cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
157 Δηιάνειρα
Η Δηιάνειρα (Dejanira) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,60. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της τελευταίας συζύγου του Ηρακλή στην ελληνική μυθολογία. Με τη σειρά του, ο αστεροειδής αυτός έδωσε το όνομά του στην «Ομάδα της Δηιανείρας», μία ομάδα αστεροειδών.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Δηιανείρας εκτιμάται σε 19,1 χλμ. Ο φασματικός τύπος της Δηιάνειρας είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Δηιάνειρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 49 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηιανειρα
Οίκος των Καπετιδών
Ο Οίκος των Καπετιδών (γαλλικά: Maison des Capétiens) είναι εκείνος από τον οποίο προήλθαν οι βασιλείς της Γαλλίας κατά το διάστημα 987-1328. Είναι ο τρίτος οίκος που βασίλευσε, μετά τους Μεροβίγγιους και τους Καρολίδες. Γενάρχης του Οίκου είναι ο Ούγος Καπέτος.
Την εποχή εκείνη η κτήση (ο τίτλος) αποτελούσε και το "επίθετο". Επειδή όμως η κτήση δινόταν κληρονομικά στον πρώτο γιο, μόνο αυτός είχε τον τίτλο και τον θυρεό. Οι άλλοι γιοί έπαιρναν μερικές φορές μία περιοχή για εισόδημα (appanage) ή νυμφευόταν μία που ήταν η μόνη κληρονόμος της κτήσης του πατέρα της. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα κάθε γιος να είχε άλλο τίτλο (επίθετο) και θυρεό. Έτσι την περίοδο αυτή Καπετίδες ονομαζόταν μόνο οι απευθείας άρενες απόγονοι, δηλ. από την ανάρρηση του Ούγου Καπέτου το 987 ως που απεβίωσε ο Κάρολος Δ' το 1328. Τους διαδέχθηκε ο πλάγιος κλάδος των Βαλουά και όταν εξέλιπε και αυτός, ο άλλος κλάδος των Βουρβόνων (πάντοτε εξ αρρενογονίας). Οι νεότεροι ιστορικοί όμως ονομάζουν Καπέτους όλους τους κλάδους, αφού πρόκειται για την ίδια οικογένεια, δηλαδή οι άλλοι κλάδοι αναφέρονται ακριβέστερα ως Καπετίδες-Βαλουά, Καπετίδες-Βουρβόνοι, κά.
Ιστορία των Καπετιδών
Οι πρόγονοι των Καπετιδών είναι οι Ροβερτίδες και παρόλο που έχουν ιδιαίτερο όνομα, ουσιαστικά ανήκουν στον ίδιο Οίκο. Όταν το 987 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Ε' των Καρολιδών, ο Ούγος Καπέτος από την Ιλ-ντε-Φρανς εκλέχθηκε βασιλιάς. Αργότερα έκανε συμβασιλιά τον γιο του Ροβέρτο Β', εξασφαλίζοντας έτσι τη διαδοχή κληρονομικά στον οίκο του και αυτό έκανε κάθε μονάρχης μετά από αυτόν. Στη φεουδαρχική κοινωνία ο βασιλιάς δεν είχε πολύ εξουσία: οι πρώτοι Καπετίδες ήλεγχαν την Ιλε-ντε-Φρανς και μια περιοχή γύρω από αυτή μόνο. Η υπόλοιπη χώρα ανήκε στους δούκες της Νορμανδίας, Ακουιτανίας, Βουργουνδίας και στους κόμητες του Μπλουά, κά. Οι Καπετίδες όμως στάθηκαν τυχεροί, διότι όποτε βασιλιάς γινόταν ένας ανήλικος γιος, η Εκκλησία τον υποστήριζε ως την ενηλικίωσή του.
Ο Λουδοβίκος Ζ' ενεπλάκη στις Σταυροφορίες και πάντρεψε την κόρη του Αγνή με τον Αλέξιο Α' Κομνηνό, γιο του Μανουήλ Α' αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το 1137 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Ι' δούκας της Ακουιτανίας, αφού είχε ζητήσει από τον Λουδοβίκο Ζ' να μεριμνήσει για έναν καλό γάμο για την κόρη του Ελεονώρα. Ο Λουδοβίκος Ζ' άδραξε την ευκαιρία παντρεύοντας τη νέα δούκισσα της Ακουιτανίας με τον γιο του Λουδοβίκο Ζ', που έγινε έτσι κύριος του δουκάτου. Όταν το ζεύγος διχονόησε και χώρισαν και η Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας, που έγινε ο νέος κύριος του δουκάτου, φάνηκε ότι το δουκάτο θα χανόταν από τον βασιλιά της Γαλλίας. Πάντως ο εγγονός του Λουδοβίκος Η' κατέκτησε το Πουατιέ και περιοχές του Λαγκεντόκ, κατά την εκστρατεία κατά των Αλβιγηνών με την υποστήριξη του πάπα.
Ο γιος του άγιος Λουδοβίκος Θ' δαπάνησε πολλά χρήματα σε Σταυροφορίες εις μάτην όμως. Ήταν δίκαιος, αυστηρός, γενναίος και αγαπούσε τη Γαλλία. Έδωσε την κομητεία του Ανζού ως εισόδημα στον νεότερο αδελφό του Κάρολος, που θα γίνει βασιλιάς της Νάπολης, όπως και οι απόγονοί του. Ένας κλάδος του θα βασιλεύσει και στην Ουγγαρία. Γνώρισαν τραγωδίες και καταστροφές, αλλά ο κλάδος από τον 2ο γιο τού Λουδοβίκου Θ', τον Ροβέρτο, θα έχει καλύτερη μοίρα: αυτός νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη κυρία του Μπουρμπόν και οι απόγονοί του Βουρβόνοι, αφού αποκτήσουν και το στέμμα της Ναβάρρας, θα βασιλεύσουν στη Γαλλία.
Ο 1ος γιος του Φίλιππος Γ' με έναν δυναστικό γάμο θα διεκδικήσει το στέμμα της Αραγωνίας, ατελέσφορα όμως. Αυτός και ο γιος του διοικούσαν με συμβούλους και η Γαλλία έγινε η εξέχουσα δύναμη της Ευρώπης. Ο βασιλιάς, τον δεύτερο γιο του Κάρολο, τον έκανε κόμη του Βαλουά, και είναι ο γενάρχης του κλάδου των Καπετιδών-Βαλουά. Ο διάδοχός του Φίλιππος Δ' νυμφεύτηκε την Ιωάννα Α' βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισα της Καμπανίας, αποκτώντας έτσι τις περιοχές αυτές. Απήγαγε τον πάπα Βονιφάτιο Η' και εξασφάλισε τον διορισμό του -συμπαθούς σε αυτόν- Κλήμη Ε'. Συγκάλεσε για πρώτη φορά τη Συνέλευση των Τάξεων και συμμάχησε με τη Σκωτία ως αντιστάθμισμα για την απειλή της Αγγλίας. Έκαψε στην πυρά ως αιρετικό τον Ζακ ντε Μολέ, μέγα Μάγιστρο των Ναϊτών και κατάσχεσε την τεράστια περιουσία του Τάγματος, κομίζοντας έτσι πελώριο πλούτο στο στέμμα. Απεβίωσε λίγους μήνες αργότερα και ακολούθησαν ατυχίες, που φάνηκαν ως τιμωρία για τον θάνατο του Μαγίστρου.
Υπήρχαν φήμες ότι οι τρεις νύφες του έχουν αθέμιτες σχέσεις με ιππότες και πράγματι ο Φίλιππος Δ΄ τις έπιασε επ' αυτοφόρω και τις φυλάκισε. Έτσι όταν γεννήθηκε η κόρη του 1ου γιου του Λουδοβίκου η πατρότητά της ήταν αμφίβολη. Ο Λουδοβίκος Ι' έπρεπε να αποφυλακίσει τη σύζυγό του και να την ξανανυμφευτεί, αλλά ήταν απρόθυμος. Ήθελε να νυμφευτεί την Κλημεντία. Όταν η πρώτη του σύζυγος βρέθηκε στραγγαλισμένη, μπόρεσε και έκανε τον νέο του γάμο. Η Κλημεντία ήταν ακόμη έγκυος όταν ο Λουδοβίκος Ι΄, έπειτα από βασιλεία δύο μόλις ετών, απεβίωσε. Ο γιος που γεννήθηκε, ο Ιωάννης Β', έζησε 5 ημέρες. Τον διαδέχθηκε ο 2ος γιος του Φιλίππου Δ΄, ο Φίλππος Ε΄ που είχε μόνο κόρες και αυτές από τη γυναίκα του, που είχε κατηγορηθεί για απιστία. Αφού βασίλευσε έξι έτη απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο 3ος γιος του Φιλίππου Δ΄, ο Κάρολος Δ΄. Αυτός αφού κρατούσε κλειδωμένη την ύποπτη για απιστία σύζυγό του, τη χώρισε. Νυμφεύτηκε 2η και 3η φορά, όμως τα παιδιά δεν ζούσαν. Ενώ η τρίτη σύζυγός του ήταν έγκυος, απεβίωσε μετά από βασιλεία έξι ετών το 1328, ο τελευταίος άρρην των απευθείας Καπετιδών. Όταν γεννήθηκε κόρη, έγινε βασιλιάς ο εξάδελφος των τριών αδελφών βασιλέων, αντιβασιλιάς ως τώρα Φίλιππος ΣΤ΄ των Βαλουά με τη σύμφωνη γνώμη των μεγιστάνων. Η αδελφή τους Ισαβέλλα και οι πέντε κόρες των τριών βασιλέων παρακάμφθηκαν από τη σειρά διαδοχής, με την επίκληση ενός αρχαίου νόμου των Σαλίων Φράγκων, που απέκλειε τις γυναίκες από τη διαδοχή.
Η Ισαβέλλα ανέτρεψε τον σύζυγό της Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας για χάρη του γιου της Εδουάρδου Γ' και του εραστή της. Όμως αυτός εκτέλεσε τον εραστή της μητέρας του και απομάκρυνε την ίδια από την εξουσία. Ο Ερρίκος Γ΄ διεκδίκησε το στέμμα της Γαλλίας στο όνομα της μητέρας του και αυτή θα είναι η αφορμή του Εκατονταετούς πολέμου μεταξύ των δύο χωρών.
Οι πλάγιοι κλάδοι
(όλοι εξ αρρενογονίας)
Πηγές
Καπετιδες Καπετιδες Καπετιδες
Νίκος Σταυρίδης
Ο Νίκος Σταυρίδης (Βαθύ Σάμου 1910 - Σάμος 12 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Βιογραφία
Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.
Απεβίωσε στη Σάμο στις 12 Δεκεμβρίου του 1987 επισκεπτόμενος την αδερφή του. Κηδεύτηκε δύο μέρες αργότερα στην Κηφισιά.
Θίασοι
Τη δεκαετία του 1940 άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους και να συνεργάζεται με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου, τις αδελφές Καλουτά, την Καίτη Ντιριντάουα, τη Μαρίκα Νέζερ και την Καίτη Μπελίντα (1958: Τεντυμπόυς των Γιαλαμά-Θίσβιου-Πρετεντέρη), τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τη Σοφία Βέμπο (1959), τον Κώστα Χατζηχρήστο (1963) κ.ά.. Μεσολάβησε ένα διάστημα (1954-55) κατά το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Μηλιάδη και τη Νανά Σκιαδά το θίασο «Ελληνική Μουσική Κωμωδία», στον οποίο ανέβασε επιθεωρήσεις αλλά και έργα πρόζας, όπως η κωμωδία "Δέκα μέρες στο Παρίσι" (με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο το 1960).
Κινηματογράφος
Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Έπαιξε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1950 στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου Έλα στο θείο και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες του ίδιου (Η ωραία των Αθηνών, 1954), του Ορέστη Λάσκου (Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, 1957, Φτωχαδάκια και λεφτάδες, 1960, Τρίτη και 13, 1963, Ο χαζομπαμπάς, 1967), του Πάνου Γλυκοφρύδη (Δουλειές με φούντες, 1958), του Αλέκου Σακελλάριου (Τα κίτρινα γάντια, 1960), του Γρηγόρη Γρηγορίου (Διαβόλου κάλτσα, 1960), του Κώστα Ανδρίτσου (Ευτυχώς τρελάθηκα, 1961) και σε πολλές άλλες.
Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει για τη συνεργασία του με την Ελένη Προκοπίου στις ταινίες Ο Παραγυιός μου ο ραλίστας και τα ομορφόπαιδα το έτος 1971, στις οποίες ο εν λόγω μεγάλος κωμικός έπαιζε ρόλους νευρικού ηλικιωμένου, που στο τέλος μαλάκωνε υπό την "πίεση" της όμορφης ηθοποιού και χορεύτριας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μονή Αγίας Μαρίνης Μαρίτσης
Η Μονή Αγίας Μαρίνης Μαρίτσης είναι γυναικείο κοινοβιακό μοναστήρι αφιερωμένο στην Αγία Μαρίνα που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών και το οποίο εορτάζει κάθε χρόνο στις 17 Ιουλίου. Το ακριβές έτος ίδρυσης του παραμένει άγνωστο, ενώ σύμφωνα με ενδείξεις μάλλον έχει ιδρυθεί τον 17ο ή 18ο αιώνα αλλά υπάρχει και ενδεχόμενο να είναι παλαιότερα ιδρυμένο και συγκεκριμένα τον 13ο αιώνα.
Τοποθεσία
Το μοναστήρι βρίσκεται στην βόρεια Πελοπόννησο και συγκεκριμένα στην Αχαΐα, χτισμένο στην νότια πλευρά Μόβρης σε υψόμετρο 425 μέτρων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά: Πολύλοφο (Μπράτι), Αμπελάκια, Πηγάδια (Τζάιλο) και Σαντομέρι της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Επίσης απέχει οδικώς περίπου: 24 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα (ευρέως γνωστή ως Αχαγιά) και 38 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης της Πάτρας.
Ιστορία
Το 2017 καταστροφικές πυρκαγιές απείλησαν το μοναστήρι. Την πρώτη φορά στις 25 Αυγούστου 2017 όπου τελικά δεν κινδύνεψε η μονή αν και η πυρκαγιά κατευθυνόταν προς εκείνη. Τη δεύτερη φορά στις 12 Σεπτεμβρίου 2017 μια μεγάλη φωτιά περικύκλωσε τη μονή η οποία τελικά διεσώθη ως εκ θαύματος την τελευταία στιγμή.
Σύμφωνα με την παράδοση η μονή κατά το παρελθόν έχει πυρποληθεί και καταστραφεί τρεις φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ουστερέκ (περιφέρεια Παβλοντάρ)
Το Ουστερέκ (καζακικά: Үштерек) είναι χωριό στην επαρχία Ακσού, στην περιφέρεια Παβλοντάρ στο βορειοανατολικό Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το κέντρο της επαρχίας, το Ακσού, απέχει 10 χιλιόμετρα από το Ουστερέκ, και βρίσκεται επίσης δίπλα από τον ποταμό Ιρτύς, όπου υπάρχει και το κανάλι Ιρτύς-Καραγκάντα.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός, σύμφωνα με την απογραφή του 2009, είναι 1.500 κάτοικοι.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Κλίφτονβιλ ΦΚ
Η Κλίφτονβιλ ΦΚ (αγγλικά: Cliftonville FC) είναι ημι-επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από τη Βόρεια Ιρλανδία και αγωνίζεται στην ΝΙΦΛ Πρέμιερσιπ. Ιδρύθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1879 από τον Τζον ΜακΡέντι ΜακΆλερι στο προάστιο Κλίφτονβιλ στο βόρειο Μπέλφαστ. Αποτελεί τον παλαιότερο ποδοσφαιρικό σύλλογο στην Ιρλανδία και γιόρτασε την 130η επέτειό της το 2009. Από το 1890, ο σύλλογος έχει έχει ως έδρα το Στάδιο Σόλιτιουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βορείου Ιρλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1879
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 10
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-10 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Κατασκευάστηκε μαζί με το LC-9 για την πραγματοποίηση των δοκιμαστικών εκτοξεύσεων πυραύλων τύπου Navaho και ήταν σε λειτουργία για λίγα χρόνια στο τέλος της δεκαετίας του 1950. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για την εκτόξευση πυραύλων Alpha Draco και Jason πυρηνικής έρευνας της ατμόσφαιρας.
Ιστορικό
Το συγκρότημα αυτό κατασκευάστηκε το 1956 από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία για την δοκιμαστική εκτόξευση του πειραματικού πυραύλου Navaho. Το πρόγραμμα είχε ξεκινήσει το 1946 και είχε ως στόχο την εξέλιξη ενός διηπειρωτικού πυραύλου. Η χρήση του συγκροτήματος 10 ανακοινώθηκε επίσημα στις 29 Ιουνίου 1956. Η πρώτη εκτόξευση πυραύλου Navaho πραγματοποιήθηκε στις 12 Αυγούστου 1957. Ο πύραυλος εκτροχιάστηκε αμέσως μετά από την απογείωση και έπεσε στον Ατλαντικό ωκεανό. Τα επόμενα χρόνια η χρήση του συγκροτήματος περιορίστηκε σε ασκήσεις λειτουργίας του πυραύλου, ώσπου το συγκρότημα έκλεισε το 1958 λόγω αποτυχιών και αλλεπάλληλων αναβολών του όλου προγράμματος.
Μετά το τέλος του προγράμματος Navaho, το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε για εκτοξεύσεις πυραύλων τύπου Jason πυρηνικής έρευνας. Ο πύραυλος Jason είχε πέντε βαθμίδες και έφτανε μέχρι τα 800 χλμ. ύψος στα πλαίσια του ατομικού προγράμματος Operation Argus. Σκοπός του προγράμματος ήταν η έκρηξη ατομικής βόμβας σε μεγάλο ύψος στην ατμόσφαιρα και η παρατήρηση των αποτελεσμάτων της έκρηξης αυτής. Τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1958 πραγματοποιήθηκαν συνολικά έξι επιτυχείς εκτοξεύσεις πυραύλων του τύπου αυτού.
Στην συνέχεια το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση τριών πυραύλων τύπου Alpha Draco το 1959. Κατασκευαστής των πυραύλων τύπου Alpha Draco ήταν η McDonnell. Αποτελούντο από δύο βαθμίδες στερεών καυσίμων και ένα σώμα επαναφοράς στην Γη από ύψος 30 χιλιομέτρων, το οποίο ήταν ικανό χωρίς βοηθητικούς προωθητικούς πυραύλους να διανύσει 400 χιλιόμετρα από το σημείο εκτόξευσής του. Συνολικά εκτοξεύθηκαν τρεις πύραυλοι Alpha Draco από το σύμπλεγμα 10. Η τελευταία εκτόξευση έγινε στις 27 Απριλίου 1959.
Τελικά, το συγκρότημα απενεργοποιήθηκε το 1959 και οι εγκαταστάσεις αποσυναρμολογήθηκαν για να δώσουν την θέση τους στις εγκαταστάσεις εκτόξευσης διηπειρωτικών πυραύλων τύπου Minuteman.
Περιγραφή του συγκροτήματος
Το συγκρότημα LC-10 ήταν αντίγραφο του LC-9.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Κέι Άιβι
Η Κέι Έλλεν Άιβι (αγγλικά: Kay Ellen Ivey, 15 Οκτωβρίου 1944), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και πρώην εκπαιδευτικός, που υπηρετεί ως 54η Κυβερνήτης της Αλαμπάμα από το 2017. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Επίσης, υπηρέτησε ως 30η Αντικυβερνήτης της Αλαμπάμα από το 2011 έως το 2017, καθώς και ως 38η Υπουργός Οικονομικών της Αλάμπαμα από το 2003 έως 2011.
Πρώιμος βίος, εκπαίδευση και αρχική πολιτική καριέρα
Η Κέι Άιβι γεννήθηκε στο Κάμντεν της Κομητείας Ουίλκοξ της Αλαμπάμα τον Οκτώβριο του 1944. Σπούδασε παιδαγωγικά δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Όμπερν της Αλαμπάμα, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1967.
Έχει εργαστεί ως δασκάλα μέσης εκπαίδευσης, τραπεζική υπάλληλος και Βοηθός Διευθύντρια του Γραφείου Ανάπτυξης της Αλαμπάμα.
Κυβερνήτης της Αλαμπάμα
Η Άιβι ορκίστηκε Κυβερνήτης της Αλαμπάμα, έπειτα από την παραίτηση του Ρόμπερτ Μπέντλεϊ στις 10 Απριλίου 2017. Είναι η δεύτερη γυναίκα στο αξίωμα αυτό στην ιστορία της πολιτείας.
Κατάλογος δημάρχων Αιγάλεω
Ο Δήμαρχος Αιγάλεω είναι αιρετός άρχοντας του Δήμου Αιγάλεω. Ο Δήμος ιδρύθηκε μετά την απόσπαση της Κοινότητας των Νέων Κυδωνιών από το Δήμο Αθηναίων και την προσάρτησή της στην Κοινότητα Αιγάλεω. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε επίσημα σε Δήμο Αιγάλεω με το ΦΕΚ 22Α στις 29 Ιανουαρίου 1943.
Παραπομπές
Αιγαλεω
Ξανθόγεια Πέλλας
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Ξανθόγεια βρίσκονται βορειοανατολικά της λίμνης Βεγορίτιδας σε απόσταση 23 χλμ. Δ. από την Έδεσσα. Πρόκειται για οικισμό ο οποίος μετά την δεκαετία του 1950 άρχισε να εγκαταλείπεται σταδιακά από τους κατοίκους του που μετακινήθηκαν κυρίως στα γειτονικά Νέα Ξανθόγεια. Τα εναπομείναντα σπίτια του χωριού ακολουθούν την τυπική μακεδονική αρχιτεκτονική της αγροτικής υπαίθρου και χαρακτηριστικό είναι το λιθόκτιστο κωδωνοστάσιο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου (1884). Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα παραδοσιακά λιθόστρωτα, οι πέτρινες βρύσες με τρεχούμενα νερά και αρκετά σημεία που έχουν θέα προς το όρος Βόρας (Καϊμάκτσαλάν) ή την λίμνη Βεγορίτιδα. Είναι ο τόπος καταγωγής της Σλαβομακεδόνισσας αντάρτισσας της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου Ειρήνης Γκίνη (Μίρκα Γκίνοβα).
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Ροσίλοβο ή Ρουσίλοβο και έτσι αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1918 με το ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Οστρόβου (Άρνισσα). Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Ξανθόγεια. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την οικισμό Άρνισσα, τον Άγιο Δημήτριο, την Δροσιά, και τη Νέα Ξανθόγεια αποτελούν την τοπική κοινότητα Άρνισσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεγορίτιδας του Δήμου Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1 μόνο κάτοικο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Παλαιό Ψυχικό
Το Ψυχικό είναι συνοικισμός και έδρα του Δήμου Φιλοθέης - Ψυχικού στο Βόρειο Τομέα Αθηνών. Ήταν από τις πρώτες περιοχές που κατοικήθηκαν πέριξ του κέντρου της Αθήνας. Οικοδομήθηκε και εκτείνεται γύρω από και πάνω στα Τουρκοβούνια από την ανατολική μεριά και, σε συνδυασμό με τη ρυμοτομία της πρότυπης αγγλικής κηπούπολης και το υψηλό εισοδηματικό επίπεδο των κατοίκων του, κατόρθωσε να διατηρήσει το χαρακτήρα της κοινότητας μέχρι και τα πρόσφατα χρόνια. Είναι από τις περιοχές της Αθήνας με το περισσότερο πράσινο και με πολύ καλή θέα, ενώ πολλοί είναι οι δρόμοι όπου θα δει κανείς τους κατοίκους να απολαμβάνουν τον περίπατό τους ή μια βόλτα με το ποδήλατο. Ο συντελεστής δόμησης παραμένει ακόμη και σήμερα στο 0,6 με αποτέλεσμα η περιοχή να είναι αραιοκατοικημένη.
thumb|280px|right|Κατοικία επί της οδού Αλεξάνδρου Παπαναστασίου 52, Ψυχικό Εκτός του χαρακτήρα κηπούπολης, το Ψυχικό αποτελεί μια από τις ακριβότερες περιοχές της χώρας (στατιστικά ο ακριβότερος δήμος από το 1970) λόγω των υψηλής αρχιτεκτονικής αισθητικής και πολυτέλειας κτιρίων του, πολλά από τα οποία είναι μοναδικά σε πανελλήνιο επίπεδο δείγματα ρυθμών της αστικής αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα και παράλληλα λόγω της ελάχιστης απόστασης από το κέντρο της Αθήνας συγκριτικά με άλλες κηπουπόλεις όπως π.χ. η Κηφισιά, οι Θρακομακεδόνες, ο Διόνυσος και η Εκάλη. Στο Δήμο Ψυχικού εδρεύουν πολυάριθμες Πρεσβείες και προξενεία, καθώς και ιδιωτικά σχολεία όπως το Κολλέγιο Αθηνών, το Αρσάκειο και τη Σχολή Μωραΐτη.
Ονομασία
Το τοπωνύμιο έχει την προέλευσή του από ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του επιθέτου ψυχικός, ψυχικό. Δηλώνει αυτόν που δίνεται για την ψυχή ενός πεθαμένου. Το συγκεκριμένο τοπωνύμιο δόθηκε διότι στην περιοχή αυτή άνοιξε κάποιο πηγάδι ένας ιδιοκτήτης κτήματος, προς χάρη των διερχομένων, με σκοπό τη σωτηρία της ψυχής του. Η παράδοση αποδίδει τη δημιουργία αυτού του φρεατίου στην Αγία Φιλοθέη της οποίας κτήματα βρίσκονταν στην περιοχή εκείνη. Η ίδια παράδοση εντοπίζει το «ψυχικό» της Αγίας Φιλοθέης έξω από τη βόρεια μάντρα του Γηροκομείου, δεξιά του δρόμου όπως κατεβαίνουν τα αυτοκίνητα για να βρεθούν στη διασταύρωση Κηφισίας-Κατεχάκη, όπου έχει ανεγερθεί μικρό προσκυνητάρι.
Χωροταξία
Η κοινότητα Ψυχικού είναι χτισμένη στα ανατολικά των Τουρκοβουνίων και συνορεύει με τον Δήμο Αθηναίων, αποτελώντας έτσι τη μετάβαση από το Κέντρο της Αθήνας στα Βόρεια Προάστια. Γειτνιάζει με τις συνοικίες της Αθήνας Νέα Φιλοθέη και Γηροκομείο στα νότια, με το Γαλάτσι στα δυτικά (από το οποίο χωρίζεται από τα Τουρκοβούνια), με τη Φιλοθέη στα βόρεια και με το Χαλάνδρι (Αγία Βαρβάρα), Νέο Ψυχικό και Ελληνορώσων στα ανατολικά. Οριοθετείται από την οδό Μουσών στα νότια (στο ύψος της Λ. Κατεχάκη), από τα ακατοίκητα Τουρκοβούνια στα δυτικά, από την οδό Στεφάνου Δέλτα, Κωνσταντινουπόλεως, Μπιζανίου, Ροΐδη, Διαδόχου Παύλου και Δρυάδων στα βόρεια και από τη Λεωφόρο Κηφισίας στα ανατολικά. Εντός της κοινότητας οι δρόμοι είναι κατασκευασμένοι με αυστηρό πολεοδομικό σχέδιο και υπάρχουν 10 πλατείες, καθώς και αρκετά πάρκα.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τους σταθμούς του μετρό Πανόρμου και Κατεχάκη, καθώς και από τις λεωφορειακές γραμμές 653, 036, 140 και τις πολλαπλές γραμμές που διέρχονται από τη Λεωφόρο Κηφισίας. Επίσης με τη παράδοση του B' Σταδίου της γραμμής 4 που αναμένεται να γίνει το 2030, η περιοχή θα αποκτήσει πρόσβαση σε 2 ακόμη σταθμούς σε μικρή απόσταση.
Ιστορία
Η ιστορία του σύγχρονου Ψυχικού ανάγεται στα χρόνια της μικρασιατικής καταστροφής και οικοδομήθηκε σε μια τοποθεσία κοντά στα Τουρκοβούνια η οποία ήταν χώρος άσκησης των αξιωματικών του ιππικού. Την εποχή εκείνη η περιοχή θεωρούνταν άγρια και κατοικούνταν από λίγους βοσκούς, τα Τουρκοβούνια δε ήταν από τα Οθωμανικά χρόνια καταφύγιο κλεφτών και συνεπώς η γύρω περιοχή αποφευγόταν από τους περαστικούς. Η βλάστηση περιοριζόταν σε πεύκα και πουρνάρια που κάλυπταν τους λοφίσκους ενώ πιο χαμηλά, στα καλλιεργημένα χωράφια, υπήρχαν ελιές, συκιές και αμυγδαλιές. Η περιοχή από το 1874 περιήλθε κατά καιρούς σε διάφορους ιδιοκτήτες στους οποίους συμπεριλαμβανόταν και η Εταιρεία Epargne Immobilière.
Το 1908 με το Βασιλικό Διάταγμα 21-01-1908 (ΦΕΚ Α΄ 16/25-01-1908) εγκρίνεται το διάγραμμα ρυμοτομίας Ψυχικού από τον Βασιλέα Γεώργιο Α΄. Ο Γεώργιος Ησαΐας ο οποίος ήταν χημικός, ζωγράφος, μεγαλοβιομήχανος και τότε Υπουργός Συγκοινωνίας και η Αθηναϊκή Εταιρία προς ενίσχυση του Εμπορίου και της Βιομηχανίας δώρισαν το 1923 μεγάλες εκτάσεις γης στην τεχνική εταιρία ΚΕΚΡΩΨ, η οποία ιδρύθηκε το ίδιο έτος. Η εταιρία έχοντας τότε στη κατοχή της ολόκληρη τη περιοχή που αποτελεί σήμερα το Ψυχικό ανέλαβε τη κατασκευή της περιοχής με τη χάραξη, διάνοιξη και κατασκευή των δρόμων, τη μελέτη και κατασκευή των έργων υποδομής, τη διαμόρφωση χώρων αναψυχής και πρασίνου, τη δημιουργία κοινωφελών χώρων, την κατασκευή κοινωφελών έργων και οικοδομημάτων, και την οριοθέτηση οικοπέδων για οικιστική ανάπτυξη. Η κατασκευή του Ψυχικού ξεκίνησε το 1923 ενώ τα τελευταία έργα ολοκληρώθηκαν το 1936. Εκείνη την εποχή, με την αγορά οικοπέδου από την ΚΕΚΡΩΨ, ο ιδιοκτήτης υποχρεούνταν να ανεγείρει κατοικία, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Η εταιρία σήμερα ειδικεύεται στη κατασκευή πολυτελών κατοικιών ενώ διατηρεί μέχρι και σήμερα πολλά οικόπεδα και μεγάλες εκτάσεις γης στο Ψυχικό, στα λεγόμενα Τουρκοβούνια και αλλού. Η μακροχρόνια παρουσία της στη περιοχή γίνεται πολλές φορές αισθητή με τη διεξαγωγή δικαστικών διαμαχών με το Δήμο Ψυχικού και με το Ελληνικό Δημόσιο σχετικά με τη κυριότητα εκτάσεων γης στη περιοχή.
Οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν στο Ψυχικό υπάγονταν διοικητικά στην τότε κοινότητα Χαλανδρίου. Ο οικισμός έγινε κοινότητα το 1929 με πρώτο πρόεδρο τον Εμμανουήλ Τσάκωνα. Το 1982, η Κοινότητα Ψυχικού αναγνωρίζεται ως Δήμος (φτάνει τους 10.000 κατοίκους), ενώ παύει διοικητικά να υφίσταται ως αυτόνομος Δήμος στις 31 Δεκεμβρίου 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», και αποτελεί πλέον Κοινότητα του Δήμου Φιλοθέης-Ψυχικού. Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Γιάννης Χαραλάμπους (1983-86) και στη συνέχεια δήμαρχοι ήταν οι Δημήτριος Μαναός (1987-94), Ερωτόκριτος Νεόφυτος (1995-2006) και Ειρήνη Κατσαρού (2007-10).
Παλαιά Αγορά
Η Παλαιά Αγορά ήταν το κέντρο του Ψυχικού από το 1930 καθώς κάλυπτε τις καθημερινές λειτουργικές ανάγκες των νοικοκυριών και αποτελούσε σημείο συνάθροισης των κατοίκων. Είχε ένα αίθριο και περιβαλλόταν από στοές. Σχεδιάστηκε το 1924 από τον Σωτήριο Μαγιάση. Από τη δεκαετία του 90' δεν αξιοποιείται λόγω νομικών διαμαχών με την εταιρία ΚΕΚΡΩΨ, η οποία διαθέτει μεγάλες εκτάσεις γης στο Ψυχικό το οποίο και έχτισε. Η αγορά του Ψυχικού έχει μεταφερθεί έκτοτε στη Νέα Αγορά, λίγα τετράγωνα πιο πάνω.
Νέα Αγορά
Η Νέα Αγορά είναι η μοναδική περιοχή του Ψυχικού που εξαιρείται από τον αυστηρά οικιστικό χαρακτήρα της περιοχής καθώς διαθέτει μαγαζιά, φαρμακείο, κάποια εστιατόρια και το κέντρο εξυπηρέτησης πολιτών. Βρίσκεται σε μια τριγωνική περιοχή που οριοθετείται από τις οδούς Γράμμου, Βίτσι και Δάφνης και από το μέσο της διέρχεται η οδός 28ης Οκτωβρίου. Η περιοχή αυτή είναι από τις λιγοστές του Ψυχικού που συγκεντρώνει σημαντική κίνηση και σχετική πολυκοσμία, κάτι που οφείλεται εκτός άλλων στην κομβικότητά της. Συγκεκριμένα, η οδός 28ης Οκτωβρίου (που συνεχίζει ως οδός Έβρου στο Γαλάτσι) έχει σημαντικό συγκοινωνιακό ρόλο αφού περνώντας από τα Τουρκοβούνια ενώνει το Ανατολικό με το Δυτικό λεκανοπέδιο Αττικής, ενώ επίσης συνδέεται με τον Περιφερειακό Γαλατσίου προσφέροντας έτσι πρόσβαση στη Κυψέλη και το Πολύγωνο. Στη Νέα Αγορά επίσης υπάρχει παιδική χαρά και πάρκο με όργανα γυμναστικής.
Ανάκτορο της Φρειδερίκης
Το επιβλητικό αρχοντικό της οδού Διαμαντίδου που έμεινε γνωστό ως το "Ανάκτορο της Φρειδερίκης" αγοράστηκε το 1937 από τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ για να στεγάσει το μελλόνυμφο ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης. Μετά τον θάνατο του βασιλέως Παύλου, αποτέλεσε την μόνιμη κατοικία της βασιλομήτορος Φρειδερίκης. Με την κατάργηση της βασιλείας από το δημοψήφισμα του 1974 το Ελληνικό Δημόσιο, και συγκεκριμένα η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, αποφάσισε την εκποίησή του με πλειοδοτικό διαγωνισμό. Αγοράστηκε από την οικογένεια Χατζηιωάννου (ιδιοκτήτες της εταιρίας EasyJet), έναντι 316.000.000 δραχμών.
Φάρος Ψυχικού
Η περιοχή ονομάστηκε έτσι από έναν φανό κυκλοφορίας οχημάτων που βρισκόταν επί της Λεωφόρου Κηφισίας μέχρι τα χρόνια του Μεσοπολέμου. Στον φάρο προσέκρουσε αυτοκίνητο και προκλήθηκε θανατηφόρο δυστύχημα το 1933 και έκτοτε δεν επανατοποθετήθηκε. Ο όρος αναφέρεται και στην περιοχή απέναντι από τη Λεωφόρο, η οποία ανήκει στο Νέο Ψυχικό. Ορόσημο της περιοχής από τη δεκαετία του '70 είναι το γιγαντιαίο κατάστημα του ΑΒ Βασιλόπουλου (από τη μεριά του Νέου Ψυχικού).
Στον φάρο Ψυχικού βρίσκεται το έργο μοντέρνας τέχνης Ομπρέλες του Γιώργου Ζογγολόπουλου, μια μικρότερη παραλλαγή του παρόμοιου γλυπτού της Θεσσαλονίκης. Στην ίδια περιοχή επίσης, δίπλα από το Λιβυκό προξενείο βρίσκεται το Λιβυκό μειονοτικό σχολείο, στον χώρο του οποίου βρίσκεται και τζαμί για τις θρησκευτικές ανάγκες της κοινότητας. Στον δρόμο κάτω από το σχολείο αυτό βρίσκεται η πιάτσα των ταξί του Ψυχικού.
Ιερός Ναός Άγιου Δημητρίου
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται στην Λεωφόρο Δημοκρατίας και είναι αφιερωμένος στον πολιούχο του Ψυχικού, τον Άγιο Δημήτριο. Κτίστηκε από τον μηχανικό Θ. Κυριακίδη σε μελέτη και σχέδια του βυζαντινολόγου Α. Ορλάνδου, μεταξύ του 1929 και του 1930. Ο ρυθμός του είναι εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο και είναι κατασκευασμένος σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής. Με τα χρόνια ο ναός σταδιακά επεκτάθηκε, με το Κωδωνοστάσιο να κατασκευάζεται το 1956, τις δύο υπόστυλες στοές το 1962 και το Παρεκκλήσιο το 1986. Στην αγιογράφηση του ναού συνέβαλαν πολλοί αγιογράφοι όπως ο Ν. Στρατούλης, Δ. Πελεκάσης, Δ. Κάφης, Γ. Μάλαμας, καθώς και οι νεότεροι Κοκκινίδης, ο αρχιμανδρίτης Ρωμανός Φωκάκης, ο Κωτσάκης και ο Παπαδάκης.
Υπαίθρια Γλυπτοθήκη
Η Υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ψυχικού βρίσκεται στην Πλατεία «Γιώργου Ζογγολόπουλου» στο Ψυχικό, επί της Λεωφόρου Δημοκρατίας δίπλα στον ναό του Αγ. Δημητρίου. Είναι η μοναδική δημοτική υπαίθρια γλυπτοθήκη στην Ελλάδα που είναι αφιερωμένη στο έργο ενός καλλιτέχνη. Στο χώρο βρίσκονται έξι μεγάλης κλίμακας γλυπτά του Ζογγολόπουλου (τα «Αλέξανδρος», «Ποσειδώνας», «Γλυπτό ΔΕΘ», «Ολυμπιακοί Κύκλοι», «Στήλη» και «Ειράνα») που καλύπτουν διαφορετικές χρονικές περιόδους της δημιουργίας του καλλιτέχνη και τοποθετήθηκαν μετά από παραχωρήσεις του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου (παραχώρησε πέντε από τα γλυπτά) και του συλλέκτη Ζαχαρία Πορταλάκη (παραχώρησε τον «Αλέξανδρο»).
Γενικά Αρχεία του Κράτους
Το κεντρικό κτήριο των Γενικών Αρχείων του Κράτους (ΓΑΚ) βρίσκεται στην Οδό Δάφνης στο Ψυχικό, δίπλα από τη Βαρβάκειο Σχολή. Αποπερατώθηκε από τον Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων (ΟΣΚ) με την οικονομική βοήθεια του Πρόδρομου Αθανασιάδη - Μποδοσάκη (κυρίως για τον εξοπλισμό) και εγκαινιάστηκε στις 11 Νοεμβρίου του 2003 από τον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Σημίτη. Πρόκειται για κτήριο με υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις και προδιαγραφές, χτισμένο σε παρόμοιο αρχιτεκτονικό στυλ με το Θέμιδος Μέλαθρον, και ικανό να στεγάσει τόσο το ταξινομημένο όσο και το αταξινόμητο αρχειακό υλικό και φυσικά, το ειδικευμένο προσωπικό. Έχει επίσης γίνει σημαντική προσπάθεια ψηφιοποίησης μεγάλου τμήματος του αρχειακού υλικού, ενώ στο κτήριο λειτουργεί και μικρό εκθετήριο των πολύ σημαντικών τεκμηρίων που διαθέτει η συλλογή των ΓΑΚ.
Σημαντική προσπάθεια έχει καταβληθεί για την προστασία του υλικού και του κτηρίου: Πυροσβεστικό αέριο FM200 και διοξείδιο του άνθρακα για τα αρχειοστάσια και τον ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό, νερό για τους χώρους εργασίας, με ειδικές πυροπροστατευτικές θύρες που κλείνουν αεροστεγώς, ενώ τα φωτιστικά σώματα είναι ειδικά για φωτισμό κατακόρυφων επιφανειών στα αρχειοστάσια και λειτουργούν με ανιχνευτές κίνησης, ενώ στους χώρους μελέτης των εγγράφων χρησιμοποιούνται λαμπτήρες περιορισμένης εκπομπής υπεριώδους ακτινοβολίας. Οι υαλοπίνακες των αιθουσών όπου το αρχειακό υλικό είναι εκτεθειμένο στο φυσικό φως (όπως, π.χ., στο αναγνωστήριο), είναι επενδεδυμένοι με ειδική μεμβράνη αποκοπής της υπεριώδους ακτινοβολίας. Τέλος, όλες οι υπηρεσίες διαθέτουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές (διασυνδεδεμένους σε τοπικό δίκτυο) με πρόσβαση στο Διαδίκτυο μέσω του Πανελληνίου Σχολικού Δικτύου.
Τουρκοβούνια
thumb|right|280px|Τα Τουρκοβούνια όπως φαίνονται από τον Βράχο της [[Ακρόπολη Αθηνών|Ακρόπολης]]
Τα Τουρκοβούνια ή Λυκοβούνια των Αθηνών είναι η υψηλότερη (από τη στάθμη της θάλασσας) και η πλέον εκτεταμένη λοφοσειρά στην κεντρική περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αθήνας. Χωρίζει, έτσι, το λεκανοπέδιο σε ανατολικό και δυτικό. Στην αρχαιότητα ονομάζονταν Αγχεσμός. Από το 1937 μέχρι το 1976 στα Τουρκοβούνια η εταιρία ΚΕΚΡΩΨ λειτουργούσε λατομείο και έτσι η γεωμορφολογία της περιοχής έχει, σε πολλά μέρη, καταστραφεί ανεπανόρθωτα. Αν και σήμερα το λατομείο έχει κλείσει, το βιομηχανικό στοιχείο παραμένει πολύ έντονο στη περιοχή. Εγκαταλελειμμένα κτήρια, τσιμεντένιες δομές και απορρίμματα πολλών ειδών είναι διάσπαρτα στα Τουρκοβούνια, τα οποία ονομάζονται γι' αυτόν τον λόγο και Νταμάρια. Η εταιρία από το 1988 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε νομική διαμάχη με το Ελληνικό Δημόσιο και τον Δήμο Ψυχικού σχετικά με τη κυριότητα-εκμετάλλευση, των εκτάσεων αυτών.
Αρχιτεκτονική
Το υψηλό εισοδηματικό επίπεδο των κατοίκων, ο χαμηλός συντελεστής δόμησης, καθώς και ο αυστηρά οικιστικός χαρακτήρας του Ψυχικού, (απαγορεύονται τα γραφεία και τα καταστήματα), δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε στη περιοχή να κατασκευαστούν και σταδιακά να συγκεντρωθούν πολλές κατοικίες μεγάλου καλλιτεχνικού, ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος, ξεκινώντας από τα μεσοπολεμικά χρόνια και φτάνοντας μέχρι και σήμερα. Ο χαρακτήρας κηπούπολης της περιοχής και η πολιτική ενάντια στην ανάπτυξη επαγγελματικών δραστηριοτήτων προστάτεψαν τις ιστορικές κατοικίες της συνοικίας από τις μαζικές κατεδαφίσεις και την έλευση των πολυκατοικιών, όπως συνέβη σε πολλές άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Στο Ψυχικό σήμερα βρίσκονται 75 διατηρητέα κτίρια (ΦΕΚ 12-4-2000), σε πανελλήνιο επίπεδο μοναδικά δείγματα ρυθμών της αστικής αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα.
Αθλητισμός
Στη περιοχή υπάρχουν επίσης αρκετές δημόσιες αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως δημοτικά γήπεδα τένις, μπάσκετ, βόλεϋ και κλειστό γυμναστήριο. Ακόμη, σε πάρκο στη Νέα Αγορά έχουν εγκατασταθεί όργανα γυμναστικής ελεύθερα προς χρήση.
Εκπαίδευση
Το Ψυχικό ως μια νεόκτιστη περιοχή με καλή φήμη και κοντά στο κέντρο της Αθήνας επιλέχθηκε ως ο τόπος εγκατάστασης ενός σημαντικού αριθμού σχολείων κατά τα μεσοπολεμικά και μεταπολεμικά χρόνια. Στη συνοικία βρίσκονται ορισμένα αξιοσημείωτα εκπαιδευτικά ιδρύματα/σχολεία:
Κολλέγιο Αθηνών
Το Κολέγιο Αθηνών και το Κολέγιο Ψυχικού είναι ελληνικά σχολεία του Ελληνο-Αμερικανικού Εκπαιδευτικού μη Κερδοσκοπικού Ιδρύματος, ΕΕΙ παλαιότερα και Κολέγιο Αθηνών σήμερα, της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο και ιδρύθηκε το 1925, δηλαδή μόλις δύο χρόνια μετά από την έναρξη των εργασιών για τη χάραξη του Ψυχικού.
Ιδρύθηκε από μία ομάδα φωτισμένων Ελλήνων με πρωτεργάτες τον Εμμανουήλ Μπενάκη και τον Στέφανο Δέλτα και με την υποστήριξη Αμερικανών φιλελλήνων, και εγκαινιάστηκε το 1928 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Βρίσκεται στο Ψυχικό στα όρια με τη Φιλοθέη και σήμερα κατατάσσεται στα καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας.
Αρσάκειο Ψυχικού
Το Αρσάκειο Ψυχικού (πρώην παρθεναγωγείο) είναι συγκρότημα ελληνικών ιδιωτικών σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαιδευτικής βαθμίδας, που ανήκει στα λεγόμενα Αρσάκεια - Τοσίτσεια Σχολεία και ιδιοκτήτης του είναι η Φιλεκπαιδευτική Εταιρία. Το συγκρότημα αποτελείται από Νηπιαγωγείο, σε ανεξάρτητο συγκρότημα, ενώ δύο από τα τρία Δημοτικά, το Α΄Αρσάκειο και το Β΄ Αρσάκειο Δημοτικό, τα δύο Γυμνάσια, το Α΄ και το Β΄ Αρσάκειο Γυμνάσιο και τα τρία Λύκεια, το Α΄και το Β΄ Αρσάκειο Λύκειο, καθώς και το Ενιαίο Αρσάκειο Λύκειο (πρώην Αρσάκειο Κλασικό Λύκειο) συνυπάρχουν στο κεντρικό κτήριο. Το Γ΄ Αρσάκειο Δημοτικό εδρεύει στο κτήριο, που παλαιότερα λειτουργούσε το Οικοτροφείο.
Η αγορά του οικοπέδου 60 στρεμμάτων στο Ψυχικό αποφασίστηκε από το Δ.Σ. της Φ.Ε. το 1927, η οποία ανήλθε στις 900.000 δραχμές. Η έκταση αυτή βρισκόταν σε ένα ύψωμα, δίπλα από την έκταση του Κολεγίου και ήταν κατάλληλη για δημιουργία χώρων άθλησης, ψυχαγωγίας, περιπάτου και κηπουρικής. Ονομαστοί αρχιτέκτονες της εποχής όπως ο Α.Κριεζής, οι Ελβετοί Μπουντέ και Βενσάν και ο Γάλλος Λεφέβρ συμβουλεύουν, σχεδιάζουν και επιστατούν στην ανέγερσή του σχολικού συγκροτήματος, το οποίο ξεκίνησε στις 23 Ιουλίου 1931, μετά την έγκριση του τελικού σχεδίου του Α. Κριεζή. Στην αρχή το κτίριο κτίστηκε με σκοπό να συμπεριλάβει Οικοτροφείο για 150 οικότροφες και 80 ημισύσσιτες μαθήτριες, αίθουσες διδασκαλίας, Γυμναστήριο και τον Ιερό Ναό της Αγ. Αναστασίας.
Σχολή Μωραΐτη
Η Σχολή Μωραΐτη ιδρύθηκε το 1936 από τον Κάρολο Μπερζάν ως "Πρότυπον Λύκειον Αθηνών" και αρχικά στεγαζόταν σε νεοκλασικό στην οδό Μαυροματταίων. Μετεγκαταστάθηκε στην σημερινή της τοποθεσία στο Ψυχικό (κοντά στο Αρσάκειο) το 1952, σε τότε νεοκλασικό κτίριο. Την ίδια χρονιά η άδεια λειτουργίας μεταβιβάστηκε στον τότε συνδιευθυντή Αντώνη Μωραΐτη, φιλόλογο, στον οποίον η σχολή οφείλει το όνομά της. Ωστόσο καθώς τότε φοιτούσαν ήδη στη σχολή 618 μαθητές από το 1954 άρχισε η ανέγερση του νέου σημερινού κτιρίου που τελικά εγκαινιάστηκε το 1971. Η Σχολή Μωραΐτη σήμερα είναι από τις πιο σπουδαίες στην Ελλάδα και την Ευρώπη και είναι ιδιαίτερα ονομαστή για τις επιτυχίες της στο πρόγραμμα του οργανισμού IB, με τον οποίο άρχισε να συνεργάζεται το 1985.
Βαρβάκειος Πρότυπος Σχολή
Η Βαρβάκειος Πρότυπος Σχολή (σημερινή ονομασία Πρότυπο Γυμνάσιο & ΓΕ.Λ Βαρβακείου Σχολής) είναι ένα από τα αρχαιότερα σχολεία της Ελλάδας. Άρχισε να λειτουργεί το 1860 σε κτήριο που χτίστηκε με δαπάνη του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, προς τιμή του οποίου ονομάστηκε η Σχολή. Το πρώτο αυτό κτήριο βρισκόταν στον χώρο της σημερινής Βαρβακείου Αγοράς επί της οδού Αθηνάς και στέγαζε τη Σχολή μέχρι και το 1944, οπότε το κτίριο υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών το 1944. Έκτοτε η Σχολή στεγαζόταν σε άλλα κτήρια στην Αθήνα (οδός Κωλέττη 34, οδός Ακαδημίας και Χ. Τρικούπη, οδός Αραχώβης), ενώ το αρχικό κτήριο κατεδαφίστηκε τελικά το 1955. Από το 1983 έως και σήμερα το Πρότυπο Γυμνάσιο και Λύκειο της Βαρβακείου Σχολής στεγάζεται σε κτιριακές εγκαταστάσεις στο Ψυχικό, στα όρια της περιοχής με τη Νέα Φιλοθέη. Από το 1981 παύει να είναι αποκλειστικά αρρένων.
Σήμερα το Βαρβάκειο είναι ένα σχολείο με πολλές καινοτομίες (Όμιλοι ηθικής, ρητορικής, επιστημών, ηλεκτρονικό περιοδικό, εκπαιδευτικές εκδρομές στο εξωτερικό, ντουλαπάκια μαθητών καθώς κάθε τμήμα δε διαθέτει δική του αίθουσα, σύγχρονα εργαστήρια για τα μαθήματα κ.α.), με μαθητές που λαμβάνουν συχνά διακρίσεις σε σχολικούς διαγωνισμούς και απόφοιτους που κάνουν καριέρα στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Η σχολή διαθέτει Σύλλογο Αποφοίτων.
Άλλα
Η περιοχή επίσης διαθέτει πλήθος νηπιαγωγείων και παιδικών σταθμών (από τα οποία αξιοσημείωτη είναι η Βίλλα Αιμιλία). Στο Ψυχικό επίσης υπάρχει ένας αριθμός μειονοτικών σχολείων, όπως η Εβραϊκή και η Λιβυκή Σχολή και το Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας του Ιράν.
Πρεσβείες - Προξενεία
Στο Ψυχικό βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός πρεσβειών και προξενείων, μοναδικός σε όλη την Ελλάδα. Συγκεκριμένα βρίσκονται οι πρεσβείες των εξής χωρών:
Δήμος Φιλοθέης - Ψυχικού
Ο Δήμος Φιλοθέης Ψυχικού είναι ένας από τους δώδεκα δήμους του Βορείου Τομέα της Αθήνας στην Περιφέρεια Αττικής. Ιδρύθηκε το 2010 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από την συνένωση των παλαιότερων δήμων Ψυχικού, Νέου Ψυχικού και Φιλοθέης. Έχει πληθυσμό 26.968  κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έδρα του είναι το Ψυχικό και η έκτασή του ανέρχεται σε 6,2 τ.χλμ.
Δήμαρχοι - Κοινοτάρχες
Όλοι οι Κοινοτάρχες και Δήμαρχοι του Ψυχικού από το 1930 μέχρι σήμερα. Μεταξύ των ετών 1930-1982 αναφερόμαστε σε Κοινοτάρχες, αλλά μετά την αναγνώριση του Ψυχικού το 1982 ως ξεχωριστού Δήμου αναφερόμαστε σε Δημάρχους. Από 1-1-2011 και έπειτα αναφερόμαστε στους Δημάρχους του Δήμου Φιλοθέης - Ψυχικού ο οποίος συστάθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού
Σιουδάδ Κουαουτέμοκ
Η Σιουδάδ Κουαουτέμοκ (ισπανικά: Ciudad Cuauhtémoc, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [sjuˈðað kwauˈtemok]) είναι μια πόλη που βρίσκεται στο δυτικό-κεντρικό μέρος της Μεξικανικής Πολιτείας της Τσιουάουα. Χρησιμεύει ως η έδρα του Δήμου Κουαουτέμοκ. Πήρε το όνομά της από τον Κουαουτέμοκ (ισπ. Cuauhtémoc), ο οποίος ήταν ο τελευταίος Αζτέκος αυτοκράτορας.
Η Σιουδάδ Κουαουτέμοκ αναπτύχθηκε μετά την άφιξη του Μεννονίτες στο 1920.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Βαρωνία του Λέλο
Η Βαρωνία του Λέλο ήταν φέουδο της Πελοποννήσου υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Αναφέρεται μόνο στην αραγωνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως, αλλά δεν αναφέρεται ούτε στη γαλλική ούτε και στην ελληνική έκδοση, οι οποίες ήταν προγενέστερες. Τίποτε επίσης δεν είναι γνωστό για την μετέπειτα ιστορία του.
Σύμφωνα όμως με τη γαλλική και την ελληνική έκδοση του Χρονικού του Μωρέως, ο Γκυ ντε Λιλ πήρε τη βαρωνία της Βοστίτσας και οι απόγονοί του είναι ιστορικά εξακριβωμένο πως ήταν οι μετέπειτα βαρώνοι της. Η Βοστίτσα, το σημερινό Αίγιο, βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο. Πιθανόν να είχε και τιμάρια στη Λακεδαιμονία που μετέπειτα έχασε και απέμεινε με αυτά στη Βοστίτσα.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Διονύσιος ο Βυζάντιος
Ο Διονύσιος ο Βυζάντιος ήταν Έλληνας γεωγράφος ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και κατάγονταν από την πόλη του Βυζαντίου.
Ανάπλους Βοσπόρου
Είναι κυρίως γνωστός για το γεωγραφικό έργο του με τίτλο Ἀνάπλους Βοσπόρου -γνωστό στα λατινικά ως De Bospori navigatione- στο οποίο περιγράφει την ακτογραμμή της θάλασσας του Βοσπόρου καθώς και την αρχαία πόλη του Βυζαντίου πριν αυτή γίνει Κωνσταντινούπολη κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., και θεωρείται ως μια από τις πιο λεπτομερείς γεωγραφικές πραγματείες και περίπλους των αρχαίων χρόνων. Το έργο αυτό διασώθηκε στα λατινικά μέσα από τα κείμενα του Γάλλου εξερευνητή του 16ου αιώνα Πέτρου Γύλλιου.
Η απουσία αναφοράς κάποιων σημαντικών γεγονότων από το έργο αυτό, όπως η πολιορκία και καταστροφή του Βυζαντίου από τον Σεπτίμιο Σεβήρο το 196 μ.Χ. κατά τη διάρκεια μιας ευρύτερης εμφυλορωμαϊκής σύρραξης την εποχή εκείνη, οριοθετούν το απώτατο όριο όπου μπορεί να γράφτηκε το έργο αυτό. Στο έργο επίσης αναφέρεται ο ρωμαϊκός βωμός του Απόλλωνα στις Κυανέες Πέτρες ο οποίος ήταν άγνωστης χρονολογίας και του οποίου η τοποθεσία δεν είναι γνωστή σήμερα.
Ιστορικές αναφορές
Αναφορά του υπάρχει και στο λεξικό Σούδα του 10ου αιώνα, όπου πέρα από τον Ανάπλου, ο Διόνυσος αναφέρεται πως υπήρξε και ο συγγραφέας του έργου Περί θρήνων το οποίο είναι μια ποιητική συλλογή επικήδειων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Περίπλοι
Στέφανος Ρολογάς
Ο Στέφανος Ρολογάς του Ιωάννη ήταν πρωτεργάτης του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την Ζατούνη της επαρχίας Καρύταινας και είχε εγκατασταθεί στην Τριπολιτσά. Αρχικά υπηρέτησε την πατρίδα με δωρεές που έκανε από την ιδιωτική του περιουσία. Έκανε πολλές ενέργειες και προετοιμασίες για την επανάσταση.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κεντιμελικτσισλάκ
Το Κεντιμελίκισλακ (επίσης, Κεντιμελισλάκ, Καντιμαλικισλάκ, και Καντμαλικισλάχ) είναι χωριό της επαρχίας Χατσμάζ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Καρατσίκ Ζεγίντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
NGC 7068
Ο NGC 7068 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 215 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Πήγασο. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 7 Νοεμβρίου 1863.
Υπερκαινοφανής
Ένας υπερκαινοφανής τύπου 1a παρατηρήθηκε στον γαλαξία αυτόν στις 26 Ιουνίου 2013 και ονομάστηκε SN 2013ei.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 7068 66765
Αχμέντ Χασάν (ποδοσφαιριστής, γενν. το 1975)
Ο Αχμέντ Χασάν (Ahmed Hassan, αιγυπτιακά αραβικά: أحمد حسن), γεννήθηκε 2 Μαΐου 1975) είναι Αιγύπτιος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία του αφρικανικού ποδοσφαίρου. Ήταν ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές στην ιστορία, με 184 εμφανίσεις για τους "Φαραώ" από το 2012 έως το 2021.
Πρώτα χρόνια και τουρκικές ομάδες
Ο Αχμέντ Χασάν ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως δεξιός πλάγιος αμυντικός με την Ασουάν Σ.Κ. στις χαμηλότερες κατηγορίες της Αιγύπτου. Μετά από μια σεζόν εκεί, μετακόμισε στην πιο επιτυχημένη Ισμαΐλι Σ.Κ.. Ήταν 20 ετών όταν επιλέχθηκε για πρώτη φορά για να παίξει στον φιλικό αγώνα της Εθνικής Αιγύπτου εναντίον της Γκάνας στις 29 Δεκεμβρίου 1995. Μετά τις εντυπωσιακές επιδόσεις του με την Αίγυπτο στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1998, συμπεριλαμβανομένης της επίτευξης ενός γκολ από ένα μακρινό σουτ εναντίον της Νότιας Αφρικής στον τελικό που βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τη διοργάνωση, ο Χασάν εντάχθηκε στην τουρκική Κοτζάελισπορ στην ηλικία των 22 ετών. Το 2000, μετακινήθηκε στην Ντενίζλισπορ, πριν μετακινηθεί στην Γκεντσλερμπιρλιγκί το 2011. Μετά από τρεις επιτυχημένες σεζόν με το σύλλογο, κατά τη διάρκεια των οποίων η ομάδα έφτασε δύο φορές στον Τελικό του Κυπέλλου Τουρκίας, μετακόμισε στη Μπεσίκτας όπου ήταν βασικός και σκόραρε τακτικά. Εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον προπονητή Ζαν Τιγκανά, ο οποίος, παρά το γεγονός ότι ήταν γνωστός για την επιλογή νεότερων παικτών για την πρώτη του ομάδα, εξακολουθούσε να θεωρεί τον 30χρονο Χασάν βασικό παίκτη της ομάδας. Ο Τιγκανά δήλωσε ότι «ο Χασάν είναι ένας εργατικός παίκτης που είναι γρήγορος και ταλαντούχος».
Άντερλεχτ
Αφού ο Χασάν ανακηρύχθηκε «Καλύτερος Παίκτης του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006», συνάντησε τον Πρόεδρο του Ζιγιάντ Αμπού, ο οποίος του έδωσε άδεια να παίξει σε ξένες χώρες. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Φούλαμ, η Ρέιντζερς, η Νιούκασλ Γιουνάιτεντ και η Εσπανιόλ ενδιαφέρθηκαν να τον υπογράψουν. Ωστόσο, επέλεξε να μετακομίσει στην Άντερλεχτ, την πρωταθλήτρια Βελγίου, με ελεύθερη μεταγραφή, αφού επέλεξε να μην παρατείνει το συμβόλαιο του με τη Μπεσίκτας, το οποίο έληξε το 2006. Ο Χασάν εντάχθηκε στην Άντερλεχτ λόγω της αυτόματης πρόκρισης της στο Τσάμπιονς Λιγκ και έγινε ένα σημαντικό μέρος της επίθεσης της Άντερλεχτ, δημιουργώντας και σκοράροντας ο ίδιος γκολ. Η θέση του στο κέντρο ήταν μπροστά από τους Λούκας Μπίγκλια και Γιαν Πόλακ, ακριβώς πίσω από τους επιθετικούς Σερχάτ Ακίν και Νικολάς Φρούτος. Τη σεζόν 2007–08, δήλωσε ότι αυτή η σεζόν θα ήταν η τελευταία του στην Άντερλεχτ. Η οικογένειά του είχε ήδη επιστρέψει στην Αίγυπτο και τους ακολούθησε εκεί.
Επιστροφή στην Αίγυπτο
Ο Χασάν επέλεξε να μετακομίσει στην αιγυπτιακή Αλ Αχλί, ώστε για να τερματίσει τη σταδιοδρομία του στην Αίγυπτο, υπογράφοντας ένα τριετές συμβόλαιο από τον Μάιο του 2008. Σκόραρε στον πρώτο του ανταγωνιστικό αγώνα εναντίον της θρυλικής αντίπαλου Ζαμάλεκ, την πρώτη αγωνιστική του ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Σεπτέμβριο του 2010, υπέστη τραυματισμό που απείλησε τη σταδιοδρομία του, σε προκριματικό αγώνα του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής απέναντι στην Σιέρρα Λεόνε, που τον κράτησε μακριά από τα γήπεδα για έξι μήνες.
Στις 19 Ιουλίου 2011, ο Χασάν υπέγραψε με ελεύθερη μεταγραφή στους άσπονδους αντιπάλους της Αλ Αχλί, Ζαμάλεκ, με διετές συμβόλαιο. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, ο Χασάν έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με τη Ζαμάλεκ σε αγώνα κυπέλλου εναντίον της Γουάντι Ντέγκλα, έχοντας μια εκπληκτική απόδοση, όπου σημείωσε δύο γκολ και βοήθησε την ομάδα του να νικήσει την Ντέγκλα με 4-1 και να προκριθεί στον επόμενο γύρο. Όταν το πρωτάθλημα σταμάτησε τον Φεβρουάριο λόγω της συμπλοκης του Πορτ Σάιντ, ο Χασάν είχε παίξει και στα 15 παιχνίδια για τη Ζαμάλεκ τερματίζοντας ως κορυφαίος σκόρερ της ομάδας με 7 γκολ. Στη συνέχεια σκόραρε σε αγώνα του Καφ Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της μαροκινής Μαγκρέμπ ντε Φεζ, με κεφαλιά στο 81ο λεπτό. Στις 16 Ιανουαρίου ο Χασάν σκόραρε στο φιλικό εναντίον της ουκρανικής Σαχτάρ Ντονέτσκ.
Εθνική ομάδα
Ο Χασάν συμμετείχε σε οκτώ διοργανώσεις του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής για την Αίγυπτο, κερδίζοντας το τρόπαιο τέσσερις φορές, το 1998, το 2006, το 2008 και το 2010. Στη διοργάνωση του 2006, ορίστηκε αρχηγός και σημείωσε τέσσερα γκολ σε έξι αγώνες, το δεύτερο υψηλότερο ατομικό σύνολο γκολ σε εκείνη τη διοργάνωση. Αναδείχθηκε ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωση αφού κέρδισε τον δεύτερο τίτλο του και τον πέμπτο της Αιγύπτου, ένα επίτευγμα που επανέλαβε το 2010 σε ηλικία 34 ετών. Το 2008, ο Χασάν ήταν ο αρχηγός της Αιγύπτου στην κατάκτηση του έκτου Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Είναι ένας από τους πολλούς παίκτες που έχουν περισσότερες από 100 διεθνής συμμετοχές για την Αίγυπτο. Κατέχει επίσης το ρεκόρ για τα περισσότερα τρόπαια Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που έχει κερδίσει οποιοσδήποτε παίκτης στην ιστορία.
Ο Χασάν κατέρριψε το ρεκόρ συμμετοχών του Χοσάμ Χασάν με τις 170 συμμετοχές του για την Αίγυπτο στις 25 Ιανουαρίου 2010, στον προημιτελικό του Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2010 απέναντι στο Καμερούν. Στις 31 Ιανουαρίου 2010, ο Χασάν κέρδισε το τέταρτο μετάλλιο νικητή του Κύπελλο Εθνών Αφρικής, καθώς η Αίγυπτος νίκησε τη Γκάνα με 1-0 στον τελικό. Τον Νοέμβριο του 2011, ο Χασάν έπαιξε το 178ο παιχνίδι του για την Αίγυπτο σε φιλικό με τη Βραζιλίας. Με αυτόν τον τρόπο ισοφάρισε το ρεκόρ των διεθνών συμμετοχών. Στις 27 Μαρτίου 2012, ο Χασάν έπαιξε σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Κένυα καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές για οποιονδήποτε διεθνή άνδρα παίκτη, με 184 αγώνες, Αυτή η επίδοση καταρρίφθηκε τον Ιούνιο του 2021 από τον Μπάντερ Αλ Μουτάουα.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Χασάν επελέγη ως πρέσβης για την υποψηφιότητα Παγκόσμιου Κυπέλλου Ολλανδίας – Βελγίου 2018 ή 2022, μαζί με τον Ρουντ Γκούλιτ.
Είναι Πρόεδρος του SATUC Cup, μίας διεθνούς διοργάνωσης ποδοσφαίρου για πρόσφυγες και ορφανά.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ισμαΐλι
Μπεσίκτας
Άντερλεχτ
Αλ Αχλί
Ζαμάλεκ
Ατομικές διακρίσεις