cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μωρίς Σεβαλιέ
Μεταπολεμικά
thumb|right|Ο [[Ντέζι Αρνάζ, ο μικρός Ρίτσαρντ Κηθ και ο Σεβαλιέ στο «Η Λούσυ στο Μεξικό», ένα επεισόδιο της σειράς The Lucy-Desi Comedy Hour (1958)]] thumb|Ο Σεβαλιέ το 1959 Στη Γαλλία ο Σεβαλιέ παρέμεινε δημοφιλής. Το 1946 χώρισε από τη Νίτα Ραγιά και άρχισε να γράφει τις αναμνήσεις του, για πολλά χρόνια. Επίσης άρχισε να ζωγραφίζει και έπαιξε σε μια γαλλοαμερικανική ταινία, τη Man About Town (γαλλικός τίτλος Le silence est d'or, 1946) του σκηνοθέτη Ρενέ Κλαιρ. Περιόδευσε επίσης ανά τον κόσμο, επιστρέφοντας στη Γαλλία το 1948.
Το 1944 είχε ήδη συμμετάσχει σε μια κομμουνιστική διαδήλωση στο Παρίσι, οπότε ήταν ακόμη λιγότερο αρεστός στις ΗΠΑ κατά την περίοδο του Μακαρθισμού: το 1951 του αρνήθηκαν την είσοδο στις ΗΠΑ επειδή είχε υπογράψει την Έκκληση της Στοκχόλμης (1950), ενώ το 1949 είχε τραγουδήσει στη Στοκχόλμη κατά των πυρηνικών όπλων.
Μετά από αυτό, ο Σεβαλιέ συμμετέσχε στην ταινία μιούζικαλ Ζιζί (1958) με τις Λέσλι Καρόν και Χέρμιον Τζίνγκολντ. Η επιτυχία αυτού του έργου έγινε αφορμή να του δοθεί τότε ένα τιμητικό Βραβείο «Όσκαρ» για τη γενικότερη συνεισφορά του.
Τα τελευταία χρόνια του
thumb|Ο Σεβαλιέ το 1968 Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας περιόδευσε και πάλι στις ΗΠΑ και (μεταξύ του 1960 και του 1963) γύρισε οκτώ ταινίες, ανάμεσα στις οποίες το Can-Can (1960) με τον Φρανκ Σινάτρα και το δράμα Φάννυ με τη Λέσλι Καρόν και τον Σαρλ Μπουαγιέ, μία προσαρμογή της ομώνυμης ταινίας του 1932 του Μαρσέλ Πανιόλ. Το 1962 γύρισε την ταινία Panic Button (κυκλοφόρησε το 1964), όπου συμπρωταγωνιστούσε με την Τζέιν Μάνσφιλντ. Το 1965, σε ηλικία πλέον 77 ετών, πραγματοποίησε παγκόσμια περιοδεία και το 1967 περιόδευσε στη Λατινική Αμερική, στην Ευρώπη και στον Καναδά.
Ιστορικά στιγμιότυπα με τον Σεβαλιέ από μπομπίνες επικαίρων εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ του Μαρσέλ Οφύλς Ο οίκτος και η θλίψη. Σε μια ταινία μικρού μήκους από την εποχή του πολέμου, που παρουσιάζεται σε αυτό, ο Σεβαλιέ εξηγεί την εξαφάνισή του κατά τον πόλεμο, καθώς υπήρχαν φήμες για τον θάνατό του στα χέρια της γαλλικής αντιστάσεως, και αρνείται με έμφαση κάθε συνεργασία με τους Ναζί.
Ο Μωρίς Σεβαλιέ πέθανε στο Παρίσι από νεφρική ανεπάρκεια την Πρωτοχρονιά του 1972, σε ηλικία 83 ετών. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Μαρνέ-λα-Κοκέτ.
Ο Σεβαλιέ έχει το δικό του «αστέρι» στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, στον αριθμό 1651 της Vine Street.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Ηθοποιοί μιούζικαλ Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Νικόλαος Ι. Παπαϊωάννου
Ο '''Νικόλαος Ι. Παπαϊωάννου''' (Αγρίνιο, 1913 - Αθήνα, 28 Ιανουαρίου 1986) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας ως το θάνατό του. Ήταν παντρεμένος με την δικηγόρο Ήβη Κομνηνού.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο. Ήταν γιος του Ιωάννου Παπαϊωάννου. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά τα χρόνια της Κατοχής ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ στο αρχηγείο της Τριχωνίδας και αργότερα συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γερμανούς. Την περίοδο αυτή υπέστη επίσης διώξεις και φυλακίσεις εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης.
Πέθανε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών τον Ιανουάριο του 1986. Ήταν παντρεμένος. Την έδρα του κατέλαβε ο Θωμάς Κουτσομπίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Μπάσια Τρικάλων
Η Μπάσια είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Μπάσια βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Τριγγία της Νοτίου Πίνδου σε υψόμετρο 380 μέτρα. Απέχει περίπου 34 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 13 χλμ. Δ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου). Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κλεινό, τα Αμπέλια και το Χρύσινο αποτελουν την κοινότητα Κλεινού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κλεινοβού του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 27 κάτοικοι. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Κλεινού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Καλαμπάκας Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Σαμσί-Αντάντ Α΄
Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄, βασιλιάς της Ασσυρίας (1808 π.Χ. - 1776 π.Χ.) ήταν Αμορίτης Πολέμαρχος που κατέκτησε πολλά εδάφη στη Συρία, τη Μέση Ανατολή και την Άνω Μεσοποταμία. Στον "Κατάλογο των Ασσυρίων βασιλέων" φαίνεται ότι κληρονόμησε τον θρόνο του Εκαλατούμ από τον πατέρα του Ιλα Καμπκαμπού (1836 π.Χ. - 1833 π.Χ.), καταγράφεται ωστόσο στους "βασιλείς με άγνωστο πατέρα", γι΄αυτό εμφανίζεται ως κατακτητής. Ο Ιλα Καμπκαμπού δεν καταγράφεται σαν βασιλιάς της Ασσυρίας αλλά του Εκαλατούμ στο οποίο τον διαδέχθηκε ο γιος του Σαμσί-Αντάντ Α΄. Ο Ναράμ-Σιν της Εσνούννα (1850 π.Χ. - 1816 π.Χ.) επιτέθηκε στο Εκαλατούμ και ο Σαμσί-Αντάντ δραπέτευσε στη Βαβυλώνα (1823 π.Χ.), παρέμεινε εκεί εξόριστος μέχρι τον θάνατο του Ναράμ-Σιν της Εσνούννα (1816 π.Χ.). Μετά την επιστροφή του στο Εκαλατούμ οργάνωσε επίθεση, ανέτρεψε τον βασιλιά Ερισούμ Β΄ της Ασσυρίας (1818 π.Χ. - 1809 π.Χ.) και τον διαδέχθηκε στον θρόνο (1808 π.Χ.), έγινε ο πρώτος Αμορίτης βασιλιάς της Ασσυρίας. Μετά την άνοδο του στον θρόνο ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ προσπάθησε να νομιμοποιήσει τη διαδοχή στον Ασσυριακό θρόνο με τον ισχυρισμό ότι ήταν απόγονος του αρχαιότερου βασιλιά Ουσπία (2050 π.Χ.).
Παρά το γεγονός ότι οι μετέπειτα Ασσυριακές παραδόσεις τον αναφέρουν σαν Αμορίτη οι αρχαιότερες πηγές τον καταγράφουν σαν γηγενή Ασσύριο. Ο Ουσπία ήταν ο τελευταίος Ασσύριος από τους "βασιλείς που ζούσαν σε σκηνές" αλλά η ύπαρξη του δεν έχει επιβεβαιωθεί από τα αρχαιολοφικά ευρήματα, τον διαδέχθηκε ο γιος του Απιασάλ. Ο Απιασάλ ήταν ένας από τους αρχαιότερους της Ασσυρίας "ο τελευταίος βασιλιάς που ζούσε σε σκηνή" αλλά ταυτόχρονα "ο πρώτος βασιλιάς με γνωστό πατέρα". Το ίδιο γενεαλογικό δέντρο έχει καταγραφεί σε αντίθετη σειρά με πρώτο τον απόγονο τους Αμινού και τελευταίο τον Απιασάλ με τον τίτλο "οι δέκα βασιλείς με γνωστό πατέρα" σαν προπάτορες του Σαμσί-Αντάντ Α΄. Οι ιστορικοί έχουν κάνει πολλές επεμβάσεις στα πρώτα Ασσυριακά γενεαλογικά δέντρα με στόχο να καθιερώσουν τη νομιμοποίηση του Σαμσί Αντάντ Α΄ στον θρόνο της Ασσυρίας. Η "Αρχαία Ιστορία του Κέιμπριτζ" απορρίπτει ωστόσο αυτές τις παρεμβάσεις τονίζοντας ότι "οι δέκα βασιλείς με γνωστό πατέρα" ήταν σαφώς οι πρόγονοι του Σουλιλί, διαδόχου του Αμινού. Στην πόλη-κράτος της Ασσούρ ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ διατήρησε τον τίτλο του "κυβερνήτη της Ασσούρ". Στον ναό του θεού Ασσούρ βρέθηκαν λίθινες πινακίδες με Ακκαδικές επιγραφές, σε μια από αυτές αναφέρεται "ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ έκτισε τον ναό του Ασσούρ", στην ίδια επιγραφή διεκδικεί τους τίτλους "κυβερνήτης του Σύμπαντος", "ενοποιητής της γης ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη"
Κατακτήσεις
Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ κατέλαβε την πόλη Τελ Λεϊλάν στη Συρία και την έκανε πρωτεύουσα της Άνω-Μεσοποταμίας, τη μετονόμασε σε Σουμπάτ-Ενλίλ που μεταφράζεται στα Ακκαδικά σαν "η κατοικία του θεού Ενλίλ" (1808 π.Χ.). Στη διάρκεια της βασιλείας του το βασίλειο της Άνω-Μεσοποταμίας ανταγωνίστηκε τον Ναράμ-Σιν της Εσνούννα, τους διαδόχους του και τον Γιαχντούν-Λιμ της Μαρί. Ο κύριος στόχος του ήταν η πόλη της Μαρί που έλεγχε τους εμπορικούς δρόμους ανάμεσα στην Ανατολή και τη Μεσοποταμία. Ο βασιλιάς της πόλης Γιαχντούν-Λιμ δολοφονήθηκε από τους υπηρέτες του πιθανότατα υπό τις εντολές του Σαμσί-Αντάντ Α΄, ο διάδοχος του Ζιμρί-Λιμ δραπέτευσε στο Γιαμχάντ και ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ κατέλαβε εύκολα τη Μαρί (1796 π.Χ.). Τοποθέτησε τους γιους του σε ισχυρές θέσεις, ο μεγαλύτερος Ισμέ-Νταγκάν Α΄ έγινε βασιλιάς του Εκαλατούμ και ο μικρότερος Γιασμάχ-Αντάντ βασιλιάς της Μαρί. Με την προσάρτηση της Μαρί ο Σαμσί Αντάντ Α΄ κατείχε το μεγαλύτερο τμήμα της Ανατολής και της Ασίας, ανακήρυξε τον εαυτό του "βασιλιά των πάντων", τίτλο που χρησιμοποιούσε παλιότερα ο Σαργών για την Ακκαδική αυτοκρατορία (2334 π.Χ. - 2279 π.Χ.). Ο βασιλιάς της Εσνούννα Νταντούσα (1800 π.Χ. - 1779 π.Χ.) προχώρησε σε συμμαχία με τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ με στόχο να κατακτήσουν τις περιοχές ανάμεσα στους δυο παραπόταμους του Τίγρη Ζαμπ. Οι στρατιωτικές επιτυχίες αποτυπώθηκαν σε μια νικητήρια στήλη στην οποία η Νταντούσα έδινε τα εδάφη στον Σαμσί-Αντάντ Α΄, αργότερα επιτέθηκε στην Νταντούσα και κατέλαβε πολλές πόλεις. Πολλές επιγραφές στις ακτές της Μεσογείου περιγράφουν τους Ασσυριακούς θριάμβους αλλά πιθανότατα ήταν σύντομες εκστρατείες μελετημένες με λεπτομέρεια. Ο θάνατος του Σαμσί-Αντάντ Α΄ καταγράφεται στο πέμπτο έτος της βασιλείας του διαδόχου του Νταντούσα.
Σχέσεις με την οικογένεια του
Ο μεγαλύτερος γιος του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ ήταν δυναμικός βασιλιάς, αντίθετα ο μικρότερος Γιασμάχ-Αντάντ ήταν ανίκανος, αυτό φαίνεται σε επιστολές του πατέρα του με τις φράσεις :
"Δεν είσαι άντρας, είσαι παιδί, δεν έχεις γένι στο πηγούνι"
"Ο αδελφός σου είναι πάντα νικητής αντίθετα εσύ κοιμάσαι με γυναίκες"
Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ ασκούσε έντονη επίδραση στα βασίλεια των γιων του όπως φαίνεται από τις επιστολές του, σε μια από αυτές ζητά από τον γιο του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ να παντρευτεί για πολιτικούς λόγους τη Βελτούμ, κόρη του συμμάχου του βασιλιά της Κάτνα. Ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ είχε ήδη σύζυγο και δεν υπολόγιζε την πρόταση του πατέρα του αλλά ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ τον πίεζε έντονα να τοποθετήσει τη Βελτούμ στη θέση της πρώτης κυρίας των ανακτόρων του. Στη συνέχεια έστειλε επιστολή στον βασιλιά της Κάτνα και πατέρα της Μπελτούμ Ίσσι-Αντού στην οποία του τόνιζε την αμοιβαία φιλία, τη συμμαχία τους και τον γάμο ανάμεσα στα παιδιά τους :
"Άκουσα με μεγάλη ευχαρίστηση ότι μου έστειλες την κόρη σου για νύφη, φέρθηκες άριστα στους υπηρέτες μου και για αυτό είμαι πολύ χαρούμενος".
Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ ήταν άριστος οργανωτής και είχε τον απόλυτο έλεγχο σε ολόκληρο το βασίλειο του με ένα σύστημα βασιλικών αξιωματούχων. Με τους κατασκόπους μπορούσε να ανιχνεύσει τις προθέσεις των εχθρικών πόλεων με στόχο να τις κατακτήσει με μεγαλύτερη ευκολία, τους επέτρεψε ωστόσο να διατηρήσουν τα τοπικά έθιμα, με τα κρατικά έσοδα οικοδόμησε τον ναό της Ιστάρ. Τα συστήματα που χρησιμοποιούσε ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ χρονολογούνται στην εποχή του όχι μόνο στη Νινευή αλλά σε όλες τις Ασσυριακές πόλεις.
Πτώση
Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ συνέχισε να επεκτείνει το βασίλειο του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, έγινε πανίσχυρος, αυτό προκάλεσε μεγάλο φθόνο στις γειτονικές δυνάμεις Γιαμχάντ και Εσνούννα που ξεκίνησαν επιθέσεις στην Ασσυρία. Ο ίδιος και οι γιοι του δέχτηκαν πολλές απειλές, με τον θάνατο του Σαμσί-Αντάντ Α΄ η Εσνούννα κατέλαβε πολλές πόλεις γύρω από την Ασσούρ. Όταν διαδόθηκαν τα νέα για τον θάνατο του παντού τα βασίλεια των γιων του απειλήθηκαν σοβαρά. Ο έκπτωτος Ζιμρί-Λιμ ανακατέλαβε τη Μαρί (1775 π.Χ. - 1761 π.Χ.) από τον αδύναμο Γιασμάχ-Αντάντ, το βασίλειο του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ κατακτήθηκε σταδιακά από τον πανίσχυρο Χαμουραμπί της Βαβυλώνας (1792 π.Χ. - 1750 π.Χ.)
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Λίμνη Κους
Η λίμνη Κους (τουρκικά: Kuş Gölü ) ή λίμνη Μανυάς ( Manyas Gölü ), ή Δασκυλίτις λίμνη, είναι μια λίμνη στην Μικρά Ασία, στην περιοχή της Πανόρμου της Κυζίκου στην Τουρκία. Είναι μια ρηχή λίμνη γλυκού νερού πλούσια σε θρεπτικά συστατικά με μέσο βάθος 3 μέτρα που τροφοδοτείται από υπόγεια νερά και τέσσερα ρέματα. Μικρά δέλτα έχουν σχηματιστεί και τα οποία εισέρχονται στη λίμνη, δημιουργώντας εκτεταμένα έλη και δεντρόφυτες όχθες ποταμών. Στενές ζώνες από καλάμια περιβάλλουν μεγάλο μέρος της λίμνης. Το νερό χρησιμοποιείται για εργοστασιακή χρήση και για άρδευση. Βόσκηση βοοειδών και προβάτων πραγματοποιείται κατά μήκος των ακτών της λίμνης. Η λίμνη προστατεύεται από την συνθήκη Ραμσάρ.
Ονομασία
Η ονομασία Κουσγκιολού ( Kuşgölü ) της λίμνης στα τουρκικά κυριολεκτικά σημαίνει «λίμνη των πουλιών». Το όνομα Μανυάς (Manyas) προέρχεται από την ομώνυμη πόλη που βρίσκεται στα νότια της λίμνης. Η ονομασία Δασκυλίτις λίμνη προέρχεται από την αρχαία πόλη Δασκύλιο που βρίσκεται δίπλα στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης.
Γενικά
Η λίμνη Κους είναι μια σημαντική τοποθεσία για την αναπαραγωγή και διαχείμαση υδρόβιων πτηνών. Το 1938 ιδρύθηκε ένα φυσικό καταφύγιο σε έκταση 640 στρεμμάτων που περιλαμβάνει μια σε μεγάλο βαθμό παρθένα περιοχή της λίμνης κοντά στο  Σιγκιρτσίκ (Sığırcık) στη βορειοανατολική πλευρά της λίμνης. Το καταφύγιο διαθέτει ένα μικρό ορνιθολογικό μουσείο, τηλεκατευθυνόμενες κάμερες παρακολούθησης και έναν πύργο παρατήρησης που ανεγέρθηκε από το Τμήμα Υδρολογίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης το 1952. Στη λίμνη έχουν καταγραφεί περισσότερα από 270 είδη πουλιών. Σημαντικά είδη πουλιών περιλαμβάνουν: την Λευκοκέφαλη πάπια (Oxyura leucocephala), την Χουλιαρομύτα (Platalea leucorodia), το Μεγάλο φλαμίνγκο (Phoenicopterus roseus), καθώς και τους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς του Αργυροπελεκάνου (Pelecanus crispus). Οι μεταναστευτικοί Ροδοπελεκάνοι (Pelecanus onocrotalus) συχνά κουρνιάζουν στη λίμνη.
Στις μεγάλες απειλές για την λίμνη περιλαμβάνονται η έντονη γεωργική χρήση, η αποχέτευση και η κατασκευή φραγμάτων. Τα τεχνητά υψηλά επίπεδα νερού που δημιουργήθηκαν είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια βάλτων. Τα δέντρα που υπάρχουν στο Εθνικό Πάρκο έχουν επίσης αρχίσει να πεθαίνουν ως αποτέλεσμα της παρατεταμένης πλημμύρας. Απόβλητα γεωργικής, βιομηχανικής και οικιακής χρήσης εισέρχονται στη λίμνη σε μεγάλες ποσότητες. Λόγω της υπεραλίευσης, των ασθενειών, της ρύπανσης και πιθανώς των επιπτώσεων του μεταβαλλόμενου ύψους των υδάτων, τα αλιεύματα έχουν μειωθεί δραματικά. Η μετανάστευση των ψαριών στη λίμνη είναι πλέον αδύνατη μετά την κατασκευή των φραγμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Τουρκίας Κατηγορία:Μικρά Ασία
Κλαδόρυγχος
Ο Κλαδόρυγχος είναι παρυδάτιο καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Ανωραμφιδών, που απαντά αποκλειστικά στην Αυστραλία. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Cladorhynchus leucocephalus και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Cladorhynchus είναι εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής κλαδόρυγχος, από τα επί μέρους συνθετικά κλάδος + ρύγχος. Ωστόσο, παραμένει άγνωστος ο λόγος ονοματοδοσίας, πέραν του πιθανού: «ράμφος σαν κλαδί»
Ο όρος leucocephalus στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι, επίσης, εκλατινισμένη απόδοση της ελληνικής λεπτοκέφαλος, με σαφή αναφορά στο λευκό κεφάλι του πτηνού.
Η αγγλική ονομασία του είδους (Banded stilt), «ζωνωτός καλαμοκανάς», παραπέμπει στην χαρακτηριστική σκουρόχρωμη λωρίδα στο στήθος του πτηνού (βλ Μορφολογία).
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Γάλλο ορνιθολόγο Λ. Βιεϊγιό (Louis Jean Pierre Vieillot, 1748 – 1831), ως Recurvirostra leucocephala [«L'avocette a tete blanche»] (Βικτόρια, Αυστραλία, 1816). Τοποθετήθηκε στο γένος Cladorhynchus από τον Άγγλο ζωολόγο Τ. Γκρέι (George Robert Gray, 1808 – 1872), το 1840.
Το γένος Cladorhynchus συνδέεται φυλογενετικά με τα γένη Himantopus και Avoceta που, μαζί, απαρτίζουν την οικογένεια των Ανωραμφιδών. Φυλογενετικές αναλύσεις των ετών 1978 και 1995 με βάση την συμβατότητα χαρακτήρων (character compatibility) έδειξαν ότι, το γένος Cladorhynchus αποτελεί αδελφικό γκρουπ με το Avosetta, με το γένος Himantopus'' να αποτελεί πρωιμότερο κλάδο.
Εξέγερση του Ντερσίμ
thumb|Τούρκοι στρατιώτες με ντόπιους πολίτες. Σύμφωνα με επίσημα αρχεία, οι πολίτες εξορίστηκαν σε άλλες επαρχίες της Τουρκίας. Ο Σαλμάν Γεσιλντάγ δήλωσε ότι στην φωτογραφία περιλαμβάνεται και η αδερφή του και ότι εκτελέστηκαν μετά τη λήψη της φωτογραφίας. Η εξέγερση του Ντερσίμ (τουρκικά: Dersim İsyanı, κουρδικά: Serhildana Dêrsimê) ήταν εξέγερση των Κούρδων Αλεβιτών   κατά της κεντρικής κυβέρνησης στην περιοχή του Ντερσίμ της ανατολικής Τουρκίας, η οποία περιλαμβάνει τμήματα της Επαρχίας Τούντζελι, της Επαρχίας Έλαζιγ και της Επαρχίας Μπινγκιόλ. Η εξέγερση ήταν υπό την ηγεσία του Σεγίντ Ριζά, αρχηγό της φυλής Αμπασάν. Ως αποτέλεσμα της εκστρατείας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων το 1937 και το 1938 κατά της εξέγερσης και της σφαγής του Ντερσίμ, που ονομάζεται και γενοκτονία του Ντερσίμ,    χιλιάδες άμαχοι Αλεβίτες Ζάζα πέθαναν και πολλοί άλλοι εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό.
Κλαδόρυγχος
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντά αποκλειστικά στην Αυστραλία (Αυστραλασιανή οικοζώνη), ως ενδημικό της νήσου. Συγκεκριμένα, ανευρίσκεται κυρίως σε διάσπαρτους ηπειρωτικούς θύλακες της Δυτικής και Νότιας Αυστραλίας, καθώς και μερικών παράκτιων νησιών (κυρίως το Rottnest), ως μεταναστευτικό πτηνό.
Εξέγερση του Ντερσίμ
Πηγές αναφέρουν ότι πάνω 70.000 Κούρδοι πολίτες δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια αυτής της γενοκτονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στην Τουρκία Κατηγορία:Κούρδοι Κατηγορία:Κουρδιστάν Κατηγορία:Αλεβιτισμός Κατηγορία:Εθνοκάθαρση στην Ασία
Κλαδόρυγχος
Βιότοπος
Οι κλαδόρυγχοι είναι καλοβατικά πτηνά ρηχών υγροτόπων με αλμυρό ή υπεραλμυρό νερό, σε ηπειρωτικές και παράκτιες περιοχές της Αυστραλίας (βλ. Γεωγραφική εξάπλωση). Αναπαράγονται σε νησίδες που σχηματίζονται σε περιστασιακές ηπειρωτικές αλμυρές λίμνες, μετά την εισροή άφθονου γλυκού νερού κατά τις βροχοπτώσεις.
Εκτός περιόδου αναπαραγωγής, απαντούν σε αλυκές, λιμνοθάλασσες, αλίπεδα και πλατώματα μεταξύ των παλιρροιών, σπανιότερα σε εκβολές ποταμών. Περιστασιακά, ανευρίσκεται σε υφάλμυρα ή γλυκά ύδατα, όπως σε μικροφράγματα αγροκτημάτων και μικρές λίμνες απορροής λυμάτων.
Πέραν αυτών των περιοχών, έγινε προσπάθεια αναπαραγωγής του είδους στο Εθνικό Πάρκο Coorong της Νότιας Αυστραλίας, κατά τη διάρκεια περιόδου που, η αλατότητα στην περιοχή των Κάτω Λιμνών (Lower Lakes), ήταν υπερβολικά αυξημένη λόγω της μείωσης των περιφερικών εισροών ύδατος στα κατάντη του ποταμού Μάρεϊ.
Μορφολογία
Οι ενήλικες στο αναπαραγωγικό πτέρωμα είναι, κυρίως, λευκού χρώματος με μαύρες πτέρυγες και ευρεία, καλώς οριοθετημένη ζώνη σχήματος «U», καστανού χρώματος κατά πλάτος του στήθους. Το κεντρικό τμήμα της πάνω επιφάνειας της ουράς έχει απαλό γκρι-καφέ χρώμα. Το λεπτό ράμφος είναι μαύρο, με μέγεθος διπλάσιο του κεφαλιού και είναι ίσιο ή ελαφρα΄. Η ίριδα είναι σκούρα καφέ, ενώ οι ταρσοί και τα πόδια έχουν σκούρο κόκκινο-ροζ χρώμα. Οι πτέρυγες είναι μακριές και λεπτές και έχουν 11 πρωτεύοντα ερετικά φτερά, με μεγαλύτερο το 10ο. thumb|left|350px|Αποικία κλαδόρυγχων στην Αυστραλία Κατά την πτήση, οι πτέρυγες φαίνονται μαύρες, όταν παρατηρούνται από πάνω, αλλά διακρίνεται λευκή γραμμή οριοθέτησης στα άκρα των εσωτερικών πρωτευόντων. Όταν παρατηρούνται από κάτω, οι πτέρυγες φαίνονται λευκές με σκούρες άκρες. Τα άσπρα φτερά στο κεφάλι και τον λαιμό έχουν ανοικτόγκριζες βάσεις, αλλά καλύπτονται και δεν είναι εμφανείς.
Το μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα είναι παρόμοιο, αλλά η ζώνη στο στήθος είναι λιγότερο οριοθετημένη, συχνά με σταχτί-καφέ απόχρωση ή λευκά στίγματα. Οι ταρσοί γίνονται πιο ανοιχτόχρωμοι ή πορτοκαλί-ροζ. Δεν υφίσταται διαφορά στο πτέρωμα των φύλων, ούτε κάποια γεωγραφική διαφοροποίηση.
Τροφή
Όπως και τα άλλα μέλη της οικογένειας, οι κλαδόρυγχοι τρέφονται με μικρά Καρκινοειδή (κυρίως Artemia spp.) και υδρόβια Έντομα, Μαλάκια, ψάρια και κάποιο φυτικό υλικό.
Ηθολογία
«Οπορτουνιστικό» είδος, ο κλαδόρυγχος περιμένει έως ότου έλθει η περίοδος των βροχών και γεμίσουν οι μεγάλες, προσωρινές αλμυρές στο άγονο εσωτερικό της Αυστραλίας, όπου συρρέουν οι πληθυσμοί του για να σχηματίσουν μεγάλες αποικίες αναπαραγωγής. Δεδομένου, λοιπόν, ότι εξαρτάται από τις βροχοπτώσεις, το είδος θεωρείται ότι αναπαράγεται μόνο μία (1) φορά, ετησίως ή κάθε δύο χρόνια. Ο κλαδόρυγχος ταξιδεύει πολύ μεγάλες αποστάσεις στο εσωτερικό της Αυστραλίας για να έλθει να αναπαραχθεί στις αλμυρές λίμνες της ερήμου, όταν αυτές έχουν περισσότερο νερό έτσι, ώστε η αλμυρότητά του να μην είναι απαγορευτική για το φώλιασμα.
Ωστόσο, προκαλεί απορία στην επιστημονική κοινότητα το γεγονός ότι, «οσμίζεται» το νερό της βροχής που έχει πέσει, από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Τα δεδομένα από τα συνδεδεμένα συστήματα εντοπισμού (GPS) σε πειράματα έδειξαν ότι, τα πουλιά μετακινούνται πολύ πιο γρήγορα και περισσότερο από τα περισσότερα άλλα υδρόβια πτηνά. Ένα (1) άτομο καταγράφηκε να ταξιδεύει περισσότερα από 2.200 χιλιόμετρα σε δυόμιση ημέρες από τη Λίμνη Έυρ σε μιαν άλλη εφήμερη λίμνη που είχε γεμίσει με νερό. Ένα άλλο πουλί πέταξε 1.500 χιλιόμετρα σε έξι ημέρες.
Αναπαραγωγή
Στα οικοσυστήματα αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), ο κλαδόρυγχος φωλιάζει σε νησιά πολύ χαμηλού υψομέτρου (1-1,5 μ.) ή σε γλώσσες ξηράς κοντά σε λίμνες, με λίγη ή καθόλου βλάστηση. Γενικά, η αναπαραγωγικές συνήθειες του είδους δεν είναι καλά μελετημένες, αλλά η γέννα περιλαμβάνει (3-) 4 αβγά και την επώαση αναλαμβάνουν και τα δύο φύλα και οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι.
Αντίθετα με τα συγγενικά είδη που φροντίζουν ξεχωριστά τα μικρά τους για αρκετούς μήνες, οι κλαδόρυγχοι συγκεντρώνουν όλους τους νεοσσούς σε μεγάλους «βρεφονηπιακούς σταθμούς», που μπορεί να περιλαμβάνουν αρκετές εκατοντάδες άτομα.
Κατάσταση πληθυσμού
Αν και κατατάσσεται στα Ευάλωτα  (VU) είδη στην εθνική λίστα της Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία, το είδος δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο και κατατάσσεται από την IUCN, στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανωρραµφίδες
Κλίφορντ Όλμπατ
Ο σερ Τόμας Κλίφορντ Όλμπατ (Thomas Clifford Allbutt, 20 Ιουλίου 1836 – 22 Φεβρουαρίου 1925) ήταν Βρετανός ιατρός, γνωστότερος για τις έρευνές του στην επιληψία και την εφεύρεση του κλινικού θερμομέτρου.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τ. Κλίφορντ Όλμπατ γεννήθηκε στο Ντιούσμπερυ της Αγγλίας και ήταν γιος του Αιδεσιμότατου Τόμας Όλμπατ και της συζύγου του Μαριάννας, το γένος Γούλερ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, από όπου απεφοίτησε με πτυχίο φυσικών επιστημών το 1859-1860. Κατόπιν σπούδασε Ιατρική στο Νοσοκομείο του Σαιν Τζωρτζ, στο Λονδίνο, και μετά πήγε στο Παρίσι και μαθήτευσε στις κλινικές του Αρμάν Τρουσώ, Ντυσέν ντε Μπουλόν και Πιερ-Αντουάν-Ερνέστ Μπαζέν
Σταδιοδρομία
Από το 1861 έως το 1889 ο Όλμπατ ήταν επιτυχημένος γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο του Ληντς, όπου εισήγαγε το βυθοσκόπιο του οφθαλμού και το μικροσκόπιο. Το 1865-1866 θεράπευσε ασθενείς μιας επιδημίας τύφου με μεθόδους «ανοικτού αέρα», τις οποίες αργότερα υπεστήριξε για τους ασθενείς από φυματίωση. Υπήρξε μέλος του συμβουλίου της Σχολής Ιατρικής του Ληντς (σήμερα μέρος του Πανεπιστημίου του Ληντς) από το 1864 έως το 1884 και δύο φορές πρόεδρός του.
Το 1870 ο Όλμπατ δημοσίευσε το «Ιατρική θερμομετρία», ένα άρθρο που συνόψιζε την ιστορία της θερμομετρίας και περιέγραφε αυτό που ο ίδιος είχε εφεύρει: ένα «κλινικό θερμόμετρο», μήκους περίπου 15 εκατοστομέτρων, το οποίο ένας γιατρός θα μπορούσε να έχει από συνήθεια σε μια τσέπη του. Η εκδοχή του για το ιατρικό θερμόμετρο, που εφεύρε το 1867, υιοθετήθηκε γρήγορα σε όλη την Αγγλία. Το προηγούμενο ιατρικό θερμόμετρο που χρησιμοποιούσαν ως τότε είχε το διπλάσιο μήκος και οι ασθενείς έπρεπε να το κρατούν επί περίπου 20 λεπτά.
Ο Όλμπατ διεξήγε κάποιες από τις έρευνές του στη γειτονική ψυχιατρική κλινική, το Άσυλο του Γουέστ Ράιντινγκ. Στο βιβλίο του On the Use of the Ophthalmoscope in Diseases of the Nervous System and of the Kidneys (1871), περιέλαβε ένα παράρτημα με 214 περιπτώσεις φρενοβλάβειας στις οποίες είχε παρατηρήσει τους οφθαλμούς των ασθενών με βυθοσκόπιο. Είχε ανακαλύψει μεταβολές στα μάτια πολλών από όσους είχαν διαγνωσθεί με παλαιές ή οργανικές περιπτώσεις εγκεφαλικής νόσου.
Επιπλέον ο Όλμπατ εισήγαγε το 1885 και ενθάρρυνε την πρακτική της χειρουργικής θεραπείας των αδένων με φυματίωση. Εξάλλου, σε μια ομιλία του στη Γλασκώβη το 1888 συνέστησε με θέρμη τη μελέτη της συγκριτικής ιατρικής, λέγοντας ότι δεδομένα από την παρατήρηση της φυσιολογίας και των ασθενειών των ζώων θα μπορούσαν συχνά να βρουν εφαρμογή στην ανθρώπινη ιατρική. Επίσης πραγματοποίησε σημαντικές μελέτες για τον τέτανο και τη λύσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί ιατροί Κατηγορία:Βρετανοί εφευρέτες
Σαρλ-Φερντινάν Ραμύ
Ο Σαρλ Φερντινάν Ραμύ (Charles Ferdinand Ramuz), (24 Σεπτεμβρίου 1878 στη Λωζάνη, † 23 Μαΐου 1947 στο Πυιγί) ήταν Ελβετός συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της γαλλόφωνης ελβετικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.
Στα έργα του περιέγραψε την πάλη του ανθρώπου με τη φύση, συνδυάζοντας τη ρεαλιστική γραφή με ποιητικά και αλληγορικά στοιχεία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σαρλ-Φερντινάν Ραμύ γεννήθηκε στη Λωζάνη στις 24 Σεπτεμβρίου 1878. Ο πατέρας του ήταν παντοπώλης και έμπορος κρασιών. Μετά τη βασική του εκπαίδευση, παρακολούθησε το γυμνάσιο και το 1896 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λωζάνης. Δίδαξε για λίγο στην κοντινή Ωμπόν και στη συνέχεια στη Βαϊμάρη της Γερμανίας, κατά τη διάρκεια της εξάμηνης παραμονής του στην πόλη πήρε την απόφαση να γίνει ποιητής. Το 1903, έφυγε για το Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του εκπονώντας τη διδακτορική διατριβή του για τον ποιητή Μωρίς ντε Γκερέν. Συγχρόνως, σύχναζε στους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους και έγραφε ποίηση. Παρέμεινε στο Παρίσι μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, με συχνά ταξίδια στην Ελβετία.
Στο Παρίσι γνώρισε και τη σύζυγό του, τη ζωγράφο Σεσίλ Σελιέ, την οποία παντρεύτηκε το 1913. Από τον γάμο απέκτησε την κόρη του Μαριάννα (1913-2012). Το 1914, ο Ραμύ άφησε το Παρίσι και με την οικογένειά του επέστρεψε στη Λωζάνη.
Το 1944 ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ένωσης συγγραφέων του Βω.
Πέθανε στο Πυιγί, κοντά στη Λωζάνη, στο ελβετικό καντόνι του Βω στις 23 Μαΐου 1947.
Έργο
Το 1903 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Το μικρό χωριό (Le petit village). Το έργο του Ιστορία του στρατιώτη (Histoire du soldat) μελοποιήθηκε από τον Ιγκόρ Στραβίνσκι. Όσον αφορά το μυθιστόρημα, ο Ραμύ έφτασε στην υφολογική του ωριμότητα από το 1925. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια παραγωγική περίοδος κατά την οποία ο συγγραφέας δημοσίευσε πολλά από τα σημαντικότερα έργα του. Έτσι, το 1926 εκδόθηκε Ο μεγάλος φόβος στο βουνό. Εμπνευσμένο από τη φύση και τον κόσμο των χωρικών (ιδιαίτερα στα βουνά), το μυθιστόρημα είναι μέρος μιας σειράς έργων του Ραμύ που πραγματεύονται παρόμοια θέματα και περιβάλλοντα. Ο συγγραφέας καταγράφει τον ηρωικό, συχνά με τραγική κατάληξη, αγώνα επιβίωσης των ανθρώπων ενάντια στις δυνάμεις της φύσης και στη δύναμη του μύθου, εκφράζοντας τις ανθρώπινες ελπίδες και επιθυμίες. Ο Ραμύ εμπνεύστηκε από επίσης άλλες μορφές τέχνης όπως τη ζωγραφική και τον κινηματογράφο για να συμβάλει στον επαναπροσδιορισμό του μυθιστορήματος.
Αρκετά έργα του διασκευάστηκαν σε ταινίες, όπως το Φαρινέ ή το πλαστό χρήμα (Farinet ou La Fausse Monnaie) το 1932, που αναφέρεται στον παραχαράκτη Ζοζέφ-Σαμυέλ Φαρινέ και χρησίμευσε ως βάση για την ταινία του 1938 Φαρινέ ή το χρυσάφι στο βουνό (Farinet ou l'or dans la montagne) του Μαξ Χάουφλερ. Το Ντερμποράνς (Derborence) το 1934, το οποίο βασίζεται στα γεγονότα γύρω από μια φυσική καταστροφή, την κατολίσθηση στη λεκάνη της Ντερμποράνς το 1714 και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1985 από τον Φρανσίς Ρεσέρ με τον ίδιο τίτλο. Το Αν ο Ήλιος δεν επιστρέψει ποτέ (Si le soleil ne revenait pas, 1937) το 1987 διασκευάστηκε στην ομώνυμη ταινία του Κλωντ Γκορετά.
Δημοσίευσε πολυάριθμα έργα και έλαβε πολλά βραβεία, το 1936 το Μεγάλο Βραβείο Σίλλερ του Ελβετικού Ιδρύματος Σίλλερ.
Ο Σαρλ-Φερντινάν Ραμύ εμφανίζεται στην 8η σειρά του χαρτονομίσματος των 200 ελβετικών φράγκων (δεν χρησιμοποιείται πλέον).
Το Ίδρυμα Σ. Φ. Ραμύ στο Πυιγί απονέμει το λογοτεχνικό Μεγάλο βραβείο Σ. Φ. Ραμύ. μικρογραφία|Ο τάφος του Ramuz και της κόρης του Marianne Olivieri-Ramuz (1913–2012) στο νεκροταφείο του Pully.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς Κατηγορία:Ελβετοί ποιητές
Πώρος
Εμφάνιση
Σύμφωνα με τον Αρριανό, το ύψος του Πώρου ήταν πάνω από πέντε πήχεις. Αντιθέτως, ο Πλούταρχος, υποστηρίζει πως ο Πώρος έφτανε τους τέσσερις πήχεις και τη μία σπιθαμή. Όπως και να 'χει, το παράστημα του Ινδού βασιλιά εντυπωσίασε τον Αλέξανδρο.
Μάχη του Υδάσπη και συνάντηση με τον Αλέξανδρο
thumb|right|350px|Αλέξανδρος και Πώρος
Ο Πώρος περίμενε τον Μέγα Αλέξανδρο στην απέναντι όχθη του Υδάσπη. Στη μάχη είχε παρατάξει και 200 πολεμικούς ελέφαντες. Η μάχη μαινόταν όλη την ημέρα, με σοβαρές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Τελικά, μια επέλαση του ελληνικού ιππικού από απροσδόκητο σημείο, βρήκε ανέτοιμο τον Πώρο. Τα στρατεύματά του απωθήθηκαν σ' έναν δρόμο που ποδοπατήθηκαν από τους ελέφαντες. Στη μάχη, ο Πώρος αποδείχθηκε σπουδαίος πολεμιστής. Το ήθος και η ανδρεία του, συγκίνησαν ακόμη και τον Αλέξανδρο.
Σατραπεία
Ο Πώρος φαίνεται να κατείχε τη θέση του σατράπη για αρκετά χρόνια μετά την αναχώρηση του Αλέξανδρου. Φαίνεται πως έγινε σατράπης της περιοχής του Ινδού, μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, στο 323 π.Χ. Αυτή του η θέση επιβεβαιώθηκε το 321 π.Χ., μετά τη συνέλευση των Επιγόνων στο Τριπαράδεισο της Συρίας.
Θάνατος
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, γύρω στο 316 π.Χ. ο Πώρος φέρεται να δολοφονήθηκε απο τον Εύδημο ο οποίος ήταν στρατηγός του Αλεξάνδρου. Έτσι ο δεύτερος κατόρθωσε να πάρει υπο τον έλεγχό του όλες τις Ινδικές Σατραπείες της Αυτοκρατορίας, μέχρι τους Πολέμους των Διαδόχων όποτε και ηττήθηκε και θανατώθηκε από τον Αντίγονο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Κατηγορία:Ινδοί ηγεμόνες Κατηγορία:Σατράπες της Αλεξανδρινής Αυτοκρατορίας
Συγχρονική Σκηνή της Βιέννης
Η Συγχρονική Σκηνή της Βιέννης (Synchron Stage Vienna) είναι συγκρότημα κτηρίων, που ειδικεύεται στην ηχογράφηση μεγάλων ορχηστρών και μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες. Το διατηρητέο κτήριο, αποτελεί ορόσημο στην 23η συνοικία της αυστριακής πρωτεύουσας και λειτουργεί υπό τη διεύθυνση της Συμφωνικής Βιβλιοθήκης της Βιέννης.
Ιστορία
μικρογραφία| Το προστατευόμενο κτήριο ορόσημο της Σύγχρονη Σκηνή της  Βιέννης, πρώην "Synchronhalle" Το κτήριο κατασκευάστηκε από τους εθνικοσοσιαλιστές από το 1939 έως το 1941 για ηχογραφήσεις συγχρονισμένες με εικόνες, από τις οποίες προήλθε το όνομα "Synchronhalle". Λέγεται ότι ο Γιόζεφ Γκέμπελς παρήγγειλε την κατασκευή μόνος του προκειμένου να γυρίσει ταινίες προπαγάνδας των Ναζί με τους αστέρες του σινεμά της UFA της εποχής εκείνης στη Βιέννη. Ένα αεροδρόμιο ιδιοκτησίας της εταιρείας και ένας σταθμός του μετρό ακριβώς μπροστά από την είσοδο των κινηματογραφικών στούντιο σχεδιάστηκε για γρήγορη μεταφορά.
Αυτό το σχέδιο λήφθηκε υπόψη στην κατασκευή της εγκατάστασης: Προκειμένου να προστατευθούν οι θόρυβοι και οι κραδασμοί από τον έξω κόσμο, η αίθουσα απομονώθηκε από το υπόλοιπο κτήριο με προσαρμοσμένη βάση και μονώθηκε έναντι της εναέριας κυκλοφορίας με μια περίτεχνη κατασκευή στέγης. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν αίθουσες ηχογράφησης μέσα σε ένα εξωτερικό περίβλημα κτηρίου. Το εξωτερικό κέλυφος του κτηρίου παρείχε χώρο για γραφεία καθώς και αίθουσες κοπής.
Μέχρι τη δεκαετία του 1950, η εγκατάσταση μοιραζόταν την ιστορία της με τα Rosenhügel-Filmstudios. Εκείνη την εποχή το «Synchronhalle» φιλοξενούσε έως και δέκα μεγάλα ορχηστρικά έργα ετησίως. Ένα απομεινάρι της καθορισμένης χρήσης του κτηρίου είναι το διατηρητέο κινηματογραφικό όργανο «Lenkwil», που κατασκευάστηκε το 1939 από τους Άλφρεντ Λενκ και Έμιλ Βιλκ και διαθέτει όχι μόνο διάφορα μουσικά ηχοχρώματα, αλλά και ηχητικά εφέ όπως κεραυνός, κόρνες αυτοκινήτων, άλογα, πουλιά και κύματα του ωκεανού. Είναι το μοναδικό όργανο κινηματογράφου στον κόσμο, που εξακολουθεί να στεγάζεται στην αρχική του θέση στην σκηνή της ορχήστρας. Λόγω αυτού του συνδυασμού, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μνημείων κατέταξε αυτό το κτήριο ως ιστορικό μνημείο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, το συγκρότημα κτηρίων εξαγοράστηκε από την Austrian Broadcasting Corporation (ORF), αρχίζοντας μια εποχή αναβίωσης. Επιφανείς κλασικοί καλλιτέχνες όπως οι Καρλ Μπουμ, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Γεχούντι Μενουχίν, Σβιατοσλάβ Ρίχτερ και Μστισλάβ Ροστοπόβιτς ανακάλυψαν τις εξαιρετικές ακουστικές ιδιότητες και χρησιμοποίησαν το "Synchronhalle" για πολλές θρυλικές ηχογραφήσεις.
Μετά από μερικά χρόνια, η χρήση του κινηματογραφικού στούντιο σταμάτησε. Μέχρι το 1990, χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως σκηνή προβών για το Θέατρο της Βιέννης. Το ORF έκανε αρκετές προσπάθειες, για να πουλήσει ολόκληρη την περιοχή. Ο χαρακτηρισμός των δύο αιθουσών 1 (στούντιο τεχνητού φωτός) και 6 (Synchronhalle) ως διατηρητέα κτίσματα το κατέστησε αδύνατο. Στο τέλος, όλα τα γύρω κτήρια στην τοποθεσία κατεδαφίστηκαν.
Το 1990, ένας ιδιώτης επενδυτής σχεδίαζε να κατασκευάσει ένα σούπερ μάρκετ και ένα εμπορικό κέντρο στο Synchronhalle. Αυτό αποτράπηκε από τη δέσμευση του Γενικού Διευθυντή του ORF, Ταντέους Ποντγκόρσκι. Το ORF αρχικά αγόρασε πίσω την περιοχή και τη μίσθωσε στην Filmstadt Wien GmbH. Στη συνέχεια, ταινίες όπως Der Bockerer II - Η Αυστρία είναι ελεύθερη (1996), The Harmonists (1997) και Ο πιανίστας (2001) γυρίστηκαν στο Ρόζενχιγκελ.
2013: Απόκτηση και ανακαίνιση
Το πρώτο έργο ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 2015 με τον βραβευμένο με Grammy μηχανικό ηχογράφησης και μίξης Ντένις Σαντς και τον συνθέτη/ενορχηστρωτή/μαέστρο τον Κόνραντ Πόουπ. Λίγο μετά την επίσημη έναρξη, η εταιρεία Remote Control Productions του Χανς Ζίμμερ επέλεξε τη Συγχρονική Σκηνή της  Βιέννης, για να ηχογραφήσει μια ολόκληρη σειρά παραγωγών, συμπεριλαμβανομένης της μουσικής για την ταινία Inferno, με πρωταγωνιστή τον τομ Χανκς (σκηνοθεσία Ρον Χάουαρντ, μουσική Χανς Ζίμμερ) και τη σειρά του Netflix Το Στέμμα του Πήτερ Μόργκαν (μουσική Χανς Ζίμμερ και Ρούπερτ Γκρέγκσον-Γουίλιαμς).
Τον Μάρτιο του 2016, τα επιχειρηματικά γραφεία της Συμφωνικής Βιβλιοθήκης της Βιέννης μετακόμισαν στις νέες κτηριακές εγκαταστάσεις. Η ακουστική σχεδίαση του Synchron Stage Vienna προτάθηκε για το 32ο βραβείο TEC στο NAMM Show στο Anaheim 2017.
Εγκαταστάσεις ηχογράφησης
μικρογραφία| Η μεγάλη αίθουσα ηχογράφησης Συγχρονικής Σκηνής της  Βιέννης "Stage A". μικρογραφία| Αίθουσα ελέγχου Το Synchron Stage Vienna είναι ένας χώρος εγγραφής ήχου, που συνδυάζει παραδοσιακές και νέες τεχνολογίες εγγραφής και ροές εργασίας με τις καινοτομίες λογισμικού της Συμφωνικής Βιβλιοθήκης της Βιέννης. Συνδυάζει μία ορχήστρα με πολλά στούντιο, απομονωμένους θαλάμους και χώρους γραφείων, που χρησιμοποιούνται από πελάτες και την επιχειρηματική ανάπτυξη λογισμικού και δειγμάτων της Συμφωνικής Βιβλιοθήκης της Βιέννης.
Η σκηνή Α (Stage A), η μεγάλη κεντρική αίθουσα, φιλοξενεί ορχήστρες έως και 130 μουσικών και είναι κατασκευασμένη ως δωμάτιο μέσα σε δωμάτιο, με διάκενο έως και 10 πόδια μεταξύ των τοίχων, εξασφαλίζοντας πλήρη ηχητική απομόνωση από τον εξωτερικό θόρυβο. Πρόσθετα στούντιο και γραφεία περιβάλλουν την κεντρική σκηνή, συμπεριλαμβανομένης της Σκηνής Β (Stage B), μιας άλλης αίθουσας ηχογράφησης, των αιθουσών ελέγχου A και B, πολλών σαλονιών, θαλάμων απομόνωσης ("iso booths"), των αποθηκών των μουσικών οργάνων και ενός αρχείου ηχογραφημένης μουσικής. Η εγκατάσταση προσφέρει τη δυνατότητα δρομολόγησης οποιασδήποτε πηγής σήματος σε οποιοδήποτε δωμάτιο του κτηρίου, συμπεριλαμβανομένων των γραφείων, χωρίς καθυστέρηση ή απώλεια ποιότητας ήχου. Οι σκηνές και οι αίθουσες ελέγχου μπορούν να διαμορφωθούν αρθρωτά ανάλογα με τις απαιτήσεις εγγραφής. Οι συνθέτες ταινιών μπορούν να ηχογραφήσουν τα σάουντρακ τους ή να ενισχύσουν τα εικονικά συμφωνικά τους στοιχεία με μια πραγματική ορχήστρα.
Από το 2021, το Synchron Stage Vienna είναι επίσημο στούντιο Dolby Atmos και μπορεί να προσφέρει ηχογραφήσεις σε Auro-3D εκτός από στερεοφωνικό και surround.
Όργανα
Η Συγχρονική Σκηνή της  Βιέννης προσφέρει επί του παρόντος τέσσερα πιάνα με ουρά συναυλιών, ένα Steinway D-274 και δύο πιάνα απομακρυσμένης πρόσβασης, ένα Bösendorfer 290 Imperial με σύστημα αναπαραγωγής ερμηνείας CEUS και ένα Yamaha Disklavier CFX EN PRO και ένα Fazioli F308.
Η τεχνολογία Bösendorfer CEUS και το σύστημα αναπαραγωγής Yamaha Disklavier ενσωματώνουν μηχανισμούς ελεγχόμενους από υπολογιστή για την καταγραφή των παραστάσεων και την αναπαραγωγή τους με ακρίβεια στο ακουστικό όργανο. Με το σύστημα CEUS, οι ηλεκτρομαγνητικές βαλβίδες ενεργοποιούν κάθε πλήκτρο και πεντάλ για να αντικατοπτρίζουν την αρχική, ηχογραφημένη εκτέλεση. Η ικανότητα λήψης με ακρίβεια μιας ερμηνείας όσον αφορά το χρόνο και την ένταση είναι ένα σημαντικό βήμα για τη διατήρηση της μοναδικής έκφρασης του ερμηνευτή. Τα πιάνα αναπαραγωγής μιας εκτέλεσης έχουν πολλές εφαρμογές, π.χ. μια ηχογραφημένη ερμηνεία σε πιάνο μπορεί να επεξεργαστεί προκειμένου να διορθωθούν οι νότες ή να προσαρμοστεί η δυναμική και ο χρονισμός. Επιπλέον, ένας πιανίστας έχει την ευκαιρία να ερμηνεύσει ένα κομμάτι για τέσσερα χέρια, συνοδεύοντας μια αρχική εκτέλεση με μια δεύτερη εκτέλεση. Μια παράσταση πιάνου, που παίζεται οπουδήποτε στον κόσμο, μπορεί να αναπαραχθεί και να ηχογραφηθεί σε μια από τις αίθουσες της Συγχρονικής Σκηνής της  Βιέννης.
Επιπλέον, τα πολυάριθμα κρουστά και μια άρπα Lyon & Healey είναι διαθέσιμα για ηχογραφήσεις.
Ορχήστρα Συγχρονικής Σκηνής
Η εσωτερική «Synchron Stage Orchestra» δεν είναι ένα σταθερό μουσικό σύνολο, αλλά βασίζεται σε μια μεγάλη δεξαμενή μουσικών από τη Βιέννη και τη γύρω περιοχή. Παίζουν σε όλες τις μεγάλες ορχήστρες της Βιέννης και έχουν επιλεγεί με αυστηρά κριτήρια, για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των σύγχρονων μουσικών παραγωγών. Ο Μάρτον Μπάρκα είναι υπεύθυνος για τη συγκέντρωση των κατάλληλων ερμηνευτών για κάθε έργο. Ανάλογα με τις απαιτήσεις, μπορεί να καλυφθεί ένα ευρύ φάσμα στυλ, από κλασική κινηματογραφική μουσική και μεγάλη μπάντα μέχρι ποπ/ροκ και τζαζ.
Έργα
Εκτός από τα δείγματα μουσικής για τα προϊόντα της Συμφωνικής Βιβλιοθήκης της Βιέννης, η Συγχρονική Σκηνή της  Βιέννης έχει καθιερωθεί στη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία, φιλοξενώντας τακτικά ηχογραφήσεις μουσικής για εθνικές και διεθνείς κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές από την έναρξη λειτουργίας της. Εταιρείες παραγωγής από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Netflix, Sony Pictures Entertainment, Terra Mater Factual Studios, Marvel Studios και άλλων, ηχογραφούν τακτικά με την "Synchron Stage Orchestra".
Πρόσφατα αξιοσημείωτα έργα περιλαμβάνουν τις παρτιτούρες των ταινιών για το The Meg (2018), το Ad Astra (2019), τον Κλάους: Το μυστικό των Χριστουγέννων (2019), καθώς και το Υποσχόμενη Νέα Γυναίκα (2020) και το Over the Moon (2020). Με την υπερπαραγωγή του 2022 Moonfall, ο Ρόλαντ Έμεριχ ηχογράφησε στη Βιέννη για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Για το τελικό soundtrack, οι ηχογραφήσεις με τη Συγχρονική Σκηνή της  Βιέννης συνδυάστηκαν εν μέρει με δείγματα από τη Συμφωνική Βιβλιοθήκη της Βιέννης.
Ηχογραφήθηκαν επίσης στην Συγχρονική Σκηνή της  Βιέννης η μουσική για την επιτυχημένη μίνι σειρά της Marvel WandaVision (η οποία προτάθηκε 21 φορές για τα Primetime Emmy Awards 2021 ), Hawkeye, Moon Knight, She-Hulk: Attorney at Law και Ms. Marvel.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βιέννη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στέφανο Νόλφι
Ο Στέφανο Νόλφι (γεννημένος 23η Σεπτεμβρίου του 1963, Ρώμη ) είναι Ιταλός επιστήμονας. Είναι ένας από τους ιδρυτές της Εξελικτικής ρομποτικής (όπως αναφέρει το βιβλίο του  που δημοσιεύθηκε από το MIT Press 2000). Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν την εξέλιξη της επικοινωνίας και της γλώσσας, τη γλώσσα και τη δράση, τη προσαρμοστική συμπεριφορά, ρομποτική σμήνος. Η ομάδα του ερευνά μια νέα προσέγγιση για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης σε σχέση με τη γλώσσα.
Κατηγορία:Ιταλοί επιστήμονες
Μάντις Κόιβ
Ο Μάντις Κόιβ (εσθονικά: Madis Kõiv, γεννηθείς στις 5 Δεκεμβρίου 1929 στο Τάρτου της Εσθονίας – 24 Σεπτεμβρίου 2014 στο Τάρτου της Εσθονίας) ήταν Εσθονός συγγραφέας, φιλόσοφος και φυσικός.
Εκπαίδευση
Ο Κόιβ παρακολούθησε το σχολείο στο Τάρτου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αποφοίτησε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 με πτυχίο πυρηνικής φυσικής. Ο Κόιβ εργάστηκε ως επιστήμονας και λέκτορας μέχρι το 1991.
Καριέρα ως θεατρικός συγγραφέας
Ο Κόιβ είχε πάντα μια αγάπη για τη λογοτεχνία. Έγραφε ως επί το πλείστον για προσωπική ψυχαγωγία μέχρι τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισε να ασχολείται με τους εσθονικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Τα πρώτα του δημοσιευμένα έργα γράφτηκαν με φίλους από αυτούς τους κύκλους. Έγραψε επίσης με ψευδώνυμο για αρκετά χρόνια.
Το πρώτο του έργο ήταν το θεατρικό έργο Küüni täitmine, το οποίο γράφτηκε από συνεργασία μεταξύ του Κόιβ (χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμό Γιάανους Αντρέους Νόορεμπ) και του Χάντο Ρούνελ το 1978. Το 1999 το θεατρικό έργο παρήχθη για πρώτη φορά με επιτυχία.
Ο Κόιβ έγραψε δύο κομμάτια με τον Βάινο Βάχινγκ. Το πρώτο ήταν ένα έργο με τίτλο Faehlmann. Keskpäev. Õhtuselgus. (Faehlmann, Μεσημέρι, Βραδινή Διαύγεια.) Και οι δυο έγραψαν το μυθιστόρημα διαλόγου Endspiel. Laskumine orgu. (Endspiel, Κάθοδος στην κοιλάδα.)
Λίγο πριν από το τέλος της δεκαετίας, ο Κόιβ άρχισε να δημοσιεύει έργα που είχε γράψει προηγουμένως για δική του διασκέδαση με το όνομά του. Ο Κόιβ έγινε ο πιο ουσιώδης εσθονός θεατρικός συγγραφέας της δεκαετίας του 1950 και του 1960.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Κόιβ άρχισε να κερδίζει φήμη. Το 1991 και το 1993 κέρδισε το βραβείο Τούγκλας για τα έργα του Ταινία και τη Ζωή Ενός Αιώνιου Φίσικους, αντίστοιχα. Κέρδισε το ετήσιο Εσθονικό λογοτεχνικό βραβείο το 1991 για το έργο του Η Συνάντηση. Κέρδισε το ετήσιο εσθονικό λογοτεχνικό βραβείο και πάλι το 1995 για την Ημέρα του Φιλόσοφου και την Επιστροφή στον Πατέρα. Ο Κόιβ κέρδισε το βραβείο για τρίτη φορά το 1999 για Σκηνές από τον Εκατονταετές Πόλεμο.
Ο Kõiv είχε κυκλοφορήσει μόνο 22 από τα έργα που είχε γράψει και είπε ότι αυτά αποτελούν το ήμισυ της δραματικής λογοτεχνίας που έχει δημιουργήσει.
Καριέρα ως συγγραφέας μυθιστορημάτων
Ο Κόιβ ήταν επίσης συγγραφέας πολλών μυθιστορημάτων. Η Χήρα και η Απορία της Αττικής, η Τραγωδία της Ελεάς είναι δύο από τα πιο γνωστά του μυθιστορήματα. Το 1996 δημοσίευσε το Άκεν.
Φιλοσοφία
Ο Μάντις Κόιβ ήταν ένας από τους πολλούς υποστηρικτές της αναλυτικής φιλοσοφίας στην Εσθονία. Το 1991, έγινε ένας από τους εμπνευστές του Σεμιναρίου Αναλυτικής Φιλοσοφίας.
Απομνημονεύματα
Τα απομνημονεύματα του Κόιβ (η σειρά Studia memoriae) αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από ενδοσκόπηση, σε έντονη αντίθεση με μια τυπική βιογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί συγγραφείς
Ασιατική οικονομική κρίση 1997
300px|μικρογραφία|Το Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ συγκεκριμένων ασιατικών κρατών Η ασιατική οικονομική κρίση έπληξε μεγάλο μέρος της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ασίας ξεκινώντας τον Ιούλιο του 1997 και προκάλεσε φόβους για παγκόσμια οικονομική κατάρρευση λόγω της μετάδοσης. Ωστόσο, η ανάκαμψη το 1998-1999 ήταν ταχεία και οι ανησυχίες για κατάρρευση υποχώρησαν. Η κρίση ξεκίνησε στην Ταϊλάνδη στις 2 Ιουλίου, με την οικονομική κατάρρευση του μπατ αφού η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης αναγκάστηκε να επιμείνει λόγω έλλειψης ξένου νομίσματος, για να υποστηρίξει τη σύνδεση του νομίσματος με το δολάριο των ΗΠΑ. Ακολούθησε πάραυτα φυγή κεφαλαίων, προκαλώντας μιαν διεθνή αλυσιδωτή αντίδραση. Εκείνη την εποχή, η Ταϊλάνδη είχε αποκτήσει ένα βάρος εξωτερικού χρέους. Καθώς η κρίση εξαπλώθηκε, το μεγαλύτερο μέρος της Νοτιοανατολικής Ασίας και αργότερα η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία είδαν την κατάρρευση των νομισμάτων τους. Ακολούθησε η υποτίμηση των χρηματιστηριακών αγορών τους με τις τιμές άλλων περιουσιακών στοιχείων και μιαν απότομη αύξηση του ιδιωτικού χρέους.
Η Νότια Κορέα, η Ινδονησία και η Ταϊλάνδη ήταν οι χώρες που επλήγησαν περισσότερο από την κρίση. Το Χονγκ Κονγκ, το Λάος, η Μαλαισία και οι Φιλιππίνες επλήγησαν επίσης από την ύφεση. Το Μπρουνέι, η Κίνα, η Σιγκαπούρη, η Ταϊβάν και το Βιετνάμ επηρεάστηκαν λιγότερο, αν και όλες υπέφεραν από απώλεια ζήτησης και εμπιστοσύνης σε ολόκληρη την περιοχή. Η Ιαπωνία επηρεάστηκε επίσης, αν και λιγότερο.
Οι λόγοι εξωτερικού χρέους προς ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν από 100% σε 167% στις τέσσερις μεγάλες οικονομίες της Ένωσης Εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN) το 1993-96, και στη συνέχεια εκτινάχθηκαν πέρα ​​από το 180% κατά τη χειρότερη περίοδο της κρίσης. Στη Νότια Κορέα, οι αναλογίες αυξήθηκαν από 13% σε 21% και στη συνέχεια έως και 40%, ενώ οι άλλες βόρειες πρόσφατα βιομηχανοποιημένες χώρες τα πήγαν πολύ καλύτερα. Μόνο στην Ταϊλάνδη και τη Νότιο Κορέα αυξήθηκαν οι αναλογίες εξυπηρέτησης χρέους προς εξαγωγές.
Αν και οι περισσότερες από τις κυβερνήσεις της Ασίας είχαν φαινομενικά υγιείς δημοσιονομικές πολιτικές, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) παρενέβη για να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη σταθεροποίηση των νομισμάτων της Νοτίου Κορέας, της Ταϊλάνδης και της Ινδονησίας, οικονομίες που επλήγησαν ιδιαίτερα από την κρίση. Ωστόσο, οι προσπάθειες για τον περιορισμό μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης δεν συνέβαλαν στη σταθεροποίηση της εγχώριας κατάστασης στην Ινδονησία. Μετά από 30 χρόνια στην εξουσία, ο Πρόεδρος της Ινδονησίας Σουχάρτο αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 21 Μαΐου 1998 στον απόηχο των εκτεταμένων ταραχών που ακολούθησαν απότομες αυξήσεις των τιμών που προκλήθηκαν από τη δραστική υποτίμηση της ρουπίας. Οι επιπτώσεις της κρίσης παρέμειναν μέχρι το 1998. Το 1998, η ανάπτυξη στις Φιλιππίνες μειώθηκε σχεδόν στο μηδέν. Μόνον η Σιγκαπούρη και η Ταϊβάν απεδείχθησαν σχετικά απομονωμένες από το σοκ, αλλά και οι δύο επλήγησαν σοβαρά, η πρώτη λόγω του μεγέθους της και της γεωγραφικής της θέσης μεταξύ Μαλαισίας και Ινδονησίας. Μέχρι το 1999, οι οικονομίες της Ασίας είχαν αρχίσει να ανακάμπτουν. Μετά την κρίση, οι οικονομίες στην περιοχή εργάστηκαν για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και την καλύτερη χρηματοπιστωτική εποπτεία.
Μέχρι το 1999, η Ασία προσέλκυε σχεδόν το ήμισυ της συνολικής εισροής κεφαλαίων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ειδικότερα, οι οικονομίες της Νοτιοανατολικής Ασίας διατήρησαν υψηλά επιτόκια ελκυστικά για τους ξένους επενδυτές που αναζητούσαν υψηλό ποσοστό απόδοσης. Ως αποτέλεσμα, οι οικονομίες της περιοχής έλαβαν μεγάλη εισροή χρημάτων και γνώρισαν μια δραματική αύξηση των τιμών των περιουσιακών στοιχείων. Ταυτόχρονα, οι περιφερειακές οικονομίες της Ταϊλάνδης, της Μαλαισίας, της Ινδονησίας, της Σιγκαπούρης και της Νοτίου Κορέας παρουσίασαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, 8–12% ΑΕΠ, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτό το επίτευγμα αναγνωρίστηκε ευρέως από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, και είναι γνωστό ως μέρος του «ασιατικού οικονομικού θαύματος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές κρίσεις
Λορένσο Βίγας
Ο Λορένσο Βίγας (1967) είναι Βενεζουελάνος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός.
Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Από μακριά (Desde allá), κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας και το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Βενεζουελάνοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Βενεζουελανοί παραγωγοί ταινιών
Εκλογές στη Σομαλία
Εκλογές διεξάγονται στη Σομαλία για πρόεδρο και για βουλή.
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.