cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοδώρα (11ος αιώνας)
Βιογραφία
Διέθετε δυναμικό και φιλόδοξο χαρακτήρα καθώς στην αρχή της βασιλείας του Ρωμανού Γ’ Αργυρού (1029) φαίνεται ότι έπαιξε κάποιο ρόλο στην εκδήλωση των συνωμοσιών του Προυσιανού και του Κωνσταντίνου Διογένη, οδηγώντας τη Ζωή στην απόφαση να την περιορίσει στη μονή Πετρίου. Ο Ψελλός αναφέρει ότι «ο φθόνος [...] χώρισε τις δύο αδελφές» και πως η θέση της στο μοναστήρι ήταν «αξιοσέβαστη». Η κουρά της Θεοδώρας, ισοδυναμούσε με ποινή και αποκλεισμό από την πολιτειακή οργάνωση της αυτοκρατορίας. Συμμετείχε επίσης και στην τιμωρία με τύφλωση του Μιχαήλ Ε’ και του Ιωάννη Ορφανοτρόφου το 1043.
Η Θεοδώρα, θα αναλάβει για δεύτερη φορά την αυτοκρατορική εξουσία - ως μόνη κάτοχός της - στις 11 Ιανουαρίου του 1055, αμέσως μετά το θάνατο του Μονομάχου, αφού πρώτα εξουδετέρωσε τις απειλές που είχαν εμφανισθεί. Από την μιά πλευρά οι άνθρωποι του Κωνσταντίνου Θ΄ προσπάθησαν να αναγορεύσουν αυτοκράτορα τον δούκα Βουλγαρίας Νικηφόρο Πρωτεύοντα. Απέτυχαν όμως και έχασαν τις θέσεις τους. Από την άλλη πλευρά, ο πατρίκιος Βρυέννιος, εκπρόσωπος της στρατιωτικής αριστοκρατίας και αρχηγός των Μακεδονικών δυνάμεων (των δυνάμεων δηλαδή που είχαν υποστηρίξει τον πατρίκιο Λέοντα Τορνίκιο οκτώ χρόνια νωρίτερα) αποπειράθηκε φαίνεται και αυτός να στασιάσει. Απέτυχε και εξορίστηκε, ενώ η μεγάλη περιουσία του δημεύτηκε. Τα παραπάνω γεγονότα παραλείπονται από την εξιστόρηση του Ψελλού.
Αποφάσισε να μην παντρευτεί και απέκρουσε κάθε προσπάθεια από στρατό ή κλήρο - ο πατριάρχης Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος δυσανασχετούσε επειδή αυτοκράτωρ ήταν μια γυναίκα - να πάρει σύζυγο συνάρχοντα, υπερασπίσθηκε δραστικότατα την ανεξαρτησία της από τις επιβουλές και επιρροές της στρατιωτικής τάξης, αλλά και της κοινής γνώμης που σύμφωνα με τον Ψελλό δεν ήταν σύμφωνη με μία τέτοια διευθέτηση των πραγμάτων. «Όλοι βέβαια το θεωρούσαν απρεπές να εκθηλύνεται έτσι η άλλοτε αρρενωπή εξουσία των Ρωμαίων». Όχι τόσο από την επιθυμία για μονοκρατορία, αλλά -όπως παρατηρεί ο Ψελλός- επειδή ίσως δεν ήθελε να ακολουθήσει τη μοίρα της Ζωής. Έτσι, παίρνοντας την έγκριση των ικανών αξιωματούχων που επρόσκειντο ευνοϊκά, παραχώρησε τη διοίκηση του κράτους στον έμπιστό της πρωθυπουργό πρωτοσύγκελο Λέοντα Παρασπόνδυλο, έναν δυσπρόσιτο αλλά ικανό πολιτικό τον οποίο ο Ψελλός μέμφεται και κατακρίνει τη Θεοδώρα για την επιλογή της αυτή.
Παρά το ότι ο Ψελλός καταρχάς χαρακτηρίζει τη διακυβέρνηση της Θεοδώρας συνετή, κατόπιν παρατηρεί ότι ήταν απαραίτητη η ανάληψη των κρατικών ηνίων από έναν άνδρα. Εντούτοις, ο Ψελλός μαρτυρεί την ύπαρξη ενός γενικότερου κλίματος δυσαρέσκειας, εξαιτίας του ότι η Ρωμαϊκή αρχή βρισκόταν στα χέρια μιας γυναίκας, ενώ τέλος, ακόμη και τα θετικά στοιχεία που αποδίδει στη βασιλεία της Θεοδώρας έχουν να κάνουν περισσότερο με τη διεθνή και εσωτερική πολιτική συγκυρία και πολλή λιγότερο με τις πραγματικές της ικανότητες στην άσκηση της αυτοκρατορικής εξουσίας.
Φαίνεται πως είχε πλήρη συναίσθηση της δύναμής της. Όταν ανέβηκε στο θρόνο, ενώ κατά το έθιμο, για να πάρει με το μέρος της αρχές και λαό έπρεπε να κάνει δωρεές, εκείνη αρνήθηκε δικαιολογώντας την απόφασή της αυτή, σύμφωνα με τον Ψελλό, ως ανανέωση αρχής που ανήκε στη νόμιμη κληρονόμο. Εδώ έχουμε και μια πρόσθετη πληροφορία που αφορά στη φιλαργυρία της αλλά και την οικονομική πολιτική που εφάρμοσε κατά την περίοδο που ήταν στην εξουσία. Η Θεοδώρα κατά την περίοδο της βασιλείας της έκοψε χρυσά νομίσματα.
Πέθανε τον Αύγουστο του 1056 σε ηλικία περίπου εβδομήντα πέντε ετών, από κάποιο γαστρεντερικό πρόβλημα, όπως αναφέρει ο Ψελλός και έστεψε διάδοχό της τον Μιχαήλ ΣΤ΄ τον Στρατιωτικό, χωρίς όμως να έχει προνοήσει για τη διαδοχή. Ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Η βασιλεία της Θεοδώρας της πορφυρογέννητης σήμανε και το τέλος της Μακεδονικής δυναστείας.
Φαίνεται πως οι βυζαντινές αυτοκράτειρες που κατάφεραν να αναρριχηθούν στο ύπατο αξίωμα και πιο συγκεκριμένα η Θεοδώρα, εκτός από την ευγλωττία της, την φιλοδοξία και την ανάμειξή της στις δολοπλοκίες και τις ίντριγκες του παλατιού της Κωνσταντινούπολης, έδρασε ως ικανή αυτοκρατόρισσα που εκμεταλλεύθηκε τις προσωπικές ατέλειες και αδυναμίες του κύκλου της, χωρίς να παραιτηθεί από τα προνόμια που της παρείχε η θέση της ως μέλους της Μακεδονικής δυναστείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων Κατηγορία:Κυβερνώσες αυτοκράτειρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Μονή Παλιανής
Η Ιερά Μονή Παλιανής είναι γυναικείο σταυροπηγιακό μοναστήρι της Κοινότητος Βενεράτου του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Η θέση του είναι σε υψόμετρο 280 μ. Δεν είναι κοινοβιακή. Οι μοναχές που ζουν στη μονή αποζούν από τις εργασίες τους, κεντώντας υφάσματα, κουβέρτες και υπάρχει διαρκή έκθεση με πλεκτά και κεντήματα. Ο ναός έχει τρία κλίτη. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της Κρήτης και ανάγεται στην πρώτη βυζαντινή περίοδο.
Περιγραφή
Ο τρίκλιτος ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου (κέντρο), στον Άγιο Παντελεήμονα (βόρειο) και στους Τρεις Ιεράρχες (νότιο). Στη βόρεια πλευρά βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Αγίων Αποστόλων. Το κύριο κλίτος είναι καμαροσκέπαστο. Τα κλίτη διαιρούνται με μαρμάρινους κίονες, με βυζαντινής τεχνοτροπίας κιονόκρανα και με φύλλα ακάνθου, όπου στηρίζονται τα τόξα που χωρίζουν τα κλίτη.
Ιστορικά στοιχεία
Ο σημερινός ναός άρχισε να κτίζεται το 1826 στη θέση παλαιού, ο οποίος είχε ερειπωθεί κατά την Επανάσταση του 1821. Από τη σφαγή κατάφερε να διασωθεί μόνο η μοναχή Παρθενία, η οποία και συνετέλεσε στην αποπεράτωση του ναού το 1860. Υπέστη ζημίες κατά το σεισμό του 1856. Έπειτα από την επισκευή του άλλαξε η παλιά μορφή του ναού. Το υπέρθυρο της εισόδου του νάρθηκα είναι παλιό μάρμαρο. Σε αυτό παριστάνεται ο Ευαγγελισμός σε ανάγλυφη μορφή. Ένα από τα κιονόκρανα φέρει μονόγραμμα με σταυρό, το οποίο χρονολογείται από τη βυζαντινή περίοδο.
Το μοναστήρι αναφέρεται από το 14ο αιώνα με τα ονόματα Παλαιά, Πάλαι και Πάλα, που επιβεβαιώνουν την παλαιότητα της Μονής, η οποία ήδη από την εποχή εκείνη θεωρούνταν παλιά. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η σημερινή ονομασία της μονής.
Υπαγόταν ως σταυροπηγιακή στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1304 ο Πατριάρχης προσπάθησε να κρατήσει το μοναστήρι στη δικαιοδοσία του. Ωστόσο, επειδή είχε πολλά κτήματα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του λατινικού Κλήρου της Κρήτης και με απόφαση του Πάπα Κλήμεντα Δ΄, η μονή καταλήφθηκε από το Λατίνο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Αυτή η αυθαιρεσία πυροδότησε την αντίδραση της κρατικής εξουσίας των Βενετών και δημιουργήθηκαν ζητήματα ανάμεσά τους. Το 1323 επιτεύχθηκε συμφωνία και διακανονισμός
Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 καταστράφηκε και σφαγιάστηκαν οι καλόγριες. Μία από αυτές, η Παρθενία Νεονάκη, με καταγωγή από τη Μεσαρά, σώθηκε από θαύμα και ανοικοδόμησε την εκκλησία από το 1826 ως το 1860. Όταν ο Μιχαήλ Κόρακας φόνευσε τον Αλήκο και πήρε τα άρματά του, κατέφυγε στη Μονή Παλιανής. Το 1866 κάηκε ξανά από τους Τούρκους και καταστράφηκαν οι εικόνες της ή τις πούλησαν. Προφορικές παραδόσεις αναφέρουν ότι η εικόνα της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας βρέθηκε σε ρίζα μιας μεγάλης μυρτιάς, η οποία υπάρχει και σήμερα στα νοτιοανατολικά του ναού. Εκεί καίει το «ακοίμητο καντήλι» και εορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου. Η «Αγία Μυρτιά» παρουσιάζει εκπληκτική επιβίωση λατρείας ιερού δένδρου της μινωικής θρησκείας. Η εικόνα της Παναγίας θεωρείται ότι περικλείεται στον κορμό της Μυρτιάς και μπορούν να τη δουν μόνο παιδιά. Στα φύλλα της μυρτιάς αποδίδονται θεραπευτικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνται για θεραπευτικό κάπνισμα αφεψήματα και φυλακτά.
Βιβλιογραφία
Παλια Παλια Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Thor (soundtrack)
Το Thor (Original Motion Picture Soundtrack) αποτελεί το soundtrack άλμπουμ της ομώνυμης ταινίας των Marvel Studios, η οποία βασίζεται σε χαρακτήρα που δημιούργησαν τα Marvel Comics. Τη μουσική συνέθεσε ο Πάτρικ Ντόιλ και εκτέλεσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου. Οι λεπτομέρειες του soundtrack ανακοινώθηκαν από την Buena Vista Records τον Μάρτιο του 2011. Κυκλοφόρησε σε μερικές Ευρωπαϊκές χώρες στα τέλη Απριλίου και στις 3 Μαΐου 2011 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Υποδοχή
Ο Τζέιμς Κρίστοφερ Μόνγκερ από τη διαδικτυακή μουσική σελίδα AllMusic δήλωσε: «Ο συνθέτης Πάτρικ Ντόιλ, ο οποίος έφερε μια καινούρια τόλμη στη σειρά ταινιών του Χάρι Πότερ το 2005 με τη μουσική που συνέθεσε για την ταινία Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς, φέρεται στην προσαρμογή του εικονικού Σκανδιναβού υπερήρωα Θορ των Marvel Comics στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Κένεθ Μπράνα με τον κατάλληλο σεβασμό. Ο μακροχρόνιος συνεργάτης του Μπράνα θέτει τις βάσεις με το «Chasing the Storm», ένα τεταμένο και έντονα αποκαλυπτικό κομμάτι, το οποίο ακούγεται λίγο σαν μια διασταύρωση ανάμεσα στο soundtrack των Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ και Χανς Ζίμμερ για την ταινία Batman Begins και το θέμα «CheValiers de Sangreal» του Ζίμμερ για την ταινία Κώδικας Ντα Βίντσι. Όπως ο Ζίμμερ, έτσι και ο Ντόιλ ξέρει πώς να μετατρέψει μια κυκλική μελωδία σε παροξυσμό. Αλλού, το υπέροχο και κατάλληλα στωικό κομμάτι «Sons of Odin» είναι γεμάτο με παραδοσιακά στοιχεία φαντασίας, ενώ το επικό κομμάτι «Compound» αποκαλύπτει μια πιο σύγχρονη, επιστημονικής φαντασίας και δράσης προσέγγιση. Ως αποτέλεσμα, έχουμε μια μουσική επένδυση η οποία είναι μελαγχολική, ηρωική και τόσο μεγάλη όσο το φανταστικό βασίλειο της ίδιας της Άσγκαρντ».
Ο Ντάνι Γκρέιντον από το κινηματογραφικό περιοδικό Empire δήλωσε: «Δουλεύοντας και πάλι με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του, τον Κένεθ Μπράνα, η μουσική επένδυση του Πάτρικ Ντόιλ ανακατεύει με επιτυχία το Βαγκνερικό «Sturm und Drang» («Frost Giant Battle») με νύξεις γεμάτες ευγένεια («Chasing The Storm») και δραματικό πλούτο («Odin Confesses» και «Banishment»). Δημιουργεί επίσης έναν ελκυστικό μελωδικό πυρήνα μέσω των αντίθετων θεμάτων του Θορ και του Λόκι και αποκομίζει μερίσματα από την συντονισμένη διάκρισή του ανάμεσα στους κόσμους της Άσγκαρντ και της Γης. Είναι απλά κρίμα το γεγονός πως η πανταχού παρούσα χρήση των κρουστών στις σύγχρονες μουσικές επενδύσεις ταινιών δράσης με κάποιο τρόπο ελαττώνει τον δυναμισμό των κλιματικών νύξεων του Ντόιλ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011 Κατηγορία:Soundtracks της Πρώτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Thor (σειρά ταινιών)
Έντρε Όντυ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1877 στο Ερμιντσζέντ, της κομητείας Szilágy (μέρος της Αυστροουγγαρίας την περίοδο εκείνη και σήμερα χωριό της κομητείας Σάτου Μάρε της Ρουμανίας, που ονομάζεται Αντιφάλβα στα ουγγρικά και Όντυ Έντρε στα ρουμάνικα). Ανήκε σε μια φτωχή οικογένεια ευγενών. Ήταν ο μεγαλύτερος από δύο αδέρφια. Γεννήθηκε εξαδάκτυλος, αλλά η μαία έκοψε τα δύο επιπλέον δάκτυλα. Ο ίδιος συνήθιζε να δείχνει ουλές στα χέρια του και να τις αποκαλεί τα μαγικά του σημάδια.
Από το 1892 έως το 1896, φοίτησε σε προτεσταντικό σχολείο στο Ζιλάχ (σημερινό Ζαλάου της Ρουμανίας). Από το 1957, μπροστά από το σχολείο αυτό, υπάρχει ένα άγαλμα του ποιητή. Στις 22 Μαρτίου του 1896 εξέδωσε το πρώτο του ποίημα στην εφημερίδα "Szilágy" του Ζαλάου.
Στη συνέχεια, σπούδασε νομική στο Ντέμπρετσεν. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του,εργάστηκε σαν δημοσιογράφος, και εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Versek (Ποιήματα) το 1899. Σύντομα η ζωή στο Ντέμπρετσεν τον κούρασε (η πόλη αυτή έγινε αργότερα το σύμβολο της καθυστέρησης στα ποιήματά του) και εγκαταστάθηκε στο Ναγκιβάραντ (σημερινή Οράντεα της Ρουμανίας), πόλη με πλούσια πνευματική ζωή.
Η εργασία του σαν δημοσιογράφους και η συναναστροφή του με άτομα με τον ίδιο τρόπο σκέψης διεύρυνε τους ορίζοντές του. Αν και εξέδωσε μια νέα συλλογή ποιημάτων το 1903, συνέχισε να παραμένει άσημος. Η κρίση καμπή στη ζωή του ήταν τον Αύγουστο του 1903 όταν συνάντησε την Αντέλ Μπριλ (κα. Ντιόσι), μία πλούσια γυναίκα, σύζυγο ενός δικηγόρου, εγκαταστημένη στο Παρίσι που είχε επισκεφτεί το σπίτι της στο Ναγκιβάραντ. Η Λήδα, όπως την αποκαλούσε στα ποιήματά του, έγινε η μούσα του. Η αγάπη του για αυτή και η επίσκεψή του στο Παρίσι, όπου και την ακολούθησε, τον βοήθησαν να αναπτύξει το ταλέντο του. Μεταξύ του 1904 και του 1911 επισκέφτηκε το Παρίσι επτά φορές. Όταν επέστρεψε από την πρώτη του επίσκεψη στο Παρίσι (η οποία διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο), ξεκίνησε να εργάζεται για την εφημερίδα Budapesti Napló (Εφημερίδα της Βουδαπέστης) στην οποία έγραψε περισσότερα από 500 άρθρα αλλά και πολλά ποιήματα. Κατά την παραμονή του στο Παρίσι έδινε ανταποκρίσεις τόσο στη Budapesti Napló όσο και σε άλλες εφημερίδες. Παράλληλα έκανε επισκέψεις στην Ιταλία και σε άλλα μέρη.
Ο Όντυ ενδιαφερόταν και για την πολιτική. Έγινε μάλιστα μέλος της ριζοσπαστικής ομάδας Huszadik Század (Εικοστός αιώνας). Το 1906 εξέδωσε την τρίτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Új versek (Νέα ποιήματα), η οποία αποτελεί ορόσημο για τη λογοτεχνία και σηματοδοτεί την έναρξη της σύγχρονης ουγγρικής ποίησης. Ωστόσο ήταν η τέταρτη συλλογή του με τίτλο Vér és arany (Αίμα και χρυσάφι) η οποία του απέφερε επιτυχία και θετικές κριτικές.
To 1906 η κυβέρνηση ανετράπη και καθώς η εφημερίδα στην οποία εργαζόταν την υποστήριξε, ο Όντυ αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα και να καταφύγει και πάλι στο Παρίσι. Το 1907, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση του στην Budapesti Napló.
Το 1908, το πρώτο τεύχος ενός νέου περιοδικού με τίτλο Nyugat (Η Δύση) περιείχε ένα ποίημα και ένα δοκίμιο του Όντυ, ο οποίος εργάστηκε για το περιοδικό αυτό μέχρι το τέλος της ζωής του. Από το 1912 μάλιστα ήταν και ένας από τους εκδότες του. Επίσης το 1908 στο Nagyvárad αποτέλεσε έναν από τους ιδρυτές του λογοτεχνικού κύκλου A Holnap (Το Αύριο). Ο κύκλος εξέδωσε μία ανθολογία ποιημάτων του Όντυ αλλά και άλλων όπως ο Μίχαλι Μπάμπιτς, ο Γκιούλα Γιούχας και ο Μπέλα Μπάλαζ. Τα ποιήματα αυτής της ανθολογίας γνώρισαν αποδοκιμασία και έλλειψη κατανόησης. Πολλοί την κατηγόρησαν για τα ερωτικά ποιήματα που περιείχε, ο Όντυ επίσης δέχτηκε έντονη κριτική για τα αντιπατριωτικά αισθήματα που πήγαζαν από το ποίημα του, στο οποίο υπογράμμιζε την αντίθεση της πλούσιας πνευματικής ζωής που λαχταρούσε και τη σκληρή πραγματικότητας της ουγγρικής καθημερινότητας.
Δεν του άρεσε καθόλου το γεγονός ότι το όνομά του αναφερόταν μαζί με αυτά άλλων ποιητών, οι οποίοι θεωρούσε ότι είχαν αντιγράψει το στυλ του. Έγραψε μάλιστα ένα διήγημα (The duk-duk affair) στο οποίο χλεύαζε αυτούς που μιμούνταν το στυλ του.
thumb|200px|right|Ο τάφος του Έντρε Όντυ στο [[κοιμητήριο Κερεπέσι της Βουδαπέστης]] Το Nyugat είναι αναμφισβήτητα το σημαντικότερο περιοδικό στην ιστορία της ουγγρικής λογοτεχνίας. Ο Όντυ δε αποτέλεσε μόνο εκδότη του αλλά και το σύμβολό του. Καθώς το περιοδικό δεν ασχολήθηκε με την πολιτική,δε γέμιζε πλήρως τον Όντυ που ενδιαφερόταν και για αυτή. Γι αυτό και αρθρογραφούσε και σε διάφορες άλλες εφημερίδες. Ασκούσε ιδιαίτερα έντονη κριτική στην πολιτική κατάσταση της εποχής του. Δεν του άρεσε ο εθνικισμός των κομμάτων εξουσίας αλλά ασκούσε κριτική και στον αντιεθνικισμό των Σοσιαλδημοκρατών. Γνώριζε το πόσο υπολειπόταν η Ουγγαρία των υπόλοιπων ανεπτυγμένων χωρών αλλά δεν παρέβλεπε ταυτόχρονα τα λάθη των δυτικών χωρών.
Από το 1909 χρειάστηκε συχνά να νοσηλευθεί σε σανατόρια καθώς η υγεία του είχε επιδεινωθεί από τον ηδονιστικό τρόπο ζωής του. Η πολιτική κατάσταση έγινε κρίσιμη, οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονταν ενάντια στην κυβέρνηση, και ο Όντυ είδε ότι μια επανάσταση πλησίαζε. Η προσωπική του ζωή βρισκόταν επίσης σε κρίση καθώς η σχέση του με τη Λήδα γινόταν ολοένα και μεγαλύτερο εμπόδιο για αυτόν. Όταν ο Όντυ έγινε διάσημος η Λήδα δεν είχε πια κυρίαρχο ρόλο στη ζωή του. Τον Απρίλιο του 1912 τον εγκατέλειψε για κάποιον άλλον άντρα.
Μετά από μια σειρά σχέσεων συνάντησε το 1914 την εικοσάχρονη Μπέρτα Μπόνκζα, με την οποία αλληλογραφούσε από το 1911. Το 1915 παντρεύτηκαν χωρίς την άδεια του πατέρα της και αποσύρθηκαν στην Τρανσυλβανία. Τη σύζυγό του στα ποιήματα του την αποκαλούσε Csinszka.
Μετά τη δολοφονία Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας το 1914, ο Όντυ αντιλήφθηκε ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν προ των πυλών. Όλος ο περίγυρός του ήταν ενθουσιασμένος για τον πόλεμο και έτσι έμεινε μόνος με τους φόβους και τις ανησυχίες του για το μέλλον. Εξέδωσε την τελευταία του ποιητική συλλογή το 1918. Υπέφερε ήδη από ανίατη ασθένεια όταν έγραψε το τελευταίο του ποίημα, Üdvözlet a győzőnek (Χαιρετισμοί στους Νικηφόρους). Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους εξελέγη πρόεδρος της ακαδημίας Βορόσμαρτι, μιας ομάδας σύγχρονων συγγραφέων, αλλά δεν εκφώνησε ποτέ την εναρκτήρια ομιλία του. Πέθανε από πνευμονία στη Βουδαπέστη στις 27 Ιανουαρίου του 1919. Η κηδεία του οργανώθηκε από την κυβέρνηση. Τα άπαντά του κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1930.
Ποίηση
Στις αρχές του εικοστού αιώνα οι Ούγγροι ποιητές ακολουθούσαν τα χνάρια του Σάντορ Πέταιφι μιμούμενοι το λυρικό του στυλ. Η γραφή τους όμως δεν είχε το όρμα και το ταλέντο του Σάντορ και δεν παρουσίαζε προοπτικές ανανέωσης. Ο Όντυ ήταν ο πρώτος που ξέφυγε από το παραδοσιακό μοτίβο και προώθησε το σύγχρονο μοντέρνο στυλ. Αν και ήθελε να βλέπει τον εαυτό του σαν ένα μοναχικό, παρεξηγημένο επαναστάτη, στην πραγματικότητα οι περισσότεροι ποιητές της γενιάς του πήραν το μέρος του, ενώ αρκετοί τον μιμήθηκαν.
Από τις δύο πρώτες του συλλογές δεν προέκυψε κάτι καινούριο, καθώς βρισκόταν ακόμη υπό την επιρροή ποιητών του δεκάτου ενάτου αιώνα όπως ο Πέταιφι και ο Γιάννος Βάγδια. Τα πρώτα δείγματα του δικού του μοναδικού διαφάνηκαν όχι στα ποιήματά του αλλά στα δοκίμια και στα υπόλοιπα κείμενά του.
Ο Όντυ επηρεάστηκε χωρίς αμφιβολίας από το έργο του των Μπωντλαίρ και του Βερλαίν. Χρησιμοποιούσε συχνά το συμβολισμό, ενώ επαναλαμβανόμενα θέματα στην ποίησή του είναι ο Θεός, η Ουγγαρία και ο αγώνας για την επιβίωση. Υπάρχουν επίσης θέματα με τα οποία ασχολήθηκε σε συγκεκριμένες περιόδους της ζωής του όπως είναι το χρήμα, η ζωή και ο θάνατος και η μούσα του, Λήδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποιητές Κατηγορία:Ούγγροι δημοσιογράφοι
Οι Μαχητές των Δρόμων 2
Οι Μαχητές των Δρόμων 2 (αγγλικά: 2 Fast 2 Furious) είναι ο τίτλος αμερικάνικης ταινίας, παραγωγής 2003. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Σίνγκλτον. Πρωταγωνιστούν οι Πολ Γουόκερ, Ταϊρίζ Γκίμπσον, Εύα Μέντες. Αποτελεί τη συνέχεια των Μαχητών των Δρόμων.
Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Ιουλίου 2003. Είχε συνολικές εισπράξεις 236,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Πλοκή
Η ταινία ακολουθεί τον πρώην αστυνομικό Μπράιαν Ο' Κόνερ (Γουόκερ), ο οποίος έχει χάσει πρόσφατα την δουλειά του, αφού άφησε τον εγκληματία φίλο του Ντόμινικ Τορέτο (Βιν Ντίζελ) να δραπετεύσει. Ο Ο'Κόνερ, που βρίσκεται τώρα στο Μαϊάμι, αναλαμβάνει να βοηθήσει το FBI μαζί με τον παιδικό του φίλο Ρόμαν Πιρς (Γκίμπσον) να πιάσουν τον επικίνδυνο εγκληματία Κάρτερ Βερόνε (Χάουζερ), υπό την βοήθεια της πανέμορφης μυστικής πράκτορα Μόνικα Φουέντες (Εύα Μέντες). Έτσι επιστρέφει στους αγώνες ξανά - αυτή τη φορά όμως είναι για τη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:The Fast and the Furious Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Αίγαγρος
Ο αίγαγρος ή κοινά αγριοκάτσικο (Capra aegagrus, Αιξ ο αίγαγρος) είναι θηλαστικό και μηρυκαστικό ζώο, που ανήκει στην τάξη των Αρτιοδάκτυλων. Απαντάται από την Ευρώπη ως τη Μικρά Ασία και από την Κεντρική Ασία ως τη Μέση Ανατολή, σε ορεινές περιοχές. Είναι πολύ ευκίνητο ζώο και έχει μεγάλη ικανότητα να σκαρφαλώνει σε κατακόρυφες βραχώδεις πλαγιές. Τα αρσενικά ζουν μοναχικά, ενώ τα θηλυκά σε αγέλες, μέχρι 500 ζώων. Οι αίγαγροι ζουν από 12 ως 22 χρόνια. Στον ελληνικό χώρο γνωστότερο είδος είναι ο αίγαγρος ο κρητικός, αλλιώς κρι-κρι. Το αγριοκάτσικο κινδυνεύει με εξαφάνιση και για το λόγο αυτό στην Ελλάδα το κυνήγι του απαγορεύτηκε.
Περιγραφή
Το αγριοκάτσικο φθάνει σε μήκος το 1,5 μ. και σε ύψος τα 80 εκ. Το θηλυκό είναι μικρότερο στο σώμα από το αρσενικό και έχει επίσης μικρότερα κέρατα. Είναι πολύ ανθεκτικό στην παγωνιά. Έχει την ιδιότητα να αλλάζει το χρώμα του τριχώματός του ανάλογα με την εποχή. Έτσι, τους καλοκαιρινούς μήνες έχει τρίχωμα ανοικτό καστανό και το χειμώνα γίνεται μαύρο ή σκούρο.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος κύησης διαρκεί 170 ημέρες κατά μέσο όρο. Το θηλυκό γεννά το Μάιο, συνήθως ένα μικρό (σπανιότερα δύο). Τα μικρά είναι ικανά να ακολουθούν τη μητέρα τους αμέσως μετά τη γέννησή τους. Παύουν να θηλάζουν και φεύγουν από τη μητέρα τους έπειτα από 6 μήνες. Τα θηλυκά ωριμάζουν σεξουαλικά στην ηλικία των 1,5-2,5 ετών, ενώ τα αρσενικά στα 3,5-4 χρόνια.
Γεωγραφική εξάπλωση
μικρογραφία thumb|Κρητικό αγριοκάτσικο στον Εθνικό Δρυμό Σαμαριάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγώδη Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Εύα
Η Εύα είναι πρόσωπο της Παλαιάς διαθήκης, όπου αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα και ο δεύτερος άνθρωπος που δημιουργήθηκε από τον Θεό, μετά τον πρωτόπλαστο Αδάμ.
Δημιουργία και Όνομα
Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, η Εύα δημιουργήθηκε την έκτη ημέρα της δημιουργίας από ένα πλευρό του Αδάμ όταν εκείνος βρισκόταν εν υπνώσει. Το όνομά της (που σημαίνει στα εβραϊκά Ζωή) το πήρε μετά την Πτώση απο τον Αδάμ (Γεν. 3,20). Της έδωσε αυτό το όνομα λόγω της χαράς του που ακόμα και μετά την Πτώση διαπίστωσε πως η ευλογία για απόκτηση απογόνων συνεχιζόταν (Γεν. 1,28).
Η Πτώση
Μαζί με τον Αδάμ εκδιώχτηκε από την Εδέμ παραβαίνοντας την εντολή του Θεού να μην δοκιμάσουν τον καρπό από το «δένδρο της γνώσης». Η Εύα εμφανίζεται να δοκιμάζει πρώτη τον απαγορευμένο καρπό, παρακινούμενη από τον όφι, και στη συνέχεια να δίνει τον καρπό στον Αδάμ. Ο "αγώνας" τους προς τη μετάνοια συνεχίστηκε στη Γη. Ο Αδάμ και η Εύα απέκτησαν γιους, τον Κάιν (Γένεση 4,1) και τον Άβελ (Γένεση 4,2), μετά τον φόνο του οποίου και σε ηλικία 130 ετών απέκτησαν τον Σηθ (Γένεση 5,3), καθώς επίσης και άλλους γιους και κόρες.
Η Εύα στο Ισλάμ
Στην ισλαμική παράδοση αναφέρεται με το όνομα Χάουα (Hawwāʾ), αλλά δεν απαντάται με το όνομά της στο Κοράνιο, όπου παρουσιάζεται ως σύντροφος του Αδάμ. Από το Κοράνιο δεν αντλούνται λεπτομερείς πληροφορίες για τη δημιουργία της Εύας από τον Αδάμ, ωστόσο περισσότερες λεπτομέρειες έχουν ενσωματωθεί σε άλλες πηγές της ισλαμικής θεολογίας, κυρίως τα χαντίθ. Στα πλαίσια της εβραϊκής, χριστιανικής και ισλαμικής παράδοσης, έχουν εκφραστεί διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με την αφήγηση της δημιουργίας του Αδάμ και της Εύας.
Εορτασμός
Κατά τη Χριστιανική πίστη, πέρασε τις δοκιμασίες της, άγιασε και συγχωρέθηκε και η μνήμη της εορτάζεται μαζί με του Αδάμ κάθε χρόνο την Κυριακή των Προπατόρων (κινητή εορτή).
Βασίλης Σταύρου
Ο Βασίλης Σταύρου είναι σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης και φωτογράφος με καταγωγή από το Κάτω Αθαμάνιο Άρτας.
Βιογραφία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%92.%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85_.jpg|αριστερά|χωρίς-πλαίσιο|162x162εσ Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου το 1951 στο Κάτω Αθαμάνιο της Άρτας. Σε ηλικία 15 ετών εγγράφεται σε σχολή σχεδίου δι΄αλληλογραφίας και δημιουργεί τα πρώτα του νεανικά έργα, σχέδια και σπουδές τοπίων εκ του φυσικού. Η μητέρα του Σοφία ήταν αγρότισσα ο δέ πατέρας του Αριστομένης (o Μένιος) ήταν μία πολυτεχνική φυσιογνωμία στο Κάτω Αθαμάνιο, με προσφορά στην τοπική κοινωνία και  διατηρούσε υποδηματοποιείο μέχρι το 1972. Μεγάλωσε στο Κάτω Αθαμάνιο και στην Άρτα, όπου τελειώνοντας το Λύκειο γνώρισε τον καθηγητή - ζωγράφο και μουσικό Αλέκο Μπούρα από την Πρέβεζα, από τον οποίο πήρε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου.
Το 1969 εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Δάσκαλοί του ήταν οι Νίκος Νικολάου (1909-1986), ο Λευτέρης Κανακάκις (1934-1985), καθώς και ο Κώστας Γραμματόπουλος (1916-2003), στο εργαστήριο του οποίου διέμενε και εργάστηκε ως βοηθός του για δύο χρόνια. Καταφύγιό του υπήρξε και το εργαστήριο του συμπατριώτη του, δασκάλου Γιάννη Μόραλη (1916 -2008), όπου βρήκε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει την αγάπη του για τη ζωγραφική. Η υποτροφία, ωστόσο, του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών που εξασφάλισε, τον κατεύθυνε προς τη χαρακτική. Η σχέση του με τον Γραμματόπουλο υπήρξε τεταμένη και οδηγήθηκε σε ρήξη στερώντας του την υποτροφία, αποφοίτησε, όμως, από τη Σχολή το 1974 με δύο επαίνους στη χαλκογραφία. Παράλληλα στα χρόνια των σπουδών του και μέχρι το 1985, μελέτησε την δημοτική-λαϊκή μουσική, και  φιλοτέχνησε μία σειρά 70 περίπου αγιογραφιών αποκλειστικά για τη γενέτειρά του. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85_.jpg|δεξιά|χωρίς-πλαίσιο|150x150εσ Από το 1977 ξεκίνησε μια νέα, καθοριστική για το μέλλον του, δημιουργική περίοδος. Άρχισε να ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική μεταξοτυπία και τη φωτογραφία.. Οι πρώτοι πειραματισμοί έγιναν σε υποτυπώδες εργαστήριο, με τη συνεργασία και τη στήριξη της γκαλερί "Ζουμπουλάκη"στην Αθήνα. Με τον Άκη Πειρουνίδη (1948 - 2017) ίδρυσαν στη συνέχεια ειδικό εργαστήριο μεταξοτυπίας, όπου συνεργάστηκαν με σημαντικές γκαλερί και κορυφαίους Έλληνες δημιουργούς, όπως οι Χατζηκυριάκος- Γκίκας (1906-1994), Τσαρούχης (1910-1989), Ν. Νικολάου (1909-1986), Μόραλης (1916-2008) Σπυρόπουλος (1912-1990), Κεσσανλής (1930-2004), Τέτσης (1925 -2016) κ.ά. Το εργαστήριο λειτούργησε έως το 1993. Στη συνέχεια ίδρυσε το “Εικαστικό Εργαστήριο”  όπου δίδαξε το  σχέδιο και τη ζωγραφική από το 1994 μέχρι το 2006.
Από το 1993 μέχρι το 2009 εφαρμόζει στη ζωγραφική μία δική του τεχνική, τη  φωτοϋδρογραφία, με  ακριλικά γαλακτώματα, τέμπερες, σκόνες και κάρβουνο. Το 2009 παίρνει το 3ο βραβείο στο "ecofestival" Χαλκίδας το ντοκιμαντέρ του Άγγελου Πανάγου "το βλέμμα του ζώου", που είναι αφιερωμένο στη δουλειά του. Το 2010 επιστρέφει στη γενέτειρά του το Κάτω Αθαμάνιο και ιδρύει το Αθαμανικό Κέντρο Τέχνης, που σηματοδοτεί έτσι μία νέα θεώρηση των καλλιτεχνιών πραγμάτων για τον ίδιο αλλά και τον τόπο του.
Eκθέσεις έργων
== κείμενα - δημοσιεύσεις ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ρομβικό τριακοντάεδρο
Στη γεωμετρία, το ρομβικό τριακοντάεδρο, το οποίο μερικές φορές αναφέρεται απλά ως τριακοντάεδρο ως το πιο κοινό του είδους, είναι ένα κυρτό πολύεδρο που έχει 30 έδρες ρόμβους, 60 ακμές και 32 κορυφές δύο τύπων. Είναι ζωνόεδρο και ένα από τα Καταλανικά στερεά, το οποίο είναι το δυϊκό του εικοσιδωδεκαέδρου.
Περιγραφή
Ο λόγος της μεγάλης διαγωνίου προς τη μικρή διαγώνιο της κάθε έδρας του είναι ακριβώς ίσος με τη χρυσή τομή, φ, έτσι ώστε οι οξείες γωνίες της κάθε έδρας να είναι 2 εφ−1(1/φ) = εφ−1(2), ή περίπου 63,43°. Ένας τέτοιος ρόμβος ονομάζεται χρυσός ρόμβος.
Όντας το δυϊκό ενός από τα στερεά του Αρχιμήδη, το ρομβικό τριακοντάεδρο έχει μεταβατικές έδρες, που σημαίνει ότι η ομάδα συμμετρίας του στερεού δρα μεταβατικά στο σύνολο των εδρών του. Έτσι, για κάθε δύο έδρες, Α και Β, υπάρχει κάποια περιστροφή ή κατοπτρισμός του στερεού που του επιτρέπει να καταλαμβάνει τον ίδιο χώρο, ενώ μεταβαίνει η έδρα Α στην έδρα Β.
Το ρομβικό τριακοντάεδρο ανήκει στην ειδική κατηγορία των εννέα κυρτών πολυέδρων με μεταβατικές ακμές. Τα άλλα είναι τα πέντε Πλατωνικά στερεά, το κυβοκτάεδρο, το εικοσιδωδεκάεδρο και το ρομβικό δωδεκάεδρο.
Είναι επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι κορυφές του ρομβικού τριακονταέδρου περιλαμβάνουν τη διάταξη των τεσσάρων πλατωνικών στερεών. Περιέχει δέκα τετράεδρα, πέντε κύβους, ένα εικοσάεδρο και ένα δωδεκάεδρο. Τα κέντρα των εδρών περιέχουν πέντε οκτάεδρα.
Διαστάσεις
Εάν το μήκος της ακμής ενός ρομβικού τριακονταέδρου είναι α, τότε μπορούν να υπολογιστούν:
Το εμβαδόν επιφανείας: Ο όγκος: Η ακτίνα από μια εγγεγραμμένη σφαίρα, που είναι εφαπτόμενη σε κάθε μία από τις έδρες του ρομβικού τριακονταέδρου: Η μεσοακτίνα, που αγγίζει το μέσον της κάθε ακμής:
Το επίπεδο της κάθε έδρας είναι κάθετο προς το κέντρο του ρομβικού τριακονταέδρου και βρίσκεται στην ίδια απόσταση (οι μικρές διαγώνιοι ανήκουν μόνο στις ακμές του εγγεγραμμένου κανονικού δωδεκαέδρου, ενώ οι μεγάλες διαγώνιοι ανήκουν μόνο στις ακμές του εγγεγραμμένου εικοσαέδρου). Χρησιμοποιώντας ένα από τα τρία χρυσά ορθογώνια που διαγράφονται μέσα στο εγγεγραμμένο εικοσάεδρο μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε την απόσταση από το κέντρο του στερεού έως το κέντρο των ρομβικών εδρών του.
Ανατομία
Το ρομβικό τριακοντάεδρο μπορεί να χωρισθεί σε 20 χρυσά, 10 οξεία και 10 επίπεδα ρομβόεδρα.
Χρήση
150px|μικρογραφία|δεξιά|Ο λαμπτήρας IQ-light. Ο Δανός σχεδιαστής Holger Strøm χρησιμοποίησε το ρομβικό τριακοντάεδρο ως βάση για το σχεδιασμό του λαμπτήρα του, IQ-light (το IQ είναι τα αρχικά των Interlocking Quadrilaterals, διασυνδεδεμένα τετράπλευρα).
Η "μπάλα των παλαβών" (Ball of Whacks) του Roger von Oech διαθέτει σχήμα ρομβικού τριακονταέδρου.
Σε κάποια παιχνίδια ρόλων (για χρήση στο δημοτικό σχολείο), το ρομβικό τριακοντάεδρο χρησιμοποιείται ως τριαντάεδρο ζάρι (που συμβολίζεται d30).
Ορθές προβολές
150px|μικρογραφία|δεξιά|Το ρομβικό τριακοντάεδρο έχει πάνω από 227 αστεροειδή, όπως για παράδειγμα το [[ρομβικό εξηκοντάεδρο.]] Το ρομβικό τριακοντάεδρο έχει τρεις θέσεις συμμετρίας, δύο με επίκεντρο τις κορυφές και μία στη μέση ακμή.
Σχετικά πολύεδρα
150px|μικρογραφία|δεξιά|Το σφαιρικό ρομβικό τριακοντάεδρο.
Πηγές
Κατηγορία:Καταλανικά στερεά
Εθνική Ουκρανίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Ουκρανίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Ουκρανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Ουκρανίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουκρανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Федерація баскетболу України, ФБУ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Ακσατάου (περιφέρεια Καραγκάντι)
Το Ακσατάου είναι πόλη στην επαρχία Σετ της περιφέρειας Καραγκάντα στο Καζακστάν. Ο αυτοκινητόδρομος Αστάνα-Αλμάτι περνάει από την πόλη. Το Ακσού-Αγιούιλι απέχει 100 χιλιόμετρα, ενώ η Καραγκάντα 220 χιλιόμετρα.
Υποδομή
Το Ακσατάου έχει 3 σχολεία, ταχυδρομείο, ασθενοφόρο, ομοσπονδιακά σημεία μαιευτικής και άλλες υποδομές, καθώς και φάρμα. Ο πλησιέστερος σιδηροδρομικός σταθμός είναι αυτός του Ακαντίρ, 81 χιλιόμετρα από το Ακσατάου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Δήμος Αιτωλικού
Αρχική σύσταση-προσαρτήσεις
Ο δήμος Αιτωλικού σχηματίσθηκε με το Β.Δ. της 1ης (13) Οκτωβρίου 1835 (ΦΕΚ 19) «Περί σχηματισμού των δήμων της επαρχίας Μεσολογγίου…» Κατατάχθηκε στη Β. τάξη με πληθυσμό τότε 1517 κατοίκους  και έδρα το Αιτωλικό (Ανατολικόν). Ο δημότης ονομάστηκε Αιτωλικεύς.
Στο έμβλημα της σφραγίδας του δήμου, εικονίζονταν «κέρας Αμάλθειας», που σύμφωνα με αναγραφόμενο στη συλλογή σφραγίδων του ΕΛΙΑ σχόλιο προήλθε «… εκ του κατέχοντος τούτου Αχελώου παρά τω οποίω κείται και ο δήμος…». Σήμερα στη σφραγίδα του δήμου δεν εικονίζεται το κέρας της Αμάλθειας, αλλά το νησάκι του Αιτωλικού με τα γεφύρια του.
Η αρχική σύσταση του δήμου περιελάμβανε το Αιτωλικό (Ανατωλικόν) με 1.500 κάτοικους και τον συνοικισμό «Κούντουρα» (νοτιοδυτικά του Αιτωλικού όπου και το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του Κούνδουρου) όπου υπήρχαν κάτοικοι 17.
Στο δήμο Αιτωλικού προσαρτήθηκαν λίγο αργότερα τμήμα του δήμου Παραχελωίτιδος (Νεοχώριον, Μαγούλα, Μάστρου): η Συβίστα (του δήμου Μακρυνείας με το Β.Δ. 31 Δεκε3μβρίου 1874 – ΦΕΚ 9). Τα Μούσουρα, Κουντούρι, Άγιος Γεώργιος, Μονή Αγίας Παρασκευής, Αστροβίτσα, Παληομάλη, Μονή Ζωοδόχου Πηγής.
Κοινότητες που λειτούργησαν στο δήμο
Με το Β.Δ. της 27 Νοεμβρίου (9 Δεκεμβρίου) 1840 (ΦΕΚ 5/1841), «Περί συγχωνεύσεως των δήμων της επαρχίας Μεσολογγίου») τμήμα του δήμου Παραχελωίτιδος, συγχωνεύθηκε στο δήμο Αιτωλικού. Με τη νέα σύστασή του ο δήμος κατατάχθηκε στη Β. τάξη με πληθυσμό 2.907 κατοίκους και την ίδια έδρα.
Με το Β.Δ. της 30 Δεκεμβρίου 1865 (ΦΕΚ 14/1866), ανασυστάθηκε ο δήμος Παραχελωίτιδος και ανάκτησε το τμήμα που είχε προσαρτηθεί στο δήμο Αιτωλικού με τη συγχώνευση του 1840.
Επίσης αργότερα έγιναν κοινότητες και αποσπάστηκαν από το δήμο Αιτωλικού η Συβίστα και τα Μούσουρα, οι οποίες κοινότητες σήμερα είναι πλέον δημοτικά διαμερίσματα του Καποδιστριακού δήμου Μεσολογγίου. Ενώ η κοινότητα Νεοχωρίου (Παραχελωίτιδος), ενώθηκε με την κοινότητα Κατοχής και αποτελούν μαζί με τις: Μαγούλα, Μάστρου, Γουριά, και  Πεντάλοφο το νέο Καποδιστριακό δήμο Οινιαδών με έδρα το Νεοχώρι.
Πληθυσμός δήμου Αιτωλικού 1848-1896
Στοιχεία: ΕΛΙΑ, Αρχεία Δημου Αιτωλικού, ΑΠΑΝΤΑ Κ.Σ.ΚΩΝΣΤΑ
Δήμος της περιόδου 1999-2010
Ο Καποδιστριακός δήμος Αιτωλικού περιλάμβανε, εκτός του Αιτωλικού τα δημοτικά διαμερίσματα (πρώην Κοινότητες): Αγίου Ηλία, Σταμνάς, Χρυσοβεργίου και των Φραγκουλαιϊκων. Συνολικά έχει πληθυσμό περίπου 8.000 κατοίκων: εγγεγραμμένα άτομα στους εκλογικούς καταλόγους των  τελευταίων Εθνικών εκλογών  του 2004 είναι 7.736. Η απογραφή του 1991 δίνει συνολικά 7.744  και αυτή του 2001  7.279 (ακολουθεί σχετ. πίνακας). Ο αριθμός των μελών του δημ. Συμβουλίου είναι 19. Η έκταση του δήμου είναι 129.305 χιλ. στρέμματα, εξ αυτών μικρό ποσοστό είναι ημιορεινό, ενώ τα περισσότερα είναι εύφορη πεδινή έκταση όπου καλλιεργείται κατά το πλείστον η ελιά καλαμών, η ποιότητα της οποίας είναι αρίστη και ιδιαίτερα ονομαστή στο εμπόριο. Το 2010 με εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Διατελέσαντες δήμαρχοι Αιτωλικού
...
Παραπομπές
Αιτωλικού * Δ
Σάλτσα Tabasco
Η σάλτσα Tabasco (Tabasco sauce), είναι η εμπορική επωνυμία της καυτερής σάλτσας, η οποία παρασκευάζεται αποκλειστικά από πιπεριές ταμπάσκο (Capsicum frutescens ποικ. tabasco), ξύδι και αλάτι. Παράγεται από την εταιρεία «McIlhenny Company» στη Λουιζιάνα.
Ιστορία
right|250px|thumb|Διαφήμιση της σάλτσας Tabasco (περί το 1905). Προσέξτε τον φελλό στην κορυφή του μπουκαλιού και τη ρομβοειδούς σχήματος ετικέτα με το λογότυπο, τα οποία είναι παρόμοια με εκείνα που είναι σε χρήση σήμερα. Η σάλτσα Tabasco, παρήχθη για πρώτη φορά το 1868 από τον Έντμαντ ΜακΊλχενι, έναν γεννημένο στο Μέριλαντ πρώην τραπεζίτη, ο οποίος μετακόμισε στη Λουιζιάνα γύρω στο 1840. Ο ΜακΊλχενι αρχικά, χρησιμοποίησε τα πεταμένα μπουκάλια κολόνιας, για να διανείμει τη σάλτσα του στους συγγενείς και τους φίλους. Το 1868, όταν άρχισε να την πωλεί στο κοινό, παρήγγειλε χιλιάδες νέα μπουκάλια κολόνιας, από μια υαλουργία στη Νέα Ορλεάνη. Με το θάνατό του το 1890, τον ΜακΊλχενι διαδέχτηκε ο πρωτότοκος γιος του, Τζον Άβερι ΜακΊλχενι, ο οποίος επέκτεινε και εκσυγχρόνισε την επιχείρηση, αλλά μετά από λίγα χρόνια παραιτήθηκε, προκειμένου να ενταχθεί στο εθελοντικό σύνταγμα ιππικού του Θεόδωρου Ρούσβελτ, γνωστό και ως οι Τραχείς Καβαλάρηδες (Rough Riders).
Με την αναχώρηση του Τζον, ο αδελφός του Έντουαρντ Άβερι ΜακΊλχενι, αυτοδίδακτος φυσιοδίφης και προσφάτως αφιχθείς από μια περιπέτεια στην Αρκτική, ανέλαβε τον έλεγχο της εταιρείας και επίσης, επικεντρώθηκε στην επέκταση και τον εκσυγχρονισμό της, διευθύνοντας την επιχείρηση από το 1898 μέχρι το θάνατό του το 1949.
Ο Γουώλτερ Σ. ΜακΊλχενι με τη σειρά του, διαδέχθηκε το θείο του Έντουαρντ Άβερι ΜακΊλχενι, υπηρετώντας ως πρόεδρος της εταιρείας «McIlhenny Company», από το 1949 μέχρι το θάνατό του το 1985. Προηγουμένως, ο Ουώλτερ είχε υπηρετήσει κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στους U.S. Marines (πεζοναύτες των ΗΠΑ), πολεμώντας στο Γκουανταλκανάλ και άλλες δύο μεγάλες μάχες.
Εν συνεχεία ο Έντουαρντ "Νεντ" ΜακΊλχενι Σίμονς, διηύθυνε την εταιρεία ως πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής για αρκετά χρόνια και παρέμεινε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, έως τον θάνατό του το 2012. Ο Πωλ ΜακΊλχενι έκτος στη σειρά των ΜακΊλχενι, οι οποίοι διηύθυναν την επιχείρηση, ανέλαβε την προεδρία το 1998 και κατείχε τη θέση του προέδρου έως το θάνατό του στις αρχές του 2013. Το 2012, ο εξάδελφος των ΜακΊλχενι, Τόνι Σίμονς, ανέλαβε την προεδρία της εταιρείας και την διοικεί έως και σήμερα.
Η «McIlhenny» είναι μια από τις ελάχιστες εταιρείες των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν λάβει το βασιλικό ένταλμα του διορισμού, που πιστοποιεί την εταιρεία ως προμηθευτή της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄. Η «McIlhenny» είναι μια από τις 850 εταιρείες παγκοσμίως, οι οποίες έχουν επίσημα καθορισθεί, ως προμηθευτές της βασίλισσας, από αυτά τα εντάλματα. Το ένταλμα που κατέχουν είναι: "Supplier of Tabasco Sauce HM The Queen – Master of the Household – Granted in 2009" ("Προμηθευτής σάλτσας Tabasco ΑΜ η Βασίλισσα – Κύριος του Νοικοκυριού – Χορηγήθηκε το 2009").
Παραγωγή
thumb|250px|left|Πολτός πιπεριού Ταμπάσκο, υφιστάμενος ωρίμανση εντός των βαρελιών στη νήσο Άβερι, στη [[Λουιζιάνα.]] Αρχικά όλες οι πιπεριές που χρησίμευαν για τη σάλτσα Tabasco, καλλιεργούνταν στη νήσο Άβερι. Σήμερα, οι πιπεριές που φυτρώνουν στη νήσο Άβερι, χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αποθέματος σπόρων, το οποίο κατόπιν, αποστέλλεται σε ξένους καλλιεργητές, κυρίως στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Πιο προβλέψιμες καιρικές συνθήκες και άμεσα διαθέσιμες γεωργικές εκτάσεις, σε αυτές τις περιοχές, επιτρέπουν μια σταθερή προσφορά, καθ'όλο τον χρόνο. Αυτό, εξασφαλίζει τη διαθεσιμότητα των πιπεριών, σε περίπτωση που εμφανισθούν κακές καιρικές συνθήκες ή άλλα προβλήματα, σε μια συγκεκριμένη καλλιεργούμενη περιοχή.
Ακολουθώντας την εταιρική παράδοση, οι πιπεριές συλλέγονται χειρωνακτικά. Για να διασφαλιστεί η ωριμότητα, οι εργάτες συγκομιδής, συγκρίνουν τις πιπεριές, με ένα μικρό κόκκινο ραβδί (le petit bâton rouge)· οι πιπεριές που ταιριάζουν με το χρώμα της ράβδου, στη συνέχεια, εισάγονται στη διαδικασία παραγωγής σάλτσας. Την ημέρα της συγκομιδής των, οι πιπεριές αλέθονται σε έναν πολτό και τοποθετούνται μαζί με το αλάτι, μέσα σε λευκά δρύινα βαρέλια (βαρέλια παλαίωσης, τα οποία προηγουμένως, είχαν χρησιμοποιηθεί για στο ουίσκι Jack Daniel's Tennessee whiskey του Τενεσί). Για να παρασκευαστεί το βαρέλι, το εσωτερικό του βαρελιού έχει ξε-απανθρακωθεί (έχει αφαιρεθεί, το ανώτερο στρώμα του ξύλου), πυρπολείται (με καμινέτο) και καθαρίζεται, για να ελαχιστοποιηθεί η παρουσία οποιουδήποτε υπολείμματος ουίσκι. Εν συνεχεία, τα βαρέλια χρησιμοποιούνται στις αποθήκες της νήσου Άβερι, για την ωρίμανση-γήρανση του πολτού.
Αφού ωριμάσουν για διάστημα έως τρία έτη, ο πολτός στραγγίζεται, για να απομακρυνθούν οι φλούδες και οι σπόροι. Ακολούθως, το προκύπτον υγρό αναμιγνύεται με το ξύδι, περιστασιακά, αναδεύεται για ένα μήνα και στη συνέχεια, εμφιαλώνεται ως περατωθείσα σάλτσα.
Το 2005, η νήσος Άβερι, χτυπήθηκε άγρια από την «Λαίλαπα Ρίτα» («Hurricane Rita»). Αυτή η θεομηνία είχε ως αποτέλεσμα, η οικογένεια να κατασκευάσει ένα ανάχωμα ύψους 5,2 μ. (17-ποδών) πέριξ της χαμηλής πλευράς του εργοστασίου και επίσης να επενδύσει και με την αγορά εφεδρικών γεννητριών, στην περίπτωση διακοπής της ηλεκτροδότησης (back-up generators).
Ποικιλίες
thumb|right|250px|Ορισμένες από τις ποικιλίες. Παράγονται αρκετές σάλτσες, με την εμπορική επωνυμία Ταμπάσκο, σε αυτές περιλαμβάνονται οι σάλτσες πράσινης βάσης-χαλαπένιο, καπνιστή βάσης-τσιπότλε, αμπανέρο, σκόρδου, "γλυκιά και πικάντικη" και "Στυλ Μπάφαλο". Οι σάλτσες αμπανέρο, τσιπότλε και σκόρδου, περιλαμβάνουν τις πιπεριές ταμπάσκο, αναμεμειγμένες με άλλες πιπεριές, ενώ η ποικιλία χαλαπένιο δεν περιλαμβάνει πιπεριές ταμπάσκο. Καμία από αυτές τις σάλτσες, δεν υπόκειται στη διαδικασία γήρανσης των τριών ετών, που ωστόσο, η ναυαρχίδα των προϊόντων χρησιμοποιεί. Αυτό το εμπορικό σήμα, παράγει επίσης και μια επιλογή με τη Σοκολάτα Ταμπάσκο.
Καυστικότητα
thumb|120px|upright|left|Η πρωτότυπη σάλτσα κόκκινης πιπεριάς, Ταμπάσκο. Η αρχική ερυθρή ποικιλία της σάλτσας πιπεριάς Ταμπάσκο μετρά 2.500–5.000 μονάδες θερμότητας Σκόβιλ (ΜΘΣ). Η σάλτσα αμπανέρο, είναι σημαντικά πιο καυτερή, βαθμολογούμενη άνω των 7.000 ΜΘΣ. Η σάλτσα τσιπότλε προσθέτει πιπεριά τσιπότλε στην αρχική σάλτσα, βαθμολογούμενη στις 1.500–2.500 ΜΘΣ. Η ποικιλία σκόρδου, η οποία συνδυάζει, ηπιότερες πιπεριές με τις πιπεριές ταμπάσκο, κατατάσσεται στις 1.200–1.400 ΜΘΣ και η σάλτσα πράσινης πιπεριάς (χαλαπένιο), είναι ακόμα ηπιότερη στις 600–1.200 ΜΘΣ. Η «Γλυκιά και Πικάντικη σάλτσα» («Sweet and Spicy sauce»), είναι η ηπιότερη από όλες τις άλλες σάλτσες πιπεριάς Ταμπάσκο, στις 100–600 ΜΘΣ.
Συσκευασία
thumb|250px|Η σάλτσα Tabasco η οποία έχει τονισθεί, μέσα στη σακούλα, για γεύμα, έτοιμο προς βρώση (Meal, Ready-to-Eat (MRE)), (στη δεξιά πλευρά, εις το μέσον). Η μάρκα της σάλτσας πιπεριάς Ταμπάσκο, πωλείται σε περισσότερες από 180 χώρες και συσκευάζεται σε 22 γλώσσες και διαλέκτους. Το φιαλίδιο της Ταμπάσκο, εξακολουθεί να έχει τη ίδια διαμόρφωση, μετά και από τα μπουκάλια σε στυλ-κολόνιας, που χρησιμοποιήθηκαν το 1868, στην πρώτη παρτίδα της σάλτσας. Καθημερινά, παράγονται στο εργοστάσιο της Ταμπάσκο στη νήσο Άβερι, έως και 720.000 φιάλες των δύο-ουγγιών (57 γραμμάρια), με σάλτσα Tabasco. Οι φιάλες κυμαίνονται από τις κοινές των δύο και των πέντε ουγγιών (59 και 148 γραμμάρια) αντίστοιχα, έως την κανάτα του ενός γαλονιού ΗΠΑ (3,8 λίτρα), για τις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών εστίασης καθώς και τη μικροσκοπική φιάλη του 1/8-ουγγιών (3,7 γραμμάρια). Υπάρχουν επίσης και τα πακέτα ατομικών μερίδων (portion control (PC) packets) των 0,11 ουγγιών από σάλτσα Tabasco.
Τα φιαλίδια Ταμπάσκο του 1/8-ουγγιών (3,7 γραμμάρια), φέρουν την προεδρική σφραγίδα και σερβίρονται στην πτήση της Air Force One. Ο στρατός των ΗΠΑ έχει συμπεριλάβει από τη δεκαετία του 1980, τη σάλτσα Ταμπάσκο στα γεύματα, έτοιμα προς βρώση (Meal, Ready-to-Eat (MRE)). Επίσης, οι στρατοί της Βρετανίας και του Καναδά, προμηθεύουν με μικρά μπουκάλια σάλτσας Tabasco, τις μερίδες τους.
Χρήσεις
Η εταιρεία «McIlhenny Company», παράγει προϊόντα με τη μάρκα Ταμπάσκο, τα οποία περιέχουν καρυκεύματα πιπεριάς, περιλαμβάνοντας ποπ κορν, ξηρούς καρπούς, ελίες, μαγιονέζα, μουστάρδα, σάλτσα μπριζόλας (steak sauce), σάλτσα Γουορσέστερσαϊρ (Worcestershire sauce), σάλτσα σόγιας, σάλτσα τεριγιάκι (teriyaki sauce), σάλτσα μαριναρίσματος, σάλτσα μπάρμπεκιου, σάλτσα τσίλι, ζελέ πιπεριού (pepper jelly) και μείγμα από Bloody Mary. Η εταιρεία «McIlhenny Company», επιτρέπει επίσης και σε άλλες μάρκες, να χρησιμοποιούν και να διαφημίζουν τη σάλτσα Ταμπάσκο, ως συστατικό στα προϊόντα τους (μια κοινή πρακτική του μάρκετινγκ η οποία ονομάζεται "co-branding"), περιλαμβάνοντας τις Spam, Hormel chili, στικς βοείου κρέατος Slim Jim, Heinz κέτσαπ,, σάλτσα μπριζόλας A1, μουστάρδα Plochman's, κράκερς Cheez-It, αλάτι Lawry's, πατατάκια τσιπς Zapp's και τουρσιά Vlasic.
Η αρχική κόκκινη σάλτσα Tabasco, έχει διάρκεια ζωής πέντε χρόνια, όταν αποθηκεύεται σε δροσερό και ξηρό μέρος· οι άλλες γεύσεις Ταμπάσκο, έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής στο ράφι.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ο Ταξίαρχος ''Ουώλτερ Σ. ΜακΊλχενι, εξέδωσε το βιβλίο μαγειρικής «The Charlie Ration Cookbook»''. (Charlie ration (ή C-ration = σιτηρέσιο του Τσάρλι), ήταν η ονομασία που είχε δοθεί για τα γεύματα [συνήθως σε κονσερβοποιημένη μορφή] που καταναλώνονταν στην ύπαιθρο, από το μάχιμο στράτευμα.) Αυτό το βιβλίο μαγειρικής έφτανε τυλιγμένο γύρω από ένα μπουκάλι των δύο-ουγγιών, με σάλτσα Tabasco, μέσα σε ένα καμουφλαρισμένο αδιάβροχο δοχείο. Εξηγούσε στα στρατεύματα πώς να αναμείξουν τα C-rations, ώστε να κάνουν γεύματα όπως:
Κατά την δεκαετία του 1980, ο στρατός των ΗΠΑ άρχισε να περιλαμβάνει φιάλες μινιατούρες με σάλτσα Tabasco στα γεύματά του, τα έτοιμα προς βρώση (Meal, Ready-to-Eat (MRE)). Τελικά, φιάλες μινιατούρες με σάλτσα Tabasco, υπήρχαν στα δύο-τρίτα των μενού με MRE. Κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, η εταιρεία «McIlhenny Company», εξέδωσε ένα νέο, στρατιωτικού προσανατολισμού βιβλίο μαγειρικής, χρησιμοποιώντας χαρακτήρες από το κόμικ Beetle Bailey, το οποίο κυκλοφόρησε με τον τίτλο «The Unofficial MRE Cookbook» και το οποίο διατίθετο δωρεάν, στα στρατεύματα των ΗΠΑ.
Το Ταμπάσκο εμφανίστηκε στα μενού του προγράμματος του διαστημικού λεωφορείου της NASA και μπήκε σε τροχιά μαζί με τα διαστημικά λεωφορεία. Ήταν στο Σκάιλαμπ και στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και είναι δημοφιλές στους αστροναύτες, ως ένα μέσο, για την αντιμετώπιση των μειλίχιων τροφών, που συχνά παρέχονται στο διάστημα.
Προσθέτοντας λίγες σταγόνες Ταμπάσκο στα ντρέσινγκ, στη μαγιονέζα, στο λάδι για τις σαλάτες, στις σάλτσες για το ψητό ή το μαγειρευτό κοτόπουλο, στα αυγά (τηγανητά, ομελέτα, στραπατσάδα), στις μπριζόλες, τα μπιφτέκια, τα λουκάνικα, τα χάμπουργκερς, το μαγειρευτό ή το ψητό κρέας, στον τοματοχυμό, τα κοκτέϊλ και τα σφηνάκια, απογειώνεται η γεύση!
Στην τέχνη και τον πολιτισμό
thumb|250px|right|Βικτοριανής εποχής διαφήμιση του Ταμπάσκο (περίπου 1900). Η φιάλη του Ταμπάσκο, είναι ένας αρχικός σχεδιασμός και έχει παραμείνει σχεδόν αμετάβλητος έως σήμερα. Έχει εμφανιστεί σε πολλές ταινίες και κινούμενα σχέδια, καθώς και στην τηλεόραση. Ορισμένες παρουσιάσεις χρονολογούνται από το 1932, όπως η μικρού μήκους ταινία «Birthday Blues» με τους «Our Gang» και το «Μοντέρνοι Καιροί» του Τσάρλι Τσάπλιν, το 1936. Η φιάλη κοσμούσε επίσης, για μια σύντομη περίοδο, την πλευρά του αγωνιστικού αυτοκινήτου του Ντάρελ Γουόλτριπ. Στην ταινία Back to the Future: Part III, ο μπάρμαν του σαλούν, χρησιμοποιεί Ταμπάσκο, ως το συστατικό για μια άμεση θεραπεία στον πονοκέφαλο από το μεθύσι και που ο ίδιος αποκαλεί «χυμό ξυπνήματος". Η σκηνή διαθέτει ένα συλλεκτικό μπουκάλι Ταμπάσκο, με την ετικέτα σε στυλ της δεκαετίας του 1880.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπορική ονομασία καρυκευμάτων Κατηγορία:Καυτερές σάλτσες Κατηγορία:Στρατιωτικό φαγητό των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Προμηθευτές της Αγγλικής Βασιλικής Αυλής Κατηγορία:Αμερικανικές οικογενειακές επιχειρήσεις
Δυαλισμός
Δυαλισμός ή Δυϊσμός ή και Διαρχία είναι η φιλοσοφική θεωρία η οποία δέχεται ότι ο κόσμος ή η πραγματικότητα βασίζεται στην ύπαρξη δύο αρχών με ριζική διάκριση και ανομοιότητα (π.χ. αισθητό-νοητό ή πνευματικό-υλικό). Πρόκειται γενικά για κάθε θεωρία που χωρίζει τον κόσμο σε δύο σφαίρες και αρνείται την ενότητά του. Οι σφαίρες στις οποίες χωρίζεται η πραγματικότητα είναι ουσιαστικά διαφορετικές ή αντίθετες μεταξύ τους και δεν υπάρχει κανένα συνδετικό σημείο που να τις ενώνει και να διευκολύνει τη μετάβαση από τη μια στην άλλη.
Έτσι, η ανθρωπολογική διαρχία διχάζει τον άνθρωπο σε δύο στοιχεία, σε σώμα και σε ψυχή. Οι Ορφικοί, οι πυθαγόρειοι, ο Πλάτωνας και ο Πλωτίνος ήταν οπαδοί μιας τέτοιας θεωρίας. Η ηθική διαρχία κινείται στην αντίθεση του αγαθού και του κακού. Η αισθητική διαρχία ανάμεσα στην αντίθεση ωραίου και άσχημου και η λογική διαρχία στις αντίθετες έννοιες, χωρίς να αναγνωρίζει ενδιάμεσες καταστάσεις .Στον θρησκευτικό τομέα, η θεωρία αυτή χαρακτηρίζει διδασκαλίες που ερμηνεύουν τον κόσμο με βάση δύο ανταγωνιστικές αρχές ή δυνάμεις, από τις οποίες η μία είναι αγαθή και η άλλη κακή.
Ως θεωρία, συγγενεύει με τον πλουραλισμό, ενώ αντιτίθεται στο μονισμό.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Φιλοσοφικές θεωρίες Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας Κατηγορία:Μεταφυσικές θεωρίες
Μαχητές των Δρόμων: Tokyo Drift
Οι Μαχητές των Δρόμων: Tokyo Drift (αγγλικά: The Fast and the Furious: Tokyo Drift) είναι ο τίτλος αμερικάνικης ταινίας, παραγωγής 2006. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζάστιν Λιν. Πρωταγωνιστούν οι Λούκας Μπλακ, Νάταλι Κέλι, Bow Wow, Σούνγκ Κάνγκ. Αποτελεί την τρίτη ταινία της σειράς.