cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύμη
Το φυσικό της λιμάνι είναι ο Γιαλός, (εκ του Αιγιαλός),του οποίου είναι κτισμένη η πόλη αμφιθεατρικά. Κατά την απογραφή του 2001 αριθμούσε 2.606 κατοίκους, εκ των οποίων οι 2.427 είναι συγκεντρωμένοι στο άνω τμήμα της πόλης, το λεγόμενο Χωριό, που είναι κτισμένο επί της πλαγιάς του όρους Βίγλα. Υπάρχουν και τα θέρετρα Νημπορ(ε)ιός (εκ του Εμπορειό), βορειότερα, και το Πέδι, ανατολικά. Περίπου το 5% των μονίμων κατοίκων είναι αλλοδαποί Ευρωπαίοι πολίτες, κυρίως Άγγλοι. Ο Γιαλός συνδέεται οδικά με το Χωριό, το Πέδι, τον Νημπορ(ε)ιό, τη Μαραθούντα και την Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Πανορμίτη που βρίσκεται στο νοτιότερο δυτικό άκρο της νήσου. Η Σύμη είναι τουριστικός προορισμός παγκοσμίου βεληνεκούς λόγω της αρχιτεκτονικής της. Από το 2009 λειτουργεί στο νησί εργοστάσιο αφαλάτωσης.
Αρχαιολογικός χώρος κηρύχθηκε ολόκληρο το νησί της Σύμης. Ολόκληρη η Σύμη αλλά και τα νησάκια που βρίσκονται γύρω από αυτήν κηρύχθηκαν αρχαιολογικοί χώροι από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, αφού περιλαμβάνουν 159 θέσεις -χώρους και μνημεία- που καταγράφουν την ιστορία της περιοχής από την προϊστορική εποχή ως τα νεώτερα χρόνια.
Γεωγραφία
280px|thumb|right|Άποψη του λιμανιού της Σύμης, του Γιαλού Το νησί είναι ορεινό, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Ψηλότερο βουνό είναι η Βίγλα (550 μ.) που σχεδόν χωρίζει το νησί στο βόρειο και νότιο εκ των οποίων το βόρειο είναι χαμηλότερο και περισσότερο καλλιεργήσιμο. Διαθέτει ελάχιστα πεδινά και υψίπεδα. Στα ορεινά, όμως, υπάρχει εκπληκτική βλάστηση. Σημαντικότερα μικρά οροπέδια είναι η "Δρακούντα", του "Μέσα Νημοράκι", το "Ξίσος", ο "Μεγάλος Σωτήρης" και ο "Μικρός Σωτήρης", ενώ σημαντικότερες σχηματιζόμενες κοιλάδες είναι τα "Παναϊδάκια", του "Νημπορειού", με μεγαλύτερη την "κοιλάδα του Πεδιού" όπου και καλλιεργούνται έντονα.
Ακτογραφία
280px|thumb|δεξιά|Άποψη της Σύμης από την είσοδο του λιμανιού μικρογραφία|280x280εσ|Άποψη λιμανιού της Σύμης. Οι ακτές της Σύμης παρουσιάζουν πλήθος από κόλπους, όρμους, ακρωτήρια και μικρούς λιμένες. Σημαντικότερα ακρωτήρια είναι η Άκρα Μακριά που είναι το βορειοανατολικότερο άκρο της εγγύτατης νήσου Νίμου και το ακρωτήριο Πάτος που είναι το νοτιότερο.
Κυριότεροι όρμοι είναι οι αναφερόμενοι παραπάνω Νημπορ(ε)ιός, ο άγιος (Αι)μιλιανός, ο άγιος Βασίλης και ο της Νανούς.
Κυριότεροι λιμένες είναι ο Γιαλός, ο κυρίως λιμένας με εξαίρετο αγκυροβόλιο, του Πεδιού, και ΝΝΔ. του Πανορμίτη που είναι ασφαλής, κυκλικός και με κατάφυτες γύρω πλαγιές, όπου στη παραλία του είναι κτισμένο το πανελλήνιο προσκύνημα ιδιαίτερα των ναυτικών του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Γύρω από τη Σύμη βρίσκεται ένα πλήθος νησίδων και βραχονησίδων σημαντικότερες των οποίων είναι βόρεια η Νίμος, (αρχαία Ύμος), νότια το Σεσκλί, (η αρχαία Τεύτλουσα), βορειοδυτικά οι λεγόμενες από τους ναυτικούς "Συμιοπούλες", οι Αραιές των αρχαίων Ελλήνων, που είναι οι τρεις νησίδες Χοντρός (βορειότερη), Πλάτη (μεσαία), και η Οξειά (νοτιότερη) καθώς επίσης και πολλές βραχονησίδες με σημαντικότερες τις λεγόμενες "Διαβατές" που φαίνονται να διαβαίνουν τη θάλασσα στο δυτικότερο σημείο της Σύμης.
Ονομασία - Πρώτοι Κάτοικοι
Η Σύμη κατοικείται από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια. Μερικά ονόματα που αναφέρονται είναι, Καρίκη, Μεταποντίς, Αίγλη, και Σύμη από το όνομα της συζύγου του Γλαύκου που θεωρείται ο πρώτος κάτοικος στη γη αυτή. Εικάζεται ότι οι αρχικοί κάτοικοι της ήταν οι Κάρες και οι Φοίνικες. Μετά ήρθαν οι Δωριείς.
Αρχαία χρόνια
Η Σύμη είναι γνωστή από τη μυθολογία. Στο νησί, σύμφωνα με την παράδοση γεννήθηκαν οι τρεις Χάριτες. Το σημερινό όνομά της το οφείλει, σύμφωνα με το Διόδωρο το Σικελιώτη, στη Νύμφη Σύμη, που κατά το μύθο ζευγάρωσε με τον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας. Καρπός του έρωτά τους υπήρξε ο Χθόνιος, που έγινε βασιλιάς των πρώτων κατοίκων του νησιού. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η Σύμη ήταν κόρη του Ιαλυσού και της Δώτιδας και ήταν η επώνυμη ηρωίδα του νησιού. Τη Σύμη στην αρχαιότητα τη συναντάμε και με άλλες ονομασίες, όπως Καρική, Έλκουσα, Αίγλη και Μεταποντίς, οι οποίες όμως ήταν προγενέστερες. Πρώτοι κάτοικοι του νησιού θεωρούνται οι Κάρες και οι Λέλεγες, από τη γειτονική μικρασιατική ακτή, Φοίνικες και μετά πήγαν εκεί άποικοι από την ηπειρωτική Ελλάδα.
Ο Όμηρος στην Ιλιάδα του αναφέρει ότι ο βασιλιάς της, ο Νιρεύς, οδήγησε στην Τροία τρία πλοία. Η Σύμη ανέκαθεν ανήκε στην επικράτεια των Ροδίων. Μόνο για ένα σχετικά μικρό διάστημα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. πέρασε στην κυριαρχία των Αθηναίων. Στα ιστορικά χρόνια εντάχτηκε στην αθηναϊκή συμμαχία και αποτέλεσε αθηναϊκή βάση κατά τον Πελλοπονησιακό πόλεμο.
Η ιστορία της στα μετέπειτα χρόνια είναι παράλληλη των υπολοίπων νησιών της Δωδεκανήσου. Έτσι πέρασε αρχικά στη Ρωμαϊκή κυριαρχία και αργότερα αποτέλεσε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1309 οπότε και κατακτήθηκε από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ρόδου, που εκτιμώντας την προνομιακή θέση του νησιού, το ώθησαν σε μια μακρά περίοδο ευημερίας, που συνδέεται με την ανάπτυξη του εμπορίου, της ναυσιπλοΐας, της σπογγαλιείας και της ναυπηγικής τέχνης.
Τουρκοκρατία
Το 1522 πέρασε στα χέρια των Τούρκων. Η Σύμη την περίοδο αυτή όμως κατείχε σημαντικά εμπορικά και φορολογικά προνόμια και ελευθερίες θρησκευτικής και γλωσσικής έκφρασης.
Οι κάτοικοι της Σύμης, με τον στόλο τους, πήραν ενεργά μέρος στην Επανάσταση του 1821. Οι Συμιακοί ζήτησαν από τον Κυβερνήτη Καποδίστρια με υπόμνημά τους στις 27 Ιουλίου 1829 την απελευθέρωσή τους και τη συμπερίληψη του νησιού τους μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους. Αίτημα που επανέλαβαν διά του Συμιακού ιερομόναχου Βενέδικτου από τη Ρωσική μονή του Αγίου Όρους του Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος συνέταξε προσωπική παρακλητική επιστολή προς τον νέο Κυβερνήτη .Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 η Σύμη και τα Δωδεκάνησα έμειναν έξω από τα όρια του νέου Ελληνικού κράτους. Όμως παρά τη μεγάλη προσπάθεια, η Σύμη βρέθηκε ξανά κάτω από την τουρκική κυριαρχία, το 1832. Η κατοχή κράτησε μέχρι το 1912, χρονιά κατά την οποία το νησί πέρασε στα χέρια των Ιταλών. Η ιταλική κατοχή ήταν ιδιαίτερα σκληρή για τους κατοίκους οι οποίοι γνώρισαν χρόνια μεγάλης φτώχειας. Η Ιταλική κυριαρχία έληξε το 1943 χωρίς όμως να τελειώσουν και τα δεινά του νησιού που πολλές φορές άλλαξε χέρια μεταξύ Άγγλων και Γερμανών. Οριστικά περιήλθε στα χέρια των Άγγλων στις 25 Σεπτεμβρίου 1944. Την 8η Μαΐου 1945 ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής της Δωδεκανήσου Όττο Βάγκνερ υπέγραψε το Πρωτόκολλο Παράδοσης της Δωδεκανήσου στους συμμάχους. Παρόντες ήταν ο Άγγλος Ταξίαρχος Μόφφατ, ο διοικητής του Ιερού λόχου Τσιγάντες, ένας Ινδός και ένας Γάλλος αξιωματικός. Οι Γερμανοί ήθελαν να γίνει η παράδοση των νησιών στους Έλληνες όμως αυτό δεν το αποδέχθηκαν οι Άγγλοι, οι οποίοι αργότερα επεδίωξαν να κάνουν τα νησιά επαρχία της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Την 31η Μαρτίου 1947 υπεγράφη το Πρωτόκολλο Παράδοσης στην Ελλάδα και η Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση παρέδωσε καθήκοντα στην Ελληνική Διοίκηση. Η οριστική ενσωμάτωση και παράδοση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα σημειώθηκε στις 7 Μαρτίου 1948.
Σύμη όπως παρουσιάζεται από τους ταξιδιώτες
Η Σύμη, όπως και τα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου, είχε την ατυχία να βρεθεί κάτω από ξένους δυνάστες εξήμισι ολόκληρους αιώνες και φυσικό ήταν για την περίοδο αυτή, οι μόνες πηγές πληροφοριών να είναι ταξιδιώτες που την επισκέφθηκαν. Λόγω όμως της γεωγραφικής της θέσης δεν υπήρξαν πολλοί. Ωστόσο οι ταξιδιώτες και οι γεωγράφοι που την επισκέφθηκαν, είτε οι ίδιοι έγραψαν γι' αυτήν ή την αποτύπωσαν πάνω σε χάρτη - αυτοί είναι λίγοι - είτε κατέγραψαν πολύτιμα στοιχεία για την ιστορία, τα έθιμα και την τοπογραφία της. 1420 Christoforo Buondelmonti Ιταλός Μοναχός Ιερέας που ταξίδεψε από τη Φλωρεντία. Έγραψε βιβλίο όπου περιγράφει τη Σύμη και σχεδίασε ένα μάλλον πρωτόγονο χάρτη της Σύμης. Αναφέρει ότι το νησί ονομαζόταν Simie από το Simen που ήταν ο βασιλιάς του ή από τη λέξη Simane που είναι ελληνική απόδοση της λατινικής propinqua, που σημαίνει κοντινή, αφού βρίσκεται πολύ κοντά στην Ανατολή και οι κάτοικοι της κερδίζουν το ψωμί τους από το εμπόριο που κάνουν με τους στεριανούς. Όταν ο Δίας έδιωξε τον Προμηθέα, γιο του Ιαπετού, αυτός ήρθε στη Σύμη και έμαθε στους κατοίκους πολλά πράγματα για να ζουν καλύτερα. Οι κάτοικοι με τις μικρές βάρκες τους ταξιδεύουν ανάμεσα στη Ρόδο και την Τουρκία και κάνουν εμπόριο. Η περιφέρεια του είναι τριάντα μίλια. Το νησί έχει δυο κάστρα. Το ένα βρίσκεται κοντά στη θάλασσα και είναι πολύ γερό. Το άλλο πάνω στο βουνό είναι έρημο. Βγάζει εξαιρετικό κρασί και στα ψηλά βράχια του ζουν κατσίκια.
Νεότερη Ιστορία
280px|thumb|Η πόλη της Σύμης
Τότε ιδρύεται στην Κω το Εθνικό Μέτωπο Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης (Ε.Μ.Π.Α.). Το Ε.Μ.Π.Α. διαδίδεται και στη Σύμη. Ο νόμος 518/48 «περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα», δημοσιεύεται στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως τον Ιανουάριο του 1948. Την 7η Μαρτίου του 1948 έγινε και επίσημα η Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα.
Νεοκλασικισμός 19ου Αιώνα. Περίοδος της Μεγάλης Ακμής
Τα κτίρια αυτής της περιόδου διακρίνονται, εκτός από την επιβλητικότητα του όγκου και τις μεγάλες αψιδωτές πόρτες και παράθυρα, από αετώματα και faux δωρικά ή κορινθιακά κιονόκρανα, με μονές ή διπλές κορνίζες. Η νεοκλασική αρχιτεκτονική χρησιμοποιούσε ως βάση άξονες συμμετρίας και τη χρυσή τομή, όχι μόνο στις σχέσεις ύψους και πλάτους του κτιρίου, αλλά και των ανοιγμάτων του, δηλαδή ανάμεσα στα παράθυρα και τις πόρτες. Βεβαίως, παρατηρούνται και άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία στα κτίρια της περιόδου. Συχνά, το τύμπανο του αετώματος της στέγης φέρει ένα κυκλικό άνοιγμα, αμιγώς Αναγεννησιακό στοιχείο. Τα ανοίγματα αυτά είχαν σχέση με την αισθητική αλλά και την προστασία της στέγης από δυνατούς ανέμους. Προλαμβάνουν, δηλαδή, τη δημιουργία διαφοράς πίεσης μεταξύ της ατμοσφαιρικής (μηδενικής) κάτω από τη στέγη και της υπατμοσφαιρικής (αρνητικής) πάνω από τη στέγη πίεσης που μπορεί να προκαλέσει η μεγάλη ταχύτητα του ανέμου (φαινόμενο Venturi), με αποτέλεσμα να παρασύρονται τα κεραμίδια.
Η επίδραση του Ευρωπαϊκού (Ρωμαϊκού) και Αθηναϊκού Νεοκλασικισμού ήταν τόσο μεγάλη στους κοσμοπολίτες Συμιακούς, ώστε να μην υπολογίζουν το κόστος. Έφερναν μάρμαρο από την Πάρο και την Πεντέλη για σκάλες, μπαλκόνια και φουρούσια, θηραϊκή γη για τη λιθοδομή από τη Σαντορίνη, και πορσελάνη για τους σοβάδες από τη Νίσυρο. Από την Τεργέστη προμηθεύονταν ξυλεία για πορτοπαράθυρα, οροφές και τις μουσάντρες. Τα κεραμίδια έρχονταν από τη Μασσαλία. Στη Σύμη αφθονούν η πέτρα και ο ασβέστης. Δουλεύοντας την πέτρα, οι Συμιακοί δημιούργησαν κομψά αετώματα, ανώφλια, κατώφλια, κορνίζες και κομόνες στις εξώπορτες και τα παράθυρα.
Τύποι Σπιτιών
Στη Σύμη διακρίνουμε τρεις (3) τύπους σπιτιών, το μονό ή γείσο, το ανωκάτωγο ή δίπατο και τέλος το τρίπατο. Στο μονό ή γείσο σπίτι όλοι οι χώροι του σπιτιού, σάλα (σαλόνι), υπνοδωμάτιο, μαγερειό, καθώς και οι άλλοι βοηθητικοί χώροι, βρίσκονται στο ισόγειο. Το ανωκάτωγο ή δίπατο σπίτι, διαθέτει κατώι του οποίου η κάτοψη μοιάζει με το ισόγειο των μονών σπιτιών. Η επικοινωνία του ισογείου με τον πάνω όροφο γινόταν μέσω μιας εξωτερικής πέτρινης σκάλας. Το τρίπατο σπίτι δεν ήταν τόσο διαδεδομένο όσο το ανωκάτωγο. Σε αυτόν τον τύπο σπιτιού, το ισόγειο χρησιμοποιούνταν ως μαγαζί και οι δυο πάνω όροφοι αποτελούσαν ξεχωριστές πλήρεις οικίες. Υπάρχει ένας ακόμη τύπος σπιτιού που όμως δεν τον συναντούμε στο λιμάνι. Πρόκειται για το τετράγωνο ή αρχοντεμένο σπίτι. Σε αυτόν τον τύπο, το κατώι είναι μαγαζί ή αποθήκη και στο κέντρο του ορόφου υπάρχει μεγάλη σάλα.
Υλικά
Οι τοίχοι των σπιτιών είχαν μεγάλος πάχος. Κατασκευάζονταν από πέτρα αφού το συγκεκριμένο υλικό αφθονούσε στο νησί. Οι ντόπιοι τεχνίτες ήταν ιδιαίτερα επιδέξιοι στη συναρμολόγηση της πέτρας. Αντίθετα στα αρχοντόσπιτα χρησιμοποιήθηκε η ποτσουολάνα (μείγμα ασβεστοκονιάματος και θηραϊκής γης) που προερχόταν από τη Θήρα ή τη Νίσυρο. Οι στέγες των σπιτιών στο σύνολό τους είναι αετοειδείς και κεραμιδένιες με κεραμίδια φερμένα από τη Μασσαλία. Ένας προγενέστερος τύπος στέγασης είναι και ο επίπεδος με δώμα, που κατασκευαζόταν από πατελιά. Στο αέτωμα της κάθε στέγης υπάρχουν οι πολύ γνωστοί φεγγίτες ή αλλιώς τα «μάτια του βοδιού». Αυτοί κατασκευάζονταν από πέτρα, μάρμαρο, σίδερο ή γύψο, ενώ για τις σκάλες, τα μπαλκόνια και τα φουρούσια χρησιμοποιούσαν μάρμαρο φερμένο από την Πάρο ή την Πεντέλη. Η ξυλεία που χρησιμοποιούσαν στις πόρτες και στα παράθυρα την προμηθεύονταν από την Τεργέστη, καθώς και από τα γειτονικά μικρασιατικά παράλια. Το είδος του ξύλου που προερχόταν από την Τουρκία λεγόταν κατράνι και ήταν ιδιαίτερα ανθεκτικό στις καιρικές συνθήκες. Τις πρώτες ύλες τις προμηθεύονταν από τη Σμύρνη και την Πόλη. Εκτεταμένη ήταν και η χρήση του ασβέστη που με αυτόν άσπριζαν τα σπίτια.
Παραδοσιακά Κτίσματα του Χωριού
Ο αρχικός Αιγαιοπελαγίτικος οικισμός της Σύμης βρίσκεται μακριά από τη θάλασσα, σε ένα πλάτωμα κρυμμένο πίσω από το Κάστρο για το φόβο των πειρατών. Για τον ίδιο λόγο, ο οικισμός διασχίζεται από δαιδαλώδη, στενά, πλακόστρωτα δρομάκια και καλντερίμια. Εκεί βρίσκονται και τα πρώτα αρχοντικά, των οποίων η μορφολογία και τυπολογία ουδεμιά έχει σχέση με τα μεταγενέστερα νεοκλασικά του δευτέρου ημίσεος του 19ου στο Γιαλό. Ήταν παραδοσιακά διώροφα κτίρια με μεγάλες αυλές στρωμένες με πλάκες από συμαϊκό σχιστόλιθο ή διακοσμημένες με σχέδια βοτσαλωτού (χαλικερά κατά τη συμαϊκή διάλεκτο), απομεινάρι της βυζαντινής εποχής, τυπικά δείγματα Αιγαιοπελαγίτικης αρχιτεκτονικής. Τα σπίτια σε Αιγαιοπελαγίτικο ρυθμό είναι κυβόσχημα, κάτασπρα, μικρά ή μεγάλα, εξαιτίας του ότι ο χώρος γύρω από το κάστρο ήταν περιορισμένος, αλλά και λόγω του επικλινούς εδάφους που περιόριζε την οριζόντια οικοδόμηση. Τα κτίσματα αυτά έχουν μικρά ανοίγματα και σκεπάζονται με δώματα. Με την πάροδο του χρόνου εκμοντερνίστηκαν, υιοθετώντας νεοκλασικά στοιχεία, όπως στέγη δίρριχτη που σχηματίζει στην πρόσοψη αετώματα και παραστάδες.
Η οικονομία της Σύμης
280px|right|thumb|Το λιμάνι της Σύμης μικρογραφία|280x280εσ|Το λιμάνι της Σύμης thumb|280px|Πανορμίτης Η οικονομική ευημερία της Σύμης κατά τον 19ο αιώνα στηριζόταν κυρίως σε τρεις τομείς, την αλιεία, κατεργασία και εμπορία του σπόγγου, τη ναυπηγική και τη ναυτιλία. Η Σύμη κατά την εποχή της άνθησης της συγκροτήθηκε σε αστικό οικισμό μεσαίου μεγέθους που ξεπερνούσε ακόμη και αυτό της Ρόδου. Η οικονομία ήταν προσανατολισμένη περισσότερο σε τριτογενείς δραστηριότητες και λιγότερο στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο πληθυσμός ανερχόταν στις 25.000, ενώ η συγκέντρωση του εργατικού δυναμικού συντέλεσε στην οικονομική πρόοδο. Η έντονη δραστηριοποίηση των Συμιακών στο εξωτερικό μέσω των εκτενών επιχειρησιακών τους δράσεων και παράλληλα η ανάπτυξη της αλιείας και της σπογγαλιείας, δημιούργησαν μια νέα τάξη αστών που ζούσε μια άνετη και πλούσια ζωή. Τα καπετανόσπιτα ήταν και τα πιο πλούσια σπίτια. Οι αμιγώς αστικές περιοχές, καθώς και όλα τα ευκατάστατα σπίτια εκτείνονταν στο Ρολόι, στο Χαράνι, στο Πιτίνι (συνοικίες του Γιαλού) και στην Καλή Στράτα. Βέβαια, και στο κέντρο του Χωριού υπήρχαν αρχοντόσπιτα, αλλά κατά κανόνα ψηλά στον οικισμό έμεναν οι φτωχότερες τάξεις. Ο οικισμός στο σύνολό του είναι απόλυτα εναρμονισμένος με το περιβάλλον. Οργανώθηκε με βασικό θεμέλιο την εξυπηρέτηση των ανθρώπινων αναγκών και των χαρακτηριστικών μιας ζωής προσανατολισμένης στη θάλασσα. Η σπογγαλιεία ήκμασε από το 1865 έως το 1930, με τις νέες τεχνικές (σκάφανδρο). Η Σύμη πρωτοστάτησε τόσο στην αλιεία του σπόγγου στην επιλεγόμενη Μπαρμπαριά, Barbary Coast, στα βόρεια παράλια της Αφρικής, όσο και στην επεξεργασία και εμπορία του. Με επί κεφαλής τον Συμαϊκό Οίκο Υοί Νικήτα Πετρίδη, γνωστό στο Λονδίνο, όπου ζούσε μονίμως ο Δημήτριος Πετρίδης, ως Petrides Brothers, η σημαντική αυτή βιομηχανία διέθετε γραφεία στη Σύρο, τον Πειραιά, το Παρίσι, το Λονδίνο και την Τεργέστη. Ο Μεγάλος Ευεργέτης της Σύμης Γεώργιος Νικήτα Πετρίδης οικοδόμησε τον κομψότατο οβελίσκο στο Μουράγιο, το Πετρίδειον Ωρολόγιον, κοινώς Το Ρολόι, το Πετρίδειον Σχολείον και τα μεγαλοπρεπή, fin-de-siecle, νεοκλασικά ένθεν και ένθεν του Διοικητηρίου. Στο απόγειο της δόξας της, 1900-1910, η Σύμη αριθμούσε 25.000 κατοίκους. Ενδεικτικό της αίγλης της, είναι η ίδρυση το 1904 της Ηλεκτρικής Εταιρείας Σύμης. Η Ευρωπαϊκή κουλτούρα πέρασε στη Σύμη κυρίως μέσα από την αρχιτεκτονική, αλλά και τα Γράμματα και την κοινωνική ζωή. Οι δε Συμιακοί του Μουράγιου των χρόνων αυτών ήσαν μεγαλοαστοί επιπέδου Ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.
Η ναυτιλία και η ναυπηγική επίσης ήκμασαν στη Σύμη. Οργανωμένος ταρσανάς λειτουργούσε στο Χαράνι με τον μάστορα ναυπηγό Κέλλη [παρωνύμιο του Δ. Σαρρή] μέχρι τη δεκαετία του 1960. Το νησί δεν υστερούσε, όμως, και στις βιοτεχνίες, όπως σιδηρουργία, αλευροποιία, χρυσοχοΐα κ.λ.π.
Στην Σύμη μετά το 1522, επί Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, εφαρμόστηκε ο Ιερός Νόμος του Ισλάμ, που ορίζει ότι λαοί, που υποτάσσονται και δεν προβάλλουν αντίσταση, δεν εξολοθρεύονται, αλλά ως ένδειξη αναγνώρισης της Οθωμανικής κυριαρχίας είχαν την υποχρέωση καταβολής του κεφαλικού φόρου. Επειδή οι Συμιακοί προσήλθαν πρώτοι να δηλώσουν υποταγή, απέκτησαν το δικαίωμα της ζωής και της διατήρησης της θρησκείας τους. Από το 1912, με την Ιταλοκρατία, άρχισε η παρακμή με σταδιακή μετανάστευση του πληθυσμού στην Αίγυπτο, Μασσαλία, ΗΠΑ και αργότερα το Βελγικό Κονγκό και την Αυστραλία. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανο-ιταλικές δυνάμεις βομβάρδισαν και έκαψαν πρακτικά όλο τον Γιαλό, την Καλή Στράτα και το Μουράγιο. Αυτή την περίοδο η πείνα ανάγκασε τη Σύμη να δοκιμαστεί σκληρά. Μερικοί τολμηροί Συμιακοί, ναυτικοί και έμποροι,ταξίδευαν ως την Τήλο και την Κρήτη (Σητεία) για να φέρουν τρόφιμα. Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων (de facto 1947, de jure 1948), οι κάτοικοι ζούσαν υπό τραγικές συνθήκες.
Τουρισμός
Αμέσως ή εμμέσως, η οικονομία της Σύμης στηρίζεται σήμερα στον τουρισμό. Η οικονομική ανάκαμψη άρχισε δειλά στη διάρκεια της Δικτατορίας με την ανάπτυξη του ημερήσιου τουρισμού από τη Ρόδο. Πριν 20 χρόνια, μια πανοραμική φωτογραφία του λιμανιού της Σύμης τραβηγμένη από το Κάστρο κοσμούσε το εξώφυλλο της έκδοσης (Αυγούστου 1988) του Condé Nast Traveler, του εγκυρότερου διεθνούς (Αμερικανικού) περιοδικού σε θέματα τουρισμού. Η έμφαση του άρθρου δινόταν στην αρχιτεκτονική του νησιού και ειδικά στα αρχοντικά του Μουράγιου. Έκτοτε η εξέλιξη υπήρξε ραγδαία.
Τοπικά ΜΜΕ
Στο νησί εκπέμπει ένας τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός στην μπάντα των FM, ο Star Radio 104.6 FM, ο οποίος εκπέμπει στη Σύμη από το 1986 και έπειτα. Υπάρχει επίσης το διαδικτυακό ραδιόφωνο Magic Star, και η διαδικτυακή εφημερίδα Συμαϊκά Νέα.
Παιδεία και θρησκεία
Η λειτουργία στη Σύμη του παλαιότερου αναγνωστηρίου στο Αιγαίο, Αίγλη (1872), της Σχολής της Αγίας Μαρίνας (1765-1821) και, στη συνέχεια, του Ελληνικού σχολείου του Κάστρου, του Θεάτρου Σύμης (1881) κ.ά. μαρτυρούν το πνευματικό επίπεδο της περιόδου της αίγλης.
Οι Συμαίοι θρησκεύονται βαθύτατα, ως μαρτυρεί και η πληθώρα από περικαλλείς ναούς, εξωκλήσια και μοναστήρια, με ξυλόγλυπτα τέμπλα, αγιογραφίες και βοτσαλωτές αυλές.
Δήμος Σύμης
Ο δήμος Σύμης περιλαμβάνει το νησί της Σύμης, καθώς και τις γύρω νησίδες. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011, ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.10.Γ. αυτού.
Οικισμοί και νησίδες
Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Σύμης:
Πανορμίτης
Μονή
Πολιούχος της Σύμης, προστάτης της Δωδεκανήσου και παραστάτης των ναυτικών και των σφουγγαράδων, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ο Πανορμίτης με τα πολλά θαύματα τιμάται από τους Συμιακούς, αλλά και τους Δωδεκανησίους σε όλη την οικουμένη. Η μονή του, που βρίσκεται στον κόλπο του Πανόρμου της Σύμης, από όπου έχει λάβει την προσωνύμια της, έχει καταστεί πανελλήνιο προσκύνημα. Η αγάπη του δωδεκανησιακού λαού μαρτυρείται και από το λαϊκό δίστιχο:
Καλό μ’ Παερμιωτάκι μου, και πώς να σε ξεχάσω;
Η μονή χτισμένη μέσα σε αρκετό πράσινο, πάνω στη θάλασσα, υπάρχει τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα και στολίζεται από ένα πανέμορφο καμπαναριό, ρυθμού μπαρόκ-ροκοκό του 1905-1911, που μιμείται το ανάλογο της Μονής Ζαγκόρσκ, κοντά στη Μόσχα. Η επιβλητική, θαυματουργή εικόνα του, σύμφωνα με επιγραφή πάνω στην ασημένια ποδιά του, φιλοτεχνήθηκε το 1724 από τον αξιόλογο τεχνίτη Ιωάννη τον Πελοποννήσιο. Η μονή εορτάζει στις 8 Νοεμβρίου και της Πεντηκοστής, με κοσμοσυρροή πιστών να κατευθύνεται εκεί για να προσκυνήσει.
Δήμαρχοι
Ο δήμος συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 με έδρα τον οικισμό Σύμη.
Ήθη και έθιμα
Πλούσια ήθη και έθιμα επιβιώνουν ως σήμερα. Χαρακτηριστικό είναι ο Κουκουμάς στις 2 Μαΐου. Στο έθιμο αυτό έπαιρναν μέρος, ανύπαντροι νέοι και νέες. Αποβραδίς, η κυρά του σπιτιού όπου θα γιόρταζαν τον Κουκουμά, έδινε ένα αγγείο της Βενετίας, το ξυστί, σε εφτά νέες για να φέρουν από ισάριθμα σπίτια, που ένα μέλος του λεγόταν Ειρήνη, το λεγόμενο αμίλητο νερό, διότι καθ’οδόν δεν έπρεπε να μιλούν. Στην επιστροφή, έβαζαν μέσα στο ξυστί τα δαχτυλίδια τους και το σκέπαζαν με κόκκινο μαντήλι κι' ένα μεγάλο κλειδί. Το ξυστί το ανέβαζε, τότε, η κυρά στο ανώι, όπου το άφηνε ως το πρωί, για να το δουν ο ουρανός και τ’ άστρα. Έτσι, πίστευαν ότι θα παντρεύονταν γρήγορα. Το πρωί, μετά τη Λειτουργία στο ναό του Αγίου Αθανασίου, μετέβαιναν στο σπίτι όπου έκαναν τον Κουκουμά παίρνοντας θέση γύρω από ένα μπακιρένιο ταψί, το σινί. Η νοικοκυρά κατέβαζε από το ανώι το ξυστί και το έβαζε στο κέντρο του σινιού. Αμέσως οι νέες αφαιρούσαν το κλειδί, το κόκκινο μαντήλι, έβγαζαν τα δαχτυλίδια τους και έβαζαν στο ξυστί φρεσκοκομμένα λουλούδια και γύρω στο σινί καμιά δεκαριά κουτάλια της σούπας. Με τις παλάμες τους χτυπούσαν ρυθμικά το σινί και τα κουτάλια έκαναν ένα ωραίο ήχο, ενώ οι λυράρηδες άρχιζαν να παίζουν μουσική και οι νέες, να τραγουδούν δίστιχα επαινώντας τους αγαπημένους τους. Μετά το γεύμα που πρόσφερε η κυρά, άρχιζαν να καταφθάνουν οι νέοι με τριαντάφυλλο στ' αυτί και χόρευαν με τις νέες τραγουδώντας άλλα δίστιχα. Στο τέλος του Κουκουμά, η κυρά έδινε σε κάθε νέα ένα κομμάτι από πίττα φτιαγμένη με το αμίλητο νερό, αλάτι και αλεύρι κοσκινισμένο από πρωτότοκη νέα, της οποίας ζούσαν οι γονείς. Λόγω του αλατιού στην πίττα που έτρωγαν, οι νέες διψούσαν και στον ύπνο τους έβλεπαν σε ποιού νέου το σπίτι θα πήγαιναν για να πιουν και να ξεδιψάσουν. Αυτός θα ήταν ο νέος που θα παντρεύονταν.
Αρνουβάντας Β΄
Ο Αρνουβάντας Β΄ (1322 π.Χ.) ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά των Χετταίων Σουπιλουλιούμα Α΄. Ο πατέρας του πέθανε από την επιδημία που προκλήθηκε στις τάξεις των Αιγυπτίων αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν στη χεττιτική ενδοχώρα μετά τις εκστρατείες στη Χαναάν. Οι χεττιτικές ιστορικές πηγές μαρτυρούν ότι από την ίδια ασθένεια αρρώστησε και ο Αρνουβάντας. Αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο λαός των Κάσκα (ή Γκάσγκα) εξεγέρθηκε, επωφελούμενος από την κάμψη της χεττιτικής δύναμης εξαιτίας της επιδημίας που θέρισε τον πληθυσμό. Οι Κάσκα κατέλαβαν την επαρχία της Ισουπίττα και ίδρυσαν για πρώτη και τελευταία φορά στην ιστορία τους βασίλειο με αρχηγό τον στρατηγό Πιχινίτ. Για την αντιμετώπιση των διαρκών προβλημάτων με τους Κάσκα, καθώς και με τη χώρα Αρζάβα στα δυτικά, ο Αρνουβάντας χρειάστηκε τις υπηρεσίες του νεότερου αδελφού του Μουρσίλις. Ένα επεισόδιο στη διάρκεια αυτών των γεγονότων ήταν η βοήθεια που προσέφεραν οι δύο αδελφοί στον Μανάπα Ταρχούντα, πρώην ηγεμόνα της Χώρας του Ποταμού Σεχά, ο οποίος είχε εκδιωχθεί από τους αδελφούς του. Οι Χετταίοι του πρόσφεραν άσυλο και τον βοήθησαν να επανέλθει στο θρόνο του. Για όσο διάστημα βασίλεψε ο Αρνουβάντας, οι σχέσεις της Χώρας του Ποταμού Σεχά με τους Χετταίους ήταν αρμονικές. Ο Αρνουβάντας πέθανε, έπειτα από πολύ σύντομη βασιλεία, από την ίδια αρρώστια που αφάνισε τον πατέρα του. Τον διαδέχθηκε ο νέος και άπειρος Μουρσίλις Β΄ γι' αυτό. Ο Μουρσίλις όμως αποδείχθηκε ικανότατος βασιλιάς.
Πηγές
Bryce, Trevor. The Kingdom of the Hittites. Οξφόρδη: Oxford University Press, 2005.
Κατηγορία:Βασιλείς των Χετταίων
Μυωπία
Η εικόνα όπως την βλέπει ένας άνθρωπος με φυσιολογική όραση.|μικρογραφία|220x220εσ Η ίδια εικόνα όπως την βλέπει ένας άνθρωπος με μυωπία.|μικρογραφία|220x220εσ
Η μυωπία είναι διαθλαστική ανωμαλία του ματιού, κατά την οποία οι ακτίνες του φωτός δεν συγκεντρώνονται στον αμφιβληστροειδή, όπως είναι το φυσιολογικό, αλλά σε κάποιο σημείο μπροστά από αυτόν. Για αυτόν το λόγο, ο μύωπας (αρχ. μύωψ) αδυνατεί να δει καθαρά τα αντικείμενα που βρίσκονται μακριά και μισοκλείνει τα μάτια για να το καταφέρει καλύτερα — αυτό φαίνεται και από την ετυμολογία της λέξης μύωψ [<μύω (=κλείνω ελαφρώς τα μάτια) + ὢψ (=βλέμμα, όψη)].
Γενικά
Η μυωπία είναι συχνή διαθλαστική ανωμαλία του ματιού, που οφείλεται σε ανατομική δυσαναλογία του. Εξ αιτίας αυτής, οι ακτίνες του φωτός (το "είδωλο" που σχηματίζεται) δεν συγκεντρώνονται στον αμφιβληστροειδή, όπως είναι το φυσιολογικό, αλλά σε κάποιο σημείο μπροστά από αυτόν. Για αυτόν το λόγο, ο μύωπας δεν μπορεί να δει καθαρά τα αντικείμενα που βρίσκονται μακριά, ενώ δεν έχει πρόβλημα στα αντικείμενα που βρίσκονται κοντά. Είναι το ακριβώς αντίθετο από την υπερμετρωπία.
Η μυωπία στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλεται στο ότι ο βολβός του ματιού είναι πιο επιμηκυμένος από το κανονικό σφαιροειδές σχήμα. Διακρίνεται σε απλή και παθολογική. Η απλή μυωπία μπορεί να εμφανιστεί από την παιδική ηλικία, συνήθως ανάμεσα στα 5 και 12 χρόνια και είναι είτε κληρονομική είτε οφείλεται σε εσφαλμένο τρόπο θέασης (ανάγνωση με κακό φωτισμό, από πολύ κοντά κτλ). Η παθολογική μυωπία εμφανίζεται στην εφηβεία και επιδεινώνεται αργότερα. Η μυωπία διορθώνεται με τη χρησιμοποίηση αποκλινόντων φακών (γυαλιά), φακών επαφής (διαφόρων τύπων: σκληρών, μαλακών, ημερήσιων, μηνιαίων, κλπ), με ορθοκερατολογία, δηλαδή φακούς που επιπεδώνουν το κεντρικό τμήμα του κερατοειδή και αντισταθμίζουν το μυωπικό σφάλμα (μέχρι περίπου 4 με 4.50D) ή και εγχείρηση με τη χρήση ακτίνων λέιζερ PRK για όσους έχουν ήπια ή μέτρια μυωπία και LASIK για όσους έχουν μεγάλη μυωπία.
Συνήθως η μυωπία μετριέται σε διοπτρίες και διακρίνεται σε:
Διάγνωση
Η διάγνωση της μυωπίας συνήθως γίνεται μέσω μιας οφθαλμολογικής εξέτασης η οποία πραγματοποιείται από έναν οφθαλμίατρο. Συνήθως ένα διαθλασίμετρο ή ένα σκιοσκόπιο χρησιμοποιείται για να δώσει μια αρχική αντικειμενική εκτίμηση της διαθλαστικής κατάστασης κάθε ματιού, και στη συνέχεια χρησιμοποιείται ένα phoropter, ώστε να καθορίσουμε τους βαθμούς της μυωπίας του κάθε ματιού.
Ποσοστά στην Ευρώπη και Ελλάδα
Μια πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε πρωτοετείς φοιτητές στο Ηνωμένο Βασίλειο βρήκε ότι το 50% των Βρετανών λευκών και το 53,4% των Βρετανών με καταγωγή από την Ασία έχουν μυωπία.
Στην Ελλάδα, η μυωπία σε μαθητές ηλικιών 15 με 18 βρέθηκε στο 36,8%.
Μια πρόσφατη έρευνα για τα ποσοστά μυωπίας στην Ευρώπη κατέληξε ότι το 26,6% των δυτικών Ευρωπαίων με ηλικία μεγαλύτερη των 40 ετών έχουν τουλάχιστον −1.00 διόπτρα μυωπία και το 4,6% έχει τουλάχιστον −5.00 διόπτρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οφθαλμολογικές παθήσεις
Κοινότητα Ζωνιανών
Η Κοινότητα Ζωνιανών είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Ζωνιανά. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η κοινότητα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.117 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Παρασύρη.
Κοινοτάρχες Ζωνιανών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ζωνιανών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Κόμητες του Ε
thumb|250px|right|Ο χάρτης της Νορμανδίας με την κομητεία του Ε στα βόρεια Ακολουθεί ο κατάλογος των κομήτων του Ε, ένα δώρο του Γαλλικού βασιλείου τον Μεσαίωνα.
Οίκος της Νορμανδίας
thumb|150px|right|Τα σύμβολα των κομήτων του Ε από τον Οίκο της Νορμανδίας
Οίκος των Λουζινιάν
thumb|150px|right|Τα σύμβολα των κομήτων του Ε από τον Οίκο των Λουζινιάν
Οίκος ντε Μπριέν
Ο Ραούλ Β΄ κατηγορήθηκε για προδοσία (1350), η κομητεία κατασχέθηκε και δόθηκε στον Οίκο του Αρτουά.
Οίκος της Κλέβης
Με τον γιο της :
Οίκος της Γκιζ
Η κομητεία του Ε πουλήθηκε στην δούκισσα του Μονπασιέ (1660)
Πανεπιστήμιο του Κάδιθ
Το Πανεπιστήμιο του Κάδιθ (ισπανικά: Universidad de Cádiz - UCA) είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στην επαρχία του Κάδιθ της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1979 και επικεντρώνεται στις ιατρικές και θαλάσσιες επιστήμες στις οποίες προσφέρει κατάρτιση. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους 2007/2008, υπήρχαν στο ίδρυμα 17.280 σπουδαστές, 1.698 λέκτορες και 680 υπάλληλοι διοίκησης και λοιπό προσωπικό.
Κόμητες του Ε
Οίκος των Βουρβόνων
Ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε από τον κλάδο των Βουρβόνων του Μαιν μέχρι την εποχή που ο κλάδος ξεκληρίστηκε και μεταβιβάστηκε στον κλάδο των Βουρβόνων του Παντιέβρ (1775)
Πανεπιστήμιο του Κάδιθ
Οι ρίζες του πανεπιστημίου ανάγονται στον 15ο αιώνα και συγκεκριμένα στο Κολέγιο των Πηδαλιούχων των Θαλασσών του Λεβάντε και της Δύσης. Η Ιατρική Σχολή του ανιχνεύει την ίδρυσή της στο Βασιλικό Ναυτικό Κολέγιο Χειρουργικής του 1748, το οποίο ήταν το πρώτο στην Ευρώπη που συνδύασε την ιατρική και την χειρουργική επιστήμη σε ένα ενιαίο ίδρυμα. Το σύγχρονο Πανεπιστήμιο του Κάδιθ ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1979, με τον πρώτο πρύτανη να εκλέγεται το 1984. Τον Μάρτιο του 1984 δόθηκε από το ίδρυμα μια χρυσή πλακέτα στον Βασιλιά Χουάν Κάρλος.
Κόμητες του Ε
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε
Πανεπιστήμιο του Κάδιθ
Πανεπιστημιουπόλεις
Εκτός από την κύρια πανεπιστημιούπολη στο Κάδιθ, το πανεπιστήμιο διαθέτει τρεις επιπλέον πανεπιστημιουπόλεις:
Πρυτάνεις
Οι Πρυτάνεις του Πανεπιστημίου του Κάδιθ από την ίδρυσή του έως σήμερα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ισπανία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1967
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1967 διεξήχθη στις 26 Φεβρουαρίου στην Πάτρα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ζέππος του Ολυμπιακού (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητές σύλλογοι αναδείχθηκαν ο Ολυμπιακός στην ομαδική και ο Παναθηναϊκός στην πολλαπλή.
Πηγή
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1967-02-27 Αθλητική Ηχώ 27-2-1967 σελ. 5]
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1967 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Φιλοθέη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Φιλοθέη αναφέρεται η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία (Αγία της ορθοδόξου εκκλησίας που έζησε στην Αθήνα το 16ο αιώνα) αλλά και τα παρακάτω τοπωνύμια και οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Emmaretta
Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν γραφτεί από τον τραγουδιστή Ροντ Έβανς, για μία κοπέλα από το μιούζικαλ "Hair", ενώ το "Emmaretta" διαρκεί ακριβώς τρία λεπτά. Η μοναδική ζωντανή εκτέλεση του κομματιού, υπάρχει ηχογραφημένη από το BBC, στις 14 Ιανουαρίου του 1969 και έχει αποτυπωθεί στο δίσκο "BBC Sessions 1968–1970".
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Φεβρουαρίου 1969
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1969
Άγιος Εφραίμ ο νεομάρτυρας
Ο Άγιος Εφραίμ (14 Σεπτεμβρίου 1384 - 5 Μαΐου 1426) είναι ένας από τους νεοφανείς αγίους. Η μνήμη του τιμάται στις 5 Μαΐου.
Τα λεπτομερή βιογραφικά στοιχεία του λέγεται ότι αποκαλύφθηκαν στη μοναχή Μακαρία Δεσύπρη σε μια σειρά από οράματα που είχε το 1950. Σύμφωνα με αυτά, το κοσμικό όνομα του Αγίου Εφραίμ ήταν Κωνσταντίνος Μόρφης και έδρευε στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο όρος Αμώμων Αττικής (στη σημερινή Νέα Μάκρη) που καταστράφηκε έπειτα από λεηλάτησεις των Οθωμανών, όμως ξανα χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία.
Στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, από όπου ήταν η καταγωγή του, γίνεται πανήγυρις στον Ιερό ναό Αγίου Στεφάνου όπου, σύμφωνα με την παράδοση, απέναντι εβρίσκετο το πατρικό του. Η ανακομιδή των λειψάνων του γιορτάζεται στις 3 Ιανουαρίου,
Ανακήρυξη σε Άγιο
Το 2011, κατόπιν του υπ’ αριθμ. πρωτ. 217 και από 11ης μηνός Μαρτίου ε. ε. Γράμματος της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, «υπό της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, συνωδά τη κρατούση πράξει και τάξει της Αγίας ημών Εκκλησίας, ανεγράφη προσφάτως εν ταις Αγιολογικαίς δέλτοις της Εκκλησίας ο Άγιος Ένδοξος Οσιομάρτυς Εφραίμ ο νέος, ο εν τω όρει των Αμώμων μαρτυρικώς τελειωθείς, της μνήμης αυτού τελουμένης τη ε Μαΐου εκάστου έτους, της δε ευρέσεως των λειψάνων αυτού εορταζομένης τη γ Ἰανουαρίου εκάστου έτους, εκδοθείσης επί τούτω Πατριαρχικής και Συνοδική Πράξεως».
Παραπομπές
Εφραιμ Νεας Μακρης
Ελεονώρα Νέβιλ, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ
Η Ελεονώρα Νέβιλ, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ (1397 - 1472) ήταν δεύτερη κόρη του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας Μπωφόρ της κόρης του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Ριχάρδο Λε Ντεσπένσερ, 4ο βαρόνο του Μπέργκχερς εγγονό του μικρότερου αδελφού του Ιωάννη της Γάνδης Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ μέσω της κόρης του Κωνσταντίας της Υόρκης. Μετά τον πρόωρο θάνατο του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Χένρι Πέρσι, 2ο κόμη του Νορθάμπερλαντ που έπεσε στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν (1455) με τον οποίο απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ
Το Κύπελλο A' Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λεμεσού της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της Α΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Αρχικά ονομαζόταν κύπελλο Β'Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ.
Συμμετέχουσες ομάδες
Έως και την περίοδο 2011-12 οι ομάδες της Β΄κατηγορίας ΠΑΑΟΚ συμμετείχαν στο Κύπελλο ΠΑΑΟΚ μαζί με τις ομάδες της Α΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Από το 2013 οι ομάδες των δύο πρωταθλημάτων συμμετέχουν σε ξεχωριστές διοργανώσεις κυπέλλου. Από το 2014 οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας (μετέπειτα Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ) συμμετέχουν στο Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας στο Κύπελλο Β΄κατηγορίας. Από την περίοδο 2017-18 η Β'Κατηγορία μετονομάστηκε σε Α'Κατηγορία και το Κύπελλο Β'Κατηγορίας σε Κύπελλο Α'Κατηγορίας.
Οι κυπελλούχες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Τα κύπελλα των περιόδων 2019-20 και 2020-21 διακόπηκαν λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Κύπρου
Πάουλ Έρλιχ
Ο Πάουλ Έρλιχ (Paul Ehrlich, 14 Μαρτίου 1854 – 20 Αυγούστου 1915) ήταν Γερμανοεβραίος γιατρός και επιστήμονας ο οποίος εργάστηκε στα πεδία της ανοσολογίας, της αιματολογίας και της αντιμικροβιακής χημειοθεραπείας. Εφηύρε την πρόδρομο τεχνική της χρώσεως κατά Γκραμ των βακτηρίων. Οι μέθοδοι που ανέπτυξε για τη χρώση του ιστού κατέστησαν δυνατή τη διάκριση μεταξύ των διαφορετικών τύπων κυττάρων του αίματος, διευκολύνοντας τη διάγνωση πολλών ασθενειών του αίματος.
Στο εργαστήριό του ανακαλύφθηκε η αρσφεναμίνη (σαλβαρασάνη), η πρώτη αποτελεσματική φαρμακευτική θεραπεία για τη σύφιλη, εγκαινιάζοντας έτσι και την ονομασία της έννοιας της χημειοθεραπείας. Ο Έρλιχ διέδωσε την έννοια της «μαγικής σφαίρας». Είχε επίσης αποφασιστική συμβολή στην ανάπτυξη ενός αντιορού για την καταπολέμηση της διφθερίτιδας και σκέφτηκε μια μέθοδο για την τυποποίηση θεραπευτικών ορών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Εβραίοι ιατροί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες
Σλοβενική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών
Η Σλοβενική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (Slovenska akademija znanosti in umetnosti, σύντμηση:SAZU ή SASA) είναι η εθνική ακαδημία της Σλοβενίας που προάγει την επιστήμη και τις τέχνες και συγκεντρώνει τους κορυφαίους Σλοβένους ερευνητές και καλλιτέχνες ως μέλη της.
Πολιτιστική σημασία
Ιδρύθηκε το 1938 και αποτελεί το ανώτατο εθνικό ίδρυμα για την επιστήμη και τις τέχνες. Οι συνεργάτες της είναι επιστήμονες και καλλιτέχνες οι οποίοι έχουν εκλεγεί ως μέλη της για τα εξαιρετικά επιτεύγματά τους στον τομέα των επιστημών και των τεχνών. Καλλιεργεί, ενθαρρύνει και προάγει τις επιστήμες και τις τέχνες και, μέσω των δραστηριοτήτων της, συμβάλλει στην ανάπτυξη της επιστημονικής σκέψης και της δημιουργικότητας στις τέχνες, ιδίως με: Αναφορές στις βασικές πτυχές των επιστημών και των τεχνών. Συμμετοχή στον καθορισμό των πολιτικών για τις ερευνητικές δραστηριότητες και την καλλιτεχνική δημιουργικότητα. Γνωμοδοτήσεις, παρουσιάσεις προτάσεων και απόψεων για τη θέση, την ανάπτυξη και την προώθηση των επιστημών και τεχνών και για την οργάνωση των ερευνητικών δραστηριοτήτων και της καλλιτεχνικής δημιουργικότητας. Οργάνωση των ερευνητικών εργασιών και συνεργασία με πανεπιστήμια και άλλα ερευνητικά ιδρύματα, ιδιαίτερα στους τομείς που είναι σημαντικοί για την ευαισθητοποίηση και τη γνώση για τη φυσική και πολιτιστική κληρονομιά της Σλοβενίας, και για την ανάπτυξη της γλώσσας και του πολιτισμού του έθνους. Ανάπτυξη της διεθνούς συνεργασίας στον τομέα των επιστημών και των τεχνών.
Ηγεσία
Ο πρόεδρος (επί του παρόντος ενεργός πρόεδρος είναι ο Τάντεϊ Μπάιντ), οι δύο αντιπροέδροι, ο γενικός γραμματέας και οι γραμματείς των διαφόρων τμημάτων εκλέγονται για μια τριετή περίοδο, με δυνατότητα άλλης μίας επανεκλογής. Η Ακαδημία μπορεί να έχει ως και 60 τακτικά και 30 συνεργαζόμενα μέλη, αλλά επί του παρόντος έχει 84 τακτικά και 10 συνεργαζόμενα μέλη. Μπορεί επίσης να έχει ως και 90 αντίστοιχα μέλη από επιστημονικά ιδρύματα του εξωτερικού, εκ των οποίων διαθέτει 85 μέλη τώρα.
Η Ακαδημία δραστηριοποιείται σε διαφορετικούς τομείς της έρευνας, όπως αποτυπώνεται στα αντίστοιχα έξι τμήματα της Ακαδημίας: Το Τμήμα των Ιστορικών και Κοινωνικών Επιστημών έχει 11 τακτικά μέλη, τρεις συνεργάτες και 19 εξωτερικά μέλη, και χωρίζεται σε δύο κλάδους, τις Ιστορικές Επιστήμες και τις Κοινωνικές Επιστήμες. Το Τμήμα των Φιλολογικών και Λογοτεχνικών Επιστημών στελεχώνεται από 15 τακτικά μέλη, 2 συνεργάτες και 16 εξωτερικά μέλη. Το Τμήμα των Μαθηματικών, Φυσικών, Χημικών και Τεχνικών Επιστημών στελεχώνεται από 15 τακτικά μέλη, 4 συνεργάτες και 17 εξωτερικά μέλη, και χωρίζεται σε δύο κλάδους: τις Μαθηματικές, Φυσικές και Χημικές Επιστήμες και τις Τεχνικές Επιστήμες. Το Τμήμα Φυσικών Επιστημών στελεχώνεται από 12 τακτικά μέλη, 2 συνεργάτες και 8 εξωτερικά μέλη. Το Τμήμα Ιατρικών Επιστημών στελεχώνεται από 9 τακτικά μέλη, 2 συνεργάτες και 11 εξωτερικά μέλη. Και το Τμήμα Τεχνών στελεχώνεται από 12 τακτικά μέλη, 6 συνεργάτες και 14 εξωτερικά μέλη.
Η Ακαδημία έχει ιδρύσει 17 ερευνητικά ινστιτούτα, σημαντικά στα πεδία των ανθρωπιστικών και των φυσικών επιστημών, έκαστο εκ των οποίων λειτουργεί ως αυτόνομος ερευνητικός οργανισμός αλλά διοικείται από το Κέντρο Ερευνών της Ακαδημίας.
Η Ακαδημία διαθέτει επίσης ορισμένες ειδικές μονάδες, όπως το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Επιστημονικού Συντονισμού που διευθύνεται από ένα τακτικό μέλος της, και την Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη, που πρόκειται για την 3η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στη Σλοβενία και τακτικά συμμετέχει σε ανταλλαγές βιβλίων με επιστημονικά ιδρύματα από όλο τον κόσμο.
Ιστορία
Η Σλοβενική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών ιδρύθηκε το 1938 με την αρχική ονομασία Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (ΑΕΤ). Την 23 Ιανουαρίου 1943 η ΑΕΤ παραβίασε την πολιτιστική σιωπή. Το ίδιο έτος, κατόπιν ενεργειών του Μιλαν Βίντμαρ, στην ονομασία της προστέθηκε ο επιθετικός προσδιορισμός Σλοβενική με διάταγμα του Λέων Ρούπνικ, του δημάρχου της Λιουμπλιάνα όταν ήταν προσαρτημένη στην Ιταλία. Μεταπολεμικά η μετονομασία αγνοήθηκε.
Το φθινόπωρο του 1945, η Εθνική Κυβέρνηση της Σλοβενίας με ηγέτη τον Μπόρις Κίντριτς περιόρισε την αυτονομία της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Το 1948 ο ιστορικός λογοτεχνίας Φρανς Κίντριτς διετελούσε την 2η θητεία του ως πρόεδρός της, και αυτήν την περίοδο η ΑΕΤ έχασε ακόμα περισσότερη αυτονομία και μετονομάστηκε πάλι σε Σλοβενική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών. Η ακαδημία έχασε τα μέλη της με το νέο νόμο και 30 ημέρες αργότερα έπαψε να υφίσταται. Το 1949 μια τροποποίηση στο νόμο επέτρεψε την ένταξη στην Ακαδημία όχι μόνο των επιστημόνων και καλλιτεχνών αλλά και εκείνων που οι πράξεις τους είχαν μία «ξεχωριστή σημασία». Κατά συνέπεια, οι Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και Έντβαρντ Καρντέλι έγιναν επίτιμα μέλη της. Οι Μπόρις Κίντριτς, Γιόσιπ Βίντμαρ και Μπόρις Ζιχερι ήταν εκλεγμένα μέλη με σημαντική συνεισφορά στην ανάπτυξη της Ακαδημίας.
Σύμφωνα με το Σοβιετικό σχέδιο ανάπτυξης, το 1946 ιδρύθηκαν το Ινστιτούτο Φυσικής και το Ινστιτούτο Χημείας, και 4 χρόνια αργότερα το Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων Οικονομολόγων. Εν τούτοις, οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες και η κλασική φυσική ιστορία παρέμειναν τα κυρίαρχα πεδία. Το 1950 υπήρχαν δέκα ινστιτούτα, ένα διοικητικό συμβούλιο και μία επιτροπή, με συμπεριλαμβανόμενα το Ινστιτούτο της Σλοβενικής γλώσσας και το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας.
Το 1995 η Ακαδημία εντάχθηκε στα Ευρωπαϊκά Επιστημονικά Ιδρύματα.
Αναφορές
Κατηγορία:Τέχνες στη Σλοβενία Κατηγορία:Πολιτισμός της Σλοβενίας Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών
Λεωνίδας Μπόνης
Ο Λεωνίδας Μπόνης (Κερασούντα Μικράς Ασίας 1896 – Αθήνα 1963) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας που έζησε στην Αθήνα κυρίως κατά το Μεσοπόλεμο σχεδιάζοντας κτίρια που σημάδεψαν το κέντρο της πόλης. Τα σημαντικότερα, σε συνεργασία με το Βασίλειο Κασσάνδρα (1904-1973) είναι: το μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (Μ.Τ.Σ.) (1927-1940, Πανεπιστημίου, Σταδίου και Αμερικής) και το μέγαρο θεαμάτων Ρεξ-Κοτοπούλη-Σινεάκ (1935-1937, Πανεπιστημίου 48).
Απόφοιτος της Ecole Nationale Superieure des Beaux Arts (E.N.S.B.A.) του Παρισιού επηρεάστηκε από τα γαλλικά πρότυπα και ρεύματα του Μεσοπολέμου (Art Deco και μοντέρνος κλασικισμός). Η αρχιτεκτονική του θα έλεγε κανείς ότι χαρακτηρίζεται από ένα νεωτερικό ορθολογισμό. Ασχολήθηκε κυρίως με μεγάλης κλίμακας ιδιωτικά κτίρια γραφείων, καταστημάτων, θεαμάτων και πολλαπλών χρήσεων καθώς και με διαγωνισμούς για δημόσια κτίρια στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, υπήρξε τακτικό μέλος του Τ.Ε.Ε. και το έκτο ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας(1948). Μεταπολεμικά συνεταιρίστηκε με το Μανώλη Λαζαρίδη (1894-1961) με μικρότερη, όμως, σε όγκο και σημασία παραγωγή. Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 67 ετών.
Καταγωγή και παιδικά χρόνια
Ο Λεωνίδας Μπόνης γεννήθηκε στην Κερασούντα της Ανατολίας από γονείς ανδριώτικης καταγωγής και μεγάλωσε μαζί με τα έξι μικρότερα αδέρφια του στη συνοικία Πέραν της Κωνσταντινούπολης. Μέσα σε ένα λόγιο περιβάλλον – ο πατέρας του, Νικόλαος Μπόνης, ήταν ιδιοκτήτης τυπογραφείου και εκδότης ελληνικών εφημερίδων, η δε μητέρα του, Γεωργία Σούμα, ήταν γόνος εύπορης οικογένειας, σπουδαγμένη στο Παρίσι – ο Λεωνίδας πήρε γαλλική παιδεία και αποφοίτησε από τη Ζωγράφειο Σχολή, με δάσκαλο το Νάτσινα. Αρχιτεκτονικές σπουδές Το ενδιαφέρον του για την αρχιτεκτονική τον έφερε στην Αθήνα, όπου φιλοξενήθηκε στην Πλάκα από την αδερφή της μητέρας του για να δουλέψει στο γραφείο του Βασιλείου Κουρεμένου(1875-1957), αποφοίτου της E.N.S.B.A., μετέπειτα καθηγητή της Σχολής Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η απασχόληση του Λεωνίδα δίπλα στο διακεκριμένο αρχιτέκτονα οφειλόταν μάλλον στη γνωριμία του δεύτερου με την οικογένεια Μπόνη κατά το διάστημα 1910-1915, οπότε και βρισκόταν στην Πόλη εκτελώντας σημαντικά έργα. Αυτή η πρώτη επαφή με το αντικείμενο υπήρξε καθοριστική για τη συνέχεια, καθώς ο Κουρεμένος, διαβλέποντας τις ικανότητες του νεαρού Μπόνη, τον ενθάρρυνε αλλά και βοήθησε να σπουδάσει στην E.N.S.B.A. στο Παρίσι.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη γαλλική πρωτεύουσα (1921-1928) ο Μπόνης χρειάστηκε να εργαστεί σκληρά για να καλύψει το κόστος της φοίτησής του, καθώς τα οικονομικά της οικογένειάς του στην Πόλη χειροτέρευαν. Μαθητής των V. A. F. Laloux και C. H. C. Lemaresquier, διακρίθηκε τόσο στα συνθετικά μαθήματα της σχολής όσο και σε διαγωνισμούς. Ένας από αυτούς ήταν και ο διαγωνισμός για το μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού το 1926, στον οποίο και πήρε το πρώτο βραβείο μαζί με το συμφοιτητή και μετέπειτα συνεργάτη του Β. Κασσάνδρα στην πρώτη τους κοινή προσπάθεια. Ο Μπόνης, για να επεξεργαστεί την πρότασή τους, έμεινε ένα ολόκληρο εξάμηνο στην Αθήνα, καθυστερώντας έτσι την ολοκλήρωση των σπουδών του. Όμως, η προσπάθεια τους ανταμείφθηκε, καθώς εκτός από το χρηματικό έπαθλο των 100.000 δρχ. τους ανατέθηκε και η μελέτη της άμεσης εκτέλεσης του έργου.
Συνεργασία με Β. Κασσάνδρα
Το 1928 ο Μπόνης επιστρέφει στην Αθήνα με την ολοκλήρωση των σπουδών του και ξεκινάει η κοινή επαγγελματική του πορεία με τον Κασσάνδρα. Οι δύο αρχιτέκτονες εργάζονται ως μελετητές της ανέγερσης του επιβλητικού μεγάρου του Μ.Τ.Σ. και παράλληλα συμμετέχουν με μεγάλη επιτυχία σε πλήθος διαγωνισμών του Μεσοπολέμου. Το γραφείο τους, που στεγάζεται για μεγάλο διάστημα στο μέγαρο Μ.Τ.Σ. – τα 2/3 του ολοκληρώθηκαν το 1932, οφείλει την επιτυχία του στις κοινωνικές σχέσεις του Κασσάνδρα με εύπορους αστούς και αθηναίους επιχειρηματίες και στην εργατικότητα και μεθοδικότητα του Μπόνη. Γόνιμη ήταν και η συνεργασία τους με το Γάλλο συμφοιτητή τους Henri Ducoux, ο οποίος θα παντρευτεί την αδελφή του Μπόνη Βιργινία το 1930 και θα του χαρίσει εκτός από επαγγελματικές γνωριμίες και τη φιλία εκλεκτών μελών της γαλλικής παροικίας στην Αθήνα.
Δυστυχώς, η απώλεια του μεσοπολεμικού αρχείου Μπόνη-Κασσάνδρα δυσκολεύει την κατάρτιση της εργογραφίας τους και μας εμποδίζει να προσδιορίσουμε τι μελετήθηκε από κοινού και τι όχι. Δεν μπορούμε, επίσης, να πούμε με βεβαιότητα αν οι δρόμοι τους χώρισαν πριν ή μετά το 1940. Πάντως, από το 1938 μέχρι το 1949/50 ο Μπόνης διατηρούσε σίγουρα προσωπικό γραφείο στο διαμέρισμά του στην οικογενειακή πολυκατοικία της οδού Ησιόδου 28.
Τα χρόνια της κατοχής
Στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής ο Μ. Λαζαρίδης ιδρύει μαζί με τον Μπόνη, σε συνεργασία με τους αρχιτέκτονες Νικόλαο Κακούρη (1903-1991) και Γεώργιο Βυργιώτη (1902-1958), Σχολή Αρχιτεκτονικών Μελετών φροντιστηριακού χαρακτήρα για σπουδαστές του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κυρίως όσους σκόπευαν να σπουδάσουν στην παρισινή Ecole des Beaux Arts. Στο γραφείο του Λαζαρίδη (Συγγρού 4), οπού στεγαζόταν η σχολή, θα μαθητεύσουν και θα εργαστούν τότε πολλοί σημαντικοί αρχιτέκτονες του ΄60, όπως ο Τάκης Ζενέτος (1926-1977) και ο Νίκος Χατζημιχάλης (1923-1986). Τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου ήταν πολύ δύσκολα για τον Μπόνη και την οικογένειά του. Στα Δεκεμβριανά του ΄44 σκοτώνεται η συζυγός του Αικατερίνη Ξηρουχάκη από αδέσποτη σφαίρα αφήνοντας ορφανές τις δύο κόρες τους, Κατερίνα και Αγγέλα, ενώ το 1949/50 πωλείται η οικογενειακή πολυκατοικία – που είχε γίνει σε σχέδιά του το 1936-37, οπού υπήρχαν το γραφείο και τα δύο ιδιόκτητα διαμερίσματα του αρχτέκτονα.
Συνεργασία με Μ. Λαζαρίδη
Μεταπολεμικά ο Μπόνης εργάζεται για μικρό χρονικό διάστημα στο Υπουργείο Συγκοινωνίας πριν επιστρέψει οριστικά στο ελεύθερο επάγγελμα και συνεταιριστεί με το φίλο του Μ. Λαζαρίδη. Ο πρώην συνεργάτης του Κασσάνδρας επικεντρώνεται στην ακαδημαϊκή του καριέρα. Το πρώτο μεταπολεμικό γραφείο του Μπόνη στεγάζεται στην οδό Σταδίου, όπου το παλιό κατάστημα Athenee, αλλά στα τέλη της δεκαετίας του 1950 το κοινό γραφείο Μπόνη-Λαζαρίδη θα στεγαστεί στην ιδιόκτητη και σχεδιασμένη από τους ίδιους πολυκατοικία τους επί της πλατείας Κλαυθμώνος. Το γραφείο τους, αν και εργάστηκαν γνωστοί νέο απόφοιτοι της E.N.S.B.A., όπως ο Σθένης Μολφέσης (1929-1998), δε θα μπορέσει να ακολουθήσει τις αρχιτεκτονικές εξελίξεις της εποχής κα το έργο που θα παράγει θα είναι κατώτερο του προπολεμικού των δύο αρχιτεκτόνων.