cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξαήμερη Εκστρατεία του Ναπολέοντα
14 Φεβρουαρίου. Μάχη του Βοσάν
Στις 10 τη νύχτα, ο Στρατάρχης Μαρμόν έστειλε τη μονάδα του Λεβάντ, για να διασχύσει το Ετόζ από τα αριστερά και να επιτεθεί στον στρατό του Μπλύχερ. Η επίθεση των Γάλλων τελείωσε με επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της μάχης, η γέφυρα στον ποταμό καταστράφηκε και έτσι οι στρατιώτες, που δεν κατάφεραν να φύγουν με τον υπόλοιπο στρατό του Μπλύχερ, βρέθηκαν παγιδευμένοι. Ο διοικητής της 8ης ρωσικής μονάδας, Ουρούσοφ, αιχμαλωτίστηκε. Επίσης, οι Γάλλοι είχαν αιχμαλωτίσει 600 ανθρώπους και 4 πυροβολικά.
Οι απώλειες των Συμμάχων ανέρχονται στους 6-8 χιλιάδες στρατιώτες. Σύμφωνα με την επιγραφή στο 52ο τείχος της πινακοθήκης της στρατιωτικής δόξας του Ναό του Σωτήρα Χριστού, το σώμα του Καπτσέβιτς στο Βοσάν έχασε 2.000 στρατιώτες. Σύμφωνα με γαλλικές πηγές, ο Ναπολέοντας έχασε 1200 στρατιώτες.
Ο Μπλύχερ κατάφερε να οργανώσει άμυνα στο Μπέρζ, από όπου υποχώρησε στο Σαλόν, όπου στις 17 Φεβρουαρίου ενώθηκε με τα σώματα του Γιόρκ και του Οστέν-Σακέν.
Αποτελέσματα
Ο Ναπολέοντας σχεδίαζε να αναγκάσει τον Μπλύχερ να υποχωρήσει εώς το Σαλόν, να καταστρέψει τα απομεινάρια του στρατού του, και μετά να επιτεθεί στον Κύριο Στρατό των Συμμάχων. Η επίθεση των τελευταίων στο Παρίσι ανάγκασαν τον Ναπολέοντα να αφήσει τον Μπλύχερ και να επιστρέψει.
Ο Σβάρτσενμπεργκ επανέλαβε τα λάθη του Μπλύχερ, κάτι που επέτρεψε στον Ναπολεόντα να νικήσει τους Συμμάχους σε αρκετές μάχες. Η μεγαλύτερη νίκη του Ναπολέοντα, αυτές τις ημέρες, αποτέλεσε η νίκη στο Μοντρό, στις 18 Φεβρουαρίου. Οι Συμμάχοι προτείναν ειρήνη στον Ναπολέοντα, αλλά αυτός αρνήθηκε. Ο Σβάρτσενμπεργκ υποχώρησε στη Τρούα, όπου ενώθηκε με τον Μπλύχερ, και μετέπειτα υποχώρησαν στις περιοχές Μπάρ-Σιούρ-Όμπ και Μπάρ-Σιούρ-Σέν.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1814, ο Ναπολέοντας έφθασε στη Τρουά, την οποία άφησε 18 ημέρες νωρίτερα, λόγω της ήττας στο Λα Ροτιέρ. Ως αποτέλεσμα της Εξαήμερης Εκστρατείας, την υπεροχή στον πόλεμο πήρε ο Γάλλος Αυτοκράτορας.
Πηγές
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Σωτήριος Δούρος
Ο Σωτήριος Δούρος ή Ντούρος ή Τούρος, (1775–1823), ήταν Έλληνας πολιτικός της επανάστασης του 1821 από το Πυρί της Θήβας.
Έλαβε μέρος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης της Θήβας, μέλος του Βουλευτικού το 1822 , και Δημογέροντας της Θήβας την περίοδο της επανάστασης.
Γιος του ήταν ο Λάμπρος Δούρος δήμαρχος Θηβαίων την περίοδο 1850-1855. Πέθανε το 1823.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Δήμαρχοι της Θήβας
Ο Φανούρης και το σόι του
Ο Φανούρης και το σόι του είναι μια ελληνική ηθογραφική κωμική ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Το σενάριο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου αποτελεί διασκευή του δικού τους ομότιτλου θεατρικού έργου. Πρωταγωνιστεί ο Μίμης Φωτόπουλος.
Πλοκή
Ο επιπλοποιός Φανούρης ζει στην Αθήνα με τις αδελφές του, τις οποίες στηρίζει οικονομικά μοναχός του μετά το θάνατο των γονέων τους. Η 30χρονη αδελφή του Κατίνα έχει χάσει τον αρραβωνιαστικό της σε τροχαίο δυστύχημα και ο Φανούρης, φοβούμενος πως θα μείνει στο ράφι, θέλει να την παντρέψει με τον Σόλωνα, αλλά πρέπει να της δώσει προίκα. Προσπαθεί λοιπόν να πουλήσει ένα οικόπεδο της οικογένειας στην Κολοκυνθού. Ο Σόλων τον πιέζει για τη γρήγορη συγκέντρωση των χρημάτων της προίκας (300 λίρες), απειλώντας να διαλύσει το προξενιό κι ο Φανούρης ελπίζει ότι ο αδελφός του, ο Γιάννης, μετανάστης στην Αμερική από 14 ετών, θα τον βοηθήσει. Ο Γιάννης με τη γυναίκα του, τη Μάργκαρετ, έρχονται στην Ελλάδα, συναινούν στην πώληση του οικοπέδου, αλλά δεν βοηθάνε τον Φανούρη, καθώς η Μάργκαρετ χρειάζεται τα χρήματα του μεριδίου τους για να κατασκευάσει σπιτάκια για τα σκυλιά τους στην Αμερική. Η στάση αυτή του Γιάννη και της γυναίκας του εξοργίζει τον Φανούρη, οδηγώντας τα αδέλφια σε ρήξη. Ο Βαγγέλης, ένας ναυτικός που αγαπάει κρυφά την Κατίνα, μετά από χρόνια απουσίας στα καράβια, επιστρέφει στη στεριά, αντιλαμβάνεται πως ο γάμος με τον Σόλωνα είναι για την Κατίνα "αναγκαστικός" και τελικά την παντρεύεται ο ίδιος χωρίς να τον ενδιαφέρει η προίκα, προς μεγάλη ικανοποίηση της Κατίνας και ανακούφιση του Φανούρη.
Παραγωγή
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Δεκεμβρίου 1957, κόβοντας 34.149 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 6 Ιουνίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης (κινεζικά:上海国际电影节, και Γαλλικά: Festival international du film de Shanghai), (συντ. SIFF), είναι ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ανατολική Ασία. Σύμφωνα με το Hollywood Reporter είναι το «μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Κίνας» και θεωρείται από πολλούς το δεύτερο μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στην Ασία μετά από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο.
Επισκόπηση
Το πρώτο φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε από τις 7 έως τις 14 Οκτωβρίου 1993. Το 2003 το φεστιβάλ δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της επιδημίας SARS. Από την έναρξή του το 1993, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης έχει εξελιχθεί σε διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Α' κατηγορίας.
Το 2011, το SIFF ξεκίνησε ένα πρόγραμμα Επανέκδοσης ταινιών (Film Restoration) για την επισκευή και τη διατήρηση εκδόσεων κλασικών κινεζικών ταινιών.
Τα αξιοσημείωτα μέλη της κριτικής επιτροπής περιλαμβάνουν τους: Όλιβερ Στόουν, Μαρκ Ράιντελ, Άλαν Πάρκερ, Λι Τσανγκ-Ντονγκ, Λικ Μπεσσόν, Χήδερ Γκράχαμ, Ζαν-Ζακ Ανό, Εμίρ Κουστουρίτσα, Γκονγκ Λι, Μπάρι Λέβινσον, Παζ Βέγκα, και Ατόμ Εγκογιάν. Άλλοι αξιόλογοι παρευρισκόμενοι περιλαμβάνουν τους Τζέσε Αϊζενμπεργκ, Πενγκ Γιούχαν, Χου Τζινγκ, και Αμάντα Σέιφριντ.
Βραβεία Χρυσό Κύπελλο
Το πιο διάσημο βραβείο που δίνεται στη Σαγκάη είναι το Jin Jue («Χρυσό Κύπελλο») για την καλύτερη ταινία μεγάλου μήκους.
Βραβεία Νέων Ταλέντων Ασίας
Ένα βραβείο που απονεμήθηκε το 2004 είχε στόχο τη συγκέντρωση νέων δυνάμεων στη δημιουργικότητα του κινηματογράφου, την ανακάλυψη/ανίχνευση νεαρών προσώπων στον κινηματογράφο και την προώθηση νέων παραγωγών από νέους κινηματογραφιστές σε παγκόσμια προοπτική.
Διεθνή φοιτητικά βραβεία μικρού μήκους
Τα Διεθνή φοιτητικά βραβεία μικρού μήκους (International Student Shorts Award) καθιερώθηκε από το 9ο φεστιβάλ το 2006, ως έναν τρόπο επικοινωνίας των νέων με καταξιωμένους κινηματογραφιστές και προβολής των έργων τους. Είναι ένα από τα τρία μεγάλα βραβεία του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης, μαζί με το Χρυσό Κύπελλο και το Βραβείο Νέου Ταλέντου Ασίας, με τα οποία όλο και περισσότεροι φοιτητές προσεγγίζουν την παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία.
Βραβεία κινηματογραφικών μέσων της Κίνας
Τα Βραβεία κινηματογραφικών μέσων της Κίνας (China Movie Channel Media Award) απονέμονται σε κάθε Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαγκάης από το China Movie Channel από το 2007. Τα βραβεία ψηφίστηκαν από τους δημοσιογράφους στη βιομηχανία του θεάματος και στοχεύουν στην «προώθηση μεσαίων και μικρού προϋπολογισμού εγχώριων ταινιών και στην προβολή ταλαντούχων νέων σκηνοθετών και ηθοποιών».
Βραβεία Ταινιών Δράσης Τζάκι Τσαν
Τα Βραβεία Ταινιών Δράσης Τζάκι Τσαν απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Ταινιών Δράσης του Τζάκι Τσαν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ μεταξύ 2015 και 2018. Ψηφίστηκαν από τους δημοσιογράφους στη βιομηχανία του θεάματος και αποσκοπούσαν στον «εορτασμό των διεθνών ταινιών δράσης και στην τιμή όσων έχουν κάνει εξαιρετική συνεισφορά στο είδος». Το 2019, αυτά τα βραβεία απονεμήθηκαν σε δική τους εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε χωριστά από το φεστιβάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας
Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
Το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (σουηδικά: Nobelpriset i litteratur, και τονισμός Νομπέλ) είναι βραβείο που απονέμεται από το 1901 ετησίως σε έναν εν ζωή συγγραφέα, από οποιαδήποτε χώρα, ο οποίος σύμφωνα με την διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ παρήγαγε το πιο εντυπωσιακό έργο στο τομέα της λογοτεχνίας, σε μια ιδεώδη κατεύθυνση. Εδώ ο όρος έργο αναφέρεται στη συνολική εργογραφία του συγγραφέα και όχι σε κάποιο συγκεκριμένο λογοτέχνημα.
Κατάλογος
Κατάλογος βραβευθέντων με το Βραβείο Νόμπελ στη Λογοτεχνία από το 1901 έως σήμερα.
Κανόνας του Μπέργκμαν
Ο κανόνας του Μπέργκμαν στη ζωολογία είναι οικογεωγραφικός κανόνας που συσχετίζει το γεωγραφικό πλάτος με την μάζα σώματος των ζώων. Γενικώς σύμφωνα με τον κανόνα, η μάζα σώματος των ατόμων ενός είδους αυξάνεται όσο αυξάνεται το γεωγραφικό πλάτος και το κλίμα γίνεται πιο κρύο, ή από άτομα στενά συγγενικών ειδών που διαφέρουν μόνο ως προς το μέγεθος, είναι αναμενόμενο το μεγαλύτερο είδος να βρίσκεται σε μεγαλύτερο γεωγραφικό πλάτος. Ο κανόνας πήρε το όνομά του από τον Γερμανό βιολόγο του 19ου αιώνα, Κρίστιαν Μπέργκμαν (Christian Bergmann), ο οποίος τον πρωτοδιατύπωσε το 1847. Ο κανόνας συχνά εφαρμόζεται μόνο σε θηλαστικά και πουλιά (ενδόθερμα), ωστόσο κάποιοι ερευνητές έχουν βρει στοιχεία για την εφαρμογή του κανόνα και σε εκτόθερμα ζώα. Ο κανόνας του Μπέργκμαν είναι αμφιλεγόμενος και η εγκυρότητά του έχει αμφισβητιθεί, ενώ υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στους επιστήμονες για το αν ο κανόνας θα πρέπει να εφαρμόζεται στην ποικιλία εντός ενός είδους ή στην ποικιλία ανάμεσα σε διαφορετικά είδη. Αν και έχουν προταθεί πολλοί μηχανισμοί για την εξήγηση του κανόνα δεν υπάρχει ξεκάθαρη εξήγηση για την ύπαρξη αυτού του μοτίβου.
Εξηγήσεις
Η πρώτη εξήγηση, η οποία δόθηκε από τον Μπέργκμαν όταν πρωτοδιατύπωσε τον κανόνα, είναι ότι τα μεγαλύτερα ζώα έχουν μικρότερη αναλογία επιφάνειας προς όγκο από ότι τα μικρότερα, έτσι εκπέμπουν λιγότερη θερμότητα ανά μονάδα μάζας, και παραμένουν θερμότερα σε κρύα κλίματα. Από την άλλη, τα θερμότερα κλίματα επιβάλουν την αντίθετη αντιμετώπιση: η θερμότητα σώματος που παράγεται από τον μεταβολισμό πρέπει να εκλύεται γρήγορα παρά να αποθηκεύεται. Έτσι η μεγαλύτερη αναλογία επιφάνειας προς όγκο στα μικρότερα ζώα σε θερμά και ξηρά κλίματα διευκολύνει την απώλεια θερμότητας μέσω του δέρματος και βοηθά την ψύξη του σώματος.
Ωστόσο υπάρχουν κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις ειδών με μεγάλη μάζα και μικρή αναλογία επιφάνειας-όγκου που διαβιούν σε θερμά κλίματα, όπως ο Αφρικανικός ελέφαντας. Σε αυτή την περίπτωση ενδέχεται να λειτουργούν παρόμοιες θερμορυθμιστικές βελτιστοποιήσεις, όπως η ομοιοθερμία της μάζας για την αντίσταση σε σημαντική αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος στα θερμά κλίματα. Αναφέρεται ότι οι ελέφαντες βρίσκονται πιο συχνά στις σκιές όταν έχουν μικρά, τα οποία έχουν σημαντικά μεγαλύτερη αναλογία επιφάνειας-όγκου, και έτσι είναι πιο επιρρεπή σε αλλαγές της θερμοκρασίας τους εξαιτίας του περιβάλλοντος.
Πηγές
Κατηγορία:Ζωολογία Μπεργκμαν
Τζοβάννι Βιντσέντσο Γκοντζάγκα
Ο Τζοβάννι Βιντσέντσο Γκοντζάγκα (ιταλικά: Giovanni Vincenzo Gonzaga) (8 Δεκεμβρίου 1540 - 23 Δεκεμβρίου 1591) ήταν Ιταλός Ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος από τον Οίκο των Γκοντζάγκα-Γκουαστάλα.
Βιογραφία
Όταν ήταν νέος, ο εξάδελφός του, Γουλιέλμος Γκοντζάγκα, δούκας της Μάντουα τον κάλεσε στη Μάντουα για να τον βοηθήσει στη διακυβέρνηση του δουκάτου της Μάντοβα. Εκεί έγινε μέλος των Οσπιτάλιων Ιπποτών. Ήταν επίσης βοηθός ηγούμενος (prior) της Μπαρλέτα.
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στη Συνεδρίαση της 21ης Φεβρουαρίου 1578. Ο Τζοβάννι Βιντσέντσο έλαβε τον ερυθρό πίλο και τη διακονία του Σαν Τζόρτζιο ιν Βελάμπρο στις 21 Νοεμβρίου 1578. Στις 19 Δεκεμβρίου 1583 επιλέχθηκε για τη διακονία της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν.
Συμμετείχε στο παπικό Συμβούλιο (Conclavium) του 1585, που εξέλεξε τον Πάπα Σίξτο Ε΄. Στις 18 Δεκεμβρίου 1585 επιλέχθηκε για την τάξη των καρδιναλίων ιερέων και η διακονία του -η Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν- προήχθη pro illa vice (γι' αυτή την περίσταση) σε τιτουλάρια εκκλησία. Επελέγει για την τιτουλάρια εκκλησία του Σάντι Μπονιφάτσιο ε Αλέσιο στις 20 Απριλίου 1587. Ο Πάπας Σίξτος Ε΄ τον ονόμασε ακροατή (auditor) των δικών για πολίτες του Παπικού Κράτους.
Ο Τζοβάννι Βιντσέντσο συμμετείχε στο πρώτο παπικό Συμβούλιο του 1590, που εξέλεξε τον Πάπα Ουρβανό Ζ΄, στο δεύτερο παπικό Συμβούλιο του 1590 που εξέλεξε τον Πάπα Γρηγόριο ΙΔ΄ και στο παπικό Συμβούλιο του 1591 που εξέλεξε τον Πάπα Iννοκέντιο Θ΄.
Απεβίωσε στη Ρώμη στις 23 Δεκεμβρίου 1591. Τάφηκε στην εκκλησία του Σάντι Μπονιφάτσιο ε Αλέσιο.
Παραπομπές
Τζοβαννι Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Αστέρια του Λουδοβίκου
Αστέρια του Λουδοβίκου (λατ. Sidera Lodoicea) είναι το όνομα που δόθηκε από τον αστρονόμο Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι στους τέσσερις δορυφόρους του Κρόνου που ανακαλύφθηκαν από τον ίδιο κατά τα έτη 1671, 1672 και 1684 και δημοσιεύθηκαν στη δική του εφημερίδα Découverte de deux nouvelles planètes autour de Saturne (Ανακάλυψη των δύο πλανητών γύρω από τον Κρόνο) το 1673 και στην Journal des sçavans το 1686. Αυτοί οι δορυφόροι σήμερα είναι γνωστοί με τις ακόλουθες ονομασίες, που τους δόθηκαν το 1847:
Το όνομά τους το πήραν προς τιμή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, καθώς αυτός έδωσε εντολή για την κατασκευή του αστεροσκοπείου του Παρισιού, όπου ο Κασσίνι ήταν διευθυντής.
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Διάδης ο Πελλαίος
Ο Διάδης ο Πελλαίος (4ος αιώνας π.Χ.), γνωστός και με την επωνυμία Διάδης ο Πολιορκητής, ήταν Θεσσαλός μηχανικός, εφευρέτης πολλών πολιορκητικών μηχανών και μαθητής του Πολύειδου του Θεσσαλού, στρατιωτικού μηχανικού του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.
Ο Διάδης συνόδευσε τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία. Επινόησε ή βελτίωσε κινητούς πύργους, πολιορκητικούς κριούς, μηχανές με κλίμακες με τις οποίες σκαρφάλωναν στα τείχη και γερανούς με βάρη για την καταστροφή των τειχών των πόλεων. Ο Διάδης έγινε γνωστός και ως «ο άνθρωπος που άλωσε την Τύρο με τον Αλέξανδρο» (332 π.Χ.). Επίσης ο Βιτρούβιος αναφέρει (βιβλίο VII, εισαγωγή) ότι ο Διάδης συνέγραψε μια πραγματεία περί μηχανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί μηχανικοί
BBC Brit
Το BBC Brit είναι κρατικό συνδρομητικό ψυχαγωγικό τηλεοπτικό κανάλι του BBC Worldwide, το οποίο είναι ιδιοκτησία του BBC. Το κανάλι ανήκει και διευθύνεται εξ' ολοκλήρου από το BBC Worldwide και κανονικά θα ξεκινούσε να εκπέμπει παγκοσμίως το 2014. Αργότερα, ανακοινώθηκε ότι ο σταθμός θα ξεκινήσει μέσα στο 2015, ξεκινώντας από την Πολωνία.
Ιστορικό
Τον Οκτώβριο του 2013, το BBC είχε ανακοινώσει ότι θα ξεκινήσουν να εκπέμπουν 3 νέα κανάλια, το BBC Earth, το BBC First και το BBC Brit, με το τελευταίο να είναι ψυχαγωγικό. Αργότερα ανακοινώθηκε ότι στο πρόγραμμα του σταθμού θα περιλαμβάνεται η εκπομπή Top Gear, όπως και οι σειρές Room 101 και Mock the Week.
Πολωνία
Στις 4 Νοεμβρίου του 2014, ανακοινώθηκε ότι ο σταθμός θα κάνει πρεμιέρα στην Πολωνία. Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στις 1 Φεβρουαρίου του 2015, αντικαθιστώντας το BBC Entertainment.
Αφρική
Στην Αφρική, ξεκίνησε να εκπέμπει στις 1 Σεπτεμβρίου του 2015, αντικαθιστώντας το BBC Entertainment.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς τηλεοπτικοί σταθμοί του BBC Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2015
Chevrolet Corvette C2
Μάλιστα η Corvette C2 ήταν και η πρώτη γενιά της Corvette που καθιέρωσε την συμπληρωματική ονομασία «Sting Ray», ως Corvette Sting Ray. Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε και στις Corvette C3 που κατασκευάστηκαν από τη σεζόν του 1969 έως τη σεζόν του 1976, οι οποίες όμως την έφεραν μονολεκτικά και διατέθηκαν ως Corvette Stingray (stingray : σαλάχι στα αγγλικά), ονομασία που τελικώς επανήλθε τον Σεπτέμβριο του 2013 με την εμπορική εισαγωγή της Corvette C7 (της έβδομης γενιάς της Corvette) και διατηρήθηκε και στη σημερινή Corvette C8. Ειδικότερα όμως η Chevrolet Corvette C2 την έφερε σε μορφή δύο λέξεων, ως «Sting Ray», αντί για μονολεκτικά.
Αισθητική
thumb|left|Chevrolet Corvette C2 Sting Ray της σεζόν του 1963. thumb|left|Chevrolet Corvette C2 Sting Ray της σεζόν του 1965.
Επίσης, η δεύτερη γενιά της Chevrolet Corvette ήταν και η πρώτη που καθιέρωσε, και μάλιστα εξ αρχής από την εμπορική εισαγωγή του μοντέλου, αναδιπλούμενα μπροστινά φώτα και έντονα αεροδυναμικό ντιζάιν σε ολόκληρο το προφίλ του αυτοκινήτου, ενώ για πρώτη φορά έγινε και χρήση αεροδυναμικής σήραγγας κατά την εξέλιξή της. Μάλιστα τα αναδιπλούμενα φώτα διατηρήθηκαν και σε όλες τις μετέπειτα γενιές της Corvette έως και τη λήξη της παραγωγής της Chevrolet Corvette C5 (της πέμπτης γενιάς της Corvette) στις 2 Ιουλίου 2004. Ειδικότερα η Chevrolet Corvette C2 σχεδιάστηκε κυρίως από τον Larry Shinoda το 1959, με την τελική διαμόρφωση του ντιζάιν να ολοκληρώνεται μέσα στο 1960, αν και σε συνεργασία και με τους Anatole Lapine και Pete Brock, και όλοι υπό την ηγεσία του τότε επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος του μητρικού ομίλου της General Motors, Bill Mitchell.
Μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα της πρώτης σεζόν παραγωγής της Chevrolet Corvette C2, που κατασκευάστηκε από τον Αύγουστο του 1962 έως τον Ιούλιο του 1963, ήταν το πίσω παρμπρίζ, το οποίο ήταν σε χωρισμένο σε δύο ίσα μέρη (γνωστό επίσημα ως «Split-Window») από μία μεταλλική δοκό. Αυτή η αισθητική ιδιαιτερότητα εντυπωσίασε τον Τύπο και το κοινό κατά την εισαγωγή της, πλην όμως σύντομα ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις από όσους απέκτησαν το μοντέλο, διότι στην πράξη απεδείχθη ότι περιόριζε επικίνδυνα την ορατότητα προς τα πίσω, με αποτέλεσμα να διατηρηθεί μόλις την πρώτη σεζόν της C2 και μετά το πίσω παρμπρίζ έγινε πάλι ενιαίο. Επίσης, οι Chevrolet Corvette C2 της σεζόν (model year) του 1963 έφεραν και δύο μεγάλες εισαγωγές αέρα στο μπροστινό καπό. Από τη σεζόν του 1964, αυτά τα δύο σχεδιαστικά στοιχεία καταργήθηκαν. Για την ιστορία, από τη σεζόν του 1965 καθιερώθηκαν 4 δισκόφρενα σε όλες τις Corvette C2.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|left|Το σαλόνι μιας Chevrolet Corvette C2 Sting Ray καμπριολέ, της σεζόν του 1963, με το 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Αντίθετα με την Corvette C1 (την πρώτη γενιά της Corvette), η οποία παρήχθη μόνο ως 2-θέσιο convertible (καμπριολέ), η Corvette C2 και όλες οι μετέπειτα γενιές του μοντέλου κατασκευάστηκαν και διατέθηκαν τόσο ως 2-θέσιο κουπέ, όσο και ως 2-θέσιο καμπριολέ, πάντα βέβαια αυστηρά 2-θέσιες. Όπως και η προκάτοχος Corvette C1, η Corvette C2 βασιζόταν σε πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα σχήματος σκάλας.
Ειδικότερα όμως στην Corvette C2 το 2-θέσιο καμπριολέ σημείωσε την μεγαλύτερη απήχηση, ίσως διότι η τάση επιλογής της ανοιχτής έκδοσης από το ευρύ κοινό «είχε πάρει φόρα από το προηγούμενο», κατά τα κοινώς λεγόμενα. Αν και την πρώτη σεζόν της C2, του 1963, παρήχθησαν 21.513 αντίτυπα (αριθμός πάντως, κατά 50% μεγαλύτερος από το προηγούμενο ρεκόρ, που είχε σημειωθεί το 1962, την τελευταία σεζόν της Corvette C1, δηλαδή της Corvette πρώτης γενιάς) από τα οποία τα 10.919 ήταν καμπριολέ και τα 10.594 ήταν κουπέ, στην πράξη η ζήτηση για το κουπέ στη συνέχεια παρουσίασε σημαντική πτώση. Ακόμα και τη σεζόν του 1967, που ήταν η τελευταία της Corvette δεύτερης γενιάς και κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1966 έως τον Ιούλιο του 1967 σε 22.940 αντίτυπα, μόνο τα 8.504 από αυτά ήταν κουπέ. Μάλιστα είναι αξιοσημείωτο και το ότι πάνω από 18 χιλιάδες από αυτά, δηλαδή πάνω από τα 4 στα 5, κατασκευάστηκαν με το 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Τελικώς, μόλις τη σεζόν του 1969, που ήταν η δεύτερη σεζόν της Corvette C3 το κουπέ ξεπέρασε σε πωλήσεις το κάμπριο.
Ενδιαφέρον στατιστικά, είναι επίσης το ότι και στις 5 σεζόν της Corvette C2 πάνω από τις μισές κάμπριο παραγγέλθηκαν με την προαιρετική σκληρή οροφή hard-top (τύπου lift-off), αντί με τη στάνταρ soft-top οροφή.
Z06
thumb|right|Το σαλόνι μιας Chevrolet Corvette C2 Sting Ray, εκδοχής κουπέ, της σεζόν του 1963, με το 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.
Σε όλα σχεδόν τα αντίτυπα της C2, η χωρητικότητα της δεξαμενής καυσίμων ήταν 75,7 λίτρα. Ωστόσο, υπήρχε και ένα προαιρετικό πακέτο, αλλά εξαιρετικά σπάνιας απήχησης, με ντεπόζιτο όγκου 138 λίτρων από την έναρξη της παραγωγής της C2 έως τη σεζόν του 1965, ενώ τις σεζόν του 1966 και του 1967 ήταν όγκου 136 λίτρων. Το ντεπόζιτο αυτό, την πρώτη σεζόν, του 1963, ήταν μέρος ενός αγωνιστικών προδιαγραφών πακέτου Z06, που έφερε επίσης και αρκετές «αγωνιστικές» ρυθμίσεις και βελτιώσεις στην ανάρτηση του μοντέλου, ενώ το πακέτο Z06 την πρώτη σεζόν χρεωνόταν έξτρα 1.818,45 δολάρια στη στάνταρ βασική τιμή του κουπέ, που ήταν 4.252 δολάρια, με την τότε ισοτιμία. Από τη σεζόν του 1964, η Chevrolet κατήργησε το πακέτο Z06 και τελικώς το όνομα αυτό επανήλθε στην κορυφαία έκδοση της Chevrolet Corvette C5 (της πέμπτης γενιάς της Corvette), έκδοση που παρουσιάστηκε στις 30 Απριλίου 2000, ως η Chevrolet Corvette C5 Z06, και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως μοντέλο 2001. Ωστόσο, το μεγαλύτερο ντεπόζιτο καυσίμων παρέμεινε στην C2 και στα μετέπειτα χρόνια, ως μια ξεχωριστή έξτρα επιλογή, με τον κωδικό N03, και μάλιστα σε όλη τη διάρκεια της Corvette C2 προσφερόταν μόνο στις εκδόσεις κουπέ και ποτέ στις καμπριολέ.
Ιστορικά, η Corvette C2 Z06 της σεζόν του 1963 ήταν και οι πρώτες, χρονολογικά, Corvette που έφεραν την επωνυμία Z06, πλην όμως ήταν εξαιρετικά σπάνιες. Για την ακρίβεια, από τις 21.513 Corvette C2 που κατασκευάστηκαν τη σεζόν αυτή, μόλις οι 199 ήταν Corvette Z06 και από αυτές μόλις οι 78 είχαν το μεγάλο ντεπόζιτο, με αποτέλεσμα να έχουν γίνει άκρως συλλεκτικές σήμερα, με εξαιρετικά υψηλές τιμές μεταπώλησης.
Κινητήρες
thumb|right|Chevrolet Corvette C2 Sting Ray, εκδοχής καμπριολέ, της σεζόν του 1965, με ανοιχτά τα αναδιπλούμενα φώτα. thumb|right|Το ταμπλό μιας Chevrolet Corvette C2 Sting Ray καμπριολέ, της σεζόν του 1967. thumb|right|Chevrolet Corvette C2 Sting Ray καμπριολέ, της σεζόν του 1967. thumb|right|Το ταμπλό μιας Chevrolet Corvette C2 Sting Ray κουπέ, της σεζόν του 1963, με το σπάνιας απήχησης στη γενιά αυτή 2-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Βάθεια Λακωνίας
Η Βάθεια είναι χωριό στην χερσόνησο της Μάνης, στο νοτιοδυτικό άκρο της Λακωνίας, αποτελεί χωριό και οχυρωμένο οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Βάθειας. Ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 6 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2011 ενώ ο πληθυσμός της ευρύτερης κοινότητά ήταν 316 κάτοικοι. Διοικητικά ανήκε στο Δήμο Οίτυλου έως το 2011 ενώ με την διοικητική μεταρρύθμιση που επέφερε το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» εντάχθηκε στο νέο δήμο Ανατολικής Μάνης. Είναι γνωστή για τους πολλούς πανύψηλους πύργους που κυριαρχούν στον λόφο σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους.
Τοποθεσία
Η Βάθεια βρίσκεται στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Μάνης, 7 χιλιόμετρα βόρεια του Ταινάρου. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 174 μέτρων, στην κορυφή λόφου. Τα κοντινότερα χωριά είναι η Κυπάρισσος, τα Άλικα Λακωνίας και ο Γερολιμένας Λακωνίας στα βορειοδυτικά και η Λάγια Λακωνίας στα βορειοανατολικά. Συνδέεται οδικώς με την Αρεόπολη, την Καλαμάτα και το Ακρωτήριο Ταίναρο. Στα βορειοανατολικά του οικισμού βρίσκονται τα όρη Σανγκίας, στις πλαγιές τους κυριαρχεί η βλάστηση της Μακίας. Στους γύρω λόφους που είναι γνωστοί ως "Περίχωρα" υπάρχουν πλήθος από εγκαταλειμμένα σπίτια, πυργίσκοι και ξωκλήσια. Υπάρχουν τρεις εγκαταλελλειμμένοι μικροοικισμοί γύρω από τη Βάθεια, ο Γουλάς, ο οποίος βρίσκεται 800 μέτρα βορειοδυτικά του χωριού, τα Κστακιάνικα Καλύβια και τα Πετομονιάστικα. Περίπου 1,5 χιλιόμετρο δυτικά της Βάθειας βρίσκονται δύο μικρά αραξοβόλια τα οποία είναι γνωστά ως Μέσα και Όξω Κάποι.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του οικισμού H Βάθεια αναφέρεται για πρώτη φορά από Βενετική διπλωματική αποστολή (1571). Μια πρώτη ανεπίσημη απογραφή πραγματοποίησε ο εκπρόσωπος του αντιβασιλιά Καρόλου Α΄ της Μάντουα με τον διακεκριμένο οπλαρχηγό Μανιάτικης καταγωγής Πιέτρο Μέντικι (1618), το χωριό της Βάθειας περιείχε τότε 20 νοικοκυριά. Την εποχή της Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο ακολούθησε η επίσημη απογραφή του Γκριμάνι για το Βασίλειο του Μορέως (1700). Οι Βενετοί κατέγραψαν αυτή την φορά 54 νοικοκυριά και 212 κατοίκους. Οι λόγοι για την μεγάλη αύξηση του πληθυσμού τον 17ο αιώνα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα δεν έχουν διευκρινιστεί.
Ο περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ στον δρόμο του για το Ταίναρο πέρασε από την Βάθεια (13 Απριλίου 1805), συνάντησε αρματωμένους Μανιάτες με τους οποίους διαπραγματεύτηκε την μετάβαση του στον νότο. Οι Μανιάτες του συνέστησαν προσοχή επειδή τα τελευταία 40 χρόνια είχε ξεσπάσει μεγάλη βεντέτα ανάμεσα σε δύο μεγάλες οικογένειες που είχε κοστίσει έως τότε 100 νεκρούς. Ο Ληκ κατέγραψε τρεις γειτονικούς οικισμούς και οκτώ μεγάλες οικογένειες, οι μεγαλύτερες όπως Καραμπατιάνοι, Μιχαλακιάνοι και Καλληδωνιάνοι ζούσαν μέσα στην πόλη της Βάθειας, οι υπόλοιπες στα περίχωρα. Οι εκπρόσωποι των κορυφαίων Μανιάτικων οικογενειών συγκεντρώθηκαν στο Μαραθονήσι για να ορκιστούν πίστη στον Μπέη της Μάνης Αντώνιο Γρηγοράκη (15 Αυγούστου 1806), από την Βάθεια συμμετείχαν "Μιχαλακιάνοι, Γεραντωνιάνοι, Καραμπατιάνοι και πολλές άλλες εκλεκτές οικογένειες". Η απόφαση να συγκεντρωθούν όλοι και να ορκιστούν πίστη στον Μπέη υποδηλώνει ότι έληξε ο εμφύλιος που καταγράφεται την προηγούμενη χρονιά στην περιοδεία του Ληκ, ήταν η μοναδική φορά που αναφέρονται οι Γεραντωνιάνοι. Οι οικογένειες αυτές θα έχουν καταλυτικό ρόλο στην διαμόρφωση της Μανιάτικης κοινωνίας από το 1764 μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Το 1829 ο πληθυσμός της Βάθειας ήταν 330 άτομα και παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σταθερός μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα αποτελούσε περίοδο ακμής του οικισμού και περίπου το 60% των σωζόμενων κτισμάτων του χρονολογούνται μεταξύ του 1840 και του 1900. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το χωριό σε μεγάλο βαθμό ερημώνει και ο πληθυσμός του μειώνεται σε μερικές δεκάδες κατοίκους. Το 1975 ο ΕΟΤ ανέλαβε τη τουριστική αξιοποίηση της Βάθειας και μέχρι το 1977 είχε αγοράσει το 35 κτίρια με 11ετή συμβόλαια του οικισμού, όμως μέχρι το 1998 είχαν αποκατασταθεί μόνο 14 από αυτά και το 2003 τα υπόλοιπα επιστράφηκαν στους ιδιοκτήτες τους με καταβολή αποζημίωσης.
Περιγραφή
thumb|Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα και πυργόσπιτα Η Βάθεια είναι κτισμένη στην κορυφή λόφου. Ο οικισμός αναπτύχθηκε μετά τον 18ο αιώνα από την εγκατάσταση των οικογενειών Καραμπατιάνοι, Μιχαλακιάνοι, Καληδωνιάνοι και Κουτριγάροι και με κάθε μετέπειτα γενιά ο οικισμός γινόταν και πιο πυκνός. Σήμερα καλύπτει έκταση 17 στρεμμάτων και αποτελείται από 70 σπίτια, 4 εκκλησίες και πέντε λιοτρίβια. Για την ασφάλεια των κατοίκων του οικισμού κτίστηκαν και δύο πολεμόπυργοι.
Στη βορειοδυτική πλευρά είναι η γειτονιά των Καραμπατιανών, αποτελούμενη από 20 σπίτια οργανωμένα σε δύο ενότητες και ένα λιοτρίβι. Δίπλα, προς το κέντρο του χωριού, βρίσκεται η γειτονιά των Καληδωνιάνων, η οποία αποτελείται από 15 σπίτια που βρίσκονται γύρω από την εκκλησία του Άι-Λια. Στη γειτονιά αυτή βρίσκεται ένας ερειπωμένος πολεμόπυργος τον οποίο χρησιμοποιούσαν τόσο οι Καληδωνιανοί όσο και οι Καραμπατιανοί. Προς τα βόρεια βρίσκεται η μικρή γειτονιά των Κουτριγάρων, αποτελούμενη από 6 με 7 σπίτια και το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, ένα λιοτρίβι και ένα καφενειό-κατάστημα.
Η γειτονιά των Μιχαλακιάνων είναι η μεγαλύτερη και καταλαμβάνει το νότιο τμήμα της Βάθειας. Αποτελείται από 35 με 40 σπίτια οργανωμένα σε πέντε ομάδες. Στη γειτονιά αυτή βρίσκεται ο ναός της Υπαπαντής, μία μικρή παλιά εκκλησία, ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, ο οποίος είναι νεότερος, και πέντε ελαιοτριβεία. Ο πολεμόπυργος της γειτονιάς, γνωστός ως Αντωνιάνικος πύργος, βρίσκεται κοντά στη γειτονιά Καραμπατιάνων-Καληδωνιάνων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Πατρολογία
thumb|200px|right|Αναχρονικός πίνακας, που παρουσιάζει κορυφαίους Εκκλησιαστικούς Πατέρες να συνομιλούν. Η Πατρολογία είναι κλάδος της Θεολογίας, ο οποίος ασχολείται με την μελέτη της χριστιανικής εκκλησιαστικής φιλολογίας των πατέρων της Εκκλησίας και των εκκλησιαστικών συγγραφέων γενικότερα, από την ίδρυση της Εκκλησίας μέχρι και την ολοκλήρωση της βυζαντινής περιόδου, καλύπτοντας όχι μόνο την χριστιανική ελληνική, αλλά και την λατινική γραμματεία, των οκτώ πρώτων αιώνων.
Πρόκειται για ερευνητικό τμήμα της εκκλησιαστικής γραμματολογίας που προέκυψε λόγω του ιδιάζοντος ενδιαφέροντος που έχουν για την Εκκλησία γενικότερα αυτοί οι πρώτοι αιώνες.
Ιστορία του όρου
Τον όρο Πατρολογία έκανε χρήση πρώτος ο διαμαρτυρόμενος θεολόγος Γκέρχαρντ όταν εξέδωσε σύγγραμμα στο οποίο εξετάζονταν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς από του Ερμά μέχρι του Βελλαρμίνου, και που έφερε τον τίτλο "Patrologia" (Ιένα, 1653).
Σύμφωνα μ΄ αυτό, η πατρολογία, ασχολούταν περισσότερο με τον βίο και τη συγγραφική δράση και πολύ λιγότερο, μέχρι και καθόλου, με το περιεχόμενο της διδασκαλίας των συγγραφέων, ίσως με κάποιες εξαιρέσεις όταν αυτές συνδέονταν έντονα με την προσωπικότητα αυτών των συγγραφέων, ασχολούμενη έτσι κυρίως με τη γνησιότητα ή μη των έργων τους, τις επιδράσεις που δέχτηκαν καθώς και τις πηγές που χρησιμοποίησαν. Ο δε όρος τόσο δε γενικεύτηκε που δεν περιελάμβανε μόνο τους εκκλησιαστικούς πατέρες αλλά και τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς ακόμη δε και τους αιρετικούς συγγραφείς, χωρίς και να εξετάζεται στην πρώτη εκείνη έκδοση η συγγραφική δράση των ορθοδόξων.
Αυτός ήταν και ο λόγος που η έκδοση του παραπάνω συγγράμματος δημιούργησε μεγάλη αντίδραση με προτίμηση του τίτλου "χριστιανική γραμματολογία των οκτώ πρώτων αιώνων", ή "ιστορία της αρχαίας χριστιανικής γραμματολογίας". Ανεξάρτητα όμως αυτού, καθίσταται καταφανές πως ο όρος πατρολογία, με μία ακριβώς λέξη εκφράζει το "κατά συνθήκη" ζητούμενο.
Γλώσσα συγγραφής
Η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας, τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς και αρετικούς ήταν γενικά η ελληνική έως τα τέλη του 2ου αι. Ύστερα στη Δύση προτιμήθηκε η λατινική, αλλά και στην Ανατολή, εκτός από την ελληνική, υπήρξαν και μερικοί Πατέρες και άλλοι που έγραψαν στη συριακή, όπως ο Εφραίμ ο Σύρος, ή σε άλλες ανατολικές γλώσσες.
Συλλογές έργων
Υπάρχουν πολλές συλλογές πατερικών έργων. Η πιo γνωστή και πλήρης είναι η έκδοση του Jacques Paul Migne (1800-1875). Η συλλογή αυτή με τίτλο Patrologiae cursus completus έχει δύο Σειρές: η ελληνική σειρά (Series Graeca, Paris 1857-1866) αποτελείται από 161 τόμους και περιέχει έργα που γράφτηκαν μέχρι το 1439 ενώ η λατινική σειρά (Series Latina, Paris 1844-1855) αποτελείται από 221 τόμους και φθάνει μέχρι το 1216. Επίσης η τρίτομη Πατρολογία του J. Quasten (από την αποστολική εποχή μέχρι την Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας) αναγνωρίζεται από τους πατρολόγους ως έργο κλασικό.
1η Περίοδος: Από την αποστολική εποχή έως την Α' Οικουμενική Σύνοδο (325)
Στην περίοδο αυτή περιλαμβάνονται οι λεγόμενοι «Αποστολικοί Πατέρες». Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί πως ο όρος Αποστολικοί Πατέρες δεν αναφέρεται στους Αποστόλους αλλά στην περίοδο αμέσως μετά το θάνατο των Αποστόλων. Καθώς η Πατρολογία εξετάζει το πλήρες έργο του χρονικού εκείνου διαστήματος, στην ομάδα των έργων της περιόδου των Αποστολικών Πατέρων που εξετάζονται, περιλαμβάνονται και ανώνυμα έργα όχι απολύτως ορθόδοξα και οι λεγόμενοι Αποστολικοί Πατέρες δεν έχουν όλοι ούτε γνωριμία με τους Αποστόλους ούτε και φρόνημα αποστολικό, δεν έχουν δηλαδή πάντα, προϋποθέσεις αποστολικότητας. Εκτός των τριών, Κλήμη Ρώμης, Ιγνάτιου Αντιοχείας και Πολυκάρπου Σμύρνης, ο άγνωστος συντάκτης της Επιστολής του Βαρνάβα, ο συντάκτης του Ποιμένα του Ερμά, ο Παπίας Ιεραπόλεως, ο άγνωστος συντάκτης της προς Διόγνητον επιστολής, καθώς και οι συντάκτες της Διδαχής των αποστόλων, είναι αμφίβολο αν έστω γνώρισαν τους Αποστόλους, ενώ είναι βέβαιο ότι δεν ήταν πάντοτε φορείς του φρονήματός τους.
3η Περίοδος: Η Βυζαντινή περίοδος
thumb|right|200px|Η πρώτη σελίδα της αρχικής έκδοσης της Πατρολογίας του Migne. Οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς της περιόδου αυτής εξετάζονται σε δύο κεφάλαια:
Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί πως η προκατάληψη της Δύσης για το Βυζάντιο, για λόγους ιστορικούς και δογματικούς, οδήγησε τους Πατρολόγους να περιορίζουν την Πατερική περίοδο, στη χρονική περίοδο των τεσσάρων πρώτων Οικουμενικών Συνόδων ή να σταματούν την εξέταση της πατερικής γραμματείας στον Ιωάννη Δαμασκηνό. Συχνά μάλιστα η περίοδος των πρώτων χριστιανών συγγραφέων χαρακτηρίζεται ως ακμή της πατερικής γραμματείας, ενώ οι μεταγενέστερες ως παρακμή και πολλές φορές δεν εξετάζονται καθόλου.
4η Περίοδος: Νεότερη εποχή (μέχρι και τον 18ο αι.)
Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η ορθόδοξη παράδοση δεν μπορεί να δεχτεί χρονικά όρια στην Πατρολογία, γιατί σύμφωνα με την εκκλησιολογία της, συνεχώς αναδεικνύονται Πατέρες της Εκκλησίας. Η πατερική περίοδος επεκτείνεται όσο και η ζωή της Εκκλησίας και αρχίζει από την ημέρα της Πεντηκοστής και φθάνει μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με αυτή τη αντίληψη, η αγιαστική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, που καθοδηγεί την Εκκλησία, αποτελεί ένα ενιαίο και συνεχές ρεύμα που είναι πάντοτε παρόν και επίκαιρο μέσα στην Ιστορία και έτσι, η βυζαντινή περίοδος όπως και η Νεότερη εποχή, είναι η φυσική συνέχεια της χριστιανικής αρχαιότητας με την οποία συνδέονται οργανικά και αδιάσπαστα.
Ορισμός του Πατρός
Πάντως, σε κάθε περίπτωση, εξέχουσες προσωπικότητες και για τις δύο εκκλησίες, θεωρούνται ο Μέγας Αθανάσιος, ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός, ο Μέγας Βασίλειος ο Ιωάννης Χρυσόστομος στην ανατολή, και οι Ιερώνυμος, Αμβρόσιος και Αυγουστίνος, στη Δύση. Στους τελευταίους σημαντικούς Πατέρες ανήκουν οι Μέγας Γρηγόριος για τη Δυτική Εκκλησία και Ιωάννης Δαμασκηνός για την Ανατολική.
Πατέρες και Πατέρες-Διδάσκαλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Μία σημαντική διάκριση που πρέπει να απασχολεί την σύγχρονη θεολογική έρευνα, είναι αυτή ανάμεσα στους πολλούς αγίους πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς και στους μεγάλους πατέρες-διδασκάλους της εκκλησιαστικής ιστορίας. Ο διαχωρισμός αυτός δεν σκοπεύει στην υποτίμηση των σπουδαίων εκείνων προσώπων της Εκκλησίας, που με την ποιμαντική τους φροντίδα (Αγ. Σπυρίδων) ή τον ασκητικό τους αγώνα (Μ. Αντώνιος) αγίασαν κι έγιναν φωτεινά παραδείγματα. Ούτε στην παραγνώριση των σημαντικών εκκλησιαστικών συγγραφέων που θεολόγησαν και έγραψαν τα πολύτιμα έργα τους. Οι άγιοι και οι συγγραφείς γενικά της Εκκλησίας ασφαλώς και δεν είναι κατ' ανάγκην λιγότερο άγιοι ή λιγότερο ορθόδοξοι από τους Πατέρες-Διδασκάλους, η ορθή όμως προσέγγιση του θέματος αυτού, επιβάλλει να παρατηρήσουμε ότι τα χαρίσματά τους αυτά δεν δόθηκαν για να γίνουν θεολογία χάριν της όλης Εκκλησίας, όταν αυτή περνούσε κρίση ή δοκίμαζε αμφιβολία σχετικά με την πίστη και τη σωτηρία.
Γενικά, θα λέγαμε ότι, οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς και πατέρες της εκκλησίας, έγραψαν τα έργα τους κάτω από τις εξής κυρίως αφορμές και ανάγκες:
Τα πολυάριθμα έργα των εκκλησιαστικών συγγραφέων και πατέρων που αναφέρονται σε θέματα όπως κατήχηση, κήρυγμα, δοξολογία, διήγηση θείων εμπειριών και θεοπτικών καταστάσεων, απαιτούν πολλά προσόντα, μεγάλη θεολογική κατάρτιση, βίωση και γνώση της Παραδόσεως της Εκκλησίας, ικανότητα και άσκηση στην ερμηνεία της Γραφής, ευρεία γνώση του πνευματικού και φιλοσοφικού κόσμου της εποχής τους. Όλα αυτά τα έργα προέρχονται από αξιόλογους πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς της Εκκλησίας που όμως δεν είναι Πατέρες-Διδάσκαλοι καθώς δεν παρουσιάζεται στο έργο τους αυτή η ιδιαιτερότητα διασάφησης της αληθείας με τρόπο ευρύτερο και βαθύτερο απ' όσο είχαν επιτύχει μέχρι τότε τα ιερά πρόσωπα της Παραδόσεως, που προηγούνταν αυτών, για τους οποίους η Εκκλησία έχει εκφράσει συνοδικά τη βεβαιότητά της για τη θεία φώτισή τους επάνω στο θεολογικό τους έργο, βεβαιότητα που δεν αντιπροσωπεύεται από προσωπικές γνώμες, αλλά από κυρωμένο φρόνημα της Εκκλησίας.
Αντιμετώπιση του σφάλματος στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Οι διδασκαλίες που υιοθετήθηκαν, επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνες και ομόλογες προς τη Γραφή, δείχνουν την πεποίθηση της εκκλησίας για μια γνήσια φανέρωση της θείας αλήθειας. Οι διδασκαλίες αυτές κυρώθηκαν από οικουμενικές Συνόδους κι έγιναν Παράδοση της Εκκλησίας. Αντίθετα, το γεγονός του σφάλματος των Πατέρων φαίνεται από το ότι διδασκαλίες τους δεν υιοθετήθηκαν από την Εκκλησία, λησμονήθηκαν, παραμερίσθηκαν, απορρίφθηκαν. Παράδειγμα αποτελούν οι απόψεις του Μ. Αθανασίου στα περί ταυτότητας, ουσίας και υποστάσεως στο Θεό ή τα περί της των πάντων αποκαταστάσεως που είπε ο Γρηγόριος Νύσσης. Από το σφάλμα του Πατρός δεν ξενίζεται η Εκκλησία και δεν περιφρονεί αυτόν που πλανήθηκε, διότι γνωρίζει καλά πως κάποια πλάνη του, δεν μειώνει την μεγάλη προσφορά του. Όπως επισημαίνει ο ιερός Φώτιος, δεν υπήρξε ποτέ πλάνη επάνω σε προβλήματα καίρια μιας εποχής, που προκαλούσαν κρίση και οι πιστοί των χρόνων εκείνων συνέδεαν τις απαντήσεις με τη σωτηρία τους. Αντίθετα, η πλάνη παρουσιάστηκε σε περιόδους όπου δεν ζητήθηκε η γνώμη των πατέρων επάνω σε κάποιο σημαντικό για την πορεία της εκκλησίας και την σωτηρία, ζήτημα.(Η άποψη αυτή προέρχεται από ΣΤ. Παπαδόπουλου, ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ, τομ. Α, Αθήνα 2000, σελ.44κ.εξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Οχρίδα (πόλη)
Η Οχρίδα (Охрид ή Αχρίδα είναι πόλη στη νοτιοδυτική Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας. Είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Λίμνη Οχρίδα και η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Οχρίδα μνημονεύεται ότι άλλοτε είχε 365 εκκλησίες, μια για κάθε μέρα του χρόνου, και έχει αναφερθεί ως «Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων». Είναι χτισμένη αμφιθεατρικά στις όχθες της ομώνυμης λίμνης και θυμίζει στην τοπογραφία της νησί. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, νοτιοδυτικά των Σκοπίων και δυτικά της Ρέσεν και του Μοναστηρίου.Η Οχρίδα σήμερα είναι ένας από τους διασημότερους τουριστικούς προορισμούς της Βόρειας Μακεδονίας. Ο πληθυσμός της είναι 56.520 κάτοικοι, ενώ τα 30 πολιτιστικά μνημεία ελκύουν το ενδιαφέρον των επισκεπτών: ανάμεσα τους οι πολλές Βυζαντινές εκκλησίες, το μεσαιωνικό κάστρο του τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας, τα πλακόστρωτα στενά δρομάκια της παλιάς πόλης και το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Το 1979 και το 1980 η Οχρίδα και η ομώνυμη λίμνη έγιναν δεκτές από την UNESCO ως Πολιτιστικό και Φυσικό Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η Οχρίδα είναι ένα από τα μόνο 28 μνημεία που αποτελούν μέρος της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και είναι τόσο Πολιτιστικά όσο και Φυσικά μνημεία.
Όνομα
thumbnail|left|Η Οχρίδα τη νύχτα. Το αρχαίο όνομα της πολης ήταν Λύχνιδος, που πιθανόν σημαίνει "πόλη του φωτός". Στην αρχαιότητα η πόλη ήταν γνωστή με το αρχαιοελληνικό Λύχνιδος/Λυχνίς (και μετέπειτα με το λατινικό Lychnidus), που πιθανόν σημαίνει «πόλη του φωτός», από το ελληνικό λυχνίς, «πολύτιμη πέτρα που εκπέμπει φως», από το λύχνος, «λάμπα, φορητό φως». Το 879 μ.Χ. η πόλη δεν ονομαζόταν πια Λύχνιδος και αναφερόταν από τους Σλάβους ως Όχριντ, πιθανόν από τις Σλαβικές λέξεις βο χριντ, που σημαίνουν «στο λόφο», καθώς η αρχαία πόλη Λύχνιδος ήταν στην κορυφή του λόφου. Στη σλαβομακεδονική και τις άλλες νοτιοσλαβικές γλώσσες το όνομα της πόλης είναι Охрид‎ (Όχριντ) και στην αλβανική Ohër/Ohri (Όχερ ή Όχρι).
Αρχαία
right|thumb|Πόλεις στην αρχαιότητα στα όρια της νότιας Ιλλυρίας με τους Έλληνες και τους Θράκες right|thumb|Χώρος αρχαιολογικών ανασκαφών Οι αρχαιότεροι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Λίμνης Οχρίδας ήταν οι Δεσσαρήτες, αρχαία ελληνική φυλή και οι Εγχελείς, φυλή Ιλλυρική. Σύμφωνα με πρόσφατες ανασκαφές ήταν πόλη ήδη απο την εποχή του βασιλιά Φίλιππου Β΄ της Μακεδονίας. Οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι το Φρούριο του Σαμουήλ χτίσθηκε στη θέση αρχαιότερης οχύρωσης που ανάγεται στον 4ο αιώνα π.Χ. Κατά τις Ρωμαϊκές κατακτήσεις, προς το τέλος του 3ου και τις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., μνημονεύονταν οι Δεσσαρήτες και η περιοχή Δεσσαρητία, καθώς και η αρχαία Ελληνική πόλη Λύχνιδος, η ύπαρξη της οποίας συνδέεται με τον Ελληνικό μύθο του Φοίνικα πρίγκιπα Κάδμου, που, εξορισμένος από τη Θήβα, κατέφυγε στους Εγχελείς και ίδρυσε την πόλη Λύχνιδο στις όχθες της σημερινής Λίμνης της Οχρίδας. Η Λίμνη της Οχρίδας, η αρχαιοελληνική Λυχνίτις, της οποίας τα γαλάζια και εξαιρετικά διάφανα νερά στην αρχαιότητα της έδωσαν το ελληνικό της όνομα, ονομαζόταν έτσι ενίοτε ακόμη και το Μεσαίωνα. Βρισκόταν πάνω στην Εγνατία Οδό, που συνέδεε το Δυρράχιο, λιμάνι στην Αδριατική, με το Βυζάντιο. Αρχαιολογικές ανασκαφές (π.χ. η Πολύκογχη Βασιλική από τον 5ο αιώνα) αποδεικνύουν πρώιμη υιοθέτηση του Χριστιανισμού στην περιοχή. Επίσκοποι από τη Λύχνιδο συμμετείχαν σε πολλές Οικουμενικές Συνόδους.
Μεσαίωνας
thumb|Ο [[Ευαγγελισμός της Θεοτόκου|Ευαγγελισμός από την Οχρίδα, μια από τις πιο θαυμαστές εικόνες του Παλαιολόγιου Μανιερισμού από την Εκκλησία του Αγίου Κλήμεντος.]]
Ο ανώτερος κλήρος μετά το 1018 ήταν σχεδόν αποκλειστικά Ελληνικός, περιλαμβανομένης της περιόδου της Οθωμανικής κυριαρχίας, μέχρι την κατάργηση της αρχιεπισκοπής το 1767. Στις αρχές του 16ου αιώνα η αρχιεπισκοπή έφθασε στη μέγιστη ακμή της, καθώς υπάγονταν σε αυτή οι επαρχίες της Σόφιας, του Βιδινίου, της Βλαχίας και της Μολδαβίας, τμήμα του πρώην Σερβορθόδοξου Πατριαρχείου του Πετς (περιλαμβανομένου του ίδιου του Πετς) και ακόμη οι Ορθόδοξες περιοχές της Ιταλίας (Απουλία, Καλαβρία και Σικελία), η Βενετία και η Δαλματία.
Ως επισκοπική πολή η Οχρίδα ήταν πολιτιστικό κέντρο μεγάλης σημασίας για τα Βαλκάνια. Ολες σχεόν οι σωζώμενες εκκλησίες χτίστηκαν από τους Βυζαντινούς και τους Βουλγάρους, ενω οι υπόλοιπες ανάγονται στο σύντομο διάστημα Σερβικής κυριαρχίας, προς τα τέλη του Μεσαίωνα.
Ο Βοημούνδος, επικεφαλής στρατού Νορμανδών, κατέλαβε την πόλη το 1083. Το 13ο και 14ο αιώνα η πόλη περιερχόταν απόν ένα στον άλλο στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, στη Βουλγαρική, στη Βυζαντινή και στη Σερβική Αυτοκρατορία και σε τοπικούς Αλβανούς ηγεμόνες. Στα μέσα του 13ου αιώνα η Οχρίδα ήταν μια από τις πόλεις που κυβερνούσε ο Παλ Γκρόπα, μέλος της ομώνυμης Αλβανικής οικογένειας ευγενών. Το 1334 η πόλη κατελήφθη από τον Στέφανο Δουσάν και ενσωματώθηκε στη Σερβική Αυτοκρατορία. Μετά το θάνατο του Δουσάν η πόλη περιήλθε υπό τον έλεγχο του Αντρέα Γκρόπα, μετά το θάνατο του οποίου ο Πρίγκιπας Μάρκο την ενσωμάτωσε στο Βασίλειο του Πρίλεπ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1370 ο Μάρκο έχασε την Οχρίδα από τον Παλ Β΄ Γκρόπα, άλλο μέλος της ομώνυμης οικογένειας, και προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να την ανακαταλάβει το 1375 με Οθωμανική βοήθεια. Το 1395 οι Οθωμανοί υπό το Βαγιαζήτ Α΄ κατέλαβαν την πόλη, που έγινε η έδρα του νεοϊδρυθέντος ομώνυμου σαντζακίου. Στις 14/5 Σεπτεμβρίου του 1464 12.000 στρατός από 12.000 του Σκεντέρμπεη και 1.000 της Δημοκρατίας της Βενετίας νίκησε στην πόλη μια Οθωμανική δύναμη 14.000 ανδρών. Όταν ο Μωάμεθ Β΄ επέστρεψε από την Αλβανία μετά τις μάχες του κατά του Σκεντέρμπεη, εκθρόνισε το Δωρόθεο, Αρχιεπίσκοπο της Οχρίδας και τον εκτόπισε μαζί με τους υπαλλήλους και βογιάρους του και σημαντικό αριθμό πολιτών της Οχρίδας στην Κωνσταντινούπολη, πιθανότατα λόγω της αντιοθωμανικής τους δράσης κατά την επανάσταση του Σκεντέρμπεη, οπότε πολλοί πολίτες της Οχρίδας, περιλαμβανομένου του Δωρόθεου και του κλήρου του, υποστήριξαν το Σκεντέρμπεη και τον αγώνα του.
Νεότερα χρόνια
thumb|right|Η παλιά πόλη της Οχρίδαςthumb|right|Περιοχή αλιείας Ο Χριστιανικός πληθυσμός μειώθηκε τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας. Το 1664 υπήρχαν μόνο 142 Χριστιανικές κατοικίες. Ο Εβλιγιά Τσελεμπή αναφέρει ότι οι χριστιανοί κάτοικοί της είναι κυρίως Έλληνες (μεταξύ των οποίων και πολλοί Βλάχοι) και δευτερευόντος Βούλγαροι. Η κατάσταση άλλαξε το 18ο αιώνα, οπότε η Οχρίδα αναδείχθηκε σε σπουδαίο κέντρο εμπορίου σε ένα σημαντικό εμπορικό δρόμο. Στο τέλος του αιώνα είχε περίπου πέντε χιλιάδες κατοίκους. Προς το τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα η περιοχή της Οχρίδας, όπως και άλλα μέρη της Ευρωπαϊκής Τουρκίας, ήταν εστία αναταραχής. Το 19ο αιώνα η περιοχή της Οχρίδας αποτέλεσε τμήμα του Πασαλικίου του Σκούταρι υπό την οικογένεια Μπουσάτι. Οι κάτοικοι της Οχρίδας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο Σωτήριος Σγάλης που πολέμησε στο σώμα του Φαβιέρου, καθώς και ο Τσάλης που βρέθηκε στην πολιορκία του Μεσολογγίου. Μάλιστα, κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η πόλη υποχρεώθηκε να δώσει ομήρους στην Υψηλή Πύλη, οι οποίοι φυλακίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, ώστε να διασφαλίσει ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ότι δεν θα ξεσηκωθεί. .
Στο τέλος του 19ου αιώνα η Οχρίδα είχε 2409 κατοικίες με 11.900 κατοίκους, από τους οποίους 45% ήταν Μουσουλμάνοι, ενώ οι υπόλοιποι ήταν κυρίως Ρωμαιοκαθολικοί και Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Μέχρι το 1912 η Οχρίδα ήταν κέντρο δήμου που ανήκε στο σαντζάκι του Μοναστηρίου του ομώνυμου βιλαετίου (σημερινό Μπίτολα). Η πόλη παρέμεινε υπό τους Οθωμανούς μέχρι το 1912, οπότε την κατέλαβε ο Σερβικός στρατός. Το Σεπτέμβριο του 1913 Αλβανοί και Βουλγαρόφιλοι ηγέτες της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης εξεγέρθηκαν κατά του Βασίλειου της Σερβίας.
Από το 1929 ως το 1941 η Οχρίδα ήταν τμήμα της Μπανόβινα του Βαρδάρη του Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας.
Στην Οχρίδα βρίσκεται επίσης η Βίλα Μπιλιάνα, επίσημη κατοικία του Πρωθυπουργού της Βόρειας Μακεδονίας.
Γεωγραφία και κλίμα
Η Οχρίδα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της ΠΓΔΜ, στις όχθες της ομώνυμης λίμνης, σε υψόμετρο 695 μέτρων. Εχει ωκεάνιο κλίμα, που μοιάζει πολύ με υγρό υποτροπικό κλίμα, καθώς η μέση θερμοκρασία του θερμότερου μήνα είναι λίγο κάτω από τους 22 °C. Ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 2.5 °C ή με διακύμανση μεταξύ 6.2 °C και −1.5 °C. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Αύγουστος με μέση διακύμανση μεταξύ 27.7 °C και 14.2 °C. Πιο βροχερός μήνας είναι ο Νοέμβριος με μέση βροχόπτωση 90.5 χιλιοστόμετρα. Οι καλοκαιρινοί μήνες Ιούνιος, Ιούλιος και Αύγουστος δέχονται τις λιγότερες βροχές, γύρω στα 30 χιλιοστόμετρα. Η απόλυτη ελάχιστη θερμοκρασία είναι −17.8 °C και η μέγιστη 38.5 °C.
Δημογραφικά
thumb|right|Οχρίδα Με την απογραφή του 2002 η πόλη της Οχρίδας είχε 42.033 κατοίκους και η εθνοτική σύνθεση ήταν η εξής :
Οι μητρικές γλώσσες των κατοίκων της πόλης ήταν οι εξής :
Η θρησκευτική σύνθεση της πόλης ήταν η εξής:
Κύρια αξιοθέατα
thumbnail|right|Η εκκλησία των Αγίων Κλήμεντα και Παντελεήμονα στην Οχρίδα thumbnail|left|Η εκκλησία της Παναγίας Μπολνίτσκα. Υπάρχει ένας θρύλος που υποστηρίζεται από παρατηρήσεις του οθωμανού περιηγητή του 17ου αιώνα Εβλιγιά Τσελεμπή ότι υπήρχαν μέσα στα όρια της πόλης 365 εκκλησίες, μια για κάθε μέρα του χρόνου. Σήμερα ο αριθμός αυτός είναι σημαντικά μικρότερος.
Εκτός από θρησκευτικό κέντρο της περιοχής είναι επίσης πηγή γνώσης και πανσλαβικής παιδείας. Το ανακαινισμένο ανακαινισμένο Μοναστήρι στο Πλάοσνικ ήταν πραγματικά ένα από τα παλαιότερα Πανεπιστήμια στο Δυτικό κόσμο, χρονολογούμενο πριν το 10ο αιώνα.
Μεταφορές
9 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης βρίσκεται το διεθνές Αεροδρόμιο της Οχρίδας "Αγιος Απόστολος Παύλος", που λειτουργεί όλο τον χρόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία) Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς  Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Οχρίδας
Θάνατοι το 1970
Χωρίς γνωστή ημερομηνία
Κατηγορία:1970