cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χορός στην αρχαία Ελλάδα
Ο Χορός του Πολέμου και η Τελετή της Ενηλικίωσης
Βέβαια ανάλογες τελετές ενηλικίωσης υπάρχουν και για τις γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα. Η σημαντικότερη ίσως ήταν τα Αρκτεία, ένας τελετουργικός γιορτασμός κατά τη διάρκεια του οποίου τα νεαρά κορίτσια, οι άρκτοι, με χορό και συλλογικές δραστηριότητες τελούσαν το μυστήριο της άρκτου, στην αττική λατρεία της Αρτέμιδας Βραυρωνίας. Εδώ ο χορός είναι το κεντρικό θέμα και δεν μπορεί να απομονωθεί ως μοναδιαίο στοιχείο. Στο χορό στηρίζονται οι μιμητικές όψεις του τελετουργικού παιχνιδιού, οι ρόλοι τους οποίους υποδύονται με προσωπεία τα κορίτσια, καθώς και η τελική μεταμόρφωση, που είναι ο απώτατος στόχος της τελετουργίας. Η αρχαιολόγος Χρ. Σουρβίνου-Ίνγουντ σε μια εικονογραφική μελέτη υποδεικνύει το γεγονός ότι σύμφωνα με τις εικόνες που μελέτησε οι «άρκτοι», τα νεαρά κορίτσια, δεν ήταν μικρότερα των πέντε ετών και μεγαλύτερα των δέκα. Τα μικρά κορίτσια εμφανίζονται ντυμένα, ενώ τα μεγαλύτερα γυμνά από τη μέση και πάνω. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στην απεικόνιση του εφηβικού στήθους, ως ενδεικτικού σημείου της μετάβασης από την παιδική ηλικία στην έμμηνο ρύση και τη βιολογική γονιμότητα. Έτσι, τα Αρκτεία ερμηνεύονται ως τελετουργία που αναπαριστά το τέλος της παιδικής ηλικίας και τη μετάβαση σε μια ηλικία στην οποία τα κορίτσια δείχνουν σημάδια πως είναι έτοιμα για το γάμο.
Ο Νεκρικός Χορός
Όντας βιολογική μετάβαση, ο θάνατος είναι μια στιγμιαία διακοπή του κοσμικού και του κοινωνικού ρυθμού. Ο θάνατος δεν προβάλλει στη σκηνή ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το κάνει και η ζωή. Δεν είναι κάτι που ελέγχεται, όπως ο γάμος ή άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Το ίδιο το γεγονός υπονοεί έναν αποχωρισμό ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς. Επιπλέον, η φθορά του υλικού σώματος κάνει το χάσμα ανάμεσα στους θνητούς ανθρώπους και τους θεούς ακόμη μεγαλύτερο. Συνεπώς, υπάρχει κάτι το απροσδιόριστο, το μυητικό, στη διαδικασία της κηδείας, μια διακοπή του χωροχρονικού συνεχούς, από την οποία επέρχεται σχετική αταξία, εξαιτίας των κληρονομικών ανταγωνισμών που πληγώνουν την κοινότητα. Ωστόσο, η έκφραση της θλίψης στην αρχαία Ελλάδα είναι ελεγχόμενη. Δεν είναι ένα αυθόρμητο ξέσπασμα συναισθημάτων. Υπάρχει ειδικά σχεδιασμένη και τελετουργικά εκφραζόμενη συμπεριφορά σε κάθε στάδιο του θρήνου για τους συγγενείς και τις επαγγελματίες –όπως αναφέρεται στον Πλάτωνα- θρηνωδούς. Η διακοπή του συνεχούς φαίνεται και στη χορική έκφραση. Στον τελετουργικό θρήνο δεν παρασύρεται όλο το σώμα σε ρυθμική κίνηση. Η κίνηση επικεντρώνεται στο άνω τμήμα του σώματος, στο στήθος και το κεφάλι, γενόμενη έτσι περισσότερο χειρονομία παρά πραγματικός χορός. Η διακοπή της τάξης αποδίδεται περισσότερο από τις γυναίκες, οι οποίες στην έκφραση του θρήνου τους συγκρίνονται με τη φρενίτιδα του οργιαστικού χορού των μαινάδων. Η Ανδρομάχη, μαθαίνοντας το θάνατο του συζύγου της μάνιασε σαν μαινάδα. Σε αρκετές αναπαραστάσεις από αγγεία προσφορών απεικονίζονται γυναίκες σε χειρονομίες θρήνου, οι οποίες συνδέονται εικονογραφικά με την κίνηση των μαινάδων, οι οποίες εμπλέκονται στη βίαιη δραστηριότητα του σπαραγμού ενός ζώου.
Διαφορετική είναι η εικόνα στην τελετουργική ταφή του ηρωικού νεκρού. Ο Αχιλλέας διατάζει τους Μυρμιδόνες να κυκλώσουν το σώμα του νεκρού αρχηγού. Ο ίδιος τοποθετεί το χέρι του στο στήθος του συντρόφου του και ξεκινά το θρήνο. Ιδιαίτερα εντέλλει να μη λύσουν τα άλογά τους από τα πολεμικά άρματα, αλλά να έρθουν όσο κοντύτερα γίνεται μαζί με τα άλογα και να κυκλώσουν το σώμα του Πάτροκλου τρεις φορές. Τούτη η διαδικασία είναι γενικά μια μαγική πράξη εξαγνισμού. Καθώς περιφέρονται, γίνονται όλοι ένας κύκλος, μία ενότητα με τον Αχιλλέα επικεφαλής. Ο κυκλικός χορός είναι εδώ μια υπενθύμιση της συντροφικότητας των πολεμιστών, αλλά και μια πράξη καθιέρωσης συνόρων, τα οποία κανείς δεν μπορεί να διαβεί και να ατιμάσει το νεκρό. Αν και στην Ιλιάδα τούτη η πράξη δεν περιγράφεται ως χορός, εντούτοις ο Αριστοτέλης αναφέρει πως ο πυρρίχειος στην πραγματικότητα προήλθε από τον Αχιλλέα, που χόρεψε ένοπλος γύρω από το νεκρό σύντροφό του.
Διόνυσος, Παν, Απόλλων
Ο Διόνυσος, ο Παν και ο Απόλλων είναι τρεις θεότητες με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ο Πάνας είναι φιλόκροτος, του αρέσουν δηλαδή οι κρότοι. Ο Απόλλωνας είναι προσωποποίηση της ηρεμίας και της θεϊκής υπεροχής. Ο Διόνυσος με τη σειρά του διαθέτει μια οργιαστική φύση. Ωστόσο και οι τρεις έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Λειτουργούν ως χορηγοί για τις οντότητες που τους περιβάλλουν. Ο Διόνυσος με τις Μαινάδες του, ο Απόλλων με τις Μούσες και ο Πάνας με τις Νύμφες αντιπροσωπεύουν τρεις διαφορετικές εκφράσεις του χορού. Ο Πίνδαρος αποκαλεί τον Πάνα χορευτάν τελειότατον, δηλαδή τον πιο ολοκληρωμένο χορευτή. Ο Πλάτωνας βλέπει στον Διόνυσο ένα μυητή και εξαγνιστή και ο Αριστοτέλης στον Απόλλωνα ένα χορηγό της ζωής. Τρεις διαφορετικοί θίασοι με διαφορετικό προορισμό. Η διονυσιακή χορική φρενίτιδα φέρνει στο προσκήνιο της συνείδησης όλες τις κρυμμένες δυνάμεις του ασυνείδητου κόσμου, για να εξαγνιστούν στο ηλιακό φως και να γίνουν τμήματα μιας ολοκληρωμένης ύπαρξης. Η απολλώνεια ηρεμία του κέντρου αντανακλάται στο χορό των Μουσών, ενώ ο Πάνας εκφράζει το φυσικό του βασίλειο, από τα λειβάδια ως τις μακρινές κορυφές, απ' όπου μπορεί να εποπτεύει το κοπάδι του.
Με βάση τα παραπάνω αρχέτυπα μπορούμε να διακρίνουμε και διαφορετικά μονοπάτια της κοσμικής εξέλιξης, αντανάκλαση των οποίων ήταν οι γήινοι χοροί που τελούνταν χάριν των μυστηρίων, της ιδιωτικής ζωής και της προστασίας της κοινωνικής τάξης μέσα στα όρια μιας πόλης. Ο Πάνας είναι συμμέτοχος. Αρνείται να μείνει έξω από το χορό, αντιπροσωπεύοντας έτσι την καθολική ουσία της ζωής που βρίσκεται σε κάθε μορφή του εκδηλωμένου κόσμου. Ο Διόνυσος φέρνει σε επαφή την ύπαρξή μας με τα δυσθεώρητα βάθη της, μυώντας τον άνθρωπο στα μυστηριακά παιχνίδια των θεών. Ο Απόλλωνας στέκει απόμακρος στον Όλυμπο, δείχνοντας το δρόμο στους θνητούς. Το δρόμο που οδηγεί στην αθανασία και την ολοκλήρωση.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων
Λιτσάνα Νάρντι
Το Λιτσάνα Νάρντι (ιταλικά: Licciana Nardi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Telemundo
Η Telemundo είναι αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο, ιδιοκτησία της NBC Universal, που εκπέμπει στην ισπανική γλώσσα. Αποτελεί, παγκοσμίως, το δεύτερο μεγαλύτερο ισπανικό τηλεοπτικό δίκτυο, ως προς το περιεχόμενο παραγωγής, αλλά και το δεύτερο μεγαλύτερο ισπανόφωνο τηλεοπτικό δίκτυο στις Η.Π.Α, μετά την Univision.
Συνιστά το μοναδικό ισπανόγλωσσο δίκτυο που παράγει τις περισσότερες από τις τηλενουβέλες του. Σε αντίθεση με την Univision, που δίνει μονάχα την δυνατότητα ισπανικής γλώσσας στα προγράμματά της, πολλά από τα προγράμματα της Τελεμούντο μεταδίδονται στα ισπανικά και στα αγγλικά.
Η Τελεμούντο ιδρύθηκε αρχικά στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο από τον Άνχελ Ράμος (ισπανικά: Ángel Ramos), ο οποίος αποφάσισε να προσφέρει στο νησί την καλύτερη δυνατή ποιότητα Τύπου, ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Ως οραματιστής και υπάλληλος, αφού δεσμεύτηκε να πληροφορεί και να ενημερώνει την κοινότητα, ο Α. Ράμος ξεκίνησε να χτίζει ένα σταθμό τηλεόρασης.
Ο Δον Μπρόουν (Don Browne) είναι ο πρόεδρός της εταιρείας, η οποία απασχολεί 1.800 υπαλλήλους.
Ίδρυση
Τον Απρίλη του 1954, η Telemundo ξεκίνησε την κατασκευή του σταθμού στο Σαν Χουάν του Πουέρτο Ρίκο. Ο εξοπλισμός ήταν, ό,τι τελευταίας τεχνολογίας είχε διαθέσιμο η General Electric τότε. Ήταν τόσο εξεζητημένος, ώστε η GE έστειλε δικούς της τεχνικούς από τις Συρακούσες και τη Νέα Υόρκη για να βοηθήσουν κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης. Ο εξοπλισμός αποτελούταν από πέντε κάμερες γυρισμάτων, δυο μικρόφωνα "boom" και δυο καμπίνες ελέγχου. Ύστερα από πολλούς μήνες δοκιμών και έχοντας λύσει όλα τα τεχνικά προβλήματα, το λανσάρισμα της Telemundo καθορίστηκε για τις 28 Μαρτίου 1954.
Ανάπτυξη
Η Τelemundo δημιούργησε καινοτόμα προγράμματα διασκέδασης και αθλημάτων, όπως και ενημέρωνε το ισπανικό κοινό για τις ειδήσεις. Ταυτόχρονα με την αλλαγή του κόσμου, η Telemundo μετατράπηκε σε ένα παράθυρο του κόσμου για τους τηλεθεατές του Πουέρτο Ρίκο, οι οποίοι έγιναν μάρτυρες γεγονότων όπως η σειρά Μουντιάλ του 1968 και η άφιξη του πρώτου αμερικάνου αστροναύτη από το φεγγάρι. Το 1987, ένα γκρούπ ειδικών μοιράστηκαν το όραμα, το πάθος και τις αρχές του Ράμος και ενώθηκαν για τη δημιουργία της Telemundo Group, Α.Ε.. Με εγκαταστάσεις στο Πουέρτο Ρίκο, στο Μαϊάμι και στη Νέα Υόρκη και θυγατρικές στο Σικάγο, η Telemundo άρχισε να εκπέμπει στις Η.Π.Α.
Σήμερα
Σήμερα, με 16 εγκαταστάσεις στις Η.Π.Α, συμπεριλαμβανομένου του Πουέρτο Ρίκο, 45 θυγατρικές και περισσότερα από 800 συστήματα καλωδιακά, προσφέρει την καλύτερη ποιότητα πραγματικού προγράμματος στο εμπόριο της ισπανικής τηλεόρασης. Με τη βοήθεια της εταιρείας NBC Universal, η Telemundo συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή του ιδρυτή της ως μια κοινότητα τηλεθεατών που πάντοτε αναπτύσσεται. Προς το παρόν, η Telemundo παράγει περισσότερες από 1.000 ώρες προγραμμάτων κάθε χρόνο, παραγόμενες από κέντρα στο Μαϊάμι της Φλόριντας και στην Μπογκοτά της Κολομβίας, με έσοδα εκατομμύρια δολάρια.
Telemundo Comunication.Inc
Η Telemundo Communications Group, Inc. είναι μητρική εταιρεία των:
Κάλυψη
Η Telemundo μετράει 36 αλυσίδες θυγατρικών μετάδοσης και 684 καλωδιακά και ασύρματα συστήματα.
Η Telemundo είναι κάτοχος των:
Τοπικά Κανάλια
1. Σικάγο
2. Ντάλλας
3. Χιούστον
5. Λαρέδο
6. Μαϊάμι 51
7. Νέα Υόρκη
10. Χάρτφορντ/Σπρίνγκφιλντ
Η Telemundo επιπλέον κατέχει λειτουργίες και στο πρώτο της κανάλι που ιδρύθηκε το 1954 στο Σαν Χουάν.
Τηλενουβέλες
Ορισμένες από τις πιο επιτυχημένες τηλενουβέλες είναι:
Μοντινιόζο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Ραλφ Γ΄ του Βαλουά
Ο Ραλφ Γ΄ του Βαλουά (Γαλλική γλώσσα : Raoul, πέθανε το 1038) ήταν δεύτερος γιος του Βάλτερ Β΄ κόμη του Βαλουά, του Βεξίν και της Αμιένης και της συζύγου του Αδέλας. Ο πατέρας του πέθανε την περίοδο 1017/1024, ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντρόγκο του Μαντ κληρονόμησε το Βεξίν και την Αμιένη, ο Ραλφ Γ΄ κληρονόμησε το Βαλουά. Ο Ραλφ Γ΄ παντρεύτηκε την Αλίκη του Μπρετέγ, κληρονόμο της ηγεμονίας του Ναντέιγ. Απέκτησαν δυο γιους τον Ραλφ Δ΄ του Βαλουά και τον Θεοβάλδο. Ο Ραλφ Δ΄ κληρονόμησε το Βαλουά και ο Θεοβάλδος τα εδάφη της μητέρας του στο Ναντέιγ, ίδρυσε τον Οίκο των Κρεπί-Ναντέιγ. Το κάστρο του Κρεπί μοιράστηκε στους δυο γιους του, τα κτίρια στο εσωτερικό της πόλης τα πήρε ο Ραλφ Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Βαλουά
Μεγαλιθικά μνημεία της Θράκης
Γεωγραφική διασπορά
Μόνο 25% των μνημείων είναι ακόμα καλοδιατηρημένα. Τα μνημεία βρίσκονται στα ελληνικά, βουλγαρικά και τουρκικά τμήματα της Θράκης.
Πολιτιστική και χρονολογική κατάταξη
Η κεραμική που βρέθηκε στα μνημεία αυτά είναι κεραμική του πολιτισμού Ćatalka και Pšeničevo. Τα πλείστα μνημεία είναι τάφοι. Κατατάσσωνται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού, ακόμα και στην αρχή της Εποχής του Σιδήρου (2400-1300 π.Χ.). Μερικά μνήματα χρησιμοποιούνταν μέχρι τον 6ο π.Χ. Αιώνα.
Βουλγαρία
Περίπου 200 μεγαλιθικές δομές (ντολμέν, μενίρ και δυο κρόμλεχ· βρετ. “πέτρινοι κύκλοι”)  βρίσκονται στη Βουλγαρία. Είναι κτισμένες από γνεύσιο και γρανίτη.
Τουρκία
Ακριβώς 56 ντολμέν είναι καταγραμμένα. Από το 1990 έχουν χαρτογραφηθεί και τεκμηριώθηκαν.
γα ντολμέν και τα αμέτρητα μενίρ στο ελληνικό τμήμα των βουνών της Ροδόπης είναι εντελώς ανεξερεύνητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θρακη Κατηγορία:Αρχαία Θράκη Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Δήμος Ζαχάρως (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Ζαχάρως του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Ζαχάρως. Βρίσκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και απλωνόταν σε μία περιοχή από τις πλαγιές του όρους Μίνθη, μέχρι τις ακτές του Ιονίου, όπου σχηματίζονται μεγάλες αμμουδερές παραλίες. Ο δήμος αποτελούταν από 20 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 12.910 κατοίκους. Καταλάμβανε έκταση 257 τ.χλμ.. Έδρα του ήταν η Ζαχάρω. Ο δήμος Ζαχάρως βρέθηκε στο επίκεντρο των καταστροφικών πυρκαγιών του 2007
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζ
Φουστανέλα
thumb|320px|Αστική ενδυμασία "φουστανέλα". Ανήκε σε υπασπιστή του Καποδίστρια. Ναύπλιο 1827. Συλλογή [[Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα|ΠΛΙ, Ναύπλιο]] Η φουστανέλα είναι παραδοσιακό ανδρικό ένδυμα, των ποιμενικών κυρίως ομάδων, στα Βαλκάνια.
Πρόκειται για μια κοντή, ως επί το πλείστον, πολύπτυχη λευκή φούστα, η οποία κατασκευάζεται από πολλά ορθογώνια τρίγωνα τεμάχια υφάσματος, που ράβονται μεταξύ τους ίσιο με λοξό και μετά σουρώνονται στη μέση. Τις πιο πολλές φορές η φουστανέλα κατασκευάζεται σε δύο ξεχωριστά τμήματα και δένει στη μέση δεξιά και αριστερά. Το γεγονός ότι οι παλαιότερες φουστανέλες είχαν κορμί, ήταν λιγότερο πτυχωτές και μακριές ως τη μέση της γάμπας, κάνει πιο πιθανή την προέλευσή της από το πουκάμισο, ενώ ανάγει την ιστορική προέλευση της ως εξέλιξη ενδυμασίας ακόμη και στην εποχή της αρχαιότητας και συγκεκριμένα από τον ανδρικό δωρικό χιτώνα, ωστόσο περί αυτού του θέματος υπάρχουν διάφορες απόψεις (βλ. παρακάτω). Το ρούχο χρησιμοποιήθηκε και από τους Βλάχους και από τους Αλβανούς, ιδίως από τους Τόσκηδες, ενώ στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε από τους Αρβανίτες καθώς και από Ηπειρώτες, Θεσσαλούς, Ρουμελιώτες και Πελοποννήσιους κυρίως. Βρετανοί συγγραφείς που καταγράφουν οδοιπορικό στην περιοχή της Σαμαρίνας (1914) θεωρούν ότι η ελληνικη φουστανέλα προέρχεται από παρόμοιο ένδυμα που φορούσαν οι Βλάχοι και πιστεύουν ότι η ελληνικη φουστανέλα υιοθετήθηκε και από τους Έλληνες ως καθολικά εθνική ενδυμασία μετά την Επανάσταση του 1821. Μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα φοριόταν συστηματικά στην Ελλάδα, οπότε και σταδιακά αντικαταστήθηκε από "τα φράγκικα", αυτό δηλαδή που σήμερα αποκαλούμε παντελόνι. Σήμερα διατηρείται ως μέρος της στρατιωτικής στολής της Προεδρικής Φρουράς, ενώ χρησιμοποιείται και σε εθνικές εορτές, επετείους και αλλού. thumb|320px|Ο [[Δημήτρης Μαυρομιχάλης, έργο του Λουί Ντυπρέ (1819).]]
Η προέλευση της Φουστανέλας
thumb|400px|Θραύσματα αγγείων που δείχνουν Έλληνες πολεμιστές που φορούν Φουστανέλες, από τον 12ο αιώνα, [[Κόρινθος, Ελλάδα. ]] Το αρχαιότερο ανάγλυφο που απεικονίζει φουστανέλα, βρίσκεται στο Σπήλαιο Νυμφολήπτου. Η φουστανέλα είναι ουσιαστικά η εξέλιξη του ανδρικού δωρικού χιτώνα. Μελετητές αναφέρουν σχετικά με την φουστανέλα πως προέρχεται από μια σειρά αρχαίων ελληνικών ενδυμάτων, που έκαναν την εμφάνισή τους εκείνη την εποχή, όπως ο χιτώνας. Σε βυζαντινά όστρακα και αγγεία (κεραμική), πολεμιστές εμφανίζονται να φέρουν όπλα, φορώντας την βαριά πολύπτυχη φουστανέλα. Ο Τσαρούχης θεωρούσε πως η απώτερη καταγωγή εντοπίζεται στην Ινδία. Το λευκό ένδυμα των μαχαραγιάδων είναι κατασκευασμένο από βαμβακερή μουσελίνα και έχει φούστα από πολλά ισοσκελή τρίγωνα, προσαρμοσμένη σε μακρυμάνικο σταυρωτό μπούστο, που δένει στο πλάι. Οι φούστες που συντίθενται από ισοσκελή τρίγωνα είναι πολύ διαδεδομένες στην επαρχία Ράτζασταν στη Βορειοδυτική Ινδία, σε άνδρες και γυναίκες και ονομάζονται "γκαρί". Στο παλάτι του Μαχαραγιά του Μπενάρες σώζεται σε ελεφαντόδοτο παράσταση με τελετουργική πομπή στις αρχές του 20ου αιώνα. Στην παράσταση δεσπόζουν οι σπαχήδες, που δίνουν την εντύπωση ότι φορούν στολή με φουστανέλα, παρόμοια με των Ελλήνων του 1821. Κατά την Παπαντωνίου, ένας τέτοιος συσχετισμός είναι δύσκολο να γίνει δεκτός, επειδή η βασικότερη μεταξύ τους διαφορά είναι η κοπή των τριγώνων. Στην Ελλάδα έχουμε ορθογώνια ανισοσκελή τρίγωνα που ενώνονται λοξό με ίσο (η υποτείνουσα του ενός τριγώνου με την κάθετη πλευρά του άλλου), για να μην ξεχειλώνει ο ποδόγυρος.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή
Αρχαιολογικά ευρήματα, και συγκεκριμένα θραύσματα βυζαντινών διακοσμημένων πιάτων που βρέθηκαν στην Κόρινθο και αλλού, δείχνουν ότι η φουστανέλα ήταν σε κοινή χρήση στην Ελλάδα ήδη από τον 11ο αιώνα. Σε ένα από αυτά, του 12ου αιώνα, διακρίνεται ότι η φουστανέλα ήταν αυτοτελές ένδυμα, ξεχωριστό από την φορεσιά του κορμού. Οι πολεμιστές που εικονίζονται στα ευρήματα αναγνωρίζονται ως ακρίτες ή "Διγενής", και η φουστανέλα τους διαφοροποιεί από τις απεικονίσεις του Αλεξάνδρου ή του Αγίου Γεωργίου. Κατά τον ελληνιστή Νοτόπουλο, η φουστανέλλα προέρχεται από τη ρωμαϊκή τόγκα, και για το λόγο αυτό συναντάται και στους σύγχρονους (19ο-20ο αι.) λατινόφωνους Βλάχους.
Κατά τον Αντώνιο Κεραμόπουλο, η φουστανέλα κατάγεται από το ρωμαϊκό στρατιωτικό ένδυμα: το συγκεκριμένο ένδυμα φοριόταν από τους εκάστοτε μισθοφόρους των Ρωμαίων στον χώρο της Ηπείρου.
Από ενδυματολογική άποψη, αν αφαιρεθούν τα πολύ νεότερα επίρραφα χρυσοκεντήματα από εξαρτήματα όπως τα γιλέκα και οι περικνημίδες, μένει ένα μεσαιωνικό ευρωπαϊκό ένδυμα. Στο αρχαιολογικό μουσείο της Επιδαύρου εκτίθεται ακέφαλο άγαλμα Ρωμαίου αξιωματούχου, όπου φαίνεται καθαρά ότι φοράει μία φούστα πάνω από κοντό χιτώνα.
Άλλες απόψεις
Ο αρχαιολόγος Άρθουρ Έβανς, το 1885, θεωρούσε τη φουστανέλα που φορούσαν οι σλαβόφωνοι άντρες αλλά και οι γυναίκες (αυτές πάνω από τη σλαβική μπροστέλλα) χωρικοί που ζούσαν κοντά στα σημερινά σύνορα Βοσνίας-Μαυροβουνίου, ως ένα ιλλυρικό στοιχείο που επιβίωσε ανάμεσα στους σλαβόφωνους πληθυσμούς της περιοχής. Δεν έχουν σωθεί αρχαία ελληνικά ενδύματα που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τη σύνδεση της φουστανέλας με τους αρχαίους ελληνικούς χιτώνες.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα Κατηγορία:Παραδοσιακές φορεσιές
Ποντεντσάνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Μουλάτσο
Το Μουλάτσο (ιταλικά: Mulazzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Ποντρεμόλι
Το Ποντρεμόλι (ιταλικά: Pontremoli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Μώλωπας
Μώλωπας (ή αλλιώς μελανιά ή εκχύμωση) ονομάζεται ένα είδος αιματώματος σε βιολογικούς ιστούς. Προκαλείται από τη ρήξη των τριχοειδών αγγείων στα βαθύτερα στρώματα του υποδόριου ιστού, και έτσι το αίμα διαρρέει γύρω από τους ιστούς αυτούς. Οι μώλωπες συνήθως προκαλούνται από αμβλύ χτύπημα ή πίεση και τις περισσότερες φορές προκαλούν πόνο αλλά δε κρύβουν περαιτέρω κίνδυνο. Κατά την επούλωση, το χρώμα του μώλωπα σταδιακά μετατρέπεται σε μια κιτρινωπή απόχρωση, ως αποτέλεσμα του σχηματισμού χρωστικών της χολής και της αποσύνθεσης και σταδιακής απορρόφησης του αίματος.
Στην αιμορροφιλία, λόγω προβλημάτων πήξης του αίματος, μπορεί να υπάρχουν σχεδόν πάντα μώλωπες του δέρματος και των μαλακών ιστών. Εάν το τραύμα είναι αρκετά έντονο για να σπάσει το δέρμα και να επιτρέψει στο αίμα να διαφύγει από τους διάμεσους ιστούς, ο τραυματισμός δεν είναι μώλωπας αλλά αιμορραγία. Αυτού του τύπου οι τραυματισμοί, ωστόσο, μπορεί να συνοδεύονται από μώλωπες σε άλλα σημεία του δέρματος.
Οι μώλωπες εμφανίζονται στο δέρμα, στους μύες και στα οστά. Δεν πρέπει να συγχέονται με άλλες βλάβες του δέρματος, διαφορετικής αιτιολογίας, που έχουν παρόμοια εμφάνιση. Τέτοιες βλάβες περιλαμβάνουν την πετέχεια (< 3 χιλ.), την πορφύρα (< 10 χιλ.) και την εκχύμωση ή μώλωπα (> 10 χιλ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραυματισμοί
Μελίσσι Πέλλας
Το Μελίσσι είναι μεγάλος οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μελίσσι βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά των Γιαννιτσών. Έχει πληθυσμό 1.087 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή 2011 και μάλιστα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Δήμου Πέλλας. Το χωριό μέχρι το 1926 ονομαζόταν Μπαλίτζα, τώρα όμως η επίσημη ονομασία του είναι "το Μελίσσιον".
Εξω από το χωριό περνάει ένα ποτάμι, το οποίο ονομάζεται Μπαλίτσας και είναι παραπόταμος του Λουδία. Δίπλα στο ποτάμι είναι κτισμένο το εξωκκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής, όπου κάθε χρόνο, μια εβδομάδα μετά το Πάσχα γιορτάζεται η γιορτή της Ζωοδόχου πηγής με παραδοσιακούς, τοπικούς χορούς (πανηγύρι) και η ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Βασίλειο.
Μεγάλο μέρος των κατοίκων του Μελισσίου εγκαταστάθηκε σε αυτό το 1974, με καταγωγή απο το χωριό Ασβεσταριό.Κατοικούν λοιπόν σε αυτό άτομα ποντιακής καταγωγής,ντόπιοι Ασβεσταριώτες,οικογένειες Βλάχων και Καραμανλήδες, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν εγκατασταθεί σε αυτό και τουλάχιστον 40 οικογένειες Αθίγγανων.
Το χωριό διαθέτει ολοκληρωμένα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης. Επίσης διαθέτει 6/θέσιο δημοτικό σχολείο που φιλοξενεί τα παιδιά των κατοίκων και ένα Νηπιαγωγείο.Στη μετέπειτα εκπαίδευση τα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα σε Γυμνάσιο και Λύκειο των Γιαννιτσών.
Οι κάτοικοι του ασχολούνται με καλλιέργειες δένδρων, βαμβακιών και σιταριού. Σε μικρότερο βαθμό καλλιεργούν, επιπλέον, ρόδια και σπαράγγια, ενώ διατηρούνται και δύο μικρές κτηνοτροφικές μονάδες. Στο παρελθόν είχε γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη η παραγωγή καπνού, η οποία όμως διεκόπη στις αρχές του 2000.
Υπάρχουν επίσης καφετέριες, κρεοπωλεία, ένα φαρμακείο καθώς και ένα δημόσιο ιατρείο, το οποίο επισκέπτεται ένας αγροτικός ιατρός 2 φορές την εβδομάδα.
Ακόμα, η συγκοινωνία με την πόλη των Γιαννιτσών είναι συχνή, εύκολη και προσιτή. Επίσης συχνή είναι και η καθημερινή μετάβαση στη Θεσσαλονίκη μέσω λεωφορείων και αντίστοιχα στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
MasterChef Greece
Το MasterChef Greece (ή απλά MasterChef) είναι ελληνικός τηλεοπτικός reality διαγωνισμός μαγειρικής, που βασίζεται στο ομώνυμο βρετανικό πρόγραμμα, και στο οποίο διαγωνίζονται ερασιτέχνες μάγειρες. Η εκπομπή έκανε για πρώτη φορά πρεμιέρα την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010, από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel, ενώ από την τρίτη σεζόν προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel μέχρι και σήμερα για όγδοη σεζόν.
Ο πρώτος και δεύτερος κύκλος της εκπομπής προβλήθηκαν στο Mega Channel από το 2010 έως το 2013, με παρουσιάστριες τις Ευγενία Μανωλίδου και Μαίρη Συνατσάκη αντίστοιχα. Τον Μάρτιο του 2017, το Star Channel απέκτησε τα δικαιώματα της εκπομπής επαναφέροντας το MasterChef μετά από τέσσερα χρόνια. Ο τρίτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 4 Μαΐου του 2017. Ακολούθησαν δύο ακόμη κύκλοι επεισοδίων το 2018 και το 2019. Η εκπομπή ανανεώθηκε για έβδομη σεζόν κάνοντας πρεμιέρα στις 23 Ιανουαρίου του 2021 από το ίδιο κανάλι.
Μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου, το Mega Channel δημιούργησε το παράγωγο του διαγωνισμού στο οποίο έλαβαν μέρος παιδιά 8-13 ετών και έφερε τον τίτλο MasterChef Junior. Η αντίστοιχη προβλήθηκε τη σεζόν 2011-2012 με παρουσιάστρια την Μαρία Μπεκατώρου. Το 2018, το Star Channel επανέφερε το MasterChef Junior προβάλλοντας τη δεύτερη σεζόν του.
Junior MasterChef
Την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου του 2011, έκανε πρεμιέρα το MasterChef Junior (Ελλάδα) (για παιδιά 8-13 ετών), με παρουσιάστρια την Μαρία Μπεκατώρου και οι Λευτέρης Λαζάρου, Δημήτρης Σκαρμούτσος και Γιάννης Λουκάκος οι κριτές. Νικήτρια αναδείχθηκε η Λίλιαν Εμβαλωτή, στις 6 Φεβρουαρίου του 2012. Ο διαγωνισμός είχε 20 επεισόδια και προβλήθηκε από το Mega Channel. Το έπαθλο για την 12χρονη νικήτρια ήταν 4 εισιτήρια για αυτήν και την οικογένειά της στο Παρίσι. Και για τα 12 παιδιά υπήρξαν αναμνηστικά δώρα.
Το 2018 προβλήθηκε από το Star Channel χωρίς κανένα παρουσιαστή. Κριτές ήταν ο Μανώλης Παπουτσάκης, η Ελένη Ψυχούλη και η Μάγκυ Ταμπακάκη. Νικητής αναδείχθηκε ο Κωνσταντίνος Χριστόπουλος στις 24 Δεκεμβρίου 2018. Ο διαγωνισμός είχε 26 επεισόδια. Το έπαθλο για την πρώτη θέση ήταν το αναμνηστικό βραβείο και δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ.Τα έπαθλα για την δεύτερη και την τρίτη θέση ήταν πέντε χιλιάδες ευρώ, οπού τα κέρδισαν η Πόπη και η Κάτια. Και για τα 22 παιδιά του διαγωνισμού υπήρξαν αναμνηστικά δώρα.
Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε να παράγεται στις 22 Ιουνίου του 2018 και έκανε πρεμιέρα στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, στο Star Channel. Πάνω από 1.500 παιδιά έλαβαν μέρος στις οντισιόν για το δεύτερο κύκλο. Από αυτά, επελέγησαν 44 παιδιά (22 αγόρια και 22 κορίτσια). Από αυτά, στην τελική φάση πέρασαν 11 αγόρια και 11 κορίτσια.
Επισκόπηση εκπομπής
Το MasterChef Junior Ελλάδας είναι ελληνικός διαγωνισμός μαγείρικής. Πρόκειται για μια προσαρμογή του Αυστραλιανού Junior MasterChef Australia και μια παραλλαγή του MasterChef Ελλάδας, προσαρμογή της Βρετανικής εκπομπής MasterChef. Στην πρώτη σεζόν περιείχε παιδιά από 8 έως 12 ετών και η δεύτερη σεζόν περιείχε παιδιά ηλικίας από 8 έως 13 ετών.
Η πρώτη σεζόν ξεκίνησε να παράγεται τον Ιούνιο του 2011. Πάνω από 12.000 παιδιά απ'όλη τη χώρα συμμετείχαν στις οντισιόν για τη σειρά. Ο διαγωνισμός έκανε πρεμιέρα στις 30 Νοεμβρίου 2011 και τελείωσε τη προβολή στις 5 Φεβρουαρίου 2012. Παρουσιάστρια ήταν η Μαρία Μπεκατώρου και κριτές ήταν οι Γιάννης Λουκάκος, ο Λευτέρης Λαζάρου και ο Δημήτρης Σκαρμούτσος, με νικήτρια να είναι η δωδεκάχρονη Λίλιαν Εμβαλωτή.
Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε να παράγεται στις 22 Ιουνίου του 2018 και έκανε πρεμιέρα στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, στο Star Channel. Πάνω από 1.500 παιδιά από όλο το έθνος έλαβαν μέρος στις οντισιόν για το δεύτερο κύκλο. Από αυτά, επελέγησαν 44 παιδιά (22 αγόρια και 22 κορίτσια). Από αυτά, στην τελική φάση πέρασαν 11 αγόρια και 11 κορίτσια (Σύνολο 22 παιδιά). Το τελευταίο επεισόδιο προβλήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2018, με νικητή τον δωδεκάχρονο Κωνσταντίνο Χριστόπουλο. Παρουσιαστής δεν υπήρχε, ενώ κριτές ήταν η Ελένη Ψυχούλη, ο Μανώλης Παπουτσάκης και η Μάγκυ Ταμπακάκη. Η τριάδα των Κοντιζά-Ιωαννίδη-Κουτσόπουλου, αποφασίστηκε να μην είναι στην κριτική επιτροπή του τζούνιορ, έτσι ώστε να επιστρέψουν στο MasterChef ενηλίκων ανανεωμένοι, ωστόσο είχαν εμφανιστεί και οι τρεις τους σε διάφορα επεισόδια με δοκιμασίες αποχώρησης (Ο Κουτσόπουλος είχε εμφανιστεί και στον ημιτελικό, εκτός από μια δοκιμασία αποχώρησης).
Σεζόν 1 ( 2011-2012 )
Η σεζόν 1 του διαγωνισμού MasterChef Junior, ξεκίνησε να παράγεται τον Ιούνιο του 2011 και έκανε πρεμιέρα στις 30 Νοεμβρίου 2011. Η νικήτρια του διαγωνισμού, αποκαλύφθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2012. Οι κριτές ήταν οι Λευτέρης Λαζάρου, Γιάννης Λουκάκος και Δημήτρης Σκαρμούτσος, ενώ τον ρόλο της παρουσιάστριας τον κατείχε η Μαρία Μπεκατώρου. Στη συγκεκριμένη σεζόν, επιλέχτηκαν 12 παιδιά ( 5 αγόρια και 7 κορίτσια ), έπειτα από μαγειρικές δοκιμασίες.
Τα 12 παιδιά που κατάφεραν να περάσουν στην τελική φάση του διαγωνισμού είναι τα εξής: Μετά από 20 επεισόδια, η μεγάλη νικήτρια του διαγωνισμού αναδείχθηκε η Λίλιαν Εμβαλωτή, μετά τον τελικό κόντρα στην Μαργαρίτα. Η Λίλιαν κέρδισε αεροπορικά εισιτήρια για το Παρίσι για την ίδια και την οικογένειά της, ενώ για όλα τα παιδιά υπήρξαν αναμνηστικά δώρα.
Σεζόν 2 ( 2018 )
Η Σεζόν 2 ξεκίνησε να γυρίζεται στις 22 Ιουνίου 2018 και έκανε πρεμιέρα στις 13 Σεπτεμβρίου 2018. Οι κριτές ήταν οι Ελένη Ψυχούλη, Μανώλης Παπουτσάκης και Μάγκυ Ταμπακάκη, ενώ δεν υπήρχε παρουσιαστής/παρουσιάστρια. Η ομάδα των 22 παιδιών (11 αγόρια και 11 κορίτσια), αποκαλύφθηκε το διήμερο Πέμπτη-Παρασκευή 27-28 Σεπτεμβρίου 2018. Η επιλογή έγινε ανάμεσα σε 44 παιδιά τα οποία πέρασαν από οντισιόν (22 αγόρια και 22 κορίτσια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Ελληνικά ριάλιτι σόου του Star
Τρεζάνα
Το Τρεζάνα (ιταλικά: Tresana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Κατάλογος πόλεων της Ουκρανίας
Ουκρανια
Τζέρι (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Βιλλαφράνκα ιν Λουνιτζάνα
Το Βιλλαφράνκα ιν Λουνιτζάνα (ιταλικά: Villafranca in Lunigiana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Ελαιοχώρι Μεσσηνίας
Με το όνομα Ελαιοχώρι ή Ελαιοχώριο Μεσσηνίας είναι γνωστοί οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπούτι (Ιταλία)
Το Μπούτι (ιταλικά: Buti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Ζακ Μωσσέ
Ο Ζακ (Ισαάκ) Μωσσέ (Jacques Moshe) (Θεσσαλονίκη, 1900 - 1960) ήταν Πολιτικός Μηχανικός που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτος της École Speciale des Travaux Publics du Bâtiment et de l'Industrie Paris (1922), εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας και ασχολήθηκε με την κατασκευή σημαντικών κτηρίων της μεσοπολεμικής Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Εβραϊκή κοινότητα Θεσσαλονίκης
Οι θησαυροί του βασιλιά Σολομώντα
Οι θησαυροί του βασιλιά Σολομώντα (αγγλικός τίτλος:King Solomon's Mines, κυριολεκτικά Τα Ορυχεία του βασιλιά Σολομώντα) είναι μυθιστόρημα του Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ που εκδόθηκε το 1885. Αφηγείται την περιπετειώδη αποστολή μιας ομάδας Άγγλων με επικεφαλής τον οδηγό Άλαν Κουότερμεϊν σε ανεξερεύνητες τον 19ο αιώνα περιοχές της Αφρικής, όπου, αναζητώντας έναν αγνοούμενο Άγγλο τυχοδιώκτη, βρίσκουν τα θρυλικά ορυχεία διαμαντιών του βασιλιά Σολομώντα.
Το βιβλίο έχει διασκευαστεί σε ταινία επτά φορές και έχει εμπνεύσει πολλές ακόμη ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και άλλα λογοτεχνικά έργα.
Ιστορικό
Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1885, με διαφημιστικές πινακίδες και αφίσες σε όλο το Λονδίνο που διαφήμιζαν «Το πιο εκπληκτικό βιβλίο που γράφτηκε ποτέ». Είχε μεγάλη επιτυχία και έγινε αμέσως best seller. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι εξερευνητές ανακάλυπταν αρχαίους πολιτισμούς και τα απομεινάρια τους σε όλο τον κόσμο, όπως η Κοιλάδα των Βασιλέων στην Αίγυπτο και η αυτοκρατορία της Ασσυρίας. Η Εσωτερική Αφρική παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη και Οι θησαυροί του βασιλιά Σολομώντα, ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα περιπέτειας στην Αφρική, αιχμαλώτισε τη φαντασία του κοινού, Στη συνέχεια ο Χάγκαρντ δημοσίευσε αρκετά παρόμοια μυθιστορήματα.
Ο «Βασιλιάς Σολομών» του τίτλου του βιβλίου είναι ο θρυλικός βιβλικός βασιλιάς που φημίζεται τόσο για τη σοφία του όσο και για τον πλούτο του. Ορισμένες τοποθεσίες έχουν προταθεί ως τοποθεσία των ορυχείων του, συμπεριλαμβανομένων των εργασιών στην κοιλάδα Τίμνα κοντά στο Εϊλάτ. Έρευνα που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2013 έδειξε ότι αυτή η τοποθεσία χρησιμοποιήθηκε κατά τον 10ο αιώνα π.Χ. ως ορυχείο χαλκού πιθανώς από τους Εδωμίτες, οι οποίοι, όπως αναφέρει η Βίβλος, ήταν αντίπαλοι και συχνά σε πόλεμο με τον βασιλιά Σολομώντα. Η Αγία Γραφή αναφέρει ότι ο βασιλιάς Σολομών είχε στείλει, σε συνεργασία με τους Φοίνικες συμμάχους του, εμπορικές αποστολές κατά μήκος της Ερυθράς Θάλασσας, οι οποίες μετέφεραν εξωτικά είδη και ζώα από την Αφρική στην Ιερουσαλήμ. Μουσουλμάνοι έμποροι στη Σοφάλα είπαν στους Πορτογάλους ταξιδιώτες τον 16ο και τον 17ο αιώνα ότι τα χρυσωρυχεία της περιοχής ανήκαν στον βασιλιά Σολομώντα και ότι αυτός έχτισε την ερειπωμένη πλέον Μεγάλη Ζιμπάμπουε.
Ο Χάγκαρντ γνώριζε καλά την Αφρική, έχοντας ταξιδέψει βαθιά μέσα στην ήπειρο κατά τη διάρκεια του πολέμου των Βρετανών-Ζουλού και του Πρώτου Πολέμου των Μπόερς, όπου είχε γοητευθεί από τη φύση, την άγρια ​​ζωή, την κοινωνία των φυλών και το μυστηριώδες παρελθόν και είχε εντυπωσιαστεί από τον τεράστιο ορυκτό πλούτο της Νότιας Αφρικής και από τα ερείπια αρχαίων χαμένων πόλεων που αποκαλύφθηκαν, όπως η Μεγάλη Ζιμπάμπουε. Ο χαρακτήρας Άλαν Κουότερμεϊν βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον Φρέντερικ Σέλους, τον Βρετανό κυνηγό και εξερευνητή της Αφρικής. Οι εμπειρίες της πραγματικής ζωής του Σέλους παρείχαν στον Χάγκαρντ το υπόβαθρο και την έμπνευση γι' αυτήν και πολλές μεταγενέστερες ιστορίες.
Η χώρα των Κουκουάν που αναφέρεται στο βιβλίο βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη σύγχρονη Ζάμπια και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο πολιτισμός των Κουκουάν μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά με τους Ζουλού, όπως τη γλώσσα των Ζουλού.
Υπόθεση
μικρογραφία|Σε όσους μπαίνουν στην αίθουσα των νεκρών, εικονογράφηση του 1888 Η δράση διαδραματίζεται στη Νότια Αφρική. Ο σερ Χένρι Κέρτις και ο φίλος του απόστρατος αξιωματικός Τζον Χουντ προσεγγίζουν τον Άλαν Κουότερμεϊν, έναν διάσημο κυνηγό και εξερευνητή της Αφρικής με έδρα το Ντέρμπαν. Ο Κέρτις ζητά από τον Κουότερμεϊν να τον βοηθήσει να βρει τον αγνοούμενο εδώ και δυο χρόνια αδερφό του Τζορτζ και του προτείνει μια μεγάλη αμοιβή ή ένα επίδομα για τον γιο του εάν σκοτωθεί στην πορεία. Μετά από κάποια σκέψη, γιατί το ταξίδι είναι πολύ επικίνδυνο, ο Άλαν δέχεται την προσφορά και ξεκινάει μαζί τους. Ο Άλαν υποθέτει πως ο αδελφός του σερ Χένρι πήγε να βρει τους θρυλικούς θησαυρούς του βασιλιά Σολομώντα και με βάση έναν παλιό χάρτη του θησαυρού που κατείχε, αν και ποτέ δεν τον είχε πάρει στα σοβαρά, αρχίζουν την αναζήτηση.
Μετά από ένα μακρύ ταξίδι και αφάνταστες περιπέτειες και κινδύνους, οι τρεις Άγγλοι βρίσκονται στη χώρα των Κουκουάν, όπου εμπλέκονται στις εσωτερικές διαμάχες της χώρας και βοηθούν τον νόμιμο βασιλιά να ανατρέψει τον σφετεριστή του θρόνου. Αποχαιρετούν τον βασιλιά που υπόσχεται ότι θα τους θυμούνται ως ήρωες και από τον αμύθητο θησαυρό που βρίσκουν, φεύγουν με τις τσέπες τους γεμάτες διαμάντια, αρκετά για να τους κάνουν πλούσιους. Ακολουθώντας μια διαφορετική διαδρομή από πριν, βρίσκουν τον αδελφό του σερ Χένρι παγιδευμένο σε μια όαση με σπασμένο πόδι. Επιστρέφουν στο Ντέρμπαν και τελικά στην Αγγλία, αρκετά πλούσιοι για να ζήσουν άνετα.
Επιρροή
Πολλά από αυτά τα βιβλία παρουσιάζουν απόψεις για την αποικιοκρατία που στην εποχή μας θεωρούνται ρατσιστικές, αν και οι χαρακτήρες του Χάγκαρντ είναι πολύ λιγότερο προκατειλημμένοι από άλλους του είδους.
Κάλτσι
Το Κάλτσι (ιταλικά: Calci) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πίζας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Οι θησαυροί του βασιλιά Σολομώντα
Διασκευές
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί σε ταινία αρκετές φορές. Η πλοκή σχεδόν όλων των ταινιών απέχει αρκετά από το πρωτότυπο.
Κάλτσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Οι θησαυροί του βασιλιά Σολομώντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανική λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Ένωσις (Κύπρος)
thumb|300px|Διαδήλωση Κυπρίων στη δεκαετία του 1930 υπέρ της Ενώσεως. Ο όρος Ένωσις αναφέρεται στο αίτημα των Ελληνοκύπριων για ενσωμάτωση του νησιού στην Ελλάδα. Αρκετές άλλες περιοχές με ελληνικούς πληθυσμούς είχαν παρόμοιο αίτημα και ορισμένες κατάφεραν να ενσωματωθούν στην Ελλάδα. Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος εξέπεμπε την ιδέα της Ενώσεως. Στην Κύπρο υπήρχαν αιτήματα για Ένωση από την εποχή της Τουρκοκρατίας και επί Αγγλοκρατίας πήρε την μορφή μαζικού κινήματος. Σταθμοί στο ενωτικό κίνημα αποτελούν τα Οκτωβριανά του 1931 και ο αγώνας της ΕΟΚΑ. Μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ένα μικρό τμήμα των σκληροπυρηνικών υπέρ της Ενώσεως εντάχθηκε σε ένοπλες ομάδες και συμμετείχε στο πραξικόπημα του 1974. Μετά την τουρκική εισβολή που ακολούθησε, η ιδέα της Ενώσεως έχει υποχωρήσει και κανένα κόμμα πλέον δεν την υποστηρίζει.
Τουρκοκρατία
Ο ελληνικός εθνικισμός στην Κύπρο εμφανίστηκε την περίοδο της αγγλοκρατίας, ωστόσο τα ίχνη του εντοπίζονται κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας στο νησί. Επί τουρκοκρατίας το νησί διοικείτο με το σύστημα των μιλλέτ, όπου η κάθε κοινότητα (μουσουλμανική και χριστιανική) ζούσε υπό τους θρησκευτικούς της ηγέτες, οι οποίοι εκ των πραγμάτων ήταν και οι πολιτικοί ηγέτες. Το σύστημα των μιλλέτ επέτρεπε υψηλό βαθμό θρησκευτικής και πολιτισμικής ελευθερίας και γενικά ζούσαν ειρηνικά μέχρι τον 18ο αιώνα Μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους το 1828, οι εθνικιστικές ιδέες ξεκίνησαν να μεταλαμπαδεύονται στην Κύπρο.
Έχει υποστηριχθεί πώς οι απαρχές του κυπριακού ενωτικού κινήματος εντοπίζονται το 1830 με την έκκληση που έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Πανάρετος στον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, τον Ιωάννη Καποδίστρια, ζητώντας του να αιτηθεί την ένταξη της Κύπρου στην Ελλάδα στις επικείμενες διαπραγματεύσεις του με ευρωπαίους ηγέτες, ενώ σημειώνεται πως ο Καποδίστριας έθεσε την Κύπρο εντός των ορίων της «νέας Ελλάδας».
Αγγλοκρατία
Μέχρι το 1878, η επιδίωξη της ένωσης με την Ελλάδα, ήταν στόχος μερικών ιδεαλιστών της ελληνικής ανώτερης τάξης των πόλεων, οι οποίοι είχαν πολύ λίγους οπαδούς. Ωστόσο τα επόμενα χρόνια, αρκετοί νέοι πήγαιναν στην Ελλάδα για να σπουδάσουν, εκεί γοητεύονταν από την Μεγάλη Ιδέα και όταν επέστρεφαν, γίνονταν κήρυκες του πάθους για ένωση Ελλάδας με Κύπρο. Οι Βρετανοί ενδυνάμωσαν, χωρίς να το επιδιώξουν, το κίνημα της Ενώσεως, με την εκπαιδευτική τους πολιτική. Το 1880, υπήρξε η πρόταση τα αγγλικά να είναι η γλώσσα που διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία, ώστε τα παιδιά να απαγκιστρωθούν από την εκπαιδευτική πολιτική των μητέρων πατρίδων (Ελλάδα και Τουρκία). Ωστόσο για οικονομικούς λόγους, το σχέδιο απορρίφθηκε. Ως αποτέλεσμα, το επίπεδο εκπαίδευσης έμεινε αρκετά χαμηλό, ενώ το σχολικό πρόγραμμα, τα βιβλία, η εκπαίδευση των δασκάλων, ήταν ευθύνη των μητέρων πατρίδων, πράγμα που συνέτεινε στην απομάκρυνση των δυο κοινοτήτων της Κύπρου. Μέχρι τότε, ο διαχωριστικός παράγοντας ήταν η θρησκεία, ενώ τώρα προστέθηκε και ο εθνικισμός.
Στα σχολεία της Κύπρου, κυρίως στα μαθήματα της Ιστορίας και των Ελληνικών, διδασκόταν τα παιδιά στην καθαρεύουσα, πως ανήκαν σε σε ένα λαό με λαμπρό παρελθόν. Οι δάσκαλοι δίδασκαν την αγάπη για την πατρίδα και τον πολιτισμό της, κάτι το οποίο δεν μπορούσε να φέρει ένσταση ο καθένας, οι δασκάλοι έγιναν προπαγανδιστές της Ενώσεως. Επιπλέον, τα σχολικά βιβλία, παρουσίαζαν τους Τούρκους ως εχθρούς.
Οικονομικοί ήταν οι λόγοι της υποστήριξης της Ενώσεως από την οικονομικά ισχυρή εμπορική τάξη των Ελληνοκυπρίων. Οι φιλελευθεροποιήσεις που υπόσχονταν οι Άγγλοι στην οικονομία, θα απεγκλώβιζαν τον αγροτικό πληθυσμό από τον έλεγχο της αστικής τάξης. Έτσι, υιοθετήθηκε το σύνθημα της Ενώσεως ώστε να ασκηθεί πολιτική πίεση στους Βρετανούς.
Η προσφορά του 1915
Το 1915 η Βρετανία έκανε πρόταση στην Ελλάδα να παραχωρηθεί η Κύπρος, αν εντασσόταν η Ελλάδα στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο μαζί της, αλλά ο φιλογερμανός βασιλιάς Κωνσταντίνος Α' απόρριψε την προσφορά. Είχε προηγηθεί η παραίτηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, λόγω της αδιαλλαξίας του βασιλιά και ο σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη. Τότε η Βρετανία, υπέβαλε πρόταση στην Ελλάδα στις 5/17 Οκτωβρίου 1915. Ο Ζαΐμης ζήτησε να δει πρώτα τον βασιλιά, και πέρασαν 48 ώρες μέχρι να τον συναντήσει. Τελικά, η απόφαση ήταν να απορρίψουν την πρόταση της Βρετανίας.
Όταν μαθεύτηκε αυτή η προσφορά στη κοινή γνώμη αρκετά αργότερα, οι ελληνοκύπριοι απογοητεύτηκαν. Μετά τον πόλεμο, ο Βενιζέλος, δεν έκανε λόγο για την Κύπρο, όταν προωθούσε άλλες ελληνικές διεκδικήσεις, προφανώς γιατί ήθελε την εύνοια των Βρετανών. Οι Κύπριοι απέστειλαν αντιπροσωπία στο Λονδίνο για να ζητήσουν την Ενωση από τους Βρετανούς. Οι Βρετανοί υποστήριζαν τότε τις διεκδικήσεις του Βενιζέλου στην Θράκη και Μικρά Ασία. Ο Βενιζέλος επεδίωκε να υπαχθούν οι Κύπριοι στο εθνικό κέντρο, αλλά τα συμφέροντα της Ελλάδας προηγούνταν της Κύπρου. Οι κύπριοι διαβεβαίωσαν τον Βενιζέλο ότι θα ακολουθήσουν την πολιτική του, πιστεύοντας πως όταν δινόταν η ευκαιρία, οι Άγγλοι θα παρέδιδαν την Κύπρο στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι Βενιζέλος έχασε τις εκλογές του 1920 και οι μοναρχικοί επέστρεψαν στην εξουσία, τους οποίους οι Άγγλοι αντιπαθούσαν.
Οι εθνικιστικές ιδέες πάντως βρήκαν πρόσφορο έδαφος στο σύνολο των ελληνοκυπρίων και οι οποίες μετατράπηκαν στο Ενωτικό κίνημα. Οι ελληνοκύπριοι παρασύρθηκαν από το ασαφές μεν, δοξασμένο δε παρελθόν, εντασσόμενοι σε μια «καθαρή» αρχαία φυλή και υιοθέτησαν γρήγορα την θεωρία της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού.
Οκτωβριανά
Τα Οκτωβριανά του 1931 ήταν ο επόμενος κομβικός σταθμός του κινήματος της Ενώσεως καθώς όξυναν την αντιπαράθεση με την Βρετανική αυτοκρατορία. Τα Οκτωβριανά ξεκίνησαν με μια πύρινη ομιλία του μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημου Μυλωνά στην Λεμεσό στις 18 Οκτωβρίου, ενώ στις 21 Οκτωβρίου, πλήθος ελληνοκυπρίων βάδισαν προς το Κυβερνείο του νησιού και το πυρπόλησαν. Ξέσπασαν ταραχές τις επόμενες μέρες σε όλα τα αστικά κέντρα και στην ύπαιθρο. Στις ταραχές συμμετείχε, πέρα της Εθναρχίας, και το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου. Τα Οκτωβριανά ακολούθησε η περίοδος της Παλμεροκρατίας, μια περίοδος όπου σκληρά μέτρα επιβλήθηκαν στον πληθυσμό της Κύπρου. Τα μέτρα αυτά οδήγησαν σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος για Ένωση, η οποία εκφράστηκε με τον αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο επόμενος σταθμός πάντως ήταν ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Τόσο οι εθνικιστές, όσο και οι κομμουνιστές ελληνοκύπριοι ήταν στο ίδιο στρατόπεδο με τους βρετανούς. Αυτό οδήγησε σε αισιοδοξία ότι με το επιτυχημένο τέλος του πολέμου, οι Βρέτανοί θα παρέδιδαν την Κύπρο στην Ελλάδα, ως ανταμοιβή του αγώνα της Ελλάδας. Οι Βρετανοί φρόντισαν να ενισχύσουν αυτό το φορτισμένο κλίμα με το σύνθημα "Fight for Freedom and Greece" (Πολέμησε για την Ελευθερία και την Ελλάδα).
Κομμουνιστικό Κόμμα, ΑΚΕΛ και Ένωσις
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου (ΚΚΚ), από τις αρχές της ίδρυσης του το 1922, είχε οικονομικά και κοινωνικά θέματα στην ατζέντα του. Δήλωνε πως ο αγώνας της Ένωσης το άφηνε αδιάφορο, ενώ στο πρόγραμμα του υποστήριζε το ξεπέρασμα του Καπιταλισμού μέσω μιας δημοκρατίας εργατικών ενώσεων. Αργότερα, στο 6ο Συνέδριο (1949) αποφάσισε να επιδιώξει την ένωση με ειρηνικούς και μαζικούς αγώνες. Επέλεξε να κρατήσει ουδετερότητα στον αγώνα της ΕΟΚΑ.
Στα Οκτωβριανά πάντως συμμετείχε, όταν με μια συμβολική κίνηση, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΚ, Χαράλαμπος Βατυλιώτης φίλησε το χέρι του Αρχιεπισκόπου. Με το τέλος των Οκτωβριανών, η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος εξορίστηκε, το κόμμα κηρύχθηκε παράνομο και η κατοχή κομμουνιστικών βιβλιων επέφερε ποινή φυλάκισης δύο ετών.
To 1949 το ΑΚΕΛ (η μετεξέλιξη του ΚΚΚ) έκανε στροφή στο ζήτημα της Ενώσεως. Στο 6ο συνέδριο του κόμματος, εκλέχθηκε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου και υπερίσχυσε η γραμμή που ζητούσε την Ενωση. Οι πραγματιστές και φιλελεύθεροι του κόμματος, όπως ο προηγούμενος γενικός γραμματέας Πλουτής Σέρβας, παραγκωνίστηκαν. Η στροφή του ΑΚΕΛ υπέρ της ένωσης ήταν παράξενη, δεδομένου στην Ελλάδα είχαν μόλις ηττηθεί οι κομμουνιστές και το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν παράνομο. Μια εξήγηση είναι πως ήθελε η ηγεσία του ΑΚΕΛ να μην αφήσει το ζήτημα της ένωσης στα χέρια της Δεξιάς και της Εκκλησίας. Επιπλέον, δεδομένου ότι να επιτευχθεί Ένωση φάνταζε απίθανο, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πιεστικός μοχλός κατά των Βρετανών και της κυβέρνησης της Ελλάδας, οι οποίοι δεν θα επιδίωκαν πράγματι την Ενωση, δείχνοντας στο κοινό πως η Δεξιά της Ελλάδας δεν είναι πραγματικοί πατριώτες.
Η στάση που επέλεξε το ΑΚΕΛ να κρατήσει απέναντι στον Ενωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ ήταν η ουδετερότητα. Αυτό εξέθεσε το ΑΚΕΛ ως αντιπατριωτικό κόμμα, κάτι που ακούγεται ως σήμερα. Το ΑΚΕΛ όποια απόφαση και να λάμβανε, θα ήταν λάθος. Το ΑΚΕΛ και Γρίβας έβλεπαν ο ένας τον άλλο με καχυποψία. Τον Αύγουστο του 1957, ξεκίνησε επίθεση κατά της Αριστεράς, κατηγορώντας τους για συνεργασία με τους Βρετανούς. Οι Βρετανοί έκαναν ότι μπορούσαν για να δημιουργήσουν αυτή την ένταση. Στα τέλη του Αυγούστου 1959, μέλη της ΕΟΚΑ επιτέθηκαν σε μέλη και οικήματα της ΠΕΟ (συνδικαλιστικής οργάνωσης του ΑΚΕΛ), ενώ αργότερα προέβησαν σε δολοφονίες «προδοτών». Συνολικά σε όλη την διάρκεια του Αγώνα της ΕΟΚΑ, σκοτώθηκαν 23 μέλη του ΑΚΕΛ.
Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι
Οι Τουρκοκύπριοι, λιγότεροι αριθμητικά, δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα όσο το νησί ανήκε στους Οθωμανούς. Η κατάσταση όμως άλλαξε άρδην με την Ελληνική Επανάσταση και την απαρχή του κινήματος της Ένωσης. Οι Τουρκοκύπριοι ανησυχούσαν με την αναδυόμενη δύναμη της Εκκλησίας, οι Τούρκοι εκτέλεσαν δημόσια τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου όπως και άλλους επιφανής Χριστιανούς για να καταπνίξουν οποιαδήποτε αντίσταση, αν και υπήρχαν ελάχιστες αποδείξεις ότι Κύπριοι βοηθούσαν τους Έλληνες της ηπειρωτικής χώρας. Σε αυτό το στάδιο οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στην Κύπρο ξεκίνησαν μια πορεία αργής αλλά προοδευτικής επιδείνωσης που τελικά οδήγησε πρώτα σε διαμάχες και μετά σε πόλεμο. Η βασική αιτία ήταν το άσβεστο αίτημα των Κυπρίων για Ένωση με την Ελλάδα.
Κατά την διάρκεια της Αγγλοκρατίας, οι τουρκοκύπριοι εναντιώθηκαν στην ιδέα της Ενώσεως. Η κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και η διωγμοί μουσουλμάνων από περιοχές που έλεγχε προηγουμένως η αυτοκρατορία, δημιούργησαν το λεγόμενο σύνδρομο της Κρήτης. Μπροστά στο δίλημμα «υπαγωγή στους Βρετανούς ή σε Ελληνικό κράτος;» η απάντηση ήταν εύκολη. Στο δημοψήφισμα για ένωση το 1950, οι τουρκοκύπριοι έκαναν μεγάλη διαδήλωση στην Λευκωσία και απαιτούσαν από την αγγλική κυβέρνηση να μην πραγματοποιηθεί. Κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, ιδρύθηκε η υπερεθνικιστική τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ.
ΕΟΚΑ
Το 1955, δημιουργήθηκε η μαχητική Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) που έδρασε κατά την χρονική περίοδο 1955-1959 για την απελευθέρωση της Κύπρου από την Βρετανική κυριαρχία και την ένωσή της με την Ελλάδα, ενάντια των μέτρων που είχε λάβει ο νέος τότε κυβερνήτης και πρώην στρατάρχης Τζ. Χάρτινγκ που προηγουμένως είχε καταπνίξει παρόμοιο κίνημα στη Κένυα. Τελικά, με τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, ίδρύθηκε ένα δικοινοτικό κράτος, το οποίο δεν ήταν η Ένωσις που οραματίζονταν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ.
1960- 1974
Η ιδέα της Ενώσεως δεν εγκαταλείφθηκε αμέσως. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας του 1968 ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ δήλωσε ότι η Ένωση ήταν «επιθυμητή» ενώ η ανεξαρτησία ήταν «πιθανή». Αυτή η δήλωση τον ξεχώρισε από το κίνημα που επιθυμούσε «μόνο και μόνο την Ένωση». Οι σκληροπυρηνικοί υπέρμαχοι της Ενώσεως κατέφυγαν στην τρομοκρατία. Το 1971 δημιουργήθηκε η ΕΟΚΑ Β' με αυτό το σκοπό, υπό την αρχηγία του Γεώργιου Γρίβα - Διγενή. Η οργάνωση συμμετείχε στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1974 εναντίον του Μακαρίου, το οποίο οργανώθηκε και υποστηρίχθηκε από την στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα. Η τουρκική κυβέρνηση αντέδρασε αρχικά με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974.
Μετά το 1974
Σήμερα η Κύπρος παραμένει διαμελισμένη, με αποτέλεσμα η ελληνική κοινότητα να κατοικεί στις ελεύθερες περιοχές υπό την κυριαρχία της επίσημα αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας και η τουρκική κοινότητα να κατοικεί στη μη αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Οι Ελληνοκύπριοι έχουν ταυτιστεί έντονα με την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία μετά τα γεγονότα του 1974, έχει μείνει αποκλειστικά υπό τον έλεγχό τους. Η Κυπριακή Δημοκρατία ως ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος και πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2004 τηρεί στενές σχέσεις με την Ελλάδα αλλά η Ένωσις δεν είναι πλέον στόχος κανενός πολιτικού κομμάτος.
Το 2017, στην Κυπριακή Δημοκρατία τα ελληνοκυπριακά κόμματα, πλην του ΑΚΕΛ, πέρασαν νόμο για να εορτάζεται το Ενωτικό Δημοψήφισμα στα σχολεία, κάτι που καταδίκασε η Τουρκία.
Βιβλιογραφία
Ενωσις
Τάρα Ριντ
Η Τάρα Ντόνα Ριντ (Νιου Τζέρσεϊ,8 Νοεμβρίου,1975) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, γνωστή κυρίως για τη συμμετοχή της στη ταινία American Pie. Είναι γνωστή επίσης, για τον επαναλαμβανόμενο ρόλο της ως Ντάνι Σάλιβαν στην δραματική σειρά Scrubs του NBC.