cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλωσσική οικογένεια
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Περικλής Καρασκόγιας
Ο Περικλής Καρασκόγιας (στην ΕΣΣΔ Γκεόργκι Ντμίτριεβιτς Ράφτης, Георгий Дмитриевич Рафтис, 1904, Γιάννενα - 1938, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν συνδικαλιστής, μέλος του ΚΚΕ και συντάκτης του Ριζοσπάστη. Μετά την απόδραση του από τις φυλακές Συγγρού κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση όπου έπεσε θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων το 1938.
Νεανικά χρόνια - Ένταξη στο ΚΚΕ
Ο Περικλής Καρασκόγιας του Ευαγγέλου και της Χριστίνας γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1904. Το επάγγελμά του ήταν ράφτης και από τα νεανικά του χρόνια συμμετείχε στο συνδικαλιστικό κίνημα και εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Αργότερα έγινε δημοσιογράφος και συντάκτης του Ριζοσπάστη.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πάγκαλου τον Αύγουστο του 1925 ο Καρασκόγιας μαζί με άλλα μέλη του ΚΚΕ θα συλληφθούν για το "Μακεδονικό" και θα παραπεμφθούν σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Η δίκη των "αυτονομιστών" διακόπηκε λόγω της διεθνούς κατακραυγής και συνεχίστηκε τον Φεβρουάριο του 1926. Ενώ οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν από το στρατοδικείο, ο Καρασκόγιας εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο μαζί με άλλους κομμουνιστές (Πουλιόπουλος, Ζέβγος, Νίκολης, Οικονομίδης, Γιώργος Κολοζώφ κ.α). Αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι με την πτώση της δικτατορίας, στις 22 Αυγούστου 1926.
Την περίοδο 1929-31 στο ΚΚΕ είχε ξεσπάσει η λεγόμενη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Ο Καρασκόγιας συντάχθηκε με την ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη που ήρθε σε ολομέτωπη σύγκρουση με την ομάδα των Σιάντου-Θέου. Τον Ιανουάριο του 1931 ο Καρασκόγιας και άλλα στελέχη του ΚΚΕ (Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Ασίκης, Παπαρήγας) συνελήφθηκαν από την αστική κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, καταδικάστηκαν με τον Ιδιώνυμο νόμο του 1929 και φυλακίστηκαν στις φυλακές Συγγρού.
Απόδραση από τις φυλακές Συγγρού και φυγή στη Σοβιετική Ένωση
Τον Απρίλιο του 1931 απέδρασε από τις φυλακές Συγγρού μαζί με άλλα επτά στελέχη του ΚΚΕ και τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ. Οι υπόλοιποι επτά που απέδρασαν ήταν οι Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Κώστας Ευτυχιάδης, Μάρκος Μαρκοβίτης, Ορφέας Οικονομίδης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς. Οι εννιά δραπέτες μαζί με τον Γιώργο Κολοζώφ, τον Γ. Σιάντο και άλλα φυγόδικα μέλη του ΚΚΕ θα καταφύγουν με ρώσικο καράβι στη Σοβιετική Ένωση.
Στη Σοβιετική Ένωση έλαβε το ψευδώνυμο Ράφτης Γεώργιος του Δημητρίου (λόγω του παλιού του επαγγέλματος) και σπούδασε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής(KYTV). Το 1936 στάλθηκε στη νότια Ρωσία μαζί με άλλα στελέχη του ΚΚΕ για την καθοδήγηση της ελληνικής παροικίας που ζούσε εκεί.
Το τέλος στη Σοβιετική Ένωση
Ο Περικλής Καρασκόγιας έπεσε θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων στη Σοβιετική Ένωση. Συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 1937 με την οδηγία 50215 της NKVD της 11.12.1937 με τίτλο «Ελληνική Επιχείρηση» με τις κατηγορίες του κατασκόπου και του υπονομευτή της ΕΣΣΔ. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις αρχές του 1938.
Ο Καρασκόγιας δεν ήταν στη λίστα της 10ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ τον Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της προσωπολατρείας στη Σοβιετική Ένωση.
Το όνομά του δεν βρισκόταν ούτε στο πόρισμα της Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την αποκατάσταση της μνήμης των στελεχών του ΚΚΕ που εξοντώθηκαν από τμήμα της ηγεσία του, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Τιογιοχίκο Καγκάουα
Ο Τιογιοχίκο Καγκάουα (ιαπων.: 贺 川 豊 彦 Toyohiko Kagawa, 10 Ιουλίου 1888-23 Απριλίου 1960) ήταν Ιάπωνας ειρηνιστής, Χριστιανός μεταρρυθμιστής, και εργατικός ακτιβιστής. Ο Καγκάουα έγραψε, μίλησε, και μελέτησε επί μακρόν, σχετικά με το τρόπο που οι Χριστιανικές αρχές μπορούν να εφαρμοστούν στη διάταξη της κοινωνίας. Στην προσπάθειά του να βοηθήσει τους φτωχούς, οδηγήθηκε να ζήσει ανάμεσά τους. Ίδρυσε σχολεία, νοσοκομεία και εκκλησίες.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Καγκάουα έγραψε πάνω από 150 βιβλία. Ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1947 και το 1948, και για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1954 και το 1955. Μετά το θάνατό του, Kagawa τιμήθηκε με το δεύτερο υψηλότερο τιμητικό τίτλο της Ιαπωνίας, εντασσόμενος στο Τάγμα του Ιερού Θησαυρού.
Η μνήμη του Τιογιοχίκο Καγκάουα, τιμάται από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική και τις Αγγλικανικές εκκλησίες στις 23 Απριλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προτεστάντες Κατηγορία:Ιάπωνες ακτιβιστές
Πιέτρο Γκάμπα
Ο κόμης Πιέτρο Γκάμπα (ιταλικά: Conte Pietro Gamba, Ραβέννα, 1801 – Τακτικούπολη, Μέθανα, 1828) ήταν Ιταλός φιλέλληνας, φίλος του Λόρδου Βύρωνα και αδελφός της ερωμένης του, κόμισσας Τερέζας Γκουιτσιόλι.
Γεννήθηκε στη Ραβένα το 1801, υιός του Ρουτζέρο Γκάμπα Γκιζέλλι (Ruggero Gamba Ghiselli) (1770 - 1846) και της κόμισσας Αμαλίας Γκάμπα (Amalia Contessa Gamba). Αδελφή του ήταν η Τερέζα, η οποία παντρεύτηκε τον κόμη Αλεσσάντρο Γκουϊτσιόλι (Alessandro Guiccioli), ο Ιππόλυτος (Ippolito) και πέντε ακόμη αδελφές, οι Φαουστίνα (Faustina), Βιττόρια (Vittoria), Ολίμπια (Olimpia), Τζούλια (Giulia) και Λάουρα (Laura).
Ο πατέρας του, Ρουτζέρο Γκάμπα, τασσόταν υπέρ της ενοποίησης της Ιταλίας, ενώ ο ίδιος ο Πιέτρο Γκάμπα ήταν ηγετικό στέλεχος των Καρμπονάρων, και οι αρχές τους συνέλαβαν στις 10 Ιουλίου του 1821, τους εξόρισαν από τα Παπικών Κρατών, απ'όπου και μετέβησαν, αρχικά, στη Μπολόνια. Το 1819, μέσω της αδερφής του, γνωρίστηκε με τον Λόρδο Βύρωνα, με τον οποίο στην πορεία ανέπτυξε στενή φιλία.
Όταν ο Λόρδος Βύρωνας, μετά από την παρότρυνση της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου, αποφάσισε να μεταβεί στην Ελλάδα, ο Πιέτρο Γκάμπα τον ακολούθησε, μαζί με τον Εδουάρδο Τρελώνυ μπάρκαραν στις 17 Ιουλίου με το μπρίκι Ηρακλής (Hercules) και να φτάνουν στις 3 Αυγούστου στο Αργοστόλι, στην Κεφαλονιά.
Ο Γκάμπα συνόδευσε τον Λόρδο Βύρωνα ως υπασπιστής και γραμματέας του και ο Βύρων τον όρισε αντισυνταγματάρχη στο στρατιωτικό σώμα του οποίου τον σχηματισμό χρηματοδότησε. Έπειτα από τον θάνατο του Βύρωνα, στις 19 Απριλίου 1824, ο Γκάμπα συνόδευσε τη σορό του στην Αγγλία. Από εκεί, το 1825, εξέδωσε το «Χρονικό του τελευταίου ταξιδιού του λόρδου Μπάυρον στην Ελλάδα».
Επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου αρρώστησε και απεβίωσε το 1828 στην Τακτικούπολη (κοντά στα Μέθανα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλέλληνες Κατηγορία:Ιταλοί επαναστάτες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Δήμος Κοντοβάζαινας
Ο δήμος Κοντοβάζαινας ήταν ορεινός δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικότερο άκρο του νομού και περικλειόταν από τους δήμους Τροπαίων καθώς και από τους νομούς Ηλείας και Αχαΐας. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.046 κατοίκους.
Έδρα του δήμου ήταν η Κοντοβάζαινα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Κ
Ρενέ Φενουγιέρ
Ο Ρενέ Βικτόρ Φενουγιέρ (γαλλικά: René Victor Fenouillère, γεννημένος στο Πορμπάιγ, στο νομό της Μανς, στις 22 Οκτωβρίου 1882 και νεκρός στη μάχη στα βόρεια της Ρενς, στις 4 Νοεμβρίου 1916), ήταν Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος με τις ομάδες νέων της ΟΣ Αβράνς, ενώ στη συνέχεια μετέβη στην Αγγλία, όπου και πραγματοποίησε τις σπουδές του, ασχολούμενος, παράλληλα, με το ράγκμπι. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1902-1903, ο Φενουγιέρ ξεκίνησε να αγωνίζεται για λογαριασμό της ΡΚΝ Εσπανιόλ, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα πέτυχε να ξεχωρίσει για τις ποδοσφαιρικές ικανότητές του, με την αθλητική εφημερίδα της εποχής, Los Deportes, να τον χαρακτηρίζει ως «ισάξιο του Ζοάν Γκαμπέρ». Το 1903, αγωνίστηκε για λογαριασμό της ΦΚ Μπαρτσελόνα, ως δανεικός από την Εσπανιόλ , αποτελώντας, παράλληλα, τον πρώτο χρονικά Γάλλο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της. Έπειτα από την παρουσία του στην Αγγλία και την Ισπανία, μετεγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και αγωνίστηκε με τα χρώματα των Ρασίνγκ Κλεμπ ντε Φρανς και Ρεντ Σταρ. Ως διεθνής με την Εθνική Γαλλίας πραγματοποίησε μία διεθνή συμμετοχή, το 1908, κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε ως βασικός κατά τη διάρκεια αναμέτρησης της ομάδας του με αντίπαλο τη Δανία, η οποία και ήταν η μοναδική της στη συγκεκριμένη διοργάνωση, ωστόσο απέτυχε να βοηθήσει τη Γαλλία να αποφύγει τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία της, με τελικό αποτέλεσμα 1-17. Πραγματοποίησε την τελευταία συμμετοχή του σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση το 1915, κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης μεταξύ της Αβράνς και μικτής ομάδας στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρενέ Φενουγιέρ κατετάγη στο 2ο Σύνταγμα Πεζικού της Γκρανβίλ. Το 1915, τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια αψιμαχίας μεταξύ των αντίπαλων στρατευμάτων στο Βέλγιο και επέστρεψε στην Αβράνς. Έπειτα από την αποθεραπεία του, επέστρεψε στο πεδίο της μάχης. Ως, πλέον, υπολοχαγός, ο Φενουγιέρ σκοτώθηκε στο μέτωπο του πολέμου, στις 4 Νοεμβρίου 1916. Ετάφη στο εθνικό κοιμητήριο του Σιλερί, στο νομό της Μαρν.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, το στάδιο της ΟΣ Αβράνς, χωρητικότητας 2000 θέσεων, έλαβε το όνομά του. Στις 6 Νοεμβρίου 2020, πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια αναθηματικής πλάκας προς τιμήν του, η οποία στήθηκε στην είσοδο του συγκεκριμένου σταδίου, υπενθυμίζοντας, μεταξύ άλλων, την παρουσία του με τα χρώματα της Μπαρτσελόνα.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Πράσινη Θύελλα
Η Πράσινη Θύελλα ήταν ποδοσφαιρικό σωματείο της Αθήνας στα χρόνια του μεσοπολέμου. Οι ποδοσφαιριστές της το 1940 επανίδρυσαν το διαλυμένο ποδοσφαιρικό τμήμα του Πανιωνίου.
Ίδρυση
Η Πράσινη Θύελλα ιδρύθηκε το 1929 από ποδοσφαιρόφιλους της περιοχής Αγίου Παντελεήμονα Ιλισσού, με βασικό πυρήνα φιλάθλους του Παναθηναϊκού. Για αυτό είχε χρώματα το πράσινο και το λευκό. Οι φανέλες της είχαν οριζόντιες λευκές και πράσινες ρίγες. Την αποκαλούσαν «Πράσινη Θύελλα Κουκακίου», μιας και η περιοχή είναι κοντά στη συνοικία Κουκάκι. Η Πράσινη Θύελλα χρησιμοποιούσε ως έδρα το γήπεδο της Λεύκας, στην περιοχή Αγίου Παντελεήμονα Ιλισσού, το οποίο σήμερα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως το τοπωνύμιο «Πλατεία Λεύκας». Το 1932 αναφέρονται και τα «Πράσινα Πουλιά» που αγωνίζονταν στο γήπεδο Πανελληνίου Γ.Σ.
Ιδρυτής της Θύελλας ήταν ο μεγαλοπαράγοντας του Παναθηναϊκού Σταμάτης Μερκούρης (γόνος σημαντικής αθηναϊκής οικογένειας, πρώην αξιωματικός του Ιππικού και πατέρας της Μελίνας Μερκούρη), ο οποίος αποχώρησε από τον ΠΑΟ έπειτα από διαφωνία με τον άλλο ηγετικό παράγοντα Αποστόλο Νικολαΐδη. Ο Σταμάτης Μερκούρης προσέλκυσε πολλούς παίκτες τάζοντάς τους διορισμό στο Δήμο Αθηναίων, στον οποίο για πολλά χρόνια δήμαρχος ήταν ο πατέρας του Σπυρίδων Μερκούρης.
Δράση
Στα τέλη της δεκαετίας του '30 στο δυναμικό της Πράσινης Θύελλας άρχισαν να εντάσσονται αθλητές του Πανιωνίου, ο οποίος ακόμα δεν είχε ποδοσφαιρικό γήπεδο και δεν μπορούσε να συγκροτήσει αξιόμαχη ομάδα. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιωνίου παρέπαιε στη Β΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών και τελικά το 1934 διαλύθηκε.
Η Πράσινη Θύελλα ήταν αξιόμαχο συγκρότημα και συμμετείχε στο πρωτάθλημα ανεξαρτήτων της Αθήνας. Τον Αύγουστο του 1938 αναζητούσε αντιπάλους για φιλικούς αγώνες μέσω του αθλητικού τύπου: «Η ομάς της Πρασίνης Θυέλλης δέχεται προσκλήσεις υπό οιασδήποτε ομάδος των Αθηνών εις τα γραφεία της».
Τη σεζόν 1938-39 στην ομάδα αγωνίζονταν οι: Χαροκόπος Ι, Ζέρβας, Βαζαίος, Σκιαδάς, Μπαμπής, Χαροκόπος ΙΙ, Κουτσόπουλος, Ηλιάδης, Αποστολάτος, Βασίλης Στάικος, Λέκκας, Καραγιάννης, Νίκος Ζαρκάδης.
Σε φωτογραφία του 1939 εικονίζονται οι ποδοσφαιριστές: Βαζαίος, Μπουμπής, Λέκκας, Χριστάκης, Σκιαδάς, Ζαρκάδης, Βενετσάνος, Κωτσόβολος, Ηλιάδης, Χαροκόπος και Στάικος.
Διάλυση
Το φθινόπωρο του 1940, οι παίκτες της Πράσινης Θύελλας πήραν την απόφαση να ενταχθούν όλοι μαζί στον Πανιώνιο και να επανιδρύσουν την ποδοσφαιρική του ομάδα. Άλλωστε οι περισσότεροι ήταν αθλητές του στο στίβο ή στο μπάσκετ, όπως οι: Γιώργος Ρουσόπουλος,Βασίλης Στάικος, Ανδρέας Λέκκας, Κερδεμελίδης, Ιωάννης Σκορδίλης και τα αδέλφια Ζαρκάδη. Έτσι δημιουργήθηκε πάλι η ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιωνίου, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε εγκατασταθεί στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Μάλιστα, η επανασύσταση του ποδοσφαιρικού τμήματος αποτέλεσε βασικό επιχείρημα για την εγκατάσταση στη Νέα Σμύρνη του Πανιωνίου αντί του Απόλλωνα, ο οποίος επίσης διεκδικούσε ως έδρα το νέο στάδιο της συνοικίας.
Η συνέπεια της ομαδικής αυτής μετακίνησης ήταν να μισοδιαλυθεί η Πράσινη Θύελλα, η οποία λόγω και της κατοχής που ακολούθησε δεν κατάφερε να δημιουργηθεί ξανά. Μεταπολεμικά, στα 1949, αναφέρεται ως «Πράσινη Θύελλα Νέου Κόσμου», ανεξάρτητο σωματείο το οποίο δεν μακροημέρευσε.
Παραπομπές
Πράσινα Πουλιά Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιερός Ναός Αγίου Παντελεήμονος (Νερέζι)
thumb|200px|«Επιτάφιος θρήνος», τοιχογραφία στο εσωτερικό του ναού. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονος, αποτελεί μικρή βυζαντινή εκκλησία, εντός ενός μοναστηριακού συγκροτήματος 8 χλμ. από το κέντρο του χωριού Νερέζι της Βόρειας Μακεδονίας
Χτίστηκε το 1164 από τον Αλέξιο Άγγελο Κομνηνό, γιό του Κωνσταντίνου Αγγέλου. Καταστράφηκε από σεισμό το 16ο αιώνα, οπότε και χρειάστηκε αναστήλωση. Στην είσοδο υπάρχει η εξής επιγραφή: «Εκαλλιεργήθη ο Ναός του Αγίου και Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος εκ Συνδρομής Κύρου Αλεξίου Κομνηνού και Υιού της Πορφυρογέννητης Κυράς Θεοδώρας Μηνί Σεπτεμβρίω του Ετους… (1164) Ηγουμένου Ιωαννικίου».
Οι νωπογραφίες της εκκλησίας είναι εξαιρετικά δείγματα της βυζαντινής τέχνης της Κομνήνειας Περιόδου και είναι παρόμοιες με τις νωπογραφίες στη Μονή Λατόμου (Όσιος Δαβίδ) στη Θεσσαλονίκη. Χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής είναι οι ζωηρές χειρονομίες και κινήσεις και η απόδοση του πάθους, της έντασης και της οδύνης στα πρόσωπα. Πιο γνωστή είναι η τοιχογραφία που απεικονίζει τον «Επιτάφιο Θρήνο». Κατά τη διάρκεια διαφόρων προσπαθειών αποκατάστασης το μεγαλύτερο μέρος των τοιχογραφιών ξαναζωγραφίστηκε με τρόπο εσφαλμένο. Τελικά, το 1923, κατά τη διάρκεια νέων εργασιών καθαρισμού και συντήρησης των τοιχογραφιών της εκκλησίας, αποκαταστάθηκαν ορισμένες από τις αυθεντικές τοιχογραφίες του 12ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παντελεημονος Νερεζι Κατηγορία:Περιφέρεια Σκοπίων
Βούναργο Ηλείας
Το Βούναργο είναι χωρίο και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας  και βρίσκεται 10,37 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 80 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ιαρδάνου του Δήμου Πύργου  και έχει 778 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Σύντομη περιγραφή
Το όνομα του χωριού είναι σύνθετη λέξη από τις λέξεις βουνό + άργος (που σημαίνει λευκός). Συνεπώς, Βούναργο σημαίνει λευκό βουνό και αυτό είναι ο βράχος του Φραγκοπηδήματος, όπως τον βλέπουμε από μακριά ερχόμενοι προς το χωριό. Το Βούναργο ήταν η έδρα του "Καποδιστριακού" Δήμου Ιαρδάνου. Η ιστορία του χωριού είναι βαθιά ριζωμένη στα βάθη των αιώνων και είναι ένας παλιός οικισμός. Το γραφικό αυτό κεφαλοχώρι υπήρχε τον καιρό της Φράγκικης εισβολής (1205).
Το Βούναργο φημίζεται για την εύφορη γη και τα γόνιμα χωράφια με τις πολλές καλλιέργειες που ως αποτέλεσμα έχουν την οικονομική του άνθηση και τις πλούσιες σοδειές σταφίδας, εσπεριδοειδών, κρασιού, ελιάς και κάθε είδους λαχανικών και οπωρικών.
Εκπαίδευση
Στο Βούναργο εξυπηρετούνται όλες οι βαθμίδες εκπαίδευσης:
Αθλητισμός
Στο Βούναργο εδρεύει ο Α.Ο. Ήφαιστος Βουνάργου. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηλείας και εκπροσωπεί το Βούναργο στο τοπικό ποδόσφαιρο. Στον Ήφαιστο Βουνάργου έκαναν τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα ο Χρήστος και ο Θανάσης Δημόπουλος.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ιαρδάνου Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Ελένη Ποιμενίδου
Με το όνομα αυτό είναι γνωστές:
Ισαάκιος
Με το όνομα Ισαάκιος αναφέρονται οι εξής ιστορικές προσωπικότητες
Βαλπαραΐσο
thumb|250px|Πανοραμική άποψη του λιμανιού του Βαλπαραΐσο thumb|250px|Βαλπαραΐσο, «οι φοίνικες» (Palmeras) Το Βαλπαραΐσο (ισπανικά: Valparaíso, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [balpaɾaˈiso], από το ισπανικό Valle Paraíso, Βάγιε Παραΐσο, κοιλάδα του παραδείσου, λέγεται και Βάλπο εν συντομία) είναι πόλη της κεντρικής Χιλής, 276.474 (2006) κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και παρόλο που το Σαντιάγο είναι η επίσημη πρώτευσα της χώρας, στο Βαλπαραΐσο βρίσκεται το εθνικό κογκρέσο της χώρας.
Χαρακτηριστικά
Το Βαλπαραΐσο είναι σήμερα ο σημαντικότερος λιμένας της Χιλής καθώς και σπουδαίο πολιτιστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή (Βαλπαραΐσο, Βίνια ντελ Μαρ, Κιλπουέ και Βίγια Αλεμάνα) είναι η τρίτη σε συγκέντρωση πληθυσμού στην Χιλή. Το 2003 ανακηρύχθηκε πολιτιστική πρωτεύουσα της Χιλής, ενώ κατά το ίδιο έτος η UNESCO το χαρακτήρισε ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας για την ιστορική σημασία, την πολυποίκιλη αρχιτεκτονική και την φυσική ομορφιά του.
Στην πόλη, που είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε λοφοειδή παρυφάδα των Άνδεων, διαμένει μικρή ελληνική παροικία, ενώ στο τοπικό Πανεπιστήμιο, 'Universidad de Playa Ancha', λειτουργεί κέντρο ελληνικών σπουδών και παραδίδονται μαθήματα νεοελληνικών από το 1997.
Ιστορία
Ο κόλπος του Βαλαπαραΐσο κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους ινδιάνους Τσάνγκος, μία φυλή τροφοσυλλεκτών. Οι Ισπανοί εξερευνητές έφτασαν στην περιοχή το 1536, με τις εντολές του Ντιέγο ντε Αλμάγρο, ο οποίος θεωρείται και ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής της Χιλής, και με κυβερνήτη τον Χουάν δε Σααβέδρα, ο οποίος ονόμασε την περιοχή προς τιμή του χωριού του Βαλπαραΐσο δε Αρρίμπα, στην Κουένκα της Ισπανίας.
Κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας, η πόλη παρέμενε ένα μικρό χωριό με μερικά μόνο σπίτια και μία εκκλησία. Μετά την ανεξαρτησία της Χιλής από την Ισπανία, το Βαλαπαραίσο έγινε το κύριο λιμάνι για το νεοσύστατο ναυτικό της χώρας και αναπτύχθηκε από το διεθνές εμπόριο, το οποίο μέχρι τότε περιοριζόταν μεταξύ της Ισπανίας και των αποικιών της. Το Βαλπαραΐσο σύντομα έγινε σταθμός για τα πλοία που ταξίδευαν μεταξύ του Ατλαντικού και του Ειρηνικού, από τα Στενά του Μαγγελάνου και το Ακρωτήριο Χορν. Παράλληλα, απέκτησε ιδιαίτερη σημασία κατά την εποχή του χρυσού στην Καλιφόρνια, ως διαμετακομιστικό κέντρο (1848-1858). Με το διεθνή του εμπορικό ρόλο, το λιμάνι του Βαλπαραΐσο άρχισε να δέχεται μετανάστες από τη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία. Οι κάτοικοί του μιλούσαν εκτός από τα Ισπανικά, επίσης Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Αγγλικά, και παράλληλα εκδίδονταν εφημερίδες σε όλες αυτές τις γλώσσες.
Η διεθνοποίηση της πόλης μετέτρεψε την τοπική κοινωνία και πολιτισμό από τα ισπανικά δεδομένα, εισάγοντας το ποδόσφαιρο στη χώρα από τους Άγγλους, ιδρύοντας το πρώτο ιδιωτικό καθολικό σχολείο στη Χιλή από τους Γάλλους, ενώ παράλληλα η αρχιτεκτονική της πόλης αντικατοπτρίζει ακόμα και σήμερα ένα μείγμα όλων αυτών των Ευρωπαϊκών στοιχείων, μαζί με την ισπανική παράδοση.
Η χρυσή εποχή της πόλης και του εμπορίου όμως τερματίστηκε με τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά το 1914, αφού τότε πλέον τα περισσότερα πλοία απέφευγαν τα Στενά του Μαγγελάνου. Το λιμάνι του Βαλπαραΐσο έχασε τη σημασία του και η κίνησή του μειώθηκε σημαντικά. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μία αύξηση της εμπορικής κίνησής του ξανά, καθώς αποτελεί το βασικό εξαγωγικό κέντρο της Χιλής προς το διεθνές εμπόριο, με τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, αλλά και ως σταθμός για μεγάλα εμπορικά πλοία που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από τον Παναμά λόγω μεγέθους.
Τον Απρίλιο του 2014, μια τεράστια πυρκαγιά που ξέσπασε στην περιφέρεια της πόλης (στις 12 Απριλίου) και επεκτάθηκε σε πολλές συνοικίες της, ενισχυόμενη από ισχυρούς ανέμους, κατάστρεψε ένα τεράστιο αριθμό σπιτιών της πόλης, αφήνοντας πίσω νεκρούς και χιλιάδες άστεγους. Η πρόεδρος της χώρας, Μιτσέλ Μπατσελέ, κήρυξε την περιοχή σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Mercedes-Benz W124
Το Mercedes-Benz W124 (από το 1993 ως Mercedes-Benz E-Class W124) ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Νοέμβριο του 1984 έως τον Ιούλιο του 1997. Το μοντέλο αυτό ήταν διαθέσιμο με μια μεγάλη παλέτα κινητήρων, τόσο βενζίνης, όσο και πετρελαίου, με χωρητικότητες από 2.0 έως 6.0 λίτρα και ιπποδυνάμεις από 72 έως 381 ίππους. Αντικατέστησε το Mercedes-Benz W123 και αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 1995 από το Mercedes-Benz W210, αν και η παραγωγή της έκδοσης T-Modell (στέισον βάγκον) έληξε τον Ιούνιο του 1996, των Coupé στα τέλη του 1996 και των Cabrio τον Ιούλιο του 1997.
Το W124 υπήρξε ένα από τα μακροβιότερα μοντέλα στην ιστορία της Mercedes-Benz, με την παραγωγή του να διαρκεί 12,5 χρόνια έως τη διακοπή και της τελευταίας έκδοσής του, που ήταν το καμπριολέ. Σε αυτή την μακρά χρονική περίοδο, συνολικά 2.562.143 αντίτυπα σειράς W124 κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής, προσεγγίζοντας οριακά τα 2.696.915 αντίτυπα που είχαν κατασκευαστεί από τον προκάτοχο Mercedes-Benz W123. Όπως και ο προκάτοχος W123, το W124 έχει αποκτήσει τη φήμη ενός εξαιρετικά αξιόπιστου αυτοκινήτου. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον μεγάλο αριθμό αντιτύπων που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, μερικά από τα οποία έχουν διανύσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, ενώ σε πολλά αναπτυσσόμενα κράτη παγκοσμίως χρησιμοποιείται ακόμα και τώρα ως ταξί.
Βαλπαραΐσο
Ναυτική Βάση Βαλπαραΐσο
Στον ίδιον όρμο που βρίσκεται ο λιμένας Βαλπαραΐσο βρίσκεται και η ομώνυμη Ναυτική Βάση, "πρωτεύων Ναύσταθμος", της Χιλής. Πρόκειται για μεγάλη λιμενική εγκατάσταση σχετικά κοντά στον εμπορικό λιμένα. Στην εν λόγω Βάση υφίστανται πολλές επιμέρους διοικητικές εγκαταστάσεις, συνεργεία, ξενώνες στρατιωτικού προσωπικού, ναυτικές σχολές και σχολές ταχύρυθμης επιμόρφωσης, (π.χ. ναυτικών οργάνων, συσκευών κ.λπ.), ναυπηγικές και ναυπηγοεπισκευαστικές εγκαταστάσεις, όπως επίσης εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και νοσοκομειακής περίθαλψης. Στη Βάση αυτή εδρεύει η "Ναυτική Διοίκηση της 1ης Ζώνης", ενώ ναυλοχούν τα περισσότερα πλοία επιφανείας του πολεμικού ναυτικού της Χιλής.
Mercedes-Benz W124
Εκδοχές αμαξώματος
Κατασκευαζόταν σε 5 μορφές:
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|left|Το σαλόνι ενός Mercedes-Benz W124 E280 του 1993 - 1995, που φέρει και τους 2 μπροστινούς αερόσακους.
Βαλπαραΐσο
Ναυτική Βάση Βαλπαραΐσο
Παρά της Βάσης Βαλπαραΐσο βρίσκεται και το πολεμικό αεροδρόμιο ναυτικής συνεργασίας που υπάγεται στη παραπάνω διοίκηση.
Επίσης με το όνομα "Βαλπαραΐσο 3", (Valparaíso III), φέρεται μία εκ των πλωτών δεξαμενών της Ναυτικής Βάσης, ανυψωτικής ικανότητας 10.000 τόνων.
Mercedes-Benz W124
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Όπως συνέβη και με τον προκάτοχο Mercedes W123, το W124 συνέχισε την παράδοση της Mercedes-Benz στην καινοτομία της ενεργητικής και της παθητικής ασφάλειας. Το αμάξωμα και ο χώρος επιβατών της σειράς W124 χαρακτηριζόταν από υψηλή ανθεκτικότητα σε τυχόν πλευρική πρόσκρουση και αντοχή σε ανατροπή και ήταν εξοπλισμένο με εξελιγμένες ζώνες παραμόρφωσης μπροστά και πίσω. Τα στάνταρ αντοχής σε ασύμμετρη μετωπική σύγκρουση, που είναι γνωστή και ως πλαγιομετωπική πρόσκρουση, με δοκιμή που το 40% της επιφάνειας στο μπροστινό μέρος να προσκρούει σε σταθερό εμπόδιο και με ταχύτητα 55 km/h πληρούνταν πλέον και για τη μεσαία κατηγορία για τη Mercedes-Benz. Επιπλέον, οι πιθανές ζώνες επαφής είχαν σχεδιαστεί και για την προστασία των πεζών και των ποδηλατών.
Επίσης, από την εισαγωγή του στην αγορά, τον Ιανουάριο του 1985, το μοντέλο προσέφερε Σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS), Σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system) και Σύστημα ASD, ενώ το ABS έγινε τελικώς στάνταρ σε όλα τον Σεπτέμβριο του 1988. Επίσης, από την πρώτη στιγμή προσέφερε και αερόσακο οδηγού, αν και αρχικά ήταν στάνταρ μόνο στις ΗΠΑ, ενώ στην Ευρώπη ήταν τα περισσότερα χρόνια έξτρα και ελάχιστα αυτοκίνητα είχαν παραγγελθεί με αυτόν, και μόλις τον Οκτώβριο του 1992 (όταν ο αερόσακος οδηγού και το ABS έγιναν στάνταρ σε όλα τα μοντέλα της Mercedes-Benz ) έγινε στάνταρ και στις ευρωπαϊκές αγορές. Από τον Σεπτέμβριο του 1988, για τη σεζόν (model year) του 1989, άρχισε να προσφέρει και έξτρα αερόσακο συνοδηγού στην Ευρώπη, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα δεδομένα της εποχής του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο αερόσακος συνοδηγού ξεκίνησε να προσφέρεται 1 χρόνο μετά, από τη σεζόν του 1990.
Βαλπαραΐσο
Προσωπικότητες
Το Βαλπαραΐσο είναι γενέτειρα πόλλων σημαντικών προσωπικοτήτων της Χιλής:
Mercedes-Benz W124
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Ταυτόχρονα, το ταμπλό και ιδιαίτερα το ντουλαπάκι του συνοδηγού αποτελούνταν από αφρώδες παραμορφώσιμο πλαστικό, με ικανότητα απορρόφησης ενέργειας, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα τραυματισμού για τον συνοδηγό σε τυχόν μετωπική πρόσκρουση. Παρομοίως, τα πλευρικά υποβραχιόνια στις 4 πόρτες είχαν κατασκευαστεί επίσης από αφρώδες παραμορφώσιμο πλαστικό, χωρίς έντονες ακμές, που αποσκοπούσε στην μείωση του κινδύνου πλευρικών ή κοιλιακών τραυματισμών σε τυχόν πλευρική πρόσκρουση. thumb|right|Το σύστημα 4Matic του Mercedes-Benz W124.
Μια ακόμα βελτίωση στον τομέα της ενεργητικής ασφάλειας έφτασε το 1986, για τη σεζόν (model year) του 1987, όταν το σύστημα 4-κίνησης της Mercedes-Benz, γνωστό επίσημα ως 4Matic και γράφεται 4MATIC, εισήχθη στο W124. Προσφερόταν ως προαιρετική επιλογή στους 2.6 λίτρων και 3.0 λίτρων 6-κύλινδρους βενζινοκινητήρες και στους 6-κύλινδρους πετρελαιοκινητήρες 3.0 λίτρων, και ειδικότερα στις εκδοχές sedan και station wagon. Έγινε έτσι το πρώτο συμβατικό όχημα της εταιρείας και δεύτερο συνολικά, μετά το SUV παντός εδάφους Mercedes-Benz G-Class W462 που εισήχθη το 1979, με τετρακίνηση. Διαχρονικά, όλα τα μοντέλα της Mercedes-Benz με τετρακίνηση φέρουν το σύστημα 4Matic, με την πρώτη γενιά του να διατηρείται στο W124 έως και το 1993, ενώ η δεύτερη γενιά του εισήχθη το 1997 με την άφιξη στην αγορά του SUV Mercedes-Benz M-Class W163, ως στάνταρ, και το 1998 στον διάδοχο του W124, το Mercedes-Benz W210, ως έξτρα. Από το 2008, το 4Matic βρίσκεται στην τρίτη γενιά του.
Βαλπαραΐσο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Χιλή
Mercedes-Benz W124
Ανανέωση του 1993
thumb|left|Mercedes-Benz A124 (W124 [[καμπριολέ) του 1993, αμέσως μετά την ανανέωση.]]
Τον Ιούνιο του 1993, το W124 υπέστη ένα εμφανές λίφτινγκ, που «ταίριαξε» κάπως περισσότερο την αισθητική του με αυτήν του ακόμα μεγαλύτερου Mercedes-Benz S-Class W140 του 1991 - 1998. Συγκεκριμένα, έλαβε χώρα επανασχεδιασμός στο μπροστινό μέρος και στα πίσω φώτα του W124, ενώ το εξωτερικό χρώμα των εμπρός και των πίσω φλας άλλαξε από πορτοκαλί σε λευκό. Επιπλέον, υπήρξαν και κάποιες βελτιωτικές αλλαγές στο εσωτερικό, που απέκτησε επίσης νέους διακόπτες και τασάκια.
Ταυτόχρονα, όπως συνέβη τότε και με όλα τα μοντέλα της Mercedes-Benz, το W124 Ε-Class υπέστη ολική μετονομασία, υιοθετώντας το νέο σύστημα ονοματολογίας «letter-first» (πρώτα το γράμμα). Για παράδειγμα, η έκδοση 200 E μετονομάστηκε σε Ε 200, μετονομασία που καθιερώθηκε ακόμα και για τα μοντέλα με τους κινητήρες ντίζελ, όπως ενδεικτικώς η 200 D που έγινε Ε 200 Diesel.
Εκδόσεις και τεχνικά χαρακτηριστικά
Από τον Σεπτέμβριο του 1985, ένα ελεγχόμενο σύστημα καθαρισμού καυσαερίων με τριοδικό καταλυτικό μετατροπέα μπορούσε να παραγγελθεί προαιρετικά σε όλα τα μοντέλα της σειράς W124 με κινητήρες βενζίνης, με εξαίρεση την έκδοση 200 που έφερε καρμπυρατέρ (σε αντιδιαστολή με την έκδοση 200 E που έφερε ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου / injection, όπως υποδηλώνει και το γράμμα E).
Station wagon (S124)
thumb|right|Mercedes 300TE του 1989 - 1993 στις [[Ηνωμένες Πολιτείες.]] thumb|right|Mercedes S124 του 1989 - 1993 στη [[Γερμανία.]] thumb|right|Mercedes E-Class station wagon του 1994 - 1995 στις [[Ηνωμένες Πολιτείες.]] thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη Mercedes E300 D station wagon του 1996 στο Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Cabriolet (A124)
thumb|right|Δεξιοτίμονο Mercedes-Benz E 220 cabriolet (A124) του 1995 στην [[Αυστραλία.]]
Ειδικότερα από την έκδοση κάμπριο παρήχθησαν 33.968 αντίτυπα. Από αυτά, εξήχθησαν 15.247 αντίτυπα, εκ των οποίων 6.140 εξακύλινδρα μοντέλα πήγαν στις ΗΠΑ και 1.360 δεξιοτίμονα μοντέλα στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλα 310 δεξιοτίμονα αντίτυπα στην Αυστραλία. Παραδόξως όμως, τα μοντέλα κάμπριο που εξήχθησαν στην Ιαπωνία ήταν, αν και η κυκλοφορία γίνεται στα αριστερά, αποκλειστικά αριστεροτίμονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W124 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Παναγιότατος
Το Παναγιώτατος, αποτελεί προσφώνηση που χρησιμοποιείται στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία (στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τα πατριαρχεία καθώς και στις μοναστικές πολιτείες και ιερές μονές ακολουθείται η μορφή στην καθαρεύουσα, Παναγιώτατος).
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Αναλογική εκπροσώπηση
Η αναλογική εκπροσώπηση χαρακτηρίζει τα εκλογικά συστήματα στα οποία η δύναμη κάθε παράταξης του εκλογικού σώματος αντικατοπτρίζεται αναλογικά στις έδρες που καταλαμβάνει στο εκλεγμένο σώμα. Για παράδειγμα, αν ένα κόμμα συγκεντρώσει το 25% των ψήφων, καταλαμβάνει και το 25% των εδρών της βουλής. Τα συστήματα αναλογικής εκπροσώπησης εφαρμόζονται αποκλειστικά σε πολυεδρικές περιφέρειες (είναι ακατάλληλα για τις μονοεδρικές). Χαρακτηριστικό τους είναι ότι όλες οι ψήφοι συνεισφέρουν στο αποτέλεσμα, και όχι μόνο της πλειοψηφίας, δηλαδή καμία ψήφος δεν πάει χαμένη. Έτσι, ευνοείται η εκπροσώπηση των μικρών κομμάτων στη Βουλή και προάγεται ο πολυκομματισμός.
Για παράδειγμα, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάθε κράτος μέλος έχει έναν αριθμό εδρών (περίπου) ανάλογο με τον πληθυσμό του, ένα παράδειγμα γεωγραφικής εκπροσώπησης. Εάν το ν% του εκλογικού σώματος υποστηρίζει ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα ή ένα σύνολο υποψηφίων, τότε περίπου το ν% των εδρών θα διανεμηθεί σε αυτό το κόμμα ή σε αυτούς τους υποψήφιους.
Με την αναλογική εκπροσώπηση με λίστα κομμάτων, τα πολιτικά κόμματα ορίζουν λίστες υποψηφίων και οι ψηφοφόροι ψηφίζουν μια λίστα. Η σχετική ψηφοφορία για κάθε λίστα καθορίζει πόσοι υποψήφιοι εκλέγονται. Οι λίστες μπορούν να είναι «κλειστές» ή «ανοιχτές». Οι ανοιχτές λίστες επιτρέπουν στους ψηφοφόρους να υποδεικνύουν τις ατομικές προτιμήσεις των υποψηφίων και να ψηφίζουν για ανεξάρτητους υποψηφίους.
Η μεταφερόμενη μονοσταυρία χρησιμοποιεί περιφέρειες πολλαπλών μελών, με τους ψηφοφόρους να υποβάλλουν μόνο μία ψήφο ο καθένας αλλά να κατατάσσουν μεμονωμένους υποψηφίους κατά σειρά προτίμησης (παρέχοντας εφεδρικές προτιμήσεις). Κατά τη διάρκεια της μέτρησης, καθώς οι υποψήφιοι εκλέγονται ή αποκλείονται, το πλεόνασμα ή οι απορριφθείσες ψήφοι που αλλιώς θα ακυρώνονταν μεταφέρονται σε άλλους υποψηφίους σύμφωνα με τις προτιμήσεις, σχηματίζοντας ομάδες που εκλέγουν υποψήφιους που απομένουν. Η ΜΜ δίνει τη δυνατότητα στους ψηφοφόρους να ψηφίζουν πέρα ​​από τα κόμματα, να επιλέγουν τους προτιμότερους από τους υποψηφίους ενός κόμματος και να ψηφίζουν ανεξάρτητους υποψηφίους, γνωρίζοντας ότι εάν ο υποψήφιος δεν εκλεγεί, η ψήφος του πιθανόν να μην χαθεί εάν ο ψηφοφόρος σημείωσε εφεδρικές προτιμήσεις.
Η αναλογική εκπροσώπηση μικτών μελών (ΑΕΜΜ), που ονομάζεται επίσης σύστημα πρόσθετων μελών (ΑΠΜ), είναι ένα μικτό εκλογικό σύστημα δύο επιπέδων που συνδυάζει τοπικές μη αναλογικές πολυφωνίες / πλειοψηφικές εκλογές και αντισταθμιστικές εκλογές αναλογικής εκπροσώπησης για περιφερειακές ή εθνικές λίστες. Οι ψηφοφόροι έχουν συνήθως δύο ψήφους, μία για την μονομελή περιοχή τους και μία για τη λίστα κομμάτων, η ψηφοφορία στη λίστα κομμάτων καθορίζει την ισορροπία των κομμάτων στο εκλεγμένο σώμα.
Σύμφωνα με το δίκτυο εκλογικής γνώσης του ACE, κάποια μορφή αναλογικής εκπροσώπησης χρησιμοποιείται για τις εθνικές εκλογές στην κατώτερη βουλή σε 94 χώρες. Η αναλογική εκπροσώπηση με λίστα κομμάτων, που χρησιμοποιείται σε 85 χώρες, είναι η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη. Η ΑΕΜΜ χρησιμοποιείται σε επτά κατώτερες βουλές. Η ΜΜ χρησιμοποιείται μόνο σε δύο: την Ιρλανδία, από την ανεξαρτησία το 1922, [7] και τη Μάλτα, από το 1921. Η ΜΜ χρησιμοποιείται επίσης στην Αυστραλιανή Γερουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
NGC 840
Ο NGC 840 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και πως έχει διάμετρο της τάξεως των 175 χιλιάδων ετών φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0840 Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες 08293 01664
Γεγονότα Αυγούστου 2012
9 Αυγούστου
Ρεν Κανκάν στον τελικό της κατηγορίας μύγας. (BBC Sport)
11 Αυγούστου
(Hindustan Times)
13 Αυγούστου
(Arab News)
18 Αυγούστου
Πάιπερ Σενέκα PA 34-200 στις ακτές της Μασμπάτε.(BBC)
22 Αυγούστου
(Τα Νέα)
31 Αυγούστου
08
RCTV
Το Radio Caracas Televisión (RCTV, Ραδιοτηλεόραση του Καράκας γνωστό ως Canal de Bárcenas) ήταν ένα ελεύθερο ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο της Βενεζουέλας, με έδρα το Καράκας. Ο σταθμός που ανήκε στον όμιλο μέσων ενημέρωσης 1BC, και ιδρύθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1953 από τον γνωστό επιχειρηματία και ορνιθολόγο William H. Phelps Jr. Στον ίδιο όμιλο ανήκει και ο ομότιτλος ραδιοφωνικός σταθμός RCR.
Στις 27 Μαΐου του 2007, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας ανέστειλε την άδεια λειτουργίας του σταθμού, αρνούμενη να την ανανεώσει, έπειτα από 53 χρόνια λειτουργίας. Ο πρόεδρος της χώρας Ούγκο Τσάβες δικαιολόγησε την άρνησή του να ανανεώσει την άδεια λειτουργίας του σταθμού λέγοντας πως το κανάλι υπονόμευε τη κυβέρνησή του και βοήθησε στο στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του τον Φεβρουάριο του 2002. Στις 23:59 το βράδυ εκείνης της μέρας, το RCTV έπαψε να εκπέμπει και αντικαταστάθηκε μετά από πέντε δευτερόλεπτα από μία κάρτα με το λογότυπο του νέου κρατικού σταθμού TVes, που ανήκει στη κυβέρνηση της Βενεζουέλας, η οποία κατάσχεσε τον εξοπλισμό με τους πομπούς και τους αναμεταδότες του προκατόχου του, επιτρέποντας έτσι την μετάδοση του νέου σταθμού σε ολόκληρη τη χώρα. 50 ημέρες αργότερα, στις 16 Ιουλίου 2007, ο σταθμός εξέπεμψε και πάλι, μέσω συνδρομητικής καλωδιακής τηλεόρασης αυτή τη φορά, με το όνομα RCTV Internacional. Ωστόσο στις 24 Ιανουαρίου 2010, η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών της χώρας, CONATEL, αποφάσισε ότι το RCTV International μαζί με 5 άλλα κανάλια ήταν παράνομα, και χωρίς να τους δώσει χρόνο να αποδείξουν αν είναι αθώα, υποχρέωσε τις εταιρείες συνδρομητικής τηλεόρασης να κλείσουν το σήμα του σταθμού και πάλι. Στη συχνότητα του σταθμού από εκείνη τη στιγμή υπάρχει μαύρη εικόνα.
Πρόγραμμα
Το κανάλι έχει παράγει και προβάλλει στην βραδινή του ζώνη περισσότερες από 200 τηλενουβέλες με διεθνή απήχηση, αφού κάποιες από αυτές είχαν μεταδοθεί από περισσότερες από 80 χώρες στον κόσμο. Ορισμένες από αυτές είναι γνωστές και στην Ελλάδα και τη Κύπρο (Αλόντρα, Βαλεντίνα: Έρωτας X-Large και Χουάνα, η Παρθένα). Εκτός από τις δικές του παραγωγές το κανάλι μεταδίδει και τηλενουβέλλες άλλων χωρών, τις μεσημβρινές ώρες. Το δελτίο ειδήσεων του σταθμού ονομάζεται "El observador" (ο παρατηρητής) και είναι η μακροβιότερη τηλεοπτική εκπομπή στην ιστορία της Βενεζουέλας, έχοντας συμπληρώσει 53 χρόνια στον αέρα ενώ η πιο δημοφιλής εκπομπή είναι και η Βενεζολάνικη εκδοχή του τηλεπαιχνιδιού "Ποιος Θέλει Να Γίνει Εκατομμυριούχος" (Quien quiere ser millionario?).
Το κλείσιμο
thumb|300px|Χιλιάδες Βενεζουελάνων διαδηλώνουν υποστηρίζοντας το RCTV Στις 28 Δεκεμβρίου 2006, ο Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση δεν θα ανανεώσει την άδεια εκπομπής του τηλεοπτικού σταθμού RCTV, που θα έληγε στις 27 Μαΐου 2007, έτσι, εκείνη τη μέρα ο σταθμός θα έπαυε να εκπέμπει. Η κυβέρνηση δικαιολόγησε αυτή της την απόφαση να μην ανανεώσει την άδεια του σταθμού υποστηρίζοντας ότι το Radio Caracas Television υποστήριξε το πραξικόπημα του 2002 ενάντια στην δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Τσάβες. Το ελεγχόμενο από τον Τσάβες Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε πως ο εξοπλισμός μετάδοσης του RCTV πρέπει να διατεθούν στο TVes. Η οδηγία επίσης διέταξε τον στρατό να προσέχει τον εξοπλισμό. Αυτό επιτρέπει στο TVes να εκπέμπει σε όλες τις περιοχές που το RCTV εξέπεμπε μέχρι τις 27 Μαΐου 2007. Το τελευταίο πρόγραμμα που μεταδόθηκε από το Radio Caracas Television την Κυριακή 27 Μαΐου 2007 ήταν ένας 18ωρος τηλεμαραθώνιος στον οποίο συμμετείχαν ορισμένοι, αν όχι όλοι, οι εργαζόμενοι του RCTV: Ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, και εργαζόμενοι πίσω από τις κάμερες.
Στις 0400 UTC (07:00 ώρα Ελλάδας) της Δευτέρας 28 Μαΐου το RCTV σταμάτησε να εκπέμπει και αντικαταστάθηκε από το TVes. Η διακοπή εκπομπής του RCTV και η έναρξη εκπομπής του TVes χαρακτηρίστηκαν από τη μετάδοση του Εθνικού Ύμνου της Βενεζουέλας.
Η επιστροφή
Στις 16 Ιουλίου 2007, στις 06:00 το πρωί τοπική ώρα (13:00 ώρα Ελλάδας), το RCTV επέστρεψε στους τηλεοπτικούς δέκτες των Βενεζουελάνων μέσω συνδρομητικής καλωδιακής τηλεόρασης, με μία αλλαγή στο όνομά του, καθώς πλέον ονομάζεται RCTV Internacional, προκειμένου να υπενθυμίσει στο κοινό πως στόχος της διεύθυνσης του καναλιού είναι το RCTV να επιστρέψει σε ελεύθερο δίαυλο ώστε να φτάνει στα σπίτια όλων των κατοίκων της Βενεζουέλας.
Με την επιστροφή του καναλιού, έστω και με αυτό τον τρόπο, υλοποιήθηκε η υπόσχεση που έδωσε ο παρουσιαστής της τελευταίας, αποχαιρετιστήριας εκπομπής της 27ης Μαΐου, κατά την απομαγνητοφώνησή της. "Nos Vemos Pronto" (θα τα πούμε σύντομα), ήταν τα τελευταία λόγια που ακούστηκαν από το RCTV, λόγια που έγιναν πράξη 50 ημέρες αργότερα.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για το κλείσιμο του RCTV
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Βενεζουέλα Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1953
Ροτοναί
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Παντοπραζόλη
Η παντοπραζόλη, που πωλείται με την επωνυμία Protonix μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ελκών στομάχου, τη βραχυπρόθεσμη θεραπεία της διαβρωτικής οισοφαγίτιδας λόγω γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης (ΓΟΠΝ), διατήρηση της επούλωσης της διαβρωτικής οισοφαγίτιδας και παθολογικές υπερεκκριτικές καταστάσεις, όπως το Σύνδρομο Ζόλινγκερ–Έλισον. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μαζί με άλλα φάρμακα για την εκρίζωση του Helicobacter pylori. Η αποτελεσματικότητα είναι παρόμοια με άλλους αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs). Διατίθεται από το στόμα και με ένεση σε φλέβα
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, διάρροια, έμετο, κοιλιακό άλγος και πόνο στις αρθρώσεις. Οι πιο σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις, έναν τύπο χρόνιας φλεγμονής γνωστής ως ατροφική γαστρίτιδα, κολίτιδα από Clostridium difficile, χαμηλό μαγνήσιο και ανεπάρκεια βιταμίνης Β12. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη συνήθως δεν συνιστάται λόγω ανεπαρκών δεδομένων ασφαλείας. Η παντοπραζόλη είναι ένας αναστολέας αντλίας πρωτονίων που μειώνει την έκκριση γαστρικού οξέος. Λειτουργεί απενεργοποιώντας την (H+/K+)-ATPάση στο στομάχι.
Η μελέτη της παντοπραζόλης ξεκίνησε το 1985 και τέθηκε σε ιατρική χρήση στη Γερμανία το 1994. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 19ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 27 εκατομμύρια συνταγές.
Παιδιά
Η παντοπραζόλη ενδείκνυται μόνο για τη βραχυπρόθεσμη θεραπεία της διαβρωτικής οισοφαγίτιδας σε παιδιά ηλικίας επτά ετών και άνω. και η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της παντοπραζόλης έχουν τεκμηριωθεί μόνο στη θεραπεία της διαβρωτικής οισοφαγίτιδας σε παιδιά.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Σε μελέτες που χρησιμοποιούν δόσεις πολύ μεγαλύτερες από τις συνιστώμενες δόσεις που πραγματοποιήθηκαν σε αρουραίους και κουνέλια, δεν υπήρχε εμφανής βλάβη στην ανάπτυξη του μωρού.
Έχει βρεθεί ότι η παντοπραζόλη εισέρχεται στο μητρικό γάλα. Ωστόσο, σε μελέτες για καρκίνο τρωκτικών, η παντοπραζόλη έχει αποδειχθεί ότι προκαλεί δυνητικά ανάπτυξη όγκου. Η κλινική σημασία του ευρήματος είναι άγνωστη, αλλά οι κίνδυνοι και τα οφέλη συνιστώνται για εξέταση στον προσδιορισμό της χρήσης της θεραπείας για τη μητέρα και το παιδί.
Φαρμακολογία
Ο μηχανισμός δράσης της παντοπραζόλης είναι η αναστολή του τελικού σταδίου παραγωγής γαστρικού οξέος. Στο τοιχωματικό κύτταρο του στομάχου η παντοπραζόλη συνδέεται ομοιοπολικά με την αντλία Η+/Κ+ με αποτέλεσμα την αναστολή της έκκρισης του γαστρικού οξέος. Η ομοιοπολική σύνδεση αποτρέπει την έκκριση οξέος έως και 24 ώρες και περισσότερο.
Η παντοπραζόλη μεταβολίζεται στο ήπαρ από το σύστημα κυτοχρώματος P450. Ο μεταβολισμός αποτελείται κυρίως από απομεθυλίωση από το CYP2C19 ακολουθούμενο από θείωση. Μια άλλη μεταβολική οδός είναι η οξείδωση από το CYP3A4. Οι μεταβολίτες της παντοπραζόλης δε θεωρείται ότι έχουν φαρμακολογική σημασία. Συνήθως χορηγείται με προκινητικό φάρμακο λόγω αδράνειας στο όξινο περιβάλλον του στομάχου. Η παντοπραζόλη συνδέεται μη αναστρέψιμα με την H+/K+ ATPάση (αντλίες πρωτονίων) για την καταστολή της έκκρισης οξέος. Λόγω της μη αναστρέψιμης δέσμευσης των αντλιών, πρέπει να δημιουργηθούν νέες αντλίες πριν αρχίσει ξανά η παραγωγή οξέος. Ο χρόνος ημίσειας ζωής του φαρμάκου στο πλάσμα είναι περίπου δύο ώρες.
Ιστορία
Η παντοπραζόλη ανακαλύφθηκε από επιστήμονες στο Byk Gulden, θυγατρική της Altana. Το πρόγραμμα ανακάλυψης φαρμάκων ξεκίνησε το 1980 και το 1985 ανακαλύφθηκε η παντοπραζόλη - η ένωση δημιουργήθηκε από χημικούς που εργάζονταν σε μια διαφορετική χημική ουσία που είχε επιλεγεί ως υποψήφια για ανάπτυξη. Η Byk Gulden συνεργάστηκε με την Smith Kline & French το 1984. Τα ονόματα ανάπτυξης της ουσίας ήταν BY1029 και SK & F96022. Μέχρι το 1986, οι εταιρείες είχαν δημιουργήσει το άλας νατρίου, τη σεσκιένυδρη νατριούχο παντοπραζόλη, και αποφάσισαν να το αναπτύξουν καθώς ήταν πιο διαλυτό και σταθερό και ήταν πιο συμβατό με άλλα συστατικά που χρησιμοποιήθηκαν στη σύνθεση. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη Γερμανία το 1994. Η Wyeth αδειοδότησε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ από την Altana, και έλαβε έγκριση εμπορίας από το FDA των ΗΠΑ το 2000 με την εμπορική ονομασία Protonix.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυριδίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Αντιόξινα φάρμακα‎
Οουρένσι
Η Ορένσε ή Οουρένσε (γαλικιανά: Ourense ; Orense ) είναι πόλη στη βορειοδυτική Ισπανία, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην Γαλικία.
Πληθυσμός
Το 2014 ο πληθυσμός της πόλης ανέρχονταν σε 106.905 και αποτελούσε το 30% του ολικού πληθυσμού της επαρχίας, καθιστώντας την παράλληλα την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γαλικίας.
Το 2010 κατοικούσαν 5.943 αλλοδαποί στην πόλη στην πόλη, αντιπροσωπεύοντας το 5,46% του συνολικού πληθυσμού της. Στις κύριες εθνικότητες περιλαμβάνονται οι Πορτογάλοι (18%), οι Κολομβιανοί (12%) και οι Βραζιλιάνοι (11%).
Με βάση τις ομιλούμενες γλώσσες, το 2008 το 19% του πληθυσμού μιλά πάντοτε γαλικιανά, το 25% πάντοτε ισπανικά ενώ οι υπόλοιποι χρησιμοποιούν τις δύο γλώσσες εναλλάξ.
Ιστορία
Οι απαρχές της πόλης ανάγονται στην ρωμαϊκή περίοδο και την ύπαρξη στην περιοχή θερμών πηγών που ονομάζονταν Burgas και υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Επίσης υπάρχαν οχυρωματικά έργα διότι το σημείο επιτρέπει την εύκολη διάσχιση του ποταμού Miño. Μετά τους Ρωμαίους η Ορένσε ανήκε στο βασίλειο των Σουηβών (5ος, 6ος και 7ος αιώνας). Το 716 την κατέστρεψαν οι Μαυριτανοί και περ. στα 877 την ανοικοδόμησε ο βασιλέας Αλφόνσος Γ΄ των Αστουριών. Καταστάφηκε ξανά εξαιτίας επιδρομών των Σκανδιναβών καθώς και του Άραβα πολέμαρχου Αλ-Μανσούρ. Ανοικοδομήθηκε εκ νέου μόλις τον 11ο αιώνα από τον βασιλέα Σάντσο Β΄ της Καστίλης. Εξελίχθηκε σε αξιόλογο αστικό κέντρο τον 12ο αιώνα.
Γεωγραφία
Η Ορένσε είναι χτισμένη στις δύο όχθες του ποταμού Miño, σε υψόμετρο 128 m από το επίπεδο της θάλασσας. Εκτός από τον Miño, την διασχίζουν τρεις ακόμη ποταμοί: οι Barbaña, Loña και Barbañica. Ο μεγαλύτερος ποταμός χωρίζει την βιομηχανική περιοχή της πόλης, από το κύριο μέρος της. Επί του ποταμού υπάρχουν τρεις γέφυρες αυτοκινητοδρόμων και μία σιδηροδρομική, καθώς και η ιστορική ρωμαϊκή γέφυρα που ονομάζεται Ponte Vella. Η πόλη περιβάλλεται από δάση βελανιδιάς και πεύκου.
Κλίμα
Το κλίμα είναι μεσογειακό. Το καλοκαίρι η θερμοκρασία φθάνει στους 30 C, ενώ τον χειμώνα κυμαίνεται ανάμεσα στο μηδέν και τους 12 C.
Οικονομία
Ο τομέας των υπηρεσιών κυριαρχεί στο οικονομικό γίγνεσθαι της Ορένσε, που αποτελεί το εμπορικό, διοικητικό και εκπαιδευτικό κέντρο της επαρχίας. Αξιόλογη παρουσία έχει επίσης ο κατασκευαστικός τομές. Στην βιομηχανική περιοχή (San Cibrao das Viñas) υπάρχουν πολυάριθμες ελαφρές βιομηχανίες, κυρίως υφαντουργικές και κατασκευής εξαρτημάτων και εξοπλισμού για την αυτοκινητοβιομηχανία.
Στα περίχωρα της Ορένσε βρίσκεται το Tecnopole, το Τεχνολογικό Πάρκο της Γαλικίας. Πρόκειται για μία έκταση 550.000 τ.χλμ. όπου παρέχονται υπηρεσίες για εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της υψηλής τεχνολογίας. Τέλος η περιοχή φημίζεται για τα κάστανα της.
Αξιοθέατα
Η πόλη μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις κύριες περιοχές: το μεσαιωνικό τμήμα, το τμήμα που οικοδομήθηκε στον 19ο αιώνα και την περιφέρεια της που χτίστηκε την σύγχρονη εποχή. Ίσως το αξιολογότερο μνημείο είναι ο καθεδρικός ναός ο οποίος θεμελιώθηκε το 572 στην θέση παλαιότερου ναού των Σουηβών και ανακατασκευάστηκε τον 13ο αιώνα. Πρόκειται δε για τον δεύτερο παλαιότερο σε ολόκληρη την Γαλικία. Είναι ρωμανικής αρχιτεκτονικές με επιρροές γοτθικού ρυθμού.
Αξιόλογη είναι επίσης η Ponte Vella, η ρωμαϊκή γέφυρα. Την ανακατασκεύασε το 1230 ο επίσκοπος Λορέντσο και έκτοτε έχουν πραγματοποιηθεί πολλές ακόμα επισκευές και επιδιορθώσεις. Έχει επτά τόξα και το κεντρικό άνοιγμά της είναι 43 m.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Γαλικία
Μεταγωγή πληροφορίας
Η μεταγωγή πληροφορίας είναι μια τεχνική για την μεταφορά της πληροφορίας μέσω ενός δικτύου. Χρησιμοποιείται για την καλύτερη αξιοποίηση των πόρων του δικτύου, όπως και η πολυπλεξία. Με τη μεταγωγή η πληροφορία που στέλνει ένας σταθμός περνάει από διάφορους κόμβους ενός δικτύου για να φτάσει στον κόμβο προορισμού.
Έτσι χωρίς να είναι αναγκαίο να υπάρχουν γραμμές που συνδέουν όλους τους σταθμούς του δικτύου παρέχεται μέσω του δικτύου μια υπηρεσία επικοινωνίας όπου κάθε σταθμός είναι δυνατό να ανταλλάξει πληροφορία με οποιοδήποτε σταθμό του δικτύου.
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Υδραγωγείο του Αυγούστου
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης της διαδρομής του υδραγωγείου.
Το Υδραγωγείο του Αυγούστου, (λατιν.: Aqua Augusta) ήταν ένα βραχύβιο υδραγωγείο στην Αρχαία Ρώμη. Το υδραγωγείο χτίστηκε γύρω στο 33 π.Χ., επί εποχής του Αυτοκράτορα Αυγούστου (από τον οποίο πήρε και το όνομά του), προκειμένου λόγω της έντονης ξηρασίας να ενισχυθεί το σύστημα ύδρευσης της πόλης. Ωστόσο επειδή το υδραγωγείο ήταν κακοφτιαγμένο το μεγαλύτερο μέρος του κατέρρευσε το 27 π.Χ.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία
Σήραγγα Όθρυος
Η σήραγγα Όθρυος μπορεί να αναφέρεται: