cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρμακέτο Λασιθίου
Το Μαρμακέτο (ή αλλιώς Μαρμακέτω ή Μαρμακέτον) είναι ένα μικρό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητα Λασιθίου της Κρήτης.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μαρμακέτο βρίσκεται στις ανατολικές πλευρές του Οροπεδίου Λασιθίου σε υψόμετρο 850 μέτρα, στους πρόποδες του λόφου Φακιδιά. Στην κοινότητα του Μαρμακέτου ανήκει και ο οικισμός Φαρσάρω.
Το χωριό πήρε το όνομα του από τους πολλούς μαρμαράδες που κατοικούσαν.
Στο Μαρμακέτω γεννήθηκε το 1793 ο οπλαρχηγός του Λασιθίου Εμμανουήλ Ροβίθης (Καπετάν Καζάνης), ο οποίος πολέμησε εναντίον των Τούρκων και ηγήθηκε των Λασιθιωτών σε πολλές μάχες. Ο Καπετάν Καζάνης πέθανε πάμφτωχος εργάτης στη Νάξο το 1846, καθώς η Ελληνική κυβέρνηση διέκοψε τη σύνταξη του. Προς τιμήν του Καζάνη, έχει στηθεί ανδριάντας στην κεντρική πλατεία του χωριού, περιτριγυρισμένος από δάφνες, όπου κατατίθεται στεφάνι σε κάθε εθνική γιορτή.
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|400x400εσΩς ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζερμιάδων και το 1928 στοΦΕΚ 60Α - 18/04/1928 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Φαρσάρο αποτελούν την Κοινότητα Μαρμακέτου που ανήκει στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 25 κατοίκους.
Κοινότητα Μαρμακέτου
Συνολικά η κοινότητα έχει 43 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Παναγιώτη Μπαμνιεδάκη.
Κοινοτάρχες Μαρμακέτου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μαρμακέτου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Republic F-84F Thunderstreak
Το Republic F-84F Thunderstreak είναι Αμερικανικό μαχητικό αεροσκάφος δίωξης και βομβαρδισμού με οπισθοκλινείς πτέρυγες, κατασκευασμένο από τη Republic Aviation. Αποτελεί έκδοση του F-84 Thunderjet παρόλο που το F-84F είναι ένα εντελώς νέο σχέδιο. Το RF-84F Thunderflash αποτελεί τη φωτοαναγνωριστική του έκδοση.
Σχεδίαση και Εξέλιξη
Το 1949 η Republic παρουσίασε μία έκδοση του F-84 με οπισθοκλινείς πτέρυγες, ελπίζοντας να του προσδώσει επιδόσεις ανάλογες με του F-86. Έτσι στο τελευταίο F-84E παραγωγής τοποθετήθηκε οπισθοκλινές ουραίο τμήμα, νέες πτέρυγες με οπισθοκλινή γωνία 38,5 μοιρών και κινητήρα J35-A-25 που παρήγαγε 23.58 kN ώσης.
Το αεροσκάφος, με την ονομασία XF-96A, πέταξε πρώτη φορά στις 3 Ιουνίου 1950 με πιλότο τον Otto P. Haas. Παρόλο που το αεροσκάφος ήταν ικανό να αναπτύξει ταχύτητα 602 κόμβων (693 mph, 1,115 km/h), οι διαφορές στις επιδόσεις του σε σχέση με το F-84E θεωρήθηκαν μικρές. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, τον Ιούλιο του 1950, δόθηκε παραγγελία για την κατασκευή του, με την ονομασία F-84F Thunderstreak. Η ονομασία F-84 διατηρήθηκε γιατί το μαχητικό αναμενόταν να είναι μια χαμηλού κόστους βελτιωμένη έκδοση του ευθείας πτέρυγας Thunderjet, με πάνω από το 55% ομοιομορφία στην κατασκευή. Παράλληλα η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία κανόνισε την κατασκευή στις ΗΠΑ του Βρετανικού κινητήρα Armstrong Siddeley Sapphire, με τον κωδικό Wright J65, με την ελπίδα ότι ένας ισχυρότερος κινητήρας θα βελτίωνε τις επιδόσεις σε μεγάλο υψόμετρο. Προκειμένου να χωρέσει ο μεγαλύτερος κινητήρας τα αεροσκάφη έφεραν κάθετα μεγεθυσμένη άτρακτο, δίνοντας στην εισαγωγή αέρα οβάλ σχήμα. Καθυστερήσεις όμως στην παραγωγή του F-84F ανάγκασαν την Αμερικανική αεροπορία να παραγγείλει F-84G, ως ενδιάμεση λύση.
Η παραγωγή σύντομα αντιμετώπισε προβλήματα, καθώς η αρχική πρόβλεψη για 55% ομοιομορφία στην κατασκευή αποδείχθηκε εσφαλμένη και μόνο το 15% των εργαλείων μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Επιπλέον, το F-84F χρησιμοποιούσε πρεσαριστούς ορθοστάτες για τα φτερά και τα πλευρά της ατράκτου. Εκείνη την περίοδο μόνο τρία πιεστήρια σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν την ικανότητα να τα κατασκευάσουν, όμως η προτεραιότητα δινόταν στην κατασκευή των τμημάτων του βομβαρδιστικού B-47 Stratojet. Ο κινητήρας YJ65-W-1 θεωρούνταν παλιός και ο βελτιωμένος κινητήρας J65-W-3 δεν θα ήταν διαθέσιμος για χρήση μέχρι το 1954. Όταν το πρώτο F-84F παραγωγής πέταξε στις 22 Νοεμβρίου 1952 διέφερε από τα αεροσκάφη δοκιμών, φέροντας καλύπτρα που άνοιγε προς τα πάνω και πίσω, αντί να σύρεται προς τα πίσω, και αερόφρενα τοποθετημένα στα πλαϊνά της ατράκτου αντί κάτω από το αεροσκάφος. Παράλληλα το αεροσκάφος δεν θεωρούνταν έτοιμο για επιχειρησιακή χρήση λόγω προβλημάτων ελέγχου και σταθερότητας. Τα πρώτα αεροσκάφη εμφάνιζαν προβλήματα απώλειας στήριξης με απότομη ανόρθωση της μύτης (αγγλ. pitch-up), εγγενές χαρακτηριστικό της οπισθοκλινούς πτέρυγας, και στα F-84F-25-RE υιοθετήθηκαν ολοκινούμενες ουραίες πτέρυγες. Σε κάποια αεροσκάφη τοποθετήθηκαν αεροδυναμικά πτερύγια για τη βελτίωση του ελέγχου σε υψηλές ταχύτητες. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να κηρυχθεί το F-84F επιχειρησιακό στις 12 Μαΐου του 1954.
Ντο ελάσσονα
Η Ντο ελάσσονα είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από Ντο και αποτελείται από τις νότες ντο, ρε, μι ύφεση, φα, σολ, λα ύφεση και σι ύφεση. Έχει οπλισμό τρεις υφέσεις. Η σχετική της είναι η Μι ύφεση μείζονα και η ομώνυμή της η Ντο μείζονα.
Republic F-84F Thunderstreak
Επιχειρησιακή Ιστορία
thumb|300px|F-84F Thunderstreaks των [[USAF Thunderbirds]] right|300px|thumb|Αεροσκάφος RF-84F Thunderflash Το πρόγραμμα επιχειρησιακών δοκιμών (Project Run In) ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1954, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το αεροσκάφος πληρούσε τις προϋποθέσεις της Αμερικανικής Αεροπορίας και ήταν καλύτερο από το F-84G. Όμως συνεχείς αστοχίες και βλάβες των κινητήρων είχαν ως αποτέλεσμα την καθήλωση ολόκληρου του στόλου των F-84F στις αρχές του 1955. Επιπλέον, ο κινητήρας J65 έσβηνε κατά τη διάρκεια πτήσεων με βροχή ή χιόνι. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των καθυστερήσεων η επιχειρησιακή υπηρεσία του F-84F διήρκεσε από την ένταξή του σε υπηρεσία το 1954 μέχρι το 1958. Η αυξανόμενη ένταση όμως στη Γερμανία το 1961, κατά την κατασκευή του τείχους του Βερολίνου, είχε ως αποτέλεσμα την επανενεργοποίηση του στόλου των F-84F. Το 1962 ο στόλος καθηλώθηκε εκ νέου εξαιτίας διάβρωσης στις επιφάνειες ελέγχου, γεγονός που απαιτούσε συνολικά 1800 εργατο-ώρες για κάθε αεροσκάφος, ώστε να καταστεί πλήρως επιχειρησιακό. Το αεροσκάφος αποσύρθηκε οριστικά από την Αμερικανική Αεροπορία το 1964, ενώ τα αεροσκάφη της Αμερικανικής Αεροπορικής Εθνοφρουράς αποσύρθηκαν το 1971, λόγω διάβρωσης.
Ντο ελάσσονα
Η αιολική κλίμακα Ντο ελάσσονα είναι η εξής:
Republic F-84F Thunderstreak
Επιχειρησιακή Ιστορία
Το δεύτερο πρωτότυπο YF-84F κατασκευάστηκε με τις εισαγωγές αέρα του κινητήρα στη βάση των πτερύγων, που όμως δεν υιοθετήθηκαν λόγω απώλειας ώσης. Αυτή η διάταξη όμως επέτρεπε την τοποθέτηση φωτογραφικών μηχανών και καμερών στο ρύγχος και έτσι το σχέδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε για τη φωτοαναγνωριστική έκδοση του F-84F, το RF-84F Thunderflash. Το πρώτο YRF-84F ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1952. Διατηρούσε τέσσερα πυροβόλα και μπορούσε να μεταφέρει δεκαπέντε κάμερες. Μεταξύ των άλλων συστημάτων διέθετε αυτοματοποιημένα χειριστήρια για τον έλεγχο παραμέτρων φωτός, ταχύτητας και υψομέτρου των φωτογραφικών μηχανών, ένα περισκοπικό φακό για την καλύτερη οπτική αναγνώριση του στόχου από τον πιλότο και συσκευή εγγραφής φωνής ώστε ο πιλότος να μπορεί να μαγνητοφωνεί τις παρατηρήσεις του. Παρόλα αυτά το αεροσκάφος εμφάνιζε τα ίδια προβλήματα με το F-84F και κατέστη επιχειρησιακό τον Μάρτιο του 1954, για να αποσυρθεί το 1957 και να επανενεργοποιηθεί το 1961. Τα αεροσκάφη της Αμερικανικής Αεροπορικής Εθνοφρουράς αποσύρθηκαν το 1972. Πολλά τροποποιημένα RF-84F χρησιμοποιήθηκαν στο πρόγραμμα FICON.
Πετώντας με το Thunderstreak
thumb|250px|Φωτοαναγνωριστικό RF-84F Thunderflash Τα F-84F αντιμετώπιζε τα ίδια προβλήματα επιδόσεων στην απογείωση με το ευθείας πτέρυγας F-84 Thunderjet, παρόλο που διέθετε δυνατότερο κινητήρα. Στην πραγματικότητα όμως σχεδόν 3.11 kN ώσης (το 10% της συνολικής ώσης) χανόταν εξαιτίας της κλίσης υπό την οποία ήταν τοποθετημένος ο κινητήρας. Σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών το αεροσκάφος χρειαζόταν 2.285 μέτρα διαδρόμου για να απογειωθεί. Η τυπική ταχύτητα απογείωσης ήταν 160 κόμβοι (185 mph, 300 km/h). Όπως και το Thunderjet, το Thunderstreak είχε προβλέψιμα πτητικά χαρακτηριστικά εντός των ορίων των επιδόσεών του. Όπως και ο προκάτοχός του όμως εμφάνιζε επιταχυνόμενη απώλεια στήριξης, που πιθανόν να οδηγούσε σε αποκόλληση των πτερύγων από την άτρακτο. Επιπλέον η έξοδος από περιδίνηση ήταν πρακτικά αδύνατη με το F-84F, με την εγκατάλειψη του αεροσκάφους από τον πιλότο να είναι η μόνη επιλογή σε υψόμετρο μικρότερο των 10000 ποδών (3000 μέτρα).
Ντο ελάσσονα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Ελάσσονες κλίμακες
Republic F-84F Thunderstreak
Πετώντας με το Thunderstreak
Με την εμφάνιση του F-105 Thunderchief, το F-84F Thunderstreak έγινε γνωστό ως «Η μητέρα του Thud» (Thud's Mother).
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 τα F-84F είχαν αντικατασταθεί από το F-100 Super Sabre και τα RF-84F από τα RF-101 Voodoo στην Αμερικανική Αεροπορία και είχαν προωθηθεί για χρήση στην αεροπορική εθνοφρουρά. Τα αεροσκάφη της Αμερικανικής Αεροπορικής Εθνοφρουράς αποσύρθηκαν το 1971. Τα τρία RF-84F της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας που αποσύρθηκαν το 1991 ήταν τα τελευταία επιχειρησιακά F-84.
Ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Μπαχ, ο οποίος αργότερα έγραψε το βιβλίο «Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον» (Jonathan Livingston Seagull), υπήρξε πιλότος της Εθνοφρουράς με αεροσκάφη F-84F και υπηρέτησε στην Ευρώπη. Το πρώτο του βιβλίο «Ξένος στο Έδαφος» (Stranger to the Ground) περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια πως ήταν η πτήση με το Thunderstreak.
Τα F-84F και RF-84F σε Ελληνική Υπηρεσία
thumb|300px|RF-84F της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα F-84F Thunderstreak τον Ιανουάριο του 1957, τα οποία εντάχθηκαν στις 335 και 336 Μοίρες Δίωξης Βομβαρδισμού στη Λάρισα. Συνολικά παρελήφθησαν περισσότερα από 150 αεροσκάφη και ο τύπος παρέμεινε σε υπηρεσία 26 χρόνια. Τα F-84F, μαζί με τα F-5 Freedom Fighter, αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της πολεμικής αεροπορίας, μέχρι την έλευση των Mirage F-1, F-4 Phantom II και A-7 Corsair II. Αναλυτικά οι Μοίρες που εξοπλίστηκαν με F-84F ήταν οι:
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 άρχισε η σταδιακή απόσυρση των παλαιότερων F-84F. Η τελευταία Μοίρα που απέσυρε το αεροσκάφος ήταν η 344 Μοίρα Δίωξης Βομβαρδισμού τον Αύγουστο του 1978. Παρά την απενεργοποίηση της 344 ΜΔ/Β, ένας μικρός αριθμός αεροσκαφών F-84F χρησιμοποιήθηκε από την 348 Μοίρα Τακτικής Αναγνώρισης (παράλληλα με τη φωτοαναγνωριστική έκδοση RF-84F). Τον Ιούλιο του 1981 η 344 ΜΔ/Β επανενεργοποιείται μέχρι τον Ιούλιο του 1983, οπότε και έχουμε την οριστική απόσυρση του F-84F Thunderstreak. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1982 ο τύπος σημαδεύτηκε από ένα θανατηφόρο ατύχημα μέσα στην πόλη της Λάρισας, όταν κατέπεσε ένα, ενώ από τα συντρίμμια σκοτώθηκαν τρεις πολίτες στο έδαφος.
Τον Αύγουστο του 1956 παραλήφθηκε το RF-84F, καθιστώντας την Ελλάδα ως την πρώτη χώρα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ που εξοπλιζόταν με αυτό το υπερσύγχρονο στην κατηγορία του αεροσκάφος. Τα αεροσκάφη εντάχθηκαν στην 348 Μοίρα Τακτικής Αναγνώρισης και παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι το Μάρτιο του 1991, οπότε και αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση.
Εκδόσεις
thumb|250px|F-84F της Ολλανδικής αεροπορίας thumb|250px|Το πρωτότυπο [[XF-84H Thunderscreech]]
Χρήστες
thumb|300px|Χώρες χρήστες του F-84F
Παρόμοια Αεροσκάφη
thumb|250px|Σχέδιο τριών όψεων του F-84F
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη F-84F Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Αμμάν
Το Αμμάν (αραβ.:عمان) είναι η πρωτεύουσα της Ιορδανίας (χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας) και του κυβερνείου του Αμμάν και η μόνη πόλη της Ιορδανίας με σύγχρονη πολεοδομική υποδομή. Κατοικείται από 2.125.400 ανθρώπους (εκτίμ. 2005).
Επίκεντρο του οικισμού σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της πόλης ήταν και είναι το μικρό ψηλό τριγωνικό οροπέδιο (το σημερινό Τζέμπελ αλ-Κάλα), βόρεια του ποταμού. Πάνω σε αυτό είχαν χτιστεί οχυρωμένοι οικισμοί από τη μακρινή Αρχαιότητα.
Ιστορία
Τα πιο αρχαία ερείπια είναι της Χαλκολιθικής Περιόδου (περίπου 4000-3000 π.Χ.). Αργότερα, η πόλη έγινε πρωτεύουσα των Αμμωνιτών, σημιτικού λαού που αναφέρεται συχνά στη Βίβλο. Τόσο οι βιβλικές όσο και οι σύγχρονες ονομασίες έχουν τις ρίζες τους στον Άμμωνα. Οι Αμμωνίτες αποκαλούσαν την πόλη Ραββάθ Αμμών .Η «βασιλική πόλη» που κυριεύθηκε από τον στρατηγό του Δαβίδ, Ιωάβ, ήταν προφανώς η ακρόπολη στην κορυφή του οροπεδίου. Ο βασιλιάς Δαβίδ έστειλε τον Χετταίο Ουρία να επιτεθεί στα τείχη της πόλης, βέβαιος για τον θάνατό του, ώστε να μπορέσει μετά να νυμφευθεί τη γυναίκα του, Βηθσαβεέ. Το περιστατικό αυτό αναφέρεται και στη μουσουλμανική παράδοση.
Στους κατοπινούς αιώνες η Ραββάθ Αμμών έπεσε σε παρακμή. Ακολούθως περιήλθε στη κατοχή των Ασσύριων, των Περσών και στη συνέχεια των Ελλήνων. Μετά την κατάκτηση της από τον Πτολεμαίο Β΄ το Φιλάδελφο (285 π.Χ.)τον Έλληνα άρχοντα της Αιγύπτου μετονομάστηκε προς τιμήν του σε Φιλαδέλφεια. Η Φιλαδέλφεια έγινε τμήμα του βασιλείου των Ναβαταίων μέχρι και το 106 μ.Χ. όποτε κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους ενώ διατήρησε την ονομασία της μέχρι και τα βυζαντινά χρόνια. Την περίοδο εκείνη η πόλη ανήκε στη Δεκάπολη των Ελληνιστικών Χρόνων (1ος αίωνας π.Χ. - 2ος αιώνας μ.Χ.). Οι Ρωμαίοι ανοικοδόμησαν την πόλη και μερικά εξαιρετικά ερείπια αυτής της εποχής διασώζονται μέχρι σήμερα.
thumb|155px|right|Τζαμί του Βασιλιά Αμπτουλλάχ Β΄, Αμμάν Μετά την άνοδο του Ισλάμ, το Αμμάν καταλήφθηκε από τον Άραβα στρατηγό Γιαζίντ ιμπν Αμπί Σουφιάν το 635 μ.Χ. Η πόλη άνθισε υπό τα Χαλιφάτα των Ουμμεϋάδων (στη Δαμασκό) και των Αββασίδων (στη Βαγδάτη). Γύρω στο 1300 η πόλη επλήγη από έναν καταστροφικό σεισμό με αποτέλεσμα να σβήσει από τον χάρτη και να παραμείνει για αιώνες μια συλλογή από ερείπια. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Οθωμανός Σουλτάνος αποφάσισε να χτίσει ένα σιδηρόδρομο που θα συνέδεε τη Δαμασκό με την ιερή πόλη Μεδίνα, γεγονός που ευνόησε το Αμμάν καθιστώντας το έτσι μια στάση για τους προσκηνητές και ένα σημαντικό εμπορικό σταθμό.
Ύστερα από την ήττα των Οθωμανών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Υπεριορδανία αποτέλεσε τμήμα της βρετανικής εντολής της Παλαιστίνης, αλλά η βρετανική κυβέρνηση την απέσπασε από τη δυτική Παλαιστίνη το 1921 και δημιούργησε το προτεκτοράτο του εμιράτου της Υπεριορδανίας υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Α΄. Το Αμμάν έγινε σύντομα πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους. Εφόσον δεν υπήρχε εκ των προτέρων παλάτι, ο βασιλιάς ανέλαβε την κυβέρνηση στο σταθμό μέσα σ'ένα βαγόνι ενός τρένου. Το Αμμάν παρέμεινε μια μικρή πόλη μέχρι το 1948, όταν στην αστική περιοχή της εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων Αράβων προσφύγων μετά τον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1948-1949. Στη μεταπολεμική περίοδο άρχισε να επιταχύνεται η σύγχρονη ανάπτυξη της πόλης και ειδικότερα από το 1952, υπό την ηγεσία των Χουσεΐν και Αμπντάλα Β΄.
Το πρόβλημα των προσφύγων έγινε ακόμη οξύτερο με τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967, οπότε και η Ιορδανία έχασε τα εδάφη της στη δυτική όχθη του Ιορδάνη. Η πολιτική διαμάχη ανάμεσα στην ιορδανική κυβέρνηση και στους Παλαιστίνιους αντάρτες (Φενταγίν) οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο το 1970 στους δρόμους του Αμμάν. Τελικά οι κυβερνητικές δυνάμεις υπερίσχυσαν, αλλά η πόλη υπέστη μεγάλες καταστροφές.
Ένα άλλο κύμα ραγδαίας ανάπτυξης των μεταναστών σημειώθηκε το 1991 κατά τον πόλεμο του Κόλπου. Παλαιστίνιοι Άραβες που ζούσαν και εργάζονταν στο Κουβέιτ αποφάσισαν να στηρίξουν την εισβολή του Σαντάμ και όταν η βασιλική οικογένεια του Κουβέιτ επανήλθε στην εξουσία εκδιώχθηκαν από τη χώρα. Το πρώτο κύμα Ιρακινών προσφύγων εγκαταστάθηκε στο Αμμάν μετά τον πρώτο πόλεμο, μειώνοντας δραματικά το κοινωνιο-οικονομικό επίπεδο του Ιράκ. Μια δεύτερη μαζική μετανάστευση με προέλευση το Ιράκ έλαβε χώρα μετά την εισβολή και κατοχή του Ιράκ από τα αμερικανικά στρατεύματα.
Τα τελευταία 12 χρόνια η ραγδαία αύξηση των κτηρίων και νέων περιφερειών μέσα στην πόλη (κυρίως στο δυτικό Αμμάν) επιτείνει την ανεπάρκεια υδάτων σε όλη την Ιορδανία και εκθέτει το Αμμάν στους κινδύνους της ταχείας εξάπλωσης στην απουσία δημοτικού αναπτυξιακού προγράμματος.
Στις 9 Νοεμβρίου 2005, τρία ξενοδοχεία του Αμμάν έλαβαν επίθεση από συγχρονισμένες εκρήξεις προκαλώντας τον τρόμο και τον πανικό στην ειρηνική πόλη. Η ισλαμιστική οργάνωση Αλ Κάιντα ανέλαβε την ευθύνη. Παρά το γεγονός ότι η πόλη της Ζάρκα -30 χλμ έξω από το Αμμάν- είναι η γενέτειρα του Αμπού Μουσάμπ αλ-Ζαρκάουι, ενός από τους ηγέτες της τρομοκρατικής οργάνωσης και το ότι υπήρξε προμαχώνας στήριξης για την ιδεολογία του, η αμιγής κτηνωδία των επιθέσεων προκάλεσε ευρύτατη αποστροφή ανάμεσα στην πλειονότητα των Ιορδανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιορδανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Πτολεμαίος Νιος
Ο Πτολεμαίος ο Νιος, αποτελεί πιθανό μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η ταυτότητά του είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη στη γενεολογία των Πτολεμαίων.
Βιογραφικά Στοιχεία
Υπήρξε συμβασιλέας της Αιγύπτου με τον Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο κατά την περίοδο 267 – 259 π.Χ. Η συμβασιλεία αυτή έλαβε τέλος εξαιτίας της επανάστασης που υποκίνησε από κοινού με τον Τίμαρχο της Μιλήτου, κατά το έτος 259 π.Χ. Πιθανώς να πρόκειται για γιο της Αρσινόης Β΄ από τον βασιλιά της Θράκης, Λυσίμαχο, ο οποίος γεννήθηκε μεταξύ 299 και 286 π.Χ. Ο τελευταίος πρέπει να ήταν υποψήφιος για βασιλεύς της Μακεδονίας το 281 π.Χ. από την Κασσάνδρεια όπου διέμενε με τη μητέρα του. Κατά μια εκδοχή ταυτίζεται και με τον Πτολεμαίο Επίγονο, που κυβέρνησε την Τελμεσσό. Πέθανε μετά το 240 π.Χ. αφήνοντας απογόνους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Ντιφενμπάχια
Η Ντιφενμπάχια (Dieffenbachia) είναι γένος τροπικού και ανθεκτικού φυτού από την Αμερική, κυρίως εσωτερικού χώρου, της οικογένειας των Αροειδών με πιτσιλωτά και οβάλ φύλλα. Τα μέλη αυτού του είδους είναι γνωστά ως φυτά εσωτερικού χώρου εξαιτίας της αντοχής τους στο λιγοστό φως. Η Ντιφενμπάχια συχνά αναφέρεται ως ο «Βασιλιάς των φυτών».
Τα κύτταρα της Ντιφενμπάχιας περιλαμβάνουν μυτερούς κρυστάλλους οξαλικού ασβεστίου που ονομάζονται raphides. Εάν ένα φύλλο μασηθεί, αυτοί οι κρύσταλλοι δημιουργούν την αίσθηση καύσης στο στόμα και στο λαιμό. Απεναντίας, η κατάποσή τους μπορεί να προκαλέσει προσωρινή ανικανότητα ομιλίας και, εξαιτίας αυτού του φαινομένου, τα φυτά αυτά ονομάζονται συνήθως βουβά καλάμια (άλλες ονομασίες για τα είδη Galatea και Leopard Lily). Το μάσημα των φύλλων θα μπορούσε να οδηγήσει στο θάνατο διότι η κατάποσή τους φράζει το λάρυγγα και την κυκλοφορία του αέρα. Οι δούλοι μερικές φορές τιμωρούνταν με την τοποθέτηση της ντιφενμπάχιας στα στόματά τους. Νεαρά παιδιά (στην ηλικία που τοποθετούν αντικείμενα στο στόμα τους) κινδυνεύουν από ασφυξία και θάνατο εάν μασήσουν τα φύλλα της Ντιφενμπάχιας. Αυτά τα περιστατικά είναι εξαιρετικά σπάνια. Μερικές γάτες τρώνε φυτά εσωτερικού χώρου και λουλούδια, που σημαίνει ότι βρίσκονται σε κίνδυνο εάν μασήσουν τα φύλλα αυτού του φυτού.
Ιδανικές συνθήκες για εσωτερικούς χώρους
Η Ντιφενμπάχια μπορεί να αναπτυχθεί σε τροπικά κλίματα, αλλά όχι και στην περίπτωση της ανάπτυξης σε εσωτερικό χώρο. Θερμοκρασίες κάτω των 5˚C μπορούν να σκοτώσουν το φυτό. Η κατάλληλη θερμοκρασία για τη διατήρησή του είναι από 18 έως 30˚C. Χρειάζεται φωτισμό αλλά φιλτραρισμένο φως ηλίου, για παράδειγμα μέσω ενός παραθύρου. Όταν το φυτό φτάσει στο σπίτι από το θερμοκήπιο, θα χρειαστεί μεταφύτευση. Ο ψεκασμός στα φύλλα και το συχνό πότισμα είναι απαραίτητα για την ευεξία του φυτού. Επίσης χρειάζεται υγρό χώμα, στο οποίο πρέπει να προστίθεται λίπασμα είτε υγρό είτε στερεό. Τα φύλλα περιοδικά αναδιπλώνονται και πέφτουν για να δημιουργηθούν νέα. Το κιτρίνισμα των φύλλων είναι γενικά σημάδι προβληματικών συνθηκών, όπως έλλειψη τροφής στο χώμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αροειδή
Μι μείζονα
Η Μι μείζονα (ή Μι ματζόρε, στα αγγλικά: E major) είναι μείζονα κλίμακα που αρχίζει από μι και έχει τις νότες μι, φα δίεση, σολ δίεση, λα, σι, ντο δίεση και ρε δίεση. Έχει οπλισμό τέσσερις διέσεις. Η σχετική της είναι η Ντο δίεση ελάσσονα και η ομώνυμή της είναι η Μι ελάσσονα. Η Μι μείζονα είναι η μόνη κλίμακα όπου η ναπολιτάνικη συγχορδία με έκτη στη 2η (δηλαδή την επιτονική), η οποία έχει ύφεση, απαιτεί και ύφεση και αναίρεση.
Η Μι μείζονα είναι η εξής κλίμακα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι μείζονα Κατηγορία:Μείζονες κλίμακες
Πλαίσιο Τεχνολογίας, Οργάνωσης και Περιβάλλοντος
Ως πλαίσιο τεχνολογίας, οργάνωσης και περιβάλλοντος, ΤΟΠ ή στα αγγλικά, TOE (αγγλικά:Technology- Organization and Environment framework) ορίζεται ένα πλαίσιο που ανέπτυξαν οι Τορνάτσκι και Φλάισερ το 1990, για να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να περιγράψουν τα οργανωτικά χαρακτηριστικά που έχουν επιπτώσεις στις αποφάσεις υιοθέτησης τεχνολογικών καινοτομιών. Τα 3 επίπεδα του μοντέλου μας είναι το Τεχνολογικό, το Οργανωτικό και το Περιβαλλοντικό. Τα τρία αυτά επίπεδα επηρεάζουν τη διαδικασία από την οποία ένας οργανισμός υιοθετεί και δέχεται μια νέα τεχνολογία παρουσιάζοντας και τους περιορισμούς και τις ευκαιρίες της.
Επίπεδα
Το Τεχνολογικό επίπεδο περιγράφει και τις εσωτερικές και τις εξωτερικές τεχνολογίες που είναι σχετικές με την επιχείρηση, οι οποίες μπορεί να είναι χρήσιμες για τη βελτίωση της οργανωτικής παραγωγικότητας. Αυτό περιλαμβάνει τις υπάρχουσες τεχνολογίες μέσα στην επιχείρηση καθώς επίσης και την ομάδα των διαθέσιμων τεχνολογιών στην αγορά.
Το Οργανωτικό επίπεδο ορίζεται από την άποψη των διαθέσιμων πόρων που υποστηρίζουν την αποδοχή της καινοτομίας. Κάποια από αυτά τα κριτήρια είναι: το μέγεθος της επιχείρησης, τη συγκέντρωση, την τυποποίηση και την πολυπλοκότητα της διευθυντικής δομής του, την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού και το ποσό των νωθρών πόρων που είναι διαθέσιμοι.
Το Περιβαλλοντικό επίπεδο αντιπροσωπεύει τη ρύθμιση στην οποία μια εταιρία διευθύνει την επιχείρηση- βιομηχανία της, επηρεάζεται από τους ανταγωνιστές της, την πρόσβαση στους πόρους που εφοδιάζονται από άλλους και τις συναλλαγές με την Κυβέρνηση.
Εφαρμογές
Το πλαίσιο ΤΟΠ έχει εξεταστεί από πολλές μελέτες. Το περιεχόμενο αυτών αφορά τεχνολογικές καινοτομίες όπως είναι: η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής διακλάδωσης δεδομένων, η υιοθέτηση τεχνολογιών RFID, η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής επιχειρηματικότητας, η υιοθέτηση ERP από εταιρίες, η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, η υιοθέτηση της ηλεκτρονικής υπογραφήςκαθώς και άλλων τεχνολογιών που είναι απαραίτητες για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική λειτουργία ενός οργανισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Nightrage
Οι Nightrage είναι ελληνο-σουηδικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τον κιθαρίστα Μάριο Ηλιόπουλο (πρώην μέλος των Exhumation) και τον καλό του φίλο Gus G. (κατά κόσμον: Κώστας Καραμητρούδης). Έκτοτε εγκαταστάθηκαν στη Σουηδία για να βρουν τις ευκαιρίες για μια αξιόλογη καριέρα, ευκαιρίες που η μητέρα-πατρίδα δεν θα τους έδινε ποτέ. Το 2003 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Sweet Vengeance σε παραγωγή του -μεγάλου Σουηδού παραγωγού- Fredrik Nordström, στο οποίο συμμετείχαν ο ντράμερ των Haunted, ο Per Möller Jensen, και ο μπασίστας Brice Leclercq. Στα φωνητικά συμμετείχε ο γνωστός τραγουδιστής Tomas Lindberg (πρώην At the Gates) και σε κάποια κομμάτια συμμετείχε και ο τραγουδιστής των Evergrey, ο Tom S. Englund.
Τριφύλλι (αποσαφήνιση)
Ο όρος Τριφύλλι μπορεί να αναφέρεται:
Nightrage
Με τη δεύτερη κυκλοφορία τους, Descent Into Chaos, που κυκλοφόρησε το 2005, η μπάντα είχε αλλαγές στη σύνθεσή της. Ο Φώτης "Μπενάρντο" Γιαννακόπουλος (πρώην Septic Flesh, πρώην Innerwish) ήταν ο νέος ντράμερ και ο Henric Carlsson (μέλος των Cipher System) ανέλαβε τη θέση του μπασίστα. Ο τραγουδιστής Mikael Stanne των Dark Tranquillity συμμετείχε στο τραγούδι "Frozen." Λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Lindberg αποχώρησε, καθώς δυσκολευόταν να συγκεντρωθεί στο συγκρότημα εξ' αιτίας των πολλών άλλων συγκροτημάτων όπου ασχολιόταν. Τη θέση του πήρε ο σχετικά άγνωστος Jimmie Strimmel.
Όταν ο Gus G. έπαιξε με τους Arch Enemy, στο φεστιβάλ Ozzfest του 2005, αντικαταστήθηκε προσωρινά από τον Pierre Lysell, για την περιοδεία των Nightrage. Σε μια άλλη περιοδεία με τους Bolt Thrower, o Gus G ήταν πάλι μη διαθέσιμος και τη θέση του ανέλαβε ο Christian Muenzer των Necrophagist. Έτσι, το Μάιο του 2006, ο Gus έφυγε οριστικά από τους Nightrage με σκοπό να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο καινούριο του συγκρότημα, τους Firewind. Εκείνη την περίοδο έφυγε και ο Φώτης Μπενάρντο από το γκρουπ με σκοπό να δημιουργηθεί μια πιο σταθερή σύνθεση, βασισμένη σε περισσότερους Σουηδούς μουσικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά melodic death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά melodic death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Πυανόψια
Τα Πυανόψια ή Πυανέψια ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα προς τιμήν του Απόλλωνα με αναίμακτη θυσία καρπών και φρούτων, των πρώτων καρπών μετά τη συγκομιδή.
Στην κλασική εποχή, τα Πυανόψια αποτελούσαν μέρος της γιορτής των Θησείων. Ο Λυκούργος αναφέρει πως στην Αθήνα η γιορτή αποκαλούνταν Πυανόψια, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες την αποκαλούσαν Πανόψια, διότι «φαίνονταν όλοι οι καρποί» (πάντας τοὺς καρποὺς τῇ ὄψει).
Η παράδοση των Πυανοψίων
Σύμφωνα με την παράδοση, το έθιμο αυτό καθιερώθηκε από τον Θησέα όταν ξεκίνησε για την Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Καθ' οδόν σταμάτησε στην Δήλο και έκανε θυσία στον Απόλλωνα, λέγοντας ότι σε περίπτωση που κερδίσει την μάχη με τον Μινώταυρο θα του προσέφερε στολισμένα κλαδιά ελιάς για να τον ευχαριστήσει. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, ο Θησέας εκπλήρωσε την υπόσχεσή του με αυτό τον θεσμό. Κατά το ταξίδι του γυρισμού, τα τρόφιμα στο καράβι είχαν τελειώσει. Έτσι την έβδομη μέρα, οι σύντροφοι του Θησέα μάζεψαν ό,τι μπορούσαν να βρουν και τα μαγείρεψαν κάνοντας φασολάδα.
Ο εορτασμός
Η γιορτή γινόταν στις 7 του ομώνυμου μήνα. Η ετυμολογία της λέξης σημαίνει «ημέρα της φασολάδας» (πύανα/κύανα, κύαμοι=κουκιά). Έβραζαν κάθε είδους όσπρια μαζί με κριθάρι και κάναν φασολάδα, από την οποία προσέφεραν μια πιατέλα στον θεό Απόλλωνα, τον Ήλιο, την Αθηνά και τις Ώρες.
Κατά τη διάρκεια της γιορτής γινόταν πομπή κοντά στο ναό του Απόλλωνα. Στόλιζαν την ειρεσιώνη, ένα είδος κλαδιού ελιάς ή δάφνης, όμοια με το σημερινό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το όνομα του στολισμένου αυτού κλαδιού προέρχεται από τα μάλλινα (είριον=μαλί) κορδελάκια λευκού και πορφυρού χρώματος που του κρεμάγανε μαζί με μπισκοτάκια από μέλι, λάδι και κρασί. Με το δεντράκι αυτό οι άνθρωποι ευχαριστούσαν τον Απόλλωνα για την καλή σοδειά του καλοκαιριού και εύχονταν ο ερχόμενος χρόνος να είναι επίσης ευνοϊκός. Άλλη ονομασία της ειρεσιώνης ήταν ικετηρία (από το ικετεύω, παρακαλώ).
Ένας νεαρός του οποίου οι γονείς ήταν ακόμα εν ζωή (παίς αμφιθαλής) περιέχυνε την ειρεσιώνη με κρασί από έναν τελετουργικό αμφορέα και κρεμούσε το δεντράκι στην πύλη του ναού του Απόλλωνα.
Σύμφωνα με άλλες πηγές (π.χ. Αριστοφάνης), την ειρεσιώνη την κρεμούσαν και στα σπίτια, ιδίως στα αγροτικά, στην πόρτα του σπιτιού, και το άφηναν εκεί έναν ολόκληρο χρόνο μέχρι να το ανανεώσουν με ένα νέο κλαδί. Το παλιό το έκαιγαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Πάπας Ιωάννης ΣΤ΄
Ο Πάπας Ιωάννης ΣΤ΄ (Papa Giovanni VI, 655 - 11 Ιανουαρίου 705) ήταν Πάπας από τις 30 Οκτωβρίου του 701 έως το θάνατό του το 705. Διαδέχθηκε στο αξίωμα του Ποντίφικα τον Σέργιο Α΄.
Ποντιφικάτο
Γεννήθηκε τον 7ο αιώνα και ήταν ελληνικής καταγωγής. Έγινε Πάπας δύο μήνες μετά το θάνατο του προκατόχου του. Βοήθησε τον έξαρχο Θεοφύλακτο, ο οποίος είχε σταλεί στην Ιταλία από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ του Βυζαντίου και τον εμπόδισε να χρησιμοποιήσει βία εναντίον των Ρωμαίων. Κατά ένα μέρος εξαιτίας του ότι υπέκυψε σε πιέσεις και κατά άλλο μέρος με δωροδοκία, ο Ιωάννης κατάφερε να πείσει το δούκα του Βενεβέντου, Γκιζούλφο να αποσύρει το στρατό του από τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ πέθανε στις 11 Ιανουαρίου του 705 και τον διαδέχθηκε στο Ποντιφικάτο ο Ιωάννης Ζ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Έλληνες Πάπες Κατηγορία:Πάπες 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Αιγαίον Ι (οπλιταγωγό)
Το οπλιταγωγό Αιγαίον ήταν σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος. Ναυπηγήθηκε το 1906 στα Γερμανικά Ναυπηγεία Φλένσμπουρκ, και υπηρέτησε στο Γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό με το όνομα MV Hagen και το χαρακτηρισμό 4210 ΤV. Μετά το πέρας του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, παραχωρήθηκε από τη Γερμανία στη Μεγάλη Βρετανία το 1919 ως μέρος των επανορθώσεων.
Το 1921 πουλήθηκε στην Ελλάδα οπότε και μετονομάστηκε σε Αιγαίο. Άλλα πλοία του ιδίου τύπου που υπηρέτησαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ήταν τα: Λέσβος, ‘Κωνσταντινούπολη, Καβάλα, Χίος (μετέπειτα πλωτό συνεργείο) και Ήφαιστος. Το πλοίο χρησιμοποιήθηκε σαν οπλιταγωγό σε όλη τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, και στη συνέχεια αξιοποιήθηκε για μεταφορά υλικού του Πολεμικού Ναυτικού και ως ναυτικά κρατητήρια. Διαγράφηκε από τη δύναμη του στόλου το 1935.
Το πλοίο είχε διαστάσεις 388x51x25 πόδια και κινούνταν με ταχύτητα 10,5 κόμβων αξιοποιώντας σύστημα πρόωσης 2800 BHP.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Εδουάρδος Συρέ
Ο Εδουάρδος Συρέ (Στρασβούργο 21 Ιανουαρίου 1841 - Παρίσι 7 Απριλίου 1929) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, μουσικοκριτικός και εκδότης Γαλλικής λογοτεχνίας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Στρασβούργο. Ο πατέρας του Ζαν Φρεντερίκ Συρέ (1810 - 1855 ήταν γιατρός και πέθανε όταν ο Εδουάρδος ήταν μόλις 14 ετών. Ο Συρέ μάθαινε Γαλλικά και Γερμανικά και μιλούσε τις δυο αυτές γλώσσες το ίδιο καλά. Κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων, ο Συρέ επηρεάστηκε τόσο απ' τη Γαλλική όσο κι απ' τη Γερμανική κουλτούρα. Μετά το Γυμνάσιο, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, όμως ποτέ του δεν εργάστηκε ως δικηγόρος. Συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους τρεις σημαντικούς επιστήμονες της εποχής του και ήταν φίλος με τους Ρίχαρντ Βάγκνερ, Μαργαρίτα Αλμπάνα Μηνιάτη και Ρούντολφ Στάινερ. Τα ενδιαφέροντα και οι μελέτες του Συρέ βασίζονταν στο ότι γνώριζε πολύ καλά τη Γερμανική λογοτεχνία. Το μελόδραμα Τριστάνος και Ιζόλδη του Βάγκνερ τον εντυπωσίασε τόσο πολύ που, μόλις διάβασε γι' αυτό, θέλησε να γνωρίσει από κοντά αυτόν το μεγάλο Γερμανό συνθέτη και να πάρει όσες μπορούσε περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του. Στη Γαλλία εξέδωσε το 1ο βιβλίο του Ιστορία του Ληντ και λίγο καιρό αργότερα το δοκίμιο Ο Βάγκνερ και το Μουσικό Δράμα. Το Φθινόπωρο του 1870 ξέσπασε ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος ο οποίος κατέστησε τις Γερμανικές Τέχνες απεχθείς για πολλούς Γάλλους κι αυτό ίσως να σήμαινε πως ο Συρέ δεν περιλαμβανόταν σε αυτή την κατηγορία. Σ' ένα ταξίδι του στην Ιταλία γνώρισε την Ελληνίδα Μαργαρίτα Αλμπάνα Μηνιάτη, η οποία έγινε η μούσα του και λίγο αργότερα την νυμφεύτηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Woolf & Freedman Film Service
Η Woolf & Freedman Film Service ήταν βρετανική εταιρεία διανομής ταινιών, η οποία ιδρύθηκε από τον Βρετανό παραγωγό κινηματογράφου Σ. Μ. Γουλφ. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1919 και λειτούργησε έως και το 1934. Στη βραχύβια διαδρομή της στον χώρο του κινηματογράφου, κατάφερε να κάνει τη διανομή σε πάνω από 140 ταινίες. Το 1935, ο Γουλφ ίδρυσε μία νέα εταιρεία διανομής την General Film Distributors, η οποία λειτούργησε έως και το 1996. Μερικές από τις ταινίες που έκανε τη διανομή τους η Woolf & Freedman Film Service, σκηνοθετήθηκαν από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, σε παραγωγή Gainsborough Pictures.
Μερικές από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε στη διανομή είναι το Damaged Goods (1919), το A Gamble with Hearts (1923), το Woman to Woman (1923), το The White Shadow (1923), το The Sea Urchin (1926), το The Mountain Eagle (1927), το The Lodger: A Story of the London Fog (1927), το Downhill (1927), το Easy Virtue (1928), το Flight (1929) και το Ladies of Leisure (1930). Εκτός από τον Χίτσκοκ, έχει διανέμει ταινίες του Φρανκ Κάπρα, του Τομ Γουόλς και του Χέρμπερτ Γουίλκοξ. Επίσης, έχει διανέμει και ταινίες σε παραγωγή του Σερ Μάικλ Μπάλκον και του Έριχ Πόμερ
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών
Εθνική Γουαδελούπης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γουαδελούπης εκπροσωπεί τη γαλλική υπερπόντια περιοχή της Γουαδελούπης στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ένωσης Ποδοσφαίρου Γουαδελούπης (LGF), ενός τοπικού παραρτήματος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FFF). Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ Ρενέ Σερζ Ναμπαζόθ.
Ως υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας, η Γουαδελούπη δεν είναι μέλος της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) και έτσι δεν συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ή σε άλλη διοργάνωση της FIFA. Οι κάτοικοι της Γουαδελούπης, ωστόσο, σαν Γάλλοι πολίτες, μπορούν να συμμετέχουν στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γαλλίας. Ωστόσο, η Γουαδελούπη είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF) και της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής (CFU) και συμμετέχει σε όλες τις διοργανώσεις των δύο αυτών ομοσπονδιών.
Ιστορία
Η Γουαδελούπη ήταν η έκπληξη των προκριματικών για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ το 2007. Η ομάδα πέτυχε την πρόκριση στη διοργάνωση αφού τερμάτισε στο Κύπελλο Εθνών Καραϊβικής 2006–07. Η παρθενική συμμετοχή της Γουαδελούπης στο Γκολντ Καπ ξεκίνησε στις 6 Ιουνίου 2007 με ισοπαλία 1–1 επί της Αϊτής. Στον επόμενο αγώνα της ομάδας εναντίον του Καναδά, η Γουαδελούπη σημείωσε νίκη με 2–1 μπροστά σε 20.000 θεατές στο Όρεντζ Μπόουλ στο Μαϊάμι. Η ομάδα ηττήθηκε με 1–0 την πρωταθλήτρια Κεντρικής Αμερικής, Κόστα Ρίκα, στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων.
Η Γουαδελούπη προχώρησε στη νοκ-άουτ φάση της διοργάνωσης ως καλύτερη τρίτη της φάσης των ομίλων. Στους προημιτελικούς, η Γουαδελούπη παρουστιάστηκε πιο έτοιμη από την Ονδούρα και πήρε την πρόκριση νικώντας με 2–1 στο Reliant Stadium στο Χιούστον. Πριν από τον αποκλεισμό της, στον όμιλό της η Ονδούρα επικράτησε επί του Μεξικού με 2–1 και επί της Κούβας με 5–0. Στην επόμενη φάση, η Γουαδελούπη ηττήθηκε από το Μεξικό με 1–0. Ωστόσο, παρά τον αποκλεισμό, η Γουαδελούπη είχε εγκωμιαστικά σχόλια για τις πολύ καλές επιδόσεις της στην άμυνα. Ήταν η καλύτερη θέση που κατέλαβε ομάδα των νήσων της Καραϊβικής από τότε που το Τρινιντάντ και Τομπάγκο έφτασε στα ημιτελικά της διοργάνωσης το 2000.
Στάδιο
Η εθνική ομάδα διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Σταντ Ρενέ Σερζ Ναμπαζόθ, χωρητικότητας 7.500 θεατών, που βρίσκεται στο Λεζ Αμπίμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Γουαδελούπης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γαλλία
Κατάλογος Αχαιών Ολυμπιονικών
Αρχαίοι Ολυμπιονίκες
6η Ολυμπιάδα 756 π.χ. Αγώνισμα :Στάδιο 67η Ολυμπιάδα 512 π.χ. Αγώνισμα :Δίαυλος, Δόλιχος,Οπλίτης δρόμος (τρεις νίκες) 71η Ολυμπιάδα 496 π.χ. Αγώνισμα :Κάλπη 80η Ολυμπιάδα 460 π.χ. Αγώνισμα :Στάδιο παίδων 86η Ολυμπιάδα 436 π.χ. Αγώνισμα:Πυγμή παίδων 94η Ολυμπιάδα 404 π.χ. Αγώνισμα :Παγκάτιον 99η Ολυμπιάδα 384 π.χ. Αγώνισμα:Πυγμή παίδων 100η Ολυμπιάδα 380 π.χ. Αγώνισμα:Παγκράτιο 101η Ολυμπιάδα 376 π.χ. Αγώνισμα:Πυγμή παίδων 106η Ολυμπιάδα 356 π.χ. Αγώνισμα :Πάλη, 107η Ολυμπιάδα 352 π.χ. Αγώνισμα :Πάλη, 108η Ολυμπιάδα 348 π.χ. Αγώνισμα :Πάλη, 109η Ολυμπιάδα 344 π.χ. Αγώνισμα :Πάλη 111η Ολυμπιάδα Αγώνισμα:Στάδιο 125η Ολυμπιάδα 280 π.χ. Αγώνισμα :Στάδιον 126η Ολυμπιάδα 272 π.χ. Αγώνισμα :Πάλη παίδων 165η Ολυμπιάδα 120 π.χ. Αγώνισμα:Πυγμή 178η Ολυμπιάδα 68 π.χ. Αγώνισμα:Πάλη, Παγκράτιον 179η Ολυμπιάδα 64 π.χ. Αγώνισμα:Πάλη, Παγκράτιον 180η Ολυμπιάδα 60 π.χ. Αγώνισμα :Παγκράτιον 190η Ολυμπιάδα Αγώνισμα :Στάδιο 207η Ολυμπιάδα Αγώνισμα :Στάδιο, 208η Ολυμπιάδα Αγώνισμα :Στάδιο, 209η Ολυμπιάδα Αγώνισμα :Στάδιο 112η Ολυμπιάδα 332 π.χ. Αγώνισμα:Πάλη, 113η Ολυμπιάδα 328 π.χ. Αγώνισμα:Πάλη 23η Ολυμπιάδα 688 π.Χ. Αγώνισμα:Στάδιο
Σύγχρονοι Ολυμπιονίκες
1η Ολυμπιάδα Αθήνα 1896 Αγώνισμα: Αναρρίχηση επί κάλω 1ος 1η Ολυμπιάδα Αθήνα 1896 Αγώνισμα: Κολύμβηση 500 μέτρων 2ος 1η Ολυμπιάδα Αθήνα 1896 Αγώνισμα: Πάλη 3ος 1η Ολυμπιάδα Αθήνα 1896 Αγώνισμα:ασκήσεις στους κρίκους 1ος 1η Ολυμπιάδα Αθήνα 1896 Αγώνισμα:Σκοποβολή 200 μέτρα 1ος 1η Ολυμπιάδα Αθήνα 1896 Αγώνισμα δίζυγο 3ος Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:Άλμα εις ύψος 2ος Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:Άλμα επί κοντώ 1ος Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:γυμναστικό πένταθλο 2ος,Γυμναστικό έξαθλο 2ος (δύο μετάλλια) Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:Αναρρίχηση επί κάλω 2ος Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:Άρση βαρών 1ος (παγκόσμιο ρεκόρ) Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:Διελκυστίνδα 2ος(ομαδικό αγώνισμα) Μεσολυμπιάδα Αθήνα 1906 Αγώνισμα:Διελκυστίνδα 2ος(ομαδικό αγώνισμα) Μεσολυμπιάδα Αθήνας 1906 Αγώνισμα:Διελκυστίνδα 2ος (ομαδικό αγώνισμα) Μεσολυμπιάδα Αθήνας 1906 Αγώνισμα:Διελκυστίνδα 2ος (ομαδικό αγώνισμα)
Αχαιοί αχαιων ολυμπιονικων
Αιγαίον ΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το Αιγαίον ΙΙ ήταν αντιτορπιλικό τύπου HUNT II (07, 03, D-11), πρώην HMS Lauderdale (L-95)), κλάσης HUNT II. Η έναρξη ναυπήγησης του έγινε στα ναυπηγεία J.S. THORNYCROFT το 1941. Στις 20 Μαΐου 1946 παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Ναυτικό. Όμοιου τύπου πλοία : Αιγαίον ΙΙ, ‘ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ II’ και ‘Κρήτη IV’. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις του εμφυλίου. Επεστράφη στις 12 Δεκεμβρίου 1959 και το 1960 παροπλίστηκε.
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά
Φαρσάρο Λασιθίου
To Φαρσάρο είναι μικρός ορεινός οικισμός της Κρήτης σε υψόμετρο 860 μέτρα, που γειτνιάζει με το Μαρμακέτο και βρίσκεται στο Οροπέδιο Λασιθίου. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τζερμιάδων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Μαρμακέτο αποτελούν την Κοινότητα Μαρμακέτου του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκους. . Στο Φαρσάρο βρίσκεται ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
1996 PW
Το 1996 PW είναι ένα υπερποσειδώνιο ουράνιο σώμα και δαμοκλοειδής αστεροειδής που κινείται σε τροχιά πολύ μεγάλης εκκεντρότητας (πολύ μακρόστενη), χαρακτηριστική ενός κομήτη μεγάλης περιόδου, αλλά δεν έχει δείξει ίχνη κόμης ή ουράς την εποχή που ανακαλύφθηκε. Το ασυνήθιστο αυτό σώμα έχει διάμετρο περί τα 10 χιλιόμετρα, περίοδο περίστροφής 35,4 ώρες και πιθανώς επίμηκες σχήμα.
Περιγραφή
Το 1996 PW περιφέρεται περί τον Ήλιο σε απόσταση από 2,5 μέχρι 504 AU και εκτελεί μία πλήρη περιφορά κάθε 4150 γήινα έτη. Ξεχωρίζει επίσης για τη μεγάλη κλίση της τροχιάς του ως προς την εκλειπτική, σχεδόν 30 μοίρες.
Προσομοιώσεις υποδεικνύουν ότι προήλθε μάλλον από το Νέφος του Όορτ, με σχεδόν ίση πιθανότητα να είναι πυρήνας παλαιού κομήτη ή ένας γνήσιος αστεροειδής που αρχικώς είχε εκτιναχθεί μέχρι το Νέφος του Όορτ. Η ανακάλυψή του προέτρεψε τη διεξαγωγή θεωρητικής έρευνας, που υποστηρίζει ότι χονδρικά το 1% έως 2% των σωμάτων του Νέφους του Όορτ είναι βραχώδους και όχι κομητικής συστάσεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δαμοκλοειδείς αστεροειδείς Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Κανκούν
Το Κανκούν είναι μία παραλιακή πόλη στο νοτιοανατολικό Μεξικό. Βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή της χερσονήσου Γιουκατάν, στη πολιτεία Κιντάνα Ρο. Είναι έδρα του δήμου Μπενίτο Χουάρες. Στην απογραφή του 2010 είχε πληθυσμό 628.306 κατοίκους. Βρίσκεται στη Καραϊβική, σε ένα από τα ανατολικότερα σημεία του Μεξικό. Η πολή είναι διεθνώς γνωστό τουριστικό θέρετρο και είναι μέρος της Ριβιέρα Μάγια, μιας ακτής στη Καραϊβική θάλασσα γεμάτη τουριστικά θέρετρα.
Διμάλη
Η Διμάλη η αλλιώς Δίμαλλον ήταν πιθανόν αρχαία Ελληνική πόλη στην περιοχή της Ιλλυρίας, ανατολικά της Ελληνικής πόλης Απολλώνια, στην σημερινή Αλβανία. Δεν είναι βέβαιο ακόμη αν ήταν Ελληνική πόλη.
Κανκούν
Η τουριστική ζώνη της πόλης είναι κτισμένη πάνω σε νησί, μέρος του δεύτερου μεγαλύτερου κοραλιογενή υφάλου. Το ηπειρωτικό τμήμα της πόλης είναι οργανωμένο σε μεγάλα οικοδομικά τετράγωνα, γνωστά ως supermanzanas. Το διεθνές αεροδρόμιο του Κανκούν βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νότια του κέντρου της πολης. Τα περισσότερα κτίρια δεν ξεπερνούν σε ύψος τους τέσσερις ορόφους εξαιτίας του φόβου για τυφώνες όπως ο τυφώνας Γκίλμπερτ που χτύπησε τη πόλη το 1988.
Διμάλη
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Βρετανό μελετητή της αρχαίας Ελλάδας N. G. L. Hammond, η Διμάλη ήταν μάλλον ιδρυμένη από τον Πύρρο της Ηπείρου ή από εποίκους από την κοντινή ελληνική αποικία της Απολλώνιας. Αρκετοί μελετητές και ιστορικοί πιστεύουν ότι η πόλη στην αρχή άνηκε στους Ιλλυρίους αλλά μετά επηρεάστηκε από τον πολιτισμό της αρχαίας Ηπείρου και κατέληξε Ελληνιστική. Παρόλο που η πόλη συχνά συνδέεται με τους Παρθήνους (Ιλλυρική φυλή) σε διάφορες πηγές, ποτέ δεν δηλώθηκε ρητά ότι είναι πόλη αυτής της φυλής.
Κανκούν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Διμάλη
Ιστορία
Κατά τον Πρώτο Μακεδονικό πόλεμο, το 213 ή 212 π.Χ., ο Φίλιππος Ε΄ κατάφερε να πάρει τον έλεγχο της πόλης, αλλά μετά από μια αποτυχημένη ρωμαϊκή επίθεση που οδήγησε ο στρατηγός Σερμπρόνιος Τουνιτάνος το 205 π.Χ., η πόλη εγκαταλείφθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ στη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ρώμης και της Μακεδονίας στη Φοινίκη τον ίδιο χρόνο.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Η ταυτοποίηση του χώρου με την αρχαία πόλη έγινε δυνατή χάρη στην ανακάλυψη αρχαίων πλακιδίων με σφραγίδα της Δωρικής λέξης "ΔΙΜΑΛΙΤΑΝ". Η επιγραφική στο Δήμημα αναφέρει ορισμένα Ελληνικά αξιώματα όπως τους πρυτανείς, το γραμματέο και το φυλαρχο, καθώς και μια μοναδική αφιέρωση στον Απόλλων. Η πόλη φιλοξενεί μια σειρά από μνημεία, χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, όπως μια στοά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Αλβανία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στην Ιλλυρία Κατηγορία:Πόλεις στην Αρχαία Ιλλυρία
Οίκος των Ομπρένοβιτς
Ο Οίκος των Ομπρένοβιτς, σερβικά Обрeновић (πληθ. Ομπρενόβιτσι) είναι ένας βασιλικός Οίκος της Σερβίας, που κυβέρνησε το διάστημα 1815-1842 και 1858-1903. Ο αρχηγέτης τους Μίλος συμμετείχε στη Σερβική Εξέγερση (1815-17) εναντίων των Οθωμανών, που οδήγησε στη δημιουργία του πριγκιπάτου της Σερβίας το 1817. Κατά τη διακυβέρνησή τους η Σερβία από πριγκιπάτο αναβαθμίστηκε σε βασίλειο· ωστόσο η αυταρχικότητά τους μείωσε τη δημοτικότητά τους.
Τον Μάιο του 1903 στρατιωτικοί έκαναν πραξικόπημα : εισέβαλαν στο ανάκτορο και διαμέλισαν τον Αλέξανδρο της Σερβίας και τη σύζυγό του. Η Εθνοσυνέλευση κάλεσε τον Πέτρο Α΄ από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς. Ο Αλέξανδρος της Σερβίας δεν είχε απογόνους, όμως με το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μετά το 1990, απόγονοι του Γιάκοβ, αδελφού του Μίλος, διεκδικούν δικαίωμα στο θρόνο της χώρας.
Οι δύο Οίκοι της Σερβίας/Γιουγκοσλαβίας είναι ιθαγενείς της χώρας, ενώ στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία βασίλευσαν, μετά την ανεξαρτησία τους από τους Οθωμανούς, μέλη Γερμανικών Οίκων. Το 1842 οι Συνταγματικοί εκθρόνισαν τον Μιχάηλο πρίγκιπα της Σερβίας, που όταν έφευγε ήταν πεπεισμένος ότι θα επιστρέψει και είπε: "ο χρόνος και το δίκαιό μου δεν θα πεθάνουν" και πράγματι έπειτα από 18 έτη επέστρεψε. Η φράση του αποτελεί το ρητό στο κάτω μέρος του οικοσήμου των Ομπρένοβιτς.
Αρίθμηση
Άλλος τρόπος αρίθμησης είναι να αριθμούνται οι τέσσερις πρίγκιπες της Σερβίας ως εξής: Ο Μίλος ως Μίλος Ομπρένοβιτς Α΄, ο Μίλαν Β΄ ως Μίλαν Ομπρένοβιτς Β΄, ο Μιχάηλο ως Μιχάηλο Ομπρένοβιτς Γ΄ και ο Μίλαν Γ΄ ως Μίλαν Ομπρένοβιτς Δ΄.
Ο Αλέξανδρος Α΄ Ομπρένοβιτς της Σερβίας είναι διαφορετικός από τον Αλέξανδρο Α΄ Καραγεώργιεβιτς της Γιουγκοσλαβίας.
Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε
Η Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε (πορτογαλικά: Joinville Esporte Clube), γνωστή ως Ζοϊνβίλ, Τζόινβιλ ή Ζουανβίλ, είναι βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Ζοϊνβίλε της πολιτείας Σάντα Καταρίνα. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ομάδα την πολιτεία της. Ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1976. Έχει κερδίσει μόνο ένα εθνικό τίτλο (πρωτάθλημα Σέριε Γ) και το μεγαλύτερο σερί συνεχόμενων πολιτειακών πρωταθλημάτων (1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985).
Οίκος των Ομπρένοβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε
Η Ζοϊνβίλε είναι η τρίτη πιο επιτυχημένη ομάδα της Σάντα Καταρίνα σε επίπεδο πολιτειακών τίτλων (12), μετά την Αβαΐ (15) και τη Φιγκεϊρένσε (15).
Ιστορία
Η Ζοϊνβίλε ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1976 μετά τη συγχώνευση του ποδοσφαιρικού τμήματος της Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε και της Κασίας Φουτεμπόλ Κλούμπε. Και οι δύο ομάδες προέρχονταν από την πόλη Ζοϊνβίλε. Η χρυσή περίοδος ήταν στη δεκαετία του 1980, όταν η ομάδα κέρδισε 8 συνεχόμενα πολιτειακά πρωταθλήματα.
Αντιπαλότητα
Η Ζοϊνβίλε έχει μεγάλη αντιπαλότητα με τις Αβαΐ, τη Φιγκεϊρένσε και τη Κρικιούμα. Τα παιχνίδια με την Κρικιούμα αποτελούν το σημαντικότερα ντέρμπι της πολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1976 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1976
2000 μ.Χ. (σκάκι)
thumb|upright=1.8|220px|Παράταξη εκκίνησης του 2000 μ.Χ. με χρήση λατινικών γραμμάτων. Τα πιόνια στα τετράγωνα ε3, ζ3, ε8 και ζ8 είναι προαιρετικά. Το 2000 μ.Χ. (2000 A.D.) είναι σκακιστική παραλλαγή, που εφηύρε ο Β. Ρ. Πάρτον (V. R. Parton), η οποία χρησιμοποιεί ανορθόδοξους πεσσούς εμπνευσμένους από την Ελληνική μυθολογία σε μια σκακιέρα 10×10. Ο Πάρτον δημοσίευσε την παραλλαγή το 1972 στη μονογραφία του «''Το παιχνίδι μου για το 2000 μ.Χ. και μετά» (My Game for 2000 A.D. and After'').
Περιγραφή
Ο Πάρτον περιγράφει την εφεύρεσή του ως «παιχνίδι για τους μελλοντικούς παίκτες στην επόμενη χιλιετία», έχοντας την άποψη ότι για να είναι αρκετά δύσκολη μια παραλλαγή για τις επόμενες γενεές πρέπει να διαθέτει μια μεγαλύτερη σκακιέρα και αυξημένες δυνατότητες.
Οι Γοργόνες, οι Χίμαιρες και οι Ερινύες είναι όλα τρομακτικά θηλυκά τέρατα από την Ελληνική μυθολογία. Αναφέρεται επίσης από τον Πάρτον, ένα επιπλέον θηλυκό τέρας, η Δράκαινα, αντί του συνηθέστερου Δράκου. Ο Ακόλουθος στέκεται δίπλα στην Αυτοκράτειρα στην αρχή του παιχνιδιού και κινείται όπως ο βασιλιάς στο συμβατικό σκάκι, αλλά του έχουν αφαιρεθεί όλες οι βασιλικές ιδιότητες, αφού μπορεί να συλληφθεί, και είναι μακράν το πιο αδύναμο από όλα τα κομμάτια, εκτός από το πιόνι. Ο Ακόλουθος θα λέγαμε καλύτερα ότι «χρησιμεύει απλά ως προπέτασμα για την Αυτοκράτειρα».
Η διάκριση μεταξύ των μεθόδων κίνησης και σύλληψης των περισσοτέρων κομματιών αποτελεί χαρακτηριστικό του παιχνιδιού. Το χαρακτηριστικό αυτό, είναι πιθανώς εμπνευσμένο από την παραλλαγή Μπαρόκ σκάκι (Baroque chess ή Ultima), όπου όλα τα μεγάλα κομμάτια κινούνται όπως η βασίλισσα, αλλά το καθένα έχει τη δική του μέθοδο σύλληψης.
Κανόνες
Στο 2000 μ.Χ. δεν υπάρχει ροκέ και σαχ. Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να αιχμαλωτιστεί η αντίπαλη Αυτοκράτειρα. Τα λευκά έχουν την πρώτη κίνηση. Τα πιόνια στα τετράγωνα ε3, ζ3, ε8 και ζ8 είναι προαιρετικά.
Βασικές δυνάμεις
Κομμάτια που κινούνται και συλλαμβάνουν με τον ίδιο τρόπο:
30px|Αυτοκράτειρα Αυτοκράτειρα (Empress), συμβολισμός E.
30px|Ακόλουθος Ακόλουθος (Attendant), συμβολισμός A.
30px|Μονόκερως Μονόκερως (Unicorn), συμβολισμός U.
30px|Πιόνι Πιόνι (Pawn), συμβολισμός P.