cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργης Μωραΐτης
Βιογραφικά Στοιχεία
Συλλαμβάνεται με ασύρματο στο τέλος του 1955 και καταδικάζεται δις σε θάνατο από Στρατοδικείο, με βάση τον ΑΝ 375 το 1957. Για τα επόμενα 11 χρόνια θα φυλακιστεί στις φυλακές Ιτζεδίν, Αλικαρνασσού, Αίγινας, Κέρκυρας, Αβέρωφ, Χαλκίδας κ.ά. Στους τοίχους της Γενικής Ασφάλειας της οδού Μπουμπουλίνας, όπου βρίσκεται σε απομόνωση, σκαλίζει για να διαβάσουν, όπως λέει, οι επόμενοι αγωνιστές και να μην τα σβήσουν οι ασφαλίτες: «Συμβουλή: Όταν μπαίνεις εδώ μέσα ξέχασέ τα όλα. Και να σκέφτεσαι μόνο το Λαό και το Κόμμα».
Αποφυλακίζεται με όρους το 1966. Αναλαμβάνει δουλειά στην ΕΔΑ ως μέλος του Γραφείου της Αθήνας. Με το πραξικόπημα της χούντας, ξεφεύγει τη σύλληψη και περνά στην παρανομία. Ως μέλος του Γραφείου της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ αναλαμβάνει δουλειά για την έκδοση του «Ριζοσπάστη», της «Αδούλωτης Αθήνας», του «Οδηγητή» και άλλων εντύπων για την περίοδο 1967-1968.
Ο Γιώργης Μωραΐτης το Φλεβάρη του 1968 παίρνει θέση υπεράσπισης των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ, γράφει και την ανακοίνωση που δημοσιεύεται στην «Αδούλωτη Αθήνα» και στον «Ριζοσπάστη».
Συλλαμβάνεται το Νοέμβρη του 1968 και καταδικάζεται από Στρατοδικείο σε κάθειρξη 24 χρόνων. Ακολουθούν 5 χρόνια φυλάκισης ξανά στις φυλακές Αβέρωφ, Κορυδαλλού, Ιτζεδίν, Αλικαρνασσού και Χαλκίδας.
Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1974 και τοποθετείται στη Διεύθυνση και την Αρχισυνταξία του «Ριζοσπάστη». Ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στις εκλογές του 1977, 1981 και 1985 στη Φθιώτιδα.
Στο 13ο Συνέδριο έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση του επαναστατικού χαρακτήρα του κόμματος ενάντια στην ομάδα που στόχευε στη διάλυση και διάχυσή του στο ΣΥΝ.
Από το 1991 έως το 2004 ήταν μέλος της Διεύθυνσης του «Ριζοσπάστη». Επίσης διετέλεσε πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αντιστασιακών Οργανώσεων (ΠΟΑΟ) και αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ). Υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΣΔΑΕΑ), του Συνδέσμου Φυλακισθέντων –Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 (ΣΦΕΑ 1967-1974)
Έφυγε από τη ζωή το 2018 σε ηλικία 91 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Μοντιτσέλλι ντ'Όντζινα
Το Μοντιτσέλλι ντ'Όντζινα (ιταλικά: Monticelli d'Ongina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Μεταξάς Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Μεταξάς Κοζάνης
Ο Μεταξάς είναι ημιορεινό χωριό του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 440 μέτρα, το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας. Απέχει 39 χλμ. ΝΔ. από το Αγρίνιο, 38 χλμ. ΒΑ. από το Μεσολόγγι και 27 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο. Αναφέρεται επίσημα το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 ως Μεταξά να ανήκει στον τότε δήμο Μακρυνείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Αγία Τριάδα, Αγίους Αποστόλους, Κυψέλη και Μακρινού αποτελούν την τοπική κοινότητα Μακρινούς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Μορφάσσο
Το Μορφάσσο (ιταλικά: Morfasso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Αλλόβρογες
μικρογραφία|386x386εσ|Η [[Γαλατία την εποχή του Καίσαρα (58 π.Χ.)]] Οι Αλλόβρογες (λατινικά: Αllobroges, αρχαία ελληνικά: Αλλόβριγες, Αλλόβρυγες, Αλλόβρoγες) ήταν μια γαλατική φυλή της οποίας η επικράτεια βρισκόταν μεταξύ του ποταμού Ιζέρ, του ποταμού Ροδανού και των βόρειων Άλπεων. Στην αρχαιότητα θεωρούνταν μεγάλοι πολεμιστές. Πρωτεύουσά τους ήταν η σημερινή Βιέν και κυριότερες πόλεις η Γενεύη και η Γκρενόμπλ.
Το όνομά τους σημαίνει allenigenae (=αλλογενείς,αλλόφυλοι)
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|369x369εσ|Η περιοχή των Αλλοβρόγων Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στους Αλλόβρογες προέρχεται από τον Έλληνα ιστορικό Πολύβιο το 150-130 π.Χ. Αναφέρει ότι αντιστάθηκαν ανεπιτυχώς στον Αννίβα όταν διέσχισε τις Άλπεις το 218 π.Χ. στην εκστρατεία του προς τη Ρώμη.
Οι Αλλόβρογες συμμάχησαν με τους Αρβέρνους και πολέμησαν εναντίον των Ρωμαίων. Το 123 π.Χ., έδωσαν καταφύγιο στον βασιλιά της φυλής των Σαλύων, που η Ρώμη είχε πρόσφατα κατακτήσει, και αρνήθηκαν να τον παραδώσουν. Η Ρώμη τότε τους κήρυξε πόλεμο και κινήθηκε εναντίον τους. Στις 8 Αυγούστου 121 π.Χ., οι ρωμαϊκές λεγεώνες τους νίκησαν και τους υποχρέωσαν να υποταχθούν.
Οι Αλλόβρογες διαδραμάτισαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην αποτυχία της συνωμοσίας του Κατιλίνα το 63 π.Χ. , μια συνωμοσία εναντίον της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Οι συνωμότες έκαναν το λάθος να επιχειρήσουν να στρατολογήσουν ορισμένους αντιπροσώπους των Αλλοβρόγων, οι οποίοι βρίσκονταν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού της συνωμοσίας για να παραπονεθούν για τη σκληρότητα του κυβερνήτη τους. Τους προσέγγισαν οι συνεργάτες του Κατιλίνα και τους πρότειναν να ικανοποιήσουν τα αιτήματά τους αν βοηθούσαν στην ανατροπή του ύπατου Κικέρωνα. Οι Αλλόβρογες αντιπρόσωποι πρόδωσαν τα σχέδια των συνωμοτών στον Κικέρωνα, στην κατοχή του οποίου περιήλθαν τα αποδεικτικά στοιχεία που ενέπλεκαν τους συνωμότες, οι οποίοι συνελήφθησαν, εκτός του Κατιλίνα που διέφυγε, και καταδικάστηκαν σε θάνατο δια στραγγαλισμού στα υπόγεια του Καπιτωλίου.
Ωστόσο, οι Αλλόβρογες αρκετές φορές επαναστάτησαν μόνοι τους έως ότου τελικά απορροφήθηκαν στους κόλπους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. μικρογραφία|Νόμισμα των Αλλοβρόγων Στη συνέχεια, πιστοί και πάλι στους Ρωμαίους, οι Αλλόβρογες πολεμιστές συντάχθηκαν με τον Ιούλιο Καίσαρα κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Γαλατίας (58-51 π.Χ.). Είχαν αρχηγούς δύο αδέλφια, τον Ρούκιλο και τον Έγκους, γιους του Αντμπούκιλους που ήταν ο αρχηγός των Αλλοβρόγων για πολλά χρόνια. Στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού Πολέμου ο Καίσαρας αναφέρει ότι αυτοί ήταν άνθρωποι με «εξαιρετικό θάρρος» και ότι τον βοήθησαν σε όλες τις εκστρατείες του στη Γαλατία. Κατά συνέπεια, ο Καίσαρας τους εκτιμούσε ιδιαίτερα και είχε αναθέσει σ' αυτούς τις ανώτατες διοικητικές αρχές μεταξύ των λαών τους. Ο Καίσαρας καταγράφει ότι δυστυχώς αυτά τα προνόμια τους έκαναν να «παρασυρθούν από ηλίθια, βάρβαρη ματαιοδοξία» και «να περιφρονήσουν τους δικούς τους ανθρώπους, να τους εξαπατήσουν και να κρατήσουν για τον εαυτό τους όλα τα λάφυρα».
Μια γενιά αργότερα, ο αυτοκράτορας Αύγουστος περιέλαβε την περιοχή τους στη ρωμαϊκή επαρχία Ναρβωνική Γαλατία. Κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων, η Βιέν αναπτύχθηκε και το 100 μ.Χ. ο Τάκιτος τη χαρακτήρισε «ιστορική και επιβλητική». Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν πολλά υπολείμματα ρωμαϊκών οικοδομημάτων, που εξακολουθούν να είναι ορατά στη σύγχρονη Βιέν. Διατηρούνται ακόμη αρκετά αρχαία υδραγωγεία και ίχνη ρωμαϊκών δρόμων, τους οποίους εκμεταλλεύονταν και εισέπρατταν διόδια.
Αναφορές αρχαίων συγγραφέων
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Βιέν (Ιζέρ)|Βιέν την εποχή των Αλλοβρόγων]] Διάφορες ιστορικές μαρτυρίες περιγράφουν τους Αλλόβρογες ως έναν από τους πλουσιότερους και πιο ισχυρούς λαούς της Γαλατίας, με μεγάλο πληθυσμό. Όργωναν με άροτρο και καλλιεργούσαν σιτάρι, σίκαλη και αμπέλι. Είχαν αναπτύξει κτηνοτροφία και παρήγαγαν τυρί, καλλιεργούσαν τα τεράστια δάση τους και εξόρυσσαν μεταλλεύματα. Ο Πλίνιος αναφέρει τα ορυχεία μολύβδου, χαλκού, σιδήρου και αργύρου της περιοχής τους. Έλεγχαν ένα τμήμα της κοιλάδας του Ροδανού και βρίσκονταν στην αρχή των κύριων διαδρομών για τη διέλευση των Άλπεων, στις οποίες είχαν εγκαταστήσει διόδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατικοί λαοί
Σχιστόλιθος
thumb|right|Σχιστόλιθος από τη [[Δεβόνια περίοδος|Δεβόνια περίοδο στο Κεντάκυ των ΗΠΑ]] Ο σχιστόλιθος είναι λεπτόκοκκο κλαστικό ιζηματογενές πέτρωμα, που σχηματίζεται από λάσπη. Αποτελεί μείγμα αργιλικών ορυκτών και μικροσκοπικών θραυσμάτων (μικρότερων των κόκκων της άμμου) άλλων ορυκτών, ιδίως χαλαζία και ασβεστίτη. Ο σχιστόλιθος χαρακτηρίζεται, όπως υποδηλώνει και η ονομασία του, από την ιδιότητα ότι τείνει να σχίζεται σε λεπτά στρώματα (φύλλα), με πάχος μικρότερο του εκατοστομέτρου. Ο σχιστόλιθος είναι το πλέον συνηθισμένο ιζηματογενές πέτρωμα.
Υφή
thumb|right|Δείγμα θραυσμάτων σχιστόλιθου από γεώτρηση πετρελαιοπηγής στη [[Λουιζιάνα των ΗΠΑ (διάμετρος εικόνας περί τα 4 cm)]] Οι σχιστόλιθοι παρουσιάζουν ποικίλους βαθμούς «σχιστότητας». Εξαιτίας του παράλληλου προσανατολισμού των αργιλικών στοιχειωδών φύλλων στο πέτρωμα, ο σχιστόλιθος θραύεται σε λεπτά στρώματα, που συχνά μοιάζουν με σχίζες ξύλου και είναι συνήθως παράλληλα με τα κατά τα άλλα δυσδιάκριτα επίπεδα της διαστρωματώσεως των πετρωμάτων. Πετρώματα με παρόμοια σύσταση και μεγέθη κόκκων (μικρότερα του 0,0625 mm), τα οποία όμως δεν σχίζονται, χαρακτηρίζονται ως λασπόλιθοι (mudstones) αν οι κόκκοι ιλύος αποτελούν από το 1/3 έως τα 2/3 της μάζας τους, ή ως αργιλόλιθοι (λιγότερο από 1/3 ιλύς).
Σύνθεση και χρώμα
thumb|Διάγραμμα χρωμάτων του σχιστόλιθου ανάλογα με τον βαθμό οξειδώσεως του σιδήρου (δισθενής-τρισθενής) και την περιεκτικότητα σε οργανικό άνθρακα Συνήθως οι σχιστόλιθοι έχουν γκρίζο χρώμα και αποτελούνται από αργιλικά ορυκτά και μικροσκοπικούς κόκκους χαλαζία. Η προσθήκη προσμίξεων σε διάφορες ποσότητες αλλοιώνει το χρώμα του πετρώματος: Οι κόκκινες αποχρώσεις οφείλονται σε οξείδιο του τρισθενούς σιδήρου (αιματίτη), οι καφετί σε ένυδρο οξείδιο του σιδήρου (γκαιτίτη), οι κίτρινες σε υδροξείδιά του (λειμωνίτη) και οι πρασινωπές σε φυλλοπυριτικά ορυκτά (χλωρίτες, βιοτίτη και ιλίτη). Το χρώμα αλλάζει από κοκκινωπό σε πρασινωπό καθώς οξειδωμένος τρισθενής σίδηρος μετατρέπεται («ανάγεται») σε δισθενή σίδηρο. Μαύροι σχιστόλιθοι προκύπτουν από την παρουσία ανθρακούχων προσμίξεων σε ποσοστά μεγαλύτερα του 1%, κάτι που υποδεικνύει αναγωγικό περιβάλλον. Αλλά και γαλαζωποί έως γαλαζοπράσινοι σχιστόλιθοι είναι συνήθως πλούσιοι σε ανθρακικά ορυκτά.
Οι σχιστόλιθοι περιέχουν περί το 95% όλης της οργανικής ύλης που βρίσκεται σε όλα τα ιζηματογενή πετρώματα της Γης. Ωστόσο, αυτό ισοδυναμεί με λιγότερο από 1% της μάζας ενός μέσου σχιστόλιθου. Οι μαύροι σχιστόλιθοι, που δημιουργούνται σε ανοξικές συνθήκες, περιέχουν ανηγμένο ελεύθερο άνθρακα μαζί με δισθενή σίδηρο και δισθενή ιόντα θείου (S2−). Ο άμορφος θειούχος σίδηρος (FeS) μαζί με άνθρακα δίνουν το μαύρο χρώμα. Επειδή ο θειούχος δισθενής σίδηρος είναι ασταθής και βαθμιαία μετρέπεται σε σιδηροπυρίτη (FeS2), που δεν δίνει ιδιαίτερο χρωματισμό, οι νεότεροι σχιστόλιθοι μπορεί να είναι πολύ σκουρόχρωμοι από τον περιεχόμενο FeS, παρά το ότι δεν έχουν σημαντική περιεκτικότητα σε άνθρακα (μικρότερη του 1%), ενώ σε έναν παλαιό σχιστόλιθο, η μαύρη απόχρωση υποδεικνύει υψηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα.
Οι περισσότεροι σχιστόλιθοι έχουν θαλάσσια προέλευση, και το υπόγειο νερό σε σχηματισμούς σχιστόλιθου είναι συχνά υφάλμυρο. Υπάρχουν δεδομένα υπέρ του ότι ο σχιστόλιθος ενεργεί ως ημιπερατό μέσο, επιτρέποντας στο νερό να τον διαπερνά ενώ εκείνος κατακρατεί τα διαλυμένα στο νερό αυτό άλατα.
Σχηματισμός
Οι μικροσκοπικοί κόκκοι που αποτελούν τον σχιστόλιθο παραμένουν αιωρούμενοι στο νερό πολύ περισσότερο από τους μεγαλύτερους κόκκους της άμμου. Ως αποτέλεσμα, υπέστησαν καθίζηση στον πυθμένα μόνο σε σχεδόν ακίνητα νερά και βρίσκονται συχνά σε λιμναίες αποθέσεις ή σε πυθμένες προϊστορικών λιμνοθαλασσών. Επίσης σε δέλτα ποταμών, σε πλημμυρικές πεδιάδες και σε θαλάσσιους πυθμένες σε βάθη μεγαλύτερα από εκείνα στα οποία φθάνει η κίνηση του νερού που προκαλούν τα κύματα. Σχιστολιθικά στρώματα μεγάλου πάχους βρίσκονται κοντά σε αρχαία όρια ηπείρων και λεκάνες. Κάποιοι από τους ευρύτερα διαδεδομένους σχιστόλιθους εναποτέθηκαν από εσωτερικές θάλασσες. Οι μαύροι σχιστόλιθοι είναι συνηθισμένοι σε στρώματα της Κρητιδικής περιόδου στα όρια του Ατλαντικού Ωκεανού, όπου εναποτέθηκαν σε λεκάνες οριοθετημένες από ρήγματα, που δημιουργήθηκαν κατά τη διάνοιξη του Ατλαντικού μετά τη διάσπαση της Παγγαίας. Αυτές οι εκάνες ήταν ανοξικές, τόσο επειδή η κυκλοφορία των νερών ήταν περιορισμένη στον στενότερο τότε Ατλαντικό, όσο και επειδή η πολύ θερμή θάλασσα της Κρητιδικής περιόδου δεν κυκλοφορούσε το κρύο νερό του πυθμένα.
thumb|right|255px|Σχιστόλιθος στο Ποτοκγκράμπεν της [[Αυστρίας, στην οροσειρά Καραβάνκεν]] thumb|right|255px|Σχίσιμο σχιστόλιθου σε φύλλα στην [[Έσση της Γερμανίας με ένα μεγάλο μαχαίρι για την ανακάλυψη απολιθωμάτων]] Το μεγαλύτερο μέρος του αργίλου πρέπει να εναποτίθεται ως συσσωματώματα και μικρές «νιφάδες», καθώς ο ρυθμός καθιζήσεως των μεμονωμένων σωματιδίων αργίλου είναι πάρα πολύ αργός. Η συσσωμάτωση είναι ταχεία από τι στιγμή που ο άργιλος συναντήσει το πολύ αλμυρό θαλάσσιο νερό. Ενώ τα μεμονωμένα σωματίδια του αργίλου έχουν μέγεθος μικρότερο των 4 μικρομέτρα (εκατομμυριοστών του μέτρου), τα συσσωματώματά τους έχουν μεγέθη από 35 μέχρι και πάνω από 700 μικρομέτρα. Οι «νιφάδες» αυτές στην αρχή περιέχουν πολύ νερό, αλλά μεγάλο μέρος του νερού εξωθείται έξω από το εσωτερικό τους καθώς το ορυκτό «δένεται» πιο πυκνά με την πάροδο του χρόνου, μια διαδικασία που αποκαλείται «συναίρεση» (syneresis).
Καθώς ιζήματα συνεχίζουν να συσσωρεύονται, τα παλαιότερα και βαθύτερα θαμμένα αρχίζουν να υφίστανται διαγένεση. Αυτή συνίσταται κυρίως σε συμπαγοποίηση και λιθοποίηση των σωματιδίων του αργίλου και της ιλύος. Τα αρχικά στάδια πριν από την κυρίως διαγένεση, που περιγράφονται ως ηωγένεση, επισυμβαίνουν σε σχετικώς μικρά βάθη (λίγες δεκάδες μέτρα) και χαρακτηρίζονται από βιοδιαμόρφωση και ορυκτολογικές μεταβολές στα ιζήματα, με ελαφρά μόνο συμπύκνωση. Σε αυτό το στάδιο μπορεί να δημιουργηθεί σιδηροπυρίτης σε ανοξικό περιβάλλον.
Η βαθύτερη ταφή των ιζημάτων συνοδεύεται από τη μεσογένεση, κατά την οποία συμβαίνει το μεγαλύτερο μέρος της συμπαγοποιήσεως και της λιθοποιήσεως. Καθώς τα ιζήματα υφίστανται αυξανόμενη πίεση από τα υπερκείμενα ιζήματα, οι κόκκοι τους αναδιατάσσονται σε πιο συμπαγείς, πυκνότερες διατάξεις, οι μαλακοί κόκκοι (όπως εκείνοι των αργιλικών ορυκτών) παραμορφώνονται και ο χώρος των πόρων μειώνεται. Εκτός από τη φυσική-μηχανική συμπαγοποίηση, μπορεί να λάβει χώρα και χημική συμπαγοποίηση με διάλυση υπό πίεση: Τα προεξέχοντα σημεία επαφής μεταξύ κόκκων δέχονται τις μεγαλύτερες μηχανικές τάσεις και το υλικό υπό τάση είναι πιο διαλυτό από το υπόλοιπο μέρος του κόκκου. Ως αποτέλεσμα, τα πιο προεξέχοντα σημεία επαφής διαλύονται και απομακρύνονται, επιτρέποντας στους κόκκους να έλθουν σε στενότερη επαφή.
Κατά τη διάρκεια της συμπαγοποιήσεως είναι που ο σχιστόλιθος αναπτύσσει τη «σχιστική» του ιδιότητα. Οι κόκκοι αργίλου προσανατολίζονται ισχυρά σε παράλληλα στρώματα, τα οποία δίνουν στον σχιστόλιθο τη χαρακτηριστική υφή του. Αυτή η ιδιότητα αναπτύσσεται πιθανώς νωρίς κατά τη διαδικασία της συμπαγοποιήσεως, σε σχετικώς μικρά βάθη, καθώς η «σχιστότητα» δεν φαίνεται να ποικίλλει με το βάθος σε σχηματισμούς μεγάλου πάχους. Τα συσσωματώματα του καολίνη έχουν μικρότερη τάση να ευθυγραμμίζονται σε παράλληλα στρώματα από ό,τι τα άλλα αργιλικά ορυκτά, οπότε οι άργιλοι που περιέχουν πολύ καολίνη είναι πιθανότερο να δημιουργήσουν μη σχιζόμενο λασπόλιθο παρά σχιστόλιθο. Από την άλλη, οι μαύροι σχιστόλιθοι παρουσιάζουν συχνά πολύ έντονη «σχιστικότητα» εξαιτίας των δεσμών των μορίων υδρογονανθράκων με τις επιφάνειες των σωματιδίων αργίλου. Οι δεσμοί αυτοί εξασθενούν τους δεσμούς μεταξύ των σωματιδίων αργίλου.
Η λιθοποίηση ακολουθεί στενά τη συμπαγοποίηση, καθώς αυξημένες θερμοκρασίες σε μεγάλο βάθος επιταχύνουν την απόθεση υικού που «συγκολλά» τους κόκκους μεταξύ τους. Η προαναφερθείσα διάλυση υπό πίεση συνεισφέρει στη συγκόλληση, καθώς το διαλυόμενο ορυκτό από τα σημεία επαφής επανεναποτίθεται στους ελεύθερους χώρους και τους καλύπτει. Τα αργιλικά ορυκτά μπορούν επίσης να μετατραπούν. Για παράδειγμα ο σμηκτίτης μετατρέπεται σε ιλίτη σε θερμοκρασίες από 55 έως 200 °C περίπου, απελευθερώνοντας νερό. Συμβαίνουν και άλλες αντιδράσεις, όπως η μετατροπή σμηκτίτη σε χλωρίτη, και καολίνη σε ιλίτη, σε θερμοκρασίες μεταξύ 120 και 150 °C. Εξαιτίας αυτών των αντιδράσεων, ο ιλίτης αποτελεί το 80% της μάζας των προκάμβριων σχιστόλιθων έναντι περίπου 25% των νέων στην ηλικία σχιστόλιθων.
Η «αποστέγαση» θαμμένου σχιστόλιθου συνοδεύεται από τελογένεση, το τρίτο και τελευταίο στάδιο της διαγενέσεως. Καθώς μεταγενέστερη αποσάθρωση των επιφανειακών στρωμάτων μειώνει το βάθος ταφής, η νέα έκθεση στο νερό της βροχής ή του λιωμένου χιονιού επιφέρει πρόσθετες μεταβολές στον σχιστόλιθο, όπως τη διάλυση συγκολλητικού υλικού, κάτι που δημιουργεί δευτερογενείς πόρους. Επίσης ο σιδηροπυρίτης μπορεί να οξειδωθεί παράγοντας γύψο.
Οι μαύροι σχιστόλιθοι οφείλουν το χρώμα τους στο ότι είναι πλούσιοι σε μη οξειδωμένο άνθρακα. Ανευρίσκονται συχνά σε κάποια στρώματα του Παλαιοζωικού και του Μεσοζωικού αιώνα, και εναποτέθηκαν σε συνθήκες ελλείψεως οξυγόνου, όπως κάτω από στάσιμα νερά. Μερικοί μαύροι σχιστόλιθοι περιέχουν σε αφθονία βαρέα μέταλλα, όπως μολυβδαίνιο, ουράνιο, βανάδιο και ψευδάργυρος. Το πώς προήλθε ο εμπλουτισμός αυτός αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα. Μια θεωρία είναι ο εμπλουτισμός από υδροθερμικά υγρά, ενώ μια άλλη είναι η αργή συσσώρευση μετάλλων από το θαλάσσιο νερό κατά τη διάρκεια μεγάλων χρονικών περιόδων ιζηματοποιήσεως.
Κάποιες φορές στις ενδιάμεσες επιφάνειες στρωμάτων σχιστόλιθου διατηρούνται απολιθώματα, χνάρια από ζώα (ιχνίτες) ή λαγούμια ζώων, ακόμα και αποτυπώματα από σταγόνες βροχής. Οι σχιστόλιθοι μπορεί επίσης να εμπεριέχουν σκληρές συμπαγείς μάζες σιδηροπυρίτη, απατίτη ή διάφορων ανθρακικών ορυκτών.
Οι σχιστόλιθοι που υπόκεινται σε μεγάλες θερμοκρασίες και πιέσεις μετατρέπονται σε ένα σκληρό, αλλά επίσης εμφανίζον σχισμό, μεταμορφωσιγενές πέτρωμα που είναι γνωστό ως πλάκες σχιστόλιθου (slate). Με συνεχιζόμενη αύξηση του βαθμού μεταμορφώσεως, αυτός μετατρέπεται διαδοχικά σε φυλλίτη, μετά σε σχίστη και τελικά σε γνεύσιο.
Υδρογονάνθρακες σε σχιστόλιθους
Ο σχιστόλιθος είναι το πιο συνηθισμένο από τα πετρώματα που φιλοξενούν υδρογονάνθρακες (φυσικό αέριο και πετρέλαιο). Η έλλειψη χονδρόκοκκων ιζημάτων στα περισσότερα σχιστολιθικά στρώματα προδίδει την έλλειψη ισχυρών ρευμάτων στα νερά της λεκάνης εναποθέσεως. Αυτά τα ρεύματα θα μπορούσαν να είχαν οξυγονώσει τα νερά, καταστρέφοντας έτσι την οργανική ύλη προτού προλάβει να συσσωρευθεί. Επιπροσθέτως, η απουσία ανθρακικών ορυκτών σε σχιστολιθικά στρώματα αντανακλά την έλλειψη οργανισμών που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν σκελετούς από ανθρακικά άλατα, επίσης εξαιτίας ενός περιβάλλοντος χωρίς ελεύθερο οξυγόνο. Ως αποτέλεσμα, περί το 95% της οργανικής ύλης που περιέχεται σε ιζηματογενή πετρώματα στον φλοιό της Γης βρίσκεται σε σχιστόλιθους και λασπόλιθους. Μεμονωμένα στρώματα σχιστόλιθου έχουν συνήθως περιεχόμενο σε οργανικές χημικές ενώσεις περί το 1%, αλλά πλουσιότερα σε υδρογονάνθρακες σχιστολιθικά πετρώματα μπορεί να περιέχουν έως και 40% οργανικών ενώσεων.
Οι οργανικές ενώσεις μέσα στον σχιστόλιθο μετατρέπονται με την πάροδο των αιώνων από τις αρχικές πρωτεΐνες, πολυσακχαρίδια, λιπίδια και άλλα, σε κηρογόνο, το οποίο στις υψηλότερες θερμοκρασίες που βρίσκονται σε μεγαλύτερα βάθη μετατρέπεται περαιτέρω σε γραφίτη και σε πετρέλαιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιζηματογενή πετρώματα Κατηγορία:Βιομηχανικά ορυκτά
Ούσα Ρίβερ
Η Ούσα Ρίβερ (αγγλικά: Usa River και σουαχίλι: Kata ya Usa River), είναι μια πόλη και Τμήμα η οποία απέχει περίπου 23 χλμ. από την πόλη της Αρούσα (Arusha), την πρωτεύουσα στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) στη βόρειο Τανζανία.
Η Ούσα Ρίβερ (Usa River) είναι η επαρχιακή πρωτεύουσα της Περιοχής Μέρου.
Η Ούσα Ρίβερ (Usa River) έχει τις παρακάτω 9 συνοικίες: • 5
Εκπαίδευση
thumb|left|300px|Η κεντρική είσοδος του School of St Jude. Το Tumaini University Makumira, πρώην Lutheran Theological College Makumira, είναι η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Tumaini, του Πανεπιστημίου της Ευαγγελικής Λουθιρανικής Εκκλησίας στην Τανζανία (Evangelical Lutheran Church in Tanzania), που ιδρύθηκε το 1997.
Το School of St Jude, ένα σχολείο που χρηματοδοτείται από φιλανθρωπικές οργανώσεις για τα φτωχότερα παιδιά της Περιφέρειας Αρούσα, έχει τις εγκαταστάσεις του στην Ούσα Ρίβερ (Usa River).
Το Λουθιρανικό κέντρο αποκατάστασης στην Ούσα Ρίβερ, όπου άτομα με αναπηρίες εκπαιδεύονται σε διάφορα μαθήματα επαγγελματικής κατάρτισης.
Το Kennedy House International School, είναι ένα Δημοτικό Σχολείο με Βρετανικό πρόγραμμα σπουδών, το οποίο άνοιξε το 2010 και εξυπηρετεί τόσο την τοπική κοινωνία όσο και τις οικογένειες των επαναπατρισθέντων στην Αρούσα και την Ούσα Ρίβερ.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοχή Μέρου Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα
Παπιαμέντο
Παπιαμέντο ονομάζεται η Κρεολική γλώσσα που ομιλείται στις Ολλανδικες Αντίλλες. Είναι η πιο διαδεδομένη ομιλούμενη γλώσσα στο σύμπλεγμα νήσων ABC της Καραϊβικής έχοντας επίσημη χρήση στις νήσους Αρούμπα και Κουρασάο. Είναι επίσης αναγνωρισμένη γλώσσα στις νήσους Μποναίρ, Άγιο Ευστάθιο και Σάμπα.
Κατηγορία:Γλώσσες της Ολλανδίας Κρεολική γλώσσα
Χουάν Σολέρ
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πιανέλλο Βαλ Τιντόνε
Το Πιανέλλο Βαλ Τιντόνε (ιταλικά: Pianello Val Tidone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Καράτου
Το Καράτου (Αγγλικά Karatu, Σουαχίλι Karatu), είναι το διοικητικό Τμήμα της Περιοχής Καράτου (Karatu District), στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στο Τμήμα Καράτου (Karatu), είχε πληθυσμό 17.922 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Καράτου Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα
Οττόνε (Ιταλία)
Το Οττόνε (ιταλικά: Ottone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Εκκλησία του Ντράζοβτσε
Η Εκκλησία του Ντράζοβτσε (Dražovský kostolík) (επίσημη ονομασία Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ) είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες της Σλοβακίας. Βρίσκεται σε ένα λόφο πάνω από το χωριό Ντράζοβτσε, που πλέον αποτελεί τμήμα της πόλης Νίτρα.
Χρονολογείται τον 11ο αιώνα και αποτελεί τυπικό δείγμα της πρώιμης ρωμανικής αρχιτεκτονικής. Έχει ένα κλίτος, χοντρούς τοίχους και μικρή στρογγυλή αψίδα. Δεν είναι πλέον σε χρήση. Γύρω από την εκκλησία αποκαλύφθηκαν το 1947 -48 πενήντα πέντε τάφοι.
Η εκκλησία απεικονιζόταν στο χαρτονόμισμα των 50 σλοβάκικων κορώνων, που κυκλοφορούσε πριν την είσοδο της Σλοβακίας στο ευρώ. Επίσης απεικονίζεται σε γραμματόσημα της Σλοβακίας.
Σκοτ Μόρισον
Βιογραφία
Ο ίδιος γεννήθηκε στο Σίδνεϊ και σπούδασε οικονομική γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας. Προτού κατέλθει στην πολιτική, εργάστηκε ως διευθυντής του Γραφείου Τουρισμού και Αθλητισμού Νέας Ζηλανδίας από το 1998 ως το 2000 και διευθύνων σύμβουλος του Tourism Australia από το 2004 ως το 2006. Ήταν επίσης πολιτειακός διευθυντής του Φιλελεύθερου Κόμματος της Νέας Νότιας Ουαλίας από το 2000 ως το 2004. Ο Μόρισον εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2007. Έπειτα από τις εκλογές του 2010 διορίστηκε αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Έπειτα από τη νίκη του Συνασπισμού στις εκλογές του 2013, ο Μόρισον διορίστηκε υπουργός Μετανάστευσης και Συνοριακής Προστασίας στην κυβέρνηση του Τόνι Άμποτ. Από τη θέση εκείνη εφάρμοσε την επιχείρηση "Κυρίαρχα Σύνορα", που αποτέλεσε μια από τις σημαίες του Συνασπισμού. Στον ανασχηματισμό του 2014 ο Μόρισον έγινε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Στη συνέχεια προήχθη σε Θησαυροφύλακα τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν ο Μάλκολμ Τέρνμπουλ αντικατέστησε τον Τόνι Άμποτ στην πρωθυπουργία.
Τον Αύγουστο του 2018 ο Πίτερ Ντάτον αναμετρήθηκε με τον Τέρνμπουλ για την αρχηγία του Φιλελεύθερου Κόμματος, εξαιτίας της μη ικανοποίησης από τη συντηρητική πτέρυγα των Φιλελευθέρων. Ο Τέρνμπουλ κέρδισε τον Ντάτον, όμως οι εντάσεις συνεχίστηκαν στους κόλπους του κόμματος, με αποτέλεσμα να αποφασιστεί από το ίδιο το κόμμα η διεξαγωγή και δεύτερης ψηφοφορίας. Ο Τέρνμπουλ επέλεξε να μην θέσει υποψηφιότητα και στην δεύτερη ψηφοφορία ο Μόρισον κέρδισε τον Ντάτον και την Τζούλι Μπίσοπ και έγινε νέος αρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος και πρωθυπουργός.
Ο Μόρισον και ο συνασπισμός του κέρδισαν και τις εκλογές του 2019.
Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2022, αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Άντονι Αλμπανίζι.
Είναι παντρεμένος με την Τζένι Γουόρεν και έχουν δύο κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αυστραλίας
Ηλίας Βλαβάκης
Ο Ηλίας Βλαβάκης (1949 -  14 Νοεμβρίου 1998 ) ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής καλαθοσφαίρισης και προπονητής. Αγωνίστηκε στην ομάδα του Πανελληνίου Γ.Σ. τις δεκαετίες του ’60 και ’70 (1959 – 1973), ενώ ως προπονητής στα τμήματα υποδομής του συλλόγου, τον οδήγησε στην κατάκτηση του Πανελλήνιου πρωταθλήματος Εφήβων (1985). Υπήρξε, επίσης, προπονητής σε Ηλυσιακό, Πρωτέα, Ολυμπιάδα Αιγάλεω κ.α. συλλόγους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, με αποτέλεσμα να πεθάνει από ανακοπή καρδιάς στις 14/11/1998. Κηδεύτηκε, δύο ημέρες μετά, από το Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Λευκός Οίκος (Μόσχα)
μικρογραφία|Το αρχικό σχέδιο του Λευκού Οίκου σε φωτογραφία του 1992, πριν από τα γεγονότα της ρωσικής συνταγματικής κρίσης το 1993, που προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο κτίριο. Ο Λευκός Οίκος (ρωσικά: Белый дом,, επίσημα: Οίκος της Κυβέρνησης της ρωσικής Ομοσπονδίας [Дом Правительства Российской Федерации]), επίσης γνωστός ως Ρωσικός Λευκός Οίκος, είναι κυβερνητικό κτίριο στη Μόσχα. Βρίσκεται πάνω στο ανάχωμα Κρασνοπρεσνένσκαγια. Το κτίριο λειτουργεί ως το κύριο γραφείο της κυβέρνησης της Ρωσίας και είναι ο επίσημος χώρος εργασίας του Πρωθυπουργού της Ρωσίας.
Σοβιετική Ένωση
Οι αρχιτέκτονες Ντμίτρι Τσετσούλιν και Πάβελ Στέλερ σχεδίασαν τον Λευκό Οίκο, αρχικά γνωστό ως Οίκο των Σοβιετικών. Το σχέδιο ακολουθεί το πρόχειρο του Τσετσούλιν για το κτίριο της Αεροφλότ. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1965 και ολοκληρώθηκε το 1981.
Μετά την ολοκλήρωση του κτιρίου, το 1981, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας, το οποίο μέχρι τότε συνεδρίαζε στο Μεγάλο Παλάτι του Κρεμλίνου, μετέφερε την έδρα του στον Λευκό Οίκο. Το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας συνέχισε να εδρεύει στο κτίριο μέχρι την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, καθώς και κατά τα πρώτα χρόνια της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 1991 η Σοβιετική Ένωση εξέδωσε ένα γραμματόσημο 50 καπικιών που αναπαριστούσε τον Λευκό Οίκο και τιμούσε την αντίσταση στην σοβιετική απόπειρα πραξικοπήματος 1991.
Ρωσική Ομοσπονδία
Μετά το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, ο Λευκός Οίκος εξακολουθούσε να αποτελεί την έδρα του ρωσικού κοινοβουλίου.
Συνταγματική κρίση του 1993
Κατά την ανατολή του ηλίου στις 4 Οκτωβρίου 1993, ο ρωσικός στρατός περικύκλωσε το κτίριο και λίγες ώρες αργότερα τα τεθωρακισμένα οχήματα άρχισαν να βομβαρδίζουν τον Λευκό Οίκο. Ο Λευκός Οίκος παρέμεινε ζημιωμένος για κάποιο διάστημα μετά την συνταγματική κρίση του 1993 και οι μαύροι καπνοί από τον βομβαρδισμό έγιναν δημοφιλείς, σε βαθμό που έγινε παράδοση να φωτογραφίζονται οι νεόνυμφοι μπροστά από την βομβαρδισμένη πρόσοψή του.
Το μεταρυθμισμένο κοινοβούλιο, γνωστό με την τσαρική ονομασία, Κρατική Δούμα, εξελέγη το 1994 και σήμερα εδρεύει στην οδό Οχότνι Ριάντ στη Μόσχα. Σήμερα ο αναστηλωμένος Λευκός Οίκος είναι η έδρα της κυβέρνησης της Ρωσίας. Μια επιγραφή στη βάση του πύργου γράφει "Οίκος της Κυβέρνησης της ρωσικής Ομοσπονδίας".
Αρχιτεκτονική
Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του Λευκού Οίκου, ο Ντμίτρι Τσετσούλιν χρησιμοποίησε στοιχεία από το απραγματοποίητο σχέδιο του από το 1934 για την έδρα της Αεροφλότ. Η αρχική ιδέα αναπτύχθηκε προς τιμήν της διάσωσης, από Σοβιετικούς πιλότους, των επιβατών του βυθισμένου ατμόπλοιου ΣΣ Τσελιούσκιν. Η κατασκευή έπρεπε να έχει απλοποιημένη μορφή. Ο στυλοβάτης του κτιρίου ήταν παρόμοια σε μέγεθος με το πλοίο, συμπληρωμένος με πολλά γλυπτικές συνθέσεις. Η κύρια είσοδος έδινε έμφαση στην στοά, η οποία έμοιαζε με μια θριαμβική αψίδα. Θεωρήθηκε ότι το κτίριο θα αποτελέσει μια νέα ματιά στην πλατεία του σιδηροδρομικού σταθμού Μπιελορούσκι. Αλλά η δομή δεν ανταποκρινόταν στον χώρο ως προς το μέγεθος και τη διαμόρφωση του, γι' αυτό δεν αποπερατώθηκε ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μόσχα
Θόδωρος Μπέφας
Ο Θόδωρος Μπέφας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας στην πρώτη ομάδα από το 1932 μέχρι το 1937, πριν συνεχίσει στη Ρουμανία.
Καριέρα
Ο Μπέφας γεννήθηκε στο Νυμφαίο και εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το 1929, όταν και έγινε μέλος της τρίτης ομάδας του συλλόγου. Την επόμενη χρονιά, ανέβηκε στη δεύτερη ομάδα, ενώ από το 1932 και έπειτα έπαιζε στην πρώτη ομάδα του Άρη.
Την επόμενη χρονιά, ο Άρης τερμάτισε δεύτερος στον Βόρειο Όμιλο, χάνοντας την πρόκριση στην τελική φάση από τον Ηρακλή. Ακολούθησε η πρώτη θέση του 1934-35, αλλά η διεξαγωγή του πανελλήνιου πρωταθλήματος αναβλήθηκε και εν συνεχεία ματαιώθηκε με σκοπό την πληρέστερη προετοιμασία της Εθνικής Ελλάδος για το πέμπτο Βαλκανικό Κύπελλο.
Ο Μπέφας ήταν μέλος της ομάδας του Άρη στο πρωτάθλημα του 1936, όπου οι "κίτρινοι" παρέμειναν τέταρτοι πίσω από τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και τον Απόλλωνα Αθηνών.
Το 1936-37, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση στο τοπικό πρωτάθλημα και το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς ο Μπέφας μετακόμισε στο Βουκουρέστι, όπου συνέχισε την καριέρα του στη Βένους Βουκουρεστίου. Αγωνίστηκε μέχρι το 1945, συνεχίζοντας την καριέρα του ως προπονητής στη Ρουμανία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ελένη Μπακοπάνου
Η Ελένη Μπακοπάνου, (γεν. 1954 στο Άργος) είναι Καναδή πολιτικός.
Η Μπακοπάνου ήταν μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος του Καναδά στη Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά, εκπροσωπώντας την περιφέρεια Αουντσίκ από το 1997 έως το 2006 και την περιφέρεια Σαιν-Ντενί από το 1993 έως το 1997. Η Μπακοπάνου έχει διατελέσει σύμβουλος πολιτικής. Ήταν πρώην Βοηθός Αναπληρωτής Πρόεδρος όλων των Επιτροπών και πρώην κοινοβουλευτικός γραμματέας του Υπουργού δικαιοσύνης της χώρας (1997–1999). Η Μπακοπάνου ονομάστηκε κοινοβουλευτική γραμματέας του υπουργού κοινωνικής ανάπτυξης με ειδική έμφαση στην κοινωνική οικονομία στις 20 Ιουλίου 2004. Επίσης υπηρέτησε ως πρόεδρος της μόνιμης επιτροπής Ιθαγένειας και Μετανάστευσης, και αντιπρόεδρος της μόνιμης επιτροπής για την καναδική κληρονομιά.
Την άνοιξη του 2004 η Μπακοπάνου έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Πολιτική Πρόσληψη και Γυναίκες στην Εκλογική Διαδικασία. Υποστηρίζει ότι οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ακόμα σοβαρά εμπόδια στο στόχο της πλήρης συμμετοχής στην δημόσια ζωή. Υποστηρίζει ότι οι γυναίκες που έχουν διαφορετικό χαρακτήρα για την προοδευτική πολιτική πρέπει να ενθαρρυνθούν περισσότερο να μπουν στην πολιτική.
Η Μπακοπάνου έχει αποφοιτήσει με πτυχίο μπάτσελορ στη πολιτική επιστήμη και ιστορία από το Πανεπιστήμιο ΜακΓκίλ, όπου εκεί σπούδασε και νομική. Είναι παντρεμένη με δύο παιδιά.
Η Μπακοπάνου συμμετείχε στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2008 αλλά δεν εξελέγη.
Στις κεμπεκιανές γενικές εκλογές του 2012 ήταν υποψήφια στην εκλογική περιφέρεια Κρεμαζί για το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κεμπέκ αλλά δεν εξελέγη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί
Πιοτσάνο
Το Πιοτσάνο (ιταλικά: Piozzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Βόχαντου
Ο Βόχαντου (εσθονικά: Võhandu) είναι ο ποταμός με το μεγαλύτερο μήκος εντός της Εσθονίας. Οι πηγές του βρίσκονται στη λίμνη Βάγκουλα και οι εκβολές του στη λίμνη Πέιπους. Το 1963 η κοιλάδα του ποταμού Βόχαντου κηρύχθηκε προστατευόμενη περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Εσθονίας
Πόντε ντελλ'Όλιο
Το Πόντε ντελλ'Όλιο (ιταλικά: Ponte dell'Olio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Καλαμωτό Θεσσαλονίκης
Το Καλαμωτό είναι χωριό που ανήκει στον νομό Θεσσαλονίκης και στον δήμο Λαγκαδά.
Πληθυσμός
Η τελευταία απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 2011, κατέγραψε μόλις 501 κατοίκους.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Ποντεντσάνο
Το Ποντεντσάνο (ιταλικά: Podenzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Λευκοχώρι Θεσσαλονίκης
Το Λευκοχώρι είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης και του δήμου Λαγκαδά.
Αξιοθέατα
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Ελαιώνας Φωκίδας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ελαιών
Ο Ελαιώνας είναι ημιορεινός οικισμός της Παρνασσίδας στον νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 340 μέτρα και βρίσκεται ΒΑ. της Άμφισσας σε απόσταση 5 χλμ. από αυτήν.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ελαιώνας είναι κτισμένος στους πρόποδες του Παρνασσού μέσα σε ελαιόδεντρα, δίπλα στην Εθνική Οδό Άμφισσας - Μπράλου. Η παλιά ονομασία του, μέχρι το 1927, ήταν Τοπόλια και προερχόταν από τη σλαβική λέξη topol που σημαίνει λεύκα. Αξιοθέατα του χωριού θεωρούνται τα δώδεκα μικρά ξωκλήσια του, η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου με ξυλόγλυπτο τέμπλο από τα τέλη του 19ου αιώνα και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου που κατασκευάστηκε από τον εθνικό ευεργέτη Ανδρέα Συγγρό. Στην ευρύτερη περιοχή, στον λόφο «Άμπλιανο», το 2014 η Εφορεία Αρχαιοτήτων Φωκίδας ανάσκαψε θολωτό τάφο ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από τον 13ο έως τον 11ο αι. π.Χ. . Στην ίδια περιοχή στις 14 Ιουλίου 1824, διεξήχθη, μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των Τούρκων, η νικηφόρα για τους Έλληνες μάχη της Άμπλιανης.
Διοικητικά
Το 1912, με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912, συστάθηκε κοινότητα Τοπόλιας με έδρα την Τοπόλια (το παλιό όνομα του Ελαιώνα). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Ελαιώνος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 338 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Ελαιωνας
Ποντενούρε
Το Ποντενούρε (ιταλικά: Pontenure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιατσέντσα
Ροττοφρένο
Το Ροττοφρένο (ιταλικά: Rottofreno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Θεόφιλος Καρνεμίδης
Ο Θεόφιλος Καρνεμίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας στις ομάδες του Μακεδονικού και του Άρη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '30.
Καριέρα
Ο Καρνεμίδης έγινε μέλος της ομάδας του Μακεδονικού κατά την ίδρυση του συλλόγου, το 1928. Συμμετείχε για δύο χρόνια στην δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, πριν συμμετάσχει για πρώτη φορά στην α' κατηγορία το 1929-30, καταλαμβάνοντας όμως την έκτη και τελευταία θέση.
Ο Καρνεμίδης διακρίθηκε για τα προσόντα του και κλήθηκε στην μεικτή Θεσσαλονίκης, ενώ την επόμενη σεζόν ο Μακεδονικός βρισκόταν στην τέταρτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος, όταν η ΕΠΟ διέκοψε τις διοργανώσεις για την διεξαγωγή του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Ο Καρνεμίδης παρέμεινε στον Μακεδονικό άλλη μία χρονιά, πριν μεταγραφεί στον Άρη, όπου αποτέλεσε αναπληρωματικό τερματοφύλακα του Κώστα Κουμπλή. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης της σεζόν 1933-34 και το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου την επόμενη χρονιά, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Μακεδονικού Νεάπολης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ιωάννης Παλαιολόγος (αδελφός Μιχαήλ Η΄)
Τα νεανικά έτη και οι πρώτες επιτυχίες
Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1225 και 1230 και ήταν ο δεύτερος γιος του Ανδρόνικου, μεγάλου δομεστίκου της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και της πρώτης συζύγου του Θεοδώρας Παλαιολογίνας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ Η΄ και ετεροθαλής αδελφός τους ήταν ο Κωνσταντίνος.
Το 1256 εστάλη στη Ρόδο, αλλά οι πηγές δεν αναφέρουν με ποια ιδιότητα. Το 1258 συμμετείχε με τον αδελφό του Μιχαήλ (Η΄), που τότε ήταν μέγας κοντόσταυλος, στην συνωμοσία των ευγενών εναντίον του Γεωργίου Μουζάλωνος, επιτρόπου του Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη. Όταν δολοφονήθηκε ο Μουζάλων, ο Μιχαήλ Η΄ έθεσε τον Ιωάννη Δ΄ υπό την προστασία των αδελφών του Ιωάννη και Κωνσταντίνου. Ο ίδιος ο Μιχαήλ Η΄ ανέλαβε αντιβασιλιάς και όρισε τον Ιωάννη μέγα δομέστικο (αρχιστράτηγο). Τον έστειλε με τον στρατό στη Μακεδονία, με υποδιοικητές τον Αλέξιο Στρατηγόπουλο και τον Ιωάννη Ραούλ Πετραλίφα.
Ο Μιχαήλ Β΄ ανασύνταξε τις δυνάμεις του και τις ενίσχυσε με στρατό του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας και άλλων Λατίνων κυριάρχων και με ένα σώμα από τη Σικελία. Επίσης τον συνέδραμε ο γιος του Ιωάννης Άγγελος κύριος της Θεσσαλίας. Οι δυνάμεις του Μιχαήλ Β΄ ήταν υπέρτερες του Ιωάννη Παλαιολόγου, γι' αυτό και ο Ιωάννης Παλαιολόγος δεν του επιτέθηκε άμεσα, αλλά χρησιμοποίησε τους ιππείς τοξότες, Τούρκους και Κουμάνους, ώστε να τον παρενοχλούν. Εν τω μεταξύ ο Μιχαήλ Β΄ και οι Λατίνοι είχαν αντικρουόμενα σχέδια και διαιρέθηκαν. Οι Έλληνες μισούσαν τους Λατίνους και μετά από μία διαμάχη ο Μιχαήλ Β΄ αποσύρθηκε. Ο γιος του Ιωάννης Άγγελος αυτομόλησε στο στρατό της Νίκαιας. Έτσι όταν την επόμενη ημέρα ο Ιωάννης Παλαιολόγος επιτέθηκε, κέρδισε συντριπτική νίκη. Οι περισσότεροι Λατίνοι σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Μετά βάδισε μέσω της Θεσσαλίας και λεηλάτησε τη Λειβαδιά και τη Θήβα, περιοχές του Δουκάτου των Αθηνών. Αλλά τότε ο Ιωάννης Άγγελος επέστρεψε στον πατέρα του και ο Ιωάννης ανακλήθηκε στη Μικρά Ασία. Αυτό έκανε τον Μιχαήλ Β΄ να αναδιοργανωθεί και να ανακτήσει τα εδάφη του.
Τα μετέπειτα έτη
Ο Μιχαήλ Η΄ συνάντησε τον αδελφό του στη Λάμψακο και τον αντάμειψε με τον τίτλο του δεσπότη, τον υψηλότερο στην ιεραρχία. Ο τίτλος του σεβαστοκράτορα δόθηκε στον αδελφό τους Κωνσταντίνο. Λίγο μετά του δόθηκαν οι νήσοι Ρόδος και Λέσβος ως Πρόνοιες. Το 1261 ανακατελήφθη η Κωνσταντινούπολη και ο Μιχαήλ Η΄ ανέλαβε μόνος του Αυτοκράτορας. Ταυτόχρονα ο Μιχαήλ Β΄ ανακατέλαβε τα χαμένα εδάφη του και απειλούσε τη Μακεδονία, έτσι στάλθηκε πάλι ο Ιωάννης. Έπειτα από μακρούς και σκληοούς αγώνες κέρδισε το 1263/64 μεγάλη νίκη και ο Μιχαήλ Β΄ αναγκάστηκε σε συνθηκολόγηση: αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μιχαήλ Η΄ και νύμφευσε τον γιο του Νικηφόρο Άγγελο με την Άννα Καντακουζηνή, ανιψιά του Μιχαήλ Η΄.
Έπειτα από τις επιτυχίες του αυτές εστάλη στη Μικρά Ασία, όπου οι Τούρκοι με επιδρομές περνούσαν τα σύνορα και με εποίκους σφετεριζόταν την Ρωμαϊκή επικράτεια. Ως το 1267 είχε εξασφαλίσει την κοιλάδα του ποταμού Μαιάνδρου και είχε αποκαταστήσει την άμυνα της περιοχής. Ο ιστορικός Γεώργιος Παχυμέρης εξαίρει την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων αυτών και αναφέρει πως η απλή αναφορά της έλευσής του, προκαλούσε φόβο στους εχθρούς του.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1260 επέστρεψε στην Μακεδονία και την Θεσσαλία. Είχε κτήματα στην κοιλάδα του Στρυμώνα και το όνομά του μαρτυρείται σε έγγραφα μονών που είχαν ανακτηθεί μετά το θάνατο του Μιχαήλ Β΄. Αντίπαλος παρέμεινε ο γιος εκείνου, Ιωάννης Αγγελος της Θεσσαλίας και ο Μιχαήλ Η΄ οργάνωσε μία μεγάλης κλίμακας εκστρατεία εναντίον του το 1272/73 (ή το 1274/75). Ο Ιωάννης Παλαιολόγος και ο Αλέξιος Καβαλλάριος διοικούσαν 30.000 άνδρες, κυρίως μισθοφόρους, με την υποστήριξη 70 πλοίων υπό τον Αλέξιο Φιλανθρωπηνό. Ο Ιωάννης Παλαιολόγος προχώρησε γρήγορα και πολιόρκησε τον Ιωάννη Άγγελο στις Νέες Πάτρες (σημ. Υπάτη), αλλά εκείνος δραπέτευσε μυστικά από την πόλη, επέστρεψε με ενισχύσεις του Ιωάννη ντε Λα Ρος, Δούκα των Αθηνών και νίκησε τον Ιωάννη Παλαιολόγο, που υποχώρησε βόρεια. Όταν όμως κατά την υποχώρηση έμαθε ότι Λατινικός στόλος στον Κόλπο των Δύο Αλμυρών (σημ. Παγασητικός Κόλπος) επιτίθεται στα πλοία του Φιλανθρωπηνού στο λιμάνι της Δημητριάδας (σημ. Βόλο), κάλυψε μέσα σε μία νύχτα 40 μίλια και έφθασε στην Δημητριάδα. Η Ναυμαχία ήταν σε πλήρη εξέλιξη με τους Λατίνους να πλεονεκτούν· ο στρατός του Παλαιολόγου έκανε τη νίκη να γείρει προς το μέρος του, κερδίζοντας συντριπτικά.
Αν και νίκησε στην Ναυμαχία της Δημητριάδος, ήταν συντετριμμένος από την απώλεια του στρατού του στις Νέες Πάτρες. Παραιτήθηκε από δεσπότης και απεβίωσε λίγο αργότερα (1273/74 ή 1274/75).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την κόρη του Κωνσταντίνου Τορνίκη και απέκτησαν παιδιά:
Βιβλιογραφία
Ιωάννης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Δεσπότες (τίτλος ευγενείας) Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας
Ριβεργκάρο
Το Ριβεργκάρο (ιταλικά: Rivergaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιατσέντσα, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Θάνατος του Οσάμα μπιν Λάντεν
thumb|right|140px|Ο Οσάμα μπιν Λάντεν
Ο Οσάμα μπιν Λάντεν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Neptune Spear, των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στη κατοικία του μπιν Λάντεν στη Μπίλαλ Τάουν, Αμποταμπάντ, στο Πακιστάν, στις 2 Μαϊου 2011, στις 01:00 ώρα Πακιστάν (1 Μαϊου 2011, 20:00 UTC). Ο θάνατος του μπιν Λάντεν ήταν αποτέλεσμα ενός πυροβολισμού στο κεφάλι του - οι δυνάμεις των ΗΠΑ πήραν το σώμα του στο Αφγανιστάν και το έριξαν στη θάλασσα.
Η επιχείρηση έγινε από τα μέλη των Navy SEALs των ΗΠΑ από την Ναυτική Ειδική Πολεμική Ομάδα (DEVGRU), γνωστή ως SEAL Team Six, υπό τη διοίκηση της Μικτής Ειδικής Διοίκησης Επιχειρήσεων με τη CIA.
Ο θάνατος του μπιν Λάντεν θεωρήθηκε σημαντικό γεγονός στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας στις ΗΠΑ, στα Ηνωμένα Έθνη, στο ΝΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και σε άλλες χώρες.
Το Πακιστάν έλαβε κριτική καθώς δεν ήξερε ότι ο μπιν Λάντεν ζούσε σε σπίτι, το οποίο βρισκόταν κοντά σε στρατιωτική ακαδημία. Το Πακιστάν δηλώνει ότι δεν ήξερε για τον μπιν Λάντεν και κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον μπιν Λάντεν.
Περιγραφή
Την 1η Μαΐου 2011 ο Οσάμα μπιν Λάντεν σκοτώθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις στο Πακιστάν σύμφωνα με την ανακοίνωση του Αμερικάνου προέδρου. Σύμφωνα με τις στρατιωτικές πηγές των ΗΠΑ ο Οσάμα σκοτώθηκε σε μια έπαυλη έξω από το Ισλαμαμπάντ. Ο Οσάμα ήταν καταζητούμενος για την τρομοκρατική ενέργεια της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στην Αμερική.
Η είδηση στον ημερήσιο τύπο ανέφερε ότι «η σορός σύμφωνα με δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων στο Αssociated Press και το CNN ρίχθηκε σε άγνωστο σημείο στη θάλασσα αφού πρώτα τηρήθηκαν όλα τα τελετουργικά που απαιτεί η μουσουλμανική θρησκεία», με επίκληση του τυπικού του Ισλάμ πως η σορός πρέπει να ταφεί μέσα σε 24 ώρες. Οι Αμερικανοί εξήγησαν ότι ήταν απίθανο το να βρεθεί μια χώρα που θα δεχόταν το σώμα του για ταφή και ως εκ τούτου επιλέχθηκε η λύση της ρίψης της σορού του στη θάλασσα. Σύμφωνα με το άρθρο στο tvxs.gr επιλέχθηκε η ρίψη της σορού στη θάλασσα για να αποφευχθεί να γίνει ο τάφος του προσκύνημα.
Άλλα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες κάλεσαν την ίδια ημέρα τους πολίτες τους στο εξωτερικό να προσέχουν, εκφράζοντας φόβο για αντιαμερικανικές επιθέσεις λόγω της ανακοίνωσης του θανάτου του  μπιν Λάντεν».
Επίσημοι και απλός κόσμος από χώρες του ΝΑΤΟ και άλλες εξέφρασαν τη χαρά τους για τον θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν, με τη θεώρηση ότι με τον θάνατο του Μπιν Λάντεν θα υπάρξει περισσότερη ειρήνη στον κόσμο. Οι ΗΠΑ παρέμειναν σε συναγερμό για πιθανή τρομοκρατική εκδικητική ενέργεια της Αλ Κάιντα. Μετά την ανακοίνωση του θανάτου δημοσιεύτηκε ταξιδιωτική οδηγία με την οποία προειδοποιούνταν οι Αμερικάνοι σε όλες τις χώρες για το ενδεχόμενο χρήσης βίας κατά αυτών.
Ο Αμερικάνος Γερουσιαστής Καρλ Λεβίν ο οποίος προέδρευε στην επιτροπή αμύνης ζήτησε την δημοσίευση των φωτογραφιών του νεκρού: «Φρονώ πως σε μία δεδομένη στιγμή, οι φωτογραφίες με τη σορό του θα πρέπει να δημοσιευθούν, δεν γνωρίζω πότε, αλλά πιστεύω πως αυτό θα γίνει και πως θα πρέπει να το κάνουμε», κάτι που δεν έγινε.
Απαγόρευση δημοσίευσης φωτογραφιών με τον νεκρό μπιν Λάντεν
Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αποφάσισε να μην δοθούν στη δημοσιότητα φωτογραφίες του Οσάμα Μπιν Λάντεν μετά τον θάνατο του από Αμερικανούς κομάντο τα ξημερώματα της Δευτέρας. Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Τζέι Κάρνεϊ, δήλωσε την Τετάρτη ότι «ο Πρόεδρος αποφάσισε πως δεν υπάρχει λόγος δημοσίευσης των φωτογραφιών. Η δικαιολόγηση ήταν πως δημοσιευόμενες οι συγκεκριμένες φωτογραφίες μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της χώρας και να προκαλέσουν έκρηξη βίας. Ο Αμερικανός Πρόεδρος ανακοίνωσε την απόφαση του σε συνέντευξη που παραχώρησε την Τετάρτη στο τηλεοπτικό δίκτυο CBS. Ο Ομπάμα τόνισε ότι «δεν έχει καμία αμφιβολία ότι οι Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις σκότωσαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ο άνθρωπος που ήταν πίσω από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου είχε την τύχη που του άξιζε». Ο Τζέι Κάρνεϊ ανέφερε την Τετάρτη ότι «η πλειοψηφία των συμβούλων του Αμερικανού Προέδρου αποφάσισαν να παραμείνουν οι φωτογραφίες απόρρητες. Έντονα επιχειρήματα θα μπορούσαν να εκφραστούν υπέρ αλλά και κατά της δημοσίευσης των φωτογραφιών, παρ'όλα αυτά κανένα οπτικό αποδεικτικό στοιχείο από τον θάνατο του Μπιν Λάντεν δεν θα δημοσιευτεί».
Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου επανέλαβε την ανακοίνωση που είχε κάνει ο Υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι η όλη επιχείρηση ήταν νόμιμη. Οι άνδρες των Αμερικανικών Ειδικών Δυνάμεων θα είχαν συλλάβει τον μεγαλύτερο τρομοκράτη παγκοσμίως εάν είχε παραδοθεί. Στο μεταξύ, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Έρικ Χόλντερ, δήλωσε ότι η δολοφονία του Μπιν Λάντεν ήταν μια νόμιμη πράξη εθνικής αυτοάμυνας. Ο Χόλντερ τόνισε ότι «τελικά οι ΗΠΑ θα είναι πιο ασφαλής μετά τον θάνατο του Μπιν Λάντεν. Ωστόσο, προειδοποίησε για πιθανές επιθέσεις αντεκδίκησης και επεσήμανε ότι η μάχη κατά της τρομοκρατίας απέχει πολύ από το να τελειώσει». Παράλληλα, τα Πακιστανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι «οι αρχές έχουν συλλάβει μια από τις γυναίκες και μια από τις κόρες του Οσάμα Μπιν Λάντεν που βρίσκονταν μέσα στην κατοικία στην οποία σκοτώθηκε ο ηγέτης της Αλ Κάιντα. Αξιωματούχοι των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών δήλωσαν ότι η σύζυγος του Μπιν Λάντεν και η 12χρονη κόρη του ήταν μεταξύ των γυναικών και παιδιών που τέθηκαν υπό κράτηση μετά την επιχείρηση των Αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στην πόλη Αμπονταμπάντ».