cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρίγια Μούζιτσουκ
Σκακιστική καριέρα
Το 2005 η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία της απέμεινε τον τίτλο διεθνούς μαιτρ γυναικών, το 2007 τον τίτλο διεθνούς γκρανμαίτρ γυναικών και λίγο αργότερα, το 2008, πήρε τον τίτλο διεθνούς μαιτρ. Τον Νοέμβριο του 2010 κατατάχθηκε 5η στη λίστα των καλύτερων νεανίδων σκακιστριών στον κόσμο. Το 2015, κερδίζοντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών, πήρε τον τίτλο διεθνούς γκρανμαίτρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές Κατηγορία:Ουκρανοί σκακιστές
Αμύγδαλος Ηρακλείου
O Αμύγδαλος είναι μικρό ορεινό χωριό του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης σε υψόμετρο 595 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 50 χλμ. Ν. από το Ηρακλείου και 37 χλμ. Ν. από τις Επάνω Αρχάνες (έδρα δήμου). Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πύργου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Παράνυμφους, τον Πλατανιά και τις Τρεις Εκκλησιές, αποτελούν την κοινότητα Παρανύμφων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Φαληράκι Ρόδου
To Φαληράκι είναι το κύριο παραθαλάσσιο χωριό στο ελληνικό νησί της Ρόδου, στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στον κόλπο Φαληρακίου, στη βορειοανατολική ακτή, περίπου 14 χλμ νότια της πόλης της Ρόδου και 10 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του αεροδρομίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Σεισμός της Μεγάλης Παρασκευής
Ο Σεισμός της Μεγάλης Παρασκευής (αγγλ. Good Friday earthquake), επίσης γνωστός ως ο Μεγάλος σεισμός της Αλάσκας, σημειώθηκε στις 5:36 μ.μ. ώρα Αλάσκας τη Μεγάλη Παρασκευή, 27 Μαρτίου 1964. Σε όλη την κεντρική-νότια Αλάσκα, ρωγμές στο έδαφος, γκρεμισμένα κτίρια και τσουνάμι που προέκυψαν από το σεισμό προκάλεσαν 139 θανάτους.
Η διάρκεια του σεισμού ήταν 4 λεπτά και 38 δευτερόλεπτα και το μέγεθος του σεισμού 9,2 Ρίχτερ. Ήταν ο πιο ισχυρός σεισμός που καταγράφτηκε ποτέ στη Βόρεια Αμερική, και ο τρίτος πιο ισχυρός που έχει καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία, καθώς ο ισχυρότερος όλων των εποχών ήταν ο Μεγάλος σεισμός της Βαλδίβια (1960) με 9,5. Το μέγιστο επίπεδο αντιληπτής έντασης του σεισμού, επίσημα έφτασε στο επίπεδο έντασης XI (11) της κλίμακας Μερκάλι, δηλαδή «ασύλληπτα καταστροφικός» [με μέγιστο επίπεδο στην κλίμακα Μερκάλι το XII (12), δηλαδή «ολική καταστροφή»]. Ρευστοποίηση του εδάφους, ρωγμές, κατολισθήσεις και άλλα πλήγματα προκάλεσαν σημαντικές ζημιές σε αρκετές κοινότητες και μεγάλη απώλεια περιουσιών. Το Άνκορεϊτζ υπέστη μεγάλη καταστροφή και ζημιά σε πολλά ανεπαρκώς αντισεισμικά κατασκευασμένα σπίτια, κτίρια και υποδομές (πλακόστρωτα, πεζοδρόμια, νερό και αποχετευτικό δίκτυο, ηλεκτρικά συστήματα, και άλλος ανθρωπογενής εξοπλισμός).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεισμοί Κατηγορία:Αλάσκα
Άουγκουστ Άλλε
Ο Άουγκουστ Άλλε (εσθονικά: August Alle, 31 Αυγούστου 1890 (γρηγ. 19 Αυγούστου), Βίλγιαντι – 8 Ιουλίου 1952, Τάλιν) ήταν Εσθονός συγγραφέας.
Πρώτα χρόνια
Ο Άουγκουστ Άλλε ήταν γιος ενός λιθοξόου. Παρακολούθησε το ενοριακό σχολείο στο Βίλγιαντι, και στη συνέχεια το βραδινό σχολείο στη Νάρβα. Το 1915, εγγράφηκε ως εξωτερικός φοιτητής στο Αριόλ και άρχισε να σπουδάζει φαρμακευτική, αλλά σύντομα εγκατέλειψε τις σπουδές αυτές. Από το 1915 έως το 1918 σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Σαράτοφ. Από τον Αύγουστο του 1922, ο Άλλε σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Ανέβαλλε τις τελικές εξετάσεις του στη νομική μέχρι το 1937. Στη συνέχεια ασκούσε δικηγορικό επάγγελμα ως ανεξάρτητος δικηγόρος.
Σολάρο (Ιταλία)
Το Σολάρο (ιταλικά: Solaro) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Άουγκουστ Άλλε
Λογοτεχνική καριέρα
Αφού μελέτησε την ιατρική ο Άουγκουστ Άλλε εργάστηκε στην Εσθονία ως δημοσιογράφος και λέκτορας, προτού αφοσιωθεί πλήρως στην συγγραφή.
Σολάρο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Άουγκουστ Άλλε
Λογοτεχνική καριέρα
Από το 1919 ήταν ένας από τους ανθρώπους που συνδέονται με το κίνημα του Σιούρου.
Ο Άουγκουστ Άλλε ήταν επίσης γνωστός ως αρθρογράφος και λογοτεχνικός κριτικός. Η λογοτεχνική του επανάσταση ήρθε με τη συλλογή ποιημάτων Καρμίνα Μπαρμπάτα το 1921.
Σοβιετική συνεργασία
Ο Άουγκουστ Άλλε ανήκε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων. Επιπλέον, ήταν συντάκτης σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Από το 1946 μέχρι το θάνατό του ήταν επικεφαλής συντάκτης του διάσημου λογοτεχνικού περιοδικού Looming (η εσθονική λέξη για τη "δημιουργία"), αν και το περιοδικό ήταν υπό τον έλεγχο των Σοβιετικών μετά το 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές
Κολοβός (επώνυμο)
Το ελληνικό επώνυμο Κολοβός μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πρωθυπουργός των Μπαχαμών
Ο Πρωθυπουργός των Μπαχαμών είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης των Μπαχαμών. Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Φίλιπ Ντέιβις, ο οποίος ορκίστηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2021 έπειτα από τη σαρωτική νίκη του Προοδευτικού Φιλελεύθερου Κόμματος στις εκλογές. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται επισήμως από τον Γενικό Κυβερνήτη των Μπαχαμών, ο οποίος εκπροσωπεί τον Κάρολο Γ΄, Βασιλιά των Μπαχαμών (αρχηγό κράτους).
Το ακόλουθο λήμμα περιέχει κατάλογο πρωθυπουργών των Μπαχαμών, από την ίδρυση της θέσης του επικεφαλής υπουργού των Νήσων Μπαχάμα το 1955 μέχρι σήμερα.
Γραφείο του Πρωθυπουργού
Ο πρωθυπουργός των Μπαχαμών είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης των Μπαχαμών. Τα καθήκοντα του πρωθυπουργού περιλαμβάνουν:
Οι υπηρεσίες του πρωθυπουργού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Μπαχαμών Μπαχαμ
Τρετσάνο Ρόζα
Το Τρετσάνο Ρόζα (ιταλικά: Trezzano Rosa) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Σιχισμός στη Σιγκαπούρη
thumb|right|300px|Ο [[Κεντρικός Σιχ Ναός (Σιγκαπούρη)|Κεντρικός Σιχ Ναός στη Σιγκαπούρη.]] Ο Σιχισμός στη Σιγκαπούρη έχει τις ρίζες του στις στρατιωτικές και στις αστυνομικές δυνάμεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, ο πληθυσμός των Σιχ στη Σιγκαπούρη ανέρχεται στις 12.000-15.000. Στη χώρα υπάρχουν εφτά γκουντβάρας (ιεροί ναοί των Σιχ) μαζί με μία ιεραποστολική κοινωνία, μια ευημερούσα κοινωνία, δύο οργανισμούς νεολαίας και δύο αθλητικές λέσχες.
Πρώτοι Σιχ
Ο πρώτος Σιχ ο οποίος μετανάστευσε στη Σιγκαπούρη ήταν ο Μαχαράζ Σινγκ το 1849. Ο Μαχαράζ Σινγκ στάλθηκε εκεί ως πολιτικός κρατούμενος από τη Βρετανική Αυτοκρατορία μετά τον Δεύτερο Πόλεμο μεταξύ Άγγλων και Σιχ. Ο Κεντρικός Σιχ Ναός της Σιγκαπούρης χτίστηκε για τον εορτασμό της 518ης επετείου του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού και ιδρυτή του Σιχισμού. Ο ναός διαθέτει έναν πλούσιο και περίτεχνο συνδυασμό της σύγχρονης με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Το ιερό βιβλίο των Σιχ, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, είναι φυλαγμένο ευλαβικά σε μια αίθουσα προσευχής, η οποία έχει έναν ευρύ τρούλο πλάτους δεκατριών μέτρων.
Ιστορία
Η Σιγκαπούρη αποτελούσε μέρος της Μαλάγια (σημερινή Δυτική Μαλαισία), η οποία βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Βρετανίας. Η μετανάστευση των Σιχ στη Σιγκαπούρη έγινε δημοφιλής έπειτα από τη ζήτηση Σιχ αστυνομικών και φρουρών για τη Βρετανική αποικία της Μαλάγιας, κι έτσι οι Σιχ μετανάστευαν εκεί ως αστυνομικοί.
Κάποιοι Σιχ της Σιγκαπούρης είναι μετανάστες από την Ινδία (κυρίως από την περιοχή του Ανατολικού Παντζάμπ), ενώ άλλοι είναι απόγονοι των Σιχ της Βρετανικής Ινδίας, οι οποίοι τελούσαν τότε υπό κράτηση και είχαν σταλεί στη Σιγκαπούρη από τον Βρετανικό στρατό για διαμαρτυρίες, επιθέσεις ή δολοφονίες Βρετανών στρατιωτών, επιθέσεις, προσβολές και βανδαλισμούς Βρετανικών κτιρίων και περιουσιών. Αυτοί οι κρατούμενοι ζούσαν στις Βρετανικές φυλακές που βρίσκονταν στη Σιγκαπούρη.
Ένα σημαντικό ποσοστό των Σιχ της Σιγκαπούρης είναι επίσης απόγονοι Ινδών Σιχ επιχειρηματιών, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στη χώρα. Οι περισσότεροι Σιχ σήμερα, προέρχονται από την κοινότητα Τζατ.
Διακεκριμένοι Σιχ
Το Ίδρυμα Σιχ της Σιγκαπούρης και το Παντζάμπι Ίδρυμα της Σιγκαπούρης αποτελούν εξέχουσες οργανώσεις, οι οποίες προωθούν την κληρονομιά των Σιχ και τη γλώσσα Παντζάμπι ανάμεσα στους Σιχ της χώρας. Μερικοί διακεκριμένοι Σιχ οι οποίοι έγιναν γνωστοί στη δημόσια ζωή της χώρας είναι:
Παραπομπές
Σιγκαπούρη Κατηγορία:Σιγκαπούρη
Θάνατος κάποιου
Το Θάνατος κάποιου (γαλλικός τίτλος: Mort de quelqu'un) είναι μυθιστόρημα του Ζυλ Ρομαίν που εκδόθηκε το 1911.
Παρουσίαση
Μια ανοιξιάτικη μέρα, ο Ζακ Γκοντάρ, άτεκνος χήρος και συνταξιούχος μηχανικός των Γαλλικών σιδηροδρόμων που ζούσε απομονωμένος και μοναχικός, είχε την ιδέα να ανέβει στην κορυφή του Πάνθεον. Η έκπληξη που νιώθει με την απροσδόκητη ποικιλομορφία του Παρισιού τον κάνει να αγνοήσει τον δυνατό άνεμο που φυσάει. Έτσι, κρυώνει, αρρωσταίνει βαριά και δέκα μέρες αργότερα ο θυρωρός του κτιρίου του τον βρίσκει νεκρό. Πέθανε όπως έζησε τα τελευταία του χρόνια: μόνος.
Σχόλια
Ο Ζυλ Ρομαίν ήταν περήφανος για αυτό το πρώιμο έργο, που έγραψε σε ηλικία 25 ετών: «Το έργο εκπέμπει ένα σχεδόν θρησκευτικό συναίσθημα παρόμοιο με αυτά που δίνουν ορισμένες συμφωνίες».
Τα επτά κεφάλαια του μυθιστορήματος παρουσιάζουν την καθημερινή ζωή της εποχής στην απομακρυσμένη επαρχία της Ωβέρνης καθώς και μιας λαϊκής συνοικίας του Παρισιού και προσφέρουν την ευκαιρία για σκέψεις γύρω από τον θάνατο, τη ζωή και γενικότερα την ανθρώπινη ύπαρξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Πέτρος Στεφάνου
Ο Πέτρος Στεφάνου (γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1963 στην Ερμούπολη) είναι Ρωμαιοκαθολικός ιεράρχης και Επίσκοπος Σύρου από τις 13 Μαΐου 2014.
Βιογραφία
Στις 26 Ιουνίου 1994 ο Στεφάνου χειροτονήθηκε διάκονος και στις 15 Ιουλίου 1995 χειροτονήθηκε ιερέας. Στις 13 Μαΐου 2014, ο Πάπας Φραγκίσκος τον διόρισε επίσκοπο Σαντορίνης, Μήλου και Σύρου και αποστολικό διοικητή της ρωμαιοκαθολικής επισκοπής της Κρήτης. Στις 2 Ιουλίου 2014, ο Στεφάνου χειροτονήθηκε επίσκοπος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Σύρου Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί
Μπιλάλ (Λιβανέζος τραγουδιστής)
Ο Μπιλάλ (γεννήθηκε το 1983) είναι ένας Τσιγγάνος τραγουδιστής από το Λίβανο, ο οποίος είναι αξιοσημείωτο ότι τραγουδάει όχι μόνο στα Αραβικά, αλλά κυρίως στα Ντομάρι, τη μητρική του γλώσσα, αυτή των Ντομ, της νομαδικής κοινότητας στην οποία ανήκει.
Ιστορικό
Ο Μπαν Μπέλλα Ελ Χαντίρ, επίσης γνωστός ως Μπιλάλ, ο Άραβας Τσιγγάνος Πρίγκιπας, προέρχεται από τους ανθρώπους Ντομ, μια εθνική ομάδα Ρομά της Μέσης Ανατολής, που οι Γκάντζος αποκαλούν «Nawar» στα αραβικά. Όπως και οι περισσότερες νομαδικές οικογένειες Ντομ, η οικογένεια του Μπιλάλ κινείται συνεχώς από το ένα μέρος στο άλλο σε όλη τη Μέση Ανατολή. Για να κερδίσουν το μισθό τους στις στάσεις τους, οι μεγάλοι άντρες παίζουν μουσικά όργανα και τραγουδούν, και οι γυναίκες χορεύουν και λένε την τύχη. Όσον αφορά τα νεαρά αγόρια, συχνά εργάζονται ως λούστροι σε μεγάλες πόλεις όπως η Δαμασκός, η Βηρυτός και η Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του Μπιλάλ ήταν παραδοσιακός οδοντίατρος, που ταξίδευε από περιοχή σε περιοχή προσφέροντας τις υπηρεσίες του. Ο παππούς του άλεθε κόκκους καφέ και μεσολαβούσε σε διενέξεις μεταξύ των μελών της οικογένειας και βοηθούσε στην εξομάλυνση των σχέσεών τους. Οι γονείς του Μπιλάλ χώρισαν, όταν ήταν μικρός και αναγκαζόταν μαζί με τα τρία αδέλφια του να ταξιδεύουν συνεχώς από το Λίβανο στη Συρία και αντίστροφα, για να μένουν άλλοτε στο σπίτι του πατέρα τους και άλλοτε στο σπίτι της μητέρας τους.
Μουσική καριέρα
Ο Μπιλάλ ήταν λούστρος, όταν ο Έλληνας - Λιβανέζος παραγωγός Μιχαήλ Ελευθεριάδης τον συνάντησε, αφού τον άκουσε να τραγουδά ένα Αραβικό τσιγγάνικο τραγούδι, ενώ γυάλιζε τα παπούτσια ενός πελάτη στο πεζοδρόμιο κοντά στο γραφείο του στη Βηρυτό. Αυτό ήταν το 1997 και ο Μπιλάλ ήταν μόλις 14 ετών. Ο Ελευθεριάδης ξαφνιάστηκε αμέσως από τη νεαρή του φωνή και ένιωσε τις καλλιτεχνικές δυνατότητες, που είχε ο νεαρός για μελλοντική επιτυχία. Επιπλέον, ως διάσημος τσιγγανολόγος, ήταν πρόθυμος να ξεκινήσει μια επιτυχημένη καριέρα για έναν καλλιτέχνη, που προέρχεται από την κοινότητα Ντομ και να αντανακλά θετικά την επίδρασή του στην εικόνα των τσιγγάνων σε όλο τον αραβικό κόσμο. Καθώς ο Μπιλάλ ήταν αναλφάβητος και δεν είχε πάει ποτέ στο σχολείο, ο Ελευθεριάδης ξεκίνησε και υποστήριξε τόσο τη γενική όσο και τη μουσική του εκπαίδευση, παρέχοντάς του επίσης τις απαραίτητες δεξιότητες και περιουσιακά στοιχεία, που θα του επέτρεπαν να ανταπεξέλθει στο άγχος και τις ευθύνες του μελλοντικού διάσημου καλλιτέχνη. μικρογραφία| Ο Μπιλάλ τραγουδάει στη σκηνή Το 2002, ο Μπιλάλ άρχισε να παίζει σε συναυλίες και ήταν προσκεκλημένος σε μεγάλες αραβικές τηλεοπτικές εκπομπές στα κορυφαία δορυφορικά τηλεοπτικά δίκτυα της Μέσης Ανατολής. Το αποκορύφωμα της επιτυχίας του ήταν η εμφάνισή του σε ένα από τα πιο διάσημα φεστιβάλ παραστατικών τεχνών στον αραβικό κόσμο, το Διεθνές Φεστιβάλ Baalbeck. Ηχογραφήσεις του Μπιλάλ περιλαμβάνουν, για πρώτη φορά στην ιστορία, τραγούδια στη γλώσσα των τσιγγάνων, που είναι γνωστή ως Ντομάρι (Domari), μια γλώσσα που ο Μπιλάλ έχει παρατηρήσει ότι είναι πολύ κοντά στην γλώσσα Ρομανί, καθώς ήταν σε θέση να επικοινωνήσει με τα Ρομά ξαδέλφια του από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, ο καθένας μιλώντας τη δική του μητρική γλώσσα.
Το 2012 ο Μπιλάλ ήταν προσκεκλημένος στο Coke Studio (Μέση Ανατολή) μαζί με τη Rouwaida Attieh και την Γιουγκοσλάβικη Τσιγγάνικη Μπάντα Χάλκινων από τα Βαλκάνια.
Όλοι ενώνονται για να δημιουργήσουν ένα συνδυασμό, όπου η μουσική Oriental Tarab συναντά τη μουσική των τσιγγάνων με όλες τις πτυχές της.
Το καλοκαίρι του 2014, ο Μπιλάλ κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο: Μπιλάλ Ο Τσιγγάνος Πρίγκιπας.
Το καλοκαίρι του 2016, έπαιξε στο Φεστιβάλ MusicHallogy, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο The MusicHall Waterfront.
Τον Ιούλιο του 2017, εμφανίστηκε σε ένα άλλο φημισμένο φεστιβάλ παραστατικών τεχνών στον αραβικό κόσμο, το Διεθνές Φεστιβάλ Jounieh.
Ακτιβισμός
μικρογραφία| Ο Μπιλάλ αλληλεπιδρά με το κοινό μικρογραφία| Μπιλάλ Εκτός από το να είναι καλλιτέχνης, ο Μπιλάλ εργάζεται επίσης ενεργά για την αναγνώριση του λαού του, των Ντομ, ο οποίος εξακολουθεί να ζει σε κακές συνθήκες. Τα αποτελέσματα του αγώνα του αρχίζουν να φαίνονται, καθώς περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι το " Nawar " έχει μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, που αξίζει να είναι γνωστή και αναγνωρισμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβανέζοι τραγουδιστές
Ο Βασιλιάς του Λευκού Ελέφαντα
Πλοκή
Με την ιστορία να διαδραματίζεται στο Βασίλειο Αγιουτάγια του 16ου αιώνα, ο Βασιλιάς Τσάκρα ασχολείται με τα συνηθισμένα καθήκοντά του στο παλάτι, παρέχοντας ακροάσεις τους συμβούλους του. Ανάμεσα στους συμβούλους του βρίσκεται και το Λόρδος Τσάμπερλαϊν, ο οποίος επιθυμεί να δει τον βασιλιά να εκπληρώνει το βασιλικό του καθήκον να παντρευτεί 366 συζύγους, ελπίζοντας ανάμεσά τους να βρίσκεται και η κόρη του.
Ωστόσο, η απειλή της εισβολής από τον Βασιλιά της Χόνσα κρατάει τον Βασιλιά Τσάκρα απασχολημένο και απορροφημένο στις σκέψεις του. Αρχικά, ο φιλειρηνικός Βασιλιάς Τσάκρα επιθυμεί να διαπραγματευτεί για ειρήνη, αλλά δεν το καταφέρνει και βρίσκει τον εαυτό του αναγκασμένο να εμπλακεί σε πόλεμο, ώστε να σταματήσει την εισβολή του Βασιλιά της Χόνσα.
Παραγωγή
Ο Πριντί Μπανομιόνγκ, εκείνη την περίοδο Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Πλακ Πιμπούλσονγκχραμ, ήταν ο παραγωγός της ταινίας, η οποία βασιζόταν σε ένα αγγλόφωνο μυθιστόρημα που είχε γράψει ο ίδιος. Το καστ της ταινίας αποτελούσαν λέκτορες και φοιτητές του Πανεπιστημίου Thammasat, το οποίο είχε ιδρύσει ο Πριντί.
Η ταινία φτιάχτηκε με την πρόθεση να μεταφέρει ο Πριντί την αντίληψή του για ειρήνη προς το διεθνές κοινό, γι'αυτό και γυρίστηκε στα Αγγλικά, κάνοντάς την την πρώτη αγγλόφωνη Ταϊλανδική ταινία. Επίσης, τα θέματα της ταινίας είναι εμπνευσμένα από τη Βουδιστική φιλοσοφία, πως δεν υπάρχει ευτυχία που να είναι μεγαλύτερη από την ειρήνη, αλλά η ταινία μεταφέρει και το μήνυμα ότι ο Πριντί σκεφτόταν πως η Ταϊλάνδη ήταν έτοιμη να εμπλακεί σε έναν επιθετικό πόλεμο εναντίον οποιουδήποτε ξένου εισβολέα.
Η ταινία προβλήθηκε στη Νέα Υόρκη και στη Σιγκαπούρη.
Μετά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Ταϊλάνδη στις 8 Δεκεμβρίου 1941, η Πριντί έγινε ο ηγέτης του αντιστασιακού κινήματος Ελευθερης Ταϊλάνδης, ενώ οι δικτάτορες του Ταϊλανδικού στρατού τάχθηκαν με την Ιαπωνία και τις δυνάμεις του Άξονα, κηρύττοντας τον πόλεμο σε Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες.
Αποκατάσταση
Ο Βασιλιάς του Λευκού Ελέφαντα ήταν ανάμεσα στις δύο ταινίες που επιλέχθηκαν για ένα πρότζεκτ αποκατάστασης που ξεκίνησε ο Ταϊλανδός Υπουργός Πολιτισμού, σε συνεργασία με την Technicolor και το Κινηματογραφικό Ίδρυμα Ταϊλάνδης. Η ταινία αποτελεί την παλαιότερη Ταϊλανδική ταινία που σώζεται στην ολοκληρωμένη της μορφή.
Στην πραγματικότητα, το 35mm αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ένα αντίγραφο 16mm που είχε αρχειοθετηθεί στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου σώθηκε κι έτσι, ένα νέο αντίγραφο 35mm δημιουργήθηκε από αυτό. Επίσης, σώθηκαν δύο εκδοχές της ταινίας, η ολοκληρωμένη εκδοχή των 100 λεπτών και η πιο σύντομη εκδοχή των 50 λεπτών. Και οι δύο εκδοχές της αποκαταστημένης ταινίας κυκλοφόρησαν σε DVD το 2005 από το Κινηματογραφικό Ίδρυμα Ταϊλάνδης.
Το αποκαταστημένο αντίγραφο της ταινίας παρουσιάστηκε στην έναρξη του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Πουκέτ τον Οκτώβριο του 2007.
Η δεύτερη ταινία η οποία επιλέχθηκε για το πρότζεκτ αποκατάστασης το 2005, ήταν η The Boat House (Ruen Pae), ένα ρομαντικό μιούζικαλ παραγωγής 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ασιατικές ταινίες Κατηγορία:Ταϊλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταϊλανδικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταϊλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία
Λαδίκη η Κυρηναία
Η Λαδίκη (π. 548 π.Χ. έως 526 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα Κυρηναία πριγκίπισσα και ήταν μέλος της δυναστείας των Βαττιαδών. Παντρεύτηκε τον αρχαίο Αιγύπτιο φαραώ Άμασι Β΄. Όταν η Άμασις Β΄ απεβίωσε το 526 π.Χ., αυτή επέστρεψε από την Αίγυπτο στην Κυρήνη.
Οικογένεια
Η Λαδίκη ήταν κόρη του πέμπτου Έλληνα Κυρηναίου βασιλιά Βάττου Γ΄ και της Ελληνίδας Κυρηναίας βασίλισσας Φερετίμας. Ο αδελφός της θα ήταν ο μελλοντικός έκτος Έλληνας Κυρηναίος βασιλιάς Αρκεσίλαος Γ΄. Αν και οι εκ μητρός παππούδες της είναι άγνωστοι, οι εκ πατρός παππούδες της ήταν ο τέταρτος Έλληνας Κυρηναίος βασιλιάς Αρκεσίλαος Β΄ και η ελληνίδα κυρηναία βασίλισσα Ερυξώ. Αν και ο πατέρας της θεωρείται ότι ήταν ο Βάττος Γ΄, ο Ηρόδοτος προτείνει ότι από άλλες μαρτυρίες ο πατέρας της θα μπορούσε να ήταν ο Αρκεσίλαος Β΄ ή ο Κριτόβουλος, ένας από τους κορυφαίους Έλληνες Κυρηναίους πολίτες. Η Λαδίκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κυρήνη.
Γάμος
Μετά το 548 π.Χ., παντρεύτηκε τον φαραώ Άμασι Β΄ ως η τέταρτη σύζυγός του.
Πριν γίνει ο γάμος της Λαδίκης με τον Άμασι, ο πατέρας της συνήψε συμμαχία με τον φαραώ για να προστατεύσει την Κυρηναϊκή από τον τοπικό λιβυκό πληθυσμό και την αριστοκρατία του. Ο Άμασις Β΄, ως ένδειξη της καλής θέλησης και της φιλίας του με τον Βάττο Γ΄, θέλησε να νυμφευτεί μία Ελληνίδα από την Κυρηναϊκή και ο Βάττος Γ΄ τού επέτρεψε να επιλέξει, όποια γυναίκα ήθελε να νυμφευτεί. Ο φαραώ επέλεξε την κόρη του Βάττου Γ΄, Λαδίκη. Η Λαδίκη και ο Άμασις Β΄ παντρεύτηκαν στην Κυρήνη.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, λέγεται ότι όταν ο Άμασις Β΄ και η Λαδίκη επέστρεψαν στο ανάκτορό του στη Σαΐδα της Αιγύπτου, ο γάμος τους, για λίγο, δεν ολοκληρώθηκε. Κάθε φορά που ο φαραώ πήγαινε για ύπνο με τη Λαδίκη, δεν μπορούσε να συνευρεθεί μαζί της, αν και μπορούσε με τις άλλες γυναίκες του. Ο Άμασις Β΄ σκέφτηκε ότι η Λαδίκη μπορεί να τον είχε μαγέψει και κατηγόρησε τη Λαδίκη ότι τον γήτευσε. Αν κρινόταν ένοχη, η ποινή θα ήταν η θανατική ποινή. Αυτή αρνήθηκε την κατηγορία, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι η Λαδίκη έκανε μία σιωπηλή προσευχή στην Ελληνίδα θεά του έρωτα Αφροδίτη. Αν η Αφροδίτη μπορούσε να σώσει τη ζωή και τον γάμο της, θα της αφιέρωνε ένα άγαλμα στην Κυρήνη. Η θεά απάντησε στην προσευχή της και ο γάμος της ολοκληρώθηκε και ο φαραώ την ερωτεύτηκε βαθιά. Ο Άμασις Β΄ απέσυρε την κατηγορία του κατά της Λαδίκης. Η Λαδίκη διέταξε να φτιάξουν ένα άγαλμα με τη μορφή της Αφροδίτης και έστειλε το άγαλμα στην Κυρήνη, όπου το τοποθετούσαν κοιτάζοντας προς τα έξω από την πόλη. Το άγαλμα ήταν ακόμη εκεί την εποχή τού Ηροδότου.
Οι θετοί γιοί
Είναι άγνωστο αν η Λαδίκη και ο Άμασις Β΄ είχαν παιδιά. Ωστόσο, μέσω του γάμου της με τον φαραώ, η Λαδίκη απέκτησε δύο θετούς γιους, καθώς ο Άμασις Β΄ είχε δύο γιους, έναν από την πρώτη σύζυγό του και έναν από την τρίτη. Αυτοί οι γιοι ήταν ο πρίγκιπας Άμωσις και ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του, ο γιος της βασίλισσας Tεντκετά, που αργότερα έγινε ο τελευταίος φαραώ της δυναστείας, ο Ψαμμήτιχος Γ΄.
Επιστροφή στην Κυρήνη
Όταν ο Άμασις Β΄ απεβίωσε το 526 π.Χ., ο Ψαμμήτιχος Γ΄ έγινε φαραώ και κυβέρνησε μέχρι το 525 π.Χ., όταν ο βασιλιάς Καμβύσης Β΄ της Περσίας κατέλαβε την Αίγυπτο. Όταν ο Καμβύσης Β΄ έμαθε ποια ήταν η Λαδίκη, την έστειλε με ασφάλεια από την Αίγυπτο πίσω στην Κυρήνη. Μετά την επιστροφή της στην Κυρήνη, δεν είναι γνωστά περισσότερα για τη Λαδίκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι
Τρετσάνο σουλ Ναβίλιο
Το Τρετσάνο σουλ Ναβίλιο (ιταλικά: Trezzano sul Naviglio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τρέτσο σουλλ'Άντα
Το Τρέτσο σουλλ'Άντα (ιταλικά: Trezzo sull'Adda) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Δίλοφο Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Δίλοφο
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δίλοφο βρίσκεται στο κέντρο της Θεσπρωτίας, νότια του ποταμού Θύαμις, σε απόσταση 20 χλμ. ανατολικά από την Ηγουμενίτσα. Δίπλα και βόρεια του χωριού περνά η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Η παλιά ονομασία του είναι Βρατίλα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κορίτιανης. Το 1963 με το ΦΕΚ 219Α - 11/12/1963 μετονομάστηκε σε Δίλοφον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Κορίτιανη, την Κάτω Κορίτιανη και τη Σεμερίζα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορίτιανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παραποτάμου του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 34 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Τριμπιάνο
Το Τριμπιάνο (ιταλικά: Tribiano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τρουκκατσάνο
Το Τρουκκατσάνο (ιταλικά: Truccazzano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Αηδονόκαστρο Δράμας
Το Αηδονόκαστρο είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στα όρια της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Το χωριό είναι κτισμένο στους βόρειους πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 144 μέτρα. Απέχει 38 χλμ. ΒΑ. από τη Δράμα, 51 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξάνθη και περίπου 3 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου) ανάμεσα με το οποίο περνάει ο ποταμός Νέστος. Στη δυτική άκρη του χωριού περνάει η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης ενώ βόρεια είναι ο οικισμός Μεσοχώρι και ανατολικά ο οικισμός Καπνόφυτο.
Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μουσελλίμ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 26 οικογένειες προσφύγων (89 άτομα). Αναφέρεται μετά την απελευθέρωση ως Μουσελίμ το 1927 στο ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Αηδονόκαστρον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Παρανεστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρανεστίου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 15 κάτοικοι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Εδουάρδος Μπρους
Ο Εδουάρδος Μπρους, κόμης του Κάρικ (Νορμ. Γαλλικά : Edward de Brus, Ιρλ. : Edubard a Briuis, Σκωτ. Γαελικά : Eideard or Iomhair Bruis, περί το 1280 - 14 Οκτωβρίου 1318) ήταν ένας από τους νεώτερους γιους του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Μάρτζορι, κόμισσας του Κάρικ και ένας από τους νεώτερους αδελφούς του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους. Υποστήριξε τον αδελφό του σε όλες τις προσπάθειες να διεκδικήσει τον θρόνο της Σκωτίας, ο ίδιος διεκδίκησε τον θρόνο της Ιρλανδίας, στέφθηκε Υψηλός βασιλιάς της Ιρλανδίας αλλά σύντομα ηττήθηκε και έπεσε στη μάχη του Φώγκαρτ. Δεν είναι βέβαιο αν ήταν τρίτος ή τέταρτος γιος των γονέων του, ο μεγαλύτερος ήταν ο Ροβέρτος ακολουθούσε ο Νηλ ντε Μπρους, ο ίδιος ήταν τρίτος ή τέταρτος πίσω και από τον Αλέξανδρο. Δεν είναι γνωστή η ημερομηνία που γεννήθηκε αλλά σίγουρα δεν είχε μεγάλη διαφορά ηλικίας με τον Ροβέρτο που γεννήθηκε το 1274, ήταν ικανός να πολεμήσει το 1307 και του δόθηκε σε λίγο η διοίκηση ανεξάρτητου τμήματος στρατού. Ο Ιρλανδός ιστορικός Σον Ντάφυ αναφέρει ότι μεγάλωσε στην Ιρλανδία με τους Ο'Νήλ του Ούλστερ και ο ιστορικός Άρτσι Ντάνκαν (1926 - 2017) βεβαιώνει ότι την ίδια περίοδο πέρασε πολύ χρόνο με τους Μπισέτς των Γκλεν του Άντριμ. Η πρακτική αυτή ήταν συνηθισμένη στα Σκωτσέζικα και στα Ιρλανδικά έθιμα και μπορεί να εξηγήσει την μετέπειτα συμπεριφορά του.
Ο Εδουάρδος πολέμησε πάντοτε στο πλευρό του Ροβέρτου και τον στήριξε σε όλες τις προσπάθειες να ανέβει στον θρόνο της Σκωτίας, οι τρεις αδελφοί του Νηλ, Τόμας Μπρους και Αλέξανδρος Μπρους εκτελέστηκαν από τους Άγγλους αλλά ο ίδιος επέζησε. Είχε σημαντικό ρόλο στην κατάληψη των κάστρων της νότιο-δυτικής Σκωτίας από τους Άγγλους (1313), λόγω μιας άδικης κρίσης του με τον διοικητή του κάστρου του Στέρλινγκ κλήθηκαν οι Αγγλικές δυνάμεις να υπερασπιστούν το κάστρο. Ακολούθησε η μάχη του Μπάνοκμπερν στις 24 Ιουνίου 1314, στην οποία ο ίδιος ήταν διοικητής ενός Σκωτσέζικου στρατιωτικού σώματος. Την περίοδο 1309 - 1314 ο Εδουάρδος δημιούργησε την κομητεία του Κάρικ έναν τίτλο που κατείχε ο από μητέρα παππούς του Νηλ ντε Κάρικ, η μητέρα του και ο μεγαλύτερος αδελφός του. Δεν είναι γνωστό αν παντρεύτηκε, είχε έναν νόθο γιο τον Αλέξανδρο Μπρους που θα κληρονομήσει αργότερα την κομητεία του πατέρα του. Στις αρχές του 14ου αιώνα η Ιρλανδία δεν είχε Υψηλό βασιλιά από την εποχή που ο Ρόρι Οκόννορ είχε εκθρονιστεί από τον γιο του (1186), η χώρα ήταν διασπασμένη σε τμήματα που τα κυβερνούσαν Άγγλο - Ιρλανδικές δυναστείες. Το 1258 μερικές από τις δυναστείες αυτές και εκλέκτορες εξέλεξαν στην θέση του Υψηλού βασιλιά τον Μπρίαν Ουα Νιλ που θα ηττηθεί ωστόσο από τους Νορμανδούς στην μάχη του Ντάουνπατρικ (1260)
Η Ιρλανδία πριν τους Μπρους
Με καταγωγή από τον Έβα του Λένστερ ο Εδουάρδος θα μπορούσε να διεκδικήσει καταγωγή από παλιότερους μεγάλους Γαλάτες Ιρλανδούς βασιλείς όπως ο Μπρίαν Μπόρου και ο Ντέρμοτ ΜακΜούρουγκ, πολύ πιθανό και τον Σκανδιναβό Αμλάιμπ Κουαράν. Ο Εδουάρδος και τα αδέλφια του είχαν καταγωγή από τους βασιλείς του Γκαλλοουευ που ήταν κλάδος των βασιλέων του Μαν και των νησιών, από τους ίδιους βασιλείς καταγόταν και ο Σάμερλεντ γενάρχης της Κλαν Ντόναλντ, της Κλαν Ντουγκάλλ και της Κλαν Ρουαρί. Η πρώτη αποστολή του Εδουάρδου ήταν η μετάβαση στην Ιρλανδία για να δημιουργήσει ένα δεύτερο μέτωπο εναντίον των Άγγλων συγκεντρώνοντας άντρες, στρατιωτικό υλικό και χρήματα από τα Ιρλανδικά ερείπια. Οι φήμες έγιναν πιο έντονες τον Ιανουάριο του 1315 όταν η Νήσος του Μαν έπεσε στους Σκωτσέζους και πέρασε στον έλεγχο του Ροβέρτου, στην συνέχεια απείλησε την νότια και νοτιο-δυτική Σκωτία που ήταν σημαντική πηγή για τους Άγγλο - Ιρλανδούς και τους γηγενείς Ιρλανδούς.
Την ίδια εποχή ο βασιλιάς του Τάιρον Ντόναλντ μακ Μπρίαν Όνέϊλ που δεχόταν συνεχείς επιδρομές από τους Άγγλο - Ιρλανδούς στα ανατολικά και στα δυτικά του Τάιρον ζήτησε την βοήθεια των Σκωτσέζων. Οι αδελφοί Μπρους συμφώνησαν να βοηθήσουν υπό τον όρο να τοποθετηθεί ο Εδουάρδος Μπρους Υψηλός βασιλιάς της Ιρλανδίας, ο Ροβέρτος και ο Εδουάρδος μοίρασαν τις περιοχές τους ο Ροβέρτος θα κέρδιζε το Μαν και ο Εδουάρδος θα έκανε νέα επίθεση στην Ουαλία με ουαλική υποστήριξη. Οι ιστορικοί είδαν την πράξη σαν μεγάλη Γαλατική συμμαχία εναντίον των Άγγλων αφού ήταν κοινά αποδεκτό ότι οι Σκωτσέζοι και οι Ιρλανδοί είχαν κοινή καταγωγή. Ο Όνέϊλ συμφώνησε και ξεκίνησαν οι προετοιμασίες, ο Ρογήρος Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς έμαθε τα νέα από τους Ιρλανδούς και ξεκίνησε για την Ιρλανδία με βασικό προορισμό την υποστήριξη του κάστρου του Τριμ. O Ρογήρος Μόρτιμερ είχε πολεμήσει εναντίον των Μπρους στην μάχη του Μπάνοκμπερν, είχε συλληφθεί αιχμάλωτος και υποχρεώθηκε να παραδώσει την βασιλική σφραγίδα του Εδουάρδου Β΄ που χάθηκε στον δρόμο. Οι Σκωτσέζοι συγκεντρώθηκαν στις 26 Απριλίου 1315 στο Άυρ, ο στρατός του δέχτηκε πολλές κλήσεις να συγκεντρωθεί από τον προηγούμενο μήνα, ο Ροβέρτος Μπρους καθώς δεν είχε ακόμα αποκτήσει κληρονόμο όρισε διάδοχο στην Σκωτία τον αδελφό του Εδουάρδο.
Άφιξη στην Ιρλανδία
thumb|right|250px|Τάφος του Εδουάρδου Μπρους Στις 26 Μαΐου 1315 ο Εδουάρδος και ο στόλος του με 6000 άντρες στρατοπέδευσαν στις Ιρλανδικές ακτές ανάμεσα στο κάστρο του Όλντερφλιτ στο Λαρν και στο Γκλέντρουμ. Ο αδελφός του απέπλευσε από το Τάρμπερτ με τον γαμπρό του Ουόλτερ Στιούαρτ για να υποτάξει "όλα τα νησιά μικρά και μεγάλα όπως επιθυμούσε". Ο Εδουάρδος βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν στρατό υποτελών του κόμητος του Ούλστερ και των Ιρλανδών συμμάχων του υπό την ηγεσία του Σερ Τόμας του Μάντεβιλ αλλά ηττήθηκαν από τους Σκωτσέζους του Τόμας Ράντολφ, οι Σκωτσέζοι κατέλαβαν την πόλη αλλά όχι το κάστρο του Καρικφέργκους. Ο Όνέϊλ και 12 μικρότεροι υποτελείς βασιλείς συνάντησαν τον Εδουάρδο Μπρους στις αρχές Ιουνίου στο κάστρο του Καρικφέργκους τον αναγνώρισαν βασιλιά της Σκωτίας και του ορκίστηκαν πίστη. Τα Ιρλανδικά Χρονικά τονίζουν ότι οι Μπρους "πήραν τους ομήρους και την ηγεμονία από όλες τις επαρχίες του Ούλστερ χωρίς αντίσταση, συμφώνησαν όλοι να ανακηρυχθεί βασιλιάς όλων των Γαλατών της Ιρλανδίας και κατ'επέκταση Υψηλός βασιλιάς της Ιρλανδίας". Οι Μπρους στην πραγματικότητα δεν πέτυχαν τίποτα περισσότερο από μια νόμιμη αναγνώριση σαν επικυρίαρχοι από όλους τους Ιρλανδούς βασιλείς, η αναγνώριση αυτή όπως θα αποδειχτεί τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι χωρίς ουσία.
Στα τέλη Ιουνίου ο Εδουάρδος προχώρησε με τον στρατό του από το Καρικφέργκους κατά μήκος του ποταμού Σιξ Μιλ Γουότερ, έκαψε το Ράθμορ κοντά στην πόλη του Άντριμ που ήταν ιδιοκτησία των Σαβάτζι και προχώρησε νότια κατά μήκος του Μουάρι Πας. Η διαδρομή ήταν ένα πανάρχαιο πέρασμα από το Ούλστερ στα βασίλεια του Μιθ, του Λένστερ και του Μάνστερ, οι στενοί στρατοί του Ούλστερ μπορούσαν εύκολα να παγιδεύσουν ή να παγιδευτούν οι ίδιοι στα περάσματα. Μετά την υποταγή και άλλων βασιλέων έβαλε στόχο να εξουδετερώσει τις θέσεις των Βερντόν, κατέστρεψε το κάστρο του Ρος και στις 29 Ιουνίου επιτέθηκε στην πόλη Ντάνκαλντ που βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Βερντόν. Η Ντάνκαλντ καταστράφηκε ολοκληρωτικά και όλος ο πληθυσμός της Άγγλο - Ιρλανδοί και Γαλάτες σφάχτηκαν ζωντανοί. Τον Ιούλιο δυο στρατοί ετοιμάστηκαν να αντιμετωπίσουν τον Εδουάρδο σε έναν λόφο νότια του Αρντέ. Ο πρώτος στρατός συγκεντρώθηκε έξω από το Κόνοτ υπό την ηγεσία του Ρίτσαρντ Όγκ Ντι Μπέργκχ, 2ου κόμη του Ούλστερ και του βασιλιά του Κόνοτ συμμάχου του, ο δεύτερος συγκεντρώθηκε στο Λένστερ και στο Μάνστερ υπό την ηγεσία του Σερ Εδμόνδου Μπάτλερ του Ορμόντ. Οι Σκώτο - Ιρλανδοί συγκεντρώθηκαν στο Ίννισκιν δέκα μίλια νοτιότερα ενώ υπήρχε ανάμεσα το χωριό του Λάουθ. Οι Ντι Μπέργκχ μετακινήθηκαν βόρεια από το Λάουθ και στρατοπέδευσαν στην πεδιάδα στην οποία ο ξάδελφος του Ρίτσαρντ Γουίλιαμ Λιαθ Ντι Μπέργκχ βρισκόταν έτοιμος να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του Εδουάρδου. Οι πρώτες αψιμαχίες έφεραν τον θάνατο πολλών Σκωτσέζων, ο Εδουάρδος απέφυγε να δώσει μάχη ανοιχτά και μαζί με τους Ο' Νηλ οπισθοχώρησε βόρεια στο Κόλερεϊν μέσω του Άρμαγκ. Ο Εδουάρδος Μπρους και ο Ντόμναλ Ο' Νηλ κυρίευσαν και έκαψαν το Κόλερεϊν, κατεδάφισαν την γέφυρα του ποταμού Μπαν και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον στρατό των Ντι Μπέργκχ που βρισκόταν στην απέναντι πλευρά. Οι δυο πλευρές βρέθηκαν με σοβαρά προβλήματα από έλλειψη τροφίμων και προμηθειών γι'αυτό αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε τοπικούς λόρδους όπως ο ΟΚαθαίν και ο Όφλιν, οι Ντι Μπέργκχ οπισθοχώρησαν 40 μίλια μακριά στο Άντριμ και ο Μπάτλερ επέστρεψε στο Όρμοντ για προμήθειες.
Η μάχη του Κελλς
Ο Εδουάρδος Μπρους έστειλε ξεχωριστά μηνύματα στον βασιλιά Φελίμ και στον αντίπαλο του Καθάλ Ουά Κοντσομπαίρ και τους υποσχέθηκε βοήθεια σε περίπτωση που οπισθοχωρήσουν, ο Καθάλ επέστρεψε στο Κόνοτ και ανακηρύχτηκε βασιλιάς αναγκάζοντας τον Φελίμ να καταπνίξει την εξέγερση. Οι Ντι Μπέργκχ στερήθηκαν έναν ισχυρό σύμμαχο όταν ο συγγενής τους Βάλτερ μακ Βάλτερ Καττάχ Μπερκ οπισθοχώρησε στο Κόνοτ με 100 άνδρες για να προφυλάξει την περιουσία του από την επερχόμενη σύγκρουση. Τον Αύγουστο ο Εδουάρδος διέσχισε τον ποταμό Μπαν με τέσσερα πλοία εξοπλισμένα με Σκωτσέζους, ο Τόμας Νταν Ντι Μπέργκχ δραπέτευσε μακριά από το Κόνοτ όπου στην συνέχεια την 1η ή την 9η Σεπτεμβρίου ηττήθηκε από τους Σκωτο - Ιρλανδούς. Ο Ουίλιαμ Λιαθ συνελήφθη και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Σκωτία από τον Μόρεϊ που έφτασε στις 15 Σεπτεμβρίου 1315 και "γέμισε όλα τα πλοία με λάφυρα", οι Ντι Μπέργκχ δραπέτευσαν από το Κόνοτ και βρήκαν καταφύγιο στο κάστρο του Καρικφέργκους.
Πείνα
Στην αρχή η συμμαχία των Σκωτσέζων με τους Ιρλανδούς φαινόταν πολύ ισχυρή κερδίζοντας την μια μάχη μετά την άλλη, σε σύντομο χρόνο είχαν υπό τον έλεγχο τους ολόκληρη την Ιρλανδία. Στις αρχές του 1317 όμως η πείνα δυσκόλεψε σε μεγάλο βαθμό τα πράγματα για τον Εδουάρδο που δεν μπορούσε να εφοδιάσει με τρόφιμα και προμήθειες τους άντρες του, ο Ροβέρτος Μπρους από την άλλη επέστρεψε στην Σκωτία για να διαχειριστεί το δικό του βασίλειο αφού υποσχέθηκε στον αδελφό του να του στείλει βοήθεια. Τον επόμενο χρόνο οι Άγγλο - Νορμανδοί δεν ανέλαβαν δράση επειδή η πείνα διέκοψε την προμήθεια και των δικών τους ανδρών σε τρόφιμα.
"Σας παρακαλούμε θερμά να τον αναγνωρίσετε σαν νέο βασιλιά και αφέντη μας, είναι δίκαιος, βαθιά θρησκευόμενος, ευσεβής και αποδεκτός από όλους, έχει δίκαιη κρίση και είναι έτοιμος να κυβερνήσει με την βοήθεια του Θεού. Ο Εδουάρδος θα αποκαταστήσει την ανεξαρτησία της Ιρλανδικής εκκλησίας και θα της δώσει όλες τις απαραίτητες ελευθερίες"
Ο πάπας αν και δεν είχε ποτέ αναγνωρίσει την εξουσία των Πλανταγενετών στην Ιρλανδία απέφυγε να απαντήσει θετικά στην επιστολή των Σκωτο - Ιρλανδών λόρδων, ανακηρύχτηκε βασιλιάς σε τμήματα της Ιρλανδίας αλλά ποτέ δεν έγινε επίσημα βασιλιάς σε όλο το νησί. Η αποτυχία του να δημιουργήσει ένα ενωμένο Γαλατικό βασίλειο της Ιρλανδίας και να εξοντώσει τους εποίκους σταμάτησε από τότε τις προσπάθειες για την Ιρλανδική αναβίωση και ανεξαρτησία μέχρι τα τέλη του μεσαίωνα. Οι τοπικοί οπλαρχηγοί από τότε προσπαθούσαν να υποτάξουν ο ένας τον άλλον αλλά η Ιρλανδία δεν μπόρεσε να ενωθεί με έναν ηγέτη και η Αγγλική εξουσία διατηρήθηκε σταθερά.
Πτώση
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1318 ο Σερ Τζων του Μπέρμινγχαμ με τον στρατό του ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Εδουάρδου Μπρους, στις 14 Οκτωβρίου 1318 οι Σκώτο - Ιρλανδικές δυνάμεις ηττήθηκαν στην μάχη του Φώγκαρτ από τις δυνάμεις του Μπέρμινγχαμ. Ο Εδουάρδος Μπρους σκοτώθηκε, το σώμα του τεμαχίστηκε και στάλθηκε σε διάφορες πόλεις της Ιρλανδίας ενώ το κεφάλι του απεστάλη στον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας, τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν σχετικά με το γεγονός :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Τουρμπίγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Γκαλίνα Τιμτσένκο
Η Γκαλίνα Τιμτσένκο ( Гали́на Ви́кторовна Ти́мченко; γεννημένη στις 8 Μαΐου 1962) είναι Ρωσίδα δημοσιογράφος και εκτελεστική συντάκτρια του Meduza.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Τιμτσένκο γεννήθηκε στη Μόσχα στις 8 Μαΐου 1962. Αποφοίτησε από το 3ο Ιατρικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Από το 1997 έως το 1999 εργάστηκε ως συντάκτρια στην εφημερίδα Kommersant. Το 1999 μετακόμισε στη νεοσύστατη διαδικτυακή έκδοση Lenta.ru, έχοντας ανέλθει από την υπηρεσία παρακολούθησης σε αρχισυντάκτρια. Το 2004 ανέλαβε τη θέση της αρχισυντάκτριας.
Καριέρα
Το 2010, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ διεξήγαγε μια μελέτη για τη ρωσική μπλογκόσφαιρα και αναγνώρισε το Lenta.ru ως την πιο ευρέως αναφερόμενη πηγή ειδήσεων στα ρωσόφωνα blogs. Σύμφωνα με την εταιρεία ερευνών comScore, που διεξήχθη τον Απρίλιο του 2013, ο ιστότοπος Lenta.ru κατέλαβε την 5η θέση σε συμμετοχή ευρωπαϊκών ειδησεογραφικών τοποθεσιών. Σύμφωνα με την Alexa.com τον Μάρτιο του 2014, το Lenta.ru κατατάχθηκε στην 16η θέση στους πιο δημοφιλείς ιστοτόπους στη Ρωσία.
Στις 12 Μαρτίου 2014 ο ιδιοκτήτης, Αλεξάντερ Μαμούτ, απέλυσε την Γκαλίνα Τιμτσένκο και την αντικατέστησε με τον Αλεξέι Γκορεσλάφσκι. 39 υπάλληλοι από τους συνολικά 84 απολύθηκαν, συμπεριλαμβανομένης της Γενικής Διευθύντριας Γιούλια Μίντερ, συμπεριλαμβανομένων 32 ανταποκριτών, όλων των συντακτών φωτογραφιών (5 άτομα) και 6 διαχειριστών.
Η απόλυση της Τιμτσένκο προκάλεσε αντικρουόμενες εκτιμήσεις σχολιαστών:
Οι υπάλληλοι του Lenta.ru εξέδωσαν ανακοίνωση ότι σκοπός της κίνησης ήταν να εγκαταστήσουν έναν νέο Αρχισυντάκτη, που θα ελέγχεται άμεσα από το Κρεμλίνο και να μετατρέψει την ιστοσελίδα σε εργαλείο προπαγάνδας. Τον Οκτώβριο του 2014, η Γκαλίνα Τιμτσένκο μαζί με αρκετούς πρώην δημοσιογράφους του Lenta.ru εγκαινίασαν ένα νέο μέσο με έδρα τη Ρίγα, με το όνομα Meduza. Η Τιμτσένκο είπε στο Forbes ότι η απόφαση να βασιστεί η Meduza στη Λετονία ελήφθη επειδή «είναι δυνατή η ίδρυση ανεξάρτητου εκδοτικού οίκου στη Λετονία, ενώ στη Ρωσία είναι αδύνατο.» Αρχικά, η χρηματοδότηση του νέου έργου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί από τους επιχειρηματίες Μιχαήλ Χοντορκόφσκι και Μπορίς Ζίμιν, αλλά τα μέρη δεν κατάφεραν να καταλήξουν σε συμφωνία. Η Meduza μπόρεσε να βρει νέους επενδυτές σε μια εβδομάδα, αν και ποιος τελικά έγινε δεν αναφέρεται, και η ίδια η Τιμτσένκο σημείωσε σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Forbes : «Τα ονόματά τους δεν θα πουν σε κανέναν τίποτα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κατηγορηματικά όχι δημόσια πρόσωπα, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τα μέσα ενημέρωσης ούτε με την πολιτική».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Αρτούρ Αλικσάαρ
Ο Αρτούρ Αλικσάαρ (εσθονικά: Artur Alliksaar, 15 Απριλίου 1923 στο Τάρτου – 12 Αυγούστου 1966 στο Τάρτου) ήταν Εσθονός ποιητής.
Βιογραφία
Ο Αλικσάαρ (πρώην Άλνεκ) παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στο Τάρτου από το 1931. Το 1937, εγγράφηκε στο αναγνωρισμένο γυμνάσιο: το Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ. Στη συνέχεια, εργάστηκε για τον σιδηροδρομικό τομέα, όπως ο πατέρας του, για ένα μικρό χρονικό διάστημα το 1942. Την ίδια χρονιά άρχισε να σπουδάζει νομική στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου.
Τελικά επέστρεψε στο Τάρτου και εργάστηκε και πάλι για το σιδηρόδρομο.
Το 1949, οι σοβιετικές αρχές τον συνέλαβαν επειδή έκανε κατάχρηση της θέσης του. Οι κατηγορίες ήταν αμφίβολες. Ο Αλικσάαρ πιστεύει ότι ήταν πολιτικά παρακινημένο. Το 1954, κατηγορήθηκε επίσης για την προδοσία της πατρίδας. Μετά την απελευθέρωσή του, το 1957, δεν επιτράπηκε στο Αλικσάαρ να επιστρέψει στην Εσθονία και έζησε στην περιφέρεια Βόλογκντα. Το 1958, επέστρεψε κρυφά στο Τάρτου και εργάστηκε σε ένα ζυθοποιείο, στον τομέα των κατασκευών και για το σιδηρόδρομο. Επίσης αφιερώθηκε στο δημιουργικό γράψιμο.
Ο Αρτούρ Αλλιτσάαρ υπέστη μεγάλη αδικία κατά την Σοβιετική κατοχή. Εκτός από τη φυλάκιση, το σπίτι του είχε καεί και αναγκάστηκε να ζήσει σε υπόστεγο με βρωμερό πάτωμα, ενώ η σύζυγός και ο γιος του υπέφεραν από πνευμονία.
Ο Αλικσάαρ πέθανε από καρκίνο το 1966.
Δημιουργική ζωή
Στην ποίησή του, ο Αλικσάαρ γιορτάζει την ατομική ελευθερία. Τα ποιήματά του είναι καινοτόμα και επικριτικά για την εποχή του. Κυρίως, έγραφε σε ελεύθερο στίχο. Η γλώσσα του είναι καινοτόμος και γεμάτος λογοπαίγνια. Ο Αλικσάαρ ειδολοποιείται από πολλούς. Οι δημιουργίες του είναι παθιασμένες, απερίσκεπτες και βοημικές στη φύση τους.
Λίγα από τα ποιήματα του Αλικσάαρ δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ωστόσο, ήταν ήδη γνωστός. Έγραψε ένα θεατρικό έργο, Nimetu Saar (Νησί Χωρίς Όνομα), το οποίο έζησε για να το δει σε έντυπη μορφή. Η πλήρης συλλογή ποιημάτων του, η Päikesepillaja, εκδόθηκε το 1997 και έγινε μπεστ σέλερ. Επίσης μετέφρασε ποίηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς
Κάρμεν Σουλεϊμάν
Η Κάρμεν Εσάμ Σουλεϊμάν (Αραβικά: كارمن عصام سليمان, γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1994 στο Ζαγκαζίγκ, Σαρκία, Αίγυπτος), γνωστή με το όνομα της σκηνής Κάρμεν Σολιμάν (Αραβικά: كارمن سليمان), είναι αιγυπτιακή τραγουδίστρια. Ο Σολιμάν κέρδισε την πρώτη σεζόν του Arab Idol το 2012 που μεταδόθηκε ζωντανά στο MBC, κερδίζοντας ένα συμβόλαιο ηχογράφησης με την Platinum Records. Μετά από εξαντλητικούς γύρους τηλεοπτικών αποκλεισμών, και κριτικών αξιολογήσεων από τους κριτές διασημοτήτων Ραγκέμπ Αλάμα, Νάνσυ Άτζραμ. και τον Αιγύπτιο μουσικό παραγωγό Χασάν Ελ Σαφέι, η Κάρμεν Σολίμαν υπερίσχυσε έναντι όλων των άλλων διαγωνιζόμενων για να γίνει ο πρώτος νικητής της επιτυχημένης σειράς στις 24 Μαρτίου 2012 με υψηλότερος αριθμός ψήφων. Το πρώτο της σινγκλ, "Kalam Kalam" κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 2013, φτάνοντας στο νούμερο 1 στα αιγυπτιακά τσαρτ και το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2014. Η Κάρμεν ακολούθησε με πολλά επιτυχημένα σινγκλ, συμπεριλαμβανομένων των "Akhbari" και "Azama Ala Azama "ένα τρίο με συναδέλφους διαγωνιζόμενους Idol, Dounia Batma και Youssef Arafat
Η Κάρμεν κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ "Kalam Kalam" στις 4 Μαρτίου 2013, και χάρισε την φωνή της στην Μοάνα για την αραβική μεταγλώττιση.
Ο Μάρτιος της Τέχνης
Από τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα Talent Discovery Arab Idol στο MBC1, έχει φτάσει στο τελικό στάδιο και έχει αγωνιστεί για τον τίτλο εναντίον της Μαροκινής Ντούνια Μπάτμα. Η Αιγύπτια συμμετέχουσα Κάρμεν Σουλεϊμάν κέρδισε τον τίτλο του "Αραβικού Είδωλου" στην πρώτη του σεζόν, αφού κέρδισε το υψηλότερο ποσοστό ψήφων από το κοινό. Κέρδισε επίσης ένα συμβόλαιο για τη διαχείριση μιας επιχείρησης και την παραγωγή ενός άλμπουμ, και ένα συμβόλαιο για την εκπροσώπηση μιας εταιρείας αναψυκτικών. Της απονεμήθηκε το βραβείο Καλύτερης Φωνής κάτω των 16 ετών από το Ανώτατο Συμβούλιο Πολιτισμού στην Αίγυπτο.
Η Carmen Suleiman κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ "Akhbari" γραμμένο από τον Σαουδάραβα ποιητή Αμπντουλατίφ μπιν Αμπντουλάχ Αλ Σέιχ στις αγορές τον Φεβρουάριο του 2014. Το λεύκωμα χαρακτήρισε 12 τραγούδια και περιείχε τα διαφορετικά λυρικά χρώματα. Ενώθηκε επίσης με τη Ντούνια Μπάτμα και τον καλλιτέχνη Γιούσεφ Αραφάτ ηχογραφώντας το τραγούδι "Μεγαλείο στο Μεγαλείο" και κινηματογράφησε ένα βίντεο κλιπ που παρήγαγε η Platinum Records.
Το Kalam Kalam είναι το πρώτο τραγούδι της Κάρμεν, το οποίο κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 2013. Στο έργο κινουμένων σχεδίων της, η Κάρμεν Σόλομον ήταν υποψήφια για το ρόλο της Άννας στη Βασίλισσα του Χιονιού και κατέληξε να την δώσει στον Σαχρούκ Σαλά Αλ-Σαρίφ, ενώ η Κάρμεν Σουλεϊμάν έπαιξε τον μουσικό ρόλο της Μοάνα στην κλασική ταινία της Disney Moana.
Άραβες στην Ελλάδα
Επιπλέον, στην Ελλάδα φιλοξενούνται Άραβες πρόσφυγες (π.χ. πρόσφυγες του Συριακού εμφυλίου πολέμου) ή παράνομοι μετανάστες που θέλουν να μεταναστεύσουν σε κάποια χώρα της δυτικής Ευρώπης.
Άραβες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Το 904, οι Άραβες λεηλάτησαν τη Θεσσαλονίκη, το μεγαλύτερο επίτευγμα τους στο σημερινό έδαφος της Ελλάδας, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα νικήθηκαν από τον Βυζαντινό στρατηγό Ιμμέριο στο Αιγαίο. Το 961, ο Νικηφόρος Φωκάς σημείωσε ότι ο αριθμός των Αράβων στην Ελλάδα έχει αυξηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσανατολική διασπορά στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Βαντζαγκέλλο
Το Βαντζαγκέλλο (ιταλικά: Vanzaghello) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Βαντσάγκο
Το Βαντσάγκο (ιταλικά: Vanzago) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Ρίχετσα της Λοθαριγγίας
Η Αγία Ρίχετσα, γερμ. Riche(n)za von Lothingen (995-1000 – 21 Μαρτίου 1063), από τον Οίκο των Ετσονιδών ήταν κόρη του παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Έτσο παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας και της Ματθίλδης των Οθωνιδών, κόρης του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας. Η Ματθίλδη ήταν κόρη της Θεοφανούς των Σκληρών, ανιψιάς του Ιωάννη Α΄ του Τσιμισκή Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Ο γάμος της με τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ έγινε από τον θείο της Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας για να ενδυναμώσει τις σχέσεις του με τον βασιλιά της Πολωνίας. Όταν ο τελευταίος εκθρονίστηκε το 1031, η Ρίχεντσα επέστρεψε στη Γερμανία, ζώντας χωριστά ή έχοντας διαζευχθεί από αυτόν. Όταν το 1047 απεβίωσε ο αδελφός της Όθων Β΄ δούκας της Σουαβίας, τελευταίος άρρην των Οθωνιδών, η Ρίχεντσα έγινε μοναχή και εργάστηκε για τη διατήρηση της κληρονομιάς των Ετσονιδών, χρηματοδοτώντας την ανακαίνιση του αββαείου του Μπράουβαϊλερ. Αργότερα αγιοποιήθηκε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1013 τον Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ των Πιαστ, βασιλιά, μετά δούκα, της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ετσονιδών Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Βάπριο ντ'Άντα
Το Βάπριο ντ'Άντα (ιταλικά: Vaprio d'Adda) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Κοινότητα Κάτω Αρχανών
Η Κοινότητα Κάτω Αρχανών είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Κάτω Αρχάνες αποσπάστηκε από την κοινότητα Επάνω Αρχανών και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας.
Οικισμοί της κοινότητας
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.046 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. .
Κοινοτάρχες Κάτω Αρχανών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κάτω Αρχανών.
Βερμέτσο κον Τζέλο
Το Βερμέτσο κον Τζέλο (ιταλικά: Vermezzo con Zelo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ
Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ (γαλλικός τίτλος: Les Silences du colonel Bramble) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Αντρέ Μωρουά και εκδόθηκε το 1918. Αναφέρεται στη ζωή και στις πνευματώδεις συζητήσεις μιας ομάδας Βρετανών αξιωματικών στα χαρακώματα στη βόρεια Γαλλία κατά τη διάρκεια του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου.