cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρικ Ράιορνταν
Βιογραφία και καριέρα
Ο Ράιορνταν έχει γράψει διάφορες επιτυχημένες σειρές βιβλίων. Η πολυβραβευμένη σειρά μυστηρίου Tres Navarre για ενήλικες ακολουθεί τις ταχύρυθμες περιπέτειες ενός πολυμαθούς Τεξανού ιδιωτικού ντετέκτιβ. Το έργο του Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι αφορά έναν δωδεκάχρονο ο οποίος ανακαλύπτει πως είναι ο γιος ενός αρχαίου Έλληνα θεού, του Ποσειδώνα. Η Twentieth Century Fox αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας και κυκλοφόρησε μια ταινία μεγάλου μήκους στις 12 Φεβρουαρίου του 2010. Ακολουθώντας την επιτυχία του Πέρσι Τζάκσον, ο Ρικ Ράιορνταν εξέδωσε Τα Χρονικά των Κέιν, τα οποία αναπαριστούν ένα σύγχρονο Αιγυπτιακό πάνθεο και τις περιπέτειες των δύο νεαρών αδερφών που πρωταγωνιστούν. Το πρώτο βιβλίο, Η Κόκκινη Πυραμίδα, κυκλοφόρησε στις 4 Μαΐου του 2010 και στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2013: το σίκουελ, Ο Πύρινος Θρόνος, κυκλοφόρησε στις 3 Μαΐου του 2011 και στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2013. Το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, Η Σκιά του Ερπετού, κυκλοφόρησε την 1 Μαΐου του 2012 και στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2014. Ο Ράιορνταν επίσης έγραψε μια σειρά η οποία αποτελεί συνέχεια της σειράς Ο Πέρσι Τζάκσον και οι Ολύμπιοι, την The Heroes of Olympus, η οποία δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά. Το πρώτο βιβλίο, The Lost Hero, κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. στις 12 Οκτωβρίου του 2010: το σίκουελ, The Son of Neptune, κυκλοφόρησε στις 4 Οκτωβρίου του 2011, το τρίτο βιβλίο, The Mark of Athena, στις 2 Οκτωβρίου του 2012, το τέταρτο, The House of Hades, στις 8 Οκτωβρίου του 2013, και το πέμπτο βιβλίο, The Blood of Olympus, το Φθινόπωρο του 2014. Ο Ριόρνταν έγραψε τις δύο σειρές ταυτόχρονα: ενώ ολοκλήρωσε Τα Χρονικά των Κέιν, μια τριλογία, συνέχισε να γράφει το The Heroes of Olympus, μία πενταλόγια. Ο Ράιορνταν επίσης συνέβαλλε στη συγγραφή της παιδικής σειράς βιβλίων Τα 39 Στοιχεία: ήταν ο εμπνευστής της σειράς και επίσης έγραψε κάποια από τα βιβλία της, συμπεριλαμβάνοντας το Ο Λαβύρινθος των Σκελετών, το πρώτο βιβλίο της σειράς, το οποίο ήταν στην κορυφή της λίστας best-seller των New York Times στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008. Ο Ράιορνταν έχει επίσης δημοσιεύσει άλλη μια σειρά βασισμένη στη Σκανδιναβική μυθολογία ονόματι Magnus Chase and the gods of Asgard
ξεκινώντας το 2015.
Ο Ρικ Ριόρνταν ζει στη Βοστόνη, στη Μασαχουσέτη με τη σύζυγο του Μπέκι και τους δύο τους γιους, Πάτρικ και Χάλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι
Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (τουρκικά: Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı) είναι ο τίτλος που φέρει ο αρχηγός του κράτους και της κυβέρνησης της Κύπρου.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται απ' ευθείας από το λαό για πενταετή θητεία. Μέχρι το 2019 δεν υπήρχε όριο θητειών και έτσι ο Πρόεδρος μπορούσε να επανεκλεγεί απεριόριστες φορές, ενώ πλέον, μετά από ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων, ένας Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν μπορεί να υπηρετήσει περισσότερο από 2 συνεχόμενες θητείες.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προέρχεται από την ελληνική κοινότητα της Κύπρου και ο Αντιπρόεδρος από την τουρκική. Από τα γεγονότα του 1964 και εντεύθεν η θέση του Αντιπροέδρου παραμένει κενή.
Ο Πρόεδρος δεν ορκίζεται, αλλά εγκαθίσταται υπό της Βουλής ενώπιον της οποίας δίνει διαβεβαίωση πίστης και σεβασμού προς το Σύνταγμα και τους Νόμους της Δημοκρατίας.
Τζωρτζ Πέρσι
Ο Τζωρτζ Πέρσι Άγγλος ευγενής, εξερευνητής και αποικιακός κυβερνήτης της Βιρτζίνια (4 Σεπτεμβρίου 1580 - περί το 1627) ήταν μικρότερος γιος του Χένρι Πέρσι, 8ου κόμη του Νορθάμπερλαντ και της Αικατερίνης Νέβιλ (1546 - 1596), κόρης του Τζων Νέβιλ, 4ου βαρόνου του Λάτιμερ και της Λαίδης Λούκι Σόμερσετ. Ο Τζωρτζ Πέρσι ήταν άρρωστος το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του από επιληψία ή από άσθμα, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (1597) και κατόπιν κέρδισε θέσεις στο Γκλόστερ Χολ και στον Μίντλ Τέμπλ. Οι πρώτες προτεραιότητες του Πέρσι είναι στρατιωτικές, πολέμησε στις αρχές του 1600 στο πλευρό των Ολλανδών που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία, υπηρέτησε επίσης στην Ιρλανδία.
Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
Εξουσίες και Αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο Αρχηγός της Πολιτείας, προηγείται πάντων στη Δημοκρατία και εκλέγεται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία για πενταετή θητεία.
Μεταξύ των σημαντικότερων εξουσιών που παραχωρούνται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από το Σύνταγμα, συγκαταλέγονται η θέση σε ισχύ των νόμων που ψηφίζει η Βουλή των Αντιπροσώπων ή το δικαίωμα τελικής αρνησικυρίας (βέτο) για παρεμπόδιση νομοθεσίας που ψήφισε η Βουλή από το να τεθεί σε ισχύ, αν ο νόμος αυτός αφορά θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας της Δημοκρατίας, το δικαίωμα αναπομπής τέτοιας νομοθεσίας στο νομοθετικό σώμα, καθώς επίσης το δικαίωμα αναφοράς της στο Ανώτατο Δικαστήριο για σκοπούς ελέγχου της συνταγματικότητάς της.
Πρόσθετα, συγκαλεί τις συνεδρίες του Υπουργικού Συμβουλίου και καταρτίζει την ημερήσια διάταξή τους, ενώ διατηρεί και για αυτές δικαίωμα τελικής αρνησικυρίας (βέτο) εφόσον αφορούν θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας της Δημοκρατίας, όπως επίσης και δικαίωμα αναπομπής τους στο εν λόγω σώμα.
Περαιτέρω, το Σύνταγμα παραχωρεί εξουσία στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διορίζει τους ανεξάρτητους κρατικούς αξιωματούχους και τους δικαστές του Ανώτατου Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει αρμοδιότητα, με βάση τις διατάξεις της αντίστοιχης εθνικής νομοθεσίας, να διορίζει Υφυπουργό Ναυτιλίας παρά τω Προέδρω και Υφυπουργό Τουρισμού παρά τω Προέδρω.
Έκπτωση από το αξίωμα του Προέδρου
Υπάρχουν δύο τρόποι να εκπέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το αξίωμά του. Στην πρώτη περίπτωση, πρέπει να καταδικαστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο για εσχάτη προδοσία κατόπιν δίωξής του από τον γενικό εισαγγελέα και τον βοηθό γενικό εισαγγελέα η οποία έχει εγκριθεί με ψήφισμα από τουλάχιστον τρία τέταρτα του όλου αριθμού των βουλευτών. Στην δεύτερη περίπτωση, πρέπει να καταδικαστεί για κάποιο ατιμωτικό αδίκημα ή για αδίκημα ηθικής αισχρότητας κατόπιν δίωξής του από τον γενικό εισαγγελέα και τον βοηθό γενικό εισαγγελέα η οποία έχει εγκριθεί από τον πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Αξιωματούχοι Προεδρίας της Δημοκρατίας
Προκειμένου να ανταποκριθεί επάξια στα καθήκοντα και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πλαισιώνεται από αριθμό συνεργατών. Για τον σκοπό αυτό η Προεδρία της Δημοκρατίας είναι διαρθρωμένη με βάση τις λειτουργίες των εν λόγω Αξιωματούχων που πλαισιώνουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και του απαραίτητου διοικητικού, γραμματειακού και υποστηρικτικού προσωπικού που απαιτείται για τη διευκόλυνση των εργασιών τους, ως ακολούθως:
Προεδρικό Μέγαρο
Ο πρώτος Άγγλος Ύπατος Αρμοστής Σερ Γκάρνετ Γούλσλϋ, που ήλθε στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1878, έμενε προσωρινά στο Μετόχι της Μονής Κύκκου, έξω από τα τείχη της Λευκωσίας. Σύντομα άλλαξε την προσωρινή διαμονή του και κατοίκησε στο Αρμοστείο, που ήταν ένα ξύλινο σπίτι που εισήχθηκε από το εξωτερικό και τοποθετήθηκε στο χώρο, όπου βρίσκεται σήμερα το Προεδρικό Μέγαρο. Το 1925 το Αρμοστείο μετονομάστηκε σε Κυβερνείο. Στη λαϊκή εξέγερση του 1931 το Κυβερνείο καταστράφηκε από πυρκαγιά και αποφασίστηκε να κτιστεί ένα καινούριο Κυβερνείο βασισμένο σε παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία του τόπου.
Το σχέδιο του νέου Κυβερνείου έγινε από Βρετανικό οίκο και το κτίσιμό του ανέλαβε το κυβερνητικό Τμήμα Δημοσίων Έργων της Κύπρου. Προηγήθηκαν επισκέψεις σε διάφορα παραδοσιακά κτίρια στην Κύπρο, όπου επισημάνθηκαν και αντιγράφηκαν αξιόλογα τοπικά παραδοσιακά στοιχεία αρχιτεκτονικής.
Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου και την αναχώρηση του Άγγλου Κυβερνήτη το 1960, το Κυβερνείο καθιερώθηκε ως το επίσημο Προεδρικό Μέγαρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Προεδρικό Μέγαρο καταστράφηκε στις 15 Ιουλίου 1974, κατά το πραξικόπημα εναντίον του Εθνάρχη Μακαρίου. Τα πάντα κάηκαν, εκτός από τους όρθιους τοίχους που και αυτοί υπέστησαν ζημιές από την πυρκαγιά. Ανοικοδομήθηκε λίγα χρόνια αργότερα με οικονομική χορηγία από την Ελλάδα και χρησιμοποιείται ξανά από το 1979 ως γραφείο και κατοικία του εκάστοτε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τζωρτζ Πέρσι
Άφιξη στο Τζέιμσταουν
Ο Τζωρτζ Πέρσι ήταν μέλος της πρώτης ομάδας των 105 εποικιστών που εγκαταστάθηκαν στο Τζέιμσταουν, αναχώρησε τον Δεκέμβριο του 1606 και διατήρησε ημερολόγιο για το ταξίδι του. Έφτασε τον Απρίλιο του 1607 στη Βιρτζίνια και καταγράφει τις σκληρές συνθήκες με το άσχημο περιβάλλον, την πείνα και την εχθρότητα των Ινδιάνων. Γράφει "ζήσαμε πέντε μήνες σε καταστροφικές συνθήκες" και "δεν είχαμε πέντε ικανούς ανθρώπους να κρατήσουν τα προπύργια μας σε κάθε ευκαιρία". Ο Πέρσι αν και ανήκε στην ψηλότερη κοινωνική τάξη αρνήθηκε αρχικά την αρχηγία λόγω της άσχημης υγείας του αλλά πήρε μέρος τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1607 στην αποστολή του Ποταμού Τζέιμς. Το φθινόπωρο του 1607 βρέθηκε στο πλευρό του αρχηγού της αποικίας Έντουαρντ Μαρία Ουίνγκφιλντ (1550 - 1631) που αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από τον Τζον Ρατκλίφο (1549 - 1609), τον Γαβριήλ Αρτσέρ και τον Τζον Σμιθ (1580 - 1631). Την περίοδο 1607 - 1609 ο Τζωρτζ είχε λίγες εξουσίες στο Τζέιμσταουν περισσότερο σαν υπάλληλος του Σμιθ.
Κυβερνήτης της Βιρτζίνια
Όταν ο Σμιθ άφησε την κομητεία τον Σεπτέμβριο του 1609 νέος αρχηγός έγινε ο Τζωρτζ Πέρσι αλλά η ασθένεια του δεν του επέτρεψε να εξασκήσει επαρκώς τα καθήκοντα του, διοικούσε ένα συμβούλιο υπό την προεδρεία του Ρακτλίφο, του Αρτσέρ και του Τζον Μαρτίν. Την περίοδο που ήταν αρχηγός ο Πέρσι η αποικία υπέφερε από τον "Μεγάλο λιμό" τον χειμώνα του 1609 - 1610. Αργότερα θα πει "Όλοι όσοι βρισκόμασταν στο Τζέιμσταουν πεινάσαμε, κανένας δεν μπορεί να έχει γνώμη για το άσχημο αίσθημα της πείνας αν δεν το βιώσει ο ίδιος". Ο Πέρσι ασχολήθηκε με μερικά οικοδομικά έργα και όταν τον Μάιο του 1610 επέστρεψε ο Σερ Τόμας Γκέιτς (1585 - 1622) ο Τζωρτζ Πέρσι του παρέδωσε με ευχαρίστηση την αρχηγία.
Στην υπηρεσία του Τόμας Γουεστ
Ο Τόμας Γουεστ, 3ος Βαρώνος Ντε Λα Γουέρ (1577 - 1618) έφτασε στο Τζέιμσταουν τον Ιούνιο του 1610 με μια αποστολή για να γίνει κυβερνήτης της αποικίας ενώ ονόμασε τον Πέρσι καπετάνιο του κάστρου του Τζέιμσταουν. Τον Αύγουστο του 1610 ο Τόμας Γουεστ έστειλε τον Πέρσι με 70 άντρες να επιτεθούν σε Ινδιάνικες φυλές όπως των Τσικαχόμινυ, η επίθεση ήταν πολύ σκληρή έκαψαν όλα τα κτήματα και τις οικίες τους και σκότωσαν όλους τους Ινδιάνους αδιακρίτως άντρες, γυναίκες και παιδιά. Ο Πέρσι επίσης υπερασπίστηκε επιτυχώς το κάστρο του Τζέιμσταουν από τις επιθέσεις των Ινδιάνων και δέχτηκε πολλούς επαίνους από τον Ντε Λα Γουέρ. Ο κυβερνήτης έφυγε για την Αγγλία τον Μάρτιο του 1611 και τοποθέτησε κυβερνήτη τον Τζωρτζ την περίοδο της απουσίας του, ο ίδιος αργότερα γράφει "οι άνεμοι δεν ευνοούσαν τον αφέντη μου, έφυγε για την Αγγλία και διόρισε εμένα κυβερνήτη όσο έλλειπε να εκτελέσω οποιονδήποτε νόμο ή εξουσία του". Ο Πέρσι παρέμεινε κυβερνήτης μέχρι τις 22 Απριλίου 1612 και στη συνέχεια αναχώρησε για την Αγγλία.
Επιστροφή
Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία ο Τζωρτζ Πέρσι εξακολουθούσε να έχει ενδιαφέρον για αποικιακές υποθέσεις, πρότεινε μια αποστολή στη Γουιάνα (1615) αλλά δεν βρήκε οπαδούς. Το 1620 πούλησε όλα τα δικαιώματα που είχε στην "Εταιρεία της Βιρτζίνια" και ασχολήθηκε από τότε με τη στρατιωτική υπηρεσία, επέστρεψε στην Ολλανδία που εξακολουθούσε να πολεμάει με τους Ισπανούς και έγινε αρχηγός του στρατού στις Κάτω Χώρες (1627).
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Άννα Φλόιντ απέκτησε την Άννα Πέρσι που παντρεύτηκε τον κυβερνήτη Τζων Γουέστ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι
Μέντωρ (μυθολογία)
thumb|right|Ο [[Τηλέμαχος και ο Μέντορας]] Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέντορας (Μέντωρ) ήταν γνωστά δύο πρόσωπα:
Μεταφορική έννοια
Ο Γάλλος συγγραφέας Φρανσουά Φενελόν, στο έργο του Les Aventures de Telemaque («Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου», 1699) παρουσιάζει τον Μέντορα-Αθηνά να συνοδεύει τον Τηλέμαχο στο ταξίδι του, να του δίνει κατευθύνσεις με τη φιλική γνώμη του και να τον επαναφέρει τελικώς κοντά στον πατέρα του, τον Οδυσσέα. Με αυτό τον τρόπο, η λέξη «μέντορας» στη γαλλική, από αυτή σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες, και ως «μερικό» αντιδάνειο και στη νέα ελληνική, σημαίνει και γενικά τον σύμβουλο και φίλο που δρα ως πνευματικός οδηγός και καθοδηγητής. Στην αγγλική γλώσσα υπάρχουν και τα παράγωγα mentoring, mentorship, mentoree / mentee.
Πηγές
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Ηρακλείδες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γιουνγκιανά αρχέτυπα
Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ
Ο τίτλος "Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ" ήταν τιμητικός αθλητικός τίτλος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που άρχισε να απονέμεται από το 1935 έως το 1992.
Ιστορία του τίτλου
Ο τίτλος απονεμόταν σε αθλητές της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. για την επίτευξη των αθλητικών στόχων που έθετε η Ενιαία Ομοσπονδία Αθλητισμού. Μέχρι το 1975 περίπου 108,1 χιλιάδες αθλητές έλαβαν τον τίτλο, ενώ το 1988 περίπου 250 χιλιάδες αθλητές.
Παραπομπές
Μάστερ Αθλητισμού της ΕΣΣΔ Κατηγορία:Σοβιετικά βραβεία
Θάνατοι τον Μάρτιο του 2020
Παραπομπές
03
Κρίστον Τεμπό
Ο αντιστράτηγος Κρίστον Τεμπό (Christon Tembo, 1944 - 6 Μαρτίου 2009) ήταν αντιπρόεδρος και στρατιωτικός διοικητής της Ζάμπιας.
Βιογραφία και πρώιμη πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε το 1944. Ακολούθησε αρχικά στρατιωτική καριέρα και αποστρατεύτηκε το 1990. Μετά την αποστράτευσή του έγινε μέλος του Κινήματος για Πολυκομματική Δημοκρατία και έγινε αντιπρόεδρός του επί προεδρίας του Φρέντερικ Τσιλούμπα.
Μετέπειτα πορεία
Το 1989 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για συνωμοσία με σκοπό την ανατροπή του τότε προέδρου Κένεθ Καούντα πράξη που θεωρήθηκε ότι ήταν προδοσία και επέσειε τη θανατική ποινή. Στο δικαστήριο έλαβε υπεράσπιση με επιτυχία από το δικηγόρο Λεβί Μουαναγουάσα, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος το 2002.
Πέθανε στη Λουσάκα στις 6 Μαρτίου του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Ζάμπιας Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Ερνέστος της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
O Ερνέστος, γερμ. Ernst (12 ιουνίου 1655 - 17 Οκτωβρίου 1715) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (1675-1715).
Βιογραφία
Το 1715 απεβίωσε στο Χιλντμπουργκχάουζεν σε ηλικία 60 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστος Φρειδερίκος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1680 τη Σοφία, κόρη του Γεωργίου Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Βάλντεκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Τρέλες (Γκόγια)
thumb|250px|Νο. 13: Modo de volar (Ένας τρόπος για να πετάξεις), 24,4 x 35,3 εκ. (εικόνα)/ 33,7 x 50,2 εκ. (χαρτί). Ένα από τα διασημότερα έργα της σειράςthumb|250px|Νο. 10: El caballo raptor (To άλογο - απαγωγέας), 24,4 x 35,3 εκ.(εικόνα)/ 33,7 x 50,2 εκ. (χαρτί). Εδώ απεικονίζεται ένα άλογο το οποίο κουβαλάει μια γυναίκα με το στόμα του. Σύμφωνα με τον κριτικό τέχνης Ρόμπερτ Χιουζ, η ευφορία της γυναίκας παραπέμπει, μεταξύ άλλων πιθανών ερμηνειών, σε οργασμό. Η σειρά έργων Τρέλες (Ισπανικά: Los Disparates), γνωστή και ως Παροιμίες (Ισπανικά: Proverbios) ή Όνειρα (Ισπανικά: Sueños) είναι μια ομάδα χαρακτικών που φιλοτέχνησε ο Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης Φρανθίσκο Γκόγια κατά τη χρονική περίοδο 1815 - 1823. Ο Γκόγια φιλοτέχνησε αυτή τη σειρά ενόσω κατοικούσε στην Έπαυλη του Κουφού (Quinta del Sordo) στους τοίχους της οποίας είχε φιλοτεχνήσει τους φημισμένους Μαύρους Πίνακες. Όταν αναγκάστηκε να φύγει για τη Γαλλία, για να εγκατασταθεί στην Μπορντώ το 1824 μετά από διώξεις κατά των φιλελεύθερων και αντιμοναρχικών στοιχείων, άφησε τα έργα αυτά στη Μαδρίτη προφανώς ημιτελή. Όσο ο Γκόγια ήταν εν ζωή, η σειρά δεν δημοσιεύθηκε λόγω των πολιτικών συνθηκών που επικρατούσαν στην Ισπανία και της Ιεράς Εξέτασης. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από την Ακαδημία του Σαν Φερνάντο το 1864 με τον τίτλο Παροιμίες (Proverbios). Σε αυτή την έκδοση, σε κάθε έργο έχει δοθεί ως τίτλος μια Ισπανική παροιμία. Σε εκτυπώσεις αρκετών πλακών της σειράς υπάρχουν τίτλοι γραμμένοι από τον Γκόγια, οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν τη λέξη Disparate (Τρέλα). Η σειρά Τρέλες είναι μια αινιγματική ομάδα 22 χαρακτικών (αρχικά ήταν 18 - 4 έργα προστέθηκαν αργότερα) που αποτελεί την τελευταία μεγάλη σειρά χαρακτικών του Γκόγια, την οποία ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε προς το τέλος της ζωής του. Οι σκηνές που απεικονίζονται είναι δύσκολο να ερμηνευθούν, περιλαμβάνουν σκοτεινές σκηνές που μοιάζουν να είναι βγαλμένες από όνειρα, συμπεριλαμβάνουν στοιχεία σάτιρας και έχουν συσχετιστεί από τους ειδικούς με πολιτικά θέματα, παροιμίες, και με το Ισπανικό καρναβάλι.
==Τα έργα της σειράς Τρέλες ==
Πηγές
Κατηγορία:Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Άγιος Αιμιλιανός Αργολίδας
Ό Άγιος Αιμιλιανός είναι ακρωτήρι της Αργολίδας, στην κατάληξη της χερσονήσου της Ερμιονίδας, που οφείλει το όνομά του στο ομώνυμο εκκλησάκι που υπάρχει σ’ αυτό το σημείο. Πιστεύεται πως αντιστοιχεί στο ακρωτήριο Κωλυεργία που αναφέρεται από τον Παυσανία
Γύρω από το ακρωτήριο σχηματίζονται πολλοί κολπίσκοι και μικρές παραλίες. Η πρόσβαση σ' αυτές δεν είναι πάντα εύκολη γιατί η περιοχή αντιμετωπίζει έντονα το πρόβλημα της αυθαίρετης δόμησης που συχνά έχει ως αποτέλεσμα τα κλείσιμο των παραλιών από μεγάλες ιδιοκτησίες. Πρόσφατα γι’ αυτό τον λόγο αντιμετώπισε πρόβλημα με την δικαιοσύνη ο επιχειρηματίας Μίνως Κυριακού που διαθέτει εξοχική κατοικία στην περιοχή. Η περιοχή διοικητικά ανήκει στον δήμο Κρανιδίου, στο δημοτικό διαμέρισμα Πορτοχελίου
Η Κόστα
Η Κόστα είναι κοντινός παραθεριστικός οικισμός στον Άγιο Αιμιλιανό. Βρίσκεται δυτικά του ακρωτηρίου, ακριβώς απέναντι από τις Σπέτσες. Διαθέτει μικρό λιμάνι από το οποίο αναχωρούν πλοιάρια(καΐκια,θαλάσσια ταξί καθώς και πορθμείο με συγκεκριμένα ημερήσια δρομολόγια) για τις Σπέτσες, με πολύ συχνά δρομολόγια κατά την καλοκαιρινή περίοδο και αραιότερα κατά την χειμερινή. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακρωτήρια της Ελλάδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
Κενό (φιλοσοφία)
- Titus Lucretius Carus, De rerum natura, I. 419-423
Στο παραπάνω απόσπασμα εκτός από το προφανές της οντολογίας του Λουκρήτιου, διακρίνουμε το θεμέλιο της οντολογίας των Ατομικών φιλοσόφων. Τίποτα δεν έρχεται σε ύπαρξη από το τίποτα ή χάνεται στο τίποτα. Οι δύο per se οντότητες είναι το σώμα και το κενό. Όλα τα άλλα είναι εγγενείς ή επίκτητες ιδιότητες αυτών των πραγμάτων (coniuncta και eventa αντίστοιχα). Τα σώματα και το κενό -μια δυιστική οντολογική και κοσμολογική άποψη- είναι η βάση της ατομικής θεωρίας, που έγινε -ως ένα βαθμό- το θεμέλιο ανάπτυξης μιας στρατηγικής για την εξέλιξη της επιστημονικής σκέψης
Η φιλοσοφική διαμάχη για την έννοια του κενού
Ο Λεύκιππος -για τον οποίο σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό- και ο Δημόκριτος από τα Άβδηρα, οι γνωστότεροι των Ατομικών φιλοσόφων, θεωρούσαν πως το κενό υπάρχει ως χώρος δίχως ύλη, αντίθετα από τους Ελεάτες που θεωρούσαν ότι αυτό που δεν υφίσταται δεν μπορεί να υπάρχει. Η μεγάλη καινοτομία των ατομικών φιλοσόφων είναι ότι θεώρησαν το κενό ως «ον», σε σχέση με τους προγενέστερους που θεωρούσαν το κενό ως «μη ον». Ή αλλιώς, στους ατομικούς το «μη ον» έδωσε τη θέση του σε κάτι που υπάρχει, το κενό. Σε αυτό το κενό περιέχεται άπειρος αριθμός αδιαίρετων μονάδων (άτομα) αποτελούμενα μεν από αδιαφοροποίητο υλικό, αλλά διαφορετικά ως προς το μέγεθος και το σχήμα. Κινούμενα ποικιλότροπα σε τυχαίες τροχιές, έρχονται σε επαφή με παρόμοια άτομα και σχηματίζουν τον αισθητό κόσμο.
Ομοίως, ο Γοργίας αναφέρει στο ρητορικό έργο του Ελένης Εγκώμιον ότι οι μετεωρολόγοι -εννοώντας τους κοσμολόγους- διαφωνούν μεταξύ τους, «...χρὴ μαθεῖν πρῶτον μὲν τοὺς τῶν μετεωρολόγων λόγους, οἵτινες δόξαν ἀντὶ δόξης τὴν μὲν ἀφελόμενοι τὴν δ' ἐνεργασάμενοι τὰ ἄπιστα καὶ ἄδηλα φαίνεσθαι τοῖς τῆς δόξης ὄμμασιν ἐποίησαν...». Προφανώς οι διαφωνούντες φιλόσοφοι είναι οι Ατομικοί και οι Ελεάτες. Στην πραγματεία του Περί του μη όντος ή περί της φύσεως, τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματά του αναφέρονται στους «μονιστές» Ελεάτες, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε διαφωνία με τους «πλουραλιστές» Ατομικούς για το ον και το μη ον, δηλαδή το κενό.
Φαίνεται πως η προσωκρατική φιλοσοφία ως ένα σημείο διαπνέεται από αυτή τη διαφωνία, γεγονός που πιστοποιείται από τις απαντήσεις των ύστερων προσωκρατικών φιλοσόφων στους Ελεάτες. Η υπόθεση της απάντησης στους Ελεάτες υποστηρίζεται από τον Αριστοτέλη, αλλά και από τον Γοργία. Ο Αριστοτέλης τονίζει τέσσερα χαρακτηριστικά της φιλοσοφικής διαμάχης ανάμεσα στους αποκαλούμενους μονιστές και τους πλουραλιστές, το κενό ή μη ύπαρξη, την πολυπλοκότητα, το γίγνεσθαι και την κίνηση. Τα ίδια τέσσερα χαρακτηριστικά τούτης της διαμάχης επιβεβαιώνονται από τον Γοργία, ο οποίος στην πραγματεία του Περί του μη όντος τα αναφέρει ως εξής:
Τη διαφοροποίηση ανάμεσα στη μοναδικότητα, το ακίνητο, το αδιαίρετο των Ελεατών και το διαιρούμενο, την πολλαπλότητα των όντων και την κίνηση των πλουραλιστών εντοπίζει και ο Πλάτων. Ο μονιστής Παρμενίδης με τη σειρά του επιτέθηκε στο θεμέλιο της ιωνικής φιλοσοφίας της πολυπλοκότητας, βεβαιώνοντας την ενότητα και τη μοναδικότητα του όντος. Θεώρησε ότι είναι πέραν της λογικής η αντίληψη πως η φωτιά -για παράδειγμα- μπορεί να αλλάξει μορφές και να γίνει κάτι άλλο, παραμένοντας ουσιαστικά η ίδια οντότητα.
Φαίνεται πως όλων των ειδών οι αλλαγές -όπως και το κενό άλλωστε- δε θα μπορούσαν να ερμηνευθούν από τον μηχανισμό της πύκνωσης και της αραίωσης του Αναξιμένη. Οι Πυθαγόρειοι, που ακολούθησαν τους Ίωνες Αναξίμανδρο και Αναξιμένη, αμφισβήτησαν την ορθότητα του Παρμενίδη με ένα γεωμετρικό επιχείρημα, προκειμένου να αποδείξουν ότι η σκέψη του οδηγούσε σε αυτοαναιρούμενη άρνηση της πολλαπλότητας. Ενάντια στους Πυθαγόρειους ο Αναξαγόρας και ο Εμπεδοκλής, κατόπιν ο Ζήνων, στη βάση της πυθαγόρειας υπόθεσης των μοναδικών σημείων απέδειξαν διαλεκτικά ότι η δική τους υπόθεση περί πολλαπλότητας κατέληγε σε περισσότερο ακραίες αντιφάσεις. Ο Εμπεδοκλής και ο Αναξαγόρας προσπάθησαν να αναδομήσουν τη φυσική φιλοσοφία των Ιώνων, υιοθετώντας τη λογική του Παρμενίδη. Ερμήνευσαν τις φαινόμενες αλλαγές με τη συσπείρωση και την απομάκρυνση των μορίων και περιόρισαν την αλλαγή στο πεδίο της τοπικής κίνησης και αναδιάταξης. Χώρος για το κενό δεν υπήρχε πλέον εφόσον ακόμη και ο αέρας είναι απλά ένα υλικό στοιχείο. Πρώτα ο Ζήνων και κατόπιν ο Μέλισσος της Σάμου εφήρμοσαν την αυστηρή ελεατική λογική στις θεωρίες του Εμπεδοκλή και του Αναξαγόρα για να αποδείξουν ότι αν δεν υπάρχει κενό, δεν μπορεί να υπάρχει κίνηση. Εφόσον, λοιπόν, δεν ήταν πλέον δυνατόν να υποθέσει κανείς την κίνηση δίχως την παρουσία του κενού, οι Ατομικοί προκάλεσαν τους μονιστές Ελεάτες αποδεχόμενοι την ύπαρξη του κενού, της μη ύπαρξης.
Η συμβολή της έννοιας του κενού στη διαμόρφωση επιστημονικού-φιλοσοφικού λόγου
Μελετώντας την εξέλιξη των θεωριών των προσωκρατικών φιλοσόφων είναι δυνατόν να διαπιστώσουμε ότι, ενώ από τη «Σχολή της Μιλήτου» καθώς και άλλων Ιώνων στοχαστών διατυπώνονται θέσεις των οποίων το αντικείμενο άπτεται του επιστημονικού χώρου, εφόσον τα εξαγόμενα συμπεράσματα είναι αποτελέσματα εμπειρικής παρατήρησης, στις «Σχολές της Ν. Ιταλίας» το μεγάλο βάρος πέφτει στη θεωρητική σύλληψη, η οποία ωστόσο συνεπικουρείται από την εμπειρική γνώση. Έτσι παρατηρείται μια ενδιαφέρουσα μεθοδολογική στροφή σε άλλες προβληματικές και συγκεκριμένα σε θεματικές όπως η αλλαγή του όντος και μη όντος, η ηρεμία και η κίνηση, η γένεση και η φθορά. Με αυτόν τον τρόπο η φιλοσοφική προσωκρατική διανόηση, απελευθερωμένη από πρακτικούς σκοπούς, θεμελιώνοντας τον ορθολογικό φιλοσοφικό στοχασμό, εισάγει τις κυριότερες αφηρημένες έννοιες όλων των κλάδων του επιστητού, τις οποίες επεξεργάστηκε και ακολούθησε σχεδόν στο σύνολό της η παγκόσμια διανόηση. Ιδιαίτερα μετά την εισαγωγή της έννοιας του κενού και του ατόμου οι φιλοσοφικές θέσεις αποδέχονται ή απορρίπτουν την έννοια της κίνησης, συνδέοντάς την αντίστοιχα με την πίστη στην καθαρή λογική και την απόρριψη ή αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων.
Η ατομική θεωρία για την ύλη των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων υπό το φως των ανακαλύψεων της σύγχρονης επιστήμης δεν είναι ορθή. Όμως, στο πλέον θεμελιακό τους επίπεδο σκέψης οι Ατομικοί θεωρούν πως όλα τα φαινόμενα είναι ερμηνεύσιμα με όρους ιδιοτήτων και συμπεριφοράς των στοιχειωδών οντοτήτων ή σωματιδίων. Με αυτόν τον τρόπο σχεδιάζουν μια στρατηγική για την κατασκευή επιστημονικών θεωριών, σύμφωνα με την οποία η συμπεριφορά των σύνθετων σωμάτων ερμηνεύεται με όρους των συνθετικών μερών τους. Αυτή ακριβώς η στρατηγική οδήγησε σε πολλές επιτυχίες της σύγχρονης φυσικής επιστήμης, αν και δεν υπάρχει απόδειξη ότι υπάρχουν «έσχατες οντότητες», έτσι όπως τις διατύπωσαν τουλάχιστον οι Ατομικοί φιλόσοφοι.
Με τη σειρά τους τα παράδοξα του Ζήνωνα, που σκόπευαν στην υπεράσπιση του παρμενίδειου δόγματος, καθώς και η επανεξέτασή τους από τον Αριστοτέλη και τους σχολιαστές του, προσέφεραν ένα γόνιμο λόγο, στους σημερινούς μαθηματικούς ερευνητές, να είναι προσεκτικοί στην εξέταση του χώρου, του χρόνου, της συνέχειας, αλλά και του απείρως μεγάλου ή του απείρως μικρού.
Η ανάλυση των ατομικών φιλοσόφων προχωρά σε βάθος, πίσω από την εμφάνιση των μικροσκοπικών, μη δυνάμενων να καταστραφούν ατόμων, που διαχωρίζονται με το κενό. Το κενό είναι εκείνο που κάνει δυνατή την αλλαγή και την κίνηση. Η φαινόμενη αλλαγή είναι απλά το αποτέλεσμα αναδιευθετήσεων των ατόμων συνεπεία των μεταξύ τους συγκρούσεων. Τούτο φαίνεται να οδηγεί σε μια μηχανική αιτιοκρατία, αν και, σε μία προσπάθεια να αφήσουν περιθώρια στην ελεύθερη θέληση, ο Επίκουρος και ο Λουκρήτιος διατύπωσαν την άποψη ότι τα άτομα είναι πιθανό να «παρεκκλίνουν» της πορείας τους. Από την άλλη πλευρά ο Επίκουρος τροποποίησε την ατομική θεωρία με σκοπό να καταδείξει ως αιτία της δημιουργίας του σύμπαντος την παρέκκλιση με την οποία πέφτουν τα άτομα στο κενό. Το κενό κατά τον Επίκουρο είναι άψαυστο, απεριόριστο και ως μηδενικός χώρος, απόλυτα παθητικός, δεν προκαλεί τίποτα -δεν εμποδίζει επίσης- αλλά επιτρέπει διεργασίες μέσω της αγωγιμότητάς του.
Ειδικότερα σε αυτή την περίπτωση απορρίπτεται η αιτιοκρατία, εφόσον μεσολαβεί η παρέκκλισις, δηλαδή εκείνη η «εκτροπή» από την αναγκαιότητα των φυσικών νόμων που, σύμφωνα με το Λουκρήτιο, αποτελεί την πρώτη εμφάνιση της ελεύθερης θέλησης. Οι ύστεροι Ατομικοί φιλόσοφοι θεώρησαν το «βάρος» ως εγγενή ιδιότητα των ατόμων. Ο Λουκρήτιος ισχυρίζεται ότι ο αριθμός των ατόμων είναι άπειρος, αλλά η ποικιλία των μορφών και των μεγεθών είναι πεπερασμένη. Οι αντίθετες θέσεις του Δημόκριτου και του Επίκουρου για το αν η ύλη συμπεριφέρεται με αιτιοκρατικό ή μη αιτιοκρατικό τρόπο απασχόλησαν και συνεχίζουν να απασχολούν τη σύγχρονη φυσική. Θεωρούμενη στο συγκεκριμένο πλαίσιο η θεωρία της τυχαίας συγκέντρωσης της ύλης για το σχηματισμό των ουράνιων σωμάτων, την οποία εισηγήθηκε ο Επίκουρος, καθίσταται σήμερα η επικρατέστερη κοσμολογική υπόθεση.
Ωστόσο, αν όλα όσα υπάρχουν είναι άτομα, τότε τι είναι το κενό; Με τρόπους διαφορετικούς τόσο ο Αριστοτέλης όσο και ο Καρτέσιος μεταγενέστερα αρνήθηκαν ότι θα μπορούσε να υπάρχει κυριολεκτικά άδειος χώρος. Από φυσικής άποψης, επομένως, θεώρησαν τον κόσμο ως ενιαία οντότητα. Βάσει της παρμενίδειας θεώρησης «τίποτα δεν μπορεί να δημιουργηθεί από το τίποτα, ακόμη και από τη θεία δύναμη», αντίστροφα, «τίποτα δεν μπορεί να μετατραφεί στο τίποτα, στην ανυπαρξία». Με αυτόν τον τρόπο, βέβαια, οι Ατομικοί πρότειναν την αρχή διατήρησης της ύλης –υλοενέργειας στην επέκτασή της.
Ο Ισαάκ Νεύτων, ακολουθώντας ίσως το παράδειγμα του πλατωνιστή Χένρυ Μορ, δικαιολόγησε το «χώρο» του ως πραγματική, άπειρη οντότητα, ισχυριζόμενος ότι ο Απόλυτος Χώρος αποτελείται από την πανταχού παρουσία του Θεού. Ο Νεύτων προσπάθησε να θεμελιώσει τον νόμο της παγκόσμιας βαρύτητας με αναφορές στη δύναμη του Θεού. Όμως, όταν αναπτύχθηκε η έρευνα σε θέματα όπως ο ηλεκτρομαγνητισμός και η χημική συγγένεια κατά τον 18ο και τον 19ο αιώνα απαιτήθηκαν φυσικές ερμηνείες. Στις θεωρίες των Boscovich και Faraday ο δυϊσμός των ατόμων και του κενού αντικαθίσταται από τη δύναμη πεδίου, στην οποία γίνονται αποδεκτά πολλά και όχι ένα μαθηματικό κέντρο. Ένας αδιάλλακτος θετικισμός θα συνεχίσει να θεωρεί ότι οι θεωρίες των Ατομιστών είναι απλά φορείς για τη μελέτη των αισθητών φαινομένων. Το σημείο, όμως, στο οποίο χρειάζεται να σταθούμε, είναι το γεγονός ότι η προσπάθεια των αρχαίων Ατομικών φιλοσόφων να επιλύσουν ένα μεταφυσικό ουσιαστικά πρόβλημα για τη φύση της αλλαγής, είχε ως αποτέλεσμα μια καρποφόρα στατηγική για τη δημιουργία των θεωριών στις φυσικές επιστήμες. Βέβαια, υπάρχουν αναπάντητες φιλοσοφικές ενστάσεις σε ό,τι αφορά στις θεωρήσεις των Ατομικών και συνεπώς μια συνολική κοσμολογική ή οντολογική ερμηνεία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή μόνον με όρους της Ατομικής θεωρίας.
Οι αρχαίοι φιλόσοφοι χρησιμοποίησαν τον όρο Κενό, ενώ η σύγχρονη φυσική τον όρο «χωρικά εκτεινόμενο πεδίο δύναμης » ως συνδετικό μέσο για τα άτομα. Η μαθηματική λογική του πεδίου δύναμης δρα ως αναγκαίο μέσο που συνδέει και επιταχύνει τα υποατομικά σωματίδια Είναι ένα εργαλείο του λογικού θετικισμού, αλλά δεν υπάρχει σε φυσική εκδήλωση. Όπως παρουσιάζεται από τη μεταφυσική του χώρου και της κίνησης και την κυματική δομή της ύλης, υπάρχουν πολλά προβλήματα και παράδοξα με αυτή την -σωματιδιακή στη φύση της- άποψη του κόσμου. Είναι προφανές ότι τα σωματίδια δεν μπορούν να ερμηνεύσουν την απομακρυσμένη δράση μέσω του άδειου χώρου. Ο χώρος, λοιπόν, απαιτεί την ύπαρξη των πεδίων δύναμης, αλλά είναι φανερό ότι η μοναδική οντότητα πρέπει να υπάρχει και συνεπώς συνδέεται με την πολυμορφία. Ο κοινός παρονομαστής που τα συνδέει όλα αυτά είναι ο χώρος.
Νέα παράδοξα;
Δίχως να έχουμε κατά νου τη δημιουργία ενός νέου παράδοξου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η διαφαινόμενη διαμάχη μεταξύ της Ελεατικής σχολής και των Ατομιστών είναι αγών λόγων «κενός νοήματος» και ταυτόχρονα δημιουργική ώθηση για στοχασμό. Τούτο γιατί οι σκέψεις των φιλοσόφων φαίνονται να ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα νοητικής δραστηριότητας. Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι φιλόσοφοι-επιστήμονες που έζησαν στον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα, χρησιμοποιώντας αφηρημένο ή συγκεκριμένο νοητικό υλικό. Το σύμπαν ως αφηρημένη σύλληψη της σύγχρονης φυσικής είναι μια ενιαία οντότητα και τούτο φαίνεται να ρίχνει το βάρος της ζυγαριάς προς την πλευρά της Ελεατικής σχολής. Την ίδια στιγμή, όμως, ως συγκεκριμένη και βιωματική αντίληψη της νευτώνειας μηχανικής θεώρησης του κόσμου, το σύμπαν είναι επίσης ποικιλόμορφο, πολύπλοκο και αυτό με τη σειρά του προσθέτει στη θεωρία των Ατομικών. Η συνδυαστική αντίληψη των δύο σχολών σκέψης θα μπορούσε να αποκαλύψει τη συνθετική εικόνα. Το σύμπαν ως ύπαρξη είναι ενιαία οντότητα, αλλά κάτι τέτοιο δεν αποκλείει την κίνηση και την πολυπλοκότητα στα διαφορετικά επίπεδα της εκδήλωσής του. Τούτο μας οδηγεί, βέβαια, στη θεώρηση μιας ουράνιας και μιας κοσμικής ιεραρχίας των διαφορετικών επιπέδων εκδήλωσης του σύμπαντος, έτσι όπως πιθανώς διατυπώνεται από τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους –ιδιαίτερα από τον Ψευδο-Διονύσιο- και μας υποχρεώνει επίσης να εντοπίσουμε κάποια επιχειρήματα από το έργο του Λουκρήτιου για τη μακροκοσμική και μικροκοσμική θεώρηση του κόσμου.
Στην αρχή του βιβλίου II στο De rerum natura ο Λουκρήτιος προχωρά στις λεπτομέρειες της συμπεριφοράς των ατόμων και τις ιδιότητές τους. Βρίσκονται σε διαρκή κίνηση με τεράστια ταχύτητα, δεδομένου ότι στο κενό δεν συναντούν καμία αντίσταση από το μέσο, και όταν συγκρούονται, μπορούν μόνο να εκτραπούν, όχι να σταματήσουν. Το βάρος τούς παρέχει την έμφυτη τάση να κινηθούν προς τα κάτω, αλλά οι συγκρούσεις μπορούν να εκτρέψουν αυτές τις κινήσεις σε άλλες κατευθύνσεις. Το αποτέλεσμα είναι πως, σε ένα κοσμικό επίπεδο, τα άτομα χτίζουν σύνθετα και σχετικά σταθερά πρότυπα κίνησης που σε μακροκοσμικό επίπεδο μας φαίνονται ως καταστάσεις απόλυτης ηρεμίας ή σχετικά αργής κίνησης. Ο Λουκρήτιος αναφέρει ένα κοπάδι πρόβατα σε μια μακρινή λοφοπλαγιά, που διακρίνεται ως ακίνητη λευκή κηλίδα, ενώ η παρατήρηση εκ του σύνεγγυς αποδεικνύει ότι τα πρόβατα βρίσκονται σε κίνηση, τονίζοντας με τρόπο εμφατικό κατά την άποψή μας όχι μόνον τη σχετικότητα της παρατήρησης του φαινομενικού κόσμου, αλλά και την αλλαγή της σχέσης παρατηρητή και παρατηρούμενου, κάτι που εμφανώς οδηγεί σε μια πρώιμη υπόθεση για τη Θεωρία της Σχετικότητας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1948
Το 3ο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή "πρωτάθλημα ΣΙΣΜ", όπως ήταν γνωστό στην Ελλάδα από τα αρχικά CISM: Conseil International du Sport Militair, του "Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού", διοργανώθηκε το 1948, με συμμετοχή 8 κρατών. Η τελική φάση διεξήχθη στην Κοπεγχάγη της Δανίας τον Ιούνιο του 1948. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Γαλλίας.
Αποτελέσματα
Είναι γνωστά τα αποτελέσματα της τελικής νικήτριας γαλλικής ομάδας:
Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα (Πιέρο ντι Κόζιμο)
Το έργο Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα είναι πίνακας του εκκεντρικού Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Πιέρο ντι Κόζιμο. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 70χ123εκ. Εκτίθεται στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.
Ιστορία
Ο γνωστός για τις βιογραφίες των ζωγράφων Τζόρτζο Βαζάρι, αναφέρει στα αρχεία του, ότι πρόκειται για παραγγελία, περίπου το 1513  μ.Χ στον καλλιτέχνη από τον Φίλιππο Στρότσι της γνωστής οικογενείας της Φλωρεντίας. Κατόπιν ο πίνακας δωρήθηκε στον Sforza Almeni τον αρχιθαλαμηπόλο του δούκα Κόζιμο Α΄.
Θέμα
μικρογραφία|αριστερά|Λεπτομέρεια από τον πίνακα
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πιέρο ντι Κόζιμο Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Θερμοπερατότητα
Η θερμοπερατότητα, επίσης γνωστή ως τιμή U (U-value), είναι η ποσότητα θερμότητας ανά μονάδα χρόνου που περνά μέσα από 1m² στοιχείου κατασκευής με πάχος d (m) όταν η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ των επιφανειών αυτών είναι ίση με 1 K. Εκφράζεται σε βατ ανά τετραγωνικό μέτρο kelvin, W / m²K ή W. m−2.K−1. Τα καλά μονωμένα τμήματα ενός κτιρίου έχουν χαμηλή θερμοπερατότητα, ενώ τα κακώς μονωμένα μέρη ενός κτιρίου έχουν υψηλή θερμοπερατότητα. Οι απώλειες που οφείλονται σε θερμική ακτινοβολία, συναγωγή θερμότητας και θερμική αγωγιμότητα λαμβάνονται υπόψη στην τιμή U. Αν και έχει τις ίδιες μονάδες με τον συντελεστή μεταφοράς θερμότητας (h), η θερμική μετάδοση είναι διαφορετική στο ότι ο συντελεστής μεταφοράς θερμότητας χρησιμοποιείται μόνο για να περιγράψει τη μεταφορά θερμότητας στα υγρά, ενώ η θερμοπερατότητα χρησιμοποιείται για την απλοποίηση μιας εξίσωσης που έχει διάφορες μορφές θερμικών αντιστάσεων R.
H θερμοπερατότητα περιγράφεται από την σχέση:
όπου Φ είναι η μεταφορά θερμότητας σε W, U είναι η θερμοπερατότητα, T1 είναι η θερμοκρασία στη μία πλευρά της δομής, T2 είναι η θερμοκρασία στην άλλη πλευρά της δομής και A είναι η επιφάνεια σε τετραγωνικά μέτρα.
Η θερμική διαπερατότητα των περισσοτέρων τοίχων και οροφών μπορούν να υπολογιστούν χρησιμοποιώντας το ISO 6946. Για τους περισσότερους ισόγειους χώρους η θερμική διαπερατότητα των τοίχων μπορεί να υπολογιστεί χρησιμοποιώντας το ISO 13370. Για τα περισσότερα παράθυρα ο υπολογισμός μπορεί να γίνει με χρήση ISO 10077 ή ISO 15099. Το ISO 9869 περιγράφει τον τρόπο μέτρησης της θερμικής διαπερατότητας μιας δομής πειραματικά.
Υπολογισμός της θερμοπερατότητας
Ο μαθηματικός τύπος υπολογισμού της θερμοπερατότητας για αδιαφανή υλικά δίνεται από την σχέση:
όπου:
Στην οποία η θερμική αντίσταση κάθε στρώματος είναι:
Κατά τον υπολογισμό μιας θερμοπερατότητας είναι χρήσιμο να εξετάσουμε την κατασκευή του κτιρίου από άποψη διαφορετικών στρωμάτων. Ο συντελεστής R είναι ένα μέτρο της θερμικής αντίστασης, ή αλλιώς της ικανότητας της μεταφοράς της θερμότητας από το ζεστό στο κρύο, διαμέσου των υλικών (για παράδειγμα μόνωση) και σύνθετα δομικά στοιχεία (όπως τοίχοι και πατώματα). Όσο μεγαλύτερος είναι ο συντελεστής R ενός υλικού, τόσο καλύτερη θερμομονωτική ικανότητα έχει. H θερμική αντίσταση(R) εξαρτάται από την θερμική αγωγιμότητα του υλικού, όπως και από το πάχος του. Στην περίπτωση ελαστικού η πορώδους υλικού θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν και η απώλεια θερμότητας μέσω μεταφοράς της θερμότητας με συναγωγή η με ακτινοβολία. Ωστόσο, ο συντελεστής R δεν σχετίζεται με τις μεταφορικές και ραδιενεργές ιδιότητες της επιφάνειας του υλικού, οι οποίες μπορεί να αποτελούν σημαντικό παράγοντα σε ορισμένες εφαρμογές. Ο συντελεστής R ποικίλει ανάλογα με την θερμοκρασία, αλλά στην κατασκευή είναι σημαντικό να θεωρείται σταθερός για ένα συγκεκριμένο υλικό ή δομικό στοιχείο.
Μέτρηση θερμοπερατότητας
Ενώ ο υπολογισμός της θερμοπερατότητας μπορεί εύκολα να πραγματοποιηθεί με τη βοήθεια λογισμικού που συμμορφώνεται με το πρότυπο ISO 6946, ο υπολογισμός θερμικής μετάδοσης δεν λαμβάνει πλήρως υπόψη την ποιότητα κατασκευής και δεν υπολογίζει την τυχαία κυκλοφορία αέρα μεταξύ, μέσα και γύρω από τμήματα της μόνωσης η οποία μπορεί να έχει προκύψει από λάθη η και την κακή της κατασκευή του δομικού στοιχείου (π.χ. κατά την τοποθέτηση της μόνωσης). Για να ληφθούν πλήρως υπόψη τα αποτελέσματα των παραγόντων που σχετίζονται με την ποιότητα της κατασκευής, είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθεί μέτρηση θερμοπερατότητας.
Το ISO 9869 περιγράφει τον τρόπο μέτρησης της θερμοπερατότητας μιας στέγης ή ενός τοίχου χρησιμοποιώντας αισθητήρα ροής θερμότητας. Αυτοί οι μετρητές ροής θερμότητας συνίστανται συνήθως σε θερμοπυρήνες (thermopiles), οι οποίοι παρέχουν ένα ηλεκτρικό σήμα το οποίο είναι άμεσα αναλογικό με τη ροή θερμότητας. Συνήθως μπορεί να έχουν διάμετρο περίπου 100 mm και πάχος περίπου 5 mm και πρέπει να σταθεροποιηθούν στην οροφή ή τον τοίχο που υπόκειται σε έλεγχο για να εξασφαλιστεί καλή θερμική επαφή. Όταν η ροή θερμότητας παρακολουθείται για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, η θερμική μετάδοση μπορεί να υπολογιστεί διαιρώντας τη μέση ροή θερμότητας με τη μέση διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού του κτιρίου. Για τις περισσότερες κατασκευές τοίχου και στέγης, ο μετρητής ροής θερμότητας πρέπει να ελέγχει συνεχώς τις ροές θερμότητας (εσωτερικές και εξωτερικές θερμοκρασίες) για ένα διάστημα 72 ωρών ώστε η μέτρηση να είναι σύμφωνη με τα πρότυπα ISO 9869. Γενικά, οι μετρήσεις θερμικής διαπερατότητας είναι πιο ακριβείς όταν: Όταν τα μεταγωγικά ρεύματα μεταφοράς συμβάλλουν στη μετάδοση θερμότητας σε ένα δομικό στοιχείο, τότε η θερμοπερατότητα αυξάνεται καθώς αυξάνεται η διαφορά θερμοκρασίας. Για παράδειγμα, για μια εσωτερική θερμοκρασία 20 βαθμών Κελσίου και μια εξωτερική θερμοκρασία -20 βαθμών Κελσίου, το βέλτιστο διάκενο μεταξύ των υαλοπινάκων σε ένα παράθυρο διπλού υαλοπίνακα θα είναι μικρότερο από το βέλτιστο κενό όταν η εξωτερική θερμοκρασία είναι 0 βαθμοί Κελσίου. Η εγγενής θερμοπερατότητα των υλικών μπορεί επίσης να ποικίλει ανάλογα με τη θερμοκρασία - οι σχετικοί μηχανισμοί είναι πολύπλοκοι και η μετάδοση μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί καθώς η θερμοκρασία αυξάνεται.
References
Κατηγορία:Θερμοδυναμική
Ενγκελμπέργκα της Προβηγκίας
Η Ενγκελμπέργκα της Προβηγκίας, γαλλ. Engelberge / Ingilberge de Provence / de Vienne, (877 - 917) από τον Οίκο των Μπιβινιδών ήταν ευγενής του 8ου-9ου αι. , που με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ακουιτανίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Μπόζο της Προβηγκίας (βασ. 879–887) και της Eρμενγάρδης των Καρολιδών. Μνηστεύθηκε με τον Καρλομάν Β΄, γιο του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού, αλλά ο Καρλομάν Β΄ απεβίωσε σε ηλικία περίπου 18 ετών, το 884. Στη συνέχεια η Ενγκελμπέργκα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Γουλιελμιδών, δούκα της Ακουιτανίας.
Η ίδρυση του αβαείου του Κλυνύ από τον Γουλιέλμο Α΄ και την Eνγκελμπέργκα το 910, μπορεί να θεωρηθεί ως παράδειγμα των προσπαθειών του 10ου αι. "για τη διαιώνιση της ένωσης δύο Οίκων μέσω ενός θρησκευτικού ιδρύματος".
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Γουλιελμιδών τον Ευσεβή, δούκα της Ακουιτανίας και είχε τέκνο:
Ελένη Κοκκίδου
Η Ελένη Κοκκίδου (1959 - ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης που έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό με τη μακρόχρονη συμμετοχή της, στην τηλεοπτική σειρά Μην αρχίζεις τη μουρμούρα.
Στο θέατρο, από τους πιο επιτυχημένους ρόλους της, ήταν στο μονόλογο του Γιώργου Χρονά, «Η γυναίκα της Πάτρας», ρόλο για τον οποίο έχει βραβευτεί με το βραβείο Κάρολος Κουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ερνέστος Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Ο Ερνέστος Φρειδερίκος Α΄, γερμ. Ernst Friedrich I (21 Αυγούστου 1681 - 9 Μαρτίου 1724) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Σοφίας Ερριέττας, κόρης του Γεωργίου Φρειδερίκου, πρίγκιπα του Βάλντεκ.
Το 1724 απεβίωσε στο Χιλντμπουργκχάουζεν σε ηλικία 43 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1704 με τη Σοφία Αλμπερτίνα, κόρη του Γεωργίου Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Έρμπαχ-Έρμπαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Τσαμπίκα (όνομα)
Τσαμπίκα [προφ. tsambíka] (γενική: Τσαμπίκας), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα. Το αρσενικό όνομα είναι Τσαμπίκος.
Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από το μοναστήρι της Παναγίας Τσαμπίκας στο βουνό Τσαμπίκα, στον Αρχάγγελο Ρόδου αλλά και από το ομώνυμο μοναστήρι που βρίσκεται κοντά στο χωριό, στους πρόποδες του βουνού και προηγείται χρονολογικά του μοναστηριού στο βουνό. Σύμφωνα με τον Χριστόδουλο Ι. Παπαχριστοδούλου, η Παναγία Τσαμπίκα θεωρείται προστάτιδα της εγκυμοσύνης και της τεκνογονίας, γι’ αυτό οι έγκυες ή όσες δεν κάνουν παιδιά «τάσσουν» να ανέβουν ξυπόλυτες στην κορυφή του βουνού, στο εκκλησάκι που ονομάζεται «Κυρά», και τα παιδιά που θα γεννηθούν τα ονομάζουν Τσαμπίκα, αν είναι κορίτσι, και Τσαμπίκος, αν είναι αγόρι.
Το όνομα του βουνού προκύπτει από την ομοιότητα του βουνού με πλοίο, πράγμα συνηθισμένο στα τοπωνύμια της Ρόδου : ως τσαμπίκα, τσαμπέκα ή σαμπέκο (αρχαιοελληνικό: Σαμβύκη) που είναι μουσικό όργανο και είδος πλοίου, το οποίο σύμφωνα με τον Ησύχιο στο «Λεξικόν» του, αναφέρεται «οὐ μόνον τὸ ὄργανον, ἀλλὰ καὶ πλοῖον».
Ονομαστική εορτή
Στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τη γέννηση της Παναγίας.
Αντρικός τύπος
Τσαμπίκος, Τσαμπής.
Διάδοση του ονόματος
Σπάνιο όνομα που επιχωριάζει στη Ρόδο ή και στα γύρω νησιά (λ.χ. Σύμη).
Τύποι του ονόματος Τσαμπίκα
Τσαμπί, σύντομος τύπος, χαϊδευτικός-υποκοριστικός, ουδέτερου γένους.
Μίκα, σύντομος τύπος θηλυκού γένους
Πρόσωπα με το όνομα Τσαμπίκα
thumb|upright=0.7|[[Τσαμπίκα Ιατρίδη|Μίκα Ιατρίδη, βουλευτίνα Δωδεκανήσων.]]
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τη λαϊκή παράδοση Κατηγορία:Ρόδος
Εγγυητική επιστολή
Μία εγγυητική επιστολή είναι ένα έγγραφο που εκδίδεται από ένα χρηματοοικονομικό οργανισμό και ενεργεί ως εγγύηση τήρησης, από τον εντολέα (αυτόν για τον οποίο παρέχεται η εγγύηση), υποχρεώσεων οικονομικού ή άλλου περιεχομένου σε έναν δικαιούχο και οι οποίες απορρέουν από διατάξεις νόμου ή από νόμιμες συναλλαγές. Μπορεί να είναι καθορισμένης ή αορίστου διάρκειας. Δημιουργείται λοιπόν μια τριμερής σχέση, με εμπλεκόμενα μέρη τον εγγυητή, τον εντολέα και το δικαιούχο. (Η σχέση υπάρχει πιθανότητα να είναι και τετραμερής σε περίπτωση που εντολέας και πρωτοφειλέτης δεν είναι το ίδιο πρόσωπο).
Οι εγγυητικές επιστολές είναι στην ουσία συμβάσεις (δικαιοπραξίες) με τις οποίες ο χρηματοοικονομικός οργανισμός αναλαμβάνει την υποχρέωση προς το δικαιούχο, ότι στην περίπτωση που ο οφειλέτης δεν εκπληρώσει την υποχρέωσή του, θα την εκπληρώσει ο εγγυητής και θα την εκπληρώσει για το ορισμένο ποσό που αναγράφεται, πάντα επακριβώς, στο σώμα της εγγυητικής επιστολής.
Οι Ε/Ε διαχωρίζονται σε αυτές που απευθύνονται προς το δημόσιο και ΝΠΔΔ και σε αυτές που απευθύνονται προς ιδιώτες και ΝΠΙΔ.
Είδη
Οι εγγυητικές επιστολές, ανάλογα με την υφή της παρεχόμενης εγγύησης, διαχωρίζονται σε:
Ναυτιλία
Στο ναυτιλιακό χώρο τέτοιες επιστολές συνήθως εκδίδονται προς ναυπηγεία επί παραγγελίας ναυπήγησης πλοίου και σε περίπτωση ανέλκυσης ναυαγίων ή διάλυσης πλοίων. Επίσης Ε/Ε μπορεί να παραδώσει ο παραλήπτης εμπορευμάτων στον πλοιοκτήτη ή στον Πλοίαρχο και να παραλάβει τα εμπορεύματα πριν φθάσει η φορτωτική. Τελικά η εγγυητική επιστολή επιστρέφεται στη Τράπεζα ή στον xρηματοοικονομικό φορέα που την εξέδωσε μετά την παρέλευση του χρόνου διαρκείας της (που ίσχυε), ή λόγω εκπλήρωσης της υποχρέωσης εκείνης υπέρ της οποίας είχε εκδοθεί.
Κατηγορία:Τραπεζικές συναλλαγές Κατηγορία:Τραπεζικό Δίκαιο
Θεωρία δημοπρασιών
Δημοπρασίες υπάρχουν από πολύ παλιά Θεωρείται ότι οι πρώτες δημοπρασίες έγιναν στην Βαβυλώνα για την πώληση σκλάβων.
Η θεωρία δημοπρασιών όμως είναι ένας κλάδος της μικροοικονομίας που ξεκίνησε ουσιαστικά τη δεκαετία του 1960 με την δουλειά του Ουίλλιαμ Βίκρυ (Νομπέλ Οικονομικών 1996).
Οι δημοπρασίες παραδοσιακά κατατάσσονται σε 4 κατηγορίες:
Η τιμή ανεβαίνει συνεχώς και οι παίχτες πρέπει να αποσυρθούν από τη δημοπρασία όταν η τιμή φτάσει ένα όριο πέρα από το οποίο δεν θέλουν να πληρώσουν. Ο τελευταίος που μένει στην δημοπρασία κερδίζει.
Η τιμή πέφτει συνεχώς. Ο πρώτος που θα δηλώσει ότι θέλει το προϊόν, κερδίζει και πρέπει να πληρώσει την τιμή που αναγράφεται εκείνη την στιγμή.
Οι συμμετέχοντες καταθέτουν ταυτόχρονα κλειστές προτάσεις για το ποσό που διατίθενται να πληρώσουν για το αγαθό. Νικητής είναι αυτός που καταθέτει την υψηλότερη προσφορά και πληρώνει την προσφορά που έκανε.
Η αγγλική δημοπρασία και η κλειστή δημοπρασία δεύτερης τιμής είναι στρατηγικά ισότιμες. Επίσης η ολλανδική δημοπρασία είναι στρατηγικά ισότιμη με τη δημοπρασία πρώτης τιμής.
Σε περίπτωση που οι αξιολογήσεις των αγαθών από τους συμμετέχοντες είναι ανεξάρτητες (δηλαδή υψηλότερη αξιολόγηση για έναν συμμετέχοντα, δεν σημαίνει ότι μεγαλώνει η εκ των προτέρων πιθανότητα να έχουν υψηλή αξιολόγηση και οι άλλοι) όλες οι δημοπρασίες είναι ισότιμες, αφού στην ισορροπία Νας οι αναμενόμενες τιμές είναι ακριβώς ίσες.