cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φεμινισμός
Ο Φεμινισμός σε πολλές μορφές
Για παράδειγμα, ο ριζοσπαστικός φεμινισμός ισχυρίζεται πως υπάρχει μια καταπιεστική πατριαρχία, που είναι η ριζική αιτία των περισσοτέρων κοινωνικών προβλημάτων. Η βία εναντίον των γυναικών και η καταπίεσή τους, επειδή είναι γυναίκες, είναι πιο θεμελιώδης από τις καταπιέσεις που σχετίζονται με την τάξη, την εθνικότητα, τη θρησκεία, κλπ. Μερικοί θεωρούν πως η προτεραιότητα στην καταπίεση και η διεθνοποίηση της ιδέας “Γυναίκα”, που ήταν μέρος της παραδοσιακής Ριζοσπαστικής φεμινιστικής σκέψης, είναι πολύ γενική, και πως οι γυναίκες σε άλλες χώρες δεν θα βιώσουν ποτέ την ίδια εμπειρία του να είσαι “γυναίκα” όπως οι γυναίκες στις Δυτικές χώρες.
Άλλες φεμινίστριες πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρχουν κοινωνικά προβλήματα ξεχωριστά ή που προηγούνται της πατριαρχίας (π.χ. ρατσισμός ή ταξικοί διαχωρισμοί). Βλέπουν τον φεμινισμό ως ένα απελευθερωτικό κίνημα μεταξύ πολλών, που το καθένα επηρεάζει το άλλο.
Υποκατηγορίες του φεμινισμού
Αν και πολλές ηγέτιδες του φεμινισμού ήταν γυναίκες, δεν είναι όλες οι φεμινίστριες γυναίκες. Μερικές φεμινίστριες υποστηρίζουν πως οι άνδρες δεν πρέπει να λαμβάνουν ηγετικές θέσεις στο κίνημα, γιατί οι άνδρες, έχοντας κοινωνικοποιηθεί να αναζητούν επιθετικά θέσεις εξουσίας ή να κατευθύνουν την ατζέντα εντός μιας ηγετικής ιεραρχίας, θα εφαρμόσουν την τάση αυτή και στις φεμινιστικές οργανώσεις. Ή επειδή οι γυναίκες, έχοντας κοινωνικοποιηθεί να διαφέρουν από τους άντρες, θα παρεμποδιστούν να αναπτύξουν ή να εκφράσουν την δική τους αυτοκυριαρχία δουλεύοντας στενά με άντρες. Ωστόσο, οι περισσότερες φεμινίστριες δέχονται και αναζητούν την υποστήριξη των αντρών.
Σχέση με άλλα κινήματα
Οι περισσότερες φεμινίστριες παίρνουν μια ολιστική προσέγγιση στην πολιτική, πιστεύοντας στα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, “Μια απειλή στη δικαιοσύνη οπουδήποτε είναι μια απειλή στη δικαιοσύνη παντού”. Με αυτή την πίστη, μερικές φεμινίστριες συνήθως υποστηρίζουν κινήματα όπως το κίνημα κοινωνικών δικαιωμάτων, το κίνημα των δικαιωμάτων ομοφυλοφίλων και άλλα. Την ίδια στιγμή πολλές έγχρωμες φεμινίστριες κριτικάρουν το κίνημα γιατί κυριαρχείται από λευκές γυναίκες. Οι φεμινιστικοί ισχυρισμοί για τα μειονεκτήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη Δυτική κοινωνία είναι συχνά λιγότερο σχετικά με τις ζωές των μαύρων γυναικών. Αυτή είναι και η κεντρική ιδέα στον μετααποικιακό φεμινισμό. Πολλές μαύρες γυναίκες φεμινίστριες προτιμούν τον όρο γυναικισμός (womanism) για τις απόψεις τους.
Ωστόσο, οι φεμινίστριες μερικές φορές είναι επιφυλακτικές απέναντι στο κίνημα των τρανσέξουαλ καθώς αυτό αποτελεί πρόκληση για τις διακρίσεις μεταξύ αντρών και γυναικών. Γυναίκες τρανσέξουαλ αποκλείονται από μερικές “αποκλειστικά γυναικών” συναντήσεις και γεγονότα και απορρίπτονται από ορισμένες φεμινίστριες που επιχειρηματολογούν ότι κανένας γεννημένος και μεγαλωμένος ως άντρας δεν μπορεί να καταλάβει πλήρως την καταπίεση που υφίστανται οι γυναίκες. Αυτός ο αποκλεισμός αποδοκιμάζεται ως τρανσφοβικός από τρανσέξουαλ γυναίκες που βεβαιώνουν πως η διάκριση και οι διάφοροι αγώνες (όπως αυτός για νόμιμες αναγνωρίσεις) που αντιμετωπίζουν λόγω της ταυτότητας του φύλου τους, είναι στενά συνδεδεμένοι με πολλές φεμινιστικές προσπάθειες και πως η διάκριση εναντίον διαφορετικών φύλων ανθρώπων είναι άλλο ένα πρόσωπο ετεροσεξισμού και πατριαρχίας.
Υποστηρικτές του φεμινισμού
Κατηγορία:Δικαιώματα των γυναικών
Υπερεκπληξία
Η υπερεκπληξία είναι νευρολογική διαταραχή που συνήθως χαρακτηρίζεται από υπερβολικές αντιδράσεις φόβου σε ερεθίσματα απτικά ή ακουστικά και υπερτονία. Η υπερτονία μπορεί να αφορά κυρίως τον κορμό, και εξασθενεί κατά τη διάρκεια του ύπνου και με το πέρας των ετών. Η κλασική υπερεκπληξία προκαλείται από γενετικές μεταλλάξεις σε σημαντικό αριθμό γονιδίων, που όλα διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην παραγωγή γλυκίνης. Η γλυκίνη χρησιμοποιείται από το κεντρικό νευρικό σύστημα ως απαγορευτικός νευροδιαβιβαστής. Η υπερεκπληξία γενικά χαρακτηρίζεται ως γενετική ασθένεια, αλλα ορισμένες διαταραχές μπορούν να μιμηθούν το υπερβολικό ξάφνιασμα της υπερεκπληξίας.
Συμπτώματα
Τα τρία κύρια συμπτώματα της υπερεκπληξίας είναι η ακαμψία, οι υπερβολικές αντιδράσεις σε ερεθίσματα που ξεκινούν από τη γέννηση και μια μικρή περίοδος που συνδυάζεται η ακαμψία με ακούσιες κινήσεις φόβου. Οι πάσχοντες αισθάνονται την ακαμψία, η οποία περιλαμβάνει ανοιγοκλείσιμο των ματιών και επέκταση των ακροτήτων ακολουθούμενες από περίοδο πλήρους ακαμψίας και ανεξέλεγκτων πτώσεων περιστασιακά. Αρχικά, η νόσος διαιρείται σε ΄΄μεγάλη΄΄ και ΄΄μικρή΄΄ κλίμακα, με την μικρή να χαρακτηρίζεται από υπερβολικές αντιδράσεις έκπληξης, αλλά χωρίς ακαμψία. Για τη μεγάλη, υπάρχουν μόνον γενετικές αποδείξεις για την ύπαρξή της. Άλλα σημάδια και συμπτώματα της υπερεκπληξίας ειναι επεισοδιακή νεογνική άπνοια, υπερκινητικότητα κατά τη διάρκεια του ύπνου και αντανακλαστικές κινήσεις της κεφαλής. Η σχέση με περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου εμβρύων δεν έχει εξακριβωθεί. Γενετικά Προκαλείται από μια ποικιλία γονιδίων, που κωδικοποιούν προ- και μετασυναπτικές πρωτεΐνες. Η εκδήλωση των συμπτωμάτων ποικίλλει και εξαρτάται από το ποιο γονίδιο έχει επηρεαστεί.
Θεραπεία
Η πιο συνήθης αποτελεσματική ίαση είναι η κλοναζεπάμη, η οποία οδηγεί σε αυξημένη αποτελεσματικότητα ενός άλλου κληρονομικού νευροδιαβιβαστή, GABA. Υπάρχουν αναφορές για χρήση Λεβετιρακετάμης στην εκ γενετής και επίκτητης υπερεκπληξίας. Σε περιπτώσεις υπερτονίας και άπνοιας, τα μέλη του σώματος και το κεφάλι τα φέρουμε προς τα εμπρός για να καταπολεμηθούν τα συμπτώματα. Αυτή ονομάζεται κίνηση Βιβεγκάνο από το όνομα του γιατρού που την εφηύρε.
Ιστορικό
Η διαταραχή, αρχικά, περιγράφηκε το 1958 απο τους Κιρστάιν και Σιλφβερσκιολντ, οι οποίοι κατέγραψαν το περιστατικό μιας οικογένειας με πανομοιότυπες κρίσεις. Το 1962 οι δρ Κοκ και Μπράιν κατέγραψαν ένα άγνωστο κληρονομικό σύνδρομο, ξεκινώντας ως υπερτονία σε βρέφη. Έπειτα από γενετικές αναλύσεις έχει βρεθεί μια μετάλλαξη στο γονίδιο GLRA1, η οποία ήταν η πρώτη που συσχετίστηκε με την υπερεκπληξία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Αντανακλαστικά
Fly on the Wall (άλμπουμ, AC/DC)
Fly On The Wall είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου του 1985 σε παραγωγή των ίδιων των μελών του συγκροτήματος. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των AC/DC μετά από δέκα χρόνια, στον οποίο δεν συμμετείχε ο ντράμερ Φιλ Ραντ, του οποίου την θέση πήρε ο Σάιμον Ράιτ.
Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές με το "Metal Storm" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 6,6 / 10 και το "AllMusic" δύο αστέρια με άριστα τα πέντε. Οι πωλήσεις του ήταν χαμηλότερες σε σχέση με τους προκατόχους του, αν και σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-10 και βραβεύθηκε ως πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος συνοδευόταν από τα σινγκλ "Shake Your Foundations", "Danger" και "Sink the Pink".
Για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα περιόδευσε στην Βόρεια Αμερική από τις αρχές Σεπτεμβρίου μέχρι τα τέλη του 1985 και στην Ευρώπη τους πρώτους δύο μήνες του 1986.
Τραγούδια
1. Fly on the Wall (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:44
2. Shake Your Foundations (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:10
3. First Blood (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:46
4. Danger (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:22
5. Sink the Pink (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:15
6. Playing with Girls (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:44
7. Stand Up (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:53
8. Hell or High Water (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:32
10. Send for the Man (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:36
Βραβεία
Fly On The Wall (άλμπουμ)
Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Ασημένιος
Ελβετία (IFPI Certification) : Χρυσός
Μέλη των AC/DC
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Fly On The Wall" είχε την εξής μορφή:
Μουεζίνης
Ο μουεζίνης (στα : ) στο Ισλάμ είναι εκείνος που έχει καθήκον με τη μελωδική φωνή του να αναγγέλλει την ώρα της προσευχής και να καλεί τους πιστούς στο τζαμί από τον μιναρέ (σήμερα η αναγγελία εναλλακτικά γίνεται από τα ηχεία του τζαμιού αντικαθιστώντας τον μουεζίνη ), εκφωνώντας φράσεις του Κορανίου με γνωστότερη εκείνη: «Αλλάχου άκμπαρ», που σημαίνει «Ο Θεός είναι μεγάλος».
Στην ισλαμική θρησκεία δεν χρησιμοποιούνται καμπάνες και σήμαντρα. Για το λόγο αυτό, στην πρόσκληση των πιστών χρησιμοποιείται η ζώσα φωνή του μουεζίνη που εκφωνεί την πρόσκληση για προσευχή της Παρασκευής που ονομάζεται αντχάν (στα αραβικά η λέξη σημαίνει κάλεσμα ), καθώς και το κάλεσμα σαλάτ στις καθημερινές πέντε προσευχές από τον μιναρέ (ή τα ηχεία) του τζαμιού.
Ο μουεζίνης δεν είναι πάντοτε ιερωμένος (χότζας), ενώ απαραίτητα πρέπει να έχει μελωδική και δυνατή φωνή. Έτσι, ο επαγγελματίας μουεζίνης επιλέγεται για να υπηρετήσει στο μουσουλμανικό τέμενος με βάση τον καλό χαρακτήρα του, τη δυνατή φωνή του και τις δεξιότητες της καλλιφωνίας του. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι μουεζίνιδες ήταν οι πιο καλοπληρωμένοι εργαζόμενοι.
Ιστορία
Ο πρώτος μουεζίνης ήταν ο τελάλης της Μέκκας, ο Μπιλάλ ιμπν Ριμπά, τον οποίο ο Προφήτης Μωάμεθ όταν εισήλθε νικητής στη πόλη χωρίς να κατέβει από τη καμήλα που επέβαινε και καθώς πορευόταν κατ΄ ευθείαν προς τη Κάαμπα τον διέταξε να καλέσει με την ισχυρή φωνή του σε προσευχή τους πιστούς. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ δεν είχε καθοριστεί κάποιος συγκεκριμένος τρόπος για το κάλεσμα σε προσευχή ενώ σάλπιγγες, σημαίες και φωτεινά σήματα χρησιμοποιούνταν συχνά. Έτσι άρχισε να χρησιμοποιείται το σχετικό έθιμο της εποχής. Οι πρώτοι μουεζίνηδες χρησιμοποίησαν τη στέγη του μουσουλμανικού τεμένους ή τους γύρω δρόμους για να καλέσουν τους πιστούς σε προσευχή. Θεωρείται ότι η λειτουργία που επιτελεί ο μουεζίνης —η δημόσια αναγγελία ενός γεγονότος με τη φωνή— προϋπήρξε στον προϊσλαμικό αραβικό πολιτισμό. Οι πράξεις του μουεζίνη θεωρούνται επίσης μορφή τέχνης, όσον αφορά την μελωδική εκτέλεση της πρόσκλησης για προσευχή.
Το 2010 στην Αίγυπτο, όπου υπάρχουν 4,500 τζαμιά, εφαρμόστηκε αυτόματο κάλεσμα για προσευχή χρησιμοποιώντας ηχεία και αυτόματο συγχρονισμό μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή. Μετά από αυτή την καινοτομία, οι μουεζίνιδες δεν είναι απαραίτητοι για το κάλεσμα της προσευχής και εκφράστηκαν οι φόβοι ότι θα χαθεί η γοητεία και το επάγγελμα αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς
Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς (Alexander Shafranovich, γεννημένος στις 2 Απριλίου 1983) είναι διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τo Ισραήλ. Έχει ύψος 1.94 μ. και αγωνίζεται ως ακραίος.
Καριέρα
Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς, ο οποίος γεννήθηκε στο Πριλούκι της Ουκρανίας, έχει σπουδαία καριέρα αγωνιζόμενος σε μεγάλα πρωταθλήματα όπως αυτά της Γαλλίας και Γερμανίας. Το 2005 αγωνίστηκε στην γεμανική Φριντρισχάφεν, με την οποία κατέκτησε το νταπλ. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα με την Ε.Α. Πατρών, ενώ το καλοκαίρι του 2006 μετεγγράφηκε στην ουκρανική Μαριουπόλ. Την περίοδο 2007-2010 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Γαλλίας με δύο ομάδες. Αρχικά στην Μποβέ, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο του 2008 και τις επόμενες χρονιές στην Μονπελιέ.
Το καλοκαίρι του 2010 μετεγγράφη στην Μπούντβα και το πρωτάθλημα Μαυροβουνίου, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ του 2011, ενώ την περίοδο 2011-2013 επέστρεψε στο γερμανικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Ουντερχάκινγκ, με την οποία κατέκτησε ένα κύπελλο (2013). Την επόμενη περίοδο αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Γαλλίας με την Ναντ ενώ το καλοκαίρι του 2014 μετεγγράφη στον Π.Α.Ο.Κ.. Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς συνέβαλλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του πρώτου νταμπλ στην ιστορία του συλλόγου της Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 2015-2016 αγωνίστηκε στο πολωνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Γιαστρέμπσκι Βέγκελ, ενώ τον Μάιο του 2016 επέστρεψε στον Π.Α.Ο.Κ., με τον οποίο κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (2017) και δύο κύπελλα (2018, 2019).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Αλεξάντερ Σαφράνοβιτς αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Ισραήλ από το 2001, έχοντας πάνω από 100 συμμετοχές ενώ είναι και ο αρχηγός της.
Πηγές
Κατηγορία:Ισραηλινοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Αγήσανδρος
Με το όνομα Αγήσανδρος είναι γνωστά τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πατρίς Λεκόντ
Ο Πατρίς Λεκόντ (γαλλικά: Patrice Leconte, 12 Νοεμβρίου 1947 - ) είναι Γάλλος σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας κόμικς και σεναριογράφος.
Ζωή και καριέρα
Ο Λεκόντ μεγάλωσε στην Τουρ και άρχισε να γυρίζει μικρές ερασιτεχνικές ταινίες στα 15 του. Πήγε στο Παρίσι το 1967 και σπούδασε στο Institut des hautes études cinématographiques. Ενώ παρακολουθούσε τη σχολή κινηματογράφου στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Λεκόντ εργάστηκε επίσης ως σκιτσογράφος, ιδιαίτερα για το γαλλοβελγικό περιοδικό κόμικς Pilote. Σκηνοθέτησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία το 1976 και έκανε μια σειρά από σημαντικές επιτυχίες με κωμωδίες που μετά βίας διανέμονταν εκτός Γαλλίας. Κέρδισε για πρώτη φορά την παγκόσμια προσοχή το 1989 με το Monsieur Hire, το οποίο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1989 και ήταν ριζικά διαφορετικό από την προηγούμενη δουλειά του. Αν και είχε ήδη σκηνοθετήσει πάνω από έξι μεγάλου μήκους ταινίες, πολλοί ξένοι κριτικοί, που δεν ήταν εξοικειωμένοι με την προηγούμενη δουλειά του, τον αντιμετώπισαν ουσιαστικά ως νεοφερμένο. Έκτοτε, εναλλάσσεται μεταξύ ταινιών όπως Ο περίγελος της Αυλής και Ο άνθρωπος του τρένου που είχαν επιτυχία στη διεθνή αγορά και άλλων, όπως Οι αρχιδούκες, των οποίων η απήχηση περιορίστηκε στη Γαλλία.
Στη δεκαετία του 2000, ο Πατρίς Λεκόντ έλαβε μεγαλύτερη αναγνώριση στις Ηνωμένες Πολιτείες με τις επιτυχημένες κυκλοφορίες των Το κορίτσι στη γέφυρα, Ο δήμιος του Σεν Πιερ, Ο άνθρωπος του τρένου και Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές. Το IndieWIRE έγραψε: "Θα μπορούσαμε ακόμη και να υποστηρίξουμε ότι κανένας άλλος ξένος σκηνοθέτης (συμπεριλαμβανομένου του Πέδρο Αλμοδόβαρ) δεν είχε τόσο ισχυρό αντίκτυπο στους κινηματογράφους τέχνης των Ηνωμένων Πολιτειών".
Ένα ριμέικ στην αγγλική γλώσσα της ταινίας του Λεκόντ Ο άνθρωπος του τρένου γυρίστηκε από ένα ανεξάρτητο στούντιο του Χόλιγουντ το 2011, ενώ δύο ακόμη βρίσκονται σε εξέλιξη: Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές και Ο κολλητός μου.
Η ταινία του Πατρίς Λεκόντ The Suicide Shop προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Νιούπορτ Μπιτς στο της Καλιφόρνιας στις 28 Απριλίου και 2 Μαΐου 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Αθανάσιος Μπίμπας
thumb|361x361px Ο Αθανάσιος Μπίμπας γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Αρκαδία, στην σημερινή επαρχία Μεγαλοπόλεως. Υπήρξε Φιλικός και συμμετείχε ενεργά στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 σε διάφορες μάχες στις περιοχές στην Καρύταινα και στην Μεγαλόπολη. Μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του Ελληνικού κράτους και για την προσφορά και τη συμμετοχή του στον Αγώνα του 1821 το Βασίλειο της Ελλάδος και το Υπουργείο των Στρατιωτικών τον τίμησαν με το χάλκινο αριστείο μετά διπλώματος. Στο δίπλωμα αυτό αναφέρεται:
''Αριθμός 11091 ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Αφού η Αυτού Μεγαλειότης ο Βασιλεύς επε΄φόρτισε το Υπουργείον των Στρατιωτικών να απονείμει εις τον Αθανάσιον Μπίμπαν εντίμως μεθέξαντα του υπέρ ανεξαρτησίας της Ελλάδος ηρωικού αγώνος το συστηθέν την 18/30 Σεπτεμβρίου 1835 χαλκούν αριστείο, παραδίδεται τούτο εις αυτόν με την άδειαν του να το φέρει εις πάσαν περίστασιν και προς πιστοποίησιν τούτου του εγχειρίζεται συγχρόνως και το παρόν Δίπλωμα Εν Αθήναις τη 5 Απριλίου 1843 Το Υπουργείον των Στρατιωτικών (υπογραφή δυσανάγνωστη) ο Διευθυντής του γραφείου (υπογραφή δυσανάγνωστη)''
Μπιμπας Αθνανασιος Μπιμπας Αθνανασιος Κατηγορία:Χάλκινο αριστείο του Αγώνα
Τζαμοάτ
Τα τζαμοάτ του Τατζικιστάν (ρωσικά: джамоаты, τατζικικά: ҷамоати деҳот, "αυτοδιοικητική μονάδα στο επίπεδο μιας ενότητας χωριών") είναι οι διοικητικές υποδιαιρέσεις τρίτου επιπέδου, παραπλήσιες με τους δήμους, στη χώρα της Κεντρικής Ασίας. Από τον Ιανουάριο του 2020, υπάρχουν 368 τζαμοάτ, 65 κωμοπόλεις και 18 πόλεις στο Τατζικιστάν. Κάθε τζαμοάτ υποδιαιρείται περαιτέρω σε χωριά (ή deha ή qyshqol).
Φλογέρα
μικρογραφία|Φλογέρες και σουραύλια σε μουσείο Η φλογέρα είναι πνευστό μουσικό όργανο. Ανήκει στα ελληνικά ποιμενικά όργανα, μαζί με το σουραύλι, τη μαντούρα και το θιαμπόλι. Είναι κυλινδρικό, μακρόστενο, καθώς και ανοικτό και στα δύο του άκρα. Το ένα άκρο (κεφαλή) είναι το μέρος στο οποίο φυσά ο οργανοπαίκτης και παράγει τις κύριες δονήσεις του ήχου, και κατά μήκος του κυλίνδρου φέρει έξι ευθυγραμμισμένες οπές σε σχετικές αποστάσεις μεταξύ τους, τις οποίες κλείνει και ανοίγει με τα δάχτυλά του ο οργανοπαίκτης καθώς παίζει και οι οποίες δίνουν τα διαστήματα της διατονικής κλίμακας. Είναι παραδοσιακό μουσικό όργανο που φτιάχνεται από καλάμι, ξύλο ή κόκαλο, αλλά και πιο σύγχρονα υλικά πλέον, όπως πλαστικό. Έχει διάφορα μεγέθη και απαντάται με μήκος από 15 ως και 80 περίπου εκατοστά. Χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή μουσική.
Στην Ελλάδα η φλογέρα κάποιες φορές συγχέεται λανθασμένα με το φλάουτο με ράμφος, το οποίο όμως φέρει επιστόμιο καθώς και επτά συν μία (στο άνω πίσω μέρος) οπές οι οποίες δίνουν τα διαστήματα της χρωματικής κλίμακας και είναι από τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται για την εισαγωγή στην εκπαίδευση της μουσικής στα δημόσια σχολεία.
Μέρη
Σε κάποιες φλογέρες τα τρία μέρη δεν είναι διακριτά, π.χ. σε μια φλογέρα που φτιάχνεται από καλάμι.
Παραγωγή του ήχου
Η φλογέρα κρατιέται λίγο λοξά, προς τα δεξιά, έτσι,ώστε όταν ο παίκτης φυσάει, ο αέρας να χτυπά στην απέναντι κόγχη του χείλους της φλογέρας και να δημιουργεί τον ήχο. Κρατιέται προς τα δεξιά, όταν ο παίκτης είναι δεξιόχειρας, με τα δάχτυλα του δεξιού χεριού (δείκτη, μέσο και παράμεσο) στο κάτω μέρος της φλογέρας και τα ίδια δάχτυλα, του αριστερού χεριού, επάνω, προς τη μεριά του στόματος. Το αντίθετο όταν ο παίκτης είναι αριστερόχειρας. Με μαλακό φύσημα η φλογέρα δίνει μια σειρά χαμηλούς φθόγγους ενώ με πιο δυνατό φύσημα και με τους ίδιους δακτυλισμούς, δίνει τους ίδιους φθόγγους μια οκτάβα υψηλότερα.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Παραδοσιακά πνευστά μουσικά όργανα
Κυμώ Λεύκης
Η Κυμώ ή Κουμέλη είναι μια ελληνική και ακατοίκητη νησίδα στο Λιβυκό Πέλαγος, κοντά στην ανατολική πλευρά της Κρήτης. Ανήκει στο Δήμο Σητείας και του νομού Λασιθίου.
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Σητείας Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά
Δήμος Ανάφης
Ο Δήμος Ανάφης  είναι ενιαίος δήμος της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου με έδρα το νησί Ανάφη. Δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την κατάργηση της κοινότητας Ανάφης. Η έκταση του νέου δήμου είναι 38 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 271 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Στο δήμο περιλαμβάνονται (σε αγκύλες ο πληθυσμός με βάση την απογραφή του 2011) : η Ανάφη [ 256 ], το Κλησίδι [ 12 ], η Μακρά (νησίδα) [ 0 ], ο Όρμος Αγίου Νικολάου [ 3 ], τα Παχειά (νησίδα) [ 0 ] και τα Φτενά (νησίδα) [ 0 ].
Δήμαρχος επανεξελέγη το 2019 ο.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος συστάθηκε αρχικά το 1835 και λειτούργησε ως το 1912, οπότε έγινε Κοινότητα. Η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου Κατηγορία:Ανάφη
Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας
Ο Κάρολος Δ΄ (ισπαν. Carlos IV de Borbón, 11 Νοεμβρίου 1748 - 19 ή 20 Ιανουαρίου 1819) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Ισπανίας (1788-1808).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Αντώνιος Πασχάλιος Φραγκίσκος Ιαβέρης Ιωάννης Νέπομουκ Ιωσήφ Ιανουάριος Σεραφίνος Διάγος ήταν ο δεύτερος γιος του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας (Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας).
Ο ίδιος, αν και δευτερότοκος, ορίστηκε διάδοχος, αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του είχε διανοητική υστέρηση. Από την πλευρά της μητέρας του είχε πολύ ισχυρή κληρονομιά από τη δυναστεία της Σαξονίας.
Ήταν πολύ δυνατός σωματικά, αφού στη νεότητά του προκαλούσε σε μάχη τον δυνατότερο αυλικό, αλλά ταυτόχρονα αργοκίνητος στο μυαλό και πολύ εύπιστος. Έτσι άφησε τη γυναίκα του Μαρία Λουίζα, μικρότερη κόρη του θείου του Φιλίππου της Πάρμας, να ασκήσει όλη την εξουσία. Την περίοδο που ζούσε ο πατέρας του, η γυναίκα του βρισκόταν σε συνεχείς συνωμοσίες, έτσι ώστε να δώσει αξιώματα στους ευνοουμένους της.
Ανίκανος ηγεμόνας
Μετά την άνοδό του στον θρόνο, η κυριότερη ασχολία του ήταν το κυνήγι, με όλες τις κρατικές υποθέσεις να βρίσκονται στα χέρια της συζύγου του και του εραστή της Μανουέλ δε Γοδόυ. Ο Γοδόυ κατόρθωσε να έχει με το μέρος του την εύνοια του βασιλικού ζεύγους καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του και το τεράστιο μίσος του διαδόχου τους Φερδινάνδου.
Στον αντίκτυπο της Γαλλικής Επανάστασης, ο Κάρολος Δ΄ ενοχλήθηκε από τη μερίδα των ανθρώπων, που ήθελαν να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις του πατέρα του ακόμη περισσότερο. Αλλά δεν κατάφερε να πάρει μέτρα, διότι βρισκόταν πάντα -έστω και ενστικτωδώς- υπό την επιρροή της συζύγου του και του εραστή της.
Το 1803 έπληξε την κόρη του Μαρία Λουίζα η ευλογιά και έστειλε τον γιατρό Φρανθίσκο Χαβιέ δε Μπαλμίς να φέρει από τις Ισπανικές αποικίες το φάρμακο για πρώτη φορά στη χώρα του.
Είχε μια βαθιά πίστη για τον θεϊκό ρόλο, που ήταν απεσταλμένος να πραγματοποιήσει και πίστευε ότι έπρεπε το κράτος του να αποφύγει την υποτέλεια στη Γαλλία. Παρ' όλα αυτά, ο Γοδόυ έφερε την Ισπανία σε συμμαχία με τη Γαλλία, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί από αυτήν μετά τη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης νίκησε, ο Γοδόυ θέλησε να επανέλθει με τη μεριά των Γάλλων, οι οποίοι όμως δεν θεωρούσαν πια την Ισπανία άξια για σύμμαχο. Ο Γοδόυ πλέον έγινε μισητός στους οπαδούς τού Φερδινάνδου (Ζ΄), που ήθελαν συμμαχία με τη Βρετανία.
Όταν είπαν στον Κάρολο Δ΄ ότι ο γιος του Φερδινάνδος κλήθηκε από τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ κατά του Γοδόυ, αυτός υποστήριξε τον ευνοούμενό του αντί για τον γιο του. Ο λαός ξεσηκώθηκε και τον ανάγκασε σε παραίτηση υπέρ του γιου του (1808), ενώ ο Ναπολέων Α΄ είχε 100.000 στρατιώτες στην Ισπανία.
Κατέφυγε στη Γαλλία αιχμάλωτος του Ναπολέοντα Α΄, παραιτούμενος των δικαιωμάτων του στον ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του Ιωσήφ Βοναπάρτη. Δέχθηκε αποζημίωση από τον Γάλλο αυτοκράτορα και έζησε την υπόλοιπη ζωή του μαζί με τη σύζυγό του και τον Γοδόυ.
Απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 70 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1765 την εξαδέλφη του Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φιλίππου της Πάρμας, και παιδιά του ήταν:
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών Κατηγορία:Πρίγκιπες των Αστουριών Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
1. ΦΦΚ Φρανκφούρτη
Η '''1. ΦΦΚ Φρανκφούρτη' (γερμανικά: 1. FFC Frankfurt'') είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος γυναικών με έδρα τη Φραγκφούρτη. Η ομάδα υπερέχει σε τίτλους στο εγχώριο αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Κατέχει ρεκόρ τίτλων Πρωταθλήματος και Κυπέλλου Γερμανίας, όπως και του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών.
Ιστορία
Ο σύλλογος έχει τις ρίζες του στη «ΣΓ Πράουνχαϊμ» (SG Praunheim). Το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών της Πράουνχαϊμ ιδρύθηκε το 1973. Ο σύλλογος δεν είχε επιτυχίες στο εγχώριο πρωτάθλημα ή στο κύπελλο, αλλά προβιβάστηκε στη Μπούντεσλιγκα κατά την ίδρυσή της το 1990. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Πράουνχαϊμ βρισκόταν μέση του βαθμολογικού πίνακα με μια τάση για μικρές βελτιώσεις από περίοδο σε περίοδο.
Τα θεμέλια για την μετέπειτα επιτυχία του συλλόγου μπήκαν στη περίοδο του 1993–94, όταν η πρώην αρχηγός της, Μόνικα Σταμπ, ως προπονητής και επικεφαλής του τμήματος ποδοσφαίρου γυναικών και ο Ζίγκφριντ Ντίτριχ ως διαχειριστής και επενδυτής, ανέπτυξαν μια επαγγελματική ιδέα για να οδηγήσουν τον σύλλογο σε διαρκή επιτυχία, μία πρωτοπόρος ιδέα στο γερμανικό ποδόσφαιρο γυναικών. Την 1η Ιανουαρίου του 1999, το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών της ΣΓ Πράουνχαϊμ δημιούργησε την «1. ΦΦΚ Φρανκφούρτη».
Μετά από 21 χρόνια πετυχημένης πορείας με τίτλους σε Γερμανία και σε Ευρώπη η ομάδα άλλαξε το καλοκαίρι του 2020 την ονομασία της και πλέον ονομάζεται Frauen Eintracht Frankfurt μιας και πλέον βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του ομώνυμου συλλόγου όπως και η ανδρική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικείο ποδόσφαιρο ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας
Υλιστικός φεμινισμός
Ο Υλιστικός φεμινισμός βασίζεται στην υλιστική προσέγγιση και συνδέεται με τη μαρξιστική σκέψη και ανάλυση της κοινωνίας. Σύμφωνα με τον Κάρολο Μαρξ, η έμφυλη κυριαρχία είναι προϊόν της συγκρότησης της εκάστοτε κοινωνίας σε κοινωνικές τάξεις όπου πάντα μία κοινωνική τάξη κυριαρχεί, οδηγώντας μεταξύ άλλων, σε άνιση κατανομή της εργασίας και διανομή του πλούτου. Οι κατηγορίες «αρσενικό» και «θηλυκό», αναπαράγονται με διαφορετικά χαρακτηριστικά σε διαφορετικές ιστορικές συγκυρίες, ανάλογα με τις σχέσεις παραγωγής.
Στην καπιταλιστική κοινωνία, όπως σημειώνει η Delphy, υπάρχουν δύο τρόποι παραγωγής: α) ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής που αποτελεί το πεδίο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, και β) ο οικογενειακός τρόπος παραγωγής, όπου η γυναίκα παρέχει οικιακή υπηρεσία, ανατρέφονται παιδιά και παράγονται αγαθά για χρήση και ανταλλαγή. Η εκμετάλλευση και καταπίεση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια προέρχεται, σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, από τον έλεγχο των ανδρών τόσο στις παραγωγικές όσο και στις αναπαραγωγικές δραστηριότητες. Οι γυναίκες γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης και στις δύο περιπτώσεις, αλλά με διαφορετικούς τρόπους και με διαφορετικά πλεονεκτήματα τόσο για το κεφάλαιο όσο και για τους συζύγους τους. Κατ’ επέκταση, φαινόμενα όπως η ανεργία, η οικονομική εξαθλίωση, η σεξουαλική εκμετάλλευση, η βία και οι σωματικοί καταναγκασμοί παραμένουν συστατικά στοιχεία της γυναικείας εμπειρίας, όπως ακριβώς και οι διανοητικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί που αναπαράγουν και συντηρούν τέτοιου είδους φαινόμενα
Η υλιστική φεμινιστική κριτική, πιο συγκεκριμένα, θεωρεί ότι οι εμπειρίες των γυναικών διαφέρουν ακριβώς γιατί επηρεάζονται από κοινωνικές, φυλετικές, σεξουαλικές και οικονομικές συνθήκες. Αναλύει δηλαδή τον καπιταλισμό και την πατριαρχία, αναπτύσσοντας πληθώρα απόψεων σε σχέση με την πατριαρχία και τον καπιταλισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος φεμινισμος
Ευπαλίνος
Ο Ευπαλίνος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν Μεγαρίτης αρχιτέκτονας. Έγινε διάσημος με το σπουδαίο έργο του, το Ευπαλίνειον όρυγμα στη Σάμο, μια σήραγγα μήκους περίπου 1 χλμ. και διατομής περίπου 1,75 x 1,75 μ. που κατασκευάσθηκε γύρω στα 550 με 530 π.Χ. Κατά μήκος της σήραγγας ο Ευπαλίνος κατασκεύασε έναν αγωγό, ο οποίος μετέφερε το νερό στην πόλη. Ο αγωγός που αποκαλύφθηκε θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα τεχνικά έργα της αρχαιότητας, εαν αναλογιστεί κανείς πως η κατασκευή του άρχισε συγχρόνως και από τα δύο άκρα του και οι σήραγγες που διανοίγονταν με αυτόν τον τρόπο, συναντήθηκαν στη μέση και αποτέλεσαν ενιαίο όρυγμα. Η πραγματοποίηση του έργου προϋπέθετε την ορθή επίλυση του σχετικού γεωμετρικού προβλήματος και ακριβέστατη χάραξη πάνω στο έδαφος. Το έργο αυτό το ανέθεσε στον Ευπαλίνο ο τύραννος Πολυκράτης γιατί τον θεωρούσε έναν από τους σπουδαιότερους αρχιτέκτονες της εποχής του.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαρείς
Τόμπι Μαγκουάιρ
Ο Τόμπι Μαγκουάιρ (Tobias Vincent "Tobey" Maguire, 27 Ιουνίου 1975) είναι Αμερικανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Εργάστηκε στο χώρο του θεάματος από πολύ μικρή ηλικία. Η πρώτη ταινία που διακρίθηκε ήταν Η Παγοθύελλα (The Ice Storm, 1997) σε σκηνοθεσία Ανγκ Λι (Ang Lee). Την ίδια περίοδο έπαιξε στις ταινίες Διαλύοντας το Χάρι (Deconstructing Harry, 1997) και Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας (Fear and Loathing in Las Vegas, 1998). Ακολούθησαν οι ταινίες Pleasantville (1998), Θέα στον Ωκεανό (The Cider House Rules, 1999) και Τρομερά Παιδιά (Wonder Boys, 2000). Το 2001 δάνεισε τη φωνή του στην ταινία Σαν το Σκύλο με τη Γάτα (Cats & Dogs) και το 2002 έγινε παγκοσμίως γνωστός, πρωταγωνιστώντας στην ταινία Spider-Man, όπου απέσπασε θερμά σχόλια για την ερμηνεία του στον κεντρικό ρόλο. Το 2003 υποδύθηκε το ρόλο του τζόκεϊ, Jonathan "Red" Pollard στην ταινία Το Μεγάλο Φαβορί (Seabiscuit). Ένα χρόνο μετά επανέλαβε το ρόλο του στο Spider-Man 2 (2004) και το 2007 βγήκε και το δεύτερο σίκουελ, το Spider-Man 3. Αργότερα επανέλαβε τον ρόλο του στο Spider-Man: No Way Home (2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Depression Cherry
Το "Depression Cherry" είναι το πέμπτο άλμπουμ των Beach House. Παραγωγός ήταν ο Chris Coady σε συνεργασία με τη μπάντα. Κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου του 2015 από την Sub Pop. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Studio in the Country στη Bogalusa της Λουιζιάνα. Το "Sparks" κυκλοφόρησε ως το πρώτο single την 1η Ιουλίου του 2015. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 26 Μαΐου του 2015, μαζί με τους σταθμούς της παγκόσμιας περιοδείας της μπάντας. Λιγότερο από δύο μήνες αργότερα κυκλοφόρησε το έκτο άλμπουμ της μπάντας "Thank Your Lucky Stars".
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Σινκανσέν
Το Σιν-κάνσεν (新幹線, Shinkansen, προφορά: /ˈʃiːnˈkɑːnˌsɛn/) είναι ένα δίκτυο σιδηροδρομικών γραμμών υψηλής ταχύτητας στην Ιαπωνία υπό την εκμετάλλευση των Ιαπωνικών Σιδηροδρόμων (Japan Railways). Από την κατασκευή του αρχικού Τοκάιντο Σινκανσέν (東海道新幹線, Tōkaidō Shinkansen) το 1964, το δίκτυο έχει επεκταθεί για να ενώσει τις περισσότερες κύριες πόλεις στις νήσους Χονσού και Κιούσου, με ταχύτητες διαδρομής μέχρι και 320 km/h, σε περιβάλλον ανθεκτικό σε σεισμούς και τυφώνες. Σε δοκιμές έχουν επιτευχθεί ταχύτητες έως 443 km/h για συμβατικούς συρμούς και έως 603 km/h για συρμούς μαγνητικής αιώρησης (Maglev).
Ο όρος Σινκανσέν σημαίνει κυριολεκτικά «Νέα Γραμμή Κορμός» και ως εκ τούτου αναφέρεται υπό την στενότερη ερμηνεία μόνο στις σιδηροδρομικές γραμμές, ενώ τα τραίνα τα ίδια επισήμως αναφέρονται ως «Υπέρ Εξπρές» (超特急, chō-tokkyū). Πάντως, ακόμα και στην Ιαπωνία αυτή η διάκριση σπανίως γίνεται στην καθημερινή χρήση. Αντίθετα προς τις άλλες γραμμές των Ιαπωνικών Σιδηροδρόμων, οι γραμμές του Σινκανσέν είναι κανονικού εύρους και χρησιμοποιούν σήραγγες και κοιλαδογέφυρες για να διασχίσουν τα όποια εμπόδια, παρά να τα παρακάμψουν.
Ιστορία
Η Ιαπωνία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που κατασκεύασε σιδηροδρομικές γραμμές προορισμένες αποκλειστικά για κίνηση σε υψηλές ταχύτητες. Λόγω της πολύ ορεινής φύσης της χώρας, το προϋπάρχον δίκτυο αποτελούταν από γραμμές εύρους 1.067 mm (στενού εύρους), οι οποίες γενικά χρησιμοποιούσαν μη ευθείες διαδρομές και δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για υψηλές ταχύτητες. Συνεπώς, η Ιαπωνία είχε μεγαλύτερη ανάγκη για νέες σιδηροδρομικές γραμμές υψηλών ταχυτήτων απ' ό,τι χώρες όπου τα σιδηροδρομικά δίκτυα κανονικού εύρους ή και μεγαλύτερου εύρους είχαν μεγαλύτερα περιθώρια αναβάθμισης.
Αρχικές προτάσεις
Ο δημοφιλής όρος Τραίνο Σφαίρα είναι μία δυτική μετάφραση του ιαπωνικού όρου dangan ressha (弾丸列車), ο οποίος ήταν ένα προσωνύμιο που δόθηκε στο έργο όταν αρχικά τέθηκε προς συζήτηση στη δεκαετία του 1930. Η ονομασία αυτή παρέμεινε λόγω της ομοιότητας των ιθυντηρίων οχημάτων του Σινκανσέν με στρογγυλεμένες σφαίρες και της υψηλής του ταχύτητας.
Η ονομασία «Σινκανσέν» πρωτοχρησιμοποιήθηκε επίσημα το 1940 για μία προταθείσα γραμμή μεικτής (επιβατικής και εμπορικής) κυκλοφορίας μεταξύ του Τόκυο και του Σιμονοσέκι, χρησιμοποιώντας ατμήλατη και ηλεκτρική έλξη και με μέγιστη ταχύτητα 200 km/h (διπλάσια του ταχύτερου ιαπωνικού τραίνου εκείνης της εποχής). Κατά τη διάρκεια της επόμενης τριετίας, το Υπουργείο Σιδηροδρόμων ανέπτυξε πιο φιλόδοξα σχέδια για επέκταση της γραμμής προς το Πεκίνο (μέσω σήραγγας προς την Κορέα) και ακόμα προς τη Σιγκαπούρη, καθώς και για κατασκευή συνδέσεων προς τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο και άλλες γραμμές κορμούς της Ασίας. Αυτά τα σχέδια εγκαταλείφθηκαν επισήμως το 1943, αφού η θέση της Ιαπωνίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε να κλονίζεται εμφανώς. Πάντως, κάποια έργα ξεκίνησαν να εκτελούνται στη γραμμή· πολλές σήραγγες του σημερινού Σινκανσέν ανάγονται στα έργα της εποχής του πολέμου.
Κατασκευή
Μετά την ήττα της Ιαπωνίας το 1945, ο σιδηρόδρομος υψηλών ταχυτήτων λησμονήθηκε για αρκετά χρόνια. Όμως, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Κύρια Σιδηροδρομική Γραμμή Τοκάιντο είχε φτάσει τα όρια της επιβατικής δυναμικότητάς της και το Υπουργείο Σιδηροδρόμων αποφάσισε να επανενεργοποιήσει το σχέδιο Σινκανσέν. Η κυβερνητική έγκριση ήρθε το 1958 και η κατασκευή του πρώτου τμήματος του Τοκάιντο Σινκανσέν μεταξύ του Τόκυο και της Οσάκα ξεκίνησε το 1959. Μεγάλο τμήμα της κατασκευής χρηματοδοτήθηκε από ένα δάνειο 80 εκατομμυρίων δολλαρίων από την Παγκόσμια Τράπεζα. Μία εγκατάσταση δοκιμών τροχαίου υλικού, η οποία αργότερα ενσωματώθηκε στη γραμμή, άνοιξε στην Ονταουάρα το 1962.
Το Τοκάιντο Σινκανσέν άνοιξε την 1η Οκτωβρίου 1964, εγκαίρως για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο. Η επιτυχία του ήταν άμεση, φτάνοντας τα 100 εκατομμύρια επιβάτες σε λιγότερο από τρία έτη, στις 13 Ιουλίου 1967 και το ένα δισεκατομμύριο επιβάτες το 1976. Δεκαεξάδυμοι συρμοί άρχισαν να χρησιμοποιούνται για την Expo '70 στην Οσάκα.
Επέκταση του δικτύου
Ο Πρωθυπουργός Κακουέι Τανάκα ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Σινκανσέν και η κυβέρνησή του πρότεινε ένα εκτεταμένο δίκτυο γραμμών παραλλήλων προς τις περισσότερες προϋπάρχουσες γραμμές κορμούς της Ιαπωνίας. Δύο νέες γραμμές, τα Τοχόκου Σινκανσέν και Τζοέτσου Σινκανσέν, κατασκευάστηκαν σύμφωνα με αυτό το σχέδιο. Όμως, η κατασκευή πολλών άλλων γραμμών είτε αναβλήθηκε είτε ακυρώθηκε εντελώς λόγω των αυξανομένων χρεών των εθνικών σιδηροδρόμων, τα οποία ενπολλοίς οφείλονταν στο υψηλό κόστος κατασκευής του δικτύου Σινκανσέν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι Ιαπωνικοί Εθνικοί Σιδηρόδρομοι είχαν πρακτικά χρεωκοπήσει και οδηγήθηκαν σε ιδιωτικοποίηση το 1987.
Παρά τις δυσκολίες αυτές, η ανάπτυξη του Σινκανσέν συνεχιζόταν. Πολλοί νεώτεροι τύποι συρμών ακολούθησαν τον πρώτο, γενικά έχοντας ο καθένας τη δική του χαρακτηριστική εμφάνιση. Τα τραίνα του Σινκανσέν σήμερα τρέχουν σε κανονική λειτουργία σε ταχύτητες έως 320 km/h, τοποθετώντας τα ανάμεσα στα γρηγορότερα τραίνα του κόσμου, μαζί με το γαλλικό TGV, το ιταλικό TAV, το ισπανικό AVE, το γερμανικό ICE και το νοτιοκορεατικό KTX.
Από το 1970, βρίσκεται σε εξέλιξη το Τσούο Σινκανσέν (中央新幹線, Chūō Shinkansen), ένα τραίνο μαγνητικής αιώρησης (maglev) που σχεδιάζεται τελικά να συνδέει το Τόκυο και την Οσάκα. Στις 2 Δεκεμβρίου 2003, ο τρίδυμος συρμός maglev πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας με 603 km/h.
Το 2003, οι JR Central ανέφεραν ότι ο μέσος χρόνος άφιξης του Σινκανσέν ήταν εντός 0,1 λεπτών (6 δευτερολέπτων) από τον προγραμματισμένο χρόνο. Αυτό περιλαμβάνει όλα τα φυσικά και ανθρωπογενή συμβάντα και σφάλματα και υπολογίζεται βάσει του συνόλου των περίπου 160.000 δρομολογίων που εκτέλεσε το Σινκανσέν. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν από το 1997 και ήταν 0,3 λεπτά ή 18 δευτερόλεπτα. Η Ιαπωνία εόρτασε τα 40 έτη σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας το 2004, με μόνη τη γραμμή Τοκάιντο Σινκανσέν να έχει μεταφέρει 4,16 δισεκατομμύρια επιβάτες.
Ασφάλεια
Δεν έχουν υπάρξει θάνατοι επιβατών που να σχετίζονται με τη λειτουργία του Σινκανσέν. Έχουν καταγραφεί πολλοί τραυματισμοί και ένας θάνατος λόγω κλεισίματος των θυρών σε επιβάτες ή τις αποσκευές τους, αλλά συνοδοί βρίσκονται σε κάθε αποβάθρα για να εξασφαλίσουν ότι τέτοια συμβάντα επιλύονται πριν ξεκινήσουν οι συρμοί.
Έχουν επίσης υπάρξει αυτοκτονίες από επιβάτες που πήδηξαν μπροστά σε τραίνα εν κινήσει. Αυτό έχει οδηγήσει στην εγκατάσταση φραγμάτων ασφαλείας σε κάποιους σταθμούς για να εμποδιστεί η πρόσβαση των επιβατών στις γραμμές, αν και ένα συμβάν στις 9 Ιανουαρίου 1999 στον σταθμό Σακουντάιρα του Νάγκανο Σινκανσέν έδειξε ότι ακόμα και αυτά δεν μπορούν να αποτρέψουν άτομα αποφασισμένα ν' αυτοκτονήσουν: ένας άνδρας σκαρφάλωσε πάνω από ένα φράγμα ασφαλείας και χτυπήθηκε από διερχόμενο συρμό.
Ο πρώτος εκτροχιασμός ενός τραίνου Σινκανσέν σε επιβατική υπηρεσία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Σεισμού του Τσουέτσου στις 23 Οκτωβρίου 2004. Οκτώ από τα δέκα οχήματα της αμαξοστοιχίας Τόκι Νο. 325 του Τζοέτσου Σινκανσέν εκτροχιάστηκαν κοντά στον σταθμό Ναγκαόκα, στη Ναγκαόκα του νομού Νιιγκάτα. Πάντως, δεν σημειώθηκαν θάνατοι ή τραυματισμοί μεταξύ των 154 επιβατών. Σε περίπτωση σεισμού, ένα σύστημα ανίχνευσης σεισμών μπορεί να φέρει το τραίνο σε στάση πολύ γρήγορα· τα τραίνα νέας γενεάς FASTECH 360 θα έχουν εκτεινόμενα πτερύγια αεροδυναμικής πέδησης μορφής αυτιού για να επιτυγχάνουν ταχύτερη ακινητοποίηση από υψηλή ταχύτητα.
Μέλλον
Λόγω ανησυχίας για ηχορρύπανση, η αύξηση της ταχύτητας γίνεται ολοένα πιο δύσκολη. Η τρέχουσα έρευνα στοχεύει κυρίως στη μείωση του θορύβου κυκλοφορίας και ειδικά του εντόνου θορύβου που δημιουργείται κατά την είσοδο των τραίνων σε σήραγγες σε υψηλή ταχύτητα (το λεγόμενο φαινόμενο "tunnel boom"). Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν δύο αυξήσεις ταχύτητας σε προγραμματισμό, μία στα 350 km/h για νέα τραίνα στη γραμμή Σάνυο Σινκανσέν και μία στα 360 km/h χρησιμοποιώντας τους συρμούς FASTECH 360 που βρίσκονται υπό δοκιμή στο Τοχόκου Σινκανσέν.
Το Κιούσου Σινκανσέν από την Καγκοσίμα στο Γιατσουσίρο άνοιξε τον Μάρτιο του 2004. Δύο ακόμη επεκτάσεις σχεδιάζονται ν' ανοίξουν ως το 2010 (Χακάτα - Γιατσουσίρο και Χατσινοχέ - Αομόρι) και μία ως το 2014 (Νάγκανο - Καναζάουα). Υπάρχουν επίσης μακροπρόθεσμα σχέδια να επεκταθεί το δίκτυο περαιτέρω, με το Χοκκάιντο Σινκανσέν να ενώνει το Αομόρι με το Σαππόρο (μέσω της Σήραγγας Σέικαν), το Κιούσου Σινκανσέν να επεκτείνεται στο Ναγκασάκι, καθώς και να ολοκληρώνεται μία νέα σύνδεση από την Καναζάουα μέχρι την Οσάκα, αν και κανένα από αυτά δεν είναι πιθανό να υλοποιηθεί έως το 2020.
Το σχέδιο Ναρίτα Σινκανσέν για να συνδεθεί το Τόκυο με τον Διεθνή Αερολιμένα Ναρίτα, το οποίο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 αλλά πάγωσε το 1983 μετά από διαμαρτυρίες των γαιοκτημόνων, έχει επισήμως ακυρωθεί και αφαιρέθηκε από το Βασικό Σχέδιο που διέπει την κατασκευή του Σινκανσέν. Τμήματα του ποροβλεφθέντος διαδρόμου θα χρησιμοποιηθούν από τον Ταχύ Σιδηρόδρομο Ναρίτα όταν ανοίξει το 2010. Αν και ο ΤΣΝ θα χρησιμοποιεί γραμμή κανονικού εύρους, δεν θα κατασκευαστεί με προδιαγραφές Σινκανσέν και δεν θα είναι εφικτό να μετασκευαστεί μελλοντικά σε μία πλήρη γραμμή Σινκανσέν.
Γραμμές σε λειτουργία
Οι κύριες γραμμές Σινκανσέν είναι οι εξής:
Επίσης, υπάρχουν δύο γραμμές κανονικού εύρους που δεν κατατάσσονται τεχνικά ως γραμμές Σινκανσέν αλλά διαθέτουν δρομολόγια Σινκανσέν:
Μελλοντικές γραμμές
Πολλές γραμμές Σινκανσέν προτάθηκαν κατά τη διάρκεια της εκρηκτικής ανάπτυξης των αρχών της δεκαετίας του 1970, αλλά ακόμα δεν έχουν κατασκευαστεί. Αυτές αποκαλούνται «Σινκανσέν υπό Σχεδιασμό» (整備新幹線, Seibi Shinkansen). Μία απ' αυτές τις γραμμές, το Ναρίτα Σινκανσέν (Narita Shinkansen) προς τον Διεθνή Αερολιμένα Ναρίτα, έχει επισήμως ακυρωθεί, αλλά κάποιες παραμένουν υπό εξέλιξη.
Τεχνολογία Σινκανσέν εκτός Ιαπωνίας
Η χρήση της τεχνολογίας Σινκανσέν δεν περιορίζεται στους σιδηροδρόμους της Ιαπωνίας.
Ο Σιδηρόδρομος Υψηλών Ταχυτήτων της Ταϊβάν χρησιμοποιεί αυτοκινητάμαξες σειράς 700T κατασκευής Kawasaki Heavy Industries. Η Κίνα παρήγγειλε 60 οκτάδυμες ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες μέγιστης ταχύτητας 200 km/h βασισμένες στο σχέδιο της σειράς E2-1000 σε μία κοινοπραξία εταιρειών που αποτελείται από την Kawasaki Heavy Industries, τη Mitsubishi Electric Corporation και τη Hitachi, οι παραδόσεις των οποίων ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2006. Για τη Σιδηροδρομική Σύνδεση της Σήραγγας της Μάγχης η Hitachi θα κατασκευάσει ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες βασισμένες στην τεχνολογία του Σινκανσέν και οι οποίες θα χρησιμοποιούνται σε δρομολόγια υψηλών ταχυτήτων στη Βρετανία.
Σινκασεν Σινκασεν
Επαρχία Μαχατζάνγκα
Η Μαχατζάνγκα (μαλαγασικά: Mahajanga) είναι μια από τις έξι επαρχίες της Μαδαγασκάρης. Πρωτεύουσα είναι η Μαχατζάνγκα. Έχει έκταση 150.023 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.896.000 κατοίκων (2004).
Γεωγραφία
Η Μαχατζάνγκα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Τολιάρα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ανταναναρίβο, στα δυτικά με την Τοαμασίνα και στα βόρεια με την Αντσιρανάνα. Έχει έκταση 150.023 τ.χλμ.
Περιφέρειες
Η Μαχατζάνγκα διαιρείται σε 4 περιφέρειες:
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Μαδαγασκάρης
Μύθος του Ίκαρου και του Δαίδαλου
Όταν ο Δαίδαλος καταδικάστηκε από τον Άρειο Πάγο επειδή είχε φονεύσει τον τεχνίτη Τάλω, έφυγε στην Κρήτη. Εκεί κατασκεύασε τον Λαβύρινθο για να ζει μέσα ο Μινώταυρος, ο γιος της γυναίκας του Μίνωος Πασιφάης. Μέσα στον Λαβύρινθο φυλάκισε ο Μίνως και τον ίδιο τον Δαίδαλο με τον γιο του Ίκαρο, διότι ο Δαίδαλος είχε βοηθήσει την Πασιφάη να ενωθεί με τον Ταύρο του Ποσειδώνα και να γεννηθεί ο Μινώταυρος, ενώ σύμφωνα με την Βιβλιοθήκη του Απολλόδωρου αναφέρει πως τον φυλάκισε γιατί ο Μίνωας ορθά τον θεώρησε υπαίτιο για την νίκη του Θησέα και την έξοδό του απο τον Λαβύρινθο, αφού η Αριάδνη ερωτευμένη με τον Θησέα ζήτησε την βοήθεια του Δαίδαλου και αυτός βρήκε την έξοδο με τον γνωστό μίτο της Αριάδνης. Ο Δαίδαλος με τον Ίκαρο δραπέτευσαν από τον Λαβύρινθο με τη βοήθεια των φτερών που είχε κατασκευάσει και για τους δύο ο Δαίδαλος, χρησιμοποιώντας πούπουλα και κερί. Τα φτερά αυτά τα προσάρτησαν στους ώμους τους και πέταξαν στον ουρανό.
Ο Ίκαρος όμως, γοητευμένος από την πτήση, παράκουσε την εντολή του πατέρα του να μην πετάει πολύ ψηλά για να μη λιώσει από τη ζέστη του ήλιου το κερί των φτερών, ούτε και πολύ χαμηλά για να μην λυθούν τα φτερά από την υγρασία της θάλασσας: πέταξε ψηλά με αποτέλεσμα να λιώσει το κερί και να αποκολληθούν τα φτερά, να πέσει στη θάλασσα και να πνιγεί. Η θαλάσσια περιοχή όπου ο Ίκαρος βρήκε τον θάνατο ονομάστηκε έκτοτε Ικάρια θάλασσα όπως μας λέει ο Απολλόδωρος στην Βιβλιοθήκη του και σήμερα Ικάριο Πέλαγος. Ο Ηρακλής επίσης αναφέρει ο Απολλόδωρος πως τον καιρό που εργαζόταν στην Ομφάλη και καθώς βρέθηκε στην Δολίχη, είδε το σώμα του Ίκαρου στον γιαλό, το οποίο έθαψε με τιμές και το νησί από Δολίχη, το ονόμασε Ικαρία. Ο Δαίδαλος για αυτή του την πράξη, κατασκεύασε άγαλμα του Ηρακλή στην Πίσα, το οποίο κατέστρεψε μια νύχτα ο Ηρακλής πετώντας του πέτρες, επειδή το πέρασε για ζωντανό.
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Σκάνδαλο Σταβίσκυ
Το Σκάνδαλο Σταβίσκυ αφορούσε ένα μεγάλο πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο το οποίο κυριάρχησε στην γαλλική  πολιτική σκηνή το χρονικό διάστημα 1933-1934
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αλέξανδρος Σταβίσκυ, γεννημένος στη Ρωσία του 1886 από οικογένεια Εβραίων, είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι και το 1909 απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα. Το 1909 σε συνεργασία με τον παππού του διέπραξε την πρώτη του απάτη, αν και ο πατέρας του Αλέξανδρου, οδοντίατρος στο επάγγελμα, τους εξασφάλιζε άνετη ζωή. Έτσι ζήτησαν προσωπικό για ένα θέατρο εγκαταλελειμμένο, που άνοιξαν κοντά στα Ηλύσια Πεδία. Ζήτησαν να προσλάβουν προσωπικό με αγγελία και όσοι προσέρχονταν κατέθεταν ένα χρηματικό ποσό για εγγύηση. Αφού συγκέντρωσαν 12.000 φράγκα αποπειράθηκαν να φύγουν από το Παρίσι. Τελικά,κι αφού πέθανε αιφνιδιαστικά ο παππούς του, ο Αλέξανδρος αναγνωρίστηκε,συνελήφθη, αλλά τελικά του υποβλήθηκε μικρή ποινή. Το γεγονός πως είχε έναν πολύ γνωστό ποινικολόγο,τον αδελφό του Γάλλου πολιτικού Κλεμανσώ, Αλμπέρ, τον έκανε να συνειδητοποιήσει τη σημασία των υψηλών γνωριμιών. Η δεύτερη απάτη που διέπραξε ήταν η μη καταβολή του αντιτίμου της αγοράς ενός αυτοκινήτου, το οποίο αφού έκλεψε κατέφυγε στο Στρασβούργο. Μόλις εκδηλώθηκε ο Α΄Παγκόσμιος πόλεμος κατετάγη στην Λεγεώνα των Ξένων, από την οποία αποχώρησε λόγω προβλημάτων υγείας.
Οι επιχειρήσεις
Στη συνέχεια ιδρύει μια τράπεζα, η οποία δέχεται παραγγελία από την Ιταλική κυβέρνηση, για την αγορά πολεμικού υλικού. Όμως η τράπεζά του δεν διαβιβάζει μαζί με την παραγγελία και τα χρήματα του μισού εκατομμυρίου που του έδωσαν. Στη συνέχεια διαλύει την τράπεζα που είχε ιδρύσει και καταπιάνεται με εξαγωγικές-εισαγωγικές επιχειρήσεις που ήταν η κάλυψη για το εμπόριο ναρκωτικών που πραγματοποιούσε. Ασχολείται επίσης με την παραγωγή ταινιών και το εμπόριο φρούτων Μεταπούλησε δύο φορές τίτλους ενός εκατομμυρίου κλεμμένους από ένα πλοίο της γραμμής Μασσαλίας-Νοτίου Αμερικής, ενώ έκλεψε και πλαστογράφησε επιταγή από γραφείο επιθεωρητή αστυνομίας. Αν και άλλαζε συχνά ονόματα, τελικά συνελήφθη όταν είχε οργανώσει ένα εργαστήριο παραχάραξης και πλαστογράφησης ομολογιών, τίτλων και τραπεζογραμματίων. Κατόρθωσε να δραπετεύσει, ενώ ο πατέρας του αυτοκτόνησε. Μετά από μερικούς μήνες συνελήφθη αλλά το ισχυρό δίκτυο των υψηλών γνωριμιών του πέτυχε να του δοθεί η δυνατότητα να χειρουργηθεί σε ιδιωτική κλινική για σκωληκοειδίτιδα. Αρνούμενος τελικά πως έπασχε από αυτήν την αρρώστια, αλλά από καρκίνο αφέθηκε ελεύθερος με λόγο τιμής. Χωρίς στην πραγματικότητα να πάσχει από καρκίνο, και γλιτώνοντας τη δίκη, ασχολήθηκε εκ νέου με επιχειρήσεις, εμπορικές, βιομηχανικές, χρηματιστικές. Ένα από τα πιο τολμηρά του εγχειρήματα ήταν το να καταθέσει σε ενεχυροδανειστήριο πλαστά κοσμήματα που κατασκεύαζε και λάμβανε χρήματα. Στο δήμο της Μπαγιόν ίδρυσε ένα δικό του ενεχυροδανειστήριο βάζοντας μέσα σε αυτό και ομολογιούχους. Όμως όταν οι ομολογιούχοι θέλησαν να εισπράξουν τα χρήματά τους διαπίστωσαν πως το έλλειμμα είχε φτάσει στα πεντακόσια εκατομμύρια φράγκα. Ο Σταβίσκυ θέλησε να εκμεταλλευτεί οικονομικά τη διαχείριση ενός μεγάλου ποσού από την Κοινωνία των Εθνών ποσό το οποίο προοριζόταν για την αποζημίωση των κτηματιών των οποίων οι γαίες είχαν αφαιρεθεί με τη Συνθήκη των Βερσαλιών με σκοπό να διανεμηθούν στους Ρουμάνους, Τσεχοσλοβάκους και Γιουγκοσλάβους. Ο Σταβίσκυ κατέφυγε στο Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών και Οικονομικών για να εξασφαλίσει το τεράστιο αυτό ποσό,όμως δεν πέτυχε κάτι. Αντίθετα, ένας υπάλληλος του Γαλλικού Υπουργείου Οικονομικών, ανακάλυψε την απάτη που ο Σταβίσκυ είχε στήσει στο ενεχυροδανειστήριο της Μπαγιόν. Ο Σταβίσκυ προκειμένου να γλιτώσει προσπάθησε να εμφανίσει τον εαυτό του ως ένα από τα θύματα ενός σιδηροδρομικού δυστυχήματος που έγινε στις 23 Δεκεμβρίου 1933 στο προαστιακό δίκτυο του Παρισιού, καθώς κάποιος συνεργός του θα έβαζε την ταυτότητά του στα ρούχα ενός από τα πιο παραμορφωμένα πτώματα του ατυχήματος. Έτσι αποφάσισε να διαφύγει από το Παρίσι, και να καταφύγει στο Σερβό. Εκεί εκτελέστηκε το ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε από τις δικαστικές αρχές.
Η σύλληψη
Οι αστυνομικοί εισέβαλαν στην έπαυλη όπου κρυβόταν με τρόπο επεισοδιακό πυροβολώντας τον και τραυματίζοντάς τον στο κεφάλι. Αμέσως μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου χειρουργήθηκε,όμως λόγω της μεγάλης αιμορραγίας του κατέληξε το πρωί της 9ης Ιανουαρίου 1934. Οι συνθήκες θανάτου του Σταβίσκυ είναι αινιγματικές καθώς υποστηρίχθηκε πως αυτοκτόνησε, ενώ εξαφανίσθηκε το κρεβάτι όπου το σώμα του είχε βρεθεί. Δεν έγινε πραγματογνωμοσύνη στο χώρο και ιατροδικαστική έρευνα στο σώμα του.