cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος
Αρχές σταδιοδρομίας
thumb|200px|left|«Η Καλόγρια», χαρακτικό από τη σειρά «ο Χορός του Θανάτου» (Νο.24), Βασιλεία Μέχρι το 1515, o Χανς και ο Αμβρόσιος μετακόμισαν ως πλανόδιοι καλλιτέχνες στην πόλη της Βασιλείας, κέντρο μάθησης αλλά και της τέχνης της χαρακτικής. Εκεί μαθήτευσαν κοντά στον εξέχοντα ζωγράφο της πόλης, τον Χανς Χέρμπστερ. Τα αδέρφια βρήκαν εργασία στην πόλη ως σχεδιαστές ξυλογραφιών και κόφτες μετάλλων για τυπογράφους. Το 1515, ο κήρυκας και θεολόγος Όσβαλντ Μυκόνιους (1488-1552) τους προσκάλεσε να προσθέσουν σχέδια με μελάνι στο περιθώριο ενός αντιγράφου του έργου «Μωρίας Εγκώμιον» του ουμανιστή λογίου Έρασμου (1466-1536) από την πόλη του Ρότερνταμ. Τα σχέδια αποτελούν πρώιμη απόδειξη της ευστροφίας και της ουμανιστικής εκπαίδευσης του Χόλμπαϊν. Τα άλλα του νεανικά έργα, περιλαμβανομένου του διπλού πορτραίτου του δημάρχου της Βασιλείας, Jakob Meyer zum Hasen και της συζύγου του Δωροθέας, ακολουθούν το στυλ του πατέρα του.
thumb|200px|right|«Πορτραίτο του λογίου Έρασμου από το Ρότερνταμ» (1523), λάδι και τέμπερα σε καμβά, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο, δάνειο από το Κάστρο Λόνγκφορντ. Το 1519, ο Χόλμπαϊν μετακόμισε πίσω στη Βασιλεία. Τα ίχνη του αδερφού του χάνονται την περίοδο αυτή και η επικρατούσα υπόθεση είναι πως απεβίωσε. Ο Χόλμπαϊν ανέκτησε τη θέση του στους καλλιτεχνικούς κύκλους της πόλης, διατηρώντας ένα σταθερά απασχολημένο εργαστήριο. Εισήλθε στη συντεχνία των ζωγράφων και έλαβε τα δικαιώματα δημότη της πόλης. Παντρεύτηκε την Έλσμπεθ Σμιντ, μια χήρα ελάχιστα μεγαλύτερη από εκείνον, η οποία μεγάλωνε ήδη ένα βρέφος, τον Φραντζ, και διατηρούσε το βυρσοδεψείο του αποθανόντος συζύγου της. Χάρισε στον Χόλμπαϊν επίσης ένα γιο, τον Φίλιπ, κατά τον πρώτο χρόνο του γάμου τους.
Ο καλλιτέχνης ασχολήθηκε στη Βασιλεία επίσης με αναμνηστικά πορτραίτα, ανάμεσα στα οποία και το διπλό πορτραίτο των Jakob και Dorothea Meyer, και, το 1519, εκείνο του νεαρού ακαδημαϊκού Boniface Amerbach. Σύμφωνα με τον ιστορικό της τέχνης Πωλ Γκανζ, το πορτραίτο του Amerbach σηματοδοτεί μια πρόοδο στην τεχνική του, κυρίως με τη χρήστη αδιάσπαστων χρωμάτων. Για τον Meyer ζωγράφισε ένα ρετάμπλ με την Παναγία, το οποίο και περιελάμβανε πορτραίτα του δωρητή, της συζύγου και της κόρης του. Το 1523, ο Χόλμπαϊν ζωγράφισε τα πρώτα του πορτραίτα του εξέχοντος λογίου της Αναγέννησης, Έρασμου, που απαιτούσαν πιστότητα προκειμένου ο τελευταίος να τα στείλει σε φίλους και θαυμαστές του σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτά κατέστησαν τον Χόλμπαϊν καλλιτέχνη διεθνούς εμβέλειας. Επισκέφτηκε τη Γαλλία το 1524, πιθανώς σε αναζήτηση δουλειάς στην αυλή του Φραγκίσκου Α'. Όταν αποφάσισε να κάνει το ίδιο στην Αγγλία το 1526, ο Έρασμος τον συνέστησε στον φίλο του, Τόμας Μορ, λόγιο και πολιτικό. «Οι τέχνες παγώνουν στο μέρος αυτό του κόσμου», έγραψε, «κι αυτός είναι ο μόνος τρόπος ώστε να αποκτήσει η Αγγλία μερικούς αγγέλους» .
Αγγλία, 1526–1528
thumb|200px|right|«Λαίδη με ένα σκίουρο και ένα ψαρόνι» (1526-28), λάδι σε ξύλο βελανιδιάς, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο. thumb|200px|left|«Πορτραίτο του [[Τόμας Μορ|Σερ Τόμας Μορ» (1527), λάδι και τέμπερα σε ξύλο βελανιδιάς, Συλλογή Φρικ, Νέα Υόρκη.]] Ο Χόλμπαϊν, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, πραγματοποίησε μια στάση στην Αμβέρσα. Εκεί αγόρασε καμβάδες από βελανιδιά και ίσως συνάντησε τον ζωγράφο Quentin Matsys (1466-1569). Ο Σερ Τόμας Μορ τον υποδέχτηκε στην Αγγλία και του εξασφάλισε ένα σύνολο παραγγελιών. «Ο ζωγράφος σου, αγαπητέ μου Έρασμε,» έγραψε, «είναι θαυμάσιος καλλιτέχνης». Ο Χόλμπαϊν φιλοτέχνησε μια διάσημη προσωπογραφία του Μορ, καθώς κι ένα πορτραίτο με το σύνολο της οικογένειάς του. Το ομαδικό αυτό πορτραίτο, πρωτότυπης σύλληψης, είναι σήμερα μελετήσιμο μόνο από ένα προπαρασκευαστικό σχέδιο καθώς και από αντίγραφα άλλων καλλιτεχνών. Σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Andreas Beyer, «προσέφερε το πρελούδιο ενός είδους που δε γνώρισε πραγματική αποδοχή παρά μέσω της δανέζικης ζωγραφικής του 17ου αιώνα».
Κατά την πρώτη παραμονή του στην Αγγλία, ο Χόλμπαϊν εργάστηκε κυρίως για έναν κύκλο ουμανιστών που διατηρούσαν σχέσεις με τον Έρασμο. Ανάμεσα στις παραγγελιοδόχους του συναντούμε τον Γουίλιαμ Γουόρχαμ (περ.1450-1532), Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ, ο οποίος είχε στην κατοχή του ένα από τα πορτραίτα του Έρασμου που είχε στο παρελθόν δημιουργήσει ο Χόλμπαϊν. Επίσης τον Βαυαρό αστρονόμο και μαθηματικό Nicholas Kratzer (1487-1550), ο οποίος εργαζόταν ως δάσκαλος για την οικογένεια του Μορ και του οποίου οι σημειώσεις διακρίνονται στο προπαρασκευαστικό σχέδιο της ομαδικής προσωπογραφίας της οικογένειας. Παρόλο που ο ζωγράφος δεν εργάστηκε για τον βασιλιά κατά τη διάρκεια της διετούς αυτής παραμονής του στην Αγγλία, δημιούργησε πορτραίτα αυλικών, για παράδειγμα του Σερ Χένρι Γκίλντφορντ (1489-1532) και της συζύγου του Λαίδης Μαίρη, όπως και της Ανν Λόβελλ, τα χαρακτηριστικά της οποίας αναγνωρίστηκαν πρόσφατα στο έργο «Λαίδη με ένα σκίουρο και ένα ψαρόνι». Τον Μάιο του 1527 ο καλλιτέχνης επίσης ζωγράφισε ένα πανόραμα της πολιορκίας της Τερουάν (γαλλικά: Thérouanne) για την επίσκεψη πρεσβείας από τη Γαλλία. Από κοινού με τον Kratzer, επινόησαν ένα ταβάνι με πλανητικά σύμβολα, κάτω από το οποίο δείπνησαν οι επισκέπτες. Ο χρονικογράφος Έντουαρντ Χωλ (1498-1547) περιέγραψε το θέαμα ως απεικόνιση «ολόκληρης της Γης, περιτριγυρισμένης από τη θάλασσα, σαν χάρτη».
Βασιλεία, 1528–1532
Στις 29 Αυγούστου 1528, ο Χόλμπαϊν αγόρασε οίκημα στη Βασιλεία, στο St Johanns-Vorstadt. Υποθέτουμε πως επέστρεψε στην έδρα του προκειμένου να διατηρήσει την ιδιότητα του δημότη, καθώς είχε εξασφαλίσει άδεια διετούς απουσίας και μόνο. Έχοντας αυξήσει την προσωπική του περιουσία στην Αγγλία, αγόρασε και δεύτερο οίκημα το 1531. Κατά την περίοδο αυτή στη Βασιλεία, ζωγράφισε την «Οικογένεια του Καλλιτέχνη», που απεικονίζει την Έλσμπεθ, με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του ζεύγους, τον Φίλιπ και την Κατερίνα, θυμίζοντας αμυδρά την Παρθένο με το Θείο Βρέφος και τον Βαπτιστή. Ο ιστορικός της τέχνης Τζον Ρόουλαντς χαρακτηρίζει το έργο ως «ένα από τα συγκινητικότερα πορτραίτα στην ιστορία της τέχνης».
Η Βασιλεία πέρασε μια ταραγμένη περίοδο κατά τη διάρκεια της απουσίας του Χόλμπαϊν. Μεταρρυθμιστές, συνεπαρμένοι με τις ιδέες του Ζβίγγλιου (1484-1531), επεδείκνυαν εικονοκλαστική συμπεριφορά απαγορεύοντας τις εικόνες στους ναούς. Τον Απρίλιο του 1529, ο ελεύθερα σκεπτόμενος Έρασμος ένιωσε υποχρεωμένος να εγκαταλείψει το καταφύγιό του για το Φράιμπουργκ ιμ Μπράισγκαου. Οι εικονοκλάστες πιθανώς κατέστρεψαν ορισμένα από τα θρησκευτικά έργα του Χόλμπαϊν, ωστόσο οι λεπτομέρειες παραμένουν άγνωστες. Οι γνώσεις μας για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του Χόλμπαϊν είναι αποσπασματικές και ασαφείς. «Η θρησκευτική πλευρά των έργων ζωγραφικής του υπήρξε πάντα διφορούμενη», υποστηρίζει ο ιστορικός τέχνης Τζον Νορθ, «και έτσι παρέμεινε». Σύμφωνα με ένα μητρώο που δημιουργήθηκε ώστε να επιβεβαιωθεί πως όλοι οι εξέχοντες πολίτες ασπάζονταν τα νέα δόγματα: «ο Δάσκαλος Χανς Χόλμπαϊν, ο ζωγράφος, λέει πως πρέπει να είμαστε καλύτερα πληροφορημένοι για την (Αγία) Τράπεζα πριν την πλησιάσουμε». Το 1530, οι αρχές κάλεσαν τον Χόλμπαϊν να δικαιολογήσει την απουσία του από τη λειτουργία των μεταρρυθμιστών. Λίγο αργότερα, ωστόσο, συμπεριλήφθη στον κατάλογο εκείνων «που δεν έχουν σοβαρές ενστάσεις και επιθυμούν να συνυπάρχουν με άλλος Χριστιανούς».
Ο Χόλμπαϊν εμφανώς διατήρησε την εύνοια που απολάμβανε και με το καινούριο καθεστώς. Το συμβούλιο των μεταρρυθμιστών του κατέβαλε το ποσό των 50 φλορινιών και του ανέθεσε να συνεχίσει τις τοιχογραφίες του Δημαρχείου. Ωστόσο επέλεξαν αυτή τη φορά θέματα από την Παλαιά Διαθήκη σε αντίθεση με το παρελθόν οπότε και είχε επιλέξει θέματα από την κλασική ιστορία και τις αλληγορίες. Οι τοιχογραφίες του «Ροβοάμ» και της «Συνάντησης ανάμεσα στον Σαούλ και τον Σαμουήλ» είχαν απλούστερο σχέδιο σε σχέση με τις παλαιότερες. Την ίδια περίοδο ο Χόλμπαϊν εργάστηκε και για τους παραδοσιακούς του πελάτες. Ο παλαιός του εργοδότης Jakob Meyer του ανέθεσε να συμπληρώσει πρόσωπα και λεπτομέρειες στο οικογενειακό παρεκκλήσι που φιλοτέχνησε το 1526. Η τελευταία παραγγελία προς τον καλλιτέχνη την περίοδο αυτή ήταν η διακόσμηση της όψης δύο ρολογιών στην πύλη της πόλεως το 1531. Η έλλειψη χρηματοδοτών στη Βασιλεία οδήγησε ίσως στην απόφαση να επιστρέψει στην Αγγλία στις αρχές του επόμενου έτους.
Αγγλία, 1532–1540
Ο Χόλμπαϊν επέστρεψε στην Αγγλία σε μια εποχή όπου το πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον άλλαζε με δραματικούς ρυθμούς. Το 1532 ο Ερρίκος ο Η' προετοιμαζόταν να λάβει διαζύγιο από την Αικατερίνη της Αραγωνίας και να παντρευτεί την Άννα Μπολέυν, αψηφώντας τον Πάπα. Ανάμεσα σε εκείνους που δήλωναν την αντίθεσή τους στις πράξεις του βασιλιά ήταν και ο παλαιός οικοδεσπότης και προστάτης, Σερ Τόμας Μορ, που παραιτήθηκε από Λόρδος Καγκελάριος τον Μάιο του 1532. Κατά τα φαινόμενα ο Χόλμπαϊν κράτησε τις αποστάσεις του από τον κύκλο του Μορ στην παραμονή του αυτή, και, σύμφωνα με τον Έρασμο, «εξαπάτησε εκείνους στους οποίους είχε πάει με συστάσεις». Ο καλλιτέχνης βρήκε αυτή τη φορά εύνοια ανάμεσα στους ριζοσπαστικούς νέους κύκλους εξουσίας της οικογένειας Μπολέυν και του Τόμας Κρόμγουελ. Ο τελευταίος έγινε γραμματέας του βασιλέως το 1534, ελέγχοντας όλες τις πτυχές της διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της καλλιτεχνικής προπαγάνδας. Ο Μορ εκτελέστηκε το 1535, όπως και ο Τζον Φίσερ, του οποίου το πορτραίτο είχε επίσης κατασκευάσει ο Χόλμπαϊν.
Οι παραγγελίες του Χόλμπαϊν στα πρώτα στάδια της δεύτερης παραμονής του στην Αγγλία περιλαμβάνουν πορτραίτα Λουθηρανών εμπόρων της Χανσεατικής Ένωσης. Οι έμποροι κατοικούσαν και συναλλάσσονταν στο Στίλγιαρντ (Steelyard), ένα σύμπλεγμα από αποθήκες, γραφεία και κατοικίες στη βόρεια όχθη του Τάμεση. Ο Χόλμπαϊν νοίκιασε ένα σπίτι στην κοντινή Μέιντεν Λέιν (Maiden Lane). Απεικόνισε ποικιλοτρόπως τους πελάτες του. Το πορτραίτο του Georg Gisze από το Γκντανσκ παρουσιάζει τον έμπορο να περιβάλλεται από εξαίσια ζωγραφισμένα σύμβολα της δουλειάς του. Το πορτραίτο του Derich Berck από την Κολωνία, από την άλλη, είναι κλασικά απλό, πιθανώς εμπνευσμένο από τον Τιτσιάνο. Για την έδρα της συντεχνίας στο Στίλγιαρντ ζωγράφισε δύο μνημειώδεις αλληγορίες, το «Θρίαμβο του Πλούτου» και το «Θρίαμβο της Φτώχειας», αμφότερα χαμένα σήμερα. Οι έμποροι παρήγγειλαν στον καλλιτέχνη μια απεικόνιση του Παρνασσού για την πομπή της παραμονής της στέψης της Άνν Μπολέυν στις 31 Μαΐου 1533.
Ο Χόλμπαϊν δημιούργησε τα πορτραίτα διάφορων αυλικών, γαιοκτημόνων και επισκεπτών κατά την εποχή αυτή. Το διασημότερο και ίσως το πιο αριστουργηματικό έργο της περιόδου ήταν «Οι Πρέσβεις». Αυτό το πορτραίτο σε φυσικό μέγεθος απεικονίζει τον Ζαν ντε Ντιντεβίλ, πρέσβη του Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας το 1533, και το Ζώρζ ντε Σελβ, επίσκοπο του Λαβώρ, που επισκέφτηκε το Λονδίνο την ίδια χρονιά. Στο έργο έχουν ενσωματωθεί σύμβολα και παράδοξα, συμπεριλαμβανομένου ενός παραμορφωμένου κρανίου. Σύμφωνα με τους μελετητές σε αυτά είναι κωδικοποιημένες αινιγματικές αναφορές στη μάθηση, τη θρησκεία, τη θνητότητα και την παραίσθηση, κατά την παράδοση της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Οι ιστορικοί της τέχνης, Oskar Bätschmann και Pascal Griener, υποστηρίζουν πως στον πίνακα «επιστήμες και τέχνες, αντικείμενα πολυτελείας και δόξας, αναμετρώνται με το μεγαλείο του Θανάτου».
Επιβεβαιωμένα πορτραίτα της Ανν Μπολέυν από τον Χόλμπαϊν δεν σώζονται σήμερα, ίσως επειδή η μνήμη της καταδιώχθηκε μετά την εκτέλεσή της για προδοσία, αιμομιξία και μοιχεία το 1536. Το ότι ο καλλιτέχνης εργάστηκε απευθείας για την Ανν και τον κύκλο της είναι, ωστόσο, ξεκάθαρο. Σχεδίασε ένα κύπελλο στο οποίο χάραξε ένα σχέδιο δικής της έμπνευσης με ένα γεράκι που στέκεται ανάμεσα σε τριαντάφυλλα, καθώς και κοσμήματα και βιβλία που συνδέονται με εκείνη. Επίσης σκιτσάρισε αρκετές γυναίκες από το περιβάλλον της, όπως την Τζέιν Πάρκερ, κουνιάδα της βασίλισσας. Την ίδια περίοδο, ο Χόλμπαϊν εργάστηκε για τον Τόμας Κρόμγουελ που εργαζόταν πυρετωδώς για τις μεταρρυθμίσεις του Ερρίκου. Ο Κρόμγουελ παρήγγειλε στον Χόλμπαϊν εικόνες σχετικές με τη Μεταρρύθμιση και τη βασιλεία, όπως μια σειρά από ξυλογραφίες που στρέφονταν κατά του κλήρου, και τη σελίδα που φιλοξενεί τον τίτλο της αγγλικής μετάφρασης της Βίβλου από τον Μάιλς Κόβερντεϊλ. Ο Ερρίκος ο Η' είχε παράλληλα ξεκινήσει ένα μεγαλειώδες πρόγραμμα χρηματοδότησης καλλιτεχνών. Οι προσπάθειές του να αποδώσει δόξα στον καινούριο του ρόλο ως Κεφαλή της Εκκλησίας κορυφώθηκε με την κατασκευή του Ανακτόρου Νόνσατς (Nonsuch Palace), που ξεκίνησε το 1538.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Ασπρέ-Σαρά
Το Ασπρέ-Σαρά (γαλλικά: Aspret-Sarrat, οξιτανικά: Aspret e eth Sarrat) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ασπρατουά (γαλλικά: Aspratois).
Ρόνι Νόουβεν
Ο Ρόνι Νόουβεν (Ronny Nouwen) είναι ποδοσφαιριστής από την Αρούμπα, γεννημένος στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αγωνίζεται στη θέση του μέσου στην ολλανδική ΣΚ Φέγενορντ.
Καριέρα
Ο Νόουβεν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Εξέλσιορ, μία ομάδα από το Ρότερνταμ το 2001. Παρέμεινε στην ομάδα μέχρι το 2005, όταν πήρε μεταγραφή στην ΝΟΤΟ Πέρνις, όπου παρέμεινε μέχρι το 2008. Μετά πήγε στην ερασιτεχνική Χέρακλες, που αγωνίζεται στην Χούφτκλασε. Παρέμεινε ένα χρόνο εκεί, ώσπου να πάει στην ΣΚ Φέγενορντ το 2009.
Το 2004 έκανε το πρώτο του διεθνές ντεμπούτο με την Εθνική Αρούμπας. Έχει αγωνιστεί με την εθνική 9 φορές, χωρίς να σημειώσει γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από την Αρούμπα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αρούμπα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Αρχάγγελος Πρέβεζας
Ο Αρχάγγελος είναι ένα πεδινό χωριό του Δήμου Πρέβεζας του Νομού Πρεβέζης. Παλαιότερα αποτελούσε Δημοτικό Διαμέρισμα της Νέας Σινώπης του Δήμου Ζαλόγγου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 40 μέτρων. Με βάση την απογραφή του 2011 έχει 331 κατοίκους, κατά την απογραφή του 1991 εμφάνιζε 356 κατοίκους. Πρόκειται για σχετικά νέο χωριό, καθώς ιδρύθηκε το 1922 μετά την Μικρασιατική καταστροφή από πρόσφυγες. Οι Μικρασιάτες που ίδρυσαν το χωριό Αρχάγγελος, προέρχονταν από χωριά του Δ. Πόντου, κοντά στην τουρκική κωμόπολη Αγιατζίκ, 48 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Σινώπης, 90 χλμ. ΒΑ. της Κασταμονής και 68 χλμ. Α. της αρχαίας παραλιακής πόλης του Δυτικού Πόντου Ινέπολης (Ιωνόπολη).
Τοποθεσία
Στο ύψωμα, όπου είναι χτισμένο το σημερινό χωριό, υπήρχε ρωμαϊκός οικισμός που ανήκε διοικητικά στη Νικόπολη. Ο οικισμός κατείχε μια πολύ στρατηγική θέση, καθώς είχε τον έλεγχο του ανατολικού σκέλους του πολύ σηματικού ρωμαϊκού δρόμου Απολλωνίας-Φωτικής-Νικόπολης-Αθήνας.
Το χωριό σήμερα
Σήμερα στον Αρχάγγελο σώζονται σε καλή κατάσταση κολώνες του ρωμαϊκού υδραγωγείου, που μετέφερε το νερό από τις πηγές του Αγίου Γεωργίου στην αρχαία Νικόπολη. Η τουριστική υποδομή στον Αρχάγγελο είναι ακόμα μικρή. Υπάρχει μόνο ένα συγκρότημα με ενοικιαζόμενα δωμάτια, τρεις ταβέρνες, δύο καφενεία και ένα καφέ- μπαρ. Στο χωριό λειτουργούν αγροτικό ιατρείο, αγροτικός συνεταιρισμός, πολιτιστικός Σύλλογος, αθλητικός Σύλλογος και σύντομα θα λειτουργεί το Γυμνάσιο του Δήμου Ζαλόγγου.
Συνδέσεις
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Πρέβεζας
Σιτ-Αθώρ
Η Σιτ-Αθώρ (κόρη της Αθώρ) ήταν πριγκίπισσα της αρχαίας Αιγύπτου, που είχε τον τίτλο η κόρη του βασιλιά. Ειναι γνωστή μόνο από τον τάφο της στο Νταχσούρ. Δίπλα στην πυραμίδα του Σέσωστρι Α' βρέθηκαν υπόγειες στοές που ήταν ο τόπος ταφής γυναικών της βασιλικής αυλής. Οι περισσότεροι τάφοι ήταν συλημένοι, αλλά από τους τυμβωρύχους ξέφυγαν δύο κιβώτια, τα οποία περιείχαν κοσμήματα εξαιρετικής τέχνης. Ονομάστηκαν πρώτος και δεύτερος θησαυρός του Νταχσούρ. Ο πρώτος ανακαλύφθηκε στις 6 Μαρτίου του 1894 και πιθανόν ανήκε στη Σιτ-Αθώρ. Περιελάμβανε πολλούς σκαραβαίους που έφεραν το όνομά της, και ένα εγκόλπιο με τα ονόματα του Σέσωστρι Β', ένα από τα αριστουργήματα της αρχαίας αιγυπτιακής χρυσοχοΐας. Άλλα αντικείμενα περιελάμβαναν χρυσά κοχύλια (κουτάκια), χρυσά βραχιόλια, έναν καθρέφτη, και πολλά πέτρινα βάζα. Πέρα από τα στοιχεία που βρέθηκαν στον τάφο της, δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο για την Σιτ-Αθώρ. Ίσως ήταν μία κόρη του Σέσωστρι Γ', αλλά επίσης μπορεί να ήταν η κόρη του Σέσωστρι Β', και να θάφθηκε ως αδελφή του Σέσωστρι Γ' δίπλα στον τελευταίο.
Επαρχία Αλτινσαρίν
Η επαρχία Αλτινσαρίν (Алтынсарин ауданы, Altınsarïn awdanı) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Κοστανάι του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ομπαγκάν. Πληθυσμός: 15,038 (εκτίμηση 2013) 15,688 (απογραφή 2009) 20,367 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Αλτινσαριν
Βατώρα
Η βατώρα (σύμβολο Wh ή W-h) είναι μονάδα ενέργειας. Χρησιμοποιείται συνήθως σε οικιακούς μετρητές ηλεκτρισμού με τη μορφή του πολλαπλασίου της, της κιλοβατώρας (kWh), που ισούται με χίλιες βατώρες.
Η βατώρα δεν αποτελεί μονάδα του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (SI), παρά το ότι βασίζεται στη μονάδα ισχύος βατ (Watt, W), καθώς η ώρα δεν είναι μονάδα του SI. Η μονάδα ενέργειας στο SI είναι το 1 W επί δευτερόλεπτο, ονομαζόμενη Τζάουλ (joule, J). Μία βατώρα είναι ίση με 3600 J (1 J/s x 3600 s). Μία κιλοβατώρα είναι, επομένως, ίση με 3.600.000 J.
Ορισμός
Μία βατώρα είναι η ποσότητα ενέργειας που καταναλώνει μία συσκευή ισχύος ενός βατ σε μία ώρα.
Χρήση
Παρότι χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από το τζάουλ, η βατώρα είναι πολύ μικρή για να εκφράσει ποσά ενέργειας που αντιστοιχούν στη μακροοικονομική κλίμακα. Π.χ. η ημερήσια παραγωγή ενέργειας ενός μέσου εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ανέρχεται σε εκατοντάδες εκατομμύρια βατώρες. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται οι μεγαβατώρες και οι γιγαβατώρες.
Αιμιλία Στοά
μικρογραφία|300x300εσ|Το [[Tεστάτσιο (Testaccio) θεωρείται τμήμα της Αιμιλίας Στοάς.]]
Η Αιμιλία Στοά, λατιν.: Porticus Aemilia, ήταν μία στοά στην αρχαία Ρώμη. Ήταν από τις μεγαλύτερες εμπορικές κατασκευές της εποχής της και λειτουργούσε ως αποθήκη και κέντρο διανομής εμπορευμάτων, που εισέρχοντο στην πόλη μέσω του ποταμού Τίβερη.
μικρογραφία|300x300εσ|Υποθετική θέση της Αιμιλίας Στοάς (δεν πρέπει να συγχέεται με το ομώνυμο κτίριο που τοποθετείται στο [[Άρεως Πεδίον).]]
Ιστορία και περιγραφή
Η Στοά κτίστηκε το 193 π.Χ. από τους αξιωματούχους τους υπεύθυνους για τα κτίρια αγορανόμους (aedilis) Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο και Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο, από τους οποίους προέρχεται το όνομα του κτιρίου και της συσχέτισης με το Αιμίλιο γένος (Τ. Λίβιος, 35.10.12). Στη συνέχεια ξανακτίστηκε το 174 π.Χ. από τους κήνσορες Κόιντο Φούλβιο Φλάκκο και Άουλο Ποστούμιο Αλβίνο (Τ. Λίβιος, 41.27.8).
Η ανάπτυξη της Στοάς συνέπεσε με την ταχεία ανάπτυξη της πόλης μετά τον Β΄ Εμφύλιο Πόλεμο. Αυτή η αύξηση, τόσο στο εμπόριο όσο και στον πληθυσμό, έδωσε έμφαση στον περιορισμένο διαθέσιμο χώρο στην Αγορά του Βοός (Forum Boarium) και υπογράμμισε τη σημασία της σύνδεσης του ποταμού με το κύριο λιμάνι της Ρώμης στην Όστια. Η Στοά και το Εμπορείον φαίνεται ότι συνεργάζοντο, για να διευκολύνουν την εκφόρτωση, την αποθήκευση και πιθανώς την αναδιανομή αγαθών και τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων των εισαγόμενων σιτηρών για το επίδομα σίτου (cura annonae) και φαίνεται ότι λειτουργούσαν συνεχώς μέχρι τον 6ο αι. μ.X.
Το κτίριο με λιθοδομή opus incertum (από πέτρες διαφορετικού μεγέθους), με τη μορφή ενός λεπτού ορθογωνίου που εκτείνεται παράλληλα με τον Τίβερη, ήταν πολύ μεγάλο. Είναι περίπου 487 μ. μήκους, 60 μ. πλάτους και υποδιαιρείται από 294 στύλους σε σειρές των επτά. Αυτές δημιούργησαν μία σειρά από 50 διαδρόμους, ο καθένας μήκους 8,30 μ.. Η στοά σκεπαζόταν από μία σειρά επικαλυπτόμενων θόλων, που υψώνοντο σε ευθυγράμμιση με την πλαγιά του λόφου, προσφέροντας προστασία από τα στοιχεία της φύσης, ενώ επέτρεπαν στο φως και τον αέρα να περάσουν. Η συνολική καλυμμένη επιφάνεια ήταν 25000 τ.μ.
Το κτίριο ήταν περίπου 90 μ. πίσω από το Εμπορείον (Emporium) και την πρόσβαση στο ποτάμι, πιθανώς για τον μετριασμό των επιπτώσεων των εποχικών πλημμυρών του. Μέχρι την περίοδο του Τραϊανού, ο χώρος αυτός γέμισε με πρόσθετες εμπορικές κατασκευές και οι μεγάλοι χρηστικοί χώροι στην Στοά χρησιμοποιήθηκαν σε ποικίλες χρήσεις· συχνά τροποποιήθηκαν ή υποδιαιρέθηκαν, για να ταιριάζουν στις ανάγκες των χρηστών τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Στοές (αρχιτεκτονική)
Βορνίτης
Ο βορνίτης είναι ορυκτό του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στον Αυστριακό oρυκτολόγο Ιγκνάτς φον Μπορν (Ignaz von Born, 1742 - 1791).
Απαντάται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο μαζί με άλλα ορυκτά του χαλκού, σε φλέβες, χαλαζιακές και μη, σε πηγματίτες, σε μεταμορφωμένα πετρώματα επαφής και σε πλουτώνειες διεισδύσεις. Το χρώμα του είναι, αρχικά, χαλκέρυθρο, αλλά σε επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα μεταβάλλεται σε σκούρο πορφυρό έως σκούρο γκρίζο με έντονους επιφανειακούς ιριδισμούς (χρώματα επιπολής), στους οποίους οφείλει και το όνομα "peacock ore" (=μετάλλευμα του παγωνιού).
Από χημικής πλευράς σε ορισμένους βορνίτες ανευρίσκονται, ως προσμίξεις, άργυρος, γερμάνιο, βισμούθιο και ίνδιο. Ο βορνίτης χρησιμοποιείται ως δευτερεύον μετάλλευμα χαλκού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του θείου
Ωκαμβίλ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Ωκαμβίλ (γαλλικά: Aucamville, οξιτανικά: Aucamvila) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Φαίδρα
Η Φαίδρα ήταν κόρη του Μίνωα, βασιλιά της αρχαίας Κρήτης, και της Πασιφάης. Ήταν η δεύτερη γυναίκα του ήρωα και βασιλιά της Αθήνας Θησέα.
Ο μύθος
Κατά την Ελληνική Μυθολογία, η Φαίδρα κυριεύθηκε από σφοδρό έρωτα για τον ξακουστό για την ομορφιά, γιο του Θησέα (εκ της Ιππολύτης), τον Ιππόλυτο, στη προσπάθειά της να τον σαγηνεύσει, εκείνος την απέκρουσε. Σε άλλη συνάντηση η Φαίδρα δεν δίστασε να πέσει στα πόδια του και να τον παρακαλεί με δάκρυα να ανταποκριθεί στον παράφορο έρωτά της. Ο Ιππόλυτος την απέπεμψε σκαιότατα και η Φαίδρα μέσα στην οργή της έσκισε τα ενδύματά της και τρέχοντας παρουσιάσθηκε ημίγυμνη στον Θησέα, διαβάλλοντας τον Ιππόλυτο ότι προσπάθησε να τη βιάσει. Ο Θησέας έδιωξε από τη χώρα τον Ιππόλυτο, ο οποίος φεύγοντας σκοτώθηκε καθώς τ΄ άλογα του άρματός του αφήνιασαν στη αιφνίδια θέα ενός τέρατος που είχε εκβρασθεί από τη θάλασσα. Όταν η Φαίδρα έμαθε για τον θάνατο του Ιππόλυτου, αισθανόμενη ντροπή και ενοχές, αυτοκτόνησε δι' απαγχονισμού.
Τον μύθο αυτό χρησιμοποίησε ο Ευριπίδης στη τραγωδία του «Ιππόλυτος», καθώς επίσης και πολλοί άλλοι αρχαίοι ποιητές και καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θησέας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αθήνας Κατηγορία:Αυτόχειρες
Σίμαρον
Η ταινία Σίμαρον (Αγγλ. Cimarron) είναι γουέστερν παραγωγής 1931 σε σκηνοθεσία Γουέσλεϊ Ραγκλς. Η ταινία βραβεύτηκε με τρία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Υπόθεση
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Η.Π.Α. καθιστούν διαθέσιμα τα χερσαία εδάφη της Οκλαχόμα για αποικισμό και ο δραστήριος Γιάνσεϊ Κραβάτ (Ρίτσαρντ Ντιξ) αφήνει το Κάνσας για να διεκδικήσει ένα κομμάτι γης. Η σύζυγός του Σέιμπρα (Άιριν Νταν) τον ακολουθεί διστακτικά. Ο Κρέιβατ δημοσιογράφος και δικηγόρος, φτάνοντας στην Οκλαχόμα αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στη δημιουργία της πόλης Όουσατζ και γρήγορα αποκτά ηγετική θέση ανάμεσα στους υπόλοιπους. Όταν η πόλη έχει ήδη δημιουργηθεί ο Κρέιβατ αισθάνεται εγκλωβισμένος και το ανήσυχο του πνεύμα διψά για δράση. Αναχωρεί λοιπόν για νέες περιπέτειες, αφήνοντας πίσω του γυναίκα και παιδί. Κατά την απουσία του συζύγου της η Σέιμπρα καταφέρνει να ορθοποδήσει και να αποκτήσει και εκείνη ηγετική θέση ανάμεσα στους πολίτες του Όουσατζ.
Πληροφορίες
Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Έντνα Φέρμπερ, συγγραφέως μεταξύ των άλλων και του μυθιστορήματος Ο γίγας (Giant) το οποίο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1955 με τους Ροκ Χάτσον, Ελίζαμπεθ Τέιλορ και Τζέιμς Ντιν, η ταινία αποτέλεσε την ακριβότερη παραγωγή της εταιρίας R.K.O. με κόστος 1.433.000 δολάρια, σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Η πρεμιέρα της ταινίας ήταν επιτυχημένη, αλλά δεν απέφερε κέρδη στην R.K.O. λόγω του τεράστιου κόστους παραγωγής και της οικονομικής κρίσης.
Διαχρονικότητα
Η ταινία διηγούνταν τις περιπέτειες ενός ζευγαριού που λαμβάνει ενεργό δράση στον αποικισμό της Οκλαχόμα και θεωρούταν για πολλά χρόνια ένα από τα καλύτερα γουέστερν όλων των εποχών. Οι ιστορικοί της δεκαετίας του '50 και του '60 το τοποθετούσαν στην ίδια θέση με τις ταινίες: Το κόκκινο ποτάμι (Red River, 1948) του Χάουαρντ Χοκς, Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon, 1952), Άρπαγες της γης (Shane, 1953) και Η αιχμάλωτος της ερήμου (The Searchers, 1956). Οι καιροί και τα γούστα όμως αλλάζουν και το Σίμαρρον έχει πλέον ξεχαστεί από το ευρύ κοινό (νύξεις πάνω στην ταινία γίνονται μόνο από τους ιστορικούς του κινηματογράφου). Αξιομνημόνευτη παραμένει η σεκάνς της έναρξης της ταινίας με τον αγώνα δρομου μεταξύ των κάρων και των αμαξών των μελλοντικών κατοίκων της Οκλαχόμα προς την αχανή της γη. Όλοι τους διεκδικούσαν ένα κομμάτι γης και όλοι τους έβλεπαν εκείνη τη γη, ως τη "Γη της Επαγγελίας".
Βραβεία
Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές μετά την προβολή της και η ακαδημία την τίμησε με 7 υποψηφιότητες για βραβείο όσκαρ, καθιστώντας την την πρώτη ταινία στην ιστορία του θεσμού με υποψηφιότητες στις 5 σημαντικότερες κατηγορίες (Ταινία, Σκηνοθεσία, Α' Ανδρικός Ρόλος, Α' Γυναικείος Ρόλος, Διασκευή Σεναρίου). Το Σίμαρρον κατάφερε τελικά να κερδίσει το όσκαρ καλύτερης ταινίας και να βραβευτεί επίσης για το σενάριο και την καλλιτεχνική διεύθυνση. Έλαβε επιπλέον κι ένα ειδικό βραβείο που δόθηκε στον Ερν Γουέστμορ για το μακιγιάζ. . Η ταινία αποτελούσε μέχρι και το 1990 (μέχρι και τη νίκη της ταινίας Χορεύοντας με τους λύκους (Dances With Wolves) τη μοναδική ταινία του είδους γουεστερν που έλαβε ποτέ αυτή την τιμή.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Επανεκτελέσεις
Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1961 από τον σκηνοθέτη Άντονι Μαν, με τους Γκλεν Φορντ και Αν Μπάξτερ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1931 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Το νησί των καταραμένων (ταινία)
Το νησί των καταραμένων (πρωτότυπος τίτλος: Shutter Island) είναι αμερικανικό νεο-νουάρ ψυχολογικό θρίλερ, σκηνοθεσίας Μάρτιν Σκορσέζε. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Ντένις Λεχέιν. Η παραγωγή ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2008. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο πρωταγωνιστεί στον ρόλο του αστυνόμου Έντουαρντ "Τέντυ" Ντάνιελς, ο οποίος κάνει έρευνα σε ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Νησί των Καταραμένων. Έχοντας εισπράξει θετικά σχόλια από τους κριτικούς κινηματογράφου, η ταινία συγκέντρωσε έσοδα ύψους άνω των 128 εκατομμυρίων δολαρίων στην αρχική εγχώρια προβολή, όπως και άλλα 166 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Το νησί των καταραμένων αρχικά είχε ανακοινωθεί πως θα κυκλοφορούσε στις 2 Οκτωβρίου 2009, αλλά η εταιρία παραγωγής Paramount Pictures το καθυστέρησε μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου 2010.
Τον Αύγουστο του 2014, η Paramount Television και το HBO ανακοίνωσαν πως είχαν στο μυαλό τους να δημιουργήσουν μια σειρά με το όνομα Ashecliffe, που θα λειτουργούσε σαν μια ιστορία εμπνευσμένη από την ταινία.
Πλοκή
Ο Ντάνιελς και ο Άλι βρίσκουν τον υπεύθυνο γιατρό, Τζον Κόλι, ο οποίος είναι ο βασικός ψυχίατρος και αρνείται να παραδώσει τους φακέλους των ασθενών και μαθαίνουν πως ο γιατρός της Σολάντο, Λέστερ Σίαν, έφυγε σε διακοπές μετά την εξαφάνισή της. Αν και μπορούν να μπουν στο νοσοκομείο, τους λένε πως δε μπορούν να έχουν πρόσβαση στη πτέρυγα Γ, ενώ ο φάρος έχει ήδη ερευνηθεί. Την ώρα της ανάκρισης, ένας ασθενής γράφει στα κρυφά "ΤΡΕΞΕ" στο σημειωματάριο του Ντάνιελς. Ο Ντάνιελς αρχίζει να παθαίνει ημικρανίες από την ατμόσφαιρα του νοσοκομείου και βλέπει οράματα από την συμμετοχή του στα αντίποινα του Νταχάου και εφιάλτες με τη γυναίκα του, Ντολόρες Σαναλ, η οποία είχε σκοτωθεί σε μια φωτιά που είχε βάλει ένας εμπρηστής με το όνομα Άντριου Λέντις. Σε ένα όνειρο, η Σανάλ λέει στον Ντάνιελς ότι η Σολάντο είναι ακόμα στο νησί, όπως και ο Λέντις που είχε εξαφανιστεί πριν μήνες. Ο Ντάνιελς αργότερα εξηγεί στον Άλι πως ο εντοπισμός του Λέντις ήταν μια αφορμή για να αναλάβει την υπόθεση.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, μαθαίνουν πως η Σολάντο έχει βρεθεί από το προσωπικό του νοσοκομείου χωρίς καμία εξήγηση, κάτι που κάνει τον Ντάνιελς να μπει χωρίς άδεια στην πτέρυγα Γ. Εκεί, συναντάει τον Τζορτζ Νόις, έναν ασθενή που βρίσκεται στην απομόνωση. Ο Νόις προειδοποιεί τον Ντάνιελς πως οι γιατροί κάνουν περίεργα πειράματα στους ασθενείς και κάποιους από αυτούς, τους παίρνουν στον φάρο για να τους κάνουν λοβοτομή. Ο Νόις προειδοποιεί τον Ντάνιελς πως όλοι οι άλλοι στο νησί, συμπεριλαμβανομένου και του Άλι, παίζουν ένα παιχνίδι σχεδιασμένο για τον Ντάνιελς. Ο Ντάνιελς συναντάει ξανά τον Άλι και κατευθύνονται προς τον φάρο. Καθώς σκαρφαλώνουν τον γκρεμό, χωρίζονται και ο Ντάνιελς αργότερα βλέπει ένα σώμα κάτω στους βράχους. Μόλις κατεβαίνει κάτω, το σώμα έχει εξαφανιστεί, αλλά βρίσκει μια σπηλιά όπου κρύβεται μια γυναίκα η οποία ισχυρίζεται πως είναι η αληθινή Σολάντο. Λέει ότι κι εκείνη ήταν ψυχίατρος στο νοσοκομείο, μέχρι που ανακάλυψε τα πειράματα που έκαναν με τα ψυχοτροπικά φάρμακα σε μια προσπάθεια να αναπτύξουν τεχνικές ελέγχου του μυαλού. Πριν μπορέσει να το αναφέρει στις αρχές, την έκαναν ασθενή. Χωρίς να βρίσκει τον Άλι, ο Ντάνιελς γυρνάει στο νοσοκομείο, αλλά ο Κόλι τώρα ισχυρίζεται πως ο Ντάνιελς έφτασε μόνος του στο νησί.
Ο Ντάνιελς είναι σίγουρος πως έχουν πάρει τον Άλι στον φάρο και μπαίνει μέσα. Εκεί, βρίσκει τον Κόλι να τον περιμένει. Ο Κόλι του εξηγεί πως ο Άντριου Λέντις είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο Ντάνιελς, "ο πιο επικίνδυνος ασθενής τους", έγκλειστος στην πτέρυγα Γ για την δολοφονία της διπολικής γυναίκας του, αφού εκείνη έπνιξε τα τρία παιδιά τους, αποκαλύπτοντας έτσι πως η "Σολάντο" είναι στη πραγματικότητα η νεκρή γυναίκα του. Ο Έντουαρν Ντάνιελς και η Ρέιτσελ Σολάντο είναι αναγραμματισμοί του Άντριου Λέντις και της  Ντολόρες Σάναλ (Edward Daniels- Rachel Solando/ Andrew Laeddis- Dolores Chanal) ("ο νόμος των τεσσάρων") και ο Λέντις είναι ο 67ος ασθενής του Άσκλιφ ("ποιος είναι ο 67ος;"). Ακόμη, το κορίτσι από το όνειρο του του Λέντις είναι η κόρη του, Ρέιτσελ. Τα γεγονότα της τελευταίας μέρας είχαν σχεδιαστεί από το νοσοκομείο για να δαμάσουν την φορτωμένη με συνωμοσίες τρέλα του, επιτρέποντάς του να παίξει τον ρόλο του Ντάνιελς. Ο γιατρός Σίαν έπαιζε τον ρόλο του Άλι. Οι ημικρανίες του Λέντις ήταν αποτέλεσμα των φαρμάκων του. Όλες οι αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλού του Λέντις και λιποθυμάει.
Ο Λέντις ξυπνάει πίσω στο νοσοκομείο, όπου ο Κόλι και ο Σίαν του κάνουν ερωτήσεις σχετικά με τη προσωπικότητά του, στις οποίες απαντάει σαν Λέντις. Ο Κόλι σημειώνει πως είχαν φτάσει σε αυτό το επίπεδο εννιά μήνες πριν τον υποτροπιασμό του Λέντις, και αυτή είναι η τελευταία του ευκαιρία να γίνει καλά. Όσο ο Λέντις χαλαρώνει στην αυλή του νοσοκομείου μαζί με τον Σίαν, ο Λέντις απευθύνεται στον Σίαν σαν να ήταν ο Άλι και του λέει πως πρέπει να φύγουν από αυτό το νησί. Βλέποντας αυτά τα σημάδια υποτροπιασμού, ο Σίαν επιτρέπει στους αρμόδιους να πάρουν τον Λέντις στον φάρο. Ο ίδιος ο Λέντις, δέχεται να πάει, αλλά ρωτάει τον Σίαν "Ποιο θα ήταν χειρότερο- να ζήσεις σαν τέρας ή να πεθάνεις σαν καλός άνθρωπος;", υπονοώντας ότι ο υποτροπιασμός του είναι ψεύτικος.
Σωκράτης Αλαφούζος
Ο Σωκράτης Αλαφούζος (Αθήνα, 2 Οκτωβρίου 1962 ) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφικό
Έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στον κινηματογράφο το 1982 έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, Η στροφή. Ακολούθησαν οι συμμετοχές του στις ταινίες Μισόγιομο φεγγάρι, Ο κλοιός, Αντίστροφη πορεία, και Τοπίο στην ομίχλη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.
Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο το 1985 στη σειρά "Η Ζωή του Αττίκ" στην κρατική τηλεόραση ενώ ακολούθησαν οι σειρές "Ένας Φιλήσυχος άνθρωπος", "Η παρέλαση", "Η Αλτάνα της Πάργας", "Ημέρες Οργής" και "Οικογένεια". Έγινε ευρύτερα γνωστός μέσω της συμμετοχής του στην καθημερινή σειρά Η λάμψη όπου πρωταγωνίστησε τις σεζόν 1998-2000 ενώ τις σεζόν 2000-2003 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη δραματική σειρά Αέρινες σιωπές.
Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αμερική. Εκεί έχει λάβει μέρος σε διάφορες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές μεταξύ των οποίων "Criminal Minds", "AJ and the queen" κ.ά.
Προσωπική ζωή
Από το 2001 μέχρι το 2008 υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Βάσω Γουλιελμάκη με την οποία έχουν αποκτήσει και μία κόρη τη Μαρίλια.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Αλαφούζος ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τσετσενία
Η Τσετσενία, επίσημα Δημοκρατία της Τσετσενίας (ρωσικά: Чече́нская Респу́блика) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Νότιο Διαμέρισμα. Βρίσκεται στο Βόρειο Καύκασο και συνορεύει, στα νότια με τη Γεωργία, στα δυτικά με τις Δημοκρατίες της Βόρειας Οσετίας - Αλανίας και Ινγκουσετίας, στα βόρεια με το Κράι Σταυρούπολης και το Νταγκεστάν, καθώς και στα ανατολικά επίσης με το Νταγκεστάν.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η Τσετσενο-ϊνγκουσετική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία με πρωτεύουσα το Γκρόζνι, χωρίστηκε σε δύο μέρη: τη Δημοκρατία της Ινγκουσετίας και τη Δημοκρατία της Τσετσενίας. Η τελευταία ανακήρυξε την Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας, η οποία επεδίωκε την ανεξαρτησία της. Μετά τον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας του 1994–1996 με τη Ρωσία, η Τσετσενία απέκτησε ντε φάκτο ανεξαρτησία ως Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας, αν και ντε γιούρε παρέμεινε ρωσικό μέρος. Ο ρωσικός έλεγχος αποκαταστάθηκε στον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας του 1999–2009 και μια συστηματική διαδικασία ανοικοδόμησης σε ολόκληρη τη δημοκρατία έλαβε χώρα υπό τον Αχμάντ Καντίροφ και αργότερα τον γιο του Ραμζάν Καντίροφ.
Επισκόπηση
Πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Τσετσενίας, είναι το Γκρόζνυ (271.573 κάτοικοι το 2010). Κυρίαρχη εθνότητα της Δημοκρατίας είναι οι ομώνυμοι Τσετσένοι, ένα καυκάσιο φύλο, οι οποίοι εκπροσωπούν το 93,5% του πληθυσμού της ομώνυμης Δημοκρατίας. Οι Τσετσένοι, είναι στο θρήσκευμα Σουνίτες Μουσουλμάνοι και έχουν διατηρήσει τις ιδιαιτερότητές τους και όσο το δυνατόν τις παραδόσεις τους, λόγω του ορεινού αναγλύφου της περιοχής και της χαμηλής αστικοποίησης (η πλειοψηφία ζει σε χωριά).
Οι σχέσεις των Τσετσένων με την ρωσική κυβέρνηση της Μόσχας δεν υπήρξαν ποτέ αρμονικές, όμως η κατάσταση έγινε ανεξέλεγκτη μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Τότε η τοπική κυβέρνηση επιδίωξε την πλήρη απόσχιση της Τσετσενίας από τη Ρωσία, πράγμα που η κεντρική κυβέρνηση απέρριψε για τρεις λόγους:
Μετά την άρνηση της ρωσικής κυβέρνησης, ο επικεφαλής του αποσχιστικού κινήματος Τζοχάρ Ντουντάγιεβ, έπαυσε να αναγνωρίζει τις ρωσικές αρχές και αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας, έχοντας μεγάλη λαϊκή υποστήριξη. Το νέο κράτος δεν αναγνώρισε ποτέ κανείς (όλοι το αναγνώρισαν ως περιοχή της Ρωσικής Ομοσπονδίας), παρά μόνο το Αφγανιστάν (όσο ελεγχόταν από τους τρομοκράτες Ταλιμπάν) και προσωρινά η τότε νεοσύστατη ανεξάρτητη Γεωργία, η οποία επίσης είχε προβλήματα με την επίσης νεοσύστατη ανεξάρτητη Ρωσική Ομοσπονδία εκείνη την περίοδο, ενώ και οι δύο χώρες ανεξαρτητοποιήθηκαν από την πρώην ΕΣΣΔ.
Η κατάσταση συνέχισε να οξύνεται όλο και περισσότερο, μέχρι που σύντομα στα τσετσενικά εδάφη ξεκίνησε ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Αυτονομιστές και τους Ομοσπονδιακούς. Η σύνθεση των δύο αυτών στρατοπέδων δεν ήταν σαφής, με τους ντόπιους πολέμαρχους να αλλάζουν πλευρά ανάλογα με τα συμφέροντα και τις διαθέσεις της στιγμής. Ο εμφύλιος έδωσε στη Ρωσία το πρόσχημα να επέμβει στρατιωτικά το 1994 και έκτοτε η Τσετσενία βρισκόταν (επίσημα ή ανεπίσημα) σε εμπόλεμη κατάσταση έως το 2017, όταν και κηρύχθηκε το τέλος της σύγκρουσης, με εξαίρεση την τριετία 1996-1999.
Σήμερα η Ρωσία φαίνεται να έχει σταθεροποιήσει την κατάσταση, έχοντας εξοντώσει τα βασικά στελέχη των αυτονομιστών και εγκαθιστώντας φιλική κυβέρνηση στο Γκρόζνυ, έστω και με μεγάλες απώλειες. Αδυνατεί όμως ακόμα να ελέγξει τις ομάδες των αυτονομιστών που δρουν έξω από τις μεγάλες πόλεις και παράλληλα επιχειρούν να εξάγουν τον πόλεμο στις γειτονικές Δημοκρατίες του Νταγκεστάν και της Ινγκουσετίας, όπου ζουν πληθυσμιακά συμπαγείς τσετσενικές μειονότητες.
Ιστορία
<!-- Σύμφωνα με τον Λεόντι Μροβέλι, τον γεωργιανό χρονικογράφο του 11ου αιώνα, η λέξη Καυκάσιος προέρχεται από τον πρόγονο της Τσετσενικής γλώσσας.
Η Αμερικανίδα γλωσσολόγος Γιοχάνα Νίκολς "χρησιμοποίησε τη Τσετσενική γλώσσα για να συνδέσει τους σύγχρονους ανθρώπους της περιοχής του Καυκάσου με τους αρχαίους αγρότες της Εύφορης Ημισελήνου " και η έρευνά της υποδηλώνει ότι "οι αγρότες της περιοχής ήταν πρωτο-Ναχ-Νταγκετανοί". Η Νίκολς δήλωσε: «Οι γλώσσες Ναχ-Νταγκεστάν είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε μια άμεση συνέχιση της πολιτιστικής και γλωσσικής κοινότητας που οδήγησε στον δυτικό πολιτισμό».
Προϊστορία
Κοντά στη λίμνη Κεζανόι βρέθηκαν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας που χρονολογούνται από το 40.000 π.Χ. Σπηλαιογραφίες, τεχνουργήματα και άλλα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν συνεχή κατοίκηση για περίπου 8.000 χρόνια. Οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτούς τους οικισμούς χρησιμοποιούσαν εργαλεία, φωτιά και ρούχα από δέρματα ζώων.
Η καυκάσια επιπαλαιολιθική και η πρώιμη καυκάσια νεολιθική εποχή είδε την εισαγωγή της γεωργίας, της άρδευσης και της εξημέρωσης των ζώων στην περιοχή. Οικισμοί κοντά στο Αλί-Γιουρτ και στο Μαγκάς, που ανακαλύφθηκαν στη σύγχρονη εποχή, αποκάλυψαν εργαλεία κατασκευασμένα από πέτρα: πέτρινα τσεκούρια, γυαλισμένες πέτρες, πέτρινα μαχαίρια, πέτρες με τρύπες, πήλινα πιάτα κ.λπ. Οικισμοί κατασκευασμένοι από τούβλα από πηλό ανακαλύφθηκαν στις πεδιάδες. Στα βουνά υπήρχαν οικισμοί φτιαγμένοι από πέτρα και περιτριγυρισμένοι από τείχη. Μερικοί από αυτοί χρονολογούνται από το 8000 π.Χ. Αυτή την περίοδο εμφανίστηκαν επίσης ο τροχός (3000 π.Χ.), η ιππασία, τα μεταλλικά έργα (χαλκός, χρυσός, ασήμι, σίδηρος), πιάτα, πανοπλίες, στιλέτα, μαχαίρια και μύτες βελών στην περιοχή. Τα τεχνουργήματα βρέθηκαν κοντά στο Νασάρε-Κορτ, Μούζιτσι, Τζαϊμπόρτζ (εναλλακτικά γνωστό ως Σούρχαχι ), Άμπεϊ-Γκοβ (επίσης γνωστό ως Ναζράν ή Νασάρε).
Προαυτοκρατική εποχή
Ο Γερμανός επιστήμονας Πέτερ Σίμον Παλάς πίστευε ότι ο λαός Βαϊνάχ (Τσετσένοι και Ινγκούς) ήταν οι άμεσοι απόγονοι από την Αλανία. Το 1239, η πρωτεύουσα της Αλάνιας Μαγκάς και η συνομοσπονδία των Αλανών των ορεινών περιοχών, εθνών και φυλών του Βόρειου Καυκάσου καταστράφηκε από τον Μπατού Χαν (Μογγόλο ηγέτη και εγγονό του Τζένγκις Χαν). Σύμφωνα με τον ιεραπόστολο Πιάν ντε Καρπίνε, ένα μέρος των Αλανών είχε αντισταθεί επιτυχώς σε μια πολιορκία των Μογγόλων σε ένα βουνό για 12 χρόνια. Αυτή η δωδεκάχρονη πολιορκία δεν βρίσκεται σε καμία άλλη αναφορά, ωστόσο ο Ρώσος ιστορικός Α.Ι. Κράσνοφ συνέδεσε αυτή τη μάχη με δύο τσετσενικά παραμύθια που κατέγραψε το 1967 και μιλούσαν για έναν γέρο κυνηγό ονόματι Ιντίκ που με τους συντρόφους του υπερασπίστηκε το βουνό Ντακουόχ για 12 χρόνια από τους Ταταρομογγόλους. Ανέφερε επίσης ότι βρήκε αρκετές αιχμές βελών και λόγχες από τον 13ο αιώνα κοντά στο ίδιο το βουνό στο οποίο έλαβε χώρα η υποτιθέμενη μάχη. Τον 14ο και τον 15ο αιώνα, υπήρχαν συχνοί πόλεμοι μεταξύ των Τσετσένων, του Ταμερλάνου και του Τοχταμίς, με αποκορύφωμα τη Μάχη του ποταμού Τέρεκ. Οι τσετσενικές φυλές έχτισαν φρούρια, κάστρα και αμυντικά τείχη, προστατεύοντας τα βουνά από τους εισβολείς. Μέρος των επικρατειών των πεδινών φυλών καταλήφθηκε από Μογγόλους. Ωστόσο, κατά τα μέσα του 14ου αιώνα ένα ισχυρό τσετσενικό βασίλειο που ονομαζόταν Σιμσίρ εμφανίστηκε υπό τον Χουρ Ελά, έναν Τσετσένο βασιλιά που ηγήθηκε της πολιτικής και των πολέμων της Τσετσενίας. Ήταν επικεφαλής ενός στρατού Τσετσένων εναντίον του αδίστακτου πολέμαρχου Μαμάι και τον νίκησε στη μάχη του Ταταρτούπ το 1362. Το βασίλειο του Σιμσίρ γνώρισε το τέλος του κατά την εισβολή των Τιμουριδών στον Καύκασο, όταν ο Χουρ Έλα συμμάχησε με την Χρυσή Ορδή (υπό τον χάνο Τοχταμίς) στη Μάχη του ποταμού Τερέκ. Ο Ταμερλάνος προσπάθησε να τιμωρήσει τους ορεινούς για την πίστη τους στον Τοχταμίς και ως συνέπεια εισέβαλε στο Σιμσίρ το 1395.
Ο 16ος αιώνας είδε την πρώτη ρωσική εμπλοκή στον Καύκασο. Το 1558, ο Τεμριούκ της Καμπάρντα έ -->
Πολιτική
Από το 1990, η Δημοκρατία της Τσετσενίας αντιμετώπισε στρατιωτικές και εμφύλιες συγκρούσεις που αφορούσαν αυτονομιστικά κινήματα. Η Τσετσενία είναι μια σχετικά σταθερή ομοσπονδιακή δημοκρατία, αν και υπάρχει ακόμη κάποια δράση του αυτονομιστικού κινήματος. Το περιφερειακό της σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ στις 2 Απριλίου 2003, μετά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για όλη την Τσετσενία στις 23 Μαρτίου 2003. Μερικοί Τσετσένοι ελέγχονταν από φυλές παρά την ύπαρξη φιλορωσικών και αντιρωσικών πολιτικών δομών.
Κυβέρνηση
μικρογραφία|Χάρτης της Τσετσενίας και του Καυκάσου Ο πρώην αυτονομιστής θρησκευτικός ηγέτης (μουφτής) Αχμάντ Καντίροφ, τον οποίο πολλοί αυτονομιστές θεωρούσαν προδότη, εξελέγη πρόεδρος με 83% των ψήφων σε διεθνώς επιτηρούμενες εκλογές στις 5 Οκτωβρίου 2003. Περιπτώσεις Εκλογικής απάτης και εκφοβισμού ψηφοφόρων από Ρώσους στρατιώτες και αποκλεισμός αυτονομιστικών κομμάτων από τις κάλπες αναφέρθηκαν στη συνέχεια από παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Στις 9 Μαΐου 2004, ο Καντίροφ δολοφονήθηκε στο γήπεδο ποδοσφαίρου του Γκρόζνι, από έκρηξη νάρκης που τοποθετήθηκε κάτω από μια σκηνή όπου κάθονταν επίσημοι και πυροδοτήθηκε κατά τη διάρκεια μιας παρέλασης. Ο Σεργκέι Αμπράμοφ διορίστηκε προσωρινός πρωθυπουργός μετά το περιστατικό. Ωστόσο, το 2005 ο Ραμζάν Καντίροφ (γιος του Αχμάντ Καντίροφ), έγινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός και το 2007 διορίστηκε νέος πρόεδρος. Πολλοί ισχυρίζονται ότι είναι ο πλουσιότερος και ισχυρότερος άνθρωπος στη δημοκρατία, ενώ έχει υπό τον έλεγχο του μια μεγάλη ιδιωτική πολιτοφυλακή (τους Καντιροβίτες). Η πολιτοφυλακή, η οποία ξεκίνησε ως δύναμη ασφαλείας του πατέρα του, έχει κατηγορηθεί για δολοφονίες και απαγωγές από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Το 2009, η αμερικανική κυβέρνηση χρηματοδότησε την αμερικανική οργάνωση Φρίντομ Χάουζ και συμπεριέλαβε την Τσετσενία στη λίστα των πιο καταπιεστικών κοινωνιών στον κόσμο, με τίτλο «χειρότερες από τις χειρότερες», μαζί με τη Βιρμανία, τη Βόρεια Κορέα, το Θιβέτ (περιοχή της Κίνας) και άλλες χώρες. Πιο πρόσφατα, έχουν ξεκινήσει μετά το 2017 και διωγμοί κατά των ομοφυλοφίλων.
Αυτονομιστές
Εκτός από τη ρωσική τοπική κυβέρνηση, υπήρχε μια αυτονομιστική κυβέρνηση της Ιτσκερίας, που δεν αναγνωρίστηκε από κανένα κράτος (αν και τα μέλη της έχουν λάβει πολιτικό άσυλο σε ευρωπαϊκές και αραβικές χώρες, καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες).
Πρόεδρος αυτής της κυβέρνησης ήταν ο Ασλάν Μασχάντοφ, υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Ιλιάς Αχμάντοφ, ο οποίος ήταν ο εκπρόσωπος του Μασχάντοφ. Ο Μασχάντοφ είχε εκλεγεί σε διεθνώς επιτηρούμενες εκλογές το 1997 για τέσσερα χρόνια, οι οποίες έλαβαν χώρα μετά την υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Ρωσία. Το 2001 εξέδωσε διάταγμα για παράταση της θητείας του για ένα επιπλέον έτος. Δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2003, καθώς τα αυτονομιστικά κόμματα αποκλείστηκαν από τη ρωσική κυβέρνηση και ο Μασχάντοφ αντιμετώπισε κατηγορίες για διάπραξη τρομοκρατικών επιθέσεων στη Ρωσία. Ο Μασχάντοφ εγκατέλειψε το Γκρόζνι και μετακόμισε στις ελεγχόμενες από τους αυτονομιστές περιοχές του νότου κατά την έναρξη του Δευτέρου Πολέμου της Τσετσενίας. Ο Μασχάντοφ δεν μπόρεσε να επηρεάσει αρκετούς πολέμαρχους που διατηρούσαν αποτελεσματικό έλεγχο στο έδαφος της Τσετσενίας, και ως αποτέλεσμα η δύναμή του μειώθηκε. Οι ρωσικές δυνάμεις δολοφόνησαν τον Μασχάντοφ στις 8 Μαρτίου 2005, και η δολοφονία του Μασχάντοφ επικρίθηκε ευρέως, καθώς δεν άφησε κανέναν νόμιμο ηγέτη των Τσετσένων αυτονομιστών με τον οποίο να διεξάγει ειρηνευτικές συνομιλίες. Ο Αχμέντ Ζακάγιεφ, αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών υπό τον Μασχάντοφ, διορίστηκε λίγο μετά τις εκλογές του 1997 και επί του παρόντος ζει υπό καθεστώς ασύλου στην Αγγλία. Αυτός και άλλοι επέλεξαν τον Αμπντούλ Χαλίμ Σαϊντουλάγιεφ, έναν σχετικά άγνωστο ισλαμιστή δικαστή που ήταν προηγουμένως παρουσιαστής ενός ισλαμικού προγράμματος στην τσετσενική τηλεόραση, για να αντικαταστήσει τον Μασχάντοφ μετά τον θάνατό του. Στις 17 Ιουνίου 2006, αναφέρθηκε ότι οι ρωσικές ειδικές δυνάμεις σκότωσαν τον Σαϊντουλάγιεφ σε μια επιδρομή στο Αργκούν της Τσετσενίας.
Ο διάδοχος του Σαϊντουλάγιεφ έγινε ο Ντόκα Ουμάροφ. Στις 31 Οκτωβρίου 2007, ο Ουμάροφ κατήργησε την Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερίας και την προεδρία της και στη θέση της ανακήρυξε το Εμιράτο του Καυκάσου με τον εαυτό στη θέση του Εμίρη. Αυτή η αλλαγή του καθεστώτος έχει απορριφθεί από πολλούς Τσετσένους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, που συνεχίζουν να υποστηρίζουν την ύπαρξη της δημοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας
Εκλογές στο Τουβαλού
Στο Τουβαλού διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών του κοινοβουλίου. Το τοπικό κοινοβούλιο λέγεται Fale I Fono και έχει 15 μέλη, που εκλέγονται με τετραετή θητεία. Οι βουλευτές εκλέγουν τον Πρωθυπουργό και ο Γενικός Κυβερνήτης διορίζει το υπουργικό συμβούλιο, με την έγκριση του πρωθυπουργού. Σε τοπικό επίπεδο κάποιοι ηλικιωμένοι επίσης ασκούν ανεπίσημα εξουσία. Δεν υπάρχουν επισήμως πολιτικά κόμματα στη χώρα και οι προεκλογικές εκστρατείες βασίζονται σε προσωπικούς και οικογενειακούς δεσμούς, όπως επίσης στη φήμη των υποψηφίων. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
1977
Εκλογές διεξήχθησαν για πρώτη φορά στο Τουβαλού στις 27 Αυγούστου 1977. Λόγω ανυπαρξίας πολιτικών κομμάτων, εξελέγησαν μόνο 12 ανεξάρτητοι, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 78,8%. Ο Τοαρίπι Λαούτι επανεξελέγη επικεφαλής υπουργός.
1981-2010
Οι επόμενες εκλογές εξέλεξαν επίσης ανεξάρτητους υποψήφιους. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1981 εξελέγησαν 12 και η προσέλευση ήταν 85%. Το ίδιο έγινε και στις εκλογές στις 12 Σεπτεμβρίου 1985, με τον Τομάζι Πουαπούα να επανεκλέγεται πρωθυπουργός. Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Σεπτεμβρίου 1989 εξελέγη για πρώτη φορά μία γυναίκα, η Ναάμα Μαχέου Λατάσι. Πρωθυπουργός εξελέγη ο Μπικενιμπέου Παενίου, ο οποίος σχημάτισε πενταμελή κυβέρνηση. Το 1993 διεξήχθησαν δύο φορές γενικές εκλογές: στις 2 Σεπτεμβρίου, στις οποίες οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού Παενίου κέρδισαν 6 έδρες, όσες και η αντιπολίτευση. Λόγω της ισοπαλίας σε έδρες (6-6), ο Γενικός Κυβερνήτης του Τουβαλού διέλυσε το κοινοβούλιο και προκήρυξε νέες εκλογές στις 25 Νοεμβρίου 1993, μετά τις οποίες πρωθυπουργός εξελέγη ο Καμούτα Λατάσι. Ακολούθησαν οι εκλογές στις 26 Μαρτίου 1998, κατά τις οποίες πρωθυπουργός επανεξελέγη ο Παενίου και στις 25 Ιουλίου 2002, με τις έδρες στο κοινοβούλιο να αυξάνονται σε 15, και στις οποίες έχασε την έδρα του ο πρωθυπουργός Κολόα Ταλάκε. Στις εκλογές που έγιναν στις 3 Αυγούστου 2006, εξελέγησαν 15 ανεξάρτητοι και νέος πρωθυπουργός μετά εξελέγη ο Απισάι Ιελέμια. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Σεπτεμβρίου 2010, ο πρωθυπουργός Απισάι Ιελέμια διατήρησε την έδρα του και συνολικά επανεξελέγησαν 10 βουλευτές, ανάμεσα στους οποίους και ο πρόεδρος της βουλής, Καμούτα Λατάζι. Πέντε βουλευτές απώλεσαν τις έδρες τους. Τον Δεκέμβριο του 2010 έγινε νέος πρωθυπουργός ο Γουίλι Τελάβι.