cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταύρος Ιατρίδης (ηθοποιός)
Ο Σταύρος Ιατρίδης (1900 - 1974) ήταν Έλληνας ηθοποιός, πρωταγωνιστής κυρίως του θεατρικού είδους της επιθεώρησης αποδίδοντας διάφορους τύπους της αστικής Αθήνας.
Βιογραφικό
Ο Σταύρος Ιατρίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900 και η πρώτη του εμφάνιση στη θεατρική σκηνή ήταν το 1919. Από τότε ανέπτυξε μια πλούσια δραστηριότητα που γρήγορα τον ανέδειξε σε πρωτεύοντες ρόλους στις οπερέτες και στις επιθεωρήσεις. Αργότερα δημιουργεί δικούς του θιάσους με τους οποίους και εμφανίζεται στο θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας και της επαρχίας.
Η συμμετοχή του επίσης στις παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου ήταν πλούσια. Χαρακτηριστικοί υπήρξαν οι ρόλοι του καθηγητή αλλά και ως "κύριος" της Ρένας Βλαχοπούλου και του Αυλωνίτη σε νυχτερινή έξοδό τους (όχι στη συγκεκριμένη ταινία "Όταν λύπει η γάτα" το ρόλο του αφεντικού ερμήνευσε ο Γιώργος Γαβριηλίδης). Χαρακτηριστική υπήρξε η κινηματογραφική του ατάκα, όταν του ζήτησε βοήθεια η υποδυόμενη, συνήθως, τη σύζυγό του Μαρίκα Κρεβατά που είχε κλεισθεί στο ασανσέρ, της απάντησε: "Να σε παίρνανε τα σύννεφα, οι άνεμοι, τα κύματα.." (Όχι, αυτή η ατάκα είναι του Γιώργου Γαβριηλίδη (1908-1980), στο έργο Στουρνάρα 288, όταν η Μαρίκα Κρεβατά - γυναίκα του στο έργο μα και στη ζωή - κλείστηκε στο ασανσέρ. Παράλληλα είχε αποδοθεί και στις εικαστικές τέχνες φιλοτεχνώντας γλυπτικά έργα καθώς και στη γελοιογραφία επί της οποίας έργα του δημοσίευσε σε περιοδικά και εφημερίδες. Πέθανε το 1974 στην Αθήνα. Αδελφή του ήταν η ηθοποιός Σωτηρία Ιατρίδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μπιέλινα
thumb|250px|Πλατεία της Μπιέλινα. Στα δεξιά διακρίνεται το τζαμί Ατίκ, το οποίο επανακατασκευάστηκε μετά την κατεδάφισή του το 1993. Η Μπιέλινα ή Μπιγιέλινα (Bijeljina, Бијељина) είναι πόλη και δήμος στη βορειοανατολική Σερβική Δημοκρατία, μια από τις δύο οντότητες της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Με πληθυσμό 114.663 το 2013 ήταν ο πέμπτος πολυπληθέστερος δήμος στη χώρα και ο δεύτερος πολυπληθέστερος στη Σερβική Δημοκρατία μετά τη Μπάνια Λούκα. Η πόλη έχει πληθυσμό 45.291 κατοίκων (2013) και είναι η έκτη μεγαλύτερη στη χώρα (μετά τις Σαράγεβο, Μπάνια Λούκα, Τούζλα, Ζένιτσα και Μόσταρ). Η πόλη βρίσκεται στην πεδιάδα Σεμπερίγια και απέχει 6 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Σερβία και 40 χιλιόμετρα από την Κροατία.
Σόφια
Η Σόφια (βουλγαρικά: София «Σόφιγια», τουρκικά: Sofya) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας. Είναι η 14η μεγαλύτερη πόλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση με πληθυσμό πάνω από 1,3 εκατομμύρια κατοίκους. Βρίσκεται στη δυτική Βουλγαρία, στις πλαγιές του όρους Βίτοσα, λιγότερο από 50 χιλ. οδικώς από τα σερβικά σύνορα. Βρίσκεται στο κέντρο της Βαλκανικής Χερσονήσου. Βρίσκεται στο μέσο μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Αδριατικής Θάλασσας, ενώ η πλησιέστερη σε αυτή θάλασσα είναι το Αιγαίο.
Μπιέλινα
Ιστορία
Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης της περιοχής από τη νεολιθική εποχή, ενώ η περιοχή κοντά στα χωριά Μπάτκοβιτς και Οστογίτσεβο κατοικήθηκε από σλαβικά φύλα τον 7ο-12ο αιώνα. Η παλαιότερη αναφορά στη Μπιελίνα γίνεται το 1446. Το 1520 η περιοχή κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς και το 1716 από τους Αυστριακούς και μετά τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας στη Γιουγκοσλαβία.
Σόφια
Η Σόφια είναι από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης, τόπος ανθρώπινης κατοίκησης τουλάχιστον από το 7.000 π.Χ., ενώ το σλόγκαν της πόλης είναι "μεγαλώνει αλλά δεν γερνά". Η αρχαιότερη επίσημη αναφορά της πόλης ήταν τον 7ο αιώνα π.Χ.
Μπιέλινα
Ιστορία
To 1991, οι Σερβοβόσνιοι δημιούργησαν τη Σερβική Αυτόνομη Επαρχία της Βορειο-ανατολικής Βοσνίας, με έδρα τη Μπιέλινα. Το Μάρτιο του 1992 διεξήχθη δημοψήφισμα με το οποίο η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ανακηρύχθηκε αυτόνομο κράτος, με την ένθερμη υποστήριξη των Βόσνιων και των Κροατοβόσνιων, αλλά οι Σερβοβόσνιοι απείχαν. Τις 1 και 2 Απριλίου, η Σερβική Εθελοντική Φρουρά και ο Γιουγκοσλαβικός λαϊκός στρατός κατέλαβαν την πόλη και επιδόθηκαν σε θηριωδίες. Από τη σφαγή που επικράτησε επιβεβαιώθηκαν 48-78 θάνατοι, αλλά ο πραγματικός αριθμός τους παραμένει άγνωστος. Μετά ακολούθησε εθνοκάθαρση της περιοχής, όλα τα τζαμιά γκρεμίστηκαν και δημιουργήθηκαν εννέα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από τους 30.000 Βόσνιους που κατοικούσαν στη Μπιέλινα μέχρι το τέλος του πολέμου είχαν μείνει μόνο 2.700. Μετά τον πόλεμο της Βοσνίας, λόγω του μεγάλου πληθυσμού μεταναστών που έφτασε στην πόλη έλαβε χώρα εντατική ανοικοδόμηση.
Σόφια
Πολλά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια, πολιτιστικά ιδρύματα και εμπορικές επιχειρήσεις της Βουλγαρίας είναι συγκεντρωμένα στη Σόφια.
Μπιέλινα
Αξιοθέατα
Ανάμεσα στα αξιοθέατα της περιοχής είναι το τζαμί Ατίκ, το οποίο κατασκευάστηκε το 1520-1566, κατεδαφίστηκε το 1993 και ξαναχτίστηκε, ο σερβικός ναός του Αγίου Γεωργίου, του 1872, και το μοναστήρι Τάβνα, στο νότιο άκρο του δήμου.
Σόφια
Η Σόφια ήταν η οικονομικά πιο προσιτή για επίσκεψη πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2013.
Ονόματα
Για πολύ καιρό η πόλη είχε θρακικό όνομα, προερχόμενο από τη φυλή των Σαρδών, που σήμερα συνήθως θεωρείται θρακική φυλή, ενώ επίσης πιθανολογείται ότι οι Σαρδοί ήταν Κέλτες. Οι Σαρδοί και το όνομα του αυτοκράτορα Μάρκου Ούλπιου Τραϊανού (53 – 117 μ.Χ.) έκαναν τους Ρωμαίους να δώσουν στην πόλη το σύνθετο όνομα Ουλπία Σερδική (Ulpia Serdica). Φαίνεται ότι η πρώτη γραπτή αναφορά του Σερδική έγινε επί της βασιλείας του Τραϊανού και η τελευταία (ως САРДАКІИ, Σάρντακι) τον 19ο αιώνα στο βουλγαρικό κείμενο «Λειτουργία και αγιογραφία του Αγίου Γεωργίου του Νέου της Σόφιας». Επί των Ρωμαίων η civitas Serdenisium μνημονευόταν ως η "λαμπρότερη πόλη των Σαρδών" σε επίσημες επιγραφές. Η πόλη υπήρξε μεγάλη σε όλο της το παρελθόν ήδη από την Ύστερη Αρχαιότητα, οπότε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας αναφερόταν συχνά σε αυτή ως «Μικρή μου Ρώμη».
Μπιέλινα
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Μπιέλινα έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κατηγορία:Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Σόφια
Ονόματα
Σε αντίθεση με την κρατούσα σλαβική ετυμολογία των βουλγαρικών πόλεων, το όνομα Σόφια προέρχεται από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Τα αρχαιότερα έργα, στα οποία αυτό το τελευταίο όνομα είναι καταγεγραμμένο είναι ένα αντίγραφο του Ευαγγελίου της Σαρδικής, ένας διάλογος μεταξύ δύο εμπόρων από το Ντουμπρόβνικ γύρω στα 1359, ο Καταστατικός Χάρτης της Βίτοσα του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Σισμάν του 14ου αιώνα και οι σημειώσεις ενός εμπόρου από το Ντουμπρόβνικ του 1376. Στα έγγραφα αυτά η πόλη ονομάζεται Σόφια, αλλά συγχρόνως η περιοχή και οι κάτοικοί της ονομάζονται ακόμη Σρεντέτσεσκι (срѣдечьскои, "του Σρέντετς"). Η πόλη έγινε γνωστή στους Οθωμανούς ως Σόφια, αλλά το Σρέντετς παρέμενε σε χρήση μεταξύ των ντόπιων Βουλγάρων ακόμη και τον 20ό αιώνα.
Γεωγραφία
Πρόβλημα ατμοσφαιρικής ρύπανσης προκαλεί η θέση της Σόφιας στην ομώνυμη κοιλάδα, που περιβάλλεται από βουνά και αυτό μειώνει τη δυνατότητα αυτοκαθαρισμού του αέρα. Ο αέρας μολύνεται κυρίως από αιωρούμενα σωματίδια και από οξείδια του αζώτου. Η Σόφια είναι η πρωτεύουσα με τον πιο μολυσμένο αέρα στην ΕΕ.
Κλίμα
Η Σόφια έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με μέση ετήσια θερμοκρασία 10.6 °C.
Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ηλιόλουστα. Το καλοκαίρι η πόλη γενικά παραμένει ελαφρώς δροσερότερη από άλλα μέρη της Βουλγαρίας, λόγω του μεγαλύτερου υψομέτρου της. Εντούτοις η πόλη δέχεται κύματα καύσωνα με υψηλές θερμοκρασίες που φθάνουν ή υπερβαίνουν τους 35 °C τις θερμότερες ημέρες, ιδιαίτερα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 42 °C (30 Ιουνίου 2017). Το θερμότερο καταγεγραμμένο καλοκαίρι ήταν του 2012, με μέση ημερήσια θερμοκρασία του Ιουλίου 24.8 °C.
Η άνοιξη και το φθινόπωρο στη Σόφια είναι σχετικά σύντομα με άστατο και έντονο καιρό.
Η πόλη δέχεται μέση υδατόπτωση 581,8 χιλ. το χρόνο, με κορύφωσή της στο τέλος της άνοιξης και την αρχή του καλοκαιριού, όταν είναι συχνές οι καταιγίδες. Το υγρότερο καταγεγραμμένο έτος ήταν το 2014 με συνολική υδατόπτωση 1.066,6 χιλ.
Προϊστορία και Αρχαιότητα
thumb|300px|right|Κεφαλή του θεού-ποταμού [[Στρυμόνας|Στρυμόνα και τρίαινα : το νόμισμα αυτό μιμείται Μακεδονικό θέμα του 187–168 π.Χ. Κόπηκε από τη φυλή των Σαρδών ως δικό τους νόμισμα]] right|thumb|300px|Αποκαταστημένο σχέδιο της πόλης της Ρωμαϊκής Σερδικής επί του [[Μάρκος Αυρήλιος|Μάρκου Αυρήλιου (161 – 180)]] Η Σόφια έχει ιστορία σχεδόν 7.000 ετών και είναι η δεύτερη αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης, σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της πόλης και άλλες πηγές, αν και η έννοια του ισχυρισμού είναι ασαφής, γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν στον κόσμο σχεδόν καθόλου πόλεις. Στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται το νεολιθικό χωριό στη Σλάτινα, που χρονολογείται από την 5η-6η χιλιετηρίδα π.Χ. Στην 3η-4η χιλιετηρίδα π.Χ. ανάγονται υπολείμματα άλλου νεολιθικού οικισμού γύρω από την Εθνική Πινακοθήκη, που είναι από τότε το παραδοσιακό κέντρο της πόλης και δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Η Σόφια ήταν αρχικά θρακικός οικισμός, με το όνομα Σερδική ή Σαρδική σε όλη την Εποχή του Χαλκού και την Αρχαιότητα. Τον 8ο αιώνα π.Χ. η φυλή των Σερδών ίδρυσε έναν οικισμό, που οδήγησε στην πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης τον 7ο αιώνα π.Χ. Τα ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η περιοχή του οικισμού ήταν μεταξύ του (πολυκαταστήματος) TZUM, του Ξενοδοχείου Σέρατον και της Προεδρίας. Λίγο πριν το 500 π.Χ. η περιοχή αποτέλεσε τμήμα θρακικής ένωσης φυλών με το όνομα Βασίλειο των Οδρυσών, όταν εμφανίστηκαν οι Οδρύσαι. Πιθανόν για μια σύντομη περίοδο η θρακική κυριαρχία διακόπηκε από την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Το 339 π.Χ. ο Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας κατέστρεψε και λεηλάτησε την πόλη.
Περί το 29 π.Χ. η Σαρδική καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους και σταδιακά έγινε η σημαντικότερη Ρωμαϊκή πόλη στην περιοχή. Έγινε municipium, ή κέντρο διοικητικής περιοχής, επί της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τραϊανού (98 - 117) και μετονομάστηκε σε Ουλπία Σερδική. Φαίνεται ότι η πρώτη γραπτή αναφορά στη Σαρδική έγινε από τον Πτολεμαίο (περίπου 100 μ.Χ.). Η Σαρδική επεκτάθηκε καθώς ανεγέρθηκαν πυργίσκοι, προστατευτικά τείχη, δημόσια λουτρά, διοικητικά και πολιτιστικά κτίρια, αστική βασιλική, αμφιθέατρο, ιππόδρομος, βουλή, μεγάλη αγορά, μεγάλο θέατρο, κλπ. Η κυριότερη ενδιάμεση πόλη στον ρωμαϊκό δρόμο Βία Μιλιτάρις, που συνέδεε τη Ρώμη με το Βυζάντιο ήταν η Σερδική. Το 2ο αιώνα μ.Χ. ήταν διοικητικό κέντρο της ρωμαϊκής Μοισίας. Τον 3ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα της Αυρηλιανής Δακίας και όταν ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός διαίρεσε την επαρχία αυτή στη Δακία Ριπένσις (στις όχθες του Δούναβη) και στη Δακία Μεσογειακή, η Σαρδική έγινε πρωτεύουσα της δεύτερης. Οι θρακικής καταγωγής κάτοικοι της Σαρδικής αναφέρονταν ως Ιλλυριοί, πιθανόν επειδή κάποτε ήταν πρωτεύουσα της Ανατολικής Ιλλυρίας. Για επόμενους αυτοκράτορες η Σαρδική ήταν η κατοικία τους, από όπου κυβερνούσαν τη Ρώμη. left|thumb|230px|Η οχύρωση της Σαρδικής Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Αυρηλιανός (215-275) και Γαλέριος(260-311) ήταν από τη Σερδική. Η πόλη στη συνέχεια επεκτάθηκε επί ενάμιση αιώνα, έγινε σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κέντρο - έγινε μία από τις πρώτες ρωμαϊκές πόλεις, όπου ο Χριστιανισμός αναγνωρίσθηκε ως επίσημη θρησκεία (υπό τον Γαλέριο). Το Διάταγμα Ανεξιθρησκείας εκδόθηκε στη Σαρδική το 311 από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Γαλέριο, τερματίζοντας επίσημα τους διωγμούς των Χριστιανών του Διοκλητιανού. Το διάταγμα παραχωρούσε έμμεσα στον Χριστιανισμό το καθεστώς της "religio licita" (νόμιμης θρησκείας), λατρείας αναγνωρισμένης και αποδεκτής από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν το πρώτο διάταγμα που νομιμοποιούσε τον Χριστιανισμό, προηγηθέν κατά δύο χρόνια του Διατάγματος των Μεδιολάνων. Για το Μέγα Κωνσταντίνο ήταν Sardica mea Roma est (η Σαρδική είναι η Ρώμη μου). Εξέτασε το ενδεχόμενο να κάνει τη Σαρδική πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αντί της Κωνσταντινούπολης, που ήδη δεν διέφερε από μια τετραρχική πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 343 μ.Χ. συνήλθε στην πόλη η Σύνοδος της Σαρδικής σε μια εκκλησία, στη θέση όπου αργότερα χτίστηκε η σημερινή Εκκλησία της Αγίας Σοφίας του 6ου αιώνα.thumb|left|Εσωτερικό της [[Ναός Αγίας Σοφίας (Σόφια)|εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, που έδωσε στην πόλη το όνομά της]]
Η πόλη καταστράφηκε κατά την επιδρομή των Ούννων το 447 και παρέμεινε κατεστραμμένη για ένα αιώνα. Ξαναχτίστηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ και για ένα διάστημα ονομαζόταν, από τις σλαβονικές φυλές, Τριάδιτζα ή Σρέντετς. Επί της βασιλείας του Ιουστινιανού άκμασε, περιβαλλόμενη από μεγάλα οχυρωματικά τείχη, των οποίων τα κατάλοιπα είναι ακόμα ορατά σήμερα.
Μεσαίωνας και Οθωμανική εποχή
thumb|left|Νωπογραφία που απεικονίζει τη [[Σεβαστοκράτωρ|Σεβαστοκράτειρα Ντεσισλάβα στην Εκκλησία Μπογιάνα, 1259]] Η Σόφια αρχικά έγινε τμήμα της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, επί της βασιλείας του Χαν Κρούμου το 809, μετά από μακρά πολιορκία. Στη συνέχεια ήταν γνωστή με το βουλγαρικό όνομα "Σρέντετς" και εξελίχθηκε σε σημαντικό φρούριο και διοικητικό κέντρο, όταν ο Χαν Ομουρτάγ την έκανε κέντρο της ομώνυμης επαρχίας. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του Χάνου Ομουρτάγ η Σόφια έγινε κέντρο της επαρχίας Σρέντετσκι (Σρέντετσκι κόμιτατ, Средецки комитат). Μετά την κατάληψη της βουλγαρικής πρωτεύουσας Πρεσλάβας από τους στρατούς του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου και του Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή το 970–971, ο Βούλγαρος Πατριάρχης Δαμιανός επέλεξε τη Σόφια ως έδρα του τον επόμενο χρόνο και η πρωτεύουσα της Βουλγαρίας μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στο Σρέντετς. Το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε από τον Κόμιτ (Κόμη) Νίκολας και τους γιους του, γνωστούς ως Δυναστεία Κομητόπουλων. Ένας από αυτούς ήταν ο Σαμουήλ, που έγινε Αυτοκράτορας της Βουλγαρίας το 997. Μετά από μερικές ανεπιτυχείς πολιορκίες, η πόλη υποτάχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1018, αλλά για μια ακόμη φορά ενσωματώθηκε στην παλινορθωμένη Βουλγαρική Αυτοκρατορία την εποχή του Τσάρου Ιβάν Ασέν Α΄.
Από το 12ο ως το 14ο αιώνα η Σόφια ήταν αναπτυγμένο κέντρο εμπορίου και βιοτεχνίας. Στα μέσα του 13ου αιώνα οι σεβαστοκράτορες της Σόφιας Καλογιάν και Ντεσισλάβα ήταν οι κυριότεροι χορηγοί της Εκκλησίας Μπογιάνα. Υπό την προστασία τους οι ζωγράφοι της Καλλιτεχνικής Σχολής του Τίρνοβο δημιούργησαν ρεαλιστικές τοιχογραφίες, που απεικονίζουν πάνω από 200 ανθρώπινες μορφές και ένα σύνολο 89 σκηνών έχουν έντονη ατομικότητα, πειστικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά και ζωτικότητα, που φανερώνουν τα εξαιρετικά επιτεύγματα του βουλγαρικού μεσαιωνικού πολιτισμού. Με το ζωντανό ανθρωπιστικό ρεαλισμό τους αποτελούν φαινόμενο της Αναγέννησης στη φάση της κορύφωσής της στο πλαίσιο της κοινής Ευρωπαϊκής τέχνης. Το 1382 η Σόφια καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια των βουλγαροοθωμανικών Πολέμων, μετά από μακρά πολιορκία. Γύρω στο 1393 έγινε η έδρα του νεοϊδρυμένου Σαντζακίου της Σόφιας.
Η πόλη καταλήφθηκε από ουγγρικές δυνάμεις για μια σύντομη περίοδο το 1443. Μετά την αποτυχημένη σταυροφορία του Βλάντισλαβ Γ΄ της Πολωνίας το 1443 προς τη Σόφια η χριστιανική ελίτ της πόλης εξολοθρεύτηκε και η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Οθωμανικής επαρχίας (μπεϊλερμπεϊλίκι) της Ρούμελης για πάνω από τέσσερις αιώνες, πράγμα που ενθάρρυνε πολλούς Τούρκους να εγκατασταθούν εδώ. Το 16ο αιώνα η ρυμοτομία και η όψη της Σόφιας άρχισαν να εμφανίζουν ύφος καθαρά οθωμανικό. thumb|right|Η Σόφια στα μέσα του 19ου αιώνα. Υπήρχαν κρήνες, χαμάμ (λουτρά), επιφανείς εκκλησίες, όπως η Αγία Σοφία, μετατράπηκαν σε τζαμιά και το 17ο αιώνα υπήρχαν συνολικά 11 μεγάλα και πάνω από 100 μικρά τζαμιά, από τα οποία μόνο το Μπάνια Μπάσι παραμένει μέχρι σήμερα τζαμί. Την εποχή αυτή η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 7.000 κατοίκους.
Το 16ο αιώνα υπήρχαν στη Σόφια 126 εβραϊκά νοικοκυριά και μια συναγωγή από το 967. Η πόλη καταλήφθηκε για αρκετές εβδομάδες από Βούλγαρους χαϊντούκους το 1599. Το 1610 το Βατικανό ίδρυσε την Επισκοπή της Σόφιας για τους Καθολικούς της Ρούμελης, που διατηρήθηκε μέχρι το 1715, οπότε οι περισσότεροι Καθολικοί είχαν μεταναστεύσει. Η πόλη ήταν έδρα του Εγιαλετίου της Σόφιας (1826 - 1864). Η Νεντέλια Πέτκοβα ίδρυσε το πρώτο βουλγαρικό σχολείο θηλέων στην πόλη. Οι Οθωμανοί απαγχόνισαν στη Σόφια τον Βούλγαρο επαναστάτη Βασίλ Λέβσκι.
Νεότερη και σύγχρονη ιστορία
Κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 ο Σουλεϊμάν Πασάς θα έκαιγε την πόλη, αν οι ξένοι πρόξενοι Λεάντρ Λεζέ, Βίτο Ποζιτάνο, Γκαμπριέλ Αλμοσνίνο και Γιόζεφ Βάλντχαρτ δεν μεσολαβούσαν για τη σωτηρία της. Εντούτοις η σωτηρία αυτή δεν αφορούσε τους Βούλγαρους πολίτες που υπέστησαν εκτελέσεις. Η Σόφια απελευθερώθηκε από την οθωμανική κυριαρχία από ρωσικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Ιωσήφ Γκούρκο, στις 4 Ιανουαρίου 1878. Προτάθηκε ως πρωτεύουσα από τον Μαρίν Ντρίνοφ και έγινε δεκτή ως τέτοια στις 3 Απριλίου 1879 του αυτόνομου Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας, που έγινε το Βασίλειο της Βουλγαρίας το 1908. Τη στιγμή της απελευθέρωσής της ο πληθυσμός της πόλης ήταν 11.649 άτομα.
Τα περισσότερα τζαμιά της πόλης καταστράφηκαν κατά τον πόλεμο αυτό, επτά από αυτά σε μια νύχτα το Δεκέμβριο του 1878, όταν "μια καταιγίδα κάλυπτε τον θόρυβο των εκρήξεων που προκαλούσαν οι Ρώσοι μηχανικοί του στρατού".
Τις λίγες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση η πόλη γνώρισε μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση, κυρίως από μετανάστευση από άλλες περιοχές της χώρας. Το 1900 άναψε ο πρώτος ηλεκτρικός λαμπτήρας στην πόλη.
Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 η Βουλγαρία πολέμησε μόνη της εναντίον πέντε γειτονικών χωρών και ο ρουμανικός Στρατός μπήκε στη Βράζντεμπνα, τότε χωριό 11 χιλιόμετρα από τη Σόφια, σήμερα προάστιο, πράγμα που έκανε τη Βουλγαρία να συνθηκολογήσει. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βουλγαρία κήρυξε τον πόλεμο στις ΗΠΑ και την Αγγλία και στα τέλη του 1943 και τις αρχές του 1944 η Σόφια βομβαρδίστηκε από την αεροπορία των χωρών αυτών. Συνέπεια των βομβαρδισμών ήταν να σκοτωθούν γύρω στις 2.000 άνθρωποι και χιλιάδες κτίρια να καταστραφούν ή να υποστούν ζημιές, μεταξύ αυτών η Δημοτική Βιβλιοθήκη και 40.000 βιβλία. Το 1944 η Σόφια και η υπόλοιπη Βουλγαρία καταλήφθηκαν από τον σοβιετικό Κόκκινο Στρατό και, λίγες μέρες μετά τη σοβιετική εισβολή, η Βουλγαρία κήρυξε τον πόλεμο στη Ναζιστική Γερμανία.
Το 1925, η αποτυχημένη τρομοκρατική ενέργεια ακροαριστερών να δολοφονήσει τον βασιλιά προκάλεσε την καταστροφή μιας εκκλησίας και πολλά θύματα. Πέρασαν 20 χρόνια ως το 1945 για να πάρει την εξουσία το Πατριωτικό Μέτωπο και να εκτελέσει αρκετές χιλιάδες ανθρώπους. Η μεταβολή της Βουλγαρίας σε Λαϊκή Δημοκρατία το 1946 και σε Δημοκρατία το 1990 σήμανε σημαντικές αλλαγές στην όψη της πόλης. Ο πληθυσμός της Σόφιας αυξήθηκε γρήγορα λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης. Ολόκληρες νέες περιοχές κατοικίας κατασκευάσθηκαν στα προάστια της πόλης,όπως Ντρούζμπα, Μλάντοστο και Λιούλιν. Το Μαυσωλείο του Γκεόργκι Δημητρόφ, όπου το σώμα του είχε διατηρηθεί με παρόμοιο τρόπο όπως στο Μαυσωλείο του Λένιν, κατεδαφίστηκε με εκρηκτικά το 1999.
Αρχιτεκτονική
Η όψη της Σόφιας συνδυάζει ένα ευρύ φάσμα αρχιτεκτονικών ρυθμών, μερικοί από τους οποίους δύσκολα συμβιβάζονται. Ποικίλλουν από χριστιανική Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική και μεσαιωνικά βουλγαρικά φρούρια μέχρι τον νεοκλασικισμό και τις προκατασκευασμένες πολυκατοικίες της σοσιαλιστικής εποχής (πανέλκι). Στο κέντρο της πόλης διατηρούνται ορισμένα αρχαία ρωμαϊκά, βυζαντινά και μεσαιωνικά βουλγαρικά κτίρια. Μεταξύ αυτών είναι η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου του 4ου αιώνα, τα τείχη του φρουρίου της Σαρδικής και το εν μέρει διατηρημένο αμφιθέατρό της.thumb|left|Η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου, σε πρώτο πλάνο μερικά υπολείμματα της Σαρδικής
Μετά τον Απελευθερωτικό Πόλεμο, ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Βάτενμπεργκ προσκάλεσε αρχιτέκτονες από την Αυστροουγγαρία να διαμορφώσουν την αρχιτεκτονική όψη της νέας πρωτεύουσας. Ανάμεσά τους ήταν ο Φρίντριχ Γκρύναγκερ, ο Αντολφ Βάκλαβ Κόλαρ, ο Βίκτορ Ρουμπελμάγιερ και άλλοι, που σχεδίασαν τα περισσότερα σημαντικά δημόσια κτίρια που χρειαζόταν η βουλγαρική κυβέρνηση, καθώς και πολλές κατοικίες για την ελίτ της χώρας. Αργότερα συνεισέφεραν και πολλοί Βούλγαροι αρχιτέκτονες εκπαιδευμένοι στο εξωτερικό. Έτσι η αρχιτεκτονική του κέντρου της Σόφιας είναι ένας συνδυασμός Νεομπαρόκ, Νεοροκοκό, Νεοαναγέννησης και Νεοκλασικισμού, με τον βιεννέζικο Ζετσεσιονισμό να παίζει επίσης αργότερα σημαντικό ρόλο, αλλά είναι κατά κανόνα κεντροευρωπαϊκή.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την εγκαθίδρυση κομμουνιστικής κυβέρνησης στη Βουλγαρία το 1944, η αρχιτεκτονική γραμμή μεταβλήθηκε αισθητά. Δημόσια κτίρια σταλινικής αρχιτεκτονικής εμφανίστηκαν στο κέντρο, ιδίως το εκτεταμένο κυβερνητικό συγκρότημα γύρω από το Λάργκο, το Στάδιο Βασίλ Λέφσκι, η Εθνική Βιβλιοθήκη Κυρίλου και Μεθόδιου και άλλα. Καθώς η πόλη αναπτυσσόταν προς τα έξω δέσποζαν πολλοί τσιμεντένιοι πύργοι, πολυκατοικίες από προκατασκευή και δείγματα μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής, που ακόμη καθιστούν τη στέγαση στη Σόφια πολύ καλή, συγκρινομένη με εκείνη άλλων πρώην ανατολικών χωρών. thumb|left|Επιχειρηματικό Πάρκο thumb|right|Το Λάργκο, παράδειγμα Σταλινικής αρχιτεκτονικής
Μετά την κατάργηση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το 1989, η Σόφια έχει βιώσει την κατασκευή ολόκληρων επιχειρηματικών περιοχών και συνοικιών καθώς και σύγχρονα κτίρια τύπου ουρανοξύστη με γυάλινες προσόψεις, αλλά επίσης ανώτερης τάξης περιοχές κατοικίας. Το Επιχειρηματικό Κέντρο Κάπιταλ Φορτ θα είναι ο πρώτος ουρανοξύστης στη Βουλγαρία με 126 μέτρα και 36 ορόφους. Εντούτοις ο τερματισμός της παλιάς διακυβέρνησης και του συστήματος του κεντρικού σχεδιασμού άνοιξε επίσης το δρόμο σε χαοτική και ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Περιοχές πρασίνου
Η πόλη έχει μια εκτεταμένη πράσινη ζώνη. Μερικές από τις συνοικίες, που κατασκευάσθηκαν μετά το 2000 και είναι πυκνοδομημένες, συνήθως στερούνται χώρων πρασίνου. Υπάρχουν τέσσερα κύρια πάρκα - ο Κήπος Μπορίσοβα στο κέντρο της πόλης και τα πάρκα Νότιο, Δυτικό και Βόρειο. Το Νότιο Πάρκο ανακατασκευάστηκε και τώρα είναι ένα από τα καλύτερα της χώρας. Αρκετά άλλα μικρότερα πάρκα, ανάμεσά τους ο Δημοτικός Κήπος και ο Κήπος των Γιατρών, βρίσκονται στην κεντρική Σόφια. Το Φυσικό Πάρκο Βίτοσα (ο παλαιότερος εθνικός δρυμός στα Βαλκάνια), που περιλαμβάνει μεγάλο τμήμα του Όρους Βίτοσα, καταλαμβάνει μια έκταση 270 τ.χλμ. και βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στα όρια της πόλης. Πολλοί από τους κατοίκους της πόλης κάνουν εβδομαδιαίες πεζοπορίες στο βουνό, οι περισσότεροι τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Υπάρχουν μπαγκαλόους καθώς και αρκετές πίστες του σκι στο Βίτοσα, επιτρέποντας στους ντόπιους να επωφελούνται πλήρως από την εξοχή και τα βουνά, χωρίς να χρειαστεί να φύγουν από την πόλη.
Τέχνες και ψυχαγωγία
Η Σόφια συγκεντρώνει την πλειοψηφία των καλλιτεχνικών θιάσων της Βουλγαρίας. Το θέατρο είναι μακράν η δημοφιλέστερη μορφή παραστατικής τέχνης και οι θεατρικοί χώροι δέχονται τους περισσότερους επισκέπτες μετά τους κινηματογράφους. Το παλιότερο τέτοιο ίδρυμα είναι το Εθνικό Θέατρο Ιβάν Βάζοφ, όπου ανεβάζονται πολλά κλασικά έργα και βρίσκεται στο κέντρο ακριβώς της πόλης. Πολλά μικρότερα θέατρα, όπως το Θεατρικό Εργαστήρι Σφούματο, ανεβάζουν τόσο κλασικά όσο και σύγχρονα έργα.
Η Εθνική Όπερα και Μπαλέτο είναι μια συλλογικότητα όπερας και μπαλέτου ιδρύθηκε το 1891. Εντούτοις ξεκίνησε παραστάσεις σε μόνιμη βάση το 1909. Μερικοί από τους διασημότερους τραγουδιστές όπερας της Βουλγαρίας, όπως ο Νικολάι Γκιαούροφ και η Γκένα Ντιμίτροβα, έχουν κάνει εκεί τις πρώτες τους εμφανίσεις στη σκηνή. Το Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού στεγάζει τακτικά συναυλίες κλασικής μουσικής, που δίνονται τόσο από ξένες ορχήστρες όσο και από τη Φιλαρμονική της Σόφιας. Η πόλη έχει φιλοξενήσει πολλούς παγκοσμίως γνωστούς μουσικούς καλλιτέχνες, όπως οι AC/DC, ο Στινγκ, ο Έλτον Τζον, η Μαντόνα, ο Τζορτζ Μάικλ, οι Metallica, ο Tiësto, η Κάιλι Μινόγκ, οι Depeche Mode, οι Rammstein, η Ριάννα, οι Ρόξετ και η Lady Gaga.
Ο κινηματογράφος είναι η δημοφιλέστερη μορφή ψυχαγωγίας. Τα τελευταία χρόνια οι χώροι κινηματογράφου έχουν συγκεντρωθεί σε εμπορικά κέντρα και οι ανεξάρτητες αίθουσες έχουν κλείσει. Το Μολ της Σόφιας έχει ένα από τους μεγαλύτερους κινηματογράφους ΙΜΑΧ στην Ευρώπη. Οι περισσότερες ταινίες είναι αμερικανικές παραγωγές, αν και όλο και περισσότερο προβάλλονται ευρωπαϊκές και εγχώριες ταινίες. Το Οντεόν (που δεν ανήκει στην ομώνυμη αλυσίδα κινηματογράφων) προβάλλει αποκλειστικά ευρωπαϊκές και ανεξάρτητες αμερικανικές ταινίες, καθώς και κλασικές του 20ού αιώνα. Η κάποτε ανθούσα κινηματογραφική βιομηχανία της Βουλγαρίας, συγκεντρωμένη στα στούντιο Μπογιάνα Φιλμ, γνώρισε περίοδο παρακμής μετά το 1990. Σχετική ανάκαμψή της άρχισε μετά το 2001. Μετά την εξαγορά της Μπογιάνα Φιλμ από την αμερικανική Nu Image, πολλές σχετικά πετυχημένες παραγωγές έχουν γυριστεί μέσα και γύρω από τη Σόφια, όπως Το Συμβόλαιο (2006), Η Μαύρη Ντάλια (2006 - Τζος Χάρτνετ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Χίλαρι Σουάνκ), Χίτμαν (2007), Κόναν Ο Βάρβαρος (2011 - Ρόουζ Μακ Γκάουαν) και Σπάρτακος (2004). Τα στούντιο της Νου Μπογιάνα Φιλμ έχουν επίσης φιλοξενήσει μερικές από τις σκηνές της ταινίας Οι Αναλώσιμοι 2.
Η πόλη φιλοξενεί πολλά πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Ρωσικό, το Πολωνικό, το Ουγγρικό, το Τσέχικο και το Σλοβακικό, το Ιταλικό, το Γαλλικό, το Ινστιτούτο Γκαίτε, το Βρετανικό Συμβούλιο, το Ινστιτούτο Θερβάντες, και το Ινστιτούτο Ανοιχτής Κοινωνίας, που τακτικά οργανώνουν προσωρινές εκθέσεις οπτικών, ηχητικών και λογοτεχνικών έργων καλλιτεχνών από τις αντίστοιχες χώρες.
Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες τηλεπικοινωνιών, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακές πύλες έχουν την έδρα τους στη Σόφια, όπως η Βουλγαρική Εθνική Τηλεόραση, η bTV και η Nova TV (ιδιωτικές). Εφημερίδες με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία είναι οι 24 Ώρεςκαι Τρουντ.
Μουσεία-Αξιοθέατα
thumb|left|Ο [[Καθεδρικός Ναός της Σόφιας|Καθεδρικός Ναός Αλέξανδρου Νιέφσκι.]] Η Σόφια είναι ένας από τους προορισμούς της Βουλγαρίας με τους περισσότερους επισκέπτες, μαζί με τα παραλιακά και ορεινά θέρετρα.
Από τα κυριότερα αξιοθέατά της είναι ο Καθεδρικός του Αλέξανδρου Νιέφσκι, ένα από τα σύμβολα της Βουλγαρίας, κατασκευασμένος κατά την περίοδο 1904-1912. Καταλαμβάνει έκταση 3.170 τ.μ. και χωράει 10.000 άτομα. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για την Εκκλησία της Μπογιάνα, μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Η κρύπτη του Καθεδρικού του Αλέξανδρου Νιέφσκι περιέχει μια συλλογή ανατολικών ορθόδοξων εικόνων από τον 9ο ως το 19ο αιώνα.
Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, στην περιοχή της Μπογιάνα, έχει μια τεράστια συλλογή πάνω από 600.000 ιστορικών αντικειμένων, που χρονολογούνται από την προϊστορική μέχρι τη σύγχρονη εποχή, αν και μόνο 10.000 από αυτά είναι μόνιμα εκτεθειμένα λόγω έλλειψης χώρου. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο βρίσκονται τα ελληνικά κειμήλια της Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης που αποσπάστηκαν βίαια από τον Βουλγαρικό στρατό κατοχής κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα κειμήλια εκλάπησαν από τη Μονή Εικοσιφοινίσσης Δράμας, τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και τις Μονές Καλαμούς και Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης.
Τα μεγαλύτερα μουσεία τέχνης της Βουλγαρίας βρίσκονται στις κεντρικές περιοχές της πόλης. Δύο εμβληματικές πινακοθήκες της Σόφιας, η Εθνική Πινακοθήκη και η Εθνική Πινακοθήκη Ξένης Τέχνης συνένωσαν τις συλλογές τους σε ένα κτίριο. Επτά Υπουργοί Πολιτισμού έχουν επί χρόνια εργασθεί για το έργο αυτό, το οποίο, γνωστό επίσης και ως βουλγαρικό Λούβρο, συγκέντρωσε κάτω από μια στέγη βουλγαρικά, ευρωπαϊκά, αμερικανικά, ασιατικά και ευρωπαϊκά έργα τέχνης. Εκτίθενται σχεδόν δύο χιλιάδες έργα καλλιτεχνών από τη Βουλγαρία και το εξωτερικό σε 28 αίθουσες. Οι συλλογές περιλαμβάνουν ποικίλα έργα πολιτισμού, όπως γλυπτά της Αυτοκρατορίας Ασάντι (Γκάνα), Βουδιστική τέχνη, ζωγραφική του ολλανδικού Χρυσού Αιώνα (17ος), έργα των Άλμπρεχτ Ντύρερ, Ζαν-Μπατίστ Γκρεζ και Ωγκύστ Ροντέν.
Μικρότερες συλλογές αντικειμένων περισσότερο σχετικών με την ιστορία της Σόφιας είναι στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο, πρώην τζαμί, που βρίσκεται ανάμεσα στα κτίρια της Εθνικής Τράπεζας και της Προεδρίας. Δύο μουσεία φυσικών επιστημών - το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο και το Ανθρωπος και Γη - διαθέτουν ορυκτά, ζωικά είδη (ζωντανά και ταριχευμένα) και σπάνιες γαίες. Το Εθνογραφικό Μουσείο και το Εθνικό Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας είναι άλλα σημεία ενδιαφέροντος, με μεγάλες συλλογές Βουλγαρικών λαϊκών ενδυμασιών και όπλων αντίστοιχα.
Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι τα εξής:
Δημογραφικά
Σύμφωνα με στοιχεία του 2015 η πόλη έχει πληθυσμό 1.228.282 και το σύνολο του Δήμου 1.316.557. Η πρώτη απογραφή που έγινε το Φεβρουάριο του 1878 από τον ρωσικό στρατό κατέγραψε πληθυσμό 11.694 κατοίκων, από τους οποίους 6.560 Βούλγαροι, 3.538 Εβραίοι, 839 Τούρκοι και 737 Ρομά.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 1.056.738 πολίτες (87,9%) καταγράφονται εθνολογικά ως Βούλγαροι, 17,550 (1.5%) ως Ρομά, 6.149 (0,5%) ως Τούρκοι, 9.569 (0,8%) ανήκαν σε άλλες εθνικές ομάδες και οι υπόλοιποι δεν αυτοπροσδιορίζονται. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία δεν θα έπρεπε να ληφθούν απόλυτα υπ' όψη, λόγω αντικρουόμενων στοιχείων - όπως για την κυρίως Ρομά συνοικία Φακουλτέτα, που μόνη της έχει πληθυσμό 45.000. Σύμφωνα με την ίδια απογραφή 892.511 κάτοικοι (69.1%) καταγράφονται ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, 10.256 (0,8%) ως Προτεστάντες, 6.767 (0,5%) ως Μουσουλμάνοι, 5.572 (0,4%) ως Ρωμαιοκαθολικοί, 4.010 (0,3%) ανήκαν σε άλλες θρησκείες και 372.475 (28,8%) δήλωσαν άθρησκοι ή δεν ανέφεραν καμμία θρησκεία.
Σύμφωνα συνεργασίας
Ακόμη η Σόφια έχει σύμφωνο συνεργασίας με
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Εθνόσημο του Ουζμπεκιστάν
Το σύγχρονο εθνόσημο του Ουζμπεκιστάν υιοθετήθηκε στις 2 Ιουλίου 1992. Είναι παρόμοιο με το εθνόσημο της σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν και έχει την ίδια αρχιτεκτονική με εθνόσημα πρώην κομμουνιστικών κρατών.
Είναι στρογγυλό και φέρει κυρίως τα χρώματα της εθνικής σημαίας (μπλε, άσπρο, πράσινο). Στα αριστερά βρίσκεται ένα φυτό βαμβακιού και στα δεξιά υπάρχει σιτάρι. Σιτάρι και βαμβάκι είναι τα κύρια γεωργικά προϊόντα στη χώρα. Στην κορυφή βρίσκεται το αστέρι του Ρουμπ ελ χιζμπ (۞), σύμβολο του Ισλάμ.
Στο μέσο βρίσκεται ένα χούμο που τινάζει τα φτερά του, σύμβολο ευτυχίας και της αγάπης για την ελευθερία. Στο φόντο είναι ζωγραφισμένη μία πλευρά της χώρας. Παρουσιάζεται ο ήλιος να ανατέλλει πάνω από τα βουνά, με τις ακτίνες του να περικλείουν την εικόνα. Τα δύο ποτάμια πίσω από το πτηνό, που οδηγούν στα βουνά, συμβολίζουν τον ποταμό Αμού Ντάρια και Σιρ Ντάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουζμπεκισταν Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ουζμπεκιστάν
Αντιόχεια (του Ίππου)
Η πόλη της Αντιοχείας -Ίππου (ή Αντιόχεια της Δεκάπολης), βρίσκεται στο βόρειο Ισραήλ, με θέα τη θάλασσα της Γαλιλαίας, σε μικρή απόσταση από το όρος του Ίππου.
Η ονομασία Ίππος δόθηκε από τους Έλληνες αποίκους του 200 π.Χ., διότι το οροπέδιο θυμίζει αόριστα λαιμό και κεφάλι αλόγου. Έτσι οι Αραμαίοι την ονόμασαν Sussita, που σημαίνει άλογο στη διάλεκτό τους, και οι Ρωμαίοι το εκλατίνισαν σε Antiochia ad Hippum.
Σήμερα οι Άραβες αποκαλούν την πόλη Qal'at el-Husn (φρούριο των αλόγων) και Sousieh (=Ίππος).
Ίδρυση και Ελληνιστική περίοδος
Μολονότι το όρος Ίππος κατακτήθηκε πριν από τους Ελληνιστικούς χρόνους, ωστόσο εγκαταστάθηκαν εκεί Έλληνες άποικοι στα μέσα του 200 π.Χ. Την περίοδο εκείνη η περιοχή της Κοίλης Συρίας αποτελούσε "μήλον της έριδος" μεταξύ του βασιλιά της Συρίας Αντιόχου Γ΄ και του Πτολεμαίου Ε΄ της Αιγύπτου. Δεν αποκλείεται την πόλη να την ίδρυσε ο Αντίοχος Γ΄ μετά τη νίκη του επί των Πτολεμαίων στην τοποθεσία Πάνιον το 200 π.Χ.
Από τη στιγμή μάλιστα που η Σελευκιδική κατοχή επεκτάθηκε στην Κοίλη Συρία, η Αντιόχεια -Ίππος εξελίχθηκε σε μια ανεξάρτητη πόλη-κράτος και έλεγχε τη γύρω περιοχή, την Ιππηνή. Ένας ναός, μια κεντρική αγορά και δημόσια κτήρια στόλιζαν την ελληνιστική πόλη. Επειδή η διαθεσιμότητα του ύδατος ήταν περιορισμένη, οι Αντιοχείς βασίζονταν σε δεξαμενές βροχής για την ύδρευση του μεγάλου της πληθυσμού.
Στην περίοδο 83 - 80 π.Χ. Αλέξανδρος Ιανναίος οδήγησε τη δυναστεία των Ασμοναίων για την κατάκτηση της Ίππου και οι κάτοικοι (σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο) προσηλυτίστηκαν στον Ιουδαϊσμό και τους επεβλήθη η περιτομή.
Ρωμαϊκή περίοδος
Το 63 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος κατέκτησε την Κοίλη Συρία και την Ιουδαία, καταλύοντας τη δυναστεία των Ασμοναίων. Σε δέκα ελληνιστικές πόλεις έδωσε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, συνασπίζοντάς τες στη γνωστή Δεκάπολη. Μέσα στην ομοσπονδία αυτή ανήκε και η Ίππος που έκοψε τα αυτόνομά της νομίσματα με την εικόνα ενός αλόγου.
Η Αντιόχεια δόθηκε στην επικράτεια του Ηρώδου του Μεγάλου το 37 π.Χ. και στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας το 4 π.Χ. Κατά τον Φλάβιο Ιώσηπο η ειδωλολατρική πόλη ήταν ορκισμένη εχθρός της νεόκτιστης ιουδαιορωμαϊκής Τιβεριάδος (κοντά στα ερείπια της ελληνιστικής Φιλωτερίας).
Στην Καινή Διαθήκη στην επί του Όρους Ομιλία του Ιησού Χριστού, πιστεύεται ότι οι παρομοιώσεις που ο Ίδιος είπε (όπως άλας και πόλη που κείται σε λόφο που δεν μπορεί να κρυφτεί), τις έλαβε αφορμή από την εν λόγω ελληνιστική πόλη. Επιπλέον τα θαύματά Του που αναφέρονται στο Κατά Μάρκον 5 και στο Κατά Λουκάν 8 δεν αποκλείεται να σχετίζονται με την Ίππο. Ένα τμήμα του πληθυσμού της Αντιόχειας ήταν Ιουδαίοι, οι οποίοι στη μεγάλη εβραϊκή εξέγερση του 66 -70 μ.Χ. εξεδιώχθησαν από την πόλη. Άλλοι Ιουδαίοι από την πόλη συμμετείχαν σε επιδρομές στα Μάγδαλα και αλλού. Τουλάχιστον μια φορά η Αντιόχεια έπεσε από ληστρική επιδρομή.
Στη συνέχεια οι Ρωμαίοι κατέστειλαν την επανάσταση του Μπαρ Κοχμπά και δημιούργησαν την επαρχία της Παλαιστίνης το 135 μ.Χ., στην οποία ανήκε και η Αντιόχεια. Ήταν η απαρχή μιας μεγάλης ευημερίας της πόλεως. Ξανακτίστηκε πάνω σε ένα δίκτυο που επικεντρωνόταν σε μια μακριά ρωμαϊκή οδό τύπου Ντεκουμάνους Μάξιμους, με κατεύθυνση από ανατολών προς δυσμάς, μέσα από την πόλη. Κατά μήκος των οδών είχαν τοποθετηθεί κίονες από κόκκινους γρανίτες που είχαν εισαχθεί από την Αίγυπτο. Πέρα από αυτά, προσετέθη βωμός στον εκάστοτε αυτοκράτορα, νέα τείχη και θέατρο. Η πιο σημαντική βελτίωση ήταν το υδραγωγείο που προμήθευε νερό την πόλη από τις πηγές του Γκολάν, 50 χιλιόμετρα μακριά. Το νερό συσσωρευόταν σε μια μεγάλη θολωτή στέρνα που ύδρευε όλον τον πληθυσμό της Αντιόχειας.
Τα νομίσματά της ανάγονται στην εποχή του Αυτοκράτορα Νέρωνα μέχρι και την εποχή του Κομμόδου και συνήθως φέρουν την επιγραφή ΑΝΤΙΟΧΕΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΙΠΠΩ και ενίοτε τη προσθήκη ''ΤΗΣ ΙΕΡ. Κ. ΑΣΥΛΟΥ''. Η χρονολογία των νομισμάτων είναι κατά το Πομπηϊανό σύστημα, δηλαδή με αρχή το έτος 64 π.Χ. Απεικονίζουν κυρίως την Τύχη να κρατά ίππο (σε συμβολισμό του όρους) ή την Τύχη καθισμένη πάνω στο όρος του Ίππου.
Βυζαντινή περίοδος
Με τον κρατικό και διοικητικό ανασχηματισμό στα χρόνια του Διοκλητιανού, η Ίππος θα υπαγόταν στο εξής στην επαρχία Δευτέρα Παλαιστίνη, που περιελάμβανε τη Γαλιλαία και το Γκολάν. Με το που έγινε ο Χριστιανισμός η επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες έστελναν επιδοτήσεις σε μοναστήρια και εκκλησίες, ενώ οι Χριστιανοί προσκυνητές έφερναν περισσότερα έσοδα. Έτσι δημιουργήθηκε μια βιομηχανία ειδών πολυτελείας που έγινε διαθέσιμη στο ευρύ κοινό.
Ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε αργά στην πόλη της Ίππου, τουλάχιστον μετά το 300 μ.Χ. Μάλιστα ένας ειδωλολατρικός τάφος της βυζαντινής περιόδου που ανήκε σε κάποιον Ερμή, βρέθηκε έξω από τα τείχη της πόλης και αποδεικνύει την καθυστερημένη παρουσία της πολυθεΐας.
Τελικά η πόλη σταδιακά εκχριστιανίστηκε ώστε κατέστη έδρα κάποιου επισκόπου Πέτρου το 359 μ.Χ. Το πρόσωπο αυτό αναφέρεται στα εκκλησιαστικά συμβούλια του 359 και του 362 μ.Χ.
Αραβική περίοδος
Στα 641 μ.Χ. η Αντιόχεια -Ίππος έπεσε στα χέρια των Μουσουλμάνων κατακτητών, οι οποίοι επέτρεψαν στους πολίτες να πιστεύουν στον Χριστό. Από την περίοδο όμως αυτή τόσο η οικονομία, όσο και η πόλη βρέθηκαν σε παρακμή. Ένας σεισμός του 749 ισοπέδωσε την πόλη και οι κάτοικοι την εγκατέλειψαν οριστικά.
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Δεκάπολις Κατηγορία:Πτολεμαϊκό Βασίλειο
An American Prayer
An American Prayer είναι ο τίτλος του ένατου και τελευταίου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors.
Ιστορία του δίσκου
Το 1978, τα τρία εναπομείναντα μέλη του συγκροτήματος ηχογράφησαν τη μουσική για κάποια προηχογραφημένα ποιήματα που είχε απαγγείλει ο Μόρισον στις 9 Φεβρουαρίου 1969 και στις 8 Δεκεμβρίου 1970. Το άλμπουμ ολοκληρώθηκε μέσα στο 1978 και κυκλοφόρησε το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς σκαρφαλώνοντας στο # 54 των αμερικάνικων τσαρτ, όπου έγινε πλατινένιο.
Ο παραγωγός των πρώτων πέντε δίσκων των Doors, Πολ Ρόθτσιλντ, σε συνέντευξη του τον Ιούλιο του 1981 στο περιοδικό "Bay Area Music", χαρακτήρισε το άλμπουμ ως ότι πιο προσβλητικό στη μνήμη του Τζιμ Μόρισον και ότι ήταν ο "βιασμός" του.
Ο ίδιος ο Μόρισον, το 1971, σχεδίαζε να ηχογραφήσει μουσική με τον Αργεντίνο συνθέτη Λάλο Σρίφιν μελοποιώντας τα συγκεκριμένα ποιήματα χωρίς τη συμμετοχή κάποιου μέλους των Doors.
Κομμάτια
1. Awake (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 7:10
2. To Come of Age (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 8:41
3. The Poets Dreams (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 3:28
4. World On Fire (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 11:59
5. An American Prayer (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) – 6:52
Θέσεις τσαρτ
An American Prayer (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Νοεμβρίου 1978
Βραβεία
An American Prayer (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Γκεστ συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Doors Κατηγορία:Άλμπουμ του 1978
Γκάνγκναμ (Σεούλ)
μικρογραφία|150x150εσ|Γκάνγκναμ-γκου μικρογραφία|150x150εσ|Σότσο-γκου μικρογραφία|150x150εσ|Σόνγκπα-γκου Το Γκάνγκναμ ή τρεις επαρχίες Γκάνγκναμ είναι η περιοχή των τριών «γκου» (πτέρυγες τοπικής αυτοδιοίκησης) στη Σεούλ στη Νότια Κορέα, γνωστές ως Γκάνγκναμ-γκου, Σότσο-γκου και Σόνγκπα-γκου,  και συχνά αναφέρονται απλά ως Γκάνγκναμ. Το Γκάνγκναμ είναι Σινο-Κορεατικό τοπωνύμιο που σημαίνει «νότια του ποταμού».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1985-1986
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1985-86 ξεκίνησε με τους αγώνες της πρώτης φάσης, τους οποίους διοργάνωσαν οι τοπικές ενώσεις και μετείχαν εκατοντάδες σύλλογοι των τοπικών πρωταθλημάτων. Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ανέλαβε τη διοργάνωση από τη Β΄ φάση, στην οποία εντάχθηκαν και οι ομάδες της Β΄ Εθνικής. Διεξήχθη σε τρεις αγωνιστικές και έγινε ξεχωριστή κλήρωση για τις ομάδες του βόρειου και του νότιου ομίλου. Από την 3η αγωνιστική (φάση των 32) μετείχαν και οι ομάδες της Α΄ Εθνικής. Από τη Γ΄ φαση (των 16) η κλήρωση έγινε πανελλήνια. Ο τελικός διεξήχθη στις 23 Απριλίου 1986 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με αντιπάλους τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για τέταρτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Πηγές
1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1985 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1986
Μαρία Ερριέττα της Αυστρίας, πριγκίπισσα του Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ
Η Μαρία Ερριέττα (γερμ. Maria Enrietta von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 10 Ιανουαρίου 1883 - 2 Σεπτεμβρίου 1956) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Χόενλοε-Σίλινγκσφυρστ.
Βιογραφία
Η Μαρία Ερριέττα Καρολίνα Γαβριέλα ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Δούκα του Κρόυ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1908 τον Γοδεφρείδο του Χόενλοε-Σίλινγκσφυρστ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μπιέλλα
Η Μπιέλλα (ιταλικά: Biella) είναι πόλη και δήμος στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό 43.829 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2019. Είναι έδρα της επαρχίας Μπιέλλα.
Η πόλη αποτελείται από την άνω και κάτω πόλη, οι οποίες ενώνονται σε τελεφερίκ. Στην άνω πόλη βρίσκονται πολλά μεσαιωνικά και αναγεννησιακά μέγαρα, ενώ στην κάτω πόλη βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της πόλης, του 1402, το βαπτιστήριο, του 10ου αιώνα, και οι αναγεννησιακοί ναοί του Σαν Σεμπαστιάνο (1504) και Σαν Τζιρόλαμο (1512-1517). Κοντά στην πόλη βρίσκεται το ιερό όρος της Ορόπα, το οποίο αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπιέλλα
Μεθυλντόπα
Η μεθυλντόπα, που πωλείται με την επωνυμία Aldomet μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για την υψηλή αρτηριακή πίεση. Είναι μια από τις προτιμώμενες θεραπείες για υψηλή αρτηριακή πίεση κατά την εγκυμοσύνη. Για άλλους τύπους υψηλής αρτηριακής πίεσης, συμπεριλαμβανομένης της πολύ υψηλής αρτηριακής πίεσης που οδηγεί σε συμπτώματα, προτιμούνται άλλα φάρμακα. Μπορεί να χορηγηθεί από το στόμα ή με ένεση σε φλέβα. Η έναρξη των επιδράσεων είναι περίπου 5 ώρες και διαρκεί περίπου μια ημέρα.
Η μεθυλντόπα ανακαλύφθηκε το 1960. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Παρενέργειες
Η μεθυλντόπα είναι ικανή να προκαλέσει μια σειρά από ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες κυμαίνονται από ήπιες έως σοβαρές. Ωστόσο, είναι γενικά ήπιες όταν η δόση είναι μικρότερη από 1 γραμμάριο ανά ημέρα. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν:
Μηχανισμός δράσης
Ο μηχανισμός δράσης της μεθυλντόπα δεν είναι απολύτως σαφής. Αν και είναι μια κεντρικώς δρώσα συμπαθομιμητική ουσία, δεν εμποδίζει την επαναπρόσληψη ή μεταφορείς. Μπορεί να μειώσει τη ντοπαμινεργική και σεροτονεργική μετάδοση στο περιφερικό νευρικό σύστημα και επηρεάζει έμμεσα τη σύνθεση νορεπινεφρίνης (νοραδρεναλίνη).
Φαρμακοκινητική
Η μεθυλντόπα παρουσιάζει μεταβλητή απορρόφηση από το γαστρεντερικό σωλήνα. Μεταβολίζεται στο ήπαρ και το έντερο και εκκρίνεται στα ούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Κατεχολαμίνες Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Αμινοξέα
Βάλντεμαρ Χόφεν
μικρογραφία|Ο Χόφεν καταθέτει κατά τη διάρκεια της δίκης Ο Βάλντεμαρ Χόφεν (Waldemar Hoven, 10 Φεβρουαρίου 1903 - 2 Ιουνίου 1948) ήταν Ναζί ιατρός στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.
Ο Χόφεν γεννήθηκε στο Φράιμπουργκ. Μεταξύ των ετών 1919 και 1933, επισκέφθηκε τη Δανία, τη Σουηδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία και επέστρεψε το 1933 στο Φράιμπουργκ, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο λύκειο. Στη συνέχεια παρακολούθησε τα Πανεπιστήμια του Φράιμπουργκ και του Μονάχου. Το 1934, έγινε μέλος των Ες Ες. Το 1939, ολοκλήρωσε τις ιατρικές του σπουδές και έγινε γιατρός των Ες Ες.
Ο Χόφεν έφτασε στο αξίωμα του Χαουπτστουρμφύρερ στη Waffen SS.
Συμμετείχε στη διεξαγωγή ιατρικών πειραμάτων σχετικά με τον τύφο και την ανοχή σε ορό φαινόλης, που οδήγησε στο θάνατο πολλών κρατουμένων. Συμμετείχε επίσης σε προγράμματα ναζιστικής ευθανασίας, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν άτομα με αναπηρίες, όπως και Εβραίοι, που θεωρούνταν ακατάλληλοι για εργασία.
Συνελήφθη από τους Ναζί το 1943, κατηγορούμενος ότι χορήγησε θανατηφόρο ένεση φαινόλης σε αξιωματικό των Ες Ες, που ήταν πιθανός μάρτυρας σε έρευνα εναντίον της Ίλζε Κοχ, με την οποία φημολογούνταν ότι είχε σχέση. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, αν και αφέθηκε ελεύθερος τον Μάρτιο του 1945 λόγω έλλειψης γιατρών από τους Ναζί.
Δίκη
Ο Χόφεν συνελήφθη στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Συμμάχους και ήταν κατηγορούμενος στη Δίκη των Ιατρών, μία από τις Επακόλουθες Δίκες της Νυρεμβέργης. Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.
Καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε στις 2 Ιουνίου 1948 στη φυλακή Λάντσμπεργκ στη Βαυαρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου
Last Night on Earth: Live in Tokyo
Το Last Night on Earth: Live in Tokyo είναι ένα live άλμπουμ που κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην Ιαπωνία από την Reprise και την Warner Japan στις 11 Νοεμβρίου του 2009. Την 1η Δεκεμβρίου κυκλοφόρησε και σε άλλες χώρες. Έφτασε στο νούμερο 31 των γιαπωνέζικων charts και στο νούμερο 198 του Billboard 200. Περιέχει 5 τραγούδια από το 21st Century Breakdown, καθώς και τα "Basket Case" and "Geek Stink Breath" από τα "Dookie" και "Insomniac" αντίστοιχα. Αν και ο δίσκος πήρε το όνομά του από το "Last Night on Earth" το τραγούδι δε συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο. Τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν στο Akasaka BLITZ του Τόκιο στις 28 Μαΐου του 2009.
Συντελεστές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Βασιλιέβκα (Αζερμπαϊτζάν)
Η Βασιλιέβκα είναι χωριό στην επαρχία Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Δημοκρατία του Νταγκεστάν στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
God Bless Our Homeland Ghana
Το God Bless Our Homeland Ghana ("Κύριε, ευλόγησε την Πατρίδα μας, την Γκάνα") είναι ο εθνικός ύμνος της Γκάνας. Τον ύμνο έγραψε και συνέθεσε ο Φίλιπ Γκμπέχο (Philip Gbeho). Τα λόγια τροποποιήθηκαν έπειτα από το πραξικόπημα του 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γκάνας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Χαλκόκοτα
Περιγραφή
Έχει σκούρο καστανοκόκκινο φτέρωμα που από μακριά μοιάζει με μαύρο. Την αναπαραγωγική περίοδο αποκτά κυανοπορφυρές μεταλλικές ανταύγειες στα καλυπτήρια των φτερούγων της. Διαθέτει μακρύ ράμφος κυρτό προς τα κάτω. Πετάει πάντα με το λαιμό τεντωμένο, τα πόδια απλωμένα και το μέγεθος της φτάνει τα 56 εκατοστά.
Βιότοπος
Φωλιάζει σε υγροβιότοπους γλυκού νερού με πυκνή υδροχαρή βλάστηση, καλαμιώνες μαζί με ερωδιούς.
Γεωγραφική εξάπλωση
Απαντάται. συνήθως στους υγροβιότοπους Λίμνες Πρέσπες, λίμνη Κερκίνη και στον Αμβρακικό κόλπο. Κατά την ανοιξιάτικη μετανάστευση απαντάται και στον Αξιό ή στη Λέσβο ενώ τόσο μεταναστευτικά άτομα όσο και φωλιάζοντα απαντώνται και στη Νάξο.
Αναπαραγωγή
Στην Ελλάδα το 1994 είχαν παρατηρηθεί 5–15 αναπαραγωγικά ζέυγη.
Υποείδη
Υπάρχει ένα Υποείδος:
Εικόνες
Κατηγορία:Θρησκειορνιθίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Γεγονότα Απριλίου 2011
4 Απριλίου
(Xinhua)
28 Απριλίου
(The Telegraph)
30 Απριλίου
04
Δυρράχιο
right|thumb|250px|Άποψη της πόλης από το λιμάνι Το Δυρράχιο (αλβ. Durrës «Ντούρες», αρχ. ελλ.: Επίδαμνος και Δυρράχιον, λατ. Dyrrachium, ιταλ. Durazzo, τουρκ. Dıraç, βουλγ. και σερβ. Драч ) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και το κυριότερο λιμάνι της Αλβανίας. Βρίσκεται στις ακτές της κεντρικής Αλβανίας, περίπου 33 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας Τίρανα. Είναι μια από τις αρχαιότερες και οικονομικά σημαντικότερες πόλεις της Αλβανίας.
Το Δυρράχιο βρίσκεται σε ένα από τα στενότερα σημεία της Αδριατικής Θάλασσας, απέναντι από τα Ιταλικά λιμάνια του Μπάρι (σε απόσταση 300 χλμ.) και του Μπρίντιζι (σε απόσταση 200 χλμ.). Έχει το μεγαλύτερο λιμάνι της Αλβανίας και το νεότερο δημόσιο πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Αλεξάντερ Μοϊσίου. Έχει πληθυσμό 115.550 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 265.530. Είναι επίσης το σημείο συνάντησης των εθνικών οδών SH2 και SH4.