Ιστορία_της_Γαλλίας
987-1328: Η εποχή των Καπετιδών - Ανάπτυξη του Γαλλικού Κράτους
Μετά την ανάρρηση στον θρόνο των Καπετιδών το 987, η βασιλική επικράτεια των πρώτων βασιλέων στη φεουδαρχική κοινωνία που είχε δημιουργηθεί περιορίζονταν αρχικά σε ένα τμήμα της Ιλ-ντε-Φρανς, ανάμεσα στο Παρίσι και την Ορλεάνη, που αποτελούσαν και τις κύριες πόλεις. Ο Ούγος Καπέτος (βασ. 987 - 996) δεν πήγε ποτέ στον νότο της Γαλλίας. Λίγο μακρύτερα εξουσίαζαν οι μεγάλοι άρχοντες: οι δούκες της Ακουιτανίας, της Βουργουνδίας, της Νορμανδίας, της Βρετάνης και οι κόμητες της Καμπανίας, της Φλάνδρας, του Μπλουά, της Τουλούζης κ.α., οι οποίοι ήταν μεν υποτελείς του βασιλιά αλλά ανεξάρτητοι. Οι πρώτοι Καπετίδες έμειναν αμέτοχοι στις μεγάλες εκστρατείες των φεουδαρχών, την κατάκτηση του βασιλείου της Αγγλίας το 1066 από τον δούκα Γουλιέλμο, μόνιμη απειλή για τους επόμενους 4 αιώνες, και την Α' Σταυροφορία. Μεγάλο κίνδυνο αντιπροσώπευε και ο γάμος της Ελεονώρας της Ακουιτανίας, μετά το διαζύγιο από τον Λουδοβίκο Ζ', με τον κόμη του Ανζού Ερρίκο Πλανταγενέτη, ο οποίος έγινε και βασιλιάς της Αγγλίας το 1154, καθώς ο τελευταίος συνένωσε τη μισή Γαλλία υπό την εξουσία του. μικρογραφία|250x250εσ|Οι κατακτήσεις του [[Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας|Φιλίππου-Αυγούστου έως το 1223]] μικρογραφία|250x250εσ|Η [[μάχη του Μπουβίν]] Με επιδέξια πολιτική και την υποστήριξη της Εκκλησίας καθώς και της εμπορικής και της αστικής τάξης των πόλεων που άρχισαν να αναπτύσσονται, εξασφαλίστηκε η επέκταση του βασιλικού τομέα και η ισχυροποίηση της μοναρχίας. Η άνοδος των Καπετιδών ξεκίνησε με τον Λουδοβίκο ΣΤ' τον Παχύ (βασ. 1106-1137) ο οποίος παραχωρώντας δικαιώματα και προνόμια στις πόλεις, εξαπέλυσε αγώνα κατά των φεουδαρχών. Ο Φίλιππος Αύγουστος (βασ.1180-1223) πενταπλασίασε την έκταση των βασιλικών εδαφών αφαιρώντας μεταξύ 1202 και 1205 από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα τις ηπειρωτικές κτήσεις της Αγγλίας (Νορμανδία, Βρετάνη, Μαιν, Ανζού, Τουραίν, εκτός από την Ακουιτανία). Στη μάχη του Μπουβίν νίκησε τα συμμαχικά στρατεύματα Άγγλων και μεγάλων φεουδαρχών και στο εσωτερικό εφάρμοσε άρτια διοίκηση. Έκανε οριστικά πρωτεύουσα το Παρίσι και ίδρυσε το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, συνέχισε την κατασκευή της Παναγίας των Παρισίων, έχτισε νέα τείχη γύρω από το Παρίσι και το φρούριο του Λούβρου. Το όνομα της Γαλλίας χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα από το 1190 και επίσημα από το 1204, όταν ο Φίλιππος Αύγουστος άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο rex Franciæ (βασιλιάς της Γαλλίας) αντί του rex Francorum (βασιλιάς των Φράγκων). Από το 1205, η περιοχή αναφέρεται οριστικά στους χάρτες με το λατινικό όνομα regnum Franciæ, δηλαδή βασίλειο της Γαλλίας. Ο όρος Γαλλία ήταν ήδη σε χρήση παλαιότερα, όπως φαίνεται από το Άσμα του Ρολάνδου, γραμμένο από το 1040, όπου περιγράφεται η αγάπη για τη «Γλυκιά Γαλλία». μικρογραφία|Η [[Παναγία των Παρισίων, κατασκευάστηκε από το 1163 έως το 1260]] Από τον 13ο αιώνα ο βασιλιάς της Γαλλίας εξελίχτηκε στον ισχυρότερο μονάρχη της Ευρώπης, ιδιαίτερα επί Αγίου Λουδοβίκου (1226-1270), ο οποίος αποτελούσε το πρότυπο του Χριστιανού βασιλιά. Ένας άλλος σχεδόν ανεξάρτητος υποτελής ήταν ο κόμης της Τουλούζης, ο οποίος κυβερνούσε το Λανγκεντόκ και την κομητεία της Τουλούζης. Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο γαλλικός νότος διέφερε σημαντικά από τον βορρά πολιτιστικά και γλωσσικά. Η δίωξη της αίρεσης των Καθαρών στο νοτιοανατολικό τμήμα του βασιλείου προκάλεσε τη Σταυροφορία των Αλβιγηνών (1209–1229), στην οποία δεν αναμίχθηκε ο βασιλιάς αλλά το 1271 ο Φίλιππος Γ΄ (1270 - 1285) επωφελήθηκε και προσάρτησε την κομητεία της Τουλούζης και το Λανγκεντόκ.