cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάικ Καντίς
Έγινε γνωστός στην Ελβετία το 2008 με την επιτυχία του, 'La Serenada', που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στα νυχτερινά κέντρα. Το 2009, αποφάσισε, σε συνεργασία με τον Τζακ Χόλιντεϊ, να remixάρει την επιτυχία των Faithless, Insomnia. Το κομμάτι αυτό σημείωσε μεγάλη επιτυχία στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα στα νυχτερινά κέντρα, ακόμη και μεταξύ των hit-parades singles σε ορισμένες χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και το Βέλγιο, μια αρκετά σπάνια επίδοση για ένα electro κομμάτι
Στη Γαλλία, το κομμάτι αυτό παίχτηκε αρχικά από εθνικής εμβέλειας ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως το Fun Radio, και το FG DJ Radio προτού βρεθεί σε υψηλές θέσεις κατατάξεων για πωλήσεις κομματιών (#15 του Top 50) και γνωρίσει την επιτυχία στα νυχτερινά κέντρα (#3 του club 40).
Το επόμενο μεγάλο κομμάτι του Mike Candys είχε τον τίτλο La Serenissima, το οποίο όμως δεν σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία. Ο Mike Candys κυκλοφόρησε το 3ο του single, με τον τίτλο, People Hold On, το οποίο κατετάγη στη θέση #4 των ευρωπαϊκών clubs στη διάρκεια του 2010. Η τελευταία και πιο πρόσφατη επιτυχία του Mike Candys ονομάζεται Together Again και είναι διαθέσιμη για ηλεκτρονικό κατέβασμα από τις 27 Αυγούστου 2010. Ο Mike Candys παράγει ατομικά αρκετά Remixes και Bootlegs. Παράλληλα, μιξάρει κάθε πρώτη Παρασκευή κάθε μήνα στην εκπομπή Partyfun του γαλλικού ραδιοφωνικού σταθμού Fun Radio από τις 00h έως τις 2h. Ο δίσκος του με τίτλο Smile κυκλοφόρησε στις 2 Σεπτεμβρίου 2011. Επίσης, ο Ελβετός DJ ανέλαβε την παραγωγή του τελευταίου single της Nadia Ali, When It Rains. thumb|Το κίτρινο [[smiley, σήμα-κατατεθέν του Mike Candys.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί μουσικοί Κατηγορία:Ελβετοί DJs
Ιππολύτη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, η Ιππολύτη ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων και κόρη του θεού Άρη. Πολλές φορές ταυτίζεται με την Αμαζόνα Αντιόπη, ακόμα και με τη Μελανίππη, ενώ υπάρχουν εν γένει πολλές παραλλαγές των μύθων της.
Ο μύθος
Μητέρα της Ιππολύτης ήταν η Οτρήρη και αδελφή της η Πενθεσίλεια ή και η Αντιόπη. Γνωστότεροι είναι οι μύθοι που συνδέουν την Ιππολύτη με τους δύο κορυφαίους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας, τον Ηρακλή και τον Θησέα: Ο Ηρακλής πήγε και πήρε τη Ζώνη της Ιππολύτης (αντικείμενο θεϊκό, από τον πατέρα της) ως ένα από τους άθλους του. Ο Θησέας κατά μία παράδοση άρπαξε την ίδια την Ιππολύτη ή την Αντιόπη την ίδια εποχή. Επίσης όταν ο Θησέας έκανε το γάμο του με τη Φαίδρα, η Ιππολύτη οργίσθηκε με την απιστία του και εμφανίσθηκε με ολόκληρη διμοιρία Αμαζόνων απειλώντας να σκοτώσει τους προσκεκλημένους. Επακολούθησε μάχη, κατά την οποία η Πενθεσίλεια σκότωσε από λάθος την Ιππολύτη. Ωστόσο δεν αποκλείεται να τη σκότωσε και ο Θησέας ή ένας από τους συντρόφους του. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή, αιτία της εκστρατείας της Ιππολύτης στην Αθήνα ήταν η απελευθέρωση της αδελφής της Αντιόπης, γιατί εκείνη είχε αρπάξει ο Θησέας. Αλλά όταν οι Αθηναίοι νίκησαν τις Αμαζόνες, η Ιππολύτη κατέφυγε στα Μέγαρα, όπου και πέθανε από τη λύπη της για την αποτυχία της. Ο Παυσανίας αναφέρει (Α΄ 41, 7) ότι οι Μεγαρείς έθαψαν την Ιππολύτη σε μνήμα που είχε το σχήμα ασπίδας των Αμαζόνων. Μία άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο ακούσιος φόνος της Ιππολύτης έγινε σε κυνήγι. Στην τραγωδία Φαίδρα, η Ιππολύτη έχει αποκτήσει με τον Θησέα ένα γιο, τον Ιππόλυτο. Στον μύθο του Ηρακλή η Ιππολύτη βασιλεύει στη Θεμίσκυρα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αμαζόνες Κατηγορία:Παιδιά του Άρη
Chevrolet TrailBlazer
Το αρχικό Chevrolet TrailΒlazer ήταν ένα μεσαίο SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chevrolet, από τον Ιανουάριο του 2001 έως τον Δεκέμβριο του 2008. Αντικατέστησε το Chevrolet Blazer και αντικαταστάθηκε το 2008 από το μεγαλύτερων διαστάσεων και μικρότερου κυβισμού, αλλά παραπλήσιας ισχύος, Chevrolet Traverse.
Τον Μάρτιο του 2012, ο όμιλος της General Motors παρουσίασε ένα νέο TrailBlazer, το οποίο κατασκευάζεται στην Ταϊλάνδη και στη Βραζιλία, επίσης με το σήμα της Chevrolet. Προς τον παρόν, διατίθεται σε ορισμένες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, στη Σαουδική Αραβία και στη Νότια Αφρική.
Επίσης, το 2019 παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε στην Κίνα ένα εντελώς διαφορετικό Chevrolet TrailBlazer, που ανήκει στην κατηγορία των subcompact crossover SUV, και μέσα στο 2020 ξεκίνησε να διατίθεται και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως μοντέλο της σεζόν του 2021. Επίσημα τοποθετείται ανάμεσα στο λίγο μικρότερο Chevrolet Trax και στο compact Chevrolet Equinox.
Διαθεσιμότητα
Το όνομα TrailBlazer εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1999, ως ένα πακέτο αισθητικής αναβάθμισης του προκατόχου Chevrolet Blazer, με χρυσαφί διακοσμητική βαφή στις ζάντες και στο λογότυπο «TrailBlazer» στις μπροστινές πόρτες, συν μία σειρά βελτιώσεων στην εξωτερική και εσωτερική αισθητική. Στα τέλη του έτους 2000 όμως, παρουσιάστηκε ένα αυτόνομο μοντέλο TrailΒlazer, με βάση μια εντελώς νέα πλατφόρμα (υπό τον κωδικό GMT360 για το 5-θέσιο, GMT370 για το 7-θέσιο και GMT305 για το GMC Envoy XUV) και αρκετά μεγαλύτερες εξωτερικές διαστάσεις. Επίσημα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά των ΗΠΑ τον Φεβρουάριο του 2001 για τη σεζόν (model year) του 2002.
Ειδικότερα για τη Βόρεια Αμερική, πάντως, το Blazer συνέχισε να παράγεται παράλληλα με το TrailBlazer έως και το 2005, ως μια φθηνότερη εναλλακτική επιλογή, με την 3-πορτη εκδοχή να συνεχίζει να διατίθεται στο ευρύ κοινό και την 5-πορτη, η οποία διακόπηκε το 2004, μόνο σε εταιρικές πωλήσεις. Σε αντίθεση με το 3-πορτο και 5-πόρτο Blazer, το TrailΒlazer ήταν αποκλειστικά 5-πόρτο. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του TrailBlazer στις ΗΠΑ ήταν τα Dodge Durango, Jeep Grand Cherokee, Ford Explorer και Toyota 4Runner.
Αντιθέτως, στην Ευρώπη το Chevrolet TrailBlazer αντικατέστησε αμέσως το Blazer, με τις πρώτες πωλήσεις να ξεκινούν σε ορισμένες αγορές τον Αύγουστο του 2001, και διατέθηκε επίσημα έως τα τέλη του 2006, αν και στην πράξη σε κάποιες χώρες διακόπηκε νωρίτερα, καθώς δεν γνώρισε πουθενά καμία απήχηση στην ήπειρο αυτή. Για παράδειγμα, στη Γερμανία διατέθηκε από τον Αύγουστο του 2001 έως τον Ιούλιο του 2006, ενώ σε κάποιες άλλες, όπως στη Γαλλία, διακόπηκε ήδη από το 2005. Κυκλοφόρησε με έναν μόνο κινητήρα, τον Atlas LL8, ο οποίος ήταν 6-κύλινδρος σε σειρά (I6) 4.2 λίτρων, βενζίνης, και αποκλειστικά ως 4-κίνητο (στις ΗΠΑ όλες οι εκδόσεις του TrailBlazer διατέθηκαν και ως πισωκίνητες, με μια έκπτωση στην τιμή πώλησης) και μόνο στην «κοντή» εκδοχή αμαξώματος. Επίσης, διατέθηκε στις εκδόσεις εξοπλισμού LT και LTZ, αν και μεταγενέστερα σε κάποιες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, η φθηνότερη έκδοση LT τελικώς καταργήθηκε, καθώς σχεδόν όλοι οι τυπικοί αγοραστές των SUV τέτοιων διαστάσεων επέλεγαν την κορυφαία LTZ. Αντιθέτως, στη Βόρεια Αμερική υπήρχε επιπλέον και μια βασική έκδοση LS, με εμφανώς ελλιπή εξοπλισμό, η οποία ξεχωρίζει εύκολα, καθώς ήταν η μοναδική χωρίς δερμάτινο σαλόνι.
Διακρίσεις
Το TrailBlazer κέρδισε το βραβείο του truck (όπως ονομάζονται στις ΗΠΑ τα οχήματα που ταξινομούνται ως SUV ή ως pick-up) της χρονιάς στη Βόρεια Αμερική (North American Truck of the Year) για την σεζόν του 2002. Επιπρόσθετα, ο 6-κύλινδρος σε σειρά (I6) 4.2 λίτρων κινητήρας Atlas LL8, ήταν μέσα στην λίστα Ward's 10 Best Engines, με τους 10 καλύτερους κινητήρες, κατά τα έτη 2002, 2003, 2004 και 2005, για τις καινοτομίες που έφερε.
Συγγενικά μοντέλα
Το αμάξωμα του Chevrolet TrailBlazer ήταν τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα. Στα πλαίσια της πολιτικής του ομίλου της General Motors, το TrailΒlazer μοιραζόταν το ίδιο σασί, τους ίδιους κινητήρες και πολλά στοιχεία στο σαλόνι με αρκετά άλλα μοντέλα από άλλες ομόσταυλες μάρκες, και συγκεκριμένα με τα αμερικανικά GMC Envoy, Buick Rainier και δεύτερης γενιάς Oldsmobile Bravada, με το σουηδικό Saab 9-7X και με το ιαπωνικό Isuzu Ascender.
Εμπορική τοποθέτηση
Σημειωτέον ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες όλα τα αμερικανικά συγγενικά μοντέλα κυκλοφορούσαν ως ημι-πολυτελή μεσαία SUV, λόγω της ύπαρξης πολλών μοντέλων SUV αρκετών εταιρειών με πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, ενώ το TrailΒlazer ήταν το φθηνότερο από όλα αυτά τα μοντέλα και, μαζί με το Ascender, το μοναδικό μη πολυτελές ή ημι-πολυτελές. Επίσης, ήταν και το μοναδικό από αυτά που κυκλοφόρησε επίσημα και ως αστυνομικό αυτοκίνητο, αλλά ποτέ δεν γνώρισε την απήχηση του ακόμα μεγαλύτερου SUV Chevrolet Tahoe και στην πράξη πολύ λίγα TrailBlazer παραγγέλθηκαν από την αμερικανική Αστυνομία.
Αντιθέτως, σε όσα κράτη της Ευρώπης διατέθηκε επίσημα, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, το Chevrolet TrailBlazer κυκλοφόρησε εξ αρχής ως μεγάλο SUV πολυτελείας.
TrailBlazer EXT
thumb|left|Chevrolet TrailBlazer (δεξιά) και TrailBlazer EXT (αριστερά). Φαίνεται η υψηλότερη οροφή του ΕΧΤ.
Ένα πλεονέκτημα, ωστόσο, αποκλειστικά του Chevrolet TrailBlazer και του GMC Envoy, ήταν η διαθεσιμότητα μίας 7-θέσιας έκδοσης, με 3 σειρές καθισμάτων, από τα μέσα του 2002 (σεζόν του 2003) έως τις αρχές του 2006. Η 7-θέσια εκδοχή του Chevrolet TrailBlazer έλαβε το όνομα TrailBlazer EXT και του GMC Envoy Envoy XL (επίσης, το συγγενικό Isuzu Ascender ήταν αρχικά αποκλειστικά 7-θέσιο, ενώ από την σεζόν του 2005 και 5-θέσιο).
Και τα δύο μοντέλα έφεραν μακρύτερο μεταξόνιο κατά 16 ίντσες (40,6 εκατοστά) και υψηλότερη οροφή, καθιστώντας ευκολότερη την πρόσβαση στην 3-η πίσω σειρά καθισμάτων. Για τον εξωτερικό παρατηρητή, τα TrailBlazer EXT και Envoy XL ξεχωρίζουν εύκολα από τις πίσω πόρτες, οι οποίες έχουν ένα σχεδόν κάθετο τελείωμα. Αντιθέτως, στα μοντέλα της στάνταρ εκδοχής αμαξώματος, οι πίσω πόρτες έχουν καμπυλωτό τελείωμα στο κάτω μέρος τους, καθώς καταλήγουν στα τόξα πάνω από τους πίσω τροχούς, λόγω του κοντύτερου σασί. thumb|right|Chevrolet TrailBlazer EXT του 2003 - 2004 στη [[Φλόριντα, ΗΠΑ.]]
Οι εκδόσεις εξοπλισμού του TrailBlazer EXT ήταν ακριβώς οι ίδιες με του στάνταρ TrailBlazer. Η μοναδική πρακτική διαφορά του EXT ήταν ότι έφερε στάνταρ ράγες οροφής, ενώ στο «κοντό» TrailBlazer ήταν προαιρετικές.
Η παραγωγή του TrailBlazer EXT έληξε στις 20 Φεβρουαρίου 2006. Στην Ευρώπη, η έκδοση αυτή δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα και μάλιστα δεν εισήχθη σχεδόν κανένα αντίτυπο, έστω και μεταχειρισμένο, ούτε καν από παράλληλες εισαγωγές, λόγω του υπερβολικά μεγάλου μήκους του αμαξώματος, στα 5,28 μέτρα, που έκανε ασύμφορη την κυκλοφορία του στους ευρωπαϊκούς δρόμους.
TrailBlazer SS
thumb|right|Chevrolet TrailBlazer SS του 2006.
Στο ξεκίνημα της σεζόν (model year) του 2006, προστέθηκε η έκδοση υψηλών επιδόσεων Chevrolet TrailBlazer SS (Super Sport) και έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία SUV που απέκτησε την έκδοση αυτή.
Ο κινητήρας του ήταν ο LS2, κυβισμού 6.0 λίτρων V8, που είχε εισαχθεί την σεζόν του 2005, στις Chevrolet Corvette C6, Pontiac GTO και Chevrolet SSR, ταυτόχρονα. Αν και στις Corvette και GTO απέδιδε 400 hp, η ισχύς του στο TrailBlazer SS ήταν 395 hp το 2006 - 2007 και 390 hp το 2008, με ροπή 542 N·m (400 lb·ft), λόγω μιας μικρής διαφοράς στη ρύθμιση, με σκοπό να παράγει μεγαλύτερη ροπή στις χαμηλότερες στροφές. Ακόμα και έτσι πάντως, πετύχαινε επιτάχυνση 0 - 60 mph (0 - 97 km/h) σε 5,5 δευτερόλεπτα και το 1/4 του μιλίου σε 13,9 δευτερόλεπτα, έχοντας φτάσει έως τότε ταχύτητα ακριβώς 100,0 mph (160,9 km/h). Η τελική ταχύτητα περιοριζόταν ηλεκτρονικά στα 130 mph (209 km/h) για λόγους ασφαλείας.
Επιπλέον, η έκδοση SS διέθετε σπορ, επιθετικές πινελιές, που την έκαναν να ξεχωρίζει αισθητικώς από τα άλλα TrailBlazer, καθώς και εξωτερικούς καθρέπτες στο χρώμα του αμαξώματος.
Κινητήρες
thumb|right|Ο κινητήρας 4.2 λίτρων Atlas LL8, γνωστός και ως Vortec 4200, ενός Chevrolet TrailBlazer του 2006.
Όλοι οι κινητήρες του Chevrolet TrailBlazer ήταν βενζίνης και συνδυάζονταν αποκλειστικά με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο:
Από αυτή την παλέτα κινητήρων, μόνο ο 6-κύλινδρος σε σειρά (I6) 24-βάλβιδος 4.195 cm³ κινητήρας Atlas LL8 διατέθηκε επίσημα στην Ευρώπη. Ο συγκεκριμένος μάλιστα έδωσε στο TrailBlazer τον ανεπίσημο τίτλο του ισχυρότερου 6-κύλινδρου μεσαίου SUV και θεωρήθηκε ως ιδιαίτερα προηγμένος, καθώς ήταν αλουμινένιος, με 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο, δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής, μεταβλητό χρονισμό των βαλβίδων και με ηλεκτρονικό έλεγχο της πεταλούδας του γκαζιού, επιτυγχάνοντας αξιοσημείωτα ομαλή λειτουργία. Επίσης, θεωρήθηκε ως αρκετά οικονομικός για την κατηγορία του, καθώς πετύχαινε κατανάλωση καυσίμου της τάξεως των 12 λίτρων στα 100 χιλιόμετρα (20 μίλια το γαλόνι ΗΠΑ) στον αυτοκινητόδρομο.
Αντιθέτως, ο αρχικός V8 5.3 λίτρων κινητήρας LM4 της μακρύτερης έκδοσης EXT, επικρίθηκε αρνητικά ως άκρως αντιοικονομικός, ακόμα και για τα δεδομένα των ΗΠΑ, και δεν διατηρήθηκε στην παραγωγή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Από την σεζόν του 2005, αντικαταστάθηκε από τον εντελώς καινούριο κινητήρα LH6, επίσης V8 5.3 λίτρων, που έγινε τότε διαθέσιμος και στην στάνταρ εκδοχή μεταξονίου. Το νέο αυτό μηχανικό σύνολο, έφερε σύστημα Active Fuel Management, που διακόπτει την παροχή καυσίμου στους 4 από τους 8 κυλίνδρους στο ρελαντί και στον αυτοκινητόδρομο, με σκοπό την μέγιστη δυνατή οικονομία καυσίμου.
Ανανέωση του 2005
thumb|right|Chevrolet TrailBlazer του 2006 - 2008.
Στα τέλη του 2005, για την σεζόν του 2006, το TrailBlazer υπέστη μια μικρή αισθητική ανανέωση, με εμφανέστερη διαφορά την μικρότερου μήκους οριζόντια μεταλλική μπαριέρα μπροστά, η οποία περιορίστηκε στη μπροστινή γρίλια και δεν έκοβε πλέον στα δύο και τους προβολείς. Παράλληλα, υπήρξαν και αναβαθμίσεις στο σαλόνι, ιδίως στο ταμπλό.
Οι εξωτερικές ανανεώσεις, ωστόσο, έλαβαν χώρα μόνο στις ανώτερες εκδόσεις εξοπλισμού LT και LTΖ, ενώ η βασική έκδοση LS διατήρησε την εξωτερική εμφάνιση των ετών 2001 - 2005. Ειδικότερα η κορυφαία έκδοση SS, που εισήχθη τότε για πρώτη φορά, έλαβε μια δική της ξεχωριστή από τις άλλες εκδόσεις αισθητική.
Ετήσιες πωλήσεις
thumb|right|Chevrolet TrailBlazer EXT του 2002 - 2004 στις [[ΗΠΑ.]] thumb|right|Chevrolet TrailBlazer του 2006 - 2008 στο [[Βανκούβερ του Καναδά.]] thumb|right|Chevrolet TrailBlazer LT του 2006 στο [[Κεμπέκ, Καναδάς.]] thumb|right|Chevrolet Trailblazer LT του 2007 στη [[Χιλή.]]
Παρακάτω παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, από την έναρξη των πωλήσεων τον Φεβρουάριο του 2001 και μετά. Στον πίνακα φαίνεται ότι η αρχική σειρά του 2001 - 2005 κατάφερε υψηλές πωλήσεις, ενώ από την ανανέωση στα τέλη του 2005 και μετά, παρά τις βελτιώσεις του, άρχισε μια κατακόρυφη πτώση από χρόνο σε χρόνο, λόγω της διαρκούς αύξησης των τιμών των καυσίμων, καθώς και της άφιξης νέων και πιο ευέλικτων SUV στην αμερικανική αγορά. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Αντιθέτως, στην Ευρώπη δεν γνώρισε καμία απήχηση και ελάχιστα αντίτυπα πωλήθηκαν, εν μέρει διότι δεν προσέφερε κινητήρα ντίζελ, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί από την κοινή γνώμη ως αντιοικονομικό για τα ευρωπαϊκά στάνταρ, μολονότι στην πραγματικότητα ο 6-κύλινδρος κινητήρας 4.2 λίτρων ήταν ιδιαίτερα οικονομικός για την κατηγορία του. Το αποτέλεσμα ήταν η οριστική διακοπή του TrailBlazer σε όλες τις χώρες της Ευρώπης ήδη από το 2006 ή σε κάποιες χώρες ακόμα και από το 2005. Ενδεικτικώς, παρουσιάζονται οι ετήσιες πωλήσεις στη Γαλλία, όπου κυκλοφόρησε μόλις στα τέλη του 2002 και τελικώς η εξαγωγή του διακόπηκε μέσα στο 2005 λόγω ανυπαρξίας ζήτησης:
Επίσης στη Γερμανία, όπου διατέθηκε από τον Αύγουστο του 2001 έως τον Ιούλιο του 2006, όπως προαναφέρθηκε, τελικώς πωλήθηκαν συνολικά 950 αντίτυπα, από τα οποία τα 790 πωλήθηκαν έως τη λήξη του έτους 2003, ενώ από το 2004 οι πωλήσεις του αιφνιδίως κατέρρευσαν σε εντελώς μηδαμινά νούμερα. Αναλυτικά:
Αντικατάσταση του TrailBlazer
Αρχικά, η General Motors σχεδίαζε να προβεί σε αναβάθμιση της πλατφόρμας GMT360, όπου και βασιζόταν το Chevrolet TrailBlazer, με σκοπό να την μετονομάσει σε GMT361 και να βασίσει τον διάδοχο του TrailBlazer σε αυτήν. Το 2006 όμως, άλλαξε γνώμη, θεωρώντας προτιμότερη τη δημιουργία μιας εντελώς νέας και πιο ευέλικτης πλατφόρμας, καθώς η αναβάθμιση της αρχικής κρίθηκε εξαιρετικά δυσχερής και, επιπλέον, οικονομικά ασύμφορη. Τελικώς, η παραγωγή του TrailΒlazer έληξε στις 16 Δεκεμβρίου 2008, αν και τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν στις ΗΠΑ ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2009. Ο διάδοχός του, το Chevrolet Traverse, είχε κυκλοφορήσει στην αμερικανική αγορά ήδη από τον Οκτώβριο του 2008.
Δεύτερη γενιά
thumb|right|Chevrolet Trailblazer δεύτερης γενιάς. thumb|right|Chevrolet Trailblazer LT δεύτερης γενιάς.
Στις 21 Μαρτίου 2012, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης, ο όμιλος της General Motors παρουσίασε ένα νέο TrailBlazer, το οποίο κατασκευάζεται στην Ταϊλάνδη και στη Βραζιλία, επίσης με το σήμα της Chevrolet. Προς τον παρόν, διατίθεται σε ορισμένες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, στη Σαουδική Αραβία και στη Νότια Αφρική, ενώ για 2 έτη παρήχθη και διατέθηκε και στην Ινδία, από την οποία όμως διακόπηκε το 2017 επειδή η General Motors αποσύρθηκε από τη χώρα αυτή.
Στα τέλη του 2012 κυκλοφόρησε και στην Αυστραλία από την Holden ως Holden Colorado 7 και με την πρώτη ανανέωση, το 2016, μετονομάστηκε σε Holden TrailBlazer. Μέχρι σήμερα, δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα αν θα εξαχθεί και σε άλλες αγορές.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα TrailBlazer
Ελένη Μαύρου
Η Ελένη Μαύρου είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένη με το ΑΚΕΛ, Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δήμαρχος Λευκωσίας και δημοτικός σύμβουλος Δήμου Λευκωσίας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Ελένη Μαύρου γεννήθηκε στην Κερύνεια στις 2 Φεβρουαρίου 1961. Σπούδασε πολιτική μηχανική στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Κύπρου και πολιτική και διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Είναι εκτελεστικός πρόεδρος του ομίλου επικοινωνίας Διάλογος.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατάληψη της Κερύνειας, εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία.
Πολιτική διαδρομή
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 1991. Η θητεία της ολοκληρώθηκε το 1996. Την περίοδο 1992-1996 ήταν γενική γραμματέας της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ).
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής περιβάλλοντος και μέλος των κοινοβουλευτικών επιτροπών εσωτερικών ευρωπαϊκών υποθέσεων και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Συνέλευσης για το μέλλον της Ευρώπης. Το 2003 ορίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διετέλεσε ευρωβουλευτής για μικρή περίοδο (1η Μαΐου 2004-19 Ιουλίου 2004), από την ημέρα ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως και την ανάληψη των καθηκόντων των νέων ευρωβουλευτών που εκλέχθηκαν στις πρώτες ευρωεκλογές που συμμετείχε η Κύπρος. Την ίδια περίοδο διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων και της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2006 εκλέχθηκε Δήμαρχος Λευκωσίας. Ήταν η πρώτη φορά που εκλεγόταν γυναίκα δήμαρχος στον Δήμο Λευκωσίας, κάτι που δεν έχει επαναληφθεί έως σήμερα. Την υποψηφιότητά της στήριξαν το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ. Επιπρόσθετα, ήταν η πρώτη Δήμαρχος Λευκωσίας που προερχόταν από το ΑΚΕΛ. Διεκδίκησε επανεκλογή στις Δημοτικές εκλογές του 2011, υποστηριζόμενη μόνο από το ΑΚΕΛ, αλλά δεν επανεκλέχθηκε.
Στις 20 Μαρτίου 2012 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της θητείας της κυβέρνησης, δηλαδή έως την 28η Φεβρουαρίου 2013.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το ΑΚΕΛ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ήταν Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Επιπλέον, ήταν αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στον Κοινοπολιτειακό Κοινοβουλευτικό Σύνδεσμο.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 αλλά δεν επανεκλέγηκε.
Τιμητικές διακρίσεις
Η Ελένη Μαύρου έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ιππότη του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας και με το Μέγα Αργυρούν Παράσημο Τιμής με Τιμητική Κορδέλα της Δημοκρατίας της Αυστρίας. Επιπλέον, ήταν υποψήφια για το βραβείο Παγκόσμιος Δήμαρχος 2008.
Σβετλάνα Γκερασιμένκο
Η Σβετλάνα Ιβάνοβνα Γκερασιμένκο (Светла́на Ива́новна Герасиме́нко, Світлана Іванівна Герасименко) είναι Σοβιετική και Τατζικιστανή αστρονόμος Ουκρανικής καταγωγής η οποία ανακάλυψε τον κομήτη 67Ρ/Τσουρίουμοφ–Γκερασιμένκο.
Η ανακάλυψη του κομήτη 67Ρ/Τσουρίουμοφ–Γκερασιμένκο
Όταν επέστρεψε στο οικείο Ινστιτούτο της, ο Κλιμ Ιβάνοβιτς Τσουρίουμοφ του Αστεροσκοπείου του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου εξετάζοντας τη φωτογραφία διέκρινε ένα κομητοειδές αντικείμενο κοντά στην άκρη του πιάτου, αλλά υπέθεσε ότι επρόκειτο για τον Κόμας Σολά. Την 22 Οκτωβρίου, περίπου ένα μήνα μετά την λήψη της φωτογραφίας, εκτίμησε ότι το αντικείμενο δεν θα μπορούσε να είναι ο Κόμας Σολά, εφόσον βρισκόταν κατά 2-3 μοίρες μακριά από την προβλεπόμενη θέση. Με περαιτέρω λεπτομερή εξέταση διακρίθηκαν τα ίχνη της παρουσίας του Κόμας Σολά στην προβλεπόμενη θέση στο πιάτο, οπότε συμπέραναν ότι το άλλο αντικείμενο επρόκειτο για ένα διαφορετικό κομήτη. Εξετάζοντας όλο το υλικό που είχε συλλεχθεί την 9 - 21 Σεπτεμβρίου το ίδιο αντικείμενο εντοπίστηκε σε άλλα 4 πιάτα.
Τιμητικές διακρίσεις
Έλαβαν το όνομά της:
Αναφορές
Κατηγορία:Κοσμολόγοι
Αλφρέδος ο Μέγας
Ο Αλφρέδος του Ουέσσεξ ή Αλφρέδος ο Μέγας (Alfred the Great, 849 - 26 Οκτωβρίου 899) ήταν βασιλιάς του Ουέσσεξ (871 - 899), πέμπτος και μικρότερος γιος του Εθελγούλφ του Ουέσσεξ από την πρώτη σύζυγο του Οσμπούργκα, ήταν ο κορυφαίος βασιλιάς από τον Οίκο του Ουέσσεξ και διαδέχθηκε τον τέταρτο αδελφό του, Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ. Ο Αλφρέδος θεωρείται ήρωας του Χριστιανισμού στην Αγγλικανική Κοινωνία και τιμάται στις 26 Οκτωβρίου. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της βασιλείας του ήταν οι σημαντικές νίκες εναντίον των Βίκινγκ οι οποίες, την εποχή του θανάτου του, τον είχαν μετατρέψει σε κυρίαρχο βασιλιά ολόκληρης της Αγγλίας. Ο Αλφρέδος και ο Κνούτος είναι οι δυο μοναδικοί μονάρχες που κυβέρνησαν την Αγγλία και απέκτησαν το προσωνύμιο "Μέγας". Οι περισσότερες πληροφορίες για τον Αλφρέδο μας παρέχονται από τον Ουαλό συγγραφέα και επίσκοπο του 9ου αιώνα, Ασσέρ. Ο Αλφρέδος είχε τη φήμη ενός πολύ μορφωμένου και φιλεύσπλαχνου βασιλιά, καθιέρωσε την αγγλική γλώσσα σαν γλώσσα εκμάθησης αντί της Λατινικής, δημιούργησε νομοθετικό σύστημα και βελτίωσε την ποιότητα ζωής των υπηκόων του. Σε ψηφοφορία που έγινε το 2002, ο Αλφρέδος κατατάχθηκε 14ος στη σειρά ανάμεσα στους 100 κορυφαίους Βρετανούς.
Παιδική ηλικία
thumb|right|250px|Χάρτης της Βρετανίας (886) Σε ηλικία τεσσάρων ετών (853), σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό εστάλη στη Ρώμη. Εκεί, ο Πάπας Λέων Δ΄ τον "έστεψε βασιλιά". Οι Βικτοριανοί συγγραφείς ανέφεραν αργότερα αυτή την πράξη ως προπαρασκευή ώστε ο Αλφρέδος να στεφτεί αργότερα βασιλιάς του Ουέσσεξ. Η άποψη αυτή δεν ευσταθεί επειδή είχε τρεις μεγαλύτερους αδελφούς, γεγονός που καθιστά απίθανο να ήταν ο ίδιος διάδοχος του πατέρα του. Ένα γράμμα του Πάπα εκείνη την εποχή αναφέρει ότι ο Αλφρέδος ήταν φιλοξενούμενός του. Η πληροφορία αυτή οφείλεται σε σύγχυση. Είναι πολύ πιθανό, την περίοδο 854 - 855 ο Αλφρέδος να συνόδευσε τον πατέρα του σε προσκύνημα στη Ρώμη. Στο ταξίδι τους, πέρασαν πολύ χρόνο στην αυλή του βασιλιά των Φράγκων, Καρόλου του Φαλακρού. Μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη (856), ο Εθεγούλφ ανατράπηκε από τον μεγαλύτερο γιο του, Έθελμπαλντ του Ουέσσεξ. Ο Εθεγούλφ, για να αποφύγει τον εμφύλιο μοίρασε το βασίλειο. Ο ίδιος κυβέρνησε το ανατολικό, ενώ ο Έθελμπαλντ το δυτικό. Ο πατέρας του πέθανε και τον διαδέχθηκαν με τη σειρά οι αδελφοί του Έθελμπαλντ, Έθελμπερτ του Ουέσσεξ και Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ.
Ο επίσκοπος Ασσέρ γράφει την ιστορία του πώς ο μικρός Αλφρέδος κέρδισε σαν παιδί ένα βιβλίο σαξονικών ποιημάτων, που δόθηκε από τη μητέρα του στο πρώτο παιδί που θα κατόρθωνε να το απομνημονεύσει. Ο θρύλος αναφέρει ότι ο Αλφρέδος πήγε στην Ιρλανδία για θεραπεία, καθώς είχε έντονα προβλήματα υγείας καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, ενώ είχε προσβληθεί και από τη Νόσο του Crohn. Οι ανδριάντες του Αλφρέδου τον παρουσιάζουν σαν ένα σκληρό, γεροδεμένο άντρα αλλά σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες κέρδισε τη δύναμη και τη φήμη του στην εξυπνάδα του, παρά για τις πολεμικές του ικανότητες. Ο Αλφρέδος δεν αναφέρεται στη διάρκεια βασιλείας των μεγαλύτερων αδελφών του, Έθελμπερτ και Έθελρεντ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιγράφει τον Μεγάλο στρατό των Δανών που στρατοπέδευσε στην Ανατολική Αγγλία με την πρόθεση να κατακτήσει τα τέσσερα βασίλεια από τα οποία συνίστατο η Αγγλοσαξονική Αγγλία το 865. Η δημόσια ζωή του Αλφρέδου ξεκίνησε (865) με την άνοδο στο θρόνο του μεγαλύτερου αδελφού του, Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ. Ο Αλφρέδος ήταν τότε 16 ετών και ο Έθελρεντ 18.
Ο Αλφρέδος ως διάδοχος
Στη διάρκεια της περιόδου που ήταν διάδοχος του θρόνου, ο επίσκοπος Ασσέρ απέδωσε στον Αλφρέδο τον τίτλο του "Σεκοντάριου", μια κέλτικη ορολογία που υποδηλώνει τον διάδοχο του θρόνου. Η τοποθέτηση του Αλφρέδου ως διαδόχου είχε γίνει από τον ίδιο τον πατέρα του επειδή είχε τον φόβο μην τυχόν ο Έθελσταν πέσει σε μάχη. Άλλωστε, ήταν συνηθισμένο τότε στους γερμανικούς λαούς, όπως και στους Σάξονες, να στέψουν έναν διάδοχο σαν βασιλικό πρίγκιπα και στρατιωτικό αρχηγό. Ο Αλφρέδος πολέμησε στο πλευρό του αδελφού του εναντίον των Δανών εισβολέων υπό την ηγεσία του Άιβαρ του Ασπόνδυλου (868) έξω από τη Μερκία. Οι Δανοί έφτασαν στην πατρίδα του στα τέλη του 870 και πολέμησαν την επόμενη χρονιά σε εννιά διαφορετικές μάχες. Ο τόπος και ο χρόνος στον οποίο έγινε η κάθε μάχη δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί. Μια επιτυχή επίθεση στη μάχη του Ένφκεφιλντ στο Μπέρκσαϊρ ακολούθησε η ήττα στη μάχη του Ρίντινγκ από τον αδελφό του Άιβαρ Χάλφνταν Ράγκναρσον και τον Βίκινγκ οπλαρχηγό Μπάγκσεκ στις 5 Ιανουαρίου 871. Σε τέσσερις μέρες, οι Άγγλοι πέτυχαν εντυπωσιακή νίκη στη μάχη του Άσνταουν, πάλι στις ακτές του Μπέρκσαϊρ κοντά στο Κόμπτον. Στη μάχη έπεσε ο Μπάγκσεκ, αλλά δραπέτευσε ο Χάλφνταν. Τον θρίαμβο πιστώνεται προσωπικά ο ίδιος ο Αλφρέδος επειδή ο αδελφός του Έθελρεντ δε συμμετείχε και είχε δώσει στον ίδιο την αρχηγία. Οι Σάξονες ηττήθηκαν στη μάχη του Μπάζινγκ, στις 22 Ιανουαρίου. Στις 22 Μαρτίου, συνετρίβησαν ξανά στη μάχη του Μέρτον. Ο Έθελρεντ πέθανε αμέσως μετά στις 23 Απριλίου. Τον Απρίλιο του 871, ο Αλφρέδος στέφθηκε βασιλιάς, παρά το γεγονός ότι ο Έθελρεντ είχε δυο μικρούς γιους, τους Έθελχελμ και Έθελγουλντ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας συμφωνίας της προηγούμενης χρονιάς ανάμεσα στα δυο αδέλφια σύμφωνα με την οποία, αν κάποιος από τους δυο πέθαινε πρόωρα θα κληρονομούσε ο άλλος αδελφός τον θρόνο, ενώ τα παιδιά του άλλου θα κληρονομούσαν την περιουσία του Εθελγούλφ αλλά όχι το στέμμα. Δεδομένου του ότι οι δυο γιοι του Έθελρεντ ήταν πολύ μικροί, καθώς και του μεγάλου κίνδυνου από νέα επίθεση των Δανών, δε δημιούργησε μεγάλες αντιστάσεις στον Αλφρέδο να ορκιστεί βασιλιάς του Ουέσσεξ.
Πρώτες αποτυχίες με τους Βίκινγκ
thumb|right|250px|Χάρτης ο οποίος παρουσιάζει την πορεία που ακολούθησε η εισβολή των Βίκινγκ (865) Τον Μάιο, ενώ ο Αλφρέδος ήταν απασχολημένος με την κηδεία του αδελφού του, οι Δανοί συνέτριψαν τον στρατό των Σαξόνων στο Ουίλτον. Μετά την ήττα στο Ουίλτον, ο Αλφρέδος έχασε κάθε ελπίδα να διώξει τους εισβολείς και αναγκάστηκε να συνάψει μαζί τους ειρήνη. Σύμφωνα με τον Ασσέρ, οι όροι της ειρήνης ήταν αδιευκρίνιστοι. Το φθινόπωρο του 871, ο στρατός των Βίκινγκ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Λονδίνο. Ο Ασσέρ αναφέρει ότι πιθανότατα τους πλήρωσε με ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, ενώ το ίδιο έκανε και με τους Μερκιανούς την επόμενη χρονιά. Οι ανασκαφές που έγιναν στο Λονδίνο, την περίοδο 871-872, τη χρονιά που έγινε κατάληψη της πόλης από τους Βίκινγκ, έχουν βρεθεί αντικείμενα τα οποία επιβεβαίωσαν την ειρήνη. Τα επόμενα 5 χρόνια οι Βίκινγκ κατέλαβαν άλλα τμήματα της Αγγλίας. Το 876 οι Δανοί με τον νέο τους αρχηγό Γκούθρουμ κατέλαβαν το Γουέρχαμ στο Ντόρσετ. Ο Αλφρέδος δεν κατόρθωσε να ανακαταλάβει το Γουέρχαμ με έφοδο. Στη συνέχεια, σύναψε ειρήνη με όρο την ανταλλαγή ομήρων. Οι Δανοί ορκίστηκαν στο ιερό δαχτυλίδι του Θωρ αλλά δεν κράτησαν τους όρκους τους και σκότωσαν όλους τους αιχμαλώτους, ενώ στη συνέχεια δραπέτευσαν στο Ντέβον.
Ο Αλφρέδος σταμάτησε τα πλοία των Βίκινγκ στο Ντέβον χάρη μιας καταιγίδας. Οι Δανοί αναγκάστηκαν να υποταχθούν και στη συνέχεια οπισθοχώρησαν στη Μερκία. Τον Ιανουάριο του 878 οι Δανοί έκαναν αιφνίδια επίθεση στο Τσίππενχαμ, ένα ισχυρό βασιλικό κάστρο στο οποίο είχε παραμείνει ο Αλφρέδος τα Χριστούγεννα και "οι περισσότεροι από τους άντρες του σκοτώθηκαν, ο ίδιος δημιούργησε ένα οχυρό, το Άθελνεϊ, στα έλη του Σάμερσοτ από το οποίο προσπάθησε να πολεμήσει τον εχθρό". Στο φρούριο του Άθελνεϊ, ο Αλφρέδος συγκέντρωσε τις τοπικές πολιτοφυλακές από το Σόμερσετ, το Γουιλσάιρ και το Χαμσάιρ. Ένας θρύλος από τα χρονικά του 12ου αιώνα αναφέρει ότι όταν ο Αλφρέδος δραπέτευσε στο Σόμερσετ βρήκε καταφύγιο σε μια αγρότισσα, χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητα του, και η οποία τον άφησε να προσέχει μια πίτα που είχε στη φωτιά. Ο Αλφρέδος, αφηρημένος από τα προβλήματα του βασιλείου του, δεν πρόσεξε την πίτα και όταν η αγρότισσα επέστρεψε του έκανε έντονες παρατηρήσεις. Το 878, ενώ όλα τα αγγλοσαξονικά βασίλεια είχαν καταληφθεί από τους Βίκινγκ, το Ουέσσεξ ήταν το μοναδικό στο οποίο υπήρχε ακόμα αντίσταση. Την έβδομη εβδομάδα μετά το Πάσχα, ο Αλφρέδος μετακινήθηκε ανατολικά του Σέλγουντ όπου συνάντησε τον λαό του Σόμερσετ και του Γουιλσάιρ, οι οποίοι ευχαριστήθηκαν ιδιαίτερα όταν τον είδαν. Το γεγονός αυτό απέδειξε ότι ο βασιλιάς είχε την υποστήριξη των αρχόντων που καθοδηγούσαν τον λαό και διατηρούσαν ακόμα την εξουσία. Συνεπώς, μπορούσε να τους εμπιστευτεί σε περίοδο πολέμου. Η τακτική του Αλφρέδου πρότεινε ένα σύστημα ανιχνευτών και αγγελιοφόρων.
Η Συνθήκη του Γουέντμορ
Στην κρίσιμη μάχη του Έντινγκτον, κοντά στο Γουιλσάιρ, ο Αλφρέδος κατόρθωσε να πετύχει αποφασιστική νίκη. Οι Δανοί αναγκάστηκαν να υποταχθούν ολοκληρωτικά. Ένας από τους όρους της ειρήνης ήταν να ασπαστούν τον χριστιανισμό. Τρεις βδομάδες αργότερα, ο Δανός βασιλιάς με 29 από τους οπλαρχηγούς του βαπτίστηκαν χριστιανοί στην αυλή του Αλφρέδου. Ο Αλφρέδος δέχτηκε τον Γκούθρουμ ως πνευματικό γιο του. Στο Γουέντμορ του Σόμερσετ, ο Αλφρέδος και ο Γκούθρουμ υπέγραψαν τη Συνθήκη του Γουέντμορ με αποτέλεσμα την παύση των εχθροπραξιών για μερικά χρόνια. Με τους όρους της Συνθήκης του Γουέντμορ, ο Γκούθρουμ υποχρεώθηκε να αφήσει το Ουέσσεξ και να επιστρέψει στην Ανατολική Αγγλία. Η συνθήκη μεταξύ του Αλφρέδου και του Γκούθρουμ διατηρήθηκε στην αρχαία αγγλική γλώσσα σε ένα χειρόγραφο στο Κέιμπριτζ και παρουσιάστηκε αργότερα (880), σε μια λατινική συλλογή της εποχής, όταν εκθρονίστηκε ο Κέολγουλφ Β΄ της Μερκίας. Η συνθήκη διαιρούσε τη Μερκία στα δυο. Το σύνορο ήταν το ανέβασμα του ποταμού Τάμεση μέχρι τον ποταμό Λι, ακολουθώντας τον ποταμό Λι μέχρι τις πηγές του προς το Μπέντφορντ. Ο Αλφρέδος διαδέχθηκε τον Κέολγουλφ στη δυτική Μερκία ενώ ο Γκούθρουμ ενσωμάτωσε την ανατολική Μερκία στο ευρύτερο βασίλειο της Ανατολικής Αγγλίας. Ο Αλφρέδος πήρε υπό τον έλεγχο του το Λονδίνο, το οποίο ανήκε στο τμήμα της Δυτικής Μερκίας που βρέθηκε υπό τη κατοχή του. Η απώλεια του Έσσεξ το οποίο ανήκε στους βασιλείς του Ουέσσεξ από την εποχή του Εγβέρτου είναι ασαφής. Θεωρείται απίθανο ύστερα από μια τόσο μεγάλη νίκη να παραχωρήσει ο Αλφρέδος ένα πατρογονικό τμήμα του βασιλείου του. Με την υπογραφή της Συνθήκης του Γουέντμορ γύρω στο 880 ο λαός του Γκούθρουμ ξεκίνησε την εγκατάσταση του στην Ανατολική Αγγλία, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας. Ο στρατός των Βίκινγκ που διέμενε στο Φούλαμ τον χειμώνα του 878-879 εξέπλευσε για τη Γάνδη και βρισκόταν στην ηπειρωτική μεριά την περίοδο 879-892. Ο Αλφρέδος παρ'όλα αυτά τα επόμενα χρόνια ήταν υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει πολλές ανεξάρτητες Δανικές απειλές όπως μια σύγκρουση με τέσσερα πλοία των Δανών στην ανοιχτή θάλασσα. Τα δυο από τα πλοία καταστράφηκαν, τα υπόλοιπα παραδόθηκαν στις δυνάμεις του Αλφρέδου, πολλές παρόμοιες συγκρούσεις με τους Δανούς ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες. Το 883 ο Αλφρέδος δέχτηκε την υποστήριξη του από τη Ρώμη μέσω του πάπα Μαρίνου Α΄ ο οποίος του έδωσε μια σειρά από εντυπωσιακά δώρα ανάμεσα στα οποία βρισκόταν και ένα κομμάτι του Τιμίου Σταυρού. Ο Ασσέρ αναφέρει ότι η φιλία ανάμεσα στον πάπα και τον Σάξονα βασιλιά ήταν όσο στενή που ο Μαρίνος απήλλαξε απο φόρους και δασμούς όλους τους Αγγλοσάξονες που ζούσαν στη Ρώμη.
Επιστροφή στο Λονδίνο
thumb|right|250px|Βικτοριανή απεικόνιση με τον θρύλο που κυκλοφόρησε τον 12ο αιώνα και σχετίζεται με ρον βασιλιά Αλφρέδο και το κάψιμο των ψημένων Μετά την υπογραφή της συμφωνίας με τον Γκουθρούμ ο Αλφρέδος παρά την ειρήνη εξακολουθούσε να έχει να αντιμετωπίζει πολλές απειλές από τους Βίκινγκ επιδρομείς τα επόμενα χρόνια. Η κορυφαία επιδρομή από την εποχή που είχε να αντιμετωπίσει τον Γκουθρούμ έγινε στο Κεντ (885), ο Ασσέρ αναφέρει μια σειρά από επιδρομές στο Ρότσεστερ στο οποίο οι Βίκινγκ είχαν κτίσει ένα φρούριο προσωρινά για να μπορέσουν να πολιορκήσουν την πόλη. Ο Αλφρέδος απάντησε με μια μεγάλη εκστρατεία η οποία ανάγκασε τους Δανούς να λύσουν την πολιορκία και να εγκαταλείψουν τη Βρετανία το επόμενο καλοκαίρι. Σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την επιδρομή των Δανών στο Κεντ ο Αλφρέδος απέσυρε τον στόλο του στην Ανατολική Αγγλία για άγνωστο λόγο, ο Ασσέρ αναφέρει λόγω επίθεσης ή λεηλασίας. Όταν πέρασε τον ποταμό Στουρ ο στόλος του Αλφρέδου βρέθηκε αντιμέτωπος με τον στόλο των Δανών ο οποίος απαριθμούσε 13 ή 16 πλοία. Ο Αλφρέδος ήταν ο μεγάλος νικητής και όπως περιγράφεται στο Χάντινγκτον "επέστρεψε με πολλά λάφυρα". Ο στόλος ενώ επέστρεφε θριαμβευτής παγιδεύτηκε στον ποταμό Στουρ από μια ομάδα Δανών, ηττήθηκε και αποδυναμώθηκε σημαντικά. Έναν χρόνο αργότερα ο Αλφρέδος ανακατέλαβε και εποίκησε ξανά το Λονδίνο (886). Ο Αλφρέδος έδωσε αυτή τη φορά τη φροντίδα της πόλης στον γαμπρό του Έθελρεντ της Μερκίας, έκτισε ξανά τη δεκαετία του 880 την πόλη με νέο σχέδιο, ενίσχυσε σημαντικά τα παλιά Ρωμαϊκά τείχη και οικοδόμησε νέα φρούρια στις νότιες όχθες του Τάμεση. Η περίοδος αυτή αναφέρεται πριν την ενοποίηση της Αγγλίας από τον Αλφρέδο όπως καταγράφεται από όλους τους χρονικογράφους. Δεν είναι γνωστό πότε και αν πήρε ο Αλφρέδος ο Μέγας τον τίτλο του βασιλιά της Αγγλίας αφού ο ίδιος ποτέ δεν τον κατείχε για τον εαυτό του όταν ήταν ζωντανός. Μέχρι την ανακατάληψη του Λονδίνου, στις αρχές της δεκαετίας του 890 υπάρχει ένα κενό στις πηγές σχετικά με τον Αλφρέδο. Μετά την ειρήνη τη δεκαετία του 880 με τον Γκουθρούμ πέθανε η αδελφή του Έθελσγουιθ την περίοδο που πραγματοποιούσε ταξίδι στη Ρώμη (888), την ίδια χρονιά πέθανε και ο Έθελρεντ, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι. Ο Γκουθρούμ βαπτίστηκε χριστιανός από τον ίδιο τον Αλφρέδο, έγινε σύμμαχος του αλλά πέθανε έναν χρόνο αργότερα και τάφηκε στο Σάφοκ.
Νέες επιδρομές των Βίκινγκ τη δεκαετία του 890
Η απειλή του Γκουθρούμ δεν υπήρχε πλέον, άλλοι Δανοί αρχηγοί αποφάσισαν τα επόμενα χρόνια να πραγματοποιήσουν επιδρομές με στόχο να τον αντικαταστήσουν, τα επόμενα χρόνια κάθε άλλο παρά ήσυχα φαίνονταν για τον Αλφρέδο. Οι Δανοί επιτέθηκαν ξανά το φθινόπωρο του 892, διέσχισαν την Αγγλία με 330 πλοία τα οποία χωρίστηκαν σε δυο διευθύνσεις.Το μεγαλύτερο σώμα μπήκε στο Άππλεντορ του Κεντ, το μικρότερο σώμα υπό την ηγεσία του Χάσταιν στο Μίλτον επίσης στο Κεντ. Οι εισβολείς πήραν μαζί τους και τις οικογένειες τους γεγονός που έδειχνε ότι ήθελαν να εγκατασταθούν μόνιμα, ο Αλφρέδος (893) προσπάθησε να εγκατασταθεί σε μια θέση στην οποία θα μπορούσε να ελέγξει και τις δυο πλευρές. Την ώρα των διαπραγματεύσεων με τον Χάσταιν οι Δανοί στο Άππλεντορ έσπασαν τη συνθήκη και ξεκίνησαν τις επιδρομές, παγιδεύτηκαν από τον γιο του Αλφρέδου Εδουάρδο στο Φάρναμ του Σάρρεϋ. Κατέφυγαν στη νησίδα του Θόρνει στον ποταμό Κόλν ανάμεσα στο Μπάκιγχαμ και στο Μίντλσεξ, παγιδεύτηκαν ξανά και αναγκάστηκαν να παραδώσουν τους ομήρους και να εγκαταλείψουν το Ουέσσεξ, κατέφυγαν στο Έσσεξ και ενώθηκαν με τον Χάσταιν. Ο Αλφρέδος βάδισε για το Θόρνει προκειμένου να υπερασπιστεί τον γιο του, όταν έμαθε τα νέα άλλαξε πορεία με κατεύθυνση προς το Έξετερ. Οι Δανοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια ισχυρή Αγγλική δύναμη υπό την ηγεσία των τριών κομήτων της Μερκίας, του Γουιλσάιρ και του Σόμερσετ, αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν προς τα βορειοδυτικά και παγιδεύτηκαν στο Μπάττινγκτον. Στην προσπάθεια τους να διασπάσουν τις Αγγλικές δυνάμεις ηττήθηκαν και δραπέτευσαν, στη συνέχεια συγκέντρωσαν δυνάμεις και κατέλαβαν τα παλιά Ρωμαϊκή τείχη του Τσέστερ, οι Άγγλοι δεν βιάστηκαν περίμεναν να περάσει ο χειμώνας για να τους τελειώσουν οι προμήθειες. Την περίοδο 894 - 895 η έλλειψη φαγητού ανάγκασε τους Δανούς να αποσυρθούν στο Έσσεξ, στα τέλη της χρονιάς οι Δανοί απέσυραν τα πλοία τους στον Τάμεση και στον Λι 32 χιλιόμετρα βόρεια του Λονδίνου για να τα εξοπλίσουν. Μια επίθεση των Δανών την ίδια χρονιά απέτυχε, ο Αλφρέδος βρήκε την ευκαιρία να μπλοκάρει το στόμιο του ποταμού Λι για να αποκλείσει τα πλοία των Δανών, οι Δανοί αποσύρθηκαν άλλοι στη Νορθούμπρια άλλοι στην ανατολική Αγγλία.
Παλιές στρατιωτικές τακτικές
thumb|right|250px|Πλάκα με επιγραφή η οποία σχετίζεται με την επισκευή των Ρωμαικών τειχών του Λονδίνου απο τον Αλφρέδο τον Μέγα Οι Γερμανικές φυλές από τα πρώιμα χρόνια όταν έκαναν επιθέσεις στην Αγγλία τον 5ο - 6ο αιώνα στηρίχτηκαν στο σκληρό πεζικό τους. Στο πεζικό έπρεπε να υπηρετήσουν όλοι οι Σάξονες πολίτες με βαριές συνέπειες για όσους αρνήθηκαν να το κάνουν με απώλειες σε γη και τίτλους, ο κώδικας του Ίνε του Ουέσσεξ (894) αναφέρει:
"Άν ένας ευγενής αρνηθεί να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία θα πληρώσει 120 σελίνια και θα γίνει κατάσχεση της γης του, αν ο ευγενής δεν έχει γη θα πληρώσει 60 σελίνια, ένας απλός αστός θα πληρώσει 30 σελίνια."
Οι αποτυχίες του Αλφρέδου στις μάχες του με τους Βίκινγκ πριν τις πρώτες επιτυχίες του το 878 είχαν αιτία το πολεμικό σύστημα το οποίο είχε κληρονομήσει από τους προκατόχους του που ευνοούσε τους Δανούς στην εφαρμογή του. Οι Αγγλοσάξονες και οι Δανοί χρησιμοποιούσαν αντίθετες στρατηγικές, οι Αγγλοσάξονες πραγματοποιούσαν κατά μέτωπο επίθεση στον στόχο προκειμένου να σπάσουν την άμυνα του εχθρού. Οι Δανοί αντίθετα πραγματοποιούσαν ανταρτοπόλεμο αποφεύγοντας να ρισκάρουν την κατά μέτωπο επίθεση, ο Αλφρέδος αναγνώρισε σύντομα ότι με τη συγκεκριμένη πολεμική τακτική πολύ δύσκολα θα τους υποτάξει. Οι βάσεις τις οποίες θα χρησιμοποιούσαν οι Δανοί για ον ανταρτοπόλεμο ήταν επιλεγμένες από τους ίδιους και τις ενίσχυσαν περιφερειακά με τάφρους περιμένοντας να εξαντληθούν οι προμήθειες του αντιπάλου για να πραγματοποιήσουν αιφνίδια αντεπίθεση. Ο βασιλιάς θα μπορούσε να καλέσει την εθνική πολιτοφυλακή προκειμένου να τον ενισχύσει στον πόλεμο με τους Βίκινγκ αλλά είχε μεγάλα προβλήματα επικοινωνίας με τους γαιοκτήμονες πολλοί από τους οποίους το 878 πρόδωσαν τον Άγγλο βασιλιά προσωρινά και συνεργάστηκαν με τον Γκουθρούμ. Ο Αλφρέδος μετά τη νίκη του στο Έντινγκτον αποφάσισε ότι είναι καιρός να αλλάξει την πολεμική του τακτική απέναντι στους Βίκινγκ.
Αλλαγή στρατιωτικής τακτικής βάση των Καρολιδών
thumb|right|250px|Χάρτης με τα οχυρά του Αλφρέδου Με τα διδάγματα αυτά ο Αλφρέδος τα πρώτα χρόνια μετά τη νίκη του στο Έντινγκτον προσπάθησε να ανασυγκροτήσει τον στρατό του. Σε ένα ταξίδι του στη Ρώμη έμεινε μαζί με τον Κάρολο τον Φαλακρό από τον οποίο διδάχθηκε τον τρόπο με τον οποίο οι Καρολίδες βασιλείς αντιμετώπισαν επιτυχώς τις επιθέσεις των Βίκινγκ, με το ίδιο σύστημα στη συνέχεια οργάνωσε τη φορολόγηση και την άμυνα στο βασίλειο του. Στο βασίλειο της Μερκίας υπήρχε ένα σύστημα οχυρώσεων από την προ Βίκινγκ εποχή το οποίο μπορούσε να διευθύνει, με αυτό τον τρόπο όταν ξεκίνησαν ξανά τις επιδρομές μπόρεσε να τους αντιμετωπίσει με έναν ευκίνητο στρατό και με στόλο ο οποίος μπορούσε να κινηθεί παντού. Στο Αγγλοσαξωνικό βασίλειο οι πολίτες είχαν τριπλή υποχρέωση ανάλογα με την οικονομική κατάσταση και τη θέση τους σε θέματα όπως η στρατιωτική θητεία, η εργασία στα κάστρα και η επισκευή στις γέφυρες. Ο Αλφρέδος δημιούργησε νέες βάσεις στο σύστημα φορολόγησης και της οργάνωσης του στρατού με βάση την οικονομική κατάσταση των γαιοκτημόνων, εισήγαγε μια νέα μονάδα μέτρησης το "χάιντ" με το οποίο θα μπορούσε να προσδιορίσει τις δυνατότητες τις οποίες μπορούσε να έχει κάθε οικογένεια γαιοκτημόνων. Το επίκεντρο της πολιτικής των στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων του Αλφρέδου στηρίχτηκε στην κατασκευή φρουρίων σε στρατηγικά σημεία κατά μήκος του βασιλείου του. Υπήρχαν συνολικά 33 φρούρια διασκορπισμένα σε σχετικά μικρές αποστάσεις περίπου 30 χιλιομέτρων με τα οποία μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε στρατιωτική απειλή στο βασίλειο του. Στα φρούρια του Αλφρέδου τα οποία ονομάστηκαν αργότερα προάστια επισκευάστηκαν ξανά οι τοίχοι και προστέθηκαν τάφροι ενισχυμένοι με ξύλινες επενδύσεις όπως στο Σάσσεξ. Το μέγεθος των φρουρίων παρουσίαζε διακυμάνσεις από μικρά οχυρά όπως το Πίλτον σε μεγάλες πόλεις με στρατιωτικές εγκαταστάσεις η μεγαλύτερη από τις οποίες ήταν το Γουίντσεστερ.
Κατασκευή νέων οχυρών
Ένα έγγραφο της εποχής του παρουσιάζει την εισαγωγή μιας νέας μονάδας μέτρησης του "Χαιντάζ" που καθόριζε το μέγεθος των φρουρίων παράδειγμα ένα μέγεθος της τάξης των 2.400 χαιντάζ δήλωνε ότι το φρούριο θα μπορούσε να συντηρήσει 2400 άντρες. Ένα αμυντικό σύστημα 27.071 χαιντάζ ήταν απαραίτητο για να συντηρήσει όλους τους άντρες στο Ουέσσεξ. Πολλά από τα φρούρια ήταν διπλές πόλεις τις οποίες διέσχιζε ένα ποτάμι και ενώνονταν μεταξύ τους με μια οπλισμένη γέφυρα με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο τα είχε κατασκευάσει ο Κάρολος ο Φαλακρός μια γενιά πριν. Τα πλοία των Βίκινγκ για να μπορέσουν να διασχίσουν το ποτάμι ήταν υποχρεωμένα να περάσουν κάτω από την οπλισμένη γέφυρα, μια φρουρά πάνω στη γέφυρα παραμόνευε για επίθεση οποιαδήποτε στιγμή με βέλη, τόξα και ακόντια. Μερικά δίδυμα φρούρια ήταν κατασκευασμένα κοντά στα βασιλικά ανάκτορα για να μπορεί και ο ίδιος ο βασιλιάς να εποπτεύσει το έργο. Τα φρούρια ήταν συνδεδεμένα με ένα σύγχρονο οδικό σύστημα με το οποίο ήταν όλα μαζί σε επικοινωνία μεταξύ τους και με τη χρήση του στρατού ήταν έτοιμα κάθε στιγμή να αντιμετωπίσουν την εισβολή των Βίκινγκ. Το δίκτυο αυτό δυσκόλεψε σημαντικά τους επιδρομείς οι οποίοι είχαν συνηθίσει να κερδίζουν μόνο όταν ο αντίπαλος τους έκανε κατά μέτωπο επιθέσεις ενώ έκοψε και την επικοινωνία στον στρατό των Βίκινγκ. Το μοναδικό πράγμα που απέμενε στους Βίκινγκ ήταν η υποταγή, αυτό έδωσε χρόνο στον βασιλιά να κινηθεί κατά μήκος του νέου στρατιωτικού οδικού δικτύου σε εκείνη την περίπτωση ήταν απίθανο για τους επιδρομής να κερδίσουν τις δυνάμεις του Άγγλου βασιλιά. Το νέο στρατιωτικό σύστημα του Αλφρέδου κατόρθωσε μετά το 892 να περιορίσει τη διείσδυση των Βίκινγκ στο Ουέσσεξ και τη Μερκία. Το σύστημα αυτό ήταν εντυπωσιακό τόσο στην αντίληψη όσο και στην εκτέλεση του, ο Ασσέρ αναφέρει ότι πολλοί ευγενείς έκαναν αίτημα να το υπηρετήσουν παρά το γεγονός ότι υπηρετούσαν "στις κοινές ανάγκες του βασιλείου".
Δημιουργία του Αγγλικού ναυτικού
Ο Αλφρέδος προσπάθησε να δημιουργήσει νέο ναυτικό σχεδιασμό, παρήγγειλε την κατασκευή ενός μικρού στόλου μια δωδεκάδας τεράστιων πλοίων με 60 κουπιά διπλάσιου μεγέθους από τα πλοία των Βίκινγκ (869). Οι Βικτοριανοί αναφέρουν ότι η παραγγελία αυτή σήμανε τη δημιουργία του Αγγλικού πολεμικού ναυτικού. Ο βασιλιάς Έθελσταν του Κεντ και ο κόμης Έλχιρ νίκησαν έναν στόλο από πλοία των Βίκινγκ συλλαμβάνοντας εννιά πλοία (851), και ο ίδιος ο βασιλιάς Αλφρέδος είχε συμμετοχή σε ναυτικές εκστρατείες (882). Το 897 ωστόσο πραγματοποιήθηκε μια σημαντική αλλαγή στο Αγγλικό πολεμικό ναυτικό, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιγράφει ότι τα πλοία του Αλφρέδου ήταν μεγαλύτερα, ταχύτερα και ψηλότερα από οποιοδήποτε άλλο πλοίο των Δανών ή των Φριζίων. Είναι πολύ πιθανό κάτω από τη διδασκαλία του ο Ασσέρ ο Αλφρέδος να χρησιμοποίησε τα σχέδια των Ελληνικών και Ρωμαϊκών πλοίων με μεγάλες πλευρές τα οποία ήταν σχεδιασμένα για τη μάχη, όχι για τη ναυσιπλοΐα. Η πρακτική του Αλφρέδου ήταν άριστη για να προλαμβάνει τις ναυτικές επιδρομές και να εξουδετερώνει τον εχθρό πριν φτάσει το λιμάνι, στην πράξη όμως στα στενά νερά των ποταμών όπου γίνονταν συνήθως οι ναυμαχίες ήταν πολύ δύσκολος ο χειρισμός τόσο μεγάλων πλοίων. Τα πλοία εκείνη την εποχή για τις ναυμαχίες ήταν σχεδιασμένα με προοπτική να μπορούν να πλευρίσουν το ένα το άλλο ώστε να μπορεί ο εχθρός να μπει στο άλλο πλοίο και να πολεμήσει σώμα με σώμα όπως γινόταν συνήθως στις χερσαίες μάχες, στην τακτική αυτή ο νέος στόλος του Αλφρέδου είχε τεράστιες δυσκολίες.
Η πρώτη ναυτική ναυμαχία με τον νέο στόλο του Αλφρέδου καταγράφεται το 896. Εννιά από τα νέα πλοία του Αλφρέδου προσέγγισαν το στόμιο ενός ποταμού στα νότια της Αγγλίας στον οποίο είχαν εισέλθει έξι πλοία των Βίκινγκ, οι Δανοί προχώρησαν στο εσωτερικό για να συγκεντρώσουν προμήθειες. Τα τρία από τα πλοία των Βίκινγκ προσπάθησαν να διαφύγουν σπάζοντας την Αγγλική άμυνα, το ένα τα κατάφερε αλλά ο Αλφρέδος συνέλαβε τα άλλα δυο. Οι Άγγλοι στρατιώτες προχώρησαν στη θανάτωση του πληρώματος των πλοίων, το πλοίο το οποίο διέφυγε τα κατάφερε επειδή τα ψηλά πλοία του Αλφρέδου δεν μπορούσαν να πλησιάσουν όταν η παλίρροια υποχώρησε. Ακολούθησε η χερσαία μάχη, οι Δανοί σημαντικά περισσότεροι θα είχαν εξαφανιστεί αν δεν σηκωνόταν πάλι η παλίρροια, επέστρεψαν στα πλοία τους τα οποία ήταν σαφώς περισσότερο ευέλικτα και ευκίνητα από τα μεγάλα πλοία του Αλφρέδου. Οι πειρατές είχαν πολύ βαρύτερες απώλειες, 120 Δανοί σκοτώθηκαν έναντι 62 Άγγλων και Φριζίων, συγκεντρώθηκαν γύρω από το Σάσσεξ και οδηγήθηκαν στις ακτές του Σάσσεξ. Οι πειρατές ναυαγοί οδηγήθηκαν στην αυλή του Αλφρέδου στο Γουίντσεστερ ο οποίος τους κρέμασε.