cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταντέους Μαζοβιέτσκι
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολιτικοί της Δημοκρατικής Ένωσης (Πολωνία) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1965-1969) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1969-1972) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1991-1993) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1993-1997) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1997-2001) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Μεγάλοι Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Μετσάνα Μπίλι
Η Μετσάνα Μπίλι (ιταλικά: Mezzana Bigli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Σόνι Άντερσον
Ο Άντερσον ντα Σίλβα (πορτογαλικά: Anderson da Silva) (γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1970), ευρέως γνωστός ως Σόνι Άντερσον (Sonny Anderson), είναι Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ήταν παραγωγικός σκόρερ σε επίπεδο συλλόγων, περισσότερο γνωστός για τις περιόδους του με την Ολιμπίκ Λυών, τη Μονακό (έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο εξωτερικό στη Γαλλία, έχοντας συνολικά 221 αγώνες στη Λιγκ 1 και 138 γκολ) και τη Μπαρτσελόνα. Συμμετείχε με την Εθνική Βραζιλίας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2001 και έκανε συνολικά 6 συμμετοχές για τη χώρα του, σημειώνοντας 1 γκολ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στην Γκοϊατούμπα της Γκοϊάς, ο Άντερσον άρχισε να παίζει επαγγελματικά με την ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα, αλλά αρχικά δεν κατάφερε να κάνει εντύπωση. Αφού απέτυχε να σκοράρει σε 18 αγώνες την τελευταία του χρονιά, μετακόμισε στην Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε.
Η πρώτη εμπειρία του Άντερσον στο εξωτερικό έγινε με τη Σερβέτ Γενεύης, και ο αντίκτυπός του ήταν άμεσος, σκοράροντας 18 γκολ στην πρώτη του σεζόν και στη συνέχεια βοήθησε τον σύλλογο να κατακτήσει το εθνικό πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν, σημειώνοντας 11 γκολ μόλις στο πρώτο μισό της σεζόν, καθώς έφυγε τον Ιανουάριο του 1994 για την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Έπειτα από έξι μήνες, με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ να υποβιβάζεται λόγω σκανδάλου δωροδοκίας, ο Άντερσον μετακόμισε στην ΑΣ Μονακό, σκοράροντας με εξίσου εντυπωσιακό ρυθμό και κερδίζοντας ομαδικές (πρωτάθλημα 1997) και ατομικές διακρίσεις.
Το 1997, ο Άντερσον εντάχθηκε στην Μπαρτσελόνα, έχοντας να παλέψει για τη θέση του βασικού επιθετικού με παίκτες όπως ο Λουίς Ενρίκε και ο Πάτρικ Κλάιφερτ. Τα πήγε καλά, σκοράροντας δέκα φορές μόνο στη Πριμέρα Ντιβισιόν την πρώτη του σεζόν, καθώς οι Καταλανοί έκαναν το νταμπλ. Στη δεύτερη χρονιά του, η οποία περιελάμβανε κάποιες συμμετοχές υπό τον προπονητή Λουίς φαν Χάαλ, έπαιξε λιγότερο, γεγονός που οδήγησε στην επιστροφή στη Γαλλία με την ανερχόμενη Ολιμπίκ Λυών, για περίπου 18 εκατομμύρια €. Θα ήταν μια πολύ σημαντική επιθετική μορφή, καθώς η ομάδα κέρδισε τα πρώτα δύο από τα επτά συνεχόμενα εθνικά πρωταθλήματα.
Σε ηλικία 33 ετών, ο Άντερσον επέστρεψε στην Ισπανία για τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ. Στη μοναδική του πλήρη σεζόν σκόραρε 12 φορές, μεταξύ των οποίων εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης (1–0, μετά από μόλις δύο λεπτά στο γήπεδο), της πρώην ομάδας του, Μπαρτσελόνα (2–1, στο 89ο λεπτό) και της Βαλένθια (1–0), ενώ βοήθησε και το Κίτρινο Υποβρύχιο στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Αφού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νίκη της Βιγιαρεάλ στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2004, ο Άντερσον τελείωσε την καριέρα του στο Κατάρ. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Λυών, συνεχίζοντας τη δουλειά ως προπονητής με τους επιθετικούς της ομάδας.
Τον Ιούνιο του 2007, ο Άντερσον έπαιξε έναν αποχαιρετιστήριο αγώνα στο Σταντ ντε Ζερλάν, σε έναν αγώνα με τους φίλους του και τους πρωταθλητές Γαλλίας του 2002. Τέσσερα χρόνια αργότερα διέκοψε τη συνεργασία του με τη Λυών και ξεκίνησε προπονητική καριέρα στην ελβετική Νεσατέλ Ξαμάξ ΦΚΣ. Στις 24 Ιουλίου, μετά από δύο μόνο αγώνες πρωταθλήματος, απολύθηκε.
Εθνική ομάδα
Ο Άντερσον δεν μπορούσε να μεταφράσει την επιτυχία του συλλόγου σε συμμετοχές στην εθνική ομάδα. Έκανε μόνο 6 συμμετοχές για την Εθνική Βραζιλίας. Η πρώτη πραγματοποιήθηκε σε ένα φιλικό με τη Νότια Κορέα στις 11 Αυγούστου 1997, στο οποίο σημείωσε το μοναδικό του γκολ. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2001 και κέρδισε την τελευταία του διεθνή συμμετοχή την ίδια χρονιά.
Διακρίσεις
Βάσκο ντα Γκάμα
Σερβέτ
Μπαρτσελόνα
Βιγιαρεάλ
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Γκαράφα ΣΚ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Νεσατέλ Ξαμάξ
Γεώργιος Αξιώτης
Ο Γεώργιος Αξιώτης (Μαριούπολη 1875 – Αθήνα 16 Οκτωβρίου 1924) ήταν Έλληνας συνθέτης και μουσικοκριτικός, πατέρας τής πεζογράφου και ποιήτριας Μέλπως Αξιώτη (1905-1973).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αξιώτης γεννήθηκε στη Μαριούπολη της σημερινής Ουκρανίας το 1875. Παππούς του ήταν ο πολιτικός Αλέξανδρος Αξιώτης και πατέρας του ήταν ο μυκονιάτικης καταγωγής Παναγιώτης Αξιώτης (1840-1918) πού ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών στη Ρωσία και απέκτησε τεράστια περιουσία, συγχρόνως όμως ήταν και αξιόλογος  συγγραφέας διηγημάτων και μεταφραστής ρωσικών φιλολογικών έργων. Μητέρα του ήταν η Μελπομένη Πατούνα από την Κωνσταντινούπολη. Η οικογένεια έφυγε από τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, το 1887.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του γράφηκε στη Νομική Σχολή (πιθανότατα το 1892), όπου σπούδασε για τρία χρόνια, ενώ παράλληλα άρχισε μουσική στην Ελλάδα ως μαθητής τού σημαντικού Συριανού συνθέτη Λουδοβίκου Σπινέλλη. Στη συνέχεια, μεταξύ 1895 και 1901, σπούδασε στο Ωδείο San Pietro a Majella της Νάπολης, στο οποίο είχαν φοιτήσει πολλοί Επτανήσιοι συνθέτες, παίρνοντας δίπλωμα και εύφημο μνεία. Καθηγητής του εκεί υπήρξε ο σημαντικότατος δάσκαλος τής εποχής Paolo Serrao και συμαθητής του, ο φίλος του Γεώργιος Λαμπελέτ. Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε διευθυντής του Ωδείου Πειραϊκού Συνδέσμου με βοηθό τον Λαμπελέτ. Μαζί του εξέδωσε τον μοναδικό τόμο του περιοδικού Κριτική, μέσω του οποίου έθεσε ως στόχο την αναμόρφωση της μουσικής παιδείας στην Ελλάδα.
Πρώτη σύζυγός του ήταν η αριστοκρατικής καταγωγής Καλλιόπη Βάβαρη, με την οποία απέκτησε την Μέλπω. Χώρισε το 1908 και το 1909 νυμφεύθηκε τη Μαρουλίνα Γρυπάρη, θυγατέρα τού πολιτικού Ιωάννη Γρυπάρη, με την οποία απέκτησε δύο ακόμη παιδιά, τον Παναγιώτη (Πανάγο) και τη Φρόσω. To 1915 διετέλεσε για ένα εξάμηνο πρόεδρος της κοινότητας Μυκόνου.
Κριτική και αντιδράσεις
Έχει συζητηθεί αρκετά η περίπτωση του Αξιώτη και, κυρίως, οι λόγοι για τους οποίους αποσύρθηκε από τα μουσικά πράγματα της εποχής του. Φαίνεται ότι, ως πρωτοπόρος της «αγωνιστικής» κριτικής στην Ελλάδα, με «συγκεκριμένους στόχους αναμόρφωσης της μουσικής παιδείας», προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις και αντιπάθειες που εμπόδισαν τη σταδιοδρομία του. Υπήρξε πολέμιος του συστήματος της μουσικής εκπαίδευσης από το Ωδείο Αθηνών κάτω από τη διευθυνση τότε τού Γ. Νάζου, όπως αυτό φαίνεται στό πόνημά του "Από την Ιστορίαν εις τα Πράγματα". Οι απόψεις του σχετίζονται κυρίως με το ωδειακό «κατεστημένο», όπου επικρίνει έντονα τόσο τις μεθόδους διδασκαλίας του πιάνου, όσο και τα στρυφνά εγχειρίδια διδασκαλίας της αρμονίας (Ρίχτερ), που έχουν ως αποτέλεσμα τη «γερμανοποίηση» της όλης διαδικασίας. Επίσης, από προφορική μαρτυρία του γιου του, Παναγιώτη, αντιπαθούσε τον Καλομοίρη. Οι έντονες αυτές αντιρρήσεις του υπήρξαν ζημιογόνες γιά την μουσική του "καριέρα , προκάλεσαν τις αντιδράσεις και τον πόλεμο τού μουσικού κατεστημένου, και τον οδήγησαν να πάρει την απόφαση να αποσυρθεί και να εγκατασταθει από το 1905 οικογενειακώς μόνιμα στη Μύκονο. Εξέχουσες μουσικές προσωπικότητες της εποχής, όμως, «απέδιδαν τον παραγκωνισμό του αποκλειστικά στο ιδιόρρυθμο του χαρακτήρα του». Ο Λαυράγκας επικαλέστηκε την «αβουλία» του Αξιώτη, ο δε Λαμπελέτ, αναφερόμενος στην πρώτη δημόσια εκτέλεση έργου του, χαιρετίζει «[…]με αληθινήν χαράν την εμφάνισιν του νέου και εξ υπαιτιότητός του αργοπορήσαντος αγωνιστού εις την παλαίστραν της τέχνης''».
Εργογραφία
Δεν υπάρχει κάποιο έργο του Αξιώτη που να έχει εκδοθεί. Τα τραγούδια του, ειδικά, βρίσκονται στην κατοχή ιδιωτών, ενώ τα υπόλοιπα είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα αχρονολόγητα. Παραμένουν ανέκδοτα, αδισκογράφητα και, κάποια εξ αυτών, -ακόμα και σήμερα- ανεκτέλεστα.
Ορχήστρα
(όλα αχρονολόγητα)
Τραγούδια
(όλα για φωνή και πιάνο) (πηγή: )
Σημειώσεις
i. Πιθανή πόλη γέννησης αναφέρεται και το Γέισκ της Ρωσίας
ii. Πιθανή ημερομηνία γέννησης αναφέρεται η 16η Οκτωβρίου 1876
iii. Η έλλειψη αρχείων της εποχής στο Ωδείο Αθηνών δεν επιτρέπει την επαλήθευση της πληροφορίας τού γιου του, ότι φοιτούσε στο ίδρυμα πριν το 1895
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της μουσικής
Μετσάνα Ραμπαττόνε
Η Μετσάνα Ραμπαττόνε (ιταλικά: Mezzana Rabattone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Τσανταρλή Καρά Χαλίλ Χαϊρεντίν Πασάς
thumb|140px|Ο Θυρεός των Μεγάλων Βεζίρηδων Ο Τσανταρλή Καρά Χαλίλ Χαϊρεντίν Πασάς (Çandarlı Kara Halil Hayreddin Paşa), συνήθως αναφερόμενος απλά ως Καρά Χαλίλ Πασάς, υπήρξε μεγάλος βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1364 έως το θάνατό του (1387), επί σουλτάνου Μουράτ Α΄.
Ήταν ο πρώτος που ανήλθε στο συγκεκριμένο αξίωμα χωρίς να ανήκει στους ιλμιγιέ, τα μορφωμένα στελέχη της διοίκησης. Με μια τυπολατρική προσέγγιση, ήταν επίσης ο πρώτος μεγάλος βεζίρης της αυτοκρατορίας - αν και το πόστο υπήρχε απ' την εποχή του Αλαεντίν Μπέη, ο επίσημος τίτλος καθιερώθηκε το 1381.
Θητεία ως μεγάλος βεζίρης
Οι περισσότερες πηγές αποδίδουν στον Καρά Χαλίλ τη συγκρότηση του σώματος των Γενιτσάρων. Είτε αυτό είναι ακριβές είτε όχι, σίγουρα ήταν αυτός που εμπνεύστηκε για τη στελέχωσή του τον ντεβσιρμέ, ήτοι την υποχρεωτική στρατολόγηση ανηλίκων από χριστιανικές οικογένειες (παιδομάζωμα). Σκοπός του ήταν να αποκλείσει τους ομοεθνείς του - και τις πιθανές συνωμοσίες των οικογενειών τους - από το νέο σώμα, αφού οι Γενίτσαροι εκτός από πεζικό στον πόλεμο, θα αποτελούσαν την επίσημη σωματοφυλακή του σουλτάνου.
Είχε επίσης ηγετική συμμετοχή στις εκστρατείες του Μουράτ Α' στη Δύση. Επί της εποχής του οριστικοποιήθηκε η οθωμανική εξουσία στην Ανατολική Θράκη (μάλιστα η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στην Αδριανούπολη) και προσαρτήθηκαν τμήματα της Μακεδονίας και της νότιας Βουλγαρίας.
Πέθανε στις Σέρρες, στις 22 Ιανουαρίου 1387. Τα είκοσι δύο χρόνια της θητείας του συνιστούν το μεγαλύτερο διάστημα παραμονής στη θέση του μεγάλου βεζίρη.
Απόγονοι
Ο Καρά Χαλίλ Πασάς υπήρξε θεμελιωτής της οικογένειας των Τσανταρλή (απ' το χωριό Τσαντίρ - νυν Τσέντερε - κοντά στο Δορύλαιον), η οποία αποτέλεσε για πολλές δεκαετίες τη δεύτερη ισχυρότερη οθωμανική οικογένεια, υστερώντας μόνο του βασιλικού οίκου. Τέσσερις ακόμα Τσανταρλή έγιναν μεγάλοι βεζίρηδες:
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες
Ιβάν Κόπετς
Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς Κόπετς (ρωσικά: Ива́н Ива́нович Ко́пец, 19 Σεπτεμβρίου 1908 - 22 Ιουνίου 1941 ) ήταν Ρώσος στρατηγός της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας. Βετεράνος του Ισπανικού Εμφυλίου και του Σοβιετοφινλανδικού πολέμου, υπηρετούσε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων της Δυτικής Ειδικής Στρατιωτικής Περιφέρειας. Αυτοκτόνησε την πρώτη ημέρα της γερμανικής επίθεσης εναντίον της ΕΣΣΔ υπό το βάρος των συντριπτικών απωλειών που υπέστη η σοβιετική αεροπορία.
Βιογραφία
Ο Κόπετς γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1908 στο σημερινό Πούσκιν της Ρωσίας κοντά στην Αγία Πετρούπολη, το οποίο εκείνη την περίοδο ήταν γνωστό ως Τσαρσκόε Σέλο και αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Φοίτησε σε σχολείο της πόλης Ισίμ στο Όμπλαστ του Τιουμέν και μετά από μικρό χρονικό διάστημα, αφού ενδιάμεσα εργάστηκε ως ανθρακωρύχος και υπάλληλος δικαστηρίου, κατετάγη στον Κόκκινο Στρατό. Αποφοίτησε το 1929 από τη σχολή πιλότων μαχητικών αεροσκαφών και τα επόμενα χρόνια έλαβε περαιτέρω εκπαίδευση, καταφέρνοντας να αναγνωριστεί ως ένας από τους ικανότερους πιλότους της Σοβιετικής Ένωσης.
Από τον Σεπτέμβριο του 1936 μέχρι τον Ιούνιο του 1937, ο Κόπετς συμμετείχε στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, στο πλαίσιο της μυστικής βοήθειας της ΕΣΣΔ προς την πλευρά των Δημοκρατικών. Στην Ισπανία, όπου έδρασε υπό το ψευδώνυμο «Χοσέ», έλαβε μέρος σε διάφορες πολεμικές αποστολές διακρινόμενος για τις ικανότητες και τη γενναιότητά του. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, τιμήθηκε με προαγωγή και παράσημα και στις αρχές του 1938 ορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας. Αργότερα συμμετείχε ενεργά και στη σοβιετική εισβολή στη Φινλανδία. Στα τέλη του 1940, ένα ατύχημα περιόρισε σημαντικά την όραση του αριστερού του οφθαλμού με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από τον τομέα των πτήσεων, γεγονός το οποίο τον επηρέασε ψυχολογικά.
Κατά τις παραμονές της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, ο Κόπετς ήταν διοικητής των αεροπορικών δυνάμεων της Δυτικής Ειδικής Στρατιωτικής Περιφέρειας. Αυτοκτόνησε στο γραφείο του, την πρώτη μέρα των εχθροπραξιών, υπό το βάρος των απωλειών που είχε υποστεί η σοβιετική αεροπορία στον τομέα ευθύνης του εξαιτίας της αιφνιδιαστικής επίθεσης. Ο τόπος ταφής του παραμένει άγνωστος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πιλότοι Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ρώσοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Μετσανίνο (Ιταλία)
Το Μετσανίνο (ιταλικά: Mezzanino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Star Wars (άλμπουμ των Wilco)
Το "Star Wars" είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ των Wilco. Κυκλοφόρησε δωρεάν στις 16 Ιουλίου του 2015 από το wilcoworld.net. Είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ που κυκλοφορεί από την προσωπική δισκογραφική της μπάντας, dBpm. Η έκδοση σε CD θα κυκλοφορήσει στις 21 Αυγούστου του 2015 και η έκδοση βινυλίου στις 27 Νοεμβρίου του 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Μπαρμπαρά Πολά
Η Μπαρμπαρά Πολά (Barbara Polla, γενν. 1950) είναι γιατρός, ιδιοκτήτρια γκαλερί, συγγραφέας και φιλελεύθερη πολιτική προσωπικότητα της Ελβετίας.
Βιογραφία
Η Μπαρμπαρά Πολά είναι κόρη της ζωγράφου AMI (Anne-Marie Imhoof) και του φιλέλληνα (Rodolphe Imhoof). Μεγάλωσε στη Γενεύη και σε ηλικία 17 ετών έζησε ένα χρόνο στην Ελλάδα. Φέτος, ήταν η πρώτη φορά που προσέγγισε τη δικτατορία και τη φυλακή στο εξωτερικό. Είναι μητέρα τεσσάρων κοριτσιών (Ada Salomé, Cyrille Zoé, Rachel Isadora και Roxane Selana). Αν και ενάντια στο γάμο, παντρεύτηκε τον πατέρα των θυγατέρων της για να έχουν όλες το ίδιο όνομα. Πήρε διαζύγιο το 2013.
Σπούδασε στη Γενεύη, όπου απέκτησε Μεταπτυχιακό τίτλο με ειδίκευση στην εσωτερική παθολογία, την πνευμονολογία, την ανοσολογία και την αλλεργιολογία. Στη συνέχεια, διεξήγαγε έρευνα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (Harvard Medical School, HMS) και στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης (Massachusetts General Hospital, MGH) στη Βοστώνη.
Το 1989 έγινε επικεφαλής της Μονάδας Αλλεργιών του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης. Από το 1993 έως το 2000, εργάστηκε ως διευθύντρια έρευνας στο INSERM, Γαλλικό Ινστιτούτο Υγείας και Ιατρικής Έρευνας στο Παρίσι, εστιάζοντας στις πρωτεΐνες θερμικού σοκ / στρες (HSP) και τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου. Είναι συγγραφέας και συν-συγγραφέας εκατό ερευνητικών άρθρων που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά όπως τα : Proceedings of the National Academy of Science USA, The Journal of Clinical Investigation και The American Journal of Physiology.
Το 1991, η Μπαρμπαρά Πολά αναμείχθηκε στην πολιτική: πρώτα ως μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Γενεύης, στη συνέχεια ως εκπρόσωπος του καντονιού της Γενεύης (1993 - 1999) και τέλος, ως μέλος του Εθνικού Κοινοβουλίου από το 1999 έως το 2003. Έφυγε από το Φιλελεύθερο Κόμμα της Γενεύης το 2007.
Ήταν η Πρόεδρος του Forever Laser Institut (Ινστιτούτο Ιατρικής Αισθητικής, που ιδρύθηκε το 1997 από τον Luigi Polla) μέχρι το 2014 και είναι η συνιδρύτρια της Alchimie Forever (σειρά περιποίησης δέρματος), την οποία διαχειρίζεται τώρα η κόρη της Αντά Πολά (με έδρα την Ουάσιγκτον).
Από το 1991 η Μπαρμπαρά Πολά συμβάλλει στη λειτουργία και την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της Analix Forever, γκαλερί τέχνης που βρίσκεται στη Γενεύη. Η Analix Forever παρουσιάζει ένα διεθνές πρόγραμμα αφιερωμένο στους σύγχρονους καλλιτέχνες, εστιάζοντας το ενδιαφέρον σε τομείς που η τέχνη ερευνά με κάθε καλλιτεχνικό μέσο. Η γκαλερί Analix Forever είναι ένας χώρος που δημιουργεί πολλαπλές συνεργασίες με κριτικούς τέχνης και επιμελητές, ενώ παράλληλα προγραμματίζει μια σειρά εκδόσεων.
Από το 2011, η Μπαρμπαρά Πολά έχει επιμεληθεί εκθέσεις στο Παρίσι αλλά και αλλού. Το 2008 ξεκίνησε μια μακροχρόνια συνεργασία (εκθέσεις, συνέδρια, βιβλία) με τον Πωλ Αρτνέν (Paul Ardenne). Συνεργάστηκε μαζί του για την επιμέλεια της έκθεσης "Motopoetics" (MAC Λυών, 2014) και “Human Economy” που παρουσιάστηκε στο HEC Paris (2014, 2015). Το 2015, η Μπαρμπαρά Πολά και ο Πωλ Αρτνέν είναι οι συνεπιμελητές της έκθεσης σε δύο μέρη του Αυστραλού καλλιτέχνη Σον Γκλάντγουελ (Shaun Gladwell), σε δύο τοποθεσίες στο Σίδνεϊ: UNSW Galleries και SCAF (Ίδρυμα Sherman Σύγχρονης Τέχνης).
Η Μπαρμπαρά Πολά διδάσκει θέματα που πραγματεύονται τη σχέση ανάμεσα στη τέχνη και τη μόδα στο Institut Français de La Mode (IFM) στο Παρίσι και στο HEAD (Haute Ecole d'art et de Design) στη Γενεύη. Οργανώνει μηνιαία σεμινάρια στη Γενεύη σχετικά με την έννοια της δημιουργικότητας και από το 2014 είναι καθηγήτρια δημιουργικής και κριτικής γραφής στο HEAD.
Η Μπαρμπαρά Πολά είναι συγγραφέας και αρθρογράφος στις εξής εφημερίδες: Les Quotidiennes (La Tribune de Genève et 24 heures ) et L'Agefi, Citizen K   , Nuke  , Blast  , Crash, Bariqaldana (Kuwait) , Drome  , Art And, Roots & Routes, Kunst Magazine.
Συνίδρυσε και επιμελήθηκε το περιοδικό Londerzeel και δημιούργησε το 2013, με την υποστήριξη του HEAD Γενεύης, το πρώτο τεύχος του Critical Fashion Review (Revue Critique de Mode).
Επίσης ίδρυσε τον Ελβετικό Οργανισμό για τo Emotional Architecture ("Architecture Emotionnelle") και είναι η δημιουργός του πρώτου διεθνούς συνεδρίου για το Emotional Architecture που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2011 στη Γενεύη.
Η Μπαρμπαρά Πολά δεσμεύεται για την ελευθερία σε διάφορα επίπεδα: ως εθνική σύμβουλος αγωνίστηκε για την ελευθερία της έρευνας, για το δικαίωμα στην έκτρωση και για την προεμφυτευτική διάγνωση. Η τελική ψηφοφορία για το θέμα αυτό έλαβε χώρα στην Ελβετία στις 14 Ιουνίου του 2015.
Από το 2017, η Barbara Polla, επίσης εργάζεται σε ένα πολιτιστικό, καλλιτεχνικό και κοινωνικό εγχείρημα που αποσκοπεί στην εγκατάσταση των έργων του Βρετανού καλλιτέχνη Robert Montgomery στον δημόσιο χώρο του Περάματος, όπου ζούσε ως έφηβη. Το εγχείρημα περιλαμβάνει ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με δασκάλους από το Πέραμα, μια συνεργασία με την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ταινίες, δημοσιεύσεις και θεατρικά έργα που θα παρουσιαστούν στο υπαίθριο θέατρο "Μίκης Θεοδωράκης" στο Πέραμα. Ιστοσελίδα: SHARING PERAMA
Τέχνη και φυλακή
Ως ιδιοκτήτρια γκαλερί, η Μπαρμπαρά Πολά ασχολείται με την ελευθερία της τέχνης. Υπήρξε συνεπιμελήτρια πολλών εκθέσεων με θέμα "Τέχνη και Φυλακή". Η πρώτη, με τίτλο “Public Enemy”, διοργανώθηκε στη galerie Magda Danysz. το 2013. Μια άλλη έκθεση με το ίδιο θέμα πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα, ως αποτέλεσμα μιας ισχυρής συνεργασίας με την Ελέν Λαλιέ (Hélène Lallier), διευθύντρια του κέντρου σύγχρονης τέχνης Château des Adhémar στο Μοντελιμάρ (Montélimar). Η σημαντική ομαδική έκθεση, “La Belle Echappée”, παρουσιάστηκε, επίσης στο ISBA ( Σχολή Καλών Τεχνών στη Besançon) χάρη στον Λορέν Ντεβέζ (Laurent Deveze), διευθυντή της Σχολής, και το βαθύ ενδιαφέρον του για τα ζητήματα που αφορούν τη φυλάκιση και την αποξένωση. Μια καινοτόμος έκθεση για το θέμα “Τέχνη και Φυλακή”, με τίτλο “The Sens de la Peine” θα λάβει χώρα στο σύγχρονο χώρο τέχνης La Terrasse στο Ναντέρ (Nanterre) (δίπλα στο Παρίσι), σε συνεργασία με την Σαντρίν Μορό (Sandrine Moreau).
Το 2018, η Polla διοργάνωσε δύο εκθέσεις σε μουσεία της Γενεύης για το θέμα one. Η μία έλαβε χώρα στο Château de Penthes υπό τον τίτλο LA PRISON EXPOSÉE για το Fondation des Suisses dans le Monde, σε συνεργασία με την τοπική φυλακή Champ-Dollon και η άλλη στο Μουσείο και στη Πινακοθήκη της Τασμανίας, στο Χόμπαρτ της Τασμανίας, με τίτλο A JOURNEY TO FREEDOM.
Video Art
Από το 2011, η Μπαρμπαρά Πολά και ο Πωλ Αρντέν διοργανώνουν κάθε δύο μήνες συνέδρια αφιερωμένα στη video art: VIDEO FOREVER που λαμβάνει χώρα σε διαφορετικές τοποθεσίες: στο Kris Van Assche’s Show Roome, στη Magda Danysz et Vanessa Quang Galleries, στο Palais de Tokyo, στο Μουσείο Κυνηγιού και Φύσης (Musée de la Chasse et de la Nature), στο Frank Perrin studio, στο Εθνικό Θέατρο της Φιλανδίας στο Ελσίνκι και στο UNSW Galleries στο Σίδνεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί πολιτικοί
Κοινότητα Αχλάδας
Με την ονομασία κοινότητα Αχλάδας αναφέρονται:
Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου (Σικάγο)
Το Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου είναι υπαίθριο μνημείο που απεικονίζει το Νικόλαο Κοπέρνικο, τοποθετημένο στο Πλανητάριο Άντλερ του Σικάγο, στην πολιτεία του Ιλινόι των ΗΠΑ. Το αντίγραφο του Μπρονίσουαφ Κονιούσι του αρχικού γλυπτού του Μπέρτελ Θόρβαλντσεν του 1830 στη Βαρσοβία της Πολωνίας, δημιουργήθηκε, εγκαταστάθηκε και αφιερώθηκε το 1973. Το Πλανητάριο Άντλερ έστησε το μνημείο για να τιμήσει την 500η επέτειο από τη γέννηση του Κοπέρνικου.
Παραπομπές
Νικολαου Κοπερνικου Μνημειο Κατηγορία:Πολιτιστικές απεικονίσεις του Νικόλαου Κοπέρνικου Νικολαου Κοπερνικου Μνημειο Νικολαου Κοπερνικου Μνημειο Σικαγο
Σαλόμον Μόρελ
Ο Σαλόμον Μόρελ (πολωνικά: Salomon Morel) (15 Νοεμβρίου 1919 – 14 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Πολωνοεβραίος αξιωματικός στο Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Ο Μόρελ ήταν διοικητής στρατοπέδων συγκέντρωσης που διοικούνταν από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΕΕΥ) και τις κομμουνιστικές αρχές μέχρι το 1956.
Το 1944, ο Μόρελ έγινε αρχιφύλακας της σοβιετικής φυλακής του ΛΕΕΥ στο Κάστρο του Λούμπλιν. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του 1945, ήταν διοικητής του στρατοπέδου εργασίας Ζγκόντα στο Σφιεντοχουοβίτσε. Το 1949 έγινε διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γιαβόζνο και παρέμεινε διοικητής πολλών στρατοπέδων συγκέντρωσης μέχρι που έκλεισαν όλα το 1956 μετά τον Πολωνικό Οκτώβριο. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως επικεφαλής φυλακής στο Κατοβίτσε και προήχθη στον βαθμό του συνταγματάρχη στην πολιτική αστυνομία, του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας. Απολύθηκε κατά τη διάρκεια της πολωνικής πολιτικής κρίσης του 1968, η οποία οδήγησε στην εκκαθάριση των πρώην σταλινικών.
Αρχίζοντας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Μόρελ ερευνήθηκε από το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένων των δολοφονιών εκδίκησης περισσότερων από 1.500 κρατουμένων στην Άνω Σιλεσία, οι περισσότεροι από τους οποίους ήσαν φυσικοί ομιλητές της σιλεσικής γερμανικής ή οι Πολωνοί πολιτικοί κρατούμενοι. Το 1996, κατηγορήθηκε από την Πολωνία για βασανιστήρια, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και κομμουνιστικά εγκλήματα. Μετά τη δημοσιοποίηση της υπόθεσής του από τα πολωνικά, γερμανικά, βρετανικά και αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, ο Μόρελ κατέφυγε στο Ισραήλ και του χορηγήθηκε υπηκοότητα βάσει του Νόμου της Επιστροφής. Η Πολωνία ζήτησε δύο φορές την έκδοσή του, μία το 1998 και μία το 2004, αλλά το Ισραήλ αρνήθηκε να συμμορφωθεί και απέρριψε τις πιο σοβαρές κατηγορίες ως ψευδείς και πάλι απέρριψε την έκδοση με το αιτιολογικό ότι η παραγραφή του Μόρελ είχε εξαντληθεί και ότι ο Μόρελ βρισκόταν σε κακή υγεία. Οι πολωνικές αρχές απάντησαν κατηγορώντας το Ισραήλ ότι εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά και η διαμάχη για την έκδοση του Μόρελ συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Ισραηλινοί Εβραίοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Αξιωματικοί του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ισραήλ
Κωνσταντίνος Ε΄ της Αρμενίας
Ο Κωνσταντίνος Ε΄, αρμεν. Կոստանդին, αγγλ. Gosdantin (17 Απριλίου 1313 - 21 Δεκεμβρίου 1362) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1344-1362. Αριθμείται ως Κωνσταντίνος Γ΄ βασιλιάς της Αρμενίας, μια και οι δύο πρώτοι ηγεμόνες με το όνομα αυτό ήταν πρίγκιπες της Αρμενίας.
Βιογραφία
Όταν το 1344 έγινε εξέγερση και ο Κωνσταντίνος Γ΄ σκοτώθηκε, τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Ε΄. Προσπάθηκε να εξαλείψει τους διεκδικητές που στασίασαν: τον Βοημούνδο των Πουατιέ γιο της Ισαβέλλας και τον Λέοντα ΣΤ΄ γιο του Ιωάννη των Πουατιέ (αδελφού του Βοημούνδου). Πριν όμως τους σκοτώσει, αυτοί διέφυγαν στην Κύπρο.
Κατή τη διακυβέρνησή του το βασίλειο περιορίστηκε, λόγω των επιδρομών και των κατακτήσεων των Μαμελούκων, οι οποίοι κατέλαβαν την πόλη Αιγεαί (νυν Γιουμουρταλίκ) το 1347, την Ταρσό και τα Άδανα το 1359.
Οι δύο γιοί του απεβίωσαν νέοι το 1356-57, έτσι το 1362 που απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Ε΄ δεν είχε επιζόντα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Οσίν Β΄ κυρίου του Κόρυκος και της Ιωάννας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Μίκολα Λούκας
Ένα λογοτεχνικό βραβείο, το Ars Translationis, θεσπίστηκε από το περιοδικό Vsesvit το 1989 για να τιμήσει τη μνήμη του Λούκας.
Ο Λούκας γεννήθηκε στο Κρόλεβετς και είχε γονείς δασκάλους. Από μικρός μάθαινε ξένες γλώσσες με ευκολία. Άρχισε να σπουδάζει στην Ιστορική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου του Κιέβου, αλλά οι σπουδές του διακόπηκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολέμησε στον Σοβιετικό Στρατό από το 1943.
Το 1947, αφού αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Ξένων Γλωσσών στο Χάρκοβο, ο Λούκας εργάστηκε ως καθηγητής ξένων γλωσσών. Στη συνέχεια έγινε επικεφαλής του Τμήματος Ποίησης για το περιοδικό Vsesvit.
Ο Λούκας διέθετε εκπληκτικά γλωσσικά ταλέντα και είχε μια εξαιρετικά ευρεία γνώση της ξένης λογοτεχνίας. Θεωρείται ότι ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Ουκρανούς μεταφραστές, έχοντας μεταφράσει στα ουκρανικά λογοτεχνικά έργα από 20 γλώσσες.
Ήταν πιο παραγωγικός κατά τη σχετικά ευνοϊκή εικοσαετία μεταξύ 1953 και 1973, όταν μετέφρασε τον Φάουστ του Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, τη Μαντάμ Μποβαρί του Γκυστάβ Φλωμπέρ, την ποίηση του Φρίντριχ Σίλερ, το Δκαήμερο του Βοκάκιου και πολλά άλλα έργα. Ήταν μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της Ουκρανίας από το 1956 και έπαιξε ενεργό ρόλο στην ουκρανική λογοτεχνική ζωή.
Ο Λούκας πάντα πρόσφερε ηθική υποστήριξη σε συγγραφείς που καταπιέζονταν. Μετά τη σύλληψη του Ιβάν Τζιούμπα, που προκλήθηκε από τη δημοσίευση του έργου του Διεθνισμός ή Ρωσοποίηση; στο Λονδίνο, ο Λούκας έστειλε επιστολή στον επικεφαλής του Προεδρείου της Βερχόβνα Ράντα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας, στον επικεφαλής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ουκρανίας και στον Γενικό Εισαγγελέα της Ουκρανικής ΣΣΔ με κοινοποίησηστο Προεδρείο της Διοίκησης της Ένωσης Συγγραφέων της Ουκρανίας. Στην επιστολή αυτή διαφωνούσε με την απόφαση του δικαστηρίου, χαρακτηρίζοντάς την άδικη, και διαμαρτυρόταν για την αποπομπή του Ιβάν Τζιούμπα από την Ένωση. Ο Λούκας έφτασε στο σημείο να προτείνει να εκτίσει ο ίδιος την ποινή αντί του Τζιούμπα, ο οποίος, σε αντίθεση με αυτόν, ήταν άρρωστος και είχε μια οικογένεια να συντηρήσει.
Αυτή η πράξη κόστισε στον Λούκας ακριβά. Απολύθηκε από τη συντακτική επιτροπή του Vsesvit και του ανακοινώθηκε ότι θα νοσηλευτεί αναγκαστικά σε ειδικό ψυχιατρείο. Ευτυχώς, αυτές οι απειλές δεν πραγματοποιήθηκαν. Στις 12 Ιουνίου 1973 το Προεδρείο της Διοίκησης της Ένωσης Συγγραφέων της Ουκρανίας ψήφισε ομόφωνα την αποπομπή του Λούκας από την Ένωση.
Περίβλεπτο Δράμας
Το Περίβλεπτο είναι μικρό ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Μίκολα Λούκας
Για πολλά χρόνια βρισκόταν ουσιαστικά σε κατ' οίκον περιορισμό. Διώχτηκε με κάθε δυνατό τρόπο και τα έργα του έπαψαν να εκδίδονται, στερώντας του τα μέσα για την αυτοσυντήρηση. Στην είσοδο της πολυκατοικίας του βρισκόταν μόνιμα ένας αστυνομικός που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον επισκεφτεί.
Περίβλεπτο Δράμας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Περίβλεπτο βρίσκεται προς στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 600 μέτρα. Απέχει 45 χλμ. ΒΑ. από τη Δράμα και 11 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου). Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία ήταν Καραγκιόζ Κιόϊ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 44 οικογένειες προσφύγων (165 άτομα) από την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο. Οι πρόσφυγες από τον Πόντο είχαν καταγωγή από την επαρχία Όφι, η οποία βρισκόταν ανατολικά της Τραπεζούντας (ανάμεσα στις επαρχίες των Σουρμένων και της Ριζούντας) και μιλούσαν την ποντιακή οφίτικη διάλεκτο.
Μίκολα Λούκας
Ο Λούκας επανήλθε στην Ένωση Συγγραφέων της Ουκρανίας την εποχή της Περεστρόικα το 1987, όταν ήταν σχεδόν ετοιμοθάνατος. Το 1988 κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Μαξίμ Ρίλσκι. Μέσα σε λίγους μήνες, στις 29 Αυγούστου 1988, ο Μίκολα Λούκας πέθανε.
Περίβλεπτο Δράμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Μίκολα Λούκας
Παραπομπές
Κατηγορία:Λεξικογράφοι Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Μεταφραστές
Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ
Ο Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ είναι ένας ιστορικός γκουντβάρα (ιερός ναός) κοντά στο Ινδικό Κοινοβούλιο στην πόλη Νέο Δελχί. Χτίστηκε το 1783, όταν στις 11 Μαρτίου ο στρατιωτικός Σιχ ηγέτης Μπάγκχελ Σινγκ (1730–1802) κατέλαβε το Δελχί και η σύντομη διαμονή του εκεί οδήγησε στην ανοικοδόμηση αρκετών χώρων λατρείας των Σιχ στην πόλη. Ο Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ σηματοδοτεί το σημείο όπου αποτεφρώθηκε το σώμα του ένατου Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, μετά τη μαρτυρία και την εκτέλεσή του τον Νοέμβριο του 1675, υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Αοραντζέμπ. Ο λόγος της εκτέλεσής του ήταν επειδή διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον βίαιο εξαναγκασμό των Κασμίρι Πάντιτς να ασπαστούν το Ισλάμ, κάτι το οποίο αρνήθηκε και ο ίδιος να κάνει παραμένοντας πιστός στον Σιχισμό.
Ο Γκουντβάρα ο οποίος είναι χτισμένος στο παλιό χωριό Ραϊσίνα, κοντά στο Ραϊσίνα Χιλ, χρειάστηκε δώδεκα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Πριν από αυτό, κοντά στο συγκεκριμένο σημείο είχε χτιστεί ένα τζαμί, αλλά τελικά ο Αυτοκράτορας Σαχ Αλάμ Β΄ επέτρεψε να χτιστεί εκεί ένας γκουντβάρα.
Ο Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ αποτελεί επίσης την έδρα της Επιτροπής Διαχείρισης των Σιχ Γκουντβάρα στο Δελχί.
Ιστορία
Το σημείο όπου είναι χτισμένος ο γκουντβάρα, είναι το σημείο όπου ο Λαχί Σαχ Βαντζάρα και ο γιος του έκαψαν το σπίτι τους για να αποτεφρώσουν το ακέφαλο σώμα του Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, ο οποίος στις 11 Νοεμβρίου 1675 είχε μαρτυρήσει και εκτελεστεί στην αγορά Τσαντόνι Τσοκ υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Αοραντζέμπ, επειδή διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον βίαιο εξαναγκασμό των Κασμίρι Πάντιτς να ασπαστούν το Ισλάμ, κάτι το οποίο αρνήθηκε να κάνει και ο ίδιος.
Το 1707, όταν ο δέκατος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, έφτασε στο Δελχί για να συναντήσει τον πρίγκιπα Μουζάουμ και αργότερα Μουγκάλ Βασιλιά Μπαχαντουρ Σαχ Α', εντόπισε το σημείο της αποτέφρωσης με τη βοήθεια των ντόπιων Σιχ και έχτισε εκεί ένα μνημείο. Αργότερα, στο σημείο χτίστηκε ένα τζαμί, το οποίο ο Μπάγκχελ Σινγκ κατεδάφισε το 1783 για να ανοικοδομήσει έναν γκουντβάρα. Κατά την περίοδο της ανταρσίας του 1857, οι Μουσουλμάνοι έχτισαν στο συγκεκριμένο σημείο εκ νέου ένα τζαμί. Οι Σιχ έφεραν την υπόθεση στο δικαστήριο κερδίζοντάς την, με αποτέλεσμα να χτίσουν εκ νέου με τη σειρά τους τον Γκουντβάρα. Μία καινούρια διαφωνία προέκυψε όταν το 1914, ένα τμήμα του συνοριακού τοιχώματος γκρεμίστηκε από την Βρετανική Κυβέρνηση με σκοπό να ισιώσει ένα πέρασμα προς το κτίριο της αντιπολίτευσης. Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918, οι Σιχ προχώρησαν σε διαμαρτυρία κι έτσι, το συνοριακό τοίχωμα επαναχτίστηκε με δημόσια έξοδα. Η κατασκευή του σημερινού κτιρίου ξεκίνησε το 1960 και ολοκληρώθηκε το 1967-68.
Στο σημείο όπου ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ αποκεφαλίστηκε, χτίστηκε ο Γκουντβάρα Σις Γκανζ Σαχίμπ. Το αποκομμένο κεφάλι του Γκουρού μεταφέρθηκε από το Δελχί στην πόλη Αναντπούρ Σαχίμπ στο Παντζάμπ από τον Μπάι Τζάιτα, όπου και το αποτέφρωσε τον Νοέμβριο του 1675. Ένας δεύτερος ναός με το ίδιο όνομα, Γκουντβάρα Σις Γκανζ, στην πόλη Αναντπούρ Σαχίμπ, σηματοδοτεί την τοποθεσία όπου ο Μπάι Τζάιτα αποτέφρωσε το κεφάλι του Γκουρού, αψηφώντας τις αυτοκρατορικές αρχές των Μουγκάλ.
Η Επιτροπή Διαχείρισης των Σιχ Γκουντβάρα στο Δελχί έχει φτιάξει στο συγκρότημα του Γκουντβάρα Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ ένα μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη των Σιχ που έχασαν τη ζωή τους κατά τη γενοκτονία του 1984, και για απομνημονεύσουν τη μεγάλη κλίμακα βίας που υπήρχε εκείνη την περίοδο εναντίον των Σιχ. Τα ονόματα όσων σκοτώθηκαν αναγράφονται σε έναν τοίχο του μνημείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκουντβάρα (Ιερός ναός) του Σιχισμού Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία
Έντβερτ Κόλλιερ
μικρογραφία|357x357εσ| Έντβερτ Κόλλιερ 9λάδι σε καμβά) Αυτοπροσωπογραφία με Νεκρή φύση vanitas, 1684, Μουσείο Τέχνης της Χονολουλού μικρογραφία|300x300εσ| Πίνακας trompe-l'œil τουΈντβερτ Κόλλιερ μικρογραφία|300x300εσ| Vanitas του Έντβερτ Κόλλιερ με τίτλο Κοινοβούλιο, περίπου 1695 Ο Έντβερτ ή Έφερτ Κόλλιερ (Edwaert ή Evert Collier, 26 Ιανουαρίου 1642 – λίγες μέρες πριν από τις 8 Σεπτεμβρίου 1708) ήταν Ολλανδός ζωγράφος νεκρών φύσεων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής, γνωστός για τους πίνακες vanitas (ματαιότητα) και trompe-l'œil (οφθαλμαπάτη) . Το μικρό του όνομα μερικές φορές γράφεται "Edward" ή "Edwaert" ή "Eduwaert" ή "Edwart", και το επώνυμό του γράφεται μερικές φορές "Colyer" ή "Kollier".
Βιογραφία
Ο Κόλλιερ βαπτίστηκε Έβερτ Κόλλιερ στην Μπρέντα της Βόρειας Βραβάντης. Εκπαιδεύτηκε στο Χάαρλεμ, όπου οι πρώτοι πίνακές του δείχνουν την επιρροή του Βίνσεντ Λάουρεντς φαν ντερ Φίννε (Vincent Laurensz van der Vinne), ο οποίος έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1649, και του οποίου ο γιος Λάουρενς φαν ντερ Φίννε καταγράφει τον "Evert Colier" το 1702 ως ένα από τα μέλη της συντεχνίας του Χάαρλεμ που γνώριζε τον πατέρα του. Ο φαν ντερ Βίννε ήταν πιθανώς ο Δάσκαλός του όταν ο Κόλιερ εγγράφηκε στη συντεχνία του Χάαρλεμ το 1664. Αργότερα και οι δύο επηρέασαν τον ζωγράφο των νεκρών φύσεων του Χάαρλεμ, Μπάρεντ βαν Έισεν.
Μέχρι το 1667, ο Κόλλιερ είχε μετοικήσει στο Λέιντεν, όπου έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1673. Μετακόμισε στο Άμστερνταμ το 1686 και στο Λονδίνο το 1693. Επέστρεψε στο Λέιντεν τα έτη 1702–1706, με βάση τα υπογεγραμμένα και χρονολογημένα έργα εκεί, αλλά επέστρεψε στο Λονδίνο στο τέλος της ζωής του, όπου τάφηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1708 στον Άγιο Ιάκωβπ, στο Πικαντίλι.
Το Μουσείο Τέχνης του Ντένβερ, το Μουσείο Τέχνης της Χονολουλού, το Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολης, η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων (Ηνωμένο Βασίλειο), το Ρέικσμουζεουμ (Άμστερνταμ) και η Πινακοθήκη Τέιτ (Λονδίνο) είναι μεταξύ των δημοσίων συλλογών με πίνακες του Έφερτ Κόλλιερ.
Ο Αμερικανός ιστορικός Ντρορ Βάρμαν (Dror Wahrman) έχει γράψει βιβλίο για τα έργα του Κόλιερ, Mr. Collier's Letter Racks (OUP, 2014). Το βιβλίο συγκεντρώνει ευρύ φάσμα νεκρών φύσεων του ζωγράφου από τα τέλη του 17ου και τις αρχές του 18ου αιώνα, κυρίως από την εποχή που ο Κόλιερ ζούσε στο Λονδίνο. Τα θέματά τους ήταν σχεδόν αποκλειστικά διασκευές περιοδικών, χαρακτικά, γράμματα, μετάλλια, χτένες, σφραγιδόξυλα κεριού και άλλα εφήμερα αντικείμενα, που σηματοδοτούσαν την ενημέρωση του παλαιότερου μοντέλου νεκρής φύσης «memento mori».
Έργα
Τα έργα του τείνουν να είναι μια διάταξη από κομμάτια χαρτιού ζωγραφισμένα έτσι ώστε να "ξεπροβάλλουν" από την επιφάνεια με τρόπο trompe-l'œil. Όπως ο φαν ντερ Φίννε πριν από αυτόν, συχνά περιλάμβανε εκτυπώσεις χαρακτικών, αλλά αυτά έτειναν να είναι δημοφιλείς εκτυπώσεις της εποχής.
Πίνακας με λάδι σε καμβά (Νεκρή φύση Vanitas με Υδρόγειο σφαίρα, βιολί και κρανίο) που προηγουμένως αποδόθηκε στον Κόλλιερ αποδόθηκε αργότερα στον Πίτερ Λεχάουχ (Pieter Legouch).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μοντάλτο Παβέζε
Το Μοντάλτο Παβέζε (ιταλικά: Montalto Pavese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μιραντόλο Τέρμε
Το Μιραντόλο Τέρμε (ιταλικά: Miradolo Terme) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Ελένη Κωνσταντινίδη
Η Ελένη Κωνσταντινίδη (γεννήθηκε 3 Φεβρουαρίου 1995) είναι Ελληνίδα αρσιβαρίστρια, η οποία συμμετέχει στην κατηγορία 81 κιλών και εκπροσωπεί την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 2019 στο Μπατούμι της Γεωργίας όπου κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 81 κιλών.
Παραπομπές
Κωνσταντινιδη Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών
Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ)
Το Ροσφόρ (γαλλικά: Rochefort) ή Ροσφόρ-συρ-Μερ είναι κοινότητα και λιμάνι στη νοτιοδυτική Γαλλία, στις εκβολές του ποταμού Σαράντ. Είναι μία από τις 4 υπονομαρχίες του νομού Σαράντ-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Πρόκειται για μια «νέα πόλη» του 17ου αιώνα, η οποία οφείλει τη δημιουργία της το 1666 στην ίδρυση στρατιωτικών ναυπηγείων και ναυτικής βάσης. Από το ένδοξο παρελθόν, το Ροσφόρ διατήρησε μια πολιτιστική αστική κληρονομιά μεταξύ των πλουσιότερων και πιο αξιοσημείωτων της Σαράντ-Μαριτίμ, έχοντας χαρακτηριστεί «Πόλη τέχνης και ιστορίας». Μετά την αναχώρηση του Γαλλικού Ναυτικού, μεταμορφώθηκε σε μια τουριστική πόλη χάρη στα μουσεία της, τη ζωντανή πολιτιστική της ζωή και τα κέντρα θαλασσοθεραπείας, από τα μεγαλύτερα στα κεντρο-δυτικά της Γαλλίας.
Έχει πληθυσμό 24.047 κατοίκους (απογραφή του 2016) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 55.740 κατοίκους (απογραφή του 2010).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ροσφορταί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Θέση του Ροσφόρ στο νομό [[Σαράντ-Μαριτίμ]] Η κοινότητα Ροσφόρ βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σαράντ-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, ανάμεσα στη θάλασσα και την ενδοχώρα, αλλά όχι απευθείας στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η πόλη έχει λιμάνι, αν και ο Ατλαντικός Ωκεανός βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά. Η σύνδεση με τη θάλασσα γίνεται μέσω των εκβολών του ποταμού Σαράντ, σε μία καμπή του οποίου και εξ ολοκλήρου στη δεξιά όχθη του είναι χτισμένη η πόλη. Η περιοχή ιστορικά ανήκε στην παλαιά επαρχία του Ωνί.
Βρίσκεται 135 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή (173 οδικώς) νοτιοδυτικά από το Παρίσι και 27 (οδικώς 35) χιλιόμετρα νότια από τη Λα Ροσέλ, την πρωτεύουσα του νομού.
Έχει πληθυσμό 24.047 κατοίκους (απογραφή του 2016) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 55.740 κατοίκους (απογραφή του 2010).
Η έκταση είναι 21,95 χιλιόμετρα και το μεγαλύτερο ύψος της πόλης 29 μέτρα.
Τα παράκτια νησιά Ιλ ντε Ρε, Ιλ ντ' Ολερόν και Ιλ ντ' Αι, προσφέρουν προστασία στις εκβολές του ποταμού Σαράντ, καθιστώντας το Ροσφόρ γεωγραφικά και στρατηγικά κατάλληλο για ναυτική αξιοποίηση.
Πριν το 1666
Τον 11ο αιώνα αναφέρεται η ύπαρξη ενός μεσαιωνικού φρουρίου αποκαλούμενου Ροκαφόρτις, που περιβάλλονταν από κάποια κτίσματα και βρίσκονταν σε μια από τις τελευταίες καμπές του ποταμού Σαράντ πριν από τις εκβολές του, στη μέση μιας βαλτώδους περιοχής. Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, οι δύο πλευρές διεκδικούσαν το φρούριο για τη στρατηγική του θέση στο ποτάμι, ανάμεσα στη Λα Ροσέλ, προπύργιο των Ουγενότων και τη Μπρουάζ, βασιλικό και επομένως καθολικό στρατιωτικό οχυρό. Από το 1560, το φρούριο κυριαρχούνταν εναλλάξ και από τις δύο παρατάξεις, μέχρι που περιήλθε στην κυριαρχία του Βασιλικού Στέμματος πριν από το τέλος της σύγκρουσης. Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ' το παραχώρησε το 1599 στον Αντριάν ντε Λοζερέ και το 1665 το Ροσφόρ ανήκε σε έναν Ουγενότο της μικρής αριστοκρατίας που είχε παντρευτεί την εγγονή του Λοζερέ.
Τον Δεκέμβριο του 1665, το Ροσφόρ επιλέχθηκε από τον Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ ως τόπος «καταφυγίου, άμυνας και εφοδιασμού» για το Γαλλικό Ναυτικό. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' απαλλοτρίωσε την περιοχή του Ροσφόρ από τον ιδιοκτήτη της με αντάλλαγμα μια αποζημίωση που δεν καταβλήθηκε ποτέ.
Από το 1666 μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Η πύλη των ναυπηγείων εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Το λιμάνι του Ροσφόρ, Joseph Vernet, 1762 μικρογραφία|320x320εσ|Η Βασιλική Σχοινοποιία Το 1666 ξεκίνησε η κατασκευή των ναυπηγείων και δημιουργήθηκε μια πρώτη πόλη με μεγάλους ευθύγραμμους δρόμους, αλλά με μέτρια ξύλινα και πλίθινα κτίρια όπου οι εργαζόμενοι και οι νέοι κάτοικοι προσελκύονταν από τις εγκαταστάσεις κατασκευής. Το 1669 τα έργα απασχολούσαν 2.000 εργαζόμενους. Κατασκευάστηκαν επίσης χυτήρια και το 1679 εγκαινιάστηκε η Βασιλική Σχοινοποιία, ένα ναυτικό εργοστάσιο σχοινιών που προμήθευε ολόκληρο τον στόλο. Το 1689 ο Μισέλ Μπεγκόν, διαχειριστής του λιμένος και ξάδελφος του Κολμπέρ, καθιέρωσε το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της πόλης και έδωσε στους κατοίκους ένα χρόνο προθεσμία να ξανακτίσουν τα σπίτια τους με πέτρα τοιχοποιίας. Κατασκευάστηκαν επίσης νοσοκομεία και νέοι δρόμοι. Η πόλη αναπτυσσόταν αλλά ο εργαζόμενος πληθυσμός εγκατέλειπε το κέντρο για να κατοικήσει τα προάστια. Από το 1689, ο γενικός Επίτροπος των οχυρώσεων έχτισε ένα τείχος που περιέβαλε το κέντρο της πόλης. Στις αρχές του 18ου αιώνα ο πληθυσμός είχε αυξηθεί και είχε ήδη 20.000 κατοίκους. Μέχρι τότε η πόλη δεν ήταν παρά μια μικρή κοινότητα που εξαρτιόταν από τα ναυπηγεία, αλλά το 1693, δεδομένης της αυξανόμενης σημασίας της εμπορικής της δραστηριότητας, οι κάτοικοι του Ροσφόρ ζήτησαν και πέτυχαν η πόλη να γίνει δήμος. Τον επόμενο χρόνο, με διάταγμα του Βασιλιά επετράπη στην πόλη να ασχοληθεί με την επιβολή του νόμου και δημιουργήθηκε η πρώτη αστική πολιτοφυλακή.
Οικονομία
Το Ροσφόρ είναι ο δεύτερος βιομηχανικός πόλος της Σαράντ-Μαριτίμ, μετά την πρωτεύουσα Λα Ροσέλ. Η οικονομική δραστηριότητα επικεντρώνεται κυρίως γύρω από την αεροναυπηγική κατασκευή και τη βιομηχανία πλαστικών, καθώς και από το εμπορικό του λιμάνι που εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στον ποταμό Σαράντ. Το Ροσφόρ ανέπτυξε επίσης διοικητικό τριτογενή τομέα (δικαστικές υπηρεσίες, εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο, εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση) και καθίσταται όλο και περισσότερο ένα από τα κύρια εμπορικά κέντρα του νομού.
Η πόλη είναι η έδρα της γαλλικής αεροπορικής βάσης 721. Επίσης, λειτουργούν σχολές του Ναυτικού, της Αεροπορίας και της Αστυνομίας.
Ιαματικά λουτρά
μικρογραφία|Η είσοδος των λουτρών Το Ροσφόρ είναι σήμερα η 7η μεγαλύτερη λουτρόπολη στη Γαλλία, με χωρητικότητα 25.000 ατόμων το χρόνο. Η αύξηση του αριθμού των επισκεπτών συνδέεται τόσο με την αύξηση των αναγκών φροντίδας όσο και με την ποιότητα της υποδομής για την κάλυψη αυτής της ζήτησης.
Τα ιαματικά λουτρά της πόλης προσφέρουν ένα νερό με ευεργετικές ιδιότητες που αντλείται από βάθος 800 μέτρων. Αντιαλγικό, αντιφλεγμονώδες και θεραπευτικό, αυτό το νερό παρέχει εξαιρετικά αποτελέσματα στη θεραπεία ρευματισμών, δερματικών παθήσεων και προβλημάτων κυκλοφορίας αίματος. Η γειτνίαση του ποταμού Σαράντ φέρνει αναγνωρισμένες λάσπες θεραπείας που συμπληρώνουν τα θεραπευτικά οφέλη του νερού της θερμικής πηγής.
Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Ναπολέων διέταξε την πρώτη διάτρηση για να βρεθεί πόσιμο νερό. Το 1866, βρέθηκε μια πηγή νερού σε μεγάλο βάθος, με θερμοκρασία άνω των 40 °, νερό με ορυκτές ιδιότητες για θερμική χρήση.
Επόμενοι Έντεκα
Οι Επόμενοι Έντεκα (γνωστοί και ως Ν-11) είναι οι έντεκα χώρες - Αίγυπτος, Βιετνάμ, Ινδονησία, Ιράν, Μεξικό, Μπανγκλαντές, Νιγηρία, Νότια Κορέα, Πακιστάν, Τουρκία και Φιλιππίνες - που έχουν προσδιοριστεί σε έρευνα του τραπεζικού επενδυτή και οικονομολόγου Τζιμ Ο' Νιλ της Goldman Sachs ως οι χώρες με την μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν οι μεγαλύτερες οικονομίες του 21ου αιώνα (μαζί με τις χώρες BRICS - Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική).
Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ)
Ιαματικά λουτρά
Τα ιαματικά λουτρά λειτουργούν επίσημα από το 1956.
Επόμενοι Έντεκα
Η τράπεζα επέλεξε στις 12 Δεκεμβρίου 2005 τις χώρες αυτές για μελλοντική επένδυση λόγω των θετικών προβλέψεων και ερευνών πάνω σε θέματα απόσβεσης των επενδύσεων. Στα τέλη του 2011 οι τέσσερις από αυτές, οι πιο υποσχόμενες - Μεξικό, Ινδονησία, Νιγηρία και Τουρκία (αναφέρονται και ως MINT) - συγκέντρωναν το 73% του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος και των έντεκα χωρών. Ενώ οι χώρες του BRICS είχαν ΑΕΠ ίσο με 13,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, οι χώρες MINT είχαν το 30% αυτού, δηλαδή 3,9 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Ροσφόρ (Σαράντ-Μαριτίμ)
Οι γέφυρες
μικρογραφία|Η οδογέφυρα Μαρτρού Νότια της πόλης βρίσκονται δύο γέφυρες που ενώνουν τις δύο όχθες του ποταμού Σαράντ.
Επόμενοι Έντεκα
Τα κριτήρια στα οποία η Goldman Sachs βασίστηκε ήταν η μακροοικονομική σταθερότητα, η πολιτική ωριμότητα, το άνοιγμα του εμπορίου και οι πολιτικές των επενδύσεων και τέλος, η ποιότητα των εκπαιδευτικών δομών.