cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλας Άσιμος
Βιογραφία
Το 1975 σημειώθηκε η πρώτη του παρουσία στη δισκογραφία με ένα δίσκο 45 στροφών που περιείχε τα τραγούδια «Ο Μηχανισμός» (Α΄ πλευρά) και «Ο Ρωμιός» (Β΄ πλευρά) σε ενορχήστρωση του Γιώργου Στεφανάκη. Τον έβγαλε η εταιρεία Λύρα του Αλέκου Πατσιφά και έπεσε θύμα λογοκρισίας, δηλαδή επιτράπηκε η πώλησή του στα δισκοπωλεία, αλλά απαγορευόταν η μετάδοσή του από την δημόσια ραδιοτηλεόραση. Την ίδια χρονιά ο Άσιμος συμμετείχε στο πρόγραμμα του Μουσικού Καφενείου «Σούσουρο» (υπόγειο στην οδό Αδριανού 134 στην Πλάκα), ενός, κατά κάποιον τρόπο, πολιτικού καμπαρέ της Μεταπολίτευσης. Το 1976 απέκτησε μία κόρη από την εκτός γάμου σχέση του με την αναρχοφεμινίστρια Λίλιαν Χαριτάκη. Τον Οκτώβριο του 1977, λίγο πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 20ης Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς, προσήχθη και προφυλακίστηκε στις φυλακές της Αίγινας μαζί με πέντε εκδότες πολιτικών εντύπων (τέσσερις αναρχικούς και έναν αριστεριστή), γιατί παρουσιάστηκαν από την Αστυνομία σαν «ηθικοί αυτουργοί» ταραχών που ξέσπασαν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια αντιγερμανικών διαδηλώσεων, με αφορμή τους θανάτους μελών της ένοπλης οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) στα διαβόητα λευκά κελιά των φυλακών Στάμχαϊμ στη Δυτική Γερμανία. Μετά από λίγες εβδομάδες αφέθηκε ελεύθερος.
Το 1978 ξεκίνησε η περιπέτειά του για να αποφύγει την στράτευση. Πήρε απαλλαγή προσποιούμενος τον ψυχοπαθή και κατάφερε να του αναγνωριστεί ότι πάσχει από σχιζοειδή ψύχωση. Ὀπως περιγράφει στο βιβλίο του Αναζητώντας Κροκάνθρωπους, υιοθέτησε αυτή την συμπεριφορά γιατί ήταν αντίθετος προς τη στράτευση.
Από τον Σεπτέμβριο του 1978 έως τον Μάρτιο του 1987 κυκλοφόρησε οκτώ παράνομες κασέτες με λιγότερο ή περισσότερο πρόχειρες ηχογραφήσεις τραγουδιών του. Τις διακινούσε κυρίως ο ίδιος, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων, τριγυρνώντας σε μαγαζιά, νυχτερινά κέντρα και μπαρ, ή στα «μαγαζόσπιτα» όπου ζούσε κατά καιρούς, με πιο χαρακτηριστικό το ημιυπόγειο επί της οδού Αραχώβης 41 στα Εξάρχεια, την περίφημη «υπόγα» του Άσιμου, εκεί όπου διέμεινε από το φθινόπωρο του 1978 έως την άνοιξη του 1983.
Από το 1981 δρομολογείται η επώδυνη σχέση του με τα ψυχιατρεία, στα οποία νοσηλεύτηκε αρκετές φορές.
Το Νοέμβριο του 1982 κυκλοφόρησε από την εταιρεία Μίνως ο μοναδικός δίσκος 33 στροφών (LP) που έβγαλε όσο ζούσε, με τίτλο Ο Ξαναπές, σε ενορχήστρωση του Θανάση Μπίκου και παραγωγή του Ηλία Μπενέτου. Συμμετείχαν η Χάρις Αλεξίου σε δύο τραγούδια («Άμα σε λέγαν Βάσω» και «Παπάκι»), ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου σε άλλα δύο («Πιάστηκα σχοινί κορδόνι» και «Της Επανάστασης») και η Αθηναΐκή Κομπανία (στο τραγούδι «Σεισμός»), το όνομα της οποίας δεν γράφτηκε στο εξώφυλλο, διότι θεωρήθηκε πολύ «εμπορική» για τον Άσιμο.
Έστηνε αυτοσχέδιες παραστάσεις στο δρόμο (happenings) στο κέντρο της Αθήνας, για τις οποίες είχε επινοήσει τους όρους «Κροκ» (στη δεκαετία του 1970) και «Βόλτα» (στη δεκαετία του 1980 στο Λόφο του Στρέφη), ακολουθούμενος από περιστασιακούς συνοδοιπόρους του (Αντώνης Μιτζέλος κ.α) στο πλαίσιο μιας αρχηγικής καλλιτεχνικής και πολιτικής παρέμβασης. Έκανε σύντομα περάσματα σε κινηματογραφικές ταινίες. Έφτιαξε δύο βραχύβια μουσικά συγκροτήματα, την Exarchia Square Band, με τον Χρήστο Ζυγομαλά, και τους Νικόλας ΄Ασιμος και οι Εναπομείναντες, με τον Τόλη Βουλτζάτη και τη Λίτσα Περράκη, με τα οποία δεν ηχογράφησε.
Το 1987 ο Άσιμος κατηγορήθηκε για βιασμό μίας γυναίκας και κρατήθηκε στη φυλακή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Η επικείμενη δίκη είχε συνέπειες στην ψυχοσωματική του κατάσταση. Τα ξημερώματα της Πέμπτης 17 Μαρτίου 1988 έδωσε τέλος στη ζωή του, πριν δικαστεί. Κρεμάστηκε από σωλήνα ύδρευσης στο «Χώρο Προετοιμασίας», όπως αποκαλούσε το τελευταίο μαγαζόσπιτό του στην οδό Καλλιδρομίου 55 στα Εξάρχεια. Κηδεύτηκε την επομένη στη Νέα Σμύρνη, με παρόντες την οικογένειά του, φίλους του και πλήθος κόσμου.
Αναφορές μετά τον θάνατό του
Το 1995 ο Στέλιος Καζαντζίδης περιέλαβε ένα τραγούδι με τίτλο «Ο φίλος μας» στο δίσκο Τα βιώματά μου, σε στίχους Λευτέρη Χαψιάδη και μουσική Θανάση Πολυκανδριώτη. Το τραγούδι αυτό, όπως σημειώνεται στο εξώφυλλο του δίσκου «''είναι αφιερωμένο στον Νικόλα Άσιμο. Τον καλλιτέχνη και άνθρωπο που έζησε και αμφισβήτησε με συνέπεια και πίστη αυτόν τον κόσμο της βαρβαρότητας''».
Το 2019, διοργανώθηκε έκθεση του ανέκδοτου αρχείου του Νικόλα Άσιμου σε εικαστικό χώρο της Αθήνας.
Δισκογραφία και συνεργασίες (ενδεικτικά)
Οκτώ «παράνομες κασέτες», όπως ο ίδιος τις χαρακτήριζε, ηχογραφήθηκαν σε σπίτια ή άλλους κατάλληλους (ή μη) τόπους με διάφορους μουσικούς και διακινούνταν μέσω του ίδιου του καλλιτέχνη ή φίλων του, αποφεύγοντας έτσι τις δισκογραφικές εταιρίες. Όσο βρισκόταν εν ζωή ηχογράφησε, πλην των κασετών, ένα single με 2 τραγούδια, έναν προσωπικό δίσκο 33 στροφών και συμμετείχε ως δημιουργός στον δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου Χαιρετίσματα. Ακολούθησαν μεταθανάτιες εκδόσεις τραγουδιών του και διασκευές από νεότερους καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες ροκ μουσικοί Κατηγορία:Καλλιτέχνες του περιθωρίου Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Νάφθα
Η νάφθα είναι ενδιάμεσο προϊόν διύλισης του πετρελαίου. Δηλαδή δεν αποτελεί τελικό εμπορεύσιμο καύσιμο, αλλά προϊόν της πρώτης απόσταξης του αργού, ή και προϊόν άλλων διεργασιών όπως η καταλυτική πυρόλυση και άλλες, το οποίο τυγχάνει κατόπιν περαιτέρω επεξεργασίας για να δώσει καύσιμα προϊόντα επιθυμητών προδιαγραφών όπως η βενζίνη. Ο όρος νάφθα είναι ένας αρκετά γενικός όρος και όχι αρκετά ακριβής όρος, διότι κάθε ένα διυλιστήριο δεν είναι ποτέ ακριβώς το ίδιο με κάποιο άλλο και η «νάφθα» που παράγει κάποια μονάδα δεν είναι η ίδια με τη «νάφθα» κάποιας άλλης. Ωστόσο γενικά μπορούμε να πούμε ότι πρόκειται για μείγμα υδρογονανθράκων που έχει αρχικό σημείο βρασμού περίπου 35 °C και τελικό σημείο βρασμού περίπου 200 °C και αποτελείται κυρίως από παραφίνες, ναφθένια και αρωματικούς υδρογονάνθρακες τεσσάρων ως και δέκα ή έντεκα ατόμων άνθρακα.
Το σημείο ανάφλεξης της νάφθας είναι από -2 έως 37 βαθμούς Κελσίου περίπου και το σημείο αυτανάφλεξης στους 227 °C.
Νάφθα δηλαδή αποκαλείται γενικά, αλλά όχι μόνο, το κλάσμα της απόσταξης του αργού πετρελαίου που βρίσκεται μεταξύ του LPG (δηλαδή των αερίων της κορυφής της απόσταξης) και της κηροζίνης. Το κλάσμα αυτό αποτελείται κυρίως από αλκάνια και ναφθένια με 5 έως 9 άτομα άνθρακα.
Με το όνομα νάφθα χαρακτηρίζεται και το ακάθαρτο πετρέλαιο καθώς και διάφορα κλάσματα λιθανθρακόπισσας τα οποία περιέχουν κυρίως ξυλόλιο και άλλα ανώτερα ομόλογα.
Πηγές
Κατηγορία:Προϊόντα του πετρελαίου
Βουκοβίνα
250px|thumb|Η Βουκοβίνα το 1901. Η Βουκοβίνα ή αλλιώς Μπουκοβίνα (ρουμανικά: Bucovina, ουκρανικά: Буковина/Bukovyna, γερμανικά και πολωνικά: Bukowina) είναι ιστορική περιοχή στην Κεντρική Ευρώπη που σήμερα μοιράζεται μεταξύ της Ρουμανίας και της Ουκρανίας, ευρισκόμενη στις βόρειες πλαγιές των Ανατολικών Καρπαθίων και στις γειτονικές πεδιάδες.
Ιστορικά τμήμα της Μολδαβίας, το έδαφος της σήμερα γνωστής ως Βουκοβίνας ήταν από το 1774 ως το 1918, διοικητική διαίρεση της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον έλεγχο της Βουκοβίνας απέκτησε η Ρουμανία. Το 1940 το βόρειο μισό της Βουκοβίνας προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ενωση και σήμερα αποτελεί τμήμα της Ουκρανίας.
Ονομασία
Το όνομα Βουκοβίνα άρχισε να χρησιμοποιείται επίσημα το 1775 με την προσάρτηση της περιοχής από το Πριγκιπάτο της Μολδαβίας στις κτήσεις της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων, που έγινε Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1804 και Αυστροουγγαρία το 1867.
Το επίσημο Γερμανικό όνομα της επαρχίας υπό την Αυστριακή διοίκηση (1775–1918), die Bukowina, προήλθε από τον Πολωνικό τύπο Bukowina, που με τη σειρά του προήλθε από τον κοινό Σλαβικό τύπο buk, που σημαίνει οξιά (όπως, για παράδειγμα бук (μπουκ) στα Ουκρανικά ή ακόμη Buche στα Γερμανικά). Ένα άλλο Γερμανικό όνομα για την περιοχή, το das Buchenland, χρησιμοποιείται κυρίως στην ποίηση και σημαίνει "χώρα της οξιάς". Στα Ρουμανικά στη λογοτεχνία χρησιμοπιείται μερικές φορές το όνομα Țara Fagilor ("χώρα της οξιάς").
Σήμερα στην Ουκρανία το όνομα είναι ανεπίσημο αλλά συνήθως αναφέρεται στο όμπλαστ του Τσερνόβτσι, καθώς πάνω από 2/3 αυτού είναι το βόρειο τμήμα της Βουκοβίνας. Στη Ρουμανία ο όρος Βόρεια Βουκοβίνα είναι μερικές φορές συνώνυμο με το σύνολο του όμπλαστ του Τσερνόβτσι της Ουκρανίας και η (Νότια) Βουκοβίνα με την Επαρχία Σουτσεάβα της Ρουμανίας (περίπου 30% της σημερινής Επαρχίας Σουτσεάβα καλύπτει έδαφος έξω από την ιστορική Βουκοβίνα.
Ιστορία
Η περιοχή της Βουκοβίνας υπήρξε τμήμα της Μολδαβίας από το 13ο αιώνα. Οριοθετήθηκε για πρώτη φορά ως ξεχωριστή περιοχή το 1775 και ονομάστηκε δουκάτο εντός της Αυστριακής Αυτοκρατορίας το 1849.
14ος - 18ος αιώνας
Το κράτος της Μολδαβίας είχε εμφανισθεί από τα μέσα του 14ου αιώνα, επεκτείνοντας τελικά τα εδάσφη του προς τη Μαύρη Θάλασσα. Η Βουκοβίνα και οι γειτονικές περιοχές ήταν ο πυρήνας του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, με πρωτεύουσα την πόλη Σουτσεάβα από το 1388 (μετά τη Μπάια και το Σιρέτ). Το όνομα της Μολδαβίας (Moldova) προέρχεται από τον ομώνυμο ποταμό (Μόλδοβα), που ρέει στη Βουκοβίνα.
Το 15ο αιώνα η Ποκουτία, η αμέσως προς βορρά περιοχή, έγινε αντικείμενο διένεξης μεταξύ του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας και του Πολωνικού Βασιλείου. Η Ποκουτία κατοικείτο από Ρουθηνούς (προκατόχων των σημερινών Ουκρανών) και Χούτσουλ, που κατοίκουν επίσης στη δυτική Βουκοβίνα. Το 1497 έλαβε χώρα μια μάχη στο Δάσος Κοσμίν (τους δασωμένους λόφους που χωρίζουν τις κοιλάδες Τσερνόβτσι και Σερέτη, στην οποία ο Στέφανος Γ΄ της Μολδαβίας (Στέφανος ο Μέγας) κατόρθωσε να νικήσει τον πολύ ισχυρότερο αλλά χωρίς ηθικό στρατό του Βασιλιά Ιωάννη Α΄ Αλβέρτου της Πολωνίας. Η μάχη είναι γνωστή στην Πολωνική λαϊκή κουλτούρα ως "η μάχη όπου οι ιππότες έχασαν τη ζωή τους". Την περίοδο αυτή, με την υποστήριξη του Στέφανου του Μεγάλου και των διαδόχων του στο θρόνο της Μολδαβίας, κατασκευάσθηκαν τα περίφημα επιζωγραφισμένα μοναστήρια Μολντοβίτσα, Σουτσεβίτσα, Πούτνα, Χουμόρ, Βορονέτς, Ντραγκομίρνα, Αρμπόρε και άλλα. Με τις περίφημες εξωτερικές νωπογραφίες τους τα μοναστήρια αυτά παραμένουν μερικοί από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς θησαυρούς της Ρουμανίας, μερικά από αυτά Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο Στέφανος εγκατέστησε επίσης στη Βουκοβίνα τους πρώτους Ρουθηνούς, ελπίζοντας να έχει ένα πιστό και μεγαλύτερο πληθυσμό, που θα συνέβαλε στη φορολογία.
Το 1513 η Μολδαβία άρχισε να πληρώνει ετήσιο φόρο υποτέλειας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά παρέμενε αυτόνομη και κυβερνιόταν όπως πριν από έναν ντόπιο Βοεβόδα/Πρίγκιπα, γνωστό επίσης ως Ντόμνιτορ ή Οσποδάρο.
Το Μάιο του 1600 ο Μιχαήλ του Βιτεαζούλ (Μιχαήλ ο Γενναίος) συνένωσε τα δύο Ρουμανικά Πριγκιπάτα και την Τρανσυλβανία υπό την ηγεσία του.
Για σύντομες χρονικές περιόδους (μεταξύ πολέμων) το Πολωνικό Βασίλειο κατείχε τμήματα της βόρειας Μολδαβίας. Ομως κάθε φορά τα παλιά σύνορα αποκαθίσταντο, όπως για παράδειγμα αναγνωρίζει στις 14 Οκτωβρίου 1703 ο Πολωνός απεσταλμένος Μάρτιν Τσομετόβσκι "Μεταξύ ημών και της Βλαχίας (δηλ. Μολδαβίας), ο ίδιος ο Θεός έθεσε ως σύνορο το Δνείστερο" (Inter nos et Valachiam ipse Deus flumine Tyras dislimitavit).
Κατά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-1774, οι Οθωμανικές στρατιές ηττήθηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, που κατέλαβαν την περιοχή το διάστημα 15 Δεκεμβρίου 1769 – Σεπτέμβριος 1774 και προγενέστερα το διάστημα 14 Σεπτεμβρίου - Οκτώβριος 1739. Η Βουκοβίνα ήταν η ανταμοιβή που πήραν οι Αυστριακοί για τη βοήθειά τους προς τους Ρώσους στον πόλεμο αυτό. Ο Πρίγκιπας Γρηγόριος Γ΄ Γκίκας της Μολδαβίας διαμαρτυρήθηκε και ετοιμαζόταν να αναλάβει δράση να ανακτήσει τα εδάφη, αλλά δολοφονήθηκε και τοποθετήθηκε στο θρόνο της Μολδαβίας από τους Οθωμανούς ένας αλλοδαπός Ελληνας-Φαναριώτης.
Αυστριακή Αυτοκρατορία
Η Αυστριακή Αυτοκρατορία κατέλαβε τη Βουκοβίνα τον Οκτώβριο του 1774. Μετά τον Πρώτο Διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, οι Αυστριακοί υποστήριξαν ότι τους ήταν αναγκαία ως δίοδος μεταξύ Γαλικίας και Τρανσυλβανίας. Η Βουκοβίνα προασαρτήθηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 1775. Στις 2 Ιουλίου 1776 στην Παλαμούτκα οι Αυστριακοί και οι Οθωμανοί υπέγραψαν μια διασυνοριακή σύμβαση, με την οποία η Αυστρία επέστρεψε 59 από τα πρώην κατεχόμενα χωριά και διατήρησε 278.
Η Βουκοβίνα ήταν μια κλειστή στρατιωτική περιοχή (1775–1786) και στη συνέχεια η μεγαλύτερη περιοχή, Επαρχία Τσερνόβιτς (από την ομώνυμη πρωτεύουσά της) του Αυστριακού Βασιλείου Γαλικίας και Λοντομερίας (1787–1849). Στις 4 Μαρτίου 1849 η Βουκοβίνα έγινε ξεχωριστή Αυστριακή Kronland (Χώρα του Στέμματος) υπό ένα Landespräsident (όχι Statthalter, όπως σε άλλες χώρες του στέμματος) και ανακηρύχτηκε Herzogtum Bukowina (ονομάστηκε δουκάτο, ως μέρος των πλήρως επίσημων κτήσεων των Αυστριακών Αυτοκρατόρων). Το 1860 συγχωνεύτηκε πάλι με τη Γαλικία αλλά ξαναέγινε ξεχωριστή επαρχία ακόμη μια φορά πάλι στις 26 Φεβρουαρίου 1861, καθεστώς που διήρκεσε μέχρι το 1918.
Το 1849 η Βουκοβίνα απέκτησε μια συνέλευση αντιπροσώπων, τη Landtag (δίαιτα). Οι Μολδαβοί ευγενείς αποτελούσαν παραδοσιακά την κυβερνώσα τάξη στην περιοχή αυτή. Το 1867 με την αναδιοργάνωση της Αυστριακής Αυτοκρατορίας ως Αυστροουγγρικής, αποτέλεσε τμήμα των Σισλεϊθανικών ή Αυστριακών εδαφών της Αυστροουγγαρίας και παρέμεινε έτσι μέχρι το 1918.
Τέλη του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα
Τα ιωβηλαία που εορτάστηκαν στο Μοναστήρι Πούτνα, κοντά στον τάφο του Στέφαν τσελ Μάρε, αποτέλεσαν συγκλονιστικές στιγμές για τη Ρουμανική εθνική ταυτότητα στη Βουκοβίνα. Αφού κέρδισε την ανεξαρτησία της, η Ρουμανία οραματιζόταν να ενσωματώσει αυτή την ιστορική επαρχία, που ως πυρήνας του Μολδαβικού Πριγκιπάτου, ήταν μεγάλης ιστορικής σημασίας για την ιστορία της και περιελάμβανε πολλά εξέχοντα μνημεία της τέχνης και της αρχιτεκτονικής της. Παρά την εισροή μεταναστών, που ενθαρρυνόταν υπό την Αυστριακή διοίκηση, οι Ρουμάνοι συνέχισαν να είναι η μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην επαρχία μέχρι το 1880, οπότε οι Ρουθηνοί (Ουκρανοί) τους ξεπέρασαν αριθμητικά 5:4. Σύμφωνα με την απογραφή του 1880 υπήρχαν 239.690 Ρουθηνοί και Χούτσουλ, ή περίπου 41,5% του πληθυσμού της περιοχής, ενώ οι Ρουμάνοι ήταν δεύτεροι με 190.005 κατοίκους ή 33%, σχέση που διατηρήθηκε λίγο ή πολύ ίδια μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ρουθηνοί είναι παλαιότερο όνομα για τους Ουκρανούς, ενώ οι Χούτσουλ είναι τοπική Ουκρανική υποομάδα.
Υπό την Αυστριακή διοίκηση η Βουκοβίνα διατηρήθηκε εθνολογικά μεικτή: κυρίως Ρουμανική στο νότο, Ουκρανική (συνήθως αναφερόμενη ως Ρουθηνική στην Αυτοκρατορία) στο βορρά με μικρούς αριθμούς Ούγγρων Σέκελι, Σλοβάκων και Πολωνών χωρικών και Γερμανών, Πολωνών και Εβραίων στις πόλεις. Η απογραφή του 1910 κατέγραψε 800.198 κατοίκους, από τους οποίους Ρουθηνοί 38,88%, Ρουμάνοι 34,38%, Γερμανοί 21,24% (περιλαμβανομένων 12,86% Εβραίων), Πολωνοί 4,55%, Ούγγροι 1,31%, Σλοβάκοι 0,08%, Σλοβένοι 0,02%, Iταλοί 0,02% και λίγοι Κροάτες, Ρομά, Σέρβοι και Τούρκοι. Οι Ρουμάνοι ήταν ακόμη παρόντες σε όλους τους οικισμούς της περιοχής αλλά ο αριθμός τους ήταν περιορισμένος στα χωριά του βορρά. Πολλοί από τους Γερμανούς της Βουκοβίνας και λίγοι Ρουμάνοι μετανάστευσαν το 19ο και τον 20ό αιώνα στη Βόρεια Αμερική.
Το 1783 με αυτοκρατορικό διάταγμα οι Ελληνορθόδοξες επαρχίες της Βουκοβίνας και της Δαλματίας αποτέλεσαν μια Αρχιεισκοπή με έδρα στο Τσερνόβιτς. Με τον καιρό εμφανίστηκαν τριβές μεταξύ των Σέρβων αρχιεπισκόπων και των Ρουμάνων που παραπονούντο ότι η Παλαιά Σλαβονική ευνοείτο έναντι της Ρουμανικής και ότι τα οικογενειακά ονόματα εκσλαβίζονταν. Παρά τις Ρουμανσλαβικές τριβές για την επιρροή στην ιεραρχία του τοπικού Ορθόδοξου κλήρου, δεν υπήρχε Ρουμανοουκρανική εθνική ένταση και αμφότεροι οι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν στην εκπαιδευτικά και τη δημόσια ζωή. Μετά την άνοδο του Ρουμανικού εθνικισμού το 1848 οι αρχές των Αψβούργων παραχώρησαν πρόσθετα δικαιώματα στους Ουκρανούς σε μια προσπάθεια να μετριάσουν τις Ρουμανικές φιλοδοξίες για ανεξαρτησία. Στα τέλη του 19ου αιώνα η ανάπτυξη του Ουκρανικού πολιτισμού στη Βουκοβίνα ξεπέρασε τη Γαλικία και την υπόλοιπη Ουκρανία με ένα δίκτυο Ουκρανικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, μια ομάδα υπό τον Αυστριακό Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο εκπόνησε ένα σχέδιο (που ποτέ δεν υλοποιήθηκε) των Ηνωμένων Πολιτειών της Μείζονος Αυστρίας. Η συγκεκριμένη πρόταση δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Aurel C. Popovici “Die Vereinigten Staaten von Groß-Österreich“ [Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Μείζονος Αυστρίας],Λειψία, 1906. Σύμφωνα με αυτό το μεγαλύτερο μέρος της Βουκοβίνας (με το Τσερνόβιτς) θα σχημάτιζε με την Τρανσυλβανία ένα Ρουμανικό κράτος, ενώ το βορειοδυτικό τμήμα θα σχημάτιζε με το μεγαλύτερο μέρος της Γαλικίας ένα Ουκρανικό, αμφότερα σε μια ομοσπονδία με 13 άλλα κράτη υπό το Αυστριακό στέμμα.
Βασίλειο της Ρουμανίας
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διεξήχθησαν στη Βουκοβίνα αρκετές μάχες μεταξύ των Αυστροουγγρικών, Γερμανικών και Ρωσικών στρατευμάτων, που κατέληξαν στην εκδίωξη του Ρωσικού στρατού το 1917.
Με την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας το 1918, τόσο το τοπικό Ρουμανικό Εθνικό Συμβούλιο, όσο και το Ουκρανικό Εθνικό Συμβούλιο, με έδρα τη Γαλικία, διεκδίκησαν την περιοχή. Στις 14/27 Οκτωβρίου 1918 μια Συντακτική Συνέλευση σχημάτισε μια Εκτελεστική Επιτροπή, στην οποία παρέδωσε την εξουσία ο Αυστριακός κυβερνήτης της επαρχίας. Μετά από επίσημο αίτημα του Ιάντσου Φλόντορ Ρουμανικά στρατεύματα κινήθηκαν άμεσα για να καταλάβουν την περιοχή εναντίον Ουκρανικών διαδηλώσεων. Αν και ντόπιοι Ουκρανοί προσπάθησαν να ενσωματώσουν τμήματα της βόρειας Βουκοβίνας στη βραχύβια (1918–1919) Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας, η προσπάθειά τους κατεστάλη από Πολωνικά και Ρουμανικά στρατεύματα.
Υπό την προστασία των Ρουμανικών στρατευμάτων το Ρουμανικό Συμβούλιο συγκάλεσε ένα Γενικό Συνέδριο της Βουκοβίνας για τις 15/28 Νοεμβρίου 1918, όπου οι αντιπρόσωποι ήταν 74 Ρουμάνοι, 13 Ρουθηνοί, 7 Γερμανοί και 6 Πολωνοί (αυτή είναι η γλωσσική σύνθεση και οι Εβραίοι δεν καταγράφηκαν ως ξεχωριστή ομάδα). Λαϊκός ενθουσιασμός σάρωσε όλη την περιοχή και μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε στην πόλη περιμένοντας τις αποφάσεις του Συνεδρίου.
Το Συνέδριο εξέλεξε ως πρόεδρο το Ρουμάνο πολιτικό της Βουκοβίνας Ιάντσου Φλόντορ και ψήφισε υπέρ της ένωσης με το Βασίλειο της Ρουμανίας με την υποστήριξη των Ρουμάνων, Πολωνών και Γερμανών αντιπροσώπων, ενώ οι Ουκρανοί δεν ήθελαν να συμμετέχουν. Αιτιολογία της απόφασης ήταν ότι, μέχρι την κατάληψή της από τους Αψβούργους το 1775 η Βουκοβίνα ήταν η καρδιά του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, όπου βρίσκονται οι "gropniţele domneşti" (τάφοι των βοεβόδων) και το "dreptul de liberă hotărâre de sine" (δικαίωμα της αυτοδιάθεσης). Ο Ρουμανικός έλεγχος της επαρχίας αναγνωρίσθηκε διεθνώς με τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού το 1919.
Κατά το Μεσοπόλεμο οι Ρουμανικές αρχές εφάρμοσαν ένα πρόγραμμα εκρουμανισμού με στόχο των αφομοιωτικών πολιτικών τους τον Ουκρανικό πληθυσμό της περιοχής. Η Ρουμανική γλώσσα εισήχθη στα σχολεία των εθνικών μειονοτήτων το 1923 και το 1926 έκλεισαν όλα τα δημόσια Ουκρανικά σχολεία στη Βουκοβίνα (τα ιδιωτικά σχολεία διατηρούνται ακόμη).
Την ίδια στιγμή οι εγγραφές Ουκρανών στο Πανεπιστήμιο του Τσερνίουτσι (Τσερνόβτσι) μειώθηκαν από 239 σε σύνολο 1671 το 1914, σε 155 σε σύνολο 3247 το 1933, ενώ ταυτόχρονα οι εγγραφές Ρουμάνων εκεί πολλαπλασιάστηκαν σε 2117 σε σύνολο 3247. Εν μέρει αυτό οφειλόταν στην προσπάθεια στροφής στα Ρουμανικά ως βασικής γλώσσας της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι το πανεπιστήμιο ήταν ένα από τα πέντε μόνο της Ρουμανίας και θεωρείτο αναγνωρισμένου κύρους.
Στη δεκαετία μετά το 1928, καθώς η Ρουμανία προσπαθούσε να βελτιώσει τις σχέσεις της με τη Σοβιετική Ενωση, δόθηκαν στην Ουκρανική κουλτούρα κάποια περιορισμένα μέσα εκ νέου ανάπτυξης, αλλά αυτό αναστράφηκε απότομα το 1938.
Σύμφωνα με τη Ρουμανική απογραφή του 1930 οι Ρουμάνοι αποτελούσαν το 44,5% του πληθυσμού της Βουκοβίνας και οι Ουκρανοί (με τους Χούτσουλ) το 29,1%. Στο βόρειο τμήμα της περιοχής όμως οι Ρουμάνοι αποτελούσαν μόνο το 32,6% του πληθυσμού με τους Ουκρανούς ελαφρώς να υπερτερούν αριθμητικά των Ρουμάνων.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά το Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ, το Σοβιετικό Τελεσίγραφο του Ιουνίου 1940 απαίτησε από τη Ρουμανία το βόρειο τμήμα της Βουκοβίνας, που συνόρευε με τη Γαλικία (η τελευταία προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση κατά το διαμελισμό της Πολωνίας το 1939). Το Σοβιετικό αίτημα για τη Βουκοβίνα εξέπληξε τη Ναζιστική Γερμανία, αν και επίσημα δεν αντιτάχθηκε σε αυτό. Στο πρώτο Σοβιετικό τελεσίγραφο προς τη Ρουμανική κυβέρνηση, η εν μέρει κατοικούμενη από Ουκρανούς βόρεια Βουκοβίνα "απαιτείτο" ως ελάχιστη "αποζημίωση για τη μεγάλη απώλεια που προέκυψε για τη Σοβιετική Ένωση και τον πληθυσμό της Βεσσαραβίας από την εικοσιδυάχρονη κυριαρχία της Ρουμανίας επί της Βεσσαραβίας". Στις 28 Ιουνίου 1940 η Ρουμανική κυβέρνηση εκκένωσε τη Βόρεια Βουκοβίνα και μετακινήθηκε εκεί ο Κόκκινος Στρατός, με τα νέα σοβιετορουμανικά σύνορα να τίθενται λιγότερο από 20 χλμ. βόρεια του Μοναστηριού Πούτνα.
Το 1940 το όμπλαστ του Τσερνόβτσι (τα 2/3 του οποίου είναι η Βόρεια Βουκοβίνα) είχε πληθυσμό περίπου 805.000, από τους οποίους 47,5% ήταν Ουκρανοί και 28,3% Ρουμάνοι, με το υπόλοιπο Γερμανούς, Εβραίους, πολωνούς, Ούγγρους και Ρώσους. Η ισχυρή Ουκρανική παρουσία ήταν το επίσημο κίνητρο για την ένταξη της περιοχής στην Ουκρανική ΣΣΔ και όχι στη νεοϊδρυθείσα ΣΣΔ της Μολδαβίας. Το αν η περιοχή θα είχε ενταχθεί στην Ουκρανική ΣΣΔ αν η επιτροπή που αποφάσισε σχετικά δεν προεδρευόταν από τον Ουκρανό κομμουνιστή ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ, παραμένει θέμα συζήτησης μεταξύ των ερευνητών. Στη πραγματικότητα μερικά εδάφη με κυρίως Ρουμανικό πληθυσμό (π.χ. περιοχή Χέρτσα) παραχωρήθηκαν στην Ουκρανική ΣΣΔ. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης του 1941 των Δυνάμεων του Αξονα στη Σοβιετική Ενωση, η Τρίτη Ρουμανική Στρατιά, υπό το Στρατηγό Πέτρε Ντουμιτρέσκου (που επιχειρούσε στο βορρά) και η Τέταρτη Ρουμανική Στρατιά (που επιχειρούσε στο νότο) ανακατέλαβε τη Βόρεια Βουκοβίνα, καθώς και τη Χέρτζα και τη Βεσσαραβία τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1941. Εντούτοις συνέχισαν τον πόλεμο και κατέλαβαν μέχρι το 1944 κυρίως Σοβιετικά εδάφη στα νότια της Ουκρανικής ΣΣΔ- την Επαρχία της Οδησσού και τμήματα των επαρχιών Μικολάιβ και Βινίτσια.
Μεταξύ 1940 και 1950 συνέβησαν στη βόρεια Βουκοβίνα πολλές δημογραφικές αλλαγές, που οφείλονται σε αρκετούς αλλά συντρέχοντες παράγοντες :
Τον πρώτο χρόνο της Σοβιετικής κατοχής ο πληθυσμός της περιοχής μειώθηκε κατά πάνω από 250.000. Κατόπιν διαταγών της НКВД την περίοδο αυτή δεκάδες χιλιάδες Ρουμανικών οικογενειών εκτοπίσθηκαν στη Σιβηρία, με 12.191 άτομα να εκτοπίζονται στις 2 Αυγούστου 1940 (λιγότερο από ένα μήνα μετά την κατοχή) και άλλα 2.057 άτομα να εκτοπίζονται στη Σιβηρία το Δεκέμβριο του 1940 μαζί με τις οικογένειές τους. Η μεγαλύτερη εκτόπιση έλαβε χώρα στις 13 Ιουνίου 1941, 13.000 ατόμων στη Σιβηρία και στο Καζακστάν.
Μέχρι τη συμφωνία επαναπατρισμού της 15 Απριλίου 1941, στρατεύματα της Εν Κα Βε Ντε σκότωσαν εκατοντάδες χωρικούς της Βόρειας Βουκοβίνας, ενώ προσπαθούσαν να διασχίσουν τα σύνορα προς τη Ρουμανία, για να διαφύγουν από τις Σοβιετικές αρχές. Αυτό κορυφώθηκε την 1 Απριλίου 1941, με τη Σφαγή της Φαντάνα Αλμπα.
Σχεδόν όλος ο Γερμανικός πληθυσμός της βόρειας Βουκοβίνας εξαναγκάστηκε να μετεγκατασταθεί σε τμήματα της Πολωνίας, που κατέχονταν τότε από τη Ναζιστική Γερμανία, μεταξύ 15 Σεπτεμβρίου και 15 Νοεμβρίου 1940, μετά την κατάληψη της περιοχής από τη Σοβιετική Ένωση. Περίπου 45.000 Γερμανοί είχαν φύγει από τη Βόρεια Βουκοβίνα το Νοέμβριο του 1940. Ο αριθμός αυτός, υψηλότερος από το μέγεθος της Γερμανικής μειονότητας, περιελάμβανε επίσης δύο χιλιάδες Ρουμάνους, Ουκρανούς κ.α., που υποκρίθηκαν τους Γερμανούς, για να αποδράσουν από τη Σοβιετική εξουσία.
Μετά τον πόλεμο
Το 1944 ο Κόκκινος Στρατός εξεδίωξε τις δυνάμεις του Άξονα και αποκατάστησε το Σοβιετικό έλεγχο στην περιοχή. Η Ρουμανία αναγκάσθηκε να παραχωρήσει επίσημα το βόρειο τμήμα της Βουκοβίνας στην ΕΣΣΔ με τη Συνθήκη ειρήνης των Παρισίων του 1947. Η περιοχή αποτέλεσε τμήμα της Ουκρανικής ΣΣΔ ως Όμπλαστ του Τσερνόβτσι (επαρχία). Μετά τον πόλεμο η Σοβιετική κυβέρνηση εκτόπισε ή σκότωσε περίπου 41.000 Ρουμάνους. Λόγω των δολοφονιών και των μαζικών εκτοπίσεων ολόκληρα χωριά, κυρίως κατοικούμενα από Ρουμάνους, εγκαταλείφθηκαν (Αλμποβάτ, Φρούντζα, Ι.Γ.Ντούκα, Μπούτσι-απαλείφθηκαν τελείως, Πρισάκα, Ταντένι και Βίτσοβ-καταστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό). Οι άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας (μερικές φορές και μεγαλύτεροι) στρατολογήθηκαν στο Σοβιετικό Στρατό. Αυτό δεν τους προστάτευσε πάντως από το να συλληφθούν και να εκτοπισθούν ως "αντισοβιετικά στοιχεία".
Αντιδρώντας αντάρτικες ομάδες (τόσο από Ρουμάνους όσο και Ουκρανούς) άρχισαν τις επιχειρήσεις κατά των Σοβιετικών στα δάση γύρω από το Τσερνόβτσι, την Κράσνα και το Κοντρίλ Κοσμινουλούι. Στην Κράσνα χωρικοί επιτέθηκαν σε Σοβιετικούς στρατιώτες, που είχαν σταλεί να τους "μετεγκαταστήσουν προσωρινά", γιατί φοβήθηκαν την εκτόπιση, με αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματίες μεταξύ των χωρικών, που δεν διέθεταν πυροβόλα.
Το 1945 επαναπατρίστηκαν Πολωνοί που (εθελοντικά ή με καταναγκασμό) αποφάσισαν να φύγουν. Μεταξύ Μαρτίου 1945 και Ιουλίου 1946 10.490 κάτοικοι έφυγαν από τη βόρεια Βουκοβίνα στην Πολωνία, 8.140 Πολωνοί, 2.041 Εβραίοι και 309 άλλων εθνικοτήτων.
Συνολικά, μεταξύ 1930 (τελευταία Ρουμανική απογραφή) και 1959 (πρώτη Σοβιετική απογραφή) ο πληθυσμός της βόρειας Βουκοβίνας μειώθηκε κατά 31.521. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των δύο αυτών απογραφών ο Ρουμανικός πληθυσμός είχε μειωθεί κατά 75.752 και ο Εβραϊκός κατά 46.632, ενώ ο Ουκρανικός και ο Ρωσικός αυξήθηκαν κατά 135.161 και 4.322 αντίστοιχα.
Μετά το 1944 οι κονωνικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ του βόρειου (Σοβιετικού) και του νότιου (Ρουμανικού) τμήματος της Βουκοβίνας διακόπηκαν. Ενώ το βόρειο τμήμα είναι ο πυρήνας του Ουκρανικού όμπλαστ του Τσερνόβτσι, το νότιο τμήμα είναι ενσωματωμένο στις άλλες Ρουμανικές ιστορικές περιοχές.
Ιστορικά
Σύμφωνα με την Αυστριακή απογραφή του 1775 η επαρχία είχε συνολικό πληθυσμό 86.000 (περιελάμβανε 56 χωριά, που αργότερα επεστράφησαν στη Μολδαβία). Η απογραφή κατέγραψε μόνο την κοινωνική θέση και ορισμένες εθνικογλωσσικές ομάδες (Εβραίους, Αρμένιους, Γύφτους και Γερμανούς εποίκους). Το 1919 ο Ι. Νίστορ υποστήριξε ότι οι Ρουμάνοι αποτελούσαν συντριπτική πλειοψηφία το 1774, περίπου 64.000 (85%) από τις 75.000 του συνολικού πληθυσμού. Εντωμεταξύ περίπου 8.000 (10%) ήταν Ρουθηνοί/Ουκρανοί και 3.000 (4%) άλλες εθνικές ομάδες. Αφ' ετέρου μια ανθρωπολογική ανάλυση της Ρωσικής απογραφής του πληθυσμού της Μολδαβίας το 1774 απέδωσε πληθυσμό 68.700, από τους οποίους 40.920 (59,6%) Ρουμάνοι, 22.810 Ρουθηνοί και Χούτσουλ (33,2%) και 7,2% Εβραίοι, Ρομά και Αρμένιοι.
Το 19ο αιώνα οι πολιτικές της Αυστριακής Αυτοκρατορίας ενθάρρυναν την εισροή πολλών μεταναστών, όπως Γερμανών, Πολωνών, Εβραίων, Ούγγρων και Ουκρανών (που αναφέρονταν τότε ως Ρουθηνοί) από τη Γαλικία, καθώς και Ρουμάνων από την Τρανσυλβανία. Οι επίσημες απογραφές της Αυστριακής Αυτοκρατορίας (κατόπιν Αυστροουγγαρίας) δεν κατέγραφαν εθνικογλωσσικά στοιχεία μέχρι το 1850-1851. Οι απογραφές του 1857 και του 1869 δεν είχαν ερωτήσεις σχετικές με την εθνικότητα και τη γλώσσα. Η μητρική γλώσσα δεν ξανακαταγράφηκε μέχρι το 1880. Η Αυστριακή απογραφή του 1850-1851, που για πρώτη φορά κατέγραψε στοιχεία σχετικά με τις ομιλούμενες γλώσσες, δείχνει 48,50% Ρουμάνους και 38,07% Ουκρανούς. Επόμενες Αυστριακές απογραφές μεταξύ 1880 και 1910 φανερώνουν σταθεροποίηση του Ρουμανικού πληθυσμού περί το 33% και του Ουκρανικού περί το 40%.
Βάσει των παραπάνω ανθρωπολογικών εκτιμήσεων για το 1774 καθώς και επόμενων επίσημων απογραφών η εθνολογική σύνθεση της Βουκοβίνας άλλαξε τα χρόνια μετά το 1775, οπότε την περιοχή κατέλαβε η Αυστριακή Αυτοκρατορία. Ο πληθυσμός της Βουκοβίνας αυξανόταν σταθερά, κυρίως μέσω της μετανάστευσης, που οι Αυστριακές αρχές ευνοούσαν για να αναπτυχθεί η οικονομία. Ο Χ.Φ.Μύλερ αναφέρει πληθυσμό σχετικό με τη στρατολόγηση 339.669. Σύμφωνα με τον Αλέκου Χουρμουζάκι το 1848 το 55% του πληθυσμού ήταν Ρουμάνοι. Στο ίδιο διάστημα ο Ουκρανικός πληθυσμός αυξήθηκε σε 108.907 το 1848 και ο Εβραϊκός εκτινάχθηκε από 526 το 1774 σε 11.600 in 1848.
Το 1843 η Ρουθηνυκή γλώσσα αναγνωρίσθηκε, μαζί με τη Ρουμανική, ως "η γλώσσα του λαού και της Εκκλησίας της Βουκοβίνας".
Σύμφωνα με εκτιμήσεις και απογραφές ο πληθυσμός της Βουκοβίνας ήταν :
Σημείωση: ε-εκτίμηση, α-απογραφή
Σήμερα
Η σημερινή δημογραφική κατάσταση στη Βουκοβίνα ελάχιστα θυμίζει εκείνη της εποχής της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Στο βόρειο (Ουκρανικό) και στο νότιο (Ρουμανικό) τμήμα κυριαρχούν αισθητά η Ουκρανική και η Ρουμανική πλειοψηφία αντίστοιχα, με την εκπροσώπηση άλλων εθνικών ομάδων να έχει σημαντικά μειωθεί.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ουκρανικής Απογραφής (2001) οι Ουκρανοί αποτελούν περίπου 75% (689.100) του πληθυσμού του Τσερνόβτσι Ομπλάστ, που είναι η πλησιέστερη, αν και όχι ακριβής, προσέγγιση της ιστορικής Βόρειας Βικουβίνας. Η απογραφή εντόπισε επίσης μια μείωση του Ρουμανικού και του Μολδαβικού πληθυσμού σε 12,5% (114.600) και 7,3% (67.200) αντίστοιχα. Οι Ρώσοι είναι η επόμενη μεγάλη εθνική ομάδα με 4,1%, ενώ οι Πολωνοί, οι Λευκορώσοι και οι Εβραίοι αποτελούν το υπόλοιπο 1,2%. Οι γλώσσες του πληθυσμού αντικατοπτρίζουν στενά την εθνοτική σύνθεση, με πάνω από 90% κάθε μεγάλης εθνικής ομάδας να δηλώνει ως μητρική την εθνική της γλώσσα (Ουκρανική, Ρουμανική και Ρωσική αντίστοιχα).
Το γεγονός ότι Ρουμάνοι και Μολδαβοί εμφανίσθηκαν ως ξεχωριστές κατηγορίες στα αποτελέσματα της απογραφής έχει επικριθεί από τη Ρουμανική Κοινότητα της Ουκρανίας-Διαπεριφερειακή Ένωση, που παραπονιέται ότι αυτή η παλιά πρακτική της Σοβιετικής εποχής καταλήγει στην υποεκτίμηση του Ρουμανικού πληθυσμού, καθώς μοιράζεται σε Ρουμάνους και Μολδαβούς.
Οι Ρουμάνοι κατοικούν κυρίως στο νότιο τμήμα της περιοχής Τσερνόβτσι, όντας πλειοψηφία στην Επαρχία Χέρτζα, ενώ αποτελούν πλειοψηφία με τους Μολδαβούς στην (σχετικά πλειοψηφούντων των Ουκρανών) Επαρχία Χλιμπόκα. Οι Μολδαβοί είναι πλειοψηφία στην Επαρχία Νοβοσελίτσια. Στις άλλες οκτώ επαρχίες και στην πόλη του Τσερνόβτσι πλειοψηφούν οι Ουκρανοί.
Η νότια, ή Ρουμανική Βουκοβίνα, έχει σημαντική Ρουμανική πλειοψηφία (94,8%), με μεγαλύτερες μειονοτικές ομάδες τους Ρομά (1,9%) και τους Ουκρανούς (0,9) (απογραφή 2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρουμανίας
Ευαγγελία Ανδρεαδάκη
Η Ευαγγελία Ανδρεαδάκη ή Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στο Drama Studio London. Στο θέατρο έχει παίξει στις παραστάσεις όπως Ο γάμος της Μαρίας Μπράουν, Φυλές, Πενθεσίλεια και Ριχάρδος ο Γ'. Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε διάφορες σειρές, μεταξύ αυτών οι Επτά Θανάσιμες Πεθερές, Έχω ένα μυστικό, Το καπλάνι της βιτρίνας και Καρυωτάκης. Στον κινηματογράφο έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Παντελής Βούλγαρης, ο Νίκος Γραμματικός και ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία SMAC και κέρδισε το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σταντ ντε Σαρμίγ
Το Σταντ ντε Σαρμίγ (παλαιότερα γνωστό ως Παρκ ντε Σπορ) ήταν πολλαπλών χρήσεων στάδιο ευρισκόμενο στη Γενεύη της Ελβετίας.
Η χωρητικότητά του κατά τα εγκαίνιά του, στις 20 Ιουνίου 1930, ήταν της τάξεως των 9.300 θέσεων. Χτισμένο με την ευκαιρία της διοργάνωσης του Κυπέλλου Εθνών, χρησιμοποιείτο στις περισσότερες των περιπτώσεων για την φιλοξενία ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων, ενώ η Σερβέτ ντε Ζενέβ έδινε εντός αυτού τις εντός έδρας αναμετρήσεις της έως τον Δεκέμβριο του 2002. Ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 1954, η χωρητικότητα του Σταντ ντε Σαρμίγ αυξήθηκε στις 30.000 θέσεις, με το γήπεδο να φιλοξενεί, στην διάρκεια της διοργάνωσης, συνολικά πέντε αναμετρήσεις, μεταξύ των οποίων έναν προημιτελικό.
Λόγω της μικρής χωρητικότητας του γηπέδου (9.250 θέσεις καθήμενων) και της παλαιότητάς του, η Σερβέτ ντε Ζενέβ αποφάσισε την μετακόμισή της και την φιλοξενία των εντός έδρας αναμετρήσεών της σε ένα νέο γήπεδο, το Σταντ ντε Ζενέβ, με απαρχή τον Ιανουάριο του 2003.
Εγκαταλειμμένο, στην συνέχεια, επί διάστημα εννέα ετών, το Σταντ ντε Σαρμίγ κατεδαφίστηκε ολοκληρωτικά το Νοέμβριο του 2011, με στόχο την αντικατάστασή του, έως το 2014, με ένα δημοτικό πάρκο και ένα συγκρότημα κατοικιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελβετία Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1954 Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ελβετία Κατηγορία:Σερβέτ Γενεύης
Όπερα (κτήριο)
μικρογραφία|Όπερα μικρογραφία|Ένα από τα πιο γνωστά στις μέρες μας κτήρια όπερας, η [[Όπερα του Σίδνεϋ.]] Η όπερα αποτελεί την κτηριακή εγκατάσταση ενός θεάτρου, το οποίο προορίζεται για παραστάσεις έργων όπερας. Τις περισσότερες φορές αποτελείται από μια σκηνή, βάθρο για την ορχήστρα, παρασκήνια, καμαρίνια και τους χώρους για τους θεατές, ήτοι την λεγόμενη «πλατεία» και συχνά τους «εξώστες» ή «θεωρεία». Κάποιες τέτοιες κτηριακές εγκαταστάσεις είναι σχεδιασμένες εξ αρχής για τον ως άνω σκοπό, ενώ άλλες αποτελούν μέρος ενός κτηριακού συμπλέγματος, που μπορεί να φιλοξενήσει διαφόρων ειδών παραστάσεις, όπως θέατρο, μπαλέτο κλπ.
Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη γνωστή όπερα, ανοιχτή για παραστάσεις στο ευρύ κοινό (όχι εντός αυλικών ανακτόρων), υπήρξε το Teatro San Cassiano (Θέατρο του Αγίου Κασσιανού) στη Βενετία, το οποίο πρωτοάνοιξε τις πύλες του περί το 1637. Έκτοτε στην Ιταλία, χώρα με μακρά παράδοση στο λυρικό θέατρο, έχουν ανεγερθεί εκατοντάδες όπερες, πολλές από τις παλαιότερες των οποίων είναι ακόμη σε λειτουργία. Στη Γερμανία η πρώτη όπερα λειτούργησε το 1678 στο Αμβούργο, ενώ στο Λονδίνο δεν υπήρχε κτήριο τέτοιας ειδικής χρήσης πριν τις αρχές του 18ου αιώνα. Σε πολλές περιπτώσεις τα κτήρια αυτά διεύρυναν τον ρόλο τους, φιλοξενώντας χοροεσπερίδες, θεατρικά έργα, ή ακόμη και εορτασμούς, καθώς και άλλες μουσικές παραστάσεις.
Η ανέγερση αυτών των κτηρίων τις περισσότερες φορές γινόταν δαπάναις ευκατάστατων ηγεμώνων και αριστοκρατών, άνθρωποι που συχνά στήριζαν τους καλλιτεχνικούς θεσμούς ενός τόπου ως πάτρονες, θέλοντας μέσω της χρηματικής τους προσφοράς να ανελιχθούν πολιτικά και να αποκτήσουν κύρος και επιφάνεια. Με την άνοδο της μπουρζουαζίας και την επικράτηση του καπιταλιστικού συστήματος στις αρχές του 19ου αιώνα, οι πάτρωνες αντικαταστάθηκαν σταδιακά από πιο θεσμικά όργανα με κρατική βάση, όπως υπουργεία πολιτισμού και δημοτικά συμβούλια. Στις μέρες μας οι περισσότερες όπερες και συναφείς θεσμοί τείνουν να συντηρούνται και να επεκτείνονται με κάποιον τρόπο μεικτής επιχορήγησης, εν μέρει από το κράτος και εν μέρει από ιδιωτικές προσφορές (ευεργετήματα), καθώς επίσης και από τα έσοδα των παραστάσεων.
Εγκαταστάσεις
Καθώς τα έργα του λυρικού θεάτρου αποτελούν κατά παράδοση μεγάλης κλίμακας μουσικοθεατρικά έργα, έτσι κατά συνέπεια οι χώροι όπου φιλοξενούνται είναι αναλόγως μεγάλοι. Οι περισσότερες παλαιές όπερες διαθέτουν θέσεις για περίπου 1.000 καθήμενους θεατές, όπως το θέατρο Λα Φενίτσε στη Βενετία. Τα νεότερα κτήρια μπορούν αν υποδεχτούν κατά μέσο όρο τους 1.500 έως 3.000 θεατές και ενίοτε ακόμη περισσότερους. Πολλές σύγχρονες κτηριακές εγκαταστάσεις όπερας διαθέτουν περισσότερες από μία μεγάλη αίθουσα, ώστε να φιλοξενούνται και μικρότερης κλίμακας παραστάσεις, όπως η «Εναλλακτική Σκηνή» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Παραδοσιακά, η αίθουσα παραστάσεων μιας όπερας έχει σχήμα πετάλου, η χωρητικότητα της οποίας εξαρτάται από το μήκος της σκηνής. Η κύρια πλατεία των θεατών είναι συνήθως επικλινής, ενώ στο περίβλημα της αίθουσας συχνά υπάρχουν εξώστες και σε ορισμένες περιπτώσεις ιδιαίτερα «κουπέ», τα οποία προορίζονται για υψηλού βαλαντίου θεατές που επιζητούν μια ιδιαίτερη αποκλειστικότητα. Συχνά, οι εξώστες ανέρχονται σε αρκετά επίπεδα, οι πιο προνομιούχοι των οποίων προσλαμβάνουν κάποιο επίτιμο όνομα (π.χ. «προεδρικό θεωρείο», «βασιλικός εξώστης» κλπ).
μικρογραφία|αριστερά|Το [[Θέατρο ντι Σαν Κάρλο στη Νάπολη, όπου διακρίνονται τα πολυεπίπεδα θεωρεία και στο κέντρο το βασιλικό θεωρείο.]] Η ορχήστρα μιας όπερας δεν έχει συγκεκριμένο αριθμό εκτελεστών, ο οποίος μπορεί να ποικίλει από μερικές δεκάδες έως και πάνω από 100 άτομα. Αναλόγως το έργο, η παραγωγή μπορεί να περιλαμβάνει πολλούς τραγουδιστές, χορωδούς, χορευτές, καθώς και αρκετούς κομπάρσους. Για τις ανάγκες όλου αυτού του προσωπικού δυναμικού υπάρχουν παρασκηνιακές εγκαταστάσεις, τα λεγόμενα «καμαρίνια» (από την ιταλική λέξη camera [δωμάτιο]), όπου οι συντελεστές μπορούν να επιμεληθούν τα κοστούμια, τον ψιμυθισμό (μακιγιάζ) και τις κομμώσεις τους, να κάνουν μουσικές δοκιμές κλπ. Συχνά μάλιστα διατίθενται και χώροι για επιτόπια συρραφή κοστουμιών, εργαστήρια σκηνικών καθώς και αποθηκευτικοί χώροι για το υλικό μέρος των διαφόρων παραστάσεων.
Οι πιο σύγχρονες κτηριακές εγκαταστάσεις όπερας διαθέτουν υψηλής τεχνολογίας μηχανολογικό εξοπλισμό, με μεγάλους ανελκυστήρες που επιτρέπουν την γρήγορη αλλαγή σκηνικών. Πολλά παλαιά θέατρα, όπως η Σκάλα του Μιλάνου, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, αλλά και το Εθνικό Θέατρο, διατηρούν τις όψεις των κτηρίων και τις αίθουσες παραστάσεων, ανακατασκευάζοντας όμως πλήρως τις παρασκηνιακές εγκαταστάσεις, με εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας.
Ένα τέτοιο τεχνολογικό επίτευγμα επιτρέπει στις μέρες μας και την προβολή του λιμπρέτο εκατέροθεν ή πάνω από τη σκηνή, τους λεγόμενους υπέρτιτλους· αυτό επιτρέπει στους θεατές να παρακολουθούν τόσο τη σκηνική δράση, όσο και το αυθεντικό καθώς και το μεταφρασμένο κείμενο του έργου, συμβάλλοντας έτσι καθοριστικά στην κατανόηση του θεάματος από το κοινό. Άλλες τεχνολογικές καινοτομίες περιλαμβάνουν κάμερες και οθόνες, που επιτρέπουν όχι μόνο τη μαγνητοσκόπηση της παράστασης, αλλά και άλλες λειτουργίες, όπως την παρακολούθηση του διευθυντή ορχήστρας από την -συχνά υφιστάμενη- εκτός σκηνής χορωδίας (coro interno), την προβολή εναλλακτικής οπτικής γωνίας κάποιας σκηνής, αλλά και την ταυτόχρονη προβολή οπτικού υλικού (πρβλ. βίντεο αρτ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών
Θείος Βάνιας
Ο Θείος Βάνιας είναι ένα θεατρικό έργο του Αντόν Τσέχωφ. Διαδραματίζεται στην επαρχία της Ρωσίας και θεωρείται μια ιλαροτραγωδία ανεκπλήρωτων ερώτων στην οποία πρωταγωνιστής δεν είναι μόνο ο θείος Βάνιας αλλά όλοι οι δυστυχισμένοι χαρακτήρες. Ο θείος Βάνιας μαζί με την ανηψιά του τη Σόνια προσπαθούν απεγνωσμένα να φροντίσουν το οικογενειακό κτήμα και στέλνουν όλα τα έσοδα στον πατέρα της Σόνια ο οποίος θεωρείται ένας μορφωμένος και επιτυχημένος συγγραφέας. Η άποψή τους αυτή αλλάζει όταν έρχεται ο πατέρας της Σόνια να ζήσει μαζί τους μαζί με την όμορφη γυναίκα του. Εκεί συνειδητοποιούν πως είναι ένας κενός άνθρωπος χωρίς κανένα ενδιαφέρον για την οικογένεια του και πως τόσα χρόνια ο θείος Βάνιας με την Σόνια ζούσαν φτωχικά δίνοντας όλα τους τα κέρδη σε έναν εγωκεντρικό ανθρωπάκο.
Ιστορία
Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1899, σε σκηνοθεσία Κονσταντίν Στανισλάφσκι, με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Στανισλάφσκι, τη σύζυγό του Λιλίνα και την Όλγα Κνίπερ, σύζυγο του Τσέχωφ.
Το έργο έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο.
Πράξη Ι
Ένας κήπος στην εξοχική έπαυλη του Σερεμπριάκοφ. Ο Αστρόφ και η Μαρίνα συζητούν για το πόσο έχει γεράσει ο Αστρόφ και για την πλήξη του με τη ζωή του ως αγροτικός γιατρός. Μπαίνει ο Βάνια και διαμαρτύρεται για την αναστάτωση που προκαλεί η επίσκεψη του καθηγητή και της συζύγου του Γέλενα. Καθώς συζητούν, ο Σερεμπριάκοφ, η Γέλενα, η Σόνια και ο Τελέγκιν επιστρέφουν από μια βόλτα. Σε απόσταση αναπνοής από τον καθηγητή, ο Βάνια τον αποκαλεί "ένα διαβασμένο παλιό ξερό σκουμπρί", επικρίνει τη μεγαλοστομία του και υποτιμά τα επιτεύγματά του. Η μητέρα του Βάνια, η Μαρία Βασίλιεβνα, η οποία λατρεύει τον Σερεμπριάκοφ, αντιτίθεται στα σχόλια του γιου της. Ο Βάνια επαινεί επίσης τη νεότητα και την ομορφιά της Γέλενα, υποστηρίζοντας ότι η πίστη σε έναν γέρο όπως ο Σερεμπριάκοφ είναι ανήθικη σπατάλη ζωτικότητας. Ο Αστρόφ αναγκάζεται να αναχωρήσει για να παρακολουθήσει έναν ασθενή, αλλά όχι πριν εκφωνήσει μια ομιλία για τη διατήρηση των δασών, ένα θέμα για το οποίο είναι πολύ παθιασμένος. Ο Βάνια δηλώνει την αγάπη του στην εξοργισμένη Γέλενα.
Δεύτερη πράξη
Η τραπεζαρία, αρκετές ημέρες αργότερα, αργά το βράδυ. Πριν πέσει για ύπνο, ο Σερεμπριάκοφ παραπονιέται για πόνους και γηρατειά. Καταφθάνει ο Αστρόφ, τον οποίο είχε καλέσει η Σόνια, αλλά ο καθηγητής αρνείται να τον δει. Αφού ο Σερεμπριάκοφ αποκοιμηθεί, η Γέλενα και ο Βάνια συζητούν. Εκείνη μιλάει για τη διχόνοια στο σπίτι και ο Βάνια για τις διαψευσμένες ελπίδες. Αισθάνεται ότι έχασε τα νιάτα του και συνδέει τον ανεκπλήρωτο έρωτά του για τη Γέλενα με την απογοήτευση της ζωής του. Η Γέλενα αρνείται να ακούσει. Μόνος του, ο Βάνια αναρωτιέται γιατί δεν ερωτεύτηκε τη Γέλενα όταν την πρωτογνώρισε δέκα χρόνια νωρίτερα, όταν θα ήταν δυνατόν να παντρευτούν οι δυο τους και να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή μαζί. Εκείνη την εποχή, ο Βάνια πίστευε στο μεγαλείο του Σερεμπριάκοφ και ήταν ευτυχής που οι προσπάθειές του υποστήριζαν το έργο του Σερεμπριάκοφ- έκτοτε έχει απογοητευτεί από τον καθηγητή και η ζωή του μοιάζει άδεια. Καθώς ο Βάνια αγωνιά για το παρελθόν του, ο Αστρόφ επιστρέφει, κάπως μεθυσμένος, και οι δυο τους συζητούν. Η Σόνια επιπλήττει τον Βάνια για το ποτό του και απαντάει ρεαλιστικά στους προβληματισμούς του για τη ματαιότητα μιας χαμένης ζωής, επισημαίνοντας ότι μόνο η εργασία είναι πραγματικά ικανοποιητική.
Έξω, μια καταιγίδα μαζεύεται και ο Αστρόφ συζητά με τη Σόνια για την αποπνικτική ατμόσφαιρα του σπιτιού- λέει ότι ο Σερεμπριάκοφ είναι δύσκολος, ο Βάνια είναι υποχόνδριος και η Γέλενα είναι γοητευτική αλλά τεμπέλα. Λυπάται για το πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που αγάπησε κάποιον. Η Σόνια ικετεύει τον Αστρόφ να σταματήσει να πίνει, λέγοντάς του ότι είναι ανάξιο να καταστρέφει τον εαυτό του. Συζητούν για τον έρωτα και γίνεται σαφές ότι η Σόνια είναι ερωτευμένη μαζί του και ότι εκείνος αγνοεί τα συναισθήματά της.
Όταν ο Αστρόφ φεύγει, μπαίνει η Γέλενα και συμφιλιώνεται με τη Σόνια, μετά από μια προφανώς μακρά περίοδο αμοιβαίου ανταγωνισμού. Προσπαθώντας να επιλύσει τις δυσκολίες τους, η Γέλενα καθησυχάζει τη Σόνια ότι είχε έντονα συναισθήματα για τον πατέρα της όταν τον παντρεύτηκε, αν και αυτή η αγάπη αποδείχθηκε απατηλή. Οι δύο τους συνομιλούν με διασταυρούμενους σκοπούς. Η Γέλενα εξομολογείται τη δυστυχία της και η Σόνια εκστασιάζεται για τον Αστρόφ. Με χαρούμενη διάθεση, η Σόνια φεύγει για να ρωτήσει τον καθηγητή αν η Γέλενα μπορεί να παίξει πιάνο. Η Σόνια επιστρέφει με την αρνητική απάντησή του, η οποία γρήγορα δυναμιτίζει τη διάθεση.
Τρίτη πράξη
Ο Βάνια, η Σόνια και η Γέλενα βρίσκονται στο σαλόνι, αφού τους κάλεσε εκεί ο Σερεμπριάκοφ. Ο Βάνια αποκαλεί τη Γέλενα νύμφη του νερού και την παροτρύνει, για άλλη μια φορά, να απελευθερωθεί. Η Σόνια παραπονιέται στη Γέλενα ότι αγαπάει τον Αστρόφ εδώ και έξι χρόνια, αλλά επειδή δεν είναι όμορφη, εκείνος δεν την προσέχει. Η Γέλενα προσφέρεται να ανακρίνει τον Αστρόφ και να μάθει αν είναι ερωτευμένος με τη Σόνια. Η Σόνια χαίρεται, αλλά πριν συμφωνήσει αναρωτιέται αν η αβεβαιότητα είναι καλύτερη από τη γνώση, γιατί τότε, τουλάχιστον, υπάρχει ελπίδα.
Όταν η Γέλενα ρωτά τον Αστρόφ για τα αισθήματά του για τη Σόνια, εκείνος λέει ότι δεν έχει κανένα και συμπεραίνει ότι η Γέλενα έφερε το θέμα του έρωτα για να τον ενθαρρύνει να εξομολογηθεί τα δικά του αισθήματα για εκείνη. Ο Αστρόφ φιλάει τη Γέλενα και ο Βάνια γίνεται μάρτυρας του εναγκαλισμού. Αναστατωμένη, η Γέλενα παρακαλεί τον Βάνια να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να επιτρέψει σε εκείνη και τον καθηγητή να φύγουν αμέσως. Πριν ο Σερεμπριάκοφ μπορέσει να κάνει την ανακοίνωσή του, η Γέλενα λέει στη Σόνια ότι ο Αστρόφ δεν την αγαπάει.
Ο Σερεμπριάκοφ προτείνει να λυθούν τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας με την πώληση του κτήματος και την επένδυση των εσόδων σε ένα ομόλογο που θα αποφέρει σημαντικά υψηλότερο εισόδημα (και, όπως ελπίζει, θα αφήσει αρκετά για να αγοράσει μια βίλα για τον ίδιο και την Γέλενα στη Φινλανδία). Οργισμένος, ο Βάνια ρωτάει πού θα ζήσει αυτός, η Σόνια και η μητέρα του, διαμαρτύρεται ότι το κτήμα ανήκει δικαιωματικά στη Σόνια και ότι ο Σερεμπριάκοφ δεν εκτίμησε ποτέ την αυτοθυσία του στη διαχείριση της περιουσίας. Καθώς ο θυμός του Βάνια μεγαλώνει, αρχίζει να εξαγριώνεται εναντίον του καθηγητή, κατηγορώντας τον για την αποτυχία της ζωής του, ισχυριζόμενος άγρια ότι, χωρίς τον Σερεμπριάκοφ να τον συγκρατεί, θα μπορούσε να γίνει ένας δεύτερος Σοπενχάουερ ή Ντοστογιέφσκι. Σε απόγνωση, φωνάζει στη μητέρα του, αλλά αντί να παρηγορήσει το γιο της, η Μαρία επιμένει να ακούσει ο Βάνια τον καθηγητή. Ο Σερεμπριάκοφ προσβάλλει τον Βάνια, ο οποίος βγαίνει ορμητικά από το δωμάτιο. Η Γέλενα παρακαλάει να την πάρουν μακριά από τη χώρα και η Σόνια παρακαλεί τον πατέρα της για λογαριασμό του Βάνια. Ο Σερεμπριάκοφ βγαίνει για να αντιμετωπίσει περαιτέρω τον Βάνια. Ένας πυροβολισμός ακούγεται από τη σκηνή και ο Σερεμπριάκοφ επιστρέφει, κυνηγημένος από τον Βάνια, κρατώντας ένα γεμάτο πιστόλι. Πυροβολεί ξανά με το πιστόλι τον καθηγητή, αλλά αστοχεί. Πετάει το όπλο κάτω με αηδία και βυθίζεται σε μια καρέκλα.
Τέταρτη πράξη
Με την έναρξη της τελευταίας πράξης, λίγες ώρες αργότερα, η Μαρίνα και ο Τελέγκιν ανεμίζουν μαλλί και συζητούν για την προγραμματισμένη αναχώρηση του Σερεμπριάκοφ και της Γέλενα. Όταν μπαίνουν ο Βάνια και ο Αστρόφ, ο Αστρόφ λέει ότι σε αυτή την περιοχή μόνο αυτός και ο Βάνια ήταν "αξιοπρεπείς, καλλιεργημένοι άνθρωποι" και ότι δέκα χρόνια "στενόμυαλης ζωής" τους έχουν κάνει χυδαίους. Ο Βάνια έχει κλέψει ένα φιαλίδιο μορφίνης του Αστρόφ, προφανώς για να αυτοκτονήσει- η Σόνια και ο Αστρόφ τον παρακαλούν να επιστρέψει το ναρκωτικό, πράγμα που τελικά κάνει.
Η Γέλενα και ο Σερεμπριάκοφ τους αποχαιρετούν όλους. Όταν η Γέλενα αποχαιρετά τον Αστρόφ, παραδέχεται ότι παρασύρθηκε από αυτόν, τον αγκαλιάζει και παίρνει ένα από τα μολύβια του ως ενθύμιο. Ο Σερεμπριάκοφ και ο Βάνια συμφιλιώνονται, συμφωνώντας ότι όλα θα γίνουν όπως πριν. Μόλις οι ξένοι αποχωρήσουν, η Σόνια και ο Βάνια πληρώνουν λογαριασμούς, η Μαρία διαβάζει ένα φυλλάδιο και η Μαρίνα πλέκει. Ο Βάνια παραπονιέται για τη βαρύτητα της καρδιάς του, και η Σόνια, ως απάντηση, μιλάει για τη ζωή, την εργασία και τις ανταμοιβές της μεταθανάτιας ζωής: "Θα ακούσουμε τους αγγέλους, θα δούμε όλο τον ουρανό όλο διαμάντια, θα δούμε πώς όλο το γήινο κακό, όλα τα βάσανά μας, πνίγονται στο έλεος που θα γεμίσει όλο τον κόσμο. Και η ζωή μας θα γίνει ειρηνική, τρυφερή, γλυκιά σαν χάδι..... Δεν είχες καμία χαρά στη ζωή σου- αλλά περίμενε, θείε Βάνια, περίμενε.... Θα ξεκουραστούμε".