cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπωζολαί
Οικονομία
μικρογραφία|250x250εσ|Αμπελώνες του Μπωζολαί Η οικονομία του Μπωζολαί βασίζεται στην αμπελουργία, τη βιομηχανία και τις δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών. Εντούτοις, το ένα τρίτο των εργαζομένων που διαμένουν στην περιοχή εργάζονται στη Λυών.
Το Μπωζολαί έχει τρεις διαφοροποιημένες γεωγραφικές περιοχές:
Οινοποιία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Beaujolais nouveau|Μπωζολαί Νουβώ]] Το Μπωζολαί είναι μια οινοποιητική περιοχή, γνωστή για τα τυπικά κρασιά της, κόκκινα κρασιά που προέρχονται από το 97% της ποικιλίας σταφυλιών Γκαμέ (Gamay).
Η μέση παραγωγή είναι 1 εκατομμύριο εκατόλιτρα ετησίως χωρισμένη σε δώδεκα ονομασίες (Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης): Μπωζολαί, Μπωζολαί Βιλάζ και 10 crus. Υπάρχει μεγάλη διακύμανση στην ποιότητα του Μπωζολαί, γενικά χαρακτηρίζεται ως ελαφρό και φρουτώδες. Το καλύτερο Μπωζολαί πρέπει να μείνει 2 έως 3 χρόνια στη φιάλη για να αναπτύξει πλήρως τα χαρακτηριστικά του.
Δάσος Ρόμινσκα
εναλλ.=Δάσος Ρόμινσκα|μικρογραφία|271x271εσ|Δάσος Ρόμινσκα Το δάσος Ρόμινσκα (Πολωνικά: Puszcza Romincka, Λιθουανικά: Romintos giria, Γερμανική γλώσσα: Rominter Heide) γνωστό και ως Krasny Les (Ρώσικα: Красный лес), είναι ένα δάσος που εκτείνεται από το νοτιοανατολικό ρώσικο Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ έως το βορειοανατολικό πολωνικό βοεβοδάτο Βαρμίνσκο-μαζούρο. Η Παλαιαρκτική οικοπεριοχή είναι μέρος του Τάιγκα Μεγαοικοσύστηματος.
Μπωζολαί
Οινοποιία
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί το Μπωζολαί Νουβώ. (=νέο Μπωζολαί). Παράγεται μόνο από τις ονομασίες Μπωζολαί και Μπωζολαί Βιλάζ. Είναι το καινούργιο κρασί της χρονιάς και εμφιαλώνεται μέσα σε 6 εβδομάδες έως 2 μήνες από τον τρύγο. Εμφανίζεται στην αγορά κάθε χρόνο την τρίτη Πέμπτη του Νοεμβρίου και η κυκλοφορία του αποτελεί κοινωνικό γεγονός τόσο στη Γαλλία όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Δάσος Ρόμινσκα
Ετυμολογία
Τα πολωνικά και τα γερμανικά ονόματα όπως το ποτάμι Ρομίντα/Ρομίντε προέρχονται από τη λιθουανική συλλαβή rom, που σημαίνει ήρεμος, καθώς το δάσος βρίσκεται στην περιοχή της Λιθουανίας η οποία συμπεριλαμβανόταν στην Πρωσία.Το ρωσικό όνομα, Krasny Les, σημαίνει 'το κόκκινο δάσος'.
Μπωζολαί
Υφαντουργία
Η υφαντουργία κυριαρχεί στις κοινότητες Τιζύ, Μπουρ-ντε-Τιζύ και Ταράρ, όπου παραδοσιακά επεξεργάζονταν το μετάξι. Το μετάξι έχει αντικατασταθεί πλέον από το βαμβάκι και τις συνθετικές ίνες.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας
Δάσος Ρόμινσκα
Γεωγραφία
μικρογραφία|271x271εσ|Δάσος Ρόμινσκα Η συνολική έκταση του τοπίου Ρόμινσκα είναι 250 τετραγωνικά χιλιόμετρα(97 τετραγωνικά μίλια), και εκτείνεται από τη περιοχή της Λίμνης Μασούριαν έως τα σύνορα με τη Λουθιανία στη λίμνη Βιστίτης στα ανατολικά.Το νότιο τμήμα της Πολωνίας (περίπου το ένα τρίτο της περιοχής) είναι προστατευόμενη ζώνη γνωστή ως πάρκο 'Puszcza Romincka'.
Ο ποταμός Krasnaya ρέει μέσω του δάσους Ρόμινσκα. Σημαντικοί οικισμοί στην περιοχή περιλαμβάνουν το 'Krasnolesye' στην περιοχή Καλίνινγκραντ, καθώς και τα 'Żytkiejmy' και 'Gołdap' στην Πολωνία.
Ιστορία
μικρογραφία|Κυνηγετικό καταφύγιο το 1914 Μέρος της ιστορικής περιοχής της Ανατολικής Πρωσίας, τα εκτεταμένα δάση ήταν γνωστά για τους ερυθρούς πληθυσμούς των ελάτων τους και έγιναν δημοφιλές μέρος για κυνήγι για τους πρίγκιπες  'Hohenzollern' που κυβερνούσαν το Δουκάτο της Πρωσίας από το 1525. Μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1871 και μετά, ένα μεγάλο μέρος στο 'Rominter Ο Heide' αγοράστηκε από τον αυτοκράτορα 'Wilhelm II', ο οποίος είχε χτίσει εδώ το 1891 το κυνηγετικό καταφύγιο Rominten, καθώς και ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Χούμπερτ. Οι σκηνές κυνηγιού διαιωνίστηκαν από αξιοσημείωτους ζωγράφους όπως ο Richard Friese (1854-1918).
Έχοντας καταστραφεί από τις ρωσικές δυνάμεις κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διοικούνταν μαζί με το κυνηγετικό καταφύγιο, μετά την παραίτηση του Wilhelm το 1918, από το Ελεύθερο Κράτος της Πρωσίας.Ο υπουργός-πρόεδρος Όττο Μπράουν επισκέπτονταν ήταν συχνός επισκέπτης.Αργότερα τα ακίνητα κατασχέθηκαν από τον ναζιστή υπουργό Χέρμαν Γκόρινγκ ο οποίος στη συνέχεια έφτιαξε το κυνηγετικό καταφύγιο 'Reichsjägerhof Rominten' γύρω στο 1936.Χρησίμευσε επίσης ως έδρα του Γκόρινγκ κατά τη διάρκεια της γερμανικής επιχείρησης Μπαρμπαρόσσα το 1941.
Η Διάσκεψη του Πότσδαμ μετά τον Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διαίρεσε τη περιοχή μεταξύ αποκατασταθείσας Πολωνικής Δημοκρατίας και της Σοβιετικής ένωσης.
Η γερμανική ιστορία της περιοχής τεκμηριώνεται στο Περιφερειακό Μουσείο Ανατολικής Πρωσίας στο Λύνεμπουργκ και στο γερμανικό Μουσείο Κυνηγιού και Ψαρέματος στο Μόναχο. Τα τελευταία χρόνια, ο κυνηγετικός τουρισμός έχει γίνει και πάλι δημοφιλής. <references group=" t " responsive="0" /> Authority Control : GND: 4050500-5, NKC :ge519532 , VIAF :236799994
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Πολωνίας Ρομινσκα
Μάρια Όλεχ
Η Μάρια Αγκάτα Όλεχ (πολωνικά: Maria Agata Olech) (γενν. το 1941) είναι Πολωνή ερευνήτρια της Ανταρκτικής, γνωστή για το έργο της στη λειχηνολογία και τη μυκητολογία της Ανταρκτικής και της Αρκτικής. Η Όλεχ ήταν αρχηγός της βάσης του πολωνικού σταθμού της Ανταρκτικής «Χένρικ Αρκτόφσκι» και οι Λόφοι Όλεχ στην περιοχή του Σημείου Τριών Αδελφών (Three Sisters Point) της Ανταρκτικής ονομάστηκαν από εκείνη.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Όλεχ γεννήθηκε στο Νόβι Σοντς στη Νότια Πολωνία το 1941. Τελείωσε το διδακτορικό στη βιολογία (1963) στο Τμήμα Βιολογίας και Επιστημών της Γης στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία της Πολωνίας. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε το διδακτορικό στη λειχηνολογία (1968) στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου. Ο τίτλος της διατριβής της ήταν ο Stosunki lichenologiczne Beskidu Sądeckiego (σχέσεις λειχηνολογίας στα Δυτικά Καρπάθια).
Καριέρα και αντίκτυπος
Η Όλεχ έχει εργαστεί εκτενώς στην ταξινομία, τη βιοποικιλότητα, την οικολογία, τη βιογεωγραφία και τις προσαρμογές των λειχηνοποιημένων και λειχηνικών μυκήτων σε βουνά και πολικές περιοχές. Εργάστηκε επίσης σε βαρέα μέταλλα και ρύπους ραδιονουκλεϊδίων από το περιβάλλον της Ανταρκτικής και σε άλλες ανθρώπινες επιπτώσεις στα επίγεια οικοσυστήματα της Ανταρκτικής. Έχει περιγράψει περίπου 100 φύκια, λειχήνες, μύκητες, λειχηνικούς μύκητες νέους στην επιστήμη.
Η Όλεχ ήταν βοηθός έρευνας στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (1968-1971), όπου οργάνωσε το εργαστήριο και το βοτανολόγιο λειχήνων. Στη συνέχεια διορίστηκε Επίκουρη Καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (1971-1986) και προήχθη σε Καθηγήτρια (1986-1992) στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου, όπου οργάνωσε το Τμήμα Πολικής Έρευνας και Τεκμηρίωσης.
Έγινε πλήρης καθηγήτρια Βιολογίας στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο το 1992. Είναι επίσης επιμελήτρια του Κρυπτογραφικού Βοτανολογίου του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου, είναι η Πρόεδρος του Συντακτικού Συμβουλίου Πολωνικής Πολικής Έρευνας, Πρόεδρος της Ομάδας Βιολογίας και Ανάπτυξης Πολικών Τοπίων στο πλαίσιο της Επιτροπής Πολικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Η Όλεχ ήταν επικεφαλής του Πολωνικού Σταθμού της Ανταρκτικής από το 1991-1993 και στη συνέχεια και πάλι από το 2005-2006. Ήταν επικεφαλής Πολικής Έρευνας και Τεκμηρίωσης του Τμήματος Ζντζίσουαφ Τσέπε του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (1996-2011). Έχει συμμετάσχει και ηγηθεί σε αρκετές αποστολές στην Αρκτική και την Ανταρκτική.
Βραβεία και διακρίσεις
Η Όλεχ έγινε μέλος του The Explorers Club το 2001. Επιπλέον, οι Λόφοι Όλεχ στο σημείο Three Sister της Ανταρκτικής ονομάστηκαν προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές επιστήμονες Κατηγορία:Πολωνές ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Μυκητολόγοι Κατηγορία:Λειχηνολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί επιστήμονες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου
Εμφύλιος Πόλεμος του Καίσαρα
Ο Εμφύλιος Πόλεμος του Καίσαρα (49–45 π.Χ.) ήταν μια από τις τελευταίες πολιτικο-στρατιωτικές συγκρούσεις της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας πριν από την αναδιοργάνωσή της στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ξεκίνησε ως μια σειρά πολιτικών και στρατιωτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα και του Γναίου Πομπήιου Μάγκνου.
Πριν από τον πόλεμο, ο Καίσαρας είχε ηγηθεί μιας εισβολής στη Γαλατία για σχεδόν δέκα χρόνια. Συσσώρευση εντάσεων που άρχισε στα τέλη του 49 π.Χ., με τον Καίσαρα και τον Πομπήιο να αρνούνται να υποχωρήσουν, οδήγησε στο ξεκίνημα του εμφυλίου πολέμου. Τελικά, ο Πομπήιος και οι σύμμαχοί του ώθησαν τη Σύγκλητο να απαιτήσει από τον Καίσαρα να εγκαταλείψει τις επαρχίες και τους στρατούς του. Ο Καίσαρας αρνήθηκε και αντ' αυτού βάδισε στη Ρώμη.
Ο πόλεμος ήταν ένας τετραετής πολιτικο-στρατιωτικός αγώνας, που δόθηκε στην Ιταλία, την Ιλλυρία, την Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Αφρική και την Ισπανία. Ο Πομπήιος νίκησε τον Καίσαρα το 48 π.Χ. στη μάχη του Δυρραχίου, αλλά ο ίδιος ηττήθηκε αποφασιστικά στη μάχη των Φαρσάλων. Πολλοί πρώην οπαδοί του Πομπήιου, συμπεριλαμβανομένου του Μάρκου Ιούνιου Βρούτου και του Μ. Τ. Κικέρωνα, παραδόθηκαν μετά τη μάχη, ενώ άλλοι, π.χ. ο Κάτων ο Νεότερος και ο Μέτελλος Σκιπίων συνέχισαν να πολεμούν. Ο Πομπήιος κατέφυγε στην Αίγυπτο και σκοτώθηκε κατά την άφιξη. Ο Σκιπίων ηττήθηκε το 46 π.Χ. στη μάχη της Θάψου στη Βόρεια Αφρική. Αυτός και ο Κάτων αυτοκτόνησαν λίγο μετά τη μάχη. Το επόμενο έτος, ο Καίσαρας νίκησε τον τελευταίο από τους οπαδούς του Πομπήιου υπό τον πρώην υπολοχαγό του Λαβιηνό στη μάχη της Μούνδας και έγινε δικτάτορας perpetuo (δικτάτορας στο διηνεκές ή δικτάτορας ισόβιος) της Ρώμης.
Ιστορικό
Το κύριο ζήτημα που συζητήθηκε πριν από τον πόλεμο, ήταν πώς ο Καίσαρας, ο οποίος βρισκόταν στη Γαλατία για σχεδόν δέκα χρόνια πριν από το 49 π.Χ., επρόκειτο να ενσωματωθεί εκ νέου στον πολιτικό ιστό της Ρώμης, μετά τη συσσώρευση τεράστιας δύναμης και πλούτου στη Γαλατία.
Ξεκινώντας από το 58 π.Χ., το έτος μετά την υπατεία του το 59, ο Καίσαρας είχε την ανθυπατεία της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας μαζί με το Ιλλυρικό υπό τους όρους της lex Vatinia και της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας από την ανάθεση της Συγκλήτου. Ο Καίσαρας είχε συμμαχήσει με τον Κράσσο και τον Πομπήιο στη λεγόμενη Πρώτη Τριανδρία κατά τη διάρκεια της υπατείας του. Η συμμαχία τριών ανδρών «προκάλεσε μια απότομη αναδιάρθρωση των συμμαχιών και των ευθυγραμμίσεων» με προσωρινό όφελος γι' αυτούς, αλλά ζημία μακροπρόθεσμα με αριστοκρατικές ομάδες να συσπειρώνονται στην αντιπολίτευση. Τα βραχυπρόθεσμα οφέλη για τους τρεις προέκυψαν από τους δικούς τους σκοπούς: επικύρωση του οικισμού στην ανατολή του Πομπήιου, αγροτικά μέτρα που αφορούσαν τον Πομπήιο και τον Κράσσο.
Η πολιτική συμμαχία μεταξύ των τριών άρχισε να φθίνειει στα μέσα της δεκαετίας του '50 π.Χ., αλλά τέθηκε σε αναμονή με επαναδιαπραγμάτευση και την κοινή υπατεία Πομπήιου και Κράσσου το 55 π.Χ.. Η κοινή υπατεία τους ανέθεσε νέες επαρχιακές εντολές στους υπάτους, με τον Πομπήιο να δέχεται την Ισπανία, ενώ ο Κράσσος πήγε στη Συρία για να πολεμήσει τους Πάρθους. Ο Καίσαρας, από την πλευρά του, ανανεώθηκε η ανθυπατεία του στη Γαλατία.
Μετά την αναχώρηση του Κράσσου από τη Ρώμη στα τέλη του 55 π.Χ. και μετά το τέλος του στη μάχη το 53 π.Χ., η συμμαχία άρχισε να σπάει πιο καθαρά. Με το τέλος του Κράσσου και της Ιουλίας (κόρης του Καίσαρα και συζύγου του Πομπήιου) το 54 π.Χ., η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Πομπήιου και Καίσαρα κατέρρευσε και «η αντιπαράθεση μεταξύ [των δύο] μπορεί, επομένως, να φαινόταν αναπόφευκτη». Από 61 π.Χ. το κύριο πολιτικό ρήγμα στη Ρώμη αντιστάθμιζε την επιρροή του Πομπήιου, οδηγώντας στην αναζήτηση συμμάχων έξω από τον πυρήνα της συγκλητικής αριστοκρατίας, δηλ. Κράσσου και Καίσαρα. Αλλά η άνοδος της άναρχης πολιτικής βίας από το 55–52 π.Χ. τελικά ανάγκασε τη Σύγκλητο να συμμαχήσει με τον Πομπήιο, για να αποκαταστήσει την τάξη. Η κατάρρευση της εξουσίας το 53 και το 52 π.Χ. ήταν εξαιρετικά ανησυχητική: άνδρες όπως ο Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ και ο Tίτος Άνιος Μίλο ήταν «ουσιαστικά ανεξάρτητοι πράκτορες», που οδηγούσαν μεγάλες, βίαιες συμμορίες του δρόμου σε ένα εξαιρετικά ασταθές πολιτικό περιβάλλον. Αυτό οδήγησε στην υπατεία του Πομπήιου το 52 π.Χ., στην οποία ανέλαβε τον αποκλειστικό έλεγχο της πόλης, χωρίς να συγκαλέσει εκλογική συνέλευση. κέντρο|μικρογραφία| Ο Ρωμαϊκός κόσμος το 56 π.Χ., όταν ο Καίσαρας, ο Κράσσος και ο Πομπήιος [[Συνέδριο Λούκα|συναντήθηκαν στη Λούκα για μια διάσκεψη, στην οποία αποφάσισαν: να προσθέσουν άλλα πέντε χρόνια στην ανθυπατεία του Καίσαρα στη Γαλατία, να δώσουν την επαρχία της Συρίας στον Κράσσο και τις επαρχίες της Ισπανίας και της Αφρικής στον Πομπήιο.]] Η πολιτική αναταραχή για να αφαιρέσει από τον Καίσαρα τη διοίκηση και τις λεγεώνες του, είχε ήδη ξεκινήσει την άνοιξη του 51 π.Χ.: ο Μ. Κλαύδιος Μάρκελλος (ύπατος το 51 π.Χ.) υποστήριξε εκείνη τη χρονιά, ότι η κατάληψη της Αλεσίας και η νίκη επί του Βερκιγγετόριγκος σήμαινε ότι η κατάκτηση της επαρχίας (δηλ. η υποχρέωση του Καίσαρα στη Γαλατία) είχε ολοκληρωθεί και επομένως η διοίκησή του είχε λήξει. Υποστήριξε επίσης, ότι η αναμενόμενη επιθυμία του Καίσαρα να διεκδικήσει ένα δεύτερο προξενείο ερήμην (χωρίς να είναι παρών στη Ρώμη) δεν ήταν πλέον δικαιολογημένη μετά τη νίκη του. Ανεξάρτητα από αυτό, η Σύγκλητος απέρριψε την πρόταση του Mάρκελλου, καθώς και την μεταγενέστερη πρότασή του να κηρύξει τη λήξη της θητείας του Καίσαρα στη Γαλατία την 1η Μαρτίου 50 π.Χ.. Εκείνη την εποχή ο Πομπήιος έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στην απόρριψη των προτεινόμενων κινήσεων.
Μετά το καλοκαίρι του 50, «οι θέσεις είχαν σκληρύνει και τα γεγονότα εξελίσσονταν αμετάκλητα προς τον κατακλυσμό», με τον Πομπήιο να απορρίπτει τώρα κάθε θέση του Καίσαρα για μία δεύτερη υπατεία μέχρι να εγκαταλείψει τον στρατό και τις επαρχίες του. Η Σύγκλητος στο σύνολό της ήταν σχετικά ειρηνική, υποστήριξε σθεναρά μια πρόταση του συμμάχου του Καίσαρα Γ. Σκριβώνιου Κούριο, ο οποίος ήταν τότε τριβούνος των πληβείων, ότι τόσο ο Πομπήιος όσο και ο Καίσαρας παραιτήθηκαν από τους στρατούς και τις εντολές τους. Η πρόταση, που πέρασε στη Σύγκλητο με 370 υπέρ έναντι 22 κατά την 1η Δεκεμβρίου 50 π.Χ., απορρίφθηκε από τον Πομπήιο και τον ύπατο. Ο ύπατος Γ. Κλαύδιος Μάρκελλος ο Νεότερος στη συνέχεια άρπαξε τις φήμες, ότι ο Καίσαρας ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Ιταλία και ανέθεσε στον Πομπήιο να υπερασπιστεί την πόλη και τη Δημοκρατία.
Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Καίσαρας αποφάσισε να πάει στον πόλεμο, ήταν ότι θα διώκετο για νομικές παρατυπίες κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 59 π.Χ. και παραβιάσεις διαφόρων νόμων, που ψήφισε ο Πομπήιος στα τέλη της δεκαετίας του '50, συνέπεια των οποίων θα ήταν η άδοξη εξορία. Ωστόσο, η εισαγγελική θεωρία που προέκυψε από τους Σουητώνιο και Πολλίο βρίσκεται σε «πολύ αμφίβολη περιοχή» και «αμφίβολη στο άκρο». Δεν υπάρχουν στοιχεία από την περίοδο 50-49 π.Χ., ότι κάποιος σχεδίαζε σοβαρά να δικάσει τον Καίσαρα. Η επιλογή του Καίσαρα να κάνει τον εμφύλιο πόλεμο, είχε ως επί το πλείστον πάτημα στις προσπάθειες να επιτύχει μία δεύτερη υπατεία και έναν θρίαμβο, στον οποίο η αποτυχία να τον κάνει θα έθετε σε κίνδυνο το πολιτικό του μέλλον. Επιπλέον, ο πόλεμος το 49 π.Χ. ήταν επωφελής για τον Καίσαρα, ο οποίος είχε συνεχίσει τις στρατιωτικές προετοιμασίες, ενώ ο Πομπήιος και οι Δημοκρατικοί μόλις είχαν αρχίσει να προετοιμάζονται.
Ακόμη και στην αρχαιότητα, τα αίτια του πολέμου ήταν συγκεχυμένα και περίπλοκα, και δεν μπορούσαν να βρεθούν συγκεκριμένα κίνητρα. Υπήρχαν διάφορα προσχήματα, όπως ο ισχυρισμός του Καίσαρα ότι υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των τριβούνων μετά την φυγή τους από την πόλη, κάτι που ήταν «πολύ προφανές, προσχηματικό». Η εξήγηση του ίδιου του Καίσαρα ήταν, ότι θα προστάτευε την προσωπική του τιμή (dignitas). Τόσο ο Καίσαρας, όσο και ο Πομπήιος παρακινήθηκαν από υπερηφάνεια, με τον Καίσαρα να αρνείται να «υποχωρήσει υποτακτικά στις βλακείες των συντηρητικών, πολύ λιγότερο στον εκφοβισμό του Πομπήιου» σύμφωνα με τα λόγια του Γκρούεν, και τον Πομπήιο να αρνείται ομοίως να δεχτεί τις προτάσεις του Καίσαρα, που εκδόθηκαν σαν να ήταν οδηγίες. Υπήρχε μικρή συνειδητή επιθυμία για πόλεμο μέχρι τις τελευταίες εβδομάδες του 50 π.Χ., αλλά «οι boni είχαν εγκλωβιστεί... σε μια πολιτική μέγγενη, από την οποία δεν μπορούσαν να βγουν με αξιοπρέπεια, παρά μόνο με επιθετική αυτοεπιβεβαίωση», ενώ ο Καίσαρας δεν μπορούσε «να επιτρέψει [η θέση και η φήμη του] να καταρρεύσει μέσω της υποταγής».
Εμφύλιος πόλεμος
Για τους μήνες έως τις 49 Ιανουαρίου π.Χ., τόσο ο Καίσαρας, όσο και οι αντι-Καισαρικοί -που αποτελούντο από τον Πομπήιο, τον Κάτωνα και άλλους- φαινόταν να πίστευαν, ότι ο άλλος θα υποχωρούσε, ή -ελλείψει αυτού- θα πρόσφερε αποδεκτούς όρους. Η εμπιστοσύνη είχε διαβρωθεί μεταξύ των δύο τα τελευταία χρόνια και οι επαναλαμβανόμενοι κύκλοι ακραίων φαινομένων έβλαψαν τις πιθανότητες για συμβιβασμό.
Την 1η Ιανουαρίου 49 π.Χ. ο Καίσαρας δήλωσε, ότι θα ήταν πρόθυμος να παραιτηθεί, εάν το έκαναν και άλλοι διοικητές, αλλά, σύμφωνα με τα λόγια του Γκρούεν, «δεν θα άντεχε καμία διαφορά στις δυνάμεις τους [του Καίσαρα και του Πομπήιου]», έτσι φάνηκε να απειλεί με πόλεμο, εάν οι όροι του δεν γινόταν δεκτοί. Οι εκπρόσωποι του Καίσαρα στην πόλη συναντήθηκαν με ηγέτες της Συγκλήτου με ένα πιο συμφιλιωτικό μήνυμα, με τον Καίσαρα να είναι πρόθυμος να εγκαταλείψει την Πέραν των Άλπεων Γαλατία, εάν του επιτρεπόταν να κρατήσει δύο λεγεώνες και το δικαίωμα να εκλέγει ύπατο, χωρίς να παραιτηθεί από την αυτοκρατορία του (και, έτσι, δικαίωμα στο θρίαμβο), αλλά αυτοί οι όροι απορρίφθηκαν από τον Κάτωνα, ο οποίος δήλωσε, ότι δεν θα συμφωνούσε σε τίποτε, εκτός και αν παρουσιαζόταν δημόσια στη Σύγκλητο.
Η διάσχιση τον Ρουβίκωνα
μικρογραφία|300x300εσ| Ο [[Ιούλιος Καίσαρας σταματά στις όχθες του Ρουβίκωνα.]] Στις 10 ή 11 Ιανουαρίου, ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα, έναν μικρό ποταμό που σηματοδοτεί το όριο μεταξύ της επαρχίας της εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας στα βόρεια και της Ιταλίας στα νότια. Διασχίζοντας τον Ρουβίκωνα, ο Σουητώνιος ισχυρίζεται, ότι ο Καίσαρας αναφώνησε alea iacta est («ο κύβος ερρίφθη», δηλ. η απόφαση πάρθηκε), αν και ο Πλούταρχος υποστηρίζει, ότι ο Καίσαρας μίλησε στα ελληνικά αναφέροντας τον ποιητή Μένανδρο με anerriphtho kubos («ἀνερρίφθω κύβος», δηλ. ας πεταχτεί το ζάρι). Τα σχόλια του ίδιου του Καίσαρα δεν αναφέρουν καθόλου τον Ρουβίκωνα. Αυτό σηματοδότησε μια επίσημη έναρξη των εχθροπραξιών, με τον Καίσαρα να είναι "αναμφίβολα επαναστάτης".
Και από τις δύο πλευρές, οι βαθμοφόροι στρατιώτες ακολούθησαν τους αρχηγούς τους: «οι Γαλατικές λεγεώνες υπάκουσαν στον προστάτη και ευεργέτη τους, [που] άξιζε πολύ τα δημόσια πράγματα (res publica) ... άλλοι ακολούθησαν τον Πομπήιο και τους υπάτους, [που] αντιπροσώπευαν το res publica». Ο Καίσαρας φρόντισε να απευθυνθεί στους άνδρες του: σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, μίλησε για αδικίες, που του έκαναν οι πολιτικοί του εχθροί, πώς τον πρόδωσε ο Πομπήιος και εστίασε κυρίως στο πώς καταπατήθηκαν τα δικαιώματα των τριβούνων από τη Σύγκλητο. αγνοώντας τα βέτο των τριβούνων, παρελαύνοντας τους τριβούνους που είχαν εγκαταλείψει την πόλη ενώπιον των στρατευμάτων με τις αμφιέσεις τους. Για τη senatus consultum ultimum ο Καίσαρας υποστήριξε, ότι ήταν περιττή και θα έπρεπε να περιοριστεί μόνο σε περιπτώσεις, στις οποίες η Ρώμη βρισκόταν υπό άμεση απειλή.
Για τους περισσότερους Ρωμαίους, η επιλογή της παράταξης ήταν δύσκολη. Μόνο ένας μικρός αριθμός ανθρώπων δεσμεύτηκε στη μία ή την άλλη πλευρά κατά την έναρξη των εχθροπραξιών. Για παράδειγμα, ο Γάιος Κλαύδιος Μάρκελλος, ο οποίος ως ύπατος το 50 π.Χ. είχε εξουσιοδοτήσει τον Πομπήιο να υπερασπιστεί την πόλη, επέλεξε την ουδετερότητα. Ο τότε νεαρός Μάρκος Ιούνιος Βρούτος, του οποίου ο πατέρας είχε δολοφονηθεί δόλια από τον Πομπήιο κατά την παιδική ηλικία του Βρούτου, του οποίου η μητέρα ήταν ερωμένη του Καίσαρα και που είχε μεγαλώσει στο σπίτι του Κάτωνα του Νεότερου, επέλεξε να φύγει από την πόλη αναλαμβάνοντας μία θέση στην Κιλικία και από εκεί στο στρατόπεδο του Πομπήιου. Ο πιο έμπιστος υπολοχαγός του Καίσαρα στη Γαλατία, ο Τίτος Λαβιηνός, επίσης αυτομόλησε από τον Καίσαρα στον Πομπήιο, πιθανώς λόγω της συσσώρευσης στρατιωτικής δόξας από τον Καίσαρα ή μιας προηγούμενης πίστης στον Πομπήιο.
Πορεία στη Ρώμη
δεξιά|μικρογραφία|333x333εσ| Στήλη του [[Ιούλιος Καίσαρ|Ιουλίου Καίσαρα, όπου απευθύνθηκε στον στρατό του να βαδίσει στη Ρώμη και να ξεκινήσει τον Εμφύλιο Πόλεμο. Ρίμινι, Ιταλία]]
Ελληνική καμπάνια
Φτάνοντας στο Brundisium, ο Καίσαρας δεν είχε αρκετά μέσα μεταφοράς για να πλεύσει ολόκληρη τη δύναμή του, πράγμα που σημαίνει ότι θα χρειαζόταν πολλαπλά ταξίδια στην Αδριατική. Αυτό περιπλέχθηκε από έναν στόλο της Πομπηίας που στάθμευε στην ανατολική πλευρά της Αδριατικής υπό τη διοίκηση του Μάρκους Καλπούρνιους Μπίβουλους. Πλέος στις 4 Ιανουαρίου 48 π.Χ. – στην πραγματικότητα, λόγω απομάκρυνσης από το ρωμαϊκό ημερολόγιο, τέλη φθινοπώρου – ο Καίσαρας αιφνιδίασε τους Πομπηίους, με τα στρατεύματα του Πομπήιου να διασκορπίζονται στα χειμερινά διαμερίσματα και τον στόλο του Βίβουλου να μην είναι έτοιμος. Ο στόλος του Bibulus, ωστόσο, άρχισε γρήγορα να δράσει και κατέλαβε μερικά από τα μεταγωγικά του Καίσαρα καθώς επέστρεφαν στο Brundisium, αφήνοντας τον Καίσαρα αποκλεισμένο με περίπου επτά λεγεώνες και λίγο φαγητό. Στη συνέχεια ο Καίσαρας έσπρωξε προς την Απολλωνία με μικρή τοπική αντίσταση, επιτρέποντάς του να εξασφαλίσει μια βάση και μερικά καταστήματα τροφίμων. Βλέποντας ότι η κύρια βάση ανεφοδιασμού της Πομπηίας βρισκόταν στο Δυρράχιο, ο Καίσαρας προχώρησε σε αυτήν αλλά αποσύρθηκε όταν ο Πομπήιος έφτασε πρώτος με ανώτερες δυνάμεις.
Αφού έλαβε το υπόλοιπο του στρατού του από την Ιταλία υπό τον Μάρκο Αντώνιο στις 10 Απριλίου, ο Καίσαρας προχώρησε ξανά εναντίον του Δυρραχίου, οδηγώντας στη Μάχη του Δυρραχίου. Αφού προσπάθησε να περικυκλώσει τους υπερασπιστές της Πομπηίας, ο Καίσαρας προσπάθησε να καταλάβει τον ζωτικό κόμβο υλικοτεχνικής υποστήριξης της Πομπηίας του Dyrrachium, αλλά απέτυχε αφού ο Πομπήιος κατέλαβε αυτό και τα γύρω ύψη. Σε απάντηση, ο Καίσαρας πολιόρκησε το στρατόπεδο του Πομπήιου και κατασκεύασε μια περικύκλωσή του, ώσπου, μετά από μήνες αψιμαχιών, ο Πομπήιος μπόρεσε να σπάσει τις οχυρωμένες γραμμές του Καίσαρα και να αναγκάσει τον Καίσαρα σε μια στρατηγική αποχώρηση για τη Θεσσαλία.
Μετά τη νίκη, επιδιώκοντας να γλιτώσει την Ιταλία από την εισβολή, να αποτρέψει τον Καίσαρα από το να νικήσει λεπτομερώς τις δυνάμεις του Σκιπίωνα Νάσικα που έφτασαν από τη Συρία και υπό την πίεση των συμμάχων του με υπερβολική αυτοπεποίθηση που τον κατηγόρησαν ότι παρέτεινε τον πόλεμο για να παρατείνει τη διοίκηση του, ο Πομπήιος επεδίωξε να εμπλέξει τον Καίσαρα σε μια αποφασιστική μάχη. Αφού συναντήθηκε με τις Σύριες ενισχύσεις του Σκιπίωνα Νάσικα, ο Πομπήιος οδήγησε τις δυνάμεις του μετά τον Καίσαρα στις αρχές Αυγούστου, αναζητώντας ευνοϊκό έδαφος για μάχη. Μετά από αρκετές ημέρες αψιμαχιών ιππικού, ο Καίσαρας μπόρεσε να παρασύρει τον Πομπήιο από έναν λόφο και να αναγκάσει τη μάχη στην πεδιάδα των Φαρσάλων. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ένας πλευρικός ελιγμός με επικεφαλής τον Labienus απέτυχε ενάντια σε μια εφεδρική γραμμή των στρατευμάτων του Καίσαρα, οδηγώντας στην κατάρρευση του πεζικού της Πομπηίας εναντίον των βετεράνων του Καίσαρα. Λίγο μετά τη μάχη και κάποια στιγμή τον Οκτώβριο, ο Καίσαρας ονομάστηκε δικτάτορας για δεύτερη φορά, για έναν ολόκληρο χρόνο.
Δεύτερη ισπανική εκστρατεία και τέλος
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Η εκστρατεία του Καίσαρα στη Μούντα
Συνέπεια
Ο διορισμός του Καίσαρα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη δικτατορία, πρώτα προσωρινά – μετά μόνιμα στις αρχές του 44 π.Χ. – μαζί με την de facto και πιθανώς αόριστη ημι-θεϊκή μοναρχική του διακυβέρνηση, οδήγησε σε μια συνωμοσία που πέτυχε να τον δολοφονήσει στις Ίδες του Μαρτίου το 44 π.Χ., τρεις μέρες πριν ο Καίσαρας πάει ανατολικά στην Παρθία. Ανάμεσα στους συνωμότες ήταν πολλοί καισαριανοί αξιωματικοί που είχαν προσφέρει άριστες υπηρεσίες κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων, καθώς και άνδρες που είχαν συγχωρεθεί από τον Καίσαρα.
Σύγχρονες πηγές
Βιβλία
Άρθρα
Αστική Περιοχή Μόσι
Η Αστική Περιοχή Μόσι (Αγγλικά: Moshi Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Moshi Mjini), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) της Τανζανίας. Η περιφέρεια συνορεύει βορείως με την Αγροτική Περιοχή Μόσι (Moshi Rural District), ανατολικά με το Περιοχή Μουάνγκα (Mwanga District), νότια και δυτικά με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region).
Η περιφερειακή πρωτεύουσα Μόσι (Moshi), βρίσκεται στην Αστική Επαρχία Μόσι (Moshi Urban District).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Μόσι (Moshi Urban District), ήταν 144.336 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Αστική Περιοχή Μόσι (Moshi Urban District), ήταν 184.292 άτομα.
Οι ασχολίες κλπ. των πρώτων ξένων - Ελλήνων αποίκων
Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.
Η Περιφέρεια του Κιλιμαντζάρο έχει εδάφη πλούσια, στα οποία καλλιεργείται κυρίως ο καφές.
Ο πρώτος Έλληνας που εγκαταστάθηκε στο Μόσι, ήταν ο 25-χρονος έμπορος Κωνστανίνος Μεϊμαρίδης (εκ Τενέδου) και ήταν αμέσως μετά την κατάληψή του από τους Γερμανούς. Ο οποίος ξεκίνησε την καλλιέργεια του καφέ, ακολουθούμενος από τον Έλληνα, Βορειο-Ηπειρώτη Φίλιππο Φίλιο. Η Ελληνική Κοινότητα Μόσι, είναι η αρχαιότερη στην Ανατολική Αφρική, ιδρύθηκε το 1909. Λόγω δε, της μη ύπαρξης ευρύχωρου οικήματος έως και το 1914, οι συνεδριάσεις των μελών, γίνονταν υπό την σκιά αιωνόβιων και πανύψηλων δέντρων -συχνά διακοπτόμενες από τους πολυάριθμους πιθήκους και οι οποίοι ζούσαν πάνω στα δέντρα και δεν τους άρεσε η διατάραξη της ησυχίας τους- στα κτήματα των κ.κ Ν. Αθηναίου ή Γεωργίου Παπαδόπουλου. Η Ελληνική Κοινότητα Μόσι, στεγάστηκε σε ιδιόκτητο χώρο το 1914 και από τα πρώτα της μελήματα ήταν η δημιουργία του πρώτου Ελληνικού Σχολείου στην Ανατολική Αφρική (στη θέση "Μασόκο"). Αργότερα, το σχολείο αυτό συγχωνεύτηκε με το αντίστοιχό του στη Ντουλόυτη της Αρούσα. Παρακάτω, αναφέρονται ορισμένοι από τους 165+ Έλληνες οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή κατά το 1950+: • 3 Στο Μόσι επίσης, λειτουργούν δύο ελληνικά ξενοδοχεία:
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Κιλιμαντζάρο Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Βωκρεσόν
Το Βωκρεσόν (γαλλικά: Vaucresson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωκρεσοναί ή Κρεσονβαλουά (γαλλικά: Vaucressonnais ή Cressonvalois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Βανβ
Το Βανβ (γαλλικά: Vanves) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Όμιλος Γ΄ Ευρωμπάσκετ 2015
Ο Όμιλος Γ΄ του Ευρωμπάσκετ 2015 θα λάβει χώρα από την 5η Σεπτεμβρίου έως την 10η Σεπτεμβρίου 2015. Όλοι αγώνες του ομίλου γίνονται στην Αρένα Ζάγκρεμπ στο Ζάγκρεμπ, στην Κροατία.
Βαθμολογία
Όλες οι ώρες είναι στην τοπική (UTC+2).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Όμιλος Γ΄
Crystalline
Το "Crystalline" είναι τραγούδι της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ για το όγδοο στούντιο άλμπουμ της, Biophilia (2011). Κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου 2011 από την One Little Indian ως το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ. Μαζί του κυκλοφόρησε και η διαδραστική εφαρμογή του τραγουδιού για iPad.
Ιδέα και σύνθεση
Το "Crystalline" είναι στο μεγαλύτερο μέρος του ηλεκτρονικό τραγούδι. Έχει ως βάση το gameleste, ένα από τα μουσικά όργανα που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για τη δημιουργία του άλμπουμ και θυμίζει διασταύρωση gamelan και τσελέστας. Μετά τη γέφυρα, το gameleste παίζει τη μελωδία σε σόλο, χωρίς τα ηλεκτρονικά beats που συνόδευαν το τραγούδι. Το τραγούδι τελειώνει με σόλο από ντραμς σε στύλ Drum and bass.
Οι στίχοι του "Crystalline" μιλούν για τη διαδικασία κρυστάλλωσης σε ορυκτά και πετρώματα, αλλά παίρνουν μια πιο προσωπική άποψη, μιλώντας παράλληλα για την ανάπτυξη των σχέσεων στις καρδιές των ανθρώπων. Η Μπιορκ εμπνεύστηκε το τραγούδι από τα κτήρια των πόλεων :"Έχω καθίσει πολύ στη ζωή μου σε λεωφορεία και ταξί, μετά από 20 χρόνια περιοδειών και με κάποιο τρόπο όλοι αυτοί οι διαφορετικοί τύποι διασταυρώσεων έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλό μου. Όπως οτι κάποιες έχουν τρεις δρόμους που συναντώνται με πολύ ψηλά κτίρια από όλες τις πλευρές, ενώ άλλες είναι πολύπλοκες, με πέντε διασταυρώσεις οδών, αλλά όλα τα κτίρια είναι χαμηλά και ούτω καθεξής... Φαίνεται πως καθεμιά έχει διαφορετική διάθεση, διαφορετική χωρική ένταση ή απελευθέρωση. Μέρος της εμμονής μου θέλει να χαρτογραφήσει κάθε διασταύρωση στον κόσμο ώστε να ταιριάζει με ένα τραγούδι ... Για μένα οι κρυσταλλικές δομές φαίνεται να μεγαλώνουν με παρόμοιο τρόπο."
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο του "Crystalline" γυρίστηκε στις 26 Μαΐου 2011 και σκηνοθετήθηκε από τον μακχροχρόνιο συνεργάτη της Μπιορκ, Michel Gondry. Έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιουλίου μέσω YouTube. Το βίντεο ξεκινάει με πλάνα στο φεγγάρι και μια βροχή μετεωριτών, που προσγειώνονται στο έδαφός της και σχηματίζει κρυστάλλους. Η Μπιορκ παρατηρεί από τον ουρανό, σε μια μεγάλη κρυστάλλινη μπάλα. Μετά το πρώτο ρεφρέν το πλάνο αλλάζει και δείχνει το υπέδαφος, όπου σχηματίζονται χρωματιστά σχέδια και γραμμές που συγχρονίζονται με το τραγούδι. Στο τέλος, η Μπιορκ χορεύει μέσα σε ένα κρυστάλλινο θόλο. Για το βίντεο χρησιμοποιήθηκε animation σε υπολογιστή, αλλά και non-stop animation.
Το βίντεο ήταν υποψήφιο στα Antville Music Video Awards 2011, στην κατηγορία Best Art Direction.
Κυκλοφορία
Πριν την κυκλοφορία του τραγουδιού δημοσιεύθηκαν τρία teasers: στο πρώτο, με τίτλο "Road to Crystalline" η Μπιορκ οδηγεί ένα Hummer σε ένα δρόμο στην Ισλανδία, παίζοντας ένα απόσπασμα μιας demo εκδοχής του τραγουδιού. Στο δεύτερο, προβάλλονταν ένα από τα νέα όργανα που αναπτύχθηκαν για το Biophilia: το Gameleste, μια τσελέστα τροποποιημένη ώστε να ακούγεται σαν Gamelan και να μπορεί να παιχτεί απομακρυσμένα από το MIDI ή ακόμα και από ένα iPad. Στο τρίτο teaser παρουσιάζονται οι ηχογραφήσεις για το remix με τον Omar Souleyman.
Το τραγούδι διέρρευσε στο διαδίκτυο στις 25 Ιουνίου 2011. Στις 28 Ιουνίου 2011, ο βρετανός παραγωγός 16bit επιβεβαίωσε μέσω του Facebook ότι παρήγαγε το τραγούδι. Την ίδια μέρα κυκλοφόρησε σε digital download. Μέσα στο διάστημα ενός μήνα κυκλοφόρησε μια σειρά τεσσάρων CD με ρεμίξ του τραγουδιού, η οποία ονομάστηκε "The Crystalline Series". Κάθε CD είχε ρεμίξ από διαφορετικό DJ / παραγωγό. Δύο από αυτά είχαν ως B-sides ένα ρεμίξ για το "Cosmogony" κι ένα για το "Thunderbolt".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2011 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Τραγούδια της Μπιορκ
Φρειδερίκος του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε
Ο Φρειδερίκος (γερμ.: Friedrich von Anhalt-Bernburg-Harzgerode, 16 Νοεμβρίου 1613 - 30 Ιουνίου 1670) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε (1635-1670).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Χριστιανού Α΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Άννας, κόρης του Άρνολντ Γ΄ κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ-Τέκλενμπουργκ-Λίμπουργκ.
Το 1670 απεβίωσε στο Πλέτσκαου σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Γουλιέλμος-Λουδοβίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1642 την Ιωάννα-Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη-Λουδοβίκου πρίγκιπα του Νάσσαου-Χάνταμαρ και είχε τέκνα:
Το 1647 απεβίωσε η Ιωάννα Ελισάβετ και ο Φρειδερίκος έκανε το 1657 δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη, κόρη του Σίμωνα Ζ΄ κόμη του Λίππε.
Βιλ-ντ'Αβραί
Το Βιλ-ντ'Αβραί (γαλλικά: Ville-d'Avray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Το 10
Το 10 ή Το «10» είναι μυθιστόρημα του Έλληνα λογοτέχνη Μ. Καραγάτση που γράφτηκε το 1960.
Βιλ-ντ'Αβραί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νταγκοβερανιέν (γαλλικά: Dagovéraniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Το 10
Το μυθιστόρημα πραγματεύεται την ζωή των κατοίκων μιας λαϊκής πολυκατοικίας του Πειραιά. Ο τεράστιος χώρος της πολυκατοικίας (πρώην εργοστάσιο) στεγάζει γύρω στους 70 με 80 ενοίκους, φτωχούς και αμόρφωτους βιοπαλαιστές, καθώς και ανθρώπους του περιθωρίου. Ο συγγραφέας εξιστορεί την ζωή τους μια συγκεκριμένη μέρα, την 24η Ιουνίου, τους παρακολουθεί από την ώρα που θα ξυπνήσουν μέχρι το τέλος της ημέρας τους, ενώ ταυτόχρονα διηγείται την προηγούμενη ζωή τους. Ο συγγραφέας προόριζε το έργο αυτό να αποτελέσει το πρώτο μέρος τετραλογίας που θα αναπαριστούσε όλη την νεοελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1960, αλλά έμεινε τελικά ανολοκλήρωτο, λόγω του αιφνίδιου θανάτου του. Κυκλοφόρησε σε βιβλίο το 1964, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα.
Ο Μ. Καραγάτσης μετά την πρώτη σοβαρή καρδιακή προσβολή που υπέστη στις 8 Νοεμβρίου του 1958, και έχοντας ήδη πάρει μέρος στη συγγραφή του Μυθιστορήματος των τεσσάρων, άρχισε από τον χειμώνα του 1959 να γράφει αυτό το νέο μυθιστόρημα. Αφοσιώθηκε στο γράψιμο του έργου του, τόσο, που μάλιστα, περνούσε μεγάλο μέρος του πρωινού χρόνου του, τριγυρίζοντας στον Πειραιά, και κουβεντιάζοντας με τους ανθρώπους του, από τους οποίους αντλούσε και  πρωτογενές υλικό. Εξάλλου, ο Πειραιάς δεν ήταν άγνωστος για τον συγγραφέα αφού τα χρόνια από το 1931 έως το 1939 δούλευε σε ασφαλιστικό γραφείο της πόλης. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1960 υπέστη νέα καρδιακή προσβολή και τα ξημερώματα της 14ης Σεπτεμβρίου πέθανε στο σπίτι του από έμφραγμα του μυοκαρδίου ύστερα από πολύωρη κρίση ταχυκαρδίας.
Το 10 μένει ανολοκλήρωτο αν και το μεγαλύτερο μέρος τους (τουλάχιστον τα 3/4) είχαν ήδη γραφεί. Αυτή η παράξενη όσο και σπάνια μοίρα των λογοτεχνικών ηρώων του, έκανε κάποιους μελετητές του έργου του να μιλήσουν για «λογοτεχνικά φαντάσματα»:
Ο εκδοτικός οίκος του συγγραφέα, «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», αποφάσισε να εκδώσει το ημιτελές μυθιστόρημα σε βιβλίο το 1964, κίνηση που αποδείχτηκε σωστή τόσο εμπορικά (έχει κάνει 20 εκδόσεις μέχρι τώρα) όσο και καλλιτεχνικά (όλοι  οι κριτικοί συμφωνούν ότι είναι μυθιστόρημα μεγάλης αξίας).
Το 10 διασκευάστηκε για την τηλεόραση και προβλήθηκε σε τηλεοπτικό σήριαλ από το κανάλι Alpha το 2007. Επίσης, διασκευάστηκε και για το θέατρο, με την μορφή δραματοποιημένου αναλογίου από τον Γιώργο Νινιό, και παρουσιάστηκε στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα» το 2016.
Ο τρόπος συγγραφής
Ο Καραγάτσης, εν αντιθέσει με τα προηγούμενα έργα του, επέλεξε ως αφηγηματικό πυρήνα του μυθιστορήματος όχι την ύπαρξη πλοκής, αλλά την ύπαρξη και ανάπτυξη των χαρακτήρων (των ηρώων), που μέσα από την δράση και αντίδραση των υπολοίπων χαρακτήρων δημιουργούν την πλοκή του έργου. Αυτός ο τρόπος συγγραφής συγγενεύει με αυτό που η δυτική λογοτεχνία ονομάζει roman fleuve ή saga novel, και που στα ελληνικά αποδίδεται με τη φράση «μυθιστόρημα-ποταμός»: διαφορετικές ιστορίες μιας ομάδας προσώπων που εξελίσσονται (θέση - ανάπτυξη - κορύφωση - λύση) ενταγμένες στο ίδιο χρονικό και χωρικό πλαίσιο.
Ο αόρατος και αμέτοχος στην δράση αφηγητής του μυθιστορήματος, που είναι ο ίδιος ο συγγραφέας, παρακολουθεί τη δράση των χαρακτήρων του έργου, από τις πρώτες πρωινές ώρες της 24ης Ιουνίου, αναλύοντας τους και τοποθετώντας τους τόσο στο παρελθόν με αναδρομές που πηγαίνουν πίσω — ανάλογα με τον ήρωα ως και 30 χρόνια — όσο και στο μέλλον με αναφορές για μελλοντικά σχέδια. Ο κάθε χαρακτήρας παρακολουθείται για κάποιες ώρες της ημέρας (τις ώρες που επικεντρώνεται η δράση του), και μετά αφήνεται (είτε προσωρινά είτε οριστικά), προκειμένου να παρουσιαστεί ο επόμενος χαρακτήρας σε διαφορετικό συνήθως κεφάλαιο. Στα συνολικά 35 κεφάλαια του έργου, παρακολουθούνται οι περίπου 70 κεντρικοί χαρακτήρες του έργου, καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, και μέχρι περίπου την επιστροφή τους στο σπίτι τους. Με αυτό το τρόπο, η ζωή στην πολυκατοικία της οδού Παρασάγγη, αλλά γενικότερα του Πειραιά, φανερώνεται πολλές φορές από  διαφορετικές οπτικές, σε διαφορετικά χρονικά σημεία και σε διαφορετικούς χώρους.
Ο τόπος
Κεντρικός τόπος του μυθιστορήματος είναι μια λαϊκή πολυκατοικία του Πειραιά στην ακτή Ξαβερίου, και συγκεκριμένα το οικοδόμημα που περικλείεται από τις οδούς Παρασάγγη, Βεύης, Πρεσπών και Βιτωλίων. Πρόκειται για ένα παλιό οινοποείο, που ο ιδιοκτήτης του, Αναστάσιος Καλογεράς, μετέτρεψε μετά την χρεωκοπία του εργοστασίου, σε ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, προκειμένου να επωφελείται τουλάχιστον από τα ενοίκια που του απέδιδαν οι κάτοικοι των διαμερισμάτων. Ο Καραγάτσης αποδίδει ιδαίτερη σημασία στο κτίριο, αφού οι εξαντλητικές περιγραφές του το αναπαριστούν με κάθε λεπτομέρεια.
Η πολυκατοικία είχε τρεις ορόφους τους οποίους κατοικούσαν γύρω στα 70 με 80 άτομα και που ανάλογα με τον όροφο αντανακλούσαν και την κοινωνική και οικονομική διαστρωμάτωση των ενοίκων της. Στο ισόγειο και ημιυπόγειο ζουν οι πιο φτωχοί, οι απόκληροι του έργου, ενώ τους άλλους ορόφους του κατοικούσαν φτωχοί εργάτες αλλά με σταθερή, λίγο πολύ δουλειά. Στο «10» υπάρχουν μόνο δυο οικογένειες μικροαστών, μία στον α΄ και μια στον γ΄ όροφο, που οι σχέσεις συγγένειας με τον ιδιοκτήτη (πεθαμένο πλέον) τους καθιστούσε κληρονόμους και επικαρπωτές της οικοδομής, που διαθέτουν το προνόμιο του ιδιωτικού λουτροκαμπινέ — πολυτέλεια ανύπαρκτη για τα άλλα νοικοκυριά που χρησιμοποιούσαν τα κοινά αποχωρητήρια κάθε ορόφου.
Στο ισόγειο της πολυκατοικίας υπάρχουν τα μικρομάγαζα που εξυπηρετούν τις καθημερινές ανάγκες της γειτονιάς (μανάβικο, χασάπικο), ενώ δίπλα στην οικοδομή βρίσκονται χαμόσπιτα και καλύβες.
Οι δευτερεύοντες τόποι του μυθιστορήματος είναι διάφορες περιοχές του Πειραιά, στις οποίες κατοικούν και εργάζονται  άλλοι ήρωες του έργου, όπως η περιοχή του Προλιμένα, το Βασιλικό περίπερο (Παλατάκι), το Χατζηκυριάκειο, ο  Άγιος Νείλος, η Πειραϊκή, το τελωνείο, το κεντρικό λιμάνι, το Ρολόι του Δημαρχείου, ο Σταθμός του Ηλεκτρικού, τα Λιπάσματα μέχρι και η Δραπετσώνα.
Σύμφωνα με κάποιες (ανεπιβεβαίωτες όμως) πηγές, ο Καραγάτσης είχε στο μυαλό του όταν έγραφε το έργο, το εργοστάσιο οινοποιίας του Καμπά σαν μια ανάλογη περίπτωση για το 10. Συγκεκριμένα, απόγονος του Ανδρέα Καμπά αναφέρει ότι μετά το πόλεμο, το εργοστάσιο του Πειραιά που βρισκόταν στην Ακτή Μιαούλη, αγοράστηκε και μετασκευάστηκε σε λαϊκή πολυκατοικία.
Ο χρόνος
Η αφήγηση ξεκινά τα ξημερώματα, της 24ης Ιουνίου, την ημέρα της γιορτής  του Άη Γιάννη του Κλήδονα, χαρακτηριστικό της οποίας  ήταν το πήδημα της φωτιάς, και  φτάνει μέχρι τα ξημερώματα της 25ης Ιουνίου (Κυριακή). Στο έργο παρακολουθείται με ακρίβεια ο χρόνος, καθώς γίνεται πολύ συχνά μνεία της ώρας της ημέρας, ωστόσο το έτος δεν έχει καταγραφεί με σαφήνεια. Ωστόσο όλα δείχνουν ότι ο συγγραφέας ήθελε το έργο ταυτόχρονο της γραφής του. Απόδειξη αυτής της εκτίμησης είναι ότι ο καύσωνας που κυριαρχεί στη ζωή και στις αισθήσεις των ηρώων, ενέσκηψε στην Αθήνα και στον Πειραιά στις 22 Ιουνίου του 1957, με 39 βαθμούς Κελσίου, ενώ  και η κατασκευή του πρώτου σοβιετικού διηπειρωτικού πυραύλου (που αναφέρεται μέσα στο μυθιστόρημα),  έγινε το 1957.
Τα πρόσωπα του μυθιστορήματος
180px|right|thumb|To εξώφυλλο του βιβλίου, από την έκδοση του 1978 και μετέπειτα, κοσμείται από τα σχέδια του ίδιου του Καραγάτση, που είχε φτιάξει όταν προετοίμαζε το μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας είχε ζωγραφίσει σε μια μεγάλη κόλλα χαρτί, τα πρόσωπα των ηρώων του (προφίλ και ανφάς) με τα ονόματά τους και τα επαγγέλματά τους καθώς και μία κάτοψη της πολυκατοικίας. Στο έργο κινούνται  συνολικά 311 πρόσωπα από τα οποία 70 είναι τα κύρια, και από αυτά, τα 50 μένουν στην πολυκατοικία της οδού Παρασάγγη 10.
Τα πιο σημαντικό ίσως είναι ο ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας, πρώην βιομήχανος Αναστάσης Καλογεράς, ο οποίος αν και πεθαμένος τότε, η ζωή του παρουσιάζεται διεξοδικά μέσα από τους άλλους χαρακτήρες, και κυρίως μέσα από τις οικογένειες Νταηγιώργη και Χαριτάκη. Οι δυο αυτές οικογένειες, είναι οι κληρονόμοι και επικαρπωτές της περιουσίας του Καλογερά, της πολυκατοικίας συμπεριλαμβανομένης. Είναι οι πιο εύπορες οικογένειες της πολυκατοικίας που ζουν στα δύο καλύτερα διαμερίσματα, τα οποία μάλιστα, είναι και το μόνα που διαθέτουν δικό τους λουτροκαμπινέ, εν αντιθέσει με τα άλλα που μοιράζονται κοινά αποχωρητήρια. Η περιουσία ωστόσο του Καλογερά, περιήρθε στους Νταηγιώργη και Χαριτάκη, χάρη στις συζύγους τους, Δέσποινα και Ειρήνη αντίστοιχα, που διατηρούσαν ερωτικές σχέσεις με τον Καλογερά. Το σκάνδαλο αυτό, που συντάραξε την ζωή της πολυκατοικίας όταν έγινε γνωστό μέσω της διαθήκης του Καλογερά, δεν κλόνισε τις συζυγικές σχέσεις παρά μόνο προσωρινά. Ύστερα από διαμάχες και εκβιασμούς, οι δυο σύζυγοι κατέληξαν σε οικονομικό συμβιβασμό και στο μοίρασμα της περιουσίας.
Ενώ εκτός της πολυκατοικίας παρουσιάζονται οι: ο Μιχάλης Φουντούκος, βιοτέχνης και έμπορος καλλυντικών που εξελίσσεται σε βιομήχανο, ο εφοπλιστής Μαλανδρής σε πλοίου του οποίου ήταν καπετάνιος ο Δούκας, και στο μέγαρο της εταιρείας καθαρίστρια η Ελενάρα, ο Αγγελής, θυρωρός στο μέγαρο Μαλανδρή,ο γιατρός του ΙΚΑ Θανάσης Κούγιας,  ο δάσκαλος και διευθυντής δημοτικού σχολείου, Βλάσης Κορνούτος, ο  Μένης Παυλόπουλος, που θα πει την τελευταία λέξη του έργου, κομμουνιστής, μέλος του ΚΚΕ και δηλωσίας, η μανικιουρίστα Σοφία Ατζαγιόλι, κ.ά.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μ. Καραγάτση Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1960 Κατηγορία:Πειραιάς 1
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους
Η συμμετοχή της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας καθώς επέτρεψε στο ελληνικό κράτος να διπλασιάσει την έκτασή του και να αποκτήσει το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής εδαφικής του έκτασης. Υπήρξε επίσης καταλυτικός παράγοντας πολιτικών εξελίξεων καθώς έφερε στο προσκήνιο δυο προσωπικότητες, των οποίων η σχέση κυριάρχησε την επόμενη δεκαετία και είχε μακροπρόθεσμες συνέπειες για την Ελλάδα: τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και τον αξιωματικό του στρατού, διάδοχο του θρόνου και μετέπειτα βασιλιά, Κωνσταντίνο Ι.
Στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, η Ελλάδα συμμάχησε με τη Βουλγαρία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο πόλεμος ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου 1912 με την κήρυξη του πολέμου από το Μαυροβούνιο ενώ η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία μπήκαν στον πόλεμο στις 17 Οκτωβρίου 1912. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, η Ελλάδα πολέμησε σε δυο μέτωπα από την ξηρά και πρόσφερε το μεγαλύτερο μέρος της ναυτικής δύναμης από όλους τους βαλκανικούς συμμάχους.
Την αρχική ώθηση για επέκταση των εδαφών έδωσε ο στρατός της Θεσσαλίας, ο οποίος κατόρθωσε να καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγικά σημαντικού λιμένα της Θεσσαλονίκης ; αυτή η κίνηση προκάλεσε μια αυξημένη ένταση ανάμεσα στους δυο συμμάχους κατά τους επόμενους μήνες και αποτέλεσε μια από τις κύριες αιτίες του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μακεδονία, ο ελληνικός στρατός έριξε το βάρος του στο μέτωπο της Ηπείρου όπου, μετά από μια παρατεταμένη πολιορκία, καταλήφθηκε η πόλη των Ιωαννίνων και οι Έλληνες προχώρησαν προς τη "Βόρεια Ήπειρο" (Νότια Αλβανία). Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό κατέλαβε όλα τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους εκτός από τα Δωδεκάνησα, που ήταν υπό ιταλική κατοχή, και κατέρριψε δυο προσπάθειες του Οθωμανικού Πολεμικού Ναυτικού να αποκτήσει πρόσβαση στον ελλαδικό χώρο μέσω των Δαρδανελλίων.
Παρόλο που οι διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει στο Λονδίνο από τον Δεκέμβριο 1912, ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι τις 30 Μαΐου 1913 όταν υπογράφηκε η Συνθήκη του Λονδίνου. Η Συνθήκη δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει καμιά εμπλεκόμενη στον πόλεμο χώρα, με κύριο σημείο τριβής να είναι η διαίρεση της Μακεδονίας. Μπροστά στις βουλγαρικές αξιώσεις, η Ελλάδα και η Σερβία συμμάχησαν και στις 29 Ιουνίου 1913, οι βουλγαρικές δυνάμεις πραγματοποίησαν μια απρόσμενη επίθεση ενάντια των πρώην συμμάχων τους. Οι βουλγαρικές επιθέσεις σύντομα αποκρούστηκαν και υποχώρησαν. Ειδικότερα για την Ελλάδα, οι μάχες κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο υπήρξαν αρκετά δαπανηρές. Με την είσοδο της Ρουμανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο, ο βουλγαρικός στρατός αποδυναμώθηκε και κήρυξε ανακωχή στις 30 Ιουλίου. Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία επιβεβαίωσε την εισχώρηση στην Ελλάδα της Μακεδονίας, της Κρήτης και της Ηπείρου (χωρίς τη Βόρεια Ήπειρο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι της Ελλάδας Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι
Βιλνέβ-λα-Γκαρέν
Το Βιλνέβ-λα-Γκαρέν (γαλλικά: Villeneuve-la-Garenne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ω-ντε-Σεν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλενογκαρενουά (γαλλικά: Villénogarennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ω-ντε-Σεν
Ωμπερβιλιέ
Το Ωμπερβιλιέ (γαλλικά: Aubervilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλμπερτιβιλαριέν (γαλλικά: Albertivillariens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Γουλιέλμος Λουδοβίκος του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε
Ο Γουλιέλμος Λουδοβίκος, γερμ. Wilhelm Ludwig (18 Αυγούστου 1643 - 14 Οκτωβρίου 1709) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε (1670-1709).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε και της Ιωάννας Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Χάνταμαρ.
Το 1709 απεβίωσε στο Χαρτσγκερόντε σε ηλικία 66 ετών. Ήταν άτεκνος και το Χαρτσγκερόντε περιήλθε στον εξάδελφό του Βίκτωρα Αμεδαίο, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ, από το οποίο αποσπάστηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1671 την Ελισάβετ Αλβερτίνη, κόρη του Αλβέρτου Όθωνα Β΄, κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μπανιολέ
Το Μπανιολέ (γαλλικά: Bagnolet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπανιολεταί (γαλλικά: Bagnoletais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Λε Μπλαν-Μενίλ
Το Λε Μπλαν-Μενίλ (γαλλικά: Le Blanc-Mesnil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπλαν-Μενιλουά (γαλλικά: Blanc-Mesnilois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί