cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόρνταν Γουίλιαμς (ποδοσφαιριστής)
Αρχή
Ο Γουίλιαμς εντάχθηκε στην ακαδημία της Λίβερπουλ ΦΚ στο επίπεδο κάτω των 14, ενώ νωρίτερα αγωνιζόταν για τη Ρέξαμ ΦΚ.
Χρονιά 2014-15
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2014, έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα στον αγώνα του Λιγκ Καπ απέναντι στη Μίντλεσμπρο ΦΚ, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 79ο λεπτό στη θέση του Τζόρνταν Ρόσσιτερ. Πέτυχε τέρμα στη διαδικασία των πέναλτι. Έλαβε κλήση αλλά δεν αγωνίστηκε στον αγώνα με τη ΑΦΚ Γουίμπλτον στον τρίτο γύρο του FA Cup, στον αγώνα με τη Μπλάκμπερν Ρόβερς στα προημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης, στους αγώνες του πρωταθλήματος με την ΦΚ Μπέρνλεϊ και τη Μάντσεστερ Σίτι, καθώς και σε αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ με την τουρκική Μπεσίκτας. Στις 22 Ιανουαρίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο για 2.5 έτη με τη Λίβερπουλ.
Διεθνής καριέρα
Ο Γουίλιαμς έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ουαλίας κάτω των 21 στον αγώνα με την εθνική Λιθουανίας κάτω των 21 στις 9 Σεπτεμβρίου 2014 (1-1). Τον Αύγουστο του 2015 έλαβε κλήση στην εθνική ανδρών.
Προσωπική ζωή
Ο Γουίλιαμς γεννήθηκε στο Μπάνγκορ της Βόρειας Ουαλίας. Μιλά άριστα την ουαλική γλώσσα, και αποφοίτησε από το ουαλικό λύκειο «Ysgol y Garnedd».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοτς Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουίντον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρότσντεϊλ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία)
Δικολάβος
Δικολάβος ονομαζόταν ο νομικός ο οποίος, χωρίς να έχει την ιδιότητα του δικηγόρου, αναλάμβανε να παρέχει νομικές συμβουλές σε κάποιον ή να τον εκπροσωπήσει ενώπιον συγκεκριμένων ειρηνοδικείων στην έδρα των οποίων δεν υπήρχαν αρκετοί δικηγόροι. Η προγενέστερη νομοθεσία χαρακτήριζε τον δικολάβο άμισθο δημόσιο λειτουργό, και για να διοριστεί δεν χρειαζόταν να διαθέτει πτυχίο Νομικής. Το επάγγελμα του δικολάβου ως επάγγελμα έτεινε να εξαφανιστεί, ήδη πριν από τη θέσπιση του νεότερου Κώδικα Δικηγόρων (ν. 4194/2013), κυρίως επειδή δεν υπάρχουν πια Ειρηνοδικεία που να μην έχουν δικηγόρους, λόγω του πληθωρισμού που χαρακτηρίζει το δικηγορικό επάγγελμα σήμερα. Ο νέος Κώδικας Δικηγόρων (ν. 4194/2013, ΦΕΚ Α' 208/27-9-2013) δεν προβλέπει πλέον το επάγγελμα του δικολάβου και επομένως, λόγω καταργήσεως των προγενεστέρων διατάξεων που προέβλεπαν τα σχετικά με τους δικολάβους (άρθρα 85-90 ν.δ. 3026/1954 περί του κώδικος των δικηγόρων), το επάγγελμα αυτό που είχε το χαρακτήρα άμισθου δημοσίου λειτουργήματος δεν υφίσταται πλέον στην ελληνική έννομη τάξη. Η εκπροσώπηση διαδίκων ενώπιον των δικαστηρίων και η παροχή νομικών συμβουλών είναι αποκλειστικό έργο των δικηγόρων.
Προϋποθέσεις διορισμού δικολάβου
Σύμφωνα με τον προγενέστερο κώδικα δικηγόρων (ν.δ. 3026/1954), δικολάβος μπορούσε να διοριστεί κάποιος μόνο εάν δεν υπήρχαν 4 τουλάχιστον δικηγόροι ή ασκούμενοι δικηγόροι στην έδρα κάποιου Ειρηνοδικείου. Στην περίπτωση που πληρούνταν η προϋπόθεση αυτή, επιτρεπόταν η εκπροσώπηση και υπεράσπιση των διαδίκων ενώπιον του Ειρηνοδικείου αυτού και ενώπιον του μεταβατικού Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που συνεδριάζει στην έδρα του Ειρηνοδικείου τούτου από δικολάβο. Βέβαια, σε κάθε Ειρηνοδικείο δεν μπορούν να διοριστούν παραπάνω από 4 δικολάβοι.
Προσόντα & τρόπος διορισμού
Για να διοριστεί κάποιος ως δικολάβος έπρεπε: α) να  ήταν  Έλληνας πολίτης ή πολίτης κράτους του ΕΟΧ, β) να  είχε   συμπληρώσει  το  21ον  έτος της ηλικίας του και να μην ήταν δημόσιος υπάλληλος, γ) να είχε  εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις,  ή  να είχε  απαλλαγεί  νομίμως  από αυτές, δ) να είχε την ικανότητα να παρίσταται στα Δικαστήρια και να μη διατελεί σε δικαστική συμπαράσταση  και  να  μην είχε  κηρυχθεί σε κατάσταση πτωχεύσεως, ε) να μην είχε καταδικαστεί για οποιοδήποτε κακούργημα ή για κάποιο πλημμέλημα συνεπεία του οποίου στερήθηκε των πολιτικών του δικαιωμάτων,  στ)  να  είχε   απολυτήριο  τουλάχιστον Λυκείου  ή  ισότιμης  Σχολής,  ή    τουλάχιστον πενταετή προϋπηρεσία  σε   θέση  γραμματέα  δικαστηρίου  και  ζ)  να  είχε επιτύχει  σε  εξετάσεις ενώπιον Επιτροπής αποτελούμενης από τον Προέδρου και τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών και τον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου, της περιφέρειας στην οποία υπάγεται το Ειρηνοδικείο στο οποίο ήθελε να ασκήσει ο δικολάβος τα καθήκοντά του. Απαλλασσόταν της εξέτασης ο  πτυχιούχος  Ανωτάτης  Σχολής.
Εφόσον πληρούνταν οι παραπάνω προϋποθέσεις, ο Δικολάβος  διοριζόταν  με απόφαση του  Υπουργού Δικαιοσύνης που δημοσιευόταν  στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, και ανακοινωνόταν στον Δικηγορικό Σύλλογο στην περιφέρεια του οποίου έδρευε το Ειρηνοδικείο όπου θα ασκούσε τα καθήκοντά του. Στη συνέχεια, ο δικολάβος μπορούσε να αναλάβει τα καθήκοντά του αφού πρώτα έδινε τον όρκο του Δημοσίου  υπαλλήλου  ενώπιον  του  Ειρηνοδικείου που είχε διοριστεί και κατέβαλε την ετήσια  εισφορά   υπέρ  του  τοπικού Δικηγορικού Συλλόγου.
Υποχρεώσεις δικολάβου
Ο δικολάβος υπέκειτο στις ίδιες υποχρεώσεις με τους δικηγόρους, που προέβλεπε το άρθρο 46 του προϊσχύσαντος Κώδικα περί Δικηγόρων. Δηλαδή: 1) ο δικολάβος όφειλε να εκτελεί την  εντολή που του ανέθετε  ο πελάτης του  ευσυνείδητα  και  με επιμέλεια, προσπαθώντας  να  λύσει  πρώτα με συμβιβασμό  τις διαφορές και να συμβάλλει στην επικράτηση της  αληθείας και του δικαίου, και 2) ο δικολάβος όφειλε να μην υπερασπίζεται παράνομες και προφανώς άδικες υποθέσεις, ν' απέχει  από κάθε πλάγιο τρόπο υπεράσπισης,  να  μην παραμελεί  την  εκτέλεση  της  εντολής που του ανατέθηκε  και  να μην παρελκύει τις δίκες. Επίσης, ο δικολάβος ήταν υποχρεωμένος να διατηρεί γραφείο στην έδρα του Ειρηνοδικείου όπου ήταν διορισμένος.
Πειθαρχική δικαιοδοσία & πειθαρχικά παραπτώματα
Οι δικολάβοι υπέκειντο, όπως και οι Δικηγόροι  σε πειθαρχική δίωξη ενώπιον του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου στην περιφέρεια του οποίου ασκούσαν το επάγγελμά τους. Οι δικολάβοι μπορούσαν να διωχθούν πειθαρχικά, σε γενικές γραμμές, για τα ίδια πειθαρχικά αδικήματα που ισχύουν και για τους δικηγόρους και ιδίως εάν ασκούσαν παράλληλα και επάγγελμα ασυμβίβαστο με αυτό του δικηγόρου ή δεν ασκούν πραγματικά το επάγγελμά τους από γραφείο στην έδρα του Δικαστηρίου όπου είναι διορισμένοι.
Πηγές
Ν.Δ. 3026 της 6/8-10-1954(ΦΕΚ Α 235) "Περί του Κώδικος των δικηγόρων",  ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' "Περί δοκίμων Δικηγόρων και Δικολάβων                       (άρθρα 85-90)" ν. 4194/2013 ¨Κώδικας Δικηγόρων" (ΦΕΚ Α 208/2013)
Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα
Λεζ Ανς-ντ'Αρλέ
Το Λεζ Ανς-ντ'Αρλέ (γαλλικά: Les Anses-d'Arlet) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρλεζιέν (γαλλικά: Arlésiens).
Κοροσί
Το Κοροσί είναι ηφαίστειο της Κένυας με 1,446 μέτρα ύψος. Είναι χτισμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου από ρευστές ροές λάβας. Βρίσκεται στο ρήγμα του Γρηγορίου στη Ανατολική Αφρική στο βόρειο άκρο της λίμνης Μπαρίνγκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Κένυας
Οδός Λήδρας
300px|μικρογραφία|Άποψη της Οδού Λήδρας Η οδός Λήδρας είναι μια εμπορική οδός στη Λευκωσία που τη συνδέει με την κατεχόμενη Λευκωσία.
Στην Πράσινη Γραμμή επί της οδού βρισκόταν οδόφραγμα του ΟΗΕ. Το οδόφραγμα συμβόλιζε τη διαίρεση της Λευκωσίας. Αφαιρέθηκε τον Απρίλιο του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκωσία Κατηγορία:Οδοί της Λευκωσίας
Μαζί σου για πάντα (ταινία 1938)
μικρογραφία|319x319εσ|[[Κάρι Γκραντ και Κάθριν Χέπμπορν σε διαφημιστιική φωτογραφία για την ταινία]] Η ταινία Μαζί σου για πάντα (Πρωτότυπος τίτλος Holiday) είναι δράμα παραγωγής 1938 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού του Φίλιπ Μπάρι, που έκανε πρεμιέρα το 1928 στο Μπρόντγουεϊ, καθώς και επανεκτέλεση της ομώνυμης ταινίας του 1930 με τις Μαίρη Άστορ και Αν Χάρντινγκ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κάρι Γκραντ, η Κάθριν Χέπμπορν, ο Λιου Έιρες, η Ντόρις Νόουλαν και ο Έντουαρντ Έβερετ Χόρτον. Η Κάθριν Χέπμπορν είχε αναμειχθεί με την παράσταση του 1928, όπου συμμετείχε, ως αντικαταστάτρια της πρωταγωνίστριας Χόουπ Γουίλιαμς. Η Χέπμπορν χρειάστηκε να αντικαταστήσει τη Γουίλιαμς μόνο μια φορά.
Υπόθεση
Ο φιλελεύθερος και ανερχόμενος οικονομολόγος Τζόνι Κέις (Κάρι Γκραντ) γνωρίζει την Τζούλια Σίτον (Ντόρις Νόουλαν), στη λίμνη Πλάσιντ, όπου έχει πάει για διακοπές. Οι δυο νέοι ερωτεύονται και δεσμεύονται να παντρευτούν το συντομότερο δυνατό. Όταν ο Τζόνι επιστρέφει στη Νέα Υόρκη πηγαίνει στο σπίτι της Τζούλιας για να ζητήσει το χέρι της από τον πατέρα της (Χένρι Κόλκερ) κι εκεί διαπιστώνει ότι η κοπέλα είναι γόνος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της πόλης. Στο σπίτι γνωρίζει τον μέθυσο αδελφό της Τζούλια, Νεντ (Λιου Έιρες) και την αντισυμβατική αδελφή της Λίντα (Κάθριν Χέπμπορν). Ο πατέρας της Τζούλιας παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις δίνει τη συγκατάθεσή του για τον γάμο και ο Τζόνι αρχίζει να ζει μιαν άλλη ζωή που δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του. Το ατίθασό του πνεύμα ταιριάζει περισσότερο με εκείνο της Λίντας, παρά με της Τζούλιας. Την ημέρα των αρραβώνων του με τη Λίντα ο Τζόνι πληροφορείται ότι μια επένδυσή του σε μετοχές είχε αίσιο τέλος και ότι κατάφερε να βγάλει ένα εκατομμύριο δολάρια. Τότε αποφασίζει να σταματήσει να δουλεύει και να φύγει για διακοπές και να χαρεί τη ζωή του όσο είναι νέος. Η απόφασή του τον φέρνει σε σύγκρουση με την Τζούλια, η οποία πιστεύει ότι η θέση του είναι στις επιχειρήσεις. Η Λίντα, που είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του τον στηρίζει. Τότε ο Τζόνι καλείται να επιλέξει μια από τις δυο αδελφές.
Πληροφορίες παραγωγής
Το 1938 η εταιρία Columbia Pictures αγόρασε τα δικαιώματα μιας σειράς σεναρίων, μεταξύ των οποίων και της ταινίας Μαζί σου για πάντα, από την RKO Pictures για 80.000 δολάρια. Η ταινία Μαζί σου για πάντα επρόκειτο να επανενώσει τον Κάρι Γκραντ με τη συμπρωταγωνίστριά του από την ταινία Διαζύγιο με προθεσμία (The Awful Truth, 1937) Αϊρίν Νταν, αλλά ο σκηνοθέτης Τζορτζ Κιούκορ προτίμησε να δώσει το ρόλο στη φίλη του Κάθριν Χέπμπορν. Η Columbia Pictures δανείστηκε την Χέπμπορν από την RKO, όπου η ηθοποιός είχε αρνηθεί να συμμετάσχει στην ταινία Mother Carey's Chickens. Άλλες ηθοποιοί που θεωρήθηκαν κατάλληλες για τον ρόλο ήταν η Τζίντζερ Ρότζερς και η Τζόαν Μπένετ, ενώ η Ρίτα Χέιγουορθ πέρασε από ακρόαση για το ρόλο της Τζούλιας. Η ταινία ήταν μια από τις τέσσερις που γύρισε η Κάθριν Χέπμπορν με τον Κάρι Γκραντ.
Αρχικά ο τίτλος της ταινίας ήταν Unconventional Linda. Η ηθοποιός Τζιν Ντίξον που υποδύεται την κυρία Πότερ αποσύρθηκε από τον κόσμο του κινηματογράφου μετά από αυτή της την ερμηνεία.
Υποδοχή
Η ταινία ήταν εμπορική αποτυχία παρά το γεγονός ότι έλαβε καλές κριτικές. Κάποιοι από τους βιογράφους της Χέπμπορν υπέθεσαν ότι το αμερικανικό κοινό που πάλευε ακόμα να ορθοποδήσει από την κρίση του 1929 δεν μπόρεσε να ταυτιστεί με τα σχέδια του Τζόνι Κέις να αφήσει τη δουλειά του. Η Χέπμπορν εκείνη την περίοδο θεωρούταν δηλητήριο για το ταμείο. Οι ταινίες της ήδη από το 1936 έχαναν χρήματα και στο τέλος του 1938 αναγκάστηκε να διακόψει το συμβόλαιό της με την RKO.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε μια υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1938 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αμερικανικές screwball κωμικές ταινίες
Σέτι Α΄
Ο Σέτι Α' (1345-1304 π.Χ. κατά προσέγγιση) ήταν φαραώ της 19ης αιγυπτιακής δυναστείας, γιος του φαραώ Ραμσή Α΄ και πατέρας του Ραμσή Β΄. Αφού αποκαταστάθηκε η τάξη στο εσωτερικό της χώρας ύστερα από τα θυελλώδη γεγονότα που ακολούθησαν την απόπειρα θρησκευτικής μεταρρύθμισης του Αμενόφη (Ακενατόν), από τον Χερουεμχέμπ, τελευταίο φαραώ της 18ης δυναστείας και από τον Ραμσή Α΄, ο Σέτι ασχολήθηκε με την επιβολή της κυριαρχίας της Αιγύπτου στην Παλαιστίνη και στη Συρία, που κινδύνευε να καταλυθεί λόγω της εξασθένησης της κεντρικής Αιγυπτιακής εξουσίας και της ολοένα μεγαλύτερης πίεσης των Χετταίων. Με αυτούς ήρθε πολλές φορές σε σύγκρουση αλλά δεν κατάφερε ποτέ να τους καταστρέψει. Κατάφερε όμως να ανακτήσει μεγάλο μέρος των διαφιλονικούμενων εδαφών και να τερματίσει νικηφόρα όλες τις εκστρατείες του. Οι εκστρατείες του απαθανατίστηκαν σε ζωφόρους στην αίθουσα κιόνων του ναού του Καρνάκ, που άρχισε να κατασκευάζεται επί των ημερών του και ολοκληρώθηκε επί βασιλείας του γιου του.
Κατηγορία:Φαραώ της 19ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Μαντάνι
Το μαντάνι, ή αλλιώς μπαντάνι ή μπασήρι, είναι ξύλινη κατασκευή για την επεξεργασία και πλύση των μάλλινων υφαντών. Διαμορφώνεται σε φυσική τοποθεσία, κατάλληλη σαν ένας φυσικός ή τεχνητός καταρράκτης είτε για την κατεργασία είτε για το πλύσιμο των ρούχων, των κλινοσκεπασμάτων και των διαφορετικών τύπων υφαντών με τη βοήθεια ξύλινων σφυριών. Τα σφυριά αυτά χτυπούσαν τα υφαντά για να καθαριστούν διαμέσου της πίεσης, της περιδίνησης και της ανάδευσης των υδάτων. Η όλη λειτουργία του μαντανιού βασίζεται στην περιστροφική κίνηση ενός εκκεντροφόρου βραχίονα, ο οποίος από τη φυσική ροή και δύναμη του προσπίπτοντος νερού θέτει σε παλινδρομική κίνηση ειδικά διαμορφωμένα ξύλινα σφυριά. Στην άκρη του μαντανιού υπάρχει ξύλινη βάση πάνω στην οποία έμπαιναν τα υφαντά και δέχονταν τα συνεχόμενα χτυπήματα των σφυριών, ενώ ταυτόχρονα βρέχονταν με τρεχούμενο νερό. Η τριβή από την κρούση είχε ως αποτέλεσμα το υφαντό να γίνεται πιο απαλό στην αφή και πιο μεστό.
Ήταν συνηθισμένο στο παρελθόν δίπλα σε αυτές τις θέσεις, στους νερόμυλους, να υπάρχουν τα πρώτα υδροτριβεία που τυπικά αποτελούνταν από τη νεροτριβή (τη λεγόμενη ντριστέλα) και το μαντάνι. Η εργασία στο μαντάνι ήταν κοπιαστική, απαιτούσε καλή φυσική δύναμη και η όλη διαδικασία γινόταν τους θερινούς μήνες. Ακολουθούσε το άπλωμα και το στέγνωμα των υφαντών.
Αναφέρεται ότι ως κατασκευή προϋπήρχε στη Γαλλία ήδη από τον 11ο αιώνα. Χρησίμευε στην κατεργασία των μάλλινων υφασμάτων με κτυπήματα, αποτελούνταν από μια μηχανή εξ ολοκλήρου ξύλινη από δρυ, γνωστό είδος αντοχής, που ήτανε τοποθετημένη σε φυσική πλαγιά. Το μαντάνι (ή μπασήρι, όπως το ονομάζουν οι μοναχοί στο Άγιο Όρος) είναι το μοναδικό μηχάνημα πλυσίματος για τους μάλλινους καλογερικούς σκούφους. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς μοναχών, χρονολογείται τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα. Τα μαντάνια συνήθως αποτελούσαν τμήμα υδροκίνητων συγκροτημάτων στα οποία περιλαμβάνονταν νεροτριβές και αλευρόμυλοι με τον ίδιο χειριστή - μυλωνά.
Καζ-Πιλότ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζ-Πιλοτέν (γαλλικά: Case-Pilotins).
Έντγουιν Χαμπλ
Ο Έντγουιν Χαμπλ (Edwin Powell Hubble, Μισούρι, 20 Νοεμβρίου 1889 – Καλιφόρνια, 28 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς αστρονόμους του εικοστού αιώνα, γνωστός κυρίως από την ανακάλυψη της αύξησης με την απόσταση της μετατόπισης των φασμάτων των μακρινών γαλαξιών προς το ερυθρό (Νόμος του Χαμπλ), πράγμα που επιβεβαίωσε παρατηρησιακά τη συνεχή διαστολή του Σύμπαντος και, συνεκδοχικά, τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης.
Βιογραφία
Ο Χαμπλ γεννήθηκε στο Μάρσφιλντ (Marshfield) του Μιζούρι και ήταν γιος ενός διευθυντή ασφαλίσεων, που αμέσως μετά τη γέννηση του Έντγουιν μετακόμισε οικογενειακώς στο Χουίτον του Ιλινόι. Ως μαθητής, ο Έντγουιν διακρινόταν περισσότερο για τις αθλητικές του ικανότητες παρά για την ευφυία του, παρότι είχε καλές επιδόσεις σε όλα τα μαθήματα εκτός από την ορθογραφία. Πρώτευσε επτά φορές σε μαθητικούς αγώνες (σε δισκοβολία, σφυροβολία, άλμα επί κοντώ, άλμα εις ύψος μετά και άνευ φοράς, σφαιροβολία και σκυταλοδρομία 1 μιλίου). Το 1906 πέτυχε ρεκόρ της πολιτείας του Ιλινόι στο άλμα εις ύψος.
Οι σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου ήταν στα Μαθηματικά και την Αστρονομία, και πήρε το πτυχίο του το 1910. Ο Χαμπλ κέρδισε μία από τις πρώτες τριετείς υποτροφίες "Rhodes" του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όπου αρχικά σπούδασε Νομικά και μετά Ισπανικά, στα οποία απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο master (MA). Στη συνέχεια επέστρεψε στις ΗΠΑ. Μερικοί βρετανικοί τρόποι και ενδυματολογικές συνήθειες τον συνόδευσαν σε όλη του τη ζωή και κάποτε ενοχλούσαν τους Αμερικανούς συναδέλφους του.
Μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του, ο Χαμπλ εργάσθηκε ως καθηγητής στο γυμνάσιο του New Albany της Ιντιάνα (κοντά στο Λούισβιλ του Κεντάκυ) και ως προπονητής της ομάδας καλαθοσφαιρίσεως του γυμνασίου. Παράλληλα, εξασκούσε τη δικηγορία στο γειτονικό Κεντάκι. Υπηρέτησε στον στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προαχθείς σε ταγματάρχη. Μετά θυμήθηκε την Αστρονομία και πήρε διδακτορικό στο Αστεροσκοπείο Γιερκς του Πανεπιστημίου του Σικάγου το 1917. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν Φωτογραφικές διερευνήσεις αμυδρών νεφελωμάτων ("Photographic Investigations of Faint Nebulae").
Το 1919 ο Χαμπλ αποδέχθηκε την προσφορά μιας θέσεως από τον Τζορτζ Χέιλ, ιδρυτή και διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Όρους Ουίλσον, κοντά στο Λος Άντζελες, στην οποία παρέμεινε ως το θάνατό του, με μία διακοπή στο Πεδίο Δοκιμών Aberdeen του αμερικανικού στρατού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για την εκεί υπηρεσία του τιμήθηκε με το παράσημο της «Λεγεώνος της Τιμής». Λίγο πριν το θάνατό του ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση του «Τηλεσκοπίου Χέιλ» των 5 μέτρων στο Αστεροσκοπείο Πάλομαρ, και ο Χαμπλ υπήρξε ο πρώτος που το χρησιμοποίησε.
Τα «σπειροειδή νεφελώματα» είναι γαλαξίες όπως ο δικός μας
Η άφιξή του στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον το 1919 συνέπεσε με την ολοκλήρωση του ισχυρότερου εκείνη τη στιγμή τηλεσκοπίου στον κόσμο, του κατοπτρικού τηλεσκοπίου των 100 ιντσών (2,54 μέτρων, σε διάμετρο). Χρησιμοποιώντας το, ο Χαμπλ κατόρθωσε να επισημάνει Κηφείδες μεταβλητούς αστέρες σε αρκετά «γειτονικά» «νεφελώματα», περιλαμβανομένου του σήμερα γνωστού ως Γαλαξία της Ανδρομέδας. Οι παρατηρήσεις του αυτών των σωμάτων τα έτη 1923 και 1924 απέδειξαν οριστικά ότι απείχαν πολύ περισσότερο από όσο πιστευόταν μέχρι τότε και, συνεπώς, τα «σπειροειδή νεφελώματα» που τα περιείχαν, ήταν τα ίδια γαλαξίες, άλλοι από τον δικό μας. Αυτή η ανακάλυψη, που ανακοινώθηκε την Πρωτοχρονιά του 1925, μετέβαλε θεμελιωδώς την εικόνα που είχε η ανθρωπότητα για το Σύμπαν.
Στη συνέχεια, ο Χαμπλ επινόησε ένα σύστημα για τη μορφολογική ταξινόμηση των γαλαξιών που είναι σήμερα γνωστό με το όνομά του.
Ο Νόμος του Χαμπλ
Γενικώς ο Χαμπλ πιστώνεται λανθασμένα με την ανακάλυψη της μετατοπίσεως προς το ερυθρό των φασμάτων των μακρινών γαλαξιών. Αυτή είχε παρατηρηθεί από τον Βέστο Σλάιφερ στο Αστεροσκοπείο Λόουελ τη δεκαετία 1910-19, αλλά ήταν σχετικώς άγνωστη (Proc.Amer.Phil.Soc., 56, 403, έτος 1917). Η σημασία αυτών των παρατηρήσεων είχε κατανοηθεί πριν το 1917 από τους Τζέιμς Κήλερ, Βέστο Σλάιφερ και από τον καθηγητή Ουίλιαμ Κάμπελ σε άλλα αστεροσκοπεία. Συνδυάζοντας τις δικές του μετρήσεις των γαλαξιακών αποστάσεων με εκείνες των μετατοπίσεων προς το ερυθρό του Σλάιφερ που αντιστοιχούσαν στους ίδιους γαλαξίες, οι Hubble και Μίλτον Χιούμασον ανακάλυψαν την προσεγγιστική αναλογία τους στο δείγμα των 46 γαλαξιών που είχαν μελετήσει, και υπολόγισαν τη σταθερά της αναλογίας σε 500 km/sec/Mpc, μία τιμή πολύ υψηλότερη από τη σήμερα αποδεκτή, εξαιτίας σφάλματος στον υπολογισμό των αποστάσεων. Αυτός ο νόμος της αναλογίας είναι σήμερα γνωστός στην Αστρονομία ως Νόμος του Χαμπλ (διατυπώθηκε επισήμως από τους Χαμπλ και Χιούμασον το 1929) και η σταθερά της αναλογίας του ως Σταθερά του Χαμπλ. Η έρευνα για την τιμή της σταθεράς συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας.
Παρά το γεγονός ότι η έννοια του διαστελλόμενου Σύμπαντος είχε προσεγγισθεί θεωρητικώς παλαιότερα, η δήλωση των Χαμπλ και Χιούμασον οδήγησε στην ευρύτερη αποδοχή της. Ο νόμος λέει ότι η σχετική ταχύτητα απομακρύνσεως μεταξύ δύο μακρινών γαλαξιών είναι ανάλογη της μεταξύ τους αποστάσεως.
Η ανακάλυψη του Νόμου του Χαμπλ επιβεβαίωσε παρατηρησιακά τη συνεχή διαστολή του Σύμπαντος και, συνεκδοχικά, τη θεωρία της Μεγάλης Αρχικής Εκρήξεως του Αββά Λεμαίτρ και του Αλεξάντερ Φρίντμαν (1922). Το 1931 ο Χαμπλ έγραψε μία επιστολή στον κοσμολόγο Βίλεμ ντε Σίτερ εκφράζοντας την άποψή του επί της θεωρητικής ερμηνείας του νόμου του: «...καταφεύγουμε στον όρο φαινομενικές ταχύτητες προκειμένου να τονίσουμε τον εμπειρικό χαρακτήρα του συσχετισμού που κάναμε. Αισθανόμαστε ότι η ερμηνεία του θα πρέπει να αφεθεί σε εσάς και στους πολύ λίγους άλλους που είναι ικανοί να συζητήσουν το θέμα με αυθεντία».
Νωρίτερα, το 1917, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε συμπεράνει μαθηματικώς ότι η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας υπεδείκνυε ότι το Σύμπαν θα πρέπει είτε να διαστέλλεται, είτε να συστέλλεται. Μη μπορώντας να πιστέψει το μαθηματικό πόρισμα της ίδιας του της θεωρίας, ο Αϊνστάιν εισήγαγε την κοσμολογική σταθερά στις εξισώσεις του για να το αποφύγει. Μόλις άκουσε για την ανακάλυψη του Χαμπλ, λέγεται πως είπε το περίφημο ότι η εισαγωγή της κοσμολογικής σταθεράς ήταν «το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου».
Παρεπόμενα
Ο Χαμπλ ανακάλυψε επίσης τον αστεροειδή 1373 Τσιντσινάτι, στις 30 Αυγούστου 1935. Βασισμένος στις παρατηρήσεις του και τις ανακαλύψεις του σχετικώς με τους γαλαξίες, συνέγραψε τα βιβλία Η παρατηρησιακή προσέγγιση στην Κοσμολογία (The Observational Approach to Cosmology) και Το Βασίλειο των Νεφελωμάτων (The Realm of the Nebulae).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Νευροοικονομικά
Συνδυάζει έρευνα από τη νευροεπιστήμη, την πειραματική και συμπεριφορική οικονομία και τη γνωστική και κοινωνική ψυχολογία. Καθώς η έρευνα στη συμπεριφορά λήψης αποφάσεων γίνεται ολοένα και πιο υπολογιστική, έχει επίσης ενσωματώσει νέες προσεγγίσεις από τη θεωρητική βιολογία, την επιστήμη των υπολογιστών και τα μαθηματικά. Η νευροοικονομία μελετά τη λήψη αποφάσεων χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό εργαλείων από αυτούς τους τομείς, έτσι ώστε να αποφευχθούν οι ελλείψεις που προκύπτουν από μια προσέγγιση με μία προοπτική. Στην κύρια οικονομική επιστήμη, η αναμενόμενη χρησιμότητα (ΕΕ) και η έννοια των ορθολογικών παραγόντων εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται. Πολλές οικονομικές συμπεριφορές δεν εξηγούνται πλήρως από αυτά τα μοντέλα, όπως η ευρετική και η πλαισίωση.
Τα οικονομικά της συμπεριφοράς εμφανίστηκαν για να εξηγήσουν αυτές τις ανωμαλίες ενσωματώνοντας κοινωνικούς, γνωστικούς και συναισθηματικούς παράγοντες στην κατανόηση των οικονομικών αποφάσεων. Η νευροοικονομία προσθέτει ένα άλλο επίπεδο χρησιμοποιώντας νευροεπιστημονικές μεθόδους για την κατανόηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ οικονομικής συμπεριφοράς και νευρικών μηχανισμών. Χρησιμοποιώντας εργαλεία από διάφορους τομείς, η νευροοικονομία λειτουργεί προς έναν ολοκληρωμένο απολογισμό της λήψης οικονομικών αποφάσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφαρμοσμένη ψυχολογία Κατηγορία:Νευροεπιστήμη Κατηγορία:Οικονομικά Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Γνωστική ψυχολογία
Λε Ντιαμάν
Το Λε Ντιαμάν (γαλλικά: Le Diamant) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντιαμαντινουά (γαλλικά: Diamantinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαρτινίκας
Παρανά (πολιτεία)
Η περιφέρεια αυτή μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα εμφάνιζε μικρό πληθυσμό, έπειτα από το συνταγματικό προσδιορισμό της, με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας το 1889. Κύρια προϊόντα που άρχισαν να παράγονται στη περιοχή και που συνεχίζουν μέχρι σήμερα είναι η καλλιέργεια του καφέ και η παραγωγή βάμβακος. Πλούσια επίσης παρατηρείται η κτηνοτροφία με πολλά κτηνοτροφικά προϊόντα. Μεγάλος αριθμός Ιαπώνων μεταναστών έφθασαν εδώ ως εργάτες στις καλλιέργειες του καφέ. Επίσης πολλοί εργάτες και ξένοι απασχολήθηκαν στη κατασκευή του μεγάλου φράγματος Ιταϊπού κατά μήκος του ποταμού Παρανά στα σύνορα με την Παραγουάη στη δεκαετία 1970-1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
S/2003 (379) 1
Ο S/2003 (379) 1 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του αστεροειδούς 379 Χουένα. Ανακαλύφθηκε στις 14 Αυγούστου του 2003 από τον Jean-Luc Margot με χρήση του συστήματος προσαρμοστικών οπτικών στο τηλεσκόπιο Keck II, στο Μάουνα Κέα. Ο δορυφόρος αυτός περιφέρεται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από την Χουένα με μεγάλο ημιάξονα 3400 ± 11 χιλιόμετρα και εκκεντρότητα 0,334 ± 0,075. Η περίοδος περιφοράς του είναι 80,8 ± 0,36 ημέρες, ενώ οι διαστάσεις του εκτιμώνται σε περίπου 7 χιλιόμετρα.
Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών
Σπούτνικ 10
Το Σπούτνικ 10, γνωστό και σαν Korabl-Sputnik 5, ήταν το πέμπτο μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Βοστόκ που εκτοξεύτηκε. Ήταν η τελευταία αποστολή διαστημοπλοίου Βοστόκ πριν το ιστορικό ταξίδι του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα. Όπως και στις προηγούμενες μη επανδρωμένες αποστολές του προγράμματος Βοστόκ, κύριος στόχος ήταν ο έλεγχος των διαφόρων συστημάτων και λοιπών παραμέτρων προκειμένου να καταστεί δυνατή η αποστολή ανθρώπου στο διάστημα.
Αποστολή
Το προφίλ της αποστολής ήταν παρόμοιο με του προηγούμενου Σπούτνικ 9. Το Σπούτνικ 10 εκτοξεύθηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 25 Μαρτίου 1961 και μπήκε επιτυχώς σε τροχιά γύρω από τη Γη. Στην κάψουλα επέβαιναν ένας σκύλος, ονόματι Zvezdochka, καθώς και μια κούκλα που προσομοίωνε τον κοσμοναύτη. Μετά από μια μόλις τροχιά, η κάψουλα επανεισόδου επέστρεψε με επιτυχία πίσω στη Γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόγραμμα Βοστόκ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1961
Κωμωδία
Με τον όρο κωμωδία χαρακτηρίζεται κάθε έργο που έχει ως σκοπό να διασκεδάσει μέσω κάποιου χιουμοριστικού θέματος. Η ακαδημαϊκή της έννοια, επηρεασμένη από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, είναι συνήθως διαφορετική και συνυφασμένη με τη σατιρική κωμωδία πολιτικού θέματος.
Η επιρροή της κωμωδίας μπορεί να είναι σημαντική σε κοινωνικό επίπεδο. Για παράδειγμα, η Δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας ενισχύθηκε μέσω έργων κωμωδίας που είχαν ως μέσο τη σάτιρα για να διακωμωδήσουν αρνητικά στοιχεία της κοινότητας.
Είδη και μέθοδοι κωμωδίας
Τα είδη και μέθοδοι της κωμωδίας είναι πολλά και πολλές φορές συνυπάρχουν σε ανάμικτο τρόπο. Κάποια από τα σημαντικά είδη είναι:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χιούμορ Κατηγορία:Κωμωδία
Lancia
Η Lancia είναι ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία, που ανήκει στον όμιλο Stellantis (προηγουμένως στην Fiat Chrysler Automobiles, η οποία συνενώθηκε με τον όμιλο Groupe PSA σε αναλογία 50 / 50, δημιουργώντας την Stellantis).
Στο παρελθόν υπήρξε η επίσημη πολυτελής θυγατρική του ομίλου της Fiat.
Από το 2009 άρχισε συνεργασία και με την Chrysler, με την οποία μοιραζόταν τα μοντέλα της για λίγα χρόνια, με διαφορετικό μόνο το σήμα. Επί του παρόντος η εταιρεία δεν εξάγεται, καθώς τον Ιανουάριο του 2017 ανακοινώθηκε η τότε απόφαση της Fiat να περιορίσει την Lancia σε ένα μόνο μοντέλο, την Ypsilon, και αποκλειστικά στην αγορά της Ιταλίας, όπως και έγινε.
Ωστόσο, από τον Ιανουάριο του 2021 ανήκει στον πολυεθνικό όμιλο Stellantis που δημιουργήθηκε τότε, ο οποίος τον ίδιο μήνα ανακοίνωσε και αμέσως ξεκίνησε την εξέλιξη μιας νέας γενιάς μοντέλων για την εταιρεία, που θα κυκλοφορήσουν στην αγορά αρχίζοντας από το 2024. Το ίδιο έτος, η εταιρεία θα αρχίσει εκ νέου τις εξαγωγές σε άλλα κράτη της Ευρώπης.
Ιστορία
Η Lancia ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1906 από τον Ιταλό μηχανικό και οδηγό Βιντσέντζο Λάντσια (Vincenzo Lancia), ενώ έγινε τμήμα του ομίλου της Fiat το 1969.
Στην δεκαετία του 1980, η εταιρεία συνεργάστηκε με την αυτοκινητοβιομηχανία SAAB, με αποτέλεσμα τη διάθεση του μοντέλου της Lancia Delta στη Σουηδία με το σήμα της SAAB και την ονομασία Saab 600. Το 1984, η Lancia Thema δημιουργήθηκε σε κοινή πλατφόρμα με τα Saab 9000, Fiat Croma και Alfa Romeo 164. Παραδοσιακά, η εταιρεία διατηρούσε και φιλικές σχέσεις με την τότε ομόσταυλη Ferrari (που ανήκε επίσης στον όμιλο της Fiat, αλλά στις 3 Ιανουαρίου 2016 έγινε ανεξάρτητη). Ένα μοντέλο της Lancia, το Thema 8.32, κατασκευαζόταν με κινητήρα 3.2 λίτρων V8 της Ferrari, στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας. Τον Σεπτέμβριο του 1994 παρουσιάστηκε ο διάδοχος της Thema, το Kappa Sedan και Station Wagon, και ακολούθησε το Kappa Coupe στα τέλη του 1997.
Το 2009, μέσα στον Όμιλο Fiat, η Lancia ενώθηκε με την Chrysler. Στα επόμενα λίγα χρόνια, όλα τα αυτοκίνητα Lancia και Chrysler διατέθηκαν στα δεξιοτίμονα κράτη (κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία, και σε περιορισμένα αντίτυπα στην Ιαπωνία) ως Chrysler και στα άλλα κράτη ως Lancia. Το 2011 παρουσιάστηκε η νέα παλέτα των μοντέλων της. Στα υπάρχοντα Lancia Musa και Lancia Delta, προστέθηκαν η νέα γενιά του Lancia Ypsilon και τα Thema, Voyager και Flavia Cabriolet.
Ωστόσο, η συγχώνευση αυτή εισέπραξε άκρως αρνητικά έως και καταστροφικά σχόλια από τον Τύπο και το κοινό, διότι όλα τα μοντέλα της Lancia έγιναν τότε rebadged μοντέλα της Chrysler, χωρίς να υπάρξει σχεδόν καμία διαφοροποίηση, έστω και στην αισθητική τους, από τα αντίστοιχα της Chrysler και η αγορά αντέδρασε με φρίκη. Συνέπεια αυτής της τακτικής και των συνεπακόλουθων σχολίων, ήταν μια τεράστια πτώση των πωλήσεων το 2013, με την συνολική παραγωγή της εταιρείας, κατά συνέπεια, να πέφτει από τα 100.007 αντίτυπα το 2011 και τα 98.733 το 2012, στα 71.223 το 2013, όταν η παραγωγή το έτος 1990 είχε φτάσει τα 300.087 αντίτυπα. Ως αποτέλεσμα, τον Ιανουάριο του 2014 ανακοινώθηκε η οριστική απόφαση της Fiat να μειώσει σταδιακά την παραγωγή της Lancia. Το μοναδικό μοντέλο που της έχει απομείνει, είναι η Ypsilon, που τώρα μάλιστα διατίθεται αποκλειστικά στην αγορά της Ιταλίας. Μάλιστα το 2018 η ετήσια παραγωγή της εταιρείας έπεσε στα μόλις 48.555 αντίτυπα.
Από τον Ιανουάριο του 2021, η Lancia ανήκει στον νέο όμιλο Stellantis, ο οποίος τον ίδιο μήνα ανακοίνωσε ότι ότι θα εξελίξει μια νέα γενιά μοντέλων για την εταιρεία. Ήδη από τις αρχές Φεβρουαρίου του 2021 ξεκίνησε την κοινή ανάπτυξη των μοντέλων της Alfa Romeo, της DS Automobiles και της Lancia, που θα φτάσουν στην αγορά το 2024, με την Stellantis να χαρακτηρίζει τα τρία αυτά brands ως premium εταιρείες. Από το ίδιο έτος, όπως ανακοίνωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Lancia, Luca Napolitano, στις αρχές Νοεμβρίου 2021, η εταιρεία θα πουλάει αυτοκίνητα και σε άλλες αγορές της Ευρώπης.
Επί του παρόντος, η Lancia ετοιμάζει 3 νέα μοντέλα, τη νέα Ypsilon, τη νέα Delta και ένα συμπαγές crossover. Η νέα Ypsilon θα κυκλοφορήσει το 2024, θα βασίζεται σε μια πλατφόρμα της Stellantis και θα είναι το τελευταίο μοντέλο της Lancia που θα προσφέρεται με μηχανή εσωτερικής καύσης. Η νέα Delta και το crossover θα είναι αμιγώς ηλεκτρικά και θα κυκλοφορήσουν το 2026. Η ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία έχει ανακοινώσει ότι από το 2026 θα πουλά μόνο αμιγώς ηλεκτρικά οχήματα και θα απευθύνεται σε πελάτες με υψηλότερο μέσο όρο ηλικίας.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|280px|Lancia D50A της Formula 1 του 1954. thumb|right|280px|Lancia Aurelia-B24-Spider, χαρακτηριστικό αυτοκίνητο της υψηλής κοινωνίας στον ιταλικό και γαλλικό κινηματογράφο στην δεκαετία του 1960.
Μέχρι τη δεκαετία του 1960 και ειδικά στην μεσοπολεμική περίοδο, τα αυτοκίνητα της Lancia οδηγήθηκαν από αρκετούς διάσημους. Ιδίως το Lancia Aurelia B24 Spider και το Lancia Stratos αποτελούν δυο από τα ακριβότερα συλλεκτικά αυτοκίνητα σήμερα. thumb|right|280px|Delta HF Ιntegrale, η ενισχυμένη έκδοση του [[Lancia Delta.]]
Από πλευράς αριθμού νικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ, η Lancia παραμένει η εταιρεία με τις περισσότερες. Το αποκορύφωμα των επιτυχιών της σημειώθηκε κυρίως στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με την ιστορική Lancia Delta πρώτης γενιάς του 1979 - 1993, η οποία μάλιστα κατέκτησε 6 συνεχόμενα πρωταθλήματα, στο διάστημα μεταξύ του 1987 και του 1992.
Γενικότερα στο παρελθόν, η Lancia είχε εμφανείς σπορ προσανατολισμούς και αυτό δημιουργούσε, στον Όμιλο Fiat, εσωτερικό ανταγωνισμό με την επίσης σπορ αδελφή της Alfa Romeo. Από το 1992 - 1993, η μητρική Fiat επαναπροσδιόρισε το ρόλο της Lancia μέσα στον Όμιλο Fiat. Αποφάσισε τότε ότι η Lancia θα διαθέτει μια παλέτα από μοντέλα που το κύριο χαρακτηριστικό τους θα είναι η πολυτέλεια, η κομψότητα και η άνεση, ενώ παράλληλα δεν θα υστερούν σε επιδόσεις.
Παραδοσιακά, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της εταιρείας είναι η χρήση ελληνικών λέξεων και γραμμάτων της ελληνικής αλφαβήτου για την ονομασία των μοντέλων της, όπως για παράδειγμα η Lancia Ypsilon (από το ελληνικό γράμμα ύψιλον) και η Lancia Thesis (από την ελληνική λέξη «θέσις»). Όμως, το μόνο γράμμα που δεν χρησιμοποιεί η εταιρεία είναι το «Άλφα», για να μην συγχέεται με την αδερφή εταιρεία Alfa Romeo.
Αγορές εξωτερικού
thumb|right|280px|Η τρίτη γενιά της Lancia Delta.
Στη δεκαετία του 1970, η Lancia υπέφερε από προβλήματα που έπλητταν το κύρος και την αξιοπιστία της, κυρίως λόγω της τάσης σύντομης εμφάνισης σκουριάς στη Lancia Beta, ένα ζήτημα που είχε λάβει έντονα αρνητική δημοσιότητα και ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το ζήτημα έλαβε μεγάλη δημοσιότητα από το 1980 (με αφορμή ένα σχετικό δημοσίευμα της Daily Mirror) και μετά. Μάλιστα είχε κυκλοφορήσει τότε σε αρκετές χώρες μια έντονη φήμη ότι αυτό συνέβη λόγω χρήσης, από την μητρική Fiat, χαμηλότερης ποιότητας ατσαλιού από τη Ρωσία, επειδή ήταν φθηνότερο, που υποτίθεται ότι τους προσέφερε τότε σε χαμηλή τιμή η Ρωσία ως αντάλλαγμα για την κοινοπραξία της Fiat που οδήγησε στην ίδρυση της AvtoVAZ / Lada. Ωστόσο, δεν αποδείχτηκε ποτέ ιστορικά ότι συνέβη κάτι τέτοιο.
Η εταιρεία σταμάτησε να παράγει δεξιοτίμονες εκδοχές των μοντέλων της το 1994, όταν και αποσύρθηκε από την Βρετανική αγορά (λόγω της μεγάλης ζημιάς στο πρεστίζ της και της πτώσης των πωλήσεων, που μετά προκάλεσαν μια μεγάλη τιμολογιακή απαξίωση των μοντέλων της ως μεταχειρισμένα, με αποτέλεσμα να γίνουν αντιεμπορικά και ως καινούρια) και γενικότερα από όλα τα δεξιοτίμονα κράτη τον Φεβρουάριο του 1994.
Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα οχήματα της εταιρείας ήταν διαθέσιμα μέχρι τη δεκαετία του 1960, ως μοντέλα πολυτελείας, καθώς και από το 1975 έως το 1984, όταν και διακόπηκαν οριστικά. Από τα τέλη του 2011 και για λίγα χρόνια, τα αυτοκίνητά της διατέθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο (έως το 2017), στην Ιρλανδία (έως το 2017) και στην Ιαπωνία (σε περιορισμένα αντίτυπα και έως το 2014) με το σήμα της Chrysler.
Για την Ελλάδα στη δεκαετία του 1980, κατασκεύαζε αποκλειστικά και έναν κινητήρα 1.100 κυβικών εκατοστών, για ευνοϊκότερη φορολογική αντιμετώπιση.
Σημερινά μοντέλα
thumb|right|280px|Η σημερινή Lancia Ypsilon.
Εν έτει 2021, η Lancia παράγει μόνο το εξής μοντέλο:
Λογότυπο
Το λογότυπο της αυτοκινητοβιομηχανίας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Fiat Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ
Το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ (Чорнобильська катастрофа) έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου του 1986, στον αντιδραστήρα αρ. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος σήμερα βρίσκεται σε εδάφη της Ουκρανίας. Το ατύχημα ήταν της τάξης του μέγιστου προβλεπόμενου ατυχήματος στην Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων, διατάραξε σοβαρότατα τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στις γύρω περιοχές και είχε σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία. Από το ατύχημα πέθαναν επιτόπου 2 από τους εργάτες του σταθμού. Μέσα σε τέσσερις μήνες, από τη ραδιενέργεια και από εγκαύματα λόγω της θερμότητας, πέθαναν 28 πυροσβέστες που έσπευσαν στο χώρο του ατυχήματος και διαπιστώθηκαν 19 επιπλέον θάνατοι ως το 2004. Επιπλέον, υπολογίζεται ότι επηρεάστηκε η υγεία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων εξαιτίας της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια. Οι ποσοστιαίες αυξήσεις των καρκίνων ήταν άνω του 15% στους πληθυσμούς που εκτέθηκαν, με χιλιάδες θανάτους από καρκίνο και λευχαιμία να συνδέονται με το ατύχημα.
μικρογραφία|350px|[[Χάρτης της ευρύτερης περιοχής, με εμφαινόμενες τις πληγείσες εκτάσεις. Κόκκινο: απαγορευμένη ζώνη, ανοιχτό κόκκινο: ζώνη μόνιμου ελέγχου, ροζ: ζώνη περιοδικού ελέγχου, κίτρινο: απροσδιόριστη ζώνη.]] Η καταστροφή που προκάλεσε το ατύχημα φάνηκε από τις μετέπειτα συνέπειες του: ο χώρος εκκενώθηκε, έγινε μια μεγάλη διαρροή ραδιενέργειας, πολλοί άνθρωποι εκτέθηκαν σε ραδιενέργεια και εργάτες εγκατέλειψαν τον τόπο εργασίας τους.
Τα Μέσα Ενημέρωσης αργότερα αναφέρθηκαν στο περιστατικό ως μια καταστροφή ευρείας κλίμακας, αναφερόμενα σε αυτό ως πυρηνικό ατύχημα και επίσης εκτίμησαν ότι η ζημιά που προκλήθηκε στο Τσερνόμπιλ είχε καταστροφικές συνέπειες και για την υπόλοιπη Ευρώπη.
Το εργοστάσιο στο Τσερνόμπιλ
Ο Πυρηνικός Σταθμός Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ (σοβιετική πλήρης ονομασία: Εργοστάσιο Παραγωγής Πυρηνικής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ, Β.Ι. Λένιν - Чернобыльская АЭС им. В.И.Ленина), βρίσκεται στην εγκαταλελειμμένη πλέον κωμόπολη Πρυπιάτ (ουκρανικά: При́п'ять) της Ουκρανίας. Λόγω της εκκένωσης του εδώ και χρόνια, είναι γνωστή και ως Πόλη - Φάντασμα. Το εργοστάσιο που πήρε το όνομά του από την πόλη του Τσερνόμπιλ, μπήκε σε λειτουργία για τη Σοβιετική Ένωση το 1977 ως πρότυπο πυρηνικό εργοστάσιο. Στις 26 Απριλίου του 1986 σημειώθηκε στο εργοστάσιο το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ και είχε ως αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατο δεκάδων και την εκτεταμένη επιβάρυνση του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια. Το εργοστάσιο λειτουργούσε ως τον Δεκέμβριο του 2000 εξαιτίας μεγάλης ενεργειακής ζήτησης στην Ουκρανία.
Το πρόγραμμα δοκιμών στον αντιδραστήρα 4
Κατά την λειτουργία ενός αντιδραστήρα, ένα σημαντικό ποσοστό της παραγόμενης ισχύος (περίπου 7%) δεν προέρχεται από την σχάση του καυσίμου, αλλά από την ραδιενεργή διάσπαση των προϊόντων της πυρηνικής αντίδρασης. Η ραδιενεργή διάσπαση συνεχίζει για αρκετό χρόνο μετά την διακοπή της πυρηνικής σχάσης (π.χ., σε περίπτωση απενεργοποίησης του αντιδραστήρα), με αποτέλεσμα να απαιτείται συνεχής ψύξη μετά την απενεργοποίηση, προκειμένου να αποφευχθεί  η καταστροφή του αντιδραστήρα.
Για την ψύξη των αντιδραστήρων μετά την απενεργοποίηση, το εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ διέθετε τρεις εφεδρικές ντιζελογεννήτριες ισχύος 5,5MW. Ωστόσο, οι γεννήτριες αυτές απαιτούσαν διάστημα περίπου 60 με 75 δευτερολέπτων προκειμένου να ανεβάσουν στροφές και να σταθεροποιηθεί η παραγωγή τους. Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, ο αντιδραστήρας θα παρέμενε χωρίς ψύξη για το διάστημα αυτό, γεγονός που αποτελούσε πηγή σοβαρού κινδύνου.
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος είχε προταθεί η αξιοποίηση της διαθέσιμης ενέργειας του ατμοστροβίλου κατά την στιγμή της απενεργοποίησης (κινητική ενέργεια των περιστρεφόμενων τμημάτων του στροβίλου και της γεννήτριας). Η ιδέα αυτού του συστήματος είχε προβλεφθεί και είχε περιληφθεί ως ενδεχόμενη λειτουργία στο σχεδιασμό των αντιδραστήρων RBMK-1000 που χρησιμοποιούσε το Τσερνόμπιλ.
Η αρχική δοκιμή ενός τέτοιου συστήματος έγινε το 1982, ωστόσο αποδείχθηκε αναποτελεσματική, καθώς η τάση διέγερσης δεν επαρκούσε για την παραγωγή αξιοποιήσιμης ενέργειας κατά την επιβράδυνση της γεννήτριας. Το σύστημα ανασχεδιάστηκε και δοκιμάστηκε ξανά το 1984 και το 1985, και πάλι ανεπιτυχώς. Μία νέα δοκιμή σχεδιάστηκε να γίνει το 1986, κατά την απενεργοποίηση του αντιδραστήρα 4 για προγραμματισμένη συντήρηση. Η βασική ιδέα σχετικά με την δοκιμή του 1986 ήταν η πραγματοποίηση του ελέγχου σε συνθήκες όσο πιο κοντά σε πραγματικές γίνεται. Εφόσον επανεξετάστηκε για άλλη μια φορά, προγραμματίστηκε ο έλεγχος να ξεκινήσει από τις 25 Απριλίου του 1986.
Το ατύχημα
Η δοκιμή κατέληξε στο τραγικό δυστύχημα, που συνέβη στη 01:26 ώρα Μόσχας, ξημερώματα Σαββάτου 26 Απριλίου 1986. Εκείνη την ώρα στο εργοστάσιο βρίσκονταν περίπου 200 εργαζόμενοι των οποίων οι ενασχολήσεις σχετίζονταν με την ομαλή λειτουργία των πυρηνικών αντιδραστήρων 1, 2 και 3, καθώς και με το πρόγραμμα ελέγχου που λάμβανε χώρα στον αντιδραστήρα 4 όπου και σημειώθηκε η έκρηξη. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου υπήρχαν άλλοι εργάτες οι οποίοι δούλευαν σε νυχτερινή βάρδια για την κατασκευή των αντιδραστήρων 5 και 6 που επρόκειτο να λειτουργήσουν το Φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
Η δοκιμή θα γινόταν στον έναν από τους δύο στροβίλους που τροφοδοτούσε ο αντιδραστήρας 4, και προβλεπόταν να ακολουθήσει την εξής πορεία: Ο αντιδραστήρας θα ετίθετο σε χαμηλή ισχύ (περί τα 700MW) και η γεννήτρια θα εργαζόταν σταθερά, σε πλήρη ταχύτητα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η παροχή ατμού θα διακοπτόταν, και θα ελεγχόταν κατά πόσο το σύστημα θα μπορούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες ψύξης μέχρι την εκκίνηση των εφεδρικών γεννητριών.
Οι κατάλληλες συνθήκες για την διεξαγωγή της δοκιμής επιτεύχθηκαν πριν την πρωινή βάρδια της 25 Απριλίου του 1986. Οι εργαζόμενοι της βάρδιας ήταν ενημερωμένοι και είχαν εξοικειωθεί με τις διαδικασίες της δοκιμής. Μία ομάδα ηλεκτρολόγων μηχανικών βρισκόταν επί τόπου για να επιτηρήσει την λειτουργία του νέου συστήματος διέγερσης της γεννήτριας. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, στις 01:26΄ ξεκίνησε η προοδευτική μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα, και η ισχύς έπεσε στο 50% (1600MW), την ώρα που αναλάμβανε η πρωινή βάρδια.
Σε αυτή την φάση, μία άλλη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής στην περιοχή βγήκε απρόσμενα εκτός λειτουργίας, και ο ελεγκτής του δικτύου ζήτησε από το εργοστάσιο Τσερνόμπιλ να αναπληρώσει την απώλεια ισχύος. Ο διευθυντής του Τσερνόμπιλ ανταποκρίθηκε, και διέταξε να καθυστερήσει η δοκιμή. Ωστόσο, όλες οι διεργασίες για την προετοιμασία της δοκιμής -εκτός από εκείνες που θα επηρέαζαν την παραγωγή ισχύος- συνεχίστηκαν κανονικά, περιλαμβανομένης και της απενεργοποίησης του συστήματος ψύξης έκτακτης ανάγκης.
Στις 23:04΄ ο ελεγκτής του δικτύου επέτρεψε την μείωση της ισχύος, και την συνέχιση της δοκιμής. Στο μεταξύ, η πρωινή βάρδια είχε αποχωρήσει, και η απογευματινή βάρδια πλησίαζε προς το τέλος του ωραρίου. Η νυχτερινή βάρδια θα αναλάμβανε καθήκοντα μετά τα μεσάνυχτα, κι ενώ η διαδικασία της δοκιμής θα είχε ξεκινήσει. Ωστόσο, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, η δοκιμή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί, και η νυχτερινή βάρδια απλώς θα επιτηρούσε την ψύξη του απενεργοποιημένου αντιδραστήρα. Υπεύθυνος της νυχτερινής βάρδιας ήταν ο Αλεξάντρ Ακίμωφ, ενώ υπεύθυνος για τον χειρισμό του αντιδραστήρα ήταν ο Λεονίντ Τοπτούνοφ, ένας νέος μηχανικός με τρίμηνη εμπειρία.
Κατά την αλλαγή βάρδιας έγινε ταχύτατα η περαιτέρω μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα κάτω του 50%. Η ισχύς των 700MW επιτεύχθηκε στις 00:05 της 26 Απριλίου. Ωστόσο, λόγω των παραπροϊόντων της σχάσης, και κυρίως λόγω του Ξένου 135 που απορροφά νετρόνια, η ισχύς συνέχισε να πέφτει. Το Ξένο 135 προκύπτει από το Ιώδιο 135 και μετατρέπεται σε Ξένο 136 προσλαμβάνοντας νετρόνια από αυτά που παράγονται με την σχάση του καυσίμου. Υπό σταθερές συνθήκες λειτουργίας, η παραγωγή και η μετατροπή του Ξένου 135 σε Ξένο 136 βρίσκονται σε ισορροπία. Ωστόσο, κατά την ταχεία μείωση της ισχύος του αντιδραστήρα, η ήδη υπάρχουσα ποσότητα ιωδίου 135 συνεχίζει να μετατρέπεται να σε Ξένο 135, ενώ το μειωμένο πλήθος των διαθέσιμων νετρονίων δεν επαρκεί για την μετατροπή του Ξένου 135 σε Ξένο 136. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κι ενώ η ισχύς είχε ήδη πέσει κάτω από τα επιθυμητά επίπεδα -στα 500MW- ο Τοπτούνοφ από λάθος κατέβασε τις ράβδους ελέγχου ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα η ισχύς να πέσει στα 30MW.
Ο αντιδραστήρας πλέον παρήγαγε 95% λιγότερη ισχύ από ο,τι ήταν αρχικά ορισμένο για την διεξαγωγή της δοκιμής. Το προσωπικό της αίθουσας ελέγχου επέλεξε να αποκαταστήσει την ισχύ του αντιδραστήρα παρακάμπτοντας το αυτόματο σύστημα ρύθμισης των ράβδων ελέγχου, και ανεβάζοντας τις ράβδους χειροκίνητα. Μετά από μερικά λεπτά η θερμική ισχύς άρχισε να αυξάνει, και σταθεροποιήθηκε στα 160~200MW. Η περαιτέρω αύξηση της ισχύος ήταν αδύνατη, παρότι οι περισσότερες ράβδοι ελέγχου ήταν πλήρως σηκωμένες, λόγω της μεγάλης ποσότητας Ξένου 135 που είχε συσσωρευτεί κατά την λειτουργία στα 30MW. Η λειτουργία του αντιδραστήρα υπό αυτές τις συνθήκες (περιορισμός της ισχύος λόγω του Ξένου 135) συνοδεύεται από μεταβαλλόμενη παραγωγή νετρονίων και διακυμάνσεις στην θερμοκρασία. Στην αίθουσα ελέγχου άρχισαν να ενεργοποιούνται σήματα κινδύνου σχετικά με την παροχή του νερού τροφοδοσίας, την στάθμη του νερού στους διαχωριστές ατμού, τις βαλβίδες ασφαλείας που απελευθέρωναν τον περίσσιο ατμό απευθείας στον συμπυκνωτή, και τον ελεγκτή ισχύος των νετρονίων.
Το πρώτο δεκάλεπτο (00:35 - 00:45) τα σήματα κινδύνου αγνοήθηκαν, προκειμένου να αυξηθεί η ισχύς του αντιδραστήρα. Όταν η ισχύς έφτασε στα 200MW, οι προετοιμασίες για την δοκιμή συνεχίστηκαν.
Στο πλαίσιο της δοκιμής, ενεργοποιήθηκαν στις 01:05 συμπληρωματικές αντλίες νερού ψύξης. Η αυξημένη ροή ψυκτικού είχε ως συνέπεια την μείωση τις πίεσης του ατμού, με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί η ένδειξη μειωμένης πίεσης στους διαχωριστές, στις 01:19. Παράλληλα, η αυξημένη ροή νερού οδήγησε σε μείωση των φυσαλίδων ατμού μέσα στον αντιδραστήρα. Αυτό είχε ως συνέπεια την επιβράδυνση της σχάσης, καθώς το νερό απορροφά νετρόνια. Το προσωπικό της αίθουσας ελέγχου αντέδρασε κλείνοντας δύο από τις αντλίες νερού, προκειμένου να αυξηθεί η πίεση, και σηκώνοντας χειροκίνητα περισσότερες ράβδους ελέγχου, προκειμένου να αυξηθεί η ισχύς.
Ο αντιδραστήρας βρισκόταν πλέον σε ασταθή κατάσταση. Σχεδόν όλες οι ράβδοι ελέγχου είχαν αφαιρεθεί (απέμεναν κατεβασμένες 18 ράβδοι, έναντι 28 που θα έπρεπε να είναι πάντα κατεβασμένες για λόγους ασφαλείας). Το αυτόματο σύστημα ελέγχου των ράβδων, και διάφορα άλλα αυτοματοποιημένα συστήματα ελέγχου του αντιδραστήρα είχαν απενεργοποιηθεί, και η ροή του νερού ψύξης είχε μειωθεί, επιτρέποντας εκ νέου την δημιουργία ατμού μέσα στον αντιδραστήρα.
Στις 1:23:04, ξεκίνησε η δοκιμή, με την διακοπή της παροχής ατμού στους στροβίλους. Οι εφεδρικές ντιζελογεννήτριες θα συνδέονταν στο σύστημα στις 1:23:43. Στο μεσοδιάστημα, οι τέσσερις από τις οκτώ αντλίες ανακυκλοφορίας που βρισκόντουσαν σε λειτουργία θα τροφοδοτούταν από τις γεννήτριες της μονάδας, που λόγω αδράνειας συνέχιζαν την περιστροφή τους. Ωστόσο, καθώς η ταχύτητα περιστροφής των γεννητριών μειωνόταν, μειωνόταν και η παροχή του νερού ψύξης. Αυτό οδήγησε στην δημιουργία περισσότερων φυσαλίδων ατμού στον αντιδραστήρα.
Καθώς η διαμόρφωση του αντιδραστήρα ήταν ασταθής, η μείωση της απορρόφησης νετρονίων λόγω της αύξησης της ποσότητας του ατμού ξεκίνησε μία διαδικασία θετικής ανάδρασης, όπου η αύξηση του ατμού οδηγεί σε αύξηση της ισχύος, και η αύξηση της ισχύος σε παραγωγή περισσότερων φυσαλίδων ατμού. Κατά την διάρκεια τις δοκιμής το αυτόματο σύστημα ελέγχου ανταποκρίθηκε στο φαινόμενο αυτό, κατεβάζοντας ράβδους ελέγχου για να μειώσει την ισχύ. Ωστόσο, λόγω των χειροκίνητων χειρισμών που προηγήθηκαν, το σύστημα ήλεγχε μόνο 12 από τις 211 ράβδους ελέγχου.
Στις 1:23:40 ενεργοποιήθηκε το σύστημα επείγουσας απενεργοποίησης του αντιδραστήρα. Το σύστημα αυτό κατεβάζει πλήρως όλες τις ράβδους, παρακάμπτοντας κάθε άλλη ρύθμιση, αυτόματη ή χειροκίνητη, και οδηγεί σε πλήρη απενεργοποίηση του αντιδραστήρα. Δεν είναι γνωστό ποιος πίεσε το κομβίο του συστήματος, ούτε αν αυτό έγινε για να αντιμετωπιστεί η ανεξέλεγκτη αύξηση της ισχύος ή ως μία τυπική διαδικασία για το σβήσιμο του αντιδραστήρα με την ολοκλήρωση της δοκιμής.