cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολό Τζομμέλλι
Περίοδος της Ρώμης
Η διαμονή του στη Βενετία δεν έμελλε να κρατήσει: το 1748 -ή το 1746 κατ' άλλους- ο Τζομμέλλι παραιτείται της θέσης του και εγκαθίσταται στη Ρώμη. Αφορμή για την αλλαγή αποτελεί η παραγωγή της όπερας Didone abbandonata στο θέατρο "Αρτζεντίνα" στις 28 Ιανουαρίου 1747· έκτοτε ακολούθησαν πολυάριθμες παραγγελίες για όπερες από τα σημαντικότερα θέατρα της Ιταλίας. Στη Ρώμη έχει επαφές με τον επί σειρά ετών προστάτη του Καρδινάλιο Δούκα της Υόρκης, Ερρίκο Μπένεντικτ, για τον οποίο και γράφει το ορατόριο La passione di Gesù Cristo (λιμπρέτο του Μεταστάσιο)· σε ανταπόδοση ο Καρδινάλιος τον συστήνει σε παράγοντες του Βατικανού, μεταξύ αυτών τον Καρδινάλιο Αλεσσάντρο Αλμπάνι, μέγα θιασώτη των καλών τεχνών και έμπιστο του Πάπα Βενέδικτου ΙΔ΄.
Το 1749, ο τομεάρχης μουσικής του Βατικανού, Μονσινιόρ Πασσιονέι, αναθέτει στον Τζομμέλλι και τον Ναπολιτάνο συνθέτη Νταβίντε Πέρεζ τη σύνθεση ενός Miserere, σε επίδειξη των ικανοτήτων τους. Με την υποστήριξη του Αλμπάνι και του Πασσιονέι, ο Τζομμέλλι εκλέγεται μουσικός συνδιευθυντής στον Καθεδρικό του Αγίου Πέτρου, θέση περιωπής, καθώς το 1750 αποτελεί Ιωβηλαίο Έτος: ο Τζομμέλλι έχει έτσι την ευκαιρία να γράψει και να διευθύνει τη μουσική του, με ακροατήριο την υψηλή ρωμαϊκή κοινωνία.
Εντωμεταξύ, με τη μεσολάβηση του Αλμπάνι, ο Τζομμέλλι θριαμβεύει το 1749 στη Βιέννη, με την όπερα Achille in Sciro («ο Αχιλλέας στη Σκύρο»), αλλά και μια δεύτερη εκδοχή της Didone abbandonata. Μάλιστα ο Μεταστάσιο, αυλικός τότε ποιητής στη Βιέννη, επαινεί με τα καλύτερα λόγια τον Ιταλό συνθέτη, λέγοντας πως "ο Αχιλλέας ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ο Τζομμέλλι είναι αξεπέραστος καθηλώνοντας τον ακροατή με τις ντελικάτες και λεπτεπίλεπτες μελωδίες του". Το χρώμα της μουσικής του και οι καινοτομίες του θα διαπιστωθούν αργότερα, στα συμφωνικά έργα συνθετών της Σχολής του Μάνχαϊμ, όπως του Καρλ Ντίτερς φον Ντίτερσντορφ και του Γκέοργκ Κρίστοφ Βάγκενζαϊλ.
Κίχυρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κίχυρος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πενθεσίλεια
Στην ελληνική μυθολογία η Πενθεσίλεια ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων.
Κίχυρος
Πηγή
Κιχυρος
Πενθεσίλεια
Ο μύθος
Ήταν κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης. Η βασιλεία της ανάγεται στην εποχή του Τρωικού Πολέμου, ενώ στην (υποτίθεται προγενέστερη) εποχή του Ηρακλέους βασίλισσα των Αμαζόνων ήταν η Ιππολύτη. Μετά τον θάνατο του Έκτορα στον Τρωικό Πόλεμο, η Πενθεσίλεια ήρθε «από τον αλαργινό Πόντο» να βοηθήσει τους Τρώες επικεφαλής στρατού από Αμαζόνες. Σύμφωνα με κάποια εκδοχή είχε αναγκασθεί να εγκαταλείψει τη χώρα της μετά από κάποιο φόνο που διέπραξε άθελά της, ή ήθελε να εξαγοράσει το κρίμα. Συγκεκριμένα, είχε σκοτώσει κατά λάθος την αδελφή της στο κυνήγι κι έλπιζε βοηθώντας τους Τρώες, που τους προστάτευε η θεά Άρτεμη, προστάτιδα και του κυνηγιού, ότι θα τη συγχωρούσε η θεά.
Όπερα κομίκ
thumb|150px|Αφίσα της [[Κάρμεν (Μπιζέ)|Κάρμεν, της διασημότερης όπερα κομίκ]] Η όπερα κομίκ (γαλ: opéra comique) είναι ένα είδος γαλλικής όπερας που περιέχει, εκτός από άριες, και διαλογικά μέρη χωρίς τη συνοδεία μουσικής. Παρά το όνομα, τα θέματα των έργων όπερας που ανήκουν σε αυτό το είδος είναι κυρίως τραγικά και λίγες φορές κωμικά. Αυτό το είδος όπερας αναπτύχθηκε κυρίως στα μέσα του 18ου αιώνα, ενώ μέχρι τα τέλη του 19ου εξέλειψαν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ του είδους αυτού και της όπερας σέρια, αφού τα διαλογικά μέρη αντικαταστάθηκαν από ρετσιτατίβο. Πρόδρομο έργο του είδους υπήρξε Ο μάντης του χωριού του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ενώ η πιο φημισμένη όπερα είναι η Κάρμεν του Μπιζέ.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Ασίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Ασίας είναι ποδοσφαιρικός οργανισμός για τις χώρες της Νότιας Ασίας. Είναι μέρος της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1997. Ιδρύτικά μέλη είναι:
Όπερα κομίκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα
Γλαύκος ο Αργείος
Ο Γλαύκος ο Αργείος ήταν ένας μυθικός αοιδός (τραγουδιστής) από το Άργος. Αυτός ο Γλαύκος αναφέρεται και με τα ονόματα Χαριάδης και Δημόδοκος. Ο Όμηρος και οι τραγικοί αφηγούνται ότι ο Αγαμέμνονας, όταν έφυγε για την εκστρατεία της Τροίας, ανέθεσε στον έμπιστό του και συνετό Γλαύκο να προσέχει την Κλυταιμνήστρα, ώστε η βασίλισσά του να παραμείνει πιστή σύζυγος και να μη μολύνει τη συζυγική εστία. Αλλά ο αντιβασιλέας Αίγισθος εξόρισε τον Γλαύκο σε ένα ξερονήσι και έκανε ερωμένη του την Κλυταιμνήστρα. Στο ερημονήσι ο Γλαύκος κατασπαράχθηκε από τα όρνια.
Πηγές
Γλαυκος Γλαυκος ο Αργειος
Ηλιακή σταθερά
Ηλιακή σταθερά ονομάζεται η ποσότητα της θερμότητας και γενικότερα της ηλιακής ενέργειας που δέχεται επιφάνεια ίση προς 1 cm2 σε απόσταση μιας αστρονομικής μονάδας (η μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο) όταν εκτεθεί κάθετα στις ηλιακές ακτίνες επί 1 min.
Έχει βρεθεί ότι η ηλιακή σταθερά είναι ίση προς 1,938 θερμίδες, ότι δηλαδή μπορεί να ανεβάσει τη θερμοκρασία νερού μάζας 1 γραμμαρίου (gr) κατά 1°,938 C σε 1 min. Όπερ και σημαίνει ότι σε 1 λεπτό (min) ανέρχεται κατά 1° C η θερμοκρασία μάζας ύδατος 1,938 γρ (gr).
Potorous platyops
Το Potorous platyops είναι εξαφανισμένο είδος μαρσιποφόρων που ζούσε στην Αυστραλία. Το πρώτο δείγμα συλλέχθηκε το 1839 και περιγράφηκε από τον Τζον Γκουλντ το 1844, αλλά ακόμα και τότε ήταν σπάνιο και συλλέχθηκαν μόνο λίγα δείγματα συνολικά, το τελευταίο από αυτά το 1875. Υποαπλιθωμένα ευρήματα υποδηλώνουν ότι είχε εκτεταμένη κατανομή από τις ημιάνυδρες παράκτιες περιοχές της Νότιας Αυστραλίας μέχρι τις ακτές της Δυτικής Αυστραλίας, και πιθανώς βορείως μέχρι το Βόρειο Δυτικό Ακρωτήριο.
Αλκίνοος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αλκίνοος (ή και Αλκίνους) είναι γνωστός κυρίως ο βασιλιάς των Φαιάκων, γιος του Ναυσίθοου και της πανέμορφης Περιβοίας. Από τον πατέρα του, ο Αλκίνοος ήταν εγγονός του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα, ενώ από τη μητέρα του ήταν εγγονός του βασιλιά των Γιγάντων Ευρυμέδοντα. Σύμφωνα με επικρατέστερη εκδοχή του μύθου (όπως αναφέρουν και τα περισσότερα μυθολογικά λεξικά), η Περίβοια ήταν η μητέρα του Ναυσίθοου (από τον Ποσειδώνα) και όχι η γυναίκα του. Αδελφός του Αλκίνοου ήταν ο Ρηξήνορας, που σκοτώθηκε όμως από τον Απόλλωνα, οπότε μετά τον θάνατο του Ναυσίθοου ο Αλκίνοος ανέβηκε στον θρόνο των Φαιάκων και πήρε ως σύζυγό του τη μονάκριβη κόρη του αδελφού του, την Αρήτη. Μαζί της απέκτησε μία κόρη, τη Ναυσικά, και πέντε γιους.
Potorous platyops
Οι συνήθειες του P. platyops είναι σχεδόν άγνωστες. Είναι ξεκάθαρο ότι απέφευγε τις γόνιμες δασωμένες περιοχές που κατοικούσαν τα συγγενικά του είδη, Potorous tridactylus και Potorous longipes. Είναι ασυνήθιστο, σε σχέση με τα άλλα προσφάτως εξαφανισμένα είδη της Αυστραλίας, το γεγονός ότι ο πληθυσμός του παρήκμασε σημαντικά πριν τον αποικισμό της Αυστραλίας από Ευρωπαίους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποτοροΐδες Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα
Hilton Αθηνών
Ιστορία
Τα εγκαίνια του πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 1963, με τριήμερες εκδηλώσεις που συγκέντρωσαν εκλεκτούς καλεσμένους ανά τον κόσμο, και αποτέλεσαν κάτι πρωτόγνωρο για την κοινωνική ζωή της πόλης. Στην τελετή παρέστη και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της σειράς, Κόνραντ Χίλτον, ο οποίος είχε δηλώσει μεταξύ άλλων ότι "Το ξενοδοχείο Χίλτον Αθηνών είναι το ωραιότερο Χίλτον του κόσμου". Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, φιλοξένησε αρκετές δημοφιλείς προσωπικότητες, όπως αρχηγούς κρατών, καλλιτέχνες και επιστήμονες διεθνούς κύρους. Από τον Αριστοτέλη Ωνάση, τον Φρανκ Σινάτρα, τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν έως τον Άντονι Κουίν.
Αλκίνοος
Ο Αλκίνοος είναι ο τύπος του ευτυχισμένου βασιλιά των ομηρικών χρόνων, που ζει ειρηνικά με τους γειτονικούς λαούς και απολαμβάνει τα αγαθά του ανάμεσα στους φιλήσυχους υπηκόους του, τους οποίους κυβερνά ως πρόεδρος ενός συμβουλίου αποτελούμενου από 12 άλλους άρχοντες, ως ίσος προς εκείνους και όχι ως μέλος μιας ανώτερης τάξεως (Παπαρρηγοπούλου-Καρολίδου: Ιστορία του Ελληνικού `Εθνους, τ. Α΄, σελ. 78).
Γούνα
Γούνα ονομάζεται το δέρμα θηλαστικών ζώων (ερμίνας, τσακαλιού, αλεπούς, λύκου και άλλων) με το παχύ, πυκνό και απαλό στρώμα από τρίχες που το καλύπτουν.
Hilton Αθηνών
Ιστορία
Την περίοδο 2001-2003, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων, προστέθηκε μια νέα εξαώροφη πτέρυγα στο ξενοδοχείο προς την οδό Βεντήρη, έργο των αρχιτεκτονικών γραφείων Αλ. Τομπάζη και Χ. Μπουγαδέλη. Το 2004 αποτέλεσε την έδρα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, ενώ το 2011 χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της Οργανωτικής Επιτροπής των Παγκοσμίων Αγώνων Special Olympics, που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|223x223εσ|Το έργο του Γ.Μόραλη είναι ορατό πάνω από την κύρια είσοδο Η πρόσοψη του κτηρίου παρουσιάζει ορισμένες ιδιαιτερότητες, χάρη στον συνδυασμό μοντέρνου και κλασσικού, ενώ η χρήση μαρμάρου σε συνδυασμό με τις ανάγλυφες συνθέσεις του Γιάννη Μόραλη, προσδίδουν μια Ελληνική πινελιά.
Ο αρχικός σκοπός του κτηρίου ήταν να αποτελέσει μια υπερσύγχρονη ξενοδοχειακή μονάδα που θα ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο σε μέγεθος και τεχνολογία. Η ανέγερση του όμως, αποτέλεσε αιτία πολλών συζητήσεων για την αισθητική ακεραιότητα της παρέμβασης, καθώς αναφερόταν ως "ουρανοξύστης" που έρχονταν σε αντιπαράθεση με τη μέχρι τότε κυρίαρχη Ακρόπολη. Συγκεκριμένα, από πολλούς θεωρούνταν ως το "ωραιότερο Χίλτον του κόσμου", άλλα από την άλλη πλευρά, από εξίσου πολλούς ως ένας βανδαλισμός ενάντια στο ιστορικό τοπίο της πόλης. μικρογραφία|255x255εσ|Το Hilton το 1998 Το αρχικό σχέδιο περιελάμβανε 960 δωμάτια, αίθουσες χορού, καταστήματα, εστιατόρια, θέσεις στάθμευσης, πισίνα και αναψυχή στην ταράτσα. Όλες οι κοινόχρηστες λειτουργίες συγκεντρώθηκαν στο ισόγειο, εκτός από το νυχτερινό κέντρο στον τελευταίο όροφο, δημιουργώντας έτσι μια ξεκάθαρη χωροταξική δομή, και ελευθερώνοντας περισσότερο χώρο για τα δωμάτια. Οι κύριες όψεις του αποτελούνται από τα κάθετα πτερύγια, και τα στηθαία των μπαλκονιών στην οριζόντια διεύθυνση, ενώ στις δυο στενές όψεις διαμορφώθηκε σόκορο, δηλαδή τυφλές όψεις, οι οποίες φέρουν τις ανάγλυφες παραστάσεις του Γ. Μόραλη. Οι παραστάσεις απεικονίζουν τα κύρια στοιχεία της Ελληνικής φιλοξενίας όπως τη θεά Αθηνά, ένα καράβι, ένα βωμό με τις προσφορές ιερέων, αυλητρίδες που προσφέρουν διασκέδαση, έναν ίππο, καθώς και άλλα σχετικά θέματα.
Πρίνσιπε
Γεωγραφία
Το ψηλότερο σημείο του βρίσκεται στο νότο και είναι 948 μέτρα στην Κορυφή Πίκο δε Πρίνσιπε, σε μια περιοχή με πυκνά δάση, όπου βρίσκεται και το Εθνικό Πάρκο Όμπο. Το νησί αποτελεί ταυτόχρονα επαρχία και έναν από τους νομούς που λέγεται Παγκέ (Pagué). Εκτός από τα πορτογαλικά, στο νησί μιλούν και τη γλώσσα Πρίνσιπε ή τη Λουνγκουγιέ με ελάχιστους χρήστες της Φόρρο.
Αλκίνοος
Το νησί των Φαιάκων ήταν η Σχερία, που ταυτίζεται παραδοσιακά με τη σημερινή Κέρκυρα. Τα πολυτελέστατα ανάκτορα του Αλκινόου εκεί τα περιγράφει λεπτομερώς ο Όμηρος στην Οδύσσεια (ραψωδία η, στίχ. 82-102), όπως τα είδε ο Οδυσσέας όταν κατέφυγε εκεί ως ναυαγός οδηγημένος από τη Ναυσικά. Οι τοίχοι τους έλαμπαν από τη χάλκινη επένδυσή τους, ενώ το εσωτερικό τους γυάλιζε από τον άργυρο και τον χρυσό. Στις δύο πλευρές της εισόδου υπήρχαν δύο μαλαματένιοι (αργυρόχρυσοι) σκύλοι, έργα του ίδιου του θεού Ηφαίστου, «τον πύργο να φυλάγουνε του Αλκίνου του μεγάλου / αθάνατοι κι αγέραστοι για πάντα και για πάντα» (μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη). Παρακάτω (η 112-119), ο Όμηρος περιγράφει και τους κήπους του Αλκινόου, στους οποίους κυριαρχούσαν τα οπωροφόρα δέντρα.
Γάζα
δεξιά|μικρογραφία|290px|Άποψη της πόλης της Γάζας μικρογραφία|290px|Θέα της πόλης Η Γάζα (αραβικά: غزة Ġazzah, εβραϊκά: עַזָּה Aza) είναι παλαιστινιακή πόλη της Λωρίδας της Γάζας, με πληθυσμό 515.556 κατοίκους, αποτελώντας έτσι την μεγαλύτερη πόλη του Κράτους της Παλαιστίνης. Πρωτοκατοικήθηκε τον 15ο αιώνα π.Χ. και γνώρισε πολλούς λαούς και αυτοκρατορίες στην ιστορία της, εξαιτίας της στρατηγικής της τοποθεσίας στην ανατολική Μεσόγειο Θάλασσα.
Πενθεσίλεια
Ο μύθος
Ο θάνατος της Πενθεσίλειας περιγράφεται με λεπτομέρεια, όχι στην Ιλιάδα, αλλά στις «Ηρωίδες» του Οβιδίου και την Αινειάδα του Βιργιλίου: Προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Αχιλλέας βρέθηκε αντιμέτωπος με την Πενθεσίλεια, που πολεμούσε φορώντας πολεμική μάσκα και του έριξε το κοντάρι της, το οποίο έγινε κομμάτια μόλις χτύπησε στην ασπίδα του Αχιλλέα. Η Πενθεσίλεια έριξε και δεύτερο κοντάρι, αλλά ούτε και τότε τον πλήγωσε. Ο Αχιλλέας τότε κατόρθωσε να την τραυματίσει θανάσιμα στο στήθος, οπότε πήγε κοντά της και έβγαλε τη μάσκα της. Η συγκίνηση του ήρωα ήταν τότε καταφανής σε όλους. Η ομορφιά της Πενθεσίλειας τον γέμισε μελαγχολία και όσοι ήταν παρόντες δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι ο Αχιλλέας είχε εκείνη τη στιγμή ερωτευθεί τη γυναίκα που σε λίγο θα πέθαινε. Αλλά ο Θερσίτης, ακόμα και την τραγική αυτή ώρα, αισθάνθηκε την ανάγκη να περιγελάσει τον Αχιλλέα, έμπηξε μάλιστα και το κοντάρι του μέσα στο μάτι της Πενθεσίλειας. Τότε ο ήρωας, έξαλλος από θυμό, σηκώθηκε και τον σκότωσε με γροθιές στο στομάχι, «εν βρασμώ ψυχής». Στη συνέχεια, σήκωσε απαλά τη βασίλισσα και την έβγαλε από το πεδίο της μάχης. Το σώμα της, μαζί με τα πτώματα 12 άλλων Αμαζόνων, τα παρέδωσαν με ολόκληρο τον οπλισμό τους στους Τρώες. Κι αυτοί τα έκαψαν και έθαψαν τις στάχτες με όλες τις τιμές.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Ασίας
Το Μπουτάν εντάχθηκε το 2000 και το Αφγανιστάν το 2005. Το 2014 το Αφγανιστάν αποχώρησε και έγινε ιδρυτικό μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Κεντρικής Ασίας.
Γάζα
Γεωγραφία
Το κεντρικό τμήμα της πόλης είναι κτισμένο σε χαμηλό γήλοφο με υψόμετρο 14 μ. ενώ το μεγαλύτερο μέρος αυτής και τα προάστιά της εκτείνονται βόρεια και ανατολικά στη παρακείμενη πεδιάδα. Η παραλία και ο λιμένας της Γάζας βρίσκονται σε απόσταση 3 χλμ. δυτικά από το κέντρο της πόλης. Η Γάζα καταλαμβάνει έκταση περίπου 45 τ.χλμ. και απέχει από μεν τα Ιεροσόλυμα 78 χλμ. και από τα αιγυπτιακά σύνορα περίπου 30 χλμ. Το κλίμα της είναι θερμό μεσογειακό με ελάχιστες όμως βροχοπτώσεις και με μέση θερμοκρασία τον Χειμώνα (Ιανουάριος - Φεβρουάριος) τους 7 βαθμούς Κελσίου, ενώ το Καλοκαίρι (Ιούλιο - Αύγουστο) φθάνει τους 32 - 33 βαθμούς Κελσίου.
Ιστορία
Από τα διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα και αρχαίες γραμματείες η πόλη αυτή φέρεται να κατοικείται περισσότερο από τρεις συνεχείς χιλιετίες. Πρώτη ιστορική αναφορά της γίνεται από τον Φαραώ Τούθμωση Γ΄ (της 18ης Φαραωνικής δυναστείας) δηλαδή περί το 1500 π.Χ. που σημαίνει ότι ήδη ήταν πόλη ανεπτυγμένη στην οποία κατοικούσαν οι Φιλισταίοι που κατάγονταν από την περιοχή του Αιγαίου. Επίσης η πόλη μνημονεύεται και στις πινακίδες της Τελ ελ-Αμάρνα που αποτελούσαν τα διπλωματικά και διοικητικά αρχεία της αρχαίας Αιγύπτου. Στη Βιβλική εποχή, τότε που κατά τους Ισραηλίτες, ο θεός Γιαχβέ αποφάσισε να τους οδηγήσει στην περιοχή αυτή, η Γάζα ήδη ήταν, όχι μόνο σημαντική πόλη αλλά και το κέντρο της λεγόμενης Πεντάπολης των Φιλισταίων οι οποίοι είχαν αποκλειστεί παλαιότερα για 350 χρόνια από τους Αιγυπτίους. Εκεί φαίνεται πως και ο βιβλικός Σαμψών έχασε τη ζωή του στα ερείπια του ναού του θεού Δαγών.
Η Γάζα κτισμένη επί της κεντρικής αρχαίας οδού "Via Maris" που συνέδεε την Αίγυπτο με την αρχαία χώρα της Παλαιστίνης ήταν επόμενο εκ της στρατηγικής αυτής θέσης της να γνωρίσει ελάχιστα διαστήματα ειρήνης σ΄ όλη σχεδόν την αρχαιότητα. Έτσι φέρεται να την κατέκτησαν κατά σειρά οι Αιγύπτιοι, οι έποικοι Ισραηλίτες, οι Ασσύριοι, οι Πέρσες, και οι Έλληνες Στους ελληνιστικούς χρόνους αναδείχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμένα όπου και έφερε το ελληνικό όνομα Νεάπολις και που απείχε 5 χλμ. από την παλαιά πόλη. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους που ακολούθησαν και στις αρχές της βυζαντινής Αυτοκρατορίας η πόλη γνώρισε μεγάλη περίοδο ειρήνης και μεγάλη εμπορική κίνηση.
Το 635 η πόλη και ο λιμένας της καταλήφθηκαν από τους Άραβες και γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα κέντρο του ισλαμικού νόμου. Υπό τις συνθήκες που ακολούθησαν η Γάζα κατέστη ιερή μουσουλμανική πόλη θεωρούμενη ως τόπος ταφής του Χασίμ Ιμπντ Άμπντ Μανάφ, προπάππου του Μωάμεθ καθώς και γενέτειρα του Ας-Σάφι, ιδρυτή της Σαφιτικής σχολής της ερμηνείας των πηγών του μουσουλμανικού δικαίου καθιστάμενη η πόλη κέντρο της ισλαμικής παράδοσης. Ωστόσο, από τη στιγμή που οι Σταυροφόροι εισέβαλαν στην πόλη στα τέλη του 11ου αιώνα, ακολούθησε η μεγάλη παρακμή, χωρίς ποτέ πλέον ν΄ ανακτήσει την αλλοτινή της δόξα.
μικρογραφία|δεξιά|Παλαιστίνιοι της Γάζας (Προπολεμικά) Το 1187 μετά την μάχη του Χατίν όπου ο Σαλαντίν νίκησε τους Σταυροφόρους η πόλη περιήλθε και πάλι στους μουσουλμάνους εντασσόμενη στη συνέχεια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία έχοντας απομείνει ένα μικρό χωριό. Τον Νοέμβριο του 1917 αφού είχε ξεσπάσει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Βρετανοί κατέλαβαν την ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης την οποία και έθεσαν υπό την κηδεμονία τους ως κράτος κατ΄ εντολή μέχρι και τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τη λήξη του Β' Π.Π. όταν ανακοινώθηκε από τον ΟΗΕ το 1947 το σχέδιο διαίρεσης της Παλαιστίνης για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, ακολουθώντας μια σειρά από παρατυπίες και παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου περί αυτοδιάθεσης των λαών όπως είχε συνομολογηθεί στο καταστατικό των Ηνωμένων Εθνών, αντί να δημιουργηθεί παράλληλα και το μέχρι τότε κατ΄ εντολή κράτος σε ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος δόθηκε η δυτική πλευρά στους Αιγυπτίους. Έτσι όταν υπογράφηκε η συνθήκη ανακωχής μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, (Φεβρουάριος 1949), δημιουργήθηκε και η περίφημη λωρίδα της Γάζας υπό Αιγυπτιακή επικυριαρχία και στρατιωτική διοίκηση, χωρίς όμως οι πολίτες της περιοχής αυτής να λάβουν αιγυπτιακή υπηκοότητα. Σ΄ αυτή την εξέλιξη οι σύνεδροι του ΟΗΕ αποφάσισαν την δημιουργία του Γραφείου Περίθαλψης και Εργασίας για τους Παλαιστινίους Πρόσφυγες (UNRWA). To 1956 με την Κρίση του Σουέζ και την ισραηλινή εκστρατεία του Σινά (Νοέμβριος 1956), στη εν λόγω περιοχή εισήλθαν οι Ισραηλίτες, όπου και ακολούθησε αλλαγή φρουράς εγκαθιστώντας στη λωρίδα ισραηλινή στρατιωτική διοίκηση. Σύντομα όμως το Ισραήλ αναγκάσθηκε να αποσυρθεί. Στον δε Πόλεμο των έξι ημερών, που συνέβη τον Ιούνιο του 1967, οι Ισραηλίτες επανήλθαν στη περιοχή την οποία και κατέχουν υπό στρατιωτική διοίκηση. Περίπου 30 χρόνια αργότερα, το 1993, η Γάζα μεταφέρθηκε στην Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή. Μετά τις εκλογές του 2006, ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ του κόμματος της Φατάχ αρνούμενη να παραδώσει την εξουσία στη Χαμάς, με αποτέλεσμα η Χαμάς να πάρει την εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας με τη βία. Τότε η Αίγυπτος και το Ισραήλ επέβαλαν γενικό αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας μετά και την επιδρομή της Χαμάς. Τον Ιούνιο του 2010, το Ισραήλ χαλάρωσε τον αποκλεισμό επιτρέποντας διακίνηση αγαθών, ενώ η Αίγυπτος άνοιξε εκ νέου τη διέλευση των συνόρων το 2011.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Γάζα είναι αδελφοποιημένη με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Πενθεσίλεια
Ο μύθος
Η Πενθεσίλεια απεικονίζεται σε κύλικα του 5ου αιώνα π.Χ. και αρκετά άλλα αγγεία. Το θέμα ζωγράφισε τόσες φορές ένας ανώνυμος αγγειογράφος του 6ου αιώνα π.Χ., ώστε ο Άντολφ Φουρτβένγκλερ τον ονόμασε συμβατικά «Ζωγράφο της Πενθεσίλειας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παιδιά του Άρη Κατηγορία:Μυθικές βασίλισσες των Αμαζόνων Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Αμαζόνες
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νότιας Ασίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Ηλιακή σταθερά
Αν, ακόμη, ληφθεί υπ΄ όψη και η ενέργεια του Ήλιου, την οποία απορροφά η ατμόσφαιρα της Γης και που δεν φτάνει ποτέ στην επιφάνειά της, τότε η ηλιακή σταθερά ανέρχεται στις 2,04 θερμίδες.
Hilton Αθηνών
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Αθήνα
Γούνα
Ως ένδυση
Μετά το θάνατο του ζώου (με ασφυξία, δηλητηρίαση, ηλεκτροπληξία, σπάσιμο λαιμού) και με κατάλληλη επεξεργασία, η γούνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον άνθρωπο για προφύλαξη από το ψύχος το χειμώνα ή για στολισμό. Στην πρώτη περίπτωση συναντάται και ως εσωτερική ή εξωτερική επένδυση σε παλτά ή ζακέτες ή μπουφάν πολυτελούς ή μη κατασκευής. Τα ρούχα αυτά λέγονται και γουναρικά.
Ηλιακή σταθερά
Επίσης η ηλιακή σταθερά ως μέτρο της θερμικής ενέργειας του Ήλιου που φτάνει στη Γη ισούται με 1.400 τζάουλ, υπολογιζόμενη το δευτερόλεπτο ανά τετραγωνικό μέτρο της γήινης επιφάνειας.
Δείτε επίσης
Σταθερα Ηλιακη σταθερα
Δημοτική Ενότητα Μεσοποταμίας
Η Δημοτική Ενότητα Μεσοποταμίας είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Καστοριάς της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της περιφερειακής ενότητας, καταλαμβάνει έκταση 85,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.224 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα της δημοτικής ενότητας είναι η Μεσοποταμιά.
Πρίνσιπε
Γεωγραφία
Στο νησί βρίσκεται μόνο μία πόλη, η Σάντο Αντόνιο και αεροδρόμιο, με κωδικό PCP. Υπάρχουν επίσης πολλά μικρά χωριά, όπως η Μπέλα Βίστα, η Μπομπόμ, η Νέβες Φερέιρα, η Πασιέντσια, η Φουτούρο,η Πόντα Φόντε, η Ριμπέιρα Ίζε και άλλα.
Δημοτική Ενότητα Μεσοποταμίας
Οικισμοί
Οι οικισμοί που υπάγονται στη ''Δ.Ε. Μεσοποταμίας'' είναι:
Πρίνσιπε
Γεωγραφία
Στο Πρίνσιπε υπάρχει ηφαίστειο ηλικίας 3 εκατομμυρίων ετών. Το νησί Πρίγκιπας περιλαμβάνει και νησίδες, όπως Ιλιέου Μπομπ Μπομ, Ιλιέου Καρόσο, Τινιόσα Γκράντε και Τινιόσα Πεκένα.
Γούνα
Ως ένδυση
Οι άνδρες που κατοικούν σε ψυχρά μέρη του κόσμου συνηθίζουν να φορούν παλτά από ύφασμα που έχουν φοδραριστεί με γούνα. Οι γυναίκες φορούν διάφορα είδη και αξεσουάρ γούνινα, είτε αυτά είναι παλτά, είτε ζακέτες, είτε λωρίδες γούνας γύρω από το λαιμό (μποά), διακοσμήσεις σε γάντια και σκούφους κ.λ.π.
Πρίνσιπε
Αυτόνομη κυβέρνηση
Το νησί είναι αυτόνομο από τις 29 Απριλίου του 1995. Πρώτος επικεφαλής της περιφερειακής κυβέρνησης ανέλαβε ο Νταμιάο βαζ ντ'Αλμέιντα. Από τις 5 Οκτωβρίου του 2006 στο αξίωμα υπηρετεί ο Ζοζέ Κασάντρα.
Δημοτική Ενότητα Μεσοποταμίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας
Γούνα
Ως ένδυση
Ο τόπος καταγωγής χαρακτηρίζει επίσης μία γούνα. Τα παλιά χρόνια η Λειψία ήταν το κέντρο εμπορίου γουναρικών στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα, κυρίως στη Δυτική Μακεδονία, υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα Έλληνες (οι λεγόμενοι γουναραίοι ή γουναράδες ) που κατεργάζονται και εμπορεύονται γουναρικά πολύ καλής ποιότητας.
Πρίνσιπε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Κατηγορία:Νησιά της Αφρικής
Γούνα
Οι συνθετικές γούνες
Τα τελευταία χρόνια και χάρη στη δραστηριότητα κυρίως vegan οργανώσεων, υπάρχει η τάση να κατασκευάζονται γούνες από συνθετικά υλικά, έτσι ώστε να ομοιάζουν με τις φυσικές γούνες χωρίς να απαιτείται η θανάτωση ζώων. Οι γούνες αυτές λέγονται συνθετικές ή οικολογικές. Επιπλέον αρκετές χώρες σταδιακά προχωρούν στην απαγόρευση της εκτροφής ζώων για τη γούνα τους.
Στην ελληνική λαογραφία
Στην ελληνική λαογραφία αναφέρεται συχνά η γούνα σε λέξεις και παροιμίες. Λέγεται, για παράδειγμα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζωικά προϊόντα Κατηγορία:Ένδυση
Ιωδιούχο νάτριο
Το ιωδιούχο νάτριο είναι ένα ανόργανο, λευκό και κρυσταλλικό άλας με χημικό τύπο NaI. Έχει σημείο τήξης 661°C (934 K) και σημείο βρασμού 1304°C (1577 eK). Δεν είναι τοξικό αλλά μπορεί να βλάψει το αγέννητο παιδί. Υπάρχει διαλυμένο στη θάλασσα.
Αλκίνοος
Πηγές
Αλκινοος Αλκινοος Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Φαιάκων
Ιωδιούχο νάτριο
Χρήσεις
Το ιωδιούχο νάτριο χρησιμοποιείται συνήθως για την θεραπεία και την πρόληψη της ανεπάρκειας ιωδίου.
Ιωδιούχο νάτριο χρησιμοποιείται επίσης σε αλυσιδωτές αντιδράσεις πολυμεράσης.
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου
Νικολό Τζομμέλλι
Περίοδος της Ρώμης
Η επιστροφή στη Ρώμη του επεφύλασε κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις, αφού πολλοί που επιβουλεύονταν τη θέση του προσπάθησαν να τον εκτοπίσουν. Με την παρέμβαση του Πάπα ο Τζομμέλλι λαμβάνει τον περίοπτο τίτλο του Μαέστρου του Παρεκκλησίου (maestro di cappella) και για περίπου τέσσερα χρόνια συνθέτει κάποια σπουδαία θρησκευτικά έργα, συγκρίσιμα με τις όπερές του. Σύμφωνα με τις σύγχρονές του πηγές, κάποια του έργα απαιτούσαν μέχρι και ένδεκα φωνητικά σύνολα -υποδιαιρέσεις των υπαρχουσών χορωδιών-, οι συμμετέχοντες των οποίων είχαν τοποθετηθεί σε κάθε γωνιά του Αγίου Πέτρου, ακόμη και στο περιστύλιο του θόλου.
Περίοδος της Στουτγκάρδης
Στα 1753 ο Τζομμέλλι έχει φτάσει στο απόγειο της καριέρας του· λαμβάνει προσκλήσεις ανάληψης υψηλών θέσεων σε θέατρα και βασιλικές αυλές της Ευρώπης, από τις οποίες επιλέγει αυτήν του Καρόλου Ευγένιου, Δούκα της Βυρτεμβέργης. Στη Στουτγκάρδη επικεντρώνεται και πάλι στον χώρο της όπερας και γράφει μερικά από τα θεωρούμενα μεγαλύτερα αριστουργήματά του, όπως τη Μεγαλοψυχία του Τίτου και την Πηνελόπη, έργα που διακρίνονται για την ισορροπία μεταξύ φωνών και ορχήστρας, συνδυάζοντας την ιταλική μελωδία και -σε μεγάλο βαθμό- τη γαλλική επιρροή. Το συμβόλαιό του τού επιτρέπει να επιστρέφει κατά περιόδους στην Ιταλία, όπου και το 1757 ανεβάζει στη Ρώμη τα έργα Θεμιστοκλής και Κροίσος· με την ανακαίνιση του θεάτρου στη Στουτγκάρδη το 1789, εγκαθίσταται πλήρως εκεί. Όσον αφορά στη θρησκευτική μουσική, ο Τζομμέλλι δεν υποχρεούται να διεκπεραιώνει τη μουσική επένδυση του λειτουργικού σε καθημερινή βάση, ωστόσο συνθέτει κατά περίσταση κάποια μνημειώδη έργα, όπως το ρέκβιεμ (1756) για τον χαμό της μητέρας του Δούκα, το τε ντέουμ κ.ο.κ.
Η επιστροφή στη Νάπολη και το τέλος
Περί το 1768 η κατάσταση στο Λούντβιγκσμπουργκ σημειώνει μια φθίνουσα τάση: η κατάσταση της υγείας της συζύγου Τζομμέλλι ήταν άσχημη και οι πολέμιοί του στην αυλή έψαχναν διαρκώς αφορμή για την εκτόπισή του, ενώ οι σχέσεις του με τον Δούκα είχαν μάλλον αποσαθρωθεί. Για τη βελτίωση της υγείας της συζύγου του, το ζεύγος επιστρέφει στην ηλιόλουστη Ιταλία και η απουσία του συνθέτη γίνεται επίκεντρο παρασκηνιακών και κακόβουλων συζητήσεων· το αποτέλεσμα, ο Τζομμέλλι εγκαθίσταται στη Νάπολη, χάνοντας τα δικαιώματα στα έργα που είχε γράψει ενόσω ήταν στην υπηρεσία του Δούκα, η δε σύζυγός του πεθαίνει λίγους μήνες μετά.
Με βάση τη Νάπολη, για μια φορά ακόμη ο Τζομμέλλι ξαναγράφει όπερες, τις οποίες όμως το ναπολιτάνικο κοινό βρίσκει μάλλον παλιομοδίτικες και υπερβολικά σοβαρές. Οι απόπειρές του να μεταποιήσει παλαιότερα έργα και να τα «μεταμφιέσει» σε πιο κωμικές παραστάσεις έχουν μικρή επιτυχία, αποτυγχάνοντας εν τέλει να διαισθανθεί την επικρατούσα αισθητική. Το 1771 παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο· με μεγάλη δυσκολία συνεχίζει να γράφει για τα επόμενα τρία χρόνια, με κύκνειο άσμα ένα miserere, το οποίο διευθύνει ο ίδιος, παίζοντας ταυτόχρονα τσέμπαλο.
Ο θάνατός του το 1774 συνοδεύεται από νεκρολογίες, τόσο στη Γερμανία όσο και την Ιταλία, όπου αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες, του οποίου η μεγάλη συνεισφορά στον χώρο της όπερας θα μείνει παντοτινά στην ιστορία.
Εργογραφία
Το συνθετικό έργο του Τζομμέλλι περιλαμβάνει καντάτες, ορατόρια και άλλα θρησκευτικά έργα, τα οποία επισκιάζονται από τον κύριο όγκο του έργου του, στον χώρο της σοβαρής όπερας. Οι εξήντα περίπου όπερες του Τζομμέλλι, πολλές από τις οποίες σε λιμπρέττι του Μεταστάσιο, διακρίνονται για την εστίασή τους στο κείμενο και το περιεχόμενό του, παρά στις τεχνικές δυνατότητες των τραγουδιστών, που χάριν εντυπωσιασμού κυριαρχούσαν στην ιταλική όπερα της εποχής. Σημείο αντίθεσης με το πρωταγωνιστικό στοιχείο είναι και η ενσωμάτωση περισσότερων χορωδιακών και μικρών μουσικών συνόλων (ensemble), ενώ -επηρεασμένος από τον Ζαν Φιλίπ Ραμώ και τη γαλλική σκηνή- εισήγαγε το μπαλέτο στα έργα του. Από τεχνικής πλευράς, η ορχήστρα (και ειδικότερα τα πνευστά) εκφεύγει του αυστηρά συνοδευτικού της σκοπού και διαδραματίζει έναν περισσότερο ενεργό ρόλο στην υπηρεσία της απόδοσης του κειμένου. Στο μέρος του ρετσιτατίβο ο Τζομμέλλι επιλέγει συχνά τη δραματική χρήση του συνόλου της ορχήστρας (recitativo accompagnato), αντί του καθιερωμένου τσεμπάλου (recitativo secco), ένα στοιχείο που οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μαθητεία του με τον Γιόχαν Άντολφ Χάσσε. Οι μεταρρυθμίσεις που εμφαίνονται στα έργα του τον καθιστούν σε πολλές περιπτώσεις ανάλογης σημασίας μ' αυτές του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Γλαύκος ο Μεσσήνιος
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ηρακλείδες
NGC 6394
Ο NGC 6394 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Δράκων. Ταξινομείται ως SBb και τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 7 Ιουλίου 1885.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6394 60410 10889 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Δράκων (αστερισμός)
Κατάλογος Παπών
thumb|Πλάκα που μνημονεύει τους πάπες που έχουν ταφεί στη [[Βασιλική του Αγίου Πέτρου]]
Η λίστα των Παπών χρονολογικά καταγράφει τους άνδρες που τους δόθηκε ο τίτλος Πάπας (ή Επίσκοπος Ρώμης) από την Καθολική Εκκλησία. Ενώ δεν υπάρχει ουσιαστικά επίσημη λίστα των παπών, το Annuario Pontificio, που εκδίδεται κάθε χρόνο από το Βατικανό, περιέχει μια λίστα που γενικά θεωρείται η πιο έγκυρη. Το Annuario Pontificio αναφέρει τον Βενέδικτο ΙΣΤ΄ ως τον 265ο Επίσκοπο Ρώμης. Αυτή η λίστα είναι αυτή που δίνεται παρακάτω• αναφέρει 263 άνδρες να έχουν υπηρετήσει 265 ποντιφικάτα  (περίοδος της Παπικής εξουσίας), εάν ο Στέφανος αποκλείεται (βλέπε παρακάτω). Η διαφορά σε αυτούς τους αριθμούς υπάρχει εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Βενέδικτος Θ΄ κυβέρνησε μη συνεχόμενες περιόδους μεταξύ 1032 και 1048.
Μετεωρική υπόθεση
Η μετεωρική υπόθεση είναι μία από τις σημαντικότερες υποθέσεις που διατυπώθηκαν για την εξήγηση της συνεχούς ανανέωσης της ακτινοβολούμενης ηλιακής ενέργειας.
Κατάλογος Παπών
Ο όρος Πάπας (Λατινικά: papa "πατέρας'") χρησιμοποιείται σε αρκετές Εκκλησίες για να δηλώσει τους υψηλότερους πνευματικούς ηγέτες τους (για παράδειγμα Κοπτικός Πάπας). Αυτός ο τίτλος στην Αγγλική του μορφή συχνά αναφέρεται στην κεφαλή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Ο Ρωμαιοκαθολικός Πάπας επίσημα χρησιμοποιεί τον τίτλο του Pontifex Maximus. Αυτός ο τίτλος πρώτα χρησιμοποιήθηκε από τους Αρχαίους Ρωμαίους ως ο τίτλος του αρχιερέα του Κολλεγίου των Ποντιφήκων. Ο Αυτοκράτορας Αύγουστος αργότερα συγχώνευσε το αξίωμα στο Αυτοκρατορικό του αξίωμα αλλά ο Γρατιανός απέρριψε τον τίτλο με τη συμβουλή του Αμβροσίου.
Ο Hermannus Contractus είναι ίσως ο πρώτος ιστορικός που αρίθμησε τους πάπες αδιάκοπα. Η λίστα του τελειώνει το 1049 με τον Πάπα Λεόντα Θ' ως νούμερο 154. Πολλές αλλαγές έγιναν στη λίστα κατά τον 20 αιώνα. Ο Αντιπάπας Χριστόφορος θεωρήθηκε νόμιμος για μια μακρά περίοδο. Ο εκλεγμένος Πάπας Στέφανος θεωρήθηκε νόμιμος υπό το όνομα Στέφανος Β' έως την έκδοση του 1961, οπότε το όνομα του διαγράφηκε. Αν και αυτές οι αλλαγές δεν είναι πλέον αμφιλεγόμενες, ένας αριθμός συγχρόνων καταλόγων περιλαμβάνει ακόμη αυτόν τον "πρώτο Πάπα Στέφανο Β'". Είναι πιθανό ότι αυτό συμβαίνει επειδή βασίζονται σε μια έκδοση του 1913 της Καθολικής Εγκυκλοπαίδειας, η οποία είναι σε δημόσια αρμοδιότητα. Το έτος 2001 μια αυστηρή μελέτη έγινε από την Καθολική Εκκλησία στην ιστορία του παπισμού η οποία "υπέβαλε σχεδόν 200 διορθώσεις των υπαρχουσών βιογραφιών των Παπών, από τον Άγιο Πέτρο στον Ιωάννη Παύλο Β΄.".
Μετεωρική υπόθεση
Τη μετεωρική υπόθεση διατύπωσε ο Βαυαρός αστρονόμος Μάγερ (Mayer) το 1848. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή, η ηλιακή ενέργεια ανανεώνεται από συνεχή πτώση μετεωρικής ύλης πάνω στον Ήλιο.
Κατάλογος Παπών
Ο τίτλος Episcopus Romanus σημαίνει Ρωμαίος Επίσκοπος στα Λατινικά.
Μετεωρική υπόθεση
Η θεωρία αυτή δεν μπορούσε όμως να δικαιολογήσει, "να καλύψει" την τεράστια ηλιακή ενέργεια εκτός από ένα ελάχιστο ποσοστό. Επειδή η θεωρία αυτή βασίστηκε στα μετέωρα ονομάσθηκε μετεωρική.
Κατάλογος Παπών
Θρησκευτικά Τάγματα
Από αυτούς, 34 πάπες ήταν μέλη θρησκευτικών ταγμάτων. Αυτοί περιλαμβάνουν:
Μετεωρική υπόθεση
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ήλιος Κατηγορία:Αστροφυσική Κατηγορία:Κοσμογραφία
Κατάλογος Παπών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Pave
Μαλετιάνοι Εύβοιας
Οι Μαλετιάνοι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 161 κατοίκους. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 260 μ., σε πλαγιά 5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κύμης.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί τάφοι και κτερίσματα της αρχαίας εποχής. Το όνομα του χωριού πιθανόν προέρχεται από το οικογενειακό όνομα του πρώτου οικιστή. Οι Μαλετιάνοι ανήκουν στην περιοχή του Καστροβαλά. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, το μικρό φέουδο της περιοχής που περιελάμβανε όλα τα χωριά βόρεια της γέφυρα της Σκοτεινής εκτός της Κύμης δόθηκε στον ιππότη Valois (Βαλουά). Το φέουδο αυτό λεγόταν "guaddam castellum castrum VALLA" και ονομάστηκε από τους ντόπιους «Καστροβαλά» για χάρη συντομίας. Η Ενετοκρατία στην περιοχή έληξε το 1470, με την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Οθωμανούς.
Το χωριό άρχισε να αναπτύσσεται μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Το 1835 στη γειτονική θέση Καζάρμα ανοίχθηκε από τους Βαυαρούς η πρώτη στοά στην Ελλάδα για την εξόρυξη λιγνίτη, γνωστή ως «στοά του Όθωνα». Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων άρχισε το 1844 και συνεχίστηκε για περίπου δύο δεκαετίες, μέχρι η παραγωγή να μεταφερθεί στη θέση Έντζι. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο το χωριό σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείφθηκε.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το χωριό διατηρεί το παραδοσιακό του χρώμα. Τα κτίρια είναι πετρόκτιστα στα πρότυπα της ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής. Οι παλαιότερες εκκλησίες του χωριού είναι η Ευαγγελιστρία και τα Εννιάμερα (κοιμητηριακός), αμφότερες κτισμένες πριν το 1850. Ο ναός της Ευαγγελιστρίας φέρει τέμπλο του 1851. Ο ναός της Ανάληψης κτίστηκε στην περίοδο 1931-1995. Στη Καζάρμα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, του 1878, και στη θέση Πέρασμα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ελευθερίου (1953-1999). Στο χωριό διατηρούνται ακόμη πετρόκτιστες βρύσες και πεζούλες. Στη θέση Καζάρμα σώζονται ακόμη τα κτίρια για την αποθήκευση του λιγνίτη και μια στοά εξόρυξης.
Στις Απόκριες στο χωριό ετοιμάζονται χειροποίητα μακαρόνια. Επίσης, το παραδοσιακό πασχαλινό φαγητό του χωριού είναι φτιαχτά μακαρόνια και τα ξακουστά τυροπιτάρια. Πανηγύρι στο χωριό λαμβάνει χώρα στις 22 και 23 Αυγούστου, ανήμερα της εορτής Ενιάμερα της Παναγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Δήμος Καρμπίντσι
Ο Δήμος Καρμπίντσι (Општина Карбинци ) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Καρμπίντσι ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Καρμπίντσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Γραφή
thumb|250px|Παράσταση ενός γραφέα
Η γραφή είναι η αναπαράσταση της γλώσσας με την τέχνη του κειμένου και μέσα από την χρήση ενός συνόλου σημείων ή συμβόλων (γνωστού και ως σύστημα γραφής). Η γραφή μπορεί να χρησιμοποιήσει αφηρημένους χαρακτήρες που αναπαριστούν τα φωνητικά στοιχεία του λόγου, όπως στις Ινδο-ευρωπαϊκές γλώσσες, ή απλοποιημένες αναπαραστάσεις αντικειμένων και εννοιών, όπως είχαμε στην Ανατολική Ασία και στην Αρχαία Αίγυπτο στις πικτογραφικές μορφές γραφής. Εντούτοις η γραφή διακρίνεται από την εικονογραφία, όπως τα σχέδια εντός των σπηλαίων και η ζωγραφική, και την μη συμβολική διατήρηση της γλώσσας μέσα από μη κειμενικά μέσα, όπως ήταν οι μαγνητικές ταινίες ηχογράφησης. Περίπου στα 3000πΧ. αναπτύσσονται στη Μεσοποταμία συστήματα γραφής μέσω της μετάλλαξης θρησκευτικών συμβόλων τα ιδεογράμματα. Οι Φοίνικες δανείζονται αρκετά σύμβολα των Αιγυπτίων αλλά για να αναπαραστήσουν άυλες οντότητες, τις συλλαβές. Οι αρχαίοι Έλληνες με την ίδια λογική παίρνουν από τους Φοίνικες το αλφάβητο και προσθέτουν τα δικά τους γράμματα. Η γραφή υπερνικά τον χρόνο και τον χώρο. Δίνει στο μήνυμα ανθεκτικότητα και το απαλλάσει από την χωρικότητα και την χρονικότητα.
Η γραφή είναι μια προέκταση της ανθρώπινης γλώσσας στον χώρο και στον χρόνο. Ξεκίνησε πιθανότατα ως συνέπεια της πολιτικής επέκτασης των αρχαίων πολιτισμών, που χρειαζόταν αξιόπιστα μέσα για να μεταφέρουν πληροφορίες, να διατηρούν οικονομικούς καταλόγους, να κρατούν ιστορικά αρχεία, και παρόμοιες δραστηριότητες.
Ταξινόμηση
Η κύρια ταξινόμηση των γραφών γίνεται με βάση τη σημασία που έχουν τα σημεία της, αν δηλαδή τα σημεία της αντιπροσωπεύουν ολόκληρες λέξεις, φθόγγους, ιδέες κλπ. Με βάση αυτό το σκεπτικό οι κύριες μορφές γραφής είναι:
Εικογραφική
Εικογραφική ή πικτογραφική ονομάζεται η γραφή στην οποία χρησιμοποιούνται εικόνες-σχέδια για να αποδώσουν μια λέξη, μια έννοια ή μια ολόκληρη φράση. Θεωρείται η αρχαιότερη μορφή γραφής.
Ιδεογραφική
Ιδεογραφική γραφή ονομάζεται η γραφή στην οποία το κάθε σημείο αναπαριστά μια προφορική λέξη ή το πιο σημαντικό σημείο της. Δηλαδή μπορεί να αναπαριστά τον ήλιο ή την ηλιοφάνεια ή το τμήμα της ημέρας που έχει ήλιο κλπ. Τα πιο παλιά συστήματα τέτοιας γραφής είναι: Από αυτά τα συστήματα μόνο η κινεζική γραφή διατηρείται ακόμα σήμερα.
Συλλαβογραφική
Συλλαβογραφική ονομάζεται η γραφή που χρησιμοποιεί σημεία για την αποτύπωση ολόκληρων συλλαβών και χρησιμοποιείται σε συστήματα που δεν έχουν μεγάλο αριθμό συλλαβών. Υπάρχουν ακόμα τέτοια συστήματα γραφής όπως ιαπωνικές συλλαβογραφικές γραφές κάνα και διάφορες ινδικές γραφές όπως η Ντεβανάγκαρι.
Φθογγογραφική
Φθογγογραφική ονομάζεται η γραφή που αποδίδει με γραπτά σημεία φθόγγους ή φθογγολογικούς τύπους. Μπορεί να υποδιαιρεθεί σε συμφωνο-φθογγογραφική όπου αποδίδονται συνήθως μόνο τα σύμφωνα και στη φωνηεντο-φθογγογραφική που αποδίδει και τα σύμφωνα και τα φωνήεντα. Συμφωνο-φθογγογραφική γραφή πρωτοχρησιμοποίησαν οι δυτικοί Σημίτες, στο τέλος της δεύτερης χιλιετηρίδας π.Χ.. Η εβραϊκή συμφωνο-φθογγογραφική γραφή και ή ελληνική φθογγογραφική γραφή προήλθαν από αυτές τις πρώτες Δυτικές σημιτικές γλώσσες.
Γλαύκος του Αρρήτου
Ο Γλαύκος, γιος του Αρρήτου και εγγονός του Πριάμου, βασιλιά της Τροίας, είναι ένα πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας που αναφέρεται μονάχα σε σχέση με ένα μύθο του θεού Διονύσου. Κάποτε ο πρίγκηπας Άρρητος (Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου, Γ 12, 5, 9) ήρθε σε σύγκρουση με τον Διόνυσο, οπότε ο Γλαύκος και οι αδελφοί του στάθηκαν στο πλευρό του πατέρα τους. Ο Γλαύκος αυτός δεν αναφέρεται σε σχέση με τον Τρωικό Πόλεμο, παρότι θα πρέπει να ήταν σχεδόν σύγχρονός του (ο Πρίαμος ήταν σε πολύ μεγάλη ηλικία στον πόλεμο αυτό) και δεν πρέπει να συγχέεται με τον Γλαύκο του Αντήνορα ή με τον Γλαύκο του Ιππολόχου.
Κατηγορία:Τρώες
Ιωάννης ο Φιλόπονος
Ο Ιωάννης ο Φιλόπονος (περ. 490 - περ. 570) ήταν Έλληνας Χριστιανός φιλόσοφος, θεολόγος και φυσικός επιστήμονας.
Βιογραφία
Όσον αφορά το προσωνύμιο Φιλόπονος αυτό αναφέρεται είτε στην εργατικότητά του είτε στην ιδιότητά του ως μέλος της χριστιανικής αδελφότητας των Φιλοπόνων. Ο ίδιος χρησιμοποιούσε το όνομα «ο γραμματικός» και σε χειρόγραφα φέρεται ως «Ιωάννης Αλεξανδρεύς» ενώ από τους αντιπάλους του ονομαζόταν χλευαστικά ως «ματαιόπονος».
Σε αυτόν αποδίδεται η ανακάλυψη του νόμου της ελεύθερης πτώσης, σε διαφοροποίηση από την μέχρι τότε κυρίαρχη Αριστοτελική παράδοση, αν και συνήθως παίρνει λανθασμένα τα εύσημα για αυτή την ανακάλυψη ο Γαλιλαίος. Επίσης ανέπτυξε τη «θεωρία της ώθησης» που προηγήθηκε της θεωρίας της αδράνειας.
Συγγράμματα
Αρχικά ο Φιλόπονος συνέταξε κυρίως σχόλια πάνω στα έργα του Αριστοτέλη, το περί ψυχής, περί των κατηγοριών, περί γενέσεως και φθοράς, περί φυσικής, αναλυτικά πρότερα, αναλυτικά ύστερα και μετεωρολογικά. Συνέταξε επίσης δύο επιστολές προς τους φιλοσόφους Πρόκλο και Σιμπλίκιο. Αργότερα ο Φιλόπονος έγραψε έργα θεολογικού περιεχομένου.
Ρεκονκίστα (Σάντα Φε)
Η Ρεκονκίστα (Reconquista) είναι πόλη στα βόρεια της επαρχίας Σάντα Φε της Αργεντινής, 327 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας. Αποτελεί την έδρα του νομού Χενεράλ Ομπλιγάδο και το οικιστικό συγκρότημά της έχει συνολικά 105.100 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμό του 2020.
Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Αγγλ. World Council of Churches, συντομογρ. ΠΣΕ) είναι μια οικουμενιστική διαχριστιανική οργάνωση, της οποίας σκοπός είναι η προώθηση της χριστιανικής ενότητας. Αποτελεί κοινωνία 340 εκκλησιών, από τις οποίες οι 157 είναι μέλη του, και αντιπροσωπεύει πάνω από 550 εκατομμύρια Χριστιανούς, σε περισσότερες από 100 χώρες.
Ιδρύθηκε τις 23 Αυγούστου 1948, και στα ιδρυτικά μέλη του συμπεριλαμβάνονταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου. Σήμερα συγκεντρώνει τις περισσότερες Ορθόδοξες, και έναν αριθμό Προτεσταντικών εκκλησιών, όπως την Αγγλικανική Εκκλησία, πολλές Λουθηρανικές, Μεθοδικές και Μεταρυθμισμένες, και μερικές Βαπτιστικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες. Επίσης συμμετέχουν Παλαιοκαθολικές, καθώς και ένα ευρύ φάσμα ενωμένων και ανεξάρτητων εκκλησιών. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αν και δεν είναι εκκλησία-μέλος, συνεργάζεται στενά με το ΠΣΕ, στο οποίο αποστέλλει παρατηρητές και εκπροσώπους. Από την Ελλάδα, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος, στο ΠΣΕ συμμετέχει και η Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος.
Ρεκονκίστα (Σάντα Φε)
Η Ρεκονκίστα ιδρύθηκε στις 27 Απριλίου 1872 ως στρατιωτικό οχυρό, το οποίο δημιουργήθηκε από τον συνταγματάρχη Μανουέλ Ομπλιγάδο, σε εδάφη που ανήκαν προηγουμένως στην ιεραποστολή των Ιησουιτών Reducción San Jerónimo del Rey. Ανακηρύχθηκε πόλη το 1921.
Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Το ανώτατο διοικητικό σώμα του Συμβουλίου είναι η Γενική Συνέλευση, η οποία συνέρχεται ανά μερικά χρόνια. Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου είναι από το 2010 ο Όλαβ Φίξε Τβάιτ, από την Εκκλησία της Νορβηγίας η οποία συγκαταλέγεται στις Λουθηρανικές εκκλησίες.
Ρεκονκίστα (Σάντα Φε)
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι υγρό υποτροπικό (μέσος όρος 14 °C το χειμώνα, 26 °C το καλοκαίρι), με μέση ετήσια βροχόπτωση 1.290 mm.
Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Περίοδος 1950-1970
Σε όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950, 1960 και 1970 εξέχοντες Ορθόδοξοι θεολόγοι και νομικοί συμμετείχαν στις εργασίες του ΠΣΕ όπως ο Σάββας Αγουρίδης, ο Αμίλκας Αλιβιζάτος, ο Βασίλειος Βέλλας, ο Βασίλειος Ιωαννίδης, Ιωάννης Καλογήρου, ο Ιωάννης Καρμίρης, ο Γεράσιμος Κονιδάρης, ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης, ο Δημήτρης Μωραΐτης, ο Νίκος Νησιώτης, και ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, αλλά και κληρικοί όπως ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος και ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης.
Ρεκονκίστα (Σάντα Φε)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Περίοδος 1950-1970
Πολλοί από τους κληρικούς και τους θεολόγους που συμμετείχαν στο Π.Σ.Ε. έχουν κατηγορηθεί ως «δυτικίζοντες», μεταξύ των οποίων και ο Νίκος Νησιώτης, ο οποίος έπειτα από σημαντική εισήγησή που παρουσίασε το 1961 ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης στο Νέο Δελχί, έγινε αντικείμενο επίθεσης από υπέρμαχους της παράδοσης και του αφαιρέθηκε το χρίσμα του εκπροσώπου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μολαταύτα, ο Νησιώτης συνέχισε το έργο του αναφορικά με τον διάλογο μεταξύ των Εκκλησιών και το 2006 ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος —ως κίνηση αποκατάστασής του— ανακοίνωσε τη θεσμοθέτηση υποτροφίας στο όνομα του Νίκου Νησιώτη για νέους θεολόγους στο Οικουμενικό Ινστιτούτο του Μποσέ της Ελβετίας, χρηματοδοτούμενη από την Εκκλησία της Ελλάδος.
Παρέμβαση ΠΣΕ κατά της Δικτατορίας
Η πρώτη κρίση ανάμεσα στο ΠΣΕ και την Εκκλησία της Ελλάδος προέκυψε από το 1967, όταν η ολομέλεια του Συμβουλίου σε απόφαση του πήρε θέση κατά της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Αρχικά, μετά από επίσημα και ανεπίσημα διαβήματα, δημοσιεύματα του ξένου Τύπου στηλιτευτικά των μέτρων της Δικτατορίας, στις 17 Νοεμβρίου του 1967 ο διευθυντής της Εκκλησιαστικής Επιτροπής για Διεθνή Θέματα (Commission of the Churches on International Affairs), Δρ. Φρέντερικ Νόλντε (Frederick Nolde) έστειλε επιστολή στον τότε Έλληνα πρωθυπουργό, με την οποία του ανέφερε πως Έλληνες μετανάστες εργάτες είχαν απειληθεί από όργανα του καθεστώτος, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες της Διεθνούς Αμνηστίας. Στις αρχές του 1968 η Εκτελεστική Επιτροπή του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών, αφού έλαβε το παραπάνω υπόμνημα του Νόλντε, ζήτησε να επισκεφθεί και να συναντήσει στην Ελλάδα εκπροσώπους της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Αρχιεπισκοπής. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης, ως συνεργάτης του Δικτατορικού καθεστώτος, απέτρεψε την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΠΣΕ, καθώς μια τέτοια επίσκεψη θα είχε ιδιαίτερο συμβολισμό και διεθνή αντίκτυπο. Ο καθηγητής Νικόλαος Ζαχαρόπουλος αναφέρει ότι μετά από αρκετό χρονικό διάστημα ο Γενικός Γραμματέας του ΠΣΕ ήλθε στην Ελλάδα αεροπορικώς, αλλά οι Ελληνικές αρχές δεν του επέτρεψαν αρχικά την είσοδο στη χώρα. Μετά από δύο ώρες του επετράπη. Στις 4 με 20 Ιουλίου 1968 θα πραγματοποιείτο στην Ουψάλα της Σουηδίας η Δ΄ Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ η Ελλαδική Εκκλησία όμως αρνήθηκε να αποστείλει αντιπροσώπους λόγω των τεταμένων σχέσεων Ελλάδας και Σουηδίας την περίοδο εκείνη. Επίσης ο Ιερώνυμος επικαλέστηκε την ανάμιξη του ΠΣΕ στη σχεδίαση του νέου Συντάγματος της χώρας. Έτσι όμως, ο Ιερώνυμος γινόταν «φερέφωνο της Δικτατορίας». Ο Νικόλαος Ζαχαρόπουλος επισημαίνει πως η αποχή της Ελλαδικής Εκκλησίας από τις εργασίες της Συνέλευσης συνδεόταν και με τη θεματολογία της, που μεταξύ άλλων αφορούσε και την «κοινωνική και πολιτική δικαιοσύνη», κάτι που θα δυσχέραινε την Ελληνική αντιπροσωπεία.
Ακόμη ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης αρνήθηκε να παραλάβει οικονομική βοήθεια που έστελνε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών για τους σεισμόπληκτους των Ιονίων νήσων, γιατί έτσι θα υποχρεωνόταν να ευχαριστήσει έναν διεθνή οργανισμό που ασκούσε κριτική στο Δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας.
Ο Ιερώνυμος Κοτσώνης ως παραλήπτης των επίσημων επιστολών του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών προς την Ιερά Σύνοδο, στις οποίες το Συμβούλιο διαμαρτυρόταν για τα βασανιστήρια που λάμβαναν χώρα στην Ελλάδα την περίοδο εκείνη, ήταν γνώστης της κατάστασης χωρίς τελικά να δηλώσει ή να πράξει τίποτα. Στα τέλη του 1968 ο Γ.Γ. του Παγκόσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, μετά από έκκληση της «οικουμενικής ομάδας» της πόλης Κρίφτελ της Δυτικής Γερμανίας, έστειλε προσωπικό και ανεπίσημο διάβημα προς τον Ιερώνυμο, με το οποίο τον καλούσε να παρέμβει με σκοπό την αποτροπή των θανατικών εκτελέσεων των Ελευθέριου Βερυβάκη και Αλέξανδρου Παναγούλη. Ο Ιερώνυμος απάντησε χαρακτηρίζοντας την επιστολή αυτή, «παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας» και «επέμβαση υπέρ δολοφόνων».
Περίοδος 1980 έως σήμερα
Κατά τα επόμενα χρόνια όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες εντάχθηκαν στο ΠΣΕ, ενώ ορισμένες από αυτές αποχώρησαν στη συνέχεια. Ορισμένες άλλες απείλησαν με αποχώρηση, ανάμεσα στις οποίες και η Εκκλησία της Ελλάδος, εκπρόσωποι της οποίας, τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, εξέφραζαν την έντονη αντίθεσή τους προς τις αποφάσεις του Συμβουλίου. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ θεωρούσε μάλιστα ότι τέτοιου είδους οργανισμοί δεν προσέφεραν στην Εκκλησία, η εκπροσώπηση της Εκκλησίας της Ελλάδος δόθηκε σε καθηγητές της Θεολογικών Σχολών και σε ιεράρχες που παρακολουθουσάν τα κινήματα διαλόγου και διανόησης παγκόσμια.
Σημαντικό βήμα προσέγγισης κατά την πρόσφατη εικοσαετία υπήρξε το 2005, όταν έπειτα από προσπάθειες του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Πέτρου Βασιλειάδη η Εκκλησία της Ελλάδος φιλοξένησε την παγκόσμια συνέλευση του τμήματος ιεραποστολής του ΠΣΕ. Εντούτοις, οι επισκέπτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαμαρτυρίες έξω από τις εγκαταστάσεις του Αγίου Ανδρέα όπου διεξαγόταν η συνέλευση, ενώ ενημερώθηκαν ότι οι Διαμαρτυρόμενες (Προτεσταντικές) Εκκλησίες θεωρούνται αίρεση από κάποιους Ορθόδοξους κύκλους, και ότι οι διοργανωτές δεν ενημέρωσαν το εκκλησιαστικό σώμα για τη συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πενήντα δύο χρόνια μετά από την ίδρυσή του, τον Ιούνιο του 2006, ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψη Προκαθημένου της Ελλαδικής Εκκλησίας στην έδρα του ΠΣΕ στη Γενεύη.
Γενικοί γραμματείς
Από την επίσημη σύστασή του, το 1948, γενικοί γραμματείς έχουν διατελέσει οι:
Ζελφά
Η Ζελφά είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, δούλη και ετεροθαλής αδερφή της Λείας.
Carlsberg Group
Η Carlsberg Group ( στα δανικά ) είναι εταιρεία ζυθοποιίας γερμανικού τύπου που ιδρύθηκε το 1847 από τον Γιάκομπ Κρίστιαν Γιάκομπσεν. Η πρώτη έδρα της εταιρείας βρίσκεται στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Από το θάνατο Jacobsen στο 1887 majorité ο ιδιοκτήτης της εταιρείας έχει-ήταν το Carlsberg Foundation. Ναυαρχίδα της εταιρείας αποτελεί η Carlsberg Beer (από το γιο του Γιάκομπσεν, Καρλ), αλλά επίσης παρασκευάζει τις Tuborg, Kronenbourg, Somersby cider, τη ρωσική μπύρα Baltika, τη βελγική Grimbergen και πάνω από 500 τοπικές μπίρες.