cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέιν Σέιμουρ (ηθοποιός)
Η Τζέιν Σέιμουρ (Jane Seymour ; γενν. ως Joyce Penelope Wilhelmina Frankenberg ; 15 Φεβρουαρίου 1951) είναι Βρετανίδα-αμερικανίδα ηθοποιός, περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της στα Live and Let Die (1973), Somewhere in Time (1980), East of Eden (1981), The Scarlet Pimpernel (1982), Onassis: The Richest Man in the World (1988), War and Remembrance (1988), La Révolution française (1989), Rendezvous Eltham (1989) Wedding Crashers (2005) και την τηλεοπτική σειρά Dr. Quinn, Medicine Woman (1993-1998). Έλαβε ένα βραβείο Emmy, δυο Χρυσές Σφαίρες και ένα αστέρι στην Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Το 2000 βραβεύτηκε ως αξιωματικός με το Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Χάτσουφ)
Η Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Χάτσουφ (πολωνικά: Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Haczowie) είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα, στο χωριό Χάτσουφ της Πολωνίας. Μαζί με διάφορες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων εκκλησιών της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας της UNESCO.
Η εκκλησία είναι η μεγαλύτερη ξύλινη γοτθική εκκλησία στην Ευρώπη, και ταυτόχρονα μια από τις παλαιότερες ξύλινες εκκλησίες πλαισίου στην Πολωνία.
Ιστορία
Η ξύλινη εκκλησία στο Χάτσουφ χτίστηκε από ένα ξύλινο πλαίσιο, ανεγέρθηκε μετά το 1459, και επεκτάθηκε το 1624. Το εσωτερικό του ναού είναι διακοσμημένο με ένα πολύχρωμο του 1494 (πιθανότατα το παλαιότερο πολύχρωμο του τύπου του στην Ευρώπη, που αντιπροσωπεύει την παλαιότερη συλλογή αντιπροσωπευτικών πινάκων στην Πολωνία), και αργότερα επεκτάθηκε το 1864.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Κλαούντιο Αράου
thumb|280px|right|Ο Κλαούντιο Αράου το 1974 Ο Κλαούντιο (ορθότερα Κλάουντιο Αραού Λεόν, Claudio Arrau León, Τσιλάν 6 Φεβρουαρίου 1903 – Μύρτσουσλαγκ 9 Ιουνίου 1991) ήταν Χιλιανός πιανίστας του 20ού αιώνα, εγκατεστημένος από το 1941 στη Νέα Υόρκη. Υπήρξε από τους πιο διάσημους δεξιοτέχνες της εποχής του, με ρεπερτόριο που ξεκινούσε από την περίοδο μπαρόκ και έφθανε μέχρι τους ύστερους ρομαντικούς. Ωστόσο, θεωρείται αυθεντία στην εκτέλεση έργων για πιάνο του Μπετόβεν.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αράου γεννημένος στο Τσιλάν (Chillán) της Χιλής, ήταν γιος του Κάρλος, οφθαλμιάτρου που πέθανε όταν ο Κλαούντιο ήταν μόνον ενός (1) έτους, και της Λουκρητίας δε Βιγιάλμπα (Lucrecia León Bravo de Villalba), δασκάλας πιάνου. Ανήκε σε παλιά, εξέχουσα οικογένεια της νότιας Χιλής. Ο πρόγονος του Λορέντσο (Lorenzo de Arrau), ισπανός μηχανικός, στάλθηκε στη Χιλή από τον βασιλιά Κάρλος Γ’. Από την πλευρά της γιαγιάς του Μαρίας (María del Carmen Daroch del Solar), ο Αράου ήταν απόγονος των Κάμπελ του Γκλένορκι (Campbells of Glenorchy), μιας σκωτσέζικης οικογένειας ευγενών. Ο Κλαούντιο ανατράφηκε ως καθολικός, αλλά αποκήρυξε το θρήσκευμά του στα τέλη της εφηβείας του.
Ο Αράου υπήρξε παιδί-θαύμα και ήταν σε θέση να διαβάζει νότες προτού μάθει ανάγνωση, αλλά σε αντίθεση με πολλούς βιρτουόζους, ποτέ δεν υπήρξε κάποιος επαγγελματίας μουσικός στην οικογένειά του. Η μητέρα του, πάντως, ήταν ερασιτέχνης πιανίστρια και τον εισήγαγε στο όργανο. Σε ηλικία 4 ετών μελετούσε τις σονάτες του Μπετόβεν, δίνοντας το πρώτο του ρεσιτάλ ένα χρόνο αργότερα. Όταν έγινε 6 ετών, έπαιξε μπροστά σε αρκετούς χιλιανούς πολιτικούς και τον Πρόεδρο Π. Μοντ (Pedro Montt), ο οποίος έμεινε τόσο εντυπωσιασμένος που άρχισε να διευθετεί τη μελλοντική εκπαίδευσή του. Σε ηλικία 8 ετών, στάλθηκε με υποτροφία δέκα χρόνων από τη χιλιανή κυβέρνηση για να σπουδάσει στη Γερμανία, ταξιδεύοντας με τη μητέρα και την αδελφή του. Είχε εισαχθεί στο Ωδείο Τζούλιους Στερν του Βερολίνου όπου, τελικά, έγινε μαθητής του Μάρτιν Κράουζε, ο οποίος είχε σπουδάσει με τον Λιστ. Σε ηλικία 11 ετών, ήταν σε θέση να παίζει τις Σπουδές Υπερβατικής Δεξιοτεχνίας του Λιστ, ένα από τα πιο δύσκολα έργα για πιάνο, καθώς και τις Παραλλαγές Παγκανίνι του Γιοχάνες Μπραμς. Οι πρώτες ηχογραφήσεις του Αράου έγιναν σε ρολό προγραμματισμένης πιανόλας Aeolian Duo-Art. Ο Κράουζε, πέθανε στο πέμπτο έτος διδασκαλίας, αφήνοντας τον 15χρονο σπουδαστή του συντετριμμένο από την απώλεια του μέντορά του· έκτοτε, ο Κλαούντιο δεν συνέχισε, επίσημα, να μελετάει ξανά.
Το 1935, ο Αράου ερμήνευσε το σύνολο των έργων για πληκτροφόρα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, σε μια σειρά, με περισσότερα από 12 ρεσιτάλ. Το 1936, επανέλαβε το εγχείρημα, με έργα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ αυτή τη φορά (πάνω από 5 ρεσιτάλ), για να ακολουθήσουν έργα σε πλήρεις κύκλους των Σούμπερτ και Βέμπερ. Το 1938, για πρώτη φορά, ερμήνευσε όλες τις σονάτες και τα κοντσέρτα για πιάνο του Μπετόβεν στην Πόλη του Μεξικού. Ο Αράου επανέλαβε αρκετές φορές στη ζωή του τον συγκεκριμένο κύκλο έργων για πιάνο του μεγάλου Γερμανού συνθέτη, όπως στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Έτσι, έγινε μία από τις κορυφαίες αυθεντίες στον πιανιστικό Μπετόβεν, του 20ού αιώνα. thumb|300px|right|Ο Κλαούντιο Αράου, το 1929 Το 1929, ο Αράου νυμφεύθηκε τη λυρική σοπράνο Έρικα Μπούρκεβιτς (Erika Burkewitch 1909-1997), τραγουδίστρια με λετονική υπηκοότητα. Απέκτησαν ένα παιδί τον Κλαούντιο (1929-1949) και, το 1935, χώρισαν. Ο γιος τους πέθανε σε σοβιετικό στρατόπεδο φυλακών στο Μπάουτσεν (Bautzen) της Ανατολικής Γερμανίας. Το 1937, νυμφεύτηκε τη μέτζο σοπράνο Ρουθ Σνάιντερ (Ruth Schneider, 1908-1989), Γερμανίδα υπήκοο, με την οποία απέκτησεν τρία παιδιά: την Κάρμεν (Carmen, 1938-2006), τον Μάριο (Mario, 1940-1988) και τον Κρίστοφερ (Christopher, 1959-). Το 1941 η οικογένεια Αράου μετανάστευσε από τη Γερμανία στις Ηνωμένες Πολιτείες, και εγκαταστάθηκε στο Douglaston του Queens, όπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια. Έγινε διπλός υπήκοος ΗΠΑ-Χιλής το 1979. Έπαιξε με αρχιμουσικούς όπως οι Νίκις, Μένγκελμπεργκ και Φουρτβένγκλερ.
Ο Αράου πέθανε στις 9 Ιουνίου 1991, σε ηλικία 88 ετών, στο Μύρτσουσλαγκ (Mürzzuschlag) της Αυστρίας, από επιπλοκές επείγουσας χειρουργικής επέμβασης στην οποία υποβλήθηκε, στις 8 Ιουνίου, για να αποκατασταθεί δυσλειτουργία του εντέρου. Ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του, Τσιλάν.
Ερμηνευτική προσέγγιση
Ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ είπε ότι, ο Κλαούντιο Αράου είχε έναν ιδιαίτερο ήχο με δύο χαρακτηριστικά: «όγκο» -πλούσιο και ορχηστρικό-, και ένα απολύτως ξεχωριστό ηχόχρωμα, αρκετά σαγηνευτικό. Ο σερ Κόλιν Ντέιβις (Colin Davis) είπε: «Ο ήχος του είναι εκπληκτικός και εξ ολοκλήρου δικός του ... ουδείς άλλος τον παράγει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η προσήλωσή του στον Λιστ είναι εξαιρετική. Εξευγενίζει τη μουσική με τέτοιο τρόπο που, κανένας άλλος στον κόσμο δεν μπορεί». Σύμφωνα με τον αμερικανό κριτικό Χ. Σέμνπεργκ (Harold C. Schonberg), ο Αράου έβαζε πάντοτε «έναν αποφασιστικά ρομαντικό πιανιστικό τόνο στις ερμηνείες του». Γενικότερα, θεωρείται νηφάλιος και κλασικής καθαρότητας στο παίξιμό του.
Ο Αράου ήταν πνευματικός και με βαθιά επιρροή ερμηνευτής. Μελετούσε πολύ όταν ταξίδευε και, παρά την έλλειψη επίσημης εκπαίδευσης, εκτός της μουσικής του κατάρτισης, έμαθε αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά και γαλλικά εκτός από τη μητρική του γλώσσα, τα ισπανικά. Εξοικειώθηκε με την ψυχολογία του Γιουνγκ στα 20 του χρόνια. Η αντιμετώπιση της μουσικής από τον Αράου ήταν πολύ ιδιαίτερη. Υποστήριζε πίστη στην παρτιτούρα, αλλά και χρήση της φαντασίας. Παρόλο που, συχνά, έπαιζε σε βραδύτερη και πιο «απελευθερωμένη» ρυθμική αγωγή από τότε που έγινε μεσήλικας, είχε τη φήμη ενός εκπληκτικού βιρτουόζου από μικρή ηλικία στην καριέρα του, μια φήμη που δικαιολογείται απόλυτα στις ηχογραφήσεις που έκανε τότε, όπως στο Ισλαμέι (Islamey ) του Μίλι Μπαλάκιρεφ και τις Σπουδές Παγκανίνι (Paganini études) του Λιστ. Ωστόσο, ακόμα και αργά στην καριέρα του, συχνά, έτεινε να παίζει με λιγότερο «αυτοπεριορισμό» στις ζωντανές συναυλίες, παρά στις ηχογραφήσεις στούντιο. Υπήρξε αξιοθαύμαστος ερμηνευτής, ακόμη και προς το τέλος της ζωής του. Προγραμμάτιζε, πάντα, πολύ μεγάλες και απαιτητικές συναυλίες, συμπεριλαμβανομένων έργων όπως το «Αυτοκρατορικό Κοντσέρτο» του Μπετόβεν και το Κοντσέρτο αριθ. 1 για πιάνο του Μπραμς.
Ρεπερτόριο
Ο Αράου υπήρξε πολύ μεγάλος ερμηνευτής: από την ηλικία των 40 έως 60 ετών έφτανε, κατά μέσο όρο, τις 120 συναυλίες σε κάθε σεζόν, με πολύ μεγάλο ρεπερτόριο. Ανά χρονικές περιόδους, εκτελούσε το σύνολο των έργων για πιάνο των Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν και Σοπέν. Αλλά ερμήνευε και συνθέτες όχι τόσο γνωστούς, όπως τους Αλκάν και Μπουζόνι, ενώ φώτιζε «σκοτεινές γωνίες» του ρεπερτορίου του Λιστ. Ακόμη και, λίγο πριν φύγει, σε ηλικία 88 ετών, προγραμμάτιζε σε μια ευρωπαϊκή περιοδεία ρεσιτάλ να παίξει το σύνολο των έργων του Μπαχ για πληκτροφόρο, κάποια κομμάτια των Χάιντν, Μέντελσον, Ρέγκερ και Μπουζόνι, καθώς και την τρίτη σονάτα για πιάνο του Μπουλέζ. Η Εταιρία Ρόμπερτ Σούμαν (Robert Schumann Society) καθιέρωσε το Μετάλλιο Αράου (Medal Arrau), το 1991. Έχει, ήδη, απονεμηθεί στους Αντράς Σιφ (András Schiff), Μάρθα Άργκεριχ (Martha Argerich) και Μάρει Περάχια (Murray Perahia).
Αξιόλογες ηχογραφήσεις
Γ. Σ. Μπαχ: Παραλλαγές Goldberg (1945), παρτίτες 1,2,3 και 5 (1991)
Λ. βαν Μπετόβεν: όλα τα κοντσέρτα για πιάνο ( τα ηχογράφησε τρεις φορές) και σονάτες για πιάνο
Φ. Σοπέν: όλες οι σπουδές, νυκτερινά, πρελούδια και κοντσέρτα για πιάνο
Κ. Ντεμπισί: όλα τα πρελούδια και οι εικόνες, σουίτα Μπεργκαμάσκ
Φ. Λιστ: Σονάτα για πιάνο σε Σι ελάσσονα, Σπουδές Υπαρβατικής Δεξιοτεχνίας
Β. Α. Μότσαρτ: όλες οι σονάτες για πιάνο
Α. Σένμπεργκ: Κομμάτια πιάνου, έργο 11
Φ. Σούμπερτ: τελευταίες σονάτες για πιάνο, Impromptus, Κομμάτι για πιάνο D. 946
Ρ. Σούμαν: σονάτα για πιάνο σε Φα# ελάσσονα, Καρναβάλι, Φαντασία σε Ντο μείζονα, Κοντσέρτο για πιάνο σε Λα ελάσσονα (το ηχογράφησε τέσσερις φορές)
Κ. Μ. φον Βέμπερ: Σονάτα πιάνου σε Ντο μείζονα, Κομμάτι για πιάνο έργο 79
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πιανίστες Κατηγορία:Χιλιανοί μουσικοί
Καλικρί Σκύρου
Το Καλικρί ή Καλίκρι είναι πεδινό χωριό της Σκύρου με υψόμετρο 6 μέτρα που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 8 χλμ. Ν. από την Χώρα και 4 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Δίπλα και ανατολικά είναι το Λουτρό ενώ νότια η Καλαμίτσα με τον ομώνυμο υδροβιότοπο. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 43 κατοίκους.
Αντιαεροπορικό καταφύγιο
thumb|375px| Αντιαεροπορικό καταφύγιο στη [[Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, Μάρτιος του 2015]] Τα αντιαεροπορικά καταφύγια είναι δομές για την προστασία των αμάχων καθώς και των μαχητών έναντι των εχθρικών επιθέσεων από αέρος. Είναι παρόμοια με τα οχυρά καταφύγια από πολλές απόψεις, αν και δεν έχουν σχεδιαστεί για να αμύνονται από χερσαίες επιθέσεις (αλλά πολλά έχουν χρησιμοποιηθεί ως αμυντικές κατασκευές σε τέτοιες καταστάσεις).
Πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ηνωμένο Βασίλειο δυσκολευόταν να επιλέξει τη θέση των αντιαεροπορικών καταφυγίων. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πολλοί τύποι κατασκευών χρησιμοποιήθηκαν ως αντιαεροπορικά καταφύγια, όπως κελάρια, γερμανικά Hochbunker (ψηλά οχυρά καταφύγια), υπόγεια και υπόγειες διαβάσεις. Οι βομβαρδισμοί κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησαν το Ηνωμένο Βασίλειο να κατασκευάσει 80 ειδικά προσαρμοσμένους υπόγειους σιδηροδρομικούς σταθμούς ως καταφύγια, εγκαταλείποντάς τους αργότερα ως βιώσιμες επιλογές για τους πολίτες κατά τη διάρκεια αεροπορικών επιθέσεων. Οι Λονδρέζοι αγνόησαν την κυβέρνηση και πλήθος κόσμου κατέκλυσε τους σταθμούς του μετρό κατά τη διάρκεια των βομβαρδιστικών επιθέσεων του 1940. Οι βόμβες και τα ατυχήματα προκάλεσαν θύματα αμάχων στους υπόγειους σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισε να κατασκευάζει κοινόχρηστα καταφύγια στους δρόμους ως αντιαεροπορικά καταφύγια το 1940. Τα καταφύγια Άντερσον, που σχεδιάστηκαν το 1938 και κατασκευάστηκαν για να φιλοξενήσουν έως και έξι άτομα, χρησιμοποιούνταν επίσης ευρέως στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τα αντιαεροπορικά καταφύγια εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε κάποιο βαθμό σε διάφορα έθνη όπως η Ισπανία, η Ελβετία, το Ισραήλ, η Σιγκαπούρη και η Ταϊβάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμος
Υπόγειος ποταμός
thumb|upright=1.3|Ένας υποχθόνιος ποταμός στο σύστημα σπηλαίων Κρίζνα της [[Σλοβενίας.]] Ο υπόγειος ποταμός γνωστός και ως υποχθόνιος ποταμός, ρέει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει κάτω από την επιφάνεια του εδάφους - ένα ποτάμι του οποίου η κοίτη δεν εμφανίζεται στην επιφάνεια της Γης. Διακρίνεται από τον υπόγειο υδροφορέα, ο οποίος μπορεί να ρέει σαν ποτάμι, αλλά περιέχεται σε ένα διαπερατό στρώμα βράχου ή άλλων μη στερεοποιημένων υλικών. Ένα ποτάμι που ρέει κάτω από το επίπεδο του εδάφους σε ανοιχτό φαράγγι δεν χαρακτηρίζεται ως υπόγειο.
Τα υπόγεια ποτάμια μπορεί να είναι εντελώς φυσικά και να ρέουν δια μέσου συστημάτων σπηλαίων. Στην καρστική τοπογραφία, τα ποτάμια μπορεί να εξαφανιστούν μέσα από καταβόθρες, συνεχίζοντας υπογείως. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να αναδυθούν στον έξω κόσμο καθώς ρέουν. Ο μακρύτερος υποχθόνιος ποταμός στον κόσμο είναι το σύστημα σπηλαίων Sac Actun στο Μεξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτάμιες και λιμνιαίες γεωμορφές Κατηγορία:Υδρολογία
Λυδία (όνομα)
Λυδία είναι γυναικείο μικρό όνομα. Το όνομα είναι ελληνικής προέλευσης  και προέρχεται από τη λέξη λυδία (= όμορφος, ευγενής, άτομο από τη Λυδία / Περσία), μια θηλυκή μορφή του αρχαίου ονόματος Λυδός. Η περιοχή της Λυδίας λέγεται ότι πήρε το όνομά της από έναν βασιλιά που ονομαζόταν Λυδός. Το όνομα Λυδία αρχικά υποδήλωνε καταγωγή από ή κατοικία στην περιοχή της Λυδίας.
Στην Αγία Γραφή
Η Λυδία είναι και βιβλικό όνομα. Απαντάται στην Λυδία την Φιλιππησία, επιχειρηματίας στην πόλη των Θυατείρων. Κατονομάζεται στις Πράξεις των Αποστόλων της Καινής Διαθήκης. Ήταν η πρώτη γυναίκα που προσυλητίστηκε από τον Παύλο στους Φιλίππους και έτσι η πρώτη προσήλυτη στον Χριστιανισμό στην Ευρώπη. Η Λυδία φιλοξένησε τον Παύλο και τον Σίλα μετά την αποφυλάκισή τους. Είναι πιθανό ότι η Λυδία ήταν οικοδεσπότρια μιας οικιακής εκκλησίας εκείνη την περίοδο. Σύμφωνα με τον Κόουλμαν, «η Λυδία περιγράφεται ως «λάτρης του Θεού» (πιθανώς συνώνυμη με τον όρο «Θεοφοβούμενος», που χρησιμοποιείται αλλού στις Πράξεις) «από την πόλη των Θυατείρων» (στη Δυτική Μικρά Ασία) και «έμπορος στο πορφυρό ύφασμα» (αντικείμενο πολυτελείας στην αρχαία Μεσόγειο). Αυτή και το σπιτικό της σύντομα βαφτίστηκε και φιλοξενούσε τους περιοδεύοντες κήρυκες. Το σπίτι της Λυδίας γίνεται ο χώρος για την εκκλησία στους Φιλίππους, με την ίδια ως οικοδεσπότρια και ίσως αρχηγό. . . . Σύμφωνα με το βιβλίο των Πράξεων, ο Παύλος και οι συνεργάτες του ίδρυσαν την εκκλησία στους Φιλίππους όταν η Λυδία και το σπιτικό της βαφτίστηκαν. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι αρκετές από τις γυναίκες από τον «τόπο της προσευχής» ήταν μεταξύ εκείνων που ενώθηκαν με τη Λυδία σε αυτό το νέο κίνημα.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Ντιέζ
Άτομα
Το Ντιέζ ήταν η γενέτειρα των:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Λαυρέντια
Η Λαυρέντια (ρωσικά: Лаврентия· γιούπικ: Ӄышы· τσούκτσι: Ӄытрын· νάουκαν: Qerre) είναι αγροτικός οικισμός και το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Τσουκότσκι του Αυτόνομου Θύλακα Τσουκότκα στη Ρωσία, που βρίσκεται στον κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου, κοντά στον Βερίγγειο πορθμό. Στην Λαυρέντια βρίσκεται το ανατολικότερο αεροδρόμιο στον κόσμο.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της είναι 1.459 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρωσίας
Ντιφεμπάκ-λεζ-Ελιμέρ
Το Ντιφεμπάκ-λεζ-Ελιμέρ (Ντίφενμπαχ μπάι Χέλιμερ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Χαντίμ Σουλεϊμάν Πασάς
Ο Χαντίμ Σουλεϊμάν Πασάς (Οθωμανικά Τούρκικα: خادم سلیمان پاشا, Τούρκικη γλώσσα: Hadım Süleyman Paşa) (περ. 1467 - Σεπτέμβριος 1547), ήταν Οθωμανός πολιτικός και στρατιωτικός. Ήταν αντιβασιλέας της Οθωμανικής Αιγύπτου κατά τα έτη 1425 - 1435 και 1537 - 1538, καθώς και Μεγάλος Βεζίρης κατά τα έτη 1541 - 1544. Ο Χαντίμ Σουλεϊμάν, ήταν Ούγγρος ευνούχος.
Ως διοικητής της Αιγύπτου, συνόδεψε τον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή σε μία αποστολή στον Ινδικό Ωκεανό, με αποτέλεσμα την κατάληψη του Άντεν και την πολιορκία του Ντίου (1538). Σύντομα, τον Απρίλιο του 1541, διορίστηκε Μεγάλος Βεζύρης, διαδεχόμενος τον Λουτφί Πασάς. Καθαιρέθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1544 και τον διαδέχτηκε ο Ρουστέμ πασάς, γαμπρός του σουλτάνου. Ο Χαντίμ Σουλεϊμάν πασάς, πέθανε στα Μάλγαρα τον Σεπτέμβριο του 1547, σε ηλικία 80 ετών.
Κόλπος του Μανάρ
thumb|right|Η θέση του κόλπου (κόκκινος κύκλος) στον ανατολικό Ινδικό Ωκεανό και τη νότια Ασία Ο Κόλπος του Μανάρ (Gulf of Mannar) είναι ένας μεγάλος κόλπος του Ινδικού ωκεανού, που αποτελεί μέρος της λεγόμενης Θάλασσας των Λακκαδίβων. Βρίσκεται ανάμεσα στο νοτιότερο μέρος της ανατολικής ακτής της Ινδίας και στη δυτική ακτή της Σρι Λάνκα. Η αλυσίδα χαμηλών νησιών και υφάλων που είναι γνωστή ως Γέφυρα του Αδάμ (ή Ραμσέθου) και περιλαμβάνει και την ομώνυμη νήσο, διαχωρίζει τον κόλπο του Μανάρ από τον κόλπο του Παλκ στα βόρεια. Ο κόλπος είναι γνωστός από την αρχαιότητα για την αλιεία μαργαριταριών, ενώ σε αυτόν βρίσκονται αλικόρες.
Γεωγραφία
Ο κόλπος του Μανάρ έχει έκταση 10.500 τετρ. χιλιόμετρα, μέγιστο μήκος 160 χιλιόμετρα και πλάτος 130 έως 275 χιλιόμετρα. Το μέσο βάθος του ανέρχεται σε 1335 μέτρα. Οι ποταμοί Μαλβαθού Όγια (Αρούβι Άρου) της Σρι Λάνκα και Θαμιραμπαράνι της νότιας Ινδίας εκβάλλουν στον κόλπο.
Ανθρώπινη δραστηριότητα
Τα κυριότερα λιμάνια στον κόλπο είναι το Κολόμπο στη Σρι Λάνκα και το Τουτικορίν στο Ταμίλ Ναντού της Ινδίας. Αν και αυτά τα δύο λιμάνια μπορούν να δεχθούν πλοία με μεγάλο βύθισμα, μόνο πλοία με αρκετά μικρό βύθισμα μπορούν να περάσουν από τη Γέφυρα του Αδάμ. Τον Ιούλιο του 2005 η ινδική κυβέρνηση επεχείρησε να προχωρήσει το σχέδιο για τη διάνοιξη βαθιού διαύλου εκεί, που θα ένωνε τον κόλπο του Μανάρ με τον κόλπο της Βεγγάλης. Οι υπέρμαχοι του σχεδίου τονίζουν τα ωφέλη μιας απευθείας θαλάσσιας συγκοινωνίας χωρίς να χρειάζεται τα πλοία να περιπλέουν τη Σρι Λάνκα, ενώ οι οικολόγοι έχουν προειδοποιήσει για τη ζημιά που θα προκαλούσε αυτό το σχέδιο στη θαλάσσια ζωή και στα αλιευτικά πεδία του κόλπου του Παλκ και του κόλπου του Μανάρ.
Παραπομπές
Μαναρ Μαναρ
Ο κακός εγγονός
Ο κακός εγγονός είναι ζωγραφικό έργο του Γιώργου Ιακωβίδη.
Πληροφορίες
Το έργο απεικονίζει ένα παιδάκι εγγονάκι του εικονιζόμενου παππού να έχει αρπάξει τις φαβορίτες του. Συσπά το πρόσωπό του ο παππούς από πόνο,ενώ το μωρό σπαράζει από μια ακατανόητη απελπλισία. Τα μοντέλα του είναι τύποι γερμανικοί που δεν τους ελληνοποιεί.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Ντιστρόφ
Το Ντιστρόφ (Ντίσντορφ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2014-15
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2014-15 συμμετείχαν οι 12 κυπελλούχες ομάδες από τα κύπελλα των αγροτικών (τοπικών) ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ. Αν ο κυπελλούχος μίας τοπικής ομοσπονδίας είχε κατακτήσει και το πρωτάθλημα της ομοσπονδίας (οπόταν συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2014-15), τότε στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου της ομοσπονδίας.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγινα μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλίας δινόταν ημίωρη παράταση. Αν μετά το τέλος της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε η κυπελλούχος ομάδα. Σε περίπτωση που ο κυπελλούχος ήταν ταυτόχρονα και πρωταθλητής, τότε δικαιώμα συμμετοχής στο κύπελλο είχε ο φιναλίστ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν.
(κ.) : Κυπελλούχος ομάδα ομοσπονδίας (φ.) : Φιναλίστ κυπέλλου ομοσπονδίας
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 8 από τις 12 ομάδες. Μέσα από τη διαδικασία της κλήρωσης 4 ομάδες εξαιρέθηκαν από τον Α΄ γύρο. Οι ομάδες αυτές ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας, Εθνικός Τερσεφάνου, ΑΠΕΛ Λευκάρων και η Κώμα Γιαλού
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 4 ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από τον Α΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Εθνικός Τερσεφάνου και ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας. Ο τελικός διεξήχθη στις 29 Απριλίου 2015 στο Στάδιο Ολυμπιάς στα Λύμπια. Το παιχνίδι τελείωσε με σκορ 1-1. Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε στην παράταση και ακολούθησε η διαδικασία εκτέλεσης πέναλτι. Νικητής ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας με σκορ 5-4.
Κοινοβούλιο του Ναουρού
Το Κοινοβούλιο του Ναουρού (Parliament of Nauru) απαρτίζεται από 19 αιρετά μέλη, τα οποία υπηρετούν τριετή θητεία και εκλέγονται σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Ο Πρόεδρος του Ναουρού εκλέγεται από τα μέλη του κοινοβουλίου. Ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε σε 19 έπειτα από τις εκλογές του 2013.
Τα μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται με ένα θεσιακό σύστημα ψηφοφορίας. Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές ή οι υποψήφιοι λαμβάνουν βαθμούς με βάση την κατάταξή τους σε κάθε ψηφοδέλτιο και εκείνος με τους περισσότερες βαθμούς συνολικά είναι ο νικητής.
Εκλογικό σύστημα
Τα 19 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται από οκτώ πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες που χρησιμοποιούν το σύστημα Ντάουντολ, μια έκδοση της ψήφου σε κατάταξη. Οι ψηφοφόροι κατατάσσουν τους υποψηφίους, με τις ψήφους να υπολογίζονται ως ένα κλάσμα που διαιρείται με τον αριθμό (σειρά) κατάταξης (π.χ. ένας υποψήφιος που κατατάσσεται δεύτερος θα σημειωθεί ως ½). Εξελέγησαν οι υποψήφιοι με το υψηλότερο σύνολο.
Ιστορία
Στις 22 Μαρτίου 2010 το Radio New Zealand International μετέδωσε ότι ο πρόεδρος Μάρκους Στίβεν είχε διαλύσει το Κοινοβούλιο και ήταν σε ετοιμότητα για εκλογές στις 24 Απριλίου 2010. Στις εκλογές επανεξελέγησαν και οι 18 βουλευτές, αλλά σε αυτό το στάδιο εννέα από αυτούς είχαν σχηματίσει την Αντιπολίτευση, με αποτέλεσμα ένα Κοινοβούλιο χωρίς αυτοδυναμία. Άλλες εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2010 ως αποτέλεσμα του συνεχιζόμενου αδιεξόδου. Έπειτα από εβδομάδες αβεβαιότητας, το αδιέξοδο επιλύθηκε όταν η Αντιπολίτευση συμφώνησε να εκλεγεί ένας δικός της βουλευτής, ο Λούντβιχ Σκότι ως Πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Ο πρόεδρος Στίβεν τότε πρότεινε να αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών σε 19, για να αποφευχθούν μελλοντικά αδιέξοδα. Στα τέλη του 2012, το Κοινοβούλιο, υπό την ηγεσία του προέδρου Νταμπουίντο, ενήργησε βάσει αυτής της πρότασης και ψήφισε νόμο που αυξάνει τον αριθμό των εδρών σε 19 μετά τις εκλογές το 2013, αναμενόταν να αποτρέψει μελλοντικά αδιέξοδα όπως αυτό του 2010.
Τελευταίες εκλογές
Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 2022. Ο Ρας Καν, εκπρόσωπος της εκλογικής περιφέρειας Ουμπενίντε, ήταν ο μόνος υποψήφιος για πρόεδρος. Ο πρώην πρόεδρος Μάρκους Στίβεν κέρδισε επανεκλογή ως πρόεδρος του κοινοβουλίου, ενώ ο απερχόμενος πρόεδρος Λάιονελ Αϊνγκιμέα εξελέγη αντιπρόεδρος.
Πρόεδρος του Κοινοβουλίου
Ο αξιωματούχος που προεδρεύει στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου είναι ο Πρόεδρος (Speaker). Πρόκειται για έναν βουλευτή που εκλέγεται από τα υπόλοιπα μέλη του κοινοβουλίου. Ο Πρόεδρος δεν έχει δικαίωμα ψήφου σε ψηφοφορίες για προτάσεις δυσπιστίας και για τις προεδρικές εκλογές. H αμοιβή του ανέρχεται σε 89.315 AUD ετησίως
Ο κατάλογος των προέδρων έχει ως εξής.
Παραπομπές
Ναουρου Κοινοβουλιο Ναουρου
Περδικόβρυση Αρκαδίας
Η Περδικόβρυση είναι ένα ορεινό χωριό του Νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται στην ενδοχώρα της άλλοτε Επαρχία Κυνουρίας, στο Φαράγγι του ποταμού Τάνου, πάνω από τη δυτική όχθη του, καθώς και απέναντι ακριβώς από τη Μονή Τίμιου Προδρόμου. Αποτελεί ένα από τα επτά πρωτογενή «Καστριτοχώρια».
Το Περδικονέρι ήταν υπαρκτός οικισμός τουλάχιστον από την εποχή της Τουρκοκρατίας.
Ονομασία
Μέχρι το 1927 το χωριό λεγόταν Τσερβάσι, ονομασία που θεωρείται σλαβικής προέλευσης από τη λέξη "cerova" ("τσεροβά") που σημαίνει "βελανιδότοπος".
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού από το 1920 και ύστερα, είναι η εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Σαν Χουάν (Αργεντινή)
Το Σαν Χουάν είναι πόλη με σύγχρονο σχέδιο, πλατιές οδούς και πεζοδρόμια, με βλάστηση διάφορων ειδών δέντρων που αρδεύονται από κανάλια, από τα οποία προέρχεται το προσωνύμιό της «πόλη-όαση».
Διαθέτει αρκετά ξενοδοχεία και υποδομή στις μεταφορές, μουσεία και μεγάλους αμπελώνες στα περίχωρά της.
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Πριν την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων, κατοικούσαν στην περιοχή οι Ινδιάνοι Ουάρπε (Huarpe).
Η πόλη ιδρύθηκε ως Σαν Χουάν δε λα Φροντέρα στις 13 Ιουνίου 1562, από τον Κονκισταδόρ Χουάν Χουφρέ (Juan Jufré, 1516-1578) στις όχθες του ποταμού Σαν Χουάν. Αλλά το 1593 μια πλημμύρα του ποταμού προκάλεσε καταστροφές και έτσι η πόλη ξανακτίσθηκε 2,5 χιλιόμετρα νοτιότερα, στη σημερινή της θέση.
left|thumb|Το κέντρο της πόλεως περί το 1910 Το Σαν Χουάν ήταν μια ήσυχη επαρχιακή πόλη σε όλη την αποικιακή περίοδο και πρακτικά δεν συμμετείχε στους εσωτερικούς πολέμους που κατέστρεψαν την Αργεντινή κατά τη λεγόμενη «Οργανωσιακή Περίοδο» (1820-1860). Ωστόσο, δύο από τα επιφανέστερα μέλη της Συνελεύσεως του Τουκουμάν το 1816, που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Αργεντινής από την Ισπανία, προέρχονταν από το Σαν Χουάν: ο Φρανσίσκο Ναρκίσο δε Λαπρίδα, πρόεδρος της Συνελεύσεως, και ο Μητροπολίτης του Σαν Χουάν, Χούστο Σάντα Μαρία δε Όρο, ένας θαυμάσιος ομιλητής, του οποίου η πειστική ρητορική ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για το ότι η Αργεντινή έγινε εξαρχής προεδρική δημοκρατία και όχι μοναρχία, όπως η Βραζιλία.
Πιθανώς το σημαντικότερο και διασημότερο τέκνο της πόλεως υπήρξε ο ανεψιός του παραπάνω επισκόπου, ο μετέπειτα Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1868 έως το 1874, Δομίνγκο Φαουστίνο Σαρμιέντο, το σημείο γεννήσεως του οποίου ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Μνημείο ήδη από το 1910.
thumb|right|Δρόμος στην πόλη μετά τον σεισμό του 1944 Στις 15 Ιανουαρίου 1944 ένας ισχυρός σεισμός κατέστρεψε την πόλη και σκότωσε περίπου δέκα χιλιάδες ανθρώπους. Ακόμα ένας σεισμός, μεγέθους 7,4 βαθμών Ρίχτερ, σημειώθηκε με επίκεντρο 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλεως στις 23 Νοεμβρίου 1977, προκαλώντας 65 θανάτους και αρκετές ζημιές στην επαρχία Σαν Χουάν.
Μετά την καταστροφή του 1944 η πόλη ξανασχεδιάστηκε με ομόκεντρες και ευθείες λεωφόρους, με δενδροστοιχίες και ξαναχτίστηκε με σύγχρονα σπίτια, χάνοντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος της αποικιακής μορφής της, αλλά διατηρεί μία ανοιχτή, ηλιόλουστη και μεσογειακή όψη.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Σαν Χουάν είναι κτισμένο σε μια εύφορη κοιλάδα, μέσα σε μια ορεινή περιοχή, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 31°32΄ Νότιο και μήκος 68°32΄ Δυτικό. Οι χειμερινές θερμοκρασίες είναι γενικώς ήπιες (περίπου 1 έως 16 °C), αλλά μπορούν να πέσουν και κάτω από τους −9 °C. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά, με ρεκόρ θερμοκρασίας 46,7°C, που σημειώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1995. Η διαφορά των μέσων μηνιαίων θερμοκρασιών είναι 19,4 βαθμοί, ίσως η υψηλότερη σε όλη τη Νότια Αμερική. Οι λιακάδες είναι συνηθισμένες σε όλους τους μήνες, με 3.361 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. Με μόλις 90,7 χιλιοστόμετρα μέσης ετήσιας βροχόπτωσης, το Σαν Χουάν έχει ερημικό κλίμα κατά την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν (BWh/BWk). Ο πιο βροχερός μήνας είναι ο Φεβρουάριος (18,9 mm) και ο πιο ξηρός ο Ιούνιος (1,6 mm).
Επειδή το νερό της βροχής είναι λιγοστό, έχει ανεγερθεί φράγμα στον ποταμό Σαν Χουάν, το Κεβράδα δε Ούλουμ ή απλώς Ούλουμ, που εκτός από νερό παρέχει και υδροηλεκτρική ενέργεια.
Το 65% της γεωργικής παραγωγής των εκτάσεων που περιβάλλουν την πόλη σχετίζεται με το οινοπαραγωγή.
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου (Στάραγια Λάντογκα)
Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (Геóргиевская цéрковь) στο σελό της Στάραγια Λάντογκα, εντός του Ραϊόν του Βόλχοβ, στο Όμπλαστ του Λένινγκραντ, στη Ρωσία, αποτελεί μία εκ των παλαιότερων εκκλησιών της Ρωσίας, καθώς η ανέγερσή της χρονολογείται κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 12ου αιώνα. Αποτελεί ένα εκ των ελαχίστων σωζόμενων προμογγολικών κτιρίων στη Ρωσία. Περιλαμβάνει τοιχογραφίες του 12ου αιώνα, γεγονός εξαιρετικά σπάνιο στη Ρωσία. Η εκκλησία βρίσκεται εντός των τειχών του Φρουρίου της Στάραγια Λάντογκα, επί της αριστερής όχθης του Ποταμού Βόλχοβ. Το κτίριο έχει χαρακτηριστεί ως αρχιτεκτονικό μνημείο ομοσπονδιακής σημασίας (#4710025007).
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική της εκκλησίας είναι χαρακτηριστική της γενικότερης αρχιτεκτονικής του Νόβγκοροντ. Συγκεκριμένα, η εκκλησία έχει ως βάση της τρεις κίονες, ενώ, παράλληλα, αποτελείται από έναν θόλο και τρία κλίτη. Η εκκλησία είναι μικρού μεγέθους, ενώ το δάπεδό της είναι έκτασης της τάξεως των 72 τετραγωνικών μέτρων και ελαφρώς ασύμμετρο ως προς την κατεύθυνση βορρά-νότου. Το τελευταίο εξηγείται από το γεγονός πως η εκκλησία ανεγέρθηκε εντός ήδη υπάρχοντος φρουρίου, με συνέπεια ο διαθέσιμος χώρος για την κατασκευή της να είναι αρκετά περιορισμένος.
Τοιχογραφίες
Τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν το ίδιο έτος κατά το οποίο και πραγματοποιήθηκαν τα θυρανοίξια της εκκλησίας. Πρόκειται για ένα εκ των ελαχίστων σωζόμενων δειγμάτων τοιχογραφιών του 12ου αιώνα στη Ρωσία. Το 1445, ορισμένες εκ των τοιχογραφιών αναπαλαιώθηκαν, με ιδιαίτερη έμφαση να δίνεται στον πιστό και προσεκτικό επανασχεδιασμό των παλαιότερων εξ αυτών. Η πλειοψηφία εκ των αρχικών τοιχογραφιών καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα. Ορισμένες εξ αυτών αφαιρέθηκαν από τα τοιχώματα της εκκλησίας και τοποθετήθηκαν κάτω από το νέο δάπεδό της. Οι τελευταίες ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα και αναπαλαιώθηκαν. Το 1780, ορισμένες εκ των παλαιών τοιχογραφιών ανευρέθηκαν εντός των τοιχωμάτων. Συνολικά, ποσοστό της τάξεως του 20% επί του συνόλου των αρχικών τοιχογραφιών της εκκλησίας έχει διασωθεί.
Παρά το γεγονός πως το σύνολο των αρχικών τοιχογραφιών είναι αδύνατο να αποκατασταθεί, ωστόσο, είναι βέβαιο πως οι τοίχοι της βόρειας και της νότιας πλευράς διέθεταν από πέντε σειρές αγιογραφιών η καθεμία. Αντιθέτως, τίποτα δεν σώζεται από τις τοιχογραφίες των δυτικών και ανατολικών τοίχων. Οι τοιχογραφίες του θόλου, από την πλευρά τους, σώζονται, σχεδόν, ακέραιες, ενώ αναπαριστούν την Ανάληψη του Ιησού. Χαμηλότερα, είναι φιλοτεχνημένες αναπαραστάσεις των Αποστόλων και των Προφητών.
Το σύνολο των τοιχογραφιών της εκκλησίας φιλοτεχνήθηκε με την χρήση της ίδιας τεχνοτροπίας. Πιθανώς, φιλοτεχνήθηκαν από ομάδα ζωγράφων, δύο εκ των οποίων ήσαν οι κυριότεροι συντελεστές των εργασιών. Κυρίαρχα χρώματα είναι το γαλάζιο, το κόκκινο και το κίτρινο, ενώ, παράλληλα, γίνεται χρήση ορισμένων χρωματικών παραλλαγών, συμπεριλαμβανομένου, μεταξύ άλλων, του λευκού, γεγονός το οποίο δεν είναι σύνηθες στις ανατολικές ορθόδοξες τοιχογραφίες της συγκεκριμένης περιόδου. Αντιθέτως, εκτιμάται πως παρουσιάζουν ορισμένες ομοιότητες με βυζαντινές τοιχογραφίες της ίδιας περιόδου, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να αποτελεί και ένδειξη πιθανής ελληνικής καταγωγής των ζωγράφων.
Ντολβίνγκ
Το Ντολβίνγκ (Ντόλβινγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Φίλιππος Β΄ της Πομερανίας
Ο Φίλιππος Β΄, γερμαν. Philipp II (29 Ιουλίου 1573 - 3 Φεβρουαρίου 1618) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Στεττίν (1606-18).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νόιενκαμπ (νυν Φράντσμπουρκ) και μεγάλωσε στο μέγαρο τού πατέρα του στο Μπαρτ. Ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ και τα τέσσερα αδέλφια του είχαν μοιράσει την Πομερανία το 1569 και ο Μπόγκισαβ ΙΓ΄ είχε λάβει το Μπάρτ και την κοσμική Κιστερκιανή μονή τού Νόιενκαμπ. Ως έφηβος ο Φίλιππος Β΄ έλαβε την εκπαίδευση ενός πρίγκιπα της ύστερης Αναγέννησης στη Γερμανία. Τα καλλιτεχνικά και επιστημονικά ενδιαφέροντά του ξεπέρασαν σύντομα το συνηθισμένο επίπεδο. Ήδη από τα 12 έτη του είχε συλλογή βιβλίων και πινάκων. Στα 17 του έκανε την πρώτη επιστημονική εργασία του. Στα 18 του έγραφε: "είναι ευχαρίστηση να συλλέγεις καλά, επιλεγμένα βιβλία, πορτραίτα από το χέρι μεγάλων διδασκάλων και αρχαία νομίσματα όλων των ειδών. Από αυτά μαθαίνω να βελτιώνω τον εαυτό μου και επίσης πώς να ωφελήσω γενικά την κοινωνία". Κατά τη συνήθεια της εποχής έκανε πολυάριθμες Μεγάλες Περιηγήσεις και επισκέφθηκε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες με τις Αυλές τους. Ήταν δύο έτη στην Ιταλία, όταν το 1598 τον ειδοποίησαν ότι η μητέρα του ήταν σοβαρά ασθενής· αυτή απεβίωσε το ίδιο έτος.
Το 1603 απεβίωσε ο θείος του Μπάρνιμ Ι΄ δούκας της Πομερανίας-Στεττίν και τον διαδέχθηκε ο Μπόγκισλαβ ΙΓ΄, ο οποίος ένοιωθε πολύ ηλικιωμένος (ήταν σχεδόν 60 ετών) και ανέθεσε τη διακυβέρνηση στον γιο του Φίλιππο Β΄. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1606 ο Φίλιππος Β΄ ανέλαβε δούκας τού Στεττίν. Έγινε προστάτης των Τεχνών το 1616· επίσης εξέδωσε αγροτικές ρυθμίσεις για τους δουλοπάροικους.
Είχε ροπή στη μελαγχολία από νωρίς, η οποία ενδυναμώθηκε από την ασθενή κράση του. Περίπου από το 1605 υπέφερε από ποδάγρα. Αυτό έκανε δύσκολη τη ζωή του και αποσυρόταν από τη δημόσια ζωή. Δεν μπόρεσε να πάει στον γάμο τού δευτερότοκου αδελφού του Φραγκίσκου το 1610 και στη στέψη τού Ματθία των Αψβούργων στη Συνέλευση (Dieta) στο Ρέγκενσμπουρκ το 1613. Το 1612 επισκέφθηκε λουτρά στο Λύνεμπουργκ, αλλά χωρίς ανακούφιση. Απεβίωσε το 1618 σε ηλικία 45 ετών, όπως και οι αδελφοί του. Ο τριτότοκος αδελφός του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ ήταν ο τελευταίος των Γκρίφφινς.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε τη Σοφία των Όλντενμπουρκ, κόρη τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ. Δεν απέκτησε απογόνους, όπως δεν απέκτησαν και τα άλλα τέσσερα αδέλφια του, έτσι ο Οίκος τους εξέλιπε το 1637.
Παραπομπές
Φιλιππος 02
Όθων Ερρίκος του Παλατινάτου
Ο Όθων Ερρίκος (10 Απριλίου 1502 - 12 Φεβρουαρίου 1559) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Νόιμπουργκ (Neuburg) το διάστημα 1505-59 και εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1556-1559.
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1543 στη Χαϊδελβέργη και τάφηκε στο ναό του Αγ. Πνεύματος (Heiliggeistkirche) της πόλης. Ήταν ο τελευταίος του κύριου κλάδου των Βίττελσμπαχ. Τον διαδέχθηκαν ο τέταρτος εξάδελφός του Φρειδερίκος Γ΄ του κλάδου Ζίμερν ως εκλέκτορας στο Παλατινάτο και ο επίσης τέταρτος εξάδελφός του Βόλφγκανγκ του κλάδου Τσβάιμπρυκεν ως κόμης του Νόιμπουργκ.
Οικογένεια
Το 1529 νυμφεύτηκε τη Σουζάνα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας, χήρα του Καζιμίρ των Χοεντσόλερν, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Η Σουζάνα έφερε τα πέντε παιδιά από τον πρώτο της γάμο· με τον Όθωνα Ερρίκο δεν απέκτησε τέκνα και απεβίωσε το 1543, πριν ο σύζυγός της γίνει εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οθων Ερρικος
Μάριο Σεραντρέι
Ο Μάριο Σεραντρέι (Mario Serandrei, 23 Μαΐου 1907 – 17 Απριλίου 1966) ήταν Ιταλός μοντέρ και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Γεννήθηκε στη Νάπολη και πρωτοασχολήθηκε με τον χώρο του κινηματογράφου το 1931 ως βοηθός σκηνοθέτη. Συνολικά έκανε το μοντάζ σε περισσότερες από διακόσιες ταινίες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, εργαζόμενος συνεχώς μέχρι τον θάνατό του στη Ρώμη σε ηλικία 58 ετών. Μεταξύ των ταινιών αυτών συγκαταλέγονται και οι ακόλουθες:
Επίσης οι ακόλουθες του σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι, με τον οποίο ο Σεραντρέι είχε μια μακρά συνεργασία:
Πηγές
Κατηγορία:Μοντέρ Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2016-2017
Το Πρωτάθλημα Ελλάδος Γυναικών της περιόδου 2016-17 αποτέλεσε την 20η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α1 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίστηκαν σε αυτό είχαν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων. Πρωταθλήτρια Ελλάδος για την περίοδο αυτή αναδείχθηκε o Ολυμπιακός Σ.Φ. Πειραιώς, το δεύτερο τρόπαιο στην ιστορία της ομάδας, που την ίδια χρονιά κατέκτησε επίσης και το Κύπελλο Ελλάδος.
Συμμετέχοντες
Τις προηγούμενες τρεις περιόδους στη διοργάνωση λάμβαναν μέρος για οικονομικούς κυρίως λόγους δέκα (10) ομάδες, ωστόσο ο αριθμός τους αυξήθηκε σε δώδεκα (12) για πρώτη φορά μετά την αγωνιστική περίοδο 2012-13. Παράλληλα απλοποιήθηκε το σύστημα διεξαγωγής των Play-Offs, όπου συμμετείχαν μόνο οι τέσσερις πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα της Κανονικής Περιόδου. Τέλος επέστρεψαν τα Play-Outs που δεν έλαβαν χώρα την προηγούμενη χρονιά.
Την προηγούμενη χρονιά τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος είχε κατακτήσει αήττητος ο Ολυμπιακός Πειραιώς, καθώς και το Κύπελλο Ελλάδος. Αυτή ήταν και η πρώτη χρονιά που λειτούργησε το τμήμα μετά από περίπου μισό αιώνα αδράνειας. Η ομάδα του Πειραιά ξεκίνησε και τη νέα περίοδο ως αδιαφιλονίκητο φαβορί λόγω οικονομικής επιφάνειας, έχοντας συγκεντρώσει στο ρόστερ της μερικές από τις πιο πεπειραμένες Ελληνίδες διεθνείς αθλήτριες. Παράλληλα, κατόπιν πίεσης των «ερυθρολεύκων» αυξήθηκε ο επιτρεπτός αριθμός ξένων αθλητριών στις τρεις, κάτι που είχε μικρό αντίκτυπο στις υπόλοιπες ομάδες των οποίων ο προϋπολογισμός δύσκολα επέτρεπε τρίτο συμβόλαιο (συνήθως οι ξένες αθλήτριες πληρώνονται ως επαγγελματίες παρά τον ερασιτεχνικό χαρακτήρα της διοργάνωσης). Επίσης επετράπη μία αλλαγή μίας ξένης αθλήτριας μέχρι τις 31 Ιανουαρίου.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο γεγονός είναι η επιστροφή ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις για πρώτη φορά μετά την περίοδο 2011-12. Συγκεκριμένα ο νταμπλούχος της προηγούμενης χρονιάς, Ολυμπιακός, διαγωνίστηκε στο EuroCup, τη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση της FIBA Europe.
Από την Α2 Εθνική Κατηγορία προβιβάστηκαν την προηγούμενη άνοιξη οι παρακάτω ομάδες, οι οποίες είχαν καταλάβει την πρώτη και δεύτερη θέση στους δύο Ομίλους της:
Οκτώ (8) ομάδες του Πρωταθλήματος διέθεταν την έδρα τους στην Αττική, τρεις (3) στη Θεσσαλονίκη και μία (1) στο νησί της Λευκάδας.
Οι ομάδες που αποτέλεσαν το δυναμικό της Α1 Εθνικής Κατηγορίας για την περίοδο 2016-17 ήταν με αλφαβητική σειρά οι ακόλουθες:
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Την τεχνική ηγεσία του Άρη Θεσσαλονίκης ανέλαβε μέχρι το Νοέμβριο του 2016 ο Γιώργος Ατακτίδης. Για δύο μήνες τη θέση ανέλαβε ο Γιάννης Τσεσμετζής. Από τον Ιάνουριο μέχρι το τέλος της περιόδου πρώτος προπονητής ήταν ο Βαγγέλης Κουλακιώτης. β. Προπονητής της ομάδας του Πρωτέα Βούλας ήταν μέχρι το Δεκέμβριο του 2016 ο Γιάννης Κτιστάκης. Στη συνέχεια τον αντικατέστησε για μερικούς μήνες ο Αλέκος Δάγλας. γ. Καθήκοντα πρώτου προπονητή στην Τερψιθέα Γλυφάδας είχε αναλάβει στην αρχή της περιόδου ο Γιάννης Δαμαλής. Από το Νοέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο τη σκυτάλη πήρε ο Γιώργος Χατζηδάκης. Τη χρονιά ολοκλήρωσε ο team manager της ομάδας, Χρήστος Χρηστίδης. </i>
Κανονική Περίοδος (Α' Φάση)
Η Α' Φάση του Πρωταθλήματος (κανονική περίοδος) διεξήχθη από τις 16 Οκτωβρίου 2016 μέχρι τις 12 Απριλίου 2017. Τα σωματεία που συμμετείχαν αναμετρήθηκαν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος έλαβε χώρα στις 7 Σεπτεμβρίου 2016 στην Αθήνα. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων ήταν τα ακόλουθα:
Βαθμολογία
Μετά τη λήξη της Κανονικής Περιόδου επικεφαλής του βαθμολογικού πίνακα βρέθηκε ο αήττητος σε 22 αγωνιστικές Ολυμπιακός Πειραιώς. Την τετράδα των ομάδων που προχώρησαν στη διαδικασία των Play-Offs τη συγκεκριμένη χρονιά συμπλήρωσαν ο Αθηναϊκός, ο Παναθηναϊκός και η πρωτοεμφανιζόμενη Δάφνη Αγίου Δημητρίου. Η ουραγός Τερψιθέα Γλυφάδας, που λόγω εσωτερικών προβλημάτων εξελίχθηκε σε σάκο του μποξ για τις υπόλοιπες ομάδες, υποβιβάστηκε απευθείας με μόλις μία νίκη στο ενεργητικό της (απέναντι στον Π.Α.Ο.Κ. κατά τη 2η Αγωνιστική). Οι ομάδες που βρέθηκαν στις θέσεις 8 έως 11 της κατάταξης υπερασπίστηκαν την παραμονή τους στην Α1 Εθνική στη διαδικασία των Play-Outs που επανήλθε. Αυτές ήταν ο Πρωτέας Βούλας, ο Πανιώνιος, ο Άρης Θεσσαλονίκης και ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου.
Ατομικές διακρίσεις
Οι κορυφαίες αθλήτριες σε εννιά βασικές στατιστικές κατηγορίες κατά τη λήξη της κανονικής περιόδου ήταν οι ακόλουθες:
Play-Outs (Β' Φάση)
Στη φάση των Play-Outs συμμετείχαν οι ομάδες που κατετάγησαν στις θέσεις 8 έως 11 της βαθμολογικής κατάταξης, όπως διαμορφώθηκε μετά τη λήξη της Κανονικής Περιόδου. Συγκεκριμένα ο 8ος Πρωτέας Βούλας διασταυρώθηκε με τον 11ο Κρόνο Αγίου Δημητρίου και ο 9ος Πανιώνιος με τον 10ο Άρη Θεσσαλονίκης. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα εκείνη που πρώτη πέτυχε τρεις νίκες επί της αντιπάλου της στους μεταξύ τους αγώνες, μεταφέροντας τα αποτελέσματα της Κανονικής Περιόδου. Οι δύο ηττημένες ομάδες ακολούθησαν το δρόμο του υποβιβασμού. Πλεονέκτημα έδρας είχε αυτονόητα η ομάδα που κατετάγη υψηλότερα. Η διαδικασία ξεκίνησε στις 19 Απριλίου και ολοκληρώθηκε στις 26 Απριλίου 2017.
Ο Πρωτέας μετέφερε δύο νίκες (59-74, 79-60) απέναντι στον Κρόνο από την Κανονική Περίοδο. Στην πρώτη και τελευταία, όπως αποδείχθηκε, μεταξύ τους αναμέτρηση η ομάδα της Βούλας επικράτησε εντός έδρας με σκορ 61-44 και εξασφάλισε την παραμονή της στην Α1 Εθνική. Για τις άλλο ζευγάρι η διαδικασία ήταν πολυπλοκότερη, καθώς και οι δύο ομάδες μετέφεραν από μία εντός έδρας νίκη (77-75 στη Θεσσαλονίκη, 73-56 στη Νέα Σμύρνη). Στον πρώτο μεταξύ τους αγώνα ο Πανιώνιος κατάφερε να πάρει τη νίκη στην έδρα του με σκορ 70-66. Ακολούθως, ο Άρης απάντησε στο Αλεξάνδρειο με νικητήριο σκορ 73-68. Στον τελευταίο και καθοριστικό αγώνα ήταν ο Πανιώνιος αυτός που κατάφερε να παραμείνει στην ανώτατη Κατηγορία, οδηγώντας τον Άρη στην Α2 Εθνική.
Play-Offs (Β' Φάση)
Η διαδικασία των Play-Offs απλοποιήθηκε την περίοδο αυτή, με τη συμμετοχή μόνο των τεσσάρων (4) πρωτοπόρων ομάδων και τη διεξαγωγή σειρών αγώνων για τους Ημιτελικούς, τους Μικρούς Τελικούς και τους Μεγάλους Τελικούς. Η απλοποίηση έλαβε χώρα κυρίως για οικονομικούς λόγους, καθώς τα πολλά επιπλέον παιχνίδια κατάταξης επιβάρυναν απλώς οικονομικά τις ομάδες με τα έξοδα μετακίνησης, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικό ενδιαφέρον και διάθεση από όλους τους εμπλεκόμενους (πόσο μάλλον έσοδα από κάποια τηλεοπτική κάλυψη).
Η διαδικασία ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε στις 19 Απριλίου. Στη Β' Φάση εντάχθηκαν οι σειρές των Ημιτελικών που κρίθηκαν στις τρεις νίκες μεταφέροντας και τα αποτελέσματα της Κανονικής Περιόδου. Οι δύο νικήτριες προκρίθηκαν στους Μεγάλους Τελικούς και οι δύο ηττημένες στους Μικρούς Τελικούς. Πλεονέκτημα έδρας είχε κάθε φορά η ομάδα που τερμάτισε υψηλότερα στην Κανονική Περίοδο.
Το ένα ζευγάρι συνέθεσαν ο 1ος στην Κανονική Περίοδο Ολυμπιακός Πειραιώς και η 4η Δάφνη Αγίου Δημητρίου. Οι ερυθρόλευκες μετέφεραν δύο νίκες (57-78, 87-53) και χρειάζοντας μόλις μία επιπλέον νίκη. Την πέτυχαν άμεσα νικώντας εμφατικά στη Γλυφάδα με σκορ 102-50 και έτσι προκρίθηκαν στους Μεγάλους Τελικούς. Παρόμοια ήταν τα δεδομένα και στο άλλο ζευγάρι, όπου ο 2ος Αθηναϊκός προηγούταν με δύο νίκες (59-56, 69-75) επί του 3ου Παναθηναϊκού. Στο πρώτο και τελευταίο τους αγώνα στο Βύρωνα, οι αθλήτριες του Αθηναϊκού νίκησαν με σκορ 60-51 και προκρίθηκαν χωρίς περαιτέρω περιπέτειες.
Τελικοί (Γ' Φάση)
Στην τέταρτη και τελευταία φάση του Πρωταθλήματος, οι ομάδες που πέρασαν επιτυχώς στην καλύτερη τετράδα αγωνίστηκαν στη σειρά των Μικρών και Μεγάλων Τελικών. Οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 26 Απριλίου έως τις 30 Απριλίου 2017. Η νικήτρια των Μεγάλων Τελικών κατέκτησε και τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για το έτος 2016-17, ενώ οι επόμενες ομάδες θέτονται σε σειρά προτεραιότητας για έξοδο στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIBA Europe.
Στη σειρά των Μικρών Τελικών βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Παναθηναϊκός και η Δάφνη Αγίου Δημητρίου. Νικήτρια της σειράς θεωρήθηκε η ομάδα που πρώτη συγκέντρωσε τρεις νίκες επί της αντιπάλου της μεταφέροντας τις νίκες και ήττες της Κανονικής Περιόδου. Οι δύο ομάδες είχαν η καθεμία από μία νίκη στο εντός έδρας παιχνίδι τους (64-42 στη Λεωφόρο, 51-46 στον Άγιο Δημήτριο) και χρειάζονταν ακόμη δύο για να καταλάβουν την τρίτη θέση. Ο Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα που επικράτησε δύο συνεχόμενες φορές (70-54 εντός, 67-75 εκτός) απέναντι στη Δάφνη, με αποτέλεσμα να καταλάβει την τρίτη θέση για την περίοδο αυτή.
Νικήτρια της σειράς των Μεγάλων Τελικών θεωρήθηκε η ομάδα που πρώτη συγκέντρωσε τέσσερις νίκες επί της αντιπάλου της μεταφέροντας τις νίκες και ήττες της κανονικής περιόδου. Στη σειρά των τελικών, ο Ολυμπιακός Πειραιώς επιβεβαίωσε την κυριαρχία του για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ζευγαρώντας αήττητος τα τρόπαιά του, εφόσον κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδος. Στην κανονική περίοδο η ομάδα του Πειραιά μετρούσε δύο νίκες (59-79, 86-58) απέναντι στον Αθηναϊκό. Οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν αρχικά στο Κλειστό «Μάκης Λιούγκας» στη Γλυφάδα, όπου ο Ολυμπιακός έκανε το πρώτο του βήμα για την κατάκτηση του τίτλου νικώντας με σκορ 67-54. Στο Κλειστό της Εργάνης ο Αθηναϊκός απέτυχε να κερδίσει το χαμένο έδαφος αφήνοντας τις «ερυθρόλευκες» να κατακτήσουν (με σκορ 58-69) τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο 2016-17.
Τελική Κατάταξη
Το Πρωτάθλημα Ελλάδος για την αγωνιστική περίοδο 2016-17 κατέκτησε για δεύτερη χρονιά στην ιστορία του ο Ολυμπιακός Σ.Φ. Πειραιώς, ενώ ήταν το τέταρτο συνεχόμενο για την προπονήτριά του, Ελένη Καπογιάννη. Την ίδια χρονιά η ομάδα επιβεβαίωσε την υπεροχή της έναντι των υπολοίπων κατακτώντας και το Κύπελλο Ελλάδος. Η κατάκτηση αυτή του ντάμπλ, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, έλαβε χώρα χωρίς να υποστεί ο Ολυμπιακός καμία ήττα, ενώ παραμένει αήττητος σε εγχώρια διοργάνωση από τη στιγμή της ανασύστασής του το καλοκαίρι του 2015.