cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόλλων Καλαμαριάς (πετοσφαίριση ανδρών)
Ιστορία
Το τμήμα πετοσφαίρισης λειτουργεί επίσημα από το 1987. Κατά τα έτη 1989 και 1996 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ομάδα της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΠΕ.Σ.Θ. Από την περίοδο 1996-97 συμμετείχε σταθερά στην Α' Κατηγορία, κατακτώντας ένα Κύπελλο Ανδρών το 2003. Η κατάκτηση τόσο του Πρωταθλήματος Α' Κατηγορίας όσο και του Κυπέλλου την επόμενη χρονιά χάρισε στο σύλλογο την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία το φθινόπωρο.
Η περίοδος 2007-08 μπορεί να χαρακτηριστεί η πιο επιτυχημένη στην ιστορία του τμήματος καθώς, αν και νεοφώτιστο στην Α2 Εθνική Κατηγορία, κατέλαβε την πρώτη θέση, με προπονητές το Γιώργο Καραβιδόπουλο αρχικά και κατόπιν το Γιώργο Περσιανλή. Έκτοτε λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας ανδρών.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο σύλλογος κατετάγη 10ος σε σύνολο 12 ομάδων αποφεύγοντας τον υποβιβασμό. Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκε στη «Φάση των 16», γνωρίζοντας την ήττα με σετ 3-1 (25-12, 19-25, 25-19, 25-22) από τον Α.Ο. Κηφισιάς.
Το τμήμα παμπάιδων του συλλόγου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ε.ΠΕ.Σ.Θ. κατά την αγωνιστική περίοδο του 1997.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών του Απόλλωνα Καλαμαριάς συμμετείχε κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας ανδρών, γνωστή ως Volley League. Ωστόσο για οικονομικούς λόγους αποσύρθηκε από το Πρωτάθλημα μετά την ένατη αγωνιστική. Κατά συνέπεια, η ομάδα καταλαμβάνει την τελευταία θέση στη βαθμολογία του φετινού πρωταθλήματος, κάτι που σημαίνει υποβιβασμό στην Α2 Κατηγορία για την αγωνιστική περίοδο 2012-2013, ενώ θα ξεκινήσει στο νέο πρωτάθλημα με -3 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημοι Τμημάτων
Πετοσφαιριση Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
Κάστα
Με τον όρο κάστα περιγράφεται ο θεσμός της κοινωνικής οργάνωσης και διάρθρωσης της Ινδίας.
Γενικά
Το σύστημα στην πληρέστερη ανάπτυξή του απαντάται στον ινδουισμό, αν και ανάλογες μορφές υπάρχουν στον ισλαμισμό, τους Σιχ και άλλες θρησκευτικές ομάδες στην Ν. Ασία. Είναι αρχαίος θεσμός-πυρήνας της ινδουιστικής κοινωνίας επί δύο χιλιετίες και αναπτύχθηκαν όχι μόνο περίπλοκα συστήματα και πρακτικές, αλλά και μία περίπλοκη θεωρία που τις ερμηνεύει και τις αιτιολογεί. Το θεωρητικό υπόβαθρο έχει απωλέσει την αρχική του σημασία και δύναμη, ωστόσο πολλές από τις πρακτικές του ισχύουν έως και σήμερα.
Η λέξη κάστα στην Ινδική αποδίδεται ως βάρνα ή τζατί. Η λέξη βάρνα υποδεικνύει ένα ιδανικό μοντέλο, έναν τρόπο σχεδιασμού της κοινωνίας, ενώ η λέξη τζατί αναφέρεται στις πραγματικές κοινωνικές ομάδες με τις οποίες ταυτίζονται οι άνθρωποι και στη βάση των οποίων αλληλεπιδρούν. Οι βάρνα είναι μόνον τέσσερεις από αρχαιοτάτων χρόνων: μπραχμάν, κσατρίγια, βάισυα και σούντρα. Οι τζατί είναι πολλές στον αριθμό και συχνά εσωτερικά διασπασμένες. Αν και διαφέρουν από θρησκεία σε θρησκεία και άλλαξαν πολλές φορές την ταυτότητά τους, συνεχίζουν να ασκούν επίδραση στους Ινδούς.
Παρατηρήσεις
Πολλές φορές όμως ο όρος χρησιμοποιείται καταχρηστικά για να υποδείξει κοινωνικές διακρίσεις, η έντονο κοινωνικό αποκλεισμό των κατωτέρων βεβαίως τάξεων και όχι των ανωτέρων. Υπό την αντίληψη αυτή των «έγχρωμων καστών», η χρήση του όρου από τους Δυτικούς προχώρησε και στην φυλετική διάκριση υπεροχής όπως στις ΗΠΑ τη Νότια Αφρική και άλλες χώρες.
Αναφορές
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Κοινωνία της Ινδίας Κατηγορία:Κοινωνική κατάσταση
Ανάλυση SWOT
Η ανάλυση SWOT είναι ένα εργαλείο στρατηγικού σχεδιασμού το οποίο χρησιμοποιείται για την ανάλυση του εσωτερικού και εξωτερικού περιβάλλοντος μίας επιχείρησης, όταν η επιχείρηση πρέπει να λάβει μία απόφαση σε σχέση με τους στόχους που έχει θέσει ή με σκοπό την επίτευξή τους.
Το αρκτικόλεξο SWOT προκύπτει από τις αγγλικές λέξεις: Strengths, Weaknesses, Opportunities, Threats (αντίστοιχα στα ελληνικά: δυνατά σημεία, αδύναμα σημεία, ευκαιρίες, απειλές).
Εφαρμογή
Κατά την ανάλυση SWOT μελετώνται τα δυνατά (Strengths) και αδύνατα (Weaknesses) σημεία μίας επιχείρησης, οργανισμού ή και περιοχής, καθώς και οι ευκαιρίες (Opportunities) και οι απειλές (Threats) που υπάρχουν.
Τα δυνατά και αδύνατα σημεία αφορούν το εσωτερικό περιβάλλον της επιχείρησης καθώς προκύπτουν από τους εσωτερικούς πόρους που αυτή κατέχει (π.χ. ικανότητες προσωπικού και στελεχών, ιδιότητες και χαρακτηριστικά της επιχείρησης, τεχνογνωσία, χρηματοοικονομική υγεία και ικανότητα να ανταποκριθεί σε νέες επενδύσεις, κλπ.).
Αντιθέτως οι ευκαιρίες και οι απειλές αντανακλούν μεταβλητές του εξωτερικού περιβάλλοντος της επιχείρησης τις οποίες η επιχείρηση θα πρέπει να εντοπίσει, να προσαρμοστεί σε αυτές ή ακόμα και να τις προσαρμόσει όπου κάτι τέτοιο είναι εφικτό (π.χ. είσοδος νέων ανταγωνιστών, ρυθμίσεις στο νομικό περιβάλλον, δημιουργία ή/και εμφάνιση νέων αγορών, κλπ.).
Γενικά, κατά την εφαρμογή της ανάλυσης επιχειρείται να απαντηθούν με όσο το δυνατόν πιο ποσοτικοποιημένο τρόπο ερωτήματα για τον οργανισμό όπως:
Δυνάμεις:
Αδυναμίες:
Η παραπάνω θεώρηση των Δυνάμεων – Αδυναμιών πραγματοποιείται τόσο από την εσωτερική οπτική, όσο και από την οπτική των «πελατών». Κρίσιμος παράγοντας, ο οποίος επιβάλει την προσπάθεια ποσοτικοποίησης των δεδομένων αποτελεί η δυνατότητα ρεαλιστικής (αντικειμενικής) αποτίμησης της υφιστάμενης κατάστασης.
Η όλη ανάλυση οφείλει να γίνει συσχετιζόμενη με τον ανταγωνισμό: για παράδειγμα, η παραγωγή ενός προϊόντος υψηλής ποιότητας, εφόσον παράγεται σε αφθονία και από τον ανταγωνισμό, δεν αποτελεί δύναμη για την περιοχή, αλλά αναγκαιότητα.
Ευκαιρίες
Χρήσιμες ευκαιρίες μπορεί να θεωρηθούν:
Μια συνήθης προσέγγιση εντοπισμού των ευκαιριών έγκειται στην ανασκόπηση των Δυνάμεων και τη διερεύνηση της δυναμικής τους για άνοιγμα ευκαιριών. Ταυτόχρονα, εξετάζονται οι Αδυναμίες και διερευνάται η δυνατότητα αξιοποίησης ευκαιρίας μέσω της εξάλειψης των. Για παράδειγμα, η μείωση του τεχνολογικού κόστους σε έναν τομέα, αποτελεί ευκαιρία για έναν οργανισμό η οικονομία του οποίου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τομέα αυτό.
Απειλές:
Η ανάλυση SWOT περιέχει τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά στοιχεία.
Σαν εργαλείο, η ανάλυση SWOT αποτελεί μέρος μελέτης ενός υπό εξέταση θέματος αλλά και χρήσιμο, συμπληρωματικό μέσο που βοηθά συχνά στην προκαταρκτική εξέταση και την εξαγωγή βασικών συμπερασμάτων. Χρησιμοποιείται συμπληρωματικά με την ανάλυση Pest και είναι ένα βασικό συστατικό ενός Πλάνου Μάρκετινγκ.
Κατηγορία:Μάρκετινγκ Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
Θανάσης Σπυρόπουλος
Ο Θανάσης Σπυρόπουλος (1931 - 2023) ήταν Έλληνας καραγκιοζοπαίκτης, γεννημένος στο Κοπανάκι Μεσσηνίας.
Πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο του πατέρα του. "Το πανί, οι φιγούρες πίσω από αυτό, οι φωνές, ο φωτισμός" ήταν τα ερεθίσματα που τον έκαναν αρχικά στην ηλικία περίπου των 15 χρόνων βοηθό-μαθητή στον τοπικό καραγκιοζοπαίκτη Βασίλη Φιλντισάκο. Μαθητεύοντας κοντά του έμαθε τις παραστάσεις και τα μυστικά της τέχνης.
Στην διάρκεια της πολυετούς καριέρας του, διετέλεσε επί 16 συνεχόμενα χρόνια πρόεδρος του Πανελληνίου Σωματείου Θεάτρου Σκιών. Ήταν συλλέκτης του Θεάτρου Σκιών με μεγάλη συλλογή από φιγούρες και σκηνικά των παλιών καραγκιοζοπαικτών (Φρίξου Γαζεπίδη, Βασίλη Ανδρικόπουλου (Βασίλαρος), Αβραάμ Αντωνάκου κ.ά.).
Είχε δώσει πληθώρα παραστάσεων στο εξωτερικό και για 10 συνεχόμενα χρόνια έπαιζε στην ΕΡΤ2 έργα του Καραγκιόζη, μέσα από την εκπομπή του "Χρόνια Συντροφιά με τον Καραγκιόζη"
Το μεγαλείο της ψυχής του και το ταλέντο του τον έκαναν να πάρει τον τίτλο του "Εθνικού Καραγκιοζοπαίκτη".
Απεβίωσε στις 7 Ιουνίου του 2023 σε ηλικία 91 ετών.
Εκδόσεις
Έχει κυκλοφορήσει έξι βιβλία για το θέατρο σκιών:
Ο Καραγκιόζης του Θανάση Σπυρόπουλου παίζει με το θίασό του στα δύο ιδιόκτητα θέατρα, το Σπυροπούλειο στους Αγίους Αναργύρους και το παραδοσιακό του Θέατρο Σκιών στο Γαλάτσι Σήμερα παίζει ακόμη μαζί με το γιο του, Κώστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Καραγκιοζοπαίκτες
Ιωάννης Λυριτζής
Ο Ιωάννης Λυριτζής ή Γιάννης Λυριτζής, (αγγλικά: Yiannis Liritzis ή Ioannis Liritzis), (Ιτέα, 2 Νοεμβρίου 1953), είναι Έλληνας, φυσικός, αρχαιολόγος και διακεκριμένος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Henan, Kaifeng, Κινα; (http://hhwm.henu.edu.cn/People/Full_time_Researchers.htm); καθηγητής Αρχαιομετρίας στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου εως το 2021, με εξειδίκευση στην εφαρμογή των φυσικών επιστημών στην αρχαιολογία και την πολιτιστική κληρονομιά.
Βίος - σπουδές
Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1953 στην Ιτέα, με καταγωγή από τους Δελφούς.
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από το Υπουργείο Πολιτισμού, όπου εργάσθηκε για πέντε περίπου χρόνια (1984-1989), στη συνέχεια ως ερευνητής στην Ακαδημία Αθηνών για 10 περίπου χρόνια (1989-1999), ενώ σήμερα είναι καθηγητής της αρχαιομετρίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, όπου και διευθύνει το Εργαστήριο Αρχαιομετρίας (Archaeometry Laboratory), το οποίο ιδρύθηκε από τον ίδιο, το 1999. Διατέλεσε ή διατελεί επίσης, διευθυντής του Εργαστηρίου Πληροφορικής (2004-2010), διευθυντής του Εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Αρχαιολογίας (2013 - σήμερα). Στο παρελθόν διατέλεσε επίσης πρόεδρος του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Αιγαίου (2004-2006). Είναι μέλος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αιγαίου και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του εθνικού φορέα αναγνώρισης ξένων ακαδημαϊκών διπλωμάτων. Έχει κάνει σημαντικές μελέτες σε διάφορους τομείς της διεπιστημονικής έρευνας (τη γεωφυσική, την αστρονομία, την πλανητολογία, τον παλαιομαγνητισμό και την παλαιοκλιματολογία), και το έργο του έχει δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά όπως το περιοδικό Nature. Ο Λυριτζής έχει εκλεγεί ως αντεπιστέλλον μέλος της “Ακαδημίας Επιστημών Γραμμάτων και Καλών Τεχνών της Dijon”, στη Γαλλία, (γαλλικά: Membre Correspondant de l' Académie des Sciences, Arts et Belles-Lettres de Dijon) και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (αγγλικά: European Academy of Sciences and Arts, λατινικά: Academia Scientiarum et Artium Europaea). Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι έχει σημαντική συμβολή στην αρχαιοαστρονομία. Είναι επίσης αρμόδιος για τη λειτουργία του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.) με τίτλο "Εφαρμοσμένες Αρχαιολογικές Επιστήμες", που οργανώνουν και λειτουργούν το "Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών" μαζί με τα Τμήματα Περιβάλλοντος της Σχολής Περιβάλλοντος και Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται παράλληλα με τις άλλες δραστηριότητές του και με τη τοπική αυτοδιοίκηση, στον τόπο καταγωγής του, τους Δελφούς, εκλεγόμενος μάλιστα, ως δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Δελφών, το 2010, με τον συνδυασμό του δημάρχου Νίκου Φουσέκη.
Εφεύρεση 2 νέων μεθόδων χρονολόγησης
Είναι γνωστός για την εφεύρεση και την ανάπτυξη δύο νέων μεθόδων χρονολόγησης αρχαιολογικών υλικών:
Μέθοδος χρονολόγησης με φωταύγεια σε μεγαλιθικά κτίρια
Η μέθοδος για τη επιφανειακή χρονολόγηση με φωταύγεια, εισήχθη το 1994, όταν ο Ιωάννης Λυριτζής επεξέτεινε τη χρονολόγηση προς το απώτερο παρελθόν με την τεχνική της οπτικής θερμοφωταύγειας για επιφάνειες κτισμάτων, που είχαν δει για τελευταία φορά το φως του ήλιου λίγο πριν αυτά θαφτούν, σε διάφορους τύπους σκαλιστών πετρωμάτων, δομικών υλικών των αρχαίων μνημείων και άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων, τα οποία ήταν κατασκευασμένα από γρανίτη, βασάλτη και ψαμμίτη.
Αρχαιολογικές έρευνες
Στα πλαίσια της ειδικότητάς του έχει πραγματοποιήσει έρευνες σε πολλές αρχαιολογικές θέσεις στην Ελλάδα, νησιά του Αιγαίου: Μύκονος, Ανδρος, Νίσυρος, Γυαλί, Κως, Ρόδος, Γιούρα, Ικαρία, Μήλος), στο σπήλαιο Σαρακινού, στους Δελφούς, τις Μυκήνες, Αργολίδα, Δήμητρα και Σιταγροί Μακεδονίας, διάφορα μοναστήρια στον Άθω, στην Πελοπόννησο (βυζαντινά μοναστήρια), μινωικούς οικισμούς στην Κρήτη, στη Λευκαδα, στο κέντρο των Αθηνών και αλλού, επίσης στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο (Γκίζα, Φαγιουμ, Αβυδος, Σινά τάφοι Ναουαμις), στη Γερμανία (Βαυαρία, λίμνες chimsee, tutensee), τη Βουλγαρία (ιζήματα Μαύρης θάλασσας) και την Τουρκία (Σμύρνη, Liman Tepe).
Βραβεύσεις - τιμητικές διακρίσεις
Του απονεμήθηκε το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, (1986), για το βιβλίο του: «Αρχαιομετρία. Μέθοδοι χρονολόγησης στην αρχαιολογία». Τιμήθηκε επίσης με το «Διεθνές Βραβείο Αρχαιομετρίας “Costa Navarino”» (2011-2012), που απονέμεται, υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Εργογραφία
Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται πάνω από 250 πρωτότυπες έρευνες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και πάνω από 9 βιβλία (4 από αυτά στα Αγγλικά). Ο Λυριτζής είναι μέλος συντακτικών επιτροπών, σε διάφορα διεθνή επιστημονικά περιοδικά και διευθυντής έκδοσης σε δύο, το περιοδικό Μεσογειακή Αρχαιολογία και Αρχαιομετρία και το περιοδικό Ασιατικός Πολιτισμός και Ιστορία. Αρκετά ελληνικά και διεθνή περιοδικά και εφημερίδες αναφέρονται στο έργο του, καθώς επίσης και το Discovery Channel.
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
Στα αγγλικά
Ξενόγλωσση εργογραφία
Στα αγγλικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Αιγαίου Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών
Ματέις ντε Λιχτ
O Ματέις ντε Λιχτ (Matthijs de Ligt, 12 Αυγούστου 1999) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη Μπάγερν Μονάχου και στην Εθνική Ολλανδίας στη θέση του κεντρικού αμυντικού.
Σε συλλόγους
Από την παιδική του ηλικία αγωνίζεται στην ομάδα νέων του Άγιαξ και το 2016 ξεκίνησε να παίζει στον Γιονγκ Άγιαξ. Από το 2017 έως το 2019 ήταν παίκτης και αρχηγός του Άγιαξ, με τον οποίο έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Τον Δεκέμβριο του 2018 κέρδισε το βραβείο Golden Boy. Στις 18 Ιουλίου του 2019 υπέγραψε στη Γιουβέντους. Τον Ιούλιο του 2022 αποκτήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου.
Στην εθνική ομάδα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας τον Μάρτιο του 2017, στον αγώνα για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018 ενάντια στη Βουλγαρία. Τον Μάρτιο του 2019 πέτυχε το πρώτο του γκολ με την ομάδα, στον αγώνα με τη Γερμανία για τα προκριματικά του Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Πωλ Φεγεράμπεντ
Ο Πωλ Φεγεράμπεντ (Paul Karl Feyerabend, 13 Ιανουαρίου 1924 - 11 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Αυστριακός φιλόσοφος της επιστήμης γνωστός για την εργασία του ως καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, όπου και εργάστηκε για τρεις δεκαετίες (1958 - 1989). Περιπλανήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του και βρέθηκε στην Αγγλία, ΗΠΑ, Νέα Ζηλανδία, Ιταλία, Γερμανία και τέλος Ελβετία. Στα έργα του συμπεριλαμβάνεται το σημαντικό Against Method (που δημοσιεύθηκε το 1975), το Science in a Free Society (που δημοσιεύθηκε το 1978) και το Farewell to Reason (μια συλλογή από εργασίες που δημοσιεύτηκαν το 1987). Ο Φεγεράμπεντ έγινε διάσημος λόγω της αναρχικής του άποψης για την επιστήμη και της απόρριψης ύπαρξης καθολικών μεθοδολογικών κανόνων. Αποτελεί ισχυρή προσωπικότητα στην φιλοσοφία της επιστήμης αλλά και στην κοινωνιολογία της επιστημονικής γνώσης.
Μεταπολεμική/Φοιτητική περίοδος
Όταν ο πόλεμος τελείωσε, ο Φεγεράμπεντ εργάστηκε προσωρινά στην Apolda όπου έγραφε για το θέατρο. Επηρεάστηκε από τον μαρξιστή θεατρικό συγγραφέα Μπέρτολντ Μπρεχτ και του έγινε πρόταση από τον Μπρεχτ να γίνει βοηθός του στην Κρατική Όπερα του Ανατολικού Βερολίνου αλλά αρνήθηκε την προσφορά. Παρακολούθησε διάφορα μαθήματα στην Ακαδημία της Βαϊμάρης και επέστρεψε στην Βιέννη για να μελετήσει ιστορία και κοινωνιολογία. Δυσαρεστημένος όμως, σύντομα ασχολήθηκε με την φυσική, όπου συναντήθηκε με τον Φήλιξ Έρενχαρτ (Felix Ehrenhaft), ένα φυσικό του οποίου τα πειράματα επηρέασαν τις μετέπειτα απόψεις του για τη φύση της επιστήμης. Ο Φεγεράμπεντ άλλαξε το αντικείμενο των σπουδών του μεταπηδώντας στην φιλοσοφία και υπέβαλε τη διατριβή του επί της μεθόδου της ερευνητικής παρατήρησης. Στην αυτοβιογραφία του, περιέγραψε τις φιλοσοφικές απόψεις του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως "αυστηρά εμπειρικές". Το 1948 παραβρέθηκε στην πρώτη συνεδρίαση του διεθνούς θερινού σεμιναρίου της Austrian College Society στο 'Αλπμπαχ (Alpbach). Εκεί γνώρισε αρχικά τον Καρλ Πόπερ, ο οποίος είχε τόσο "θετική" όσο και "αρνητική" επίδραση πάνω του. Το 1949 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του Kraft Circle. Το 1951, του χορηγήθηκε υποτροφία για σπουδές από το British Council υπό την επίβλεψη του Βίτγκενστάιν. Ωστόσο, ο Βίτγκενστάιν πέθανε προτού ο Φεγεράμπεντ μετακομίσει στην Αγγλία. Ο Φεγεράμπεντ επέλεξε στη συνέχεια ως επόπτη του τον Popper, και το 1952 παρακολούθησε σπουδές στο London School of Economics. Στην αυτοβιογραφία του, εξηγεί ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήταν επηρεασμένος από τον Πόππερ: Μετά από αυτό, ο Φεγεράμπεντ επέστρεψε στη Βιέννη και συμμετείχε σε διάφορα έργα όπως τη μετάφραση του Open Society and its Enemies (Popper Karl), μία έκθεση σχετικά με την ανάπτυξη των ανθρωπιστικών σπουδών στην Αυστρία, καθώς και σε πολλά άρθρα για μία εγκυκλοπαίδεια.
Ακαδημαϊκή περίοδος
Το 1955, ο Φεγεράμπεντ έλαβε το διορισμό του ως ακαδημαϊκό στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στην Αγγλία, όπου θα έδινε διαλέξεις για τη φιλοσοφία της επιστήμης. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγητής στο πανεπιστήμια των Μπέρκλεϊ, Ώκλαντ, Σάσσεξ, Γέιλ, Λονδίνο, Βερολίνο και στη Ζυρίχη. Στο διάστημα αυτό, ανέπτυξε μια κριτική θεώρηση για την επιστήμη, την οποία περιέγραψε αργότερα ως "αναρχική" ή "ντανταϊστική" τονίζοντας την απόρριψη της δογματικής χρήσης των κανόνων, μια θέση που συμβιβάζεται με τη σύγχρονη ορθολογιστική νοοτροπία στη φιλοσοφία της επιστήμης. Στο London School of Economics, συνάντησε έναν συνάδελφο του Πόππερ, τον Ίμρε Λάκατος (Imre Lakatos) με τον οποίο σχεδίαζε να γράψει μία διαλογική έκδοση στην οποία ο Λάκατος θα υπερασπιζόταν μια ορθολογική οπτική της επιστήμης και ο Φεγεράμπεντ θα ασκούσε αντιπαράθεση. Αυτή η οργανωμένη από κοινού δημοσίευση τερματίστηκε εξαιτίας του αιφνίδιου θανάτου του Λάκατος το 1974. Το Against Method έγινε γνωστό ως κριτική στις σύγχρονες φιλοσοφικές απόψεις της επιστήμης και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις. Στην αυτοβιογραφία του, αποκαλύπτει ότι η δύναμη των γραπτών του στέρησε ένα μεγάλο κομμάτι από τον εαυτό του: Υπέφερε με κατάθλιψη για περισσότερο από ένα χρόνο.
Μετακινήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια το 1958 και έγινε πολίτης των ΗΠΑ. Μετά τις ακαδημαϊκές του διαλέξεις σε Λονδίνο, Βερολίνο και Γέιλ, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ώκλαντ στη Νέα Ζηλανδία το 1972 και το 1974 και τελικά επέστρεψε στην Καλιφόρνια. Κατά τη δεκαετία του 1980 ενάλλασσε έδρες μεταξύ Ζυρίχης και Μπέρκλεϊ, και άφησε το Μπέρκλεϊ οριστικά τον Οκτώβριο του 1989 για να βρεθεί αρχικά στην Ιταλία και τελικά στη Ζυρίχη. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 1991, ο Φεγεράμπεντ συνέχισε να δημοσιεύει συχνά επιστημονικά άρθρα και ασχολήθηκε με την αυτοβιογραφία του. Μετά από μια σύντομη περίοδο νοσηλείας με όγκο στον εγκέφαλο, πέθανε το 1994 στη Κλινική Genolier στην Γενεύης.
Φύση της επιστημονικής μεθόδου
Στα βιβλία του Against Method και Science in a Free Society ο Φεγεράμπεντ υπερασπίστηκε την ιδέα ότι δεν υπάρχουν μεθοδολογικοί κανόνες που χρησιμοποιούνται πάντοτε από τους επιστήμονες. Αντιπαρατάχτηκε απέναντι σε οποιαδήποτε μεμονωμένη κανονιστική επιστημονική μέθοδο με την αιτιολογία ότι μια τέτοια μέθοδος θα μπορούσε να περιορίσει τις δραστηριότητες των επιστημόνων και επομένως να περιορίσει την επιστημονική πρόοδο. Κατά την άποψή του, η επιστήμη θα ωφελούνταν περισσότερο από μια "δόση" θεωρητικού αναρχισμού. Επίσης, πίστευε ότι ο θεωρητικός αναρχισμός ήταν επιθυμητός, δεδομένου ότι ήταν πιο ανθρωπιστικός σε σχέση με άλλα είδη οργάνωσης, καθώς δεν επέβαλε αυστηρούς κανόνες για τους επιστήμονες.
Γιατί δεν είναι δυνατόν η επιστήμη όπως την ξέρουμε σήμερα, ή η "αναζήτηση της αλήθειας" όπως προτιμά η παραδοσιακή φιλοσοφία, να δημιουργήσει ένα τέρας; Δεν είναι δυνατόν μια αντικειμενική προσέγγιση που φωλιάζει επί προσωπικών συνδέσεων μεταξύ των εξεταζόμενων οντοτήτων να βλάψει τους ανθρώπους, να τους μετατρέψει σε άθλιους, εχθρικούς, φαρισαϊκούς μηχανισμούς χωρίς γοητεία και χιούμορ; "Δεν είναι δυνατόν", ρωτά τον Κίρκεγκαρντ, "ότι η δράση μου ως αντικειμενικός [ή κριτικο-ορθολογικός] παρατηρητής της φύσης να εξασθενίσει τη δύναμή μου ως άνθρωπο;" Υποψιάζομαι ότι η απάντηση σε πολλά από αυτά τα ερωτήματα είναι καταφατική και πιστεύω ότι μια μεταρρύθμιση των επιστημών που καθιστά τα ερωτήματα αυτά πιο αναρχικά και υποκειμενικά (με την έννοια του Κίρκενγκαρντ) είναι επειγόντως αναγκαία. (Against Method. σ 154).
Η θέση του Φεγεράμπεντ είχε αρχικά θεωρηθεί ριζοσπαστική για τη φιλοσοφία της επιστήμης, επειδή υπονοεί ότι η φιλοσοφία δεν μπορεί να επιτύχει ούτε την παροχή μιας γενικής περιγραφής της επιστήμης, ούτε την επινόηση μιας μεθόδου για τη διαφοροποίηση των προϊόντων της επιστήμης από αυτά των μη επιστημονικών φορέων, όπως οι μύθοι. (Η θέση επίσης του Φεγεράμπεντ υπονοεί ότι οι φιλοσοφικές κατευθυντήριες γραμμές θα πρέπει να αγνοηθούν από τους επιστήμονες, αν επιθυμούν να θέσουν ως στόχο την πρόοδο.)
Για να υποστηρίξει τη θέση του ότι οι μεθοδολογικοί κανόνες γενικά δεν συμβάλλουν στην επιστημονική επιτυχία, παρέχει παραλληλισμούς του ισχυρισμού ότι η (καλή) επιστήμη λειτουργεί σύμφωνα με καθορισμένο τρόπο. Πήρε μερικά παραδείγματα επεισοδίων στον τομέα της επιστήμης που γενικά θεωρούνται αναμφισβήτητες περιπτώσεις προόδου (π.χ. η επανάσταση του Κοπέρνικου), και έδειξε ότι όλοι οι κοινοί περιοριστικοί κανόνες της επιστήμης παραβιάζονται υπό τέτοιες συνθήκες. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι η εφαρμογή τέτοιων κανόνων σε παρόμοιες ιστορικές καταστάσεις, στην πραγματικότητα θα είχαν αποτρέψει την οποιαδήποτε επιστημονική επανάσταση.
Ένα από τα κριτήρια αξιολόγησης των επιστημονικών θεωριών που ο Φεγεράμπεντ απορρίπτει είναι το κριτήριο της Συνέπειας. Επισημαίνει ότι με το να υπάρχει ο ισχυρισμός πως οι νέες θεωρίες είναι συνεπείς με παλιές θεωρίες δίνεται ένα παράλογο πλεονέκτημα στην παλαιότερη θεωρία. Δημιουργείται το λογικό άλμα ότι το να υπάρχει συμβατότητα με παλαιωμένη θεωρία δεν αυξάνει το κύρος ή την αλήθεια της νέας θεωρίας ως εναλλακτικής λύσης που καλύπτει το ίδιο περιεχόμενο. Με αυτή τη συλλογιστική, αν κάποιος έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στις δύο θεωρίες ίσης ερμηνευτικής δύναμης, το να επιλέξει αυτό που είναι συμβατό με μία παλαιότερη, παραποιημένη θεωρία είναι σα να κάνει μια αισθητική και όχι μια λογική επιλογή. Η οικειότητα μιας τέτοιας θεωρίας θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί περισσότερο ελκυστική για τους επιστήμονες, δεδομένου ότι δεν θα ήταν υποχρεωμένοι να αγνοήσουν τόσες πολλές αγαπημένες προκαταλήψεις. Ως εκ τούτου, αυτή η θεωρία μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει ένα "αθέμιτο πλεονέκτημα".
Ο Φεγεράμπεντ ήταν επίσης επικριτικός ως προς την αρχή της Διαψευσιμότητας. Υποστήριξε ότι καμία ενδιαφέρουσα θεωρία δεν μπορεί να είναι πάντα σύμφωνη με όλα τα σχετικά στοιχεία. Αυτό θα απέκλειε τη χρήση του αφελούς παραποιητικού κανόνα που λέει ότι οι επιστημονικές θεωρίες πρέπει να απορρίπτονται, εάν δεν συμφωνούν με γνωστά γεγονότα. Ο Φεγεράμπεντ χρησιμοποιεί πολλά παραδείγματα, αλλά η "Αντικατάσταση" στην κβαντική μηχανική παρέχει ένα παράδειγμα σκόπιμο και προκλητικό, ταιριαστό με το ύφος του Φεγεράμπεντ: "Η διαδικασία αυτή συνίσταται στη διασταύρωση αποτελεσμάτων με ορισμένους υπολογισμούς και την Αντικατάστασή τους από μια περιγραφή του τι στην πραγματικότητα παρατηρείται σιωπηρά. Έτσι πρέπει κάποιος να παραδεχτεί ότι η θεωρία αυτή υπολείπεται με την έννοια ότι μια νεότερη αρχή έχει μόλις ανακαλυφθεί" (Against Method σ 61). Τέτοιες ανάλαφρες αναφορές δεν αποτελούν κριτική στην πρακτική των επιστημόνων. Ο Φεγεράμπεντ δεν υποστηρίζει ότι οι επιστήμονες δεν κάνουν χρήση της αντικατάστασης ή οποιασδήποτε άλλης εγγενούς μεθόδου. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι τέτοιες μέθοδοι είναι απαραίτητες για την πρόοδο της επιστήμης για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς τους λόγους είναι ότι η πρόοδος στην επιστήμη είναι άνιση. Για παράδειγμα, στην εποχή του Γαλιλαίου, η οπτική θεωρία δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε φαινόμενα που παρατηρήθηκαν με τη βοήθεια τηλεσκοπίων. Έτσι, οι αστρονόμοι που χρησιμοποίησαν τηλεσκοπική παρατήρηση έπρεπε να χρησιμοποιούν εξειδικευμένους κανόνες έως ότου μπορέσουν να δικαιολογήσουν τις υποθέσεις τους με όρους της οπτικής θεωρίας.
Άλλη μια αιχμή κριτικής του Φεγεράμπεντ ήταν ως προς κάθε κατευθυντήρια γραμμή που είχε στόχο να κρίνει την ποιότητα των επιστημονικών θεωριών, δημιουργώντας συγκρίσεις με γνωστά γεγονότα. Θεωρούσε ότι η προηγούμενη θεωρία θα μπορούσε να επηρεάσει τις νατουραλιστικές ερμηνείες των φαινομένων που είχαν παρατηρηθεί. Οι επιστήμονες κάνουν κατ' ανάγκη σιωπηλές παραδοχές κατά τη σύγκριση των επιστημονικών θεωριών με πραγματικά περιστατικά που παρατηρούν. Τέτοιου είδους υποθέσεις πρέπει να μεταβληθούν προκειμένου να γίνει η νέα θεωρία συμβατή με τις παρατηρήσεις. Το κυριότερο παράδειγμα της επιρροής των νατουραλιστικών ερμηνειών που δόθηκε από τον Φεγεράμπεντ ήταν το θεώρημα του πύργου. Το θεώρημα του πύργου ήταν μια από τις βασικές ενστάσεις κατά της θεωρίας μετατόπισης του εδάφους. Οι αριστοτελικοί υπέθεταν ότι μια πέτρα που πέφτει από τον πύργο και προσγειώνεται ακριβώς κάτω από αυτόν δείχνει ότι η γη βρίσκεται στάσιμη. Πίστευαν ότι, αν η Γη κινείται ενώ η πέτρα έπεφτε, η πέτρα θα είχε "μείνει πίσω". Τα αντικείμενα θα έπεφταν διαγώνια αντί για κάθετα. Εφόσον αυτό δεν συμβαίνει, σκέφτηκαν ότι ήταν προφανές ότι η γη δεν κινείται. Αν κάποιος χρησιμοποιούσε αρχαίες θεωρίες για την ώθηση και την σχετική κίνηση, η θεωρία του Κοπέρνικου φαίνεται όντως ότι ήταν παραπλανημένη από το γεγονός ότι τα αντικείμενα πέφτουν κατακόρυφα στη Γη. Η παρατήρηση αυτή απαιτεί μια νέα ερμηνεία ώστε να γίνει συμβατή με τη θεωρία του Κοπέρνικου. Ο Γαλιλαίος ήταν σε θέση να κάνει μια τέτοια αλλαγή για τη φύση της ώθησης και της σχετικής κίνησης. Προτού τέτοιες θεωρίες στοιχειοθετηθούν, ο Γαλιλαίος έπρεπε να κάνει χρήση εξειδικευμένων μεθόδων και να προχωρήσει επαγωγικά. Έτσι μια εξειδικευμένη υπόθεση στην πραγματικότητα έχει μια θετική λειτουργία: προσωρινά σχηματίζει μια νέα θεωρία συμβατή με τα γεγονότα μέχρι η θεωρία να μπορεί να υποστηριχθεί από άλλες θεωρίες.
Ο Φεγεράμπεντ σχολίασε την υπόθεση του Γαλιλαίου ως εξής:
Συνολικά, αυτά τα σχόλια μέμφονται της εισαγωγής των θεωριών που είναι ασυμβίβαστες με τα καθιερωμένα γεγονότα. Επιπλέον, ένα πλουραλιστικό μοντέλο μεθοδολογίας που περιλαμβάνει την πραγματοποίηση συγκρίσεων μεταξύ οποιωνδήποτε θεωριών, σε κάθε περίπτωση πιέζει τους κατηγορούμενους να βελτιώσουν την διάρθρωση της κάθε θεωρίας. Με τον τρόπο αυτό, η επιστημονική πολυφωνία βελτιώνει την κριτική δύναμη της επιστήμης.
Σύμφωνα με τον Φεγεράμπεντ, νέες θεωρίες ήρθαν να γίνουν δεκτές όχι εξαιτίας της συμφωνίας τους με την επιστημονική μέθοδο, αλλά επειδή οι υποστηρικτές τους έκαναν χρήση κάποιου τεχνάσματος - ορθολογικού, ρητορικού ή άσεμνου - προκειμένου να προωθήσουν τους σκοπούς τους. Χωρίς μία σταθερή ιδεολογία, ή την εισαγωγή θρησκευτικών τάσεων, η μόνη προσέγγιση που δεν ανακόπτει την πορεία (με όποιο ορισμό κι αν ερμηνευτεί) είναι η προσέγγιση του “όλα επιτρέπονται”: "Η προσέγγιση αυτή δεν αποτελεί δική μου αρχή... αλλά τρομοκρατική υπερθεμάτιση ενός ορθολογιστή που κοιτά πιο προσεκτικά την ιστορία." (Φεγεράμπεντ, 1975).
Ο Φεγεράμπεντ εξέτασε την πιθανότητα της ασυμμετρίας, αλλά ήταν διστακτικός στην εφαρμογή της έννοιας. Έγραψε ότι "είναι σχεδόν αδύνατον να δοθεί ένας σαφής ορισμός της [ασυμμετρίας]" (Against Method. σ 225), διότι αφορά συγκεκαλυμμένες ταξινομήσεις και σημαντικές εννοιολογικές αλλαγές. Ήταν επίσης επικριτικός ως προς την προσπάθεια να συλληφθεί η ασυμμετρία σε ένα λογικό πλαίσιο, αφού θεωρούσε την ασυμμετρία ως φαινόμενο εκτός του τομέα της λογικής. Στο δεύτερο παράρτημα του Against Method (σ. 114), αναφέρει: “ποτέ δεν είπα... ότι ανά δύο οι αντίπαλες θεωρίες είναι ασύμμετρες... Αυτό που υποστήριξα ήταν ότι ορισμένες θεωρίες, οι λεγόμενες καθολικές θεωρίες ή μη-άμεσες θεωρίες, αν ερμηνευτούν με έναν ορισμένο τρόπο, δεν θα μπορούσαν να συγκριθούν εύκολα.” Η ασυμμετρία δεν απασχολούσε τον Φεγεράμπεντ ιδιαίτερα, διότι πίστευε ότι ακόμη και όταν οι θεωρίες είναι συμμετρικές (δηλαδή μπορούν να συγκριθούν), το αποτέλεσμα της σύγκρισης δεν πρέπει να αποκλείει κατ 'ανάγκη καμία θεωρία. Αναδιατυπώνοντας: όταν οι θεωρίες είναι ασύμμετρες, δεν μπορεί να αποκλείσει η μία την άλλη, και όταν οι θεωρίες είναι συμμετρικές πάλι δεν μπορεί να αποκλείσει η μια την άλλη. Οι εκτιμήσεις (α)συμμετρίας, επομένως, δεν έχουν σημαντική επίδραση στο σύστημα του Φεγεράμπεντ και μπορούν, περισσότερο ή λιγότερο, να αποσιωπηθούν.
Στο Against Method ο Φεγεράμπεντ ισχυρίστηκε ότι η φιλοσοφία του Λάκατος για τα ερευνητικά προγράμματα είναι στην πραγματικότητα “μεταμφιεσμένος αναρχισμός”, επειδή δεν συντάσσει εντολές για τους επιστήμονες. Ο Φεγεράμπεντ παιχνιδιάρικα αφιέρωσε το Against Method στον "Ίμρε Λάκατος: Φίλο και συνεργάτη-αναρχικό”. Μια ερμηνεία είναι ότι η φιλοσοφία του Λάκατος για τα μαθηματικά και την επιστήμη βασίστηκε στις δημιουργικές μεταμορφώσεις της ιστοριογραφικής ιδέας του Έγκελ, ο οποίος ήταν στενά συνδεδεμένος με το δάσκαλο του Λάκατος στην Ουγγαρία Γκέοργκ Λούκατς. Η συζήτηση του Φεγεράμπεντ με τον Λάκατος για την επιστημονική μέθοδο θυμίζε τη συζήτηση του Λούκατς (μέντορα του Φεγεράμπεντ) και του Μπρεχτ πάνω στην αισθητική αρκετές δεκαετίες νωρίτερα.
Ο ορθολογικός και πολυγραφής δοκιμιογράφος φιλόσοφος Ντέιβιντ Στόουβ (David Stove) υποστήριξε ότι ο Φεγεράμπεντ με το φιλοσοφικό του έργο ήταν υπεύθυνος για την “υπονόμευση των λογικών εκφράσεων" . Ασκούσε πρακτική λήστευσης λογικών δηλώσεων από τη λογική τους δυναμική υπάγοντας τες σε γνωσιολογικά πλαίσια. Για παράδειγμα, αντί να πει πως "το P είναι μια απόδειξη για το Q" θα έλεγε "Υπάρχει η γενική πεποίθηση των επιστημόνων ότι το P είναι μια απόδειξη για το Q". Αυτό δημιουργούσε αυτό που ο Στόουβ ανέφερε ως "λογική δήλωση-φάντασμα": δίνοντας την εντύπωση ότι αφορά σοβαρές δηλώσεις λογικής, ενώ κάτι τέτοιο δεν ισχύει – αυτό που ισχύει είναι κοινωνιολογικές ή ιστορικές αξιώσεις που αντέχουν στην κριτική με λογικές βάσεις.
Η παρακμή του φυσικού φιλόσοφου
Ο Φεγεράμπεντ άσκησε κριτική στην έλλειψη της γνώσης για φιλοσοφία που επέδειξε η γενιά των φυσικών που προέκυψε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: Η υποχώρηση της φιλοσοφίας σε ένα "επαγγελματικό" καβούκι είχε καταστροφικές συνέπειες. Η νεότερη γενιά φυσικών, ο κύκλος των Ρίτσαρντ Φάινμαν, Τζούλιαν Σβίνγκερ, κλπ., μπορεί να είναι πολύ λαμπρή, μπορεί να είναι πιο έξυπνη από τους προκατόχους της, (από τους Νιλς Μπορ, Αϊνστάιν, Έρβιν Σρέντινγκερ, Λούντβιχ Μπόλτσμαν, Ερνστ Μαχ και ούτω καθεξής) αλλά είναι πολιτιστικά άγρια, στερείται φιλοσοφικού βάθους - και αυτό είναι το σφάλμα της ίδιας της ιδέας του επαγγελματισμού που τώρα υπερασπίζεται.
Ο ρόλος της επιστήμης στην κοινωνία
Ο Φεγεράμπεντ περιγράφει την επιστήμη ως ουσιαστικά αναρχική, παθιασμένη με τη δική της μυθολογία και δημιουργό αξιώσεων για την αλήθεια πέρα από τις ικανότητες της. Ήταν ιδιαίτερα αγανακτισμένος με τη συγκαταβατική στάση πολλών επιστημόνων προς τις εναλλακτικές παραδόσεις. Για παράδειγμα, πίστευε ότι οι αρνητικές απόψεις για την αστρολογία και την αποτελεσματικότητα του χορού της βροχής δεν δικαιολογούνταν από την επιστημονική έρευνα, και απέρριπτε την κυρίως αρνητική στάση των επιστημόνων απέναντι σε τέτοια φαινόμενα ως ελιτίστικη ή ρατσιστική. Κατά τη γνώμη του, η επιστήμη έχει γίνει μέθοδος καταστολής ιδεολογίας, παρά το γεγονός ότι αναμφισβήτητα ξεκίνησε ως μια απελευθερωτική κίνηση. Πίστευε ότι μια πλουραλιστική κοινωνία θα πρέπει να προστατεύεται από την υπερβολική επιρροή της επιστήμης, όπως προστατεύεται από άλλες ιδεολογίες.
Ξεκινώντας από το επιχείρημα ότι μία ιστορική παγκόσμια επιστημονική μέθοδος δεν υπάρχει, ο Φεγεράμπεντ ισχυρίστηκε ότι η επιστήμη δεν αξίζει το προνομιακό καθεστώς που χαίρει στη δυτική κοινωνία. Αφού οι επιστημονικές απόψεις δεν προκύπτουν από τη χρήση μιας καθολικής μεθόδου που εγγυάται την υψηλή ποιότητα των συμπερασμάτων, πίστευε ότι δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα υπέρ της αποτίμησης των επιστημονικών ισχυρισμών και αιτημάτων από άλλες ιδεολογίες, όπως π.χ. η θρησκεία. Ο Φεγεράμπεντ υποστήριξε επίσης ότι τα επιστημονικά επιτεύγματα, όπως οι προσεληνώσεις, δεν είναι λόγος να δοθεί στην επιστήμη το προνόμιο του ειδικού καθεστώτος. Κατά την άποψή του, δεν ήταν δίκαιο να χρησιμοποιούνται επιστημονικές παραδοχές για το ποια προβλήματα αξίζουν επίλυση, προκειμένου να κρίνει το βάσιμο των άλλων ιδεολογιών. Επιπλέον, η επιτυχία των επιστημόνων συμπεριλαμβάνει παραδοσιακά μη επιστημονικά στοιχεία, όπως την έμπνευση από μυθικές ή θρησκευτικές πηγές.
Με βάση αυτά τα επιχειρήματα, ο Φεγεράμπεντ υπερασπίστηκε την ιδέα ότι η επιστήμη πρέπει να διαχωρίζεται από το κράτος με τον ίδιο τρόπο που θρησκείας και κράτους χωρίζονται σε μια σύγχρονη κοσμική κοινωνία (Against Method 3rd ed. σ 160). Οραματίστηκε μια "ελεύθερη κοινωνία" στην οποία "όλες οι παραδόσεις έχουν ίσα δικαιώματα και ίση πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας" (Science in a Free Society, σ 9). Για παράδειγμα, οι γονείς θα πρέπει να είναι σε θέση να προσδιορίσουν το ιδεολογικό πλαίσιο της εκπαίδευσης των παιδιών τους, αντί να έχουν περιορισμένες επιλογές λόγω επιστημονικών προτύπων. Σύμφωνα με τον Φεγεράμπεντ, η επιστήμη πρέπει επίσης να υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο: όχι μόνο πρέπει τα θέματα που διερευνώνται από τους επιστήμονες να καθορίζονται από λαϊκή εκλογή, αλλά και οι επιστημονικές παραδοχές και τα συμπεράσματα θα πρέπει επίσης να εποπτεύονται από επιτροπές απλών ανθρώπων. Πίστευε ότι οι πολίτες πρέπει να χρησιμοποιούν τις προσωπικές τους αρχές όταν λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με τα θέματα αυτά. Απέρριψε την άποψη ότι η επιστήμη είναι ουσιαστικά "ορθολογική" με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει ενιαία κοινά αποδεκτό "λογικό" συστατικό που ενώνει όλες τις επιστήμες αλλά αποκλείει άλλους τρόπους σκέψης (Against Method 3rd ed. σ 246).
Φιλοσοφία του νου
Μαζί με μια σειρά από φιλόσοφους του μέσου 20ου αιώνα (Γουίλφρεντ Σέλλαρς, Γουίλαρντ φαν Ορμαν Κουάιν, Ρίτσαρντ Ρόρτι, κ.α. ), ο Φεγεράμπεντ επηρέασε την ανάπτυξη του εξαλειπτικού υλισμού, μιας ριζοσπαστικής θέσης στη φιλοσοφία του νου που υποστηρίζει ότι η απλή, βασισμένη στην κοινή λογική, αίσθηση της κατανόησης του νου (αυτό που οι πραγματιστές ονομάζουν "λαϊκή ψυχολογία") είναι ψευδής. Περιγράφεται περιληπτικά από έναν σύγχρονο υπερασπιστή του, τον Πωλ Τσέρτσλαντ (Paul Churchland), ως εξής: "εξαλειπτικός υλισμός είναι η άποψη ότι η αντίληψη της κοινής λογικής των ψυχολογικών φαινομένων, αποτελεί μια ριζικά εσφαλμένη θεωρία. Μια θεωρία τόσο θεμελιωδώς ελαττωματική που τόσο οι αρχές όσο και η οντολογία της θεωρίας τελικά μετατοπίζονται και μειώνονται με μη ομαλό τρόπο, με τη βοήθεια της ολοκληρωτικής νευροεπιστήμης".
Σε τρία σύντομα επιστημονικά άρθρα που δημοσιεύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του '60, ο Φεγεράμπεντ προσπάθησε να υπερασπιστεί τον πραγματισμό απέναντι στην υπόθεση ότι ο νους δεν μπορεί να είναι ένα φυσικό πράγμα. Ο Φεγεράμπεντ υποστήριξε ότι η κοινή, λογική κατανόηση του νου ήταν ασύμμετρη με την (πραγματιστική) επιστημονική άποψη, αλλά ότι παρόλα αυτά θα έπρεπε να προτιμούν την πραγματιστική όταν αναφέρονται σε γενικές μεθοδολογικές βάσεις.
Η άποψή του επί του προβλήματος νους-σώμα θεωρείται ευρέως ένα από τα σημαντικότερα κληροδοτήματα του Φεγεράμπεντ. Ακόμα κι αν ο Φεγεράμπεντ ο ίδιος φαίνεται να έχει παραιτηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η θεωρία αυτή υιοθετήθηκε από τον Ρίτσαρντ Ρόρτι και πιο πρόσφατα, από την Πατρίτσια Τσέρτσλαντ και τον Πωλ Τσέρτσλαντ.
Άλλα έργα
Ορισμένα από τα δημοσιευμένα άρθρα του Φεγεράμπεντ αφορούν τον τρόπο με τον οποίο η αντίληψη των ανθρώπων για την πραγματικότητα επηρεάζεται από διάφορους κανόνες. Στο τελευταίο βιβλίο του, το οποίο άφησε ημιτελές όταν πέθανε, μιλάει για το πώς η αίσθησή μας για την πραγματικότητα διαμορφώνεται και περιορίζεται: Το Conquest of Abundance: A Tale of Abstraction versus the Richness of Being θρηνεί για την τάση που έχουμε να θεσμοθετούμε αυτούς τους περιορισμούς.
Το τελευταίο βιβλίο φιλοσοφία που κατάφερε να τελειώσει ήταν το The Tyranny of Science (συγγραφή 1993, έκδοση Μάρτιος 2011). Σε αυτό ο Φεγεράμπεντ αμφισβητεί ορισμένους σύγχρονους μύθους για την επιστήμη, μεταξύ άλλων το μύθο ότι "η επιστήμη είναι επιτυχής". Ισχυρίζεται ότι μερικές πολύ βασικές παραδοχές σχετικά με την επιστήμη είναι απλώς ψευδείς και ότι σημαντικό μέρος της επιστημονικής ιδεολογίας δημιουργήθηκε με βάση τις επιφανειακές γενικεύσεις που οδήγησαν σε παράλογες παρανοήσεις σχετικά με τη φύση της ανθρώπινης ζωής. Μακριά από την επίλυση των πιεστικών προβλημάτων της εποχής μας, η επιστημονική θεωρία δοξάζει εφήμερες γενικότητες με κόστος να έρθει αντιμέτωπη με τις πραγματικές ενδείξεις που δίνουν νόημα στη ζωή
Δημοφιλείς επιρροές
Το βιβλίο On the Warrior's Path παραθέτει κομμάτια δοκιμίων του Φεγεράμπεντ, τονίζοντας τις ομοιότητες μεταξύ της επιστημολογίας και της κοσμοθεωρίας του Bruce Lee".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης
Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον
Ο Κιμ Στάνλεϊ Ρόμπινσον (αγγλ. Kim Stanley Robinson, γεν. 23 Μαρτίου 1952) είναι Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, πιθανότατα πιο γνωστός για την βραβευμένη του τριλογία σχετικά με τον Άρη.
Στα έργα του ασχολείται συχνά με οικολογικά και κοινωνιολογικά θέματα και πολλά από τα μυθιστορήματά του φαίνεται πως αποτελούν άμεσο αποτέλεσμα των επιστημονικών του ενασχολήσεων, όπως τα 15 χρόνια έρευνας και η δια βίου αφοσίωση στον Άρη, η οποία κορυφώθηκε στην γνωστή τριλογία του. Λόγω αυτής της αφοσίωσης έγινε μέλος της Mars Society. Το έργο του Ρόμπινσον έχει χαρακτηριστεί από κριτικούς ως "λογοτεχνική επιστημονική φαντασία".
Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί δύο από τα έργα του: Η Χρυσή Ακτή (The Gold Coast) και Ο Κόκκινος Άρης (Red Mars, ο οποίος είναι και ο πρώτος τόμος της τριλογίας του Άρη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας
Σημαία της ελληνικής Μακεδονίας
Η σημαία της Μακεδονίας, του μεγαλύτερου σε έκταση γεωγραφικού διαμερίσματος της Ελλάδας, αντιπροσωπεύει απεικονίζει τον Ήλιο της Βεργίνας σε χρυσό χρώμα με 16 ακτίνες που εκτείνονται σε μπλε σκούρο φόντο. Ο Ήλιος της Βεργίνας σε μπλε φόντο συνήθως χρησιμοποιείται ως σημαία των τριών περιφερειών, των νομών και των δήμων της Μακεδονίας. Επίσης, χρησιμοποιείται από τις οργανώσεις των Μακεδόνων Ελλήνων της διασποράς, όπως οι Παμμακεδονικές Ενώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας, καθώς και πολλές εμπορικές επιχειρήσεις. Ο Ήλιος της Βεργίνας είναι ένα ιστορικό σύμβολο του Ελληνισμού και αποτελεί επίσημο κρατικό έμβλημα της Ελλάδος.
thumb|Ο χρυσός Ήλιος της Βεργίνας σε μπλε φόντο.
Είναι ασαφές πότε εγκρίθηκε η σημαία, αλλά ήταν πιο πιθανό να δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μετά την αρχαιολογική ανακάλυψη του Ήλιου της Βεργίνας στην τάφο του Φιλίππου Β΄ από τον Μανώλη Ανδρόνικο στη Βεργίνα.
Η ομοιότητα της πρώτης σημαίας της Βόρειας Μακεδονίας (τότε Δημοκρατία της Μακεδονίας) το 1992 αφότου αποσχίστηκε από τη Γιουγκοσλαβία και αποτέλεσε ανεξάρτητο κράτος, η οποία είχε το ίδιο σχέδιο, αλλά σε κόκκινο φόντο με ελάχιστα παραμορφωμένο τον Ήλιο, προκάλεσε έντονη διαμάχη και αντιδράσεις από την Ελλάδα, η οποία είχε ήδη χρησιμοποιούσε αυτό το σύμβολο για την επαρχία της Μακεδονίας, και η ΠΓΔΜ άλλαξε τη σημαία της στο σημερινό σχέδιο. Έπειτα από την συμφωνία των Πρεσπων, η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας απαρνήθηκε τον Ήλιο της Βεργίνας ως εθνικό σύμβολο αναγνωρίζοντας την ελληνικότητα του συμβόλου.
Δείτε επίσης
Μακεδονιας Μακεδονία
Εμμανουήλ Σηφάκης
Ο '''Εμμανουήλ (Μανώλης) Φραγκ. Σηφάκης''' (1927 - ) είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Αστυνομίας Πόλεων. Υπηρέτησε ως ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας μέχρι το βαθμό του Αντιστράτηγου. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος της ΄Αμεσης Δράσης την οποία εκσυγχρόνισε με τη δημιουργία Αίθουσας Επιχειρήσεων στη Διεύθυνση Άμεσης Δράσης Αττικής. Μετά την επιτυχία της ΄Αμεσης Δράσης, ο Εμμανουήλ Σηφάκης ίδρυσε και οργάνωσε την Ομάδα Ζ (μηχανοκίνητο τμήμα μοτοσικλετιστών της Ελληνικής Αστυνομίας) για να αντιμετωπιστεί η αύξηση της κυκλοφοριακής συμφόρησης αλλά και των κρουσμάτων εγκληματικότητας.Είναι άλλωστε γνωστή η συμβολή των μοτοσικλετιστών Ελληνικής Αστυνομίας στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας.
Βιογραφία
μικρογραφία|Η αρχική Ομάδα Ζ με τον ιδρυτή της τον Διευθυντή της Άμεσης Δράσης Αθηνών, Αστυν. Δ/ντή Μανώλη Φραγκ. Σηφάκη. Ο Εμμανουήλ Φραγκ. Σηφάκης γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1927 στο Ψυχρό Οροπεδίου Λασιθίου Κρήτης. Προέρχεται από πολύτεκνη αγροτική οικογένεια. Λόγω της Γερμανικής Κατοχής παρακολούθησε σχολείο σε διάφορα γυμνάσια αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το χωριό του, όπως στο Γυμνάσιο Βιάννου, στο Γυμνάσιο Τζερμιάδου και τέλος στο Γυμνάσιο Αγίου Νικολάου. Αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου και το 1948 διορίστηκε δάσκαλος στην Πωγωνιανή Ηπείρου αλλά δεν απεδέχθη τον διορισμό. Το 1949 κατετάγη στην Αστυνομία Πόλεων. Συνεχίζοντας τις σπουδές του, αποφοίτησε από την Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και από τη Νομική Σχολή Αθηνών ενώ παράλληλα αποφοίτησε από τη Σχολή Υπαστυνόμων. Το 1966 με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου μετέβη στο Λονδίνο (Αγγλία) όπου μετεκπαιδεύτηκε στην Εγκληματολογία στην London School of Economics (LSE). Παράλληλα, από το 1966 έως το 1968 μετεκπαιδεύτηκε στην Σκότλαντ Γιαρντ (Scotland Yard) σε θέματα οργάνωσης και λειτουργίας αστυνομικών υπηρεσιών, σύγχρονα συστήματα αστυνόμευσης, εισαγωγή επιστημονικών μεθόδων και μέσων διαλεύκανσης εγκλημάτων. Το 1969 η Δικτατορία απαίτησε την επιστροφή του στην Ελλάδα. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα έπεσε σε δυσμένεια από το καθεστώς λόγω των δημοκρατικών του φρονημάτων.
Υπηρέτησε σε διάφορες μάχιμες και επιτελικές Υπηρεσίες. Εκτός των άλλων, διετέλεσε Διοικητής του Ι΄ Αστυνομικού Τμήματος Αθηνών, Διοικητής του Γ' Αστυνομικού Τμήματος Αθηνών, Διοικητής της Υποδιευθύνσεως της Αμέσου Δράσεως, Γενικός Διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών (1982), Καθηγητής στις Αστυνομικές Σχολές σε θέματα Ηγεσίας, Εγκληματολογίας και Οργάνωσης Αστυνομικών Υπηρεσιών. Συντάκτης του θεματολογίου Αρχείων Γενικών υποθέσεων της Αστυνομίας Πόλεων και Κανονισμών διαφόρων αστυνομικών υπηρεσιών. Καινοτόμισε εφαρμόζοντας νέες τεχνολογίες στο κέντρο επιχειρήσεων της Άμεσης Δράσης που βελτίωσαν σημαντικά για την εποχή το χρόνο ανταπόκρισης των περιπολικών σε επείγοντα περιστατικά. Κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας του υπήρξε η ίδρυση της Ομάδας Ζ. Ως Διευθυντής της Άμεσης Δράσης Αττικής μελέτησε και εισηγήθηκε στην τότε ηγεσία της Αστυνομίας Πόλεων την σύσταση της ομάδας δικυκλιστών της Αμέσου Δράσεως. Πράγματι, στις 17/2/1979, με απόφαση της τότε ηγεσίας της Αστυνομίας πόλεων συστάθηκε ομάδα δικυκλιστών με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ομάδα Ζ».
Αποστρατεύτηκε το 1983 με το βαθμό του Υπαρχηγού της Αστυνομίας. Μετά την αποστρατεία του και μέχρι το 1986 διετέλεσε Σύμβουλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης, επί Υπουργού Γεωργίου-Αλεξάνδρου Μαγκάκη και εκπρόσωπός του στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Σωφρονιστικού Κώδικα καθώς και σε επιτροπές ιδρύσεως νέου τύπου φυλακών. Εισηγήθηκε προηγμένα προγράμματα εργασίας και εκπαίδευσης κρατουμένων και προγράμματα ειδικής κρατήσεως φυλακισμένων εμπόρων ναρκωτικών επιδοτούμενων από την Ευρωπαική ΄Ενωση. Εισηγήθηκε την αποδοχή συνεργασίας μεταξύ διαφόρων φορέων και σωφρονιστικών καταστημάτων για την τοποθέτηση σε εργασία ενηλίκων και κυρίως ανηλίκων αποφυλακισμένων. Συμμετείχε στην επιτροπή συντάξεως του νόμου 1729/87 περί ναρκωτικών. Το 1986 παραιτήθηκε από τη θέση του Ειδικού Συμβούλου του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
Ο Εμμανουήλ Σηφάκης μελέτησε και δίδαξε στις Αστυνομικές Σχολές τη σχέση του Αστυνομικού με τον Πολίτη. Θεωρούσε ότι είναι σημαντικό για τον Αστυνομικό να καλλιεργεί καλή σχέση με τον Πολίτη. Καταδίκασε κάθε πράξη αστυνομικής βίας ή σκληρότητας. Όπως ανέφερε στο έργο του "Δεοντολογία του Αστυνομικού Επαγγέλματος" ο αστυνομικός οφείλει να δίκαιος, αμερόληπτος και στο πλευρό του πολίτη. Καταδίκασε την κομματική εξάρτηση της Αστυνομίας. Το 1984 αποφασίστηκε από τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης Γιάννη Σκουλαρίκη να συμπτυχθεί το σώμα της Αστυνομίας Πόλεων με τη Χωροφυλακή. Ο Εμμανουήλ (Μανώλης) Σηφάκης ήταν αντίθετος με τη συγχώνευση της Αστυνομίας Πόλεων με την Χωροφυλακή, άποψη που μετέφερε στον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας, Ανδρέα Παπανδρέου.
Συγγραφικό έργο
Πολυγραφότατος, θεωρείται ένας εκ των πλέον μορφωμένων αστυνομικών της εποχής του. Στα συγγράμματά του συγκαταλέγονται η "Εγκληματολογία", εγχειρίδια της Αστυνομίας Πόλεων όπως "Εγχειρίδιο Λειτουργίας της Αμέσου Δράσεως - Τμήμα Μοτοσικλετιστών" και "Κυκλοφοριακή Τεχνική - Οδηγίες προς Τροχονόμους". Διετέλεσε συντάκτης του επίσημου περιοδικού της Αστυνομίας Πόλεων, τα "Αστυνομικά Χρονικά" όπου δημοσίευσε μελέτες του όπως "Η Ποινή του Θανάτου", "Δεοντολογία του Αστυνομικού Επαγγέλματος", "Σχέσεις κράτους και Αστυνομίας", "Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Αστυνομία", "Η Βία από την Αστυνομία και προς την Αστυνομία", "Ναρκωτικά", "Οργανωτικά και Λειτουργικά Προβλήματα Αστυνόμευσης στην Ελλάδα". Ερεύνησε και συνέγραψε πληθώρα άρθρων σχετικά με τους τρόπους καταπολέμησης ναρκωτικών και της κοινωνικής επανένταξης εξαρτημένων από ουσίες ατόμων.
Κατηγορία:Αξιωματικοί της αστυνομίας πόλεων
Χάρολντ Φάλτερμάγιερ
Ο Χάρολντ Φάλτερμάγιερ (Harold Faltermeyer, γενν. ως Hans Hugo Harold Faltermeier στις 5 Οκτωβρίου 1952) είναι Γερμανός μουσικοσυνθέτης και παραγωγός δίσκων, γνωστότερος για τη μουσική που έγραψε για τον κινηματογράφο, ιδίως για τις ταινίες Top Gun (σε συνεργασία με τον Τζώρτζιο Μορόντερ) και Ο Μπάτσος του Μπέβερλι Χιλς, για τη μουσική των οποίων τιμήθηκε με δύο Βραβεία Grammy.
Ως διοργανωτής και παραγωγός συναυλιών, ο Φάλτερμάγιερ έχει συνεργασθεί με αρκετές και αρκετούς σταρ της ποπ, όπως οι Ντόνα Σάμερ, Αμάντα Ληρ, Μπάρμπρα Στράιζαντ, Blondie, Λόρα Μπράνιγκαν, Τζένιφερ Ρας, Μπομπ Σίγκερ, Μπόνι Τάιλερ και Pet Shop Boys.