cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμβάν του Ντάλνεγκορσκ
Τηλεοπτική εκπομπή για το περιστατικό
Το περιστατικό του Ντάλνεγκορσκ καλύφθηκε από το τηλεοπτικό πρόγραμμα Sightings στις 3 Απριλίου 1995. Ο σκηνοθέτης Τοντ Μεσίροφ επισκέφθηκε τον τόπο, μίλησε με αυτόπτες μάρτυρες, αλλά και με ορισμένους από τους επιστήμονες που συμμετείχαν στην ανάλυση συντριμμιών. Σύμφωνα με τον Μεσίροφ, «Η ρωσική ανάλυση των θραυσμάτων μετάλλων που ανακτήθηκαν από το σημείο συντριβής λένε ότι τα μέταλλα δεν είναι γήινης κατασκευής, αλλά προέρχονται από κάπου αλλού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Συμβάντα Πρόσκρουσης Κατηγορία:Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα Κατηγορία:Μυστήρια
Πτολεμαίος Χέννος
Ο Πτολεμαίος Χέννος (ή Πτολεμαίος του Ηφαιστίωνος) ήταν Αλεξανδρινός γραμματικός και μυθογράφος του 2ου μ.Χ. αιώνα.
Έγραψε, σύμφωνα με τον Σουίδα, τον Ανθόμηρο (ένα έπος 24 ραψωδιών), την Σφίγγα (ένα ιστορικό δράμα) και το Περί παραδόξου ιστορίας. Το τελευταίο φαίνεται να είναι το ίδιο έργο με την Καινή Ιστορία (μια συλλογή σπάνιων μυθολογικών παραλλαγών, παράδοξων ιστοριών και ιστορικών ανεκδότων), σύντομη επιτομή της οποίας διέσωσε ο Πατριάρχης Φώτιος στην περίφημη Βιβλιοθήκη του. Όλα τα υπόλοιπα έργα του έχουν χαθεί.
Τέλος, ο Πτολεμαίος Χέννος φαίνεται ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Πτολεμαίο εκ Κυθήρων που, σύμφωνα με την Σούδα και πάλι, έγραψε για την "ψαλακάνθη" (ένα μυθικό βότανο με θαυμαστές δυνάμεις).
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μυθογράφοι
Μαλτέζικα κέρματα ευρώ
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Διαγωνισμός σχεδίασης
Το σχέδιο που θα έφεραν τα κέρματα ευρώ της Μάλτας έγινε αντικείμενο δημόσιου διαγωνισμού σε δύο γύρους.
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Η Μάλτα μπορεί να εκδώσει αναμνηστικά κέρματα καθώς την 1η Ιανουαρίου 2008 προσχώρησε στην Ευρωζώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέρματα ευρώ ανά χώρα έκδοσης Κατηγορία:Οικονομία της Μάλτας
Ρόμπερτ Χουκ
Ο Ρόμπερτ Χουκ (αγγλικά: Robert Hooke, 28 Ιουλίου 1635 – 3 Μαρτίου 1703) ήταν Άγγλος φυσικός και αρχιτέκτονας, ο οποίος διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην επιστημονική επανάσταση τόσο με το πειραματικό όσο και με το θεωρητικό έργο του.
Το έργο του Χουκ
Έγινε κυρίως γνωστός για τον νόμο της ελαστικότητας που φέρει το όνομά του (νόμος του Χουκ) και για το βιβλίο του «Μικρογραφία» που εισάγει για πρώτη φορά τον όρο κύτταρο. Την περίοδο που σπούδαζε στην Οξφόρδη εργάστηκε ως βοηθός του Ρόμπερτ Μπόιλ για τον οποίο μάλιστα κατασκεύασε και μία αντλία κενού την οποία χρησιμοποίησε ο Μπόιλ για τα πειράματά του που τον οδήγησαν στην διατύπωση του πρώτου νόμου των αερίων. Παρατηρώντας τα απολιθώματα έγινε από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα της εξέλιξης.
Ο Χουκ μελέτησε επίσης το φαινόμενο της διάθλασης, από το οποίο συμπέρανε πως το φως έχει κυματική φύση. Επίσης ο Χουκ κατέληξε στον νόμο της παγκόσμιας έλξης την ίδια περίοδο με τον Νεύτωνα, δείχνοντας πως από τους νόμους του Κέπλερ προκύπτει αυτός ο νόμος. Ο Νεύτων όμως απέδειξε πως οι νόμοι του Κέπλερ προκύπτουν από τον γενικότερο νόμο της παγκόσμιας έλξης.
Ο Χουκ ήταν επίσης σημαντικός αρχιτέκτονας και εργάστηκε στην ανοικοδόμηση του Λονδίνου μετά την μεγάλη πυρκαγιά του 1666. Επίσης υπήρξε πρωτοπόρος στην έρευνα για την κατασκευή χαρτών εξελίσσοντας τον συγκεκριμένο τομέα.
Βιογραφία
Η ζωή του Χουκ μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους. Στην πρώτη που ήταν λαμπρός επιστήμονας αλλά φτωχός, στην δεύτερη που κατόρθωσε να ευημερήσει ύστερα από σκληρή εργασία και στην τρίτη που χαρακτηρίστηκε από έντονες επιστημονικές διαμάχες.
Ο Χουκ γεννήθηκε στη νήσο Γουάιτ της Μάγχης και ήταν ο τελευταίος από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής στο τοπικό σχολείο και είχε την δυνατότητα να διδάξει το γιο του. Η οικογένειά του ήταν φιλομοναρχική, κάτι που πέρασε και στον Ρόμπερτ. Όταν ο πατέρας του πέθανε, άφησε στον Ρόμπερτ ένα ποσό για να σπουδάσει. Είχε στο μυαλό του πως θα γινόταν ωρολογοποιός ή σχεδιαστής. Ο Χουκ ήταν πολύ ικανός φοιτητής και γρήγορα κατάφερε να μπει στο σχολείο του Γουεστμίνστερ όπου έγινε γνώστης Λατινικών, Ελληνικών, Ευκλείδειας Γεωμετρίας και κάποιων βασικών αρχών μηχανικής.
Στη συνέχεια ο Χουκ πήγε στην Οξφόρδη όπου σπούδασε στο Wadham College. Εκεί εργάστηκε ως βοηθός του Τόμας Γουάιλις και του Ρόμπερτ Μπόιλ. Είχε σημαντική συμβολή στην διατύπωση πρώτου νόμου των αερίων, καθώς κατασκεύασε μία αντλία κενού την οποία χρησιμοποίησε ο Μπόίλ για τα πειράματά του που τον οδήγησαν στην διατύπωση του της θεωρίας του.
Το 1655 ο Χουκ ασχολήθηκε με την αστρονομία. Βελτίωσε τον μηχανισμό του εκκρεμούς και βρήκε μία νέα μέθοδο για τον υπολογισμό του γεωγραφικού μήκους.
Ήταν από τους ιδρυτές της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρίας που ιδρύθηκε το 1660
Το 1665 εξέδωσε το πολύ σημαντικό του έργο, την «Μικρογραφία» η οποία περιείχε παρατηρήσεις που είχε κάνει με το μικροσκόπιο. Στο βιβλίο αυτό εισήγαγε την έννοια του κυττάρου για να περιγράψει την δομή των βιολογικών οργανισμών. Το όνομα το εμπνεύστηκε παρατηρώντας με το μικροσκόπιο την μορφή φλούδας από φελλό, στον οποίο τα κύτταρα έχουν την μορφή μικρών κελιών. Στο βιβλίο αυτό αναφέρει και ορισμένες ιδέες για το φαινόμενο της καύσης που εκείνη την περίοδο εξακολουθούσε να αποτελεί μυστήριο.
Μετά την μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου το 1666 ο Χουκ εργάστηκε ως αρχιτέκτονας για την ανοικοδόμηση της πόλης. Θεωρήθηκε ιδιαίτερα αξιόλογος αρχιτέκτονας.
Ο Χουκ χαρακτηριζόταν αρκετά οξύθυμος, κυρίως στα τελευταία χρόνια της ζωής και ενεπλάκη σε κάποιες διαμάχες που πήγαζαν από την αφοσίωση του στις θεωρίες του αλλά και στην θερμή προσήλωσή του στο βασιλικό καθεστώς. Η φήμη του υπέφερε λόγω της διαμάχης του με τον μεγάλο Άγγλο φυσικό Νεύτωνα, του οποίου η μεγάλη φήμη επισκίασε το έργο του Χουκ. Οι σύγχρονες έρευνες, όμως, αποκατέστησαν την φήμη του και το μέγεθος της προσφοράς του.
Ο Χουκ πέθανε στο Λονδίνο στις 3 Μαρτίου του 1703 σε ηλικία 68 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Άγγλοι χημικοί Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βρετανοί εφευρέτες Κατηγορία:Φυσικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Ελένη Κονσολάκη
Η  Ελένη Κονσολάκη  ή Ελένη Κονσολάκη-Γιαννοπούλου είναι Ελληνίδα, αρχαιολόγος, γνωστή για τις ανασκαφές της στην Τροιζήνα, τον Πόρο και τα Μέθανα.
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Επί 30 περίπου χρόνια διατέλεσε αρχαιολόγος της “ΚΣΤ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων”, της οποίας σήμερα είναι επίτιμη διευθύντρια.
Ανασκαφές στις Τροιζήνα
120px|right|thumb|Τα τείχη της κλασικής περιόδου στη δυτική πλευρά της Ακρόπολης στην Μεγάλη Μαγούλα. Ερεύνησε την Ακρόπολη της Μαγούλας, κοντά στο Γαλατά, δίπλα στο νησί του Πόρου διαπιστώνοντας ότι πρόκειται για κατασκευή της μυκηναϊκής περιόδου. Ανακάλυψε επίσης αρκετά μυκηναϊκά κτίρια τα οποία δείχνουν ότι η περιοχή της Τροιζήνας, εκτός από την μεγάλη σημασία για την εποχή εκείνη, φέρνει επίσης τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και τον Μινωικό πολιτισμό πιο κοντά. Αυτό επιβεβαιώνει, τρόπο τινά, και τον μύθο με τον διάσημο ήρωα Θησέα, ο οποίος νίκησε τον Μινώταυρο.
Ανασκαφές στα Μέθανα
Στις ανασκαφές στον Άγιο Κωνσταντίνο, περίπου 3 χιλιόμετρα από τα Μέθανα ανακαλύφθηκε από την Ελένη Κονσολάκη Μυκηναϊκό ιερό, με ίχνη θυσιών, και πολλά πήλινα ειδώλια. Η χερσόνησος των Μεθάνων, πλέον, σημειώνεται ως αρχαιολογικά προστατευόμενη περιοχή.
Ανασκαφές στον Πόρο
Ανασκαφικές έρευνες στην περιοχή του Πόρου, στον Κάβο Βασίλη, στη βραχονησίδα Μόδι, στο Μπίστι και σε 8 συνολικά περιοχές, όπου διαπιστώθηκαν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία κατέστησαν τον Πόρο ως ένα σημαντικό αρχαιολογικό προορισμό. Το ερευνητικό έργο της για το νησί του Πόρου, ανακοινώθηκε στο συνέδριο για την ιστορία του Σαρωνικού το 1998. Στον Πόρο διεξάγεται έρευνα στο Ιερό του Ποσειδώνα σε συνεργασία με τον Σουηδό αρχαιολόγο και διευθυντή του Σουηδικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών Άρτο Πέντινεν (Arto Penttinen), ο οποίος είναι επίσης επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος "Καλαυρεία: η πόλη, ο θεός, η θάλασσα" και ο οποίος ανασκάπτει στον χώρο του Ιερού, από το 1997 έως σήμερα.
Ανασκαφές στη βραχονησίδα Μόδι
Ανασκαφές το 1999, με την συμβολή του εκδότη και δημοσιογράφου, Αδώνιδος Κ. Κύρου στη βραχονησίδα Μόδι (ή Λιοντάρι) και τον Κάβο Κοκορέλι στον Πόρο, ακριβώς απέναντι από τη βραχονησίδα.
Ανασκαφή στον Πόρο, στη θέση «Κάβος Βασίλη»
Σε ανασκαφική έρευνα, που πραγματοποίησε στη θέση «Κάβος Βασίλη» του Πόρου, η Ελένη Κονσολάκη ανακάλυψε τμήμα εκτεταμένου πρωτοελλαδικού οικισμού. Η ακμή του οικισμού αυτού, με βάσει τα ανευρεθέντα κεραμικά ευρήματα, τοποθετείται στην πρωτοελλαδική Ι περίοδο.
Εργογραφία
Στην εργογραφία της περιλαμβάνονται αρκετά επιστημονικά άρθρα και αναφορές-εκθέσεις, συμμετοχές σε ελληνικά και διεθνή αρχαιολογικά συνέδρια. Μεγάλο είναι επίσης το έργο της με διαλέξεις και ομιλίες.
Ξενόγλωσση εργογραφία
Στα αγγλικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Numberblocks
Numberblocks είναι βρετανική σειρά κινουμένων σχεδίων που από τον θαλάσσιο βιολόγο και κινηματογραφιστή Joe Elliot for CBeebies. Η σειρά εξιστορεί τις περιπέτειες του ομώνυμου χαρακτήρα και των διάφορων φίλων του στην πλασματική υποβρύχια πόλη του Νάμπερμπλοκς. Η δημοτικότητα της σειράς την μετέτρεψε σε εμπορική δικαιόχρηση, καθώς επίσης και στη σειρά με την υψηλότερη τηλεθέαση που έχει προβληθεί από το CBeebies και την πιο διαδεδομένη παραγωγή της Blue-Zoo Productions.
Η σειρά έχει παραγάγει πάνω από 60 επεισόδια. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 23 Ιανουαρίου 2017. Το κινούμενο σχέδιο έχει σχέση με το Alphablocks το οποίο παράγεται από την ίδια εταιρεία. Η εκπομπή διδάσκει στα παιδιά πως να μετρούν και απλή αριθμητική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Περσεύς (βρίκιο)
Ιστορία
Η ναυπήγησή του άρχισε στις 16 Ιουνίου 1839 στο ναυπηγείο Νικολάγιεφ κατά παραγγελία του ναυαρχείου Σεβαστούπολης για το Ρωσικό αυτοκρατορικό ναυτικό και στις 23 Ιουνίου 1840 εντάχθηκε στην υπηρεσία του στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Από το 1841 μέχρι το 1843 το Περσεύς ακολούθησε αποστολές με ταξίδια στη Μαύρη Θάλασσα. Στις 20 Ιουλίου 1843 το ναυαρχείο Σεβαστούπολης το έστειλε στο Αιγαίο πέλαγος στη διάθεση του Ρώσου πρεσβευτή στην Ελλάδα. Το 1844 επέστρεψε στην Σεβαστούπολη και την περίοδο 1846-1848 αποσπάστηκε προς υπηρεσία στην ακτή του Καυκάσου. Τον Ιούλιο του 1851 το Περσεύς επανεντάχθηκε στη διάθεση του Ρώσου πρεσβευτή στην Ελλάδα και επέστρεψε στο Αιγαίο πέλαγος.
Το 1853 με την έναρξη του Κριμαϊκού πολέμου το Περσεύς περιπολούσε στη Μεσόγειο Θάλασσα και λόγω του πολέμου δεν ήταν σε θέση να επιστρέψει στη Ρωσία, έτσι με διαταγή του τσάρου πωλήθηκε στη Ζάρα (τη σημερινή Ζαντάρ της Κροατίας) προς την Ελληνική κυβέρνηση μαζί με τα πλοία Αριάδνη και Ορφεύς που ήταν στην Τεργέστη.
Το 1854 κατέπλευσε στον Πειραιά μετά από παραμονή έξι μηνών στο Αυστριακό λιμάνι λόγω κατασχέσεώς του κατά τον πόλεμο από την Αυστροουγγαρία. Κατά την επιδημία χολέρας στην Αθήνα του 1854–1855 χρησιμοποιήθηκε ως ξενώνας μαζί με τα πλοία Αριάδνη και Ορφεύς. Το 1862 τα πυροβόλα του τοποθετήθηκαν στο πλοίο Λουδοβίκος. Τελικώς εκποιήθηκε το 1868 και από την διάλυσή του αναφέρεται ότι εξοικονομήθηκαν 340 οκάδες ορειχάλκου και 3.587 οκάδες χαλκού.
Πλοία με το όνομα Περσεύς
Το βρίκιο Περσεύς είναι το πρώτo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό, τα άλλα δύο είναι τα δίδυμα ρυμουλκά Α429 Περσεύς II και Περσεύς III.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά βρίκια
Φιλόμουσος Εταιρεία Αθηνών
thumb|right|300 px|Γράμμα της Φιλόμουσου Εταιρείας των Αθηνών Η Φιλόμουσος Εταιρεία των Αθηνών, ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1813, από τους τότε προκρίτους της πόλης: Ιωάννη Μαρμαροτούρη, Πέτρο Ρεβελάκη, και Αλέξανδρο Χωματιανό, οι οποίοι λίγο αργότερα προσέλαβαν δύο ακόμη, τους Ιωάννη Τοτλίκαρο και Γεώργιο Σοφιανό. Η Εταιρεία αυτή ήταν η πρώτη από τις δύο "Εταιρείες Φίλων των Μουσών" ή Φιλομούσων Εταιρειών που ιδρύθηκαν πριν τη Φιλική Εταιρεία.
Γενικά
Σκοπός των ιδρυτών ήταν «νά ίδωσι τάς επιστήμας να επιστρέψωσι πάλιν εις το Λύκειον και την αρχαίαν Ακαδημίαν των». Πράγματι την εποχή εκείνη πολλοί λόγιοι εμπνέονταν με την ιδέα να υψώσουν το πνευματικό επίπεδο των συμπατριωτών τους με την ίδρυση σχολείων, την περισυλλογή, διαφύλαξη και μελέτη των μνημείων, που με πόνο έβλεπαν να καταστρέφονται περισσότερο από την αμάθεια των κατοίκων, ή και να λεηλατούνται από τους διάφορους Ευρωπαίους. Στη πλήρωση αυτών των αρχικά πολιτιστικών προσδοκιών απέβλεψε η ίδρυση της Εταιρείας αυτής που μέσω του Α. Χωματιανού, του οποίου μέλη της οικογενείας του διατελούσαν πρόξενοι της Αγγλίας στην Αθήνα, τέθηκε υπό την υποστήριξη των Άγγλων που ενδιαφέρονταν παράλληλα για την εξάπλωση της επιρροής τους στη Μεσόγειο. Με την ίδρυση της εταιρείας αποφασίσθηκε η εκλογή ως μέλους του Άνθιμου Γαζή που διέμενε στη Βιέννη προκειμένου να συνδεθεί η Εταιρεία με τη Σχολή που είχε δημιουργήσει ο τελευταίος στις Μηλιές του Πηλίου μαζί με τους Κωνσταντά και Δανιήλ Φιλιππίδη. Την εκλογή αυτή αποδέχθηκε ο Άνθιμος με ενθουσιασμό όπου και άρχισε να εγγράφει μέλη της εταιρείας πολλούς από τους εκεί επισήμους της Βιέννης, όπου και ενημέρωσε σχετικά επ' αυτού και τον εκπρόσωπο του Τσάρου ελληνοφερόμενο  Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια (Κόμη Τζιοβάνι ντε Capo d’  Istria), που είχε μεταβεί εκεί για να λάβει μέρος στις εργασίες του Συνεδρίου της Βιέννης (Φθινόπωρο του 1814), καθώς και τον Μητροπολίτη Ουγγαρο-Βλαχίας Ιγνάτιο.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας λαμβάνοντας όμως υπόψη ότι η Φιλόμουσος Εταιρεία των Αθηνών τελούσε υπό την αγγλική προστασία άδραξε την ευκαιρία να δημιουργήσει άλλη ομώνυμη,  Φιλόμουσο Εταιρεία στη Βιέννη και να τη θέσει υπό την προστασία του Τσάρου, γεγονός που ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας αποδέχθηκε,  αντισταθμίζοντας έτσι την αγγλική  επιρροή στον ελλαδικό χώρο.
Οι ιδρυτές της Αθήνας βέβαια δεν δέχθηκαν καμία συζήτηση για συγχώνευση και καμία σημασία δεν έδωσαν στη συνέχεια για την Εταιρεία της Βιέννης. Γενικά η Φιλόμουσος Εταιρεία των Αθηνών έδρασε με μια ελάχιστη διακοπή το 1821, και στη συνέχεια καθ΄ όλη τη διάρκεια της Επανάστασης μέχρι της εισβολής του Κιουταχή το 1825. Η Εταιρεία είχε εκλέξει τέσσερις εφόρους, οι οποίοι και συγκέντρωναν τις συνδρομές των μελών, η δε συνδρομή κάθε μέλους ήταν τρία ισπανικά τάληρα.
Από τον κατάλογο των συνδρομητών της Εταιρείας, που δημοσιεύτηκε το 1814, φέρονταν ήδη μέλη της πλήθος λογίων, αγωνιστών, εμπόρων και κληρικών καθώς και επιφανείς ξένοι, ιδιαίτερα Άγγλοι, όπως ο λόρδος Γκίλφορντ κ.ά. Το 1816 επισκέφθηκε την Αθήνα η Πριγκίπισσα της Ουαλίας Καρολίνα μεταφέροντας τον ενθουσιασμό πολλών Άγγλων ευγενών της εποχής της.
Η Φιλόμουσος Εταιρεία των Αθηνών άκμασε κυρίως την περίοδο 1824 – 1825 οπότε όλες οι οικονομικές εισφορές των μελών της δόθηκαν για την ίδρυσή της και στον αγώνα των Ελλήνων.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Τουρκοκρατία στην Αθήνα
Τζούλιους Έρβινγκ
Ο Τζούλιους Ουίνφιλντ Έρβινγκ (αγγλικά: Julius Winfield Erving, γεννήθηκε 22 Φεβρουαρίου 1950), γνωστός με το προσωνύμιο Doctor J, είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στο NBA τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Θεωρείται από τους κορυφαίους στην ιστορία του αθλήματος.
Συνέβαλε στη δημιουργία ενός θεαματικότερου στοιχείου στο παιχνίδι, ιδιαίτερα με την εντυπωσιακή αλτικότητά του και τα θεαματικά του καρφώματα, προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα από άλλους «περιπατητές του αέρα». Ο τρόπος αυτός αποτέλεσε την αρχή για τη μεταφορά του ενός σημαντικού κομματιού του παιχνιδιού σε εναέριες προσπάθειες των παικτών, πριν από τον εμφάνιση του Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος στην αυτοβιογραφία του εξέφρασε το νεανικό του θαυμασμό για τον τρόπο παιχνιδιού του Έρβινγκ. Έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα (ABA, μόλις ένα στο NBA), τέσσερις τίτλους πολυτιμότερου παίκτη (MVP) του πρωταθλήματος (μία στο NBA) και τρεις τίτλους πρώτου σκόρερ, αγωνιζόμενος με τους Βιρτζίνια Σκουάιρς, τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς και τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Είναι όγδοος καλύτερος σκόρερ των αμερικανικών πρωταθλημάτων (ΝΒΑ και ΑΒΑ μαζί) με 30.026 πόντους. Χαρακτηριστικό σημείο παιχνιδιού του ήταν τα καρφώματα από τη γραμμή του φάουλ στους διαγωνισμούς (κάρφωμα των έξι διασκελισμών), που στη συνέχεια εξέλιξε ο Τζόρνταν.
Πρώτα χρόνια
Ο Έρβινγκ γεννήθηκε στο Νάσο Κάουντι της πολιτείας της Νέας Υόρκης και από 13 ετών μεγάλωσε στο Ρούζβελτ. Αγωνίστηκε για το Γυμνάσιο του Ρούσβελτ, όπου απέκτησε το προσωνύμιο Doctor J. Παρόλο που η προέλευση του ψευδωνύμου του παραμένει ασαφής, η πιο συνηθισμένη ιστορία έχει το όνομα που προέρχεται από έναν φίλο του λυκείου, ο οποίος ονόμασε τον Έρβινγκ «γιατρό» επειδή ο Έρβινγκ τον αποκάλεσε «καθηγητή». Το όνομα κόλλησε και έφτασε να καθορίζει τον τρόπο που ο Έρβινγκ «λειτούργησε» σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Το 1968 μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης. Σε δύο σεζόν είχε μέσο όρο 32,5 πόντους και 20,2 ριμπάουντ ανά αγώνα και ήταν ένας από τους μόλις πέντε παίκτες στο NCAA που είχε μ.ο. πάνω από 20 πόντους και 20 ριμπάουντ σε κάθε αγώνα ταυτόχρονα. Τα αριθμητικά σύνολα των 1.370 πόντων και 1.079 ριμπάουντ εξακολουθούν να παραμένουν ρεκόρ για το Πανεπιστήμιο. Εισήχθη στο UMass Athletics Hall of Fame το 1980. Ο Έρβινγκ προσχώρησε στο ΑΒΑ, αγωνιζόμενος με τους Βιρτζίνια Σκουάιρς.
Βιρτζίνια Σκουάιρς
Οι οικονομικοί λόγοι ήταν αυτοί που τον ώθησαν στην επιλογή του. Είχε ζήσει φτωχά μέχρι τα εφηβικά χρόνια του, χωρίς πατέρα από τα τρία του, ο οποίος σκοτώθηκε σε δυστύχημα έξι χρόνια μετά, και μια μητέρα που στις αρχές της δεκαετίας του 1970 είχε ετήσιο εισόδημα έως 8.000 δολάρια. Ο ίδιος δέχθηκε πρόταση για εγγυημένο συμβόλαιο 125.000 δολαρίων για τέσσερα χρόνια και ένιωθε υποχρεωμένος να δεχθεί. Ήταν ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον. Το ABA ήταν μία αρκετά πρωτοποριακή για την εποχή της Λίγκα, η οποία μεταξύ άλλων εφάρμοζε το τρίποντο, δώδεκα ολόκληρα χρόνια πριν αυτό εφαρμοστεί στο NBA, είχε όμως μικρή διάρκεια ζωής, από το 1967 ως το 1976. Ο Έρβινγκ γρήγορα απέκτησε φήμη για τις ικανότητές του. Με 27,3 πόντους ανά αγώνα ηγήθηκε των Σκουάιρς και τους βοήθησε να φτάσουν στους τελικούς της περιφέρειας, όπου ηττήθηκαν από τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς στο έκτο παιχνίδι με τον Έρβινγκ να έχει μέσους όρους 33,3 πόντους και 20,4 ριμπάουντ.
Νιου Γιορκ Νετς
Οι Σκουάιρς, όπως και πολλές άλλες ομάδες του Αμερικανικού πρωταθλήματος είχαν πολλά οικονομικά προβλήματα και έτσι αναγκάστηκαν να πουλήσουν τον καλύτερο τους παίκτη, τον Έρβινγκ, στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς, μία κίνηση που τους οδήγησε στις τελευταίες θέσεις του πρωταθλήματος.
Ο Έρβινγκ οδήγησε τους Νετς στην κατάκτηση του πρώτου τους τίτλου το 1974 επί των Γιούτα Σταρς. Χάρη στις εντυπωσιακές εμφανίσεις του και κυρίως τον θεαματικό τρόπο παιχνιδιού του έφερνε περισσότερους οπαδούς στο γήπεδο των Νετς. Το ίδιο έτος ηγήθηκε των Νετς στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και με 34,1 πόντους μ.ο. στα πλέι οφ πήρε το βραβείου του πολυτιμότερου παίκτη (MVP). Στα 5 χρόνια που αγωνίστηκε στο ΑΒΑ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, τρία βραβεία MVP και τρεις τίτλους του κορυφαίου σκόρερ. Το 1976 έγινε ο πρώτος, που έστω και σε All Star Game του ABA πάτησε στη γραμμή των προσωπικών βολών και κάρφωσε στη στεφάνι, νικώντας τον Τζορτζ Γκέρβιν. Εκείνα τα χρόνια έγινε ένας πραγματικός σούπερσταρ του αθλήματος, με τη χαρακτηριστική του αφρό αφάνα και το ακόμα χαρακτηριστικότερο στυλ του, καθώς έγινε ένας απ’ τους πρώτους παίκτες που χωρίς να παίζει στη ρακέτα, κάρφωνε με χαρακτηριστική άνεση από μακρινές αποστάσεις, εργαλειποιώντας έτσι το κάρφωμα ως πραγματικό επιθετικό όπλο κι όχι απλά ως επίδειξη δύναμης.
thumb|Με τους Μπρούκλιν Νετς
Φιλαδέλφεια 76ερς
Οι Νιου Τζέρσεϊ Νετς, οι Ντένβερ Νάγκετς, οι Ιντιάνα Πέισερς και οι Σαν Αντόνιο Σπερς μπήκαν στο νέο πρωτάθλημα μπάσκετ, που ονομάστηκε ΝΒΑ. Οι Νετς με τον Έρβινγκ και το Νέιτ Άρτσιμπαλντ ήταν έτοιμοι να πρωταγωνιστήσουν σε ένα ακόμη πρωτάθλημα. Τότε οι Νιου Γιορκ Νικς προσέφεραν 4,8 εκατομμύρια δολάρια για να τον αποκτήσουν. Οι Νετς υποσχέθηκαν αύξηση στις αμοιβές του Έρβινγκ προκειμένου εκείνος να μη φύγει από την ομάδα, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να τον πείσουν. Ο παίκτης, που πολιορκήθηκε με αθέμιτα μέσα και από τις δύο ομάδες αρνήθηκε να δουλέψει υπ' αυτές τις συνθήκες και τελικά υπέγραψε με τους Φιλαδέλφεια 76ερς στις 20 Οκτωβρίου έναντι 3 εκατομμυρίων δολαρίων.
Έγινε ηγέτης και στη νέα του ομάδα έχοντα μέσους όρους στην κανονική περίοδο 21,6 πόντους και 8,5 ριμπάουντ και την οδήγησε μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος, όπου ηττήθηκε από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς με 4–2 νίκες, παρά τις δύο αρχικές νίκες της ομάδας. Ήταν πολυτιμότερος παίκτης του All-Star Game την πρώτη του χρονιά στο NBA έχοντας 30 πόντους και 12 ριμπάουντ. Τα χρόνια που ακολούθησαν ο Έρβινγκ οδήγησε τους 76άρηδες σε δύο τελικούς περιφέρειας, όπου όμως γνώρισαν ισάριθμους αποκλεισμούς από τους Μπόστον Σέλτικς. Ωστόσο, γνώρισε επιτυχία εκτός γηπέδου και έγινε ένας από τους πρώτους παίκτες μπάσκετ που διαφήμισε πολλά προϊόντα και έβγαλε παπούτσι στο όνομά του. Έπαιξε επίσης στην κωμική ταινία μπάσκετ του 1979, "Το ψάρι που έσωσε το Πίτσμπουργκ".
Το 1980 οι Σίξερς προχώρησαν στον τελικό του ΝΒΑ όπου ηττήθηκαν από τους Λος Άντζελες Λέικερς με 4–2. Στη σειρά αυτή των τελικών, στις 11 Μαΐου 1980, ο Έρβινγκ έβαλε το πιο ιστορικό και εμβληματικό λέι απ στην ιστορία του ΝΒΑ. Ο τότε ηγέτης της Φιλαδέλφεια στον τέταρτο τελικό του ΝΒΑ στην έδρα των Σίξερς οδήγησε την ομάδα του στη νίκη με 105–102 και στο 2–2 στη σειρά. Το 1981 και το 1982 έχασαν αντίστοιχα στα τελικά της περιφέρειας από τους Μπόστον Σέλτικς και στα τελικά του ΝΒΑ από τους Λέικερς. Παρά τις ήττες αυτές, ο Έρβινγκ ανακηρύχθηκε MVP του ΝΒΑ το 1981 και ψηφίστηκε ξανά στην πρώτη ομάδα του πρωταθλήματος του 1982. Όμως το 1983 οι Σίξερς αποκτούν από τους Ατλάντα Χοκς τον Μόουζες Μαλόουν ως σέντερ και κορυφαίο ριμπάουντερ του ΝΒΑ και όλα αλλάζουν. Πετυχαίνουν την καλύτερη επίδοση της κανονικής περιόδου με 65–17 νίκες, κυριάρχησαν στα πλέι οφ και επικράτησαν στον τελικό των Λέικερς σαρώνοντας τη σειρά με 4–0 νίκες. Ο Έρβινγκ διατήρησε τους εξαιρετικά στατιστικά του, σκοράροντας κατά μ.ο. 22,4 πόντους στα παιχνίδια της κανονικής περιόδου, 20 πόντους στα πλέι οφ και 18,1 πόντους (221 συνολικά) στα NBA All-Star Game. Το 1987, σε ηλικία 37 ετών αποχώρησε από την ενεργό δράση. Στα 16 χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας συμμετείχε σε όλα τα All-Star Games, ένας από τους πέντε μόνο που το έχουν καταφέρει έχοντας το μεγαλύτερο συγκριτικά αριθμό συμμετοχών. Τη στιγμή της αποχώρησής του θεωρούνταν ως ένας απ’ τους 5–6 το πολύ κορυφαίους παίκτες μέχρι εκείνη τη στιγμή, ενώ και σήμερα απολαμβάνει καθολικό σεβασμό ως ένας από τους κορυφαίους 15–20 παίκτες στην ιστορία του NBA. Είναι ένας από τους λίγους παίκτες του σύγχρονου μπάσκετ που ο αριθμός του αποσύρθηκε από δύο συλλογους: οι Μπρούκλιν Νετς (πρώην Νιου Γιορκ Νετς και Νιου Τζέρσεϊ Νετς) έχουν αποσύρει τη φανέλα του με το νούμερο 32 και οι Φιλαδέλφεια 76ερς το Νο 6 του. Ήταν επίσης υποτιμημένος για την αμυντική προσφορά του. Αξιοπρεπής και πειθαρχημένος άνθρωπος, ο Έρβινγκ ήταν ο ιδανικός πρεσβευτής για το άθλημά του, θέτοντας νέα πρότυπα για τον τρόπο με τον οποίο οι παίκτες ενθαρρύνονταν να συμπεριφέρονται με τα μέσα ενημέρωσης, με τους οπαδούς, με τις οικογενειακές αξίες.
Η ζωή του μετά το μπάσκετ
Μετά τη μπασκετική του καριέρα ο Έρβινγκ έγινε επιχειρηματίας και είναι ιδιοκτήτης εργοστασίου εμφιαλώσεως στη Φιλαδέλφεια. Ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Φιλαδέλφεια, παίρνοντας και επίσημα τον τίτλο του δόκτορα (Dr).
Βραβεύτηκε για τη συνεισφορά του στο άθλημα εισαγόμενοε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1993 αλλά και στους καλύτερους 50 όλων των εποχών στην επέτειο των 50 χρόνων του ΝΒΑ το 1996. Το 2015 καθιερώθηκε το βραβείο Julius Erving Small Forward of the Year που απονέμεται από το Naismith Memorial Basketball Hall of Fame στον κορυφαίο άνδρα σμολ φόργουορντ του κολεγιακού πρωταθλήματος. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.
Στατιστικά
Τα συγκεντρωτικά στατιστικά του παίκτη στο ΑΒΑ και στο ΝΒΑ:
Πηγή: Basketball reference
Χάμα
Η Χάμα είναι παραδοσιακά έδρα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Ανακτήθηκε από τον Συριακό στρατό μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1964, ενώ το 1982 50.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο γεγονός γνωστό ως η "Σφαγή της Χάμα". Ειδικότερα, στις 2 Φεβρουαρίου 1982 εξεγέρθηκαν στελέχη και μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, εξέγερση την οποία κατέπνιξε ο Χαφέζ Αλ Άσαντ, στέλνοντας επιλαρχίες αρμάτων εναντίον των εξεγερμένων, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι.
Κατά τη διάρκεια του τωρινού εμφυλίου πολέμου στη Συρία, έπεσε στα χέρια των εξεγερμένων, κατελήφθη όμως ξανά από τον Συριακό Στρατό το 2011 και 2012.
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Έξω Μουλιανά
Τα Έξω Μουλιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Σητείας και βρίσκεται στον δρόμο που συνδέει τη Σητεία με τον Άγιο Νικόλαο και το Ηράκλειο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 380 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία του χωριού ανάγεται στους βυζαντινούς χρόνους. Τοποθεσίες με την ονομασία Σαρακίνα παραπέμπουν στην κατάκτηση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς τον 8ο και 9ο αιώνα. Ακολουθούν τα χρόνια της Ενετοκρατίας με την πιθανή ονομασία του χωριού από τους αδελφούς Mouliani που έδωσαν το όνομα στα Μέσα και στα Έξω Μουλιανά. Μια άλλη εκδοχή που πρότεινε ο Ξανθουδίδης και ακολούθησε ο Μιχαήλ Καταπότης είναι το όνομα Μουλιανά προέρχεται από το ρήμα μύλλω - μουλλώνω, που σημαίνει κύπτω, κλίνω, επειδή ο οικισμός βρίσκεται στην κατωφέρεια του βουνού. Στις ενετικές απογραφές του 16ου αιώνα αναφέρεται ως San Zorzi Mouliana, η οποία οφείλεται στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 είχε 261 κατοίκους (Κ139). Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Ayo Yorki Molyana, με 7 χαράτσια. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Κάτω ή Πέρα Μουλιανά, με 60 χριστιανικές και 8 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρονται ως Όξω Μουλιανά, με 570 Χριστιανούς και 108 Μουσουλμάνους κατοίκους. Κατά τη δεκαετία του 1940 είχε κοντά στους 1000 κατοίκους και 120 μαθητές στο Δημοτικό Σχολείο που τώρα έχει καταργηθεί και λειτουργεί ως πολιτιστικό και επιμορφωτικό κέντρο
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|295x295px|αριστερά|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Δείτε: Κοινότητα Έξω Μουλιανών
Τα Έξω Μουλιανά αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελούν την κοινότητα Έξω Μουλιανων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 247 κατοίκους.
Αξιοθέατα
Στο χωριό μέσα σώζεται η παλαιότερη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Πάνω Χωριό με βυζαντινές εικόνες και επιγραφές του 15ου αιώνα. Ο προστάτης άγιος έδινε παλαιότερα και την ονομασία του χωριού και τους κατοίκους ως Αγιωργίτες. Στο Πάνω Χωριό σώζονται και ενετικά κτίρια που λόγο της καλής κατασκευής τους χρησιμοποιήθηκαν ως δεξαμενή ύδρευσης του χωριού μετά την πρώτη γεώτρηση στη δεκαετία του '50. Σώζεται επίσης τουρκική κρήνη στην τοποθεσία Γουρνιά με αραβική επιγραφή που δυστυχώς έχει καταστραφεί. Στην Αγία Μαρίνα στο Κάτω Χωριό υπάρχει και λατινική επιγραφή. Σύμφωνα με αφηγήσεις των παλαιοτέρων κατοίκων στα Έξω Μουλιανά υπήρχε σημαντικός αριθμός κατοίκων τουρκικής καταγωγής. Στην πλατεία του χωριού με την ονομασία Πλατιά Στράτα υπήρχε μιναρές που κατεδαφίστηκε μετά την εξόντωση των Τούρκων από τους Κριτσώτες πολέμαρχους. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου δεσπόζει στο Κάτω Χωριό.
Στην περιοχή του χωριού βρίσκεται η περιοχή του Λαχανά με το ονομαστό πετρόχτιστο γεφύρι. Από το σημείο αυτό αρχίζει η κατάβαση προς τους καταρράκτες του Ρίχτη μέσα από μια ρεματιά ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Η διαδρομή διαρκεί 3 ώρες και καταλήγει στους καταρράκτες και στην ακτή του Ρίχτη. Ο επισκέπτης του χωριού έχει πρόσβαση και στην παραλία του Ρίχτη με αυτοκίνητο.
Οικονομία
Το χωριό έχει πολύ μεγάλη αγροτική και κτηνοτροφική περιοχή που εκτείνεται από την Κεφάλα μέχρι του Ρίχτη στη βόρεια ακτογραμμή της Κρήτης. Σήμερα παράγει κατά μέσο όρο 250 τόνους ελαιολάδου κατ' έτος. Παλαιότερα παρήγαγε κρασί και σταφίδα, ενώ τώρα απέμεινε η παραγωγή ρακής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Νιγηρία
Η Νιγηρία  (αγγλικά: Nigeria), ή επίσημα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Νιγηρίας (αγγλικά: Federal Republic of Nigeria), είναι ομοσπονδιακή συνταγματική δημοκρατία της Δυτικής Αφρικής, η οποία αποτελείται από 36 πολιτείες και την ομοσπονδιακή περιοχή της πρωτεύουσας, την Αμπούτζα. Η χώρα συνορεύει με το Μπενίν στα δυτικά, το Τσαντ και το Καμερούν στα ανατολικά και τον Νίγηρα στα βόρεια. Στα νότια βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό (κόλπος της Γουινέας). Παρόλο που η πρωτεύουσα είναι η Αμπούτζα, μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι της είναι το Λάγος, με 7.937.932 κατοίκους (2006). Παλαιότερα, πρωτεύουσα ήταν το Λάγος. Η Νιγηρία ήταν η πρώτη βρετανική αποικία που έγινε ανεξάρτητο κράτος και μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας το 1960. Είναι ομοσπονδία από τέσσερις αυτόνομες περιοχές και το πολίτευμα της είναι Ομοσπονδιακή Προεδρική Δημοκρατία. Μετά τον θάνατο του προέδρου Ουμάρου Γιαρ Αντούα το Μάιο του 2010, νέος πρόεδρος ορκίστηκε ο, εκτελών μέχρι τότε χρέη προέδρου, Γκούντλακ Τζόναθαν. Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του 2015, νέος πρόεδρος εξελέγη ο Μουχαμαντού Μπουχάρι, πρώην στρατιωτικός, ο οποίος επανεξελέγη και το 2019.
Γεωγραφία και κλίμα
Η Νιγηρία βρίσκεται στη δυτική Αφρική, στον κόλπο της Γουινέας και έχει συνολική έκταση 923.768 χλμ², καθιστώντας τη 32η μεγαλύτερη χώρα (μετά την Τανζανία). Έχει συγκρίσιμο μέγεθος με τη Βενεζουέλα και είναι δύο φορές μεγαλύτερη από την Καλιφόρνια. Τα σύνορά της έχουν συνολικό μήκος 4.047 χιλιόμετρα, 773 χλμ. με το Μπενίν, 1.497 χλμ. με τον Νίγηρα, 87 χλμ. με το Τσαντ και 1.690 χλμ. με το Καμερούν, ενώ η ακτογραμμή της έχει μήκος τουλάχιστον 853 χιλιόμετρα.
Διασχίζεται από τον ποταμό Νίγηρα, ο τρίτος μεγαλύτερος της Αφρικής μετά το Νείλο και τον Κογκό. Η πηγή του βρίσκεται στη δυτική Αφρική (Γουινέα) κατευθύνεται βορειοανατολικά στο Μάλι και πλησιάζοντας τη Σαχάρα διαγράφει ένα μεγάλο τόξο μέσα στο έδαφος του ίδιου κράτους και στρέφεται νότια. Αφού περάσει και το έδαφος του Νίγηρα και εισχωρήσει στη Νιγηρία, στο κεντρικό τμήμα της χώρας ενώνεται από τα ανατολικά του με τον παραπόταμο του Μπενουέ, λίγο πριν εκβάλλει πιο νότια στον κόλπο της Γουινέας, σχηματίζοντας εκεί το γνωστό Δέλτα του Νίγηρα.
Το έδαφος είναι εύφορο και το τροπικό ισημερινό κλίμα εξασφαλίζει πυκνή βλάστηση στα νότια. Όσο πιο βόρεια πηγαίνει κανείς τόσο πιο αραιή γίνεται η βλάστηση και το κλίμα τροπικό με 2 εποχές, την ξηρή και τη βροχερή, κι έτσι υπάρχουν σαβάνες στο κέντρο της χώρας και τέλος στα βόρεια σύνορα με τον Νίγηρα κυριαρχεί η στέπα Σαχέλ. Η χώρα είναι κυρίως πεδινή και τα μόνα σημαντικά βουνά είναι το Καμερούν και τα όρη Ανταμάουα και τα δύο στα ανατολικά σύνορα με το Καμερούν. Εκεί βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή της χώρας, το Τσαπάλ Ουάντι, με ύψος 2.419 μέτρα. Κυρίως στον παραθαλάσσιο νότο και στο όρος Καμερούν, υπάρχουν πολλά δάση με εκμεταλλεύσιμα δέντρα για ξυλεία, και πολλά άγρια ζώα.
Προαποικιακή
Ο πολιτισμός Νοκ στη βόρεια Νιγηρία άνθισε ανάμεσα στο 500 π.Χ. και 200 μ.Χ., φτιάχνοντας αγαλματίδια από τερακότα τα οποία είναι από τα αρχαιότερα γλυπτά στην υποσαχάρια Αφρική. Βορειότερα, οι πόλεις Κάνο και Κατσίνα έχουν καταγεγραμμένη ιστορία από το περίπου 999 μ.Χ.. Τα βασίλεια των Χάουσα και η αυτοκρατορία Κάνεμ-Μπόρνου ήταν σημαντικοί εμπορικοί σταθμό ανάμεσα στη βόρεια και δυτική Αφρική. Το βασίλειο των Νρι, των Ίγκμπο, δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα και συνέχισε να υπάρχει μέχρι που πέρασε στην κυριαρχία των Βρετανών το 1911. Οι Νρι διοικούνται από το Έζε Νρι. Τα βασίλεια των Γιορούμπα, τα Ιφέ και Όγιο στη νοτιοδυτική Νιγηρία άκμασαν τον 12ο και 14ο αιώνα, αντίστοιχα. Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή του Ιφέ χρονολογούνται από τον 9ο αιώνα.
Το Όγιο έφτασε στο μέγιστό του τον ύστερο 17ο και τις αρχές του 18ου αιώνα, επέκτειναν την επιρροή τους στη δυτική Νιγηρία και το σημερινό Τόγκο. Το βασίλειο του Μπενίν βρισκόταν στη νοτιοδυτική Νιγηρία. Το Μπενίν παρέμεινε στην εξουσία ανάμεσα στον 15ο και τον 19ο αιώνα. Η επικράτειά του έφτανε μέχρι τον Έκο (σημερινό Λάγκος) και παραπέρα. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Οσμάν νταν Φόντιο άρχισε επιτυχημένο τζιχάντ ενάντια στα μη εξισλαμισμένα βασίλεια και δημιούργησε την αυτοκρατορία Φουλανί, γνωστή και ως χαλιφάτο Σοκότο. Ήλεγχε το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας και κεντρικής Νιγηρίας, μέχρι που διασπάστηκε το 1903 σε διάφορες ευρωπαϊκές αποικίες.
Για αιώνες, το εμπόριο στη Νιγηρία γινόταν με τη βόρεια Αφρική. Οι πόλεις στην περιοχή έγινε κέντρα του δικτύου των εμπορικών δρόμων που διέσχιζαν την Αφρική. Το 16ο αιώνα, οι Ισπανοί και Πορτογάλοι εξερευνητές ήταν οι πρώτοι που άρχισαν το άμεσο εμπόριο με τη Νιγηρία, στο λιμάνι που ονόμασαν Λάγος και στο Καλαμπάρ. Πέρα από το εμπόριο με τους κατοίκους των παράκτιων περιοχών, άρχισε το δουλεμπόριο στον Ατλαντικό. Το λιμάνι του Καλαμπάρ έγινε ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς στο εμπόριο σκλάβων από τη δυτική Αφρική. Άλλοι σημαντικοί σταθμοί σε αυτό το εμπόριο ήταν το Λάγκος, το Μπαντάγκι και το νησί Μπόνι. Οι περισσότεροι από τους σκλάβους συλλαμβάνονταν κατά τη διάρκεια επιδρομών και πολέμων, από τα βασίλεια των Γιορούμπα και τον Ίμπο. Σκλάβοι χρησιμοποιούνταν και σε περιοχές της Νιγηρίας, όπως στο σουλτανάτο Σοκότο.
Βρετανική Νιγηρία
Στο δουλεμπόριο συμμετείχαν ευρωπαϊκή κράτη και μη, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία, η Πορτογαλία και ιδιωτικές επιχειρήσεις, καθώς και διάφορα αφρικανικά κράτη. Με την άνοδο του κινήματος ενάντια στη δουλεία και τις αλλαγές στην οικονομική πραγματικότητα, η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε παράνομο το διεθνές δουλεμπόριο το 1807. Μετά τους ναπολεόντιους πολέμους, η Μεγάλη Βρετανία εγκαθίδρυση την ομάδα κρούσης δυτικής Αφρικής, σε μια προσπάθεια να σταματήσει το διεθνές δουλεμπόριο. Σταματούσε τα πλοία διαφόρων εθνών τα οποία έφευγαν από την Αφρικανική ακτή με σκλάβους, τους οποίους μετέφεραν στη συνέχεια στο Φριτάουν, μια αποικία στη δυτική Αφρική η οποία δημιουργήθηκε για την επανεγκατάσταση των απελευθερωμένων δούλων από τη Βρετανία.
Οι χριστιανικές αποστολές δημιούργησαν ινστιτούτα δυτικής εκπαίδευσης στο προτεκτοράτο. Λόγω της πολιτικής της Βρετανίας για έμμεση εξουσία και αναγνώρισης της ισλαμικής παράδοσης, δεν ενθάρρυνε την αποστολή χριστιανικών αποστολών στο βόρειο, ισλαμικό τμήμα της χώρας. Μέχρι την ανεξαρτησία της χώρας το 1960, οι διαφορές στην πρόσβαση στη σύγχρονη παιδεία ήταν μεγάλες. Η κληρονομιά αυτή, αν και λιγότερο έντονη, εξακολουθεί να υπάρχει. Διαφορές υπήρχαν και στην πολιτική των δύο περιοχών. Για παράδειγμα, στη βόρεια Νιγηρία, η δουλεία εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι το 1936, ενώ σε άλλα μέρη είχε καταργηθεί λίγο μετά την έναρξη της αποικιοκρατίας.
Ανεξαρτησία
Το κράτος της Νιγηρίας συστήθηκε το 1960 μετά την ανεξαρτητοποίησή της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το κυριότερο πρόβλημα που υπονόμευε τη συνοχή του νέου κράτους ήταν η εθνοτική της πολυμορφία: Χριστιανοί η πλειοψηφία του πληθυσμού που ζούσε στα νοτιοανατολικά(κυρίως στην περιοχή της Μπιάφρα, οι οποίοι ανήκαν στη φυλή των Ίγκμπο) και μουσουλμάνοι στα βόρεια.
Οι πρώτες γενικές εκλογές στη Νιγηρία ήταν επεισοδιακές και διεξήχθησαν στις 30 Δεκεμβρίου του 1964, ύστερα από αναβολές και γενικευμένη αναστάτωση. Δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, η αστυνομία προσπάθησε να συγκρατήσει στο Λάγκος εξαγριωμένους διαδηλωτές, που συνέχιζαν να ζητούν αναβολή των εκλογών, επικαλούμενοι εκλογική νοθεία. Τα βαθύτερα αίτια της αναταραχής ήταν, ωστόσο, ο ανταγωνισμός μεταξύ φυλών και η αιώνια διαίρεση Βορρά-Νότου, αίτια τα οποία έξι χρόνια αργότερα οδήγησαν στην απόσχιση της περιοχής της Μπιάφρας, αφετηρία μίας από τις χειρότερες τραγωδίες στην ιστορία της Υποσαχάριας Αφρικής.
Τον Οκτώβριο του 1965 διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη δυτική περιοχή της διαιρεμένης από οξύτατες φυλετικές και θρησκευτικές έριδες Νιγηρία. Οι εκλογές διεξήχθησαν σε κλίμα έντονης εχθρότητας μεταξύ του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του αντιπροέδρου της τοπικής κυβέρνησης Ακίντολα και του κόμματος της Ομάδας Δράσης του φυλακισμένου Αβολουόβο. Εχθρότητα που, εκτός από τον ανταγωνισμό μεταξύ φυλών, τράφηκε από την άκρατη φιλοδοξία, τα προσωπικά μίση και τις αντιπαλότητες των τοπικών κομματαρχών, με τη φιλοδυτική ή τη φιλοσοβιετική απόκλιση. Μόλις ανακοινώθηκε η νίκη του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του Ακίντολα και η επάνοδός του στην εξουσία, η αντιπολίτευση έσπευσε να καταγγείλει σοβαρές παρατυπίες στην εκλογική διαδικασία. Την ημέρα των εκλογών τρία μέλη εφορευτικής επιτροπής σκοτώθηκαν σε ταραχές, που εκτός από την πρωτεύουσα της περιοχής, το Ιμπαντάν, επεκτάθηκαν και σε άλλες πόλεις, με αδιευκρίνιστο αριθμό νεκρών και τραυματιών. Ο σχηματισμός κυβέρνησης υπό τον Ακίντολα δεν συνέβαλε στην εκτόνωση της κρίσης στη δυτική περιοχή. Οι ταραχές συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του χρόνου προλειαίνοντας το έδαφος για το πραξικόπημα του Ιρόνσι, τη δολοφονία του ομοσπονδιακού πρωθυπουργού σερ Ταφάουα Μπαλέουα και άλλων πολιτικών ηγετών, το αντιπραξικόπημα του Βορρά και τις σφαγές των Ίγκμπο των βορείων περιοχών. Η Νιγηρία βρέθηκε καθ' οδόν προς τον εμφύλιο πόλεμο, που τη βύθισε επί χρόνια στο χάος.
Στη σπαρασσόμενη από φυλετικά μίση και πολιτικούς ανταγωνισμούς Νιγηρία, ο στρατός υπό τον στρατηγό Ιρόνσι κατέλαβε την εξουσία. Αυτός ανατράπηκε την 1η Αυγούστου του 1966 από τον Γιακούμπου Γκοβόν, αρχηγό του επιτελείου, ο οποίος επανέφερε το ομοσπονδιακό σύστημα. Όμως η τύχη της Νιγηρίας έμοιαζε όλο και πιο αβέβαιη, καθώς η χώρα δεν ηρεμούσε και διάφορα τμήματά της εμφάνισαν αποσχιστικές τάσεις. Στις 30 Μαΐου του 1967 η πλούσια σε πετρέλαια ανατολική περιοχή της Μπιάφρας κήρυξε την ανεξαρτησία της. Μια τέτοια ενέργεια είχε οικονομικές επιπτώσεις για το Νιγηριανό κράτος. Όμως η Νιγηριανή κυβέρνηση είχε τη συμπαράσταση και άλλων αφρικανικών κρατών, που ακολουθούσαν την «αρχή της μη αλλαγής συνόρων», με αποτέλεσμα η χώρα να οδηγηθεί σε έναν αιματηρό εμφύλιο.
Στις 19 Μαΐου του 1968 οι κυβερνητικές δυνάμεις κατέλαβαν το λιμάνι του Πορτ Αρκούρ, αποκόπτοντας πρακτικά την Μπιάφρα από τον υπόλοιπο κόσμο και επιβάλλοντας δρακόντειο αποκλεισμό τροφίμων και φαρμάκων. Οι ωμότητες των κυβερνητικών στρατευμάτων ήταν απερίγραπτες. Πάνω από 200 άοπλοι που αναζήτησαν καταφύγιο σε εκκλησία κάηκαν ζωντανοί, εκατοντάδες τραυματίες εκτελέστηκαν ή θάφτηκαν ζώντες, δώδεκα άρρωστα παιδιά που νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο ψήθηκαν και φαγώθηκαν από κανιβάλους. Πανικόβλητοι 4,5 εκατομμύρια Μπιαφρανοί της φυλής Ίγκμπο κατέφυγαν στα ενδότερα και στοιβάχτηκαν σε άθλια στρατόπεδα προσφύγων. Τα πεινασμένα "παιδιά της Μπιάφρας" έγιναν παγκόσμιο σύμβολο της φρίκης. Εκατομμύρια από αυτά, αποσκελετωμένα, σε τυμπανιαία κατάσταση, βρήκαν, μέσα στους επόμενους μήνες, τη λύτρωση από τη σύντομη, μαρτυρική ζωή τους στο θάνατο από την ασιτία ή τις αρρώστιες που θέριζαν τους καταυλισμούς τους. Οι απεγνωσμένες εκκλήσεις του Ο.Η.Ε., του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων για επείγουσα αποστολή διεθνούς βοήθειας απευθύνθηκαν σε ώτα μη ακουόντων. Η κυβέρνηση του Λάγος απέρριψε κάθε σκέψη για άρση του αποκλεισμού. Ο βιβλικός λιμός ήταν αναπόφευκτος. Ήδη, στα μέσα Ιουλίου του 1968 το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών υπολόγισε σε 1.200.000 τα θύματα της πείνας. "Όρνεα υπερίπτανται χιλιάδων ατόμων αποθνησκόντων εκ πείνης", ανέφερε η UNICEF, ενώ τα στρατόπεδα προσφύγων περιγράφτηκαν ως "Δαντική κόλαση, όπου βασιλεύει ο πόνος, η ταπείνωση, η πείνα και ο θάνατος". Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ακόμα και αυτοί που προμηθεύονταν από υπαίθριες αγορές παχυλούς αρουραίους για τη διατροφή τους, θεωρούνταν εξαιρετικά προνομιούχοι.
Ακολούθησαν σκληρές μάχες ανάμεσα στις Νιγηριανές στρατιωτικές δυνάμεις και τις επαναστατικές δυνάμεις της Μπιάφρα. Οι Νιγηριανοί υποστηρίζονταν από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ε.Σ.Σ.Δ. ενώ η Μπιάφρα από τη Γαλλία. Η στενή πολιορκία της και ο αποκλεισμός της έληξε τον Ιανουάριο του 1970. Σε όλη τη διάρκειά της και λόγω της έλλειψης εφοδίων σημειώθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο θάνατοι από το λιμό που ενέσκηψε. Μετά την ενσωμάτωση της Μπιάφρα η οικονομία της Νιγηρίας ανέκαμψε λόγω και των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών της. Ο διεθνής ρόλος της όμως ήταν δυσανάλογα μικρός του μεγέθους της, του πληθυσμού της και του πλούτου της. Κατά τη διάρκεια της αύξησης της τιμής του πετρελαίου τη δεκαετία του 1970, η Νιγηρία έγινε μέλος του ΟΠΕΚ και τα έσοδά της αυξήθηκαν, ενώ η οικονομία της άρχισε να βασίζεται όλο περισσότερο στο πετρέλαιο.
Στις αρχές του 1979, οι Νιγηριανοί βίωσαν μια σύντομη επιστροφή στη δημοκρατία, όταν ο Ολουσέγκουν Ομπασάντζο έδωσε την εξουσία στον πολιτικό Σέχου Σαγκάρι. Η κυβέρνηση Σαγκάρι θεωρούνταν διεφθαρμένη και ανίκανη σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Μετά τις νοθευμένες εκλογές του 1984, το πραξικόπημα του Μουχαμάντου Μπουχάρι θεωρήθηκε ως θετική εξέλιξη. Ο Μπουχάρι υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν κατάφερε πολύ περισσότερα από τον προκάτοχό του. Ανετράπη με πραξικόπημα το 1985 από τον Ιμπραχίμ Μπαμπαγκίντα. Παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το 1993. Ακολούθησε η στρατιωτική δικτατορία του Σάνι Αμπάτσα, μέχρι το 1998. Ο διάδοχός του, στρατηγός Αμπντουλσαλάμι Αμπουμπάκαρ, ο οποίος υιοθέτησε νέο σύνταγμα τις 5 Μαΐου 1999, με αποτέλεσμα τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών. Στις 29 Μαΐου 1999, ο Αμπουμπάκαρ μετέφερε τις εξουσίες στον νικητή των εκλογών Ομπασάντζο, ο οποίος τότε είχε αποσυρθεί από τον στρατό, τερματίζοντας 33 χρόνια στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας.
Τον Νοέμβριο του 2008, έπειτα από τη διεξαγωγή τοπικών εκλογών, ξέσπασαν διήμερες ταραχές στην πόλη Τζος, ανάμεσα σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, με περισσότερους από 400 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και 7.000 εκτοπισμένους. Αιτία ήταν η διαμάχη για το νικητή των εκλογών. . Επρόκειτο για τις χειρότερες θρησκευτικές και εθνοτικές συγκρούσεις στη χώρα έπειτα από 4 χρόνια. Το 2004 είχαν βρει το θάνατο γύρω στους 700 ανθρώπους σε παρόμοια επεισόδια. Οι ταραχές του 2008 έλαβαν τέλος με την επέμβαση του στρατού, στα τέλη Νοεμβρίου του 2008.
Από το 2002, στο βορειοανατολικό άκρο της χώρας, δρα η ισλαμιστική οργάνωση Μπόκο Χαράμ, η οποία στοχεύει να αντικαταστήσει την κεντρική κυβέρνηση και να εφαρμόσει τη σαρία. Ο Νιγηριανός πρόεδρος Γκούντλακ Τζόναθαν τον Μάιο του 2014 ανακοίνωσε ότι λόγω των επιθέσεων της Μπόκο Χαράμ, τουλάχιστον 12.000 άτομα έχουν πεθάνει και 8.000 σακατευτεί.
Δημογραφία
Η Νιγηρία είναι κυριολεκτικά ένα μωσαϊκό εθνοτήτων κυρίως σουδανικής προέλευσης με κύριες μεγαλύτερες φυλές, τις:
Στη Νιγηρία μιλούν την αγγλική ως επίσημη γλώσσα και πολλές αφρικανικές σουδανικές διαλέκτους (Χάουσα, Γιορούμπα, Ίγκμπο κ.α.). Οι μουσουλμάνοι χρησιμοποιούν και την αραβική στα τζαμιά. Στο θρήσκευμα ακολουθούν τον Χριστιανισμό το 46,9% του πληθυσμού, τον Ισλαμισμό το 51,5% και τις παραδοσιακές θρησκείες της περιοχής το 1,6%. Επίσης, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα 351.205 Μαρτύρων του Ιεχωβά καθώς και 118.139 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 62,6 χρόνια (61,2 χρόνια οι άνδρες και 64,1 οι γυναίκες).
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα της Χώρας είναι η Προεδρική Δημοκρατία. Αρχηγός Κράτους και Κυβέρνησης είναι ο Πρόεδρος της Νιγηρίας, ο οποίος μοιράζεται τις εξουσίες με τον Αντιπρόεδρο. Παραδοσιακά στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών προκρίνονται δύο υποψήφιοι, ένας Χριστιανός και ένας Μουσουλμάνος. Ο καθένας έχει μαζί του και έναν υποψήφιο αντιπρόεδρο του άλλου θρησκεύματος. Οποιοσδήποτε νικήσει σχηματίζει κυβέρνηση που αποτελείται από ισάριθμο αριθμό Χριστιανών και Μουσουλμάνων υπουργών, ενώ συνήθως μερικά υφυπουργεία δίνονται στους εκπροσώπους των τοπικών θρησκειών. Από τις προεδρικές εκλογές του 2015 το αξίωμα του Προέδρου το κατέχει Χριστιανός ενώ το αξίωμα του Αντιπροέδρου Μουσουλμάνος.
Εκλογές
Στη Νιγηρία διεξάγονται εκλογές σε ομοσπονδιακό επίπεδο για αρχηγό κράτους (Πρόεδρο) και για νομοθετικό σώμα (Εθνοσυνέλευση της Νιγηρίας). Ο πρόεδρος εκλέγεται από το λαό. Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων με 360 μέλη και τη Γερουσία, με 109 μέλη. Τα μέλη αμφότερων των σωμάτων υπηρετούν τετραετή θητεία. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμφώνησαν να ενωθούν και σχημάτισαν έναν Μεγάλο Συνασπισμό στις 24 Μαρτίου του 2009.
Οικονομία
Η Νιγηρία ταξινομείται ως αναδυόμενη αγορά μικτής οικονομίας και έχει ήδη φτάσει το καθεστώς χαμηλού μέσου εισοδήματος σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, με άφθονους φυσικούς πόρους, ανεπτυγμένους οικονομικούς τομείς, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές και χρηματιστήριο, το οποίο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Αφρική. Η Νιγηρία κατατάσσεται 30η στον κόσμο όσον αφορά το ΑΕΠ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012. Το συνολικό ΑΕΠ για το 2016 υπολογίζεται 1,166 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ από το διεθνές νομισματικό ταμείο (22η παγκοσμίως), το μεγαλύτερο από οποιαδήποτε αφρικανική χώρα.
Η Νιγηρία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός συνεργάτης των Ηνωμένων Πολιτειών στην υποσαχάρια Αφρική και παρέχει το ένα πέμπτο του πετρελαίου της (11% των εισαγωγών πετρελαίου). Έχει το έβδομο μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα με τις ΗΠΑ σε σχέση με οποιαδήποτε χώρα παγκοσμίως. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής της χώρας. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέβλεψε ρυθμούς ανάπτυξης 9% του 2008 και 8,3% το 2009. Το 2011, η Citigroup ανέφερε ότι η Νιγηρία θα έχει τη μεγαλύτερη μέση ανάπτυξη ΑΕΠ στον κόσμο το διάστημα 2010-2050. Η Νιγηρία είναι μία από τις δύο αφρικανικές χώρες ανάμεσα στις 11 παγκόσμιες παραγωγούς ανάπτυξης.
Όσον αφορά το 2010, περίπου το 30% των Νιγηριανών απασχολούνταν με τη γεωργία. Η γεωργία ήταν ο κύριος εξαγωγικός τομέας της Νιγηρίας. Οι κύριες καλλιέργειες είναι τα φασόλια, το σουσάμι, το κάσιους, η κασσάβα, κακάο, καλαμπόκι, κεχρί, πεπόνι, φοινικέλαιο, ρύζι, καουτσούκ, σόργο, σόγια και γιαμ. Το κακάο είναι το κύριο εξαγώγιμο μη πετρελαϊκό προϊόν και ακολουθεί το καουτσούκ. Πριν τον εμφύλιο πόλεμο, η Νιγηρία ήταν αυτάρκης σε τρόφιμα. Η αγροτική παραγωγή δεν κατάφερε να ακολουθήσει την ταχεία αύξηση του πληθυσμού της χώρας και πλέον η Νιγηρία βασίζεται στην εισαγωγή τροφίμων.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Α.Ο. Δάφνης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Όμιλος Δάφνης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στη Δάφνη, περιοχή της Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1931, ενώ το πρώτο τμήμα καλαθοσφαίρισης δημιουργήθηκε το 1967. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κίτρινο και το μαύρο, ενώ έμβλημά του είναι το φυτό Δάφνη πλεγμένο σε στεφάνι.
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης διαθέτει νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Διατηρεί τμήμα ενηλίκων όσο και νεαρότερων ηλικιακά αθλητριών. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Δάφνης «Μιχάλης Μουρούτσος», χωρητικότητας 1.200 καθήμενων θεατών.