cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Συνέπειες
Η ένταση συνεχίστηκε. Το 1814 ο βετεράνος Χατζί Προντάν ξεκίνησε μια εξέγερση που απέτυχε. Μετά από μια εξέγερση σε ένα τουρκικό κτήμα το 1814, οι Οθωμανικές αρχές έσφαξαν τον τοπικό πληθυσμό και ανασκολόπησαν δημόσια 200 κρατούμενους στο Βελιγράδι. Από το Μάρτιο του 1815 οι Σέρβοι πραγματοποίησαν πολλές συναντήσεις και αποφάσισαν τη συνέχιση της επανάστασης, τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση του 1815, που τελικά κατάφερε να εξασφαλίσει τη Σερβική αυτονομία.
Κυβέρνηση
Η εξουσία επιμερίστηκε μεταξύ του Μεγάλου Ηγεμόνα Καραγιώργη, της Νάροντνα Σκούπστινα (Λαϊκή Συνέλευση) και του Πραβιτελστβούγιουσι σόβιετ (Κυβερνητικό Συμβούλιο), που ιδρύθηκε το 1805.
Κλειδωνάς
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο κλειδωνάς είναι τυπικό καθιστικό είδος, απαντώμενο στις ίδιες περιοχές καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ως επιδημητικό πτηνό και, με υψηλά ποσοστά ενδημισμού. Οι μετακινήσεις των επί μέρους πληθυσμών είναι μόνον τοπικές και εποχικές, κυρίως από τα μεγαλύτερα στα μικρότερα υψόμετρα κατά τις ψυχρές περιόδους του έτους, ιδιαίτερα από τα νεαρότερα άτομα.
Πρώτη Σερβική Εξέγερση
Παραπομπές
Σερβικη εξεγερση Α *
Κλειδωνάς
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Υπάρχουν κάποιες φθινοπωρινές και χειμερινές αναφορές από την Κ. Τουρκία, όπου δεν αναπαράγεται. Επίσης κάποιες φθινοπωρινές καταγραφές στους πρόποδες της οροσειράς Ζάγκρος στο ΒΑ. Ιράκ, περιοχή εκτός του εύρους κατανομής.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Τυπικός οικότοπος του κλειδωνά στον μεσογειακό χώρο Οι κλειδωνάδες απαντώνται σε οικοτόπους ανάλογους με τη γεωγραφική περιοχή της κατανομής τους. Έτσι, στην περιοχή της Μεσογείου συχνάζουν σε ξηρές, ανοικτές περιοχές με μακία βλάστηση και λίγα, διάσπαρτα δένδρα και θάμνους, συχνά κοντά σε νερό, ελαιώνες, αμπελώνες, δάση και πετρώδεις περιοχές με θάμνους. Στις περιοχές του Ισραήλ και του Ιράν, απαντώνται σε πιο ορεινά, στεπώδη, αραιά δασωμένα εδάφη.
Στις δασικές περιοχές προτιμούν τις βελανιδιές, τις οξιές και τα σκουρόξυλα κωνοφόρα, ενώ κοντά στο νερό, τις ιτιές και τις λεύκες.
Στην Ελλάδα, κινούνται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 2.000 μέτρα, αν και είναι δύσκολο να καθορισθεί ο επακριβής βιότοπος που προτιμούν. Οι πιο «τυπικοί» οικότοποι περιλαμβάνουν ξηρές, λοφώδεις εκτάσεις με πουρνάρια και άλλες βελανιδιές, καλλιέργειες με αγρωστώδη και σκόρπια δένδρα (γκορτσιές, χαρουπιές). Επίσης, απαντώνται σε υποαλπικά λιβάδια με χαμηλά δένδρα ή θάμνους, σε συστάδες χαλεπίου πεύκης.
Μορφολογία
Ο κλειδωνάς, παρά την ποικιλομορφία που εμφανίζει στα επί μέρους χαρακτηριστικά των υποειδών, ξεχωρίζει από τις άλλες «παπαδίτσες», λόγω της χαρακτηριστικής μαύρης περιοχής/κηλίδας (bib) που ξεκινάει από το σαγόνι και φθάνει μέχρι την αρχή του στήθους. Η κηλίδα αυτή είναι μεγαλύτερη από εκείνη των συγγενικών ειδών, αλλά σαφώς μικρότερη από του καλόγερου.
Κατά τα άλλα είναι πουλί λίγο μικρότερο από το σπουργίτι, με το καφέ και γκρίζο χρώμα να κυριαρχούν στο πτέρωμά του. Το στέμμα του κεφαλιού και η περιοχή μέχρι κάτω από τους οφθαλμούς είναι μαυριδερά-καφέ, εν είδει «σκούφου», με το χρώμα να εκτείνεται μέχρι το τέλος του τραχήλου. Η άνω περιοχή της ράχης είναι γκρίζα-καφέ, με το καφέ να είναι περισσότερο στο κάτω τμήμα της ράχης και το ουροπύγιο. Οι παρειές και το μεγαλύτερο μέρος του στήθους είναι λευκά-λευκόγκριζα, όπως και η κάτω επιφάνεια των πτερύγων.
Οι πτέρυγες, γενικά, δείχνουν γκριζόχρωμα περιθώρια και άκρα στα μεγάλα στέγαστρα, και διακριτές γκριζωπές-λευκές παρυφές στα τριτεύοντα και έσω δευτερεύοντα ερετικά φτερά.
Το ράμφος είναι σχετικά μεγάλο και οξύληκτο, γκρίζου χρώματος, όπως οι ταρσοί και τα πόδια. Η ίριδα είναι μαύρη.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:     )
Τροφή
Οι κλειδωνάδες είναι, κατά βάσιν εντομοφάγα πτηνά και αναζητούν μικρά ασπόνδυλα, κυρίως κάμπιες και άλλες προνύμφες. Μερικές φορές τρέφονται και με σπέρματα. Η τροφή αναζητάται στο έδαφος, ανάμεσα σε βράχους ή στα φύλλα, αλλά πάντοτε πετάει μέχρι το πλησιέστερο σημείο επόπτευσης/ποσταρίσματος, όταν συλλάβει το θήραμα. Γενικά, είναι πιο μοναχικά και διακριτικά πτηνά από τις άλλες παπαδίτσες.
Αναπαραγωγή
μικρογραφία|400x400εσ|Κλειδωνάς στον βιότοπό του Στις περιοχές όπου αναπαράγονται (βλ. Βιότοπος), οι κλειδωνάδες φωλιάζουν σε δένδρα, συνήθως μια κουφάλα ή σχισμή. Η φωλιά είναι μια κυπελλοειδής κατασκευή από ξερό φυτικό υλικό και μαλλί, ενώ το υλικό επίστρωσης αποτελείται από φτερά.
Η περίοδος αναπαραγωγής ξεκινάει τον Μάρτιο με αρχές Απριλίου και η ωοτοκία πραγματοποιείται δύο φορές. Η γέννα αποτελείται από 5-7 αβγά, μερικές φορές μέχρι και 10, με διαστάσεις 17 Χ 13,5 χιλιοστά. Η επώαση πραγματοποιείται από το θηλυκό και διαρκεί 12-13 ημέρες.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Η πτέρωση ολοκληρώνεται γύρω στις 20 ημέρες.
Στην Ελλάδα, ο κλειδωνάς φωλιάζει σε όλη την ηπειρωτική χώρα (ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο), καθώς και σε μερικά νησιά (Λέσβος, κ.α). Απουσιάζει από τα Ιόνια, εκτός από την Κέρκυρα όπου υπάρχουν λίγα άτομα.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος δεν υπόκειται σε σοβαρούς κινδύνους ή απειλές, όπως π.χ. το κυνήγι, γι’ αυτό η IUCN το κατατάσσει στα Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Η ΝΑ. Ευρώπη (ιδιαίτερα η Ελλάδα και η Μικρά Ασία) αποτελεί «προπύργιο» της εξάπλωσης του κλειδωνά.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο ο Κλειδωνάς απαντάται και με την ονομασία Μαυρολαιμοπαπαδίτσα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ονομασία Κλειδωνάς δίνεται σε πολλές άλλες παπαδίτσες του ελληνικού χώρου.
Σημειώσεις
i. Συμπεριλαμβάνει και το υποείδος Poecile lugubris talischensis και Parus major bargaensis
Πηγές
Κατηγορία:Παρίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Κεντρικές ενωμοτίες
Με την ονομασία στον πληθυντικό κεντρικές ενωμοτίες έμειναν γνωστά στην ιστορία της νεότερης (παλιάς) Αθήνας τα αστυνομικά κρατητήρια που συστάθηκαν με τον οργανισμό της άλλοτε Χωροφυλακής, (με τον νόμο ΓΡΞΕ΄ του 1906), που διατηρήθηκαν για 13 χρόνια. Οι Κεντρικές ενωμοτίες είχαν εγκατασταθεί σε παλαιό κτίριο επί της οδού Νικοδήμου που είχε χρησιμοποιηθεί ως ένα από τα αρχικά ανάκτορα του Όθωνα και μετέπειτα Υπουργείο Δικαιοσύνης.
Τελικά οι κεντρικές ενωμοτίες διαλύθηκαν το 1919 όταν και συνεστήθη τότε το "Τμήμα μεταγωγών".
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα Κατηγορία:Ελληνική Χωροφυλακή Κατηγορία:Φυλακές
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (Χαλέπα Χανίων, 18 Οκτωβρίου 1918 – Αθήνα, 29 Μαΐου 2017) ήταν Έλληνας πολιτικός, Πρωθυπουργός (11 Απριλίου 1990 - 13 Οκτωβρίου 1993) και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας (1 Σεπτεμβρίου 1984 - 3 Νοεμβρίου 1993), καθώς και ιδρυτής και πρόεδρος του Κόμματος Νεοφιλελεύθερων (6 Σεπτεμβρίου 1977 - 10 Μαΐου 1978).
Καταγόμενος από οικογένεια με πολιτική παράδοση ασχολήθηκε από νωρίς με την πολιτική εκλεγόμενος βουλευτής Χανίων ήδη από τις εκλογές του 1946. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως Κέντρου λαμβάνοντας μέρος στον επονομαζόμενο Ανένδοτο Αγώνα των ετών 1961-63, κατά της Κυβέρνησης του 1961 του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που οδήγησε την κεντρώα παράταξη στην εξουσία έπειτα από μακρά περίοδο παραμονής της στην αντιπολίτευση, καθώς και στην κρίση που ακολούθησε τον Ιούλιο του 1965, οπότε ερχόμενος σε αντίθεση με τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου αποχώρησε από την κυβέρνηση μαζί με άλλα στελέχη, χαρακτηριζόμενοι επί τούτου «αποστάτες» και «προδότες» της Ένωσης Κέντρου, σχηματίζοντας τις λεγόμενες «Κυβερνήσεις των Αποστατών» (αυτές των Αθανασιάδη-Νόβα, Τσιριμώκου και του Στεφανόπουλου). Με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου συνελήφθη και εν συνεχεία μετέβη στο εξωτερικό, όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση.
Μεταπολιτευτικά δημιούργησε το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων που εξέλεξε στις εκλογές του 1977 δυο βουλευτές, τον ίδιο και τον Παύλο Βαρδινογιάννη. Το επόμενο έτος εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και την 1η Σεπτεμβρίου του 1984 εξελέγη αρχηγός της. Ηγήθηκε του κόμματος στις εκλογές του 1985, στις οποίες και ηττήθηκε. Μετά την ήττα παραιτήθηκε και έθεσε εκ νέου θέμα ηγεσίας. Στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν επανεξελέγη πρόεδρος. Στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου) δεν κατάφερε να κερδίσει την αυτοδυναμία, το πέτυχε όμως σε αυτές της 8ης Απριλίου του 1990, οπότε και σχημάτισε Κυβέρνηση υπό την προεδρία του. Στις επόμενες εκλογές ηττήθηκε και παραιτήθηκε από την ηγεσία της ΝΔ, του απονεμήθηκε δε ο τίτλος του επιτίμου προέδρου του κόμματος.
Εκλεγόταν βουλευτής μέχρι το 2004. Παρά την παύση της κοινοβουλευτικής του δράσης εξακολουθούσε να προβαίνει σε πολιτικές παρεμβάσεις διαμέσου των μέσων ενημέρωσης ή της επαφής του με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Παιδιά του είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Ντόρα Μπακογιάννη.
Τα πρώτα χρόνια
thumb|left|upright=1.8|Η οικογένεια [[Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης| Κυριάκου Κ. Μητσοτάκη φιλοξενεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Διακρίνονται από αριστερά: ο πατέρας Κυριάκος, ο Λευτέρης, η μητέρα Σταυρούλα, ο Χαράλαμπος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (μπροστά από τον Ελευθέριο Βενιζέλο), η γιαγιά Κατίγκω, αδελφή του Ελευθερίου Βενιζέλου και η αδελφή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Καίτη. ]]
Σπούδασε στη Νομική Αθηνών, αν και ο ίδιος επιθυμούσε να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο με δαπάνες από κληροδότημα που είχε ορίσει για τις σπουδές του ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Λίγο πριν από την έναρξη του Πολέμου κατετάγη στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού στη Σύρο. Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κατετάγη στον Στρατό πολεμώντας ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός στη Μακεδονία εναντίον της εισβολής των Γερμανών στην Ελλάδα και μένοντας στη γραμμή του μετώπου ενάμιση μήνα. Στην υποχώρηση κατέβηκε νότια, διασχίζοντας την Πίνδο, τα Βαρδούσια και τον Θεσσαλικό Κάμπο και έφτασε στο Βέλο Κορινθίας
Στην γερμανική κατοχή
Για την αντιστασιακή του δράση έλαβε μετάλλια από το ελληνικό και το βρετανικό κράτος, ενώ το 1986 τιμήθηκε από το Βρετανικό Κοινοβούλιο. Μετά την παράδοση των Γερμανών ο Μητσοτάκης υπηρέτησε στην αγγλική υπηρεσία πληροφοριών ως σύνδεσμος με την Ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές της 31ης Μαρτίου του 1946 εξελέγη τελευταίος βουλευτής Χανίων με το Κόμμα Φιλελευθέρων και τάχθηκε υπέρ της αβασίλευτης Δημοκρατίας. Το καλοκαίρι του 1946 συμμετείχε ως μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των εγκληματιών πολέμου Γερμανών στρατιωτικών που είχαν δράσει στην Κρήτη. Το 1950 εξελέγη πρώτος βουλευτής Χανίων με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Σε ηλικία 32 ετών, τον Φεβρουάριο του 1951, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Οικονομικών επί κυβερνήσεως Σοφοκλή Βενιζέλου (1η Φεβρουαρίου-27 Οκτωβρίου 1951), και στον επόμενο ανασχηματισμό, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ανέλαβε τα υπουργεία Συγκοινωνιών (4-30 Ιουλίου 1951) και Δημόσιων Έργων (30 Σεπτεμβρίου-27 Οκτωβρίου 1951). Από το 1952 άρχισε να φέρεται διεκδικητής της ηγεσίας του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Το 1959 στα πλαίσια του προγράμματος Foreign Leader Program κλήθηκε μετά από επιλογή της αμερικανικής πρεσβείας, μεταξύ άλλων προσώπων που θεωρούνται διαμορφωτές της κοινής γνώμης και που εκτιμόταν ότι θα πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, για μερικές εβδομάδες στις ΗΠΑ, όπου πραγματοποίησε επαφές και επισκέψεις, παρακολούθησε σεμινάρια ώστε να αποτελέσει μέρος δικτύου προσώπων-προπαγανδιστών των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Ο Μητσοτάκης και το Καζαντζακικό ζήτημα
Το 1955 υπερασπίστηκε τον Νίκο Καζαντζάκη στο Κοινοβούλιο, όταν αυτός διωκόταν για λόγους θρησκευτικής προκατάληψης. Μαζί με τους Αναστάσιο Βουλοδήμο και Γεώργιο Τζατζάνη κατέθεσαν επερώτηση στη Βουλή σχετικά με την κατάσχεση βιβλίων του Καζαντζάκη στην επαρχία. Σε συζήτηση που έλαβε χώρα στις 11 Μαρτίου 1955 στη Βουλή, μεταξύ άλλων χαρακτήρισε τον Καζαντζάκη, «μεγάλο λογοτέχνη», «αληθινό πατριώτη» και «αληθινό χριστιανό» με «βαθύ και πηγαίο θρησκευτικό συναίσθημα». Ο Νικόλαος Τωμαδάκης αντέδρασε στην παρέμβαση του Μητσοτάκη και με επιστολή του προς τον Κρητικό βουλευτή τη χαρακτήρισε ως προϊόν «πολιτικής σκοπιμότητας», η οποία «σε κάθε περίπτωση συνιστά ή προϊόν αδιαφορίας προς τον Χριστιανισμό ή μη ανάγνωσης των Καζαντζακικών έργων». Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παρέστη επίσης στη κηδεία του Καζαντζάκη που έγινε στις 5 Νοεμβρίου 1957 στο Ηράκλειο Κρήτης.
Προς την Ένωση Κέντρου
Αργότερα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εξελέγη βουλευτής της Ενώσεως Κέντρου και συμμετείχε ενεργά στον «Ανένδοτο Αγώνα» (συνυπέγραψε πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης της ΕΡΕ με την κατηγορία ότι κωλυσιεργούσε τη συζήτηση για την παραπομπή των υπευθύνων του «εκλογικού πραξικοπήματος» στο ειδικό δικαστήριο) αποτελώντας μαζί τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον εκδότη Πάνο Κόκκα της εφημερίδας Ελευθερία τον σκληρό πυρήνα του μετώπου του Ανένδοτου. Σε ομιλία του στο κοινοβούλιο στις 14 Μαρτίου 1962 καταδίκασε την απόδοση προίκας στην πριγκίπισσα Σοφία ενόψει του γάμου της ως θεσμού παρωχημένου και εισηγήθηκε την προσφορά ενός συμβολικού δώρου. Στις 17 Ιουλίου του 1962 έκανε στη Βουλή δήλωση υπέρ της νομιμοποίησης του τότε παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. διακρινόμενος και από τις κατασταλτικές λογικές της εποχής Το 1963 συμμετέχει στην από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή συγκροτημένη επιτροπή αναθεώρησης του Συντάγματος. Μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου το 1963, διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στις Κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου το 1963 και 1964. Στις εκλογές του 1964 ενθάρρυνε τη συμμετοχή του Ανδρέα Παπανδρέου σε αυτές, υπολογίζοντας πως θα μπορούσε ίσως να λειτουργήσει ως αντίβαρο στον Σοφοκλή Βενιζέλο. Σε έκθεση της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, τον Ιανουάριο 1964, χαρακτηρίζεται ως «ο πλέον σοβαρός διεκδικητής της ηγεσίας» της Ένωσης Κέντρου.
Ιουλιανά 1965
thumb|right|Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στο βήμα του συνεδρίου «Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία», που διοργάνωσε το Ίδρυμα «Κ. Μητσοτάκης» τον Μάιο του 2008
Υπουργός Συντονισμού
Στην Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου ως Υπουργός Συντονισμού και προσωρινά Οικονομικών, προαναγγέλλει τη σύναψη έκτακτου εξωτερικού δανεισμού ύψους 61,5 εκατομμυρίων δολαρίων, ανήγγειλε την καθήλωση των δαπανών των υπουργείων για ένα χρόνο, εξήγγειλε την αύξηση κατά μισό δις του προϋπολογισμού επενδύσεων, αναγνώρισε την υπέρβαση των δαπανών πέρα από κάθε πρόβλεψη, προσπαθώντας να αναστρέψει την πολιτική παροχών, υποσχέθηκε τη δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών, εξήγγειλε την αύξηση των φόρων κατά 10%, επέκρινε τη σπάταλη διαχείριση επί των ημερών Γεωργίου Παπανδρέου για τις δυσκολίες της περιόδου, για τις οποίες δεν ευθυνόταν η Ιουλιανή κρίση. Προτείνει ακόμα την αύξηση κατά 10% φόρου επί του εισοδήματος για να μην αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι, αλλά τελικά απέσυρε την αύξηση των άμεσων φόρων. Ως υπουργός συντονισμού και εκ μέρους του Ελληνικού δημοσίου αναλαμβάνει να διαπραγματευθεί τη σύναψη με την αμερικανική εταιρεία Litton. Η συμφωνία γινόταν με σκοπό τον καταρτισμό σχεδίου ανάπτυξης δύο μεγάλων περιφερειών: της Κρήτης και της Δυτικής Πελοποννήσου. Όμως το ελληνικό κράτος αναλάμβανε την υποχρέωση της υλοποίησης των αναγκαίων έργων υποδομής για την ολοκλήρωση των προγραμμάτων της. Ο Μητσοτάκης επικρίθηκε πως έτσι ευνοούσε την ιδιαίτερη πατρίδα του. Το καλοκαίρι του 1966 προωθεί το ενιαίο μισθολόγιο και νέο συνταξιοδοτικό κώδικα. Η πρότασή του για κατάργηση του αφορολόγητου της βουλευτικής αποζημίωσης απορρίφθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1966 υπογράφει συμφωνία οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας με την Αίγυπτο. Τον Νοέμβριο του 1966 αποπειράται να διαπραγματευθεί με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο την καθιέρωση της απλής αναλογικής, αλλά ο Κανελλόπουλος οδηγείται σε συμφωνία με τον Γεώργιο Παπανδρέου που φέρνει την πτώση της κυβέρνησης των αποστατών και τη συγκρότηση εκείνης του Παρασκευόπουλου. Γενικά η όλη παρουσία του είναι πληθωρική επειδή αρχίζει να εκθέτει τις απόψεις του και την πολιτική φιλοσοφία του επί διαφόρων θεμάτων (εκπαιδευτικά, εξωτερικά, γενικής πολιτικής) ώστε να φαίνεται «ως άτυπος πρωθυπουργός […] ή μάλλον, ως ουσιαστικά και τυπικά πρωθυπουργήσιμος», όπως επισημαίνει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος. Στις 20 Δεκεμβρίου 1966 η ΕΡΕ αποσύρει την ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου η οποία και ανετράπη. Για τον Μητσοτάκη αυτό αποδόθηκε στην επιθυμία του βασιλιά να διατηρήσει το μονοπωλιακό έλεγχο επί των ενόπλων δυνάμεων που απειλείτο. Στις 11 Ιανουαρίου 1967 συνέρχεται η κοινοβουλευτική ομάδα του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κέντρου για να εκλέξει τον Μητσοτάκη κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο και πρόεδρο της επιτροπής εκλογικού αγώνα. Η ενδοκομματική προαγωγή του επισημοποιούσε την ήδη υφιστάμενη κατάσταση.
Υπόθεση Πολυχρονίδη
Στις 23 Απριλίου 1966 κατηγορείται από τον βουλευτή Πολυχρονίδη μέσα στη Βουλή ότι τον Γενάρη του 1944 έλαβε τραπεζική επιταγή ύψους 11,5 χρυσών λιρών κατ' εντολή της γερμανικής υπηρεσίας Militar Verbatung και άρα ήταν μυστικός πράκτορας των Γερμανών. Γι' αυτό ο Μητσοτάκης κατέθεσε μήνυση τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Στη Βουλή απάντησε πως επρόκειτο για δάνειο που έλαβε από φίλο του, λίγο πριν συλληφθεί εκ νέου από τους Γερμανούς, με σκοπό την κάλυψη εξόδων προσωπικής συντήρησής του.
Το Κυπριακό ζήτημα και η εμπλοκή του Μητσοτάκη
Τρεις μήνες μετά τα «Ιουλιανά», τον Οκτώβριο του 1965 στα πλαίσια ιδιωτικής επίσκεψής του στην Κύπρο πραγματοποιεί επαφές με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, και αναχωρώντας από τη Λευκωσία δηλώνει υπέρμαχος της ένωσης. Για μικρό χρονικό διάστημα και αφού ο Τσιριμώκος απομακρύνθηκε από το Υπουργείο των Εξωτερικών επειδή λόγω της διαρροής κάποιων συζητήσεων οι Τούρκοι δεν εμπιστεύονταν τον Έλληνα Υπουργό των εξωτερικών, μέχρι να αναλάβει ο Ιωάννης Τούμπας, ανέλαβε ο Μητσοτάκης.
Η δράση μετά τη Μεταπολίτευση
Παρά τη στενή συνεργασία τους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν τον συμπεριέλαβε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που σχημάτισε μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974. Στις εθνικές εκλογές του ίδιου έτους έθεσε υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος στον νομό Χανίων χωρίς όμως επιτυχία. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1977 ίδρυσε το κεντρώο, προσωποπαγές Κόμμα Νεοφιλελευθέρων λαμβάνοντας 1,08 % (δύο έδρες) στις εκλογές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Ο ίδιος εξελέγη στο νομό Χανίων και ο Παύλος Βαρδινογιάννης στο νομό Ρεθύμνης.
Το επόμενο έτος διαλύθηκε το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων και ο μεν Παύλος Βαρδινογιάννης προσχώρησε στο πατροπαράδοτο Κόμμα Φιλελευθέρων, στο οποίο ηγείτο πλέον ο Νικήτας Βενιζέλος, ο δε Κ. Μητσοτάκης προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία μετά την απόφαση του Καραμανλή για διεύρυνση του κόμματος στον κεντρώο χώρο, αναλαμβάνοντας το υπουργείο Συντονισμού. Το 1980 έγινε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη έως τις εκλογές του 1981. Είναι ο πρώτος Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στην Κύπρο Εν συνεχεία διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ μέχρι το 1984.
Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας
Την 1 Σεπτεμβρίου του 1984 η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας τον εξέλεξε πρόεδρο του Κόμματος σε διαδοχή του Ευάγγελου Αβέρωφ. Εκείνη τη στιγμή θεωρήθηκε ο καταλληλότερος να αντιμετωπίσει τον τότε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου επειδή διέθετε τα ίδια με τον Παπανδρέου προσόντα και άρα ήταν ο καταλληλότερος για την αντιμετώπισή του. Έλαβε 71 ψήφους έναντι 40 του αντιπάλου του Κωστή Στεφανόπουλου.
Η Νέα Δημοκρατία υπό τον Μητσοτάκη ενίσχυσε ιδιαίτερα τα φιλελεύθερα μεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά στο πρόγραμμά της και στο λόγο της, υποβαθμίζοντας τα παραδοσιακά δεξιά της προηγούμενης δεκαετίας.
Μέσα στο κλίμα πόλωσης που δημιουργήθηκε τις παραμονές των εκλογών του Ιουνίου του 1985, η εφημερίδα Αυριανή της 10ης Μαΐου 1985 κυκλοφόρησε με τίτλο «Άνθρωπος των Ναζί ο Κώστας Μητσοτάκης» και μια φωτογραφία που παρουσίαζε τον Μητσοτάκη εν μέσω δυο Γερμανών αξιωματικών την περίοδο της κατοχής της Ελλάδας κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Η Αυριανή υποστήριζε πως οι δύο Γερμανοί ήταν αξιωματικοί των Ες-Ες. Ο Μητσοτάκης δήλωσε «Δεν θυμούμαι τη συγκεκριμένη φωτογραφία, αλλά ισχυρισμοί που τη συνοδεύουν είναι συκοφαντικοί και κατάπτυστοι». Στις 16 Μαΐου η εφημερίδα Μεσημβρινή δημοσίευσε συνέντευξη του Ρούμπερτ Κραίσνερ ο οποίος αναγνώρισε τον εαυτό του στη φωτογραφία. Ο Κραίσνερ ανέφερε πως βρέθηκε στην Κρήτη το 1942 και ήταν επιλοχίας της Στρατονομίας. Γνώρισε τον Μητσοτάκη μέσω της Ανθούλας Τσαγράκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε, και αυτοί οι δύο τον έφεραν σε επαφή με την Αντίσταση. Για τον άλλο Γερμανό της φωτογραφίας είπε πως ονομαζόταν Τόιφελ και είχε πεθάνει. Το 2001, τέως πράκτορες της Στάζι ομολόγησαν ότι η φωτογραφία ήταν πλαστή και είχε κατασκευαστεί στη Βουλγαρία. Τελικά τον Ιούνιο του 1985, η Νέα Δημοκρατία, υπό την ηγεσία του συγκέντρωσε ποσοστό 40,84 % έναντι 45,85 % του ΠΑΣΟΚ.
Η δεύτερη αυτή ήττα της ΝΔ προκάλεσε εσωκομματικές προστριβές και αμφισβήτηση του προέδρου της. Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, βασικός εσωκομματικός αντίπαλος του Κ. Μητσοτάκη, μετά την επανεκλογή του δεύτερου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, στις 29 Αυγούστου 1985, επέλεξε να αποχωρήσει από το κόμμα, ιδρύοντας τη Δημοκρατική Ανανέωση. Η ολοκληρωτική κυριαρχία του Μητσοτάκη στη Νέα Δημοκρατία επιβεβαιώθηκε στο 2ο Συνέδριο του κόμματος στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1986. Στις 4 Φεβρουαρίου 1988, στη διάρκεια επίσκεψής του στο Λονδίνο, χαρακτήρισε άδικο (unfair) το δημοψήφισμα του 1974 για το πολιτειακό ζήτημα, προκαλώντας αντιδράσεις εντός του κόμματός του. Τον Δεκέμβριο του 1988 συμμετέχει στην λεγόμενη κίνηση των τεσσάρων (δηλαδή τις κοινές ενέργειες στις οποίες είχαν προβεί οι ηγέτες των τεσσάρων κομμάτων της αντιπολίτευσης: Μητσοτάκης (ΝΔ), Κύρκος (ΚΚΕ εσ.), Φλωράκης (ΚΚΕ), Στεφανόπουλος (ΔΗΑΝΑ) με σκοπό τη διενέργεια εκλογών και τη διέξοδο από την πολιτική κρίση της περιόδου.
Η πρωθυπουργία
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 1989 η Νέα Δημοκρατία υπό την ηγεσία του εκλέγεται πρώτο κόμμα με ποσοστό 44,2% χωρίς να συγκεντρώσει αυτοδυναμία λόγω του εκλογικού συστήματος, το οποίο είχε αλλάξει προς το αναλογικότερο με πρωτοβουλία της τελευταίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διαπραγματεύεται με την ηγεσία του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Ο λόγος ήταν ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα, τυχόν ποινικές ευθύνες Υπουργών της προηγούμενης Κυβέρνησης Παπανδρέου θα έπρεπε να διερευνηθούν και, αν διαπιστωθούν, να διωχθούν από την αμέσως επόμενη Βουλή, αλλιώς θα παραγράφονταν. Για να διευκολυνθεί ο σχηματισμός αυτής της κυβέρνησης δέχεται να μην είναι ίδιος πρωθυπουργός και προτείνει στη θέση αυτή τον βουλευτή Αθηνών, Τζανή Τζαννετάκη. Η Κυβέρνηση Τζαννετάκη ήταν η πρώτη ελληνική κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και η ευρύτερη Αριστερά. Κατά τη βουλευτική αυτή περίοδο αποφασίστηκε η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου και Υπουργών της προηγούμενης Κυβέρνησης στο Ειδικό Δικαστήριο για το Σκάνδαλο Κοσκωτά και το Σκάνδαλο του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού. Η δολοφονία του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Παύλου Μπακογιάννη, γαμπρού και πολιτικού συμβούλου του Μητσοτάκη, από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη «συνέβαλε στο να δημιουργηθεί ένα κλίμα συμπάθειας προς τον Κ. Μητσοτάκη και την οικογένειά του».
Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 η Νέα Δημοκρατία εκλέγεται ξανά πρώτο κόμμα, με το αυξημένο ποσοστό 46,19%, αυτή τη φορά, χωρίς όμως και πάλι να συγκεντρώσει αυτοδυναμία, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί Οικουμενική Κυβέρνηση υπό τον καθηγητή και παλαιό Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα.
Ο Κ. Μητσοτάκης ορκίστηκε πρωθυπουργός το 1990 μετά τη νίκη της ΝΔ στην τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση με ποσοστό 46,88%. Η Νέα Δημοκρατία διέθετε 150 έδρες, αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή στηριζόμενη στην ΚΟ της ΝΔ, το Σαδίκ Αχμέτ, μουσουλμάνο της Θράκης που πολιτευόταν ως Τούρκος, και το βουλευτή της Δημοκρατικής Ανανέωσης Θεόδωρου Κατσίκη (ο Κωστής Στεφανόπουλος δεν είχε καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής) και ο Μητσοτάκης ορκίστηκε πρωθυπουργός. Αργότερα ο Θεόδωρος Κατσίκης προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία και μαζί με ακόμα μια έδρα που του επιδικάστηκε από το εκλογοδικείο η κοινοβουλευτική του δύναμη ανήλθε στις 152 έδρες. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του προσπάθησε να εφαρμόσει τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που είχε εξαγγείλει. Έτσι, προώθησε διαρθρωτικές αλλαγές με σκοπό τη μείωση του δημόσιου τομέα, γεγονός που προκάλεσε οξείες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και συνδικαλιστικών φορέων. Επίσης προσπάθησε να εφαρμόσει πρόγραμμα απορρύθμισης της οικονομίας από διοικητικούς περιορισμούς και κυβερνητικές παρεμβάσεις κάτι που οδήγησε στην απελευθέρωση του ωραρίου και της κίνησης κεφαλαίων. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας υπογράφηκε η σύμβαση για το αθηναϊκό μετρό, οι συμβάσεις για την κινητή τηλεφωνία. Η απόφαση για μετοχοποίηση του ΟΤΕ καθώς και η ιδιωτικοποίηση της ΑΓΕΤ – Ηρακλής προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της αντιπολίτευσης.
Το 1992 η κυβέρνηση σύναψε συμφωνία με τον τέως Βασιλιά των Ελλήνων Κωνσταντίνο, η οποία προέβλεπε την απόδοση στο ελληνικό κράτος του μεγαλύτερου μέρους της, επικαλούμενης, «Βασιλικής Περιουσίας». Στην εξωτερική πολιτική η αρχή της διακυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη συνέπεσε με την πτώση των κομμουνιστικών κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Ο ίδιος αναλαμβάνοντας διεθνείς πρωτοβουλίες, με κορυφαία τη Διάσκεψη της Βουλιαγμένης υπό την αιγίδα του OHE, επιχείρησε την αποτροπή της διάλυσης της ενιαίας ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας. Παράλληλα, πέτυχε την εξομάλυνση των σχέσεων Ελλάδας – ΗΠΑ. Η Κυβέρνησή του υπέγραψε το 1990 την τελική συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Τον Ιούλιο του 1991 πραγματοποιήθηκε η πρώτη, μετά 32 χρόνια, επίσημη επίσκεψη Αμερικανού Προέδρου, του Τζορτζ Μπους, στην Ελλάδα, ενώ τον Ιούνιο του 1990, επισκέφτηκε ο ίδιος τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επί πρωθυπουργίας του η Ελλάδα πέτυχε την είσοδό της στην Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση, έναν ευρωπαϊκό οργανισμό συνεργασίας για την άμυνα και την ασφάλεια, ενώ τέθηκαν οι βάσεις για την ενιαία νομισματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσω της ΟΝΕ.
Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας επέφερε την ανεξαρτητοποίηση της ως τότε ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η οποία διεκδικούσε την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αρχικά το θέμα χειρίστηκε ο υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς, τον οποίο απομάκρυνε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον Απρίλιο του 1992, αναλαμβάνοντας ο ίδιος το Υπουργείο των Εξωτερικών. Δεν μπόρεσε να αναπροσανατολίσει την ελληνική στάση σε κάποιον διεθνώς αποδεκτό στόχο, γιατί ήταν πλέον όμηρος της κοινής γνώμης, της δημαγωγικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ και του Σαμαρά, αλλά και της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πέτυχε να πείσει την Ευρωπαϊκή Ένωση στη Σύνοδο της Λισαβόνας να υιοθετήσει πλήρως τις ελληνικές θέσεις. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία παρά την απόφαση της Συνόδου της Λισαβόνας επέμεναν στην εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης, αρχή της οποίας ήταν η είσοδος του κράτους αυτού στον ΟΗΕ με το προσωρινό όνομα «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (ΠΓΔΜ - FYROM).
Στις 30 Ιουνίου 1993, ο Αντώνης Σαμαράς ίδρυσε πολιτικό σχήμα με την ονομασία Πολιτική Άνοιξη και το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτόν βουλευτές της ΝΔ να ανεξαρτητοποιηθούν, προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με την άρση της εμπιστοσύνης των βουλευτών Ηλείας, Στέφανου Β. Στεφανόπουλου και Κιλκίς, Γιώργου Συμπιλίδη. Η αποχώρηση αυτή του Σαμαρά προκάλεσε ανεπανόρθωτο πλήγμα στις σχέσεις του με τον Μητσοτάκη και για πολλά έτη οι δύο άντρες δεν είχαν επικοινωνία μεταξύ τους. Σύμφωνα πάντως με τον ίδιον τον κ. Μητσοτάκη η κυβέρνηση της Ν. Δ. ανετράπη διότι αρνήθηκε να δώσει τις ψηφιακές παροχές στην κοινοπραξία Siemens–Intracom. Μετά τις πρόωρες εκλογές του Οκτωβρίου του 1993 και την ήττα της Νέας Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος. Στις 3 Νοεμβρίου του 1993, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.
Πολιτική δράση μετά το 1993
Στις 11 Ιανουαρίου 1994 η νέα κυβερνητική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ προτείνει την σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την πώληση της ΑΓΕΤ, η οποία εξελίσσεται σε προανακριτική. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους παραπέμπονται στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο οι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Ανδριανόπουλος και Ιωάννης Παλαιοκρασσάς. Στις 12 Ιανουαρίου 1994 συστήνεται, έπειτα από πρόταση του ΠΑΣΟΚ, προανακριτική για τις τηλεφωνικές υποκλοπές με κατηγορούμενους τους Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και Ντόρα Μπακογιάννη, οι οποίοι τελικώς παραπέμφθηκαν στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Τον Ιανουάριο του 1995 ο Ανδρέας Παπανδρέου ζήτησε την αναστολή των διώξεων για τα πολιτικά πρόσωπα, γεγονός που επέφερε την έντονη αντίδραση του τότε αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, Μιλτιάδη Έβερτ καθώς κύριος κατηγορούμενος ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Τελικώς η Βουλή, με μυστική ψηφοφορία, ψήφισε κατά της παραπομπής πολιτικών προσώπων. Κατά τον Μητσοτάκη, η κίνηση αυτή έγινε γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου φοβήθηκε την έκβαση στο Ειδικό Δικαστήριο.
thumb|left|upright=1.2|Ο Κ. Μητσοτάκης με τον πολιτικό της ανανεωτικής αριστεράς [[Λεωνίδας Κύρκος|Λεωνίδα Κύρκο και τον δημοσιογράφο Γιάννη Μαρίνο, 6 Μαΐου 2008]]
Κατά την παραμονή του Μιλτιάδη Έβερτ στην ηγεσία της ΝΔ, συγκρούστηκε έντονα μαζί του. Στην αναμέτρηση για την προεδρία του κόμματος το 1997, στήριξε την υποψηφιότητα του Γεωργίου Σουφλιά, ο οποίος όμως απέτυχε να εκλεγεί. Παράλληλα, εκλεγόταν βουλευτής στο κοινοβούλιο μέχρι το 2004, οπότε και με ομιλία του στην κοινοβουλευτική επιτροπή της ΝΔ ανακοίνωσε την απόφασή του να μην είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές και ο γιος του, Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης, αποφάσισε να κατέλθει στις βουλευτικές εκλογές στην θέση του πατέρα του.
Από τότε, συνέχισε να παρεμβαίνει στην πολιτική ζωή με δηλώσεις και συνεντεύξεις του. Μετά την ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές του 2009, η κόρη του, Ντόρα Μπακογιάννη έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος, χωρίς όμως επιτυχία.
Τιμητικές διακρίσεις
Από το 1993 έφερε τον τίτλο του επίτιμου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, ενώ το 1986 τιμήθηκε από το Βρετανικό κοινοβούλιο για την αντιστασιακή του δράση. Τον Νοέμβριο του 1998 ίδρυσε την μη κερδοσκοπική εταιρεία «Ιστορικό Αρχείο Κωνσταντίνου Μητσοτάκη», η νομική συνέχεια της οποίας είναι το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, το οποίο συστάθηκε με προεδρικό διάταγμα τον Απρίλιο του 2001. Στις 31 Οκτωβρίου 2005 ιδρύθηκε προς τιμήν του η έδρα ελληνικών σπουδών «Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης» στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ με πρωτοβουλία της οικογένειας ομογενών Τσακοπούλου - Κουναλάκη, η οποία δώρισε για τον σκοπό αυτό δύο εκατομμύρια δολάρια. Επίσης έχει πάρει μέρος σε συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ (1993), είναι μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης, ιδρυτικό μέλος του εθνικού ιδρύματος ερευνών και μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» και έχει τιμηθεί με τον Μεγαλοσταυρό των Κομνηνών Αυτοκρατόρων Τραπεζούντας από το ίδρυμα Παναγία Σουμελά και με το Βενιζέλειο βραβείο από την Παγκρητική Ένωση Αμερικής.
Στον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη απενεμήθη το Μάιο του 2016 η ύψιστη τιμητική διάκριση του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης, το μετάλλιο Α΄ Τάξεως «ΧΡΥΣΟΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ», η οποία απονέμεται σε άτομα υψηλού διεθνούς κύρους που διακρίθηκαν για το ξεχωριστό έργο τους και την ιδιαίτερη συνεισφορά τους στην προαγωγή και προώθηση των Κοινωνικών και Εθνικών θεμάτων σε διεθνές επίπεδο, σε αναγνώριση της πολυσχιδούς παρουσίας του καθώς και του πολυτίμου και σημαντικού έργου του για τη χώρα.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 29 Μαΐου 2017 τα ξημερώματα (1 π.μ.) σε ηλικία 98 ετών. Η εξόδιος ακολουθία εψάλη στις 31 Μαΐου με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού στη Μητρόπολη Αθηνών, ενώ κηρύχθηκε και τετραήμερο δημόσιο πένθος από την ημέρα του θανάτου του. Ετάφη μία μέρα αργότερα στο χωριό Αργουλιδέ Ακρωτηρίου Χανίων δίπλα στη σύζυγό του Μαρίκα.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε μαζί με τη σύζυγό του, Μαρίκα, κάτοχος πλούσιας συλλογής αρχαιολογικών αντικειμένων, την οποία ξεκίνησαν το 1978. Η συλλογή περιλαμβάνει 1.062 αρχαία αντικείμενα, προερχόμενα κυρίως από την Κρήτη, που χρονολογούνται από το τέλος της 4ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ. ενώ μέρος της θεωρείται ότι προέρχεται από λαθρανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1979 - 1980 στην περιοχή της Μονής Οδηγήτριας. Η συλλογή εκτέθηκε για πρώτη φορά στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης το 1992. Το 2000 το ζεύγος Μητσοτάκη δώρισε τη συλλογή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων, η οποία και φιλοξενείται σε αίθουσα που φέρει το όνομα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Αποτίμηση της προσωπικότητας και της δράσης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη
Για τον Ευάνθη Χατζηβασιλείου,
Για τον πολιτικό επιστήμονα Μελέτη Μελετόπουλο, «[…] ενσάρκωνε ό,τι πιο παλαιοκομματικό εμπεριείχε η μεγάλη κεντρώα παράταξη της εποχής εκείνης.» Για τον καθηγητή της Παντείου Θανάση Διαμαντόπουλο, ήταν
Σε έκθεση της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, τον Ιανουάριο του 1964 χαρακτηριζόταν ως «εξαιρετικά φιλόδοξος, όσο και αδίστακτος». Για την δημοσιογράφο Ελένη Βλάχου «Καλός ρήτωρ-έκτακτος ρήτωρ κλειστού χώρου, στη Βουλή τους ξεπερνούσε όλους,ενώ αντιθέτως σε ανοικτούς χώρους […] έχανε αυτό το χάρισμα […]. Καλός οικογενειάρχης. Τα πήγαινε καλά με τους ξένους, ιδίως τους Γερμανούς, γιατί γνώριζε τη γλώσσα και είχε την αρεστή σοβαροφάνεια […]. Στα οικονομικά, χωρίς να είναι αετός, προχωρούσε λογικά, όπως στα περισσότερα θέματα.» Για τον πανεπιστημιακό Θεόδωρο Κουλουμπή, «Ο Μητσοτάκης είναι ένας πολύ ευφυής άνθρωπος. Είναι ένα ολοκληρωτικά πολιτικά ον. Καταφέρνει,κατά κανόνα, να δημιουργεί αναταραχή, ανησυχία και αντιπαραθέσεις.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Οικογένεια Μητσοτάκη Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Money Money 2020
Το "Money Money 2020" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των The Network. Κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2003 από την Adeline Records. Επανακυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 2004 από την Reprise με δύο επιπλέον τραγούδια ("Teenagers from Mars" και "Hammer of the Gods"). Το CD συνόδευε ένα DVD με έξι βίντεο κλιπ σκηνοθετημένα από τον Roy Miles των AntiDivision. Οι "The Network" είναι τα τέσσερα μέλη των Green Day (αν και το έχουν αρνηθεί μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις φωνές τους στα τραγούδια) και άλλοι δυο άνδρες που δεν έχουν αποκαλύψει ακόμα την ταυτότητά τους.
Το άλλο side project των Green Day, οι Foxboro Hot Tubs, ερμήνευσαν ζωντανά το "Supermodel Robots" το 2010.
Το τραγούδι "Teenagers From Mars" συμπεριλαμβάνεται στο βιντεοπαιχνίδι "Tony Hawk's American Wasteland."
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Φουκουόκα
thumb|250px|Άποψη της πόλης Η Φουκουόκα (福岡市), (Fukuoka-shi, φουκουόκα-σι) είναι πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Φουκουόκα και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Κιούσου, στην Ιαπωνία. Βρίσκεται στη δυτική ακτή του κόλπου Χακάτα και ενσωματώνει την πρώην πόλη Χακάτα. Απέχει 65 χιλιόμετρα από την πόλη Κιτακιούσου (Kitakyūshū). Τον Απρίλιο του 2012 η Φουκουόκα είχε 1.483.052 κατοίκους, κατατάσσοντάς την ως τη 7η μεγαλύτερη πόλη στην Ιαπωνία, μεγαλύτερη πόλη στο Κιούσου και μεγαλύτερη πόλη δυτικά της μητροπολιτικές περιοχές Κέιχαμσιν, η οποία περιλαμβάνει τις πόλεις Οζάκα, Κυότο και Κόμπε. Η μητροπολιτική περιοχή της Φουκουόκα περιλαμβάνει επίσης τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κιούσου, την Κιτακιούσου και έχει περίπου 2,5 εκατομμύρια κατοίκους. Τον Ιούλιο του 2011 η Φουκουόκα ξεπέρασε σε πληθυσμό το Κυότο με αποτέλεσμα για πρώτη φορά από τον 7ο αιώνα, όταν χρονολογείται η ίδρυση του Κυότο, μια πόλη δυτικά της περιοχής Κασάι έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από το Κυότο. Είναι μέρος της έντονα βιομηχανοποιημένης ζώνης Φουκουόκα-Κιτακυούσου και του βόρειου Κιούσου.
Κλίμα
Ο πόλη Φουκουόκα βρίσκεται σε υψόμετρο 11 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα στην πόλη Φουκουόκα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Φουκουόκα είναι 17°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 28.1°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 6.6°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 37.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Αύγουστο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -7.2°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Ο Μάρτιος είναι ο μήνας κατά τον οποίο καταγράφονται στατιστικά τα περισσότερα ποσοστά χιονόπτωσης. Τα περισσότερα ποσοστά βροχής σημειώνονται κατά τον μήνα Μάρτιο με 25 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή παρατηρείται κατά τον μήνα Φεβρουάριο με 19 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο. Κατά μέσο όρο πέφτουν 797,6 χιλιοστά βροχής κάθε έτος στη Φουκουόκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Λιμένες της Ασίας
Λόλα Πανιάνι
Η Λόλα Πανιάνι (ιταλ.: Lola Pagnani), (Ρώμη 3 Απριλίου 1972) είναι Ιταλίδα ηθοποιός. Το πλήρες της όνομα είναι Anna Lola Pagnani Stavros, πατέρας της είναι ο συγγραφέας Έντζο Πανιάνι. Σπούδασε σύγχρονο χορό στο Παρίσι και αποφοίτησε σε ηλικία 17 ετών, ήταν πρώτος χορευτής των Momix στη παγκόσμια περιοδεία τους, με τους οποίους ξανασυνεργάστηκε για την χορογραφία του Circe du Soleil στο Μόντρεαλ. Ήταν πρώτη χορεύτρια στο Όπερα χάουζ (Opera House) του Μονάχου υπό την καθοδήγηση της Lina Wertmüller και με διευθυντή ορχήστρας τον Γκιουζέπε Σινόπολι. Στη συνέχεια αποφοίτησε από τη σχολή σύγχρονου χορού στο Alvin Ailey American Dance Theater της Νέας Υόρκης. Αργότερα σπούδασε στο ΗΒ Studio, επίσης στη Νέα Υόρκη. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία.
Επιστρέφοντας στην Ιταλία άρχισε να εργάζεται με μεγάλα ονόματα τού ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου και θεάτρου, όπως ο Ετόρε Σκόλα, Τζούλιο Μπέις, Λίνα Γουέρτμίλερ, επίσης συνεργάστηκε με τους Σπάικ Λι, Άμπλε Φερράρα και Τζον Τορτούρο. Επίσης έχει συνεργαστεί με τους Τούλιο Σολέντζι και Ρικάρντο Γκαρόνε και εργάστηκε για δύο συναπτά έτη με το Τολκσόυο Μαουρίσιο Κοσντανζο σόου. Δούλεψε ακόμη μαζί με τους Ενρίκο Μοντεσάνο, Μάρκο Κλούμπρο, Μπάρμπαρα ντε Ρόσι, Μπλας Ροκα Ρέι, Ενρίκο Μπριγκνάνο, Νίνο Μανφρέντι, Βιτόριο Γκάσμαν και Σίρλεϊ Γουίντερς, η οποία μάλιστα την πήρε μαζί της στο Λος Άντζελες προκειμένου να φοιτήσει στο Άκτορς στούντιο. Στο Λος Άντζελες έκανε ακόμη ιδιωτικά μαθήματα με τον Τέντυ Σίρμαν, και εργάστηκε για τη RAI international στη Νέα Υόρκη σε διάφορα προγράμματα.
Τελευταία έχει αποφασίσει να κάνει ένα ντοκιμαντέρ μαζί με τον Αμερικανό παραγωγό και σκηνοθέτη Μπάλιν Μέλισσα, Το έργο ονομάζεται γυναίκες που ζητούν δικαιοσύνη και θα περιλαμβάνει ιστορίες αδικίας από όλο τον κόσμο και είναι εμπνευσμένο από πραγματική ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί χορευτές Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λευκάδα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λευκάδα (καθ: Λευκάς) αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Rockwell B-1 Lancer
Το Rockwell  (τώρα μέρος της Boeing) Β-1 Lancer είναι ένα τετρακινητήριο Αμερικανικό στρατηγικό βομβαρδιστικό αεροσκάφος με οπισθοκλινείς πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας που χρησιμοποιείται από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών (USAF). Το πρόγραμμα που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960 προέβλεπε ένα υπερηχητικό βομβαρδιστικό με ταχύτητα Mach 2, καθώς και επαρκής εμβέλεια και ωφέλιμο φορτίο ώστε να αντικαταστήσει το Boeing B-52 Stratofortress. Εξελίχθηκε στο Β-1Β, βομβαρδιστικό αεροσκάφος κυρίως χαμηλού επιπέδου διείσδυσης με μεγάλη εμβέλεια και δυνατότητα ταχύτητας Mach 1,25 σε μεγάλο υψόμετρο.
Σχεδιασμένο από την Rockwell International, η ανάπτυξη του βομβαρδιστικού καθυστέρησε πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας του, καθώς η θεωρία της στρατηγικής ισορροπίας άλλαξε πολλές φορές. Κάθε αλλαγή στη στάση άλλαξε την αντιληπτή ανάγκη για επανδρωμένα βομβαρδιστικά. Η αρχική έκδοση B-1A αναπτύχθηκε στις αρχές του 1970, αλλά η παραγωγή του ακυρώθηκε, και μόνο τέσσερα πρωτότυπα κατασκευάστηκαν. Η ανάγκη για μια νέα πλατφόρμα ήρθε στην επιφάνεια για άλλη μια φορά στις αρχές του 1980, και το αεροσκάφος επανήλθε με την έκδοση B-1B εστιασμένο στη χαμηλού επίπεδου διείσδυση και τον βομβαρδισμό. Ωστόσο, από αυτό το σημείο η εξέλιξη της τεχνολογίας stealth υποσχόταν ένα αεροσκάφος με δραματικά βελτιωμένες ικανότητες. Η παραγωγή προχώρησε και η έκδοση Β λειτούργησε πριν από το "Advanced Technology Bomber" (το B-2 Spirit), κατά τη διάρκεια μιας περιόδου, που τα Β-52 ήταν όλο και πιο ευάλωτα. Το Β-1Β μπήκε σε υπηρεσία το 1986 με την USAF Strategic Air Command ως πυρηνικό βομβαρδιστικό. Στη δεκαετία του 1990, το Β-1Β μετατράπηκε σε συμβατικό βομβαρδιστικό. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε μάχη κατά την Επιχείρηση Desert Fox το 1998 και ξανά κατά τη διάρκεια της δράσης του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο το επόμενο έτος. Το Β-1Β έχει υποστηρίξει τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.Το B-1 πήρε μέρος στην επιχείρηση  Inherent Resolve (μια στρατιωτική επιχείρηση από τις ΗΠΑ στο Ιράκ και τη Συριά) εναντίον ισλαμιστών τρομοκρατών στη Συριά.Από το Αύγουστο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 το Β-1 ήταν υπεύθυνο για το 8% των στόχων που καταστράφηκαν στο έδαφος από τη πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ.Το Lancer είναι υπερηχητικό μεγάλης εμβέλειας στην δύναμη βομβαρδιστικών της USAF, μαζί με το υποηχητικά B-52 και το Northrop Grumman B-2 Spirit. Το βομβαρδιστικό είναι κοινώς γνωστό ως "Bone" (από τα αρχικά "B-One"). Με την απόσυρση του General Dynamics/Grumman EF-111A Raven το 1998 και του Grumman F-14 Tomcat, το 2006, το Β-1Β είναι το μόνο ενεργό αεροσκάφος του στρατού των ΗΠΑ που διαθέτει πτέρυγες μεταβλητής γεωμετρίας. Το Β-1Β αναμένεται να συνεχίσει να υπηρετεί έως την δεκαετία του 2030, όταν πρόκειται να αντικατασταθεί από το Next-Generation Bomber.
Προδιαγραφές (B-1B)
right|350px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη B-1 B-1 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Σόλων ο Αθηναίος
Ο Σόλων (περ. 639-559 π.Χ.) ήταν σημαντικός Αθηναίος νομοθέτης, φιλόσοφος, ποιητής και ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδος.
Βιογραφία
Ανήκε σε πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια, που απέδιδε την καταγωγή της στη γενιά του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Εξηκεστίδης, ο οποίος καταγόταν από το γένος των Μεντίδων, όπου άνηκε και ο τελευταίος βασιλιάς της Αθήνας Κόδρος. Ο πατέρας του φρόντισε για την εκπαίδευση και ανατροφή του γιου του. Μολονότι η γενιά του Σόλωνος, ήταν αρχοντική, η οικογένειά του δεν ήταν πλούσια. Έτσι ο Σόλων αναγκάστηκε να ακολουθήσει τον πατέρα του στο επάγγελμα του εμπόρου, που του έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψει σε πολλά μέρη και να αποκομίσει γνώσεις και σοφία εκτός από πλούτο. Όταν ο Σόλων έχασε την περιουσία του, στράφηκε προς το εμπόριο και ταξίδεψε στην Αίγυπτο και τη Μικρά Ασία. Επωφελούμενος από τα ταξίδια του αυτά μελέτησε ξένους πολιτισμούς και νόμους, καθώς και τον πολιτικοοικονομικό βίο των άλλων χωρών. Τα εφόδια που απέκτησε τα χρησιμοποίησε αποτελεσματικά για την κοινωνική και οικονομική ανόρθωση της πατρίδας του και έτσι κατόρθωσε να αναδειχτεί στον σπουδαιότερο άνδρα της εποχής του. Ωστόσο ο Σόλων δεν ήταν μόνο έμπορος, ήταν και ποιητής. Κατά τον Διογένη τον Λαέρτιο η ποιητική παραγωγή του Σόλωνος ανερχόταν σε 4.000 στίχους, εκ των οποίων έχουν διασωθεί γύρω στους 300.
Ποιητής
Την εμπιστοσύνη του λαού την κέρδισε πρώτα με το ποιητικό του έργο. Ο Σόλων υπήρξε και ελεγειακός ποιητής. Έγραψε ελεγεία με τίτλο «Σαλαμίς», στην οποία προτρέπει τους Αθηναίους να ανακτήσουν το αγαπημένο τους νησί. Από την ελεγεία αυτή σώζονται μόνο οκτώ στίχοι. Ο Σόλων έγραψε επίσης πολιτικές ελεγείες, από τις οποίες έχουμε μεγαλύτερα αποσπάσματα. Σε αυτές εκφράζει τα πολιτικά του φρονήματα και αντανακλά τη φιλοπατρία του και την αγάπη του προς τη δικαιοσύνη. Οι ελεγείες του ονομάστηκαν «γνωμικές», επειδή περιέχουν πολλές γνώμες. Με τους φλογερούς του στίχους επηρέασε την αθηναϊκή κοινή γνώμη, συμβουλεύοντας, ενθαρρύνοντας και ενθουσιάζοντας τους Αθηναίους. Στα ποιήματά του έκανε τη διαπίστωση ότι η κακοδαιμονία της πόλης και οι φιλονικίες οφείλονται στον αγώνα των τάξεων, λόγω και του ότι οι Αθηναίοι πολίτες έχαναν την ελευθερία τους εξαιτίας χρεών, και υποσχόταν τη θεραπεία του κακού. Γι' αυτό οι Αθηναίοι τον επέλεξαν ως νομοθέτη, για να αποκαταστήσει την ειρήνη με τη μεταβολή των θεσμών.
Νομοθέτης
Ως συνέπεια της βίαιης και μακροχρόνιας εξέγερσης των πολιτών ενάντια στους ευγενείς, ο Σόλων κλήθηκε κοινή συναινέσει των αντιμαχόμενων μερών, το 594/3 π.Χ. με έκτακτη διαδικασία να νομοθετήσει και για το έργο αυτό εξοπλίστηκε με έκτακτες εξουσίες. Εκείνο το έτος εξελέγη άρχων από τον δήμο της Αθήνας και όχι από τον Άρειο Πάγο, όπως προέβλεπε το αθηναϊκό πολίτευμα της εποχής. Του δόθηκαν οι έκτακτες εξουσίες του διαλλακτού, δηλ. του μεσολαβητή, του συμφιλιωτή και του νομοθέτου, τις οποίες διατήρησε και μετά το τέλος της ετήσιας αρχοντείας του. Οι νόμοι που θέσπισε δημοσιεύτηκαν ίσως το 592 π.Χ.
Τα νομοθετικά μέτρα του Σόλωνα ήταν πολύ τολμηρά, αλλά και δραστικά και αντικατοπτρίζουν το μέγεθος της κρίσης που κλήθηκαν να θεραπεύσουν. Βασίζονταν στην αρχή της ανισότητας και όχι της ισότητας, ενώ επιδίωκαν να αποτρέψουν την εμφύλια διαμάχη και τη διάλυση της πολιτικής κοινότητας της Αθήνας διατηρώντας παράλληλα την κοινωνική διαστρωμάτωση και την προβολή αυτής της διαστρωμάτωσης στη νομή της εξουσίας: Καθόρισε τα αξιώματα τα οποία μπορούσε κάποιος να ασκεί, με κριτήριο την τάξη στην οποία ανήκε, και όπου κατατασσόταν βάσει του εισοδήματός του (και ειδικότερα της φοροδοτικής του ικανότητας). Ως Ταμίες μπορούσαν να υπηρετήσουν μόνο πολίτες της ανώτατης τάξης, ενώ οι πολίτες της κατώτατης τάξης είχαν μόνο δικαίωμα συμμετοχής στην εκκλησία του δήμου. (Αριστοτέλης, έκδοση 2008)
Τα μέτρα του αποσκοπούσαν στην παύση της εξάρτησης των ακτημόνων από την αγροτική οικονομία, καθώς και στην ανάπτυξη του εμπορίου και της βιοτεχνίας για την απορρόφηση αυτών των ακτημόνων, τους οποίους ο Σόλων προσπάθησε και ως ένα βαθμό κατάφερε να προφυλάξει από την πλήρη αποφλοίωση. Με τα μέτρα του ενισχύθηκαν οι μικρομεσαίοι αγρότες, αλλά και όσοι ασκούσαν κάποιο επάγγελμα εκτός της γεωργίας. Εξαλείφθηκαν τα στεγανά της καταγωγής, που εμπόδιζαν αυτούς που πτώχευαν από κάποιο επάγγελμα να ανέλθουν σε ανώτερες κοινωνικές τάξεις, να γίνουν πολίτες και να αναλάβουν αξιώματα. Το πολίτευμα της Αθήνας παρέμεινε ωστόσο και μετά τις μεταρρυθμίσεις τιμοκρατικό, βασισμένο στην κοινωνική διαστρωμάτωση και στη νομή της εξουσίας από τους πολίτες ανάλογα με τον εισόδημά τους, αν και το εισόδημα αυτό μπορούσε στο εξής να προέρχεται από πολλές διαφορετικές δραστηριότητες και όχι μόνο από την καλλιέργεια της γης. Επιδίωξη του Σόλωνα ήταν τέλος να καταστούν όλοι οι πολίτες συνυπεύθυνοι για την τήρηση των νόμων και την καταστολή παρανομιών. Ιδανικό του ήταν η ευνομία.