cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάσος Ζουβάνης
Καριέρα
Ο Τάσος Ζουβάνης είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με την φανέλα της Ένωσης αφού στην καριέρα του πέτυχε 114 τέρματα. Η κορυφαία του χρονιά σε ατομικό επίπεδο ήρθε το 1987-88 όταν αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 23 τέρματα, ενώ πέτυχε καθοριστικά τέρματα σε πολλά παιχνίδια της ομάδας του. Για τον Τάσο ενδιαφέρθηκαν ΑΠΟΕΛ και Απόλλων όμως ο ίδιος αποφάσισε να παραμείνει στην ομάδα που τον ανέδειξε. Επίσης κλήθηκε για δοκιμαστικά στις Παρί Σεν Ζερμέν και ΑΣ Μονακό.
Στις μεγαλύτερες στιγμές της της καριέρας του συμπεριλαμβάνονται η ιστορική νίκη επί του Ευαγόρα Πάφου με 8-0 (ο ίδιος πέτυχε τρία γκολ), η οποία αποτελεί την ευρύτερη νίκη της ΕΝΠ μέχρι σήμερα, οι δύο συμμετοχές σε τελικό κυπέλλου και η πρώτη ευρωπαϊκή νίκη στην ιστορία της ΕΝΠ κόντρα στην ουγγρική Βάσας ΣΚ με 1-0.
Η λαµπρή του καριέρα συνεχίζεται µέχρι την ποδοσφαιρική περίοδο 1993-94. Σε ηλικία 33 χρονών αποφασίζει πως πρέπει να κρεµάσει τα παπούτσια και τότε βραβεύεται από την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου µε το Βραβείο Ήθους, όπου το βραβείο του έδωσε ο τέως πρόεδρος της δηµοκρατίας κος Γλαύκος Κληρίδης.
Είναι ένας από τους ιδρυτές των ακαδημιών της ΕΝΠ όπου και υπηρέτησε ως προπονητής για πολλά χρόνια. Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Άλαν Φιτς Βάλτερ
Ο Άλαν Φιτς Βάλτερ, 2ος Υψηλός Στιούαρτ της Σκωτίας (1140 - 1204) 2ος κληρονομικός Στιούαρτ της Σκωτίας (1178 - 1204) και Σταυροφόρος ήταν γιος και διάδοχος του Γουόλτερ Φιτς Άλαν και της συζύγου του Εσκίνα που ανήκε σε ευγενή οικογένεια από την νότια Σκωτία. Ο Άλαν Φιτς Βάλτερ ήταν Στιούαρτ της Σκωτίας την εποχή του Γουλιέλμου του Λέοντα, στην εποχή του η οικογένεια του διεκδίκησε το Μπιουτ και ανήγειρε στο νησί το κάστρο του Ρόθεσει. Ο Άλαν συνόδευσε τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο στην Γ΄ Σταυροφορία και επέστρεψε στην Σκωτία τον Ιούλιο του 1191. Την περίοδο 1179 - 1183 εκδόθηκε διάταγμα στο αβαείο του Μελρόουζ με το οποίο παραχωρήθηκε δωρεά στο αβαείο του Κίνλοους, ανάμεσα στους μάρτυρες βρισκόταν το αβαείο του Μελρόουζ, το αβαείο του Νιούμποτλ, ο Ριχάρδος ντε Μόρβιλ Κοντόσταυλος της Σκωτίας, ο Άλαν γιος του Γουόλτερ της Σκωτίας και ο Γουίλιαμ ντε Λόντερ. Ο Άλαν Φιτς Βάλτερ ήταν προστάτης των Ναιτών και υπεύθυνος για την εξάπλωση του τάγματος στην Σκωτία, εμφανίζεται και σε άλλα διατάγματα του Γουλιέλμου του Λέοντα. Ο Άλαν πέθανε το 1204 και τάφηκε στο αβαείο του Πέισλι δίπλα από τον πατέρα του.
Οικογένεια
Ο Άλαν Φιτς Βάλτερ, 2ος Υψηλός Στιούαρτ της Σκωτίας παντρεύτηκε την Έβα η οποία σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς ήταν κόρη του Σβεν Θόρσον και απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Σέργιος και Βάκχος
Οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος ήταν Ρωμαίοι χριστιανοί στρατιώτες του 4ου αιώνα αναγνωρισμένοι ως μάρτυρες και στρατιωτικοί άγιοι από τις Καθολικές και Ορθόδοξες Εκκλησίες. Η γιορτή τους είναι 7 Οκτωβρίου.
Σύμφωνα με την αγιογραφία τους, ο Σέργιος και ο Βάκχος ήταν αξιωματικοί του στρατού του Γαλερίου και αγαπημένοι του, μέχρι όπου εκτέθηκαν ως μυστικοί Χριστιανοί. Στη συνέχεια τιμωρήθηκαν σοβαρά, με τον Βάκχο να πεθαίνει από βασανίστρια και ο Σέργιος από αποκεφαλισμό.
Ιστορία
Η ιστορία των αγίων αφηγείται στο ελληνικό κείμενο γνωστό ως Το Πάθος του Σεργίου και Βάκχου. Η ιστορία παίρνει μέρος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γαλερίου (305 έως 311). Το ίδιο το έργο μπορεί να χρονολογείται στα μέσα του 5ου αιώνα.
Σύμφωνα με το κείμενο, ο Σέργιος και ο Βάκχος ήταν Ρωμαίοι πολίτες και ανώτεροι αξιωματικοί του ρωμαϊκού στρατού, αλλά ο κρυμμένος χριστιανισμός τους ανακαλύφθηκε όταν προσπάθησαν να μην συνοδεύσουν έναν Ρωμαίο αξιωματούχο σε έναν ειδωλολατρικό ναό. Αφού επέμειναν να μην θυσιάσουν στον Δία, ταπεινώθηκαν δημοσίως με αλυσοδεμένη, ντυμένη με γυναικεία ενδυμασία και παρέλαση γύρω από την πόλη. Κατά τη διάρκεια της διαπόμπευσής τους ψέλνουν ότι ο Κύριος «μας έντυσε σαν νύφες και μέσα από την εξομολόγηση μας ένωσε μαζί Του». Στη συνέχεια, ο Γαλέριος τους έστειλε στη Βαρβαλισσό στη Μεσοποταμία έτσι ώστε να τους κάνει να αφήσουν την πίστη τους, ωστόσο αρνήθηκαν και ο Βάκχος ανέχτηκε βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Την επόμενη μέρα το πνεύμα του Βάκχου εμφανίστηκε στον Σέργιο και τον ενθάρρυνε να παραμείνει δυνατός ώστε να μπορούν να είναι μαζί για πάντα. Τις επόμενες μέρες, ο Σέργιος βασανίστηκε και τελικά εκτελέστηκε στη Ρεσάφα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων
Καταλίν Λεβάι
Η Λεβάι είναι μια αντικομφορμίστρια και σοσιαλφιλελεύθερη πολιτικός που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει εκρηκτικές δηλώσεις για να τραβήξει την προσοχή σε κοινωνικά ζητήματα και κυρίως στο θέμα της ισότητας. Το 2003 αναγορεύτηκε η πρώτη υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου για ίσες ευκαιρίες και ονομάστηκε «η συνείδηση της κυβέρνησης». Το 2005 έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Ουγγαρίας. Λόγω «εσωτερικών ζητημάτων» η αριστερή κυβέρνηση που βρισκόταν στην κυβέρνηση κατάφερε να ψηφίσει δεξιό πρόεδρο, επομένως οι φιλοδοξίες της Λεβάι δεν στέφτηκαν με επιτυχία.
Εκτός από την ενεργό συμμετοχή της στη νομοθετική διαδικασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Λεβάι ξεκίνησε πολλά πρακτικά έργα που προσφέρουν άμεσες υπηρεσίες στους πολίτες και συμβάλλουν σε μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς στην Ουγγαρία. Έτσι, ιδρύθηκε το πρώτο ουγγρικό κέντρο παρέμβασης σε κρίσεις για τα θύματα βίας και ένα δίκτυο «Σπιτιών Ευκαιρίας» χτίζεται σε όλες τις περιοχές της Ουγγαρίας με στόχο τον συντονισμό των τοπικών υπηρεσιών προς τους πολίτες (άμεση κοινωνική βοήθεια, νομική βοήθεια, ψυχική βοήθεια κ.λπ.)
Πρόσφατα, η Καταλίν Λεβάι είναι επίσης γνωστή ως συγγραφέας. Έχει συγγράψει πολλά βιβλία και έχει άλλες στο ενεργητικό της πολλές δημοσιεύσεις για το επαγγελματικό της έργο. Τον Νοέμβριο του 2007 εκδόθηκε το τρίτο της βιβλίο ημι-μυθοπλασίας, που σημείωσε σημαντικό αριθμό πωλήσεων στην ουγγρική αγορά. Το στρωτό στιλ γραφής της, με κάποιες πολιτικές αποχρώσεις, αποπνέει την εντύπωση ότι ακόμη και οι πολιτικοί είναι άνθρωποι.
Η Λεβάι ήταν υποψήφια του κόμματος στις ενδιάμεσες εκλογές της Περιφέρειας II της Βουδαπέστης τον Νοέμβριο του 2011. Ήρθε δεύτερη με 30,55 τοις εκατό μετά τον Ζλοτ Λανγκ (του κόμματος Φίντες).
Τον Σεπτέμβριο του 2017, ο Καταλίν Φίντες και ο Γκιόργκι Φολντένι, ο Πρόεδρος του Εθνικού Αντιπροσωπευτικού Σώματος των Συνταξιούχων, ίδρυσαν ένα νέο πολιτικό κόμμα, το "Για την Ουγγαρία με Σθένος" (Lendülettel Magyarországért) για την προάσπιση των συμφερόντων των συνταξιούχων. Το κόμμα αυτό εστιάζει κυρίως σε θέματα που σχετίζονται με την υγειονομική περίθαλψη, τους φόρους και άλλα θέματα που απασχολούν τους συνταξιούχους.
Η Λεβάι ζει μεταξύ Βρυξελλών και Βουδαπέστης. Έχει μια κόρη, τη δημοσιογράφο Νόρα Λάκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Ανδρέας Ν. Λύτρας
Ο '''Ανδρέας Ν. Λύτρας''' είναι καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, στην Αθήνα. Είναι κοινωνιολόγος με συνεισφορές στην κοινωνική θεωρία, την πολιτική ανάλυση και ιδίως τη θεωρία των κοινωνικών τάξεων.
Σπουδές
Ο Ανδρέας Ν. Λύτρας σπούδασε Πολιτική Επιστήμη (έλαβε το πτυχίο του το 1984) και Κοινωνιολογία, στο Πάντειον Πανεπιστήμιο. Στη διάρκεια της εκπόνησης της Διδακτορικής Διατριβής του ήταν Ειδικός Μεταπτυχιακός Υπότροφος (ΕΜΥ) στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου (1985-1989). Στη Διδακτορική Διατριβή του επιβλέπων ήταν ο Καθηγητής Βασίλης Φίλιας (εκ των ιδρυτικών στελεχών του Τμήματος Κοινωνιολογίας και Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου). Αναγορεύτηκε Διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, το 1989, με βαθμό: Άριστα.
Ακαδημαϊκές θέσεις κι εξέλιξη
Εξελέγη και υπηρέτησε, σε τέσσερις θητείες, ως Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου [2006-2008, 2008-2010, 2013-2016 (μέχρι τον Ιανουάριο του 2016, με παράταση της θητείας) και 2020-2022 ]. Υπηρέτησε, μετά από εκλογή, ως Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού (2007-2011), για μια τετραετή θητεία, και, για μια ισόχρονη θητεία, ως Πρόεδρος του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ) του Παντείου Πανεπιστημίου. Σημαντικά πεδία ανάπτυξης του ερευνητικού και του συγγραφικού έργου είναι η θεωρία της εργασίας, οι αναλύσεις για απασχόληση και την ανεργία (σε ευρείες χρονολογικές σειρές, διεθνώς) και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Από το 1990 διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, αρχικά, ως Διδάσκων (του Π.Δ. 407/80) με ανάθεση διδασκαλίας. Το 1996 εκλέγεται Λέκτορας και το 2000 Επίκουρος Καθηγητής, στο προαναφερθέν Τμήμα. Το 2004 μονιμοποιείται στη βαθμίδα του Επίκουρου Καθηγητή. Το 2005 εκλέχθηκε Αναπληρωτής Καθηγητής και, το 2009, Καθηγητής, στο Τμήμα Κοινωνιολογίας Στο Πάντειον Πανεπιστήμιο, εκτός της πολυετούς προπτυχιακής διδασκαλίας, διδάσκει, επί δεκαετίες, σε προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών (και σε διατμηματικό) του Τμήματος Κοινωνιολογίας.
Έχει διατελέσει Διευθυντής στο Εθνικό Ινστιτούτο Εργασίας (ΕΙΕ/ μεταξύ 1995 και 1996), Διευθυντής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης (ΕΣΔΔ/του ΕΚΔΔ/ μεταξύ 1997 και 1998) και Διευθυντής στο Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΚΕΚ/ 2000) του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει υπηρετήσει, ως Διοικητής (μεταξύ 2001 και 2004), στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΓΝΑ) Κοργιαλένειο-Μπενάκειο ΕΕΣ (γνωστό ως Ερυθρός). Το 2010 ανέλαβε τα καθήκοντα του Προέδρου του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΣΑΠΕ) και, στη διάρκεια εκείνης της θητείας του, ήταν μέλος του Προεδρείου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ).
Συγγραφικό έργο
Από τα έργα του, αναφέρονται τα πιο σημαντικά που είναι τα παρακάτω (βιβλία και μελέτες ):
α) Βιβλία
β) Διδακτορική διατριβή, μελέτες
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Τζον Ουίλκινς
Ο Τζον Ουίλκινς (John Wilkins, 14 Φεβρουαρίου 1614 – 19 Νοεμβρίου 1672) ήταν Αγγλικανός κληρικός, φυσικός φιλόσοφος και συγγραφέας, και ένας από τους ιδρυτές της Βασιλικής Εταιρείας (Royal Society). Ήταν Επίσκοπος του Τσέστερ από το 1668 έως τον θάνατό του.
Ο Ουίλκινς ήταν ένα από τα λίγα άτομα, που παρακολούθησαν τα μαθήματα, τόσο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όσο και του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Ήταν πολυμαθής, αν και δεν θεωρείται ως ένας από τους σημαντικούς επιστημονικούς νεωτεριστές της περιόδου. Οι προσωπικές του ικανότητες φανερώθηκαν, προφανώς, στους σύγχρονούς του, στη μείωση της πολιτικής έντασης στη Μεσοβασιλική Οξφόρδη, με την ίδρυση της Βασιλικής Εταιρείας, χωρίς κομματικές γραμμές, και στις προσπάθειες του να προσεγγίσει τους θρησκευτικά αιρετικούς. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της νέας φυσικής θεολογίας, εν αρμονία με την επιστήμη της εποχής του.
Είναι κυρίως γνωστός για το έργο του An Essay towards a Real Character and a Philosophical Language (Δοκίμιο προς έναν αληθινό χαρακτήρα και μία φιλοσοφική γλώσσα, 1668) στο οποίο, μεταξύ άλλων, πρότεινε μια παγκόσμια γλώσσα και ένα δεκαδικό σύστημα μέτρων, το οποίο αργότερα μετατράπηκε στο μετρικό σύστημα.
Ιστβάν Σεντ-Ιβάνι
Ο Ιστβάν Σεντ-Ιβάνι (γεν. στις 12 Νοεμβρίου 1958, Κέτσκεμετ, Ουγγαρία) είναι Ούγγρος πολιτικός, πρέσβης της Ουγγαρίας στη Σλοβενία, ιδρυτικό μέλος του πολιτικού κόμματος Συμμαχία των Ελεύθερων Δημοκρατών και πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη Συμμαχία των Ελεύθερων Δημοκρατικών, μέρος του Κόμματος Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη. Ο Σεντ-Ιβάνι ήταν επικεφαλής σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Ουγγρικού Φιλελεύθερου Κόμματος μεταξύ Οκτωβρίου 2015 και Απριλίου 2018. Από το 2021, ο Σεντ-Ιβάνι είναι ο εξωτερικός πολιτικός σύμβουλος του UVNP.
Τζον Ουίλκινς
Ο Ουίλκινς έζησε σε μια περίοδο μεγάλης πολιτικής και θρησκευτικής αναταραχής, αλλά κατάφερε να διατηρήσει σχέσεις με άνδρες όλων των πολιτικών πλευρών. Είχε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Εκκλησίας της Αγγλίας μέσω της αποδοχής όσο το δυνατόν περισσότερων δογμάτων, και «ανεκτικότητας προς τα υπόλοιπα». Ο Τζίλμπερτ Μπέρνετ τον αποκαλούσε ως τον «''πιο σοφό κληρικό που γνωρίζω. Ήταν λάτρης της ανθρωπότητας, και απολάμβανε να κάνει το σωστό''». Η θετή κόρη του παντρεύτηκε με τον Τζον Τίλοτσον, ο οποίος έγινε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι.
Ιστβάν Σεντ-Ιβάνι
Καριέρα
Ο Σεντ-Ιβάνι διετέλεσε τακτικό μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και αντιπρόεδρος της Αντιπροσωπείας για τις Σχέσεις με την Κορεατική Χερσόνησο. Προηγουμένως, υπηρέτησε τέσσερις θητείες ως βουλευτής στην Ουγγρική Εθνοσυνέλευση (1990-2004) ως πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων (1997-2002) και της Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης (2002-2004).
Είναι ιδρυτικό μέλος της Συμμαχίας των Ελεύθερων Δημοκρατών (1988), διετέλεσε δύο φορές επικεφαλής της στην Εθνοσυνέλευση (1997-1998, 2000–2002) και υπήρξε επί χρόνια μέλος του εκτελεστικού της συμβουλίου. Διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός στο Υπουργείο Εξωτερικών από το 1994 έως το 1997. Εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2004 και υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής μέχρι το 2009 και ήταν επικεφαλής της ουγγρικής φιλελεύθερης αντιπροσωπείας και μέλος του Προεδρείου της πολιτικής ομάδας Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Τζον Ουίλκινς
Πρώιμος βίος
Πιθανώς, γεννήθηκε στο Κάνονς Άσμπι, του Νορθαμπτονσάιρ, αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν το Φώσλεϊ. Ο πατέρας του Ουόλτερ Ουίλκινς (απεβ. 1625) ήταν χρυσοχόος και η μητέρα του Τζέιν Ντοντ ήταν κόρη του Τζον Ντοντ, γνωστού αιρετικού Πουριτανού. Η μητέρα του παντρεύτηκε ξανά και ο Ουόλτερ Πόουπ έγινε ετεροθαλής αδελφός του.
Ιστβάν Σεντ-Ιβάνι
Καριέρα
Υπήρξε μέλος της Επιτροπής AFET και BUDG και αντιπρόεδρος της Αντιπροσωπείας της Χερσονήσου της Κορέας. Από τον Σεπτέμβριο του 2009 είναι αντιπρόεδρος του Ουγγρικού Ατλαντικού Συμβουλίου. Εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ουγγαρίας το 2009 και από τον Ιανουάριο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2015 υπηρέτησε ως Πρέσβης της Ουγγαρίας στη Σλοβενία. Του έχει απονεμηθεί με το Αναμνηστικό Μετάλλιο της 13ης Ιανουαρίου για το θάρρος και την αφοσίωσή του στην υπεράσπιση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας το 1992. Εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο Quo vadis Hungaria? σχετικά με την ουγγρική εξωτερική πολιτική το 2018.
Το 2021 εντάχθηκε στο φιλελεύθερο συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του Νέου Κόσμου.
Τζον Ουίλκινς
Πρώιμος βίος
Ο Ουίλκινς εκπαιδεύτηκε σε σχολείο στην Οξφόρδη υπό τον Έντουαρντ Συλβέστερ και εγγράφηκε στο Νιου Ιν Χολ. Έπειτα μετακινήθηκε στο Μώντλιν Χολ της Οξφόρδης όπου διδάσκαλός του ήταν ο Τζον Τομπς, και αποφοίτησε με πτυχίο το 1631 και μεταπτυχιακό το 1634. Σπούδασε αστρονομία με τον Τζον Μπεϊνμπρίτζ.
Ο Ουίλκινς μετέβη στο Φώσλεϊ το 1637, μια κτηνοτροφική περιοχή με λίγους κατοίκους, υπό τον έλεγχο της οικογένειας Νάιτλι, στην οποία αυτός και έπειτα ο Ντοντ είχαν, ενδεχομένως, υπηρετήσει. Ο Ρίτσαρντ Νάιτλι είχε γίνει ο προστάτης του Ντοντ εκεί. Χειροτονήθηκε ιερέας στην Εκκλησία της Αγγλίας, στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού τον Φεβρουάριο του 1638. Έπειτα έγινε εφημέριος διαδοχικά στον Λόρδο Σάγιε και Σέλε και από το 1641 στον Λόρδο Μπέρκλεϋ. Το 1644 έγινε εφημέριος του Πρίγκιπα Καρόλου Λουδοβίκου, ανηψιού του Βασιλιά Καρόλου Α΄, που τότε ήταν στην Αγγλία.
Ιστβάν Σεντ-Ιβάνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Τζον Ουίλκινς
Στο Λονδίνο, την Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ
thumb|left|Ο Τζον Ουίλκινς σε χαρακτικό του 18ου αιώνα, Τσέστερ Ο Ουίλκινς ήταν μέλος της ομάδας των λογίων που είχαν ενδιαφέρον στην πειραματική φιλοσοφία γύρω από τον Τσαρλς Σκάρμπουργκ, τον βασιλόφρονα φυσικό, που μετακόμισε στο Λονδίνο το καλοκαίρι του 1646, μετά την πτώση της Οξφόρδης στις κοινοβουλευτικές δυνάμεις. Μεταξύ άλλων στην ομάδα αυτή περιλαμβανόταν οι Τζορτζ Εντ, Σάμουελ Φόστερ, Φράνσις Γκλίσον, Τζόναθαν Γκόνταρντ, Κρίστοφερ Μέρετ και Τζον Ουόλις.
Άλλα μέλη του κύκλου του Σκάρμπουργκ ήταν οι Ουίλλιαμ Χάρβεϊ και Σεθ Ουάρντ. Αυτή η ομάδα του Λονδίνου, η ομάδα του Κολλεγίου Γκρέσχαμ του 1645, περιγραφόταν πολύ μεταγενέστερα από τον Ουόλις, ο οποίος ανέφερε επίσης τον Τέοντορ Χάακ, που προσδενόταν επίσης με τους εξόριστους του Παλατινάτου. Υπάρχουν ξεκάθαρες διασυνδέσεις με τον Φιλοσοφικό Σύλλογο της Οξφόρδης του Ουίλκινς, έναν ακόμη λιγότερο απομακρυσμένο προκάτοχο της Βασιλικής Εταιρείας.
Το 1648, ο Ουίλκινς, έγινε Φύλακας του Κολλεγίου Ουάντχαμ, στην Οξφόρδη και υπό τον έλεγχο του το κολέγιο άκμασε. Ενίσχυσε την πολιτική και θρησκευτική ανοχή και έλκυσε ταλαντούχα μυαλά στο κολέγιο, μεταξύ των οποίων ο Κρίστοφερ Ρεν. Αν και ήταν υποστηρικτής του Όλιβερ Κρόμγουελ, οι βασιλόφρονες ενέγραφαν τους γιους του στο κολέγιο υπό την επίβλεψη του. Από όσους έδειξαν ενδιαφέρον στην πειραματική φυσική, συνέταξε μια σημαντική ομάδα που έγινε γνωστή ως Φιλοσοφικός Σύλλογος της Οξφόρδης, της οποίας η λειτουργία ρυθμιζόταν από το 1650 από κανόνες. Πέρα από μερικούς της ομάδας του Λονδίνου (Γκόνταρντ, Ουόλις, Ουάρντ, Ρεν ο οποίος ήταν νέος προστατευόμενος του Σκάρμπουργκ), συμπεριλαμβανόταν (στην έκθεση του Τόμας Σπρατ) οι Ραλφ Μπάθερστ, Ρόμπερτ Μπόιλ, Ουίλλιαμ Πέτυ, Λώρενς Ρουκ, Τόμας Ουίλλις και Μάθιου Ρεν. Ο Ρόμπερτ Χουκ έγινε σταδιακά μέλος της ομάδας του Ουίλκινς. Μετέβη στο Κράιστ Τσερτς της Οξφόρδης το 1653, δουλεύοντας για την εκπαίδευση του, έγινε βοηθός του Ουίλις, και γνωρίστηκε με τον Ουίλκινς (ενδεχομένως μέσω του Ρίτσαρντ Μπάσμπι) ως τεχνικός. Από το 1658 εργαζόταν με τον Μπόιλ.
Το 1656, παντρεύτηκε την Ρομπίνα Φρεντς το γένος Κρόμγουελ, τη μικρή αδελφή του Όλιβερ Κρόμγουελ, η οποία χήρεψε το 1655, όταν ο σύζυγός της, Πίτερ Φρεντς, ιερέας στο Κράιστ Τσερτς της Οξφόρδης, απεβίωσε. Ο Ουίλκινς, έτσι έγινε μέλος των υψηλών στρωμάτων της Κοινοβουλευτικής κοινωνίας και το ζεύγος χρησιμοποιούσε δωμάτια του Παλατιού Ουάιτχολ. Το 1659, λίγο πριν τον θάνατό του, ο Όλιβερ Κρόμγουελ συμφώνησε να τοποθετήσει τον Ουίλκινς ως νέο Διδάσκαλο του Κολλεγίου Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ, μια τοποθέτηση που εγκρίθηκε από τον Ρίτσαρντ Κρόμγουελ ο οποίος τον διαδέχθηκε ως Λόρδος Προστάτης. Έμεινε εκεί αρκετά ώστε να συμφιλιωθεί και να γίνει προστάτης του Ισαάκ Μπάροου.
Μετά την Παλινόρθωση
thumb|Η υπογραφή του Ουίλκινς ως Γραμματέα, υπογράφοντας τις εκθέσεις απολογισμού της [[Βασιλική Εταιρεία|Βασιλικής Εταιρείας το 1667]] Κατά την Παλινόρθωση το 1660, οι νέες αρχές απομάκρυναν τον Ουίλκινς από τη θέση που του έδωσε ο Κρόμγουελ. Έλαβε τη θέση του πρεβενδάριου στο Γιορκ και του εφημέριου στο Κράνφορντ του Μίντλσεξ. Το 1661 υποβαθμίστηκε σε ιεροκήρυκα στο Γκρέις Ιν, καταλύοντας με τον φίλο του Σεθ Ουάρντ. Το 1662 έγινε εφημέριος στον ναό του Αγίου Λαυρεντίου του Εβραίου, στο Λονδίνο. Υπέφερε κατά τη Μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου, χάνοντας τον οίκο, την βιβλιοθήκη και τα επιστημονικά όργανά του.
Έχοντας αποκτήσει ισχυρές επιστημονικές γνώσεις, ο Ουίλκινς ήταν ιδρυτικό μέλος της Βασιλικής Εταιρείας και σε σύντομο διάστημα εξελέγη μέλος και ένας εκ των δύο Γραμματέων της Εταιρείας: μοιράστηκε τη θέση του με τον Χένρι Όλντενμπουργκ, τον οποίο είχε γνωρίσει στην Οξφόρδη το 1656.
Επίσκοπος
Ο Ουίλκινς έγινε εφημέριος στο Πόουλμπρουκ, του Νορθαμπτονσάιρ το 1666, πρεβενδάριος του Έξετερ το 1667, και την επόμενη χρονιά πρεβενδάριος του Αγίου Παύλου και επίσκοπος του Τσέστερ. Διατήρησε τη θέση του ως επίσκοπος υπό την επιρροή του Τζορτζ Βιλιέρ, 2ου Δούκα του Μπάκιγχαμ. Η προσέγγιση του Μπάκιγχαμ στο θρησκευτικό πρόβλημα της εποχής ήταν η αποδοχή, κάτι λιγότερο από την θρησκευτική ανοχή αλλά σκόπευε τουλάχιστον να φέρει τους Πρεσβυτεριανούς και τους αιρετικούς στην Εκκλησία της Αγγλίας σε κάποια μορφή ειρηνικής διαπραγμάτευσης και συμφωνίας. Ο Ουίλκινς έλαβε αποφάσεις μαζί με αυτά τα ρεύματα. Ανέγνωσε την αιτιολόγηση του Τζον Χάμφρεϊ το 1661 περί της αποδοχής του εκ νέου συντονισμού από τον Ουίλιαμ Πιρς, που ήδη είχε χειροτονηθεί στις τάξεις του Πρεσβυταριανισμού.
Όταν ο Ουίλκινς χειροτονήθηκε, μίλησε κατά της χρήσης του ποινικού δικαίου, και αμέσως προσπάθησε να συλλέξει υποστήριξη από άλλους μετριοπαθείς επισκόπους για να ερευνήσει τι είδους παραχωρήσεις μπορούσαν να αποδοθούν στους αιρετικούς.
Μια σοβαρή προσπάθεια πραγματοποιήθηκε το 1668 ώστε να διασφαλιστεί ένα καθεστώς αποδοχής, με τους Ουίλιαμ Μπέιτς, Ρίτσαρντ Μπάξτερ και Τόμας Μάντον από τους διαφωνούντες να συναντιούνται με τον Ουίλκινς και τον Έζεκια Μπέρτον. Ο Ουίλκινς θεώρησε πως οι Πρεσβυτεριανοί μπορούσαν να έλθουν στην Εκκλησία της Αγγλίας, ενώ οι Ανεξάρτητοι σχισματικοί θα έμεναν εκτός. Ήταν προς το τέλος του καλοκαιριού, όταν ο Μάντον κατηγόρησε τον Τζον Όουεν για την ανεξάρτητη σχισματοποίηση της γενικής ανοχής του Μπάκιγχαμ και ο Μπάξτερ έδειχνε προς τον Οίκο των Λόρδων.
Θάνατος
Ο Ουίλκινς απεβίωσε στο Λονδίνο, με πιο πιθανό λόγο τα φάρμακα που χρησιμοποιούσε για την θεραπεία των πετρών των νεφρών του και της διακοπής των ούρων.
Έργα
thumb|Mathematicall magick, 1691 thumb|Εξώφυλλο του "An Essay towards a Real Character and a Philosophical Language" (1668) του Τζον Ουίλκινς Στα πολυάριθμα γραπτά έργα του περιλαμβάνονται:
Τα πρώτα επιστημονικά έργα του ήταν δημοφιλή και διασυνδεόταν με τις δημοσιεύσεις του Φράνσις Γκόντουιν. Το The Discovery of a World in the Moone (Η ανακάλυψη του κόσμου στη Σελήνη, 1638) ακολουθήθηκε από το A Discourse Concerning a New Planet (Ομιλία αναφορικά με ένα νέο πλανήτη, 1640). Ο συγγραφέας υπογραμμίζει τις ομοιότητες μεταξύ Γης και Σελήνης. Με βάση αυτές τις ομοιότητες, υποστηρίζει την ιδέα πως στη Σελήνη υπάρχουν ζωντανοί οργανισμοί, οι Σεληνίτες. Το The Man in the Moone (Ο άνθρωπος στη Σελήνη) του Γκόντουιν εκδόθηκε επίσης το 1638. Το 1641, ο Ουίλκινς δημοσίευσε μια ανώνυμη πραγματεία με τίτλο Mercury, or The Secret and Swift Messenger (Ερμής, ή ο μυστικός και ταχύς αγγελιοφόρος). Αυτό ήταν μια μικρή εργασία πάνω στην κρυπτογραφία. Ίσως επηρεάστηκε από το Nuncius inanimatus (1629) του Γκόντουιν. Το Mathematical Magic (Μαθηματική μαγεία, 1648) ήταν χωρισμένο σε δύο τμήματα, ένα για τις παραδοσιακές μηχανικές συσκευές όπως ο μοχλός, και το άλλο, πιο θεωρητικό, για τις μηχανές. Τράβηξε την προσοχή πολλών συγγραφέων, τόσο κλασσικών όσο και σύγχρονων όπως ο Γκουιντομπάλντο ντελ Μόντε και ο Μαρίν Μερσέν. Υπανίσσεται το έργο The Man in the Moone του Γκόντουιν, για το πέταγμα των πουλιών. Επρόκειτο για ανοικτά έργα εάν ήταν πολύπλευρα και αμφότερα ακολούθησαν τον ίδιο τρόπο σκέψης, όπως σχετικά με την πιθανότητα η Σελήνη να είναι κατοικήσιμη, και αναφορές σε μορφές της «απόκρυφης» πλευράς: Τριθήμιος, Τζων Ντη, τους Ροδόσταυρους, τον Ρόμπερτ Φλαντ.
Το Ecclesiastes (Εκκλησιαστής, 1646) αποτελεί παράκληση για χρήση απλού τρόπου κηρύγματος, αποφεύγοντας τη ρητορική και το εκπαιδευτικό δόγμα του μεσαίωνα, ώστε να υπάρχει πιο άμεση και συναισθηματική επίκληση. Ανέλυσε ολόκληρο το πεδίο του διαθέσιμου Βιβλικού σχολιασμού, για χρήση αυτών που προετοιμάζουν κηρύγματα, και επανεκδόθηκε πολλές φορές. Αναφέρεται ως μεταβατικό έργο, τόσο στην κατεύθυνση απομάκρυνσης από το Κικερώνιο ύφος κηρύγματος, και στην αλλαγή σημασίας της ευγλωττίας στην σύγχρονη αίσθηση της παραγωγής λόγου.
Το A Discourse Concerning the Beauty of Providence (Μια ομιλία αναφορικά με την ομορφιά της πρόνοιας, 1649) ακολούθησε μια μη μοντέρνα γραμμή, και συγκεκριμένα πως η θεία πρόνοια ήταν πολύ πιο ανεξερεύνητη από τις σύγχρονες ερμηνείες της. Όταν οι Στιούαρτ επέστρεψαν στο θρόνο, προστέθηκε στην υπόληψη του Ουίλκινς πως η βραχυπρόθεσμη ανάγνωση των γεγονότων όπως διευθύνονται από τον Θεό ήταν επικίνδυνη.
Το 1654, ο Ουίλκινς έγραψε μαζί με τον Σεθ Ουάρντ το Vindiciae academiarum, ως απάντηση στο Academiarum Examen του Τζον Γουέμπστερ, μια από τις πολλές επιθέσεις της εποχής στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, και τις διδακτικές μεθόδους τους. Η επίθεση αυτή ήταν πιο υποτιμητική από τις περισσότερες: Αναφερόταν στον Τζον Λάμπερτ, κορυφαία στρατιωτική μορφή, και ξεκίνησε κατά την περίοδο του Κοινοβουλίου των Μπέαρμποουν, όταν προετοιμαζόταν ριζικές αλλαγές. Ο Ουίλκινς (ως NS) απηύθυνε ανοικτή επιστολή στον Ουάρντ, και αυτός (ως HD, επίσης χρησιμοποιώντας τα τελευταία γράμματα του ονόματός του με τον ίδιο τρόπο) έδωσε μεγαλύτερη απάντηση. Ο Ουίλκινς είχε δύο κύρια σημεία: πρώτον, ο Γουέμπστερ δεν ανέφερε την ακριβή κατάσταση των πανεπιστημίων, τα οποία δεν ήταν προσκολλημένα στις παλιές εκπαιδευτικές μεθόδους, του Αριστοτέλη και του Γαληνού, όπως είπε. Κατά δεύτερον το μείγμα των συγγραφέων που σχολίαζε ο Γουέμπστερ, χωρίς άρτια κατανόηση των θεμάτων, ήταν πραγματικά ανόητο. Κατά αυτή την προσέγγιση ο Ουίλκινς έπρεπε να απομακρυνθεί κατά κάποιο τρόπο από τα γραπτά του των τελών της δεκαετίας του 1630 και των αρχών του 1640. Διάνοιξε αυτό το δρόμο δείχνοντας στον Αλεξάντερ Ρος, έναν πολύ συντηρητικό Αριστοτελιστή, ο οποίος προσέβαλε τα αστρονομικά του έργα, ως πιο προσιτός στόχος για τον Γουέμπστερ. Η ανταλλαγή αυτή ήταν μέρος της διαδικασίας των νέων πειραματικών φιλοσόφων που απέρριπταν τις διασυνδέσεις τους με τους αποκρυφιστές και τους ριζοσπάστες.
Το 1668, δημοσίευσε το An Essay towards a Real Character and a Philosophical Language (Δοκίμιο προς έναν πραγματικό χαρακτήρα και μια φιλοσοφική γλώσσα). Σε αυτό το έργο του προσπάθησε να δημιουργήσει μια παγκόσμια γλώσσα, η οποία θα αντικαθιστούσε τα λατινικά με μια ξεκάθαρη γλώσσα, μέσω της οποίας οι λόγιοι και οι φιλόσοφοι θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν. Μια πτυχή του έργου αυτού ήταν η εισήγηση ενός δεκαδικού συστήματος μέτρησης, όπως το μετρικό σύστημα.
Στο λεξικογραφικό έργο του συνεργάστηκε με τον Ουίλλιαμ Λόιντ. Το Ballad of Gresham College (Επικό άσμα του Κολλεγίου Γκρέσχαμ, 1663), μια ελαφρώς σατιρική ωδή στην Εταιρεία, αποτελεί μέρος του αυτού του έργου:
"A Doctor counted very able (Ένας γιατρός πολύ ικανός) Designes that all Mankynd converse shall, (Σχεδιάζει το αντίθετο από αυτό που πρέπει να κάνει η Ανθρωπότητα) Spite o' th' confusion made att Babell, (Παρά την σύγχυση που δημιουργήθηκε στη Βαβέλ) By Character call'd Universall. (Χαρακτηριστικά το ονομάζουμε Παγκόσμιο) How long this character will be learning, (Για πόσο καιρό θα μαθαίνει αυτός ο χαρακτήρας) That truly passeth my discerning. (Αυτό κυριολεκτικά ξεπέρασε την παρατηρητικότητα μου)"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι επιστήμονες Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Έλενα Λαγκαντίνοβα
Η Έλενα Λαγκαντίνοβα (βουλγαρικά: Елена Атанасова Лагадинова, 9 Μαΐου 1930 – 29 Οκτωβρίου 2017) ήταν Βουλγάρα αγρονόμος, γενετίστρια και πολιτικός.
Βάιλμπουργκ
Το Βάιλμπουργκ (Weilburg) με μόλις 14.000 κατοίκους, είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Λίμπουργκ-Βάιλμπουργκ της Έσσης, στη Γερμανία, μετά το Λίμπουργκ αν ντερ Λαν και το Μπαντ Κάμπεργκ.
Έλενα Λαγκαντίνοβα
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λαγκαντίνοβα συνεισέφερε στη βουλγαρική αντίσταση ενάντια στη ναζιστική κατοχή και έλαβε το ψευδώνυμο “Амазонка” ή “Αμαζόνα”. Ήταν η νεαρότερη γυναίκα πολεμίστρια στη Βουλγαρία, ξεκινώντας να συνεισφέρει στον πόλεμο σε ηλικία 11 ετών και να πολεμά σε ηλικία 14 ετών.
Βάιλμπουργκ
Τοποθεσία
Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Λαν μεταξύ των όρεων Βέστερβαλντ και Τάουνους, κοντά στο σημείο όπου ο ποταμός Βάιλ εκβάλλει στον Λαν και 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κόμπλεντς. Η Παλιά Πόλη, χτισμένη σε βραχώδη λόφο, είναι σχεδόν περικυκλωμένη από τον ποταμό Λαν.
Έλενα Λαγκαντίνοβα
Μετά τη νίκη των Συμμάχων το 1945, πραγματοποίησε τη διατριβή της στη βιολογία, προτού εργαστεί ως επιστημονικός ερευνητής στη Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών. Εκεί, ανέπτυξε ένα νέο υβρίδιο σιταριού, που βοήθησε στην αύξηση της παραγωγικότητας στις φάρμες. Για αυτή την ανακάλυψη, έγινε μέλος του τιμητικού Τάγματος του Κυρίλλου και Μεθοδίου από τη βουλγαρική κυβέρνηση.
Βάιλμπουργκ
Γειτονικές κοινότητες
Το Βάιλμπουργκ συνορεύει στα βόρεια με τις κοινότητες του Μέρενμπεργκ και του Λένμπεργκ (αμφότερα στην επαρχία Λίμπουργκ-Βάιλμπουργκ), στα ανατολικά με την πόλη του Μπράουνφελς (επαρχία Λαν-Ντιλ-Κράις), στα νότια με τις κοινότητες του Βαϊλμύνστερ και του Βάινμπαχ καθώς και με την πόλη του Ρούνκελ, ενώ στα δυτικά με την κοινότητα του Μπέσελιχ (όλα στην επαρχία Λίμπουργκ-Βάιλμπουργκ).
Κοινότητες του Βάιλμπουργκ
Εκτός από την πόλη όπου μένει περίπου το 40% των κατοίκων, οι οικισμοί Αχάουζεν, Μπέρμπαχ, Ντρομερσχάουζεν, Γκάουντερνμπαχ, Χάσελμπαχ, Χιρσχάουζεν, Κιρσχόφεν, Κούμπαχ, Όντερσμπαχ και Βαλντχάουζεν ανήκουν επίσης στον δήμο του Βάιλμπουργκ.
Έλενα Λαγκαντίνοβα
Το 1968, η Λαγκαντίνοβα δέχτηκε τη θέση της γραμματέως στην Επιτροπή του Βουλγαρικού Γυναικείου Κινήματος. Από αυτήν τη θέση, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία και ενδυνάμωση της νομοθεσίας, ώστε να ωφεληθούν οι γυναίκες στον χώρο της εργασίας, μεταξύ των οποίων και νόμων για άδεια μητρότητας. Υπήρξε επίσης σημαντική φιγούρα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, καθώς συνεργάστηκε με ακτιβιστές για την ενίσχυση της συνεργασίας με εθνικούς οργανισμούς γυναικών και έγινε μέλος του Γυναικείου Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών το 1985.
Πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 2017, σε ένα γηροκομείο στη Σόφια της Βουλγαρίας.
Βάιλμπουργκ
Ιστορία
Το Βάιλμπουργκ αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 906 σε χρονογράφημα του Ηγουμένου Ρετζίνο του Προυμ ως φρούριο με την ονομασία Βιλίνεμπουρχ (Wilineburch). Έξι χρόνια αργότερα ο βασιλιάς Κορράδος Α΄, του οποίο ο πατέρας είχε ταφεί στο φρούριο αφού πέθανε σε μάχη κοντά στο Φρίτσλαρ το 906, ίδρυσε εκκλησία και μοναστήρι. Το 912, ιδρύθηκε η μονή St. Walpurgis-Chorherrenstift. Το κτίριο, το οποίο χτίστηκε σε ψηλό σημείο, έδωσε στο μοναστήρι τη δυνατότητα ελέγχου της περιοχής του Λαν καθώς και της Hohe Straße («Ψηλή Οδός») μεταξύ Φραγκφούρτης και Κολωνίας και της Via Publica («Δημόσια Οδός») μεταξύ της Φλάνδρας και της Βοημίας.
Από το 993 έως το 1062, η πόλη δωρήθηκε εν μέρει στην Επισκοπή του Βορμς. Περίπου το 1225, ο Επίσκοπος του Βορμς υποσχέθηκε την παράδοση της πόλης στον Οίκο του Νάσσαου, οι οποίοι στο τέλος αγόρασαν την περιοχή, δίνοντας έναν χρόνο αργότερα στην πόλη τα ίδια δικαιώματα με αυτά της Φραγκφούρτης. Ο Κόμης Γιόχαν Α΄ του Νάσσαου έχτισε την κατοικία του στην περιοχή το 1355, ανακαίνισε το κάστρο και κατασκεύασε τα τείχη της πόλης. Το 1359, κατασκεύασε λίθινη γέφυρα επί του Λαν.
Ο Οίκος του Νάσσαου διάπλασε την ιστορία της πόλης για αρκετούς αιώνες. Ο Κόμης Γιόχαν Ερνστ (1664–1719), πιο συγκεκριμένα, ανακαίνισε την πόλη του επεκτείνοντας την ακρόπολη του κάστρου, κατασκευάζοντας πάρκο και αλλάζοντας το πρόσωπο της πόλης. Έτσι το Βάιλμπουργκ έγινε μια από τις πιο καλοσυντηρημένες πόλεις την εποχή του απολυτισμού. Από το 1806, η πόλη διοικούνταν από το νεοϊδρυθέν Δουκάτο του Νάσσαου. Το 1816 ο Γουλιέλμος, Δούκας του Νάσσαου μετέφερε την οικία του στο Μπίμπριχ. Το 1866, το Δουκάτο του Νάσσαου προσαρτήθηκε στην Πρωσία.
Στον τομέα της αρχιτεκτονικής ιστορίας, το Βάιλμπουργκ είναι γνωστό για τα κτίρια από παχύ χώμα της εποχής πριν το 1800. Ο Βίλχελμ Γιάκομπ Βιμπφ, «κυβερνητικός συνήγορος», συντέλεσε αποφασιστικό ρόλο στην εξάπλωση του αρχιτεκτονικού ύφους Pisee σε κτίρια της πόλης και των προαστίων της, κατασκευάζοντας μια εξαώροφη οικία, το ψηλότερο κτίριο με παχύ χώμα στη Γερμανία.
Εθνικοσοσιαλισμός και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1933, όπως συνέβη και σε άλλες γερμανικές πόλεις, οι Εθνικοσοσιαλιστές ανέλαβαν τον έλεγχο. Λίγο πριν από αυτό, οι Ναζί στην περιοχή είχαν ισχυρή παρουσία στις εκλογές. Ο τελευταίος δημοκρατικά εκλεγμένος δήμαρχος, ο Ντίφενχαρντ, απομακρύνθηκε το καλοκαίρι του 1933 μετά από ψήφο δυσπιστίας των Ναζί.
Η πόλη υπέστη ελάχιστες καταστροφές κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μεσαία πρόσοψη του πορτοκαλεώνα του κάστρου κατέπεσε μετά από εναέριο βομβαρδισμό που στόχευε στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Ο σιδηροδρομικός σταθμός και το παρακείμενο ζυθοποιίο καταστράφηκαν. Ενώ τα στρατεύματα των Ηνωμένων Πολιτειών κατέλαβαν την πόλη στις 27 Μαρτίου 1945, η μάχη προκάλεσε ελάχιστες καταστροφές σε αυτήν, αν και οι γέφυρες της είχαν ανατιναχθεί από τα αντιστεκόμενα γερμανικά στρατεύματα.
Δημοτικό κέντρο
Το Βάιλμπουργκ ήταν η παλαιά έδρα του Ομπερλανκράις από τη δημιουργία της επαρχίας μέχρι το 1867. Το Βάιλμπουργκ έχασε την έδρα αυτή κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση στην Έσση, όταν διαλύθηκαν οι επαρχίες Ομπερλανκράις και Λίμπουργκ και συγχωνεύθηκαν στην επαρχία Λίμπουργκ-Βάιλμπουργκ την 1η Ιουλίου 1974, με το Λίμπουργκ να είναι η έδρα.
Πολιτική
thumb|Το Δημαρχείο του Βάιλμπουργκ
Θυρεός
Ο θυρεός της πόλης θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1906, στο πλαίσιο των εορτασμών της χιλιετίας από την πρώτη αναφορά της πόλης σε έγγραφα. Δείχνει ένα κάστρο σε ασημί και μπλε φόντο. Ο μεσαίος πύργος από τους τρεις έχει κόκκινη οροφή με μια χρυσή σφαίρα στην κορυφή. Η πύλη, η οποία είναι κλειστή και έχει μαύρο χρώμα, καλύπτεται από μπλε ασπίδα, η οποία έχει πάνω της τον λέοντα του Νάσσαου σε χρυσό χρώμα. Ο θυρεός χρησιμοποιείται ως έμβλημα της πόλης από το 1329.
Σημαία
Η σημαία του Βάιλμπουργκ είναι οριζόντια και τρίχρωμη (κίτρινο, μπλε και λευκό). Τα χρώματα αυτά προέρχονται από τον θυρεό, με το κίτρινο να αναπαριστά το χρυσό, και το λευκό να αναπαριστά το ασημί. Το μπλε ήταν το χρώμα των πρώην κομήτων που έλεγχαν την περιοχή.
Έμβλημα
Το έμβλημα της πόλης εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1327, αν και θεωρείται πως άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1295, όταν το Βάιλμπουργκ απέκτησε δικαιώματα πόλης. Στο έμβλημα υπάρχει η φράση "SIGILLUM CIVITATIS IN WILBURC" («Έμβλημα της Πολιτείας του Βάιλμπουργκ»). Στο σχέδιο αναπαρίσταται το τείχος της πόλης με δυο πύργους ιδίου ύψους στις γωνίες, ενώ ανάμεσα τους υπάρχει ένας ψηλότερος πύργος με βαμμένη οροφή. Στο μέσο του τείχους της πόλης βρίσκεται η πύλη με τον θυρεό.
Εκτός από το πρώτο έμβλημα που δημιουργήθηκε κατά πάσα πιθανότητα στα τέλη του 14ου αιώνα, δημιουργήθηκε και ένα μικρότερο έμβλημα, το 1650.
Επιπλέον, ένα ακόμη έμβλημα, δημιουργήθηκε το 1905, και βασίστηκε στο πρώτο.
Μουσεία
thumb|Το Κάστρο του Βάιλμπουργκ Το Κάστρο του Βάιλμπουργκ (Schloss Weilburg) πρώην κατοικία του Οίκου του Νάσσαου, και των Δουκών του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ) πωλήθηκε στο κράτος της Πρωσίας το 1935 από την Καρλόττα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου, μαζί με την άλλη κατοικία των Νάσσαου, το Παλάτι Μπίμπριχ στο Βισπάντεν. Ωστόσο ο Οίκος του Λουξεβούργου διατήρησε το μοναστήρι ως χώρο ταφής των απογόνων. Το κάστρο λειτουργεί ως μουσείο από το 1935. Στους χώρους του κάστρου λειτουργεί το Μουσείο Ορυκτικής και το Δημοτικό Μουσείο (Bergbau- und Stadtmuseum), με εκθέματα από την ιστορία της πόλης και τα ορυχεία από τις γύρω περιοχές. Το μουσείο αυτό άνοιξε το 1972. Έξω από το Γκάουντερνμπαχ βρίσκεται το Μουσείο Γερμανικών Μοντέλων Μηχανών Κατασκευής Κτιρίων (Deutsche Baumaschinen-Modellmuseum), το οποίο ιδρύθηκε το 1989. Το 2017 άρχισε τη λειτουργία του το Μουσείο Ρόζενχανγκ με εκθέσεις σύγχρονης τέχνης.
Εκδηλώσεις
Το Weilburger Schlosskonzerte είναι το ετήσιο καλοκαιρινό φεστιβάλ κλασικής μουσικής το οποίο άρχισε το 1972 στους χώρους του κάστρου. Στα ερείπια του κάστρου Φράιενφελς, πέντε χιλιόμετρα από το Βάιλμπουργκ διεξάγονται κάθε 1η Μαΐου οι αγώνες ιπποτών Freienfelser Ritterspiele. Οι γιορτές Weilburger Kirmes είναι γνωστές από ιστορικές καταγραφές του 1569. Ακόμη πολύχρονη παρουσία έχει το πανηγύρι Anschießen, με αγώνες σκοποβολής, ξεκινώντας από το 1746.
Κτίρια
thumb|Το υψηλότερο κτίριο από παχύ χώμα στη Γερμανία (χτισμένο πριν το 1836) thumb|Άποψη από την πύλη Landtor προς την οδό Frankfurter Straße thumb|300px|Το Κάστρο του Βάιλμπουργκ Το Βάιλμπουργκ ήταν για πολλά χρόνια ο τόπος κατοικίας και η κυβερνητική έδρα του Οίκου του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Ακόμη και σήμερα, το κεντρικό τμήμα της πόλης διαθέτει πολλά κτίρια από την εποχή αυτή. Το πιο σημαντικό κτίριο είναι το κάστρο (Schloss Weilburg) από τον 14ο αιώνα. Ανακαινίστηκε κατά τον 16ο και τον 18ο αιώνα. Τα Αναγεννησιακά τμήματα, γνωστά ως Kernschloss (κυρίως ή κεντρικό κάστρο) αποτελούν μέρος των διατηρημένων Αναγεννησιακών κάστρων της Έσσης. Μετά την επέκταση την εποχή του Μπαρόκ, από τον Γιόχαν-Ερνστ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ, καταλαμβάνει σχεδόν το μισό τμήμα της Παλιάς Πόλης. Μέρος του κάστρου είναι η Λουθηρανική Schlosskirche (Εκκλησία του Κάστρου) από τις αρχές του 18ου αιώνα.
Ακόμη κτήρια στην αγορά της πόλης με το Neptunbrunnen (συντριβάνι του 1709) και αυτά της Παλιάς Πόλης κτίστηκαν την ίδια περίοδο με το κάστρο. Ωστόσο υπάρχουν και άλλα κτίρια με επένδυση ξύλου από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα.
Στο Παλαιό Νεκροταφείο υπάρχει Λόφος του Γολγοθά μαζί με το παρεκκλήσι Heilig-Grab-Kapelle (Παρεκκλήσι της Αναστάσεως) που έχει κατεύθυνση προς το Ναός της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ.
Το Γυμνάσιο Philippinum Weilburg, είναι αντιπροσωπευτικό κτίριο του 18ου αιώνα, το οποίο στεγάζει τη βιβλιοθήκη της πόλης.
Τον 19ο αιώνα, η πόλη επεκτάθηκε σημαντικά πέρα από τα μεσαιωνικά όρια της. Κατασκευάστηκαν αρκετά κτίρια από παχύ χώμα σε οδούς της πόλης. Στην πόλη βρίσκεται και το ψηλότερο κτίριο αυτού του είδους στη Γερμανία.
Λέγεται πως η Weilburger Tunnelensemble, μια συστάδα τριών σηράγγων, είναι μοναδική στον κόσμο. Οι τρεις αυτές σήραγγες που βρίσκονται η μία μετά την άλλη, έχουν διαφορετική λειτουργία. Η μία είναι σιδηροδρομική σήραγγα, η άλλη είναι σήραγγα αυτοκινητοδρόμου και η τρίτη είναι υδάτινη σήραγγα για βάρκες. Η τελευταία είναι μοναδική κατασκευή στη Γερμανία.
Κοντά στο Ντρομμερσχάουζεν βρίσκονται τα ερείπια του πρώην μοναστηριού κα ιτου Ναού της Παναγίας και του Αγίου Ιωάννη στο Πφανστίλ, τα οποία εμφανίζονται στην ιστορία του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Η μονή και ο ναός αναφέρονται σε έγγραφα για πρώτη φορά το 1364. Η μονή διαλύθηκε τον 16ο αιώνα λίγο πριν τη Μεταρρύθμιση.
Πάρκα
Το κάστρο έχει πάρκο εντός του κτήματος, το οποίο εκτείνεται σε μεγάλη έκταση κατά μήκος του Λαν. Επιπλέον, στο Χιρσχάουζεν βρίσκεται ο Ζωολογικός Κήπος του Βάιλμπουργκ (Tiergarten Weilburg). Ο χώρος ήταν αρχικά η τοποθεσία θήρας των κομητών του Βάιλμπουργκ.
Φυσικά μνημεία
Στο Κούμπαχ βρίσκεται το Kristallhöhle, ή Κρυστάλλινο Σπήλαιο. Μεγάλα τμήματα των τοιχομάτων του σπηλαίου είναι καλυμμένα με κρυστάλλους ασβεστίτη και ασβεστούχου συσσωματόματος. Έχει μήκος 200 μέτρων, πλάτος 23 μέτρων και ύψος 30 μέτρων.
Μεταφορές
Η πόλη βρίσκεται επί του Σιδηροδρόμου της Κοιλάδας του Λαν (που εξυπηρετεί τις πόλεις Κόμπλεντς, Λίμπουργκ, Βάιλμπουργκ, Βέτσλαρ και Γκίσεν) και ανήκει στην εταιρεία Rhein-Main-Verkehrsverbund. Μέχρι το 1969, το Βάιλμπουργκ ήταν ο τερματικός σταθμός του Weiltalbahn από το Γκρεβενβίσμπαχ. Για τις ανάγκες αυτής της γραμμής κατασκευάστηκε αμαξοστάσιο με περιστροφική πλάκα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Μετά την εγκατάλειψη της γραμμής, τα κτίρια κατεδαφίστηκαν τη δεκαετία του 1980. thumb|Η γέφυρα Oberlahnbrücke στο Βάιλμπουργκ Η πρόσβαση στο Βάιλμπουργκ γίνεται και μέσω των Εθνικών Οδών 49 και 456, που το συνδέουν με τους Αυτοκινητοδρόμους A 3 (Κολωνία–Φραγκφούρτη) στο Λίμπουργκ και A 45 (Ντόρτμουντ–Ασάφενμπουργκ) στο Βέτσλαρ.
Επιχειρήσεις
Στο Βάιλμπουργκ βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της Vistec Semiconductor Systems.
Εκπαίδευση
Το Βάιλμπουργκ έχει μακραίωνη παράδοση ως πόλη σχολείων. Από το 1231, αναφέρθηκε μοναστικός σχολάρχης (Scholaster) και από το 1360 το ίδιο το σχολείο της μονής. Διάδοχος αυτού του σχολείου ήταν η Ευαγγελική Σχολή που ιδρύθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1540 από τον Κόμη Φίλιππο Γ΄ του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Το παλαιότερο σχολείο του Βάιλμπουργκ, το Gymnasium Philippinum, αναπτύχθηκε ως συνέχεια αυτών. Σήμερα η πόλη διαθέτει πληθώρα σχολείων ενώ οι μαθητές υπολογίζονται σε 8.000.
Επίτιμοι πολίτες
Πηγή: Magistrat der Stadt Weilburg (Hg.): Weilburg-Lexikon. Weilburg 2006
Οι Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, Αδόλφος Χίτλερ, Χέρμαν Γκέρινγκ, Γιάκομπ Σπρένγκερ και Πρίγκιπας Φίλιππος της Έσσης έχασαν τις τιμές που τους αποδόθηκαν μετά από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου το 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Έσσης
Καψάλα
Με την ονομασία Καψάλα ή Κάψαλα αναφέρονται:
Πίτερ Λόρε
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (δεξιά) στην ταινία Το γεράκι της Μάλτας (1941)]] Ο Πίτερ Λόρε (Peter Lorre, 26 Ιουνίου 1904 - 23 Μαρτίου 1964) ήταν Ούγγρος ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Λόρε γεννήθηκε σαν Λάζλο Λέβενσταϊν το 1904 στη σημερινή Σλοβακία (τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας), και ήταν το πρώτο παιδί μιας οικογένειας Ουγγροεβραίων. Όταν μετά το θάνατο της μητέρας του ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε (το 1908-1909), οι σχέσεις του με την μητριά του δεν ήταν καθόλου καλές και αυτό σημάδεψε τα παιδικά του χρόνια. Το ξέσπασμα του Β' Βαλκανικού Πολέμου οδήγησε την οικογένεια στο να μετοικήσει στη Βιέννη.
Στη Βιέννη, ο Λόρε αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική. Εκεί ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 17 ετών πριν μετακομίσει στη Γερμανία, όπου είχε τις πρώτες του επιτυχίες, πρώτα στο θέατρο και στη συνέχεια στον κινηματογράφο στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ο Λόρε έκανε παγκόσμια αίσθηση με τη γερμανική ταινία Ο δράκος του Ντίσελντορφ (M, 1931) του Φριτς Λανγκ, με την οποία καθιερώθηκε υποδυόμενος έναν κατά συρροή δολοφόνο μικρών κοριτσιών. Ο συγκεκριμένος ρόλος αποτέλεσε, μελλοντικά, το αρχέτυπο υποκριτικό πρότυπο για κάθε ηθοποιό με ανάλογο θέμα. Με χαρακτηριστικά προσώπου που παρέπεμπαν σε έναν καλοκάγαθο άνθρωπο και έναν σχεδόν μαγνητικό τρόπο εκφοράς του λόγου, ο Λόρε περιελήφθη στον κατάλογο των θρύλων του κινηματογράφου, ως ο ιδανικός δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο.
Ως Εβραίος εγκατέλειψε τη Γερμανία το 1933 με την άνοδο των ναζί. Μετακόμισε αρχικά στη Μεγάλη Βρετανία και αργότερα στις Η.Π.Α. Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του ήταν Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (1934) του Άλφρεντ Χίτσκοκ που γυρίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Αφού εγκαταστάθηκε τελικά στο Χόλυγουντ, εμφανίστηκε σε πολλές χολυγουντιανές ταινίες εγκλήματος και μυστηρίου. Συνέχισε να υποδύεται δολοφόνους, όπως στην ταινία Mad Love (1935), ενώ το χαρακτηριστικό στρογγυλό και ωχρό πρόσωπό του αποτυπώθηκε στον Ρασκόλνικοφ στο Έγκλημα και Τιμωρία (1935). Τη χρονική περίοδο 1937-1939 πρωταγωνίστησε σε οκτώ ταινίες υποδυόμενος τον Ιάπωνα ντετέκτιβ Μότο.
Από το 1941 έως το 1946 εργάστηκε κυρίως για την Warner Bros. Η πρώτη από αυτές τις ταινίες στη Warner ήταν το Γεράκι της Μάλτας (1941), με την οποία άρχισε μία σειρά εμφανίσεων δίπλα στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τον Σίντνεϊ Γκρίνστριτ. Ακολούθησε η Καζαμπλάνκα (1942), η δεύτερη από τις εννέα ταινίες όπου εμφανίστηκαν ο Λόρε και ο Γκρίνστριτ. Άλλες ταινίες του Λόρε είναι η Μάσκα του Δημητρίου (1944), το Αρσενικό και παλιά δαντέλα (1944) του Φρανκ Κάπρα και το 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα (1954) της Walt Disney Pictures.
Συχνά υποδυόταν τον μοχθηρό αλλοδαπό και τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ήταν ασταθή. Σοβαροί λόγοι υγείας, τους οποίους κλήθηκε να αντιμετωπίσει στη δεκαετία του 1950, τον ανάγκασαν να αποσυρθεί παίζοντας επιλεκτικά κάποιους ρόλους, διαφορετικούς από εκείνους που είχε συνηθίσει να υποδύεται. Ο Λόρε ήταν ο πρώτος ηθοποιός που έπαιξε τον κακό σε ταινία Τζέιμς Μποντ, στην τηλεοπτική εκδοχή του Casino Royale (1954). Μερικοί από τους τελευταίους του ρόλους ήταν σε ταινίες τρόμου.
Επιλεκτική φιλμογραφία
Στη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας, ο Λόρε πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 80 ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Φιλοσοφία των Αζτέκων
Η Φιλοσοφία των Αζτέκων ήταν μια φιλοσοφική σχολή που αναπτύχθηκε από την αυτοκρατορία των Αζτέκων. Οι Αζτέκοι είχαν μια καλά αναπτυγμένη φιλοσοφική σχολή, ίσως η πιο ανεπτυγμένη στην Αμερική και με πολλούς τρόπους συγκρίσιμη με την ελληνική φιλοσοφία, ακόμη και συγκεντρώνοντας περισσότερα κείμενα από τους αρχαίους Έλληνες. Η Αζτέκικη φιλοσοφία επικεντρώνεται στον δυϊσμό, μονισμό, και την αισθητική, και οι Αζτέκοι φιλόσοφοι προσπάθησαν να απαντήσουν στην κύρια φιλοσοφικά ερωτήματα των Αζτέκων, του πώς να αποκτήσουν σταθερότητα και ισορροπία σε έναν εφήμερο κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζτέκοι
Μυριάδα
Η μυριάδα είναι αριθμητική μονάδα που ισούται με 10.000. Χρησιμοποιήθηκε στους αρχαίους Έλληνες. Ετσι, σε άλλες γλώσσες, όπως τα αγγλικά, χρησιμοποιείται αποκλειστικά σε κυριολεκτικές μεταφράσεις κειμένων από τα αρχαία ελληνικά, τα λατινικά, τα κινεζικά, τα ιαπωνικά ή τα κορεατικά, ή σε κείμενα για το ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα
Αγία Θέκλα Πάτμου
Η Αγία Θέκλα είναι νησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στην Πάτμο, η οποία βρίσκεται δυτικά από το ακρωτήριο Τρυπητή και κατά μήκος της ακτής, μαζί με τις επίσης νησίδες Κεντρονήσι και Άγιο Γεώργιο. Το όνομά της προέρχεται από το εκκλησάκι της Αγίας Θέκλας της Οσιομάρτυρος που υπάρχει στη νησίδα και πανηγυρίζει στις 24 Σεπτεμβρίου. Οι ντόπιοι και οι επισκέπτες μετακινούνται από την παραμονή με βάρκες και καΐκια. Υπάρχει μια όμορφη παραλία που προσεγγίζεται εύκολα από το Αγριολιβάδι .Το 2011 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Πάτμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου
Grieg Hall
Η αίθουσα πήρε το όνομά της από τον συνθέτη Έντβαρντ Γκριγκ, ο οποίος ήταν μουσικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Μπέργκεν από το 1880 έως το 1882, ενώ η ορχήστρα εδρεύει στην αίθουσα από την ολοκλήρωση της το 1978. Σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Κνουντ Μουνκ.
Γεγονότα
Η αίθουσα χρησιμοποιείται κάθε χρόνο για μια σειρά συναυλιών, παραστάσεων μπαλέτου και όπερας. Έχει φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1986 και είναι ο διοργανωτής του ετήσιου διαγωνισμού του Νορβηγικού Πρωταθλήματος Ορεινών Ζωνών, ο οποίος πραγματοποιείται στα μέσα του χειμώνα. Το στούντιο ηχογράφησης του Grieg Hall είναι επίσης γνωστό μέσα στην κοινότητα των black metal, καθώς καταγράφηκαν εκεί μερικά από τα πιο δημοφιλή νορβηγικά άλμπουμ black metal, ενώ ο Pytten ως τεχνικός ήχου.
Όντρεϊ Χολέιντερ
Η Όντρει Χολέιντερ (Audrey Hollander, 4 Νοεμβρίου 1979) είναι Αμερικανίδα πορνογραφική ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1979 στην Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια. Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό Όττο Μπάουερ και ζει στο Λος Άντζελες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Τζάια Παλόμα
Η Τζάια Παλόμα (πραγματικό όνομα Κριστίν Καταντζάρο ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτις έργων σκληρού πορνό.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1984 στο Ντάιμοντ Μπαρ της Καλιφόρνιας, και μεγάλωσε στην Γουόλνατ της Καλιφόρνιας. Η καταγωγή της είναι από την Ιταλία. Αρχικά δούλευε ως γκαρσόνι σε καφετερία της αλυσίδας Starbucks. Άρχισε την καριέρα της το 2003 και έχει παίξει σε περίπου 350 έργα σκληρού πορνό. Στους ρόλους της υποδύεται φαρυγγική κατάδυση, διπλή διείσδυση και δεσμιολαγνεία. Για τις επιδόσεις της απέσπασε πολλά βραβεία. Αποσύρθηκε το 2007 από την ενεργή δράση για να επανεμφανιστεί το 2010 στον χώρο του μη ερωτικού κινηματογράφου ως ηθοποιός σε έργο τρόμου. Παντρεύτηκε το 2005 τον ηθοποιό Κόφι Ρον, τον οποίο χώρισε το 2007. Ξαναπαντρεύτηκε το ίδιο χρόνο τον ηθοποιό Τόμι Πίστολ, από τον οποίο απόκτησε έναν γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών
Αλεξάνταρ Προκόπιεβ
Ο Αλεξάνταρ Προκόπιεβ (Aleksandar Prokopiev, Александар Прокопиев ; 24 Φεβρουαρίου 1953) είναι ερευνητής συγκριτικής λογοτεχνίας και θεωρίας της λογοτεχνίας που εργάζεται στο Ινστιτούτο της Λογοτεχνίας της Βόρειας Μακεδονίας στο Πανεπιστήμιο των Αγίων Κυρίλου και Μεθοδίου στα Σκόπια. Είναι αξιοσημείωτος συγγραφέας, δοκιμιογράφος και πρώην μέλος του γιουγκοσλαβικού ροκ συγκροτήματος Idoli.
Βιβλιογραφία
Ο Προκόπιεβ είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των (οι τίτλοι είναι οι αγγλικές μεταφράσεις των βιβλίων του) :
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι μουσικοί