cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρκάντιους Μίλικ
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μίλικ ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Ροζβόι Κατοβίτσε. Το 2011 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Γκούρνικ Ζάμπζε και το 2012 πήρε μεταγραφή για την Μπάγερ Λεβερκούζεν και αργότερα δόθηκε δανεικός στην Άουγκσμπουργκ και τον Άγιαξ. Το 2015-16 αποκτήθηκε από τον Άγιαξ με τετραετές συμβόλαιο για 2,8 εκατομμύρια ευρώ. Όσο αγωνιζόταν για τον Άγιαξ, ο Μίλικ ήταν ένας από τους πρώτους σκόρερ της Έρεντιβίζιε, σκοράροντας 21 γκολ. Την 1η Αυγούστου 2016 αποκτήθηκε από την Νάπολι για 35 εκατομμύρια ευρώ, προς αντικατάσταση του Γκονσάλο Ιγκουαΐν.
Από το 2021 αγωνίζεται ως δανεικός στη γαλλική Μαρσέιγ.
Εθνική ομάδα
Σε επίπεδο εθνικών, ο Μίλικ έχει εκπροσωπήσει την Πολωνία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, όπου έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άουγκσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Χρονικό της Μονεμβασίας
Το Χρονικό της Μονεμβασιάς (σπάνια αναφέρεται ως το Χρονικό της Πελοποννήσου) είναι μεσαιωνικό κείμενο του οποίου υπάρχουν τέσσερις εκδόσεις, όλες γραμμένες στα μεσαιωνικά ελληνικά. Ο συντάκτης (ή οι συντάκτες) του χρονικού είναι προς το παρόν άγνωστος. Το Χρονικό, συγκεκριμένα η εκδοχή από το μονή Ιβήρων, αφηγείται τα γεγονότα που σχετίζονται την κατάκτηση και τον αποικισμό των Αβάρων - Σλάβων της ηπειρωτικής Ελλάδας, καλύπτοντας την περίοδο από το 587 έως το 805 μ.Χ. Παρά τη συναρπαστική αφήγησή του, το Χρονικό δεν είναι πραγματικό χρονικό. Το κείμενο αντιπροσωπεύει μια συλλογή πηγών που αφορούν τους Αβάρους και τους Σλάβους και εστιάζει στην ίδρυση της μητροπολιτικής έδρας της Πάτρας. Είναι πιθανό ότι το Χρονικό να χρησιμοποιήθηκε στην πραγματικότητα σε διαπραγματεύσεις με τον μητροπολίτη Κορίνθου για το καθεστώς του μητροπολίτη Πάτρας.
Εκδόσεις
Το πρώτο χειρόγραφο του Χρονικού δημοσιεύθηκε το 1749 από τον Ιωσήφ Πασινό (ή τον Τζουζέπε Πασσίνι) και τους συναδέλφους του, Ριβαουτέλα και Μπέρτα, στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Τορίνο. Το κείμενο επανεκδόθηκε το 1884 από τον Σπυρίδωνα Π. Λάμπρου, μαζί με άλλους δύο εκδόσεις, μία που ανήκει στο μοναστήρι Ιβήρων και το άλλο που ανήκει στην μονή Κουτλουμουσίου στο Άγιο Όρος. Μικρές διορθώσεις έγιναν και στις τρεις εκδόσεις του Χρονικού από τον Νίκο Βέη, ο οποίος αναδημοσίευσε τα κείμενα το 1909. Τρία χρόνια αργότερα (1912), δημοσιεύτηκε τέταρτη έκδοση από τον Λάμπρο που ανακάλυψε ένα άλλο κείμενο στο Ελληνικό Κολλέγιο στη Ρώμη.
Σειρά των κειμένων
Επί του παρόντος δεν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των σύγχρονων μελετητών σχετικά με τη χρονολογική σειρά των τεσσάρων χειρογράφων του Χρονικού. Ο Λάμπρος υποστηρίζει ότι το κείμενο που ανακαλύφθηκε στο μοναστήρι Ιβήρων είναι η παλαιότερη έκδοση. Ο Νίκος Βέης, ωστόσο, διαφωνεί με τον Λάμπρο και θεωρεί ότι το χειρόγραφο των Ιβήρων είναι μια μεταγενέστερη παραλλαγή των εκδόσεων Τορίνου και Κουτλουμουσίου. Ωστόσο, παρά την έλλειψη συναίνεσης, πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι το κείμενο των Ιβηρών αποτελεί μεταγενέστερη έκδοση του Χρονικού μέσω της χρήσης του βυζαντινού συστήματος χρονολόγησης, ενώ τα κείμενα Κουτλουμουσίου και Τορίνο χρησιμοποιούν το παλαιότερο Αλεξανδρινό σύστημα χρονολόγησης.
Ημερομηνίες σύνθεσης
Οι μελετητές διαφωνούν επίσης σχετικά με τις ακριβείς ημερομηνίες σύνθεσης των τεσσάρων χειρογράφων του Χρονικού. Ο Πωλ Λεμέρλ υποστηρίζει ότι το αρχικό κείμενο γράφτηκε για πρώτη φορά το 932 μ.Χ. όταν χρησιμοποιήθηκε στο Σχόλιο του Αρέθα. Ωστόσο, ο Σπυρίδων Λάμπρος πιστεύει ότι το κείμενο του Ιβηρικού συντάχθηκε μεταξύ 806 και 1083, ενώ τα κείμενα του Τορίνου και του Κουλουμουσίου γράφτηκαν κάποτε στα τέλη του 13ου αιώνα. Ο Νίκος Βέης αμφισβήτησε την εκτίμηση του Λάμπρου και πιστεύει ότι ολόκληρο το Χρονικό αναπτύχθηκε μεταξύ του 1340 και του 16ου αιώνα. Ο Σ. Κουγέας χρονολόγησε τη σύνθεση του κειμένου μετά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Νικηφόρου Β΄ Φωκά (963–969) ενώ ο Μάικλ Γουίτμπι δήλωσε ότι το Χρονικό συντάχθηκε για πρώτη φορά στην Πελοπόννησο περίπου το 1000 μ.Χ.. Ο Ντούτζεφ χρονολόγησε το Χρονικό στο 963–1018 μ.Χ., και ο Φλόριν Κούρτα χρονολόγησε τη σύνταξη του κειμένου είτε στα τέλη του 10ου αιώνα είτε στις αρχές του 11ου αιώνα.
Αφήγηση
Σύμφωνα με το χειρόγραφο του Ιβηρικού του Χρονικού, οι Άβαροι / Σλάβοι κατέλαβαν τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, την Αττική και το νησί της Εύβοιας. Ως αποτέλεσμα, πολλοί Έλληνες υποχώρησαν σε άλλες περιοχές: οι κάτοικοι της Πάτρας κατέφυγαν στο Ρήγιο της Καλαβρίας, οι Αργείες κατέφυγαν στο νησί Ορόμβη, οι Κορίνθιοι κατέφυγαν στην Αίγινα και οι Λάκωνες κατέφυγαν στη Σικελία. Η πόλη της Μονεμβασιάς, συγκεκριμένα, χτίστηκε εκείνη την εποχή στην ακτή σε μια δυσπρόσιτη περιοχή της Πελοποννήσου από ομάδες που αργότερα θα ήταν γνωστές συλλογικά ως Τσάκωνες. Λόγω του πιο άγριου εδάφους της ανατολικής Πελοποννήσου, οι περιοχές από την Κόρινθο έως το Ακρωτήριο Μαλέας παρέμειναν υπό «ρωμαϊκό» ( βυζαντινό ελληνικό ) έλεγχο. Ένας από τους κυβερνήτες της Πελοποννήσου, ντόπιος της Μικρής Αρμενίας, ήρθε σε σύγκρουση με σειρά σλαβικών φυλών και τους εξόντωσε με επιτυχία. Αυτό το ανώνυμο μέλος της οικογένειας των Σκληρών βοήθησε τους γηγενείς Έλληνες να ανακτήσουν τα εδάφη τους. Αφού άκουσε αυτά τα γεγονότα, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α΄ (802-811) συνέβαλε στην αναζωογόνηση των πόλεων, την ανοικοδόμηση των εκκλησιών και τον εκχριστιανισμό των βαρβάρων.
Παράγωγα έργα
Το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης στο Χρονικό προέρχεται από έργα των Ευάγριου Σχολαστικού, Θεοφάνη του Ομολογητή, Μένανδρου του προτήκτορα και του Θεοφυλακτού Σιμοκάττη. Οι συγγραφείς του Χρονικού, ωστόσο, χρησιμοποίησαν μια άλλη πηγή για να γράψουν για τους Αβάρους και τους Σλάβους που κυριαρχούσαν στην Πελοπόννησο για το 218 χρόνια. Αυτό το άγνωστο κείμενο μπορεί να ήταν πλαστογραφία εκκλησιαστικής προέλευσης που χρησιμοποιήθηκε από ή για λογαριασμό του Επισκόπου Πατρών. Παρόλο που η πηγή ήταν άγνωστη, χρησιμοποιήθηκε τόσο στο Σχόλιο του Αρέθα όσο και σε επιστολή του Πατριάρχη Νικολάου Γ΄ προς τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό (β. 1081–1118).
Αξιοπιστία
Η ιστορική εγκυρότητα του Χρονικού της Μονεμβασιάς εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο ακαδημαϊκής διαμάχης. Ο Παναγιώτης Χαρανής, για παράδειγμα, περιγράφει το Χρονικό ως «απολύτως αξιόπιστο». Ο Κέννεθ Σέττον, ωστόσο, διαφωνεί με τον Χαρανή και υποστηρίζει ότι το Χρονικό είναι ένα «συνονθύλευμα κάποιων γεγονότων και φαντασίας». Ο Στίλπον Κυριακίδης θεωρεί ότι το Χρονικό περιέχει εκκλησιαστική προκατάληψη και ότι η κατάκτηση της Ελλάδας από τους Άβαρους / Σλάβους είναι μύθος.
Υπερβολές και λάθη
Υπάρχουν πολλά σφάλματα και υπερβολές στο Χρονικό της Μονεμβασιάς. Για παράδειγμα, η πόλη της Μονεμβασιάς δεν χτίστηκε μετά την εισβολή των βαρβάρων στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, η πόλη κατασκευάστηκε τουλάχιστον τέσσερα έως πέντε χρόνια (περίπου 582-583) πριν από την έλευση των Αβάρων και των Σλάβων. Ένα άλλο παράδειγμα αφορά τη μετανάστευση των Κορινθίων στο νησί της Αίγινας στον Σαρωνικό κόλπο, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με μια αλληλογραφία (Φεβρουάριος 591 Μ.Χ.) ανάμεσα στον Πάπα Γρηγόριο τον Μέγα και τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο της Κορίνθου. Άλλες πηγές που έρχονται σε αντίθεση με το Χρονικό περιλαμβάνουν κανόνες από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο (691-692) που πραγματοποιήθηκε στην Τρουλαία Αίθουσα του Μεγάλου Ανακτόρου της Κωνσταντινούπολης, καθώς και τα Τακτικά που συνέθεσε ο Αυτοκράτορας Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος (β. 717-741) μεταξύ 733-746. Και οι δύο πηγές αναφέρουν τη συνεχιζόμενη παρουσία Ελλήνων και εκκλησιαστικών διοικητικών ιδρυμάτων σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, χωρίς ένδειξη μακροχρόνιας σλαβικής δημογραφικής / πολιτικής υπεροχής. Όσον αφορά την εκ νέου ανοικοδόμηση εκκλησιών στην Πελοπόννησο, δεν υπάρχει επαρκές αρχιτεκτονικό αρχείο που να επιβεβαιώνει το συγκεκριμένο γεγονός που αναφέρεται στο Χρονικό.
Από αρχαιολογική άποψη, το Χρονικό της Μονεμβασιάς υπερεκτιμά τον αντίκτυπο των εισβολών Αβάρων-Σλάβων στην Ελλάδα. Στα Μέθανα, δεν υπάρχουν ενδείξεις για γενικευμένη διαταραχή των οικισμών (αυτό συμβαίνει και αλλού στην Πελοπόννησο). Το νησί των Κυθήρων, από την άλλη πλευρά, εγκαταλείφθηκε μαζί με άλλους παράκτιους χώρους λόγω επιθέσεων που διεξήχθησαν από έναν ή περισσότερους σλαβικούς στόλους.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία των Νότιων Σλάβων Κατηγορία:Μεσαιωνική Πελοπόννησος Κατηγορία:Χρονικά Κατηγορία:Βυζαντινή ιστοριογραφία
Μπόντοκ Ιονέσκου-Κρουμ
Ο Μπόντοκ Ιονέσκου-Κρουμ (14 Μαΐου 1915 – 24 Ιουνίου 1994 ) ήταν Ρουμάνος αθλητής του στίβου ο οποίος ειδικευόταν στo άλμα εις μήκος. Το 1936 εκπροσώπησε τη Ρουμανία στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στο Βερολίνο της Ναζιστικής Γερμανίας. Αγωνίστηκε στα προκριματικά του άλματος εις μήκος, αλλά απέτυχε να προκριθεί στους τελικούς. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου που διεξήχθησαν στην Αθήνα, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο (6.82 μ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Λουδοβίκος του Άνχαλτ-Κέτεν (1778-1802)
Ο Λουδοβίκος, γερμ. Ludwig (25 Σεπτεμβρίου 178 - 16 Σεπτεμβρίου 1802) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου-Γεωργίου-Λέμπρεχτ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και της Λουίζας-Καρλόττας, κόρης του Φρειδερίκου δούκα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουρκ.
Το 1802 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 24 ετών και τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Λουδοβίκος-Αύγουστος-Κάρολος-Φρειδερίκος-Αιμίλιος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1800 τη Λουίζα-Καρολίνα-Θεοδώρα-Αμαλία, κόρη του 1779-1811, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ μεγάλου δούκα της Έσσης και είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μαρία Καρλόττα ντε Λα Τρεμουάλ
H Μαρία-Καρλόττα, γερμ. Maria-Charlotte de La Trémoille (26 Ιανουαρίου 1632 - 24 Αυγούστου 1682) από τον Οίκο του Λα Τρεμουάλ ήταν κόρη του δούκα του Τουάρ & Λα Τρεμουάλ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Ιένας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου δούκα του Τουάρ & Λα Τρεμουάλ και της Μαρίας ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρης του Ερρίκου δούκα του Μπουγιόν.
Ο γάμος της με τον Βερνάρδο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Ιένας δεν ήταν ευτυχής: αυτός ήθελε να τη διαζευχθεί για να νυμφευτεί την ερωμένη του, αλλά δεν μπόρεσε νομικά και έτσι τη νυμφεύτηκε ταυτόχρονα με τη Μαρία-Καρλόττα, γενόμενος δίγαμος.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1662 τον Βερνάρδο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Ιένας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Καρλόττα Μαρία της Σαξονίας-Ιένας
H Καρλόττα-Μαρία, γερμ. Charlotte-Marie von Sachsen-Jena von Wettin (20 Δεκεμβρίου 1669 - 6 Ιανουαρίου 1703) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Ιένας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη (μόνη κόρη από τον 1ο γάμο) του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Ιένας και της Μαρίας-Καρλόττας, κόρης του Ερρίκου δούκα του Λα Τρεμουάλ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1683 τον εξάδελφό της Γουλιέλμο-Ερνέστο δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Κουλούρι Λάρισας
Το Κουλούρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 70 μέτρα ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. Β. από το κέντρο της Λάρισας. Στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού περνάει ο Πηνειός ποταμός ενώ στα ανατολικά ο Αυτοκινητόδρομος 1. Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στο δήμο Λαρίσης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Λάρισα και την Αμφιθέα αποτελούν την Δημοτική Ενότητα Λαρισαίων του Δήμου Λαρισαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 250 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Λαρισαίων
Σχέσεις Ελλάδας-Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Οι σχέσεις μεταξύ του Τρινιντάντ και Τομπάγκο και της Ελλάδας είναι οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας του Τρινιντάντ και Τομπάγκο και της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Επισκόπηση
Οι κυβερνήσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Τρινιντάντ και Τομπάγκο έχουν πλήρως ανεπτυγμένες σχέσεις. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών: «Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι άριστες και οι δύο χώρες απολαμβάνουν θαυμάσια συνεργασία, μεταξύ άλλων στους πολυμερείς οργανισμούς στους οποίους το Τρινιντάντ και Τομπάγκο υποστηρίζει συχνά ελληνικές προτάσεις και αντίστροφα».
Σύμφωνα με πληροφορίες της ελληνικής πρεσβείας στη Βενεζουέλα, στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο δεν ζουν Έλληνες.
Οι πολίτες του Τρινιντάντ και Τομπάγκο που επιθυμούν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα μπορούν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα χωρίς βίζα. Οι πολίτες της Ελλάδας που επιθυμούν να ταξιδέψουν στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο μπορούν να το κάνουν χωρίς θεώρηση, εφόσον σκοπεύουν να παραμείνουν στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο για χρονικό διάστημα μικρότερο των 90 ημερών.
Παραπομπές
Τρινινταντ Κατηγορία:Πολιτική του Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Φωτογραφίδα
Το στυλό φωτός είναι μια συσκευή εισόδου υπολογιστή με τη μορφή μιας φωτοευαίσθητης ράβδου που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με την οθόνη καθοδικού σωλήνα (CRT) ενός υπολογιστή.
Επιτρέπει στο χρήστη να δείχνει προς τα εμφανιζόμενα αντικείμενα ή να σχεδιάζει στην οθόνη με παρόμοιο τρόπο όπως μια οθόνη αφής, αλλά με μεγαλύτερη ακρίβεια θέσης. Ένα ελαφρύ στυλό μπορεί να λειτουργήσει με οποιαδήποτε οθόνη που βασίζεται σε CRT, αλλά η ικανότητά του να χρησιμοποιείται με οθόνες LCD ήταν ασαφής (αν και η Toshiba και η Hitachi παρουσίασαν μια παρόμοια ιδέα στην έκθεση "Display 2006" στην Ιαπωνία[1]).
Μια φωτεινή γραφίδα ανιχνεύει αλλαγές στη φωτεινότητα των κοντινών εικονοστοιχείων της οθόνης όταν σαρώνεται με δέσμη ηλεκτρονίων καθοδικού σωλήνα και επικοινωνεί τον χρονισμό αυτού του συμβάντος στον υπολογιστή. Εφόσον μια CRT σαρώνει ολόκληρη την οθόνη ένα pixel τη φορά, ο υπολογιστής μπορεί να παρακολουθεί τον αναμενόμενο χρόνο σάρωσης διαφόρων τοποθεσιών στην οθόνη από τη δέσμη και να συμπεράνει τη θέση της πένας από την πιο πρόσφατη χρονική σήμανση. Ιστορία Το πρώτο στυλό φωτός, που εκείνη την εποχή εξακολουθούσε να ονομάζεται "light gun", δημιουργήθηκε γύρω στο 1945-1955 ως μέρος του έργου Whirlwind I στο MIT, όπου χρησιμοποιήθηκε για την επιλογή διακριτών συμβόλων στην οθόνη,[2][3][2] 4][5] και αργότερα στο έργο SAGE, όπου χρησιμοποιήθηκε για τον τακτικό έλεγχο σε πραγματικό χρόνο ενός εναέριου χώρου δικτυωμένου με ραντάρ.[3]
Μία από τις πρώτες πιο ευρέως αναπτυγμένες χρήσεις ήταν στις κονσόλες Situation Display του AN/FSQ-7 για στρατιωτική επιτήρηση εναέριου χώρου. Αυτό δεν είναι πολύ περίεργο, δεδομένης της σχέσης του με τα έργα Whirlwind. Για περισσότερες λεπτομέρειες, ανατρέξτε στο Ημιαυτόματο περιβάλλον εδάφους.
Κατά τη δεκαετία του 1960, οι φωτεινές πένες ήταν κοινές σε τερματικά γραφικών όπως το IBM 2250 και ήταν επίσης διαθέσιμα για το τερματικό μόνο κειμένου IBM 3270.
Η χρήση του ελαφρού στυλό επεκτάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 σε σταθμούς εργασίας μουσικής όπως το Fairlight CMI και προσωπικούς υπολογιστές όπως το BBC Micro. Συμβατές με IBM PC CGA, HGC και ορισμένες κάρτες γραφικών EGA διέθεταν επίσης μια υποδοχή συμβατή με ένα ελαφρύ στυλό, όπως και οι πρώτοι υπολογιστές Tandy 1000, [σημειώσεις 1] η οικογένεια υπολογιστών Thomson MO5, η Atari 8 bit, Commodore 8 bit, ορισμένοι MSX υπολογιστές[6] και οικιακούς υπολογιστές Amstrad PCW. Για τους υπολογιστές MSX, η Sanyo παρήγαγε μια κασέτα διασύνδεσης με ελαφρύ στυλό.[7]
Επειδή ο χρήστης έπρεπε να κρατά το χέρι του μπροστά από την οθόνη για μεγάλες χρονικές περιόδους (ενδεχομένως να προκαλεί "βραχίονα γορίλα") ή να χρησιμοποιεί ένα γραφείο που γέρνει την οθόνη, το στυλό έπεσε εκτός χρήσης ως είσοδος γενικής χρήσης συσκευή.
Άγιος Μελέτιος Βοιωτίας
right|thumb|260px|Ο ναός του Αγίου Μελετίου, στον ομώνυμο οικισμό Ο Άγιος Μελέτιος (γνωστός και ως Συνοικισμός Λιβαδειάς) είναι σήμερα συνοικία της Λιβαδειάς, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ξεχωριστός οικισμός και έδρα κοινότητας. Βρίσκεται σε απόσταση 2 περίπου χλμ. από το κέντρο της Λιβαδειάς, στην έξοδο της πόλης με κατεύθυνση προς Θήβα. Το όνομά του οφείλεται στον ναό του Αγίου Μελετίου που είναι το παλαιότερο κτίσμα της περιοχής.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1920 όταν η περιοχή επιλέχτηκε για εγκατάσταση προσφύγων από διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας, οι οποίοι εκπατρίστηκαν με την εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάννης. Οι πρόσφυγες προέρχονταν κυρίως από περιοχές της Ιωνίας, όπως η Σμύρνη, το Αϊβαλί, η Έφεσος και τα Σώκια. Το 1946 ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα και ορίστηκε έδρα κοινότητας. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1962 και ο Άγιος Μελέτιος εντάχθηκε στον δήμο Λεβαδέων. Το 1971 ο οικισμός καταργήθηκε καθώς είχε πλέον ενωθεί οικιστικά με την Λιβαδειά. Αναφέρεται ο πληθυσμός του στις απογραφές του 1951 και 1961.200px|right|thumb|Μνημείο για τους σφαγιασθέντες Μικρασιάτες προσκόπους, στον Άγιο Μελέτιο Βοιωτίας.
Πορεία του πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Καροπλέσι Καρδίτσας
Το Καροπλέσι Καρδίτσας είναι ορεινό και ιστορικό χωριό του νομού Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό χαίρει φυσικού κάλλους σε υψόμετρο περίπου 850 μέτρα και 45 λεπτών οδήγησης από την Καρδίτσα. Στην τοποθεσία Παλιόκαστρο υπάρχουν "υπολείμματα τοίχων και ανδήρων, κατάλοιπα οικισμού του 4ου αιώνα π.Χ. και ελληνιστικών χρόνων.Βόρεια και νότια των ορίων του οικισμού εκτείνονται νεκροταφεία με κιβωτιόσχημους τάφους". Επίσης το παλιό δημοτικό σχολείο έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, γιατί "αφενός αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα μονοταξίου σχολικού κτιρίου των αρχών του αιώνα μας και αφετέρου είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής." Το χωριό έχει πληθυσμό 111 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Μαζί με τους οικισμούς Αγία Αγάθη, Ανθηρό, Γιαννουσαίικα και Κουκκαίικα αποτελούν την κοινότητα Καροπλεσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Κόνιαλι
Παραπομπές
Κατηγορία:Μικρασιατικοί χοροί Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Ικόνιο
Κωνσταντίνος Κόμπος
Ο Κωνσταντίνος Κόμπος (Λεμεσός, 17 Οκτωβρίου 1976) είναι Ελληνοκύπριος νομικός, ακαδημαϊκός, πολιτικός και Υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Έχει σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο του Χαλ από όπου έλαβε το πτυχίο του το
1999 και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές Ευρωπαϊκού Δικαίου, στο Κολλέγιο Corpus Christi του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, από όπου αποφοίτησε το 2000.
Έχει διδάξει στο τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου και στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Την 1η Μαρτίου 2023, διορίστηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη, Υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Είναι συγγραφέας έξι βιβλίων και δεκάδων άρθρων και κεφαλαίων σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Έργα του μεταφράστηκαν και δημοσιεύθηκαν σε έξι γλώσσες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη 2023
Kinect
Το Kinect είναι μια σειρά συσκευών εισόδου ανίχνευσης κίνησης που παρήχθη από τη Microsoft και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2010. Οι συσκευές περιέχουν γενικά κάμερες RGB και υπέρυθρους προβολείς και ανιχνευτές που χαρτογραφούν το βάθος είτε μέσω δομημένου φωτός είτε μέσω υπολογισμών χρόνου πτήσης, οι οποίοι με τη σειρά τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πραγματοποιήστε αναγνώριση χειρονομιών σε πραγματικό χρόνο και ανίχνευση σκελετού σώματος, μεταξύ άλλων δυνατοτήτων. Περιέχουν επίσης μικρόφωνα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αναγνώριση ομιλίας και φωνητικό έλεγχο.
Το Kinect αναπτύχθηκε αρχικά ως περιφερειακό ελεγκτή κίνησης για κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών Xbox, το οποίο ξεχώριζε από τους ανταγωνιστές (όπως το Wii Remote της Nintendo και το PlayStation Move της Sony) επειδή δεν απαιτούσε φυσικά χειριστήρια. Το Kinect πρώτης γενιάς βασίστηκε στην τεχνολογία της ισραηλινής εταιρείας PrimeSense και παρουσιάστηκε στην E3 2009 ως περιφερειακό για το Xbox 360 με την κωδική ονομασία "Project Natal". Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 4 Νοεμβρίου 2010 και θα πουλούσε οκτώ εκατομμύρια μονάδες στις πρώτες 60 ημέρες διαθεσιμότητας. Η πλειονότητα των παιχνιδιών που αναπτύχθηκαν για το Kinect ήταν χαλαροί, οικογενειακοί τίτλοι, που βοήθησαν στην προσέλκυση νέου κοινού στο Xbox 360, αλλά δεν οδήγησαν σε ευρεία υιοθέτηση του περιφερειακού στη συνολική βάση χρηστών της κονσόλας.
Ως μέρος της αποκάλυψης του διαδόχου του Xbox 360 το 2013, του Xbox One, η Microsoft παρουσίασε μια δεύτερη γενιά έκδοσης του Kinect με βελτιωμένες δυνατότητες παρακολούθησης. Η Microsoft ανακοίνωσε επίσης ότι το Kinect θα ήταν απαραίτητο στοιχείο της κονσόλας και ότι δεν θα λειτουργούσε αν δεν συνδεθεί το περιφερειακό. Η απαίτηση αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη μεταξύ των χρηστών και των επικριτών λόγω ανησυχιών σχετικά με το απόρρητο, ωθώντας τη Microsoft να κάνει πίσω στην απόφαση. Ωστόσο, η Microsoft θα εξακολουθούσε να συνδυάζει το νέο Kinect με κονσόλες Xbox One κατά την κυκλοφορία τους τον Νοέμβριο του 2013. Η αγορά για παιχνίδια που βασίζονται στο Kinect δεν εμφανίστηκε ακόμα μετά την κυκλοφορία του Xbox One. Η Microsoft θα πρόσφερε αργότερα πακέτα υλικού Xbox One χωρίς να περιλαμβάνεται το Kinect, και οι μεταγενέστερες αναθεωρήσεις της κονσόλας αφαίρεσαν τις αποκλειστικές θύρες που χρησιμοποιούνται για τη σύνδεσή της (αντ' αυτού απαιτείται τροφοδοτούμενος προσαρμογέας USB). Η Microsoft τελείωσε την παραγωγή του Kinect για το Xbox One τον Οκτώβριο του 2017.
Το Kinect έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως μέρος μη gaming εφαρμογών σε ακαδημαϊκά και εμπορικά περιβάλλοντα, καθώς ήταν φθηνότερο και πιο ανθεκτικό σε σύγκριση με άλλες τεχνολογίες ανίχνευσης βάθους εκείνη την εποχή. Ενώ η Microsoft αρχικά αντιτάχθηκε σε τέτοιες εφαρμογές, αργότερα κυκλοφόρησε κιτ ανάπτυξης λογισμικού (SDK) για την ανάπτυξη εφαρμογών Microsoft Windows που χρησιμοποιούν Kinect. Το 2020, η Microsoft κυκλοφόρησε το Azure Kinect ως συνέχεια της τεχνολογίας που είναι ενσωματωμένη στην πλατφόρμα υπολογιστών cloud της Microsoft Azure. Μέρος της τεχνολογίας Kinect χρησιμοποιήθηκε επίσης στο έργο Hololens της Microsoft.
Πανδίων Α΄
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Πανδίων Α΄ ήταν θρυλικός Βασιλιάς της Αθήνας, γιος και διάδοχος του Εριχθόνιου και της συζύγου του Πραξιθέας, ο παππούς του από πατέρα ήταν ο θεός Ήφαιστος. Ο Πανδίονας ο Α΄ έκανε με τη νύμφη Ζευξίππη δύο κόρες, την Πρόκνη και την Φιλομήλα και δύο γιους, τον Ερεχθέα και το Βούτη. Σε μερικές ιστορικές πηγές γιος του ήταν ο Τεύθρας, πατέρας του Θέσπιου και του Κέφαλου, ερωμένου της Ηώς. Στην παραδοσιακή σειρά διαδοχής ο Πανδίων Β΄ ήταν ο όγδοος βασιλιάς της Αθήνας, τις πληροφορίες δίνουν το Πάριο Χρονικό τον 3ο αιώνα π.Χ., ο χρονικογράφος Κάστωρ ο Ρόδιος τον 1ο αιώνα μ.Χ. βασισμένος στον Ερατοσθένη που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. και η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου. Οι προκάτοχοι του ήταν : Κέκροπας, Κραναός, Αμφικτύονας, Εριχθόνιος, τον διαδέχθηκαν οι Ερεχθέας, Κέκροπας Β΄ και Πανδίων Β΄. Ο Κάστωρ ο Ρόδιος καταγράφει τον Πανδίων Α΄ σαν γιο του Εριχθόνιου και ότι βασίλευσε 40 χρόνια (1437 π.Χ. - 1397 π.Χ.). Αρχικά βρισκόταν ανάμεσα στους βασιλείς ένας Πανδίων, οι χρονικογράφοι αργότερα τοποθέτησαν δύο Πανδίωνες, τον Πανδίων Α΄ και Πανδίων Β΄ για να καλύψουν το μεγάλο χρονικό κενό. Σύμφωνα με την Βιβλιοθήκη ο Πανδίων Α΄ βρέθηκε σε πόλεμο με τον βασιλιά των Θηβών Λάβδακο, ο Τηρέας παντρεύτηκε την κόρη του Πρόκνη σαν αντάλλαγμα για την βοήθεια που του είχε προσφέρει. Στην εποχή του επισκέφτηκαν την Αρχαία Αθήνα η θεά Δήμητρα και ο Διόνυσος. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερεχθέας, ο γιος του Βούτης πήρε τα ιερά της Αθήνας και τον τίτλο του "Ποσειδώνα Ερεχθέως", στην Αθήνα ήταν τότε ο αρχιερέας του Ποσειδώνα είχε τον τίτλο του "Ερεχθέως". Ακούγεται ότι πέθανε από την λύπη του όταν άκουσε ότι πέθαναν οι κόρες του Πρόκνη και Φιλομήλα. Ο μυθικός ήρωας της Αθήνας Πανδίων ταυτίζεται με τον Πανδίων Α΄ ή τον Πανδίων Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αθήνας Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ζίγκμουντ Αϊντουκιέβιτς
Ο Ζίγκμουντ Αϊντουκιέβιτς (πολωνικά: Zygmunt Ajdukiewicz) (22 Ιανουαρίου 1861 – 29 Απριλίου 1917) ήταν Πολωνός ρεαλιστής ζωγράφος του τέλους του 19ου αιώνα με ειδίκευση στις προσωπογραφίες, στις σκηνές καθημερινότητας και την ιστορική ζωγραφική. Ο Αϊντουκιέβιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Αυστριακό Διαμελισμό της διαμελισμένης Πολωνίας, εγκαταστάθηκε στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα με την ολοκλήρωση των σπουδών του, αλλά διατήρησε στενή σχέση με την πατρίδα του. Ενώ βρισκόταν στη Βιέννη, εικονογράφησε το επικό μυθιστόρημα Κατακλυσμός (Potop) του Πολωνού νομπελίστα μυθιστοριογράφου Χένρικ Σιενκιέβιτς.
Βιογραφία
Ο Αϊντουκιέβιτς γεννήθηκε στο Βιτκοβίτσε, κοντά στο Ταρνόμπζεγκ στη νοτιοανατολική Πολωνία. Αρχικά σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Από το 1880 έως το 1882, σπούδασε στην Ακαδημία της Βιέννης και, από το 1883 στην Ακαδημία του Μονάχου, υπό τον Γιόχαν Χέρτεριχ, συνδέθηκε με τη Σχολή του Νατουραλισμού του Μονάχου. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Βιέννη το 1885 ως δημοφιλής ζωγράφος της αυστριακής αυλής όπου αναφέρθηκε και ως Ζίγκισμουντ ή Σιγισμούνδος φον Αϊντουκιέβιτς. Το 1893 πήγε στο Παρίσι. Πίσω στη Βιέννη, εργάστηκε σε μια μεγάλη σειρά πρωτότυπων έργων τέχνης για την εγκυκλοπαίδεια 24 τόμων που ξεκίνησε και χρηματοδοτήθηκε από τον Πρίγκιπα Ροδόλφο ως απόδειξη των αυτοκρατορικών επιτευγμάτων του (Kronprinzenwerk). Ήταν ένα σημαντικό εκδοτικό έργο που τυπώθηκε στα γερμανικά και στα ουγγρικά μεταξύ 1886 και 1902 με τον τίτλο Η Αυστροουγγρική Μοναρχία σε λέξεις και εικόνα. Οι επόμενοι τόμοι εκδόθηκαν πολύ μετά τον θάνατο του Ροδόλφου, που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1889. Ο Αϊντουκιέβιτς ζωγράφισε πίνακες για την εγκυκλοπαίδεια που απεικονίζουν διάφορες εθνικότητες, εθνοτικές ομάδες και μειονότητες που εκπροσωπούνται στην Αυστροουγγαρία. Παρήγαγε επίσης μια σειρά από 12 πίνακες για τη ζωή του Ταντέους Κοστσιούσκο, η οποία δημοσιεύτηκε το 1892 ως καλλιτεχνικό άλμπουμ από τον Φ. Μπόντι. Έφτιαξε μια όρθια προσωπογραφία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου σε φυσικό μέγεθος ως κυνηγός (1913).
Αναγνώριση
Ο Αϊντουκιέβιτς εξέθεσε στην Κρακοβία, στη Βαρσοβία, στο Λβουφ, στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Μόναχο και στην Πράγα. Οι πίνακές του έλαβαν κορυφαία βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις τέχνης, όπως το Χρυσό Μετάλλιο στη Βιέννη και το Χρυσό Μετάλλιο Δεύτερης Θέσης στο Βερολίνο το 1891, καθώς και το Χρυσό Μετάλλιο Δεύτερης Θέσης το 1898 στη Βιέννη και το Αργυρό Μετάλλιο στο διαγωνισμό του 1894 στο Λβουφ (τότε Λέμπεργκ). Τα έργα του βρίσκονται σε πολλά μουσεία και εθνικές εκθέσεις τέχνης σε όλη την Πολωνία, όπως το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας, το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας, το Εθνικό Μουσείο του Βρότσουαφ, τις κρατικές συλλογές στο Κάστρο Βάβελ και στο Μουσείο Άνω Σιλεσίας στο Μπίτομ, αλλά και στο Μουσείο Ιστορίας στη Βιέννη. Ο Αϊντουκιέβιτς ήταν ο πρώτος ξάδερφος του Πολωνού ζωγράφου Ταντέους Αϊντουκιέβιτς, ο οποίος ήταν 9 χρόνια μεγαλύτερος από αυτόν. Πέθανε στη Βιέννη το 1917.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης
Τουτς Τίλεμανς
Ο Ζαν-Μπατίστ Φρεντερίκ Ισιντόρ Τίλεμανς (Jean-Baptiste Frédéric Isidor, Baron Thielemans) (29 Απριλίου 1922 – 22 Αυγούστου 2016), γνωστός επαγγελματικά ως Τουτς Τίλεμανς (Toots Thielemans), ήταν Βέλγος μουσικός της τζαζ. Ήταν κυρίως γνωστός για το παίξιμό του με χρωματική φυσαρμόνικα, καθώς και για τις δεξιότητές του στην κιθάρα, στο σφύριγμα και στη σύνθεση. Σύμφωνα με τον ιστορικό της τζαζ, Τεντ Τζόια, η πιο σημαντική συνεισφορά του ήταν να «κάνει πρωταγωνίστρια την ταπεινή φυσαρμόνικα», την οποία ο Τίλεμανς έκανε μια «νόμιμη φωνή στην τζαζ». Τελικά έγινε ο «εξέχων» παίκτης της φυσαρμόνικας στην τζαζ.
Οι πρώτες του επαγγελματικές εμφανίσεις ήταν με το συγκρότημα του Μπένι Γκούντμαν όταν περιόδευσαν στην Ευρώπη το 1949 και το 1950. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1951 και έγινε Αμερικανός πολίτης το 1957. Από το 1953 έως το 1959 έπαιξε με τον Τζορτζ Σίρινγκ και στη συνέχεια ηγήθηκε στα δικά του γκρουπ σε περιοδείες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Το 1961 ηχογράφησε και ερμήνευσε ζωντανά μια από τις δικές του συνθέσεις, το «Bluesette», που τον περιλάμβανε να παίζει κιθάρα και να σφυρίζει. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, συνέχισε τις περιοδείες και τις ηχογραφήσεις, εμφανιζόμενος με μουσικούς όπως ο Όσκαρ Πίτερσον, η Έλλα Φιτζέραλντ, η Σάρα Βον, ο Μπιλ Έβανς, ο Ντίζι Γκιλέσπι, ο Κένι Ουέρνερ, ο Πατ Μέθενι, ο Τζάκο Παστόριους, η Μίνα, ο Κουίνσι Τζόουνς, η Ελίς Ρεζίνα, ο Τζορτζ Σίρινγκ, η Νάταλι Κόουλ, ο Μπίλι Τζόελ, ο Πολ Σάιμον και ο Πακίτο Ντε΄ Ριβέρα.
Μεταξύ των ταινιών που ηχογράφησε το σάουντρακ τους ο Τίλεμανς είναι οι: Ο Ενεχυροδανειστής (1964), Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου (1969), Οι δύο φυγάδες (1972), Cinderella Liberty (1973), Το εξπρές του Σούγκαρλαντ (1974) και Αναζητώντας τον κύριο Γκούντμπαρ (1977). Το θεματικό του τραγούδι με φυσαρμόνικα για το δημοφιλές τηλεοπτικό σόου Sesame Street ακουγόταν για 40 χρόνια. Συχνά έπαιζε και ηχογραφούσε με τον Κουίνσι Τζόουνς, ο οποίος κάποτε τον αποκαλούσε «έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς της εποχής μας». Το 2009 ονομάστηκε Δάσκαλος της Τζαζ από το Εθνικό Κληροδότημα για τις Τέχνες, η υψηλότερη διάκριση για μουσικό της τζαζ στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Θάνατος
Ο Τίλεμανς πέθανε στο Μπραιν λ΄Αλό, στο Βέλγιο, σε ηλικία 94 ετών.
Μετά την ανακοίνωση, η τζαζ και ποπ ορχήστρα Metropole Orkest με έδρα την Ολλανδία, μαζί με τον Αμερικανό μουσικό Κουίνσι Τζόουνς, εμφανίστηκαν στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου προς τιμήν του Τίλεμανς. Μια άλλη συναυλία πραγματοποιήθηκε στη Γκραν-Πλας των Βρυξελλών.
Ο Τίλεμανς κηδεύτηκε στις 27 Αυγούστου 2016 στο Λα Ουλπ, λίγο έξω από τις Βρυξέλλες. Ο πιανίστας Κένι Ουέρνερ διάβασε ένα προσωπικό μήνυμα του προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, για τη χήρα του, Ουγκέτ. Έγραφε: «Αγαπητή Ουγκέτ. Λυπήθηκα βαθιά όταν έμαθα για τον θάνατο του συζύγου σου. Ελπίζω ότι οι κοινές αναμνήσεις θα απαλύνουν τα βάσανά σας. Πάρτε δύναμη από την υποστήριξη των φίλων και της οικογένειας. Να ξέρεις ότι θα είσαι στις σκέψεις μου για τις επόμενες μέρες. Είθε η μουσική του Τουτς να σας οδηγήσει και να σας παρηγορήσει. Είμαι σίγουρος ότι θα το κάνει αυτό για όλους μας».
Δισκογραφία
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Ο Τουτς Τίλεμανς (αριστερά) και ο [[Τζο Μαρσάλα (δεξιά), περ. 1947]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι μουσικοί Κατηγορία:Βαρόνοι του Βελγίου Κατηγορία:Βέλγοι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βέλγοι κιθαρίστες της τζαζ Κατηγορία:Παίκτες φυσαρμόνικας
Λανιόν
Οι κάτοικοι της πόλης ονομάζονται Λανιοναί και Λανιοναίζ.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης του νομού Κοτ-ντ'Αρμόρ μικρογραφία|350x350εσ|Σπίτια στο ιστορικό κέντρο του Λανιόν Το Λανιόν βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού Κοτ-ντ'Αρμόρ, στη διοικητική περιοχή της Βρετάνης. Απέχει 66 περίπου χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού Σαιν-Μπριέκ και 425 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή από το Παρίσι.
Έχει πληθυσμό 19.831 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο μιας ευρύτερης αστικής περιοχής με 64.427 κατοίκους.
Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Λεγκέ. Η εγγύτητα των εκβολών του, στα 9 χιλιόμετρα από την πόλη, κάνει το επίπεδο του ποταμού στο κέντρο της πόλης να ποικίλλει κατά αρκετά μέτρα ανάλογα με τις παλίρροιες. Αυτό το χαρακτηριστικό επέτρεψε τη δημιουργία ενός περάσματος του ποταμού σε πολύ παλιές εποχές στο σημείο της γέφυρας Κερμαριά, σημείο όπου σταματά η παλίρροια. Αυτή η ιδιαιτερότητα χρησιμοποιήθηκε το 1992 για την κατασκευή ενός σταδίου-κολυμβητηρίου με φυσικό νερό (για αγώνες κανόε-καγιάκ, κολύμβηση κλ). Ένα φράγμα καθιστά δυνατή τη συγκράτηση του νερού κατά την ανερχόμενη παλίρροια και τη διοχέτευσή του σε μια τεχνητή διαδρομή στην άμπωτη.
Το Λανιόν βρίσκεται στην Οροσειρά της Αρμορικής, σε μια περιοχή χαμηλών λόφων, που ανήκουν σε ένα τοπογραφικό και τεκτονικό διάδρομο που εκτείνεται από τον κόλπο του Λανιόν έως τον κόλπο του Σαιν-Μπριέκ.
Η έκταση της κοινότητας είναι 43,91 μέτρα και το υψόμετρο κυμαίνεται από 0 έως 107 μέτρα.
Ιστορία
μικρογραφία|Το μενίρ Κρες-Οζέλ (Crec'h Ogel) αριστερά|μικρογραφία|Ευρήματα από τον τύμβο της Εποχής του Χαλκού της La Motta (Λανιόν, Κοτ-ντ'Αρμόρ). Προϊστορία
Οι πολυάριθμοι μεγάλιθοι της περιοχής μαρτυρούν το αρχαίο παρελθόν της, οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν ανακαλύψει επίσης εργαλεία, τσεκούρια και λαξευμένες πέτρες που ανήκουν στις προϊστορικές εποχές. Οι πολυάριθμοι ποταμοί και ο προσχωματικός χρυσός στην Οροσειρά της Αρμορικής, εξηγούν την παρουσία και τον πλούτο της ανάπτυξης των προϊστορικών πληθυσμών. Κοντά στο Λανιόν υπάρχουν τύμβοι της εποχής του Χαλκού (2.200 π. Χ. -800 π. Χ.), όπως ο τύμβος de la Motta, που περιέχουν κοσμήματα από πολύτιμα μέταλλα.
Οι Γαλάτες
Νομίσματα και θραύσματα κεραμικών αγγείων επιβεβαιώνουν τη γαλατική παρουσία στην περιοχή αρκετούς αιώνες πριν από την έναρξη της χριστιανικής εποχής. Ορισμένοι δρόμοι και οχυρώσεις άρχισαν να δημιουργούνται. Το γαλατικό οχυρό (oppidum) στο ακρωτήριο του Γιωντέ, στις εκβολές του ποταμού Λεγκέ, στα 9 χιλιόμετρα απόσταση από το Λανιόν, εξυπηρετούσε τη στρατιωτική άμυνα αλλά και τα εμπορικά πλοία, καθώς οι κάτοικοι, στην περιοχή του Λανιόν κατοικούσε η γαλατική φυλή των Οσίσμιων, είχαν εμπορικές συναλλαγές με πολλούς λαούς, τους Γαλάτες Κοριοσολίτες, Ναμνήτες και Ρεδόνους που κατοικούσαν σε άλλες περιοχές της Βρετάνης αλλά και με τους Καρχηδόνιους και τους Φοίνικες, σύμφωνα με νομίσματα που βρέθηκαν στην περιοχή.
Στην περιοχή υπάρχουν μενίρ, το Κρες και το Σαιν Πατρίκ, που κινούν ακόμη το αρχαιολογικό ενδιαφέρον.
Οι Ρωμαίοι
Το Λανιόν ήταν ένα υποχρεωτικό πέρασμα για να διασχίσουν τον ποταμό Λεγκέ κοντά στην ακτή, ειδικά στην άμπωτη. Στη ρωμαϊκή εποχή, οι δρόμοι περνούσαν αναπόφευκτα μέσω του Λανιόν και η πόλη αναπτύχθηκε ιδιαίτερα.
Μεσαίωνας
Ο Λεγκέ, όπως και τα άλλα ποτάμια, ήταν μία εύκολη δίοδος διείσδυσης για τους εισβολείς, οπότε το Λανιόν απέκτησε κάστρο από τον Μεσαίωνα.
Το πρώτο φράγμα που χρησίμευε για παγίδα ψαριών κατασκευάστηκε στο Σερβέλ, συνοικία του Λανιόν σήμερα, και είχε μήκος 190 μέτρων. Κατασκευάστηκε μεταξύ 613 και 615 (οι ημερομηνίες αυτές βρέθηκαν χάρη στη χρονολόγηση του ξύλου των βελανιδιών που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του) στις εκβολές του Λεγκέ. Κατά την άμπωτη, τα ψάρια παγιδεύονταν στο φράγμα.
Τον Μάρτιο του 1587, άρχισαν οι σφαγές που διαπράχθηκαν στην περιοχή από τους Βασιλικούς της Λα Ροσέλ, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων στη Γαλλία, με την επίθεση στα Πλουμανάς και Περός, που είχαν συνταχθεί με την Καθολική Λίγκα. Οι ενορίες της περιοχής διχάστηκαν ανάμεσα σε συντασσόμενους με τη Λίγκα (Πλεστέν-λε-Γκρεβ) ή βασιλικούς όπως το Λανιόν. «Την τρίτη και την έβδομη μέρα του Ιουλίου 1590, έκαψαν και λεηλάτησαν την ενορία του Πλεστέν, αυτοί της παράταξης του βασιλιά. Και αντίστοιχα, στις 21 του ίδιου μήνα ομοίως έκαψαν και λεηλάτησαν τις ενορίες των Πλουαρέ και Πλουμπέρζ και την πόλη του Λανιόν εκείνοι που είχαν συνταχθεί με την παράταξη του δούκα του Μερκέρ», έγραψε ο ιερέας της Λανβελέκ. Παρά τη μεταστροφή του Ερρίκου Δ' στον καθολικισμό, οι οπαδοί της Λίγκας και οι βασιλικοί συνέχισαν τις επιθέσεις τους και την καταστροφή των πόλεων του αντίθετου στρατόπεδου, αποδυναμώνοντας το Τρεγκόρ. Τελικά η ειρήνη αποκαταστάθηκε με το διάταγμα της Νάντης του 1598.
19ος-20ός αιώνας μικρογραφία|Εκκλησία στο Λανιόν Η έναρξη του δημόσιου σχολείου του Λανιόν έγινε την 1η Ιανουαρίου 1882. Βέβαια, αρχικά υπήρχαν δυσκολίες. Αναφέρεται ότι δεν υπήρχαν «μαυροπίνακες, ούτε μελανοδοχεία, ούτε βιβλία, ούτε σημειωματάρια» και όλο το σχολικό υλικό αποτελούνταν από τρία μικρά τραπέζια που δανείστηκαν από το κολλέγιο.
Το λιμάνι του Λανιόν συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη της πόλης πριν από τον πόλεμο 1939-1945. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η πόλη επιλέχθηκε για να φιλοξενήσει το Εθνικό Κέντρο Τηλεπικοινωνιών Ερευνών (CNET). Η μικρή πόλη τότε επεκτάθηκε για την εγκατάσταση του Κέντρου και των οικογενειών των τεχνικών, ειδικά καθώς πολλές εταιρείες ακολούθησαν αυτή την πρώτη άφιξη. Στις 25 Απριλίου 1961 έγινε η συγχώνευση του Λανιόν με τις γειτονικές κοινότητες Buhulien, Loguivy, Servel και Brélévenez. Κάθε πρώην κοινότητα συνέχισε να εκλέγει τους εκπροσώπους της στο δημοτικό συμβούλιο του «Μεγάλου Λανιόν». Παρά την κρίση της δεκαετίας του 1980 και του 1990, η πόλη Λανιόν ενίσχυσε «τα πλεονεκτήματά της σε τηλεπικοινωνίες και οπτικές ίνες» και με σημαντικές εταιρίες όπως η Orange και η Nokia, σήμερα χαρακτηρίζεται ως «μικρή Σίλικον Βάλεϊ».
Βρετονική γλώσσα
Στις 23 Οκτωβρίου 2006, ο δήμος ξεκίνησε ένα σχέδιο για την προώθηση της γλώσσας της Βρετάνης μέσω του προγράμματος Ya d'ar brezhoneg («Ναι στα Βρετονικά»).
Το 2008, το 11,96% των παιδιών παρακολούθησαν δίγλωσσα σχολεία στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Οικονομία
Το Λανιόν είναι μεγάλο ερευνητικό κέντρο τηλεπικοινωνιών στη Γαλλία με αρκετές επιχειρήσεις όπως η Nokia, η Orange και η SAGEMCOM που λειτουργούν εκεί. Η παρουσία ενός μεγάλου κλάδου τηλεπικοινωνιών οδήγησε σε δύο ινστιτούτα τεχνολογίας στην περιοχή, το IUT Lannion και ένα κολέγιο της μηχανικής, ENSSAT.
Συγκεκριμένα, υπάρχουν
Πολιτισμός
Τακτικές συναυλίες πραγματοποιούνται στην πλατεία της πόλης κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, γνωστών ως «Les Tardives». Το Λανιόν φιλοξενεί επίσης την "Carré Magique", μια γνωστή στην περιοχή θεατρική ομάδα.
Τουρισμός
Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει υπέροχα μεσαιωνικά κτίρια που βρίσκονται γύρω από την πλατεία του Κέντρου (λέγεται και πλατεία Στρατηγού Λεκλέρκ) και την οδό των Πιλοποιών (Rue des Chapeliers) καθώς και την εκκλησία του Σαιν-Ζαν-ντυ-Μπαλί.
Κοντά στο Λανιόν υπάρχουν πολλές παραλίες, δυτικά γύρω από το Τρεμπερντέν, ενώ η κοιλάδα του ποταμού Λεγκέ είναι πολύ γραφική και εύκολα προσβάσιμη με τα πόδια ή με καΐκι, με κανό ή οργανωμένο ταξίδι με πλοίο.
Υπάρχουν πολλά άλλα αξιοθέατα για τους επισκέπτες του Λανιόν, τα περισσότερα κατά μήκος της ακτής προς τα βόρεια με τις αμμώδεις παραλίες και τους παράκτιους περιπάτους μέσα από το πανέμορφο τοπίο - το θέρετρο Περός-Γκιρέκ είναι το πιο γνωστό από αυτά, όπως και η Ακτή του ροζ γρανίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
John Wick: Κεφάλαιο 2
Το John Wick: Κεφάλαιο 2 (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: John Wick: Chapter 2) είναι αμερικανική ταινία δράσης θρίλερ νεο-νουάρ του 2017 σε σκηνοθεσία του Τσαντ Τσαχέλσκι και σενάριο του Ντέρεκ Κόλσταντ. Είναι η συνέχεια του John Wick (2014), είναι η δεύτερη συνολικά δόση στο franchise John Wick. Πρωταγωνιστεί ο Κιάνου Ριβς ως ο ομώνυμος χαρακτήρας, με ένα καστ συνόλου που περιλαμβάνει τους Κόμον, Λόρενς Φίσμπερν, Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, Ρούμπι Ρόουζ, Λανς Ρέντικ, Πίτερ Στορμάρε, Μπρίτζετ Μοϊνάζαν, Φράνκο Νέρο, Τζον Λεγκιζάμο και Ίαν Μακ Σέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lions Gate Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:John Wick
Αλτάιρ
Ο Αλτάιρ (Altair) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α του αστερισμού Αετός (alpha Aquilae, a Aql). Το όνομα αυτό προέρχεται από την αραβική λέξη النسر الطائر ‘an-nasr aṭ-ṭā’ir’, που σημαίνει ο ιπτάμενος αετός, καθώς ήταν μέλος ενός μικρού αρχαίου αραβικού αστερισμού με αυτό το όνομα που περιλαμβάνει επίσης το β Αετού και το γ Αετού. Ο αστερισμός αυτός ήταν γνωστός στα λατινικά ως Vultur Volans. Επίσης ο αστέρας φέρει το όνομα 53 Αετού (ονομασία κατά Τζον Φλάμστηντ). Είναι το λαμπρότερο και εγγύτερο άστρο του αστερισμού. Ανήκει στο θερινό τρίγωνο μαζί με το Ντενέμπ και το Βέγα. Το κύριο χαρακτηριστικό του Αλτάιρ είναι η ταχεία περιστροφή του, 286 χλμ/δευτερόλεπτο.
Χαρακτηριστικά
Ο Αλτάιρ είναι ένας αστέρας της κύριας ακολουθίας και είναι φασματικού τύπου Α7. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι από 6.900 Κ μέχρι 8.500 Κ, ενώ η μάζα του είναι 1,8 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και η διάμετρός του εκτιμάται ότι είναι 1,6 με 2 φορές μεγαλύτερη. Το απόλυτο μέγεθος του Αλτάιρ είναι +2,21, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα δέκα φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Η λαμπρότητά του μεταβάλλεται ελαφρά, όπως ανακαλύφθηκε το 1999 και θεωρείται μεταβλητός τύπου Δέλτα Ασπίδος.
Πεπλάτυνση
Ο Αλτάιρ κατέχει ένα εξαιρετικά γρήγορο ρυθμό περιστροφής: έχει μια περιστροφική περίοδο περίπου 9 ώρες. Για λόγους σύγκρισης, ο ισημερινός του Ήλιου απαιτεί λίγο περισσότερο από 25 ημέρες για μια πλήρη περιστροφή. Αυτή η γρήγορη περιστροφή αναγκάζει τον Αλτάιρ να είναι πεπλατυσμένος: η ισημερινή διάμετρος του είναι πάνω από 20 τοις εκατό μεγαλύτερη από ότι η πολική του διάμετρος. Η πεπλάτυνση του Αλτάιρ ανακαλύφθηκε με μετρήσεις που έγιναν από το υπέρυθρο συμβολόμετρο του παρατηρητηρίου Πάλομαρ το 1999 και το 2000.
Η θεωρία προβλέπει ότι, λόγω της ταχείας περιστροφής του Αλτάιρ, η βαρύτητα της επιφάνειάς του και πραγματική θερμοκρασία πρέπει να είναι χαμηλότερες στον ισημερινό, καθιστώντας τον ισημερινό λιγότερο φωτεινό από τους πόλους. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως βαρυτική συσκότιση ή φαινόμενο βον Ζέιπελ, επιβεβαιώθηκε για τον Αλτάιρ από μετρήσεις που έγιναν από το Πολεμικό Ναυτικό Πρωτότυπο οπτικό συμβολόμετρο το 2001,και αναλύθηκαν από μετέπειτα έρευνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Αετός (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer
Βλαντίμιρ Πασκόφ
Ο Βλαντίμιρ Πασκόφ (ρωσικά: Владимир Игоревич Пашков· 4 Φεβρουαρίου 1961) είναι Ρώσος αξιωματούχος ο οποίος υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ από το 2020, ένα από τα δυο μη αναγνωρισμένα ανεξάρτητα κράτη στην ανατολική Ουκρανία, και γενικός διευθυντής της ZAO Vneshtorgservis, μιας εταιρείας που έχει ως στόχο τη διαχείριση βιομηχανιών που έχουν προσχωρήσει στο DPR και στο LPR. Το 2018 του επιβλήθηκαν κυρώσεις από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, στα πλαίσια των μέτρων που έχουν πάρει οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον όσων υποστηρίζουν τη Ρωσική πλευρά στη διένεξη Ουκρανίας - Ρωσίας. Τον Φεβρουάριο 2020, ένας εκπρόσωπος του Ρώσου προέδρου Πούτιν αρνήθηκε ότι ο Πάσκοφ εκπροσωπούσε τη ρωσική κυβέρνηση.
Προηγουμένως, ο Πάσκοφ ήταν αναπληρωτής κυβερνήτης της περιφέρειας Ιρκούτσκ αλλά παραιτήθηκε από τη θέση του λίγο πριν την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ουκρανία στη Ρωσία.
Μαρούλα Κλιάφα
Η Μαρούλα Κλιάφα είναι Ελληνίδα συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1937 στα Τρίκαλα, όπου και ζει μόνιμα με την οικογένειά της. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και από το 1972 ασχολείται με τη λογοτεχνία, τη μελέτη της τοπικής ιστορίας, τη συλλογή λαϊκών παραμυθιών, παραδοσιακών παιχνιδιών και παλαιών φωτογραφιών.
Τα περισσότερα βιβλία της έχουν αποσπάσει επαίνους και βραβεία, ενώ δύο από αυτά έχουν μεταφραστεί στα ρωσικά και στα γερμανικά. Αποσπάσματα των έργων της έχουν συμπεριληφθεί σε σχολικά βιβλία του Δημοτικού και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Γυμνασίου.
Έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.
Το 2010 το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης της Σχολής Επιστημών του Ανθρώπου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας της απένειμε τον τίτλο της επίτιμου διδάκτορος.
Έργο
Λογοτεχνία
Παραμύθια της Θεσσαλίας (1977), 12+1 παραμύθια από τη Θεσσαλία (1991), Τρομακτικά παραμύθια για ατρόμητα παιδιά (1999), Ας παίξουμε πάλι (σε συνεργασία με τη Ζωή Βαλάση) (1997), Μύθοι και θρύλοι της Θεσσαλίας (2006)
Λευκώματα
''Θεσσαλία 1881-1981. Εκατό χρόνια ζωή (1983), Στο Βαρούσι (σε συνεργασία με τον Τάκη Τλούπα και τη Φανή Τσαπάλα) (1988), Γυναίκες της γης (σε συνεργασία με τον Δημήτρη Λέτσιο) (1994), Άνθρωποι του μόχθου, Θεσσαλία'' (2007)
Μεταφράσεις
Μια Πέμπτη του Οκτώβρη (1983), Το παιδί της Κυριακής (1987), ''Τέρμα! Εδώ κατεβαίνουν όλοι'' (1992)
Ιστορικές Μελέτες - Μαρτυρίες
''Τρίκαλα: Από τον Σεϊφουλλάχ ως τον Τσιτσάνη. Οι μεταμορφώσεις μιας κοινωνίας όπως αποτυπώθηκαν στον Τύπο της εποχής, 3 τόμοι (1996-2000), Μια σερενάτα στον Ληθαίο. Η μουσική κίνηση στα Τρίκαλα (1881-1965), (2003), Σιωπηλές Φωνές. Μαρτυρίες Θεσσαλών για τον 20ο αιώνα (2000), Τα του Δήμου εν δήμω. Το χρονικό του Δήμου Τρικκαίων (1883- 1959), (2007), Η επιχειρηματικότητα στα Τρίκαλα (1881- 1960) Μια παραγνωρισμένη ιστορία (2010), Η Παιδεία παίζει…Η εκπαίδευση στη Δυτική Θεσσαλία μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος (1881-1950)'', (2016)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Σεργκέι Κοζλόφ
Ο Σεργκέι Κοζλόφ (ρωσικά: Сергей Иванович Козлов· ουκρανικά: Сергій Іванович Козлов) διορίστηκε πρωθυπουργός της μη αναγνωρισμένης Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ στις 25 Δεκεμβρίου 2015. Είναι στρατηγός της Λαϊκής Πολιτοφυλακής του Ντονμπάς και διαδέχθηκε τον Γκενάντι Τσίπκαλοφ.
Προηγουμένως, κατείχε την θέση του υποδιοικητή του Σώματος της Δημοκρατίας.
Το 1981 ο Κοζλόφ φοίτησε στην Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή της Αεροπορίας Βοροσίλοβγκραντ.
Από το 1994 έως το 2005, ο Κοζλόφ υπηρέτησε στην κρατική υπηρεσία έκτακτης ανάγκης της Ουκρανίας.
Χριστίνα Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
H Χριστίνα Ελισάβετ (γερμ. Christine Elisabeth von Schleswig-Holstein-Sonderburg, 23 Ιουνίου 1638 - 7 Ιουνίου 1679) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.
Αχαλτσίχε
Η Αχαλτσίχε (γεωργιανά: ახალციხე, κυριολεκτικά «νέο κάστρο») είναι μικρή πόλη στη γεωργιανή νοτιοδυτική περιφέρεια (μχάρε) του Σάμτσχε-Τζαβαχέτι. Βρίσκεται στις δύο όχθες από το ποταμάκι Ποτσχόβι, το οποίο χωρίζει την πόλη μεταξύ της παλιάς πόλης στο βορρά και της νέας στο νότο.