cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Ψύλλας
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Νομάρχες Ευβοίας Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας Ψ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Αφσάρι
Ιστορία
Οι Αφσαριώτες ήταν παλαιότερα «ματεντζήδες» (μεταλλωρύχοι), όμως επειδή σιγά – σιγά ο τόπος γυμνώθηκε από τα δάση που τα έκοβαν για την λειτουργία των καμινιών που έλιωναν το σίδερο, απαγορεύτηκε η εκμετάλλευση του μεταλλείου και οι κάτοικοι στράφηκαν στην γεωργία, την κτηνοτροφία, την μελισσοκομία και το «ἀβτζηλίκι» (κυνήγι) θηραμάτων για γούνες (αλεπούδες, λαγούς, κουνάβια) που απέφερε σημαντικά έσοδα στο χωριό εφόσον μόνο τον χειμώνα από την γούνα των κουναβιών είχαν εισόδημα ως και 3000 χρυσές λίρες.
Το Αφσάρι πρέπει να είναι αρχαίος οικισμός διότι σε βράχο εκεί υπήρχαν σκαλισμένα μεγάλα ανθρωπόμορφα ομοιώματα υπερφυσικού μεγέθους και διάφορα άλλα λαξεύματα. Το όνομα πρέπει να προέρχεται από την νομαδική φυλή των παλαιών Ισαύρων που τους αποκαλούσαν Αφσάρ (Αφσάρους) και να δόθηκε στον οικισμό είτε γιατί ίσως ήταν παλαιότερα ένα από τα μέρη που κατοικούσαν, είτε γιατί ερχόμενοι οι φαρασιώτες εδώ να κατοικήσουν βρήκαν σθεναρή αντίσταση από τους γείτονες τους Τούρκους και επεκράτησαν κατά τρόπο αφσαρικό (παλικαρίσιο).
Στην περιφέρεια του Αφσαριού προς τα ανατολικά και σε απόσταση δύο περίπου ωρών πεζοπορίας βρίσκονταν οι τοποθεσίες «Γιενί-κιόϊ» και «Γαλάς» (Κάστρο). Εκεί πάνω σε βραχώδη πλαγιά ύψους περίπου πενήντα μέτρων βρίσκονταν λαξευμένα τα «μαγαράδε», μία τεχνιτή σπηλιά με δύο θαλάμους και μέσα ήταν σκαλισμένα καθίσματα τύπου «σεκμέ» ενώ η πόρτα ήταν πέτρινη και στηριζόταν με στερεωμένους στην παραστάδα σιδερένιους κρίκους. Πάνω από τα «μαγαρᾶδε» στον βράχο της πλαγιάς ήταν σκαλισμένος ένας δικέφαλος αετός που το ένα κεφάλι του κοιτούσε προς την ανατολή και το άλλο προς την δύση ενώ στα πόδια του είχε τυλιγμένο ένα φίδι. Μπροστά από τα «μαγαρᾶδε» περνούσε ένα αυλάκι με αστείρευτη όλο το χρόνο ποσότητα νερού και παρακάτω και ολόγυρα από τον «Γαλά» υπήρχε πλήθος ερειπίων και θεμέλια σπιτιών από άσπρη πέτρα. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι σε άγνωστη εποχή εκεί βρισκόταν ένας μεγάλος και ακμαίος οικισμός που προστατευόταν από κάστρο όπως φανερώνει και το τοπωνύμιο. Σύμφωνα με μία παράδοση, από τον οικισμό αυτό που καταστράφηκε από επιδρομείς σε άγνωστη χρονικά εποχή κατάγονταν οι κάτοικοι των τουρκόφωνων φαρασιώτικων χωριών Χοστσά (ή Χοτζτζά) και Μπεσκαρντάς (ή Πές-καρτάς) που διατηρούσαν επιγαμίες με το Αφσάρι.
Φραγκίσκος Μανέλλης
Ο Φραγκίσκος Μανέλλης (Αδριανούπολη, 1911- 11 Απριλίου 1978) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός. Έπαιξε κυρίως το ρόλο του καλόκαρδου μπούφου, συχνά στο πλευρό του Τάκη Μηλιάδη και του Θανάση Βέγγου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης το 1909 και ήταν γόνος ιταλικής οικογένειας εγκατεστημένης στην πόλη. Υπήρξε ηθοποιός της μουσικής σκηνής από το 1931. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1943, στην ταινία Η θύελλα πέρασε. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο Η εύθυμη χήρα και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς θιάσους και περιόδευσε σε όλο τον Ελληνισμό τού εξωτερικού. Γνωστός σε όλους μας για το άφθονο χιούμορ του, πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες συνεργαζόμενος, κυρίως, με τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Μελισσινό. Συνολικά έπαιξε σε 56 ταινίες, από τις οποίες στις 4 ήταν σεναριογράφος, στις 2 παραγωγός και στη μία διευθυντής παραγωγής. Αξέχαστη θα μείνει η σκηνή στην οποία υποδυόταν έναν οδοντίατρο που έγδυνε εύχυμη πελάτισσα και στην ερώτησή της "μα, τι κάνετε εκεί κάτω γιατρέ;", απαντούσε ο Μανέλλης "ψάχνω να βρω τη ρίζα". Επίσης, ο Μανέλλης, εκτός από ρόλους αφελούς και χαζού, ξεχώρισε και σε ρόλους "μαχαραγιάδων". Με το θίασό του ο καλοφαγάς Μανέλλης πήγαινε σε μια λαϊκή ταβέρνα της Νίκαιας που λεγόταν Κουμπούρα κι εκεί τραγουδούσαν όλοι, με τη συνοδεία της ορχήστρας του Γιάννη Λαουτάρη. Πέθανε στις 11 Απριλίου του 1978, λόγω προβλημάτων καρδιάς, και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο. . Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Νικολαΐδου, κόρη της σπουδαίας στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη γνωστή χορεύτρια και συγγραφέα Ρέα Μανέλλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Κώστας Βαλλιάνος
Ο Κώστας Βαλλιάνος (γένν. 1 Μαρτίου 1937, Καλλιθέα Αθήνας) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και στην εποχή του θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους της χώρας στη θέση του.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το άθλημα από τα τμήματα υποδομής του Πανιωνίου Σμύρνης, στην α΄ ομάδα του οποίου διαδέχθηκε αργότερα τον σπουδαίο Νίκο Πεντζαρόπουλο. Αποτέλεσε την ηχηρότερη μεταγραφή του 1960, όταν ενώ τον διεκδικούσε ο Ολυμπιακός Πειραιώς εντάχθηκε στο συμπολίτη Εθνικό και κάλυψε το κενό αποχώρησης του επίσης σπουδαίου Στάθη Μανταλώζη προ ενός έτους (για τον Παναθηναϊκό). Μετείχε σε 161 συναντήσεις 7 αγωνιστικών περιόδων της Α΄ Εθνικής και το 1967 εντάχθηκε, τελικά, στον Ολυμπιακό με παρέμβαση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού της δικτατορίας αντισυνταγματάρχη Ασλανίδη –παρά τη γενικευμένη απαγόρευση μετακινήσεων–, ώστε η ομάδα να ενισχυθεί στις υποχρεώσεις της για το κύπελλο Πρωταθλητριών εναντίον της ιταλικής Γιουβέντους. Την ενεργό δράση σε επίπεδο ανώτατης κατηγορίας εγκατέλειψε ουσιαστικά πριν ολοκληρωθεί ο α΄ γύρος της διοργάνωσης του πρωταθλήματος 1967-68 που ακολούθησε, ενώ τυπικά με την ολοκλήρωσή της.
Στις εθνικές ομάδες
To 1957 μετείχε με την εθνική Νέων στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, πραγματοποιώντας συνολικά τρεις εμφανίσεις.
Υπήρξε 11 φορές διεθνής για την Ανδρών Ελλάδας και πρώτη την 11η Δεκεμβρίου 1960 κατά το φιλικό αγώνα στη Νίκαια της Γαλλίας με το Β΄ συγκρότημα του ξένου κράτους (0-0). Διατελώντας αρχηγός του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος την 27η Νοεμβρίου 1963 στην εκτός έδρας ήττα 3-1 από την Κύπρο σε φιλικό, πρόκειται για τον μοναδικό Έλληνα ποδοσφαιριστή με παρόμοια διάκριση στην ιστορία του Εθνικού Πειραιώς.
Η τελευταία συμμετοχή του έλαβε χώρα στις 23 Μαΐου 1965, κατά την ήττα 3-1 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου 1966 από τη Σοβιετική Ένωση στη Μόσχα.
Προπονητική σταδιοδρομία
Την περίοδο 1966-67 αποτέλεσε παράλληλα και τεχνικό της ΑΕΚ Φαλήρου, την οποία ανέδειξε πρωταθλήτρια Γ΄ Εθνικής. Από το 1968 που αποσύρθηκε οριστικά ως παίκτης, ανέλαβε προπονητής σε σωματεία χαμηλότερων κατηγοριών της Αθήνας και του Πειραιά, όπως ο Α.Ο. Καλαμακίου, ο Πειραϊκός Νέου Φαλήρου κ.ά. Επίσης διετέλεσε προπονητής και σε ομάδες χαμηλότερων εθνικών κατηγοριών, όπως στον Πανναυπλιακό στην Β΄ Εθνική μεταξύ άλλων.
Οικογένεια
Ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο γιος του Βασίλης στην ερασιτεχνική ομάδα του Πανιωνίου το διάστημα 1985-1990. Ο πολύ μικρότερος αδελφός του Νίκος Βαλλιάνος, αγωνίστηκε επίσης ως τερματοφύλακας και στην Α΄ Εθνική με τους Παναθηναϊκό, ΑΟ Αιγάλεω.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Στηβ Μορς
Ο Στηβ Μορς (αγγλ. Steven J. "Steve" Morse, 28 Ιουλίου 1954) είναι Αμερικανός κιθαρίστας, γνωστός ως ο ιδρυτής του ροκ συγκροτήματος Dixie Dregs, αλλά και ως ο μακροβιότερος κιθαρίστας των Deep Purple.
Βιογραφία
Ο Στηβ Μορς γεννήθηκε στο Χάμιλτον του Οχάιο των Ηνωμένων Πολιτειών και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μίσιγκαν, όπου μετακόμισε με την οικογένεια του. Ο Μορς έπαιξε για πρώτη φορά σε συγκρότημα, κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, όταν μαζί με τον αδερφό του Ντέιβιντ, εντάχθηκαν στο συγκρότημα The Plague. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 έπαιξε στους Three, μαζί με τον αδερφό του και σε εκείνο το διάστημα γνώρισε τον μπασίστα Άντι Γουέστ, με τον οποίο σχημάτισαν ροκ συγκρότημα, χωρίς φωνητικά.
Τον Μάρτιο του 1978, κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο "What If", με τον ήχο του συγκροτήματος να ωριμάζει και για πρώτη φορά να μπαίνουν στους καταλόγους πωλήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ όλα τα κομμάτια του δίσκου εκτός από το "Travel Tunes" γράφτηκαν από τον Στηβ Μορς. Τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς, εμφανίστηκαν στο διάσημο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ, στην Ελβετία, με την ηχογράφηση αυτής της συναυλίας να κυκλοφορεί τον Μάρτιο του 1979, στον δίσκο "Night of the Living Dregs". Λίγους μήνες αργότερα, η δισκογραφική εταιρεία που τους προωθούσε πτώχευσε, με αποτέλεσμα οι Dixie Dregs να μετακινηθούν στην "Arista Records".
Με τη νέα τους εταιρεία, κυκλοφόρησαν το "Dregs of the Earth" το Μάιο του 1980, το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο μπήκε στο Billboard Hot-100, φθάνοντας ως το # 81 των τσαρτ. Όλα τα τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν αποκλειστικά από τον Μορς και ο δίσκος έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy, στην κατηγορία "Best Rock Instrumental Performance", γεγονός που επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά για το δίσκο "Unsung Heroes". Ο Μορς έγραψε και πάλι όλα τα κομμάτια του δίσκου και το άλμπουμ ανέβηκε στο # 67 των τσαρτ. Η δισκογραφική τους εταιρεία, τους ζήτησε να προσθέσουν φωνητικά για τον επόμενο δίσκο τους, με τον Άλεξ Λίτζερτγουντ να αναλαμβάνει τον ρόλο του τραγουδιστή. Το "Industry Standard", κυκλοφόρησε το 1982 με όλα τα κομμάτια να έχουν γραφτεί από τον Μορς και ανέβηκε στο # 56 των αμερικανικών τσαρτ, την υψηλότερη θέση στην οποία έφθασε δίσκος των Dixie Dregs. Το συγκρότημα έλαβε για άλλη μια φορά υποψηφιότητα για Grammy και στο δημοψήφισμα των αναγνωστών του περιοδικού "Guitar Player" βραβεύθηκε ως "Best Guitar LP" και ο Μορς βραβεύθηκε ως καλύτερος κιθαρίστας, για το 1982. Οι Dixie Dregs διαλύθηκαν στις αρχές του 1983, λόγω της κόπωσης από τις συνεχείς περιοδείες και των απαιτήσεων της δισκογραφικής τους εταιρείας.
Ο Μορς σχημάτισε το δικό του σχήμα, με την ονομασία "Steve Morse Band", με τον μπασίστα Τζέρι Πηκ και τον ντράμερ Νταγκ Μόργκαν, ο οποίος μετά την πρώτη τους περιοδεία αντικαταστάθηκε από τον Ροντ Μόργκενσταϊν. Το φθινόπωρο του 1984, κυκλοφόρησαν μέσω της "Electra Records", το δίσκο "The Introduction", ο οποίος ανέβηκε στο # 101 του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών, ενώ την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν το δίσκο "Stand Up", στον οποίο συμμετείχαν μουσικοί όπως ο Έρικ Τζόνσον, ο Πήτερ Φράμπτον, ο Άλμπερτ Λι, κ.α.. Στην περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, οι Steve Morse Band άνοιγαν συναυλίες των Rush.
Το 1986, ο Μορς εντάχθηκε στο progressive ροκ συγκρότημα των Kansas, με τους οποίους κυκλοφόρησε το δίσκο "Power" (# 35), ο οποίος περιείχε το σινγκλ "All I Wanted", το οποίο έφθασε στο Top-20 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Οκτώβριο του 1988, κυκλοφόρησε το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ του Μορς με τους Kansas, με τίτλο "In the Spirit of Things". Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, ο Μορς αποχώρησε για να εργαστεί ως πιλότος αεροπορικής εταιρείας, για μερικούς μήνες. Το 1991, επέστρεψε για μία περιοδεία, στους Kansas, ενώ κυκλοφόρησε άλλο ένα άλμπουμ με το προσωπικό του συγκρότημα, το "Southern Steel". Τον Ιούνιο του 1992, οι Steve Morse Band κυκλοφόρησαν το πέμπτο τους άλμπουμ, "Coast to Coast".
Το 1994, ο Μορς εντάχθηκε στο χαρντ ροκ συγκρότημα των Deep Purple, αντικαθιστώντας τον Τζο Σατριάνι. Με τους Deep Purple, περιόδευσε σε όλο τον κόσμο, ηχογραφώντας τους δίσκους "Purpendicular" (1996), "Abandon" (1998), "Bananas" (2003), "Rapture of the Deep" (2005) kai "Now What?!", αλλά και αρκετούς ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους.
Παράλληλα με τους Deep Purple, ηχογράφησε το επόμενο σόλο άλμπουμ του, με τίτλο "Stressfest", το οποίο κυκλοφόρησε το 1996. Άλλα προσωπικά άλμπουμ τα οποία ηχογράφησε ήταν το "Major Impacts" του 2000, το "Split Decision" του 2002 και το "Major Impacts 2" του 2004.
Το 2003, ο Μορς σχημάτισε τους Living Koud, μαζί με τον κιμπορντίστα Ντον Έρεϊ (Rainbow, Black Sabbath, Ozzy Osbourne, Deep Purple, κ.α.), τον τραγουδιστή Τζίμι Μπαρνς, τον μπασίστα Μπομπ Ντέισλι (Rainbow, Black Sabbath, κ.α.) και τον ντράμερ Λι Κέρσλεηκ (Uriah Heep, Ozzy Osbourne, κ.α.), κυκλοφορώντας τον ομώνυμο δίσκο ο οποίος περιείχε διασκευές σε έξι τραγούδια του Ozzy Osbourne από τα δύο πρώτα άλμπουμ του, στα οποία συμμετείχαν ο Έρεϊ, ο Ντέισλι και ο Κέρσλεϊκ. Μετά την κυκλοφορία ενός ζωντανά βιντεοσκοπημένου DVD, οι Living Loud διαλύθηκαν, το χειμώνα του 2004.
Το 2007, ο Μορς συνεργάστηκε με την τραγουδίστρια Σάρα Σπένσερ για το πρότζεκτ Angelfire, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ τρία χρόνια αργότερα, στις 22 Ιουνίου του 2010, ενώ το 2012, συμμετείχε στο συγκρότημα Flying Colors, με τον Μάικ Πορτνόι των Dream Theater στα τύμπανα, τον τραγουδιστή Κάσι ΜακΦέρσον, τον κιμπορντίστα Νηλ Μορς και τον μπασίστα Ντέηβ ΛαΡού.
Τον Απρίλιο του 2013, κυκλοφόρησε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του Στηβ Μορς με τους Deep Purple με τίτλο "Now What?!", γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία στα ευρωπαϊκά τσαρτ ενώ κατάφερε να μπει στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών για πρώτη φορά από το 1993. Στο συγκεκριμένο δίσκο, ο Μορς μαζί με τον κιμπορντίστα Ντον Έρεϊ παρουσίασαν ένα ιδιαίτερα έντονο ηχητικό σύνολο, με πολλά σόλο φανερώνοντας πτυχές της τεχνικής τους κατάρτισης τις οποίες δεν είχαν δείξει στα προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Live in London
Live in London είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή CD και DVD τoν Απρίλιο του 2003 μέσω της "SPV / Steamhammer".
Η ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση του δίσκου έγινε στο "Brixton Academy" του Λονδίνου στις 19 Δεκεμβρίου 2001, κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Demolition".
Αυτή ήταν η τελευταία κυκλοφορία του συγκροτήματος με τον Τιμ Όουενς στα φωνητικά, αφού λίγο αργότερα επέστρεψε στους Judas Priest ο Ρομπ Χάλφορντ.
Τραγούδια
CD 1
1. Metal Gods (Halford, Tipton, Downing) - 4:37
2. Heading Out to the Highway (Halford, Tipton, Downing) - 4:13
3. Grinder (Halford, Tipton, Downing) - 4:04
4. A Touch of Evil (Halford, Tipton, Downing, Tsangarides) - 5:58
5. Blood Stained (Tipton, Downing) - 5:11
6. Victim of Changes (Halford, Tipton, Downing, Atkins) - 10:08
7. The Sentinel (Halford, Tipton, Downing) - 5:31
8. One on One (Tipton, Downing) - 6:05
9. Running Wild (Tipton) - 3:19
10. The Ripper (Tipton) - 3:31
13. The Green Manalishi (Green) - 4:51
CD 2
1. Beyond the Realms of Death (Halford, Binks) - 7:15
2. Burn in Hell (Tipton, Downing) - 5:22
3. Hell is Home (Tipton, Downing) - 5:47
4. Breaking the Law (Halford, Tipton, Downing) - 2:47
6. You've Got Another Thing Comin'  (Halford, Tipton, Downing) - 5:20
7. Turbo Lover (Halford, Tipton, Downing) - 5:39
8. Painkiller (Halford, Tipton, Downing) - 7:17
9. The Hellion (Halford, Tipton, Downing) - 0:36
10. Electric Eye (Halford, Tipton, Downing) - 3:35
11. United (Halford, Tipton, Downing) - 2:55
12. Living After Midnight (Halford, Tipton, Downing) - 5:13
13. Hell Bent for Leather (Tipton) - 5:47
Θέσεις τσαρτ
Live in London (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 8 Απριλίου 2003
Μέλη των Judas Priest
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Live in London" είχε την εξής μορφή:
Τιμ Όουενς - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Κ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Σκοτ Τράβις - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Σπυρίδων Ρώμας
Ο Σπυρίδων Ρώμας (1826 - 1881) ήταν Έλληνας πολιτικός κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1826. Ο πατέρας του, επιφανέστατης καταγωγής από τη Ζάκυνθο, ήταν ο Κανδιάνος Ρώμας, ήταν πρόεδρος της Γερουσίας του Ιόνιου Κράτους. Σπούδασε από νέος στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Φοίτησε στη Χαϊδελβέργη και στο Βερολίνο, όπου και αποφοίτησε σε ηλικία μόλις είκοσι χρονών με πτυχίο διδακτορικής.
Επιστρέφοντας στα Επτάνησα έγινε αμέσως γραμματέας της Γερουσίας της Ιονίου Πολιτείας μέχρι της ένωσης με την Ελλάδα. Το 1879 διετέλεσε βουλευτής και υπουργός της Εκπαιδεύσεως.
Νυμφεύτηκε την Ασπασία Αλεξάνδρου Μουρούζη και είχε τέκνα:
Πέθανε στην Αθήνα το 1881.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Σπυριδων
Χαζόρ
Η Χαζόρ ή Ασώρ (תל חצור, Tel Hazor ή Tell el-Qedah), είναι ένα απο τα Βιβλικά Τελλ στη θέση της αρχαίας Χαζόρ, που βρίσκεται στο Ισραήλ της Άνω Γαλιλαίας, στο βόρειο οροπέδιο Κοραζήμ (Ramat Korazim). Στη Μέση Εποχή του Χαλκού (γύρω στο 1750 π.Χ.) και στην περίοδο των Ισραηλιτών (9ος αιώνας π.Χ.), η Χαζόρ ήταν η μεγαλύτερη οχυρωμένη πόλη της χώρας και μία από τις σημαντικότερες στην Εύφορη Ημισέληνο (Fertile Crescent - περιοχή της Μέσης Ανατολής σε σχήμα ημισέληνου / μισοφέγγαρου). Διατήρησε εμπορικούς δεσμούς με τη Βαβυλώνα και τη Συρία και εισήγαγε μεγάλες ποσότητες κασσίτερου για τη βιομηχανία χαλκού. Στο βιβλίο Ιησούς του Ναυή, η Χαζόρ περιγράφεται ως "προηγουμένως πρωτεύουσα εις όλας αυτάς τας βασιλείας". (Ιτν 11:10)
Ανασκαφές
Μεγάλες ανασκαφές διεξήχθησαν για 4 έτη, από το 1955 έως το 1958, από μια ομάδα του Εβραϊκού Πανεπιστημίου με επικεφαλής τον Yigael Yadin. Ο Yadin επέστρεψε στην Χαζόρ για μια τελευταία αποστολή ανασκαφής το 1968. Οι ανασκαφές υποστηρίχθηκαν από τον James A. de Rothschild και δημοσιεύθηκαν σε ένα ειδικό βιβλίο πέντε τόμων από την ισραηλινή εξερευνητική κοινωνία.
Η ανασκαφή στο χώρο, του Εβραϊκού Πανεπιστημίου, στην οποία συμμετείχε το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, επαναλήφθηκε το 1990 υπό τον Amnon Ben-Tor. Τα ευρήματα από την ανασκαφή βρίσκονται σε ένα μουσείο στο Kibbutz στο Ayelet HaShahar. Το 2008, ορισμένα αντικείμενα στο μουσείο υπέστησαν ζημιές απο σεισμό.
Το 2010, ανακαλύφθηκε αργυροειδής ταμπλέτα που χρονολογείται από τον 18ο ή τον 17ο αιώνα π.Χ. και έχει εγγραφεί με νόμους με το στυλ του Κώδικα του Χαμουραμπί. Το έγγραφο περιλαμβάνει τους νόμους που αφορούν τα μέρη του σώματος και τις βλάβες, παρόμοιοι με τους νόμους όπως το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" που εμφανίζονται στο βιβλίο Έξοδος. Το έγγραφο είναι γραμμένο στην σφηνοειδής ακκαδική, τη διπλωματική γλώσσα της περιόδου.
Υπήρξαν ισχυρισμοί από τους χριστιανούς πολεμιστές ότι ένα τέχνεργο που βρέθηκε στη Χαζόρ είναι το "Αλλάχ, ο θεός του φεγγαριού".
Πρώιμη Εποχή του Χαλκού
εναλλ.=Αρχαιολογικά απομεινάρια της Χαζόρ.|μικρογραφία|Αρχαιολογικά απομεινάρια της Χαζόρ. Ο πρώτος οικισμός που ανασκάφηκε στην Χαζόρ χρονολογείται στις πρώτες εποχές του Χαλκού, που υπήρχαν γύρω στον 28ο και τον 24ο αιώνα π.Χ. Ήταν μέρος ενός συστήματος οικισμών γύρω από την κοιλάδα Χούλα, συμπεριλαμβανομένων των Άβελ Μπετ Μάαχαχ, Νταν και Κεντές. Ο οικισμός εκτέθηκε σε περιορισμένες περιοχές όπου ανακαλύφθηκαν μερικά σπίτια. Με βάση αυτά τα ευρήματα, η Χαζόρ της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού δεν ήταν μία σημαντική εγκατάσταση.
Αυτό μας δείχνει επίσης ένα από τα πρώτα παραδείγματα των βασαλτικών πλακών που χρησιμοποιήθηκαν ως θεμέλια στους τοίχους στον Νότιο Λεβάντε, που προηγήθηκε μόνο από ένα ναό της Μεγιδδώ. Η μετάβαση στην Πρωτοχρονική Εποχή του Χαλκού χαρακτηρίζεται από την κίνηση ανθρώπων από αγροτικές περιοχές μέσα στην κοιλάδα σε μεγάλες αστικές τοποθεσίες όπως η Χαζόρ, η Νταν και η Άβελ Μπετ Μάαχαχ. Έτσι, η ίδρυση ενός πιθανού παλατιού στη Χαζόρ, όπως και στην Νταν, πιστοποιεί αυτό το φαινόμενο.
Ενδιάμεση Εποχή του Χαλκού
Αυτή η περίοδος, στο τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ., είναι μια περίοδος αστικής παρακμής, που χωρίζει την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, η οποία είναι η πρώτη αστική εποχή του Λεβάντε, από την ανασυγκρότηση της περιοχής στη Μέση Εποχή του Χαλκού. Σε ολόκληρη τη χώρα, οι περισσότερες πόλεις εγκαταλείφθηκαν και οι αρχαιολόγοι βρήκαν κυρίως μικρά γεωργικά χωριά και τάφους. Η Χαζόρ, ωστόσο, είναι μία από τις λίγες εξαιρέσεις. Απομεινάρια διαφόρων δομών από αυτή την περίοδο, που ανακαλύφθηκαν στον τόπο, αποκαλύπτουν ότι η πόλη πράγματι εγκαταστάθηκε σε αυτή την περίοδο. Μια μεγάλη ποσότητα κεραμικών σκευών ανακαλύφθηκε στο χώρο και αποτελεί τη μεγαλύτερη συλλογή του είδους "Προϊόντα της Μεγιδδώ" (Megiddo Ware) στο νότιο Λεβάντε. Επίσης, συλλέχθηκε μεγάλη ποσότητα χαντρών χαλκού. Αυτά τα δύο ευρήματα θα μπορούσαν να ρίξουν φως στις κεραμικές και μεταλλικές βιομηχανίες που υπήρχαν στη Χαζόρ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αποδεικνύοντας την περιφερειακή σημασία της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου παρακμής.
Μέση Εποχή του Χαλκού
Κατά τη διάρκεια της Μέσης Εποχής του Χαλκού (1820-1550), η Χαζόρ ήταν υποτελής του Ishi-Addu της Qatna (αρχαία πόλη του Κυβερνείου Χομς της Συρίας.
Λίστα προγραφών
Στην Αίγυπτο, η Χαζόρ αναφέρεται στα κείμενα της Λίστας Προγραφών (Execration Texts ή Proscription Lists).
Αρχείο του Μάρι
Στο Μάρι (Συρία), στον ποταμό Ευφράτη, γράμματα αναφέρουν την Χαζόρ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γιασμά-Αδάτ και του Ζιμρί-Λιμ. Η Χαζόρ ήταν μέρος μιας εμπορικής διαδρομής: Χαζόρ-Κάτνα-Μάρι.
Ύστερη Εποχή του Χαλκού
εναλλ.=Θαλαμική Πύλη από την Ισραηλινή περίοδο.|μικρογραφία|Θαλαμική Πύλη από την Ισραηλινή περίοδο. Κατά τη διάρκεια της Αιγυπτιακής Δεύτερης Ενδιάμεσης Περιόδου και των πρώιμων Νέων Βασιλείων (που διήρκεσαν μεταξύ του 18ου αιώνα π.Χ. και του 13ου αιώνα π.Χ.), η Χαναάν ήταν ένα Αιγυπτιακό υποτελές κράτος. Έτσι έγγραφα του 14ου αιώνα, από το αρχείο του Αμάρνα στην Αίγυπτο, περιγράφουν τον βασιλιά της Χαζόρ, τον Abdi-Tirshi, ως πιστό στον Αιγύπτιο Φαραώ. Σε αυτά τα έγγραφα, η Χαζόρ περιγράφεται ως σημαντική πόλη της Χαναάν. Σύμφωνα με το βιβλίο του Ιησού του Ναυή, η Χαζόρ ήταν η έδρα του Ιάβιν (βασιλιάς της Χαζόρ), ένας ισχυρός βασιλιάς των Χαναανών, ο οποίος οδήγησε μια συνομοσπονδία Χαναανιτών ενάντιά του, αλλά νικήθηκε από τον Ιησού, ο οποίος κατέστρεψε την Χαζόρ συθέμελα.
Ο Amnon Ben-Tor του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ πιστεύει ότι πρόσφατα αποκαλυφθέντα στοιχεία βίαιης καταστροφής με καύση επαληθεύουν τα βιβλικά λεγόμενα. Το 2012, μια ομάδα με επικεφαλής τον Ben-Tor και τον Sharon Zuckerman ανακάλυψαν ένα καμένο παλάτι από τον 13ο αιώνα π.Χ. στις αποθήκες του οποίου βρήκαν κανάτες 3.400 ετών και στο εσωτερικό τους καμένα απομεινάρια σοδιάς. Ωστόσο, ο Sharon Zuckerman δεν συμφωνούσε με τη θεωρία του Ben-Tor (η οποία ισχυριζόταν ότι η Χαζόρ πυρπολήθηκε απο τους Λαούς της Θάλασσας) και ισχυρίστηκε ότι η καύση της ήταν το αποτέλεσμα των πολυάριθμων φατριών της πόλης που αντιτίθεντο με υπερβολική δύναμη.
Ισραηλιτική Χαζόρ
Τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδηλώνουν ότι μετά την καταστροφή της, η πόλη Χαζόρ ανοικοδομήθηκε ως μικρό χωριό μέσα στο «έδαφος του Ναφταλλί» (Ιησούς του Ναυή 19:36). Σύμφωνα με τα Βιβλία των Βασιλέων, η πόλη, μαζί με τις Μεγιδδώ, Γεζέρ και Ιερουσαλήμ, ενισχύθηκε ουσιαστικά και επεκτάθηκε από τον Σολομώντα. Όπως και των Μεγιδδώ και Γεζέρ, τα ερείπια της Χαζόρ δείχνουν ότι κατά την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου η πόλη κέρδισε μια εξαιρετική έξι θαλάμων πύλη, καθώς και ένα χαρακτηριστικό ύφος στα κτίρια της διοίκησης. Οι αρχαιολόγοι καθόρισαν ότι αυτές οι κατασκευές στη Χαζόρ χτίστηκαν από την ίδια ηγεσία όπως εκείνες των Μεγιδδώ και Γεζέρ καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως ο Σολομών ήταν αυτός που την ανακατασκεύασε. Μερικοί αρχαιολόγοι συμπεραίνουν ότι κατασκευάστηκαν τον δέκατο αιώνα από τον βασιλιά Σολομώντα, άλλοι χρονολογούν αυτές τις δομές στις αρχές του 9ου αιώνα π.Χ., κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ομρήδων (Omrides). εναλλ.=Πύλη βασιλικού κάστρου που βρέθηκε στη Χαζόρ, τώρα σε Ισραηλινό μουσείο.|μικρογραφία|Πύλη βασιλικού κάστρου που βρέθηκε στη Χαζόρ, τώρα σε Ισραηλινό μουσείο. Αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι προς το δεύτερο μισό του 9ου αιώνα π.Χ., όταν ο βασιλιάς του Ισραήλ ήταν ο Ιηού, η Χαζόρ έπεσε στον έλεγχο του Αράμ της Δαμασκού. Κάποιοι αρχαιολόγοι υποπτεύονται ότι μετά από αυτή την κατάκτηση, η Χαζόρ ξαναχτίστηκε από τον Αράμ, πιθανώς ως Αραμαϊκή πόλη. Όταν οι Ασσύριοι αργότερα νίκησαν τους Αραμαίους, η Χαζόρ επέστρεψε φαινομενικά στον έλεγχο των Ισραηλιτών. Τα αρχεία της Ασσυρίας δείχνουν ότι ο Ιωάς του Ισραήλ (να μην συγχέεται με τον βασιλειά του Ιούδα Ιωάς), βασιλιάς του Ισραήλ την εποχή εκείνη, είχε απονείμει φόρο τιμής στην Ασσυρία και ότι το Ισραήλ είχε γίνει υποτελών Ασσυρίων. Στη συνέχεια, η πόλη, μαζί με το υπόλοιπο της βασιλείας του Ισραήλ, εισήλθε σε μια περίοδο μεγάλης ευημερίας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Ιεροβοάμ Β'. Κάποιοι αρχαιολόγοι αποδίδουν σε αυτές τις εποχές τις μεταγενέστερες μεγάλης κλίμακας κατασκευές σε Χαζόρ, Μεγιδδώ και Γεζέρ, συμπεριλαμβανομένων των πέτρινων συστημάτων παροχής ύδατος.
Η απόπειρα εξέγερσης του Ισραήλ κατά της Ασσυριακής κυριαρχίας οδήγησε σε εισβολή των δυνάμεων του Ασσυριανού ηγεμόνα, Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄. Τα αποδεικτικά στοιχεία επί τόπου υποδεικνύουν ότι έγιναν βιαστικές προσπάθειες για την ενίσχυση των αμυνών της Χαζόρ. Παρά τις άμυνες, το 732 π.Χ. αιχμαλωτίστηκε η Χαζόρ, ο πληθυσμός της απελάθηκε και η πόλη κάηκε συθέμελα.
Λεωνίδας ο Ταραντίνος
Ο Λεωνίδας ο Ταραντίνος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής επιγραμμάτων από τον Τάραντα, που άκμασε μεταξύ του 300 και του 250 π.Χ..
Σώθηκαν πολλά επιγράμματα του Λεωνίδα, πάνω από εκατό, στην Παλατινή Ανθολογία. Μιμείται την ποιήτρια Ανύτη από την Τεγέα. Τα έργα του Λεωνίδα αναφέρονται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στον εργαζόμενο λαό. Φτωχός και περιπλανώμενος και ο ίδιος, γράφει επιγράμματα για ταπεινούς ανθρώπους, ψαράδες, κλώστριες, γεωργούς, εργάτες, κλπ.. Κατόρθωσε να απεικονίσει με γοητευτικό τρόπο τη φτωχή και εργατική ζωή, με τις χαρές που προσφέρει η Φύση στον άνθρωπο.
Το λεξιλόγιό του περιλάμβανε σπάνιες λέξεις καθώς και δικές του σύνθετες, ανακατεμένες με τις πιο κοινές καθημερινές. Ήταν, σύμφωνα με τον Μενάρδο, ο ποιητής του προλεταριάτου, μεταχειρίστηκε όμως και την «μεγαληγορίαν του Ασιανού ύφους» (Τρυπάνης). Η επίδρασή του στους μεταγενέστερους ήταν μεγάλη. Σώζονται 105 επιγράμματά του από τον Στέφανο του Μελεάγρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι Ταραντίνοι Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα
Believe
Το Believe είναι το 23ο studio άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας-τραγουδοποιού Cher, και κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου 1998 από την Warner Bros. Records. Η RIAA το επικύρωσε ως τετραπλά πλατινένιο στην Αμερική για πωλήσεις πάνω από 4 εκατομμύρια αντίτυπα, σύμφωνα με τις 23 Δεκεμβρίου, 1999. Το 1999 το άλμπουμ έλαβε 3 υποψηφιότητες για βραβεία Grammy, μεταξύ των οποίων "Δίσκος της χρονιάς", "Καλύτερο ποπ άλμπουμ" και "Καλύτερη χορευτική ηχογράφηση" για το single "Believe" το οποίο και κέρδισε το βραβείο. Το άλμπουμ έχει πουλήσει πάνω από 20.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως και θεωρείται ο πιο εμπορικός δίσκος στην καριέρα της Σερ αλλά και ένας από τους εμπορικούς δίσκους όλων των εποχών.
Γενικά στοιχεία για το Believe
Μετά τις αρνητικές κριτικές για τον δίσκο It's a Man's World, η Warner Bros. συζήτησε με την Cher την ηχογράφηση ενός dance album. Η Σερ ξεκίνησε να δουλεύει στο Believe το καοκαίρι του 1998 στο Λονδίνο, συναντώντας τους παραγωγούς Mark Taylor και Brian Rawling, αλλά και άλλους. Το τραγούδι "Believe" γράφτηκε αρχικά από τους Brian Higgins, Matt Gray, Stuart McLennen και Tim Powell και κυκλοφορούσε ως ένα ανεπιθύμητο ντέμο για πολύ καιρό από την Warner. Ο Mark Taylor είπε "Σε όλους άρεσε το ρεφρέν, αλλά όχι το υπόλοιπο τραγούδι. Αφού ήδη είχαμε γράψει άλλα τραγούδια με την Σερ, ο Rob μας ζήτησε να το βελτιώσουμε. Συμμετείχαν και οι Steve Torch και Paul Barry, και τελικά το τραγούδι ολοκληρώθηκε".
Το άλμπουμ περιέχει ένα καινούριο μουσικό προσανατολισμό για την Σερ, υπάρχει χρήση κωδικοποιητή φωνής και τεχνητής επεξεργασίας, ενώ η Σερ στον δίσκο φαίνεται έντονα επηρεασμένη από τον θάνατο του Sonny Bono σε δυστύχημα, νωρίτερα την ίδια χρονιά. Το τραγούδι Believe μάλιστα είναι αφιερωμένο σε αυτόν.
Κριτικές και βραβεία
Μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ έλαβε ανάμεικτες κριτικές από τους διεθνείς μουσικούς κριτικούς. Ο Michael Gallucci της Allmusic αποκάλεσε το Believe ως μιά κίνηση της Σερ που θυμίζει παιδική χαρά και ξεγνοιασιά. Αξιολόγησε το άλμπουμ με 2,5/5. Οι αρνητικές κριτικές, είχαν περισσότερο κεντρικό άξονα την χρήση κωδικοποιητή στην ηχογράφηση του δίσκου, που όπως λένε επηρέασε και άλλαξε τελείως την πραγματική φωνή της Σερ.
Το 1999, το άλμπουμ έλαβε 2 υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, καθώς και 1 υποψηφιότητα για το πρώτο single, την οποία κέρδισε. Στην διάρκεια του 1999 και του 2000 η Cher ήταν υποψήφια, και κέρδισε, σε πολλά βραβεία, όπως το Billboard Music Award για την "Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία της χρονιάς".
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Σερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Λεόν Ντεγκρέλ
Ο Λεόν Ντεγκρέλ (πλήρες όνομα: Léon Joseph Marie Ignace Degrelle, 15 Ιουνίου 1906 - 31 Μαρτίου 1994) ήταν Βέλγος πολιτικός, δημοσιογράφος - προπαγανδιστής και στρατιωτικός από τη Βαλλονία, ιδρυτής του Ρεξιστικού κινήματος που εξελίχθηκε σε πολιτικό κόμμα, το οποίο κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργώντας τη "λεγεώνα των Βαλλόνων" προσχώρησε στα Waffen SS, συμμετέχοντας στην πρώτη γραμμή της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, στο ανατολικό μέτωπο. Μετά τον πόλεμο παρέμεινε εξέχουσα προσωπικότητα των εθνικο-συντηρητικών κινήσεων Ευρώπης και Λατινικής Αμερικής.
Πρώτα χρόνια
Ο Λεόν Ντεγκρέλ γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1906 στη Μπουιγιόν της Βαλλονίας (Βέλγιο). Μετά τις σπουδές του σε κολέγιο Ιησουιτών και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβαίν εργάστηκε ως δημοσιογράφος του συντηρητικού Ρωμαιοκαθολικού περιοδικού τύπου, ιδρύοντας στη συνέχεια τις εκδόσεις Ρεξ. Από τις εκδόσεις αυτές άρχισε να διαμορφώνεται μία εθνικιστική κίνηση που χαρακτηρίστηκε "Ρεξισμός" και που αργότερα, το 1935, εξελίχθηκε σε πολιτικό συντηρητικό κόμμα, διαχωριζόμενο από το Καθολικό κόμμα. Ο Ντεγκρέλ είχε 8 παιδιά (επτά κορίτσια και ένα αγόρι).
Κόμμα Ρεξιστών - Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το νεοσύστατο εθνικιστικό αυτό κόμμα (Parti Rexiste) άρχισε να συνεργάζεται με το φασιστικό και ναζιστικό κόμματα σε κοινή ιδεολογική γραμμή του εθνικοσοσιαλισμού και αντικομουνισμού με συνέπεια τον επόμενο χρόνο, λαμβάνοντας και οικονομική βοήθεια, (περίπου 2 εκατομμύρια ιταλικές λίρες και 100.000 γερμανικά μάρκα), στις εκλογές του 1936 να λάβει ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό και να καταλάβει 21 βουλευτικές έδρες στο κοινοβούλιο και 12 θέσεις γερουσιαστών. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ντεγκρέλ εισηγήθηκε στον Βασιλέα του Βελγίου Λεοπόλδο Γ΄ πολιτική ουδετερότητας, θέση που όχι μόνο δεν έγινε αποδεκτή, αλλά με την εισβολή των Γερμανών στο Βέλγιο, στις 10 Μαΐου 1940, οπότε το κόμμα των Ρεξιστών βρέθηκε διχασμένο στο θέμα της αντίστασης, διατάχθηκε η σύλληψή του ως ύποπτου συνεργάτη του εχθρού και ο εκτοπισμός του στη Γαλλία.
Μετά τη κατάληψη της Β. Γαλλίας και τη συνθηκολόγηση της νότιας ζώνης απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς οπότε και επέστρεψε στο υπό γερμανική πλέον κατοχή Βέλγιο. Εκεί, ερχόμενος σε αντίθεση με αντιστασιακούς παράγοντες του δικού του πολιτικού χώρου, προχώρησε σε φιλογερμανική προπαγάνδα συνεργασίας ξεκινώντας παράλληλα τη στρατολόγηση εθελοντικής ένοπλης δύναμης της λεγόμενης "Λεγεώνας των Βαλλόνων" προκειμένου να βοηθήσει τους Ναζί στο ανατολικό μέτωπο. Έτσι τον Αύγουστο του 1941 έτοιμη πλέον η "λεγεώνα της Βαλλονίας" τέθηκε υπό τη Βέρμαχτ στον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης, ως "Ταξιαρχία των Βαλλόνων", ενώ συμμετείχε και ο ίδιος ο Ντεγκρέλ στην επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Για την όλη αυτή δραστηριότητά του, αλλά και από τραυματισμό του σε μάχη τον παρασημοφόρησε ο ίδιος ο Χίτλερ με τον Σταυρό των Ιπποτών εκθειάζοντας τον ηρωισμό του. Εκτός όμως αυτού ο Λ. Ντεγκρέλ τιμήθηκε και με πολλά άλλα παράσημα και τιμητικές διακρίσεις έχοντας εξελιχθεί ως αξιωματικός του γερμανικού στρατού.
Διαφυγή - καταδίκη
Μετά την πτώση της Γερμανίας, ο Ντεγκρέλ κατέφυγε αρχικά μέσω Δανίας στη Νορβηγία, απ΄ όπου με αεροσκάφος μετέβη στην Ισπανία. Φθάνοντας όμως στη Β. Ισπανία κατά την αναγκαστική προσγείωση στη ακτή Σαν Σεμπαστιάν, περιοχή των Βάσκων, τραυματίστηκε σοβαρά. Στη συνέχεια η κυβέρνηση του Φρανσίσκο Φράνκο αρνήθηκε να τον παραδώσει στους Συμμάχους ή να τον εκδώσει στο Βέλγιο, επικαλούμενη την άσχημη κατάσταση της υγείας του. Μετά όμως από διεθνείς πιέσεις, ο Φράνκο χορηγώντας του πλαστά έγγραφα επέτρεψε τη διαφυγή του στην Αργεντινή.
Τελικά στο Βέλγιο καταδικάστηκε ερήμην για εσχάτη προδοσία σε θάνατο. Αργότερα, το 1954, η Ισπανία του παραχώρησε ισπανική υπηκοότητα για μόνιμη διαμονή με το όνομα José León Ramírez Reina, και η Φάλαγγα του ανέθεσε την ηγεσία της επιχείρησης κατασκευών. Μετά τον θάνατο του Φράνκο ο Ντεγκρέλ παρέμεινε στην Ισπανία ως υπήκοος Ισπανός εμφανιζόμενος στις δημόσιες συναντήσεις του με λευκή στολή και γερμανικά διακριτικά, ενώ παράλληλα δεν έπαυε να εκφράζει με υπερηφάνεια τις στενές επαφές του και τον «δεσμό σκέψης" με τον Αδόλφο Χίτλερ.
Έγινε ενεργό μέλος στο Neo-Nazi Círculo Español de Amigos de Europa (Cedade) και δημοσίευσε ένα μεγάλο μέρος των δικών του γραπτών και βιβλίων, συμπεριλαμβανομένης μιας Ανοιχτής Επιστολής προς τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ για το θέμα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το Άουσβιτς, ζητώντας από τον Πάπα να μην τα επισκεφτεί. Οι επανειλημμένες δηλώσεις του σχετικά με τη γενοκτονία των Εβραίων έφεραν τον Ντεγκρέλ σε δίκη με τη Βιόλετα Φρίντμαν, επιζώσα των στρατοπέδων. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας αποφάσισε ότι είχε προσβάλει τη μνήμη των θυμάτων, τόσο Εβραίων όσο και μη Εβραίων, και τον καταδίκασε να καταβάλει σημαντικό χρηματικό πρόστιμο.
Θάνατος
Ο Λεόν Ντεγκρέλ πέθανε στις 31 Μαρτίου του 1994 σε νοσοκομείο στη Μάλαγα (Ισπανία) μετά από καρδιακό επεισόδιο. Όταν κάποτε ρωτήθηκε, λίγο πριν τον θάνατό του, αν είχε καμία λύπη για τον πόλεμο, η απάντησή του ήταν: "Μόνο ότι χάσαμε!".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι πολιτικοί Κατηγορία:Φασίστες
Ανδρέας Αντωνάτος
Ο Ανδρέας Αντωνάτος (1938) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε το 1938 στην Πάτρα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Παναχαΐκή και το 1964 πήγε στον Εθνικό έως το 1968. Έγινε και διεθνής φορώντας τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας μία φορά στον αγώνα κατά της Αιθιοπίας (3-1) το 1964.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κίσκα
Η Κίσκα (τουρκ. Kiske, η αρχαία Κισκισσός), βρίσκεται 67 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 36,5 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ταχταλί Μεζάρ-ντερέ, αριστερού παραπόταμου του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (71 οικογένειες – 314 άτομα) και Τούρκοι (100 άτομα περίπου). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας.
Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία γιατί η περιοχή είχε πολλά πευκοδάση. Παλαιότερα οι κάτοικοι ήταν μεταλλωρύχοι και απασχολούνταν μέχρι τα μέσα περίπου του 19ου αιώνα στου «παχουροῦ τό μαντένι» (ή «Παχίρ ὀλντού», ορυχείο χαλκού) που βρίσκονταν νότια του χωριού.
Ο Αναστάσιος Λεβίδης γράφει: «Ἡ ἀρχαία Κισκισσός, τανῦν καλεῖται Κίσκε καί κεῖται Ν.Α. τῆς Καισαρείας ἀπέχουσα αὐτῆς λεύγας δέκα καί ὀκτώ, ἦν δέ πόλις λίαν ἀρχαία, … Τόν αὐτόθι Καθολικόν Βυζαντινοῦ ρυθμοῦ περικαλλέστατον ναόν, τόν ἴσως ἐξ εἰδωλείου μεταβληθέντα καί φέροντα μάρμαρα καί λίθους κοινούς μετ’ ἐπιγραφῶν ἐν μέρει ὁ πανδαμάτωρ χρόνος, ἐν μέρει δέ οἱ καταδρομεῖς κατέστρεψαν. Οἱ δέ νῦν χριστιανοί κάτοικοι τούς θεμελίους λίθους ἐξορύξαντες ἔκτισαν σχολεῖον ἄνευ διδασκάλου Περί δέ τήν πόλιν ταύτην ἦν πλῆθος Μοναστηρίων, τεσσαράκοντα ναούς ἐπί τοῦ ἐπικειμένου λόφου ἠρίθμησα ὅλους Βυζαντινῆς ἐποχῆς μετά πελωρίων ἐξειργασμένων λίθων, οἰκήματα δέ τρωγλοδυτικά ἀρχαία καλούμενα ἀσκητάρια πολλά, καί ἐπί τοῦ πρός νότον λόφου Μοναστήριον ἕτερον, οὗ ὁ ναός ἦν σταυροειδῶς ἐκτισμένος, σώζονται δέ οἱ τοῖχοι αὐτοῦ μετά τριῶν πυλώνων καί τοῦ ἱεροῦ βήματος ρυθμοῦ Βυζαντινοῦ. Οἱ παλαιοί κάτοικοι τῆς πόλεως ταύτης δέν ἠδυνήθησαν νά ὑποφέρωσιν τάς ἀλλεπαλλήλους ἐφόδους τῶν πέριξ σκηνιτῶν καί διεσκορπίσθησαν, οἱ δέ νῦν ἦλθον ἐκ τῆς κώμης Αὐσάρ-κιόϊ διό καί ὁμιλοῦσι τήν ἑλληνικήν εἰ καί παρεφθαρμένως.» («Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», σελ. 102).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Αδάνων
Σάλτσα Worcestershire
Η σάλτσα Worcestershire (Worcestershire sauce) (wʊstərʃər), ενίοτε συντομευμένο σε σάλτσα Worcester (Worcester sauce, Γούστερ σος) (wʊstər), είναι ένα υγρό καρύκευμα, το οποίο έχει υποστεί ζύμωση του πολύπλοκου μείγματος, Βρετανικής καταγωγής από το Ουόρτσεστερ και διαδόθηκε από την Lea & Perrins. Τα ουσιώδη συστατικά του είναι κριθάρι, ξύδι βύνης, ξύδι από αλκοόλη (spirit vinegar), μελάσα, ζάχαρη, αλάτι, αντσούγιες, εκχύλισμα ταμάρινδου, κρεμμύδια και σκόρδο· ιδιαίτερες μάρκες, προσθέτουν επίσης κι' άλλα καρυκεύματα, για τη ενίσχυση της γεύσης. Συχνά, είναι συστατικό στο ουαλικό ρέιρμπιτ, στη σαλάτα του Καίσαρα (Caesar salad), στα στρείδια Κερκπάτρικ (Oysters Kirkpatrick) και προστίθεται μερικές φορές στο τσίλι με κρέας κατσαρόλας (chili con carne), το βοδινό κρέας κατσαρόλας (beef stew), τα χάμπουργκερ και άλλα πιάτα με βοδινό. Η σάλτσα Worcestershire, χρησιμοποιείται επίσης, για να δώσει γεύση στα κοκτέιλ όπως το κοκτέιλ Bloody Mary ή το κοκτέιλ Caesar. Στα Ισπανικά, είναι γνωστή ως salsa inglesa (Αγγλική σάλτσα), επίσης, είναι συστατικό στη μισελάδα, τη Μεξικανική μπύρα κοκτέιλ.
Ιστορία
thumb|left|250px|Διαφήμιση του 1900. Μια σάλτσα ψαριού, που είχε υποστεί ζύμωση και ονομαζόταν γάρος, ήταν βασική στην Ελληνορωμαϊκή κουζίνα και στη Μεσογειακή οικονομία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς ο εγκυκλοπαιδικός του πρώτου αιώνα Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, γράφει στην Φυσική του Ιστορία (Historia Naturalis) και τον τέταρτο / πέμπτο αιώνα, το Ρωμαϊκό γαστρονομικό κείμενο Apicius, περιλαμβάνει τον γάρο (garum) στις συνταγές του. Στην Ευρώπη, η χρήση παρόμοιων σαλτσών γαύρου, οι οποίοι έχουν υποστεί ζύμωση, μπορούν να αναχθούν πίσω, στον 17ο αιώνα. Το 1837, η μάρκα «Lea & Perrins» εμπορευματοποιήθηκε και συνέχισε να είναι η ηγέτιδα παγκόσμια μάρκα, της σάλτσας Worcestershire.
Η καταγωγή της συνταγής «Lea & Perrins» είναι ασαφής. Η συσκευασία, αρχικά δήλωνε ότι η σάλτσα προερχόταν «από τη συνταγή ενός ευγενούς, στην κομητεία». Η εταιρεία έχει επίσης ισχυριστεί, ότι «ο Λόρδος Μάρκους Σάντις, πρώην Διοικητής της Βεγγάλης», τη συνάντησε, ενώ βρισκόταν στην Ινδία με την Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, κατά το 1830 και ανέθεσε στους τοπικούς φαρμακοποιούς, να την αναδημιουργήσουν. Ωστόσο, ο συγγραφέας Μπράϊαν Κίογκ, κατέληξε στην ιδιωτική δημοσιευμένη ιστορία του, της μάρκας «Lea & Perrins», για την 100ή επέτειο του εργοστασίου επί της οδού Μίντλαντ Ρόουντ, ότι «Κανείς Λόρδος Σάντις δεν ήταν ποτέ κυβερνήτης της Βεγγάλης ή τουλάχιστον απ'όσο δείχνουν τα έγγραφα, ούτε στην Ινδία.»
«Ο Λόρδος Μάρκους Σάντις» πιθανόν να αναφέρεται στον Άρθουρ Μόουζες Ουίλιαμ Σάντις, 2ο Βαρώνο Σάντις (1792–1860) της αυλής του Όμπερσλεϊ του Ουόρτσεστερ, ο οποίος ήταν Αντιστράτηγος και μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων κατά τον χρόνο του θρύλου. Το πρώτο όνομα μπορεί να είναι μια σύγχυση του αδελφού και διαδόχου του, Άρθουρ Μάρκους Σέσιλ Σάντις, 3ο Βαρώνο Σάντις (1798–1863), παρόλο που ο ίδιος δεν διαδέχθηκε τον τίτλο, μέχρι το 1860, όταν η σάλτσα είχε ήδη καθιερωθεί στη Βρετανική αγορά. Η βαρονία στην οικογένεια Σάντις είχε αναβιώσει το 1802, για τη μητέρα του δευτέρου βαρώνου, Μέρι Σάντις Χιλ, έτσι ώστε κατά την ημερομηνία του θρύλου, στη δεκαετία του 1830, «ο Λόρδος» Σάντις να ήταν στην πραγματικότητα μια Λαίδη. Καμία αναγνωρίσιμη αναφορά σε αυτήν, δεν θα μπορούσε ενδεχομένως να εμφανιστεί σε εμπορική εμφιαλωμένη σάλτσα, χωρίς σοβαρή παραβίαση της ευπρέπειας. Μια εκδοχή της ιστορίας, δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Τόμας Σμιθ κατά το 1885: "Παραθέτουμε την παρακάτω ιστορία της γνωστής σάλτσας Worcester, όπως αναφέρεται στην «World». Η ετικέτα δείχνει ότι ετοιμάστηκε «από τη συνταγή ενός ευγενούς στην κομητεία.» Ο ευγενής μπορεί να είναι ο Λόρδος Σάντις. Πριν από πολλά χρόνια, η κυρία Γκρέι, συγγραφέας του βιβλίου «Η Σύζυγος του Χαρτοπαίχτη» και άλλων μυθιστορημάτων, ήταν σε μια επίσκεψη στην Αυλή Όμπερσλεϊ, όταν η Λαίδη Σάντις, έτυχε να παρατηρήσει ότι πεθύμησε να μπορούσε να βρει μια πολλή καλή σκόνη κάρυ (curry powder), που εκμαίευσε από την κυρία Γκρέι ότι είχε στο γραφείο της μια εξαιρετική συνταγή, που ο θείος της, Σερ Τσαρλς, Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ινδίας, την είχε φέρει από εκεί και της την έδωσε. Η Λαίδη Σάντις, είπε ότι υπήρχαν κάποιοι έξυπνοι χημικοί στο Ουόρτσεστερ, που ίσως θα μπορούσαν να είναι σε θέση να κάνουν τη σκόνη. Οι κ.κ. Λί και Πέρινς, εξέτασαν τη συνταγή, αμφέβαλαν εάν θα μπορούσαν να προμηθευτούν όλα τα υλικά, αλλά είπαν ότι θα κάνουν το καλύτερο δυνατό και σε εύθετο χρόνο διαβίβασαν το πακέτο με τη σκόνη. Στη συνέχεια, μια ευτυχισμένη σκέψη έπληξε κάποιον στην επιχείρηση, ότι δηλαδή, η σκόνη θα μπορούσε σε διάλυμα, να γίνει μια καλή σάλτσα. Τα κέρδη τώρα, ανέρχονται σε χιλιάδες λίρες το χρόνο."
Σύμφωνα με τον ιστορικό και Κήρυκα για την Ουαλία (Herald for Wales), Ταγματάρχη Φράνσις Τζόουνς, η εισαγωγή της συνταγής, μπορεί να αποδοθεί στον Λοχαγό Χένρι Λιούις Έντγουορντς (1788–1866). Ο Έντουαρντς, αρχικώς από το Ρυντ-υ-γκορς, Καρμάρθενσαϊρ, ήταν παλαίμαχος των Ναπολεόντειων πολέμων και κατείχε τη θέση του Αναπληρωτή-υπολοχαγού του Καρμάρθενσαϊρ. Αυτός πιστεύεται να έχει φέρει τη συνταγή στην Αγγλία, μετά από τα ταξίδια του στην Ινδία. Το άρθρο δεν αναφέρει, πώς η συνταγή κατέληξε στους κ.κ. Λί και Πέρινς.
Το 1930, η λειτουργία των Lea & Perrins, αγοράστηκε από την HP Foods, η οποία με τη σειρά της εξαγοράστηκε από την Εταιρεία Imperial Tobacco το 1967. Η HP εξαγοράστηκε από την Danone το 1988 και κατόπιν από τη Heinz το 2005.
Συστατικά
thumb|left|250px|Διαφημιστική κάρτα του 19ου αιώνα (1870-1900). Τα συστατικά μιας παραδοσιακής φιάλης σάλτσας Worcestershire που πωλείται στο Ηνωμένο Βασίλειο ως "The Original & Genuine Lea & Perrins Worcestershire sauce" είναι: • 4 Οι "φυσικές αρωματικές ύλες" πιστεύεται ότι περιλαμβάνουν: • 4 Σημειώσεις από τα 1800, οι οποίες το 2009, βρέθηκαν από τον λογιστή της εταιρείας Μπράιαν Κίογκ, πεταμένες σε κάδο απορριμμάτων. Τα έγγραφα πρόκειται να τοποθετηθούν σε εκθετήριο, στο Μουσείο και Καλλιτεχνική Γκαλερί της πόλης του Ουόρσεστερ.
Πολλές σάλτσες Worcestershire, περιέχουν αντσούγιες, οι οποίες είναι και η ανησυχία για τα άτομα με αλλεργία στα ψάρια, χορτοφάγοι, αυστηροί χορτοφάγοι και άλλοι οι οποίοι δεν επιθυμούν να φάνε ψάρι. Ο Codex Alimentarius συνιστά, ότι τα έτοιμα φαγητά που περιέχουν σάλτσα Worcestershire με αντσούγιες, περιλαμβάνουν μια ετικέτα προειδοποίησης του περιεχομένου στο ψάρι, αν και αυτό δεν απαιτείται στις περισσότερες δικαιοδοσίες. Το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ (US Department of Agriculture), έχει αναγκάσει την απόσυρση ορισμένων προϊόντων με την αδήλωτη σάλτσα Worcestershire. Αρκετές μάρκες πωλούν σάλτσες Worcestershire, με ποικιλίες χωρίς-γαύρο, συχνά επισημαίνονται ως χορτοφαγικές, αυστηρά χορτοφαγικές. Οι ορθόδοξοι Εβραίοι, απόσχουν από την κατανάλωση ψαριών και κρεάτων στο ίδιο πιάτο, οπότε δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν την παραδοσιακή σάλτσα Worcestershire, για να δώσουν γεύση στο κρέας. Ωστόσο, ορισμένες μάρκες είναι πιστοποιημένες ότι περιέχουν λιγότερο από 1 / 60ο του προϊόντος σε ψάρι και μπορούν να χρησιμοποιηθούν με κρέας.
Ένα κουταλάκι του γλυκού, χαμηλής σε νάτριο περιεκτικότητας σάλτσας Worcestershire, διαθέσιμης στις Ηνωμένες Πολιτείες: • 3
Σε όλο τον κόσμο
thumb|right|250px|Σάλτσες Worcestershire, σε ράφι καταστήματος. thumb|right|250px|Καναδική ετικέτα σάλτσας Worcestershire του 1908.|σύνδεσμος=Αρχείο:Image_from_page_1021_of_%22Canadian_grocer_January-June_1908%22_(1908)_(14598533169).jpg thumb|right|250px|Το εργοστάσιο της σάλτσας στο Worcestershire. thumb|left|100px|Σάλτσα Worcestershire της Σαγκάη. thumb|left|100px|Οργανική, χωρίς [[γλουτένη, σάλτσα Worcestershire, για αυστηρά χορτοφαγικούς (vegan) και κοσέρ.]]
Στην Αυστραλία, υπάρχουν διάφοροι κατασκευαστές σάλτσας Worcestershire, συμπεριλαμβανομένων των Holbrooks, Lionel Brand από την Ταρίνγκα στο Μπρίσμπεϊν και το εμπορικό σήμα Crockershire που γίνεται στο Χάρντεν της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Στη Βραζιλία, η σάλτσα Worcestershire αναφέρεται ως molho inglês (κυριολεκτικά Αγγλική σάλτσα). Η αρχική μάρκα Lea & Perrins, είναι άμεσα διαθέσιμη στα καταστήματα, σούπερ μάρκετ και εστιατόρια στη Βραζιλία, αλλά είναι ακριβότερη από τα εμπορικά σήματα που γίνονται σε τοπικό επίπεδο.
Στον Καναδά, η σάλτσα Worcestershire των Lea & Perrins, είναι πανομοιότυπη με την πρότυπη Βρετανική έκδοση. Εισάγεται από την Αγγλία και έχει την ίδια φιάλη. Η ετικέτα είναι παρόμοια με τη Βρετανική έκδοση, αλλά τροποποιήθηκε για να συμπεριλάβει το Γαλλικό κείμενο.
Στη Δανία, η σάλτσα Worcestershire είναι κοινώς γνωστή ως Engelsk Sauce, που σημαίνει Αγγλική σάλτσα.
Στην Ινδονησία, η ονομασία για τη σάλτσα Worcestershire είναι «kecap Inggris», που σημαίνει «Αγγλική σάλτσα που έχει υποστεί ζύμωση». Ονομάζεται επίσης και «saus Inggris» που σημαίνει «Αγγλική σάλτσα».
Στη Νότια Αφρική, η Minnies Food Enterprise παρασκευάζει τη σάλτσα Worcestershire, υπό τη μάρκα της τη Minnies. Ωστόσο, η σάλτσα Worcestershire του Λάζενμπι, παραμένει δημοφιλής, παρασκευαζόμενη τώρα υπό τη μάρκα της Maggi.
Στην Ταϊλάνδη, η αρχική σάλτσα Worcestershire των Lea & Perrins, η οποία πωλείται, είναι σύμφωνα με την ετικέτα της, εισαγόμενη από την Αγγλία.
Κίνα
Στις κουζίνες του Γκουανγκντόνγκ και του Χονγκ Κονγκ, η σάλτσα Worcestershire εισήχθη τον 19ο αιώνα μέσω του Χονγκ Κονγκ και σήμερα χρησιμοποιείται στα είδη ντιμ σουμ, όπως κεφτέδες βοείου κρέατος στον ατμό και σπρινγκ ρολ (spring rolls). Η ονομασία αυτής της σάλτσας στην Γκουανγκντόνγκ είναι gip-jap (Κινεζικά: 喼汁· Τζιουτπίνγκ: gip1 zap1· Καντονέζικα Γέιλ: gīp jāp). Επίσης, χρησιμοποιείται σε μία ποικιλία από στυλ Χονγκ Κονγκ, Κινεζικά και Δυτικά πιάτα.