cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Σάμης (1999 - 2010)
Χάρτης
<mapframe latitude="38.281313" longitude="20.992126" zoom="10" width="1000" height="425" align="center" /> Κατηγορία:Δήμοι του νομού Κεφαλληνίας
Μεσαία Μηλιά Πιερίας
Η Μεσαία Μηλιά  ή Μέση Μηλιά (παλαιότερη ονομασία: Μεσαία Μηλέα) είναι μικρό ορεινό χωριό της Πιερίας, με 352 κατοίκους. Υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Μηλιάς του Δήμου Κατερίνης. Ο πληθυσμός της Μεσαίας Μηλιάς κατά την Απογραφή του 2011 ανερχόταν σε 352 κατοίκους. Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα.
Οι λιγοστοί σήμερα κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού. Το όνομα «Μεσαία Μηλιά» θεωρείται ορθότερο σε σύγκριση με το «Μέση Μηλιά», το οποίο χρησιμοποιείται σε πινακίδες.
Ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία του ταυτίζεται με την ιστορία της Κάτω Μηλιάς, καθώς έπειτα από την καταστροφή της Μηλιάς από τους Τούρκους, οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν σε χαμηλότερα μέρη, το 19ο αιώνα, στην περιοχή Μπάρα, ιδρύοντας τη Μεσαία Μηλιά. Είχε σχολείο, στο οποίο μάθαιναν γράμματα τα παιδιά των σημερινών Καρυών, ως το 1938. Στην Μπάρα, όμως, υπήρχε μεγάλη απόσταση από το παλαιό χωριό και εδαφολογικά προβλήματα (όπως καθιζήσεις του εδάφους).
Δημιουργήθηκε έτσι Οικοδομικός Συνεταιρισμός Ακτημόνων Αστέγων, Αγ. Γεωργίου Μ. Μηλιάς Πιερίας, με στόχο τη μεταφορά του χωριού σε άλλη, καταλληλότερη τοποθεσία. Ως τέτοια επιλέχτηκε η θέση «Σκάλα» στο μεσοδιάστημα του δρόμου από τον οδικό άξονα Κατερίνης- Ελασσόνας, προς Άνω Μηλιά. Τα πρώτα σπίτια του χωριού άρχισαν να χτίζονται το 1958.
Η Μεσαία Μηλιά μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε μονοθέσιο νηπιαγωγείο, που ιδρύθηκε το 1969-70 και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ευστάθιο, ενώ έξω από το χωριό βρίσκεται ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πιερίας Μεσαία Μηλιά
Αλεξάνδρεια (αποσαφήνιση)
Η Αλεξάνδρεια είναι πόλη της Αιγύπτου που ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρό.
Το όνομα φέρουν πολλές πόλεις και τοποθεσίες κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και αλλού στον κόσμο, αλλά οι πιο γνωστές είναι αυτές που ίδρυσε ή μετονόμασε ο Μέγας Αλέξανδρος:
Παραπομπές
<!--
Το όνομα Αλεξάνδρεια είναι το όνομα που έδινε ο Μέγας Αλέξανδρος στις πόλεις τις οποίες ίδρυε ή μετονόμαζε ο ίδιος, καθώς και οι Διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η πόλη αυτή αναφέρεται πρώτη, ως η σημαντικότερη όλων των πόλεων και προκειμένου να διακρίνεται από τις υπόλοιπες Αλεξάνδρειες, από την αρχαιότητα ως σήμερα, έγινε γνωστή ως Αλεξάνδρεια η εν Αιγύπτω (λατ. Alexandria ad Aegyptum - σήμερα ονομάζεται Ισκανταρίγια).
Οι Αλεξάνδρειες πόλεις
thumb|400x400px|Xάρτης της [[Μακεδονική Αυτοκρατορία|Μακεδονικής αυτοκρατορίας (4ος αιώνας π.Χ.) με γαλάζια επισήμανση των πόλεων που ιδρύθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο]] Εκτός της παραπάνω αναφερομένης, Αλεξανδρείας της Αιγύπτου, το αυτό όνομα έφεραν στην αρχαιότητα πολλές άλλες πόλεις, που είτε ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος, είτε κάποιος από τους επιγόνους του, είτε ονομάσθηκαν έτσι προς τιμήν του.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι υπήρχαν στην εποχή του εβδομήκοντα (70) Αλεξάνδρειες, αλλά δεν διασώζεται σχετικός κατάλογος. Αρχαίοι συγγραφείς ή και νεώτεροι έχουν κατά καιρούς συντάξει καταλόγους με τις υπαρκτές ή δεδομένες ή αμφισβητούμενες Αλεξάνδρειες, οι οποίοι όμως κρίνονται μάλλον ως ατελείς.
Παρακάτω αναφέρονται οι κυριότερες πόλεις με το όνομα Αλεξάνδρεια, για τις οποίες υπάρχει ιστοριογραφία, λόγω διαχρονικής συνέχειας της πόλης από την αρχαιότητα, ή σε άλλες περιπτώσεις υπάρχουν τεκμηριωμένες πηγές – αναφορές ή έχουν ευρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα σε αυτές. Ο παρακάτω κατάλογος προσπαθεί να ταξινομήσει χωρο-χρονικά τις πόλεις κατά έτος ίδρυσης και περιοχή, ακολουθώντας τα βήματα που έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος και ο στρατός του, κατερχόμενος από την Μακεδονία προς την αρχαία Ινδία και από εκεί πίσω στην Βαβυλώνα:
Μεταγενέστερες πόλεις με το όνομα Αλεξάνδρεια
Επίσης άλλες νεότερες πόλεις που πήραν αυτό το όνομα είναι:
-->
Μύρωνας Στρατής
Ο Μύρωνας Στρατής (γενν. 23 Ιανουαρίου 1982) είναι Έλληνας τραγουδιστής στο χώρο της ελληνικής pop-rock σκηνής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1982 στον Χολαργό Αττικής, μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη, όπου και διαμένει μέχρι σήμερα. Ξεκίνησε το πιάνο στο Εθνικό Ωδείο σε ηλικία 7 χρονών μετά από "απαίτηση" της μητέρας του, αλλά μετά σταμάτησε, για να ξεκινήσει να ασχολείται με την κλασσική κιθάρα. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην κλασσική κιθάρα, άρχισε να ασχολείται με την ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα. Ο ίδιος αναφέρει: «Όταν ήμουν μικρός ξεκίνησα με το πιάνο, περισσότερο επειδή το ήθελε η μητέρα μου. Όμως δεν το αγάπησα, δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Κάπου στα 14, όταν άρχισα να ακούω ροκ, είπα "θέλω να πάρω μια κιθάρα". Από εκεί άρχισαν όλα, η κιθάρα έγινε ο απόλυτος σκοπός μου».
Το 1997 άρχισε να παίζει κιθάρα σε ερασιτεχνικές μπάντες. Από το 2000 ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά κιθάρα και να δισκογραφεί με γνωστούς Έλληνες καλλιτέχνες, στους οποίους συγκαταλέγονται ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Στάθης Δρογώσης, η Ευρυδίκη, ο Δημήτρης Κοργιαλάς, ο Μάνος Ξυδούς, οι Όναρ, οι Onirama, καθώς και ο Μανώλης Φάμελλος, με τον οποίο συνεργάζεται δισκογραφικά.
Το 2006 ο Μύρωνας Στρατής έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, όπου και κατέκτησε την τρίτη θέση με το τραγούδι "Τι Ζητάς", που συνέθεσε και ενορχήστρωσε ο ίδιος. Το 2007 ακολούθησε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Ιστός", που περιέχει 12 τραγούδια και του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο Μανώλης Φάμελλος. Στις 24 Φεβρουαρίου 2009 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ του με τίτλο "Τώρα είναι αλλιώς", το οποίο περιέχει επίσης 12 τραγούδια τα οποία έγραψε ο ίδιος. Η μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου ήταν το Πάνω απ'όλα. Στιχουργικά συμμετέχει σε δύο τραγούδια η Βίκυ Γεροθόδωρου, καθώς και η Κατερίνα Ρογκάκου και η Εβίτα Σκουρλέτη.
Προσωπική ζωή
Από το 2009 μέχρι το 2014 ήταν σε σχέση με τη Μαίρη Συνατσάκη. Από το 2016, είναι ζευγάρι με την Κατερίνα Ζαπάρδα, που είναι ιδιωτική υπάλληλος και έχουν αποκτήσει έναν γιο (γενν. 2020).
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Στρατης, Μυρωνας
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07 ήταν η 52η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΠ Κινύρας Πέγειας για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2006-07 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2007-08. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2007-08.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2005-06
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2006-07
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2006-07:
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2005-06:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007
Ιάκωβος Ρώτας
Ο Ιάκωβος Ρώτας (-1844;) ήταν Έλληνας εκδότης κι έμπορος από την Κέα που έδρασε κυρίως στην Τεργέστη, φίλος και συνεργάτης του Αδαμάντιου Κοραή, αλλά κι εκδότης των επιστολών του.
Βίος
Ο Ιάκωβος Ρώτας γεννήθηκε στην Κέα (Τζια) σε άγνωστη χρονολογία, περί τα τέλη του 18ου αιώνα.
Η καταστροφή του σχολείου στο οποίο φοιτούσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του στα 1791 από τους Τούρκους, έκανε τον πατέρα του να τον στείλει στη Σμύρνη για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να εξοικειωθεί με τις εμπορικές συναλλαγές. Εκεί έμαθε για τον Κοραή και το έργο του, που αν κι εγκατεστημένος στη Γαλλία από το 1782 αλληλογραφούσε τακτικά με τη διεύθυνση του σχολείου στη Σμύρνη για τη δημιουργία βιβλιοθήκης.
Ο Ρώτας το 1804 φεύγει για την Τεργέστη, όπου υπήρχε σημαντική ελληνική εμπορική παροικία, απ' όπου αλληλογραφεί με τον Κοραή, για να επιστρέψει το 1808 στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου και νυμφεύτηκε τη Ζαχαράτη Παγκάλου. Έπειτα ταξιδεύουν στην Τεργέστη και εκεί συνεχίζει την αλληλογραφία του με τον Κοραή, ασπαζόμενος το ζήλο του για Παιδεία κι Ελευθερία του Γένους. Ο Κοραής του αποστέλλει διάφορα βιβλία για να μεταφερθούν στη Σμύρνη, τη Χίο, τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) κι άλλα ελληνικά σχολεία. Κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του ασχολείται με τις εμπορικές επιχειρήσεις, ενώ αναλαμβάνει σημαντική θέση στην τοπική ελληνική παροικία, εκλεγόμενος αντιπρόεδρος. Παράλληλα δραστηριοποιείται και στα εκπαιδευτικά θέματα της Ελληνικής κοινότητας, λαμβάνοντας την πρωτοβουλία για τον διορισμό στη διεύθυνση της Σχολής του Ηπειρώτη λόγιου Κωνσταντίνου Ασώπιου, μετέπειτα Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το καλοκαίρι του 1820 επισκέπτεται την Κέα με σκοπό να μείνει στο γενέθλιο τόπο, όπου γεννήθηκε και η δεύτερη κόρη του που καθόλου τυχαία ονόμασε Ελευθερία, αλλά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του αλλάζει τα σχέδια. Το Σεπτέμβριο του 1821 για χάρη των ανήλικων τριών έως τότε παιδιών του ("δια να μή γείνωσι θύμα τών πρώτων ταραχών τής ανεγέρσεως»), όπως έγραφε στον Κοραή.
Στις αρχές του 1836 ο Ρώτας αποφάσισε να επιστρέψει οριστικά στην Ελλάδα. Άλλωστε, όπως έγραφε στο φίλο του λόγιο Θεόφιλο Καΐρη, "δέν είχον ποτέ σκοπόν να αφήσω εις ξένην γήν τα κόκκαλά μου» . Ήλθε στην Αθήνα κι έπειτα στην Κέα στις 19 Ιουνίου 1838 με την οικογένειά του και το σχέδιο να ασχοληθεί με την έκδοση έργων του Κοραή. Εξέδωσε το Σεπτέμβριο του 1838 στην Αθήνα τον πρώτο τόμο επιστολών του (Απάνθισμα επιστολών Αδαμαντίου Κοραή) τονίζοντας τι "θησαυρός ακένωτος μαργαριτών και λίθων πολυτίμων» ήταν τα "γραπτά γεννήματα της διάνοιας του αθανάτου τούτου της Ελλάδος Ευεργέτου». Το έργο προκάλεσε αίσθηση στην νεοελληνική κοινωνία και σημείωσε σημαντική εκδοτική επιτυχία. Το 1841 εξέδωσε και δεύτερο τόμο, χωρίς όμως την ίδια επιτυχία. Η τελευταία αυτή εκδοτική αποτυχία του τον παρώθησε να πουλήσει τη βιβλιοθήκη του στον Δήμο Ερμούπολης Σύρου με σκοπό ο τελευταίος να συστήσει τη βιβλιοθήκη του Γυμνασίου του νησιού.
Αντιμετώπισε σημαντικά οικονομικά προβλήματα στα τελευταία 3-4 χρόνια της ζωής του κι απεβίωσε το 1844.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ζαχαράτη Παγκάλου απέκτησαν έξι παιδιά
Πηγές
Ρωτας
Avro Lancaster
Το Avro Lancaster ήταν βρετανικό τετρακινητήριο βαρύ βομβαρδιστικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την Avro και είναι σύγχρονο των επίσης τετρακινητήριων Handley Page Halifax και Short Stirling. Οι τρεις τύποι εντάχθηκαν σε υπηρεσία με τη RAF την ίδια χρονική περίοδο.
Η επιμήκης αποθήκη βομβών τους επέτρεπε να μεταφέρουν τις μεγαλύτερες βόμβες που διέθετε η RAF, συμπεριλαμβανομένων των «blockbusters» των 1800 kg, 3600 kg ή και 5400 kg. Το «Lanc», όπως έμεινε γνωστό στη καθομιλουμένη, χρησιμοποιήθηκε εκτενώς ως νυχτερινό βομβαρδιστικό στο δεύτερο μισό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ρίπτοντας 618 χιλιάδες τόνους βομβών σε 156 χιλιάδες αποστολές. Αεροσκάφη αυτού του τύπου αξιοποιήθηκαν επίσης σε πολλές εξειδικευμένες αποστολές, όπως για παράδειγμα για να μεταφέρουν τις λεγόμενες «αναπηδούσες βόμβες» που κατέστρεψαν τα φράγματα του Ρήνου. Παρόλο που ήταν κατά κύριο λόγο νυχτερινά βομβαρδιστικά, πραγματοποίησαν επίσης αποστολές βομβαρδισμού ακριβείας κατά τη διάρκεια της ημέρας όντας ικανά να μεταφέρουν τις βόμβες Tallboy των 5400 kg ή τις ακόμη βαρύτερες Grand Slam των 10.000 kg. Πραγματοποίησαν επίσης ανθυποβρυχιακές αποστολές μεγάλου βεληνεκούς, μέχρι την αντικατάστασή τους από τα Avro Shackleton, καθώς και επιχειρήσεις αεροδιάσωσης στον ωκεανό. Πέραν αυτών έδρασαν ως φωτοαναγνωριστικά, αεροσκάφη εναέριας χαρτογράφησης περιοχών και ως ιπτάμενα τάνκερ για τον ανεφοδιασμό των επιβατηγών Avro Lancastrian που πραγματοποιούσαν υπερατλαντικές πτήσεις.
Μεταπολεμικά τα Lancaster αντικαταστάθηκαν ως κύρια στρατηγικά βομβαρδιστικά της RAF από τα Avro Lincoln, που ήταν βασισμένα σχεδιαστικά στα ίδια. Εκτενής ήταν επίσης η χρήση τους ως πλατφόρμες δοκιμών διάφορων κινητήρων. Το 1943 ένα Lancaster μετατράπηκε προκειμένου να δοκιμαστεί ο τουρμποτζέτ κινητήρας Metropolitan-Vickers F.2, ενώ αργότερα δοκιμάστηκαν και άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των τουρμποπρόπ Armstrong Siddeley Mamba και Rolls-Royce Dart καθώς και των τουρμποτζέτ Avro Canada Orenda και STAL Dovern.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το Lancaster προήλθε από ένα δικινητήριο βομβαρδιστικό που είχε υποβληθεί προκειμένου να καλύψει την προδιαγραφή P.13/36 του βρετανικού Υπουργείου Αεροπορίας του 1936 και περιέγραφε ένα μέσο βομβαρδιστικό το οποίο θα μπορούσε επιπλέον να μεταφέρει μια τορπίλη εσωτερικά στην αποθήκη βομβών του καθώς και να πλήττει στόχους όντας σε βύθιση. Επίσης ζητήθηκε το αεροσκάφος να είναι μεσοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής, ενώ θετική θα κρινόταν η χρήση των κινητήρων Rolls-Royce Vulture, που βρισκόταν την περίοδο εκείνη στο στάδιο της ανάπτυξης. Προτάσεις υπέβαλαν οι εταιρείες Fairey, Boulton Paul, Handley Page και Shorts, με κινητήρες Rolls-Royce Vulture, Napier Sabre, Fairey P.24 ή Bristol Hercules. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κινητήρες ήταν ακόμη υπό ανάπτυξη και ενώ εξετάστηκαν επίσης σχεδιάσεις τετρακινητήριων βομβαρδιστικών, υπό την προδιαγραφή B.12/36, οι δύο επιπλέον κινητήρες απαιτούσαν την ενίσχυση της πτέρυγας και της συνολικής δομής του αεροσκάφους, αυξάνοντας το βάρος του.
Η Avro υπέβαλε το Avro 679 στο πλαίσιο της προδιαγραφής P.13/36, με την πρότασή της να επιλέγεται τον Φεβρουάριο του 1937. Επίσης επιλέχθηκε η σχεδίαση της Handley Page ως εφεδρική λύση, σε περίπτωση που το Avro αποδεικνύονταν ανεπαρκές. Τον Απρίλιο του 1937 παραγγέλθηκε ένα ζεύγος πρωτοτύπων για κάθε μια από τις δύο σχεδιάσεις. Το αεροσκάφος της Avro ονομάστηκε Manchester και εντάχθηκε σε υπηρεσία το Νοέμβριο του 1940. Παρόλο που επρόκειτο για ένα ικανό αεροσκάφος, αντιμετώπιζε ζητήματα με τους κινητήρες Vulture που δεν παρείχαν επαρκή ισχύ και ήταν αναξιόπιστοι. Συνέπεια των ζητημάτων αυτών ήταν πως παρήχθησαν μονάχα 200 Manchester που αποσύρθηκαν το 1942, μόλις δύο χρόνια έπειτα από την παρουσίασή τους.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Στα μέσα του 1940 ο Ρόυ Τσάντγουικ (Roy Chadwick), αρχισχεδιαστής της Avro, είχε ξεκινήσει να εργάζεται πάνω στην ανάπτυξη ενός βελτιωμένου Manchester. Το νέο αεροσκάφος θα προωθούνταν από τέσσερις κινητήρες Rolls-Royce Merlin που παρείχαν μεν λιγότερη ισχύ σε σχέση με τους κινητήρες Vulture αλλά ήταν πιο αξιόπιστοι. Η εγκατάστασή τους θα γίνονταν ακολουθώντας τη διάταξη που χε αναπτυχθεί για το Beaufighter II σε πτέρυγες μεγαλύτερου εκπετάσματος. Το αεροσκάφος επρόκειτο να ονομαστεί Type 683 Manchester III όμως τελικά επιλέχθηκε το όνομα «Lancaster» από την ομώνυμη περιοχή της Αγγλίας.
Το πρωτότυπο, που έφερε το σειριακό αριθμό BT308, συναρμολογήθηκε στις εγκαταστάσεις δοκιμών της Avro στο αεροδρόμιο Ρίνγκγουεϊ στο Μάντσεστερ. Η τροποποιημένη άτρακτός του που προέρχονταν από αεροσκάφος Manchester συνδυάστηκε με τη νέα πτέρυγα. Η παρθενική πτήση έλαβε χώρα στις 9 Ιανουαρίου 1941 με τον δοκιμαστή πιλότο H. A. "Sam" Brown στα χειριστήρια.
Κατά τη διάρκεια των δοκιμών κατέστη σαφές πως το τετρακινητήριο Lancaster ήταν σαφώς καλύτερο από τον προκάτοχό του. Το αρχικό πρωτότυπο διέθετε το τριπλό κάθετο ουραίο του Manchester I, όμως από το δεύτερο πρωτότυπο (DG595) και μετά χρησιμοποιήθηκε διπλό κάθετο ουραίο, αυξάνοντας τη σταθερότητα του αεροσκάφους και διευρύνοντας παράλληλα το πεδίο πυρός του ραχιαίου πυργίσκου πολυβόλων Το δεύτερο πρωτότυπο διέθετε επίσης τους ισχυρότερους κινητήρες Merlin XX.
Βάσει τον επιδόσεων του Lancaster, αποφασίστηκε ο άμεσος επανεξοπλισμός με αυτόν το τύπο των σμηνών που διέθεταν δικινητήρια βομβαρδιστικά. Όσα Manchester βρίσκονταν ήδη στη γραμμή παραγωγής ολοκληρώθηκαν ως Lancaster B.I, το πρώτο εκ των οποίων πέταξε τον Οκτώβριο του 1941.
Διασωζόμενα αεροσκάφη
Από τα δεκαεπτά σωζόμενα και σε μεγάλο βαθμό άθικτα Lancasters που είναι γνωστό ότι υπάρχουν, δύο μπορούν να πετάξουν: το PA474, με έδρα το Κόνιγκσμπι (Coningsby) στο Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιείται από την «The Battle of Britain Memorial Flight» και το άλλο, με το όνομα «Vera» (κωδικός VR-A, FM213), βρίσκεται στον Καναδά και ανήκει στο «Canadian Warplane Heritage Museum» στο Χάμιλτον στο Οντάριο. Το Lancaster, «Just Jane» (NX611) που βρίσκεται στο «East Kirkby Lincolnshire Aviation Heritage Centre» μπορεί να τροχοδρομήσει αλλά δεν είναι προς το παρόν ικανό να πετάξει, παρόλο που υπάρχουν σχέδια αποκατάστασής του ώστε να μπορεί να πραγματοποιήσει πτήσεις. Το τέταρτο Lancaster με κινητήρες που λειτουργούν και είναι σε θέση να τροχοδρομήσει είναι το «Bazalgette» (FM159) και ανήκει στο εται στο «Bomber Command Museum of Canada» στο Νάντον (Nanton) στην Αλμπέρτα.
Το 2017, έπειτα από περισσότερα από πενήντα χρόνια έκθεσης στο Έντμουντστον (Edmundston), το Lancaster KB 882 μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας του Καναδά (National Air Force Museum of Canada) στο Τρέντον του Οντάριο, όπου πρόκειται να αποκατασταθεί και εκτεθεί δίπλα στο βομβαρδιστικό Handley Page Halifax του μουσείου.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγές: Avro Aircraft since 1908, The Secret Years: Flight Testing at Boscombe Down 1939–1945, The Avro Lancaster I: Aircraft in Profile Number 65
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Avro Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη
Αυτόχθονες πληθυσμοί
Αυτοχθονες ή ιθαγενείς ονομάζονται στις μέρες μας οι μειονοτικοί πληθυσμοί ενός κράτους, στην περίπτωση που κατοικούσαν στο έδαφός του πριν την έλευση του μετέπειτα κυρίαρχου πληθυσμού.
Το Γλωσσάρι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής τούς ορίζει ως πληθυσμούς που:
Όταν γίνεται λόγος για αυτόχθονες, πρέπει πάντα να γίνεται αναφορά στην ιστορική στιγμή κατά την οποία χαρακτηρίζονται ως τέτοιοι. Δεδομένου ότι η ιστορία της ανθρωπότητας χαρακτηρίζεται από την αδιάκοπη μετακίνηση ανθρωπίνων μαζών, είτε με ειρηνικό είτε με βίαιο τρόπο, δεν υπάρχει σχεδόν κανείς απόλυτα αυτόχθων πληθυσμός. Κάποιος που σήμερα θεωρείται αυτόχθων, πιθανότατα εγκαταστάθηκε στο σημερινό τόπο διαμονής τους εις βάρος ενός προηγούμενου.
Με βάση τη σημερινή εκπροσώπησή τους, οι αυτόχθονες πληθυσμοί μπορούν να χωρισθούν σε τρεις κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία
Ντενίς Κλιάβερ
Ο Ντενίς Ιλγίτς Κλιάβερ (Ρωσικά: Дени́с Ильи́ч Клявер), είναι Ρώσος τραγουδιστής και ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Δραματική ποίηση
Η δραματική ποίηση ή και Αρχαίο ελληνικό Δράμα είναι είδος της αρχαίας ελληνικής ποίησης το οποίο συνθέτει στοιχεία από τα άλλα δύο είδη ποίησης που προηγούνται χρονικά, το έπος και τη λυρική ποίηση. Ετυμολογικά προέρχεται από το ρήμα δράω-ω, επομένως σημαίνει το είδος της ποίησης που συνοδεύεται από αναπαράσταση των πράξεων που περιγράφει (σε αντιδιαστολή με το έπος και τη λυρική ποίηση).
Το δράμα είναι δημιούργημα του ελληνικού πνεύματος. Γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην Αττική από τις γιορτές που γίνονταν προς τιμήν του θεού Διονύσου, οι οποίες πρόσφεραν σ' αυτό πολλά δραματικά στοιχεία (τα δρώμενα). Ξεκίνησε από το αρχικό άσμα, το διθύραμβο, που τραγουδούσαν κατά τη λατρεία του θεού Διονύσου και το συνόδευαν με αυλό και ορχηστρικές ή μιμητικές κινήσεις. Το διθύραμβο, που αρχικά δεν είχε ρυθμό, τον κατέστησε τεχνικό ο ποιητής Αρίωνας ο Μηθυμναίος. Μετά την τελειοποίησή του από τον Λάσο τον Ερμιονέα, ο φιλόμουσος τύραννος των Αθηνών Πεισίστρατος τον εισήγαγε στις μεγαλόπρεπες εορτές που ο ίδιος καθιέρωσε, στα Μεγάλα Διονύσια.
Τα είδη του Αρχαίου ελληνικού δράματος είναι τρία:
Στην αρχαιότητα υπήρχαν επίσης δραματικοί αγώνες, στους οποίους λάμβαναν μέρος διάφοροι συγγραφείς. Ίσως οι σπουδαιότεροι τέτοιοι αγώνες να ήταν αυτοί που γίνονταν στα Μεγάλα Διονύσια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Ιστορία του θεάτρου Π
Μεταλλουργία
200px|right|thumb|Χαλκουργός. Από χαρακτικό σε γερμανικό βιβλίο του 1568. Μεταλλουργία είναι ένας κλάδος της επιστήμης των υλικών σχετικός με την παρασκευή μετάλλων και κραμάτων από μεταλλεύματα ή άλλες πρώτες ύλες, καθώς και την κατεργασία των μετάλλων και των κραμάτων για την τροποποίηση των ιδιοτήτων αυτών των υλικών. Αναλόγως, ο κλάδος της μεταλλουργίας διακρίνεται σε εξαγωγική μεταλλουργία και μεταλλογνωσία ή φυσική μεταλλουργία.
Ιστορία
Η ιστορία της μεταλλουργίας είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εξέλιξη του ανθρώπου και την μετάβασή του από την προϊστορία στην ιστορία.
Τα πρώτα μεταλλικά αντικείμενα κατασκευάστηκαν από αυτοφυή μέταλλα, όπως χρυσό (Αίγυπτος, Μεσοποταμία), χαλκό (Περσία, Μεσοποταμία, Αίγυπτος) και λευκόχρυσο (Αίγυπτος, Ίνκας), ή από σίδηρο που οι άνθρωποι έβρισκαν μόνον σε μετεωρίτες (Εσκιμώοι της Γροιλανδίας). Έτσι, περίπου 5.000 χρόνια π.Χ, ο άνθρωπος πέρασε από την Εποχή του Λίθου στην Εποχή του Χαλκού. Η μετάβαση αυτή δεν έγινε παντού την ίδια εποχή. Στην συνέχεια ο άνθρωπος έμαθε να κατεργάζεται μίγματα από ορυκτά διαφόρων μετάλλων με αποτέλεσμα να ανακαλύψει τα κράματα του χαλκού (κρατέρωμα ή μπρούντζος: κράμα χαλκού–κασσίτερου). Οι κάτοικοι της Μεσογείου και της Κεντρικής Ευρώπης ανακάλυψαν πώς να ανάγουν σιδηρομετάλλευμα σε μικρές φρεατώδεις καμίνους για να παράγουν σπογγώδη σίδηρο σε στερεή κατάσταση, από τον οποίο παρήγαγαν στην συνέχεια χάλυβα. Οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι Ιάπωνες γνώριζαν επίσης από τα αρχαία χρόνια πώς να παράγουν αντικείμενα από σίδηρο. Οι Ρωμαίοι γνώριζαν πώς να παράγουν ορείχαλκο (κράμα χαλκού–ψευδαργύρου), αλλά πρώτοι οι Ινδοί παρήγαγαν ψευδάργυρο σε καθαρή μορφή τον 14ο αι. μ.Χ.
Η γνώση της μεταλλουργίας επέτρεψε σε ορισμένους λαούς να επεκτείνουν την ισχύ τους και να επιβληθούν σε άλλους λαούς. Για παράδειγμα, τον 9ο αι. π.Χ. οι Δωριείς, που γνώριζαν πώς να φτιάχνουν όπλα και άλλα αντικείμενα από σίδηρο, κατάφεραν να επιβληθούν στους Αχαιούς και τις άλλες ελληνικές φυλές, οι οποίες είχαν όπλα λιγότερο ανθεκτικά φτιαγμένα από χαλκό, και έτσι η ελληνική χερσόνησος πέρασε στην Εποχή του Σιδήρου.
Η γνώση της μεταλλουργίας έδωσε επίσης την δυνατότητα στον άνθρωπο να δημιουργήσει το χρήμα, δηλαδή μεταλλικά αντικείμενα τα οποία αντιπροσώπευαν μια συγκεκριμένη αξία. Οι Αθηναίοι, με τον άργυρο που παρήγαγαν από τα μεταλλεία του Λαυρίου, μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν την ναυπήγηση τριηρών και να δημιουργήσουν την Αθηναϊκή Κοινοπολιτεία τον 5ο αι. π.Χ. Παρομοίως, οι Μακεδόνες στηρίχθηκαν στον χρυσό του Παγγαίου για να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη της αυτοκρατορίας του Μέγα Αλεξάνδρου, ενώ οι Ρωμαίοι στηρίχθηκαν εν μέρει στον άργυρο των μεταλλείων της Ισπανίας για να κοσμήσουν την Ρώμη.
right|thumb|200px|Κυπέλλωση αργύρου από τήγμα αργυρούχου μολύβδου. Από το βιβλίο του γερμανού Georg Agricola De re metallica (Περί μεταλλικών πραγμάτων), 1556. Η εκτεταμένη γνώση της μεταλλουργίας επέτρεψε στους Ευρωπαίους να καταλάβουν και να αποικήσουν τις χώρες που ανακάλυψαν τον 15ο και 16ο αι. μ.Χ. Η ανακάλυψη του μεταλλουργικού οπτάνθρακα (κωκ) και της ατμομηχανής έδωσε νέα ώθηση στην μεταλλουργία του σιδήρου κατά τον 18ο αι. Προς τα τέλη του 18ου αι., εμφανίστηκαν στην Αγγλία και οι πρώτες ατμοκίνητες μονάδες έλασης χάλυβα.
Οι παλαιές μέθοδοι άμεσης αναγωγής σιδηρομεταλλευμάτων αντικαταστάθηκαν κατά τον 19ο αι. από την πολύ πιο παραγωγική υψικάμινο, τους μεταλλάκτες (μεγάλους κάδους όπου ο τηγμένος χυτοσίδηρος μεταβάλλεται σε χάλυβα με την εμφύσηση αέρα ή οξυγόνου) και τις καμίνους ανοικτής εστίας (κάμινος Siemens-Martin).
Στα τέλη του 19ου αι. έκαναν την εμφάνισή τους και υδρομεταλλουργικές μέθοδοι παραγωγής μη σιδηρούχων μετάλλων. Η εκχύλιση (διαλυτοποίηση) σε κυανιούχα υδατικά διαλύματα επέτρεψε την εκμετάλλευση πτωχών μεταλλευμάτων χρυσού. Η εκχύλιση βωξίτη σε διαλύματα καυστικού νατρίου επέτρεψε την φθηνή παραγωγή αλουμίνας (Αl2O3), και με την ηλεκτρόλυση τήγματος αλουμίνας και κρυόλιθου (Na3AlF6) έγινε δυνατή η παραγωγή φθηνού μεταλλικού αλουμινίου, το οποίο μέχρι τότε θεωρούνταν πολύτιμο μέταλλο. Η μέθοδος της οξειδωτικής φρύξης σφαλερίτη (ZnS) και η εκχύλιση του φρύγματος (ZnO) σε θειικό οξύ επέτρεψε την φθηνή παραγωγή ψευδαργύρου.
Επίσης, προς τα τέλη του 19ο αι., νέες μέθοδοι κατεργασίας των μετάλλων, όπως η διέλαση σωλήνων από χάλυβα χωρίς ραφή (αδελφοί Rienhard και Max Mannessman, Γερμανία, 1886), έφεραν επανάσταση στην μεταλλοτεχνία. Η μεταλλογνωσία καθιερώθηκε ως ιδιαίτερος επιστημονικός κλάδος (ο όρος «φυσική μεταλλουργία» εμφανίστηκε το 1914 ). Κράματα ήδη υπάρχοντα εκείνον τον καιρό, όπως ο χάλυβας (κράμα σιδήρου–άνθρακα), μελετήθηκαν και ταξινομήθηκαν συστηματικά με την βοήθεια του μικροσκοπίου και την περιθλασιμετρία ακτίνων Χ (1912). Νέα κράματα, όπως το ντουραλουμίνιο (1906), ο ανοξείδωτος χάλυβας (1909–1912), κ.ά., δημιουργήθηκαν για να καλύψουν νέες καταναλωτικές ή τεχνολογικές ανάγκες.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ζήτηση μεταλλουργικών προϊόντων παρουσίασε έντονη αύξηση. Ταυτοχρόνως αυξήθηκαν οι απαιτήσεις του καταναλωτικού κοινού για προϊόντα ποιότητας παρασκευασμένα με μεθόδους που να καταναλώνουν μικρή ποσότητα ενέργειας και να είναι «φιλικές προς το περιβάλλον». Για παράδειγμα, στις χαλυβουργίες, οι κάμινοι Siemens-Martin αντικαταστάθηκαν από τους μεταλλάκτες εμφύσησης καθαρού οξυγόνου (μεταλλάκτες LD, BOP, AOD), ενώ στις μονάδες κατεργασίας θειούχων μεταλλευμάτων ψευδαργύρου, οι περιστροφικοί κάμινοι φρύξης αντικαταστάθηκαν από κάμινους ρευστοστερεής κλίνης. Οι κάμινοι ακαριαίας τήξης αντικατέστησαν τους μεταλλάκτες Pierce-Smith στην παραγωγή αργού νικελίου και αργού χαλκού.
Και ο τομέας της μεταλλογνωσίας παρουσίασε σημαντικές προόδους κατά τον 20ο αι., κυρίως εξαιτίας της προόδου στον τομέα της ηλεκτρονικής μικροσκοπίας. Νέες θεωρίες, όπως αυτή των κρυσταλλικών ατελειών ή ελαττωμάτων, επέτρεψαν στους μεταλλογνώστες να εξηγήσουν πολλές ιδιότητες των μετάλλων και των κραμάτων, αλλά και να σχεδιάσουν νέα κράματα βελτιωμένων ιδιοτήτων.
Βασικές αρχές
200px|right|thumb|Μεταλλάκτης Bessemer από παλιό χαλυβουργείο στο Σέφηλντ της Αγγλίας. Η μεταλλουργία ως τεχνολογική επιστήμη στηρίζεται σε τρεις βασικούς επιστημονικούς τομείς:
Η ανόργανη χημεία περιγράφει τις βασικές αρχές της χημικής συμπεριφοράς των μετάλλων και των ενώσεών τους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το ότι τεχνικές μέθοδοι βρίσκουν εφαρμογή τόσο στην κλασική χημεία όσο και στην μεταλλουργία. Π.χ. η εξαγωγή μετάλλων με οργανικούς διαλύτες χρησιμοποιείται στην αναλυτική χημεία, αλλά και στην υδρομεταλλουργία του χαλκού.
Η φυσικοχημεία επιτρέπει τον υπολογισμό της θεωρητικής απόδοσης μιας αντίδρασης σε συνθήκες ισορροπίας (χημική θερμοδυναμική), αλλά την εκτίμηση της πραγματικής απόδοσης μιας αντίδρασης σε συνάρτηση με τον χρόνο (κινητική). Για παράδειγμα, η θεωρητική απόδοση της αντίδρασης: C(s) + CO2(g) → 2CO (g) εξαρτάται από την θερμοκρασία· όσο αυξάνει η θερμοκρασία, τόσο η αντίδραση προχωρεί προς τα δεξιά. Η συγκεκριμένη αντίδραση έχει τεράστια σημασία για την πυρομεταλλουργία, καθώς οι περισσότερες πυρομεταλλουργικές διεργασίες απαιτούν θερμοκρασίες άνω των 1000 °C, όπου ο άνθρακας οξειδώνεται σχεδόν 100% προς την δημιουργία μονοξειδίου του άνθρακα (αντίδραση Boudouard).
Η θερμοδυναμική επιτρέπει επίσης την δημιουργία διαγραμμάτων φάσεων για κράματα μετάλλων, αλλά και για τήγματα μη μεταλλικών ενώσεων όπως διάφορα οξείδια, σουλφίδια κ.λπ. Με τα διαγράμματα φάσεων, ο μεταλλουργός μπορεί να ξέρει ποιες φάσεις (υγρές ή στερεές) προκύπτουν όταν δύο ή περισσότερα μέταλλα βρεθούν μαζί σε μια συγκεκριμένη θερμοκρασία και σε μια συγκεκριμένη αναλογία. Τα διαγράμματα φάσεων και το μικροσκόπιο αποτελούν τα κύρια εργαλεία για τον σχεδιασμό κραμάτων, πυρίμαχων και κεραμικών.
Σε πολλές υδρομεταλλουργικές διεργασίες, η κινητική είναι εξαιρετικής σημασίας. Π.χ., η ανάκτηση ψευδαργύρου από όξινα διαλύματα θειικού ψευδαργύρου είναι δυνατή, επειδή η κινητική της αναγωγής υδρογονοϊόντων προς αέριο υδρογόνο επί καθόδου αλουμινίου είναι εξαιρετικά αργή. Με άλλα λόγια, η κινητική επιτρέπει την αντίδραση: Zn2+(aq) + 2e– → Zn0(s) και εμποδίζει την αντίδραση 2Η+(aq) + 2e– → Η20(g), ενώ η χημική θερμοδυναμική λέει πως προηγείται η δεύτερη αντίδραση.
Ο μεταλλουργός πρέπει επίσης να έχει καλή γνώση ορυκτολογίας, κρυσταλλογραφίας, τεχνικής μηχανικής (στατική, αντοχή των υλικών), συστημάτων αυτομάτου ελέγχου, κ.λπ.
Κλάδοι της μεταλλουργίας
Ως πιο εξειδικευμένοι κλάδοι της μεταλλουργίας θεωρούνται τα ακόλουθα επιστημονικά πεδία:
Η σημασία της μεταλλουργίας
Όπως όλες οι τεχνολογικές ανακαλύψεις, έτσι και η μεταλλουργία συνδέεται και με ορισμένες εξελίξεις που υπήρξαν ενίοτε οδυνηρές για το ανθρώπινο γένος. Η πρώτη χρήση των μετάλλων ήταν για την κατασκευή όπλων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την υποταγή ή και την ολοκληρωτική καταστροφή λαών. Η αναζήτηση πολύτιμων μετάλλων ήταν μία από τις κύριες αιτίες του ευρωπαϊκού επεκτατισμού μετά τον 15ο αι. μ.Χ. και της αποικιοκρατίας. Ακόμα και σήμερα, πολλές σημαντικές εξελίξεις στην επιστήμη της μεταλλουργίας προέρχονται από την πολεμική βιομηχανία. Κράματα απεμπλουτισμένου ουρανίου (χαμηλής ραδιενέργειας) χρησιμοποιούνται για την κατασκευή οβίδων μεγάλης διατρητικής ικανότητας.
Στην Ελλάδα, η μεταλλουργία μολύβδου και αργύρου του Λαυρίου, η οποία λειτούργησε από το β΄ μισό του 19ου αι. έως το 1989, υπήρξε το πρώτο βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Η μεταλλουργία του Λαυρίου συνδέθηκε με πολλές σημαντικές κοινωνικές εξελίξεις στην χώρα. Η Χαλυβουργική ήταν η πρώτη καθετοποιημένη βιομηχανία χυτοσιδήρου–χάλυβα της χώρας με υψικαμίνους (που δεν λειτουργούν πλέον) και πλήρες χαλυβουργείο στην Ελευσίνα. Σήμερα η Ελλάδα παράγει περί τα 1,4 εκατομμύρια τόνους χάλυβα τον χρόνο (στοιχεία 2019 ) σε τρία εργοστάσια με ηλεκτρικές καμίνους που χρησιμοποιούν παλαιοσίδηρο (σκραπ) ως πρώτη ύλη (Αλμυρός Μαγνησίας, Βόλος, Θεσσαλονίκη). Η Ελλάδα παράγει περίπου 20.000 τόνους το χρόνο νικέλιο υπό την μορφή σιδηρονικελίου (ΛΑΡΚΟ, Λάρυμνα Φθιώτιδας). Κατά την περίοδο 1983–1991, η Ελλάδα παρήγαγε και 45.000 τόνους ανά έτος σιδηροχρώμιο στις εγκαταστάσεις της εταιρείας «Ελληνικά Σιδηροκράματα ΑΕ» (ΕΛΣΙ) στον Αλμυρό Μαγνησίας). Η Ελλάδα επίσης παράγει περίπου 160.000 τόνους τον χρόνο αλουμίνιο στο εργοστάσιο της «Αλουμίνιον της Ελλάδος» (Άγιος Νικόλαος Βοιωτίας). Τέλος, στην Ελλάδα, υπάρχουν πολλές βιομηχανίες δευτερογενούς κατεργασίας μετάλλων (π.χ. έλαση και διέλαση αλουμινίου, κ.λπ.). Σημαντικό μεταλλουργικό κέντρο λειτούργησε για πολλές δεκαετίες στο Πυριτιδοποιείο–Καλυκοποιείο (ΠΥΡΚΑΛ) του ομίλου Μποδοσάκη.
Σημερινή κατάσταση και μελλοντικές προοπτικές
Η έντονη ζήτηση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προκάλεσε την έντονη αύξηση της παραγωγής μετάλλων. Το 2019, η παγκόσμια παραγωγή μετάλλων είχε ως εξής:
Δεδομένου ότι η ζήτηση σε μέταλλα δεν μπορεί να καλυφθεί από την παραγωγή των μεταλλείων, ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά παράγονται από την ανακύκλωση παλαιομετάλλων (σκραπ). Για παράδειγμα, το 55% του μολύβδου παράγεται από ανακύκλωση (κυρίως παλιές μπαταρίες αυτοκινήτων). Παρομοίως, από ανακύκλωση παράγονται το 40% του χαλκού, το 32% του χάλυβα, το 30% του αλουμινίου, το 25% του νικελίου και μόλις το 1% του ψευδαργύρου.
Η παραγωγή των μετάλλων με πυρομεταλλουργικές και άλλες μεθόδους απαιτεί την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας. Επιπλέον οι μεταλλουργικές βιομηχανίες εκλύουν μεγάλες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και άλλων αερίων (NOx, SO2, κ.ά.), τα οποία προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, την όξινη βροχή και άλλα περιβαλλοντικά προβλήματα. Αν και οι σύγχρονες μεταλλουργικές μονάδες καταναλώνουν πολύ λιγότερη ενέργεια και εκλύουν λιγότερα τοξικά αέρια σε σύγκριση με παλαιότερες παρόμοιες μονάδες, εντούτοις η κατά πολύ αυξημένη παραγωγή μετάλλων σημαίνει ότι η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν έχει μειωθεί.
Οι υδρομεταλλουργικές μέθοδοι επιτρέπουν την επεξεργασία πολύ φτωχών μεταλλευμάτων ή απορριμμάτων μεταλλευτικών εκμεταλλεύσεων (π.χ. στείρα πυρομεταλλουργικών κατεργασιών) και μπορούν να δώσουν λύσεις σε ειδικά προβλήματα. Τεχνικές εκχύλισης, όπως η εκχύλιση σωρών απορριμμάτων εκμετάλλευσης, η εκχύλιση σε σωρούς μεταλλεύματος, κ.λπ., χρησιμεύουν για την ανάκτηση μετάλλων που βρίσκονται σε χαμηλή περιεκτικότητα. Ωστόσο, και οι υδρομεταλλουργικές μέθοδοι ενέχουν περιβαλλοντικούς κινδύνους, όπως πιθανή διαρροή τοξικών αποβλήτων, υπερβολική κατανάλωση νερού σε περιοχές που υποφέρουν από λειψυδρία, κ.ά.
Προς το τέλος του 20ού αι., η μεταλλουργία, ως τεχνολογική επιστήμη και ως βιομηχανία, θεωρήθηκε ώριμος έως ξεπερασμένος τομέας. Το αποτέλεσμα ήταν πολλές πανεπιστημιακές σχολές μεταλλουργίας να κλείσουν ή να αλλάξουν το πρόγραμμά τους και να μετονομαστούν σε σχολές Επιστήμης των Υλικών. Μία νέα άνοδος της τιμής των μετάλλων, και των πρώτων υλών γενικότερα, ίσως ανατρέψει αυτή την τάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες Μηχανικών
Φρανσουά-Εμίλ Αντρέ
Ο Φρανσουά-Εμίλ Αντρέ (François-Émile André) υπήρξε Γάλλος αρχιτέκτονας και σχεδιαστής επίπλων του 20ου αιώνα καθώς και ένας από τους ιδρυτές του κινήματος Αρ Νουβό. Ήταν γιος του αρχιτέκτονα Σαρλ Αντρέ και πατέρας δυο ακόμα αρχιτεκτόνων, του Ζακ και του Μισέλ Αντρέ.
Δεν είναι τόσο γνωστός στις μέρες μας αλλά το ύφος και η συμβολή του στο Αρ Νουβό έχει επηρεάσει πολλούς σύγχρονούς αρχιτέκτονες, καθώς και πολλούς τουρίστες που πηγαίνουν στη Γαλλία για να δουν τα παραδείγματα αυτού του ύφους.
Πέθανε στις 10 Μαρτίου το 1933.
Βιογραφία
thumb|F54-Nancy-Maisons-Huot thumb|F54 Nancy immeubles-Lombard-France-Lanord Ο Émile André γεννήθηκε στο Νανσύ της Γαλλίας στις 22 Αυγούστου του 1871 και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκεί. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στη διάσημη Σχολή Καλών Τεχνών (Beaux-Arts) του Νανσύ και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Σε νεαρή ηλικία, από το 1894 έως και την αλλαγή του αιώνα, ταξίδεψε στην Ιταλία, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή,η οποία επηρέασε και το ύφος του. Από τα ταξίδια του κρατούσε σημειωματάρια τα οποία περιελάμβαναν φωτογραφίες, σκίτσα, ζωγραφιές και σημειώσεις. Το 1900 επέστρεψε στο Νανσύ όπου και εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του πατέρα του.
Το 1901 ο Εμίλ Αντρέ πήρε τη θέση του καθηγητή των εφαρμοσμένων τεχνών και της αρχιτεκτονικής στη Σχολή του Νανσύ όπου δίδαξε για πολλά χρόνια και επηρέασε την επόμενη γενιά των Γάλλων αρχιτεκτόνων και καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων ήταν και οι δύο γιοι του. Ήταν και εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Σχολής Καλών Τεχνών του Νανσύ. Έκτισε πάνω από δώδεκα κτίρια Αρ Νουβό μεταξύ του 1901 και 1912 στο Νανσύ, μερικά από αυτά ήταν και η τράπεζα ΒNP, τα Maison Lew Pins και το Maison Huout.
Αρ Νουβό
Μαζί με τον καλλιτέχνη και αρχιτέκτονα Εζέν Βαλλέν (Eugene Vallin) ανέπτυξαν τις αρχές του κινήματος Αρ Νουβό. Το κίνημα αυτό γνωστό και ως Νέα Τέχνη, απέρριπτε την επιβίωση η την κατασκευασμένη αναβίωση του «νεκρού» παρελθόντος στο «ζωντανό» παρών της σύγχρονης εποχής και αναζητούσε διεξόδους στα ουδέτερα μορφολογικά συστήματα του γεωμετρικού και φυτικού κόσμου. Άκμασε σαν κίνημα πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η περίοδος αυτή έμεινε γνωστή στη Γαλλία ως Μπελ Επόκ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Πιερόγκι
Πιερόγκι (επίσης περόγκι, πιρόγκι, πιρόχι, πιρόγκεν, ή πιροσκί), από τη Σλαβική ρίζα «πιρ» (γιορτή) ονομάζεται φαγητό της σλαβικής κουζίνας, που αποτελείται από τηγανητά, γεμιστά ημικυκλικά κομμάτια φύλλου.
Είναι δημοφιλή στην Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία, Ρωσία, Λιθουανία, Λεττονία και Σλοβακία, καθώς και στην Αμερική και Καναδά, σε μέρη όπου υπάρχουν μετανάστες από τις προηγούμενες χώρες.
Αγία Βαρβάρα (μεγαλομάρτυς)
Η Αγία Βαρβάρα είναι Μικρασιάτισσα αγία και μεγαλομάρτυς, που έζησε κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας.
Βίος
thumb|left|Βυζαντινή τοιχογραφία της αγίας Βαρβάρας. thumb|Πίνακας του ζωγράφου Ρόμπερτ Κάμπιν, που απεικονίζει την Αγία Βαρβάρα μέσα στον πύργο της. Στο βίο της αναφέρεται ότι η Αγία Βαρβάρα ήταν ένα όμορφο κορίτσι που έζησε στην πόλη της Νικομήδειας στη Μικρά Ασία, επί Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Ο Διόσκορος ή Διόσορος, ο φανατικός εθνικός (ειδωλολάτρης) πατέρας της, την είχε κλεισμένη σε ένα πύργο προκειμένου να τη διαφυλάξει από μνηστήρες. Ωστόσο μυστικά προσηλυτίστηκε στο Χριστιανισμό. Ο πατέρας της διέταξε να χτιστεί για αυτή ένα λουτρό, ούτως ώστε να μην χρειάζεται να χρησιμοποιεί τα δημόσια λουτρά. Ενώ το σχέδιο για το λουτρό προέβλεπε αρχικά δύο παράθυρα, η Βαρβάρα εγκατέστησε άλλο ένα για να τιμήσει την Αγία Τριάδα εκμυστηρευόμενη τον λόγο στον πατέρα της. Τότε ο πατέρας της, βλέποντας αυτή την αλλαγή, εξεμάνη και διέταξε να την παραδώσουν στον Ρωμαίο Έπαρχο κατά τους διωγμούς των Χριστιανών. Ο Έπαρχος θαυμάζοντας την ομορφιά της προσπάθησε στην αρχή να την μεταπείσει, βλέποντας όμως ότι εκείνη ήταν ανένδοτη την υπέβαλε σε μαρτύρια, περισσότερο για να την σώσει από την οργή του πατέρα της που ήθελε να φονευθεί. Τελικά ο Έπαρχος διέταξε τον αποκεφαλισμό της, και όρισε την ποινή να εκτελέσει ο ίδιος ο πατέρας της που ήταν και επιθυμία του. Σύμφωνα με τον βιογράφο αυτής Συμεών, ο ίδιος ο πατέρας της την αποκεφάλισε ως «πατρικαίς χερσί τω πατρικώ ξίφει την τελείωσιν δέχεται». Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη. Η Ιουλιανή της Νικομηδείας μαρτύρησε μαζί με τη Βαρβάρα και τιμάται επίσης ως αγία.
Πιερόγκι
Κατηγορία:Τρόφιμα τηγανισμένα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Πολιτισμός του Κλίβελαντ Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Ασκεναζική κουζίνα Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα Κατηγορία:Ντάμπλινγκ
Αγία Βαρβάρα (μεγαλομάρτυς)
Η μνήμη της
Η σύνδεση της Αγίας με κεραυνό συσχέτισε την επίκλησή της έναντι κεραυνού και φωτιάς. Έτσι η Αγία Βαρβάρα θεωρείται προστάτιδα αγία του Πυροβολικού καθώς επίσης των μεταλλωρύχων, των ανθρακωρύχων και των εργαζόμενων σε λατομεία, υπόγεια έργα, σήραγγες και ορυχεία. Επίσης είναι προστάτιδα των σταφιδεργατών στο Ηράκλειο Κρήτης. Παλαιότερα «Αγία Βαρβάρα» ονόμαζαν οι ναυτικοί τις πυριτιδαποθήκες και τους χώρους πυρομαχικών των πολεμικών πλοίων.
Η μνήμη της εορτάζεται στις 4 Δεκεμβρίου και είναι πολιούχος της πόλης της Δράμας και του Ρεθύμνου.
Πολιούχος Δράμας
thumb|220px|Το πάρκο των πηγών της Αγίας Βαρβάρας στη [[Δράμα (πόλη)|Δράμα.]] Σύμφωνα με την παράδοση, όταν το 1383 η Δράμα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας τέθηκε προς κατεδάφιση από τους κατακτητές για να χτιστεί στη θέση του ένα τζαμί. Τα σχέδιά τους όμως άλλαξαν ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας καθώς η περιοχή πλημμύρισε με νερό και δημιουργήθηκε λίμνη που σκέπασε την εκκλησία. Έτσι, η αγία Βαρβάρα καθιερώθηκε ως πολιούχος της Δράμας, και ακριβώς απέναντι από τη λίμνη χτίστηκε αργότερα νέα εκκλησία που αφιερώθηκε στην Αγία. Μέχρι σήμερα διατηρείται το έθιμο την παραμονή της γιορτής της, στις 3 Δεκεμβρίου, εκατοντάδες παιδιά να αφήνουν τα αυτοσχέδια φωταγωγημένα καραβάκια τους στα νερά της λίμνης, ακριβώς μπροστά από την ομώνυμη εκκλησία. Με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος στέλνει στο βυθισμένο εκκλησάκι το κερί του για την Αγία επάνω σε ένα σανίδι από ξύλο.
Ιερά λείψανα
Κατά τον 9ο αιώνα έγινε ανακομιδή των λειψάνων της και η μεταφορά τους από την Βιθυνία στην Κωνσταντινούπολη. Κατά δε το 991 ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ δώρησε μέρος αυτών στους Βενετούς οι οποίοι και τα απόθεσαν στον Ναό του Αγίου Μάρκου.
Κατά το 12ο αιώνα, μέρος υπολοίπων λειψάνων της Αγίας μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη στο Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ με τους Χρυσούς Τρούλους στο Κίεβο, όπου παρέμειναν ως το 1930, όταν μεταφέρθηκαν εκ νέου στον Καθεδρικό Ναό του Αγ. Βλαδίμηρου στην ίδια πόλη.
Παραπομπές
Βαρβαρα Βαρβαρα Βαρβαρα Βαρβαρα
Ανταρσία του Μπάουντι
thumb|320px|Οι αντάρτες υποχρεώνουν τον καπετάνιο Μπλάι και τους υποστηρικτές του να εγκαταλείψουν το πλοίο, 29 Απριλίου, 1789.
Η ανταρσία του Μπάουντι έλαβε χώρα στο Βρετανικό ιστιοφόρο του Βασιλικού Ναυτικού Μπάουντι (HMS Bounty), στις 28 Απριλίου του 1789. Η ανταρσία οργανώθηκε από τον Φλέτσερ Κρίστιαν κατά του κυβερνήτη του πλοίου Γουίλιαμ Μπλάι. Οι ναύτες υπέκυψαν στην ειδυλλιακή ζωή που πίστεψαν ότι θα τους χάριζε η μόνιμη εγκατάστασή τους σε τροπικά νησιά στον Ειρηνικό ωκεανό και αντέδρασαν στη σκληρότητα του κυβερνήτη τους.
Έτσι οι αντάρτες υποχρέωσαν τον κυβερνήτη Μπλάι και όσους ήταν πιστοί σ' αυτόν, να εγκαταλείψουν το πλοίο με μία μικρή βάρκα. Μερικοί αντάρτες, στη συνέχεια, εγκαταστάθηκαν στην Ταϊτή το 1789, ενώ άλλοι στις Νήσους Πίτκαιρν μαζί με μερικούς Ταϊτινούς. Οι απόγονοι αυτών των ανταρτών και Ταϊτινών εξακολουθούν να ζουν στα Πίτκαιρν ακόμη και σήμερα.
Ο Μπλάι και το πλήρωμα των 18 ανδρών που τον ακολούθησε, αφού έκανε ένα επικό και πολυτάραχο ταξίδι μέχρι το Τιμόρ, επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο και κατήγγειλε την ανταρσία.
Η αποστολή
Το Βασιλικό Ναυτικό είχε αγοράσει το Μπάουντι για έναν μονάχα σκοπό: Έπρεπε να ταξιδέψει μέχρι την Ταϊτή, να συλλέξει μερικά δείγματα αρτόκαρπων, και να τα μεταφέρει στις Δυτικές Ινδίες, με την ελπίδα ότι ο αρτόκαρπος θα μπορούσε να αποτελέσει φθηνή, αλλά πλούσια σε ενέργεια τροφή για τους σκλάβους.
Στις 23 Δεκεμβρίου του 1787 το Μπάουντι απέπλευσε από το Σπίτχεντ με προορισμό την Ταϊτή. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, λόγω δυσχερών καιρικών συνθηκών το ιστιοφόρο άλλαξε πολλές φορές πορεία και συνάντησε τρομερές δυσκολίες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Μπλάι, για καθαρά προσωπικούς λόγους, αντικατέστησε τον πλοηγό του πλοίου Τζον Φρέιερ, με τον Φλέτσερ Κρίστιαν, διαταράσσοντας τις σχέσεις του πληρώματος με τον καπετάνιο. Το Μπάουντι έφτασε στην Ταϊτή στις 26 Οκτωβρίου 1788, ύστερα από δέκα μήνες ταξιδιού.
Ο Μπλάι και το πλήρωμα του έμειναν πέντε μήνες στην Ταϊτή, συλλέγοντας 1.015 δέντρα αρτόκαρπων. Ο Μπλάι επέτρεψε στο πλήρωμα να διαμείνουν στην ακτή για να φροντίζουν τους αρτόκαρπους. Το πλήρωμα προσαρμόστηκε στα ήθη και έθιμα των Ταϊτινών, πολλοί ναύτες έκαναν παραδοσιακά τατουάζ, ενώ μερικοί, όπως και ο υποπλοίαρχος Φλέτσερ Κρίστιαν, παντρεύτηκαν Ταϊτινές γυναίκες.
Η ανταρσία
Στις 4 Απριλίου 1789, ύστερα από πέντε μήνες διαμονής στην Ταϊτή, το Μπάουντι απέπλευσε με το φορτίο από αρτόκαρπους. Στις 28 Απριλίου 1789, 1.300 μίλια περίπου δυτικά της Ταϊτής, κοντά στα Τόνγκα, ξέσπασε η ανταρσία. Ο Φλέτσερ Κρίστιαν και πολλοί από τους υποστηρικτές του μπήκαν στην καμπίνα του Μπλάι, τον ξύπνησαν και τον έσυραν μέχρι το κατάστρωμα. Όταν ο Μπλάι παρακάλεσε τον Κρίστιαν να γίνει λογικός, ο Κρίστιαν του απάντησε "Είμαι στην κόλαση, είμαι στην κόλαση!". Παρά τα σκληρά λόγια και τις απειλές που ακούστηκαν και από τις δύο πλευρές, το πλοίο καταλήφθηκε αναίμακτα και προφανώς χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση από τους πιστούς υποστηρικτές του καπετάνιου, εκτός από τον Μπλάι τον ίδιο. Από τους 42 άντρες που βρίσκονταν στο πλοίο, πέρα από τον Μπλάι και τον Κρίστιαν, οι 18 "προσυπέγραψαν" την ανταρσία, δύο έμειναν παθητικοί και 22 παρέμειναν πιστοί στον Μπλάι.
Οι αντάρτες διέταξαν τον Μπλάι, και πέντε ακόμα μέλη του πληρώματος να μπουν σε μία μικρή εφεδρική βάρκα του πλοίου. Πολλοί, όμως, άλλοι άντρες, που ήταν πιστοί στον Μπλάι εθελοντικά ακολούθησαν τον καπετάνιο, καθώς γνώριζαν πως διαφορετικά θα θεωρούνταν | de jure στασιαστές.
Επακόλουθο της ανταρσίας
thumb|302px|Η πορεία που ακολούθησε το Μπάουντι στον Ειρηνικό Ωκεανό, το διάστημα 1788-1790 {{legend|red|Ταξίδι του Μπάουντι προς την Ταϊτή και η τοποθεσία όπου έγινε η ανταρσία, στις 28 Απριλίου 1789}}{{legend|yellow|Η πορεία του Μπάουντι μετά την ανταρσία, υπό την καθοδήγηση του Κρίστιαν}}{{legend|green|Η πορεία της βάρκας του Μπλάι και του πληρώματος του μέχρι το Τιμόρ}}
Το ταξίδι του Μπλάι
Συνολικά 18 άνδρες του πληρώματος, που παρέμειναν πιστοί στον καπετάνιο τους, μπήκαν στη βάρκα μαζί του και απέπλευσαν. Οι υπόλοιποι 4 πιστοί άντρες του καπετάνιου υποχρεώθηκαν να μείνουν στο πλοίο με τους αντάρτες. Η ανταρσία έλαβε χώρα 30 ναυτικά μίλια (56 χλμ) από τη νήσο Τοφουά. Ο Μπλάι και το πλήρωμα του κατόρθωσαν να αποβιβαστούν εκεί για να εφοδιαστούν. Ένας ναύτης έχασε τη ζωή του εκεί, αφού λιθοβολήθηκε από ιθαγενείς του Τοφουά.
Ύστερα από ένα επεισοδιακό ταξίδι 47 ημερών, και με 6 ανθρώπινες απώλειες, ο Μπλάι και το πλήρωμα του κατόρθωσε να φτάσει στο Τιμόρ και από εκεί να μεταφερθεί στις Δυτικές Ινδίες. Ο Μπλάι κατήγγειλε την ανταρσία στις 15 Απριλίου 1790 στη Βρετανία.
Αντάρτες στην Ταϊτή
Εν τω μεταξύ, οι αντάρτες επιχείρησαν να εγκατασταθούν στη Νήσο Τουμπουάι. Έπειτα από τρεις μήνες συνεχών επιθέσεων από τους ιθαγενείς της περιοχής, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ταϊτή. Παρόλα αυτά, ένα μεγάλο μέρος του πληρώματος δεν ήθελε να μείνει στην Ταϊτή, φοβούμενο μία επικείμενη σύλληψη από το Βασιλικό Ναυτικό. Αμέσως, αφού αποβιβάστηκαν 16 άντρες στην Ταϊτή τον Σεπτέμβριο του 1789, ο Φλέτσερ Κρίστιαν, 8 ακόμη ναύτες, 6 Ταϊτινοί άντρες, 11 γυναίκες και ένα μωρό, απέπλευσαν από το λιμάνι.
Αναζητώντας κάποιο μέρος στο οποίο δεν θα μπορούσαν να εντοπιστούν, και αφότου πέρασαν από τα Φίτζι και τις Νήσους Κουκ, ξανα-ανακάλυψαν τυχαία τις Νήσους Πίτκαιρν, οι οποίες ήταν λανθασμένα τοποθετημένες στους χάρτες της εποχής, και εγκαταστάθηκαν. Για την αποφυγή τυχόν εντοπισμού ή διαφυγής κάποιου κατοίκου, έκαψαν το Μπάουντι στις 23 Ιανουαρίου 1790. Μερικά από τα απομεινάρια του πλοίου είναι εμφανή ακόμη και σήμερα.
Η προσαρμογή του πληρώματος στα Πίτκαιρν ήταν γρήγορη. Το κλίμα ήταν ήπιο και υπήρχε τροφή, νερό και γη για όλους. Ο Φλέτσερ Κρίστιαν ανέλαβε διοικητής της μικρής κοινότητας και ακολούθησε μία πολιτική ισότητας και σεβασμού προς τους Ταϊτινούς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νήσοι Πίτκαιρν Κατηγορία:Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας
Ο Γοδεφρείδος Α΄ της Προβηγκίας (Γαλλικά ː Geoffroi I, περί το 1014 - 1062) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας και του Αρλ (1030 - 1062) σε συμβασιλεία με τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Γ΄ της Προβηγκίας (1030 - 1037) και με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φουλκ Βερτράνδο (1030 - 1051).