cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ
Βιογραφία
Δέκα μήνες μετά τη σύλληψη του Σαλαβάτ, τον Σεπτέμβρη του 1775, ο ίδιος και ο πατέρας του μαστιγώθηκαν δημόσια εκεί όπου έλαβαν χώρα οι μεγαλύτερες μάχες με τους κυβερνητικούς στρατούς. Σε ένα μήνα και οι δύο τραβούσαν τα ρουθούνια τους, και τα μέτωπά τους και πρόσωπά τους είχαν γίνει γνωστά. Στις 2 Οκτωβρίου 1775, με τα χέρια και τα πόδια αλυσοδεμένα, ο Σαλαβάτ και ο Γιουλάι στάλθηκαν σε δύο καροτσάκια υπό προστασία για το βαλτικό φρούριο Ρόγκερβικ (σημερινή πόλη Παλντίσκι στην Εσθονία) σε ισόβια. Η μεταφορά των καταδίκων πέρασε το Μενζελίνσκ, το Καζάν, το Νίζνι Νόβγκοροντ, τη Μόσχα, φτάνοντας στο Τβερ στις 14 Νοεμβρίου και στη συνέχεια συνεχίζοντας μέσω του Νόβγκοροντ, του Πσκοφ και του Ρέβελ και φτάνοντας τελικά στο Ρόγκερβικ στις 29 Νοεμβρίου.
Το Βαλτικό λιμάνι Ρόγκερβικ ιδρύθηκε από τον Πέτρο τον Μέγα. Ωστόσο, όταν έφτασαν οι συμμετέχοντες στην επανάσταση των Μπασκίρ στο Ρόγκερβικ, το φρούριο ήταν σχεδόν ερημωμένο. Υπήρχε μόνο μια μικρή φρουρά και μικρός αριθμός κρατουμένων. Εδώ ο Σαλαβάτ και ο Γιουλάι συναντήθηκαν με τους συμπολεμιστές τους στην μάχη: τον Συνταγματάρχη του Πουγκάτσεφ Ι. Σ. Αρίστοφ, τον συνταγματάρχη Κανζαφάρ Ουσάγιεφ και άλλους. Ο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ και ο πατέρας του έζησαν το υπόλοιπο της ζωής τους στο Ρόγκερβικ.
Όταν ο Παύλος Α΄ ανέβηκε στο θρόνο, ο διοικητής του φρουρίου Λάνγκελ υπέβαλε μια ερώτηση σχετικά με τη μετακίνηση των υπολοίπων συμμετεχόντων στην εξέγερση του Πουγκάτσεφ στο Τάγκανρογκ ή στο Ιρκούτσκ σε ένα εργοστάσιο υφασμάτων. Το ψήφισμα προέρχεται από τη Γερουσία: "Οι προαναφερθέντες καταδικασθέντες υπόκεινται σε μετακίνηση ... Για τους κακοποιούς θα εκδιωχθούν με αυτοκρατορική εντολή και διατάσσεται να κρατηθούν σε αυτό το λιμάνι με πιθανή προσοχή που δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν". Υπήρχε ένα ειδικό μανιφέστο στις 17 Μαρτίου 1775 που δημοσιεύθηκε από την αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄. Με τη διαταγή της, όλοι οι συμμετέχοντες στην εξέγερση του Πουγκάτσεφ θα πρέπει να φυλακίζονται για πάντα και τα ονόματά τους θα πρέπει να "καταδικάζονται σε αιώνια ληστεία και βαθιά σιωπή". Υπό αυτό το μανιφέστο οι αρχές επιδίωκαν όλους όσους εξέδιδαν τα ονόματα των ανταρτών.
Η τελευταία τεκμηριωμένη μνεία του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ χρονολογείται από το 1800. Μέχρι τότε ήταν κρατούμενος για είκοσι πέντε χρόνια: "Στην επαρχιακή επαρχία Έστλαντ από τον Ταγματάρχη Ντίτμαρ που βρισκόταν στην άκυρη διοίκηση της Βαλτικής. Υπό την υπευθυνότητά μου, υπάρχουν 12 καταδικασμένοι δούλοι σε ασφαλή κατάσταση. Σε σχέση με το προηγούμενο υποβληθέν μητρώο είχαν μειωθεί: Στην 26η μέρα αυτού του μήνα πέθανε ο καταδικασθείς δούλος Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ για τον οποίο έχω την τιμή να αναφέρω ". Ο Σαλαβάτ πέθανε φυλακισμένος στις 26 Σεπτεμβρίου 1800.
Κληρονομιά
Αυτά τα λόγια, που αποδίδονται στο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ, θεωρούνται σήμερα ως ομολογία του ισχυρού μπατίρ, ο οποίος, εξαντλημένος από τα βασανιστήρια και τις ανακρίσεις, δεν παραιτήθηκε από το πεπρωμένο του. Δυστυχώς, μόνο ένας μικρός αριθμός εγγράφων παραμένει σχετικά με τη ζωή και τη μοίρα του, καθώς και τα ποιητικά έργα του Σαλαβάτ, που προσωποποίησαν τον ηρωισμό και το ποιητικό ταλέντο του λαού των Μπασκίρ.
Πολλά πράγματα στο σημερινό Μπασκορτοστάν ονομάζονται προς τιμήν του Γιουλάγιεφ, συμπεριλαμβανομένης μιας πόλης, ενός σπηλαίου, μιας ομάδας χόκεϊ και του κρατικού βραβείου της δημοκρατίας.
Το 1940 μία βιογραφική ταινία με τίτλο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ δημιουργήθηκε στη Σοβιετική Ένωση από τον σκηνοθέτη Γιάκοφ Προταζάνοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Στράτσκβας
Ο Στράτσκβας (τσεχ.: Strachkvas, 28 Σεπτεμβρίου 929/935 - 1006) ήταν κληρικός με το όνομα Κριστιάν που έγινε επίσκοπος της Πράγας, όμως απεβίωσε κατά την χειροτονία. Προερχόταν από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μποεσλάου Β΄ δούκα της Βοημίας και της Αντίβα ή της Έμμα τού Μιελνήκ.
Την ημέρα πού γεννήθηκε, ήταν εορτή και ο πατέρας του συμμετείχε στον φόνο τού αδελφού του Βεντσεσλάου Β΄ δούκα της Βοημίας για να τον διαδεχθεί. Νοιώθωντας τύψεις ο Μπολέσλαος Β΄, βάπτισε τον γιο του Στράτσκβας (=φοβερή εορτή) και υποσχέθηκε να τον αφιερώσει στη θρησκεία, έτσι τον μόρφωσε για κληρικό και κράτησε τον λόγο του.
Σύμφωνα με το Χρονικό τού Κοσμά της Πράγας, το 994 ο Αδαλβέρτος επίσκοπος της Πράγας πρόσφερε την επισκοπή του στον Στράτσκβας, λέγοντάς του, ότι ήταν ένας Πρεμυσλίδης και εύκολα θα υπέτασσε το πλήθος. Όμως ο Στράτσκβας αρνήθηκε το να γίνει επίσκοπος. Το επόμενο έτος η οικογένεια τού Αδαλβέρτου σφαγιάστηκε και ο ίδιος διέφυγε από την Πράγα. Τότε ο Στράτσκβας διορίστηκε διάδοχός του. Κατά τη διάρκεια της τελετής εγκατάστασής του και ενώ επρόκειτο να αναλάβει το αξίωμα, απεβίωσε αιφνίδια. Οι περιστάσεις τού συμβάντος παραμένουν ασαφείς.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Καυσόξυλα
Καυσόξυλα (firewood) είναι η ξυλεία οποιασδήποτε μορφής (πριστής, στρογγυλής ή σχιστής) που προορίζεται για καύση είτε σε τζάκι, φούρνο ή άλλη εστία καύσης (σόμπα). Συνήθως τα καυσόξυλα δεν έχουν υποστεί μηχανική επεξεργασία και περιέχουν τη φλούδα τους (φλοιό). Τυπικά είναι σε μορφή στρογγυλή ή σχετικά κυλινδρική και έχουν μικρό μήκος (25-40cm). Τα καυσόξυλα συνήθως υφίστανται ατελή καύση και πολλές φορές λόγω της υπέρμετρα υψηλής τους υγρασίας, παράγουν καυσαέρια επικίνδυνα και προκαλούν μορφές αιθαλομίχλης στο περιβάλλον, ιδίως το αστικό.
Τα καυσόξυλα μπορεί να απαντώνται είτε ξερά είτε να περιέχουν υγρασία και να είναι χλωρά. Τα δεύτερα δεν είναι τα πιο κατάλληλα για καύση και σχετίζονται με το θέμα της ρύπανσης του αέρα στις μεγάλες πόλεις και την πνιγερή ατμόσφαιρα ειδικά τον χειμώνα.
Είδη ξύλου
Δεν είναι κατάλληλα όλα τα είδη για καύσιμη ύλη. Πολλά περιέχουν δυσάρεστα στην οσμή, εκχυλίσματα. Άλλα είδη είναι κατάλληλα για «προσάναμμα» και άλλα είδη είναι κατάλληλα για την «κυρίως καύση». Η δεύτερη αυτή καύση πρέπει να είναι πολύ αργή. Τα πιο συνηθισμένα στη χώρα μας είδη, κατάλληλα για καυσόξυλα, είναι η δρυς, το πουρνάρι, η ελιά, και η οξιά. Η λευκή δρυς (δένδρο) είναι σίγουρα το πιο διαδεδομένο καυσόξυλο στα Βαλκάνια. Αρκετά καλής ποιότητας καυσόξυλα προέρχονται κι από άλλα είδη, π.χ. αείφυλλα πλατύφυλλα (αριά, κουμαριά, φιλύκι) και άλλα οπωροφόρα δέντρα, λ.χ. μηλιά, κερασιά, αμυγδαλιά. Η χρήση ξύλου ακακίας ή καστανιάς (προερχόμενης από δασικές φυτείες) για καυσόξυλα είναι απολύτως αμφιλεγόμενη.
Τα πεύκα, λόγω του ρετσινιού που περιέχουν, πρέπει να αποφεύγονται σαν κύρια καυσόξυλα, διότι είναι πολύ εύφλεκτα και επικίνδυνα για ανεξέλεγκτη καύση, ιδίως στα τζάκια με ανοιχτή αλλά και κλειστή εστία.
Το ξύλο της δρυός (ειδικά λευκής δρυός) προτιμάται στις περισσότερες των περιπτώσεων, διότι αφενός μεν δίνει ωραία φλόγα, χωρίς προβλήματα και αφετέρου έχει μεγάλη διάρκεια καύσης. Μεγάλο ρόλο παίζει και η διαθεσιμότητα των καυσόξυλων. Στα νησιά συνηθίζεται η ελιά, ενώ στις περιοχές που γειτονεύουν με την οροσειρά της Πίνδου η οξιά συναγωνίζεται τις δρύες. Την τελευταία δεκαετία έχει αυξηθεί κατακόρυφα η εισαγωγή καυσόξυλων ιδίως από τη Βουλγαρία και την Αλβανία.
Αποθήκευση καυσόξυλων
Ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να δίνεται στην αποθήκευση των καυσόξυλων τόσο στον τρόπο στοίβαξης όσο και στο μέρος της αποθήκευσής τους. Είναι κανόνας ότι τα καλύτερα καυσόξυλα είναι αυτά που έχουν αποθηκευτεί για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δύο έτη και έχουν πλήρως ξηραθεί. Τα ξύλα πρέπει να αποθηκεύονται σε στεγασμένο και καλά αεριζόμενο χώρο και η περιεχόμενη υγρασία τους να είναι κάτω από 20%.
Καυσόξυλα και κίνδυνοι
Πρέπει να αποφεύγεται η καύση παλιών επίπλων ή παλιών μοριοσανίδων, ινοσανίδων (MDF), κόντρα-πλακέ ή επενδεδυμένων με μελαμίνες προϊόντων, διότι περιέχουν συνθετικά υλικά και χημικές ουσίες που παράγουν τοξικές αναθυμιάσεις και επικίνδυνα καυσαέρια όταν καίγονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Καύσιμα
Περιφέρεια Αλμάτι
Η περιφέρεια Αλμάτι (Алматы облысы, Almatı oblısı, الماتى وبلىسى; Алматинская область) είναι περιφέρεια του Καζακστάν. Πρωτεύουσά της, από το 1997 έως το 2022 ήταν η πόλη Ταλντικοργκάν αλλά με τη δημιουργία της νέας Περιφέρειας Ζετισού το 2022, το Ταλντικοργκάν επιλέχθηκε ως πρωτεύουσά του και η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αλμάτι μεταφέρθηκε στην πόλη Κονάγιεβ. Ο πληθυσμός της περιφέρειας: 1.807.894 (απογραφή 2009), 1.557.269 (απογραφή 1999).
Γεωγραφία
Η περιφέρεια Αλμάτι είναι η περιφέρεια που περιβάλλει το Αλμάτι. Συνορεύει με την Κιργιζία και το Σιντζιάνγκ της Κίνας, όπως επίσης με τρεις περιφέρειες του Καζακστάν, την περιφέρεια Καραγκάντα στα βορειοδυτικά, την περιφέρεια Τζαμπίλ στα δυτικά και την περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στα βόρεια. Έχει έκταση συνολικά 224.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Σημαντικό μέρος του βορειοδυτικού συνόρου της περιφέρειας βρίσκεται στη λίμνη Μπαλκάς, που ο κυριότερος προμηθευτής της, ο ποταμός Ιλί, είναι ο σημαντικότερος στην περιφέρεια. Μοιράζεται ακόμη 4 λίμνες με την περιφέρεια ανατολικού Καζακστάν, την Αλακόλ, Σασικκόλ, Κοσκαρκόλ και Ζαλανασκόλ. Άλλες λίμνες είναι η Μπαρτογκάι, Καπσαγκάι, Ισσύκ, Κάϊντι και Κολσάι.
Το Τρανς-Ιλί Αλατάου, ένα παράρτημα των Τιεν Σαν, εκτείνεται από την Κίνα και την Κιργιζία μέχρι την περιφέρεια Αλμάτι, στα σύνορα με το Κιργιστάν. Στα βορειοανατολικά, το Ντζουνγκαριανό Αλατάου εκτείνεται στα σύνορα με τη Κίνα.
Το Φαράγγι Τσαρίν είναι από τα πιο διάσημα αξιοθέατα στην περιφέρεια.
Ιστορία
Η περιφέρεια Άλμα Άτα ήταν ο προκάτοχος της σημερινής περιφέρειας Αλμάτι, δημιουργημένο από την ιστορική περιοχή του Ζετισού στις 10 Μαρτίου 1932. Η πρωτεύουσα ήταν η Άλμα Άτα, το σημερινό Αλμάτι. Αρκετές φορές την Σοβιετική περίοδο, το βορειοανατολικό μέρος της περιφέρειας, με κέντρο το Ταλντικοργκάν ήταν χωρισμένη από την περιφέρεια Αλμάτι, σχηματίζοντας μια ξεχωριστή περιφέρεια Τάλντι-Κουργκάν, που ενώθηκε με την περιφέρεια αρκετά χρόνια αργότερα.
Τον Απρίλιο του 2001 το διοικητικό κέντρο μεταφέρθηκε από το Αλμάτι στο Ταλντικοργκάν. Έτσι το δεύτερο έγινε πάλι περιφερειακό κέντρο, χωρίς απόσχιση από την περιφέρεια Αλμάτι.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η επαρχία διαιρείται σε δεκαέξι επαρχίες και τις πόλεις Καπτσαγκάι, Ταλντικοργκάν και Τεκελί.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1989 (με εξαίρεση την Άλμα Άτα) οι Καζάκοι αντιπροσωπεύουν το 54,2%, οι Ρώσοι το 28,6%, οι Ουιγγούροι το 7,8%, Άλλοι το 9,4%.
Στην απογραφή του 1999 (χωρίς το Αλμάτι) οι Καζάκοι αντιπροσωπεύουν το 66,4%, οι Ρώσοι το 23,8%, οι Ουιγγούροι το 7,0%, άλλοι το 4,6%.
Στην απογραφή του 2009 (εκτός από το Αλμάτι) οι Καζάκοι αντιπροσωπεύουν το 68,2%, οι Ρώσοι το 22,8%, οι Ουιγγούροι το 6,2%, Άλλοι το 3,8%.
Μεσιέ 80
Το Μεσιέ 80 (γνωστό και ως M80 και NGC 6093) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 32.600 ετών φωτός στον αστερισμό Σκορπιό. Είναι ένα από τα πυκνότερα σμήνη του Γαλαξία.
Το Μ80 βρίσκεται στο μέσο της απόστασης μεταξύ Αντάρη και βήτα Σκορπιού σε μία περιοχή πλούσια σε νεφελώματα. Μπορεί να παρατηρηθεί με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια μεσαίας ισχύος σαν μία μπάλα φωτός, η σαν κομήτης χωρίς ουρά.
Καινοφανής αστέρας
Στις 21 Μαΐου 1860, στο Μεσιέ 80 παρατηρήθηκε ένας καινοφανής αστέρας, ο οποίος άλλαξε τελείως την εμφάνιση του σμήνους για κάποιες μέρες. Αυτός ο καινοφανής ονομάστηκε T Σκορπιού και ανακαλύφθηκε από τον Auwers στο Βερολίνο και έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος +7 στις 21 και 22 Μαΐου και είχε εξασθενήσει σε 10,5 ένα μήνα μετά. Παρατηρήθηκε ανεξάρτητα από τον Pogson. Η μέγιστη φωτεινότητα του καινοφανή αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος -8,5, αν ήταν μέλος του σμήνους. Στο μέγιστο μέγεθός του, ο καινοφανής ήταν αξιοσημείωτα λαμπρότερος από ολόκληρο το σμήνος.
Ένας άλλος καινοφανής παρατηρήθηκε στο Μεσιέ 14 το 1938, αλλά ανακαλύφθηκε χρόνια αργότερα με βάση φωτογραφίες του σμήνους.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 80 έχει διάμετρο περίπου 95 έτη φωτός και αποτελείται από περίπου 100.000 άστρα. Είναι ένα από τα πυκνότερα του Γαλαξία με τάξη συγκέντρωσης ΙΙ. Το Μ80 περιέχει ένα μεγάλο αριθμό άστρων blue stragglers, δηλαδή άστρων που φαίνονται πολύ νεότερα από ότι το σμήνος στο οποίο ανήκουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 80 6093 Κατηγορία:Σκορπιός (αστερισμός)
Πολύβιος
Ο Πολύβιος (202 π.Χ. - 120 π.Χ.) ήταν Έλληνας ιστορικός, διάσημος για το βιβλίο του Οι Ιστορίες ή Η Άνοδος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο καλύπτει λεπτομερώς την περίοδο από το 220 ως 146 π.Χ. Είναι επίσης γνωστός για τις πολιτικές του απόψεις σχετικά με την εξισορρόπηση των εξουσιών, απόψεις οι οποίες, πολύ αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν κατά τη σύνταξη του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προσωπικά βιώματα
Ο Πολύβιος γεννήθηκε και ανετράφη στην αχαϊκή πόλη της Μεγαλοπόλεως. Ήταν μέλος της ελληνικής άρχουσας τάξης, και λόγω της ιδιότητός του αυτής είχε την ευκαιρία να αποκτήσει άμεσα βαθιά γνώση των πολιτικών και στρατιωτικών ζητημάτων. Η πολιτική του σταδιοδρομία αφιερώθηκε, κατά ένα μεγάλο μέρος της, στη διατήρηση της ανεξαρτησίας της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Ο πατέρας του, Λυκόρτας, ήταν βασικός υπέρμαχος της πολιτικής ουδετερότητας κατά τον πόλεμο των Ρωμαίων ενάντια στον Περσέα της Μακεδονίας. Επειδή, όμως, θεωρήθηκε ύποπτος από τους Ρωμαίους, ο γιος του Πολύβιος ήταν μεταξύ των 1.000 Αχαιών ευγενών οι οποίοι μεταφέρθηκαν στη Ρώμη το 168 π.Χ. ως όμηροι, και παρέμειναν εκεί επί δεκαεπτά έτη. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, και λόγω της υψηλής του μορφώσεως και παιδείας, ο Πολύβιος ήταν ευπρόσδεκτος στα σπίτια των πλέον διακεκριμένων οικογενειών της Ρώμης, ιδιαίτερα δε στου Αιμιλίου Παύλου, του κατακτητή του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου, ο οποίος και του εμπιστεύθηκε τη διαπαιδαγώγηση των γιων του: του Φάβιου και του νεωτέρου Σκιπίωνος. Μετά την απελευθέρωση των Αχαιών ομήρων το 150 π.Χ., επετράπη στον Πολύβιο να επιστρέψει στην πόλη του, αλλά την αμέσως επόμενη χρονιά συνόδευσε τον φίλο του Σκιπίωνα στην Αφρική και ήταν παρών κατά την πτώση της Καρχηδόνας, την οποία και περιέγραψε. Πιθανολογείται πως, μετά την καταστροφή της Καρχηδόνας, περιόδευσε προς τις Δυτικές ακτές της Αφρικής καθώς και την Ισπανία.
Μετά την καταστροφή της Κορίνθου το ίδιο έτος, ο Πολύβιος επέστρεψε στην Ελλάδα και χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις του με σημαίνοντες Ρωμαίους για να αποφορτίσει την πολιτική κατάσταση. Επιφορτίσθηκε με το δύσκολο έργο της οργανώσεως μίας νέας μορφής διακυβερνήσεως για τις ελληνικές πόλεις, και στη θέση αυτή έχαιρε υψηλοτάτης αναγνωρίσεως.
Ως Ιστορικός
Ο Τίτος Λίβιος αναφέρεται στον Πολύβιο και τον χρησιμοποιεί ως πηγή στο αφήγημά του. Ο Πολύβιος είναι ένας από τους πρώτους ιστορικούς οι οποίοι παρουσίασαν την Ιστορία ως μία αλληλουχία αιτιών και αποτελεσμάτων, βασιζόμενη σε μια προσεκτική εξέταση της παραδόσεως και υποκείμενη σε έντονη κριτική. Διηγήθηκε την Ιστορία βάσει των όσων είχε ο ίδιος δει και είχε αποκομίσει από την επικοινωνία του με αυτόπτες μάρτυρες και συμμετέχοντες στα δρώμενα. Σε μια κλασική ιστορία ανθρώπινης συμπεριφοράς, ο Πολύβιος τα συλλαμβάνει όλα: τον εθνικισμό, τη διπροσωπία της πολιτικής, τις μάχες, τη βιαιότητα κ.ά., μαζί όμως με την πίστη, τον ηρωισμό, την ανδρεία, τη νοημοσύνη, την λογική και την ευφυΐα. Με το μάτι του στραμμένο στη λεπτομέρεια και με χαρακτηριστικό, αυστηρά αιτιολογημένο ύφος, ο Πολύβιος παρείχε μια συνολική θεώρηση της ιστορίας παρά μια απλή χρονολογική καταγραφή περιστατικών.
Ο Πολύβιος θεωρείται από ορισμένους ερευνητές ως διάδοχος του Θουκυδίδη από άποψη αντικειμενικότητας και κριτικής σκέψης στο έργο του, και προπάτορας της αυστηρής ακαδημαϊκής ιστορικής έρευνας, υπό τη σύγχρονη επιστημονική της έννοια. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, το έργο του παρουσιάζει την πορεία των περιστατικών με καθαρότητα, οξυδέρκεια και υγιή κρίση, τις περιστάσεις εκείνες οι οποίες επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα, φωτίζοντας ιδιαίτερα τις διαφορετικές γεωγραφικές παραμέτρους. Δικαίως, επομένως, μπορεί να συγκαταλεγεί ανάμεσα στα μεγαλύτερα έργα της ιστοριογραφίας κατά την αρχαιότητα. Ο συγγραφέας του λογοτεχνικού εγχειριδίου Oxford Companion to Classical Literature (1937) τον επαινεί για «τη σοβαρή του αφοσίωση στην αλήθεια» και τη συστηματική του αναζήτηση για την αιτία των γεγονότων.
Πρόσφατα έγινε μια πιο κριτική αξιολόγηση του έργου του Πολυβίου. Κατά την άποψη του Πίτερ Γκριν (Peter Green) στο βιβλίο του Alexander to Actium, ο Πολύβιος συχνά γίνεται μεροληπτικός προκειμένου να δικαιολογήσει τις επιλογές του πατέρα του, αλλά και τις δικές του. Παρεκκλίνει του δρόμου του, παρουσιάζοντας με μελανά χρώματα τον Αχαιό πολιτικό Καλλικράτη, αφήνοντας έτσι τον αναγνώστη να εννοήσει ότι ο Καλλικράτης κρύβεται πίσω από την ομηρία του στη Ρώμη. Πιο σημαντικό είναι ότι στην αρχή – ως όμηρος στη Ρώμη, στη συνέχεια υπό την προστασία του Σκιπίωνα και τελικά ως συνεργάτης των Ρωμαϊκών αρχών το 146 π.Χ. – δεν είναι ελεύθερος να εκφράσει τις αληθινές του απόψεις. Ο Γκριν εισηγείται ότι θα πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη μας το γεγονός ότι προσπαθούσε να εξηγήσει τη Ρώμη στο ελληνικό κοινό, ώστε να τους πείσει για την ανάγκη αποδοχής των Ρωμαϊκών αρχών, κάτι που ο ίδιος εκτιμούσε ως αναπόφευκτο. Εντούτοις, για τον Γκριν οι Ιστορίες του Πολυβίου παραμένουν ανεκτίμητες και αποτελούν την καλύτερη ιστορική πηγή της εποχής που καλύπτει. Ο Ρον Μέλορ (Ron Mellor), επίσης, συμφωνεί με την άποψη ότι ο Πολύβιος μεροληπτεί, όταν από πίστη στον Σκιπίωνα, κατασπίλωσε τους αντιπάλους του Σκιπίωνα (τους ιστορικούς της αρχαίας Ρώμης).
Στο έργο του Οι Ιστορίες, ο Πολύβιος εισήγαγε μερικές θεωρίες. Σε αυτό, μεταξύ άλλων, εξηγεί τη θεωρία της ανακύκλωσης ή αλλιώς τον κύκλο της κυβέρνησης, μια ιδέα που είχε προηγουμένως εξετάσει ο Πλάτωνας.
Κρυπτογραφία
Στον Πολύβιο αποδίδεται ένα χρήσιμο στην τηλεγραφία εργαλείο, το οποίο επιτρέπει την κωδικοποιημένη αποστολή γραμμάτων με τη χρήση ενός αριθμητικού συστήματος. Στην ιδέα αυτή επίσης στηρίζονται η κρυπτογραφία και η στενογραφία. Το εργαλείο αυτό είναι γνωστό ως το «Τετράγωνο του Πολυβίου». Πρόκειται για ένα τετράγωνο 5Χ5, διαιρεμένο σε 25 μικρότερα ίσα τετραγωνάκια, όπου τοποθετούνται με τη σειρά οι χαρακτήρες της αλφαβήτου, από αριστερά προς τα δεξιά και από τα πάνω προς τα κάτω (στο σύγχρονο λατινικό αλφάβητο των 26 χαρακτήρων, τα γράμματα «Ι» και «J» συνδυάζονται). Στη συνέχεια, οι σειρές και οι στήλες αριθμούνται οριζοντίως και καθέτως, συνήθως με τους αριθμούς από 1 έως 5. Έτσι, οι κάθε ζεύγος 2 αριθμών (συντεταγμένες) αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο γράμμα και με τον τρόπο αυτό μπορεί να συνταχθεί, κρυπτογραφικά, ολόκληρη επιστολή.
Επιρροή
Ο Πολύβιος δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους συγχρόνους του, για τους οποίους η έλλειψη υψηλού Αττικού ύφους αποτελούσε ελάττωμα. Οι Ρωμαίοι συγγραφείς της ιδίας περιόδου, ειδικά ο Τίτος Λίβιος αλλά και ο Έλληνας Διόδωρος ο Σικελιώτης, υιοθέτησαν μεγάλο μέρος του υλικού του Πολυβίου για δική τους χρήση και συνέχισαν, σε μεγάλο βαθμό, το έργο του. Καθώς όμως παγιωνόταν η ρωμαϊκή κατοχή στην Ευρώπη, η δημοτικότητα του Πολυβίου άρχισε να μειώνεται. Ο Τάκιτος Πόπλιος Κορνήλιος (50 -120 μ.Χ.) κάγχασε με τις απόψεις του Πολυβίου περί ενός ιδανικού μικτού Συντάγματος, ενώ οι τότε αυτοκρατορικοί συγγραφείς τον αγνοούσαν. Το έργο του διατηρήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, αν και παραμορφωμένο, μέσα σε αποσπάσματα πολιτικής θεωρίας και διοίκησης.
Ωστόσο, χρειάσθηκε να έλθει η Αναγέννηση για να επανέλθει το έργο του Πολυβίου στην επιφάνεια και μάλιστα σε αποσπασματική μορφή. Το έργο του πρώτα έκανε την επανεμφάνισή του στη Φλωρεντία. Ο Πολύβιος απέκτησε «ρεύμα» στην Ιταλία, και αν και οι πτωχές λατινικές μεταφράσεις εμπόδισαν την ανάπτυξη λογίων κειμένων πάνω στο έργο του, συνέβαλε στην εκεί ιστορική και πολιτική συζήτηση. Όταν ο Μακιαβέλι έγραψε τις «Ομιλίες» του, φαίνεται πως ήδη γνώριζε το έργο του Πολυβίου. Οι μεταφράσεις σε γλώσσα καθομιλουμένη, στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και αγγλικά, εμφανίσθηκαν αρχικά τον 14ο αιώνα. Παρομοίως, προς τα τέλη του 16ου αιώνα, ο Πολύβιος βρίσκει ακόμα μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό ανάμεσα στα μέλη του μορφωμένου κόσμου της εποχής. Η μελέτη της αλληλογραφίας ατόμων όπως ο Κασωμπόν, ο Ζακ Ογκύστ ντε Του, ο Ουΐλιαμ Κάμντεν και ο Σαρπι φανερώνουν το συνεχώς αυξανόμενο ενδιαφέρον, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, για το έργο και τις ιδέες του Πολυβίου. Παρά την ύπαρξη τυπωμένων εκδόσεων στην καθομιλουμένη και το αυξανόμενο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, ο Πολύβιος δεν παρέμεινε «ιστορικός για τους ιστορικούς», εφ όσον δε διαβάσθηκε ιδιαίτερα από το ευρύ κοινό. Από τις εκδόσεις του έργου του σε καθομιλουμένη γλώσσα σώζονται κάποιες ελάχιστες – 7 στα γαλλικά, 5 στα αγγλικά και 5 στα ιταλικά.
Οι πολιτικές πεποιθήσεις του Πολυβίου αποτέλεσαν διαρκή πηγή έλξης των δημοκρατικών φιλοσόφων, από τον Κικέρωνα και τον Μοντεσκιέ έως τους ιδρυτές πατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την εποχή του Διαφωτισμού και μετά, ο Πολύβιος είλκυε περισσότερο τους ενδιαφερόμενους για θέματα της Ελλάδας της Ελληνιστικής εποχής και της πρώιμης Δημοκρατικής Ρώμης, ενώ τα πολιτικά και στρατιωτικά του συγγράμματα έχασαν την επιρροή τους στον ακαδημαϊκό κόσμο. Πιο πρόσφατα, μετά από συστηματική μελέτη των ελληνικών κειμένων του Πολυβίου, αλλά και της διαχρονικής τεχνικής του, έχει αυξηθεί η ακαδημαϊκή κατανόηση και η εκτίμηση για το έργο του ως ιστορικού.
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Ταφτ, ο Πολύβιος αποτέλεσε σημαντική πηγή για τον Σαρλ Ζοζέφ Μινάρ (Charles Joseph Minard) όταν αποτύπωνε σε μορφή γραφήματος τη χερσαία πορεία του Αννίβα στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Καρχηδονιακού Πολέμου.
Ιστορίαι Πολυβίου
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαλοπολίτες
Οράν
thumb|250px|Το κάστρο της Σάντα Κρούθ και το Οράν To Οράν (αραβικά: وهران) είναι λιμάνι στη Μεσόγειο στις ακτές της Αλγερίας και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την πρωτεύουσα Αλγέρι. Σύμφωνα με στοιχεία του 2011, το Οράν έχει 671.576 κατοίκους, ενώ η μητροπολιτική περιοχή έχει 1.619.940 κατοίκους. Απέχει 430 χιλιόμετρα από το Αλγέρι. Ένας χείμαρρος χωρίζει το Οράν σε νέα και παλιά πόλη. Η πόλη στα αραβικά ονομάζεται Ουαχράν, και το Οράν είναι η μεταγραφή του ονόματος στα γαλλικά, και το όνομά της σημαίνει δύο λιοντάρια. Τα λιοντάρια είναι σύμβολο της πόλης και δύο γιγάντια αγάλματα βρίσκονται στην είσοδο του δημαρχείου του Οράν.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία, αλλά η σημερινή πόλη θεωρείται ότι ιδρύθηκε το 10ο αιώνα μ.Χ. από Μαυριτανούς Ανδαλουσιανούς εμπόρους σαν βάση για το εμπόριο με τη βόρεια Αφρική. Η πόλη άκμασε λόγω του εμπορίου, ενώ στο τέλος του 15ου αιώνα δέχτηκε τους Μαυριτανούς και εκδιώχθηκαν από την Ισπανία. Το 1509, το Οράν κατακτήθηκε από τους Ισπανούς οι οποίοι την οχύρωσαν. Οι Ισπανοί είχαν την πόλη στη κατοχή μέχρι το 1708 όταν κατελήφθη από τους Οθωμανούς. Οι Ισπανοί ανέκτησαν το Οράν το 1732, μέχρι που το εγκατέλειψαν μετά από ένα σεισμό το 1790 και το 1792 πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών. Το 1831 το κατέλαβαν οι Γάλλοι και μετέτρεψαν το γειτονικό Μερς Ελ Κεμπίρ σε ναυτική βάση. Στις 3 Ιουλίου 1940 οι Βρετανοί βύθισαν μεγάλο μέρος του γαλλικού στόλου για να μην πέσει στα χέρια των Γερμανών. Πέρασε ξανά στην κατοχή των Συμμάχων τον Νοέμβριο του 1942. Το Οράν είχε μεγαλύτερο ποσοστό Ευρωπαίων από ότι οποιαδήποτε άλλη πόλη της Βόρειας Αφρικής και υπήρχαν τριβές ανάμεσα σε Γάλλους και Άραβες. Οι περισσότεροι Γάλλοι έφυγαν μετά την ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας το 1962.
Σύγχρονη πόλη
Σήμερα το Οράν είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Αλγερίας μετά το Αλγέρι, από όπου μεταφέρονται σιτάρι, κρασί, λαχανικά, κρέας, μαλλί, τσιγάρα και μεταλλεύματα σιδήρου. Είναι εμπορικό, οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της δυτικής Αλγερίας. Το λιμάνι συνδέεται ακτοπλοϊκά με το Αλικάντε, τη Βαρκελώνη και τη Μασσαλία. Αξιοθέατα της πόλης είναι το Μεγάλο Τζαμί, ανοικτό για το κοινό, και ο Καθεδρικός της Σακρ-Κερ, που σήμερα είναι βιβλιοθήκη. Διάσημοι άνθρωποι από το Οράν είναι ο Αλμπέρ Καμύ και ο Υβ Σαιν Λωράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία του Οράν Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου
Μουσείο Ελληνικής Λαογραφίας
Χώρος στέγασης
Το Μουσείο Ελληνικής Λαογραφίας εδρεύει στις εγκαταστάσεις του Πολιτιστικού Πάρκου, το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα, στο 16ο χλμ της προέκτασης της Αττικής Οδού προς Λαύριο, καταλαμβάνοντας συνολικά 7.500 τμ του Πάρκου.
Εκθέματα / Συλλογές
Μέρος των εκθεμάτων του Μουσείου Ελληνικής Λαογραφίας - σκηνογραφημένο σαν ένα Χωριουδάκι- αποτελούν οι μονάδες παλαιότατων Ελαιοτριβείων, τα Πέτρινα Πατητήρια, οι παραδοσιακές Ξύλινες Στροφιλιές και ο Νερόμυλος πλαισιωμένα από ελαιώνες, αμπελώνες κ΄σιτοβολώνες. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η αναπαράσταση της Πλατείας του Χωριού, με τα μαγαζιά Επαγγελματιών μιας άλλης εποχής. Ο Τσαγκάρης, ο Μαραγκός, ο Ράφτης, ο Σιδεράς, ο Πεταλωτής, ο Μπαρμπέρης, η Υφάντρα, ο Ακονιστής, ο Φωτογράφος, ο Καστανάς, ο Ταχυδρόμος, ο Καφετζής, ο Νερουλάς, ο Λούστρος, ο Παγωτατζής, ο Αμαξάς, ο Οργανοποιός και άλλοι, ζωντανεύουν στα γραφικά τους εργαστήρια.
Δραστηριότητες στο Μουσείο
Το Μουσείο δέχεται επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα, ομάδων, συλλόγων και τουριστών, καθώς και φοιτητών που μελετούν την Ελληνική ιστορία και λαογραφία.
Κατηγορία:Μουσεία στην Ελλάδα
33 (αριθμός)
Το 33 (τριάντα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 32 και πριν από το 34. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 33 συμβολίζεται ως XXΧIΙΙ στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΛΓ´ ή λγ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε στην ηλικία των 33.Επίσης ο  Αλέξανδρος ο Μέγας πέθανε στην ηλικία των 33.
Άλλες χρήσεις
Στην Μασονία
Ο αριθμος 33 ειναι ο ανωτατος βαθμος στη Μασονια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Picasa
μικρογραφία|To λογότυπο του Picasa Ο Picasa ήταν ένας από τους ιστότοπους της Google για την αποθήκευση φωτογραφιών.Ο αρχικός της δημιουργός ήταν η Lifescape Inc., αλλά αργότερα κάτοχος του έγινε η Google.
Δημιουργήθηκε το 2002.Τα υποστηριζόμενα λειτουργικά είναι Windows και OS X.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Google (υπηρεσίες)
Μπουλέντ Ουλουσού
Ο Μπουλέντ Ουλουσού (Bülent Ulusu, 7 Μαΐου 1923 - 23 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Τούρκος ναύαρχος, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας κατά τη δικτατορία που ακολούθησε το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 και μέχρι το 1983, οπότε επετράπη και πάλι η διεξαγωγή εκλογών.
Ο Μπιουλέντ Ουλουσού γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1923. Αποφοίτησε από την Τουρκική Ναυτική Ακαδημία το 1941 με το βαθμό του σημαιοφόρου. Έφτασε στο βαθμό του Ναυάρχου το 1974 και αποστρατεύτηκε το 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας
Tepco
Η Tōkyō Denryoku K.K. (東京電力株式会社, Χέπμπορν: Tōkyō Denryoku Kabushiki-gaisha, Ηλεκτρική Ενέργεια Τόκιο) είναι εταιρεία παραγωγής ενέργειας στην Ιαπωνία.
Ιδρύθηκε το 1951 και είναι σήμερα η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής ενέργειας στην Ιαπωνία, ενώ παρέχει ενέργεια σε 45 εκατομμύρια κατοίκους. Το όνομα της εταιρίας έγινε διεθνές γνωστό με την καταστροφή στην Φουκουσίμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις ενέργειας Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1951
Πρόγραμμα Μανχάταν
thumb|right|125px|Manhattan District στρατ. διακριτικό ώμου Με την κωδική ονομασία Πρόγραμμα Μανχάταν (επίσημα Manhattan District, και ανεπίσημα Manhattan Project) αναφέρεται το άκρως απόρρητο αγγλο-αμερικανικό πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικών όπλων (ατομικών βομβών) που αναπτύχθηκε περί το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.
Από το 1942 έως το 1946, το έργο ήταν υπό τη διεύθυνση του στρατηγού Λέσλι Γκρόουβς του Σώματος Μηχανικού του Στρατού των ΗΠΑ. Ο πυρηνικός φυσικός Ρόμπερτ Οπενχάιμερ ήταν διευθυντής του εργαστηρίου Λος Άλαμος, που σχεδίασε τις πραγματικές βόμβες. Ως "στρατιωτική συνιστώσα" του έργου ορίστηκε η περιοχή του Μανχάταν. Το Μανχάταν σταδιακά αντικατέστησε την επίσημη κωδική ονομασία "Development of Substitute Materials" (Ανάπτυξη υλικών υποκατάστασης) για ολόκληρο το έργο. Στην πορεία το σχέδιο απορρόφησε το προηγούμενο βρετανικό ομόλογό του Tube Alloys. Το Πρόγραμμα Μανχάταν ξεκίνησε μετριοπαθώς το 1939, αλλά διατρανώθηκε απασχολώντας περισσότερα από 130.000 άτομα και στοίχισε περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (περίπου 23 δισεκατομμύρια δολάρια σε δολάρια του 2018). Πάνω από το 90% του κόστους απορροφήθηκαν στα εργοστάσια κατασκευής και για την παραγωγή σχάσιμων υλικών, με λιγότερο από 10% για την ανάπτυξη και την παραγωγή των όπλων. Η έρευνα και η παραγωγή πραγματοποιήθηκαν σε περισσότερες από 30 τοποθεσίες, διεσπαρμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στον Καναδά. Επίσης, πολλές διοικητικές και άλλες κρατικές υπηρεσίες συνέβαλαν σε αυτό επικουρικά.
Δύο τύποι ατομικών βομβών αναπτύχθηκαν ταυτόχρονα κατά τη διάρκεια του πολέμου: ένα σχετικά απλό όπλο σχάσης τύπου πυροβόλων όπλων και ένα πιο σύνθετο πυρηνικό όπλο τύπου εμφύσησης (implosion). Ο σχεδιασμός τύπου όπλου Thin Man αποδείχθηκε ανέφικτος για χρήση με πλουτώνιο και ως εκ τούτου αναπτύχθηκε ένας απλούστερος τύπος όπλου, που έλαβε την κωδική ονομασία Little Boy, που χρησιμοποίησε ουράνιο-235, ένα ισότοπο που αποτελεί μόνο το 0,7% του φυσικού ουρανίου. Χημικά πανομοιότυπο με το πλέον συνηθισμένο ισότοπο, το ουράνιο-238, και με σχεδόν την ίδια μάζα, αποδείχθηκε δύσκολο να διαχωριστούν τα δύο ισότοπα. Χρησιμοποιήθηκαν τρεις μέθοδοι για εμπλουτισμό ουρανίου : Η ηλεκτρομαγνητική, η αέρια διάχυση και η θερμική. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του έργου εκτελέστηκε στο Clinton Engineer Works στο Όακ Ριτζ (Oak Ridge) του Τενεσί.
Παράλληλα με την εργασία για το ουράνιο, υπήρξε μια προσπάθεια να παραχθεί πλουτώνιο, το οποίο ανακαλύφθηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια το 1940. Μετά τη μελέτη σκοπιμότητας του πρώτου τεχνητού πυρηνικού αντιδραστήρα στον κόσμο, του "Chicago Pile-1", αποδείχθηκε το 1942 στο Μεταλλουργικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου του Σικάγου, το έργο σχεδίασε τον αντιδραστήρα γραφίτη Χ-10 στο Όακ Ριτζ και τους αντιδραστήρες παραγωγής στην τοποθεσία Χάνφορντ στην πολιτεία Ουάσινγκτον, όπου το ουράνιο ακτινοβολήθηκε και μετατράπηκε σε πλουτώνιο. Το πλουτώνιο στη συνέχεια διαχωρίστηκε χημικά από το ουράνιο, χρησιμοποιώντας τη διαδικασία φωσφορικού βισμουθίου. Το όπλο "Fat Man plutonium" με εμφύτευση αναπτύχθηκε με συντονισμένη σχεδιαστική και αναπτυξιακή προσπάθεια του εργαστηρίου Los Alamos.
Το έργο είχε επίσης επιφορτιστεί με τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με το γερμανικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων. Μέσω της "επιχείρησης Άλσος", τμήμα του προσωπικού του προγράμματος Μανχάταν υπηρέτησε στην Ευρώπη, μερικές φορές πίσω από τις εχθρικές γραμμές, όπου συγκέντρωσε πυρηνικά υλικά και έγγραφα και συγκέντρωσε Γερμανούς επιστήμονες. Παρά τη συνεκτική ασφάλεια του Μανχάταν, οι σοβιετικοί ατομικοί κατάσκοποι κατάφεραν να διειδύσουν επιτυχώς στο πρόγραμμα.
Η πρώτη πυρηνική συσκευή που πυροδοτήθηκε ποτέ ήταν μια βόμβα τύπου σχάσης στη δοκιμή με το κωδικό όνομα "Trinity", η οποία διεξήχθη στις 16 Ιουλίου 1945 στο Κάντρο Δοκιμασικών Βομβαρδισμών στο Αλαμογκόρντο του Νέου Μεξικού. Οι βόμβες με τα κωδικά ονόματα "Little Boy" (βόμβα ουρανίου) και "Fat Man" (βόμβα πλουτωνίου) χρησιμοποιήθηκαν ένα μήνα αργότερα στις ατομικές επιθέσεις κατά της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στην Ιαπωνία, αντίστοιχα. Στα αμέσως μεταπολεμικά χρόνια, το πρόγραμμα Μανχάταν διεξήγαγε δοκιμές όπλων στην Ατόλη Μπικίνι στο πλαίσιο της "επιχείρησης Crossroads", ανέπτυξε νέα όπλα, προώθησε την ανάπτυξη του δικτύου των εθνικών εργαστηρίων, υποστήριξε την ιατρική έρευνα στη ραδιολογία και έθεσε τα θεμέλια για το πυρηνικό ναυτικό. Διατήρησε τον έλεγχο της έρευνας και της παραγωγής αμερικανικών ατομικών όπλων έως τον σχηματισμό της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 1947.
Απαρχές και χρονολόγιο
Η ανακάλυψη της πυρηνικής σχάσης από τους Γερμανούς χημικούς Ότο Χαν και Φριτς Στράσμαν το 1938 και η θεωρητική εξήγηση της Λίζε Μάιτνερ και του Όττο Φρις κατέστησαν την ανάπτυξη της ατομικής βόμβας θεωρητική πιθανότητα. Υπήρχαν φόβοι ότι ένα γερμανικό σχέδιο ατομικής βόμβας θα αναπτυσσόταν πιο γρήγορα, ειδικά μεταξύ των επιστημόνων που ήταν πρόσφυγες από τη ναζιστική Γερμανία και άλλες φασιστικές χώρες. Τον Αύγουστο του 1939, οι Ουγγροι φυσικοί Λέο Σίλαρντ (Leo Szilard) και Γιουτζίν Βίγκνερ (Eugene Wigner) συνέταξαν τη λεγόμενη "επιστολή Einstein-Szilard", η οποία προειδοποίησε για την πιθανή ανάπτυξη «εξαιρετικά ισχυρών βόμβων νέου τύπου». Κάλεσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να λάβουν μέτρα για να αποκτήσουν αποθέματα μεταλλευμάτων ουρανίου και να επιταχύνουν την έρευνα του Ενρίκο Φέρμι και άλλων σε πυρηνικές αλυσιδωτές αντιδράσεις. Υπογράφηκε και από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και παραδόθηκε στον Πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούσβελτ. Ο Ρούσβελτ κάλεσε τον Λάιμαν Μπριγκς (Lyman Briggs) του Εθνικού Γραφείου Προτύπων να διευθύνει τη Συμβουλευτική Επιτροπή για το ουράνιο για να διερευνήσει τα θέματα που είχε θέσει η επιστολή. Ο Μπριγκς συγκάλεσε διάσκεψη στις 21 Οκτωβρίου 1939, στην οποία παρευρέθηκαν οι Σίλαρντ, Βίγκνερ και Έντουαρντ Τέλλερ (Edward Teller). Η επιτροπή ενημέρωσε τον Ρούσβελτ τον Νοέμβριο ότι το ουράνιο «θα παρείχε πιθανή πηγή βομβών με καταστροφική ισχύ πολύ μεγαλύτερη από ο,τιδήποτε είναι τώρα γνωστό».
Στις 9 Οκτωβρίου 1941 ο Πρόεδρος Ρούζβελτ ενέκρινε το ατομικό πρόγραμμα μετά τη σύγκληση συνάντησης με τον Β. Μπους και τον αντιπρόεδρο Χένρι Ουάλλας. Για να ελέγξει το πρόγραμμα, δημιούργησε μια ομάδα κορυφαίων πολιτικών που αποτελούνταν από τον ίδιο - παρόλο που δεν παρέστη ποτέ σε συνάντηση - και τους Ουάλλας, Μπους, Κόναντ, τον Υπουργό Πολέμου Χένρι Στίμσον (Henry L. Stimson) και τον αρχηγό του Στρατού, στρατηγό Τζορτζ Μάρσαλ (George C. Marshall). Ο Ρούσβελτ επέλεξε τον Στρατό για να εκτελέσει το έργο και όχι το Πολεμικό Ναυτικό, επειδή ο Στρατός είχε μεγαλύτερη εμπειρία στη διαχείριση μεγάλων κατασκευαστικών έργων. Συμφώνησε επίσης να συντονίσει την προσπάθεια με αυτή των Βρετανών και στις 11 Οκτωβρίου απέστειλε μήνυμα στον Πρωθυπουργό Ουίνστον Τσώρτσιλ, αναφέροντας ότι έπρεπε να επικοινωνούν τακτικά για τα ατομικά θέματα.
Προτάσεις
Εν τω μεταξύ υπήρχαν δύο κλάδοι έρευνας για την τεχνολογία των πυρηνικών αντιδραστήρων, και ο Χάρολντ Ούρεϊ (Harold Urey) συνέχισε την έρευνα για το βαρύ ύδωρ στο Κολούμπια, ενώ ο Κόμπτον μετακίνησε τους επιστήμονες που εργάστηκαν υπό την επίβλεψή του από τ0 Κολούμπια και το Πανεπιστήμιο Πρίνστον στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, όπου οργάνωσε το μεταλλουργικό εργαστήριο στις αρχές του 1942, για να μελετήσει το πλουτώνιο και τους αντιδραστήρες που χρησιμοποιούν γραφίτη ως επιβραδυντή νετρονίων. Οι Μπριγκς, Κόμπτον, Λόρενς, Μάρφρι και Ούρεϊ συναντήθηκαν στις 23 Μαΐου 1942 για να οριστικοποιήσουν τις υποδείξεις της επιτροπής S-1, με τις οποίες ζητήθηκε η υιοθέτηση και των πέντε τεχνολογιών. Αυτό εγκρίθηκε από τους Μπους, Κόναντ και τον Ταξίαρχο Βίλχελμ Ντ. Στάιερ (Wilhelm D. Styer), τον επικεφαλής του προσωπικού της Υπηρεσίας Προμήθειας των Υποστράτηγο Μπρέχον Β. Σόμερβιλλ, ο οποίος είχε οριστεί εκπρόσωπος του Στρατού σε πυρηνικά θέματα. Οι Μπους και Κόναντ στη συνέχεια υπέβαλαν τη σύσταση στην Ανώτατη Ομάδα Πολιτικής με πρόταση προϋπολογισμού 54 εκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή από το Σώμα Μηχανικού του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, 31 εκατομμύρια δολάρια για έρευνα και ανάπτυξη από το OSRD και 5 εκατομμύρια δολάρια για απρόβλεπτες δαπάνες το οικονομικό έτος 1943. Η ανώτατη ομάδα πολιτικής με τη σειρά της την απέστειλε στις 17 Ιουνίου 1942 στον Πρόεδρο ΡΟύζβελτ, ο οποίος την ενέκρινε γράφοντας "OK FDR" στο έγγραφο.
Σχέδια κατασκευής της βόμβας
Ο Κόμπτον ζήτησε από τον θεωρητικό φυσικό Ρόμπερτ Οπενχάιμερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια να αναλάβει την έρευνα σχετικά με τους υπολογισμούς ταχέων νετρονίων - κλειδί για τον υπολογισμό της κρίσιμης μάζας και της πυροδότησης της βόμβας - καθώς και από τον Γκρέγκορι Μπρέιτ (Gregory Breit), ο οποίος είχε εγκαταλείψει το σχέδιο στις 18 Μαΐου 1942 λόγω ανησυχιών σχετικά με την, κατά τη γνώμη του, χαλαρή λειτουργική ασφάλεια. Ο Τζον Μάνλεϊ (John H. Manley), φυσικός στο Εργαστήριο Μεταλλουργία, ανέλαβε να βοηθήσει τον Οπενχάιμερ επικοινωνώντας και συντονίζοντας ομάδες πειραματικης φυσικής διάσπαρτες σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Οπενχάιμερ και ο Ρόμπερτ Σέρμπερ (Robert Serber) του Πανεπιστημίου του Ιλλινόις εξέτασαν τα προβλήματα διάχυσης νετρονίων - με ποιον τρόπο τα νετρόνια κινούνταν σε πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση - και υδροδυναμικά - και πώς μπορεί να συμπεριφερθεί η έκρηξη που παράγεται από αλυσιδωτή αντίδραση. Για τη γενική επισκόπηση του προγράμματος και τη γενική θεωρία των αντιδράσεων σχάσης, οι Οπενχάιμερ και Φερμι πραγματοποίησαν συναντήσεις στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο τον Ιούνιο και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια τον Ιούλιο του 1942 με τους θεωρητικούς φυσικούς Χανς Μπέτε, Τζον Βαν Βλεκ (John Van Vleck), Έντουαρντ Τέλλερ (Edward Teller), Εμίλ Κονοπίνσκι (Emil Konopinski), Ρόμπερτ Σέρμπερ, Σταν Φράνκελ (Stan Frankel) και Έλντρεντ Νέλσον (Eldred C. Nelson}, - οι τελευταίοι τρεις ήταν πρώην μαθητές του Οπενχάιμερ - και τους πειραματικούς φυσικούς Εμίλιο Σεγκρέ (Emilio Segrè, Φέλιξ Μπλοχ (Felix Bloch), Φράνκο Ραζέττι (Franco Rasetti), Τζον Χένρι Μάνλεϊ (John Henry Manley) και Έντουϊν ΜακΜίλλαν (Edwin McMillan). Τελικά πείστηκαν ότι η κατασκευή μιας βόμβας σχάσης ήταν θεωρητικά δυνατή.
Υπήρχαν ακόμη πολλοί άγνωστοι παράγοντες. Οι ιδιότητες του καθαρού ουρανίου-235 ήταν σχετικά άγνωστες, όπως και εκείνες του πλουτωνίου, ένα στοιχείο που ανακαλύφθηκε μόλις τον Φεβρουάριο του 1941 από τον Γκλεν Σίμποργκ και την ομάδα του. Οι επιστήμονες στη διάσκεψη του Μπέρκλεϊ (Ιούλιος 1942) οραματίστηκαν τη δημιουργία πλουτωνίου σε πυρηνικούς αντιδραστήρες όπου τα άτομα ουρανίου-238 απορρόφησαν νετρόνια που είχαν ασποσπαστεί από τη διάσπαση ατόμων ουρανίου-235. Σε αυτό το σημείο δεν κατασκευάστηκε αντιδραστήρας και μόνο μικροσκοπικές ποσότητες πλουτωνίου ήταν διαθέσιμες από τα κύκλοτρονς που υπήρχαν σε ιδρύματα όπως το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σαιν Λούι. Ακόμη και τον Δεκέμβριο του 1943, παράχθηκαν μόνο δύο χιλιοστόγραμμα (mgr). Υπήρχαν πολλοί τρόποι οργάνωσης του σχασίμου υλικού σε κρίσιμη μάζα. Ο απλούστερος ήταν να εκτοξεύεται ένα «κυλινδρικό βύσμα» σε μια σφαίρα ενεργού υλικού με ένα υλικό «παραβίασης», που θα εστίαζε τα νετρόνια προς τα μέσα και θα κρατούσε επίσης τη μάζα συνεκτική, για να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα. Διερεύνησαν επίσης σχέδια με σφαιροειδή, μια πρωτόγονη μορφή «εμφύσησης» που πρότεινε ο Ρίτσαρντ Τόλμαν (Richard C. Tolman) και τη δυνατότητα αυτοκαταλυτικών μεθόδων που θα αύξαναν την αποτελεσματικότητα της βόμβας καθώς αυτή θα εκρηγνυόταν.
Η περιοχή Μανχάταν
Ο αρχηγός του Μηχανικού, στρατηγός Γιουτζίν Ρέιμπολντ (Eugene Reybold) επέλεξε τον συνταγματάρχη Τζέιμς Κ. Μάρσαλ (James C. Marshall) ως επικεφαλής του τμήματος του Στρατού, το οποίο θα είχε ενασχόληση με το πρόγραμμα, τον Ιούνιο του 1942. Ο Μάρσαλ δημιούργησε ένα γραφείο διασύνδεσης στην Ουάσινγκτον, αλλά επέλεξε ως προσωρινή του έδρα τον 18ο όροφο του κτιρίου στον αριθμό 270 του Μπρόντγουεϊ στη Νέα Υόρκη, όπου θα μπορούσε να αντλήσει διοικητική υποστήριξη από τη μεραρχία Μηχανικού του Βορείου Ατλαντικού. Ήταν κοντά στα γραφεία της Stone & Webster του Μανχάταν, η οποία ήταν και ο κύριος ανάδοχος του έργου και στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Είχε την άδεια να πάρει προσωπικό από την προηγούμενη μονάδα του, στην περιοχή Suracuse, και ο πρώτος που επέλεξε ήταν ο αντισυνταγματάρχης Κένεθ Νίκολς (Kenneth Nichols), ο οποίος έγινε ο πρώτος βοηθός του.
Το πρόγραμμα Μανχάταν ξεκίνησε από τον Πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούσβελτ σε συνεργασία με τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, το 1942, υπό την αρχική ονομασία Εργαστήριο Ανάπτυξης Εναλλακτικών Υλικών. Με την «Επιχείρηση Άλσος», και με νέο πρόεδρο των ΗΠΑ τον Χάρυ Τρούμαν, πέρασε και στο στάδιο της παραγωγής. Επικεφαλής - Ανώτατος διοικητής του προγράμματος ήταν ο στρατηγός του Μηχανικού Λέσλι Γκρόουβς (Leslie R. Groves). Το πρόγραμμα πέρασε από στρατιωτικό σε πολιτικό έλεγχο το 1947 με τη δημιουργία της Επιτροπής Ατομικής Ενεργείας των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα Κατηγορία:Χάρυ Τρούμαν Μανχαταν
Δειγματοληψία σήματος
thumb|300px|Σχεδιάγραμμα δειγματοληψίας σήματος. Το συνεχές σήμα αναπαριστάται από την πράσινη γραμμή ενώ τα διακριτά δείγματα (αποτέλεσμα δειγματοληψίας) με το μπλε χρώμα. Στην επιστήμη της επεξεργασίας σήματος, δειγματοληψία (αγγλ.: sampling) είναι η μετατροπή ενός συνεχούς σήματος σε διακριτό. Ένα συνηθισμένο παράδειγμα δειγματοληψίας είναι η μετατροπή ενός ηχητικού σήματος (συνεχές σήμα) σε μια σειρά από δείγματα (που ονομάζεται σήμα διακριτού χρόνου).
Το δείγμα συνήθως αναφέρεται σε μια τιμή του συνεχούς σήματος σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Ο δειγματολήπτης είναι ένα σύστημα το οποίο εξάγει δείγματα (σε ίσα χρονικά διαστήματα) από ένα συνεχές σήμα. Ένας θεωρητικός ιδανικός δειγματολήπτης δημιουργεί δείγματα τα οποία αντιστοιχούν στην στιγμιαία τιμή του συνεχούς σήματος στα επιθυμητά χρονικά σημεία.
Θεωρία
Η δειγματοληψία αναφέρεται σε σήματα τα οποία μεταβάλλονται χρονικά. Εδώ θα αναφερθούμε στην δειγματοληψία σημάτων που μεταβάλλονται σε μια διάσταση (π.χ. ήχος), αλλά η δειγματοληψία μπορεί να γίνει και σε σήματα πολλών διαστάσεων (π.χ. εικόνες).
Συχνότητα δειγματοληψίας
Η συχνότητα δειγματοληψίας ή ρυθμός δειγματοληψίας μετριέται στην μονάδα μέτρησης Χερτζ (H_z) και μας δείχνει πόσα δείγματα έχουν ληφθεί από τον δειγματολήπτη σε διάρκεια ενός δευτερολέπτου.
Εάν η συχνότητα δειγματοληψίας f_s (ο συμβολισμός f_s προκύπτει από τα αρχικά sampling frequency - συχνότητα δειγματοληψίας) 1000 H_z, σημαίνει ότι ο δειγματολήπτης δημιουργεί 1000 δείγματα σε κάθε δευτερόλεπτο σήματος. Η χρονική απόσταση των δειγμάτων υπολογίζεται από τον τύπο (το T είναι η περίοδος δειγματοληψίας) και για συχνότητα δειγματοληψίας 1000 H_z έχουμε.
Θεώρημα δειγματοληψίας Nyquist-Shannon
Ένα βασικό ερώτημα που αφορά στη δειγματοληψία είναι: Κάτω από ποιες συνθήκες μπορούμε να ανακατασκευάσουμε (πλήρως) το δειγματοληπτημένο σήμα; Μέρος της απάντησης αυτής δίνεται από το θεώρημα Nyquist-Shannon. Το θεώρημα δειγματοληψίας εγγυάται ότι σήματα περιορισμένου φάσματος (π.χ. σήματα τα οποία στο πεδίο συχνοτήτων έχουν τιμές μέχρι μια μέγιστη συχνότητα) μπορούν να ανακατασκευαστούν πλήρως από την δειγματοληπτημένη μορφή τους εάν η συχνότητα δειγματοληψίας είναι μεγαλύτερη ή ίση από το διπλάσιο της μέγιστης συχνότητάς τους.
Η πλήρης ανακατασκευή των διακριτών σημάτων που έχουν δειγματοληφθεί σύμφωνα με το θεώρημα Nyquist-Shannon είναι εφικτό με την συνάρτηση παρεμβολής Whittaker–Shannon.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επεξεργασία σήματος Κατηγορία:Ψηφιακή επεξεργασία σήματος
2496 Φερνάνδος
Ο Φερνάνδος (Fernandus) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1953 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ζωολόγου και γενετιστή Φερνάντους Πέιν (Fernandus Payne, 1881-1977).
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Φερνάνδου ως προς την εκλειπτική, μόλις 55΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φερνάνδου είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Φερνανδος
Κυβερνήτης της Βιρτζίνια
Ο Κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια (αγγλικά: Governor of the Commonwealth of Virginia), είναι ο αρχηγός της πολιτείας, ο επικεφαλής της πολιτειακής κυβέρνησης, και ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος στην Αμερικανική πολιτεία της Βιρτζίνια. Ο Κυβερνήτης επίσης, είναι και ο ανώτατος διοικητής των ενόπλων και αστυνομικών δυνάμεων της πολιτείας.
Προϋποθέσεις
Σύμφωνα με το άρθρο 5 και παράγραφο 3 του Συντάγματος της Κοινοπολιτείας της Βιρτζίνια, ο υποψήφιος για το αξίωμα του Κυβερνήτη, πρέπει να πληροί τις εξής προϋποθέσεις :
Παραπομπές
Βιρτζινια  Κατηγορία:Βιρτζίνια __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μπολέσλαος Γ΄ της Βοημίας
Ο Μπολέσλαος Γ΄ ο ερυθρός ή ο τυφλός, τσεχ. Boleslav III. ryšavý ή slepý (π. 965 - 1037) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (999-1002, 1003). Ήταν ο "χειρότερος από όλους όσους κάθισαν στον θρόνο της Βοημίας".
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπολεσλάου Α΄ τού ευσεβούς δούκα της Βοημίας και της πρώτης συζύγου του Αντίβα, ίσως κόρης τού Εδουάρδου των Ουέσσεξ της Αγγλίας.
To 999 διαδέχθηκε τον πατέρα του, που απεβίωσε. Αποδείχθηκε ασθενής ηγεμόνας και σύντομα εισήλθε σε άγρια κληρονομική σύγκρουση με τους αδελφούς του Γιαρομίρ και Όλντριχ. Τους έδιωξε και εκείνοι κατέφυγαν στο Ρέγκενσμπουρκ, στην Αυλή τού Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας μαζί με τη μητέρα τους Έμμα τού Μιελνήκ.
Το 1002 οι ευγενείς τού Οίκου των Βρσόβτσι εξεγέρθηκαν και ανάγκασαν τον Μπολέσλαο Γ΄ να διαφύγει στον Ερρίκο Α΄ των Μπάμπενμπερκ μάργραβο της Αυστρίας. Στην αρχή ο Ερρίκος Α΄ τον συνέλαβε, λόγω παλαιάς προσβολής εκείνου, αλλά τον συγχώρησε και τού πρόσφερε υποστήριξη. Εν τω μεταξύ ο Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας εγκατέστησε τον αδελφό του Βλαντιβόι (και εξάδελφο τού Μπολεσλάου Γ΄) ως δούκα της Βοημίας, που όμως ήταν αλκοολικός και απεβίωσε το επόμενο έτος. Τότε το 1003 οι Βοημοί ευγενείς κάλεσαν τα αδέλφια Γιαρομίρ και Όλντριχ από την εξορία, που έγινα δούκες με τη σειρά στη Βοημία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Γουλιέλμος Β΄ του Μάισσεν
Ο Γουλιέλμος Β΄ ο πλούσιος, γερμ. Wilhelm ΙΙ der reichen (23 Απριλίου 1371 - 13 Μαρτίου 1425) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1407-1425).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Φρειδερίκου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας & μαργράβου του Μάισσεν και της Αικατερίνης, κόρης του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Χέννεμπερκ-Σλόιζινγκεν.
To 1382, ένα έτος μετά που απεβίωσε ο πατέρας του, στη διαίρεση του Χέμνιτς έλαβε από κοινού με τους δύο αδελφούς του το Όστερλαντ και το Λάνντσμπερκ. Ο μικρότερος Γεώργιος απεβίωσε το 1401 και ο Γουλιέλμος Β΄ έμεινε με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρειδερίκο Α΄. Το 1407 απεβίωσε ο θείος τους Γουλιέλμος Α΄ μάργραβος του Μάισσεν και οι δύο αδελφοί κληρονόμησαν ένα τμήμα του Μάισσεν. Το 1410 στο Νάουμπουρκ συμφώνησαν να μοιράσουν το Μάισσεν μεταξύ τους: ο Φρειδερίκος Α΄ έλαβε την Ιένα και ο Γουλιέλμος Β΄ το Λάιπτσιχ (Λειψία).
Κατά τον Πόλεμο των Ουσιτών στη Βοημία, ο Γουλιέλμος Β΄ πολέμησε μαζί με τον αδελφό του. Το 1425 απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών.
Αναφορά σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ο Κολοσσός της Ρόδου (Νταλί)
μικρογραφία|Χαρακτικό του 16ου αιώνα από τον Αντρέ Θεβέτ απεικονίζει τον Κολοσσό να στέκεται πάνω από το λιμάνι και μια [[γαλέρα να περνάει από κάτω.]] Ο Κολοσσός της Ρόδου είναι ελαιογραφία του 1954 από τον Ισπανό σουρεαλιστή Σαλβαδόρ Νταλί. Είναι ένας από μια σειρά από επτά πίνακες που δημιούργησε για την ταινία του 1956 Επτά Θαύματα του Κόσμου, καθένας από τους οποίους απεικονίζει ένα από τα θαύματα. Το έργο δείχνει τον Κολοσσό της Ρόδου, το αρχαίο άγαλμα του Έλληνα Τιτάνα-θεού του Ήλιου. Ο πίνακας δεν χρησιμοποιήθηκε για την ταινία και δωρήθηκε στο Kunstmuseum της Βέρνης το 1981, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.
Ζωγραφισμένος δύο δεκαετίες μετά την ακμή του Νταλί με το σουρεαλιστικό κίνημα, ο πίνακας αποτελεί την επιτομή της στροφής του από την πρωτοπορία στο mainstream. Πιεζόμενος από οικονομικές ανησυχίες μετά τη μετακόμισή του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940, και επηρεασμένος από τη γοητεία του με το Χόλιγουντ, ο Νταλί μετατόπισε την εστίασή του από την προηγούμενη εξερεύνηση του υποσυνείδητου και της αντίληψης και προς ιστορικά και επιστημονικά θέματα.