cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπιλανόβα ι λα Ζελτρού
Η Μπιλανόβα ι λα Ζελτρού (καταλανικά κι επίσημα: Vilanova i la Geltrú, ισπανικά: Villanueva i la Geltrú) είναι μια παραλιακή πόλη μέσου μεγέθους και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Γκαράφ. Είναι ο τόπος γέννησης του καταλανιστή πολιτικού Φρανσέσκ Μασιά.
Φιλοξενεί την Ανωτάτη Πολιτεχνική Σχολή Μηχανικών (Escola Politècnica Superior d'Enginyeria de Vilanova i la Geltrú), ένα σημαντικό οργανισμό που ανήκει στο Πολυτεχνείο της Καταλονίας που επικεντρώνεται στην έρευνα γύρω από τη Μεσόγειο. Είναι το τρίτο σημαντικότερο αλιευτικό λιμάνι της Περιφέρειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Βαρκελώνης Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Ζονζιέ-Επανί
Το Ζονζιέ-Επανί (γαλλικά: Jonzier-Épagny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζονζιερουά (γαλλικά: Jonziérois).
Ζυβινί (Άνω Σαβοΐα)
Το Ζυβινί (γαλλικά: Juvigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζυβινιέν (γαλλικά: Juvigniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής της Γερμανίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Ιατρικής της Γερμανίας,(γερμανικά: Deutsche Zentralbibliothek für Medizin, (ZB MED) - είναι βιβλιοθήκη της Γερμανίας για τους τομείς της ιατρικής, υγείας, των τροφίμων, της γεωργίας και του περιβάλλοντος.
Βρίσκεται στις πόλεις της Κολωνίας (ιατρική και υγεία, ZB MED Medizin. Gesundheit, Köln) και της Βόννης (τρόφιμα, περιβάλλον και γεωργία, ZB MED Ernährung. Περιβάλλον. Agrar, Βόννη).
Ιδρύθηκε το 1973 με τη συγχώνευση διαφόρων συλλογών. Με 1,6 εκατομμύρια διαθέσιμα τεκμήρια, είναι η μεγαλύτερη ιατρική βιβλιοθήκη στην Ευρώπη και η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη βιοεπιστημών στον κόσμο με πάνω από 47.000 περιοδικά με δυνατότητα αναζήτησης.
Ιστορία
Η ύπαρξη της ZB MED ανάγεται σε  δύο σημαντικά προγενέστερα ιδρύματα για την πολιτιστική κληρονομιά της Ρηνανίας, το ένα ιδρύθηκε το 1847 στη Βόννη και το άλλο το 1908 στην Κολωνία.
Κολωνία
Η Ακαδημία Πρακτικής Ιατρικής (γερμανικά: Akademie für praktische Medizin) ίδρυσε νοσοκομειακή βιβλιοθήκη το 1908 και έγινε τμήμα της Πανεπιστημιακής και Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Κολωνίας (γερμανικά: Universitäts- und Stadtbibliothek Köln) το 1920. Η βιβλιοθήκη έμεινε ανέπαφη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1949 το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών (DFG) της ανέθεσε την εθνική ευθύνη για τη συλλογή ιατρικής βιβλιογραφίας στη Δυτική Γερμανία. Ξεκίνησε επίσης να συλλέγει δημοσιεύσεις στα αγγλικά με την οικονομική υποστήριξη του DFG. Μέχρι το 1963, η βιβλιοθήκη διέθετε 250 000 βιβλία και ήταν συνδρομητής σε 1100 τίτλους περιοδικών.
Το 1964, το Γερμανικό Επιστημονικό Συμβούλιο συνέστησε τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Εθνικής Ιατρικής Βιβλιοθήκης από το ιατρικό τμήμα της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου και της πόλεως. Ιδρύθηκε επίσημα το 1973 και έλαβε την εντολή να συγκεντρώσει σχετικό υλικό σε όλα τα ιατρικά θέματα και γλώσσες. Το 1994 το όνομα της βιβλιοθήκης άλλαξε σε "Deutsche Zentralbibliothek für Medizin" και το 1999 μεταφέρθηκε σε νέο κτίριο στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Κολωνίας.
Βόννη
Το 1847 ιδρύθηκε η Βασιλική Γεωργική Ακαδημία (γερμανικά: Königlich Landwirthschaftliche Akademie) στο Bonn-Poppelsdorf και έγινε ένα ολοκληρωμένο πανεπιστήμιο που απονέμει πτυχία το 1919. Το 1934 το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο ενσωματώθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και η βιβλιοθήκη έγινε τμήμα της κύριας πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης. Μέχρι το 1950 ήταν η μεγαλύτερη γεωργική βιβλιοθήκη στη Δυτική Γερμανία. Το 1962 η βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη Γεωργικής Επιστήμης (γερμανικά: Zentralbibliothek der Landbauwissenschaft) και της δόθηκε η πανελλαδική ευθύνη για τη γεωργία από το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών DFG. Το 1971 έγινε το γερμανικό κέντρο του Δικτύου Γεωργικών Βιβλιοθηκών (AGLINET) και μετακόμισε σε νέο κτίριο το 1983. Το 1987 το κτίριο υπέστη εμπρηστική επίθεση που απαιτούσε εκτεταμένη ανακατασκευή, αν και δεν χάθηκε κανένα από τα 300.000 αντικείμενά του.
Συλλογή
Η συλλογή βιβλίων αποτελείται κυρίως από τόμους στα γερμανικά και τα αγγλικά, ενώ τα περιοδικά έχουν αποκτηθεί σε όλες τις γλώσσες και από όλες τις χώρες. Η βιβλιοθήκη ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την απόκτηση "γκρίζας βιβλιογραφίας", η οποία είναι δύσκολο να αποκτηθεί και δεν διατίθεται μέσω του συνήθους εμπορίου βιβλίων ή περιοδικών :
Η συλλογή της βιβλιοθήκης αντιστοιχεί σε 38 χιλιόμετρα ράφια. Οι χρήστες είναι κυρίως φοιτητές, γιατροί, επιστήμονες και βιομηχανικοί πελάτες, αν και η βιβλιοθήκη είναι ανοικτή στο ευρύ κοινό. Η χρήση των κτιρίων της βιβλιοθήκης ή ο δανεισμός βιβλίων δεν είναι δωρεάν. The library Η βιβλιοθήκη παρέχει επίσης πρόσβαση στις συλλογές της μέσω των δικών της διαδικτυακών πυλών για αναζήτηση, ανάγνωση πλήρους κειμένου και παραγγελία έντυπων αντιτύπων. Η πρόσβαση σε άρθρα περιοδικών πλήρους κειμένου είναι επίσης διαθέσιμη μέσω της Ηλεκτρονικής Βιβλιοθήκης Περιοδικών (ΕΚΤ). Από τον Δεκέμβριο του 2010, όλα τα δεδομένα στον κατάλογο της ZB MED διατίθενται ελεύθερα με άδεια CC0.
Δημοσίευση ανοικτής πρόσβασης
Η ZB MED λειτουργεί ή συμμετέχει σε διάφορες μεγάλες πρωτοβουλίες ανοικτής πρόσβασης:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γερμανία Γ Κατηγορία:Επιστημονικές βιβλιοθήκες
Λαρένζ
Το Λαρένζ (γαλλικά: Larringes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαρενζουά (γαλλικά: Larringeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κάρολ Μοντζελέφσκι
Ο Κάρολ Τσίριλ Μοντζελέφσκι (πολωνικά: Karol Cyryl Modzelewski) (23 Νοεμβρίου 1937 – 28 Απριλίου 2019) ήταν Πολωνός ιστορικός, συγγραφέας, πολιτικός και ακαδημαϊκός ρωσικής καταγωγής. Ήταν μια από τις κορυφαίες μορφές της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Πολωνική Λαϊκή Δημοκρατία από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980.
Βιογραφία
Ήταν ο υιοθετημένος γιος του Ζίγκμουντ Μοντζελέφσκι. Ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Επίσης, ήταν μέλος του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών, αλλά αποβλήθηκε από αυτό το 1964 λόγω αντίθεσης σε ορισμένες πολιτικές του κόμματος. Με τον Γιάτσεκ Κούρον συνέγραψε την Ανοιχτή Επιστολή προς το Κόμμα, για την οποία φυλακίστηκε για τρία χρόνια. Πήρε μέρος στην πολωνική πολιτική κρίση του 1968 και για τις δραστηριότητές του φυλακίστηκε ξανά για τρεισήμισι χρόνια.
Πέθανε στις 28 Απριλίου 2019 στη Βαρσοβία.
Βραβεία και διακρίσεις
Το 1998, του απονεμήθηκε το Τάγμα του Λευκού Αετού της Πολωνίας με την υψηλότερη διάκριση. Το 2007, κέρδισε το Βραβείο της Ίδρυσης για την Πολωνική Επιστήμη για την έρευνά του σχετικά με την ανάδυση της ευρωπαϊκής ταυτότητας, αποκαλύπτοντας τη σημασία της προχριστιανικής και πολυπολιτισμικής παράδοσης για τη σύγχρονη έννοια της Ευρώπης, που παρουσιάστηκε στο έργο του Barbarzyńska Europa («Βάρβαρη Ευρώπη»).
Το 2009, έλαβε τιμητικό πτυχίο στο Πανεπιστήμιο του Μπίντγκοστς «Καζίμιρ ο Μέγας» και το 2014 κέρδισε το διάσημο Βραβείο Νίκε για την αυτοβιογραφία του με τίτλο Zajeździmy kobyłę historii: wyznania poobijanego jeźdźca («Θα οδηγήσουμε μια φοράδα της ιστορίας: μια εξομολόγηση ενός κακοποιημένου αναβάτη»), καθώς και το Βραβείο Ιστορίας Καζίμιες Μοτσάρσκι και το Βραβείο Γιούζεφ Τίσνερ. Το 2016 έγινε επίτιμος πολίτης της πόλης του Βρότσουαφ και μαζί με τον Ρούζα Τουν έλαβε το Τάγμα της Λεγεώνας της Τιμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί αντιφρονούντες Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλληλεγγύης (πολωνικό συνδικάτο) Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Πολωνίας (1989-1991) Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Νίκε Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ναός των Νυμφών
Ο Ναός των Νυμφών ήταν ναός στην αρχαία Ρώμη αφιερωμένος στις Νύμφες, που αποδεικνύεται σε διάφορες πηγές και γενικά ταυτίζεται με τα ερείπια σε αυτό που είναι τώρα η οδός Βοτέγκε Οσκούρε.
Ο ναός ιδρύθηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. ή στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. Υπέστη ζημιές από πυρκαγιά στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. και πιθανότατα επηρεάστηκε και από την πυρκαγιά που ξέσπασε σε όλη την πόλη το 80 μ.Χ. Αυτός ο ναός ήταν στο Άρεως Πεδίον. Εάν εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται τον 4ο αιώνα, ο ναός θα είχε κλείσει κατά τη διάρκεια της δίωξης των ειδωλολατρών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όταν οι Χριστιανοί Αυτοκράτορες εξέδωσαν διατάγματα που απαγόρευαν κάθε μη χριστιανική λατρεία και ιερά.
Βιβλιογραφία
Νυμφων Κατηγορία:Ρωμαϊκοί ναοί ανά θεότητα Κατηγορία:Νύμφες
Μιχαήλ Παλαιολόγος (στρατηγός)
Ο Μιχαήλ (απεβ. 1156) ήταν παλαιό μέλος της σημαντικής οικογένειας των Παλαιολόγων, που αργότερα βασίλευσε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έγινε στρατηγός κατά τη βασιλεία του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.
Βιογραφία
Το 1150 εστάλη να εγείρει στρατό μεταξύ των κατοίκων της περιοχής στην Αγκώνα, ως μία προσπάθεια ανασύστασης του θέματος της Λογγοβαρδίας.
Την άνοιξη του 1155 ο Ροβέρτος Γ΄ κόμης του Λοριτέλο, ένας στασιαστής εναντίον τού εξαδέλφου του Γουλιέλμου Α΄ της Σικελίας (ήταν και οι δύο εγγονοί του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας), διαπραγματεύτηκε υποστήριξη στον Μανουήλ. Με στρατό από κατοίκους της Αγκώνας, ο Μιχαήλ και ο Ιωάννης Δούκας Καματηρός προχώρησαν νοτιότερα στην Ιταλική χερσόνησο, ως την Απουλία. Η Βιέστε ήταν η πρώτη πόλη που έπεσε, αλλά το σημαντικό Τράνι αντιστεκόταν. Το Μπάρι, έπειτα από δωροδοκία για να ανοίξει τις πύλες της ακρόπολης, παραδόθηκε και μία εβδομάδα μετά ακολούθησε και το Τράνι, το Τζιοβινάτσο και το Ρούβο, που αποκτήθηκαν από το στρατό του Παλαιολόγου. Όταν ο Ριχάρδος κόμης της Άντρια σκοτώθηκε στη μάχη, η πόλη του επίσης παραδόθηκε.
Ο Αυτοκρατορικός στρατός κινήθηκε προς πολιορκία του Μπόσκο, όταν νίκησε ένα στρατό του βασιλιά της Σικελίας. Το Μοντεπελόζο, η Γκραβίνα και πενήντα κώμες παραδόθηκαν και η Μονόπολι υπέγραψε συνθήκη. Τότε, στην κορύφωση της εκστρατείας, ο Παλαιολόγος απεβίωσε στο Μπάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Μιχαηλ
Ναός του Νεπτούνους (Ρώμη)
Ιστορία
Χτίστηκε το 220 π.Χ., αν και η παλαιότερη αναφορά για ναό αφιερωμένου στο Νεπτούνους χρονολογείται στο 206 π.Χ., σχετικά με τις πόρτες και το βωμό του. Ένας νέος ναός χτίστηκε από τον πρόξενο Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο για να τιμήσει τη ναυτική του νίκη στους Φιλίππους επί του Γναίου Δομίτιου Καλβίνου - μπορεί να ορκίστηκε έναν ναό στο Νεπτούνους την παραμονή της μάχης σε αντάλλαγμα για την επιτυχία σε αυτόν. Ξεκίνησε την κατασκευή λίγο μετά την άφιξή του πίσω στη Ρώμη το 32 π.Χ. και τοποθέτησε ένα γλυπτό του Σκόπα μέσα σε αυτό που έδειχνε το Νεπτούνους, τη Θέτιδα και τον Αχιλλέα να περιτριγυρίζονται από Νηρηίδες, Τρίτωνες και θαλάσσια τέρατα. Εάν εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται κατά τον 4ο αιώνα, θα είχε κλείσει κατά τη διάρκεια της δίωξης των ειδωλολατρών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Αρχαιολογία
Μια μεγάλη ζωφόρος, γνωστή ως Βωμός του Δομίτιου Αηνόβαρβου, που δείχνει ένα λουστράτιο ενός ρωμαϊκού στρατού και ενός θαλάσσιου θίασου πιθανότατα προέρχεται από αυτόν τον ναό - τώρα χωρίζεται μεταξύ του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι και της Γλυπτοθήκης του Μονάχου.
Η εκκλησία του Σαν Σαλβατόρε πιστευόταν από καιρό ότι χτίστηκε στα θεμέλια του ναού, αλλά η εκκλησία είναι πιθανώς πολύ μακριά από τον Ιππόδρομο του Φλαμινίου για να είναι σωστό αυτό.
Πηγές
Κατηγορία:Ναοί στο Άρεως Πεδίον Ρωμη
Κινέζοι Χαν
Οι Κινέζοι Χαν    (Κινέζικα: 漢人, πινγίν: Hànrén, κυριολεκτικά "Χαν", ή 漢族, Hànzú, κυριολεκτικά "εθνότητα Χαν" ή "εθνική ομάδα Χαν" )  ή απλώς Χαν , είναι ανατολική ασιατική εθνοτική ομάδα και έθνος   και η κυρίαρχη εθνότητα της Κίνας, αποτελώντας το 92% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Αποτελούν επίσης την κυρίαρχη εθνότητα της Ταϊβάν (95% του πληθυσμού), και της Σιγκαπούρης (76% του πληθυσμού). Επίσης, αποτελούν το 23% του πληθυσμού της Μαλαισίας, και περίπου το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι Κινέζοι Χαν είναι η μεγαλύτερη εθνότητα στον κόσμο με πάνω από 1,3 δις μέλη. Στο Χονγκ Κονγκ και το Μακάου, δύο ειδικές διοικητικές περιοχές της Κίνας, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων είναι Κινέζοι αλλά δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία για τους Χαν.
Ο ιδρυτής της δυναστείας Χαν, αυτοκράτορας Λιόου Μπανγκ, αρχικώς είχε αναγνωριστεί ως βασιλιάς της περιοχής Χαντζόνγκ μετά την ανατροπή της δυναστείας Τσιν, ένας τίτλος που αργότερα συντμήθηκε στο "Ο Βασιλιάς των Χαν". Το όνομα Χαντζόνγκ με τη σειρά του προήρχετο από τον ποταμό Χαν, που ρέει ανάμεσα στις πεδιάδες της περιοχής. Ο ποταμός Χαν με τη σειρά του όφειλε το όνομά του σε εκφράσεις όπως Τιενχάν (δηλ. "ο Ουράνιος Ποταμός"), Γινχάν (δηλ. "ο Ασημένιος Ποταμός"), Σινγκχάν (δηλ. "Ο Ποταμός Αστέρι") ή Γιουνχάν (δηλ. "Ο Ποταμός Σύννεφο"), όλες τους παλαές κινεζικές ποιητικές ονομασίες για τον Γαλαξία μας.
Πριν από την περίοδο της δυναστείας Χαν, οι αρχαίοι Κινέζοι λόγιοι χρησιμοποιούσαν στα κείμενά τους τον όρο Χουασιά, ήτοι οι "Μεγαλοπρεπείς Σια", προκειμένου να περιγράψουν την κυρίως Κίνα ως μια περιοχή θαυμαστής ευημερίας και πολιτισμού, ενώ οι απλοί Κινέζοι αναφέροντο ως "Χουά" ή "Σια" (μονοσύλλαβη λέξη η Σια). Οι παραπάνω όροι συνέβαλαν στην ανάπτυξη του όρου Χουαρέν (δηλ. "οι άνθρωποι Χουά"), ενός όρου που χρησιμοποιείται συχνά σήμερα από τους Κινέζους εκτός της χώρας για να προσδιορίσουν την εθνική τους ταυτότητα-προέλευση, καθώς και στην ανάπτυξη ενός φιλολογικού ονόματος για την Κίνα, του ονόματος Τζονγκχουά (δηλ. "οι κεντρικοί Χουά").
Προϊστορία
Η προϊστορία της εθνότητας των Χαν είναι στενά περιπεπλεγμένη τόσο με τα γραπτά αρχεία όσο και με τη μυθολογία. Οι Κινέζοι Χαν έλκουν την καταγωγή τους από μια συνομοσπονδία γεωργικών φυλών της Νεολιθικής/πρώιμης Eποχής του Xαλκού, οι οποίες ζούσαν κατά μήκος του λεκανοπεδίου Γκουαντζόνγκ και του λεκανοπεδίου του Κίτρινου ποταμού στη σημερινή βόρεια Κίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ασία
Λεσώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεσαλιέν (γαλλικά: Leschaliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λατουίλ
Το Λατουίλ (γαλλικά: Lathuile) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λατουιλιέν (γαλλικά: Lathuilliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μαρία Βολκόνσκαγια
Η πριγκίπισσα Μαρία Νικολάεβνα Βολκόνσκαγια (25 Δεκεμβρίου 1805 - 10 Αυγούστου 1863) ήταν η νεώτερη κόρη του Ρώσου στρατηγού Νικολάι Ραγέφσκι και της Σοφία Κωνσταντίνοβα, εγγονής του Μιχαήλ Λομονόσοφ. Το 1825 η Μαρία παντρεύτηκε τον μελλοντικό στρατηγό πρίγκιπα Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Βόλκονσκι. Όταν ο Βόλκονσκι συνελήφθη και εξορίστηκε στη Σιβηρία, αυτή τον ακολούθησε στην εξορία υπό την προϋπόθεση ότι τα παιδιά τους που γεννήθηκαν μετά την αναχώρηση στη Σιβηρία θα έχαναν για πάντα την περιουσία τους και θα γίνονταν εργάτες, κάτι που ωστόσο δεν εφαρμόστηκε.
Οι Βόλκονσκι είχαν τέσσερα παιδιά, από τα οποία δύο πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο μεγαλύτερος, ο Νικολάι (2 Ιανουαρίου 1826 – 17 Ιανουαρίου 1828) γεννήθηκε πριν από την εξορία και πέθανε στην Αγία Πετρούπολη μετά την αναχώρηση της μητέρας του για τη Σιβηρία. Το δεύτερο παιδί που ονομάστηκε Σοφία πέθανε την ημέρα της γέννησής του (1 Ιουλίου 1830), ενώ ο Μιχαήλ (1832-1909) και πριγκίπισσα Γέλενα Κοτσούμπεϊ-Ραχμανόφ (1835 – 1916) επέζησαν μέχρι τον 20ο αιώνα.
Το 1922 αποδείχθηκε ότι η Βολκόνσκαγια αποτέλεσε το αντικείμενο έξι ποιημάτων από τον Πούσκιν (γραμμένα το 1820, το 1822, το 1824, το 1825, το 1828 και το 1829). Ο Πούσκιν αφιέρωσε επίσης μερικές γραμμές για τον ξαφνικό θάνατο του μικρού γιου της, Νικολάι. Ωστόσο, ο συγγραφέας Μιχαήλ Γκερσένζον αντέκρουσε την άποψη ότι ο Πούσκιν ήταν ερωτευμένος με τη Μαρία. Η ίδια πέθανε από καρδιακά προβλήματα στο κτήμα του γαμπρού της Νικολάι Αρκαντίεβιτς Κοτσούμπεϊ (στο ουκρανικό χωριό Βορόνκι). Τον Σεπτέμβριο του 2001 φωτογραφίες της οικογένειας Βόλκονσκι παραδόθηκαν τελετουργικά στο ρωσικό κρατικό ιστορικό μουσείο από την Έλενα Τσικονιάνι, απόγονο της Μαρία Βολκόνσκαγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Ολγκοβίτσι
Καθήμενος με τα χέρια σε στάση λατρείας (ιερογλυφική γραφή)
thumb|right|250px|Όστρακο με απεικόνιση καθήμενου με τα χέρια σε στάση λατρείας Ο καθήμενος με τα χέρια σε στάση λατρείας είναι εικονιστικό σύμβολο της αρχαίας Αιγυπτιακής γλώσσας. Είναι από τα αρχαιότατα ιερογλυφικά και συναντάται στα κείμενα παλαιότατων δυναστειών. Συναντάται σε διάφορες παραλλαγές που απεικονίζουν άνδρα, γυναίκα, άνθρωπο, ή ομάδες ανθρώπων με τα χέρια υψωμένα σε στάση λατρείας. Ως έκφραση καλύπτει ένα μεγάλο εύρος ανθρώπινων χαρακτηριστικών και συναισθημάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Πατατόπιτα
Πηγές
Κατηγορία:Πίτες Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Μιετσίσουαφ Ρακόφσκι
Ο Μιετσίσουαφ Φραντσίσεκ Ρακόφσκι (πολωνικά: Mieczysław Franciszek Rakowski) (1 Δεκεμβρίου 1926 – 8 Νοεμβρίου 2008) ήταν Πολωνός κομμουνιστής πολιτικός, ιστορικός και δημοσιογράφος, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός της Πολωνίας από το 1988 έως το 1989. Υπηρέτησε ως ο 7ος και τελευταίος Πρώτος Γραμματέας του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας από το 1989 έως το 1990.
Καριέρα
Ο Ρακόφσκι γεννήθηκε σε μια αγροτική οικογένεια και εργάστηκε ως τορναδόρος στην εφηβεία του. Υπηρέτησε ως αξιωματικός στον Πολωνικό Λαϊκό Στρατό από το 1945 έως το 1949. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1946 ως μέλος του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος και από το 1948 έως το 1990 ήταν μέλος του κομμουνιστικού Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας (ΕΕΚΠ), υπηρετώντας στην Κεντρική Επιτροπή του από το 1975 έως το 1990.
Έλαβε διδακτορικό στην ιστορία από το Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών της Βαρσοβίας το 1956. Ο Ρακόφσκι υπηρέτησε ως ο τελευταίος κομμουνιστής Πρωθυπουργός της Πολωνίας από το Σεπτέμβριο του 1988 έως τον Αύγουστο του 1989 (ο Τσέσουαφ Κίστσακ υπηρέτησε στη συνέχεια λιγότερο από ένα μήνα ως ο τελευταίος κομμουνιστής που κατείχε το αξίωμα, πριν από την άνοδο του Ταντέους Μαζοβιέτσκι). Ήταν ο τελευταίος Πρώτος Γραμματέας του ΕΕΚΠ από τον Ιούλιο του 1989 έως τον Ιανουάριο του 1990. Ωστόσο, δεν ήταν, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο de facto ηγέτης της χώρας, καθώς το ΕΕΚΠ είχε παραιτηθεί από το μονοπώλιο της εξουσίας στις αρχές του 1989.
Ο Ρακόφσκι ήταν επίσης γνωστός ως ένας από τους ιδρυτές και, από το 1958 έως το 1982, πρώτος αναπληρωτής και στη συνέχεια αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Polityka, μιας από τις πιο σημαίνουσες εκδόσεις εκείνη την εποχή (η Polityka συνεχίζει να υπάρχει και θεωρείται από κάποιους ως η πιο διάσημη εβδομαδιαία εφημερίδα στην Πολωνία). Σήμερα  μερικοί άνθρωποι τον θυμούνται ακόμα ως δημοσιογράφο και συντάκτη παρά ως πολιτικό.
Ο Ρακόφσκι συμμετείχε στην κομμουνιστική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της καταστολής του κινήματος Αλληλεγγύης. Έπαιξε επίσης ρόλο στον πολωνικό μετασχηματισμό από τον κρατικό σοσιαλισμό στον καπιταλισμό της αγοράς, καθώς η κυβέρνησή του υπό την ηγεσία των κομμουνιστών αναγκάστηκε να μεταρρυθμίσει και ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες στην Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης.
Πριν γίνει πρωθυπουργός, είχε χωρίσει από τη βιολίστρια Βάντα Βιουκομίρσκα, με την οποία απέκτησε δύο γιους.
Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 2008 στη Βαρσοβία από καρκίνο, σε ηλικία 81 ετών. Κηδεύτηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί ιστορικοί Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1972-1976) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1976-1980) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1980-1985) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1985-1989) Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σάντα Κολόμα δε Γκραμανέτ
Η Σάντα Κολόμα δε Γκραμανέτ (καταλανικά: Santa Coloma de Gramanet) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, που εντάσσεται στην μητροπολιτική περιοχή της καταλανικής πρωτεύουσας από την οποία απέχει 9 χιλιόμετρα και συνδέεται με μετρό.
Κοντά στην πόλη εντοπίζεται η ιβηρική ακρόπολη του Πουτς Καστελάρ ενώ γύρω από αυτήν εντοπίζονται διάφοροι πύργοι που χρησίμευαν στην άμυνα της περιοχές εναντίον των επιθέσεων της μουσουλμάνων της Αλ-Άνταλους. Είναι χτισμένη δίπλα στον ποταμό Μπεζός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Κρεατόπιτα
Η κρεατόπιτα (Αγγλικά: meat pie) είναι μια πίτα με γέμιση από κρέας και άλλα αλμυρά συστατικά. Οι κρεατόπιτες είναι δημοφιλείς στο Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία, Γκάνα, Νιγηρία, Ευρώπη, Νέα Ζηλανδία, Καναδά, Μπελίζ Ζιμπάμπουε και Νότια Αφρική.
Ιστορικό
Η κρεατόπιτα επινοήθηκε στη Νεολιθική περίοδο, γύρω στο 9500 π.Χ. Η διατροφή των αρχαίων Αιγυπτίων περιείχε βασικές πίτες από βρώμη, σιτάρι, σίκαλη και κριθάρι, οι οποίες γεμίζονταν με μέλι και ψήνονταν πάνω σε ζεστά κάρβουνα.
Οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν μια ζύμη αλεύρου-νερού που ομοιάζει με της ζαχαροπλαστικής και την γέμιζαν με κρέας. Αυτές οι πίτες ήταν συνήθως τηγανητές ή μαγειρεμένες κάτω από τα κάρβουνα. Οι Ρωμαίοι τις υιοθέτησαν χρησιμοποιώντας ως γέμιση μια ποικιλία από κρέατα, στρείδια, μύδια, μύραινες και ψάρια σε ένα μείγμα από αλεύρι, λάδι και νερό για την κρούστα. Αυτή η «ζαχαροπλαστική» κάλυψη δεν προοριζόταν για κατανάλωση και απορρίφθηκε.
Στη Βόρεια Ευρώπη, οι μάγειροι δημιούργησαν τη ζύμη χρησιμοποιώντας λίπη όπως λαρδί και βούτυρο, προκειμένου να κάνουν τη ζύμη σκληρή ώστε να κρατήσει μια πίτα όρθια. Αυτά τα μεσαιωνικά πιάτα ζύμης ονομάζονταν "coffins/coffyns", που σημαίνουν κοφίνια ή καλάθια. Σύμφωνα με τη Janet Clarkson στο «Pie: A Global History», τα «κοφίνια» ήσαν:
Κάποιοι ιστορικοί υπαινίσσονται ότι η σκληρή, σχεδόν μη βρώσιμη, κρούστα δινόταν στους υπηρέτες, ενώ οι άρχοντες και οι κυρίες του σπιτιού έτρωγαν το περιεχόμενο.
Κατά τη μεσαιωνική εποχή, αυτή η ζύμη έγινε ένα συνηθισμένο πιάτο και από τον 14ο αιώνα, άρχισε να ονομάζεται "pye" ή "pie". Η ετυμολογία της λέξης είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να σχετίζεται και με την "magpie" («καρακάξα») που επίσης ονομάζεται "pie", ίσως επειδή και τα δυο είχαν στίγματα ή επειδή το πτηνό συλλέγει διάφορα αντικείμενα.
Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί εξειδικεύτηκαν στον επαναπροσδιορισμό της ζύμης της πίτας, καθιστώντας την πιο εύθραυστη και πιο εύγευστη με νέες μεθόδους προσθήκης βουτύρου, κύλισης και διπλώματος της ζύμης. Το 1440, η συντεχνία ζαχαροπλαστικής του Παρισιού αναγνωρίστηκε και άρχισε να επεκτείνει το προϊόν της - έτσι άρχισε να χρησιμοποιείται κάτι σαν τη σημερινή κρούστα.
Οι ιεραπόστολοι και οι εξερευνητές διέδωσαν το πιάτο με βάση το κρέας σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι Άγγλοι προσκυνητές των αποικιών της Βόρειας Αμερικής έφεραν μαζί τους πέρα από τον ωκεανό και τις συνταγές των. Η κρούστα της πίτας ήταν χρήσιμη για τη διατήρηση των τροφίμων κατά τη διάρκεια των μακρών χειμερινών μηνών στην Αμερική (ακριβώς όπως οι πίτες χρησιμοποιούνταν κατά την αρχαιότητα). Αλλά εκεί, η πίτα δεν θεωρείτο δημοφιλής μέχρι τον 19ο αιώνα και σήμερα οι πίτες κρέατος έχουν χάσει τη δημοτικότητά τους, έχοντας αντικατασταθεί από τις γλυκές πίτες.
Στην Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία
Άλλες γνωστές ποικιλίες πίτας με βάση το κρέας συμπεριλαμβάνουν τη Βρετανική κρεατόπιτα, τη γαλλοκαναδική κρεατόπιτα και την κρεατόπιτα Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Μια ιρλανδική πίτα κρέατος είναι η μπριζόλα και η πίτα Guinness που αποτελείται από στρογγυλή μπριζόλα με μπύρα Guinness Stout, μπέικον και κρεμμύδια. Σερβίρεται με πατατάκια και λαχανικά και είναι πολύ δημοφιλές στις ιρλανδικές παμπ στην Αυστραλία. Τόσο στην Αυστραλία όσο και στη Νέα Ζηλανδία, η κρεατόπιτα είναι ένα συνηθισμένο φαγητό ευκολίας που συναντάται συχνά στα πρατήρια καυσίμων και τα καταστήματα ψιλικών και στη Νέα Ζηλανδία κάποτε πωλείτο σε μια αλυσίδα εστιατορίων γρήγορου φαγητού.
Στην Ελλάδα
μικρογραφία|Αλβανική κρεατόπιτα. Οι ελληνικές κρεατόπιτες περιέχουν βόειο κρέας, κρεμμύδια και φέτα. Η γέμιση της κρεατόπιτας είναι τυλιγμένη σε φύλλο ζύμης.
Στην Ινδία
Οι ινδικές πίτες κρέατος ονομάζονται σαμόσα (samosa) και συνήθως περιέχουν μπιζέλια, καρυκεύματα, κόλιανδρο, φακές, αλεσμένο αρνί ή κοτόπουλο και συχνά σερβίρονται με τσάτνεϊ (φρουτομπαχάρ).
Στη Λατινική Αμερική
Τα empanadas κρέατος της Λατινικής Αμερικής μπορεί να είναι πίτες ή πιο συχνά ζύμες· χρησιμοποιώντας διαφορετικά κελύφη ζύμης και γέμισης και τα οποία δύνανται να ψηθούν ή να τηγανιστούν. Τα empanadas συνήθως περιέχουν πολλά κρεμμύδια και πράσινο ή κόκκινο πιπέρι, σε συνδυασμό με κρέας ή ψάρι. Η ζύμη empanada παίρνει πολλές μορφές, από εκείνες που παρασκευάζονται με αραβοσιτάλευρο έως αυτές των οποίων φουσκώνει η ζύμη. Αλεσμένο κρέας με ελιές, τηγανητό αυγό, σιγομαγειρεμένο χοιρινό, μπριζόλα τεμαχισμένη σε κύβους, ακόμη τυρί και σαλάμι για παράδειγμα, χρησιμοποιούνται στη Χιλή, Αργεντινή, Βολιβία, Κολομβία, Ισημερινό, Πουέρτο Ρίκο και το Περού.
Στη Μέση Ανατολή
Οι κρεατόπιτες από τη Μέση Ανατολή ονομάζονται sfiha και περιέχουν αλεσμένο βόειο κρέας, ελαιόλαδο, απλό γιαούρτι, ταχίνι, μπαχάρι, κρεμμύδι, ντομάτες και κουκουνάρια.
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Αλμυρές πίτες Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Αγγλική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Αλβανική κουζίνα Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Κουζίνα Νότιας Αφρικής
Λουαζέν
Το Λουαζέν (γαλλικά: Loisin, αρπιτανικά σαβοϊκά: Luèsin ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λουαζινουά (γαλλικά: Loisinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μικρονησιακές βουλευτικές εκλογές (2017)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας  στις 7 Μαρτίου 2017, μαζί με ένα δημοψήφισμα για να επιτραπεί η διπλή υπηκοότητα. Παρόλο που η προτεινόμενη συνταγματική τροποποίηση για να επιτραπεί η διπλή υπηκοότητα εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δεν συμπληρώθηκε το όριο του 75% των ψηφισάντων που ήταν υπέρ σε τουλάχιστον τρεις από τις τέσσερις πολιτείες.
Εκλογικό σύστημα
Τα 14 μέλη του Κογκρέσου εκλέγονται με δύο μεθόδους, Τα δέκα εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα για θητεία δύο ετών. Οι τέσσερις γερουσιαστές εκλέγονται από τη βάση σε καθεμιά από τις 4 πολιτείες, για τετραετή θητεία.
Μετά τις εκλογές, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εξελέγησαν από το Κογκρέσο, με μόνο τους 4 γερουσιαστές να επιτρέπεται να είναι υποψήφιοι.
Δημοψήφισμα
Η συνταγματική τροπολογία που θα επιτρέπει τη διπλή υπηκοότητα πέρασε και στις 4 πολιτείες, αλλά μόνο με πσοοστό άνω του 75% των ψηφοφόρων στην πολιτεία Κοσράε.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκλογές στη Μικρονησία Μικρονησια Μικρονησια
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2007−2008, ήταν το 20ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα Πλέι-οφ / Πλέϊ-άουτ. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, κάνοντας τη μεγάλη ανατροπή στους τελικούς, όπου βρέθηκε να χάνει με 0−2. Ο Παναθηναϊκός, που κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα την προηγούμενη σαιζόν, παρέμεινε αήττητος και αυτή τη σαιζόν μέχρι τα ημιτελικά, όπου έχασε τον πρώτο αγώνα της σειράς στις 14 Απριλίου 2008 με 1−3 από τον Ηρακλή Κηφισιάς. Αυτή η ήττα ήταν η πρώτη μετά από δύο χρόνια στο πρωτάθλημα σε κανονική περίοδο και πλέι οφ, καθώς για τελευταία φορά είχε ηττηθεί στο δεύτερο τελικό της περιόδου 2005−2006, στις 15 Απριλίου 2006 με 3−2 από τον Α.Ο. Μαρκοπούλου. Ενδιάμεσα μέτρησε ένα σερί 55 νικών.
Βαθμολογία
Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio
Σημειώσεις:
Play out
Τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκαν στα πλέι άουτ και οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Όλες οι ομάδες στις δύο σειρές είχαν από μία νίκη. Οι Ίωνες επικράτησαν του Επίκουρου και ο Κτησιφών με μειονέκτημα έδρας επικράτησε της ΑΕΚ, και παρέμειναν στην Α1.
'''(9) Α.Σ.Π. Ίωνες − (12) Επίκουρος Πολίχνης (3−1)'''
(10) ΑΕΚ − (11) Κτησιφών Παιανίας (1−3)
Αγώνες κατάταξης 1−8
Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά και ο μικρός τελικός κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες.
Προημιτελικοί
Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν εύκολα και προκρίθηκαν στην τετράδα.
(1) Παναθηναϊκός − (8) Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2−0)
(2) Ολυμπιακός − (7) Πανιώνιος (2−0)
(4) Ηρακλής Κηφισιάς  − (5) Άρης Θεσσαλονίκης (2−0)
Ημιτελικοί
Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε για πρώτη φορά μετά από δύο χρόνια στον πρώτο αγώνα των ημιτελικών, κατάφερε όμως να πάρει πολύ δύσκολα τη νίκη στους δύο επόμενους αγώνες στο τάι μπρέικ (αν και βρέθηκε να χάνει με 0-2 στον τρίτο αγώνα) και προκρίθηκε στον τελικό. Ο Ολυμπιακός πήρε δύο δύσκολες νίκες κόντρα στον Α.Ο. Μαρκοπούλου και προκρίθηκε για δεύτερη σερί χρονιά στον τελικό. Οι ηττημένες ομάδες αγωνίστηκαν στο μικρό τελικό.
(1) Παναθηναϊκός − (4) Ηρακλής Κηφισιάς (2−1)
(2) Ολυμπιακός − (3) Μαρκόπουλο (2−0)
Μικρός Τελικός
Ο Α.Ο. Μαρκοπούλου πήρε δύο εύκολες νίκες και κατέκτησε την τρίτη θέση και κατ' επέκταση, ένα εισιτήριο για τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
(3) Μαρκόπουλο − (4) Ηρακλής Κηφισιάς (2−0)
Μεγάλος Τελικός
Ο Ολυμπιακός έφτασε μια ανάσα από το να κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας του, καθώς προηγήθηκε με 2-0 νίκες. Ο Παναθηναϊκός όμως μείωσε αρχικά τη σειρά με νίκη στη Λεωφορό, ισοφάρισε κερδίζοντας στο τάι μπρέικ σε ένα επεισοδιακό παιχνίδι στο κλειστό του Ρέντη, και τελικά κατέκτησε το πρωτάθλημα επικρατώντας πανεύκολα στον πέμπτο τελικό με 3−0 (ο Ολυμπιακός πήρε μόλις 45 πόντους).
(1) Παναθηναϊκός − (2) Ολυμπιακός (3−2)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2007 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2008
Ματαρό
Το Ματαρό (καταλανικά: Mataró) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Μαρέσμε. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. από τη Βαρκελώνη στις ακτές της Μεσογείου. Είναι γενέτειρα του αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ.
Ιστορία
Το Ματαρό χρονολογείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους ως ένα χωριό με το όνομα Ιλούρο (Iluro ή Illuro). Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ενός ρωμαϊκού λουτρού του 1ου αιώνα π.Χ., γνωστού τοπικά ως Τόρε Λιαουδέρ (Torre Llauder), που είναι επισκέψιμα. Ο παραλιακός αυτοκινητόδρομος N-II ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι με τον αρχικό ρωμαϊκό δρόμο Βία Αουγκούστα.
Το Ματαρό ανακηρύχθηκε πόλη με βασιλικό διάταγμα τον 19ο αιώνα, παρόλο που εκείνη την εποχή ο πληθυσμός του δεν πληρούσε τις προδιαφραφές για το καθεστώς πόλης. Ήταν η πρώτη πόλη της Ισπανίας που απέκτησε σιδηροδρομικό δίκτυο, τη γραμμη Ματαρό - Βαρκελώνη, που άνοιξε στις 28 Οκτωβρίου 1848 από τον Καταλανό επιχειρηματία και γέννημα του Ματαρό, Μικέλ Μπιάδα (Miquel Biada). Ο λόγος ήταν η ανθηρή βιομηχανική παραγωγή που από τα μέσα του 19ου αιώνα είχε αναπτυχθεί στην πόλη. Η προσήλωση στην επεξεργασία υφασμάτων διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, όταν και λόγω του διεθνούς ανταγωνισμού το Ματαρό μετατράπηκε σταδιακά σε μια πόλη που κυριαρχείται από τον τριτογενή τομέα. Εκείνη η γραμμή αποτελεί πλέον μέρος της τοπικής προαστιακής γραμμής που συνδέει το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ με το Μασανέτ ντε λα Σέλβα. Το Mataró συνδέεται επίσης με Βαρκελώνη και Χιρόνα με τον αυτοκινητόδρομο C-32, καθώς και με το Γκρανολιές με τον C-60. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 της Βαρκελώνης, το Ματαρό ήταν το σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου δρόμου.
Αξιοθέατα
Ο αρχιτέκτονας και αρχαιολόγος Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ έχει σχεδιάσει το κτήριο του Δημαρχείου και αρκετά ακόμα αξιόλογα κτήρια της πόλης, όπως τα:
Σε μικρή απόσταση από την πόλη βρίσκονται τα αρχαιολογικά ερείπια της ρωμαϊκής Βίλας Καν Λιαουδέρ (Can Llauder).
Εξωτερικοί συνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Βαρκελώνης Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Οικογένεια Στούρτζα
Η Οικογένεια Στούρτζα είναι μία πριγκιπική οικογένεια, που μέλη της έγιναν ηγεμόνες της Μολδαβίας και ήλθαν σε επιγαμία με Φαναριώτες της Κωνσταντινούπολης. Οι απόγονοί της ζουν στη Ρουμανία και στην Ελβετία.
Ιστορία
Σημαίνον μέλος είναι η Ρωξάνδρα, φιλάνθρωπος, συγγραφέας, ιδρύτρια σχολείων και ορφανοτροφείων, προστάτευσε τους πρόσφυγες στην Οδησσό κατά την Επανάσταση του 1821 και τους υπεραμύνθηκε στην Ευρώπη. Η πλατωνική σχέση της με τον Ιωάννη Καποδίστρια δεν έγινε γάμος.
Ενδογαμίες
Ο Δημήτριος Β΄ Στούρτζας του Αλεξάνδρου νυμφεύτηκε την 3η εξαδέλφη του Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μικλαουσένη.
Ο Μιχαήλ Στούρτζας του Ηλία νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Κωνσταντίνου Α΄ του Αλεξάνδρου.
Ο Στέφανος του Κωνσταντίνου νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Στούρτζα, κόρη του 3ου εξαδέλφου του Δημητρίου κυρίου του Μικλαουζένι.
Ο Αλέξανδρος Στούρτζας κύριος του Μικλαουσένι νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Κωνσταντίνου Β΄ του Αλεξάνδρου Α΄.
Ο Δημήτριος Α΄ Στούρτζας του Μιχαήλ νυμφεύτηκε την 5η εξαδέλφη του πατέρα του Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του Αλεξάνδρου του Στεφάνου.
Λορναί
Το Λορναί (γαλλικά: Lornay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λορνεραίν (γαλλικά: Lornerains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ρωμαϊκή διοίκηση (περιοχή)
μικρογραφία| Η διαίρεση της Αυτοκρατορίας σε [[Πραιτωριανή επαρχία|πραιτωριανές επαρχίες και διοικήσεις, μετά την πρώτη αναδιοργάνωση υπό την Τετραρχία.]] Στην Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συνήθως χρονολογείται το 284 μ.Χ. έως το 602 μ.Χ., η επαρχιακή κυβερνητική περιφέρεια γνωστή ως ρωμαϊκή ή πολιτική διοίκηση (λατιν.: diocese), αποτελούταν από μία ομάδα επαρχιών (provincia) με επικεφαλής τον βικάριο (vicarius), ο οποίος ήταν εκπρόσωπος του πραιτοριανού επάρχου (ο οποίος κυβερνούσε απευθείας τη διοίκηση στην οποία κατοικούσαν). Υπήρχαν αρχικά δώδεκα διοικήσεις, οι οποίες αυξήθηκαν σε δεκατέσσερις στα τέλη του 4ου αι.
Ο όρος diocese προέρχεται από το dioecēsis, που προέρχεται από το ελληνικό διοίκησις, που σημαίνει «διαχείριση», «ενισχυτική περιφέρεια» ή «ομάδα επαρχιών». Με τον Χριστιανισμό κάθε διοίκηση έγινε επισκοπή.
Τετραρχία (286-305)
Δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις στις διοικητικές διαιρέσεις της Αυτοκρατορίας έγιναν κατά τη διάρκεια της Τετραρχίας.
Η πρώτη από αυτές ήταν ο πολλαπλασιασμός του αριθμού των επαρχιών (provincias), οι οποίες είχαν παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες από την εποχή του Αυγούστου, από 48 στην αρχή της βασιλείας του Διοκλητιανού σε περίπου 100 την εποχή της παραίτησής του. Ο πολλαπλασιασμός των επαρχιών πιθανότατα έγινε για στρατιωτικούς, οικονομικούς και οικονομικούς λόγους. Έφερε τον κυβερνήτη πιο κοντά στις πόλεις, που ήταν υπεύθυνες για την είσπραξη των φόρων. Περιόριζε επίσης την εξουσία των κυβερνητών και την αυτονομία των πόλεων. Ταυτόχρονα τακτοποιήθηκε το καθεστώς των επαρχιών. Η Αίγυπτος έχασε τη μοναδική της θέση και χωρίστηκε σε τρεις επαρχίες, ενώ η Ιταλία «επαρχιοποιήθηκε»: οι αριθμημένες περιοχές (regiones) που είχαν δημιουργηθεί από τον Αύγουστο, έλαβαν ονόματα και διοικούνταν από επιμελητές (correctores). Η διάκριση μεταξύ συγκλητικών και αυτοκρατορικών επαρχιών καταργήθηκε, και εφεξής όλοι οι κυβερνήτες διορίζονταν από τον Αυτοκράτορα.
Προκειμένου να αντισταθμιστεί η αποδυνάμωση των επαρχιών και να διατηρηθεί ο δεσμός μεταξύ του αυτοκρατορικού κέντρου και των επιμέρους επαρχιών, δημιουργήθηκαν οι διοικήσεις ως νέα εδαφική υποδιαίρεση, επάνω από το επίπεδο της επαρχίας. Η αυτοκρατορία χωρίστηκε σε 12 διοικήσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές, η διοίκηση της Ανατολής, περιελάμβανε 16 επαρχίες. Κάθε διοίκηση διοικούνταν από ένα agens vices preefectorum praetorio (εκπρόσωπο του πραιτωριανού επάρχου) ή απλώς βικάριο (vicarius), υπό τον πραιτωριανό έπαρχο, αν και ορισμένες επαρχίες διοικούνταν απευθείας από τον πραιτωριανό έπαρχο. Αυτοί οι βικάριοι ήταν αρχικά ad hoc εκπρόσωποι των επάρχων, αλλά μετά οι θέσεις τους έγιναν μόνιμες, κανονικές. Ο βικάριος ήλεγχε τους κυβερνήτες των επαρχιών (με διάφορους τίτλους ως consulares, correctores, praesides) και άκουγε προσφυγές, για υποθέσεις που είχαν κριθεί σε επαρχιακό επίπεδο (τα μέρη μπορούσαν να αποφασίσουν αν θα προσφύγουν στον βικάριο ή στον πραιτωριανός έπαρχος). Οι επαρχίες που διοικούνταν από ανθυπάτους (Αφρική και Ασία) παρέμειναν εκτός της δικαιοδοσίας των βικαρίων, όπως και οι πόλεις της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης, οι οποίες διοικούνταν από τον έπαρχο της πόλης (praefectus urbi). Οι βικάριοι δεν είχαν στρατιωτικές εξουσίες. Τα στρατεύματα που στάθμευαν στις διοικήσεις έπεφταν υπό τη διοίκηση ενός κόμη των στρατιωτικών πραγμάτων (come rei militaris), ο οποίος βρισκόταν απευθείας υπό τον έλεγχο του μαγίστρου του στρατού (magister militum) και ήταν επικεφαλής των δουκών (duces), που είχαν τη στρατιωτική διοίκηση μεμονωμένων επαρχιών.
Πολλοί σύγχρονοι μελετητές χρονολογούν την εισαγωγή των διοικήσεων στο 296-297 μ.Χ. Ένα απόσπασμα του Λακτάντιου, ο οποίος ήταν εχθρικός προς τον Διοκλητιανό λόγω του διωγμού του κατά των Χριστιανών, φαίνεται να υποδηλώνει την ύπαρξη του vicarii praefectorum την εποχή του Διοκλητιανού:
Έτσι ο Λακτάντιος αναφέρεται στο vicarii praefectorum ως ενεργό ήδη από την εποχή του Διοκλητιανού. Άλλες πηγές από τη βασιλεία του Διοκλητιανού αναφέρουν έναν Aυρήλιο Αγρικολανό, που ήταν agens vices praefectorum praetorio, ο οποίος δρούσε στην Ισπανία και καταδίκασε έναν εκατόνταρχο ονόματι Mάρκελλο να εκτελεστεί για τον Χριστιανισμό του, καθώς και έναν Aιμιλιανό Ρουστικιανό, ο οποίος θεωρείται από ορισμένους μελετητές ως ο πρώτος βικάριος της διοίκησης της Ανατολής που γνωρίζουμε. Ο Λακτάντιος αναφέρει επίσης έναν Σωσσιανό Ιεροκλή ως ex vicario, που δραστηριοποιήθηκε στην Ανατολή αυτή την περίοδο. Ο Σεπτίμιος Βαλέντιο μαρτυρείται επίσης ως agens vices praefectorum praetorio της Ρώμης μεταξύ 293 και 296. Ωστόσο αυτές οι πηγές δεν αποδεικνύουν ότι αυτοί οι vicarii (αντιπρόσωποι) ήταν ήδη υπεύθυνοι για διοικήσεις σε μία καλά καθορισμένη και σταθερή περιοχή. Ο Σεπτίμιος Βαλέντιο συγκεκριμένα ήταν σίγουρα ο διοικητής της πραιτωριανής φρουράς κατά τη διάρκεια μίας περιόδου, που ο πραιτωριανός έπαρχος απουσίαζε από την πόλη, αλλά δεν ήταν επικεφαλής της Προαστιακής [Νότιας] Ιταλίας (Italia Suburbicaria). Σύμφωνα με τον Ζούκερμαν, η ίδρυση των διοικήσεων θα έπρεπε να χρονολογηθεί γύρω στο 313/14 μ.Χ., μετά την προσάρτηση της Αρμενίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη συνάντηση Κωνσταντίνου Α΄ και Λικίνιου στο Μεδιολάνο. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Το θέμα παραμένει αμφιλεγόμενο.
Κωνσταντινιανές μεταρρυθμίσεις (326-337)
δεξιά|μικρογραφία| Ο Αυτοκράτορας [[Μέγας Κωνσταντίνoς|Κωνσταντίνος Α΄ .]] μικρογραφία| Η διοικητική διαίρεση της Αυτοκρατορίας σε πραιτωριανές επαρχίες και διοικήσεις. Ο χάρτης δείχνει το δυτικό τμήμα του Ιλλυρικού ως τμήμα της Ιταλίας, το οποίο εμφανίστηκε ξεχωριστά μόλις το 395 μ.Χ. Από το 310 ο Κωνσταντίνος Α' ήταν ένας από τους Αυγούστους της Αυτοκρατορίας και από το 324 ήταν ο μοναδικός κυρίαρχος όλου του κράτους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πραγματοποίησε πολλές κρίσιμες μεταρρυθμίσεις, δημιουργώντας τη διοικητική και στρατιωτική οργάνωση της Αυτοκρατορίας που θα διαρκέσει μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Περιφερειοποίηση των Πραιτωριανών Επαρχιών
Η κύρια εδαφική μεταρρύθμιση που ανέλαβε ο Κωνσταντίνος, ως μέρος μίας διαδικασίας δοκιμής-και-λάθους, ήταν η «περιφερειοποίηση» της πραιτωριανής επαρχίας. Μέχρι τώρα, ένας ή δύο πραιτοριανοί έπαρχοι υπηρετούσαν ως κύριοι υπουργοί για ολόκληρη την Αυτοκρατορία, με στρατιωτικές, δικαστικές και δημοσιονομικές ευθύνες.
Ο πολιτικός συγκεντρωτισμός υπό τον Κωνσταντίνο Α΄, που κορυφώθηκε με την επανένωση ολόκληρης της Αυτοκρατορίας υπό την κυριαρχία του, είχε ως αποτέλεσμα μία «διοικητική αποκέντρωση». Ένας μόνο Αυτοκράτορας δεν μπορούσε να ελέγξει τα πάντα, έτσι μεταξύ 326 και 337, ο Κωνσταντίνος Α΄ μετέτρεψε σταδιακά τον «υπουργικό» Πραιτωριανό έπαρχο σε «περιφερειακό» έπαρχο, υπεύθυνο για μία συγκεκριμένη περιοχή, που περιείχε πολλές επισκοπές και ονομαζόταν «πραιτωριανή επαρχία» (praefectura praetorio).
Αυτοί οι πραιτωριανοί έπαρχοι είχαν εξουσία επί των βικάριων και των επαρχιακών κυβερνητών. Ο Πωλ Πετί υποστηρίζει ότι οι διοικήσεις «οι ίδιες προεικόνιζαν σε κάποιο βαθμό» τις περιφερειακές πραιτωριανές επαρχίες. Έτσι, η δημιουργία των πραιτωριανών επαρχιών μείωσε τη χρησιμότητα των διοικήσεων. Ο άμεσος δεσμός μεταξύ των πραιτωριανών επάρχων και των κυβερνητών παρέκαμψε τους βικάριους και προκάλεσε την παρακμή της εξουσίας τους: γίνονταν όλο και περισσότερο πράκτορες, που εκτελούσαν τη θέληση των πραιτωριανών επάρχων. Ωστόσο, παρά τη μειωμένη σημασία τους, οι βικάριοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιεραρχία της αυλής: ο Κωνσταντίνος Α΄ τους ανέβασε στον βαθμό των clarissimi (μεταξύ των υπάτων και των ανθυπάτων).
Δημιουργία των κομήτων
Ο άλλος λόγος για την αποδυνάμωση των εφημέριων ήταν η τακτική αποστολή κομήτων (comites), οι οποίοι υπερτερούσαν των βικαρίων και πιθανότατα είχαν τον ρόλο να επιθεωρούν τη συμπεριφορά τους.
Εδαφικές προσαρμογές
Πιθανότατα ήταν ο Κωνσταντίνος Α΄ το 312 που μετέτρεψε τους agens vices prefectorum praetorio της Ρώμης -που ήταν ο διοικητές των στρατευμάτων που στάθμευαν στην Πόλη όταν ο Πραιτοριανός Έπαρχος απουσίαζε από την περίοδο των Σεβεριανών- σε πολιτικό εφημέριο της Italia Suburbicaria, ως μέρος της αποστρατικοποίησης της πόλης μετά τη νίκη του επί του Μαξέντιου. Έτσι, επί Κωνσταντίνου Α΄, η διοίκηση Ιταλίας χωρίστηκε στα δύο βικαριάτα, της Italia Suburbicaria στο νότο και της Italia Annonaria στο βορρά, υπό τη διοίκηση του vicarius urbis Romae και του vicarius Italiae αντίστοιχα. Η Italia Suburbicaria και η Italia Annonaria δεν ήταν de jure διοικήσεις, αλλά βικαριάτα μέσα σε μία ενιαία ιταλική διοίκηση, όπως αναφέρουν τα Laterculus Veronensis και Notitia Dignitatum. Ο Κωνσταντίνος Α' διαίρεσε επίσης τη διοίκηση Μοισίας στις διοικήσεις Δακίας και Μακεδονίας το 327
Σύμφωνα με το Notitia Dignitatum, οι διοικήσεις Δακίας και Ιλλυρικού δεν είχαν βικαρίους, αλλά διοικούνταν απευθείας από τον πραιτωριανό έπαρχο του Ιλλυρικού. Πριν από την υπαγωγή της, η διοίκηση της Γαλατίας φαίνεται επίσης να διοικούνταν απευθείας από τον πραιτωριανό έπαρχο της Γαλατίας. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον Τζόουνς, η διοίκηση στην οποία έδρευε κάθε πραιτωριανός έπαρχος ήταν γενικά υπό τον άμεσο έλεγχό του, εκτός από τη διοίκηση Θράκης, την οποία διοικούσε ένας vicariusThraciarum, παρόλο που ο πραιτωριανός έπαρχος της Ανατολής είχε την έδρα του στη διοίκηση. Ο τίτλος του βικάριου χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις επαρχίες, εκτός από τη διοίκηση της Ανατολής, η οποία διοικούνταν από έναν comes Orientis και την Αίγυπτο, η οποία συνέχιζε να διοικείται από έναν έπαρχο.
Μεταγενέστερη εξέλιξη
Οι διάδοχοι του Θεοδοσίου Α' έκαναν ελάχιστες αλλαγές στις διοικητικές υποδιαιρέσεις της Αυτοκρατορίας. Μερικές επαρχίες υποδιαιρέθηκαν περαιτέρω. Για παράδειγμα, οι επαρχίες Ηπείρου, Γαλατίας, Παλαιστίνης και Θηβαΐδος χωρίστηκαν στα δύο. Στις αρχές του 6ου αι. χωρίστηκε στα δύο και η επαρχία της Αιγύπτου. Στη Θράκη δημιουργήθηκε από τον Αναστάσιο Α' (491-518) ένα ξεχωριστό βικαριάτο των Μακρών Τειχών.