cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1982
Δομή ψηφοφορίας
Η Γερμανία είχε το πλεονέκτημα να ερμηνεύσει τελευταία. Αφού ήρθε δεύτερη το 1980 και δεύτερη στο Δουβλίνο το προηγούμενο έτος, οι Ράλφ Ζίγκελ και Μπερντ Μέινανγκερ πήραν το πρώτο Grand Prix για τη Γερμανία. Η νικήτρια, Νικόλ, νίκησε τον πλησιέστερο διαγωνισμό με 61 πόντους και πάνω από 13 εκατομμύρια Δυτικογερμανούς να παρακολουθούν τη νίκη της στην τηλεόραση. Η Γερμανία ήταν ο ηγέτης για σχεδόν ολόκληρη τη διαδικασία ψηφοφορίας.
Η Νικόλ, μετά τη νίκη της τραγούδησε το τραγούδι της στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και στα Ολλανδικά, καθώς και στα Γερμανικά, για τη χαρά του προσκεκλημένου κοινού στο Συνεδριακό Κέντρο Harrogate που στάθηκε να την χειροκροτήσει. Η αγγλική έκδοση (που παράγεται επίσης από τους Ζίγκελ και τον Ρόμπερτ Γιούνγκ), "A Little Peace", ήταν Νο 1 στο Βρετανικό Singles Chart.
Δημήτριος Δεληγεώργης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γαβαλού Αιτωλοακαρνανίας. Προεπαναστατικώς δραστηριοποιούνταν στην Ήπειρο και υπήρξε γραμματέας του Αλή Πασά ενώ σε έγγραφα της εποχής συναντάται και ως Δελιγεωργόπουλος ή Δελιγιοργόπουλος. Όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821 βρισκόταν στην Πρέβεζα και λίγο καιρό αργότερα προσκλήθηκε από τη διοίκηση ως Μεσολογγίτης για να συμμετάσχει στη στελέχωση της κεντρικής διοίκησης.
Κατα την επανάσταση συγκρότησε δικό του στρατιωτικό σώμα ξοδεύοντας μεγάλο μέρος της προσωπικής του περιουσίας και ανέλαβε διοικητής μοίρας πυροβολικού κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου. Στη συνέχεια διορίστηκε φρούραρχος του Μεσολογγίου ενώ φρόντισε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την κεντρική εξουσία. Συμμετείχε στην έξοδο του Μεσολογγίου, στην οποία κατόρθωσε να σωθεί διαφεύγοντας στο Ναύπλιο. Μετά την επανάσταση και την εγκαθίδρυση της βασιλείας, ο Δημήτριος Δεληγεώργης ανέπτυξε στενές επαφές με την αυλή και συγκεκριμένα με τον βασιλιά Όθωνα, ο οποίος τον εκτιμούσε αρκετά. Το 1833 ήταν από τα πρώτα στελέχη της νεοσυσταθείσας Ελληνικής Χωροφυλακής.
Το 1847 εκλέχτηκε βουλευτής Μεσολογγίου και θα αναλάμβανε και υπουργείο αν ο γιος του, Επαμεινώνδας, δεν διαχώριζε τη στάση του από τον πατέρα του παίρνοντας καθαρά αντιοθωνική θέση. Όσο αφορά τη στρατιωτική του σταδιοδρομία έφτασε μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη της Φάλαγγας. Είχε διατελέσει φρούραρχος στο Μπούρτζι (Ναυπλίου) και το 1854 διοικητής της χωροφυλακής.
Είχε αρκετά σημαντική κτηματική περιουσία, την οποία είτε είχε ως προίκα από την περιουσία της γυναίκας του, είτε του είχε παραχωρηθεί από το κράτος για τις υπηρεσίες του στον αγώνα του 1821.
Ήταν παντρεμένος με τη Χρυσάιδω Μπενεδέτου (1785-1860), κόρη εύπορης οικογένειας, και είχαν αποκτήσει μαζί πέντε παιδιά, την Πηνελόπη, μετέπειτα σύζυγο του Μεσολογγίτη ιατρού Αθανασίου Δροσίνη (-1885) και άτεκνη, τη Μαρία, μετέπειτα σύζυγο του Φιλάρετου, τον Θεμιστοκλή (1836-;), που ασχολιόταν με την πατρική περιουσία, τον Λεωνίδα, πολιτικό και τον Επαμεινώνδα, πρωθυπουργό.
Μαρμάρινη προτομή του Μήτρου Δεληγεώργη, έργο του γλύπτη Αντώνιου Σώχου, βρίσκεται τοποθετημένη μέσα στον Κήπο των Ηρώων στο Μεσολόγγι. Το έργο έγινε δωρεά από τον γιο του Λεωνίδα Δεληγεώργη στον δήμο Μεσολογγίου, ενώ τα αποκαλυπτήρια της προτομής πραγματοποιήθηκαν στις 15 Ιουνίου 1924 παρουσία προσωπικοτήτων από τον εκκλησιαστικό και πολιτικό χώρο.
Σχετική βιβλιογραφία
Δεληγεωργης Δημητριος Δεληγεωργης Δημητριος Δημητριος Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Πιέρ Τζάκσον
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Τζάκσον έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στους Μπέιλορ Μπερς. Είχε μια δυνατή τρίτη χρονιά με την ομάδα, με μέσο όρο 13,8 πόντους και 5,9 ασίστ τη σεζόν 2011-12. Βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους Elite Eight του NCAA 2012, όπου έχασε από τους μετέπειτα πρωταθλητές Κεντάκι Γουάιλντκατς. Ο Τζάκσον επιλέχθηκε στην Δεύτερη Ομάδα Big 12 Conference.
Στην τελευταία χρονιά του, τη σεζόν 2012–13, ο Τζάκσον αναδείχθηκε preseason Παίκτης της Χρονιάς της Big 12 και ήταν στον κατάλογο των υποψηφίων για τα βραβεία του εθνικού παίκτη της χρονιάς Τζον Ρ. Γούντεν και Νέισμιθ.
Στις 4 Απριλίου 2013, ο Τζάκσον ολοκλήρωσε την κολεγιακή σταδιοδρομία του με μία νίκη πρωταθλήματος εναντίον των Άϊοβα Χόκαϊς στο National Invitation Tournament (NIT). Ως τελειόφοιτος, είχε μέσο όρο 19,8 πόντους και 7,1 ασίστ ανά αγώνα.
D-League και Φενέρμπαχτσε
Ο Τζάκσον επιλέχθηκε με την 42η συνολική επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2013 από τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Στις 12 Ιουλίου 2013, τα δικαιώματα ντραφτ του ανταλλάχθηκαν, μαζί με τον Τζρου Χόλιντεϊ, στους Νιου Ορλίνς Πέλικανς για τον Νέρλενς Νόελ. Δύο μέρες αργότερα, έγινε μέλος των Πέλικανς στο NBA Σάμερ Λιγκ 2013.
Στις 27 Ιουλίου 2013, ο Τζάκσον υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ΑΣΒΕΛ της LNB Pro A. Ωστόσο, έφυγε από την ομάδα τον Σεπτέμβριο του 2013, πριν εμφανιστεί σε αγώνα γι αυτήν.
Την 1η Νοεμβρίου 2013, ο Τζάκσον επελέγη με την τέταρτη γενική επιλογή στο NBA Development League ντραφτ του 2013 από τους Άινταχο Σταμπίντ. Στις 3 Φεβρουαρίου 2014, επιλέχθηκε στο ρόστερ των Futures All-Star για τον αγώνα του NBA D-League All-Star Game 2014. Την 1η Φεβρουαρίου 2014, κατέγραψε 18 ασίστ (ρεκόρ σταδιοδρομίας) στη νίκη με 127-123 επί των Λος Άντζελες Ντι-Φέντερς. Στις 4 Φεβρουαρίου 2014, σημείωσε 58 πόντους εναντίον των Τέξας Λέτζεντς, θέτοντας ρεκόρ πόντων σε ένα αγώνα της D-League. Αυτό ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ των 53 από τους Μόρις Άλμποντ (2008) και Γουίλ Κόνροϊ (2009).
Στις 20 Φεβρουαρίου 2014, ο Τζάκσον αποχώρησε από τους Άινταχο Σταμπίντ για να μετακινηθεί στην Τουρκία. Την επόμενη μέρα, υπέγραψε με την Φενέρμπαχτσε για το υπόλοιπο της σεζόν 2013-14. Στις 10 Απριλίου 2014, αποχώρησε από την Φενέρμπαχτσε, μετά από μόλις έξι αγώνες, όπου είχε μέσο όρο 3,3 πόντους και 1,3 ασίστ ανά αγώνα.
Φιλαδέλφεια 76ερς
Στις 27 Ιουνίου 2014, οι Πέλικανς αντάλλαξαν τα δικαιώματα του Τζάκσον πίσω στους Φιλαδέλφεια 76ερς για τα δικαιώματα του Ρας Σμιθ. Την 1η Ιουλίου 2014, έγινε μέλος των 76ερς στο Σάμερ Λιγκ 2014. Στον πρώτο αγώνα της ομάδας στις 5 Ιουλίου, υπέστη ρήξη στον δεξί του αχίλλειου τένοντα στο πρώτο ημίχρονο της ήττας με 77-83 από τους Ορλάντο Μάτζικ. Παρά τον τραυματισμό, υπέγραψε ένα μονοετές, μερικώς εγγυημένο συμβόλαιο με τους 76ερς στις 24 Ιουλίου 2014, μόνο για να αποδεσμευτεί στις 30 Σεπτεμβρίου, αφού θα έμενε εκτός δράσης για έξι έως 12 μήνες.
Στις 15 Ιουλίου 2015, ο Τζάκσον υπέγραψε ξανά με τους 76ερς, όπου είχε μέσο όρο 12 πόντους ανά αγώνα σε δύο αγώνες στο Σάμερ Λιγκ 2015. Ωστόσο, αργότερα αποδεσμεύτηκε από τους 76ερς στις 26 Οκτωβρίου, αφού εμφανίστηκε σε τρεις αγώνες προετοιμασίας.
Επιστροφή στην D-League
δεξιά|μικρογραφία| Ο Τζάκσον τον Ιούλιο του 2016. Στις 6 Ιανουαρίου 2016, ο Τζάκσον επανεντάχθηκε στους Άινταχο Σταμπίντ. Έκανε το ντεμπούτο του στη σεζόν τρεις ημέρες αργότερα, στη νίκη με 98-92 επί των Φορτ Γουέιν Μαντ Αντς, καταγράφοντας έξι πόντους, ένα ριμπάουντ, δύο ασίστ και ένα κλέψιμο σε 11 λεπτά δράσης από τον πάγκο. Στις 4 Μαρτίου, ανταλλάχθηκε στους Τέξας Λέτζεντς για τα δικαιώματα του Έρικ Γκρίφιν. Στις 20 Μαρτίου, αποδεσμεύτηκε από τους Λέτζεντς, πριν εμφανιστεί σε αγώνα για αυτούς.
Τον Ιούλιο του 2016, ο Τζάκσον συμμετείχε με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς στο Σάμερ Λιγκ 2016.
Τσεντεβίτα
Στις 18 Οκτωβρίου 2016, ο Τζάκσον υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ, με την οποία αγωνίστηκε σε δύο αγώνες του EuroCup και πέντε αγώνες της Αδριατικής Λίγκας.
Τέξας Λέτζεντς και Ντάλας Μάβερικς
Στις 30 Νοεμβρίου 2016, ο Τζάκσον επανεντάχθηκε στους Τέξας Λέτζεντς. Αφού εμφανίστηκε σε 10 αγώνες για τους Λέτζεντς, υπέγραψε με τους Ντάλας Μάβερικς στις 27 Δεκεμβρίου 2016. Εκείνο το βράδυ, έκανε το ντεμπούτο του στο ΝΒΑ, στην ήττα με 123-107 εναντίον των Χιούστον Ρόκετς, καταγράφοντας επτά πόντους, ένα ριμπάουντ και δύο ασίστ σε 11 λεπτά από τον πάγκο. Στις 6 Ιανουαρίου 2017, αποδεσμεύτηκε από τους Μάβερικς. Δύο ημέρες αργότερα, αποκτήθηκε από τους Τέξας Λέτζεντς. Επέστρεψε στους Μάβερικς στις 15 Ιανουαρίου, υπογράφοντας συμβόλαιο 10 ημερών με την ομάδα. Στις 25 Ιανουαρίου, υπέγραψε ένα δεύτερο συμβόλαιο 10 ημερών με τους Μάβερικς. Έκανε την πρώτη του συμμετοχή ως βασικός με τους Μάβερικς στον αγώνα εναντίον των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ στις 26 Ιανουαρίου και κατέγραψε εννέα πόντους, δύο ριμπάουντ και τέσσερις ασίστ σε 13 λεπτά, πριν φύγει από τον αγώνα στο πρώτο ημίχρονο με τράβηγμα στον αριστερό τένοντα. Αποδεσμεύτηκε δύο ημέρες αργότερα και επανεντάχθηκε στους Λέτζεντς. Στις 6 Φεβρουαρίου 2017, επιλέχθηκε στην ομάδα All-Star της Δυτικής Περιφέρειας για τον αγώνα στο NBA D-League All-Star Game 2017.
Μακάμπι Τελ Αβίβ
Στις 14 Ιουλίου 2017, ο Τζάκσον υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο, με επιλογή για ακόμη μία σεζόν, με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ του πρωταθλήματος Ισραήη και της Ευρωλίγκα. Στον πρώτο του αγώνα στην Ευρωλίγκα, ο Τζάκσον πρωταγωνίστησε με 27 πόντους, 9 ασίστ και 7 ριμπάουντ στη νίκη με 88-71 επί της Μπρόζε Μπάμπεργκ. Στη συνέχεια αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης του 1ου Γύρου. Στις 2 Μαρτίου 2018, ο Τζάκσον συμμετείχε στο Ισραηλινό All-Star Game, όπου κατέγραψε 18 πόντους και 6 ασίστ και ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης του All-Star Game. Εκείνη τη σεζόν, ο Τζάκσον βοήθησε τη Μακάμπι να κερδίσει το Πρωτάθλημα.
Κίνα
Στις 4 Ιουλίου 2018, ο Τζάκσον υπέγραψε με τους Πεϊτσίν Φλάι Ντράγκονς του πρωταθλήματος Κίνας. Στις 25 Οκτωβρίου 2018, ο Τζάκσον σημείωσε 67 πόντους (ρεκόρ σταδιοδρομίας), συμπεριλαμβανομένων 10 τριπόντων και είχε 10 ασίστ στην ήττα με 136-137 από τους Σεντσέν Λέοπαρντς, Έφυγε από την ομάδα στα τέλη Δεκεμβρίου 2018.
Τον Ιούλιο του 2019, ο Τζάκσον υπέγραψε με τους Σεντσέν Λέοπαρντς.
Σάουθ Μπέι Λέικερς
Στις 17 Ιανουαρίου 2020, ο Τζάκσον αποκτήθηκε από τους Σάουθ Μπέι Λέικερς. Στις 29 Φεβρουαρίου 2020, κατέγραψε 38 πόντους (ρεκόρ σεζόν), συμπεριλαμβανομένων έξι τριπόντων, σε μια νίκη με 123–118 επί των Άγκουα Καλιέντε Κλίπερς.
Παναθηναϊκός
Στις 9 Αυγούστου 2020, ο Τζάκσον υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Τον Οκτώβριο αποχώρησε από τον σύλλογο αφού δεν είχε προσαρμοστεί στα δεδομένα της ομάδας και ο τραυματισμός του (θλάση στον αριστερό δικέφαλο) δεν του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί με την ομάδα σε καμία επίσημη διοργάνωση.
Γαλατασαράι
Στις 22 Φεβρουαρίου 2021, ανακοινώθηκε από την τούρκικη Γαλατασαράι έως το τέλος της σεζόν. Έφυγε από την Τουρκία τον Μάϊο.
Μπουργκ
Στις 10 Μαΐου ανακοινώθηκε από την γαλλική Μπουργκ.
Σάουθ Μπέι Λέικερς
Στις 31 Δεκεμβρίου συμφώνησε με τους Σάουθ Μπέι Λέικερς της Αναπτυξιακής Λίγκας του ΝΒΑ. Αποχώρησε στις 17 Ιανουαρίου 2022. Σε τρεις εμφανίσεις είχε 11,3 πόντους, 6 ασίστ και 3,3 ριμπάουντ σε 28,2 λεπτά κατά μέσο όρο.
Αφιόν
Στις 22 Ιανουαρίου 2022, συμφώνησε με την τούρκικη Αφιόν ως το τέλος της σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άινταχο Σταμπίντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κροατικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέξας Λέτζεντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πεϊτσίν Ρόιαλ Φάιτερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κίνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σεντσέν Αβιέιτορς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάουθ Μπέι Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ (αγγλικά: UEFA Europa League) είναι μία ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση. Διεξάγεται μεταξύ συλλόγων από την περίοδο 2009-10 (μέχρι το 2009 διεξαγόταν με την ονομασία κύπελλο ΟΥΕΦΑ). Θεωρείται η δεύτερη σημαντικότερη ευρωπαϊκή διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση μετά το Τσάμπιονς Λιγκ και πριν το Κόνφερενς Λιγκ.
Ιστορία - Κανονισμοί
Από το 1955 έως το 1971 διεξαγόταν το κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, στο οποίο αρχικά συμμετείχαν ομάδες από πόλεις που διοργάνωναν διεθνείς εμπορικές εκθέσεις. Η επιτυχία του θεσμού είχε ως αποτέλεσμα να ενδιαφερθούν να συμμετάσχουν όλο και περισσότερα σωματεία, έτσι από το 1968 ορίστηκε να μετέχουν οι ομάδες που είχαν τερματίσει πίσω από την πρωταθλήτρια, ανεξάρτητα από την πόλη που προέρχονταν και το όνομα της διοργάνωσης απλοποιήθηκε σε κύπελλο Εκθέσεων. Τελικά, το 1971 η UEFA αποφάσισε να αναλάβει την ευθύνη της διοργάνωσης δημιουργώντας το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Σε αυτό εξαρχής ορίστηκε να δικαιούνται συμμετοχής οι ομάδες που τερμάτιζαν μετά την πρωταθλήτρια εφόσον δεν ήταν κυπελλούχοι. Μετείχαν μία ως τέσσερις ομάδες από κάθε χώρα ανάλογα με τη θέση του κάθε πρωταθλήματος στην ειδική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, η οποία προκύπτει από τις επιτυχίες των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Από την περίοδο 1999-2000 στη διοργάνωση ενσωματώθηκαν και οι κυπελλούχοι κάθε χώρας, έπειτα από την κατάργηση του κυπέλλου Κυπελλούχων. Επίσης, ορίστηκε να μετέχουν στην πρώτη φάση του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όσοι σύλλογοι αποκλείονταν από τον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ και στη φάση των 32 όσοι τερμάτιζαν στην τρίτη θέση των ομίλων της ίδιας διοργάνωσης. Επιπλέον, στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ μετείχαν αντιπρόσωποι τριών χωρών από τη λίστα Fair Play της ΟΥΕΦΑ καθώς και ορισμένες ομάδες που προκρίνονταν από το κύπελλο Ιντερτότο (διοργάνωση που καταργήθηκε το 2009).
Μέχρι το 1997 η διοργάνωση διεξαγόταν με το σύστημα διπλών αγώνων νοκ άουτ και οι τελικοί ήταν διπλοί στις έδρες των δύο φιναλίστ. Από την περίοδο 1997-98 και εντεύθεν οι τελικοί είναι μονοί σε προκαθορισμένο γήπεδο. Επίσης, από το 2004 μέχρι το 2009 μετά τον πρώτο γύρο είχε καθιερωθεί μια φάση με οκτώ ομίλους των πέντε ομάδων, από τους οποίους προκρίνονταν οι τρεις. Οι 24 αυτές ομάδες (3x8) με τις 8 που προέρχονταν από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ συγκροτούσαν τις 32 ομάδες που συνέχιζαν με διπλούς αγώνες νοκ άουτ μέχρι τον μονό τελικό.
Με τις αλλαγές αυτές το κύπελλο ΟΥΕΦΑ έγινε πλέον η δεύτερη σε ενδιαφέρον συλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Ευρώπη μετά το Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ από το 2000 ο νικητής της διοργάνωσης αγωνίζεται με τον αντίστοιχο του Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό του Σούπερ Καπ.
Σύμφωνα με τον κανονισμό ο κατ’ έτος νικητής αποκτά ένα αντίγραφο του κυπέλλου ενώ το αυθεντικό θα το κατακτήσει όποιο σωματείο κερδίσει το κύπελλο τρεις φορές συνεχώς ή πέντε φορές συνολικά.
Νέα μορφή
Τον Σεπτέμβριο του 2008 ανακοινώθηκαν αλλαγές στη δομή της διοργάνωσης, που την έφεραν στα πρότυπα του Τσάμπιονς Λιγκ. Σύμφωνα με αυτές, από την περίοδο 2009-10 η διοργάνωση μετονομάστηκε σε ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ και διεξάγεται σε 12 ομίλους από 4 ομάδες, οι οποίες δίνουν διπλούς αγώνες (και όχι μονούς, όπως γινόταν ως το 2009) μεταξύ τους. Καταργήθηκε επίσης το κύπελλο Ιντερτότο και στη διοργάνωση μετέχουν τρεις ομάδες από κάθε χώρα (δύο από το πρωτάθλημα και η κυπελλούχος), εκτός από όσες χώρες βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της κατάταξης της ΟΥΕΦΑ, που στέλνουν επιπλέον ομάδες και τις τρεις τελευταίες που στέλνουν μόνο την κυπελλούχο.
Μετά τους προκριματικούς γύρους, σχηματίζονται οι 12 όμιλοι των 4 ομάδων, στους οποίους μετέχουν και οι αποκλεισμένες ομάδες του τελευταίου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι δύο πρώτες ομάδες των ομίλων (σύνολο 24) και οι 8 τρίτες των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ προκρίνονται στη φάση των 32 και στη συνέχεια ακολουθούν διπλοί αγώνες νοκ άουτ, μέχρι τον μονό τελικό.
Λογότυπα
Ακολουθούν τα λογότυπα που έχουν χρησιμοποιηθεί στη διοργάνωση ως σήμερα:
Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς
Το κύπελλο έχουν κατακτήσει σύλλογοι προερχόμενοι από 11 διαφορετικές χώρες, ενώ μέχρι τον τελικό έχουν φτάσει σύλλογοι από συνολικά 16 χώρες. Τις περισσότερες κατακτήσεις έχουν οι ισπανικές ομάδες με 12 κατακτήσεις, οι ιταλικές με 9, οι αγγλικές με 8 και οι γερμανικές με 6. Πιο άτυχες μπορεί να θεωρηθούν οι γαλλικές ομάδες, καθώς δεν έχουν καταφέρει να κατακτήσουν το κύπελλο παρά τις πέντε παρουσίες σε τελικό.
Αξίζει να αναφερθεί ότι 10 φορές και οι δυο φιναλίστ προέρχονταν από την ίδια χώρα. Υπήρξαν τέσσερις τελικοί με ιταλικές ομάδες (1990, 1991, 1995, 1998), δύο με ισπανικές (2007, 2012) και αγγλικές (1972, 2019), κι από ένας με γερμανικές (1980) και πορτογαλικές (2011).
Ανά χώρα
thumb|80px|Το τρόπαιο του Γιουρόπα Λιγκ σε μορφή png
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Ένωση Αμερικανών Εκδοτών
Η Ένωση Αμερικανών Εκδοτών (αγγ:Association of American Publishers - AAP) είναι μια εμπορική ένωση της Αμερικάνικης εκδοτικής βιομηχανίας, η οποία εκπροσωπεί εκδότες που δραστηριοποιούνται εντός των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και καλύπτουν ποικίλους τύπους περιεχομένου σε ηλεκτρονική, έντυπη και οπτικοακουστική μορφή. Πρόκειται για μια ένωση 300 μελών, η οποία διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), που είναι υπεύθυνο για τη διαχείριση των υποθέσεων της και εργάζεται για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της. Η AAP διαθέτει γραφεία στην Ουάσινγκτον και τη Νέα Υόρκη.
Στόχος
Η βασική επιδίωξη της AAP, όπως δηλώνεται στην επίσημη ιστοσελίδα της, είναι να αναδείξει την αξία του περιεχομένου και τον ζωτικής σημασίας ρόλο της δυναμικής της αμερικανικής εκδοτικής βιομηχανίας σε όλο τον κόσμο.
Μέλη
Η AAP δίνει τη δυνατότητα σε εταιρείες που σχετίζονται με την αμερικάνικη εκδοτική βιομηχανία, να ενταχθούν στο δυναμικό των μελών της και να συμβάλλουν στην ενίσχυση του έργου της. Τα μέλη της AAP έχουν τη δυνατότητα να συστήνουν ποικίλες Επιτροπές,καθεμιά με ξεχωριστό αντικείμενο λειτουργίας, μέσα από τις οποίες καθίσταται δυνατή η συνεισφορά και η συμμετοχή τους στο έργο της ένωσης. Το σύνολο των μελών της ανέρχεται σε 300 εκδοτικούς οργανισμούς και διακρίνονται στις εξής κατηγορίες:
Βασικά Προγράμματα και Υπηρεσίες
Ως επί το πλείστον η AAP εργάζεται για να προβάλλει παγκοσμίως το έργο και τη δυναμική της Αμερικάνικης εκδοτικής βιομηχανίας και το σύνολο των δραστηριοτήτων της εστιάζει στην εκπλήρωση του συγκεκριμένου σκοπού. Κατά την τέλεση του έργου της, αναπτύσσει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών, προγραμμάτων και προϊόντων, εκ των οποίων τα βασικά προγράμματα και οι υπηρεσίες της είναι:
Βρετανικά Νησιά
thumb|250px|Τα Βρετανικά νησιά στο χάρτη της Ευρώπης.
Ένωση Αμερικανών Εκδοτών
Βασικά Προγράμματα και Υπηρεσίες
Πρόκειται για μια υπηρεσία, η οποία παρέχει Πληροφόρηση για θέματα που αφορούν στην εκδοτική βιομηχανία, αλλά και τις προσφερόμενες θέσεις εργασίας στο χώρο των εκδόσεων.
Βρετανικά Νησιά
Τα Βρετανικά Νησιά είναι μια γεωγραφική και οικολογική περιγραφή για το αρχιπέλαγος νησιών βορειοδυτικά της ηπειρωτικής Ευρώπης, που περιλαμβάνει τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιρλανδία, τη Νήσο Μαν, τα νησιά Σέτλαντ και πολλά άλλα μικρά νησιά. Οι νήσοι ήταν γνωστές στους Έλληνες κατά την αρχαιότητα, ως Κασσιτερίδες Νήσοι, λόγω των κοιτασμάτων κασσιτέρου, πολύτιμου υλικού κατά την εποχή του Χαλκού. Ο όρος δεν είναι συνώνυμος με τη Μεγάλη Βρετανία ή την Βρετανική Κοινοπολιτεία.
Ένωση Αμερικανών Εκδοτών
Βασικά Προγράμματα και Υπηρεσίες
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία δωρεάς βιβλίων. Η ένωση δίνει τη δυνατότητα σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς να προβληθούν στην ιστοσελίδα της, διευκολύνοντας τις δωρεές βιβλίων σε αυτούς από διάφορους εκδοτικούς οίκους.
Βρετανικά Νησιά
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιρλανδίας Κατηγορία:Περιοχές της Ευρώπης
Ένωση Αμερικανών Εκδοτών
Επιτροπές
Το Διοικητικό Συμβούλιο της AAP έχει τη δυνατότητα να συστήνει Επιτροπές, για τη διαχείριση συγκεκριμένων υποθέσεων και οι οποίες δρουν επικουρικά προς το έργο της. Οι Επιτροπές της AAP (AAP Committees) διακρίνονται σε έξι κατηγορίες, οι οποίες περιλαμβάνουν τις αντίστοιχες επιμέρους Επιτροπές. Οι βασικές κατηγορίες επιτροπών είναι:
Δημόσια πολιτική
Η Δημόσια Πολιτική που ακολουθεί η AAP εστιάζει σε συγκεκριμένους θεματικούς άξονες όπως η παιδεία, η πνευματική ιδιοκτησία και η ελευθερία της έκφρασης. Συγκεκριμένα, πραγματοποιεί συνεργασίες με συναφείς φορείς προκειμένου να αυξήσει τα επίπεδα αλφαβητισμού και να ενδυναμώσει τον τομέα της παιδείας γενικότερα, μέσω της διευκόλυνσης της πρόσβασης στην πληροφόρηση. Μέσα από τις δράσεις της η ένωση υπερασπίζεται την ελευθερία της έκφρασης, προάγει την ποικιλομορφία και τάσσεται υπέρ της προστασίας των δικαιωμάτων (περιουσιακό και ηθικό δικαίωμα) πνευματικής ιδιοκτησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμερικανων Εκδοτων
Βελάκια
thumb|Βελάκια καρφωμένα Τα βελάκια (Darts) είναι ποικιλία παιχνιδιών, όπου μικρά βέλη ρίχνονται σε έναν κυκλικό στόχο (dartboard) ο οποίος κρέμεται στον τοίχο. Ο όρος 'darts' αναφέρεται συνήθως σε έναν συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού με συγκεκριμένο σχέδιο στο στόχο και ιδιαίτερους κανόνες. Εκτός από την επαγγελματική του φύση, το εν λόγω παιχνίδι παίζεται παραδοσιακά στις μπυραρίες (παμπ) και κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η χώρα αυτή ήταν η πρώτη που αναγνώρισε τα βελάκια ως άθλημα. Παίζεται επίσης στις χώρες της Κοινοπολιτείας, στην Ολλανδία, στην Ιρλανδική Δημοκρατία, στις σκανδιναβικές χώρες, τις ΗΠΑ και αλλού.
Ιστορία
Ο στόχος πιθανότατα έχει τις ρίζες του σε ένα μέρος από κορμό δέντρου. Η παλιά ονομασία για το στόχο είναι 'butt' και θρυλείται ότι οι πάτοι από τα βαρέλια του κρασιού χρησιμοποιούνταν αρχικά ως στόχοι. Η λέξη αυτή προήλθε από το γαλλικό butte, που σημαίνει στόχος. Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τύπο dartboard και τοπικές παραλλαγές παραμένουν ως σήμερα στο Σταφορντσάιρ του Μάντσεστερ και στο Γιορκσάιρ. Μια ακόμα παραλλαγή είναι ο στόχος των πέντε του Λονδίνου. Αυτός αποτελείται από 12 ίσα μέρη με τους αριθμούς 20,5,15,10,20,5,15,10,20,5,15,10. Στην Ελλάδα το άθλημα εξασκείται σε καφετέριες και Internet Cafe στην Αθήνα στην Θεσσαλονίκη στον Άγιο Νικόλαο και σε άλλα μέρη της χώρας. Υπάρχουν σύλλογοι στην Αθήνα (www.padc.gr), στο Ελληνικό (www.syntel.gr) και στην Γλυφάδα (www.atticadarts-greece.com) στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης (darts.agiosnikolaos@gmail.com)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελακια
Der Stürmer
Η εφημερίδα Der Stürmer (γερμ. «επιδρομέας», «καταδρομέας») ήταν εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδιδόταν στη Νυρεμβέργη και αποτελούσε το όργανο της αντισημιτικής προπαγάνδας των Ναζιστών κατά τη διάρκεια του αγώνα τους για την εξουσία αλλά και κατά τη διάρκεια της εξουσίας τους. Εκδότης της εφημερίδας ήταν ο δάσκαλος και προσωπικός φίλος του Χίτλερ, Γιούλιους Στράιχερ. Η εφημερίδα δεν είχε την σοβαρότητα του επίσημου οργάνου του Κόμματος, του «Völkischer Beobachter» (Λαϊκός Παρατηρητής), απευθυνόταν σε λαϊκότερα στρώματα και σε αναγνώστες που δεν διέθεταν πολύ χρόνο για την ανάγνωση εφημερίδας.
Η αρχή
Τον Νοέμβριο του 1923 ο Χίτλερ επεχείρησε το «Πραξικόπημα της μπιραρίας» στο Μόναχο. Το πραξικόπημα απέτυχε, ο Χίτλερ και όσοι συμμετείχαν σε αυτό συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης. Ο Στράιχερ, ενεργός Ναζί, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε δίμηνη φυλάκιση, εγκλειόμενος στη φυλακή του Λάντσμπεργκ. Όπως ήταν φυσικό, η έκδοση της εφημερίδας ανεστάλη, όχι όμως για πολύ: Ο Στράιχερ εξέτισε την ποινή του και, τον Μάρτιο του 1924, η έκδοση επαναλήφθηκε. Τον επόμενο κιόλας μήνα η εφημερίδα περιείχε το πρώτο σκίτσο με σαφή αντιεβραϊκό προσανατολισμό.
Ο χαρακτήρας του εντύπου
Ο Στράιχερ ήθελε, με το έντυπό του, να προσελκύσει τον κοινό μέσο άνθρωπο, τον εργαζόμενο που δεν μπορούσε να διαθέσει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο του για να διαβάσει μια εφημερίδα. Τα κείμενα της εφημερίδας αποτελούνταν από μικρές, σύντομες προτάσεις και το λεξιλόγιό τους ήταν απλό. Οι τίτλοι των άρθρων ήταν έτσι φτιαγμένοι, ώστε να προσελκύουν άμεσα την προσοχή του αναγνώστη και οι ιδέες επαναλαμβάνονταν συνεχώς. Τα σκίτσα ήταν εύπληπτα από όλους. Η συμπερίληψη των σκίτσων αρχικά δεν έγινε δεκτή με ευμένεια. Η κατάσταση αυτή άλλαξε με την συμβολή του σκιτσογράφου Φίλιπ Ρούπρεχτ (Philipp Rupprecht), ο οποίος υπέγραφε τα σκίτσα του ως «Fips». Το πρώτο του σκίτσο δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 19ης Δεκεμβρίου 1925. Τα σκίτσα του «Φιπς» ήταν απλές καρικατούρες, πάντα, όμως, με αντισημιτικό θέμα. Σχεδίαζε τους Εβραίους με μεγάλη, γαμψή μύτη, εξογκωμένα μάτια, αξύριστους, κοντούς και χοντρούς. Συχνά τους έδινε τη «μορφή» σκουληκιών, φιδιών ή αραχνών. Ήταν πολύ επιδέξιος στη σχεδίαση γυναικείων μορφών, τις οποίες σχεδόν πάντα εμφάνιζε γυμνές ή ημίγυμνες. Συχνά οι γυμνόστηθες «άρειες» κοπέλες εμφανίζονταν ως θύματα κάποιων Εβραίων. Τα γυμνά αυτά σκίτσα έκαναν το έντυπο ιδιαίτερα δημοφιλές στη νεολαία. Η αρθρογραφία άρχισε να επεκτείνεται σε ιστορίες με σκάνδαλα, με σεξουαλικό περιεχόμενο και διάφορα εγκλήματα. Ο Ουΐλιαμ Σίρερ αποκαλεί τον Στράιχερ «διάσημο πορνογράφο», αναφέροντας ότι «το έντυπό του προκαλούσε ναυτία ακόμη και σε πολλούς Ναζί» Μερικές από τις ιστορίες του ίσως βασίζονταν σε πραγματικά γεγονότα, αλλά σχεδόν πάντα τα γεγονότα αυτά μεγαλοποιούνταν και διαστρέφονταν. Τα άρθρα συνέγραφε ο ίδιος ο Στράιχερ με έναν ή δύο βοηθούς και συχνά δημοσιεύονταν «ιστορίες αναγνωστών», ενώ τα στοιχεία των «εγκλημάτων» τα έδινε η Γκεστάπο.
Κυκλοφορία και τίτλοι
Όπως προαναφέρθηκε, η επίδραση που άσκησε το έντυπο στην κοινή γνώμη για τον αντισημιτισμό που καλλιέργησε το Ναζιστικό Κόμμα στη χώρα ήταν πάρα πολύ μεγάλη, μολονότι οι επιδράσεις στην κοινή γνώμη της εποχής είναι πάρα πολύ δύσκολο να μετρηθούν. Ο Στράιχερ, σε αναγνώριση των υπηρεσιών που προσέφερε στον Χίτλερ και στο Κόμμα διορίστηκε Γκαουλάιτερ της Νυρεμβέργης και ο ίδιος ο Χίτλερ τον επισκέφτηκε στη Νυρεμβέργη για να τον τιμήσει στα 50ά του γενέθλια και η συνάντηση αυτή δημοσιεύτηκε με σχόλια στον «Λαϊκό Παρατηρητή» της 13ης Φεβρουαρίου 1934. Τον μνημόνευσε επίσης σε ανεπίσημο λόγο του (table talk) της 15ης Δεκεμβρίου 1941, δηλαδή στα λογύδρια που έβγαζε μεταξύ των (ελάχιστων) προσκεκλημένων του κάθε βράδυ και επαίνεσε τον Στράιχερ για όσα είχε προσφέρει.
Ο Πόλεμος και το τέλος
Με την έναρξη του Πολέμου η κυκλοφορία του εντύπου μειώθηκε σημαντικά. Η μείωση αυτή δεν συνέβη λόγω των περιορισμών που επιβλήθηκαν στο δημοσιογραφικό χαρτί, καθώς ο Χίτλερ διαβεβαίωσε τον Στράιχερ ότι θα είχε όσο χαρτί του χρειαζόταν. Ήταν συνέπεια δύο κυρίως λόγων: Της στράτευσης του μεγαλύτερου μέρους των αναγνωστών του αλλά και της εξαφάνισης των Εβραίων από την καθημερινή ζωή των Γερμανών, καθώς ξεκίνησε ο εκτοπισμός τους, που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα. Η εφημερίδα συνέχισε να εκδίδεται μέχρι την 1η Φεβρουαρίου 1945. Στο τελευταίο αυτό φύλλο ο Στράιχερ στηλίτευε τους Συμμάχους ως εργαλεία της Παγκόσμιας Σιωνιστικής συνωμοσίας. Ο Στράιχερ συνελήφθη και παραπέμφθηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, όπου καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
D Sturmer Sturmer
Τανταλίδες
Στην Ελληνική Μυθολογία με το όνομα Τανταλίδες (αρχ. Τανταλίδαι) φέρονται τα παιδιά του Ταντάλου που ήταν ο Πέλοψ και η Νιόβη καθώς και οι πρώτοι απόγονοι αυτών, δηλαδή τα παιδιά του Πέλοπα, ο Ατρεύς και ο Θυέστης.
Τα τέκνα όμως των τελευταίων φέρονται συνηθέστερα με τα ονόματα Ατρείδες και Πελοπίδες αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δημοσιονομικό δίκαιο
Ως Δημοσιονομικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν οτιδήποτε έχει σχέση με την εξεύρεση αλλά και διαχείριση των αναγκαίων στο κράτος οικονομικών μέσων αφενός και αφετέρου τη διάθεση αυτών προκειμένου να ικανοποιηθούν οι εξ αυτών σκοποί του.
Διάκριση
Το Δημοσιονομικό Δίκαιο ουσιαστικά είναι Δημόσιο Δίκαιο, δεδομένου ότι οι κανόνες του είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Διακρίνεται σε δύο επιμέρους κλάδους: στο δημόσιο λογιστικό, που περιλαμβάνει τον κρατικό προϋπολογισμό, τις δημόσιες δαπάνες, τον απολογισμό, γενικό ισολογισμό και τις εισπράξεις, και στο φορολογικό δίκαιο, που αποτελεί αυτοτελή κλάδο.
Αυτοτέλεια
Την ανάγκη της αυτοτέλειας του Δημοσιονομικού Δικαίου ως ιδιαίτερου κλάδου συστηματικού έργου και μελέτης υποστήριξαν αρχικά ο Γάλλος καθηγητής Trotabas, που συνέγραψε το έργο "Εγχειρίδιο δημοσιονομικής νομοθεσίας", στη συνέχεια ο Γερμανός καθηγητής Bocker, καθώς επίσης και ο Ιταλός Griziolti. Στην Ελλάδα πρώτος που ασχολήθηκε με το θέμα ήταν ο καθηγητής Γ. Κοφινάς, το 1929 που συνέγραψε το "Εγχειρίδιο φορολογικού δικαίου" θεωρώντας το τμήμα του δημοσιονομικού δικαίου.
Πρώτοι όμως που δίδαξαν αυτό ως αυτοτελή κλάδο σε ελληνικά πανεπιστήμια ήταν ο Δ. Σάντης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και οι Α. Σίδερης, Β. Λαμπρινάκης και Π. Δερτιλής στη τότε Πάντειο Σχολή στην Αθήνα. Μάλιστα ο τελευταίος ήταν εκείνος που ανέπτυξε περισσότερο τον κλάδο ως αυτόνομο με το σύγγραμμά του "Το δημοσιονομικόν δίκαιον ως ίδιος κλάδος δικαίου".
Ιδιαίτεροι όμως λόγοι που συνέβαλαν ουσιαστικά στην αυτοτέλεια του Δημοσιονομικού Δικαίου, στην Ελλάδα, ήταν αναμφίβολα:
Πηγές
Κατηγορία:Δημόσιο Δίκαιο Κατηγορία:Δημοσιονομία
Εθνόσημο των Νήσων Κουκ
Το εθνόσημο των Νήσων Κουκ έχει έναν θυρεό στο κεντρικό σημείο του, ο οποίος εμπεριέχει δεκαπέντε αστέρια, τα οποία απαντώνται και στη σημαία των νησιών.
Ένα ιπτάμενο ψάρι (maroro) και ένα λευκό πουλί στέρνα (kakaia) βρίσκονται σε κάθε πλευρά του θυρεού. Το ένα ζώο βαστά έναν σταυρό ως σύμβολο του Χριστιανισμού και το άλλο ένα ρόπαλο από τη Ραροτόνγκα, που είναι παραδοσιακό σύμβολο πλούτου στα νησιά. Το εν λόγω ραβδί συνήθιζαν να το κρατούν οι ρήτορες στη διάρκεια διαλέξεων. Το έμβλημα είναι ένα κάλυμμα κεφαλής ariki (pare kura) από κόκκινα φτερά, που συμβολίζουν τη σπουδαιότητα του παραδοσιακού συστήματος ιεραρχίας. Το όνομα της χώρας είναι σε πανό κάτω από το θυρεό.
Το εθνόσημο σχεδιάστηκε από τον mataiapo (παραδοσιακό φύλαρχο) Πάπα Μότου Κόρα Papa Motu Kora, ρήτορα από το χωριό Ματαβέρα στη Ραροτόνγκα. Αυτός κατέχει θέση γραμματέα στους Ariki.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Κουκ Κουκ
Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ
Ο Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ (γαλλικά: Charles-Antoine Coypel) (11 Ιουλίου 1694-14 Ιουνίου 1752) ήταν Γάλλος ζωγράφος, επιμελητής τέχνης και θεατρικός συγγραφέας. Διετέλεσε Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο Παρίσι.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η οργή του Αχιλλέα, 1737, [[Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη]] Ο Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1694 στο Παρίσι σε οικογένεια καταξιωμένων καλλιτεχνών. Ήταν γιος του επίσημου βασιλικού ζωγράφου Αντουάν Κουαπέλ και εγγονός του ζωγράφου Νοέλ Κουαπέλ. Έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή στο παλάτι του Λούβρου, από την ηλικία των τριών ετών όταν ο πατέρας του έλαβε άδεια παραμονής το 1697. Μαθήτευσε κοντά στον πατέρα του και το 1715 έγινε δεκτός στην Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής.
Κληρονόμησε το αξίωμα του πρώτου ζωγράφου του βασιλιά στη γαλλική αυλή του Λουδοβίκου ΙΕ΄ όταν ο πατέρας του πέθανε το 1722. Το 1747 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας. Κληρονόμησε επίσης τον τίτλο του Φύλακα των πινάκων και σχεδίων του βασιλιά, ένα αξίωμα που συνδύαζε τον ρόλο του διευθυντή και επιμελητή των συλλογών τέχνης του βασιλιά, τη θέση κατείχε από το 1722 έως τον θάνατό του το 1752. Εργάστηκε σε πολλές παραγγελίες για πίνακες ζωγραφικής για το ανάκτορο των Βερσαλλιών και για την μαρκησία ντε Πομπαντούρ, ερωμένη του βασιλιά.
Έργο
αριστερά|μικρογραφία|Εικονογράφηση του Δον Κιχώτη Ο Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ ήταν εξαιρετικός σχεδιαστής ταπισερί και σχεδίαζε ταπισερί για το εργοστάσιο των Γκομπλέν. Οι πιο επιτυχημένες ταπισερί του δημιουργήθηκαν σε μια σειρά που απεικονίζει τον Δον Κιχώτη. Ο Κουαπέλ ήταν ο πρώτος που απεικόνισε τον Δον Κιχώτη με τον τρόπο που είναι γνωστός έως σήμερα. Αυτές οι εικονογραφήσεις ζωγραφίστηκαν ως σχέδια για ταπισερί, και δημοσιεύθηκαν σε μία πολυτελή έκδοση στο Παρίσι το 1724. Ο καλλιτέχνης δημιούργησε είκοσι οκτώ μικρούς πίνακες γι' αυτές τις ταπισερί εργαζόμενος επί σειρά ετών. Κάθε ένας από τους πίνακες χρησιμοποιήθηκε ως κεντρικό στοιχείο ενός μεγαλύτερου θέματος που ήταν πλούσια διακοσμημένο με πουλιά, μικρά ζώα και γιρλάντες λουλουδιών. Μεταξύ 1714 και 1794, υφάνθηκαν πάνω από διακόσια έργα της σειράς Δον Κιχώτης. Το 1747 έλαβε παραγγελία για το σχεδιασμό μιας σειράς θεατρικών σκηνών για ταπισερί για τη βασίλισσα της Πολωνίας. μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Γοθολία|Αταλία ανακρίνει τον Ιωά, 1741, Μουσείο Καλών Τεχνών της Βρέστης]]
Ο Σαρλ Αντουάν Κουαπέλ έγραψε επίσης πεζογραφία, αρκετές κωμωδίες, δύο τραγωδίες και ποιητικές συλλογές.
Παράλληλα με τη ζωγραφική του καριέρα, έγραψε σαράντα περίπου θεατρικά έργα μεταξύ 1717 και 1747. Το έργο του Οι Τρέλες του Καντένιο (1720) παρουσιάστηκε στο παλάτι του Κεραμεικού το 1721. Στο θεατρικό του Ποίηση και Ζωγραφική, αλληγορική κωμωδία σε τρεις πράξεις, ο καλλιτέχνης συνέκρινε τις ιδιότητες και των δύο τεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Μαρίνο Ντάντολο
Ο Μαρίνος Δάνδολος (ιταλικά : Marino Dandolo, πέθανε πριν το 1243) ήταν Βενετός ιππότης, μέλος του Οίκου των Ντάντολο και κατακτητής της Άνδρου (1207 - 1239). Ο Μαρίνο Ντάντολο ήταν ανιψιός του δόγη της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο από τον οποίο στάλθηκε να καταλάβει από το Αιγαίο πέλαγος νησιά της καταρρέουσας Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ξάδελφος του ήταν ο Μάρκος Σανούδος.
Ανατροπή
Ο γαμπρός του Ιερεμίας Γκίζι που είχε παντρευτεί την αδελφή του Iελίζα Δάνδολο τον ανέτρεψε και τον διαδέχθηκε στην ηγεμονία της Άνδρου (1239), ο Μαρίνο Ντάντολο πέθανε στην εξορία πριν το 1243. . Η Δημοκρατία της Βενετίας θα ζητήσει κατόπιν από τον σφετεριστή γαμπρό του να παραδώσει το νησί αλλά εκείνος δεν θα υπακούσει και θα κρατήσει την Άνδρο μέχρι τον θάνατο του παρά το ότι θα τιμωρηθεί με εξορία και κατάσχεση της περιουσίας του στην Βενετία.
Πηγές
Κατηγορία:Ευγενείς του Δουκάτου του Αρχιπελάγους Κατηγορία:Οίκος των Ντάντολο
Greatest Hits (άλμπουμ των Red Hot Chlli Peppers)
Δεν συμπεριλήφθηκαν τα πολύ πετυχημένα Around the World και Can't Stop.
DVD
1.	"Higher Ground" 2.	"Suck My Kiss" 3.	"Give It Away" 4.	"Under the Bridge" 5.	"Soul to Squeeze" 6.	"Aeroplane"
7.	"My Friends"
8.	"Around the World" 9.	"Scar Tissue"
10.	"Otherside" 11.	"Californication" 12.	"Road Trippin'" 13.	"By the Way" 14.	"The Zephyr Song" 15.	"Can't Stop"
16.	"Universally Speaking"
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003 Κατηγορία:Warner Bros. Records
475 Όκλλο
Ο Όκλλο (Ocllo) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,88. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ντελίλ Στιούαρτ, που παρατηρούσε από τον αστρονομικό σταθμό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στην Αρεκίπα του Περού. Η πολύ ελλειπτική τροχιά του τον φέρνει κατά το περιήλιό του σε μικρότερη απόσταση από τον Ήλιο από όσο είναι η απόσταση του πλανήτη Άρη από τον Ήλιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Όκλλο εκτιμάται σε 31 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα του σε 31,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του 0,032. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Όκλλο γύρω από τον εαυτό του. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οκλλο
Καρλομάνος της Βαυαρίας
Ο Καρλομάνος (γερμανικά: Karlmann, 830 - 22 Σεπτεμβρίου 880) από τη Δυναστεία των Καρολιδών ήταν Βασιλιάς της Βαυαρίας (876 - 880) και Βασιλιάς της Ιταλίας (877 - 880). Ο Καρλομάνος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού βασιλιά των Ανατολικών Φράγκων (Γερμανίας) και της Χέμμα, κόρης του κόμη Γουέλφου. Ο πατέρας του τον διόρισε μαργράβο στην Παννονία (856), με τον θάνατο του πατέρα του έγινε βασιλεύς της Βαυαρίας (876). Ο ξάδελφος του Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας τον όρισε διάδοχο αλλά το Βασίλειο της Ιταλίας κατέλαβε ο θείος του Κάρολος ο Φαλακρός (875), ο Καρλομάνος το κατέκτησε δύο χρόνια αργότερα (877). Όταν αχρηστεύτηκε από εγκεφαλικό επεισόδιο το βασίλειο του μοιράστηκε ανάμεσα στους μικρότερους αδελφούς του : ο Λουδοβίκος ο Νεότερος κληρονόμησε τη Βαυαρία και ο Κάρολος ο Παχύς την Ιταλία.
Πρώτα χρόνια
Δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία που γεννήθηκε, πιθανότατα την τριετία 828-830. Το όνομα του συνδέεται πιθανότατα με τις προσπάθειες του πατέρα του να κατακτήσει την Αλαμμανία την εποχή που συγκάλεσε Σύνοδο στη Βορμς (829). Το πρώτο μέλος της Δυναστείας των Καρολιδών που κυβέρνησε την Αλαμμανία ήταν ο Καρλομάν ο μαγιορδόμος την περίοδο 741 - 748, υποτάχθηκε στους Φράγκους. Ο Καρλομάνος ήταν αρκετά μικρός την περίοδο 840-843, δεν συμμετείχε στους εμφύλιους ανάμεσα στον πατέρα του και τους θείους του Λοθάριο Α΄ και Κάρολο τον Φαλακρό. Η πρώτη καταγραφή φαίνεται όταν συμμετείχε στην ηγεσία των ενισχύσεων που μετέφερε ο πατέρας του από τη Βορμς προς την Αλαμμανία και τη Βαυαρία (842). Στη συνέχεια ήταν αρχηγός των στρατευμάτων με τα οποία ο πατέρας του και ο Κάρολος ο Φαλακρός πολέμησαν εναντίον του άλλου θείου του Λοθάριου Α΄. Ο Νότκερ τον καταγράφει σαν "σκληρό μαχητή" και ο Έρικ Γκόλντμπεργκ σαν "κλώσημα γαϊδάρου". Τον Οκτώβριο του 848 βρέθηκε στο Συμβούλιο που συγκάλεσε ο πατέρας του στο Ρέγκενσμπουργκ, ο Σλάβος αρχηγός Πριμπίνα πήρε δώρα για τις υπηρεσίες που παρείχε στα Βαυαρικά σύνορα. Το όνομα του Καρλομάνου παρουσιάζεται για πρώτη φορά σαν πρώτο μεταξύ των μεγαλύτερων μεγιστάνων. Ο Καρλομάνος είχε τη δεκαετία του 840 μια παράνομη σχέση με τη Λιούτσβιντ, κόρη ενός Βαυαρού κόμη, από τη σχέση αυτή γεννήθηκε ο μετέπειτα αυτοκράτορας Αρνούλφος της Καρινθίας. Το ίδιο όνομα είχε ο γενάρχης της δυναστείας των Καρολιδών ο επίσκοπος Αρνούλφος του Μετς, δεν το χρησιμοποίησε κανένας βασιλιάς της δυναστείας μέχρι τότε. Ο Καρλομάνος χρησιμοποίησε το όνομα αυτό με στόχο να νομιμοποιήσει τον νόθο γιο του. Ο Αρνούλφος και ο ξάδελφος του Ούγος της Σαξονίας, νόθος γιος του αδελφού του Καρλομάνου Λουδοβίκου μεταφέρθηκαν στην αυλή του παππού τους στο Κόμπλεντς (860), εκεί δέχτηκαν στρατιωτική εκπαίδευση διατηρώντας την καλή συμπεριφορά των πατεράδων τους.
Βασιλιάς της Ιταλίας
thumb|250px|right|Η Αυτοκρατορία των Καρολιδών (876), η [[Βαυαρία με μπλε]] Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος Β΄ της Ιταλίας (12 Αυγούστου 875) το βασίλειο του διεκδικήθηκε από τον Λουδοβίκο τον Γερμανικό, τους γιους του Καρλομάνο και Κάρολο τον Παχύ και τον θείο του Κάρολο τον Φαλακρό. Ο Πάπας Ιωάννης Η΄ που γνώριζε σχετικά με τις επιδρομές των Σαρακηνών στη Σικελία υποστήριξε τον Κάρολο τον Φαλακρό. Ο Καρλομάνος οδήγησε έναν στρατό στην Ιταλία, ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός του παραχώρησε ένα έγγραφο που τον όριζε διάδοχο. Τα "Χρονικά των Ανατολικών Φράγκων" γράφουν ότι ο Κάρολος ο Φαλακρός του πρόσφερε ένα "τεράστιο ποσό από χρυσό, ασήμι και πολύτιμους λίθους" για να τον αναγκάσει να φύγει από την Ιταλία. Ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός πέθανε (28 Αυγούστου 876) και το βασίλειο μοιράστηκε στους γιους του, ο Κάρολος ο Φαλακρός πέθανε επίσης σε έναν χρόνο (6 Οκτωβρίου 877) και οι ευγενείς στην Παβία εξέλεξαν νέο βασιλιά της Ιταλίας τον Καρλομάνο. Η Ιταλία ήταν μεγάλη πρόκληση επειδή "κάθε νέος βασιλιάς μπορούσε να τη λεηλατήσει εύκολα", με τα λάφυρα πλήρωσε τον στρατό του και τους οπαδούς του για τις ταλαιπωρίες που είχαν υποστεί όταν διέσχισαν τις Άλπεις. Ο Καρλομάνος και ο αδελφός και διάδοχος του Κάρολος ήταν οι μόνοι βασιλείς της Ιταλίας που όταν ανέβηκαν στον θρόνο δεν εξέδωσαν διάταγμα για να επιβεβαιώσουν τη νομιμότητα τους. Στην Ιταλία ο Καρλομάνος συνέχισε τη θρησκευτική πολιτική των προκατόχων του, οι επίσκοποι έγιναν μόνιμα βασιλικοί αντιπρόσωποι στις επισκοπές τους. Εξέδωσε διατάγματα παραχωρώντας νέες εξουσίες στους επισκόπους με στόχο να κερδίσει την υποστήριξη τους, ο επίσκοπος της Πάρμα ήταν ο πρώτος που με διάταγμα απέκτησε εξουσίες έξω από τα τείχη της πόλης του. Την εποχή που πέθανε ο Καρλομάνος ήταν Ιταλική παράδοση να γίνεται σε κάθε νέο επίσκοπο η ανανέωση των προνομίων των προκατόχων τους. Ο Κάρολος ο Φαλακρός είχε παραχωρήσει στον πάπα Ιωάννη Η΄ εξουσίες στα δουκάτα του Σπολέτο και του Καμερίνο (876). Ο Καρλομάνος υποστήριξε τους δούκες Λάμπερτ Α΄ του Σπολέτο και Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο που ήταν ήδη βασιλικοί αντιπρόσωποι από την εποχή που ο θείος του έκανε την προσφορά στον πάπα.
Βασιλιάς της Βαυαρίας
Ο Καρλομάνος έκανε δωρεά στο μοναστήρι της Σάντα Κριστίνα από τα βασιλικά ανάκτορα της Οζόνα (879), το μοναστήρι είχε οικοδομηθεί τον 8ο αιώνα αλλά η πρώτη δωρεά καταγράφεται από τον Καρλομάνο (879). Ο πάπας απέτυχε να πείσει τον βασιλιά των Δυτικών Φράγκων Λουδοβίκο τον Τραυλό γιο και διάδοχο του Καρόλου του Φαλακρού να έρθει στην Ιταλία (7 Ιουνίου 879), κάλεσε τον Καρλομάνο που είχε απορρίψει. Η πρόσκληση έγινε αργά αφού ο Καρλομάνος είχε αχρηστευτεί, λίγο πριν την παραίτηση του έδωσε τις εκτάσεις γύρω από την Ολόνα στην εκκλησία Σάντα Σίστο που είχε ιδρύσει η βασίλισσα Ενγκελμπέργκα στην Πιατσέντσα. Ο Καρλομάνος έκοψε νομίσματα στο Μιλάνο και την Παβία, στην μια όψη είχαν έναν ναό και στην άλλη την επιγραφή "Καρλομάνος βασιλεύς", δεν έκοψε νομίσματα στη Βαυαρία. Στη Βαυαρία ο Καρλομάνος ίδρυσε ξανά τα ανάκτορα και το μοναστήρι στην Οτίνγκ. Τα αφιέρωσε στην Παρθένο και σε "αμέτρητες άλλες άγιες που μπόρεσε να φέρει τα οστά τους με τη βοήθεια του θεού". Ο φίλος του πατέρα του Μπάλντο ορίστηκε Καγκελάριος. Αργότερα έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του (878), ο βασιλιάς "περικυκλώθηκε από τον κόμη Ένμενπερτ και τους στρατιώτες του", ο κόμης δραπέτευσε στη Δυτική Φραγκία και έγινε δεκτός από τον Λουδοβίκο τον Τραυλό. Ο Καρλομάνος προσπάθησε να ορίσει διάδοχο του στη Βαυαρία τον νόθο γιο του Αρνούλφο, σε ένα διάταγμα του στο Ρέγκενσμπουργκ καταγράφεται σαν "νόμιμος γιος του βασιλιά". Η πολιτική του είχε πολλούς οπαδούς όπως ο Ρετζίμο του Προυμ, οι αντίπαλοι του ωστόσο κάλεσαν τον αδελφό του Λουδοβίκο.
Ασθένεια
Στις αρχές του 879 ο Καρλομάνος αχρηστεύτηκε από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, ο Λουδοβίκος έφτασε στη Βαυαρία με στόχο να τον αναγνωρίσει η αριστοκρατία σαν μελλοντικό βασιλιά. Το Πάσχα έφυγε από τη Βαυαρία και ο Αρνούλφος ανέλαβε τη διακυβέρνηση, απέλυσε τους κόμητες που κάλεσαν τον Λουδοβίκο να αναλάβει. Ο Καρλομάνος προσπάθησε να νομιμοποιήσει τον Αρνούλφο με κάθε μέσο, έγραφε το όνομα του σε όλα τα διατάγματα δίπλα από το δικό του. Ο Λουδοβίκος ήρθε στη Βαυαρία για να διεκδικήσει τη διαδοχή με τη βία και επανέφερε τους κόμητες που είχαν εκπέσει, ο Καρλομάνος παραιτήθηκε από τη Βαυαρία υπέρ του Λουδοβίκου, άφησε τον Αρνούλφο υπό την προστασία του. Ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος ο Παχύς όπως φαίνεται την ίδια εποχή, τον Νοέμβριο του 879 ανέλαβε τη διακυβέρνηση στην Ιταλία αφού παραιτήθηκε και εκεί ο Καρλομάνος.
Η κατάσταση της υγείας του Καρλομάνου χειροτέρευε συνέχεια, τα Χρονικά γράφουν ότι έχασε τη φωνή του (879), ήταν ικανός να επικοινωνήσει μόνο με τη γραφή. Ο Ρετζίνο του Προυμ γράφει στα Χρονικά του (880) ότι έγραφε άριστα Λατινικούς χαρακτήρες. Ο Ρετζίνο του Προυμ συνεχίζει :
''"Ο πιο εξαιρετικός βασιλιάς, έγραφε άριστα, ήταν αφοσιωμένος στη χριστιανική θρησκεία, ήταν δίκαιος και ειρηνικός. Η ομορφιά του σώματος του ήταν απίστευτη, είχε άριστες σωματικές διαστάσεις και ένα πολύ φωτεινό πνεύμα. Προχώρησε σε πολλούς πολέμους εναντίον των Σλάβων, άλλες φορές στο πλευρό του πατέρα του, άλλες φορές μόνος του, γυρνούσε πάντα νικητής επεκτείνοντας σημαντικά την αυτοκρατορία του. Ο Καρλομάνος ήταν πολύ γλυκός και ήπιος για τους φίλους του αλλά ο τρόμος για τους εχθρούς του. Μιλούσε με γοητεία, ήταν ταπεινός με μεγάλη ευφυΐα, αποτελούσε γενικά την ενσάρκωση του βασιλικού μεγαλείου.
Πολλές πηγές τοποθετούν τον θάνατο του τον Μάρτιο του 880 αλλά τα Χρονικά τον καταγράφουν στις 21 Σεπτεμβρίου, τάφηκε στο παρεκκλήσι των ανακτόρων του στο Ότινγκ. Ο Καρλομάνος άφησε έναν νόθο γιο τον Αρνούλφο που συνέχισε να είναι μαργράβος της Καρινθίας ενώ τα αδέλφια του συνέχισαν να κυβερνούν τα βασίλεια του, έγινε ωστόσο βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων (887) και στη συνέχεια αυτοκράτορας (896).
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ανατολικής Φραγκίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Θείο
Το θείο (λατινικά: sulphur) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο S και ατομικό αριθμό 16. Έχει ατομική μάζα 32,065(5) amu. Είναι άφθονο πολυσθενές αμέταλλο. Το χημικά καθαρό (στοιχειακό) θείο, σε κανονικές συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 0°C και υπό πίεση 1 atm, σχηματίζει οκτατομικά μόρια, με μοριακό τύπο S8, και είναι έντονα κίτρινο κρυσταλλικό στερεό. Χημικά, το θείο αντιδρά και ως οξειδωτικό και ως αναγωγικό μέσο. Οξειδώνει τα περισσότερα μέταλλα και αρκετά από τα αμέταλλα, όπως τον άνθρακα, γεγονός που δείχνει αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο στο θείο, στις περισσότερες οργανοθειικές ενώσεις, αλλά επίσης ανάγει αρκετά ισχυρά οξειδωτικά, όπως το οξυγόνο και το φθόριο.
Το στοιχειακό θείο συλλέγεται από συλλέκτες ορυκτών, εξαιτίας των έντονα χρωματισμένων πολυεδρικών κρυστάλλων που σχηματίζει. Επίσης γαλάκτωμα αυτού χρησιμοποιείται στην αισθητική προσώπου. Είναι γνωστό από την αρχαιότητα.
Το θείο βρίσκεται στην φύση ως καθαρό στοιχείο (φυσικό θείο), αλλά και σε θειούχα και θειικά ορυκτά. Κρύσταλλοι στοιχειακού θείου συχνά συλλέγονται από συλλέκτες ορυκτών για το χαρακτηριστικά έντονα χρωματισμένα πολύεδρα σχήματα που σχηματίζουν. Είναι άφθονο στη φυσική του μορφή και γι' αυτό ήταν γνωστό από την αρχαιότητα, με αναφορές για τη χρήση του στην Ινδία, στην Ελλάδα, στην Κίνα και στην Αίγυπτο. Οι αναθυμιάσεις από την καύση του θείου χρησιμοποιήθηκαν ως απολυμαντικά και θειούχα φαρμακευτικά μίγματα χρησιμοποιήθηκαν ως αλοιφές και ως αντιπαρασιτικά. Το θείο αναφέρεται, επίσης, στη Βίβλο, ως καιγόμενη λίθος. Χρειάζονταν για την παραγωγή μαύρης πυρίτιδας. Το 1777, ο Αντουάν Λαβουαζιέ (Antoine Lavoisier) βοήθησε στο να πειστεί η επιστημονική κοινότητα (της εποχής του) ότι το θείο είναι χημικό στοιχείο και όχι χημική ένωση.
Το θείο είναι ένα από τα απαραίτητα χημικά στοιχεία για όλες τις (γνωστές) μορφές ζωής και χρησιμοποιείται ευρύτατα σε βιοχημικές διεργασίες. Σε μεταβολικές αντιδράσεις οι θειούχες ενώσεις εξυπηρετούν τόσο ως καύσιμα (δότες ηλεκτρονίων) όσο και οξειδωτικά μέσα (δέκτες ηλεκτρονίων). Το θείο σε οργανική μορφή βρίσκεται στις βιταμίνες βιοτίνη και θειαμίνη. Το θείο είναι σημαντικό μέρος πολλών ενζύμων και αντιοξειδωτικών μορίων όπως η γλουταθειόνη και η θειορεδοξίνη. Οργανικά συνδεδεμένο θείο αποτελεί συνθετικό όλων των πρωτεϊνών, αφού περιέχεται στα αμινοξέα κυστεΐνη και μεθειονίνη. Οι δισουλφιδικοί δεσμοί (S-S) είναι υπεύθυνοι για τη δυσδυαλυτότητα της κερατίνης, μιας πρωτεΐνης που βρίσκεται στην επιδερμίδα, στις τρίχες και στα πούπουλα και γενικά η παρουσία του θείου σε αυτά τα υλικά συνεισφέρει πολύ στην αποπνικτική οσμή που έχουν όταν καίγονται.
Ισότοπα
Το θείο έχει 25 γνωστά ισότοπα, τέσσερα εκ των οποίων είναι σταθερά: 32S (95,02%), 33S (0,75%), 34S (4,21%), 36S (0,02%). Όλα τα υπόλοιπα ραδιενεργά ισότοπα εκτός από το 35S έχουν μικρή ζωή. Το 35S σχηματίζεται από το βομβαρδισμό με πρωτόνια της κοσμικής ακτινοβολίας του 40Ar (αργό-40) της ατμόσφαιρας. Έχει διάρκεια ημιζωής 87 ημέρες.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|200px|Τρισδιάστατη αναπαράσταση του S8