cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκούντερτουχ
Ιστορία
Στην Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της Ρωμανίας, το επιβλητικό ανάστημα του Γκούντερ και τα κομψά ρούχα του οδήγησαν στην πεποίθηση ότι ήταν ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας, που τάχα ταξίδευε ανώνυμα. Είναι άγνωστο πώς ο Γκούντερ απέκτησε το μεταξωτό. Ο Βυζαντινολόγος Γκύντερ Πρίντσινγκ θεωρούσε ότι το ύφασμα χρησιμοποιήθηκε ως ταπισερί στην Αγία Σοφία. Ο Γκούντερ του Μπάμπεργκ απεβίωσε -κατά τη διάρκεια του ταξιδιού επιστροφής του- στις 23 Ιουλίου 1065 στο Σέκεσφεχερβαρ λόγω σοβαρής ασθένειας. Οι άλλοι προσκυνητές έφεραν το σώμα του στο Μπάμπεργκ, τυλιγμένο στο ύφασμα αυτό. Εκεί τάφηκε μέχρι να ανακαλυφθεί ξανά στις 22 Δεκεμβρίου 1830, όταν ο τάφος του Γκούντερ άνοιξε, ως μέρος εκτεταμένων εργασιών αποκατάστασης στον καθεδρικό ναό. Σήμερα, το Gunthertuch εκτίθεται παράλληλα με βασιλικά ενδύματα του 11ου αιώνα, τα διάσημα και τα άμφια του πάπα Κλήμη Β΄ και άλλα αντικείμενα στο Επισκοπικό Μουσείο του Μπάμπεργκ( Diözesanmuseum Bamberg ).
Περιγραφή
Το ύφασμα είναι υφασμένο χρησιμοποιώντας την τεχνική ταπισερί. Έχει ύψος 218 cm και πλάτος 211 cm, και δείχνει έναν Ρωμαίο Αυτοκράτορα σε φόντο με επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ιππεύει ένα άσπρο άλογο, φορά Αυτοκρατορικό στέμμα Βυζαντινού τύπου και φέρει ένα μικροσκοπικό λάβαρον στο δεξί του χέρι. Ο Αυτοκράτορας πλαισιώνεται από δύο μορφές Τύχης, γυναικείες προσωποποιήσεις (της τύχης) της πόλης. Στέφονται με πυργωτά στέμματα και είναι ενδεδυμένες με μακρυμάνικους χιτώνες και χρωματιστά διαφανή ιμάτια. Η Τύχη στα δεξιά, με ένα πράσινο ιμάτιο, προσφέρει στον Αυτοκράτορα πιθανότατα ένα στέμμα, ενώ η αριστερή, ντυμένη με μπλε, κρατά την τούφα, μια τιάρα που προορίζεται αποκλειστικά για θριάμβους. Και οι δύο μορφές απεικονίζονται ανυπόδητες, μία συμβολική σύμβαση χαρακτηριστική των σκλάβων, που υποδηλώνει την υποταγή τους στον Αυτοκράτορα, ή εκπροσωπεί τη θεότητά τους ως θεές της τύχης.
Ερμηνεία
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Η θριαμβευτική επιστροφή του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή στην Κωνσταντινούπολη το 971, όπως απεικονίζεται στο [[Σύνοψις Ιστοριών του Σκυλίτζη. Μία άμαξα με την εικόνα της Παναγίας προπορεύεται του Αυτοκράτορα, τον οποίο ακολουθεί ο αιχμάλωτος Βούλγαρος τσάρος Μπόρις Β΄.]]
Ο Αυτοκράτορας που ταυτοποιήθηκε αρχικά, από τον Γάλλο Βυζαντινολόγο Αντρέ Γκραμπάρ, ήταν ο Βασίλειος Β΄ (β. 976-1025), και την θριαμβευτική επιστροφή του από τους πολέμους του εναντίον των Βουλγάρων. Ωστόσο, η σύγχρονη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ύφασμα αντιπροσωπεύει τον Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή (β. 969-976) και την επιστροφή του το 971 από την εκστρατεία του εναντίον των Ρως, οι οποίοι είχε εισβάλει και καταλάβει τη Βουλγαρία.
Σύμφωνα με τον σύγχρονό του ιστορικό Λέοντα τον Διάκονο, κατά τη διάρκεια της θριαμβευτικής του πομπής, ο Ιωάννης Α΄ ίππευε ένα άσπρο άλογο, πίσω από μία άμαξα που έφερε μία εικόνα της Παναγίας καθώς και τα βουλγαρικά διάσημα, με τον αιχμάλωτο Μπόρις Β΄ της Βουλγαρίας και την οικογένειά του να ακολουθεί πίσω από τον Τσιμισκή. Η μετέπειτα αναφορά του Ιωάννη Σκυλίτση διαφέρει σε ορισμένες λεπτομέρειες στην περιγραφή της πομπής, αλλά και οι δύο πηγές συμφωνούν ότι με την ευκαιρία αυτή, ο Ιωάννης Α΄ ίππευε ένα λευκό άλογο και ότι δύο βουλγαρικά στέμματα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πομπή. Και οι δύο συγγραφείς συμφωνούν επίσης ότι μία από αυτές τις κορώνες ήταν μια τιάρα (τούφα), που συμφωνεί με την απεικόνιση στο ύφασμα του Γκούντερ.
Παλαιότερες πηγές ερμήνευσαν τις δύο Τύχες ως εκπροσώπους της Παλαιάς Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης ("Νέας Ρώμη"), ή ακόμη την Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη, τις δύο πόλεις όπου ο Βασίλειος Β΄ εόρτασε τη νίκη του εναντίον των Βουλγάρων. Μία διαφορετική ερμηνεία προτάθηκε, με βάση το χρώμα των ρούχων τους, ότι αντιπροσώπευαν τους Βένετους (Μπλε) και τους Πράσινους, τους δύο παραδοσιακούς δήμους (μερίδες του Ιπποδρόμου ) της Κωνσταντινούπολης. Η σύγχρονη έρευνα από την άλλη πλευρά, υποδηλώνει ότι μπορεί να αντιπροσωπεύουν τις δύο μεγάλες πόλεις, που καταλήφθηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Τσιμισκή, την Πρεσλάβα και το Δορόστολον. Είναι σημαντικό σε αυτό το πλαίσιο ότι αυτές οι δύο πόλεις μετονομάστηκαν σε Ιωαννούπολις (από το όνομα του Αυτοκράτορα) και Θεοδωρούπολις (από τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη, που πιστεύεται ότι παρενέβη στην τελική μάχη εναντίον του Ρως πριν από το Δορόστολον).
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 – Άλμα εις μήκος ανδρών
Το άλμα εις μήκος ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2021 πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαρτίου, τοπική ώρα 19:08 (προκριματικά) και στις 5 Μαρτίου, τοπική ώρα 20:20 (τελικός) στην Αρένα Τόρουν.
Προκριματικά
Πρόκριση: 8.00 (Q) ή οι 8 καλύτερες επιδόσεις (q) προκρίνονται στον Τελικό.
Παραπομπές
ΜηκοςΑν 2021
Βία Πορτουένσις
Η Οδός προς το Πόρτους, λατιν.: Via Portuensis, ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός δρόμος, που οδηγούσε στο Portus, που είχε κατασκευάσει ο Κλαύδιος στη δεξιά όχθη του Τίβερη, στις εκβολές του. Βρισκόταν στη δυτική μεριά του Τίβερη. Ξεκινούσε από τη Γέφυρα του Αιμίλιου (νότια της Νήσου Τιβερίνας) και το πρώτο μέρος της πορείας της ταυτίζεται με αυτό της Βία Καμπάνα. Η Πόρτα Πορτουένσις των Αυρηλίων Τειχών είχε διπλό τόξο, πιθανώς λόγω του όγκου της κίνησης που έπρεπε να περάσει από αυτή, αλλά ο διαχωρισμός των δύο οδών γινόταν πολύ πιο πέρα, πιθανώς ένα μίλι από την πύλη: η Βία Πορτουένσις πήγαινε προς τα δεξιά στην λοφώδη χώρα, ενώ η Βία Καμπάνα συνέχιζε προς την κοιλάδα του Τίβερη. Οι δρόμοι ενώνοντο ξανά στη σύγχρονη Πόντε Γκαλέρια.
Με την αύξηση της σημασίας της Βία Πορτουένσις από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄ και μετά, μειώθηκε αντίστοιχα αυτή της Βία Οστιένσις. Ο Προκόπιος, ο οποίος περιγράφει ότι φορτηγίδες είχαν συρθεί στο ποτάμι από ομάδες βοδιών, που κινούντο κατά μήκος του, πρέπει να περιγράφει το μονοπάτι ρυμούλκησης, και όχι τη Βία Πορτουένσις ούτε τη Βία Καμπάνα, η οποία σε πολλά σημεία βρίσκεται σε αρκετά μεγάλη απόσταση από την ελικοειδή πορεία του ποταμού.
Η μεγάλη κίνησή της οδήγησε τελικά στην ανακατασκευή του δρόμου με δύο παράλληλους δρόμους: ο ένας για την κυκλοφορία προς τη μία κατεύθυνση και ο άλλος για την κυκλοφορία από την άλλη. Θεωρείται ότι ήταν το πρώτο διπλό οδόστρωμα στον κόσμο.
Σήμερα η Βία Πορτουένσε της Ρώμης ακολουθεί παρόμοια διαδρομή. Ο δρόμος ξεκινά σήμερα από την Pόρτα Ποrτέζε (όπως καλείται στην εποχή μας η Πόρτα Πορτουένσις) και, μετά την Πόντε Γκαλέρια, καταλήγει στον δήμο Φιουμιτσίνο.
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Ο Καλόσαυρος
Ο Καλόσαυρος (αγγλικά: The Good Dinosaur) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2015. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Πίτερ Σον και το σενάριο έγραψε η Μεγκ Λεφόβ. Είναι η 16η ταινία της Pixar. Τις φωνές τους δανείζουν οι Ρέιμοντ Οτσόα, Τζακ Μπράιτ, Σαμ Έλιοτ, Άννα Πάκουιν, Τζέφρι Ράιτ, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και Α. Τζ. Μπάκλεϊ.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου 2015 στο Παρίσι και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Νοεμβρίου και σε μορφή 3D. Στην Ελλάδα διανεμήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου από την εταιρία feelgood. Η ταινία κυκλοφόρησε το 2015 μαζί με Τα Μυαλά που Κουβαλάς, σημειώνοντας την πρώτη φορά στην ιστορία της Pixar που κυκλοφόρησε δυο ταινίες την ίδια χρονιά. Η ταινία ήταν εισπρακτική αποτυχία.
Πλοκή
Η υπόθεση της ταινίας παίρνει μέρος χιλιάδες χρόνια πριν, και απαντά στην ερώτηση: τι θα είχε συμβεί αν ο μετεωρίτης που χτύπησε τη Γη και εξαφάνισε τους δεινόσαυρους, είχε αστοχήσει; Ύστερα από τον ξαφνικό χαμό του πατέρα του, ο απατόσαυρος Άρλο και η οικογένεια του βάζουν τα δυνατά τους για να συντηρήσουν την οικογενειακή τους φάρμα. Μια μέρα όμως ο Άρλο θα συναντήσει τον Σπόρο, έναν προϊστορικό άνθρωπο που συμπεριφέρεται σαν σκύλος, ο οποίος είναι η αιτία για τον θάνατο του πατέρα του, και μαζί θα ξεκινήσουν μια μεγάλη περιπέτεια, καθώς ο Άρλο ψάχνει να βρει τον δρόμο για το σπίτι του.
Box office
Με προϋπολογισμό μεταξύ 175 - 200 εκατομμύρια δολάρια, "Ο Καλόσαυρος" έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 2η θέση με 39,2 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 123,1 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 208,8 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 331,9 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πίτερ Σον Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάικλ Ντάνα Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2015
Μαρτυρολογία
Αυτό είναι το πλέον αποδεκτό νόημα του όρου στην Λατινική Εκκλησία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το πλησιέστερο ισοδύναμο με τη «μαρτυρολογία» είναι το Συναξάριον και το μακρύτερο Μηνολόγιο. Όσον αφορά τη μορφή, πρέπει κανείς να διακρίνει ανάμεσα σε απλές μαρτυρολογίες που απαριθμούν απλά ονόματα, και ιστορικές μαρτυρολογίες οι οποίες περιλαμβάνουν επίσης ιστορίες ή βιογραφικές λεπτομέρειες. Για το τελευταίο, χρησιμοποιείται επίσης ο όρος «παθολόγιο».
Παλαιότερα παραδείγματα
Η μαρτυρολογία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας στα μέσα του 4ου αιώνα εξακολουθεί να υπάρχει. Περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές λίστες, το Depositio martidum (προφέρεται: Ντεποζίτιο μαρτίντουμ, Εναπόθεση μαρτύρων) και το Depositio episcoporum (προφέρεται: Ντεποζίτιο επισκοπόρουμ, Εναπόθεση επισκόπων), λίστες που βρίσκονται συχνά ενωμένες.
Ανάμεσα στους Ρωμαίους μάρτυρες γίνεται ήδη αναφορά, στη μαρτυρολογία των Καθολικών, ορισμένων Αφρικανών μαρτύρων (7 Μαρτίου, Περπέτουα και Φιλικιτάτη (1η Φεβρουαρίου για την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία) και 14 Σεπτεμβρίου, Κυπριανός). Το ημερολόγιο της Καρχηδόνας, το οποίο ανήκει στον 6ο αιώνα, περιέχει ένα μεγαλύτερο μέρος ξένων μαρτύρων και ακόμη και εξομολογητών που δεν ανήκουν στην εκκλησία αυτή.
Ιερωνυμιανή Μαρτυρολογία
Η πιο επιδραστική από τις τοπικές μαρτυρολογίες ονομάζεται Ιερωνυμιανή Μαρτυρολογία (Martyrologium Hieronymianum), επειδή (ψευδογραφικά) αποδίδεται στον Ιερώνυμο. Κατά πάσα πιθανότητα καταρτίστηκε στην Ιταλία το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα και αναθεωρήθηκε στην Γαλατία, πιθανώς στην Οσέρ στα τέλη του 6ου. Όλα τα γνωστά χειρόγραφα του κειμένου προέρχονται από αυτήν την ύφεση της Γαλιλαίας.
Απορρίπτοντας τις προσθήκες που αργότερα έλαβε, οι κύριες πηγές της Ιερωνυμιανής μαρτυρολογίας είναι μια γενική μαρτυρολογία των Εκκλησιών της Ανατολής, η τοπική μαρτυρολογία της Εκκλησίας της Ρώμης, μια γενική μαρτυρολογία της Ιταλίας, η γενική μαρτυρολογία της Αφρικής και ορισμένες λογοτεχνικές πηγές, μεταξύ αυτών του Ευσέβειου. Ο Βίκτωρ ντε Μπακ αναγνώρισε τη σχέση της Ιερωνυμιανής Μαρτυρολογίας με τη Συριακή Μαρτυρολογία που ανακάλυψε ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Αυτό βοηθά στην αναγνώριση της ύπαρξης μιας γενικής μαρτυρολογίας της Ανατολής, γραμμένη στα ελληνικά στη Ρώμη, και η οποία χρησίμευσε ως πηγή για την Ιερωνυμιανή Μαρτυρολογία. Δυστυχώς, αυτό το έγγραφο βρίσκεται σε θλιβερή κατάσταση. Τα ονόματα είναι παραμορφωμένα, επαναλαμβανόμενα ή λανθασμένα, και σε πολλά σημεία το κείμενο είναι τόσο φθαρμένο που είναι αδύνατο να το καταλάβει κανείς. Με εξαίρεση μερικά ίχνη δανεισμού από τα πάθη των μαρτύρων, η συλλογή έχει τη μορφή μιας απλής μαρτυρολογίας.
Υπήρχαν τρεις εκδόσεις χειρόγραφων, των πόλεων Βέρνη (Ελβετία), Βόλφενμπυτελ (Κάτω Σαξονία, Γερμανία) και Έχτερναχ (Γκρεβενμάχερ, Λουξεμβούργο). Η έκδοση του Έχτερναχ θεωρείται ότι είναι η πρώτη που δημιουργήθηκε, βασισμένη σε ένα αντίγραφο που πιθανώς έφερε στην Αγγλία ο Αυγουστίνος του Κάντερμπερι το 597, και γράφτηκε στη Μονή της Έχτερναχ, που ιδρύθηκε από τον Άγγλο ιεραπόστολο Ουίλιμπρορντ.
Η Ιερωνυμιανή Επτερνακινή Μαρτυρολογία (Martyrologium Hieronymianum Epternacense), τώρα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, Παρίσι, (Bibliotheque Nationale), θεωρείται ότι γράφτηκε στις αρχές του 8ου αιώνα ως «εσωστρεφή» εκδοχή της Ιερωνυμιανής, που συντάχθηκε από δύο ξεχωριστά αντίγραφα. Σε ορισμένες περιπτώσεις η γιορτή αντικαθίσταται κατά μία ημέρα. Επίσης γνωστή ως Ανασκόπηση της Έχτερναχ, προσαρμόστηκε στην Αγγλική Εκκλησία, ενσωματώνοντας υπομνήματα για τον Αυγουστίνο του Κάντερμπερι, τον Πωλίνο της Υόρκης και άλλους.
Το 1885, οι Ντε Ρόσι και Ντατσέσν δημοσίευσαν ένα υπόμνημα με τίτλο Les sources du martyrologe hiéronymien (ελληνικά: Οι πηγές της Ιερωνυμιανής μαρτυρολογίας), το οποίο έγινε η αφετηρία μιας κριτικής έκδοσης της Μαρτυρολογίας, που δημοσιεύτηκε μέσω των προσπαθειών τους στο δεύτερο τόμο για το μήνα Νοέμβριο του "Acta SS" (βιβλίο του Βίκτωρ ντε Μπακ) το 1894.
Ο μεσαιωνικός Δον Χένρυ Κουέντιν και ο Βολλανδιστής Ιππόλυτος Ντελεαί συνεργάστηκαν σε μια σχολιασμένη έκδοση, Commentarius Perpetuus (Σχολιαστική Κατάληξη) της Ιερωνυμιανής Μαρτυρολογίας (Βρυξέλλες, 1931). Ο Κουέντιν παρείχε το κείμενο και ο Ντελεαί το ιστορικό.
Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)
thumb|right|350px|Χάρτης των Βαλκανίων α) κατόπιν της Συνδιάσκεψης του Λονδίνου (1913) και β) μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) Η Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) είναι η συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε στις 28 Ιουλίου (π.ημερ) / 10 Αυγούστου (ν.ημ.) του 1913 στο Βουκουρέστι, εξ ου και η ονομασία της, μεταξύ των Βασιλείων της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Σερβίας, και του Μαυροβουνίου αφενός και της Βουλγαρίας αφετέρου. Με τη συνθήκη αυτή δόθηκε τέλος στο Β' Βαλκανικό Πόλεμο ακριβώς μετά την ήττα της Βουλγαρίας.
Προηγηθέντα
Η Βουλγαρία, δυσαρεστημένη με τα κέρδη της στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, και ιδιαίτερα με τα κέρδη της Ελλάδας και της Σερβίας στη Μακεδονία, εξαπέλυσε επίθεση στους πρώην συμμάχους της, τον Ιούνιο του 1913. Οι επιθέσεις αποκρούστηκαν, και οι στρατοί της Ελλάδας και της Σερβίας εισέβαλαν σε Βουλγαρικό έδαφος. Την ίδια στιγμή, οι Οθωμανοί προωθήθηκαν στην Ανατολική Θράκη και ανακατέλαβαν την Αδριανούπολη, ενώ η Ρουμανία χρησιμοποίησε την ευκαιρία να εισβάλει στη Βουλγαρία από το Βορρά και προέλασε αντιμετωπίζοντας ελάχιστη αντίσταση μέχρι τη βουλγαρική πρωτεύουσα, Σόφια. Απομονωμένη και περιβαλλόμενη από ένα πιο ισχυρό συνασπισμό των αντιπάλων, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε μια εκεχειρία και να αρχίσει τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που θα πραγματοποιηθούν στην πρωτεύουσα της Ρουμανίας, Βουκουρέστι.
Μαρτυρολογία
Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία
Μετά τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, εκδόθηκε μια πλήρως αναθεωρημένη έκδοση το 2001, ακολουθούμενη από μια έκδοση του 2005 (με ημερομηνία δημοσίευσης του 2004) που διόρθωσε έναν αριθμό τυπογραφικών σφαλμάτων που εμφανίστηκαν στην έκδοση του 2001 και πρόσθεσε 117 άτομα και αρκετούς αρχαίους αγίους που δεν περιλαμβάνονταν στην προηγούμενη έκδοση. "Η ενημερωμένη μαρτυρολογία περιέχει 7.000 αγίους και ευλογίες που προς το παρόν τιμούνται από την Εκκλησία, και των οποίων η λατρεία αναγνωρίζεται επίσημα και προτείνονται στους πιστούς ως πρότυπα που αξίζει να μιμηθούν.".
Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)
Προηγηθέντα
Όλες οι σημαντικές ρυθμίσεις και οι συμβάσεις παραχώρησης που αφορούν τη διόρθωση των διαφωνιών οι διεθνείς οριακές γραμμές είχαν τελειοποιηθεί σε μια σειρά από συνεδριάσεις της επιτροπής, που είχε συσταθεί σε ξεχωριστά πρωτόκολλα, και επικυρώθηκε επισήμως και από τις μεταγενέστερες ενέργειες της γενικής συνέλευσης των αντιπροσώπων. Παρά το γεγονός ότι οι Οθωμανοί είχαν επίσης συμμετάσχει στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, δεν εκπροσωπούνται σε αυτή τη συνθήκη. Αντ' αυτού, οι διμερείς συνθήκες αργότερα συνάφθηκαν με τη Βουλγαρία (Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης) και την Ελλάδα (Συνθήκη των Αθηνών).
Διαπραγματεύσεις και πιέσεις
Οι διαπραγματεύσεις της διάσκεψης για τη συνομολόγηση της συνθήκης αυτής διεξάχθηκαν στο Βουκουρέστι σ΄ έναν αγώνα προσδιορισμού των νέων συνόρων και ειδικότερα των Σερβο-Βουλγαρικών και των Ελληνο-Βουλγαρικών (στη Θράκη). Πριν όμως από τη σύγκληση της διάσκεψης αυτής είχαν προηγηθεί οι ακόλουθες πολιτικές, διπλωματικές και άλλες στρατιωτικές ενέργειες:
Μαρτυρολογία
Λογιότητα
Η κριτική μελέτη των μαρτυρολογιών καθίσταται δύσκολη από το πλήθος και τον διαφορετικό χαρακτήρα των στοιχείων που τις συνθέτουν. Οι πρώτες έρευνες ασχολήθηκαν με τις ιστορικές μαρτυρολογίες. Τα κύρια έργα πάνω στις μαρτυρολογίες είναι εκείνα του Χέριμπερτ Ρόσγουεϊντ, ο οποίος το 1613 δημοσίευσε στην Αμβέρσα τη μαρτυρολογία του Άντο της Βιέν.
Οι σημειώσεις του Βαρόνιου για τη Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες, καθώς το έργο έχει κάνει πολλά για να γνωστοποιήσει τις ιστορικές πηγές των συλλογών του Μεσαίωνα. Στον 2ο Τόμο για τον Μάρτιο του "Acta Sanctorum" (Πράξεις Αγίων, 1668), οι Βολλανδιστές παρουσίασαν νέο υλικό για μαρτυρολογική κριτική με τη δημοσίευσή τους υπό τον τίτλο Martyrologium venerabilis Bedæ presbyteri ex octo antiquis manuscriptis acceptum cum auctario Flori. Τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στη συνέχεια διορθώθηκαν, εν μέρει, από το σπουδαίο έργο του Πέρε Ντου Σολιέρ Martyrologium Usuardi monachi (Αμβέρσα, 1714), που δημοσιεύθηκε σε 2 μέρη, στους Τόμους VI (6) και VII (7) για τον μήνα Ιούνιο του "Acta Sanctorum.".
Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)
Εκπρόσωποι των χωρών
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Φωτογραφία των αντιπροσωπειών στη διάσκεψη ειρήνης. Οι πληρεξούσιοι εκπρόσωποι επί των διαπραγματεύσεων και οι υπογράψαντες τη συμφωνία ειρήνης, (κατ΄ αλφαβητική σειρά χώρας), ήταν:
Οι Μεγάλες Δυνάμεις
Η θέση των Μεγάλων Δυνάμεων όπως αυτή εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης των Βαλκανικών Βασιλείων στο Βουκουρέστι και ειδικότερα επί των ελληνικών αιτημάτων ήταν η ακόλουθη:
Μαρτυρολογία
Έγγραφα
Όσον αφορά τα έγγραφα, η πιο σημαντική διάκριση είναι μεταξύ τοπικών και γενικών μαρτυρολογιών. Οι πρώτες δίνουν μια λίστα με τις γιορτές μιας συγκεκριμένης Εκκλησίας. Οι τελευταίες είναι το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού πολλών τοπικών μαρτυρολογιών. Μπορούμε να προσθέσουμε ορισμένες συλλογές πλασματικού χαρακτήρα, στις οποίες το όνομα της μαρτυρολογίας δίνεται κατ 'αναλογία, π.χ. Μαρτυρολογία του Σάτελεϊν (1709). Ως τύποι τοπικών μαρτυρολογιών μπορούν να αναφερθούν αυτοί της Ρώμης, που σχηματίστηκαν από τα Depositio martidum και Depositio episcoporum, το γοτθικό ημερολόγιο της Βίβλου της Ουλφίλα, το ημερολόγιο της Καρθαγένης που εκδόθηκε από τον Μάβιλλο, το ημερολόγιο των νηστειών και των γιορτών της Εκκλησίας της Τουρ, που χρονολογείται από τον επίσκοπο Περπετούο (490), και διατηρείται στο Historia Francorum του Γρηγόριου της Τουρ. Η Συριακή Μαρτυρολογία που ανακαλύφθηκε από τον Ράιτ (Εφημερίδα της Ιερής Λογοτεχνίας, 1866) δίνει την ιδέα μιας γενικής μαρτυρολογίας.
Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)
Η Συνθήκη
Γενικά η Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) με την άμεση σχετικά συνομολόγηση και υπογραφή της υπήρξε πολύ σημαντική ιδιαίτερα στους Συμμάχους (Ελλάδα, Σερβία και Ρουμανία), δια της οποίας εκτός του ότι ορίσθηκαν τα σύνορα της ηττημένης Βουλγαρίας με τις όμορες σύμμαχες και νικήτριες Χώρες, ταυτόχρονα απετράπη και η όποια ανάμιξη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε βαλκανικά πλέον ζητήματα, εκτός από της εκ μέρους της τελευταίας ανακατάληψης της Αδριανούπολης, καθώς και τμημάτων της Ανατολικής Θράκης μέχρι τον ποταμό Έβρο. Πρόσθετα όμως για την Ελλάδα, με τη συνθήκη αυτή άρχισε και να οριστικοποιείται και η ποθητή λύση ενός μεγάλου επίσης ζητήματος του Κρητικού που ακόμα χρονοτριβούσε(¹).
Αν και η συνθήκη αυτή δεν συμπεριέλαβε διατάξεις σχετικά με τον καθορισμό συνόρων μεταξύ των νικητριών Χωρών εν τούτοις οι κύριες συνέπειες εξ αυτής της ήταν:
Μαρτυρολογία
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αγιολογία Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913)
Κέρδος της Σερβίας σε έδαφος
Το ανατολικό σύνορο της Σερβίας συντάχθηκε από τη σύνοδο κορυφής της Παταρίκα, στα παλιά σύνορα, και ακολούθησε την καμπή μεταξύ των Βαρδάρη και Στρυμόνα ποτάμια στην ελληνική-βουλγαρική όριο, εκτός από ότι η άνω κοιλάδα του Στρούμιτσα παρέμεινε στην κατοχή της Βουλγαρίας. Το έδαφος που κερδήθηκε συγχωνεύθηκε με τον κεντρικό Βαρδάρη, συμπεριλαμβανομένης της Οχρίδας, Στιπ, Κότσανη και Μπίτολα στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία. Με τη διάταξη αυτή, η Σερβία αύξησε την επικράτειά της από 48.300 σε 87.780 τ.χλμ. και ο πληθυσμός αυξήθηκε περισσότερο από 1,5 εκατ. κατοίκους.
Κέρδος της Ελλάδας σε έδαφος
Η συνοριακή γραμμή που χωρίζει την Ελλάδα από τη Βουλγαρία συντάχθηκε από την κορυφή του Μπέλες στο στόμα του Νέστου, σχετικά με το Αιγαίο. Αυτή η σημαντική εδαφική παραχώρηση, την οποία η Βουλγαρία αμφισβήτησε σημαντικά, σε συμμόρφωση με τις οδηγίες που έλαβε στις σημειώσεις τις οποίες η Ρωσική Αυτοκρατορία και Αυστροουγγαρία παρουσίασαν στο συνέδριο, αύξησε την περιοχή της Ελλάδας από 64.790 σε 108.610 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της έγινε από 2.660.000 σε 4.363.000.
Κέρδος της Βουλγαρίας σε έδαφος
Το μερίδιο της Βουλγαρίας από τα λάφυρα, αν και μειώθηκε σημαντικά, δεν ήταν εντελώς αμελητέο. Υπήρξαν καθαρά κέρδη της σε ένα τμήμα της Μακεδονίας, Μακεδονία του Πιρίν (ή Βουλγαρική Μακεδονία), συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Στρώμνιτσα, Δυτική Θράκη, και 110 χλμ. παράλια του Αιγαίου, ήταν περίπου 25.030 τ.χλμ., και ο πληθυσμός της αυξήθηκε κατά 129.490. Επιπλέον, η Βουλγαρία συμφώνησε να καταργήσει όλα τα υπάρχοντα φρούρια και δεσμεύθηκε από μόνο της να μην ξανακατασκευαστούν στο μέλλον φρούρια μεταξύ των ελληνο-βουλγαρικών συνόρων ή οπουδήποτε σε από το έδαφος μεταξύ των δύο πόλεων, ή μέσα σε μια ακτίνα 20 χιλιομέτρων γύρω από το Μπάλτσικ.
Κέρδος της Ρουμανίας σε έδαφος
Η Βουλγαρία παραχώρησε στη Ρουμανία τη Νότια Δοβρουτσά, που βρίσκεται βόρεια της γραμμής που εκτείνεται από το Δούναβη, ακριβώς πάνω απ' το Tutrakan στη δυτική ακτή της  Μαύρης Θάλασσας, νότια της  Νότιας Δοβρουτσάς έχει επιφάνεια περίπου 6.960 τ. χλμ., με πληθυσμό 286.000, και περιλαμβάνει το φρούριο της Σιλίστρα και οι πόλεις της Τουτρακάν στον Δούναβη στη Μαύρη Θάλασσα.
Εκτίμηση
Σύμφωνα με τους Anderson and Hershey, η σοβαρή επιδείνωση των όρων που επιβάλλονται για τη Βουλγαρία αντιπαρέβαλε τις φιλοδοξίες της κυβέρνησής του κατά την έναρξη του Βαλκανικού Πολέμου: το έδαφος τελικά που κέρδισε ήταν σχετικά περιορισμένο; Η Βουλγαρία απέτυχε να κερδίσει τη Μακεδονία, η οποία ήταν το μήλον της έριδος του κατά τον πόλεμο και ιδιαίτερα οι περιοχές της Οχρίδας και της Μπίτολα, το οποίο ήταν και το κύριο αίτημα. Με μόνο μια μικρή διέξοδο στο Αιγαίο γύρω από τη μικρή λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, η Βουλγαρία έπρεπε να εγκαταλείψει το σχέδιο της ηγεμονίας των Βαλκανίων.
Σύμφωνα με τους Anderson and Hershey, η νικήτρια και θριαμβεύτρια μετά την εξαγορά της Θεσσαλονίκης και την περισσότερη από τη Μακεδονία μέχρι και το λιμάνι της Καβάλας, η Ελλάδα είχε ακόμη εκκρεμή ζητήματα. Η Ιταλία ήταν σε αντίθεση με τις ελληνικές διεκδικήσεις στη Βόρεια Ήπειρο και καθώς επίσης έλεγχε τα ελληνο-κατοικούμενα Δωδεκάνησα. Επιπλέον, το status quo των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, το οποίο η Ελλάδα το είχε λάβει από τους Οθωμανούς, παρέμεινε απροσδιόριστο μέχρι τον Φεβρουάριο του 1914, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις αναγνώρισαν την ελληνική κυριαρχία πάνω τους. Οι εντάσεις με τους Οθωμανούς παρέμειναν σε υψηλά επίπεδα, ωστόσο, για την αντιμετώπιση των διωγμών των Ελλήνων της Ανατολής, που οδήγησε σε μια κρίση και έναν ναυτικό αγώνα το καλοκαίρι του 1914, που σταμάτησε μόνο με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στο τέλος του πολέμου, η Ελλάδα είχε ακόμη αξιώσεις στα εδάφη εκτός των συνόρων της, που κατά εκείνη τη χρονική στιγμή ήταν περίπου 3 εκατομμύρια Έλληνες.
Παρατηρήσεις
Από το κείμενο της Συνθήκης αυτής, άξια παρατήρησης, είναι τ΄ ακόλουθα σημεία:
Βιβλιογραφία
Βουκουρεστίου (1913) Βουκουρεστιου 1913 Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Συνθήκες της Σερβίας Κατηγορία:Ελληνοσερβικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοβουλγαρικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνορουμανικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Εδαφική εξέλιξη της Ρουμανίας
Τσέλτεναμ
Το Τσέλτεναμ (αγγλικά: Cheltenham, ) είναι μεγάλη λουτρόπολη και δήμος στην άκρη του Κότσουολντς στην κομητεία του Γκλόστερσαϊρ, Αγγλία. Ο πληθυσμός του εκτιμήθηκε για το 2019 σε 116.306 κατοίκους. Το Τσέλτεναμ έγινε γνωστό ως λουτρόπολη και θέρετρο αναψυχής μετά την ανακάλυψη ιαματικών πηγών το 1716, αν και ο οικισμός διέθετε ήδη το δικαίωμα να έχει αγορά από το 1226.
Η πόλη φιλοξενεί πολλά φεστιβάλ, που συχνά περιλαμβάνουν εθνικούς και διεθνώς διάσημους συντελεστές και παρευρισκόμενους, όπως το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Τσέλτεναμ, το Φεστιβάλ Τζαζ του Τσέλτεναμ, το Φεστιβάλ Επιστήμης του Τσέλτεναμ, το Φεστιβάλ Μουσικής του Τσέλτεναμ, το Φεστιβάλ Κρίκετ του Τσέλτεναμ και το Φεστιβάλ Γαστρονομίας του Τσέλτεναμ. Στις ιπποδρομίες με εμπόδια, το Χρυσό Κύπελλο είναι το κύριο γεγονός του Φεστιβάλ του Τσέλτεναμ, που πραγματοποιείται κάθε Μάρτιο.
Η πόλη χαρακτηρίζεται από τη νεοκλασική αρχιτεκτονική των αρχών του 19ου αιώνα. Πολλά κτίρια έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα. Η συναγωγή του Τσέλτεναμ έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα ομορφότερα μη αγγλικανικά θρησκευτικά κτίρια στη χώρα. Το δημαρχείο του Τσέλτεναμ κτίστηκε το 1902.
Παραπομπές
κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Αριστοτέλης Γκαβέλας
Τερμάτισε έκτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2002 και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001, με επίδοση καριέρας 10,14 δευτερόλεπτα. Στην Ελλάδα μόνο ο Άγγελος Παυλακάκης έχει τρέξει πιο γρήγορα. Ο Γκαβέλας αγωνίστηκε επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2003, χωρίς να φτάσει στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Μάρτιν Κμέτετς
Ο σεβασμιότατος Μάρτιν Κμέτετς (σλοβενικά: Martin Kmetec, γεννημένος στις 10 Νοεμβρίου 1954) είναι εκλεγμένος αρχιεπίσκοπος (όχι ακόμη χειροτονημένος) της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα τη Σμύρνη της Τουρκίας, για την οποία υποδείχθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2020, αντικαθιστώντας τον Λορέντσο Πιρέττο (Lorenzo Piretto).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πτούι στις 10 Νοεμβρίου 1954. Εισήλθε στο Τάγμα Φραγκισκανών (Order of Friars Minor Conventual) και χειροτονήθηκε ιερέας το 1983.
Από το 2014 ως το 2018 διετέλεσε βικάριος υπεύθυνος για το Τάγμα των Φραγκισκανών στην Κουστοδία των Αγίων Τόπων.
Βία Λαουρεντίνα
Η Οδός προς το Λαουρέντουμ, λατιν.:Via Laurentina, είναι το όνομα που προέρχεται από έναν αρχαίο και έναν σύγχρονο δρόμο της Ιταλίας, που και οι δύο οδηγούν νότια από τη Ρώμη. Το Λαουρέντουμ ήταν μεταξύ Όστιας και Άρντεα.
Ο αρχαίος δρόμος
Το ζήτημα της ονοματολογίας του συνόλου των δρόμων μεταξύ της Βία Αρντεατίνα και της Βία Οστιένσις είναι κάπως δύσκολο και πολλά εξαρτώνται από την άποψη για την τοποθεσία του Λαουρέντουμ. Φαίνεται ωστόσο πιθανό, ότι η ίδια η Βία Λαουρεντίνα είναι αυτή που έβγαινε από την Πόρτα Αρντεατίνα των Αυρηλιανών Τειχών και πήγαινε απευθείας στο Toρ Πατέρνο, ενώ ο δρόμος διακλαδίζεται από τη Βία Οστιένσις στο 3ο μίλι και οδηγεί μετά το Ντέτσιμο στο Λαβίνιουμ (Πράτικα), που διασχίζει τον άλλο δρόμο σε ορθή γωνία όχι μακριά από τον προορισμό του (εκεί η Λαουρεντίνα έχει κατεύθυνση ΝΔ και αυτή προς το Λαβίνιο ΝΑ)· μπορεί για λόγους ευκολίας να ονομαστεί Βία Λαβινάτις, αν και αυτό το όνομα δεν υπήρχε στην αρχαιότητα. Σε αυτόν τον τελευταίο δρόμο, πέρα από το Ντέτσιμο, βρέθηκαν δύο ορόσημα, το ένα του Τιβέριου και το άλλο του Μαξέντιου, το καθένα με τον αριθμό II. Και πιο πέρα, στην Καποκόττα, έχουν έρθει στο φως ίχνη αρχαίων κτιρίων και μία σημαντική επιτύμβια επιγραφή ενός Εβραίου ηγεμόνα μίας συναγωγής. Το ότι η Βία Λαουρεντίνα βρισκόταν κοντά (παράλληλα) στη Βία Αντεατίνα προκύπτει από το γεγονός, ότι ο ίδιος εργολάβος ήταν υπεύθυνος και για τους δύο δρόμους. Το Λαουρέντουμ ήταν επίσης προσβάσιμο από έναν κλάδο από τη Βία Οστιένσις στο 8ο μίλι (στο Mαλαφέντε) που οδηγεί μετά το Καστέλ Πορτσιάνο, το κτήμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, το οποίο είναι πανομοιότυπο με το αρχαίο Σολόνιο Πεδίο (Ager Solonius, στο οποίο, μας λέει ο Φήστος, βρισκόταν το Πομόναλ, δηλ. το ιερό άλσος της Πομόνα) και που αργότερα ανήκε στον Γάιο Μάριο.
Ο σύγχρονος δρόμος
δεξιά|μικρογραφία|Μνημείο για τους νεκρούς [[Ιταλοί Ίστριας|Ιταλούς της Ίστριας και της Δαλματίας στρατιώτες (1961), που κτίστηκε κατά μήκος της Βία Λαουρεντίνα.]]
Ο σύγχρονος δρόμος ξεκινά στη Ρώμη, στην περιοχή Oστιένσε, χωρίζεται από την υπατική οδό Βία Οστιένσε ακριβώς κάτω από μία σιδηροδρομική γέφυρα του σιδηροδρόμου Ρώμης-Λίντο και του μετρό Β της Ρώμης: αυτό το μέρος, σε μικρή απόσταση από τη βασιλική του Σαν Πάολο εκτός των τειχών, ήταν γνωστό από τον 16ο αι. ως Ποντιτσέλο ντι Σαν Πάολο, λόγω μίας μικρής γέφυρας που καλύπτεται τώρα από τον σημερινό δρόμο, η οποία επέτρεπε να περνά η Βία Οστιένσε επάνω από τo ρέμα (marrana) Γκρότα Περφέτα, το οποίο σε μικρή απόσταση από εκεί εκβάλλει στον Τίβερη.
Η Βία Λαουρεντίνα, που οδηγεί προς τα νότια, πρώτα οριοθετεί τα σύνορα μεταξύ των περιοχών Έουρ (στα δυτικά) και Aρντεατίνο και Τζιουλιάνο-Νταλμάτα (στα ανατολικά), στη συνέχεια μεταξύ της περιοχής φόντε Οστιένσε και της περιοχής Τζιουλιάνο-Νταλμάτα: στη συνέχεια χωρίζει τις περιοχές Βαλεράνο και Καστέλ ντελ Ντέτσιμα από την περιοχή Καστέλ ντι Λέβα. Φεύγοντας από τη Ρώμη, στη διασταύρωση με το δρόμο προς το Άλμπανο, διασχίζει τη Σάντα Προκούλα, έναν οικισμό της Πομέτσια, στη συνέχεια διασχίζει τον κρατικό δρόμο SS148 (Βία Ποντίνα), που οδηγεί στη Λατίνα, και τελικά φτάνει στην Άρντεα.
Μετά την Άρντεα ο δρόμος οδηγεί στο παραθαλάσσιο θέρετρο Toρ Σαν Λορέντσο, όπου καταλήγει στον κρατικό δρόμο SS601 Όστια - Άντσιο (μέσω Λιτοράνεα).
Κατά μήκος του δρόμου, στο 14ο χλμ., βρίσκεται το νεκροταφείο Λαουρεντίνο. Περιέχει ένα τμήμα, που ονομάζεται Κήπος των Αγγέλων, αφιερωμένη στα αποβιώσαντα παιδιά και στα αγέννητα μωρά. Ο Πάπας Φραγκίσκος έκανε την ετήσια Παπική Λειτουργία για την Ημέρα όλων των Ψυχών στον Κήπο το 2018.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Περιοχή Νζέγκα
Η Περιοχή Νζέγκα (Nzega District), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region), στα νότια και νοτιοδυτικά με την Περιοχή Ουυούι (Uyui District) και ανατολικά με την Περιοχή Ιγκούνγκα (Igunga District). Η διοικητική της έδρα, είναι στην πόλη Νζέγκα (Nzega).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Νζέγκα (Nzega District), ήταν 417.097 άτομα.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Περιοχή Νζέγκα (Nzega District), ήταν 502.252 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T3 από το Μορογκόρο προς τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda) και ο T8 από την Ταμπόρα προς Μουάνζα (Mwanza), διαπερνούν την περιοχή. Αυτοί οι δρόμοι συναντώνται στην πόλη Νζέγκα (Nzega).
Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου της Τανζανίας - από την Ταμπόρα προς Μουάνζα (Mwanza) διαπερνά την περιοχή, από το νότο στο βορρά. Υπάρχει ένας σιδηροδρομικός σταθμός στην πόλη Μπουκένε (Bukene).
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Περιοχή Νζέγκα (Nzega District), διαιρείται διοικητικά σε 37 Τμήματα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ταμπόρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Περιοχή Ουράμπο
Η Περιοχή Ουράμπο (Urambo District), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιοχή Καλιούα (Kaliua District), ανατολικά με την Περιοχή Ουυούι (Uyui District), νοτιοανατολικά από την Περιοχή Σικόνγκε (Sikonge District) και νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Κατάβι (Katavi Region). Η διοικητική έδρα είναι στην πόλη Ουράμπο (Urambo).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ουράμπο (Urambo District) ήταν 370.796 άτομα.
Μεταξύ του 2002 και του 2012, η Περιοχή Καλιούα (Kaliua District) αποσπάστηκε από την Περιοχή Ουράμπο (Urambo District). Αυτός είναι και ο λόγος για την μείωση του πληθυσμού στην Περιοχή Ουράμπο αυτή την περίοδο. Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ουράμπο (Urambo District) ήταν 192.781 άτομα.
Μεταφορές
Ο οδικός Κορμός T18 (ο οποίος είναι χωματόδρομος), από την Ταμπόρα προς την Κιγκόμα (Kigoma), διαπερνά την περιοχή.
Η Κεντρική Γραμμή σιδηροδρόμου της Τανζανίας - από το Νταρ ες Σαλαάμ προς την Κιγκόμα (Kigoma) - περνά μέσα από την περιοχή. Υπάρχει ένας σιδηροδρομικός σταθμός στην πόλη Ουράμπο (Urambo).
Διοικητικές διαιρέσεις
Το 2002, η Περιοχή Ουράμπο (Urambo District) διαιρείτο διοικητικά σε 26 Τμήματα. Από το 2012, μόνο 16 Τμήματα απέμειναν, μετά από την απόσχιση της Περιοχής Καλιούα (Kaliua District).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ταμπόρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Πίτσι Φθιώτιδας
Το Πίτσι ή Πίτσιο είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πίτσι βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Τυμφρηστού σε υψόμετρο 780 μέτρα. Το χωριό έχει θέα προς τις κορυφογραμμές του Γουλινά, της Σαράνταινας, της Γραμμένης Οξιάς και του ρου του Ρουστιανίτη - παραποτάμου του Σπερχειού. Απέχει 23 χλμ. ΝΔ. από τη Μακρακώμη, 52 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Αναφέρεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας με την ονομασία Πιτσό ως τσιφλίκι του Αλή Πασά. και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυμφρηστού. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 διορθώθηκε σε Πυτσό ή Πυτσιό και τελικά το 1928 σε Πίτσιο. Το 1934 με το ΦΕΚ 44Α - 01/02/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Πιτσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σπερχειάδος του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 89 κατοίκους.
Ίνκα Γκαρθιλάσο δε λα Βέγα
Ο Γκόμες Σουάρες δε Φιγερόα (Gómez Suárez de Figueroa) και μετέπειτα Ίνκα Γκαρθιλάσο δε λα Βέγα (Inca Garcilaso de la Vega) από το 1563 (Cuzco, Κυβέρνηση της Nueva Castilla, 12 Απριλίου 1539 - Κόρδοβα, Ισπανία, 23 Απριλίου 1616), ήταν συγγραφέας και ιστορικός της ισπανικής καταγωγής. Ο Ίνκα γεννήθηκε στο σημερινό έδαφος του Περού. Θεωρείται ο παλαιότερα καταγεγραμμένος μεστίσο στην ιστορία της Αμερικής. Ταξίδευσε στην Ισπανία σε ηλικία 21 ετών, μετά το θάνατο του πατέρα του, και έζησε και εργάστηκε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο γιος ενός Ισπανού Κονκισταδόρ και μιας ευγενούς Ίνκα που γεννήθηκε τα πρώτα χρόνια της Ισπανικής κατάκτησης, είναι περισσότερο γνωστός για τα χρονικά που έγραψα σχετικά με την ιστορία, πολιτισμό και κοινωνία των Ίνκα. Το έργο του διαβάστηκε ευρέως στην Ευρώπη και ήταν επιδραστικό και με καλές κριτικές. Ήταν το πρώτο λογοτεχνικό έργο ενός συγγραφέα που γεννήθηκε στην Αμερική και εισήλθε στον δυτικό κανόνα.
δεξιά|μικρογραφία|276x276εσ| Εθνόσημο του Inca Garcilaso de la Vega μικρογραφία|276x276εσ| Εξώφυλλο της La Florida del Ynca, έκδοση του 1605.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περουβιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί
Τζων Κυριάκου
Ο Τζων Κυριάκου (αγγλ. John Chris Kiriakou, γεν. 1964) είναι Ελληνοαμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και συνταξιούχος αξιωματικός πληροφοριών. Ο Κυριακού είναι αρθρογράφος με ειδήσεις που υποστηρίζονται από τον αναγνώστη και συνδιοργανωτής του Loud and Clear στο Sputnik Radio.
Ήταν προηγουμένως αναλυτής και αξιωματικός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA), ανώτερος ερευνητής της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, αντιτρομοκρατίας και σύμβουλος της ABC News. Ήταν ο πρώτος αξιωματούχος της κυβέρνησης των ΗΠΑ που επιβεβαίωσε τον Δεκέμβριο του 2007 ότι το waterboarding χρησιμοποιήθηκε για την ανάκριση κρατουμένων της Αλ Κάιντα, την οποία χαρακτήρισε βασανιστήρια.
Στις 22 Οκτωβρίου 2012, ο Κυριάκου ομολόγησε ένοχος για την αποκάλυψη της ταυτότητας ενός συναδέλφου της CIA. Ήταν ο πρώτος αξιωματικός της CIA που καταδικάστηκε για διαβίβαση διαβαθμισμένων πληροφοριών σε δημοσιογράφο, παρόλο που ο δημοσιογράφος δεν δημοσίευσε το όνομα του πράκτορα. Καταδικάστηκε σε 30 μήνες φυλάκιση στις 25 Ιανουαρίου 2013 και εκτίμησε τη θητεία του από τις 28 Φεβρουαρίου 2013 έως τις 3 Φεβρουαρίου 2015, στην ομοσπονδιακή διορθωτική εγκατάσταση χαμηλής ασφάλειας κοντά στο Loretto της Πενσυλβανίας, στο γενικό πληθυσμό, όχι στον γειτονικό στρατόπεδο εργασίας ελάχιστης ασφάλειας, όπως είχε αναφερθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πληροφοριοδότες
Αγρόκτημα Σοναδόρ, Λόνγκο Μάι Κόστα Ρίκα
Το Finca Sonador σχέδιο ξεκίνησε το 1979 με σκοπό να παρέχει σπίτια στους πρόσφυγες της Νικαράγουας. Ακολούθηκαν το 1982 κάτοικοι του Σαλβαδόρ. Τώρα ζουν περίπου 500 κάτοικοι από το Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα και κοσταρικανοί στο χωριό Longo Mai στην Κόστα Ρίκα. Το χωριό αποτελείται από ένα σχολείο, δύο παντοπωλεία και δύο εκκλησίες, είναι μια ουσιαστικη κοινότητα που έχει εξελιχθεί σε σημείο ενδιαφέροντος για πολλούς επισκέπτες. Βιολόγοι ερευνούν το τροπικό δάσος, αρχαιολόγοι μελετούν βραχογραφίες και άλλα στοιχεία από τους πρώτους κατοίκους και άλλοι ασχολούνται με την εκμάθηση και διδασκαλία της καλλιέργειας της γης ή απλώς να μάθουν πώς να ψήνουν μια τορτίγια. Το "Finca Sonador" είναι ένα πολυεθνικό πείραμα που έχει αποδειχθεί επιτυχής για σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Δείτε επίσης
Επίσημη ιστοσελίδα των Λονγκομάι στη Κόστα Ρίκα (Αγγλικά, Γερμανικα, Ισπανικά) http://www.sonador.info/en/
City Repair Project
Το CITY REPAIR PROJECT (CRP) είναι αστικό κίνημα το οποίο οργανώθηκε από εθελοντές στην περιοχή Πόρτλαντ του Όρεγκον στις ΗΠΑ για να ενισχύσει τη συμμετοχικότητα της κοινότητας και να δημιουργηθεί ένας κοινός αστικός χώρος συνεύρεσης και κοινωνικοποίησής. Το CRP μέσα από τη δράση του προωθεί τις τέχνες, το φιλικό περιβάλλον και δημιουργεί παροδικές πλατείες σε διασταυρώσεις δρόμων. Οι κοινότητες που εξυπηρετούνται εκτός του Πόρτλαντ, περιλαμβάνουν τις περιοχές Γκρέσαμ, Μπίβερτον, Χίλσμπορο, Όρεγκον Σίτι και Βανκούβερ.
Το 1996, με πρωτοβουλία του Μαρκ Λέικμαν (Mark Lakeman), πολίτες της γειτονιάς Sellwood μετασχημάτισαν τη διασταύρωση της Ninth Avenue και της Sherrett, σε ζωγραφισμένη πλατεία με παιδότοπο, 24ωρο , αυτοεξυπηρετούμενο ηλιακό περίπτερο με τσάι και δωρεάν κοινοτική βιβλιοθήκη. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε ο εθελοντικός οργανισμός CRP στον οποίο συμμετάσχουν χιλιάδες ακτιβιστές. Στόχος τους είναι η έμπνευση κοινοτήτων ώστε να αλλάξουν δημιουργικά το τόπο που ζουν, ενισχύοντας το κοινωνικό ιστό. Η λογική τους έρχεται ενάντια στις τάσεις αποξένωσης που έχουν δημιουργηθεί από την αστική και τεχνολογική ανάπτυξη και αντί αυτού προσφέρουν υπηρεσίες δημιουργίας φυσικών κατασκευών, οικολογικού τοπίου και εικαστικές παρεμβάσεις δρόμων. Στην ουσία το project διαμορφώνει τους γείτονες σε “commoners”, ικανούς να αυτοδιαζειρίζονται και να οργανώνουν συλλογικά τις γειτονιές τους, χτίζοντας το μέλλον της κοινότητας.
Δομή
Υπάρχει διοικητικό συμβούλιο το οποίο αποτελείται από επτά (07) άτομα, τα οποία έχουν καθορισμένους και ξεκάθαρους ρόλους. Πέραν όμως αυτών, υπάρχει και μια ομάδα εθελοντών ακτιβιστών οι οποίοι είναι αυτοί που τρέχουν τις καθημερινές διεργασίες και τα προγράμματα. Είναι αυτοί που οργανώνουν όλο το εγχείρημα, διευθύνοντας τις επικοινωνιακές πολιτικές, διδάσκουν σε εργαστήρια και σεμινάρια και γενικά κάνουν τα πάντα για να διατηρήσουν τον οργανισμό και να οδηγήσουν τον κόσμο μας προς μια δίκαιη και βιώσιμη κοινότητα.
Εικονογραφήσεις
Η ζωγραφική στις διασταυρώσεις έχει σημαντικό χαρακτήρα καθώς τα μέλη μιας κοινότητάς αποκτούν σχέσεις εμπιστοσύνης και συνεργασίας. Από το 2000, το project εξουσιοδοτήθηκε από το Δήμο Πόρτλαντ για την επισκευή των διασταυρώσεων σε όλη την πόλη. Το σχέδιό επισκευής πρέπει να εγκριθεί από το Γραφείο Μεταφορών του Πόρτλαντ και να ληφθούν υπογραφές με 100% συγκατάθεση από κατοίκους που βρίσκονται δίπλα στη ζωγραφιά και 80% συγκατάθεση από ακτίνα δύο τετραγώνων. Στη συνέχεια, στο Πόρτλαντ κλείνουν το δρόμο με το πρόγραμμα Block Party, καθαρίζεται το σημείο ζωγραφιάς και συνήθως οι γείτονες σχεδιάζουν το δρόμο με κιμωλία. Η διατήρηση της ζωγραφιάς είναι θέμα της κοινότητας και χρειάζεται φρεσκάρισμα χρώματος κάθε 1-3 χρόνια.
Φυσικές κατασκευές
μικρογραφία|Φυσικές κατασκευές Η δράση τους αφορά φυσικές κατασκευές που κάνουν πράξη τα οράματα των κοινοτήτων με βάση συμφωνίας και σύμβασης των εμπλεκόμενων.Τα υλικά που χρησιμοποιούνται είναι φυσικά και ανακυκλώσιμα όπως ο άργιλος, πηλός, άμμος και άχυρο. Οι κατασκευές δημιουργούνται από τοπικά διαθέσιμα υλικά, ανάλογα με το κλίμα της κάθε περιοχής, είναι ανθεκτικές με χαμηλό οικολογικό αποτύπωμα και υψηλής προσβασιμότητας στην κοινότητα.
Village Building Convergence
Το CRP μια φορά το χρόνο διοργανώνει ένα 10ήμερο φεστιβάλ, το “Village Building Convergence”, το οποίο προσελκύει πλήθος κατοίκων και ακτιβιστών προκειμένου να βοηθήσουν στον σχεδιασμό βιώσιμων πρακτικών στις γειτονιές. Τα έργα σχεδιάζονται βάση των αναγκών της κάθε γειτονιάς από ειδικευμένους εθελοντές, έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και συμπεριλαμβάνονται πρακτικές όπως: κέντρα κομποστοποίησης, φυσικά ανακατασκευασμένο στούντιο κεραμικής, εξωτερικές αίθουσες διδασκαλίας, καλλιέργειες σε τοπικά σχολεία, χώροι δανεισμού εργαλείων και παιδότοπος. Το βράδυ, διοργανώνεται γιορτή με χορό, ζωντανή μουσική, τοπικά τρόφιμα ενδυναμώνοντας τις κοινωνικές σχέσεις.
Επιπρόσθετα έργα του CRP
Άλλα έργα είναι το T - Fleet, ένας στόλος κινητών χώρων συγκέντρωσης με στόχο την σύνδεση των ανθρώπων μέσω της έμπνευσης. Επιπροσθέτως, ένα σημαντικό έργο είναι το Ephemeral placemaking , κατά τη διάρκεια του οποίου δημιουργούνται μαγικά εμπνευσμένα εφήμερα χωριά που εστιάζουν στον οικογενειακό και βιώσιμο προγραμματισμό. Ένα σημαντικό πρόγραμμα άξιο αναφοράς είναι το Earth Day PDX , ημέρα εορτασμού και δράσης για το City Repair Project, καθώς επικεντρώνεται στο περιβάλλον.
Στόχοι για τη φυλετική δικαιοσύνη
Τον Ιούνιο του 2020 το City Repair Project ξεκίνησε μια σημαντική προσπάθεια εξάλειψης της φυλετικής ανισότητας. Στα πλαίσια αυτής, το CRP προσπαθεί να γίνει ένας χώρος φιλόξενος στην εργασία και τον εθελοντισμό για έγχρωμους, αυτόχθονες και άλλου χρώματος ανθρώπους (BIPOC) υιοθετώντας μια σειρά από δράσεις όπως :
Γαλατσάδες Ευβοίας
Οι Γαλατσάδες ή Γαλτσάδες είναι ορεινό χωριό του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού. Βρίσκονται 9,5 χλμ. από την Ιστιαία, σε υψόμετρο 469μ., στη πλαγιά του όρους Τελεθρίου και έχουν θέα προς τον κάμπο της Ιστιαίας, τον Παγασητικό κόλπο και το Πήλιο. Πάνω από το χωριό ξεκινάει και απλώνεται πυκνό δρυοδάσος. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος.
Ονομασία
Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις εκδοχές για την προέλευση του ονόματος «Γαλατσάδες». Το όνομα πιθανά να προέρχεται από τα μικρά φυτά «γαλατσίδες», που παράγουν ένα γαλακτώδη χυμό. Ίσως να προήλθε από την λέξη «γαλατάδες» επειδή ο τόπος παρήγαγε άφθονο γάλα ή από τη λέξη «καλτσάδες» που με το χρόνο μετατράπηκε σε Γαλτσάδες. Καλτσάδες ονομάζονταν αυτοί που φορούσαν στις κνήμες τους την κάλτσα η οποία φοριόταν με την φουστανέλα.
Ιστορία
Το χωριό εμφανίζεται με αυτό το όνομα από την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η υλοτομία που γινόταν στο Τελέθριο, ήταν πηγή πλούτου για το χωριό και για αυτό οι Τούρκοι ιδιοκτήτες θεωρούνταν πολύ τυχεροί. Ίσως τα ανεκτίμητης αξίας δασικά προϊόντα έκαναν απαραίτητη και την ύπαρξη Τουρκικού Διοικητηρίου στην περιοχή των Γαλατσάδων. Υπολείμματα από τα θεμέλια του κτιρίου υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Υπάρχει ακόμη βρύση κατασκευασμένη από τον Τούρκο Διοικητή Μουσταφά, στη μνήμη του γιου του. Πάνω από τη βρύση υπάρχει επιγραφή, με ημερομηνία 1803, που γράφει: «όποιος περνά και πίνει νερό να συγχωρεί τον μοναχογιό του Μουσταφά».
Ο Πέτρος Δικαίος το 1838 αγόρασε από τους Οθωμανούς τις Γαλατσάδες, μαζί με τα γειτονικά χωριά Καματριάδες και Καστανιώτισσα. Το 1843 οι Γαλατσάδες μαζί με τις Καματριάδες πουλήθηκαν στον Ερρίκο Δανιήλ και την Κλάρα Εκκερσάλλ. Το 1864 έγινε η διανομή του χωριού στους κατοίκους του.
Πολλοί είναι οι θρύλοι και οι παραδόσεις που αναφέρονται στην περιοχή. “Το Γαλτσαδιώτικο νερό είναι παλαβονέρι παλαβώσανε τα παιδιά παλάβωσαν και οι γέροι. Χωριό ‘ναι και Μονοκαρυά χωριό’ναι και Καμάρια. Σαν τις Γαλατσάδες το χωριό άλλο χωριό δεν είναι. Είναι ψηλό και αγναντερό και βρίσκεται στο ρέμα. Παν τα κορίτσια για νερό γυρίζουν φιλημένα”. Αυτοί οι στίχοι εμφανίζονται στη δημώδη ποίηση, αφιερωμένοι στην ποιότητα του νερού των Γαλατσάδων.
Οικονομία
Κύριο επάγγελμα των κατοίκων του χωριού είναι και σήμερα η υλοτομία. Επίσης το χωριό αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό, μιας και παρουσιάζει ξεχωριστό περιβαλλοντικό ενδιαφέρον.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ελένη Κανελλοπούλου Πατρικίου
Η Ελένη Κανελλοπούλου Πατρικίου (Αίγιο 1901- Αθήνα 1980) από το Αίγιο, ήταν η πρώτη Ελληνίδα που σπούδασε αρχιτέκτονας μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και η πρώτη γυναίκα απόφοιτος της σχολής το 1923.
Ήταν ιδρυτικό στέλεχος του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων και της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας, συμμετέχοντας στο πρώτο της διοικητικό συμβούλιο ως η πρώτη και μόνη γυναικεία εκπρόσωπος του κλάδου. Υπήρξε και από τα παλαιότερα τακτικά μέλη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ενώ χαρακτηριστικός ήταν ο αγώνας της για την ισότητα των γυναικών σε θέματα εργασίας. Μάλιστα δεν δίστασε να φτάσει μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας την περίοδο 1932-1934 και τελικά να δικαιωθεί, ανοίγοντας τον δρόμο σε όλες τις γυναίκες υπαλλήλους να διεκδικήσουν τις ανώτατες υπαλληλικές βαθμίδες διευθυντών και γενικών διευθυντών του Ελληνικού Δημοσίου.
Χαρακτηριστικά έργα της είναι τα 2 πολυώροφα κτήρια πλησίον του Αρχαιολογικού Μουσείου, στις γωνίες Πατησίων και Βασιλέως Ηρακλείου και διαγωνίως απέναντι στην Πατησίων και Ηπείρου. Άλλα έργα της κατά την περίοδο που εργαζόταν στο Υπουργείο Συγκοινωνιών στα Γραφεία Νομομηχανικού Αττικοβοιωτίας, Αρχιτεκτονικών Μελετών και σε άλλες υπηρεσίες, είναι το επαρχιακό νοσοκομείο Φιλιατών Ηπείρου (1930), προσθήκες στο Δημόσιο Ψυχιατρείο Αθηνών, προσθήκες στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών, τα Δημοτικά Λουτρά Μεθάνων και οι επιδιορθώσεις στα Ανάκτορα Τατοΐου (1935-1936).
Ήταν παντρεμένη με τον Σπύρο Πατρίκιο, πολιτικό μηχανικό και διευθυντή του πολεοδομικού γραφείου Αττικοβοιωτείας, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη. Με τον σύζυγό της το 1950 ιδρύει την δική της τεχνική εταιρία με διακριτικό τίτλο "Τεχνικό Γραφείο Σπύρου και Ελένης Πατρίκιου-Μηχανικοί" στο οποίο συμμετέχει και ο πολιτικός μηχανικός Ευάγγελος Ράμος. Η εταιρία δραστηριοποιείτε στον κατασκευαστικό τομέα με την μέθοδο της αντιπαροχής.
Πηγές
https://eae.com.gr/about/
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=65967
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Μερόπη Καλδή
Η Μερόπη Καλδή (γεννήθηκε στις Δεκεμβρίου 1954 στα Ιωάννινα) είναι Ελληνίδα πολιτικός, η οποία έχει διατελέσει βουλευτής και για ένα σύντομο διάστημα, ευρωβουλευτής.
Είναι μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Εξελέγη βουλευτής Πρέβεζας στις εκλογές του Ιουνίου και Νοεμβρίου 1989 και στις εκλογές του Απριλίου 1990. Επίσης, έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 24 Μαρτίου 2004 και μέχρι τις 19 Ιουλίου 2004, αντικαθιστώντας τον Χρήστο Φώλια.