cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου
Η Ένωση Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (αγγλικά: Online Film Critics Society (OFCS) είναι επαγγελματικός συνεταιρισμός για κριτικούς ταινιών, οι οποίοι δημοσιεύουν τις κριτικές, συνεντεύξεις και αναλύσεις ταινιών τους στο Διαδίκτυο.
Η Ενωση ιδρύθηκε το 1997. Τα μέλη του περιλαμβάνουν συγγραφείς από ιστοσελίδες σχετικές με ταινίες όπως τις: Apollo Guide, DVDTalk, eFilmCritic.com, The Moving Arts Film Journal, FilmCritic.com, FilmFocus, Film Threat, Internet Movie Database και Slant Magazine.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βραβεία κινηματογράφου
Ελισάβετ του Άνχαλτ-Τσερμπστ
Η Ελισάβετ (15 Σεπτεμβρίου - 8 Νοεμβρίου 1607) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Βιογραφία
Στις 6 Οκτωβρίου 1577 παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου στο Γιάγκντσλος Λέτσλινγκεν. Ο σύζυγός της ήταν 38 χρόνια μεγαλύτερός της. Η Ελισάβετ ήταν η 3η σύζυγός του και ήταν 16 χρόνια νεότερη από τον προγονό της Ιωακείμ-Φρειδερίκο (μόνο τέκνο του συζύγου της από τον 1ο του γάμο). Ο γάμος εορτάστηκε χωρίς πολλές εκδηλώσεις· η Ελισάβετ έφερε ως προίκα στο γάμο 15.000 τάλερς. Ο γαμπρός τής υποσχέθηκε 400 γκίλντερς ετησίως ως εισόδημα χειρίας (wittum) και -εκτός από τη σημαντική αυτή σύνταξη- την πόλη Κρόσεν αν ντερ Έλστερ, συμπεριλαμβανομένου του ανακτόρου Κρόσεν, καθώς και την περιοχή και την πόλη Τσίλιχαου και την κυριότητα του Μπορμποβίτσε (Μπόμπερσμπεργκ).
Η Ελισάβετ ήταν προστάτης του λόγιου Λέοναρντ Τύρναϋσερ.
Έκανε 11 παιδιά. Μετά το τέλος του συζύγου της, αδύναμη από τις γέννες, αποσύρθηκε με τα μικρότερα παιδιά της στην έδρα της ως χήρας, στο ανάκτορο Κρόσεν. Τάφηκε στην κρύπτη των Χοεντσόλερν στον καθεδρικό ναό του Βερολίνου.
Οικογένεια
Ο γάμος της με τον Ιωάννη-Γεώργιο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου παρήγαγε τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Εκλέκτειρες του Βρανδεμβούργου
Θόας (βασιλιάς της Λήμνου)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Θόας ήταν γιος του Διονύσου και της Αριάδνης, της κόρης του κορυφαίου βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Ο Θόας ήταν βασιλιάς της Λήμνου την εποχή που οι γυναίκες του νησιού αποφάσισαν να σκοτώσουν όλους τους άντρες, ο ίδιος ήταν ο μόνος άντρας που διασώθηκε από το μακελειό χάρη στη θυγατέρα του Υψιπύλη. Μερικές φορές ταυτίζεται με τον Θόα βασιλιά των Ταύρων την εποχή που η Ιφιγένεια δραπέτευσε για την Ταυρίδα και έγινε ιέρεια της Αρτέμιδας. Ο μυθιστορηματογράφος Απολλόδωρος γράφει ότι ο Διόνυσος ερωτεύτηκε σφοδρά την Αριάδνη τη μετέφερε στη Λήμνο και απέκτησε μαζί της τέσσερεις γιους : Θόας, Στάφυλος, Οινοπίων και Πεπερέθης. Ο Πλούταρχος γράφει ωστόσο ότι ο Οινοπίων και ο Στάφυλος ήταν γιοι του Θησέα και της Αριάδνης. Ο Θόας ήταν ο πατέρας της Υψιπύλης και σύμφωνα με την Ιλιάδα εγγονός του από την Υψιπύλη και τον Ιάσονα ήταν ο Εύνηος. Άλλες πηγές καταγράφουν και άλλο γιο του Ιάσονα και της Υψιπύλης όπως Θόας ή Νεβροφόνον ή Διήπυλος. Μόλις δραπέτευσε στη Λήμνο ο Θόας απέκτησε με τη νύμφη Οινόη έναν γιο τον Σίκινο που έγινε ονοματοδότης του ομώνυμου Ελληνικού νησιού Σίκινος. Άλλες πηγές καταγράφουν σαν σύζυγο του Θόαντα τη Μύρινα κόρη του Κρηθέα.
Ο μύθος
Ο περίφημος ιστορικός του 1ου αιώνα π.Χ. Διόδωρος Σικελιώτης ισχυρίζεται ότι ο σοφός βασιλιάς της Κρήτης Ραδάμανθυς, αδελφός του Μίνωα και θείος της Αριάδνης παρέδωσε στον Θόα το νησί της Λήμνου. Η πρώτη μεγάλη περιπέτεια του Ιάσονα στην Αργοναυτική εκστρατεία ήταν όταν επισκέφτηκε τη Λήμνο, τότε οι γυναίκες αποφάσισαν να σφάξουν όλους τους άνδρες, γλύτωσε μόνο ο Θόας. Στην Ιλιάδα η Λήμνος αναφέρεται σαν "πόλη του θείου Θόα", καταγράφεται επίσης και ο εγγονός του Εύνηος. Στην υπόθεση αναφέρεται και ο ποιητής Αισχύλος, στις χαμένες τραγωδίες του "Υψιπύλη" και "Λημναίοι" στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. Ο Πίνδαρος γράφει την ίδια εποχή "η φάρα των Λημναίων γυναικών σκότωσαν τους συζύγους τους". Ο Ευριπίδης παρουσιάζει την Υψιπύλη στην ομώνυμη χαμένη της τραγωδία να λέει στον γιο της Εύνηο "Αλίμο γιε μου, αναγκάστηκα να φύγω από το νησί επειδή δεν έκανα το ανοσιούργημα να κόψω το γκρίζο κεφάλι του πατέρα μου". Ο κορυφαίος ιστορικός Ηρόδοτος στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. περιγράφει την ιστορία που οι γυναίκες της Λήμνου σκότωσαν τους συζύγους τους όλοι "σύντροφοι του Θόα", από τότε η φράση "Λημναίο έγκλημα" χαρακτηρίζει κάθε κορυφαίο κακούργημα. Την αρχαιότερη περιγραφή της ιστορίας έγραψε ο Απολλώνιος ο Ρόδιος τον 3ο αιώνα π.Χ. στο έργο του Αργοναυτικά. Σύμφωνα με τον Απολλώνιο όλες οι γυναίκες του νησιού αποφάσισαν να σφάξουν τις συζύγους τους, η Υψιπύλη έβαλε τον ηλικιωμένο πατέρα της σε ένα "κούφιο στήθος" και το έριξε στη θάλασσα. Τα κύματα τον παρέσυραν στις ακτές της Σικίνου που ονομαζόταν Οινόη χάρη στην ομώνυμη νύφη, απέκτησε γιο με την ίδια τη νύμφη τον Σίκινο που έδωσε κατόπιν στο νησί το όνομα του.
Ο Λατίνος ποιητής του 1ου αιώνα μ.Χ. Βαλέριους Φλάκκος δίνει στο έργο του "Αργοναυτικά" μια διαφορετική ερμηνεία σχετικά με τον τρόπο που δραπέτευσε ο Θόας. Τη νύχτα του μακελειού η Υψιπύλη κάλυψε το κεφάλι του πατέρα της και τον μετέφερε στον ναό του Διονύσου όπου τον έκρυψε. Την επόμενη μέρα τον τοποθέτησε στο άρμα του Διονύσου και τον έκανε περιφορά στους δρόμους του νησιού, έλεγε στις γυναίκες ότι ήταν ο ίδιος ο θεός που μολύνθηκε από τα εγκλήματα και πρέπει να καθαριστεί στη θάλασσα, με τη βοήθεια του θεού μεταφέρθηκε με ασφάλεια έξω από την πόλη. Η Υψιπύλη φοβήθηκε μήπως την ανακαλύψουν, τον έβαλε σε πλοίο που τον μετέφερε στην Ταυρίδα, εκεί η τοπική θεά Ντιάνα τον διόρισε "φύλακα στο ιερό της". Ο Λατίνος ποιητής του 1ου αιώνα μ.Χ. Στάτιος γράφει επίσης ότι η Υψιπύλη έκρυψε τον πατέρα της σε ένα πλοίο που τον μετέφερε στη "γη Ταυρίδα", γι΄αυτό ο μυθογράφος του 1ου αιώνα π.Χ. Γάιος Ιούλιος Υγίνος τον ταυτίζει με τον "Θόα, βασιλιά της Ταυρίδας". Ο μυθογράφος Απολλόδωρος δίνει τον 2ο αιώνα μ.Χ. μια νέα εξήγηση, γράφει ότι η Υψιπύλη τον έκρυψε αρχικά με επιτυχία, αργότερα οι υπόλοιπες γυναίκες την ανακάλυψαν, έσφαξαν τον Θόα και πούλησαν την ίδια την Υψιπύλη σαν δούλη.
Στην Ιλιάδα
Στην Ιλιάδα ο Αχιλλέας προσφέρει σαν έπαθλο μια ασημένια γαβάθα που ανήκε στον Θόα. Ο Θόας την είχε παραλάβει από τους Φοίνικες, την κληρονόμησε ο εγγονός του Εύηνος που την έδωσε σαν λύτρο στον Πάτροκλο για την απελευθέρωση του Λυκάωνα ενός από τους γιους του Πριάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Εθνική Βιβλιοθήκη του Εκουαδόρ
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Εκουαδόρ (ισπανικά: Biblioteca Nacional del Ecuador "Eugenio Espejo") είναι η εθνική βιβλιοθήκη στο Κίτο του Ισημερινού. Πήρε το όνομά της από τον συγγραφέα, δικηγόρο και πρώτο βιβλιοθηκάριο Εουχένιο Εσπέχο.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε στις 25 Μαΐου 1792 κληρονόμησε τη θέση της βιβλιοθήκης του κολλεγίου των Ιησουιτών. Οι Ιησουίτες έφτασαν στο Κίτο το 1585. Μετά την εκδίωξή τους από τον Ισημερινό με διαταγή του Καρόλου Γ' το 1767, η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτέλεσε τη βάση για την πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη. Ο πρώτος βιβλιοθηκάριος ήταν ο Εουχένιο Εσπέχο. Το 1838 η βιβλιοθήκη ονομάστηκε Εθνική Βιβλιοθήκη. Οι συλλογές καταστράφηκαν από δύο σεισμούς τον 19ο αιώνα. Μετά την ίδρυση της πρώτης το 1859, ο πρόεδρος Γκαμπριέλ Γκαρσία Μορένο συγχώνευσε τη Βιβλιοθήκη με το Κεντρικό Πανεπιστήμιο (Universidad Central de la República). Από το 1862 έως το 1876, την ανακατασκευή και την ανάπτυξη της βιβλιοθήκης ανέλαβαν οι Ιησουίτες, οι οποίοι επέστρεψαν στον Ισημερινό. Από το 1876 η βιβλιοθήκη διοικείται από τον Λεωνίδα Λαρρέα. Με το διάταγμα της 23ης Μαΐου 1883 η Εθνική Βιβλιοθήκη γίνεται ανεξάρτητο ίδρυμα, αλλά μέχρι το 1903 δεν διαθέτει δικό της κτίριο. Το 1903 μετακόμισε στο κτίριο του πρώην Κολεγίου Σαν Γκάμπριελ. Τον Μάιο του 1922 η κυβέρνηση αγόρασε ένα κτίριο στην Πλατεία Σαν Μπλας που ονομαζόταν Coliseum. Η βιβλιοθήκη στεγάστηκε εκεί μέχρι το 1972. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Sucre y García Moreno σε ένα κτίριο που νοικιάστηκε από την Κεντρική Τράπεζα (Banco Central).
Στις 9 Αυγούστου 1944, ένα προεδρικό διάταγμα δημιούργησε τη Casa de la Cultura Ecuatoriana (Πολιτιστικός οίκος του Ισημερινού), το οποίο περιελάμβανε την Εθνική Βιβλιοθήκη. Όταν το 1983 παραδόθηκε το νέο κτίριο για τον Οίκο του Πολιτισμού στη νέα διεύθυνση, η συλλογή της Βιβλιοθήκης επίσης μεταφέρθηκε εκεί.
Μετά την ψήφιση του νόμου για τον πολιτισμό (LOC) το 2016, η Βιβλιοθήκη βρίσκεται στην κορυφή του δικτύου βιβλιοθηκών. Οι σχολικές βιβλιοθήκες, οι δημόσιες βιβλιοθήκες, οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες και άλλες βιβλιοθήκες, ανεξαρτήτως ιδιοκτησίας, υπόκεινται σε αυτήν. Κατά συνέπεια, αποφασίστηκε να μεταφερθεί η Εθνική Βιβλιοθήκη σε νέο χώρο, αφήνοντας ορισμένες από τις συλλογές της στο Πολιτιστικό Οίκο του Ισημερινού. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Εθνική Βιβλιοθήκη δεν διέθετε δικό της κτίριο. Η διευθύντρια της Βιβλιοθήκης, Μαρία Αουγκούστα Βάργκας, ανέφερε μόλις τον Ιανουάριο του 2019 ότι εξετάζονται διάφορες επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής ενός νέου κτιρίου.
Συλλογή
Η εθνική βιβλιοθήκη δικαιούται νόμιμο αντίγραφο όλων των εντύπων που εκδίδονται στη χώρα[4].
Μεταξύ των πιο πολύτιμων συλλογών περιλαμβάνονται βιβλία από το πρώην ιησουιτικό Colegio Máximo de San Ignacio de Loyola de la Compañía de Jesús. Η συλλογή περιλαμβάνει 8300 τόμους. Ανάμεσά τους υπήρχαν 15 αρχέτυπα. Το παλαιότερο αρχέτυπο είναι το Sermones aurei de sanctis fratris από το 1480 του Λεονάρδου ντε Ουτίνο, Ένα εξαιρετικά πολύτιμο χειρόγραφο είναι το αμερικανικό δάσος του Aimé Bondpland από το 1850 περίπου. Το έργο περιέχει 122 πίνακες με σχέδια της χλωρίδας της Παραγουάης και της Λατινικής Αμερικής με ονόματα ειδών στα λατινικά, γαλλικά και γκουαρανί. Λόγω της σπουδαιότητάς του, έχει συμπεριληφθεί από την UNESCO στο Περιφερειακό Μητρώο Παγκόσμιας Μνήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Εκουαδόρ Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Γλώσσα Νεκγκίνι
Η Νεκγκίνι είναι μια από τις γλώσσες Φινιστέρ της Παπούα Νέας Γουινέας. Ομιλείται σε ένα χωριό της επαρχίας Μαντάνγκ. Ανήκει στην διανεογουινεακή γλωσσική οικογένεια, και πιο συγκεκριμένα στις γλώσσες Φινιστέρ-Χουόν.
Παραπομπές
Ν
Άγιος Γεώργιος Κόξαρης Ηρακλείου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι μικρός οικισμός της Κόξαρης στο Δήμο Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 με 21 κατοίκους.
Παραπομπές
Αγιος Γεωργιος Αγιος Γεωργιος Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Ανάγλυφη παράσταση άρματος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. Π1428)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π1428 είναι ανάγλυφο που βρέθηκε στις Μυκήνες. Βρέθηκε στον τάφο V του ταφικού κύκλου Α.
Περιγραφή
Το ανάγλυφο είναι κατασκευασμένο από εύθρυπτο πωρόλιθο. Παριστάνει ένα άρμα με δυναμικό και εντυπωσιακό αρματηλάτη που τεντώνει το χαλινάρι. Το άλογο, εξίσου ρωμαλέο και με εντυπωσιακές οπλές, καλπάζει ορμητικά με υψωμένη την ουρά και ερεθισμένο γεννητικό όργανο, κινώντας το άρμα προς τα δεξιά. Μπροστά από το άρμα μια δεύτερη ανδρική μορφή στέκει αδέξια ή είναι πεσμένη στο έδαφος. Στο χέρι κρατάει σπαθί, ή κάποιο σύμβολο (ενδεχομένως ψάρι) κείτεται δίπλα στο αριστερό του χέρι. Πίσω από το άρμα και πάνω από το άλογο ελίσσονται φίδια, ενώ επάνω από την όλη εικόνα και κάτω από το άλογο και την δεύτερη φιγούρα μαίνονται τα κύματα της θάλασσας. Ο τροχός του άρματος και τα πίσω πόδια του αλόγου βρίσκονται στην ξηρά, ενώ το άλογο έχει εισβάλει με τα μπροστινά του πόδια στην θάλασσα και καλπάζει, λίγο πριν αγγίξει τον αφρό των κυμάτων.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Το εντυπωσιακό αυτό ανάγλυφο είναι τμήμα επιτύμβιας στήλης. Παρουσιάζει ενδεχομένως κάποια σκηνή μάχης άγνωστης λοιπής ερμηνείας. Κατασκευάστηκε το 16ο αιώνα π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Γλώσσα Αμπράκ
Η Αραναντάν (ISO 639-3: aag, Ethnologue: Ambrak, Glottolog: ambr1239) είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην περιφέρεια Νούκου της επαρχίας Σανταούν, και σύμφωνα με την απογραφή του 2000 είχε 290 ομιλητές.
Δελτοειδές εξηκοντάεδρο
Στη Στερεομετρία, το δελτοειδές εξηκοντάεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το δελτοειδές εξηκοντάεδρο είναι το δυϊκό του ρομβοεικοσιδωδεκάεδρου. Διαθέτει 60 έδρες σχήματος δελτοειδούς (εξού και το όνομα του στερεού).
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά
Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι δελτοειδή, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού ρομβοεικοσιδωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του δελτοειδούς εξηκοντάεδρου είναι s1 = 1⁄11√5(85-31√5) και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = 1⁄3√25-5√5.
Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα
Ικιντσί Πασάλι
Το Ικιντσί Πασάλι (επίσης, Μαλίγιε Πασάλι, Πασάλι Μάλιγιε, και Πασάλι Βτόργιε) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χατζιγκαμπούλ του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σορμπάτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατζιγκαμπούλ
Μάρτιν Όπιτς
thumb|right|Ο Μάρτιν Όπιτς σε πορτραίτο του [[Μπαρθολομέους Στρόμπελ]] Ο Μάρτιν Όπιτς (Martin Opitz von Boberfeld, 23 Δεκεμβρίου 1597 - 20 Αυγούστου 1639) ήταν Γερμανός ποιητής, θεωρούμενος ως ο μεγαλύτερος της εποχής του.
Βιογραφία
Ο Όπιτς γεννήθηκε στο Bunzlau (πολ. Bolesławiec) στην Κάτω Σιλεσία, στο Πριγκιπάτο Schweidnitz-Jauer, ως γιος πλούσιου πολίτη. Έλαβε την πρώτη του εκπαίδευση στο γυμνάσιο της γενέτειράς του, του οποίου διευθυντής ήταν ο θείος του, και το 1617 παρακολούθησε το γυμνάσιο — «Schonaichianum» — στο Beuthen επί του Όντερ (πολ. Bytom Odrzański), όπου εντρύφησε στη μελέτη της γαλλικής, ολλανδικής και ιταλικής ποίηση. Το 1618 μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης επί του Όντερ ως φοιτητής ανθρωπιστικών επιστημών (litere humanires) και την ίδια χρονιά δημοσίευσε το πρώτο του δοκίμιο, Aristarchus, sive De contemptu linguae Teutonicae, στο οποίο παρουσίαζε την γερμανική γλώσσα ως κατάλληλη για ποίηση.
thumb|left|Σπίτι στη Βιτεμβέργη, στο οποίο αναφέρεται η διαμονή του Μάρτιν Όπιτς το 1625 Το 1619 πήγε στη Χαϊδελβέργη, όπου έγινε επικεφαλής σχολής νεαρών ποιητών, η οποία εκείνη την εποχή έκανε γνωστή αυτή την πανεπιστημιακή πόλη. Την επόμενη χρονιά επισκέφτηκε το Λάιντεν και έκατσε στα πόδια του διάσημου ολλανδού λυρικού ποιητή Daniel Heinsius (1580-1655), του οποίου τα έργα Lobgesang Jesu Christi και Lobgesang Bacchi είχαν ήδη μεταφραστεί σε αλεξανδρινό στίχο. Μετά από πρόσκληση του Gabriel Bethlen, λόρδου της Τρανσυλβανίας, πέρασε ένα έτος (1622) ως καθηγητής φιλοσοφίας στο γυμνάσιο του Weißenburg (Alba Iulia). Μετά από αυτό έκανε μια περιπλανώμενη ζωή, στην υπηρεσία διαφόρων κατά τόπους ευγενών.
Το 1624 διορίστηκε σύμβουλος του δούκα Γεωργίου Ρούντολφ του Liegnitz (Legnica) και Brieg (Brzeg) στη Σιλεσία. Το 1625 έζησε στη Βιτεμβέργη της Σαξονίας και την ίδια χρονιά, ως ανταμοιβή για ένα ρέκβιεμ που συνέθεσε για τον θάνατο του Αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, στέφθηκε βραβευμένος ποιητής από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Β΄, ο οποίος μερικά χρόνια αργότερα του απένειμε τον τίτλο «von Boberfeld». Εκλέχτηκε μέλος της Fruitbearing Society το 1629 και το 1630 πήγε στο Παρίσι, όπου γνωρίστηκε με τον Ούγκο Γκρότιους. Το 1635 εγκαταστάθηκε στην χανσεατική πόλη του Γκντανσκ στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, όπου ο βασιλιάς Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας τον έκανε ιστοριογράφο και γραμματέα του. Εκεί στο Γκντανσκ πέθανε από την πανώλη στις 20 Αυγούστου του 1639. thumb|right|Ο τάφος του στην εκκλησία Marienkirche του Γκντανσκ
Εργογραφία
Ο Όπιτς ήταν επικεφαλής της επονομαζόμενης Πρώτης Σχολής ποιητών της Σιλεσίας και κατά τη διάρκεια της ζωής του θεωρούνταν ως ο μεγαλύτερος Γερμανός ποιητής. Παρότι σήμερα δεν θα θεωρούνταν ποιητική μεγαλοφυΐα, μπορεί κανείς να ισχυριστεί δίκαια ότι ήταν ο «πατέρας της γερμανικής ποίησης» τουλάχιστον όσον αφορά τη μορφή της. Το έργο του Buch von der deutschen Poeterey (1624) έβαλε τέλος στον υβριδισμό που επικρατούσε ως τότε και καθιέρωσε κανόνες για την «αγνότητα» της γλώσσας, του ύφους, του στίχου και της ομοιοκαταληξίας.
thumb|left|Nobiliss. Excell. Dn. Martinus Opitius, Regiae Maiestatis Poloniae a Consiliis et Secretis, omnium Europae Poetarum Facile Princeps
thumb|right|Το Weltliche Poemata σε έκδοση του 1644 Το 1624 δημοσίευσε μια συλλεκτική έκδοση της ποίησής του με τον τίτλο Acht Bücher deutscher Poematum (αν και, λόγω λάθους του εκδότη, υπάρχουν μόνο πέντε βιβλία). Το έργο του Dafne (1627), στο οποίο συνέθεσε μουσική ο Heinrich Schütz, είναι η παλαιότερη γερμανική όπερα. Το 1637 αφιέρωσε το Geistliche Poemata («Θρησκευτικά ποιήματα», που εκδόθηκε στο Γκντανσκ το 1638) στη Δούκισσα της Σιλεσίας Der Durchlauchtigen Hochgebornen Fürstin und Frawen/ Frawen Sibyllen Margarethen, gebornen Hertzogin in Schlesien/ zur Lignitz und Briegk: Vermähleten deß Heiligen Röm. Reichs Gräffin von Dönhoff... Dantzig/den6.Tag deß intermonats/im 1637. Jahr. Η Sibylle Margarethe ήταν κόρη της Δωροθέας του Βρανδεμβούργου και σύζυγος του Gerhard Dönhoff, αδελφού του Ernst Magnus Dönhoff και του Kasper Dönhoff..
Πέρα από πολυάριθμες μεταφράσεις, ο Όπιτς επεξεργάστηκε (το 1639) το Das Annolied, ένα μεσαιωνικό γερμανικό ποίημα του τέλους του 11ου αιώνα, διασώζοντά το έτσι από τη λήθη, αφού το αρχικό χειρόγραφο έχει πια χαθεί. Ο Όπιτς έγραψε επίσης ένα ποιμενικό μυθιστόρημα, το Schäferei der Nymphe Hercinie (Το ιδύλλιο της Νύμφης Hercinie, 1630).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές
Γουέλφος Β΄ της Βαυαρίας
Ο Γουέλφος Β΄  (1072 - 24 Σεπτεμβρίου 1120) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν δούκας της Βαυαρίας (1101-1120). Είναι ο Ε' με το όνομα αυτό στον Οίκο των Γουέλφων.
Οικογένεια
Ήταν ο πρώτος γιος του Γουέλφου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Ιουδήθ, κόρης του Βαλδουίνου Δ΄ κόμη της Φλάνδρας. Κατά την αντιπαράθεση του βασιλιά της Γερμανίας με τον πάπα, που είναι γνωστή ως Έριδα της Περιβολής, η οικογένεια των Γουέλφων θέλησε να ενισχύσει την υποστήριξή της στον ποντίφικα, έτσι ο Γουέλφος Β΄ νυμφεύτηκε την πιστότερη υποστηρίκτρια του πάπα, τη Ματθίλδη της Κανόσα. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ βασιλιάς της Γερμανίας έκανε το 1090 την εκστρατεία του στην Ιταλία, τον πολέμησαν.
Μια και η Ματθίλδη είχε, πριν το γάμο της, μυστικά παραχωρήσει την περιουσία της στον πάπα, ο Γουέλφος Β΄ την άφησε και μαζί με τον πατέρα του υποστήριξαν τον Ερρίκο Δ΄, μάλλον με ανταμοιβή την υπόσχεση ότι θα τον διαδεχθεί στο δουκάτο της Βαυαρίας. Πράγματι, όταν το 1101 ο πατέρας του απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας. Συνέχισε την συμμαχία του με τους βασιλείς της Γερμανίας. Ο ίδιος απεβίωσε το 1120 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ερρίκος Θ΄.
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Άννα Ραγέτσκα
μικρογραφία| Ένα κορίτσι με ένα περιστέρι (Dziewczyna z gołąbkiem), (Αλληγορία της χαμένης αθωότητας), 1790 μικρογραφία| Προσωπογραφία του [[Ιγκνάτσι Ποτότσκι, 1784]] Η Άννα Ραγέτσκα (πολωνικά: Anna Rajecka, περ. 1762, Βαρσοβία - 1832, Παρίσι), ήταν Πολωνή ζωγράφος και παστελίστρια. Ήταν επίσης γνωστή ως Μαντάμ Γκο ντε Σαν-Ζερμάν (γαλλικά: Madame Gault de Saint-Germain).
Βιογραφία
Η Ραγέτσκα ήταν κόρη του ζωγράφου προσωπογραφιών Γιούζεφ Ραγέτσκι και μεγάλωσε ως προστατευόμενη του βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι της Πολωνίας. Αρχικά θεωρούταν ότι ήταν η παράνομη κόρη του και, αργότερα, ότι ήταν η ερωμένη του. Το 1783, εγγράφηκε με έξοδα του στη σχολή τέχνης για γυναίκες στο Λούβρο του Παρισιού. Σπούδασε με τους Λούντβικ Μαρτό και Μαρτσέλο Μπατσαρέλι στη Βαρσοβία, τον Ζαν-Μπατίστ Γκρουζ και πιθανώς την Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν στο Παρίσι. Αν και αργότερα έγινε μέρος του κύκλου που περιέβαλε τον Ζακ-Λουί Νταβίντ, πιθανότατα δεν πήρε μαθήματα από αυτόν.
Ο σκοπός του Πολωνού βασιλιά με την πληρωμή της εκπαίδευσης της ήταν να επιστρέψει στην Πολωνία και να γίνει καθηγήτρια τέχνης, αλλά επέλεξε να παραμείνει στο Παρίσι μετά το γάμο της με τον μινιατουρίστα Πιέρ-Μαρί Γκο ντε Σαν-Ζερμάν το 1788. Έγινε η πρώτη Πολωνή που παρουσίασε το έργο της στο Σαλόν το 1791 και προφανώς συνέχισε να λαμβάνει υποστήριξη από τον βασιλιά μέχρι το 1792. Αν και έστειλε πολλούς πίνακες πίσω στη Βαρσοβία, ο Μπατσαρέλι θεώρησε λίγους από αυτούς άξιους να προστεθούν στη Βασιλική Συλλογή.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας, έφυγε από το Παρίσι για το Κλερμόν-Φεράν και ίσως είχε εγκαταλείψει τη ζωγραφική. Οι πληροφορίες για αυτήν την περίοδο της ζωής της είναι αραιές, αλλά, μετά από πολλά χρόνια, επέστρεψε στο Παρίσι και λέγεται ότι είχε τυφλωθεί γύρω στο 1824.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό Κατηγορία:Μινιατουρίστες προσωπογραφιών Κατηγορία:Αυλικοί ζωγράφοι
Οι Εργένηδες (μυθιστόρημα)
Οι Εργένηδες (γαλλικός τίτλος: Les Célibataires) είναι μυθιστόρημα του Ανρί ντε Μοντερλάν, που δημοσιεύθηκε σε γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό το 1934 και την ίδια χρονιά εκδόθηκε σε βιβλίο.
Αναφέρεται στη ζωή δύο εκκεντρικών αριστοκρατών που ζουν αποκομμένοι από την κοινωνία και αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν το ζοφερό μέλλον μετά την κατάρρευση της περιουσίας τους. Ο Μοντερλάν παρουσιάζει με ένα μείγμα ειρωνείας και συμπάθειας και τρομακτικό ρεαλισμό τον παράξενο κόσμο των δύο ηρώων του απεικονίζοντας συγχρόνως και το τέλος της κοινωνικής τους τάξης.
Όταν δημοσιεύθηκε, θεωρήθηκε μια αξιοσημείωτη ανανέωση του συγγραφέα, του οποίου τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματα, Το Όνειρο (1922) και Οι θηριομάχοι (1926), ήταν σχεδόν αυτοβιογραφικά.
Το 1934, έλαβε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας της Γαλλικής Ακαδημίας και το αγγλικό Βραβείο Northcliffe, που επιβεβαίωσαν την εκδοτική επιτυχία του μυθιστορήματος.
Υπόθεση
Στην αρχή του μυθιστορήματος, στο Παρίσι της δεκαετίας του 1920, δύο ηλικιωμένοι άγαμοι αριστοκράτες, ο κύριος Ελί ντε Κοετκιντάν και ο κύριος Λεόν ντε Κοαντρέ, που ζουν και οι δύο στο τεράστιο οικογενειακό σπίτι τους στο Παρίσι, έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο της μητέρας του Λεόν, κυρίας ντε Κοαντρέ, η οποία έπαιξε πάντα προστατευτικό ρόλο και για τους δυο τους. Πριν πεθάνει, αυτή παρακάλεσε τον γιο της να φροντίσει τον θείο του Ελί, τον οποίο η ίδια φρόντιζε πάντα μέχρι τότε. Ωστόσο, εκτός από το οικογενειακό σπίτι που κληρονόμησε, ο Λεόν δεν έχει άλλα περιουσιακά στοιχεία. Παρά τη συμβουλή του συμβολαιογράφου του κ. Μπουρντιγιόν, που τον προτρέπει να αρνηθεί τα χρέη της περιουσίας της μητέρας του, ο Λεόν αποφασίζει να τα αναλάβει. Πολύ γρήγορα βρίσκεται κατεστραμμένος οικονομικά και αναγκάζεται να φύγει από το σπίτι με τον θείο του Ελί. Το μυθιστόρημα αφηγείται τις διάφορες δυσκολίες (οικονομικές, συναισθηματικές κ.λπ.) που συναντούν οι δύο ηλικιωμένοι εργένηδες. Πολύ λυπηρό στο τέλος, απεικονίζει το τέλος ενός ατόμου εγκαταλειμμένου από όλους αλλά και το τέλος μιας κοινωνικής τάξης, της αναχρονιστικής αριστοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Κατάλογος δημάρχων Δράμας
Ο Δήμαρχος Δράμας είναι ο επικεφαλής του Δήμου Δράμας. ο δήμος συστάθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1918 με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Ο μακροβιότερος δήμαρχος είναι ο Μαργαρίτης Τζίμας, ο οποίος υπηρέτησε στον δήμο από το 1991 ως το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Δράμας Δραμας
Άγιος Ρωμανός Ηρακλείου
Ο Άγιος Ρωμανός είναι οικισμός του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, ο οποίος βρίσκεται νοτιοανατολικά του Καρτερού και βορειοδυτικά της Ελαίας. Οφείλει το όνομά του στο ομώνυμο εκκλησάκι και μέσα από αυτόν περνάει η επαρχιακή οδός Καρτερού - Μονής Αγκαράθου. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 με 112 κατοίκους και μαζί με την Ελαία, Τον Καρτερό, το Σταυρωμένο και την νησίδα Δία αποτελούν Την κοινότητα Ελαίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γουβών του Δήμου Χερσονήσου.
Παραπομπές
Αγιος Ρωμανος Αγιος Ρωμανος Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Ριάχοβο Ιωαννίνων
Το Ριάχοβο είναι ημιορεινός οικισμός της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 420 μέτρα
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Ριάχοβο βρίσκεται στον κάμπο του ποταμού Καλαμά (Θύαμις), σε απόσταση 52 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα (μέσω Κάτω Λαψίστας) και 15 χλμ. Ν. από το Καλπάκι (μέσω Χρυσορράχης). Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά του ποταμού, ανάμεσα στα χωριά Κουκλιοί (ΒΔ.), Μαζαράκι (ΒΑ.) και Καταρράκτης (Ν.). Η ονομασία του πιθανολογείται ότι προέρχεται από σλαβική λέξη που σημαίνει "ο τόπος με τις καρυδιές". Θρησκευτικό αξιοθέατο της περιοχής είναι, στη δασώδη και με πολλά νερά θέση "Ντουβρίτς", η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου (του 1998) που διαθέτει χώρους αναψυχής, αθλοπαιδιών,  πολιτιστικών εκδηλώσεων, αμφιθέατρο κ.α. Άλλα αξιοθέατα είναι στα ανατολικά του χωριού το παλιό τζαμί στην περιοχή "Μετζίτια" και στα δυτικά η λίμνη του Ριαχόβου με τους ερωδιούς που την επισκέπτονται. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γλύζιανης (Καταρράκτης). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Ριαχόβου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Καλαμά του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 123 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Βυζαντινο-Σασανιδικός Πόλεμος του 440
Ο '''Βυζαντινο-Σασσανιδικός Πόλεμος του 440 μ.Χ. ''' ήταν η σύντομη σύγκρουση της Βυζαντινής με την Σασσανιδική αυτοκρατορία. Ο λόγος για το σύντομο τέλος του ήταν, ότι οι νότιες ρωμαϊκές επαρχίες δέχονταν εισβολή από τους Βανδάλους, γεγονός που ανάγκασε τους Ρωμαίους να ζητήσουν το γρήγορο τέλος του πολέμου, για να επικεντρωθούν στην εισβολή των Βανδάλων. Οι Σασανίδες πληρώθηκαν επίσης κάποια χρήματα σε αντάλλαγμα για ειρήνη.
Ιστορία
Η Σασανιδική και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχαν συμφωνήσει από τη συνθήκη ειρήνης τους το 387, ότι και οι δύο ήταν υποχρεωμένες να συνεργαστούν για την άμυνα του Καυκάσου από τις νομαδικές επιθέσεις. Οι Ρωμαίοι βοήθησαν στην άμυνα του Καυκάσου πληρώνοντας στους Πέρσες περίπου 500 λίβρες (226 κιλά) χρυσού σε ακανόνιστα διαστήματα. Ενώ οι Ρωμαίοι έβλεπαν αυτή την πληρωμή ως πολιτικές επιδοτήσεις, οι Πέρσες την είδαν ως φόρο υποτέλειας, γεγονός που απέδειξε ότι η Ρώμη ήταν ο βουλευτής της Περσίας. Η απροθυμία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδόσιου Β΄ να συνεχίσει την πληρωμή, έκανε τον σάχη Γιαζντεγκέρντ/Ισδιγέρδη Β' να κηρύξει τον πόλεμο κατά των Ρωμαίων,  που είχε τελικά μικρή επιτυχία για κάθε πλευρά.
Οι Ρωμαίοι αντιμετώπιζαν εισβολή στις νότιες επαρχίες τους από τους Βάνδαλους, με αποτέλεσμα ο Θεοδόσιος Β' να ζητήσει ειρήνη και να στείλει τον διοικητή του Ανατόλιο προσωπικά στο στρατόπεδο του Ισδιγέρδη Β'. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν το 440, και οι δύο αυτοκρατορίες υποσχέθηκαν να μην κτίσουν νέες οχυρώσεις στη Μεσοποταμία και ότι η Σασανιδική αυτοκρατορία θα έπαιρνε κάποια πληρωμή, για να προστατεύσει τον Καύκασο από επιδρομές.
Πηγές
Κατηγορία:5ος αιώνας
Γλώσσα Αμπού Αραπές
Η Αμπού Αραπές (ISO 639-3: aah, Ethnologue: Abu ' , Glottolog: Abu ' Arapesh) είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στην γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην επαρχία του ανατολικού Σεπίκ, και σύμφωνα με την απογραφή του 2000 είχε 2.555 ομιλητές. Είναι επίσης γνωστή ως Ουά (Ua, σημαίνει όχι), ενώ οι ομιλητές της φέρονται να στρέφονται προς την χρήση της γλώσσας Τοκ Πισίν.
Παραπομπές
Α
Στάμος
Το ελληνικό επώνυμο ή όνομα Στάμος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Όνομα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γλώσσα Γκουαχατίκε
Η Γκουαχατίκε (ονομάζεται επίσης Νταχατίνγκ ή Γκουατίκε) είναι μια γλώσσα γενικά ταξινομημένη στον κλάδο Ουαρόπ των γλωσσών Φινιστέρ στις γλώσσες Φινιστέρ-Χουόν. Το 2003, ομιλούταν από 1.570 άτομα στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ομιλείται σε διάφορα χωριά που βρίσκονται νότια του Σαϊντόρ.
Παραπομπές
Γ
Γλώσσα Μπουαναμπουάνα
Η Γλώσσα Μπουαναμπουάνα, επίσης γνωστή ως Τουμπετούμπε, είναι μια Αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται στα μικρά νησιά, ακριβώς έξω από το ανατολικό άκρο της Παπούα Νέας Γουινέας. Το 2007 είχε 2.400 ομιλητές.
Παραπομπές
Μ
Ιρένα Κσιβίτσκα
Πρώιμη ζωή
Η Κσιβίτσκα γεννήθηκε σε μια οικογένεια Πολωνών Εβραίων αριστερών ιντελιγκέντσια. Οι γονείς της ήταν σοσιαλιστές ακτιβιστές που εξορίστηκαν στη Σιβηρία, όπου γεννήθηκε η Ιρένα. Ο πατέρας της, Στανίσουαφ Γκόλντμπεργκ, ήταν ιατρός και η μητέρα της ήταν οδοντίατρος. Κατά τη διάρκεια της εξορίας, ο πατέρας της Ιρένα εμφάνισε φυματίωση και πέθανε τρία χρόνια μετά την επιστροφή τους στην Πολωνία. Ανατράφηκε από τη μητέρα της, λάτρισσα της πολωνικής λογοτεχνίας, με πνεύμα ανοχής και ορθολογισμού.
Το 1922, η Κσιβίτσκα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας με πτυχίο στην πολωνική γλώσσα. Δεν ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή λόγω της σύγκρουσης με τον επιβλέπων καθηγητή της. Κατά το χρόνο της στο πανεπιστήμιο δημοσίευσε το πρώτο της δοκίμιο Kiść bzu («Ένα μπουκέτο πασχαλιές»).
Το 1923, η Ιρένα παντρεύτηκε τον Γέζι Κσιβίτσκι, γιο του κοινωνιολόγου και ακτιβιστή των δικαιωμάτων των γυναικών Λούντβικ Κσιβίτσκι. Το ζευγάρι αποφάσισε να είναι σε έναν ανοιχτό γάμο. Λίγο μετά το γάμο, η Κσιβίτσκα πήγε στην Κορσική με τον εραστή της Βάλτερ Χάσενκλεβερ, διάσημο Γερμανό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα. Πίστευε ότι ο γάμος της ήταν ευτυχισμένος και είχε δύο γιους, τον Πιότρ και τον Άντζεϊ.
Φεμινιστικές δραστηριότητες
μικρογραφία| Η Ιρένα Κσιβίτσκα από τον [[Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς|Βιτκάτσι, 1928.]] Η Κσιβίτσκα ήταν συγγραφέας πολλών μυθιστορημάτων και μεταφρασμένων έργων των Χ. Τζ. Γουέλς, Μαξ Φρις και Φρήντριχ Ντύρενματ. Η συνάντηση με τον Ταντέους Μπόι-Ζελένσκι αποδείχθηκε κρίσιμη στιγμή στη ζωή της, καθώς ερωτεύτηκαν και έγιναν εραστές. Το έργο της Κσιβίτσκα για τη διάδοση της γνώσης σχετικά με τη σεξουαλική εκπαίδευση και την αντισύλληψη την έκανε την πιο διάσημη φεμινίστρια της προπολεμικής Πολωνίας. Θεωρήθηκε σκανδαλώδης καθώς μίλησε για την άμβλωση, τη γυναικεία σεξουαλικότητα και την ομοφυλοφιλία.
Η Κσιβίτσκα και ο Μπόι-Ζελένσκι άνοιξαν μια κλινική στη Βαρσοβία, η οποία έδινε δωρεάν πληροφορίες σχετικά με την προγραμματισμένη γονιμότητα. Δέχτηκε επίθεση από δεξιούς ακτιβιστές, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι η Κσιβίτσκα ήθελε «να βλάψει το έθνος», και από φιλελεύθερους συγγραφείς, όπως οι Γιαν Λέχον, Μάρια Ντομπρόφσκα και Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στην επικράτηση των σεξουαλικών θεμάτων στα έργα της.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και μετανάστευση
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την κατοχή της Πολωνίας, η Κσιβίτσκα έπρεπε να παραμείνει κρυμμένη και με ψευδή ονομασία, επειδή τοποθετήθηκε στον ναζιστικό κατάλογο ατόμων που είχαν χαρακτηριστεί για εξόντωση. Βοήθησε τον υπόγειο στρατό σε δραστηριότητες αντίστασης. Τρία κοντινά της άτομα χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου: ο σύζυγός της (πιθανώς δολοφονήθηκε στη σφαγή του Κατύν), ο Μπόι-Ζελένσκι (δολοφονήθηκε στο Λβιβ) και ο γιος της Πιότρ.
Το 1945-1946, η Κσιβίτσκα εργάστηκε στην πολωνική πρεσβεία στο Παρίσι, αλλά τελικά επέστρεψε στην Πολωνία. Έφυγε από την Πολωνία το 1962 για να βοηθήσει στην καριέρα του γιου της, ο οποίος έλαβε υποτροφία από το Ford Foundation. Πήγαν πρώτα στην Ελβετία και μετά στη Γαλλία. Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Μπουρ-σουρ-Ιβέτ, στο οποίο και πέθανε. Το 1992 η Κσιβίτσκα δημοσίευσε τη διάσημη αυτοβιογραφία της, Wyznania gorszycielki («Εξομολογήσεις μιας σκανδαλώδους γυναίκας»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Ρόσκοβετς
Το Ρόσκοβετς (Roskovec ή Roskoveci) είναι πόλη και δήμος στον νομό Φιέρ στη νότια κεντρική Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Κούμαν, Κούργιαν, Ρόσκοβετς και Στρουμ, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Ρόσκοβετς. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 21.742 (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 118,01 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 4.975 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Μπράιτον
Το Μπράιτον (αγγλικά: Brighton), ονομασία ενωτικής αρχής Μπράιτον εντ Χόουβ (αγγλικά: Brighton and Hove), είναι πόλη στην Κομητεία του Ανατολικού Σάσεξ (East Sussex) στη νότια ακτή της Αγγλίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει πληθυσμό 155.919 κατοίκων (2007) ενώ η ευρύτερη αστική περιοχή (conurbation) που περιλαμβάνει τις πόλεις Μπράιτον, Ουόρδινγκ (Worthing) και Λιτλχάμπτον (Littlehampton) έχει πληθυσμό ανερχόμενο σε 461.181 κατοίκους (απογραφή 2001).
Ιστορία
Το Μπράιτον ξεκίνησε ως Σαξωνικό χωριό. Όταν τον 5ο μ.Χ. αιώνα οι Σάξωνες αποβιβάστηκαν στην Αγγλία, εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα. Ένας Σάξωνας ονόματι Beorthelm δημιούργησε ένα αγρόκτημα στη θέση της σημερινής πόλης. Το αγροκτημα (σαξων.tun) αυτό εξελίχθηκε σε μικρό χωριό, το Beorthelmtun καθώς εκτός από τις αγροτικές δραστηριότητες η παραθαλάσσια θέση του επέτρεπε την ενασχόληση με την αλιεία. Οι αλιείς εγκαταστάθηκαν κοντά στην παραλία στις υπώρειες του βράχου που δέσποζε του Μπράιτον.
Η πρώτη αναφορά του χωριού σε γραπτό κείμενο γίνεται το 1086 στο "Domesday Book", στο οποίο αναφέρεται ως "Bristelmestune ή Bristelmetune". και καθορίστηκε ως ετήσιος φόρος 4.000 ρέγγες. Πρώτη αναφορά της εκκλησίας του Αγίου Βαρθολομαίου γίνεται το 1185, αν και πιστεύεται ότι κτίστηκε πριν αυτή τη χρονολογία. Το 1313 στο Μπράιτον γίνεται ειδική παραχώρηση: Οι έμποροί του αποκτούν, μεταξύ άλλων, το προνόμιο να σχηματίζουν τη δική τους τοπική κυβέρνηση. Σε καθημερινή βάση λειτουργούσε στην παραλία ψαραγορά, ενώ μια φορά την εβδομάδα υπήρχε λαϊκή αγορά για χοίρους και πολλά άλλα αγαθά. Κάθε χρόνο διοργανωνόταν, επίσης, εμποροπανήγυρη.
Οι πρώτοι χάρτες του Μπράιτον απεικονίζουν ένα χωριό με έκταση περίπου ενός τετάρτου του τετρ. μιλίου. Υπήρχαν τέσσερις κεντρικοί δρόμοι, με ονομασίες ανάλογες προς τη διεύθυνσή τους: Η North street (βόρεια οδός), South street (νότια), East street (ανατολική) και West street (δυτική). Τα μικρότερα δρομάκια ανάμεσά τους έφεραν την ονομασία "The Lanes" (τμήμα τους διατηρείται μέχρι σήμερα). Η πόλη υπέφερε από τη συνεχή διάβρωση της ακτής - αναφέρεται ότι το 1340 "η θάλασσα "κατάπιε" περίπου 40 άκρες (acres) αγροτικής γης.
Το Μπράιτον, το οποίο στο μεταξύ έχει μετονομαστεί σε Brighthelmston είναι, κατά το 16ο αιώνα, σημαντική αλιευτική κωμόπολη, αριθμώντας 400 αλιείς και 60 αλιευτικά σκάφη.
Το 1514 το Μπράιτον δέχεται επιδρομή από Γάλλους εισβολείς, στα πλαίσια της Αγγλογαλλικής σύρραξης της περιόδου 1511 - 1514. Οι εισβολείς, υπό τον Ναύαρχο Πρενιάν (Prégnant), πυρπολούν το χωριό, το οποίο καταστρέφεται ολοσχερώς και διασώζεται μόνον η εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Οι Γάλλοι επιστρέφουν το 1545, αλλά οι κάτοικοι έχοντας οργανώσει προειδοποιητικούς φάρους, προβάλλουν τέτοια αντίσταση που αναγκάζουν τους Γάλλους να αποχωρήσουν. Ως επακόλουθο, από τον άρχοντα της περιοχής δωρίζεται, το 1558, μια λωρίδα γης, προκειμένου να κατασκευαστεί ένα κυκλικό οχυρό διαμέτρου 15 μ., ύψους 4,8 μ. και τοίχο πάχους 2,5 μ. Σε αυτό τοποθετήθηκαν δέκα μικρά και έξι μεγάλα πυροβόλα.
Παρά την κατασκευή του οχυρού, οι αρχές του Μπράιτον παραπονέθηκαν στον τοπικό άρχοντα ότι το χωριό τους παρέμενε με ελλειπή οχυρωματικά έργα. Το 1651 ο βασιλιάς Κάρολος ο Β' έπεισε τους Σκώτους να εισβάλουν στην Αγγλία για να τον βοηθήσουν να ανακτήσει το στέμμα του. Η εισβολή απέτυχε και ο Κάρολος, μεταμφιεσμένος, φυγαδεύτηκε από το Μπράιτον στη Γαλλία.
Η αλιευτική δραστηριότητα του Μπράιτον περιορίζεται κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, λόγω των πολέμων με τους Γάλλους και τους Ολλανδούς, οι οποίοι παρεμποδίζουν τα αλιευτικά πλοιάρια των κατοίκων του Μπράιτον από τη δραστηριότητά τους. Την ίδια περίπου εποχή, γύρω στα 1660, εμφανίζεται για πρώτη φορά η ονομασία "Μπράιτον" σε επίσημο έγγραφο.
Η αρχή του 18ου αιώνα "σημαδεύει" το Μπράιτον με δύο ισχυρές θύελλες, μία το 1703 και μια δεύτερη το 1705, οι οποίες προκαλούν σημαντικές καταστροφές τόσο στα αλιευτικά σκάφη όσο και στις παραλιακές κατοικίες των αλιέων. Το 1723 κατασκευάζονται προστατευτικές προκυμαίες, αλλά η αλιευτική κρίση έχει ήδη πλήξει την πόλη, αναγκάζοντας πολλούς κατοίκους της να αναζητήσουν αλλού εργασία. Όσοι απέμειναν ήταν τόσο φτωχοί που, στα 1740, δεν ήταν σε θέση να πληρώνουν φόρους. Όπως αναφέρει ο Ντάνιελ Ντεφόε στο βιβλίο του A Tour Through the Whole Island of Great Britain το 1724 "...το Μπράιτον είναι ένα φτωχό ψαροχώρι με παλιά κτίσματα στην άκρη της θάλασσας...". right|thumb|250px|Το ενυδρείο του Μπράιτον (1890-1900) σε καρτ ποστάλ της εποχής Κατά την περίοδο 1740 - 1750 ο ιατρός της πόλης Λιους (Lewes) του ανατολικού Σάσσεξ Δρ. Ρίτσαρντ Ράσελ (Richard Russell) γράφει συνταγές θαλάσσιων λουτρών στο Μπράιτον ως θεραπεία. Γύρω στα 1780 αρχίζει η κατασκευή γεωργιανών δωμάτων (Georgian Terraces) και το Μπράιτον μετατρέπεται από ψαροχώρι σε θέρετρο της μόδας. Το 1783 την πόλη επισκέπτεται ο διάδοχος (και μετέπειτα βασιλέας) Γεώργιος ο Δ', ο οποίος περνά μεγάλο μέρος των διακοπών του εκεί και κατασκευάζει το βασιλικό περίπτερο.
Νέα ώθηση στο Μπράιτον δίνεται από τους σιδηροδρόμους: Το 1841 η πόλη συνδέεται σιδηροδρομικά με το Λονδίνο, αυξάνοντας κατά πολύ τους αριθμούς των εκδρομέων της μιας ημέρας. Ο πληθυσμός γνωρίζει τρομακτική αύξηση: Από 7.000 κατοίκους το 1801 η πόλη φθάνει να έχει 120.000 το 1901. Παράλληλα κατασκευάζονται στην πόλη σημαντικά κτίσματα, όπως το Grand Hotel (το 1864), η "Δυτική προβλήτα" (West Pier) το 1866, έργο του Eugenius Birch, από την οποία, λόγω εγκατάλειψης από το 1975 λίγα έχουν απομείνει και η προβλήτα του Ανακτόρου (Palace Pier) το 1899 (σημερινή Brighton Marine Palace and Pier). Πριν από τις δύο αυτές κατασκευές είχε κατασκευαστεί η Chain Pier, σε σχέδια του Πλοιάρχου Σάμιουελ Μπράουν (Samuel Brown). Η κατασκεή αυτή, που ολοκληρώθηκε το 1823 και κατεδαφίστηκε το 1896, διέθετε και πίνακες ζωγραφισμένους από τους ζωγράφους Τζον Κονστέιμπλ (John Constable, 1776 – 1837) και Τζόζεφ Τέρνερ (Joseph Mallord William Turner, 1775 - 1851).
Σημερινή εικόνα
Η έκταση της πόλης αυξανόταν συνεχώς, με συνέπεια την "απορρόφηση" ορισμένων περιφερειακών οικισμών, ενώ το 2000, η συνένωση του Μπράιτον με το γειτονικό Χόουβ πήρε το προνόμιο της πόλης από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β' στα πλαίσια των εορτασμών της νέας χιλιετίας.
Αξιοθέατα
Στην πόλη υπάρχουν, επίσης, το μουσείο Brighton Museum and Art Gallery (Μουσείο και Πινακοθήκη του Μπράιτον), το μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Booth Museum of Natural History), το μουσείο Παιχνιδιών και Μοντέλων (Brighton Toy and Model Museum) και το αλιευτικό μουσείο (Brighton Fishing Museum). Άξιο επίσκεψης, τέλος, είναι και το ιστορικό κέντρο του Μπράιτον, με την επωνυμία "The Lanes" (τα σοκάκια), το μόνο σημείο του παλαιού Μπράιτον που έχει διατηρηθεί και αναπαλαιωθεί, στο οποίο σήμερα στεγάζονται πολυάριθμα καταστήματα κοσμημάτων, ρουχισμού, αντικών και πολλά εστιατόρια και μπαρ.
Οικονομία
Εκτός από τον πολύ σημαντικό τομέα του τουρισμού, στην πόλη εδρεύουν πολλές επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας και νέων μέσων, σε σημείο που η πόλη να αποκαλείται, από τη δεκαετία του 1990, ως "Silicon Beach" (Παραλία του πυριτίου, σε αναλογία με την "Κοιλάδα του πυριτίου" (silicon Valley) της Καλιφόρνια, όπου εδρεύουν οι μεγάλες εταιρείες κατασκευής εξαρτημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών). Η τράπεζα American Express σχεδιάζει εκεί την κατασκευή νέων γραφείων για να στεγάσει την ευρωπαϊκή έδρα της (η οποία ήδη βρίσκεται στη John Street του Μπράιτον.
Εκπαίδευση
Έξι περίπου χιλιόμετρα από το κέντρο του Μπράιτον βρίσκεται και το Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ (University of Sussex), που ιδρύθηκε το 1961 και έχει φοιτητικό πληθυσμό περίπου 10.000 ατόμων.
Υπάρχουν, επίσης, αρκετά κολέγια που παρέχουν τεχνική εκπαίδευση και μερικά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Γλώσσα Άγκι
Η Άγκι (ISO 639-3: aif, Ethnologue: Agi, Glottolog: Agi) είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Παπούα Νέα Γουινέα και ανήκει στη γλωσσική οικογένεια Τορικέλι. Χρησιμοποιείται στην επαρχία Σανταούν και, σύμφωνα με την απογραφή του 2003, είχε 960 ομιλητές.
Παραπομπές
Αγκι
Καρολίνα του Μπράουνσβαϊγκ
Η Καρολίνα του Μπράουνσβαϊγκ (Caroline von Braunschweig-Wolfenbüttel, 17 Μαΐου 1768 - 7 Αυγούστου 1821) ήταν η σύζυγος του Γεωργίου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πρώιμα χρόνια
Η Καρολίνα Αμαλία Ελισάβετ γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1768 στο Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ. Ήταν κόρη του Κάρολου Γουλιέλμου του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και της Αυγούστας της Μεγάλης Βρετανίας, τη μεγαλύτερης αδελφής του Γεωργίου Γ΄.
Το 1794 η Καρολίνα και ο Γεώργιος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, αρραβωνιάστηκαν. Δεν είχαν συναντήσει ποτέ πριν- ο Γεώργιος είχε συμφωνήσει να την παντρευτεί, επειδή ήταν σε μεγάλο βαθμό χρεωμένος και αν συνήπτε γάμο με την επιλεγμένη πριγκίπισσα, το Κοινοβούλιο θα αύξανε το επίδομά του.
Η Καρολίνα και ο Γεώργιος παντρεύτηκαν στις 8 Απριλίου 1795 στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Ανακτόρου του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο. Στην τελετή ο Γεώργιος ήταν μεθυσμένος. Θεώρησε την Καρολίνα μη ελκυστική και κακής υγιεινής και είπε στον Κόμη του Μάλμσπερυ ότι υποψιάστηκε ότι δεν ήταν παρθένα όταν την παντρεύτηκε. Αυτό φυσικά δεν ίσχυε. Ο Γεώργιος είχε ήδη παντρευτεί μυστικά τη Μαρία Φιτζχέρμπερτ. Ωστόσο ο γάμος του με την Φίτζχερμπερτ παραβίασε τον Νόμο περί Βασιλικών Γάμων του 1772 και συνεπώς δεν ήταν νομικά έγκυρος.
Εννέα μήνες μετά τον γάμο η Καρολίνα γέννησε την Καρλόττα, το μοναδικό νόμιμο παιδί του Γεωργίου, στην Οικία Κάρλτον στις 7 Ιανουαρίου 1796. Η Καρλόττα ήταν η δεύτερη στη σειρά διαδοχής του βρετανικού θρόνου μετά τον πατέρα της. Μόλις τρεις ημέρες μετά τη γέννηση της Καρλόττα, ο Γεώργιος έκανε μια νέα διαθήκη. Άφησε όλη του την περιουσία στη "Μαρία Φίτζχερμπερτ, τη σύζυγό μου", ενώ στην Καρολίνα άφησε ένα σαλιγκάρι.
Ο Γεώργιος προσπαθούσε να κρατά την κόρη του Καρλόττα μακριά από τη μητέρα της με αποτέλεσμα εκείνη να παίρνει το μέρος της Καρολίνας. Όταν η Καρλόττα πέθανε μετά από επιπλοκές του τοκετού το 1817 ολόκληρο το έθνος πενθούσε, ενώ η Καρολίνα το έμαθε αργότερα από απεσταλμένο του Πάπα στην Ιταλία.
Η Καρολίνα δεν σχεδίαζε να επιστρέψει στην Αγγλία, αλλά άλλαξε γνώμη όταν ο 81χρόνος πεθερός της πέθανε τον Ιανουάριο του 1820 και νομικά ήταν η βασίλισσα. Ο Γεώργιος όμως ούτε καν στη τελετή της στέψης του δεν της επέτρεψε να παρευρεθεί.Πέθανε στο Μπράντενμπουργκ Χάουζ στο Χάμμερσμιθ στις 10:25 μ.μ. στις 7 Αυγούστου 1821 στην ηλικία των 53 ετών. Οι γιατροί της πίστευαν ότι είχε εντερική απόφραξη, αλλά μπορεί να είχε και καρκίνο, ενώ υπήρξαν φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Διάδοχοι του Ανόβερου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες κατηγορία:Βασίλισσες του Ανόβερου
Ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ
Το Ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ (γερμ. Paul-Ehrlich-Institut – Bundesinstitut für Impfstoffe und biomedizinische Arzneimittel, PEI, αγγλ. Paul Ehrlich Institute) είναι ένα γερμανικό ινστιτούτο υπεύθυνο για τα εμβόλια και τα βιοϊατρικά φάρμακα, το οποίο υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας της Γερμανίας. Πήρε τ' όνομά του από τον γιατρό και επιστήμονα Παουλ Έρλιχ, ο οποίος έλαβε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής μαζί με τον Ίλια Μέτσνικοφ, για τη συμβολή τους στην ανοσολογία.
Στα βασικά καθήκοντα του ινστιτούτου περιλαμβάνονται η έρευνα, η αξιολόγηση και η άδεια κυκλοφορίας των βιοϊατρικών φαρμάκων που προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, καθώς και ανοσολογικών κτηνιατρικών φαρμάκων. Στην αρμοδιότητά του περιλαμβάνεται επίσης η έγκριση των κλινικών δοκιμών και της φαρμακοεπαγρύπνησης, δηλαδή η καταγραφή και η αξιολόγηση πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών. Τέλος το ινστιτούτο είναι υπεύθυνο για τον επίσημο έλεγχο παρτίδων, παρέχει επιστημονικές συμβουλές και κάνει επιθεωρήσεις.
Το ινστιτούτο Πάουλ Έρλιχ παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες τόσο σε ομόσπονδο επίπεδο (ομόσπονδη κυβέρνηση, ομόσπονδα κρατίδια) όσο και σε διεθνές επίπεδο (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Συμβούλιο της Ευρώπης).
Γλώσσα Μπουχούτου
Η Γλώσσα Μπουχούτου (Μποχούτου) είναι μία Ωκεάνια γλώσσα που ομιλείται στην περιφέρεια Μιλν Μπέι στην Παπούα Νέα Γουινέα. Οι περισσότεροι ομιλητές της γλώσσας ζουν στην Κοιλάδα του Ποταμού Σαγκαράι, ανάμεσα στο Μουλίνς Χάρμπορ στην νότια ακτή και στα Όρη Πίμα στα βόρεια του Σαγκαράι.
Αλφάβητο
Η γλώσσα Μπουχούτου έχει 19 γράμματα (Aa, Bb, Dd, Ee, Ff, Gg, Hh, Ii, Kk, Ll, Mm, Nn, Oo, Pp, Ss, Tt, Uu, Ww, Yy), τον λαρρυγικό φθόγγο και 7 διφθόγγους (bw, fw, gw, hw, kw, mw, pw).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2009
Το Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2009 ήταν η 24η έκδοση του Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2009 συμμετείχαν 34 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε διαφορετικός αριθμός ομάδων, ανάλογα με το μέγεθος της ομοσπονδίας. Οι ομάδες που συμμετείχαν στον πρωτάθλημα ένταξης από κάθε ομοσπονδία ήταν η πρώτη ή οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος κάθε ομοσπονδίας. Η συμμετοχή των ομάδων ήταν προαιρετική. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν 20 ομάδες. Οι υπόλοιπες 14 ομάδες πέρασαν στον επόμενο γύρο χωρίς αγώνα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 14 ομάδες που πέρασε χωρίς αγώνα από τον Α΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Γ΄ γύρος
Στον Γ΄ γύρο φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Δ΄ γύρος
Στον Δ΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Γ΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
1O αγώνας Εθνικός Λατσιών-Δυναμό Περβολιών ολοκληρώθηκε με σκορ 1 - 4. Ο Εθνικός Λατσιών υπέβαλλε ένσταση κατά του κύρους του αγώνα την οποία κέρδισε. Το παιχνίδι κατακυρώθηκε υπέρ του.