cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπρυνισέντε της Φουά
Ο γάμος της
Η Μπρουνισέντε φημολογήθηκε ότι ήταν η ερωμένη του Κλήμη Ε΄, ωστόσο ο Τζιοβάννι Βιλάνι ομολογεί, ότι οι ιστορίες που είχε ακούσει για τη σχέση μεταξύ αυτής και του πάπα, ήταν μόνο φήμες. Ο Ζακούρ ήταν βέβαιος ότι ο Μπρουνισσέντε είχε συναντήσει τον πάπα όταν είχε επισκεφθεί το Περιγκιέ και οι Περιγκόριοι ήταν στενοί σύμμαχοι του Γάλλου βασιλιά, στον οποίο ο πάπας ήταν υπόχρεος.
Η χηρεία και το τέλος της
Το 1311 η Μπρουνισέντε έμεινε χήρα. Λόγω του ότι ο Αρσαμπώ ήταν ανήλικος, ανέλαβε την επιτροπεία στην κομητεία του Περιγκόρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι δεσμοί της με τον παπισμό της Αβινιόν ενισχύθηκαν. Οι χάρες στον Ηλία δεν σταμάτησαν, όταν απεβίωσε ο σύζυγός της. Στις 23 Ιανουαρίου 1314 έγινε μέλος του συλλόγου του καθεδρικού στην Εκκλησία του Καόρ (Cahors), με κράτηση προκαταρκτικού. Αυτό σίγουρα συνεπάγεται κάποια μορφή επικοινωνίας μεταξύ του πάπα και της Μπρουνισέντε: ο Zακούρ ισχυρίστηκε ότι η εύνοια, ήταν αποτέλεσμα του αιτήματος της Μπρουνισέντε, καθώς ήταν επίτροπος εκείνη την εποχή, φαίνεται λογικό να προέρχεται από αυτήν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Νικόλαος ΣΤ΄ Αλεξανδρείας
Ο Νικόλαος ΣΤ΄ διετέλεσε Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κατά τα έτη 1968-1986.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|380px|Ομογενειακή εφημερίδα της Αλεξάνδρειας αναγγέλλει με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της την εκλογή του Νικολάου ως Πατριάρχη Ως πατριάρχης εγκατέστησε τρεις ιθαγενείς βοηθούς επισκόπους στην Ανατολική Αφρική, μετέφερε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στο μέγαρο της πρώην Τοσιτσιαίας Σχολής (1971) συγκεντρώνοντας σε αυτό όλες τις πατριαρχικές υπηρεσίες καθώς και την πατριαρχική βιβλιοθήκη, ανακαίνισε τον πατριαρχικό καθεδρικό Ναό του Αγίου Σάββα στην Αλεξάνδρεια, ενώ από το 1969 είχε αρχίσει τις επισκέψεις στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στις Εκκλησίες Ελλάδος, Ρωσίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Αρμενίας, Γεωργίας περιοδεύοντας και σε ολόκληρη την Αφρική. Υπήρξε επίσης μέλος ξένων επισκοπικών ιδρυμάτων. Τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία με τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα καθώς και με άλλα ξένα παράσημα κατά τις εθιμοτυπικές επισκέψεις του σε διάφορες χώρες. Μιλούσε τουρκικά, γαλλικά, αγγλικά, και αραβικά σουαχίλι.
Εφυγε απο την ζωή στις 9 Ιουλίου 1986 στη Μόσχα, όπου είχε μεταβεί για τις εορτές για τα 30 χρόνια από την επαναλειτουργία του μετοχίου του Πατριαρχείου στην Οδησσό. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη στην Ιερά Πατριαρχική Μονή Αγίου Γεωργίου στο Κάιρο.
Μαρία Ιμμακουλάτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, πριγκίπισσα της Σαξονίας
Η Μαρία Ιμμακουλάτα (ιταλ. Maria Immaculata di Borbone delle Due Sicilie, 30 Οκτωβρίου 1874 - 28 Νοεμβρίου 1947) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Κόμη της Καζέρτα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Ιμμακουλάτα Ελπίδα Πία Θηρεσία Χριστίνα Φιλομένα Λουκία Άννα Ισαβέλλα Καικιλία Απολλωνία Βαρβάρα Αγνή Ζηνοβία ήταν η πρώτη κόρη του Αλφόνσου, Κόμη της Καζέρτα, και της Μαρίας Αντουανέττας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1906 τον Ιωάννη Γεώργιο της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2016-17
Βαθμολογία
Στο πρωτάθλημα φέτος συμμετέχουν 10 ομάδες. Η κανονική διάρκεια διεξάγεται το διάστημα Νοέμβριος 2016-Φεβρουάριος 2017. Οι 4 πρώτοι στο τέλος της κανονικής διάρκειας προκρίνονται στα πλέι-οφ. Στα πλέι-οφ διεξάγονται 2 ημιτελικοί και ο τελικός για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Συνολικά 2 ομάδες θα κερδίσουν από ένα απευθείας εισιτήριο για τη Φάση Ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2018. Η πρώτη ομάδα, θα είναι αυτή που θα τερματίσει 1η στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η δεύτερη ομάδα θα είναι αυτή που θα νικήσει τον τελικό των Πλέι-Οφ. Αν η πρωτοπόρος της κανονικής διάρκειας νικήσει και στα Πλέι-Οφ τότε η δεύτερη της κανονικής διάρκειας θα πάρει το 2ο εισιτήριο για τους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2018.
Κατάταξη
Η Όκλαντ Σίτι και η Τιμ Γουέλινγκτον προκρίνονται στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Νέα Ζηλανδία
Κίλικας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Κίλιξ ήταν πρίγκιπας από τη Φοινίκη, γιος του Αγήνορα και της Τηλέφασσας, αδελφός του Κάδμου του Φοίνικος και της Ευρώπης. Η κόρη του ήταν η Θήβη, σύζυγος του Κορύβα, του γιου του Ιασίωνα και της Κυβέλης. Σύμφωνα με πολλές πηγές αδελφός του Κίλικα ήταν και ο Θάσος που συμμετείχε και ο ίδιος στην αναζήτηση της Ευρώπης, άλλες πηγές λένε ότι ήταν ανεψιός του ή γιος του Ποσειδώνα), τελικά εγκαταστάθηκε στην ομώνυμη νήσο Θάσος που πήρε το όνομα του. Μετά την απαγωγή της Ευρώπης από τον Δία ο Αγήνωρ έστειλε τους γιους του να αναζητήσουν την αδελφή τους με εντολή να μην επιστρέψουν χωρίς αυτή, η αναζήτηση ήταν ανεπιτυχής. Ο Κίλιξ εγκαταστάθηκε στη Μικρά Ασία και έδωσε το όνομα του στην περιοχή που έμεινε γνωστή ως Κιλικία.  Ο Θάσος συνέχισε το ταξίδι του με τον Κάδμο μέχρι που εγκαταστάθηκε και ο ίδιος στο νησί που πήρε το όνομα του.
Η ίδρυση της Κιλικίας
Ο συγγραφέας του 19ου αιώνα Ναθάνιελ Χόθορν περιγράφει τον Κίλικα ολότελα εξαντλημένο να δηλώνει αδυναμία να συνεχίσει την αναζήτηση. Σε κάποιο σημείο της συζήτησης με τα αδέλφια του ρωτάει αν "ζούμε στην πραγματικότητα ή σε ένα όνειρο", επιπλέον λέει ότι δεν θυμάται ούτε τη μορφή της Ευρώπης και αμφιβάλλει ακόμα και αν υπήρξε. Όταν έφτασαν στην Κιλικία είπε στη μητέρα του Τηλέφασσα και τα αδέλφια του που τον συνόδευσαν ότι ήθελε να μείνει εκεί, τους ζήτησε να μείνουν μαζί του. Τα αδέλφια του το αρνήθηκαν αλλά τον βοήθησαν να οικοδομήσει την κατοικία του, ένα μικρό μαρμάρινο ανάκτορο, παρέμεινε σε αυτό με έναν μεγάλο αριθμό οικιστών από τη Φοινίκη. Οι προηγούμενοι κάτοικοι της Κιλικίας έμαθαν ότι ο Κίλικας ήταν γιος ενός μεγάλου βασιλιά από την Ανατολή και αποφάσισαν να τον ανακηρύξουν και δικό τους βασιλιά. Ο Κίλικας εμφανίστηκε στο μπαλκόνι με τον μακρύ κόκκινο βασιλικό μανδύα και ένα στεφάνι γεμάτο κοσμήματα, ζήτησε από τους υπηκόους του να στείλουν πρέσβεις σε όλα τα βασίλεια του κόσμου για να αναζητήσουν την Ευρώπη. Στα τέλη της ζωής του όπως περιγράφει ο Χόθορν ο Κίλικας υπέφερε από τύψεις επειδή αδιαφόρησε για την αδελφή του και διέκοψε την αναζήτηση της όπως έκαναν η μητέρα και τα αδέλφια του.
Η Κιλικία που αρχικά περιοριζόταν στα ανάκτορα του Κίλικα μεγάλωσε ταχύτατα και εξελίχθηκε σε ολόκληρη επαρχεία, βρισκόταν στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στο νοτιοανατολικό άκρο της Μικράς Ασίας. Η περιοχή ήταν δύσβατη, το έδαφος ήταν πετρώδες και τραχύ, νότια βρεχόταν από τη Μεσόγειο, στα βόρεια και τα ανατολικά βρίσκονταν οι μεγάλοι ορεινοί όγκοι. Η πρωτεύουσα της ήταν η Ταρσός που γεννήθηκε ο Απόστολος Παύλος, ήταν από τις πρώτες περιοχές που έφτασε ο Χριστιανισμός και ίδρυσε πολλές εκκλησίες. Υπάρχουν πολλές αναφορές στις Πράξεις των Αποστόλων για την Κιλικία, στις Πράξεις 15:41 αναφέρεται ότι ο Απόστολος Παύλος "πέρασε από τη Συρία και την Κιλικία για να ευλογήσει τις χριστιανικές εκκλησίες". Ο Μάρτιν Νίλσον στο βιβλίο του "Μυκηναϊκές καταγωγές της Ελληνικής μυθολογίας" εξετάζει την περιοχή από αρχαιολογική άποψη και όχι από μυθολογική, τονίζει ότι δεν βρέθηκαν αρχαιολογικά ευρήματα αλλά καταγράφει την επίσκεψη του αρχαιολόγου Ίναρ Γκιέρσταντ στην περιοχή. Ο Νίλσον γράφει "δεν είχαν βρεθεί δυστυχώς Μυκηναϊκά ευρήματα στην περιοχή αλλά ο Ίναρ Γκιέρσταντ που την επισκέφτηκε πρόσφατα δήλωσε ότι βρήκε". Ο Ίναρ Γκιέρσταντ είχε επισκεφτεί την Κιλικία (1932) και βρήκε πραγματικά Μυκηναϊκά ευρήματα αλλά από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν και τα ευρήματα πιθανότατα είναι σήμερα περισσότερα.
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κίλλα
Πηγή
Κιλλα
Γιούμπι-μπο
Το γιούμπι-μπο είναι ένα όπλο, μια παραλλαγή του μεγαλύτερου μπο και του χαν-μπο. Έχει πλάτος περίπου 200 χιλιοστών, και είναι παρόμοιο με το γιαουάρα. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους νίντζα της φεουδαρχικής Ιαπωνίας οφειλόμενο στην ικανότητά τους να κρύβονται εύκολα, ακόμα και με θανατηφόρες συνέπειες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός
Οικονόμος Παπαηλιόπουλος
Ο Οικονόμος Παπαηλιόπουλος ήταν πρωτεργάτης της επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Λεοντάρι της επαρχίας Μονεμβασίας. Ο ιερέας τούτος περιόδευε στα χωριά πριν από την επανάσταση, κατηχούσε τους συμπατριώτες του και τους εφοδίαζε με όπλα και άλλα υλικά για την επανάσταση. Μύησε επίσης και τον Α. Κουλόχερα, τον Α. Κουμουνδούρο από το Κραμποβό και τον Στασινό Ντουρέκα, οι οποίοι πολέμησαν στην πολιορκία της Τριπολιτσάς και σε όλες τις μάχες εναντίον του Δράμαλη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ταξινομία των λεμούριων
Η ταξινομία των λεμούριων αρχίζει το 1753 όταν τους ταξινόμησε για πρώτη φορά ο Κάρολος Λινναίος, και η ταξινόμησή τους παραμένει αμφιλεγόμενη σήμερα, με περίπου 70 με 100 είδη και υποείδη, αναλόγως με το πως ορίζεται ο όρος «είδος».
Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, έχει επέλθει έντονη αύξηση στον αριθμό των αναγνωρισμένων ειδών λεμούριου λόγω της ανακάλυψης νέων ειδών, της προαγωγής υπαρχόντων υποειδών σε είδη, αλλά και την αναγνώριση νέων ειδών σε γνωστούς πληθυσμούς που δεν θεωρούνταν καν ξεχωριστά υποείδη. Σήμερα τα ζώντα είδη λεμούριων χωρίζονται σε πέντε οικογένειες και 15 γένη. Αν συμπεριληφθούν και οι εξαφανισμένοι υποαπολιθωμένοι λεμούριοι, θα προστίθεντο τρεις οικογένειες, οκτώ γένη και 17 είδη στο σύνολο. Η πρόσφατη αύξηση στον αριθμό των γενών οφείλεται και στη βελτιωμένη γενετική ανάλυση και στην προώθηση της διατήρησης ώστε να ενθαρρυνθεί η προστασία απομονωμένων και διακριτών πληθυσμών λεμούριων. Δεν είναι σύμφωνη όλη η επιστημονική κοινότητα με αυτές τις ταξινομικές αλλαγές, με κάποιους να προτιμούν να υπολογίζουν περίπου 50 ζώντα είδη.
Η σχέση του άι-άι με τους υπόλοιπους λεμούριους είχε τη μεγαλύτερη επίδραση στη ταξινομία των λεμούριων στο επίπεδο της οικογένειας και πάνω. Γενετικές αναλύσεις αυτής της σχέσης έχουν επίσης ξεκαθαρίσει τη φυλογενετική των λεμούριων και υποστηρίζουν την υπόθεση ότι οι λεμούριοι διέπλευσαν προς τη Μαδαγασκάρη. Παρά τη γενική συμφωνία ως προς τη φυλογενετική τους, η ταξινομία των λεμούριων είναι ακόμα υπό αμφισβήτηση.
Ιστορικό
Μετά την άφιξή τους στη Μαδαγασκάρη, ένα βιογεωγραφικώς απομονωμένο νησί με μοναδική πανίδα θηλαστικών, οι λεμούριοι διαφοροποιήθηκαν και ως προς τη συμπεριφορά και ως προς τη μορφολογία. Η ποικιλομορφία τους είναι ανάλογη με αυτή των πιθήκων και των μαϊμούδων σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, ιδίως αν ληφθούν υπόψη και οι προσφάτως εξαφανισμένοι υποαπολιθωμένοι λεμούριοι. Το μέγεθός τους ποικίλει από 30 gr ο Microcebus berthae, το μικρότερο πρωτεύον του κόσμου, έως 160–20030 kg ο εξαφανισμένος Archaeoindris fontoynonti, ενώ έχουν εξελίξει διάφορους τρόπους κίνησης, ποικίλα επίπεδα κοινωνικής πολυπλοκότητας, και μοναδικές προσαρμογές στο τοπικό κλίμα. Έχουν πληρώσει οικοθέσεις που συνήθως καταλαμβάνονται από μαϊμούδες, σκίουρους, τρυποκάρυδους και μεγάλα οπληφόρα. Εκτός από τη μεγάλη ποικιλομορφία μεταξύ των οικογενειών των λεμούριων, υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση ανάμεσα στους στενότερα συγγενείς λεμούριους.
Περίληψη της ταξινομικής και φυλογενετικής ταξινόμησης
Στον πρώτο τόμο της 10ης έκδοσης του Systema Naturae του 1758, ο Κάρολος Λινναίος, ο θεμελιωτής της σύγχρονης διωνυμικής ονοματολογίας, δημιούργησε το γένος Lemur ώστε να περιλάβει τρία είδη: τα Lemur tardigradus (κόκκινος λεπτός λορις, σήμερα γνωστός ως Loris tardigradus), Lemur catta (ο λεμούριος με τη δακτυλιδωτή ουρά), και Lemur volans (ο ιπτάμενος λεμούριος των Φιλιππινών, γνωστός σήμερα ως Cynocephalus volans). Αν και ο όρος «lemur» αρχικά προορίζονταν για τους λόρις, σύντομα περιορίστηκε στα ενδημικά πρωτεύοντα της Μαδαγασκάρης τα οποία είναι γνωστά ως «λεμούριοι» έκτοτε. Το όνομα προέρχεται από τον λατινικό όρο lemures, ο οποίος αναφέρεται στα πνεύματα των νεκρών της ρωμαϊκής μυθολογίας. Ο Λινναίος γνώριζε τον νυκτόβιο τρόπο ζωής και την απόκοσμη εμφάνιση των λεμούριων και των λόρις, καθώς και την αθόρυβη κίνησή τους κατά τη νύχτα, τα ανακλαστικά μάτια, και τις απόκοσμες κραυγές τους. Ήξερε δε ενδεχομένως και ότι κάποιες φυλές της Μαδαγασκάρης είχαν θρύλους σύμφωνα με τους οποίους οι λεμούριοι ήταν οι ψυχές των προγόνων τους. Έτσι όντας εξοικειωμένος με τα έργα του Βιργίλιου και του Οβίδιου και βλέποντας την αναλογία που ταίριαζε με το όνομα που έδωσε, υιοθέτησε τον όρο «lemur» για αυτά τα νυκτόβια πρωτεύοντα.
Μετά την πρώτη ταξινομική ταξινόμηση των λεμούριων, έχουν γίνει πολλές αλλαγές στην ταξινομία τους. Εντός της τάξεως των πρωτευόντων, οι δενδρομυγαλές (Scandentia) θεωρούνταν βασικά προσίμια πρωτεύοντα, στενοί συγγενείς των λεμούριων, μέχρι τη δεκαετία του 1980. Τα δερμόπτερα, που επίσης λανθασμένα αναφέρονταν ως «ιπτάμενοι λεμούριοι», θεωρούνταν κάποτε λεμουροειδή πρωτεύοντα αλλά επαναταξινομήθηκαν ως στενοί συγγενείς των νυχτερίδων, και πιο πρόσφατα ως στενοί συγγενείς των πρωτευόντων εντός της δικής τους τάξης, Δερμόπτερα. Τα πρωτεύοντα, μαζί με τους στενότερους συγγενείς τους, τις δενδρομυγαλές, τα δερμόπτερα, και τα προ πολλού εξαφανισμένα πλησιαδαπίμορφα, σχηματίζουν τον ταξινομικώς ανιεράρχητο κλάδο των Ευάρχοντων εντός των Ευαρχοντομυωξών. Οι λορισίδες, κάποιοι από τους οποίους αρχικά τοποθετούνταν στο γένους Lemur από τον Κάρολο Λινναίο, έχουν έκτοτε μετακινηθεί είτε στη δική τους ενδοτάξη (Λορισίμορφα) είτε στη δική τους υπεροικογένεια (Λορισοειδή) εντός των Λεμουριόμορφων.
Η ταξινομική ονοματολογία της πανίδας πρωτευόντων της Μαδαγασκάρης άνθισε κατά τη δεκαετία του 1800, με τη βοήθεια συστηματιστών μουσείων όπως ο Άλμπερτ Γκύντερ και ο Τζον Έντουαρντ Γκρέι, καθώς και φυσιοδιφών και εξερευνητών όπως ο Αλφρέντ Γραντιντιέ και ο Αλφόνς Μιλν Έντουαρντς. Η ταξινομική ονοματολογία των λεμούριων δεν τακτοποιήθηκε παρά δεκαετίες αργότερα, όταν ο Ερνστ Σβαρτς την τυποποίησε το 1931. Η κατάσταση παρέμεινε έκτοτε σταθερή μέχρι τη δεκαετία του 1990 οπότε επήλθε στην ονοματολογία των λεμούριων ένα νέο κύμα ταξινομικών αλλαγών.
Ταξινόμηση σε επίπεδο άνω του γένους
Από τον 19ο αιώνα, η ταξινόμηση των λεμούριων σε επίπεδο άνω του γένους έχει υποστεί πολλές αλλαγές. Οι πρώτοι ταξινομιστές πρότειναν ποικιλία ταξινομήσεων για τους λεμούριους, αλλά εν γένει διαχώριζαν τους ιντριίδες από τους υπόλοιπους λεμούριους και τοποθετούσαν το άι άι σε δική του μείζον ομάδα, ενώ κάποιοι τοποθετούσαν τους λεμούριους νάνους και τους λεμούριους ποντικούς μαζί με τους γαλάγους. Το 1915, ο Ουίλιαμ Κινγκ Γκρέγκορι δημοσίευσε μία ταξινόμηση η οποία παρέμεινε αποδεκτή για τις επόμενες δεκαετίες. Τοποθέτησε όλους τους λεμούριους μαζί και αναγνώρισε τρεις οικογένειες: Δωβεντονιίδες, Ιντριίδες, και Λεμουρίδες (συμπεριλάμβανε τις τρέχουσες οικογένειες Χειρογαλεϊδες και Λεπιλεμουρίδες). Ο Τζορτζ Γκέιλορντ Σίμπσον στην ταξινόμηση των θηλαστικών που έκανε το 1945 τοποθέτησε τις δενδρομυγαλές και το απολίθωμα Αναγαλή (αμφότερα πλέον ταξινομούνται εκτός των πρωτευόντων) εντός των λεμουριόμορφων και τοποθέτησε τις οικογένειες, γνωστές από απολιθώματα, πλησιαδαπίδες και αδαπίδες σε μία υπεροικογένεια λεμουροειδή με το μεγαλύτερο μέρος των λεμούριων.
Αν και οι δενδρομυγαλές, οι πλησιαδαπίδες και οι συγγενείς τους δεν θεωρούνται πλέον στενοί συγγενείς των λεμούριων, οι διαφωνίες παραμένουν ως προς την ταξινόμηση των λεμούριων και των συγγενικών ομάδων, με αποτέλεσμα δύο ανταγωνιστικές διατάξεις ενδοτάξεων και υπεροικογενειών εντός των στρεψίρρινων. Ο Κόλιν Γκρόουβς στην τρίτη έκδοση (2005) του Mammal Species of the World (Είδη Θηλαστικών του Κόσμου), τοποθετεί τους ζώντες στρεψίρρινους σε τρεις ενδοτάξεις και δύο υπεροικογένειες. Έτσι το άι άι τοποθετείται στη δική του ενδοτάξη, ξεχωριστά από τους υπόλοιπους λεμούριους (που χωρίζονται σε δύο υπεροικογένειες) και τους λόρις. Μετά τη δημοσίευση του Mammal Species of the World, η τοποθέτηση του άι άι σε δική του ενδοτάξη έλαχε μικρής υποστήριξης από την ακαδημαϊκή λογοτεχνία, και πιο πρόσφατα ο Μίτερμάιερ, ο Γκρόουβς και άλλοι συγγραφείς αγνόησαν αυτό το ταξινομικό επίπεδο. Μία εναλλακτική ταξινόμηση τοποθετεί τις ενδοτάξεις και τις υπεροικογένειες διαφορετικά, χρησιμοποιώντας ωστόσο το ίδιο φυλογενετικό δέντρο. Ταξινομεί όλους τους ζώντες στρεψίρρινους υπό μία ενδοτάξη, με τους λόρις και τους λεμούριους σε ξεχωριστές υπεροικογένειες.
Η ταξινόμηση αρκετών τάξων λεμούριων έχει προκαλέσει ιδιαίτερες διαφωνίες. Πιο σημαντικό από όλα, η ταξινόμηση του άι-άι είναι αμφιλεγόμενη από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό στη δυτική επιστήμη το 1782, και είναι το θέμα διαφωνιών μέχρι πολύ πρόσφατα. Επιχειρηματολογώντας εναντίων της θεωρίας της φυσικής επιλογής του Κάρολου Δαρβίνου, ο Ρίτσαρντ Όουεν ισχυρίστηκε ότι τα διακριτικά χαρακτηριστικά του άι-άι, συμπεριλαμβανομένων των συνεχώς αναπτυσσόμενων κοπτήρων και του μοναδικού, πολύ ευέλικτου μεσαίου δακτύλου, είναι τόσο τέλεια προσαρμοσμένα στις χρήσεις τους για εξαγωγή τροφής που δεν θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί σταδιακά μέσω της φυσικής επιλογής. Πιο πρόσφατα, η ταξινόμηση του άι-άι δημιούργησε προβλήματα στην υπόθεση ότι τα πρωτεύοντα αποίκησαν τη Μαδαγασκάρη με διάπλευση. Αν αυτό το είδος δεν σχηματίζει μονοφυλετική ομάδα με τους υπόλοιπους λεμούριους, τότε θα πρέπει να είχαν συμβεί πολλαπλά φαινόμενα αποικισμού ώστε να εξηγηθεί η εμφάνιση των λεμούριων στη Μαδαγασκάρη.
Μέχρι τη δημοσίευση μιας οριστικής ανατομική μελέτης το 1866 από τον Όουεν, οι πρώτοι φυσιοδίφες δεν ήταν σίγουροι για το κατά πόσο το άι-άι (γένος Daubentonia) ήταν πρωτεύον, τρωκτικό ή μαρσιποφόρο. Στα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα, για παράδειγμα, το άι-άι ταξινομείτο στο γένος των σκίουρων Sciurus. Δίνοντας έμφαση στα χαρακτηριστικά πρωτεύοντος, όπως η οπισθοκογχική ράβδος, η στερεοσκοπική όραση, και ο αντιτακτός αντίχειρας, έναντι των δοντιών των τρωκτικών, ο Όουεν έδειξε τη συγγένειά του με τα άλλα πρωτεύοντα. Το 1996, ο Άνκελ-Σίμονς απέδειξε ότι το σχήμα και η διάταξη των ελαττωμένων νεογιλών κοπτήρων του, υποδεικνύουν ότι το γένος του έχει κοινή καταγωγή με τα πρωτεύοντα που διαθέτουν κτενωτά δόντια. Ωστόσο, η τοποθέτηση του άι-άι εντός των πρωτευόντων παρέμεινε προβληματική μέχρι πολύ πρόσφατα. Ο καρυότυπος του άι-άι είναι σημαντικά διαφορετικός από αυτόν των κοντινότερων συγγενών του, τους λόρις και τους υπόλοιπους λεμούριους, με αριθμό διπλοειδών χρωμοσωμάτων 2n=30. Με βάση την ανατομία του, ερευνητές έχουν υποστηρίξει την ταξινόμηση του γένους Daubentonia ως εξειδικευμένου ιντριίδη, αδελφική ομάδα όλων των στρεψίρρινων, και ακαθόριστο τάξο εντός των πρωτευόντων. Το 1931, ο Σβάρτς χαρακτήρισε το άι-άι ώς παρακλάδι των ιντριίδων, ισχυριζόμενος ότι οι λεμούριοι ήταν μονοφυλετική ομάδα, ενώ ο Reginald Innes Pocock είχε προηγουμένως τοποθετήσει το άι-άι εκτός των λεμούριων. Την ίδια χρονιά, οι Anthony και Coupin ταξινόμησαν το άι-άι στην ενδοτάξη Χειρομυΐμορφα (Chiromyiformes), αδελφική ομάδα των υπόλοιπων στρεψίρρινων. Ο Κόλιν Γκρόουβς κράτησε αυτή την ταξινόμηση το 2005 επειδή δεν ήταν εντελώς πεπεισμένος ότι το άι-άι σχημάτιζε κλάδο με τους υπόλοιπους λεμούριους, παρά το ότι μοριακοί έλεγχοι είχαν δείξει ότι οι Δωβεντονιίδες ήταν βασική ομάδα όλων των λεμουριόμορφων. Το 2008, ο Ράσελ Μίτερμάιερ, ο Κόλιν Γκρόουβς, και άλλοι απέφυγαν να επιδοθούν στην ανωτέρου επιπέδου ταξινομία ορίζοντας τους λεμούριους ως μονοφυλετική ομάδα περιέχουσα πέντε ζώσες οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων και των Δωβεντονιιδών.
Μια άλλη ερμηνία της καταγωγής του άι-άι έθεσε για άλλη μία φορά υπό αμφισβήτηση την κοινή καταγωγή των λεμούριων. Το άι-άι και το στρεψίρρινο πρωτεύον πλησιοπίθηκος από την Αφρική, έχουν ομοιότητες στο σχήμα του κρανίου και τη μορφολογία της κάτω γνάθου, πράγμα που υποδεικνύει ότι το τελευταίο θα μπορούσε να είναι πρωτόγονος συγγενής του άι-άι. Ωστόσο, η τοποθέτηση ενός προγόνου του άι-άι στην Αφρική θα προϋπέθετε πολλαπλές αποικίσεις της Μαδαγασκάρης από στρεψψίρινα πρωτεύοντα. Μοριακές αναλύσεις ενδέχεται να το υποστηρίζουν αυτό, καθώς δείχνουν ότι το άι-άι ήταν το πρώτο που διαφοροποιήθηκε στον κλάδο των λεμούριων και ότι οι άλλες οικογένειες λεμούριων δεν διαφοροποιήθηκαν παρά αρκετά αργότερα.
Οι χειρογαλεΐδες, που συχνά κατατάσσονταν μαζί με τους γαλάγους από τους πρώτους μελετητές, τοποθετούνταν μαζί με τους άλλους λεμούριους από την ταξινόμηση του Γκέγκορι το 1915 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν αρκετοί ανθρωπολόγοι πρότειναν με βάση μορφολογικά δεδομένα ότι ήταν πιο συγγενικοί με τα λορισίμορφα. Εντούτοις, σχετικές γενετικές μελέτες τοποθετούν πλέον τους χειρογαλεΐδες στον κλάδο των λεμουριόμορφων, και ο ίδιος ο Γκρόουβς, ο οποίος είχε προάγει τη σχέση χειρογαλεϊδών-λορισίμορφων σε μία εργασία του το 1974, το 2001 θεωρούσε την ιδέα αυτή αποδεδειγμένα λάθος.
Από τη δεκαετία του 1970 έως τη δεκαετία του 1990 υπήρξαν προτάσεις ότι οι περιλαιμιοφόροι λεμούριοι ενδέχονταν να ήταν συγγενείς με τους ιντριίδες ή αδελφική ομάδα των λεμουρίδων και των ιντριίδων και ότι οι λαμούριοι μπαμπού ήταν συγγενείς των παιχνιδιάρηδων λεμούριων, αλλά καμία από τις δύο δεν υποστηρίζεται από τη μοριακή φυλογενετική. Από τους παιχνιδιάρηδες λεμούριους και τους εξαφανισμένους λεμούριους κοάλα (μεγαλαδαπίδες) λείπουν οι άνω κοπτήρες στη μόνιμη οδοντοφυΐα, και έτσι το 1981 ο Γκρόουβς τους τοποθέτησε μαζί στην οικογένεια Μεγαλαδαπίδες, την οποία μετονόμασε σε Λεπιλεμουρίδες το 2005 με βάση την αρχή της προτεραιότητας. Η γενετική ωστόσο έρευνα δεν υποστηρίζει τη στενή συγγένεια παιχνιδιάρηδων λεμούριων και λεμούριων κοάλα και αντιθέτως τοποθετεί τους λεμούριους κοάλα ως αδελφική ομάδα των λεμουρίδων. Έτσι οι δύο πλέον ταξινομούνται σε ξεχωριστές οικογένειες (Λεπιλεμουρίδες οι παιχνιδιάρηδες λεμούριοι και Μεγαλαδαπίδες οι λεμούριοι κοάλα). Οι βραδύποδες λεμούριοι (Παλαιοπροπιθηκίδες) και οι λεμούριοι μαϊμούδες (Αρχαιολεμουρίδες) ταξινομούνταν ως υποοικογένειες των ιντριίδων μέχρι το 1982, σήμερα όμως αναγνωρίζονται ως ξεχωριστές οικογένειες.
Οι σχέσεις ανάμεσα στις οικογένειες λεμούριων έχουν υπάρξει προβληματικές και δεν έχουν ακόμα ξεκαθαριστεί οριστικά. Υπάρχουν δύο ανταγωνιστικές φυλογενέσεις βασισμένες σε γενετικά και μοριακά δεδομένα. Η μία προσέγγιση (Horvath et al.) εστιάζει σε μεγαλύτερο αριθμό γονιδίων, αλλά σε λιγότερα είδη, Με βάση αυτή οι Λεμουρίδες είναι αδελφική ομάδα των Λεπιλεμουρίδων, των Χειρογαλεΐδων και των Ιντριίδων. Η άλλη προσέγγιση (Orlando et al.) εστιάζει σε λιγότερα γονίδια, αλλά σε περισσότερα είδη λεμούριων. Χρησιμοποιώντας αυτή την ανάλυση, οι Λεπιλεμουρίδες είναι αδελφική ομάδα των Λεμουρίδων, των Χειρογαλεΐδων και των Ιντριίδων. Και οι δύο φυλογενέσεις συμφωνούν ότι οι λεμούριοι είναι μονοφυλετική ομάδα και ότι οι Δωβεντονιίδες (το άι άι) είναι βασικοί στον κλάδο των λεμουριόμορφων, έχοντας χωριστεί σημαντικά ενωρίτερα από ότι οι υπόλοιπες οικογένειες. Εντούτοις, δύο προβλήματα περιπλέκουν και τις δύο προσεγγίσεις. Πρώτων, οι τέσσερεις πιο συγγενικές μεταξύ τους οικογένειες λεμούριων διαχωρίστηκαν σε ένα χρονικό παράθυρο περίπου 10 εκατομμυρίων χρόνων, κάνοντάς πολύ δύσκολη υπόθεση τον εντοπισμό των διαχωρισμών με μοριακά δεδομένα. Επιπροσθέτως, αυτές οι οικογένειες διαφοροποιήθηκαν από τον τελευταίο κοινό πρόγονό τους 42 εκατομμύρια χρόνια πριν, αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να δημιουργείται πολύς θόρυβος στις μοριακές τεχνικές.
Ταξινόμηση σε επίπεδο γένους
Οι πρώτες ταξινομήσεις των ειδών λεμούριων σε γένη διέφεραν σε μερικά πράγματα από την τρέχουσα ταξινόμηση. Για παράδειγμα τα φάνερ αρχικά τοποθετούνταν στο γένος Lemur και έπειτα στο Microcebus μαζί με τους λεμούριους ποντικούς πριν τοποθετηθούν στο δικό τους γένος, Phaner, και ο Τσαρλς Ιμάνουελ Φόρσιθ Μέιτζορ τοποθέτησε την ομάδα ειδών Cheirogaleus medius των νάνων λεμούριων στο ξεχωριστό γένος Opolemur, χωρίς όμως αυτό να γίνει αποδεκτό. Η ταξινόμηση σε επίπεδο γένους σταθεροποιήθηκε κατά μεγάλο μέρος από τον Σβάρτς το 1931, ωστόσο έγιναν έκτοτε δεκτές κάποιες αλλαγές:
Ταξινόμηση σε επίπεδο είδους
Η ταξινομία των λεμούριων είναι αμφιλεγόμενη, και δεν συμφωνούν όλοι οι ειδικοί, ιδιαίτερα με την πρόσφατη αύξηση του αριθμού των αναγνωριζόμενων ειδών. Σύμφωνα με τον Ράσελ Μίτερμάιερ, τον πρόεδρο της Conservation International (CI), τον ταξινομιστή Κόλιν Γκρόουβς, και άλλους, υπάρχουν σήμερα 101 αναγνωρισμένα είδη ή υποείδη λεμούριων, χωρισμένα σε πέντε οικογένειες και 15 γένη. Αντιθέτως, άλλοι ειδικοί στο πεδίο θεωρούν αυτή την κατάσταση ως ταξινομικό πληθωρισμό (taxonomic inflation), και προτιμούν να εκτιμούν το σύνολο των ειδών σε τουλάχιστον 50. Όλες οι πλευρές εν γένει συμφωνούν ότι οι προσφάτως εξαφανισμένοι υποαπολιθωμένοι λεμούριοι θα πρέπει να ταξινομούνται σε τρεις οικογένειες, οκτώ γένη και 17 είδη. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο αριθμός των αναγνωρισμένων ειδών λεμούριων έχει υπερτριπλασιαστεί σύμφωνα με κάποιους ειδικούς. Το 1994, 32 διακριτά είδη ονομάστηκαν στην πρώτη έκδοση του οδηγού πεδίου της Conservation International, Lemurs of Madagascar, και 68 περιγράφηκαν στη 2η έκδοση που δημοσιεύτηκε το 2006. Τον Δεκέμβριο του 2008, ο Ράσελ Μίτερμάιερ, ο Κόλιν Γκρόουβς και άλλοι ειδικοί συνέγραψαν ένα άρθρο στο International Journal of Primatology ταξινομώντας 99 είδη και υποείδη. Στα τέλη του 2010, η τρίτη έκδοση του Lemurs of Madagascar είχε καταχωρημένα 101 τάξα. Ο αριθμός των ειδών λεμούριων είναι πιθανό να συνεχίσει να αυξάνεται στα επόμενα χρόνια καθώς οι έρευνες πεδίου, η κυτταρογενετική και η μοριακή γενετική έρευνα συνεχίζεται, ειδικά στα κρυπτικά είδη, όπως οι λεμούριοι ποντικοί, οι οποίοι δεν μπορούν να διαχωριστούν οπτικώς.
Αυτή η τριπλή αύξηση σε λιγότερο από δύο δεκαετίες δεν είχε συνολική υποστήριξη από τους ταξινομιστές και τους ερευνητές λεμούριων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ταξινομήσεις εν τέλει βασίζονταν πάνω στο ποιος ορισμός είδους χρησιμοποιούνταν. Λόγω της κρίσιμης κατάστασης στην οποία βρίσκονται όλοι οι πληθυσμοί πρωτευόντων της Μαδαγασκάρης, προτιμάται μερικές φορές ο διαχωρισμός σε ξεχωριστά είδη ώστε να αναπτυχθεί αποτελεσματική στρατηγική για τη διατήρηση όλου του φάσματος της ποικιλομορφίας των λεμούριων. Έμμεσα αυτό σημαίνει ότι ο χαρακτηρισμός ως είδος, βοηθάει ώστε γενετικώς διακριτοί πληθυσμοί να αποκτήσουν επιπρόσθετη περιβαλλοντολογική προστασία.
Το πρώτο μεγάλο κύμα περιγραφών νέων ειδών λεμούριων ήρθε το 2000, όταν ο Κόλιν Γκρόουβς χώρισε δύο είδη νάνων λεμούριων (Cheirogaleus) σε επτά είδη ενώ ο Rodin Rasoloarison και οι συνάδελφοί του αναγνώρισαν επτά είδη λεμούριων ποντικών στη δυτική Μαδαγασκάρη. Έπειτα, το 2001, ο Κόλιν Γκρόουβς προήγαγε τον κόκκινο περιλαιμιοφόρο λεμούριο (Varecia rubra), πέντε υποείδη καφέ λεμούριου (Eulemur albifrons, E. albocollaris, E. collaris, E. rufus και E. sanfordi), και τέσσερα υποείδη σίφακα (Propithecus coquereli, P. deckenii, P. edwardsi, και P. perrieri) σε είδη. Πρόσθετες προαγωγές όλων των υπόλοιπων υποειδών των γενών Eulemur και Propithecus έγιναν τα επόμενα χρόνια. Αυτές οι αλλαγές στην ταξινομία οφείλονταν κατά κύριο λόγο στη στροφή προς την έννοια του φυλογενετικού είδους, και δεν είναι καθολικώς αποδεκτές.
Η πιο εκρηκτική αύξηση στον αριθμό ειδών με διαφορά (σε απόλυτο αριθμό) συνέβη στα γένη Microcebus και Lepilemur. Το 2006, περιγράφηκαν 15 νέα είδη λεπιλεμούριων, από τα οποία 3 αναφέρθηκαν τον Φεβρουάριο, ένα τον Ιούνιο, και 11 τον Σεπτέμβριο. Από τότε περιγράφηκαν τρία επιπλέον είδη, ένα εκ τον οποίων αποδείχθηκε τελικά ότι ήταν ταυτόσημο με είδος που περιγράφηκε προηγουμένως. Οι γενετικές και μορφολογικές διαφορές φαίνεται ότι υποδεικνύουν ότι πρόκειται για κρυπτικά είδη, υπάρχουν όμως ακόμα διαφωνίας ως προς το αν αυτές δικαιολογούν την αναγνώριση ξεχωριστών ειδών ή αν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως ξεχωριστά υποείδη κύριων ειδών.
Αμφότεροι οι αληθείς λεμούριοι και οι λεμούριοι ποντικοί αρχικά χωρίστηκαν σε μικρό αριθμό ειδών, είτε με μη αναγνωρίσιμα υποείδη (στην περίπτωση των λεμούριων ποντικών) ή με μερικά ευδιάκριτα υποείδη (στην περίπτωση των αληθών λεμούριων). Καθώς η μοριακή έρευνα υποδεικνύει πιο απόμακρο χρονικά διαχωρισμό και στα δύο γένη, αυτά τα υποείδη ή μη διακριτοί πληθυσμοί έχουν προαχθεί σε πλήρη είδη.
Στην περίπτωση των λεμούριων ποντικών, η αύξηση του αριθμού των ειδών υπήρξε ελάχιστα λιγότερο ξαφνική και δραματική. Ταξινομήθηκαν ως ένα είδος από τον Ερνστ Σβαρτς το 1931 (εξαιρώντας ένα, τον γιγάντιο λεμούριο του Κοκερέλ, που δεν ταξινομείται πλέον στο γένος Μικροκήβος), πράγμα που αργότερα αναθεωρήθηκε ώστε το γένος να περιλαμβάνει δύο είδη, τον γκρι λεμούριο ποντικό (Microcebus murinus) και τον καφέ λεμούριο ποντικό (M. rufus), αποτέλεσμα εκτεταμένης έρευνας πεδίου του 1972, η οποία έδειξε ότι αμφότεροι ζούσαν συμπατρικά στη νοτιοδυτική Μαδαγασκάρη. Εκείνη την εποχή ο γκρι λεμούριος ποντικός ήταν γνωστός στα ξηρότερα μέρη στα βόρεια, δυτικά και νότια του νησιού, ενώ ο καφέ λεμούριος ποντικός κατοικούσε στις υγρές περιοχές των βροχοδασών του ανατολικού μέρους. Εντούτοις πλέον η ποικιλία και η κατανομή τους όπως είναι γνωστή σήμερα είναι πολύ πιο πολύπλοκη. Αναθεωρήσεις κατά τις δεκαετίες του 1990 και 2000 ταυτοποίησαν πολυάριθμα νέα είδη μέσω γενετικών ελέγχων, χρησιμοποιώντας το μιτοχονδριακό DNA, δείχνοντας έτσι ότι το γένος αντιπροσωπεύεται από πολλά κρυπτικά είδη. Πολλοί, αλλά όχι όλοι, από αυτούς του ορισμούς ειδών έχουν υποστηριχθεί από ελέγχους πυρηνικού DNA.
Υπάρχουν ωστόσο ακόμα ανησυχίες ότι τα είδη αναγνωρίστηκαν πρόωρα. Ο Ίαν Τάτερσαλ, ανθρωπολόγος ο οποίος αναγνώρισε 42 είδη λεμούριων το 1982, εξέφρασε ανησυχία ότι η γεωγραφικώς οργανωμένες ποικιλίες πληθυσμών λεμούριων αναγνωρίζονται ως είδη, ενώ ο αριθμός των υποειδών στα γένη των λεμούριων έχει πρακτικά εξαφανιστεί. Ισχυρίστηκε ότι οι ταξινομιστές συγχέουν τη διαφοροποίηση και την ειδογένεση, δύο διεργασίες που συχνά δεν σχετίζονται, ενώ αρνούνται τον ρόλο της μικροεξέλιξης στις εξελικτικές διεργασίες. Παρόλα αυτά άλλοι ερευνητές, που δίνουν έμφαση στο πλαίσιο της «έννοιας της γενικής συγγένειας του είδους» (general lineage concept of species) πιστεύουν ότι η απόκλιση της συγγένειας ή η διαφοροποίηση οριοθετούν το ξεκίνημα ενός νέου είδους.
Παραδοσιακά, λαμβάνονταν υπόψη η καρυολογία όταν καθορίζονταν ο χαρακτηρισμός ενός είδους. Για παράδειγμα το 2006 τρία νέα είδη λεπιλεμούριων ονομάστηκαν με βάσει εν μέρει τους καρυότυπους. Από τους λεμούριους που έχουν μελετηθεί έως τώρα, ο διπλοειδής αριθμός χρωμοσωμάτων κυμαίνεται από 2n=44 έως 2n=60, ενώ το μέγεθος των ξεχωριστών χρωμοσωμάτων ποικίλει σημαντικά, παρά τις έντονες ομοιότητες στη μορφολογία.
Κάποιες φορές γίνονται διαχωρισμοί λόγω πολύ μικρών διαφορών στο χρώμα του τριχώματος. Για παράδειγμα, τρεις τύποι λεμούριου ποντικού με ξεχωριστό χρώμα τριχώματος ανακαλύφθηκαν σε μία πολυετή μελέτη στο Καταφύγιο Beza Mahafaly της νότιας Μαδαγασκάρης, εντούτοις αντί να είναι ξεχωριστά είδη, οι έλεγχοι DNA έδειξαν ότι όλοι ανήκαν στο ίδιο είδος, τον κοκκινογκρί λεμούριο ποντικό (Microcebus griseorufus). Για αυτό τον λόγο, χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για την επιβεβαίωση ή την απόρριψη των πρόσφατων διαχωρισμό ειδών. Μόνο με λεπτομερή μελέτη της μορφολογίας, της οικολογίας, της συμπεριφοράς και της γενετικής μπορεί να καθοριστεί ο πραγματικός αριθμός του αριθμού των ειδών λεμούριων.
Σημειώσεις
<references group="Σ" />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λεμούριοι
Εθνική Γαλλίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Γαλλίας Κ-20 εκπροσωπεί τη Γαλλία στο ποδόσφαιρο σε αυτή την ηλικιακή ομάδα και ελέγχεται από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η UEFA δε διοργανώνει τουρνουά για ομάδες κάτω των 20 και έτσι η Εθνική Γαλλίας Κ-20 συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών. Επιπρόσθετα, συμμετέχει στο Φεστιβάλ Ποδοσφαίρου της Τουλόν, συνήθως αντικαθιστώντας την Εθνική Γαλλίας Κ-21, και στα ποδοσφαιρικά τουρνουά των Μεσογειακών Αγώνων και των Αγώνων της Γαλλοφωνίας.
Έχει κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2013, ενώ προκρίθηκε στα ημιτελικά για πρώτη φορά το 2011. Επίσης, έφτασε δύο φορές μέχρι τα προημιτελικά, το 1997 και το 2001.
Μαρίνος Ευρυτανίας
Ο Μαρίνος είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 900 μέτρων. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού και τους ανατολικούς πρόποδες του όρους Καλιακούδα, κοντά στη συμβολή του χείμαρρου Ανανιάδας με τον Κρικελιώτη. Το χωριό απέχει 32 χλμ. νότια από το Καρπενήσι, 8 χλμ. βορειοδυτικά από τη Δομνίστα και 4,5 χλμ. από το Κρίκελλο. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δομνίστης που ανήκε στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Δομνίστα και τη Σκοπιά αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δομνίστης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δομνίστας του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκους.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1997-98
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1997-98 ήταν η 13η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 1997-98 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1998-99. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1996-97
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1997-98
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1996-97
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα:
Από τη Γ΄ κατηγορία 1996-97 είχαν διαβαθμιστεί επίσης οι ΑΕΚ Καθολικής και Τσαγγάρης Πελενδρίου αλλά δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημα γιατί:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998
Αλκυονίδες (μυθολογία)
thumb|200px|right|Οι Αλκυονίδες μεταμορφώθηκαν σε αλκυόνες Οι Αλκυονίδες, στην ελληνική μυθολογία, ήταν 7 Νύμφες, κόρες του γίγαντα Αλκυονέα. Τα ονόματά τους ήταν Αλκίππη, Ανθή, Αστερία, Δριμώ, Μεθώνη, Παλλήνη και Φθονία.
Όταν ο Ηρακλής σκότωσε τον πατέρα τους, λυπήθηκαν τόσο που έπεσαν στη θάλασσα. Η Αμφιτρίτη τις έδειξε συμπόνια και τις μεταμόρφωσε σε αλκυόνες.
Αστρονομία
Από τις Αλκυονίδες ονομάστηκαν 3 από τους Δορυφόρους του Κρόνου, η Μεθώνη, η Ανθή και η Παλλήνη.
Αλκυονίδες Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Πιερική μυθολογία
Μπουραίοι
Οι αδελφοί Μπουραίοι ήταν αγωνιστές του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Πρόκειται για τους Κώστα, Ζαφείρη και Παναγιώταρο Μπούρα. Η καταγωγή τους ήταν από το χωριό Κωνσταντίνους της επαρχίας Μονεμβασίας. Η οικογένειά τους είναι γνωστή σε όλη την Μεσσηνία για τα στρατιωτικά τους κατορθώματα. Ήταν πάντα ενωμένοι και είχαν δικό τους στρατιωτικό σώμα. Στην μάχη του Βαλτετσίου οχυρώθηκαν και πολέμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Μάχη του Μεσικλή
Η μάχη του Μεσικλή έγινε το 1263 μ.Χ στον "τόπο του Μεσικλή" κοντά στα Σεργιανά Ηλείας, άγνωστο σήμερα που βρισκόταν η τοποθεσία, της Πελοποννήσου, μεταξύ των Φράγκων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Σύμφωνα με το χρονικό του Μορέως πηγής του γεγονότος έγινε πριν την μάχης της Πρινίτσας, ο φράγκικος στρατός ήταν λιγότερος των Βυζαντινών, τα πλάγια και οι κάμποι γέμισαν φουσάτα όπως αναφέρει. Το βράδυ οι δύο στρατοί στρατοπέδευσαν και το πρωί της άλλης ημέρας παρατάχθηκαν για μάχη. Πρώτοι έκαναν έφοδο οι Βυζαντινοί με τον στρατηγό τους Μιχαήλ Κατακουζηνό να επελαύνει τρέχοντας καβάλα στο άλογο του ανάμεσα στους Φράγκους και να αλλάζει άλογο όταν αυτό κουράστηκε να τρέχει. Αναφέρεται ότι σε κάποια στιγμή της μάχης το άλογο αφηνίασε διπλώθηκε σε έναν βάτο κι έπεσε σκοτώνοντας τον στρατηγό. Βλέποντας αυτό ο Βυζαντινός στρατός πήραν την σορό του Μιχαήλ κι υποχώρησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας Κατηγορία:Βυζαντινολατινικοί πόλεμοι
Παντελής Χατζηδιάκος
Ο Παντελής Χατζηδιάκος (γενν. Ρόδος, 18 Ιανουαρίου 1997) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ελληνικής και ολλανδικής υπηκοότητας, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Άλκμααρ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα, μαζί με την πρώτη εμφάνισή του στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα σε μία εκτός έδρας ήττα με 2-1 από τη Ζβόλε, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο. Στις 3 Δεκεμβρίου 2017, ο 20χρονος διεθνής κεντρικός αμυντικός, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα, στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 επί της Φένλο. Σφράγισε τη νίκη στο 84ο λεπτό "Με εξαιρετικό σουτ από το ύψος της περιοχής και αυτό δεν είναι το πρώτο γκολ της καριέρας του, καθώς σκόραρε στο Κύπελλο εναντίον της Μάαστριχτ το Σεπτέμβριο". Με αυτή τη νίκη, η Άλκμααρ έφτασε τις 6 συνεχόμενες νίκες στο Πρωτάθλημα. Άρχισε τη σεζόν 2018-19 ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της αμυντικής γραμμής της ομάδας.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ως αποτέλεσμα των εξαιρετικών επιδόσεών του, κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων Ελλάδας από τον Αντώνη Νικοπολίδη, για τον προκριματικό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2019, εναντίον του Σαν Μαρίνο και της Τσεχίας, στις 22 και 27 Μαρτίου 2018 αντίστοιχα.
Ο Χατζηδιάκος πραγματοποίησε το ντεμπούτο το με την Εθνική Ανδρών Ελλάδας στις 12 Οκτωβρίου 2019, σε έναν προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2020 εναντίον της Ιταλίας στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης, όπου αγωνίστηκε σε ολόκληρο το 90λεπτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Άλκμααρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Κόμητες του Όλντενμπουργκ
Ακολουθεί ο κατάλογος των Κομήτων, Δουκών, Μεγάλων δουκών και Πρωθυπουργών του Όλντενμπουργκ.
Δούκες του Όλντενμπουργκ
Στην Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία (1810 - 1813)
Ομσκ
Το Ομσκ (ρωσικά: Омск) είναι πόλη της Ρωσίας στη Σιβηρία, πρωτεύουσα της Περιφέρειας Ομσκ. Έχει 1.154.116 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη σιβηρική ομοσπονδιακή περιοχή, μετά το Νοβοσιμπίρσκ. Η απόσταση της πόλης από τη Μόσχα είναι 2.700 χλμ.
Ιστορία
Στην αυτοκρατορική Ρωσία, το Ομσκ ήταν πρωτεύουσα του γενικού κυβερνήτη της δυτικής Σιβηρίας και αργότερα του γενικού κυβερνήτη των στεπών. Για μια μικρή περίοδο κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου το 1918-1919, ήταν πρωτεύουσα της Ρωσίας, και κρατούσε τα αυτοκρατορικά χρυσά αποθέματα.
Το Ομσκ είναι το διοικητικό κέντρο των Σιβηριανών Κοζάκων και η έδρα του επισκόπου του Ομσκ και της Τάρας. thumb|Μοναστήρι στο Ομσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πραγματικότητα της τυπικής ρώσικης πόλης Ομσκ
Επαρχία Σαριοσίγιο
Η επαρχία Σαριοσίγιο ή Σαριοσίγιο τουμάνι (Κυριλλικά: Сариосиё тумани) είναι επαρχία στην περιφέρεια Σουρχοντάριο του Ουζμπεκιστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Σαριοσίγιο.
Η επαρχία Σαριοσίγιο ιδρύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1926 Ενώθηκε με την επαρχία Ντένοφ στις 24 Δεκεμβρίου 1962 και επανιδρύθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1964. Η έκταση είναι 3,930 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σύμφωνα με στατιστικά του 1996, ο πληθυσμός είναι 180.500 κάτοικοι. Υπάρχουν δύο περιοχές με καθεστώς πόλεις, το Σαργκούν και το Σαριοσίγιο βρίσκονται στην επαρχία. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας απέχει 180 χιλιόμετρα από την περιφερειακή πρωτεύουσα, το Τερμέζ.
Σαριοσιγιο
43 (αριθμός)
Το 43 (σαράντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 42 και πριν από το 44. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 43 συμβολίζεται ως XLIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΓ´ ή μγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
43
Μάριο Λίβιο
Ο Μάριο Λίβιο (Mario Livio, γενν. 1945) είναι Ισραηλινός αστρονόμος και συγγραφέας εκλαϊκευτικών επιστημονικών βιβλίων. Από το 1991 μέχρι το 2015 εργαζόταν ως αστροφυσικός στο Επιστημονικό Ινστιτούτο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου, το οποίο λειτουργεί το Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του με θέμα τον αριθμό φ με τίτλο Ο χρυσός λόγος: η ιστορία του Φ, του εκπληκτικότερου αριθμού, που εκδόθηκε και στην ελληνική γλώσσα. Το βιβλίο κέρδισε το Βραβείο Πεάνο και το Διεθνές Βραβείο «Πυθαγόρας» για εκλαϊκευμένα βιβλία μαθηματικών.
Βιογραφικά στοιχεία και ερευνητικό έργο
Ο Λίβιο γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου έμεινε για λίγα χρόνια με τους παππούδες και γιαγίαδες του όταν οι γονείς του υποχρεώθηκαν να διαφύγουν από τη χώρα για πολιτικούς λόγους. Σε ηλικία 5 ετών έφυγε και ο Μάριο με τους παππούδες και γιαγίαδες του, και εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ. Υπηρέτησε στον Ισραηλινό Στρατό ως νοσοκόμος στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967.
Ο Λίβιο πήρε πτυχίο φυσικομαθηματικών από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, μεταπτυχιακό (M.S.) στη θεωρητική σωματιδιακή φυσική από το Ινστιτούτο Weizmann και διδακτορικό στη θεωρητική αστροφυσική από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Διετέλεσε καθηγητής της φυσικής στο «Τεχνιόν» από το 1981 έως το 1991, προτού διορισθεί στο Επιστημονικό Ινστιτούτο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου.
Από το 2000 ο Λίβιο εστίασε την έρευνά του στις εκρήξεις υπερκαινοφανών αστέρων και τη χρήση τους στον προσδιορισμό του ρυθμού της διαστολής του Σύμπαντος. Επίσης έχει μελετήσει τη λεγόμενη σκοτεινή ενέργεια, τις μαύρες τρύπες και τον σχηματισμό νέων πλανητικών συστημάτων. Συνεισέφερε σε εκατοντάδες ερευνητικές εργασίες που δημοσιεύθηκαν σε ερευνητικά περιοδικά αστροφυσικής. Το 2009 εκλέχθηκε τιμητικά ως «Εταίρος» της Αμερικανικής Ενώσεως για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS), «για τις διακεκριμένες συνεισφορές του στην αστροφυσική δια των ερευνών αστέρων και γαλαξιών, και για την παρουσίαση των φυσικών επιστημών και των μαθηματικών στο ευρύ κοινό».
Ο Λίβιο και η σύζυγός του Σόφι, που είναι μικροβιολόγος, έχουν τρία παιδιά.
Εκλαϊκευτικό έργο
Επί σχεδόν είκοσι χρόνια ο Λίβιο εκλαϊκεύει την αστρονομία και τα μαθηματικά με βιβλία, διαλέξεις, άρθρα σε περιοδικά, καθώς και ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές παρουσιάσεις.
Το πρώτο του εκλαϊκευτικό βιβλίο ήταν το Επιταχυνόμενο Σύμπαν (2000), που εξηγούσε με απλά λόγια την θεωρία ότι το Σύμπαν διαστέλλεται με ολοένα και ταχύτερο ρυθμό. Ανέφερε τις πιθανές αιτίες για κάτι τέτοιο και τις θεωρητικές του συνέπειες, ιδίως για την πίστη στην «ομορφιά» των φυσικών νόμων που διέπουν το Σύμπαν.
Γνώστης και οπαδός των καλών τεχνών, ιδιοκτήτης εκατοντάδων βιβλίων τέχνης, ο Λίβιο χρησιμοποίησε αυτή του την ιδιότητα στο επόμενο βιβλίο του, το Ο χρυσός λόγος: η ιστορία του Φ, του εκπληκτικότερου αριθμού (2002). Σε αυτό διατρέχει την επίδραση της χρυσής τομής σε πολλούς αιώνες τέχνης, όχι μόνο στις καθαυτό εικαστικές τέχνες, αλλά και στην αρχιτεκτονική, στη μουσική, ακόμα και σε θεωρίες σχετικές με τη χρηματιστηριακή αγορά.
Στο βιβλίο Η εξίσωση που δεν μπορούσε να λυθεί (2005) ο Λίβιο εξηγεί το πώς οι προσπάθειες να επιλυθεί η πεμπτοβάθμια εξίσωση οδήγησαν στη Θεωρία ομάδων και στα μαθηματικά της συμμετρίας. Υπογραμμίζει τον σημαντικό ρόλο των Εβαρίστ Γκαλουά και Νιλς Χένρικ Άμπελ στην ανάπτυξη αυτού του κλάδου των μαθηματικών.
Στο Είναι ο Θεός μαθηματικός; (2009) ο Λίβιο παρουσιάζει τη μυστηριώδη ικανότητα των μαθηματικών να περιγράφουν και να προβλέπουν με ακρίβεια τον φυσικό κόσμο και τα φυσικά φαινόμενα. Επιχειρεί επίσης να απαντήσει ένα ερώτημα με το οποίο έχουν παλέψει μαθηματικοί και φιλόσοφοι επί αιώνες: τα μαθηματικά επινοούνται ή ανακαλύπτονται; Το βιβλίο επιλέχθηκε από την Washington Post ως ένα από τα καλύτερα του 2009.
Το Ιδιοφυείς γκάφες (2013) συνοψίζει σοβαρά λάθη που έκαναν πέντε μεγάλες μορφές της επιστήμης: ο Κάρολος Δαρβίνος, ο Λόρδος Κέλβιν, ο Λάινους Πόλινγκ, ο Φρεντ Χόυλ και ο Αλβέρτος Αϊνστάιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς
Φανάρι (αποσαφήνιση)
Το όνομα Φανάρι μπορεί να αναφέρεται:
Avatar 4
Το Avatar 4 είναι επερχόμενη Αμερικανική επική ταινία επιστημονικής φαντασίας σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Τζέιμς Κάμερον. Σε διανομή από την 20th Century Studios, θα είναι συνέχεια του επερχόμενου Avatar 3 (2025), και η τέταρτη ταινία του franchise Avatar. Θα πρωταγωνιστούν οι Σαμ Γουόρθινγκτον και Ζόε Σαλντάνα.
Ο Κάμερον, ο οποίος δήλωσε το 2006 πως θα ήθελε να κάνει και άλλες συνέχειες στο Avatar εάν είναι επιτυχημένο, ανακοίνωσε την τέταρτη και την πέμπτη ταινία στα τέλη του 2010. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2022.
Σοφία του Λουξεμβούργου
Η Σοφία του Λουξεμβούργου (Sophie vu Lëtzebuerg, 14 Φεβρουαρίου 1902 - 24 Μαΐου 1941) ήταν η κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου.
Avatar 4
Η ταινία είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις 21 Δεκεμβρίου του 2029, μετά από πέντε καθυστερήσεις. Μια συνέχεια, Avatar 5, είναι προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου του 2031.
Σοφία του Λουξεμβούργου
Βιογραφία
Η Σοφία Καρολίνα Μαρία Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1902 στο Κάστρο Μπεργκ, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου και της Μαρίας Άννας της Πορτογαλίας.
Avatar 4
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επερχόμενες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Studios Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες Avatar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το περιβάλλον Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την τεχνολογία Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την απεργία SAG-AFTRA του 2023 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Κάμερον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες της Lightstorm Entertainment Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τζέιμς Κάμερον Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζέιμς Κάμερον Κατηγορία:Επερχόμενες ταινίες σίκουελ
Σοφία του Λουξεμβούργου
Βιογραφία
Στις 12 Απριλίου 1921 η Σοφία παντρεύτηκε τον Ερνέστο Ερρίκο της Σαξονίας στο Κάστρο Μπεργκ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου