cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brilliantovaya ruka
Πλοκή
Το αφεντικό μιας συμμορίας (γνωστός ως «ο Αρχηγός») θέλει να μεταφέρει λαθραία κοσμήματα από μια ξένη χώρα στη Σοβιετική Ένωση, κρυμμένα σε έναν ορθοπεδικό νάρθηκα. Ο άνθρωπος που θα μεταφέρει τα κοσμήματα είναι το πρωτοπαλίκαρό του, ο Κοζοντόγιεφ, που για το σκοπό αυτό ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη με ένα κρουαζιερόπλοιο. Ο άνθρωπος που θα συναντούσε στην Τουρκία, δεν ήξερε πώς έμοιαζε, απλώς είχαν συμφωνήσει να πει μια λέξη ως σύνθημα. Από λάθος όμως νομίζουν ότι ο μεταφορέας δεν είναι ο Κοζοντόγιεφ αλλά ένας συνταξιδιώτης του, ο Γκορμπάνκοφ, και βάζουν στο χέρι του έναν νάρθηκα με τα κοσμήματα. Όταν το κρουαζιερόπλοιο επιστρέφει στη Σοβιετική Ένωση ο Γκορμπάνκοφ λέει στην αστυνομία ότι είχε γίνει. Ο αρχηγός της αστυνομίας χρησιμοποιεί τον Γκορμπάνκοφ ως δόλωμα για να συλλάβει τα μέλη της συμμορίας. Το μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας είναι οι προσπάθειες του Κοζοντόγιεφ και ενός άλλου μέλους της συμμορίας, του Lyolik, να πάρουν τον νάρθηκα με τα κοσμήματα από τον Γκορμπάνκοφ. Στο μεταξύ η σύζυγος του Γκορμπάνκοφ αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο άντρας της ή δουλεύει για κάποιες μυστικές υπηρεσίες ή την απατά.
Ιωάννης Ιουστινιάνης
Ο Τζιοβάνι Τζουστινιάνι Λόγγο (Giovanni Giustiniani Longo, 1418 – 1 Ιουνίου 1453), ή εξελληνισμένα Ιωάννης Ιουστινιάνης, ήταν Γενουάτης στρατιωτικός, μέλος μίας από τις σημαντικότερες οικογένειες της Γένοβας, και Πρωτοστράτωρ της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το 1453. Μεγάλωσε στη Χιο και τη Γένοβα της βόρειας Ιταλίας. Ήταν ένας από τους πιο γενναίους υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης κατά την πολιορκία κι Άλωση από τους Οθωμανούς, ως επικεφαλής ενόπλου τμήματος 700 Γενουατών κι ο θανάσιμος τραυματισμός του επιτάχυνε την πτώση.
Brilliantovaya ruka
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σοβιετικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σοβιετικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Mosfilm Κατηγορία:Slapstick ταινίες
Ιωάννης Ιουστινιάνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χίο το 1411, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Ο πατέρας του λεγόταν Τομάζο Μπαρτολομέο Λόγγο και καταγόταν από στη Γένοβα, όπου έφερε μερικές φορές το μικρό Τζοβάνι. Τη Χίο τότε διοικούσε ο αδερφός του Γκαλεάτσο Λόγγο και την επισκέφτηκε ο λόγιος Ιταλός δάσκαλος και συλλέκτης χειρογράφων Τζιοβάνι Αουρίσπα. Ανέπτυξε από μικρός καλές σχέσεις με τους Βυζαντινούς/Έλληνες ενώ οι Τούρκοι του προκαλούσαν αντιπάθεια. Συνέχισε τις σπουδές του στην Πάντοβα. Κατατάχθηκε νεότατος στον στρατό της Γένοβας και διακρίθηκε σε μάχες κατά των Φλωρεντινών. Επέστρεψε στη Χίο το 1432 κι έλαβε μέρος σε πολλές εκστρατείες. Σε μια απ' αυτές έφερε θριαμβευτικά τα κλειδιά της Καρύστου στη Χίο. Σε ηλικία 22 ετών, διορίστηκε καστελάνος Χίου (φρούραρχος) θέση την οποία άφησε λόγω φιλονικιών με τον άλλο μετέπειτα υπερασπιστή της Κωνσταντινούπολης, τον Λεονάρδο το Χίο.
Δεν είναι γνωστό που και πότε συνάντησε τον Κωνσταντίνο κι έγιναν φίλοι, μια βάσιμη πιθανότητα όμως ήταν κατά το γάμο του Κωνσταντίνου στη Μυτιλήνη τον Ιούλιο του 1441 με την κόρη Γενουατών Αικατερίνη Γατελούζου.
Το 1451 ήταν φρούραρχος της Γενουατικής εμπορικής συνοικίας στην Κάφα (Θεοδοσία) της Μαύρης Θάλασσας.
Το χειμώνα του 1452-1453 είχε γυρίσει στη Γένοβα, όπου έμαθε οτι ο Οθωμανός σουλτάνος Μωάμεθ Β ετοιμάζει επίθεση και χτίζει φρούριο στα βόρεια της Κωνσταντινούπολης για να αποκόψει τον ανεφοδιασμό της. Με προσωπική του πρωτοβουλία χρηματοδότησε και οργάνωσε εθελοντική, στρατιωτική αποστολή επικεφαλής 700 ένοπλων συμπατριωτών του σε δυο πολεμικά πλοία, προς ενίσχυση της άμυνας της Κωνσταντινούπολης. Σταμάτησε πρώτα στη Χίο, γενουατική αποικία τότε και μάζεψε όσους στρατιώτες μπορούσε. Όταν έφτασε στη βασιλεύουσα στις 26 Ιανουαρίου 1453 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος τον δέχτηκε με χαρά κι ανακούφιση, αφού οι ένοπλοι υπερασπιστές της πόλης ήταν μόλις 4973 και 2000 ξένοι, όπως τους καταμέτρησε ο Γεώργιος Σφραντζής, απέναντι σε 200.000 που 'χε φέρει ο σουλτάνος.
Στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης
Αμέσως ο Κωνσταντίνος του ανέθεσε τον τίτλο του "Πρωτοστράτορα" και σημαντική θέση στην άμυνα της πόλης δίπλα στην Πύλη του Αγιου Ρωμανού, όπου φύλαγε ο ίδιος. Μάλιστα σύμφωνα με τον ιστορικό Δούκα, του υποσχέθηκε τη νήσο Λήμνο αν απέκρουαν την επίθεση. Ο Τζουστινιάνι με την προσωπικότητά του έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στις διαμάχες μεταξύ των στρατιωτών, ιδιαίτερα μεταξύ Βενετών και Γενουατών, γιατί όλοι παραδέχονταν τη γενναιότητά του. Οργάνωσε κατά αποφασιστικό τρόπο την άμυνα, με αποτέλεσμα να αποκρουστούν οι συνδυασμένες επελάσεις των Οθωμανών, παρ' όλη τη συντριπτική αριθμητική υπεροχή τους.
Στις 18 Απριλίου απέδειξε την αξία του όταν έκαψε μια τεράστια ξύλινη "ελεόπολη" (πολιορκητικό πύργο σε τροχούς) που 'χαν φέρει μπροστά του οι Οθωμανοί σκοτώνοντας όσους ήταν μέσα του. Έτσι συνέχισε να είναι ο εμπνευστής των αμυντικών προσπαθειών και να εμψυχώνει τους υπερασπιστές ως την τελευταία μέρα.
Στις 24 Μαΐου ζήτησε από το Λουκά Νοταρά περισσότερα τηλεβόλα (πρωτόγονα κανόνια) για τα τείχη στην πύλη του Αγ.Ρωμανού, όπου γινόταν οι πιο φονικές επιθέσεις των Τούρκων. Σύμφωνα με το Σφραντζή, όταν ο Νοταράς αρνήθηκε, ο Τζουστινιάνι αντέδρασε έντονα κι η διαμάχη οδηγήθηκε σε ύβρεις, με το Γενουάτη να αποκαλεί το Νοταρά "ανωφελή, αλάστορα κι εχθρό της πατρίδας" και το Νοταρά να απαντά με "ύβρεσι ετέραις". Την επικίνδυνη κατάσταση κατεύνασε πυροσβεστικά ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θυμίζοντας την κοινή αποστολή.
Στις 29 Μαΐου, ενώ ο Μωάμεθ Β΄ εξαπέλυσε την τελική επίθεση, ο Τζουστινιάνι τραυματίστηκε σοβαρά από βλήμα οθωμανικού πυροβολικού. Κατά άλλους αναφέρεται ότι το τραύμα προήλθε από βέλος. Ποιο ακριβώς σημείο του σώματός του χτυπήθηκε δεν είναι σίγουρο και οι πηγές (Δούκας, Κριτόβουλος, Χαλκοκονδύλης, Σφραντζής) παρουσιάζουν διαφορετικές εκδοχές, ήταν όμως σοβαρός. Μετά τον τραυματισμό του αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τις συγκρούσεις, κάτι που έριξε κατακόρυφα την ψυχολογία και αποφασιστικότητα των πολιορκημένων.
Από αναλυτές θεωρείται οτι ο Μωάμεθ Β΄ διέταξε πλήρη έφοδο ακριβώς επειδή η αποχώρηση του Ιουστινιάνη ήταν μεγάλη ευκαιρία που έπρεπε να εκμεταλλευθεί, καθώς μετά την αποχώρησή του η άμυνα των Βυζαντινών εξασθένησε σοβαρά και η μάχη κρίθηκε ουσιαστικά σε αυτό το σημείο.
Την ώρα της γενικής επίθεσης των Τούρκων, στη μία μετά τα μεσάνυχτα, ο Ιουστινιάνης διαπίστωσε το μάταιο της άμυνας της πόλης, προτρέποντας τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να διαφύγει από την πόλη, όμως ο τελευταίος δε δέχτηκε και πέθανε στη μάχη, δίνοντας τροφή σε θρύλους που συνόδευσαν την πτώση της χιλιόχρονης Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Η εκδοχή του Μεγάλου Χρονικού και του Μπάρμπαρο
Κάποια από τα χρονικά που αποτελούν τις σύγχρονες πηγές (όπως το Χρονικό του Γεωργίου Σφραντζή, αν κι οπως ειναι γνωστό το Μεγάλο Χρονικό του είχε αλλοιωθεί το 16ο αιώνα από το Μακάριο Μελισσηνό) τον κατακρίνουν, αναφέροντας ότι μετά τον τραυματισμό του λιποτάκτησε αφήνοντας την πόλη στην τύχη της, με τους συμπατριώτες του να τον ακολουθούν και τον Αυτοκράτορα να προσπαθεί να τον πείσει να παραμείνει, όμως η εγκυρότητα αυτής της αναφοράς αμφισβητείται λόγω της αλλοίωσης που έχει αποδειχθεί τον 20ο αιώνα. Και ο βενετός γιατρός Νικολό Μπάρμπαρο ισχτρίζεται στο χρονικό του οτι ο Τζουστινιάνι λιποτάκτησε, αλλά επίσης θεωρείται οτι ο ισχυρισμός οφείλεται μάλλον στην αντιπάθεια των Βενετών προς τους Γενουάτες, καθώς όλοι οι υπόλοιποι χρονογράφοι της Άλωσης αναφέρουν απλώς ότι τραυματίστηκε και αδυνατούσε να συνεχίσει να μάχεται
Διαφυγή και το τέλος του
Ο Τζουστινιάνι, μαζί με τους άντρες του, κατάφεραν μετά βίας μέσα στην αναμπουμπούλα να διαφύγουν με πλοία από τον Κεράτιο Κόλπο και το Βόσπορο προς τη Χίο στον αδερφό του Γκαλεάτσο Λόγγο που ήταν ποντεστά (διοικητής) της τοπικής Μαόνας. Όμως βαριά τραυματισμένος και χωρίς καθαρισμό της πληγής στο θαλάσσιο ταξίδι, έπαθε γάγγραινα και πέθανε την 1η Ιουνίου 1453. Ο τάφος του διασώζεται ακόμη στη Χίο, όμως το λατινικό επίγραμμά του, που ήταν άλλοτε στην εκκλησία του Αγίου Δομινίκου, έχει κατά τα φαινόμενα εξαφανιστεί. Θεωρείται ότι έγραφε: «Ένθαδε κείται Ιωάννης Ιουστινιάνης, ανήρ περικλεής και πατρίκιος Γενουήσιος εκ των Μαονέων της Χίου, όστις, κατά την εκστρατείαν του βασιλέως των Τούρκων Μωάμεθ εναντίον της Κωνσταντινουπόλεως, μεγαλοψύχως ηγεμονεύων παρά τω γαληνοτάτω Κωνσταντίνω, τελευταίω των ανατολικών Χριστιανών αυτοκρατόρει, θανασίμως πληγωθείς απέθανε.»
Ανδρέας Τάτος
Ο Ανδρέας Τάτος γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1989 είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται κυρίως στον χώρο του κέντρου, έχει χρησιμοποιηθεί και ως επιτελικός μέσος πίσω από τους επιθετικούς, αλλά και ως ανασταλτικός μέσος. Περιστασιακά έχει αγωνιστεί και στα δύο άκρα αλλά και στην κορυφή της επίθεσης.
Σε συλλογικό επίπεδο
Η καριέρα του ξεκίνησε το 2006 στην Παναχαϊκή, όπου είχε ένα σύντομο πέρασμα και τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς μεταγράφηκε στο Χαϊδάρι, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια, πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις και σύντομα πολλές ομάδες ενδιαφέρθηκαν να τον αποκτήσουν.
Το 2008 ο Ατρόμητος απέκτησε τα δικαιώματά του λογίζοντας τον αρχικά ως αναπληρωματική λύση, όμως από τα μισά της πρώτης του χρονιάς στο Περιστέρι κατάφερε να πάρει θέση βασικού. Το 2011 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό αλλά παρέμεινε για μια περίοδο ως δανεικός στον Ατρόμητο, με τον οποίο έφθασε σε δύο τελικούς Κυπέλλου Ελλάδος, το 2011 και το 2012, αγωνιζόμενος και στους δύο. Η συμμετοχή του στον τελικό του 2012 απασχόλησε αρκετά καθώς κλήθηκε να αγωνιστεί εναντίον της ομάδας στην οποία ανήκε. Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της θητείας του στον σύλλογο των δυτικών προαστίων ήταν αναντικατάστατος.
Μετά το τέλος της περιόδου 2011-12, επέστρεψε στην ομάδα του Πειραιά, χωρίς να καταφέρει όμως να καθιερωθεί, με αποτέλεσμα να δοθεί εκ νέου δανεικός στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου και αγωνίστηκε σε 11 αγώνες κατά τη σεζόν 2012-13 και σε 30 αγώνες τη σεζόν 2013-14.
Το καλοκαίρι του 2014 έμεινε ελεύθερος από τον Ολυμπιακό και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ατρόμητο, επιστρέφοντας στην ομάδα του Περιστερίου έπειτα από δύο χρόνια, όμως την 1η Φεβρουαρίου 2015 αποχώρησε ως ελεύθερος, υπογράφοντας στη Βέροια.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 συμφώνησε με τον Άρη Θεσσαλονίκης ως ελεύθερος, επιστρέφοντας στον σύλλογο έπειτα από δύο χρόνια απουσίας. Στους "κίτρινους" παρέμεινε δύο χρόνια συμπληρώνοντας 56 συμμετοχές πρωταθλήματος και 18 τέρματα. Συνολικά στις τέσσερις σεζόν που αγωνίστηκε στον Άρη, συμπλήρωσε 100 συμμετοχές (41 στην Ά Εθνική, 28 στη Β'Εθνική, 28 στη Γ'Εθνική καθώς και σε 3 αγώνες του Κυπέλλου Ελλάδος) και υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς παίκτες της ομάδας τόσο για την αγωνιστική του συνεισφορά όσο και για το γεγονός ότι δεν δίστασε επιστρέψει στο Χαριλάου και να αγωνιστεί με την φανέλα της αγαπημένης του ομάδας, ακόμη και στις χαμηλότερες εθνικές κατηγορίες.
Το καλοκαίρι του 2017 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με την τουρκική Ελάζιγκσπορ, με τον Άρη να διατηρεί ποσοστό μεταπώλησης 30%.
Το Σεπτέμβριο του 2020 ο Ανδρέας Τάτος επιστρέφει στην Ελλάδα για να αγωνιστεί στην Ξάνθη.
Τον Αύγουστο του 2021 υπέγραψε στην ομάδα της Καλαμάτας και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Super league 2.
Στην εθνική Ελλάδας
Στις 5 Αυγούστου 2011 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ελλάδας, από τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή Φερνάντο Σάντος, χωρίς ωστόσο να πάρει χρόνο συμμετοχής.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε με την Βικτώρια Τάτου το 2013, ωστόσο ο γάμος τους έλαβε τέλος το 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαϊδαρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελάζιγκσπορ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
886 Ουασινγκτονία
Η Ουασινγκτονία (Washingtonia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,171. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζωρτζ Χένρι Πίτερς, που παρατηρούσε από την Ουάσινγκτον, και πήρε το όνομά της από τον πρώτο Αμερικανό πρόεδρο, Γεώργιο Ουάσινγκτον.
Γέρακας Αττικής
Ερμηνευτικά
thumb|left|Διοικητικός Χάρτης Αττικής Η αρχαιότερη ονομασία της περιοχής «Γαργηττός» εμφανίζεται σε πληθώρα κειμένων και δηλώνει τις νότιες προσβάσεις του Πεντελικού όρους. Η λέξη Γαργηττός πιθανόν να ετυμολογείται από το αρχαιοελληνικό «γάργα» που σημαίνει την μαύρη λεύκα, ένα είδος λεύκας με σκουρόχρωμα φύλλα και κορμό. Σύμφωνα με παραδόσεις ο Γαργηττός ήταν αρχαίος λαϊκός ήρωας που κατοικούσε στις παρυφές του Βριλησσού και στο σημείο αυτό τοποθετείται ο αρχαίος Αθήναϊκός Δήμος Γαργηττού της Μεσογαίας. Αρχαίες μαρτυρίες δε, αναφέρουν ότι ο Γαργηττός ήταν ένας από αυτούς που ήλθαν στην Πελοπόννησο από την Ασία μαζί με το Λυδό Πέλοπα και σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία ήταν πατέρας του Ίωνα.
886 Ουασινγκτονία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ουασινγκτονίας εκτιμάται σε 90,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,071. Η Ουασινγκτονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 4 δευτερόλεπτα.
Γέρακας Αττικής
Ερμηνευτικά
Η σύγχρονη ονομασία «Γέρακας» προέρχεται από το θρησκευτικό όνομα του μεγάλου λογοθέτη Ιέρακα (ο Ιέραξ-Γέραξ = γεράκι, του Ιέρακος-Γέρακος, τον Ιέρακα-Γέρακα), ο οποίος κατείχε μεγάλες εκτάσεις της περιοχής τον 16ο αιώνα μ.Χ. που βρίσκονταν υπό ιδιοκτησιακή αμφισβήτηση από τον ιδρυτή της Ιεράς Μονής Πεντέλης Τιμόθεο και την αγία Φιλοθέη. Τελικά παραχωρήθηκαν οι εκτάσεις εκ μέρους του Ιέρακος και χάριν αυτού δόθηκε το όνομα στο χωριό που αναπτύχθηκε, τη σημερινή πόλη του Γέρακα.
886 Ουασινγκτονία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουασινγκτονια
Γέρακας Αττικής
Αρχαϊκοί και Κλασικοί Χρόνοι
Στην Αρχαία Ελλάδα, κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., εν μέσω της αίγλης που γνωρίζει η ιστορική πόλις-κράτος των Αθηνών, ιδρύεται ο συνασπισμός των κατοίκων Αχαρνών-Γαργηττού-Παλλήνης-Παιανίας στην καρδιά της αττικής γης. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών αποκαλούνται εκείνη την εποχή Αθηναίοι πολίτες, απόγονοι της ιωνικής φυλής. Ο συνασπισμός λαμβάνει χώρα σε θέση σημαντική, καθότι αποτελεί πέρασμα από το μεγάλο άστυ προς την πεδιάδα που οριοθετούν τα αττικά βουνά, παρέχοντας δίοδο προς την ανατολική ακτή. Η θρησκευτική και πολιτική συμμαχία εστιάζεται γύρω από το περίφημο Ιερό της Παλληνίδος Αθηνάς, μεγαλοπρεπή ναό όπου λατρεύεται η αμφιβόητη προστάτιδα του αττικού κράτους, συγκεντρώνοντας το σεβασμό, καθώς και το λατρευτικό και συνάμα εμπορικό ενδιαφέρον της ευρύτερης περιοχής.
Μετά το θάνατο του Πεισιστράτου το 527 π.Χ., ο Κλεισθένης, εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα της εποχής, επιχειρεί να λύσει την τυρρανίδα, εν μέσω συρράξεων μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, χωρίς να απουσιάζουν και οι εκστρατείες των Χαλκιδέων και των Θηβαίων (Βοιωτών). Με το νέο πολιτειακό σύστημα του Κλεισθένους, με πρόθεση την επικράτηση της ισηγορίας και ισονομίας, καταργούνται οι θεσμοί των γενών και των φυλών, ενώ εφαρμόζεται μια νέα πολιτειακή δομή με βάση τον τοπογραφικό προσανατολισμό. Οι τέσσερις παλαιές ιωνικές φυλές καταργούνται και αντικαθίστανται από δέκα τεχνητές και τα ονόματά τους προέρχονται από τους επωνύμους ήρωες της Αθήνας. Η επικράτεια της Αθήνας χωρίζεται σε τρεις ζώνες, κάθε μια εκ των οποίων διακρίνεται σε δέκα τριττύες. Δέκα τριττύες τοποθετούνται περί το άστυ, δέκα αποτελούν τις παραλίες και δέκα τη μεσογαία. Η τοποθεσία του Γαργηττού έγκειται στην καρδιά της μεσογαίας, η οποία οριοθετείται μεταξύ Φλύας-Δεκέλειας-Αφιδνών και Αγνούντος.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Στράβων (Η 355), στην περιοχή του ετάφη το νεκρό σώμα του Ευρυσθέα, αντιπάλου του Ηρακλή που κέρδισε τη βασιλεία στις Μυκήνες μετά από μάχη στο Μαραθώνα, όπου ετάφη η κεφαλή του.
Παράλληλα, οι Παλλαντίδες, 50 γιοι του Πάλλαντος, ηγέτη της Παλλήνης και αδελφού του Αιγέα, διεκδικούν από τον ανιψιό του, το Θησέα, τη βασιλεία της ισχυρής πόλεως, καθότι δεν τον αναγνωρίζουν ποτέ ως νόμιμο διάδοχο του αττικού θρόνου. Ο Θησέας μετακινείται στην Κρήτη και οι Παλλαντίδες συμπεραίνουν πως δε θα επιστρέψει ξανά. Όταν ο Θησέας επιστρέφει στην Αττική από τον Άδη, πληροφορούμενος στο Γαργηττό την κυριαρχία των Παλλαντίδων και τη μεταφορά της έδρας του κράτους στην Παλλήνη, καταριέται τους Αθηναίους και αυτοεξορίζεται στην Κρήτη. Αργότερα όμως εγκαθίσταται ξανά στην Αθήνα και οι Παλλαντίδες αποφασίζουν να καταλάβουν μόνιμα το θρόνο. Χωρίζονται λοιπόν σε δύο ομάδες και κηρύττουν τον πόλεμο.
Ο φιλόσοφος Επίκουρος (341 π.Χ. - 270 π.Χ.) κατάγονταν από τον Δήμο Γαργηττού, σύμφωνα με τον βιογράφο Διογένη Λαέρτιο. Στο 10ο Βιβλίο του έργου του "Βίοι και γνώμαι των εν φιλοσοφία ευδοκιμησάντων και των εκάστη αιρέσει αρεσκόντων εν επιτόμω συναγωγή", αναφέρει χαρακτηριστικά, "Επίκουρος Νεοκλέους και Χαιρεστράτης, Αθηναίος, των δήμων Γαργήττιος, γένους του των Φιλαϊδών".
Χριστιανικά και Βυζαντινά Χρόνια
Κατά τα βυζαντινά χρόνια, η αττική γη γνωρίζει οικιστική (μεταξύ άλλων) παρακμή, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν τα ευρήματα στο σημερινό Γέρακα, την Κάντζα και τα Γλυκά Νερά που μαρτυρούν την ύπαρξη οικισμών εκείνη την εποχή. Συγκεκριμένα, συναντώνται οι βυζαντινοί ναοί του Αγίου Δημητρίου στην οδό Αιτωλίας, του Αγίου Γεωργίου στην οδό Αττικής, Αγίων Πάντων στην οδό Αγ. Νεκταρίου, Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στην οδό Αγίου Ιωάννου και Μιαούλη. Επίσης, ερείπια του αρχαίου ναού Παλληνίδος Αθηνάς κείτονται στην οδό Ανδρούτσου, ενώ από τον 5ο αιώνα π.Χ. και μέχρι την ρωμαϊκή κατάκτηση, ευρήματα γύρω από το Σταυρό μαρτυρούν τον εποικισμό της ευρύτερης περιοχής. Μάλιστα, σε πρόσφατες ανασκαφές, σε προϊστορικό νεκροταφείο που εντοπίστηκε στο λόφο "Φούρεσι", ήρθαν στο φως ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού που μαρτυρούν την πρώιμη οργάνωση χριστιανικής κοινότητας. .
Τουρκοκρατία
Το δουκάτο των Αθηνών διατηρείται έως την κατάληψη των Αθηνών από τους Τούρκους, το 1456 μετά από ιστορική διαδρομή 251 ετών. Γηγενείς και αρβανίτες κάτοικοι της Μεσογαίας χάνουν τη γη τους και αποχωρίζονται βίαια τα παιδιά τους. Ο οικισμός που στήνεται επί της αρχαίας Παιανίας ονομάζεται "Λιόπεσι", τοπωνύμιο προερχόμενο εκ της αρβανίτικης διαλέκτου, ενώ πολλές γειτονιές διατηρούν τη βυζαντινή τους ονομασία.
Μεσαίωνας
thumb|right|Πεντελικό Όρος Η ιστορία του Γέρακα είναι στενά συνδεδεμένη με την ιστορική εξέλιξη του Πεντελικού Όρους καθώς το ευρύτερο τοπίο αποτελούσε εστία έντονης θρησκευτικής, αλλά και ποιμενικής δράσης. Όταν το 1578 ιδρύεται η Ιερά Μονή Πεντέλης από τον Άγιο Τιμόθεο, ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (ή Αγ.Νικολάου) στο Γαργηττό χρησιμοποιείται ως ασκηταριό. Ο ναός - σημαντικό ιστορικό μνημείο - γνωστός ως Άγιος Γιώργης ο "Χωστός" οικοδομήθηκε σε λαξευμένο βράχο στα τέλη του 16ου αι. ενώ στην περίοδο 1727 ιστορήθηκε από τον κορυφαίο αγιογράφο του 18ου αι. Γεώργιο Μάρκου τον Αργείο
Πολλοί επίσης άλλοι ναΐσκοι ιδρύονται στην ευρύτερη περιοχή. Η περιοχή αυτή αποκαλείται Καρυττός και αποτελεί ησυχαστήριο των μοναχών, αλλά και τόπο βοσκής από τους Σαρακατσαναίους ποιμένες. Οι βοσκοί κατέβαζαν τα ζωντανά τους από την Πεντέλη όπου διέμεναν κατά το θέρος, μέσα από το Πάτημα, ενώ το χειμώνα που οι συνθήκες ήταν πιο σκληρές κατέβαιναν πιο χαμηλά, στη γη του Γέρακα. Στην προσπάθειά του ο Άγιος Τιμόθεος να προσδώσει στη Μονή οικονομική αυτοτέλεια αγόρασε εκτάσεις της περιοχής πέριξ της Πεντέλης εκτοπίζοντας τους ποιμένες στα Λαμπρικά (κοντά στο σημερινό Κορωπί). .
Στα νεότερα χρόνια του ελληνικού έθνους, το 1835, ιδρύεται με το Β.Δ. της 1ης Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 17) ο Δήμος Μυρινούντος της επαρχίας Αττικής, με έδρα τον οικισμό Λιόπεσι, κέντρο της αρχαίας τριττύας της Παιανίας. Η ονομασία "Μυρινούς" προέρχεται από τον δήμο Μυρινούντος της αρχαίας Αθήνας, που ανήκε στην παραλιακή τριττύα και τοποθετείτο στο σημερινό κέντρο του Δήμου Μαρκοπούλου.
Ο νέος δήμος καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη σύγχρονη Μεσογαία και συγκεντρώνει μόλις 431 κατοίκους. Στα χρόνια που ακολουθούν γίνονται σταδιακές προσαρτήσεις νέων οικισμών, καταλαμβάνοντας ολόκληρη τη μεσογαία, ενώ το 1840 συγκροτείται με το Β.Δ. της 30ης Αυγούστου ο Δήμος Κεκρωπίας, συμπεριλαμβάνοντας τους Δήμους Μυρινούντος και Αραφήνος, με έδρα το χωριό "Κουρσαλλάς", ήτοι το σημερινό Κορωπί.
Σύγχρονη ιστορία
Την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του Υμηττού, η γειτονική πόλη της Αγίας Παρασκευής γνωρίζει μεγάλη οικιστική ανάπτυξη καλύπτοντας την έκταση μέχρι και το άκρο του βουνού. Ο Δήμος Παλλήνης από τα ανατολικά φαίνεται επίσης να έχει κατοχυρώσει το δίκαιο κέντρο της αρχαίας ιστορίας του στην Κάντζα και η Παιανία φαίνεται να αποκόπτεται πλέον από το άκρο του λεκανοπεδίου. Το 1969 με νέα δικαστική απόφαση γεννιέται η νέα κοινότητα "Γλυκών Νερών Αττικής" στην έκταση μεταξύ Γέρακα και Δήμου Παιανίας.
Το 1974 πραγματοποιείται νέα συνέλευση κατοίκων του οικισμού του Γέρακα και με την άδεια της αστυνομίας επισκέπτονται δικηγόρο και συγκροτούν το καταστατικό της διοικητικής οντότητας που επιθυμούν να δημιουργήσουν. Μόλις το 1980 δίνεται η έγκριση σχετικού αιτήματος από τη Νομαρχία και η γέννηση της νέας κοινότητος Γέρακα είναι γεγονός. Στα διοικητικά όρια της κοινότητος εσωκλείεται τμήμα του οικισμού του Σταυρού γύρω από το λόφο του στρατού με τις κεραίες, καθώς και οι άγονες εκτάσεις στους νότιους πρόποδες της Πεντέλης στη διαδρομή προς το σκαμμένο τμήμα του βουνού και τα άναρχα διασκορπισμένα μαρμαράδικα και πάσης φύσεως βιομηχανίες (Λεωφόρος Κλεισθένους - Αναπαύσεως).
Τα έργα που πραγματοποιούνται στην περιοχή βγάζουν το Δήμο από την αφάνεια, τη στιγμή που τα ανατολικά άκρα του λεκανοπεδίου των Αθηνών έχουν καλυφθεί πλήρως οικιστικά. Το 2007 και με τις μνήμες των πυρκαγιών του καλοκαιριού να είναι ακόμη νωπές, πραγματοποιείται εκδήλωση στο Δημοτικό Θέατρο Νταμάρι Βριλησσίων Αλίκης Βουγιουκλάκη με θέμα το Σύνδεσμο Προστασίας και Ανάπλασης του Πεντελικού (ΣΠΑΠ) των 22. Η είσοδος του Γέρακα στο σύνδεσμο ως το 23 μέλος είναι πραγματικότητα.
Πρώτος πρόεδρος (1979-82) της κοινότητας Γέρακα αναδεικνύεται ο Σπύρος Γιαννάκου (19??-2014), ενώ δήμαρχοι διατελούν οι Γιάννης Παπαδογεωργάκης (1983-2006) και ο Αθανάσιος Ζούτσος (2007-10). Το έτος 2011 ο Δήμος Γέρακα συνενώνεται με τον Δήμο Παλλήνης και την Κοινότητα Ανθούσας σύμφωνα με το σχέδιο "Καλλικράτης" και αποτελεί μέρος και έδρα του νέου Δήμου Παλλήνης. Πρώτος δήμαρχος του νέου Δήμου εκλέγεται ο Αθανάσιος Ζούτσος.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Ο Γέρακας γνωρίζει οικιστική ανάπτυξη στα τέλη της δεκαετίας του '90, οπότε και αναγνωρίζεται ως Δήμος. Κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα η περιοχή εξακολουθεί να οικοδομείται.
Γεωμορφολογικά Χαρακτηριστικά
Τα όρια του δήμου καταλαμβάνουν έκταση 11.000 στρεμμάτων που απλώνονται κατακόρυφα μεταξύ των κορυφογραμμών των δύο μεγάλων ορέων της Αττικής. Το σύνολο των εκτάσεων της ευρύτερης περιοχής συνιστά μορφολογικά κατωφέρεια από τις πρόβουνες περιοχές της Πεντέλης, ενώ διασχίζεται από δύο ρέματα σχεδόν παράλληλα μεταξύ τους. Το ανατολικό Ρέμα Γέρακα αποτελεί φυσικό σύνορο με τη γειτονική Ανθούσα και είναι εν μέρει οριοθετημένο, ενώ εκτείνεται σε μήκος 4.000 μέτρων, πηγάζει από την Πεντέλη και χύνεται στην Κάντζα. Το δυτικό Ρέμα Παναγίτσας εκτείνεται στα 2.800 μέτρα, είναι διευθετημένο και έχει χαρακτηρισθεί ως "Κοινόχρηστος Χώρος Πρασίνου". Ο δήμος έχει δεσμεύσει στην πολεοδομική ζώνη έκταση 130 στρεμμάτων πρασίνου συν την περιοχή που καταλαμβάνει τμήμα του ρέματος Σταυρού-Παναγίτσας έκτασης περίπου 64 στρεμμάτων.
Χλωρίδα
thumb|left|Το Ρέμα Κουφού Παραδοσιακά η περιοχή είχε κυρίως γεωργική χρήση, με ελαιώνες και σύνθετα συστήματα καλλιέργειας να καλύπτουν μεγάλα κτήματα, καθώς και ορισμένα δάση κωνοφόρων. Από το 1955 αρχίζει η περιοχή να αστικοποιείται με αργούς ρυθμούς, τάση η οποία εντείνεται μετά τη δεκαετία του '90. Σήμερα είναι ελάχιστες οι εναπομείνασες καλλιέργειες, οι οποίες κατά το πλείστον χρησιμοποιούνται για ιδία κατανάλωση και τοποθετούνται στα περίχωρα της αστικής ζώνης. Στο Γέρακα διατηρούνται και ορισμένα αποθέματα γεωργικών εκτάσεων με καλλιέργειες ελιάς και αμπελώνων.
Κλιματολογικά Στοιχεία
Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται εύκρατο, με ήπιο χειμώνα και ξηροθερμικά καλοκαίρια. Σύμφωνα με το Μετεωρολογικό Σταθμό του Φούρεσι, διακρίνεται μια περίοδος βροχών και μια περίοδος ξηρασίας. Η ξηροθερμική περίοδος διαρκεί από τα τέλη Μαϊου έως τα μέσα Σεπτεμβρίου. Η βροχόπτωση συναντάται κυρίως κατά την περίοδο Νοεμβρίου και Ιανουαρίου, καθώς επίσης και χιονοπτώσεις. Το μέσο ετήσιο εύρος της θερμοκρασίας ανέρχεται στους 19,1 βαθμούς Κελσίου, με θερμότερο μήνα τον Αύγουστο κατά τον οποίο η θερμοκρασία αγγίζει τους 37 βαθμούς κελσίου και ψυχρότερο το Φεβρουάριο με 1,9 βαθμούς. Η ελάχιστη μέση σχετική υγρασία παρατηρείται κατά τον Ιούλιο και η μέγιστη το Δεκέμβριο.
Πολεοδομικά Χαρακτηριστικά
Πρόκειται για ένα προάστιο που παρουσιάζει ραγδαία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Με τη διέλευση δε της Αττικής Οδού και του μετρό, άλλαξε άρδην χαρακτήρα ,σε αστική περιοχή των Αθηνών.
Στο βορειοδυτικό τμήμα της περιοχής βρίσκεται ο λόφος Κουφού (στις υπώρειες του αστεροσκοπείου) στα σύνορα με τον πεντελικό οικισμό του Αγίου Δημητρίου. Ο Γαργηττός είναι μια συνοικία που δομείται με φρενήρεις ρυθμούς μετά την εγκατάσταση του σταθμού του μετρό Δουκίσσης Πλακεντίας, χωρίς ωστόσο να χάνει την αστική ομορφιά του.
Το νέο δημαρχείο αποτελεί ένα σύγχρονο βιοκλιματικό κτίριο με ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική.Οι κλειστές αθλητικές εγκαταστάσεις (κολυμβητήριο, γήπεδα τένις, κλειστό αθλητικό κέντρο) είναι από τις καλύτερες στα Βόρεια Προάστια ενώ προσφάτως ολοκληρώθηκε και το νέο πολιτιστικό κέντρο στον Γαργηττό. Στην περιοχή εδρεύει και το μοναδικό βρετανικό κολλέγιο της Αθήνας, το οποίο συγκεντρώνει μαθητές από όλα τα βόρεια προάστια και κυρίως από οικογένειες διπλωματών. Σημείο αναφοράς αποτελεί το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας στον Γαργηττό, το οποίο έχει επισκεφτεί και ο ίδιος ο πατριάρχης Αλεξανδρείας και το οποίο συγκεντρώνει πιστούς από όλη την Ελλάδα και κυρίως Αιγυπτιώτες Έλληνες.
Παλαιός Σιδηρόδρομος Αθηνών-Λαυρίου
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια γραμμές του τρένου διέρχονταν από το Γέρακα στη διαδρομή από την Αθήνα στο Χαλάνδρι, και μετά στον Γέρακα. Εισερχόταν από το Χαλάνδρι μέσω της Οδού Παλαιολόγου-Πλακεντίας, διερχόταν από την Οδό Εθνικής Αντιστάσεως, έκανε στάση στην Πλατεία Μακεδονίας στο ύψος του Γηπέδου και συνέχιζε επί της Σολωμού στη σημερινή Μπαλάνα.
Οδικοί Άξονες
Με το Χαλάνδρι επικοινωνεί μέσω της Λεωφόρου Δουκίσσης Πλακεντίας, ενώ αργότερα χαράσσονται οι οδοί Γαργηττού και Γέρακα-Αγίου Νεκταρίου, παράλληλα με τη χάραξη της οδού Ανθούσας. Οι δρόμοι αυτοί ξεκινούν από τη Λ. Μαραθώνος και κινούνται προς τα βόρεια.
Μια ακόμη γνωστή οδός που χαράσσεται περιμετρικά της Αγίας Παρασκευής είναι η Παναγούλη, ενώ γίνεται διαπλάτυνση της Λεωφόρου Μαραθώνος για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Η βασική πρόσβαση δε στο κέντρο του Δήμου επιτυγχάνεται μέσω της κεντρικής Οδού Εθνικής Αντιστάσεως που παρέχει σύνδεση, μέσω της γέφυρας Μπενάκη, στη Λεωφόρο Δουκίσσης Πλακεντίας και τους λοιπούς κεντρικούς αυτοκινητοδρόμους του Χαλανδρίου και της υπόλοιπης Αθήνας. Το 2004, ο Δήμος συνδέεται και με τον κλειστό αυτοκινητόδρομο της Αττικής Οδού, μέσω των κόμβων 13 "Λ. Δουκίσσης Πλακεντίας", 14 "Ανθούσα" και 15 "Λ. Μαραθώνος". Η Αττική Οδός διχοτομεί στη διαδρομή της το δήμο σε δύο τμήματα, το Γέρακα στα νότια και το Γαργηττό στα βόρεια, καθότι τα διοικητικά του όρια εκτείνονται κατακόρυφα ανάμεσα στα όρη Υμηττού και Πεντέλης. Ο Γέρακας συνδέεται στα νότια με την Περιφερειακή Υμηττού και τον αυτοκινητόδρομο Σταυρο-Ραφήνος μέσω των κόμβων Υ4 "Αγία Παρασκευή" στο ύψος του Σταυρού και Υ7 "Λεοντάρι" στο ύψος της Μπαλάνας. Με τις ανταποκρίσεις αυτές λαμβάνει πρόσβαση περιμετρικά του Υμηττού, ενώ όλα αυτά τα σημαντικά έργα συγκοινωνιακού δικτύου διοχετεύουν τη διαμπερή κυκλοφορία έξω από τις γειτονιές του Δήμου και δίνουν το ερέθισμα για εμπορική εκμετάλλευση της Λ. Μαραθώνος σε τοπικό επίπεδο, στα πρότυπα της γειτονικής Παλλήνης. Μελλοντικοί κόμβοι προβλέπεται να εξυπηρετήσουν κι άλλες γειτονιές στα νότια άκρα του Δήμου.
Μετρό-Προαστιακός
Ο Γέρακας συνδέεται με τις σιδηροδρομικές γραμμές του κέντρου των Αθηνών μέσω του διπλού κομβικού σημείου της Δουκίσσης Πλακεντίας. Επιπλέον, στο σταθμό εγκαθίσταται λειτουργικό αμαξοστάσιο με λεωφορεία που συνδέουν τα βορειοανατολικά προάστια με το κέντρο της Αθήνας, παράλληλα με τη συγκοινωνιακή σύνδεση του Σταυρού Αγίας Παρασκευής επί της Λ. Μεσογείων.
Οι σταθμοί του Προαστιακού συνδέουν το Δήμο με το κέντρο της Αθήνας, τη Δυτική Αττική και την Κορινθία από τα δυτικά. Ο επόμενος σταθμός του προαστιακού στα δυτικά είναι ο Σταθμός Λεωφόρου Πεντέλης που παρέχει πρόσβαση στα Βριλήσσια.
Υπηρεσίες
Αθλητικά κέντρα: ο Γέρακας διαθέτει 4 αθλητικά κέντρα. Το 2ο Αθλητικό Κέντρο επί των οδών Γαργηττού και Μιλτιάδου, διαθέτει ανοικτό κολυμβητήριο ολυμπιακών προδιαγραφών, 2 γήπεδα μπάσκετ,1 γήπεδο βόλεϊ και 1 γήπεδο τένις, ενώ το 1ο Αθλητικό Κέντρο των οδών Γέρακα και Ηρακλειάς, κλειστό γυμναστήριο ολυμπιακών προδιαγραφών με γήπεδο για αγώνες μπάσκετ, βόλεϊ, γυμναστικής κλπ, 1 γήπεδο μπάσκετ, 1 γήπεδο χάντμπολ, 1 γήπεδο βόλεϊ και 4 γήπεδα τένις. Στο 4ο Αθλητικό Κέντρο λειτουργεί το κλειστό γυμναστήριο του Δήμου. Προσφάτως παραδόθηκε και ο νέος χλοοτάπητας στο γήπεδο ποδοσφαίρου στον Γαργηττό ΙΙ, έδρα του 3ου Αθλητικού Κέντρου. Επί της οδού Καζαντζάκη εδρεύει ο Ιππικός όμιλος Αθηνών.
Πολιτιστικά κέντρα:
Το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Γέρακα εδρεύει επί των οδών Κλειτάρχου και Αριστείδου. Ο Γέρακας διαθέτει επίσης θερινό σινεμά επί των οδών Μιλτιάδου και Ευμένους.
Άλλες υπηρεσίες: ο Δήμος εξυπηρετείται από τα υποκαταστήματα του ΙΚΑ στο Χαλάνδρι (Γαργηττός ΙΙ-Πάτημα), στην Αγ.Παρασκευή (Γαργηττός Ι, Κέντρο, Σταυρός) και για οικονομικά ζητήματα από τη ΔΟΥ Παλλήνης. Για ζητήματα χωροταξικού, πολεοδομικού ενδιαφέροντος εξυπηρετείται από την Νομαρχία Αθηνών. Η περιοχή διαθέτει αρκετές τράπεζες, επί της Λ. Μαραθώνος και επί της οδού Κλεισθένους: Εθνική τράπεζα, Eurobank, Aplha Bank, Alpha Bank Γαργηττού και Τράπεζα Πειραιώς.
Στον Γέρακα υπάρχει επίσης Δημοτικό Κοιμητήριο επί της οδού Γέρακα.
Εκπαίδευση
Ο δήμος διαθέτει 3 παιδικούς σταθμούς,12 νηπιαγωγεία, 8 δημοτικά, 3 γυμνάσια, 2 λύκεια και ένα Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο με Λυκειακές τάξεις. Παράλληλα ο δήμος φιλοξενεί και ιδιωτικά εκπαιδευτήρια όπως το Βρετανικό Byron College, τα εκπαιδευτήρια Αργυρή - Λαιμού , το Γυμνάσιο των Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων Ι.Ν.Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Βριλησσίων και μέχρι πρόσφατα, ένα σχολείο για Α.Μ.Ε.Α στον Γαργηττό Ι.
Μιχάλης Γεράνης
Ο Μιχάλης Γεράνης είναι Έλληνας πολιτικός της τοπικής αυτοδιοίκησης που διετέλεσε τελευταίος Δήμαρχος του καποδιστριακού Δήμου Χορτιάτη, με δύο διαδοχικές θητείες από το 2002 έως το 2010, όταν συστάθηκε ο νέος καλλικρατικός Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη. Από το 2013 έως σήμερα διατελεί ως ο πρώτος εκλεγμένος Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Περιφερειακού Συνδέσμου "Φορέων Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟ.Δ.Σ.Α.) Κεντρικής Μακεδονίας".
Γενικά στοιχεία
Είναι ελεύθερος επαγγελματίας που δραστηριοποιείται στο χώρο των εναλλακτικών μορφών ενέργειας, στην θαλάσσια περιαστική συγκοινωνία της Θεσσαλονίκης και στην καλλιέργεια λεβάντας.
Είναι νυμφευμένος με τη γυμνάστρια Θεοδώρα Γιακουμή και έχουν τρία παιδιά, τη Ζωή, τον Αναστάση και την Ελένη.
Πολιτική Δράση
Με την τοπική αυτοδιοίκηση ασχολήθηκε ενεργά το 1998 όταν εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς Δημοτικός Σύμβουλος του πρώην Δήμου Χορτιάτη. Στον ίδιο δήμο το 1999 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Στις δημοτικές εκλογές του 2002 με την Παράταξη "Αλλαγή με Ενότητα" εκλέχθηκε Δήμαρχος του καποδιστριακού Δήμου - Χορτιάτη, ανανεώνοντας τη θητεία του και στις επόμενες δημοτικές εκλογές του 2006. Ο νέος νόμος 3852/2010 γνωστός ως "Καλλικράτης" τον κατέστησε τον τελευταίο Δήμαρχο Χορτιάτη, όταν βάσει των διατάξεών του συστήθηκε ο νέος Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη με τη συνένωση των δήμων Πανοράματος, Πυλαίας και Χορτιάτη.
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 στον ενιαίο Δήμο Πυλαίας- Χορτιάτη, συμμετείχε στο Συνδυασμό του Ιγνάτιου Καϊτεζίδη, όπου εκλέχθηκε πρώτος σε ψήφους Δημοτικός Σύμβουλος όπως συνέβη και στις επόμενες δημοτικές εκλογές του 2014, αλλά και του 2019. Τόσο στις προηγούμενες δυο θητείες της δημοτικής αρχής από τον Ιανουάριο του 2011 και το Σεπτέμβριο του 2014, όσο και στην τρέχουσα από το Σεπτέμβριο του 2019 διατελεί εκλεγμένος Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Πυλαίας- Χορτιάτη.
Το Φεβρουάριο του 2013 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συνδέσμου Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης Ν. Θεσσαλονίκης και τον Απρίλιο του 2013 εκλέχθηκε πρώτος Πρόεδρος στο νέο Περιφερειακό Σύνδεσμο Φορέων Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟ.Δ.Σ.Α.) Κεντρικής Μακεδονίας. Θέση στην οποία επανεκλέχθηκε το Δεκέμβριο του 2014 και το Νοέμβριο του 2019 και υπηρετεί ως σήμερα.
Αθλητισμός
Από παιδί ακόμη ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ως αθλητής στο χώρο του ποδοσφαίρου. Στο παρελθόν διετέλεσε σημαίνον μέλος των Διοικητικών Συμβουλίων ομάδων του Ασβεστοχωρίου και της Θεσσαλονίκης όπως στη θέση του Προέδρου Δ.Σ. της ΜΑΣ Νέα Γενεά Ασβεστοχωρίου αλλά και Αντιπρόεδρος Δ.Σ. της Π.Α.Ε. Ηρακλής.
Ενεργός Τοπική, Περιφερειακή και Εθνική Συμμετοχή
Έως σήμερα συμμετείχε σε πολλές δράσεις, πρωτοβουλίες και σε φορείς με στόχο το κοινό όφελος σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Ειδικότερα από το 2002 έως σήμερα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πυλαίας - Χορτιάτη
Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ
Ο Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ (Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, 15 Απριλίου 1772 - 19 Ιουνίου 1844) ήταν Γάλλος φυσιοδίφης ο οποίος καθιέρωσε την αρχή της «ενότητας της σύνθεσης». Ήταν συνάδελφος του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ και επεξέτεινε και υπεραμύνθηκε των εξελικτικών του θεωριών. Οι επιστημονικές απόψεις του Ζοφρουά είχαν μια υπερβατική αντίληψη εν αντιθέσει με τις υλιστικές απόψεις του Λαμάρκ, και ήταν παρόμοιες με αυτές των Γερμανών μορφολογιστών, όπως του Λόρεντζ Όκεν. Πίστευε στην υποκείμενη ενότητα των σχεδίων των οργανισμών, και την πιθανότητα μεταλλαγής των ειδών με τον χρόνο, συγκεντρώνοντας στοιχεία για τους ισχυρισμούς του μέσω έρευνας στη συγκριτική ανατομία, την παλαιοντολογία και την εμβρυολογία.
Η θεωρία του Ζοφρουά
Ο Ζοφρουά ήταν θεϊστής, πίστευε δηλαδή σε ένα Θεό αλλά και σε ένα κυριαρχούμενο από νόμους Σύμπαν χωρίς υπερφυσική παρέμβαση στις λεπτομέρειες της ύπαρξης. Αυτή η αντίληψη ήταν κοινή κατά τον Διαφωτισμό, συμβαδίζοντας με την απόρριψη της θείας αποκάλυψης και των θαυμάτων καθώς και την μη ερμηνεία της Βίβλου ως τον κυριολεκτικό λόγο του Θεού.
Η θεωρία του Ζοφρουά δεν ήταν θεωρία κοινής καταγωγής, αλλά μία εξέλιξη ενός υπάρχοντος δυναμικού σε ένα δεδομένο τύπο. Για αυτόν, το περιβάλλον ήταν άμεση αιτία οργανικής αλλαγής. Αυτή η άποψη έχει χαρακτηριστεί από τον Ερνστ Μάιερ ως Ζοφρουαϊσμός. Αυτό δεν έχει σχέση με τις αντιλήψεις του Λαμάρκ, για τον οποίο μία αλλαγή στις συνήθειες ήταν αυτή που προκαλούσε αλλαγές στο ζώο. Η άμεση επίδραση του περιβάλλοντος δεν γίνεται δεκτή σήμερα από κανένα εξελικτικό βιολόγο. Ακόμα και ο Σερ Ουίλιαμ Λόρενς γνώριζε το 1816 ότι το κλίμα αυτό καθεαυτό δεν επηρεάζει άμεσα τις διαφορές ανάμεσα στις ανθρώπινες φυλές.
Κληρονομιά
Το όνομά του δόθηκε στη Γάτα του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi), το πιο κοινό και λιγότερο προστατευόμενο είδος αγριόγατας της Νοτίου Αμερικής. Στα ταξίδια του στη Νότια Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1800, μελέτησε τη γάτα και αναγνώρισε πέντε υποείδη, βάσει της γεωγραφικής τους κατανομής.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι
Μαρία Σπανού
Η Μαρία Σπανού ή Σπανομαρία ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό) περιφερειακής ενότητας Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Μαρία Σπανού γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Χρούπιστα (σημερινό Άργος Ορεστικό) της Καστοριάς και κατάγονταν από παλιά οικογένεια που ασχολούνταν με τη ραπτική. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, η Χρούπιστα ξεσηκώθηκε και ο μεγαλύτερος αδελφός της Ευάγγελος έγινε αρχηγός των επαναστατικών δυνάμεων. Όταν σκοτώθηκε ο Ευάγγελος, ο άλλος αδελφός της Στέργιος ανέλαβε την αρχηγία των ενόπλων δυνάμεων των επαναστατών. Στη συνέχεια σκοτώθηκε και αυτός σε συμπλοκές με τους Τούρκους και τελικά ανέλαβε την αρχηγία η ίδια η Μαρία. Πολέμησε τους Τούρκους στην περιοχή της Ορεστίδας και Καστοριάς, αλλά η επανάσταση της περιοχής ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, καθώς δεν υπήρχε βοήθεια από πουθενά αφενός, και αφετέρου η μεγάλη ευημερία της πόλης της Καστοριάς τότε, ήταν αποτρεπτικός παράγοντας για τους κατοίκους της που δεν επιθυμούσαν να την διακινδυνεύσουν, μεταφέροντας την εξέγερση εντός της πόλης. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στην περιοχή, η Σπανομαρία όπως έμεινε γνωστή, προσέφυγε με όλη την οικογένεια Σπανού (που πήρε το επώνυμο Σπανομαρία πλέον) στη Νιγρίτα, όπου διασώθηκε
Ματ
Για να είναι ματ η θέση πρέπει ο βασιλιάς να απειλείται. Αν δεν απειλείται αλλά δεν υπάρχει νόμιμη κίνηση (κίνηση που να μην αφήνει άμεσα εκτεθειμένο τον βασιλιά σε σαχ), τότε έχουμε πατ και το παιχνίδι λήγει αμέσως με ισοπαλία.
Πρέπει να τονιστεί ότι κανένα κομμάτι, ακόμα και η βασίλισσα, δεν μπορεί να δώσει ματ μόνο του, αλλά πάντα χρειάζεται την συνδρομή και άλλων κομματιών (τουλάχιστον ενός ακόμα), δικών του ή του αντιπάλου (αναλόγως με τις θέσεις των κομματιών στη σκακιέρα, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο ματ στην τελευταία οριζόντιο).
Αναγραφή
Στην σκακιστική γραφή, εκτός από την ίδια την λέξη, χρησιμοποιείται το σύμβολο "#". Επίσης, σπανιότερα χρησιμοποιείται και το "++" (το οποίο όμως τις περισσότερες φορές χρησιμοποιείται για το διπλό σαχ).
Υποσημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Κανόνες σκακιού Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Σουκρού Σαράτζογλου
Ο Μεχμέτ Σουκρού Σαράτζογλου (Mehmet Şükrü Saracoğlu, 1886 - 27 Δεκεμβρίου 1953) ήταν Τούρκος πολιτικός, ο έκτος πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Τουρκίας.
Μετά το τέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας ανέλαβε μέλος της επιτροπής στην υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών και στη συνέχεια διορίζεται από τον Ισμέτ Ινονού Πασά υπουργός Οικονομικών. Το 1931 στάλθηκε στις ΗΠΑ για οικονομικά ζητήματα και αμέσως μετά στο Παρίσι για επίλυση οικονομικών θεμάτων που αφορούσαν δημόσια χρέη από της Οθωμανικής Αυτοκρατορικής περιόδου. Ένα χρόνο μετά διορίζεται υπουργός Δικαιοσύνης, θέση που διατήρησε μέχρι το 1938. Την περίοδο αυτή ο Σιουκριού Σαράτζογλου εισήγαγε πλείστες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις εφαρμόζοντας σταθερά το μεταρρυθμιστικό έργο του Κεμάλ Ατατούρκ
Το 1938 μετά το θάνατο του Κεμάλ ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στη κυβέρνηση του Τζελάλ Μπαγιάρ. Με το ξέσπασμα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ο Σαράτζογλου προσπάθησε να διατηρήσει πολιτική ουδετερότητας. Στις 9 Ιουλίου του 1942 ανέλαβε πρωθυπουργός και λίγους μήνες μετά θέσπισε τον περιβόητο φόρο Βαρλίκ Βεργκισί που επέφερε την οικονομική καταστροφή των μειονοτήτων της χώρας. Στις 15 Ιουνίου του 1944 ανέλαβε και το υπουργείο Εξωτερικών μετά την παραίτηση του μέχρι τότε υπουργού εξωτερικών Νουμάν Μεμετζόγλου όταν διαφώνησε ο τελευταίος στο ζήτημα της διόδου των γερμανικών πολεμικών πλοίων από τα Δαρδανέλια.
Ο Σαράτζογλου φέρεται να δήλωσε τότε μεταξύ άλλων: «…μολονότι η Τουρκία ήτο ουδετέρα δεν θα χρησιμοποιήσει τα επί των Στενών κυριαρχικά της δικαιώματα εναντίον των συμμάχων». Μετά όμως από σχετική αίτηση της Αγγλίας και των ΗΠΑ (με άγνωστες άλλες πτυχές) στις 2 Αυγούστου του 1944 η Τουρκία διέκοψε τις μετά της Γερμανίας σχέσεις της.
Τον Αύγουστο του 1946 παραιτήθηκε όπου και εξελέγη πρωθυπουργός ο Ρετζέπ Πεκέρ.
Ο Σιουκριού Σαράτζογλου ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά, μιλούσε επιπλέον γαλλικά και αγγλικά. Πέθανε στη Κωνσταντινούπολη στις 27 Δεκεμβρίου του 1953. Παράλληλα με τα καθήκοντά του υπήρξε και πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας Φενέρμπαχτσε το στάδιο της οποίας φέρει προς τιμή του το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών Υποθέσεων της Τουρκίας Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές
Αλίς Γκι
Η Αλίς Γκι ή Αλίς Γκι-Μπλασέ (μετά το γάμο της το 1907), (Γαλλικά: Alice Guy ή Alice Guy-Blaché) (1873 - 1968), ήταν Γαλλίδα σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών, εργάστηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα αρχικά στη Γαλλία και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ήταν πρωτοπόρος του βωβού κινηματογράφου και ανέπτυξε πολλές τεχνικές του κινηματογράφου όπως τα κοντινά πλάνα, οι έγχρωμες ταινίες και ο συγχρονισμένος ήχος.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αλίς Γκι (Αλίς Γκι-Μπλασέ μετά το γάμο της το 1907) γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1873 στο Σαιν-Μαντέ, στα προάστια του Παρισιού. Για να στηρίξει την οικογένειά της μετά την πτώχευση των επιχειρήσεων του πατέρα της στη Χιλή και τον θάνατό του, εργάζονταν ως γραμματέας του Λεόν Γκωμόν. Εντυπωσιασμένη από τις πρώτες πειραματικές προβολές των αδερφών Λυμιέρ, πρότεινε στον εργοδότη της να γυρίσουν μικρές ταινίες για να υποστηρίξουν την πώληση καμερών και προβολέων, τομέα στον οποίο αρχικά ειδικεύονταν η εταιρεία του Γκωμόν.
Έτσι, το 1896 δημιούργησε την πρώτη της ταινία La Fée aux choux (Η Νεράιδα με τα λάχανα), με την οποία έγινε η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτις στην ιστορία του κινηματογράφου. Αυτή η διάρκειας ενός λεπτού ταινία θεωρείται από τις πρώτες ταινίες με υπόθεση στην ιστορία του κινηματογράφου, είχαν προηγηθεί οι αδελφοί Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ με τις ταινίες τους ένα χρόνο νωρίτερα και οι κινούμενες εικόνες του Εμίλ Ρενώ που χρονολογούνται από το 1892.
Παρότι ήταν νεαρή, άπειρη και γυναίκα, η Άλις Γκί σταδιακά ανέλαβε τη διοίκηση της παραγωγής ταινιών Γκωμόν. «Επέβλεπε την προετοιμασία των σεναρίων, των σκηνικών, των κοστουμιών καθώς και των έργων όλων των σκηνοθετών της εταιρείας. Επιπλέον, ήταν η ίδια σκηνοθέτης, πολύ συχνά σεναριογράφος», αναφέρει ο Αμερικανός ιστορικός του κινηματογράφου Άλαν Ουίλιαμς. Μια μοναδική επαγγελματική καριέρα για μια γυναίκα αυτής της εποχής.
Υπό την καθοδήγησή της, η παραγωγή ταινιών της εταιρείας Γκωμόν αυξήθηκε από 15% το 1900 σε σχεδόν 80% το 1906 και πλέον μπορούσε να ανταγωνιστεί την εταιρεία του Σαρλ Πατέ, ο κύριος ανταγωνιστής τους, και αυτή του Ζωρζ Μελιές.
Η Αλίς Γκι είναι επίσης η δημιουργός του έργου Η ζωή του Χριστού (La Vie du Christ), 1906, που συχνά θεωρείται ως η πρώτη ιστορική σειρά στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Πρόκειται για τις πρώτες κινηματογραφικές παραστάσεις της ζωής του Ιησού Χριστού σε διάφορα επεισόδια, που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για πολλούς άλλους σκηνοθέτες, Γάλλους και Αμερικανούς.
Το 1907 παντρεύτηκε τον Ερμπέρ Μπλασέ και αν και δημιούργησε οικογένεια, δεν εγκατέλειψε την καριέρα της. Ακολούθησε τον σύζυγό της στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το 1910, έγινε η πρώτη γυναίκα που δημιούργησε εταιρεία παραγωγής ταινιών, τη Solax Film Co10, πριν από την ανάπτυξη του Χόλυγουντ.
Παρήγαγε και σκηνοθέτησε εκατοντάδες ταινίες εξαιρετικά επιτυχημένες. Γύρισε μελοδράματα, κωμωδίες, γουέστερν, ταινίες για τον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο κ.ά. «Η γοητευτική μικρή Γαλλίδα» κίνησε την περιέργεια των μέσων ενημέρωσης και πολύ γρήγορα έκανε πρωτοσέλιδα κερδίζοντας φήμη και χρήματα. Το 1912, γύρισε την ταινία A Fool and His Money, είναι πιθανώς η πρώτη ταινία με αφρικανοαμερικανικό καστ. Η ταινία βρίσκεται τώρα στο Εθνικό Κέντρο Συντήρησης Κινηματογράφου και Βίντεο στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Το 1919, ο σύζυγός της την εγκατέλειψε για μια ηθοποιό και το ζευγάρι πήρε διαζύγιο. Και επειδή η ατυχία δεν έρχεται ποτέ μόνη της, το 1921, η Αλίς Γκι αναγκάστηκε να πουλήσει το στούντιο της για να εξοφλήσει τα χρέη κυρίως λόγω της κακοδιαχείρισης του πρώην συζύγου της. Διαζευγμένη και κατεστραμμένη οικονομικά, επέστρεψε στη Γαλλία το 1922 με τα δύο παιδιά της. Προσπάθησε να βρει μια θέση στον κόσμο του κινηματογράφου, αλλά ήταν πολύ αργά, είχε ξεχαστεί.
Το 1927, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και προσπάθησε να ανακτήσει τις ταινίες της, από τις οποίες κατάφερε να βρει μόνο τρεις.
Άρχισε τότε να γράφει διηγήματα για παιδιά που πουλούσε σε περιοδικά για να εξασφαλίσει την εκπαίδευση των δύο παιδιών της και έδινε επίσης διαλέξεις σε διάφορα πανεπιστήμια και σε κινηματογραφικές συναντήσεις. Ως ενήλικας, η κόρη της Σιμόν, προσελήφθη στην Αμερικανική Πρεσβεία και από τότε, η Αλίς Γκι έζησε μαζί της.
Πέθανε στις 24 Μαρτίου 1968 στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ηλικία 94 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου
Διατροφική πυραμίδα
μικρογραφία|Η αρχική πυραμίδα του Αμερικανικού Υπουργείου Γεωργίας, η οποία ίσχυε από το 1992 έως το 2005. Η διατροφική πυραμίδα είναι μια αναπαράσταση του βέλτιστου αριθμού μερίδων που πρέπει να τρώγονται κάθε μέρα από κάθε μια από τις βασικές ομάδες τροφίμων. Η πρώτη πυραμίδα εκδόθηκε στη Σουηδία το 1974.
Όσο πιο πάνω ή πιο κάτω βρίσκεται ένα τρόφιμο στην διατροφική πυραμίδα, τόσο περισσότερο ή λιγότερο συστήνεται η κατανάλωση του. Συνήθως στην κατώτερη θέση βρίσκονται τα δημητριακά, το ρύζι και το ψωμί όπου συστήνεται να καταναλώνεται συχνότερα, τα φρούτα και λαχανικά στην αμέσως πάνω θέση (όπου συνίσταται η συχνή κατανάλωση τους), τα γαλακτοκομικά, τα κρέατα και τα ζωικά τρόφιμα αμέσως πάνω (όπου συνίσταται λιγότερη κατανάλωση τους) και πάνω τα λιπαρά, τα έλαια και τα γλυκά (όπου συνίσταται μετρημένη κατανάλωση).
Μπουταριτάρι
Η Μπουταριτάρι (παλαιότερα γνωστή ως Κλάινε-Μακίν, Μακίν, Πιττ Νήσος, Ταριτάρι Νήσος, ή Τάτσινγκ Νήσος) είναι ατόλλη που βρίσκεται στα Νησιά Γκίλμπερτ στον Ειρηνικό Ωκεανό, και αποτελεί τμήμα του νησιωτικού κράτους του Κιριμπάτι.
Γεωγραφία
Τρία χιλιόμετρα στα βορειοανατολικά βρίσκεται ένας γραμμικός ύφαλος με τρεις κατοικήσιμες νησίδες (Μακίν, Κιέμπου και Όννε) γνωστός ως Μακίν. Η Μπουταριτάρι ονομαζόταν Ατόλλη Μακίν από τον Αμερικανικό στρατό, και το Μακίν ήταν γνωστό τότε ως Μακίν Μηνγκ ή Μικρό Μακίν για να ξεχωρίζει. Τώρα που το όνομα "Μπουταριτάρι" προτιμάται για την μεγαλύτερη ατόλλη, ο επιθετικός προσδιορισμός για το μικρότερο "Μακίν" τείνει να εξαλειφθεί.
Η ατόλλη Μπουταριτάρι έχει χερσαία έκταση 13,6 χμ² και πληθυσμό 4.200 ατόμων το 2002, ενώ το Μακίν έχει έκταση 6,7 χμ² και πληθυσμό 1.700 άτομα.
Η ατόλλη είναι σχεδόν τετράπλευρη και κοντά στα 30 χλμ. στην κατεύθυνση ανατολή - δύση, και κατά μέσο όρο περίπου 15 χλμ από βορρά προς νότο. Ο ύφαλος είναι περισσότερο βυθισμένος και σπασμένος σε αρκετά ευρεία κανάλια στην δυτική πλευρά. Μικρές νησίδες βρίσκονται στα τμήματα υφάλου μεταξύ αυτών των καναλιών. Ο ύφαλος της ατόλλης είναι συνεχής αλλά σχεδόν χωρίς νησίδες στην βόρεια πλευρά του. Στην βορειοανατολική γωνιά, ο ύφαλος έχει πλάτος 1,75 χλμ και έχουν αναπτυχθεί μόνον μικρές διασκορπισμένες νησίδες. Η λιμνοθάλασσα της Μπουταριτάρι είναι πολύ ανοικτή στην ανταλλαγή νερών με τον ωκεανό. Η λιμνοθάλασσα είναι βαθιά και μπορεί να δεχτεί μεγάλα πλοία, αν και τα περάσματα εισόδου είναι σχετικά στενά.