cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χασεμίτες
Οι Χασεμίτες (αραβικά: الهاشميون, ρωμανικά: al-Hāshimiyyūn), επίσης Οίκος του Χασίμ,  είναι η βασιλική οικογένεια της Ιορδανίας, την οποία κυβερνούν από το 1921 και ήταν η βασιλική οικογένεια των βασιλείων της Χετζάζ (1916–1925), της Συρίας (1920) και το Ιράκ (1921–1958).
Η οικογένεια κυβέρνησε την πόλη της Μέκκας συνεχώς από τον 10ο αιώνα, συχνά ως υποτελείς εξωτερικών δυνάμεων, και έλαβε τους θρόνους της Χετζάζ, της Συρίας, του Ιράκ και της Ιορδανίας μετά τη συμμαχία τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη Βρετανική Αυτοκρατορία; αυτή η ρύθμιση έγινε γνωστή ως «λύση του Σαρίφιαν».
Η σημερινή δυναστεία ιδρύθηκε από τον Σαρίφη Χουσεΐν μπιν Αλή, ο οποίος διορίστηκε Σαρίφης και Εμίρης της Μέκκας από τον Οθωμανό σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το 1908 και στη συνέχεια το 1916 —μετά τη σύναψη μυστικής συμφωνίας με τη Βρετανική Αυτοκρατορία— ανακηρύχθηκε βασιλιάς των αραβικών χωρών. (αλλά αναγνωρίστηκε μόνο ως Βασιλιάς της Χετζάζ) μετά την έναρξη της Αραβικής Εξέγερσης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι γιοι του Αμπντάλα και Φαϊζάλ ανέλαβαν τους θρόνους της Ιορδανίας και του Ιράκ το 1921 και ο πρώτος του γιος Αλή τον διαδέχθηκε στη Χετζάζ το 1924. Ο Αμπντάλα δολοφονήθηκε το 1951, αλλά οι απόγονοί του συνεχίζουν να κυβερνούν την Ιορδανία σήμερα. Οι άλλοι δύο κλάδοι της δυναστείας δεν επέζησαν. Ο Αλή εκδιώχθηκε από τον Ιμπν Σαούντ αφού οι Βρετανοί απέσυραν την υποστήριξή τους από τον Χουσεΐν το 1924–1925 και ο εγγονός του Φαϊζάλ, Φαϊζάλ Β΄, εκτελέστηκε στο πραξικόπημα του Ιράκ του 1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβικές δυναστείες Κατηγορία:Δυναστείες των Χασανιδών Κατηγορία:Μεσανατολικές δυναστείες Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Μεσανατολικές βασιλικές οικογένειες
Ροβινσώνες Κρούσοι της Βαρσοβίας
Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ατόμων ποικίλλουν από αρκετές εκατοντάδες έως περίπου δύο χιλιάδες. Παρόλο που η πλειονότητα των Ροβινσώνων πέθανε κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι περισσότερες πληροφορίες για τις συνθήκες τους προέρχονται από αυτούς που επέζησαν. Η μεγαλύτερη ομάδα ατόμων αποτελούνταν από περίπου 36 άτομα που καθοδηγούνταν από δύο ιατρούς. Οι Ροβινσώνοι περιλάμβαναν επίσης μια ομάδα Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης (Żydowska Organizacja Bojowa), μαχητές του Γκέτο της Βαρσοβίας, που κατάφεραν να εγκαταλείψουν την ερειπωμένη πόλη στα μέσα Νοεμβρίου.
Οι όροι «Ροβινσώνοι Κρούσοι» ή «Ροβινσώνοι» για τα άτομα που κρύβονταν εμφανίστηκαν σχεδόν αμέσως και διαδόθηκαν σε πολλά σύγχρονα και μεταγενέστερα έργα, όπως απομνημονεύματα, αναφορές εφημερίδων και ταινίες, τόσο από τους συγγραφείς όσο και από τους ίδιους τους «Ροβινσώνους», όπου από τους πιο διάσημους ήταν ο συνθέτης Βουαντίσουαφ Σπίλμαν, του οποίου η ιστορία ήταν το θέμα των ταινιών Ροβινσώνας της Βαρσοβίας (1950) και Ο Πιανίστας (2002).
Ιστορικό
Η Εξέγερση της Βαρσοβίας, που ξεκίνησε την 1η Αυγούστου 1944, ήταν μια προσπάθεια του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού (Armia Krajowa, AK) να απελευθερώσει την πρωτεύουσα της Πολωνίας από τη ναζιστική κατοχή πριν από την προσέγγιση των σοβιετικών δυνάμεων. Οι εξεγερμένοι ήλπιζαν στη σοβιετική και συμμαχική υποστήριξη, αλλά στις αρχές Αυγούστου ο Ιωσήφ Στάλιν σταμάτησε τον Κόκκινο Στρατό στη δεξιά όχθη του Βιστούλα και αρνήθηκε την πρόσβαση στα βρετανικά και αμερικανικά αεροπλάνα, που μετέφεραν βοήθεια στην εξέγερση, τα δικαιώματα προσγείωσης στη σοβιετική ελεγχόμενη περιοχή. Παρά το γεγονός ότι τον Σεπτέμβριο οι Σοβιετικοί κατέλαβαν το προάστιο Πράγκα και επέτρεψαν μερικές περιορισμένες προσγειώσεις από συμμαχικά αεροπλάνα, η εξέγερση γινόταν όλο και πιο απομονωμένη και ωθήθηκε σε μια συνεχώς συρρικνούμενη περιοχή εντός της πόλης. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, χωρίς τη σοβιετική βοήθεια, η εξέγερση ήταν καταδικασμένη. Ενώ οι συνομιλίες συνθηκολόγησης ήταν ήδη σε εξέλιξη, οι Γερμανοί κατέλαβαν το προάστιο Ζολίμπος στις 30 Σεπτεμβρίου. Η τελική συμφωνία παράδοσης συνήφθη στις 2 Οκτωβρίου, από τον διοικητή του Εσωτερικού Στρατού στη Βαρσοβία, Ταντέους Μπουρ-Κομορόφσκι, και τον Γερμανό στρατηγό που ήταν υπεύθυνος για την καταστολή της εξέγερσης, Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι. εναλλ.=Black and white photograph of German units using flame-throwers to burn down Warsaw's ruins|αριστερά|μικρογραφία| Ειδικές γερμανικές μονάδες έκαιγαν συστηματικά κτίρια της Βαρσοβίας που δεν είχαν καταστραφεί στις μάχες (1944). Οι διατάξεις της συμφωνίας συνθηκολόγησης όριζαν ότι οι στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού έπρεπε να λάβουν πλήρη στρατιωτική ιδιότητα και να αντιμετωπίζονταν ως αιχμάλωτοι πολέμου. Ο άμαχος πληθυσμός της Βαρσοβίας επρόκειτο να εκκενώσει την πόλη, να μεταφερθεί σε στρατόπεδα και στη συνέχεια να απελευθερωθεί. Από την ημερομηνία της παράδοσης όλοι οι πολίτες και οι στρατιώτες είχαν τρεις ημέρες για να φύγουν από την πρωτεύουσα.
Ένα άλλο τμήμα της συμφωνίας, σημείο #10, ανέφερε ότι η γερμανική διοίκηση θα διασφάλιζε τη διατήρηση της εναπομείνασας δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας καθώς και την εκκένωση ή προστασία αντικειμένων και κτιρίων «καλλιτεχνικής, πολιτιστικής ή ιερής αξίας». Ωστόσο, λίγο μετά το τέλος της μάχης σε μια διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1944, ο Χάινριχ Χίμλερ, Reichsführer της Σούτσσταφφελ, διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης. Ο Χίμλερ δήλωσε: «Η πόλη πρέπει να εξαφανιστεί εντελώς από την επιφάνεια της γης και να χρησιμεύσει μόνο ως σταθμός μεταφοράς για τη Βέρμαχτ. Καμία πέτρα δεν μπορεί να μείνει όρθια. Κάθε κτίριο πρέπει να ισοπεδωθεί ως τα θεμέλιά του». Το καθήκον της καταστροφής ανατέθηκε στον Ταξιάρχη της Σούτσσταφφελ, Πάουλ Ότο Γκάιμπελ. Στη συνέχεια, τα κτίρια της πόλης καταστράφηκαν συστηματικά, ένα προς ένα.
Λόγοι παραμονής
εναλλ.=Black and white photo of Polish civilians leaving Warsaw under guard by German soldiers|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Πολίτες της Βασοβίας οδηγούνται προς το στρατόπεδο διέλευσης Dulag 121. Η συμφωνία συνθηκολόγησης μεταξύ του Εσωτερικού Στρατού και των γερμανικών δυνάμεων όριζε ότι οι αντάρτες έπρεπε να αντιμετωπίζονται ως τακτικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Οι πολίτες της πόλης επρόκειτο να μεταφερθούν σε στρατόπεδα διέλευσης και στη συνέχεια να απελευθερωθούν.
Αν και η συμφωνία δεν προέβλεπε διαφορετική μεταχείριση για τους Πολωνούς που ήταν εθνικά Εβραίοι, πολλοί Εβραίοι φοβήθηκαν ότι η συμφωνία δεν θα τηρούνταν στην περίπτωσή τους. Μάλιστα, οι Ναζί έκαναν «ιατρική εξέταση» στο στρατόπεδο εγκλεισμού του Προύσκουφ, προκειμένου να «πιάσουν» Εβραίους από τους πρόσφυγες της Βαρσοβίας. Ως αποτέλεσμα, ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων που βρίσκονταν ακόμη στη Βαρσοβία την εποχή της εξέγερσης, αποφάσισαν να παραμείνουν κρυμμένοι αντί να ενωθούν με τους μη Εβραίους πολίτες που εγκατέλειπαν την πόλη. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της περιόδου, η επιλογή συχνά κατέληγε στο αν ένα συγκεκριμένο άτομο «έμοιαζε με Άριο» και θα μπορούσε να περάσει για έναν μη Εβραίο Πολωνό.
Σημαντικός αριθμός μη Εβραίων Πολωνών επίσης δεν εμπιστεύονταν τους Γερμανούς και αποφάσισαν να μην εγκαταλείψουν την πόλη. Πολλοί τραυματισμένοι στρατιώτες του Εσωτερικού Στρατού καθηλώθηκαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και απλά δεν μπόρεσαν να εκκενώσουν εγκαίρως. Για άλλους, η επιλογή να παραμείνουν προέκυψε από συναισθήματα απόγνωσης και απελπισίας που προκάλεσε η πτώση της εξέγερσης, οι οποίοι, τουλάχιστον αρχικά, απλά δεν είχαν το κίνητρο να φύγουν.
Αριθμοί και δημογραφικά στοιχεία
Μεταξύ του τέλους της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας (Μάιος 1943) και των αρχών του 1944, υπήρχαν μεταξύ 10.000 και 20.000 Εβραίοι που κρύβονταν στα ερείπια του γκέτο. Ο αριθμός των Ροβινσώνων μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας έχει υπολογιστεί σε μερικές εκατοντάδες έως δύο χιλιάδες, κατανεμημένοι σε όλα τα προάστια της Βαρσοβίας. Μια άλλη πηγή δίνει τον αριθμό μεταξύ 400 και 1.000. Οι περισσότεροι από αυτούς που κρύβονταν ήταν Εβραίοι, συμπεριλαμβανομένων μερικών που κρύβονταν από την πτώση της εξέγερσης του γκέτο, αν και ένας σημαντικός αριθμός ήταν μη Εβραίοι Πολωνοί. Σε αντίθεση με τον Σπίλμαν, του οποίου η περίπτωση ήταν κάπως μη αντιπροσωπευτική, οι περισσότεροι από αυτούς που κρύβονταν παρέμειναν σε μεσαίου μεγέθους έως μεγάλες ομάδες, συχνά μικτών εθνοτήτων. Η πλειοψηφία των Ροβινσώνων ήταν άνδρες. εναλλ.=Black and white photo of ruins of buildings in Warsaw. In the distance, two black figures can be seen walking through the rubble.|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Ερείπια της Βαρσοβίας, οδός Πίβνα. Οι Ροβινσώνες έζησαν σε υπόγεια και αποθήκες κάτω από τα ερείπια για τρεισήμισι μήνες. Πολλές από τις κρυψώνες και τις αυτοσχέδιες αποθήκες είχαν προετοιμαστεί εκ των προτέρων από εκείνους που προέβλεπαν την πτώση της εξέγερσης. Ως αποτέλεσμα, η ακολουθία με την οποία οι άνθρωποι έγιναν Ροβινσώνοι παρακολουθούσε στενά τις στρατιωτικές εξελίξεις της εξέγερσης. Οι πρώτες ομάδες κρύφτηκαν στη Βόλα κατά τη διάρκεια της Σφαγής της Βόλα και στη Σταρούφκα (Παλιά Πόλη της Βαρσοβίας), ενώ οι μάχες συνεχίζονταν σε άλλα μέρη της πόλης. Η πλειοψηφία των Ροβινσώνων κρύφτηκε όταν οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν τις περιοχές Ζολίμπος και Σρουντμιέστσιε (Κέντρο της Βαρσοβίας) από τους αντάρτες.
Η μεγαλύτερη γνωστή ομάδα Ροβινσώνων αποτελούνταν από περίπου 37 άτομα υπό την ηγεσία του Ρόμαν Φίσερ και των ιατρών, Δρ. Μπιρ και Δρ. Χένρικ Μπεκ. Ο Μπεκ ήταν διευθυντής ενός αυτοσχέδιου νοσοκομείου ανταρτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Καθώς έγινε σαφές ότι η εξέγερση επρόκειτο να αποτύχει, αυτός και ο Βουαντίσουαφ Κοβάλσκι, ένας στρατιώτης του Εσωτερικού Στρατού που αποφάσισε επίσης να μείνει, μετέτρεψε δύο παρακείμενα υπόγεια σε μια καλά εξοπλισμένη και εφοδιασμένη κρυψώνα. Η ομάδα συγκέντρωνε νερό, καφέ, φάρμακα, καύσιμα και διάφορα τρόφιμα. Επιπλέον, ο Μπεκ κράτησε ένα σετ από ακουαρέλες, κραγιόνια, μελάνι και χαρτί, τα οποία χρησιμοποίησε για να απεικονίσει τη ζωή στο καταφύγιο. Καθώς μερικά από τα μέλη είχαν πολεμήσει στην εξέγερση, η ομάδα είχε επίσης μια μικρή κρύπτη όπλων, ασυνήθιστη για τους Ροβινσώνες. Μαζί τους έμεινε και ένας σκύλος, ο Bunkierek («κουτάβι μπούνκερ») και, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα, δεν γάβγιζε και δεν έκανε θόρυβο.
Αφού τελείωσε το νερό τους, η ομάδα Μπεκ/Φίσερ ανέπτυξε μια ρουτίνα σύμφωνα με την οποία κάποιοι από την ομάδα εργάζονταν για να σκάψουν ένα πηγάδι, ενώ άλλοι πρόσεχαν αν πλησιάζουν Γερμανοί και άλλοι τολμούσαν έξω από το καταφύγιο για να ψάξουν για χρήσιμα αντικείμενα. Η ομάδα τελικά έσκαψε προς δύο κανάλια νερού και έχτισε ένα πηγάδι. Στις 17 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής έξω από το καταφύγιο, η ομάδα ήρθε σε επαφή με μια μικρή αντάρτικη μονάδα, επίσης κρυμμένη, με επικεφαλής έναν Ρώσο αιχμάλωτο που είχε απελευθερωθεί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Στη συνέχεια, αρκετοί από την ομάδα θα εντάσσονταν στους παρτιζάνους για επιθέσεις μικρής κλίμακας στα γερμανικά στρατεύματα. Η ομάδα επέζησε μέχρι την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στα μέσα Ιανουαρίου.
Συνθήκες διαβίωσης
alt=Black and white photograph of Władysław Szpilman, subject of the 2002 film The Pianist.|δεξιά|μικρογραφία|229x229εσ|[[Βουαντίσουαφ Σπίλμαν, ο πιο διάσημος από τους Ροβινσώνες, και θέμα της ταινίας του 2002 Ο Πιανίστας.]] Αρχικά, οι συνθήκες διαβίωσης των Ροβινσώνων διέφεραν ανάλογα με το αν είχαν ή όχι χρόνο να προετοιμαστούν. Υπήρξαν περίπου τρεις ημέρες μεταξύ της υπογραφής της συνθηκολόγησης και της προθεσμίας για τους αμάχους να εγκαταλείψουν την πόλη, κατά την οποία όσοι έλαβαν την απόφαση να μείνουν μπορούσαν να συγκεντρώσουν τρόφιμα και νερό και να καμουφλάρουν τις κρυψώνες τους. Καθώς περνούσε ο καιρός, οι προμήθειες τελείωσαν και πολλοί Ροβινσώνοι έπρεπε να αλλάξουν τοποθεσίες τους για λόγους ασφαλείας. Η κατάσταση σύντομα έγινε εξίσου απελπιστική για όλους όσοι είχαν απομείνει.
Ενώ το φαγητό ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί, μια ακόμη πιο επιτακτική ανάγκη ήταν η έρευση πόσιμου νερού. Η δίψα και η αναζήτηση νερού αναφέρονται στα περισσότερα απομνημονεύματα των Ροβινσώνων. Οι πιο κοινές πηγές περιελάμβαναν αρχικά καζανάκια τουαλέτας, λέβητες και στάσιμο νερό που βρίσκονταν μέσα στις μπανιέρες. Καθώς αυτά τελείωσαν, όσοι κρυβόταν αναγκάζονταν να διακινδυνεύσουν κρυφά την πρόσβαση σε πηγάδια, τα οποία συχνά φρουρούνταν από Γερμανούς στρατιώτες. Ορισμένα απομνημονεύματα περιγράφουν μεγάλες περιόδους παρατήρησης ενός συγκεκριμένου πηγάδιου και αναμονής για την ευκαιρία να πιουν γρήγορα όσο μπορούσαν. Μια άλλη μέθοδος περιλάμβανε τη λήψη μολυσμένου νερού αποχέτευσης από τα κανάλια και στη συνέχεια το φιλτράρισμα μέσω κάρβουνων τυλιγμένων σε κουρέλια. Γενικά, τα αρχεία δείχνουν ότι ότι λιγοστό νερό υπήρχε μοιράζονταν δίκαια μεταξύ ατόμων που κρύβονταν ως ομάδα. Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, ένα άτομο δεν μπόρεσε να αντέξει τη δίψα και ήπιε το νερό ολόκληρης της ομάδας. Ως αποτέλεσμα, ο Γιάκουμπ Βίσνια, πρώην τρόφιμος της φυλακής Γκεσιούφκα και μετά την απελευθέρωσή της, στρατιώτης του Εσωτερικού Στρατού, οδηγήθηκε σε στρατοδικείο από τα μέλη της ομάδας του και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η εκτέλεση επρόκειτο να αναβληθεί για μετά την απελευθέρωση, αλλά όταν συνέβη αυτό, οι Ροβινσώνοι ήταν τόσο γεμάτοι από χαρά, το έγκλημα συγχωρέθηκε και η ποινή δεν αναφέρθηκε ποτέ ξανά. δεξιά|μικρογραφία| Πλακέτα στην [[Οδός Μαρσαουκόφσκα (Βαρσοβία)|Οδό Μαρσαουκόφσκα 21 προς τιμήν τεσσάρων Ροβινσώνων που κρύφτηκαν σε αυτό το κτίριο μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου 1944]] Υπήρχαν πολυάριθμες περιπτώσεις θανάτου από κατανάλωση δηλητηριασμένου ή βρώμικου νερού (υπήρχαν ακόμη πολλά άταφα, σε αποσύνθεση πτώματα μέσα στα ερείπια). Σε μια περίπτωση, οι απελπισμένοι Ροβινσώνες οδηγήθηκαν να πιουν τα ούρα τους και στη συνέχεια πέθαναν.
Ο ερχομός του χειμώνα βελτίωσε την κατάσταση του νερού για κάποιους που είχαν πρόσβαση σε παγοκρύσταλλους, αλλά το κρύο χειροτέρεψε τις συνθήκες διαβίωσης. Ήταν αδύνατο για όσους κρύβονταν να ανάψουν φωτιές για να ζεσταθούν, καθώς ο καπνός μπορούσε να αποκαλύψει τη θέση τους στους Γερμανούς. Ως αποτέλεσμα, πολλοί πέθαναν από το κρύο.
Σε αντίθεση με τον Ροβινσώνα Κρούσο του μυθιστορήματος, που λαχταρούσε την ανθρώπινη επαφή, οι περισσότεροι Ροβινσώνες της Βαρσοβίας προσπάθησαν να την αποφύγουν με κάθε κόστος. Αυτή την αντίφαση σημείωσαν τόσο οι Ροβινσώνες όσο και όσοι έγραψαν για αυτούς μετά τον πόλεμο. Η ανακάλυψη από τους Γερμανούς σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις σήμαινε άμεσο θάνατο. Υπήρχαν, ωστόσο, κάποιες εξαιρέσεις, με την πιο γνωστή να είναι αυτή της συνάντησης του Σπίλμαν με τον Βιλμ Χόζενφελτ, έναν λοχαγό της Βέρμαχτ που τον βοήθησε να κρυφτεί και του έδινε φαγητό. Σε μερικές περιπτώσεις, όσοι αιχμαλωτίστηκαν αναγκάστηκαν πρώτα να βοηθήσουν τους Γερμανούς στη λεηλασία των ερειπίων της πόλης, προτού είτε εκτελεστούν είτε σταλούν στο στρατόπεδο Προύσκουφ.
Μερικοί από τους Ροβινσώνες προσπάθησαν πραγματικά να εκδικηθούν ενεργά τις δυνάμεις κατοχής. Το πιο διάσημο από αυτά, που έγινε τοπικός θρύλος, ήταν ένα άτομο γνωστό μόνο ως «Άρης» (από τον Έλληνα θεό του πολέμου), που περιγράφεται από τον Γκλουθ-Νοβοβιέισκι, με βάση συνεντεύξεις που έκανε με τους Ροβινσώνες. Ο Άρης, που δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή Σρουντμιέστσιε, οργάνωσε πολυάριθμες ενέδρες Γερμανών στρατιωτών, σε τουλάχιστον μία περίπτωση χρησιμοποιώντας αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό. Σύμφωνα με πηγές του Γκλουθ-Νοβοβιέισκι, θα άφηνε πίσω του γκράφιτι με το όνομά του, καθώς και συνθήματα όπως «Hitler kaput». Άλλα μηνύματα περιελάμβαναν επικοινωνίες με τους Γερμανούς στρατιώτες. Σε μια περίπτωση πέταξε το σώμα ενός στρατιώτη που είχε σκοτώσει με το σημείωμα: «Αυτό σας περιμένει όλους στη Βαρσοβία». Σε άλλο έγραψε: «Ο Άρης είναι φάντασμα, όχι ύλη – η αναζήτησή σου για αυτόν είναι άχρηστη». Τελικά, ο Άρης γνώρισε τον θάνατο του όταν οι Γερμανοί του άφησαν κάποια δηλητηριασμένη τροφή για να βρει. Σύντομα ανακάλυψαν έναν άνδρα στα ερείπια που ήταν εμφανώς άρρωστος επειδή το είχε φάει. Πυροβόλησε εναντίον τους πριν αυτοκτονήσει. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, άλλα άτομα ανέλαβαν τον αγώνα του Άρη αλλά χρησιμοποίησαν τα ονόματα άλλων Ελλήνων Θεών ως υπογραφή τους.
Σε ορισμένα από τα κατεστραμμένα προάστια, δημιουργήθηκε ένα περιορισμένο ταχυδρομικό σύστημα μεταξύ διαφόρων ομάδων Ροβινσώνων. Ο Ντάβιντ Λάνταου είχε υπηρετήσει ως σωματοφύλακας στον αγγελιαφόρο της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης, Γιαν Κάρσκι, ενώ ο Κάρσκι μπήκε κρυφά στο γκέτο για να συγκεντρώσει πληροφορίες για μια έκθεση σχετικά με την εξόντωση των Πολωνοεβραίων από τη Ναζιστική Γερμανία για τους δυτικούς συμμάχους, το 1943. Αργότερα, ο Λάνταου πολέμησε και στις δύο εξεγέρσεις της Βαρσοβίας ως μέρος της Żydowski Związek Wojskowy (Εβραϊκή Στρατιωτική Ένωση, ŻZW) και στη συνέχεια αποφάσισε να μείνει στα ερείπια. Στα απομνημονεύματά του αναφέρει ότι το ταχυδρομείο λειτούργησε μέσω της χρήσης κενών ηλεκτρικών κουτιών πρίζας. Διάφορες ομάδες άφηναν σημειώσεις για άλλους που τους ενημέρωναν για το ποιος ήταν ζωντανός και κρυμμένος, νέα από το μέτωπο που είχαν λάβει, καθώς και αιτήματα για ειδικές μορφές βοήθειας. Σύμφωνα με τον Λάνταου, οι πιο συνηθισμένες εκκλήσεις ήταν για ιατρούς ή άλλες μορφές ιατρικής βοήθειας.
Διαφυγή
εναλλ.=A color photograph of Marek Edelman, one of the Jewish Resistance fighters and heroes of the Ghetto Uprising who hid out in the ruins of the destroyed city until escaping in mid-November.|αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ| Ο [[Μάρεκ Έντελμαν (το 2009), ένας από τους μαχητές της Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης του γκέτο, ο οποίος αρχικά έμεινε στα ερείπια, αλλά στη συνέχεια δραπέτευσε από την πόλη στα μέσα Νοεμβρίου 1944, με τη βοήθεια του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού]] Μερικοί από εκείνους που αρχικά είχαν μείνει στα ερείπια της πόλης μετά την εξέγερση έκαναν αργότερα προσπάθειες να φύγουν. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για τους Ροβινσώνες που είχαν μείνει, όχι από δική τους επιλογή, αλλά λόγω δυσμενών συνθηκών.
Η πιο γνωστή περίπτωση αναχώρησης μετά την εξέγερση αφορούσε μια ομάδα μαχητών της Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης υπό την ηγεσία των Γιτζάκ Ζούκερμαν και Μάρεκ Έντελμαν, οι οποίοι είχαν λάβει μέρος τόσο στην Εξέγερση του Γκέτο όσο και στην Εξέγερση της Βαρσοβίας. Αρχικά, οι πρώην μαχητές του Γκέτο έμειναν μαζί σε μια μεγάλη ομάδα, αλλά τη δεύτερη εβδομάδα του Οκτωβρίου, μερικοί από αυτούς μετακόμισαν σε διαφορετική τοποθεσία. Όσοι απέμειναν έμειναν στο ίδιο μέρος στην οδό Προμίκα μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, όταν ήρθε σε επαφή μαζί τους ο Άλα Μαργκόλις, ένας αγγελιαφόρος από τον Εσωτερικό Στρατό, ο οποίος είχε προηγουμένως καταφέρει να φύγει από την πόλη. Ο Μαργκόλις και μια «μοίρα διάσωσης» πέντε ατόμων επέστρεψαν για να βγάλουν τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Οι Γερμανοί είχαν ξεκινήσει συστηματική έρευνα και καταστροφή ερειπωμένων σπιτιών κοντά στην κρυψώνα, πράγμα που σήμαινε ότι ο χρόνος τελείωνε. Ντυμένοι νοσοκόμες και ιατροί, με ρούχα και ταυτότητες του Ερυθρού Σταυρού που παρείχε ο Δρ. Λέσουαφ Βενγκζικόφσκι, διευθυντής της μονάδας υγιεινής του Εσωτερικού Στρατού, η μοίρα διάσωσης και οι επτά κρυμμένοι βγήκαν από την πόλη μέσω δύο γερμανικών σημείων ελέγχου. Η ομάδα αποτελούνταν από πέντε άνδρες και δύο γυναίκες: τον Έντελμαν, τον Ζούκερμαν, την Τσίβια Λουμπέτκιν (αργότερα, σύζυγο του Ζούκερμαν), την Τόσια Γκολιμπόρσκα, τον Γιούλεκ Φίσγκρουντ, τον Τουβία Μποσικόφσκι και τον Ζίγκμουντ Βάρμαν. Το πρώτο σημείο ελέγχου διασχίστηκε κατά τη διάρκεια του δείπνου και οι Γερμανοί δεν μπήκαν στον κόπο να εξετάσουν την ομάδα, αλλά στο δεύτερο, ένας αξιωματικός της Σούτσσταφφελ παρατήρησε ότι ο Βάρμαν, ο οποίος βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα φορείο, φορούσε μπότες μάχης. Φώναξε, «Αυτοί είναι Πολωνοί ληστές!», αλλά ένας από τους συνοδούς ντυμένος νοσοκόμα δήλωσε γρήγορα ότι οι ασθενείς στο φορείο ήταν άρρωστοι με τύφο. Οι στρατιώτες της Σούτσσταφφελ υποχώρησαν και η ομάδα προχώρησε στο δρόμο της.
Σε πολλές περιπτώσεις, η ευκαιρία να φύγω από τη Βαρσοβία ήρθε τυχαία. Για παράδειγμα, ο κρυμμένος ημερολογιογράφος Βάτσουαφ Γκλουθ-Νοβοβιέισκι βγήκε έξω, αφού βρέθηκε κατά λάθος από μια γυναίκα (άγνωστο όνομα) στην οποία είχε δοθεί άδεια από τους Γερμανούς να αφαιρέσει μέρος της περιουσίας της από τα ερείπια. Κατά την έξοδό τους από την πόλη, η ομάδα χρειάστηκε επίσης να περάσει γερμανικά σημεία ελέγχου και αντιμετώπισε δυσκολίες παρόμοιες με αυτές των μαχητών της ŻOB. Ένας στρατιώτης της Βέρμαχτ κατηγόρησε τον τραυματία και άρρωστο Γκλουθ-Νοβοβιέισκι ότι ήταν «ληστής», αλλά τον άφησε να περάσει μετά από διαμαρτυρίες που έκανε η συνοδεία του.
Μεμονωμένοι Ροβινσώνες
Από τον συνολικό αριθμό των Ροβινσώνων που κρύφτηκαν στα ερείπια της πόλης μόνο ένα μέρος των ονομάτων και των τοποθεσιών είναι γνωστά. Τα αναγνωρισμένα άτομα είναι ως επί το πλείστον αυτά που είτε επέζησαν οι ίδιοι από τον πόλεμο είτε ήρθαν σε επαφή με άλλους επιζώντες κάποια στιγμή. Ως εκ τούτου, ο κατάλογος με τα γνωστά καταφύγια δεν είναι αντιπροσωπευτική. Η πλειονότητα των Ροβινσώνων πέθαναν ενώ κρύβονταν, και ως εκ τούτου οι ταυτότητές τους δεν καταγράφηκαν ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξέγερση της Βαρσοβίας Βαρσοβιας Ροβινσωνοι Κρουσοι
Φεριάνα
Η Φεριάνα, γνωστή και με το λαογραφικό προσωνύμιο «Ρόδο της Φεριάνας», είναι πόλη της κεντρικής - δυτικής Τυνησίας και συγκεκριμένα του Κυβερνείου Αλ Κασράυν, από την πρωτεύουσα του οποίου Αλ Κασράυν, ή Κασερίν, απέχει 35 χλμ.. Από δε την Γκάφσα απέχει περίπου 75 χλμ., ενώ από την πρωτεύουσα Τύνιδα περί τα 340 χλμ.
Στις 23 Ιουνίου του 1930 δοκιμάστηκε από σεισμό έντασης ΙΙΙ της κλίμακας Μερκάλι, καθώς και στις 15 Φεβρουαρίου του 1978 με ισχυρότερο σεισμό έντασης μέχρι V της ιδίας κλίμακας.
Βόρεια της πόλης αυτής βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας ρωμαϊκής πόλης Τελεπτής.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Ιωάννα του Κλισόν
Η Ιωάννα του Κλισόν, γαλλ.: Jeanne de Clisson (1300–1359), επίσης γνωστή ως Ιωάννα του Μπελβίλ, γαλλ.: Jeanne de Belleville και η λέαινα της Βρετάνης, ήταν μία Γαλλίδα/ Βρετόνη πρώην ευγενής, που έγινε ιδιώτης για να εκδικηθεί για τον σύζυγό της, αφού εκτελέστηκε για προδοσία από τον βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' της Γαλλίας. Διέσχισε τη Μάγχη στοχεύοντας γαλλικά πλοία, και συχνά σφάζοντας το πλήρωμά τους. Ήταν πρακτική της να αφήνει ζωντανό τουλάχιστον έναν ναύτη, για να μεταφέρει το μήνυμά της για εκδίκηση.
Πρώιμη ζωή
Η Ιωάννα-Λουίζα του Μπελβίλ, του Κλισόν, κυρία του Moνταιγύ, γεννήθηκε το 1300 στο Μπελβίλ-συρ-Βι (Bellville επί του ποταμού Vie) στη Βαντέ, κόρη του ευγενή Mωρίς Δ΄ Μονταιγκύ του Μπελβίλ και Παλυώ (1263–1304) και Λετίς ντε Παρτεναί του Παρτεναί (1276–?) στη Γκατίν Βαντεέν στη γαλλική πλευρά των συνόρων με τη Βρετάνη.
Ως οικογένεια κυρίων (γαιοκτημόνων) στην περιοχή Μπα-Πουατού, η οικογένεια ντε Μονταιγκύ θα είχε άμεσες ή έμμεσες δραστηριότητες με την οινοποίηση, την καλλιέργεια αλατιού και τις εμπορικές μετακινήσεις αυτών των αγαθών, προς και από τις αγορές μέχρι την Ιβηρική Χερσόνησο και μέχρι την Αγγλία. Αυτό θα περιλάμβανε επαφές με την εμπορική ναυτιλία κατά μήκος του ποταμού Βι και κατά μήκος της ακτής του Πουατού και της Βρετάνης με ένα νησιωτικό οχυρό στο Ιέ (Yeu).
Ο πατέρας της Ιωάννας απεβίωσε όταν εκείνη ήταν τεσσάρων ετών, και δεν υπάρχουν γνωστές καταγραφές ότι η μητέρα της παντρεύτηκε ξανά. Φαίνεται επίσης ότι γεννήθηκε από τον δεύτερο γάμο τού πατέρα της, καθώς ορισμένα αρχεία δείχνουν ότι αυτός ήταν προηγουμένως νυμφευμένος με τη Σιμπίλ του Σατωμπριάν. Αυτή η συζυγία είχε προφανώς αποκτήσει έναν γιο, τον Mωρίς Ε΄ του Μονταιγκύ. Το 1320, μετά τον τέλος του ετεροθαλή αδερφού της, Μωρίς Ε', η Ιωάννα κληρονόμησε την κυριότητα του Μονταγκύ και του Μπελβίλ, καθώς δεν είχε κληρονόμους.
Πρώτος γάμος
Το 1312 η Ιωάννα παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, τον 19χρονο Γοδεφρείδο Η΄ του Σατωμπριάν (απεβ. το 1326), έναν Βρετόνο ευγενή, ο οποίος ήταν ήδη χήρος της Αλίκης ντε Τουαρ. Είχαν δύο παιδιά:
Δεύτερος γάμος
Το 1328 η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Γκυ του Παντιέβρ του Οίκου του Παντιέβρ, χήρο της Ιωάννας του Aβωγκούρ και δεύτερο γιο του δούκα της Βρετάνης. Η Ιωάννα μπορεί να το έκανε αυτό για να προστατεύσει τα ανήλικα παιδιά της.
Στη συνέχεια, ο Γκυ παντρεύτηκε στη φατρία του de Blois με τη Marie de Blois, η οποία ήταν επίσης ανιψιά του Phillip VI της Γαλλίας. Ο Γκυ, ωστόσο, πέθανε απροσδόκητα στις 26 Μαρτίου 1331 και η κληρονομιά του πέρασε στην κόρη του Jeanne of Penthièvre.
Τρίτος γάμος με τον Oλιβιέ Δ΄ του Κλισόν
Το 1330 η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Oλιβιέ Δ΄ του Κλισόν, έναν πλούσιο Βρετόνο, που κατείχε ένα κάστρο στο Clisson, ένα αρχοντικό (μανορ) στη Νάντη και εκτάσεις στο Μπλαιν. Ο Oλιβιέ ήταν αρχικά παντρεμένος με την Μπλανς ντε Μπουβίλ (απεβ. το 1329). Ο Ολιβιέ είχε τον Ιωάννη με αυτόν τον πρώτο γάμο, ο οποίος γιος θα κληρονομούσε τα εδάφη της μητέρας του ως κύριος του Μιγύ, κοντά στο Παρίσι. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Château de Clisson Η Ιωάννα, πρόσφατα χήρα του κυρίου του Σατωμπριάν, έλεγχε περιοχές στο Πουατιέ ακριβώς νότια των βρετονικών συνόρων από το Μπωβουάρ-συρ-Μερ στα δυτικά έως το Σατωμύρ στα νοτιοανατολικά του Κλισόν. Στο συμβόλαιο γάμου, υπάρχουν αποδείξεις ότι η Ιωάννα διασφάλιζε νομικά τις κληρονομιές των παιδιών της από τον προηγούμενο γάμο της. Ο συνδυασμός αυτών των πλεονεκτημάτων έκανε την Ιωάννα και τον Oλιβιέ την κυρίαρχη δύναμη (ανώτερος κύριος μίας περιοχής) στη συνοριακή περιοχή της Βρετάνης. Η Ιωάννα και ο Oλιβιέ απέκτησαν τελικά πέντε παιδιά:
κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ| Χάρτης των κτημάτων Κλισόν και Μπελβίλ στη Βρετάνη και τη Γαλλία. Η Ιωάννα σε ένα στάδιο οδήγησε τον Olivier στην Αυλή σχετικά με την πρόσβαση σε αμοιβή από τα κτήματά του, όπως είχε συμφωνηθεί στο συμβόλαιο γάμου. Αυτή η υπόθεση εκδικάστηκε από τον βασιλιά Φίλιππο ΣΤ', ο οποίος αποφάνθηκε υπέρ της, καθώς οι μάρτυρες επιβεβαίωσαν ότι τέτοιες υποσχέσεις είχαν συμβεί. Φαίνεται ότι αυτό το ζήτημα επιλύθηκε φιλικά.
Κονταρομαχία και δοκιμασία
Στις 19 Ιανουαρίου 1343 υπογράφηκε η εκεχειρία του Μαλεστρουά μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας. Κάτω από τις θεωρούμενες ασφαλείς συνθήκες αυτής της εκεχειρίας, ο Ολιβιέ και δεκαπέντε άλλοι Βρετόνοι και Νορμανδοί άρχοντες προσκλήθηκαν σε ένα τουρνουά σε γαλλικό έδαφος, όπου στη συνέχεια αυτός συνελήφθη, μεταφέρθηκε στο Παρίσι και δικάστηκε από τους ομοτίμους του.
Αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης
Η Ιωάννα μάταια προσπάθησε να αφήσει ελεύθερο τον Ολιβιέ. Φαίνεται ότι προσπάθησε να δωροδοκήσει έναν λοχία του βασιλιά. Ως εκ τούτου, η Ιωάννα κλήθηκε να απαντήσει τώρα στις κατηγορίες για εξέγερση, ανυπακοή και υπερβολές κατά του βασιλιά.
Η Ιωάννα κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη, καθώς την προστάτευε ο Ιωάννης του Κλισόν, (ο μεγαλύτερος γιος του Oλιβιέ από τον πρώτο του γάμο, την εποχή του κυρίου of Mιγύ, ένα κάστρο περίπου 55 χλμ ανατολικά του Παρισιού) με τον Guilaume Bérard, τον πλοιοκτήτη και τον υπηρέτη της Ιωάννας, ο Γκυονέ ντε Φαι και ο Γκιγιόμ Ντενάρ. Ο ίδιος ο Ιωήννης κατέφυγε στη Βρετάνη μετά από αυτό, και απεβίωσε αμέσως μετά. Η Ιωάννα αγνόησε την κλήση και κρίθηκε ένοχη ερήμην τον Ιούνιο του 1343
Εκτέλεση
Στις 2 Αυγούστου 1343, ο Oλιβιέ Δ΄ εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στο Λεζ Αλ (Les Halles).
Αυτή η εκτέλεση συγκλόνισε την αριστοκρατία, καθώς τα αποδεικτικά στοιχεία της ενοχής δεν επιδείχθηκαν δημόσια και η διαδικασία βεβήλωσης/έκθεσης ενός σώματος προοριζόταν κυρίως για εγκληματίες χαμηλής τάξης. Αυτή η εκτέλεση κρίθηκε αυστηρά από τον Ζαν Φρουασάρ και τους συγχρόνους του. μικρογραφία|300x300εσ| Εκτέλεση του Oλιβιέ Δ΄ του Κλισόν. Πίνακας που αποδίδεται στον Λουαζέ Λιεντέ, Φλαμανδό μικρογράφο (π. 1420 – π. 1483) στα Χρονικά του Κυρίου Ζεάν Φρουασάρ.
Αποφυγή σύλληψης
Στις 26 Αυγούστου 1343, επειδή η Ιωάννα αποπειράθηκε να δωροδοκήσει τον λοχία του βασιλιά, κατηγορήθηκε επίσης για το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας (Lèse-majesté), και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε εξορία και δήμευση της περιουσίας της.
Το κεφάλι στον πάσσαλο
Η Jeanne πήρε τους δύο μικρούς της γιους, Oλιβιέ Ε΄ και Γκυγιώμ, από το Κλισόν στη Nάντη, για να τους δείξει το κεφάλι τού πατέρα τους, που εκτίθεντο στην πύλη Σωβετού (Sauvetout). δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Απομεινάρια της πύλης Σωβετού, στη Νάντη. Στην εποχή της ακμής της, η πύλη θα ήταν παρόμοια σε σχεδιασμό με εκείνη της πύλης του Σαν Μιχαέλ στο [[Guérande|Γκεράντ.]] Η Ιωάννα, εξαγριωμένη από την εκτέλεση του συζύγου της, ορκίστηκε αντίποινα εναντίον του Γάλλου βασιλιά Φίλιππου ΣΤ΄ και του Καρόλου του Μπλουά. Θεώρησε τις πράξεις τους άνανδρη δολοφονία.
Πειρατεία και μετέπειτα ζωή
Μετά την εκτέλεση του Oλιβιέ, η Ιωάννα πώλησε τις ιδιοκτησίες του Κλισόν, συγκέντρωσε μία δύναμη περίπου 400 πιστών ανδρών, και άρχισε να επιτίθεται στις γαλλικές δυνάμεις στη Βρετάνη. Η Ιωάννα λέγεται ότι επιτέθηκε σε:
Τέταρτος γάμος
Στη δεκαετία του 1350 η Ιωάννα παντρεύτηκε για τέταρτη φορά, με τον Βάλτερ Μπέντλυ, έναν από τους στρατιωτικούς υπεύθυνους του βασιλιά Eδουάρδου Γ΄ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Ο Μπέντλυ είχε διοριστεί υποδιοικητής του Εδουάρδου Γ΄ στη Βρετάνη τον Σεπτέμβριο του 1350. Το 1351 είχε άρει τις πολιορκίες του Ploërmel και του Φουζέρ και στις 4 Αυγούστου 1352, ο Μπέντλυ κέρδισε τη μάχη του Μωρόν και ανταμείφθηκε για τις υπηρεσίες του με "τα εδάφη και τα κάστρα" Μπωβουάρ-συρ-Μερ, Ampant, Barre, Blaye, Châteauneuf, Ville Maine, το νησί Chauvet και τα νησιά Noirmoutier και Bouin.
Το τέλος της
Η Ιωάννα εγκαταστάθηκε τελικά στο κάστρο του Ενεμπόν, μία πόλη-λιμάνι στην ακτή της Βρετάνης, η οποία βρισκόταν στην επικράτεια των συμμάχων της του Μονφόρ. Ο Βάλτερ απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1359 και η Ιωάννα λίγες εβδομάδες αργότερα.
Το θαλάσσιο κάστρο του Ιλ ντ'Ιέ (Ile d'Yeu)
δεξιά|μικρογραφία| Ιλ ντ'Ιέ, άποψη του κάστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Μεσαιωνική πειρατεία Κατηγορία:Μεσαιωνικοί πειρατές Κατηγορία:Γάλλοι εγκληματίες Κατηγορία:Γάλλοι πειρατές
Φουσάνα
Η Φουσάνα είναι πόλη της Τυνησίας και συγκεκριμένα του Κυβερνείου Αλ Κασράυν, από την πρωτεύουσα του οποίου Αλ Κασράυν, ή Κασερίν, απέχει 20 χλμ. Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Φουσάνα βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Τύνιδα - Γκάφσα. Είναι κτισμένη σε πρόποδες όρους μπροστά σε μία καταπράσινη κοιλάδα που διέρχεται ο ποταμός ελ Χατάμπ. Οι κάτοικοι της Φουσάνα ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και με τη λατόμηση μαρμάρου που φέρει το όνομα «γκρίζο Φουσάνα». Κατά την απογραφή του 2004 αριθμούσε 5.662 κατοίκους, καλούμενοι Φουσανιάνοι ή Φουσανιανοί.
Σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ
Το σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ (αγγλικά: Schwartz–Jampel syndrome, SJS) είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή που προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο της περλεκάνης (HSPG2) που προκαλεί οστεοχονδροδυσπλασία, η οποία σχετίζεται με τη μυοτονία. Τα περισσότερα άτομα με σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ έχουν σχεδόν φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής.
Αιτία
Το σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο HSPG2, το οποίο φτιάχνει την πρωτεΐνη περλεκάνη, η οποία βρίσκεται στους μυς και τους χόνδρους. Έχουν μελετηθεί οι σχέσεις μεταξύ της νόσου και της ανεπάρκειας της περλεκάνης. Στο σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ, υπάρχει υποψία ότι η μη φυσιολογική λειτουργία της περλεκάνης οδηγεί σε ανεπάρκεια της ακετυλοχολινεστεράσης, ενός ενζύμου που εμπλέκεται στη διάσπαση της νευροδιαβιβαστικής ακετυλοχολίνης, η οποία προκαλεί τη συστολή των μυών. Εάν η ακετυλοχολίνη δεν διασπαστεί, μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη συστολή των μυών/σφίξιμο των μυών (μυοτονία).
Διάγνωση
Το σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ διαγιγνώσκεται βάσει των χαρακτηριστικών του προσώπου, των σκελετικών χαρακτηριστικών και της μυοτονίας. Οι εξετάσεις αίματος μπορεί να δείξουν αυξημένη κρεατινική κινάση ορού ή αλδολάση. Οι ακτίνες Χ, η βιοψία μυών ή η ηλεκτρομυογραφία (EMG) μπορεί να είναι χρήσιμες. Γενετικός έλεγχος για το γονίδιο HSPG2 μπορεί να επιβεβαιώσει τη διάγνωση.
Θεραπεία
Δεν υπάρχει θεραπεία για το σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ. Η θεραπευτική αγωγή στοχεεύει στη μείωση της μυϊκής δυσκαμψίας και των κραμπών και μπορεί να περιλαμβάνει μασάζ, θέρμανση των μυών και ασκήσεις σταδιακής ενίσχυσης. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν μυοχαλαρωτικά ή αντισπασμωδικά φάρμακα, ειδικά καρβαμαζεπίνη. Τα συμπτώματα των ματιών, όπως ο βλεφαρόσπασμος, μπορούν να ανακουφιστούν με το Botox. Διαφορετικά, έχει βρεθεί μια αποτελεσματική ποικιλία χειρουργικών επεμβάσεων. Η κακοήθης υπερθερμία, μια πιθανή επιπλοκή της χειρουργικής επέμβασης, είναι ένας μεγαλύτερος κίνδυνος για τα άτομα με σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ και σημαντικό ζήτημα κατά τη σκέψη της χειρουργικής επέμβασης.
Πρόγνωση
Τα περισσότερα άτομα με σύνδρομο Σβαρτς-Γιάμπελ έχουν σχεδόν φυσιολογικό προσδόκιμο ζωής.
Ιστορία
Το σύνδρομο περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1962 από τον Αμερικανό οφθαλμίατρο Όσκαρ Σβαρτς και τον Αμερικανό νευροοφθαλμίατρο Ρόμπερτ Στίβεν Γιάμπελ.
Κοινωνία
Τον Μάρτιο του 2013, υπήρξε κάλυψη των μέσων ενημέρωσης για ένα 7χρονο αγόρι από τη Βρετανία με χρόνιους τεταμένους μύες λόγω του συνδρόμου Σβαρτς-Γιάμπελ και του τρίποδου σκύλου του. Έγιναν οι πρώτοι νικητές του ετήσιου διαγωνισμού Friends for Life του Crufts Kennel Club του 2013, ο οποίος «τιμάει τα σκυλιά που έχουν πραγματικά κερδίσει τον τίτλο του καλύτερου φίλου του ανθρώπου μέσω της γενναιότητας, της υποστήριξης ή της συντροφιάς τους». Ο σκύλος έλαβε επίσης το βραβείο The Braveheart Honor στην τελετή του The British Animal Honours τον Απρίλιο του 2013 (Haatchi the dog). Οι δύο τους εμφανίζονται στο βιβλίο Haatchi & Little B (2014, ISBN 125-006-936-X) της Ουέντι Χόλντεν και στη σελίδα του Haatchi στο Facebook.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκελετικές παθήσεις Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Γενετικές διαταραχές Κατηγορία:Σύνδρομα
Επταετής Πόλεμος
Ο Επταετής Πόλεμος έλαβε χώρα μεταξύ των ετών 1755 και 1764, με τα σημαντικότερα πολεμικά γεγονότα να διαδραματίζονται μεταξύ των ετών 1756 και 1763. Σε αυτόν ενεπλάκησαν όλες οι υπερδυνάμεις της Εποχής με εξαίρεση την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και επηρέασε την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, τη Δυτική Αφρική, την Ινδία και τις Φιλιππίνες. Θεωρούμενος πρελούδιο των Παγκοσμίων Πολέμων αλλά και ο σημαντικότερος ευρωπαϊκός πόλεμος από τον Τριακονταετή του 17ου αιώνα, χώρισε για άλλη μία φορά την Ευρώπη σε δύο αντιμαχόμενους συνασπισμούς κρατών, υπό την καθοδήγηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη μία και της Γαλλίας από την άλλη πλευρά. Για πρώτη φορά η Γαλλία, προσπαθώντας να αντισταθμίσει την ολοένα αυξανόμενη ισχύ της Βρετανίας και της Πρωσίας, δημιούργησε από τη δική της πλευρά μια μεγάλη Συμμαχία. Η προσπάθεια αυτή στέφθηκε τελικά με αποτυχία καθώς η Βρετανία αναδείχθηκε η ισχυρότερη παγκοσμίως υπερδύναμη, αλλάζοντας τις ισορροπίες ισχύος στην Ευρώπη.
Στην ιστοριογραφία μερικών χωρών, ο πόλεμος λαμβάνει το όνομά του από τις δυνάμεις που συγκρούστηκαν στα συγκεκριμένα τοπικά θέατρα, π.χ. Γαλλοϊνδιάνικος Πόλεμος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο γαλλόφωνο Καναδά, είναι γνωστός ως ο «Πόλεμος της Κατάκτησης», ενώ αποκαλείται Επταετής Πόλεμος στον αγγλόφωνο Καναδά (Βόρεια Αμερική, 1754-1763), Πομερανικός Πόλεμος (Σουηδία και Πρωσία, 1757–1762), Τρίτος Καρνατικός Πόλεμος (στην ινδική χερσόνησο, 1757-1763), και Τρίτος Πόλεμος της Σιλεσίας (Πρωσία και Αυστρία, 1756-1763).
Διαμάχες ξέσπασαν μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας το 1754-1756 όταν οι Βρετανοί πραγματοποίησαν επίθεση σε εδάφη που διεκδικούσε και η Γαλλία στη Βόρεια Αμερική, επιτάσσοντας εκατοντάδες γαλλικά εμπορικά πλοία. Ταυτόχρονα, η ανερχόμενη Πρωσία ανταγωνιζόταν με την Αυστρία για επικράτηση εντός κι εκτός των εδαφών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη.
Καταλαβαίνοντας πως θα ξεσπούσε σύντομα πόλεμος, η Πρωσία χτύπησε απροειδοποίητα τη Σαξονία και γρήγορα την προσάρτησε. Το αποτέλεσμα αυτό προκάλεσε μεγάλες αναταράξεις στην Ευρώπη. Καθώς η Πρωσία ήταν σύμμαχος της Βρετανίας, η Αυστρία συμμάχησε με τη Γαλλία, διαβλέποντας την ευκαιρία να ανακαταλάβει τη Σιλεσία, την οποία είχε χάσει σε παλαιότερο πόλεμο. Με επιφύλαξη, ακολουθώντας αυτοκρατορικό διάταγμα, τα περισσότερα κρατίδια της Αυτοκρατορίας ακολούθησαν την Αυστρία στους σκοπούς της. Στην αγγλοπρωσική συμμαχία εντάχθηκαν μικρότερα γερμανικά κράτη (ιδίως το Αννόβερο). Η Σουηδία, φοβούμενη τις επεκτατικές διαθέσεις της Πρωσίας, μπήκε στον πόλεμο το 1757 για προστατέψει τις κτήσεις της στη Βαλτική, παίρνοντας θάρρος από το γεγονός ότι φαινομενικά ολόκληρη η Ευρώπη αντιμαχόταν την Πρωσία. Η Ισπανία, που δεσμευόταν από την Πακτ ντε Φαμίγ (γαλλικά: Pacte de Famille, 1761), επενέβη υπέρ της Γαλλίας και μαζί εξαπέλυσαν μια καταστροφική εισβολή στην Πορτογαλία το 1762. Η Ρωσική Αυτοκρατορία αρχικά συνασπίστηκε με την Αυστρία, φοβούμενη τις φιλοδοξίες της Πρωσίας σε σχέση με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ωστόσο άλλαξε πλευρά μετά την ενθρόνιση του Τσάρου Πέτρου του Γ' το 1762.
Πριν τον πόλεμο
Οι διαμάχες στη Βόρεια Αμερική, οι οποίες είχαν ήδη αρχίσει πριν το 1756, αλλά συνεχίστηκαν και μετά το 1763, ονομάζονται Γαλλοϊνδιάνικοι πόλεμοι, καθώς τόσο η Γαλλία όσο και η Μεγάλη Βρετανία έπαιρναν με το μέρος τους διάφορες φυλές ιθαγενών Ινδιάνων.
Στον πόλεμο της αυστριακής διαδοχής (δεκαετία του 1740), η Αυστρία είχε συμμαχήσει με τη Βρετανία κατά της Πρωσίας και της Γαλλίας. Η Πρωσία είχε κατακτήσει την περιοχή της Σιλεσίας από την Αυστρία, κάτι το οποίο δεν άρεσε καθόλου στην αυστριακή αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Μετά από αυτόν τον πόλεμο, στις αρχές της δεκαετίας του 1750, συνέβη μία αλλαγή των συμμαχιών. Η Αυστρία μετά από 250 χρόνια διαμάχης με τη Γαλλία συμμάχησαν και η Πρωσία αναγκάστηκε να διακόψει τις καλές της σχέσεις με τη Γαλλία και επομένως συμμάχησε με τη Βρετανία.
Η αποικιακή διαμάχη ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία άρχισε ήδη από τον Πόλεμο της ισπανικής διαδοχής (1701-1714). Αφορμή για τη διαμάχη αυτή υπήρξε η περικύκλωση των βρετανικών αποικιών στη Βόρεια Αμερική από πολλές άλλες γαλλικές αποικίες, οι οποίες εκτείνονταν από τον Καναδά και τις Μεγάλες Λίμνες ως τον ποταμό Μισισσιπή.
1756
Με τη σύναψη ειρήνης μεταξύ Πρωσίας και Βρετανίας ο Φρειδερίκος Β΄ πίστευε ότι ο κίνδυνος πολέμου είχε εξαλειφθεί. Ωστόσο μάθαινε από κατασκόπους του στις ευρωπαϊκές αυλές πως δημιουργούνταν ένας επικίνδυνος δεσμός της Γαλλίας με τη Ρωσία, η οποία Ρωσία ήταν εχθρός της Πρωσίας. Έτσι διέταξε την επιστράτευση στα σύνορα με τη Ρωσία. Σύντομα έμαθε τη συμμαχία μεταξύ Αυστρίας, Ρωσίας, Γαλλίας και Σαξονίας. Για να αποφύγει ένα πολλαπλό χτύπημα,αποφάσισε να καταλάβει τη Σαξονία. Στις 29 Αυγούστου 1756 η Πρωσία πέρασε τα σύνορα της Σαξονίας χωρίς κήρυξη πολέμου. Η Σαξονία πέρασε μέσα σε λίγες μέρες στην Πρωσία. Η κατάληψη της Σαξονίας είχε μεγάλο στρατιωτικό και οικονομικό όφελος για τον Φρειδερίκο. Από τη μια είχε με τα Μεταλλουργικά όρη ένα φυσικό τείχος προστασίας με την Αυστρία. Από την άλλη η Σαξονία μπορούσε να γεμίσει τα άδεια κρατικά ταμεία της Πρωσίας.
1757
Στις 22 Ιανουαρίου 1757 η Ρωσία και η Αυστρία έγιναν σύμμαχοι και πέντε μέρες μετά κηρύχθηκε ο πόλεμος στην Πρωσία. Στη συνέχεια η Γαλλία υπέγραψε συμμαχία με την Αυστρία, τον Μάιο του 1757. Στην ανατολική Πρωσία μπόρεσαν τα ρώσικα στρατεύματα να νικήσουν τα πρωσικά, και στη συνέχεια η Αυστρία κατέλαβε τη Σιλεσία από την Πρωσία. Η Πρωσία έβλεπε πολλές ήττες και από τα δύο μέτωπα. Στις 5 Νοεμβρίου συνέβη η μάχη του Ρόσμπαχ, όπου ο Φρειδερίκος της Πρωσίας ήρθε αντιμέτωπος με τη Γαλλία και τα αυστριακά στρατεύματα. Μετά τη νίκη του αποσύρθηκε στη Σιλεσία την οποία τελικά επανακατέλαβε το Δεκέμβριο του 1757.
1758
Στις αρχές του έτους οι Ρώσοι προσπάθησαν αν φτάσουν ως την Πομερανία και να ενωθούν με τα αυστριακά στρατεύματα, αυτό όμως το εμπόδισε ο Φρειδερίκος. Ωστόσο οι Ρώσοι συνέχισαν να κατέχουν την ανατολική Πρωσία. Τα αυστριακά στρατεύματα ανακατέλαβαν τη Σιλεσία,ενώ η Γαλλία υπέστη μία σημαντική ήττα στον Ρήνο και έτσι έχασε όλες τις περιοχές δυτικά του Ρήνου.
Η ειρήνη
Οι Γαλλοβρετανικές εχθροπραξίες έληξαν το 1763 με τη Συνθήκη των Παρισίων (1763), που περιελάμβανε διάφορες περίπλοκες ανταλλαγές εδαφών. Η Γαλλία είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στα εδάφη της Νέας Γαλλίας και τη Γουαδελούπη και επέλεξε τη δεύτερη γιατί την προμήθευε με ζάχαρη. Αυτό βόλευε και τους Βρετανούς, αφού τα νησιά της Καραϊβικής τους προμήθευαν με άφθονη ζάχαρη και η παραχώρηση της Νέας Γαλλίας τους άφησε κυρίαρχους όλης της Βόρειας Αμερικής ανατολικά του Μισισιπή με την εξαίρεση της Νέας Ορλεάνης. Κατά το προηγούμενο έτος όμως η Γαλλία είχε συνάψει μυστική συνθήκη με τη σύμμαχο της Ισπανία στην οποία παραχώρησε τη δυτική γαλλική Λουιζιάνα με τη συνθήκη του Φονταινεμπλώ. Παρόλ’ αυτά, το τέλος της απειλής της Νέας Γαλλίας και η επακόλουθη αναδιοργάνωση αυτών των αποικιών υπήρξε ένας από τους παράγοντες που επέτρεψαν την έκρηξη της Αμερικανικής Επανάστασης. Η Ισπανία έχασε τον έλεγχο της Φλόριντα (πέρασε στα χέρια των Βρετανών) αλλά πήρε τη Νέα Ορλεάνη και την περιοχή της Λουϊζιάνας δυτικά του Μισισιπή από τους Γάλλους. Η Γαλλία επίσης επέστρεψε τη Μινόρκα στους Βρετανούς.
Τα ευρωπαϊκά σύνορα επέστρεψαν στην προπολεμική τους κατάσταση σύμφωνα με τη συνθήκη του Hubertusburg (Φεβρουάριος 1763). Αυτό σήμαινε την επιβεβαίωση του πρωσικού ελέγχου της Σιλεσίας. Η Πρωσία επιβίωσε των επιθέσεων τριών αντιπάλων, που ο καθένας μόνος του ήταν μεγαλύτερος σε έκταση από την ίδια. Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, η πρωσική επιρροή αυξήθηκε σημαντικά σε βάρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτή η επιρροή σημαδεύει την απαρχή του σύγχρονου γερμανικού κράτους, ένα γεγονός τουλάχιστον εξίσου σημαντικό με την αποικιακή αυτοκρατορία που δημιούργησε η Βρετανία. Άλλοι ιστορικοί, όπως ο Φρεντ Άντερσον στο Crucible of War, διαφωνούν. Σύμφωνα με τον Άντερσον: « Πέρα από τις αναπόφευκτες προσαρμογές στον τρόπο με τον οποίο οι διπλωμάτες έβλεπαν την Πρωσία ως παίκτη στην ευρωπαϊκή πολιτική, έξι χρόνια γενναίας σπατάλης και άγριας αιματοχυσίας δεν κατόρθωσαν σχεδόν τίποτα.» (σ. 506)
Από στρατιωτικής πλευράς, οι μάχες αυτές καθαυτές ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσες από τους εξαιρετικούς ελιγμούς του Φρειδερίκου. Αυτή η ευέλικτη στρατηγική θα γινόταν αργότερα αντικείμενο θαυμασμού από τον ίδιο τον Βοναπάρτη. Πράγματι, ο Επταετής Πόλεμος, ήταν η τελευταία μείζων στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη πριν τους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης στα τέλη του 18ου αιώνα.
Αποτελέσματα του Επταετούς Πολέμου
Τα αποτελέσματα του Επταετούς Πολέμου υπήρξε εξαιρετικά σημαντικό για την κατοπινή ιστορία της Ευρώπης. Ο Φρειδερίκος ο Μέγας κατάφερε αποφασιστικό πλήγμα στους Αυστριακούς και ανάγκασε τη Μαρία Θηρεσία να εγκαταλείψει κάθε αξίωση της στη Σιλεσία. Η απόκτηση της περιοχής αυτής αύξησε την έκταση της Πρωσίας κατά ένα τρίτο και παραπάνω, ανυψώνοντας έτσι το βασίλειο των Hohenzollern στο επίπεδο μιας δύναμης πρώτου μεγέθους. Στον αγώνα για την κυριαρχία των αποικιών οι Βρετανοί αναδείχθηκαν σε θριαμβευτές. Από την κάποτε μεγαλειώδη αυτοκρατορία τους στην Αμερική, οι Γάλλοι έχασαν τα πάντα εκτός από δύο μικροσκοπικά νησάκια στα ανοιχτά των ακτών της Νέας Γης, τη Γουαδελούπη και λίγες ακόμη κτήσεις στις Δυτικές Ινδίες, καθώς και ένα τμήμα της Γουιάνας στη Νότια Αμερική. Όλες οι περιοχές που έχασαν οι Γάλλοι αποκτήθηκαν από τη Μεγάλη Βρετανία, με την εξαίρεση της Λουιζιάνας, που η Γαλλία παραχώρησε στην Ισπανία ως ανταμοιβή για τη συμμετοχή της στον πόλεμο. Οι Βρετανοί επέτρεψαν τη διατήρηση γαλλικών εμπορικών αποστολών στην Ινδία, αλλά απαγόρευσαν την οικοδόμηση γαλλικών οχυρών ή τη διατήρηση στρατευμάτων στη χώρα εκείνη.
Το θησαυροφυλάκιο της Γαλλίας είχε αδειάσει πια εντελώς, το εμπόριο της είχε σχεδόν καταστραφεί, ενώ οι πιθανότητες κυριαρχίας της στην Ευρώπη είχαν σοβαρά κλονιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκρούσεις παγκόσμιας κλίμακας Επταετης
Dainik Jagran
Η Dainik Jagran (दैनिक जागरण, Καθημερινό Ξύπνημα) είναι Ινδική ημερήσια εφημερίδα που εκδίδεται στα Χίντι. Το 2016 ήταν η μεγαλύτερη εφημερίδα με βάση τη κυκλοφορία στην Ινδία. Το 2010 ήταν η 17η πιο διαβασμένη εφημερίδα στο κόσμο.
Η εφημερίδα αποτελεί ιδιοκτησία της Jagran Prakashan Limited, εκδοτικός οίκος που έχει εισηχθεί στο Χρηματιστήριο της Βομβάης και το Εθνικό Χρηματιστήριο της Ινδίας. Η Jagran Prakashan Limited επίσης απέκτησε την Mid Day το 2010 και τη Naiduniya το 2012.
Ιστορία
Το 1947, μια δεύτερη έκδοση έκανε την εμφάνισή της στη Κανπούρ. Σε μια σειρά από προγραμματισμένες επεκτάσεις, οι εκδόσεις των πόλεων Ρέουα και Μποπάλ προστέθηκαν το 1953 και το 1956 αντίστοιχα. Η τοπική έκδοση για το Γκοραχπούρ προστέθηκε το 1975, ακολουθούμενη από τις τοπικές εκδόσεις για τις πόλεις Βαρανάσι, Αλλαχαμπάντ (Πραγιαγκράτζ), Μίρατ, Άγκρα, Αλιγκάρ και Μπαρεϊλί στη δεκαετία του 1980 και τελικά το Δελχί το 1990. Η Dainik Jagran εξαπλώθηκε και σε άλλες πολιτείες όπως οι Ουταραχάντ, Χαρυάνα, Μπιχάρ, Τζαρκάντ, Παντζάμπ, Τζαμού και Κασμίρ, Χιματσάλ Πραντές και Δυτική Βεγγάλη. Ο όμιλος ξεκίνησε επίσης πολλές εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες τόσο στη πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ινδία
3284 Νήμπουρ
Ο Νήμπουρ (Niebuhr) είναι μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Νοτιοαφρικανό αστρονόμο Γιάκομπους Αλμπέρτους Μπρούβερ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του γερμανικής καταγωγής Δανού χαρτογράφου και εξερευνητή Κάρστεν Νήμπουρ. Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Νήμπουρ διασχίζει όλο το πλάτος της Κύριας Ζώνης και κοντά στο περιήλιό του βρίσκεται έξω από τα εσώτατα όρια της Ζώνης (πλησιάζει την τροχιά του πλανήτη Άρη).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νήμπουρ εκτιμάται σε 9,1 ± 0,6 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,124. Ο Νήμπουρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 18 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νημπουρ
Κολοσσιαίο άγαλμα του Αμενχοτέπ Γ' (Βρετανικό Μουσείο, αρ. EA 7)
Το κολοσσιαίο άγαλμα του Αμενχοτέπ Γ΄ που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο βρέθηκε στον ναό του Αμενχοτέπ Γ' στην δυτική όχθη του Νείλου. Σήμερα σώζεται μόνο η κεφαλή.
Περιγραφή
Το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από φαιό χαλαζίτη. Αποτελούσε μέρος ομάδας σχεδόν πανομοιότυπων αγαλμάτων που ήταν στημένα στη δεξιά πλευρά του της περίστυλης εσωτερικής αυλής. Το συνολικό ύψος του αγάλματος υπολογίζεται στα οκτώ μέτρα (συν την βάση του), ενώ πιστεύεται ότι το σώμα του είχε την χαρακτηριστική στάση του Όσιρι με κλειστά πόδια και ενωμένους τους βραχίονες με το σώμα, και ότι κρατούσε τα σύμβολα της εξουσίας, ενώ στο κεφάλι φορούσε την ερυθρή κορώνα της Κάτω Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Citroën C3 Pluriel
Το Citroën C3 Pluriel ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Β, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Απρίλιο του 2003 έως τον Ιούλιο του 2010, σε 109.682 αντίτυπα. Βασίστηκε στο 5-πορτο Citroën C3 πρώτης γενιάς, αλλά το Pluriel ήταν 3-πορτο, με λίγο διαφορετική εξωτερική αισθητική και με δυνατότητα μετατροπής από hatchback σε convertible (καμπριολέ) και αντίστροφα.
Δυνατότητες μετατροπής αμαξώματος
Το C3 Pluriel ήταν μια 3-πορτη ειδική εκδοχή του αποκλειστικά 5-πορτου C3 πρώτης γενιάς (2002 - 2009), αλλά με πολυχρηστική πρακτικότητα. Συγκεκριμένα, το Pluriel μπορεί να μετατραπεί από 3-πορτο hatchback σε ημι-κάμπριο με αναδιπλούμενη οροφή ή (με αναδίπλωση των πίσω καθισμάτων) σε pick-up, κατά τα πρότυπα του Citroën 2CV και, επιπλέον, σε πλήρως ανοιχτό convertible. Η αναδιπλούμενη υφασμάτινη ηλιοροφή είναι ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη, αλλά για την μετάβαση στην πλήρως κάμπριο εκδοχή, απαιτείται η χειροκίνητη απόσπαση των πλευρικών τόξων της θολωτής οροφής.