cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο της Γερμανίας
Σάξονες και Σάλιοι, 911–1125
Κάθε διάκριση μεταξύ των βασιλείων της Ανατολικής Φραγκίας και Γερμανίας είναι ως ένα σημείο προϊόν μετέπειτα προοπτικής. Είναι αδύνατο να βασίσουμε αυτή τη διάκριση σε σύγχρονες της εποχής πηγές, καθώς η Ανατολική Φραγκία παραμένει σε χρήση σαν όρος για πολύ μετά από όταν αρχίζει να χρησιμοποιείται ο όρος Βασίλειο της Γερμανίας. Ο αυτοκρατορικός ιστορικός του 12ου αιώνα Otto von Freising αναφέρει ότι η εκλογή του Ερρίκου Α΄ θεωρείτο ότι σηματοδοτούσε την έναρξη του βασιλείου, αν και ο ίδιο ο Otto διαφωνούσε με αυτό. Έτσι, "Από αυτό το σημείο μερικοί θεωρούν ότι το Βασίλειο των Γερμανών αντικατάστησε αυτό των Φράγκων. Συνεπώς, λένε ότι ο Πάπας Λέοντας στο διάταγμα των Πάπων, ονομάζει τον γιο του Ερρίκου Όθωνα ως τον πρώτο βασιλιά των Γερμανών. Ο Ερρίκος αυτός για τον οποίον μιλάμε, λέγεται ότι αρνήθηκε την προσφερόμενη από τον ποντίφικα τιμή. Αλλά εμένα μου φαίνεται ότι το βασίλειο των Γερμανών — το οποίο σήμερα όπως βλέπουμε έχει στην κατοχή του τη Ρώμη— είναι μέρος του βασιλείου των Φράγκων. Γιατί, καθώς είναι απολύτως ξεκάθαρο για το τι προηγείται, την εποχή του Καρόλου τα σύνορα του βασιλείου των Φράγκων περιελάμβανε όλη τη Γαλατία και όλη τη Γερμανία, από τον Ρήνο ως την επαρχία της Ιλλυρίας. Όταν το βασίλειο διαμοιράστηκε μεταξύ τους γιους του γιου του, ένα μέρος αποκαλέστηκε ανατολικό, το άλλο δυτικό, αλλά και τα δύο ονομάστηκαν Βασίλειο των Φράγκων. Έτσι, μετά στο ανατολικό μέρος, το οποίο ονομάζεται Βασίλειο των Γερμανών, ο Ερρίκος ήταν ο πρώτος από τη φυλή των Σαξόνων που διαδέχτηκε τον θρόνο όταν η γραμμή διαδοχής του Καρόλου τελείωσε... [συζήτηση για τους Δυτικούς Φράγκους] ... Ο γιος του Ερρίκου Όθωνας, επειδή αποκατάστησε για τους Γερμανούς Ανατολικούς Φράγκους την αυτοκρατορία που είχαν σφετεριστεί οι Λομβαρδοί, ονομάστηκε πρώτος βασιλιάς των Γερμανών — και όχι πιθανόν επειδή ήταν ο πρώτος βασιλιάς που βασίλεψε μεταξύ των Γερμανών" Είναι εδώ και σε άλλα σημεία που ο Otto διαχωρίζει τον πρώτο Γερμανό βασιλιά (Ερρίκο Α΄) και τον πρώτο Γερμανό βασιλιά που είχε αυτοκρατορική εξουσία (Όθων Α΄.
Το 1028, μετά τη στέψη του ως Αυτοκράτορα το 1027, ο Κορράδος Β΄ διόρισε για να εκλεγεί Βασιλιάς της Γερμανίας από τους πρίγκιπες-εκλέκτορες τον γιο του Ερρίκο Γ΄. Όταν το 1035 ο Κορράδος επιχείρησε να εκθρονίσει τον Αδαλβέρτο, Δούκα της Καρινθίας, ο Ερρίκος, ακολουθώντας τη συμβουλή του δάσκαλού του Εγκιλβέρτου, Επίσκοπου του Φράιζινγκ, αρνήθηκε να το επιτρέψει. Οι Γερμανοί αριστοκράτες έχοντας νομίμως εκλέξει τον Ερρίκο, δεν αναγνώριζαν την εκθρόνιση παρά μόνο αν την αναγνώριζε ο βασιλιάς τους (ο Ερρίκος). Μετά από έντονες διαμαρτυρίες, τελικά ο Κορράδος υποχώρησε στον γιο του, και εκλιπάρησε για την επιθυμητή συγκατάθεση του τελευταίου, την οποία και έλαβε.
Στα Γερμανικά
Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μεσαιωνική Γερμανία Γερμανια Γερμανιας Βασιλειο
Μυθολογία Αμπενάκι
Οι Αμπενάκι είναι φυλή Ινδιάνων που ζουν στα βορειοανατολικά των Ηνωμένων Πολιτειών, κοντά στο Βερμόντ και στο Νιου Χάμπσαϊρ, αλλά και στο Κεμπέκ του Καναδά.
Η μυθολογία τους χωρίζει την ιστορία του λαού τους σε τρεις περιόδους.
Δημόσια Βιβλιοθήκη - Εξωτερική ανάθεση
Διαχείριση-Προτάσεις
Η διαχείριση της βιβλιοθήκης από εξωτερικούς παράγοντες, περιλαμβάνει στην πραγματικότητα δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείρισή της. Η πρώτη αποτελεί μια ευκαιρία, όπου το ανώτατο όργανο διοίκησης των συμβάσεων της βιβλιοθήκης, μαζί με τον προμηθευτή θα διαχειρίζονται προσωρινά τη Βιβλιοθήκη. Στην περίπτωση αυτή, ο προμηθευτής μπορεί να ασκεί αυτό το έργο, ως μια προσωρινή λύση, λόγω της έλλειψης της τρέχουσας διαχείρισης, ή να ανανεώνει τη βιβλιοθήκη και να προτείνει νέες ιδέες. Το προσωπικό της βιβλιοθήκης θα απαρτίζεται από δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι θα επιβλέπονται από έναν ιδιώτη-εργολάβο που θα λειτουργεί ως σύμβουλος ή διευθυντής. Ελάχιστοι δήμοι έχουν προβεί σε αυτή την προσέγγιση και γενικά δεν υπάρχουν σήμερα βιβλιοθήκες που να γνωρίζουν τη λειτουργία αυτού του μοντέλου.
Η δεύτερη προσέγγιση είναι μια περίπτωση, όπου η απόφαση για την ανάθεση της δημόσιας βιβλιοθήκης από “τρίτους” έχει παρθεί και επεκτείνεται στα διαδικαστικά, όσον αφορά τη θέση του διευθυντή της βιβλιοθήκης, αλλά και ολόκληρο το προσωπικό της. Η απόφαση ανάθεσης ξεκινάει με βάση μερικούς παράγοντες. Ορισμένοι δήμοι δε έχουν διαχειριστεί ποτέ το σύστημα της βιβλιοθήκης τους. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι μια πόλη που έχει συνάψει Σύμβαση παροχής υπηρεσιών της βιβλιοθήκης με το νομό. Σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας, η πόλη αποφασίζει να διερευνήσει και άλλα μέσα για τη διαχείριση της βιβλιοθήκης, θεωρώντας ότι θα ήθελε να συνεχίσει την εξωτερική ανάθεση, μόνο που τώρα σε κάποιον ιδιώτη-προμηθευτή. Σε άλλες κοινότητες, οι διαφωνίες μεταξύ των δύο κυβερνητικών φορέων που διέπουν τη Βιβλιοθήκη, έχουν οδηγήσει σε εξωτερική ανάθεση. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός πως, σε μια κοινότητα ένα μέλος του δημοτικού συμβουλίου ήταν υποστηρικτής της ανάθεσης, σε γενικότερα πλαίσια, και το ενδιαφέρον του ήταν η έναρξη της πρωτοβουλίας αυτής, οδηγώντας το δήμο έτσι, στο να εξετάσει την εξωτερική ανάθεση. Σε πολλές κοινότητες όπου έχει δημιουργηθεί ουσιαστικό έλλειμμα του προϋπολογισμού, προχώρησαν σε ανάθεση από εξωτερικό παράγοντα, σε οποιαδήποτε Δημόσια βιβλιοθήκη και έκαναν να φαίνεται μια ελκυστική μέθοδος, δεδομένου ότι θεωρήθηκε ως μια πιθανή κίνηση εξοικονόμησης χρημάτων.
Προτάσεις-Διαχείριση συμβάσεων
Υπάρχει μια κύρια διαφορά μεταξύ της λειτουργίας της ανάθεσης από εξωτερικούς συνεργάτες της δημόσιας βιβλιοθήκης και της δημόσιας διαχείρισης αυτών, η οποία ενδεχομένως θα ανησυχεί τα στελέχη. Δηλαδή, όταν μια σύμβαση θα τίθεται σε ισχύ, το εν ενεργεία προσωπικό της βιβλιοθήκης θα μεταφέρεται αλλού, ή θα λύνεται η συνεργασία μαζί του, με αποτέλεσμα να ωθούνται στο γεγονός να υποβάλουν αίτηση για τον ανάδοχο αυτής της θέσης. Οι τελικές συμβάσεις συνήθως θα προβλέπουν ότι το τρέχων προσωπικό της βιβλιοθήκης, θα δώσει ραντεβού για συνέντευξη με τον ανάδοχο. Όταν η Βιβλιοθήκη πρόκειται να ανοίξει και πάλι, ο διευθυντής και το προσωπικό της θα είναι όλοι άμεσοι συνεργάτες με τον ανάδοχο και όχι ο δήμος. Συχνά ο νέος διευθυντής που θα εισέρχεται, θα είναι κάποιος που θα έχει ήδη συνεργαστεί ξανά με τον ανάδοχο, αλλά το προσωπικό θα αποτελείται συνήθως, από ένα μείγμα των πρώην και των νέων εργαζομένων της βιβλιοθήκης. Το προσωπικό με Σύμβαση θα προορίζεται να είναι υπεύθυνο για την επιλογή, την παραγγελία, την επεξεργασία, τον προγραμματισμό και τη δημιουργία της πολιτικής, υπό την καθοδήγηση του διοικητικού συμβουλίου της βιβλιοθήκης.
Νομός Riverside, Καλιφόρνια
Ο πρώτος Δήμος που χρησιμοποίησε αυτή τη μορφή συστήματος διαχείρισης των δημόσιων βιβλιοθηκών ήταν στo νομό Riverside, της Καλιφόρνιας (Riverside County, California) στην Αμερική, το 1997. Ο δήμος είχε συνάψει στο παρελθόν το σύστημα διαχείρισης της βιβλιοθήκης του, στο νομό του Riverside. Λόγω της έλλειψης εξοικείωσης της βιβλιοθήκης με τη λειτουργία του συστήματός της, η επιπλέον εξοικείωσή της με την σύναψη αυτών των υπηρεσιών, η δημοσιονομική κρίση, οδήγησαν τη βιβλιοθήκη της Riverside στο να προχωρήσει σε Σύμβαση με ιδιωτική εταιρεία, για να διαχειριστεί όλες τις δραστηριότητές της. Καθώς υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον και γινόταν συνεχή κριτική επί του θέματος εκείνη την εποχή, ορισμένοι θεώρησαν την κατάσταση ως μοναδική λύση για το πρόβλημα, ή ως μια πρωτοποριακή και ανανεωμένη προσέγγιση.
Παραδείγματα-Συμπεράσματα
Η διαχείριση μιας δημόσιας βιβλιοθήκης από εξωτερικούς παράγοντες δεν είναι σε καμία περίπτωση εύκολο να βρει τα μέσα για να γίνει ένα συχνό και εύκολο φαινόμενο, αλλά η λύση που χρησιμοποιείται από τη Βιβλιοθήκη της Riverside δεν ήταν μοναδική, καθώς υπήρξαν και άλλοι δήμοι που υιοθέτησαν αυτή τη μορφή διαχείρισης. Στα δεκαπέντε χρόνια από τότε που άλλαξε η διαχείριση της βιβλιοθήκης της Riverside, δεκαεννέα δήμοι έχουν θέσει τις βιβλιοθήκες τους σε ιδιωτική διαχείριση. Δεκαεπτά συστήματα λειτουργούν σήμερα κάτω από την εξωτερική ανάθεση των συμβάσεων. Οι βιβλιοθήκες δεν περιορίζονται με βάση το μέγεθος ή γεωγραφικά. Αυτά τα δεκαεφτά συστήματα της βιβλιοθήκης είναι στην Καλιφόρνια, Τέξας, Κάνσας, Τεννεσί, Όρεγκον, και στη Φλόριντα. Το μέγεθος της κλίμακας των λειτουργιών τους, επεκτείνονται από το ένα κτήριο της βιβλιοθήκης, έως το σύστημα του τριακοστού τρίτου υποκαταστήματος. Τουλάχιστον δεκαεπτά άλλοι δήμοι είχαν θεωρήσει σημαντική τη διαχείριση των βιβλιοθηκών από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά επέλεξαν τελικά να παραμείνουν στη δημόσια διαχείριση. Τέσσερις δήμοι έχουν σε ένα σημείο αναθέσει σε εξωτερικά μέσα τη διαχείρισή τους, αλλά όχι το προσωπικό.
Συλλογή Κωστάκη
thumb|250px|Έργο της Liubov Popova, με τίτλο Spatial Force Construction, 1920-21, της συλλογής Κωστάκη Η συλλογή Κωστάκη είναι μόνιμη συλλογή έργων τέχνης της ρωσικής πρωτοπορίας που συνέλεξε ο συλλέκτης και ζωγράφος Γεώργιος Κωστάκης. Η συλλογή των έργων ξεκίνησε το 1946 και αφορούσε έργα δημιουργημένα από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι και το τέλος του μεσοπολέμου. Η συλλογή περιλαμβάνει 1.275 έργα (λάδια, σχέδια, κεραμικά και κατασκευές), υποσύνολο της πλήρους συλλογής, και είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο συλλογή έργων ρωσικής πρωτοπορίας εκτός Ρωσίας. Αγοράστηκε από το ελληνικό κράτος το 1997 επί υπουργίας Ε. Βενιζέλου ενώ θεωρήθηκε μία από τις υψηλότερες σε τίμημα αγορές του Υπουργείου Πολιτισμού. Η οριστικοποίηση της απόκτησης της συλλογής από το ελληνικό κράτος έγινε στις 31 Μαρτίου 2000, οπότε υπογράφηκε η σχετική σύμβαση αγοράς ανάμεσα στους πωλητές και στη διοίκηση του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης που βρίσκεται στη Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης και στεγάζεται στο ιστορικό κτιριακό συγκρότημα της Μονής Λαζαριστών. Το μουσείο ιδρύθηκε ταυτόχρονα με την απόκτηση της συλλογής. Ο  Γεώργιος Κωστάκης (1913 - 1990) ήταν σημαντικός συλλέκτης έργων τέχνης κυρίως Ρώσων καλλιτεχνών. Για την αγορά της δαπανήθηκαν περίπου € 40 εκατομμύρια και τα ανελαστικά ετήσια έξοδα της ανέρχονται σε 460.000, ενώ για την απαραίτητη φύλαξη και τα ασφάλιστρα απαιτούνται επιπλέον 200.000.
Το καλλιτεχνικό ρεύμα της συλλογής
Μετά τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι εστίες της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας μετατοπίστηκαν σε ασφαλέστερες μητροπόλεις όπως η Μόσχα, η Ζυρίχη και η Νέα Υόρκη. Οι Ρώσοι καλλιτέχνες διεσπαρμένοι σε όλη την Ευρώπη επιστρέφουν στην εστία τους και αρχικά συνεπικουρούμενοι από τη Ρωσική επανάσταση επιδίδονται σε δημιουργικό οργασμό. Τα έργα τους διαμορφώνουν και διαμορφώνονται, μεταξύ άλλων, από τα κινήματα του ραγιονισμού του κυβοφουτουρισμού του σουπρεματισμού και του κονστρουκτιβισμού. Το κλίμα ευφορίας αντανακλά την τεράστια πολιτική αλλαγή που συντελείται στη Ρωσία και υλοποιείται με την ίδρυση του τμήματος  Καλών Τεχνών το 1918 (ΙΖΟ) με επικεφαλής τον Ρότσενκο και συμμετέχοντες τους Καντίνσκι, Άλτμαν, Πούνιν και Ροζάνοβα. Το τμήμα καλών τεχνών επιχορηγείται με 2 εκατομμύρια ρούβλια και άμεσα ιδρύει 36 μουσεία. Σημαντικοί καλλιτέχνες αυτών των κινημάτων ήταν οι Καντίνσκι, Μάλεβιτς και Τάτλιν. Το 1920 στα πλαίσια του ΙΖΟ ιδρύεται το Ινστιτούτο Καλλιτεχνικής Παιδείας (Ίνχουκ) στο οποίο ο Καντίνσκυ δημιουργεί ένα παιδαγωγικό πλαίσιο συγχώνευσης του σουπρεματισμού και κονστρουκτιβισμού. Τα παιδαγωγικά προγράμματα εφαρμόζονται στις σχολές της Πετρούπολης, της Μόσχας και του Βιτέμπσκ. Οι καλλιτέχνες της ρωσικής πρωτοπορίας συνεισφέρουν σημαντικά στην καλλιτεχνική αναγέννηση που ακολουθεί τη Ρωσική επανάσταση και συμβάλλουν με τα έργα τους στην ιδεολογική επικράτηση της. Ο οργασμός καλλιτεχνικής δημιουργίας φθάνει στο αποκορύφωμα της με τον Μαγιακόφσκι να οραματίζεται σειρήνες εργοστασίων να δημιουργούν συμφωνία και τον Καντίνσκι να προτείνει μνημείο για τη μεγάλη ουτοπία (κομμουνισμό). Ο θάνατος του Λένιν, η απομάκρυνση του Λουνατσάρσκι και η επικράτηση του Στάλιν καθηλώνουν τη δυναμική της δημιουργίας απαγορεύοντας τα έργα της ρωσικής πρωτοπορίας και επιβάλλοντας τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό
Ο Γεώργιος Κωστάκης
Ο Γεώργιος Κωστάκης (Ρωσικά: Γκεόρκι Ντιονίσοβιτς Κοστάκι ) γεννήθηκε από Έλληνες γονείς στη Μόσχα το 1913. Πατέρας του ήταν ο Διονύσης Κωστάκης εύπορος έμπορος με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Μέχρι το 1977 παρέμεινε στη ρωσική πρωτεύουσα όπου και συνέλεξε την περίφημη συλλογή του. Ο Κωστάκης ήταν υπάλληλος της ελληνικής πρεσβείας ως οδηγός (και μετέπειτα της καναδικής πρεσβείας), ωστόσο στα πλαίσια των επαγγελματικών του καθηκόντων συνόδευε ξένους διπλωμάτες στις επισκέψεις τους σε παλαιοπωλεία και χώρους τέχνης.
Μολονότι δεν είχε καλλιτεχνική παιδεία και επαφή με τη μοντέρνα τέχνη, όταν είδε το 1946 ένα πίνακα της Όλγας Ροζάνοβα (Olga Rozanova) εντυπωσιάστηκε και άμεσα άρχισε να μελετά το έργο της ρωσικής πρωτοπορίας. Το θεωρητικό ενδιαφέρον δεν άργησε να μετατραπεί σε πράξη και ο Κωστάκης ξεκίνησε τη συλλογή έργων η οποία συνεχίστηκε για τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Το τίμημα εξαγοράς των έργων ήταν συχνά πολύ χαμηλό, λόγω της απαξίωσης τους από το σταλινικό καθεστώς. Η αξία της συλλογής διέσωσε σημαντικά έργα τέχνης από τη λήθη και την επίθεση που δέχθηκαν από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.
Πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1990 στην Αθήνα.
Η ιστορία της συλλογής
Το 1977 ο Κωστάκης και η οικογένεια του μετακομίζουν στην Ελλάδα με τον όρο, που του θέτει η τότε κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης, ότι το 50% της συλλογής του θα παραμείνει στην πινακοθήκη Τρετιακόφ. Κατά μία άποψη η φυγή του Κωστάκη από τη Μόσχα οφείλεται στις οχλήσεις της KGB (σοβιετικής μυστικής αστυνομίας ). Εντέλει το έργο που παρέμεινε στη Μόσχα προσεγγίζει το 80%. Υπολογίζεται πως το σύνολο των έργων της πλήρους συλλογής του προσεγγίζει τις 5.000 πίνακες, σχέδια και κατασκευές. Το 1981 η συλλογή που εξήχθη από τη Ρωσία εκτίθεται στο μουσείο Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης όπου παρατίθεται και κατάλογος με το σύνολο των έργων του. Η συλλογή όσο δεν αποκτά ένα μόνιμο εκθεσιακό χώρο ταξιδεύει σε πολλά μουσεία και γίνεται αντικείμενο μελέτης από καλλιτέχνες και ιστορικούς τέχνης.
Αμέσως μετά το θάνατο του Κωστάκη τον Απρίλιο 1990 ο οίκος Σόθμπι του Λονδίνου διενεργεί δημοπρασία 21 έργων ένα μέρος της μεγάλης συλλογής του Κωστάκη που αποτελείται από υδατογραφίες και σχέδια του Αλεξάντρ Ρότσενκο, λάδια του Ιβάν Κλιουν κλπ. Η δημοπρασία δεν έχει την προσδοκώμενη επιτυχία καθώς πωλούνται δέκα από τα 21 έργα που είχαν δημοπρατηθεί ενώ οι τιμές είναι κατώτερες από προγενέστερες αξιολογήσεις του ιδίου του συλλέκτη. Ο τζίρος που διαμορφώνεται από τη δημοπρασία προσεγγίζει τα 230 εκατομμύρια δραχμές τίμημα που δεν αντικατοπτρίζει την αξία των έργων Η δημοπρασία ήταν και η τελευταία πράξη αγοραπωλησίας που αφορούσε στη συλλογή και έγινε μολονότι η επιθυμία του Κωστάκη πριν το θάνατό του ήταν να μην πουληθεί κανένα έργο του πριν περάσει μία δεκαετία. Ο χρόνος των δέκα ετών επέτρεψε την ωρίμανση της αξίας της συλλογής και την καλύτερη αξιοποίηση της από τους διαχειριστές. Οι διαχειριστές της συλλογής ήταν η κόρη του Αλίκη Κωστάκη και ένα τραστ με την επωνυμία Art co Ltd με έδρα τις Μπαχάμες και ιδρυτή τον ίδιο τον Κωστάκη
Η αγορά της συλλογής από το ελληνικό δημόσιο
Το 2000 επί υπουργίας του Ευάγγελου Βενιζέλου οριστικοποιήθηκε η αγορά της συλλογής με τίμημα που καθορίστηκε από διεθνή ομάδα ειδικών η οποία αποτίμησε την καλλιτεχνική της αξία βάσει της μοναδικότητας και αυθεντικότητας που τη χαρακτήριζε.
Η αξία της συλλογής
Η αξία της συλλογής Κωστάκη συνίσταται στο γεγονός της αυθεντικότητας των έργων. Σύμφωνα με την ιστορικό τέχνης Margit Rowell η οποία ασχολήθηκε επισταμένως με τη συλλογή η επιλογή των αυθεντικών έργων από τον Κωστάκη ήταν έργο εξαιρετικής δυσκολίας λόγω της πληθώρας των πλαστών έργων και της μικρής ποσότητας έργων προς σύγκριση. Ως εκ τούτου η Rowell συμπεραίνει ότι ο Κωστάκης αγόραζε απ'ευθείας από τους δημιουργούς ή τις οικογένειες και τους φίλους τους χωρίς βέβαια να είναι σε θέση να γνωρίζει την εκ των υστέρων τεράστια εξέλιξη τους. Σύμφωνα με την Evelyn Weiss η οποία γνώριζε τον συλλέκτη από το 1975, η συλλογή δεν αποτελεί τυχαία συγκέντρωση έργων τέχνης αλλά προϊόν συστηματικής και επιλεκτικής δουλειάς ενός ανθρώπου με βαθιά γνώση του αντικειμένου. Εν κατακλείδι η συλλογή Κωστάκη είναι σημείο αναφοράς στην τέχνη και αναβαθμίζει το επίπεδο αξιοπιστίας και εγκυρότητας του παγκόσμιου πολιτισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία
Ρόκκα Αμπατσιάλε
Το Ρόκκα Αμπατσιάλε (ιταλικά: Rocca Abbaziale, Κάστρο του Αββά) είναι ένα αββαείο, σχεδιασμένο ως κάστρο, στο Σουμπιάκο του Λάτιο στην Ιταλία.
Ιστορία
Το αββαείο, χτισμένο στον ύστερο 11ο αιώνας, σχεδιάστηκε ως κάστρο για να επιβάλει έλεγχο επί της περιβάλλουσας κωμόπολης. Κατασκευάστηκε με οχυρώσεις, κελιά φυλακής, πύργο, διαμερίσματα, και ένα παρεκκλήσιο αφιερωμένο στον Απόστολο Θωμά. Το κάστρο έπαθε ζημιές από ένα σεισμό το 1349 και εγκαταλείφθηκε. Λεηλατήθηκε και έπαθε περισσότερες ζημιές από κατοίκους και έμεινε ακατοίκητο για πολλά χρόνια από τότε.
Το 1476, το κάστρο ανακαινήθηκε από τον καρδινάλιο Ροντρίγκο Βοργία που επέκτεινε τις οχυρώσεις για να αμύνονται το παλιότερο μέρος του κτιρίου. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, ο Καίσαρας Βοργίας και η Λουκρητία Βοργία γεννήθηκαν σε αυτό το κάστρο από την ερωμένη του Ροντρίγκο, Βαννόζα ντεϊ Καττανέι. Το κάστρο τελικά αγοράσθηκε από την οικογένεια Κολόννα.
To 1778, με διαταγή του Πάπα Πίου του Στ΄, ο αρχιτέκτονας Πιέτρο Καμπορέζε ανακαίνισε περισσότερο το κάστρο, αφαιρώντας μεσαιωνικά στοιχεία όπως τα κελιά φυλακής και οχυρώσεις, και προσθέτοντας περισσότερο σύγχρονα χαρακτηριστικά, όπως ένα μεγάλο ρολόι. Το κτίριο έγινε ένα σύγχρονο κτίριο κατάλληλο για χρήση ως κατοικία του «ηγουμένου. Επίσης, το χρησιμοποίησαν ως κατοικία μακρυά από τη Ρώμη τρεις Πάπες: Πίος Ζ, Γρηγόριος ΙΣΤ και Πίος Θ.
Χαρακτηριστικά
Το συγκρότημα περιλαμβάνει τρία διακριτά κτίρια, το καθένα σχεδιασμένο με ένα διαφορετικό αρχιτεκτονικό στυλ. Πολλές από τις αρχικές νωπογραφίες παραμένουν άθικτες.
Μαγγανεία
Γενικά με τον όρο Μαγγανεία χαρακτηρίζεται η απάτη με κάθε είδους ιατρικά ή κάθε μορφής "μαγικά φίλτρα".
Ρόκκα Αμπατσιάλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Μαγγανεία
Στον αποκρυφισμό η Μαγγανεία αποτελεί κλάδο της μαύρης μαγείας με την οποία επιδιώκεται η πρόσκληση και βοήθεια κακοποιών και κατωτέρων όντων (πνευμάτων) του αόρατου κόσμου.
Δια της μαγγανείας είναι δυνατό να συντελεσθεί το αδίκημα της απάτης.
Μ Κατηγορία:Μαγεία
Αχμαντίγια
thumb|Η Λίβα-ι-Αχμαντίγια, η σημαία των Αχμαντίγια thumb|Ο Μίρζα Γκουλάμ Αχμάντ Οι Αχμαντίγια είναι τα μέλη μιας νεότερης και πιο δραστήριας μουσουλμανικής θρησκευτικής ομάδας (αίρεσης), τα μέλη της οποίας ακολουθούν τη διδασκαλία του Ινδού μουσουλμάνου Μιρζά Γκουλάμ Αχμάντ ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι μαχντί, ένα πρόσωπο που περίμεναν οι μουσουλμάνοι στο τέλος του κόσμου, ανάλογο προς το Μεσσία του Χριστιανισμού, μια ενσάρκωση του Θεού του Ινδουισμού Κρίσνα και μια επανεμφάνιση (μπουρούζ) του Μωάμεθ. Ο Γκουλάμ έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα.
Οι Αχμαντίγια δραστηριοποιούνται μέσω της προπαγάνδας και των μεταφράσεων του Κορανίου σε ευρωπαϊκές γλώσσες. Ο Γκουλάμ Αχμάντ προσπάθησε να θέσει όλες τις θρησκείες του κόσμου υπό το Ισλάμ. Ωστόσο η συγκεκριμένη αίρεση αντιμετώπισε μεγάλη αντίδραση από τους ορθόδοξους μουσουλμάνους θεολόγους, που αντιδρούσαν γενικότερα στο Σουφισμό και από πολιτικούς που φοβούνταν τη μεγάλη επίδραση που ασκούσε στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλάμ στην Ινδία Κατηγορία:Κλάδοι του Ισλάμ Κατηγορία:Ισλάμ στο Πακιστάν Κατηγορία:Ισλάμ στην Ινδονησία
Πέτρινα Χρόνια
Τα Πέτρινα χρόνια είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1985 σε σενάριο και σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Η πλοκή ακολουθεί τη ζωή ενός ζευγαριού κομμουνιστών, της Ελένης και του Μπάμπη τη χρονική περίοδο 1954-1974 και είναι εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα.
Πλοκή
Το 1954 στη Θεσσαλία, δύο νέοι, η Ελένη, 18 ετών, και ο Μπάμπης 22 ετών, είναι ερωτευμένοι. Παράλληλα, τυπώνουν και διανέμουν φυλλάδια για το κομμουνιστικό κόμμα, απαγορευμένο εδώ και χρόνια. Η Ελένη προέρχεται από οικογένεια με κομμουνιστική παράδοση: ο πατέρας της και τα αδέλφια της έχουν σκοτωθεί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τους ναζί ή τους συνεργάτες τους κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Οι δύο αδελφές της βρίσκονται εξόριστες στις χώρες του ανατολικού μπλοκ.
Ένας πληροφοριοδότης αποκαλύπτει το ζευγάρι. Ο Μπάμπης συλλαμβάνεται, αλλά η Ελένη καταφέρνει να ξεφύγει με τη βοήθεια του ξαδέλφου της, ο οποίος την αναγνωρίζει μέσα στο τρένο, αλλά δεν τη συλλαμβάνει. Στη συνέχεια ζει 12 χρόνια κρυμμένη στην Αθήνα, όπου συνεχίζει να τυπώνει φυλλάδια. Σε αυτά τα 12 χρόνια καταφέρνει να δει τη μητέρα της μόνο μία φορά, το ίδιο και τον Μπάμπη, όταν παίρνει το ίδιο πλοίο που τον μεταφέρει από μια φυλακή στην Κρήτη σε μία φυλακή στην Αίγινα.
Ο Μπάμπης απελευθερώνεται το 1966. Οι δύο ερωτευμένοι ξαναβρίσκονται και περνούν μαζί μερικούς μήνες και συμμετέχουν στις μεγάλες πολιτικές διαδηλώσεις της εποχής. Η Ελένη συλλαμβάνεται, αφού εξακολουθούσε να θεωρείται καταζητούμενη. Κατά τη διάρκεια της δίκης της, παρουσιάζεται ως επικίνδυνη τρομοκράτισσα, εχθρός του κράτους. Καταδικάζεται σε βαριά ποινή φυλάκισης. Αντιλαμβάνεται ότι είναι έγκυος και τελικά γεννάει μέσα στη φυλακή. Ο Μπάμπης συλλαμβάνεται τις πρώτες μέρες της Χούντας. Στις φυλακές, οι φύλακες αντιμετωπίζουν τους κρατούμενους ως παλιούς φίλους με τους οποίους συναντιούνται ξανά. Ο Μπάμπης φυλακίζεται στην ίδια φυλακή με την Ελένη και τον γιο τους. Συναντιούνται μερικές φορές στην κεντρική πλατεία. Επικοινωνούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας την αντανάκλαση του ήλιου σε ένα σπασμένο κομμάτι καθρέπτη. Η δικτατορία, στο όνομα των αξιών της οικογένειας, τους αναγκάζει να παντρευτούν. Καθώς δεν επιτρεπόταν σε κανένα άτομο να εισέλθει στη φυλακή, κουμπάρος ήταν το μωρό. Οι δύο τους χωρίζονται αμέσως μετά την τελετή.
Με τη Μεταπολίτευση, όταν πια αφήνονται ελεύθεροι και μπορούν πια να μένουν μαζί, η Ελένη αντιλαμβάνεται ότι έχουν αποξενωθεί με τον Μπάμπη και δεν έχουν τίποτα να πουν.
Αποδοχή
Στο 26ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία κέρδισε τα εξής βραβεία: Η ταινία κέρδισε επίσης το βραβείο καλύτερης ταινίας από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου το 1985.
Στα κρατικά βραβεία ποιότητας ΥΠΠΟ, η ταινία κέρδισε τα εξής βραβεία:
Η ταινία διακρίθηκε και σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Η Θέμις Μπαζάκα έλαβε ειδική μνεία για την ερμηνεία της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαλένθια το 1985 η ταινία κέρδισε τα βραβεία Α΄ γυναικείου ρόλου και μουσικής.
Το πρόσωπο στη ζωή του οποίου βασίστηκε η ηρωίδα Ελένη, η Ελένη Βούλγαρη-Γκολέμα, απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 31 Μαΐου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Παντελή Βούλγαρη
Ο Λυκάνθρωπος (ταινία, 1941)
Ο Λυκάνθρωπος (The Wolf Man) είναι ταινία τρόμου του 1941 σε παραγωγή Universal Pictures, σε σκηνοθεσία και παραγωγή του Ρόμπερτ Γουόγκνερ και σενάριο του Κερτ Σίοντμακ. Η ταινία αυτή έγινε εξίσου διμοφιλής με τις ταινίες Ο Κόμης Δράκουλας και Φρανκενστάιν, επίσης από τη Universal Pictures.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Λον Τσάνεϊ ο νεότερος, ο οποίος επανέλαβε τον ρόλο του λυκάνθρωπου στην ταινία Φρανκενστάιν Εναντίον Λυκανθρώπου, που βγήκε στους κινηματογράφους το 1943 και το 1948 στην ταινία Ο Άμποτ και ο Κοστέλο συναντούν το Τέρας του Φρανκενστάιν.
Το έτος 2010 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το remake της ταινίας αυτής, με τίτλο Ο Λυκάνθρωπος, με πρωταγωνιστή τον Μπενίτσιο Ντελ Τόρο στο ρόλο του Λάρι Τάλμποτ και τον Άντονι Χόπκινς στο ρόλο του σερ Τζον, μαζί με τους Έμιλι Μπλαντ και Χιούγκο Γουίβινγκ
Το διάσημο πλέον ποίημα που παρουσιάζεται στην ταινία (Ακόμη κι ένας άντρας με αγνή καρδιά, που λεει την προσευχή του κάθε βράδυ, μπορεί να γίνει λύκος, αν κοιτάξει το ολόγιομο φεγγάρι) δεν είναι "παραδοσιακό" όπως δήλωσε ο ίδιος ο Σίοντμακ, αλλά το εμπνεύστηκε εκείνος.
Πλοκή
Με τον θάνατο του αδερφού του, ο Λόρενς Στούαρτ "Λάρι" Τάλμποτ (Τσάνεϊ Τζούνιορ) επιστρέφει από την Αμερική στην γεννέτηρά του στην Ουαλλία. Εκεί ερωτέυεται την Γκούεν (Άνκερς), που δουλεύει σε ένα κατάστημα με αντίκες. Ο Λάρι αγοράζει ένα μπαστούνι που αντιπροσωπεύει έναν ασημένιο λυκάνθρωπο στην κορυφή.
Ο Λάρι επισκέφτεται με την φίλη της Γκούεν, Τζένι (Χελμ), μια κατασκήνωση για τσιγγάνους για να τους διαβάσουν τη μοίρα τους. Η Τζένη δέχεται επίθεση από έναν τσιγγάνο - λυκάνθρωπο, τον Μπέλα (Λουγκόζι), αλλά ο Λάρι τον σκοτώνει με το μπαστούνι. Μέσα στη μάχη ο λυκάνθρωπος δαγκώνει τον Λάρι. Η μητέρα του Μπέλα, η Μαλέβα (Ουσπενσκάγια), λεει στον Λάρι πως αυτό θα τον μεταμορφώνει σε λυκάνθρωπο κάθε νύχτα με πανσέληνο.
Ο Λάρι παραμονεύει στην εξοχή με την μορφή λυκάνθρωπου. Ο πατέρας του, ο σερ Τζον (Ράινς), συνοδεύει τους χωρικούς σε ένα κυνήγι για το λύκο. Ο Λάρι μεταμορφώνεται και μπαίνει στο δάσος όπου τον σκοτώνει ο πατέρας του με το μπαστούνι. Καθώς πεθαίνει, παίρνει την μορφή ανθρώπου, και ο σερ Τζον καταλαβαίνει πως σκότωσε τον γιο του. Οι μόνοι που το ξέρουν είναι ο σερ Τζον, η Γκούεν και η Μαλέβα.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Λυκάνθρωποι σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Θεωρία των τριών κόσμων
Η θεωρία των τριών κόσμων είναι μια θεωρία αναπτυγμένη από τον Μάο Τσε Τουνγκ
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία ο πλανήτης είναι πολιτικά και οικονομικά διαιρεμένος σε τρεις κόσμους. Σύμφωνα με τον Μάο, ο πρώτος κόσμος αποτελείται από τις δύο υπερδυνάμεις, ΕΣΣΔ και ΗΠΑ, ο δεύτερος κόσμος από τις ιμπεριαλιστικές χώρες δεύτερης γραμμής, δηλαδή βασικά τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες που έχουν αναπτυγμένο μονοπωλιακό καπιταλισμό, την Ιαπωνία, την Αυστραλία και τον Καναδά, και ο τρίτος κόσμος από όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, δηλαδή τις μη ιμπεριαλιστικές.
Κύριος εχθρός των λαών, με βάση τη θεωρία των Τριών Κόσμων, είναι οι δύο υπερδυνάμεις, κυρίως δε η ανερχόμενη υπερδύναμη, η τότε ΕΣΣΔ, κύρια επαναστατική αντιιμπεριαλιστική δύναμη είναι οι λαοί και τα έθνη του τρίτου κόσμου, ενώ οι μονοπωλιακές δευτεροκοσμικές χώρες μπορούν να αξιοποιηθούν από τους λαούς και τα κράτη του τρίτου κόσμου σα πρόσκαιροι σύμμαχοι σε συγκεκριμένες πάλες με τις υπερδυνάμεις, λόγω των αντιθέσεων που έχει και ο δεύτερος κόσμος με ΕΣΣΔ(Ρωσία) και ΗΠΑ. Με βάση αυτή τη θεωρία, το τότε επαναστατικό ΚΚΚ (1977) εκπόνησε τη γραμμή του Ενιαίου Αντιηγεμονιστικού Μετώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Φασισμός
thumb|right|100px|Το ρωμαϊκό "fascio littorio". Οι [[φάσκες των ραβδούχων.]] Ο φασισμός είναι η ριζοσπαστική ακροδεξιά υπερεθνικιστική ιδεολογία και πολιτική πρακτική που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών και ιστορικών όρων, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα. Πρωτοεμφανίστηκε στην Ιταλία του Μουσολίνι και αναπτύχθηκε από τους Γερμανούς ναζιστές και άλλους. Προτείνει έναν ολοκληρωτικό τρόπο διακυβέρνησης, από έναν συγκεκριμένο αρχηγό ο οποίος θα συνενώσει όλες τις τάξεις σε ένα Έθνος, το οποίο ορίζεται ως το «ανώτερο» με προορισμό να κυριαρχήσει στα άλλα, «κατώτερα» έθνη και φυλές.
Σήμερα οι όροι «φασισμός» και «φασίστας» χρησιμοποιούνται, μεταφορικά, στην καθημερινή γλώσσα για να δηλώσουν την αυταρχικότητα και τον δεσποτισμό, την αυθαιρεσία, την εξουσιαστική, βίαιη και αντιδημοκρατική συμπεριφορά.
Εθνικισμός
Ο Ιταλικός φασισμός είχε τις ρίζες του στον Ιταλικό εθνικισμό και τον επαναστατικό συνδικαλισμό του Ζωρζ Σορέλ που τελικά εξελίχθηκε σε Εθνικό συνδικαλισμό στην Ιταλία. Οι περισσότεροι Ιταλοί επαναστάτες συνδικαλιστές ηγέτες δεν ήταν μόνο "ιδρυτές του φασιστικού κινήματος", αλλά αργότερα κατέλαβαν βασικές θέσεις στη ηγεσία του Μουσολίνι. Επιδίωκαν να αποκαταστήσουν και να επεκτείνουν τα Ιταλικά εδάφη, τα οποία οι Ιταλοί Φασιστές έκριναν αναγκαία για το έθνος διεκδικώντας την ανωτερότητα και τη δύναμή του για να αποφύγει να υποχωρήσει σε φθορά. Οι Ιταλοί Φασιστές ισχυρίστηκαν ότι η σύγχρονη Ιταλία είναι ο κληρονόμος της αρχαίας Ρώμης και της κληρονομιάς της και υποστήριξε ιστορικά τη δημιουργία μιας Ιταλικής αυτοκρατορίας για την παροχή ζωτικού χώρου για τον αποικισμό Ιταλών εποίκων και για τον έλεγχο της Μεσογείου. Ο ιταλικός φασισμός αντιτίθεται στον φιλελευθερισμό, αλλά όχι στην αναζήτηση μιας αντιδραστικής αποκατάστασης του προ- γαλλικού επαναστατικού κόσμου, την οποία θεωρούσε ελάττωμα, καθώς είχε μια προοδευτική κατεύθυνση. Ήταν αντίθετος στον μαρξιστικό  σοσιαλισμό λόγω της τυπικής αντίθεσής του στον εθνικισμό, αλλά αντιτάχθηκε επίσης στον αντιδραστικό  συντηρητισμό που ανέπτυξε ο Ζοζέφ ντε Μαιστρ. Πιστεύει ότι η επιτυχία του Ιταλικού εθνικισμού απαιτούσε σεβασμό στην Παράδοση και σαφή αίσθηση του κοινού παρελθόντος μεταξύ του Ιταλικού λαού, παράλληλα με τη δέσμευση για μια εκσυγχρονισμένη Ιταλία. Ο ιταλικός φασισμός βασίζεται στον Ιταλικό εθνικισμό και συγκεκριμένα επιδιώκει να ολοκληρώσει αυτό που θεωρεί ως το ατελές έργο του "Risorgimento" με την ενσωμάτωση της "Italia Irredenta" ("αλύτρωτη Ιταλία") στην πολιτεία της Ιταλίας. Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα που ίδρυσε το 1921 δήλωσε ότι το κόμμα έπρεπε να υπηρετεί ως «επαναστατική πολιτοφυλακή στην υπηρεσία του έθνους», ακολουθώντας μια πολιτική βασισμένη σε τρεις αρχές: τάξη, πειθαρχία, ιεραρχία».
Κορπορατισμός
Το διακριτικό χαρακτηριστικό του φασισμού είναι η ιδέα του κορπορατισμού, την οποία ο Μουσολίνι διακήρυξε πως είναι ο Τρίτος Δρόμος μεταξύ του καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Αυτού του είδους η σκέψη υιοθετήθηκε από τον Όσβαλντ Μόσλι στη Μεγάλη Βρετανία και τον Περόν στην Αργεντινή. Ο κορπορατισμός αντιτίθεται στην ελεύθερη αγορά και στην απεριόριστη επιδίωξη κέρδους από τα άτομα, ενώ βασίζεται σε συγκεκριμένη γραμμή που θέτει τους επιχειρηματίες και το εργατικό δυναμικό συνδεδεμένους στενά μαζί σε ένα οργανικό και πνευματικά ενοποιημένο σύνολο. Ως μορφή οικονομίας χαρακτηρίζεται από την επέκταση του άμεσου πολιτικού και παρεμβατικού σχεδιασμού και ελέγχου πάνω στη βιομηχανία και την οργανωμένη εργατική τάξη για το κοινό συμφέρον. Ο φασισμός αρνείται την πάλη των τάξεων.
Είναι βάσιμη η αντίληψη που θεωρεί ότι τόσο ο φασισμός των Ιταλών φασιστών όσο και ο ναζισμός των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών λειτούργησαν σταθεροποιώντας την κυριαρχία του καπιταλισμού και της αστικής τάξης των χωρών αυτών. Συνέτριψαν τις εργατικές συλλογικότητες των χωρών του (σωματεία, συνδικάτα, κόμματα), κατέστειλαν με ωμή βία τις απεργίες των εργαζομένων των χωρών αυτών και τελικά αποκατέστησαν την τάξη υπέρ της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Ετυμολογία
Ο ελληνικός όρος 'φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη fascismo που ετυμολογείται από την λατινική «fasces» (φάσκες, ενικός: fascis, ιταλικά fascio: φάσο) που ονομάζονταν συγκεκριμένο αρχαίο ρωμαϊκό έμβλημα εξουσίας, που απεικόνιζε «ράβδους δεμένες γύρω από έναν πέλεκυ». Η λέξη παραπέμπει στους «littores» (λιτόρες) που ήταν είδος ομάδων σωματοφυλάκων των γερουσιαστών της αρχαίας Ρώμης οι οποίοι διακρίνονταν από μια ράβδο που κρατούσαν και η οποία ήταν το σύμβολο της εξουσίας τους. Οι fasces ήταν σύμβολο της εξουσίας των δικαστών στην αρχαία Ρώμη και συμβόλιζαν την «ισχύν εν τη ενώσει»: μια μόνο ράβδος σπάζει εύκολα, ενώ μια δέσμη πολύ δύσκολα. Οι ράβδοι ήταν δεμένες γύρω από έναν διπλό πέλεκυ που έγινε το σύμβολο του φασισμού.
Ορισμοί
Είναι μακρόχρονη η αντιπαράθεση ιστορικών, πολιτικών επιστημόνων και άλλων μελετητών για την ακριβή φύση του φασισμού. Κάθε αντίληψη περί του φασισμού είναι διαφορετική, αφήνοντας τους ορισμούς είτε πολύ διευρυμένους είτε πολύ περιορισμένους.
Ο συνήθης ορισμός του φασισμού εστιάζει σε τρεις έννοιες: (α) τις "φασιστικές αρνήσεις" του "αντι-φιλελευθερισμού, του αντι-κομμουνισμού και του αντι-συντηρητισμού, (β) τους εθνικιστικούς και αυταρχικούς στόχους της δημιουργίας μιας ελεγχόμενης οικονομίας και του μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων μέσα σε μια μοντέρνα, αυτο-προσδιοριζόμενη κουλτούρα, και (γ) την πολιτική αισθητική του ρομαντικού συμβολισμού, της μαζικής κινητοποίησης, της θετικής οπτικής της βίας και της προώθησης της αρρενωπότητας, της νεότητας και της χαρισματικής ηγεσίας.  Σύμφωνα με πολλούς μελετητές, ο φασισμός - ειδικά όταν είναι στην εξουσία - ιστορικά επιτέθηκε κατά του κομμουνισμού, του συντηρητισμού και του κοινοβουλευτικού φιλελευθερισμού, βρίσκοντας υποστήριξη κυρίως από την άκρα δεξιά.
Ο Ρότζερ Γκρίφιν (Roger Griffin) περιγράφει τον φασισμό ως ένα "είδος πολιτικής ιδεολογίας της οποίας ο μυθικός πυρήνας στις διάφορες παραλλαγές του είναι ο παλιγγενετικής μορφής λαϊκιστικός υπερ-εθνικισμός". Ο Γκρίφιν περιγράφει την ιδεολογία ως αποτελούμενη από τρία βασικά συστατικά: (α) τον μύθο της αναγέννησης, (β) τον λαϊκιστικός υπερ-εθνικισμό και (γ) τον μύθο της παρακμής. Ο φασισμός, κατ' αυτόν είναι ένας "μια γνήσια επαναστατική, δια-ταξική μορφή αντι-φιλελεύθερου, και σε τελευταία ανάλυση, αντι-συντηρητικού εθνικισμού", δομημένου πάνω σε ένα σύνθετο πλέγμα θεωρητικών και πολιτισμικών επιρροών. Υπάρχει μια διακριτή μεσο-πολεμική περίοδος στην οποία ο φασισμός εκδηλώνεται ως πολιτική ενός κόμματος οδηγούμενου μεν από μία ελίτ αλλά λαϊκιστικού και ενόπλου, αντιτιθέμενου στο σοσιαλισμό και τον φιλελευθερισμό και υποσχόμενου ριζοσπαστικές πολιτικές για να σώσει το έθνος από την παρακμή.
Ο Ρόμπερτ Πάξτον (Robert Paxton) θεωρεί ότι ο φασισμός είναι "μορφή πολιτικής συμπεριφοράς που χαρακτηρίζεται από την έμμονη προκατάληψη με την παρακμή της κοινωνίας, τον εξευτελισμό και τη θυματοποίηση, καθώς και από τις αντισταθμιστικές λατρείες της ενότητας, της ενέργειας, της καθαρότητας, όπου ένα μαζικό κόμμα αποφασισμένων εθνικιστών ακτιβιστών, εργαζόμενων σε ανήσυχη αλλά αποτελεσματική συνεργασία με παραδοσιακές ελίτ, εγκαταλείπει τις δημοκρατικές ελευθερίες και επιδιώκει με λυτρωτική βία και χωρίς ηθικές και νομικές αναστολές τους στόχους της εσωτερικής κάθαρσης και της εξωτερικής επέκτασης".
Οι Ουμπέρτο Έκο, Kevin Passmore, , John Weiss, Ian Adams, και Moyra Grant, αναφέρουν ως χαρακτηριστικό του φασισμού τον ρατσισμό (περιλαμβανομένου του αντισημιτισμού), φέρνοντας ως παράδειγμα τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Άλλοι μελετητές δεν θεωρούν τον εθνικοσοσιαλισμό ως είδος φασισμού.
Ο Τζών Λούκατς (John Lukacs), Ούγγρο-αμερικανός ιστορικός που επέζησε του Ολοκαυτώματος, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει μια γενική κατηγορία που λέγεται "φασισμός". Θεωρεί ότι ο εθνικοσοσιαλισμός και ο κομμουνισμός ουσιαστικά είναι εκδηλώσεις του λαϊκισμού και ότι κράτη όπως η Ναζιστική Γερμανία και η Φασιστική Ιταλία περισσότερο διαφέρουν παρά ομοιάζουν.
Στους "αναθεωρητές" ιστορικούς του ολοκληρωτισμού, ανήκει ο Έρνστ Νόλτε, ο οποίος εγκαινίασε μια νέα σχολή, αυτή της συγκριτικής μελέτης φασισμού, εθνικοσοσιαλισμού και σταλινισμού. Διατύπωσε την άποψη ότι ο χαρακτήρας και η ιδεολογία του ευρωπαϊκού φασισμού ήταν αντίδραση στον μοντερνισμό και όχι απλώς η διαστρεβλωτική έκφανση του εθνικισμού ή παράγωγο οικονομικών συνθηκών. Ο ίδιος θεωρεί ότι μεταξύ φασισμού (όπου περιλαμβάνει τον ναζισμό) και κομμουνισμού υπάρχει "αιτιώδης συνάφεια".
Πριν τον Μουσολίνι
Ο όρος φασιστικό κίνημα εμφανίστηκε το 1915 στην εφημερίδα Il Popolo, για να ορίσει μια πολιτική τάση, η οποία πρότεινε ριζοσπαστικές κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, την έμπρακτη βία και την υιοθέτηση της λεγόμενης «πολιτικής της πλατείας» (ιτ. politica della piazza), χάριν της προστασίας των ιταλικών εδαφικών αξιώσεων, ενώ παράλληλα εναντιωνόταν στον κλήρο, στον κοινοβουλευτισμό και τον μπολσεβικισμό. Οι πρώτες σημαντικές ομάδες φασιστών (με την κλασσική έννοια) σχηματίστηκαν το 1919 και ονομάστηκαν fasci di combattimento, δηλαδή ομάδες ή δέσμες μάχης). Νωρίτερα (Δεκ. 1914) οι Μουσολίνι, Anceste de Ambris, Angelo Olivetti κ.α. είχαν ιδρύσει την οργάνωση Fascio d'azione rivoluzionaria (Φάσιο Επαναστατικής Δράσης) στο Μιλάνο το οποίο προήλθε από το ελάχιστα προγενέστερο Fascio Rivoluzionario d' Azione Internazionalista (Επαναστατικό Φάσιο Διεθνιστικής Δράσης). Και οι δύο αυτές οργανώσεις είχαν στόχο να προωθήσουν την εμπλοκή της Ιταλίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη την εποχή, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας (από το οποίο προήλθε και ο Μουσολίνι) είχε διχαστεί γύρω από το αν πρέπει η Ιταλία να συμμετάσχει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μουσολίνι, όπως και άλλα μέλη του Κόμματος μεταξύ των οποίων και ο Αντόνιο Γκράμσι, ήταν υπέρ της "ενεργής και λειτουργικής ουδετερότητας", με τη λογική ότι η απόλυτη ουδετερότητα απειλούσε να μετατρέψει το προλεταριάτο σε αμέτοχους παρατηρητές της προελαύνουσας ιστορίας.
Γέννηση του φασισμού
Ο φασισμός γεννήθηκε το 1919 μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιταλία, από τον Μπενίτο Μουσολίνι, χωρίς ακόμα να αποτελεί δόγμα ή να προσδιορίζει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ο Μουσολίνι ίδρυσε την οργάνωση Fasci di Combattimento στο Μιλάνο στις 13 Μαρτίου 1919 και αρχικά, τα πρώτα λίγα μέλη ήταν πρώην στρατιώτες που ήταν δυσαρεστημένοι από την έκβαση του πολέμου. Το 1921 ιδρύθηκε το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα και εκλέχθηκε στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αμέσως το επόμενο έτος επήλθε το χάος όταν φασιστικές ομάδες κρούσης (squadre d’azione) άρχισαν να καταλαμβάνουν με τη βία διάφορα δημόσια κτήρια καταφεύγοντας στη μέθοδο του σκουαδρισμού. Όταν οι αρχηγοί του σοσιαλιστικού κόμματος κήρυξαν απεργία, ο Μουσολίνι απαίτησε από την κυβέρνηση να την διακόψει απειλώντας ότι οι φασίστες θα έκαναν Πορεία προς την Ρώμη. Ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, φοβούμενος την αναταραχή και τον εμφύλιο, παρέδωσε την εξουσία στον Μουσολίνι, ενέργεια η οποία επισκιάστηκε τελικά από την Πορεία προς τη Ρώμη. Το 1926 το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα έγινε το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα και το κοινοβούλιο αντικαταστάθηκε από τη Βουλή των Συντεχνιών, σύμφωνα με το κορπορατιστικό σύστημα.
Κληρονομιά
Παρόλο που το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα έχει τεθεί εκτός νόμου από το μεταπολεμικό Σύνταγμα της Ιταλίας, εμφανίστηκαν διάφορα νεοφασιστικά κόμματα για να συνεχίσουν την κληρονομιά του. Ιστορικά, το μεγαλύτερο νεοφασιστικό κόμμα ήταν το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (Movimento Sociale Italiano/MSI), του οποίου το μεγαλύτερο ποσοστό που συγκέντρωσε ήταν το 8,7% των ψήφων στις γενικές εκλογές του 1972. Το MSI διαλύθηκε το 1995 και αντικαταστάθηκε από την Εθνική Συμμαχία, ένα συντηρητικό κόμμα που αποστασιοποιήθηκε αργότερα από το φασισμό (ο ιδρυτής του πρώην υπουργός Εξωτερικών Gianfranco Fini δήλωσε κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στο Ισραήλ ότι ο φασισμός ήταν «απόλυτο κακό»). Η Εθνική Συμμαχία και ορισμένα νεοφασιστικά κόμματα συγχωνεύθηκαν το 2009 για να δημιουργήσουν το Λαό της Ελευθερίας υπό την ηγεσία του τότε πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το οποίο τελικά διαλύθηκε μετά την ήττα στις γενικές εκλογές του 2013. Μέχρι τώρα, πρώην μέλη της MSI και της AN εντάχθηκαν στο κόμμα των Αδελφών της Ιταλίας με επικεφαλής τη Τζόρτζια Μελόνι.
Μελέτη του φασισμού
Το κίνημα του φασισμού μελετήθηκε από πολλούς ξένους ερευνητές μεταξύ των οποίων οι πιο γνωστοί είναι οι Ρόμπερτ Πάξτον και Εμίλιο Τζεντίλε. Από τους πιο έγκυρους Έλληνες μελετητές του φαινομένου θεωρείται ακόμη ο Νίκος Πουλαντζάς.
Ταυτισμένος με τη νεωτερικότητα του μεσοπολέμου, από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο φασισμός είναι στιγματισμένος και πολύ λίγες πολιτικές ομάδες τα τελευταία 60 χρόνια τόλμησαν να ταυτιστούν ανοιχτά μαζί του.
Δημόσια και πολιτική χρήση του όρου
Από τη δεκαετία του 1920 ο όρος είχε υιοθετηθεί από κομμουνιστικά κόμματα προσκείμενα στον Στάλιν, στο πλαίσιο της αντιπαλότητας κατά των σοσιαλδημοκρατών, ειδικά στη Γερμανία. Το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (KPD) κατηγορούσε το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (SPD) για "σοσιαλ-φασισμό", ενώ χρησιμοποιούσε (χρήση που έχει χαρακτηριστεί «άκριτη») τον όρο «φασισμός» για να περιγράψει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους που βρίσκονταν δεξιότερά του. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ο εθνικοσοσιαλισμός (ναζισμός) και η σοσιαλδημοκρατία ήταν δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Ειδικά η αριστερή πτέρυγα των σοσιαλδημοκρατών θεωρείτο ότι παραπλανούσε τους εργάτες με ψευτο-επαναστατική ρητορεία. Η συντριβή του "σοσιαλφασισμού" ήταν το προαπαιτούμενο για την συντριβή του ναζισμού. Σήμερα θεωρείται ότι αυτή η αντιπαλότητα άνοιξε το δρόμο για την επικράτηση του ναζισμού.
Στη μεταπολεμική εποχή, πέρα από την ιστορική σημασία που αναφέρεται στον ιταλικό φασισμό, ο όρος χρησιμοποιείται στον πολιτικό λόγο με μια έννοια η οποία εξαρτάται από τον ομιλούντα. Ο όρος αποδίδεται όχι μόνο σε κινήματα που έχουν κάποια ισχυρή ομοιότητα με τον φασισμό του μεσοπολέμου, αλλά και σε αυταρχικά καθεστώτα της δεξιάς ή της αριστεράς, ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση αυτού που τον χρησιμοποιεί. Στη λαϊκή φαντασία ο όρος σχετίζεται χαλαρά με τις μνήμες του Β’ ΠΠ και τις ναζιστικές φρικαλεότητες, καθώς και με την δίψα για εξουσία και κατάκτηση, φυλετικό μίσος, γενοκτονία, αγριότητα, σαδισμό και γενικά το κακό.
Ο Κέβιν Πάσμορ (Kevin Passmore), ιστορικός ειδικευόμενος στον φασισμό, παρατηρεί ότι δεν υπάρχει κοινά αποδεκτός ορισμός του φασισμού και ότι στη σύγχρονη εποχή «είναι χρήσιμο πολιτικό όπλο το να αποκαλείς κάποιο σύγχρονο πολιτικό κίνημα ως παρόμοιο με το φασισμό». Ο ίδιος θεωρεί περισσότερο σημαντική την έρευνα γύρω από τη χρήση του όρου, παρά την αναζήτηση ακριβούς ορισμού. Επίσης σημειώνει τη δεύτερη ερμηνεία που υπάρχει σε σύγχρονα αγγλικά λεξικά ως "ατόμου με μεγάλη έλλειψη ανοχής ή εξουσιαστικό σε κάποιον τομέα"
Η Manuela Cadelli, πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών του Βελγίου, υποστηρίζει ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι είδος φασισμού και εξτρεμισμού, διότι επιδιώκει να θέσει υπό τον έλεγχο της οικονομίας όχι μόνο τις κυβερνήσεις αλλά και κάθε τομέα της σκέψης και της κοινωνίας.
The Champs
Οι Champs είναι ένα αμερικανικό ροκ συγκρότημα, περισσότερο γνωστοί για το λάτιν ροκ εν ρολ ορχηστρικό τους "Tequila". Το συγκρότημα πήρε το όνομά του από αυτό του αλόγου του Τζιν Ότρι, Champion, και σχηματίστηκε από στελέχη στούντιο στην εταιρία του Ότρι Challenge Records για να ηχογραφήσουν ένα B-side για το σινγκλ του Ντέιβ Μπέργκες "Train to Nowhere". Το επιδιωκόμενο άλμπουμ έγινε πιο διάσημο από την A πλευρά του, καθώς το "Tequila" έφτασε στο Νο. 1 σε μόλις τρεις εβδομάδες, και το συγκρότημα έγινε το πρώτο γκρουπ που έφτασε στην κορυφή με ένα ορχηστρικό που ήταν η πρώτη τους κυκλοφορία. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στα στούντιο Gold Star το φθινόπωρο του 1957 και το 1959 κέρδισε το βραβείο Γκράμι για την καλύτερη R&B ερμηνεία. Πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και τιμήθηκε με χρυσό δίσκο από την RIAA.
Πανιώνιο
Το Πανιώνιο είναι ο ιερός χώρος στην Μυκάλη, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Ελικώνιο Ποσειδώνα.
The Champs
Επιτυχία με το τραγούδι τους "Tequila" του 1958
Το "Tequila" γράφτηκε από τον σαξοφωνίστα Ντάνι Φλόρες, αν και το αποδίδουν στον Τσακ Ρίο επειδή είχε συμβόλαιο με μια άλλη δισκογραφική (RPM Records) εκείνη την εποχή. Ο Φλόρες, ο οποίος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 2006, ήταν γνωστός ως ο «Νονός του Λατίνο Ροκ ». Το «dirty sax» του Φλόρες και το χαμηλόφωνο "Tequila" του είναι τα χαρακτηριστικά του τραγουδιού. Ο Φλόρες παραιτήθηκε από τα δικαιώματα των ΗΠΑ για το τραγούδι, αλλά διατήρησε τα παγκόσμια δικαιώματα μέχρι το θάνατό του.
Πανιώνιο
Εκεί συνεδρίαζαν οι αντιπρόσωποi των δώδεκα ισχυρότερων Ιωνικών πόλεων (η Μίλητος, η Μυούς, η Πριήνη, η Έφεσος, η Κολοφώνα, η Λέβεδος, η Τέως, οι Κλαζομενές, οι Ερυθρές, η Φώκαια και οι νησιωτικές πόλεις Χίος και Σάμος).
The Champs
Επιτυχία με το τραγούδι τους "Tequila" του 1958
Υπάρχουν πολλές διασκευές του τραγουδιού, συμπεριλαμβανομένης μιας τζαζ εκδοχής του κιθαρίστα Γουές Μοντγκόμερι το 1966. Έχει ηχογραφηθεί επίσης από τους ράπερ ALT και XL Singleton. Οι Champs είχαν επίσης επιτυχία με ορχηστρικά (instrumentals) όπως το " Limbo Rock " και το "El Rancho Rock". Το 1985, η "Tequila" εμφανίστηκε εξέχουσα θέση στην ταινία Pee Wee's Big Adventure. Οι Champs ηχογράφησαν επίσης ένα σίκουελ του "Tequila" με τίτλο "Too Much Tequila".
Πανιώνιο
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ιερά Κατηγορία:Ιωνία Κατηγορία:Ναοί του Ποσειδώνα
The Champs
Επιτυχία με το τραγούδι τους "Tequila" του 1958
To 2019 το "Tequila" εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame στην κατηγορία σινγκλς.
Επανένωση μπάντας 2020
Το 2020, ο αρχηγός του γκρουπ Μπέργκες ανέστησε τους The Champs για ένα νέο άλμπουμ, το Tequila Party, που είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο. Το LP περιέχει 12 πρόσφατα ηχογραφημένα κομμάτια, συμπεριλαμβανομένης μιας "πάρτι" απόδοσης της επιτυχίας τους και επτά νέες συνθέσεις.
Νικηφόρος Μπαμπούκης
Ο Νικηφόρος Μπαμπούκης ή Παμπούκης ήταν ιερωμένος και αγωνιστής του 1821.
The Champs
Μέλη του συγκροτήματος
Ο Dave "Snuffy" Smith έπαιζε μπάσο από τα τέλη του 1959 έως το 1960. Άλλα μέλη εκείνη την εποχή ήταν οι Jimmy Seals, Dash Crofts, Johnny Meeks (αρχικά των Gene Vincent and the Blue Caps). Αργότερα μέλη του συγκροτήματος περιλάμβαναν τους Glen Campbell, Jerry Cole, Chuck Downs (τύμπανα), Rich Grissom, Gary Nieland (ντραμς), Jerry Puckett (κιθάρα), Marvin Siders και Leon Sanders. Η τελευταία σύνθεση του συγκροτήματος, το 1964, περιελάμβανε τον Τζόνι Τρομπατόρε, ο οποίος έγραψε μερικά τραγούδια με τους Jim Seals, Dash Crofts, Maurice Marshall, τον μπασίστα Κέρτις Πολ και τον αντικαταστάτη του Seals στο σαξόφωνο, Keith MacKendrick (ο οποίος αργότερα παρέμεινε σαξόφωνο όταν ο Seals επανενώθηκε).
Νικηφόρος Μπαμπούκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1784 στα Χαλκιάνικα του Δήμου Νωνάκριδος της Επαρχίας Καλαβρύτων. Γονείς του ήταν ο Πανάγος και η Καλομοίρα, άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο της πατρίδας του και αργότερα πήγε στη σχολή του γειτονικής κωμόπολης της Αγίας Βαρβάρας για ανώτερη εκπαίδευση. Στη συνέχεια πήγε στο Άγιο Όρος και στις Κυδωνίες όπου υπήρχε αξιόλογη σχολή και μετά από εξαετείς σπουδές απέκτησε την ιδιότητα του δασκάλου.
The Champs
Παραπομπές
Champs Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα
Νικηφόρος Μπαμπούκης
Βιογραφία
Όταν ξεκίνησε η επανάσταση επέστρεψε αμέσως και έλαβε ενεργό μέρος υπέρ του αγώνα. Υπηρέτησε ως στρατιώτης και ως δεινός ρήτορας. Πήρε μέρος στις Εθνοσυνελεύσεις, ενώ πήγαινε και στα στρατόπεδα για να παρακινεί τους στρατιώτες εναντίον του Δράμαλη.
Έχασε στον πόλεμο την πλούσια βιβλιοθήκη του και την πατρική του περιουσία. Μετά την επανάσταση επέστρεψε στα γράμματα και ίδρυσε σχολείο στην Ακράτα. Πέθανε πάμφτωχος.
Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Εργαστήρια πολιτών
Τα εργαστήρια πολιτών είναι αυτοοργανωμένες ομάδες πολιτών που δραστηριοποιούνται στα αστικά κοινά και εμφανίστηκαν την περίοδο της κρίσης του 2008, στην Ισπανία και συγκεκριμένα στη Μαδρίτη και εξαπλώθηκαν και σε άλλες χώρες.
Μαδρίτη: εργαστήρια πολιτών
Η πλούσια ιστορία των Ισπανών στους δημοκρατικούς αγώνες ενάντια στο καθεστώς του Φράνκο και η παραδοσιακή κινηματική δραστηριοποίησή τους, είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση του κινήματος των αγανακτισμένων (indignados) την εποχή της κρίσης του 2008. Οι indignados και άλλες αυτόνομες οργανώσεις δημιούργησαν στη Μαδρίτη, τα εργαστήρια των πολιτών, που δραστηριοποιούνται στο σχεδιασμό των αστικών κοινών.
Άνθρωποι όλων των κοινωνικών και επαγγελματικών τάξεων, κατέλαβαν αρχικά κενούς αστικούς χώρους, ή παραμελημένες από το κράτος γειτονιές. Χρησιμοποιώντας τα ψηφιακά μέσα, ακόμη και την τη “χάκερ” πρακτική, δικά τους υλικά και την τοπική γνώση δημιούργησαν νέους αναπλασμένους χώρους, πολιτιστικά κέντρα, όπου διοργανώνονται φεστιβάλ, καλλιτεχνικές εκθέσεις, παρέχονται υπηρεσίες κλπ. Μερικά παραδείγματα τέτοιων χώρων είναι: La tabacalera, Esta es une plaza, campo de la Cebada.