cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Π.Α.Ο.Κ. (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Καλαθοσφαιριστές του Π.Α.Ο.Κ. στην Εθνική Ελλάδας
Ο Π.Α.Ο.Κ. έχει αποτελέσει πηγή καλαθοσφαιριστών που αγωνίστηκαν κατά καιρούς σε όλες τις εθνικές ομάδες. Σε ότι αφορά την εθνική ανδρών, στον πίνακα παρακάτω αναφέρονται οι 6 καλαθοσφαιριστές με τις περισσότερες συμμετοχές σαν παίκτες του Π.Α.Ο.Κ.. Επίσης αναφέρονται οι συνολικές τους συμμετοχές καθώς έχουν υπάρξει καλαθοσφαιριστές και άλλων ομάδων, καθώς επίσης και το ντεμπούτο τους στην Εθνική Ελλάδας ως παίκτες του Π.Α.Ο.Κ..
Οι προπονητές του Π.Α.Ο.Κ.
Στον πίνακα παρακάτω καταγράφονται οι προπονητές της ομάδας μπάσκετ του Π.Α.Ο.Κ. από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αμερικανού Σκοτ Σκάιλς, ο οποίος ξεκίνησε την περίοδο 1996–97 ως παίκτης της ομάδας, όμως στα μέσα της σεζόν ανέλαβε τη θέση του προπονητή, οδηγώντας μάλιστα τον Π.Α.Ο.Κ. στην Ευρωλίγκα της επόμενης χρονιάς. Έκτοτε κάνει σημαντική καριέρα προπονητή στο NBA.
Διοίκηση και προσωπικό
Τελευταία ενημέρωση: 13 Αυγούστου 2023
Αλέξης Αλβανός
Ο Αλέξανδρος Αλβανός (Βόλος 9 Απριλίου 1980) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής της χειροσφαίρισης. Υπήρξε ένας εκ των σπουδαιότερων αθλητών στην ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα.
Αγωνίζόταν στη θέση του δεξιού ίντερ. Ξεκίνησε το χάντμπολ το 1990 στη ΧΑΝ Θεσσαλονίκης.Από το 1999 έως το 2004 αγωνίστηκε στον Πανελλήνιο κατακτώντας 3 Πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα Ελλάδος.Το 2004 μεταγράφηκε στη Γερμανική Βέτσλαρ.Το καλοκαίρι του 2006 μεταπήδησε στην ιστορική Γκούμερσμπαχ, με την οπoία αγωνίστηκε για 3 χρόνια κατακτώντας το EHF Cup το 2009 , ενώ το 2007 έφτασε μέχρι τους 8 του Champions League.Συνέχισε να αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Bundesliga μέχρι το 2012, φορώντας δαδοχικά τις φανέλες των Ράιν-Νέκαρ Λόβεν , Λούμπεκε και Μπάλινγκεν.
Στις 22/07/2012 πήρε την απόφαση να επαναπατριστεί γα λογαριασμό της ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε τα επόμενα 2 χρόνια κατακτώντας 1 πρωτάθλημα και 2 Κύπελλα Ελλάδος. Το καλοκαίρι του 2014 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ. Αγωνιζόμενος εκεί για 2 σεζόν, κατέκτησε το νταμπλ τη σεζόν 2014-15, πριν πάρει μεταγραφή στον Ι.Ε.Κ Ξυνη Δικέα με τη φανέλα του οποίου πανηγύρισε το πρωτάθλημα το 2017.Η επόμενη χρονία τον βρήκε να είναι μέλος της νεοσύστατης ομάδας του Ολυμπιακού/Ομίλου ΞΥΝΗ, με την οποία κατέκτησε ένα ακόμα νταμπλ .Τη σεζόν 2018/19 επέστρεψε στην ΑΕΚ, με τα χρώματα της οποίας έκλεισε τη σπουδαία καριέρα του.
Προπονητική Καριέρα
ΑΕΚ: Ο Αλέξης Αλβανός ξεκίνησε την προετοιμασία με την ομάδα της ΑΕΚ αρχές του Αυγουστου για την σεζον 2022-2023. Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος κόντρα στα ΙΕΚ Ξινή (ΑΚΑ Ολυμπιακός) η ομάδα του επικράτησε κοντρα στους πρωταθλητές της σεζόν 2021-2022 με μια άνετη νικη 25-22.
Εθνική Ελλάδος
Υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Ανδρών, πρωταγωνιστώντας στις μεγάλες της επιτυχίες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το 2005, όπου η Εθνική κατέκτησε ισάριθμες φορές την 6η θέση.Συνέχισε να αγώνιζεται με την Εθνική μέχρι το 2014, όταν κι ανακοίνωσε την απόσυρση του από τη "¨γαλανόλευκη" .Αγωνίστηκε σε ολες τις ηλικιακές κατηγορίες των εθνικών ομάδων,κατακτώντας την 4η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων στην Εσθονία το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της χειροσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές χειροσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης Κατηγορία:Χειροσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Προπονητές χειροσφαίρισης ΑΕΚ
Νικόλαος Καλογερόπουλος
Ο Νικόλαος Καλογερόπουλος (1851 - 7 Ιανουαρίου 1927) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός, πολλές φορές υπουργός και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1851 στη Χαλκίδα. Σπούδασε Νομική στην Αθήνα και το Παρίσι. Είχε γίνει υπουργός Δικαιοσύνης στη βραχύβια Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη του 1903, αλλά και υπουργός Εσωτερικών και Οικονομικών στην Κυβέρνηση Θεοτόκη του 1905. Προσχώρησε στο Λαϊκό Κόμμα από την ίδρυσή του το 1920 και εξελέγη βουλευτής Ευβοίας συνολικά δέκα φορές. Παράλληλα με την πρώτη του πρωθυπουργική θητεία, υπηρέτησε και ως υπουργός Οικονομικών και Στρατιωτικών, ενώ κατά τη δεύτερη θητεία είχε παράλληλα και το ρόλο του υπουργού Εξωτερικών. Και τις δύο φορές η πρωθυπουργική του θητεία ήταν βραχύβια: 3 Σεπτεμβρίου ως 16 Σεπτεμβρίου του 1916 η πρώτη και 24 Ιανουαρίου ως 25 Μαρτίου του 1921 Κατά τη δεύτερη αυτή πρωθυπουργική θητεία του διατέλεσε Υπουργός των Εξωτερικών από 24/01/1921 έως 26/03/1921/ Για δεύτερη φορά έγινε Υπουργός Εξωτερικών στη βραχύβια κυβέρνηση του Νικόλαου Τριανταφυλλάκου από 28/08/1922 έως 16/09/1922.
Πέθανε από μυοκαρδίτιδα στις 7 Ιανουαρίου του 1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη Κατηγορία:Αντιβενιζελικοί
Η στέπα (Τσέχωφ)
Η στέπα, με υπότιτλο Ιστορία ενός ταξιδιού ( Ρωσικός τίτλος: Степь. Исто́рия одно́й пое́здки ) είναι νουβέλα του Αντόν Τσέχοφ που γράφτηκε το 1888 με βάση τις εντυπώσεις του συγγραφέα από ένα ταξίδι στη βόρεια ακτή της Αζοφικής Θάλασσα την άνοιξη του 1887. Ο αδελφός του συγγραφέα Αλέξανδρος χαρακτήρισε το διήγημα αυτοβιογραφικό. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ρωσικό λογοτεχνικό περιοδικό Σεβέρνι Βέστνικ το 1888 στην Αγία Πετρούπολη.
Η νουβέλα αναφέρεται σε ένα ταξίδι στη στέπα μέσα από τα μάτια ενός νεαρού αγοριού. Το κείμενο δεν είναι απλώς μια περιγραφή ταξιδιού, αλλά παρουσιάζει ποιητική περιγραφή της φύσης και απεικονίζει τη ρωσική ζωή στην επαρχία. Είναι σχετικά μεγάλη, αποτελείται από περίπου 100 σελίδες, και περιλαμβάνει οκτώ μέρη. Ο συγγραφέας είχε σχεδιάσει μια συνέχεια που δεν έγραψε ποτέ.
Το 1978, διασκευάστηκε σε κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Σεργκέι Μπονταρτσούκ.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Η βόρεια ακτή της [[Αζοφική Θάλασσα|Αζοφικής Θάλασσας ]] Την άνοιξη του 1887, εξαντλημένος από την υπερβολική εργασία και την κακή υγεία, ο Τσέχωφ πραγματοποίησε ένα ταξίδι στο Ντονέτς για να επισκεφτεί συγγενείς στην περιοχή γύρω από τη γενέτειρά του Ταγκανρόγκ στην Αζοφική Θάλασσα.
Εκεί, αναβίωσαν οι ποιητικές μνήμες της παιδικής ηλικίας και της νεότητας του καταπονημένου και άρρωστου συγγραφέα σχετικά με την ομορφιά και την απεραντοσύνη της ουκρανικής στέπας. Κατά την επιστροφή του, έγραψε τη νουβέλα που μπορεί να διαβαστεί και ως αυτοβιογραφία, την οποία χαρακτήρισε «κάτι μάλλον περίεργο και πολύ πρωτότυπο».
Υπόθεση
Περιγράφει τη ζέστη, τη στάση σε ένα φθηνό πανδοχείο που διοικούν Εβραίοι, τη γνωριμία με τον πλούσιο Βαρλάμοφ που έχει δεκάδες χιλιάδες στρέμματα και σχεδόν εκατό χιλιάδες πρόβατα, τις μέρες που πέρασε στο κομβόι με άλλες άμαξες, τον καβγά με τον Ντίμοφ, τις διάφορες συναντήσεις, τις ιστορίες που διηγούνται οι αμαξάδες δίπλα στο τζάκι κατά τη νυχτερινή ανάπαυση, η μια πιο τρομερή από την άλλη, τη σφοδρή καταιγίδα, τη φιλοξενία στα πανδοχεία στο δρόμο, τον πυρετό του και την άφιξη στην πόλη στο σπίτι της γνωστής της μητέρας του, που δέχεται να τον πάρει οικότροφο. Τότε, ο θείος του και ο ιερέας τον εμπιστεύονται στην κυρία και φεύγουν. Είναι μόνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αντόν Τσέχωφ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
(120348) 2004 TY364
Το (120348) 2004 TY364 είναι ένα αντικείμενο της εσωτερικής ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 560 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2004. Είναι υποψήφιος πλανήτης νάνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα 2004 TY364
Μάκρη Εχινάδων
Η Μάκρη ή Μακρόνησος Εχινάδων  είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους. Ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων που βρίσκονται στις νοτιοδυτικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας και αποτελούν τμήμα Ειδικής Ζώνης Διατήρησης στο Δίκτυο Natura 2000. Είναι το πέμπτο μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος μετά τον Πεταλα και την Οξεία την Δρακονέρα και το Προβάτι. Έχει έκταση 0,983 τ.χλμ. και μετά το 1981 είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ιθάκης. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιθάκη Κατηγορία:Εχινάδες
Γεωγραφία νεωτερική
Η Γεωγραφία νεωτερική είναι έργο των Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριου Κωνσταντά που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791. Είναι περιηγητικό έργο που επικεντρώνεται σε κοινωνικά και ιστορικά θέματα των περιοχών που περιγράφονται. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Οι συγγραφείς του υιοθέτησαν για την εποχή τους καινοτόμες μεθόδους, βασίστηκαν στην προσωπική έρευνα των περιγραφόμενων περιοχών και χρησιμοποίησαν τη σύγχρονή τους ευρωπαϊκή βιβλιογραφία.
Η Γεωγραφία νεωτερική, έργο γραμμένο στη δημοτική, περιγράφει τις κοινωνικές εξελίξεις και διατυπώνει προοδευτικές για την εποχή ιδέες. Κατακρίνει την κοινωνική ανισότητα και τον οικονομικό κατασπαραγμό που προκαλεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλία Γεωγραφίας Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός
Ερρίκος Β΄ της Λωρραίνης
Ο Ερρίκος Β΄ (8 Νοεμβρίου 1563 - 31 Ιουλίου 1624) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας της Λωρραίνης (1608 - 1624). Οι δύο κόρες του έγιναν δούκισσες της Λωρραίνης μέσω γάμων· ήταν επίσης γαμπρός του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Κλαυδίας των Βαλουά, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Έγινε ο πρίγκιπας διάδοχος του δουκάτου από την ημέρα που γεννήθηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Αικατερίνη των Βουρβόνων δούκισσα του Αλμπέρ, αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄ και θεία του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΓ΄ (1599). Η νύφη ήταν ήδη 40 ετών και απεβίωσε σε πέντε χρόνια, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο του (1606) τη Μαργαρίτα Γκονζάγκα, κόρη του Βιντσέντσο Α΄ δούκα της Μάντουα, με την οποία απέκτησε:
Πηγές
Ερρίκος Β΄
Ματθαίος Τρικούπης
Ο Ματθαίος Τρικούπης ήταν Έλληνας πλοίαρχος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από το Μεσολόγγι. Υπήρξε το αρχαιότερο επιφανές μέλος της Οικογένειας Τρικούπη που αναφέρεται στην νεότερη ελληνική ιστορία. Στην αρχή αναφέρεται ότι ήταν πλοίαρχος σε εμπορικά πλοία και αργότερα προεστός της γενέτειράς του μέχρι το έτος 1770.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 03/2013 Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη
Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος
Ο Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος (1816-1877) ήταν αξιωματικός του στρατού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου. Αποφοίτησε από τη σχολή Ευελπίδων και το 1862 διετέλεσε διοικητής του πυροβολικού στην Αθήνα. Πρωτοστάτησε στη στάση εναντίον του Όθωνα και ήταν αρχηγός των πεδινών στις εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν στην Αθήνα. Ονομάστηκε από τον λαό «στρατόλαος» γιατί κατά την εξέγερση εναντίον του Όθωνα, ο Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος παρήλασε με τον στρατό στους δρόμους της πόλης καλώντας τους σε επανάσταση. Έφθασε μέχρι το αξίωμα του υποστράτηγου και διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄ μέχρι το τέλος της ζωής του.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1877 και είχε τρία παιδιά, τον Γεώργιο, τον Ανδρέα και τον Ιωάννη.
Παπαδιαμαντοπουλος Δημητριος Δημητριος Παπαδιαμαντοπουλος Δημητριος Παπαδιαμαντοπουλος Δημητριος
Κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων
Η Κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων είναι κοινότητα του δήμου Γόρτυνας στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 με με έδρα τον οικισμό Βασιλικά Ανώγεια. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Φλαθιάκες. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 301 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Ρουβάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Γκαμπριέλ Φωρέ
μικρογραφία|Γκαμπριέλ Φωρέ Ο Γκαμπριέλ Υρμπαίν Φωρέ (γαλλ. Gabriel Fauré, 12 Μαΐου 1845 – 4 Νοεμβρίου 1924) ήταν Γάλλος συνθέτης, οργανίστας, πιανίστας και δάσκαλος μουσικής της ύστερης Ρομαντικής εποχής. Το έργο του, που περιλαμβάνει την περίφημη Παβάνα και το Ρέκβιεμ, επηρέασε σημαντικά πολλούς συνθέτες του 20ού αιώνα.
Πρώιμα χρόνια
Έκτο κατά σειρά τέκνο μιας καλλιεργημένης οικογένειας, ο Φωρέ γεννήθηκε στην κοινότητα του Παμιέ των γαλλικών Πυρηναίων. Λόγω προβλημάτων υγείας της μητέρας του Marie-Antoinette-Hélène Lalène-Laprade, μέχρι την ηλικία των τεσσάρων έζησε με μια τροφό· το 1849 ο πατέρας του, Toussaint-Honoré Fauré, διορίζεται διευθυντής της École Normale στο Μονγκωζύ και ο Φωρέ επιστρέφει στην οικογένειά του. Δίπλα στο σχολείο του υπήρχε ένα παρεκκλήσιο, όπου ο Φωρέ έπαιζε συχνά αρμόνιο· μια τυφλή ηλικιωμένη που τον άκουσε, αναγνώρισε το πηγαίο του ταλέντο και ενημέρωσε τον πατέρα του. Αργότερα, το 1853, ο Dufaur de Saubiac -αξιωματούχος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης- επίσης άκουσε τον νεαρό Φωρέ να παίζει και εισηγήθηκε τις περαιτέρω σπουδές του. Μετά από έναν χρόνο, ο πατέρας του συμφώνησε και ο 9χρονος Φωρέ εισάγεται στη Σχολή Κλασικής και Θρησκευτικής Μουσικής που μόλις είχε ανοίξει ο Ελβετός Λουί Νίντερμάγιερ στο Παρίσι.
left|thumb|Ο καθηγητής και επιστήθιος φίλος του Φωρέ, Καμίγ Σαιν-Σανς Τον Μάρτιο του 1861 ο Νίντερμάγιερ πεθαίνει και αντικαθίσταται από τον Καμίγ Σαιν-Σανς, ο οποίος κατά βάση διδάσκει πιάνο, ενώ εισάγει τους μαθητές στην τότε σύγχρονη μουσική του Ρόμπερτ Σούμαν, του Φραντς Λιστ και του Βάγκνερ. Με τον Φωρέ ανέπτυξε μια ιδιαίτερη σχέση δασκάλου προς μαθητή, την οποία επισφράγισαν με μια φιλία που κράτησε πάνω από 60 χρόνια. Ενόσω μαθητής, ο Φωρέ έλαβε την πρώτη θέση σε πολλούς σχολικούς διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένης της διάκρισης στη σύνθεση για το χορωδιακό Cantique de Jean Racine Op. 11, έργο που καθιερώθηκε σύντομα στο χορωδιακό ρεπερτόριο. Αποφοίτησε το 1865, ως διπλωματούχος (Laureat = δαφνούχος) στο όργανο, το πιάνο, την αρμονία και τη σύνθεση, με διακριτικό τίτλο αυτόν του Maître de Chapelle (Μαέστρος Χορωδίας).
Πρώιμη επαγγελματική σταδιοδρομία
Τελειώνοντας τη σχολή, διορίζεται αρχικά οργανίστας στην Εκκλησία του Αγίου Σώστη, στην πόλη Ρεν της Βρετάνης. Παρέμεινε εκεί για τέσσερα χρόνια, όπου παρέδιδε «αμέτρητα» ιδιαίτερα μαθήματα ως συμπλήρωμα του εισοδήματός του. Έβρισκε την πόλη βαρετή, ενώ η σχέση του με τον εφημέριο δεν ήταν και η καλύτερη: συχνά έκανε διάλειμμα για τσιγάρο κατά τη διάρκεια του κηρύγματος, ενώ το 1870, πηγαίνοντας μετά από ξενύχτι στην Κυριακάτικη Λειτουργία με τα βραδινά του ρούχα, του ζητήθηκε να παραιτηθεί. Άμεσα, προσελήφθη ως βοηθός οργανίστα στη Νοτρ Νταμ του Κλινιανκούρ βόρεια του Παρισιού, όπου και παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες· με το ξέσπασμα του Γαλλο-Πρωσσικού Πολέμου το 1870, δήλωσε εθελοντής στρατιώτης, συμμετέχοντας στην άρση της Παρισινής Κατοχής και λαμβάνοντας μέρος σε μάχες στο Μπουρζέ, το Σαμπινύ και το Κρετέιγ.
Με τη νίκη της Πρωσίας, το Παρίσι έζησε ταραχώδεις μέρες, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας. Ο Φωρέ βρίσκει καταφύγιο σε έναν από τους αδελφούς του στο Ραμπουιγιέ, ενώ στη συνέχεια δραπετεύει στην Ελβετία, όπου και προσλαμβάνεται ως καθηγητής της Σχολής Νίντερμέγιερ, που είχε αλλάξει έδρα προς αποφυγή των εντάσεων στο Παρίσι. Ο πρώτος του μαθητής εκεί υπήρξε ο Αντρέ Μεσαζέ, με τον οποίον αργότερα τους συνέδεσε η περιστασιακή συνεργασία, ενώ έκτισαν μια διά βίου φιλία. Το 1871 ο Φωρέ επιστρέφει στο Παρίσι, όπου και διορίζεται διευθυντής χορωδίας στην περίφημη Εκκλησία του Αγίου Σουλπικίου, συνθέτης και οργανίστας της οποίας είναι ο Σαρλ-Μαρί Βιντόρ. Του δίνεται η ευκαιρία να παραβρεθεί αρκετές φορές στα μουσικά σουαρέ του Σαιν-Σανς, όπου και γνωρίζεται με την τραγουδίστρια και συνθέτη Πωλίν Βιαρντό. Συνάμα, γίνεται ιδρυτικό μέλος στη νεοσύστατη Εθνική Λέσχη Μουσικής (Société Nationale de Musique), που στόχο έχει τη διάδοση του έργου νέων Γάλλων συνθετών. Τα μέλη της συμπεριελάμβαναν τους Ζωρζ Μπιζέ, Ζυλ Μασνέ, Σεζάρ Φρανκ κ.ά. · ο Φωρέ διετέλεσε γραμματέας το 1874, ενώ πολλά από τα έργα του πρωτοπαρουσιάστηκαν σε συναυλίες της Λέσχης.
Το ίδιο έτος εγκαταλείπει τον Άγιο Σουλπίκιο και διορίζεται οργανίστας στην Εκκλησία της Μαντλέν, αντικαθιστώντας τον Σαιν-Σανς που περιοδεύει σε συναυλίες. Κατά τα λόγια του τελευταίου, ο Φωρέ ήταν "πρώτης τάξεως οργανίστας όταν το ήθελε", ενώ οι αυτοσχεδιασμοί του ήταν απαράμιλλοι. Ωστόσο, στην πρώτη θέση της προτίμησής του ήταν το πιάνο, θεωρώντας το όργανο ως βιοποριστικό μέσο · ίσως γι' αυτό, αν και επαγγελματίας οργανίστας για 40 χρόνια, στο έργο του δεν συγκαταλέγεται ούτε ένα κομμάτι για σόλο όργανο.
Το 1877 υπήρξε έτος-σταθμός για τον Φωρέ, τόσο σε επαγγελματικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Τον Ιανουάριο παρουσιάζεται η σονάτα του για βιολί σε συναυλία της Λέσχης, αποσπώντας διθυράμβους, ενώ τον Μάρτιο αναλαμβάνει τη διεύθυνση της χορωδίας της Εκκλησίας της Μαντλέν, παραδίδοντας τη θέση του οργανίστα στον Τεοντόρ Ντυμπουά. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους αρραβωνιάζεται με την κόρη της Βιαρντό, Μαριάν, με την οποία είναι βαθιά ερωτευμένος · ωστόσο, τον Νοέμβριο του 1877 ο αρραβώνας διαλύεται από μέρους της, χωρίς να γνωρίζουμε τους λόγους. Για να τον παρηγορήσει, ο Σαιν-Σανς παίρνει τον Φωρέ στη Βαϊμάρη και του γνωρίζει τον Φραντς Λιστ. Το ταξίδι αποτελεί βάλσαμο για τον Φωρέ, ο οποίος έκτοτε αρέσκεται να ταξιδεύει στο εξωτερικό · τον επόμενο χρόνο παίρνει τον άλλοτε μαθητή του Μεσαζέ και πηγαίνουν στη Γερμανία για να παρακολουθήσουν όπερες του Βάγκνερ. Βλέπουν τον Χρυσό του Ρήνου και τις Βαλκυρίες στην Όπερα της Κολωνίας· το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν στην Όπερα του Μονάχου και το Βασιλικό Θέατρο του Λονδίνου· τους Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης και τον Πάρσιφαλ στο Μόναχο και την Όπερα του Μπαϊρόιτ. Με τον Μεσαζέ γράφουν από κοινού το Souvenirs de Bayreuth, ένα πιανιστικό κομμάτι για τέσσερα χέρια, με δάνεια θέματα από το Δαχτυλίδι. Εντούτοις, αν και εκτέθηκε σε μεγάλο βαθμό στη μουσική του Βάγκνερ, ο Φωρέ είναι από τους ελάχιστους συνθέτες της γενιάς του που γενικά δεν επηρεάστηκε απ' αυτόν.
Η μέση περίοδος
Το 1883 ο Φωρέ νυμφεύεται τη Μαρί Φρεμιέ, κόρη του γλύπτη Εμμανουέλ Φρεμιέ. Ο γάμος άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς, ωστόσο η νοικοκυρά Μαρί σιγά-σιγά σιχάθηκε τις απουσίες και τους παράνομους δεσμούς του συζύγου της. Ο Φωρέ συνδέθηκε ερωτικά με την τραγουδίστρια Έμμα Μπαρντάκ περί το 1892, κατόπιν με τη συνθέτη Αντέλα Μάντισον και το 1900 με την πιανίστα Μαργκερίτ Χάσελμανς, κόρη του Αλφόνς Χάσελμανς. Η τελευταία αυτή σχέση κράτησε μέχρι τον θάνατο του συνθέτη· τη συντηρούσε σ' ένα διαμέρισμα στο Παρίσι, ενώ δεν έκρυβαν το αμοιβαίο τους αίσθημα.
Με τη νόμιμη γυναίκα του απέκτησε δύο γιούς, το 1883 τον Εμμανουέλ Φωρέ-Φρεμιέ (με διπλό επώνυμο κατ' απαίτηση της συζύγου του), που εξελίχθηκε σε διεθνούς φήμης βιολόγο, και τον Φιλίπ το 1889. Για τον βιοπορισμό τους ο Φωρέ διηύθυνε την εκκλησιαστική χορωδία της Μαντλέν καθημερινά, ενώ παρέδιδε μαθήματα πιάνου και αρμονίας. Οι συνθέσεις του δεν απέφεραν αξιόλογα ποσά, καθώς ο εκδότης τις αγόραζε για 50 φράγκα την καθεμιά, χωρίς να του αποδίδει πνευματικά δικαιώματα. Απ' αυτή την περίοδο προέρχονται αρκετά -μεγάλης κλίμακας- έργα, καθώς και πολλά κομμάτια για πιάνο και τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία τα κατέστρεψε μετά από μερικές παραστάσεις, κρατώντας μόνο κάποια ως πηγή ιδεών.
Το 1896 ο Αμπρουάζ Τομά πεθαίνει και τη διεύθυνση του Ωδείου αναλαμβάνει ο Τεοντόρ Ντυμπουά, τον οποίον ο Φωρέ με τη σειρά του διαδέχεται ως κύριος οργανίστας της Μαντλέν. Η διεύθυνση υπό τον Ντυμπουά δεν ήταν άνευ συνεπειών: ο Ζυλ Μασνέ, καθηγητής σύνθεσης του Ωδείου, περίμενε να διαδεχθεί τον Τομά, ωστόσο επέμενε στην ισόβια ανάληψη της θέσης. Καθώς απορρίφθηκε, τη θέση κατέλαβε ο Ντυμπουά και ο Μασνέ παραιτήθηκε οργισμένος. Εν τέλει ο Φωρέ αναλαμβάνει την τάξη της σύνθεσης, από την οποία θα περάσουν αρκετοί μετέπειτα γνωστοί συνθέτες, μερικοί από τους οποίους περιλαμβάνουν τους Μωρίς Ραβέλ, Λουί Ωμπέρ, Τζόρτζε Ενέσκου και τη Νάντια Μπουλανζέ. Κατά την άποψη του Φωρέ, οι μαθητές χρειάζονταν μια στιβαρή βάση με τα στοιχειώδη, έργο που ανέθεσε με χαρά στον ικανότατο βοηθό του, Αντρέ Ζεντάλζ · η δική του συνεισφορά εστιαζόταν στο πώς να βοηθήσει τον κάθε μαθητή να εφαρμόσει αυτά τα στοιχειώδη στα προσωπικά του μέτρα και αισθητική. Ένας μαθητής του, ο Ζαν Ροζέρ-Ντυκάς, έγραφε αργότερα, πως «διόρθωνε την κάθε εργασία, επικαλούμενος τους κανόνες της φόρμας... και ανατρέχοντας πάντα σε κάποιο παράδειγμα από τους μεγάλους συνθέτες». Ο Ραβέλ, από την άλλη, πάντα ενθυμούνταν το «ανοιχτό μυαλό» του δασκάλου του, ο οποίος -βλέποντας για πρώτη φορά το κουαρτέτο εγχόρδων του Ραβέλ- δεν έδειξε ιδιαίτερο ενθουσιασμό· μετά από μερικές μέρες, ξανακοιτώντας του δήλωσε «μπορεί και να είχα κάνει λάθος [εκτίμηση]». Στα λόγια του μουσικολόγου Ανρί Πρυνιέρ, «αυτό που ο Φωρέ ανέπτυξε στους μαθητές του ήταν το αισθητικό κριτήριο, την αρμονική ευαισθησία, την αγάπη για τις καθαρές γραμμές, τις απρόσμενες και χρωματιστές μετατροπίες· ποτέ όμως δεν τους ώθησε να γράφουν στο δικό του ύφος και γι' αυτόν τον λόγο κατάφεραν όλοι τους να βρουν το δικό τους προσωπικό μονοπάτι, συχνά σε αντιδιαμετρικές κατευθύνσεις».
Στην αλλαγή του αιώνα, ο Φωρέ γράφει μουσική για το θεατρικό του Μωρίς Μέτερλινκ, Πελλέας και Μελισάνθη (1898), καθώς και τον Προμηθέα, μια λυρική τραγωδία για το αμφιθέατρο στην πόλη Μπεζιέ. Καθώς προοριζόταν για εκτέλεση σε ανοιχτό χώρο, η ενορχήστρωση είναι για μια μεγάλη ορχήστρα και χορωδία. Η πρεμιέρα του τον Αύγουστο του 1900 αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία, που επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά, αλλά και στο Παρίσι το 1907. Δέκα χρόνια μετά παίζεται στην Όπερα των Παρισίων, σε εκδοχή για κανονικού μεγέθους ορχήστρα και χορωδία, και ακολουθούν άλλες 40 παραστάσεις. Από το 1903 ως το 1921 ο Φωρέ γράφει μουσικές κριτικές στην εφημερίδα Λε Φιγκαρό, ρόλος που όμως δεν του ταιριάζει· ο βιογράφος του, Ζαν-Μισέλ Νεκτού, το εξηγεί αυτό, λέγοντας πως «η φυσική του καλοσύνη και το ανοιχτό του μυαλό αν μη τι άλλο του έδιναν το έναυσμα να εστιάζει στα θετικά στοιχεία ενός έργου».
Επικεφαλής του Ωδείου Παρισίων
Το 1905 έλαβε χώρα ένα σκάνδαλο ανάμεσα στους μουσικούς κύκλους της Γαλλίας, με μήλο της έριδος το κορυφαίο μουσικό έπαθλο, το Βραβείο της Ρώμης· η γενική γνώμη ήταν ότι το βραβείο έπρεπε να είχε δοθεί στον μαθητή του Φωρέ, Μωρίς Ραβέλ, κάτι που δεν έγινε λόγω αντιδραστικών στοιχείων εντός του Ωδείου. Σαν επακόλουθο, παραιτείται της διεύθυνσης ο Ντυμπουά και αναλαμβάνει ο Φωρέ, ο οποίος -με την υποστήριξη της κυβέρνησης- έκανε δραστικές αλλαγές, τόσο σε διοικητικά θέματα, όσο και στο πρόγραμμα σπουδών. Μία απ' αυτές ήταν η καθιέρωση εξωτερικών επιτροπών σε εξετάσεις και διαγωνισμούς, το οποίο εξανάγκασε κάποιους καθηγητές σε παραίτηση· ο λόγος ήταν οικονομικός, αφού πλέον δεν μπορούσαν να τύχουν ειδικής μεταχείρησης οι μαθητές τους, στους οποίους παρέδιδαν ιδιαίτερα μαθήματα. Όσον αφορά στο πρόγραμμα σπουδών, οι αλλαγές ήταν τόσο σαρωτικές, που οι παλαιότεροι της σχολής του απέδωσαν το παρατσούκλι «Ροβεσπιέρος», καθώς το εύρος της διδασκόμενης ύλης εκμοντερνίστηκε και διευρύνθηκε, ώστε να καλύπτει τα πιο πρόσφατα έργα. Κατά τον Νεκτού, "εκεί που ο Ωμπέρ, ο Αλεβύ και ο Μέγιερμπέερ ήταν επιβεβλημένοι... τώρα ήταν δυνατό να τραγουδήσει κανείς μια άρια του Ραμώ, ή ακόμη και του Βάγκνερ -ονόματα μέχρι πρότινος απαγορευμένα εντός των τειχών του Ωδείου» . Το ρεπερτόριο πλέον εκτείνονταν από την Αναγεννησιακή πολυφωνία, μέχρι τα έργα του Ντεμπυσσύ.
Όσο για τον ίδιο τον Φωρέ, η νέα του θέση σήμαινε καλύτερες οικονομικές απολαβές, αλλά και την ευρύτερη φήμη του ως συνθέτη. Η διοίκηση του Ωδείου, ωστόσο, δεν του άφηνε αρκετό χρόνο για σύνθεση· τα καλοκαίρια αποσύρονταν -συνήθως σε κάποιο ξενοδοχείο με θέα τις λίμνες της Ελβετίας - για να επικεντρωθεί στο έργο του. Από την περίοδο αυτή προέρχεται η λυρική του όπερα Πηνελόπη, μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά του τραγούδια, όπως ο κύκλος La chanson d'Ève, Op. 95, καθώς και κάποια κομμάτια για πιάνο (τα Νυχτερινά Νο. 9-11 και οι Βαρκαρόλλες Νο. 7-11).
Το 1909 εκλέγεται μέλος του Γαλλικού Ινστιτούτου· είχε τη στήριξη του πεθερού του και του Σαιν-Σανς -αμφότεροι μέλη από παλιά- και κατάφερε, με ψήφους 18 έναντι 16, να επιβληθεί του Βιντόρ. Τον ίδιο χρόνο μια ομάδα νέων συνθετών, υπό τον Ραβέλ και τον Σαρλ Κεκλέν (Koechlin), διέκοψαν την συμμετοχή τους στην Εθνική Λέσχη Μουσικής, η οποία -με επικεφαλής τον Βενσάν ντ' Εντύ (d'Indy)- είχε παρακμάσει σε οργανισμό τοπικής αντίδρασης. Δημιουργούν μία καινούρια λέσχη, την Ανεξάρτητη Μουσική Λέσχη (Société Musicale Indépendante), την ηγεσία της οποίας δέχεται να αναλάβει ο Φωρέ. Παραμένει εντούτοις και στην παλιά Λέσχη, διατηρώντας τις καλύτερες σχέσεις με τον ντ' Εντύ· ο ρόλος του στη νέα Λέσχη ήταν η προώθηση νέων έργων. Στα 1911 επιβλέπει τη μεταφορά του Ωδείου στην οδό Μαδρίττης (rue de Madrid), περίοδο κατά την οποία αναπτύσει ωτικά προβλήματα, που σταδιακά τον οδήγησε στην κώφωση· οι ήχοι έγιναν αδύναμοι και παραμορφωμένοι, και δεν μπορούσε πλέον να ξεχωρίσει το τονικό ύψος. Αν και προσπάθησε να συγκαλύψει το πρόβλημά του, εν τέλει έγινε τόσο εμφανές, που αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την έδρα του.
Στις αρχές του αιώνα, η μουσική του περνάει τα σύνορα της Γαλλίας και αρχίζει να ακούγεται στη Βρετανία και -σε μικρότερο βαθμό- στη Γερμανία, την Ισπανία και τη Ρωσσίαref>Nectoux (1991), p. 278. Τακτικός επισκέπτης της Αγγλίας, το 1908 προσκλήθηκε να παίξει στο Παλάτι του Μπάκιγκχαμ, κάτι που του άνοιξε πολλές πόρτες στο Λονδίνο και παραπέρα. Τον ίδιο χρόνο, είχε μάλιστα την ευκαιρία να παρακολουθήσει την πρώτη εκτέλεση της Πρώτης Συμφωνίας του Έλγκαρ, με τον οποίο κατόπιν γευμάτισαν. Σε γράμμα του στον κοινό τους φίλος Φρανκ Σούστερ αναφέρει ότι «ο Φωρέ είναι ένας πραγματικός τζέντλεμαν - από την καλύτερη πάστα των Γάλλων και τον θαυμάζω απεριόριστα». Σε μία κίνηση μεγαλοθυμίας, προσπάθησε να συμπεριλάβει το Ρέκβιεμ του Φωρέ στο Φεστιβάλ των Τριών Χορωδιών, ωστόσο δεν παρουσιάστηκε παρά μόνο το 1937, σχεδόν 50 χρόνια μετά τη γαλλική του πρεμιέρα. Συνθέτες απ' όλη την Ευρώπη του έπλεκαν το εγκώμιο: ο Τσαϊκόφσκι τον θεωρούσε "αξιαγάπητο", ο Ρίχαρντ Στράους ζήτησε τις συμβουλές του και ο Αμερικανός Άαρον Κόπλαντ δήλωνε μέγας του θαυμαστής , ενώ η φιλική του σχέση με τον Ισαάκ Αλμπένιθ μαρτυρείται και από την πολυετή τους αλληλογραφία.
Με το ξέσπασμα του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου ο Φωρέ βρίσκεται αποκλεισμένος στη Γερμανία, όπου περνάει συνθέτοντας τις καλοκαιρινές του διακοπές. Καταφέρνει να επιστρέψει στο Παρίσι διαμέσου Ελβετίας, όπου και παραμένει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όταν μια ομάδα Γάλλων μουσικών -με επικεφαλής τον Σαιν-Σανς- προσπάθησε να μποϋκοτάρει τη γερμανική μουσική, ο Φωρέ με τον Μεσαζέ αποστασιοποιήθηκαν από την ιδέα, χωρίς ωστόσο να χαλάσουν τις σχέσεις τους με τον Σαιν-Σανς. Για τον Φωρέ, η μουσική δεν μπορούσε να τοποθετηθεί σε εθνικά πρότυπα, καθώς η τέχνη του «μιλάει μια γλώσσα πέρα και πάνω από τις άλλες, που καταρρέει όταν τη χρησιμοποιούν για την έκφραση συναισθημάτων και φρονημάτων που ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο έθνος». Ωστόσο, είχε επίγνωση ότι τα έργα του στη Γερμανία ήταν περισσότερο σεβαστά παρά αγαπητά. Τον Ιανουάριο το 1905, επισκεπτόμενος για συναυλίες τη Φρανκφούρτη και την Κολωνία, είχε γράψει: «οι κριτικοί γράφουν για τη μουσική μου ότι είναι κάπως ψυχρή και "καλοθρεμμένη"! Δεν υπάρχει αμφιβολία, οι Γάλλοι με τους Γερμανούς δεν έχουν ουδεμία σχέση».
Τα τελευταία χρόνια
thumb|Ο Φωρέ σε φωτογραφία του Pierre Choumoff Το 1920, στην ηλικία των 75 πλέον ετών, ο Φωρέ συνταξιοδοτείται από το Ωδείο, κυρίως λόγω της κώφωσης και της φθίνουσας υγείας του. Σαν δείγμα εκτίμησης, του απονέμεται τον Μέγα Σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής, μεγάλη και σπάνια διάκριση για μουσικό. Δύο χρόνια αργότερα δίδεται μια συναυλία προς τιμήν του, «μια υπέροχη γιορτή στη Σορβόννη, όπου συμμετείχαν οι πλέον ταλαντούχοι Γάλλοι καλλιτέχνες, που του έδωσε μεγάλη χαρά. Το οξύμωρο του θεάματος ήταν ότι παρουσιάστηκε η μουσική παρουσία του συνθέτη, που όμως δεν μπόρεσε να ακούσει ούτε μια νότα, και απλώς παρακολουθούσε σκεπτικός, και εντούτοις ευπρεπής και χαμογελαστός».
Στα τελευταία του χρόνια ο Φωρέ υπέφερε, κυρίως λόγω του ότι υπήρξε βαρύτατος καπνιστής. Ωστόσο, ήταν πάντα διαθέσιμος στους νέους συνθέτες, συμπεριλαμβανομένων των μελών της Ομάδας των Έξι, που του είχαν μεγάλη αδυναμία. Ο Νεκτού γράφει: «στα γεράματα τον διακατείχε μια γαλήνη, χωρίς να χάνει την αξιοσημείωτη ζωντάνια του πνεύματός του, αλλά μάλλον απομακρυσμένος πια από τον αισθησιασμό και το πάθος που βλέπουμε στα έργα της περιόδου 1875-1895».
Ο Φωρέ πεθαίνει από πνευμονία στο Παρίσι, ετών 79. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη από την Εκκλησία της Μαντλέν και ετάφη στο Κοιμητήριο του Πασσύ.
Μετά τον θάνατό του, το Ωδείο επέστρεψε στον πρότερο συντηρητισμό του, όπου οι κανόνες της αρμονίας έθεταν το όριο του μοντερνισμού. Η γενιά των σπουδαστών του μεσοπολέμου απέρριψαν αυτή την αναχρονιστική πρακτική και στράφηκαν στη σύγχρονη μουσική του Μπάρτοκ, της Δεύτερης Σχολής της Βιέννης και τα ύστερα έργα του Στραβίνσκι.
Στην επετειακή εκατονταετηρίδα από τον θάνατό του, ο μουσικολόγος Λέσλι Όρρεϋ γράφει στο περιοδικό The Musical Times: «πιο βαθυστόχαστος από τον Σαιν-Σανς, πιο ποικίλος από τον Λαλό, πιο πηγαίος από τον ντ' Εντύ, πιο κλασικός από τον Ντεμπυσσύ, ο Γκαμπριέλ Φωρέ είναι ο πλέον έξοχος «μαΐστωρ» της γαλλικής μουσικής, ένας τέλειος καθρέπτης της μουσικής διανόησης».
Μουσικολογικά στοιχεία
Κατά τον Οδηγό Δίσκων του 1955 (The Record Guide ) ο Φωρέ έμαθε τον αυτοπεριορισμό και την επιφανειακή ομορφιά από τον Μότσαρτ, την τονική ελευθερία και τις μακροσκελείς μελωδικές γραμμές από τον Σοπέν, και από τον Σούμαν την απρόσμενη ευδαιμονία που απηχεί η ανάπτυξη στα έργα του, τα οποία μ' έναν μαγικό τρόπο φωτίζονται από μια σύντομη κόντα. Το όλο έργο του βασίζεται στην αρμονική κατανόηση που έχτισε όσο σπούδαζε στη Σχολή Νίντερμέγιερ, με κύριο καθηγητή τον Γκουστάβ Λεφέβρ. Ο τελευταίος έγραψε μια Διατριβή στην αρμονία (Παρίσι, 1889) η οποία διαφέρει κατά πολύ από την αντίστοιχη διατριβή του Ραμώ. Οι "διάφωνες" συγχορδίες δεν θεωρούνται πια ως τέτοιες, αλλά αποτελούν ηχητικά εφφέ, που ο χρωματισμός τους προμηνύει το χαρακτηριστικό ιδίωμα των συνθετών του Ιμπρεσιονισμού.
Εν αντιθέσει με την αρμονική και μελωδική του γλώσσα, που για τους συγχρόνους του ήταν ακραία, το ρυθμικό στοιχείο τείνει να είναι διακριτικό και επαναληπτικό, ενίοτε «καρυκεύοντας» το με συγκοπές, όπως αυτές που απαντώνται συχνά στον Μπραμς. Ο Κόπλαντ μάλιστα τον αποκαλεί "Μπραμς της Γαλλίας", ενώ για τον Τζέρυ Ντάμπινς (Fanfare Magazine, 2007) «ο Φωρέ αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον Μπραμς και τον Ντεμπυσσύ».
Φωνητική μουσική
Ο Φωρέ θεωρείται ειδήμων της τέχνης του Γαλλικού Τραγουδιού, ενώ σύμφωνα με τον Κόπλαντ είναι εμφανής η επιρροή από τον Σαρλ Γκουνώ, εκτός από μεμονωμένα τραγούδια -όπως τα "Après un rêve" και "Au bord de l'eau"- που δεν απεικονίζουν τη μελλοντική του μαεστρία. Ο «πραγματικός» Φωρέ διαφαίνεται στον δεύτερο τόμο με 60 τραγούδια του, μερικά από τα οποία περιλαμβάνουν τα "Les berceaux", "Les roses d'Ispahan" και κυρίως το "Clair de lune" (φεγγαρόφως), λέει ο Κόπλαντ, και συμπληρώνει ότι είναι "τόσο όμορφα και τέλεια που κατάφεραν να «περάσουν» ακόμη και στην Αμερική". Ο Φωρέ έγραψε επίσης μερικούς κύκλους τραγουδιών, εκ των οποίων οι "Πέντε Βενετσιάνικες Μελωδίες", Op. 58, περιγράφονται από τον συνθέτη ως ένα είδος σουίτας τραγουδιών, με ένα κεντρικό μουσικό θέμα να διαπερνά όλο τον κύκλο. Ένας μεταγενέστερος κύκλος με τίτλο "La bonne chanson", Op. 61, εμπεριέχει πέντε μουσικά θέματα που ανακυκλώνονται ανά τα τραγούδια, και περιγράφεται ως «η πιο αυθόρμητη σύνθεσή» του· μέχρι την ολοκλήρωσή του, η ερωμένη του -Έμμα Μπαρντάκ- του τραγουδούσε καθημερινά ό,τι καινούριο είχε γράψει.
Το Ρέκβιεμ, Op. 48, δεν γράφτηκε εις μνήμην κάποιου συγκεκριμένου προσώπου, αλλά γιατί "απλά ήθελε να το γράψει". Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1888 και έχει παρομοιωθεί ως «νανούρισμα του θανάτου» λόγω του ήρεμου χαρακτήρα του. Το μέρος του Dies Irae (Μέρα οργής) απουσιάζει, αλλά η αναφορά στη μέρα της κρίσης απαντάται στο Libera me, το οποίο -όπως και ο Βέρντι- προσέθεσε στο κανονικό κείμενο της Νεκρώσιμης Λειτουργίας. Ο Φωρέ διασκεύασε αρκετές φορές το έργο κατά τη διάρκεια της ζωής του και πλέον υπάρχουν διάφορες εκδοχές: από τις πρωιμότερες, που είναι χρησιμοποιούν ελάχιστα μουσικά μέσα (όργανο και μικρή χορωδία, μικρό σύνολο και χορωδία κλπ), μέχρι την τελευταία, γραμμένη για πλήρη ορχήστρα.
Οι όπερες του Φωρέ δεν μπόρεσαν ποτέ να βρουν τη θέση τους στο ρεπερτόριο του λυρικού θεάτρου. Κατά τον Κόπλαντ, η "Πηνελόπη" είναι ένα συναρπαστικό έργο, από τις καλύτερες όπερες μετά τον Βάγκνερ. Σημειώνει, ωστόσο, ότι η μουσική στο σύνολό της δεν εμπίπτει ακριβώς σ' αυτό που θα αποκαλούσαμε θεατρικό είδος. Ο Φωρέ χρησιμοποιεί θεματικά μοτίβα (γερμ. Leitmotif) και οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι είναι γραμμένοι για ηρωικής ποιότητας φωνές, όμως η επιρροή του Βάγκνερ σταματά εκεί. Καθότι έργα της τελευταίας περιόδου, η τονικότητα ωθείται στα όριά της, χωρίς όμως να «σπάει».
Έργα για πιάνο
Στα έργα για πιάνο ο Φωρέ απορρίπτει το δεξιοτεχνικό ύφος χάρην των φωτεινών και καθαρών μελωδικών γραμμών -τυπικό χαρακτηριστικό της γαλλικής μουσικής. Χρησιμοποιεί συχνά αρποειδείς φιγούρες (τα λεγόμενα αρπέζ), ενώ η μελωδία περνά από το ένα χέρι στο άλλο. Από τεχνικής πλευράς, καθότι ο ίδιος οργανίστας κατά κύριο λόγο, εμφανίζουν συχνά δακτυλικές μεταθέσεις, που καταστούν τα έργα του αρκετά δύσκολα, ακόμη και για κάποιον βιρτουόζο όπως τον Λιστ. Τα πιο πρώιμα έργα του είναι καθαρά επηρεασμένα από τον Σοπέν, ωστόσο μεγαλύτερη ακόμη πηγή αποτελεί ο Σούμαν, τα έργα για πιάνο του οποίου ο Φωρέ θαύμαζε περισσότερο απ' οποιουδήποτε άλλου. Με το 6ο του Νυχτερινό, ο Φωρέ απενδύεται κάθε αναφορά σε άλλους συνθέτες και ο πιανίστας Αλφρέντ Κορτό σημειώνει σχετικά: «δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες σελίδες μουσικής που μπορούν να συγκριθούν μ' αυτό». Ο μουσικοκριτικός Μπράις Μόρισον αναφέρει ότι οι πιανίστες δείχνουν προτίμηση στα πρώιμα έργα, όπως το Impromptu No. 2 (= Αυτοσχεδιασμός), παρά στα ύστερα κομμάτια που βρίθουν «τέτοιου προσωπικού πάθους, όπου ο θυμός εναλλάσσεται με την παραίτηση», που δημιουργεί αμηχανία στο κοινό Ο δε Φωρέ δεν εντυπωσιαζόταν από απόλυτα βιρτουόζους πιανίστες, λέγοντας πως «όσο μεγαλύτεροι είναι, τόσο χειρότερα παίζουν τα έργα μου».
Μουσική δωματίου και ορχηστρικά
Η ενορχήστρωση δεν ενδιέφερε ιδιαίτερα τον Φωρέ, πράγμα που συχνά ανέθετε στους μαθητές του, όπως τον Ζαν Ροζέ-Ντυκάς και τον Σαρλ Κεκλέν. Η αισθητική του ορίζεται γενικά από έναν μάλλον μελαγχολικό και ήρεμο τόνο, ενώ απουσιάζουν οι έντονες ηχητικές αντιθέσεις, καθώς -κατά τον ίδιο- «υποκαθιστούν την έλλειψη ιδεών και τείνουν να γίνονται ένα είδος αυτο-ικανοποίησης». Ο βιογράφος του, Νεκτού, γράφει πως «η ιδέα της χροιάς δεν ήταν καθοριστικό στοιχείο της μουσικής του σύλληψης». Από τα ορχηστρικά του έργα ξεχωρίζει η ορχηστρική σουίτα Masques et bergamasques (βασισμένη σε μουσική για ένα θεατρικό έργο, μια divertissement comique) και η μουσική για το θεατρικό Πελλέας και Μελισσάνθη.
Όσον αφορά τα έργα μουσικής δωματίου, ξεχωρίζουν τα δύο του κουαρτέτα με πιάνο, ενώ περιλαμβάνονται και δύο κουιντέτα με πιάνο, δύο σονάτες για βιολί, ένα τρίο με πιάνο και ένα κουαρτέτο εγχόρδων· το τελευταίο, μάλιστα, έχει χαρακτηριστεί ως «ένας εσωτερικός διαλογισμός για τα περασμένα».
Ηχογραφήσεις
Μεταξύ του 1905 και του 1913, κομμάτια του για πιάνο εξεδόθησαν σε διάτρητη μορφή για αυτόματα πιάνα (πιανόλα) από αρκετούς οίκους· απ' αυτά σώζονται σε κύλινδρο τα. Στη δεκαετία του 1920 μερικά από τα πιο γνωστά του τραγούδια ηχογραφήθηκαν, όπως το "Après un rêve" με την Olga Haley και τα "Automne" και "Clair de lune" με την Ninon Vallin. Την επόμενη δεκαετία εμφανίζονται ηχογραφήσεις με πιο ηχηρά ονόματα εκτελεστών, όπως ο Georges Thill ("En prière"), και οι Jacques Thibaud και Αλφρέντ Κορτό (Σονάτα για βιολί No. 1 και Berceuse) , ενώ το 1938 ηχογραφούνται και κάποια αποσπάσματα από τον Πελλέα και Μελισσάνθη.
Μέχρι το 1940 οι ηχογραφήσεις έργων του Φωρέ αρχίζουν να πληθαίνουν. Ονόματα που εμφανίζονται στο ρεπερτόριο περιλαμβάνουν την πιανίστα Kathleen Long, τους διευθυντές ορχήστρας Boyd Neel και Ernest Bourmauck, αλλά και την υψίφωνο Maggie Teyte. Δέκα χρόνια μετά, τα έργα του Φωρέ αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των καταλόγων δίσκων, περιλαμβάνοντας τα κουιντέτα με πιάνο, το κουαρτέτο εγχόρδων, τις σονάτες για βιολί, δύο ηχογραφήσεις του Ρέκβιεμ, αλλά και ολόκληρους τους κύκλους τραγουδιών La bonne chanson και La chanson d'Ève.
Στη νεότερη εποχή του δίσκου βινυλίου και του CD, οι δισκογραφικές εταιρείες διαθέτουν εκτενείς καταλόγους με έργα του Φωρέ, σε πολλές εκτελέσεις από Γάλλους και μη εκτελεστές. Μερικοί από τους πιο γνωστούς ερμηνευτές, περιλαμβάνουν τους διευθυντές ορχήστρας Μισέλ Πλασόν (1981), Υάν Πασκάλ Τορτελιέ (1996) , τα κουαρτέτα εγχόρδων Ysaÿe Quartet (1984) και Domus, τον βιολοντσελίστα Paul Tortelier, και τους βιολιστές Αρτύρ Γκρυμιώ και Joshua Bell. Όλα τα έργα για πιάνο έχουν ηχογραφηθεί από τους Kathryn Stott (1995) και Paul Crossley (1984–85), καθώς επίσης και από τους Jean-Philippe Collard (1982–84) και Πασκάλ Ροζέ (1990). Όσον αφορά στα τραγούδια του, ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων οι Jean-Paul Fouchécourt, Φελίσιτυ Λοτ, Τζον Μαρκ Αίνσλεϋ και η Jennifer Smith. Πολλές εκτελέσεις του Ρέκβιεμ είναι διαθέσιμες στην αγορά, ενώ στην Πηνελόπη φιγουράρουν τα ηχηρά ονόματα της Ρεζίν Κρεσπέν και Τζέσυ Νόρμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι πιανίστες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Μάρτιος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31
right|thumb|220px|Το Καλαντάρι του Μαρτίου από το Très riches heures du duc de Berry thumb|right|215px|Κεφαλή κρανοφόρου Άρη. Ρωμαϊκό αντίγραφο (ύστερος 2ος αιώνας μ.Χ.) ελληνικού πρωτότυπου του 5ου αιώνα π.Χ. αποδιδόμενο στον Αλκαμένη.
Ο Μάρτιος ή Μάρτης είναι ο τρίτος μήνας ανήκει στην εποχή της Άνοιξης και του πολιτικού έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες.
Ο Μάρτιος στην αρχαιότητα
Η αντιστοιχία του Μαρτίου με το αρχαίο αττικό ημερολόγιο είναι κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο με τον όγδοο μήνα, τον Ανθεστηριώνα, κατά δε το δεύτερο δεκαπενθήμερο με τον ένατο, τον Ελαφηβολιώνα. Ήταν ο μήνας που γιόρταζε η Δήλος τον μουσηγέτη θεό της, ενώ εορταζόταν επίσης και ο Διόνυσος των Ελευθερών, μιας μικρής κωμόπολης στα σύνορα Αττικής και Βοιωτίας. Αργότερα οι πολυήμερες γιορτές των «Διονυσίων εν άστει» στην Αθήνα ξεπέρασαν σε μεγαλείο όλες τις άλλες παρόμοιες γιορτές της περιφέρειας. Με τα Διονύσια συνδέθηκαν επίσης και τα Ασκληπιεία με θυσίες προς τιμήν του Ασκληπιού, και η πρώτη εμφάνιση των δραματικών αγώνων όπου διαγωνίζονταν τρεις τραγικοί ποιητές με μία τετραλογία και πέντε κωμικοί με μια κωμωδία ο καθένας.
thumb|220px|left|Ρωμαϊκή Γερουσία: Ο [[Κικέρων επιτίθεται στον Καταλίνα, νωπογραφία 19ου αιώνα.]] Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο το έτος άρχιζε από τον Μάρτιο συνεπώς τότε ήταν ο πρώτος μήνας του έτους κι έτσι η Πρωτοχρονιά γιορτάζονταν την 1η Μαρτίου (Καλένδες Μαρτίου). Την ημέρα εκείνη η «εσπερία δύσις» του Ταύρου (όταν δηλαδή ο αστερισμός του Ταύρου έδυε μαζί με τον Ήλιο) σήμαινε και την αρχή του νέου έτους, ενώ οι Εστιάδες Παρθένες άναβαν νέα ιερή φωτιά στον ναό της Εστίας στην αγορά της Ρώμης. Την Πρωτοχρονιά γιορτάζονταν επίσης και τα Ματρωνάλια, προς τιμή της θεάς Ήρας και μητέρας του Άρη, καθώς και τα γενέθλια του ίδιου του Άρη (λατινικά Mars) προς τιμήν του οποίου ο γιος του, ο μυθικός Ρωμύλος, έδωσε στον Μάρτιο το όνομα του πατέρα του που θεωρούνταν γενάρχης των Ρωμαίων. Για τούτο και κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά, 19) αναφέρεται πως ο Μάρτιος απεικονίζεται ως άνδρας ενδεδυμένος με δέρμα λύκαινας. Κατά τους χρόνους όμως της «ελεύθερης ρωμαϊκής πολιτείας» ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος στον θεό Ερμή. Κατά την υπό του Νουμά όμως διαρρύθμιση μετακινήθηκε ως τρίτος μήνας και πρώτος ο προς τιμή του ειρηνικού θεού Ιανού. Κατ΄ άλλους η μετατόπιση αυτή έγινε μετά το 153 π.Χ. από τους υπάτους εξακολουθώντας να παραμένει ο Μάρτιος πρώτος μήνας του θρησκευτικού έτους.
Ο Μάρτιος στην Ελληνική λαογραφία
thumb|right|215px|Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, έργο του Αντρέι Ρουμπλιώφ
Στη δημώδη παράδοση, ο λαός μας έχει δώσει στον Μάρτιο διάφορες ονομασίες που σχετίζονται κυρίως με τις ασταθείς καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη διάρκειά του. Γι’ αυτό είναι γνωστός ως Κλαψομάρτης, αλλά και Πεντάγνωμος: «Ο Μάρτης ο Πεντάγνωμος, πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε πως δεν εξαναχιόνισε», και «Μάρτης, γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης», και «Κάλιο Μάρτης στις γωνιές, παρά Μάρτης στις αυλές». Παρ' όλα αυτά ο Μάρτης θεωρείται ο καταλληλότερος μήνας για φύτεμα δένδρων και γι’ αυτό ονομάζεται και Φυτευτής, ενώ λόγω της γιορτής του Ευαγγελισμού ονομάζεται και Βαγγελιώτης. Τον Μάρτη πάντως ξεκινάει και η Άνοιξη, γι’ αυτό ονομάζεται και Ανοιξιάτης, ενώ χαρακτηριστική είναι και η παροιμία «από Μαρτιού καλοκαιριά, κι απ’ Αύγουστο χειμώνας». Ο Μάρτης περιλαμβάνει επίσης και το κύριο μέρος της νηστείας της μεγάλης τεσσαρακοστής: «Δεν λείπει ο Μάρτης από την Σαρακοστή», όπως χαρακτηριστικά λέγεται.
Άλλα προσωνύμια του Μάρτη στην ελληνική λαογραφία που σχετίζονται με τις παρατηρούμενες σ΄ αυτόν καιρικές μεταβολές είναι και οι εξής:
Εαρινή ισημερία
Παρόλο που επίσημα η άνοιξη αρχίζει το τελευταίο δεκαήμερο του Μαρτίου (με την άφιξη του Ήλιου στο εαρινό σημείο της τροχιάς του στις 20-21 Μαρτίου), εντούτοις ολόκληρος ο Μάρτης λογίζεται ως ανοιξιάτικος μήνας μαζί με τον Απρίλιο και τον Μάιο.
Σημαντικά γεγονότα τον Μάρτιο
right|thumb|215px|Ο όρκος στην [[Αγία Λαύρα Καλαβρύτων|Αγία Λαύρα Πίνακας του Θεόδωρου Βρυζάκη]]
Εορτές τον Μάρτιο
Στις 25 του μήνα, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γιορτάζεται η επέτειος εορτασμού της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ημέρα επίσημης αργίας για το Ελληνικό κράτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
2330 Οντάκε
Ο Οντάκε (Ontake) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,3. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τους Ιάπωνες αστρονόμους Χιρόκι Κοσάι και Κιιτσίρο Χουρουκάβα, που παρατηρούσαν από το Αστρονομικό Σταθμό Κίζο του Αστεροσκοπείου του Τόκιο, στο όρος Οντάκε του Νομού Ναγκάνο. Πήρε το όνομά του από το όρος αυτό, που είναι το δεύτερο σε ύψος ηφαίστειο της Ιαπωνίας, με αφορμή τις πρώτες εκρήξεις του στην ιστορία, το 1979.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Οντάκε εκτιμάται σε 33,05 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0488.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οντακε
Ανδρέας Καραβέλας
Ο Ανδρέας Καραβέλας (Πάτρα ?) είναι Έλληνας πρώην διεθνής αθλητής της χειροσφαίρισης και νυν προπονητής.
Από τους σκαπανείς της χειροσφαίρισης στη Πάτρα ξεκίνησε τον αθλητισμό με τη καλαθοσφαίριση στον Απόλλων Πατρών και στον Σπόρτιγκ ενώ έπαιξε ποδόσφαιρο καισ την Παναχαϊκή. Στον Σπόρτιγκ τον κέρδισε το χάντμπολ ένα νέο άθλημα τότε και από τους πρώτους αθλητές του τμήματος. Με τον Σπόρτιγκ αγωνίστηκε στη Α΄εθνική και στη συνέχεια μεταγράφηκε στα Βριλλήσια.
Χρήστος Ξανθόπουλος
Ο Χρήστος Ξανθόπουλος (γένν. 12 Σεπτεμβρίου 1954, Κορυδαλλός), είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού.
Αγωνίστηκε σε όλες τις κατηγορίες τις δεκαετίες του '70 και '80 και διακρίθηκε περισσότερο στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνική κατηγορίας. Συνολικά στις 3 πρώτες εθνικές κατηγορίες έχει σκοράρει 114 τέρματα, εκ των οποίων 5 στην Α' Εθνική, 89 στην Β' Εθνική και 20 στην Γ' Εθνική.
Ανδρέας Καραβέλας
Είχε αγωνιστή με την εθνική Ελλάδος αντρών.
Χρήστος Ξανθόπουλος
Διακρίθηκε κυριότερα με την Προοδευτική, αποτελώντας μέχρι σήμερα έναν από τους κορυφαίους σκόρερ της και τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της στη Β' Εθνική κατηγορία με σύνολο 75 τέρματα, από τα 89 που πέτυχε συνολικά στη δεύτερη εθνική κατηγορία στην καριέρα του.
Ανδρέας Καραβέλας
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της χειροσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές χειροσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Α.Σ. Ορμή Πάτρας Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών
Χρήστος Ξανθόπουλος
Ως αθλητής
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 15 ετών με τον Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας και το καλοκαίρι του 1973 μεταγράφηκε στην Προοδευτική, κατόπιν υποδείξεων του προπονητή της Σούλη Κίνλεϊ που είχε παρακολουθήσει την αγωνιστική του δράση στα Πειραϊκά πρωταθλήματα. Την επόμενη εξαετία αγωνίστηκε μόνιμα με τα χρώματα της Προοδευτικής στη Β΄ Εθνική κατηγορία, πετυχαίνοντας συνολικά 75 τέρματα. Οι εμφανίσεις του στην Προοδευτική προκάλεσαν το ενδιαφέρον των Ολυμπιακού, Εθνικού Πειραιώς, ΠΑΣ Γιάνινα και Παναχαϊκής και τελικά, το 1979 μεταγράφεται στην Παναχαϊκή. Με τη φανέλα της Παναχαϊκής μετείχε σε 31 αγώνες των δύο εναρκτήριων επαγγελματικών πρωταθλημάτων Α΄ Εθνικής (1979-80 και 1980-81) και σημείωσε συνολικά 4 γκολ. Παρέμεινε στην ομάδα της Πάτρας μέχρι και τις αρχές της σεζόν 1981-82, όπου η ομάδα αγωνιζόταν στην Β΄ Εθνική, όταν τον Δεκέμβριο του 1981 αποδεσμεύτηκε.
Ακολούθως, επέστρεψε στον Πειραιά, αυτή τη φορά για τον Εθνικό, ο οποίος και τον απέκτησε στα τέλη του Δεκεμβρίου του 1981. Με τη φανέλα του Εθνικού αγωνίστηκε για τελευταία φορά στην Α΄ Εθνική, ολοκληρώνοντας τη σεζόν 1981-82, έχοντας σημειώσει 1 τέρμα σε 9 συμμετοχές πρωταθλήματος. Στη συνέχεια, το 1982 μετακινήθηκε στη Λειβαδιά για τον Λεβαδειακό, ομάδα Β΄ Εθνικής. Το 1983 επέστρεψε ξανά στον Πειραιά για τον Ιωνικό Νίκαιας, μόλις υποβιβασμένο στη Γ΄ Εθνική, στον οποίο αγωνίστηκε 3 χρονιές. Η δεύτερη αγωνιστική περίοδος (1984-85) συνοδεύτηκε με την κατάληψη της δεύτερης θέσης στο νότιο όμιλο και την άνοδο και η επόμενη (1985-86) αποτέλεσε η τελευταία παρουσία του Ξανθόπουλου στη Β΄ Εθνική.
Στη συνέχεια έκανε τις τελευταίες του εμφανίσεις στην καριέρα του, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Αρχικά, το 1986 μεταγράφηκε στην ΑΕ Χίου, όπου αγωνίστηκε για μια σεζόν (1986-87) και το 1987 επέστρεψε εκ νέου στον Πειραιά για λογαριασμό του Περαμαϊκού, με τον οποίον αγωνίστηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 1988, όποτε και αποφάσισε να σταματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Ως παλαίμαχος
Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, δραστηριοποιήθηκε με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών της Προοδευτικής. Έχει συμμετάσχει στον, επί χρόνια καθιερωμένο, αγώνα παλαιμάχων Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός και σε άλλους αγώνες και δραστηριότητες των παλαιμάχων, ενώ έχει διατελέσει επίσης προπονητής και διοικητικό στέλεχος.
Στις εκλογές των παλαιμάχων της Προοδευτικής στις 17 Νοεμβρίου του 2008, εξελέγη αντιπρόεδρος. Στις επόμενες εκλογές των παλαιμάχων, στις 7 Μαρτίου του 2014, εξελέγη αντιπρόεδρος και λίγους μήνες μετά ανέλαβε την προεδρία αλλά και τον ρόλο του προπονητή του συλλόγου των παλαιμάχων.