Γιάννης_Μαρίνος
Βιογραφία
«Ενταγμένος στο κέντρο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει» ο Γιάννης Μαρίνος είναι «άνθρωπος με έντονες, μαχητικές, πεισματικές, οξείες φορές-φορές απόψεις […] Έχοντας επί χρόνια και χρόνια την ευθύνη ενός οργάνου γνώμης [του Ο.Τ.], ο Μαρίνος αναδείχθηκε άξονας μιας όλο και ευρύτερης συζήτησης: δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, πολιτικών, διανοουμένων […] Όχι μόνο ο ίδιος ανεχόταν και φιλοξενούσε την αντίθετη άποψη -δυσανασχετώντας, ερίζοντας, εκρηγνυόμενος, πάντοτε όμως συζητώντας - αλλά και ώθησε, στρίμωξε, πειθανάγκασε Έλληνες επί χρόνια να δέχονται να συζητούν». Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1930. Ο μικρότερος από τους δύο γιους (ο μεγαλύτερος κατά δύο χρόνια αδερφός, Διονύσιος, ναυτικός το επάγγελμα, πέθανε το 2017 ) του Παύλου Μαρίνου με καταγωγή από τη Ζάκυνθο και της Ελισάβετ Πατηνιώτη από τον Πύργο Θήρας. Ο πατέρας του, ανώτερος υπάλληλος του αγγλικού τηλεγραφείου της εταιρείας Eastern, πέθανε σε νέα ηλικία, γύρω στα 55, κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Σύρου από τους Ιταλούς, από πείνα. Η μητέρα του πέθανε σε ηλικία 93 χρόνων το 1997. Φοίτησε στο Α’ Δημοτικό Ερμουπόλεως, στο Γυμνάσιο Θήρας και στο ΣΤ΄ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Στην Αθήνα ήρθε το 1946 με τη μητέρα του και τον αδερφό του. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (έτος εισαγωγής το 1949). Κεντρικό ρόλο στη ζωή του φαίνεται να έχει παίξει η μητέρα του, η οποία ήταν «ένας από τους πιο δυναμικούς ανθρώπους της εποχής της. Έβγαλε το γυμνάσιο, που δεν το τέλειωναν τα κορίτσια την εποχή εκείνη. Κάποια στιγμή χώρισε με τον πατέρα μου –ο αδερφός μου κι εγώ μείναμε μαζί της. Έτσι έγινε πιο στενός ο δεσμός με τη μητέρα». Ο Μαρίνος είναι άγαμος. Έχει υιοθετήσει ένα παιδί, θύμα της Κυπριακής τραγωδίας: «Από το 1974 ανέλαβα να μεγαλώσω ένα παιδί, ένα από τα θύματα του Αττίλα. Ο Πέτρος, ο οποίος είχε τρία διαμπερή τραύματα στο στήθος, και ο αδερφός του ήταν ορφανά […] Διάλεξα τον Πέτρο, αλλά τελικά δέθηκα και με τα δυο παιδιά […] Τον σπούδασα, όπως και τον αδερφό του, με τη βοήθεια του Μποδοσάκη». Ο Μαρίνος ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του καριέρα στο δεύτερο έτος της Νομικής γράφοντας στην επαρχιακή εφημερίδα Θηραϊκή Φωνή, και στη συνέχεια ως οικονομικός συντάκτης της εφημερίδας Βήμα το 1953. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Οικονομικό Ταχυδρόμο χωρίς να σταματήσει να αρθρογραφεί στα άλλα έντυπα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ). Από το 1972 ως το 1974 έγραφε τη στήλη Επταήμερο ενός Ποπολάρου στην εφημερίδα Τα Νέα. Σε σειρά ανταποκρίσεων από την Αίγυπτο, τη Συρία και τον Λίβανο για την εφημερίδα Τα Νέα από 19-24 Μαΐου 1975 κάλυψε την πρώτη φάση του Λιβανικού Εμφυλίου Πολέμου αποτυπώνοντας την εμπειρία αυτή «μέσα από το πρίσμα των ελληνικών ενδιαφερόντων και συμφερόντων». Το 1988 κι επί 3 χρόνια παράγει τη ραδιοφωνική εκπομπή Στην κόψη του ξυραφιού στον TOP FM. Ανάμεσα στο 2005 και τις αρχές του 2010 διετέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων του υπουργείου Οικονομίας. Έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών, το ίδρυμα Μπότση, τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, την Ελληνική Εταιρία Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ), το Ινστιτούτο Προστασίας Καταναλωτή, την Ένωση Διαφημιζομένων Ελλάδος, τους Ροταριανούς Ομίλους Αθηνών-Βορρά και Κέρκυρας, τη Λέσχη Λάιονς, το περιοδικό Εποπτεία. Έχει βραβευτεί με το διεθνές βραβείο Οικονομικής Δημοσιογραφίας (Ιταλία, 1969), το βραβείο Ενώσεως Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και Επιτροπής ΕΟΚ (1999), το χρυσό μετάλλιο Δήμων Ερμουπόλεως και Αθηναίων, το μετάλλιο Μαρίας Κάλλας κα.