cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λημνιακό ποδόσφαιρο
Όμιλος Λήμνου Ε.Π.Σ. Λέσβου
Από το 1986-87 δημιουργήθηκε ξεχωριστός Όμιλος Λήμνου στην Α΄ κατηγορία και έκτοτε ο πρωταθλητής της Α΄ Λήμνου αγωνίζεται με τον πρωταθλητή της Α΄ Λέσβου σε μονό ή διπλό αγώνα μπαράζ για την ανάδειξη του πρωταθλητή της ΕΠΣ Λέσβου. Το ίδιο ισχύει και για τη διοργάνωση του Κυπέλλου. Ο κυπελλούχος Λήμνου αντιμετωπίζει τον κυπελλούχο Λέσβου σε μονό τελικό που γίνεται εναλλάξ τη μια σεζόν στη Μυτιλήνη και την επόμενη στη Μύρινα.
Σεζόν 1983-1984
Το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα Λήμνου διοργανώθηκε τη σεζόν 1983-84 ως Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣ Λέσβου. Μετείχαν 14 ομάδες, οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 7 ομάδων. Στον Α΄ όμιλο Λήμνου μετείχαν οι τρεις ομάδες της Μύρινας και άλλες 4 από τα δυτικά χωριά του νησιού και στον Β΄ όμιλο επτά ομάδες από την κεντρική και ανατολική Λήμνο. Οι τρεις πρώτοι κάθε ομίλου (Παλλημνιακός, Αστέρας, Αργοναύτες από τον Α΄ όμιλο και Προποντίδα, Ηφαιστία, Ρεπανίδι από τον Β΄) συγκρότησαν τη Β΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν 1984-85 και οι υπόλοιπες ομάδες τη Γ΄ κατηγορία, που διεξήχθη πάλι σε δυο ομίλους.
Η δομή του πρωταθλήματος
Η δομή του πρωταθλήματος Λήμνου άλλαξε πολλές φορές. Ως το 1989 διεξαγόταν σε τρεις κατηγορίες και από το 1989-90 ως το 2003 σε δύο κατηγορίες. Για δύο σεζόν (2001-02 και 2002-03) η πρώτη λημνιακή ομάδα μετείχε μαζί με τις λεσβιακές ομάδες στην ενιαία Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Λέσβου. Το ίδιο είχε συμβεί και το 1985-86, όταν για πρώτη φορά λημνιακές ομάδες ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία της ένωσης. Η απόπειρα αυτή δεν συνεχίστηκε για οικονομικούς λόγους. Από το 2003-04 η Β΄ κατηγορία καταργήθηκε και υπάρχει μόνο η Α΄ κατηγορία (όμιλος Λήμνου). Κάποιες σεζόν (2009-10, 2010-11 και ξανά το 2013-14) το πρωτάθλημα Λήμνου διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγινε σε δύο ομίλους Α1 και Α2 και στη συνέχεια οι οκτώ καλύτερες ομάδες (2Χ4) συγκρότησαν τον όμιλο Α΄ κατηγορίας (θέσεις 1-8) ενώ οι υπόλοιπες τον όμιλο Β΄ κατηγορίας (θέσεις 9-14). Το 2011-12 επανήλθε η δομή του ενιαίου ομίλου. Αναλυτικά η εξέλιξη της οργανωτικής δομής του πρωταθλήματος Λήμνου περιγράφεται παρακάτω.
Ενιαία Α΄ Κατηγορία ΕΠΣ Λέσβου
Εκτός από την παραπάνω δομή, κάποιες φορές οι λημνιακές ομάδες μετείχαν στην Α΄ κατηγορία ΕΠΣ Λέσβου σε ενιαίο όμιλο με τις ομάδες από τη Λέσβο. Από όσα είναι γνωστά η πρώτη φορά ήταν το 1971-72, όταν μετείχε ο Αστέρας. Το 1985-86 για πρώτη φορά τρεις ομάδες από τη Λήμνο προήχθησαν από το τοπικό πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας στην Α΄ κατηγορία. Αλλά την επόμενη σεζόν δημιουργήθηκε όμιλος Λήμνου Α΄ κατηγορίας και δεν συνεχίστηκε ο ενιαίος όμιλος.
Από το 2001 ως το 2003, για δύο σεζόν, δοκιμάστηκε πάλι η Α΄ κατηγορία ΕΠΣ Λέσβου να διεξαχθεί σε ενιαίο όμιλο, με τη συμμετοχή της πρωταθλήτριας ομάδας Λήμνου και των ομάδων της Α΄ Λέσβου. Τις σεζόν αυτές ο όμιλος Λήμνου συνέχισε να αποκαλείται Α΄ κατηγορία Λήμνου. Αν και οι Λημνιακές ομάδες τερμάτισαν σε υψηλές θέσεις στην ενιαία Α΄ κατηγορία, εντούτοις αυτό το σύστημα διεξαγωγής δεν συνεχίστηκε για οικονομικούς λόγους.
Στη Δ΄ Εθνική
Λιγοστές είναι οι συμμετοχές Λημνιακών ομάδων στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Το 2004-05 μετείχε ο Κάσπακας ως πρωταθλητής της ΕΠΣ Λέσβου. Από το 1989-90 ως το 1993-94 οι ομάδες της Λήμνου μετείχαν ως δευτεραθλήτριες της Ένωσης, επειδή η ΕΠΣ Λέσβου έστελνε δύο συλλόγους στη Δ΄ Εθνική (πρωταθλητής από τη Λέσβο, δευτεραθλητής από τη Λήμνο). Το 1997-98 και το 2002-03 ο Λημνιακός σύλλογος μετείχε ως δευτεραθλητής της Ένωσης, επειδή ο πρωταθλητής Λεσβιακός σύλλογος παραιτήθηκε της συμμετοχής.
Σχεδόν σε όλες τις συμμετοχές τους οι ομάδες της Λήμνου τερμάτισαν στην τελευταία ή την προτελευταία θέση του ομίλου τους, μιας και οι διαφορές, αγωνιστικές και οικονομικές, με τα άλλα σωματεία ήταν τεράστιες. Τέσσερις Λημνιακές ομάδες έχουν συμμετάσχει στη Δ΄ Εθνική. Τις πιο πολλές συμμετοχές έχει η Α.Ε. Λήμνος (4), η οποία έχει κάνει και την πιο αξιοπρεπή πορεία το 1993-94, όταν για μεγάλο διάστημα της σεζόν ήταν στην πρώτη δεκάδα και διεκδικούσε την παραμονή της στην κατηγορία.
Οι παρουσίες των Λημνιακών ομάδων στη Δ΄ Εθνική και οι θέσεις που κατέλαβαν είναι οι εξής:
Λημνιακοί σύλλογοι
Συνολικά 22 σύλλογοι της Λήμνου έχουν πάρει μέρος στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λέσβου από το 1983-84 μέχρι το 2013-14. Από αυτούς μόνο πέντε έχουν συνεχή παρουσία από το πρώτο πρωτάθλημα χωρίς καμία διακοπή, οι: ''Άγ. Γεώργιος Πλατύ, Άρης Μούδρου, Ηφαιστία, Θάνος και Προποντίδα''. Άλλοι δύο σύλλογοι, ο Κεραυνός και ο Ηρακλής έχουν μεν συνεχόμενη παρουσία αλλά έλειψαν από δυο σεζόν ο καθένας λόγω ανόδου στη Δ΄ Εθνική ή συμμετοχής στην ενιαία Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Λέσβου. Την περίοδο 2014-15 στο πρωτάθλημα μετέχουν 15 σύλλογοι.
Οι 22 Λημνιακοί σύλλογοι κατά χρονολογική σειρά εισόδου στο τοπικό πρωτάθλημα είναι οι εξής:
Αναφορές
Ποδοσφαιρο Λημνιακο ποδοσφαιρο
Ρωμαϊκά νομίσματα
μικρογραφία| Δηνάριο του [[Μάρκος Αυρήλιος|Μάρκου Αυρήλιου. Επιγραφή IMP. M. ANTONINVS AVG. TR. P. XXV.]] Τα Ρωμαϊκά νομίσματα για το μεγαλύτερο μέρος της ρωμαϊκής ιστορίας αποτελούντο από χρυσά, αργυρά, ορειχάλκινα και χάλκινα νομίσματα (βλ. Ρωμαϊκή μεταλλουργία). Από τις πρώτες κοπές τους στην περίοδο της Δημοκρατίας τον 3ο αιώνα π.Χ. ως τους αυτοκρατορικούς χρόνους, το ρωμαϊκό νόμισμα είδε πολλές αλλαγές στη μορφή, την αξία και τη σύνθεσή του. Ένα σταθερό χαρακτηριστικό ήταν η πληθωριστική υποτίμηση και η αντικατάσταση των κερμάτων κατά τη διάρκεια των αιώνων. Αξιοσημείωτα παραδείγματα αυτού ακολούθησαν τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού. Αυτή η τάση συνεχίστηκε και κατά τους Βυζαντινούς χρόνους (βλ. και Βυζαντινά νομισματοκοπεία).
Λόγω της οικονομικής ισχύος και της μακροζωίας του ρωμαϊκού κράτους, το ρωμαϊκό νόμισμα χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε όλη την Ευρώπη, τη δυτική Ασία και τη βόρεια Αφρική από τους κλασικούς χρόνους μέχρι τον Μεσαίωνα. Χρησίμευσε ως πρότυπο για τα νομίσματα των μουσουλμανικών χαλιφάτων και των ευρωπαϊκών κρατών κατά τον Μεσαίωνα και τη Σύγχρονη Εποχή. Τα ονόματα των ρωμαϊκών νομισμάτων επιβιώνουν σήμερα σε πολλές χώρες, όπως π.χ. το αραβικό δηνάριο (από το δηνάριο), το περουβιανό σολ (από το νόμισμα σόλιδος), η βρετανική λίρα και το μεξικανικό πέσο (από τα ρωμαϊκά Λίβρα, σόλιδος και δηνάριο (γνωστά με το ακρωνύμιο £sd στο παλιό νομισματικό σύστημα)).
Η κοπή των νομισμάτων
Η κατασκευή νομισμάτων στον ρωμαϊκό πολιτισμό, η οποία αρχίζει από το 300 π.Χ., επηρέασε σημαντικά την μεταγενέστερη ανάπτυξη της νομισματοκοπίας στην Ευρώπη.
Η προέλευση των λέξεων «μονέδα, money (μόνεϋ = νόμισμα), monetary (μονιτέρι = νομισματικός), mint (μιντ = νομισματοκοπείο)» αποδίδεται στην κατασκευή αργυρών νομισμάτων στη Ρώμη το 269 π.Χ. στον ναό της Γιούνο (= Ήρα) Μονέτα (= νόμισμα), δηλαδή «Ήρα Μονέτα» ή «Ήρα Μονία», (Juno Moneta). Αυτή η θεά έγινε η προσωποποίηση των χρημάτων και το όνομά της εφαρμόστηκε τόσο στα χρήματα, όσο και στον τόπο παραγωγής τους.
Νομίσματα της Δημοκρατίας: π. 300 - 27 π.Χ.
Η Δημοκρατία ξεκίνησε π. το 500 π.Χ.· η Ρώμη υιοθέτησε καθυστερημένα τα μεταλλικά μέσα συναλλαγής στο εμπόριο, σε σχέση με την ανάπτυξη της γενικής νομισματικής ιστορίας. Χαλκάργυρες ράβδοι και τεμάχια μετάλλου χρησιμοποιήθηκαν ως χρήματα στη Μεσοποταμία από την 7η χιλιετία π.Χ. και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας ήταν οι πρωτοπόροι στη χρήση νομισμάτων (οι Εφέσιοι σημάδευαν κομμάτια χρυσού, που έβρισκαν στον Πακτωλό ποταμό) ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Από εκεί διαδόθηκε σε όλο τον Ελληνικό κόσμο. Οι κύριες πόλεις της Mεγάλης Ελλάδας στη νότια Ιταλία απέκτησαν μακρά παράδοση στη χρήση νομίσματος (νόμος, πρβλ. το ρωμαϊκό nummus) και τα παρήγαγαν σε μεγάλες ποσότητες κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. για να πληρώσουν τους πολέμους τους κατά των ιταλικών ομάδων, οι οποίες παρεισέδυαν στην επικράτειά τους. Έτσι οι Ρωμαίοι θα είχαν ασφαλώς γνώση των νομισμάτων, πολύ πριν τα εισαγάγει στην πράξη η κυβέρνησή τους. Τα νομίσματα εισήχθησαν από τη ρωμαϊκή κυβέρνηση π. το 300 π.Χ.
Ο λόγος για τον οποίο υιοθετήθηκε η νομισματοκοπία στη Ρώμη ήταν πιθανώς πολιτιστικός. Οι Ρωμαίοι δεν είχαν κάποια πιεστική οικονομική ανάγκη, ήθελαν όμως να μιμηθούν τον ελληνικό πολιτισμό. Θεωρούσαν, ότι ο θεσμός της κοπής χρημάτων αποτελεί σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του πολιτισμού. Ωστόσο, η ρωμαϊκή νομισματοκοπία αρχικά είχε πολύ περιορισμένη χρήση.
Το είδος των χρημάτων που εισήγαγε η Ρώμη ήταν διαφορετικό, από αυτό που υπήρχε αλλού στην αρχαία Μεσόγειο. Συνδύασε πολλά ασυνήθιστα στοιχεία. Ένα παράδειγμα είναι το μεγάλο ορειχάλκινο παιστό (λατιν. aes signatum). Η διάμετρός του ήταν περίπου 160-90 χλστ. και ζύγιζε περίπου 1500-1600 γρ. και κατασκευάστηκε από χαλκό με κασσίτερο υψηλής περιεκτικότητας σε μόλυβδο. Παρόμοιες μεταλλικές ράβδοι για συναλλαγές είχαν παραχθεί στις βορειότερες περιοχές των Ετρούσκων· οι Ρωμαίοι εξέδωσαν και ράβδους από βαρύ μπρούντζο (λατιν. aes grave), ένα μη επεξεργασμένο μέταλλο με υψηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο.
Μαζί με τις ράβδους εξέδωσαν και μία σειρά νομισμάτων ορειχάλκινων και αργυρών, μιμούμενοι τα αντίστοιχα των Ελληνικών πόλεων. Παρήχθησαν με τον τρόπο κατασκευής της Νεάπολης (νυν Νάπολη) και επηρεάστηκαν από ελληνικά σχέδια στα θέματά τους.
Τα νομίσματα της Δημοκρατίας χαρακτηρίζονται από συντηρητισμό. Απεικονίζουν μυθικές σκηνές και προσωποποιημένες θεότητες. Ισοτιμίες:
Υπήρχε το 1/2, το 1/3 και το 1/4 του ασσαρίου.
Νομίσματα της Αυτοκρατορίας, περίοδος 27 π.Χ. - 330 μ.Χ.
Το 27 π.Χ. τελείωσε η Δημοκρατική περίοδος, όταν ο Αύγουστος έγινε ο πρώτος Αυτοκράτορας και συνδέθηκε με την παραγωγή νομισμάτων. Ισοτιμίες:
Υπήρχαν το 1/2 του χρυσού, τα 2 δηνάρια (ακτινωτά ή αντωνινιανός), το 1/2 του δηναρίου, το 1/2 και το 1/4 του ασσαρίου.
Αυτοκρατορική εικονογραφία
αριστερά|μικρογραφία|594x594εσ| Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες ονομαστικές αξίες και τα σχετικά μεγέθη τους κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων.
H εικονογραφία των νομισμάτων είχε αλλάξει από τότε, που ο Ιούλιος Καίσαρας έκοψε νομίσματα με το πορτραίτο του. Παλαιότερα τραπεζίτες έκοβαν νομίσματα με πορτραίτα προγόνων τους, όμως τα νομίσματα του Καίσαρα είχαν εικόνα ζώντος προσώπου. Ο νεωτερισμός αυτός συνεχίστηκε μετά τον φόνο του δικτάτορα to 44 π.Χ., με τον Αύγουστο και τους διαδόχους του, που έκοβαν και μερικά νομίσματα με την παραδοσιακή θεματολογία των θεών και των προσωποποιημένων αρετών. Η μορφή του Αυτοκράτορα ήταν σημαντική, καθώς αυτός αντιπροσώπευε το κράτος και την πολιτική του. Τα ονόματα αυτών που έκοβαν τα νομίσματα εμφανιζόταν επιπρόσθετα, ως τα μέσα της βασιλείας του Αυγούστου. Δεν είναι γνωστά τα καθήκοντα αυτών των τραπεζιτών· δεν καταργήθηκαν, έτσι πρέπει να έπαιζαν ρόλο στην εικονογραφία των νομισμάτων και μετά.
Το πορτραίτο του Αυτοκράτορα ήταν το κεντρικό θέμα στην εικονογραφία, καθώς τα νομίσματα διέδιδαν την εικόνα του στην Αυτοκρατορία. Τον εμφάνιζαν με θεϊκό τρόπο, δίνοντάς του ιδιότητες των θεών ή τον συσχέτιζαν με μία θεότητα. Κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του εναντίον του Πομπήιου, ο Ι. Καίσαρας έκοψε νομίσματα με παράσταση της Αφροδίτης ή του Αινεία, μυθικών προγόνων του, με σκοπό να συνδεθεί με αυτούς. Ένα άλλο, ακραίο παράδειγμα είναι όταν ο Κόμμοδος το 192 μ.Χ. έκοψε ένα νόμισμα με τη μορφή του να φέρει τη δορά λέοντος, όπως ο Ηρακλής, στη μία όψη και στην άλλη όψη έγραφε, ότι είναι η ενσάρκωση του ήρωα στη Ρώμη. Όμοια οι Αυτοκράτορες εκμεταλλευόταν με σκοπιμότητα την ευρεία χρήση των νομισμάτων. Εκτός από αυτούς, απεικονιζόταν η σύζυγός τους, αδέλφια τους, πρόγονοί τους, ιδίως προκάτοχοι. Επίσης ο διάδοχος καίσαρας, με σκοπό τη νομιμοποίησή του, συνήθεια που διατηρήθηκε ως το τέλος.
Το νόμισμα εθεωρείτο, ότι έφερε τις ιδιότητες του εικονιζόμενου, έτσι όταν απεβίωσε ο Καλιγούλας η Σύγκλητος απέσυρε τα νομίσματά του με διαταγή να λιώσουν· το αναφέρει ο Δίων Κάσσιος. Με την πρόληψη αυτή χαριτολογεί ο Επίκτητος: «''ποιανού είναι η εικόνα στον σησέρτιο αυτόν; του Τραϊανού;, δώσε τον μου. Του Νέρωνα; δεν είναι αποδεκτό, πέταξέ το!''» Αυτό δείχνει, ότι ο λαός προσέδιδε ηθική αξία στο νόμισμα. Αν και η μία όψη είχε λοιπόν σταθερό θέμα, η άλλη είχε μεγάλη ποικιλία: στην περίοδο της ύστερης Δημοκρατίας υπήρχαν ηθικά μηνύματα, ιδιαίτερα κατά τους εμφυλίους. Στην εποχή της αυτοκρατορίας ανέγραφαν πολιτικές, προπαγανδιστικές υπέρ του αυτοκράτορα δηλώσεις. Επίσης αλληγορίες της Ομόνοιας στο στρατό, της Νίκης, της Ειρήνης κ.ά. ή θεοτήτων, που ήταν τόσο αναγνωρίσιμες από τα χαρακτηριστικά τους, ώστε δεν χρειαζόταν η αναγραφή του ονόματός τους. Σε περιόδου πολέμου μετά από αυτούς, υπάρχει εξαίρεση με δηλώσεις απελευθέρωσης, υποταγής ή ειρήνης, πάντα για προπαγάνδα. Για παράδειγμα το 244 ο Φίλιππος ο Άραβας ανέγραψε την εγκαθίδρυση ειρήνης με την Περσία, αν και στην πραγματικότητα η Ρώμη αναγκάστηκε να πληρώνει μεγάλα ποσά εισφοράς στους εχθρούς αυτούς.
Η ποικιλία είναι μεγάλη, αλλά υπάρχουν κάποιες τάσεις: το β΄ ήμισυ του 2ου αιώνα και κατά τον 3ο αιώνα οι στρατιωτικοί αυτοκράτορες είχαν πάντα προσωποποιήσεις ή θεότητες. Η έλλειψη πρωτοτυπίας μάλλον δείχνει προσπάθεια εδραίωσης της νομιμότητάς τους, την οποία μερικοί δεν είχαν. Έτσι διατηρούσαν με συντηρητισμό τα παραδοσιακά θέματα. Ο νεωτερισμός ήταν στη μορφή του αυτοκράτορα, που έχει αυστηρό βλέμμα και φέρει πανοπλία.
Αξία και περιεκτικότητα
Τα νομίσματα της αρχαιότητας είχαν αρχικά την αξία του βάρους τους. Αυτό ήταν αληθές για τα χρυσά και αργυρά νομίσματα. Όμως οι Ρωμαίοι στα χαλκάργυρα (bullion) νομίσματά τους –που είχαν με την έγκριση της Συγκλήτου (Senatus Consulto, S. C.) ονομαστική αξία, καθώς το μέταλλο ήταν μικρότερης αξίας από την ονομαστική– μείωναν με τον καιρό την περιεκτικότητά του σε άργυρο, ώστε κατέληξε να γίνει χάλκινο. Επίσης σε περιόδους κρίσης μείωναν την καθαρότητα των χρυσών και αργυρών νομισμάτων. Για παράδειγμα το δηνάριο, που ήταν ο μισθός τριών ημερών ενός λεγεωνάριου, αν και στην αρχή η αξία του μετάλλου του ήταν το 1/1,6 της ονομαστικής αξίας, κατέληξε να έχει το 1/2,85 της αξίας του, δηλ. υποτιμήθηκε 44%. (Ο υπολογισμός έγινε σε σύγκριση με τις τιμές του άρτου, του οίνου και του κρέατος.)
μικρογραφία|Νομίσματα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και της Αυτοκρατορίας - από την Ιστορία της Αγγλίας του Κάσσελλ.
Υποτίμηση
Έπειτα από τη μεγάλη κρίση του 3ου αι., ο Διοκλητιανός που ανέλαβε το 284, έκανε ριζικές μεταρρυθμίσεις: η εξουσία του Αυτοκράτορα αντικαταστάθηκε από την Τετραρχία, που τα μέλη της ανέλαβαν ένα τμήμα του κράτους. Ο αντωνινιανός (διπλό δηνάριο) είχε υποτιμηθεί βαριά. Ο Αυτοκράτορας έκανε νομισματική μεταρρύθμιση. H εικόνα του ηγεμόνα δεν είχε λεπτομέρειες, χαρακτηριστικές του καθενός, αλλά ήταν μία στερεότυπη, αυστηρή μορφή. Στην πίσω όψη απεικονιζόταν το πνεύμα (genius) της Ρώμης. Με αυτά τα μέτρα ο Διοκλητιανός επανέφερε τη σταθερότητα και την ειρήνη.
Η μορφή του ηγεμόνα είχε γενικά χαρακτηριστικά. Η πίσω μορφή ήταν η δόξα της Ρώμης ή του στρατού, η Νίκη εναντίον των βαρβάρων, η αποκατάσταση της ομόνοιας και η μεγαλωσύνη του αυτοκράτορα. Με την υιοθέτηση του Χριστιανισμού, οι εικονογραφικοί τύποι διατηρήθηκαν. Προστέθηκε ως νέο σύμβολο το ελληνικό μονόγραμμα ΧΡ ( ☧ ), το όνομα του Χριστού. Δεν δημιουργήθηκαν χριστιανικά θέματα, αλλά διατηρήθηκαν εξιδανικευμένα πορτραίτα και γενικές διακηρύξεις μεγαλοπρέπειας.
Το δηνάριο ήταν το κύριο νόμισμα της Ρωμαϊκής οικονομίας, από την εισαγωγή του το 211 π.Χ. ως τα μέσα του 3ου αι., όταν έπαυσε να κόπτεται, μετά από τη σταθερή μείωση της καθαρότητάς του. Το δηνάριο όταν εισήχθη, ήταν ένα σχεδόν αργυρό νόμισμα βάρους 4,5 γρ., όμως το διάστημα 235-284 υπήρχε υποβάθμιση της οικονομίας. Αίτια ίσως ήταν η έλλειψη πολυτίμων μετάλλων και η ανεπάρκεια των οικονομικών του κράτους.
Θεωρητικά οι ισοτιμίες των υποδιαιρέσεων κρατήθηκαν σταθερές σε όλη τη Δημοκρατία, με εξαίρεση δύο περιόδων πολέμου. Η ανεύρεση στρατού και η πληρωμή προμηθειών απαιτούσε μεγάλο αριθμό νομισμάτων, κάτι που επέφερε την υποβάθμιση του νομίσματος. Για παράδειγμα ο Μάρκος Αντώνιος για να πληρώσει τον στρατό του στις μάχες εναντίον του Οκταβιανού έκοψε δηνάρια μικρότερα σε διάμετρο και με αξιοσημείωτα λιγότερο άργυρο. Στη μία όψη έχουν τον Μ. Αντώνιο και μία γαλέρα, ενώ στην άλλη το όνομα της λεγεώνας για την οποία προοριζόταν. Τα νομίσματα παρέμειναν σε χρήση ακόμη και 200 έτη μετά. Οι πρώτοι τέσσερις αυτοκράτορες της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας κράτησαν σταθερή την περιεκτικότητά του σε 4 γρ. αργύρου, όμως ο Νέρωνας το 64 π.Χ. τη μείωσε σε 3.8 γρ., ίσως για να καλύψει το κόστος της ανοικοδόμησης της πόλης μετά από την πυρκαγιά ενός αξιοσημείωτου μέρους της τo έτος αυτό.
δεξιά|μικρογραφία|580x580εσ|Η ταχεία πτώση της καθαρότητας σε άργυρο του αντωνινιανού: το 240 ήταν π. 20%, το 250 π. 30%, το 260 π. 20%, το 270 < 5%
Η μείωση τα επόμενα έτη ήταν σταθερή, μάλιστα από τον Σεπτίμιο Σευήρο, που έκανε αξιοσημείωτη ελάττωση του αργύρου. Ο γιος του Αντωνίνος Καρακάλλας εισήγαγε ένα νέο νόμισμα, στο οποίο ο Αυτοκράτορας έφερε ακτινωτό στέμμα. Το νόμισμά του εισήχθη το 215 και οι νομισματολόγοι το ονομάζουν αντωνινιανό. Άξιζε δύο δηνάρια, όμως ο άργυρός του αντί να είναι 2 δηναρίων, ήταν όσο 1,6 δηναρίων. Το κράτος κέρδισε από την κατά 40% υποτίμηση. Ο αριθμός των αντωνινιανών αύξαινε και ο αριθμός των δηναρίων μειωνόταν, ώσπου έπαυσαν να κόβονται στα μέσα του 3ου αι. Αλλά και οι αντωνινιανοί, λόγω πολέμων και κρίσης, είχαν υποτίμηση, ώσπου στο β΄ ήμισυ του 3ου αι. ο αντωνινιανός περιείχε 2% άργυρο, δηλ. σχεδόν καθόλου. Ο σόλιδος, που είχε παραμείνει σχετικά σταθερός, τον 3ο αι. μειώθηκε η διάμετρός του και η περιεκτικότητά του σε χρυσό.
Η σχεδόν καθόλου περιεκτικότητα σε άργυρο επέφερε το 274 τη νομισματική μεταρρύθμιση του Αυρηλιανού. Τότε καθορίστηκε ο αντωνινιανός να έχει 20 μέρη χαλκού και 1 αργύρου. Τα 21 μέρη του αναγραφόταν στο νόμισμα ως ΧΧΙ ή ΚΑ΄. Αλλά η υποτίμηση συνεχίστηκε, έτσι ο Διοκλητιανός καθόρισε το εξής σύστημα: το χρυσό νόμισμα θα είχε τα 60/72 σε χρυσό, ένα νέο αργυρό νόμισμα αντικατέστησε το αρτζεντέους (argenteus) από την εποχή του Νέρωνα και ένα νέο ορειχάλκινο νόμισμα ορίστηκε να περιέχει 2% άργυρο.
Ισοτιμίες:
Ισοτιμίες
Οι παρακάτω πίνακες δείχνουν τις ισοτιμίες μεταξύ των διαφόρων υποδιαιρέσεων.
Περίοδος από το 330 και μετά
Ο Κωνσταντίνος Α΄ μετέφερε την πρωτεύουσα στη Νέα Ρώμη (μετέπειτα Κωνσταντινούπολη) και έκανε νέα νομισματική μεταρρύθμιση, που κράτησε ως τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ισοτιμίες:
Υπήρχαν το 1/2 του μιλιαρησίου (σίλικα) και οι 40 νούμμοι (φόλλις).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Νομισματική  Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Βιοκαύσιμα
Βιοκαύσιμα (αγγλ. biofuels) ονομάζονται τα στερεά, υγρά ή αέρια καύσιμα τα οποία προέρχονται από τη βιομάζα, το βιοδιασπώμενο δηλαδή κλάσμα προϊόντων ή αποβλήτων διαφόρων ανθρώπινων δραστηριοτήτων.Τα βιοκαύσιμα δεν είναι μια καινούρια έννοια και αποτελούν πεδίο δοκιμών των επιστημόνων που ασχολούνται με τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας και δη των ανανεώσιμων. Η παραγωγή τους γίνεται από οργανικά προϊόντα, όπως το καλαμπόκι και τα ζαχαρότευτλα γι' αυτό άλλωστε μπορούν να χαρακτηριστούν ως ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Ως ανανεώσιμα καύσιμα έχουν χαμηλότερες εκπομπές CO2 στο συνολικό κύκλο ζωής τους σε σχέση με τα συμβατικά ορυκτά καύσιμα. Τα πιο συνηθισμένα είναι η βιοαιθανόλη (ή αλλιώς αιθανόλη), το βιοντίζελ, το βιοαέριο, τα πέλλετς (pellets) και οι μπρικέττες (briquettes). Η χρήση τους γίνεται με την πρόσμιξη με βενζίνη και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εναλλακτικά καύσιμα για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης. Όπως οποιοδήποτε άλλο είδος καυσίμου, συνοδεύονται από πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψιν, και να αξιολογηθούν με ψυχραιμία χωρίς τον πανικό που προσπαθούν κάποιοι να φέρουν, είτε ανακηρύσσοντάς τα ως την σωτηρία του κόσμου, είτε χαρακτηρίζοντάς τα ως ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί!
Ξεκινώντας λοιπόν από τα πλεονεκτήματα, έχουμε το προφανές όφελος της λύσης ενός μεγάλου μέρους της ενεργειακής κρίσης που διαφαίνεται στο μέλλον από τα ορυκτά καύσιμα και της σαφώς μικρότερης ρύπανσης που προκαλεί στο περιβάλλον η καύση τους, αν και αυτό είναι κάτι που όπως θα αναλύσουμε παρακάτω στα μειονεκτήματα, επηρεάζεται από πολλές παραμέτρους.
Χαρακτηριστικά
Τα βιοκαύσιμα προέρχονται από οργανικά προϊόντα και θεωρούνται ανανεώσιμα καύσιμα. Ως ανανεώσιμα καύσιμα έχουν το χαρακτηριστικό των χαμηλότερων εκπομπών CO2 στο συνολικό κύκλο ζωής τους σε σχέση με τα συμβατικά ορυκτά καύσιμα, στοιχείο που εξαρτάται άμεσα από την προέλευση τους, τη χρήση τους αλλά και τον τρόπο παραγωγής και διανομής τους. Κατά την καύση τους τα καύσιμα αυτά εκπέμπουν περίπου ίσες ποσότητες CO2 με τα αντίστοιχα πετρελαϊκής προέλευσης. Επειδή όμως είναι οργανικής προέλευσης ο άνθρακας τον οποίο περιέχουν έχει δεσμευτεί κατά την ανάπτυξη της οργανικής ύλης από την ατμόσφαιρα στην οποία επανέρχεται μετά την καύση κι έτσι το ισοζύγιο εκπομπών σε όλο τον κύκλο ζωής του βιοκαυσίμου είναι θεωρητικά μηδενικό. Στην πράξη επειδή κατά την παραγωγή και διακίνηση της πρώτης ύλης αλλά και των ίδιων των βιοκαυσίμων υπεισέρχονται και άλλες δραστηριότητες κατά τις οποίες παράγονται εκπομπές CO2 το τελικό όφελος από τα καύσιμα αυτά μπορεί να είναι από πολύ μεγάλο έως μηδαμινό. Για να αποφανθεί κανείς ασφαλώς για τα περιβαλλοντικά οφέλη κάποιου βιοκαυσίμου πρέπει να πραγματοποιήσει εξειδικευμένη ανάλυση κύκλου ζωής. Σχετικά στοιχεία για διάφορα βιοκαύσιμα μπορούν να βρεθούν στη διεύθυνση.
Βιοντίζελ
Πρόκειται για μεθυλ - ή αιθυλ – εστέρες λιπαρών οξέων από παρθένα ή χρησιμοποιημένα φυτικά έλαια (βρώσιμα και μη) και ζωικά λίπη. Η διαδικασία παραγωγής του περιλαμβάνει την αντίδραση τριγλυκεριδίων με μεθανόλη ή αιθανόλη.
Η πρώτη ύλη, που συμμετέχει με το μεγαλύτερο ποσοστό στην παγκόσμια παραγωγή του βιοντίζελ, είναι η ελαιοκράμβη σε ποσοστό 84 % και ακολουθεί ο ηλίανθος με ποσοστό 13 %. Για την παραγωγή του χρησιμοποιούνται όμως και άλλα φυτικά έλαια, όπως σογιέλαιο, αραχιδέλαιο, ηλιέλαιο, φοινικέλαιο, λινέλαιο, ελαιόλαδο κακής ποιότητας και τα έλαια από μαγειρεία.
Το βιοντίζελ αποτελεί ένα δοκιμασμένο βιοκαύσιμο. Η τεχνολογία για τη παραγωγή και τη χρήση του είναι γνωστή πάνω από 50 χρόνια. Ωστόσο, το βιοντίζελ φαίνεται να μη μπορεί να ικανοποιήσει ακόμη και ένα μικρό κλάσμα της υφιστάμενης ζήτησης καυσίμων για μεταφορά. Έτσι, οι προσπάθειες σήμερα στρέφονται προς μία νέα κατεύθυνση, με πολλές εταιρείες να επιχειρούν την εμπορική παραγωγή βιοντίζελ παραγόμενου από μικροφύκη.
Η ιδέα της χρήσης μικροφυκών ως πηγών βιοκαυσιμου δεν είναι νέα. Έχει έρθει όμως τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο, εξαιτίας της συνεχώς αυξανόμενης τιμής του πετρελαίου και κυρίως λόγω της ανησυχίας για την υπερθέρμανση του πλανήτη που σχετίζεται με τη καύση ορυκτών καυσίμων.
Όπως και τα φυτά, έτσι και τα μικροφύκη απαιτούν ηλιακή ενέργεια για την παραγωγή ελαίων. Σε αντίθεση όμως με τα φυτικά είδη, τα μικροφύκη αναπτύσσονται γρήγορα και είναι εξαιρετικά πλούσια σε έλαια. Η απόδοση τους μπορεί να υπερβεί και το 80 % σε βάρος ξηρής μάζας. Ανάλογα με το είδος, τα μικροφύκη μπορούν να παράγουν πολλά διαφορετικά είδη λιπιδίων και υδρογονανθράκων. Από αυτά, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν όλα για τα παραγωγή υγρού βιοκαυσίμου, ωστόσο πολλά από αυτά κρίνονται κατάλληλα.
Τα μικροφύκη στην παραγωγή βιοντίζελ
Τα φύκη, έχοντας την δυνατότητα να παράγουν λιπίδια (τριγλυκερίδια), θεωρούνται ως δεύτερης γενιάς πρώτη ύλη στην παραγωγή βιοκαυσίμων και συγκεκριμένα παραγωγής βιοντίζελ. Έτσι, η δυνητική αξία της φωτοσύνθεσης των μικροφυκών για την παραγωγή βιοκαυσίμων είναι ευρέως αναγνωρισμένη. Τα πλεονεκτήματα των μικροφυκών έναντι άλλων ανώτερων φυτών ως πηγή μεταφοράς βιοκαυσίμων είναι πολυάριθμα:
Τα μικροφύκη μπορούν να παρέχουν πολλούς διαφορετικούς τύπους ανανεώσιμων βιοκαυσίμων. Αυτά περιλαμβάνουν το μεθάνιο, που παράγεται από την αναερόβια πέψη της βιομάζας των φυκών, βιοντίζελ που προέρχεται από έλαια μικροφυκών και φωτοβιολογικώς παραγόμενο βιουδρογόνο,.
Χρήση θαλάσσιων μακροφύτων στην παραγωγή βιοκαυσίμων
Τα βιοκαύσιμα που χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη την υδρόβια βιομάζα μπορούν να αποτελέσουν μια πολλά υποσχόμενη πηγή βιώσιμης ενέργειας. Τα μακροφύκη και τα  θαλάσσια αγγειόσπερμα θεωρούνται ως μερικές από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πηγές βιομάζας. Ο ρυθμός ανάπτυξής τους εκτιμάται ότι είναι 10 φορές υψηλότερος σε σύγκριση με τα χερσαία φυτά. Ο φυσικός τους οικότοπος τα καθιστά ιδανική βιομάζα, καθώς δεν ανταγωνίζονται τις χερσαίες καλλιέργειες όσον αφορά τη χρήση γης. Οι καλλιέργειές τους, σε αντίθεση με τα μικροφύκη, είναι πυκνές και προσκολλημένες σε στέρεα υποστρώματα μειώνοντας έτσι το κόστος και την ενέργεια κατά την συγκομιδή και την αφυδάτωση. Πολλά υποσχόμενες είναι και οι καλλιέργειες των μακροφυκών σε συστήματα διαχείρισης υδάτινων λυμάτων, ανακτώντας θρεπτικά, απορροφώντας CO2 και παράγοντας έτσι οξυγονωμένα και κατεργασμένα απόβλητα. Στην παραπάνω περίπτωση επιλέγονται μακροφύκη του γλυκού νερού, όπως κάποια Oedogonium sp., Cladophora sp. και Spirogyra sp., καθώς τα αστικά και βιομηχανικά λύματα δεν είναι αλατούχα
Από την καλλιέργεια μέχρι την παραγωγή βιοκαυσίμων μεσολαβούν τα ακόλουθα στάδια:
Μετά το στάδιο της καλλιέργειας ακολουθούν επόμενες διαδικασίες μετατροπής των μακροφυκών σε βιοκαύσιμα, οι οποίες μπορούν να διαιρεθούν σε θερμοχημικές (ξηρές) και μικροβιολογικές (υγρές) διεργασίες. Η οργανική βιομάζα των μακροφυκών μπορεί να μετατραπεί σε βιοκαύσιμα μέσω :
Η χρήση της βιομάζας των μακροφυκών για άμεση καύση έχει επίσης αξιολογηθεί, αν και γενικά δεν συνιστάται, καθώς παράγονται μεγάλες ποσότητες τέφρας και υπάρχει κίνδυνος ρύπανσης.
Τα μακροφύκη είναι κατάλληλα για παραγωγή μεθανίου μέσω αναερόβιας πέψης, λόγω των χαμηλών ποσοστών τους σε λιγνίνη. Η παραγωγή ενέργειας από τα μακροφύκη στοιχίζει περισσότερο από την κλασσική μέθοδο παραγωγής ενέργειας, λόγω μεγάλων ποσοστών σε θείο και επίσης λόγω της ανάγκης αφαίρεσης κάποιων βλαβερών συστατικών, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν λιπάσματα .Τα είδη μακροφυκών έχουν ψηλά ποσοστά μεθανίου. Η μέθοδος Hydrothermal liquefaction (HTL) είναι μια ανερχόμενη μέθοδος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για βιομάζα με ψηλή περιεκτικότητα σε υγρασία. Η μέθοδος αυτή περιλαμβάνει ένα αντιδραστήρα πίεσης θερμοκρασία κάτω των 400 °C, ώστε να υγροποιείται η βιομάζα με χρήση κάποιου καταλύτη και νερό. Το πλεονέκτημα είναι ότι δεν χρειάζεται αποξήρανση των δειγμάτων και οργανικοί διαλύτες, έτσι μειώνεται η κατανάλωση ενέργειας κατά τη μετατροπή σε βιοκαύσιμα. Τα κύρια αέρια που παράγονται μέσω αυτής της μεθόδου είναι το υδρογόνο, το διοξείδιο του άνθρακα και το μεθάνιο και σε μικρότερες ποσότητες αιθάνιο, προπάνιο και βουτάνιο.
Τα ψηλά επίπεδα πολυσακχαριτών που είναι εύκολα για υδρόλυση, κατατάσσουν τα μακροφύκη κατάλληλα για παραγωγή υγρών βιοκαυσίμων μέσω ζύμωσης, όπως για παράδειγμα παραγωγή αιθανόλης, αφού όμως προηγηθεί μια βιοχημική ή θερμομηχανική διαδικασία, ώστε να διασπαστούν σε μονομερή οι πολυσακχαρίτες. Οι μικροοργανισμοί είναι ένα παράδειγμα με οποίο μπορεί να γίνει η διάσπαση των πολυσακχαριτών πριν τη ζύμωση για παραγωγή αιθανόλης.
Στα μακροφύκη το κύριο χημικό συστατικό είναι οι υδατάνθρακες, και ως εκ τούτου θεωρούνται κατάλληλα για την παραγωγή βιοαερίου, βιοβουτανόλης και βιοαιθανόλης. Η ποσότητα διαλυτών υδατανθράκων ποικίλλει μεταξύ των ταξινομικών ομάδων και είναι υψηλότερη στα ροδοφύκη. Οι υδατάνθρακες είναι οι βασικές ενώσεις για την παραγωγή βιοαιθανόλης και την παραγωγή βιοαερίου. Τα μακροφύκη έχουν πολλά πιθανά πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τα χερσαία φυτά. Η χαμηλή περιεκτικότητά τους σε λιγνίνη είναι πλεονέκτημα για την παραγωγή αιθανόλης και βιοαερίου, καθώς καθιστά τη βιομάζα τους σχετικά εύκολο υλικό προς αποσύνθεση από μικροοργανισμούς, κατά τις διαδικασίες χώνεψης.
Η κύρια διαφορά των θαλάσσιων μακροφύτων με τα μικροφύκη είναι η χαμηλή περιεκτικότητα λιπιδίων στα πρώτα και η υψηλότερη περιεκτικότητά τους σε υδατάνθρακες. Το φαιοφύκος Dictyota sp. φαίνεται να είναι μεταξύ των πλουσιότερων σε λιπίδια μακροφύκος. Τα μακροφύκη έχουν επίσης σημαντική περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες, οι οποίες έχουν ως αντίκτυπο τόσο στη μικροβιολογική όσο και τη θερμοχημική μετατροπή των μακροφυκών προς βιοκαύσιμα.
Η επιλογή της κάθε μεθόδου που θα ακολουθηθεί εξαρτάται από τη χημική σύνθεση των θαλάσσιων μακροφύτων, η οποία ποικίλλει μεταξύ ειδών και των εποχικών περιβαλλοντικών συνθηκών. Γενικά, οι υγρές τεχνικές ταιριάζουν καλύτερα για τα θαλάσσια μακροφύκη που συλλέγονται το καλοκαίρι και το φθινόπωρο όταν η περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες είναι συνήθως υψηλότερη. Το περιεχόμενό τους σε λιπίδια είναι συχνά υψηλότερο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, υποδηλώνοντας ότι τα φύκη που συλλέγονται κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είναι τα πλέον κατάλληλα για την παραγωγή βιοντίζελ. Έως τώρα η εμπορική χρήση των θαλάσσιων μακροφύτων προς βιοκαύσιμα βασίζεται κυρίως στα καφέ και κόκκινα φύκη, όπου οι τεχνολογίες για τη μετατροπή τους εμφανίζονται πιο εφικτές.
Τέλος, μετά τη μετατροπή των μακροφυκών σε βιοκαύσιμα, η υπόλοιπη βιομάζα μπορεί επίσης να επεξεργαστεί και να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα, για θέρμανση ή ως υπόστρωμα για την παραγωγή άλλου τύπο βιοκαυσίμου.
Νομοθεσία
Σε μια προσπάθεια να προωθήσει την χρήση των βιοκαυσίμων στον τομέα των μεταφορών στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε την κοινοτική οδηγία 2003/30/ΕΚ. Σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία 2003/30/ΕΚ βιοκαύσιμα θεωρούνται κάθε υγρό ή αέριο καύσιμο για τις μεταφορές το οποίο παράγεται από βιομάζα όπου βιομάζα είναι το βιοαποικοδομήσιμο κλάσμα προϊόντων, αποβλήτων και καταλοίπων από γεωργικές (συμπεριλαμβανομένων φυτικών και ζωικών ουσιών), δασοκομικές και συναφείς βιομηχανικές δραστηριότητες, καθώς και το βιοαποικοδομήσιμο κλάσμα των βιομηχανικών και αστικών αποβλήτων. Σύμφωνα με την ίδια οδηγία στην κατηγορία των βιοκαυσίμων εμπίπτουν η βιοαιθανόλη, το βιοντίζελ (μεθυλεστέρας λιπαρών οξέων), το βιοαέριο, η βιομεθανόλη, ο βιοδιμεθυλαιθέρας, ο βιο-ΕΤΒΕ (αιθυλοτριτοβουτυλαιθέρας, ο βιο-ΜΤΒΕ (μεθυλοτριτοβουτυλαιθέρας), τα συνθετικά βιοκαύσιμα (συνθετικοί υδρογονάνθρακες ή μείγματα συνθετικών υδρογονανθράκων που έχουν παραχθεί από βιομάζα), το βιοϋδρογόνο και τα καθαρά φυτικά έλαια. Επίσης η νομοθεσία προβλέπει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι μια ελάχιστη αναλογία βιοκαυσίμων και άλλων ανανεώσιμων καυσίμων διατίθεται στις αγορές τους, αναλογία η οποία για το 2005 ορίζεται στο 2 %, υπολογιζόμενη βάσει του ενεργειακού περιεχομένου, επί του συνόλου της βενζίνης και του πετρελαίου ντίζελ που διατίθεται στις αγορές τους προς χρήση στις μεταφορές. Η αναλογία αυτή οφείλει να αυξηθεί στο 5.75% έως το τέλος του 2010. Η Ελλάδα το καλοκαίρι του 2005 ενσωμάτωσε την οδηγία αυτή στην εθνική νομοθεσία. Η Ελλάδα δεν κατάφερε να επιτύχει το στόχο του 2% στο τέλος του 2005 ενώ αμφιβολίες εκφράζονται για το κατά πόσο θα επιτευχθεί και ο στόχος για το 2010.
Υφιστάμενη Κατάσταση
Τα βιοκαύσιμα σταδιακά εξαπλώνονται στην Ευρωπαϊκή αγορά.Οι ετήσιες παραγωγές βιοαιθανόλης και βιοντίζελ για το 2005 παρουσιάζονται στην ακόλουθη εικόνα.
Παραπομπές
36. https://motomag.gr/biofuels/
ΒΙΟΑΙΘΑΝΟΛΗ ΓΙΑ ΤΖΑΚΙΑ==Εξωτερικοί σύνδεσμοι==
Κατηγορία:Βιοενέργεια Κατηγορία:Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Αναερόβια πέψη  Κατηγορία:Φυκολογία
Γεώργιος Παλαιολόγος
Ο Γεώργιος Παλαιολόγος ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες στρατιωτικούς διοικητές και οι υποστηρικτές του αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού (1081-1118) που συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες και τιμήθηκε με το αξίωμα του νωβελίσσιμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του γνωστού, ως πρώτου μέλους της Παλαιολόγου οικογένειας, Νικηφόρου Παλαιολόγου δούκα της Μεσοποταμίας. Η σύζυγός του Άννα Δούκαινα ήταν αδελφή της Ειρήνης Δούκαινας, συζύγου τού Αλέξιου Α΄ Κομνηνού. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εκστρατείες του (1081-1085), ειδικά στην μάχη στο Δυρράχιο (18 Οκτωβρίου 1081), στην πολιορκία και επανάκτηση της Καστοριάς εναντίον των Νορμανδών, καθώς και στην μάχη του λόφου Λεβούνιου κοντά στην Κωνσταντινούπολη κατά των Πετσενέγων (1087-1091). Οι εκστρατείες αυτές ήταν η κύρια πηγή που χρησιμοποιείται από την Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα στις μάχες του πατέρα της. Στη σύνοδο του 1094 αναφέρεται ως νωβελίσσιμος.
Ο Γεώργιος Παλαιολόγος είχε έναν μικρότερο αδελφό, τον Νικόλαο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλαιολογος Γεωργιος Γεωργιος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Νωβελίσσιμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί εταιρειάρχες
Κορνούντα
Η Κορνούντα (ιταλικά: Cornuda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Η Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου
Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου (στα αγγλικά: The Greatest Story Ever Told), είναι ο τίτλος μίας θρησκευτικής αμερικανικής κινηματογραφικής ταινίας, του 1965, σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς, σενάριο Φέλτον Άουρσλερ και Χένρυ Ντένκερ, και παραγωγή Ντέιβιντ Λην. Θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες υπερπαραγωγές για τον κινηματογράφο με θέμα τη ζωή του Χριστού, διάρκειας πάνω από 3 ωρών.
Υπόθεση
Η γέννηση του Ιησού στη φάτνη της Βηθλεέμ, η φυγή στην Αίγυπτο, τα παιδικά και νεανικά χρόνια, η βάφτιση στον Ιορδάνη ποταμό, η συνάντηση με τους μαθητές, η διδασκαλία, τα θαύματα, η είσοδος στην Ιερουσαλήμ, ο Μυστικός Δείπνος, η σύλληψη, η σταύρωση, η Ανάσταση και η Ανάληψη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα
Άννα Παλαιολογίνα (κόρη Μιχαήλ Θ΄)
Η Άννα Παλαιολογίνα (άκμασε το α' ήμισυ του 14ου αι.) από τον Οίκο των Παλαιολόγων ήταν πριγκίπισσα στη Ρωμανία και με τους γάμους της έγινε πρώτα δεσπότης της Ηπείρου και μετά παλατινή κόμισσα της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του βυζαντινού συναυτοκράτορα Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου και της Ρίτας των Χετουμιδών, κόρης του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας.
Το 1304, ζητήθηκε το χέρι της από την αντιβασίλισσα της Ηπείρου Άννα Καντακουζηνή, για τον γιο της Θωμά. Ο γάμος τελικά έγινε περίπου το 1307. Όταν ο Θωμάς δολοφονήθηκε από τον ανιψιό του Νικόλαο Ορσίνι, παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου, το 1318, ο τελευταίος πήρε την Άννα ως σύζυγό του. Η Άννα πέθανε το 1320 χωρίς να αποκτήσει παιδιά με τους δύο συζύγους της.
Πηγές
Αννα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου‎ Κατηγορία:Μονάρχες της Μεσαιωνικής Ηπείρου
Υπερσυμμετρία
Υπερσυμμετρία ονομάζεται η συμμετρία η οποία ανταλλάσσει φερμιόνια με μποζόνια και τανάπαλιν.
Σύμφωνα με την θεωρία πάντα, τα φερμιόνια δύναται να μετατραπούν σε υπερσυμμετρικά μποζόνια και τα γνωστά μποζόνια σε υπερσσυμμετρικά φερμιόνια. Το μεγαλύτερο ενεργειακό φάσμα όπου υποτίθεται ότι βρίσκονται τα υπερσυμμετρικά σωματίδια έχει ελεγχθεί σε Αμερική, Ευρώπη και Ιαπωνία, χωρίς να βρεθεί κανένα υπερσυμμετρικό σωματίδιο, επίσης οι αντίπαλοι της θεωρίας προβάλλουν ως πειραματικό και όχι απλά θεωρητικό επιχείρημα, το γεγονός ότι οι κοσμικές ακτίνες που αποδίδουν 40 εκατομμύρια φορές πιο ενεργά σωματίδια απ' τον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων ποτέ δεν έχουν παραγάγει ούτε άμεσα ούτε κατά τις συγκρούσεις που έχουν μελετηθεί υπερσυμμετρικά σωματίδια, ενώ αντίθετα όλα τα παράγωγά τους είναι γνωστά στην επιστήμη (η αδιατάρακτη κοσμική ακτίνα αποτελείται κυρίως από ακτίνες γάμμα). Αυτό το επιχείρημα ο Φρανκ Ουίλτσεκ (απ' τους πιο μαχητικούς θεωρητικούς της υπερσυμμετρίας) το είχε επιστρατεύσει (για άλλο σκοπό τότε) εναντίον των καταστροφικών συνωμοσιολόγων του CERN (μεταφυσική θεωρία του τελευταίου πειράματος κτλ.). Δηλαδή το CERN δεν μελετά σωματίδια μη υπαρκτά στην φύση, απλώς το ελεγχόμενο πειραματικό περιβάλλον βοηθά στην καλύτερη στατιστική ανάλυση και κατάταξη των σωματιδίων σύμφωνα με τις παρατηρούμενες συμπεριφορές-ιδιότητες.
Μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο εάν η υπερσυμμετρία αποτελεί πραγματική συμμετρία της φύσης, αλλά το ενδεχόμενο αυτό θα εξεταστεί σε σειρά πειραμάτων που ξεκίνησαν το 2009 στον επιταχυντή LHC του ερευνητικού κέντρου CERN της Γενεύης.
Αντίλογος στην Υπερσυμμετρία
Η υπερσυμμετρία θεωρείται κλειστή συμμετρία, ενώ αντίπαλοι της θεωρίας έχουν αντιπροτείνει δυνητικά ολοκληρούμενη συμμετρία στο άπειρο. Ο κενός χώρος αντιμετωπίζεται ως "χρωμοδυναμικός θόρυβος" ενώ τα σωματίδια ως "Καμπύλες Hilbert" όμως στον μη συνεχή (ή πιο σωστά πιθανοτικά συνεχή) χώρο κι όχι σύμφωνα με τον βασικό ορισμό των καμπύλων αυτών. Τα σωματίδια θεωρούνται διαταραχή του χρωμοδυναμικού θορύβου, που δεν κινούν τους κόκκους του θορύβου του κενού, αλλά ως κύμα μεταφέρεται μόνο η πληροφορία μέσα στο πλέγμα. Η θεωρία της "δυνητικής συμμετρίας" δεν επικαλείται υπερσυμμετρικά σωματίδια, αλλά το ίδιο το πεδίο "χώρος" δρα σαν κατακερματισμένες καμπύλες Hilbert που όταν διαταραχθούν, απορροφούν ενέργεια και παράγουν μοτίβα-σωματίδια ελαττώνοντας σημειακά την εντροπία του πεδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική Κατηγορία:Κβαντική μηχανική
Τομισλάβ της Γιουγκοσλαβίας
Ο Τομισλάβ, σερβικά Томислав (19 Ιανουαρίου 1928 - 12 Ιουλίου 2000) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βελιγράδι. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Πέτρος Β΄ και μικότερος ο Ανδρέας. Βαπτίσθηκε στο ανάκτορο του Βελιγραδίου με νερό από την Αδριατική, το Δούναβη και τον Αξιό. Ανάδοχός του ήταν ο Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, δια του αντιπροσώπου του Κένναρντ πρέσβεως του Ηνωμένου Βασιλείου στο Βελιγράδι, που του έδωσε το όνομα του μεσαιωνικού βασιλιά της Κροατίας.
Έκανε τις βασικές σπουδές του στο ανάκτορο του Βελιγραδίου και από το 1937 παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Σάνντρουντ στο Κόμπχαμ της Αγγλίας. Πέρασε εκεί τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως το 1941, που εκθρονίστηκε ο αδελφός του, οπότε κετακινήθηκε στη Σχολή Όουντλ (!941-46) και στο Κολέγιο Κλάρε του Κέιμπριτζ (1946-47).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1957 τη Μαργαρίτα των Τσέρινγκεν, κόρη του Μπέρτολτ μαργράβου του Μπάντεν και είχε τέκνα:
Το 1981 διαζεύχθηκε και έκανε δεύτερο γάμο, με τη Λίντα-Μαίρη Μπόννεϋ και είχε τέκνα:
Παραμχάνσα Γιογκανάντα
Είναι ευρέως ονομαστός ως "Ο Πατέρας της Γιόγκα στη Δύση". Ο Μαχάτμα Γκάντι μυήθηκε στην Κρίγια Γιόγκα από τον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα το 1936. Τα μαθήματά του σχετικά με την Κρίγια Γιόγκα και άλλες τεχνικές διαλογισμού και τις αρχές της πνευματικής ζωής δίνονται από την οργάνωση που ίδρυσε για τη διάδοση των διδασκαλιών του, το Self-Realization Fellowship, μια μη κερδοσκοπική, μη δογματική οργάνωση που ίδρυσε το 1920. Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα έδωσε την εντολή στην οργάνωσή του να δίνονται τα μαθήματα στο κόστος, χωρίς κανένα κέρδος της οργάνωσης, γιατί, όπως είπε, "η πνευματική γνώση ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα και πρέπει να παρέχεται δωρεάν και δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο εμπορίου". Η οργάνωση τηρεί την εντολή του.
Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μεγάλους αγίους της Ινδίας, η οποία εξέδωσε γραμματόσημο με τη φωτογραφία του την 25η επέτειο του θανάτου του. Απόσπασμα από τα λόγια του Πρωθυπουργού της Ινδίας: «Το ιδεώδες της αγάπης για τον Θεό και της υπηρεσίας προς την ανθρωπότητα εκφράστηκε πλήρως στη ζωή του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα. […] Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε έξω από την Ινδία, εντούτοις συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μεγάλους αγίους μας. Το έργο του συνεχίζει να αυξάνεται και να λάμπει πάντα πιο αστραφτερά, προσελκύοντας ανθρώπους από παντού στο μονοπάτι του προσκυνήματος του Πνεύματος».
Η Παγκόσμια Ημέρα Γιόγκα, που καθιερώθηκε επισήμως από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 2014 και γιορτάζεται στις 21 Ιουνίου κάθε χρόνο, μετά από εισήγηση του σημερινού Πρωθυπουργού της Ινδίας, σε ανάμνηση του έργου του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα. Την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας Γιόγκα την πρότεινε ο Πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι και ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που μια εισήγηση την υποστήριξαν τόσο πολλά κράτη, συγκεκριμένα 175. Ο αριθμός αυτός αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία του οργανισμού (που ιδρύθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1945). Καμία άλλη εισήγηση δεν βρήκε τόσο πολλούς υποστηρικτές. Είναι ενδιαφέρον ότι το online portal DaijiWorld έγραψε, μεταξύ άλλων, σ' ένα άρθρο στις 5 Μαρτίου 2016 τα λόγια του Πρωθυπουργού της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι, σε συνέντευξη στο ραδιόφωνο: «Αν η ιδέα της Ινδίας για καθιέρωση Παγκόσμιας Ημέρας Γιόγκα έτυχε τόσο εύκολης αποδοχής από τον ΟΗΕ, πολλά από τα εύσημα ανήκουν στον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα, τον πρώτο γκουρού στη γιόγκα στις Ηνωμένες Πολιτείες. […] Έπαιξε σημαντικό ρόλο θέτοντας τα θεμέλια της γιόγκα στις ΗΠΑ έναν αιώνα πριν».
Στις 7 Μαρτίου 2017, 100 χρόνια μετά την ίδρυση απ' αυτόν του σχολείου του στην Ντιχικά της Ινδίας, με επτά αγόρια μόνο στην αρχή, η κυβέρνηση της Ινδίας εξέδωσε και δεύτερο αναμνηστικό γραμματόσημο γι' αυτόν. Ο Πρωθυπουργός της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι, σε ειδική τελετή, στην οποία παρέστησαν περισσότεροι από 1.500 αξιωματούχοι της κυβέρνησης και μέλη και θαυμαστές του Yogoda Satsanga Society of India (YSS), της μη κερδοσκοπικής πνευματικής οργάνωσης που ίδρυσε ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα στις 7 Μαρτίου του 1927, και μίλησε πάλι γι' αυτόν, μέρος της ομιλίας του ήταν η εξής: «Σήμερα, 7 Μαρτίου [2017], συγκεντρωθήκαμε για να τιμήσουμε μια εξαιρετική περίσταση. Πρώτα απ' όλα, χαιρετώ ταπεινά τη Sri Sri Mrinalini Mata (πρόεδρο του YSS/SRF) που όπως μου είπαν ήρθε από το Λος Άντζελες για να παραστεί σ' αυτήν την τελετή. [...] Χρειάζεται πολύ κουράγιο και πίστη για να μπορεί κάποιος να στραφεί μέσα του και να ξεκινήσει το εσωτερικό ταξίδι. Κάποια συστήματα Γιόγκα απαιτούν εξωτερική δύναμη και ευελιξία του σώματος, αλλά το μονοπάτι της Κρίγια Γιόγκα απαιτεί εσωτερική δέσμευση, και, δίνοντας αυτό το κουράγιο, μας φέρνει σ’ ένα ταξίδι αποκρυπτογράφησης των μυστηρίων της ζωής. […]. Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα έλεγε συχνά «Δεν θέλω να πεθάνω στο κρεβάτι στο νοσοκομείο. Θέλω να πεθάνω όρθιος, στον αγώνα, και μιλώντας για τη Μητέρα μου, την Ινδία». Πράγματι, πέθανε όρθιος, στις 7 Μαρτίου 1952, μιλώντας για την Ινδία, ολοκληρώνοντας την ομιλία του σ' ένα δείπνο προς τιμήν του Πρεσβευτή της Ινδίας B. R. Sen. Τα τελευταία λόγια του μεγάλου Γκουρού πριν αφήσει το σώμα του, στις 7 Μαρτίου 1952, ήταν: «Εκεί όπου ο Γάγγης, τα δάση, οι σπηλιές των Ιμαλαΐων ονειρεύονται τον Θεό – είμαι καθαγιασμένος. Το σώμα μου άγγιξε αυτή τη γη». (Από το ποίημά του «Η Ινδία μου»). Κι αυτό σημαίνει ότι από την ίδια στιγμή που άφηνε τις ακτές της Ινδίας για να διαδώσει το μήνυμα των αρχαίων διδασκαλιών της στον Δυτικό κόσμο, δεν υπήρχε ούτε ένα κλάσμα δευτερολέπτου κατά το οποίο να ένιωσε αποκομμένος ή διαχωρισμένος από τη μητρική του χώρα. […]. Απομακρύνοντας τον δογματισμό, ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα κατέστησε την πνευματικότητα τόσο προσιτή και απτή που αυτά τα 100 χρόνια από τότε που άρχισε το έργο του, αυτό έγινε ένα παγκόσμιο κίνημα, μια αιώνια πηγή πνευματικής κατανόησης. Έχτισε και συστηματοποίησε την οργάνωσή του (το Self Realization Fellowship/Yogoda Satsanga Society of India) με τέτοιο τρόπο που συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή του μέχρι σήμερα. Και, σήμερα, καθώς δεχόμαστε και γευόμαστε τη συνειδητοποίησή του, τη μακαριότητα της ψυχής του, το έργο του συνεχίζει να ανθίζει και να εξαπλώνεται. Νομίζω ότι αυτή ήταν μία από τις μεγαλύτερες συνεισφορές του».
Το Yogoda Satsanga Society of India (YSS), ενωμένο διοικητικά με το Self Realization Fellowship (SRF), ήταν αρχικά ένα σχολείο για αγόρια στην Ντιχικά της Ινδίας. Η λέξη Yogoda, επινοημένη από τον Παραμαχάνσα Γιογκανάντα, προέρχεται από το Yoga, "ένωση", και το da, "αυτό που μεταδίδει". Η λέξη Satsanga προέρχεται από το Sat, "αλήθεια", και το Sanga, "αδελφότητα", και σημαίνει "θεϊκή αδελφότητα" ή "αδελφότητα με την αλήθεια". Το Self Realization Fellowship σημαίνει «Αδελφότητα της Συνειδητοποίησης του Εαυτού» (πουθενά όμως δεν απαντάται μ’ αυτό το μεταφρασμένο όνομα). Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα εξήγησε ότι το όνομα Self-Realization Fellowship σημαίνει «Αδελφότητα με τον Θεό μέσω συνειδητοποίησης του Εαυτού και φιλία με όλες τις ψυχές που αναζητούν την Αλήθεια». Και τα δύο, που ονομάζονται σε συντομία YSS/SRF, είναι μη κερδοσκοπικές πνευματικές οργανώσεις και έχουν σήμερα περίπου 800 ναούς, κέντρα και άσραμ (μοναστήρια) σε όλο τον κόσμο.
Νεότητα
Ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα γεννήθηκε στη βόρεια Ινδία, στο Γκορακπούρ (Gorakhpur), σε ευσεβή οικογένεια. Το όνομά του, Μουκούντα Λαλ Γκος, άλλαξε όταν έγινε μοναχός, όπως συνήθως γίνεται, και ο γκουρού του, Σουάμι Σρι Γιουκτέσβαρ, τον άφησε να επιλέξει ο ίδιος το νέο του όνομα. Επέλεξε το "Γιογκανάντα", που σημαίνει "μακαριότητα" (ανάντα), μέσω "γιόγκα". Μπήκε στο αρχαίο Μοναστικό Τάγμα της Ινδίας, στον κλάδο "Γκιρί", όπως αυτό συστηματοποιήθηκε χιλιάδες χρόνια πριν από τον διάσημο Σάνκαρα. Σύμφωνα με τον νεότερο αδελφό του, τον Σανάντα Λαλ Γκος, από πολύ μικρή ηλικία η επίγνωση και η εμπειρία της πνευματικότητας του Μουκούντα ήταν ασυνήθιστη. Από τη νιότη του έψαχνε πολλούς σοφούς και αγίους Ινδούς, ελπίζοντας να βρει ένα φωτισμένο δάσκαλο για να τον καθοδηγήσει στην πνευματική του αναζήτηση. Συνάντησε τον γκουρού του, τον Σουάμι Σρι Γιουκτέσβαρ, το 1910 σε ηλικία 17 ετών. Αργότερα ο γκουρού του τον ενημέρωσε ότι τον είχε στείλει σε αυτόν ο Μαχαβατάρ Μπάμπατζι, για μια ειδική αποστολή, να διαδώσει την Κρίγια Γιόγκα στη Δύση.
Αμερική
Το 1920 ο Παραμχάνσα Γιογκανάντα πήγε στην Αμερική, στη Βοστόνη, προσκεκλημένος σε ένα Συνέδριο Θρησκευόμενων Φιλελευθέρων και, ως απεσταλμένοςς της Ινδίας, απηύθυνε ομιλία με θέμα "Η Επιστήμη της Θρησκείας", που τυπώθηκε πολύ γρήγορα σε φυλλάδιο και αργότερα η ύλη του διευρύνθηκε από τον ίδιο και έγινε βιβλίο, The Science of Religion. Το βιβλίο κυκλοφορεί τώρα στα Ελληνικά, "Η Επιστήμη της Θρησκείας", δείτε παρακάτω στην εργογραφία. Στην Καλιφόρνια ίδρυσε το 1920 την έδρα της οργάνωσής του, στο Λος Άντζελες. Ο ίδιος καθόρισε τους στόχους και τα ιδανικά της οργάνωσής του Self-Realization Fellowship :
Η Αυτοβιογραφία Ενός Γιόγκι
Το 1945 ο Παραμαχάνσα Γιογκανάντα δημοσίευσε την ιστορία της ζωής του στο βιβλίο Αυτοβιογραφία Ενός Γιόγκι. Το 1999 το βιβλίο ανακηρύχθηκε "Ένα από τα 100 καλύτερα Πνευματικά Βιβλία του 20ου αιώνα" και είναι το πλέον δημοφιλές από τα βιβλία του Γιογκανάντα. Η νέα έκδοση του βιβλίου αυτού, από την οργάνωση του ίδιου του Παραμαχάνσα Γιογκανάντα (Self-Realization Fellowship) είναι διαθέσιμη στα Ελληνικά στην Ελλάδα και περιέχει όλες τις αναθεωρήσεις του εκδότη