cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Ιφιγένεια
Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία
Είναι αξιοσημείωτο ότι, η Ζωή του Αγίου Ματθαίου του Αποστόλου στο παραδοσιακό Ορθόδοξο Συναξάριο δεν αναφέρει άμεσα το όνομα της Αγίας Ιφιγένειας, αν και το Συναξάριο καταγράφει τα ταξίδια του Αγίου Ματθαίου στην «Αιθιοπία», το ότι διαφώτισε την περιοχή και μαρτύρησε εκεί. Το Ορθόδοξο Συναξάριον σύμφωνα με την παράδοση του Νικηφόρου Καλλιστού Ξανθόπουλου (γ. 1320), δηλώνει ότι μετά από την σκληρή μεταχείριση των Παρθίων και των Μήδων, ο Άγιος Ματθαίος πήγε στη συνέχεια να διαδώσει το Ευαγγέλιο σε μία συγκεκριμένη πόλη που ονομάζεται «Μέρμενα / Μύρμενα» [σημείωση 6] υποθετικά στην Αιθιοπία, που περιγράφεται ως γη που κατοικείται από φυλές ανθρωποφάγων:"«Μετά την αναχώρηση από την Ιερουσαλήμ, ο ιερός απόστολος Ματθαίος κήρυξε τα χαρμόσυνα νέα του Ευαγγελίου σε πολλές χώρες. Διακηρύσσοντας τα καλά νέα του Χριστού, πέρασε από τη Μακεδονία, τη Συρία, την Περσία, την Παρθία και τη Μηδία, ιδρύοντας Εκκλησίες εκεί και σε άλλα μέρη... Ταξίδεψε σε όλη την Αιθιοπία, η οποία του είχε πέσει μετά από κλήρωση και τη φώτισε με το φως της γνώσης του Ευαγγελίου. Τελικά, καθοδηγούμενος από το Άγιο Πνεύμα, έφτασε στη γη των κανιβάλων, οι οποίοι είχαν σκούρο δέρμα και ήταν άγριοι άνθρωποι. Εκεί μπήκε σε μία πόλη γνωστή ως Μύρμενα και αφού προσηλύτισε πολλές ψυχές στο Χριστό, διόρισε τον Πλάτωνα, τον συνταξιδιώτη του, να γίνει επίσκοπό τους και έχτισε μία μικρή εκκλησία... Η σύζυγος και ο γιος του Φούλβιου, το τίμημα αυτής της πόλης, καταλήφθηκαν από δαίμονες... Ο απόστολος επέπληξε τα ακάθαρτα πνεύματα και τα έδιωξε και εκείνοι που γιατρεύτηκαν έπεσαν μπροστά στον απόστολο και με ευγένεια τον ακολουθούσαν...'"Ωστόσο, μία συγκεκριμένη «Αγία Ιφιγένεια η Παρθενομάρτυρας» αναφέρεται στο ελληνικό Ορθόδοξο ημερολόγιο για τις 16 Νοεμβρίου (είναι η ίδια ημέρα γιορτής με τον Άγιο Ματθαίο τον Απόστολο στην Ορθόδοξη Εκκλησία).   Είναι εγγεγραμμένη σε μία μοναδική σύγχρονη αγιογραφική πηγή, συγκεκριμένα στο «Μικρό Ευχαριστήριο ή Αγιασμάριον» που δημοσιεύτηκε από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδας το 1956, χωρίς να παρέχονται άλλες πληροφορίες. Πουθενά αλλού δεν αναφέρεται η μνήμη της. Τη δεκαετια του 1980 η Πόντια παλαιοημερολογίτισσα μοναχή Μαγδαληνή - αφορισμένη από την Ορθόδοξη Εκκλησία καθώς καθύβριζε τον Άγιο Νεκτάριο - κατέγραφε σε βιβλία της χωρίς πηγές πως διάφοροι άγιοι όπως οι Νικόλαος, Γεράσιμος και Ιφιγένεια ήταν Πόντιοι, χωρίς κάποια επιστημονική βάση.
Ο Πρόλογος από την Οχρίδα που συντάχθηκε από τον Άγιο Νικολάι Βελιμίροβιτς (1928) δεν περιλαμβάνει την Αγία Ιφιγένεια, ούτε μόνη της, ούτε στη ζωή του Αγίου Ματθαίου.
Η Αντιοχεία Ορθόδοξη Χριστιανική Αρχιεπισκοπή της Βόρειας Αμερικής περιλαμβάνει την Αγία Ιφιγένεια της Αιθιοπίας στο ημερολόγιο των Αγίων, μαζί με την παραδοσιακή λατινική βιογραφία της, "που εορτάζεται στις 16 Νοεμβρίου (επίσης στις 21 Σεπτεμβρίου)". Ομοίως, η Μονή Αγίων Μαρίας και Μάρθας στο Γουάτζενερ της Νότιας Καρολίνας (ΟCA), απαριθμεί την Αγία Ιφιγένεια, πριγκίπισσα της Αιθιοπίας στη δυτική ημερομηνία στις 21 Σεπτεμβρίου, αν και το διαδικτυακό Συναξάριον της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική (OCA) δεν αναφέρει την Αγία Ιφιγένεια στην ανάμνηση της ζωής του Αγίου Ματθαίου του Ευαγγελιστή, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου του στην Αιθιοπία.
Ισπανία
Οι Καρμελίτες του Κάντιθ, στην Ανδαλουσία, λάτρευαν την Αγία Ιφιγένεια. Στο Κάντιθ, Αφρικανοί μαύροι οργάνωναν τη δική τους θρησκευτική ένωση, το "Confradía de Nuestra Señora de la Salud, San Bello & Santa Ifigênia", που ξεκίνησε στο Ελ Πουέρτο της Σάντα Μαρία το 1575. Από το Κάντιθ, η λατρεία της εξαπλώθηκε στην Πορτογαλία και από εκεί στη Βραζιλία.
Βραζιλία
δεξιά|μικρογραφία| Άγαλμα Αγία Ιφιγένεια([[:pt:Paróquia Nossa Senhora da Conceição (Santa Ifigênia)|Basílica de Nossa Senhora da Conceição e de Santa Ifigênia, Βραζιλία).]] Ο γεννημένος στη Βραζιλία ιερέας José Pereira de Santana αφιέρωσε ένα καθοριστικό έργο δύο τόμων στον Ελεσβαάν και στην Ιφιγένεια, το οποίο δημοσιεύθηκε αντίστοιχα το 1735 και το 1738 στη Λισαβόνα. Θεώρησε και τους δύο πυλώνες της αφρικανικής ιερότητας και τους αναμόρφωσε ως αγίους στο δικό του καρμελίτικο τάγμα. Ο Ελεσβαάν αντιπροσώπευε τον θρίαμβο του Χριστιανισμού έναντι του Ιουδαϊσμού στο πρόσωπο του Ντουναάν, ενώ η Ιφιγένεια υπερασπίστηκε την πρώιμη, εθελοντική αποδοχή του Ευαγγελίου στην Αφρική. αριστερά|μικρογραφία| St. [[Κάλεμπ του Αξούμ|Ελεσβαάν (Caleb), Βασιλιάς της Αιθιοπίας με τη S. Ιφιγένεια. (Εθνική Βιβλιοθήκη της Βραζιλίας)]] Η «Σεβάσμια Αδελφότητα του Αγίου Ελεσβαάν και της Αγίας Ιφιγένειας» [σημ. 8] ιδρύθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 7 Μαΐου 1740, από ελεύθερους μαύρους σκλάβους από το Πράσινο Ακρωτήριο, την Πορτογαλική Χρυσή Ακτή, το νησί Σάο Τομέ και τη Μοζαμβίκη. Η λατρεία αυτών των δύο Αγίων πιστεύεται ότι προήλθε από τους ίδιους τους σκλάβους. Αδελφότητες μαύρων στις ρωμαιοκαθολικές κοινωνίες του Νέου Κόσμου βασίστηκαν σε μερικούς μαύρους αγίους προστάτες, συμπεριλαμβανομένων των Αγία Ιφιγένεια, Άγιο Αντώνιο της Καταχερόνα (γ. 1549) και Άγιο Βενέδικτο Benedito (γ. 1589).
Η Αγία Ιφιγένεια τιμώταν επίσης σε χαρούμενες θρησκευτικές γιορτές και πομπές. Σύμφωνα με τον Βραζιλιάνο κοινωνιολόγο και τον ανθρωπολόγο Ζιλμπέρτο Φεβρέ, γράφοντας το 1922, «τη γιορτή της Αγίας Ιφιγένειας, ένα είδος μαύρης Μαντόνας, την απολάμβαναν στο έπακρο οι έγχρωμοι, των οποίων η «συνείδηση του είδους» διεγείρεται από τους ιερείς».
Στις 20 Νοεμβρίου 1995, οι Βραζιλιάνοι γιόρτασαν την 300ή επέτειο του θανάτου του Zumbi of Palmers, του τελευταίου κυβερνήτη του Palmares, που θεωρείται ως ένας από τους πρώτους αγωνιστές της ελευθερίας της Αμερικής. Στο Μπέλο Οριζόντε πραγματοποιήθηκε μια πομπή congados το απόγευμα της 23ης Νοεμβρίου 1996, προς τιμήν των Παναγία του Ροζαρίου, Άγιος Βενέδικτος ο Μαυριτανός και Αγία Ιφιγένεια με πομπές ακριβούς πορείας, τραγουδιού, χορού και χρήσης κρουστών. [σημείωση 10] Ο συνδυασμός του σεβασμού προς τους καθολικούς αγίους και της εκτέλεσης των αφρικανικών τελετουργικών στοιχείων είναι απόδειξη της συνύπαρξης καθολικών θρησκευτικών παραδόσεων και της διατήρησης μίας αφρικανικής πολιτιστικής μνήμης στο Μίνας Ζεράις.
Περού
Η διασπορά της Αγίας Ιφιγένειας από την Αιθιοπία στην Αμερική ήταν μέρος της διασποράς των αφρικανικών λαϊκών θρησκευτικών εκφράσεων που συνέδεαν την Αφρική, την Ευρώπη και την Αμερική.
Ένα κίνημα στα τέλη του εικοστού αιώνα για να κερδίσει την εθνική αναγνώριση των αφρο-περουβιανών πολιτιστικών συνεισφορών στην επαρχία Κανιέτε επικεντρώθηκε στη Αγία Ιφιγένεια, η οποία περιελάμβανε ένα άγαλμα και μια μπαρόκ τοιχογραφία του δέκατου όγδοου αιώνα από τον Περουβιανό καλλιτέχνη Cristóbal Lozano. [σημείωση 12] Αυτές οι καλλιτεχνικές παραστάσεις που βρίσκονται σε ένα ιδιωτικό παρεκκλήσι στο αγρόκτημα La Quebrada στην περιοχή San Luis de Cañete παρουσιάστηκαν ως νόμιμα αντικείμενα της θέσης της Αγίας Ιφιγένειας ως λαϊκής ή δημοφιλούς αγίας, κεντρικής στην κατασκευή μίας μαύρης αφρο-Περουβιανής ταυτότητας και πολιτισμού αφοσίωσης.
Ένας ετήσιος εορτασμός της Αγίας Ιφιγένειας πραγματοποιείται στις 21 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, με πομπές προς τιμήν της Αγίας Ιφιγένειας στην περιοχή San Luis de Canete. Ο Σύλλογος παράγει ένα φυλλάδιο προγράμματος που παρουσιάζει μία σύντομη ιστορία της προστάτιδος και επικεντρώνεται στη διάδοση και τη δημοτικότητά της στη Βραζιλία, την Κούβα και το Περού. Το φεστιβάλ έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα καθώς η Αφρο-Περουβιανή κοινότητα καλλιτεχνών, μουσικών, συγγραφέων, αθλητικών φιγούρων και θαυμαστών συγκλίνει κάθε Σεπτέμβριο στο Cañete με αυξανόμενους αριθμούς.
Γαλλία
Προς τιμήν της Αγίας Ιφιγένειας, μία παρθένα-μάρτυρας του 1794 είχε πάρει το όνομά της. Μία ομολογούσα θρησκευόμενη του Τάγματος του Αγίου Βενέδικτου που μαρτύρησε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το 1794 ήταν γνωστή ως «Αδελφή Ιφιγένεια του Αγίου Ματθαίου». Το όνομά της ήταν Ευλογημένη Μαρία-Γκαμπριέλ-Φρανσουέζ-Σούζαν ντε Γκαίλαρντ Λαβαλντέν (1761–1794) και ήταν μία από τους μάρτυρες του Οράνζ, που είχε αποκεφαλίστηκε στις 7 Ιουλίου 1794 στο Orange, Vaucluse της Γαλλίας. Μακαρίστηκε στις 10 Μαΐου 1925 από τον Πάπα Πίο ΙΑ' και εορτάζεται στις 7 Ιουλίου.
Vithika Yadav
Η Yadav εργάστηκε ως συνεργάτιδα και ως σύμβουλος για την οργάνωση Free the Slaves. Εργάστηκε ως σύμβουλος στο γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα ναρκωτικά και το έγκλημα κατά της εμπορίας ανθρώπων. Εργάστηκε ως συντονίστρια έργου στο BBC World Service Trust.
Αγία Ιφιγένεια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία Ιφιγενεια
Vithika Yadav
Η Vithika Yadav είναι μία από τις πέντε γυναίκες που παρουσιάζονται στο γερμανικό-ελβετικό ντοκιμαντέρ #Female Pleasure.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Ινδοί φεμινιστές
Ροντρίγκο Γκόες
Ο Ροντρίγκο Σίλβα ντε Γκόες (Rodrygo Silva de Goes, 9 Ιανουαρίου 2001), γνωστός απλά ως Ροντρίγκο, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Σάντος
Γεννημένος στην Οσάσκο του Σάο Πάολο, ο Ροντρίγκο εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Σάντος το 2011, σε ηλικία 10 ετών, αρχικά αγωνιζόμενος στην ομάδα σάλας. Το Μάρτιο του 2017, με τους βασικούς της πρώτης ομάδας να βρίσκονται στο Περού για έναν αγώνα του Κόπα Λιμπερταδόρες εναντίον της Σπόρτινγκ Κριστάλ, κλήθηκε στην πρώτη ομάδα από τον προπονητή Ντοριβάλ Ζούνιορ για να συμμετάσχει στην προπόνηση.
Στις 21 Ιουλίου 2017, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του, πενταετούς διάρκειας. Την 1η Νοεμβρίου, προήχθη στην πρώτη ομάδα από τον προσωρινό προπονητή Ελάνο.
Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα -και στη Σέριε Α- στις 4 Νοεμβρίου 2017, μπαίνοντας ως αλλαγή στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί της Ατλέτικο Μινέιρο. Στις 25 Ιανουαρίου, σημείωσε το πρώτο του γκολ, σκοράροντας το νικητήριο γκολ στα τελευταία λεπτά, σε μία εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί της Πόντε Πρέτα για το Καμπεονάτο Παουλίστα.
Την 1η Μαρτίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του στο Κόπα Λιμπερταδόρες, στην εκτός έδρας ήττα με 2-0 εναντίονς της Ρεάλ Γκαρσιλάσο, γίνοντας έτσι σε ηλικία 17 ετών και 50 ημερών,ο νεότερος παίκτης της Σάντος που αγωνίστηκε σε αυτή τη διοργάνωση. Δεκαπέντε μέρες αργότερα σημείωσε το πρώτο του γκολ στη διοργάνωση, σημειώνοντας το δεύτερο γκολ της ομάδας ύστερα από ατομική προσπάθεια, σε μια νίκη με 3-1 εναντίον της Νασιονάλ, γίνοντας έτσι σε ηλικία 17 ετών, 2 μηνών και 6 ημερών, ο νεώτερος Βραζιλιάνος που σκόραρε στη διοργάνωση.
Στις 26 Ιουλίου 2018, άλλαξε τον αριθμό φανέλας του από 43 σε 9 (αριθμό που φορούσε ήδη κατά τη διάρκεια του Κόπα Λιμπερταδόρες). Για τη σεζόν 2019, άλλαξε και πάλι αριθμό, αυτή τη φορά το 11, που φορούσε προηγουμένως ο νεαρός Νεϊμάρ.
Ρεάλ Μαδρίτης
Στις 15 Ιουνίου 2018, η Ρεάλ Μαδρίτης ήρθε σε συμφωνία με τη Σάντος για τη μεταγραφή του Ροντρίγκο, με τον παίκτη να εντάσσεται στο νέο σύλλογο του τον Ιούνιο του 2019 και να υπογράφει συμβόλαιο μέχρι το 2025. Η φημολογούμενη αμοιβή ήταν 45 εκ. ευρώ, με τη Σάντος να λαμβάνει 40 εκ. ευρώ, καθώς της ανήκε το 80% των δικαιωμάτων του, με το υπόλοιπο ποσοστό να ανήκει στους μάνατζερ του παίκτη.
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 30 Μαρτίου 2017, ο Ροντρίγκο κλήθηκε στην Εθνική Βραζιλίας U17 για το Τουρνουά Μοντεγκού. Έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ της ομάδας του στην ήττα με 2-1 εναντίον της Δανίας, ενώ σημείωσε δύο ακόμα εναντίον Καμερούν και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις 7 Μαρτίου 2018, ο Ροντρίγκο και ο συμπαίκτης του στη Σάντος Γιούρι Αλμπέρτο, κλήθηκαν στην Εθνική Βραζιλίας U20, αλλά και οι δύο κόπηκαν από την ομάδα έξι ημέρες αργότερα, μετά από αίτημα του προέδρου του συλλόγου.
Προσωπική ζωή
Ο πατέρας του Ροντρίγκο, Έρικ, είναι πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός, ο οποίος δεν αγωνίστηκε ποτέ σε κάποιο πρωτάθλημα υψηλότερο από τη Σέριε Β.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Συγκαθεδρικός ναός
μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός του [[Οστούνι, Συν-Καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία Ασσούντα]] Ο συγκαθεδρικός ναός είναι ναός που έχει την ίδια ισχύ και τα ίδια προνόμια με έναν καθεδρικό ναό, αλλά έχει μικρότερη προτεραιότητα. Ο καθεδρικός ναός παραμένει ο κύριος ναός της επισκοπής, ενώ ο συγκαθεδρικός ναός εξισώνεται με τον καθεδρικό.
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί
Συγκαθεδρικός Ναός του Αγίου Φλαβιανού
Ο ναός του Αγίου Φλαβιανού είναι ο καθεδρικός ναός του Ρεκανάτι στην Ιταλία και ο συν-καθεδρικός ναός της επισκοπής Ματσεράτα-Τολεντίνο-Ρεκανάτι-Τσίνγκολι-Τρέια. Στις 12 Ιουνίου 1805 πήρε την τιμητική ονομασία της μικρής Βασιλικής από τον πάπα Πίο ΣΤ΄.
Ιστορία και περιγραφή
Στις αρχές του 13ου αιώνα χτίστηκε ένας νεότερος ναός, που ανακατασκευάστηκε αργότερα από τον καρδινάλιο Άντζελο ντα Μπεβάνια μεταξύ 1389 και 1412. Ο ναός ανακαινίσθηκε και διακοσμήθηκε πολλές φορές. Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι η οροφή με φατνώματα, που κατασκευάστηκε το 1620. Το 1650 η αψίδα διακοσμήθηκε με γυψομάρμαρο και τοιχογραφίες: με την ευκαιρία αυτή αναπαραστάθηκαν το Μαρτύριο του Αγίου Φλαβιανού, το Μαρτύριο της Σάντα Παολίνα, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Μεταφορά, κατά την παράδοση των καθολικών, της Αγίας Οικίας της Θεοτόκου του Λορέτο και η Γέννηση της Θεοτόκου. Στην κρύπτη είναι θαμμένοι αρκετοί επίσκοποι από το Ρεκανάτι. Αντίθετα, μέσα στον Καθεδρικό ναό βρίσκονται οι σαρκοφάγοι του Επισκόπου Νικολό νταλ' Άστε ντα Φορλί, που αποφάσισε την κατασκευή της μεγάλης Βασιλικής της Αγίας Οικίας της Θεοτόκου του Λορέτο και του Πάπα Γρηγόριου ΙΒ΄, τελευταίου πάπα που δεν τάφηκε στη Ρώμη. Τα δύο εκκλησιαστικά όργανα είναι των αρχών του 1900, κατασκευασμένα από την Ίντσολι, τα οποία προέρχoνταν από το ναό της Ιεράς Καρδίας του Χριστού της Ματσεράτα και μεταφέρθηκαν το 1995 από τον Αλεσσάντρο Τζιρόττο, που τα εισήγαγε στην περίφημη κάσα του Νακίνι: Οι σωλήνες της πρόσοψης του οργάνου είναι του Νακίνι στα δεξιά, μοναδικό μέρος που διασώζεται με την κάσα, ενώ αυτοί στα αριστερά της κάσας είναι του Βετζέτσι Μπόσσι. Το 1995 ο Ντον Λάουρο Τσινγκολάνι ανέθεσε το έργο της εγκατάστασης της νέας κονσόλας με τρία πληκτρολόγια, η οποία σχεδιάστηκε για την περίσταση, με ψηφιακή μετάδοση  ώστε να παίζουν και τα δύο όργανα από το πρεσβυτέριο.
Δίπλα στη Βασιλική είναι το παλιό επισκοπικό μέγαρο, το οποίο, μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, είναι, από το 1957, η έδρα του Επισκοπικού μουσείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Ψάθη Ίου
Η Ψάθη είναι μικρός οικισμός στην Ίο. Βρίσκεται 8 χλμ από τη Χώρα, την πρωτεύουσα της Ίου και 200 ​​χλμ από την Αθήνα.
Αρχαιολογική σημασία
thumb|left|Χάρτης του αρχαιολογικού χώρου Σύμφωνα με το ΦΕΚ Νο. 161 Β του 1995, η τοποθεσία που φαίνεται στον χάρτη θεωρείται αρχαιολογικός χώρος. Η απόφαση αυτή ελήφθη προκειμένου να διατηρηθούν τα ερείπια δύο αρχαίων ναών όπου σήμερα πάνω τους είναι χτισμένες δύο εκκλησίες, τα ερείπια ενός ρωμαϊκού υδραγωγείου και τα ερείπια ενός αρχαίου, πρωτοκυκλαδικού οικισμού και νεκροταφείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ίου Κατηγορία:Δήμος Ιητών
Γκόντι
μικρογραφία|Γυναίκες Γκόντι σε χωριό της επαρχίας Ουμάρια. Οι Γκόντι (Gōndi) ή Γκοντ είναι Αντιβάσι που μιλούν τη Δραβιδική γλώσσα Γκόντι. Κατοικούν πάνω από τις πολιτείες της Μαντία Πραντές, την ανατολική Μαχαράστρα (Βιντάρμπα), Τσατίσγκαρ, Ούταρ Πραντές, Τελανγκάνα, Άντρα Πραντές, Μπιχάρ και την Οντίσα.
Οι Γκοντ είναι επίσης γνωστοί ως Ρατζ Γκοντ. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη δεκαετία του 1950, αλλά τώρα έχει γίνει σχεδόν απαρχαιωμένος, πιθανότατα λόγω της πολιτικής έκλειψη των Γκοντ Ραγιά. Η γλώσσα Γκόντι είναι στενά συνδεδεμένη με την Τελούγκου, που ανήκει στην Δραβιδική γλωσσική οικογένεια. Περίπου το ήμισυ των Γκοντ ομιλούν γλώσσες Γκόντι, ενώ οι υπόλοιποι μιλούν Ινδοάριες γλώσσες συμπεριλαμβανομένων των Χίντι.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1971, ο πληθυσμός τους ήταν 5.01 εκατ. άτομα. Στην απογραφή του 1991, ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 9.3 εκατομμύρια άτομα και στην απογραφή του 2001 αριθμούσαν σχεδόν 11 εκατ. άτομα. Στις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει μάρτυρες της Ναξαλιτικής–Μαοϊκής εξέγερσης στο κεντρικό τμήμα της Ινδίας. Οι Γκόντι, κατ'εντολή της κυβέρνησης του Τσατίσγκαρ, σχημάτισαν την Σάλουα Τζουντούμ μια ένοπλη ομάδα μαχητών για να πολεμήσουν την Ναξαλιτική εξέγερση.
Ιστορία
Μελετητές πιστεύουν ότι οι Γκοντ κυβέρνησαν την Γκοντβάνα, που ανήκει τώρα στο ανατολικό Μάντια Πραντές και τη δυτική Οντίσα μεταξύ του 13ου και του 19ου αιώνα. Μουσουλμάνοι συγγραφείς περιγράφουν την αύξηση του κράτους των Γκοντ μετά τον 14ο αιώνα.
Οι Γκοντ κυβερνούσαν σε τέσσερα βασίλεια (Γκάρχα-Μάντλα, Ντεογκάρ, Τσάντα και Χέρλα) στην κεντρική Ινδία μεταξύ του 16ου και 18ου αιώνα. Έχτισαν οχυρά, παλάτια, ναούς, δεξαμενές και λίμνες κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης της δυναστείας των Γκοντ. Το βασίλειο Γκοντβάνα επέζησε μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα. Απέκτησαν επίσης τον έλεγχο πάνω από την Μάλβα μετά την παρακμή των Μουγκάλ που ακολουθήθηκε από τους Μαράθα το 1690. Η δύναμη των Μαράθα σάρωσε την Γκόντλαντ στο 1740. Οι Μαράθα ανέτρεψαν τους Γκοντ Ραγιά (πρίγκιπες) και κατέκτησαν το περισσότερο από το έδαφός τους, ενώ κάποιοι ζαμιντάρι των Γκοντ επεβίωσαν μέχρι πρόσφατα.
Επιστήμη και θρησκεία
Πολλές αστρονομικές ιδέες ήταν γνωστές στους αρχαίους Γκοντ. Οι Γκοντ είχαν τους δικούς τους τοπικούς όρους για τον Ήλιο, το Φεγγάρι, τους αστερισμούς και τον γαλαξία. Οι περισσότερες από αυτές τις ιδέες ήταν η βάση για την τήρηση του χρόνου και τις ημερολογιακές δραστηριότητες. Εκτός από τους Γκοντ, είναι επίσης γνωστό ότι οι Μπαντζάρα και οι Κολάμ έχουν γνώση της αστρονομίας.
Η τυπική αντίδραση στο θάνατο έχει χαρακτηριστεί ως θυμός, επειδή πιστεύουν ότι προκαλείται από τους μαγικούς δαίμονες. Η θρησκεία τους βασιζόταν στην λατρεία φυλετικών και χωριάτικων θεοτήτων, καθώς και στη λατρεία των προγόνων.
Ταξινόμηση
Είναι καθορισμένη Προγραμματισμένη Φυλή στο Άντρα Πραντές, μέρη του Ούταρ Πραντές, του Μπιχάρ, του Τζαρκάντ, Γκουτζαράτ, του Τσατίσγκαρ, του Μάντια Πραντές, της Μαχαράστρα, της Τελανγκάνα, της Οντίσα και της Δυτικής Βεγγάλης.
Η Κυβέρνηση του Ούταρ Πρνατές είχε χαρακτηρίσει τους Γκόντι ως Προγραμματισμένη Κάστα αλλά από το 2007 ήταν μία από τις πολλές ομάδες που η κυβέρνηση του Ούταρ Πραντές αναπροσδιόρισε ως Προγραμματισμένη Φυλές. Το 2017, ο φυλετικός ορισμός ισχύει μόνο σε ορισμένες επαρχίες, όχι σε ολόκληρη τη πολιτεία. Η Ινδική Απογραφή του 2011 για το Ούταρ Πραντές έδειξε ότι οι Γκόντι αριθμούσαν 21.992 άτομα.
The Old Spotted Dog Ground
Το Old Spotted Dog Ground στο Forest Gate είναι το παλαιότερο ποδοσφαίρου γήπεδο στο Λονδίνο. Η Κλάπτον Κομιούνιτι ΦΚ το πήρε στην κατοχή της τον Σεπτέμβριο του 2019, μετά από διαπραγματεύσεις από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Η Κλάπτον ΦΚ έχασε την κατοχή του γηπέδου λόγο μη καταβολής των ενοικίων.
Ιστορία
Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1887 και αποτελούσε μέρος του νοσοκομείου St Bartholomew, η ομάδα μετακόμισε από το Hackney Downs στο Forest Gate όταν το νοσοκομείο σταμάτησε να μισθώνει την έκταση του Old Spotted Dog. Οι χώροι ήταν αρχικά μέρος του Old Spotted Dog Hunting Lodge του βασιλιά Χένρυ του 8ου, ο ξενώνας έγινε αργότερα μια παμπ, η Spotted Dog όπου και πήρε το γήπεδο το όνομα της. Η περιοχή πίσω από την παμπ ήταν χώροι για αγώνες κρίκετ πριν διαμορφωθεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο. Για τα εγκαίνια του νέου της γηπέδου η Clapton FC έδωσε φιλικό αγώνα με τους Old Carthusians μπροστά σε 700 θεατές νίκησε με 1-0. Αν και ερασιτεχνική ομάδα, έχει δώσει κάποια φιλικά με μεγάλες ομάδες, όπως στης 26 Απριλίου του 1927 εναντίον του Ajax μπροστά σε 5000 θεατές! Επίσης, το Old Spotted Dog το χρησιμοποιούσε για πολλά χρόνιa η West Ham United για τις μικρές ομάδες της. Ενώ κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως αντιαεροπορικός σταθμός. Μόλις στην πρώτη της κιόλας χρονία που εγκαταστάθηκε στην νέα της έδρα κατέκτησε και το πρώτο της τρόπαιο, το London Junior Cup!
The Abominable Bride
Το The Abominable Bride (ελεύθερη μετάφραση: Η Απεχθής Νύφη) είναι ένα ειδικό επεισόδιο της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς Sherlock. Το επεισόδιο μεταδόθηκε από τους τηλεοπτικούς σταθμούς BBC One, PBS και Channel One την 1η Ιανουαρίου 2016. Απεικονίζει τους χαρακτήρες της σειράς σε ένα παράλληλο σύμπαν: το σκηνικό του Βικτοριανού Λονδίνου από τις αυθεντικές ιστορίες του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ. Ο τίτλος βασίζεται στην ατάκα «Ricoletti of the club foot and his abominable wife» (ελεύθερη μετάφραση: «Ο Ρικολέτι από τη λέσχη και η απεχθής σύζυγός του») από την ιστορία μικρού μήκους του Κόναν Ντόυλ «The Adventure of the Musgrave Ritual», η οποία παραπέμπει σε μια υπόθεση που αναφέρεται από τον Χολμς. Η ιστορία περιέχει επίσης στοιχεία από τις πρωτότυπες ιστορίες του Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Χολμς, όπως τις «The Five Orange Pips» και «The Final Problem».
Το επεισόδιο κέρδισε το 2016 το βραβείο Emmy στην κατηγορία της «Καλύτερης Τηλεοπτικής Ταινίας», την πρώτη νίκη της σειράς στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Πλοκή
Η πλοκή εναλλάσσεται μεταξύ της Βικτοριανής Αγγλίας και της σημερινής εποχής.
Στο παρόν, αποκαλύπτεται πως όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στο παλάτι του μυαλού του Χολμς, ο οποίος βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών. Ο Μάικροφτ, ο Τζον και η Μαίρη τον βρίσκουν αγανακτισμένο σχετικά με την άλυτη υπόθεση Ρικολέτι, εξηγώντας τους πως αν τη λύσει, τότε θα λύσει και αυτή του Μοριάρτι. Παρά τις αντιρρήσεις του Τζον, ξαναπαίρνει ναρκωτικά ξαναμπαίνοντας στο παλάτι του μυαλού του.
Ο Βικτοριανός Χολμς λαμβάνει ένα τηλεγράφημα από την κυρία Γουάτσον, η οποία του λέει πως βρήκε τους συνωμότες της Εμίλια. Πηγαίνοντας εκεί, διακόπτουν μια μυστική ομάδα γυναικών, ανάμεσα στις οποίες είναι και η Δρ. Χούπερ και η υπηρέτρια των Γουάτσον. Ο Χολμς εξηγεί πως χρησιμοποίησαν μία σωσία για να σκηνοθετήσουν τον θάνατο της Εμίλια, έτσι ώστε εκείνη να σκοτώσει τον σύζυγό της και να δημιουργήσει την περσόνα της νύφης φάντασμα. Στη συνέχεια, πεθαίνοντας ήδη από την ασθένειά της, αυτοπυροβολήθηκε και το πτώμα της αντικατέστησε αυτό της σωσία. Από τότε, οι γυναίκες χρησιμοποιούν την περσόνα της νεκρής νύφης για να σκοτώνουν άντρες που τους αδικούν. Ο Σέρλοκ υποθέτει πως η Λαίδη Καρμάικλ, ως μέλος αυτής της κοινότητας, έχει σκοτώσει τον σύζυγό της. Σηκώνοντας το βέλος της νύφης που βρίσκεται εκεί, αντί να δει την Λαίδη, βλέπει τον Μοριάρτι.
Ο Σέρλοκ ξυπνάει στο παρόν, όπου επιμένει να βρει τον τάφο της Εμίλια για να αποδείξει πως η σωσίας είναι θαμμένη κάτω από το φέρετρο. Καθώς σκάβει, το πτώμα του επιτίθεται και ο Χολμς ξυπνάει στο παρελθόν, στο χείλος του καταρράκτη Reichenbach. Ο Μοριάρτι εμφανίζεται λέγοντάς του πως ακόμα βρίσκεται εγκλωβισμένος στο παλάτι του μυαλού του, με τον Σέρλοκ να συνειδητοποιεί πως το περιστατικό στον τάφο ήταν μέρος του ονείρου. Οι δύο άντρες παλεύουν κι ενώ ο Μοριάρτι παίρνει το πάνω χέρι, ο Γουάτσον εμφανίζεται σπρώχνοντας τον Μοριάρτι στον γκρεμό. Ρωτώντας τον Χολμς πώς θα μπορούσε να ξυπνήσει, ο Χολμς πηδάει στον γκρεμό έχοντας εμπιστοσύνη πως θα επιβιώσει.
Ο Σέρλοκ ξυπνάει στο παρόν, στο αεροπλάνο, και καταλήγει πως ο Μοριάρτι έχει όντως πεθάνει, αλλά κανόνισε με άλλους να συνεχίσουν τα σχέδιά του μετά θάνατον. Το επεισόδιο τελειώνει με τον Βικτοριανό Χολμς να περιγράφει στον κυνικό Γουάτσον τα οράματά του για αεροπλάνα και κινητά τηλέφωνα, κοιτώντας από το παράθυρο τη σύγχρονη Baker Street.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα για το επεισόδιο ξεκίνησαν στις 5 Ιανουαρίου 2015 και ολοκληρώθηκαν στις 10 Φεβρουαρίου 2015. Έλαβαν χώρα στο σπίτι Tyntesfield, ένα ακίνητο εθνικής περιουσίας στο Ράξαλ κοντά στο Μπρίστολ. Σκηνές γυρίστηκαν επίσης στα κελάρια του Colston Hall και στο νεκροταφείο Arnos Vale στο Μπρίστολ, καθώς και άλλες τοποθεσίες στο Μπαθ. Το Tyntesfield χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως το σπίτι του Σερ Γιούστους, αλλά και ως το σπίτι των Γουάτσον στο Λονδίνο.
Η τελευταία σκηνή του επεισοδίου θέτει ένα πιθανό κόνσεπτ πως όλη η σειρά που διαδραματίζεται στο σύγχρονο σκηνικό, διαδραματίζεται στην πραγματικότητα μέσα στο "Παλάτι του μυαλού" του Βικτοριανού Χολμς. Ο Γκέιτις δήλωσε:
"Έχοντας αυτή τη σκηνή ακριβώς στο τέλος, όπου πάμε πίσω στο Βικτοριανό Λονδίνο - τη Βικτοριανή Baker Street - και ο Σέρλοκ λέει ρητά: 'Είναι μια φανταστική εκδοχή του πώς πιστεύω πώς μπορεί να είναι το μέλλον', πραγματικά ανοίξαμε ένα γελοίο παράθυρο όπου ολόκληρη η σειρά του Σέρλοκ μπορεί να είναι το παραλήρημα του Βικτοριανού Σέρλοκ Χολμς, το οποίο προκαλείται από ναρκωτικά. Που σημαίνει πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα."
Σερλοκιανές αναφορές
Η δήλωση του Μοριάρτι: «There is nothing new under the sun. It has all been done before» (ελεύθερη μετάφραση: «Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο κάτω από τον ήλιο. Όλα έχουν ξανασυμβεί»), προέρχεται από την πρωτότυπη ιστορία του Κόναν Ντόυλ Σπουδή στο Κόκκινο. Αναφέρεται ωστόσο και στο βιβλικό βιβλίο Εκκλησιαστής: «What has been will be again, what has been done will be done again; there is nothing new under the sun» (ελεύθερη μετάφραση: «Ό,τι ήταν θα γίνει ξανά, ό,τι έγινε θα γίνει ξανά, δεν υπάρχει τίποτα καινούριο κάτω από τον ήλιο»).
Η αναφορά του Μάικροφτ στην υπόθεση του «Manor House», είναι μια αναφορά στην ιστορία μικρού μήκους «The Greek Interpreter».
Προβολή
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με τα στοιχεία της επόμενης μέρας, το «The Abominable Bride» σημείωσε υψηλή τηλεθέαση έχοντας περισσότερα από 8.4 εκατομμύρια τηλεθεατές για το BBC One. Η τελική, επίσημη παγιωμένη τηλεθέαση του επεισοδίου ανήλθε σα 11.6 εκατομμύρια τηλεθεατές, κάνοντάς το το πρόγραμμα με την υψηλότερη τηλεθέαση της εβδομάδας. Το επεισόδιο μεταδόθηκε την 1η Ιανουαρίου 2016 τόσο στο BBC One για το Ηνωμένο Βασίλειο, όσο και στο PBS για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το βράδυ της τηλεοπτικής μετάδοσης, το επεισόδιο προβλήθηκε ταυτόχρονα και σε 100 κινηματογραφικές αίθουσες σε όλη την επικράτεια.
Μια ειδική εκτεταμένη εκδοχή του επεισοδίου, η οποία περιλαμβάνει είκοσι λεπτά επιπρόσθετου υλικού, συμπεριλαμβανομένων μιας ξενάγησης στην 221B Baker Street με τον εκτελεστικό παραγωγό Μόφατ κι ένα βίντεο του πώς φτιάχτηκε το «The Abominable Bride» με παρουσιαστές τους Κάμπερμπατς και Φρίμαν, προβλήθηκε σε περιορισμένη κυκλοφορία σε αίθουσες στο Χονγκ Κονγκ, στη Δανία και στην Αυστραλία στις 2 Ιανουαρίου 2016, στη Φινλανδία στις 3 Ιανουαρίου 2016, ευρέως στην Κίνα στις 4 Ιανουαρίου και μια περιορισμένη κυκλοφορία σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 5-6 Ιανουαρίου 2016 και στην Ιταλία στις 12-13 Ιανουαρίου 2016. Στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε στις 19 Φεβρουαρίου 2016.
Στις αίθουσες, η ταινία (μαζί με το έξτρα υλικό) κρατήθηκε δυνατά, ειδικά στην Κίνα και στη Νότια Κορέα, φέρνοντας έσοδα $5.39 εκατομμύρια (£3.68εκ.) την πρώτη μόνο μέρα προβολής (4 Ιανουαρίου) στην Κίνα, σύμφωνα με το Deadline, καθώς 1.7 εκατομμύρια κόσμος πήγε να δει το επεισόδιο. Στη Νότια Κορέα είχε έσοδα $5 εκατομμύρια. Συνολικά, είχε έσοδα CN¥161.315 εκατομμύρια στην Κίνα, την περιοχή με τα περισσότερα έσοδα για την ταινία στο box office. Με αυτή την επιτυχία, η Σάλι ντε Σαντ Κρουά του BBC Worldwide είπε: "Μετά από μια δυνατή απόδοση στο BBC One, η σειρά έχει τώρα γνωρίσει την πολλών εκατομμυρίων επιτυχία στα box office της Νότιας Κορέας και της Κίνας - ένα εξαιρετικό επίτευγμα για μια βρετανική τηλεοπτική σειρά". Στην Ιαπωνία είχε έσοδα $578,109 το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής. Οι ειδικές προβολές στις αίθουσες έφεραν συνολικά έσοδα παγκοσμίως, $39,111,922.
Home media
Το The Abominable Bride κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray σε Ευρώπη, Ηνωμένες Πολιτείες/Καναδά και Αυστραλία στις 11 Ιανουαρίου, 12 Ιανουαρίου και 3 Φεβρουαρίου 2016 αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεταινίες
Shady Records
Η Shady Records είναι μια αμερικανική δισκογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε από τον ράπερ Έμινεμ και τον μάνατζέρ του Πολ Ρόζενμπεργ, μετά την επιτυχημένη κυκλοφορία του The Slim Shady LP του Έμινεμ το 1999. Και οι δύο υπηρετούν ως πρόεδροι της δισκογραφικής.
Χονδροειδές χιούμορ
Το χονδροειδές χιούμορ είναι ένα είδος χιούμορ που ενέχει υπερβολική σωματική δραστηριότητα που υπερβαίνει τα όρια της κανονικής φυσικής κωμωδίας. Ο όρος στα Αγγλικά ονομάζεται slapstick, και προκύπτει από μια συσκευή που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της ευρείας, φυσικής κωμωδίας γνωστή ως Κομέντια ντελ άρτε στην Ιταλία του 16ου αιώνα. Το "slap stick" αποτελείται από δύο λεπτές ξύλινες σανίδες, οι οποίες κάνουν έναν ήχο που παραπέμπει σε "χαστούκι" όταν χτυπά έναν άλλο ηθοποιό, με ελάχιστη δύναμη απαιτούμενη για να υπάρξει ένας δυναμικός και κωμικός ήχος. Το φυσικό stick slap παραμένει ένα βασικό στοιχείο της πλοκής στο παραδοσιακό και δημοφιλές σόου με μαριονέτες Punch and Judy.
Προέλευση
Το Αγγλικό όνομα "slapstick" προέρχεται από το ιταλικό batacchio ή το bataccio - που ονομάζεται "slap stick" στα Αγγλικά - ένα αντικείμενο που μοιάζει με ρόπαλο και αποτελείται από δύο ξύλινες σανίδες που χρησιμοποιούνται στην commedia dell'arte. Όταν χτυπιούνται μεταξύ τους, το batacchio παράγει ένα δυνατό θόρυβο, αν και λίγη δύναμη μεταφέρεται από το αντικείμενο στο άτομο που χτυπά. Οι ηθοποιοί μπορούν έτσι να χτυπήσουν το ένα το άλλο επανειλημμένα με μεγάλη ακουστική επίδραση χωρίς να προκαλούν ζημιές και μόνο πολύ μικρό, αν υπάρχει, πόνο. Μαζί με τη κλανιόλα (της οποίας το κλανομαξίλαρο είναι μια σύγχρονη παραλλαγή), ήταν από τα πρώτα ειδικά εφέ.
Πρώτες χρήσεις
Το ιστορικό του χονδροειδούς χιούμορ μετριέται σε αιώνες. Ο Σαίξπηρ ενσωμάτωσε πολλές σκηνές κυνηγητού και ξυλοδαρμό στις κωμωδίες του, όπως στο έργο του Η κωμωδία των παρεξηγήσεων. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η παντομίμα απέκτησε τη σημερινή μορφή της, η οποία περιλαμβάνει χονδροειδές χιούμορ, ενώ σε ρουτίνες κωμωδίας εμφανίζονταν επίσης σε μεγάλο βαθμό στο βρετανικό θέατρο συναυλιών, οι οποίες έγιναν δημοφιλείς στη δεκαετία του 1850.
Στα σόου Punch and Judy, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Αγγλία στις 9 Μαΐου 1662, ένα μεγάλο slap stick χτυπάει ο Παντς ενάντια στους άλλους χαρακτήρες.
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Με βάση την μετέπειτα δημοτικότητά του στις εθνοτικές ρουτίνες του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα των αμερικανικών βαριετέ θεάτρων, το στυλ διερευνήθηκε εκτενώς κατά την «χρυσή εποχή» των ασπρόμαυρων και σιωπηλών ταινιών που σκηνοθέτησαν οι Μακ Σενέτ και Χαλ Ρόουτς και με πρωταγωνιστές αξιόλογους όπως τους Τσάρλι Τσάπλιν, Μέιμπελ Νόρμαντ, Χοντρός και Λιγνός, οι Αδελφοί Μαρξ, οι Κίστοουν Κοπς και Τσεσπερίτο. Η αθόρυβη χονδροειδής κωμωδία ήταν επίσης δημοφιλής στις πρώτες γαλλικές ταινίες και περιελάμβανε ταινίες των Μαξ Λίντερ, Τσαρλς Πρινς και της Σάρα Ντουχάμελ.
Το χονδροειδές χιούμορ έγινε επίσης ένα κοινό στοιχείο σε κινούμενα σχέδια από τη δεκαετία του 1930. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τα της Disney με τον Γκούφυ, του Γούντυ του Τρυποκάρυδου, των Τομ και Τζέρι, της Warner Bros. και του Τέξ Άβερι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως τα κινούμενα σχέδια Τομ και Τζέρι της MGM, τα στοιχεία χονδροειδούς χιούμορ προέρχοντας κυρίως από τη βία των χαρακτήρων, ενώ άλλα οφείλονται κυρίως σε ατυχίες.
Σύγχρονη παρουσία
Το χονδροειδές χιούμορ συνεχίζει να διατηρεί την παρουσία του στη σύγχρονη κωμωδία που βασίζεται στη γενεαλογία του, περιελαμβανόμενη σε κινηματογραφικές ταινίες από των Μπάστερ Κίτον και Λουί ντε Φυνές στων Τζέρι Λιούις και Μελ Μπρουκς, στην τηλεοπτική σειρά Jackass, σε κωμικές ταινίες από τους Αδελφούς Φαρέλι και σε ζωντανές παραστάσεις από των Τζο Βέμπερ και Λου Φιλντς στων Τζάκι Γκλέσον σε Ρόουαν Άτκινσον. Στην Αγγλία, το χονδροειδές χιούμορ ήταν ένα βασικό στοιχείο του κωμικού θίασου Monty Python και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Fawlty Towers και το The Benny Hill Show. Το χονδροειδές χιούμορ παραμένει ως μια δημοφιλής μορφή τέχνης μέχρι σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιούμορ
Σορίν Γκριντεάνου
Ο Σορίν Γκριντεάνου (Sorin Grindeanu, 5 Δεκεμβρίου 1973-) είναι Ρουμάνος πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 2017. thumb|Ο Σορίν Γκριντεάνου. Ήταν μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 2012 μέχρι τις τοπικές εκλογές του Ιουνίου του 2016, οπότε έγινε πρόεδρος του συμβουλίου της κομητείας Τιμίς.
Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, προτάθηκε από τον αρχηγό του κόμματος, Λίβιου Ντραγκνέα στις 28 Δεκεμβρίου 2016 να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ρουμανίας. Δύο ημέρες αργότερα, ο Πρόεδρος Κλάους Γιοχάνις επίσημα τον διόρισε ως πρωθυπουργό. Ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Ιανουαρίου 2017. Ήταν, επίσης, υπουργός Επικοινωνιών στη διάρκεια της τέταρτης θητείας του Βίκτορ Πόντα, μεταξύ 17 Δεκεμβρίου 2014 και 17 Νοεμβρίου 2015. Τον Φεβρουάριο του 2017 απορρίφθηκε από το κοινοβούλιο πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης εν μέσω μαζικών διαδηλώσεων. Ωστόσο, λίγους μήνες μετά, τον Ιούνιο του 2017, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κατέθεσε νέα πρόταση μομφής, η οποία εγκρίθηκε με 241 υπέρ και 7 κατά. Ο Γκρντεάνου αποχώρησε από την πρωθυπουργία και τον αντικατέστησε ο Μιχάι Τουντόσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας
Ρενέ (μυθιστόρημα)
Ρενέ (γαλλικός τίτλος: René) είναι μυθιστόρημα του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν που δημοσιεύτηκε το 1802 μαζί με το Πνεύμα του Χριστιανισμού και στη συνέχεια από το 1805 αναδημοσιεύτηκε χωριστά πολλές φορές.
Έργο-προάγγελος της ανάπτυξης του ρομαντισμού στη Γαλλία, το δεύτερο μυθιστόρημα του συγγραφέα μετά την Αταλά (1801), γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά τη δημοσίευσή του και ακόμη περισσότερο κατά την Παλινόρθωση. Προοιωνίζεται το «κακό του αιώνα», με θέματα όπως η πλήξη, η ανησυχία, η απελπισία, η μελαγχολία, η απαισιοδοξία, η ζωή στη φύση, ο εξωτισμός, ο έρωτας και ο θάνατος, χαρακτηριστικά συγγραφέων και ποιητών της γενιάς των Ρομαντικών του 19ου αιώνα. Με την πτώση της Ναπολεόντειας Αυτοκρατορίας, μια ολόκληρη γενιά έχασε τα όνειρά της για δόξα και αποπροσανατολισμένη και περιορισμένη στην αδράνεια φαίνεται να αναγνωρίζει τον εαυτό της στους ήρωες του Σατωμπριάν.
Υπόθεση
Ο Ρενέ, ένας απελπιστικά δυστυχισμένος νεαρός Γάλλος έχει βρει καταφύγιο στους κατοίκους Νατσέζ της Λουιζιάνα, παραμένοντας βυθισμένος σε μια μελαγχολία από την οποία τίποτε δεν μπορεί να τον αποσπάσει. Για να συμμορφωθεί με τα ήθη της χώρας όταν έφτασε, είχε αναγκαστεί να πάρει μια σύζυγο αλλά δεν ζούσε μαζί της. Μετά από πολλή αντίσταση, αποφασίζει να μιλήσει στον Σακτάς, τον θετό του πατέρα, και τον ιεραπόστολο Σουέλ, και τους αποκαλύπτει την ιστορία της δυστυχισμένης ύπαρξής του και την αιτία της μελαγχολίας του.
Μιλάει για τα μοναχικά παιδικά του χρόνια στον πύργο του πατέρα του στη Βρετάνη. Η μητέρα του πέθανε γεννώντας τον και καθώς ο πατέρας του είναι απόμακρος, ο Ρενέ καταφεύγει σε μια στενή φιλία με την αδερφή του Αμελί και σε μεγάλες, μοναχικές βόλτες στην ύπαιθρο γύρω από τον πύργο.
Όταν ο πατέρας του Ρενέ πεθαίνει και ο αδελφός του κληρονομεί τον οικογενειακό πύργο, αποφασίζει να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Επισκέπτεται τα αρχαία ερείπια της Ελλάδας και της Ρώμης που του εμπνέουν μελαγχολικούς στοχασμούς. Για να διώξει την πλήξη που τον βασανίζει, ταξιδεύει αναζητώντας συνεχώς νέες αισθήσεις. Αλλά αυτές οι περιπλανήσεις δεν του δίνουν ανακούφιση. Ταξιδεύει στη Σκωτία και στα διάσημα αξιοθέατα της Ιταλίας, ανεβαίνει στην κορυφή της Αίτνας, πουθενά δεν βρίσκει την υπαρξιακή παρηγοριά που αναζητά. Τίποτα δεν τον ικανοποιεί: «Ο αρχαίος κόσμος δεν είχε καμία βεβαιότητα, ο σύγχρονος κόσμος δεν έχει ομορφιά». Επιστρέφει στη Γαλλία και βρίσκει την κοινωνία διεφθαρμένη και άθρησκη. Η αδερφή του Αμελί φαίνεται ανεξήγητα να τον αποφεύγει.
Απελπισμένος, ο Ρενέ αποσύρεται από την κοινωνία και ζει σε ένα σκοτεινό μέρος της πόλης. Αλλά αυτή η απομονωμένη ζωή τον κουράζει σύντομα. Αποφασίζει να εγκατασταθεί στην ύπαιθρο, αλλά ούτε εκεί δεν βρίσκει ευτυχία:
"«Αλίμονο, ήμουν μόνος, μόνος στη γη. Ένας κρυφός μαρασμός κυριεύει το σώμα μου. Η απέχθεια για τη ζωή που ένιωθα από την παιδική μου ηλικία επέστρεψε με ανανεωμένη δύναμη. Σύντομα η καρδιά μου δεν έδινε πλέον τροφή για το μυαλό μου και το μόνο πράγμα που ένιωθα στην ύπαρξή μου ήταν ένας βαθύς θυμός»." αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Ρενέ διαλογίζεται μπροστά στην καταιγίδα, Φραντς Λούντβιγκ Κάτελ, 1820 Ο Ρενέ αποφασίζει να αυτοκτονήσει, αλλά όταν η αδερφή του μαθαίνει τα σχέδιά του, οι δυο τους συναντιούνται ξανά. Του δίνει παρηγοριά και υποστήριξη αλλά ενώ ο Ρενέ επιστρέφει σταδιακά στη ζωή, η Αμελί φαίνεται να υποφέρει από μια μυστηριώδη ασθένεια. Μια μέρα, ο Ρενέ ανακαλύπτει ότι έχει εξαφανιστεί, αφήνοντάς του ένα γράμμα που τον ενημέρωνε για την επιθυμία της να γίνει καλόγρια, χωρίς καμία περαιτέρω εξήγηση. Ο Ρενέ πηγαίνει να παρακολουθήσει την τελετή μύησής της, όπου αποκαλύπτει ότι αποφάσισε να αποσυρθεί στο μοναστήρι επειδή καταλήφθηκε από ένα «εγκληματικό πάθος» γι'αυτόν και βασανίζεται από τύψεις. Συντετριμμένος από αυτή την ομολογία, ερωτευμένος και αυτός μαζί της, ο Ρενέ αποφασίζει να αφήσει για πάντα την Ευρώπη και να ταξιδέψει στην Αμερική. Αφού πέρασε λίγο χρόνο με τους Ινδιάνους, λαμβάνει ένα γράμμα που αναγγέλλει τον θάνατο της αδερφής του. Το μυθιστόρημα ολοκληρώνεται αποκαλύπτοντας ότι λίγο αφότου ο Ρενέ διηγήθηκε την ιστορία του, σκοτώθηκε σε μια μάχη μεταξύ των Νατσέζ και των Γάλλων.
(Σημείωση: η δράση της ιστορίας διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1720).
Λογοτεχνική σημασία και κριτική
μικρογραφία|Ο Ρενέ περπατά με την Αμελί Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, υπάρχουν πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία στο βιβλίο, το οποίο βασίζεται εκτενώς στις αναμνήσεις του Σατωμπριάν από την παιδική του ηλικία στη Βρετάνη και τα ταξίδια του στη Βόρεια Αμερική το 1791. Ο συγγραφέας επικρίθηκε για τη χρήση του θέματος της αιμομιξίας και δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η αδερφή του Λουσίλ έτρεφε τέτοιο πάθος γι 'αυτόν στην πραγματική ζωή.
Το μυθιστόρημα αποδείχθηκε τεράστια έμπνευση για τους νέους ρομαντικούς που ένιωθαν ότι ήταν η τέλεια έκφραση του «κακού του αιώνα» (mal du siècle) που βίωσε η γενιά τους. Ανάμεσα στους θαυμαστές του έργου ήταν ο Εκτόρ Μπερλιόζ και ο Αλφρέ ντε Μυσσέ. Η φήμη του έφτασε στο εξωτερικό. Τα ταξίδια του Ρενέ στην Ευρώπη ενέπνευσαν στον Λόρδο Μπάιρον το αφηγηματικό ποίημα Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ (1812).Τόσο ο Ρενέ όσο και ο Χάρολντ είναι ανήσυχοι ξένοι αριστοκράτες με περιφρόνηση για την κοινοτοπία του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
NGC 560
Ο NGC 560 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 250 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο περίπου 150 χιλιάδων ετών φωτός. Ανήκει επίσης στο σμήνος γαλαξιών Abell 194. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) την 1η Οκτωβρίου 1785.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 0560 05430 01036
Ο τελευταίος σαμουράι
Ο τελευταίος σαμουράι (The Last Samurai) είναι αμερικανική δραματική ταινία επικής εποχής του 2003 σε σκηνοθεσία και συμπαραγωγή του Έντουαρντ Τσβικ, ο οποίος συνέγραψε επίσης το σενάριο με τους Τζον Λόγκαν και Μάρσαλ Χέρσκοβιτς. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Κρουζ, Τίμοθι Σπαλ, Κεν Γουατανάμπε και Μπίλι Κόνολι.
Η ταινία απέσπασε συνολικά 456 εκατομμύρια δολάρια στο box office και έτυχε καλής αποδοχής κατά την κυκλοφορία της, λαμβάνοντας θετικές κριτικές για την απόδοση των ηθοποιών, το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τη μουσική, τα γραφικά και τα κοστούμια, αλλά επικρίθηκε στην Ιαπωνία για ρομαντικοποιημένη απεικόνιση "ιστοριών" των σαμουράι, οι οποίοι θεωρούνται ότι ήταν πιο διεφθαρμένοι. Προτάθηκε για πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων βραβείων Όσκαρ και τριών Χρυσών Σφαιρών.
Πλοκή
Η ταινία είναι εν μέρει εμπνευσμένη από την μάχη του Σατσούμα το 1877, μια εξέγερση των σαμουράι με επικεφαλής τον Σάιγκο Τακαμόρι ενάντια στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό και την ιστορία του Ζυλ Μπρουνέ, ενός Γάλλου αξιωματικού που παραιτήθηκε από τον γαλλικό στρατό λόγω πίστης στον τελευταίο σογκούν που είχε συνάψει προηγουμένως συνθήκη φιλίας με τον Ναπολέων τον 3ο.
Το 1876, ο λοχαγός Νέιθαν Άλγκρεν, βετεράνος των Ινδιανικών Πολέμων, προσλήφθηκε από τον πολιτικό και σύμβουλο του αυτοκράτορα Μέιτσι, Ομούρα, ο οποίος ήταν επίσης πλούσιος βιομήχανος σιδηροδρόμων. Αυτός θέλει να απαλλαγεί από τον θρυλικό σαμουράι Κατσούμοτο και αναθέτει στον Άλγκρεν να εκπαιδεύσει τον νέο ιαπωνικό στρατό, με βάση τη στράτευση. Όταν ο Κατσουμότο επιτίθεται σε έναν σιδηρόδρομο που ανήκει στον Ομούρα, ο τελευταίος διατάζει τον στρατό να αναπτυχθεί εναντίον των σαμουράι σε ένα δάσος στο Γιοσίνο. Αλλά οι Ιάπωνες στρατεύσιμοι δεν είναι καθόλου έτοιμοι, ούτε εκπαιδευμένοι, να αντιμετωπίσουν τους σαμουράι, που οδηγούνται στις γραμμές τους και τους σφαγιάζουν. Ο Άλγκρεν αιχμαλωτίζεται και μεταφέρεται στο χωριό του γιου του Κατσουμότο, Νομπουτάντα, βαθιά στα βουνά. Ο Άλγκρεν ενώ στην αρχή τυγχάνει κακής μεταχείρισης, τελικά κερδίζει τον σεβασμό των σαμουράι και στην πραγματικότητα γίνεται φίλος με τον Κατσουμότο. Ο Άλγκρεν ξεπερνά τον αλκοολισμό και τις ενοχές του και μαθαίνει την ιαπωνική γλώσσα και κουλτούρα. Αναπτύσσει συμπάθεια για τους σαμουράι, οι οποίοι είναι αναστατωμένοι που ο ρυθμός της σύγχρονης τεχνολογίας έχει διαβρώσει τις παραδόσεις της κοινωνίας τους. Ο Άλγκρεν και η Τάκα, αδερφή του Κατσουμότο και χήρα ενός σαμουράι που σκοτώθηκε από τον Άλγκρεν, αναπτύσσουν μια ανείπωτη στοργή ο ένας για τον άλλον.
Ο Κατσουμότο επιστρέφει στο Τόκιο, την αυτοκρατορική πρωτεύουσα, μετά από πρόσκληση του αυτοκράτορα Μέιτσι. Οι νέοι νόμοι αντίκεινται στο τάγμα των Σαμουράι και ο Κατσουμότο επικαλείται την υπόθεσή τους στον Αυτοκράτορα, αλλά αυτός απορρίπτεται. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι άνδρες του Ομούρα προσπαθούν να τον ωθήσουν να αυτοκτονήσει, αλλά ο Άλγκρεν και οι άλλοι σαμουράι έρχονται να τον απελευθερώσουν. Ωστόσο, ο Νομπουτάντα τραυματίζεται θανάσιμα και θυσιάζεται για να καλύψει τη διαφυγή του πατέρα του. Ο Κατσουμότο επιστρέφει στα βουνά με τον Άλγκρεν και σύντομα ο Αυτοκρατορικός στρατός, πλήρως προετοιμασμένος και εκπαιδευμένος, έρχεται στη μάχη.
Στην μάχη, όπου ο αριθμός και η υπεροχή του όπλων είναι στο πλευρό του κυβερνητικού στρατού, οι αντάρτες προκαλούν μεγάλες απώλειες στον στρατό, αλλά δεν μπορούν να επιτύχουν τη νίκη. Ο Κατσουμότο, σοβαρά τραυματισμένος από πυρά, ζητά από τον Άλγκρεν να τον βοηθήσει να εξασκηθεί στο σεπούκου. Ο Άλγκρεν επιβιώνει και παραδίδει το σπαθί του Κατσουμότο στον Αυτοκράτορα, ο οποίος στη συνέχεια βρίσκει το θάρρος να αποκηρύξει τον Ομούρα καθώς και τον Πρέσβη Σουάνμπεκ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κριτικές
Ο Τομόμι Κατσούτα της εφημερίδας The Mainichi Shinbun πίστευε ότι η ταινία ήταν "μια τεράστια βελτίωση σε σχέση με προηγούμενες αμερικανικές προσπάθειες να απεικονίσουν την Ιαπωνία", σημειώνοντας ότι ο σκηνοθέτης Έντουαρντ Τσβικ "είχε ερευνήσει την Ιαπωνική ιστορία, είχε δώσει ρόλο σε γνωστούς Ιάπωνες ηθοποιούς και συμβουλεύτηκε εκπαιδευτικούς για να αποδόσει σωστά τους διαλόγους γι' αυτό δεν μπέρδεψε τις περιστασιακές και τυπικές κατηγορίες του ιαπωνικού λόγου». Ο Κατσούτα εξακολουθούσε να βρίσκει λάθος στην ιδεαλιστική απεικόνιση των σαμουράι της ταινίας, δηλώνοντας: «Η εικόνα μας για τους σαμουράι είναι ότι ήταν πιο διεφθαρμένοι». Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία τρεισήμισι αστέρια από τα τέσσερα, λέγοντας ότι «όμορφα σχεδιασμένο, έξυπνα γραμμένο, με πεποίθηση, είναι ένα ασυνήθιστα στοχαστικό έπος».
Ο ιστότοπος συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία θετικής έγκρισης 66% βασισμένες σε 223 κριτικές με μέσο όρο 6.40/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Με υψηλές αξίες παραγωγής και συναρπαστικές σκηνές μάχης, ο τελευταίος σαμουράι είναι ένα ικανοποιητικό έπος». Στο Metacritic στην ταινία αποδίδεται μέσος όρος βαθμολογίας 55 στα 100, με βάση 43 κριτικές, υποδεικνύοντας "μεικτές ή μέσες κριτικές".
Ένας διαδικτυακός αναλυτής συγκρίνει την ταινία ευνοϊκά με το Χορεύοντας με τους Λύκους καθώς κάθε πρωταγωνιστής συναντά και πολεμά έναν «τεχνολογικά καθυστερημένο λαό». Τόσο οι χαρακτήρες του Κόστνερ όσο και του Κρουζ έχουν υποφέρει από μια σειρά από τραυματικές και βάναυσες μάχες. Ο καθένας χρησιμοποιεί τελικά τις εμπειρίες του για να βοηθήσει αργότερα τους νέους του φίλους, όπου μάχεται ακόμη και με τη νέα του κοινότητα ενάντια στους ανθρώπους και τις παραδόσεις από τις οποίες προήλθε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τομ Κρουζ
Κατάλογος νομαρχών Σερρών
Ο Νομάρχης Σερρών ήταν ο διορισμένος (από το 1913 μέχρι το 1994) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Σερρών του ελληνικού κράτους. Ως πρώτος νομάρχης μπορεί να εννοηθεί ο Πρόξενος Σερρών, Ευγένιος Χ. Άννινος Καβαλιεράτος, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουλίου 1913 και αποχώρησε έναν χρόνο αργότερα.
Οι νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι νομάρχες ήταν αιρετοί. Ο πρώτος αιρετός νομάρχης των Σερρών ήταν ο Τάσος Καριπίδης.
Η Νομαρχία Σερρών σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη των Σερρών.
Ως διάδοχος του νομάρχη μπορεί να θεωρηθεί ο Αντιπεριφερειάρχης Σερρών.
Σημειώσεις και παραπομπές
* Σερρ
17η Συμφωνία (Μότσαρτ)
Η '''17η Συμφωνία σε Σολ μείζονα, K. 129' (γερμανικά: Sinfonie G-Dur Köchelverzeichnis 129'') είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε τον Μάιο του 1772, και είναι η δεύτερη από τις τρεις που έγραψε εκείνον τον μήνα, σε ηλικία 16 ετών, πιθανώς μέρη του έργου να γράφτηκαν πιο παλιά.
Δομή και ενορχήστρωση
Η Συμφωνία γράφτηκε για εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο και έγχορδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
17 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα
Σενάκι
Το Σενάκι (γεωργιανά: სენაკი· μιγγρελιανά: სანაკი) είναι πόλη στην περιφέρεια Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι της δυτικής Γεωργίας. Βρίσκεται 294 χιλιόμετρα από την Τιφλίδα μεταξύ των ποταμών Τεχούρι και Τσίβι, σε υψόμετρο 28–38 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, έχει 21.596 κατοίκους.
Το 1998 το Σενάκι αποτέλεσε κέντρο στρατιωτικής ανταρσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γεωργίας
Πολωνικές Λεγεώνες (ναπολεόντεια περίοδος)
μικρογραφία| Ο [[Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, ο πιο διάσημος διοικητής των Πολωνικών Λεγεώνων]] μικρογραφία| Πεζικό της Λεγεώνας του Βιστούλα μικρογραφία| Λάβαρο της 1ης Λεγεώνας των Πολωνικών Λεγεώνων στην [[Ιταλία]] μικρογραφία| Στρατιώτης της Πολωνικής Λεγεώνας στην Ιταλία δεξιά|μικρογραφία| Η είσοδος του Ντομπρόφσκι στη [[Ρώμη]] Οι Πολωνικές Λεγεώνες (πολωνικά: Legiony Polskie we Włoszech), γνωστές και ως Λεγεώνες του Ντομπρόφσκι, στη ναπολεόντεια περίοδο, ήταν αρκετές πολωνικές στρατιωτικές μονάδες που υπηρέτησαν με τον Γαλλικό Στρατό, κυρίως από το 1797 έως το 1803, αν και ορισμένες μονάδες συνέχισαν να υπηρετούν μέχρι το 1815.