cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεονάρντο ντα Βίντσι
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 1502, ο Λεονάρντο τέθηκε στην υπηρεσία του Καίσαρα Βοργία, υιό του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ', εργαζόμενος ως στρατιωτικός αρχιτέκτονας και μηχανικός και ταξιδεύοντας σε όλη την Ιταλία με τον πατρόνα του. Για να πείσει τον Καίσαρα Βοργία να τον υποστηρίξει οικονομικά, ο Λεονάρντο σχεδίασε έναν λεπτομερή και ακριβή χάρτη της οχυρωμένης πόλης του, της Ίμολα· εκείνη την εποχή, οι χάρτες ήταν εξαιρετικά σπάνιοι και το έργο του ντα Βίντσι φάνηκε πρωτοποριακό. Βλέποντας τον χάρτη, ο Καίσαρας προσέλαβε αμέσως τον Λεονάρντο ως πρώτο στρατιωτικό μηχανικό και αρχιτέκτονα. Αργότερα κατά το ίδιο έτος, ο Λεονάρντο παρήγαγε έναν ακόμα χάρτη για τον πατρόνα του, αυτή τη φορά της κοιλάδας Κιάνα, στην Τοσκάνη, για να επιτρέψει στον Καίσαρα καλύτερη θέαση της περιοχής και να εδραιώσει το στρατηγικό του πλεονέκτημα. Παράλληλα με αυτό το χαρτογραφικό έργο, ο Λεονάρντο κατασκεύαζε ένα φράγμα για την σταθερή τροφοδοσία με νερό του καναλιού της Φλωρεντίας.εναλλ.=|μικρογραφία|Λεονάρντο ντα Βίντσι, Χάρτης της ΊμολαΓύρω στο 1503, ο Λεονάρντο εγκατέλειψε τον Καίσαρα και επανεντάχθηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στις 18 Οκτώβρη εκείνου του έτους. Τον ίδιο μήνα, ξεκίνησε να δουλεύει το πορτραίτο της Λίζα ντελ Τζοκόντο, το μοντέλο του έργου «Μόνα Λίζα», για το οποίο συνέχισε να εργάζεται για αρκετά έτη. Τον Ιανουάριο του 1504, ήταν μέλος επιτροπής που συστάθηκε για να προτείνει το μέρος τοποθέτησης του αγάλματος του Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου. Έπειτα, ο ντα Βίντσι πέρασε δύο χρόνια στη Φλωρεντία σχεδιάζοντας και ζωγραφίζοντας την τοιχογραφία «Η Μάχη του Ανγκιάρι», με τον Μιχαήλ Άγγελο να σχεδιάζει το σχετικό έργο «Η Μάχη της Κασίνα». thumb|292x292px|Δαβίδ, Μιχαήλ Άγγελος, Γκαλερία ντελ' Ακαντέμια. Στα 1504, ζητήθηκε από τον Λεονάρνο να συμμετάσχει σε επιτροπή διεκεκριμένων καλλιτεχνών με σκοπό να αποφασιστεί το που θα τοποθετείτο το έργο αυτό του [[Μιχαήλ Άγγελος|Μιχαήλ Άγγελου. Τότε γίνεται η πρώτη επίσημη συνάντησή τους.
Γηρατειά και θάνατος
Το 1512 ο Λεονάρντο εργαζόταν για ένα ιππικό μνημείο του Τζιαν Τζάκομο Τριβούλζιο, έργο που τελικά σταμάτησε με την εισβολή στην πόλη μιας συμμαχίας Ελβετικών, Ισπανικών και Βενετικών δυνάμεων που έξωσαν Γάλλους απ' το Μιλάνο. Εκείνος έμεινε στην πόλη, περνώντας αρκετούς μήνες του 1513 στη βίλα Βάπριο ντ' Άντα των Μεδίκων. Τον Μάρτιο εκείνου του έτους, ο Τζιοβάνι, υιός του Λορέντζο ντε Μέντιτσι ανέλαβε το αξίωμα του πάπα (ως Λέων Ι')· ο Λεονάρντο πήγε στη Ρώμη εκείνο το Σεπτέμβρη, όπου έγινε δεκτός από τον αδερφό του πάπα, Τζουλιάνο. Από το Σεπτέμβριο του 1513 ως το 1516, έζησε στην αυλή Μπελβεντέρε στο Αποστολικό Παλάτι, όπου εργάζονταν ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Ραφαήλ. Ο Λεονάρντο λάμβανε 33 δουκάτα το μήνα και, σύμφωνα με τον Βαζάρι, εκείνη την περίοδο διακόσμησε μια σαύρα με λέπια βουτηγμένα σε υδράργυρο. Ο πάπας του ανέθεσε να ζωγραφίσει κάποιον πίνακα αγνώστου σήμερα θέματος, αλλά η ανάθεση ακυρώθηκε καθώς ο καλλιτέχνης ασχολιόταν με την ανάπτυξη ενός νέου είδους βερνικιού. Τότε, ο Λεονάρντο αρρωσταίνει χτυπημένος, ίσως, από το πρώτο μιας σειράς εγκεφαλικών επεισοδίων που εν τέλει οδήγησαν στον θάνατό του. Ανακάμπτοντας, ασχολείται με τη βοτανική στους Κήπους της Πόλης του Βατικανού και του ανατίθεται να φτιάξει σχέδια για την πρόταση του πάπα για αποξήρανση των χρονιζόντων Ελών της περιοχής Ποντίνι. Με την ελπίδα να κερδίσει την εύνοια του πάπα, μελέτησε τις φωνητικές χορδές ανατέμνοντας πτώματα και προώθησε τη μελέτη του στον ποντίφικα μέσω ενός αξιωματούχου· η προσπάθεια του απέτυχε.[[Αρχείο: Francis1-1.jpg|thumb|220px|Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας, Ζαν Κλουέ, 1530.
Ο μαικήνας που έπεισε τον Λεονάρντο να περάσει τα τελευταία του χρόνια στην Αμπουάζ.
Προσωπική ζωή
Στη διάρκεια της ζωής του Λεονάρντο, η «εξωπραγματική φυσική ομορφιά του», η «απεριόριστη χάρη του», η «μεγάλη δύναμη και γενναιοδωρία» και το «λεπτό πνεύμα και καταπληκτικό εύρος του νου του», όπως περιγράφηκαν από τον Βαζάρι, καθώς και άλλες πτυχές της ζωής του, έλκυσαν την προσοχή αρκετών ανθρώπων της εποχής του. Μία από τις αξιοπερίεργες πτυχές του βίου του ήταν η ιδιαίτερη για την εποχή αγάπη που είχε για τα ζώα· είναι πιθανό ο Λεονάρντο να ήταν χορτοφάγος, ενώ, σύμφωνα με τον Βαζάρι, αγόραζε πουλιά σε κλουβί για να τα ελευθερώσει αμέσως μετά.
Πολλοί από τους φίλους του Λεονάρντο διέπρεψαν στο αντικείμενο τους ή απέκτησαν περίοπτη θέση στην ιστορία. Σε αυτούς περιλαμβάνεται ο μαθηματικός Λούκα Πατσιόλι, με τον οποίο συνεργάστηκε στο βιβλίο «Divina proportione» («Θεϊκές αναλογίες» ) τη δεκαετία του 1490. Εξ όσων γνωρίζουμε, ο Λεονάρντο δεν είχε στενή σχέση με κάποια γυναίκα, εκτός από τη φιλία του με τη Τσετσίλια Γκαλλεράνι και τις δύο αδερφές Έστε, την Βεατρίκη και την Ισαβέλα. Σε ένα ταξίδι του διαμέσου της Μάντοβας, ο ντα Βίντσι φιλοτέχνησε ένα σχέδιο της Ισαβέλας που φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε για κάποιο πορτραίτο που, όμως, δε σώζεται σήμερα.
Πέραν των διαφόρων φιλιών, ο Λεονάρντο κρατούσε την προσωπική του ζωή μυστική. Η σεξουαλικότητά του έχει αποτελέσει αντικείμενο σάτιρας, αναλύσεως και αρκετών εικασιών. Αυτή η τάση ξεκίνησε περί τα μέσα του 1500 και αναβίωσε κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, κυρίως από τον Σίγκμουντ Φρόυντ και το έργο του «Λεονάρντοντα Βίντσι, Μια Ανάμνηση της Παιδικής του Ηλικίας». Οι πιο στενές σχέσεις του Λεονάρντο, πιθανότατα ήταν αυτές που είχε με τους μαθητές του, Μέλτζι και Σαλαΐνο. Ο Μέλτζι, γράφοντας στους αδερφούς του για να τους ενημερώσει για τον θάνατό του, περιέγραψε τα συναισθήματα του Λεονάρντο για τους μαθητές του ως συναισθήματα αγάπης και πάθους· έχουν υπάρξει ισχυρισμοί από τον 16ο αιώνα ακόμα, σύμφωνα με τους οποίους οι σχέσεις αυτές ήταν σεξουαλικής ή ερωτικής φύσεως. Δικαστικά αρχεία του 1476, όταν ο Λεονάρντο ήταν εικοσιτεσσάρων ετών, μαρτυρούν ότι ο ίδιος και τρεις ακόμα νεαροί άντρες κατηγορήθηκαν για σοδομισμό, σε ένα περιστατικό που αφορούσε κάποιον διάσημο πόρνο της εποχής. Οι κατηγορίες αποσύρθηκαν ελλείψει οποιουδήποτε στοιχείου και υπάρχουν εικασίες ότι καθώς ένας εκ των κατηγορουμένων, ο Λιονάρντο ντε Τορναμπουόνι σχετιζόταν με τον Λορέντζο ντε Μέντιτσι, η οικογένεια άσκησε την επιρροή της για να εξασφαλίσει την απόσυρση. Από εκείνη την ημερομηνία, πληθώρα εικασιών έχουν διατυπωθεί αναφορικά με την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του καλλιτέχνη και τον ρόλο της στην τέχνη του, ειδικά όσον αφορά στην ανδρογυνία και τον ερωτισμό που εκδηλώνεται στα έργα «Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» και «Βάκχος», αλλά και στα ερωτικά σχέδιά του.
Καλλιτεχνική πορεία
''βλ. και λήμμα'' Έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Φλωρεντία 1472-1482
Οι πρώτες δημιουργίες του Λεονάρντο έγιναν την περίοδο που ήταν μαθητευόμενος του Βερόκιο. Ακόμα και σε αυτά τα πρώιμα έργα του, αναδεικνύεται το ταλέντο του στο σχέδιο αλλά και η πειθαρχημένη προσοχή του στη λεπτομέρεια. Ο Λεονάρντο πραγματοποίησε μεταξύ άλλων πολλές σπουδές παρατηρώντας τη φύση, όπως το περίφημο Τοπίο του Άρνου,. Οι σπουδές αυτές είχαν τελικά άμεση εφαρμογή σε μεταγενέστερα έργα του, καθώς σχεδόν σε κάθε πίνακα του διακρίνεται και ένα τοπίο στο φόντο.εναλλ.=|μικρογραφία|Τοπίο του Άρνου, ΛεονάρντοΟ πρώτος ανεξάρτητος πίνακας του Λεονάρντο θεωρείται από πολλούς η «Παναγία με το γαρύφαλλο» που βρίσκεται σήμερα στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου, αν και μάλλον τον ζωγράφισε όσο βρισκόταν ακόμα στο εργαστήριο του Βερόκιο. Σε αυτό το έργο διακρίνονται και επιδράσεις από τους Φλαμανδούς ζωγράφους του παρελθόντος. Ανάλογοι πίνακες ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένοι τον 15ο αιώνα στη Φλωρεντία και προορίζονταν για ιδιωτικό προσκύνημα.εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η Παναγία με το Γαρύφαλλο, περίπου 1472–1478
Οι πρώτοι πίνακες του Λεονάρντο δείχνουν πως δεχόταν αρχικά μικρές παραγγελίες. Την ίδια περίοδο που ο ντα Βίντσι ξεκινούσε την πορεία του, ζωγράφοι όπως ο Μποτιτσέλι ή ο Ντομένικο Γκιρλαντάγιο (δάσκαλος του Μιχαήλ Άγγελου) βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της καριέρας τους. Φαίνεται πως σημαντικό ρόλο στο να δεχτεί ο Λεονάρντο τις πρώτες μεγάλες παραγγελίες έργων, διαδραμάτισε ο πατέρας του και ειδικά η συνεργασία του ως συμβολαιογράφος με τη Σινιορία, δηλαδή την «κυβέρνηση» της πόλης.
Ήδη από τη δεκαετία του 1470, ο ντα Βίντσι φαίνεται πως είχε καθιερωθεί ως σημαντικός ζωγράφος. Η περίοδος μέχρι το 1482 αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την πρώτη εποχή της δημιουργίας του. Ανάμεσα στα σημαντικά έργα που του αναθέτουν είναι ένας πίνακας με θέμα την προσκύνηση των μάγων για την κυρίως αγία τράπεζα της εκκλησίας του Σαν Ντονάτο. Αυτή η παραγγελία ίσως να αποτέλεσε τον λόγο για τον οποίο εγκατέλειψε ένα προηγούμενο έργο του, τον «Άγιο Ιερώνυμο». Ωστόσο, και η «Προσκύνηση των Μάγων» τελικά θα μείνει ημιτελής πιθανόν λόγω της μετακόμισης του ντα Βίντσι στο Μιλάνο το 1482. thumb|right|220px|[[Η Προσκύνηση των Μάγων (Ντα Βίντσι)|Η Προσκύνηση των Μάγων, 1481–1482 ]]
Μιλάνο
Με την Παναγία των Βράχων ο Λεονάρντο καθιερώθηκε ως ζωγράφος στο Μιλάνο. Σημαντικές πληροφορίες για άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες στη δεκαετία του 1480 δεν είναι διαθέσιμες. Γνωρίζουμε ωστόσο πως σχεδίαζε συσκευές και μηχανές για τον στρατό, όπλα και βαριά οχήματα. Παράλληλα έκανε αρχιτεκτονικά σχέδια για διάφορες εκκλησίες.
Ήρων
Ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς (Αλεξάνδρεια, πιθ. 10 μ.Χ. - Αλεξάνδρεια, πιθ. 75 μ.Χ.) ήταν Έλληνας μηχανικός και εφευρέτης, του οποίου η πιο διάσημη εφεύρεση ήταν η αιολόσφαιρα, η πρώτη ατμομηχανή στην παγκόσμια ιστορία.
Λεονάρντο ντα Βίντσι
Μιλάνο
Την περίοδο 1487 - 1490 έγινε μέλος της αυλής του ηγεμόνα του Μιλάνου. Εκεί καθιερώθηκε ως προσωπογράφος—χαρακτηριστικό δείγμα το πορτρέτο της Τσετσίλια Γκαλλεράνι, γνωστό και ως «Η Κυρία με την ερμίνα» — ενώ ανέλαβε και το περίφημο έργο του «Μυστικού Δείπνου», που σε συνδυασμό με τη μεταγενέστερη δημιουργία της «Μόνα Λίζα» απογείωσαν τη φήμη του ντα Βίντσι. thumb|289x289px|Προσωπογραφία της Τσετσίλια Γκαλλεράνι ([[Η Κυρία με την ερμίνα, 1490)|εναλλ.=]]thumb|451x451px|[[Ο Μυστικός Δείπνος (Ντα Βίντσι)|Ο Μυστικός Δείπνος, 1495-1498|εναλλ.=|κέντρο]]thumb|371x371px|[[Μόνα Λίζα, 1503-1506|εναλλ.=|αριστερά]]
Ήρων
Ήταν γνωστός και ως Ήρων ο Κτησιβίου (ως μαθητής, πιθανότατα, του μεγάλου μαθηματικού και εφευρέτη Κτησιβίου), και Ήρων ο Μηχανικός.
Λεονάρντο ντα Βίντσι
Τελευταία χρόνια 1507-1519
Τον Αύγουστο του 1508 ο Λεονάρντο ολοκλήρωσε τη δεύτερη εκδοχή της «Παναγίας των Βράχων» ενώ παράλληλα αναλάμβανε διακοσμήσεις για εορταστικές τελετές της γαλλικής αυλής στο Μιλάνο. Επίσης εργάστηκε ως αρχιτέκτονας και συνέβαλε στην επέκταση του αρδευτικού συστήματος. Σε αυτή την περίοδο ζωγράφισε και τον πίνακα «Η Λήδα και ο κύκνος», έργο που δεν έχει σωθεί και που το γνωρίζουμε μόνο μέσα από πρώιμα σχέδια του ντα Βίντσι ή αντίγραφα από άλλους καλλιτέχνες.
Ήρων
Ηρώνειο ζήτημα
Δεν είναι εξακριβωμένο εάν έζησε τον 1ο π.Χ αιώνα, οι μελετητές μάλιστα του πολύπλοκου αυτού ηρώνειου ζητήματος τον εντάσσουν χρονικά σε περιόδους που κυμαίνονται μέσα σε διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων αιώνων. Συνοπτικά το Ηρώνειο ζήτημα, παρουσιάζεται στη βιβλιογραφία ως εξής: Ο Ήρων αναφέρει στα έργα του τον Αρχιμήδη (287-212 π.Χ) και αναφέρεται από τον Πάππο (3ος-4ος αι. μ.Χ). Έτσι ιστορικά εντάσσεται σε μια χρονική περίοδο μεταξύ του 225 π.Χ και του 275 μ.Χ περίπου. Από τον τίτλο των Βελοποιικών: Ήρωνος Κτησιβίου Βελοποιητικά, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Ήρων ήταν ή θεωρούσε τον εαυτό του μαθητή του Κτησιβίου, για τον οποίο κατά προσέγγιση γνωρίζουμε ότι έζησε στην Αλεξάνδρεια από το 300 π.Χ μέχρι το 230 π.Χ. Ο Baldi, ο οποίος έκανε και την πρώτη έκδοση της Αυτοματοποιητικής στα ιταλικά το 1589, θεωρεί ότι ο Ήρων έζησε περί το 120 π.Χ και ήταν πραγματικά μαθητής, με την έννοια ότι σπούδασε τα έργα, του Κτησίβιου. Ο Haase (1835) εντάσσει τον Ήρωνα περί τα μέσα του 3ου π.Χ αιώνα. Και ο μαθηματικός Hultsch (1864) υποστηρίζει ότι έζησε στο τέλος του 2ου αιώνα π.Χ. Κατά τους ιστορικούς Martin και Cantor ο Ήρων έζησε το 100 π.Χ. Ο Βαρώνος Carra de Vaux, που έκανε και την πρώτη μετάφραση της μηχανικής του Ήρωνα από τα αραβικά το 1893, τον εντάσσει στα μέσα του 1ου π.Χ αιώνα.
Λεονάρντο ντα Βίντσι
Τελευταία χρόνια 1507-1519
Τον Σεπτέμβριο του 1513 ταξίδεψε στην παπική αυλή της Ρώμης. Εκεί επιδόθηκε σε πειράματα με τις μπογιές και τα βερνίκια της εποχής. Στο πλαίσιο αυτών των μελετών, επινόησε τη μέθοδο του σφουμάτο (sfumato), απλώνοντας διαδοχικές στρώσεις από ημιδιαφανές βερνίκι και δημιουργώντας έτσι ένα ευρύ φάσμα από σκιάσεις. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τεχνικής αποτελεί ο πίνακας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.
Ήρων
Συγγραφικό Έργο του Ήρωνα
Στα έργα που σώθηκαν συγκαταλέγονται τα εξής:
Λεονάρντο ντα Βίντσι
Τελευταία χρόνια 1507-1519
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Λεονάρντο αντιμετώπισε προβλήματα υγείας που περιόρισαν την καλλιτεχνική του παραγωγή. Αν και δεν είναι γνωστό ποιο ήταν το τελευταίο έργο που του είχε ανατεθεί, εικάζεται πως πιθανόν να ήταν ο σχεδιασμός των αυλικών εορτών, η εκπόνηση ενός αρδευτικού έργου ή τα αρχιτεκτονικά σχέδια για ένα ανάκτορο.
Ήρων
Συγγραφικό Έργο του Ήρωνα
Στον Ήρωνα αποδίδονται οι εφευρέσεις πολλών ελεγκτικών μηχανισμών ανάδρασης που λειτουργούσαν με νερό, φωτιά και συμπιεσμένο αέρα σε διάφορους συνδυασμούς και η κατασκευή του πρώτου προγραμματιζόμενου αναλογικού υπολογιστή με ένα πολύπλοκο σύστημα γραναζωτών ατράκτων διάστικτων με καβίλιες και δεμένων με σχοινιά που στις άκρες τους είχαν βάρη (σακιά άμμου που άδειαζαν με την πάροδο του χρόνου) και χρησιμοποιείτο στην λειτουργία του αυτόματου θεάτρου του.
Λεονάρντο ντα Βίντσι
Οι εφευρέσεις του ντα Βίντσι
left|thumb|250px|Σχέδια για πολεμικές μηχανές, περίπου 1487-1490
Πολεμικές μηχανές
Σε χειρόγραφο του 1478 εντοπίζουμε μερικά σχέδια μηχανικών επινοήσεων που μαρτυρούν πως από την αρχή της καριέρας του σε ηλικία 27 ετών, ο Λεονάρντο σχεδίαζε απλές μηχανές: δεν ξέρουμε αν τελικά κατασκευάστηκαν, αλλά τα σχέδια του απεικονίζουν, μεταξύ άλλων, ένα βαρούλκο, ή μια παράξενη εφεύρεση για την ρύθμιση της τάνυσης τόξων ή των μετασχηματισμό εύπλαστων αντικειμένων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1470 άρχισε να σχεδιάζει πολεμικές αμυντικές ή επιθετικές μηχανές.
Σε σχεδίασμα επιστολής του αναφέρεται σε μηχανές μαζικής καταστροφής, όπως όλμοι οι οποίοι μπορούν να εκσφενδονίζουν πέτρες βροχηδόν που ο καπνός τους να προκαλεί πανικό στον εχθρό. Δίνει έμφαση στην ιδέα του αυτοματισμού και σχεδιάζει ένα πολεμικό άρμα —κωνοειδές όχημα ικανό να κυλά στο έδαφος εξοπλισμένο με μια σειρά όπλων που προεξέχουν στην περίμετρό του.
Στα πλαίσια των πολεμικών εφευρέσεων του σχεδίασε την κατασκευή φραγμάτων με τα οποία θα εκτρεπόταν ο ποταμός Άρνος· έτσι, η πόλη της Πίζας, την οποία η Φλωρεντία του Καίσαρα Βοργία ήθελε να υποτάξει, θα στερούνταν το νερό και θα αποκοβόταν από το λιμάνι. Το ίδιο είχε προτείνει κι όταν η Βενετία ετοιμαζόταν να δεχθεί επίθεση από τους Τούρκους· ήθελε να φτιάξει είδος κινητού ξύλινου φράγματος στην κοιλάδα του Οζόντσο που θα μάζευε αρχικά τα νερά και μετά θα τα απελευθέρωνε όταν οι Τούρκοι επιχειρούσαν να τη διασχίσουν. Στα πλαίσια αυτής της Τουρκικής επέλασης πρότεινε τη βύθιση του τουρκικού στόλου με τη χρήση ή υποβρυχίων ή δυτών που θα ανέπνεαν μέσω μιας μάσκας με σωλήνα. μικρογραφία|Σελίδα του Codex arundel από τα σημειωματάρια του ντα Βίντσι με μελέτη για συσκευή υποβρύχιας αναπνοής. Μία ακόμα από τις εμμονές του ντα Βίντσι σχετική με το νερό, ήταν η επινόηση μηχανισμών κινούμενων με νερό και μηχανισμών για τη μεταφορά νερού: έχουμε σχέδια μηχανών άντλησης νερού από υπόγειες πηγές ή μέσα από κτήρια. Εν γένει οι ιδέες αυτές είναι προϊόν επίδρασης του περίφημου κοχλία του Αρχιμήδη.
Παράλληλα, σχεδίαζε τρόπους να χύνεται καυτό λάδι στα κεφάλια του εχθρού, και τεχνικές αποκόλλησης των πολιορκητικών κλιμάκων από τις επάλξεις ενός κάστρου. left|thumb|250px|Σχέδιο για πτητική συσκευή, το λεγόμενο ελικόπτερο του Λεονάρντο, περίπου 1487-1490
Πτητικές μηχανές
Στα 1487-1490 έχουμε τα πρώτα σχέδιά του για πτητικές συσκευές, με το πιο διάσημο εξ αυτών να είναι η «αεροέλικα» ή «ελικόπτερο του Λεονάρντο», ένα ξύλινο πλέγμα με μια πάνινη έλικα στην κορυφή, η οποία στροβιλιζόμενη προκαλέσει ανύψωση. Ωστόσο αν και το εγχείρημα στηριζόταν σε ορθές αρχές της αεροδυναμικής, στερούταν της κατάλληλης πηγής ενέργειας προκειμένου να επιτευχθεί η ανύψωση· έπρεπε «να επινοήσει μια μηχανική δομή που θα περιέκλειε ένα κινητήρα». Για δεκαπέντε χρόνια περίπου σχεδίαζε μηχανικές πτέρυγες στα πρότυπα των φτερών των νυχτερίδων, η φυσιολογία των οποίων ήταν θεμελιώδους σημασίας για τον ίδιο. Σχεδίαζε, επίσης, αλεξίπτωτα και συστήματα ασφαλείας για την πτητική μηχανή του: επρόκειτο για σάκους «δεμένους μαζί σαν τις χάντρες ενός κομπολογιού». Ακόμα, σώζεται σχέδιό του, προάγγελος του αιωρόπτερου, με ένα πυραμιδόσχημο αλεξίπτωτο. thumb|right|300x300px|Σχέδιο πυραμιδόσχημου αλεξίπτωτου.Πρόκειται για προάγγελο του αιωρόπτερου
Άλλες εφευρέσεις
Στα 1484 με 1485, το Μιλάνο πλήττεται από θανατηφόρο λοιμό και οι εμπειρίες του από αυτόν εμπνέουν τον ντα Βίντσι να σχεδιάσει μηχανές για αυτόματο πλύσιμο των δρόμων με τη χρήση ενός συστήματος υδροτροχών
Ακόμα, ο Λεονάρντο επινόησε ένα υγρόμετρο με σκοπό την απόκτηση γνώσεων για τις ιδιότητες και την πυκνότητα του αέρα αλλά και του χρονικού σημείου πρόκλησης βροχής. Στα 1481 χρονολογείται μια σελίδα από το σημειωματάριό του με σχέδιο ενός υγρομέτρου. Το απλό αυτό σκίτσο αναπαριστά μια ζυγαριά, στο ένα άκρο της οποίας υπάρχει μια σφαίρα από κερί και στο άλλο ένας σπόγγος. Η αρχή λειτουργίας του υγρομέτρου του ντα Βίντσι ήταν η εξής: όταν ο αέρας ήταν βεβαρημένος από υδρατμούς και, άρα, όταν επρόκειτο να βρέξει, ο σπόγγος απορροφούσε τους υδρατμούς αυτούς, γινόταν βαρύτερος και απέκλινε περισσότερο από το κερί.
Επιστημονικές μελέτες
thumb|259x259px|Σχέδιο μηχανικού εξαρτήματος-ελατήριο, 1497 |εναλλ.=|αριστερά Από τα μέσα της δεκαετίας του 1480, ο ντα Βίντσι καταπιανόταν με όλα σχεδόν τα επιστημονικά πεδία. Σώζονται ως σήμερα σπουδές του και σχέδια αυτόματων και μηχανοποιημένων συσκευών που αποτύπωναν την προτεραιότητα που έδινε στον αυτοματισμό και την αντικατάσταση της εργασίας. Τα σχέδια του και οι εφευρέσεις του ξεπερνούσαν συχνά κατά πολύ τις τεχνικές δυνατότητες της εποχής. Παράλληλα ήταν ένας ακούραστος συλλέκτης γνώσεων· η βιβλιοθήκη του περιείχε έργα όπως τα Φυσικά του Αριστοτέλη και η Φυσική Ιστορία του Πλίνιου. Ο Λεονάρντο ήταν ένας ικανός πειραματιστής που προσπαθούσε να επαληθεύσει τις ιδέες του πειραματικά, με με ακριβείς παρατηρήσεις και μετρήσεις.
Ανατομία και φυσιολογία
thumb|right|275x275px|Ο «[[Άνθρωπος του Βιτρούβιου» (1490)]]thumb|left|412x412px|Συνουσία άντρα και γυναίκας (1492)Τον Απρίλιο του 1489 ο Λεονάρντο ξεκίνησε τη συγγραφή ενός βιβλίου υπό τον τίτλο «Περί της ανθρώπινης μορφής», το οποίο όμως δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Δεν ήταν μόνο μια συλλογή ανατομικών παρατηρήσεων, αλλά σύνολο ολιστικών ερμηνειών για το ανθρώπινο σώμα και τις λειτουργίες του. Μελετούσε τη φυσιολογία των ανθρώπων αλλά και των ζώων από τη σκοπιά της μηχανικής: συνέκρινε τις αρθρώσεις και τους τένοντες με αρμούς και βαρούλκα, και εκτιμούσε τους μυς και και τα οστά ως γρανάζια και μοχλούς μιας μηχανής. Παράλληλα έκανε διάφορες μελέτες πάνω στην ανθρώπινη ανατομία, συγκρίνοντας τις «θεωρίες» του με τη μοναδική σωζόμενη σχετική θεωρία που υπήρχε την εποχή εκείνη, τον «Άνθρωπο του Βιτρούβιου». Ο Βιτρούβιος είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως το ανθρώπινο σώμα, με τα χέρια σε έκταση, μπορούσε να χωρέσει στα δύο τέλεια γεωμετρικά σχήματα, τον κύκλο και το τετράγωνο και πως το κέντρο του σώματος ήταν ο αφαλός. Ο Λεονάρντο, με τις δικές του μελέτες, διόρθωσε κάποιες ανακολουθίες του Βιτρούβιου.
Μαθηματικά
Ο ντα Βίντσι κατείχε στοιχειώδεις γνώσεις γεωμετρίας και δεν ήταν ακριβής στην αριθμητική του, γεγονός που οδήγησε ορισμένους μελετητές του έργου του να αμφισβητήσουν την επιστημονικότητά του. Η ανεπάρκειά του στα μαθηματικά τον εμπόδισε να κατανοήσει πλήρως τη θεωρητική βάση της μηχανικής, αλλά όχι να σχεδιάσει πληθώρα μηχανών.
Γεωλογία
Ο Λεονάρντο είχε ερμηνεύσει την προέλευση οστράκων και λειψάνων θαλάσσιων ζώων σε ορεινές περιοχές, αποδίδοντάς την όχι σε κάποιο κατακλυσμικό γεγονός, αλλά στο ότι η περιοχή όπου βρέθηκαν ήταν κάποτε παραλιακή.
Φήμη και υστεροφημία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Μνημείο του Λεονάρντο ντα Βίντσι στο Μιλάνο. Στη βάση του έργου, διακρίνεται το άγαλμα του μαθητή του Μάρκο ντ' Οτζόνο. Όσο ζούσε, η φήμη του Λεονάρντο ήταν τέτοια που ο Βασιλιάς της Γαλλίας τον περιέφερε ως τρόπαιο, ενώ τον στήριξε οικονομικά στα γηρατειά του και, κατά το μύθο, τον κρατούσε στα χέρια του όταν ξεψύχησε. Το ενδιαφέρον του κοινού και των μελετητών για το έργο του Λεονάρντο παραμένει αμείωτο από την εποχή του θανάτου του και έπειτα. Ακόμα και σήμερα, πλήθος κόσμου επισκέπτεται τα μουσεία που εκθέτουν τα έργα του, ενώ η εμπορευματοποίηση του ονόματος και του έργου του είναι ευρεία. Συγγραφείς τον εξυμνούν ακόμα ως έναν εκ των ευφυέστερων ανθρώπων που υπήρξαν ποτέ, ενώ παράλληλα εκθέτουν τις εικασίες τους αναφορικά με την προσωπική του ζωή και τις πεποιθήσεις του. εναλλ.=|μικρογραφία|203x203εσ|Ο σεληνιακός κρατήρας «Da Vinci» AS15-M-1785
]] Ο συγγραφέας του εικοστού πρώτου αιώνα Γουόλτερ Άιζακσον βάσισε μεγάλο μέρος της βιογραφίας του Λεονάρντο που συνέγραψε σε χιλιάδες καταχωρίσεις των σημειωματάριών του. Μελέτησε τις προσωπικές σημειώσεις του, τα σχέδια, τους λογαριασμούς και τους στοχασμούς του ανθρώπου που ο ίδιος θεωρεί τον σπουδαιότερο των εφευρετών. Προς έκπληξή του, ο Άιζακσον ανακάλυψε μια «διασκεδαστική και χαρούμενη» πλευρά του Λεονάρντο, σε συνδυασμό με την απεριόριστη περιέργεια και δημιουργική ευφυΐα του.
Ο πίνακας του Λεονάρντο «ο Σωτήρας του Κόσμου» που απεικονίζει τον Ιησού να κρατάει μια κρυστάλλινη σφαίρα, πουλήθηκε στην τιμή ρεκόρ των 450.3 εκατομμυρίων δολλαρίων σε μια δημοπρασία του Οίκου Κρίστι στη Νέα Υόρκη, στις 15 Νοεμβρίου του 2017.
Στην πεντηκοσιοστή επέτειο του θανάτου του Λεονάρντο, το Μουσείο του Λούβρου οργάνωσε τη μεγαλύτερη έκθεση για το έργο του στην ιστορία, ονόματι «Λεονάρντο», μεταξύ Νοεμβρίου 2019 και Φεβρουαρίου 2020. Η έκθεση περιελάμβανε 100 πίνακες, σχέδια και σημειώσεις. Έντεκα από τους πίνακες που ο Λεονάρντο ολοκλήρωσε περιλαμβάνονταν επίσης. Πέντε από αυτούς ανήκουν στο Λούβρο, μεταξύ των οποίων και η «Μόνα Λίζα» που, όμως, δεν συμπεριλήφθηκε στην έκθεση καθώς συνιστά ένα από τα βασικά εκθέματα της μόνιμης συλλογής του Μουσείου.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1984-85
Στην 43η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1984-85 μετείχαν συνολικά 76 ομάδες (16 Α' εθνικής, 20 Β' εθνικής και 40 Γ' εθνικής κατηγορίας) και διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Επίσης υπήρξε κι ένας συμπληρωματικός γύρος ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο, με μόλις 6 ζευγάρια, ώστε οι ομάδες που θα συνέχιζαν να είναι 32.
Η διοργάνωση
Για τρίτη φορά στην ιστορία του κυπέλλου Ελλάδας (μετά το 1970 και το 1980) δεν υπήρξε στον τελικό ομάδα προερχόμενη από την Αττική. Επρόκειτο για τις δύο εναλλάξ ηττημένες ομάδες των 4 τελευταίων τελικών, ΠΑΟΚ και ΑΕΛ. Ο ΠΑΟΚ στο δρόμο του προς τον τελικό απέκλεισε τους 2 συμπολίτες του Ηρακλή και Άρη στους 2 πρώτους γύρους, καθώς και τον κάτοχο του κυπέλλου Παναθηναϊκό στον ημιτελικό. Η ΑΕΛ αντίθετα, απέκλεισε μόνο μία ομάδα Α' εθνικής, τον Απόλλωνα Καλαμαριάς στον συμπληρωματικό γύρο. Ωστόσο φιλοδώρησε με αρκετά γκολ τις ομάδες μικρότερων κατηγοριών (8-0 τον Παναιγιάλειο, 7-0 τον Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας, 6-1 τον Α.Π.Σ. Κόρινθο, 5-0 τον Λεβαδειακό).
Από τα ενδιαφέροντα της χρονιάς υπήρξε η πρόκριση του Παναθηναϊκού επί Ολυμπιακού στον Γ' γύρο με 2 νίκες στο Ολυμπιακό Στάδιο (κοινή έδρα των δύο ομάδων), αλλά και ο αποκλεισμός της ΑΕΚ για πρώτη φορά από ομάδα Γ' εθνικής, τη Λαμία, η οποία στη συνέχεια της διοργάνωσης δεν άντεξε δεχόμενη συνολικά 15 γκολ στους 2 αγώνες του Γ' γύρου από τον ΠΑΟΚ. Επίσης ένα σπάνιο αποτέλεσμα σημειώθηκε στον Α' γύρο, όταν ο Ολυμπιακός Βόλου απέκλεισε τον Αχαρναϊκό με σκορ 1-0 στη διαδικασία των πέναλτι, μετά από ισόπαλο χωρίς γκολ αγώνα και παράταση. Υπήρξε μόνο ένα εύστοχο σουτ από τα συνολικά 9 που εκτέλεσαν οι ποδοσφαιριστές των 2 ομάδων. "Θύμα" στον πρώτο γύρο έπεσε και ο ΟΦΗ, ο οποίος αποκλείστηκε από τον Οδυσσέα Κορδελιού.
Στον τελικό η ΑΕΛ κερδίζοντας με σκορ 4-1 τον αντίπαλό της έφτασε στην κατάκτηση του πρώτου τίτλου στην ιστορία της, ενώ ταυτόχρονα στέρησε το νταμπλ από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος κατέκτησε το πρωτάθλημα της χρονιάς εκείνης. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο ηττημένος Αυστριακός προπονητής του ΠΑΟΚ Βάλτερ Σκότσικ, ήταν ο προπονητής της ομάδας της Λάρισας που είχε γνωρίσει την ήττα στον τελικό του 1984 από τον Παναθηναϊκό.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1984-1985
Ερνστ Νόλτε
Ο Ερνστ Νόλτε (γερμανικά: Ernst Nolte, 11 Ιανουαρίου 1923 - 18 Αυγούστου 2016) ήταν Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος. Το κυριότερο ενδιαφέρον του αποτελεί η συγκριτική μελέτη φασισμού και κομμουνισμού, ειδικότερα Ναζισμού και Σταλινισμού. Υπήρξε καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ (Marburg) μεταξύ 1965 και 1973. Aπό το 1973 μέχρι το 1991 δίδαξε, επίσης, στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (Freie Universität Berlin), στο οποίο αργότερα έγινε ομότιμος καθηγητής. Είναι γνωστός για το πρωτότυπο έργο του Der Faschismus in Seiner Epoche (Ο Φασισμός στην εποχή του), το οποίο έτυχε παγκόσμιας επιδοκιμασίας όταν δημοσιεύτηκε το 1963. Υπήρξε διαπρεπής συντηρητικός ακαδημαϊκός από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και ενεπλάκη σε πολλές έριδες σχετικά με την ερμηνεία της ιστορίας του φασισμού και του κομμουνισμού. Τα τελευταία χρόνια είχε επικεντρωθεί στη μελέτη του ισλαμισμού και ισλαμοφασισμού. Είχε λάβει διάφορα βραβεία, μεταξύ των οποίων το Hanns Martin Schleyer και το Konrad Adenauer. Νυμφεύθηκε την Annedore Mortier και ήταν πατέρας του Γκέοργκ Νόλτε (Georg Nolte), καθηγητή διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου.
Πρώιμα χρόνια
Ο Νόλτε γεννήθηκε σε μια καθολική οικογένεια στην πόλη Βίτεν (Witten) της Βεστφαλίας. Γονείς του ήταν ο Χάινριχ και η Άννα Νόλτε. Σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Eurozine στις 28 Μαρτίου 2003, ανάφερε ότι η πρώτη συνάντησή του με τον κομμουνισμό συνέβη στην ηλικία των επτά ετών το 1930, όταν σ' ένα ιατρείο διάβασε τη μετάφραση ενός σοβιετικού παιδικού βιβλίου που χτυπούσε την καθολική εκκλησία, πράγμα που του δημιούργησε θυμό.
Το 1941, ο Νόλτε απαλλάχθηκε από τη στρατιωτική υπηρεσία εξαιτίας μιας παραμόρφωσης στο χέρι. Σπούδασε Φιλοσοφία, Φιλολογία και Ελληνικά στα πανεπιστήμια του Μίνστερ (Münster), του Βερολίνου (Berlin) και του Φράιμπουργκ (Freiburg). Στο Φράιμπουργκ ήταν μαθητής του Μάρτιν Χάιντεγκερ, στον οποίο αναγνώριζε μεγάλη επιρροή. Από το 1944 και εξής, ο Νόλτε έγινε στενός φίλος της οικογένειας Χάιντεγκερ και, όταν το 1945 ο καθηγητής φοβήθηκε ότι θα τον συλλάβουν οι Γάλλοι, ο Νόλτε τον εφοδίασε με τρόφιμα και ρούχα για μια απόπειρα διαφυγής. Ο Όιγκεν Φινκ (Eugen Fink) ήταν ένας άλλος καθηγητής που άσκησε επιρροή στον Νόλτε. Μετά το 1945, αφού έλαβε το πτυχίο του στη Φιλοσοφία, εργάσθηκε ως διδάσκων σε Γυμνάσιο (Gymnasium). Το 1952, έλαβε το ντοκτορά του στη Φιλοσοφία στο Φράιμπουργκ για τη θέση του Selbstentfremdung und Dialektik im deutschen Idealismus und bei Marx (Αποξένωση και Διαλεκτική στον Γερμανικό Ιδεαλισμό και τον Μαρξ). Στη συνέχεια, άρχισε σπουδές στη σύγχρονη ιστορία (Zeitgeschichte). Το 1963, εξέδωσε το σύγγραμμά του Der Faschismus in seiner Epoche, με το οποίο έλαβε πιστοποίηση ακαδημαϊκών προσόντων στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας (Habilitationsschrift).
Ο Φασισμός στην εποχή του (Der Faschismus in seiner Epoche)
Ο Νόλτε άρχισε να γίνεται γνωστός το 1963 με το βιβλίο του Der Faschismus in seiner Epoche, το οποίο μεταφράστηκε στα αγγλικά με τίτλο The Three Faces of Fascism. Σ' αυτό υποστήριξε ότι ο φασισμός ξεκίνησε ως μορφή αντίστασης και αντίδρασης ενάντια στη νεωτερικότητα. Η βασική υπόθεση και μεθοδολογία του ήταν βαθιά ριζωμένες στη γερμανική παράδοση της φιλοσοφίας της ιστορίας, μια μορφή διανοητικής ιστορίας που επιδιώκει να ανακαλύψει τη "μεταπολιτική διάσταση" της ιστορίας. Η μεταπολιτική διάσταση θεωρείται ότι είναι η ιστορία των μεγάλων ιδεών που λειτουργούν σαν βαθιές πνευματικές δυνάμεις, που διαχέονται με την ισχύ τους σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Κατά την άποψη του Νόλτε, μόνον αυτοί που έχουν εκπαίδευση στη φιλοσοφία μπορούν να ανακαλύψουν τη "μεταπολιτική διάσταση", ενώ όσοι χρησιμοποιούν συνήθεις ιστορικές μεθόδους αποτυγχάνουν να συλλάβουν αυτή τη διάσταση του χρόνου. Χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της Φαινομενολογίας ο Νόλτε υπέβαλε σε συγκριτική ανάλυση τον γερμανικό ναζισμό, τον ιταλικό φασισμό, καθώς και το κίνημα της Action Française. Το συμπέρασμά του ήταν ότι ο φασισμός ήταν το μεγάλο αντι-κίνημα: Ήταν αντιφιλελεύθερος, αντικομμουνιστικός, αντικαπιταλιστικός και αντιαστικός. Κατά την άποψή του, ο φασισμός απέρριπτε ο,τιδήποτε είχε να προσφέρει ο σύγχρονος κόσμος και αποτελούσε ουσιαστικά ένα αρνητικό φαινόμενο. Με μια εγελιανή διαλεκτική, ισχυρίστηκε ότι η Action Française ήταν η θέση, ο ιταλικός φασισμός η αντίθεση και ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός η σύνθεση των δύο προηγούμενων φασιστικών κινημάτων. Υποστήριξε, επίσης, ότι ο φασισμός είναι αντιμαρξισμός που σκοπεύει να καταστρέψει τον εχθρό με την ανάπτυξη μιας ριζικά αντίθετης και εντούτοις σχετικής ιδεολογίας και με τη χρήση σχεδόν ταυτόσημων και εντούτοις τυπικά διαφοροποιημένων μεθόδων, ωστόσο πάντα μέσα στο άκαμπτο πλαίσιο της εθνικής αυτοεπιβεβαίωσης και αυτονομίας.
Ο Νόλτε έδωσε μικρή σημασία στις κοινωνικές βάσεις του φασισμού. Αντιθέτως, η ανάλυσή του για τα φασιστικά δόγματα τον οδήγησε σε μια "μεταπολιτική" κατανόηση του φασισμού ως sui generis και αυτόνομης δύναμης. Υποστήριξε ότι ο φασισμός λειτούργησε σε τρία επίπεδα: Στον κόσμο της πολιτικής ως μορφή αντίθεσης στον μαρξισμό, στο κοινωνιολογικό επίπεδο σε αντίθεση με τις αστικές αξίες και στον "μεταπολιτικό" κόσμο ως αντίθεση στην "υπερβατικότητα" (transzendenz). Βλέπει στον φασισμό -με κάποιον μυστικισμό και αμηχανία- μια πρακτική και βίαιη αντίσταση στην "υπερβατικότητα", ένα ευρωπαϊκό κίνημα ταυτοχρόνως αντιπαραδοσιακό και αντινεωτερικό, που απορρίπτοντας καταρχήν και πριν απ' όλα τον κομμουνισμό (την ανεστραμμένη εικόνα του) απειλεί εξίσου την ύπαρξη της αστικής κοινωνίας. Με τον όρο υπερβατικότητα/transzendenz", εννοεί μια διπλή διαδικασία: Την επιθυμία για χειραφέτηση και πρόοδο της ανθρωπότητας, την οποία χαρακτηρίζει ως "πρακτική υπερβατικότητα", και την αναζήτηση της πνευματικής σωτηρίας του ανθρώπου, "πέρα απ' ό,τι υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει, σε ένα απόλυτο όλον", δηλαδή την πίστη στον Θεό και σε μια μελλοντική ζωή, την οποία ταυτίζει με την "θεωρητική υπερβατικότητα".
Ως παράδειγμα "πρακτικής υπερβατικότητας", ο Νόλτε παρέθεσε την πτήση του Γιούρι Γκαγκάριν το 1961, που έδειχνε πώς η ανθρωπότητα προωθούσε την τεχνολογική της εξέλιξη και αποκτούσε γρήγορα δυνάμεις που παραδοσιακά θεωρούνταν αποτέλεσμα της πρόνοιας των θεών. Χρησιμοποιώντας ως πηγή το έργο των Μαξ Βέμπερ, Φρήντριχ Νίτσε και Καρλ Μαρξ ισχυρίστηκε ότι η πρόοδος και των δύο τύπων "υπερβατικότητας" γεννά φόβο, καθώς ο παλιός κόσμος οδηγείται στο περιθώριο από τον νέο, και αυτός ο φόβος οδηγεί στον φασισμό. Ένα παράδειγμα τέτοιου φόβου έβλεπε ο Νόλτε στον Σαρλ Μωρράς (Charles Maurras), ηγέτη και κύριο στοχαστή της Action Française. Ο Μωρράς, όπως και ο Χίτλερ, θεωρούσε αληθινό εχθρό την "ελευθερία μέχρι το άπειρο", εγγενές χαρακτηριστικό του ατόμου και ουσία της εξέλιξης, γιατί απειλεί να καταστρέψει το οικείο και αγαπημένο.
Όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, ο Νόλτε επέμεινε ότι, επειδή ο Χίτλερ ταύτιζε τους Εβραίους με τη νεωτερικότητα, η βασική πίεση των ναζιστικών πολιτικών απέναντι στους Εβραίους είχε πάντα ως μοναδικό σκοπό τη γενοκτονία. Έγραψε ότι "Οι αρχές της ρατσιστικής ναζιστικής θεωρίας περιείχαν το Άουσβιτς, όπως το φρούτο περιέχει το κουκούτσι". Πίστευε ότι για τον Χίτλερ οι Εβραίοι αντιπροσώπευαν την "ιστορική εξέλιξη καθεαυτήν" και ισχυρίστηκε ότι ήταν λογικά συνεπής στην επιδίωξη της γενοκτονίας τους, επειδή μισούσε τη νεωτερικότητα και ταύτιζε τους Εβραίους με τα πράγματα που πιο πολύ σιχαινόταν στον κόσμο. Σύμφωνα με τον Νόλτε, "η εξόντωση των Εβραίων από τον Χίτλερ δεν ήταν μια περίπτωση εγκληματιών που διέπραξαν εγκληματικές πράξεις, αλλά μια μοναδικά τερατώδης δράση με την οποία οι αρχές εκτροχιάστηκαν σε μια φρενίτιδα αυτοκαταστροφής". Οι θεωρίες του Νόλτε για τον αντισημιτισμό των Ναζί ως αντίδραση στη νεωτερικότητα ενέπνευσαν τον Ισραηλινό ιστορικό Ότο Ντοβ Κούλκα (Otto Dov Kulka) να υποστηρίξει ότι ο εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε επίθεση στις "βαθιές ρίζες του δυτικού πολιτισμού, στις βασικές αξίες του και στα ηθικά του θεμέλια".
Το έργο του Νόλτε Der Faschismus in seiner Epoche έχει λάβει πολλούς επαίνους ως γόνιμη συμβολή στη δημιουργία μιας γενικής θεωρίας του φασισμού βασισμένης στην ιστορία των ιδεών, καθώς ήταν στον αντίποδα προηγούμενων αναλύσεων που ερμήνευαν τον φασισμό με το εργαλείο της τάξης (συγκεκριμένα με τη θέση για την "οργή των κατώτερων μεσαίων τάξεων") που χαρακτήριζε και τις μαρξιστικές και τις φιλελεύθερες ερμηνείες του φασισμού. Ο Γερμανός ιστορικός Γιεν Βέρνερ Μύλλερ (Jen-Werner Müller) έγραψε ότι ο Νόλτε "με σχεδόν μοναδική δεξιοτεχνία" ακύρωσε το παράδειγμα που κυριαρχούσε στη δεκαετία του 1960 για τον ολοκληρωτισμό και το αντικατέστησε με το παράδειγμα του φασισμού. Ο Βρετανός ιστορικός Ρότζερ Γκρίφιν (Roger Griffin) έχει γράψει ότι, αν και γραμμένη σε μυστικιστική και σκοτεινή γλώσσα, η θεωρία του Νόλτε για τον φασισμό ως "μορφή αντίστασης στην υπερβατικότητα" σηματοδότησε ένα σημαντικό βήμα στην κατανόηση του φασισμού και έσπρωξε τους ειδικούς σε νέους δρόμους έρευνας πάνω στον φασισμό.
Η κριτική από την αριστερά, για παράδειγμα από τον Ίαν Κέρσοου (Ian Kershaw), επικεντρώθηκε στην εστίαση του Νόλτε στις ιδέες, και όχι στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες ως κινητήρια δύναμη του φασισμού, και στο ότι εξαρτήθηκε υπερβολικά από φασιστικά κείμενα για να υποστηρίξει τη θέση του. Ο Κέρσοου χαρακτήρισε τη θεωρία του Νόλτε για τον φασισμό ως μυστικιστική και αμήχανη. Ο Αμερικανός ιστορικός Φριτζ Στερν (Fritz Stern) έγραψε ότι το έργο του Νόλτε για τον φασισμό ήταν ένα "ασύμμετρο βιβλίο" που ήταν αδύναμο στην Action Française, δυνατό στον φασισμό και αριστοτεχνικό στον εθνικοσοσιαλισμό.
Προς το τέλος της δεκαετίας του 1970, ο Νόλτε επρόκειτο να απορρίψει όψεις της γενικής θεωρίας για τον φασισμό που είχε υποστηρίξει στο Der Faschismus in seiner Epoche και κινήθηκε πιο κοντά στο να ενστερνιστεί τη θεωρία του ολοκληρωτισμού ως τρόπο εξήγησης και της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά την άποψή του, η Ναζιστική Γερμανία ήταν το "είδωλο του καθρέφτη" της Σοβιετικής Ένωσης και, με εξαίρεση την "τεχνική λεπτομέρεια" της χρήσης αερίων για μαζική εξόντωση, καθετί που έκαναν οι ναζί στη Γερμανία είχε ήδη γίνει από τους κομμουνιστές στη Ρωσία.
Μεθοδολογία
Όλο το ιστορικό έργο του Νόλτε έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις γερμανικές παραδόσεις της φιλοσοφίας. Συγκεκριμένα, ο Νόλτε επιδιώκει να βρει τις ουσίες του "μεταπολιτικού φαινομένου" της ιστορίας, να ανακαλύψει τις μεγάλες ιδέες που έθεσαν σε κίνηση όλη την ιστορία. Ως τέτοια, η δουλειά του Νόλτε είναι προσανατολισμένη στα γενικά και όχι τα ειδικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Στο βιβλίο του Deutschland und der kalte Krieg (Η Γερμανία και ο Ψυχρός Πόλεμος) του 1974, ο Νόλτε εξέτασε τον διαμελισμό της Γερμανίας μετά το 1945 όχι με τη διερεύνηση της ιδιαίτερης ιστορίας του Ψυχρού Πολέμου και της Γερμανίας, αλλά με την εξέταση άλλων διαιρεμένων κρατών στην ιστορία, αντιμετωπίζοντας τη γερμανική διαίρεση ως το υπέρτατο αποκορύφωμα της "μεταπολιτικής" ιδέας του διαμελισμού, που προκλήθηκε από ανταγωνιστικές ιδεολογίες. Κατά την άποψη του Νόλτε, η διαίρεση της Γερμανίας έκανε αυτό το έθνος το κεντρικό πεδίο μάχης του κόσμου μεταξύ σοβιετικού κομμουνισμού και αμερικανικής δημοκρατίας, τα δύο ανταγωνιστικά ρεύματα της "υπερβατικότητας" που συνέτριψαν το Γ΄ Ράιχ, τον έσχατο εχθρό της. Όρισε τον Ψυχρό Πόλεμο ως την ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση για τη μελλοντική δομή ενός ενιαίου κόσμου, που συντηρήθηκε από ξεχωριστές μαχητικές κοσμοθεωρίες, καθεμιά από τις οποίες κυριαρχούσε τουλάχιστον σε ένα σημαντικό κράτος, για αόριστη χρονική διάρκεια από το 1917 (στην πραγματικότητα από πιο νωρίς, από το 1776).
Ο Νόλτε τέλειωσε το Deutschland und der kalte Krieg καλώντας τους Γερμανούς να ξεφύγουν από τη μοίρα τους να αποτελούν το κύριο πεδίο μάχης των ανταγωνιστικών ιδεολογιών του κόσμου -της αμερικανικής δημοκρατίας και του σοβιετικού κομμουνισμού- με την επιστροφή στις αξίες του Β΄ Ράιχ. Επικαλέστηκε, επίσης, το τέλος του άδικου στίγματος που συνδέθηκε με τον γερμανικό εθνικισμό εξαιτίας του Εθνικοσοσιαλισμού και ζήτησε από τους ιστορικούς να αναγνωρίσουν ότι κάθε χώρα του κόσμου σε κάποιο σημείο της ιστορίας της είχε "τη δική της χιτλερική περίοδο" με τις τερατωδίες και τα θύματά της. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, έγραψε ότι υπήρχε παγκόσμια κατακραυγή ότι στο Βιετνάμ δεν έθεσαν σε εφαρμογή τίποτα λιγότερο από τη σκληρότερη εκδοχή του Άουσβιτς.
Το 1978, ο Αμερικανός ιστορικός Τσαρλς Μάiερ (Charles S. Maier) έγραψε ότι η προσέγγιση του Νόλτε έπασχε από υπερβολική αφαίρεση. Πώς να διαχειριστούμε, έγραψε, μια μελέτη που αρχίζει τη συζήτηση για τον Ψυχρό Πόλεμο από τον Ηρόδοτο και τη σύγκρουση των Ελλήνων με τους Πέρσες; Ο Νόλτε αφέθηκε, κατά την άποψή του, σε μια σύνοψη των γεγονότων του Ψυχρού Πολέμου σε Ασία, Μέση Ανατολή και Ευρώπη, αρχίζοντας από την κινεζοσοβιετική διένεξη και φτάνοντας μέχρι τον πόλεμο του Βιετνάμ και τις συμφωνίες SALT. Το σκεπτικό του είναι προφανώς ότι η Γερμανία μπορεί να ερμηνευτεί μόνο στο φως της παγκόσμιας σύγκρουσης, αλλά το αποτέλεσμα αγγίζει τα όρια μιας φυγόκεντρης αφήγησης σαλονιού.
Ο Νόλτε χειρίζεται την ιστορία των ιδεών αποδίδοντας μικρό σεβασμό στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Προτιμά, αντιθέτως, να αναζητά ό,τι ο Καρλ Σμιτ (Carl Schmitt) περιέγραφε ως ιδεατούς ή έσχατους σκοπούς των ιδεών, που για τον Νόλτε είναι τα έσχατα συμπεράσματα που μπορούν να βγουν από μια ιδέα, αντιπροσωπεύοντας τον τελικό σκοπό του "μεταπολιτικού". Για τον Νόλτε, οι ιδέες έχουν δική τους δύναμη και από τη στιγμή που μια νέα ιδέα εισάγεται στον κόσμο, αν εξαιρέσουμε την ολική καταστροφή της κοινωνίας, δεν μπορεί να αγνοηθεί, όπως δεν μπορεί να αγνοηθεί η ανακάλυψη της φωτιάς και η εφεύρεση πυρηνικών όπλων.
Τα βιβλία του Νόλτε Der Faschismus in seiner Epoche, Deutschland und der kalte Krieg και Marxismus und industrielle Revolution αποτελούν τριλογία, με την οποία επιχείρησε να εξηγήσει τις σημαντικότερες, κατά την άποψή του, εξελίξεις του 20ου αιώνα.
Η θέση του Νόλτε
Ο Νόλτε είναι πολύ γνωστός για τον ρόλο του στην πυροδότηση της διαμάχης των ιστορικών (Historikerstreit) το 1986 και 1987. Στις αρχές του 1986, είχε σχεδιάσει να εκφωνήσει λόγο στην ετήσια συγκέντρωση διανοουμένων της Φραγκφούρτης (Frankfurt Römerberg Gesprächen), αλλά ισχυρίστηκε ότι οι οργανωτές απέσυραν την πρόσκλησή τους. Ωστόσο, ένας από τους πιο αυστηρούς κριτές του Νόλτε, ο Βρετανός ιστορικός Ρίτσαρντ Έβανς (Richard J. Evans), ισχυρίζεται ότι οι οργανωτές της εκδήλωσης δεν απέσυραν την πρόσκλησή τους, απλώς ο ίδιος αρνήθηκε να παραστεί σ' αυτήν. Ως απάντηση, ένας από τους συντάκτες και εκδότες της Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο Γιοάχιμ Φεστ (Joachim Fest), επέτρεψε στον Νόλτε να δημοσιεύσει τον λόγο σαν επιφυλλίδα στην εφημερίδα του. Ο λόγος δημοσιεύτηκε στις 6 Ιουνίου 1986 στην Frankfurter Allgemeine Zeitung ως επιφυλλίδα γνώμης με τίτλο Vergangenheit, die nicht vergehen will: Eine Rede, die geschrieben, aber nicht mehr gehalten werden konnte (Το παρελθόν που δεν θα περάσει: Ένας λόγος που μπορεί να γράφεται αλλά όχι να εκφωνείται). Η επιφυλλίδα του ήταν ένα απόσταγμα ιδεών που για πρώτη φορά είχε εκφράσει σε διαλέξεις το 1976 και 1980.
Ο Νόλτε άρχιζε την επιφυλλίδα του με την παρατήρηση ότι ήταν ανάγκη, κατά την άποψή του, να τραβήξουν οι Γερμανοί μια γραμμή στο παρελθόν τους. Ισχυρίστηκε ότι η μνήμη της ναζιστικής περιόδου ήταν "ένας μπαμπούλας που είχε εγκατασταθεί στο παρόν και κρεμόταν πάνω απ' αυτό σαν ξίφος δήμιου". Προσέθεσε, επίσης, ότι το υπερβολικό ενδιαφέρον για τη ναζιστική περίοδο είχε ως αποτέλεσμα να απομακρύνεται η προσοχή από τα πιεστικά προβλήματα του παρόντος, όπως για παράδειγμα το ζήτημα της "αγέννητης ζωής" ή η ύπαρξη γενοκτονίας, χθες στο Βιετνάμ και σήμερα στο Αφγανιστάν. Η οργή που δημιούργησε το 1985 η επίσκεψη του Ρήγκαν στο νεκροταφείο στο Μπίτμπουργκ, όπου υπάρχουν οι τάφοι των Waffen SS, αντανακλούσε, κατά την άποψή του, τα νοσηρά αποτελέσματα μιας ψύχωσης με τη μνήμη της ναζιστικής περιόδου. Ωστόσο, αν και ο καγκελάριος Κόρναντ Αντενάουερ (Konrad Adenauer) είχε επισκεφθεί το 1953 το Εθνικό Κοιμητήριο στο Άρλινγκτον (Arlington National Cemetery) με τους τάφους των Αμερικανών αεροπόρων που συμμετείχαν στις "τρομοκρατικές επιθέσεις" εναντίον του άμαχου γερμανικού πληθυσμού, η δική του επίσκεψη δεν αμφισβητήθηκε. Δεν υπήρχε, όμως, όπως ο ίδιος πίστευε, καμιά ηθική διαφορά ανάμεσα στις δύο επισκέψεις. Ζήτησε, λοιπόν, να μπει ένα τέλος στην επίμονη διατήρηση της μνήμης του ναζιστικού παρελθόντος στο παρόν, σαν να είναι νωπό και τρέχον, και πρότεινε νέο τρόπο θέασης που θα επιτρέψει στους Γερμανούς να απελευθερωθούν από "το παρελθόν που δεν λέει να περάσει".
Ο νέος τρόπος κατανόησης της γερμανικής ιστορίας είχε σχέση με τον ισχυρισμό του Νόλτε ότι τα εγκλήματα των Ναζί ήταν μόνο το επακόλουθο μιας αμυντικής αντίδρασης απέναντι στα σοβιετικά εγκλήματα. Κατά την άποψή του, ο εθνικοσοσιαλισμός προέκυψε μόνο σαν απάντηση στην "ταξική γενοκτονία" και τον "ασιατικό βαρβαρισμό" των Μπολσεβίκων. Ως παράδειγμα παρέθεσε τον Σόιμπνερ-Ρίχτερ (Max Erwin von Scheubner-Richter), ο οποίος υπήρξε πρόξενος της Γερμανίας στο Ερζερούμ στην Τουρκία κατά τη διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου και ένιωσε τη φρίκη της γενοκτονίας των Αρμενίων. Το γεγονός ότι αργότερα έγινε ναζί δείχνει ότι κάτι άλλαξε τις αξίες του και αυτό, σύμφωνα με τον Νόλτε, ήταν η Σοβιετική Επανάσταση και κάποιες πρακτικές που υποτίθεται χρησιμοποιούσαν οι Μπολσεβίκοι, όπως το βασανιστήριο με το "κλουβί του αρουραίου" (σύμφωνα με Ρώσους εμιγκρέ συγγραφείς ήταν το αγαπημένο βασανιστήριο των Κινέζων που υπηρετούσαν στην Τσέκα κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου). Ο Νόλτε ανέφερε τη χρήση του παραδείγματος και από τον Όργουελ στο μυθιστόρημά του 1984, για να αποδείξει ότι η γνώση για το βασανιστήριο ήταν διαδεδομένη σ' όλο τον κόσμο. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι ήταν γνωστή πρακτική στην Κίνα επί μακρόν, γεγονός που αποδεικνύει τον "ασιατικό βαρβαρισμό" των Μπολσεβίκων. Έκανε αναφορά, επίσης, στη δήλωση του Χίτλερ μετά τη μάχη του Στάλινγκραντ, ότι ο στρατάρχης Φρίντριχ Πάουλους γρήγορα θα στελνόταν στο "κλουβί με τους αρουραίους" στην Λουμπιάνκα KGB, ως απόδειξη του ότι ο Χίτλερ είχε εξαιρετικά έντονο φόβο για το εν λόγω βασανιστήριο.
Στο ίδιο πνεύμα ήταν και ο ισχυρισμός του ότι το Ολοκαύτωμα ή "φυλετική γενοκτονία", όπως προτιμά να το ονομάζει, ήταν μια κατανοητή, αν και υπερβολική, απάντηση του Χίτλερ στη σοβιετική απειλή και στην "ταξική γενοκτονία", με την οποία η γερμανική μεσαία τάξη υπήρχε άποψη ότι απειλούνταν. Κατά την άποψή του, οι μαζικές δολοφονίες που διέπραξαν οι Σοβιετικοί αποτελούσαν το πρότυπο (Vorbild) και το φόβητρο (Schreckbild) για τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι Ναζί. Θεωρούσε το Ολοκαύτωμα "υπερβολική αντίδραση" (überschießende Reaktion) στα εγκλήματα των Μπολσεβίκων και στις υποτιθέμενες δράσεις Εβραίων προς υποστήριξη των εχθρών της Γερμανίας. Κατά την άποψή του, η ουσία του eθνικοσοσιαλισμού ήταν ο αντικομμουνισμός και ο αντισημιτισμός αποτελούσε μόνο δευτερεύον στοιχείο στη ναζιστική ιδεολογία. Η πιο ακραία αντίδραση στη Σοβιετική Επανάσταση έλαβε χώρα στη Γερμανία, επειδή τα γεγονότα στη Ρωσία απειλούσαν περισσότερο αυτήν, εγκαθιδρύοντας έτσι έναν αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ κομμουνισμού και φασισμού. Το ότι ο Χίτλερ θεωρούσε τους Ρώσους βαρβάρους ήταν, έγραψε ο Νόλτε, υπερβολική έκφραση της διαίσθησής του, βασικά σωστής στην ουσία της. Έγραψε, επίσης, ότι ο Χίτλερ αντιλαμβανόταν την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση ως "προληπτικό πόλεμο", καθώς η επιθυμία των Σοβιετικών να φέρουν τον κομμουνισμό σ' όλο τον κόσμο "ισοδυναμούσε με νοερό πόλεμο και μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος αν μια πλήρως απομονωμένη και ισχυρά εξοπλισμένη χώρα δεν αποτελούσε επικίνδυνη απειλή για τους γείτονές της και μόνο γι' αυτούς τους λόγους".
Ο Αμερικανός ιστορικός Πήτερ Μπάλντουιν (Peter Baldwin) επισήμανε ομοιότητες ανάμεσα στις απόψεις του Νόλτε και αυτές του Αμερικανού μαρξιστή ιστορικού Άρνο Μάγερ (Arno J. Mayer). Και οι δύο αντιλαμβάνονται τον Μεσοπόλεμο ως περίοδο έντονων ιδεολογικών συγκρούσεων μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς και τον Β΄ ΠΠ ως το αποκορύφωμα αυτών των συγκρούσεων, ενώ το Ολοκαύτωμα ως υποπροϊόν του γερμανοσοβιετικού πολέμου. Ό,τι διέκρινε, σύμφωνα με τον Μπάλντουιν, Νόλτε και Μάγερ ήταν η στάση τους απέναντι στους Σοβιετικούς: Ο πρώτος τους θεωρούσε επιδρομείς που πήραν ό,τι τους άξιζε με την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, ενώ ο δεύτερος θύματα της γερμανικής επίθεσης. Η ουσία του προβλήματος με τη θέση του Νόλτε παρουσιάστηκε όταν έγραψε ότι:
"Υπάρχει μια σημαντική παράλειψη στη σχετική με τον Εθνικοσοσιαλισμό βιβλιογραφία, η οποία δεν αναγνωρίζει ή δεν θέλει να παραδεχθεί σε ποιον βαθμό όλες οι πράξεις των εθνικοσοσιαλιστών -με μοναδική εξαίρεση την τεχνική διαδικασία της χρήσης αερίων- είχαν ήδη περιγραφεί σε ογκώδη βιβλιογραφία από τις αρχές της δεκαετίας του 1920: Μαζικοί εκτοπισμοί και τουφεκισμοί, βασανιστήρια, στρατόπεδα θανάτου, εξόντωση ολόκληρων ομάδων ανθρώπων με τη χρήση αυστηρά αντικειμενικών κριτηρίων επιλογής και διατάγματα για την εκμηδένιση εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων που θεωρούνταν "εχθροί". Είναι πιθανό αυτές οι αναφορές να είναι διογκωμένες. Είναι σίγουρο, όμως, ότι ο "Λευκός Τρόμος" στην Ισπανία είχε διαπράξει φοβερά εγκλήματα, αν και το πρόγραμμά του δεν είχε καμιά αναλογία με την "εξόντωση της μπουρζουαζίας". Παρόλ' αυτά, το επόμενο ερώτημα πρέπει να είναι θεμιτό, ίσως και αναπόφευκτο: Μήπως οι εθνικοσοσιαλιστές ή ο Χίτλερ διέπραξαν ένα "ασιατικό" έγκλημα απλώς επειδή αυτοί και το είδος τους φοβούνταν ότι είναι τα δυνητικά θύματα ενός "ασιατικού" εγκλήματος; Μήπως το "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ" δεν προηγήθηκε του Άουσβιτς; Μήπως η δολοφονία μιας ολόκληρης τάξης από τους μπολσεβίκους δεν ήταν ο λογικός και πραγματικός πρόδρομος της "φυλετικής δολοφονίας" που πραγματοποίησαν οι εθνικοσοσιαλιστές; Μήπως τα πιο μυστικά εγκλήματα του Χίτλερ δεν μπορούν να εξηγηθούν από το γεγονός ότι δεν είχε ξεχάσει το "κλουβί με τους αρουραίους"; Μήπως το Άουσβιτς δεν ρίζωσε σ' ένα παρελθόν που δεν μπορεί να περάσει;"
Ο Νόλτε θεωρεί το έργο του ως το έναυσμα για μια πολύ αναγκαία αναθεωρητική διαχείριση του παρελθόντος, για να τελειώσει ο "αρνητικός μύθος" του Γ΄ Ράιχ. Είχε την άποψη ότι το κεντρικό πρόβλημα της γερμανικής ιστορίας ήταν αυτός ο "αρνητικός μύθος", που εμφανίζει τη ναζιστική περίοδο ως το nec plus ultra του κακού. Επιμένει, επίσης, ότι το πιο αποφασιστικό γεγονός του 20ου αιώνα ήταν η Σοβιετική Επανάσταση που βύθισε όλη την Ευρώπη σ' έναν εμφύλιο πόλεμο που υπέβοσκε επί μακρόν και διήρκεσε μέχρι το 1945. Για τον Νόλτε, ο φασισμός, το δίδυμο του κομμουνισμού, εμφανίστηκε ως απελπισμένη απάντηση των απειλούμενων μεσαίων τάξεων της Ευρώπης σε ό,τι συχνά έχει αποκαλέσει "μπολσεβίκικο κίνδυνο". Υπέδειξε, επιπροσθέτως, ότι, αν κάποιος θέλει να κατανοήσει το Ολοκαύτωμα, θα πρέπει να ξεκινήσει με τη Βιομηχανική Επανάσταση στη Βρετανία και μετά να καταλάβει τη διακυβέρνηση των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη.