cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βολφ Χόφμαν
Βιογραφία
Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι Accept επανενώθηκαν με τον Μαρκ Τορνίλο στα φωνητικά, κυκλοφορώντας το επιτυχημένο "Blood of the Nations". Ακολούθησε το "Stalingrad" του 2012, ενώ το 2014 σκαρφάλωσαν για πρώτη φορά στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ με το άλμπουμ "Blind Rage".
Το 2016, κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ "Headbangers Symphony", μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast".
Ο Χόφμαν είναι παντρεμένος με την πρώην μάνατζερ των Accept, Γκάμπι Χάουκε.
με τους Accept
{|width="80%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί
Επιχείρηση Μπόρις
μινιατούρα|240εσ|Η Ζανζιβάρη
Η Επιχείρηση Μπόρις (Operation Boris) ήταν Βρετανικό σχέδιο στρατιωτικής επέμβασης στη Ζανζιβάρη μετά την επανάσταση του 1964. Αντικειμενικός στόχος ήταν η αποτροπή της κατάληψης του κυβερνώντος Επαναστατικού Συμβουλίου από το κόμμα Ούμα, ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα με την υποστήριξη του Τζον Οκέλο ο οποίος ηγούνταν τις στρατιωτικές δυνάμεις της νέας διακυβέρνησης. Κυρίαρχο στο Επαναστατικό Συμβούλιο ήταν το μετριοπαθές κόμμα Αφρο-Σιράζι του Αμπέιντ Καρούμε. Κύρια βάση της επαναστατικής εξουσίας ήταν η Ουνγκούτζα, το νότιο κύριο νησί της Ζανζιβάρης, ενώ η Πέμπα, στα βόρεια, είχε επηρεαστεί λιγότερο. Η επιχείριση Μπόρις αντικατέστησε την προηγούμενη Επιχείρηση Παρθενών η οποία θα χρησιμοποιούσε πλοία του Βασιλικού Ναυτικού ως βάση για την επίθεση.
Η Επιχείρηση Μπόρις σχεδιάστηκε όταν έγινε γνωστό, γύρω στις 20 Φεβρουαρίου, ότι οι Ζανζιβαρινοί επαναστάτες είχαν ενδεχομένως εκπαιδευτεί από κομμουνιστικούς στρατούς. Μετά από αυτή την αποκάλυψη το Βρετανικό Αμυντικό συμβούλιο αποφάσισε ότι απαιτούνταν άλλη σύσταση δυνάμεων για την επίθεση. Για την επιχείρηση Μπόρις θα χρησιμοποιούνταν τα ήδη υπάρχοντα βρετανικά αεροδρόμια στην Κένυα για την εξαπόλυση επιδρομής αλεξιπτωτιστών ώστε να καταληφθεί το αεροδρόμιο της Ουνγκούτζα, και μετά θα γίνονταν το ίδιο και για την νήσο Πέμπα. Η επιτυχία της επιχείρησης Μπόρις κινδύνευε όμως, καθώς οι σχεδιαστές της αντιλήφθηκαν ότι οποιαδήποτε ενδεχόμενη μονόπλευρη Βρετανική επέμβαση εναντίον της Ζανζιβάρης θα προκαλούσε «έντονες δυσμενείς αντιδράσεις» στην Κένυα. Η Βρετανία είχε πληροφορήσει την Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανγκανίκα ότι αν ζητούσαν βρετανική παρέμβαση στη Ζανζιβάρη θα γίνονταν, αλλά κανένα τέτοιο αίτημα δεν έγινε. Επιπροσθέτως η Κενυατική κυβέρνηση δήλωσε ότι η άδεια των βρετανικών στρατευμάτων να μετακινούνται ελεύθερα στην Κένυα δεν επεκτείνονταν για την περίπτωση επέμβασης στη Ζανζιβάρη. Σε κάθε περίπτωση η ασφάλεια των βρετανικών στρατευμάτων στην Κένυα δεν ήταν εξασφαλισμένη όσο δεν υπήρχε τοπική υποστήριξη για την επέμβαση, ενώ οι ζανζιβαρινές δυνάμεις ήταν πολύ πιθανό να ενημερωθούν για οποιαδήποτε επικείμενη επίθεση από Κενυάτες. Έχοντας αυτά υπόψη, το Αμυντικό Συμβούλιο αντικατέστησε την Επιχείρηση Μπόρις στις 9 Απριλίου με την Επιχείρηση Φίνερι, μία αμφίβια επιδρομή με ελικόπτερα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ζανζιβάρης
Επαρχία Φιοντόροφ
Η επαρχία Φιοντόροφ (Фёдоров ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Κοστανάι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η Φιοντόροβκα. Πληθυσμός: 27,389 (εκτίμηση 2013) 28,348 (απογραφή 2009) 37,973 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Φιοντοροφ
321
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 321 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 321 (CCCXXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κρίσπου και Κωνσταντίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1074 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 321 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιωάννης Παλαιοκρασσάς
Ο Ιωάννης Παλαιοκρασσάς (27 Μαρτίου 1934 -2 Οκτωβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής, υπουργός, επίτροπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και πρόεδρος της ΔΕΗ.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από την Άνδρο, αποφοίτησε από την Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή και σπούδασε στο London School of Economics (έλαβε 2 πτυχία, στα διεθνή οικονομικά και στα οικονομικά των μεταφορών).
Διετέλεσε: Έγραψε πολλές εργασίες και βιβλία για τη ναυτιλία, τις μεταφορές, την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, τους ανθρώπινους πόρους, τη χωροταξία, την περιφερειακή ανάπτυξη, το χρηματοδοτικό σύστημα, την Ευρωπαϊκή σύγκλιση, το περιβάλλον και την αειφορία.
Μιλούσε ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και λίγα ιταλικά.
Πολιτική Σταδιοδρομία
Διετέλεσε: Εκλέχθηκε:
Υπουργός Οικονομικών (1990 - 1992)
Οι πρακτικοί οικονομικοί στόχοι που τέθηκαν επί υπουργίας του και σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκαν ήταν α) η δημοσιονομική ανασυγκρότηση και σταθερότητα πάνω σε νέες βάσεις, β) η νομισματική σταθερότητα και η μείωση του πληθωρισμού, γ) ο περιορισμός του δημόσιου τομέα που είχε γιγαντωθεί, με ευρύ πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και με περιορισμό του κρατικού παρεμβατισμού στις αγορές και δ) η σταθερή πορεία ανάπτυξης και σύγκλιση με τις χώρες της ΕΟΚ.
Κανένας άλλος υπουργός δεν προκάλεσε τόσες αντιδράσεις μέσα σε τόσο σύντομο διάστημα όσο ο Παλαιοκρασσάς. Παρόλα αυτά μέσα σε δύο χρόνια το διάστημα 1990-92 κατάφερε να μετατρέψει το πρωτογενές έλλειμμα σε πρωτογενές πλεόνασμα, επιτυγχάνοντας παράλληλα διπλασιασμό των δημοσίων εσόδων –κάτι που είχε να συμβεί περίπου μία 20ετία- και συγκρατώντας τις δαπάνες.
Το 1992 δήλωνε στη Βουλή με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού: «Ναι ο προϋπολογισμός που καταθέτουμε είναι προϋπολογισμός λιτότητας» ενώ άφηνε να εννοηθεί ότι το κάθε σπίτι θα πλήρωνε 55.000 δραχμές το μήνα για τις αλόγιστες δαπάνες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Η πλέον τολμηρή πρόταση Παλαιοκρασσά είναι η φορολόγηση των τόκων από τις καταθέσεις, πρόταση που ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων. Οι γελοιογράφοι με το πενάκι τους καταγράφουν γλαφυρά τον Παλαιοκρασσά να κυνηγά τους φοροφυγάδες και να επιχειρεί να μαζέψει χρήματα.
Αυτό πάντως που δεν μπορούσε να πει ευθέως ως υπουργός Οικονομικών ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς, το είπε ως Ευρωπαίος Επίτροπος σε συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο στις 19 Ιουνίου 1994: Η χρεωκοπία του ελληνικού Δημοσίου επιταχύνεται και η χώρα οδηγείται σε πτώχευση «οπότε για να αποφύγουμε έστω την ύστατη στιγμή ή και να βγούμε από την πτώχευση όταν αυτή επέλθει, θα αναγκαστούμε να συρθούμε σε σκληρότερα μέτρα, όπως όχι μόνο το πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο αλλά ακόμη και απολύσεις υπαλλήλων με αλόγιστες κοινωνικές συνέπειες. Το κυριότερο και σοβαρότερο ίσως είναι πως οι οικονομικές εξελίξεις αναπόφευκτα υπονομεύουν το μέλλον της χώρας μας στην Ενωμένη Ευρώπη».
Απόπειρα δολοφονίας
Στις 14 Ιουλίου 1992 το αυτοκίνητο του Γιάννη Παλαιοκρασσά στο οποίο βρισκόταν ο ίδιος, η γυναίκα του και μια 14χρονη φίλη της κόρης του έγινε στόχος τρομοκρατικής επίθεσης με ρουκέτες από τη 17 Νοέμβρη στο κέντρο της Αθήνας. Από την επίθεση σκοτώθηκε ένας περαστικός, ο 22χρόνος φοιτητής Θάνος Αξαρλιάν.
Ο τότε υπουργός Οικονομικών σώθηκε από τύχη με μικρά εγκαύματα στο πρόσωπο και στο χέρι. Αργότερα τον επισκέφθηκε στο υπουργείο Οικονομικών ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Η ρουκέτα πέρασε από πάνω του. Ήταν ρουκέτα η οποία εξαπελύθη από τον πρώτο όροφο της απέναντι πολυκατοικίας. Πέρασε ευτυχώς πάνω από το αυτοκίνητό τους, κτύπησε ένα άδειο αυτοκίνητο το οποίο κάηκε. Ο κ. Παλαιοκρασσάς που οδηγούσε καθήμενος στα αριστερά άνοιξε και βγήκε μέσα στις φλόγες και «τσουρουφλίστηκε» λίγο στο πρόσωπο και στο χέρι. Του έδωσαν κάτι αλοιφές και δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Σκοτώθηκε όμως ένας νέος άνθρωπος, ένα παιδί 25 με 30 χρόνων και έχουμε και τραυματίες. Αυτός είναι ο τραγικός απολογισμός».
Η 17 Ν αργότερα σε προκήρυξή της ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο τότε υπουργός Παλαιοκρασσάς έγινε στόχος γιατί εξέφραζε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Σκάνδαλο ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ και παραπομπή στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο
Τον Μάιο του 1994 ο Παλαιοκρασσάς παραπέμφθηκε, μαζί με τον πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον πρώην υπουργό Ανδρέα Ανδριανόπουλο, στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο), για το σκάνδαλο της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, κατηγορούμενος για απιστία και παράβαση καθήκοντος. Η υπόθεση αφορούσε την ιδιωτικοποίηση της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ (από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη) και την πώλησή της στους Ιταλούς της Καλτσεστρούτσι, η οποία είχε διασυνδέσεις και με τη Μαφία. Την Πρωτοχρονιά του 1995, ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε την αναστολή των διώξεων, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιανουαρίου.
Ο ίδιος ο Παλαιοκρασσάς ισχυρίστηκε ότι η παραπομπή του έγινε για λόγους εκδίκησης (είχε προηγηθεί το «βρώμικο '89» και η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργών του ΠΑΣΟΚ). Μάλιστα υπογράμμιζε σε δηλώσεις του στον Ελεύθερο Τύπο στις 19 Ιουνίου 1994 πως «εάν δεν είχαμε πουλήσει την ΑΓΕΤ, σήμερα τα ήδη προβληματικά οικονομικά του ελληνικού κράτους θα είχαν επιβαρυνθεί με 350 δις δραχμές περίπου και μέσα σε τρία χρόνια το ποσό αυτό θα έφτανε το ένα τρις».
Πρόεδρος της ΔΕΗ
Τον Απρίλιο του 2004 ορίστηκε πρόεδρος της ΔΕΗ από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Η τοποθέτησή του σε αυτή τη θέση προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, που υπενθύμισε τον ρόλο του στο σκάνδαλο ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ και την κακουργηματική παραπομπή του στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Για να μετριάσει τις αντιδράσεις, η κυβέρνηση Καραμανλή αποφάσισε να διατηρήσει στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΔΕΗ τον Στέργιο Νέζη, ο οποίος είχε διοριστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οι δύο άνδρες ήρθαν πολύ νωρίς σε σύγκρουση, με την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων να παίρνει το μέρος του Νέζη (ακόμα και οι κομματικοί συνδικαλιστές της ΝΔ).
Ο Νέζης τελικά παραιτήθηκε από τη ΔΕΗ τον Φεβρουάριο του 2005, αλλά μερικούς μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο Παλαιοκρασσάς οδηγήθηκε επίσης σε παραίτηση. Από το πρωθυπουργικό γραφείο του Κώστα Καραμανλή, του καταλόγισαν ότι «άνοιξε μέτωπο με όλους όσοι μιλούν ελληνικά», ενώ ο Κώστας Καραμανλής αρνήθηκε να τον δεχτεί στο Μέγαρο Μαξίμου, παρά το αίτημά του.
Τον Ιούλιο του 2019 το δικαστήριο έκρινε ένοχο, χωρίς κανένα ελαφρυντικό, τον Στέργιο Νέζη ο οποίος φέρεται να έλαβε, το 2003, από τον επιχειρηματία Ευάγγελο Μυτιληναίο το ποσό των 250.000 ευρώ μέσω εξωχώριας εταιρίας, προκειμένου να ανατεθεί στη ΜΕΤΚΑ έργο στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Λαύριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες επίτροποι της ΕΕ Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας
Επιτύμβια λήκυθος (Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού)
Η Επιτύμβια λήκυθος που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κεραμεικού είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αθήνα.
Ιστορική αναδρομή
Η λήκυθος επιτράπηκε από την μεταρρύθμιση των ταφών του Δημήτριου Φαληρέα. Στην Αθήνα οι λήκυθοι γίνονταν από οπτή γη. Το σχήμα της ληκύθου χρησίμευε ως τεκτονικό κόσμημα των τάφων. Επήλθε και η συνήθεια της καύσης των νεκρών και επίθεση της τέφρας των νεκρών σε κάλπη.
Περιγραφή
Πρόκειται για ομορφότατη λίθινη λήκυθο. Φέρει ανάγλυφη παράσταση που εικονίζει την νεκρή με επιγραφή: «Θηρεύς Φειδέστρατος Ξεναρέτη Αυτόδικος Ερχιεύς». Δύο άνδρες όρθιοι δεξιώνονται. Πιο πίσω ένας έφηβος που φοράει πέτασο ακολουθείται από άλογο.
Πηγές
Κατηγορία:Λήκυθος Κατηγορία:Κεραμεικός
Αλβέρτος Α΄ του Μάισσεν
Ο Αλβέρτος Α΄ ο υπερήφανος, γερμ. Albrecht I der stolze (1158 - 24 Ιουνίου 1195) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1190-95).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Β΄ του πλούσιου, μαργράβου του Μάισσεν και της Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου της Άρκτου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου.
Ο πατέρας του δεν ήθελε να τον διαδεχθεί ο Αλβέρτος Α΄, αλλά ανοικτά έδειχνε την προτίμησή του στον δευτερότοκο Θεοδώριχο Α΄. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν το δέχθηκε και άρχισε πόλεμο εναντίον του πατέρα του και του αδελφού του. Μάλιστα το 1188 φυλάκισε τον πατέρα του. Τότε ο Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας ελευθέρωσε τον Όθωνα Β΄.
Το 1190 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Αλβέρτος Α΄ μπόρεσε να τον διαδεχθεί. Ακολούθησε τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Γερμανίας (γιο του Φρειδερίκου Α΄) στην εκστρατεία του στη Σικελία. Τότε ο αδελφός του προσπάθησε να πάρει το μαργραβάτο με την υποστήριξη του πεθερού του Χέρμαν Α΄ των Λουντοβινκιδών λαντγκράβου της Θουριγγίας. Ο Αλβέρτος Α΄ εγκατέλειψε την εκστρατεία του βασιλιά και επέστρεψε στο Μάισσεν, όπου αντιμετώπισε τον αδελφό του στη μάχη κοντά στο Ρέμπλινγκεν. Όμως μόλις που κατάφερε, μεταμφιεζόμενος σε μοναχό να διαφύγει στο Λάιπτσιχ (Λειψία). Μάταια προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη του Ερρίκου ΣΤ΄, που είχε θυμώσει.
Ο αδελφοκτόνος πόλεμος τελείωσε, όταν απεβίωσε ο Αλβέρτος Α΄ το 1195 σε ηλικία 37 ετών, πιθανώς δηλητηριασμένος. Τάφηκε στην Κιστερκιανή μονή της Αλτσέλα, που είχε ιδρύσει ο πατέρας του το 1162. Το Μάισσεν με τα πλούσια μεταλλεία του καταλήφθηκε από τον Ερρίκο ΣΤ΄ ως ένα ανεκτίμητο βασιλικό φέουδο. Το 1197 απεβίωσε ο βασιλιάς και το επόμενο έτος ο Θεοδώριχος Α΄ μπόρεσε να γίνει πάλι κύριος της κληρονομίας του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1186 τη Σοφία των Πρεμυσλιδών, κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Βοημίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Τζοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα
Ο Τζοβάνι Λεονάρντο ντι Μπόνα ή Τζοβάνι Λεονάρντο ντα Κούτρι (ιταλικά: Giovanni Leonardo di Bona ή Giovanni Leonardo da Cutri, 1542 – 1587), είναι επίσης γνωστός και ως Il Puttino (που σημαίνει μικρό παιδί), ήταν Ιταλός δικηγόρος και γκρανμαίτρ στο σκάκι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τζοβάνι Λεονάρντο γεννήθηκε στον Κρότωνα της Καλαβρίας. Σπούδασε νομικά στη Ρώμη. Το 1560, έχασε το σκακιστικό ματς εναντίον του Ρούι Λόπεθ στη Ρώμη. Την περίοδο 1566–1572, ταξίδεψε και έπαιξε σκάκι στη Ρώμη, Γένοβα, Μασσαλία και Μπαρτσελόνα. Είχε παίξει πολλές φορές εναντίον του Πάολο Μπόι στην Ιταλία και οι δύο σκακιστές είχαν θεωρηθεί ως ίσοι σε ισχύ.
300px|μικρογραφία|δεξιά|Πίνακας ζωγραφικής του Λουίτζι Μουσίνι (1883), που εικονίζει τον Λεονάρντο ντα Κούτρι να κερδίζει στο σκάκι τον Ρούι Λόπεθ στην Ισπανία το 1575 Ο Τζοβάνι Λεονάρντο κέρδισε το πρώτο γνωστό διεθνές τουρνουά σκακιού στην ιστορία στη Μαδρίτη το 1575, ως εκ τούτου, έγινε ο ισχυρότερος σκακιστής της εποχής. Μετά την επιτυχία του στην Αυλή του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, ο Λεονάρντο και ο Πάολο Μπόι, ταξίδεψαν, αν και χωριστά, για τη Λισαβόνα, όπου δοκίμασαν τη σκακιστική τους ικανότητα εναντίον του Ιλ Μόρο, τον περίφημο πρωταθλητή σκακιού του βασιλείου του Δον Σεμπάστιαν της Πορτογαλίας. Και οι δύο τους πέτυχαν και πάλι νίκη εναντίον του Ιλ Μόρο, πρώτος ο Τζοβάνι Λεονάρντο και σύντομα ακολούθησε και ο Πάολο Μπόι.
Ο βασιλιάς Δον Σεμπάστιαν ήταν παρ' όλα αυτά γενναιόδωρος στις ανταμοιβές του. Έτσι μετά από αυτό το θρίαμβο του Τζοβάνι Λεονάρντο, ο βασιλιάς τον ανακήρυξε "Ιππότη περιπλανητή" (Il Cavaliere errante). Ο Τζιοβάνι Λεονάρντο άφησε στη συνέχεια την Πορτογαλία για να επιστρέψει στην Ιταλία. Εγκαταστάθηκε στη Νάπολη, όπου έγινε γκρανμαίτρ στο σκάκι.
Πέθανε το 1587 στο Μπιζινιάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί δικηγόροι Κατηγορία:Ιταλοί σκακιστές
Σταυρός Ιθάκης
Ο Σταυρός είναι ένα χωριό στην Ιθάκη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθακης του νομού Κεφαλληνίας. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 371 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιθάκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας Κατηγορία:Χωριά της Ιθάκης
Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης
Οι Αμπελόκηποι είναι συνοικία της Θεσσαλονίκης που εκτείνεται σε 1,803 τ.χλμ. με πληθυσμό 36.974 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ανήκει στον Δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης.<mapframe text="Οι Αμπελόκηποι εντός του Δήμου Αμπελοκήπων-Μενεμένης" width=300 height=300 zoom=14 longitude=22.9229 latitude= 40.6515 22.9229> [ { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q302020","properties": {"title": "Δήμος Αμπελοκήπων-Μενεμένης", "fill": "#ececec"} }, { "type": "ExternalData", "service": "geomask", "ids": "Q456784" } ]
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή από τα αρχαία χρόνια. Στην περιοχή της Επταλόφου και των Αμπελοκήπων βρέθηκαν τάφοι και ταφικά ευρήματα της ύστερης ρωμαϊκής και παλαιοχριστιανικής περιόδου.
Οι Μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή δημιούργησαν ανάμεσα σε άλλες και τη συνοικία Καΐστριο Πεδίο ή αλλιώς Καΐστρι, που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της Ιωνίας της Μικράς Ασίας όπου ρέει ο Κάυστρος ποταμός, καθώς από εκείνες τις περιοχές προέρχονταν οι πρόσφυγες. Ο Κάυστρος ποταμός πηγάζει δυτικά της Φιλαδέλφειας, κατευθύνεται δυτικά, διασχίζοντας μία κοιλάδα ανάμεσα στον Τμώλο και στα όρη Αϊδινίου (αρχαία Μεσωγίδα) και εκβάλλει στο Αιγαίο βόρεια της Εφέσου. Για την κοιλάδα εκείνη ο Στράβων αναφέρει Καϋστριανῷ πεδίῳ μεταξὺ πίπτοντι τῆς τε Μεσωγίδος καὶ τοῦ Τμώλου συνεχές ἐστι πρὸς ἕω τὸ Κιλβιανὸν πεδίον.
Η συνοικία Επτάλοφος παραπέμπει στην Κωνσταντινούπολη, που ονομάζεται και η επτάλοφος πόλη. Επίσης η περιοχή Σκεπάρνη (δηλαδή του Σκεπάρνη) έλαβε την ονομασία της από τον δημοδιδάσκαλο Γεώργιο Σκεπάρνη που συνέβαλε στο κτίσιμο του σχολείου της περιοχής και φέρει σήμερα τιμητικά το όνομά του.
Στο κέντρο του οικισμού της Επταλόφου ανεγέρθηκε το 1926 ο πρώτος Ναός στη μνήμη της Αγίας Ευφημίας από τον προσφυγικό σύλλογο «Σύνδεσμος Αμπελοκήπων-Συνοικία Επτάλοφος». Αργότερα (με έναρξη εργασιών το 1931) κτίσθηκε στο ίδιο σημείο ο Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, εντός του οποίου φυλάσσεται η βυζαντινή εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας, κειμήλιο των προσφύγων.
Στις 13 Νοεμβρίου 1941 εκτελέστηκαν από τους Ναζί, ο αμπελοκηπιώτης αντιστασιακός Σωκράτης Διορινός μαζί με τον συναγωνιστή του Ηλία Καπέση, φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έτσι, οι δύο Θεσσαλονικείς φοιτητές (γεννηθέντες το 1917) αποτέλεσαν τους πρώτους εκτελεσμένους φοιτητές στη διάρκεια της Κατοχής.
Στις 15 Μαΐου 1941, έναν μήνα μετά την κατάληψη της χώρας από τους κατακτητές, ιδρύθηκε η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα, η «Ελευθερία», με την ομώνυμη εφημερίδα της και το πρώτο παράνομο τυπογραφείο της πόλης της Θεσσαλονίκης, στην περιοχή της Επταλόφου. Στις 13 Νοεμβρίου 1941 εκτελούνται από τους Ναζί, ο αμπελοκηπιώτης αντιστασιακός Σωκράτης Διορινός μαζί με τον συναγωνιστή του Ηλία Καπέση, φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έτσι, οι δύο Θεσσαλονικείς φοιτητές (γεννηθέντες το 1917) αποτέλεσαν τους πρώτους εκτελεσμένους φοιτητές στη διάρκεια της Κατοχής. Στις 8 Ιουλίου 1943 πραγματοποιήθηκε στην Επτάλοφο, μεσούσης της ναζιστικής κατοχής, μεγάλη διαδήλωση των κατοίκων ενάντια στην προοπτική επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Μακεδονίας.
Στις 11 Μαΐου 1944 εκτελέστηκαν από τους Ναζί, οκτώ αντιστασιακοί νέοι 20-30 ετών, στην περιοχή Καΐστρι μεταξύ Επταλόφου και Ξηροκρήνης.
Σήμερα, οι Αμπελόκηποι χαρακτηρίζονται από τους πολλούς χώρους άθλησης και πολιτισμού. Στον τομέα του πολιτισμού περιλαμβάνονται οι ετήσιες καθιερωμένες εκδηλώσεις όπως τα «Ζωοδόχεια», τα «Χαλκίδεια», η «Ανθοέκθεση» καθώς και οι χειμερινές και θερινές κινηματογραφικές προβολές στα δύο Κινηματοθέατρα των Αμπελοκήπων: «Άστρον» και «Αλέξης Μινωτής».
Πολιτιστικές Υποδομές
Το κτίριο του κέντρου στεγάζει τη Θεατρική Σκηνή Σοφία Βέμπο (μια πλήρως εξοπλισμένη αίθουσα θεάτρου 300 θέσεων), αίθουσα βιβλιοθήκης, αίθουσες χορού και γυμναστικής καθώς και διώροφο υπόγειο χώρο στάθμευσης.
Αθλητισμός
Σήμερα, οι Αμπελόκηποι χαρακτηρίζονται από τους πολλούς χώρους άθλησης όπως τα δέκα σχολικά και δημοτικά στεγασμένα γυμναστήρια, τα ανοικτά γήπεδα και το κεντρικό δημοτικό Στάδιο Αμπελοκήπων. Ταυτόχρονα έχουν δημιουργηθεί και εδρεύουν σε αυτούς τρεις ομάδες καλαθοσφαίρισης: ο Α.Ο Αμπελοκήπων, οι Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης και η Ελπίς Αμπελοκήπων.
Παιδεία
Στους Αμπελοκήπους λειτουργούν συνολικά 2 παιδικοί σταθμοί, 21 Νηπιαγωγεία, 9 Δημοτικά Σχολεία, 6 Γυμνάσια και 5 Λύκεια μεταξύ των οποίων το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις. Αναλυτικότερα:
Συνοικίες
thumb|Η δημοτική ενότητα Αμπελοκήπων Οι Αμπελόκηποι χωρίζονται στις περιοχές:
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού των Αμπελοκήπων έχει ως εξής: Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η πυκνότητα πληθυσμού ανέρχεται σε 20.732 κατοίκους/τετραγωνικό χιλιόμετρο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2022 ο δήμος Αμπελοκήπων-Μενεμένης πλέον αριθμεί 49.674 κατοίκους, ενώ το 2011 αριθμούσε συνολικά 52.127 κατοίκους. Αναφέρεται μια μείωση του πληθυσμού κατά 2.453 μόνιμους κατοίκους.
Δήμαρχοι Αμπελοκήπων
Πρώτος Πρόεδρος της νεοϊδρυθείσης Κοινότητας Αμπελοκήπων το 1934 εξελέγη ο Χρήστος Κανάκης, ο οποίος ήταν σιδηροδρομικός και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και εργάσθηκε για την οργάνωση και ανάπτυξη της Κοινότητας και την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της εποχής όπως η ηλεκτροδότηση δρόμων και κατοικιών. Ο Δήμος ιδρύθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1954. Μέχρι το 2011 αποτελούσε Δήμο του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης και περικλειόταν από τους δήμους: Θεσσαλονίκης, Μενεμένης, Ευόσμου, Σταυρουπόλεως και Νεαπόλεως. Το 2011 ενώθηκε με τον Δήμο Μενεμένης, συστήνοντας τον Δήμο Αμπελοκήπων-Μενεμένης, μέσω του Προγράμματος Καλλικράτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Πόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Νήσος Φίλαι
μικρογραφία|Χάρτης των Φιλών Οι Φίλες (αραβικά: فيله ) είναι νησί του ποταμού Νείλου, σήμερα βυθισμένο από το Φράγμα του Ασουάν. Πριν τη κατασκευή του φράγματος βρισκόταν ανάμεσα στον πρώτο και δεύτερο καταρράκτη, στη νήσο ήταν κτισμένο συγκρότημα αρχαίου ναού. Το 1902 με την κατασκευή του φράγματος Ασουάν η περιοχή πλημμύρισε από τα νερά. Το ναϊκό συγκρότημα αργότερα αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε στο κοντινό νησί Αγκιλκία ως μέρος του σχεδίου της εκστρατείας της ΟΥΝΕΣΚΟ, με τη ονομασία "Νουβία", προστατεύοντας αυτό και άλλα συμπλέγματα πριν από την ολοκλήρωση του νέου φράγματος το 1970.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Ο Ναός της Ίσιδος όπως είναι σήμερα στη Αγκιλκία Οι Φίλες αναφέρονται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Στράβωνα, του Διόδωρου , του Πτολεμαίου , Σενέκα , του Πλίνιου. Ήταν, όπως ο πληθυντικός του ονόματος υποδηλώνει, η ονομασία δύο μικρών νησιών, που βρίσκονται σε γεωγραφικό πλάτος 24° βόρεια, ακριβώς πάνω από τον πρώτο καταρράκτη κοντά στο Ασουάν. Ο Γκρόσκουρντ υπολογίζει την απόσταση μεταξύ αυτών των νησιών και Ασουάν περίπου 100 χιλιόμετρα.
Πριν από την πλημμύρα, δεν ήταν περισσότερο από 380 μέτρα μήκος και περίπου 120 μέτρα πλάτος. Αποτελείται από πέτρα συηνίτη: οι πλευρές του είναι απότομες και στις κορυφές τους, χτίστηκε ένας υψηλός τοίχος που περιλάμβανε όλο το νησί.
Οι Φίλες αντιπροσώπευαν μία από τις θέσεις ταφής του Όσιρη, έφεραν υψηλή ευλάβεια τόσο από τους Αιγυπτίους προς τα βόρεια και τα Νουβαίους στο νότο. Θεωρήθηκε άβατο και βλάσφημο για οποιαδήποτε εκτός από ιερείς να περπατήσει εκεί. Αναφέρεται επίσης ότι ούτε τα πουλιά πετούσαν πάνω από το νησί αλλά ούτε τα ψάρια προσέγγιζαν τις ακτές του. Κατά τον 19ο αιώνα ο Γουίλιαμ Μπανκς πήρε τον οβελίσκο των Φιλών και τον μετέφερε στην Αγγλία. Όταν τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά που είχε συγκρίθηκαν με εκείνα της στήλης της Ροζέτας έριξε μεγάλο φως στο αιγυπτιακό συμφωνικό αλφάβητο.
Οι Φίλες δεν είχαν απλώς ιερατικές κατοικίες, ήταν τα κέντρα του εμπορίου μεταξύ Μερόης και Μέμφιδος. Τα γειτονικά λατομεία γρανίτη προσέλκυσαν επίσης πληθυσμό ανθρακωρύχων και χτιστών. Για τη διευκόλυνση της κυκλοφορίας αυτής κατασκευάστηκε ένας δρόμος στα βράχια κατά μήκος της ανατολικής όχθης του Νείλου, τμήματα του οποίου σώζονται.
Κτίρια
Στις Φίλες το ναϊκό συγκρότημα περιελάμβανε μνημεία των διαφόρων εποχών επικεντρωμένα κυρίως στο νότιο άκρο της νήσου. Το αρχαιότερο ήταν ένας ναός αφιερωμένος στην Ίσιδα, στην οποία ήταν αφιερωμένα τα αρχικά κτίρια. Κτίρια κτίστηκαν και την εποχή των Πτολεμαίων αλλά διασώζονταν και ίχνη κτιρίων της Ρωμαϊκής περιόδου αφιερωμένα στον Αμμωνα - Όσιρις. Επίσης βρέθηκαν ερείπια χριστιανικής εκκλησίας.
Μεταφορά των κτιρίων
μικρογραφία|Βυθισμένος ναός στις Φίλες Το 1902 με την κατασκευή του πρώτου φράγματος του Ασουάν το νησί σταδιακά άρχισε να βυθίζεται και τα κτίρια σκεπάστηκαν με νερό. Οι μόνες φορές που το συγκρότημα δεν ήταν υποβρύχιο ήταν όταν οι υδατοφράκτες ήταν ανοιχτοί από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο και τα κτίρια ήταν ορατά.
Οι ναοί ήταν σχεδόν άθικτοι από τα αρχαία χρόνια, αλλά με κάθε κατακλυσμό του φράγματος, η κατάσταση επιδεινώθηκε και στη δεκαετία του εξήντα, το νησί ήταν βυθισμένο μέχρι το ένα τρίτο των κτιρίων όλο το χρόνο.
Το 1960 η ΟΥΝΕΣΚΟ ξεκίνησε ένα σχέδιο για να προσπαθήσει να σώσει τα κτίρια στο νησί από την καταστροφική επίδραση των συνεχώς αυξανόμενων νερών του Νείλου. Κατ' αρχάς, την κατασκευή τριών φραγμάτων και δημιουργώντας μία ξεχωριστή λίμνη με τα χαμηλότερα επίπεδα νερού.
Αφού αποστράγγισαν τα νερά με τεχνητή μέθοδο τα μνημεία καθαρίστηκαν και μετρήθηκαν με τη χρήση φωτογραμμετρίας, μια μέθοδο που επιτρέπει την ακριβή ανακατασκευή του αρχικού μεγέθους στα δομικά στοιχεία που χρησιμοποιούνταν από τους αρχαίους. Στη συνέχεια, κάθε κτίριο διαλύθηκε σε περίπου 40.000 κομμάτια, και στη συνέχεια μεταφέρονται στο κοντινό νησί της Αγκιλκία, που βρίσκεται σε υψηλότερο έδαφος περίπου 500 μέτρα μακριά.
Δηιδάμεια Β΄ της Ηπείρου
Η Δηιδάμεια (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Ηπείρου, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών.
Βιογραφία
Πατέρας της ήταν ο βασιλιάς Πύρρος Β', και η ίδια ανήλθε στο θρόνο μετά το θάνατο του διαδόχου του και θείου της, Πτολεμαίου. Αποτελεί τον τελευταίο ηγεμόνα της Δυναστείας καθώς μετά από εκείνη η εξουσία πέρασε στο Κοινόν των Ηπειρωτών.
Πραγματοποίησε σφοδρή επίθεση στην Αμβρακία την οποία ετοιμαζόταν να κατακτήσει. Τελικά οι κάτοικοί της αναγνώρισαν την κυριαρχία της ζητώντας ειρήνη. Εκείνη δήλωσε πως θα την παρέχει με τον όρο να αναγνωρίσουν το κληρονομικό της δικαίωμα στο θρόνο. Η συμφωνία έκλεισε, ωστόσο οι Ηπειρώτες δεν είχαν την πρόθεση να την τηρήσουν: γρήγορα συνωμότησαν να την δολοφονήσουν, δωροδοκώντας το Νέστορα, έναν άνδρα από τον Οίκο της. Εκείνος τελικά αποφάσισε να μη διαπράξει το φόνο, κι έτσι η Δηιδάμεια κατέφυγε στο Ναό της Αρτέμιδος. Εκεί βρήκε το θάνατο από το σπαθί του Μίλωνα, ενός άνδρα που ήδη τον βάραινε το αμάρτημα της μητροκτονίας.
Με το θάνατό της έσβησε η Δυναστεία των Αιακιδών βασιλέων της Ηπείρου. Το τελευταίο ζωντανό μέλος της οικογένειας φαίνεται πως ήταν η Νηρηΐς, μια κόρη του Πύρρου Α', η οποία έγινε βασίλισσα της Σικελίας. Στην Ήπειρο η εξουσία περιήλθε στο λαό με τη δημιουργία του Κοινού των Ηπειρωτών. Τόσο ο Ιουστίνος, όσο και ο Παυσανίας θεωρούν το θάνατο της Δηιδάμειας ως την αρχή της καταστροφής της χώρας, η οποία επλήγη από πείνα και πολέμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Ακαδημία Τεχνών Ούμεο
Η Ακαδημία Τεχνών Ούμεο (σουηδικά: Konsthögskolan vid Umeå universitet) είναι μια σχολή καλών τεχνών στο Πανεπιστήμιο Ούμεο στη Σουηδία. Ιδρύθηκε το 1987 σε ένα πρώην βιομηχανικό κτήριο δίπλα στον ποταμό Ούμαν.
Επαρχία Καραμπαλίκ
Η επαρχία Καραμπαλίκ (Қарабалық ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Κοστανάι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Καραμπαλίκ. Πληθυσμός: 29,594 (εκτίμηση 2013) 31,399 (απογραφή 2009) 43,145 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Καραμπαλικ
Ερνστ φον Βίλντενμπρουχ
Ο Ερνστ φον Βίλντενμπρουχ (γερμ. Ernst von Wildenbruch, 1845-1909) υπήρξε Γερμανός συγγραφέας και διπλωμάτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες
324
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 324 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 324 (CCCXXIV ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κρίσπου και Κωνσταντίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1077 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 324 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εκκλησίας Αγίας Ειρήνης (Ίος)
H Εκκλησία Αγίας Ειρήνης είναι ορθόδοξη εκκλησία στην Ίο. Βρίσκεται στοn Γιαλό, στην βόρεια πλευρά του λιμανιού της Ίου και χτίστηκε τον 17ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ίος Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στις Κυκλάδες
Επαρχία Καράσου
Η επαρχία Καράσου (Қарасу ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Κοστανάι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Καράσου. Πληθυσμός: 27,879 (εκτίμηση 2013) 29,238 (απογραφή 2009) 37,360 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Καρασου
Κλάους Λέβιτς
Ο Κλάους Λέβιτς (γερμανικά: Klaus Löwitsch, 8 Απριλίου 1936 - 3 Δεκεμβρίου 2002) υπήρξε Γερμανός τραγουδιστής και ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Θεωρείται σημαντικός ερμηνευτής της γερμανικής και διεθνούς σκηνής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1936 στο Βερολίνο. Ο πατέρας του ήταν Αυστριακός μηχανικός το το επάγγελμα, και η μητέρα του χορεύτρια του μπαλέτου. Το 1946 μετακόμισαν στη Βιέννη, όπου και μεγάλωσε. Παρακολούθησε μαθήματα κλασικού χορού και σπούδασε υποκριτική. Έκανε το ντεμπούτο του με το μιούζικαλ Kiss Me, Kate στην Λαϊκή όπερα της Βιέννης. Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο το 1956, ενώ γνώρισε μεγάλη επιτυχία το 1961 στα θέατρα της Γερμανίας, και επίσης στην τηλεόραση από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Συνεργάστηκε με τον Φάσμπίντερ τη δεκαετία του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πλατεία Τιενανμέν
Το συνολικό της εμβαδόν αγγίζει τα 440.000 τετραγωνικά μέτρα, κάνοντάς την την μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου.
Έξω από την Κίνα, η πλατεία είναι γνωστή για την ένοπλη καταστολή των φιλοδημοκρατικών διαμαρτυριών στην πλατεία Τιενανμέν τον Ιούνιο του 1989.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Η πλατεία Τιενανμέν στις αρχές του 20ου αιώνα, φωτογραφημένη από την πύλη Ζενγκγιανγκμέν (πύλη Τσιανμέν), με την Πύλη της Κίνας, η οποία αφαιρέθηκε το 1954 και αντικαταστάθηκε με το μαυσωλείο του Μάο Τσετσούνγκ. Ο "διάδρομος με τα χίλια βήματα" είναι ορατός πίσω από την Πύλη της Κίνας, ενώ η πύλη Τιενανμέν βρίσκεται σε απόσταση. Η Τιενανμέν (= Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης), μια πύλη στο τείχος της Αυτοκρατορικής Πόλης, χτίστηκε το 1415 κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Μινγκ. Τον 17ο αιώνα, οι μάχες μεταξύ των αντάρτικων δυνάμεων του Λι Ζιτσένγκ και των δυνάμεων της δυναστείας Τσινγκ προκάλεσε μεγάλες βλάβες στη πύλη. Η πλατεία Τιενανμέν σχεδιάστηκε και χτίστηκε το 1651. Από τότε έχει διευρυνθεί και το μέγεθος της έχει τετραπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1950.
Κοντά στο κέντρο της πλατείας βρισκόταν η «Πύλη των μεγάλων Μινγκ», η νότια πύλη προς την Αυτοκρατορική Πόλη, που μετονομάστηκε σε «Μεγάλη Πύλη των Τσινγκ» κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τσινγκ, και σε «Πύλη της Κίνας» κατά την δημοκρατική εποχή. Σε αντίθεση με τις άλλες πύλες στο Πεκίνο, όπως τις Τιενανμέν και Ζενγκγιανγκμέν, ήταν μια καθαρά τελετουργική πύλη, με τρεις αψίδες. Αυτή η πύλη είχε ένα ειδικό καθεστώς ως "Πύλη του Έθνους", όπως προκύπτει από τις διαδοχικές αλλαγές ονόματος. Συνήθως παρέμενε κλειστή, εκτός απ'όταν περνούσε ο Αυτοκράτορας. Η κυκλοφορία του κοινού είχε εκτραπεί σε πύλες στα δυτικά και ανατολική άκρα της πλατείας. Εξαιτίας αυτής της εκτροπής στην κίνηση, στα περίχωρα της περιφραγμένης πλατείας σχηματίστηκε μια πολυσύχναστη αγορά προς τη νότια πύλη. μικρογραφία|Εικόνα από την πλατεία Τιενανμέν κατά την πορεία διαμαρτυρίας στις 4 Μαΐου 1919 Το 1860, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Πολέμου του Οπίου, όταν τα Βρετανικά και γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Πεκίνο, έστησαν στρατόπεδο κοντά στην πύλη και πέρασε σκέψη ακόμα και για κάψιμο της πλατείας. Αποφάσισαν τελικά να αφήσουν την Απαγορευμένη Πόλη απείραχτη και να κάψουν το Παλιό Θερινό Παλάτι. Ο αυτοκράτορας Σιανφένγκ τελικά συμφώνησε να αφήσει τις ξένες δυνάμεις να σταθμεύσουν στρατεύματα στη περιοχή, ενώ αργότερα δημιουργήθηκαν στην περιοχή και πρεσβείες. Όταν οι δυνάμεις της Οκταεθνούς συμμαχίας πολιόρκησαν το Πεκίνο κατά την Εξέγερση των Μπόξερ το 1900, προκάλεσαν ζημιές σε γραφεία και έκαψαν διάφορα υπουργεία. Μετά το τέλος της Εξέγερσης των Μπόξερ, η περιοχή έγινε χώρος συγκέντρωσης των στρατιωτικών δυνάμεων των ξένων χωρών.
Το 1954, η Πύλη της Κίνας κατεδαφίστηκε, επιτρέποντας τη διεύρυνση της πλατείας. Το Νοέμβριο του 1958, ξεκίνησαν έργα επέκτασης της πλατείας, τα οποία ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο του 1959. Αυτό ακολούθησε το όραμα του Μάο Τσετούνγκ που στόχευε στην διεύρυνση της πλατείας, προοριζόμενη να στεγάσει πάνω από 500.000 άτομα. Σε αυτή τη διαδικασία, ένας μεγάλος αριθμός κατοικιών και άλλων κτιρίων κατεδαφίστηκαν. Στη νότια άκρη, ανεγέρθηκε το Μνημείο των Ηρώων του Λαού. Ταυτόχρονα, ως μέρος των Δέκα Μεγάλων Κτιρίων που κατασκευάστηκαν μεταξύ του 1958 και το 1959 για τον εορτασμό της δεκαετούς επετείου της λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, χτίστηκε το Μέγαρο του Λαού και το Επαναστατικό Ιστορικό Μουσείο (σήμερα είναι γνωστό με την ονομασία Εθνικό Μουσείο της Κίνας) στη δυτική και ανατολική πλευρά της πλατείας, αντίστοιχα.
Για την πρώτη δεκαετία της ΛΔΚ, κάθε Εθνική Ημέρα (1 Οκτωβρίου) σημαδεύτηκε από μια μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Πλατεία Τιενανμέν, σε συνειδητή εξομοίωση των ετήσιων Σοβιετικών εορτασμών για τις επετείους της Μπολσεβίκικης Επανάστασης. Μετά την καταστροφή του Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός, το ΚΚΚ αποφάσισε να μειώσει το κόστος και να διεξάγει μια μικρότερη γιορτή για την Εθνική Ημέρα μαζί με μια μεγάλη γιορτή με στρατιωτική παρέλαση κάθε 10 χρόνια. Ωστόσο, το χάος της Πολιτιστικής Επανάστασης απέτρεψε μεγάλους εορτασμούς το 1969. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1979, το ΚΚΚ αποφάσισε να μην διεξάγει μια μεγάλη γιορτή, επειδή ο Ντενγκ Τσιαοπίνγκ εδραίωνε την εξουσία του και η Κίνα βρισκόταν τελευταία σε πόλεμο στα σύνορα με το Βιετνάμ. Από το 1984, με την βελτίωση και σταθεροποίηση της κατάστασης, η ΛΔΚ πραγματοποίησε στρατιωτική παρέλαση για πρώτη φορά από το 1959. Η σφαγή στην Πλατεία Τιενανμέν απέτρεψε κάθε εορτασμό για τον Οκτώβριο του 1989, αλλά έλαβαν χώρα στρατιωτικές παρελάσεις το 1999 και το 2009, για τον εορτασμό της 50ής και 60ής επετείου από την ίδρυση της ΛΔΚ. Στις 8 Μαΐου, 2015, μια στρατιωτική παρέλαση διεξήχθη για να γιορτάσουμε την 70η επέτειο από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το αστικό περιβάλλον της πλατείας άλλαξε κατά τη δεκαετία του 1990 με την κατασκευή του Εθνικού Μεγάλου Θεάτρου στην περιοχή και την επέκταση του Εθνικού Μουσείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιενανμεν Πλατεια Τιεν
Ελισάβετ της Βαυαρίας (1478-1504)
Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von Bayern (1478 - 15 Σεπτεμβρίου 1504) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του επισκόπου του Φράιζινγκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου του Πλουσίου, δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Χέντβιχ των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1499 τον Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ επίσκοπο του Φράιζινγκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες παλατινές κόμισσες
Μπίγκεχ
thumb|225px|Πίνακας του 1838 με το Μπίγκεχ από τη πλευρά της Φίλαι Το Μπίγκεχ (αραβικά بجح : ), στα αρχαία Αιγυπτιακά "Σενέμ", είναι νησί της Αιγύπτου στον ποταμό Νείλο και στη Λίμνη Νάσερ που δημιουργήθηκε από την κατασκευή του φράγματος του Ασουάν. Διοικητικά ανήκει στο Κυβερνείο του Ασουάν στη νότια Αίγυπτο.
Στο παρελθόν το νησί βρισκόταν κοντά στον πρώτο Καταρράκτη του Νείλου, και οχύρωση του έλεγχε τη πρόσβαση στην αρχαία Άνω Αίγυπτο και τη Νουβία. Πρόκειται για Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, που βρίσκεται κοντά στα νησιά Φίλαι και Αγκιλκία.
Το νησί ήταν ιερό για τους αρχαίους Αιγυπτίους. Υπήρχε η πεποίθηση ότι ο Όσιρις ήταν θαμμένος στο νησί.
Ο θεός Θωθ έφερε τα επίθετα «Μεγάλος και σπουδαίος Θεός στο Μπίγκεχ». Εικάζεται ότι μπορεί να υπήρξε ναός του Θωθ στο νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά ποταμών της Αιγύπτου Κατηγορία:Νησιά του Νείλου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αίγυπτο
Πτολεμαίος Β΄ της Ηπείρου
Ο Πτολεμαίος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών.
Βιογραφία
Με τον τρόπο αυτό διασφάλισε τη θέση της στο θρόνο, τον οποίο διατήρησε μέχρι την ενηλικίωση των αγοριών της, οπότε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου της Πύρρου Β'. Ωστόσο, κατά τα φαινόμενα, ο Πύρρος πέθανε νέος κι έτσι στο θρόνο ανέβηκε ο αδελφός του, Πτολεμαίος.
Η ακριβής ημερομηνία ανόδου του στο θρόνου δεν είναι γνωστή, ωστόσο ήταν σύγχρονος του Δημητρίου του Αιτωλικού, οπότε η βασιλεία του οριοθετείται χρονικά ανάμεσα στα έτη 239 π.Χ. και 229 π.Χ. Ατυχώς και ο ίδιος παρέμεινε ελάχιστα στο θρόνο: κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας προσβλήθηκε από κάποια ασθένεια και απεβίωσε. Ο Πολύαινος θεωρεί πως δολοφονήθηκε, αναφέροντας πως η διάδοχός του και κόρη του αδελφού του, Δηιδάμεια Β΄, εξεστράτευσε κατά της Ακαρνανίας για να εκδικηθεί το θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Studebaker US6
Το Studebaker US6 (G630) ήταν μια σειρά από τριαξονικών 2-τόνων φορτηγά 6×6 και 5-τόνων 6×4 που κατασκευάστηκαν από την Studebaker Corporation και την REO Motor Car Company κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η βασική έκδοση του φορτηγού σχεδιάστηκε για τη μεταφορά 2-τόνων φορτίου σε οποιονδήποτε τύπο εδάφους σε οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Τα περισσότερα από αυτά εξήχθησαν στη Σοβιετική Ένωση υπό το Νόμο Εκμισθώσεως και Δανεισμού από τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς το ανταγωνιστικό φορτηγό GMC 6×6 CCKW αποδείχθηκε πιο κατάλληλο για τις συνθήκες του Δυτικού Μετώπου.
Ιστορία
Το 1939-1940 ο Αμερικάνικος στρατός ζήτησε να αναπτυχθεί ένα φορτηγό με δυνατότητα φορτίου 2,3 τόνων που μπορούσε να μετακινηθεί σε όλα σχεδόν τα εδάφη και τις καιρικές συνθήκες. Η Studebaker, η Yellow Coach (μια εταιρεία της GM) και η International Harvester υπέβαλαν όλες διάφορα σχέδια που έγιναν αποδεκτά και βγήκαν στην παραγωγή το 1941.
Πάνω από 190,000 τέτοια φορτηγά παράχθηκαν. Η Studebaker έφτιαξε τα περισσότερα στην Ιντιάνα, ενώ μερικά ακόμα παράχθηκαν και από την άλλοτε ανταγωνιστική REO. Τα φορτηγά Reo είναι πανομοιότυπα με τα Studebaker, αλλά η Reo κατασκεύασε μόνο φορτηγά με πλατφόρμα με το μακρύ μεταξόνιο και χωρίς το μπροστινό βαρούλκο, πιο συγκεκριμένα το US6 U9. Η παραγωγή τελείωσε το 1945.
Υπηρεσία
Το US6 κατασκευάστηκε κυρίως για εξαγωγή το Νόμο Εκμισθώσεως και Δανεισμού. Η Σοβιετική Ένωση θα γινόταν ο μεγαλύτερος αγοραστής των φορτηγών. Τα πρώτα φορτηγά Studebaker US6 έφτασαν στην ΕΣΣΔ το φθινόπωρο του 1941. Ο Κόκκινος Στρατός οργάνωσε μια δοκιμή από έντεκα τέτοια φορτηγά 6×6 (όπως αναφέρονται στην ΕΣΣΔ) που πραγματοποιήθηκε μεταξύ Ιουλίου 1942 και Μαΐου 1943. Τα αποτελέσματα χρησιμοποιήθηκαν για να κατευθύνουν τη μεγέθυνση του ωφέλιμου φορτίου από 2 τόνους σε 3 τόνους. Το 1945, το φορτηγό πάλι τροποποιήθηκε με μικρότερο φορτίο, αν και σε βελτιωμένους δρόμους μπορούσε να μεταφέρει έως και 5 τόνους.
Μεγάλος αριθμός φορτηγών Studebaker US6 παραδόθηκαν στη Σοβιετική Ένωση μέσω του περσικού διαδρόμου στο Ιράν στο πλαίσιο του προγράμματος Νόμου Εκμισθώσεως και Δανεισμού των ΗΠΑ. Το φορτηγό εκπλήρωσε πολλούς σημαντικούς ρόλους στην υπηρεσία με τις σοβιετικές στρατιωτικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του πολέμου, όπως ρυμούλκηση πυροβολικού και αντιαρματικών όπλων και μεταφορά στρατευμάτων σε μεγάλες αποστάσεις. Ήταν γνωστό για τη συνολική του ανθεκτικότητα και αξιοπιστία, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητάς του να λειτουργεί με καύσιμα κακής ποιότητας. Ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός τα βρήκε επίσης ως μια κατάλληλη πλατφόρμα για τη μετατροπή σε εκτοξευτές πυραύλων Katyusha, αν και δεν ήταν αυτός ο κύριος σκοπός τους. Το φορτηγό αγαπήθηκε πολύ από τα στρατεύματα και έγινε γνωστό ως "Studer" και αναγνωρίστηκε ακόμη και η σημασία του (για τη σοβιετική πολεμική προσπάθεια) από τον Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος έστειλε μια προσωπική επιστολή εκτίμησης στην Studebaker, στην οποία το ευχαριστούσε για την εξαιρετική ποιότητα του US6 για σοβιετική υπηρεσία.
Το Studebaker US6 επίσης ήταν αρκετά καλύτερο σε ποιότητα κατασκευής από τα Σοβιετικά φορτηγά της εποχής.
Τα φορτηγά Studebaker US6 χρησιμοποιήθηκαν επίσης από τον αμερικανικό στρατό στην κατασκευή του δρόμου Ledo στη Βιρμανία και του αυτοκινητόδρομου Alcan στη Βόρεια Αμερική, κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά το τέλος του πόλεμο, η Studebaker συνέχιζε να παράγει αυτοκίνητα και φορτηγά μέχρι το 1966, όταν χρεωκόπησε, αφού δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει μεγαλύτερες εταιρίες όπως η General Motors και η Ford. Όμως αυτό δεν ήταν ακριβώς το τέλος του Studebaker US6. Αφού αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία στην Σοβιετική Ένωση, το εργοστάσιο GAZ το χρησιμοποίησε ως την βάση για το νέο τους μεταπολεμικό φορτηγό, το GAZ-51, το οποίο άρχιζε να παράγεται το 1946 και εμπνεύστηκε σε αρκετά μεγάλο βαθμό από το Αμερικάνικο όχημα, αν και δεν ήταν τριαξονικό. Αυτό βοήθησε αρκετά την Ρωσική βιομηχανία της τότε εποχής καθώς η GAZ δεν είχε τις απαραίτητες προμήθειες για να σχεδιάσει ένα εξολοκλήρου νέο όχημα, ενώ ήταν επίσης αρκετά πρακτικό για εύρεση ανταλλακτικών. Το GAZ-51 συνέχιζε να παράγεται μέχρι το 1975 και έγινε αρκετά επιτυχές στο Ανατολικό Μπλοκ, ενώ επίσης έγινε η μηχανική βάση για τα δύο επόμενα φορτηγά της GAZ, το GAZ-53 και το GAZon, και το σασί και η μηχανή του χρησιμοποιήθηκαν στο BTR-40, που μετά έγινε η βάση για το BRDM-1 και BRDM-2.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Studebaker Μοντέλα Κατηγορία:Στρατός των ΗΠΑ
Γενετικός τόπος
μικρογραφία|Μέρη ενός τυπικού χρωμοσώματος: (1) [[Αδερφή χρωματίδα
(2) Κεντρομερίδιο
(3) Μικρός βραχίονας (p)
(4) Μακρύς βραχίονας (q)]] Στη γενετική, ένας γενετικός τόπος είναι μια συγκεκριμένη, σταθερή θέση σε ένα χρωμόσωμα όπου εδράζει ένα συγκεκριμένο γονίδιο. Κάθε χρωμόσωμα φέρει πολλά γονίδια, με κάθε γονίδιο να καταλαμβάνει διαφορετική θέση ή τόπο. Στους ανθρώπους, ο συνολικός αριθμός γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες σε ένα πλήρες απλοειδές σύνολο 23 χρωμοσωμάτων εκτιμάται σε 19.000-20.000.
Τα γονίδια μπορεί να διαθέτουν διάφορες παραλλαγές γνωστές ως αλληλόμορφα, όπου ένα αλληλόμορφο λέγεται ότι βρίσκεται σε έναν συγκεκριμένο τόπο. Τα διπλοειδή και πολυπλοειδή κύτταρα των οποίων τα χρωμοσώματα έχουν το ίδιο αλληλόμορφο σε μια δεδομένη θέση ονομάζονται ομόζυγα σε σχέση με αυτόν τον τόπο, ενώ εκείνα που έχουν διαφορετικά αλληλόμορφα σε έναν δεδομένο τόπο ονομάζονται ετερόζυγα. Η χαρτογράφηση γονιδίων είναι η διαδικασία προσδιορισμού του συγκεκριμένου τόπου ή των τόπων που είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή ενός συγκεκριμένου φαινοτύπου ή βιολογικού χαρακτηριστικού.
Ονοματολογία
Οι κυτταρογενετικές ζώνες είναι περιοχές του χρωμοσώματος που περιέχουν είτε ευχρωματίνη (περιοχές με γονίδια που εκφράζονται) είτε ετεροχρωματίνη (περιοχές με γονίδια που δεν εκφράζονται). Εμφανίζονται διαφορετικές κατά τη χρώση (για παράδειγμα, η ευχρωματίνη εμφανίζεται λευκή και η ετεροχρωματίνη εμφανίζεται μαύρη στη χρώση Giemsa). Μετρώνται από το κεντρομερίδιο προς το τελομερές. αριστερά|μικρογραφία|Εξήγηση ονοματολογίας γενετικού τόπου γονιδίου 3p22.1 Μια σειρά από τόπους καθορίζονται με παρόμοιο τρόπο. Για παράδειγμα, ο γενετικός τόπος του γονιδίου OCA1 μπορεί να είναι γραμμένος "11q1.4-q2.1", που σημαίνει ότι βρίσκεται στον μακρύ βραχίονα του χρωμοσώματος 11, στη θέση από την περιοχή 1 ζώνη 4 έως την περιοχής 2 ζώνη 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενετική Κατηγορία:Χρωμοσώματα
Λουί ντε Κωλλερύ
Ο Λουί ντε Κωλλερύ (Louis de Caullery (περ. 1580 - 1621) ήταν Γαλλοφλαμανδός ζωγράφος, πρωτοπόρος στην απεικόνιση του είδους ζωγραφικής που αποκλήθηκε "ζωγραφική της χαρούμενης συντροφιάς". Εντάσσεται στη φλαμανδική σχολή ζωγραφικής του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης, ο καλλιτέχνης γεννήθηκε στο χωριό Κωλερύ, κοντά στο Καμπραί, (ολλανδικά: Κάμεραικ (Kamerijk)), απ' όπου προέρχεται και το όνομά του. Αυτό είναι πιθανόν, καθώς η σύζυγός του Μαρία Άντριενσενς (Maria Adriaenssens) και τα παιδιά τους κληρονόμησαν κάποιες γαίες εκεί μετά τον θάνατό του. Ελάχιστα είναι γνωστά για τον πρώιμο βίο του. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1593 στην Αμβέρσα Ήταν μαθητής του Γιόος ντε Μόμπερ κατά την περίοδο 1593-1594 και του Φρανς Φράνκεν Ι και συμμαθητής με τον Φρανς Φράνκεν ΙΙ, ο οποίος ειδικευόταν σε πίνακες μικρού και μεσαίου μεγέθους και μετέβη στην Ιταλία όταν ήταν νέος, πιθανόν με τον Κωλλερύ. Στο RKD δεν αναφέρεται ταξίδι του στην Ιταλία, αν και ο σύγχρονός του και ζωγράφος από το Καμπραί Βενσάν Μαλό πραγματοποίησε του ταξίδι, το οποίο αποτελούσε ένα είδος τελετουργίας για τους σοβαρούς καλλιτέχνες. Η χρονολογία μετάβασής του, αν πήγε, είναι άγνωστη, ωστόσο σύμφωνα με το Μουσείο του Μετς διέμεινε στη Ρώμη για άγνωστο χρονικό διάστημα, και από το έργο του φαίνεται ότι επισκέφθηκε και τη Βενετία και τη Φλωρεντία, καθώς απεικονίζει σκηνές από αυτές τις πόλεις. Το 1602 γίνεται "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας.
Ο Κωλλερύ στράφηκε προς τη θεματολογία της καθημερινής ζωής και ζωγράφισε ποικιλία σκηνών: Καρναβάλι στον πάγο, πυροτεχνήματα, ταυρομαχίες, αλληγορίες και συναθροίσεις ανθρώπων σύμφωνα με τη Σχολή του Φονταινεμπλώ. Ζωγράφισε, επίσης, τοπία, στα οποία είναι εμφανής η επιρροή του δασκάλου του Γιόος ντε Μόμπερ. Σημαντικές είναι και οι απεικονίσεις Αυλικών ακολούθων, τόσο σε κλειστούς χώρους όσο και σε κήπους. Ζωγράφισε, επίσης, και ορισμένα έργα με θρησκευτικά θέματα, όπως Η Σταύρωση (σήμερα στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης, που ήταν τόσο επιτυχημένη, ώστε δημιούργησε και αρκετά αντίγραφά της.