cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάπας Βιγίλιος
Βιογραφία
Λέγεται ότι ο Βιγίλιος συμφώνησε με τα σχέδια της αυτοκράτειρας, αφού του υποσχέθηκε την Παπική Έδρα και μεγάλο χρηματικό ποσό (700 λίβρες χρυσό). Μετά τον θάνατο του Αγαπητού στις 22 Απριλίου του 536, ο Βιγίλιος επέστρεψε στη Ρώμη εφοδιασμένος με γράμματα από την αυτοκρατορική αυλή, και χρήματα. Στο μεταξύ πάπας είχε γίνει ο Σιλβέριος με τη βοήθεια της επιρροής του βασιλιά των Γότθων. Λίγο μετά ο βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος οχύρωσε τη Ρώμη, η οποία παρ’ όλα αυτά ξαναπολιορκήθηκε από τους Γότθους. Ο Βιγίλιος έδωσε στον Βελισάριο τα γράμματα από την αυλή της Κωνσταντινούπολης, τα οποία τον υποδείκνυαν για τον παπικό θρόνο. Κατηγορώντας ψευδώς τον Σιλβέριο, έπεισε τον Βελισάριο να τον εκθρονίσει και με την επιρροή του εκλέχτηκε πάπας στη θέση του. Χειροτονήθηκε και ενθρονίστηκε στις 29 Μαρτίου του 537.
Κασουβία
Πολιτισμός
μικρογραφία|293x293εσ| Κασουβικό κέντημα της σχολής του Ζουκόβο. Ιδρύματα που παρουσιάζουν τον κασουβικό πολιτισμό:
Πάπας Βιγίλιος
Παποσύνη
Ο Βιγίλιος φρόντισε ώστε ο εκθρονισμένος Σιλβέριος να φυλακισθεί, όπου και πέθανε λόγω των κακών συνθηκών κράτησής του. Μετά τον θάνατο του Σιλβέριου ο Βιγίλιος αναγνωρίστηκε ως Πάπας από όλο τον Ρωμαϊκό κλήρο. Πολλές από αυτές τις κατηγορίες για τον Βιγίλιο φαίνονται μεγαλοποιημένες, αλλά σίγουρα ο τρόπος της ανέλιξής του στον παπικό θρόνο δεν ήταν κανονικός. Παρ’ όλα αυτά η αυτοκράτειρα Θεοδώρα θεώρησε ότι εξαπατήθηκε γιατί ο Βιγίλιος, αφού ικανοποίησε την φιλοδοξία του να γίνει πάπας, διατήρησε την ίδια στάση με τον προκάτοχό του απέναντι στους μονοφυσίτες και τον εκθρονισμένο Άνθιμο. Σε μία υποτιθέμενη επιστολή του προς τους καθηρημένους Μονοφυσίτες πατριάρχες, Άνθιμο, Σέβερο και Θεοδόσιο, ο πάπας συμφωνεί μαζί τους. Η επιστολή θεωρείται πλαστή από πολλούς ερευνητές καθώς φέρει όλα γνωρίσματα της πλαστογραφίας(cf. Duchesne in Revue des quest. histor. (1884), II, 373; Chamard, ibid., I (1885), 557; Grisar in Analecta romana, I, 55 sqq.; Savio in Civilta catt., II (1910), 413-422). Ο Βιγίλιος δεν αποκατέστησε τελικά τον Άνθιμο στον θρόνο του.
Κασουβία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοχές της Πολωνίας Κατηγορία:Κεντρική Ευρώπη
Γενικές εκλογές του Τοκελάου (2020)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τοκελάου στις 23 Ιανουαρίου 2020.
Πάπας Βιγίλιος
Παποσύνη
Το 540 τελικά ο Βιγίλιος πήρε θέση στο ζήτημα του Μονοφυσιτισμού, στέλνοντας δύο επιστολές στην Κωνσταντινούπολη. Το ένα απευθηνόταν στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και το άλλο στον πατριάρχη Μηνά. Και στις δύο υποστηρίζει θετικά τις συνόδους της Εφέσου και της Χαλκηδόνας όπως επίσης και τις αποφάσεις του Πάπα Λέοντος, ενώ εγκρίνει την καθαίρεση του Πατριάρχη Άνθιμου. Πολλά από τα σωζόμενα γράμματα των πρώτων χρόνων της παποσύνης του δίνουν πληροφορίες για την εμπλοκή του στα εκκλησιαστικά ζητήματα διαφόρων χωρών. Στις 6 Μαρτίου του 538 έγραψε στον επίσκοπο Καισάριο της Αρλ για το επιτίμιο του αυστρασιανού βασιλιά Theudebert εξαιτίας του γάμου του με τη χήρα του αδελφού του. Στις 29 Ιουνίου 538 στάλθηκε δεκρετάλιο στον επίσκοπο Πορφούτουρο της Μπράγκα περιέχοντας αποφάσεις του σε διάφορα ζητήματα εκκλησιαστικής πειθαρχίας. ο Επίσκοπος Αυξάνιος και ο διάδοχός του, Αυριλιανός της Άρλ, ξεκίνησαν αλληλογραφία με τον πάπα σχετικά με την καθιέρωση του πάλλιου σαν σύμβολο του τίτλου αλλά και της εξουσίας του παπικού λεγάτου της Γαλατίας. Το 543 ο Ιουστινιανός εξέδωσε διάταγμα που καταδίκαζε τις διάφορες αιρέσεις του Ωριγένη, το διάταγμα αποστάλθηκε και στους πατριάρχες της Ανατολής και στον Βιγίλιο. thumb|200px|left|Πάπας Βιγίλιος
Γενικές εκλογές του Τοκελάου (2020)
Εκλογικό σύστημα
Η Γενική Φόνο αποτελείται από ένα Faipule και ένα Pulenuku από τα οποία το καθένα εκλέγεται από τα τρία χωριά (Ατάφου, Νουκουνόνου και Φακαόφο). Κάθε χωριό εκλέγει επίσης έναν αντιπρόσωπο για κάθε 100 κατοίκους.
Πάπας Βιγίλιος
Στην Κωνσταντινούπολη
Προσπαθώντας να αποσπάσει την προσοχή του Ιουστινιανού από τον Ωριγενισμό, ο Θεόδωρος Ασκίδας, επίσκοπος Καισαρείας, του επισήμανε ότι καταδικάζοντας τους διάφορους αντιπροσώπους της Σχολής της Αντιόχειας, υπέρμαχους του Νεστοριανισμού θα έκανε ευκολότερη την επανένωση με τους Μονοφυσίτες. Ο Αυτοκράτορας που αγωνιούσε να πάρει με το μέρος του τους Μονοφυσίτες, συμφώνησε σε αυτό, και το 543 ή το 544 εξέδωσε νέο έδικτο καταδικάζοντας τα Τρία Κεφάλαια. Οι πατριάρχες και οι επίσκοποι της Ανατολής υπέγραψαν την καταδίκη των Τριών Κεφαλαίων. Στη Δυτική Ευρώπη όμως η διαδικασία κρίθηκε αδικαιολόγητη και επικίνδυνη, επειδή υπήρχε ο φόβος ότι θα μείωνε τη σημασία της Συνόδου της Χαλκηδόνας. Ο Βιγίλιος αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αυτοκρατορικό έδικτο και κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Ιουστινιανό για την επίλυση του ζητήματος με σύνοδο. Σύμφωνα με το «Liber Pontificalis» στις 20 Νοεμβρίου, ενώ ο πάπας ιερουργούσε στη Γιορτή της Αγίας Σεσίλιας στην Εκκλησία της Αγίας Σεσίλιας στην Τραστέβερε, και πριν η λειτουργία τελειώσει του δόθηκε η εντολή από τον αυτοκρατορικό απεσταλμένο, Άνθιμο, να ξεκινήσει αμέσως για την Κωνσταντινούπολη. Ο πάπας μεταφέρθηκε σε ένα πλοίο που τον περίμενε στον Τίβερη, ενώ μέρος των κατοίκων τον καταριόταν και πετούσε πέτρες στο πλοίο. Η Ρώμη πολιορκούνταν από τους Γότθο βασιλιά Τοτίλα και οι κάτοικοι περιήλθαν σε μεγάλα δεινά. Ο Βιγίλιος έστειλε πλοία με σιτηρά στη Ρώμη αλλά αυτά αιχμαλωτίστηκαν από τους Γότθους. Σύμφωνα με το «Liber pontificalis», ο πάπας έφυγε από τη Ρώμη κατά πάσα πιθανότητα στις 22 Νοεμβρίου του 545. Έμεινε αρκετό διάστημα στη Σικελία πριν καταλήξει στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του 546 ή τον Ιανουάριο του 547.
Γενικές εκλογές του Τοκελάου (2020)
Παραπομπές
2020 Τοκελαου
Πάπας Βιγίλιος
Στην Κωνσταντινούπολη
Ο Βιγίλιος προσπάθησε να πείσει τον αυτοκράτορα να στείλει βοήθεια στους κατοίκους της Ρώμης και της Ιταλίας που δεινοπαθούσαν από τους Γότθους. Το κύριο ενδιαφέρον όμως του Ιουστινιανού ήταν το θέμα των Τριών Κεφαλαίων, ο Βιγίλιος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη από το 547. Το 548 υπέγραψε το διάταγμα της καταδίκης των Τριών Κεφαλαίων ομως δεν ηταν έτοιμος να κάνει τέτοιου είδους συμβιβασμούς και αμφιταλαντεύονταν, έμελλε να υποφέρει. Οι παλινωδίες του είχαν ως αποτέλεσμα να παιχθούν ιλαροτραγικές σκηνές γύρω στο πρόσωπό του. Αργότερα ανακάλεσε την υπογραφή του, και για να μην εμφανιστεί στη σύνοδο κατέφυγε σε μια εκκλησία μαζί με τους επισκόπους της συνοδείας του. Ο Ιουστινιανός έγινε έξω φρενών μαζί του και έστειλε στρατιωτικό απόσπασμα να τον φέρει με τη βία. Ο Πάπας γραπώθηκε από την Αγία Τράπεζα και δεν έλεγε να υπακουσει της διαταγες του αυτοκρατορα. Οι στρατιώτες τον άρπαξαν από τα πόδια και από τα γένια και προσπαθούσαν να τον ξεκολλήσουν. Η Αγία Τράπεζα ανατράπηκε και παραλίγο να καταπλακώσει τον Πάπα. Ακολούθησε συμπλοκή και μερικοί επίσκοποι τραυματίστηκαν ώσπου τελικά οι στρατιώτες, μπροστά στο πείσμα του Πάπα, εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Ακολούθησαν και άλλες περιπέτειες, και τελικά ο Βιγίλιος, με επιστολή του, αναγνώρισε την απόφαση της συνόδου για την καταδίκη των Τριών Κεφαλαίων. Η σύνοδος καταδίκασε επίσης ορισμένες άλλες αιρετικές διδασκαλίες και επικύρωσε ουσιαστικά τις αποφάσεις των προηγουμένων συνόδων. Η αλλαγή της στάσης του μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι η καταδίκη των εν λόγω γραπτών ήταν δικαιολογημένη στην ουσία της, όμως φαίνονταν άκαιρη και θα οδηγούσε σε καταστροφικές διαμάχες με τη Δυτική Ευρώπη. Τελικά ο Βιγίλιος αναγνώρισε τις αποφάσεις της Δεύτερης Συνόδου της Κωνσταντινούπολης σε ένα γράμμα στις 8 Δεκεμβρίου του 553 προς τον πατριάρχη Ευτύχιο και διακήρυξε την απόφασή του λεπτομερώς με ένα «Καταστατικό» στις 26 Φεβρουαρίου του 554. Έτσι μετά από 8 χρόνια παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη και αφού ήρθε σε συνεννόηση με τον Ιουστινιανό ξεκίνησε το ταξίδι επιστροφής στη Ρώμη την άνοιξη του 555 κατά τη διάρκεια του οποίου πέθανε στις Συρακούσες. Το σώμα του μεταφέρθηκε στη Ρώμη και θάφτηκε στη Βασιλική του Σιλβέστρου πάνω από την κατακόμβη της Πρισκίλλας στην Σαλάρια Οδό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Αβενσεράγοι
thumb|285px|Η σφαγή των Αβενσεράγων σε πίνακα του Ισπανού ζωγράφου [[Μαριάνο Φορτούνυ (1870)]] Οι Αβενσεράγοι (ισπ. Abencerrajes, αγγλ. Abencerrages), όνομα που ετυμολογείται από την αραβική φράση που σημαίνει «γιος του κατασκευαστή σαμαριών», ήταν μια οικογένεια ή φατρία που θεωρείται ότι είχε εξέχουσα θέση στο Βασίλειο της Γρανάδας κατά τον 15ο αιώνα.
Η ιστορία είναι πως ένας από τους Αβενσεράγους ερωτεύτηκε μια κυρία της βασιλικής οικογένειας και πιάστηκε επ' αυτοφώρω τη στιγμή που σκαρφάλωνε ως το παράθυρό της. Τότε ο Ιμπραχήμ Βενεδίνος, που είχε αντιδικία με την οικογένεια των Αβενσεράγων, διάταξε να δολοφονηθούν όσα μέλη της ήταν δυνατό. Λέγεται ότι έκλεισε όλους τους Αβενσεράγους σε μία από τις αίθουσες των ανακτόρων Αλάμπρα και έδωσε εντολές να τους σκοτώσουν όλους. Το μέρος όπου αυτό λέγεται ότι έλαβε χώρα είναι μια από τις ομορφότερες αυλές της Αλάμπρα και μέχρι σήμερα αποκαλείται «Αίθουσα των Αβενσεράγων».
Ο Αμερικανός συγγραφέας Ουάσινγκτον Ίρβινγκ στις Ιστορίες της Αλάμπρα (1832) διαφωνεί με τα παραπάνω, γράφοντας ότι η σφαγή ήταν παραμύθι, αλλά ότι ένας αριθμός Αβενσεράγων σκοτώθηκε σε μία από τις μάχες της εποχής. Παρ' όλα αυτά, πολλά ποιήματα, θεατρικά έργα, η νουβέλα Historia del Abencerraje y la hermosa Jarifa και δύο όπερες (η Les Abencérages του Λουίτζι Κερουμπίνι και L'esule di Granata του Τζάκομο Μάιερμπεερ) αναφέρουν τον θρύλο.
Πέραν αυτών, σε μια σοβαρή αποτίμηση του ιστορικού ρόλου της οικογένειας των Αβενσεράγων, φαίνεται ότι οι εμφύλιες έριδες ανάμεσα σε αυτούς και την αριστοκρατία των γαιοκτημόνων συνέβαλαν στην εξασθένηση του κράτους των Νασριδών και οδήγησαν στην ομαδική σφαγή τους από τον τελευταίο ηγεμόνα της Γρανάδας, τον Αμπού Αμπνταλλάχ Μωάμεθ ΙΑ΄ στην Αλάμπρα περί το 1485.
Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη
Το Ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζέστη είναι ο τίτλος μιας ταινίας του ελληνικού κινηματογράφου, σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, η οποία προβλήθηκε πρώτη φορά το 1972.
Πλοκή
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας που είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής υποδύεται τον Λουκά Μπόμπολα, έναν μεσήλικα μετανάστη στην Αφρική που επιστρέφει στην Ελλάδα έπειτα από απουσία 20 χρόνων, έχοντας μεγάλη λαχτάρα να ξαναδεί την οικογένειά του που είχε αφήσει πίσω φεύγοντας για το Σουδάν. Όταν είχε φύγει από την Ελλάδα, η γυναίκα του η Ελένη ήταν έγκυος ενώ είχαν ήδη ένα μωρό. Νοσταλγούσε συχνά τον τόπο του και του έλειπαν οι δικοί του άνθρωποι.
Τα πράγματα όμως κατά την επιστροφή του δεν εξελίσσονται όπως τα είχε σχεδιάσει καθώς τα παιδιά του έχουν πια μεγαλώσει ακολουθώντας το καθένα τη δική του πορεία, αντίθετη από τη θέληση του πατέρα τους, κι ο μόνος που φαίνεται πως τον καταλαβαίνει είναι ο Χουσεΐν, ο έγχρωμος υπηρέτης του που τον έχει ακολουθήσει στο ταξίδι της επιστροφής. Ακολουθεί μια σειρά από απογοητεύσεις για τον Λουκά, όπως το γεγονός ότι όλη του η οικογένεια τον παραμερίζει για να πάρει μέρος σε μια δεξίωση που διοργανώνεται προς τιμή του Ανδρέα, του γιου του, που είναι γνωστός βιολονίστας. Ένα ακόμη απογοητευτικό νέο για τον Λουκά είναι ο δεσμός που έχει η κόρη του, Αλίκη, με έναν νέο που είναι απλός υπάλληλος, κάτι που ο Λουκάς θεωρεί πολύ λίγο για το παιδί του.
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στον Λουκά και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του δεν αργεί να κορυφωθεί, με τα δυο του παιδιά να φεύγουν αγαναγκτισμένα από το σπίτι, βρίσκοντας καταφύγιο στο σπίτι του αγαπημένου τους θείου, Σταμάτη, που φαίνεται να τα καταλαβαίνει περισσότερο από ό,τι ο πατέρας τους. Ο Λουκάς συνειδητοποιεί σταδιακά πόσο έχει αποξενωθεί από την οικογένειά του όλα αυτά τα χρόνια της ξενιτιάς.
Παραγωγή
Η ταινία, που βασίζεται στη θεατρική κωμωδία "Οι δικοί μας άνθρωποι" των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου, βγήκε στους κινηματογράφους την 1η Ιανουαρίου 1972, κόβοντας 92.400 εισιτήρια, ερχόμενη 22η σε σύνολο 64 ταινιών. Στο θέατρο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Λουκά είχε ερμηνεύσει ο Βασίλης Λογοθετίδης.
Η μουσική και τα τραγούδια (μουσική-στίχοι) είναι του Δημήτρη Κωνσταντάρα. Η Νέλλη Γκίνη ερμηνεύει το τραγούδι "Πείσμα στο πείσμα".
Η ταινία κυκλοφόρησε σε μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Λέλα Ζωγράφου
Η Λέλα Ζωγράφου υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα πρωταγωνίστρια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής υψίφωνος (σοπράνο) και ειδικότερα της ελληνικής οπερέτας.
Βιογραφία
Η Λέλα (Ελένη) Ζωγράφου επί σαράντα χρόνια υπήρξε μόνιμη μονωδός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, μια λαμπερή πρωταγωνίστρια που θαυμάστηκε και αγαπήθηκε από το κοινό της οπερέτας και της όπερας.
Το 1940 με τον μεγάλο βομβαρδισμό του Πειραιά από τους Ιταλούς, η οικογένειά μετακόμισε στο Μεταξουργείο. Η Λέλα Ζωγράφου, Αθηναία πια, γράφεται στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών της οδού Πειραιώς και μελετά τραγούδι αρχικά με τον Κίμωνα Τριανταφύλλου. Στη συνέχεια μεταγράφεται στην τάξη του καθηγητή Βιθυνού. Επίσης, μελετά πιάνο με τον Σπύρο Φαραντάτο και θεωρητικά με τον μουσουργό Γεώργιο Σκλάβο φτάνοντας μέχρι την φούγκα.
Το 1939 ιδρύεται η Εθνική Λυρική Σκηνή. Το 1943 γίνεται προκήρυξη διαγωνισμού για την ενίσχυση της Χορωδίας, στον οποίο η εικοσάχρονη Λέλα λαμβάνει μέρος με επιτυχία. Από το 1943, γίνεται μέλος της Χορωδίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ενώ αρχικά εμφανίζεται και σε βοηθητικούς ρόλους. Δεν αργεί όμως να διακριθεί. Το 1947 ενθουσιάζει ως Μουζέττα στην όπερα Μποέμ του Τζάκομο Πουτσίνι μαζί με τη Μιρέιγ Φλερύ (Μιμή) και τον Μιχάλη Κορώνη (Ροντόλφο).
Μετά τις δύο αυτές επιτυχημένες εμφανίσεις, και δεδομένου ότι η ίδια είχε αρχίσει να δέχεται προτάσεις συνεργασίας από τους θεατρώνες της ελεύθερης οπερέτας Μακέδο και Σαμαρτζή, η Διοίκηση της ΕΛΣ αποφάσισε να της εμπιστευτεί πρωταγωνιστικούς ρόλους. Έκτοτε και για τα επόμενα σαράντα χρόνια θριάμβευσε σε διάσημα έργα του ρεπερτορίου πρωτίστως της οπερέττας, αλλά και της όπερας. Πολυτάλαντη, κομψή, με όμορφη κίνηση και σωστή έκφραση επί σκηνής απέσπασε την αγάπη και την τεράστια ευγνωμοσύνη του κοινού.
Παράλληλα, η Λέλα Ζωγράφου ασχολήθηκε με το δημοτικό τραγούδι, ενώ ηχογράφησε αξιόλογες εκτελέσεις στα στούντιο του ΕΙΡ στο Ζάππειο με την ορχήστρα της ΑΣΔΕΝ υπό τη διεύθυνση του Μαργαρίτη Καστέλλη. Δυστυχώς από τις ερμηνείες αυτές φαίνεται να μην έχει σωθεί τίποτα.
Συνταξιοδοτήθηκε το 1985, συνέχισε όμως τις έκτακτες εμφανίσεις με μεγάλη επιτυχία. Τον Ιούνιο του 1995 η Λέλα Ζωγράφου έφυγε από την ζωή από καρκίνο.
Πάπας Ιωάννης
Με τον τίτλο Πάπας Ιωάννης αναφέρονται:
Ερνστ Νόιφερτ
Ο Έρνστ Νόιφερτ (Ernst Neufert) (15 Μαρτίου 1900 - 23 Φεβρουαρίου 1986) ήταν αρχιτέκτονας και καθηγητής της γερμανικής αρχιτεκτονικής γνωστός από τη συνεργασία του με τον Βάλτερ Γκρόπιους και για το έργο του στο πεδίο της αρχιτεκτονικής με το βιβλίο του «Bauentwurfslehre».
Βιογραφία
Ο Έρνστ Νόιφερτ ξεκίνησε ως μαθητευόμενος κτίστης το 1914. Μετά από 4 χρόνια και σε ηλικία 17 ετών εισήχθηκε στην τεχνική σχολή της Βαϊμάρης. Το 1918, διετέλεσε επόπτης της μεγάλης κατασκευαστικής εταιρείας και Χάνακ Λουντβιγκ στο Μαγδεβούργο. Όταν το 1919 άνοιξε η σχολή Μπάουχαους αποτέλεσε έναν από τους πρώτους μαθητές της σχολής. Ο καθηγητής του τον πρότεινε στον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους ο οποίος τον προσέλαβε στο προσωπικό του γραφείο ως βοηθό. Το 1921 αποφοίτησε από τη σχολή και επισκέφτηκε την Ισπανία σε εκπαιδευτικό ταξίδι. Στη Βαρκελώνη γνώρισε τον Αντόνιο Γκαουντί, του οποίου η αρχιτεκτονική έκανε βαθιά εντύπωση στο νεαρό φοιτητή. Μετά το 1921 επέστρεψε στο Μπάουχαους και από το 1922 έως το 1925 εργάσθηκε ως διευθυντής εργοταξίου για τον Βάλτερ Γκρόπιους. Το 1923 συνάντησε τη ζωγράφο Άλις- Σπις-Νόιφερτ την οποία παντρεύτηκε το 1924 και έκαναν τέσσερα παιδιά.
Το 1926, ο Ότο Μπαρτνινκγ κάλεσε τον Νόιφερτ στην Βαϊμάρη για να δουλέψει ως επικεφαλής στο κτίσιμο του κτηρίου του Κρατικού Τεχνικού Πανεπιστημίου Αρχιτεκτονικής και Πολιτικών Μηχανικών (Bauhochschule) που είναι γνωστό και ως «το άλλο Μπάουχαους». Αργότερα εργάστηκε και ως καθηγητής στη σχολή. Μετά το κλείσιμο της Bauhochschule από τους Ναζί, μετακόμισε στο Βερολίνο και εργάστηκε σε μια ιδιωτική σχολή για την τέχνη και την αρχιτεκτονική που ιδρύθηκε από τον Γιοχάνες Ίτεν, η οποία αναγκάστηκε επίσης να κλείσει το 1934. Ταυτόχρονα εργάστηκε ως αρχιτέκτονας ελεύθερος επαγγελματίας μέχρι το 1933. Το 1936, ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να έρθει σε επαφή με τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ και να διερευνήσει τις δυνατότητες μιας πιθανής μετανάστευσης και τις ευκαιρίες που παρέχονταν στην αμερικανική αγορά εργασίας. Την ίδια χρονιά, επέστρεψε στη Γερμανία και έγινε αρχιτέκτονας κατοικίας στο αρχιτεκτονικό γραφείο της Vereinigte Lausitzer Glaswerke στο Βαϊσβάσερ. Σχεδίασε μεταξύ άλλων κατοικιών και την ιδιωτική κατοικία του διευθυντή Δρ. Κίνττ αλλά και γραφεία, κτίρια και εργοστάσια στις περιοχές Βαϊσβάσερ, Τσέρνιτζ και Καμένζ. Ταυτόχρονα εργάστηκε για το βιβλίο του «Bauentwurfslehre» το οποίο δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 1936. Το 1939 κλήθηκε από τον Άλμπερτ Σπέερ να εργαστούν για την τυποποίηση και τον εξορθολογισμό της γερμανικής βιομηχανικής αρχιτεκτονικής του Βερολίνου. Ξεκινώντας το 1944 πήρε μέρος στο σχεδιασμό της ανοικοδόμησης των πόλεων που καταστράφηκαν από τον πόλεμο. Το 1945, ο Έρνστ Νόιφερτ διορίστηκε καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ και δίδαξε μέχρι που έγινε επίτιμος καθηγητής το 1965. Επιπλέον, συνέχισε την καριέρα του ως ελεύθερος επαγγελματίας αρχιτέκτονας παράλληλα με την εργασία του ως αρχιτέκτονα κατοικίας για την Ντικερχοφ -εργοστάσιο τσιμέντου- και ως συγγραφέας. Το 1953 άνοιξε το γραφείο του, Neufert und Neufert, μαζί με το γιο του Πίτερ και πραγματοποίησε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένων πολλών βιομηχανικών κτιρίων. Πέθανε το 1986 στο σπίτι του στην Ελβετία.
Το έργο του
Το βιβλίο του «Bauentwurfslehre», εγχειρίδιο για τους φοιτητές τους αρχιτέκτονες αλλά και όποιον ασχολείται με την κατασκευή, εξακολουθεί να αποτελεί βασικό έργο αναφοράς. Περισσότερα από μισό εκατομμύριο αντίτυπα έχουν τυπωθεί σε 39 γερμανικές εκδόσεις με πολλές αναθεωρήσεις και έχει μεταφραστεί σε 17 γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί με τον τίτλο «Οικοδομική». Μέσα από το βιβλίο του εκφράζει το πνεύμα της τυποποίησης και της επανάληψης. Θέτει ως κύριο στόχο για τον σχεδιαστή, τον τυπικό καθημερινό άνθρωπο και όχι μία εξιδανίκευση του ανθρώπου. Ο σχεδιασμός πραγματοποιείται για τον μέσο άνθρωπο όχι για την ανάδειξη των ταλέντων. Το εγχειρίδιο αυτό στα χέρια ενός αρχιτέκτονα είναι σημαντικό εργαλείο καθώς τον βοηθά να σχεδιάσει ικανοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες των πολλών.
Οι πιο σημαντικές πρακτικές εργασίες του αρχιτέκτονα, ο οποίος ήταν γνωστός κυρίως για τα βιομηχανικά του κτίρια, ήταν το Άμπεναουμ, ερευνητικό κέντρο στην Ιένα, καθώς και το κτίριο του πανεπιστημίου της Mensa am Philosophenweg, το σπίτι του στη Γκέλμεροντα, το Μάιστερμπαου, ξενώνας στο Νταρμσταντ στα πλαίσια ενός προγράμματος που θα έδινε μια νέα αρχιτεκτονική έμφαση μετά τους βομβαρδισμούς του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και το βιομηχανικό κτίριο αποθήκευσης της εταιρίας Κιέλ στη Νυρεμβέργη.
Σημαντικό έργο επίσης ήταν η συμμετοχή του στην κατασκευή του κτιρίου Μπάουχαους και στα σπίτια των καθηγητών της σχολής καθώς και στην επέκταση του εργοστασίου Φάγκους και της κύρια μονάδα Έτερνιτ της εταιρείας Λάινμεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί πανεπιστημιακοί
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1956-57
Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1956-57 διεξήχθη σε έξι κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός που μαζί με τους Πανιώνιο και Απόλλωνα εκπροσώπησαν την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1956-57.
Λεπτομέρειες
Το πρωτάθλημα κατέκτησε για έκτη συνεχόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός συγκεντρώνοντας 37 βαθμούς. Ενδιαφέρουσα μάχη έγινε για τη διεκδίκηση της 2ης και 3ης θέσης που οδηγούσαν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος 1956-57. Τελικά, 2ος τερμάτισε ο Πανιώνιος με 32 β., από τον οποίο ο Παναθηναϊκός υπέστη τη μοναδική του ήττα, και 3ος ο Απόλλων με 31 που ξεπέρασε την ΑΕΚ κατά ένα βαθμό. Ο Φωστήρας έδωσε αγώνα διαβάθμισης με την πρωταθλήτρια Α2 Δάφνη Μεταξουργείου.
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α΄ κατηγορίας με την πρωταθλήτρια Α2, δηλαδή ο Φωστήρας με τη Δάφνη Μεταξουργείου. Επιβλήθηκε ο Φωστήρας, ο οποίος διατήρησε τη θέση του στην ανώτερη κατηγορία. Τα αποτελέσματα των δύο αγώνων ήταν:
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Α2 κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η προτελευταία ομάδα της Α2 κατηγορίας με την δευτεραθλήτρια Β1, δηλαδή η Α.Ε. Ελευθερούπολης με την Α.Ε. Χαλανδρίου, στους οποίους επικράτησε η ομάδα του Χαλανδρίου και ανέβηκε κατηγορία. Τα αποτελέσματα ήταν:
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Β1 κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η προτελευταία ομάδα της Β1 κατηγορίας με την δευτεραθλήτρια Β2, δηλαδή ο Γ.Σ. Αμαρουσίου με τον Π.Α.Ο. Ρουφ, στους οποίους επικράτησε η ομάδα του Ρουφ και ανέβηκε κατηγορία. Τα αποτελέσματα ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1956-1957
3053 Δρέσδη
Η Δρέσδη (Dresden) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Γερμανίας.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Δρέσδης είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Δρεσδη
Οι θεριστές
Οι θεριστές (πρωτότυπος τίτλος: Die Stropers) είναι δραματική ταινία του 2018 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ετιέν Καλός, στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Πρόκειται για μία διεθνή συμπαραγωγή εταιρειών από τη Νότια Αφρική, την Ελλάδα, τη Γαλλία και την Πολωνία. Τοποθετημένη στην επαρχία της Νότιας Αφρικής, η ταινία πραγματεύεται την ενηλικίωση του Γιάνο, ενός 15χρονου ντροπαλού αγρότη, που πρέπει να αντιμετωπίσει τον ξαφνικό ερχομό ενός νέου προσώπου στην οικογένεια και τις επιθυμίες που αυτό ξυπνά μέσα του.
Το σκηνικό και η ιστορία εμπνεύστηκε ο Καλός από τα ταξίδια του στην απομακρυσμένη περιοχή Φρι Στέιτ στα ανατολικά της χώρας και τις συναντήσεις του με οικογένειες αγροτών εκεί. Η ταινία είναι ένα ψυχολογικό δράμα που εξερευνά τα θέματα του ανήκειν, της σεξουαλικής ταυτότητας και του ανδρισμού.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών του 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Πολωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018
Επταφθοριούχο ρήνιο
Το επταφθοριούχο ρήνιο είναι ένα άλας με τον χημικό τύπο ReF7. Είναι ένα κίτρινο, εύτηκτο στερεό. Μπορεί να παρασκευαστεί από τα στοιχεία του στους 400 °C
Ρόβνι
Το Ρόβνι (σερβικά κυριλλικά: Ровни) είναι χωριό της Σερβίας, το οποίο ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 135 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Κατάλογος μοναρχών του Βελγίου
Η παρούσα λίστα παρουσιάζει τους μονάρχες του Βελγίου από το 1831, όταν ανέβηκε στο θρόνο ο πρώτος Βέλγος Βασιλιάς, ο Λεοπόλδος Α΄. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Βελγίου, ο Βέλγος μονάρχης φέρει τον τίτλο του "Βασιλιά των Βέλγων" και όχι του "Βασιλιά του Βελγίου", προκειμένου να αντικατοπτρίζεται η συνταγματική και λαϊκή μορφή του θεσμού. Από το 1831 έχουν υπάρξει 7 βασιλείς και 2 αντιβασιλείς στο Βέλγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελγιου
Θίοντορ Χολ
Ο Θίοντορ Άλβιν Χωλ (Theodore Alvin Hall, 20 Οκτωβρίου 1925 – 1 Νοεμβρίου 1999) ήταν Αμερικανός φυσικός και κατάσκοπος, πράκτορας της Σοβιετικής Ένωσης, που στην διάρκεια της εργασίας του στο πρόγραμμα των Συμμάχων για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας κατά την διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, γνωστού ως (Πρόγραμμα Μανχάταν), έδωσε μια λεπτομερή περιγραφή της βόμβας πλουτωνίου "Fat Man", και των διεργασιών καθαρισμού του πλουτωνίου, στην Σοβιετική κατασκοπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κατάσκοποι Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί
Μαρία Δασκαλογιάννη
Η Μαρία Δασκαλογιάννη ήταν αγωνίστρια της Ελληνικής επανάστασης του 1770 και της επανάστασης του 1821.
Καταγόταν από την Ανώπολη Σφακίων και ήταν κόρη του Ιωάννη Δασκαλογιάννη, ηγέτη των επαναστατών στα Σφακιά κατά την Επανάσταση του 1770. Η μητέρα της ήταν γνωστή σαν Σγουρομάλλινη και αδέλφια της ήταν ο Νικόλαος, ο Ανδρέας, η Ελευθερούσσα και η Ανθούσα.
Πιάστηκε αιχμάλωτη κατά την Μάχη της Ανώπολης και δόθηκε για σύζυγος στον διερμηνέα του Πασά, Αμπλουσαμέτ Πασά. Με τον άντρα της έπειτα πήγαν στην Κωνσταντινούπολη όπου είχε αυτός οικία και περιουσία. Όταν πέθανε ο Οθωμανός σύζυγός της, η Μαρία πήγε στην Τήνο και έγινε μοναχή.
Στις 18 Ιουνίου 1821 ένας εγγονός του Δασκαλογιάννη ύψωσε πάλι τη σημαία της Κρητικής επανάστασης στα Σφακιά.
Πέθανε στην Τήνο το 1823 και όση περιουσία της είχε απομείνει, καθώς δεν απέκτησε παιδιά, την άφησε στην Ευαγγελίστρια της Τήνου,
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 18ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Δάνδαμης
Ο Δάνδαμης ήταν Βραχμάνος φιλόσοφος και γυμνοσοφιστής, τον οποίο ο Μέγας Αλέξανδρος συνάντησε στη δασική περιοχή των Τάξιλων στην Ινδία. Η Ινδική ονομασία του ήταν Ντάντι (Dandi) ή Νταντι-Σουάμι (Dandi-Swami). Επίσης αναφέρεται και ως Μάνδανης. Η γνωριμία του με τον Αλέξανδρο έγινε μέσω του Βραχμάνου ασκητή Καλανού, ο οποίος ακολουθούσε το στράτευμα του Αλεξάνδρου.
Κατά τον Αρριανό, ο Δάνδαμης ήταν ο πιο ηλικιωμένος απ’ τους Βραχμάνες και δάσκαλος όλων των άλλων, και ο ίδιος δεν πήγε να υποβάλει τα σέβη του στον κατακτητή (326 π.Χ.), ούτε άφησε τους άλλους να πάνε. Σε κάποιον (πιθανώς στον Ονησίκριτο) που πήγε να τους επιδώσει πρόσκληση του Αλεξάνδρου, απάντησε ότι κι εκείνος ήταν γιος του Δία, όπως κι ο Αλέξανδρος, και ότι δεν χρειαζόταν τίποτα από όσα μπορούσε να του προσφέρει. Ήταν απόλυτα ευτυχισμένος με όσα του πρόσφερε η ινδική γη και, όταν θα πέθαινε, θα απαλλασσόταν από τον ενοχλητικό σύντροφό του, το σώμα του. Είπε ακόμη να μεταφέρουν στον Αλέξανδρο ότι κανένας δεν κατέχει μεγαλύτερο κομμάτι γης απ’ όσο πατάει, ότι ο Αλέξανδρος μόνο στην πολυπραγμοσύνη και την έπαρση διέφερε απ’ όλους τους άλλους ανθρώπους και ότι κατέκτησε μεγάλη έκταση μακριά από την πατρίδα του, αλλά τη μοίρασε σε άλλους για να τη διοικούν και όταν θα πεθάνει θα κατέχει τόση γη, όση θα καλύπτει το σώμα του.
Κατά τον Πλούταρχο (που βασίζεται στον Ονησίκριτο), ο Αλέξανδρος έστειλε στους πιο διάσημους Βραχμάνες πρόσκληση με τον Ονησίκριτο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του οποίου, ο Σφίνης τον δέχθηκε πολύ προσβλητικά. Τον διέταξε να βγάλει το χιτώνα του και να σταθεί μπροστά του γυμνός, «κι ας τον είχε στείλει ο ίδιος ο Δίας». Ο Δάνδαμις ήταν πιο ήρεμος και, αφού άκουσε τον Ονησίκριτο, τον αρκετά αργότερα μαθητή του κυνικού φιλόσοφου Διογένη, να του εξηγεί τις θεωρίες των Σωκράτη, Πυθαγόρα και Διογένη, ρώτησε «Για ποιον λόγο έκανε τόσο δρόμο ως εδώ ο Αλέξανδρος;».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασκητές Κατηγορία:Ινδοί Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Ζαν Μαλουέλ
Βίος
Πιθανότατα γεννήθηκε στο Ναϊμέχεν, το οποίο τότε ανήκε στο Δουκάτο του Χέλρε και αγοράστηκε από τον Φίλιππο τον Τολμηρό το 1473 και σήμερα ανήκει στην Ολλανδία. Πιθανόν εκπαιδεύτηκε εκεί, στο εργαστήριο του πατέρα του, καλλιτέχνη Βίλεμ Μάελβαελ (Willem Maelwael) (ο θείος του ήταν επίσης καλλιτέχνης) και καταγράφεται ως καλλιτέχνης το 1382. Ήταν θείος των μικρογράφων αδελφών Λίμπουρχ (Gebroeders van Limburg), τους οποίους συνέστησε στην υπηρεσία του Φιλίππου περί το 1400. Ο Μαλουέλ εργάστηκε και ως μικρογράφος, αλλά φαίνεται ότι κυρίως δημιούργησε μεγαλύτερα έργα.
Ο Μαλουέλ καταγράφεται ως εργαζόμενος στο Παρίσι, ζωγραφίζοντας διακοσμητικά οικόσημα σε ύφασμα (πιθανόν για πανώ) για λογαριασμό της Ελισάβετ της Βαυαρίας, βασίλισσας της Γαλλίας το 1396 - 97, αλλά από τον Αύγουστο του 1397 βρισκόταν στη Ντιζόν, πρωτεύουσα του Δουκάτου της Βουργουνδίας, όπου διαδέχτηκε τον Ζαν ντε Μπωμέτζ (Jean de Beaumetz), που είχε αποβιώσει το 1396 στη θέση του ζωγράφου της αυλής του Φιλίππου, με τον "βαθμό" του valet de chambre. Διατήρησε αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατό του, με αμοιβή υψηλότερη του προκατόχου του αλλά και του γλύπτη Κλάους Σλούτερ (Claus Sluter) και έζησε στη Ντιζόν. Το 1405, λίγο μετά τον θάνατο του Φιλίππου, επέστρεψε στο Ναϊμέχεν και νυμφεύτηκε την Χέιλβιχ φαν Ρεντινχάφεν (Heilwig van Redinchaven), με την οποία επανήλθε στη Ντιζόν. Άλλη μια επίσκεψή του καταγράφεται το 1413. Το 1415 απεβίωσε στη Ντιζόν, αφήνοντας την Χέιλβιχ και τέσσερα τέκνα. Η σύζυγός του έλαβε σύνταξη από τον Δούκα και επέστρεψε στο Ναϊμέχεν, όπου ενεπλάκη σε μακρά διαμάχη για την εκεί περιουσία του Μαλουέλ.
Έργο
Μεταξύ άλλων αναθέσεων, πολλές για ζωγραφικές διακοσμήσεις σε ανάκτορα, ο Μαλουέλ καταγράφεται να παραλαμβάνει, το 1398, ξύλο για πέντε πάνελ για τον ναό Chartreuse de la Sainte-Trinité de Champmol, νέο τόπο ενταφιασμού των μελών της δυναστείας του, που εγκαθίδρυσε ο Φίλιππος κοντά στη Ντιζόν. Επιχρωμάτισε, επίσης, το αριστούργημα του Κλάους Σλούτερ "το φρέαρ του Μωυσή" (γαλλ. Puits de Moïse), η βάση του οποίου επιβίωσε, με εμφανή ακόμη τα σημεία του επιχρωματισμού. Από το 1401 ο Χέρμαν της Κολωνίας, ειδικευμένος επιχρυσωτής, καταγράφεται ως βοηθός του Μαλουέλ ή, ίσως, επιβλέπων ενός αριθμού μαθητών του δασκάλου. Ο επιχρωματισμός του "φρέατος" και η επιχρύσωση όλων των ανώτερων σημείων του ήταν μεγάλης κλίμακας εργασία και σε αυτήν απασχολήθηκαν κατά το διάστημα 1401 - 1404. Ο Μαλουέλ επιχρωμάτισε, επίσης, τον τύμβο του Φιλίππου στο Σαμόλ, όταν οι γλύπτες τον ολοκλήρωσαν μετά τον θάνατο του Σλούτερ.
Το έργο του Μαλουέλ σε πάνελς παραμένει αμφιλεγόμενο. Το μοναδικό γενικά αποδεκτό ως έργο του είναι το κυκλικής μορφής (tondo) "Pieta", το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, το πρώτο "tondo" της Αναγέννησης, αν και η απόδοση του έργου στον Μαλουέλ δεν γίνεται αποδεκτή από τον Σατελέ (Châtelet). Το "tondo" φέρει το οικόσημο του Φιλίππου ζωγραφισμένο στην πίσω του όψη κι έτσι πρέπει να προηγείται του θανάτου του το 1404 ενώ η ασυνήθιστη εικονογραφία του έργου σαφώς το συνδέει με το Σαμόλ, "το οποίο είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα που απεικονίζεται σε αυτό. Το στυλ του έργου αναμειγνύει στοιχεία βόρειας και σιενέζικης τεχνοτροπίας, με τρόπο χαρακτηριστικό της διεθνοποιημένης γοτθικής τέχνης που συνηθιζόταν στις αυλές της περιόδου. Αν και τα χρώματα που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι συνηθισμένες τέμπερες, ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί διάφανες στιλβώσεις με τρόπο που ανέπτυξε στις εργασίες του ο Γιαν φαν Έικ ύστερα από τον θάνατο του Μαλουέλ. Ένας ακόμη Ολλανδός ζωγράφος, ο Μελχιόρ Μπρούντερλαμ ήδη δημιουργούσε έργα, χρησιμοποιώντας ελαιοχρώματα, για το Σαμόλ.
Το μεγάλο πάνελ (διαστάσεων 162 x 211 cm) που επίσης βρίσκεται στο Λούβρο και απεικονίζει "το μαρτύριο του Αγ. Διονυσίου και η Αγία Τριάδα" (ή "Η τελευταία Κοινωνία και το μαρτύριο του Αγ. Διονυσίου"), επίσης προερχόμενο από το Σαμόλ, πιθανόν να το άρχισε ο Μαλουέλ, το ολοκλήρωσε όμως ο Μπελσόζ (το μόνο γνωστό του έργο) μετά τον θάνατο του Μαλουέλ. Οι δουκικοί λογαριασμοί καταγράφουν την προμήθεια χρωμάτων (όχι όμως του χρώματος χρυσού) από τον Μπελσόζ για την ολοκλήρωση "ενός πίνακα από τη ζωή του Αγ. Διονυσίου", θέματος που είναι γνωστό ότι είχε αναλάβει ο Μαλουέλ, και ορισμένοι διακρίνουν διαφορές στο στυλ των μορφών, ενώ άλλοι όχι. Οι Σνάιντερ και Σατελέ υποστηρίζουν τη συμμετοχή του Μαλουέλ, αλλά αυτή αμφισβητείται, αρχής γενομένης από ένα άρθρο που δημοσίευσε (στα γαλλικά) η Νικόλ Ρεϋνώ (Nicole Reynaud). Για τον Σατελέ το πάνελ με τον Αγ. Διονύσιο και το μεγάλο "tondo" στο Λούβρο είναι δύο από τα πέντε έργα που είχαν ανατεθεί το 1398. Ο Μπελσόζ, ο οποίος δεν αναφέρεται πριν τον θάνατο του Μαλουέλ, τον διαδέχτηκε ως valet και ζωγράφος της αυλής. Ο Σατελέ προτείνει ότι ο Μπελσόζ βρισκόταν επί χρόνια στο εργαστήριο και ήταν υπεύθυνος για το μεγάλο "tondo" για περισσότερα από δέκα χρόνια πριν, αναστρέφοντας έτσι τις "παραδοσιακές" αποδόσεις των δύο διάσημων αυτών έργων στους καλλιτέχνες.
Πιστεύεται επίσης ότι ο Μαλουέλ ήταν αυτός που ξεκίνησε ένα πορτρέτο του Φιλίππου γύρω στα 1400, το οποίο όμως επιβιώνει μόνον σε αντίγραφά του, τα οποία πιστεύεται ότι είναι μεταγενέστερα. Καταγράφεται να εργάζεται σε πορτρέτο του Ιωάννη του Άφοβου για λογαριασμό του βασιλέα της Πορτογαλίας το 1413 ενώ υπήρχαν επίσης πορτρέτα του Φιλίππου και του Ιωάννη στο χοροστάσιο του Σαμόλ (όπως γνωρίζουμε σήμερα όταν ο Φίλιππος ο Καλός παράγγειλε και ένα δικό του. Μια ύστερη εκδοχή του, στο Μουσείο Κοντέ στο Σαντιγύ προτάθηκε ως αντίγραφο της εικόνας του Ιωάννη που είχε ζωγραφίσει ο Μαλουέλ.
Ένας ακόμη αριθμός έργων είναι του, ή έχουν αποδοθεί στον, Μαλουέλ ή στο εργαστήριό του, συμπεριλαμβανομένου ενός μικρότερου "tondo" με την Πιετά επίσης στο Λούβρο,, το "πολύπτυχο Αμβέρσας - Βαλτιμόρης", το οποίο μερικές φορές συνδέεται με τον Μελχιόρ Μπρούντερλαμ καθώς και ένας ημικατεστραμμένος πίνακας με τον "ενταφιασμό του Ιησού", που σήμερα βρίσκεται στην Τρουά.
Πηγές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης (ισπανικά: Asociación Uruguaya de Fútbol, AUF) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ουρουγουάη. Ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου του 1900, είναι ιδρυτικό μέλος της CONMEBOL, και είναι υπεύθυνη για την οργάνωση των εθνικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου. Οι εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών βρίσκονται επίσης υπό τον έλεγχό της.
Ιστορία
Ιδρύθηκε ως Ποδοσφαιρικός Σύνδεσμος Ουρουγουάης (The Uruguay Association Football League) στις 30 Μαρτίου του 1900, με πρωτοβουλία του Ενρίκε Κάντιντο Λίχτενμπεργκερ, ηγέτη της Άλμπιον, που έστειλε προσκλήσεις στις Σεντράλ Ουρουγουάη Ρέιλγουεϊ Κρίκετ Κλουμπ (CURCC), Ντέουσερ Φούσμπαλ Κλουμπ και Ουρουγουάη Αθλέτικ Κλουμπ για να σχηματίσουν το νέο σύνδεσμο. Αυτές οι τέσσερις ομάδες ήταν τα ιδρυτικά σωματεία του συνδέσμου, και με τη σειρά τους, οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρώτο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης, που διεξήχθη εκείνο το έτος. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Πέδρο Σάρτερ, της CURCC.
Το 1915, με πρωτοβουλία του τότε προέδρου του συνδέσμου, Δρ. Χουάν Μπλένγιο Ρόκα, μετονομάστηκε σε Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης (AUF) και το 1916, μαζί με τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Αργεντινής, της Βραζιλίας και της Χιλής, συνέβαλε στην ίδρυση της Νοτιοαμερικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CONMEBOL) και επτά χρόνια αργότερα, έγινε μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA). Το 1922, προέκυψε σχίσμα μέσα στην ομοσπονδία, ενώ οι αντιφρονούντες αποφάσισαν να ιδρύσουν μια νέα ομοσπονδία, την Ουρουγουανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FUF). Αυτή η κατάσταση κράτησε μέχρι το 1926, όταν, μετά την παρέμβαση της κυβέρνησης της Ουρουγουάης, οι AUF και FUF συγχωνεύθηκαν σε μια ενιαία ομοσπονδία.
Διοργανώσεις
Στο ποδόσφαιρο γυναικών η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ουρουγουάης δημιούργησε το πρωτάθλημα της Πριμέρα Ντιβισιόν, το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο από το 1997. Σε συνεργασία με την Ένωση Ποδοσφαίρου Εσωτερικού διοργάνωσε εθνικό πρωτάθλημα με τίτλο Εθνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γυναικών, το οποίο κράτησε μόνο για δύο περιόδους (2001 και 2003).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ουρουγουάης Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Μιγαδικό επίπεδο
Στα Μαθηματικά, το μιγαδικό επίπεδο ή z-επίπεδο είναι μία γεωμετρική αναπαράσταση των μιγαδικών αριθμών ,το οποίο θεσπίστηκε από το πραγματικό άξονα και το ορθογώνιο φανταστικό άξονα. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένα τροποποιημένο καρτεσιανό επίπεδο, με το πραγματικό μέρος του μιγαδικού αριθμού αναπαριστώντας με μια μετατόπιση κατά μήκος του άξονα χ, και το φανταστικό μέρος με μία μετατόπιση κατά μήκος του άξονα y.
Η έννοια του μιγαδικού επιπέδου επιτρέπει μία γεωμετρική ερμηνεία των μιγαδικών αριθμών. Επιπρόσθετα, αυτοί προσθέτονται σαν διανύσματα. Ο πολλαπλασιασμός των δύο μιγαδικών αριθμών μπορεί να εκφραστεί πιο εύκολα με πολικές συντεταγμένες —το μέγεθος ή μέτρο του γινομένου είναι ένα γινόμενο από δύο απόλυτες τιμές, ή συντελεστές, και η γωνία ή όρισμα του γινομένου είναι το άθροισμα των γωνιών ή ορίσματα. Συγκεκριμένα, ο πολλαπλασιασμός από ένα μιγαδικό αριθμό του μέτρου 1 δρα ως περιστροφή.
Το μιγαδικό επίπεδο μερικές φορές λέγεται επίπεδο του Argand, επειδή αυτό χρησιμοποιείται σε διαγράμματα του Argand. Αυτά πήραν το όνομα από Jean-Robert Argand (1768–1822), αν και αυτά πρώτα περιγράφτηκαν από τον Δανό τοπογράφο και μαθηματικό Caspar Wessel (1745–1818). Τα διαγράμματα του Argand χρησιμοποιούνται συχνά για τον σχεδιασμό των θέσεων των πόλων και των μηδενικών μιας συνάρτησης στο μιγαδικό επίπεδο.
Συμβάσεις σημειολογίας
Στην μιγαδική ανάλυση, οι μιγαδικοί αριθμοί συνήθως συμβολίζονται με το z, το οποίο χωρίζεται στο πραγματικό (x) και το φανταστικό (y) μέρος:
z=x+iy
για παράδειγμα: z = 4 + 5i, όπου το x και το y είναι πραγματικοί αριθμοί, και το i είναι το φανταστικό μέρος. Με αυτόν τον συνήθη συμβολισμό ο μιγαδικός αριθμός z αντιστοιχεί στο σημείο (x, y) στο καρτεσιανό επίπεδο.
Στο καρτεσιανό επίπεδο μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το τόξο εφαπτομένης παίρνει τιμές από -π/2 μέχρι π/2 (σε ακτίνια), και πρέπει να δοθεί προσοχή στον ορισμό της πραγματικής συνάρτησης του τόξου εφαπτομένης για τα σημεία (x, y) καθώς x ≤ 0. Στο μιγαδικό επίπεδο αυτές οι πολικές συντεταγμένες παίρνουν τη μορφή όπου
Η θεωρία της ολοκλήρωσης σε κλειστή καμπύλη περιλαμβάνει ένα κύριο μέρος της μιγαδικής ανάλυσης. Σε αυτό το πλαίσιο η κατεύθυνση της περιήγησης σε κλειστή καμπύλη είναι σημαντική - αντιστρέφοντας την κατεύθυνση στην οποία η καμπύλη διασταυρώνεται πολλαπλασιάζεται η τιμή του ολοκληρώματος με -1. Κατά σύμβαση η θετική κατεύθυνση είναι αριστερόστροφα. Για παράδειγμα, ο μοναδιαίος κύκλος τέμνεται στην θετική κατεύθυνση καθώς αρχίζουμε στο σημείο z = 1, έπειτα πηγαίνει προς τα πάνω και αριστερά στο σημείο z = i, μετά κάτω και αριστερά στο -1, μετά κάτω και δεξιά στο -i, και τέλος πάνω και δεξιά στο z = 1, από όπου αρχίσαμε.
Σχεδόν όλη η μιγαδική ανάλυση επικεντρώνεται σε μιγαδικές συναρτήσεις - δηλαδή, σε συναρτήσεις που αντιστοιχούν ένα υποσύνολο του μιγαδικού επιπέδου σε κάποιο άλλο (πιθανόν κάποιο που συμπίπτει με αυτό, ή ακόμα και το ίδιο) υποσύνολο του μιγαδικού επιπέδου. Εδώ συνηθίζεται να αναφερόμαστε στο πεδίο ορισμού της f(z) που βρίσκεται στο z-επίπεδο, καθώς αναφερόμαστε στο πεδίο τιμών ή την εικόνα της f(z) ως σύνολο σημείων στο w-επίπεδο. Συμβολίζουμε και συχνά λαμβάνουμε υπόψιν την συνάρτηση f ως μια απεικόνιση από το z-επίπεδο (με συντεταγμένες (x, y)) στο w-επίπεδο (με συντεταγμένες (u, v)).
Στερεογραφικές προβολές[επεξεργασία]
Μπορεί να είναι χρήσιμη η σκέψη του μιγαδικού επιπέδου ,όταν αυτό συμβαίνει στην επιφάνεια μιας σφαίρας. Δίνεται μια σφαίρα ακτίνας μονάδα ,τοποθετήστε το κέντρο της στην αρχή του μιγαδικού επιπέδου, προσανατολισμένο, έτσι ώστε ο ισημερινός στη σφαίρα συμπίπτει με τον μοναδιαίο κύκλο στο επίπεδο,και ο βόρειος πόλος είναι "πάνω" στο επίπεδο.
Μπορούμε να establish ένα-προς-ένα αντιστοιχία μεταξύ των σημείων της επιφάνειας της σφαίρας μείον το βόρειο πόλο και τα σημεία του μιγαδικού επιπέδου. Λαμβάνοντας υπόψη ένα σημείο στο επίπεδο, σχεδιάσετε μια ευθεία γραμμή που συνδέει αυτό με το βόρειο πόλο στη σφαίρα. Ώστε η γραμμή θα τέμνει την επιφάνεια της σφαίρας σε ακριβώς ένα άλλο σημείο.Το σημείο z = 0 θα προβάλλεται πάνω στο νότιο πόλο της σφαίρας. Καθώς το εσωτερικό του μοναδιαίου κύκλου βρίσκεται στο εσωτερικό της σφαίρας, that entire region (|z| < 1) θα πρέπει να απεικονίζεται πάνω στο νότιο ημισφαίριο. Ο μοναδιαίος κύκλος (|z| = 1) θα απεικονίζεται πάνω στο ισημερινό, και το εξωτερικό του μοναδιαίου κύκλου (|z| > 1) θα απεικονίζεται πάνω στο νότιο ημισφαίριο, μείον το νότιο πόλο. Σαφώς αυτή η διαδικασία είναι αναστρέψιμη –δεδομένου ότι κάθε σημείο της επιφάνειας της σφαίρας το οποίο δεν είναι ο βόρειος πόλος, μπορούμε να σχεδιάσουμε μία ευθεία γραμμή που συνδέει αυτό το σημείο στο βόρειο πόλο και τέμνει την επίπεδη επιφάνεια σε ακριβώς ένα σημείο.
Στο πλαίσιο αυτής της στερεογραφικής προβολής το ίδιο βόρειο πόλο δεν συνδέεται με κανένα σημείο στο μιγαδικό επίπεδο. Έχουμε τελειοποιήσει την ένα-προς-ένα αντιστοιχία προσθέτοντας ένα ακόμη σημείο στο μιγαδικό επίπεδο – το λεγόμενο σημείο στο άπειρο— και identifying αυτό με το βόρειο πόλο της σφαίρας. Αυτός ο τοπολογικός χώρος, το μιγαδικό επίπεδο και το σημείο στο άπειρο, είναι γνωστό ως το εκτεταμένο μιγαδικό επίπεδο. Μιλάμε για ένα απλό "σημείο στο άπειρο" όταν συζητάμε για μιγαδική ανάλυση. Υπάρχουν δύο σημεία στο άπειρο (θετικό,και αρνητικό) πάνω στην πραγματική ευθεία,αλλά υπάρχει μόνο ένα σημείο στο άπειρο (ο βόρειος πόλος) στο εκτεταμένο μιγαδικό επίπεδο.
Φανταστείτε για μια στιγμή τι θα συμβεί με τις γραμμές του γεωγραφικού πλάτους και μήκους όταν αυτοί προβάλλονται από τη σφαίρα πάνω στην επίπεδη επιφάνεια. Οι γραμμές του πλάτους είναι όλες παράλληλες στον ισημερινό, έτσι αυτές θα γίνονται τέλειοι κύκλοι με κέντρο την αρχή z = 0. Και οι γραμμές του μήκους θα γίνονται ευθείες γραμμές που διέρχονται από την αρχή (και,επίσης, μέσω το "σημείο στο άπειρο", καθώς αυτές περνάνε και από το βόρειο και από το νότιο πόλο στη σφαίρα).
Αυτή δεν είναι η μόνη πιθανή( only possible yet plausible ) στερεογραφική κατάσταση της προβολής μιας σφαίρας πάνω σε ένα επίπεδο που αποτελείται από δύο ή περισσότερες τιμές. Για παράδειγμα, ο βόρειος πόλος της σφαίρας ίσως να τοποθετείται στην κορυφή της αρχής z = −1 στο επίπεδο το οποίο είναι εφαπτομένη του κύκλου.The details don't really matter. Κάθε στρεογραφική προβολή μιας σφαίρας πάνω σε ένα επίπεδο θα σχηματίζει ένα "σημείο στο άπειρο", και αυτό θα απεικονίζει τις γραμμές του πλάτους και μήκους της σφαίρας πάνω σε κύκλους και ευθείες γραμμές, αντίστοιχα, στο επίπεδο.
Τέμνοντας το επίπεδο
Όταν ασχολούμαστε με συναρτήσεις μιας μιγαδικής μεταβλητής είναι συχνά κατάλληλο να σκεφτούμε την διχοτόμηση στο μιγαδικό επίπεδο. Αυτή η ιδέα ανακύπτει φυσικά σε μερικά διαφορετικά παραδείγματα
Πλειότιμες σχέσεις και σημεία διακλάδωσης
Θεωρώ την απλή διπλότιμη σχέση
Πριν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την σχέση αυτή σαν μονότιμη συνάρτηση, το πλήθος των αποτελεσματικών τιμών πρέπει να είναι κάπως περιορισμένο. όταν ασχοληθούμε με την τετραγωνική ρίζα των μη αρνητικών πραγματικών αριθμών αυτό είναι εύκολα κατανοητό. Για παράδειγμα, μπορούμε απλά να ορίσουμε
να είναι ο μη αρνητικός πραγματικός αριθμός ψ όπως y^2=x. Αυτή η ιδέα δεν λειτουργεί τόσο καλά στο δυσδιάστατο μιγαδικό επίπεδο. Για να δούμε γιατί, ας σκεφτούμε τον τρόπο που η τιμή του f(z) διαφέρει όσο το σημείο z κινείται γύρω από τον μοναδιαίο κύκλο. Μπορούμε να γράψουμε
και παίρνουμε (0≤θ≤π)
Αποδεικτικά, όσο το ζ κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις γύρω από τον κύκλο, το w ιχνηλατεί μόνο στο ένα μισό του κύκλου. Έτσι, μια συνεχής κίνηση στο μιγαδικό επίπεδο μετασχηματίζει την θετική τετραγωνική ρίζα e^0=1 σε αρνητική τετραγωνική ρίζα e^{i\pi}=-1
Αυτό το πρόβλημα ανακύπτει επειδή το σημείο z=0 έχει απλά μια τετραγωνική ρίζα, όταν κάθε άλλος μιγαδικός αριθμός z≠0 έχει ακριβώς δυο τετραγωνικές ρίζες. Στην γραμμή των πραγματικών αριθμών μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα από την ανόρθωση του "εμποδίου" μόνο στο σημείο x=0. Ένα μεγαλύτερο επίπεδο χρειάζεται στο μιγαδικό επίπεδο, να αποτρέψει κάθε κλειστό περίγραμμα από ολοκληρωτικά συμπεριλαμβανομένου του σημείου διακλάδωσης z=0. Αυτό κοινά έγινε από την εισαγωγή της τομής διακλάδωσης σε αυτή την περίπτωση η "τομή" μπορεί να εκτείνεται από το σημείο z=0 κατά μήκος των θετικών πραγματικών αξόνων στο άπειρο, έτσι το όρισμα της μεταβλητής ζ στο τεμνόμενο επίπεδο είναι περιορισμένο στο εύρος 0≤arg(z)≤2π.
Μπορούμε τώρα να δώσουμε μια ολοκληρωμένη περιγραφή του w=z^{1/2}. Για να το κάνουμε χρειαζόμαστε δυο αντίγραφα του ζ-επιπέδου σε κάθε ένα από αυτά διχοτομώ κατά μήκος του πραγματικού άξονα. Σε ένα αντίγραφο ορίζουμε την τετραγωνική ρίζα του 1 για να είναι e^0=1 και στο άλλο ορίζουμε την τετραγωνική ρίζα του 1 να είναι e^{i\pi}=-1. Ορίζουμε αυτά τα δύο αντίγραφα αυτού του ολοκληρωτικού διαχωρισμού του επιπέδου στο χαρτί. Φτιάχνοντας ένα συνεχόμενο όρισμα βλέπουμε ότι η (τώρα μονότιμη) συνάρτηση w=z^{1/2}απεικονίζεται στο πρώτο φύλλο πιο πάνω από το μισό του w-επιπέδου, όπου 0≤arg(w)<π ενώ η απεικόνιση του δεύτερου φύλλου βρίσκεται πιο χαμηλά στο w-επίπεδο (όπου π≤arg(w)<2π).
Η τομή διακλάδωσης στο παράδειγμα δεν βρίσκεται κατά μήκος του πραγματικού άξονα. Δεν είναι σε ευθεία γραμμή. Κάθε συνεχόμενη καμπύλη ενώνοντας την αρχή ζ=0 με το άπειρο μπορεί να δουλέψει. Σε μερικές περιπτώσεις η τομή διακλάδωσης δεν έχει να περάσει από το άπειρο. Για παράδειγμα θεωρώ τη σχέση
Εδώ το πολυωνυμικό z^2-1 εξαλείφεται όταν z=±1 έτσι g αποδεικτικά έχει δύο σημεία διακλάδωσης. Μπορεί να διχοτομήσει το επίπεδο κατά μήκος του πραγματικού άξονα από το -1 στο 1 και περιέχει μια σελίδα στην οποία g(z) είναι μονότιμη συνάρτηση. Εναλλακτικά, η τομή μπορεί να γίνει από το z=1 κατά μήκος του θετικού πραγματικού άξονα μέχρι το άπειρο, συνεχίζει πάνω στον αρνητικό πραγματικό άξονα στο άλλο σημείο διακλάδωσης το z=-1.
Αυτή η κατάσταση είναι πιο εύκολα ορατή από την χρήση στερεογραφικής προβολής που περιγράφεται παραπάνω. Στη σφαίρα μια από αυτές τις τομές κατά μήκος του νότιου ημισφαιρίου, συνδέοντας το σημείο του ισημερινού (z=-1) με άλλο σημείο του ισημερινού (z=1) περνώντας μέσω του νότιου άκρου (αρχή, z=0). Η δεύτερη έκδοση από την τομή πηγαίνει κατά μήκος μέσω του βόρειου ημισφαιρίου και συνδέεται στα ίδια δυο σημεία από όπου περνάει μέσω του βόρειου άκρου (αυτό είναι το άπειρο).
Περιορίζοντας το πεδίου ορισμού της μερόμορφης συνάρτησης
όπου γ είναι η σταθερά του Euler-Moscheroni, και έχει απλά άκρα στα 0,-1,-2,-3,... Επειδή ακριβώς ένας παρονομαστής στο άπειρο γινόμενο εξαλείφεται όταν ζ είναι μηδέν, ή ένας αρνητικός ακέραιος. Μέχρι όλες οι άκρες να βρίσκονται στον αρνητικό πραγματικό άξονα, από z=0 στο άπειρο, αυτή η συνάρτηση μπορεί να περιγραφεί ως "ολόμορφη στο τεμνόμενο επίπεδο", η τομή επεκτείνεται κατά μήκος του αρνητικού πραγματικού άξονα, από το 0 (μαζί με αυτό) στο άπειρο"
Εναλλακτικά, Γ(z) μπορεί να περιγραφεί σαν " ολόμορφη στο τεμνόμενο επίπεδο με -π<arg(z)<π εκτός το σημείο z=0"