cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνική Βουδιστική αρχιτεκτονική
Περίοδοι Καμακούρα και Μουρομάτσι
μικρογραφία| Στυλ Νταϊμπούτσου (Νανντάιμον στο Τοντάι-τζι) Η περίοδος Καμακούρα (1185–1333) έφερε στην εξουσία την κάστα των πολεμιστών, η οποία εξέφραζε στη θρησκευτική της αρχιτεκτονική τις ανάγκες και τα γούστα της. Ο Ζεν βουδισμός, που ασκούσε επιρροή, έφτασε στην Ιαπωνία από την Κίνα και η αίρεση  Τζόντο πέτυχε την ανεξαρτησία. Στην αρχιτεκτονική αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία φρέσκων και ορθολογικών σχεδίων.
Το στυλ Νταϊμπούτσου (大仏様, νταϊμπούτσουγιο, κυριολεκτικά στυλ του μεγάλου Βούδα) και το στυλ Ζεν (禅宗様, ζενγιό, κυριολεκτικά στυλ αίρεσης Ζεν) εμφανίστηκε στα τέλη του 12ου ή στις αρχές του 13ου αιώνα.
Το πρώτο, που εισήχθη από τον ιερέα Τσόγκεν, βασίστηκε στην αρχιτεκτονική της δυναστείας Σονγκ και αντιπροσώπευε την αντίθεση του απλού και παραδοσιακού στυλ βαγιό (wayō). Το Νανντάιμον στο Τοντάι-τζι και η Αίθουσα Αμίντα στο Τζόντο-τζι είναι τα μόνα σωζόμενα παραδείγματα αυτού του στυλ. Αρχικά ονομαζόταν τεντζικουγιό (tenjikuyō) (天竺様, κυριολεκτικά Ινδικό στυλ), επειδή δεν είχε καμία σχέση με την Ινδία, επαναβαφτίστηκε από τον μελετητή Ότα Χιροτάρο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, και ο νέος όρος επικράτησε. Ο Ότα πήρε το όνομα από το έργο του Τσόγκεν, ιδιαίτερα το Νταϊμπούτσουντεν του Τοντάι-τζι.
Το στυλ Ζεν ονομαζόταν αρχικά καραγιό (唐様, karayō, το κινεζικό στυλ) και, όπως το στυλ Νταϊμπούτσου, ξαναβαφτίστηκε από τον Ότα. Τα χαρακτηριστικά του είναι τα χωμάτινα δάπεδα, οι κλειστές στέγες με λεπτή κύρτωση (μοκόσι, mokoshi) και οι έντονα κυρτές κύριες στέγες, τα παράθυρα με ακμές (κατόμαντο, katōmado) και οι πόρτες με επένδυση ξύλου. Παραδείγματα αυτού του στυλ περιλαμβάνουν το καμπαναριό στο Τοντάι-τζι, η Αίθουσα του Ιδρυτή στο Εϊχό-τζι (Eihō-ji) και το Σαρίντεν στο Ενγκάκου-τζι (Engaku -ji). Το Ζεν γκάραν συνήθως δεν έχει μία παγόδα και, όταν έχει, υποβιβάζεται σε μια περιφερειακή θέση.
Αυτά τα τρία στυλ που έχουμε δει (wayō, daibutsuyō και zen'yō) συνδυάστηκαν συχνά κατά τη διάρκεια της περιόδου Μουρομάτσι (1336–1573), γεννώντας το λεγόμενο Εκλεκτικό στυλ (折衷様, σετσουγιό, setchūyō), που έχει ως πρότυπο την κύρια αίθουσα στο Κακούριν-τζι (Kakurin-ji). Ο συνδυασμός βαγιό (wayō) και νταϊμπούτσουγιο (daibutsuyō) ιδιαίτερα έγινε τόσο συχνός, που μερικές φορές αποκαλείται από τους μελετητές Σιν-βαγιό (Shin-wayō). Μέχρι το τέλος της περιόδου Μουρομάτσι (τέλη 16ου αιώνα), η ιαπωνική βουδιστική αρχιτεκτονική είχε φτάσει στο απόγειό της. Οι μέθοδοι κατασκευής είχαν τελειοποιηθεί και οι τύποι κτηρίων είχαν γίνει συμβατικοί.
Περίοδοι Αζούτσι-Μομογιάμα και Έντο
δεξιά|μικρογραφία| Η κύρια αίθουσα του Κιγιομίζου-ντερα, [[Κιότο]] Μετά την αναταραχή της περιόδου Σενγκόκου και την ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα το 1603, παλιοί ναοί όπως ο Χιεϊζάν, ο Τό-τζι και ο Τοντάι-τζι έχασαν τη δύναμή τους και οι σχολές του βουδισμού ξεπεράστηκαν σε επιρροή από τους Νιτσιρέν-σου και Τζόντο-σου. Η περίοδος Έντο ήταν μια εποχή πρωτοφανούς οικοδομικής ανάπτυξης στη θρησκευτική αρχιτεκτονική. Ο αριθμός των πιστών, που έρχονταν για προσευχή ή προσκύνημα, είχε αυξηθεί, έτσι τα σχέδια άλλαξαν, για να ληφθούν υπόψη οι ανάγκες τους και έγιναν προσπάθειες να προσελκύσουν την προσοχή και το ενδιαφέρον τους. Οι παλιές αιρέσεις περιορίστηκαν στην αναβίωση παλιών στυλ και ιδεών, ενώ οι νέες βασίστηκαν σε τεράστιους χώρους και πολύπλοκα σχέδια. Και οι δύο, παρά τις διαφορές τους, έχουν από κοινού μια εξάρτηση από το μεγαλείο και την υπερβολή. Οι πρώιμοι προμοντέρνοι ναοί σώθηκαν από τη μονοτονία χάρη στις περίτεχνες δομικές λεπτομέρειες, τη χρήση κυματιστών αετωμάτων καραχάφου (karahafu) και τη χρήση κτηρίων μνημειακού μεγέθους. Ενώ ο κτηριακός σχεδιασμός έτεινε να γίνει σταδιακά πιο ορθολογικός και αποτελεσματικός, η επιφάνεια των θρησκευτικών οικοδομημάτων έκανε το αντίθετο, καθιστώντας τα πιο περίπλοκα και περίτεχνα. Μετά τα μέσα της περιόδου Έντο, που πέρασε το ζενίθ της, η θρησκευτική αρχιτεκτονική κατέληξε απλώς να επαναλαμβάνει τις ειπωμένες ιδέες, να χάσει το καινοτόμο πνεύμα της και να εισέλθει στην τελική της παρακμή. Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα για την αρχιτεκτονική ναών της περιόδου Μομογιάμα (1568–1603) και Έντο (1603–1868) είναι το Καράμον στο Χόγκον-τζι (Hōgon-ji) και η κύρια αίθουσα του Κιγιομίζου-ντερα, αντίστοιχα.
Περίοδος Μεϊτζί
Το 1868 η κυβέρνηση θέσπισε την πολιτική του διαχωρισμού των κάμι και του Βούδα, που ονομάζεται Σινμπούτσου μπούνρι (Shinbutsu bunri), με καταστροφικές συνέπειες για την αρχιτεκτονική και των ναών και ιερών. Μέχρι εκείνη την εποχή, ο συγκρητισμός των Κάμι και του Βούδα είχε δημιουργήσει μικρό πρόβλημα και έφερε ένα μέτρο αρμονίας μεταξύ των οπαδών των δύο θρησκειών, και κάτω από το συγκριτιστικό σύστημα, αναπτύχθηκαν πολλά έθιμα, που εξακολουθούν να πραγματοποιούνται και γίνονται καλύτερα κατανοητά μέσα στο συγκριτιστικό πλαίσιο. Επειδή πολλές κατασκευές έγιναν παράνομες, όπου βρίσκονταν, όπως οι βουδιστικές παγόδες εντός των περιβόλων των σιντοϊστικών ιερών, έπρεπε να καταστραφούν, σύμφωνα με το γράμμα του νόμου. Υπολογίζεται ότι 30.000 βουδιστικές κατασκευές κατεδαφίστηκαν μεταξύ 1868 και 1874. Ο Βουδισμός έκανε τελικά ανάκαμψη σε πολλά μέρη της χώρας, ωστόσο σε άλλα, κυρίως στον νομό Καγκοσίμα, εξακολουθεί να υπάρχει σχεδόν απουσία βουδιστικών δομών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πομπόνιος της Νάπολης
Βιογραφία
Ο Άγιος Πομπόνιος, ένας πολύ γνωστός αντίπαλος του Αρειανισμού, κατέλαβε το επισκοπικό θρόνο της Νάπολης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά των Οστρογόθων Μέγα Θεοδώριχου. Ο Θεοδώριχος είχε ασπαστεί τον Αρειανισμό, αλλά ο Άγιος Πομπόνιος παρέμεινε σταθερός στην πίστη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Σενεγάλης
right|thumb|260px|Η θέση του Σενεγάλη στην Αφρική right|thumb|260px|Ο Σενεγάλης στο ύψος του Σαιν-Λουί right|thumb|260px|Ο Σενεγάλης στα σύνορα Σενεγάλης-Μαυριτανίας right|thumb|260px|Ψαρόβαρκα στον Σενεγάλη right|thumb|260px|Ο Σενεγάλης στο ύψος του Νταγκανά right|thumb|260px|Ο Σενεγάλης στο λιμάνι του Σαιν-Λουί right|thumb|260px|Ο Σενεγάλης στο ύψος του Καγέ στο Μάλι
Ο Σενεγάλης είναι πλωτός ποταμός που βρίσκεται στη δυτική Αφρική. Διασχίζει τη Γουινέα και το Μάλι, ενώ χωρίζει τη Μαυριτανία από τη Σενεγάλη, των οποίων αποτελεί σύνορο επί 830 χιλιόμετρα. Το συνολικό του μήκος είναι 1.641 χιλιόμετρα, η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 450.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ η παροχή του κυμαίνεται μεταξύ 5 και 5.000 κυβικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Στις εκβολές του είναι χτισμένη η πόλη του Σαιν-Λουί.
Ανακάλυψη και εκμετάλλευση από τους Ευρωπαίους
Κατά το Μεσαίωνα υπήρχαν αναφορές για την ύπαρξη του Σενεγάλη, με την ονομασία "Ποταμός του Χρυσού", οι οποίες ώθησαν Ευρωπαίους θαλασσοπόρους στην ανακάλυψη του ποταμού. Από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα, ο ποταμός υπαγόταν στην αποικιακή σφαίρα επιρροής των Γάλλων (τουλάχιστον από το 1558, γαλλικά πλοία έπλεαν στα νερά του Σενεγάλη), ενώ αποτελούσε δίοδο των αποικιοκρατών προς την υπόλοιπη ήπειρο. Το 1659, χτίστηκε ένα φρούριο στη νήσο Εντάρ, στις εκβολές του ποταμού, το οποίο πήρε το όνομα Σαιν-Λουί-ντι-Σενεγκάλ (Saint-Louis-du-Sénégal), προς τιμήν του βασιλιά Λουδοβίκου Θ΄. Με το πέρασμα των χρόνων, ο Σενεγάλης μετατράπηκε σε κέντρο των γαλλικών εξερευνήσεων της Αφρικής, αλλά και του εμπορίου. Τα προϊόντα που εμπορεύονταν οι άποικοι ήταν ο χρυσός, το δέρμα, το ελεφαντόδοντο, το κερί και τα φτερά στρουθοκαμήλου. Επίσης, στην περιοχή άκμασε και το δουλεμπόριο. Ο πρώτος που διέβη ολόκληρο το ποτάμι ήταν ο Πιέρ Νταβίντ, το 1744.
Γεωργία και κτηνοτροφία
Η πιο εύφορη και πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή, γύρω από το Σενεγάλη, είναι μια αλλουβιακή πεδιάδα, μεταξύ Μπακέλ και Νταγκανά. Με τη βοήθεια των πλημμυρών ευνοούνται οι καλλιέργειες ρυζιού, λαχανικών και κεχριού, που βρίσκονται κοντά στις όχθες. Επίσης, η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί βοσκότοπο για τα περισσότερα ζώα. Συστήματα άρδευσης χρησιμοποιούνται, κυρίως, για την καλλιέργεια του κεχριού. Οι φυτείες ρυζιού προστατεύονται με υδατοφράκτες. Στο Ρίτσαρντ Τολ, το οποίο βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού, ιδιαίτερη ανάπτυξη παρουσιάζουν οι καλλιέργειες των ζαχαροκάλαμων, λόγω της βελτίωσης του μηχανικού εξοπλισμού. Οι φυτείες ρυζιού, στο Ρίτσαρντ Τολ, δεν παράγουν τα αναμενόμενα, λόγω της αλμυρότητας του εδάφους και των επιδρομών των πτηνών κουελέα.
Φράγματα και υδροηλεκτρικοί σταθμοί
Το φράγμα Ντιαμά, το οποίο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα πριν το Σαιν-Λουί, συμβάλλει στην αφαλάτωση του νερού, με αποτέλεσμα να μειώνεται η περιεκτικότητα του νερού σε αλάτι μέχρι το δέλτα του. Στην ίδια περιοχή, αλλά και στο Μαναντάλι του Μάλι έχουν ανεγερθεί υδροηλεκτρικοί σταθμοί, με τις δαπάνες να μοιράζονται τα κράτη του Μάλι, της Μαυριτανίας και της Σενεγάλης.
Φυσικοί πόροι και διπλωματικές συγκρούσεις
Για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής έχει εκδηλωθεί μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά και ανησυχίες, κυρίως κατά τον 20ό και τον 21ο αιώνα. Το 1972, πάρθηκε η απόφαση της από κοινού εκμετάλλευσης των πόρων, με τη συνεργασία των κρατών του Μάλι, της Μαυριτανίας και της Σενεγάλης, υπό την αιγίδα του Οργανισμού για την Ανάπτυξη του Ποταμού Σενεγάλη (Organization for the Development of the Sénégal River). Το Μάρτιο του 2006, στον οργανισμό αυτόν εντάχθηκε και η Γουινέα. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, έχουν υπάρξει σοβαρές διαφωνίες, μεταξύ της Σενεγάλης και της αναπτυσσόμενης Μαυριτανίας, με θέμα τη χρήση του ποταμού. To κράτος της Μαυριτανίας έχει τοποθετήσει αντλίες πετρελαίου εσωτερικής καύσης, για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της περιοχής.
Μεταφορές
Ο ποταμός είναι πλωτός, κυρίως, στο ύψος των πόλεων Ροσσό, Μπογκ και Καεντί, αλλά μόνο με μικρές βάρκες.
Ροή
Ο Σενεγάλης πηγάζει από το οροπέδιο Φουτά Τζαλόν της Γουινέας, διασχίζει το Μάλι και, στη συνέχεια, περνά ανάμεσα από τη Μαυριτανία και τη Σενεγάλη, τις οποίες και χωρίζει. Εκβάλλει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Τα δύο αρχικά ρεύματά του είναι οι ποταμοί Μπαφίνγκ και Μπακογέ, οι οποίοι ενώνονται στο Μπαφουλάμπ του Μάλι. Ο σημαντικότερος παραπόταμός του είναι ο Φαλεμέ. Από το Μπακέλ του Μάλι, μέχρι το Νταγκανά της Σενεγάλης, ο ποταμός περνά από μια αλλουβιακή πεδιάδα, πλάτους 19-20 χιλιομέτρων. Λίγο πριν φθάσει στις εκβολές του, το νερό και το γύρω έδαφός του είναι αρκετά αλμυρά.
Πλημμύρες
Μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου, ο Σενεγάλης πλημμυρίζει. Η στάθμη του ανεβαίνει κατά 3,5 μέτρα και η ροή του νερού γίνεται τριακόσιες φορές μεγαλύτερη, σε σχέση με το υπόλοιπο άνυδρο έτος. Έτσι, ο ποταμός καταλαμβάνει ολόκληρη τη γύρω κοιλάδα.
Κλίμα
Στο ύψος των ποταμών Μπαφίνγκ και Φαλεμέ, ο Σενεγάλης δέχεται 2.000 χιλιοστόμετρα βροχής, από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, ενώ στην κοιλάδα του 250 έως 760 χιλιοστόμετρα, από τέλη Μαΐου, μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες διαγράφονται κατά τον Ιανουάριο (περίπου 10 °C), ενώ οι υψηλότερες κατά τον Απρίλιο (περίπου 40 °C).
Χλωρίδα
Το σημαντικότερο είδος χλωρίδας του Σενεγάλη είναι το δέντρο της ακακίας. Τα δύο γνωστότερα είδη ακακίας είναι τα Acacia senegal (πολύ σημαντική για το τοπικό εμπόριο, αναπτύσσεται σε άνυδρες πλαγιές) και Acacia nilotica (αφθονεί στις όχθες του ποταμού). Επίσης, πολύ συχνά συναντάται η ποώδης Vetiverea nigritiana. Στις ξηρότερες περιοχές, ευδοκιμούν τα φυτά Acacia albida και Balanites aegyptiaca (δέντρο με ακανθώδη κλαδιά) και το χαμηλό χορτάρι.
Πανίδα
Η πανίδα των νερών του ποταμού Σενεγάλη έχει πολλά προβλήματα, λόγω της υπεραλίευσης. Ωστόσο, η πέρκα του Νείλου είναι από τα συνηθισμένα είδη της περιοχής. Τα ζώα που απαντώνται πιο συχνά, στις όχθες, είναι οι ερωδιίδες, οι χουλιαρομύτες, οι σκαντζόχοιροι, οι βαράνοι και οι αγριόχοιροι ή φακόχοιροι.
Μουσείο σύγχρονης τέχνης του Ούμεο
thumb|300px|Το μουσείο Bildmuseet στο κάμπους τεχνών του [[Ούμεο.]] Το Bildmuseet (μεταφράζεται από τα Σουηδικά ως το Μουσείο Πινάκων) είναι ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης στο Ούμεο στη Σουηδία.
Ιστορία
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1981 από το Πανεπιστήμιο του Ούμεο μέσα στο μουσείο γίνονται εκθέσεις σύγχρονης τέχνης καιοπτικοακουστικών τεχνών Σουηδών και διεθνών καλλιτεχνών Παράλληλα με τις εκθέσεις στο μουσείο οργανώνονται διαλέξεις, προβολές, συναυλίες, περφόρμανς και εργαστήρια.
Την άνοιξη του 2012 το μουσείο μεταφέρθηκε σε νέες εγκαταστάσεις στο Κάμπους Τεχνών του Ούμεο. Το κτήριο του μουσείου είναι 7όροφο και σχεδιάστηκε από το Δανικό γραφείο αρχιτεκτόνων Henning Larsen. Το μουσείο άνοιξε στο κοινό στις 19 Μαΐου 2012.
Ολόκληρο το κτήριο θεωρείται ως ένα έργο τέχνης. Το εξωτερικό του κτηρίου είναι καλυμμένο με τυχαίας διάστασης παράθυρα και έχει κάλυψη με ξύλο Σιβηρικής Πεύκης ενώ το εσωτερικό του μουσείο έχει λευκή διακόσμηση με παράθυρα που έχουν θέα τον ποταμό Ούρε. Μετά τον επανασχεδιασμό του μουσείου, το 2012 χαρακτηρίστηκε ως ο ομορφότερος πανεπιστημιακός χώρος τέχνης στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούμεο
Προτιάων
Πηγές
Προτιαων
Τερ
μικρογραφία|Ο ποταμός Τερ μέσα στο Ριπόλ.
Ο Τερ (στα καταλανικά και τα ισπανικά, Ter) είναι ένας ποταμός της Ισπανίας που διατρέχει αποκλειστικά την επαρχία της Ζιρόνα στην Καταλονία. Γεννιέται στο Ουλντετέ των Πυρηναίων και αφού διατρέξει τις επαρχίες του Ριπόλ, Οζόνα, Σέλβα, Ζιρονές (όπου περνάει μέσα από την ίδια την πόλη της Ζιρόνα) και Κάτω Ενπορδά καταλήγει στη Μεσόγειο. Έχει μήκος 208 χιλιόμετρα. Είναι ενταγμένος στο σύστημα ύδρευσης Τερ-Λιοβρεγάτ που ευθύνεται για την ύδρευση των δύο πιο αστικοποιημένων εκτάσεων της Καταλονίας που εκτείνεται από τη Βαρκελώνη μέχρι τη Ζιρόνα και περιλαμβάνει περίπου 5,5 εκατομμύρια κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Καταλωνίας
Πρύτανις (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρύτανις είναι γνωστός ένας πολεμιστής από τη Λυκία. Ο Πρύτανις έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σκοτώθηκε σε αυτόν από τον Οδυσσέα μαζί με άλλους έξι συμπολεμιστές του. Ο Πρύτανις αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ε, στίχος 678), μόνο στη σκηνή του θανάτου του.
Πηγές
Πρυτανις
Βαλδουίνος Β΄ της Φλάνδρας
Ο Βαλδουίνος Β΄ της Φλάνδρας (865 – 10 Σεπτεμβρίου 918), δεύτερος Κόμης της Φλάνδρας (879–918) ήταν υιός και διάδοχος του Βαλδουίνου Α΄ της Φλάνδρας γενάρχη του Οίκου της Φλάνδρας και της Ιουδήθ της Φλάνδρας κόρης του Καρόλου του Φαλακρού. Πρόγονος του από την πλευρά της μητέρας του ήταν ο Καρλομάγνος.
Πόλεμοι με τους Φράγκους
Ο βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων Κάρολος ο Παχύς εκθρονίστηκε (888) αφήνοντας πολλούς υποψήφιους αντικαταστάτες. Ο Βαλδουίνος Β΄ σαν εγγονός του Καρόλου του Φαλακρού είχε επίσης κληρονομικά δικαιώματα στον θρόνο. Ο Βαλδουίνος ωστόσο και πολλοί άλλοι ευγενείς αποφάσισαν να δώσουν το στέμμα στον Αρνούλφο της Καρινθίας αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας από τον Οίκο των Ροβερτιδών ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων. Οι σχέσεις του Εύδη με τον Βαλδουίνο χειροτέρευσαν όταν ο Εύδης αρνήθηκε να βοηθήσει τον Βαλδουίνο στις προσπάθειες του να ελέγξει το κάστρο του Σαιν Μπέρτιν, ο Εύδης επιτέθηκε στον Όθων στην Μπρυζ αλλά δεν μπόρεσε να επικρατήσει. Ο Βαλδουίνος Β΄ επεκτάθηκε νότια και κέρδισε τον έλεγχο του Αρτουά με το ισχυρότατο αβαείο του Σαιν Βάαστ.
Σύγκρουση με την εκκλησία
Όταν έγινε ηγούμενος στο αβαείο ο Φούλκων του Ρεμς (900) ο Βαλδουίνος δολοφόνησε τον αρχιεπίσκοπο και αφορίστηκε από τον πάπα Βενέδικτο Δ΄. Σε νέες προσπάθειες να επεκταθεί στην κοιλάδα του ποταμού Σαμ του αντιστάθηκε ο Ερβέρτος Α΄ του Βερμαντουά αλλά ο Βαλδουίνος τον δολοφόνησε και αυτόν. Ο Βαλδουίνος Β΄ της Φλάνδρας πέθανε κοντά στην Γάνδη (10 Σεπτεμβρίου 918) και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του Αρνούλφος Α΄ της Φλάνδρας, ο μικρότερος γιος του Αδαλούλφος της Βουλώνης έγινε ο πρώτος κόμης της Βουλώνης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Αίλφθρυθ των Ουέσσεξ, κόρη τού Αλφρέδου της Αγγλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης
Πατροβάς του Ποτόλε
Ο Άγιος Πατροβάς, (Parrobus of Pottole, Patrobos, Patrobus, Patrobas), συγκαταλέγεται μεταξύ των εβδομήντα μαθητών (Εβδομήκοντα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Εβδομήκοντα Απόστολοι Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Καινή Διαθήκη Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης
Σπύρος Ράλλης
Ο Σπύρος Ράλλης (1 Μαΐου 1930 - 8 Οκτωβρίου 2016) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1930 στην Άνω Γαρούνα Κέρκυρας, γιος του Ιωάννη και της Μαρίας Ράλλη. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και στη Ρώμη, όπου δραστηριοποιήθηκε στο ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Κέρκυρας από το 1975 μέχρι το 1989 (το 1974 αρχικά δεν εκλέχθηκε, αλλά τελικά κατέλαβε την έδρα του Σπύρου Θεοτόκη μετά από αναπληρωματική εκλογή στις 20 Απριλίου 1975).
Απεβίωσε στις 8 Οκτωβρίου 2016 στην Κέρκυρα.
Η σύζυγός του, δασκάλα με καταγωγή από το χωριό Σπαρτύλα, πέθανε σε ηλικία 86 ετών τον Ιούνιο του 2022.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Αδέκαροι ερωτευμένοι
Πλοκή
Ένας θυρωρός, ο Μισέλ, ένας ανθοπώλης, ο Γρηγόρης κι ένας ταξιτζής, ο Αριστοτέλης, απολύονται ταυτόχρονα και αρχίζουν να ψάχνουν πάλι για μια νέα δουλειά. Και οι τρεις τους θα συναντηθούν σε ένα γραφείο που αναζητά να προσλάβει έναν θυρωρό. Την ίδια στιγμή οι σπιτονοικοκυρές και των τριών θα τους κάνουν έξωση από τα δωμάτια τους λόγω των πολλών απλήρωτων μηνών που έχουν να πληρώσουν όλοι τους. Απογοητευμένοι οι τρεις φίλοι πηγαίνουν σε μια κοντινή παραλία με σκοπό να βάλουν τέρμα στη ζωή τους, αλλά καθώς διαπιστώνουν ότι το νερό είναι πολύ κρύο αλλάζουν γνώμη και φεύγουν. Επιστρέφοντας πίσω στην πόλη κάθονται σε ένα παγκάκι, όπου είναι και ένας ρακοσυλλέκτης, ο οποίος μέσα στα πολλά πράγματα που έχει βρει είναι και ένα γράμμα ένας βαθύπλουτου Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία, του Τόμας Χατζηκούμαρ, ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα προκειμένου να συναντήσει τον ανιψιό του τον Μικέ, τον οποίο έχει να δει από πολύ μικρή ηλικία.
Ο Μισέλ διαβάζοντας το γράμμα, αποφασίζει μαζί με τον Αριστοτέλη να παρουσιάσουν ως ανιψιό του Τόμας Χατζηκούμαρ τον Γρηγόρη, ο οποίος θα υποδυθεί τον Μικέ για όσο χρονικό διάστημα μείνει ο Ελληνοαμερικανός θείος στην Ελλάδα, με σκοπό να του αποσπάσουν όσα πιο πολλά δολάρια μπορούν. Γι' αυτό τον λόγο θα επιστρατεύσουν στην κομπίνα τους την όμορφη Λουλού, η οποία θα κληθεί να φιλοξενήσει στην βίλα της τον Τόμας Χατζηκούμαρ. Εν τω μεταξύ ο πραγματικός ανιψιός του Χατζηκούμαρ, ο Μικές, ο οποίος μαθαίνοντας ότι ο θείος του έχει έρθει στην Ελλαδα, θα πάει στο ξενοδοχείο που ήταν να διαμείνει ο θείος του και θα αρχίσει να τον αναζητά.
Διανομή ρόλων
Συμμετέχουν
Κριτικές
Σε νεότερες κριτικές η ταινία λαμβάνει μέτριες κυρίως από χρήστες του διαδικτύου. Στο iMDB, η ταινία έχει 5.8/10 βαθμολογία.
box office
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1958 και προβλήθηκε τη σεζόν 1957-1958 κόβοντας 5.994 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 27η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της περιόδου αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζανή Αλιφέρη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Λυκούργου Μαρκέα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Τζαλ Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες του 1958
Στοίβα (δομή δεδομένων)
thumb|right|300px|Η λειτουργία LIFO (Last In, First Out) "Τελευταίοι μέσα, πρώτο έξω". Η πράξη push ή "ώθηση" προσθέτει ένα στοιχείο, ενώ η πράξη pop ή "απώθηση" αφαιρεί το τελευταίο στοιχείο που μπήκε.
Στην πληροφορική, μια Στοίβα (Αγγλικά: Stack) ή δομή LIFO (το LIFO είναι τα αρχικά του last in, first out που μεταφράζεται "Τελευταίο μέσα --> πρώτο έξω") είναι μια αφηρημένη δομή δεδομένων που χρησιμοποιείται ως μια συλλογή στοιχείων (Αγγλικά: collection of elements) με δύο βασικές λειτουργίες:
Η υλοποίηση μιας στοίβας μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας για παράδειγμα ένα πίνακα με σταθερό μήκος. Όταν η στοίβα γεμίζει τότε δεν μπορεί να δεχτεί περισσότερα στοιχεία και αυτό στην πληροφορική ονομάζεται υπερχείλιση στοίβας (Αγγλικά: stack overflow). Η λειτουργία pop αφαιρεί ένα στοιχείο που βρίσκεται στην κορυφή της λίστας. Αν δοκιμάσουμε να αφαιρέσουμε στοιχείο από μια λίστα η οποία είναι άδεια έχουμε υποχείλιση στοίβας (Αγγλικά: stack underflow).
Μια δομή στοίβας θεωρείται μια δομή με περιορισμένη λειτουργία. Η φύση των λειτουργιών pop και push σημαίνει ότι τα στοιχεία της στοίβας βρίσκονται στην σειρά με την οποία αυτά εισήχθησαν. Τα στοιχεία αφαιρούνται από την στοίβα σε αντίστροφη σειρά (με την σειρά που εισήχθησαν). Έτσι τα στοιχεία που βρίσκονται χαμηλά μέσα στην στοίβα παραμένουν στην στοίβα το περισσότερο χρόνο.
Παραδείγματα
Μια στοίβα δεδομένων μοιάζει με μια στοίβα πιάτα που πλένονται και κατόπιν σκουπίζονται, όπου για το σκούπισμα λαμβάνεται το τελευταίο πιάτο που εισήλθε στη λίστα. Επίσης με στοίβα δεδομένων υλοποιείται και η στοίβα κλήσεων στον υπολογιστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δομές δεδομένων
Ρενάτο Ντουλμπέκκο
Ο Ρενάτο Ντουλμπέκκο (Renato Dulbecco, 22 Φεβρουαρίου 1914 – 19 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Ιταλός (αργότερα πήρε και την αμερικανική υπηκοότητα) ιολόγος, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1975 μαζί με τους Ντέιβιντ Μπάλτιμορ και Χάουαρντ Τέμιν για τις έρευνές του επί των ογκοϊών, ιών που τείνουν να προκαλούν όγκους όταν προσβάλλουν ζωικά κύτταρα. Ο Ντουλμπέκκο φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, όπου είχε συμφοιτητές τον Σαλβαδόρ Λούρια και τη Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι, που επίσης εγκαταστάθηκαν αργότερα στις ΗΠΑ και βραβεύθηκαν με Βραβείο Νομπέλ.
Σπουδές και πόλεμος
Ο Ρενάτο Ντουλμπέκκο γεννήθηκε στο Καταντζάρο της νότιας Ιταλίας, αλλά μεγάλωσε στη Λιγουρία, και συγκεκριμένα στην παραλιακή πόλη Ιμπέρια. Τελείωσε τη μέση εκπαίδευση σε ηλικία 16 ετών, οπότε και εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Παρά το ότι ενδιαφερόταν πολύ για τα μαθηματικά και τη φυσική, απεφάσισε να σπουδάσει ιατρική. Διδάχθηκε ανατομία και παθολογία από τον καθηγητή Τζουζέππε Λέβι. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια γνώρισε τους Σαλβαδόρ Λούρια και Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι, των οποίων η φιλία και η ενθάρρυνση θα συντελούσε στο να μεταναστεύσει αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Το 1936 κλήθηκε στον στρατό, όπου υπηρέτησε στο Υγειονομικό Σώμα και αποστρατεύθηκε το 1938. Αλλά το 1940 με την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Ντουλμπέκκο επιστρατεύθηκε και στάλθηκε στο μέτωπο, στη Γαλλία και μετά στη Ρωσία, όπου και τραυματίσθηκε. Μετά τη νοσηλεία του και την κατάρρευση του φασιστικού καθεστώτος στην Ιταλία το θέρος του 1943, εντάχθηκε στην αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής της χώρας.
Σταδιοδρομία και έρευνες
Μετά τον πόλεμο, ο Ντουλμπέκκο ξανάπιασε δουλειά στο εργαστήριο του Τζουζέππε Λέβι, αλλά λίγο καιρό αργότερα με την προτροπή της Μονταλτσίνι εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, όπου συνεργάσθηκε με τον Σαλβαδόρ Λούρια ερευνώντας τους βακτηριοφάγους ιούς. Το καλοκαίρι του 1949 εντάχθηκε στην ομάδα του Μαξ Ντελμπρούκ στο Κάλτεκ. Εκεί άρχισε τις μελέτες του επί των ζωικών ογκοϊών, ιδίως της οικογένειας των πολυωμάτων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, πήρε ως βοηθό του τον μεταπτυχιακό φοιτητή Χάουαρντ Τέμιν, με τον οποίο και τον Ντέιβιντ Μπάλτιμορ, μοιράσθηκε αργότερα το Βραβείο Νομπέλ για «τις ανακαλύψεις τους σχετικώς με την αλληλεπίδραση μεταξύ των ογκοϊών και του γενετικού υλικού των κυττάρων». Ο Ντουλμπέκκο είχε διδάξει στους δύο άλλους ερευνητές τις δύο μεθόδους του που τους επέτρεψαν να ανακαλύψουν το 1970 την αντίστροφη μεταγραφάση ταυτοχρόνως, αλλά ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο.
Την ίδια περίοδο ο Ντουλμπέκκο συνεργαζόταν και με τη Μάργκεριτ Φοχτ. Το 1962 προσλήφθηκε από το Ινστιτούτο Salk και δέκα χρόνια αργότερα από το «Αυτοκρατορικό Καταπίστευμα Ερευνών Καρκίνου» (Imperial Cancer Research Fund, το σημερινό Cancer Research UK) στο Λονδίνο, όπου έγινε τελικώς καθηγητής πρώτης βαθμίδας. Καθώς και πολλοί άλλοι Ιταλοί επιστήμονες, ο Ντουλμπέκκο δεν ήταν κάτοχος διδακτορικού, καθώς αυτό δεν υπήρχε στο ιταλικό σύστημα ανώτατης εκπαιδεύσεως ) μέχρι το 1980. Το 1986 ήταν ένας από τους επιστήμονες που ξεκίνησαν το Πρόγραμμα Ανθρώπινου Γονιδιώματος. Από το 1993 μέχρι το 1997 ο Ντουλμπέκκο είχε επιστρέψει στην Ιταλία, όπου διετέλεσε πρόεδρος του Ινστιτούτου Βιοϊατρικών Τεχνολογιών στο Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών (C.N.R.) της Ιταλίας, στο Μιλάνο. Διατηρούσε επίσης τη θέση του στο Ινστιτούτο Salk και συνέχιζε να ασχολείται με την έρευνα μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011, με τελευταίο αντικείμενο την ταυτοποίηση και τον χαρακτηρισμό των καρκινικών βλαστοκυττάρων από μαστικό αδένα. Αυτές οι έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ένα και μόνο κακόηθες κύτταρο που έχει ιδιότητες βλαστοκυττάρου μπορεί να είναι αρκετό για να προκαλέσει καρκίνο σε ποντίκια και μπορεί να γεννήσει διακριτούς πληθυσμούς κυττάρων ογκογενέσεως, τα οποία έχουν επίσης ιδιότητες βλαστοκυττάρων.
Γενικότερα, επειδή οι μηχανισμοί της καρκινογένεσης που προκαλείται από ογκοϊούς μοιάζουν πολύ με τη διαδικασία της καρκινογένεσης από άλλα αίτια, οι ανακαλύψεις του Ντουλμπέκκο επέτρεψαν την καλύτερη κατανόηση και καταπολέμηση του καρκίνου από τον άνθρωπο. Επιπλέον, η κατανόηση της δράσεως της αντίστροφης μεταγραφάσης μαζί με την κατανόηση της φύσεως και των χαρακτηριστικών του HIV, του ιού που προκαλεί το AIDS, οδήγησε στην ανάπτυξη της πρώτης ομάδας φαρμάκων που μπορούσαν να θεωρηθούν αποτελεσματικά κατά του ιού αυτού, των «αναστολέων της αντίστροφης μεταγραφάσης», των οποίων γνωστό παράδειγμα αποτελεί η αζιτοθυμιδίνη (Zidovudine). Αυτά τα φάρμακα είναι σε χρήση και σήμερα, ως μέρος του «κοκτέιλ» φαρμάκων της σημερινής «υψηλής ενεργότητας αντιρετροϊικής θεραπείας».
Τιμητικές διακρίσεις
Πριν από την απονομή του Βραβείου Νόμπελ το 1975, ο Ρενάτο Ντουλμπέκκο είχε ήδη τιμηθεί με σημαντικά βραβεία στο πεδίο του, όπως τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί Κατηγορία:Ιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Ιταλοί Νομπελίστες
Σοφοκλής Καρύδης
Ο Σοφοκλής Καρύδης (1832-1893) ήταν ποιητής, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Καρύδη, ενός ράφτη αγωνιστή του ’21 από την Τρίπολη. Ο Σοφοκλής ήταν ένας άνθρωπος που διέθετε πολλά προσόντα και τα επιτεύγματά του –κρινόμενα με τα μέτρα της εποχής- ήταν σπουδαία. Η αδιαφορία του, όμως, για τη φιλολογική του προβολή και η αδιάκοπη αντιμαχία του με την εξουσία, είχε ως αποτέλεσμα να επισκιασθεί από πολλούς συγχρόνους του, που δεν διέθεταν ούτε το εύστοχο της σάτιράς του, ούτε το δημοσιογραφικό του ταλέντο.
339
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 339 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σοφοκλής Καρύδης
Η ζωή του
Μέχρι την εφηβική του ηλικία έζησε στην Τρίπολη. Εν συνεχεία ακολούθησε την πεπατημένη, δηλαδή το δρόμο για την Αθήνα. Εκεί, πρόκοψε και κοινωνικά και οικονομικά. Στην ιδιωτική του ζωή δέχτηκε αλλεπάλληλα τα χτυπήματα της μοίρας: Ο αδελφός του πέθανε σε ηλικία 16 ετών, ενώ έχασε από νωρίς και τα δύο από τα τρία παιδιά του. (Ο μεγάλος του γιος σκοτώθηκε σε σιδηροδρομικό ατύχημα, ο νεότερος ο Ανακρέων,  αυτοκτόνησε). Πρόωρα έχασε και τη γυναίκα του, την Σοφία Κυριακού. Το σπαραγμό του γι’ αυτές τις ατυχίες τον μετάγγισε σε κάποιους στίχους, αλλά πολύ περισσότεροι είναι οι στίχοι που έγραψε εξαπολύοντας τα ιοβόλα βέλη της σάτιρας.
339
Το έτος 339 (CCCXXXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Κλαυδίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1092 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 339 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
«Και ο δείνας και ο τάδες είναι όλοι μασκαράδες. Κι ο συντάκτης τού «Φωτός» μασκαράς είναι κι αυτός»
Δεύτερη Διάσκεψη του Καΐρου
.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
Η καταγγελία των μασκαράδων, με κύριους εκφραστές τους διεφθαρμένους δημόσιους υπαλλήλους, η σφοδρή επίθεση κατά του Όθωνα -και σε μια εποχή που ο νόμος περί τύπου ήταν πολύ σκληρός-, τον φιλοδώρησαν με όλων των μορφών τις τιμωρίες: πρόστιμα, ξύλο, φυλακίσεις. Μέχρι και αυτοεξόριστος στη Μικρά Ασία βρέθηκε, έως ότου ξέσπασε η επανάσταση του 1862 η οποία σήμανε και την έξωση του Όθωνα. Εις βάρος του Καρύδη είχαν εκδοθεί τόσες καταδικαστικές αποφάσεις, ώστε, όπως έγραφε ο ίδιος, για να εκτίσει τις ποινές του «θα έπρεπε να ζήσει τρεις φοράς από εξήντα χρόνια». Ευτυχώς οι φυλακές Γκαρμπολά, που συχνά του «πρόσφεραν φιλοξενία», βρίσκονταν πολύ κοντά στα τυπογραφεία της εφημερίδας του κι έτσι συνέχιζε το έργο του. Την επομένη μιας από τις πολλές κατασχέσεις του «Φωτός» δημοσίευσε ένα ποίημα-κόλαφο κατά των διεφθαρμένων εκπροσώπων της εξουσίας, ικανό να τον καταδικάσει ξανά.
Δεύτερη Διάσκεψη του Καΐρου
Η Δεύτερη Διάσκεψη του Καΐρου (αγγλικά: Second Cairo Conference) στις 4-6 Δεκεμβρίου 1943, που πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου, αφορούσε την πιθανή συμβολή της Τουρκίας στις συμμαχικές δυνάμεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνάντηση παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Πρόεδρος Ισμέτ Ινονού της Δημοκρατίας της Τουρκίας.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''Χθες… ιδέτε τι κεφάλι!...
Δεύτερη Διάσκεψη του Καΐρου
Ιστορικό
Μέχρι το 1941, τόσο ο Ρούσβελτ όσο και ο Τσώρτσιλ διατήρησαν την άποψη ότι η συνεχιζόμενη ουδετερότητα της Τουρκίας θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Συμμάχων εμποδίζοντας τις δυνάμεις του Άξονα να φτάσουν στα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου της Μέσης Ανατολής. Αλλά οι πρώτες νίκες του Άξονα μέχρι το τέλος του 1942 ανάγκασαν τον Ρούσβελτ και τον Τσώρτσιλ να επανεκτιμήσουν μια πιθανή τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο με την πλευρά των Συμμάχων. Η Τουρκία είχε διατηρήσει έναν μεγάλο στρατό και πολεμική αεροπορία καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου, και ειδικά ο Τσώρτσιλ ήθελε τους Τούρκους να ανοίξουν ένα νέο μέτωπο στα Βαλκάνια. Πριν από τη διάσκεψη στο Κάιρο, στις 30 Ιανουαρίου του 1943, ο Τσώρτσιλ συναντήθηκε κρυφά με τον Ινονού μέσα σε ένα βαγόνι τρένου στο σταθμό Γιενίς, 23 χιλιόμετρα έξω από τα Άδανα της Τουρκίας, για να συζητήσουν το ζήτημα (βλ. Διάσκεψη των Αδάνων) Ο Ρούσβελτ, από την άλλη πλευρά, εξακολουθούσε να πιστεύει ότι μια τουρκική συμμετοχή θα ήταν πολύ επικίνδυνη και η ενδεχόμενη αποτυχία της Τουρκίας θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τους Συμμάχους.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''Μου κατέβηκε να πιάσω ''από την ψιλήν κρισάραν,
Δεύτερη Διάσκεψη του Καΐρου
Ιστορικό
Ο Ινονού γνώριζε πολύ καλά τις δυσκολίες και τις απώλειες των εδάφων, του πληθυσμού και του πλούτου που η χώρα του είχε υποφέρει κατά τη διάρκεια 11 ετών αδιάκοπων πολέμων (ο Ιταλο-τουρκικός πόλεμος, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και ο τουρκικός πόλεμος της ανεξαρτησίας) μεταξύ 1911 και 1922, και ήταν αποφασισμένος να κρατήσει την Τουρκία μακριά από έναν άλλο πόλεμο όσο μπορούσε. Ο Ινονού ήθελε επίσης διαβεβαιώσεις για οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς την Τουρκία, καθώς και εγγύησεις ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο θα παραμείναν δίπλα στην Τουρκία σε περίπτωση σοβιετικής εισβολής στα τουρκικά στενά μετά τον πόλεμο, όπως ο Ιωσήφ Στάλιν είχε εκφράσει ανοιχτά. Ο φόβος μιας σοβιετικής εισβολής και η κρυφή επιθυμία του Στάλιν να ελέγξει τα τουρκικά στενά οδήγησαν τελικά την Τουρκία να εγκαταλείψει την αρχή της ουδετερότητας στις εξωτερικές σχέσεις και να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ το 1952.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''έναν, έναν να περάσω.
Δεύτερη Διάσκεψη του Καΐρου
Ιστορικό
Στο τέλος της διάσκεψης, αποφασίστηκε η διατήρηση της ουδετερότητας της Τουρκίας. Αποφασίστηκε επίσης να κατασκευαστεί η αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ κοντά στα Άδανα για πιθανές αεροπορικές επιχειρήσεις συμμάχων στην περιοχή, αλλά οι κατασκευαστικές εργασίες ξεκίνησαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ έπαιξε αργότερα σημαντικό ρόλο για το ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Μια άλλη απόφαση ήταν να αναβληθεί η Επιχείρηση Ανακίμ εναντίον της Ιαπωνίας στη Βιρμανία.
Ο Ρούσβελτ και ο Ινονού πήραν αυτό που ήθελαν, ενώ ο Τσώρτσιλ ήταν λίγο απογοητευμένος από το αποτέλεσμα, καθώς πίστευε ότι μια ενεργή τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο θα επιτάχυνε τη γερμανική ήττα χτυπώντας το «μαλακό υπογάστριο» τους στα νοτιοανατολικά.
Η Τουρκία εντάχθηκε τελικά στον πόλεμο με την πλευρά των Συμμάχων στις 23 Φεβρουαρίου 1945, αφού ανακοινώθηκε στη Διάσκεψη της Γιάλτας ότι μόνο τα κράτη που ήταν επίσημα σε πόλεμο με τη Γερμανία και την Ιαπωνία έως την 1η Μαρτίου 1945 θα γίνουν δεκτά στα Ηνωμένα Έθνη. Ωστόσο, η Τουρκία δεν συμμετείχε άμεσα σε στρατιωτική σύγκρουση καθώς περιορισε της συμμετοχής της στην παροχή υλικών και προμηθειών για τους Συμμάχους και την επιβολή πολιτικών και οικονομικών κυρώσεων στα κράτη του Άξονα.
Ένα άλλο θέμα που συζητήθηκε ήταν η ανεξαρτησία της Ινδοκίνας από τη Γαλλική Αποικιακή Αυτοκρατορία, όπως τεκμηριώθηκε εν συντομία από τα έγγραφα του Πενταγώνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διασκέψεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Τουρκίας Κατηγορία:1943
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''και τον βουλευτή τον Γιάννη.
''Και εκείνον με το φράκο
''και αυτόν με το μεϊντάνι.
''Αλλ’ ο φόβος μη μ’ αρπάξουν
''και κλητήρες κι αστυνόμοι,
''μ’ έκανε ν’ αλλάξω γνώμη(…..)
''Φίλοι μου, τι να σας κάμω;
''Ήθελα να σατιρίσω,
''όσα βλέπετε γελοία
''και κανέν να μην αφήσω!
''Έναν πίνακα ν’ ανοίξω
''του πτωχού μας δημοσίου
''είναι όλοι οφειλέται!
''μ’ έκανε ν’ αλλάξω γνώμη!
''Κάποτε κι εγώ θα τύχω
''στα δαιμόνιά μου, όμως,
''και προς όλους θα φωνάξω
''φανερά και αποτόμως.
''Εις τον ένα: «Είσ’ αγύρτης!»,
''εις τον άλλον : «Είσαι ψεύτης!»,
Σφαγή της Ναντσίνγκ
thumb|Ναντσίνγκ, Κίνα, 1937/1938. Κινέζοι αιχμάλωτοι θάβονται ζωντανοί από Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Σφαγής του Νανκίνγκ. Η Σφαγή της Ναντσίνγκ, επίσης γνωστή ως Βιασμός της Νανκίνγκ, ήταν μια μαζική δολοφονία, Γενοκτονία των Κινέζων και πολεμικοί βιασμοί που έλαβαν χώρα κατά την περίοδο των έξι εβδομάδων μετά την ιαπωνική άλωση της πόλης της Ναντσίνγκ, την πρώην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κίνας, στις 13 Δεκεμβρίου 1937 κατά τη διάρκεια του δεύτερου Σινοιαπωνικού πόλεμου. Κατά την περίοδο αυτή, εκατοντάδες χιλιάδες Κινέζοι πολίτες και αφοπλισμένοι στρατιώτες δολοφονήθηκαν και 20.000-80.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά βιάστηκαν, από στρατιώτες του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού.
Το γεγονός παραμένει ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό ζήτημα, καθώς οι διάφορες πτυχές του έχουν αμφισβητηθεί από κάποιους ιστορικούς ρεβιζιονιστές και Ιάπωνες εθνικιστές, οι οποίοι έχουν ισχυριστεί ότι η σφαγή είτε μεγαλοποιήθηκε είτε έχει εξ ολοκλήρου παραχθεί για λόγους προπαγάνδας. Ως αποτέλεσμα των εθνικιστικών προσπαθειών για άρνηση ή εξορθολογισμό των εγκλημάτων πολέμου, η διαμάχη γύρω από τη σφαγή παραμένει ένα εμπόδιο στις σινο-ιαπωνικές σχέσεις, καθώς και τις ιαπωνικές σχέσεις με τα άλλα κράτη στην Ασία και τον Ειρηνικό, όπως τη Νότια Κορέα και τις Φιλιππίνες.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''εις τον άλλον: «Πρωτοκλέφτης!».
Σφαγή της Ναντσίνγκ
Μια ακριβής εκτίμηση για τον αριθμό των νεκρών στη σφαγή δεν επιτεύχθηκε, επειδή τα περισσότερα από τα ιαπωνικά στρατιωτικά αρχεία σχετικά με τις δολοφονίες έχουν σκόπιμα καταστραφεί ή παρέμειναν απόρρητα λίγο μετά την παράδοση της Ιαπωνίας το 1945. Το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο της Άπω Ανατολής εκτιμά πάνω από 200.000 θύματα στο συμβάν, η επίσημη εκτίμηση της Κίνας είναι περίπου 300.000 θύματα, με βάση την αξιολόγηση του Δικαστηρίου Εγκλημάτων Πολέμου στην Ναντσίγκ. Οι εκτιμήσεις από Ιάπωνες ιστορικούς διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, σε εύρος 40.000-200.000 θυμάτων. Μερικοί ιστορικοί ρεβιζιονιστές αρνούνται ακόμη και ότι συνέβη μια εκτεταμένη και συστηματική σφαγή, υποστηρίζοντας ότι οποιοιδήποτε θάνατοι είτε ήταν δικαιολογημένα στρατιωτικά ατυχήματα είτε ήταν μεμονωμένα περιστατικά μη εξουσιοδοτημένης αγριότητας. Αυτοί οι αρνητές ισχυρίζονται ότι ο χαρακτηρισμός του συμβάντος ως μια μεγάλης κλίμακας συστηματική σφαγή ήταν κατασκευασμένη για το σκοπό της πολιτικής προπαγάνδας.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''Σας τα είπα, κι ας μ’ αρπάξουν
Σφαγή της Ναντσίνγκ
Αν και η ιαπωνική κυβέρνηση έχει παραδεχθεί τις πράξεις της θανάτωσης ενός μεγάλου αριθμού αμάχων, λεηλασίες και άλλες βίαιες πράξεις που διαπράχθηκαν από τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό μετά την πτώση της Ναντσίνγκ, ορισμένοι Ιάπωνες αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι ο αριθμός των νεκρών ήταν στρατιωτικός στη φύση του και ότι κανένα τέτοιο έγκλημα δεν συνέβη ποτέ. Η άρνηση της σφαγής (και μια διαφορετική σειρά από ρεβιζιονιστικούς υπολογισμούς θανάτων) έχει γίνει μια βάση του ιαπωνικού εθνικισμού. Στην Ιαπωνία, η κοινή γνώμη για τις σφαγές ποικίλλει, και λίγοι αρνούνται εντελώς την ύπαρξη της σφαγής. Παρ' όλα αυτά, επαναλαμβανόμενες απόπειρες αρνητών να προωθήσουν μια αναθεωρητική ιστορία του συμβάντος έχουν δημιουργήσει διαμάχη που περιοδικά αντηχεί στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ιδίως στην Κίνα, τη Νότια Κορέα και άλλες χώρες της Ανατολικής Ασίας.
Σοφοκλής Καρύδης
Το έργο του
''και κλητήρες κι αστυνόμοι!
Δεν αλλάζω πλέον γνώμη!...
Στις 16-4-1886 ο σύλλογος «Εθνικός Δεσμός» οργάνωσε ένοπλο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα εναντίον της επέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων και του αφοπλισμού που ζητούσαν. Πήραν μέρος δυο χιλιάδες άτομα. Δεν έγιναν επεισόδια. Δρακόντεια τα στρατιωτικά και αστυνομικά μέτρα. Μίλησαν διάφοροι. Ο δε Σοφοκλής Καρύδης είπε ότι «έδει το ψήφισμα να επιδοθή τω κ. Πρωθυπουργώ εντός δίσκου μεθ’ ενός εγχειριδίου». Στην Εφημερίδα, στις 17-4-86 δημοσιεύεται επιστολή που υπογράφει ως «Μετανοημένος Διαδηλωτής», όπου με πολύ χιούμορ διαμαρτύρεται για τα μέτρα και την πολιτική Δηλιγιάννη: «…Δεν θα είχα καμμίαν δυσκολίαν, κύριε διευθυντά, να υπογράψω με το όνομά μου, αλλά, να σας ειπώ την αλήθειαν; Εντρέπομαι. Πέρυσι ήμην ένας από τους αρχηγούς των διαδηλώσεων και εξελαρυγγίσθην φωνάζων Ζήτω ο Δηλιγιάννης! Πόσες φορές με εκτύπησεν εις την πλάτην ο πρωθυπουργός και με συνεχάρη διά τα πατριωτικά μου αισθήματα! Την περίφημον ημέραν των νταουλίων ήμην εις το πλάγι της μουσικής και ακόμη με πονούν τα αυτιά μου από το ντουμ! ντουμ! Πώς τώρα να ομολογήσω ότι έπαθα τέτοιο γέλασμα! Το δημιούργημά μας, ο άνθρωπος τον οποίον εκάμαμεν με τα «ζήτω»μας, να μη μας δίνει την άδεια ούτε να ζυγώνωμεν εις το σπίτι του… να ερωτήσωμεν… διατί μας υπεσχέθη να τα χαλάση με την Τουρκίαν και τα χάλασε με την Ευρώπην!... Δεν σκοπεύω πλέον να λάβω μέρος εις καμμίαν διαδήλωσιν και το τελευταίον ‘ζήτω’, το οποίον σας ζητώ την άδειαν να εκφωνήσω, είναι ‘Ζήτω ο Ραμπαγάς’!».
Θεατρικά κείμενα
Βασικό χαρακτηριστικό των κειμένων του Καρύδη, στο σύνολό τους, είναι η θεατρικότητα. Είτε γράφει ποιήματα, ευθυμογραφήματα, χρονογραφήματα, είτε ακόμη και πολιτικά άρθρα. Ο Καρύδης ασχολήθηκε και με τη συγγραφή θεατρικών έργων και τη μετάφραση αρχαίων τραγωδιών. Παρ’ όλο που του έλειπε η σκηνική εμπειρία και διέθετε για τη συγγραφή των έργων του λίγο χρόνο, μπορούμε και σήμερα να απολαύσουμε πολλούς από τους σπινθηροβόλους διαλόγους του και να επισημάνουμε ενίοτε την πρωτοτυπία των σκηνοθετικών του λύσεων.
Υπήρξε και ως θεατρικός συγγραφέας πολυγραφότατος. Συνέθεσε δράματα, ηθογραφίες και κωμωδίες. «Τα τέκνα τού Δοξαπατρή», «Η Άλωσις της Κωνσταντινουπόλεως», «Ο προδότης», «Οι τρεις τάφοι», «Αρματολοί και κλέφτες», «Αντιγόνη», «Η κοινωνία των Αθηνών», «Ο Φλύαρος», «Γιατρός», «Αστυνόμος», «Αποτυχόντες ως υποψήφιοι» κ.ά. Το είδος στο οποίο επιδόθηκε ιδιαίτερα ήταν οι μονόπρακτες κωμωδίες, ο αριθμός των οποίων εγγίζει τις 40. «Ο Μημουάπτου», «Η Παμπόνηρος», «Τα Τρελλοκόριτσα», «Οι Τραμπούκοι», «Ο Μωρογιάννης», «Η Κόρη του Ψωμά», «Η Άγραφος Κωμωδία», «Η Παραμονή της Πρωτοχρονιάς», «Ο Φόβος των Ιουδαίων», «Κούτρας», «Ο Μικρομέγας», «Ο γεροδιάβολος κι η γενιά του», «Ο Ψυχούλης» κ.ά. Το πιο γνωστό έργο της τελευταίας κατηγορίας επιγράφεται «Ο υποψήφιος βουλευτής», που δημοσιεύθηκε το 1858-59 σε συνέχειες, στο περιοδικό που εξέδιδε ο Καρύδης με τίτλο «Αριστοφάνης και μαγνητιζομένη».
Παρατίθεται ένα μικρό απόσπασμα από το έργο αυτό:
(Ο διάλογος διεξάγεται ανάμεσα στον Γομαρά, έναν νεοεκλεγμένο αγράμματο βουλευτή της επαρχίας, και τον Θησαυρό, έναν παμπόνηρο υπηρέτη κάποιου υπουργού, που παριστάνει στον Γομαρά ότι είναι ο υπουργός αυτοπροσώπως. Το θέμα είναι το πώς έγινε η εκλογή του Γομαρά). ''Θησαυρός Η εκλογή έγινε, καθώς μου γράφει ο Νομάρχης, με μεγάλην ησυχίαν και τάξιν.
''Γομαράς Ποιο! Ψέμματα σου γράφει. Στην αρχή έπεσε ματσούκι που πήγε αντάρα.
''Θησαυρός Πώς!
''Γομαράς Ακούστε να σας τα ‘πώ ένα ένα. Όντας ήρθε η διγιαταγή στον Έπαρχον να βγάλη εμένα Βουλευτή, σηκώθηκε όλ’ η χώρα στο ποδάρι και δεν ήθελε. Να σου ‘πώ κι εγώ δεν ήθελα.
Γρεγολίμανο Ευβοίας
Το Γρεγολίμανο είναι μικρός οικισμός του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού στην βόρεια Εύβοια όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται σε απόσταση 128 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της Χαλκίδας και 9 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λιχάδας. Ο οικισμός είναι ακατοίκητος σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Σοφοκλής Καρύδης
Θεατρικά κείμενα
''Θησαυρός Πώς! Και συ;
Γρεγολίμανο Ευβοίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Σοφοκλής Καρύδης
Θεατρικά κείμενα
''Γομαράς Ναι. Πού, είπα, να σηκωθώ να πάγω στην Αθήνα! Αλλά σαν μου ‘γραψ’ ο κουνιάδος μου πως είναι φίλος σου, πως το θέλει κι αυτός και το ‘πουργείο, είπα τότε κι εγώ αφεντικός ορισμός και τα σκυλιά ''δεμένα. Ας πάγω. Λουφέ θα παίρνω, σαν ‘δώ και δε μ’ αρέσει, παίρνω τη φλοκάτα μου στον ώμο και γυρίζω πίσω.
Ραδιενεργός ισορροπία
Για μια ορισμένη ποσότητα ραδιενεργών ισοτόπων, με τον όρο ραδιενεργός ισορροπία περιγράφεται η κατάσταση κατά την οποία ο λόγος των ραδιενεργειών δύο διαδοχικών ισοτόπων στην αλυσίδα ραδιενεργού διάσπασης παραμένει σταθερός στην πάροδο του χρόνου.
Σοφοκλής Καρύδης
Θεατρικά κείμενα
''Θησαυρός Λοιπόν, πώς απέγινεν, αφού δεν ήθελαν να σ’ εκλέξουν;
Ραδιενεργός ισορροπία
Για παράδειγμα τέτοια κατάσταση παρατηρείται μεταξύ ενός ραδιενεργού νουκλιδίου και του θυγατρικού του ραδιενεργού νουκλιδίου όταν ο χρόνος ημιζωής του γονικού είναι κατά πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με το χρόνο ημιζωής του θυγατρικού. Τότε, στη κλίμακα χρόνου ημιζωής του δεύτερου, ο ρυθμός διασπάσεων του πρώτου είναι πρακτικά σταθερός. Μετά από κάποιο δεδομένο χρόνο (κάποιο πολλαπλάσιο του χρόνου ημιζωής του θυγατρικού) η ποσότητα των θυγατρικών νουκλιδίων θα φτάσει και αυτή μια τιμή ισορροπίας, δηλαδή ο ρυθμός διασπάσεων και του θυγατρικού θα είναι σταθερός.
Σοφοκλής Καρύδης
Θεατρικά κείμενα
''Γομαράς Ναι. Αφού ήρθε η διγιαταγή και τους είπαν να με βγάλουν Βουλευτή, η αφεντιά τους δεν ήθελαν. Γινόμεθα τότε δυο ταράφια, ανοίγουμε καυγά, πιανόμαστε και τους πατούμε, ορέ μπίρο μου, ένα ''ντελημερεμέτι, που ‘βαλαν και στον κόρφο τους. (….) ΄Αρχισαν οι ψήφοι. Δεν ήθελε κανείς να πάη να ρίξη! Έτσ’ είσθε σεις; Βγαίνουν τότε οι χωροφυλάκοι, τους πιάνουν έναν, έναν, τους βάνουν ‘μπροστά, άλλον με ''τη φοβέρα, άλλον με το στανιό κι άλλον με το ξύλο, και τους φέρνουν και δίνουν τον ψήφο τους. Σαν είδαν οι άλλοι πως παίζει και ραβδί, άρχισαν κι ήρχουνταν μόνοι τους. Όμως οι περισσότεροι κρύφθηκαν κι ''έφυγαν, και οι ψήφοι δεν έσωναν. Τότε πιάνει κι ο καλός σου ο Έπαρχος κι ο Νοματάρχης, γράφουν ζωντανούς και πεθαμένους, και γεμίζουν την κάλπικη.
Ραδιενεργός ισορροπία
Πηγές
Κατηγορία:Ραδιενέργεια
Σοφοκλής Καρύδης
Θεατρικά κείμενα
''Θησαυρός Καλά την είπες.
''Γομαράς Έτσι δεν την λένε;
''Θησαυρός Έτσι.
''Γομαράς Τότε έσωσαν και επέρσεψαν οι ψήφοι. Να σου ‘πώ, χαλάλι τους διακόσια τάλλαρα που μου πήρε ο Έπαρχος κι άλλα πενήντα ο Νοματάρχης (…) Ύστερα έγινε η… πώς την λένε αυτή που ξεβουλώνουν την ''κάλπικη;
''Θησαυρός Η διαλογή.
''Γομαράς Ναι, η διαβολογή, και βγήκα Βουλευτής! Τότε να ‘δής χαρές, χορούς, τραγούδια και γιούχα στους άλλους, βάλε μέ το νου σου. Πήγαινε τώρα, μου ‘παν. Μου ‘δωσαν ένα χαρτί κι ήρθα. Αλλά τι πράμα είναι ''αυτή η Βουλή δεν ξέρω! Καφφενές είναι;
Δίκαια, επομένως, ο Σοφοκλής Καρύδης θεωρείται ένας από τους προδρόμους του πολιτικού θεάτρου. Εκτός αυτών, ο ίδιος δημιούργησε το 1867-1868 και έναν προσωπικό του θίασο, υπό την επωνυμία «Σοφοκλής», με τον οποίο ανέβασε και δικά του έργα και άλλων συγχρόνων του Ελλήνων, αλλά και μεγάλα δράματα του διεθνούς ρεπερτορίου, όπως τον «Άμλετ» και τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ, τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, τους «Ληστές» του Σίλλερ, την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη κ.ά. Το εγχείρημα ναυάγησε σύντομα εξαιτίας των συνθηκών λειτουργίας των θεατρικών σχημάτων εκείνη την πρώιμη περίοδο και σε τομείς μάλιστα που δεν μπορούμε να φανταστούμε σήμερα, όπως ήταν ο καίριας σημασίας ρόλος του υποβολέα: «Σε μια εποχή κατά την οποία απαιτούνταν η παρουσίαση διαφορετικού έργου κάθε βραδιά, σε χρόνους που οι πρωτόπειροι κι αυτοσχέδιοι θίασοι πάσχιζαν απεγνωσμένα να ευρύνουν το φτωχό δραματολόγιό τους, χωρίς όμως να διαθέτουν την πολυτέλεια της πολυήμερης και εντατικής προετοιμασίας, ένας επιδέξιος υποβολέας θεωρούνταν από τους πιο κρίσιμους παράγοντες της επαγγελματικής τους επιτυχίας. Η ανάγκη έγινε αισθητή με τον πιο οδυνηρό τρόπο στην Αθήνα, το χειμώνα του 1967-68, όταν ο Σοφοκλής Καρύδης συναρμολόγησε ένα νέο συγκρότημα με καινουριοφερμένους στην πόλη και με παλιότερους εγχώριους ηθοποιούς, δηλαδή με ανθρώπους που δεν είχαν συνεργαστεί ως τότε πάνω στη σκηνή, και του ανέθεσε να ερμηνεύσει ένα πολύ μεγάλο αριθμό καινούριων και άγνωστων δραματικών κειμένων. Η δυσθυμία και ανασφάλεια που δημιούργησαν οι παραπάνω συνθήκες είχαν σαν αποτέλεσμα να αποδίδουν οι ερμηνευτές στον υποβολέα τα κενά και τις ανωμαλίες που διατάραζαν τη ροή των παραστάσεών τους και να καυγαδίζουν μαζί του συχνά μπροστά στο κοινό, τροφοδοτώντας τις στήλες των εφημερίδων με περιγραφές σειράς ανάρμοστων επεισοδίων».