταν ο Τουρκικός στόλος έβγαινε στο Αιγαίο, οι Συριανοί πρόκριτοι έσπευδαν να κομίσουν διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης και υπακοής στις Τουρκικές αρχές και να ζητήσουν εγγυήσεις προστασίας, οι οποίες δίνονταν ακόμα και πριν την αναχώρησή του στόλου στον Γάλλο επιτετραμμένο στην Κωνσταντινούπολη. Οι Συριανοί μάλιστα διέθεταν μόνιμο αντιπροσωπό τους-καπουκεχαγιά στην Κωνσταντινούπολη, για την προώθηση των συμφερόντων τους. Ο Νικόλαος Σπηλιάδης αναφέρεται σε συγκεκριμένες ενέργειες των καθολικών της Σύρου, όπως την αποστολή τροφίμων στους Τούρκους του Ναυπλίου και της Καρύστου. Ο Κωνσταντίνος Μεταξάς αρμόδιος Αρμοστής για τη διοικητική οργάνωση των νησιών του Αιγαίου, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του τον Ιούλιο του 1822 στη Σαντορίνη, λόγω των φημών που κυκλοφορούσαν για την εισβολή του Δράμαλη στην Πελοπόννησο, με αφορμή την άφιξη του αιγυπτιακού στόλου στο νησί, οι του Λατινικού δόγματος θέλησαν να ανυψώσουν την Οθωμανική σημαία αλλά τελικά ύψωσαν τη σημαία της Ιερουσαλήμ. Επίσης συνέλαβαν τον Μεταξά και επιχείρησαν να τον παραδώσουν στους Αιγύπτιους. Συχνά διέδιδαν ψευδείς ειδήσεις για να κάμψουν το φρόνημα των επαναστατημένων νησιωτών ή επιχειρούσαν να αποσπάσουν έγγραφες δηλώσεις υποταγής στο Σουλτάνο από τις τοπικές αρχές των νησιών.
Επιχειρήματα και ερμηνείες της στάσης των Ρωμαιοκαθολικών
Διάφορα επιχειρήματα προεβλήθησαν από τους Καθολικούς για τη δυσπιστία τους στον Ελληνικό ξεσηκωμό: δεν διέθεταν στρατιωτική εξάσκηση και στοιχειώδη οπλισμό για να αποκρούσουν τυχόν τουρκικά αντίποινα. Το κύριο επιχείρημα που προβλήθηκε από τους Ρωμαιοκαθολικούς εκείνη την περίοδο ήταν η ουδετερότητα. Από απόψεως όμως νομικής αυτό δεν ευσταθούσε, καθώς στερούνταν πολιτειακής αυτοτέλειας και υπάγονταν στο Τουρκικό Δημόσιο Δίκαιο. Όμως προσπαθούσαν να συνδέσουν την ουδετερότητά τους με το καθεστώς προστασίας που είχε η Γαλλική κυβέρνηση επιβάλει σε όλες της Ρωμαιοκαθολικές κοινότητες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δια των Διομολογήσεων. Για τον Σπυρίδωνα Τρικούπη ήθελαν να αποφύγουν αντίποινα των Τούρκων αλλά και δεν υπήρχαν ελπίδες εκ μέρους τους ευόδωσης της Επανάστασης Για άλλους ιστορικούς υπήρχε ο φόβος να καταπιεστούν από την ορθόδοξη πλειοψηφία σε περίπτωση δημιουργίας ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Υπήρχε και το προηγούμενο των τεσσάρων ετών της ρωσικής κυριαρχίας, υπό την οποία υπέστησαν έντονη καταπίεση. Ένα ακόμα επιχείρημα που επικαλέστηκαν οι Καθολικοί των Κυκλάδων ήταν πως με την ουδετερότητά τους παρείχαν άσυλο για τη ζωή και την περιουσία πολλών Ελλήνων της Ανατολικής Εκκλησίας. Όμως όπως σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Μανίκας,«πως ένας ολόκληρος εθνικός απελευθερωτικός αγώνας είναι δυνατό να έχει οφεληθεί από τη διάσωση των περιουσιακών στοιχείων μερικών μεμονωμένων προσώπων, έστω κι αν κάποια από αυτά συμμετείχαν στην ηγεσία του;»
Οι Έλληνες λόγιοι για τη θέση των Καθολικών στην Ελληνική κοινωνία
Ο Αδαμάντιος Κοραής αναφέρει πως πρέπει να έχουν οι Έλληνες Καθολικοί δικούς τους ποιμένες και ιερείς, Έλληνες ή ακόμα και πολιτογραφημένους τέτοιους και ο αριθμός τους να είναι ανάλογος των ποιμενομένων. Επίσης ζητά να μην επιτρέπεται η είσοδος ρωμαιοκαθολικών στο ελληνικό κράτος αν αποσκοπεί στον προσηλυτισμό thumb|150px|left|Ο Αδαμάντιος Κοραής ήθελε να έχουν οι Έλληνες Καθολικοί δικούς τους ποιμένες και ιερείς
Ο πληθυσμός των Καθολικών στο Ελληνικό κράτος και οι επισκοπές της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδας
Στη δεκαετία 1830-1840 με την άφιξη των Βαυαρών στην Ελλάδα ενισχύθηκε το καθολικό στοιχείο της χώρας με την ενσωμάτωσή τους σε αυτό. Επίσης λιγοστές οικογενειες Δαλματών και Μαλτέζων στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1870 η Ιερά Σύνοδος για τη Διάδοση της Πίστης όπου υπαγόταν η Καθολική Εκκλησία της Ελλάδας, αποφάσισε την αναδιοργάνωση των εκκλησιαστικών επαρχιών και επισκοπών της εγγύς Ανατολής. Έτσι διαμορφώθηκαν ως εξής:
Νομικό καθεστώς των καθολικών κοινοτήτων της Ελλάδος
Το νομικό καθεστώς των Λατίνων βάσει των Πρωτοκόλλου της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους και της Συνθήκης του Λονδίνου του 1864 προσδιοριζόταν ως ακολούθως: στο πρώτο πρωτόκολλο αναφέρεται ότι ο Γάλλος πληρεξούσιος επικαλούμενος την ειδική προστασία που ασκούσε επί των Καθολικών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Βασιλιάς της Γαλλίας, όφειλε να αναθέσει αυτήν στον μελλοντικό ηγεμόνα της Ελλάδας. Πράγματι η Διάσκεψη αποφάσισε, η Καθολική Θρησκεία να απολαμβάνει κάθε ελευθερίας και απρόσκοπτης άσκησης της λατρείας, να είναι εγγυημένη η περιουσία της, οι Επίσκοποι να διατηρούν αμείωτα τα λειτουργήματα, τα δικαιώματα και προνόμια που είχαν και προηγουμένως και η ακίνητη περιουσία που ανήκε σε Γαλλικές αποστολές να διατηρηθεί ως τέτοια και τώρα. Τα αναγνωρισθέντα προνόμια των Καθολικών δεν συνεπάγονταν καμία υποχρέωση εκ μέρους της Ελληνικής πολιτείας να στραφεί κατά της επικρατούσας θρησκείας. Με τη συνθήκη της 29ης Μαρτίου 1864 με την οποία ενώθηκαν τα Επτάνησα με την Ελλάδα, επαναλήφθηκαν τα των υποχρεώσεων της Ελλάδας υπέρ των Καθολικών των Ιονίων νήσων.
Σχέσεις πολιτείας και καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα
Επικαλούμενη το πρωτόκολλο της 3ης Φεβρουαρίου 1830 και το άρθρο που της επέτρεπε να διατηρεί απρόσκοπτα τα προνόμια που είχε επί Γαλλικής προστασίας η Καθολική κοινότητα αρνιόταν πάντοτε να υποβάλλει τον διορισμό των επισκόπων της στην έγκριση των Ελληνικών κυβερνήσεων, διόρισε χαρακτηριστικά λατίνο αρχιεπίσκοπο στην Αθήνα χωρίς κυβερνητική έγκριση. Η κυβέρνηση δεν τον αναγνώρισε επισήμως αλλά τον θεώρησε ως προϊστάμενο. Η Ελληνική πολιτεία αναγνώρισε τις καθολικές αποστολές ως νομικά πρόσωπα Ελληνικά και όχι ως αλλοδαπά επειδή ήταν καθολικά. Επίσης τα ακίνητα και άλλα ευαγή ιδρύματα απαλλάχθηκαν πάσης φορολόγησης.
Το ζήτημα διορισμού των λατίνων επισκόπων αποτέλεσε θέμα συζητήσεων στην Εθνοσυνέλευση του 1864: υπήρχε διάσταση απόψεων σχετικά με το ποιος διορίζει και τι εθνικότητας θα είναι οι κληρικοί του λατινικού δόγματος στην Ελλάδα.Τελικά η Εθνοσυνέλευση προσανατολίστηκε προς τη λύση να τους διορίζει η κυβέρνηση και να είναι Έλληνες υπήκοοι ή να λάβουν την ελληνική υπηκοότητα. Με τη λογική πως εφόσον τελεί υπό την προστασία της Ελληνικής πολιτείας ΄άρα πρέπει να υπόκειται και στις υποχρεώσεις που αυτή θεσπίζει, τα διατάγματα της καθολικής εκκλησίας της Ελλάδας υπόκειντο στην προηγούμενη έγκριση της Ελληνικής πολιτείας.
Οι Καθολικοί στις αλύτρωτες περιοχές του Ελληνισμού
Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί δρουν στη Ρόδο, στα μέσα του 19ου αι. και μετά, χωρίς να ασκούν προσηλυτισμό, αλλά κατασκευάζουν ναούς και μονές, όπως της Santa Maria de la Victoire των Φραγκισκανών. Τα λατινικά καθιδρύματα τελούν υπό την προστασία του Γάλλου προξένου. Η μικρή λατινική κοινότητα του νησιού, όχι περισσότεροι από 120, είναι μέλη προξενικών και εμπορικών αποστολών. Από το 1889 αρχίζουν να δρουν λατίνοι ιεραπόστολοι: οι Freres des Ecoles Chretiennes το 1891 ιδρύουν Ακαδημία για τη μόρφωση των καλογραιών. Επίσης στο νησί έδρασαν και οι Φραγκισκανοί. Επίσης στην Κρήτη την περίοδο 1859-1860 οπότε αυξάνουν οι αυθαιρεσίες των Τούρκων σε βάρος των Ορθοδόξων του νησιού, σημειώνονται μαζικοί προσηλυτισμοί ορθοδόξων στα Χανιά από τους Γάλλους καπουτσίνους. Ο προσηλυτισμός τους συνίστατο στο να υπογράφουν με το χέρι λατίνου ιερέα αναλφάβητοι Κρητικοί την καταχώρησή τους στο Γαλλικό κατάστιχο(οι αριθμοί ποικίλουν: 30.000 ή 6.000 οικογενειάρχες και 19 ορθόδοξοι ιερείς). Στη Θεσσαλονίκη οι Λαζαριστές πατέρες της πόλης με την υποστήριξη του Αποστολικού Βικάριου της Κωσνταντινούπολης δρομολογούν την αύξηση των ρωμαιοκαθολικών ιδρυμάτων της πόλης, κτίζοντας και δύο ναούς (στο Καλαμαρί και στα περίχωρα) για τις ανάγκες των καθολικών της πόλης. Το Υπουργείο της Αυστροουγγαρίας ενίσχυσε οικονομικά τη Βουλγαροουνιτική Εκκλησία της Θεσσαλονίκης στέλνοντάς της χρήματα δια του Αποστολικού Βικαρίου Στα Αγγλοκρατούμενα Επτάνησα σημειώνονται σημαντικές επιστροφές πρώην λατινισάντων,αλλά και Ρωμαιοκαθολικών στην Ορθοδοξία. Το Βατικανό αγωνίζεται για να περιορίσει τα προνόμια που παραχωρούνται υπέρ των Ορθοδόξων. Με βάση το Σύνταγμα του 1817 η ρωμαιοκαθολική κοινότητα απολάμβανε ειδικής προστασίας. Η Ιόνια Βουλή αναγνώρισε στις 9/5/1822 μια μόνιμη επισκοπική έδρα της Λατινικής Εκκλησίας στο Ιόνιο Κράτος. Επί αρμοστή Φρειδερίκου Άνταμ διεξάγονται συνομιλίες με τον αρχιεπίσκοπο Ικονίου Πέτρο Caaprano τον Δεκέμβριο του 1826. Ωστόσο δεν ήταν στις προθέσεις της Αγγλικής πλευράς να ικανοποιήσει αίτημα της Ρώμης για περισσότερους επισκόπους. Τελικά η Ιόνια Κυβέρνηση αναλαμβάνει τη μισθοδοσία ενός ρωμαιοκαθολικού επισκόπου ο οποίος μπορεί να φέρει τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου των εν Κερκύρα Λατίνων(και όχι Αρχιεπίσκοπος Κέρκυρας όπως κατά την Ενετοκρατία) και η έδρα του θα ήταν στην Κέρκυρα. Αυτός διοριζόταν από τη Ρώμη, που έτσι έσωζε το κύρος της. Η συμφωνία έγινε νόμος από τη Βουλή της Ιονίου Πολιτείας το 1830. Η οικειοποίηση του τίτλου Αρχιεπίσκοπος από τον λατίνο ιεράρχη προκαλεί την αντίδραση του ορθόδοξου μητροπολίτη μια και η μονοπώλησή του θα μείωνε το κύρος του ορθόδοξου μητροπολίτη. μικρογραφία|200px|left|Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Διονυσίου στην Αθήνα
Ενωτικοί ή Ελληνόρυθμοι
Οι ενωτικοί ή Ελληνόρυθμοι προέρχονται από μια ομάδα που δημιουργήθηκε γύρω από τον Λατίνο ιερέα από τη Σύρο Υάκινθο Μαραγκό, ο οποίος συγκέντρωσε γύρω του μερικούς Ορθόδοξους της Πόλης που είχαν ασπασθεί τον Ρωμαιοκαθολικισμό (μεταξύ αυτών ο Δράμας Μελέτιος, και Νεάπολης Βενιαμίν). Τον Ιούνιο του 1911 ο Πάπας Πίος Ι' ίδρυσε την Ελληνόρρυθμη Εξαρχία της Τουρκίας και πρώτος της επίσκοπος ονομάστηκε ο Έλληνας Ησαΐας Παπαδόπουλος (1852-1932) και έγινε ο πρώτος πάρεδρος της νεοσυσταθείσας Ιεράς Συνόδου της Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας.Οι Έλληνες Καθολικοί των Μικρασιατικών οικισμών Μάλγαρα και Δαυδελή εγκαταστάθηκαν μετά το 1922 στα Γιαννιτσά, ενώ μεγάλο μέρος των Ελληνορύθμων της Κωνσταντινούπολης πήγαν στην Αθήνα. Το κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο της κοινότητας των Ελληνορύθμων ήταν πολυεπίπεδο: Νοσοκομείο Παμμακάριστος, στην περίοδο της Κατοχής διανομή τροφίμων, ρούχων, φαρμάκων.Άλλη Καθολική κοινότητα που ακολούθησε ανατολικές λειτουργικές παραδόσεις ήταν οι Αρμένιοι που υφίσταται υπό απλό Έξαρχο και συστήθηκε από πρόσφυγες Αρμένιους το 1925. Αρμένιοι Καθολικοί υπό την ανάγκη προστασίας και καθώς τα παιδιά τους αναλαμβάνονται από Μοναχικά Τάγματα που δρουν στην Ελλάδα (π.χ Σχολή Καλογραιών σε Κεφαλλονιά) προτιμούν τον καθολικισμό.
Νομικό καθεστώς των καθολικών κοινοτήτων στην Ελλάδα
Οι διατάξεις των Πρωτοκόλλων του 1830 και 1864 αποδυναμώθηκαν μετά την ειδική συνθήκη προστασίας των μειονοτήτων στην Ελλάδα που υπογράφτηκαν στις Σέβρες το 1920 και που επαναλήφθηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάννης. Συγκεκριμένα η Γαλλία και η Μ. Βρετανία παραιτούνταν από το δικαίωμα που τους είχε αναγνωρισθεί προς εξασφάλιση των θρησκευτικών ελευθεριών εν Ελλάδι. Το 1930 με το νόμο 4862 περιοριζόταν δραστικά η λειτουργία ξένων σχολείων και έτσι θίγονταν τα κεκτημένα των Ελλήνων καθολικών στις Κυκλάδες. Αυτό προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες τους και την έντονη πρόσδεσή τους στον αντιβενιζελισμό. Με τη συνθήκη παραχώρησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, οι Ρωμαιοκαθολικοί επιτρέπεται να διατηρούν δύο ναούς (Santa Maria και San Fragisco), το παρεκκλήσιο της Αγίας Άννας στο χωριό Τριάντα και νεκροταφείο στη Ρόδο επειδή αυτά θεωρήθηκαν περιουσία της Αγίας Έδρας
Όσες από τις ένδεκα Καθολικές Επισκοπές της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος είχαν συσταθεί μετά το 1830, δηλαδή μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου δεν ήταν αναγνωρισμένες από το ελληνικό κράτος. Το 2014 με τον Νόμο 4301 αναγνωρίστηκαν και οι ένδεκα Καθολικές Επισκοπές της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η εθνική καταγωγή των Καθολικών της Ελλάδας
Βάσει ενδείξεων όπως: η ελληνική γλώσσα που πάντα χρησιμοποιείτο, τα ελληνικά τοπωνύμια, τα ονόματα δέντρων, καρών, λουλουδιών, τα κοινωνικά και θρησκευτικά έθιμα και ήθη, τα ονόματα και πολλά επίθετα, ο μεγάλος αριθμός, όλα αυτά συνηγορούν για την ελληνική καταγωγή των καθολικών κοινοτήτων της Ν. Ελλάδας (ειδικά των νησιών Τήνος και Σύρος), ενώ έθιμα άλλων καθολικών κοινοτήτων σε άλλα νησιά δείχνουν την ξενική καταγωγή τους, παρά τον σημερινό εξελληνισμό τους. Αντίθετα άλλες κοινότητες (Χίος, Νάξος, Κρήτη), υπάρχουν βάσιμες υποθέσεις να έχουν δημιουργηθεί από δυτικόθεν μεταναστεύσεις.
Βιβλιογραφία
* Καθολικης
Γκόρντον Μπράουν
μικρογραφία|Ο Μπράουν (δεξιά) με τον [[Γιώργος Α. Παπανδρέου|Γιώργο Παπανδρέου το 2009]] Ο Τζέιμς Γκόρντον Μπράουν (αγγλικά: James Gordon Brown, 20 Φεβρουαρίου 1951) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από τον Ιούνιο του 2007 έως τον Μάιο του 2010.
Υπό την Κυβέρνηση του Τόνι Μπλερ, υπηρέτησε ως Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου του Ηνωμένου Βασιλείου (Υπουργός Οικονομικών), από τον Μάιο του 1997 έως τον Ιούνιο του 2007.
Υπηρέτησε ως Βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια Κιρκάλντι εντ Κάουντενμπιθ, από το 1983 έως το 2015.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1951 στη Γλασκώβη και σπούδασε Ιστορία σε ηλικία 16 ετών, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Κατέχει διδακτορικό τίτλο στην Ιστορία από το ίδιο πανεπιστήμιο. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην τηλεόραση. Εργάστηκε στην τηλεόραση της Σκωτίας ως ερευνητής για ένα χρονικό διάστημα. Το 2000 παντρεύτηκε τη Σάρα Μακόλεϊ, με την οποία έχουν δύο παιδιά.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής των Εργατικών το 1983, έχοντας αποτύχει στην πρώτη του προσπάθεια να εκλεγεί το 1979.
Το 1997 απέκτησε σημαντικότατο πολιτικό αξίωμα, έπειτα από τη νίκη των Εργατικών του Τόνι Μπλερ στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Ο Μπράουν έγινε Υπουργός Οικονομικών από τις 2 Μαΐου 1997 έως τις 27 Ιουνίου 2007, κάνοντάς τον το μακροβιότερο σε αυτό το αξίωμα από την εποχή Νίκολας Βάσιταρτ (1812- 1823).
Στις 24 Ιουνίου του 2007 επιβεβαιώθηκε ότι έγινε ο νέος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από το συνέδριο του κόμματος. Έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στις 27 Ιουνίου του 2007.
Σκάνδαλο με παράνομα έξοδα
Το 2009 ο πολιτικός κόσμος της Βρετανίας απασχόλησε τον Τύπο με το σκάνδαλο των παρανόμων εξόδων (με δαπάνες του κράτους πληρώθηκαν λογαριασμοί και αγορές πολιτικών και βουλευτών). Στο σκάνδαλο ενεπλάκη και ο ίδιος ο Μπράουν για τις πληρωμές της καθαρίστριάς του. Εξαιτίας του σκανδάλου πολλά μέλη της κυβέρνησης παραιτήθηκαν.
Ήττα στις τοπικές εκλογές, στις Ευρωεκλογές και στις εκλογές του 2010
Λίγο μετά το σκάνδαλο οι Εργατικοί υπέστησαν δεινή ήττα στις τοπικές εκλογές και στις Ευρωεκλογές, όπου πήραν 16% των ψήφων και ήρθαν τρίτοι πίσω από τους Συντηρητικούς και το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Η απάθεια των ψηφοφόρων αντανακλάστηκε στο ιστορικό χαμηλό προσέλευσης στις κάλπες, το οποίο ήταν της τάξης μόλις του 28%. Στις τοπικές εκλογές, το Εργατικό Κόμμα έλαβε το 23% των ψήφων και έμεινε ξανά τρίτο, με πρώτους τους Συντηρητικούς και δεύτερους τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Οι Εργατικοί έχασαν 3 συμβούλια που ήλεγχαν πριν από τις εκλογές. Στις 11 Μαΐου 2010, ο Γκόρντον Μπράουν παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της Μεγάλης Βρετανίας και τον διαδέχτηκε ο Ντέιβιντ Κάμερον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ηγέτες του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Σκωτσέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι βιογράφοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Ηνωμένο Βασίλειο)
Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς
Ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, εποπτευόμενο από το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής. Ιδρύθηκε το 1930 βάσει του ν.4748/1930. Στον ΟΛΠ εργάζονται περί τα 1.000 άτομα και εξυπηρετούνται πάνω από 20.000 πλοία ετησίως.
Από το 1951 το λιμάνι διαιρείται σε έξι διαμερίσματα και ο ΟΛΠ εισπράττει τα εργολαβικά δικαιώματα των πλοίων. Το 1968 ο Οργανισμός πέρασε υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και οκτώ χρόνια αργότερα αναδιαρθρώθηκαν οι υπηρεσίες του. Το 1996 τελείωσε η ανέγερση του Μεγάρου Υπηρεσιών ΟΛΠ και το 1999 ο ΟΛΠ μετατράπηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία με τον νόμο 2688/99. Το 2002 υπογράφηκε σύμβαση 40 ετών με το ελληνικό δημόσιο όπου αναγνωρίστηκε στον ΟΛΠ η αποκλειστικότητα αξιοποίησης όλης της ακίνητης περιουσίας του. Το 2003 εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών. Τον Οκτώβριο 2009 ξεκίνησε η μίσθωση μέρους του λιμένος από την COSCO έναντι 100 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.
Πηγές
Ιστορική αναδρομή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
olp.gr
Κατηγορία:Πειραιάς Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Τέροβο Ιωαννίνων
Το Τέροβο είναι ορεινό χωριό της Δωδώνης στα νότια του νομού Ιωαννίνων, στα όρια με το νομό Πρεβέζης και σε υψόμετρο 720 μέτρων.
Ονομασία - Διοικητικά
Η αρχική γραφή του ονόματος του χωριού ήταν Τέρροβο (με 2 "ρ"), μέχρι το 1940, οπότε διορθώθηκε σε Τέροβο και ως κοινότητα Τερρόβου συστάθηκε το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα όμορα χωριά Ραψαίοι και Χάνι Τερόβου αποτελούν τη τοπική κοινότητα Τερόβου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 281 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κοάτι
Τα Κοάτι, προφέρεται στα ισπανικά: Κοατί (Coatí), γένη Νάσουα και Νασουέλλα, επίσης γνωστά ως κοατιμούντι, Βραζιλιανό άαρντβαρκ, Μεξικάνικα τεχόν,  τσολούγο,  or μονκούν, χοιρόρρινο κουν, και με άλλα ονόματα, είναι μέλη της οικογένειας των ρακούν (Προκυνίδες). Είναι ημερόβια θηλαστικά που απαντώνται στην Νότια Αμερική, την Κεντρική Αμερική, και την νοτιοδυτική Βόρεια Αμερική. Ο όρος φέρεται toνα παράγεται από την Τουπική γλώσσα (Βραζιλία).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα ενήλικα κοάτι έχουν μήκος 33 με 69 εκατοστόμετρα από το κεφάλι στην βάση της ουράς, που μπορεί να έχει μήκος όσο όλο το σώμα. Τα κοάτι έχουν περίπου 30 εκατοστόμετρα ύψος μέχρι τους ώμους, και ζυγίζουν ανάμεσα σε 2 και 8 χιλιόγραμμα, περίπου το μέγεθος μίας μεγάλης οικόσιτης γάτας. Τα αρσενικά γίνονται σχεδόν διπλάσια σε μέγεθος από τα θηλυκά και έχουν μεγάλους, κοφτερούς κυνόδοντες. Οι παραπάνω μετρήσεις είναι για το λεκόρρινο και το νοτιοαμερικανικό κοάτι. Τα δύο ορεινά κοάτι είναι μικρότερα.
Όλα τα κοάτι έχουν ένα λεπτό κεφάλι με μία επιμήκη, εύκαμπτη, ελαφρά προς τα πάνω στραμμένη μύτη, μικρά αυτιά, σκούρα πόδια, και μία μακριά, μη συλληπτήρια ουρά που χρησιμεύει για ισορροπία και σηματοδότηση.
Τα νοτιοαμερικανικά κοάτι έχουν είτε ανοιχτή καφέ είτε μαύρη γούνα, με ανοιχτότερο υπόστρωμα και ουρά με λευκούς δακτυλίους. Τα κοάτι έχουν μακριά καστανή ουρά με δακτυλίους οι οποίοι μπορεί να είναι από ακριβώς όμοιοι με του ρακούν έως πολύ αμυδροί. Όπως τα ρακούν και σε αντίθεση με τις γάτες με δακτυλιωτή ουρά και τα κακομίστλ, οι δακτύλιοι πάνε γύρω από όλη την ουρά. Τα κοάτι συχνά κρατάνε την ουρά σηκωμένη, ώστε να παραμένουν οι ομάδες των κοάτι μαζί και να μην χάνονται στην πυκνή βλάστηση. Η άκρη της ουράς μπορεί να κινείται ελαφρώς από μόνη της, όπως συμβαίνει στις γάτες, αλλά δεν είναι συλληπτήρια όπως είναι εκείνη του κινκαχού, ενός άλλου μέλους των προκυνιδών.
Τα κοάτι έχουν πατούσες σαν της αρκούδας- και του ρακούν, και τα κοάτι, τα ρακούν, και οι αρκούδες είναι πελματοβάμονα (περπατούν στα πέλματα των ποδιών, όπως οι άνθρωποι). Τα κοάτι έχουν μη συσταλτά νύχια. Τα κοάτι έχουν επίσης, μαζί με τα ρακούν και άλλες προκυνίδες (και άλλα σαρκοφάγα και σπανίως ακόμα και άλλα θηλαστικά), διπλή άρθρωση και οι αστράγαλοί τους μπορούν να περιστραφούν περισσότερο από 180°. Άλλα ζώα που ζουν σε δάση έχουν αποκτήσει μερικά ή όλα από αυτά τα χαρακτηριστικά μέσω της συγκλίνουσας εξέλιξης, συμπεριλαμβάνοντας τις οικογένειες των μαγκουστών, των σιβέτ, των γατών, και των αρκούδων. Κάποια από αυτά τα ζώα βαδίζουν στα δάχτυλα των μπροστινών ποδιών και τα πέλματα των πίσω ποδιών.
Το ρύγχος των κοάτι είναι μακρύ και κάποτε σαν χοίρου (βλέπε Συίδες) - ένας λόγος για το ψευδώνυμό τους 'το χοιρόρρινο ρακούν'. Είναι επίσης εξαιρετικά εύκαμπτο - μπορεί να περιστραφεί 60° σε κάθε κατεύθυνση. Χρησιμοποιούν τις μύτες τους για να ωθήσουν αντικείμενα και τα και να τρίψουν μέρη του σώματός τους. Τα σημάδια του προσώπου περιλαμβάνουν λευκά σημάδια γύρω από τα μάτια και τα αυτιά και το ρύγχος.
Τα κοάτι έχουν ισχυρά άκρα για να αναρριχηθούν και να σκάψουν και φημίζονται για την ευφυΐα τους όπως και τα ρακούν. Προτιμούν να κοιμούνται η να αναπαύονται σε υπερυψωμένες θέσεις και κοιλώματα, όπως οι θόλοι των βροχερών δασών, όπου χτίζουν πρόχειρα φωλιές για να κοιμηθούν. Τα κοάτι είναι δραστήρια μέρα και νύκτα.
Ενδιαίτημα και κατανομή
Συνολικώς, τα κοάτι είναι ευρέως διεσπαρμένα, κατέχοντας ενδιαιτήματα από τις ζεστές και ξηρές περιοχές στα υγρά τροπικά δάση του Αμαζονίου ή ακόμα και στις ορεινές πλαγιές των Άνδεων, συμπεριλαμβάνοντας τις ποώδεις διαπλάσεις και τις θαμνώδεις περιοχές. Η γεωγραφική τους κατανομή εκτείνεται από τις νοτιοδυτικές Η.Π.Α. (νότια Αριζόνα, Νέο Μεξικό, και Τέξας) έως την βόρεια Αργεντινή. Γύρω στα 1ο κοάτι πιστεύεται ότι έχουν δημιουργήσει ένα αναπαραγόμενο πληθυσμό στην Κουμβρία, ΗΒ.
Ταξινόμηση
Τα ακόλουθα είδη είναι αναγνωρισμένα:
Το κοάτι της Νήσου Κόζουμελ είχε επίσης αναγνωρισθεί ως είδος, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών αρχών το αντιμετωπίζει ως ένα υποείδος, N. narica nelsoni, του λευκορρίνου κοάτι.
Γενετικές αποδείξεις (αλληλουχία κυτοχρώματος b) δείχνουν ότι το γένος Νασουέλλα πρέπει να συγχωνευθεί με το γένος Νάσουα, καθώς διαφορετικά το τελευταίο είναι παραφυλετικό. <!--Other genetic studies have shown that the closest relatives of the coatis are the olingos (genus Bassaricyon);  the two lineages are thought to have diverged about 10.2 million years ago.
Lifespan
In the wild, coatis live for about seven to eight years, while in captivity they can live for up to 15 years.
Behavior
Little is known about the behavior of the mountain coatis, and the following is almost entirely about the coatis of the genus Nasua. Unlike most members of the raccoon family (Procyonidae), coatis are primarily diurnal. Nasua coati females and young males up to two years of age are gregarious and travel through their territories in noisy, loosely organized bands made up of four to 25 individuals, foraging with their offspring on the ground or in the forest canopy. Males over two years become solitary due to behavioural disposition and collective aggression from the females, and will join the female groups only during the breeding season.
When provoked, or for defence, coatis can be fierce fighters; their strong jaws, sharp canine teeth, and fast scratching paws, along with a tough hide sturdily attached to the underlying muscles, make it very difficult for potential predators (e.g., dogs or jaguars) to seize the smaller mammal.
Coatis communicate their intentions or moods with chirping, snorting, or grunting sounds. Different chirping sounds are used to express joy during social grooming, appeasement after fights, or to convey irritation or anger. Snorting while digging, along with an erect tail, states territorial or food claims during foraging. Coatis additionally use special postures or moves to convey simple messages; for example, hiding the nose between the front paws as a sign for submission; lowering the head, baring teeth, and jumping at an enemy signal an aggressive disposition. Individuals recognize other coatis by their looks, voices, and smells, the individual smell is intensified by special musk-glands on their necks and bellies.
Reproduction
Coati breeding season mainly corresponds with the start of the rainy season to coincide with maximum availability of food, especially fruits: between January and March in some areas, and between October and February in others. During the breeding season, an adult male is accepted into the band of females and juveniles near the beginning of the breeding season, leading to a polygynous mating system.
The pregnant females separate from the group, build a nest on a tree or in a rocky niche and, after a gestation period of about 11 weeks, give birth to litters of three to seven kits. About six weeks after birth, the females and their young will rejoin the band. Females become sexually mature at two years of age, while males will acquire sexual maturity at three years of age.
Natural enemies
The principal predators of coatis are other carnivorans. Enemies include jaguarundis, boa constrictor constrictors, foxes, dogs, tayras, ocelots, and jaguars. However, large raptors, such as ornate hawk-eagles, black-and-chestnut eagles, and harpy eagles, also are known to hunt them. White-faced capuchin monkeys also hunt their pups.
Status
Coatis face unregulated hunting and the serious threat of environmental destruction in Central and South America. The absence of scientifically sound population studies of Nasua or Nasuella in the wild is probably leading to a severe underestimation of the ecological problems and decline in numbers affecting the species.
Coatis in captivity
Coatis are one of five groups of procyonids commonly kept as pets in various parts of North, Central and South America, the others being the raccoons (common and crab-eating), the kinkajou, the ring-tailed cat and cacomistle. However, while both the white-nosed and South America coatis are common in captivity, mountain coatis are extremely rare in captivity.
Coatis are small creatures that can be wild, somewhat difficult to control or train in some cases, and generally behave in a manner radically different from that of a pet dog. Optimally, they should have a spacious outdoor enclosure and a coati-proofed room in the house and/or other climate-controlled place, as well. They can be given the run of the house but need careful watching, more careful in some cases than others.
It is possible to litter or toilet train coatis; if one cannot be trained as such, it is still possible to lessen problems in that they tend to designate a latrine area, which can have a litter pan placed in it as is done with many ferrets, pet skunks, rabbits, and rodents. Coatis generally need both dog and cat vaccines for distemper and many other diseases and a killed rabies vaccine. They can be spayed or neutered for the same reason as cats and dogs and other pets.
Gallery
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκυνίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Κεντρικής Αμερικής
Έβα Σφομπόντα
Η Έβα Νίκολα Σφομπόντα (γεν. 26 Ιουλίου 1997) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, που ειδικεύεται στα μικρά σπριντ, 60, 100 και 200 μέτρα.
Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2016 στα 100 μέτρα με επίδοση 11.12, σε ηλικία 18 ετών. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 μπήκε στους ημιτελικούς και κατέκτησε την 15η θέση.
Τη σεζόν του κλειστού στίβου 2017 την έκλεισε με ένα αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατέκτησε την 24η θέση από τους ημιτελικούς.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε την 11η θέση στα 100 μέτρα γυναικών με επίδοση 11.30.
Την καλύτερη εμφάνιση στην καριέρα της έκανε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019, όταν κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 60 μέτρα γυναικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική
Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική (αγγλ.: Presbyterian Church in America ή εν συντομία PCA) είναι Ευαγγελικό Προτεσταντικό χριστιανικό δόγμα και το δεύτερο μεγαλύτερο Πρεσβυτεριανό εκκλησιαστικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική δίνει έμφαση στον ευαγγελισμό, στο ιεραποστολικό έργο, και στην χριστιανική εκπαίδευση. Ως στόχος της τίθεται το να είναι πιστή στις Γραφές, σύμφωνη με την Μεταρρυθμισμένη πίστη, και υπάκουη στη Μεγάλη Αποστολή.
Σύγκριση με άλλα Πρεσβυτεριανά δόγματα
Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, κοινωνικά και θεολογικά είναι πιο συντηρητική από την μεγαλύτερη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία (ΗΠΑ). Εν γένει είναι λιγότερο συντηρητική από την Ορθόδοξη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αλλά πιο συντηρητική από την Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, αν και οι διαφορές μπορεί να ποικίλουν από πρεσβυτέριο σε πρεσβυτέριο, ή ακόμη και από συνάθροιση σε συνάθροιση. Η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία στην Αμερική, δεν αναγνωρίζει τη χειροτονία γυναικών ως ποιμένες, πρεσβύτερους και διακόνους. Η Ευαγγελική Πρεσβυτεριανή Εκκλησία θεωρεί ότι αυτό το θέμα ως μη ουσιώδες, όπου εναπόκειται στην κάθε τοπική εκκλησία. Επίσης, οι συναθροίσεις των εκκλησιών της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική έχουν διάφορα είδη λατρείας (παραδοσιακό Πρεσβυτεριανό, λειτουργικό, σύγχρονο), ενώ οι περισσότερες της Ορθόδοξης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας κρατούν το παραδοσιακό Σκωτσέζικο και Ιρλανδικό στυλ, με την υμνωδία μόνο ψαλμών και παλαιών ύμνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες
Σώσος Ταυρομένεος
Ο Σώσος, πιθανότατα γιος του Ταυρομένεος όπως δείχνει το όνομα του, ήταν από την αρχαία Δύμη επαναστάτης κατά τον 1ο π.Χ. αιώνα. Ότι είναι γνωστό για τον Σώσο είναι από επιγραφή που έχει ανεβρεθεί το 1797 και αναφέρεται στην τιμωρία του Σώσου και των συνεργατών του αλλά και σε μελέτες σύγχρονων αρχαιολόγων.
Την εποχή του Σώσου η Δύμη ανήκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και εγκαταστάθηκαν εκεί Ρωμαίοι άποικοι, την εξουσία στην πόλη ασκούσαν οι πλούσιοι. Ο Σώσος με την βοήθεια των Τιμόθεου του Νικίου και του Φορμίσκου του Ερεχθέος ξεσήκωσαν τα λαϊκά στρώματα που δεινοπαθούσαν από τους πλούσιους και κατέλαβαν την εξουσία με επανάσταση. Επίσης οι επαναστάτες κατέστρεψαν τους καταλόγους με τα χρέη των πολιτών που φυλάσσονταν στο αρχείο της πόλης. Ο Σώσος μαζί με τον Τιμόθεο κατάργησαν τους νόμους γράφοντας και επιβάλλοντας νέους πιο δημοκρατικούς για τον λαό.
Ο Ρωμαϊκός στρατός επιτέθηκε και ανακατέλαβε την πόλη ενώ εποικίστηκε εκ νέου με Ρωμαίους αποίκους αφού πολλοί κάτοικοι της την εγκατέλειψαν. Ο ανθύπατος της Πάτρας Κόιντος Φάβιος Κόιντου Μάξιμος κατέπνιξε τους επαναστάτες, όπως αναφέρεται, και καταδίκασε τον Σώσο και τους συνεργάτες του σε θάνατο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί
15 Σεπτεμβρίου
Η 15η Σεπτεμβρίου είναι η 258η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (259η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 107 ημέρες.
1940
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1945 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μάιος
thumb|200px|Ο [[Ουίνστον Τσώρτσιλ αναλαμβάνει πρωθυπουργός του Ην. Βασιλείου (10 Μαΐου 1940).]]
Ιούνιος
200px|thumb|Βρετανοί στρατιώτες [[Μάχη της Δουνκέρκης|εκκενώνουν τη Δουνκέρκη. (Φωτογραφία της 31ης Μαΐου 1940)]]
Οκτώβριος
thumb|200px|Εφημερίδα της εποχής, την 28η Οκτωβρίου 1940, αναγγέλλει τον [[Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940|πόλεμο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη