cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στη Γροιλανδία
1982
Στο δημοψήφισμα στις 23 Φεβρουαρίου του 1982 οι Γροιλανδοί ψηφοφόροι επέλεξαν με ποσοστό 53,02% κατά της παραμονής, (έναντι 46,98% που ψήφισαν "ναι"), να αποχωρήσουν από την ΕΟΚ. Με τη συνθήκη της Γροιλανδίας (1985) η ΕΟΚ διατήρησε τα αλιευτικά της δικαιώματα. Η Γροιλανδία συνεχίζει να θεωρείται υπερπόντια χώρα και έδαφος της ΕΕ, έχοντας έτσι ειδική σχέση με την ένωση.
Εδουάρδος ο Εξομολογητής
Εντάσεις με τον Οίκο του Γκόντουιν
Τα πλούτη των εδαφών του Εδουάρδου του Ομολογητή ήταν τα μεγαλύτερα από όλους αλλά βρίσκονταν διάσπαρτα στην νότια Αγγλία χωρίς κεντρική διοίκηση. Κατόρθωσε την περίοδο (1050 - 1051) να πληρώσει τα 14 πλοία που αποτελούσαν τον στόλο του και να καταργήσει τον φόρο πληρωμής τους. Ο φιλόδοξος Νορβηγός βασιλιάς Μάγκνους ο Καλός είχε ισχυρές βλέψεις στον Αγγλικό θρόνο, ο Εδουάρδος υπό τον φόβο επίθεσης την περίοδο (1045 - 1046) άρχισε να προετοιμάζει τον Αγγλικό στόλο στο Σάντουιτς και ανέλαβε την ηγεσία του. Ο μεγαλύτερος αδελφός του δολοφονημένου Μπέορν Έστριντσον Σβεν Β΄ της Δανίας δήλωσε με κάθε τρόπο την υποστήριξη του στον Εδουάρδο τον Ομολογητή, του δήλωσε ότι τον έχει σαν γιο του ελπίζοντας να τον βοηθήσει στον πόλεμο που βρισκόταν με τον Μάγκνους τον Καλό για τον έλεγχο της Δανίας. Ο Έντουιν εισηγήθηκε στον Εδουάρδο να στείλει στρατιωτική βοήθεια στον Σβεν αλλά ο Εδουάρδος απέρριψε το αίτημα (1047), μόνο ο θάνατος του Μάγκνους του Καλού τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου επέτρεψε στον Σβεν Β΄ να ανακτήσει τον θρόνο της Δανίας ενώ ο Εδουάρδος ο Ομολογητής γλύτωσε την στρατιωτική επίθεση.
Εκλογές στη Γροιλανδία
2008
Στις 25 Νοεμβρίου του 2008 διεξήχθη μη δεσμευτικό δημοψήφισμα για το καθεστώς αυτονομίας της Γροιλανδίας. Με βάση αυτό, οι Γροιλανδοί θα γίνουν αυτόνομος λαός σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Επίσης, θα εκχωρηθούν δικαιώματα σε δυνητικά εξαιρετικά κερδοφόρους πόρους στην Αρκτική και στον έλεγχο επί του συστήματος δικαιοσύνης και αστυνόμευσης. Το Κοινοβούλιο υποσχέθηκε να σεβαστεί τα αποτελέσματα και υποστήριξε το δημοψήφισμα. Το 75% ενέκριναν τη σχετική πρόταση (το 63% αυτών στην πρωτεύουσα Νούουκ) και η προσέλευση ήταν της τάξης του 72%. Η κυβέρνηση του Χανς Ένοκσεν, έπειτα από κριτική που είχε δεχτεί από τους Δημοκράτες, αποσαφήνισε ότι το δημοψήφισμα δε θα σήμαινε την αποχώρηση από το δανικό κράτος.
Εδουάρδος ο Εξομολογητής
Εντάσεις με τον Οίκο του Γκόντουιν
Οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν το γεγονός ότι ο Εδουάρδος είχε μεγάλη εύνοια στους Νορμανδούς, ευνόησε μονάχα λίγους οι οποίοι του ήταν πιστοί την περίοδο της εξορίας του, ανάμεσα σε αυτούς ο Ροβέρτος, πρώην επίσκοπος της Γιουμιέγκ που τον βοήθησε σημαντικά την δεκαετία του 1030. Ο Ροβέρτος ήρθε στην Αγγλία (1041), έγινε επίσκοπος στο Λονδίνο (1043) και σύμφωνα με τα Χρονικά του Εδουάρδου ήταν ο κύριος σύμβουλος και συνεργάτης του βασιλιά. Στους εκκλησιαστικούς διορισμούς ο Εδουάρδος και οι σύμβουλοι του έδειξαν άρνηση σε οποιονδήποτε είχε συγγενικούς δεσμούς με κόμητες, όταν ο κλήρος του Καντέρμπερι εξέλεξε αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι έναν συγγενή του Έντουιν ο βασιλιάς απέρριψε το αίτημα τοποθετώντας αρχιεπίσκοπο τον Νορμανδό Ροβέρτο του Γιουμιέγκ. Τον Σεπτέμβριο ο Εδουάρδος ο Ομολογητής δέχτηκε την επίσκεψη του Ευστάθιου Β΄ της Βουλώνης δεύτερου συζύγου της αδελφής του Γκόντας. Σε μια ανταρσία εναντίον του βασιλιά στο Ντόβερ ο Εδουάρδος ζήτησε από τον Έντουιν να τιμωρήσει τους κατοίκους αλλά εκείνος το αρνήθηκε, ο Εδουάρδος το εκμεταλλεύτηκε σαν ευκαιρία να αποδομήσει τον Γκόντουιν. Ο αρχιεπίσκοπος Ροβέρτος κατηγόρησε τον Έντουιν ότι συνωμότησε να δολοφονήσει τον βασιλιά επαναφέροντας τις μνήμες της τύφλωσης και της δολοφονίας του αδελφού του βασιλιά Άλφρεντ (1036). Ο Λέοφρικ και ο Σιούαρντ οι οποίοι υποστήριζαν τον βασιλιά είχαν την υποστήριξη των υπηκόων τους, αντίθετα όταν ζήτησαν το ίδιο πράγμα ο Σβεν και ο Χάρολντ από τους υπηκόους του να πολεμήσουν εναντίον του βασιλιά το αρνήθηκαν. Ο Έντουιν τελικά όταν κατάλαβε ότι ελάχιστοι ήταν διατεθειμένοι να πολεμήσουν στο πλευρό του εναντίον του βασιλιά αναγκάστηκε να δραπετεύσει μαζί με τους γιους του στην Φλάνδρα και την Ιρλανδία. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής χώρισε την Έντιθ με την δικαιολογία ότι δεν του έκανε παιδιά και την έστειλε σε μοναστήρι, ο αρχιεπίσκοπος Ροβέρτος δέχτηκε πρόθυμα να υπογράψει το διαζύγιο.
Εκλογές στη Γροιλανδία
Αποτελέσματα
Το δημοψήφισμα τέθηκε σε ισχύ στις 21 Ιουνίου του 2009, κατά τη συμπλήρωση 30 ετών από την παραχώρηση καθεστώτος αυτονομίας του 1979. Οι αναφορές στα ΜΜΕ έκαναν λόγο για "ένα σημαντικό βήμα προς την ανεξαρτησία.
Εδουάρδος ο Εξομολογητής
Η κρίση του 1051 - 1052
Ο Σβεν πήγε για προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα, αλλά ο πατέρας του Γκόντουιν με τους υπόλοιπους γιους του για δυναμική επίθεση στην Αγγλία την επόμενη χρονιά. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής φοβήθηκε ότι ο νέος εμφύλιος πόλεμος θα διαλύσει του βασίλειο απέναντι στους εχθρούς του, δέχτηκε πιέσεις από τους ευγενείς να συμφιλιωθεί με τον Γκόντουιν αλλά ο Ροβέρτος και οι υπόλοιποι επίσκοποι ζήτησαν από τον βασιλιά να το αρνηθεί επειδή φοβήθηκαν την εκδίκηση του Γκόντουιν. Η Έντιθ επανήλθε στην αυλή ως βασίλισσα και ο Στίγκαντ ο οποίος ανέλαβε τις περισσότερες πρωτοβουλίες να συμφιλιώσει τις δυο πλευρές ορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι στην θέση του Ροβέρτου, αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον πάπα επειδή ο Στίγκαντ ήταν και επίσκοπος του Ουίντσεστερ. Ο ανιψιός του Εδουάρδου του Ομολογητή Ραλφ ο οποίος ήταν ο πιο πιστός οπαδός του στην κρίση του 1051 - 1052 δέχτηκε την κομητεία του Χέρεφορντ την οποία κατείχε παλιότερα ο Σβεν. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1050 ο Εδουάρδος μπόρεσε χωρίς προβλήματα να ελέγξει την Αγγλία από την οικογένεια του Γκόντουιν, ο ίδιος ο Γκόντουιν πέθανε (1053) ο γιος του Χάρολντ τον κληρονόμησε στην κομητεία του Ουέσσεξ αλλά κανένας από τους υπόλοιπους γιους του δεν πήρε τίποτα. Η κατάσταση άλλαξε τα επόμενα χρόνια λόγω μιας σειράς από θανάτους των ισχυρών κομήτων οι οποίοι ήταν αντίπαλοι της οικογένειας του Γκόντουιν. Ο Σιούαρντ πέθανε (1055), ο γιος του θεωρήθηκε αρκετά ανήλικος για να κληρονομήσει την Νορθούμπρια γι'αυτό ορίστηκε νέος κόμης ο Τόστικ αδελφός του Χάρολντ. Ακολούθησε ο θάνατος του Λέοφρικ και του Ραλφ (1057), ο γιος του Λέοφρικ Έλφργκαρ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Μερκίας, ο άλλος αδελφός του Χάρολντ Γκίρθ διαδέχθηκε τον Έλφγκαρ σαν κόμης της Ανατολικής Αγγλίας. Ο τέταρτος αδελφός του Γκόντουιν ο οποίος ζούσε ακόμα Λεοφγουίν ανέλαβε να κυβερνήσει μια κομητεία μέσα στην περιοχή του Χάρολντ και ο ίδιος ο Χάρολντ κληρονόμησε τις κομητείες του Ραλφ σαν αποζημίωση. Το 1057 οι αδελφοί του Γκόντουιν είχαν υπό τον έλεγχο τους ολόκληρη την Αγγλία, ο Εδουάρδος ο Ομολογητής με την σειρά του στάθηκε αδιάφορος γι'αυτόν τον κίνδυνο, το ενδιαφέρον του ήταν πλέον πέρα από τα βασιλικά καθήκοντα με βασικότερες ασχολίες του το κυνήγι και τον εκκλησιασμό.
Εκλογές στη Γροιλανδία
2009
Με το δημοψήφισμα που διεξήχθη και στη Γροιλανδία στις 7 Ιουνίου 2009, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές 2009, άλλαξαν οι κανόνες διαδοχής στον δανέζικο θρόνο. Εκτός από τη Γροιλανδία, ψηφοφορία διεξήχθη την ίδια ημέρα και στη Δανία και τις Φερόε. Ο νόμος εγκρίθηκε με ποσοστό 85,4% της λαϊκής ψήφου, και πλέον επιτρέπει και στις κόρες να είναι στη διαδοχή του θρόνου. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν 58,32%.
Εδουάρδος ο Εξομολογητής
Σχέσεις με Ουαλία και Σκωτία
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Εδουάρδου του Ομολογητή Στα μέσα της δεκαετίας του 1050 ο Εδουάρδος ο Ομολογητής χειρίστηκε με μεγάλη επιτυχία τις εξωτερικές σχέσεις του με την Ουαλία και την Σκωτία. Ο Μάκβεθ της Σκωτίας δολοφόνησε τον Ντάνκαν Α΄ της Σκωτίας και σφετερίστηκε τον θρόνο της Σκωτίας, ο γιος του Ντάνκαν Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας κατέφυγε στην αυλή του Εδουάρδου ζητώντας την βοήθεια του. Ο Εδουάρδος έστειλε τον Σιούαρντ εναντίον του Μάκβεθ (1054), η εκστρατεία ήταν επιτυχής και ο Μάλκολμ κατόρθωσε να αποκτήσει τον έλεγχο στην νότια Σκωτία, λίγο αργότερα ο Μάλκολμ σκότωσε τον Μάκβεθ και ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς της Σκωτίας (1058). Το 1059 ο Μάλκολμ έκανε νέα επίσκεψη στον Εδουάρδο αλλά το 1061 ξεκίνησε τις επιδρομές στην Νορθούμπρια την οποία ήθελε να προσαρτήσει στο βασίλειο του. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής διέταξε την δολοφονία του Ουαλλού πρίγκιπα Ρις-απ-Ρίντερχ ο οποίος είχε κάνει επιδρομή στην Αγγλία, η κεφαλή του μεταφέρθηκε στον βασιλιά. Το 1055 κόμης των Ουαλλών ανακηρύχτηκε ο Γκρίφφιντ-απ-Λιουέλιν, συμμάχησε με τον Έλγφγκαρ της Μερκίας ο οποίος είχε επικηρυχτεί ως προδότης, νίκησαν τον κόμη Ραλφ στο Χέρεφορντ και ο Χάρολντ εξαναγκάστηκε να συγκεντρώσει στρατό από ολόκληρη την Αγγλία για να επιτεθεί στους Ουαλούς. Στην συνέχεια κλείστηκε ειρήνη ανάμεσα στις δυο πλευρές, ο Έλφγκαρ μπόρεσε να διαδεχτεί τον πατέρα του σαν κόμης της Μερκίας (1057) και ο Γκρίφφιντ-απ-Λιουέλιν ορκίστηκε υποταγή στον Εδουάρδο τον Ομολογητή. Ο Έλφγκαρ πέθανε (1062) και τον διαδέχτηκε ο ανήλικος γιος του Έντουιν, ο Χαρολντ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να επιτεθεί στον Γκρίφφιντ-απ-Λιουέλιν. Η επίθεση απέτυχε, ο Χάρολντ και ο Τόστικ επιτέθηκαν την επόμενη χρονιά και ο Γκρίφφιντ δολοφονήθηκε από τους Ουαλούς εχθρούς του, ο Εδουάρδος και ο Χάρολντ κατόρθωσαν να επεκτείνουν τις εξουσίες τους σε όλους τους Ουαλούς πρίγκιπες.
Θάνατος
thumb|right|250px|Ο Χάρολντ συναντάει τον Εδουάρδο τον Ομολογητή λίγο πριν τον θάνατο του - ταπισερί της Μπαγιέ.
Τον Οκτώβριο του 1065 ο αδελφός του Χάρολντ Τόστικ Γκόντουινσον κυνηγούσε μαζί με τον βασιλιά όταν έφτασαν τα νέα ότι οι ευγενείς της Νορθούμπριας επαναστάτησαν εναντίον του Εδουάρδου επειδή αισθάνονταν καταπιεσμένοι, σκότωσαν και 200 από τους οπαδούς του. Τοποθέτησαν νέο κόμη τον Μόρκαρ, αδελφό του Έντουιν της Μερκίας καλώντας τα δυο αδέλφια να επιτεθούν στην νότια Αγγλία. Συναντήθηκαν με τον Χάρολντ στο Νορθάμπτον και ο Τόστικ κατηγόρησε τον Χάρολντ στον βασιλιά ότι συνωμότησε μαζί με τους επαναστάτες, ο Τόστικ ήταν πλέον ο ευνοούμενος του βασιλιά αλλά ήταν ανεπιθύμητος και κανένας δεν στάθηκε πρόθυμος να πολεμήσει μαζί του. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής αναγκάστηκε να υποταχθεί, αισθάνθηκε υπερβολικά ταπεινωμένος και η στενοχώρια του προκάλεσε στον βασιλιά μια σειρά από εγκεφαλικά που τον οδήγησαν στον θάνατο. Η άσχημη κατάσταση της υγείας του δεν τον άφησε να παρακολουθήσει την ολοκλήρωση της ανέγερσης της νέας εκκλησίας του Ουέστμινστερ η οποία πραγματοποιήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής πέθανε στις 5 Ιανουαρίου 1066 ορίζοντας ως κληρονόμους του τον Χάρολντ και τον Έντιθ, η κηδεία του έγινε στην 6 Ιανουαρίου στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, ο Χάρολντ ορκίστηκε βασιλιάς την ίδια μέρα. Το ζήτημα της διαδοχής του Εδουάρδου του Ομολογητή ήταν ένας βασικός προβληματισμός από τους μετέπειτα ιστορικούς, ο πρώτος που ασχολήθηκε σοβαρά με το ζήτημα ήταν ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι (1080 - 1143) στις αρχές του 12ου αιώνα. Μια ομάδα ιστορικών τονίζει ότι ο Εδουάρδος είχε ορίσει σαν διάδοχο του τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, άλλοι πίστευαν ότι μέχρι την σύγκρουση του με τον Γκόντουιν (1051) είχε ορίσει ως διάδοχο του τον Έντιθ. Ο Γουλιέλμος είχε πραγματικά επισκεφτεί τον Εδουάρδο τον Ομολογητή κατά την διάρκεια της εξορίας του Γκόντουιν αλλά οι ιστορικοί αμφιβάλουν αν είχε στόχο ο Εδουάρδος να κρατήσει την υπόσχεση του.
Θρησκευτική πολιτική
Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής ήταν ο πρώτος Αγγλοσάξονας βασιλιάς και ο μοναδικός βασιλιάς της Αγγλίας που αγιοποιήθηκε αλλά η τακτική της αγιοποίησης του ήταν πρακτική που ακολουθήθηκε και σε άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας όπως η Ίντμπουρ του Ουίντσεστερ κόρη του Εδουάρδου του Πρεσβύτερου, η Έντιθ του Ουίλτον κόρη του Έντγκαρ του Ειρηνικού και ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας. Ο Εδουάρδος αναφέρεται από τους περισσότερους ιστορικούς σαν ανεπιθύμητος άγιος τονίζοντας ότι η αγιοποίηση του έγινε μονάχα για πολιτικούς λόγους, οι πρώτες ενδείξεις όμως για την αγιοποίηση του έγιναν από πολύ νωρίς. Ο Εδουάρδος είχε έντονες επεμβάσεις στους εκκλησιαστικούς διορισμούς, όταν διόρισε τον Ροβέρτο του Γιουμιέγκ αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι (1051) επέλεξε τον διάσημο τεχνίτη Σπίρχακοφ να αντικαταστήσει τον Ροβέρτο στην επισκοπή του Λονδίνου. Ο Ροβέρτος αρνήθηκε τον συγκεκριμένο διορισμό επειδή δεν ήταν δεκτός από τον πάπα, ο Σπίρχακοφ παρ'όλα αυτά παρέμεινε επίσκοπος του Λονδίνου για λίγους μήνες με την υποστήριξη του Εδουάρδου. Όταν εξορίστηκε η οικογένεια του Γκόντουιν καθαιρέθηκε και ο Σπίρχακοφ ο οποίος δραπέτευσε από την επισκοπή του Λονδίνου με τους περισσότερους θησαυρούς οι οποίοι είχαν δοθεί για το στέμμα του Εδουάρδου. Ο Στίγκαντ ήταν ο πρώτος αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι ο οποίος δεν ήταν μοναχός και είχε αφοριστεί από πολλούς πάπες για περισσότερο από 100 χρόνια επειδή διατήρησε μαζί την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπερι και την επισκοπή του Λονδίνου, πολλοί επίσκοποι έφυγαν από την χώρα λόγω της θέσης του Στίγκαντ. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής προτιμούσε συχνά ιερείς προκειμένου να πραγματοποιήσουν σημαντικούς ρόλους στις πολιτικές υποθέσεις. Όταν πέθανε η Όντα του Ντίρχαστ χωρίς απογόνους (1056) ο Εδουάρδος έκανε κατάσχεση της περιουσίας του παραχωρώντας τα εδάφη του αβαείου του Πέρσορ στο αβαείο του Ουέστμινστερ. Ο συγγραφέας Μίχαελ Άνν Ουίλιαμς (γεν. το 1953) τονίζει ότι "ο Εδουάρδος ο Ομολογητής δεν είχε φήμη αγίου τον 11ο αιώνα, την απέκτησε πολλά χρόνια αργότερα χάρη στις έντονες προσπάθειες των μοναχών του αβαείου του Ουέστμινστερ"Italic text.
Πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες αγιοποίησης
μικρογραφία|δεξιά|160px|Έμβλημα που αποδίδεται από τον Μάθιου Πάρις στο βασιλιά Εδουάρδο τον Ομολογητή, ο οποίος έζησε πριν τεθεί σε χρήση το συγκεκριμένο έμβλημα. Αμέσως μετά τον θάνατο άρχισαν έντονα οι προσπάθειες για την αγιοποίηση του με την πρωτοβουλία των μοναχών του αβαείου του Ουέστμινστερ. Οι προσπάθειες των μοναχών του ίδιου του αβαείου έγιναν περισσότερο έντονες τον 12ο αιώνα. Ο Όζμπερτ του Κλερ ο προϊστάμενος του αβαείου του Ουέστμινστερ ξεκίνησε πρώτος τις προσπάθειες για την αγιοποίηση του Εδουάρδου, από το 1138 ξεκίνησε την συγγραφή του έργου σχετικά με την ζωή του Αγίου Εδουάρδου. Το έργο είχε μια σχετική αναφορά για την ατεκνία του Εδουάρδου του Ομολογητή τονίζοντας ότι δεν απέκτησαν παιδιά επειδή δεν ήρθαν σε επαφή και όχι λόγω της ανικανότητας της Έντιθ. Ο Όζμπερτ πήγε στην Ρώμη (1139) προκειμένου να ζητήσει την αγιοποίηση του Εδουάρδου του Ομολογητή, σύμμαχος του ήταν ο Στέφανος της Αγγλίας αλλά δεν τον υποστήριζαν οι περισσότεροι επίσκοποι της Αγγλίας που ήρθε σε προστριβή μαζί τους. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Β΄ εξετάζοντας όλα τα στοιχεία ανέβαλλε την αγιοποίηση του Εδουάρδου του Ομολογητή λόγω αμφιβολιών.
Αγιοποίηση
Μετά από την αμφισβητούμενη εκλογή του πάπα Αλεξάνδρου Γ΄ στην οποία βοήθησε ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας (1159) ο νέος ηγούμενος του Ουέστμινστερ Λαουρέν έκανε νέο αίτημα για την αγιοποίηση του Εδουάρδου (1160). Αυτή την φορά το αίτημα είχε την υποστήριξη τόσο του Άγγλου βασιλιά, όσο του πάπα και ολόκληρης της Αγγλικής εκκλησίας, το αίτημα έγινε δεκτό ο Εδουάρδος αγιοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1161. Ο Εδουάρδος μετά την αγιοποίηση του ονομάστηκε "Ομολογητής" λόγω του γεγονότος ότι έζησε ζωή αγίου αλλά χωρίς να έχει μαρτυρικό θάνατο. Την δεκαετία του 1230 ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας καθιέρωσε την λατρεία του Εδουάρδου του Ομολογητή με βασικό εντολοδόχο τον Ματθαίο των Παρισίων. Έκτισε έναν μεγάλο τάφο αφιερωμένο στον Εδουάρδο τον Ομολογητή στην θέση που βρισκόταν το αββαείο του Ουέστμινστερ (1269) ονομάζοντας τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Εδουάρδο στην μνήμη του αγίου. Ο Εδουάρδος ο Μάρτυρας, ο Εδουάρδος ο Ομολογητής και ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ ήταν οι εθνικοί άγιοι της Αγγλίας μέχρι το 1350, τότε ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας καθιέρωσε ως εθνικό άγιο της Αγγλίας τον Άγιο Γεώργιο και δημιούργησε το τάγμα του Αγίου Γεωργίου. Το κάστρο του Ουίνδσορ και το παρεκκλήσι του Εδουάρδου του Ομολογητή αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο που έγινε ο προστάτης - άγιος του Αγγλικού λαού (1351). Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής ποτέ δεν ήταν δημοφιλής άγιος στην Αγγλία αλλά ήταν σημαντικός για την Άγγλο-Νορμανδική δυναστεία που διεκδικούσε την καταγωγή της από τον τελευταίο νόμιμο Αγγλοσάξονα βασιλιά. Ο ναός του Αγίου Εδουάρδου του Ομολογητή παρέμεινε μέχρι την μεταφορά των οστών του στο νέο ιερό ανατολικά στις 13 Οκτωβρίου 1269 από τον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας (1269). Η 13η Οκτωβρίου, η ημέρα της μεταφοράς αναφέρεται ως η μέρα εορτής του αγίου και εορτάζεται κάθε χρόνο με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις για να τιμήσουν την μνήμη του. Ο Εδουάρδος είχε αφήσει πολλά πολύτιμα αντικείμενα στο αβαείο τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την στέψη όλων των βασιλέων μετά τον 13ο αιώνα αλλά καταστράφηκαν από τον Όλιβερ Κρόμγουελ (1649). Η 13η Οκτωβρίου είναι η μέρα εορτής του Εδουάρδου του Ομολογητή από την Καθολική εκκλησία, την εκκλησία της Αγγλίας και της Ουαλίας. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής θεωρείται ο προστάτης - άγιος ιδιαίτερα των δύσκολων γάμων. Περιγράφεται σαν ένας ψηλός άνθρωπος με άσπρα μαλλιά, μακριά γενειάδα και ροζ μάγουλα, λεπτά λευκά χέρια με μακριά διαφανή δάκτυλα ήταν πάντοτε αξιοπρεπής περπατώντας με τα μάτια κάτω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας
Δήμος Ατσικής
Ο Δήμος Ατσικής ήταν ένας από τους τέσσερις δήμους της Λήμνου από το 1999 ως το 2010. Περιλάμβανε το κεντρικό και το βόρειο τμήμα του νησιού και είχε έδρα την Ατσική.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Δήμος Ατσικής ιδρύθηκε το 1999 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το χωριό Ατσική. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης ο Δήμος Ατσικής εντάχθηκε στο νέο Δήμο Λήμνου.
Δημοτικά διαμερίσματα
Στο δήμο ανήκαν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης
Η ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης (ουκρανικά: СК Таврія Сімферополь) ήταν μια ουκρανική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Συμφερόπολη της Κριμαίας, η οποία αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας. Η ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης υπήρξε ο πιο πετυχημένος ποδοσφαιρικός σύλλογος της Κριμαίας. Ήταν η νικήτρια του πρώτου ουκρανικού πρωταθλήματος, το 1932, όντας μία από τις 3 ομάδες που κατέκτησαν τον τίτλο.
Μετά την κρίση στην Κριμαία, ο σύλλογος σταμάτησε τη λειτουργία του και ζήτησε ρωσική άδεια, με το νέο όνομα ΦΚ ΤΣΚ Συμφερόπολη.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ: ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ:
Θάνατοι το 2002
Δεκέμβριος
Κατηγορία:2002
Βασίλειος Πετμεζάς
Με το όνομα Βασίλειος Πετιμεζάς μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Αμπντελαζίζ Μπελχαντέμ
Ο Αμπντελαζίζ Μπελχαντέμ ή Μπελκαντέμ (عبد العزيز بلخادم) είναι Αλγερινός πολιτικός.
Στις 2 Ιουνίου 2007 υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του. Μια νέα κυβέρνηση σχηματίστηκε έπειτα από δύο ημέρες, με επικεφαλής τον ίδιο. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αχμέτ Ουγιαχία. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλγερίας Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ
BBC Knowledge (Διεθνή)
To BBC Knowledge (BBC Ψυχαγωγία) είναι ένα διεθνές τηλεοπτικό κανάλι του BBC Worldwide. Το κανάλι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ψηφιακό τηλεοπτικό κανάλι BBC Knowledge, το οποίο εξέπεμπε στο Ηνωμένο Βασίλειο και έκλεισε το 2002, για να διασπαστεί και να αντικατασταθεί από το BBC Four και το CBeebies.
Πρεμιέρα
Το BBC Knowledge ξεκίνησε να εκπέμπει στη Σιγκαπούρη τον Ιούλιο του 2007, από την πλατφόρμα mio TV (ιδιοκτησία της Singtel) ενώ στο Χονγκ Κονγκ εκπέμπει από την πλατφόρμα now TV από τον Οκτώβριο του 2007.
Στην Πολωνία εξέπεμπε από το Δεκέμβριο του 2007, μέσω της ψηφιακής δορυφορικής πλατφόρμας Cyfrowy Polsat μέχρι την 1η Φεβρουαρίου 2015.
Το κανάλι εκπέμπει στην Ινδονησία από τον Απρίλιο του 2008 από την πλατφόρμα Indovision και στη Νότια Αφρική εκπέμπει από το Σεπτέμβριο του 2008, μέσω της πλατφόρμας DStv (ιδιοκτησία της MultiChoice).
Στις Σκανδιναβικές χώρες ξεκίνησε να εκπέμπει τον Νοέμβριο του 2008, όταν το κανάλι αντικατέστησε το BBC Prime μέχρι τις 13 Απριλίου του 2015 που σταμάτησε, ενώ στην Αυστραλία εκπέμπει από την 1η Νοεμβρίου 2008 από τις πλατφόρμες Foxtel και Optus Television. Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στην πλατφόρμα Cable TV Hong Kong (ιδιοκτησία της Wharf Holdings που ανήκει στην Wheelock and Company) τον Οκτώβριο του 2009.
Στη Νέα Ζηλανδία το BBC Knowledge ξεκίνησε να εκπέμπει τον Μάρτιο του 2011, όταν το κανάλι αντικατέστησε το Documentary Channel, το οποίο εξαγοράστηκε από το BBC Worldwide. Το κανάλι εκπέμπει στην Ιταλία από τις 1 Μαρτίου του 2011 μέσω της πλατφόρμας Mediaset Premium (ιδιοκτησία της Mediaset του Μπερλουσκόνι).
Στη Ρουμανία το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στις 9 Ιανουαρίου 2013 από την πλατφόρμα RCS & RDS μέχρι τις 14 Απριλίου 2015 που έπαψε, ενώ από τις 13 Αυγούστου 2013 εξέπεμπε στην Τουρκία από την πλατφόρμα Digiturk (ιδιοκτησία της beIN Media Group) μέχρι την 1η Μαρτίου 2016 που έπαψε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικοί Τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Διεθνείς τηλεοπτικοί σταθμοί του BBC Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2007
Πιέρια Όρη
Τα Πιέρια όρη είναι ορεινός όγκος βορειοδυτικά του Ολύμπου. Η έκτασή τους μοιράζεται ανάμεσα στους Νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας.
Αποτελούν ένα εκτεταμένο βουνό, εξαιρετικά δασωμένο και με χαρακτήρα. Έχει αρκετά μονοπάτια και πεζοπορικές διαδρομές και ξεχωρίζει για το τοπίο και την ηρεμία που προσφέρει. Δέχεται πολλά χιόνια το χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Φλάμπουρο (2.188 μ.) εντός των ορίων της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης, στο Δήμο Βελβεντού.
Θέση και κορυφές
Η περιοχή των Πιερίων αποτελεί έκταση που απλώνεται στους νομούς Πιερίας, Κοζάνης και Ημαθίας. Αποτελεί τη ΒΔ προέκταση του Ολύμπου με ψηλότερη κορυφή το Φλάμπουρο (2.188 μ.). Άλλες λιγότερο ψηλές κορυφές είναι: η Τούρλα (2.104 μ.), η Αβδέλλα (2.049 μ.), ο Αρβανίτης (2.023μ.), η  Πλάκα (1.938 μ.), το Χτένι (1.791 μ.) και οι Πέντε Πύργοι (1.710 μ.).
Χλωρίδα
Τα Πιέρια είναι γνωστά για την πλούσια χλωρίδα τους, κυρίως για τα φυλλοβόλα δάση τους καθώς και για ορισμένα σπάνια είδη αγριολούλουδων. Είναι κατάφυτα με πλούσια και ποικίλη βλάστηση από πυκνά δάση οξιάς, βελανιδιάς και καστανιάς, μαύρων και κόκκινων πεύκων, ενώ θάμνοι και φυλλοβόλα συναντιούνται στα σχετικά χαμηλότερα επίπεδα.
Μυθολογία
Κατά την ελληνική μυθολογία οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού τόσο πολύ μαγεύτηκαν από το θαυμάσιο περιβάλλον των Πιερίων, ώστε παρέμεναν για πάντα στην περιοχή αυτή και το μελωδικό τραγούδι τους αντηχούσε στις βουνοκορφές και στα φαράγγια μέχρις ότου νικήθηκαν σε αγώνα από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν από αυτές σε πουλιά.
Οι πρώτοι κάτοικοι
Πρώτοι κάτοικοι των βουνών αυτών ήταν οι Πίερες που κατοικούσαν στη Θράκη, αλλά, όταν εκδιώχθηκαν από τους Τημενίδες βασιλείς της Μακεδονίας, κατέφυγαν στην περιοχή που έχει λάβει από αυτούς την ονομασία της.
Ατυχήματα
Στις 17 Δεκεμβρίου 1997, ένα Yakovlev Yak-42 της Aerosvit Airlines, που εκτελούσε το δρομολόγιο από την Οδησσό της Ουκρανίας στην Θεσσαλονίκη, έχασε την επαφή με τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου και κατά την δεύτερη προσπάθεια το αεροσκάφος συνετρίβη στα Πιέρια Όρη, κοντά στον Όλυμπο. Συνολικά σκοτώθηκαν 70 άτομα, επιβάτες και πλήρωμα, εκ των οποίων οι 41 ήταν Έλληνες.
Writely
Το Writely, είναι ένα διαδικτυακό λογισμικό (web-based) επεξεργαστή εγγράφου που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2005 από την εταιρεία λογισμικού Upstartle. Το 2006 η Upstartle εξαγοράστηκε από την Google και το Writely υπήρξε η βάση για την ανάπτυξη του σημερινού Google Docs.
Πιέρια Όρη
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Ημαθίας Κατηγορία:Βουνά της Κοζάνης Κατηγορία:Βουνά της Πιερίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πιερίας
Writely
Ιστορικό
Πριν το Writely οι προγραμματιστές Sam Schillace, Steve Newman και Claudia Carpenter εργάζονταν για την δημιουργία ενός desktop note, που το είχαν ονομάσει NoteKeeper και χρησιμοποιώντας την τεχνολογία peer-to-peer θα είχε την δυνατότητα ταυτόχρονης επεξεργασίας από διαφορετικούς χρήστες ενός δικτύου υπολογιστών.
Αργότερα όταν άρχισε να ωριμάζει η νέα τεχνολογία Ajax εγκαταλείπουν τον NoteKeeper και την τεχνολογία peer-to-peer και αρχίζουν την δημιουργία του επεξεργαστή εγγράφων Writely που με την Ajax θα είχε την δυνατότητα της ταυτόχρονης επεξεργασίας μέσω του διαδικτύου. Η ιδέα της χρήσης Ajax ήταν του Sam Schillace, ο οποίος και έγραψε την πρώτη έκδοση του Writely. Ο Sam Schillace και η υπόλοιπη ομάδα προγραμματιστών ξεκίνησε την υλοποίηση του Writely σαν μια δοκιμή των δυνατοτήτων της Ajax που επέτρεπε την επιλεκτική μεταβολή στο περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας που απεικονιζόταν στον χρήστη μέσω ενός προγράμματος περιήγησης (browsers)
Το Writely καινοτομούσε στο ότι ήταν ένας «συνεργατικός» επεξεργαστής κειμένου χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο. Δηλαδή είχε την δυνατότητα της επεξεργασίας ενός εγγράφου από ένα η περισσότερους χρήστες με πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου του 2005 σαν δωρεάν beta έκδοση, από την εταιρεία λογισμικού Upstartle, που ίδρυσε η ομάδα των τριών προγραμματιστών. Στα σχέδια των δημιουργών του ήταν τα πρόσθετα χαρακτηριστικά να είναι συνδρομητικά για επαγγελματίες και εταιρικούς πελάτες, ώστε να χρηματοδοτείται η δωρεάν έκδοση, όπως και η δημιουργία διαφορετικών ιστότοπων για εξειδικευμένες χρήσεις.
Στις 9 Μάρτιο του 2006, η Upstartle εξαγοράζεται από την Google. Ο Sam Schillace προσλαμβάνεται από την Google ως τεχνικός διευθυντής υπεύθυνος για τα Google Docs συμμετέχοντας και σε άλλα έργα της Google, όπως Gmail, Calendar, Reader και Picasa.
Τον Σεπτέμβριο του 2006 το Writely ενσωματώνεται στους λογαριασμούς της Google και αργότερα στα Έγγραφα Google (Google Docs) του πακέτου Google Drive.
Τεχνολογία
Το Writely βασιζόταν στο μοντέλο πελάτη-διακομιστή με την χρήση Ajax. Ο επεξεργαστής εγγράφου απεικονιζόταν σε ένα πρόγραμμα περιήγησης (browsers) σαν να ήταν ιστοσελίδα. Το λογισμικό διεπαφής (interface) και τα αρχεία του επεξεργαστή εγγράφου φυλάσσονταν σε «απομακρυσμένο» διακομιστή (server) στον οποίο οι χρήστες είχαν ταυτόχρονη πρόσβαση μέσω συσκευών (π.χ. υπολογιστή) συνδεδεμένων στο διαδίκτυο. Η δυνατότητα της αλλαγής του κειμένου και των χαρακτηριστικών του μέσω του browser βασιζόταν στην τεχνολογία Ajax.
Τα προγράμματα στον διακομιστή (server) ήταν γραμμένα σε C# και ASP.net, ενώ αυτά που λειτουργούσαν στον browser του χρήστη ήταν Javascript και HTML.
Πηγές
Κατηγορία:Επεξεργαστές κειμένου
Βουκολικά
Βουκολικά ή Εκλογές είναι το πρώτο έργο του Λατίνου ποιητή Βιργιλίου, μια συλλογή από δέκα βουκολικά ποιήματα δηλαδή βουκολικά άσματα, που εκδίδονται το 35 π.Χ. Η λέξη εκλογή δηλώνει το κάθε ποίημα ξεχωριστά ως μεμονωμένο κομμάτι.
Τα Βουκολικά διαιρούνται σε δύο μέρη, από πέντε εκλογές το καθένα, 1-5, 6-10, το πρώτο περιέχει 420 στίχους, το δεύτερο 410 στίχους. Ουσιαστικά πρόκειται για τους ίδιους τους βοσκούς που παρουσιάζονται ως ηθοποιοί και δημιουργοί της ποίησης μπροστά σε ένα αγροτικό κόσμο.
Η δεύτερη εκλογή του Βιργιλίου θεωρείται γενικά η πιο παλιά του, στην οποία διακρίνουμε μια ολοκληρωμένη περιγραφή λουλουδιών, φρούτων και εύοσμων δέντρων. Μετά έπεται η τρίτη εκλογή. Στις δύο αυτές εκλογές φαίνεται ότι ο Βιργίλιος επηρεάστηκε κατά πολύ από τον Θεόκριτο για να τις γράψει. Παρουσιάζουν όμως κάποια τεχνική ανωριμότητα, καθώς ήταν οι πρώτες κατά σειρά δημιουργίας. Η τρίτη εκλογή η οποία αρχίζει με τη φράση Πες μου, Δαμοίτα περιλαμβάνει μια ωδική και ποιητική μάχη μεταξύ δύο αντίζηλων βοσκών, του Δαμοίτα και του Μενάλκα. Η τέταρτη εκλογή με τίτλο Μούσες της Σικελίας, εγκωμιάζει τον Πολλίωνα. Οι δύο μεγαλύτερες εκλογές είναι η τρίτη με 111 στίχους και η όγδοη με 110. Σε καθεμία από αυτές υπάρχουν οκτώ στίχοι για να κολακεύσουν έναν προστάτη που εκθειάζεται για την ποίησή του. Αυτός είναι ο Πολλίωνας και ο Οκταβιανός αντίστοιχα.
Εκλογή Πρώτη
Ο Μελίβοιος ένας μικροκτηματίας, ο οποίος έχει χάσει το αγρόκτημά του, περιγράφει την ευτυχή κατάσταση του φίλου του Τιτύρου. Ο Μελίβοιος καθοδηγώντας το αξιολύπητο απομεινάρι του κοπαδιού του, διακρίνει τον Τίτυρο που ξεκουράζεται γερμένος στη σκιά ενός δέντρου, συνθέτοντας στη φλογέρα του μουσική των δασών και διδάσκοντας τα δέντρα που συμπάσχουν μαζί του, να αντηχούν το όνομα της αγαπημένης του Αμαρυλλίδας. Ο ταπεινός βοσκός Τίτυρος συναντά ένα θεϊκό άνδρα, ο οποίος του επέτρεψε να διατηρήσει τοντρόπο ζωής του στην ύπαιθρο. Ενώ ο Μελίβοιος προβλέπει μια μακρινή εξορία. Στο τέλος του ποιήματος ο Τίτυρος προτείνει στον Μελίβοιο να περάσει τη νύχτα μαζί του. Δεν διασαφηνίζεται όμως εάν η απάντηση του Μελίβοιου ήταν θετική.
Εκλογή Δεύτερη
Ο βοσκός Κορύδων είναι ερωτευμένος με τον δούλο του αφεντικού, Αλέξη. Όπως ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά στο ποίημα, η καρδιά του φλέγεται για τον νεαρό Αλέξη. Η δεύτερη εκλογή όντας ένα ερωτικό τραγούδι του Κορύδωνα αποτελεί μάταιο ξέσπασμα προς τα βουνά και τα δάση. Εν τέλει, ο ερωτοκτυπημένος Κορύδων δεν βρίσκει καμιά ανταπόκριση.
Εκλογή Τρίτη
Πρόκειται για ένα διαγωνισμό τραγουδιού στον οποίο ο νικητής παίρνει ως έπαθλο ένα κύπελλο. Ο διαγωνισμός αυτός κρίνεται ισόπαλος από τον Παλαίμονα, που παίζει τον ρόλο διαιτητή και στο τέλος υπάρχουν και αινίγματα, τα οποία μας προετοιμάζουν για τους χρησμούς της τέταρτης εκλογής.
Εκλογή Τέταρτη
Η τέταρτη εκλογή μιλάει για ένα αίνιγμα, για ένα μυστηριώδες παιδί του οποίου η άφιξη θα οδηγήσει σε μια εποχή κρίσης. Η πρόβλεψη μιας Χρυσής Εποχής που θα αποτελεί θαυμαστό βουκολικό παράδεισο και η προφητεία για τη μελλοντική πορεία του μυστηριώδους παιδιού, του σωτήρα θεϊκού άνδρα. Οι Χριστιανοί αναγνώστες την εξέλαβαν ως μεσσιανική εκλογή και ως προφητεία για τον δικό τους σωτήρα, την έλευση του Χριστού και τη βασιλεία των Ουρανών. Το ποίημα αντλεί τον ενθουσιασμό του από τη συνθήκη του Βρινδησίου το φθινόπωρο του 40 π.Χ. ανάμεσα στον Μάρκο Αντώνιο και τον Οκταβιανό, με την οποία ο Αντώνιος πήρε για γυναίκα του την αδελφή του Οκταβιανού, την Οκταβία. Αυτό το αγόρι αναφέρεται στον γιο του Αντώνιου και της Οκταβίας, τον γιο που ποτέ δεν υπήρξε, αφού αντί αυτού γεννήθηκε μια κόρη.
Εκλογή Πέμπτη
Ο Μόψος και ο Μενάλκας τραγουδούν για τον θάνατο και την αποθέωση του Δάφνι. Ο Μενάλκας προτείνει στον Μόψο να επιλέξει ένα τυπικά βουκολικό θέμα. Ο τελευταίος απορρίπτει την πρόταση αυτή και προτείνεται το πιο φιλόδοξο θέμα του θανάτου του βουκολικού ήρωα Δάφνι, καταφέρνοντας την ανάστασή του. Το ποίημα αυτό αποτελεί μια διακριτική ανταλλαγή τραγουδιών κατά την οποία, ο νεότερος τραγουδιστής, ο Μόψος αποτυγχάνει να κρύψει τη φιλοδοξία του και στο τέλος χαρίζει το ραβδί με το οποίο είχε τραγουδήσει τη δεύτερη και τρίτη εκλογή στον Μενάλκα, προσφωνώντας τον ως θεϊκό ποιητή. Οι τραγουδιστές τούτου του ποιήματος διαθέτουν εξαιρετική αυτοσυνειδησία για την επιλογή του θεματικού τους υλικού και για την ποιητική παράδοση και εξέλιξη.
Εκλογή Έκτη
Στην έκτη εκλογή παρουσιάζεται ο Σειληνός να τραγουδά ένα τραγούδι που συνέθεσε ο ίδιος ο Απόλλων. Ακούγοντας την εκτέλεσή του ο ποταμός Ευρώτας, παρήγγειλε στις δάφνες να το μάθουν. Η εκτέλεση του Σειληνού με τη σειρά της αναμεταδίδεται στα άστρα από τον αντίλαλο των δασών. Στο τραγούδι του, ο Σειληνός αρχίζει με τη δημιουργία του κόσμου, την εμφάνιση των όντων, πρωτόγονων προσώπων, όπως η Πύρρα και ο Προμηθέας. Το ερωτικόν πάθημα της Πασιφάης, την απελπισμένη περιπλάνησή της στην ύπαιθρο σε αναζήτηση του αγαπημένου της ταύρου και ο βαθύς έπαινος του έργου του Γάλλου Amores αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του τραγουδιού. Μια από τις Μούσες συνοδεύει τον Γάλλο στην κορυφή του Ελικώνα, όπου ο θεϊκός τραγουδιστής βοσκός Λίνος του δίνει τους καλάμους (είδος ποιμενικού αυλού) του Ησίοδου. Τέλος ο Απόλλων θα χαρεί με το ποίημα του Γάλλου για το ιερό του άλσος. Η εκλογή αυτή χρονολογείται σαφώς στο χρόνο της υπατείας του Ασινίου Πολλίωνα, το 40 π.Χ. και συμβαδίζει με την ελπίδα για ένα νέο ξεκίνημα, μια ελπίδα που χαρακτηρίζει τα χρόνια της κρίσης ανάμεσα στους Φιλίππους και το Άκτιο.
Εκλογή Έβδομη
Η έβδομη εκλογή πλαισιώνεται από τα πλέον τυπικά παραδείγματα βουκολικής μουσικής εκτέλεσης και αποτελεί ξεκάθαρο παράδειγμα του αμοιβαίου διαγωνισμού, κατά τον οποίον στα δίστιχα ή τετράστιχα του πρώτου τραγουδιστή απαντά ή υπερθεματίζει με ισάριθμους στίχους ο δεύτερος τραγουδιστής. Ο Μελίβοιος θυμάται ότι ο Κορύδων νίκησε τον Θύρσι και αναπόφευκτα προκαλεί τους αναγνώστες να προσπαθήσουν οι ίδιοι να κρίνουν τον αγώνα.
Εκλογή Όγδοη
Το ερωτικό τραγούδι του Αλφεσίβοιου που είναι εκτενέστερο και τελειώνει με το πετυχημένο ερωτικό ξόρκι ενός γυναικείου προσώπου που επαναφέρει πίσω τον Δάφνι από την πόλη.
Εκλογή Ένατη
Δύο κάτοικοι της υπαίθρου, ο Λυκίδας και ο Μοίρις ενώ περπατούν απρόθυμα από την ύπαιθρο προς την πόλη, περνούν την ώρα τους ανταλλάσσοντας αποσπάσματα τραγουδιών που μισοθυμούνται. Ο Λυκίδας θεωρεί τον εαυτό του κατώτερο ποιητή, όχι σε σχέση με τον Μενάλκα ή τον Κορύδωνα, αλλά με τους ποιητές Βάριο και Κίννα που ήταν ιστορικά πρόσωπα. Από τον διαγωνισμό τραγουδιού απουσιάζει ο σπουδαιότερος τραγουδιστής Μενάλκας για αυτό και καλούνται ο Λυκίδας και ο Μοίρις να υπερασπιστούν τον διαγωνισμό αυτό σε ένα είδος Περιμένοντας τον Γκοντό. Ο Λυκίδας και ο Μοίρις ανακαλούν με πόνο σπαράγματα τραγουδιών και στο τέλος η ποίηση του Μενάλκα αποτυγχάνει να αποτρέψει την απαλλοτρίωση της γης του Μοίρι.
Εκλογή Δέκατη
Στην δέκατη εκλογή κύριος πρωταγωνιστής είναι ο ποιητής Γάλλος, ο οποίος πεθαίνει μεταφορικά από αγάπη για τη Λυκωρίς σε ένα σκηνικό που αποτελεί παραλλαγή του βουκολικού τοπίου. Εν τω μεταξύ, ο Απόλλων του λέει ότι το κορίτσι για το οποίο μαραζώνει, έχει ακολουθήσει κάποιον στρατιωτικό, στο αντιβουκολικό τοπίο μιας εκστρατείας στον παγωμένο βορρά. Αυτός ο ελεγειακός ποιητής, Γάλλος, αιχμάλωτος του Έρωτα, παραδέχεται ότι ο ερωτικός του καημός δε μπορεί να χωρέσει και να βρει γιατρειά μέσα στο βουκολικό περιβάλλον. Η δέκατη εκλογή αποτελεί σε μεγάλο βαθμό έμμεση αναφορά στην ποίηση του ίδιου του Γάλλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκή λογοτεχνία
Σάντσο Β΄ Σάντσεθ της Γασκώνης
Ο Σάντσο Β΄ Σάντσεθ, γαλλ.: Sancho II Sánchez ή Sans II Sancion, (απεβ. κάπου μεταξύ 854 και 864) διαδέχθηκε τον αδελφό του Aθνάρ Σάντσεθ ως κόμης της Vasconia Citerior (Γασκώνη ς) το 836, παρά τις αντιρρήσεις του βασιλιά Πεπίνου Α΄ της Ακουιτανίας.
Βιογραφία
Μετά το τέλος του Πεπίνου Α΄ το 838, η σύγχυση τύλιξε τη νότια Γαλατία. Οι περισσότεροι κόμητες της Ακουιτανίας εξέλεξαν τον Πεπίνο Β' ως βασιλιά τους, αλλά ο βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής, παρακινούμενος από τη σύζυγό του Ιουδήθ, διένειμε το τεράστιο βασίλειό του στο Βορμς τον Μάιο του 839, παραχωρώντας όλη την Ακουιτανία, τη Γασκώνη, τη Σεπτιμανία και την Ισπανική Μαρκιωνία στον μικρότερο γιο του Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό. Ο Λουδοβίκος Α΄ έστειλε έναν βασιλικικό στρατό στο Λιμουζέν και στη συνέχεια εγκατέστησε τον γιο του στο Πουατιέ. Οι οπαδοί του Πεπίνου ηττήθηκαν και ο Λουδοβίκος Α΄ προχώρησε στον διορισμό νέων κομητών σε νέες περιοχές. Ένας Σεγκουέν διορίστηκε στο Μπορντώ για να αντιμετωπίσει τον Σάντσo Β΄, ενεργώντας τώρα ουσιαστικά μόνος.
Ο Σεγκουέν διορίστηκε dux Wasconum από τον Λουδοβίκο Α΄ τον Ευσεβή: δηλαδή, δούκας της μαρκιωνίας που φρουρούσε τα σύνορα με τους Γασκώνους, με επικεφαλής τον Σάντσo Β΄, πιθανότατα Βάσκος ο ίδιος. Ο Σεγκουέν σκοτώθηκε αργότερα το ίδιο έτος σε μία μάχη ενάντια στους Βίκινγκς. Το 848 το Μπορντώ έμεινε χωρίς αρχηγό, μετά την αποχώρηση των Βίκινγκς. Δεν είναι γνωστό με βεβαιότητα αν ο Σάντσο Β΄ κατέλαβε την πόλη, αλλά σίγουρα είναι πιθανό. Ο ιστορικός Φέρντιναντ Λοτ υποθέτει ότι ο Σάντσο Β΄ προτάθηκε ακόμη και ως δούκας στη Λιμόζ ή στην Ορλεάνη από τον Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό εκείνη τη χρονιά. Σίγουρα υπέβαλε μέχρι το 850. Με τον κουνιάδο του Εμενόν, κόμη του Περιγκόρ, σύζυγο της αδερφής του Σάντσας, ο Σάντσο Β΄ συνελήφθη από τον αντιφρονούντα Μαυριτανό αρχηγό Μουσά. Ο Κάρολος Β΄ διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωσή τους και με τη σειρά του ο Σάντσο Β΄ παραδόθηκε τον Πεπίνο Β', όταν ο τελευταίος κατέφυγε στη Γασκώνη τον Σεπτέμβριο του 852
Το 864 ή πριν, ο Σάντσο Β΄ απεβίωσε, και το δουκάτο της Γασκώνης πέρασε στον ανιψιό του Άρνολντ, γιο του Εμενόν. Ο μετέπειτα δούκας Γκαρθία Β΄ Σάντσεθ μπορεί να ήταν γιος του.
Δευτερεύουσες
Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Λεύκα Βοιωτίας
Η Λεύκα είναι μικρός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στα όρια Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας με Περιφέρεια Αττικής, ο οποίος βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές της Πάρνηθας και την ευρύτερη περιοχή της Πύλης Βοιωτίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο Τανάγρας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Πύλη, το Πάνακτο και το Πράσινο αποτελούν την τοπική κοινότητα Πύλης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας
Πέσο Κούβας
Το πέσο (Peso cubano, κωδικός ISO 4217: CUP, μερικές φορές ονομάζεται "εθνικό νόμισμα" ή στα ισπανικά moneda nacional) είναι ένα από τα δύο επίσημα νομίσματα που χρησιμοποιούνται στην Κούβα, ενώ το άλλο είναι το μετατρέψιμο πέσο (κωδικός ISO 4217: CUC, συχνά ονομάζεται δολάριο στην ομιλούμενη γλώσσα). Επί του παρόντος η αναλογία είναι 25 CUP ανά 1 CUC.
Οι περισσότεροι κρατικοί εργάτες στην Κούβα λαμβάνουν τους μισθούς τους σε εθνικά πέσο, αλλά κάποιοι λαμβάνουν μέρος του μισθού τους σε μετατρέψιμο πέσος. Τα καταστήματα που πωλούν βασικά είδη όπως φρούτα και λαχανικά δέχονται γενικά μόνο εθνικά πέσος. "Τα καταστήματα δολαρίων" πωλούν τα υπόλοιπα. Η λέξη "πέσος" μπορεί να αναφέρεται σε κάθε είδος χρήματος.
Τα κουβανικά μετατρέψιμα πέσος έχουν 25 φορές μεγαλύτερη αξία, αλλά αυτό δεν εξαλείφει εντελώς τη σύγχυση για τους τουρίστες. Δεδομένου ότι τα αγαθά που αγοράζονται σε εθνικά πέσος έχουν κυβερνητικές τιμές, οι τουρίστες μερικές φορές συγχέονται με τιμές που φαίνονται "πολύ φτηνές". Τα σκληρά πέσος (CUC) διακρίνονται είναι εύκολα από τα εθνικά (CUP), καθώς τα κέρματα CUC έχουν οκταγωνικό σχήμα στο εξωτερικό χείλος του γύρου. Η μόνη εξαίρεση σε αυτό είναι το πιο κοινό κέρμα σε CUP, το 1 πέσος που έχει επίσης αυτό το οκταγωνικό σχήμα. Επίσης, τα νομίσματα σε CUC παρουσιάζουν μνημεία και τα χαρτονομίσματα σε CUP έχουν πορτρέτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Κούβας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ισπανικά Κατηγορία:Νομίσματα
364 Ισάρα
Η Ισάρα (Isara) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,86. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τον ποταμό Ιζέρ της Γαλλίας. Η Ισάρα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Ισάρας υπολογίσθηκε σε 28 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 23 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,257 (από δεδομένα του IRAS). Η Ισάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 9 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισαρα
Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα
Ο Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα (Abdelaziz Bouteflika, 2 Μαρτίου 1937-,17 Σεπτεμβρίου 2021) προφορά: abdəlazɪz butəflika, στα αραβικά: عبد العزيز بوتفليقة) ήταν ο Πρόεδρος της Αλγερίας από το 1999 ως το 2019. Εξελέγη πρόεδρος με 74% των ψήφων και με την υποστήριξη του στρατού. Στη συνέχεια κέρδισε με 81% και δημοψήφισμα, το οποίο ενέκρινε την πολιτική του. Επανεξελέγη με 85% το 2004, για τρίτη θητεία το 2009 με 90,2% και για τέταρτη το 2014. Αναμόρφωσε την οικονομία της χώρας, με ένα πενταετές σχέδιο (2000 - 2004) και ήταν πολύ ενεργός στη διεθνή πολιτική σκηνή. Τον Δεκέμβριο του 2005 αντιμετώπισε σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, το οποίο κατάφερε να το ξεπεράσει, έπειτα από εγχείρηση . Σύμφωνα με διπλωματικά έγγραφα που διέρρευσαν το 2011, η νόσος του Μπουτεφλίκα δεν ήταν έλκος του στομάχου, αλλά καρκίνος του στομάχου. Έπειτα από λαϊκές κινητοποιήσεις, παραιτήθηκε από την προεδρία στις 2 Απριλίου 2019. Απεβίωσε σε ηλικία 84 ετών στις 17 Σεπτεμβρίου 2021.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Ούζντα του Μαρόκου στις 2 Μαρτίου 1937. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην Αλγερία μέχρι την ένταξή του στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Front de Libération Nationale - FLN) το 1956, σε ηλικία 19 ετών. Ξεκίνησε ως 'ελεγκτής' αλλά σύντομα έγινε διοικητικός γραμματέας του Χουαρί Μπουμεντιέν, του οποίου έγινε ένας από τους στενότερους συνεργάτες. Το 1962 η χώρα έγινε ανεξάρτητη και ο Μπουτεφλίκα τάχθηκε με τον Μπουμεντιέν και υποστήριξε τον Αχμέντ Μπεν Μπελά εναντίον της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά το 1962 έγινε βουλευτής του Τλεμσέν στη Συντακτική Συνέλευση και ανέλαβε υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Μπεν Μπελά. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε υπουργός εξωτερικών και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως τον θάνατο του Μπουμεντιέν το 1978.
Αγώνας για τη διαδοχή και εξορία
Μετά τον αδόκητο θάνατο του Μπεν Μπελά το 1978, ο Μπουτεφλίκα θεωρούνταν ως ένας από τους δύο επικρατέστερους υποψηφίους για να τον διαδεχθεί στο προεδρικό αξίωμα. Πιστευόταν ότι εκπροσωπούσε τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος και ήταν ανοικτός σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις και την επαναπροσέγγιση με τη Δύση. Την αριστερή πτέρυγα εκπροσωπούσε ο συνταγματάρχης Μοχάμεντ Σαλάχ Γιαχιαουί. Εν τέλει, ο στρατός επέλεξε έναν άλλο υποψήφιο, τον ανώτατο στρατιωτικό Τσαντλί Μπεντζεντίντ. Ο Μπουτεφλίκα έγινε ξανά υπουργός Προεδρίας, ωστόσο σύντομα παραγκωνίστηκε λόγω των πολιτικών του Μπεντζεντίντ, που ήταν αντίθετες στο προηγούμενο καθεστώς του Μπουμεντιέν. Το 1983 αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί, πρώτα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος της βασιλικής οικογένειας, και στη συνέχεια στη Γαλλία και στην Ελβετία. Το 1989 επανήλθε στη χώρα του και έγινε ξανά μέλος της Επιτροπής του FLN. Το 1992 η διαδικασία των μεταρρυθμίσεων διακόπηκε ξαφνικά, καθώς ο στρατός κατέλαβε την εξουσία και ακύρωσε τις εκλογές, οι οποίες θα έδιναν τη νίκη στο φονταμενταλιστικό Μέτωπο Ισλαμικής Σωτηρίας. Το γεγονός αυτό πυροδότησε εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος διήρκεσε όλη τη δεκαετία του 1990. Στην περίοδο εκείνη ο Μπουτεφλίκα είχε ελάχιστη παρουσία στα ΜΜΕ και καθόλου πολιτικό ρόλο.
Πρόεδρος
Το 1999 ο πρόεδρος Λιαμίν Ζερουάλ παραιτήθηκε ξαφνικά και ανακοίνωσε τη διεξαγωγή εκλογών. Ο Μπουτεφλίκα κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές ως ανεξάρτητος και εξελέγη με το 74% των ψήφων. Πριν την ψηφοφορία αποχώρησαν από το γύρο όλοι οι άλλοι υποψήφιοι, επικαλούμενο φόβους για νοθεία. Ο Μπουτεφλίκα οργάνωσε δημοψήφισμα για την έγκριση της πολιτικής του, που συμπεριελάμβανε τη χορήγηση αμνηστίας στους ισλαμιστές αντάρτες. Κέρδισε με 81% των ψήφων, ποσοστό που επίσης αμφισβητήθηκε από τους αντιπάλους του.
Στη διάρκεια της πρώτης θητείας του εφάρμοσε ένα νέο οικονομικό πρόγραμμα για την οικονομική ανόρθωση της χώρας (2000-2004), το οποίο ονομαζόταν Σχέδιο Υποστήριξης για την Οικονομική Ανόρθωση (PSRE: Plan de Soutien à la Relance Economique).
Στην εξωτερική πολιτική, ο Μπουτεφλίκα άσκησε την προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης το 2000 και εξασφάλισε την ειρηνευτική συμφωνία της Αλγερίας ανάμεσα στην Ερυθραία και στην Αιθιοπία, υποστηρίζοντας παράλληλα τις ειρηνευτικές προσπάθειες στην Περιοχή των Μεγάλων Λιμνών. Το 2002 υπέγραψε συμφωνία φιλίας με την Ισπανία, ενώ καλωσόρισε και τον Γάλλο πρόεδρο Ζακ Σιράκ σε επίσημη επίσκεψη του τελευταίου στο Αλγέρι, το 2003. Στον αντίποδα, επί της προεδρίας του οι σχέσεις με το Μαρόκο παρέμειναν κάπως τεταμένες, αναφορικά με το θέμα της Δυτικής Σαχάρας.
Δεύτερη θητεία
Ο Μπουτεφλίκα επανεξελέγη στις 8 Απριλίου του 2004, με το πολύ υψηλό ποσοστό του 85% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές που οι παρατηρητές χαρακτήρισαν «ελεύθερες και δίκαιες», παρά τις μικρές παρατυπίες. Οι αντίπαλοί του έκαναν λόγο για νοθεία και απέδωσαν τη νίκη του στο ότι έλεγχε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Κατά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης προεδρικής θητείας του διεξήγαγε δημοψήφισμα για την ειρήνη και την εθνική συμφιλίωση. Το σχέδιό του υποστηρίχθηκε από πολλούς, ωστόσο άλλοι είπαν ότι μόνο οι στρατιωτικοί που κατηγορούνταν για εγκλήματα θα ωφελούνταν από το σχέδιο αυτό.Αντί αυτού ζήτησαν τη σύσταση μιας επιτροπής για την αλήθεια και για τη συμφιλίωση, όπως είχε εφαρμοστεί στη Νότια Αφρική. Ο Μπουτεφλίκα αρνήθηκε αυτά. Η μοναδική ομάδα ανταρτών, η GSPC συνέχισε τον πόλεμο εναντίον της κυβέρνησης και το 2006 σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα του υπαρχηγού της Αλ Κάιντα Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι επιβεβαιώθηκε ως παρακλάδι της τρομοκρατικής οργάνωσης. Λίγο αργότερα μετονομάστηκε σε Αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ (AQIM). Από το 2007 διοργανώνει βομβιστικές επιθέσεις στην Αλγερία.
Στην οικονομική πολιτική, η κυβέρνηση εφάρμοσε ένα πιο φιλόδοξο σχέδιο από το πρώτο, που στόχευε στη δημιουργία 2 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας, την ολοκλήρωση αυτοκινητοδρόμων, την κατασκευή του νέου αεροδρομίου στο Αλγέρι και πολλά ακόμα έργα υποδομής.
Στη διεθνή σκηνή, οι σχέσεις της Αλγερίας με τη Γαλλία επιδεινώθηκαν λόγω της αμφιλεγόμενης ψηφοφορίας από το γαλλικό κοινοβούλιο ενός νόμου βάσει του οποίου τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας θα δίδασκαν ότι η γαλλική αποικιοκρατία είχε θετικά αποτελέσματα στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στη Βόρεια Αφρική. Οι εξελίξεις υπαγόρευσαν την υπογραφή συνθήκης φιλίας με τη Γαλλία, το 2005. Το 2004 οργάνωσε τη σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου και είχε την προεδρία του οργανισμού επί ένα έτος. Τα σύνορα της χώρας με το Μαρόκο, που έκλεισαν το 1994, παρέμειναν κλειστά.
Το 2006 ο Μπουτεφλίκα διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Αμπντελαζίζ Μπελκαντέμ, ο οποίος ανακοίνωσε σχέδια για την αύξηση των εξουσιών του προέδρου με συνταγματική τροποποίηση. Το 2008 ο Μπελκαντέμ αντικαταστάθηκε από τον προκάτοχό του, Αχμέτ Ουγιαχία.
Τρίτη θητεία
Τον Νοέμβριο του 2008, το αλγερινό Κοινοβούλιο τάχτηκε υπέρ της αναθεώρησης του συνταγματικού νόμου, ο οποίος περιόριζε σε δύο τις προεδρικές θητείες. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για να διεκδικήσει και τρίτη θητεία ο Μπουτεφλίκα.
Το υπουργικό συμβούλιο ανακοίνωσε στις 3 Νοεμβρίου του 2008 ότι η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος θα καταργούσε το όριο στη θητεία του προέδρου. Ο Μπουτεφλίκα ανακοίνωσε την ανεξάρτητη υποψηφιότητά του για τρίτη θητεία στις 12 Φεβρουαρίου του 2009.
Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Απριλίου του 2009. Η συμμετοχή ήταν πολύ υψηλή της τάξης του 74,54%, περισσότερο από τις προηγούμενες εκλογές. Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, ο Μπουτεφλίκα επανεξελέγη για τρίτη θητεία με ποσοστό 90,24% των ψήφων. Τη 2η θέση με 4,22% κατέλαβε η τροτσκίστρια Λουίζα Χανούν. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε ότι στη διάρκεια της ψηφοφορίας σημειώθηκαν εκτεταμένες παρατυπίες, ενώ την ημέρα της ψηφοφορίας έγινε και επίθεση από ενόπλους σε εκλογικό τμήμα. Ο Μπουτεφλίκα ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα προέδρου για τρίτη φορά στις 19 Απριλίου του 2009.
Τον Φεβρουάριο του 2011 έπειτα από αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη χώρα του, αναγκάστηκε να άρει την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η οποία είχε επιβληθεί από το 1992. Το Νοέμβριο του 2012 έγινε ο μακροβιότερος σε θητεία πρόεδρος της χώρας του, υπερβαίνοντας τη διάρκεια θητείας του Χουαρί Μπουμεντιέν. Το 2013 ο Μπουτεφλίκα νοσηλεύτηκε επί σχεδόν 4 μήνες σε νοσοκομείο στο Παρίσι. .
Τέταρτη θητεία
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Απριλίου 2014 ο Μπουτεφλίκα επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 81,5% των ψήφων. Ο ίδιος είχε κάνει ελάχιστες δημόσιες εμφανίσεις εκείνη την περίοδο, ενώ η αντιπολίτευση, η οποία δεν έλαβε μέρος στις εκλογές, έκανε λόγο για νοθεία.
Κινητοποιήσεις και παραίτηση από την προεδρία
Ο Μπουτεφλίκα παραιτήθηκε στις 2 Απριλίου 2019 έπειτα από μήνες μαζικών διαδηλώσεων. Έχοντας κυβερνήσει σχεδόν επί 20 χρόνια, από το 1999 ως το 2019, ήταν ο μακροβιότερος αρχηγός κράτους της Αλγερίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλγερίας