cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Ζοφερός Οίκος
Σύνοψη
Η κόρη, η Έστερ, είναι στην πραγματικότητα ζωντανή και την ανατροφή της έχει αναλάβει η Δεσποινίς Μπάρμπαρι, η αδελφή της Λαίδης Ντέντλοκ. Η Έστερ δεν ξέρει ότι η Μπάρμπαρι είναι θεία της. Όταν η Δεσποινίς Μπάρμπαρι πεθαίνει, ο Τζον Τζάρνταϊς γίνεται κηδεμόνας της Έστερ και αναθέτει στον Κεντζ, έναν δικηγόρο του Τσάνσερι να φροντίσει το μέλλον της. Μετά από έξι χρόνια στο σχολείο, η Έστερ μετακομίζει στον Ζοφερό Οίκο, το σπίτι του κηδεμόνα της.
αριστερά|μικρογραφία| Ο Ζόφερος Οίκος
Ο Τζάρνταϊς αναλαμβάνει ταυτόχρονα την επιμέλεια και δύο άλλων κηδεμονευομένων, του Ρίτσαρντ Κάρστοουν και της Έιντα Κλερ (που είναι και οι δύο μακρινά ξαδέρφια του ίδιου αλλά και ο ένας με τον άλλο). Και οι δύο αναφέρονται ως δικαιούχοι σε μία από τις διαθήκες που σχετίζονται με την υπόθεση Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς. Ο κηδεμόνας τους αναφέρεται ως δικαιούχος σε μιαν άλλη διαθήκη, με αποτέλεσμα οι δύο διαθήκες να βρίσκονται σε αντίφαση. Ο Ρίτσαρντ και η Έιντα σύντομα ερωτεύονται ο ένας τον άλλον, αλλά, μολονότι ο κ. Τζάρνταϊς δεν φέρνει καμιά αντίρρηση για αυτό το ειδύλλιο, θέτει ως όρο ότι ο Ρίτσαρντ θα πρέπει πρώτα να επιλέξει ένα επάγγελμα. Ο Ρίτσαρντ στην αρχή προσπαθεί να μαθητεύσει δίπλα σε ένα γιατρό. Αυτό έχει ως συνέπεια να γνωρίσει η Έστερ έναν γιατρό, τον Άλαν Γούντκορτ, στο σπίτι του καθοδηγητή του Ρίτσαρντ. Όταν ο Ρίτσαρντ αναφέρει την πιθανότητα να αποκτήσει περιουσία από την απόφαση σχετικά με την Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς, ο Τζον Τζάρνταϊς τον εκλιπαρεί να μην στηρίξει ποτέ τις ελπίδες του σε αυτό που ο ίδιος ονομάζει «οικογενειακή κατάρα».
Εν τω μεταξύ η Λαίδη Ντέντλοκ είναι επίσης δικαιούχος βάσει μιας από τις διαθήκες. Στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, ενώ η Λαίδη ακούει την ανάγνωση μιας ένορκης κατάθεσης από τον δικηγόρο της οικογένειας, κ. Τάλκινγκχορν, αναγνωρίζει τον γραφικό χαρακτήρα στο αντίγραφο της κατάθεσης. Το θέαμα την επηρεάζει τόσο πολύ που σχεδόν λιποθυμάει, κάτι που ο Τάλκινγκχορν παρατηρεί και αποφασίζει να διερευνήσει. Ανακαλύπτει στο Λονδίνο τα ίχνη του αντιγραφέα, ενός άπορου γνωστού ως "Νέμο" ("Νέμο" στα λατινικά σημαίνει κανείς). O Νέμο έχει πρόσφατα πεθάνει και το μόνο πρόσωπο με τον οποίο είχε σχέσεις είναι ένας οδοκαθαριστής, ένα χαμίνι των δρόμων που ονομάζεται Τζο και ζει στο Τομ-Ολ-Ελόουνς, μια άθλια συνοικία της πόλης.
Η Λαίδη Ντέντλοκ διερευνά επίσης το θέμα μεταμφιεσμένη με τα ρούχα της Γαλλίδας υπηρέτριάς της Ορτάνς. Η Λαίδη Ντέντλοκ πληρώνει τον Τζο για να την πάει στον τάφο του Νέμο. Εν τω μεταξύ, ο Τάλκινγκχορν, που ανησυχεί μήπως το μυστικό της Λαίδης Ντέντλοκ απειλήσει τα συμφέροντα του Σερ Λέστερ, την παρακολουθεί συνεχώς και φτάνει μάλιστα να στρατολογήσει την υπηρέτριά της για να την κατασκοπεύει. Καλεί επίσης τον Επιθεωρητή Μπάκετ να απομακρύνει τον Τζο από την πόλη, ώστε να εξαλείψει το οποιοδήποτε στοιχείο θα μπορούσε να συνδέσει τον Νέμο με τους Ντέντλοκ.
Η Έστερ βλέπει τη Λαίδη Ντέντλοκ στην εκκλησία και αργότερα συζητά μαζί της στο Τσέσνι Γουόλντ - αν και καμιά από τις δύο δεν γνωρίζει τη σχέση που τις συνδέει. Αργότερα, η Λαίδη Ντέντλοκ ανακαλύπτει ότι η Έστερ είναι το παιδί της. Η Έστερ όμως, αφού για ένα διάστημα φροντίζει τον άστεγο Τζο, αρρωσταίνει βαριά: πιθανώς έχει ευλογιά, αφού το πρόσωπό της παραμορφώνεται. Η Λαίδη Ντέντλοκ περιμένει μέχρι να αναρρώσει η Έστερ πριν να της πει την αλήθεια. Παρά την ευτυχία τους που ξαναβρίσκουν η μία την άλλη, η Λαίδη λέει στην Έστερ ότι δεν πρέπει ποτέ να ομολογήσουν δημόσια τη σχέση τους.
Μετά την ανάρρωσή της, η Έστερ διαπιστώνει ότι ο Ρίτσαρντ, έχοντας αποτύχει να σταδιοδρομήσει σε μία σειρά από επαγγέλματα, έχει παρακούσει τον κηδεμόνα του και προσπαθεί να κινήσει τις διαδικασίες της Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς ώστε η υπόθεση να καταλήξει προς όφελος δικό του και της Έιντα. Στην προσπάθειά του αυτή ο Ρίτσαρντ χάνει όλα τα χρήματά του και η υγεία του επιδεινώνεται. Παντρεύεται μυστικά την Έιντα, που μένει έγκυος. Η Έστερ ζει τη δική της αισθηματική ιστορία όταν ο κ. Γούντκορτ επιστρέφει στην Αγγλία. Έχοντας σωθεί από ένα ναυάγιο, εξακολουθεί να αναζητά τη συντροφιά της χωρίς να τον ενδιαφέρει η παραμόρφωσή της. Η Έστερ όμως έχει εν τω μεταξύ συμφωνήσει να παντρευτεί τον κηδεμόνα της, τον Τζον Τζάρνταϊς.
Η Ορτάνς και ο Τάλκινγκχορν ανακαλύπτουν την αλήθεια για το παρελθόν της Λαίδης Ντέντλοκ. Μετά από μια λογομαχία με τον Τάλκινγκχορν, η Λαίδη Ντέντλοκ εγκαταλείπει το σπίτι της, αφήνοντας ένα σημείωμα στο οποίο ζητά συγγνώμη για τη συμπεριφορά της. Ο Τάλκινγκχορν διώχνει από το γραφείο του την Ορτάνς, που πλέον του είναι άχρηστη. Νιώθοντας εγκαταλελειμμένη και προδομένη, η Ορτάνς σκοτώνει τον Τάλκινγκχορν και προσπαθεί να ενοχοποιήσει για τον φόνο τη Λαίδη Ντέντλοκ. Ο Σερ Λέστερ, ανακαλύπτοντας τον θάνατο του δικηγόρου του και τη φυγή της συζύγου του, υφίσταται ένα ολέθριο εγκεφαλικό επεισόδιο, αλλά καταφέρνει να κάνει τους φροντιστές του να καταλάβουν ότι συγχωρεί τη σύζυγό του και ότι επιθυμεί την επιστροφή της.
Ο επιθεωρητής Μπάκετ, ο οποίος έχει στο παρελθόν διερευνήσει διάφορα θέματα σχετικά με την Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς, προσλαμβάνεται από τον Σερ Λέστερ για να βρει τη Λαίδη Ντέντλοκ. Στην αρχή υποπτεύεται τη Λαίδη Ντέντλοκ για τη δολοφονία, αλλά στη συνέχεια διαπιστώνει την ενοχή της Ορτάνς και ζητά τη βοήθεια της Έστερ για να να βρει τη Λαίδη. Η Λαίδη, που δεν γνωρίζει ότι ο σύζυγός της την έχει συγχωρέσει ή ότι δεν είναι πλέον ύποπτη για τη δολοφονία του Τάλκινγκχορν, περιφέρεται στην ύπαιθρο κάτω από κακές καιρικές συνθήκες και πεθαίνει στο νεκροταφείο δίπλα στον τάφο του πρώην εραστή της, Λοχαγού Χάουντον (Νέμο). Η Έστερ και ο Μπάκετ τη βρίσκουν εκεί.
Η υπόθεση Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς φαίνεται να παίρνει καλύτερη τροπή όταν ανακαλύπτεται μια μεταγενέστερη διαθήκη, η οποία ανακαλεί όλες τις προηγούμενες και κληροδοτεί το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας στον Ρίτσαντ και την Έιντα. Εν τω μεταξύ, ο Τζον Τζάρνταϊς ακυρώνει τον αρραβώνα του με την Έστερ, η οποία αρραβωνιάζεται τον κ. Γούντκορτ. Οι δυο τους πηγαίνουν στο Τσάνσερι για να βρουν τον Ρίτσαρντ. Κατά την άφιξή τους, μαθαίνουν ότι η εκδίκαση της Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς έχει επιτέλους ολοκληρωθεί, αλλά και ότι το ύψος των δικαστικών εξόδων είναι μεγαλύτερο από τα χρήματα της κληρονομιάς. Ο Ρίτσαρντ καταρρέει και ο κ. Γούντκορτ διαγνώσκει ότι βρίσκεται στα τελευταία στάδια φυματίωσης. Ο Ρίτσαρντ ζητά συγγνώμη από τον Τζον Τζάρνταϊς και πεθαίνει. Ο Τζον Τζάρνταϊς αναλαμβάνει την κηδεμονία της Έιντα και του παιδιού της, ενός αγοριού στο οποίο η Έιντα δίνει το όνομα Ρίτσαρντ. Η Έστερ και ο Γούντκορτ παντρεύονται και ζουν σε ένα σπίτι στο Γιόρκσιρ που τους παραχωρεί ο Τζάρνταϊς. Το ζευγάρι αποκτά αργότερα δύο κόρες.
Πολλές από τις δευτερεύουσες πλοκές του μυθιστορήματος εστιάζουν σε ελάσσονες χαρακτήρες. Μια τέτοια δευτερεύουσα πλοκή είναι η σκληρή ζωή και ο χαρούμενος, αν και με προβλήματα, γάμος της Κάντι Τζέλιμπι και του Πρινς Τάρβεϊντροπ. Μια άλλη πλοκή επικεντρώνεται στην επανασύνδεση του Τζορτζ Ράουνσγουελ με τη μητέρα και τον αδερφό του.
Χαρακτήρες
Όπως και στα περισσότερα λογοτεχνικά του έργα, ο Ντίκενς βασίστηκε σε πολλούς πραγματικούς ανθρώπους και τοποθεσίες, τους οποίους όμως μεταμόρφωσε με ευφυή τρόπο στο μυθιστόρημά του.
Αν και δεν αποτελεί χαρακτήρα, η υπόθεση Τζάρνταϊς και Τζάρνταϊς αποτελεί ένα ζωτικό στοιχείο του μυθιστορήματος. Πιστεύεται ότι ο Ντίκενς την εμπνεύστηκε από μία σειρά από πραγματικές υποθέσεις του Τσάνσερι.
Θηλυκή σεμνότητα
Η αφήγηση της Έστερ παρουσιάζει ενδιαφέρον ως παράδειγμα του βικτωριανού ιδεώδους της θηλυκής σεμνότητας. Η ίδια μάς συστήνει τον εαυτό της με τον εξής τρόπο: «Δυσκολεύομαι πολύ να αρχίσω να γράφω όσα μου αναλογούν σε αυτές τις σελίδες, γιατί ξέρω ότι δεν είμαι έξυπνη» (κεφ. 3). Αυτός ο ισχυρισμός διαψεύδεται σχεδόν αμέσως από την οξύνεια που χαρακτηρίζει την ηθική της κρίση και τη σατιρική διάθεση που χαρακτηρίζει τις παρατηρήσεις της. Στο ίδιο εισαγωγικό κεφάλαιο, γράφει: «Μου φαίνεται τόσο παράξενο που είμαι υποχρεωμένη να γράψω όλα αυτά για τον εαυτό μου! Λες και αυτή η αφήγηση να είναι η αφήγηση της ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ζωής! Το μικρό μου κορμί όμως σύντομα θα αποσυρθεί στο παρασκήνιο» (κεφ. 3). Αυτή η πρόβλεψη δεν επιβεβαιώνεται.
Σάτιρα
Οι περισσότεροι αναγνώστες και μελετητές θεωρούν ως κεντρικό θέμα του Ζοφερού Οίκου την καταγγελία του δικαστηρίου Τσάνσερι που βασιζόταν στο εθιμικό δίκαιο. Τα δικαστήρια αυτού του είδους αποτελούσαν το ήμισυ του αγγλικού συστήματος αστικής δικαιοσύνης, λειτουργώντας παράλληλα με τα κανονικά δικαστήρια. Τα πρώτα ασχολούνταν με υποθέσεις που σχετίζονταν με διαθήκες και κτήματα, ή με τις χρήσεις ιδιοκτησιών. Για πολλά χρόνια και μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, όσοι επεδίωκαν τη μεταρρύθμιση της αγγλικής νομοθεσίας επέκριναν τις καθυστερήσεις που παρατηρούνταν στις υποθέσεις αυτών των δικαστηρίων και γι' αυτό ο Ντίκενς ανακάλυψε σε αυτό το θέμα ένα δελεαστικό στόχο. (Είχε ήδη στοχοποιήσει τα κανονικά δικαστήρια και το δικηγορικό επάγγελμα στο μυθιστόρημα που εξέδωσε το 1837 με τίτλο Τα μεταθανάτια έγγραφα του Πίκγουικ Κλαμπ ή αλλιώς Tα έγγραφα του Πίκγουικ ). Διάφοροι μελετητές - όπως ο Άγγλος ιστορικός Σερ Γουίλιαμ Σιρλ Χόλντσγουερθ, σε μια σειρά διαλέξεων που έδωσε το 1928 με τίτλο Ο Τσαρλς Ντίκενς ως  Ιστορικός του Δικαίου - αντιμετωπίζουν τα μυθιστορήματα του Ντίκενς και ιδιαίτερα το Ζοφερό Οίκο, ως κύριες πηγές για την ιστορία του αγγλικού δικαίου.
Αυτανάφλεξη
Μεταξύ των εντυπωσιακών περιστατικών του Ζοφερού Οίκου, ξεχωρίζει και το εξής: ο Κρουκ, ένας από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες του βιβλίου, αναδίδει μια μυρωδιά από θειάφι και τελικά αυταναφλέγεται και πεθαίνει. Αυτός ο τρόπος θανάτου ήταν ακόμη και στην εποχή του Ντίκενς εξαιρετικά αμφιλεγόμενος. Ο δέκατος ένατος αιώνας ήταν η περίοδος που η επιστημονική θέαση του κόσμου είχε αρχίσει να επικρατεί θριαμβευτικά. Οι συγγραφείς που ασχολούνταν με την επιστήμη, όπως και οι γιατροί και οι επιστήμονες, απέρριπταν την αυτανάφλεξη ως θρύλο ή δεισιδαιμονία. Όταν δημοσιεύτηκε η συνέχεια του Ζοφερού Οίκου με τον θάνατο του Κρουκ, ένας κριτικός λογοτεχνίας κατηγόρησε τον Ντίκενς ότι «δίνει αξία σε μια χυδαία παρανόηση». Ο Ντίκενς υπερασπίστηκε σθεναρά την εγκυρότητα του φαινομένου της αυτανάφλεξης και την υποστήριξε παραθέτοντας πολλές υποτίθεται τεκμηριωμένες περιπτώσεις, αλλά και τις δικές του αναμνήσεις από αυτοψίες ιατροδικαστών που είχε παρακολουθήσει όταν ήταν δημοσιογράφος.
Κριτική αποτίμηση
Ο Τζόρτζ Γκίσινγκ και ο Τζ. Κ. Τσέστερτον είναι μεταξύ αυτών των κριτικών και συγγραφέων που θεωρούν τον Ζοφερό Οίκο ως το καλύτερο μυθιστόρημα που έγραψε ο Ντίκενς. Όπως έλεγε ο Τσέστερτον: "Ο Ζοφερός Οίκος δεν είναι σίγουρα το καλύτερο βιβλίο του Ντίκενς, αλλά είναι ίσως το καλύτερο μυθιστόρημά του". Ο Χάρολντ Μπλουμ, στο βιβλίο του Ο Δυτικός Κανόνας, θεωρεί τον Ζοφερό Οίκο ως το σπουδαιότερο μυθιστόρημα του Ντίκενς. Ο συγγραφέας ιστοριών τρόμου και υπερφυσικών ιστοριών Στίβεν Κινγκ το συμπεριέλαβε στα 10 αγαπημένα του βιβλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Κάρολου Ντίκενς Κατηγορία:Αγγλικά μυθιστορήματα
Φλουνιτραζεπάμη
Η φλουνιτραζεπάμη, επίσης γνωστή ως Rohypnol μεταξύ άλλων, είναι βενζοδιαζεπίνη που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της σοβαρής αϋπνίας και βοηθά στην αναισθησία. Όπως και με άλλα υπνωτικά, η φλουνιτραζεπάμη έχει συμβουλευτεί να συνταγογραφείται μόνο για βραχυπρόθεσμη χρήση ή σε άτομα με χρόνια αϋπνία σε περιστασιακή βάση. Λέγεται ότι είναι 10 φορές πιο ισχυρή από τη διαζεπάμη.
Διευθύνθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1962 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1974. Η φλουνιτραζεπάμη αναφέρεται ως φάρμακο βιασμού, αν και το ποσοστό των αναφερόμενων περιπτώσεων βιασμού στις οποίες εμπλέκεται είναι μικρό.
Χρήση
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Δισκία Rohypnol 1 mg. Σε χώρες όπου χρησιμοποιείται αυτό το φάρμακο, χρησιμοποιείται για τη θεραπεία σοβαρών περιπτώσεων προβλημάτων ύπνου και σε ορισμένες χώρες ως προαναισθητικός παράγοντας. Αυτές ήταν επίσης οι χρήσεις για τις οποίες μελετήθηκε αρχικά.
Έχει επίσης χορηγηθεί ως ταυτόχρονη δόση για ασθενείς που λαμβάνουν κεταμίνες. Η φλουνιτραζεπάμη μειώνει τις παρενέργειες του αναισθητικού (κεταμίνη): λιγότερη σύγχυση στις καταστάσεις αφύπνισης, λιγότερη αρνητική επίδραση στον καρδιακό ρυθμό και λιγότερες διακυμάνσεις στην αρτηριακή πίεση.
Έχει επίσης αποδειχθεί ότι έχει θεραπευτική χρήση κατά την κατάχρηση πολλών ναρκωτικών όταν συνδυάζεται με αναισθητικά, οπιοειδή, αιθανόλη, κοκαΐνη και μεθαμφεταμίνη.
Παρενέργειες
Οι παρενέργειες της φλουνιτραζεπάμης περιλαμβάνουν εξάρτηση, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές, μειωμένη ποιότητα ύπνου με αποτέλεσμα υπνηλία και υπερβολική δόση, με αποτέλεσμα υπερβολική καταστολή, εξασθένιση της ισορροπίας και της ομιλίας, αναπνευστική καταστολή ή κώμα και πιθανώς θάνατο. Λόγω του τελευταίου, η φλουνιτραζεπάμη χρησιμοποιείται συνήθως στην αυτοκτονία. Όταν χρησιμοποιείται στα τέλη της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει υποτονία του εμβρύου.
Εξάρτηση
Η φλουνιτραζεπάμη, όπως και με άλλες βενζοδιαζεπίνες, μπορεί να οδηγήσει σε εξάρτηση από το φάρμακο. Η διακοπή μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση συμπτωμάτων στέρησης, γνωστή ως σύνδρομο στέρησης βενζοδιαζεπίνης. Χαρακτηρίζεται από επιληπτικές κρίσεις, ψύχωση, αϋπνία και άγχος. Η αναζωπύρωση της αϋπνίας, χειρότερη από την βασική αϋπνία, συμβαίνει συνήθως μετά τη διακοπή της φλουνιτραζεπάμης ακόμη και από βραχυπρόθεσμη θεραπεία με εφάπαξ βραδινή δόση.
Παράδοξα αποτελέσματα
Η φλουνιτραζεπάμη μπορεί να προκαλέσει παράδοξη αντίδραση σε ορισμένα άτομα προκαλώντας συμπτώματα όπως άγχος, επιθετικότητα, διέγερση, σύγχυση, αναστολή, παρορμητικότητα, ομιλία, βίαιη συμπεριφορά, ακόμη και σπασμούς. Οι παράδοξες δυσμενείς επιπτώσεις μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε εγκληματική συμπεριφορά.
Υποτονία
Οι βενζοδιαζεπίνες όπως η φλουνιτραζεπάμη είναι λιπόφιλες και διεισδύουν ταχέως στις μεμβράνες και, ως εκ τούτου, διαπερνούν γρήγορα τον πλακούντα με σημαντική πρόσληψη του φαρμάκου. Η χρήση βενζοδιαζεπινών συμπεριλαμβανομένης της φλουνιτραζεπάμης στα τέλη της εγκυμοσύνης, ιδιαίτερα υψηλών δόσεων, μπορεί να οδηγήσει σε υποτονία, επίσης γνωστή ως σύνδρομο χαλαρού μωρού.
Άλλες
Η φλουνιτραζεπάμη βλάπτει τις γνωστικές λειτουργίες. Αυτό μπορεί να εμφανιστεί ως έλλειψη συγκέντρωσης, σύγχυσης και προδρομικής αμνησίας - η αδυναμία δημιουργίας αναμνήσεων υπό την επήρεια της ουσίας. Μπορεί να περιγραφεί ως επίδραση που μοιάζει με αποτέλεσμα της μέθης που μπορεί να συνεχιστεί μέχρι την επόμενη μέρα. Επίσης, βλάπτει τις ψυχοκινητικές λειτουργίες παρόμοια με άλλες βενζοδιαζεπίνες και υπνωτικά φάρμακα μη βενζοδιαζεπίνης. Συχνά αναφέρθηκαν πτώσεις και κατάγματα ισχίου. Ο συνδυασμός με το αλκοόλ αυξάνει αυτές τις βλάβες. Μερική, αλλά ατελής ανοχή αναπτύσσεται σε αυτές τις βλάβες.
Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν:
Ειδικές προφυλάξεις
Οι βενζοδιαζεπίνες απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή όταν χρησιμοποιούνται σε ηλικιωμένους, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σε παιδιά, σε άτομα που εξαρτώνται από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά και σε άτομα με συννοσηρές ψυχιατρικές διαταραχές.
Η υποβάθμιση των δεξιοτήτων οδήγησης με επακόλουθο αυξημένο κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων είναι πιθανώς η πιο σημαντική παρενέργεια. Αυτή η παρενέργεια δεν είναι μοναδική για τη φλουνιτραζεπάμη, αλλά εμφανίζεται επίσης και με άλλα υπνωτικά φάρμακα. Η φλουνιτραζεπάμη φαίνεται να προκαλεί ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο τροχαίων ατυχημάτων σε σύγκριση με άλλα υπνωτικά φάρμακα. Οι οδηγοί πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή μετά τη λήψη φλουνιτραζεπάμης.
Αλληλεπιδράσεις
Η χρήση της φλουνιτραζεπάμης σε συνδυασμό με αλκοολούχα ποτά δρα συνεργιστικά και μπορεί να οδηγήσει σε τοξικότητα και θάνατο.
Υπερβολική δόση
Η φλουνιτραζεπάμη είναι φάρμακο που συχνά εμπλέκεται σε τοξικότητα, συμπεριλαμβανομένης της υπερδοσολογίας. Η υπερβολική δόση φλουνιτραζεπάμης μπορεί να οδηγήσει σε υπερβολική καταστολή ή εξασθένιση της ισορροπίας ή της ομιλίας. Αυτό μπορεί να προχωρήσει σε σοβαρές υπερδοσολογίες σε αναπνευστική καταστολή ή κώμα και πιθανώς θάνατο. Ο κίνδυνος υπερδοσολογίας αυξάνεται εάν η φλουνιτραζεπάμη λαμβάνεται σε συνδυασμό με κατασταλτικά του ΚΝΣ όπως η αιθανόλη (αλκοόλη) και τα οπιοειδή. Η υπερδοσολογία της φλουνιτραζεπάμης ανταποκρίνεται στον ανταγωνιστή του υποδοχέα GABAA φλουμαζενίλη, η οποία μπορεί έτσι να χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία.
Φαρμακολογία
Οι κύριες φαρμακολογικές επιδράσεις της φλουνιτραζεπάμης είναι η ενίσχυση του GABA, ενός ανασταλτικού νευροδιαβιβαστή, σε διάφορους υποδοχείς GABA.
Ενώ το 80% της φλουνιτραζεπάμης που λαμβάνεται από το στόμα απορροφάται, η βιοδιαθεσιμότητα σε μορφή υπόθετου είναι πιο κοντά στο 50%.
Η φλουνιτραζεπάμη έχει μακρά ημιζωή 18–26 ωρών, πράγμα που σημαίνει ότι τα αποτελέσματα της φλουνιτραζεπάμης μετά τη νυχτερινή χορήγηση παραμένουν καθ 'όλη τη διάρκεια της επόμενης ημέρας. Αυτό οφείλεται στην παραγωγή ενεργών μεταβολιτών. Αυτοί οι μεταβολίτες αυξάνουν περαιτέρω τη διάρκεια της δράσης του φαρμάκου σε σύγκριση με τις βενζοδιαζεπίνες που παράγουν μη ενεργούς μεταβολίτες.
Ιστορία
Λόγω της κατάχρησης του ναρκωτικού για βιασμό και αναψυχή, το 1998 η Roche τροποποίησε το σκεύασμα για να δώσει χαμηλότερες δόσεις, να το κάνει λιγότερο διαλυτό και να προσθέσει μπλε βαφή για ευκολότερη ανίχνευση στα ποτά. Δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέχρι το 2016 είχε αποσυρθεί από τις αγορές στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Νορβηγία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Ψυχαγωγικές και παράνομες χρήσεις
μικρογραφία| Hypnodorm 1 mg δισκία φλουνιτραζεπάμης, Αυστραλία
Ψυχαγωγική χρήση
Ένα άρθρο του 1989 στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα της Κλινικής Φαρμακολογίας αναφέρει ότι οι βενζοδιαζεπίνες αντιστοιχούσαν στο 52% των πλαστών συνταγών, υποδηλώνοντας ότι οι βενζοδιαζεπίνες ήταν μια σημαντική κατηγορία κατάχρησης συνταγογραφούμενων φαρμάκων. Η νιτραζεπάμη αντιπροσώπευε το 13% των πλαστών συνταγών.
Η φλουνιτραζεπάμη και άλλα ηρεμιστικά υπνωτικά φάρμακα ανιχνεύονται συχνά σε περιπτώσεις ατόμων που είναι ύποπτα ότι οδηγούν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Άλλες βενζοδιαζεπίνες και μη βενζοδιαζεπίνες (αγχολυτικές ή υπνωτικές) όπως η ζολπιδέμη και ηζοπικλόνη (καθώς και κυκλοπυρρολόνες, ιμιδαζοπυριδίνες και πυραζολοπυριμιδίνες ) βρίσκονται επίσης σε υψηλό αριθμό ύποπτων οδηγών για ναρκωτικά. Πολλοί οδηγοί έχουν επίπεδα αίματος που υπερβαίνουν κατά πολύ τη θεραπευτική δόση, γεγονός που υποδηλώνει υψηλό βαθμό πιθανότητας κατάχρησης για τις βενζοδιαζεπίνες και παρόμοια φάρμακα.
Ληστείες
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η χρήση φλουνιτραζεπάμης και άλλων χαπιών «βιασμού» έχουν επίσης συνδεθεί με την κλοπή από κατασταλμένα θύματα. Ένας ακτιβιστής που ανέφερε μια βρετανική εφημερίδα υπολόγισε ότι έως και 2.000 άτομα ληστεύονται κάθε χρόνο με ισχυρά ηρεμιστικά, καθιστώντας τη ληστεία υποβοηθούμενη από τα ναρκωτικά ένα πιο συχνά αναφερόμενο πρόβλημα από τον βιασμό με τη βοήθεια ναρκωτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιασμός Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Βενζοδιαζεπίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Νιτροενώσεις
Σαντ'Ιππόλιτο (Ιταλία)
Το Σαντ'Ιππόλιτο (ιταλικά: Sant'Ippolito) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Εμμανουήλ Λαμπάρδος
Ο Εμμανουήλ Λαμπάρδος, γνωστός και ως Μανουήλ/Μανωλίτζης, (1567 - 1631) ήταν Κρητικός ζωγράφος της Αναγέννησης. Ο Εμμανουήλ και ο ομώνυμος ανιψιός του Εμμανουήλ Λαμπάρδος ήταν πολύ δύσκολο να διακριθούν, διότι ήταν ενεργοί ζωγράφοι την ίδια περίοδο. Αμέτρητοι Έλληνες και Ιταλοί καλλιτέχνες μιμήθηκαν τους διάσημους ζωγράφους. Το όνομα Λαμπάρδος ήταν πολύ αξιοσημείωτο σε σχέση με την Κρητική τέχνη. Η οικογένεια ήταν συνδεδεμένη με τους διάσημους ζωγράφους Φραγκιά Καβερτζά και Τζόρτζη Παπαδόπουλο. Ο Λαμπάρδος μιμήθηκε τους Γεώργιο Κλώντζα, Μιχαήλ Δαμασκηνό, Άγγελο Ακοτάντο, Ανδρέα Παβία, Ανδρέα Ρίτζο και Νικόλαο Τζαφούρη. Η τεχνοτροπία του ήταν η τυπική του ελληνικού τρόπου (maniera greca) με έντονη Βενετική επιρροή. Έχουν διασωθεί αμέτρητες εικόνες της Θεοτόκου Βρεφοκρατούσας. Ο Λαμπάρδος επηρέασε τους Φραγκιά Καβερτζά, Εμμανουήλ Τζάνε, Φιλόθεο Σκούφο Ηλίας Μόσκο, Λέοντα Μόσκο, Ιωάννη Μόσκο και Εμμανουήλ Τζανφορνάρη. Περισσότερες από 56 εικόνες έχουν αποδοθεί στον Λαμπάρδο.
Ιστορία
Ο Λαμπάρδος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο Κρήτης και ήταν μέλος επιφανούς οικογένειας. Ο πατέρας του λεγόταν παπα-Νικόλας. Ο Εμμανουήλ είχε ενεργό εργαστήριο στο Ηράκλειο· όλη η οικογένειά του ήταν ζωγράφοι. Αδέλφια του ήταν ο Πιέρο και ο Τζάνε Λαμπάρδος, ενώ ανιψιοί του ήταν οι διάσημοι ζωγράφοι Εμμανουήλ, Μαρή, Τζόρτζη, Νικόλαος και Σταμάτιος Λαμπάρδος. Ο δεύτερος Εμμανουήλ Λαμπάρδος, που οι ιστορικοί δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν από τον πρώτο, ήταν ο γιος του Πιέρου. Οι μόνες διαθέσιμες πληροφορίες για τον Εμμανουήλ Λαμπάρδο τον Πρεσβύτερο είναι συμβολαιογραφικά αρχεία από το 1587 έως το 1631. Μία τέτοια καταγραφή μιλά για την πώληση ενός αμπελώνα, όπου το όνομα στο συμβόλαιο ήταν Μανωλίτζης Λαμπάρδος, γιος του παπα-Νικόλα.
Ο Εμμανουήλ Λαμπάρδος ο νεότερος γεννήθηκε επίσης στο Ρέθυμνο Κρήτης· πατέρας του ήταν ο Πιέρο. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τον νεότερο από τον πρεσβύτερο. Αδέλφια του ήταν οι Μαρή και Τζόρτζη. Αναφέρεται σε αρχεία από το 1623 έως το 1641 περίπου: στην πρώτη του μνεία αναφέρεται ως μάρτυρας σε συμβολαιογραφικά έγγραφα. Αναφέρεται και ως Μανωλίτζης, υποκοριστικό του Μανουήλ. Το 1641 υπέγραψε συμβόλαιο με τον διάσημο ζωγράφο Τζόρτζι Παπαδόπουλο για την πληρωμή ενός πίνακα του Φραγκιά Καβερτζά. Η τελική μνεία του Εμμανουήλ Λαμπάρδου του νεότερου ήταν ως μάρτυρας στις 21 Ιουλίου 1644.
Δεν υπάρχει τρόπος να χωρίσεις τον πρεσβύτερο θείο από τον νεότερο ανιψιό. Στον χώρο της Κρητικής Σχολής βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη έρευνα για την ορθή απόδοση των υπογραφών και των τεχνοτροπιών ζωγραφικής των δύο. Οι πίνακες έχουν υπογραφές Εμμανουήλ του Λαμπάρδου, χειρ Εμαννουήλ Λαμπάρδου, του Λαμπάρδου, Εμμανουήλ του Λαμπάρδου χειρ, χειρ Εμ[μ]αν [ουήλ]. Οι καλλιτέχνες γνωστοί ως Εμμανουήλ Λαμπάρδος έχουν επηρεάσει αμέτρητους Έλληνες και Ιταλούς ζωγράφους και η οικογένεια Λαμπάρδου είχε πολλούς και πολύ διάσημους ζωγράφους. Πολλά από τα έργα τους σώζονται σήμερα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ουμανιστές Κατηγορία:Κρητική Σχολή
Κοσκίνιση
Η κοσκίνιση είναι μέθοδος φυσικού διαχωρισμού ετερογενών μειγμάτων που περιέχουν συστατικό σε στερεή μορφή του οποίου τα μέρη είναι μεγαλύτερα από ένα ελάχιστο μέγεθος. Το κοσκίνισμα γίνεται με ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, το κόσκινο.
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες Κατηγορία:Μέθοδοι διαχωρισμού μιγμάτων
Διαλογή
Διαλογή είναι φυσική μέθοδος διαχωρισμού ετερογενών μιγμάτων στερεών με απτό μέγεθος. Το μίγμα απλώνεται και μια ομάδα ανθρώπων επιλέγουν τα συστατικά που ενδιαφέρουν από το μίγμα. Η διαλογή είναι η μόνη μη μηχανιστική μέθοδος διαχωρισμού τουλάχιστον αρχικά. Στηρίζεται στην αντίληψη των διαλογέων. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται συνήθως σε προϊόντα από εμπόρους και καταναλωτές, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη λαϊκή αγορά. Μια άλλη εφαρμογή υπάρχει στην ανακύκλωση σκουπιδιών ως πρώτο στάδιο διαχωρισμού.
Κατηγορία:Φυσικές διεργασίες
Γλώσσες της Αυστραλίας
Η Αυστραλία νόμιμα δεν έχει επίσημη γλώσσα. Ωστόσο, τα αγγλικά είναι μακράν η πιο συχνά ομιλούμενη και έχει εδραιωθεί ως η ντε φάκτο εθνική γλώσσα από την εγκατάσταση των Άγγλων το 1788. Τα Αυστραλιανά Αγγλικά είναι μια σημαντική ποικιλία της αγγλικής γλώσσας με χαρακτηριστική προφορά και λεξικό και διαφέρει ελαφρώς από άλλες ποικιλίες αγγλικών στη γραμματική και την ορθογραφία. Η γενική αυστραλιανή χρησιμοποιείται ως η επίσημη διάλεκτος της χώρας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, τα αγγλικά είναι η μόνη γλώσσα που ομιλείται στο σπίτι για σχεδόν το 73% του πληθυσμού. Οι επόμενες πιο κοινές γλώσσες που ομιλούνται στο σπίτι είναι: Μανδαρινικά (2.5%), Αραβικά (1.4%), Καντονέζικα (1.2%), Βιετναμέζικα (1.2%), Ιταλικά (1.2%), Ελληνικά (1.0%), Χίντι (0.7%), βεγγαλικά (0.6%), Ισπανικά (0.6%) και παντζάμπι (0.6%). Ένα σημαντικό ποσοστό των μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς είναι δίγλωσσοι ή και πολύγλωσσοι.
Το 2018, αναφέρθηκε ότι ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Αυστραλία δεν μπορούσαν να μιλήσουν αγγλικά.
Πάνω από διακόσιες πενήντα αυτόχθονες αυστραλιανές γλώσσες πιστεύεται ότι υπήρχαν την εποχή της άφιξης των Ευρωπαίων στην χώρα το 1788, από τις οποίες λιγότερες από είκοσι εξακολουθούν να είναι σε σύγχρονη καθημερινή χρήση από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Περίπου 110 άλλες ομιλούνται αποκλειστικά από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Την εποχή της απογραφής του 2006, 52.000 αυτόχθονες Αυστραλοί, που αντιπροσωπεύουν το 12% του ιθαγενούς πληθυσμού της χώρας, ανέφεραν ότι μιλούσαν μια γλώσσα των ιθαγενών στο σπίτι.
Η Αυστραλία φιλοξενεί πολλές νοηματικές γλώσσες, η πιο διαδεδομένη είναι γνωστή ως Αουσλάν, η οποία είναι η κύρια γλώσσα περίπου 5.500 ανθρώπων. Άλλες νοηματικές γλώσσες περιλαμβάνουν τις διάφορες χειροκίνητες αυτόχθονες γλώσσες όπως η Έλτιε ετιαρένκε, η Ερντάκα-Ερντάκα και η νοηματική γλώσσα Γιόλνγκου.
Μεταναστευτικές γλώσσες
Υπάρχει μια σταθερή μείωση στο ποσοστό των Αυστραλών που μιλούν μόνο αγγλικά στο σπίτι από τουλάχιστον το 2001. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, τα αγγλικά ήταν η μόνη γλώσσα που ομιλούνταν στο σπίτι για περίπου το 80% του πληθυσμού. Μέχρι την απογραφή του 2006 είχε πέσει κοντά στο 79%, ενώ στην απογραφή του 2011, ο αριθμός αυτός είχε πέσει στο 76.8%. Σύμφωνα με την απογραφή του 2016, τα αγγλικά είναι η μόνη γλώσσα που ομιλείται στο σπίτι για σχεδόν το 72.7% του πληθυσμού. Το μάθημα «Άλλες γλώσσες πέρα της αγγλικής» (στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα ελληνικά και άλλες δέκα γλώσσες) γίνεται όλο και πιο δημοφιλές μάθημα στα σχολεία της Αυστραλίας, και τα Αγγλικά ως Δεύτερη Γλώσσα είναι ένα εναλλακτικό, λιγότερο προηγμένο μάθημα αγγλικών για νεομετανάστες μαθητές.
Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ
Η Ισαβέλλα Α΄ (1172 - 5 Απριλίου 1205) από τον Οίκο του Ανζού ήταν Βασίλισσα της Ιερουσαλήμ (1190 - 1205). Γεννήθηκε πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του Τορόν, μετά μαρκησία του Μομφερράτου, έπειτα κόμισσα της Καμπανίας και τέλος βασίλισσα της Κύπρου.
Ήταν κόρη του Αμαλρίκ Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Κομνηνής. Η μητέρα της, μικρανεψιά του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, παντρεύτηκε τον Αμαλρίκ στις 29 Αυγούστου 1171 και η Ισαβέλλα γεννήθηκε πριν τον Σεπτέμβριο του 1172. Ο ετεροθαλής αδελφός της Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ την αρραβώνιασε με τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν. Ο δεύτερος σύζυγος της μητέρας της Μπαλιάν του Ιμπελέν και ο θετός του πατέρας Ραϋνάλδος του Σατιγιόν ήταν μέλη με επιρροή στις δύο μερίδες των βαρόνων. Ενόσω ο γάμος του Χάμφρεϋ Δ΄ και της Ισαβέλλας εορταζόταν το φθινόπωρο του 1183 στο Κεράκ, ο Αγιουβίδης σουλτάνος της Αιγύπτου και της Συρίας Σαλαντίν πολιόρκησε το κάστρο, αλλά ο Βαλδουίνος Δ΄ τον ανάγκασε να υποχωρήσει.
Ο Βαλδουίνος Δ΄ υπέφερε από λέπρα. Για να αποτρέψει να τον διαδεχτεί η αδελφή του Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ και ο δεύτερος σύζυγος της Γκυ των Λουζινιάν, όρισε διάδοχο τον μικρανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄, γιο της Σιβύλλας από τον πρώτο της γάμο με τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου. Η Συνέλευση των βαρόνων (Haute Court) αποφάσισε, ότι αν ο μικρός Βαλδουίνος Ε΄ πέθαινε πρόωρα θα αποφάσιζαν οι μεγάλοι βασιλείς της Ευρώπης για τη διάδοχο ανάμεσα στη Σιβύλλα και την Ισαβέλλα. Η Σιβύλλα και ο Γκυ στέφτηκαν ωστόσο αμέσως βασιλείς· οι αντίπαλοί τους ζήτησαν από τον σύζυγο της Ισαβέλλας, Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν, να τον ανατρέψει, αλλά εκείνος δήλωσε υποταγή στο βασιλικό ζεύγος.
Παιδική ηλικία
Ο Αμαλρίκ Α΄ απεβίωσε (11 Ιουλίου 1174) και ο γιος του από τον πρώτο γάμο Βαλδουίνος Δ΄ στέφτηκε βασιλιάς σε δυο εβδομάδες. Ο Βαλδουίνος Δ΄ υπέφερε πολλά χρόνια από λέπρα και το πρόωρο τέλος του ήταν βέβαιο. Ο ασθενής βασιλιάς, για να εξασφαλίσει τη διαδοχή, πάντρεψε τον Νοέμβριο του 1176 τη Σιβύλλα με τον Γουλιέλμο του Μομφερράτου, αλλά αυτός πέθανε σε επτά μήνες. Ο εξάδελφος του Βαλδουίνου Δ΄ Φίλιππος της Αλσατίας ήρθε τον Αύγουστο στην Άκρα και πρόσφερε νέο σύζυγο για τη Σιβύλλα τον Ροβέρτο του Μπετύν και για την Ισαβέλλα τον μικρότερο αδελφό εκείνου Γουλιέλμο του Μπετύν. Η Συνέλευση των βαρόνων απέρριψε και τις δυο προτάσεις. Η μητέρα της Ισαβέλλας παντρεύτηκε σε 2ο γάμο το φθινόπωρο του 1177 τον Μπαλιάν του Ιμπελέν. Ο αδελφός του Βαλδουίνος του Ιμπελέν ήθελε να παντρευτεί τη Σιβύλλα, αλλά ο βασιλιάς προτίμησε γαμπρό τον Γκυ των Λουζινιάν.
Ο γάμος του Γκυ και της Σιβύλλας έγινε το Πάσχα του 1180, αμέσως ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους οπαδούς και τους αντιπάλους του Γκυ. Οι οπαδοί του ήταν η μητέρα του Βαλδουίνου Δ΄ και της Σιβύλλας, η Αγνή του Κουρτεναί, ο αδελφός της Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας και ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν κύριος της Υπεριορδανίας. Αντίπαλοί του ήταν η μητέρα της Ισαβέλλας Μαρία Κομνηνή, ο θετός της πατέρας Ιμπελιάν και ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης. Τότε ο Βαλδουίνος Δ΄, για να εξασφαλίσει τη διαδοχή, αρραβώνιασε τον Οκτώβριο του 1180 την Ισαβέλλα με τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν, θετό γιο του Ραϋνάλδου του Σατιγιόν. Η Ισαβέλλα απεστάλη στο Κεράκ (Αλ Καράκ) για να εκπαιδευτεί από τη μητέρα του Χάμφρεϋ, Στεφανία του Μιγύ. Η Στεφανία απαγόρευσε στην Ισαβέλλα να κάνει επισκέψεις στη μητέρα και τον πατριό της στο Ναμπλούς. Οι σχέσεις ανάμεσα στον Βαλδουίνο Δ΄ και τον Γκυ σταδιακά χειροτέρευσαν: ο Βαλδουίνος Δ΄ καθαίρεσε τον Γκυ από την αντιβασιλεία και όρισε διάδοχο τον μικρό Βαλδουίνο Ε΄, γιο της Σιβύλλας από τον πρώτο της γάμο (20 Νοεμβρίου 1183). Μία έκδοση από τα Χρονικά του Έρνουλ αναφέρουν ότι ο Βαλδουίνος Δ΄ οδηγήθηκε στην απόφαση, για να μην ακολουθήσουν συγκρούσεις στις αδελφές του μετά τον θάνατό του. Οι οπαδοί του Γκυ Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας και Ραϋνάλδος του Σατιγιόν δεν βρέθηκαν στη στέψη του μικρού Βαλδουίνου Ε΄, επειδή περίμεναν τον γάμο της Ισαβέλλας με τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν.
Πρώτος γάμος
Ο ετοιμοθάνατος Βαλδουίνος Δ΄ διόρισε τον Απρίλιο του 1185 αντιβασιλιά του μικρού Βαλδουίνου Ε΄ τον Ραϋμόνδο Γ΄ κόμη της Τρίπολης. Με αίτημα του Ραϋμόνδου, η Συνέλευση των βαρόνων αποφάσισε ότι σε περίπτωση πρόωρου θανάτου του νέου βασιλιά θα αποφασίσουν ο πάπας, ο Γερμανός αυτοκράτορας και οι βασιλείς της Αγγλίας και της Γαλλίας για τη διαδοχή ανάμεσα στη Σιβύλλα και την Ισαβέλλα. Ο Βαλδουίνος Δ΄ απεβίωσε (16 Μαρτίου 1185), αλλά σε ενάμιση χρόνο, τον Σεπτέμβριο του 1186, απεβίωσε και ο μικρός Βαλδουίνος Ε΄.
Ο θείος της Σιβύλλας πίεσε τον Ραϋμόνδο Γ΄ της Τρίπολης και τους συμμάχους του να φύγουν από την Ιερουσαλήμ και κάλεσε τους οπαδούς της Σιβύλλας να συγκεντρωθούν στην πόλη. Οι οπαδοί της, οι ευγενείς και οι ιερείς που ήρθαν στα Ιεροσόλυμα αγνοώντας την απόφαση της Συνέλευσης των βαρόνων (1185) κήρυξαν τη Σιβύλλα νόμιμη διάδοχο του γιου της. Όμως οι αντίπαλοι της Σιβύλλας, όπως ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης και ο Μπαλιάν του Ιμπελέν, συγκεντρώθηκαν στο Ναμπλούς και δήλωσαν ότι αμφισβητούν τη νομιμότητα της Σιβύλλας, επειδή ο γάμος των γονέων της είχε ακυρωθεί. Οι ίδιοι δήλωσαν ότι η Ισαβέλλα γεννήθηκε μετά τη στέψη του πατέρα της. Έστειλαν απεσταλμένους στα Ιεροσόλυμα για να αποτρέψουν τον Λατίνο πατριάρχη των Ιεροσολύμων να στέψει τη Σιβύλλα και τον Γκυ βασιλείς, αλλά εκείνος τους αγνόησε και τοποθέτησε το στέμμα στο κεφάλι του Γκυ.
Σασσοκορβάρο Αουντιτόρε
Το Σασσοκορβάρο Αουντιτόρε (ιταλικά: Sassocorvaro Auditore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Ισαβέλλα Α΄ της Ιερουσαλήμ
Κατακτήσεις του Σαλαντίν
Ο Σαλαντίν συνέτριψε τους Σταυροφόρους στη μάχη του Χαττίν (4 Ιουλίου 1187) και ο σύζυγος της Ισαβέλλας συνελήφθη αιχμάλωτος στη μάχη. Τα στρατεύματα του Σαλαντίν άρχισαν να κατακτούν σταδιακά όλα τα κάστρα του βασιλείου: η Τιβεριάδα έπεσε αμέσως μετά, η Άκρα στις 9 Ιουλίου, η Βηρυτός πριν τις 6 Αυγούστου και τα Ιεροσόλυμα στις 2 Οκτωβρίου. Η μοναδική πόλη που αντιστάθηκε για μήνες ήταν η Τύρος υπό την ηγεσία του Κορράδου του Μομφερράτου, που ήρθε στην πόλη από την Ιταλία λίγες εβδομάδες μετά τη μάχη του Χαττίν.
Ο Κορράδος του Μομφερράτου, που έβλεπε τον εαυτό του σαν κυβερνήτη της Τύρου, απαγόρευσε στον Γκυ του Λουζινιάν να μπει στην πόλη το καλοκαίρι του 1189. Ο Γκυ ξεκίνησε την πολιορκία της Άκρας, αλλά ο Ιάκωβος ντ'Αβέν, ο Λουδοβίκος Γ΄ της Θουριγγίας και άλλοι Σταυροφόροι ήρθαν στους Αγίους Τόπους για να διεκδικήσουν την ηγεσία. Η Σιβύλλα και οι δύο της κόρες απεβίωσαν το φθινόπωρο του 1190. Οι αντίπαλοι του Γκυ δήλωσαν ότι κρατούσε το στέμμα χάρη στη σύζυγό του και με το τέλοο της δεν έχει δικαίωμα να είναι βασιλιάς: κληρονόμος ήταν η ετεροθαλής αδελφή της. Ο Γκυ ήταν αποφασισμένος να μην εγκαταλείψει τον θρόνο. Ο Κορράδος του Μομφερράτου με μεγάλο πλεονέκτημα από την εξέλιξη αποφάσισε να παντρευτεί την Ισαβέλλα. Ο θετός πατέρας της Ισαβέλλας υποστήριξε το σχέδιο του Κορράδου, η ίδια αντιστάθηκε αλλά η μητέρα της το επέβαλε με τη βία. Η Μαρία Κομνηνή, για να ακυρωθεί ο πρώτος γάμος της Ισαβέλλας, ορκίστηκε ότι ο Βαλδουίνος Δ΄ πίεσε την 8χρονη Ισαβέλλα να παντρευτεί τον Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν, που η θηλυπρέπειά του ήταν γνωστή. Έτσι οι παπικοί απεσταλμένοι Ουμπάλντο Λαφραντσί αρχιεπίσκοπος της Πίζας και Φίλιππος του Ντρε επίσκοπος του Μπωβαί ακύρωσαν τον πρώτο γάμο της Ισαβέλλας. Αντίθετα ο Βαλδουίνος του Φορντ, αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπρι απαγόρευσε να γίνει ο γάμος με τον Κορράδο, δηλώνοντας ότι είναι διπλή μοιχεία, όμως ο Βαλδουίνος του Φορντ απεβίωσε σύντομα (19 Νοεμβρίου 1190).
Δεύτερος γάμος
thumb|right|250px|Το ταξίδι του Κορράδου του Μομφερράτου στην Τύρο. Τελικά ο Κορράδος νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα (24 Νοεμβρίου 1190), η οποία επέστρεψε στον Χάμφρεϊ την ηγεμονία του Τορόν, που ο Βαλδουίνος Δ΄ είχε προσαρτήσει στο στέμμα (1180). [56] Ο Γκυ των Λουζινιάν αρνήθηκε να παραιτηθεί, ενώ πολλοί βαρόνοι εξακολουθούσαν να τον θεωρούν νόμιμο μονάρχη· ο Κορράδος και η Ισαβέλλα επέστρεψαν στην Τύρο. Ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας στρατοπέδευσε στην Άκρα (20 Απριλίου 1191) και αναγνώρισε τον Κορράδο ως βασιλιά της Ιερουσαλήμ· αντίστοιχα οι οπαδοί του Γκυ, όπως ο Χάμφρεϋ Δ΄ του Τορόν και ο Βοημούνδος Γ΄ της Αντιόχειας κάλεσαν τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, που αποφάσισε να τους στηρίξει. Ο Γκυ δέχτηκε τον Μάιο τον τίτλο του "εκλεκτού βασιλιά της Ιερουσαλήμ". Οι Σταυροφόροι κυρίευσαν την Άκρα (11 Ιουλίου 1191). Σε συνέλευση που ακολούθησε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος αποφάσισαν να παραμείνει ο Γκυ βασιλιάς των Ιεροσολύμων μέχρι το τέλος της ζωής του, ενώ ο Κορράδος θα κυβερνούσε την Τύρο, τη Βηρυτό και τη Σιδώνα· μετά το τέλος του Γκυ το βασίλειο θα περνούσε στον Κορράδο, την Ισαβέλλα και τους απογόνους τους. Ο Φίλιππος Β΄ έφυγε σε τρεις ημέρες για τη Γαλλία, αφήνοντας τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο αρχηγό των Σταυροφόρων. Όμως οι γηγενείς βαρόνοι, που εξακολουθούσαν να έχουν μίσος στον Γκυ, πριν αναχωρήσει τον Απρίλιο του 1192 ο Ριχάρδος για την Αγγλία τον κάλεσαν να ανατρέψει την προηγούμενη απόφασή του με τον Φίλιππο Β΄ για το βασίλειο των Ιεροσολύμων.
Τρίτος γάμος
Με την άφιξη των νέων για τη δολοφονία του Κορράδου, ο Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας επέστρεψε από την Άκρα στην Τύρο. Εκεί ο Ερρίκος Β΄, που ήταν ανιψιός του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και του Φιλίππου Β΄, εξελέγη νέος βασιλιάς από τους κατοίκους της Τύρου. Τα Χρονικά του Έρνουλ αναφέρουν ότι ο Ερρίκος Β΄ ήταν στην αρχή διστακτικός, επειδή η Ισαβέλλα ήταν έγκυος και ίσως έκανε γιο, αλλά -σύμφωνα με τον Έρνουλ- τον διαβεβαίωσαν ότι το δικό του παιδί θα τον κληρονομήσει και έτσι δέχτηκε να πάρει το στέμμα. Η αναγγελία του γάμου ανάμεσα στον Ερρίκο Β΄ και την Ισαβέλλα έγινε δύο ημέρες μετά τον φόνο του Κορράδου και ο γάμος εορτάστηκε στην Άκρα (10 Μαΐου 1192).
"Ο Ερρίκος της Καμπανίας παντρεύτηκε τη σύζυγο του μαρκησίου την ίδια νύχτα, τονίζοντας ότι είχε όλα τα δικαιώματα στη σύζυγο του νεκρού άνδρα. Η Ισαβέλλα ήταν έγκυος, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να ενωθεί μαζί της, αμαρτία μεγαλύτερη από την ακολασία της σάρκας. Ρώτησα μια αυλικό για την πατρότητα του παιδιού και απάντησε: είναι παιδί της βασίλισσας, η ακολασία αυτών των τρελών ευγενών είναι μεγάλη!"
Ο Ερρίκος πέθανε σε δυστύχημα μετά την πτώση του από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου των ανακτόρων της Άκρας, όταν παραπάτησε και το κιγκλίδωμα υποχώρησε. Ο Ερρίκος και η Ισαβέλλα απέκτησαν τρεις κόρες: τη Μαρία (απεβ. παιδί πριν το 1205), την Αλίκη (γενν. το 1196) και τη Φιλίππη (γενν. το 1197).
Τέταρτος γάμος
Μετά τον θάνατό του η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο τον Αμωρί της Κύπρου, αδελφό του Γκυ των Λουζινιάν και στέφθηκαν βασιλείς στην Άκρα τον Ιανουάριο του 1198. Απέκτησαν δύο κόρες, τη Σιβύλλη (1198) και τη Μελισσάνθη (1200) και έναν γιο, τον Αμαλρίκ (1201 - 1205), που απεβίωσε δηλητηριασμένος σε γεύμα από λευκό μπαρμπούνι λίγο μετά τον μικρό του γιο και τέσσερις ημέρες πριν τη σύζυγο του. Η Ισαβέλλα πεθαίνοντας (5 Απριλίου 1205) όρισε διάδοχο την κόρη της Μαρία του Μομφερράτου.
Η νομιμότητα του διαζυγίου της Ισαβέλλας και του Χάμφρεϋ Δ΄ αμφισβητήθηκε (1213) πάλι, όταν ξέσπασαν διαμάχες για τη διαδοχή της Καμπανίας ανάμεσα στις κόρες της Αλίκη και Φιλίππη και τον ανιψιό του Ερρίκου Β΄ Θεοβάλδο Α΄. Η εγκυρότητά τους έγινε δεκτή, η Μαρία κληρονόμησε τον θρόνο των Ιεροσολύμων και ο Θεοβάλδος Α΄ αγόρασε την Καμπανία από τις εξαδέλφες του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Χάμφρεϋ Δ΄ κύριο τού Τορόν χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Όταν επρόκειτο να γίνει βασίλισσα, οι βαρόνοι ακύρωσαν τον γάμο, ώστε η Ισαβέλλα να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο το 1176 τον Κορράδο μαρκήσιο του Μομφερράτου, ικανότατο στρατιωτικό με τον οποίο απέκτησε:
To 1192 ο Κορράδος φονεύθηκε από Ασασίνους και η Ισαβέλλα Α΄ έκανε τρίτο γάμο με τον Ερρίκο Β΄ κόμη της Καμπανίας με τον οποίο απέκτησε:
Θρύλοι
Η Ισαβέλλα Α΄ έκανε λίγες εντυπωσιακές εμφανίσεις, ήταν πρωταγωνίστρια στο έργο του μυθιστορηματογράφου Γκράχαμ Σέλμπι (1939 - 2016) "Οι βασιλείς της σκοτεινής φήμης" (1969) και στη συνέχεια στο Οι βασιλείς των μάταιων προθέσεων" (1970). Ο Γκ. Σέλμπι περιγράφει τον γάμο της Ισαβέλλας Α΄ με τον Χάμφρεϋ Δ΄ και τους παρουσιάζει σαν νέους ρομαντικούς ηγέτες, κατόπιν βιάστηκε και χτυπήθηκε από τον Κορράδο σε μια σαδιστική σχέση, που όμως δεν υποστηρίζεται από καμία ιστορική πηγή. Ο Γκ. Σέλπι αναφέρει στη συνέχεια, ότι η Ισαβέλλα Α΄ σχεδίασε τη δολοφονία του Κορράδου για να τον εκδικηθεί για τη συμπεριφορά του, ενώ φέρθηκε με αδιαφορία στον Ερρίκο Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ανζού Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Κυβερνώσες βασίλισσες του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας Κατηγορία:Μαρκησίες του Μομφερράτου
Άγιος Ιωάννης Άρτας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Διχομοιρίου, της  δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, στις βορειοδυτικές απολήξεις των ορέων Βάλτου. Βρίσκεται πάνω σε παρακλάδι του ποταμού Καλεντίνη (Καλεντινιώτη), βορειοανατολικά της Άνω Καλεντίνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380. Απέχει 32 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διχομοιρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Διχομοιρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Σέρρα Σαντ'Αμπόντιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Έντουαρντ Σόμερσετ, 2ος μαρκήσιος του Γούστερ
Ο Έντουαρντ Σόμερσετ, 2ος μαρκήσιος του Γούστερ ή Λόρδος Ερμπέρ του Ραγκλάν' (9 Μαρτίου 1602 - 3 Απριλίου 1667) Άγγλος ευγενής και οπαδός των βασιλικών ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Χένρι Σόμερσετ, 1ου μαρκήσιου του Γούστερ και της Άννας Ράσελ. Ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας έστειλε τον κόμη του Γκλαμοργκάν να κλείσει ειρήνη και να συμμαχήσει με τους Καθολικούς, είχε ελάχιστες επιτυχίες που σύντομα ανατράπηκαν, ενώθηκε με την Ομοσπονδία και έγινε αρχηγός του στρατού τους στο Μάνστερ. Το 1655 δημοσιοποίησε την Εκατοντάδα των εφευρέσεων με περισσότερες από 100 εφευρέσεις μια από τις οποίες θεωρείται πρόδρομος της ατμομηχανής.
Υπηρεσίες στον Κάρολο Α΄
Ο Έντουαρντ Σόμερσετ μεγάλωσε στο Μονμουθσάιρ σαν Καθολικός, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και έγινε Μάστερ των Τεχνών (1627). Την ίδια εποχή ήταν ένας από τους πλουσιότερους λόρδους στην Αγγλία, χρησιμοποίησε τα χρήματα του αρχικά στις ευρεσιτεχνίες του και αργότερα χρηματοδότησε τον βασιλιά Κάρολο Α΄ για τις στρατιωτικές του υπηρεσίες όταν ξέσπασε ο Αγγλικός εμφύλιος πόλεμος. Υποστήριξε τον βασιλιά στην Ουαλία με ένα ιππικό σώμα αλλά η εκστρατεία του στη δυτική Αγγλία δεν πήγε καλά. Οι δυνάμεις 2.000 ανδρών στρατοπέδευσαν ύστερα από έναν μήνα στο Χίγκναμ έξω από το Γκλόστερ, τον Μάιο του 1463 ο Ερμπέρ τους εγκατέλειψε για να συναντήσει τον βασιλιά στην Οξφόρδη. Την περίοδο της απουσίας του ο στρατός του παραδόθηκε χωρίς μάχη και έμεινε γνωστός ως "Στρατός των Μανιταριών". Ο βασιλιάς ωστόσο του έδωσε ανταμοιβές για τις υπηρεσίες του (1644), δημιούργησε την κομητεία του Γκλάμοργκαν και τη βαρονία των Μπωφόρ του Κάλντεκοτ. Τα γράμματα περιείχαν ατέλειες γι'αυτό οι τίτλοι δεν αναγνωρίστηκαν πριν την Αποκατάσταση.
Απεστάλη στην Ιρλανδία για να κλείσει ειρήνη με μεγάλη μυστικότητα για λογαριασμό του βασιλιά, υποστήριξε θερμά τους Καθολικούς αποκαλύπτοντας και για τον εαυτό του ότι ήταν πιστός Καθολικός. Αντικαταστάθηκε, έγινε πιστός σύμμαχος του ιερέα Τζιοβάννι Μπατίστα Ρινουτσίνι και υποψήφιος αντικαταστάτης του βασιλικού αρχηγού Τζέιμς Μπάτλερ του Όρμοντ. Τα σχέδια του να στείλει Ιρλανδικά στρατεύματα στην Αγγλία αποκαλύφτηκαν και ο ίδιος δραπέτευσε στη Γαλλία με τον Τζορτζ Λέιμπουρν (1593 - 1677).[8] Το 1646 διαδέχθηκε τον πατέρα του στη μαρκησία του Γούστερ.
Εφευρέσεις
Εξορίστηκε στο Παρίσι (1649) αλλά ύστερα από 4 χρόνια επέστρεψε στην Αγγλία (1653), κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου αλλά αργότερα συγχωρέθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ελευθερώθηκε (1654). Την ίδια χρονιά ξεκίνησε να ασχολείται με τις ερασιτεχνικές εφευρέσεις, άφησε το σπίτι του στο Βόξχωλ στον Γερμανό τεχνικό Κάσπαρ Κάλτχοφ για να εργαστεί. Εγκατέλειψε στη συνέχεια την πολιτική και δεν αναζήτησε άλλους τίτλους ευγένειας. Το 1655 δημοσιοποίησε ένα βιβλίο που περιγράφει περισσότερες από 100 εφευρέσεις. Η σημαντικότερη περιγράφεται σαν μηχανή με νερό με βάση το βαρέλι ενός κανονιού, έγινε διάσημη και θεωρείται από όλους σαν πρόδρομος της ατμομηχανής.
Ο Σαμουέλ Σορμπιέρ επισκέφτηκε το εργαστήρι του Σόμερσετ στο Βόξχωλ και έμεινε εντυπωσιασμένος με την υδραυλική μηχανή που όπως περιγράφει "πετάει τέσσερα μεγάλα βαρέλια νερού σε ύψος σαράντα ποδιών με τη δύναμη μόνο ενός ανθρώπου". Ο Κόζιμο ντε Μέντιτσι, δούκας της Τοσκάνης όταν τον επισκέφτηκε (1669) έδωσε παρόμοια περιγραφή αλλά ο Ρόμπερτ Χουκ τη χαρακτήρισε σαν "μια από τις πιο αιματηρές απάτες". Ο Έντουαρντ ζήτησε όταν πεθάνει να ταφεί μαζί με τη μηχανή αλλά σε 200 χρόνια (1861) ο Βικτοριανός συλλέκτης Μπέννετ Γότκροφτ (1803 - 1979) από το Επιστημονικό Μουσείο του Λονδίνου αποφάσισε να ανοίξει τον θόλο της εκκλησίας του Ραγκλάν για να βρει το πρωτότυπο της μηχανής. Ο συλλέκτης τελικά δεν βρήκε τίποτα και επέστρεψε με ένα από τα δάκτυλα του Έντουαρντ.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Ελισάβετ Ντόρμερ (πέθανε στις 31 Μαίου 1635), αδελφή του Ρόμπερτ Ντόρμερ, 1ου κόμη του Κάρναρβον απέκτησε :
Με τη δεύτερη σύζυγο του (1639) Μάργκαρετ Ο' Μπράιαν (πέθανε στις 26 Ιουλίου 1681), κόρη του Χένρι Ο' Μπράιαν, 5ου κόμη του Θόμοντ απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Μαρκήσιοι του Γούστερ
Ερρίκος Α΄ του Μεκλεμβούργου
Ο Ερρίκος Α΄ ο προσκυνητής (γερμ.: Heinrich I der pilger, 1230 - 2 Ιανουαρίου 1302) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κύριος του Μεκλεμβούργου (1264-1275, 1299-1302).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και της Λούιτγκαρτ, κόρης του Πόππο Ζ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.
Το 1264 διαδέχθηκε τον πατέρα του από κοινού με τον αδελφό του Αλβέρτο Α΄. Το 1265 απεβίωσε ο Αλβέρτος Α΄ και ο Ερρίκος Α΄ έμεινε μόνος κυβερνήτης.
Από το 1266 ζητούσε από τους Εβραίους του Βίσμαρ να πληρώνουν για την προστασία τους. Το ίδιο έτος ξεκίνησε το πρόγραμμα "χορηγίας οίνου και άρτου", όπου 20 ναοί στην περιοχή τού Ίουφ (Iłów) λάμβαναν για τη θεία κοινωνία οίνο και μπισκότα από το δημαρχείο του Βίσμαρ. Στη σχετική απόφαση αναφέρονται πολλές εκκλησίες της περιοχής για πρώτη φορά. Το 1270 ανέλαβε μία Σταυροφορία εναντίον της Λιθουανίας, που δεν είχε ακόμη εκχριστιανισθεί.
Το 1271 έκανε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, αλλά κατά τη διαδρομή φυλακίστηκε και δόθηκε στο Κάιρο, όπου έμεινε αιχμάλωτος των Αράβων για 27 έτη. Κατά την απουσία του το Μεκλεμβούργο διοικήθηκε από τους αδελφούς του Ιωάννη Β΄ και Νικόλαο Γ΄, έπειτα από μία διαμάχη μεταξύ τους για τη διακυβέρνηση και την κηδεμονία των τέκνων του. Το 1283 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και έμεινε μόνος ο Νικόλαος Γ΄, ώσπου το 1290 ο Ερρίκος Β΄ (πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄) ενηλικιώθηκε.
Ο Ερρίκος Α΄ επέστρεψε στο Μεκλεμβούργο μέσω του Μωρέα και της Ρώμης το 1298. Το 1299 ανέλαβε επίσημα τη βασιλεία, αν και μάλλον άφησε τη διακυβέρνηση κυρίως στον γιο του Ερρίκο Β΄. Το 1302 απεβίωσε και τάφηκε στην κρύπτη του Ντόμπεραν Μίνστερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1259 την Αναστασία, κόρη του Μπάρνιμ Α΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ηλεκτρικός διαχωρισμός
Ηλεκτρικός διαχωρισμός είναι μια φυσική μέθοδος διαχωρισμού μιγμάτων που στηρίζεται στον στατικό ηλεκτρισμό. Μερικά συστατικά του μίγματος ηλεκτρίζονται, ώστε να έλκονται από τα ήδη ηλεκτρισμένα σώματα, συνήθως μεταλλικές πλάκες. Το υπόλοιπο μίγμα απομακρύνεται. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται συνήθως σε εργοστασιακά καυσαέρια. Τα σωματίδια έλκονται από τις πλάκες, ενώ ο υπόλοιπος αέρας ρέει.
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Μαγνητικός διαχωρισμός
Ο μαγνητικός διαχωρισμός είναι μέθοδος φυσικού διαχωρισμού μιγμάτων που στηρίζεται στο μαγνητισμό. Τα μαγνητικά συστατικά έλκονται από έναν μαγνήτη ενώ τα υπόλοιπα συστατικά δε μετακινούνται επιτυγχάνωντας το διαχωρισμό. Συνήθως το μίγμα τοποθετείται κάτω από το μαγνήτη, ώστε να βοηθήσει η βαρύτητα στο διαχωρισμό. Αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται στην ανακύκλωση σκουπιδιών διαχωρίζοντας τα μέταλλα από τα σκουπίδια. Ωστόσο, υπάρχουν μέταλλα που δε μαγνητίζονται, οπότε χρειάζεται να ανακυκλώνονται μέσω ειδικών κάδων.
Κατηγορία:Μέθοδοι διαχωρισμού μιγμάτων Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες Κατηγορία:Μαγνητισμός
Ταβολέτο
Το Ταβολέτο (ιταλικά: Tavoleto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Φωτοτακτισμός
Φωτοτακτισμός είναι η κίνηση ενός οργανισμού προς ή μακριά από το φως. Ανάλογα με το είδος της κίνησης, ο φωτοτακτισμός διακρίνεται σε πραγματικό φωτοτακτισμό και σε σκοτοφοβοτακτισμό.