cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η τελευταία παράσταση (σειρά)
Ανάπτυξη και επιλογή ηθοποιών
Στις αρχές του 2006 ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV αποφάσισε να δημιουργήσει μία βιογραφική τηλεοπτική σειρά εποχής. Τελικά το βιβλίο το οποία επέλεξε να μεταφέρει στη μικρή οθόνη ήταν αυτό της Φρίντας Μπιούμπη με τίτλο "Η τελευταία παράσταση". Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της σειράς θα χωριζόταν σε δύο χρονικές περιόδους και θα ερμηνευόταν από δύο ξεχωριστές ηθοποιούς. Η πρώτη χρονική περίοδος αφορά την ηλικία των 17 μέχρι τα 35 και η δεύτερη από τα 35 μέχρι τα 57 έτη της Έλλης Λόντου. Την ερμηνεία του χαρακτήρα της νεαρής Έλλης ανέλαβε η Μαρίνα Καλογήρου ενώ τη μεγαλύτερη σε ηλικία Έλλη ερμήνευσε υποκριτικά η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Η πρώτη έχει παρουσία στη σειρά κατά τα πρώτα 12 επεισόδια ενώ η δεύτερη αναλαμβάνει από το 13ο μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο.
Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν την άνοιξη του 2006 ενώ ολοκληρώθηκαν λίγο πριν το τέλος του ίδιου έτους.
Νομικά ζητήματα
Το 2007, κι ενώ η προβολή της σειράς συνεχιζόταν κανονικά, η οικογένεια Πισσάνου έκανε ασφαλιστικά μέτρα στο κανάλι εξαιτίας της προβολής της σειράς. Ο λόγος αυτής της απόφασης ήταν ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκαν κάποια γεγονότα στη σειρά σχετικά με τις σχέσεις της οικογένειας με την κεντρική ηρωίδα άλλα και την αναπαράσταση των γεγονότων αυτών σεναριακά. Από την πλευρά του το κανάλι επεσήμανε πως η σειρά αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και δεν βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα.
Επισκόπηση σειράς
Η προβολή της σειράς γινόταν κάθε Τρίτη στις 22:00 το βράδυ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Alpha Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Κσίστοφ Λαβρινόβιτς
Ο Κσίστοφ Λαβρινόβιτς (λιθουανικά:Kšyštof Lavrinovič, πολωνικά:Krzysztof Ławrynowicz, γενν. την 1η Νοεμβρίου 1979) είναι Λιθουανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ για την ΜΚ Βίτις.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Λαβρινόβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στην ΜΚ Αλίτους και στη συνέχεια αγωνίστηκε στις: Ουράλ Γκρέιτ Περμ, Ντιναμό Μόσχας, Ούνικς Καζάν, Μοντεπάσκι Σιένα, Ζάλγκιρις Κάουνας, Βαλένθια, Παλακανέστρο Ρετζάνα, Λιέτουβος Ρίτας και Λιετκάμπελις. Επιλέχθηκε δύο φορές στην Δεύτερη Ομάδα της Ευρωλίγκα.
Στις 22 Αυγούστου 2018, υπέγραψε με την ΜΚ Πριέναϊ του Πρωταθλήματος Λιθουανίας.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 2019, υπέγραψε με την αγγλική Λόντον Σίτι Ρόιαλς.
Στις 19 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε με τη λιθουανική ΜΚ Βίτις.
Εθνική Λιθουανίας
Ο Λαβρινόβιτς έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Λιθουανίας. Μερικές από τις διοργανώσεις που έχει παίξει με τη Λιθουανία περιλαμβάνουν: το Ευρωμπάσκετ του 2003, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το Ευρωμπάσκετ του 2005, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006, το Ευρωμπάσκετ του 2007, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, το Ευρωμπάσκετ του 2009, το Ευρωμπάσκετ του 2011, το Ευρωμπάσκετ του 2013 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Βοήθησε τη Λιθουανία να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2003, το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2007 και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2013.
Προσωπική ζωή
Ο Λαβρινόβιτς είναι πολωνικής καταγωγής. Έχει έναν δίδυμο αδερφό, τον Ντάριους, με τον οποίο έπαιξε μαζί στη ρωσική Ούνικς Καζάν, καθώς και στην Εθνική Λιθουανίας. Η σύζυγος του Κσίστοφ είναι η Μις Ρωσία, Τατιάνα Σιντόρτσουκ. Στις 18 Οκτωβρίου 1998, ο Κσίστοφ, ο δίδυμος αδελφός του Ντάριους και ο ξάδελφος τους βίασαν εκείνη την εποχή ένα κορίτσι ηλικίας δεκαεπτά ετών. Στις 25 Ιουνίου 1999, το δικαστήριο καταδίκασε τους δίδυμους αδελφούς σε 5 χρόνια φυλάκιση και τον ξάδελφό τους σε 6 χρόνια φυλάκιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιθουανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Δίδυμοι αθλητές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2005 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλακανέστρο Ρετζάνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Λιετκάμπελις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Πριέναϊ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λόντον Σίτι Ρόιαλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αγγλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Βίτις
Φάση νοκ άουτ Κόπα Αμέρικα 2015
Προκριθείσες ομάδες
Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου και οι δύο καλύτερες τρίτες ομάδες της φάσης των ομίλων, προκρίθηκαν στην επόμενη φάση.
Αγώνες
Στη φάση νοκ άουτ, οι οκτώ ομάδες πήραν μέρος σε μονούς αγώνες, με τους ακόλουθους κανόνες:
Βωρεάλ (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Βωρεάλ (γαλλικά: Vauréal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωρεαλιέν (γαλλικά: Vauréaliens).
Καλημεριάνοι Εύβοιας
Ο οικισμός Καλημεριάνοι του Δήμου Κύμης - Αλιβερίου, στη νότια Εύβοια, βρίσκεται στη νότια πλαγιά μεγάλου λόφου με θέα προς το Αιγαίο πέλαγος. Απέχει 3 χλμ από την Κύμη και 78 χλμ από τη Χαλκίδα (μέσω Τραχηλίου, Κονιστρών). Έχει πληθυσμό 303 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η ονομασία του φέρεται να οφείλεται στη δεσπόζουσα και πανοραματική του θέση: Καλή + μεριά.
Ιστορικά στοιχεία
Στα βυζαντινά χρόνια η περιοχή βρισκόταν σε αφάνεια. Ο οικισμός των Καλημεριάνων δημιουργήθηκε κατά τους τελευταίους αιώνες ύπαρξης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από κατοίκους άλλων οικισμών της περιοχής, οι οποίοι καταστράφηκαν από τις επιδρομές των Αράβων κατά τον 8ο] και τον 9ο αιώνα. Στα χρόνια της Φραγκοκρατίας (1205-1470) ολόκληρη η Εύβοια απετέλεσε κράτος Σταυροφόρων. Η περιοχή ανήκε στην Τριαρχία της Χαλκίδας, αρχικά με ηγεμόνες Λομβαρδούς από τη Βερόνα της Ιταλίας, και ο οικισμός βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Υπήρχε το μεσαιωνικό φρούριο «Κάστρο των Βαλουά», ονομασία με την οποία ήταν γνωστός και ο οικισμός. Οι Φράγκοι κατέλαβαν την πλούσια εκκλησιαστική περιουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που βρισκόταν στη περιοχή των σημερινών οικισμών Καλημεριάνων και Πύργου και την παραχώρησαν στο Λατινικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Τα κτήματα αυτά, οι Λατίνοι Πατριάρχες που διέμεναν μετά το 1261 στη Χαλκίδα, εκτελώντας καθήκοντα επισκόπου, τα ενοικίαζαν και από τα εισοδήματά τους συντηρούνταν οι ίδιοι και το Πατριαρχείο. Από το 1390 η Εύβοια απετέλεσε Ενετική κτήση. Φαίνεται ότι γύρω στα 1400 η πειρατεία αποτελούσε πρόβλημα για την περιοχή και γι' αυτό βρισκόταν σε παρακμή. Με τον πρώτο Βενετο-τουρκικό πόλεμο (1463–1479), ολόκληρη η Εύβοια κατακτήθηκε από τους Τούρκους.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1470-1830), ο οικισμός ανήκε στο σαντζάκι του Ευρίπου, με το όνομα «Καστέλα Βάλλα» και άρχισε να ακμάζει. Με το ίδιο όνομα αναφέρεται και στα τουρκικά φορολογικά έγγραφα. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούσαν 70 οικογένειες Οθωμανών στους Καλημεριάνους και στο γειτονικό Πύργο. Τότε η περιοχή και ο οικισμός λεγόταν «Καστροβασιλιά» ή «Καστροβαλάς» ή «Καστραβαλιά», και περιελάμβανε όλα τα χωριά της περιοχής, από τη γέφυρα της Σκοτεινής και βόρεια, εκτός από την Κύμη. Μία τυφλή Τουρκάλα που σύμφωνα με το θρύλο βρήκε το φως της χάρη σε ένα θαύμα στη Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, έδωσε το αρχικό τοπωνύμιο στο ποτάμι και στη συγκεκριμένη σιδερένια γέφυρα (σκοτεινή =τυφλή).
Η περιοχή του Καστροβαλά περιλάμβανε τα χωριά:
της περιφέρειας και πρωτεύουσα των χριστιανών επί τουρκοκρατίας.
Φαίνεται ότι ο αρχικός πυρήνας του χωριού πρωτοδημιουργήθηκε στο συνοικισμό των Γραμματικιάνων γύρω στον 15ο αιώνα. Το καλοκαίρι του 1688 οι Ενετοί με τον Δόγη Φραντζέσκο Μοροζίνι επιτέθηκαν εναντίον των Τούρκων, και τον ακολούθησαν και οι Ευβοείς. Η αποτυχημένη όμως αυτή προσπάθεια είχε ως αποτέλεσμα να πυρποληθούν τα χωριά της περιοχής, και μαζί προφανώς όλα τα έγγραφα αρχείων του τόπου. Οι κάτοικοι της περιοχής αναγκάστηκαν για να αποφύγουν τις σφαγές, να αποδημήσουν προς τα Ψαρά και σε άλλα μέρη, ενώ ο τόπος ερήμωσε. Αργότερα, όταν πέρασε η οργή των Τούρκων, η περιοχή κατοικήθηκε από εποίκους άλλων γειτονικών οικισμών.
Τις τελευταίες δεκαετίες του τούρκικου ζυγού, η περιοχή εξήγαγε κρασί στη Μαύρη Θάλασσα (μετά από τη Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774).
Ολόκληρη η Εύβοια παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων ακόμη και μετά την άφιξη του Καποδίστρια και μόνο με φιρμάνι της 13ης Ιουνίου 1830 παραχωρήθηκε στην Ελλάδα. Με την απελευθέρωση από τους Τούρκους η περιοχή των Καλημεριάνων παρουσίασε ιδιαίτερη ακμή, επεκτάθηκε ανατολικά στη σημερινή θέση και εξελίχθηκε στο κέντρο του «Καστροβαλά», παίρνοντας το προσωνύμιο του «Αρχοντομαχαλά», ενώ μετοίκησαν πολλοί από τα Ψαρά και τη Σάμο.
Στις 28/12/1836 δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά η διοικητική διαίρεση της Εύβοιας, και οι Καλημεριάνοι αποτελούσαν έδρα του δήμου Κοτυλαίων (ονομασία προερχόμενη από τα Κοτύλαια Όρη, τον ορεινό όγκο της περιοχής μεταξύ Κύμης και Χαλκίδας). Ο δήμος αρχικά περιλάμβανε 360 οικογένειες και παρέμεινε μέχρι το 1912 με έδρα τους Καλημεριάνους. thumb|Ο δρόμος με τον οποίο ο λιγνίτης μεταφερόταν μέχρι το εναέριο τρενάκι στην παραλία της Κύμης όπως διατηρείται σήμερα. Το 19ο αιώνα άνθησε οικονομικά χάρη στην παραγωγή κρασιού, λαδιού και μεταξιού. Το 1870 πολλοί κάτοικοι των Καλημεριάνων απασχολούνταν στο λιγνιτωρυχείο στο «Έντζ» (Entz) ή «Έντζι». Το Έντζι είναι οικισμός δυτικά των Καλημεριάνων. Το όνομά του οφείλεται στο Γερμανό γεωλόγο και ορυκτολόγο Έντσε Φραντς (Entze Franz). Ο βασιλιάς Όθων και η συνοδεία του ανάμεσα στην οποία ήσαν και ερευνητές Βαυαροί μεταλλειολόγοι, κατά την επίσκεψή τους στην Κύμη και τα περίχωρα, ανακάλυψαν την ύπαρξη ανθρακοφόρων στρωμάτων. Με μέριμνα του βασιλιά εγκαταστάθηκαν στο χώρο μεταξύ Κύμης και Μαλετιάνων, στη θέση Καζάρμα (από την ιταλική λέξη "Caserma" που σημαίνει στρατόπεδο), επτά οικογένειες Βαυαρών ειδικών σε έργα έρευνας και εξόρυξης των ανθρακοφόρων εδαφών. Το 1835, η πρώτη στοά που ανοίχτηκε από τους Βαυαρούς ονομάστηκε «στοά Όθωνος». Συνολικά ανοίχτηκαν 5 σημεία εξόρυξης: Όθωνας, Τέρμα, Ευτυχία, Διάμεσο και Φιρές. Η εκμετάλλευση των ανθρακοφόρων στρωμάτων άρχισε από το 1844. Το 1846 άρχισε η χάραξη και η κατασκευή του δρόμου Καζάρμας - Κύμης, υπό την επίβλεψη του μηχανικού και εργολάβου Δημοσθένη Βρατσάνου. Τα πρώτα χρόνια ο λιγνίτης μεταφερόταν στην Παραλία Κύμης με μουλάρια, ενώ μετά την κατασκευή του δρόμου με κάρα. Η λειτουργία των ανθρακωρυχείων της Καζάρμας διήρκεσε περίπου 2 δεκαετίες και από την Καζάρμα μεταφέρθηκαν στο Έντζι. To 1870 η μεταφορά του λιγνίτη από τα ορυχεία του Έντζ και των Μαλετιάνων μέχρι την Παραλία της Κύμης γινόταν με εναέριο τραινάκι. Από τα ανθρακωρυχεία της περιοχής εξορυσσόταν λιγνίτης άριστης ποιότητας. Η λειτουργία τους σταμάτησε οριστικά το 1962. Το κλείσιμο των ορυχείων οδήγησε σε μετανάστευση των κατοίκων του χωριού στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να πέσει πολύ χαμηλά.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1885 οι Καλημεριάνοι ίδρυσαν τον «Ευαγγελισμό της Θεοτόκου», ένα σωματείο αλληλοβοήθειας των τεχνιτών και εργατών.
Στις 16/08/1912 οι Καλημεριάνοι ορίζονται έδρα της κοινότητας Καλημεριάνων. Ταυτόχρονα οι οικισμοί Κολιάνοι, Μεντούλης, και Γραμματικιάνοι υπάγονται στην κοινότητα.
Το 1915 ιδρύθηκε ο «Οινοποιητικός Συνεταιρισμός των Καλημεριάνων».
Σε κοιτάσματα λιγνίτη Βουρδιγάλιας ηλικίας (Bourdigalian Stage), δηλαδή που σχηματίστηκαν πριν από 15,97 έως 20,43 εκατομμύρια χρόνια, έχουν ανακαλυφθεί κατά καιρούς διάφορα παλαιοντολογικά ευρήματα. Το 1916, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρος Σκούφος ανακάλυψε το «Ανθρακοθηρίο το Καλημεριανό» (Anthracotherium), ένα μεγάλο σπονδυλωτό ζώο (χοιρόμορφο αρτιοδάκτυλο θηλαστικό), το οποίο θεωρείται πρόγονος του σημερινού ιπποπόταμου και έζησε στην ολιγόκαινο περίοδο (πριν από 37-26 εκατομμύρια χρόνια). Ο απολιθωμένος σκελετός του φυλάσσεται στο Παλαιοντολογικό Μουσείο Αθηνών. Επίσης, έχουν βρεθεί στα πετρώματα της περιοχής απολιθώματα ψαριών και διάφορων άλλων ζώων.
Στις 18/12/1920 αναγνωρίζεται ο οικισμός «Έντζ» και στις 16/05/1928 καταργείται.
Στις 18/03/1933, ο οικισμός Γραμματικιάνοι αποσπάται και ορίζεται έδρα της κοινότητας Γραμματικιάνων. Ταυτόχρονα ο οικισμός Κολιάνοι αποσπάται από την κοινότητα Καλημεριάνων και υπάγεται στην κοινότητα  Γραμματικιάνων.
Στις 10/12/1947, η κοινότητα Γραμματικιάνων καταργείται και υπάγεται στην κοινότητα Καλημεριάνων.
Στις 19/03/1961 ο οικισμός Κολιάνοι εγκαταλείφθηκε και καταργήθηκε, μετά από καθίζηση του εδάφους λόγω των ορυχείων.
Στις 04/12/1997, με το σχέδιο Καποδίστριας, η κοινότητα καταργήθηκε και υπάχθηκε στον δήμο Κύμης ως δημοτικό διαμέρισμα, αποτελούμενο από τους οικισμούς Καλημεριάνοι, Γραμματικιάνοι και Μεντούλης.
Από το 2011, στο πλαίσιο εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης (Σχέδιο Καλλικράτης), οι Καλημεριάνοι ανήκουν στο δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η Τοπική Κοινότητα Καλημεριάνων (σε κατάταξη από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο) είναι η 34η με πληθυσμό 302 κατοίκων στο Δήμο Κύμης – Αλιβερίου και 38η από πλευράς έκτασης με 4.873 στρέμματα. Στον νέο Δήμο εκπροσωπείται με τριμελές Τοπικό Συμβούλιο.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ιερά Μητρόπολις Φιλαδελφείας
thumb|right|300px|Βυζαντινή εκκλησία στο Ayazini, κοντά στο [[Αφιόν Καραχισάρ]] Η Ιερά Μητρόπολις Φιλαδελφείας είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την πόλη της Φιλαδέλφειας (σημερινό Alaşehir). Από το 1990, τον τίτλο του Μητροπολίτη Φιλαδελφείας, υπερτίμου και εξάρχου Λυδίας και Προέδρου Βενετίας φέρει ο Μελίτων (Καράς).
Ιστορικά στοιχεία
Η Φιλαδέλφεια ιδρύθηκε γύρω στο 140 π.Χ. από τον Βασιλιά Άτταλο Β΄ τον Φιλάδελφο. Το 325, η επισκοπή Φιλαδελφείας τέθηκε υπό τη δικαιοδοσία της επισκοπής Σάρδεων. Γύρω στο 1190 η επισκοπή έγινε Μητρόπολη. Η Φιλαδέλφεια ήταν η τελευταία βυζαντινή πόλη της Μικράς Ασίας που έπεσε το 1390, αφού περικυκλώθηκε εντελώς από οθωμανικές κτήσεις ήδη από το 1310. Το 1402 η πόλη αλώθηκε από τον Ταμερλάνο. Τον Ιούλιο του 1577, η έδρα της μεταφέρθηκε στην Βενετία, με δικαιοδοσία τους Ορθόδοξους στην Ιταλία και την Ευρώπη, πράγμα που επιβεβαιώθηκε το 1644 με απόφαση της Πατριαρχικής Συνόδου. Τον Ιούνιο του 1712, ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελέτιος (1685-1712) ασπάστηκε τον Καθολικισμό και η Μητρόπολη χήρευσε. Ωστόσο, ο Ορθόδοξος πληθυσμός στην Βενετία ήθελε δικό του ιεράρχη και τον εξέλεξε ακόμη και χωρίς τη συγκατάθεση του Πατριαρχείου στα 1762, 1768 και 1772. Το 1780 το Πατριαρχείο αναγνώρισε τη μετεγκατάσταση του Μητροπολίτη Κερκύρας Σωφρονίου στην Βενετία, αλλά μετά το θάνατό του το 1790 δεν εξέλεξε νέο ιεράρχη.
thumb|left|220px|Πιστοποιητικό βάπτισης Όσο η έδρα του Φιλαδελφείας βρισκόταν στην Βενετία, η επισκοπή της Μικράς Ασίας είτε αποτελούσε τμήμα της Μητρόπολης Εφέσου, είτε ήταν Εξαρχία, άμεσα υπαγόμενη στον Πατριάρχη. Έτσι, το 1636 υπαγόταν στην Μητρόπολη Εφέσου, έγινε για λίγο Εξαρχία, και το 1642/44 προσαρτήθηκε επισήμως ξανά στην Έφεσο. Το 1717 αναφέρεται ως χηρεύουσα, μέχρι το 1725 πάντως είχε πληρωθεί ξανά.
Η Μητρόπολη συνόρευε βόρεια με τις Μητροπόλεις Κιζύκου και Αγκύρας, ανατολικά με τις Μητροπόλεις Ικονίου και Πισιδίας, νότια με τις Μητροπόλεις Πισιδίας, Ηλιουπόλεως και Σάρδεων, και δυτικά με τις Μητροπόλεις Ηλιουπόλεως και Εφέσου. Κύριες πόλεις της Μητρόπολης ήταν οι Ιρκανίς (Salihli), Τάβαλα (Eşme), Καλόης (Kula), Γόρδεις (Gördes), Ακμονία (Demircan), Συναός (Simav), Τημενοθύραι (Uşak), Ακροϊνόν (Afyonkarahisar), Λαοδίκεια (Denizli).
Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|250px|Τα ονόματα των Μητροπολιτών (Αρχιεπισκόπων) Φιλαδελφείας στον πύργο του Αγίου Γεωργίου της [[Βενετία|Βενετίας]]
Πηγές
Φιλαδελφειας * Κατηγορία:Φιλαδέλφεια (Μικρά Ασία)
Ασκάρ Μάμιν
Ο Ασκάρ Ουζακμπαϊούλι Μάμιν (Асқар Ұзақбайұлы Мамин, γεννηθείς στις 23 Οκτωβρίου 1965) ήταν πρωθυπουργός του Καζακστάν από τις 21 Φεβρουαρίου 2019 έως την παραίτησή του στις 5 Ιανουαρίου 2022. Νωρίτερα ήταν ο πρόεδρος της Καζακστάν Τεμίρ Ζολί, της εθνικής σιδηροδρομικής εταιρείας του Καζακστάν. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί πάγου του Καζακστάν, θέση που ανέλαβε το 2008.
Διετέλεσε δήμαρχος της Αστανά (2006-2008) και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Καζακστάν (2005-2006). Ο Μάμιν είναι μέλος του κυβερνώντος πολιτικού κόμματος Νουρ Οτάν.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Ο Μάμιν αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πολιτικής Μηχανικής του Τσελίνογκραντ, στο Ρωσικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών Πλεχάνοφ με ειδικότητες πολιτικού μηχανικού και οικονομίας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως στέλεχος της εταιρείας "Τσελιντιαζστρόι". Διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Ένωσης Καινοτόμων Επιχειρήσεων του Καζακστάν. Από το 1996 έως το 2008, διετέλεσε α' αναπληρωτής δήμαρχος της Αστάνα, αντιπρόεδρος του υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών της Δημοκρατίας του Καζακστάν και α' υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Πρωθυπουργός
Στις 21 Φεβρουαρίου 2019 διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός, θέση στην οποία διορίστηκε επίσημα στις 25 Φεβρουαρίου από τον πρόεδρο της χώρας. Ο διορισμός εγκρίθηκε από την Κάτω Βουλή την ίδια ημέρα.
Επαναδιορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Τοκάγιεφ και εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο στις 15 Ιανουαρίου 2021, μετά τις βουλευτικές εκλογές. Έναν χρόνο μετά, ξέσπασαν ταραχές με αφορμή την αύξηση στην τιμή του υγραερίου. Στον απόηχο των πολύνεκρων διαδηλώσεων, ο Μάμιν παραιτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2022.
Προσωπική ζωή
Ο Ασκάρ Μάμιν είναι παντρεμένος με την Αλτινάι Μάμινα. Το ζευγάρι έχει ένα γιο και μια κόρη: τον Ντανιγιάρ (γεννήθηκε το 1986) και την Ντινάρα (γεννήθηκε το 1991).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Καζακστάν
Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ
Ο Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (مسلمة بن عبد الملك), στις βυζαντινές πηγές Μασαλμᾶς, ήταν μέλος της Δυναστείας των Ομεϋαδών και ένας από τους πιο εξέχοντες Άραβες στρατηλάτες των πρώτων δεκαετιών του Η΄ αιώνα. Ηγήθηκε πολλαπλών εκστρατειών κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Χαζάρων, μεταξύ των οποίων και η διάσημη δεύτερη και τελευταία αραβική πολιορκία της βυζαντινής πρωτεύουσας, της Κωνσταντινούπολης.
Καταγωγή και πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Μασλαμά ήταν ο γιος του Ομεϋάδη χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν (β. 685-705) και ετεροθαλής αδελφός των χαλίφηδων αλ-Ουαλίντ Α΄ (705-715), Σουλεϊμάν (715-717), Γιαζίντ Β΄ (720-724), και Ισάμ (724-743). Ο ίδιος ο Μασλαμά αποκλείστηκε από την γραμμή διαδοχής επειδή η μητέρα του ήταν μια σκλάβα.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 705, όταν διηύθηνε την ετήσια θερινή επιδρομή κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μαζί με τον ανιψιό του αλ-Αμπάς ιμπν Ουαλίντ. Η πρώτη μείζων εκστρατεία του ήταν η Πολιορκία των Τυάνων στην νοτιοανατολική Μικρά Ασία, την οποία εξαπέλυσε σε αντίποινα της ήττας και του θανάτου του διακεκριμένου στρατηγού Μαϊμούν του Μαρδαΐτη την προηγούμενη χρονιά. Η πολιορκία διήρκεσε όλο τον χειμώνα, κατά τον οποίο οι Άραβες υπέμειναν σημαντικές κακουχίες, κατάφεραν όμως να νικήσουν έναν βυζαντινό στρατό την επόμενη άνοιξη, με αποτέλεσμα η πόλη να παραδωθεί. Μερικούς μήνες αργότερα, το καλοκαίρι, ο Μασλαμά τέθηκε επικεφαλής μιας ακόμα επιδρομής στη βυζαντινή Μικρά Ασία, και νίκησε έναν βυζαντινό στρατό κοντά στο Αμόριον. Το 709 οδήγησε μια επιδρομή στην περιοχή της Ισαυρίας.
Την ίδια χρονιά, ο Μασλαμά τοποθετήθηκε κυβερνήτης της επαρχίας της Αρμενίας και του Αδαρμπαϋτζάν, διαδεχόμενος τον θείο του Μουχάμαντ ιμπν Μαρουάν. Ο Μασλαμά παρέμεινε επίσης κυβερνήτης της επαρχίας της Κιννασρίν στην βόρεια Συρία. Η θητεία του στην Κιννασρίν δεν είναι τόσο καλά τεκμηριωμένη στις πηγές όσο οι άλλες του θέσεις, αν και ο ιστορικός Jere L. Bacharach θεωρεί τον Μασλαμά ως τον πιθανό κτίστη του Τζαμιού των Ομεϋαδών στο Χαλέπι, καθώς και υπεύθυνος για διάφορα έργα στην Κιννασρίν. Σε συνδυασμό, οι διοικήσεις αυτές του Μασλαμά του έδωσαν τον πλήρη έλεγχο τυ βορειοδυτικού συνόρου του χαλιφάτου. Από αυτή την θέση εξαπέλυσε σειρά επιθέσεων κατά του Βυζαντίου, δηώνοντας την Γαλατία και καταλαμβάνοντας την Αμάσεια το 712 και την Μελιτηνή το 714. Εκείνη την περίοδο πρωτοστάτησε και στην επέκταση της παρουσίας του χαλιφάτου βορείως του Καυκάσου, ξεκινώντας την άμεση σύγκρουση με τους Χαζάρους (Β΄ Αραβοχαζαρικός Πόλεμος). Το 710 οδήγησε το στρατό του ως το Ντερμπέντ, το οποίο κατέλαβε και κατέστρεψε σε μια δεύτερη εκστρατεία το 714.
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης
Από το 715 ο Μασλαμά τέθηκε επικεφαλής της σχεδιαζόμενης κατάκτησης της βυζαντινής πρωτεύουσας Κωνσταντινούπολης, μιας και αδελφός του, ο χαλίφης Σουλεϊμάν, ήταν πολύ άρρωστος για να ηγηθεί ο ίδιος της εκστρατείας. Ο Μασλαμά συγκέντρωσε έναν τεράστιο στρατό, που σύμφωνα με τις πηγές αριθμούσε 120.000 άντρες και 1.800 πλοία. Προς το τέλος του 715, η αραβική εμπροσθοφυλακή διέσχισε την Οροσειρά του Ταύρου και μπήκε σε βυζαντινά εδάφη, με τον Μασλαμά να ακολουθεί την επόμενη άνοιξη με τον κύριο όγκο του στρατού και του στόλου. Τα σχέδια των Αράβων υποβοηθήθηκαν από εμφύλιες διαμάχες, που από το 695 και για πάνω από 20 χρόνια ταλαιπωρούσαν το Βυζάντιο. Το 715, ο αυτοκράτορας Αναστάσιος Β΄ ανετράπη από τον Θεοδόσιο Γ΄, ο οποίος με την σειρά του χρειάστηκε να αντιμετωπίση την αντίθεση του στρατηγού των Ανατολικών, Λέοντα του Ίσαυρου. Ο Μασλαμά ήλπιζε να εκμεταλλευτεί την διχόνοια μεταξύ των Βυζαντινών προς ίδιον όφελος, και συνήψε επαφές με τον Λέοντα. Ο τελευταίος όμως χρησιμοποίησε τις διαπραγματεύσεις για να παραπλανήσει τον Άραβα στρατηγό, και κατέλαβε για λογαριασμό του την στρατηγικά σημαντική πόλη του Αμορίου, στην οποία ο Μασλαμά είχε σκοπό να διαχειμάσει. Έτσι ο Μασλαμά αναγκάστηκε να προχωρήσει πιο δυτικά, στα παράλια του Θέματος Θρακησίων. Εκεί διαχείμασε με τον στρατό του, ενώ ο Λέοντας βάδισε κατά του Θεοδοσίου στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία εισήλθε τον Μάρτιο του 717.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 717, ο Μασλαμά με τον στρατό του διεκπεραιώθηκαν από την Μικρά Ασία στην Ευρώπη στον Ελλήσποντο, και άρχισαν την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από ξηρά και θάλασσα. Ο στόλος του όμως σύντομα τέθηκε εκτός μάχης χάρη στο υγρό πυρ, και με τον στρατό του μόνο ανίκανο να υπερβεί τα χερσαία τείχη της πόλης, η πολιορκία παρατάθηκε ως τον χειμώνα, ο οποίος εκείνη την χρονιά ήταν ιδιαίτερα δριμύς, με χιόνι να καλύπτει τη γη επί τρεις μήνες. Ο Μασλαμά είχε φέρει πολλές προμήθειες μαζί του, αλλά είτε καταναλώθηκαν είτε καταστράφηκαν (οι αραβικές πηγές επιμένουν ότι ο Λέοντας κατάφερε ξανά να ξεγελάσει τον Μασλαμά προσποιούμενος διάθεση για διαπραγμάτευση, κατά την οποία τον έπεισε να παραδώσει ή να καταστρέψει σημαντικό τμήμα των εφοδίων του) και ο στρατός των πολιορκητών άρχισε να υποφέρει από πείνα και ασθένειες. Την άνοιξη, οι Άραβες έλαβαν ενισχύσεις με την άφιξη δυο μεγάλων στόλων από την Αίγυπτο και την Ιφρικίγια. Μεγάλο μέρος των πληρωμάτων τους όμως, που αποτελούνταν κατά βάση από βίαια στρατολογημένους Χριστιανούς, αυτομόλησαν, και ο στόλος του Λέοντα κατάφερε να καταλάβει ή να καταστρέψει τους αραβικούς στόλους. Οι Βυζαντινοί επίσης πέτυχαν να νικήσουν έναν αραβικό στρατό που βάδιζε δια ξηράς μέσω της Μικράς Ασίας, ενώ οι άντρες του Μασλαμά είχαν να αντιμετωπίσουν και τις επιθέσεις των Βουλγάρων, που τους στοίχισαν αρκετές απώλειες. Η πολιορκία είχε πια εμφανώς αποτύχει, και ο νέος χαλίφης, ο Ουμάρ Β΄ (717-720), διέταξε τον Μασλαμά να υποχωρήσει. Στις 15 Αυγούστου 718, μετά από δεκατρείς μήνες πολιορκίας, οι Άραβες αποχώρησαν.
Κυβερνήτης στο Ιράκ και τον Καύκασο
Μετά την αποτυχία του στην Κωνσταντινούπολη, ο Μασλαμά στάλθηκε στο Ιράκ για να καταστείλει τους Χαριτζίτες. Μετά τον θάνατο του Ουμάρ και την άνοδο στον θρόνο του αδελφού του Γιαζίντ Β΄, του ανατέθηκε η καταστολή της εξέγερσης του Γιαζίντ ιμπν αλ-Μουχαλλάμπ, τον οποίο νίκησε και σκότωσε τον Αύγουστο του 720. Εντούτοις σύντομα εξέπεσε της εύνοιας του χαλίφη, που φοβόταν την ισχύ του ως κυβερνήτη των δυο Ιράκ, καθώς και την ανάμιξή του στα ζητήματα της διαδοχής, όπου ο Μασλαμά προωθούσε τον αδελφό του Ισάμ έναντι του γιου του Γιαζίντ, Ουαλίντ Β΄. Ο Γιαζίντ ανακάλεσε τον Μασλαμά με πρόσχημα ότι δεν απέδωσε τους φόρους των επαρχιών του στη Δαμασκό, και τον αντικατέστησε με τον προστατευόμενό του, Ουμάρ ιμπν Χουμπάιρα.
Στον Καύκασο, μετά την αναχώρηση του Μασλαμά η κατάσταση γρήγορα χειροτέρευσε. Ενώ ο αλ-Τζαρράχ βρισκόταν σε εκστρατεία βόρεια της οροσειράς, οι Χαζάροι τον υπερφαλάγγισαν και επιτέθηκαν στα νώτα του στην κύρια βάση του, το Αρνταμπίλ. Σπεύδοντας να σώσει την πόλη, ο αλ-Τζαρράχ ηττήθηκε και σκοτώθηκε, και ο στρατός του ουσιαστικά εκμηδενίστηκε σε μια μάχη έξω από την πόλη στις 9 Δεκεμβρίου 730. Αντιμέτωπος με αυτή την κρίση, ο χαλίφης όρισε τον Μασλαμά εκ νέου κυβερνήτη της Αρμενίας και του Αδαρμπαϋτζάν. Εν τω μεταξύ όμως, ο βετεράνος στρατηγός Σαΐντ ιμπν Αμρ αλ-Χαρασί κατάφερε ναι σώσει την κατάσταση και να νικήσει τους Χαζάρους. Ο Μασλαμά, από ζήλεια για τις επιτυχίες αυτές, έριξε τον Σαΐντ στη φυλακή μέχρι που ο Ισάμ επενέβη και διέταξε να αφεθεί ελεύθερος. Καθόλο το 730 και 731, ο Μασλαμά, με μεγάλο στρατό στη διάθεσή του, εκκαθάρισε τις επαρχίες νότια του Καυκάσου από τους Χαζάρους, και κατόπιν βάδισε βόρεια πέραν της οροσειράς, όπου κατέλαβε μερικούς οικισμούς και νίκησε τον χαγάνο σε εκ παρατάξεως μάχη. Ανακατέλαβε δε το υψηλής στρατηγικής σημασίας οχυρό του Ντερμπέντ δηλητηριάζοντας την παροχή νερού του, και εγκατέστησε εκεί στρατιωτική αποικία («μισρ») από 24.000 στρατιώτες με τις οικογένειές του. Η θητεία του όμως προφανώς δεν θεωρήθηκε αρκετά πετυχημένη, και αντικαταστάθηκε στις 3 Μαρτίου από τον Μαρουάν ιμπν Μουχάμαντ (τον μελλοντικό Μαρουάν Β΄).
Μνήμη
Ως ο διοικητής της μεγάλης επίθεσης κατά της Κωνσταντινούπολης και «ιδρυτής του ισλαμικού Ντερμπέντ», επί πάνω από είκοσι έτη στις αρχές του Θ΄ αιώνα ο Μασλαμά ήταν «ένα από τα κυριότερα στηρίγματα της ισχύος των Ομεϋαδών και ένας εξέχων πρωταγωνιστής στα δρώμενα της Ανατολής», σύμφωνα με τον Douglas M. Dunlop. Η φήμη του απλώθηκε στα πέρατα του ισλαμικού κόσμου, και τα επιτεύγματά του και η γενναιοφροσύνη του έγιναν θρύλος.
Πάνω από όλα, η προσπάθεια του Μασλαμά να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την μεταγενέστερη ισλαμική λογοτεχνία, με πολλές αφηγήσεις, συνήθως ημιφανταστικές, όπου το ιστορικό γεγονός της ήττας μετατρεπόταν σε ένα είδος νίκης: έτσι ο Μασλαμά λέγεται ότι αποχώρησε μόνο αφού μπήκε συμβολικά στην βυζαντινή πρωτεύουσα, συνοδευόμενος από τριάντα καβαλάρηδες, έγινε δεκτός από τον Λέοντα με τιμές, και οδηγήθηκε στην Αγία Σοφία, όπου ο αυτοκράτορας απέτισε φόρο τιμής στον Άραβα στρατηγό. Οι αφηγήσεις της πολιορκίας άφησαν ίχνη και στην αραβική επική λογοτεχνία, όπου ο Μασλαμά εμφανίζεται στο πλάι ενός άλλου ημιμυθικού Άραβα ήρωα των πολέμων κατά του Βυζαντίου, του Αμπντ Αλλάχ ιμπν Μπαττάλ. Η εκστρατεία του κατά της Κωνσταντινούπολης συνέχισε να εμπνέει μεταγενέστερους Μουσουλμάνους συγγραφείς, από το «Μουχαμπαράτ αλ-Αμπράρ» που αποδίδεται στον Ανδαλουσιανό μυστικιστή του ΙΓ΄ αιώνα Ιμπν Αραμπίλ ως τη «χάμσα» (πενταλογία) του Οθωμανού ποιητή του ΙΖ΄ αιώνα Ναργισί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:8ος αιώνας Κατηγορία:Χαλιφάτο των Ομεϋαδών Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων
Βεμάρ
Το Βεμάρ (γαλλικά: Vémars) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βεμαρουά (γαλλικά: Vémarois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Καημένα Αμπέλια Αιτωλοακαρνανίας
Τα Καημένα Αμπέλια είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 440 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Καημένα Αμπέλια βρίσκονται ανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας και δυτικά του Εύηνου ποταμού, κοντά στα όρια Τριχωνίδας με Ναυπακτία. Απέχουν 39 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Αγρίνιο, 33 χλμ. ΒΔ. από την Ναύπακτο και 9 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Θέρμο. Το χωριό είναι κτισμένο στο κέντρο μικρής κοιλάδας με αργιλώδες έδαφος που ευνοεί την καλλιέργεια αμπελιών και έχει κλίμα ξηρό και υγιεινό για τους κατοίκους του. Χαρακτηριστικό του είναι τα πολλά πηγάδια αλλά και τα πέτρινα αλώνια. Στην τοποθεσία "Νικολή" βρέθηκαν αρχαία ευρήματα που φανερώνουν κατοίκηση της περιοχής κατά την περίοδο της Αιτωλικής Συμπολιτείας το 400 π.Χ.. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αναλήψεως. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ανάληψη, την Κόφτρα, το Μετόχι, τα Λιαρέικα, τη Μαραθούλα, το Λιβάδι, την Παλιουριά και τον Φλεσουριά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Αναλήψεως που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 22 μόνιμους κατοίκους.
Σε σχετικά κοντινή απόσταση βρίσκεται ο εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μωρόσκλαβου και οδηγεί εκεί κατηφορικός χωματόδρομος από τη βόρεια είσοδο του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Τερέσα Ανσούρεθ
μικρογραφία|201x201εσ| Ο γιος της Τερέσας, [[Ραμίρο Γ΄ του Λεόν|Ραμίρο Γ' του Λεόν.]]
Η Τερέσα Ανσούρεθ, ισπαν.: Teresa Ansúrez, (απεβ. το 997) ήταν η βασιλική σύζυγος του Σάντσο Α΄ βασιλιά του Λεόν, και εξαιτίας αυτού, είναι επίσης γνωστή ως Τερέσα του Λεόν. Ήταν αντιβασίλισσα του γιου της το 975-979.
Βιογραφία
Η Τερέζα ήταν κόρη του ευγενή Άνσουρ Φερνάντεθ και της Γκοντρόδα Νούνιεθ και αδελφή του Φερνάνδο Ανσούρεθ Β΄. Παντρεύτηκε τον Σάντσο Α' του Λεόν και από αυτόν απέκτησε παιδιά, τον βασιλιά Ραμίρο Γ' του Λεόν και την Ουρράκα Σάντσεθ.
Αντιβασίλισσα
Η Τερέσα μπήκε σε ένα μοναστήρι μετά το τέλος του συζύγου της, και ο γιος της τέθηκε υπό την αντιβασιλεία της κουνιάδας της, Ελβίρας Ραμίρες. Ωστόσο, όταν ένας συνασπισμός που σχηματίστηκε από τον τελευταίο υπέστη στρατιωτική ήττα στο Γκόρμαθ το 975, η Ελβίρα αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από τον ενεργό ρόλο της στην κυβέρνηση και η Τερέσα ανέλαβε την αντιβασιλεία, μέχρι ο γιος της να φθάσει στην ενηλικίωσή του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Κατάλογος εκκλησιών στη Ρώμη
Υπάρχουν πάνω από 900 εκκλησίες στη Ρώμη, με τις περισσότερες να είναι Ρωμαιοκαθολικές.
Οι μεγάλες βασιλικές και οι μεσαιωνικές εκκλησίες
Η Ρώμη είναι πόλη με τεράστιο αριθμό εκκλησιών, που έχουν ανεκτίμητους καλλιτεχνικούς θησαυρούς στο εσωτερικό τους. Να σημειωθεί ότι πολλές από τις παλαιοχριστιανικές και μεσαιωνικές εκκλησίες έχουν υποστεί αλλεπάλληλες τροποποιήσεις, ειδικά λόγω του «εκμπαροκισμού» της πόλης κατά την Αντιμεταρρύθμιση, όπως πολύ χαρακτηριστικά συνέβη με τις πρώτες τρεις από τις αμέσως πιο κάτω παπικές βασιλικές. Στο δε εσωτερικό πολλών εκκλησιών βρίσκονται -το ένα δίπλα στο άλλο- παλαιοχριστιανικά, ρωμανικά, γοτθικά, αναγεννησιακά και μπαρόκ έργα τέχνης. Οι τέσσερις πρώτες αποτελούν τις μεγάλες βασιλικές και υπάγονται απ' ευθείας στο πάπα. Μαζί με τις επόμενες τρεις βασιλικές αποτελούν τις Επτά Προσκυνηματικές Εκκλησίες της Ρώμης.
Μπαρόκ
Το Μπαρόκ ήταν ένα από τα όπλα, που αντέταξε ο Καθολικισμός στη Μεταρρύθμιση. Μετά το σύντομο σχετικά διάστημα του Μανιερισμού, η Καθολική Εκκλησία αντεπιτέθηκε χρησιμοποιώντας ένα νέο ύφος στις εικαστικές τέχνες, τη μουσική, τη λογοτεχνία. Η κύρια έκφραση της νέας αυτής τεχνοτροπίας ήταν στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική και διακόσμηση. Οι λιτές γραμμές της κλασικής εποχής και της Αναγέννησης εγκαταλείπονται. Οι εκκλησίες γίνονται μεγαλοπρεπέστατα, καταστόλιστα οικοδομήματα, θεατρικά σκηνικά όπου παίζεται το Θείο Δράμα, εμπλουτισμένο με χρώματα και μουσικές που γοητεύουν και υποβάλλουν τον θεατή. Εδώ δεν αναφέρονται κατά κανόνα, εφ’ όσον υπάρχει σχετικός σύνδεσμος, οι σημαντικότατες παρεμβάσεις των αρχιτεκτόνων του μπαρόκ σε εκκλησίες παλαιοτέρων εποχών (όπως του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι στον Άγιο Πέτρο, του Μπορρομίνι στον Άγιο Ιωάννη του Λατερανού, κ.ά.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Βιάρμ
Το Βιάρμ (γαλλικά: Viarmes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιαρμουά (γαλλικά: Viarmois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Βετέιγ
Το Βετέιγ (γαλλικά: Vétheuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βετεγιαί (γαλλικά: Vétheuillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Βιέν-αν-Αρτί
Το Βιέν-αν-Αρτί (γαλλικά: Vienne-en-Arthies) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιενουά (γαλλικά: Viennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
ΦΚ Κρουόγια Πακρουόγις
Η ΦΚ Κρουόγια Πακρουόγις ήταν μια λιθουανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πακρουόγις. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας. Ιδρύθηκε το 2001 και διαλύθηκε το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λιθουανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2001
Βιλαίν-σου-Μπουά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαινουά (γαλλικά: Villainois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Βινί (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Το Βινί (γαλλικά: Vigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μήλο του Αδάμ
Το μήλο του Αδάμ, ή προεξοχή του λάρυγγα (καθομιλουμένη: καρύδι), είναι το εξόγκωμα ή η προεξοχή στον ανθρώπινο λαιμό που σχηματίζεται από τη γωνία του θυρεοειδούς χόνδρου που περιβάλλει τον λάρυγγα, το οποίο παρατηρείται ειδικά στους άνδρες.
Βινί (Βαλ-ντ'Ουάζ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βινιουά (γαλλικά: Vignois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντ'Ουάζ
Μήλο του Αδάμ
Δομή
Η δομή του μήλου του Αδάμ σχηματίζει ένα εξόγκωμα κάτω από το δέρμα. Είναι συνήθως μεγαλύτερο και αισθητό στους ενήλικες άνδρες, επειδή το μέγεθός του στους άνδρες τείνει να αυξάνεται σημαντικά κατά την εφηβεία ως αποτέλεσμα ορμονικών αλλαγών. Στις γυναίκες, όπου βρίσκεται στο άνω άκρο του θυρεοειδούς χόνδρου, το εξόγκωμα είναι πολύ λιγότερο ορατό ή δεν διακρίνεται.
Λειτουργία
Το μήλο του Αδάμ, σε σχέση με τον θυρεοειδή χόνδρο που το σχηματίζει, βοηθά στην προστασία των τοιχωμάτων και του μετωπιαίου τμήματος του λάρυγγα, συμπεριλαμβανομένων των φωνητικών χορδών (που βρίσκονται ακριβώς πίσω από αυτό).
Μια άλλη λειτουργία του μήλου του Αδάμ σχετίζεται με την εμβάθυνση της φωνής. Κατά την εφηβεία, ο θυρεοειδής χόνδρος αναπτύσσεται μαζί με το λάρυγγα. Κατά συνέπεια, η προεξοχή του λάρυγγα μεγαλώνει σε μέγεθος κυρίως στους άνδρες και, ως αποτέλεσμα, ο άνδρας παίρνει μια πιο βαθιά νότα φωνής.
Κοινωνία και πολιτισμός
Η αισθητική επέμβαση για την αναμόρφωση του μήλου του Αδάμ ονομάζεται χονδρολαρυγγοπλαστική (μείωση θυρεοειδούς χόνδρου). Η χειρουργική επέμβαση είναι αποτελεσματική, έτσι ώστε οι επιπλοκές τείνουν να είναι λίγες και, εάν υπάρχουν, παροδικές.
Ετυμολογία
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Παράδειγμα ανδρικής προεξοχής του λάρυγγα (μπροστινή όψη) δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Παράδειγμα ανδρικής προεξοχής του λάρυγγα (πλάγια όψη) Η φράση «μήλο του Αδάμ» είναι ένα μεταφραστικό δάνειο του λατινικού pomum Adami, το οποίο βρίσκεται στα ευρωπαϊκά ιατρικά κείμενα ήδη από το 1600.
Ο γλωσσολόγος Αλεξάντερ Γκόντε πρότεινε το 1968 ότι η λατινική φράση pomum Adami (κυριολεκτικά: «μήλο του Αδάμ») ήταν λάθος μετάφραση του εβραϊκού tappuach ha adam που σημαίνει «αρσενικό εξόγκωμα». Η σύγχυση υποτίθεται ότι οφειλόταν στο γεγονός ότι στην εβραϊκή γλώσσα το κύριο όνομα «Αδάμ» (אדם) κυριολεκτικά σημαίνει «άνθρωπος» και η λέξη για «μήλο» είναι παρόμοια με τη λέξη tafuach («ταφουάχ») που σημαίνει «πρησμένο», άρα σε συνδυασμό: το πρήξιμο ενός άνδρα.
Ο ιατρικός όρος «prominentia laryngea» (προεξοχή του λάρυγγα) εισήχθη από την Basle Nomina Anatomica το 1895.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δευτερεύοντα σεξουαλικά χαρακτηριστικά Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός Κατηγορία:Αδάμ και Εύα
Α.Σ. Ατρόμητος Παλαμά
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ατρόμητος Παλαμά ιδρύθηκε το 1952 και εδρεύει στον Παλαμά Καρδίτσας. Αποτελεί τον ιστορικότερο και πιο επιτυχημένο ποδοσφαιρικό σύλλογο του Παλαμά καθώς και ένα από τα πιο διακεκριμένα του νομού Καρδίτσας, έχοντας πολυετή παρουσία με πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής.
Ανήκει στη δύναμη των σωματείων της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας. Από τη σεζόν 2019-20 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, 4η τη τάξει κατηγορία.
Ιστορικό
Ο Αθλητικός Σύλλογος Παλαμά «ο Ατρόμητος» ιδρύθηκε το 1952. Το 1955 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 549 και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του δράση. Το 1968 εντάχθηκε στην νεοσύστατη τότε Ε.Π.Σ. Καρδίτσας, αποτελώντας μάλιστα 1 από τα 8 συνολικά ιδρυτικά της σωματεία.
Το 1971 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Καρδίτσας για πρώτη φορά στην ιστορία του, αλλά απέτυχε την πρόκριση στην τελική φάση του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου για την άνοδο στην Β΄ Εθνική, μένοντας πίσω από τους Ρήγα Φεραίο Βελεστίνου και Αχιλλέα Φαρσάλων στην προκριματική φάση. Το 1972 κατέκτησε ξανά το τοπικό πρωτάθλημα, αποτυγχάνοντας όμως εκ νέου την πρόκριση στην τελική φάση του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου για την άνοδο στην Β΄ Εθνική. Το 1973 κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα και προκρίθηκε στην τελική φάση του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου για την άνοδο στην Β΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία τερματίζοντας τελευταίος στον 4ο Όμιλο πίσω από Α.Σ. Λαμία, Α.Ο. Νέας Αρτάκης και Ρήγα Φεραίο Βελεστίνου. Το 1975 κατέκτησε ξανά το τοπικό πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, αποτυγχάνοντας εκ νέου όμως την άνοδο στην Β΄ Εθνική.
Τη σεζόν 1979-80 αγωνίστηκε Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τότε 3η τη τάξει κατηγορία. Το 1982 κέρδισε την άνοδο στο νεοσύστατο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, η μετέπειτα Δ΄ Εθνική, κατακτώντας το τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Καρδίτσας. Στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα αγωνίστηκε τις χρονιές 1982-83 και 1983-84, όποτε και υποβιβάστηκε. Την αμέσως επόμενη χρονιά, 1984-85, κατέκτησε αμέσως το τοπικό πρωτάθλημα και την επάνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό, όπου αγωνίστηκε εκ νέου τη χρονιά 1985-86, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό. Το 1992 κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα και την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, στην οποία αγωνίστηκε τις επόμενες 3 χρονιές, 1992-93, 1993-94 και 1994-95. Το 1996 ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Καρδίτσας επέστρεψε στην Δ΄ Εθνική και αγωνίστηκε εκ νέου τις χρονιές 1996-97 και 1997-98, με τελευταία παρουσία τη σεζόν 2002-03.
Η συνέχεια της δεκαετίας του 2000 δεν ήταν και ότι καλύτερο για την ιστορία του Ατρομήτου, με αρχή την κατεδάφιση του ιδιόκτητου γηπέδου του συλλόγου το 2006 με σκοπό την ανέγερση αθλητικού κέντρου και ένα νέο γήπεδο για το σύλλογο. Ακολούθησε ο υποβιβασμός στη Β΄ τοπική κατηγορία Ε.Π.Σ. Καρδίτσας, όπου αγωνίστηκε επί σειρά ετών με έδρα το Εθνικό στάδιο Παλαμά, μιας και τα έργα ξεκίνησαν και συνεχίστηκαν με πολύ αργούς ρυθμούς. Τη σεζόν 2011-12 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ Ε.Π.Σ. Καρδίτσας και την επιστροφή του πανηγυρικά στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας. Τον Οκτώβριο του 2012 έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του νέου γηπέδου όπου εδρεύει πλέον ο Ατρόμητος, το οποίο όμως δεν είναι ιδιοκτησίας του συλλόγου αλλά του Δήμου Παλαμά.
Από τη σεζόν 2012-13 αγωνίζεται εκ νέου στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Καρδίτσας με πρωταγωνιστικό ρόλο. Τη σεζόν 2014-15 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Καρδίτσας και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου για την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, χωρίς όμως επιτυχία. Μετά από 4 χρόνια, τη σεζόν 2018-19 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική, επιστρέφοντας στα εθνικά πρωταθλήματα μετά από 17 χρόνια όπου αγωνίζεται ακόμη και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Παρακμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης των αλλαγών των συνόρων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι ημερομηνίες που αντιπροσωπεύονται είναι το 476 ([[Πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Κατάληψη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Οστρογότθους, ο Βασιλίσκος καθαιρέθηκε και ο Ζήνων αποκαταστάθηκε), 550 (δυτικές ανακτήσεις του Ιουστινιανού Α΄), 717 (βασιλεία Λέοντα Γ΄, 2η Αραβική πολιορκία), 867 (αρχίζει η βασιλεία του Βασιλείου Α΄), 1025 (αποβιώνει ο Βασίλειος Β΄, αρχίζει η βασιλεία του Κωνσταντίνου Η΄), 1095 (ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός ζητά βοήθεια από τη Δύση κατά των Σελτζούκων Τούρκων), 1170 (συμμαχία και Μανουήλ Α΄ και Αμωρί Α΄), 1270 (βασιλεία Μιχαήλ Η΄) και 1400 (κλείσιμο των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων).]] Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία γνώρισε αρκετούς κύκλους ανάπτυξης και παρακμής κατά τη διάρκεια σχεδόν χιλίων ετών, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων απωλειών κατά τις αραβικές κατακτήσεις του 7ου αι. Ωστόσο, οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν γενικά, ότι η αρχή της τελικής παρακμής της Αυτοκρατορίας ξεκίνησε τον 11ο αι.
Τον 11ο αιώνα η Αυτοκρατορία γνώρισε μια μεγάλη καταστροφή, κατά την οποία το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της στην καρδιά της Μ. Ασίας χάθηκε από τους Σελτζούκους Τούρκους μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε. Ταυτόχρονα, η Αυτοκρατορία έχασε την τελευταία της επικράτεια στην Ιταλία από το Νορμανδικό βασίλειο της Σικελίας και αντιμετώπισε επανειλημμένες επιθέσεις στο έδαφός της στα Βαλκάνια. Αυτά τα γεγονότα δημιούργησαν το πλαίσιο για να καλέσει ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός στη δύση για βοήθεια, κάτι που οδήγησε στην Α΄ Σταυροφορία. Ωστόσο, οι οικονομικές παραχωρήσεις προς τις ιταλικές δημοκρατίες της Βενετίας και της Γένοβας αποδυνάμωσαν τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας στα δικά της οικονομικά, ιδιαίτερα από τον 13ο αι. και μετά, ενώ οι εντάσεις με τη Δύση οδήγησαν στην άλωση της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις της Δ΄ Σταυροφορίας το 1204. και τη διαμοίραση του μεγαλύτερου μέρους της Αυτοκρατορίας.
Αν και η έδρα μεταφέρθηκε στη Νίκαια και ένα σύνολο από μικρά Βυζαντινά κράτη δημιουργήθηκαν και τελικά ο Αυτοκράτορας από τη Νίκαια ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη το 1261, η Αυτοκρατορία είχε αποδυναμωθεί. Μακροπρόθεσμα, η άνοδος των οθωμανών στη Μ. Ασία οδήγησε τελικά στη δημιουργία της επικράτειάς τους, η οποία κατακτούσε αργά το Βυζάντιο κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι., με αποκορύφωμα την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον στρατό του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ το 1453 και την ίδρυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Εμφύλιοι πόλεμοι
Πιθανώς η πιο σημαντική μοναδική αιτία της παρακμής του Βυζαντίου ήταν οι επαναλαμβανόμενοι εξουθενωτικοί εμφύλιοι πόλεμοί του. Τρεις από τις χειρότερες περιόδους εμφυλίου πολέμου και εσωτερικών συγκρούσεων σημειώθηκαν κατά την παρακμή του Βυζαντίου. Κάθε φορά, αυτοί οι εμφύλιοι πόλεμοι συνέπιπταν με μια μείωση της Βυζαντινής δύναμης και επιρροής, η οποία δεν αναστρεφόταν πλήρως πριν από την επόμενη μείωση.
Ακολούθησε μια περίοδος ασφαλούς δυναστικής κυριαρχίας από τη δυναστεία των Κομνηνών, υπό τον Αλέξιο Α΄ (1081-1118), τον Ιωάννη Β΄ (1118-43) και τον Μανουήλ Α΄ (1143-1180). Σωρευτικά, αυτοί οι τρεις Αυτοκράτορες μπόρεσαν να αποκαταστήσουν εν μέρει τις τύχες της Αυτοκρατορίας, αλλά ποτέ δεν μπόρεσαν να αναιρέσουν πλήρως τη ζημιά που προκλήθηκε από την αστάθεια στα τέλη του 11ου αι., ούτε να επιστρέψουν τα σύνορα της Αυτοκρατορίας στα σύνορα του 1071.
Η δεύτερη περίοδος εμφυλίου πολέμου και κατάρρευσης σημειώθηκε μετά το τέλος του Μανουήλ Α΄ το 1180. Ο γιος του Μανουήλ Α΄, Αλέξιος Β΄ Κομνηνός, ανατράπηκε το 1183 από τον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό, του οποίου η βασιλεία τρόμου αποσταθεροποίησε την Αυτοκρατορία εσωτερικά και οδήγησε στην ανατροπή και το τέλος του στην Κωνσταντινούπολη το 1185. Η δυναστεία των Αγγέλων που κυβέρνησε τη Ρωμανία από το 1185 έως το 1204 θεωρείται μια από τις πιο αποτυχημένες και αναποτελεσματικές διοικήσεις στην ιστορία της Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Βουλγαρία και η Σερβία αποσχίστηκαν από την Αυτοκρατορία, περαιτέρω γη χάθηκε στους Σελτζούκους. Το 1203, ο φυλακισμένος πρώην Αυτοκράτορας Αλέξιος Δ΄ Άγγελος δραπέτευσε από τη φυλακή και κατέφυγε στη Δύση, όπου υποσχέθηκε στους ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας γενναιόδωρη πληρωμή, εάν τον βοηθούσαν να ανακτήσει τον θρόνο. Αυτές οι υποσχέσεις αργότερα αποδείχθηκαν, ότι ήταν αδύνατο να τηρηθούν. Στην περίπτωση αυτή η δυναστική διαμάχη μεταξύ των αδύναμων και αναποτελεσματικών μελών της δυναστείας των Αγγέλων οδήγησε στην λεηλασία της Κωνσταντινούπολης. Η Κωνσταντινούπολη κάηκε, λαφυραγωγήθηκε και καταστράφηκε, χιλιάδες πολίτες της σκοτώθηκαν, πολλοί από τους επιζώντες κατοίκους τράπηκαν σε φυγή και μεγάλο μέρος της Πόλης έγινε ερειπωμένο ερείπιο. Η ζημιά στη Ρωμανία ήταν ανυπολόγιστη. Πολλοί ιστορικοί επισημαίνουν αυτή τη στιγμή ως θανατηφόρο πλήγμα στην ιστορία της Αυτοκρατορίας. Αν και η πρωτεύουσα ανακτήθηκε το 1261 με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις της Αυτοκρατορίας στη Νίκαια, η ζημιά δεν αντιστράφηκε ποτέ και η Αυτοκρατορία δεν επέστρεψε ποτέ κοντά στην προηγούμενη εδαφική της έκταση, τον πλούτο και τη στρατιωτική της ισχή.