cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάικ Νίκολς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
1301 Υβόννη
Η Υβόννη (Yvonne) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,119. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι και της έδωσε το όνομα της αδελφής του.
Η τροχιά της Υβόννης έχει μεγάλη εκκεντρότητα, που την κάνει να διασχίζει όλο σχεδόν το εύρος της Κύριας Ζώνης σε κάθε περιφορά της, ενώ και η κλίση της τροχιάς της ως προς την εκλειπτική είναι από τις μεγαλύτερες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Υβόννης εκτιμάται σε 22,77 ± 2,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,163 ± 0,040. Η Υβόννη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 19 λεπτά.
Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών
Το Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών είναι το μουσείο το οποίο ο Ευγένειος Σπαθάρης έφτιαξε έτσι ώστε να διατηρήσει το υλικό του από φιγούρες σχετικές με το Θέατρο Σκιών. Η έδρα του βρίσκεται στο Μαρούσι παρ' όλο που έχει μετακινηθεί σε άλλο κτήριο. μικρογραφία|300x300px|Η είσοδος του παλιού κτηρίου του Σπαθάρειου Μουσείου Θεάτρου Σκιών στην Πλατεία Κασταλίας.|εναλλ.=
Ιστορία Μουσείου
Το μουσείο δημιουργήθηκε με την συνεργασία του καραγκιοζοπαίκτη Ευγένιου Σπαθάρη και του Δήμου Αμαρουσίου.
Το 1991 το μουσείο ίδρυσε το δικό του Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με όνομα Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου.Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε η ίδρυση του μουσείου και συγκροτήθηκε από τους ιδρυτές του το Διοικητικού Συμβουλίου.Τον Μάϊο του 1993 διοργανώθηκε η πρώτη ημερίδα Ελληνικού Θεάτρου Σκιών και στις 22 Ιουνίου του 1995 πραγρατοποιήθηκαν τα εγκαίνια του μουσείου, το οποίο στεγαζόταν σε ένα ανακαινισμένο νεοκλασσικό κτήριο στην πλατεία Κασταλίας.
Καθώς ο αριθμός των επισκεπτών αυξανόταν συνεχώς, πάρθηκε η απόφαση για επέκταση του χώρου του μουσείου και της διαμόρφωσης του αύλειου χώρου σε Θέατρο Σκιών. Πλέον, έχει μεταφερθεί στην οδό Μεσογείων σε ένα νέο ανακαινισμένο νεοκλασσικό κτήριο.
Οι σχολικές εκδρομές και οι εκπαιδευτικές επισκέψεις αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των επισκεπτών του μουσείου.
Σκοπός του Μουσείου
Σκοπός του Σπαθάρειου Μουσείου είναι να διατηρήσει και να προβάλλει το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Σκιών, το οποίο λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που έχει το θέατρο σκιών για την προέλευση και την ιστορία του, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα θέματα της διεθνούς έρευνας.
Ο ρόλος του Σπαθάρειου Μουσείου θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός, καθώς βοηθάει στο να διατηρηθούν οι συλλογές του Ευγένιου και του Σωτήρη Σπαθάρη, οι οποίες χρονολογούνται από το 1947.
Σύμφωνα με τον Ευγένιο Σπαθάρη το μουσείο δημιουργήθηκε με σκοπό άνθρωποι από όλες τις ηλικίες να το επισκέπτονται και να ενημερώνονται σχετικά με το θέατρο σκιών.
Εκθέματα Μουσείου
Τα εκθέματα που περιλαμβάνει το μουσείο ποικίλουν, καθώς στις διάφορες αίθουσες του εκτίθενται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα
Πέρε Λόπεθ Αγκράς
Ο Πέρε Λόπεθ Αγκράς (Pere López Agràs, 1971-) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από την Ανδόρρα. Χρημάτισε αρχηγός κυβερνήσεως υπηρεσιακά για έναν μήνα περίπου, το 2011. Νωρίτερα ήταν και υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
Καριέρα
Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Στις 8 Ιουνίου 2009 ανέλαβε υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών στην κυβέρνηση του Ζάουμε Μπαρτουμέου και υπηρέτησε ως τις 28 Απριλίου 2011.
Στις 28 Απριλίου 2011 ο Αγκράς ανέλαβε υπηρεσιακός αρχηγός της κυβέρνησης και αντικατέστησε τον Μπαρτουμέου, μετά την παραίτηση του τελευταίου από το αξίωμα στον απόηχο της δεινής εκλογικής του ήττας. Η υπηρεσιακή θητεία του ως αρχηγού κυβέρνησης τερματίστηκε στις 12 Μαΐου 2011, οπότε και ανέλαβε στο αξίωμα ο Αντονί Μαρτί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κυβερνήσεως της Ανδόρρας
Δάσκαλος της Φρανκφούρτης
Με την επωνυμία Δάσκαλος της Φρανκφούρτης φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος της εποχής της Αναγέννησης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα μεταξύ 1480 και δεκαετίας του 1520. Πιθανόν γεννήθηκε περί το 1460, καθώς ο πίνακας Αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη με τη σύζυγό του (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας) αναγράφει ως ηλικία του καλλιτέχνη τα 36 έτη και φέρει χρονολογία 1496. Αναγράφει, επίσης, ότι ο καλλιτέχνης ήταν μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας.
Το πραγματικό όνομα του καλλιτέχνη δεν είναι γνωστό. Το προσωνύμιο "Δάσκαλος της Φρανκφούρτης" του δόθηκε - αν και πιθανότατα ποτέ δεν επισκέφθηκε τη Φρανκφούρτη - λόγω δύο πινάκων, για τους οποίους έλαβε παραγγελία από πάτρονες αυτής της πόλης: Ο ένας πίνακας, με τίτλο Η Αγία Οικογένεια, χρονολογούμενος περί το 1505, δημιουργήθηκε κατά παραγγελία της δομινικανής εκκλησίας και σήμερα βρίσκεται στο Ιστορικό Μουσείο της πόλης, ενώ ο άλλος είναι ένα τρίπτυχο με τη Σταύρωση, το οποίο είχε παραγγείλει ο Κλάους Χούμπραχτ (Claus Humbracht), μέλος μιας από τις πλέον σημαίνουσες οικογένειες της πόλης και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Städel.
Ο Δάσκαλος της Φρανκφούρτης είναι ένας από τους πολλούς καλλιτέχνες που μπορούν να ταυτοποιηθούν από το ύφος τους, αλλά όχι με το όνομά τους. Εν τούτοις, πιστεύεται ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης ήταν ο Χέντρικ φαν Βουέλουβε (Hendrik van Wueluwe), ζωγράφος πολύ γνωστός στην Αμβέρσα την ίδια εποχή, αλλά το όνομα του οποίου δεν είναι συνδεδεμένο με κανένα έργο ζωγραφικής.
Αν ο ανώνυμος καλλιτέχνης ταυτίζεται με τον Χέντρικ φαν Βουέλουβε, διετέλεσε "Πρύτανης" (επικεφαλής) στη Συντεχνία έξι φορές. Ανάμεσα στους πίνακες που του αποδίδονται, εκτός των δύο στη Φρανκφούρτη, είναι Το πανηγύρι των Τοξοτών (1493, Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας) και η αυτοπροσωπογραφία με τη σύζυγό του.
Είναι επίσης γνωστό ότι ζωγράφισε πολλά αντίγραφα των πρώιμων Φλαμανδών ζωγράφων, όπως οι Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και Χούγκο φαν ντερ Χους για την ελεύθερη αγορά, αναπτύσσοντας στην Αμβέρσα ένα νέο ύφος ζωγραφικής, όπως ο πιο διάσημος από αυτόν και σύγχρονός του Κουέντιν Μασσάις.
Ασπράγγελοι Ιωαννίνων
μικρογραφία|Ο [[Δήμος Ζαγορίου, στην Περιφέρεια Ηπείρου, έχει έδρα τον οικισμό: Ασπράγγελοι Ιωαννίνων.]]
Οι Ασπράγγελοι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Ασπραγγέλων, της Δημοτικής Ενότητας Κεντρικού Ζαγορίου και υπάγονται στο Δήμο Ζαγορίου.
Γενικές πληροφορίες
Οι Ασπράγγελοι Ιωαννίνων είναι ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, χτισμένο σε υψόμετρο 989 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Οι Ασπράγγελοι αποτελούν την έδρα του Δήμου Ζαγορίου και ο μόνιμος πληθυσμός τους σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, είναι 159 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομάζονταν Δοβρά  ή Ντοβρά. Το όνομα «Ασπράγγελοι» το πήρε από τη «Μονή Ασπραγγέλων», που υπάρχει στην περιοχή.
Η πρώτη αναφορά για τον οικισμό γίνεται το 1380 και γνωρίζει ανάπτυξη κατά το 16ο και 17ο αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα, ήταν οικονομικά ανθηρό κεφαλοχώρι.
Η πέτρινη εκκλησία της Παναγίας χτίστηκε το 1915. Λίγο πιο μακριά βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που χτίστηκε το 1776. Στο χωριό σώζεται και το παλαιό μοναστήρι Μονή Δοβράς, που χρονολογείται από το 1600.
Κοντά στο χωριό, στον κάμπο της Ντοβράς, λειτουργεί το Κέντρο Πληροφόρησης Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου και στις πλαγιές του χωριού υπάρχει η Πίστα Ανεμοπτεριστών Ασπραγγέλων. Οι Ασπράγγελοι διαθέτουν μεταξύ άλλων, Ξενοδοχεία, Εστιατόρια, Φαρμακείο, Πρατήριο Καυσίμων, Δημαρχείο και Κ.Ε.Π..
Μαρτυρικό χωριό
Κατά τη Γερμανική Κατοχή, το χωριό Ασπράγγελοι ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί, οι οποίοι σε αντίποινα το πυρπόλησαν στις 15 Ιουλίου 1943, με απολογισμό 115 καμένα σπίτια και 2 νεκρούς. Το καλοκαίρι του 1944, οι Γερμανοί συνέλαβαν δεκαεννιά άτομα και τους φυλάκισαν στο υπόγειο της Ζωσιμαίας Σχολής. Οι συλληφθέντες έμειναν εκεί για καιρό αλλά τελικά διασώθηκαν.
Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου
Περίπου ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό έχει ανεγερθεί το Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου προς τιμήν των γυναικών του Ζαγορίου, που βοήθησαν τον Ελληνικό Στρατό το 1940, μεταφέροντας τρόφιμα, ρούχα και πολεμοφόδια στους στρατιώτες.
Διατελέσαντες Κοινοτάρχες
<mapframe latitude="39.82333333333334" longitude="20.72861111111111" zoom="11" width="250" height="160" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας
right|thumb|250px|Από την εικονογράφηση της [[Σκανδιναβική Σάγκα|Σάγκας του Χάραλντ Χαρντράντε]] Ο Χάραλντ Σίγκουρντσον (Harald Sigurdsson, 1015 - 25 Σεπτεμβρίου 1066), στον οποίο δόθηκε το επίθετο Hardråde (το οποίο μεταφράζεται σχεδόν ως "σκληρός κυβερνήτης") στη σκανδιναβική σάγκα, ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας (ως Χάραλντ Γ΄) από το 1046 έως το 1066. Επιπλέον, διεκδίκησε ανεπιτυχώς τον θρόνο της Δανίας μέχρι το 1064 και τον αγγλικό θρόνο το 1066. Πριν γίνει βασιλιάς, ο Χάραλντ είχε περάσει περίπου 15 χρόνια στην εξορία ως μισθοφόρος και στρατιωτικός διοικητής στο Κράτος των Ρως και του Τάγματος των Βαράγγων στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Όταν ήταν 15 ετών, το 1030, ο Χάραλντ πολέμησε στη μάχη του Στίκλεσταντ μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του, Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας (αργότερα άγιο Όλαφ). Ο Όλαφ προσπάθησε να ανακτήσει τον νορβηγικό θρόνο, τον οποίο είχε χάσει από τον Δανό βασιλιά Κνούτο δύο χρόνια νωρίτερα.
Είναι επίσης ο ήρωας της 9ης σάγκας του ισλανδού μεσαιωνικού ποιητή Σνόρρι Στούρλουσον, όπου με επικό τρόπο εξιστορούνται κομμάτια της ζωής του. Θεωρείται ιδρυτής του Όσλο, αν και τα αρχαιολογικά ευρήματα δε συνηγορούν σε αυτό.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Νορβηγία το 1015 και φυγάς μετά το πραξικόπημα κατά του ετεροθαλή αδελφού του, βασιλιά Όλαφ Β' του Χονδρού (μετέπειτα Αγίου Όλαφ), ο Χάραλντ εγκαταστάθηκε στο Νόβγκοροντ σε ηλικία δεκαπέντε ετών. Το Νόβγκοροντ ήταν η δεύτερη σημαντικότερη πόλη του Κράτους των Ρως, το οποίο εκείνη την εποχή έφθανε στη μέγιστη ακμή του υπό την ηγεσία του βαράγγου Μέγα Πρίγκηπα Γιάροσλαβ του Σοφού.
Ένα χρόνο μετά, ο Χάραλντ συγκρότησε μια ληστρική ορδή που πολέμησε στο πλευρό των Ρως κατά των Πολωνών. Η φήμη του διαδόθηκε σύντομα και στα είκοσί του 1035 στρατολογήθηκε από τους Βυζαντινούς στο Τάγμα των Βαράγγων, όπου εντασσόταν οι Σκανδιναβοί μισθοφόροι. Στην ταραγμένη εκείνη περίοδο υπηρέτησε κατά σειρά τέσσερις αυτοκράτορες, τους Μιχαήλ Δ' τον Παφλαγόνα, Μιχαήλ Ε' τον Καλαφάτη, Ζωή την Πορφυρογέννητη και Κωνσταντίνο Θ' τον Μονομάχο.
Για τα επιτεύγματά του προήχθη από νωρίς σε Ακόλουθο (αντίστοιχο του σημερινού αντισυνταγματάρχη) και μολονότι ήταν αγράμματος και πολύ νέος, του ανατέθηκε η διοίκηση της Βαραγγικής Φρουράς. Επί Χάραλντ οι Βαράγγοι μισθοφόροι σημείωσαν σπουδαίες στρατιωτικές επιτυχίες και διακρίθηκαν στη χρήση ανορθόδοξων μεθόδων, όπως ήταν ο εμπρησμός εχθρικών κάστρων με φλεγόμενα πουλιά ή η υποκριτική απροθυμία τους να πολεμήσουν, ώστε οι αντίπαλοι να νομίσουν πως νίκησαν και να βγουν από τα οχυρά τους. Συνολικά έλαβε μέρος σε έντεκα μεγάλες μάχες - κατά των Αράβων στη Μικρά Ασία, την Αφρική και τη Σικελία, καθώς και στη Βουλγαρία κατά των Βουλγάρων και τη νότια Ιταλία κατά των Σαρακηνών. Την περιουσία που αποκόμιζε από τις εκστρατείες φρόντιζε να την "αποταμιεύει", στέλνοντάς την για φύλαξη στο Νόβγκοροντ, ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν κινδυνεύει.
Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο πώς σταμάτησε η καριέρα του στον βυζαντινό στρατό. Σύμφωνα με κάποιες πηγές αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του για να διεκδικήσει τον θρόνο. Κατά μία δεύτερη εκδοχή, ο Χάραλντ έπεσε θύμα ερωτικού πάθους: η αυτοκράτειρα Ζωή ήταν ερωτευμένη μαζί του, αλλά αυτός ήθελε να παντρευθεί την ανηψιά της Μαρία. Φυσικά η Ζωή αρνήθηκε να δώσει τη συγκατάθεσή της και έπεισε τον σύζυγό της Κωνσταντίνο Θ΄ να τον φυλακίσει, με το πρόσχημα ότι είχε υπεξαιρέσει λάφυρα. Ο Χάραλντ όμως απέδρασε, απήγαγε τη Μαρία και διέφυγε στον Εύξεινο Πόντο. Σύμφωνα μάλιστα με αυτήν την εκδοχή, όταν πια βεβαιώθηκε ότι έχει ξεφύγει από κάθε κίνδυνο, έστειλε τη Μαρία πίσω στη Ζωή για να της αποδείξει πόσο αδύναμη ήταν μπροστά του.
Όταν πέθανε ο αγγλοσάξονας βασιλιάς Εδουάρδος ο Ομολογητής, ο Χάραλντ έθεσε σε εφαρμογή ένα μεγαλόπνοο σχέδιο κατάκτησης της Αγγλίας, επικαλούμενος μυστικές συμφωνίες των προκατόχων του και υποστηρίζοντας ότι είναι ο νόμιμος διάδοχος του αγγλικού θρόνου. Έτσι το 1066 εισέβαλε στο νησί επικεφαλής 15.000 ανδρών, ώστε να πάρει τον θρόνο από τον Χάρολντ Β΄ Γκόντβινσον, τον τελευταίο αγγλοσάξονα βασιλιά. Η εκστρατεία απέτυχε παταγωδώς - ο ίδιος σκοτώθηκε στη μάχη του Στάμφορντ Μπριτζ (25 Σεπτεμβρίου 1066), ενώ από τα 300 πλοία μόνο 25 επέστρεψαν στη Νορβηγία. Τα οστά του μεταφέρθηκαν ένα χρόνο μετά τον θάνατό του στο Νιντάρος (Τρόντχαϊμ) και τοποθετήθηκαν στον Ναό της Μαρίας.
Με τον θάνατο του Χάραλντ Σίγκουρντσον έκλεισε μία μεγάλη περίοδος της σκανδιναβικής ιστορίας, η Εποχή των Βίκινγκ. Οι διάδοχοί του ακολούθησαν διαφορετική πολιτική, αυτήν της ειρηνικής συμβίωσης με τη Δυτική Ευρώπη, με αποτέλεσμα την εδραίωση του χριστιανισμού και το σταδιακό εξευρωπαϊσμό των σκανδιναβικών λαών. Για τον λόγο αυτό συχνά ο Χάραλντ περιγράφεται ως ο τελευταίος βίκινγκ βασιλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Βυζαντινοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Παντελής Ροζάκης
Ο Παντελής Ροζάκης (1902-1976), του Μιχαήλ, ήταν Έλληνας δικηγόρος, καθηγητής και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ως υπουργός.
Σταδιοδρομία
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δίδαξε και ως καθηγητής. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Χίου στις εκλογές του 1933. Με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Μεταπολεμικά, το 1946 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων υπηρετώντας ως το 1950. Σε εκείνες τις τελευταίες εκλογές έλαβε 1.610 ψήφους. Στην κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας από τις 26 Νοεμβρίου 1948 ως τις 20 Ιανουαρίου 1949.
Απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 12 Μαρτίου 1976 από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Αυγούστα, και έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ματσούκι Ιωαννίνων
Το Ματσούκι είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Αποτελεί έδρα κοινότητας και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 543 κάτοικοι. Πλέον (2022) σύμφωνα με την πιο πρόσφατη μέτρηση που έγινε, οι μόνιμοι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τους 80. Το Ματσούκι ήταν κυρίως κτηνοτροφικό χωριό σε αντίθεση με τα πλουσιότερα γειτονικά του Τζουμερκοχώρια, τους Καλαρρύτες και το Συρράκο, που στηρίχθηκαν στο εμπόριο και την αργυροχρυσοχοΐα. Κυριότερο αξιοθέατο της περιοχής είναι η Μονή Βύλιζας που βρίσκεται μεταξύ του Ματσουκίου και των Καλαρρυτών.
Κοινότητα Ματσουκίου
thumb|Όρια κοινότητας Το 1912 συστάθηκε η Κοινότητα Ματσουκίου και το 1925 υπήχθη από το νομό Άρτας στο νομό Ιωαννίνων. Καταργήθηκε το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Περιφέρεια Άρτα
Η Περιφέρεια Άρτα (αραβικά: أرتا, γαλλικά: Arta) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 1.800 τ.χλμ. και πληθυσμό 45.047 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Άρτα.
Γεωγραφία
Η Περιφέρεια Άρτα βρίσκεται νότια-κεντρικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα δυτικά και νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Ντικίλ, στα νότια με την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και στα βόρεια-κερτρικά με το Τζιμπουτί. Έχει έκταση 1.800 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μέμπτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Ταντζουρά, την Περιφέρεια Ομπόκ και την Περιφέρεια Αλί Σαμπί.
Δημογραφία
Η Περιφέρεια Άρτα έχει πληθυσμό 45.047 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και την Περιφέρεια Ταντζουρά Έχει πυκνότητα 25 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί
Παραπομπές
Άρτα
Κώστας Καβρέντζης
Ο Κώστας Καβρέντζης (Κωστούλας) (1917-1948) ήταν απόφοιτος νομικής, κομμουνιστής, υπασπιστής του Άρη Βελουχιώτη, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.
Νεανικά χρόνια
Ο Κώστας Καβρέντζης γεννήθηκε στο Νεοχώρι Φθιώτιδας το 1917, όπου τελείωσε το δημοτικό. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη Λαμία και κατόπιν εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στο αλβανικό μέτωπο, απόφοιτος όντας της νομικής, πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.
Στην Εθνική Αντίσταση
Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο χωριό του και εντάχθηκε από τους πρώτους στην αντάρτικη ομάδα του Άρη Βελουχιώτη με το ψευδώνυμο "Κωστούλας Αγραφιώτης", έγινε υπασπιστής του Άρη και αργότερα εντάχθηκε στον έφιππο ουλαμό του ΕΛΑΣ, στους επονομαζόμενους μαυροσκούφηδες.
Μετά τη Βάρκιζα
Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας ο Κωστούλας επικεφαλής 20 ανδρών του έφιππου ουλαμού του ΕΛΑΣ έφυγε για το Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας και επέστρεψε αργότερα, αρχές του 1947, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, για να ενταχθεί στο ΔΣΕ με το βαθμό του λοχαγού. Μετά από λίγο όμως επέστρεψε πάλι πίσω στο Μπούλκες, όπου ήρθε σε αντιπαράθεση με την κομματική ηγεσία του στρατοπέδου και χαρακτηρίστηκε "αντικομματικό στοιχείο" και "φραξιονιστής". Συνέπεια αυτής της αντιπαράθεσης ήταν η δολοφονία του το 1948 από την κομματική ΥΤΟ (Υπηρεσία Τάξης Ομάδας), ενώ το έγκλημα παρουσιάστηκε ως αυτοκτονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, Ριζοσπάστης,20/11/2005
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Μπεχτσινάρι (Θεσσαλονίκη)
thumb|Η [[Βίλα Πετρίδη (αρχοντικό οδού Αναγεννήσεως), που βρίσκεται στην τότε παραλιακή περιοχή της πόλης και σήμερα αποτελεί πολιτιστικό χώρο του Δήμου Θεσσαλονίκης.]] Μπεχτσινάρι ή Μπεχ Τσινάρ ονομαζόταν παλιότερα η περιοχή της Θεσσαλονίκης που σήμερα βρίσκεται στο λιμάνι της πόλης, στο ύψος περίπου της τρίτης και της τέταρτης προβλήτας του σημερινού λιμανιού και πολύ κοντά στη Βίλα Πετρίδη και την Πύλη Αξιού. Η λέξη στα τούρκικα σημαίνει "πέντε πλατάνια" (beş-πέντε, çınar-πλατάνι). Η περιοχή ονομαζόταν ακόμα Κήπος των Πριγκίπων, που ήταν και στάση του Τραμ Θεσσαλονίκης.
Σε εκείνο το σημείο υπήρχε παραλία η οποία ήταν κατάλληλη για αναψυχή (φίνο ακρογιάλι, όπως έγραψε ο Βασίλης Τσιτσάνης στο τραγούδι του Μπαξέ Τσιφλίκι).
Μετά την επέκταση του λιμανιού η περιοχή άλλαξε χρήση με μουσεία, μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και βιοτεχνικά κτίρια. Στην περιοχή βρίσκεται το νέο κτιριακό συγκρότημα που στεγάζει τις υπηρεσίες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και το υπό ανέγερση Μουσείο Ολοκαυτώματος Ελλάδος.
Ρωμαϊκή, Βυζαντινή και οθωμανική περίοδος
Διασώζονται πηγές που αναφέρουν το μαρτύριο των αγίων Αγαθόποδος και Θεοδούλου των Θεσσαλονικέων, οι οποίοι την εποχή του Καίσαρος Μαξιμιανού (285-305 μ.Χ.) μαρτύρησαν δια πνιγμού στη θάλασσα δυτικά του ρωμαϊκού λιμένα, οι οποίοι και ετάφησαν στη δυτική ακτή και εκεί πιθανώς να βρισκόταν και ο γνωστός από τις πηγές ναός των αγίων.
Το τοπίο πέραν των βορειοδυτικών τειχών της Θεσσαλονίκης περιγραφόταν ήδη από βυζαντινές πηγές με κύρια χαρακτηριστικά το καλό κλίμα λόγω της γειτνίασης με τη θάλασσα, τα αμπέλια, τα πυκνό­φυλλα δένδρα, τα περιβόλια, τα οικήματα και τις πολλές ιερές μονές. Η τοποθεσία ήταν γνωστή ως φυσική παραδείσια περιοχή και στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, με πηγή, πλατάνια και πανδοχείο, όπως αναφέρουν στα απομνημονεύματά τους οι αγωνιστές Νικόλαος Κασομούλης και Στέφανος Καλαμίδας.
Το πάρκο δημιουργήθηκε στα 1836 από τον Βαλή Σαμπρί Πασά. Υψηλοί καλεσμένοι από όλη την Ευρώπη έφταναν εκεί φιλοξενούμενοι τις εξουσίας και στις αρχές του αιώνα, εκεί καλούσε η Φεντερασιόν τους εργάτες για να εορτάσουν την Εργατική Πρωτομαγιά. Η ακρογιαλιά ήταν χωρισμένη σε ανδρών και γυναικών όπου το ναυτικό διαφύλαττε την κομψή διεξαγωγή των λουτρών. Η γυναικεία πλευρά διέθετε και κλειστές καμπίνες για να έχουν τη δυνατότητα οι λουόμενες να αποφεύγουν την ηλιοφάνεια (συμβαδίζοντας με τη μόδα της εποχής).
Τραμ
thumb|250px|Ο χάρτης του τραμ της Θεσσαλονίκης το 1938, όπου διακρίνεται η διακλάδωση βορειοδυτικα προς το λιμάνι και τον Κήπο των Πριγκήπων. Στην είσοδο του Κήπου των Πριγκήπων έφτανε το Τραμ Θεσσαλονίκης. Οι βασικές γραμμές των ιππηλατών τραμ αφορούσαν τις διαδρομές: 1. Τελωνείο (Πλατεία Ελευθερίας) - Νίκης - Λευκός Πύργος - Αποθήκη και 2. Σιδηροδρομικός Σταθμός Ανατολικών Σιδηροδρόμων ή Μπεστσινάρ - Εγνατία - Λευκός Πύργος - Αποθήκη, υπήρχε η γραμμή σύνδεσης Εγνατίας με Νίκης και η γραμμή Τελωνείου με 26ης Οκτωβρίου της γραμμής Ντεπώ - Μπεχτσινάρι (και «Χαριλάου – Κήπος των Πριγκίπων» μετά την απελευθέρωση).
Το 1908 ξεκινούν να λειτουργούν τα ηλεκτροκίνητα τραμ. Το δίκτυο των γραμμών που χρησιμοποίησε τελικά το ηλεκτροκίνητο τραμ δεν ξεπερνά εκείνο του ιππήλατου. Έτσι, οι βασικές γραμμές για αρκετά χρόνια θα παραμείνουν οι εξής: α) Ντεπώ - Βασιλίσσης Όλγας - Λευκός Πύργος - Παραλία - Πλατεία Ελευθερίας και β) Ντεπώ - Βασιλίσσης Όλγας - Εθνικής Αμύνης - Εγνατία - Βαρδάρη, που διακλαδωνόταν μετά για Παλαιό Σταθμό ή συνέχιζε για τον Κήπο των Πριγκήπων.
Γύρω στο 1930 οι γραμμές ήταν:Ντεπώ-Aνδρούτσου-Βενιζέλου-Τσιμισκή, Νοσοκομείου Χιρς-Σιδηροδρομικού Σταθμού, Νοσοκομείου Χιρς-Κήπου Πριγκίπων, 25ης Μαρτίου-Συνοικισμού Χαριλάου, Πλατείας Λευκού Πύργου-Συντριβάνι.
Μετά την Απελευθέρωση
Μετά την απελευθέρωση το πάρκο ονομάστηκε «Κήπος των Πριγκίπων» προς τιμήν των παιδιών του Γεωργίου Α΄. Η ίδρυση του Κήπου των Πριγκήπων και η σύνδεση του αργότερα με το τραμ (τέρμα), έδωσε στην περιοχή έναν ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτήρα με τη συγκέντρωση κόσμου, περιπατητών, καθώς και διαφόρων ορχηστρών που ψυχαγωγούσαν το κοινό. Διέθετε πάρκο με καφενείο, μπυραρία, εστιατόριο, καμπαρέ, θεατρική σκηνή και πίστα πατινάζ.
Από το 1920 το πάρκο αποτελούσε πλέον δημοφιλή τόπο αναψυχής για πολλούς Θεσσαλονικείς. Λειτούργησε εκεί στρατόπεδο γυμνιστών από το γιατρό Ντουάρτε που εφάρμοζε μια νέα για την εποχή σωματική αγωγή. Πενήντα νέοι και νέες είχαν αρχίσει να παίρνουν μέρος στο σύλλογο.
Από το 1930 στον χώρο άρχισε η ανάπτυξη βυρσοδεψίων και των βιομηχανιών. Η επέκταση των εγκαταστάσεων του λιμανιού και η ανέγερση πετρελαιοδεξαμενών έδιωξαν οριστικά τους λουόμενους.
Σήμερα
thumb|400px|Η περιοχή ανέγερσης του [[Μουσείο Ολοκαυτώματος (Θεσσαλονίκη)|Μουσείου Ολοκαυτώματος στην οδό Παλαιού Σταθμού και ο πολυχώρος πολιτισμού Μύλος.]] Στην περιοχή βρίσκεται το Μουσείο Ύδρευσης Θεσσαλονίκης που στεγάζεται στo ιστορικό κεντρικό αντλιοστάσιο της πόλης του 1894, ο πολυχώρος πολιτισμού Μύλος (διατηρητέος πενταόροφος αλευρόμυλος του 1924) και το Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Θεσσαλονίκης LABattoir  (διατηρητέο κτίριο παλαιών σφαγείων του 1896). Ακόμη τα κτίρια της παλιάς εταιρείας Φωταερίου του 1888 αποκαταστάθηκαν και εντάχθηκαν στο νέο κτιριακό συγκρότημα που στεγάζει τις υπηρεσίες της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στην οδό 26ης Οκτωβρίου. Στην ίδια οδό βρίσκεται το ιστορικό εργοστάσιο Ζυθοποιίας ΦΙΞ του 1892 και το διατηρητέο μεγάλο πέτρινο βυρσοδεψείο του 1913 με τη χαρακτηριστική πρόσοψη κεραμικών πλίνθων το οποίο λειτουργεί ως ξενοδοχείο. Ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον με στοιχεία μπαρόκ και αρτ-νουβό, παρουσιάζει επίσης η οικία Μεϊμάρη έργο του Μαξιμιλιανού Ρούμπενς στην οδό 26ης Οκτωβρίου 32.
Το 2018 θεμελιώθηκε στην περιοχή το Μουσείο Ολοκαυτώματος και βρίσκεται σε φάση ανέγερσης. Ακόμη δημιουργήθηκε Πάρκο Μνήμης, με ελαιώνα που αποτελείται από 200 και πλέον αιωνόβιες ελιές.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θεσσαλονίκης
Opel Vivaro
Το Opel Vivaro είναι ένα ελαφρύ επαγγελματικό βαν αυτοκίνητο, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel (έως τον Μάρτιο του 2017 μέρος του ομίλου της General Motors και στη συνέχεια μέλος του Ομίλου PSA, ενώ από τον Ιανουάριο του 2021 μέλος του πολυεθνικού ομίλου Stellantis). Αρχικά, κατασκευαζόταν σε συνεργασία με τη Renault, η οποία κατά τη διάρκεια της εξέλιξής του επέβλεπε τον σχεδιασμό του. Η αντίστοιχη έκδοση της Renault ονομάζεται Renault Trafic.
Πρώτη γενιά (2001 - 2014)
Με βάση σχετική συμφωνία μεταξύ των δύο εταιρειών, την παραγωγή έχει αναλάβει η δεξιοτίμονη δίδυμη εταιρεία της Opel, Vauxhall, στο Λούτον της Αγγλίας, στο εργοστάσιό της GMM Luton. Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλείται ως Vauxhall Vivaro, καθώς η Vauxhall διατίθεται αποκλειστικά στη χώρα αυτή. Λαμβάνοντας υπόψη την εμπορική επιτυχία του, μετά την εξαγορά της Nissan Motor Company από τη Renault, η Nissan παρουσίασε και τη δική της εκδοχή, την οποία εμπορεύεται με την επωνυμία Nissan Primastar και κατασκευάζει στο εργοστάσιό της στη Βαρκελώνη.
Η έκδοση της Opel / Vauxhall διαφέρει σε κάποιες λεπτομέρειες, όπως στο τιμόνι, στο ραδιόφωνο και στο χρώμα φωτισμού του πίνακα οργάνων και του ταμπλό, καθώς είναι πορτοκαλί αντί για κόκκινο. Πριν από την ανανέωση του 2006, επίσης, διέφεραν ελαφρώς στην αισθητική του μπροστινού μέρους, αλλά μετά οι διαφορές περιορίστηκαν μόνο στη μπροστινή γρίλια που ενσωματώνει το λογότυπο της εταιρείας.
Δεύτερη γενιά (2014 - 2019)
Η δεύτερη γενιά ως Opel Vivaro B ξεκίνησε το 2014 παράλληλα με τα Renault Trafic C και Nissan NV300. Το 2016, η Fiat Professional ενέταξε στην παλέτα της το ίδιο μοντέλο ως αντικαταστάτη του Fiat Scudo, με την ονομασία Fiat Talento. Εκτός από τους πιο γνωστούς κατασκευαστές, την πρωτοβουλία μετά την συναρμολόγηση του φυσικά ανέλαβε και η Vauxhall, όπως έκανε και στο προηγούμενο μοντέλο.
Η συναρμολόγηση του, για λογαριασμό των Opel, Nissan, Renault και Fiat, γινόταν στο Σάντουβιλ της Γαλλίας και για την Vauxhall στο Λούτον της Αγγλίας.
Ειδικότερα η εκδοχή Opel / Vauxhall Vivaro αποσύρθηκε από την παραγωγή τον Μάρτιο του 2019, λόγω της εξαγοράς της Opel και της Vauxhall από τον Όμιλο PSA.
Τρίτη γενιά (2019 - σήμερα)
Τον Μάρτιο του 2019 μπήκε στην παραγωγή η τρίτη γενιά του Vivaro, που βασίζεται πλέον στο Citroën Jumpy του 2019, όπως προαναφέρθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Vivaro Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ιερά Μητρόπολις Μάνης
Έδρα της Μητροπόλεως είναι το Γύθειο και σημερινός της Μητροπολίτης είναι ο Χρυσόστομος (Παπαθανασίου), ο οποίος εξελέγη από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος στις 7 Φεβρουαρίου 2018.
Ιστορικά στοιχεία
Αρχικά το Γύθειο, με τη σύσταση του Βασιλείου της Ελλάδος αποτελούσε ενοριακό χωριό της Επισκοπής Καρυουπόλεως, η οποία ανήκε στη Μητρόπολη Λακεδαιμονίας. Με το «Β.Δ. από 21 Νοεμβρίου 1833» «Περί διορισμού του προσωπικού των Επισκοπών του Βασιλείου», το Γύθειο έγινε έδρα επισκοπής, μία από τις τότε πέντε νέες επισκοπές της Μάνης, καταργουμένων ισάριθμων παλαιοτέρων μεταξύ των οποίων και της επισκοπής Καρυουπόλεως. Οι νέες επισκοπές βάσει του διατάγματος αυτού, με τις αντίστοιχες καταργηθείσες ήταν: Το Διάταγμα αυτό υπήρξε σταθμός στην νεότερη εκκλησιαστική ιστορία της Μάνης, καθώς και της ιστορούμενης πρωτεύουσας, του Γυθείου.
Σημειώνεται ότι η Μάνη είναι η τελευταία περιοχή της Ελλάδος που εκχριστιανίστηκε και μάλιστα ολοκληρωτικά επί τουρκοκρατίας. Σπουδαιότερες επισκοπές, εκτός των δύο μητροπόλεων Λακεδαιμονίας και Μονεμβασίας, που είχαν ιδρυθεί (από τους βυζαντινούς χρόνους) στη Μάνη, ήταν: η Επισκοπή Μαΐνης, που είχε προαχθεί σε αρχιεπισκοπή, η Επισκοπή Καρυουπόλεως και η Επισκοπή Ζαρνάτας, που είχε επίσης προαχθεί σε αρχιεπισκοπή. Στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 δημιουργήθηκαν πολλές άλλες, όχι όμως και με τόσο νόμιμες διαδικασίες. Σχεδόν κάθε μεγάλο χωριό εμφανίζονταν ως επισκοπική έδρα. Ειδικότερα στη Μάνη δημιουργήθηκαν εκτός των παραπάνω οι επισκοπές Πλάτσης, Λαγίας, Μηλέας και Ανδρούβιστας υπαγόμενες στον Μητροπολίτη Μονεμβασίας και η επισκοπή Μαλτσίνας, υπαγόμενη στο Μητροπολίτη Λακεδαιμονίας. Αυτή η διάρθρωση ίσχυε μέχρι το 1833 που εφαρμόσθηκε η νέα εκκλησιαστική διαίρεση ακολουθώντας τη διοικητική διαίρεση του νέου Βασιλείου. Ήταν όμως αδύνατο να καλυφθούν οι τόσοι υπεράριθμοι διαθέσιμοι ιεράρχες των καταργουμένων εδρών καθώς και άλλοι που έρχονταν πρόσφυγες από τουρκοκρατούμενες ακόμη περιοχές. Αυτό είχε ως συνέπεια οι περισσότεροι να γίνουν βοηθοί επισκόπων (τιτουλάριοι), και κάποιοι να καταγγέλλουν τη Διοίκηση της Χώρας και ειδικότερα τον Βασιλέα Όθωνα ως εχθρό της Ορθοδοξίας.
Πρώτος επίσκοπος Γυθείου ορίστηκε ο από Καρυουπόλεως Κύριλλος Γέρμος (21 Νοεμβρίου 1833-25 Μαΐου 1842). Αργότερα οι πέντε περιφερειακές Επισκοπές (Γυθείου, Ασίνης, Οιτύλου, Ζυγού και Καρδαμύλης) ενώνονται διαδοχικά με την Επισκοπή Λακεδαίμονος, η συγχώνευση αυτή πραγματοποιείται το χρονικό διάστημα 1834-1852. Συγκεκριμένα, η αρχή γίνεται με την Επισκοπή Καρδαμύλης (1834) μετά την παραίτηση του επισκόπου της, και ακολουθούν οι Επισκοπές Οιτύλου, Ζυγού (1841) που καταργήθηκαν λόγω μακράς χηρείας, και Γυθείου (1842) που καταργήθηκε επίσης λόγω μακράς χηρείας μετά τον θάνατο του Κύριλλου. Τελευταία ενώνεται η Επισκοπή Ασίνης που παρέμενε η μόνη που είχε επιζήσει (1852). Το διάστημα μεταξύ των ετών 1844-1852 την διοίκηση της περιοχής ασκεί Επισκοπική Επιτροπή.
Με Νόμο της 9ης Απριλίου 1852 ανασυστάθηκε η επισκοπή Γυθείου και η επισκοπή Οιτύλου. Το 1888 η επισκοπή Οιτύλου καταργήθηκε και συγχωνεύτηκε με την επισκοπή Γυθείου, αποτελώντας πλέον ενιαία επισκοπή. Έτσι η επισκοπή Γυθείου και Οιτύλου απέκτησε τα σημερινά της γεωγραφικά όρια. Κατά το 1936 συγχωνεύτηκε η επισκοπή Γυθείου, Οιτύλου και Κυθήρων (η επισκοπή Κυθήρων για βραχύ διάστημα αποτέλεσε τμήμα της επισκοπής Γυθείου και Οιτύλου) για εννιά μήνες περίπου με τη μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, μετά την μετάθεση του επισκόπου Γυθείου και Οιτύλου Διονυσίου στη επισκοπή Μονεμβασίας και Σπάρτης, διατηρώντας έτσι και τους δύο τίτλους. Μετά όμως το γενικό ξεσηκωμό των Μανιατών που δεν ήθελαν να εξαρτώνται από την Επισκοπή Σπάρτης, η επισκοπή Γυθείου και Οιτύλου ανασυστάθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 136, το Φθινόπωρο του 1936.
Η Ιερά Μητρόπολις Γυθείου και Οιτύλου αποτελεί σήμερα μία από τις 81 Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, με έδρα το Γύθειο. thumb|right|Χρυσόστομος Α΄ (Δασκαλάκης), Μητροπολίτης Γυθείου και Οιτύλου (1942-1945)
Διοίκηση
Έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως είναι το Γύθειο όπου και το Μητροπολιτικό Μέγαρο (Επισκοπείο) στο οποίο βρίσκονταιτα γραφεία της Μητροπόλεως (του Μητροπολίτου, του Πρωτοσυγκέλλου, του Γεν. αρχιερατικού επιτρόπου, των αρχιερατικών επιτρόπων των 6 περιφερειών, της Αποστολικής Διακονίας, ΤΑΚΕ, Λογιστηρίου, Γεν. Φιλόπτωχου Ταμείου, και Δημοσίων σχέσεων. Στο Επισκοπείο συνέρχονται επίσης το Μητροπολιτικό Συμβούλιο, το Επισκοπικό Δικαστήριο, το τοπικό ΤΑΚΕ, το Συμβούλιο του Εκκλησιαστικού Γηροκομείου, καθώς και το Συμβούλιο του Ασύλου Ανιάτων.
Αρχιερατική Περιφέρεια Αβίας
Στη περιφέρεια αυτή υπάγονται κατ΄ αλφαβητική σειρά οι περιοχές: Αβία, Αλτομιρά, Βέργα, Βόρειο, Δολοί (Άνω και Κάτω), Καλλιανέικα, Κάμπος, Μάλτα, Μικρή Μαντίνεια, Οροβά, Πηγάδια, Σταυροπήγιο, Σωτηριάνικα, και Χώρα Κέντρου.
Αρχιερατική Περιφέρεια Γυθείου
Στη περιφέρεια αυτή υπάγονται κατ΄ αλφαβητική σειρά οι περιοχές: Γύθειο, Άγιος Βασίλειος, Αιγίες, Άρνα, Δροσοπηγή, Καλύβια, Καρβελάς, Καρυούπολη, Κονάκια, Κρήνη, Λυγερέας, Μαραθέα, Μαυροβούνι, Μυρσίνη, Νεοχώρι, Παρασυρός, Πλάτανος, Σιδηρόκαστρο, Σκαμνάκι, Σκουτάρι και Σκυφιάνικα.
Αρχιερατική περιφέρεια Λεύκτρου
Στη περιφέρεια αυτή υπάγονται κατ΄ αλφαβητική σειρά οι περιοχές: Άγιος Νικόλαος, Άγιος Νίκων, Ελαιοχώρι, Καλύβες, Καρδαμύλη, Καρυοβούνι, Καστανέα, Κάτω Χώρα, Κοτρώνι, Κουτηφάρι, Λαγκάδα, Λοσνά (Πηγή), Νεοχώρι, Νομιτσής, Νίκοβο, Ξανθιάνικα, Πλάτσα, Προάστι, Πύργος Καλαμών, Ρίγκλια (Άνω και Κάτω), Σαϊδόνα, Σβίνα, Στούπα, Τραχήλα, Τσέρια (Άνω και Κάτω), Φαγκριάνικα και Χώρα Εξωχωρίου.
Αρχιερατική περιφέρεια Οιτύλου
Στη περιφέρεια αυτή υπάγονται κατ΄ αλφαβητική σειρά οι περιοχές: Άλικα, Αρεόπολη, Βάθεια, Βάχος, Γέρμα, Γερολιμήν (ή Γερολιμένας), Δρύαλος, Καρέα, Κελεφά, Κίττα, Κούνος, Κουσκούνι (ή Σωτήρας), Κρυονέρι, Μέζαπος, Μίνα, Μπουλαριοί, Μπρίκι, Νέο Οίτυλον, Νικάνδρειο, Οίτυλο, Πύργος Διρού, Σταυρί, Τσικαλιά, Χαριά, Χαρούδα και Χοτάσια.
Αρχιερατική περιφέρεια Σμύνους
Στη περιφέρεια αυτή υπάγονται κατ΄ αλφαβητική σειρά οι περιοχές: Άγιος Νικόλαος, Αρχοντικό, Καστάνια, Κόκκινα Λουριά, Μέλισσα, Μελιτίνη, Παλαιόβρυση, Πετρίνα, Προσήλιο και Σελεγουδι.
Ναοί και παρεκκλήσια
Στην περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Μάνης υπάρχουν 114 Ενορίες, 276 Παρεκκλήσια, 315 Εξωκλήσια, 80 ναοί κοιμητηρίων, 59 ιδιωτικοί ναοί και 5 Μοναστηριακοί ναοί. Μοναστήρια
Παραπομπές
Μανης
1302 Βέρρα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βέρρα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερρα
Κεντρική ζώνη (Μπουτάν)
Η Κεντρική ζώνη είναι μια από τις 4 ζώνες του Μπουτάν. Πρωτεύουσα είναι η Νταμφού.
Πληθυσμός
Η ζώνη έχει πληθυσμό 88.855 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2005.
Γεωγραφία
Η Κεντρική ζώνη βρίσκεται στα κεντρο-ανατολικά του Μπουτάν. Βρίσκεται ανάμεσα στην Δυτική και τη Νότια ζώνη. Καλύπτει όλη την κεντρο-ανατολική πλευρά της χώρας, εκτός από τη νότια, την οποία καλύπτει η περιφέρεια Σαρπάνγκ. Έχει έκταση 11.023 τ.χλμ.
Επαρχίες
Η Κεντρική ζώνη υποδιαιρείτο παλαιότερα σε 3 επαρχίες: Ντάγκα, Ουάνγκντου Φόντρανγκ και Πουνάκα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπουτάν
Κρίστι Βανγκέλι
Ο Κρίστι "Χρήστος" Βανγκέλι (αλβ:Kristi Vangjeli) είναι διεθνής Αλβανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μπακ και ανήκει στην ΦΚ Πρίστινα του Κοσόβου.
Καριέρα
Ο "Κρίστι" διαθέτει αλβανική και ελληνική υπηκοότητα καθώς προέρχεται από οικογένεια Ελλήνων ομογενών της Βορείου Ηπείρου.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Παύλος, ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής και είχε αγωνιστεί στην Αναγέννηση Επανομής ενώ πέρασε και από τον ΠΑΟΚ. Ο μικρότερος αδελφός του, Κώστας, έχει γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη και αγωνίζεται στην Σκεντερμπέου Κορυτσάς.
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σκεντερμπέου Κορυτσάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άστρα Τζιούρτζιου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Σάββας Παύλου
Ο Σάββας Παύλου (Κοκκινοτριμιθιά Λευκωσίας 1951 - Λευκωσία 6 Απριλίου 2016), ήταν Κύπριος φιλόλογος, πεζογράφος, ποιητής, κριτικός της λογοτεχνίας, δοκιμιογράφος, αρθρογράφος, ανθολόγος, ερευνητής.
Σπουδές
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αρρένων Κύκκου (1969). Πήρε πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών (1975). Ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου  Κύπρου με θέμα διατριβής «Σεφέρης και Κύπρος».
Συμμετοχή στο Πολυτεχνείο
Έλαβε ενεργό μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973) και στην αντίσταση στη δικτατορία.
Εργογραφία
Το συγγραφικό έργο  του περιλαμβάνει πλήθος δημοσιευμάτων: κριτικά σημειώματα, αυτοτελή και συλλογικά βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, άρθρα, δοκίμια, ποιήματα, βιβλιοκριτικές ανθολογίες κ.ά. Ενδεικτικά:
ΜΕΛΕΤΕΣ
ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΑ/ ΠΟΙΗΤΙΚΑ
Κρίσεις
Εκπληκτική, θα έλεγα, από την άποψη αυτή η πρόσφατη πεζογραφική του κατάθεση, το «Αύριο κλάδεμα», πού, εντέλει, κατά τρόπο αστυνομικά μυθιστορηματικό, μας επιστρέφει στον γενέθλιο χώρο του αφηγητή. Το πρόσφατο πεζογραφικό βιβλίο του Σάββα Παύλου, το «Αύριο κλάδεμα», συνοψίζει ή καλύτερα αναδεικνύει πλήρως τις αφηγηματικές τεχνικές του, οδηγώντας μας σε μια πεζογραφία εκπληκτική και στιβαρή και πρωτότυπη. Παράλληλα, επιβεβαιώνει αυτή την υπαρξιακή εμμονή στον ιδιάζοντα γενέθλιο τόπο, στις μνήμες της παιδικότητος και της αθωότητος που μας συνοδεύουν δια βίου.» (Νίκος Ορφανίδης)
Τόσο στο φιλολογικό όσο και στο πεζογραφικό έργο του Σάββα θαυμάζει κανείς και την ανατρεπτική ματιά του, την τόλμη του να αγγίζει πράγματα και καταστάσεις από μια απρόσμενη σκοπιά και να ασκεί δριμεία κριτική ή να προσεγγίζει με τον δικό του τρόπο αγαπημένα του λογοτεχνικά κείμενα. Δεν υπάρχει περιθώριο να παρουσιάσουμε εδώ το φιλολογικό και λογοτεχνικό έργο του. Αρκεί να διαβάσει κανείς ενδεικτικά την πιο πρόσφατη συλλογή διηγημάτων των (Φώναξε τα παιδιά, 2015) και μάλιστα το πρώτο, ομώνυμο διήγημα του βιβλίου, για να εκτιμήσει τη δύναμη της γραφής του, την ουσιαστική και κοφτερή αφηγηματική γλώσσα του αλλά και το πλούσιο ψυχικό υπόστρωμα της δυναμικής προσωπικότητάς του.…» (Λευτέρης Παπαλεοντίου).
Βιβλιογραφία
"Αφιέρωμα στον Σάββα Παύλου (1951-2016)". Μικροφιλολογικά τετράδια, 23, Λευκωσία: Εκδόσεις Μικροφιλολογικά, 2017
Βλ. μεταξύ άλλων στο πιο πάνω αφιέρωμα:
Νίκος Ὀρφανίδης, «Τὰ τελευταῖα ἐξομολογητικὰ τοῦ Σάββα Παύλου. Μιὰ προσωπικὴ ἀφήγηση καὶ ἀνάγνωση», Ἀκτή, τ. 126.
Κ. Χατζηαντωνίου: "Σάββας Παύλου, Σεφέρης και Κύπρος" (2003)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές
Ντιαρά Τραορέ
Ο Ντιαρά Τραορέ (1935-1985) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός από τη Γουινέα. Ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος τον Απρίλιο του 1984, μαζί με τον Λανσανά Κοντέ αλλά εκτελέστηκε με διαταγή του τελευταίου, έπειτα από την απόπειρα άλλου πραξικοπήματος εναντίον του νέου αρχηγού κράτους, το 1985.
Σταδιοδρομία
Ο Τραορέ έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στη Γαλλική Στρατιωτική Σχολή του Φρεζί. Έπειτα από την ανεξαρτησία της Γουινέας το 1958 έγινε αρχικά διοικητής του τάγματος της Κουνταρά στην τότε περιφέρεια Φουτά Ζαλόν. Ωστόσο, ο πρόεδρος Αχμέτ Σεκού Τουρέ δεν του είχε εμπιστοσύνη και τον αποστράτευσε.
Στη συνέχεια έγινε περιφερειακός διοικητής. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έγινε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Γουινέας (PDG, Parti Démocratique de Guinée).
Όμως, μερικούς μήνες αργότερα ο Λανσανά Κοντέ υποβίβασε τον Τραορέ ως υπουργό Προεδρίας επί θεμάτων Εθνικής Παιδείας. Στις 4 Ιουλίου 1985 ο Τραορέ επεχείρησε να ανατρέψει τον Κοντέ, ο οποίος βρισκόταν σε σύνοδο κορυφής στο Τόγκο, όμως ο στρατός που ήταν φίλα προσκείμενος στον Κοντέ εξουδετέρωσε την απόπειρα. Ο Τραορέ κρύφτηκε για να μην συλληφθεί όμως συνελήφθη σύντομα από τις δυνάμεις του Κοντέ και τον κακοποίησαν άγρια, προβάλλοντας τις εικόνες στην τηλεόραση. Ο Τραορέ μαζί με περί τους 100 άλλους στρατιωτικούς, πολλοί από τους οποίους ανήκαν στην ίδια εθνοτική ομάδα Μαλινκέ, εκτελέστηκαν στις 8 Ιουλίου 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γουινέας Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Λα Σουφριέρ (ηφαίστειο - Άγιος Βικέντιος)
Περιγραφή
Το Λα Σουφριέρ βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νησιού του Αγίου Βικεντίου και είναι το νεαρότερο ηφαίστειο του νησιού. Στην κορυφή του ηφαιστείου βρίσκεται μια καλντέρα διαμέτρου 1,6 χιλιομέτρων. Στο βορειοδυτικό χείλος της βρίσκεται ένας κρατήρας ο οποίος σχηματίστηκε το 1812. Μια άλλη καλντέρα, διαμέτρου 2,2 χιλιομέτρων βρίσκεται βορειοανατολικά του. Μετά την έκρηξη του 2021 στην κεντρική καλντέρα δημιουργήθηκε ένας κρατήρας διαμέτρου 800 μέτρων, εξαφανίζοντας τους δόμους λάβας που είχαν σχηματιστεί εκεί προηγουμένως.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
Οι εκρήξεις του ηφαιστείου τα τελευταία 4.300 χρόνια είναι συχνές και οι πυροκλαστικές εναποθέσεις τους έχουν καλύψει ολόκληρο το νησί. Η πρώτη καταγεγραμμένη έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1718. Ακολούθησε η μεγάλη έκρηξη του 1812, που κατέστρεψε το βόρειο τμήμα του νησιού, και η έκρηξη του 1902, που συνέπεσε με την καταστροφική έκρηξη του όρους Πελέ στη Μαρτινίκα. Η έκρηξη ξεκίνησε στις 6 Μαΐου 1902 και προκάλεσε τον θάνατο 1.680 ανθρώπων, τραυμάτισε 600 και άφησε 4.000 άστεγους. Ένας ηφαιστειακός δόμος αναπτύχθηκε μέσα στον κεντρικό κρατήρα το 1971, ο οποίος καταστράφηκε από την έκρηξη του 1979.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2020 άρχισε να αναπτύσσεται ένας νέος ηφαιστειακός δόμος, ο οποίος συνέχισε να αναπτύσσεται μέχρι τον Απρίλιο του 2021. Στις 8 Απριλίου η ηφαιστειακή δραστηριότητα αυξήθηκε και το ηφαίστειο εξερράγη στις 9 Απριλίου 2021, δημιουργώντας εκρηκτικές στήλες που έφτασαν σε ύψος 10-16 χιλιομέτρων. Η στάχτη κάλυψε όλο το νησί και οι κάτοικοι των κοντινών περιοχών απομακρύνθηκαν, περίπου 13.000 άτομα. Η έκρηξη συνοδεύτηκε από πυροκλαστικές ροές που έφτασαν μέχρι τη θάλασσα. Η εκρηκτική δραστηριότητα σταμάτησε στις 22 Απριλίου. Δορυφορικές εικόνες έδειξαν ότι η έκρηξη δημιούργησε ένα κρατήρα διαμέτρου 800 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
Δήμος Ιεράπετρας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό Δήμο Ιεράπετρας.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Ιεράπετρας.
Ο Δήμος Ιεράπετρας βρίσκεται στα νότια και δυτικά του νομού Λασιθίου και είχει σαν έδρα την Ιεράπετρα. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο καθώς βρέχεται στα νότια από το Λιβυκό πέλαγος ενώ το βόρειο τμήμα του δήμου βρίσκεται στον κόλπο Μιραμπέλου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 23.707 κατοίκους και έκταση 394.774 στρέμματα.
Ο δήμος περιλαμβάνει 17 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Иерапетра (дим)
Γκούσταβ Στρέζεμαν
Ο Γκούσταβ Στρέζεμαν (Gustav Stresemann, 10 Μαΐου 1878 - 3 Οκτωβρίου 1929) ήταν φιλελεύθερος Γερμανός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Υπουργός Εξωτερικών και Καγκελάριος κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ηγέτες και ένθερμος υποστηρικτής της δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του εύθραυστου αυτού καθεστώτος. Θεωρείται, επίσης, ένας από τους πρώτους οραματιστές της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης. Το μεγαλύτερο επίτευγμα κατά τη διάρκεια της θητείας του στα δημόσια πράγματα ήταν η συμφιλίωση της Γερμανίας με τη Γαλλία. Γι' αυτό του το επίτευγμα τιμήθηκε, μαζί με τον Γάλλο ομόλογό του Αριστίντ Μπριάν με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1926.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Στρέζεμαν γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1878 στο Βερολίνο, γιος ενός ευκατάστατου ιδιοκτήτη εστιατορίου. Στην παιδική του ηλικία υπήρξε επιμελής μαθητής, ενώ παράλληλα βοηθούσε στην οικογενειακή επιχείρηση. Ολοκληρώνοντας την εγκύκλια εκπαίδευσή του στο «Andreas Real Gymnasium» σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και πολιτική οικονομία στο Βερολίνο και στη Λειψία. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής, σχετικά με το εμπόριο της εμφιαλωμένης μπύρας στο Βερολίνο ήταν τόσο θεωρητικό όσο και πρακτικό, αποτιμώντας τις πιέσεις του καπιταλισμού των μεγάλων επιχειρήσεων στην ανεξάρτητη μεσαία τάξη του Βερολίνου. Παράλληλα συνέγραψε κριτικά δοκίμια σχετικά με την «Ουτοπία» του Τόμας Μορ, τους στίχους του Ντ. Φ. Στράους και ιστορικά δοκίμια σχετικά με τον Ναπολέοντα και τον Βίσμαρκ.
Σε ηλικία 22 ετών ο Στρέζεμαν μπήκε στον κόσμο του εμπορίου: Το 1901 προσλήφθηκε ως υπάλληλος της Ένωσης των Γερμανών παραγωγών σοκολάτας στη Δρέσδη και το επόμενο έτος (1902) ανέλαβε ως μάνατζερ του τοπικού υποκαταστήματος του Συνασπισμού Κατασκευαστών. Οι οργανωτικές του ικανότητες και η πειθώ του ανέβασαν τον αριθμό των μελών στο συνασπισμό από 180 το 1902 σε 1.000 το 1904 και σε 5.000 το 1912. Αν και εκπροσωπούσε ασφαλώς το Κεφάλαιο, ο Στρέζεμαν υποστήριζε ότι οι διοικήσεις των μεγάλων επιχειρήσεων έπρεπε να αποδεχτούν το δικαίωμα οργάνωσης των εργατών σε συνδικάτα και ότι οι εκπρόσωποί τους θα έπρεπε να γίνονται δεκτοί ως επίσημοι διαπραγματευτές.
Ενώ βρισκόταν στη Δρέσδη, γνώρισε και νυμφεύτηκε την Κέτε Κλέεφελντ (Käthe Kleefeld), με την οποία απέκτησαν δύο γιους. Ο Στρέζεμαν, έχοντας πειστεί πως η οικονομία και η πολιτική βρίσκονται σε στενή σχέση, αποφάσισε να διεκδικήσει δημόσια αξιώματα. Το 1906 εκλέγεται μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Δρέσδης, διατηρούμενος εκεί μέχρι το 1912. Το 1907 εκλέγεται επίσης μέλος του Ράιχσταγκ, ενώ το 1917 εκλέγεται στη θέση του επικεφαλής του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος (Nationalliberale Partei). Από την άποψη της εξωτερικής πολιτικής ο Στρέζεμαν θα μπορούσε να θεωρηθεί εθνικιστής πολιτικός, καθώς υποστήριζε με πάθος τις γερμανικές θέσεις στην εξωτερική πολιτική τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πίστευε τόσο στη στρατιωτική ισχύ όσο και στην πειθαρχία στην εξουσία. Υποστήριζε ήδη από το 1907 τη δημιουργία ενός ισχυρού Ναυτικού, το οποίο διέβλεπε ως μέσο επέκτασης και προστασίας του γερμανικού εξωτερικού εμπορίου. Το 1916 υποστήριξε τον καθολικό υποβρύχιο πόλεμο και ήταν αντίθετος στη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ήταν, συνεπώς, θαυμαστής της πολιτικής της «Τρίτης Ανώτατης Διοίκησης», της στρατιωτικής δικτατορίας που είχαν επιβάλει οι Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και ο Έριχ Λούντεντορφ. Υποστήριξε και τους δύο στις μηχανορραφίες για την απομάκρυνση του τότε Καγκελάριου Τέομπαλντ φον Μπέρτμαν-Χόλβεγκ (Theobald von Bethmann-Hollweg) και την επακόλουθη εγκατάσταση Καγκελαρίων - ανδρεικέλων, τους οποίους κατεύθυνε η στρατιωτική ανώτατη διοίκηση.
Τον Ιανουάριο του 1918 το Κόμμα του Στρέζεμαν διαφώνησε με το σοσιαλιστικό λόγω της υποστήριξης του τελευταίου στις διαδηλώσεις στο Βερολίνο. Στο τέλος του ίδιου έτους το Κόμμα διαλύθηκε κι έτσι ο Στρέζεμαν επέστρεψε στο Ράιχσταγκ το 1919 επικεφαλής του Κόμματος του Γερμανικού Λαού, που είχε δημιουργήσει ο ίδιος. Αντίθετος με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, πίστευε ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις που είχαν επιβληθεί στη χώρα του ήταν αναίτιες. Ασχολήθηκε, επίσης, με την απομάκρυνση των ξένων στρατευμάτων από το γερμανικό έδαφος και συνηγορούσε υπέρ της πολιτικής ένωσης με την Αυστρία και της αποκατάστασης των ανατολικών συνόρων της Γερμανίας.
Το 1923 ανέλαβε Καγκελάριος σε κυβέρνηση συνασπισμού - για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα (13 Αυγούστου - 23 Νοεμβρίου), καταφέρνοντας να αποκαταστήσει την τάξη στη Βαυαρία ύστερα από το αποτυχημένο Πραξικόπημα της μπιραρίας του Χίτλερ. Ο διάδοχός του τού ανέθεσε τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, στην οποία παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 1929.