cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος ο Κωφός
Ο Κάρολος ο Κωφός, Karl Döve, (άκμασε α' ήμισυ 13ου αι.) από τον Οίκο του Μπγιέλμπo (Folkungaätten) ήταν ο γιαρλ της Σουηδίας κατά την περίοδο 1216–1220.
Βιογραφία
Η σφραγίδα του Καρόλου, που ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χρονολογείται στα τέλη του 12ου αι. και επομένως είναι το παλαιότερο διατηρημένο προσωπικό αντικείμενο στη σουηδική ιστορία. Οι προσωπικές σφραγίδες συνήθως έσπαζαν σε κομμάτια με το τέλος του ιδιοκτήτη, προκειμένου να αποφευχθεί η μεταγενέστερη κατάχρηση, και η άθικτη σφραγίδα του Καρόλου είναι επομένως μοναδική. Το Σουηδικό Μουσείο Εθνικών Αρχαιοτήτων το αγόρασε το 2001 για 800.000 κορώνες σουηδίας (SEK).
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί
Άσμα του Ρολάνδου
Το άσμα του Ρολάνδου (γαλλικά: la chanson de Roland) είναι ένα επικό ποίημα που βασίζεται σε μια ιστορική μάχη στο πέρασμα του Ρονσεβώ στα Πυρηναία, το 778, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρλομάγνου. Είναι το παλαιότερα χρονολογημένο μεγάλο έργο της γαλλικής λογοτεχνίας και έχουν σωθεί διάφορα χειρόγραφά του, γεγονός που δείχνει την τεράστια και διαρκή δημοτικότητα που είχε από τον 12ο έως τον 14ο αιώνα. Το πιο παλαιό αξιόπιστο χειρόγραφο είναι γραμμένο στην Αγγλο-Νορμαδική διάλεκτο της παλαιάς γαλλικής γλώσσας.
Γράφτηκε μεταξύ 1040 και 1115, τρεις αιώνες αργότερα από τα γεγονότα που ιστορεί: το έργο άρχισε το 1040 και καθώς ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές σταδιακά έγιναν προσθήκες και αλλαγές μέχρι το 1115 περίπου. Το τελικό κείμενο έχει περίπου 4.000 στίχους στην παλιά μορφή του (και 9000 σε ένα χειρόγραφο του τέλους του 13ου αιώνα). Αυτό το επικό και ηρωικό ποίημα είναι ένα από τα πιο εκλεκτά παραδείγματα επικού άσματος, μιας λογοτεχνικής μορφής που άνθισε μεταξύ του 11ου και του 15ου αιώνα και υμνούσε τις θρυλικές πράξεις και τα ηρωικά κατορθώματα των ιπποτών. Πρωταγωνιστής του άσματος είναι ο Φράγκος ιππότης Ρολάνδος, αρχιπαλαδίνος του Καρλομάγνου.
Δύο χειρόγραφα βρέθηκαν το 1832 και το 1835. Το άσμα του Ρολάνδου αναγνωρίσθηκε ως εθνικό έπος της Γαλλίας όταν δημοσιεύθηκε σε μια έκδοση το 1837.
Ο συγγραφέας
Στο τέλος ενός χειρογράφου γράφει: Εδώ τελειώνει το έπος που διηγήθηκε ο Τυρόλντ (Ci falt la geste que Turoldus declinet). Όλα εξαρτώνται από το νόημα που θα δοθεί σ' αυτή τη φράση. Πρόκειται για τον ποιητή που το έγραψε; για ένα χρονικογράφο ή έναν αντιγραφέα που το κατέγραψαν; Για ένα τροβαδούρο που το τραγούδησε;
Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για έναν άνθρωπο μορφωμένο, γιατί μια προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι ο συγγραφέας γνώριζε τους Λατίνους ποιητές (Βιργίλιο, Λουκιανό) και σίγουρα τη Βίβλο και προσευχές της εποχής του.
Ιστορική βάση
μικρογραφία|Ο Καρλομάγνος βρίσκει το Ρολάνδο νεκρό, μινιατούρα από [[εικονογραφημένο χειρόγραφο, 14ος αιώνας]]Σύμφωνα με τη Ζωή του Καρλομάγνου (Vita Caroli) του χρονογράφου Έινχαρντ, μετά από μια εκστρατεία στην Ισπανία σε έκκληση του συμμάχου του κυβερνήτη της Βαρκελώνης Σουλεϊμάν Ιμπν Αλαράμπι, η οπισθοφυλακή του Καρλομάγνου - με επικεφαλής τον κόμη Ρολάνδο, διοικητή της μαρκιωνίας της Βρετάνης – βρέθηκε αντιμέτωπη με μια αιφνιδιαστική επίθεση Σαρακηνών ή κατά άλλη εκδοχή Βάσκων σε ένα πέρασμα στα Πυρηναία.
Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι στη μάχη του Ρονσεβώ, οι ιππότες του Καρλομάγνου αντιμετώπισαν στην πραγματικότητα βασκική επίθεση  και όχι το στρατό των Σαρακηνών. Σε εκείνη την ταραγμένη εποχή που οι Ευρωπαίοι ξεκινούσαν για τις Σταυροφορίες στην Ανατολή, είναι πολύ πιθανό το κείμενο του άσματος του Ρολάνδου να γράφτηκε για να δώσει μια ιστορική βάση κατά των Σαρακηνών σ'αυτές τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Ο μεσαιωνολόγος Ζοζέφ Μπεντιέ (Joseph Bedier,1864-1938) έκανε την υπόθεση ότι τα κύρια αποσπάσματα πρέπει γράφτηκαν στη διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα, που περνούσε από το Ρονσεβώ, από τροβαδούρους που απήγγειλαν αποσπάσματα στο σημείο της επίθεσης.
Στην Καταλονία, όπου το όνομά του εμφανίζεται συχνά σε τοπωνύμια, ο Ρολάνδος (Rotllà, Rutlan) είναι ένας ισχυρός μυθικός γίγαντας. Στη Χώρα των Βάσκων και στο τμήμα του Βορρά υπάρχουν επίσης δύο μέρη που ονομάζονται το βήμα του Ρολάνδου.
Η υπόθεση
Οι Σαρακηνοί επιτίθενται στην οπισθοφυλακή στο πέρασμα του Ρονσεβώ. Ο Ολιβιέ, ο φίλος και έμπιστος του Ρολάνδου, επισημαίνει ένα μεγάλο στρατό Σαρακηνών που πλησιάζει και ζητά από τον Ρολάνδο να σαλπίσει με το κέρας για να ειδοποιήσει τον Καρλομάγνο ότι κινδυνεύουν. Ο Ρολάνδος προτιμά να πεθάνει πολεμώντας παρά να ατιμασθεί ζητώντας βοήθεια (είχε μία αρχή, ότι πρέπει πάντα να προχωράμε μπροστά και ποτέ να μην υποχωρούμε). Οι άνδρες του Ρολάνδου αγωνίζονται ενάντια σε μια δύναμη (που ελέγχεται από Μαρσίλ) είκοσι φορές μεγαλύτερη από τη δική τους αλλά παρά την ανδρεία των ανδρών του, η οπισθοφυλακή του Καρλομάγνου εξολοθρεύεται. Όταν απέμειναν ζωντανοί μόνο εξήντα μαχητές, και αφού ο Oλιβιέ είχε πέσει, ο Ρολάνδος αποφάσισε να σαλπίσει το κέρας. Ο Καρλομάγνος, εν τω μεταξύ, συνεχίζει να απομακρύνεται με τον κύριο στρατό, καθώς πείσθηκε από τον Γκανελόν ότι ο ήχος της κόρνας που ακούει, δεν είναι έκκληση για βοήθεια.
Αλλά ο Καρλομάγνος υποπτεύθηκε τελικά το χειρότερο και έσπευσε στον τόπο της ενέδρας. Εν τω μεταξύ, όλοι οι ιππότες της οπισθοφυλακής είχαν πεθάνει αλλά  τραυματισμένοι ο Ρολάνδος και ο Αρχιεπίσκοπος Tυρπέν κατάφεραν να τρέψουν σε φυγή τους Σαρακηνούς πριν καταρρεύσουν και οι δύο.
Όσο ο Ρολάνδος είχε ακόμη λίγη δύναμη προσπάθησε να σπάσει το σπαθί του Ντουραντάλ (Durandal) για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού, χωρίς επιτυχία όμως. Η λεπίδα έλαμψε και γυάλισε αλλά δεν έσπασε. Ξάπλωσε τότε για να πεθάνει και ο Άγιος Μιχαήλ, ο Χερουβήμ και ο Άγιος Γαβριήλ πήραν την ψυχή του στον παράδεισο. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Ρολάνδος, αφού δεν κατάφερε να σπάσει το σπαθί του, το πέταξε προς την κοιλάδα. Αυτό πέρασε θαυματουργικά αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα πριν καρφωθεί μέσα στο βράχο της εκκλησίας στο Ροκαμαντούρ.
Όταν ο Καρλομάγνος έφτασε στην οπισθοφυλακή του ήταν πολύ αργά, ο Ρολάνδος ήταν νεκρός και η μάχη είχε τελειώσει. Ο στρατός του Μαρσίλ υπέστη μεγάλες απώλειες αλλά ενισχύθηκε από έναν τεράστιο στρατό από όλους τους μουσουλμανικούς λαούς. Αυτόν τον στρατό αντιμετώπισε ο στρατός του Καρλομάγνου κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης μάχης στην οποία ο Καρλομάγνος κατέστρεψε το στρατό των Σαρακηνών πριν από την επιστροφή του στη μόνιμη κατοικία του στο Άαχεν, όπου έπρεπε να μεταφέρει τα θλιβερά νέα στην όμορφη Ωντ, την αδερφή του Ολιβιέ και αρραβωνιαστικιά του Ρολάνδου, που πέθανε επί τόπου μόλις τα άκουσε. Ακολούθησε η δίκη του Γκανελόν, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο δια διαμελισμού και συγγενείς του καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό.
Ιστορικό βάθος
Στη μάχη του Χέιστινγκς το 1066, ο Ταιγεφέρ, ο γελωτοποιός του Γουλιέλμου του Κατακτητή, τραγουδούσε το άσμα του Ρολάνδου για να εμψυχώσει τα νορμανδικά στρατεύματα. Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, τον 11ο και το 12ο αιώνα, στα γαλλικά στρατεύματα τροβαδούροι απάγγελλαν συχνά αυτό το τραγούδι πριν τις μάχες.
Λέγεται επίσης ότι ο βασιλιάς της Αγγλίας και δούκας της Ακουιτανίας Ιωάννης ο Ακτήμων κάποτε ρώτησε τους στρατιώτες του: «Γιατί τραγουδάτε τον Ρολάνδο αφού δεν υπάρχει πια Ρολάνδος;» Και ένας άνδρας του απάντησε: «Θα υπήρχαν ακόμα Ρολάνδοι αν υπήρχαν Καρλομάγνοι».
Στο άσμα του Ρολάνδου βρίσκουμε για πρώτη φορά το αίσθημα του πατριωτισμού, την αγάπη για τη «Γλυκιά Γαλλία» (la France douce)
Αντανάκλαση
Το άσμα του Ρολάνδου ενέπνευσε πολύ νωρίς πολλά ποιήματα στην Ευρώπη. Μεταφράστηκε το 1170 στην υψηλή γερμανική από τον πατέρα Conrad ("Rolandslied"). Ο ποιητής Matteo Maria Boiardo συνέθεσε έναν Ερωτευμένο Ρολάνδο το 15ο αιώνα. Ο Aριόστο αργότερα, έγραψε το ποίημα Μαινόμενος Ορλάνδος (Orlando furioso), που κυκλοφόρησε το 1516 και με τη σειρά του ενέπνευσε διάφορες όπερες, όπως την όπερα του Ζαν-Μπατίστ Λυλί, Ρολάνδος (1685). Πιο πρόσφατα, ο Luigi Dallapiccola συνέθεσε το 1946 ένα έργο για τραγούδι και πιάνο, "Rencesvals" (Ρονσεβώ), βασισμένο σε τρία αποσπάσματα του αρχικού κειμένου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά τραγούδια Κατηγορία:Επικά άσματα
Φόλκε ο Παχύς
Ο Φόλκε ο Παχύς, Folke den tjocke, (άκμασε το 1100) ήταν, σύμφωνα με το Gesta Danorum από τον Δανό χρονικογράφο του 12ου αι. Σάξωνα τον Γραμματικό, ο πιο ισχυρός άνδρας στη Σουηδία γύρω στο 1100.
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε την Ίνγκεγκερντ Κνούτσντοτερ, κόρη του βασιλιά Κνούτου Δ΄ της Δανίας που δολοφονήθηκε το 1086.
Ο Φόλκε και η Ίνγκριντ απέκτησαν τους γιους Kνουτ και Μπενγκτ Σνίβιλ σύμφωνα με τον Σάξωνα. Ο χρονικογράφος αναφέρει επιπλέον ότι ο Φόλκε ήταν ο πάππος του Μπίργιερ Μπρόσα από τον πατέρα εκείνου, ο οποίος ήταν ακόμα ζωντανός τη στιγμή της συγγραφής.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίνγκριντ των Έστριντσεν, κόρη του Κνούτου Δ΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί
Λόνγκαρος
Ο Λόνγκαρος (βασίλευσε από το 231 π.Χ. - 206 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Δάρδανων στην Ιλλυρία, διάδοχος του Μύτιλου. Πολέμησε πολλές φορές με τους Μακεδόνες βασιλείς και κατέλαβε σποραδικά μεγάλες περιοχές της Μακεδονίας, η μεγαλύτερη σύμμαχος του ήταν η Παιονία, οι κάτοικοι της συμμάχησαν μαζί του σε όλες τις επιδρομές εναντίον των Μακεδόνων. Η φήμη του προκάλεσε πολλές από τις υπόλοιπες Ιλλυρικές φυλές να συνταχθούν μαζί του, ανάμεσα τους οι Αρδιαίοι.
Στρατιωτικές δραστηριότητες
Οι Γαλάτες έκαναν μεγάλες καταστροφές στην Δαρδανία με τις επιδρομές τους τον 4ο αιώνα π.Χ. με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν για 40 χρόνια, στην συνέχεια ανασυντάχθηκαν και έγιναν αρκετά ισχυρότεροι ιδιαίτερα στα νότια και τα δυτικά. Το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. οι Μακεδόνες βασιλείς επιθυμούσαν να επεκταθούν σε βάρος των Δαρδάνιων, επιθυμούσαν ιδιαίτερα να καταλάβουν την Παιονία (σημερινά Σκόπια). Οι Παίονες εξεγέρθηκαν πολλές φορές εναντίον των Μακεδόνων επειδή ήθελαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους, συμμαχούσαν με όλα τα Ιλλυρικά κράτη που είχαν πόλεμο μαζί τους, οι Δάρδανοι με την σειρά τους ήθελαν την Παιονία για να εξασφαλίσουν έναν ανοιχτό δρόμο για την Μακεδονία. Οι Δάρδανοι αποτελούσαν σοβαρή απειλή για το Μακεδονικό βασίλειο πολύ πριν τον Λόνγκαρο, με τον ίδιο κατέλαβαν την πρωτεύουσα της χώρας Βυλάζωρα (231 π.Χ.) και κατόπιν σε κρίσιμη μάχη κατέλαβαν ολόκληρη την Παιονία (229 π.Χ.). Ο Μακεδόνας βασιλιάς Δημήτριος Β΄ Αιτωλικός στην προσπάθεια του να επεκτείνει το βασίλειο στα βόρεια απέτυχε ολοκληρωτικά. Οι Μακεδόνες προχώρησαν σε νέα επίθεση και ο Λόνγκαρος με την σειρά του προσπάθησε να επεκταθεί σε όλα τα κεντρικά Βαλκάνια σε βάρος γειτονικών λαών. Ο Λόνγκαρος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία όταν οι Αρδιαίοι με την Τεύτα επιτέθηκαν στην Ήπειρο για να κατακτήσει τα βόρεια σύνορα της. Πολλές Ιλλυρικές φυλές αποστάτησαν από τους Αρδιαίους και ενώθηκαν με τους Δάρδανους, την ανάγκασαν να ακυρώσει την εκστρατεία της στην Ήπειρο. Ο στρατηγός και κουνιάδος της Τεύτας Σκερδιλαΐδας επανήλθε βόρεια και ανάγκασε τον στρατό του Λόνγκαρου να επιστρέψει στην Δαρδανία.
Ο Δημήτριος Β΄ πέθανε πρόωρα και τον διαδέχθηκε ο ξάδελφος του Αντίγονος Γ΄ Δώσων που πέτυχε μια σημαντική νίκη επί των Δάρδανων και κατέλαβε μεγάλο μέρος της Παιονίας, ίδρυσε την Αντιγόνεια στον ποταμό Αξιό στον δρόμο προς τα βόρεια. Οι Δάρδανοι αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από όλες τις περιοχές που είχαν καταλάβει επί Δημήτριου Β΄ και τοποθετήθηκε φρουρά στην Βυζάλωρα. Την εποχή που ο Αντίγονος Δόσων βρισκόταν σε πόλεμο με Έλληνες (222 π.Χ.) άκουσε ότι οι Δάρδανοι λεηλατούσαν το βασίλειο του. Επέστρεψε να τους αντιμετωπίσει σε μάχη αλλά πολέμησε με τέτοια ορμή και βρέθηκε σε τόση ένταση που έσπασε μια φλέβα του και έπεσε νεκρός. Ο Λόνγκαρος συμπεριφέρθηκε πολύ υποτιμητικά στον νέο βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Ε΄ γιο του Δημητρίου Β΄ επειδή ήταν πολύ νέος, διαφωνούσε απόλυτα με την κατοχή της Παιονίας από τους Μακεδόνες και ξεκίνησαν οι συγκρούσεις (220 π.Χ. - 219 π.Χ.). Την εποχή που ο Φίλιππος Ε΄ βρισκόταν στην Πελοπόννησο (219 π.Χ.) ο Λόνγκαρος ελευθέρωσε την πρωτεύουσα των Παιόνων Βυζαλώρα ΄(219 π.Χ.) αλλά ο Φίλιππος Ε΄ την ανακατέλαβε (217 π.Χ.), αργότερα κατέκτησε και την βόρεια Πελαγονία (211 π.Χ.). Μια ομάδα Δαρδάνιων με αρχηγό τον Αερόπο διεκδικητή του Μακεδονικού θρόνου επιτέθηκε και κατέλαβε την Οχρίδα. Ο Λόνγκαρος κατόπιν συμμάχησε με τους εχθρούς της Μακεδονίας Ρώμη, Ήπειρο και Σκερδιλαΐδα και κατέλαβε το Άργος Ορεστικό παίρνοντας 20.000 αιχμαλώτους. Ο Φίλιππος Ε΄ συνέχισε τον πόλεμο με στόχο να ανακαταλάβει τις Δαρδανοκρατούμενες περιοχές, ο Λόνγκαρος πέθανε (206 π.Χ.) και άφησε ένα Ιλλυρικό κράτος πανίσχυρο και μεγάλη απειλή για την Μακεδονία. Οι γιοι του Μπάτο και Μονούνιος Β΄ που τον διαδέχθηκαν συνέχισαν στον ίδιο βαθμό τις προσπάθειες του πατέρα τους.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Δινοφύκη
Τα Δινοφύκη (λατινικά: Dinophyceae) είναι η κύρια ομάδα των Δινομαστιγωτών (Dinoflagellata) του βασίλειου των Πρωτίστων, με εξαίρεση λίγες μόνο ομάδες που φαίνεται να έχουν αποκλίνει από τις υπόλοιπες σε πρώιμο εξελικτικό στάδιο. Τα περισσότερα δινοφύκη ανήκουν στο θαλάσσιο πλαγκτόν, αλλά υπάρχουν και αρκετά που απαντώνται στο γλυκό νερό λιμνών ή ποταμών. Οι πληθυσμοί τους κατανέμονται ανάλογα με τη θερμοκρασία, την αλατότητα και το βάθος. Περίπου τα μισά από όλα τα δινομαστιγωτά είναι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί, και συνθέτουν μια από τις μεγαλύτερες ομάδες ευκαρυωτικών φυκών μαζί με αυτή των διατόμων. Όντας πρωτογενείς παραγωγοί αποτελούν σημαντικό μέρος της τροφικής αλυσίδας του νερού. Ορισμένα είδη, που ονομάζονται ζωοξανθέλλες είναι συμβιωτικοί οργανισμοί πολλών  θαλάσσιων ζώων και πρωτόζωων, και παίζουν σημαντικό ρόλο στην βιολογία των κοραλλιογενών υφάλων. Άλλα δινομαστιγωτά είναι παρασιτικά (π.χ. Oodinium, Pfiesteria).
Μορφολογία
Τα περισσότερα δινομαστιγωτά είναι μονοκύτταρα και φέρουν δύο μαστίγια. Το ένα από αυτά εκτείνεται προς το οπίσθιο μέρος και δρα ως τιμόνι, παρέχοντας επίσης και μια μικρή προωθητική δύναμη, ενώ το άλλο σε πλευρικό- εγκάρσιο επίπεδο. Σε πολλά είδη το πλευρικό μαστίγιο δημιουργεί μια εγκάρσια αύλακα και παράγει μεγάλο ποσοστό της κίνησης του κυττάρου ενώ συχνά παρέχει στο κύτταρο τη δυνατότητα στροβιλισμού, ιδιότητα που χάρισε και στον συγκεκριμένο οργανισμό το όνομά του (ελληνικό Δίνος: στροβίλισμα).
Στα περισσότερα φωτοσυνθετικά είδη οι χλωροπλάστες περικλείονται από τρεις μεμβράνες, και περιέχουν χλωροφύλλες α και c, φυκοξανθίνη καθώς και άλλες χρωστικές ουσίες. Τα περισσότερα δινομαστιγωτά έχουν μια ιδιαίτερη μορφή πυρήνα, που ονομάζεται δινοκάρυον, στην οποία τα χρωμοσώματα συνδέονται με την πυρηνική μεμβράνη όχι μόνο κατά τη μίτωση, αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της μεσόφασης ενώ δεν έχουν ιστόνες. Αυτό το είδος πυρήνα είχε κάποτε θεωρηθεί ως ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ των προκαρυωτικών και των ευκαρυωτικών κύτταρων, και έτσι οι οργανισμοί ονομάστηκαν μεσοκαρυωτικοί όμως πλέον το γνώρισμα αυτό θεωρείται ότι προέκυψε ανεξάρτητα και δεν αποτελεί προγονική μορφή των ευκαρυωτικών κυττάρων. Τα δινοφύκη έχουν ένα πολύπλοκο κυτταρικό κάλυμμα ονομάζεται αμφίεσμα και αποτελείται από πεπλατυσμένα κυστίδια, που ονομάζονται κυψελίδες. Σε ορισμένες μορφές σχηματίζουν επικαλυπτόμενες πλάκες κυτταρίνης οι οποίες δημιουργούν ένα είδος πανοπλίας που ονομάζεται θήκη. Η θήκη έχει διάφορα σχήματα και ιδιότητες ανάλογα με το είδος και μερικές φορές με το στάδιο του κύκλου ζωής.
Δομή
Τα πρώτα στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη των Δινομαστιγωτών χρονολογούνται στη Σιλούρια περίοδο. Τα Δινομαστιγωτά είναι επομένως μια παλαιά, επιτυχημένη και πολύ καλά προσαρμοσμένη ομάδα ευκαρυωτικών μονοκύτταρων οργανισμών με παγκόσμια κατανομή κυρίως σε ποικίλα υδάτινα οικοσυστήματα. Έχουν ιδιαίτερα μορφολογικά γνωρίσματα τα οποία είναι υπεύθυνα για τον διαχωρισμό τους και την κατανομή τους, όπως για παράδειγμα τα μαστίγια, οι χρωστικές, τα οργανίδια και τα χαρακτηρίστηκα του πυρήνα. Τα Δινομαστιγωτά διαθέτουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά ενός ευκαρυωτικού κυττάρου, ωστόσο υπάρχουν και εξαιρέσεις στις οποίες ορισμένα κυτταρικά γνωρίσματα δεν εμφανίζονται σε όλους τους οργανισμούς.
Πολλά από τα χαρακτηριστικά τους είναι ορατά με το οπτικό μικροσκόπιο. Τα Δινοφύκη ή Δινομαστιγωτά διαθέτουν ένα πολυστρωματικό κάλυμμα κυττάρων που περιλαμβάνει την πλασματική μεμβράνη και κάτω από αυτήν υπάρχει ένα στρώμα κυστιδίων. Τα Δινομαστιγωτά διακρίνονται σε αυτά που περιβάλλονται από θήκη και ονομάζονται θωρακισμένα και σε αυτούς που δεν διαθέτουν θήκη και ονομάζονται γυμνά ή μη-θωρακισμένα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ορισμένα διαθέτουν μια πολύ λεπτή θήκη η οποία είναι δύσκολο να διακριθεί. Πάνω στην θήκη διακρίνονται οι πλάκες κυτταρίνης οι οποίες ενώνονται με τις ραφές. Ένα από τα χαρακτηριστικά που χρησιμοποιούνται για την ταξινόμηση είναι και ο αριθμός ή το σχήμα των πλακών σε όσα κύτταρα διαθέτουν. Οι πλάκες φέρουν πόρους τριχοκύστεων. Οι τριχοκύστεις είναι μια από τις αμυντικές δομές, εκτός των βλεννοκύστεων και νηματοκύστεων, που διαθέτουν τα Δινομαστιγωτά  και βρίσκονται μέσα στην θήκη.
Περνώντας στο εσωτερικό του ευκαρυωτικού κυττάρου υπάρχει ένας πυρήνας με διαφορετικά μεγέθη, συνήθως πολύ μεγάλος, και διαφορετικά σχήματα, στρόγγυλος ή καμπύλος. Η θέση του πυρήνα επίσης διαφέρει και μπορεί να είναι είτε κεντρικά είτε στα δύο άκρα της επιθήκης ή υποθήκης. Τα χρωμοσώματα που διαθέτει ο πυρήνας είναι μεγάλα και μόνιμα συμπυκνωμένα. Η μορφή του πυρήνα ονομάζεται δινοκάρυον. Ωστόσο, παρόλο που είναι ευκαρυωτικός μονοκύτταρος οργανισμός απουσιάζουν τα νουκλεοσώματα και τα χρωμοσώματα, όπως αναφέρθηκε, είναι συμπυκνωμένα μονίμως κατά την διάρκεια της μίτωσης καθώς απουσιάζουν οι πρωτεΐνες ιστόνης. Υπάρχουν όμως οι χλωροπλάστες που περιβάλλονται από τρείς μεμβράνες, τα μιτοχόνδρια με σωληνοειδή μορφή, το σύμπλεγμα Golgi, κυτταροπλασματικοί κόκκοι αμύλου και σταγονίδια λιπιδίων.
Η δομή των Δινομαστιγωτών και τα χαρακτηριστικά που διαθέτουν τα κύτταρα αυτά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην προσαρμογή τους και την επιβίωσή τους στα υδάτινα κυρίως ενδιαιτήματα.
Αναπαραγωγή
Στα περισσότερα δινομαστιγωτά, ο «πυρήνας» είναι δικαρυωτικός καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής. Συνήθως είναι απλοειδή και αναπαράγονται κυρίως με διχοτόμηση, αλλά σε ορισμένα είδη εμφανίζεται και αμφιγονική αναπαραγωγή γεγονός που πραγματοποιείται με τη σύντηξη δύο ατόμων.
Άνθιση
→ κύριο λήμμα: Άνθιση φυτοπλαγκτού
Τα δινομαστιγωτά μερικές φορές ανθίζουν σε συγκεντρώσεις πάνω από ένα εκατομμύριο κύτταρα ανά χιλιοστόλιτρο (ml). Το φαινόμενο της άνθισης παράγεται όταν δινομαστιγωτά είναι σε θέση να αναπαραχθούν σε αφθονία, λόγω των αυξημένων θρεπτικών ουσιών στο νερό και ιδανικών περιβαλλοντικών συνθηκών γενικότερα. Ορισμένα δινοφύκη κατά τη διάρκεια άνθισης δημιουργούν την εντυπωσιακή όσο και επικίνδυνη όμως κόκκινη παλίρροια.
Τοξικά δινοφύκη
[[File:Dinophysis acuminata.jpg|thumb|Dinophysis acuminata
Το πιο κοινό τοξικό δινοφύκος στις ελληνικές ακτές.|218x218px]] Τοξικά δινοφύκη ονομάζονται τα δινοφύκη που έχουν την δυνατότητα να παράγουν τοξικές ουσίες. Είναι γνωστό ότι από τα 185 είδη θαλάσσιων δινοφυκών, που δημιουργούν Επιβλαβείς Ανθίσεις Φυκών (αγγλ.: Harmful Algal Blooms, HABs), πάνω από 60 είδη είναι τοξικά. Όταν τοξικά δινοφύκη βρίσκονται σε κατάσταση άνθισης, μπορούν να προκαλέσουν μαζικό θάνατο σε πληθώρα θαλάσσιων οργανισμών. Οι τοξίνες που παράγονται από τα δινοφύκη συσσωρεύονται σε διηθηματοφάγα οστρακοειδή, ζωοπλανκτό και φυτοφάγα ψάρια και μεταφέρονται μέσω της τροφικής αλυσίδας σε ανώτερα τροφικά επίπεδα. Με αυτόν τον τρόπο οι τοξίνες των δινοφυκών μπορούν να φτάσουν και στον άνθρωπο και να προκαλέσουν σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία ή σε σπανιότερες περιπτώσεις να οδηγήσουν ακόμη και στο θάνατο.
Τοξίνες δινοφυκών
Τα δινοφύκη, εκτός από σημαντικοί πρωτογενείς παραγωγοί, είναι και οι κύριοι οργανισμοί που προκαλούν τις επιβλαβείς ανθίσεις μικροφυκών (HABs) στο θαλάσσιο περιβάλλον. Έχει παρατηρηθεί ότι κάποια είδη δινοφυκών μπορούν να παράγουν τοξίνες, οι οποίες παρουσιάζουν μεγάλη δομική και λειτουργική ποικιλομορφία. Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται διαρκώς οι έρευνες σχετικά με τις τοξίνες των δινοφυκών, καθώς μπορούν να προκαλέσουν δηλητηριάσεις στον άνθρωπο, μέσω της τροφικής αλυσίδας, με επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, σε οικονομικές και σε παραγωγικές δραστηριότητες. Ανάλογα με τα κλινικά συμπτώματα που εκδηλώνονται στον άνθρωπο από τις τοξίνες, τα κυριότερα σύνδρομα των δηλητηριάσεων διακρίνονται σε πέντε κατηγορίες:
Εκτός από τις τοξίνες που προκαλούν τις παραπάνω ασθένειες, έχουν πρόσφατα αναφερθεί και χαρακτηριστεί επιπλέον τοξίνες, όπως η γεσσοτοξίνη (YTX), η παλυτοξίνη (PLT) και οι κυκλικές ιμίνες (CIs) , γεγονός που έχει αυξήσει τις ανησυχίες του κοινού σχετικά με τις τοξίνες των δινοφυκών.
Παραλυτικού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (PSP, Paralytic Shellfish Poisoning)
Η παραλυτικού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή PSP είναι μια ασθένεια με παγκόσμια εξάπλωση που προκαλεί τόσο νευρολογικά όσο και γαστρεντερικά συμπτώματα από την κατανάλωση οστρακοειδών που έχουν βιοσυσσωρεύσει στους ιστούς τους τοξίνες. Μέλη από τρία γένη δινοφυκών έχει καταγραφεί ότι αποτελούν κύρια πηγή τοξινών PSP: Alexandrium, Gymnodinium, και Pyrodinium. Οι παραλυτικές τοξίνες οστρακοειδών (PSTs) παράγονται σε διαφορετικές αναλογίες από τα διαφορετικά είδη δινοφυκών, ακόμα και από τα διαφορετικά στελέχη ενός είδους. Οι PSTs είναι υδατοδιαλυτές μη πρωτεϊνικές τοξίνες, σταθερές σε υψηλές θερμοκρασίες. Πρόκειται για πολύ γνωστές και ισχυρές νευροτοξίνες οι οποίες δεσμεύονται σε κανάλια ιόντων νατρίου. Η σαξιτοξίνη (STX) είναι η πιο τοξική και η πιο καλά μελετημένη αυτές. Η θανατηφόρα δόση για πρόσληψη από το στόμα σε ανθρώπους είναι 1 έως 4 mg, ανάλογα με το φύλο και τη φυσιολογική κατάσταση του ατόμου. Απορροφάται γρήγορα μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα και εκκρίνεται στα ούρα.
Διαρροϊκού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (DSP, Diarrhetic Shellfish Poisoning)
Η Διαρροϊκού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (DSP), που προκαλείται από την κατανάλωση οστρακοειδών στους ιστούς των οποίων έχουν συσσωρευτεί τοξίνες, περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1980 και έχουν καταγραφεί περιστατικά σε όλο τον κόσμο. Η τοξίνη που ευθύνεται για την ασθένεια αυτή είναι το οκαδαϊκό οξύ (OA) και τα ανάλογα αυτού, που παράγονται από μέλη των γενών Dinophysis και Prorocentrum. Το οκαδαϊκό οξύ είναι μια υδρόφοβη ουσία που μπορεί να εισχωρήσει στα κύτταρα και η δράση του είναι η αναστολή των πρωτεϊνικών φωσφατασών.
Νευροτοξικού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (NSP, Neurotoxic Shellfish Poisoning)
Η νευροτοξικού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (NSP) προκαλείται κυρίως από την κατάποση οστρακοειδών που έχουν εκτεθεί σε ανθίσεις του δινοφύκους Karenia brevis. Το K. brevis απαντάται φυσικά στον Κόλπο του Μεξικού, στην Καραϊβική Θάλασσα και κατά μήκος των ακτών της Νέας Ζηλανδίας. Οι νευροτοξικές τοξίνες που προκαλούν τη νόσο είναι γνωστές ως μπρεβετοξίνες (PbTx). Όπως πολλές θαλάσσιες τοξίνες, οι μπρεβετοξίνες δεν έχουν οσμή ή γεύση και είναι σταθερές σε οξέα και υψηλές θερμοκρασίες. Πρόκειται για λιποδιαλυτούς κυκλικούς πολυαιθέρες οι οποίοι δεσμεύονται με μεγάλη συγγένεια σε τασεο-εξαρτώμενα κανάλια ιόντων νατρίου, προκαλώντας εισροή ιόντων και εκπόλωση της μεμβράνης των νευρικών κυττάρων.
Δηλητηρίαση τύπου Ciguatera (CFP/CSP, Ciguatera Fish/Shellfish Poisoning)
Η δηλητηρίαση τύπου Ciguatera προκαλείται από την κατανάλωση ψαριών στους ιστούς των οποίων έχουν συσσωρευτεί τοξίνες (μουρούνες, σφύρες, σφυρίδες κ.α.) και αποτελεί την πιο συχνή δηλητηρίαση από θαλάσσιες βιοτοξίνες. Εκτιμάται ότι 10.000-50.000 άνθρωποι υποφέρουν κάθε χρόνο από την ασθένεια. Η CFP είναι πιο συχνή σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Οι τοξίνες που την προκαλούν είναι κυρίως η σιγκουατοξίνη (CTX) και η μαϊτοτοξίνη (MTX) που παράγονται από το είδη του γένους Gambierdiscus. Η σιγκουατοξίνη είναι μια λιποδιαλυτή ουσία η οποία δεσμεύεται σε τασεο-εξαρτώμενα κανάλια νατρίου και προκαλεί την εκπόλωση των μεμβρανών των νευρικών κυττάρων. Στον άνθρωπο η θανατηφόρα δόση για πρόσληψη από το στόμα υπολογίζεται ότι είναι 0,1 μg στα ενήλικα άτομα. Η μαϊτοτοξίνη είναι η μεγαλύτερη υδατοδιαλυτή μη πεπτιδική βιοτοξίνη που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα και η δράση της εντοπίζεται στη μείωση της εισροής ασβεστίου στα κύτταρα.
Δηλητηρίαση από αζασπειροξέα (AZP, Azaspiracid Shellfish Poisoning)
Τα αζασπειροξέα (AZA) είναι μια ομάδα λιπόφιλων πολυαιθέρων τα οποία βιοσυσσωρεύονται στα θαλασσινά και μπορούν να προκαλέσουν γαστρεντερικά προβλήματα στους ανθρώπους. Η δηλητηρίαση από αζασπειροξέα (AZP), καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Ολλανδία αλλά σύντομα έγινε ένα συνεχές πρόβλημα στην Ευρώπης και σήμερα επηρεάζει κυρίως την Ιρλανδία. Τα δινοφύκη που παράγουν αζασπειροξέα και ανάλογα αυτών, ανήκουν κυρίως στο γένος Azadinium και πρόσφατα ταυτοποιήθηκε η παραγωγή τους από μέλη του συγγενούς γένους Amphidoma. Ο μηχανισμός δράσης τους δεν είναι γνωστός αλλά από μελέτες που έχουν γίνει συσχετίστηκαν με αύξηση της συγκέντρωσης ασβεστίου επαγόμενη από μεταβολή του ενδοκυτταρικού PH.
Γεσσοτοξίνη (YTX)
Η γεσσοτοξίνη (YTX) και τα ανάλογά της, είναι πολυαιθερικές ενώσεις που συναντώνται όλο και πιο συχνά στα οστρακοειδή και καταγράφηκαν πρώτη φορά στην Ιαπωνία. Έκτοτε, οι γεσσοτοξίνες έχουν προκαλέσει παγκόσμια ανησυχία λόγω των πιθανών κινδύνων τους στους ανθρώπους. Παράγονται κυρίως από τα δινοφύκη Protoceratium reticulatum, Lingulodinium polyedrum και Gonyaulax spinifera. Πρόσφατα ταυτοποιήθηκε η παραγωγή ενός αναλόγου γεσσοτοξίνης, της κουλιατοξίνης, από το δινοφύκος Coolia tropicalis, και η παραγωγή πέντε αναλόγων γεσσοτοξίνης από το C. malayensis. Οι γεσσοτοξίνες αρχικά κατατάσσονταν στην ομάδα των τοξινών DSP, λόγω της βιοσυσώρρευσής τους και των παρόμοιων συμπτωμάτων που προκαλούν στα ποντίκια. Αργότερα, όμως, διαχωρίστηκαν καθώς δεν προκαλούν διάρροια και δεν αναστέλλουν τη δράση των πρωτεϊνικών φωσφατασών.
Κυκλικές ιμίνες (CIs)
Οι κυκλικές ιμίνες (CIs) είναι ταχέως δραστικές λιπόφιλες βιοτοξίνες που έχουν συσχετισθεί με βλαβερές ανθίσεις φυκών και με τοξικότητα οστρακοειδών. Περιλαμβάνουν τις υποομάδες: σπειρολίδια (spirolides, SPXs), γυμνοδιμίνες (gymnodimines, GYMs), πιννατοξίνες (pinnatoxins, PnTXs), πτεριατοξίνες (pteriatoxins, PtTXs), προροσεντρολίδες (prorocentrolides) και σπειρο-προροσεντριμίνες (spiro-prorocentrimines). Οι πρώτες τρεις υποομάδες, οι οποίες παράγονται από δινοφύκη, απασχολούν περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), διότι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, έχουν ήδη ανιχνευθεί στην Ευρώπη ή υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις της παρουσίας τους. Τα σπειρολίδια παράγονται από το Alexandrium ostenfeldii, οι γυμνοδιμίνες από το Karenia selliformis και οι πιννατοξίνες από το Vulcanodinium rugosum.
Παραλυτικού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (PSP, Paralytic Shellfish Poisoning)
Τα συμπτώματα που προκαλεί η δηλητηρίαση τύπου PSP μπορεί να εμφανιστούν 10 έως 30 λεπτά μετά την κατάποση ωμών ή μαγειρεμένων οστρακοειδών και περιλαμβάνουν αίσθημα γαργαλητού ή καψίματος των χειλιών, του στόματος και της γλώσσας, μούδιασμα των άκρων, γαστρεντερικά προβλήματα, δυσκολία στην αναπνοή και αίσθηση αποπροσανατολισμού ακολουθούμενη από πλήρη παράλυση. Σε σοβαρές περιπτώσεις η δηλητηρίαση οδηγεί σε μια ποικιλία νευρολογικών συμπτωμάτων με αποκορύφωμα την αναπνευστική ανακοπή και το καρδιαγγειακό σοκ ή το θάνατο.
Διαρροϊκού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (DSP, Diarrhetic Shellfish Poisoning)
Τα συμπτώματα που προκαλείται από τη δηλητηρίαση DSP είναι κυρίως γαστρεντερικά, όπως διάρροια, ναυτία, εμετός και κοιλιακός πόνος και εκδηλώνονται περίπου 30 λεπτά μετά την κατανάλωση μολυσμένων οστρακοειδών.
Νευροτοξικού τύπου δηλητηρίαση από οστρακοειδή (NSP, Neurotoxic Shellfish Poisoning)
Η δηλητηρίαση NSP προκαλεί γαστρεντερικά και νευρολογικά συμπτώματα όπως ναυτία, εμετούς, αίσθηση γαργαλητού και μουδιάσματος στα χείλη, στο στόμα και στα στη γλώσσα, ανεξέλεγκτες κινήσεις και μυϊκούς πόνους. Τα νευρολογικά συμπτώματα μπορούν να εξελιχθούν σε μερική παράλυση ή ακόμα και αναπνευστική ανεπάρκεια. Δεν έχουν καταγραφεί περιπτώσεις θανάτου από NSP, αλλά έχουν καταγραφεί νοσηλείες.
Δηλητηρίαση τύπου Ciguatera (CFP/CSP, Ciguatera Fish/Shellfish Poisoning)
Τα πρώτα συμπτώματα της CFP συνήθως εμφανίζονται 6 με 12 ώρες μετά την κατανάλωση του «μολυσμένου» ψαριού και είναι γαστρεντερικά, όπως  διάρροια, εμετό, ναυτία και κοιλιακές κράμπες. Τις πρώτες δύο μέρες συνήθως εμφανίζονται νευρολογικά συμπτώματα που περιλαμβάνουν αίσθηση γαργαλητού στη γλώσσα και τα χείλη, πονοκέφαλο, μεταλλική γεύση, πόνο στις αρθρώσεις, μυαλγία, φαγούρα, ζαλάδα, αντιστροφή στην αντίληψη της θερμοκρασίας κ.α. Τέλος, μπορεί να εμφανιστούν καρδιαγγειακά προβλήματα, όπως υπόταση και βραδυκαρδία. Τα παραπάνω συμπτώματα διαφέρουν ανάλογα με το φύλο και τη φυσική κατάσταση του ασθενούς, με την ποσότητα τοξίνης που καταναλώθηκε, ακόμα και με τη γεωγραφική περιοχή.
Δηλητηρίαση από αζασπειροξέα (AZP, Azaspiracid Shellfish Poisoning)
Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης AZP περιλαμβάνουν κυρίως ναυτία, εμετό, διάρροια και κοιλιακές κράμπες. Νευροτοξικά συμπτώματα έχουν επίσης παρατηρηθεί.
Γεσσοτοξίνη (YTX)
Περιστατικά δηλητηρίασης ανθρώπων από γεσσοτοξίνη δεν έχουν καταγραφεί, αλλά σε πειράματα που έγιναν σε ποντίκια παρατηρήθηκε βλάβη σε καρδιακούς μυς, ήπαρ, πάγκρεας και εγκέφαλο.
Παλυτοξίνη (PTX)
Η δηλητηρίαση από κατανάλωση ψαριών, καρκινοειδών ή δίθυρων μαλακίων στους ιστούς των οποίων έχει συσσωρευτεί η παλυτοξίνη, μπορεί να προκληθεί ακόμα και σε χαμηλή συγκέντρωση τοξίνης και τα συμπτώματά της περιλαμβάνουν πυρετό, υπνηλία, απώλεια ελέγχου κινήσεων, αδύναμα άκρα και έχουν καταγραφεί και θάνατοι. Οι οβατοξίνες (OVTXs), βέβαια, μπορεί να προκαλέσουν δερματοπάθειες, ενοχλήσεις στα μάτια και αναπνευστικά προβλήματα, ακόμα και σε λουόμενους ακτών όπου βρίσκεται σε έξαρση το O. ovata.
Κυκλικές ιμίνες (CIs)
Παρά την αποδεδειγμένη τοξικότητα των κυκλικών ιμινών σε ποντίκια, δεν έχουν ακόμη καταγραφεί περιστατικά μόλυνσης και εκδήλωσης συμπτωμάτων σε ανθρώπους, ωστόσο απαιτείται περαιτέρω έρευνα.
Τοξικά δινοφύκη στην Ελλάδα
Το πιο κοινό τοξικό δινοφύκος στις ελληνικές ακτές είναι το Dinophysis cf. acuminata για το οποίο υπάρχουν συνεχείς καταγραφές από το 2000 και μετά. Ιδιαίτερα στο Θερμαϊκό Κόλπο έχει συσχετιστεί με επαναλαμβανόμενα τοξικά επεισόδια <<διαρροϊκού τύπου δηλητηρίασης από οστρακοειδή (DSP) >>. Άλλα είδη του γένους Dinophysis που έχουν ταυτοποιηθεί στις ελληνικές ακτές είναι τα: D. sacculus, D. rotundata,D. fortii, D. caudata, D. tripos, D. odiosa, D. cf. micropterygia, D. acuta, D. rapa, και D. rudgei. Όσον αφορά το γένος Alexandrium έχουν καταγραφεί τα είδη: A. minutum, A. insuetum και A. taylori. Τα δύο τελευταία μάλιστα φάνηκε να ευθύνονται για ερυθρές παλίρροιες στα νερά του Αμβρακικού Kόλπου και του Πόρτο-Λάγους, αντίστοιχα. Είδη του γένους Karenia ανιχνεύονται σε υψηλά επίπεδα στον Αμβρακικό και το Θερμαϊκό Κόλπο, ενώ στο Σαρωνικό Κόλπο έχει ανιχνευθεί το είδος Karenia brevis. Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται οι αναφορές βενθικών ειδών τοξικών δινοφυκών, όπως του Prorocentrum lima και του Coolia monotis, που εμφανίζεται σε πολλές παράκτιες περιοχές της Ελλάδας μαζί με βενθικά είδη των γενών Gambierdiscus, Ostreopsis, Prorocentrum και Amphidinium.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φύκη Κατηγορία:Πρώτιστα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1988
Τα 14α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1988.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1988
Ανεμότια Λέσβου
Η Ανεμότια είναι χωριό της Λέσβου. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μηθύμνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Η Ανεμότια είναι ηπειρωτικό χωριό της δυτικοκεντρικής Λέσβου. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές κλιτύς του βουνού Πυργίσκος (Κουράτσωνας, 786 μ.), νότια της επαρχιακής οδού Καλλονής-Σκαλοχωρίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 375. Απέχει 54 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Η τοπική κοινότητα Ανεμότιας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 24,347 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανεμότιας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλονής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανεμότιας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου.
Γενικά στοιχεία
Η Ανεμότια είναι χωριό με μακρά παράδοση στην κατεργασία της πέτρας και φημισμένους πετράδες («καλφάδες»). Τα σπίτια είναι χτισμένα από πέτρα πελεκητή, στολισμένα με κιονόκρανα, αετώματα, σκεπασμένα με βυζαντινά κεραμίδια. Αλλά και τα σοκάκια είναι στενά, ανηφορικά και στρωμένα με πέτρες. Το χωριό είναι γνωστό στη Λέσβο και για την παραγωγή εξαιρετικού κρασιού. Το ηφαιστειακής προέλευσης έδαφος φαίνεται να ευνοεί ιδιαίτερα την αμπελοκαλλιέργεια. Εδώ έχει την έδρα του γυνακείος αγροτικός συνεταιρισμός, που παρασκευάζει και διακινεί κρασί, ηδύποτα και γλυκά. Επίσης, στο χωριό και στο ελαιοτριβείο του, παράγεται υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο. Εδώ εδρεύει και η ποδοσφαιρική ομάδα του Ατρομήτου.
Βλάστηση και χλωρίδα
Το χωριό βρίσκεται σε περιοχή με πυκνή βλάστηση, όπου κυριαρχούν η τραχεία και μαύρη πεύκη, τα ελαιόδενδρα και οι κουμαριές. Ωστόσο, η περιοχή είναι πολύ γνωστή στους βοτανικούς κύκλους, καθώς εδώ φύεται το είδος Rhododendron luteum, σε υγρές θέσεις στις όχθες ρεμάτων. Πρόκειται για φυλλοβόλο θάμνο με χαρακτηριστικά κίτρινα άνθη. Το είδος αυτό, από όλο τον ελλαδικό χώρο, βρίσκεται μόνο στη δυτική Λέσβο, έχει χαρακτηριστεί Τρωτό (VU) και περιλαμβάνεται στο RED Data Book των Σπανίων και Απειλουμένων Φυτών της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Κοινοβούλιο της Σουηδίας
Το Ρίκσταγκ (Σουηδικά: Sveriges riksdag) είναι η εθνική νομοθετική συνέλευση της Σουηδίας.Το ρίκσταγκ αποτελείται από 349 μέλη (Σουηδικά: riksdagsledamöter), οι οποίοι εκλέγονται σε αναλογική βάση για την εξυπηρέτηση ορισμένης θητείας τεσσάρων ετών. Βρίσκεται στο κτίριο Riksdag (riksdagshuset), στο νησί Χέλγκεντς στη Στοκχόλμη.
Σύνθεση
Σύμφωνα με στοιχεία του Σεπτεμβρίου του 2022, γυναίκες στο Κοινοβούλιο ήταν 163 μέλη (ποσοστό 46,7% επί συνόλου 349 μελών).
Πρόεδρος του Κοινοβουλίου
Από το 1971 στο μονοθάλαμο κοινοβούλιο, πρόεδροι έχουν διατελέσει τα ακόλουθα πρόσωπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουηδια Κατηγορία:Πολιτική της Σουηδίας
Silent Hill (ταινία)
Το Silent Hill είναι καναδική ταινία υπερφυσικού τρόμου του 2006, σε σκηνοθεσία Κριστόφ Γκανς. Το σενάριο το έγραψε ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τους Ρότζερ Άβαρι και Νίκολας Μπούρκιεφ, το οποίο βασίστηκε στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών επιβίωσης τρόμου Silent Hill της Konami. Το έργο έχει πάρει στοιχεία και περιεχόμενο από το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο μέρος της σειράς. Πρωταγωνιστούν οι Ράντα Μίτσελ και Σον Μπιν.
Τα πρώτα βήματα της ταινίας ξεκίνησαν το 2000, όταν ο Άβαρι προσπάθησε να πάρει τα δικαιώματα από την εταιρεία, ώστε να μεταφέρει το βιντεοπαιχνίδι σε ταινία. Μετά από ένα βίντεο που τους έστειλε, στο οποίο τους εξηγούσε πόσο σημαντικά είναι τα παιχνίδια της σειράς για αυτόν, η εταιρεία του επέτρεψε να μεταφέρει τη σειρά. Η ταινία ξεκίνησε γυρίσματα το 2005, τα οποία έγιναν στο Οντάριο, με budget περίπου 50 εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 21 Απριλίου του 2006, και σημείωσε εισπράξεις περισσότερα από 97 εκατομμύρια δολάρια, παγκοσμίως. Οι καλές κριτικές που έλαβε αφορούσαν κυρίως τα εφέ της και την ατμόσφαιρά της, ενώ κρίθηκε για την πλοκή της και τους διαλόγους της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ατμοπάνκ ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα Κατηγορία:Silent Hill Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Θεοκτονία στην μυθοπλασία
NGC 862
Ο NGC 862 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Φοίνικα ο οποίος απέχει περίπου 241 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ το 1834.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0862 08487 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Φοίνιξ (αστερισμός)
Ουλφ Φάσε
Ο Ουλφ Φάσε (απεβ. το 1247) ήταν ο γιάρλ της Σουηδίας (π. 1221-47).
Bιογραφία
Ο Ουλφ Φάσε, σουηδ.: Ulf Fase, ήταν πιθανώς ο γιος του γιάρλ Καρόλου του Κωφού (Karl Döve και μέλος του Οίκου του Μπγιέλμπο/Φόλκουνγκ (Folkungaätten). Αφού ο γιάρλ Κάρολος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της σουηδικής επίθεσης εναντίον των Εσθονών στη μάχη της Λίχουλα το 1220, ο Ουλφ -ως ο πλησιέστερος συγγενής του- επιλέχθηκε σύντομα ως νέος γιάρλ. Ένας εφήμερος jarl μπορεί να είχε υπηρετήσει για λίγο πριν από την τοποθέτηση του Ουλφ, πάντως πριν από το τέλος του βασιλιά Ιωάννη Α' της Σουηδίας το 1222, ο Ουλφ κατείχε σίγουρα το αξίωμα.
Το 1222, ο νεαρός διάδοχος της αντίπαλης δυναστείας, ο βασιλιάς Έρικ ΙΑ΄ (Erik Eriksson) ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία 6 ετών. Η ανηλικιότητά του σήμαινε ότι ο γιάρλ Ουλφ απέκτησε μεγαλύτερη σημασία μαζί με τον Κνούτο Β΄ της Σουηδίας (Knut långe). Ονομαστικός αντιβασιλιάς ήταν ο εξάδελφος του Ουλφ, Μπενγκτ Μπίγκερσον. Το 1229, ο βασιλιάς Κνούτος Β΄ σφετερίστηκε τον θρόνο και εξόρισε τον νεαρό Έρικ ΙΑ΄. Ο Ουλφ συνέχισε να κρατά τη θέση του γιάρλ. Μετά το τέλος του Κνούτου Β΄ το 1234, ο βασιλιάς Έρικ ΙΑ΄, τώρα 18 ετών, αποκαταστάθηκε στο θρόνο. Οι υποστηρικτές του δεν εκτιμούσαν την «προδοσία» του Ουλφ, όταν αποδέχθηκε τον σφετεριστή του Έρικ ΙΑ΄ πέντε χρόνια νωρίτερα. Ωστόσο, ο Ουλφ ήταν πολύ ισχυρός για να καθαιρεθεί από το αξίωμά του. Υπάρχουν σαφή αρχεία, που δείχνουν ότι ο Ουλφ φάσε είχε το δικαίωμα να κόβει χρήματα, ένα κατά τα άλλα αποκλειστικά βασιλικό προνόμιο. Σώζονται αρκετά κομμάτια τέτοιων νομισμάτων, που φέρουν τα εμβλήματά του.
Το 1247 έγινε απόπειρα πραξικοπήματος κατά του βασιλιά Έρικ ΙΑ΄. Οι επαναστάτες συντρίφθηκαν στη μάχη της Σπαρσάτρα. Οι πηγές δεν αποκαλύπτουν, εάν ο Ουλφ ήταν ήδη νεκρός εκείνη την εποχή ή αν ζούσε, και ποιος ήταν ο ρόλος του στην εξέγερση. Εικάζεται ότι συμμετείχε στην εξέγερση και ως εκ τούτου εκτελέστηκε. Αρκετοί ηγέτες των ανταρτών αποκεφαλίστηκαν το 1247-48, συμπεριλαμβανομένου του γιου του Κνούτου Β΄, Χόλμγκερ Κνούτσον (1210 – 1248). Μετά το τέλος του Ουλφ, το αξίωμα του γιάρλ κατείχε ο συγγενής του Μπίργκερ Μάγκνουσον ( Μπίργιερ Γιάρλ).
Ο Ουλφ Φάσε άφησε έναν καλά πιστοποιημένο γιο, τον Kαρλ Ούλφσον, που είχε κακές σχέσεις με τον Μπίργιερ Γιάρλ. Αργότερα έφυγε σε οικειοθελή εξορία, προσχωρώντας στους Τεύτονες Ιππότες στη Λιβονία. Ο Καρλ σκοτώθηκε το 1260 στη μάχη του Ντούρμπε κοντά στη Ρίγα στην Κουρλάνδη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς
Άγιος Νικόλαος Βογατσικού Καστοριάς
Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Βογατσικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ίωνος Δραγούμη, του δήμου Άργους Ορεστικού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Καστοριάς, κοντά στα όρια με τον νομό Κοζάνης. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Βογατσικό» (1.361 μ.), ακριβώς δίπλα στον φερώνυμο οικισμό του Βογατσικού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 850. Απέχει 25 χλμ. περίπου ΝΔ της Καστοριάς.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βογατσικού του νομού Καστοριάς, Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βογατσικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ίωνος Δραγούμη. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ίωνος Δραγούμη και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος, ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού.
Πηγές
Δήμος Άργους Ορεστικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς
Αυτοκρατορική Κρύπτη (Φάρνμπορο)
Η Αυτοκρατορική Κρύπτη στο Αββαείο του Αγίου Μιχαήλ του Φάρνμπορο, αποτελεί τον τόπο ταφής του εξόριστου Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄ και της συζύγου του, Ευγενίας ντε Μοντίχο. Περιλαμβάνει, επίσης, τον τάφο τού γιου τού ζεύγους, Ναπολέοντα Ευγένιου, Αυτοκρατορικού Πρίγκιπα (επίσης γνωστού ως Ναπολέοντα Δ΄), ο οποίος ήταν διεκδικητής του αυτοκρατορικού θρόνου της Γαλλίας.
Ο Ναπολέων Γ΄, μετά την πτώση της Β΄ Γαλλικής Αυτοκρατορίας το 1870, εξορίστηκε από τη Γαλλία και μετεγκαταστάθηκε στο ανάκτορο Κάμντεν στο Τσίσλχερστ, προάστειο νοτιοανατολικά του Λονδίνου, όπου και απεβίωσε το 1873. Ήταν αρχικά θαμμένος στην Καθολική Εκκλησία της Αγίας Μαρίας, στο Τσίσλχερστ, ωστόσο, μετά τον θάνατο του Αυτοκρατορικού Πρίγκιπα το 1879, η χαροκαμένη Αυτοκράτειρα Ευγενία αποφάσισε να προχωρήσει στην ανέγερση ταφικού μνημείου για την οικογένειά της. Αυτό κτίστηκε στο Φάρνμπορο του Χάμπσαϊρ, στη νοτιοανατολική Αγγλία. Η επιθυμία της ήταν ο τόπος ταφής να αποτελεί τόπο προσευχής και περισυλλογής. Η κρύπτη σχεδιάστηκε με βάση το ιερό του Σαιν-Λουί στη Γαλλία, όπου ο Αυτοκράτορας επιθυμούσε αρχικώς να ταφεί. Το αββαείο, το οποίο ιδρύθηκε από την Αυτοκράτειρα, παραμένει ενεργό ως μοναστήρι, ενώ είναι πλήρως προσβάσιμο από το κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αββαεία Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγγλία
Χρήστος Κοτζαμπασίδης
Ο Χρήστος Κοτζαμπασίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1954 ως το 1957.
Καριέρα
Ο Κοτζαμπασίδης ξεκίνησε την καριέρα στον Απόλλωνα Σερρών, μία από τις δύο ομάδες που μετέπειτα ενώθηκαν για να δημιουργήσουν τον Πανσερραϊκό. Σε ηλικία 22 ετών, μεταγράφηκε στον Άρη και έδειξε την επιθετική του δεινότητα από την πρώτη του σεζόν με τους "κίτρινους", σκοράροντας οκτώ γκολ σε μόλις έξι παιχνίδια για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, ενώ πέτυχε χατ-τρικ στον αγώνα κυπέλλου με τον ΠΟ Ξηροκρήνης.
Παράλληλα, ήταν διεθνής με την ελληνική εθνική ομάδα ενόπλων, σκοράροντας το τέρμα της Ελλάδας στην εκτός έδρας ήττα με 3-1 από την Αίγυπτο, στις 25 Φεβρουαρίου 1955.
Την επόμενη σεζόν, έχασε λόγω τραυματισμού μεγάλο μέρος της σεζόν, αν και στις 19 Δεκεμβρίου 1956 πέτυχε το γκολ της ισοφάρισης στο 1-1 με τον ΠΑΟΚ, ενώ στις 17 Μαρτίου 1957 πέτυχε και τα δύο τέρματα της ομάδας του στην εντός έδρας ισοπαλία με την Δόξα Δράμας.
Το καλοκαίρι του 1957 επέστρεψε στις Σέρρες και τον Απόλλωνα, όπου έκλεισε την καριέρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1989
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1989
Μάγκνους Μίνισκιελντ
Ο Μάγκνους Μίνισκιελντ, σουηδ.: Magnus Minniskiöld, (επίσης γράφεται Minnisköld ή Minnesköld, (π. 1175 - 1208;) ήταν ένας μεσαιωνικός Σουηδός μεγιστάνας από τον Οίκο του Μπγιέλμπο. Για τους μεταγενέστερους, είναι περισσότερο γνωστός ως ο πατέρας του διάσημου πολιτικού Μπίργιερ Γιάρλ και ο πρόγονος των μεταγενέστερων Σουηδών βασιλιάδων. Μερικές φορές πιστεύεται ότι χάθηκε στη μάχη της Λένα το 1208, αν και τα στοιχεία δεν είναι πειστικά.
Βιογραφία
Ο παλαιότερος γνωστός πρόγονός του πιστεύεται ότι ήταν ο Φόλκε ο Παχύς, ένας ισχυρός Σουηδός ηγέτης των αρχών του 12ου αι., ο οποίος νυμφεύτηκε την Ίνγκεγκερντ, κόρη του Κνουτου Δ΄ του Αγίου της Δανίας και της Aδέλας της Φλάνδρας, απογόνου του Καρλομάγνου. Η Ίνγκεγκερντ και η αδελφή της Σεσίλια πήγαν και οι δύο στη Σουηδία μετά το τέλος της Aσέλας και παντρεύτηκαν εκεί, και ο Φόλκε και οι συγγενείς του ήταν επομένως κοντά στην άρχουσα ελίτ του βασιλείου της Δανίας.
Μία μεσαιωνική σουηδική γενεαλογία αναφέρει ότι "Ο Φόλκε ο Παχύς ήταν ο πατέρας του Μπενγκτ Σνίβιλ και ότι ο Μπενγκτ ήταν ο αδελφός του γιάρλ Μπίργκερ Μπρόσα, του γιάρλ Καρόλου και του Μάγκνους, που ονομαζόταν Mίνισκελντ". Ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Μπίργκερ Μπρόσα κατείχε το αξίωμα του βασιλικού γιάρλ (riksjarl) μεταξύ 1174 και 1202, ο νεότερος Mάγκνους ζούσε στο οικογενειακό κτήμα Μπγιέλμπo, στον σημερινό δήμο Mγιέλμπυ, στο Έστεργκέτλαντ της Σουηδίας. Έχει υποτεθεί ότι ήταν ο νομομαθής του Έστεργκετλαντ, αν και αυτό δεν τεκμηριώνεται. Νυμφεύτηκε την ευγενή Ίνγκριντ Ύλβα, πιθανής βασιλικής καταγωγής, και απέκτησε αρκετούς γιους, που επηρέασαν την πρώιμη σουηδική ιστορία, με πιο αξιοσημείωτο τον Μπίργιερ Γιαλ. Αναφέρεται σε δύο σύγχρονα της εποχής του διπλώματα (DS 70, 116), ως αδελφός του Μπίργιερ Μπρόσα, καθώς και από τον βασιλιά Mάγκνους Γ΄ Μπίργκερσον, ο οποίος σε επιστολή του το 1280 τον αποκαλεί «πάππο».
Το επίθετο του Mάγκνους, λατινοποιημένο ως Mijneskiold, έχει εξηγηθεί με διάφορους τρόπους. Θα μπορούσε να προέρχεται από το minni (μνήμη), μπορεί να παραπέμπει στο ότι είχε ένα måne (φεγγάρι) στην ασπίδα του ή θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως mindre sköld (μικρότερη ασπίδα).
Ο Mάγκνους Μίνεσκελντ παντρεύτηκε πιθανώς δύο φορές: αυτό συνάγεται από τις μεγάλες διαφορές στις ηλικίες των παιδιών του. Τίποτε δεν είναι γνωστό για την υποτιθέμενη πρώτη σύζυγό του. Ο Μάγκνους νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του γύρω στο 1195. Αυτή ήταν η Ίνγκριντ Ύλβα που, σύμφωνα με τον Σουηδό μεταρρυθμιστή και ιστορικό Όκλαους Πέτρι, ήταν κόρη του Σούνε Σικ. Οι ίδιες πληροφορίες βρίσκονται σε μεσαιωνική γενεαλογία, που αντιγράφηκε τον 16ο αι. Ο Σούνε Σικ, αν υπήρχε, ήταν νεότερος γιος του βασιλιά Σβέρκερ Α' της Σουηδίας.
Οικογένεια
Τα τέκνα του έφεραν το επίθετο Μάγκνουσον και ήταν, από τον πρώτο γάμο:
Με κάποια από τις δύο γυναίκες του:
Από τον δεύτερο γάμο με την Ίνγκριντ Ύλβα, κόρη του Σούνε Σικ του Οίκου του Σβέρκερ:
Αγώνας για το στέμμα
Ένα μεσαιωνικό Liber Daticus (Βιβλίο Δωρεών) από το Λουντ αναφέρει ότι ένας αριστοκράτης, που ονομαζόταν Μάγκνους έπεσε στη μάχη της Λένα ("II Kal. Februar. obiit Magnus, qui occisus est in Gocia apud Lene, Anno Dominice incarnationis MCCVIII"). Ωστόσο, η ταύτιση αυτού του Mάγκνους με τον Mάγκνους Μίνισκιελντ δεν είναι σίγουρη. Τα λείψανα του γιου του Mπίργιερ Γιαρλ έχουν εξεταστεί και δείχνουν ότι ήταν 50–55 ετών όταν απεβίωσε, και επομένως ο Mάγκνους ήταν πιθανότατα ακόμh ζωντανός μερικά χρόνια μετά τη μάχη της Λένα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς