cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Η Δημοτική Ενότητα Κορώνης, είναι μία από τις 6 Δημοτικές Ενότητες του Δήμου Πύλου - Νέστορος, ο οποίος δημιουργήθηκε το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Πρόκειται για μια Δημοτική Ενότητα, η οποία βρέχεται από τη θάλασσα σχεδόν περιμετρικά. Η Δημοτική Ενότητα Κορώνης περιλαμβάνει τα 10 Δημοτικά Διαμερίσματα, τα οποία τώρα λέγονται Κοινότητες, του πρώην Δήμου Κορώνης, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας», από παλαιότερες Κοινότητες της περιοχής. Ο Δήμος αυτός είχε ως έδρα του την Κορώνη, καταλάμβανε έκταση 105,163 τ.χλμ. και λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Η Εμβληματική Κοινότητα Κορώνης της Ελλάδας, είναι ανακηρυγμένη εκπρόσωπος από την UNESCO, για την προστασία, διαφύλαξη και διάδοση της Μεσογειακής Διατροφής, ώς άυλο θησυαρό, της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ανθρωπότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Πύλος
Κατηγορία:Κορώνη Κατηγορία:Υάμεια
Ουμανισμός στη Φλωρεντία
Ουμανιστικό κίνημα: Ο Ουμανισμός είναι κίνημα που προσπάθησε να δώσει αξία στον άνθρωπο. Ένα ευρύτερο πολιτιστικό κίνημα (λογοτεχνικό, φιλολογικό και φιλοσοφικό) που συνδυάζεται με την πνευματική και καλλιτεχνική Αναγέννηση των ευρωπαϊκών κρατών κατά τον 15ο και 16ο αι.· ο όρος, που προέρχεται από τη λέξη humanitas, αποδίδεται ενίοτε στα ελληνικά με τον όρο ανθρωπισμός, αν και στην πραγματικότητα ο λατινικός και οι αντίστοιχοι λατινογενείς όροι που εισήχθησαν τον 19ο αι. (αγγλ. humanism) αναφέρονται στο πεδίο των σπουδών για τον άνθρωπο, στις ανθρωπιστικές επιστήμες, ενώ στο καθημερινό μας λεξιλόγιο ο όρος ανθρωπισμός συνήθως αναφέρεται αόριστα σε μια θετική πτυχή του ανθρώπινου χαρακτήρα (το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο). Στόχος του ήταν η δημιουργία ενός εκλεκτού όντος που θα ανάπτυσσε αρμονικά όλες τις δυνατότητές του. Θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση στη σωστή παιδεία. Ασκούσε κριτική στα κακώς κείμενα της εκκλησίας και στην πολιτική. Οι Ουμανιστές με εκπρόσωπό τους τον Έρασμο αμφισβήτησαν τα δόγματα και τον σχολαστικισμό του Μεσαίωνα και προσπάθησε να συμβιβάσει χριστιανικές αξίες με τις αξίες της αρχαιότητας μέσα από τη μελέτη των αρχαίων συγγραφέων και της Αγίας Γραφής. Έτσι δημιουργήθηκε μια ομάδα διανοουμένων που βρίσκονταν σε διαρκή επαφή. Σημαντικός παράγοντας στη διάδοση του Ουμανισμού ήταν η ανάπτυξη της τυπογραφίας.
Γενικά στοιχεία Ο 15ος και ο 16ος αιώνας χαρακτηρίστηκαν από τα πνευματικά και καλλιτεχνικά κινήματα της Αναγέννησης και του Ουμανισμού, τα οποία σημάδεψαν τη μετάβαση τηςΔυτικής Ευρώπης σε μια νέα εποχή. Με τα νέα αυτά κινήματα αλλάζει η αντίληψη για τον άνθρωπο. Η εκδήλωση της Αναγέννησης και του Ουμανισμού σημειώθηκε αρχικά στην Ιταλία. Σημαντικά στοιχεία ήταν η λατρεία τις αρχαιότητα, οι οικονομικές εξελίξεις και τα πολιτιστικά επιτεύγματα εποχής, Κέντρο της ιταλικής αναγέννησης ήταν η Φλωρεντία, μια πόλη που γνώρισε μεγάλη καλλιτεχνική άνθιση, η οποία χρηματοδοτήθηκε από τους μαικήνες της πόλης. Αναγεννήθηκε η κλασική αρχιτεκτονική, η ζωγραφική και η γλυπτική.
Ουμανιστικό κίνημα στη Φλωρεντία:
Το ουμανιστικό κίνημα στη Φλωρεντία εκφράστηκε και από την τέχνη. Η πλειοψηφία των ζωγράφων του 15ου αιώνα ήταν Φλωρεντινοί. Πρώτος ήταν ο Μποτιτσέλλι, ο οποίος χρησιμοποίησε θρησκευτικά και κλασικά θέματα, ενώ συνδέθηκε μα τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους. Ο μεγαλύτερος Φλωρεντινός καλλιτέχνης ήταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Το ουμανιστικό κίνημα στη Φλωρεντία εκφράστηκε και από την τέχνη. Η πλειοψηφία των ζωγράφων του 15ου αιώνα ήταν Φλωρεντινοί. Πρώτος ήταν ο Μεταστάσιο. Ακολούθησε ο Μποτιτσέλλι, ο οποίος χρησιμοποίησε θρησκευτικά και κλασικά θέματα, ενώ συνδέθηκε μα τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους. Ο μεγαλύτερος Φλωρεντινός καλλιτέχνης ήταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Μία από τις φροντίδες των λογίων ήταν η συστηματική έκδοση κειμένων της αρχαίας φιλολογίας. Η εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο το 1440 έδωσε την ευκαιρία στους ουμανιστές να κοινοποιήσουν, να διασώσουν και να επεκτείνουν το έργο τους. Το ξεκίνημα τοποθετείται στην Ιταλία με πρωτεργάτες τον Πετράρχη και το Βοκκάκιο. Μέσα στα πλαίσια του ουμανιστικού πνεύματος ιδρύονται σχολεία. Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 15ου αιώνα το πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας έφτασε στο απόγειο της ακτινοβολίας του και οι άνθρωποι της παπικής αυλής συνωστίζονταν στις αίθουσες διδασκαλίας. Με την καθοδήγηση των ουμανιστών το εκπαιδευτικό σύστημα επιτυγχάνει υψηλό βαθμό οργανωτικής τελείωσης και προάγεται σε ανώτερη εκπαίδευση. Πηγές: Βιβλιογραφία: αιώνα, τ. Α΄, ΕΑΠ, Πάτρα, 1999 έκδοση 1860). Θεσσαλονίκη 1983.
Κατηγορία:Ουμανισμός
Κάρτα πολίτη
Η Κάρτα του Πολίτη θα είναι μια πλαστική κάρτα στο μέγεθος των πιστωτικών καρτών, με ενσωματωμένη έξυπνη κάρτα, που σχεδιάζεται να αντικαταστήσει τις ελληνικές αστυνομικές ταυτότητες.
Τα στοιχεία που θα περιλαμβάνει η Κάρτα του Πολίτη, τόσο εκτυπωμένα στην επιφάνειά της όσο και εντός της έξυπνης κάρτας, θα είναι:
Θα συνοδεύεται από σειριακό αριθμό και προσωπικό κωδικό πρόσβασης στον καθένα που θα επιτρέπουν στους πολίτες την πρόσβαση σε δικτυακές υπηρεσίες, όπως ο ιατρικός φάκελος και τα στοιχεία περιουσίας, ενώ ο στόχος είναι σταδιακά να γίνει εργαλείο πρόσβασης και σε άλλα μητρώα και υπηρεσίες. Πιθανώς μελλοντικά να συμπεριληφθεί και ψηφιακή υπογραφή του κατόχου.
Η έκδοση της Κάρτας του Πολίτη σχεδιάζεται να γίνει σε δύο φάσεις: στην πρώτη για πολίτες άνω των 18 ετών και στη δεύτερη για πολίτες μεταξύ 12 και 18 ετών. Κατά προτεραιότητα θα εκδοθεί στους μετανάστες, για τους οποίους θα λειτουργεί και ως "κάρτα μετανάστη". Η προετοιμασία του νομικού πλαισίου και των μητρώων θα γίνει από το Υπουργείο Εσωτερικών, ενώ η κάρτα καθεαυτή θα εκδίδεται από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η χρηματοδότηση του έργου θα γίνει με κονδύλια του ΕΣΠΑ από τα Επιχειρησιακά Προγράμματα «Διοικητική Μεταρρύθμιση» και «Ψηφιακή Σύγκλιση».
Πηγές
Κατηγορία:Ασφάλεια στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταυτότητα
Δημήτρης Κρανιάς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και σπούδασε στην οδοντιατρική σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ιδιώτευσε ως οδοντίατρος και έχει διατελέσει αντιπρόεδρος και πρόεδρος του δ.σ. του Οδοντιατρικού Συλλόγου Αττικής καθώς και μέλος στο δ.σ. της Ελληνικής Οδοντιατρικής Ομοσπονδίας. Επίσης ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΟΠΑΠ.
Ασχολήθηκε με την πολιτική ήδη από τα φοιτητικά χρόνια. Εντάχθηκε στην ΟΝΝΕΔ και έχει αναλάβει διάφορες θέσεις στην Νέα Δημοκρατία. Από το 2001 δε εκλέγεται στην κεντρική επιτροπή του Κόμματος. Στις εκλογές του 2007 έθεσε υποψηφιότητα στον νομό Αργολίδας, δεν κατάφερε όμως να εκλεγεί. Τον Σεπτέμβριο όμως του 2009 ύστερα από την παραίτηση του Γιάννη Μανώλη, ως πρώτος επιλαχών, κατέλαβε την κενή έδρα ορκιζόμενος στη βουλή την 1η Σεπτεμβρίου 2009. Η θητεία του διήρκεσε δύο ημέρες. Στις εκλογές του 2009 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.
Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Ρομίνα Αναστασοπούλου και έχει τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες οδοντίατροι
Χωρίς Ταυτότητα (ταινία, 2002)
Χωρίς Ταυτότητα (Αγγλικά: The Bourne Identity) είναι αμερικανικό περιπετειώδες, κατασκοπευτικό θρίλερ παραγωγής 2002 και είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Ρόμπερτ Λάντλαμ. Πρωταγωνιστεί ο Ματ Ντέιμον στο ρόλο του Τζέισον Μπορν, έναν άνδρα με αμνησία που προσπαθεί να ανακαλύψει την πραγματική του ταυτότητα ενώ βρίσκεται μπλεγμένος σε μια συνωμοσία της CIA. Στην ταινία επίσης πρωταγωνιστούν οι Φράνκα Ποτέντε, Κρις Κούπερ, Κλάιβ Όουεν, Μπράιαν Κοξ και Τζούλια Στάιλς. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Νταγκ Λάιμαν και το σενάριο έγραψαν οι Τόνι Γκίλροϊ και Γουίλιαμ Μπλέικ Χίρον.
Πλοκή
Μια βροχερή μέρα, ένας νεαρός άνδρας διασώζεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα από το πλήρωμα ενός αλιευτικού πλοίου. Νομίζοντας πως είναι νεκρός, ένας περίεργος ψαράς ανακαλύπτει δύο σφαίρες στην πλάτη του άγνωστου άνδρα και μια μικροσκοπική συσκευή λέιζερ στο γοφό του. Η συσκευή αυτή αποκαλύπτει έναν ελβετικό τραπεζικό λογαριασμό. Ο άνδρας όμως δεν είναι νεκρός και αφού αποβιβαστεί από το πλοίο σύντομα θα βρεθεί στη Ζυρίχη. Στην τράπεζα ανακαλύπτει ένα σωρό από διαφορετικά διαβατήρια, όλα με τη φωτογραφία του και χρήματα. Στην Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τζέισον Μπορν γνωρίζει τη Μαρί, η οποία θα τον βοηθήσει να ξεφύγει με το αυτοκίνητό της. Μαζί θα πάνε στο Παρίσι, όπου ο Μπορν ψάχνει στοιχεία της πραγματικής του ταυτότητας και της ζωής του. Στην πορεία θα ανακαλύψει μία συνωμοσία, δύο δολοφονίες και κάποιον που προσπαθεί να τον σκοτώσει, και όλα αποτελούν σχέδιο της CIA.
Παραγωγή
Ο σκηνοθέτης Νταγκ Λάιμαν δήλωσε ότι ήταν φαν του βιβλίου του Ρόμπερτ Λάντλαμ από τότε που πήγαινε λύκειο. Λίγο πριν τελειώσει την προηγούμενη ταινία του Αδιόρθωτοι Γλετζέδες (Swingers, 1996), ο Λάιμαν αποφάσισε να μεταφέρει το βιβλίο στον κινηματογράφο. Μετά από δύο χρόνια κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα του βιβλίου από τη Warner Bros. και ξόδεψε άλλον έναν χρόνο ώστε να αναπτύξει το σενάριο με τον σεναριογράφο Τόνι Γκίλροϊ.
Ο Λάιμαν προσέγγισε αρκετούς ηθοποιούς για το ρόλο του Τζέισον Μπορν, συμπεριλαμβανομένων των Ράσελ Κρόου και Σιλβέστερ Σταλόνε, πριν καταλήξει στον Ματ Ντέιμον. Ο Λάιμαν θεώρησε ότι ο Ντέιμον κατάλαβε και εκτίμησε ότι αν και η ταινία θα έχει πολύ δράση, θα εστιάζει περισσότερο στους χαρακτήρες και στην πλοκή.
Box office
Με προϋπολογισμό 60.000.000 δολάρια, το Χωρίς Ταυότητα έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 27,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 121,6 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 92,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 214 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 20η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως για το 2002, ενώ ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς καταλαμβάνει την 3η θέση.
Συνέχειες
Την ταινία ακολούθησε μία συνέχεια το 2004 με τίτλο Στη Σκιά των Κατασκόπων (The Bourne Supremacy) και άλλη μία το 2007 με τίτλο Το Τελεσίγραφο του Μπορν (The Bourne Ultimatum). Τη σκηνοθεσία και στις δύο ταινίες ανέλαβε ο Πολ Γκρινγκρας και ο Ματ Ντέιμον επανέλαβε το ρόλο του και στις δύο συνέχειες. Τόσο η δεύτερη όσο και η τρίτη ταινία έλαβαν θεατικά σχόλια από τους κριτικούς και γνώρισαν μεγάλη ανταπόκριση στο αμερικανικό και διεθνές box office.
Η Universal έχει ήδη προχωρήσει στην ανάπτυξη μίας τέταρτης ταινίας με τίτλο Η Κληρονομιά του Μπορν (The Bourne Legacy). Στην τέταρτη ταινία δεν θα συμμετέχει ούτε ο Ντέιμον στον πρωταγωνιστικό ρόλο ούτε ο Γκρίνγκρας στη σκηνοθεσία. Η ταινία κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2012 με πρωταγωνιστή τον Τζέρεμι Ρενέρ και με σκηνοθέτη τον Τόνι Γκίλροϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελβετία Κατηγορία:Κυβέρνηση στη μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ
Ζήσης Οικονόμου
Ο Ζήσης Οικονόμου (Σκιάθος, 25 Απριλίου 1911 - Σκιάθος, 3 Αύγουστος 2005) ήταν Έλληνας ποιητής  και συγγραφέας. Το 1977 έλαβε το βραβείο ποιήσεως της Ακαδημίας Αθηνών, για όλο το ποιητικό του έργο και ιδιαίτερα για το βιβλίο του «Αιθρία σιγή». Το 1995 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο ποίησης για το βιβλίο του «Χρονικό της Νέας Ευταξίας για τη Νέα Εποχή» και το σύνολο του έργου του.
Ο βίος του
Τα παιδικά του χρόνια πέρασε στη Σκιάθο. Ο πατέρας του ήταν πλοίαρχος και ιδιοκτήτης ιστιοφόρου εκείνης της εποχής. Πέθανε όταν ο Ζήσης Οικονόμου ήταν 10 χρονών. Η μητέρα του κατάφερε να μεγαλώσει τα τρία παιδιά της δουλεύοντας στον αργαλειό και κάνοντας εμπόριο με σκιαθίτικες τάπητες.
Ο Ζήσης Οικονόμου τοποθετείται στη μεσοπολεμική γενιά των ελλήνων ποιητών. Η ποιητική του πορεία κάλυψε μια ευρεία θεματική και υφολογική περιοχή. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1930 με δημοσιεύσεις στίχων στο περιοδικό Νέα Γενιά. Το 1934 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του, που είχε τίτλο «Η εποποιία των αγενών μετάλλων».
Από μικρή ηλικία ο ποιητής μάθαινε ξένες γλώσσες πολύ εύκολα, γνώριζε δέκα γλώσσες και ασχολήθηκε με διεπιστημονικά, διακουλτουρικά, διαταξικά και διαπολιτιστικά ζωτικά ζητήματα. Του άρεσε να ταξιδεύει και έχει δημοσιέψει μερικές από τις εντυπώσεις του σε περιοδικά κι εφημερίδες, με το όνομά του, αλλά και με ψευδώνυμο.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και ως το 1976 διέκοψε τις δημοσιεύσεις και ασχολήθηκε με έρευνες στο χώροτης γλωσσολογίας, της κοινωνιολογίας και της πολιτικής. Το βασικό στόχο του ποιητή ήταν η αναζήτηση μιας ενιαίας κοσμοθεωρίας που να αντλεί στοιχεία από όλες τις εκφάνσεις του επιστητού. Με σημείο έναρξης την αισιόδοξη κοσμοθεωρία του φουτουρισμού και του υπερρεαλισμού και τον εκθειασμό της μηχανικής τεχνολογίας πέρασε γρήγορα στη φάση της αναδίπλωσης και της επιφύλαξης μπροστά στο δυτικό ορθολογισμό και προσανατολίστηκε προς μια ατομοκεντρική κοσμοθεωρία, η οποία επηρεάστηκε και από την ενασχόλησή του με τις ανατολικές θρησκείες, κυρίως το βουδισμό και από φιλοσόφους όπως οι Σοπενάουερ, Μπερντιάγιεφ και Καίζερλιγκ. Οι αναζητήσεις του είχαν αντίκτυπο και στο ποιητικό έργο του, που οδηγήθηκε σταδιακά σε έναν λόγο όλο και πιο λιτό και δραστικότερο. Ασχολήθηκε επίσης με το θέατρο και έγραψε μερικά έργα.
Τότε πού έμενε στην Αθήνα, είχε πολλές γνωριμίες και φιλίες με κάθε κοινωνικής τάξης κι επαγγέλματος ανθρώπους. Μεταξύ των διανοούμενων και λογοτεχνών φίλων του στην Αθήνα ήταν ο Ντίμης Αποστολόπουλος, ο Σαραντάρης, ο Βαρίκας, ο Ρίτσος, ο Καζαντζάκης και άλλοι.
Πάντα παρέμενε αμερόληπτος ερευνητής. Η αδέσμευτη συμπεριφορά του προκάλεσε από μικρή ηλικία την αντίδραση συγχωριανών του, καθηγητών του και ανθρώπων των γραμμάτων αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Graffito (αρχαιολογία)
Είδη graffiti
Βασικές κατηγορίες graffiti στην αρχαιολογία είναι:
Graffito στην Αρχαία Αίγυπτο
Η ιστορία της Αρχαίας Αιγύπτου έχει συγκροτηθεί από επιγραφές, τη λογοτεχνία, τη Βίβλο των Νεκρών, αρχεία των φαραώ, και από ανάγλυφα. Τα παραπάνω προέρχονται από καταγραφές που βρέθηκαν σε ναούς και σε πολυάριθμα αντικείμενα, και αφορούν είτε φαραώ είτε απλούς πολίτες. Ο 20ος αιώνας οδήγησε στην ανακάλυψη λιγότερο συνηθισμένων πηγών που ρίχνουν φως στις σχέσεις δολοπλοκίας των Φαραώ, στις τοποθετήσεις αξιωματούχων και στα ζητήματα των απλών πολιτών.
Τρεις τέτοιες πηγές έχουν βοηθήσει να συνδεθούν τα επιμέρους μέρη των κοινωνικών σχέσεων στην Αρχαία Αίγυπτο. Όστρακα, σκαραβαίοι, και πολυάριθμοι ναοί, ορυχεία κ.τ.λ. Τα ανάγλυφα και οι επιγραφές τους συχνά συνοδεύονται graffito, συχνά σε ιερατική γραφή, και έχουν ανακαλυφθεί σε μέρη που δεν είναι εμφανή, όπως σε παραστάδα πόρτας, σε διαδρόμους, εισόδους, ή στο πλαϊνό ή πίσω μέρος ενός αντικειμένου.
Graffito στην δημώδη γραφή
Η ύστερη δημώδης γραφή χρησιμοποιούνταν μόνα σε όστρακα, ετικέτες σε μούμιες, υποσημειώσεις σε ελληνικά κείμενα και graffiti. Το τελευταίο δείγμα δημώδους γραφής είναι από το ναό της Ίσιδος στη πόλη Φιλαί, με ημερομηνία 11 Δεκεμβρίου 452 μ.Χ.
Τετράγωνο Sator
. Το τετράγωνο Sator είναι ένα λατινικό graffito που έχει βρεθεί σε πολλές τοποθεσίες ανά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (π.χ. Πομπηία, Δούρα Ευρωπός) και αλλού (π.χ. Βρετανία).
Θρησκευτικά γκράφιτι στο Deir el-Bahri
Προσκυνητές σε ιερά μέρη είναι υπεύθυνοι για πολλά γκράφιτι, πολλά παραδείγματα των οποίων υπάρχουν στο Deir el-Bahri της Αιγύπτου. Οι προσκυνητές ανήκαν στην μεσαία μορφωτική τάξη.
Γκράφιτι στην αρχαία Αθήνα
Πάρα πολλά γκράφιτι έχουν βρεθεί στην Αθήνα κατά της ανασκαφές της Αμερικανικής Σχολής, και περίπου 850 από αυτά έχουν καταγραφεί από την Mabel Lang το 1976. Σε αυτά περιλαμβάνονται πολλών ειδών γκράφιτι, όπως abecedaria (σειρές γραμμάτων συνήθως για εξάσκηση), επιγραφές Καλός, προσβολές, σημάδια ιδιοκτησίας, εμπορικές σημειώσεις, μηνύματα, λίστες, και σκίτσα. Χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα προ Χριστού μέχρι την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο.
Γκράφιτι σε μεσαιωνικές εκκλησίες
Πρόσφατα έχουν μελετηθεί γκράφιτι του 14ου-17ου αιώνα στο Νόρφολκ. Τα παραδείγματα παρακάτω είναι από την ενοριακή εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Blakeney του Νόρφολκ. <Gallery> File:Blakeneyship3.png|Graffito πλοίου File:Manuscript-capital.gif|Graffito με περίτεχνο πρώτο κεφαλαίο γράμμα File:Blakeneymasons-mark1.gif|Σημάδι λιθοδόμου </Gallery>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας
Άννα Πολιτκόφσκαγια
Η Άννα Στεπάνοβνα Πολιτκόφσκαγια (Анна Степановна Политковская, γεννηθείσα Μαζέπα, Мазепа, 30 Αυγούστου 1958, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ - 7 Οκτωβρίου 2006, Μόσχα, Ρωσία) ήταν Ρωσίδα δημοσιογράφος, πολύ γνωστή για την αντίθεσή της στη διακυβέρνηση του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Ζωή και καριέρα
Η Πολιτκόφσκαγια γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 30 Αυγούστου 1958, από γονείς καταγόμενους από τη Σοβιετική Ουκρανία, οι οποίοι δούλευαν ως διπλωμάτες στον ΟΗΕ. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, απ' όπου αποφοίτησε το 1980, και ξεκίνησε την καριέρα της στην εφημερίδα Ιζβέστια. Από τον Ιούνιο του 1999 έγραφε στήλες για τις διαδικτυακές ενημερωτικές εκδόσεις της εφημερίδας Νόβαγια Γκαζέτα. Εξέδωσε πολλά βραβευμένα βιβλία για την Τσετσενία και το καθεστώς του Πούτιν, το πιο πρόσφατο από τα οποία ήταν το Putin's Russia. Αναμείχθηκε, σε πολλές περιπτώσεις, σε διαπραγματεύσεις για απελευθέρωση ομήρων, συμπεριλαμβανομένης της κρίσης του Οκτωβρίου του 2002 στο Νορντ-Οστ, όπου Τσετσένοι αντάρτες είχαν καταλάβει ένα θέατρο στη Μόσχα. Η Πολιτκόβσκαγια αναμείχθηκε επίσης στην υποστήριξη των νομίμων δικαιωμάτων των οικογενειών των θυμάτων.
Ένας Ρώσος αξιωματικός του στρατού κατηγορήθηκε για απόπειρα εναντίον της ζωής της το 2003, αλλά απαλλάχθηκε. Κατά τη διάρκεια της κρίσης στο Μπεσλάν το 2004, η Πολιτκόφσκαγια έπεσε θύμα δηλητηρίασης, αφότου ήπιε τσάι σε μια πτήση της γραμμής, καθώς πήγαινε στο Μπεσλάν για να βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις. Αρρώστησε βαριά, έχασε της αισθήσεις της και δεν κατάφερε να πάει στην περιοχή. Η αιτία της αρρώστιας δεν έχει προσδιοριστεί, σύμφωνα με την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων.
Θάνατος
Η Πολιτκόφσκαγια βρέθηκε νεκρή από πυροβολισμό το Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2006 στον ανελκυστήρα της πολυκατοικίας της στην κεντρική Μόσχα. Η εκτιμώμενη ώρα θανάτου είναι 15:30 τοπική ώρα Ελλάδος (13:30 GMT). Το γεγονός ανέφεραν το Interfax και άλλες ρωσικές υπηρεσίες ενημέρωσης. Η αστυνομία είπε ότι ένα πιστόλι Μακάροφ και τέσσερις σφαίρες βρέθηκαν δίπλα της. Πρώιμες αναφορές υποδεικνύουν φόνο κατόπιν συμβολαίου, αλλά δεν είναι γνωστό ποιος τον διέπραξε.
Ο αρχισυντάκτης της Νόβαγια Γκαζέτα, Ντμίτρι Μουράτοφ, είπε ότι την ημέρα της δολοφονίας της, η Πολιτκόφσκαγια σχεδίαζε να καταθέσει μια εκτεταμένη ιστορία για τις πρακτικές βασανισμού που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν από τις τσετσενικές αρχές. Ο Μουράτοφ επίσης ανέφερε ότι αυτοί που κατηγορούνταν για βασανιστήρια ανήκουν σε σώματα ασφαλείας πιστά στον φιλομοσχοβίτη πρωθυπουργό της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ. Ο Γενικός Εισαγγελέας θα επιληφθεί προσωπικά της υπόθεσης, όπως ανακοίνωσε το γραφείο του στις 8 Οκτωβρίου 2006. Το γραφείο του εισαγγελέα ανέφερε επίσης ότι οι ερευνητές θεωρούν την επαγγελματική δουλειά της Πολιτκόφσκαγια ως κύριο κίνητρο της δολοφονίας της. Η κηδεία της έγινε Τρίτη 10 Οκτωβρίου, 13:30 τοπική ώρα Ελλάδος, στο Νεκροταφείο Τρογιεκουρόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δολοφονημένοι ακτιβιστές Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Σαΐντ Αουίτα
Ο Σαΐντ Αουίτα (αραβ. سعيد عويطة, γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου 1959) είναι Μαροκινός πρώην αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας ημιαντοχής και αντοχής (μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων). Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον δρόμο των 5.000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 και έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στο ίδιο αγώνισμα τρία χρόνια αργότερα. Κατέχει επίσης ένα χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (1989) και 4 σε Μεσογειακούς Αγώνες. Εξίσου σημαντικά ήταν και τα ρεκόρ του: κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 1.500 μέτρα (3.29,46), στα 2.000 μ. (4.50,80), στα 3.000 μ. (7.29,45) και δύο φορές στα 5.000 μ. (13.00,40 και 12.58,39). Ο Αουίτα υπήρξε ένας από τους πρώτους Άραβες αθλητές στην ιστορία που απέκτησε παγκόσμια φήμη. Σήμερα ζει στο Ορλάντο της Φλόριντα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Σαΐντ Αουίτα γεννήθηκε στην Κενίτρα, μια παραλιακή πόλη του Μαρόκου. Εννέα χρόνια αργότερα μετακόμισε με την οικογένειά του στην πόλη Φεζ, εξαιτίας της εργασίας του πατέρα του. Ως παιδί έπαιζε πολλή ώρα ποδόσφαιρο και ήθελε να γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, οι ξεχωριστές ικανότητές του στο τρέξιμο έκαναν τους προπονητές του να προβλέψουν με επιτυχία ένα λαμπρό μέλλον για τον Σαΐντ στον στίβο.
Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών (MBA) στη διοίκηση επιχειρήσεων. Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας άρχισε να εκπονεί και διδακτορική διατριβή στο αθλητικό μάνατζμεντ.
Αθλητική σταδιοδρομία
thumb|255px|Ο Αουίτα σε γραμματόσημο του Αζερμπαϊτζάν Ο πρώτος σημαντικός αγώνας του Αουίτα ήταν στο 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, που έγινε στο Ελσίνκι τον Αύγουστο του 1983. Συμμετέσχε στον δρόμο των 1500 μέτρων και τερμάτισε τρίτος στον τελικό, παίρνοντας το χάλκινο μετάλλιο.
Το 1984 ο Αουίτα κατέληξε στην απόφαση να τρέξει στο αγώνισμα του δρόμου των 5000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Ο Πορτογάλος δρομέας Αντόνιου Λεϊτάου οδηγούσε τον τελικό για τα περισσότερα χιλιόμετρα. Ο Αουίτα παρέμεινε πίσω του και μετά επιτάχυνε και τον προσπέρασε στον τελευταίο γύρο, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο.
Το 1985 ήταν κυρίως η χρονιά των ρεκόρ για τον Αουίτα: Κατέρριψε δύο παγκόσμια ρεκόρ: πρώτα στα 5000 μ. (με χρόνο 13.00,40) στο Όσλο στις 27 Ιουλίου και κατόπιν στα 1500 μ. (με 3.29,46) στις 23 Αυγούστου.
Το 1986 δεν κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο των 3000 μ. για 44 εκατοστά του δευτερολέπτου.
Το 1987 βασικός σκοπός του Αουίτα ήταν να διεπρέψει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Ρώμης και να καταρρίψει ρεκόρ. Πρώτα κατέρριψε στο Παρίσι το παγκόσμιο ρεκόρ στο μη ολυμπιακό αγώνισμα του δρόμου των 2000 μ. με χρόνο 4.50,81 και μόλις ένα εξαήμερο αργότερα εξέπληξε πολλούς καταρρίπτοντας το δικό του ρεκόρ στον δρόμο των 5000 μ., καθιστάμενος μάλιστα ο πρώτος αθλητής στην ιστορία που έτρεξε την απόσταση σε λιγότερο από 13 λεπτά, με χρόνο 12.58,39. Για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ο Μαροκινός αθλητής απεφάσισε να διαγωνισθεί μόνο στα 5000 μέτρα. Στον τελικό αγώνα, ο Κενυάτης Τζον Νγκούγκι καθόρισε έναν καλό αλλά σαφώς όχι γρήγορο ρυθμό. Ο Αουίτα, έχοντας τον έλεγχο του αγώνα, πραγματοποίησε ακριβώς πριν αρχίσει ο τελευταίος γύρος την επίθεσή του με ένα μεγάλο σπριντ, που τού έφερε τη νίκη με χρόνο 13.26,44.
Το επόμενο έτος, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, ο Αουίτα επεχείρησε να τρέξει στα 800 και στα 1500 μέτρα, αλλά τραυμάτισε τον οπίσθιο μηριαίο μυ του και έτσι τερμάτισε τρίτος στα 800 μ., ενώ ματαίωσε τη συμμετοχή του στα 1500, αν και είχε ήδη προκριθεί σε ημιτελικό. Παρά το γεγονός αυτό, το χάλκινο μετάλλιο που πήρε τον κατέστησε τον πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα αθλητή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που πήρε μετάλλιο τόσο στα 800, όσο και στα 5000 μέτρα. Το 1989 ο αθλητής κέρδισε τον αγώνα των 3000 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, που έγινε στη Βουδαπέστη. Αργότερα το ίδιο έτος κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στην ίδια απόσταση στην Κολωνία με χρόνο 7.29,45, καθιστάμενος ο πρώτος αθλητής στην ιστορία που έτρεξε την απόσταση σε λιγότερο από επτάμισυ λεπτά.
Ο Αουίτα υπήρξε ευέλικτος δρομέας μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων, υπερτερώντας σε δρόμους από τα 800 μέχρι τα 10.000 μ. κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Είχε κερδίσει σε αγώνες τους χρυσούς Ολυμπιονίκες Ζουακίμ Κρουζ (800 μ.), Πίτερ Ρόνο (1500 μ.), Τζον Νγκούγκι (5000 μ.) και Αλμπέρτο Κόβα (10.000 μ.) στις αντίστοιχες βασικές αποστάσεις τους. Από τον Σεπτέμβριο του 1983 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1990 έτρεξε σε 119 αγώνες και κέρδισε τους 115 από αυτούς — οι μόνες ήττες του ήταν από τον παγκόσμιο πρωταθλητή Στιβ Κραμ στα 1500 μ., από τον «χάλκινο» Ολυμπιονίκη Αλεσσάντρο Λαμπρουσκίνι στα 3000 μ. στιπλ, από τους Ολυμπιονίκες Ζουακίμ Κρουζ και Πολ Έρενγκ στα 800 μ. και από τον παγκόσμιο πρωταθλητή Γιόμπες Οντιέκι στα 5000 μέτρα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Αουίτα χειρουργήθηκε στο πόδι και μετά από αυτό οι γιατροί του τον συμβούλευσαν να βάλει τέλος στην αθλητική του σταδιοδρομία για λόγους υγείας. Μετά από μερικές αποτυχίες σε αγώνες ο Αουίτα απεφάσισε να εγκαταλείψει τον στίβο.
Προσωπική ζωή
Ο Σαΐντ Αουίτα πήρε ως σύζυγό του το 1983 τη Χαντίτζα Σχιρ, η οποία τον υπεστήριξε πολύ σε όλη του τη σταδιοδρομία. Απέκτησαν μαζί τέσσερα παιδιά: έναν γιο (τον Αντίλ) και τρεις κόρες (τη Σουκάινα, τη Σάρα και τη Ζήνα). Ο βασιλιάς του Μαρόκου Χασάν Β΄ έδωσε τα ονόματα στις δύο μεγαλύτερες κόρες τους. Η Χαντίτζα ασχολείται επίσης με τον αθλητισμό, καθώς έχει «μαύρη ζώνη» στο τάε κβον ντο.
Μετά τη λήξη της αθλητικής του σταδιοδρομίας, ο Αουίτα εργάσθηκε ως σύμβουλος σε αρκετούς αθλητικούς θεσμούς, όπως στη θέση του εθνικού τεχνικού μάνατζερ στο Μαρόκο και στη θέση του εθνικού προπονητή αποστάσεων στην Αυστραλία. Αργότερα εργάσθηκε ως κύριος αναλυτής στον τηλεοπτικό σταθμό Al Jazeera Sports. Επιπλέον, ο Αουίτα ίδρυσε το 2009 μία εταιρεία αθλητικών ρούχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Μαροκινοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Θωμάς Κοροβίνης
Ο Θωμάς Κοροβίνης (Νέα Μηχανιώνα, 1953 - ) είναι Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Θωμάς Κοροβίνης, φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση, έζησε οχτώ χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Εδώ και χρόνια ερευνά πτυχές του ελληνικού και του τουρκικού λαϊκού πολιτισμού, καθώς και τις σχέσεις μεταξύ τους. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Έγραψε τα βιβλία: Τουρκικές παροιμίες, Κανάλ ντ' Αμούρ, Τα πρόσωπα της Σωτηρίας Μπέλλου, Φαχισέ Τσίκα, Σκανδαλιστικές και βωμολοχικές ελληνικές παροιμίες, Κωνσταντινούπολη - Λογοτεχνική ανθολογία: Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη, Ο Μάρκος στο χαρέμι, κ.ά.
Είναι επίσης συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών. Δισκογραφία: Από έβενο κι αχάτη, Φουζουλή: Λεϊλά και Μετζνούν, Τακίμια, Το κελί. Συχνά παρουσιάζει συναυλίες με το δικό του ρεπερτόριο ή με θέματα του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού.
Βιβλία
Το συγγραφικό έργο του Θωμά Κοροβίνη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Τσεφαλού
Η Τσεφαλού (ιταλ. Cefalù, σικελ. Cifalù, ελλην. Κεφαλοίδιον ή Κεφαλοιδίς, λατιν. Cephaloedium ή Cephaloedis) είναι μικρή πόλη και δήμος στην Επαρχία του Παλέρμο, στη βόρεια ακτή της Σικελίας στην Τυρρηνική θάλασσα. Η πόλη έχει 13.777 κατοίκους (απογραφή του 2007) και αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Γεωγραφία
Η Τσεφαλού απέχει οδικώς περίπου 70 χιλιόμετρα ανατολικά από το Παλέρμο και 185 χιλιόμετρα δυτικά από τη Μεσσήνη. Η πόλη είναι κτισμένη σε μέσο υψόμετρο 16 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι πλάτος 38°02΄ Βόρειο και μήκος 14°01΄ Ανατολικό, ενώ ο δήμος έχει έκταση 65 τετραγωνικά χιλιόμετρα (πυκνότητα πληθυσμού 210 κάτοικοι ανά τετρ. χιλιόμετρο) και υποδιαιρείται σε δύο δημοτικά διαμερίσματα: το Σαντ' Αμπρότζιο και τη Τζιμπιλμάννα.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε κατά την αρχαιότητα από Έλληνες αποίκους και προφανώς πήρε το όνομά της από τη θέση της σε επιβλητικό και απόκρημνο βράχο, που εξέχει από την ακτογραμμή. Συγκεκριμένα, το όνομα Κεφαλοίδιον αναφέρεται από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη και τον Στράβωνα, ενώ η παραλλαγή Κεφαλοιδίς από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο. Παρά την αρχαιότητά της, η πόλη δεν αναφέρεται καθόλου από τον Θουκυδίδη, ο οποίος γράφει καθαρά ότι η Ιμέρα ήταν η μοναδική ελληνική αποικία στη βόρεια ακτή της Σικελίας. Είναι πιθανό ότι το Κεφαλοίδιον ήταν εκείνη την εποχή απλώς ένα φρούριο, που ανήκε στους Ιμεραίους, και μάλλον κατοικήθηκε για πρώτη φορά από μόνιμους κατοίκους όταν έφθασαν εκεί πρόσφυγες από την καταστροφή της Ιμέρας. Το όνομα πρωτοεμφανίζεται στην ιστορική καταγραφή την εποχή της εκστρατείας των Καρχηδονίων υπό τον Ιμίλκωνα, το 396 π.Χ., όταν ο στρατηγός αυτός συνήψε συμφωνία με τους Ιμεραίους και τους κατοίκους του Κεφαλοιδίου. Αλλά μετά την ήττα των Καρχηδονίων, ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος έγινε κυρίαρχος του Κεφαλοιδίου, μετά απο προδοσία. Μετά από δεκαετίες το βρίσκουμε ανεξάρτητο, αλλά από ό,τι φαίνεται σε φιλική σχέση με τους Καρχηδονίους, καθώς δέχθηκε την επίθεση του Αγαθοκλέους το 307 π.Χ., ο οποίος και το άλωσε. Κατά τον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο καταλήφθηκε από τον ρωμαϊκό στόλο υπό τους Αύλο Ατίλιο Καλατίνο και Σκιπίωνα Νάσικα το 254 π.Χ., αλλά και πάλι με προδοσία καί όχι με τη δύναμη των όπλων. Ο Κικέρων μιλά για το Κεφαλοίδιον ως μία ευδοκιμούσα πόλη, που απελάμβανε πλήρη δημοτικά προνόμια. Κατά την εποχή του ήταν μία από τις civitates decumanae, οι οποίες πλήρωναν τη δεκάτη των εσοδειών τους σε είδος στο Ρωμαϊκό Κράτος. Υπέφερε ωστόσο (όπως και η υπόλοιπη Σικελία) από την καταπίεση του Βέρη. Επίσης έκοβε νόμισμα. Εκτός από τους προαναφερθέντες γεωγράφους δεν υπάρχει άλλη μνεία της πόλεως πριν τον Μεσαίωνα.
Η πόλη πέρασε κατόπιν στην κυριαρχία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μετακινήθηκε από το πεδινό μέρος πάνω στον βράχο, αν και η παλαιά πόλη δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ εντελώς. Το 858 μ.Χ., μετά από μακρά πολιορκία, αλώθηκε από τους Σαρακηνούς και μετονομάσθηκε σε Γκαφλουντί (Gafludi). Για τους επόμενους δύο αιώνες αποτελούσε μέρος του Εμιράτου της Σικελίας.
Το 1063 η πόλη καταλήφθηκε από τους απογόνους των Νορμανδών και το 1131 ο βασιλιάς Ρογήρος Β΄ της Σικελίας τη μετέφερε από τη σχεδόν απροσπέλαστη θέση της στη λωρίδα γης στους πρόποδες του βράχου, όπου υπήρχε ένα μικρό αλλά θαυμάσιο λιμάνι, και άρχισε την ανέγερση του σημερινού καθεδρικού ναού σε βυζαντινό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Η περιοχή κατοικείτο ακόμη από ελληνόφωνους Βυζαντινούς και Άραβες, που ήταν μέλη της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από τον 13ο αιώνα μέχρι το 1451 η Τσεφαλού βρισκόταν υπό διάφορες οικογένειες φεουδαρχών, ενώ στη συνέχεια τον έλεγχο είχαν οι επίσκοποί της.
Κατά την Ιταλική ενοποίηση ο πατριώτης Σαλβατόρε Σπινούτσα εκτελέσθηκε εδώ το 1857 και 4 χρόνια αργότερα η Τσεφαλού έγινε μέρος του Βασιλείου της Ιταλίας.
Ο καθεδρικός ναός
thumb|Δύο ισχυροί όμοιοι πύργοι πλαισιώνουν την είσοδο του ναού με τα τρία τόξα (ξαναχτίστηκαν περί το 1400), που αντιστοιχούν στα τρία κλίτη του ναού. Ο καθεδρικός ναός της πόλης θεμελιώθηκε το 1131 σε νορμανδικό ρυθμό, ο οποίος ακριβέστερα περιγράφεται ως σικελικός ρωμανικός ρυθμός και τα θυρανοίξιά του έγιναν το 1267. Το εξωτερικό του διατηρείται καλά και, επάνω από τα τόξα του εξωνάρθηκα, η επιφάνεια του τοίχου είναι διακοσμημένη με ανάγλυφα, διαπλεκόμενα οξυκόρυφα τόξα. Η πρόσοψη πλαισιώνεται από δύο ίδιους, τετραώροφους πύργους. Η αψιδωτή, νορμανδικού ρυθμού κεντρική θύρα είναι αξιοσημείωτη. Τα ενισχυτικά αντερείσματα έχουν το σχήμα διπλών στηλών, ώστε να φαίνονται πιο λεπτά. Στο ανατολικό σκέλος η χορωδία (ο χώρος μπροστά από το ιερό) επιστεγάζεται με θόλο και το ιερό καταλήγει σε ημικύκλιο, που επιστέφεται με τεταρτοσφαίριο. Το υπόλοιπο κτήριο έχει ξύλινη στέγη. Εξωτερικά στις πλευρές του ναού, στεγασμένοι διάδρομοι με κιονοστοιχίες ομορφαίνουν το σύνολο.
thumb|Ο Χριστός Παντοκράτωρ στην κόγχη του καθεδρικού ναού Τα τρία κλίτη χωρίζονται από δύο σειρές αρχαίων κιόνων από γρανίτη, οι οποίοι επιστέφονται από οξυκόρυφα τόξα. Τα στοιχεία αυτά παρέμειναν κατά την ανακαίνιση του 1559. Τα μόνα ψηφιδωτά που σώζονται, είναι εκείνα στον θόλο επάνω από τη χορωδία και από το ιερό. Αποτελούν θαυμάσια δείγματα βυζαντινής τέχνης των μέσων του 12ου αιώνα και, μολονότι επισκευάστηκαν τα έτη 1859–1862, έχουν πολύ μικρότερες φθορές από ό,τι τα αντίστοιχα στο Παλέρμο και στο Μονρεάλε. Το ψηφιδωτό του Παντοκράτορα που κοσμεί το τεταρτοσφαίριο του ιερού είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο.
Ο καθεδρικός είναι μία από τις εννέα κατασκευές, που αποτελούν τη Θέση Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ «Αραβο-Νορμανδικό Παλέρμο και καθεδρικοί ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε».
Μικρότεροι ναοί
thumb|Ο ναός του Αγίου Στεφάνου thumb|Η Τσεφαλού το 1830 σε πίνακα του [[Καρλ Ρότμαν]]
Τείχη, αρχαία πόλη και φρούριο
Μερικά υπολείμματα της αρχαίας πόλεως είναι ακόμη ορατά στην κορυφή του βράχου, αλλά η τοπογραφία της θέσεως αποδεικνύει ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι κάτι περισσότερο από μία μικρή πόλη, και ότι πιθανώς όφειλε τη σημασία της μόνο στη σχεδόν απόρθητη φύση της. Ο Φατζέλλο γράφει για τα ερείπια των τειχών ως υπαρκτά κατά την εποχή του, όπως και για αυτά ενός ναού δωρικού ρυθμού, από τον οποίο μόνο τα θεμέλια είναι σήμερα ορατά. Αλλά το πλέον περίεργο μνημείο που σώζεται από την αρχαία πόλη είναι ένα κτίσμα αποτελούμενο από διάφορα διαμερίσματα και με την εμφάνιση ενός ανακτόρου ή αρχοντικής κατοικίας, αλλά κτισμένο εξ ολοκλήρου από μεγάλους ακανόνιστους λιθόπλινθους από ασβεστόλιθο, όπως τα λεγόμενα Κυκλώπεια τείχη. Τα ανοίγματα των θυρών είναι κατασκευασμένα από ακριβέστερα κομμένες πέτρες και ελληνικού τύπου, ενώ η χρονολογία κατασκευής, αν και αβέβαιη, δεν μπορεί να είναι πολύ πρώιμη, αν κρίνουμε από την ακρίβεια της συναρμογής των πλίνθων. Αυτό το μοναδικό στο είδος του σε ολόκληρη τη Σικελία κτίσμα περιγράφηκε και απεικονίσθηκε με ακρίβεια από τον δρα. Nott στα Annali dell'Instituto di Corrispondenza Archeologica του έτους 1831 (τόμος ΙΙΙ, σσ. 270-287).
Στην κορυφή σώζονται εκτεταμένα ερείπια του φρουρίου που έκτισαν οι Σαρακηνοί. Η οχύρωση της πόλης κάποτε εκτείνονταν μέχρι την ακτή, στην πλευρά όπου είναι κτισμένη η σημερινή πόλη, με τη μορφή δύο μακρών τειχών που προστάτευαν το λιμάνι.
Διάφορα άλλα
Κοντά στην πόλη βρίσκονται επίσης το Ιερό της Τζιμπιλμάννα και ο Γεωφυσικός Σταθμός της Τζιμπιλμάννα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσεφαλου Κατηγορία:Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο Κατηγορία:Επαρχία του Παλέρμο Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Βουλγαρικές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Βουλγαρικές Ένοπλες Δυνάμεις (βουλγαρικά: Българска армия) αντιπροσωπεύει τα στρατεύματα της Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Διοικητής των ενόπλων δυνάμεων είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Βουλγαρίας. Το Υπουργείο Άμυνας είναι υπεύθυνο για την πολιτική ηγεσία ενώ η συνολική στρατιωτική διοίκηση παραμένει στα χέρια του Επιτελείου Άμυνας, με επικεφαλής τον Αρχηγό Άμυνας (παλαιότερα ονομαζόταν ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου). Υπάρχουν τρεις κύριοι κλάδοι, που ονομάζονται κυριολεκτικά χερσαίες δυνάμεις, αεροπορικές δυνάμεις οι ναυτικές δυνάμεις, ενώ η ευρεία έννοια «βουλγαρικός στρατός» περιλαμβάνει όλους τους κλάδους μαζί.
Σε όλη την ιστορία του, ο στρατός έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση της κυριαρχίας της χώρας. Μόνο πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωση (1878), η Βουλγαρία έγινε περιφερειακή στρατιωτική δύναμη και συμμετείχε σε αρκετούςς μεγάλους πολέμους, Σερβοβουλγαρικό πόλεμο (1885), Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο (1912-13), Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο (1913), Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1915-1918) και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1941-1945), στη διάρκεια των οποίων ο στρατός απέκτησε σημαντική εμπειρία στη μάχη. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας διατηρούσε έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, ο οποίος αριθμούσε κατ' εκτίμηση 152.000 στρατεύματα το 1988. Έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού, η πολιτική ηγεσία αποφάσισε να ακολουθήσει μια πολιτική υπέρ του NATO, μειώνοντας έτσι το στρατιωτικό προσωπικό και τα όπλα. Η Βουλγαρία έγινε μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (NATO) στις 29 Μαρτίου του 2004 και διατηρεί σήμερα συνολικά δύναμη 776 στρατιωτών ανεπτυγμένων σε τρεις χώρες.
Ο πολιούχος του Βουλγαρικού Στρατού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων ή Ημέρα του Αγίου Γεωργίου (6 Μαΐου) είναι επίσημη αργία στη Βουλγαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλγαρία
Μίλος Τριφούνοβιτς (πολιτικός)
Ο Μίλος Τριφούνοβιτς (σερβικά : Милош Трифуновић) (γεννήθηκε στο Ούζιτσε στις 30 Οκτωβρίου 1871 και πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου του 1957 στο Βελιγράδι) ήταν πολιτικός των βασιλείων της Σερβίας και Γιουγκοσλαβίας.
Τελείωσε το γυμνάσιο στο Ούζιτσε, έπειτα σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή του Βελιγραδίου όπου αποφοίτησε το 1894. Ήταν καθηγητής γυμνασίου στο Ούζιτσε.
Χρημάτισε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 30 Ιουνίου 1917 έως τις 3 Νοεμβρίου 1918. Υπουργός παιδείας από τις 19 Φεβρουάριου έως τις 16 Δεκεμβρίου 1922 και πάλι από τις 16 Δεκεμβρίου 1922 μέχρι την 2 Μαΐου 1923. Υπουργός κτιρίων από 27 Μαρτίου έως τις 27 Ιουλίου 1924 και από τις 28 Μαρτίου έως τις 29 Απριλίου 1925. Υπουργός Θρησκευμάτων από τις 6 Νοεμβρίου 1924 μέχρι τις 15 Απριλίου 1926. Υπουργός Παιδείας στις 15 Απριλίου 1926 μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου 1927. Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών από τις 6 έως τις 24 Δεκεμβρίου 1926, υπουργός Παιδείας από 27 Μαρτίου 1941 έως τις 26 Ιουνίου 1943. Ήταν σε διπλωματική αποστολή στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις 3 Οκτωβρίου 1941.
Πρωθυπουργός και υπουργός Εσωτερικών από 26 Ιουνίου έως τις 10 Αυγούστου 1943. Μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Γιουγκοσλαβίας και πρώτος αντιπρόεδρος.
Από το 1903 συνεχώς εκλέγεται βουλευτής, πολλά χρόνια ήταν γραμματέας της Εθνοσυνέλευσης.
Έχει εργαστεί στις εφημερίδες "Српски књижевни гласник", "Нови живот","Самоуправа" και "Одјек".
Αναφορές
Κατηγορία:Σέρβοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σέρβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί θρησκευμάτων της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Γιουγκοσλαβίας
Ευρυπών
Ο Ευρυπών, ή αλλιώς Ευρυτίων, γιος του Σόου, γιού του Προκλή, ήταν έτσι ο 2ος απόγονος του Προκλή στη Σπάρτη και έδωσε το όνομα των Ευρυποντιδών στο ένα από τα δύο βασιλικά γένη της Σπάρτης.
Ο Πλούταρχος μιλά για το ότι είχε χαλαρώσει τη βασιλική εξουσία και ότι έπαιξε το δημαγωγό· και ο Πολύαινος αναφέρει έναν πόλεμο με τους Αρκάδες της Μαντίνειας υπό τις διαταγές του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Πρύτανις, που ήταν πατέρας του Πολυδέκτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης χειροσφαίρισης γυναικών
To Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης στη χειροσφαίριση ήταν μία ετήσια διοργάνωση της χειροσφαίρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 1976-77 για τις γυναίκες. Μετά το τέλος της περιόδου 2011-12 η διοργάνωση των ανδρών συγχωνεύτηκε με το Κύπελλο Ομοσπονδίας, ενώ η διοργάνωση των γυναικών συνεχίζεται κανονικά.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Χειροσφαίριση στον κόσμο
Ανδρέας ο Χρυσοβέργης
Ο Ανδρέας ο Χρυσοβέργης (15ος αιώνας), γνωστός και ως Ανδρέας Ρόδου και Ανδρέας του Πέραν, ήταν Έλληνας Ρωμαιοκαθολικός ιεράρχης.
Ο Ανδρέας γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη περι τα τέλη του 14ου αιώνα και μαζί με τους αδελφούς του Θεόδωρο και Μάξιμο ασπάσθηκε τον Ρωμαιοκαθολικισμό, και εισήλθε στη Μονή των Δομινικανών του Πέραν. Κατόπιν πραγματοποίησε θεολογικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από τον Πάπα και τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα σε διπλωματικές αποστολές και ιδίως ως εκπρόσωπος σε συνόδους. Πιο συγκεκριμένα, το 1414, ως εκπρόσωπος του Μανουήλ Β´ Παλαιολόγου, έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Κωνσταντίας, όπου μίλησε για την ένωση των Εκκλησιών. Στη Σύνοδο της Βασιλείας από την άλλη, το 1431, υπήρξε μέλος της παπικής αντιπροσωπείας. Το 1426 ο Ανδρέας ονομάσθηκε από τον Πάπα Μαρτίνο Ε΄ πρέσβυς στην Κωνσταντινούπολη και το 1429 χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Σούτρι (επισκοπή κοντά στη Ρώμη, που λίγο αργότερα, το 1435, ενοποιήθηκε στην Επισκοπή Νέπι-Σούτρι). Τέλος, το 1432 έγινε (Ρωμαιοκαθολικός) Αρχιεπίσκοπος Ρόδου, από όπου και η επωνυμία του.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Γήπεδο Τούμπας
Το Γήπεδο της Τούμπας (επίσημη ονομασία: Στάδιο ΠΑΟΚ) αποτελεί την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ. Συχνά αναφέρεται απλά ως Τούμπα, προσδιορίζοντας την ομώνυμη συνοικία (Δήμος Θεσσαλονίκης, 4ο Δημοτικό Διαμέρισμα) στην οποία και βρίσκεται. Είναι ιδιοκτησία της ποδοσφαιρικής ομάδας ΠΑΟΚ.
Η ανέγερση του γηπέδου
Ο χώρος που φιλοξενεί το γήπεδο του ΠΑΟΚ αποτέλεσε δωρεά της οικογένειας Δεδέογλου στην ομάδα, όπως αργότερα και ο χώρος του Κλειστού γηπέδου του ΠΑΟΚ. Το γήπεδο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1958 και ολοκληρώθηκε το 1959. Αρωγοί στην ανέγερσή του υπήρξαν η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (κατέβαλε το ποσό του 1.100.000 δραχμών) και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ο χώρος ανήκε στο Ταμείο Εθνικής Άμυνας), καθώς το παλιό γήπεδο του ΠΑΟΚ στην περιοχή Συντριβανίου στο κέντρο της πόλης απαλλοτριώθηκε με σκοπό την ανέγερση της Θεολογικής Σχολής, μιας και η ευρύτερη περιοχή παραχωρήθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Αρχιτέκτονας του έργου ήταν ο Μηνάς Τρεμπέλας και πολιτικός μηχανικός ο Αντώνης Τριγλιανός.
Σημαντική για την ανέγερσή του υπήρξε η συνεισφορά και των ίδιων των οπαδών της ομάδας, οι οποίοι κλήθηκαν δύο φορές να συνδράμουν οικονομικά, μέσω του «Λαχείου υπέρ ανεγέρσεως του νέου σταδίου του ΠΑΟΚ» που εξέδωσε η διοίκηση του συλλόγου, ενώ ορισμένοι φίλοι του ΠΑΟΚ εργάστηκαν αφιλοκερδώς με προσωπική εργασία κατά τη διαδικασία της ανέγερσης. Νωρίτερα, και όσο ακόμα ο ΠΑΟΚ αγωνιζόταν στο παλιό του γήπεδο, το 15% των εισπράξεων κάθε αγώνα πήγαιναν στο ταμείο της επιτροπής του νέου γηπέδου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την αποπεράτωση του έργου, ο ΠΑΟΚ άρχισε την πώληση αριθμημένων εισιτηρίων διαρκείας για όλους τους αγώνες της χρονιάς (με κόστος 200 δραχμές), όμως οι κάτοχοι της μόνιμης θέσης δεν απαλλασσόταν από την καταβολή αντιτίμου για κάθε αγώνα ξεχωριστά. Τελικά ο ΠΑΟΚ αποπλήρωσε το χρέος που του αναλογούσε 10 χρόνια αργότερα (1969), καθώς το αντίτιμο που ορίστηκε πληρώθηκε σε 20 εξαμηνιαίες δόσεις των 75.000 δραχμών.
Τα εγκαίνια του γηπέδου της Τούμπας έγιναν στις 6 Σεπτεμβρίου του 1959 και στον πρώτο φιλικό αγώνα που ακολούθησε, ο ΠΑΟΚ νίκησε με σκορ 1–0 την ομάδα της ΑΕΚ. Αρχικά η χωρητικότητα του γηπέδου ήταν 20.000 θέσεις, ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια σταδιακά η χωρητικότητα αυξήθηκε ξεπερνώντας τις 45.000. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα γήπεδα της Ελλάδας μέχρι το 1982, όταν και κατασκευάστηκε το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Το γήπεδο είχε εξ αρχής φυσικό χλοοτάπητα (γρασίδι), σε μία εποχή όπου τα περισσότερα ελληνικά γήπεδα ήταν ακόμη χωμάτινα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Διαμόρφωση στο χρόνο
Η πρώτη φορά που έσπασε το φράγμα των 20 χιλιάδων εισιτηρίων (20.131) έγινε σε έναν αγώνα με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στις 28 Απριλίου του 1963 (σκορ 1–1), ενώ με τη συνεχή επέκταση των κερκίδων έσπασε το φράγμα των 30 χιλιάδων εισιτηρίων (31.504) σε αγώνα με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στις 19 Μαρτίου του 1967 (σκορ 2–0).
Το καλοκαίρι του 2004 και με αφορμή την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων (το γήπεδο ήταν προπονητήριο των ποδοσφαιρικών ομάδων που μετείχαν στη διοργάνωση) έγινε μια σημαντική ανακαίνιση, με σπουδαιότερη την κατασκευή νέου σκέπαστρου και τη δημιουργία κτηρίου γραφείων.
Συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση
-Λεωφορείο 12: ΚΤΕΛ-Κάτω Τούμπα, Στάση Γήπεδο ΠΑΟΚ -Λεωφορείο 14: ΑΝΩ ΤΟΥΜΠΑ-Ν.Σ.ΣΤΑΘΜΟΣ, Στάση Αγιά βάρβαρα Ι.Κ.Α Τούμπας -Λεωφορείο 30: ΤΡΙΑΝΔΡΙΑ - ΑΠΟΘΗΚΗ, Στάση Αγιά βάρβαρα Ι.Κ.Α Τούμπας
-Απρίλιος 2023: Γραμμές 1 & 2 : σταθμός Παπάφη με τις τροφοδοτικές γραμμές του ΟΑΣΘ που προβλέπονται
-Μακροπρόθεσμα: σταθμός Τούμπα
-Μακροπρόθεσμα: Γραμμή 1: στάση Γήπεδο Τούμπας (Παπάφη και Καρακάση)
Άλλες ομάδες στο γήπεδο της Τούμπας
Εκτός από την ομάδα του ΠΑΟΚ, το γήπεδο της Τούμπας έχουν χρησιμοποιήσει ως έδρα κατά καιρούς στο παρελθόν οι Άρης, Ηρακλής και Απόλλων Καλαμαριάς, καθώς και σε ευρωπαϊκούς αγώνες από μία φορά οι Ολυμπιακός και ΟΦΗ (με αντιπάλους τις ΦΚ Ντιναμό Κιέβου και Αταλάντα αντίστοιχα) λόγω τιμωρίας των εδρών τους από την UEFA, αλλά επίσης και η εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας σ' έναν αγώνα με αντίπαλο αυτήν της Μάλτας (4–1) για την προκριματική φάση του Euro 2000 (στις 8 Ιουνίου 1999, λόγω των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στη χώρα).
Η Εθνική Ελλάδας έχει αγωνιστεί 5 φορές στο γήπεδο της Τούμπας:
Το γήπεδο της Τούμπας χρησιμοποιείται κατά καιρούς και από τη γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΑΟΚ, κυρίως σε αγώνες του Champions League (γυναικών) και του Europa Leuage (γυναικών) που διοργανώνει η UEFA.
Άλλες χρήσεις του γηπέδου
Στο γήπεδο της Τούμπας έχουν διοργανωθεί κατά το παρελθόν διάφορες συναυλίες, με σημαντικότερη αυτή των Ίαν Γκίλαν (των Deep Purple) και Μιχάλη Ρακιντζή το 1993, αλλά και πολιτικές συγκεντρώσεις, όπως την συγκέντρωση διαμαρτυρίας της Ενώσεως Κέντρου το καλοκαίρι του 1965, με αφορμή την Αποστασία του 1965 (Ιουλιανά).
Νέα Τούμπα
Στις 22 Ιουλίου 2020 τέθηκε σε διαβούλευση η ΣΜΠΕ για το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Κατά εκτιμήσεις, το νέο γήπεδο θα είναι έτοιμο το 2026.
Ρεκόρ εισιτηρίων
Τα ρεκόρ εισιτηρίων (επίσημης προσέλευσης θεατών) στο γήπεδο της Τούμπας είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Αλεξάντρ Γκολόβιν
Ο Γκολόβιν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Ρωσίας το 2015. Ήταν μέλος της αποστολής της Ρωσίας στο Μουντιάλ 2018 και στο Euro 2020.
Νεών κατάλογος
thumb|450px|right|Χάρτης της Ομηρικής Ελλάδας. Με πράσινο πλαίσιο απεικονίζονται οι Αχαιοί και με πορτοκαλί οι Τρώες και οι σύμμαχοι. Ο νεών κατάλογος (νεοέλ.: κατάλογος πλοίων, πολυτ.: νεῶν κατάλογος), είναι ο κατάλογος των πλοίων των Αχαιών που εκστράτευσαν κατά της Τροίας, όπως διασώζεται στην β' ραψωδία της Ιλιάδας του Ομήρου (στ. 494-759). Κατά την αφήγηση δίνεται αναλυτική περιγραφή των ονομάτων των ηγετών και των πόλεων που εκπροσωπεί κάθε βασίλειο. Επίσης, η αναφορά σε πόλεις και σε πληθυσμούς διανθίζεται με διάφορα επίθετα. Μετά το πέρας του καταλόγου των Αχαϊκών πλοίων, η β' ραψωδία ολοκληρώνεται με την καταγραφή των περιοχών και των ηγετών που πήραν το μέρος των Τρώων (στ. 816-877).