cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητική Πολιτεία
Επανάσταση του Θέρισου
Στις 26 Φεβρουαρίου 1905 η «Ηνωμένη Αντιπολίτευση» διακήρυττε πως μόνη ορθή λύση ήταν η Ένωση και προσωρινό στάδιο η πλήρης αυτονομία. Στις 10 Μαρτίου 1905 συνήλθε συνέλευση στο Θέρισο υπό των Ελευθερίου Βενιζέλου, Κωνσταντίνου Φούμη και Κωνσταντίνου Μάνου, που κήρυξε "την πολιτικήν ένωσιν της Κρήτης μετά της Ελλάδος εις εν μόνον ελεύθερον συνταγματικόν κράτος", έδωσε δε και σχετικό ψήφισμα στις Μεγάλες Δυνάμεις, όπου υποστήριζε ότι το νόθο μεταβατικό καθεστώς εμπόδιζε την οικονομική ανάπτυξη του νησιού και η μόνη φυσική λύση του κρητικού ζητήματος ήταν η ένωση.
Στις 7 Απριλίου συνήλθε τακτική συνέλευση στα Χανιά, η οποία ομοίως κήρυξε την ένωση, ενώ ένας από τους συμβούλους του Ύπατου Αρμοστή παραιτήθηκε και πήγε στο Θέρισο να ενωθεί με τους επαναστάτες. Ο Ύπατος Αρμοστής απαίτησε από τους επαναστάτες να παραδώσουν τα όπλα μέσα σε 36 ώρες, μετά την παρέλευση των οποίων κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο σε όλο το νησί με την έγκριση των Δυνάμεων, διέταξε συλλήψεις και φυλακίσεις αντικαθεστωτικών κι επέβαλε λογοκρισία στον τύπο. Έπειτα κάλεσε σε σύσκεψη τους προξένους και ζήτησε να λάβουν επείγοντα μέτρα για την "καταστολήν του κινήματος". Για να αυξήσει τις ένοπλες δυνάμεις του συγκρότησε το σώμα των "Δημοφρουρών". Οι Μεγάλες Δυνάμεις έστειλαν μήνυμα στους επαναστάτες ότι θα χρησιμοποιούσαν στρατεύματα προκειμένου να επιβάλουν τις αποφάσεις τους. Σε απάντηση οι περισσότεροι βουλευτές της τακτικής συνέλευσης πήγαν στο Θέρισο να ενωθούν κι αυτοί με τον Βενιζέλο.
Ο πρίγκιπας δεν διέθετε άλλες δυνάμεις εκτός της Κρητικής Χωροφυλακής (που έμεινε πιστή σ' αυτόν) και η οποία δεν αυξήθηκε από τους Δημοφρουρούς, ενώ και οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν για κοινή δράση. Μεγαλύτερη στρατιωτική δράση ανέπτυξαν οι Ρώσοι, οι οποίοι κατέλαβαν ή βομβάρδισαν θέσεις επαναστατών. Οι πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων συναντήθηκαν με την επαναστατική τριανδρία στις Μουρνιές, σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί συμφωνία, χωρίς αποτέλεσμα. Η επαναστατική κυβέρνηση ζήτησε να χορηγηθεί στην Κρήτη πολίτευμα ανάλογο μ' αυτό της Ανατολικής Ρωμυλίας. Στις 18 Ιουλίου οι Δυνάμεις κήρυξαν τον στρατιωτικό νόμο, κάτι που δεν αποθάρρυνε τους επαναστάτες. Στις 15 Αυγούστου η τακτική συνέλευση των Χανίων ψήφισε τις περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις που ζητούσε ο Βενιζέλος.
Συναντήθηκαν και πάλι μαζί του οι πρόξενοι και έκαναν δεκτές τις μεταρρυθμίσεις που πρότεινε. Αυτό οδήγησε στον τερματισμό της επανάστασης του Θέρισου και στην παραίτηση του Ύπατου Αρμοστή πρίγκιπα Γεωργίου. Οι Μεγάλες Δυνάμεις τον Αύγουστο του 1906 είχαν παραχωρήσει στο βασιλιά των Ελλήνων Γεώργιο Α΄ το δικαίωμα να διορίζει εκείνος τον Ύπατο Αρμοστή χωρίς να χρειάζεται η έγκριση της τουρκικής κυβέρνησης. Μετά την παραίτηση του πρίγκιπα Γεωργίου στις 12 Σεπτεμβρίου, τοποθετήθηκε στη θέση αυτή ο Αλέξανδρος Ζαΐμης ενώ επετράπη Έλληνες αξιωματικοί και υπαξιωματικοί να αναλάβουν την οργάνωση της Κρητικής Χωροφυλακής. Μόλις οργανώθηκε Χωροφυλακή άρχισαν να αποχωρούν τα ξένα στρατεύματα από το νησί.
Ένωση
Οι αυθαιρεσίες του Αρμοστή Κρήτης Πρίγκιπα Γεώργιου προκάλεσαν την οργή των Κρητικών και το 1905 εξεγέρθηκαν εναντίον του, πραγματοποιώντας την περιώνυμη "Επανάσταση του Θέρισου". Αποτέλεσμα ήταν να αναγκαστεί σε παραίτηση ο παλιός αρμοστής και να οριστεί νέος ο Αλέξανδρος Ζαϊμης. Στα γεγονότα εκείνης της εποχής αναδείχθηκε η μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία του Ελευθέριου Βενιζέλου, που σφράγισε με τη παρουσία του τη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 οι Κρητικοί κήρυξαν την Ένωση με την Ελλάδα, αλλά η Ελληνική Κυβέρνηση δεν τη δέχτηκε, γιατί φοβόταν πόλεμο με την Τουρκία. Η Ένωση με την Ελλάδα, που τόσο αίμα και τόσα δάκρυα κόστισε στη Μεγαλόνησο, πραγματοποιήθηκε με την κήρυξη του Βαλκανικού πολέμου στις 12 Οκτωβρίου 1912. Ειδικότερα και μετά από όλα τα παραπάνω, στις 17/30 Μαΐου 1913 επικυρώθηκε η τελική ένωση της Κρήτης με την υπόλοιπη Ελλάδα και υψώθηκε η Ελληνική σημαία στο νησί.
Τον Σεπτέμβριο του 1908 ο αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας ανακοίνωσε την προσάρτηση της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης και ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας την ανεξαρτησία της. Οι Κρητικοί δεν έχασαν την ευκαιρία. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1908 ξέσπασε επανάσταση στο νησί. Χιλιάδες πολίτες των Χανίων και των γύρω περιοχών την ημέρα αυτή συγκρότησαν συλλαλητήριο, στο οποίο ο Βενιζέλος κήρυξε την οριστική ένωση της Κρήτης με την μητέρα Ελλάδα. Έχοντας συνεννοηθεί με την ελληνική κυβέρνηση, ο Ζαΐμης αναχώρησε για την Αθήνα πριν το συλλαλητήριο. Συγκλήθηκε η συνέλευση και κήρυξε την ανεξαρτησία της Κρήτης, η σημαία της κρητικής πολιτείας υπεστάλη για να δώσει την θέση της στην ελληνική, οι δημόσιοι υπάλληλοι ορκίστηκαν πίστη στο βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, ενώ διορίστηκε πενταμελής εκτελεστική επιτροπή με την εντολή να κυβερνήσει το νησί εν ονόματι του βασιλιά των Ελλήνων και σύμφωνα με τους νόμους του ελληνικού κράτους. Πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο Μιχελιδάκης, με τον Βενιζέλο υπουργό Εξωτερικών και Δικαιοσύνης. Τον Απρίλιο του 1910 συγκλήθηκε νέα συνέλευση, της οποίας ο Βενιζέλος εξελέγη πρόεδρος, ενώ κατόπιν έγινε πρωθυπουργός. Όλα τα ξένα στρατεύματα έφυγαν από την Κρήτη και η εξουσία περιήλθε εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση Βενιζέλου.
Η ελληνική κυβέρνηση, για να αποφύγει την τουρκική, αλλά και τις διεθνείς αντιδράσεις, δεν προχώρησε στην επίσημη αναγνώριση της Ένωσης. Αργότερα ο Βενιζέλος έφυγε από την Κρήτη για την Αθήνα, όπου έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Το 1911 οργανώθηκαν ένοπλες λαϊκές συγκεντρώσεις, που έγιναν εντονότερες με την άρνηση του Βενιζέλου να δεχτεί την είσοδο των Κρητών βουλευτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, πράγμα που δεν επέτρεπαν οι συνθήκες. Με την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων το 1912, η Ελληνική Βουλή έκανε δεκτούς τους Κρήτες βουλευτές με ενθουσιασμό και θερμές εκδηλώσεις. Ο Πρόεδρος της Βουλής διάβασε ψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο «η Ελλάς αποδέχεται όπως του λοιπού ενυπάρχη κοινόν Κοινοβούλιον δια το ελεύθερον Βασίλειον και την νήσον Κρήτην». Ο Βενιζέλος δεν έπραξε τίποτε περισσότερο από το να στείλει ως Γενικό Διοικητή το Στέφανο Δραγούμη (12 Οκτωβρίου), ώστε να μη διαταράξει τις διπλωματικές σχέσεις με τις ευρωπαϊκές μεγάλες δυνάμεις και αναμένοντας την ήττα της οθωμανικής Τουρκίας στον πόλεμο.
Η οριστική λύση του Κρητικού ζητήματος δόθηκε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, το Φλεβάρη του 1913. Στις 14 του μηνός υπεστάλησαν από το φρούριο της Σούδας οι σημαίες των Μεγάλων Δυνάμεων και της Τουρκίας. Με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 30 Μαΐου 1913 παραχωρήθηκε και τύποις η Κρήτη στην Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 4 της συνθήκης. Η ένωση έγινε με επίσημη τελετή στο φρούριο Φιρκά στις 1 Δεκεμβρίου 1913, παρουσία του βασιλιά Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Βενιζέλου. Τέλος το 1923, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, έφυγαν και οι τελευταίοι μουσουλμάνοι κάτοικοι του νησιού για τη Μικρά Ασία.
Οργάνωση
thumb|240px|Το «Παλάτι» των Χανίων, κατοικία του Ύπατου Αρμοστή Έδρα του Αρμοστή και πρωτεύουσα του Κρητικού Κράτους ήταν η πόλη των Χανίων, μεγάλο διοικητικό, πνευματικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Η Κρητική Πολιτεία είχε δική της σημαία, μια παραλλαγή της ελληνικής: λευκός σταυρός που χώριζε τη σημαία σε τέσσερα τετράγωνα, από τα οποία τα τρία ήταν κυανά, ενώ το τέταρτο, το πάνω αριστερό, ήταν κόκκινο μ' ένα λευκό άστρο στο κέντρο του, σύμβολο της επικυριαρχίας του Σουλτάνου. Η Κρητική Πολιτεία είχε και δικό της εθνικό ύμνο σε στίχους του Ιωάννη Πολέμη και μουσική του Διονυσίου Λαυράγκα.
Συντάχθηκε το Σύνταγμα του Κρητικού Κράτους και έγιναν εκλογές για την ανάδειξη πληρεξουσίων, ενώ άρχισε να εκδίδεται η Επίσημη Εφημερίδα της Κρητικής Πολιτείας.
Θεσμοθετήθηκε για τους κατοίκους της Κρήτης ιδιαίτερη ιθαγένεια, αλλά οι Τουρκοκρητικοί που ήδη είχαν αρχίσει να μεταναστεύουν λόγω καταπίεσης, συνέχισαν μετά την έκδοση του Συντάγματος, που κατοχύρωσε τα δικαιώματα του χριστιανικού πληθυσμού, να φεύγουν από την Κρήτη. Ο αρχικός τόπος προορισμού του μεγαλύτερου μέρους των Τουρκοκρητών ήταν η Σμύρνη. Από εκεί οι πρόσφυγες κατευθύνονταν άλλοι σε διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας και άλλοι στη Βεγγάζης, την Τρίπολη, τη Συρία και την Αλεξάνδρεια, είτε για μόνιμη εγκατάσταση, είτε σαν "μουσαφίρηδες", περιμένοντας την πλήρη επανένταξη της Κρήτης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πράγμα που δεν έγινε. μικρογραφία|αριστερά|Άποψη της κατοικίας του Ύπατου Αρμοστή της Κρήτης, στη Χαλέπα των Χανίων, το 1909. Στα χρόνια της Κρητικής Πολιτείας έγιναν πολλά έργα ανασυγκρότησης, διάνοιξη δρόμων και πλακόστρωση, αποχετευτικά έργα καθώς και εξωραϊσμού και καλλωπισμού και ανεγέρθηκε η Δημοτική αγορά Χανίων. Ο Γεώργιος ήθελε να χτίσει ανάκτορο, κάτι που δεν ήθελε ο Βενιζέλος, γιατί θα σήμαινε διαιώνιση του καθεστώτος της Αρμοστείας που οι Κρητικοί δέχθηκαν ως προσωρινό μέχρι την οριστική λύση και ήταν κι αυτός ένας από τους λόγους της ρήξης μεταξύ τους.
Ρυθμίστηκε επίσης το καθεστώς της τοπικής Εκκλησίας. Το βασικό σχήμα, που ισχύει με μικρές τροποποιήσεις μέχρι σήμερα, είναι ένα καθεστώς ημιαυτόνομης Εκκλησίας, της οποίας ο Προκαθήμενος εκλέγεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Κρητική Πολιτεία εκδίδει το διάταγμα της αναγνώρισης και εγκατάστασής του.
Οικονομία
Η Κρητική Πολιτεία αμέσως μετά την σύστασή της σε μια προσπάθεια οικονομικής απεξάρτησης από τις εκδόσεις των τυπικών επικυρίαρχων της, αλλά και για την προετοιμασία της ομαλής νομισματικής αφομοίωσης της Κρητικής Πολιτείας από το ελληνικό Κράτος, εξέδωσε δικό της νόμισμα. Νομοθετικές ρυθμίσεις και διορθωτικά διατάγματα με νέες ισοτιμίες για τις νέες αξίες επιδίωξαν να εξομαλύνουν το νομισματικό τοπίο και να άρουν τις δυσκολίες στις συναλλαγές. Επίσης δημιουργήθηκε ιδιαίτερο τελωνειακό σύστημα.
Νόμισμα
thumb|280px|Ασημένιο νόμισμα των 5 δραχμών της Κρητικής Πολιτείας του 1901, με αναπαράσταση του [[Πρίγκιπας Γεώργιος της Ελλάδας|πρίγκηπα Γεωργίου]]Με ένα διάταγμα του ύπατου αρμοστή Κρήτης στις 17 Απριλίου 1900, που καταχωρήθηκε στην εφημερίδα της κυβέρνησης της Κρητικής πολιτείας σαν νόμος υπ΄ αριθμ. 157β ορίζονταν αποκλειστικό προνόμιο της πολιτείας το δικαίωμα κοπής νομισμάτων. Το διάταγμα όριζε ως νομισματική μονάδα τη δραχμή, υποδιαιρούμενη σε 100 λεπτά. Είχε προβλεφθεί να κοπούν και χρυσά δεκάδραχμα και εικοσάδραχμα, τα οποία τελικά δεν κόπηκαν.
Τα κρητικά νομίσματα ήταν ιδίου βάρους και ποιότητας με τα αντίστοιχα ελληνικά και παρέμειναν σε ισχύ μέχρι και μετά την ένωση. Έτσι τα χάλκινα και χαλκονικέλινα νομίσματα έμειναν σε κυκλοφορία μέχρι τις 30 Ιουνίου 1923, οπότε και αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία, βάσει του διατάγματος της 6ης Μαρτίου 1923. Τα αργυρά νομίσματα έμειναν σε κυκλοφορία μέχρι τις 23 Ιουλίου 1929, οπότε και αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία, βάση του νόμου 4234/1929.
Τράπεζα Κρήτης
Στη νέα κρητική πολιτεία η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος μαζί με όμιλο Άγγλων τραπεζιτών ίδρυσαν το 1899 την Τράπεζα Κρήτης. Αργότερα, με την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, η Τράπεζα Κρήτης απέκτησε το δικαίωμα κυκλοφορίας χαρτονομίσματος για τη δική της περιοχή, όπως η Ιονική στα Ιόνια Νησιά το 1864 και η Ηπειροθεσσαλίας το 1882. Η Τράπεζα Κρήτης συγχωνεύθηκε με την Εθνική το 1919.
Ταχυδρομείο
100px|δεξιά|Γραμματόσημο της Κρητικής Πολιτείας που εκδόθηκε το 1904 Μέχρι την δημιουργία της Κρητικής Πολιτείας λειτουργούσαν στην Κρήτη τα εξής ταχυδρομεία: το αυστριακό, που ήταν το αρχαιότερο οργανωμένο ταχυδρομείο - μετεξέλιξη του ταχυδρομείου του αυστριακού Lloyd, που εγκατέστησε στα Χανιά γραφείο το 1837 και στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο το 1845. Αργότερα το αυστριακό ταχυδρομείο είχε γραφεία στις τρεις αυτές μεγάλες πόλεις. Η επόμενη ταχυδρομική υπηρεσία στην Κρήτη ήταν η οθωμανική. Οι παλαιότεροι γνωστοί φάκελοι αυτής της υπηρεσίας είναι του 1877. Η ελληνική ταχυδρομική υπηρεσία λειτούργησε το 1881 για λίγους μήνες στις τρεις μεγάλες πόλεις. Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη του αποκλεισμού της Κρήτης από τους στόλους των έξι μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων το 1897, προστέθηκαν τα ταχυδρομικά γραφεία της Γαλλίας στις πρωτεύουσες των τριών μεγάλων σημερινών νομών της Κρήτης, ενώ στο νομό Λασιθίου εγκαταστάθηκαν από τους Γάλλους γραφεία στην Ιεράπετρα, τη Σητεία και τον Άγιο Νικόλαο, τα τρία τελευταία μέχρι το 1899. Τα οθωμανικά ταχυδρομικά γραφεία έκλεισαν στις 2 Νοεμβρίου του 1898. Το μοναδικό ιταλικό ταχυδρομικό γραφείο άρχισε να λειτουργεί στα Χανιά τον Ιανουάριο του 1900, ενώ αγγλικό και ρωσικό ταχυδρομείο δεν λειτούργησαν ποτέ, παρόλο που ανακοινώθηκε η πρόθεση και τυπώθηκαν γραμματόσημα. Τα ξένα ταχυδρομεία έκλεισαν το φθινόπωρο του 1914, λίγους μήνες μετά την έναρξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας οργανώθηκε και η Ταχυδρομική Υπηρεσία της, η οποία άρχισε να λειτουργεί στις μεγάλες πόλεις και σε μεγάλο αριθμό κωμοπόλεων την 1η Μαρτίου 1900. Μερικές εβδομάδες αργότερα άρχισε να εξυπηρετείται και η ύπαιθρος από τους αγροτικούς διανομείς, οι οποίοι είχαν έδρα τα μόνιμα ταχυδρομικά γραφεία. Συνολικά ιδρύθηκαν 35 μόνιμα ταχυδρομικά γραφεία με 79 αγροτικούς διανομείς. Τα γραμματόσημα της Κρητικής Πολιτείας κυκλοφόρησαν σε τρεις εκδόσεις από την 1η Μαρτίου του 1900 μέχρι και την 5η Οκτωβρίου του 1908. Από τις 6 Οκτωβρίου του 1908 και μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου του 1912 τα Κρητικά γραμματόσημα φέρουν την επισήμανση ΕΛΛΑΣ σε διαδοχικές εκδόσεις. Από τις 10 Δεκεμβρίου του 1912 άρχισαν να χρησιμοποιούνται στην Κρήτη ελληνικά γραμματόσημα, πρώτα από τα οποία ήταν τα επισημασμένα με τις λέξεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ.
Ιτέπ
Η Ιτέπ ήταν αρχαία κώμη της Αιγύπτου στη Άνω Αίγυπτο. Ο αρχαιολογικός τόπος γνωστός σήμερα με τη ονομασία Έντφα βρίσκεται 6 χλμ βορειοδυτικά από τη Σοχάγκ. Ανήκε στη 9η νομή της αρχαίας Αιγύπτου την Πανοπολίτιδα, ενώ στην ελληνορωμαϊκή περίοδο ονομαζόταν Ίτος. Στη κώμη λατρευόταν ο Ώρος Λούμιτεφ.
Κρητική Πολιτεία
Ταχυδρομείο
Έγκυρες σχετικές μελέτες (βλ. Τ. Καρατζάς, Μ. Μυλωνάκης) έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό Φιλοτέλεια, της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρίας (ΕΦΕ).
Ιτέπ
Στον αρχαιολογικό χώρο έχουν βρεθεί όστρακα με ελληνική γραφή. Η πόλη επίσης αναφέρεται με τα ονόματα Ιντέπ ή Ιτόν ή Ιτού.
Κρητική Πολιτεία
Ασφάλεια
Η κατάσταση από πλευράς δημόσιας ασφάλειας δεν ήταν καλή. Στην Κρήτη υπήρχε εκτεταμένη οπλοφορία από χριστιανούς και μουσουλμάνους και εκτός από τα εθνικά προβλήματα υπήρχαν και προσωπικά, κομματικά και βεβαίως ενδημικά προβλήματα, όπως η ζωοκλοπή, βεντέτες κλπ. Οι κάτοικοι εγκατέλειπαν την ύπαιθρο και κατέφευγαν στις μεγάλες πόλεις για προστασία. Οι ξένοι διοικητές εκτελούσαν τα αστυνομικά τους καθήκοντα με τις δυνάμεις στρατού που είχαν στις περιοχές τους, αλλά αναγκάστηκαν να συγκροτήσουν τμήματα χωροφυλακής από Κρητικούς, ο καθένας στο νομό που διοικούσε. Η οργάνωση και ο τρόπος λειτουργίας του καθενός από τα τέσσερα σώματα χωροφυλακής που δημιουργήθηκαν ήταν σύμφωνη με τα ισχύοντα στη χώρα του κάθε διοικητή, αλλά και με την εμπειρία που είχε η κάθε χώρα από ανάλογες περιπτώσεις. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν να αστυνομεύεται η Κρήτη από τέσσερα ανεξάρτητα σώματα χωροφυλακής, τα οποία ήταν οργανωμένα επάνω σε τελείως διαφορετικά πρότυπα. Τον Ιανουάριο του 1899 ο Γεώργιος κάλεσε στα Χανιά τους αρχηγούς χωροφυλακής των τεσσάρων διαμερισμάτων για να ακούσει τις προτάσεις τους όσον αφορά τη δημιουργία Κρητικής Χωροφυλακής. Το καλοκαίρι του 1899 ο λοχαγός των καραμπινιέρων Federico Craven, διορίσθηκε επίσημα διοικητής και οργανωτής της «Κρητικής Χωροφυλακής». Η Κρητική Χωροφυλακή είχε σημαντικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση και διατήρηση της τάξης.
Οπλοφορία
Μετά την σφαγή των κατοίκων του Ηρακλείου, 10.000 ένοπλοι του Ηρακλείου, Λασιθίου και των άλλων διαμερισμάτων της Κρήτης συγκεντρώθηκαν και απειλούσαν να εκδικηθούν τους Τούρκους. Όλες οι πλευρές, η Εκτελεστική Επιτροπή της Συνελεύσεως των Κρητών, οι αρχηγοί και καπετάνιοι, οι αρχηγοί των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Μητροπολίτης Κρήτης Ευμένιος, προέτρεπαν τους Ελληνοκρητικούς σε αυτοσυγκράτηση, ώστε να λυθεί ευνοϊκά το Κρητικό Ζήτημα. Παρ' όλα αυτά άρχισαν αντεκδικήσεις από τους χριστιανούς εις βάρος του μουσουλμανικού στοιχείου, ενώ από τις Μεγάλες Δυνάμεις και την Εκτελεστική Επιτροπή ζητήθηκε ο αφοπλισμός και των δύο πλευρών. Οι μουσουλμάνοι που βρίσκονταν στο Ηράκλειο αφοπλίστηκαν, όμως οι χριστιανοί ήταν δύσπιστοι στο να παραδώσουν τα όπλα αν δεν έφευγε ο τούρκικος στρατός από το νησί.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση ήταν ήδη ανεπτυγμένη στην Κρήτη, αλλά με την σύσταση της Κρητικής Πολιτείας εμφάνισε νέα άνθηση. Η πρώτη νομολογία για την εκπαίδευση εισήχθη με διατάξεις του Συντάγματος του 1899, με τις οποίες καθιερώθηκε η υποχρεωτική παιδεία και για τα δύο φύλα.
Κατά την περίοδο αυτή λειτούργησαν δύο τύποι δημοτικών σχολείων, τα κατώτερα (τετρατάξια) και τα ανώτερα ή πλήρη (εξατάξια). Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση υπήρχαν τα ημιγυμνάσια με τρεις τάξεις στα μικρά επαρχιακά κέντρα, τα πλήρη εξατάξια γυμνάσια στα αστικά κέντρα του νησιού και τα τριτάξια ανώτερα παρθεναγωγεία των Χανίων και Νεάπολης, καθώς και το πεντατάξιο Παρθεναγωγείο του Ηρακλείου. Με νόμο του 1903 ιδρύθηκε στο Ηράκλειο παιδαγωγική σχολή, το τριτάξιο διδασκαλείο και ιεροδιδασκαλείο στη Μονή Αγ. Τριάδας των Χανίων. Δάσκαλοι διορίστηκαν εκτός από απόφοιτοι Γυμνασιακών τάξεων, απόφοιτοι σχολαρχείων και ορισμένοι απόφοιτοι τετρατάξιων δημοτικών.
Ο αριθμός σχολείων και μαθητών συνεχώς μεγάλωνε μέχρι την Ένωση και τα ποσοστά αναλφαβητισμού μειώθηκαν. Η νομοθεσία της Κρητικής πολιτείας σε εκπαιδευτικά θέματα ίσχυσε ως το 1914, οπότε και εφαρμόστηκε η κοινή γενική εκπαιδευτική πολιτική και νομοθεσία του Ελληνικού Κράτους.
Πολιτιστική ζωή
Το 1899 συγκροτήθηκε ο Φιλολογικός Σύλλογος "Χρυσόστομος" και στη συνέχεια ιδρύονταν συνεχώς πνευματικά, φιλανθρωπικά, αθλητικά και εργατικά σωματεία και διοργανώνονταν πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Επισκέπτονταν την Κρήτη πολλοί ελληνικοί και ξένοι θίασοι και δίνονταν μαθητικές θεατρικές παραστάσεις (ορισμένες και στα αρχαία Ελληνικά), συναυλίες και οργανώνονταν μουσικοφιλολογικές εσπερίδες. Ο φωνογράφος και ο κινηματογράφος πρωτοεμφανίστηκαν στα Χανιά. Κυκλοφόρησαν εφημερίδες και περιοδικά, ενώ το 1901 στην Κρητική Βουλή έγινε πρόταση χειραφέτησης της γυναίκας, από τον Σφακιανό βουλευτή Γεώργιο Δασκαλογιάννη.
Σημαία
Η σημαία ήταν μία παραλλαγή της ελληνικής σημαίας του 1822. Ένας λευκός σταυρός χώριζε τη σημαία σε τέσσερα τετράγωνα, από τα οποία τα τρία ήταν γαλάζια, ενώ το πρώτο ήταν κόκκινο με ένα λευκό άστρο στο κέντρο, που συμβόλιζε την υποταγή στην Οθωμανική πύλη και το ένα τέταρτο των Τούρκων στον πληθυσμό του νησιού. Οι Κρητικοί δεν την αναγνώριζαν και την χρησιμοποιούσε μόνο το επίσημο κράτος. Σε δημοσιευμένο ποίημα στην εφημερίδα "ο Αγών" στις 31 Δεκεμβρίου 1907 με τίτλο "Ευχή στην πατρίδα" γίνεται αναφορά στη σημαία. Συγκεκριμένα στην έκτη στροφή αναφέρει "Γιατί εις τη γαλάζια μας τ’ αλλόθρησκο αστρουλάκι;, Ως πότε θα σταλάζουνε στα στήθια σου φαρμάκι;"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία  Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κ
2291 Κέβο
Ο Κέβο (Kevo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,617. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο μετεωρολογικό και βιολογικό σταθμό επί του ποταμού Κέβο της Λαπωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεβο
2955 Νιούμπερν
Ο Νιούμπερν (Newburn) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Ρέι Νιούμπερν (Ray L. Newburn).
58
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 58 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
2955 Νιούμπερν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Νιούμπερν είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νιουμπερν
Symphony, K. 19b (Mozart)
μικρογραφία|Πορτρέτο του [[Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ|Μότσαρτ, ο οποίος πιθανώς να έγραψε την συμφωνία]] Η χαμένη Συμφωνία σε Ντο μείζονα, '''K. 19''', γράφτηκε πιθανώς από τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ στις αρχές του 1765 στο Λονδίνο. Είναι μία από τις 12 συμφωνίες που ανακάλυψε ο Γερμανός μουσικολόγος Λούντβιχ Ρίτερ φον Κέχελ (1800-77) στον μουσικό κατάλογο της μουσικής εταιρείας Breitkopf & Härtel, ο οποίος την απαριθμούσε ως μια από τις 6 συμφωνίες (αρ. 65-70) που προέρχονταν από τον Ιταλό συνθέτη Λουίτζι Γκάτι (1740-1817).
Η ενορχήστρωση για τη συμφωνία παραμένει άγνωστη, αλλά ο Γερμανοαμερικανός μουσικολόγος Άλφρεντ Αϊνστάιν εικάζει ότι θα ήταν η ίδια ενορχήστρωση με τις σύγχρονες γνωστές συμφωνίες, όπως η No. 16 (K. 128) και No. 19 (K. 132) (έγχορδα, 2 όμποε και 2 κόρνα ). Στην τρίτη έκδοση του καταλόγου του Κέχελ, χρονολογήθηκε στις αρχές του 1765 στο Λονδίνο, και κρίθηκε ότι ο συνθέτης επηρεάστηκε από τις συμφωνίες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Όμως ο Αμερικανός μουσικολόγος Νέαλ Ζασλυ αμφισβητεί το ότι ο Μότσαρτ εμπνεύστηκε από τον Μπαχ, δεδομένου ότι οι επτά συμφωνίες του, που εμπνεύστηκε ο Μότσαρτ, γράφτηκαν αργότερα από την παραμονή του Αυστριακού συνθέτη στο Λονδίνο. Αντίθετα υποστηρίζει ότι ο Μότσαρτ εμπνεύστηκε από τις ίδιες του τις συμφωνίες (Π.χ. 26η Συμφωνία).
Κατηγορία:Συμφωνίες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
Πενταφθοριούχος φωσφόρος
right|thumb|150px| Ο Πενταφθοριούχος φωσφόρος είναι ένα αλογονίδιο του φωσφόρου με χημικό τύπο PF5. Είναι ένα άχρωμο αέριο σε θερμοκρασία δωματίου και κανονική πίεση.
Κατηγορία:Ενώσεις φωσφόρου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Μάριος Σπύρογλου
Σπούδασε στην Μεγάλη Βρεττανία και είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου του Surrey. Εχει σκηνοθετήσει μικρού μήκους ταινίες, διαφημιστικά και βίντεοκλίπς, ανάμεσα των άλλων για τον Κωνσταντίνο Βήτα, Monsieur Minimal, Professional Sinnerz, Mary's Flower Superhead.
Το 2008 στην Θεσσαλονίκη ίδρυσε την παρεμβατική ομάδα Sfina και το 1ο φεστιβάλ Χρωμάτων στην Ελλάδα την Μέρα με τα Χρώματα, το 2012. Η Sfina είναι μία παρεμβατική κολεκτίβα ανθρώπων (αιφνίδιος 'όχλος'), στόχος της οποίας είναι η δημιουργία καταστάσεων. Άλλοτε υπερρεαλιστικές και άλλοτε παιχνιδιάρικες, αποσκοπούν στην διακοπή της ρουτίνας του αστικού τοπίου. Μέχρι σήμερα συμπεριλαμβανομένου της Μέρας με τα Χρώματα, παραπάνω από 80,000 συνολικά άνθρωποι έχουν συμμετέχει στις δράσεις της ομάδας Sfina.
Εχει σκηνοθετήσει αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές όπως Cinemania (ΕΤ3), Η κουζίνα της Μαμάς (ΕΤ3), Οξυγόνο (ΕΤ3), Κροίσοι (ΕΤ3), Το Παραμύθι (ΝΕΡΙΤ)
Συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου θεσσαλονίκης, την Μπιενάλε Θεσσαλονίκης, το Fringe Festival και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, TEDxThessaloniki.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Δήμος Βισαλτίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος Βισαλτίας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Βισαλτίας, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Βισαλτίας. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 8 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 8.563 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Δημητρίτσι.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς.
Παραπομπές
Β
Χρυσελεούσα (συνοικία Στροβόλου)
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Χρυσελεούσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Στροβολου
Σημαία της Βραζιλίας
right|thumb|200px|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|20px Λόγος σημαίας: 7:10]]
Η σημαία τής Βραζιλίας στη σημερινή της έκδοση ισχύει από τις 19 Νοεμβρίου 1889. Δείχνει έναν κίτρινο ρόμβο σε πράσινο υπόβαθρο με τον νυχτερινό ουράνιο θόλο τής Βραζιλίας. Το κίτρινο και το πράσινο είναι σύμβολα του οίκου τής Μπραγκάνσα και των Αψβούργων αντίστοιχα.
Περιγραφή
Έχει πράσινο υπόβαθρο στο κέντρο τού οποίου βρίσκεται ένας κίτρινος ρόμβος. Μέσα στο ρόμβο βρίσκεται ένας μπλε κύκλος, που αναπαριστάνει τον νυχτερινό ουρανό με άσπρα αστέρια πέντε διαφορετικών μεγεθών και με μια άσπρη κυρτή λωρίδα να περιβάλλει τον κύκλο. Το ρητό «Ordem e Progresso» («Τάξη και Πρόοδος») αναγράφεται με κεφαλαία γράμματα στο ίδιο πράσινο χρώμα σε σκιά, όπως του υποβάθρου, μέσα στη λωρίδα. Αυτή η σημαία καλείται ενίοτε Auriverde, που σημαίνει «χρυσοπράσινη». Η σύγχρονη σημαία υιοθετήθηκε αρχικά στις 19 Νοεμβρίου του 1889 και η ιδέα ήταν του Ραϊμούντου Τεϊσέιρα Μέντες, με τη συνεργασία των Μιγκέλ Λέμος και Μανουέλ Περέιρα Ρέις. Το σχέδιο έκανε ο Ντέσιου Βιλιάρες.
Ιστορία
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 5 Οκτωβρίου 1988. Η σημερινή σημαία ακολουθεί το ίδιο σχέδιο με μερικές μεταβολές. Η 27άστερη έκδοση της σημαίας καθιερώθηκε στις 12 Μαΐου τού 1992, με το νόμο τής 11ης Μαΐου τού 1992. Ως το 1822 όλες οι σημαίες ήταν πορτογαλικές. Παρακάτω παρουσιάζονται οι παλιές σημαίες που χρησιμοποιήθηκαν στη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραζιλία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βραζιλίας
2292 Σέιλι
Ο Σέιλι (Seili) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,642. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο νησί του φινλανδικού αρχιπελάγους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σέιλι είναι άγνωστα. Ο Σέιλι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 7 λεπτά.
Λεβέντ
thumb| Μακρινή άποψη του αστικού πανοράματος του Λεβέντ από τα στενά του [[Βόσπορος|Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη.]] thumb|Ένα διπλοκάρινο θαλάσσιο λεωφορείο στον Βόσπορο, με φόντο τον ορίζοντα του Λεβέντ. Το [[Istanbul Sapphire|Ιστάνμπουλ Σάφαϊρ είναι ο πρώτος ουρανοξύστης στα αριστερά.]]
Το Λεβέντ (τούρκικα: Levent) είναι γειτονιά και μια από τις κύριες επιχειρηματικές περιοχές της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία, που βρίσκεται στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης. Αποτελεί τμήμα του δήμου Μπεσίκτας και βρίσκεται στα βόρεια του Κεράτιου Κόλπου, στη δυτική ακτή του στενού του Βοσπόρου.
Το Λεβέντ, μαζί με το κοντινό Μάσλακ, είναι μια από τις κύριες επιχειρηματικές περιοχές στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης, όπου πολλά έργα ουρανοξυστών βρίσκονται υπό κατασκευή ή στο στάδιο του σχεδιασμού. Ένα από τα σύγχρονα αστικά πανοράματα βρίσκεται εδώ, κρυμμένο πίσω από τους λόφους του Βοσπόρου και δεν διαταράσσει την ατμόσφαιρα της ιστορικής χερσονήσου της Κωνσταντινούπολης, η οποία βρίσκεται σε αρκετή απόσταση.
Ο ψηλότερος ουρανοξύστης στο Λεβέντ είναι ο 54 ορόφων Ιστάνμπουλ Σάφαϊρ, ο οποίος έχει ύψος 238 μέτρα (261 μέτρα με την κεραια). Ήταν ο ψηλότερος ουρανοξύστης της Κωνσταντινούπολης και της Τουρκίας μεταξύ 2010 και 2016, ενώ από το 2023, είναι ο πέμπτος ψηλότερος ουρανοξύστης στην Κωνσταντινούπολη και την Τουρκία, πίσω από τον Πύργο της Τουρκικής Κεντρικής Τράπεζας ύψους 352 μέτρων στην περιοχή Ατασεχίρ στην ασιατική πλευρά της πόλης. Ο Πύργος Μετροπόλ Ιστάνμπουλ (70 όροφοι / 301 μέτρα συμπεριλαμβανομένων των δίδυμων κεραιών του) επίσης στην περιοχή Ατασεχίρ· και οι Πύργοι Σκάιλαντ Ιστάνμπουλ 1 και 2 (2 x 284 μέτρα), που βρίσκονται δίπλα στο Στάδιο Νεφ στη γειτονιά Χουζούρ της περιοχής Σαρίγερ, στην ευρωπαϊκή πλευρά.
Οι σταθμοί Λεβέντ και 4. Λεβέντ κατά μήκος της γραμμής Μ2 του Μετρό Κωνσταντινούπολης εξυπηρετούν την επιχειρηματική περιοχή Λεβέντ και τις γύρω γειτονιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη
Χέρμαν Μπόντι
Ο Χέρμαν Μπόντι (1 Νοεμβρίου 1919 - 10 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν Αυστρο-Βρετανός μαθηματικός και κοσμολόγος.
Βιογραφία
Ο Μπόντι γεννήθηκε στη Βιέννη, γιος Εβραίου γιατρού. Μεγάλωσε στη Βιέννη, όπου σπούδασε στο Realgymnasium. Έδειξε από νωρίς εξαιρετική ικανότητα στα μαθηματικά και συστήθηκε στον Άρθουρ Έντινγκτον από τον Αβραάμ Φράενκελ. Ο Φράενκελ ήταν μακρινός συγγενής, ο μόνος μαθηματικός στην ευρύτερη οικογένεια και η μητέρα του Χέρμαν είχε την προνοητικότητα να κανονίσει μια συνάντηση μεταξύ του νεαρού γιου της και του διάσημου άνδρα γνωρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να είναι το κλειδί για να μπορέσει να ακολουθήσει τις επιθυμίες του και να γίνει ο ίδιος μαθηματικός. Ο Έντινγκτον τον ενθάρρυνε να ταξιδέψει στην Αγγλία για να σπουδάσει μαθηματικά στο Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ. Έφτασε στο Κέιμπριτζ το 1937, για να γλιτώσει από τον αντισημιτισμό που επικρατούσε στην Αυστρία. Όταν συνειδητοποίησε την επικίνδυνη θέση των γονέων του το 1938, λίγο πριν από το Anschluss, τους έστειλε τηλεγράφημα στο οποίο τους έλεγε να εγκαταλείψουν επειγόντως την Αυστρία. Κατάφεραν να φτάσουν στην Ελβετία και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη.
Στα πρώτα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τέθηκε υπό κράτηση στη Νήσο Μαν και στον Καναδά ως αλλοδαπός που ήταν φιλικά προσκείμενος στον εχθρό. Μεταξύ των άλλων κρατουμένων ήταν ο Τόμας Γκολντ και ο Μαξ Περούτζ. Το 1940, ο Μπόντι έγινε Senior Wrangler στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Ο Μπόντι και ο Γκολντ απελευθερώθηκαν στα τέλη του 1941 και εργάστηκαν με τον Φρεντ Χόιλ πάνω στο ραντάρ στο Admiralty Signals Establishment. Έγινε Βρετανός υπήκοος το 1946.
Εργασίες
Ο Μπόντι δίδαξε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1945 έως το 1954. Ήταν μέλος του Κολέγιο Τρίνιτι από το 1943 έως το 1949 και από το 1952 έως το 1954.
Το 1948, οι Μπόντι, Χόιλ και Γκολντ διατύπωσαν τηv Κοσμολογία της Συνεχούς Δημιουργίας, η οποία υποστηρίζει ότι το σύμπαν διαστέλλεται συνεχώς, αλλά η ύλη δημιουργείται συνεχώς για να σχηματίσει νέα αστέρια και γαλαξίες ώστε να διατηρηθεί μια σταθερή μέση πυκνότητα. Η θεωρία της σταθερής κατάστασης επισκιάστηκε από την αντίπαλη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης με την ανακάλυψη του κοσμικού μικροκυματικού υποβάθρου (CMB).
Ο Μπόντι ήταν ένας από τους πρώτους που εκτίμησε σωστά τη φύση της βαρυτικής ακτινοβολίας, εισάγοντας τις συντεταγμένες ακτινοβολίας Μπόντι, τον k-υπολογισμό Μπόντι, τις έννοιες της μάζας Μπόντι και των ειδήσεων Μπόντι και γράφοντας άρθρα ανασκόπησης. Έκανε δημοφιλές το επιχείρημα της κολλώδους χάντρας, το οποίο λέγεται ότι αρχικά οφειλόταν, ανώνυμα, στον Ρίτσαρντ Φάινμαν, για τον ισχυρισμό ότι η βαρυτική ακτινοβολία με φυσικό νόημα προβλέπεται πράγματι από τη γενική σχετικότητα, ένας ισχυρισμός που ήταν αμφιλεγόμενος μέχρι περίπου το 1955. Μια δημοσίευση του 1947 αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για τη μετρική Λεμέτρ-Τόλμαν, μια ανομοιογενή, σφαιρικά συμμετρική λύση σκόνης (συχνά αποκαλούμενη LTB ή Λεμέτρ-Τόλμαν-Μπόντι). Ο Μπόντι συνέβαλε επίσης στη θεωρία της συσσώρευσης ύλης από ένα νέφος αερίου πάνω σε ένα αστέρι ή μια μαύρη τρύπα, συνεργαζόμενος με τον Ρεϊμόν Λίτλετον και δίνοντας το όνομά του στην "συσσώρευση Μπόντι" και στην "ακτίνα Μπόντι".
59
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 59 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Χέρμαν Μπόντι
Εργασίες
Έγινε καθηγητής στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου το 1954 και διορίστηκε ομότιμος καθηγητής εκεί το 1985. Ήταν γραμματέας της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας από το 1956 έως το 1964.
Ἀλλες δραστηριότητες
Ο Μπόντι δραστηριοποιήθηκε πέρα από τα όρια της πανεπιστημιακής διδασκαλίας και της έρευνας. Κατείχε πολλές θέσεις:
59
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χέρμαν Μπόντι
Ἀλλες δραστηριότητες
Έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1959[5].Έκανε μια σειρά τηλεοπτικών προγραμμάτων με τίτλο E=mc2 για το BBC το 1963. Διορίστηκε ιππότης διοικητής του Μπαθ το 1973. Του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο της Εταιρείας Αϊνστάιν το 1983, το Χρυσό Μετάλλιο του Ινστιτούτου Μαθηματικών και των Εφαρμογών τους το 1988, το Διεθνές Βραβείο Ανθρωπισμού G.D. Birla και το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 2001. Του απονεμήθηκε τιμητικός τίτλος (Doctor of Science) από το Πανεπιστήμιο του Μπαθ το 1974.
Η έκθεσή του για τις πλημμύρες του Λονδίνου το 1953 οδήγησε τελικά στην κατασκευή του φράγματος του Τάμεση. Υποστήριξε επίσης την πρόταση για ένα φράγμα του Σέβερν για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά το σχέδιο αυτό δεν προωθήθηκε.
Τα έγγραφά του από το 1940 έως το 2000 έχουν αρχειοθετηθεί σε 109 κουτιά αρχείου από το Janus Project .
Προσωπική ζωή
Οι γονείς του ήταν Εβραίοι, αλλά ποτέ δεν "ένιωσε την ανάγκη για θρησκεία" και ήταν δια βίου ανθρωπιστής. Διετέλεσε πρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης Ανθρωπιστών από το 1982 έως το 1999 και πρόεδρος της Ένωσης Ορθολογιστικού Τύπου από το 1982. Ήταν ένας από τους υπογράφοντες του Ανθρωπιστικού Μανιφέστου.
Παντρεύτηκε την Κριστίν Στόκμαν, επίσης μαθηματικό και αστρονόμο, το 1947- ήταν μία από τις φοιτήτριες του Χόιλ στην έρευνα και, όπως και εκείνος, συνέχισε να δραστηριοποιείται στο ουμανιστικό κίνημα. Μαζί απέκτησαν δύο γιους και τρεις κόρες, μία εκ των οποίων είναι η καθηγήτρια Λιζ Μπόντι, φεμινίστρια γεωγράφος στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Πέθανε στο Κέιμπριτζ το 2005, σε ηλικία 85 ετών και οι στάχτες του σκορπίστηκαν στο Anglesey Abbey κοντά στο Κέιμπριτζ. Η Χριστίν πέθανε το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
60
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 60 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Plawres Sanshiro
Το Plawres Sanshiro (ιαπωνικά: プラレス3四郎, Χέπμπορν: Puraresu Sanshirō, γνωστό στην Ελλάδα και ως Τζουμαρού) είναι ιαπωνική σειρά περιπέτειας anime και manga. Δημιουργήθηκε από τους Τζίρο Γκιου και Μινόρου Καμίγια, σκηνοθετήθηκε από τον Κουχίνικο Γιουγιάμα και αποτελείται από 37 επεισόδια. Η παραγωγή της έγινε από το 1983 έως το 1984 από την εταιρία Kaname Pro. Στην Ελλάδα, η σειρά προβλήθηκε από την ΕΤ3, στο Junior's TV και σε τηλεοπτικούς σταθμούς της επαρχίας, και το 1987 κυκλοφόρησαν στα βιντεοκλάμπ σε 4 VHS τα πρώτα 12 επεισόδια από την Medusa Video. Η μεταγλώττιση έγινε στο Στούντιο Εκράν. Μαζί με τον Igano Kabamaru αποτελούσαν δύο από τις δημοφιλέστερες σειρές κινουμένων σχεδίων στην τηλεόραση στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τη δεκαετία του '90.
Υπόθεση
Η υπόθεση εκτυλίσσεται γύρω από ένα αγόρι, τον Sanshiro Sugata, ο οποίος έχει θέσει ως σκοπό να γίνει ο καλύτερος χειριστής Plawres (Plastic Wrestling) σε ολόκληρη την Ιαπωνία, παρά τις βλέψεις του παππού του που θέλει να τον κάνει μεγάλο Judoka. Έχοντας στο πλευρό του ένα από τα πιο δυνατά plawres, τον Jumaru (Juohmaru είναι η κανονική ονομασία του), θα αντιμετωπίσουν στα ιαπωνικά τουρνουά Plawres (και όχι μόνο) άλλα αδίστακτα και εξίσου δυνατά Plawres, όπως για παράδειγμα τον Mad Hurricane, τον Blue Hawaii, τον Mosquito (Κουνούπη) και τον El Matador (Ταύρο).
Χαρακτήρες
Ο Sanshiro είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς και ο χειριστής του πιο δυνατού plawres, του Jumaru, τον οποίο κατασκεύασε ο πατέρας του που δεν είναι εν ζωή. Αρχικά ο Sanshiro είναι ένας φιλόδοξος πρωτάρης που μοναδική του σκέψη είναι να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής με τον Jumaru. Οι αντίπαλοί του είναι θρασείς προκειμένου να τον προκαλέσουν σε μονομαχία. Στην αρχή της σειράς δεν μαθαίνει από τα λάθη του, όμως καθώς η σειρά και η πλοκή εξελίσσεται αρχίζει να σκέφτεται πιο λογικά και χωρίς εγωισμό κάθε φορά που τον προκαλεί κάποιος αντίπαλος.
Η Kyoko είναι φίλη του Sanshiro και που έχει αισθήματα αγάπης γι'αυτόν. Είναι βοηθός εκπαιδευτής του τζούντο στην οικογένεια Sugata. Είναι ενεργητική και ειλικρινής και δεν διστάζει να επιπλήξει τον Sanshiro όποτε κάνει λάθος. Η Kyoko εργάζεται επίσης στην επιχείρηση εστιατορίων της οικογένειας της και οδηγεί μοτοσυκλέτα.
Ο Shota είναι ο καλύτερος φίλος του Sanshiro, ο οποίος συλλέγει πληροφορίες οποιουδήποτε είδους, ιδιαίτερα για τα αντίπαλα plawers. Ο Shota είναι υπερενεργητικός και παρουσιάζεται συχνά τρέχοντας με ένα ιδιαίτερο στυλ. Είναι επίσης ερωτύλος, φωνακλάς και κρίνει γρήγορα τους άλλους βασίζόμενος στην πρώτη εντύπωση. Εντούτοις, αντιμετωπίζει τα καθήκοντά του σοβαρά.
Ο Tetsuya είναι ο μηχανικός του Jumaru και αρμόδιος να επιδιορθώνει τα όποια μηχανικά προβλήματα μπορεί να παρουσιάσει ο Jumaru κατά τη διάρκεια της μάχης. Αποδεικνύεται πολύ ικανός, εύστροφος και καινοτόμος πάνω σε μηχανικά θέματα, αν και κατα περιόδους ενοχλείται όταν ο Sanshiro τον παρακάμπτει για τη συντήρηση του Jumaru.
Ο Shinji είναι ο προγραμματιστής του Jumaru. Ο προγραμματισμός του σε συνδυασμό με τον χειροκίνητο έλεγχο του Jumaru από τον Sanshiro, καθοδηγούν τον Jumaru στο ρινγκ.
Ελληνική μεταγλώττιση και διανομή ρόλων
Σκηνοθετική επιμέλεια: Βασίλης Συρόπουλος
Σπύρος Μπιμπίλας: Σανσίρο Σουγκάτα
Χάρης Σώζος: Σότα
Πάρις Κατσίβελος: Σίντζι - Κουροσάκι
Κώστας Σκώκος: Καρντέλο - Γκριν Μπέρετ
Αλέξια Ασκαρίδου: Σέιλα Μίστι - Καόρου Σουγκάτα
Λίλιαν Δημητρακοπούλου: Μάκι Ασάνο
Νίκος Μαγδαληνός: Τζουμαρού
Πληροφορίες - πηγές
https://www.greekdubdb.com/title?id=664
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Σειρές manga Κατηγορία:Anime και manga mecha Κατηγορία:Anime και manga αθλητισμού Κατηγορία:Shōnen anime και manga
Σοφία Ρούσοβα
Η Σοφία Φεντόριβνα Ρούσοβα (ουκρανικά: Софія Федорівна Русова, 18 Φεβρουαρίου 1856 - 5 Φεβρουαρίου 1940) ήταν Ουκρανέζα παιδαγωγός, συγγραφέας, υπέρμαχος των γυναικείων δικαιωμάτων και πολιτική ακτιβίστρια. Γεννήθηκε στο χωριό Ολεσίνα, της περιοχής Ρίπκι, στην περιφέρεια του Τσέρνιγκοφ, της Ουκρανίας, που ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ως Σοφία Λίντφορς. Ο πατέρας Φέντιρ είχε σουηδικές ρίζες ενώ η μητέρα της Χάνα Γκερβέ, γαλλικές ρίζες. Η οικογένεια μιλούσε κυρίως ρωσικά και γαλλικά. Σε πολύ μικρή ηλικία χάνει δύο αδέλφια, ενώ λίγο αργότερα πεθαίνει και η μητέρα της από φυματίωση, με τη μεγάλη αδελφή της να αναλαμβάνει να τη φροντίσει. Κατόπιν, η οικογένεια μετακόμισε στο Κίεβο, από όπου η Σοφία τελείωσε το γυμνάσιο Φουντουκλιέγεφ.
Περί το 1871, πεθαίνει και ο πατέρας της. Οι δύο αδελφές τότε μετακομίζουν σε ένα μικρότερο διαμέρισμα και ξεκινούν τη νέα, ανεξάρτητη ζωή τους, ωστόσο, ο θάνατος του πατέρα τους, τις στενοχωρεί βαθιά. Με την περιουσία που απέκτησαν από τον πατέρα, αποφάσισαν να ανοίξουν έναν παιδικό σταθμό στην ουκρανική πρωτεύουσα, που αυτή κατά αυτήν την περίοδο δεν είχε κανέναν. Έτσι, οι αδελφές σπούδασαν για να μάθουν μεθόδους για πρώιμη παιδική εκπαίδευση. Το 1872, ο πρώτος παιδικός σταθμός του Κιέβου άνοιξε από την Σοφία και την αδελφή της Μαρία. Γενικότερα, στην Ουκρανία θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες φιγούρες της εθνικής τους εκπαίδευσης. Η Ρούσοβα ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και η πρώτη πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Γυναικών στην Ουκρανία.
Κατά την περίοδο που έζησε η Σοφία, η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε κατακτήσει τελείως την Ουκρανία, η οποία σιγά σιγά γινόταν γνωστή ως η "Μικρή Ρωσία", αποκτώντας μία ιδιότητα περιφέρειες παρά έθνους. Κατά αυτήν την περίοδο προωθούνταν και το αντι-ουκρανικό συναίσθημα από την Αυτοκρατορία. Το αυτοκρατορικό καθεστώς, υπό την ηγεσία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β', εξέδωσε ένα διάταγμα, στο οποίο απαγορεύει τη χρησιμοποίηση της ουκρανικής γλώσσας σε οποιαδήποτε έντυπη μορφή. Οι Ουκρανοί διανοούμενοι όμως ήταν αποφασισμένοι να κυκλοφορήσουν όλο το έργο του Ταράς Σεβτσένκο. Η Σοφία με τον σύζυγό της Ολεξάντερ Ρούσοφ, ανέλαβαν αυτήν την επικίνδυνη αποστολή, περνώντας αρκετό καιρό στην Πράγα. Τελικά το ζευγάρι μεταφέρει το ολοκληρωμένο έργο, με πολύ ρίσκο στην Ουκρανία. Η Ρούσοβα φυλακίστηκε αρκετές φορές εξ αιτίας των "επαναστατικών" γραπτών. Το 1922, έφυγε από τη Σοβιετική Ουκρανία και εγκαταστάθηκε στην Πράγμα, όπου δίδασκε σε ουκρανικό ινστιτούτο από το 1924 έως και το 1939. Πέθανε σε ηλικία 84 ετών και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Ολσάνσκε.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Παιδαγωγοί Κατηγορία:Ουκρανοί φεμινιστές
Οροπέδιο Δράμας
Το Οροπέδιο είναι ορεινό χωριό του νομού Δράμας κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 700 μ. στην περιοχή της Ελατιάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 23 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Το 1900, κατά τον Βούλγαρο συγγραφέα και επιθεωρητή σχολείων Βασίλ Καντσόφ, το Οροπέδιο ήταν ένα αμιγές μουσουλμανικό χωριό 370 κατοίκων. Το 1913, σύμφωνα με την πρώτη ελληνική απογραφή είχε πληθυσμό 567 κατοίκων, ενώ μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών του 1918-1922 κατοικήθηκε από Έλληνες του Πόντου. Μέχρι το 1927 έφερε το όνομα Βλαδίκος και στην απογραφή του 1928 είχε πληθυσμό 204 κατοίκων.
Το Οροπέδιο υπήρξε τόπος κατοικίας των Ποντίων οπλαρχηγών και αντιστασιακών Ηλία Σελαλμαζίδη και Ιωάννη Λαφτσίδη. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής κάηκε ολοσχερώς τον Μάιο του 1944 μαζί με άλλα χωριά της Ελατιάς (Καρά Ντερέ) ως αντίποινα για τις απώλειες που υπέστησαν οι βουλγαρικές δυνάμεις από τους αντάρτες του Αντών Τσαούς στη μάχη της γέφυρας Παπάδων. Λίγους μήνες αργότερα (22 - 25 Αυγούστου 1944) κοντά στο χωριό πραγματοποιήθηκε μάχη ανάμεσα σε βουλγαρικά στρατεύματα και αντάρτες της ΕΣΕΑ/ΕΑΟ.
Διοικητικά το Οροπέδιο υπαγόταν στην κοινότητα Σιδηρονέρου (έως το 1997 η κοινότητα ήταν κομμάτι της επαρχίας Δράμας ) μέχρι και το 2010 όταν μετά τις αλλαγές που επέβαλε το σχέδιο Καλλικράτης στην τοπική αυτοδιοίκηση υπήχθη στην τοπική κοινότητα Σιδηρονέρου του διευρυμένου δήμου Δράμας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας Κατηγορία:Σιδηρόνερο
Δήμος Μοιρών
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Μοιρών.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Φαιστού.
Ο Δήμος Μοιρών ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Φαιστού. Βρισκόταν στα νοτιοδυτικά του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα του την ομώνυμη κωμόπολη Μοίρες. Πρόκειται για πεδινό και παραθαλάσσιο δήμο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου βρισκόταν στον κάμπο της Μεσσαράς, ενώ βρεχόταν από το Λιβυκό πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 10.857 κατοίκους και έκταση 181.885 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 12 δημοτικά διαμερίσματα:
Πριν το 1999
...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοι
Τζόζεφ Κόνραντ
Ο Τζόζεφ Κόνραντ (Joseph Conrad, 3 Δεκεμβρίου 1857 – 3 Αυγούστου 1924) ήταν Βρετανός συγγραφέας πολωνικής καταγωγής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αγγλόφωνους μυθιστοριογράφους.
Έζησε δεκαέξι χρόνια στη θάλασσα πριν εγκατασταθεί οριστικά στην Αγγλία. Μερικά από τα έργα του έχουν ονομαστεί «ρομαντικά», αλλά ο «ρομαντισμός» του εμποτίζεται με άγρια ειρωνεία και μια λεπτή αίσθηση της ανθρώπινης ικανότητας για αυτοεξαπάτηση. Πολλοί κριτικοί τον θεωρούν ως πρόδρομο του μοντερνισμού. Το αφηγηματικό ύφος και οι υπαρξιακοί, αντι-ηρωικοί χαρακτήρες του έχουν επηρεάσει πολλούς συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Ντ. Χ. Λώρενς, Γκράχαμ Γκρην, Τζόζεφ Χέλλερ και Γέρζι Κοζίνσκι. Η ταινία «Αποκάλυψη τώρα» βασίστηκε στη νουβέλα του Η καρδιά του σκότους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Έντεχνο
Έντεχνο είναι ορχηστρική μουσική με στοιχεία από τον ελληνικό παραδοσιακό ρυθμό και μελωδία. Τα λυρικά του θέματα βασίζονται συχνά στο έργο των διάσημων Ελλήνων ποιητών. Το έντεχνο προέκυψε στα τέλη της δεκαετίας του '50, βασισμένο στο δυτικοποιημένο ρεμπέτικο από τους Βασίλη Τσιτσάνη και Μανώλη Χιώτη. Ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν οι δημοφιλέστεροι πρώτοι συνθέτες των έντεχνων τραγουδιών.
Προέλευση
Σε αντίθεση με άλλες μορφές ελληνικής αστικής παραδοσιακής μουσικής, οι έντεχνες συναυλίες συχνά θα πραγματοποιούνταν έξω από μια αίθουσα ή ένα νυχτερινό κέντρο, στην ύπαιθρο. Ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν οι δημοφιλέστεροι πρώτοι συνθέτες των έντεχνων τραγουδιών. Και οι δύο εκπαιδεύτηκαν στην κλασσική μουσική και -μεταξύ άλλων λόγων- η έλλειψη ενός ευρέως κοινού γι 'αυτό το είδος μουσικής στην Ελλάδα, τους οδήγησε στην εφεύρεση του έντεχνου, στο οποίο μεταβίβασαν κάποιες αξίες της δυτικής μουσικής τέχνης. Άλλοι σημαντικοί Έλληνες συνθέτες ήταν οι: Σταύρος Κουγιουμτζής, Μάνος Λοΐζος και Δήμος Μούτσης. Σημαντικοί στιχουργοί αυτού του είδους, είναι ο Νίκος Γκάτσος, ο Μάνος Ελευθερίου και ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, τα καινοτόμα άλμπουμ βοήθησαν το έντεχνο να πλησιάσει το mainstream και οδήγησαν επίσης στην οικειοποίηση του από την βιομηχανία κινηματογράφου για την χρήση σε soundtracks.
Έργα
Αξιοσημείωτα έντεχνα έργα περιλαμβάνουν:
Καλλιτέχνες
Συνθέτες:
Τραγουδιστές:
Νέο Κύμα
εναλλ.=|μικρογραφία|213x213εσ|[[Διονύσης Σαββόπουλος]] Μια μορφή έντεχνου που είναι ακόμη πιο κοντά στη δυτική κλασσική μουσική, εισήχθη στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η οποία ονομαζόταν Νέο Κύμα και ήταν ένα μείγμα έντεχνου και σανσόν από τη Γαλλία. Ένας από τους πρώτους συντελεστές του είδους ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος συνδύασε Αμερικανούς μουσικούς, όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Φρανκ Ζάπα, με μακεδονική παραδοσιακή μουσική και στίχους με πολιτική διείσδυση. Αργότερα, αναδύθηκαν περισσότεροι καλλιτέχνες, όπως η Αρλέτα, η Μαρίζα Κωχ, ο Μιχάλης Βιολάρης, ο Κώστας Χατζής και ο συνθέτης Γιάννης Σπανός.
Αυτή η μουσική σκηνή άνθησε σε έναν συγκεκριμένο τύπο boîte de nuit, τις Μπουάτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Φρουρά στο Ρήνο
Ο τίτλος Φρουρά επί του Ρήνου μπορεί να αναφέρεται:
61
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 61 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κερσοβλέπτης
Ο Κερσοβλέπτης ήταν γιος του Κότυ A΄, βασιλιά της Θράκης. Όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε ο Κερσοβλέπτης ήταν ο νόμιμος διάδοχος του, αλλά ήταν σε πολύ μικρή ηλικία και δημιουργήθηκαν έριδες από τα αδέλφια του. Τέλος το βασίλειο μοιράστηκε ανάμεσα στα τρία αδέλφια, ο Κερσοβλέπτης πήρε την κοιλάδα του Έβρου με πρωτεύουσα τα Κύψελα, ο Αμάδοκος την περιοχή από τον Έβρο έως τον Νέστο και ο Βηρισάδης την περιοχή από τον Νέστο έως τον Στρυμόνα. Ήταν πολύ νέος τότε και όλη τη διαχείριση των υποθέσεων του ανέλαβε ο τυχοδιώκτης από την Εύβοια Χαρίδημος, που συνδεόταν με γάμο με τη βασιλική οικογένεια. Η περιοχή που ελεγχόταν από τον Κερσοβλέπτη ήταν ανατολικά του ποταμού Έβρου.
Ο Χαρίδημος ανέλαβε σημαντικό ρόλο στον ανταγωνισμό και τις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν με την Αθήνα για την κατοχή της Θρακικής Χερσονήσου, με τον Κερσοβλέπτη να εμφανίζεται παντού ως απλή μαριονέτα του Χαρίδημου. Η χερσόνησος φαίνεται ότι τελικά παραχωρήθηκε στους Αθηναίους το 357 π.Χ., αν και την κατέλαβαν με τους εποίκους τους μόνο το 353 π.Χ., αν και ο Ισοκράτης είναι λιγότερο σίγουρος για τη χρονολογία αυτή. Για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την εκχώρηση της Χερσονήσου ο Κερσοβλέπτης συνέχισε να επιδιώκει διακαώς την εύνοια των Αθηναίων, αποφεύγοντας κάθε επιθετικότητα, φοβούμενος τον Αθηναϊκό στόλο, που έδρευε στον Ελλήσποντο.