cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Οι απαρχές
Οι δυσχέρειες συντήρησης της Σχολής οδηγούσαν στο ενδεχόμενο να υπαχθεί στο Ωδείο Αθηνών ως παράρτημά του. Όμως μια τέτοια προοπτική θα υποβάθμιζε τη Σχολή, καθώς θα την αποξένωνε από το Εθνικό Θέατρο, και θα την χρεοκοπούσε καλλιτεχνικά επειδή το υφιστάμενο Δραματικό τμήμα του Ωδείου ήταν καθαρά ερασιτεχνικό και χαμηλών καλλιτεχνικών αξιώσεων: δεν είχε αποφοιτήσει κανένας ηθοποιός αξιώσεων.
Τον Αύγουστο του 1931 ο Κωστής Μπαστιάς, τότε γραμματέας του Εθνικού, συναντήθηκε με τον Παπανδρέου και εξασφάλισε την παραμονή της Δραματικής Σχολής στο Εθνικό, πετυχαίνοντας ετήσια επιχορήγηση 300.000 δραχμών.
Η οργάνωση
Το προσωπικό της σχολής αποτελούνταν από τον διευθυντή, τους καθηγητές, γραμματέα, υποβολέα, γραφέα, δακτυλογράφο και ένα κλητήρα. Ο διευθυντής διοριζόταν μετά από πρόταση του γενικού διευθυντή του Εθνικού, με τριετή θητεία και δυνατότητα ανανέωσης. Μαζί με τους καθηγητές κατάρτιζε το πρόγραμμα σπουδών, μπορούσε να συγκαλεί, το συμβούλιο των καθηγητών, ανά δίμηνο, αλλά και εκτάκτως υπό την προεδρία του, υπέγραφε τα ενδεικτικά των μαθητών. Υπέβαλλε ετήσια έκθεση περί των πεπραγμένων της Σχολής και του έργου των διδασκόντων. Ο διευθυντής λογοδοτούσε στον γενικό διευθυντή του Εθνικού, ενώ ο μισθός του καθοριζόταν από την Εκτελεστική Επιτροπή.
Οι καθηγητές διορίζονταν ύστερα από πρόταση του διευθυντή της σχολής για ένα σχολικό έτος και μπορούσαν να διδάξουν πάνω από ένα μάθημα. Όφειλαν να διδάσκουν ανελλιπώς τα μαθήματά τους και ο μισθός τους ήταν ανάλογος του μαθήματος και των ωρών διδασκαλίας τους. .
Τα μαθήματα ήταν προκαθορισμένα και χωρίζονταν σε πρακτικά: Ανάγνωση και Άρθρωση-προφορά, Ορθοφωνία, Υποκριτική, Μιμική, Ήθος και ένδυμα, Διασκευή προσώπου, Μουσική μόρφωση, Πλαστικές κινήσεις, Γυμναστική και χορός, Ξιφασκία, Γαλλικά. Και θεωρητικά: (Δραματολογία, Ιστορία Θεάτρου, Νεοελληνική λογοτεχνία).
Φοίτηση-τρόπος εισαγωγής
Στο πλαίσιο της εκπαίδευσής τους μπορούσαν να παρακολουθήσουν διαλέξεις, να επισκεφθούν θέατρα, αλλά και να συμμετάσχουν αμισθί ως βουβά πρόσωπα, αμισθί σε παραστάσεις του Εθνικού. Υπήρχε δυνατότητα παρακολούθησης ως ακροατές και από άλλα άτομα με αντίτιμο στους οποίους χορηγείτο πιστοποιητικό φοίτησης, χωρίς δικαίωμα συμμετοχής στις διπλωματικές εξετάσεις. Οι διπλωματικές εξετάσεις γίνονταν αφού ο υποψήφιος είχε εξετασθεί επιτυχώς στη Μιμική, Ήθος, Διασκευή προσώπου, Μουσική μόρφωση, και Γαλλικά. Αυτές διεξάγονταν ενώπιον δεκαμελούς επιτροπής. Οι αριστούχοι απόφοιτοι θα διορίζονταν ως δόκιμοι στο θίασο του Εθνικού. Το ίδιο θα ίσχυε και για τους υπόλοιπους αν οι ανάγκες του θιάσου το απαιτούσαν με βαθμό και μισθό δόκιμου ηθοποιού.
Οι πρώτες εισαγωγικές
Πραγματοποιήθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1930 και ολοκληρώθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Η εξεταστέα ύλη ήταν δημοτικά ποιήματα, και αποσπάσματα από τραγωδίες. Συμμετείχαν 42 υποψήφιοι, 24 απορρίφθηκαν και 18 κρίθηκαν εισακτέοι. Τελικά από τους 34 επιτυχόντες (18 αγόρια και 16 κορίτσια) 26 πέρασαν στην πρώτη τάξη και 8 στη δευτέρα.
Από τον μεσοπόλεμο μέχρι το 1940
Τα βασικά ζητήματα που σημαδεύουν τη σχολή την περίοδο πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο, είναι η διάθεση για αποστολή αριστούχων αποφοίτων της στο εξωτερικό, με σκοπό να παίξουν στο Εθνικό επιστρέφοντας, ή να γίνουν καθηγητές στη Σχολή. Η ίδρυση του Άρματος του Θέσπιδος από τον Μπαστιά συμβάλει στην αξιοποίηση των αποφοίτων της σχολής και στην γρήγορη εξέλιξη της καριέρας τους. Σημειώθηκαν ζυμώσεις σχετικά με την αναβάθμιση της Σχολής:αναδιάρθρωση της σχολής, δημιουργία τρίτης τάξης (πρωτολειτούργησε το σχολικό έτος 1939-1940), πρόβλεψη αμοιβής στους τελειόφοιτους για λόγους βιοπορισμού, αλλαγή του προγράμματος διδασκαλίας και του περιεχομένου τους. Μεταξικός νόμος όρισε, επίσης, οι απόφοιτοι δραματικών ιδιωτικών σχολών να δίνουν εξετάσεις ενώπιον επιτροπής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού για την επικύρωση των διπλωμάτων τους.
Στην Κατοχή και μέχρι το τέλος του Εμφυλίου
Τα μαθήματα μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου διακόπηκαν επ' αόριστον. Ο Συναδινός ήταν αυτός που πέτυχε την έστω υποτυπώδη λειτουργία της Σχολής μέσα στην Κατοχή καθώς θεωρούσε πως δεν έπρεπε να στερηθούν την ολοκλήρωση των σπουδών τους οι μαθητές της σχολής Πρότεινε την περικοπή του προγράμματος διδασκαλίας και και την ανάληψη περισσοτέρων του ενός μαθημάτων από τους καθηγητές. Πράγματι τα κονδύλια διδασκαλίας διαγράφηκαν και οι διδάσκοντες συμμετείχαν αμισθί ή εθελοντικά. Με Αναγκαστικό νόμο απολύθηκαν οι καθηγητές της Σχολής τον Μάιο του 1941, αλλά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς η σχολή ξανάνοιξε. Οι συνθήκες λειτουργίας της Σχολής ήταν δυσχερείς; μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Ροντήρης παρέδιδε μαθήματα στην οικία του, δύο αίθουσες της Σχολής είχαν μετατραπεί σε εστιατόριο και τραπεζαρία για τη σίτιση όσων εργάζονταν στο Εθνικό και των άνεργων ηθοποιών. Πολλοί μαθητές συμμετείχαν στην Εθνική Αντίσταση: Αλέξης Δαμιανός, Νίκος Βόκοβιτς, Ιορδάνης Μαρίνος, Νίκος Τζόγιας κ.α. Καθηγητές της σχολής φυλακίσθηκαν, όπως οι Γιώργος Γληνός, Πέλος Κατσέλης. Το 1942 ψηφίζεται νομοθετικό διάταγμα που απαγορεύει σε όσους αποτυγχάνουν δύο φορές κατά τις εισαγωγικές στη Δραματική Σχολή του Εθνικού να φοιτούν σε άλλη ιδιωτική δραματική σχολή.
Μετά την απελευθέρωση, την άνοιξη του 1945, καταργούνται τα δίδακτρα της Σχολής, αλλά στις αρχές του 1946 επανέρχονται με ύψος 300 δρχ. το μήνα και 1000 δρχ. εγγραφή. Η σχολή βρίσκεται με διαλυμένο βεστιάριο, γκρεμισμένο φουαγιέ και καμένο μεγάλο τμήμα του κτηρίου της σχολής. Ιδρύεται η βραχύβιαΠρωτοποριακή Σκηνή -ανέβασε μόνο δύο έργα- με σκοπό την δοκιμασία των αποφοίτων της σχολής σε πιο απαιτητικούς ρόλους. Για αρκετούς μήνες η σχολή τη χρονιά αυτή παραμένει κλειστή, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1947.
Νέος οργανισμός της Σχολής εγκρίνεται με βασιλικό Διάταγμα του 1947, με το οποίο οριζόταν αναπληρωτής διευθυντής ένας μόνο από τους καθηγητές της σχολής, αλλά και ο σκηνοθέτης Α του Εθνικού. Διαχωρίζονταν το διδακτικό προσωπικό σε καθηγητές και διδασκάλους. Στον νέο οργανισμό δεν υπήρχαν μαθήματα, όπως Διασκευή προσώπου, η Ενδυματολογία, η Μουσική, και τα Γαλλικά. Προβλεπόταν η διδασκαλία ελεύθερων μαθημάτων από πανεπιστημιακούς. Οι δευτεροετείς και τριτοετείς συμμετείχαν σε παραστάσεις του Εθνικού έναντι αμοιβής. Οι αριστούχοι προσλαμβάνονταν στο Εθνικό, ενώ ίσχυε ο θεσμός του ακροατή.
Στη δεκαετία του 1950
Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα της σχολής της περιόδου αυτής ήταν η έλλειψη μονιμότητας του διδακτικού προσωπικού, κάτι που επηρέαζε το επίπεδο των σπουδών. Ακολουθεί περίοδος ανασυγκρότησης σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών και το περιεχόμενο των μαθημάτων: αύξηση ωρών διδασκαλίας Υποκριτικής,αύξηση αριθμού διδασκόντων την Υποκριτική, οι τελειόφοιτοι μαθητές να παρουσιάζουν κατά τις διπλωματικές τους εξετάσεις ολόκληρο έργο ενώπιον ευρύτερου κοινού.
Αν και το θέμα λειτουργίας βιβλιοθήκης στη Σχολής είχε τεθεί από το 1948, τελικά αυτή λειτούργησε το 1958: έτσι για το σκοπό αυτό αυξήθηκαν τα δίδακτρα από 2.000 δρχ. σε 10.000 δρχ. Αρχικά προμηθεύθηκε με ευθύνη των καθηγητών Υποκριτικής όλα τα έργα που είχαν παιχθεί στο Εθνικό. Λόγω του πληθωρισμού, αυξήθηκαν τα δίδακτρα στα τέλη του 1951 σε 50.000 δρχ. αλλά υπήρξε μέριμνα για άπορους και παιδιά θυμάτων του πρόσφατου πολέμου. Αυστηροποιήθηκε ο κανονισμός συμπεριφοράς των σπουδαστών: απαγόρευση συμμετοχής σε δημόσιες μη φιλανθρωπικές παραστάσεις αντί οριστικής αποβολής από τη σχολή, ενώ μόνο για το 1958, επιβλήθηκε η ομοιόμορφη ενδυμασία των σπουδαστών (μπλε φόρμα).
Στη δεκαετία του 1960
Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου δεσπόζει στην καλλιτεχνική εκπαίδευση της χώρας και οι απόφοιτοί της χαρακτηρίζονται ως οι εκλεκτοί, ενώ η Σχολή τους προβαλόταν ως πρότυπο και για τις ιδιωτικές δραματικές. Η εισαγωγή στη σχολή ήταν αρκετά αυστηρή: απαιτείτο η ομόφωνη αποδοχή εκ μέρους της Εξεταστικής Επιτροπής της Δραματικής του Εθνικού. Ο μισθός ενός διδάσκοντα στη Σχολή έφτανε τις 2.000 δραχμές, ενώ μπορούσε να διδάσκει και σε ιδιωτικές.
Στην περίοδο της Δικτατορίας
Το Σεπτέμβριο του 1967 ο σύλλογος των διδασκόντων συνεδρίασε με σκοπό την αλλαγή του οργανισμού της σχολής, όμως τον Φεβρουάριο του 1970 συστήνεται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Οργανισμός Κρατικών Θεάτρων Ελλάδος στον οποίο εντάχθηκε και το Εθνικό Θέατρο με τη Δραματική Σχολή του, για την οποία προγραμματιζόταν η σύνταξη νέου κανονισμού λειτουργίας.Τελικά δεν κατόρθωσε να δημοσιευθεί στο ΦΕΚ αφού ακολούθησε η Μεταπολίτευση Το 1970, επίσης συζητήθηκε από του καθηγητές της Σχολής ένας Οργανισμός που μεταξύ άλλων προέβλεπε τη διοικητική αλλά και πνευματική εποπτεία της Σχολής από το Εθνικό θέατρο: επικεφαλής θα ήταν ο διοικητής του Οργανισμού Κρατικών Θεάτρων Ελλάδος, ο εντεταλμένος έφορος σπουδών, ο γενικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ο διευθυντής της σχολής, οι δύο αρχαιότεροι καθηγητές υποκριτικής και ένας των θεωρητικών μαθημάτων. Ο κυβερνητικός επίτροπός θα παρίστατο χωρίς όμως δικαίωμα ψήφου. Οι διδάσκοντες θα διορίζονταν από το Δ.Σ της και μετά από κρίση και εισήγηση του συλλόγου των καθηγητών και όχι από τον Διευθυντή. Όλοι προσλαμβάνονταν με σχέση ιδιωτικού δικαίου.
Από το 1970-1971 αποφασίστηκε οι πολυγραφημένες σημειώσεις να δίνονται δωρεάν. στους σπουδαστές. Στις αρχές του 1972 η Σχολή υπήχθη στο Υπουργείο Παιδείας. Το φθινόπωρο του 1973 αναγγέλθηκαν μέτρα ευρυθμίας της Σχολής, ανάμεσα στα άλλα και τήρησης δελτίων παρουσίας των καθηγητών. Στις φοιτητικές εξεγέρσεις του 1973 υπήρξε συμμετοχή σπουδαστών των δραματικών σχολών και του τότε σπουδαστή της Σχολής Γιάννη Μαραγαρίτη.
Στην Μεταπολίτευση
Στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της Δικτατορίας υπάρχει έντονη πολιτικοποίηση των σπουδαστών της καθώς αποδοκίμασαν τον καθηγητή της φωνητικής που είχε διαβάσει από ραδιοφώνου το Πιστεύω του Δικτάτορα Παπαδόπουλου, η τοιχοκόλληση αφισών πολιτικού περιεχομένου αποδοκιμάστηκε από τον σύλλογο των διδασκόντων, αλλά παρά την σχετική απαγόρευση του Αλέξη Μινωτή, τελικά επανεμφανίστηκαν οι αφίσες.
Το 1973 ιδρύεται παράρτημα της σχολής στη Θεσσαλονίκη, με καθηγητές τους Κωστή Μιχαηλίδης, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Όλγα Τουρνάκη, Αλέκο Πέτσο, Ντόρα Τσάτσου-Συμεωνίδου, Ελισάβετ Μυρίδου, Βασίλη Κοκόλη, Νικόλαο Κονομή, Γιώργο Κιτσόπουλο.
Στην δεκαετία του 1980
Ιδιαίτερο σταθμό για την περίοδο αυτή αποτελεί η κατάταξη της σχολής, το 1989, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και η μετονομασία της σε Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου. Με ρητό τρόπο καθοριζόταν στο νέο οργανισμό της Σχολής, πως η φοίτηση σε όλα τα τμήματά της ήταν δωρεάν. Το διδακτικό έτος χωριζόταν σε δύο εξάμηνα και τρεις εξεταστικές. Οι εισαγωγικές εξετάσεις διενεργούνται ενώπιον πενταμελούς επιτροπής διορισμένους απόν το Δ.Σ. του Εθνικού. Τις διπλωματικές εξετάσεις διενεργεί ο σύλλογος των καθηγητών με τη συμμετοχή δύο προσωπικοτήτων του Θεάτρου, επιλεγμένων από από το Δ.Σ. του Εθνικού. Τα μαθήματα χωρίστηκαν πλέον σε κύρια, δευτερεύοντα, και προαιρετικά: στα πρώτα προστέθηκε με την Υποκριτική και ο Αυτοσχεδιασμός, η Αγωγή του προφορικού λόγου. Στα δεύτερα μπήκε το Θεατρικό τραγούδι και η φωνητική, η Ιστορία και πρακτική κινηματογράφου, ενώ η Οπλομαχητική έγινε προαιρετικό.Τέλος ως προς το δικάιωμα των σπουδαστών να εμφανίζονται σε θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές παραγωγές, επιτρεπόταν μόνο στους τριτοετείς σπουδαστές.
Στη δεκαετία του 1990 και μετά
Στις 8 Φεβρουαρίου 2023 παραιτήθηκαν μαζικά οι διδάσκοντες στη σχολή λόγω έκδοσης Προεδρικού Διατάγματος, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι απόφοιτοι των ανώτερων δραματικών σχολών και σχολών χορού και κινηματογράφου κατατάσσονται στην κατηγορία εργαζομένων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το διδακτικό προσωπικό της σχολής είχε προειδοποιήσει για την ενέργεια, ζητώντας από την κυβέρνηση σαφείς αποδείξεις απόσυρσης των καλλιτεχνικών ειδικοτήτων από το συγκεκριμένο διάταγμα. Τη στήριξή τους στους σπουδαστές και στους παραιτηθέντες καθηγητές της Δραματικής Σχολής εκδήλωσαν, με ανακοίνωση τους,τόσο ο καλλιτεχικός διευθυντής, Γιάννης Μόσχος, όσο και σύσσωμο το δ.σ. του Εθνικού Θεάτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2000–01
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 2000-01 ήταν το 16ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης και διεξήχθη σε έναν όμιλο 10 ομάδων.
Τον τίτλο κατέκτησε ο Φωκικός, στη διαδικασία των Play-Off, σε βάρος του Αστέρα Ιτέας, που είχε τερματίσει πρώτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος.
Στη συνέχεια, ο Φωκικός πήρε μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Δ΄Εθνική, αλλά απέτυχε να προαχθεί.
Πρωταθλητής στη Β΄Κατηγορία αναδείχθηκε ο Α.Σ. Διαγόρας Πολυδρόσου.
Κατάταξη Α΄ Φωκίδας
Ο Αστέρας Ιτέας εξασφάλισε την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου μια αγωνιστική πριν το τέλος και συγκεκριμένα στις 9 Απριλίου του 2001, όταν νίκησε με σκορ 7-1 στην Ερατεινή, ενώ την ίδια ώρα ο Φωκικός παραχωρούσε ισοπαλία (1-1) στο Προσήλιο, με αντίπαλο τον τοπικό Κεχαγιά. Η βαθμολογία τότε διαμορφώθηκε ως εξής: Αστέρας 49, Φωκικός 44, Ο. Δωρικός 35, Κεχαγιάς 29, Θύελλα Αγίων Πάντων 25, Ολυμπιακός Κίρρας 24, ενώ οι υπόλοιπες συμμετοχές ήταν Ησαΐας Δεσφίνας, Ακαδημία '94, ΠΑΣ Άμφισσα και Τολοφών/Ερατεινή (οι δυο τελευταίοι υποβιβάσθηκαν).
Κυπελλούχος
Ο Φωκικός, για 2η συνεχόμενη χρονιά, αναδείχθηκε κυπελλούχος Φωκίδας, επικρατώντας του Αστέρα Ιτέας με 2-1.
Παραπομπές
ΕΠΣ Φωκίδας 2000-01 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2000-2001
Monkey Island (σειρά)
Το Monkey Island είναι σειρά κωμικών βιντεοπαιχνιδιών περιπέτειας της Lucasfilm Games (γνωστή ως LucasArts από το 1991 μέχρι το 2021). Βασίζεται σε μια ιδέα του Ρον Γκίλμπερτ, ο οποίος έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των δύο πρώτων παιχνιδιών. Οι πηγές έμπνευσης του Γκίλμπερτ ήταν η ατραξιόν της Disneyland Pirates of the Caribbean και το μυθιστόρημα On Stranger Tides του Τιμ Πάουερς. Το βιβλίο ενέπνευσε την ιστορία και τους χαρακτήρες, ενώ η ατραξιόν της Disney καθόρισε την ατμόσφαιρα.
Τα παιχνίδια διαδραματίζονται σε φανταστικά νησιά της Καραϊβικής του 18ου αιώνα και αφηγούνται τις κωμικές περιπέτειες του νεαρού επίδοξου και ατυχούς πειρατή Guybrush Threepwood, ο οποίος προσπαθεί να γίνει ο πιο φοβερός πειρατής της Καραϊβικής, να ανατρέψει τα σχέδια του διαβολικού νεκροζώντανου πειρατή LeChuck και να κερδίσει την καρδιά της κυβερνήτριας Elaine Marley. Η πλοκή σε κάθε παιχνίδι της σειράς συνήθως εμπλέκει το μυστηριώδες «Νησί των Πιθήκων» (Monkey Island) και τα απόρθητα μυστικά του.
Γενικές Πληροφορίες
Η σειρά Monkey Island δημιουργήθηκε σε συνεργασία των Ρον Γκίλμπερτ, Τιμ Σάφερ και Ντέηβ Γκρόσμαν. Είχε αρχικά σχεδιαστεί ως τριλογία από τον κύριο σχεδιαστή Ρον Γκίλμπερτ, ο οποίος όμως ολοκλήρωσε μόνο τα The Secret of Monkey Island (1990) και Monkey Island 2: LeChuck’s Revenge (1991) πριν αποχωρήσει από τη Lucasfilm Games, δίχως να αποκαλύψει ποτέ ποιό ήταν το «Μυστικό» του «Πιθηκονησιού». Ακολούθησαν το The Curse of Monkey Island (1997) και το Escape from Monkey Island (2000), που κυκλοφόρησαν χωρίς τη συμμετοχή του. Επίσης, το Escape from Monkey Island σήμανε την ολοκλήρωση της αρχικής σειράς, καθώς ήταν το τελευταίο που αναπτύχθηκε από την Lucasfilm Games, αφού ο πέμπτος τίτλος της σειράς, Tales of Monkey Island (2009), αναπτύχθηκε από την Telltale Games. Για την παραγωγή των τριών πρώτων παιχνιδιών της σειράς, χρησιμοποιήθηκε η μηχανή παιχνιδιών SCUMM του Γκίλμπερτ.
Οι Ντέηβ Γκρόσμαν και Τιμ Σάφερ, που είχαν επίσης εργαστεί στους δύο πρώτους τίτλους, θα απολάμβαναν και άλλους επιτυχημένους τίτλους, πριν εγκαταλείψουν και αυτοί με τη σειρά τους τη Lucasfilm Games. Η εταιρεία διατήρησε τα πνευματικά δικαιώματα του Monkey Island και η τρίτη και τέταρτη συνέχεια δημιουργήθηκαν χωρίς την άμεση εμπλοκή κανενός από τους τρεις αρχικούς συντελεστές. Στο πλαίσιο της παραγωγής του πέμπτου τίτλου της σειράς, Tales of Monkey Island (2009), ο Ντέηβ Γκρόσμαν ετέθη επικεφαλής και ο Ρον Γκίλμπερτ ενεπλάκη στον αρχικό σχεδιασμό.
Σκηνικό των παιχνιδιών
Όλα τα παιχνίδια της σειράς Monkey Island λαμβάνουν χώρα σε φανταστικά νησιά της Καραϊβικής του 18ου αιώνα, τη χρυσή εποχή της πειρατείας, ενώ υπάρχουν πολλοί σκόπιμοι αναχρονισμοί και αναφορές στη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα.
Το κύριο σκηνικό των παιχνιδιών είναι η Tri-Island Area (περιοχή των τριών νησιών), ένα φανταστικό αρχιπέλαγος. Σε τρία παιχνίδια της σειράς, ο παίκτης επισκέπτεται το ομώνυμο νησί Monkey Island, ενώ όλα τα υπόλοιπα παρουσιάζουν τα δικά τους νησιά προς εξερεύνηση. Το Monkey Island 2: LeChuck's Revenge περιλαμβάνει τέσσερα νέα νησιά. Ωστόσο, ο παίκτης επιστρέφει στο Monkey Island μόνο στην τελική σκηνή. Το The Curse of Monkey Island εισάγει τρία νέα νησιά και το Escape from Monkey Island, το οποίο επαναφέρει μερικά από τα παλαιότερα νησιά, προσφέρει επίσης τρία νέα νησιά. Έτσι, η Tri-Island Area περιλαμβάνει συνολικά 13 επισκέψιμα νησιά. Το Tales of Monkey Island διαδραματίζεται σε μια νέα περιοχή της Καραϊβικής, τη Gulf of Melange.
Τα κύρια νησιά της περιοχής των τριών νησιών είναι τα Mêlée Island, Booty Island και Plunder Island, τα οποία κυβερνά η Elaine Marley στη θέση του χαμένου παππού της Horatio Torquemada Marley. Η Elaine Marley μετακινείται από νησί σε νησί κατά βούληση, με βάση της όμως το αρχοντικό του κυβερνήτη στο Mêlée Island, το κύριο νησί της επικράτειας. Άλλα νησιά της περιοχής λογίζονται επίσης ως μέρος της Tri-Island Area, αν και δεν υπάγονται άμεσα στην Elaine: Τα νησιά Lucre, Jambalaya, Scabb, Phatt, Hook, Skull, Blood, Spittle και Pinchpenny Island. Τα Monkey Island και Dinky Island δεν αποτελούν επίσημα μέρος κάποιας περιοχής, έχουν ωστόσο κεντρική σημασία για τη συνολική ιστορία της σειράς.
Χαρακτήρες
Τα παιχνίδια διαθέτουν μια ποικιλία χαρακτήρων, πολλοί των οποίων επανεμφανίζονται σε όλη τη σειρά. Κάθε παιχνίδι της σειράς περιστρέφεται γύρω από τρεις βασικούς χαρακτήρες: τον ήρωα Guybrush Threepwood, την ερωμένη του Elaine Marley και τον κακό πειρατή LeChuck, ο οποίος ανάλογα με το παιχνίδι είναι δαίμονας, ζόμπι ή φάντασμα. Αρκετοί άλλοι χαρακτήρες, όπως η Voodoo-Lady, ο Stan ο πωλητής, ο Murray το ομιλούν δαιμονικό κρανίο και ο Herman Toothrot, κάνουν επίσης αρκετές εμφανίσεις στη σειρά.
Βαθμός δυσκολίας
Η σειρά παιχνιδιών "Monkey Island" είναι γνωστή για το χιούμορ της και τη «φιλικότητα προς τον χρήστη». Ο παίκτης δεν μπορεί να κολλήσει σε μία στάσιμη κατάσταση, αδυνατώντας να προχωρήσει στο επιμύθιο της περιπέτειας και πρέπει να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια, ώστε ο ήρωας, Γκάιμπρας Θρίπγουντ, να πεθάνει. Αυτή η «φιλική προς τον παίκτη» προσέγγιση ήταν ασυνήθιστη το 1990. Τα κραταιά παιχνίδια περιπέτειας της εποχής, των ανταγωνιστριών εταιρειών Sierra On-Line και Infocom ήταν γνωστά για τους συχνούς και απροσδόκητους θανάτους του κεντρικού χαρακτήρα, όπως και για τα «αδιέξοδα».
Μουσική
Μεγάλο μέρος της μουσικής των παιχνιδιών έχει δημιουργηθεί από τον συνθέτη Μάικλ Λαντ. Η μουσική υπόκρουση, βασίζεται στη ρέγκε και μουσική εμπνευσμένη από την παράδοση της Καραϊβικής.
Daredevil (ταινία)
Το Daredevil είναι μια αμερικανική ταινία υπερήρωων του 2003 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μαρκ Στίβεν Τζόνσον, βασισμένη στον ομώνυμο χαρακτήρα των Marvel Comics. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Μπεν Άφλεκ, πλαισιωμένος από τους Τζένιφερ Γκάρνερ, Κόλιν Φάρελ, Ντέιβιντ Κιθ και Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν.
Η ταινία ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 1997 από την 20th Century Fox και την Columbia Pictures, προτού η New Regency αποκτήσει τα δικαιώματα το 2000. Ο Τζόνσον γύρισε την ταινία κυρίως στο κέντρο του Λος Άντζελες παρά το σκηνικό της ταινίας στο Hell's Kitchen του Μανχάταν και τα κόμικς. Τα Rhythm and Hues Studios προσλήφθηκαν για να χειριστούν το CGI της ταινίας. Ο Γκρέιμ Ρεβέλ συνέθεσε την μουσική της ταινία, η οποία κυκλοφόρησε σε CD τον Μάρτιο του 2003, ενώ το άλμπουμ soundtrack διαφόρων καλλιτεχνών, Daredevil: The Album, κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο.
Το Daredevil κυκλοφόρησε στις 14 Φεβρουαρίου 2003. Παρά τις μικτές κριτικές, η ταινία έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη κυκλοφορία του Φεβρουαρίου εκείνη την εποχή και συνέχισε με ένα παγκόσμιο συνολικό εισόδημα 179,2 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι προϋπολογισμού παραγωγής 78 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το 2004, κυκλοφόρησε ένα σκηνοθετικό κομμάτι του Daredevil μόνο για ενηλίκους, που πρόσθεσε 30 λεπτά της ταινίας και οι κριτικές ήταν πιο θετικές από ό,τι για τη θεατρική έκδοση. Μια spin-off ταινία βασισμένη στην Ηλέκτρα κυκλοφόρησε το 2005 με κριτική και εμπορική αποτυχία. Το Daredevil επανεκκινήθηκε ως τηλεοπτική σειρά του Netflix από το 2015 έως το 2018. Η Γκάρνερ θα επαναλάβει τον ρόλο της στην ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU) Deadpool 3 (2024).
Περίληψη
Ως παιδί, ο Ματ Μέρντοκ καταλάθος τυφλώνεται από τοξικά χημικά. Παρόλο που χάνει την όραση του, οι υπόλοιπες αισθήσεις του αυξάνονται, δίνοντας του υπεράνθρωπες ικανότητες. Όταν μεγαλώνει, γίνεται ο μασκοφόρος υπερήρωας Daredevil.
Ντίμιταρ Ποπγκεοργκίεφ
Ο Ντίμιταρ Ποπγκεοργκίεφ Μπέροφσκι (Димитър Попгеоргиев Беровски, Димитар Попѓоргиев Беровски, 1840, Μπέροβο, Οθωμανική Αυτοκρατορία – 1907, Κιουστεντίλ, Βασίλειο της Βουλγαρίας) ήταν Βούλγαρος επαναστάτης από τη Μακεδονία.
Σπούδασε στην Οδησσό όπου συναντήθηκε με τον Γκεόργκι Σάβα Ρακόβσκι και έπεσε υπό την επιρροή του. Αργότερα ο Μπέροφσκι συμμετείχε στη βουλγαρική λεγεώνα στο Βελιγράδι. Στη συνέχεια εργάστηκε ως Βούλγαρος δάσκαλος στη Μακεδονία. Για την πολιτική του κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, φυλακίστηκε. Για μια σύντομη περίοδο έγινε σύμμαχος της Βουλγαρικής Καθολικής Εκκλησίας. Αργότερα μετανάστευσε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε ένα από τα μέλη της Βουλγαρικής Εξαρχίας. Το 1876 ήταν ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης Ραζλοφτσι. Συμμετείχε επίσης στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877-1878) και ήταν ηγέτης της εξέγερσης Κρέσνα–Ραζλόγκ.
Αργότερα έλαβε την άδεια να τηλεγραφεί στο βουλγαρικό Κοινοβούλιο σχετικά με την υπογραφή της Συνθήκης του Βερολίνου και την διατήρηση της ενοποίησης της Βουλγαρίας και να εκπροσωπεί τους Βούλγαρους Μακεδόνες στη σύνοδο. Μετά από αυτό μετανάστευσε στη Βουλγαρία και εργάστηκε ως αξιωματικός της αστυνομίας και περιφερειακός διοικητής στο Κιουστεντίλ, Τσλαριμπροντ και Ραντομιρ. Ο Μπέροφσκι έλαβε μέρος στη βουλγαρική ενοποίηση και στον Σερβοβουλγαρικό πόλεμο το 1885. Αργότερα υποστήριξε την Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΕΟ). Μερικά από τα προσωπικά του αντικείμενα φυλάσσονται στο μοναστήρι «Άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ» το οποίο χρησιμεύει ως το μουσείο της πόλης του Μπέροβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες
Γραμμή 3 Σκάρμπορο
μικρογραφία|563x563εσ Η γραμμή 3  Scarborough, αρχικά γνωστή ως Scarborough RT, είναι μια ελαφριά γραμμή μετρό που είναι μέρος του υπόγειου συστήματος μετρό του Τορόντο στο Οντάριο του Καναδά. [1]  Η γραμμή εκτείνεται εξ ολοκλήρου εντός της προαστιακής περιοχής του Σκάρμπορο, που περιλαμβάνει έξι σταθμούς και 64 χλμ  κυρίως-υπερυψωμένης διαδρομής. Συνδέεται με τη Γραμμή 2 Bloor-Danforth στο νοτιοδυτικό άκρο του, σταθμού Kennedy, και καταλήγει στα βορειοανατολικά στο σταθμό McCowan.
Η γραμμή παρέμεινε αμετάβλητη από το άνοιγμά της το 1985 και περιέχει δύο από τους λιγότερο χρησιμοποιημένους σταθμούς στο σύστημα. Τα σχέδια για αναζωογόνηση και επέκταση - είτε για να μετατραπεί η γραμμή στη χρήση σύγχρονων ελαφρών σιδηροδρομικών οχημάτων είτε για να κλείσει η γραμμή και να επεκταθεί περαιτέρω η Γραμμή 2 Bloor-Danforth στο Scarborough - έχουν συζητηθεί εδώ και πάνω από μια δεκαετία από την πόλη του Τορόντο. Τον Σεπτέμβριο του 2013, η κυβέρνηση του Οντάριο, υπό τον πρωθυπουργό Kathleen Wynne , ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει την επέκταση της Γραμμής 2 στο κέντρο της πόλης του Σκάρμπορο κατά μια νέα ευθυγράμμιση, η οποία θα οδηγήσει στο ενδεχόμενο κλείσιμο της Γραμμής 3.
Ιστορία
Το 1972, η επαρχιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε το GO-Urban, σχέδιο για την κατασκευή ενός ενδιάμεσου συστήματος μεταφορικής ικανότητας στο προαστιακό Τορόντο, χρησιμοποιώντας το πειραματικό Krauss-Maffei Transurban.
Ωστόσο, η Krauss-Maffei αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ανάπτυξη όταν η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνήθηκε περαιτέρω χρηματοδότηση. [2]  Στη συνέχεια, η GO-Urban χρησιμοποίησε μερικές από τις τεχνολογίες του Transurban για να αναπτύξει μια απλούστερη εκδοχή χάλυβα με τροχούς, το σύστημα ICTS.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η TTC εργάζονταν σε σχέδια για επέκταση του δικού της δικτύου με μια σειρά συστημάτων τραμ χρησιμοποιώντας ένα νέο και πολύ διευρυμένο σχέδιο τραμ, το καναδικό ελαφρύ σιδηροδρομικό όχημα (CLRV). Η κυβέρνηση του Οντάριο, υπεύθυνη για το δίκτυο GO, αναζητούσε έναν τόπο δοκιμών για το σύστημα ICTS και ζήτησε από το TTC να το χρησιμοποιήσει για ένα από τα προγραμματισμένα έργα του, επιλέγοντας την επέκταση του Scarborough. Η TTC αρνήθηκε αρχικά να κάνει την αλλαγή, υποστηρίζοντας ότι ήταν και η λανθασμένη λύση και ότι από τότε που άρχισε η κατασκευή της γραμμής, θα ήταν σπατάλη χρημάτων. Ωστόσο, καθώς η κυβέρνηση του Οντάριο παρέχει το 75% της χρηματοδότησης για τη γραμμή, αλλάξαν γνώμη όταν η κυβέρνηση απειλούσε να μειώσει τη χρηματοδότηση.
Η γραμμή 3 Scarborough άνοιξε τον Μάρτιο του 1985 ως Scarborough RT. Τρία χρόνια μετά το άνοιγμα της, η TTC ανακαίνησε το νοτιοδυτικό άκρο της στο σταθμό Kennedy, διότι η κυκλική τροχιά επιστροφής, που σχεδιάστηκε για μονοκατευθυντικά τραμ σύμφωνα με το προηγούμενο σχέδιο δεν ήταν βολική για τα αμφίδρομα τρένα ICTS, και προκαλούσε εκτροχιασμούς. Αντικαταστάθηκε με μια ενιαία τερματική τροχιά και ο σταθμός λειτουργούσε, με μία πλευρά για επιβίβαση και μία άλλη πλευρά για την αποβίβαση, αν και η πλευρά επιβίβασης χρησιμοποιείται επίσης για την αποβίβαση κατά τις ώρες εκτός αιχμής και τα σαββατοκύριακα.
αριστερά|μικρογραφία| Ο εγκαταλελειμμένος βρόχος στο σταθμό Kennedy, που έμεινε από το 1988 αδιέξοδο. Τα 7 τρένα με αυτοκινητάμαξες που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη γραμμή Scarborough αναπτύχθηκαν από την Αστική Συγκοινωνία Development Corporation (UTDC), που τότε ήταν μια  εταιρεία του Στέμματος στο Οντάριο, αλλά αργότερα πωλήθηκε στην Bombardier Transportation. Η επιχειρησιακή πρόταση είχε αρχικά λίγους καρπούς - ένα πιλοτικό σχέδιο που προτάθηκε για το Χάμιλτον ακυρώθηκε μετά από συνάντηση με πολλούς δημόσιους αντιπάλους και τα μόνα άλλα συστήματα διαμετακόμισης που χρησιμοποίησαν την τεχνολογία, που ονομαζόταν το Σύστημα Διαμεσολαβητικής Διαμετακόμισης (ICTS), τότε ήταν του Vancouver το SkyTrain και το People Mover στο Ντιτρόιτ. Μετά την ανάληψη της UTDC από τη Bombardier, ανασχεδίασε την τεχνολογία με νεότερα, μακρύτερα αυτοκίνητα, που χρησιμοποιούνται για την επέκταση του δικτύου SkyTrain καθώς και για νέες εγκαταστάσεις σε όλο τον κόσμο. Το ICTS αναπροσαρμόστηκε ως "Advanced Rapid Transit" (ART) και έγινε επιτυχία για την εταιρεία. Αργότερα, η τεχνολογία ξανά μετονομάστηκε, αυτή τη φορά ως Bombardier Innovia Metro.
Τα τρένα μπορούν επίσης να λειτουργούν αποκλειστικά με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, καθιστώντας μία από τις πρώτες εγκαταστάσεις του συστήματος " SelTrac IS" της Standard Elektrik Lorenz (που τώρα ανήκει και παραδίδεται από την Thales Rail Signaling Solutions ), εξαλείφοντας την ανάγκη για ανθρώπινο χειριστή. Ωστόσο, λόγω της αντίθεσης από την ένωση εργαζομένων διαμετακόμισης και της δημόσιας αντίληψης, οι φορείς εκμετάλλευσης διατηρήθηκαν. Η ένωσή αντιτίθεται σθεναρά στις αμαξοστοιχίες χωρίς οδηγό. [3]  (Άλλα συστήματα εκμεταλλεύτηκαν πλήρως την αυτοματοποιημένη λειτουργία και το SkyTrain του Βανκούβερ έχει αυτοματοποιηθεί από το 1985 χωρίς δυσκολίες.) Τα τρένα γραμμής Scarborough έχουν μόνο έναν υπάλληλο, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες γραμμές του μετρό TTC, οι οποίες φέρουν τόσο έναν φύλακα στο πίσω μέρος, ο οποίος χειρίζεται τις πόρτες του τρένου, και ένα χειριστή, ο οποίος οδηγεί το τρένο από μπροστά. (Η γραμμή 4 Sheppard, ωστόσο, χρησιμοποίησε έναν μόνο φορέα εκμετάλλευσης μόνο από τον Οκτώβριο του 2016. ) Στην πράξη, τα τρένα γραμμής Scarborough οδηγούνται μόνα τους  Ο χειριστής παρακολουθεί τις λειτουργίες τους και ελέγχει τις πόρτες. Ένα χαρακτηριστικό, το οποίο δεν εφαρμόστηκε την εποχή του ανοίγματος της γραμμής Scarborough, είναι το αυτοματοποιημένο σύστημα αναγγελιών επόμενης στάσης, το οποίο εισήχθη τον Ιανουάριο του 2008 (πράγμα που σημαίνει ότι οι χειριστές δεν χρειάζεται πλέον να καλέσουν στάσεις χειροκίνητα). Χρησιμοποιήθηκε η φωνή της Susan Bigioni, υπάλληλου της TTC, που είναι πανομοιότυπη με εκείνη που χρησιμοποιείται στη σειρά Τ1 και παλαιότερα τρένα.
Γραμμές
Η γραμμή 3 χρησιμοποιεί διαδρομή 5 σιδηροτροχιών. "Track is the 5 rail system on direct fixation and car is powered by an induction or "reaction rail" situated between the running rails at the same top of rail elevation. There are two side contacting power rails +300V and −300V respectively situated a distance of about 14 in. from the closest gauge line of one running rail."
Διαδρομή
δεξιά|μικρογραφία| Το τρένο στις υπερυψωμένες διαδρομές του μεταξύ του Scarborough Center και του σταθμού McCowan <references group="lower-alpha">
Μετατροπή σε πάρκο
Μία από τις προτάσεις αναδιαμόρφωσης της TTC για τα εδάφη της γραμμής 3 είναι να μετατρέψει το διάδρομο, συμπεριλαμβανομένου του ανυψωμένου τμήματος μεταξύ των σταθμών Midland και McCowan, σε ένα γραμμικό πάρκο. Αυτό το προτεινόμενο πάρκο θα ήταν παρόμοιο με το High Line στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. [4]
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Τορόντο Κατηγορία:Μεταφορές στον Καναδά Κατηγορία:Μετρό
Τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη (2017)
Η τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, που έγινε την 1η Ιανουαρίου του 2017 συνέβη σε ένα από τα πιο γνωστά κέντρα διασκέδασης, το «Ρέινα» που βρίσκεται στη συνοικία Ορτάκιοϊ της Κωνσταντινούπολης. Από την επίθεση, που πραγματοποιήθηκε στις 01:15 (ώρα Τουρκίας), σκοτώθηκαν 39 άνθρωποι και τραυματίστηκαν 70.
Η επίθεση έγινε σε μια περίοδο στην οποία οι Τούρκικες αστυνομικές αρχές, βρίσκονται σε συνεχή επιφυλακή μετά από πολλαπλά τρομοκρατικά χτυπήματα που έλαβαν χώρα στην Τουρκία το 2016. Αμερικάνικα πρόσωπα είχαν προειδοποιήσει για χτύπημα στο νυχτερινό κλαμπ, με αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης να πάρει μέτρα ασφαλείας, που τελικά δεν φάνηκαν επαρκή. Πάντως, η πλευρά των Αμερικάνων σχετιζόμενων είχαν αμφισβητήσει αυτή την είδηση, βασιζόμενοι στις «φήμες της κοινωνικής δικτύωσης».
Η τρομοκρατική επίθεση
Ένας ένοπλος, ο οποίος στην αρχή θεωρήθηκε πως ήταν ντυμένος με την στολή του Άγιου Βασίλη, άρχισε να πυροβολεί με τυφέκιο AK-47 σκοτώνοντας αρχικά έναν αστυνομικό και τον φύλακα του κέντρου. Σύμφωνα με μαρτυρίες μιλούσε αραβικά. Επίσης αναφέρθηκε ότι πιθανόν οι δράστες να ήταν περισσότεροι του ενός. Ο δράστης εγκατέλειψε το όπλο, επάνω στην σκηνή του κέντρου.
Στο νυχτερινό κέντρο κατά τη διάρκεια της επίθεσης υπήρχαν 700 άτομα. Αρκετοί από αυτούς έπεσαν στα νερά του Βοσπόρου για να γλυτώσουν.
Μετεξελίξεις
Ο κυβερνήτης της Κωνσταντινούπολης, Βασίπ Σαχίν, αποκάλυψε πως η ενέργεια αυτή ήταν τρομοκρατική. Η κυβέρνηση της Τουρκίας, εξέδωσε μυστική διαταγή να δραστηριοποιηθεί και να πολλαπλασιαστεί η ασφάλεια της πόλης, σε δημόσιες περιοχές. Επιπλέον, μετά την αποκάλυψη της ταυτότητας του δράστη ο οποίος ήταν φανατικό μέλος του Ισλαμικού κράτους, ο Τούρκικος Στρατός διατάχθηκε να κάνει επίθεση σε όμοια μέλη, στην πόλη Αλ-Αμπάμπ όπου σκοτώθηκαν 22 άτομα. Επίσης και ο Ρώσικος Στρατός επιτέθηκε μέσω της Πολεμικής Αεροπορίας της, στην πόλη Ντάϊρ Κάκ πέντε χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά της Αλ-Αμπάμπ. Στις 4 Ιανουαρίου, η ενημερωτική σελίδα Anatolu, ανέφερε πως μια ζώνη αποθήκευσης πυρομαχικών και μια κάμερα θερμικής ακτίνας βρεθήκανε στον τόπο του εγκλήματος.
Πρόσθετες πληροφορίες
Σύμφωνα με τον Υπουργό Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού, ο δράστης του συμβάντος ήταν μόνο ένας. Μέσω της σελίδας Amaq News Agency που διαχειρίζεται απο ομάδα φανατικών Ισλαμιστών, δημοσίευσαν και αποδέχτηκαν την συμμετοχή τους, αναφέροντας πως ο δράστης ήταν ένας δικός τους «στρατιώτης», λέγοντας πως:
Eνας ηρωϊκός στρατιώτης του χαλιφάτου εισέβαλλε σε ένα απο τα πιο πολυφημισμένα κέντρα διασκέδασης, όπου πολλοί Χριστιανοί, γιορτάζουν την δική τους αποστασία. H κυβέρνηση της Τουρκίας θα έπρεπε να ξέρει πως το Μουλσουμανικό αίμα που διαρρέει μέσω της επιθετικότητας των όπλων και των μαχητικών αεροπλάνων τους, προκαλεί μια κόλαση που θα προκύψει υπο την θέληση του Αλλάχ.. Οι πληροφορίες για την ταυτότητα του δράστη ωστόσο δεν είναι ακόμη διευκρινίσιμες, καθώς ακόμη πιστεύεται πως η καταγωγή μέσω της ομιλίας του, είναι απο το Κιργιστάν ή απο κάποια άλλη χώρα της Κεντρικής Ασίας. Άλλη μια σημαντική πληροφορία είναι η αναγνώριση του κινητού του δράστη, το οποίο ο αριθμός του ήταν ο ίδιος που εντοπίστηκε στο συμβάν του σταδίου Ατατούρκ, τον Ιούλιο του 2016. Αυτό τον καθιστά ως φυγά της σύλληψης που έγινε εκείνη την εποχή.
Στις 3 Ιανουαρίου αποκαλύπτονται στοιχεία του εγκληματία, και σε ένα από αυτά αποδεικνύει την καταγωγή του από το Κιργιστάν. Νεότερες πληροφορίες ήρθαν στην δημοσιότητα αμφισβητόντας την καταγωγή απο εκεί. Μια επικήρυξη εμφανίστηκε την ίδια ημέρα στην πλατεία Ταξίμ και το όνομα του δράστη να είναι Ίακχ Μάσράποβ. Ο Ίακχ δεν είχε καμία σχέση με το γεγονός, απορρίπτοντας τον απο την λίστα υπόπτων. Τέλος, υπάρχουν άλλοι 16 ύποπτοι ακόμη και έχουν ομοιότητες με τον εικονιζόμενο της κάμερας, και προφανώς ενας απο αυτούς να είναι ο δράστης. Όλοι αυτοί οι ύποπτοι που είχαν συλληφθεί, κατοικούν στον Νομό της Σμύρνης και συγκεκριμένα στις περιοχές του Βουτζά και της Μπορνόβας. Έντεκα απο αυτούς ήταν γυναίκες.
Στις 4 Ιανουαρίου, ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Καβούσογλου ανέφερε πως η ταυτότητα του δράστη αποκαλύφτηκε.
Θύματα
Πολλά από τα θύματα προέρχονται από πολλές χώρες και μέσα σε αυτόν τον αριθμό ένας παραγωγός του Ινδικού κινηματογράφου, ο Άμπις Ρίζβι που το 2017 ετοιμάζεται μια ταινία του, την T for Taj Mahal και θα εμφανιστεί τον προσεχή Μάρτιο του ίδιου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Τουρκία Κατηγορία:Μπεσίκτας
Μελ Φερέρ
Ο Μέλτσορ Γκαστόν Φερέρ, ευρέως γνωστός ως Μελ Φερέρ (αγγλικά: Melchor Gastón Ferrer 25 Αυγούστου 1917 – 2 Ιουνίου 2008) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος. Είχε εξέχουσα θέση στο Μπρόντγουεϊ πριν σημειώσει κινηματογραφικές επιτυχίες με τις ταινίες Σκαραμούς, ο εκδικητής, Λιλή και Οι ιππόται της στρογγυλής τραπέζης. Πρωταγωνίστησε στο πλευρό της συζύγου του, ηθοποιού Όντρεϊ Χέπμπορν, στο Πόλεμος και ειρήνη και ήταν παραγωγός της ταινίας της Περίμενε μέχρι να νυχτώσει. Έπαιξε επίσης εκτενώς σε ευρωπαϊκές ταινίες και εμφανίστηκε σε πολλές καλτ επιτυχίες, όπως Ο Αντίχριστος (1974), Morte sospetta di una minorenne (1975), Ο κουρσάρος των ωκεανών (1976) και Νύχτα τρόμου στην πόλη (1980).
Τα πρώτα χρόνια
Η οικογένεια της μητέρας του, οι Ο'Ντόνοχιου, ήταν εξέχοντες ρωμαιοκαθολικοί.
7Ο Φερέρ είχε τρία αδέρφια. Η μεγαλύτερη αδερφή του, η δρ Μαρία Ιρένε Φερέρ (30 Ιουλίου 1915 – 12 Νοεμβρίου 2004), ήταν καρδιολόγος και εκπαιδευτικός που βοήθησε να τελειοποιηθεί ο καρδιακός καθετήρας και το ηλεκτροκαρδιογράφημα. Πέθανε το 2004 στο Μανχάταν στα 89 της από πνευμονία και συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια. Ο αδερφός τους, δρ Χοσέ Μ. Φερέρ (23 Νοεμβρίου 1912 – 24 Δεκεμβρίου 1982), ήταν χειρουργός. Πέθανε στα 70 του από επιπλοκές χειρουργικής επέμβασης στην κοιλιά. Η μικρότερη αδερφή τους, Τερέζα Φερέρ (30 Μαρτίου 1919 – 12 Φεβρουαρίου 2002), ήταν θρησκευτική συντάκτρια του The New York Herald Tribune και εκπαιδευτική συντάκτρια στο Newsweek. Πέθανε στα 82 της από θωρακικό ανεύρυσμα.
Ο Φερέρ πήγε στα ιδιωτικά σχολεία Bovée στη Νέα Υόρκη και Canterbury Prep στο Κονέκτικατ. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον μέχρι το δεύτερο έτος, οπότε τα παράτησε για να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην υποκριτική.
Εργάστηκε ως συντάκτης μιας μικρής εφημερίδας του Βερμόντ και έγραψε το παιδικό βιβλίο Tito's Hats (1940).
Τα πρώτα χρόνια στο θέατρο
Ο Φερέρ άρχισε να παίζει σε καλοκαιρινές παραστάσεις ως έφηβος και το 1937 κέρδισε το βραβείο Theatre Intime καλύτερου νέου έργου από προπτυχιακό φοιτητή του Πρίνστον. Το έργο ονομαζόταν Awhile to Work και συμπρωταγωνιστούσε μια άλλη φοιτήτρια, η Φράνσις Πίλτσαρντ, η οποία θα γινόταν η πρώτη σύζυγος του Φερέρ την ίδια χρονιά. Στα 21 του εμφανιζόταν στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ ως χορευτής, ενώ έκανε το ντεμπούτο του εκεί ως ηθοποιός δύο χρόνια αργότερα. Εμφανίστηκε ως χορευτής σε δύο ανεπιτυχή μιούζικαλ του Κόουλ Πόρτερ, το You Never Know και το Everywhere I Roam. Μετά από μια μάχη με την πολιομυελίτιδα, ο Φερέρ εργάστηκε ως ντισκ τζόκεϊ στο Τέξας και το Άρκανσο και μετακόμισε στο Μεξικό για να δουλέψει το μυθιστόρημα Tito's Hat (εκδόθηκε το 1940).
Οι πρώτοι του ρόλοι ήταν σε ένα ξανανέβασμα των Kind Lady (1940) και στο Cue for Passion (1940).
Columbia Pictures
Ο Φερέρ υπέγραψε συμβόλαιο στην Columbia Pictures ως σκηνοθέτης διαλόγων.
Μεταξύ των ταινιών στις οποίες δούλεψε ήταν Louisiana Hayride (1944), They Live in Fear (1944), Sergeant Mike (1944), Πάλι μαζί (1944), Meet Miss Bobby Socks (1944), Let's Go Steady (1944), Ten Cents a Dance (1945) και Χίλιες και μία νύχτες της Χαλιμά (1945).
Μπρόντγουεϊ
Τελικά, επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ, όπου πρωταγωνίστησε στο Strange Fruit (1945–46). Το σκηνοθέτησε ο Χοσέ Φερέρ (απλή συνωνυμία). Στη συνέχεια σκηνοθέτησε ο ίδιος τον Χοσέ Φερέρ στην παράσταση του 1946 Συρανό ντε Μπερζεράκ. Εργάστηκε ως βοηθός στο Ο σταυρός του μαρτυρίου (1947), σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ στο Μεξικό. Μαζί με τους Γκρέγκορι Πεκ, Ντόροθι Μακγουάιρ και Τζόζεφ Κότεν ίδρυσε το θέατρο La Jolla Playhouse στο Σαν Ντιέγκο.
Κινηματογραφικός ηθοποιός
Ο Φερέρ έκανε το ντεμπούτο του στην οθόνη με πρωταγωνιστικό ρόλο στο Λευκές κηλίδες (1949), υποδυόμενος έναν μαύρο που παριστάνει τον λευκό. Η ταινία ήταν αμφιλεγόμενη αλλά πολύ επιτυχημένη.
MGM
Ο Φερέρ πήγε στην MGM αντικαθιστώντας τον Φερνάντο Λάμας ως κακοποιός στο Σκαραμούς, ο εκδικητής δίπλα στην Τζάνετ Λι (1952). Η ταινία, ιδιαίτερα αξιοσημείωτη για μια κορυφαία ξιφομαχία μεταξύ του Φερέρ και του Στιούαρτ Γκρέιντζερ, σημείωσε τεράστια επιτυχία. Το στούντιο τον κράτησε για τη Λιλή (1953) (τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα υποδύεται η Λέσλι Καρόν). Ήταν μια ακόμη μεγάλη επιτυχία. Η ταινία Σααντία, η φλογερή (1953), την οποία γύρισε ο Φερέρ με τον Κορνέλ Γουάιλντ, ήταν αποτυχία, αλλά Οι ιππόται της στρογγυλής τραπέζης (1954), όπου ο Φερέρ έπαιζε τον βασιλιά Αρθούρο δίπλα στον Ρόμπερτ Τέιλορ και την Άβα Γκάρντνερ, ήταν επιτυχία. Ο Φερέρ γνώρισε την ηθοποιό Όντρεϊ Χέπμπορν σε μαι δεξίωση και ήθελε να ανεβάσουν μια παράσταση μαζί. Εμφανίστηκαν στο Ondine (1954) στο Μπρόντγουεϊ και παντρεύτηκαν το 1954.
Ευρώπη
Ο Φερέρ πήγε στην Ιταλία για να γυρίσει Proibito (1954) δίπλα στη Λέα Μασάρι και στην Αγγλία για τη Νυχτερίδα (1955) με τον Άντονι Κουέιλ. Καμία ταινία δεν προβλήθηκε ευρέως, αλλά Πόλεμος και ειρήνη (1956) είχε μεγάλη επιτυχία. Ο Φερέρ έπαιξε τον πρίγκιπα Αντρέι, συμπρωταγωνιστώντας με την τότε σύζυγό του Όντρεϊ Χέπμπορν και τον Χένρι Φόντα. Στη Γαλλία, συμπρωταγωνίστησε με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και τον Ζαν Μαρέ στο Έλενα (1956), σε σκηνοθεσία Ζαν Ρενουάρ.
Ηνωμένες Πολιτείες
Οι Φερέρ και Χέπμπορν γύρισαν το Mayerling (1957) για την αμερικανική τηλεόραση που κυκλοφόρησε και στις αίθουσες σε ορισμένες χώρες. Ο Φερέρ επέστρεψε στην MGM για να γυρίσει Η σάρκα έχει δικαιώματα (1957), που ήταν μεγάλη αποτυχία. Έκανε δύο ταινίες για την 20th Century Fox: μια διασκευή του Ο ήλιος ανατέλλει ξανά (1957) με τους Τάιρον Πάουερ, Άβα Γκάρντνερ, Έρολ Φλιν και Ζιλιέτ Γκρεκό και την πολεμική ταινία Αγάπη στον πόλεμο (1958) με την Ντάνα Γουίντερς. Στην MGM, έπαιξε έναν από τους τρεις τελευταίους ανθρώπους στη Γη στο Ο κόσμος, η σάρκα και ο Διάβολος δίπλα στον Χάρι Μπελαφόντε (1959), μία ακόμη αποτυχία. Ο Φερέρ πήγε στην Ιταλία για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία με βρικόλακες Ηδονή μέχρι θανάτου (1960) του Ροζέ Βαντίμ με την Έλσα Μαρτινέλι. Μετά τη αγγλική ταινία τρόμου, Τα χέρια του Όρλακ (1960) με τον Κρίστοφερ Λι, πρωταγωνίστησε στην ιταλική περιπέτεια Charge of the Black Lancers (1962). Ήταν ένα από τα πολλά αστέρια όπως Φρανσουάζ Αρνούλ, Σαρλ Αζναβούρ και Ζαν-Κλοντ Μπριαλί στο Ο Διάβολος και οι 10 εντολές (1962) και στο The Longest Day (1962). Έκανε μια κάμεο εμφάνιση στο Καυτό Παρίσι (1964), όπου έπαιζε η σύζυγός του και ο Γουίλιαμ Χόλντεν, και έπαιξε τον Μάρκο Αυρήλιο στο Η πτώσις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1964) δίπλα στη Σοφία Λόρεν, τον Στίβεν Μπόιντ και τον Άλεκ Γκίνες.
Τηλεόραση
Ο Φερέρ στη συνέχεια στράφηκε στην τηλεόραση, σκηνοθετώντας κάποια επεισόδια της σειράς The Farmer's Daughter (1963–66). Έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία Το σεξ και το μοναχικό κορίτσι (1964), με πρωταγωνιστές τους Τόνι Κέρτις, Νάταλι Γουντ, Χένρι Φόντα και Λορίν Μπακόλ. Από το 1981 έως το 1984, εμφανιζόταν δίπλα στην Τζέιν Γουάιμαν στη σειρά Φάλκον Κρεστ (όντας και σκηνοθέτης αρκετών επεισοδίων). Έπαιξε έναν ρεπόρτερ σε ένα επεισόδιο του Κολόμπο με πρωταγωνίστρια την Αν Μπάξτερ. Εμφανίστηκε δίπλα στη Σιντ Τσαρίς σε ένα επεισόδιο της σειράς Η συγγραφέας ντετέκτιβ με την Άντζελα Λάνσμπερι σε δύο τηλεοπτικές μίνι σειρές, τα Μέγας Πέτρος: Ο τσάρος των τσάρων (1986) με τον Μαξιμίλιαν Σελ στον ομώνυμο ρόλο και Dream West (1986). Μετέπειτα ταινίες του είναι τα Eye of the Widow (1991) με τον Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν και Catherine the Great (1995) με πρωταγωνίστρια την Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς.
Παραγωγός
Ο Φερέρ έκανε την παραγωγή και πρωταγωνίστησε στη βιογραφική ταινία Ελ Γκρέκο (1966), υποδυόμενος τον διάσημο ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο. Έκανε επίσης την παραγωγή του Περίμενε μέχρι να νυχτώσει (1967), με πρωταγωνίστρια την Όντρεϊ Χέπμπορν, μια ακόμη μεγάλη επιτυχία.
Αυτός και η Χέπμπορν χώρισαν το 1968.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Φερέρ εργάστηκε ως επί το πλείστον ως ηθοποιός στη δεκαετία του 1970, δουλεύοντας πολύ στην Ιταλία. Μεταξύ των έργων του ήταν A Time for Loving (1972) με την Μπριτ Έκλαντ, Ο Αντίχριστος (1974) Επιθεωρητής Μπράνιγκαν (1974), ένα αστυνομικό δράμα που διαδραματίζεται στο Λονδίνο με πρωταγωνιστή τον Τζον Γουέιν, Επιχείρησις: "Σιωπή" (1975) και Morte sospetta di una minorenne (1975), και τα δύο τελευταία του Σέρτζιο Μαρτίνο, Μοιραίο λάθος (1975), που γυρίστηκε στη Γερμανία με συμπρωταγωνιστή τον Κλάους Κίνσκι, Ο κουρσάρος των ωκεανών (1976), L'avvocato della mala (1977), Ο βιασμός μιας γυναίκας με κίτρινη πιτζάμα (1977) δίπλα στον Ρέι Μιλάντ, I gabbiani volano basso (1977) με τη Ναταλί Ντελόν.
Στις ΗΠΑ, έπαιξε στα Τσακάλια της ασφάλτου (1978), Κινυγοί άγριων πολεμιστών (1978) δίπλα στον Λι Μέιτζορς και The Fifth Floor (1979). Το 1979, συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς Η επιστροφή του Αγίου. Στην Ευρώπη, έπαιξε στις ταινίες Ο επισκέπτης της Κολάσεως (1979) μαζί με τον Γκλεν Φορντ, Νύχτα τρόμου στην πόλη (1980), Το νησί του καταραμένου ηφαιστείου (1980), Στη φωλιά των κροκοδείλων (1980), και οι δύο τελευταίες με την Μπάρμπαρα Μπαχ, και Το ουρλιαχτό των κανιβάλων (1980). Πήγε στη Γερμανία για το Λιλί Μαρλέν (1981) του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ με τη Χάνα Σιγκούλα και τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι.
Για τη συνεισφορά του στη βιομηχανία του κινηματογράφου, ο Μελ Φερέρ έχει ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Προσωπική ζωή
Πριν από το γάμο του με την Σουκότιν το 1971, ο Φερέρ είχε σχέση με την 29χρονη σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων Τέσα Κένεντι.
Εκτός από αγγλικά, ο Φερέρ μιλούσε επίσης άπταιστα ισπανικά και γαλλικά.
Θάνατος
Κάτοικος Καρπιντέρια στην Καλιφόρνια, ο Φερέρ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια σε ένα αναρρωτήριο στη Σάντα Μπάρμπαρα στις 2 Ιουνίου 2008, σε ηλικία 90 ετών.
Φιλμογραφία ως ηθοποιός
μικρογραφία|200x200εσ|Ο Φερέρ στο τρέιλερ της ταινίας Λιλή (1953) μικρογραφία|200x200px|Ο Φερέρ με την [[Όντρεϊ Χέπμπορν στο Πόλεμος και ειρήνη (1955)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Θάνατοι το 2008
Νικόπολη Πρέβεζας
μικρογραφία|301x301εσ|Ψηφιδωτό δάπεδο από αρχαία Νικόπολη Η Νικόπολη είναι κοινότητα του Δήμου Πρέβεζας που βρίσκεται εντός του γεωγραφικού χώρου της Αρχαίας Νικόπολης.. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο από 5 έως 80 μέτρα και έχει 400 κατοίκους (απογραφή 2011) thumb|Παλαιοχριστιανικά Τείχη Νικόπολης|300px|right thumb|Η σήραγγα του Ρωμαϊκού Υδραγωγείου Νικόπολης|300px|right thumb|Το Ρωμαϊκό Στάδιο της Νικόπολης|300px|right thumb|Ο Μικρός Τυμπανιστής στη Μάχη της Νικόπολης|300px|right
Γεωγραφία
Η κοινότητα της Νικόπολης (Σμυρτούλα-Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού Σαφράμπολις το 1927) απέχει από την Πρέβεζα περίπου 8 χιλ. βορείως και είναι κτισμένη στους πρόποδες του ομώνυμου λόφου της Νικόπολης (100m μέγιστο ύψος). Συνδέεται με ασφάλτινο δρόμο με την εθνική οδό Πρέβεζας - Άρτας και με την παραλιακή οδό Πρέβεζας - Πάργας - Ηγουμενίτσας. Το χωριό έχει Νοτιοδυτικό προσανατολισμό και στις πλάτες του έχει το άλσος της Νικόπολης (οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν το εν άλσει προάστειον.)
Ιστορία
Η Νικόπολη, ως κοινότητα είναι νέο χωριό σχετικά. Στις αρχές του εικοστού αιώνα είχε ελάχιστους κατοίκους κατά κανόνα κτηνοτρόφους. Κατοικήθηκε προπολεμικά και μεταπολεμικά κυρίως από Σαρακατσαναίους κτηνοτρόφους και από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η όλη ιστορία της κοινότητας είναι ίδια με αυτή που περιγράφεται στο λήμμα Αρχαία Νικόπολη. Πέραν της γεωγραφικής σχέσης με την διάσημη Αρχαία Νικόπολη και με όλα τα σημαντικά ιστορικά στοιχεία που την συνδέουν, η κοινότητα της Σμυρτούλας - Νικόπολης, έγινε γνωστή για τις εξής μάχες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1935
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1935 ή Πανελλήνιοι αγώνες βολής κατά πήλινων δίσκων ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (Σ.Ε.Γ.Α.Σ.) και οργανώθηκε από την Ένωση Κυνηγών και Σκοπευτών Ελλήνων. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο Ψυχικού στις 21 Ιουλίου του 1935. Πρωταθλητής στο τραπ 30 δίσκων αναδείχθηκε ο Κ. Λυμπέρης με 25 επιτυχίες και στο τραπ 50 δίσκων ο Χρ. Σινάνης με 45 επιτυχίες. Οι αγώνες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Στους νικητές απονεμήθηκαν διπλώματα και μετάλλια από τον ΣΕΓΑΣ.
Παραπομπές
1935 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1935