cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
545 Μεσσαλίνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσσαλινα
Αλίφηρος
Ο Αλίφηρος ήταν ένας από τους γιους του Λυκάονα στην ελληνική μυθολογία. Είχε σκοτωθεί, μαζί με τους αδελφούς του, από αστραπή, για την αναίδειά του. Η πόλη Αλίφειρα στην Ελλάδα παραδοσιακά θεωρείτο ότι ιδρύθηκε από αυτόν τον Αλίφηρο, και ότι πήρε το όνομά της από αυτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Δαυλίς
Η Δαυλίς ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φωκίδας, ευρισκόμενη πλησίον των συνόρων με την Βοιωτία, επί της οδού από τον Ορχομενό και την Χαιρώνεια προς τους Δελφούς, καθώς και επί των ανατολικών προπόδων του Παρνασσού. Κατέστη, στα τέλη της Αρχαιότητας, έδρα επισκοπής, η οποία στην συνέχεια μετατράπηκε σε τιμητική επισκοπή in partibus της Καθολικής Εκκλησίας. Ορισμένα ερείπια της αρχαίας Δαυλίδας είναι ορατά πλησίον της σύγχρονης πόλης της Δαύλειας.
Η Δαυλίς Φωκίδος δεν θα πρέπει να συγχέεται με ομώνυμη πόλη ευρισκόμενη στην Ήπειρο.
Μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία, η Δαυλίς ήταν η πόλη του Τηρέα, υιού του Άρη. Το όνομα της πόλης φαίνεται να προήλθε από εκείνο της ναϊάδας Δαυλίδας, κόρης του Κηφισού, βοιωτικού θεού-ποταμού. Η πόλη αναφέρεται από τον Όμηρο. Είναι, επίσης, γνωστή η ιστορία ενός εκ των βασιλέων της, του Πυρηνέα, ο οποίος επιχείρησε να βιάσει τις Μούσες, αναφορικά με τον οποίον ο Οβίδιος αναφέρει πως είχε καταλάβει την Δαυλίδα ως επικεφαλής Θράκων στρατιωτών και πως η διακυβέρνησή του ήταν παράνομη (iniusta regna).
Σε κοντινή απόσταση της Δαυλίδας, επί της οδού που οδηγούσε στους Δελφούς, ευρισκόταν η σχιστή οδός, τοποθεσία στην οποία ο Οιδίποδας φόνευσε τον πατέρα του, Λάιο.
Αρχαία ελληνική ιστορία
thumb|right|Τοποθεσία της Δαυλίδας. Η πόλη καταστράφηκε το 480 π.Χ., στην διάρκεια του Β΄ Περσικού Πολέμου. Το 346 π.Χ., καταστράφηκε εκ νέου, στην διάρκεια του Γ΄ Ιερού Πολέμου, από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Οι Ρωμαίοι, υπό την ηγεσία του Τίτου Κουίνκτιου Φλαμινίνου, την κατέλαβαν το 198 π.Χ., ενώ ο Τίτος Λίβιος αναφέρει σχετικά πως λόγω της γεωγραφικής της θέσης επί υψώματος, η κατάληψή της δια της βίας ήταν αδύνατη, με αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι να καταφύγουν σε στρατήγημα προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους.
Στην Δαυλίδα υπήρχε, σύμφωνα με τον Παυσανία, ναός αφιερωμένος στην Αθηνά. Πλησίον της σχιστής οδού ευρισκόταν η τοποθεσία όπου συγκεντρωνόταν η συνέλευση των εκπροσώπων των πόλεων της Φωκίδας.
Επισκοπή
Η Δαυλίς κατέστη, στα τέλη της Αρχαιότητας, έδρα επισκοπής. Ιδρύθηκε σε αρκετά προχωρημένη ημερομηνία, πιθανώς ως αντικατάσταση της Ελάτειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι Έλληνες υποχωρούσαν προς τα νότια, λόγω της σλαβικής εισβολής. Η συγκεκριμένη επισκοπή αποτελούσε χωρεπισκοπή των Αθηνών.
Αρχαιολογικός τόπος
Ο αρχαιολογικός τόπος της Δαυλίδας ευρίσκεται επί λόγου ο οποίος επιβλέπει την σύγχρονη πόλη, σε υψόμετρο περίπου 468 μέτρων. Τα τείχη της πόλης, πολυγωνικής τειχοποιίας, διατηρούνται σε αρκετά καλή κατάσταση. Εντός του αρχαιολογικού τόπου ευρίσκεται εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Θεόδωρο, ανεγερθείσα με λίθους προερχόμενους από την αρχαία πόλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας Κατηγορία:Τιμητικές επισκοπές στην Ευρώπη
Γαυγάμηλα
Χωριό κοντά στα αρχαία Άρβηλα, τη σημερινή πόλη Ερμπίλ του βορείου Ιράκ που βρίσκεται κοντά στον ποταμό Τίγρη. Το όνομά του σημαίνει κατασκήνωση καμήλων.
Εκεί, το 331 π.Χ., έγινε μία από τις σημαντικότερες μάχες της ιστορίας, μεταξύ των Ελλήνων, με αρχηγό τον Μέγα Αλέξανδρο, και των Περσών, με αρχηγό τον Δαρείο Γ΄. Νικητές ήταν οι Έλληνες. Αυτή η μάχη θεωρείται η ληξιαρχική πράξη θανάτου για την αρχαία περσική αυτοκρατορία, καθώς μόλις τον επόμενο χρόνο ο Δαρείος Γ΄ δολοφονήθηκε από τον ξάδερφό του, τον σατράπη Βήσσο, στις ανατολικές σατραπείες, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια του Αλέξανδρου. Ο Αλέξανδρος, που τον καταδίωκε και τον βρήκε νεκρό λίγο μετά τη δολοφονία του, είχε ήδη καταλάβει όλες τις μεγάλες πόλεις της μέχρι τότε Περσικής αυτοκρατορίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ιράκ
Βουκολίων
Στην ελληνική μυθολογία, ο Βουκολίων ήταν ο μεγαλύτερος, αλλά εξώγαμος, γιος του Τρώα βασιλιά Λαομέδωνα και της νύμφης Καλύβης. Η σύζυγός του ήταν η ναϊάδα Αβαρβαρέα, και είχαν τουλάχιστον δύο γιους, τον Αίσηπο και τον Πήδασο. Ο Αίσηπος και ο Πήδασος συμμετείχαν στον Τρωικό Πόλεμο, και η οικογένεια αναφέρεται στην Ιλιάδα, Βιβλίο VI. Σύμφωνα με τον Τζέτζη, ο Βουκολίων και η Αβαρβαρέα ήταν οι γονείς του Τρώα ήρωα Εύφορβου που ήταν γνωστός και ως ο γιος του Πάνθοου και του Φρόντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ποδάγρα (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη ποδάγρα, μπορεί να εννοούμε΅
Βονιφάτιος Άμερμπαχ
Ο Βονιφάτιος Άμερμπαχ (Bonifacius Amerbach, 11 Οκτωβρίου 1495 – Απρίλιος 1562 ) ήταν Ελβετός νομικός, λόγιος και αναγεννησιακός ανθρωπιστής με μεγάλη επίδραση. Γεννήθηκε και πέθανε στην πόλη Βασιλεία, στο Πανεπιστήμιο της οποίας διετέλεσε πρύτανης με αρκετές θητείες.
Πανεπιστημιακή σταδιοδρομία
Ως ο διάδοχος του Κλ. Καντιούνκουλα ο Β. Άμερμπαχ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας από το 1525 και μετά, συντελώντας στην επαναλειτουργία του ιδρύματος μετά το κλείσιμό του κατά τη θρησκευτική Μεταρρύθμιση το 1529. Κατά την περίοδο εκείνη αρνήθηκε να αποδεχθεί τις διδαχές του εκεί μεταρρυθμιστή Ιωάννη Οικολαμπάδιου και για λίγο ήταν αποφασισμένος να εγκαταλείψει τη Βασιλεία εάν οι απόψεις του σχετικώς με τον Μυστικό Δείπνο και τη Θεία Ευχαριστία επικρατούσαν, γενόμενες αποδεκτές από τις αρχές της πόλεως. Ωστόσο, αν και οι θέσεις του Οικολαμπάδιου επεβίωσαν, ο Άμερμπαχ παρέμεινε, καθώς οι απαιτήσεις για τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο τροποποιήθηκαν και απαλλάχθηκε έτσι από το καθήκον να παρευρίσκεται στην προτεσταντική λειτουργία. Του ανατέθηκε να διδάσκει Ρωμαϊκό Δίκαιο το 1530 και μέχρι το 1532 είχε απομείνει ο μοναδικός καθηγητής που δίδασκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βασιλείας. Το 1544 ο γιος του πρώην δασκάλου του, του Ζάσιου, δίδαξε στη σχολή αυτή. Το 1539, εξαιτίας νέας επιδημίας στη Βασιλεία, ο Άμερμπαχ έφυγε για μια ακόμα φορά από την πόλη, παραμένοντας για λίγο φιλοξενούμενος του πατριού του στο Νόυενμπουργκ. Εκλέχθηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου της Βασιλείας πέντε φορές, με την πρώτη του θητεία να αρχίζει το έτος 1526. Ως πρύτανης, ο Άμερμπαχ δημιούργησε έδρα Αριστοτελικής Ηθικής. Παρέμεινε καθηγητής της νομικής μέχρι τον θάνατό του το 1562.
Ανθρωπισμός
Ο Β. Άμερμπαχ υπήρξε εξέχων νομικός ανθρωπιστής (ουμανιστής) του αιώνα του και αλληλογραφούσε με μεγάλο αριθμό σύγχρονών του ανθρωπιστών. Σε όλη τη σταδιοδρομία του υπήρξε μια μετριοπαθής φωνή ανάμεσα στους υπέρμαχους του mos italicus και εκείνους του mos gallicus. Δεν του αρκούσε να γνωρίζει μόνο το περιεχόμενο ενός κειμένου, αλλά ενδιαφερόταν και για το τι έλεγαν οι λόγιοι και οι ειδικοί για αυτό.
Χριστιανική πίστη
Μαζί με τον Ρωμαιοκαθολικό Έρασμο, ο Β. Άμερμπαχ υιοθετούσε μια συμφιλιωτική προσέγγιση ως προς τους Λουθηρανούς και τους Ζβίγγλιανούς θρησκευτικούς μεταρρυθμιστές. Δεν ήταν ενεργός υποστηρικτής της Μεταρρυθμίσεως στην Ελβετία, η οποία εισάχθηκε στη Βασιλεία το 1529, και καθώς η δυτική εικονομαχία έφθασε στην πόλη, μπόρεσε να διασώσει αρκετά έργα ζωγραφικής του μεγάλου καλλιτέχνη Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου, τα οποία συνέλεγε επί πολλά χρόνια. Ως αντιτιθέμενος στη Μεταρρύθμιση, ο Άμερμπαχ εγκατέλειψε τη Βασιλεία για κάποιους μήνες, αλλά τελικώς επέστρεψε. Μόλις το 1534 ενέδωσε και έγινε τυπικώς Μεταρρυθμιστής, συμμετέχοντας και στην προτεσταντική λειτουργία. Ωστόσο, παρά την επίσημη αυτή προσχώρηση, η φιλία του με τον Έρασμο διατηρήθηκε και το 1535 ο Άμερμπαχ τον έπεισε να επιστρέψει στη Βασιλεία από το Φράιμπουργκ. Ο Άμερμπαχ ήταν απεσταλμένος στη θρησκευτική Σύνοδο του Στρασβούργου το 1533. Κληρονόμησε την περιουσία του Εράσμου μετά τον θάνατό του το 1536 και εξαιτίας αυτού έγινε ο υπεύθυνος για το Legatum Erasmianum, ένα ίδρυμα με σκοπό τη στήριξη των χηρών, των ορφανών και των φοιτητών.
Μουσικά ενδιαφέροντα
Ο Β. Άμερμπαχ διατηρούσε καλές σχέσεις με τους συνθέτες Χανς Κότερ και Σιξτ Ντήτριχ από τη διαμονή του στο Φράιμπουργκ. Από αμφότερους παράγγελνε συνθέσεις. Ο μουσικός και ποιητής Heinrich Loriti είναι επίσης γνωστό ότι γνωριζόταν μαζί του.
Ο Άμερμπαχ ως συλλέκτης
Ο Άμερμπαχ είχε συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό αντικειμένων, νομισμάτων και μεταλλίων κατά τη διάρκεια της ζωής του. Από τον πατέρα του κληρονόμησε τη μεγάλη βιβλιοθήκη του το 1513. Ενδιαφερόταν επίσης για τα σχέδια και τα έργα των χρυσοχόων. Η συλλογή του κληρονομήθηκε στον γιο του Βασίλειο και απετέλεσε τη βάση της Γενικής Συλλογής Άμερμπαχ, που σήμερα βρίσκεται χωρισμένη στο Πανεπιστήμιο, το Μουσείο Τέχνης και το Ιστορικό Μουσείο της Βασιλείας
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Βονιφάτιος Άμερμπαχ φαίνεται ότι είχε μια ερωμένη στην Αβινιόν, αλλά η αδελφή του Μαργκαρέτε τον απέτρεψε από το να φέρει μια Γαλλίδα στο σπιτικό τους (η Γαλλία και η Ελβετία ήταν αντίπαλες χώρες). Έχοντας αρνηθεί αρκετά προξενιά από την αδελφή του και τον δάσκαλό του Αλκιάτο, τελικώς νυμφεύθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1527 τη Μάρτα Φουχς στο Νόυενμπουργκ. Στον γάμο του παρευρέθηκαν προσωπικότητες όπως ο Παράκελσος και ο Έρασμος Τα Χριστούγεννα του 1528 γεννήθηκε η κόρη τους Ούρσουλα, που απεβίωσε νήπιο, στις 20 Ιουνίου 1532. Το 1530 είχε γεννηθεί μία άλλη κόρη, η Φαουστίνα. Το 1533 γεννήθηκε ο γιος τους Βασίλειος Άμερμπαχ. Η Μάρτα και μια ακόμα νεότερη κόρη, η Έστερ, πέθαναν από την επιδημία πανούκλας του 1541-1542 στη Βασιλεία. Μετά και τον θάνατο του πεθερού τού Άμερμπαχ, του Λέοναρντ Φουχς, το 1546 στο Νόυενμπουργκ, ο Βονιφάτιος Άμερμπαχ έγινε η κεφαλή αμφότερων των οικογενειών Άμερμπαχ και Φουχς. Απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών και τάφηκε στη Μονή του Μαργκαρέτενταλ έξω από τη Βασιλεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί νομικοί Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Συλλέκτες έργων τέχνης
ΦΚ Βέντσπιλς
165px|μικρογραφία|Παλαιότερο λογότυπο της ΦΚ Βέντσπιλς, σε χρήση έως το 2018. Η ΦΚ Βέντσπιλς (λετονικά: FK Ventspils) είναι μια λετονική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το Ολιμπίσκαϊς Στάντιονς στο Βέντσπιλς. Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς ομάδες της χώρας. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λετονίας.
Συνολικά, η ομάδα έχει κερδίσει 6 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα. Στο τέλος των περιόδων 2006, 2007, 2008, 2011, 2013 και 2014 ήταν πρωταθλήτρια. Το 2009, έγιναν η πρώτη ομάδα της χώρας που συμμετείχε στη φάση των ομίλων μιας διοργάνωσης της UEFA (ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2009-10), αποκλείοντας τη ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ από τη Λευκορωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Βέντσπιλς Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λετονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1997
546 Ηρωδιάς
Η Ηρωδιάς (Herodias) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,633. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη βιβλική Ηρωδιάδα. Η τροχιά της είναι παρόμοια με εκείνη των αστεροειδών της Οικογένειας της Ευνομίας, ωστόσο δεν αποτελεί μέλος της καθώς έχει διαφορετικό φασματικό τύπο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ηρωδιάδος εκτιμάται σε 66 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,053 (από δεδομένα του IRAS). Η Ηρωδιάς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 24 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηρωδιας
Ναυμαχία της Τενέδου
Η ναυμαχία της Τενέδου πραγματοποιήθηκε το 86 π.Χ. ανάμεσα στους Ρωμαίους του Λεύκιους Λικίνιου Λούκουλλου και το Βασίλειο του Πόντου του στρατηγού του Μιθριδάτη του ΣΤ' του Ευπάτωρα, του Νεοπτόλεμου στην Τένεδο κατά τον Πρώτο Μιθριδατικό Πόλεμο. Νικητές εξήλθαν οι Ρωμαίοι.
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες ποντιακού στρατού Κατηγορία:Μάχες ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Μάχες του Πρώτου Μιθριδατικού Πολέμου Ναυμαχια
Α.Σ. Διαγόρας Πολυδρόσου
Ο '''Α.Σ. Διαγόρας Πολυδρόσου''' είναι αθλητικός σύλλογος της Φωκίδας που ιδρύθηκε το 1959. Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε-άσπρο και εναλλακτικά το πράσινο. Ο Διαγόρας έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές πρωταθλητής στην Α΄Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φωκίδας (1992, 1994, 1996 και 2011),έχοντας αγωνιστεί τρεις φορές στο πρωτάθλημα της Δ΄Εθνικής. Επίσης έχει αγωνιστεί και δύο φορές σε τελικό κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Φωκίδας (1993 και 2014).
Ο τελευταίος τίτλος
Την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο Διαγόρας κατέκτησε για 4η φορά το πρωτάθλημα στη Φωκίδα, αλλά στη συνέχεια, λόγω οικονομικών προβλημάτων, δήλωσε αδυναμία να συμμετάσχει στη Δ΄Εθνική και τιμωρήθηκε με υποβιβασμό στην (τελευταία) Β' τοπική κατηγορία Φωκίδας. Ωστόσο, η διοίκηση του συλλόγου δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα και παραχώρησε τους περισσότερους από τους ποδοσφαιριστές του σωματείου στο μετέπειτα πρωταθλητή Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φωκίδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1959 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κατάλογος προέδρων της Ινδονησίας
Ακολουθεί κατάλογος με τα πρόσωπα που διετέλεσαν πρόεδροι της Ινδονησίας. Το αξίωμα συστάθηκε το 1945, έπειτα από τροποποίηση του συντάγματος. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Τζόκο Ουιντόντο.
Μάχη του Άσκλο
Μάχη
Κατηγορία:Μάχες ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Μάχες του Πύρρου της Ηπείρου Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού
Βικτόρ Μπουάν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Με την βελγική ομάδα της υδατοσφαίρισης κατέκτησε ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και του 1912 αντίστοιχα. Το 1908 έλαβε μέρος και στο αγώνισμα των 100 μ. ελεύθερο στην κολύμβηση, αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο.
Ως αθλητής της ξιφασκίας στο ξίφος μονομαχίας (στο ατομικό) ήταν 4ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο στην αντίστοιχη διοργάνωση του 1920. Στο ίδιο αγώνισμα με την ομάδα του Βελγίου κατέκτησε όμως το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας.
Ο Μπουάν εκφώνησε τον πρώτο Ολυμπιακό Όρκο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα. Αργότερα ίδρυσε την Διεθνή Ένωση των Αθλητικογράφων (International Association of Sports Journalists) και χρημάτισε πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του Βελγίου από το 1955 ως το 1965.
Ασχολήθηκε επίσης με την παγοδρομία ταχύτητας, τις πτήσεις (υπήρξε ένας από τους πρώτους πιλότους), το χόκεϊ επί πάγου και τους αγώνες μοτοσυκλέτας.
Διγιτάλις η μεγανθής
Η διγιτάλις η μεγανθής (Digitalis grandiflora) αποτελεί Ευρωσιβηρικό είδος που κατανέμεται στην Βόρεια και Κεντρική Ελλάδα σε δάση, ξέφωτα λιβάδια στην ορεινή ζώνη, μεταξύ 700-1400 μ. Διακρίνεται από τα μεγάλα κιτρινωπά άνθη που μπορούν να φτάσουν μέχρι 5 cm (συνήθως 35-40 mm) με σκούρες νευρώσεις εσωτερικά. Ανθίζει Ιούνιο-Αύγουστο.
Βικτόρ Μπουάν
Βιογραφία
Μετά τον θάνατό του ιδρύθηκε ίδρυμα με το όνομά του, που αποσκοπεί στην έρευνα και στην διαφύλαξη της κληρονομιάς του βελγικού αθλητισμού.
Διγιτάλις η μεγανθής
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Πλανταγινίδες
Βικτόρ Μπουάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κολύμβησης Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ξιφασκίας
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 400 μέτρα γυναικών
Τα 400 μέτρα γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιηθούν στις 3, 4 και 6 Αυγούστου 2021, στο Νέο Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας, στο Τόκιο. Αναμένεται να αγωνιστούν περίπου 50 αθλήτριες, από 25 διαφορετικά έθνη. Ο ακριβής αριθμός θα εξαρτηθεί από το πόσες εθνικές επιτροπές θα επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητας. Αυτή θα είναι η 15η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλήτριες σε αυτό το αγώνισμα. Ο χρόνος που έπρεπε να πιάσουν για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες, ήταν τα 51.35 δευτερόλεπτα. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Επιπλέον, αθλήτριες που δεν έπιασαν τον χρόνο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτές που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 48 συμμετεχόντων.
Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Μαΐου 2019 έως τις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 29 Ιουνίου 2021. Η περίοδος καθορισμού της παγκόσμιας κατάταξης ήταν από την 1η Μαΐου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Οι αθλήτριες είχαν την δυνατότητα να πιάσουν το όριο, σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις του ανοιχτού και του κλειστού στίβου.
Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλήτριες που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από γυναίκες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τις αθλήτριες στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. 3 έθνη αποφάσισαν μέχρι στιγμής να χρησιμοποίησαν αυτήν τη δυνατότητα σε αυτό το αγώνισμα.
Ρεκόρ
Πριν από τους Αγώνες υπήρχαν τα εξής ρεκόρ:
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί τις παρακάτω μέρες και ώρες:
1ος γύρος
Πρόκριση: Οι πρώτες τρεις κάθε σειράς (Q) και οι έξι επόμενες γρηγορότερες αθλήτριες (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Παραπομπές
400μΓ
Λειτουργική σημασιολογία
Στην επιστήμη υπολογιστών, η λειτουργική σημασιολογία (operational semantics) είναι ένας τρόπος να δίνεται νόημα σε προγράμματα υπολογιστών με μαθηματικά αυστηρό τρόπο. Η λειτουργική σημασιολογία περιλαμβάνει δύο κατηγορίες: η δομική λειτουργική σημασιολογία (structural operatational semantics) ή σημασιολογία μικρού βήματος (small-step semantics) περιγράφει τυπικά πώς συμβαίνουν τα ξεχωριστά βήματα ενός υπολογισμού σε ένα σύστημα, ενώ η φυσική σημασιολογία (natural semantics) ή σημασιολογία μεγάλου βήματος (big-step semantics) περιγράφει πώς προκύπτουν τα τελικά αποτελέσματα των υπολογισμών. Άλλες προσεγγίσεις της τυπικής σημασιολογίας των γλωσσών προγραμματισμού είναι η αξιωματική σημασιολογία και η δηλωτική σημασιολογία.
Η λειτουργική σημασιολογία μιας γλώσσας προγραμματισμού περιγράφει πώς ερμηνεύεται ένα έγκυρο πρόγραμμα σαν ακολουθία από υπολογιστικά βήματα. Οι ακολουθίες αυτές είναι η σημασία του προγράμματος. Στα συναρτησιακά προγράμματα, το τελικό βήμα μιας ακολουθίας που τερματίζει είναι αυτό που επιστρέφει την τιμή του προγράμματος. (Γενικά ένα πρόγραμμα μπορεί να επιστρέφει πολλές τιμές, αν είναι μη-ντετερμινιστικό, ή αν είναι ντετερμινιστικό και υπάρχουν πολλές ακολουθίες υπολογισμού με διαφορετικές τιμές που να είναι αποδεκτές από τη σημασιολογία.)
Η έννοια της λειτουργικής σημασιολογίας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον ορισμό της σημασιολογίας της Algol 68.
Η πρώτη χρήση του όρου "λειτουργική σημασιολογία" αποδίδεται στον Ντέινα Σκοτ (Plotkin04). Ακολουθεί ένα απόσπασμα από την ιστορική δημοσίευση του Scott πάνω στην τυπική σημασιολογία, στην οποία αναφέρει τη "λειτουργική" πλευρά της σημασιολογίας.
Γενικά είναι καλό να στοχεύουμε σε μια πιο 'αφηρημένη' και 'καθαρή' προσέγγιση στη σημασιολογία, αλλά για να πετύχει το σχέδιο, η λειτουργική σημασιολογία δε μπορεί να αγνοηθεί.
Μιά από τις πρώτες τυπικές χρήσεις της λειτουργικής σημασιολογίας ήταν η χρήση του λ-λογισμού για τον ορισμό της σημασιολογίας της LISP από τον Τζον Μακάρθι. Οι αφηρημένες μηχανές όπως η μηχανή SECD, έχουν επίσης στενή σχέση με τη λειτουργική σημασιολογία.
Προσεγγίσεις
Ο Gordon Plotkin εισήγαγε τη δομική λειτουργική σημασιολογία, ενώ ο Gilles Kahn τη φυσική σημασιολογία.
Δομική λειτουργική σημασιολογία
Η δομική λειτουργική σημασιολογία, δομημένη λειτουργική σημασιολογία (structured operational semantics, SOS) ή σημασιολογία μικρού βήματος εμφανίστηκε στο Plotkin81 από τον Gordon Plotkin σαν ένας λογικός τρόπος να ορίζεται η λειτουργική σημασιολογία. Η βασική ιδέα είναι να ορίζεται η συμπεριφορά ενός προγράμματος με βάση τη συμπεριφορά των επιμέρους τμημάτων του, παρέχοντας δηλαδή μια δομική (με βάση τη σύνταξη και την επαγωγή) θεώρηση της λειτουργικής σημασιολογίας. Η συμπεριφορά ενός προγράμματος περιγράφεται τότε με βάση ένα σύνολο από σχέσεις μετάβασης (transition relations). Οι ορισμοί με βάση αυτήν τη σημασιολογία έχουν τη μορφή κανόνων συνεπαγωγής (inference rules) που ορίζουν τις έγκυρες μεταβάσεις ενός σύνθετου συντακτικού μέρους με βάση τις μεταβάσεις των μερών που το αποτελούν.
Σαν ένα απλό παράδειγμα, θεωρούμε ένα μέρος της σημασιολογίας μιας απλής γλώσσας προγραμματισμού (περισσότερες λεπτομέρειες μπορούν να βρεθούν στο Plotkin81, το Hennessy90, και άλλα βιβλία). Έστω ότι οι C_1 και C_2 είναι κάποια προγράμματα της γλώσσας και η s είναι κάποια κατάσταση (για παράδειγμα μια συνάρτηση από θέσεις στη μνήμη σε τιμές). Αν έχουμε εκφράσεις (E), τιμές (V) και θέσεις (L), τότε μια εντολή ενημέρωσης της μνήμης θα είχε σημασιολογία:
Ο κανόνας λέει δηλαδή ότι "αν η έκφραση E στην κατάσταση s γίνεται τελικά η τιμή V, τότε το πρόγραμμα L:=E θα ενημερώσει την κατάσταση s με την ανάθεση L=V".
Η σημασιολογία των ακολουθιών δίνεται από τους εξής τρεις κανόνες:
Ο πρώτος κανόνας λέει ότι, αν το πρόγραμμα C_1 στην κατάσταση s τερματίζει στην κατάσταση s', τότε το πρόγραμμα C_1;C_2 στην κατάσταση s ανάγεται στο πρόγραμμα C_2 στην κατάσταση s'. (Με απλούστερα λόγια: "Μπορούμε να εκτελέσουμε το C_1 και μετά να εκτελέσουμε το C_2 χρησιμοποιώντας την κατάσταση μνήμης που προέκυψε.) Ο δεύτερος κανόνας λέει ότι αν το πρόγραμμα C_1 στην κατάσταση s μπορεί να αναχθεί στο πρόγραμμα C_1' στην κατάσταση s', τότε το πρόγραμμα C_1;C_2 στην κατάσταση s ανάγεται στο πρόγραμμα C_1';C_2 στην κατάσταση s'. (Η αρχή ενός μεταγλωττιστή που κάνει βελτιστοποιήσεις: "Μπορούμε να μετατρέψουμε το C_1 σαν να ήταν μόνο του, ακόμα και αν είναι απλά το πρώτο μέρος ενός προγράμματος.") Η σημασιολογία είναι δομική, επειδή η σημασία του ακολουθιακού προγράμματος C_1;C_2 ορίζεται από τη σημασία του C_1 και τη σημασία του C_2.
Αν έχουμε εκφράσεις αλήθειας πάνω στις καταστάσεις (B), μπορούμε να ορίσουμε τη σημασιολογία της εντολής while:
Ένας τέτοιος ορισμός επιτρέπει την τυπική ανάλυση της συμπεριφοράς των προγραμμάτων, επιτρέποντας τη μελέτη των σχέσεων μεταξύ προγραμμάτων, όπως οι σχέσεις προδιάταξης προσομοίωσης (simulation preorders) και η σχέση "bisimulation". Οι τελευταίες είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στη θεωρία ταυτοχρονισμού.
Επειδή είναι ευανάγνωστη, τόσο όσον αφορά την εμφάνιση, όσο και όσον αφορά τη δομή, η δομική λειτουργική σημασιολογία έχει γίνει δημοφιλής και αποτελεί τον ντε φάκτο τρόπο ορισμού λειτουργικής σημασιολογίας. Σημείο αυτής της επιτυχία, η αρχική αναφορά ("Aarhus report") σχετικά με τη λειτουργική σημασιολογία (Plotkin81) έχει περισσότερες από 1000 παραπομπές να δείχνουν προς αυτήν σύμφωνα με τη σελίδα CiteSeer , με αποτέλεσμα να είναι μια από τις πιο συχνές παραπομπές σε τεχνική αναφορά στην επιστήμη υπολογιστών.
Αναφορές
Κατηγορία:Σημασιολογία γλωσσών προγραμματισμού
Κινηματογράφος
Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά (από το γαλλικό cinématographe, cinema) είναι η αποκαλούμενη και έβδομη τέχνη, δίπλα στη γλυπτική, τη ζωγραφική, το χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία. Αρχικά, εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και οπτικοποίησής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κίνηση + γραφή).
Πρόδρομοι του κινηματογράφου
thumb|Παλιά μηχανή προβολής για τον κινηματογράφο. Δωρεά Ορέστη Λάππα. Είναι γενικά δύσκολο να αναδειχθεί ένας μοναδικός εφευρέτης του κινηματογράφου, ως τεχνική της κινούμενης εικόνας. Επιπλέον, είναι γεγονός πως επί σειρά ετών ο άνθρωπος πειραματίστηκε πάνω στην προσπάθεια απεικόνισης της κίνησης. Καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της τεχνικής του κινηματογράφου διαδραμάτισε η ανακάλυψη και διάδοση της φωτογραφίας, στα μέσα του 19ου αιώνα. Μία από τις πρώτες και ιδιαίτερα σημαντικές αναλύσεις της κίνησης με τη βοήθεια φωτογραφικής μηχανής, έγινε περίπου το 1878, όταν ο Βρετανός φωτογράφος Ίντγουιρντ Μάιμπριτζ έχοντας καταφέρει να αναπτύξει μεθόδους διαδοχικής φωτογράφισης, απεικόνισε την κίνηση ενός αλόγου, αποδεικνύοντας τότε, πως κατά τη διάρκεια του καλπασμού του υπάρχουν στιγμές που τα πόδια του δεν έχουν επαφή με το έδαφος. Την ίδια περίπου εποχή, ο Γάλλος φυσικός Ετιέν Μαρέ κατόρθωσε να συλλάβει φωτογραφικά το πέταγμα ενός πουλιού με τη βοήθεια μιας φωτογραφικής μηχανής με τη δυνατότητα να αποτυπώνει 12 στιγμιότυπα ανά λεπτό.
Τα σημαντικότερα ίσως επιτεύγματα σχετικά με την ανάπτυξη της κινηματογραφικής τεχνικής έγιναν στα τέλη του 1880, με κυριότερο ίσως, την εφεύρεση του κινητοσκοπίου από τον Ουίλλιαμ Ντίκσον, ο οποίος εργαζόταν στα εργαστήρια του Τόμας Έντισον. Το κινητοσκόπιο, ήταν μία μηχανή προβολής, με δυνατότητα να προβάλλει την κινηματογραφική ταινία σε ένα κουτί, το οποίο ήταν ορατό μόνο από έναν θεατή, μέσω μιας οπής. Η συσκευή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 20 Μαΐου του 1891, μαζί με την πρώτη κινηματογραφική ταινία. Ο Έντισον θεωρούσε την εφεύρεση του κινητοσκοπίου ήσσονος σημασίας και ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε ώστε να προβάλλονται οι ταινίες για περισσότερους θεατές. Επιπλέον δεν κατοχύρωσε την εφεύρεση διεθνώς, με αποτέλεσμα να είναι νόμιμη η αντιγραφή και εξέλιξή της στην Ευρώπη, όπου σύντομα εμφανίστηκε ως εισαγόμενο προϊόν.
Οι πρόδρομοι του κινηματογράφου ήταν οι σκηνές ειδικού φωτισμού και τα παραπετάσματα με εντυπωσιακές σκιές που έστηναν πλανόδιοι σε λαϊκές αγορές της κεντρικής Ευρώπης. Το 1895 προβλήθηκε η πρώτη κινηματογραφική ταινία σε μορφή bioskop στο Βίντεργκαρτεν του Βερολίνου.
Στη Γαλλία, οι αδελφοί Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ, βασιζόμενοι στο κινητοσκόπιο των Ντίκσον και Έντισον, εφηύραν τον κινηματογράφο (cinematographe) που αποτελούσε μία φορητή κινηματογραφική μηχανή, λήψεως, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ. Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, έκαναν και την πρώτη δημόσια προβολή, στο Παρίσι. Η ημερομηνία αυτή αναφέρεται από πολλούς ως η επίσημη ημέρα που ο κινηματογράφος με τη σημερινή του γνωστή μορφή έκανε την εμφάνισή του. Εκείνη τη δημόσια προβολή παρακολούθησαν συνολικά 35 άτομα επί πληρωμή και προβλήθηκαν δέκα ταινίες συνολικής διάρκειας περίπου δεκαπέντε λεπτών. Οι πρώτες κινηματογραφικές ταινίες ήταν μικρής διάρκειας, παρουσιάζοντας συνήθως στατικά, μία σκηνή της καθημερινότητας.
Ο κινηματογράφος ως τέχνη
Ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησε τη διαθέσιμη τεχνική της εποχής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης, υπήρξε ο Ζωρζ Μελιέ, ο οποίος θεωρείται και από τους πρώτους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες. Οι ταινίες του πραγματεύονταν θέματα από το χώρο του φανταστικού, ενώ η ταινία του Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage dans la lune, 1901) υπήρξε πιθανότατα η πρώτη που προσπάθησε να περιγράψει ένα ταξίδι στο διάστημα. Επιπλέον, εισήγαγε τεχνικές οπτικών εφέ, ενώ για πρώτη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κινηματογραφική ταινία (καρρέ) με το χέρι.
Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κινηματογραφικοί χώροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή ταινιών. Εκτιμάται ότι το 1908, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρχαν περίπου 10.000 κινηματογράφοι. Οι ταινίες της εποχής είχαν διάρκεια δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά σταδιακά η διάρκειά τους αυξήθηκε. Σημαντική συμβολή σε αυτό είχε ο Αμερικανός σκηνοθέτης D. W. Griffith, στον οποίο ανήκουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά έπη του κινηματογράφου. Το 1912 (ή 1911) ο θεωρητικός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέχνη για να περιγράψει τον κινηματογράφο.
Βουβός, ομιλών και έγχρωμος κινηματογράφος
Περίπου την ίδια περίοδο με την προσαρμογή του ήχου, ξεκίνησαν συστηματικές προσπάθειες για την προσθήκη χρώματος. Έγχρωμες ταινίες είχαν ήδη εμφανιστεί από τις αρχές του 20ού αιώνα, μέσω του χρωματισμού των κινηματογραφικών καρρέ με το χέρι, μέθοδος που εγκαταλείφθηκε σταδιακά, σε συνδυασμό και με την αύξηση της διάρκειας των ταινιών. Ανάμεσα στις πρώτες συνθετικές μεθόδους προσθήκης χρώματος, υπήρξε η Technicolor, η οποία τελειοποιήθηκε το 1941 (Monopack Technicolor), αν και παρέμενε ακριβή λόγω των περίπλοκων σταδίων διαχωρισμού και εμφάνισης των χρωμάτων. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε επιπλέον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ της εταιρίας Eastman Kodak, το οποίο δεν απαιτούσε διαδικασία διαχωρισμού των χρωμάτων.
Δεκαετία 1950: αυξανόμενη επιρροή της τηλεόρασης
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο πολλαπλασιασμός των ασπρόμαυρων τηλεοπτικών εκπομπών άρχισε να καταστέλλει σοβαρά τη συμμετοχή της Βόρειας Αμερικής στις κινηματογραφικές αίθουσες. Σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν το κοινό πίσω στις αίθουσες, εγκαταστάθηκαν μεγαλύτερες οθόνες, έγιναν διεργασίες, τοποθετήθηκαν νέα μηχανήματα προβολής και εισηχθεί και ο στερεοφωνικός ήχος. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ολοένα και περισσότερες ταινίες να είναι έγχρωμες, οι οποίες σύντομα έγιναν ο κανόνας παρά η εξαίρεση. Ορισμένες σημαντικές ταινίες του Χόλυγουντ εξακολουθούσαν να γίνονται σε ασπρόμαυρο φιλμ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, αλλά σηματοδότησαν το τέλος μιας εποχής. Οι έγχρωμοι τηλεοπτικοί δέκτες ήταν διαθέσιμοι στις ΗΠΑ από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, αλλά στην αρχή, ήταν πολύ ακριβοί και υπήρχαν λίγα τηλεοπτικά προγράμματα που ήταν έγχρωμα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι τιμές μειώθηκαν σταδιακά, τα έγχρωμα προγράμματα έγιναν κοινά και οι πωλήσεις αυξήθηκαν. Η συντριπτική δημόσια αποδοχή υπέρ του χρώματος ήταν σαφής. Αφού κυκλοφόρησε η τελική παραγωγή ασπρόμαυρων ταινιών στα μέσα της δεκαετίας, όλες οι παραγωγές των στούντιο του Χόλιγουντ γυρίστηκαν με έγχρωμο χρώμα, με τις συνήθεις εξαιρέσεις να γίνονται μόνο με την επιμονή σημαντικών σκηνοθετών όπως ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς και ο Μάρτιν Σκορσέζε.
Δεκαετία 1960 και μετά
Οι δεκαετίες μετά την παρακμή του συστήματος των στούντιο στη δεκαετία του 1960 υπήρξαν αλλαγές στην παραγωγή και το στυλ του κινηματογράφου. Διάφορες κινήσεις Νέων κυμάτων (όπως το Νέο Χόλιγουντ, το Γαλλικό νέο κύμα, το Ιαπωνικό Νέο Κύμα και το Ινδικό νέο κύμα) και η άνοδος στον κινηματογράφο μορφωμένων ανεξάρτητων σκηνοθετών συνέβαλαν στις αλλαγές του μέσου που βίωσε το τελευταίο μισό του 20ού αιώνα. Η ψηφιακή τεχνολογία υπήρξε η κινητήρια δύναμη για αλλαγή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και στη δεκαετία του 2000. Η ψηφιακή προβολή 3D αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό παλαιότερα συστήματα τρισδιάστατων ταινιών που ήταν επιρρεπή σε προβλήματα και έγινε δημοφιλής στις αρχές της δεκαετίας του 2010.
Θεωρία κινηματογράφου
Η «θεωρία του κινηματογράφου» επιδιώκει να αναπτύξει συνοπτικές και συστηματικές έννοιες που ισχύουν για τη μελέτη του κινηματογράφου ως τέχνη. Η ιδέα του κινηματογράφου ως μορφή τέχνης ξεκίνησε το 1911 με τη Γέννηση της Έκτης Τέχνης του Ριτσιότο Κανούντο. Η Φορμαλιστική θεωρία, με επικεφαλής τους Ρούντολφ Άρνχαιμ, Μπέλα Μπαλάζ, και Σίγκφριντ Κρασάουερ, τόνισαν πώς ο κινηματογράφος διέφερε από την πραγματικότητα και ως εκ τούτου θα μπορούσε να θεωρηθεί έγκυρη καλή τέχνη. Ο Γάλλος κριτικός Αντρέ Μπαζέν αντέδρασε ενάντια σε αυτήν τη θεωρία υποστηρίζοντας ότι η καλλιτεχνική ουσία μιας ταινίας έγκειται στην ικανότητά της να αναπαράγει μηχανικά την πραγματικότητα, όχι στις διαφορές της από την πραγματικότητα, και αυτό οδήγησε στη ρεαλιστική θεωρία. Ο Μπαζέν διατύπωσε τη θεωρία της οργανικής φόρμας, της πίστης ότι η φόρμα και το περιεχόμενο είναι αμοιβαία εξαρτώμενα το ένα από το άλλο στην ταινία όπως σε οποιοδήποτε άλλο είδος τέχνης.
Γλώσσα
Ο κινηματογράφος θεωρείται ότι έχει τη δική του γλώσσα. Ο Τζέιμς Μόνακο έγραψε ένα κλασικό κείμενο σχετικά με τη θεωρία του κινηματογράφου, με τίτλο "Πώς να διαβάσετε μια ταινία", που ασχολείται με αυτό. Ο σκηνοθέτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είπε: «Ο Αντρέι Ταρκόφσκι για μένα είναι ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης, αυτός που εφεύρεσε μια «νέα γλώσσα», αληθινή στη φύση του κινηματογράφου, καθώς συλλαμβάνει τη ζωή ως αντανάκλαση, τη ζωή ως όνειρο». Ένα παράδειγμα της γλώσσας είναι μια ακολουθία εμπρός και πίσω εικόνων του αριστερού προφίλ ενός ηθοποιού, ακολουθούμενο από το δεξί προφίλ ενός άλλου ομιλητή ηθοποιού και στη συνέχεια μια επανάληψη αυτής, που είναι μια γλώσσα που κατανοείται από το κοινό για να υποδείξει μια συνομιλία. Αυτό περιγράφει μια άλλη θεωρία του κινηματογράφου, τον κανόνα 180 μοιρών, ως μια οπτική συσκευή αφήγησης ιστοριών με δυνατότητα τοποθέτησης ενός θεατή σε ένα πλαίσιο παρουσίας ψυχολογικά μέσω της χρήσης οπτικής σύνθεσης και επεξεργασίας. Το "Χολιγουντιανό στυλ" περιλαμβάνει αυτήν την αφηγηματική θεωρία, λόγω της συντριπτικής πρακτικής του κανόνα από τα κινηματογραφικά στούντιο που είχαν έδρα στο Χόλυγουντ της Καλιφόρνιας, κατά την κλασική εποχή του κινηματογράφου.
Μοντάζ
Το Μοντάζ είναι η τεχνική με την οποία επιλέγονται και επεξεργάζονται ξεχωριστές σκηνές μιας ταινίας για να δημιουργήσουν τελικά το σύνολο της ταινίας. Μια σκηνή θα μπορούσε να δείξει έναν άντρα να πηγαίνει στη μάχη, με αναδρομές στα νεανικά του χρόνια και στην καθημερινή του ζωή και με πρόσθετα ειδικά εφέ, που τοποθετούνται στην ταινία μετά την ολοκλήρωση της κινηματογράφησης. Καθώς όλα αυτά γυρίστηκαν ξεχωριστά, και ίσως με διαφορετικούς ηθοποιούς, η τελική έκδοση ονομάζεται μοντάζ. Οι σκηνοθέτες ανέπτυξαν μια θεωρία μοντάζ, ξεκινώντας από τον Σεργκέι Αϊζενστάιν και τη σύνθετη αντιπαράθεση εικόνων στην ταινία του "Θωρηκτό Ποτέμκιν". Η ενσωμάτωση μουσικής και οπτικών αντίθετων σημείων και ανάπτυξης των σκηνών και των εφέ οδήγησαν σε πιο πολύπλοκες τεχνικές συγκρίσιμες με αυτές που χρησιμοποιούνται στις όπερες και στα μπαλέτα.
Κριτική ταινιών
Η κριτική ταινιών αναφέρεται στην ανάλυση και αξιολόγηση των κινηματογραφικών κυρίως ταινιών. Γενικά, αυτές μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: στην ακαδημαϊκή κριτική από μελετητές ταινιών και στη δημοσιογραφική κριτική που εμφανίζεται τακτικά σε εφημερίδες και σε άλλα μέσα. Οι κριτικοί κινηματογράφου που εργάζονται για εφημερίδες, περιοδικά και μέσα ενημέρωσης εξετάζουν κυρίως νέες κυκλοφορίες. Κανονικά βλέπουν μόνο μια δεδομένη ταινία μία φορά και έχουν μόνο μία ή δύο ημέρες για να διατυπώσουν τις απόψεις τους. Παρ 'όλα αυτά, οι κριτικοί έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην ανταπόκριση του κοινού και την παρακολούθηση σε ταινίες, ειδικά σε συγκεκριμένα είδη. Η μαζική προβολή ταινιών όπως ταινίες δράσης, τρόμου και κωμωδίας τείνουν να μην επηρεάζονται σημαντικά από τη συνολική κρίση μιας κριτικής μιας ταινίας. Η περίληψη της πλοκής και η περιγραφή μιας ταινίας και η αξιολόγηση της δουλειάς του σκηνοθέτη και των σεναριογράφων που αποτελούν την πλειοψηφία των περισσότερων κριτικών ταινιών μπορούν ακόμη να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στο εάν οι άνθρωποι αποφασίζουν να δουν μια ταινία. Για ταινίες κύρους, όπως είναι οι περισσότερες δραματικές και καλλιτεχνικές, η επίδραση των κριτικών είναι σημαντική. Οι κακές κριτικές από κορυφαίους κριτικούς σε μεγάλα άρθρα και περιοδικά συχνά μειώνουν το ενδιαφέρον και την παρουσία του κοινού.
Ο αντίκτυπος ενός κριτικού στην προβολή και στο box office μιας συγκεκριμένης ταινίας είναι θέμα συζήτησης. Ορισμένοι παρατηρητές ισχυρίζονται ότι το μάρκετινγκ ταινιών στη δεκαετία του 2000 είναι τόσο έντονο, καλά συντονισμένο και καλά χρηματοδοτημένο που οι κριτικοί δεν μπορούν να αποτρέψουν ένα κακό σενάριο ή μια σκηνοθεσία από την επιτυχία της αγοράς. Ωστόσο, η κατακλυσμική αποτυχία ορισμένων ταινιών που προωθήθηκαν σε μεγάλο βαθμό και επανεξετάστηκαν αυστηρά, καθώς και η απροσδόκητη επιτυχία ανεξάρτητων ταινιών που έχουν κριθεί επακριβώς δείχνουν ότι οι ακραίες κριτικές αντιδράσεις μπορούν να έχουν σημαντική επιρροή. Άλλοι παρατηρητές σημειώνουν ότι οι θετικές κριτικές ταινιών έχουν αποδειχθεί ότι προκαλούν το ενδιαφέρον για τις λιγότερο γνωστές ταινίες. Αντίθετα, υπήρξαν αρκετές ταινίες στις οποίες οι κινηματογραφικές εταιρείες έχουν τόσο λίγη εμπιστοσύνη που αρνούνται να δώσουν στους αναθεωρητές κριτικών μια προχωρημένη προβολή για να αποφύγουν την ευρεία μετακίνηση της ταινίας. Ωστόσο, αυτό συνήθως αποτυγχάνει, καθώς οι αναθεωρητές είναι συνετοί στην τακτική και προειδοποιούν το κοινό ότι η ταινία μπορεί να μην αξίζει να τη δουν και οι ταινίες συχνά έχουν άσχημα αποτελέσματα. Οι δημοσιογραφικοί κριτικοί ονομάζονται μερικές φορές κριτικοί ταινιών. Κριτικοί που υιοθετούν μια πιο ακαδημαϊκή προσέγγιση στις ταινίες, μέσω της δημοσίευσης σε περιοδικά κινηματογράφου και της συγγραφής βιβλίων σχετικά με ταινίες που χρησιμοποιούν θεωριτικές προσεγγίσεις ή κινηματογραφικές μελέτες, μελετούν πώς λειτουργούν οι κινηματογραφικές τεχνικές και τι επίδραση έχουν στους ανθρώπους. Αντί να δημοσιεύουν τα σχόλιά τους σε εφημερίδες ή να εμφανίζονται στην τηλεόραση, τα άρθρα τους δημοσιεύονται σε επιστημονικά περιοδικά ή άλλα έντυπα. Τείνουν επίσης να συνδέονται με κολέγια ή πανεπιστήμια ως καθηγητές ή εκπαιδευτικοί.
Βιομηχανία
thumb|alt= Το στούντιο Μπάμπελσμπεργκ κοντά στην πύλη του Βερολίνου|Ιδρύθηκε το 1912, το [[στούντιο Μπάμπελσμπεργκ κοντά στο Βερολίνο ήταν το πρώτο μεγάλης κλίμακας κινηματογραφικό στούντιο στο κόσμο, και ο πρόδρομος του Χόλυγουντ. Εξακολουθεί να παράγει παγκόσμια blockbusters κάθε χρόνο.]]
Η δημιουργία και η προβολή κινηματογραφικών ταινιών έγινε πηγή κέρδους σχεδόν μόλις εφευρέθηκε η διαδικασία. Αφού είδαν πόσο επιτυχημένη ήταν η νέα τους εφεύρεση και το προϊόν της, στη χώρα τους τη Γαλλία, οι αδερφοί Λιμιέρ ξεκίνησαν γρήγορα μια περιοδεία στην Ευρώπη για να εκθέσουν τις πρώτες ταινίες τους ιδιωτικά και αργότερα δημόσια στις μάζες. Σε κάθε χώρα, συνήθως πρόσθεταν νέες, τοπικές σκηνές στον κατάλογό τους και, αρκετά γρήγορα, βρήκαν τοπικούς επιχειρηματίες στις διάφορες χώρες της Ευρώπης για να πουλήσουν τον εξοπλισμό τους και να φωτογραφήσουν, να εξαγάγουν, να εισαγάγουν και να προβάλουν πρόσθετα προϊόντα στο εμπόριο. Η Oberammergau Passion Play του 1898 ήταν η πρώτη εμπορική κινηματογραφική επιχείρηση που δημιουργήθηκε ποτέ. Αργότερα ακολούθησαν άλλες εταιρείες, και οι κινηματογραφικές ταινίες έγιναν μια ξεχωριστή βιομηχανία που επισκίασε τον κόσμο του βόντβιλ. Κινηματογραφικές αίθουσες και εταιρείες δημιουργήθηκαν ειδικά για την παραγωγή και διανομή ταινιών, ενώ οι ηθοποιοί του κινηματογράφου έγιναν σημαντικές διασημότητες και εισέπραταν τεράστιες αμοιβές για τις παραστάσεις τους. Μέχρι το 1917 ο Τσάρλι Τσάπλιν είχε μια σύμβαση που απαιτούσε ετήσιο μισθό ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Από το 1931 έως το 1956, το φιλμ ήταν επίσης το μόνο σύστημα αποθήκευσης εικόνων και αναπαραγωγής για τηλεοπτικά προγράμματα μέχρι την εισαγωγή της βιντεοκασέτας.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεγάλο μέρος της κινηματογραφικής βιομηχανίας επικεντρώνεται στο Χόλυγουντ. Άλλα περιφερειακά κέντρα υπάρχουν σε πολλά μέρη του κόσμου, όπως στη Βομβάη που είναι η έδρα του Μπόλυγουντ και της Ινδικής κινηματογραφικής βιομηχανίας Χίντι που παράγει τον μεγαλύτερο αριθμό ταινιών στον κόσμο. Παρόλο που το κόστος παραγωγής ταινιών οδήγησε την κινηματογραφική παραγωγή να επικεντρωθεί υπό την αιγίδα του κινηματογραφικού στούντιο, οι πρόσφατες εξελίξεις στον προσιτό εξοπλισμό παραγωγής ταινιών επέτρεψαν την ανάπτυξη ανεξάρτητων κινηματογραφικών παραγωγών.
Το κέρδος είναι μια βασική δύναμη στη βιομηχανία, λόγω της δαπανηρής και επικίνδυνης φύσης της δημιουργίας ταινιών καθώς πολλές ταινίες έχουν μεγάλες υπέρβαση κόστους, όπως για παράδειγμα είναι η ταινία Waterworld με πρωταγωνιστή τον Κέβιν Κόστνερ. Ωστόσο, πολλοί δημιουργοί προσπαθούν να δημιουργήσουν έργα διαρκούς κοινωνικής σημασίας. Τα βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας γνωστά ως "Όσκαρ" είναι τα πιο εξέχοντα βραβεία ταινιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρέχοντας αναγνώριση κάθε χρόνο σε ταινίες, με βάση την καλλιτεχνική τους αξία. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη βιομηχανία για εκπαιδευτικές ταινίες αντί για διαλέξεις ή κείμενα. Τα έσοδα στη βιομηχανία είναι μερικές φορές ασταθή λόγω της εξάρτησης από τα blockbuster που κυκλοφόρουν σε κινηματογράφους. Η άνοδος της εναλλακτικής οικιακής ψυχαγωγίας έχει δημιουργήσει ερωτήματα σχετικά με το μέλλον της κινηματογραφικής βιομηχανίας και η απασχόληση στο Χόλυγουντ έχει γίνει λιγότερο αξιόπιστη, ιδίως για ταινίες μεσαίου και χαμηλού προϋπολογισμού.
Εκπαίδευση και προπαγάνδα
Ο κινηματογράφος χρησιμοποιείται και για μια σειρά στόχων, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης και της προπαγάνδας. Όταν ο σκοπός είναι κυρίως εκπαιδευτικός, μια ταινία ονομάζεται "εκπαιδευτική ταινία". Παραδείγματα είναι η μαγνητοσκόπηση ακαδημαϊκών διαλέξεων και πειραμάτων ή μια ταινία βασισμένη σε ένα κλασικό μυθιστόρημα. Μια κινηματογραφική ταινία μπορεί να είναι προπαγανδιστική, εν όλω ή εν μέρει, όπως οι ταινίες που έκανε η Λένι Ρίφενσταλ στη ναζιστική Γερμανία, μεταφερόμενες πολεμικές ταινίες των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ή καλλιτεχνικές ταινίες του Σεργκέι Αϊζενστάιν που έγιναν υπό τον Στάλιν. Μπορεί επίσης να είναι έργα πολιτικής διαμαρτυρίας, όπως στις ταινίες του Andrzej Wajda, ή πιο διακριτικές, όπως οι ταινιές του Αντρέι Ταρκόφσκι. Η ίδια ταινία μπορεί να θεωρηθεί εκπαιδευτική από κάποιους και προπαγάνδα από άλλους καθώς η κατηγοριοποίηση μιας ταινίας μπορεί να είναι υποκειμενική.
Παραγωγή
Στον πυρήνα του, τα μέσα για την παραγωγή μιας ταινίας εξαρτώνται από το περιεχόμενο που ο σκηνοθέτης επιθυμεί να δείξει και τη μηχανή προβολής για την εμφάνισή της: το Ζοετρόπ απαιτεί απλώς μια σειρά εικόνων σε μια λωρίδα χαρτιού. Η παραγωγή ταινιών μπορεί, συνεπώς, να πάρει από ένα άτομο με μια κάμερα (ή ακόμα και χωρίς κάμερα, όπως στην ταινία του Stan Brakhage του 1963 "Mothlight") ή χιλιάδες ηθοποιούς, συμπληρωματικούς και μέλη του συνεργείου για μία επική ζωντανή σκηνή δράσης, μεγάλου μήκους.
Αυτός ο κύκλος παραγωγής διαρκεί συνήθως τρία χρόνια. Το πρώτο έτος συνοδεύεται από «ανάπτυξη». Το δεύτερο έτος περιλαμβάνει «προπαραγωγή» και «παραγωγή». Το τρίτο έτος, «μετά την παραγωγή» και «διανομή». Όσο μεγαλύτερη είναι η παραγωγή, τόσο περισσότεροι πόροι χρειάζονται και τόσο πιο σημαντική χρηματοδότηση γίνεται. Οι περισσότερες ταινίες μεγάλου μήκους είναι καλλιτεχνικά έργα από την πλευρά των δημιουργών (π.χ. σκηνοθέτης ή σεναριογράφος) και κερδοσκοπικές επιχειρηματικές οντότητες για τις εταιρείες παραγωγής.
Συνεργείο
Ένα κινηματογραφικό συνεργείο είναι μια ομάδα ατόμων που προσλαμβάνονται από μια κινηματογραφική εταιρεία, που απασχολούνται κατά τη φάση της «παραγωγής» ή της «φωτογραφίας», με σκοπό την παραγωγή ταινίας. Το «συνεργείο» διακρίνεται από το «cast», που είναι οι ηθοποιοί που εμφανίζονται μπροστά από την κάμερα ή που παρέχουν φωνές για χαρακτήρες στην ταινία. Το «συνεργείο» αλληλεπιδρά, αλλά είναι επίσης ξεχωριστό από το «προσωπικό παραγωγής», που αποτελείται από τους παραγωγούς, τους διευθυντές, τους εκπροσώπους της εταιρείας, τους βοηθούς τους, και εκείνους των οποίων η πρωταρχική ευθύνη εμπίπτει σε φάσεις πριν από την παραγωγή ή μετά την παραγωγή, όπως ο σεναριογράφος και ο μοντέρ ταινιών. Η επικοινωνία μεταξύ «παραγωγής» και «συνεργείου» περνά γενικά μέσω του διευθυντή και του προσωπικού των βοηθών του. Τα μεσαία έως μεγάλα «συνεργεία» χωρίζονται γενικά σε τμήματα με καλά καθορισμένες ιεραρχίες και πρότυπα αλληλεπίδρασης και συνεργασίας μεταξύ των τμημάτων. Εκτός από τη δράση, το «συνεργείο» χειρίζεται τα πάντα στη φάση της φωτογραφίας: σκηνικά και κοστούμια, λήψη, ήχο, ηλεκτρικά (δηλαδή φωτισμό) και ειδικά εφέ παραγωγής.
Ανεξάρτητος κινηματογράφος
thumb | αριστερά | alt= Τα αδέρφια Auguste και Louis Lumière κάθονται αριστερά | Οι αδελφοί Λυμιέρ ήταν μεταξύ των πρώτων δημιουργών ταινιών
Η Ανεξάρτητη παραγωγή ταινιών πραγματοποιείται συχνά εκτός Χόλιγουντ ή άλλων μεγάλων κινηματογραφικών στούντιο του συστήματος. Μια ανεξάρτητη ταινία είναι μια ταινία που αρχικά δημιουργήθηκε χωρίς χρηματοδότηση ή διανομή από τα σημαντικό κινηματογραφικό στούντιο του Χόλυγουντ. Οι δημιουργικοί, επιχειρηματικοί και τεχνολογικοί λόγοι έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη της παραγωγής του ανεξάρτητου κινηματογράφου στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα. Από την πλευρά της επιχείρησης, το κόστος των μεγάλων προϋπολογισμών των στούντιο οδηγεί συχνά επίσης σε συντηρητικές επιλογές στο καστ και στους συντελεστές. Υπάρχει μια τάση στο Χόλυγουντ για συγχρηματοδότηση (πάνω από τα δύο τρίτα των ταινιών που κυκλοφόρησαν από την Warner Bros. το 2000 ήταν κοινοπραξίες, από 10% το 1987). Ένας καλός σκηνοθέτης σχεδόν ποτέ δεν έχει την ευκαιρία να βρει δουλειά σε μεγάλου προϋπολογισμού ταινία, εκτός εάν έχει σημαντική βιομηχανική εμπειρία στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Επίσης, τα στούντιο σπάνια παράγουν ταινίες με άγνωστους ηθοποιούς, ιδίως σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Πριν από την εμφάνιση των εναλλακτικών ψηφιακών μέσων, το κόστος του επαγγελματικού εξοπλισμού και των αποθεμάτων φιλμ ήταν επίσης εμπόδιο για την παραγωγή, την σκηνοθεσία ή τους αστέρες ηθοποιούς σε μια παραδοσιακή ταινία του στούντιο. Αλλά η έλευση των εμπορικών βιντεοκάμερων το 1985, και το πιο σημαντικό, η άφιξη του ψηφιακού βίντεο υψηλής ανάλυσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μείωσε σημαντικά το τεχνολογικό εμπόδιο στην παραγωγή ταινιών. Τόσο το κόστος της παραγωγής όσο και μετά την παραγωγή μειώθηκαν σημαντικά. Κατά τη δεκαετία του 2000, το υλικό και το λογισμικό για μετά την παραγωγή μπορούν να εγκατασταθούν σε βασικά προϊόντα όπως σε έναν προσωπικό υπολογιστή. Οι τεχνολογίες όπως συνδέσεις με DVD, ή FireWire καθώς και μεγάλη ποικιλία επαγγελματικού και καταναλωτικού λογισμικού επεξεργασίας βίντεο καθιστούν τη δημιουργία ταινιών σχετικά προσιτή.
Από την εισαγωγή της τεχνολογίας ψηφιακού βίντεο DVD, τα μέσα παραγωγής έχουν γίνει πιο εκδημοκρατισμένα. Οι κινηματογραφιστές μπορούν να γυρίσουν μια ταινία με ψηφιακή βιντεοκάμερα και να επεξεργαστούν την ταινία, να δημιουργήσουν και να επεξεργαστούν τον ήχο και τη μουσική, και να συνδυάσουν το τελικό προϊον σε έναν οικιακό υπολογιστή υψηλής τεχνολογίας. Ωστόσο, ενώ τα μέσα παραγωγής μπορεί να εκδημοκρατιστούν, η χρηματοδότηση, η διανομή και το μάρκετινγκ παραμένουν δύσκολο να επιτευχθούν εκτός των παραδοσιακών συστημάτων. Οι περισσότεροι ανεξάρτητοι δημιουργοί βασίζονται στα κινηματογραφικά φεστιβάλ για να κάνουν τις ταινίες τους να προβληθούν και να πουληθούν για διανομή. Η άφιξη των διαδικτυακών ιστότοπων βίντεο όπως το YouTube άλλαξε περαιτέρω το σκηνικό της κινηματογραφικής ταινίας, επιτρέποντας στους ανεξάρτητους κινηματογραφιστές να κάνουν τις ταινίες τους διαθέσιμες στο κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
*
Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς
Οι Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς (αγγλικά: Portland Trail Blazers), γνωστοί και ως Blazers, είναι αμερικανική επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα το Πόρτλαντ του Όρεγκον. Παίζουν στη Βορειοδυτική κατηγορία της Δυτικής Περιφέρειας του NBA. Οι Μπλέιζερς έπαιζαν αρχικά τους εντός έδρας αγώνες τους στο Memorial Coliseum, πριν από τη μετάβαση στο χωρητικότητας 19.980 θεατών, Rose Garden το 1995. Συμμετέχουν στο πρωτάθλημα από το 1970, και το Πόρτλαντ είναι η μοναδική έδρα τους. Από το 1977 μέχρι το 1995, η ομάδα έκανε σολντ-άουτ εισιτηρίων σε 814 συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια, το μεγαλύτερο ρεκόρ σε αμερικανικό επαγγελματικό άθλημα. Οι Μπλέιζερς είναι επίσης η μόνη ομάδα του ΝΒΑ που εδρεύει στη περιοχή βορειοδυτικά του Ειρηνικού.