cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτική θρησκεία
Ιστοριογραφία
thumb | Η Xριστιανική σημαία εμφανίζεται δίπλα στη σημαία των ΗΠΑ δίπλα στον άμβωνα σε μια εκκλησία στην Καλιφόρνια. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, μελετητές όπως οι Robert N. Bellah και Martin E. Marty μελέτησαν την πολιτική θρησκεία ως πολιτισμικό φαινόμενο, προσπαθώντας να εντοπίσουν τις πραγματικές αρχές της στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή να τη μελετήσουν ως φαινόμενο της πολιτισμικής ανθρωπολογίας. Μέσα σε αυτό το αμερικανικό πλαίσιο, ο Marty έγραψε ότι οι Αμερικανοί ενέκριναν τη «θρησκεία εν γένει» χωρίς να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το περιεχόμενο αυτής της πίστης, και προσπάθησαν να ξεχωρίσουν τους «ιερατικούς» και «προφητικούς» ρόλους μέσα στην πρακτική της αμερικανικής πολιτικής θρησκείας, την οποία προτιμούσε. να αποκαλεί «δημόσια θεολογία». Στη μελέτη του 1967 "Civil Religion in America" (Πολιτική θρησκεία στην Αμερική), ο Bellah έγραψε ότι η πολιτική θρησκεία με την ιερατική της έννοια είναι «μια θεσμοποιημένη συλλογή ιερών πεποιθήσεων για το αμερικανικό έθνος. " Ο Bellah περιγράφει τον προφητικό ρόλο της πολιτικής θρησκείας ως προκλητική «εθνική αυτο-λατρεία» και ζητά «την υποταγή του έθνους σε ηθικές αρχές που το υπερβαίνουν, και ως προς τις οποίες θα πρέπει να κριθεί.» Ο ίδιος αναγνώρισε την Αμερικανική Επανάσταση, τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων ως τρία καθοριστικά ιστορικά γεγονότα που επηρέασαν το περιεχόμενο και το φαντασιακό της αστικής θρησκείας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η εφαρμογή της έννοιας της πολιτικής θρησκείας στις ΗΠΑ ήταν σε μεγάλο βαθμό έργο του κοινωνιολόγου Robert Bellah. Προσδιόρισε ένα περίπλοκο σύστημα πρακτικών και πεποιθήσεων που προκύπτουν από τη μοναδική ιστορική εμπειρία και θρησκευτικότητα της Αμερικής. Η πολιτική θρησκεία στις ΗΠΑ ήταν αρχικά Προτεσταντική, αλλά μεταφέρθηκε σε Καθολικούς και Εβραίους μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Χωρίς συσχέτιση με καμία θρησκευτική αίρεση, η πολιτική θρησκεία χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1960 για να δικαιολογήσει τη νομοθεσία περί πολιτικών δικαιωμάτων. Οι Αμερικανοί από την εποχή της αποικιοκρατίας μιλούν για την υποχρέωσή τους, τόσο συλλογικής όσο και ατομικής, να εκτελούν το θέλημα του Θεού στη γη. Ο Τζωρτζ Ουάσιγκτον ήταν ένα είδος αρχιερέα, και τα έγγραφα των Ιδρυτών Πατέρων έχουν αντιμετωπιστεί ως σχεδόν ιερά κείμενα. Με τον Εμφύλιο Πόλεμο, λέει ο Bellah, ήρθε ένα νέο θέμα θανάτου, θυσίας και αναγέννησης, όπως εκφράζεται μέσα από τις τελετές της Ημέρας Μνήμης. Σε αντίθεση με τη Γαλλία, η αμερικανική αστική θρησκεία δεν ήταν ποτέ αντικληρικαλική ή μαχητικά κοσμική.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Κοινωνιολογία της θρησκείας Κατηγορία:Θρησκεία και πολιτική Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Σουίντον
Το Σουίντον (αγγλικά: Swindon, ) είναι μεγάλη πόλη στο Ουίλτσαϊρ της Αγγλίας, ανάμεσα στο Μπρίστολ, 55 χιλιόμετρα προς τα δυτικά, και το Ρέντινγκ, την ίδια απόσταση προς τα ανατολικά. Η πόλη βρίσκεται 114 χιλιόμετρα δυτικά του Λονδίνου. Κατά την απογραφή του 2011, είχε πληθυσμό 182.441 κατοίκους. Ο νόμος για την ανάπτυξη της πόλης 1952 οδήγησε σε μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού της.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Σουίντον βρίσκεται στη γραμμή από το Λονδίνο Πάντινγκτον προς Μπρίστολ. Το δημοτικό συμβούλιο του Σουίντον είναι ενιαία αρχή, ανεξάρτητη από το συμβούλιο του Ουίλτσαϊρ από το 1997. Η πόλη φιλοξενεί το Κέντρο Καταγραφής Αγγλικών Εθνικών Μνημείων Κληρονομιάς και την έδρα του Εθνικού Καταπιστεύατος (και τα δύο μέρη του χώρου του πρώην εργοστασίου Swindon Works), καθώς και την έδρα της Εθνικής Οικοδομικής Εταιρείας. Ένα εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων Honda, το οποίο πρόκειται να κλείσει το 2021, βρίσκεται κοντά στο Σάουθ Μάρστον.
Βίνιανη Ευρυτανίας
Η Βίνιανη είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Ευρυτανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3 κατοίκους. Ανήκει στη τοπική κοινότητα Βίνιανης, της δημοτικής ενότητας Βίνιανης, του δήμου Αγράφων και απέχει 30 χιλ. από το Καρπενήσι.
Πολλοί κάτοικοι από το χωριό μετανάστευσαν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Π.χ. μεταξύ 1920-1924 μετανάστευσαν στις ΗΠΑ 17 κάτοικοι.
Στη Βίνιανη σχηματίστηκε στις 10 Μαρτίου του 1944 η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, που είναι γνωστή και ως Κυβέρνηση του Βουνού, με προσωρινό πρόεδρο τον Ευριπίδη Μπακιρτζή.
Το χωριό υπέστη μεγάλες καταστροφές μετά το σεισμό του 1966 και εγκαταλείφθηκε από τους περισσότερους κατοίκους του. Σε απόσταση 5 χιλ. χτίστηκε η Νέα Βίνιανη, που και αυτή ανήκει στη τοπική κοινότητα Βίνιανης. Η Νέα Βίνιανη έχει 127 κατοίκους (2011)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Φραγκίσκος της Δανίας
Ο Φραγκίσκος, δανικά: Francis (15 Ιουλίου 1497 - 1 Απριλίου 1511) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη της Δανίας, Νορβηγίας και Σουηδίας και της Χριστίνας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου εκλέκτορα της Σαξονίας.
Ο Φραγκίσκος απεβίωσε το 1511, ο πατέρας του το 1513 και η μητέρα του το 1521.
Πέπλος Έβρου
Ο Πέπλος είναι μεγάλος οικισμός της Θράκης στο νομό Έβρου και ανήκει στο Δήμο Αλεξανδρούπολης. Έχει πληθυσμό γύρω στους 1000 κατοίκους (998 σύμφωνα με την απογραφή του 2011).
Γεωγραφικά Στοιχεία
Αποτελεί έδρα δημοτικής κοινότητας του Δήμου Αλεξανδρούπολης, στην οποία ανήκουν και τα χωριά Βρυσούλα, Γεμιστή και Κήποι. Βρίσκεται 38 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης, κοντά στο τέλος της Εγνατίας οδού όπου είναι και τα σύνορα με την Τουρκία, δηλαδή ο ποταμός Έβρος.
Ονομασία
Το χωριό ονομάστηκε έτσι γιατί η ομίχλη, όταν πέσει στο χωριό, απλώνεται σαν πέπλο νυφικού, ενώ μια άλλη εκδοχή αναφέρει πως όταν ο Πάρης έκλεψε την Ωραία Ελένη από τη Σπάρτη και τη μετέφερε στην Τροία, ένας δυνατός άνεμος που σηκώθηκε ξαφνικά της πήρε το πέπλο απο τα μαλλιά και το παρέσυρε μακριά, το οποίο τελικά προσγειώθηκε στον τόπο όπου σήμερα ειναι χτισμένο το χωριό..
Ιστορία
Ο Πέπλος {παλιότερη ονομασία Μαρχαμλί} κατοικήθηκε μετά το 1920 από πρόσφυγες, ενώ οι προηγούμενοι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν και εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Βουλγαρία. Οι πρώτοι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στον Πέπλο, ήταν 15 οικογένειες απο το χωριό Χατζηπαγώνι της Μικράς Ασίας,και έπειτα κάποιες οικογένειες από την Ανατολική Θράκη (Κιουπλί 50 οικογένειες και Καβακλί 25 οικογένειες) και τον Πόντο που στην αρχή ζούσαν σε καλύβες και στα έτοιμα σπίτια που εγκατέλειψαν οι Βούλγαροι εποικιστές (τους είχε εγκαταστήσει του Βουλγαρικό κράτος κατά τη σύντομη Βουλγαρική κατοχή της περιοχής). Λόγω έλλειψης υλικών, αρκετά σπίτια χρησιμοποιήθηκαν ως υλικά για νεότερα, καθώς και το τζαμί και ο ανεμόμυλος που υπήρχε στο χωριό. Αργότερα οι Πόντιοι έφυγαν προς τη Φλώρινα και ήρθαν 50 οικογένειες Αρβανιτών από τα χωριά Σουλτάνκιοϊ (Λείβηθρο) και Ιμπρίκτεπε (Ίμβρασος) της Ανατολικής Θράκης .Οι κάτοικοι αυτοί εγκαταστάθηκαν από το 1920 έως το 1930 σε μια περίοδο πολλών ανακατατάξεων αλλά και μετακινήσεων πληθυσμών, όπου οι πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή εγκατέλειψαν την Ανατολική Θράκη, την οποία η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να κατοχυρώσει, άφησαν τα χωριά τους και πέρασαν στον Έβρο μαζί με τα λιγοστά τους υπάρχοντα και τα ζώα τους σε σχεδίες.
Ασχολίες Κατοίκων [τότε και τώρα]
Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία,την κτηνοτροφία, καθώς και με τη μελισσοκομία, ενώ φυσικά το ψάρεμα στον ποταμό Έβρο και το κυνήγι δεν έπαψαν ποτέ να είναι από τις αγαπημένες τους δραστηριότητες. Επίσης εκτρέφαν ελεύθερα μικρά και μεγάλα ζώα όπως κότες, χήνες, πάπιες, κουνέλια, χοίρους κ.α. Οι γυναίκες του χωριού βοηθούσαν κι αυτές με τη σειρά τους αλλά κατά κύριο λόγο, η ασχολία τους ήταν τα οικιακά, να μαγειρεύουν, να ζυμώνουν στη σκάφη και να μπαλώνουν τα σακιά.
Σήμερα αρκετοί κάτοικοι έχουν διαφορετικές εργασίες, πέρα από τις παραπάνω, ως κύρια πηγή εσόδων, αλλά παράλληλα ασχολούνται και με τη γεωργία/κτηνοτροφία κ.α. Οι γυναίκες προσφέρουν στο σπίτι, είτε με την εργασία τους είτε στα οικιακά. Οι περισσότεροι νέοι πάντως φεύγουν και ο πληθυσμός του χωριού γεράζει. Το Δημοτικό σχολείο εχει μείνει τριθέσιο, ενώ το Γυμνάσιο λειτούργησε για τελευταία χρονιά το 2017 με 4 μαθητές.
Υπηρεσίες κ.α
Έχει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, τα οποία λειτουργούν από το 1922, Γυμνάσιο, το οποίο λειτούργησε από το 1978 έως το 2017 και πλέον σχεδιάζεται να γίνει επαγγελματική σχολή (ΕΠΑΣ) αγροτικής κατευθύνσεως, καθώς και ΚΑΠΗ για τους ηλικιωμένους το οποίο έχει και πλούσιο φωτογραφικό υλικό με την ιστορία του χωριού ενώ υπάρχει και σελίδα στο facebook με τίτλο "Μια φορά και ένα καιρό στον Πέπλο " στην οποία αρκετοί κάτοικοι έχουν ανεβάσει ένα σπάνιας ομορφιάς αρχειακό υλικό.
Μέχρι και το 1999 λειτουργούσε και ο σιδηροδρομικός σταθμός με σταθμάρχη,παρα ταύτα τα δρομολόγια των τρένων σταθμεύουν κανονικά στο χωριό, ενώ υπάρχει και συγκοινωνία προς Φέρες-Αλεξανδρούπολη με λεωφορεία του ΚΤΕΛ τουλάχιστον 3 φορές τη μέρα. Από το 1961 μέχρι και το 2002 υπήρχε και Αστυνομικός σταθμός.Την ίδια χρονιά, το 2002,σταμάτησε να λειτουργεί και το ταχυδρομείο.
Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η μεγάλη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου η οποία χτίστηκε στη θέση μιας παλιότερης και μικρότερης βουλγαρικής εκκλησίας που γκρεμίστηκε επειδή η δεύτερη δεν μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί σαν χώρος στην πληθυσμιακή ανάγκη του χωριού, προκαλώντας τότε (δεκαετία '70) αναστάτωση για αυτή την απόφαση,ενώ υπάρχει και η δημοτική βιβλιοθήκη ακριβώς δίπλα, στο κτίριο της παλιάς κοινότητας όπου πηγαίνουν τα παιδιά κάθε ηλικίας για να ξεκουραστούν και να διασκεδάσουν.Στην άκρη του χωριού δεσπόζει το παλιό υδραγωγείο (1965) ,ενώ λίγο παραπέρα βρίσκεται το γήπεδο του Πέπλου (τελευταία ανακατασκευή το 2004), όπου εχεi το δικό της αθλητικό σωματείο και ομάδα ποδοσφαίρου (Α.Σ. Πεπλος 1969) που αγωνιζεται στο τοπικό Πρωτάθλημα (παλιότερα διατηρούσε και την ομάδα του Ακρίτα Κήπων ως δεύτερη, καθώς και παιδικό τμήμα),χώρος αναψυχής και άθλησης για τη νεολαία του χωριού. Στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων "Σταμάτης Παπάζογλου" (η ονομασία της ειναι απο Πεπλιώτη χρυσό αθλητή των Special Olympics), γίνονται οι πρόβες του χορευτικού συγκροτήματος του χωριού το οποίο διατηρεί και παιδικό τμήμα ενώ χορεύει είτε στις εκδηλώσεις του χωριού, είτε πραγματοποιεί εκδρομή εκτός νομού με τα μέλη του και συμμετέχει σε εκδηλώσεις άλλων νομών παρουσιάζοντας τους δικούς του χορούς. Υπάρχει επίσης Φιλαρμονική 10 περίπου μελών αν και επίσημα εχει συγχωνευθεί με τη Φιλαρμονική της Δημοτικής Ενότητας Φερών του Δήμου Αλεξανδρούπολης ,παρα ταύτα αρκετές φορές κατεβαίνει αυτόνομη σε διάφορες εκδηλώσεις.
Το αναψυκτήριο του χωριού στην παιδική χαρά, διατηρεί ο Πολιτιστικός Σύλλογος μαζί με τον Σύλλογο Γυναικών του χωριού, στο οποίο και συγκεντρώνονται κάθε Κυριακή. Αν και πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, στον Πέπλο εκδηλώσεις και ανταμώματα γίνονται στις 6 Αυγούστου στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, κυρίως λόγω του καιρού που αποτρέπει τη διεξαγωγή υπαίθριων εκδηλώσεων την ημέρα του Αγίου Δημητρίου. Επίσης σε ένα λόφο έξω από το χωριό υπάρχει το παρεκκλήσι του προφήτη Ηλία όπου και εκεί συγκεντρώνονται οι κάτοικοι κάθε χρόνο για τον εορτασμό της ομώνυμης εορτής.
Την παραμονή της πρωτοχρονιάς μετά τα κάλαντα της φιλαρμονικής, ακολουθεί το έθιμο της αρκούδας όπου ένας άντρας ντύνεται αρκούδα φορώντας κουδούνια και τον περιφέρει στο δρόμο δεμένο με σκοινί ο αρκουδιάρης του, ενώ πίσω ακολουθούν γυναίκες ντυμένες παραδοσιακά, λέγοντας θρακιώτικα κάλαντα. Η πομπή τριγυρίζει σε όλους τους δρόμους του χωριού και οι νοικοκυρές βγαίνουν στις πόρτες των σπιτιών τους προσφέροντας κεράσματα σε όλους τους συμμετέχοντες στο έθιμο και εύχονται καλή χρονιά.Το έθιμο της αρκούδας το έφεραν στο χωριό οι πρόσφυγες από το Καβακλί.
Πανελλαδικά ο Πέπλος σε όσους είναι γνωστός, είναι περισσότερο για την "χρυσή κεφαλή" του, δηλαδή το φημισμένο νόστιμο πεπόνι που κάποτε οι κάτοικοι του φόρτωναν στα τρένα κάνοντας την διαδικασία αυτή γιορτή (λόγω ασθένειας του φυτού και της ακαταλληλότητας που δημιουργούν οι πλημμύρες του ποταμού Έβρου δεν ασχολούνται αρκετοί πια με την καλλιέργεια πεπονιού αφού δεν είναι πια ίδιας ποιότητας αν και γίνονται μελέτες και έρευνες ώστε να βρεθεί τρόπος για τη λύση αυτού του ζητήματος). Στο δρόμο προς το χωριό Τριφύλλι βρίσκεται το στρατόπεδο του Πέπλου το οποίο επανδρώνει κρίσιμα φυλάκια που ελέγχουν τον ποταμό Έβρο. Ένα από αυτά τα φυλάκια (Πέταλο) ονομάζεται Φυλάκιο Δεκανέα Μπουγιουκλή Κυριάκου, προς τιμήν του Πεπλιώτη ήρωα της εποποιίας του 1940 που έπεσε μαχόμενος στα όρη της Κάμιας, για την κατάληψη του Πόγραδετς.
Αθλητισμός
Όπως προαναφέρθηκε στο χωριό υπάρχει αθλητικό σωματείο και ποδοσφαιρική ομάδα με την ονομασία Α.Σ. Πέπλου. Ο Αθλητικός Σύλλογος Πέπλου ιδρύθηκε το 1969 αν και το γήπεδο υπήρχε ήδη 10 χρονια πριν.Τα πρώτα χρόνια στην ομάδα έπαιζαν μόνο κάτοικοι του Πέπλου, μιάς και το χωριό αριθμούσε 2.500 με 3.000 κατοίκους.Άλλωστε στο γήπεδο έπαιζαν αντιμέτωπες ομάδες απο κάθε γειτονιά του χωριού.Η ομάδα αντιμετώπιζε στα τοπικά ντέρμπι τον Ακρίτα Κήπων, την Ασπίδα Βρυσούλας, τον Ατρόμητο Γεμιστής και τον Π.Ο Αρδανίου. Έχει αγωνιστεί 2 φορές στην ημιεπαγγελματική Δ' Εθνική η πρωτη το 1992-93 και η δευτερη το 1994-95. Το 1993-94 κατεκτησε το πρωταθλημα της Α Εβρου, ενω μεγαλος αντιπαλος εκεινη τη χρονια ηταν ο Εβρος Σουφλιου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το μπλε ενώ το έμβλημα του είναι ένας ποδοσφαιριστής που σουτάρει τη μπάλα. Ο ΑΣ Πέπλου χρησιμοποιεί για τα εντός έδρας παιχνίδια του το Δημοτικό γήπεδο Πέπλου.Το 2013 κατακτά το πρωτάθλημα στην Γ΄Τοπική Κατηγορία ωστόσο το 2014, μετά και την αποχώρηση του επί σχεδόν 20 χρόνια παράγοντα του Πέπλου Παπάζογλου Κώστα από την ομάδα, οι ατυχείς συγκυρίες δεν επέτρεψαν στην επόμενη διοίκηση να ανταπεξέλθει στο δύσκολο έργο της και η λειτουργεια του συλλογου ανασταλθηκε προσωρινα στις αρχες του 2016. Απο τον Ιουλιου του 2017 με νεα διοικηση συμμετειχε στα πρωταθληματα του Εβρου μεχρι το 2020 οταν και με την εξαρση του κορωνιου αποσυρθηκε απο το πρωταθλημα λογω και οικονομικων δυσχερειων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Ριφαξιμίνη
Η ριφαξιμίνη είναι χημική δραστική ουσία, η οποία κυκλοφορεί με τις εμπορικές ονομασίες Rifacol και Xifaxan, μεταξύ άλλων, και είναι ένα δραστικό και αποτελεσματικό αντιβιοτικό φάρμακο για τη θεραπεία της διάρροιας των ταξιδιωτών και του συνδρόμου του ευερέθιστου εντέρου.
Ορισμένες φορές χρησιμοποιείται και για την ηπατική εγκεφαλοπάθεια. Παρουσιάζει χαμηλή απορρόφηση όταν χορηγείται από το στόμα. Η χημική της δομή βασίζεται στην ένωση, ριφαμυκίνη. Η ίδια η ριφαξιμίνη είναι ημισυνθετικό προϊόν, το οποίο έχει προέλθει από την τροποποίηση του βασικού μορίου της ριφαμυκίνης. Συσσωρεύεται δρώντας τοπικά στον εντερικό αυλό.
Από μελέτες που έλαβαν χώρα, φαίνεται ότι ως δραστική ουσία είναι πολύ αποτελεσματική αφού προσφέρει ανακούφιση μακράς διάρκειας σε ασθενείς με το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου. Συμπεριλαμβάνεται στις δέκα συχνότερες διαγνώσεις, που γίνονται από τους γιατρούς και το στρες είναι ο βασικός παράγοντας που ευθύνεται για την ένταση και τη σοβαρότητα των επεισοδίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο γαστρεντερικό σύστημα και το μεταβολισμό
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών
Η τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η πρώτη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ και συμμετείχαν συνολικά δώδεκα κωπηλάτες, χωρισμένοι σε τρία πληρώματα (όλα από το Σαιντ Λούις). Σημαντική ήταν η απουσία του Γουίνιπεγκ Ρόουινγκ Κλαμπ από τον Καναδά που είχε κερδίσει τους εθνικούς τίτλους των Ηνωμένων Πολιτειών τη διετία 1901-02. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε το Σέντσουρι Μπόουτ Κλαμπ, το ασημένιο το Μάουντ Σίτι Ρόουινγκ Κλαμπ και το χάλκινο το Γουέστερν Ρόουινγκ Κλαμπ.
Πηγές
Τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου
Μπελφόρ
Το Μπελφόρ (γαλλικά: Belfort, αρχαϊκά γερμανικά: Beffert/Beffort) είναι πόλη στη βορειοανατολική Γαλλία, στην περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ και είναι το διοικητικό κέντρο του Εδάφους του Μπελφόρ. Η πόλη βρίσκεται μεταξύ Λυόν και Στρασβούργου και σε απόσταση περίπου 25 χιλιομέτρων από τα γαλλοελβετικά σύνορα. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Σαβουρέζ, στο στρατηγικά σημαντικό φυσικό πέρασμα ανάμεσα στα Βόσγια όρη και τα όρη Ιούρας και συνδέει τον Ρήνο με τον Ροδανό. Η πόλη του Μπελφόρ έχει 47.656 κατοίκους (2017) και μαζί με τον Μοντμπελιάρ, το Ερικούρ, το Ντελ και τα προάστιά τους σχηματίζει τη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ με 308.601 κατοίκους.
Στην πόλη σώζεται κάστρο του 17ου - 19ου αιώνα. Στους πρόποδες του λόφου του φρουρίου βρίσκεται το μεγάλο γλυπτό ο Λέων του Μπελφόρ, έργο του γλύπτη Φρεντερίκ-Ωγκύστ Μπαρτολντί. Αναπαριστά ένα ξαπλωμένο λιοντάρι, τραυματισμένο αλλά έτοιμο να ανασηκωθεί και το οποίο βρίσκεται πάνω σε πετρώδες βάθρο και συμβολίζει την αντίσταση της πόλης κατά την πολιορκία της από τους Πρώσσους στη διάρκεια του πολέμου του 1870. Ο καθεδρικός ναός της πόλης χρονολογείται από τον 18ου αιώνα και είναι αφιερωμένος στον άγιο Χριστόφορο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Φρανς-Κοντέ Κατηγορία:Έδαφος του Μπελφόρ
Αυστριακός Διαμελισμός
Ο Αυστριακός Διαμελισμός (πολωνικά: zabór austriacki) αποτελεί τα πρώην εδάφη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που απέκτησε η Μοναρχία των Αψβούργων κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Οι τρεις διαμελισμοί διεξήχθησαν από κοινού από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, το Βασίλειο της Πρωσίας και την Αυστρία των Αψβούργων, με αποτέλεσμα την πλήρη εξάλειψη του Πολωνικού Στέμματος. Η Αυστρία απέκτησε πολωνικά εδάφη κατά τον πρώτο διαμελισμό του 1772 και στον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795. Τελικά, ο αυστριακός τομέας περιλάμβανε το δεύτερο μεγαλύτερο μερίδιο του πληθυσμού της Κοινοπολιτείας μετά τη Ρωσία, με πάνω από 2,65 εκατομμύρια κατοίκους να ζουν σε 128.900 χλμ2 γης, που αποτελούσε παλαιότερα το νότιο-κεντρικό τμήμα της Δημοκρατίας.
Ιστορία
Τα εδάφη που απέκτησε η Αυστριακή Αυτοκρατορία (αργότερα Αυστροουγγαρία) κατά τον πρώτο διαμελισμό περιλάμβαναν το πολωνικό Δουκάτο του Ζάτορ και το Δουκάτο του Οσφιέντσιμ, καθώς και μέρος της Ελάσσονος Πολωνίας με τα πόβιατ Κρακοβίας, Σαντόμιες και Γαλικίας, εκτός της πόλης της Κρακοβίας. Στο τρίτο διαμελισμό, τα προσαρτημένα εδάφη περιλάμβαναν τη Δυτική Γαλικία και τη Νότια Μασοβία. Τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα του Αυστριακού Διαμελισμού περιελάμβαναν: τον σχηματισμό του Ναπολεόντειου Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1807, τον οποίο ακολούθησε ο Αυστροπολωνικός Πόλεμος του 1809 με τη βοήθεια των Γάλλων και η νικηφόρα Μάχη του Ράσιν (1809) που είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή ήττα της Αυστρίας (1809), με την ανακατάληψη της Κρακοβίας και του Λβουφ από το Δουκάτο. Ωστόσο, η πτώση του Ναπολέοντα, που οδήγησε στην κατάργηση του Δουκάτου στο Συνέδριο της Βιέννης (1815) επέτρεψε στην Αυστρία να ανακτήσει τον έλεγχο. Το Κογκρέσο δημιούργησε το προτεκτοράτο της Ελεύθερης Πόλης της Κρακοβίας της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας, το οποίο διήρκεσε για μια δεκαετία. Καταργήθηκε από την Αυστρία, μετά τη συντριβή της Εξέγερσης της Κρακοβίας το 1846. Ο σχηματισμός των Πολωνικών Λεγεώνων από τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι αρχικά για να πολεμήσουν δίπλα στον Αυστροουγγρικό Στρατό, βοήθησε την Πολωνία να ανακτήσει την κυριαρχία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κοινωνία
μικρογραφία| Ο [[Έντβαρντ Ντεμπόφσκι κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Κρακοβίας κατά της αυστριακής κυριαρχίας, 1846]] Για το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, η αυστριακή κυβέρνηση έκανε ελάχιστες ή καθόλου παραχωρήσεις στους Πολωνούς κατοίκους της, με τη στάση να είναι ότι «ένας πατριώτης ήταν προδότης – εκτός αν ήταν πατριώτης για τον Αυστριακό Αυτοκράτορα». Ωστόσο, στις αρχές του 20ου αιώνα –λίγο πριν το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας– από τους τρεις διαμελισμούς, ο αυστριακός είχε τη μεγαλύτερη τοπική αυτονομία. Η τοπική κυβέρνηση κάλεσε την Κυβερνητική Επιτροπή (Komisja Gubernialna), η οποία είχε σημαντική επιρροή σε τοπικό επίπεδο, και τα πολωνικά έγιναν αποδεκτά ως η επίσημη περιφερειακή γλώσσα στο πολωνικό έδαφος και χρησιμοποιήθηκαν στα σχολεία. Οι πολωνικές οργανώσεις είχαν κάποια ελευθερία να λειτουργούν και τα πολωνικά κόμματα μπορούσαν επίσημα να συμμετάσχουν στην αυστροουγγρική πολιτική της αυτοκρατορίας.
Η Αυστροουγγαρία επίσης ενθάρρυνε de facto τις ουκρανικές οργανώσεις ως τακτική διαίρει και βασίλευε. Αυτό οδήγησε σε κατηγορίες από Πολωνούς ότι «η Αυστροουγγαρία είχε εφεύρει τους Ουκρανούς». Οι Ουκρανοί διατηρούσαν σχολεία (από το δημοτικό έως τα ανώτερα επίπεδα) και εφημερίδες στην ουκρανική γλώσσα. Μετά το 1848 οι Ουκρανοί μετακινήθηκαν επίσης στην αυστριακή πολιτική με τα δικά τους πολιτικά κόμματα. Η Αυστροουγγαρία έδωσε στους Ουκρανούς περισσότερα δικαιώματα από τους Ουκρανούς που ζούσαν στη Ρωσική Αυτοκρατρα. Δεκαετίες αφότου έπαψε να υπάρχει, οι πρώην Ουκρανοί πολίτες είχαν θετικά συναισθήματα για την Αυστροουγγαρία.
Οικονομία
Από την άλλη πλευρά, οικονομικά, η Γαλικία ήταν μάλλον οπισθοδρομική και θεωρούνταν παγκοσμίως ως το φτωχότερο από τους τρεις διαμελισμούς. Υπήρχε μεγάλη διαφθορά κατά τη διάρκεια των εκλογών και η περιοχή θεωρήθηκε από την κυβέρνηση της Βιέννης ως η χαμηλή προτεραιότητα για επενδύσεις και ανάπτυξη. Ήταν μια τεράστια, αλλά διαρκώς μαχόμενη περιοχή με αναποτελεσματική γεωργία και μικρή βιομηχανία. Το 1900, το 60% του πληθυσμού των χωριών (ηλικίας 12 ετών και άνω) δεν ήξερε ανάγνωση ή γραφή. Η εκπαίδευση ήταν υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των 12 ετών, αλλά αυτή η απαίτηση συχνά αγνοούνταν. Μεταξύ των ετών 1850 και 1914 υπολογίζεται ότι περίπου 1 εκατομμύριο άνθρωποι από τη Γαλικία (κυρίως Πολωνοί) μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η φτώχεια στην Αυστριακή Γαλικία μέχρι σήμερα έχει επιβιώσει στα πολωνικά ως έκφραση απελπισίας (παροιμία: bieda galicyjska ή nędza galicyjska).
Διοικητική διαίρεση
Η Αυστριακή Αυτοκρατορία χώρισε τα πρώην εδάφη της Κοινοπολιτείας που απέκτησε σε:
Δύο σημαντικές και μεγάλες πόλεις του Αυστριακού Διαμελισμού ήταν η Κρακοβία (γερμανικά: Krakau) και το Λβουφ (γερμανικά: Lemberg).
Στον πρώτο διαμελισμό, η Αυστρία έλαβε το μεγαλύτερο μερίδιο του πρώην πολωνικού πληθυσμού και το δεύτερο μεγαλύτερο μερίδιο γης (83.000 χλμ² και πάνω από 2,65 εκατομμύρια κατοίκους). Η Αυστρία δεν συμμετείχε στο δεύτερο διαμελισμό και στον τρίτο έλαβε 47.000 χλμ² με 1,2 εκατομμύρια κατοίκους. Συνολικά, η Αυστρία κέρδισε περίπου το 18 τοις εκατό του εδάφους της πρώην Κοινοπολιτείας (130.000 χλμ²) και περίπου το 32 τοις εκατό του πληθυσμού (3,85 εκατομμύρια κατοίκους). Από γεωγραφική άποψη, μεγάλο μέρος του Αυστριακού Διαμελισμού αντιστοιχούσε στην περιοχή της Γαλικίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας (1795-1918) Κατηγορία:Διαμελισμοί της Πολωνίας
Προοικονομία
Η προοικονομία είναι μια αφηγηματική τεχνική κατά την οποία ο συγγραφέας τακτοποιεί, και έπειτα παρουσιάζει την πλοκή ενός έργου με τέτοιο τρόπο, ώστε να προετοιμάσει κατάλληλα και φυσικά τα επόμενα.
Κατηγορία:Αφηγηματολογία
Μαυρομάτα Ευρυτανίας
Η Μαυρομάτα ή Μαυρομμάτα είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μαυρομμάτα είναι κτισμένη στα Ευρυτανικά (νότια) Άγραφα σε υψόμετρο 878 μέτρα και τους νοτιοδυτικούς πρόποδες της κορυφής Κόψι (υψομ. 1.940 μ.). Απέχει 34 χλμ. ΒΑ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου), 60 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Καρπενήσι. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαδρομές (αλλά και η τοποθεσία) για τις γειτονικές προς τα νοτιοανατολικά Λογγιές δίπλα στον Ταυρωπό (Μέγδοβα) ποταμό καθώς και οι εγκαταλειμμένοι προς τα βόρεια οικισμοί του Κύφου και της Μπέσιας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Λογγιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Μαυρομμάτας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βίνιανης του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 72 κατοίκους ενώ ως οικισμός 65. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1836 ως Έλσανη ή Έλσιανη να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγραίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Μαυρομμάτα το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928.
Μποχοτνίτσα
Η Μποχότνιτσα (πολωνικά: Bochotnica) είναι χωριό στα νοτιοανατολικά της Πολωνίας, μεταξύ Λούμπλιν και Πουλάβι. Βρίσκεται δίπλα στο Καζίμεζ Ντόλνι, στην όχθη του Βιστούλα. Έχει πληθυσμό 1.500 κατοίκους.
Δίπλα στο χωριό βρίσκονται τα ερείπια κάστρου του XIV αιώνα. Σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις το κάστρο χτίστηκε από τον Καζιμίρ Γ'. Κοντά στο κάστρο βρίσκεται φάρος ο οποίος χτίστηκε τον XIII αιώνα.
thumb|left|300px|Ερείπια του κάστρου
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Οκτάκωπος ανδρών
Η οκτάκωπος ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η δεύτερη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ και συμμετείχαν συνολικά 18 κωπηλάτες, χωρισμένοι σε δύο πληρώματα. Οι αθλητές του Βέσπερ Μπόουτ Κλαμπ από τη Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών υπερασπίστηκαν τον τίτλο που κατέκτησαν το 1900 και στέφθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες για δεύτερη διαδοχική διοργάνωση. Το ασημένιο μετάλλιο κατέληξε στους Τορόντο Άργκοναυτς από τον Καναδά, τη μοναδική συμμετοχή εκτός ΗΠΑ στο άθλημα της κωπηλασίας στους Αγώνες του Σαιντ Λούις.
Πηγές
Οκτάκωπος
Σάξονες
Οι Σάξονες (Λατινική γλώσσα: Saxones, Γερμανική γλώσσα: Sachsen, Αρχαία αγγλική γλώσσα: Seaxan, Ολλανδική γλώσσα: Saksen) ήταν ένας αρχαίος Γερμανικός λαός που ζούσε σε μία μεγάλη περιοχή νότια από τη Βόρεια Θάλασσα με το όνομα Σαξονία. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ό όρος υποδηλώνει τους θαλάσσιους επιδρομείς στις βόρειες Γερμανικές ακτές που έγιναν αργότερα γνωστοί σαν Βίκινγκ. Η καταγωγή τους φαίνεται ότι προέρχεται από λαούς στη βόρεια Γερμανία την εποχή που κυβερνούσε τους Φράγκους η Δυναστεία των Καρολιδών. Την εποχή των Μεροβίγγειων οι Σάξονες στην ηπειρωτική Ευρώπη σχετίζονται με τη χερσόνησο που αργότερα ονομάστηκε Νορμανδία. Η μακρινή καταγωγή των Σαξόνων είναι αβέβαιη και έχει γίνει αντικείμενο διαφωνιών, μιά πιθανή εξήγηση είναι μία χερσόνησος στον κόλπο του Κιέλου, στη Βαλτική Θάλασσα που θεωρείται πατρίδα των Άγγλων. Ο όρος "Σάξονες" παραπέμπει στους Σάξονες της Αγγλίας γνωστοί σαν Άγγλο-Σάξονες, οι πρώτοι Σάξονες ήταν Γερμανικού λαοί όπως Άγγλοι, Φριζοί, Γιούτες που δημιούργησαν μικρά βασίλεια όπως οι Φράγκοι. Τα πρώτα ρούχα και όπλα νότια του Τάμεση είναι όμοια με αυτά που χρησιμοποιούσαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα μετέπειτα ευρήματα βόρεια του Τάμεση δείχνουν ισχυρή Γερμανική επίδραση.
Ετυμολογία
thumb|250px|right|Το μαχαίρι "Σάξ" Ο όρος '"Αγγλοσάξονας"'' χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 8ο αιώνα για να διακρίνει τους Σάξονες που είχαν μεταναστεύει στη σημερινή Αγγλία με αυτούς που παρέμεναν ακόμα στην ηπειρωτική Ευρώπη, όλοι ωστόσο ονομαζόντουσαν Σάξονες. Οι Άγγλοι Σάξονες σταμάτησαν τα μετέπειτα χρόνια τις επιδρομές, η κατάσταση με τους ηπειρωτικούς ήταν ασαφής μέχρι την εποχή που συγκρούστηκαν ο μυθικός ήρωας Βίτεκιντ και ο Καρλομάγνος. Οι ηπειρωτικοί Σάξονες αν και δεν αποτελούσαν ενιαία εθνική οντότητα τα ονόματα τους έχουν επιζήσει σε πολλές περιοχές στη Γερμανία μέχρι σήμερα. Το όνομα τους προέρχεται από το "Σαξ" ένα είδος μαχαιριού που χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή. Το Σαξ αποτελούσε σύμβολο σε πολλές Αγγλικές κομητείες, το Έσσεξ και το Μίντλσεξ είχαν στα εμβλήματα τους τρία Σαξ, πολλά ονόματα μετέπειτα Αγγλικών κρατιδίων όπως Σάσσεξ και Ουέσσεξ παραπέμπουν σε καταγωγή από τους Σάξονες. Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο έργο του "Εδμόνδος ο Σιδηρόπλευρος" παρουσιάζει το όνομα τους να προέρχεται από το Λατινικό "Σάξα", δηλαδή "πέτρα" :
"Πιό σκληροί και από την πέτρα αν και δεν ήταν οι ίδιοι πέτρες".
Στις Κέλτικες γλώσσες η Λατινική λέξη "Σάξονας" χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τους Άγγλους, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η λέξη "Σάσσενακ" που χρησιμοποιείται τον 21ο αιώνα από τους Σκωτσέζους για να προσδιορίσουν τους Άγγλους. Το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης καταγράφει την πρώτη χρονιά που χρησιμοποιήθηκε (1771), το παλιότερο Γαελικό όνομα που χρησιμοποιούσαν οι Σκωτσέζοι για να προσδιορίσουν οτιδήποτε Αγγλικό ήταν "Σάσσανακ" ή "Σάσσαν". Η λέξη "Σάσσανακ" είναι μία Ιρλανδική λέξη που χρησιμοποιούν οι Κέλτες στην Ουαλλία για να προσδιορίσουν τους Άγγλους.
Ο όρος "Σάξονες" χρησιμοποιήθηκε τον 13ο αιώνα από Γερμανούς που μετανάστευσαν στην Τρανσυλβανία και κατόπιν πήγαν στη Μολδαβία από όπου προέρχεται το όνομα της πόλης Σάσκατ, σήμερα ανήκει στη Ρουμανία. Όταν ο μεγάλος Γερμανός συνθέτης Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ επισκέφτηκε την Ιταλία (1706 - 1709) παρουσίασε πολλά δείγματα της Σαξονικής του καταγωγής, στην όπερα "Αγριππίνη" οι Βενετοί τον χαιρέτησαν με τη φράση "Ευτυχία στον αγαπημένο μας Σάξονα!". Οι Φιννοί και οι Εσθονοί άλλαξαν σταδιακά τη χρήση του ονόματος "Σαξονία" επεκτείνοντας τη χρήση του σε ολόκληρη τη Γερμανία. Η Φιννική λέξη "Σάξετ" που μεταφράζεται ψαλίδι προέρχεται από το Σαξονικό "Σάξ" από το οποίο πήραν το όνομα τους οι Σάξονες. Στους Εσθονούς η λέξη μεταφράζεται ως "πολύ ισχυρός και πλούσιος άνθρωπος", οι ανώτερες τάξεις ήταν από τον 13ο αιώνα στη Σαξονία Γερμανικής καταγωγής. Η λέξη "Σάξ" χρησιμοποιείται στην Κάτω Σαξονία ως επώνυμο, το Ολλανδικό όνομα "Σαξία" μεταφράζεται "γυναίκα από τη Σαξονία". Όταν έπεσε ο Ερρίκος ο Λέων το Δουκάτο της Σαξονίας διασπάστηκε, το όνομα μεταφέρθηκε στα εδάφη της Οικογένειας της Ασκανίας. Αυτό οδήγησε σε διαφοροποίηση ανάμεσα στην Κάτω Σαξονία στην οποία εγκαταστάθηκαν οι Σάξονες και στην Άνω Σαξονία που κατείχε ο Οίκος των Βέττιν. Η τελευταία περιοχή σταδιακά έγινε γνωστή σαν Σαξονία και σφετερίστηκε το όνομα.
Πρώτα χρόνια
thumb|250px|right|Η [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η θέση των Σαξόνων (125)]] Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στο έργο του Γεωγραφική Υφήγησις τον 2ο αιώνα είναι ο πρώτος που αναφέρει το όνομα των Σαξόνων, στο κείμενο του καταγράφει μία φυλή τους Σάξονες που βρίσκονταν βόρεια του ποταμού Έλβα. Σε πολλές εκδόσεις του έργου αναφέρονται σαν "Άξονες", ο Τάκιτος από την άλλη καταγράφει τους "Αβίονες" έναν λαό που ζούσε στη Γερμανία. Πολλοί ιστορικοί μελετώντας τα κείμενα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το όνομα "Σάξονες" ήταν μεταγενέστερο, το αρχικό τους όνομα δεν περιείχε το πρώτο γράμμα. Ο Γκάντμαντ Σύττε (1872 - 1958) αφού ανέλυσε τους χάρτες του Πτολεμαίου που είχαν σχέση με τη βόρεια Ευρώπη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το αρχικό τους όνομα ήταν "Σάξονες", τονίζει ότι ο Πτολεμαίος συνήθιζε πολλές φορές να παραλείπει το αρχικό γράμμα, το ίδιο έκανε και με τη Σαξονία. Ο Σύττε τονίζει επίσης ότι σύμφωνα με την παράδοση η Παλαιά Σαξονία βρισκόταν σε περιοχές γύρω από τη Βεστφαλία. Ο Βέδας από την άλλη αναφέρει ότι η Παλαιά Σαξονία βρισκόταν πολύ κοντά στον Ρήνο, αυτό συμφωνεί με την άποψη του Σύττε.
Ο πρώτος που τους ονομάζει ξεκάθαρα Σάξονες ήταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός (356), ήταν σύμμαχοι του Μαγνέντιου που ήταν ο μεγάλος του αντίπαλος στη Γαλατία. Ο Ζώσιμος καταγράφει μια φυλή Σαξόνων με το όνομα "Κουαδοί", πιθανότατα είναι παραφθορά της Γερμανικής φυλής Χαύκοι. Μπήκαν στην κοιλάδα του Ρήνου, έδιωξαν τους Σάλιους Φράγκους που μετακινήθηκαν στο Βέλγιο με τη βοήθεια του Ιουλιανού. Οι Σάξονες σχετίζονταν πάντα με επιδρομές μέσω της θάλασσας σε βάρκες, οι Ρωμαίοι δημιούργησαν μια περιοχή προστασίας γύρω από τη Μάγχη, τη "Σαξονική Ακτή". Τη διετία 441 - 442 οι Σάξονες καταγράφονται για πρώτη φορά σαν κάτοικοι της Βρετανίας, ένας ανώνυμος Γαλάτης ιστορικός γράφει : "Οι Βρετανικές επαρχίες υποτάχθηκαν στη Σαξονική βασιλεία". Οι Σάξονες καταγράφονται για πρώτη φορά σαν κάτοικοι της βόρειας Γερμανίας την εποχή που πέθανε ο Βασιλιάς των Φράγκων Θευδεβάλδος (555), οι Σάξονες βρήκαν την ευκαιρία να επαναστατήσουν. Ο διάδοχος του Χλωτάριος Α΄ τους υπέταξε, οι Σάξονες αναφέρονται από τότε άλλες φορές σαν σύμμαχοι και άλλες σαν εχθροί των Φράγκων, οι Θουρίγγιοι ήταν συνήθως σύμμαχοι των Σαξόνων.
Κάτω Χώρες
Οι Σάξονες εγκαταστάθηκαν στις Κάτω Χώρες, κατέλαβαν την περιοχή βόρεια από τους Φράγκους και νότια από τους Φρίσιους, στα δυτικά έφτασαν μέχρι το Γκούι και στα νότια μέχρι τον Κάτω Ρήνο. Όταν κατέκτησε την περιοχή ο Καρλομάγνος έμεινε γνωστή σαν επισκοπή της Ουτρέχτης, το Σαξονικό δουκάτο του Χάμαλαντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του δουκάτου του Γκέλντερν. Η τοπική διάλεκτος επηρεάστηκε σημαντικά από τα Ολλανδικά που έγινε η επίσημη γλώσσα τους. Οι Λομβαρδοί και ο βασιλιάς τους Αλβοΐνος κατέκτησαν τη βόρεια Ιταλία (569), στο πλευρό τους ήταν και μερικοί Σάξονες. Αργότερα ξεκίνησαν επιδρομές στην Προβηγκία (572), διαιρεμένοι ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους αλλά αργότερα έκλεισαν μαζί τους ειρήνη, με τους όρους της συνθήκης οι Σάξονες της Ιταλίας εγκαταστάθηκαν με τις οικογένειες τους στην Αυστρασία. Οι Σάξονες της Ιταλίας επέστρεψαν στην Προβηγκία σε δύο ομάδες που ενώθηκαν στην Αβινιόν, λεηλάτησαν την περιοχή αλλά ηττήθηκαν ξανά από τους Ρωμαίους, πλήρωσαν αποζημίωση για τις καταστροφές τους και επέστρεψαν στην Αυστρασία. Οι Σαξονικοί αυτοί λαοί είναι γνωστοί μόνο από έγγραφα, δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που να πιστοποιούν την ύπαρξη Σαξονικών εγκαταστάσεων στη Γαλατία.
Σαξονική Γαλατία
thumb|250px|right|Η Ευρώπη και η θέση των Σαξόνων (476) Ένας Σάξονας βασιλιάς κατέκτησε το Ανζέ, τους απομάκρυνε ο Χιλδέριχος Α΄, βασιλιάς των Σαλίων Φράγκων και σύμμαχος του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Ο Σαξονικός εποικισμός της Μεγάλης Βρετανίας που ακολούθησε πολύ πιθανό να οφείλεται στις προσπάθειες των Φράγκων να επεκταθούν πέρα από τη Μάγχη. Μερικοί Σάξονες ζούσαν στις Γαλατικές ακτές σαν Ρωμαίοι Φοιδεράτοι, η ύπαρξη τους βεβαιώνεται από έγγραφα και από τοπωνύμια. Η ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας καταγράφει την τοποθεσία τους Γκραννόνα που πιθανότατα ταυτίζεται με το Γκρανβίλ στη Νορμανδία. Το πρόθεμα "Γκρεν" χρησιμοποιήθηκε πιθανότατα σαν συστατικό για την ονομασία του νησιού Γκέρνσεϊ στη Μάγχη, προέρχεται από παλιότερο Γαλατικό θεό. Ο Γρηγόριος Τουρώνης αναφέρει ότι Σάξονες από το Μπαγιέ συμμετείχαν στον στρατό του βασιλιά των Σαλίων Χιλπέριχου Α΄ εναντίον του βασιλιά της Βρετάνης Έρεκ Β΄ (579), ήταν οι μόνοι από τον Φραγκικό στρατό που συνετρίβησαν. Οι Σάξονες του Μπαγιέ υποτάχθηκαν στα τέλη του 5ου αιώνα στον βασιλιά των Φράγκων Κλόβις Α΄, υπηρέτησαν τους Φράγκους σε στρατιωτικές υπηρεσίες και σε εισφορές. Οι Σάξονες υπηρέτησαν τη βασίλισσα Φρεδεγόνδη στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει απέναντι στον κουνιάδο της Γκούντραμ (589). Ο Δαγοβέρτος Α΄ χρησιμοποίησε τους Σάξονες του Μπεσάν στις εκστρατείες του εναντίον των Βάσκων (626), ένας από αυτούς ο Αετζίνα ίδρυσε το Δουκάτο της Γασκώνης στη Βασκονία.
Ο Κάρολος ο Φαλακρός δημιούργησε σύμφωνα με επίσημα έγγραφα την περίοδο 843 - 846 μία διοικητική μονάδα στην περιοχή του Μπεσάν με το όνομα "Οτλίγκα Σαξονία", η χρήση της παραμένει αδιευκρίνιστη. Μερικά τοπωνύμια στην περιοχή του Μπεσάν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν Σαξονικά όπως το Κοτ-τάν που ονομαζόταν παλιότερα Κολ-τάν δηλαδή "πόλη του Κόλα" από το Αγγλικό "τάουν". Στη Βουλώνη αντίστοιχα στο βορινότερο σημείο της Γαλλίας υπάρχουν πολλά χωριά με την κατάληξη "θάν" κάτι που υποδηλώνει σημαντική Άγγλο-Σαξονική εγκατάσταση. Πολλά τοπωνύμια επίσης τόσο στο Μπεσάν όσο και στη Βουλώνη περιέχουν την κατάληξη "χάμ" που προέρχεται από το Αγγλικό "χόμ" δηλαδή "σπίτι". Στην πεδιάδα του Μπεσάν επικρατεί σε σημαντικό βαθμό το επώνυμο "Λεσέσν" με τις παραλλαγές του, το επώνυμο αυτό προέρχεται από το Γαλατική μετάφραση του ονόματος των Σαξόνων. Η περίπτωση αυτή δείχνει οτι η περιοχή του Μπεσάν δεν επηρεάστηκε σημαντικά από τους Βίκινγκ. Πολλές αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή του Μπεσάν γύρω από την πόλη Καέν έφεραν στο φώς πολλά Άγγλο-Σαξονικά εργαλεία, κοσμήματα, όπλα και νεκροταφεία που χρονολογούνται από τον 5ο μέχρι τον 7ο αιώνα. Η πρώτη Σαξονική πόλη στη Γαλλία ήταν η Βρον στην Πικαρδία, βρισκόταν σε μεγάλη ακμή στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέχρι τον 6ο αιώνα. Τα περισσότερα Σαξονικά ευρήματα χρονολογούνται τον 4ο και τον 5ο αιώνα, παρουσιάζει πληθυσμούς που διαφέρουν σημαντικά από τους γηγενείς κατοίκους, έχουν περισσότερο Γερμανικά χαρακτηριστικά. Το 92% των τάφων που ανακαλύφτηκαν στην περιοχή στις αρχές του 4ου αιώνα περιέχουν Γερμανικά όπλα. Μετά τον 6ο αιώνα η Σαξονική επίδραση στην περιοχή εξασθένησε σημαντικά, σταδιακά εξαφανίστηκε. Τα ευρήματα αυτά έχουν οδηγήσει τους αρχαιολόγους στο συμπέρασμα ότι οι Σάξονες εγκαταστάθηκαν από τους Ρωμαίους στην περιοχή ως Φοιδεράτοι.
Η κατάκτηση της Βρετανίας
thumb|250px|right|Ανδριάντας του Αλφρέδου του Μέγα Οι Σάξονες μαζί με τους Άγγλους, τους Φρίζες και τους Γιούτες μετανάστευσαν στη Μεγάλη Βρετανία όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πολιορκούσαν το νησί πολλούς αιώνες και οικοδόμησαν πολλά οχυρά στη "Σαξονική ακτή". Όταν κατέρρευσε η Ρωμαϊκή κυριαρχία στη Βρετανία οι Σάξονες εγκαταστάθηκαν στα οχυρά αυτά ως αγρότες. Οι Σάξονες σύμφωνα με την παράδοση εγκαταστάθηκαν στη Βρετανία με στόχο να προστατεύσουν τις ακτές του νησιού από τις επιδρομές των Πίκτων. Η "Βρετανική Ιστορία" και ο μοναχός Χίλντας (500 - 570) γράφουν ότι ο Βρετανός βασιλιάς Βόρτιγκερν επέτρεψε σε Γερμανούς πολέμαρχους να εγκατασταθούν στο νησί Θάνετ με αντάλλαγμα στρατιωτικές υπηρεσίες. Ο Βέδας γράφει ότι ο Βόρτιγκερν τους παραχώρησε περισσότερη γη με αποτέλεσμα να μεταναστεύσουν στην περιοχή περισσότεροι Γερμανοί έποικοι. Οι ιστορικοί είναι διχασμένοι σχετικά με τα γεγονότα της Βρετανικής κατάκτησης των Σαξόνων, οι μισοί γράφουν ότι έγινε ειρηνικά αλλά οι υπόλοιποι όπως ο Χίλντας το εντελώς αντίθετο. Ο μοναχός Χίλντας συγκεκριμένα γράφει :
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
H Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε (πορτογαλικά: Atlético Clube Goianiense), συνήθως γνωστή ως Ατλέτικο Γκοϊανιένσε ή απλά ως Ατλέτικο, είναι βραζιλιάνικος ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Γκοϊάνια της πολιτείας Γκοϊας. Η Ατλέτικο Γκοϊανιένσε είναι ο παλαιότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος της Γκοϊάνια. Ο σύλλογος είναι η πρώτη ομάδα της πολιτείας του που κέρδισε μία εθνική διοργάνωση, τη Σέριε Γ. Η Ατλέτικο Γκοϊανιένσε επέστρεψε στην Σέριε Α το 2010 μετά από 23 χρόνια απουσίας. Το 2016, η ομάδα κέρδισε για πρώτη φορά τον τίτλο του Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β.
Ιστορία
Στις 2 Απριλίου 1937, οι Νικανόρ Γκόρντο και Ζοακίμ Βέιγκα ίδρυσαν το σύλλογο, ξεκινώντας το ποδόσφαιρο στη νεοϊδρυθείσα Γκοϊάνια. Ο Γκόρντο και ο Βέιγκαε γκατέλειψαν τον νεοσύστατο σύλλογο το 1938 και εντάχθηκαν στην Γκοϊάνια Εσπόρτε Κλούμπε, η οποία ήταν μια άλλη νέα ομάδα.
Σάξονες
Η κατάκτηση της Βρετανίας
Ο Χλίντας γράφει επίσης ότι στη "μάχη του Όρους Μπαντόν" (516) περίπου 44 χρόνια πριν γράψει την ιστορία του, οι Κέλτες νίκησαν τους Σάξονες και καθυστέρησαν την κατάκτηση της Βρετανίας. Ο ιστορικός Βέδας τον 8ο αιώνα έγραψε ότι σταδιακά οι Σάξονες έγιναν κυρίαρχοι στο νησί και το μοίρασαν σε τέσσερα μεγάλα βασίλεια :
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
Ιστορία
Το 1944, ο σύλλογος αγωνίστηκε στο πρώτο Καμπεονάτο Γκοϊάνο, το οποίο ήταν επίσης το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην πολιτεία, στο οποίο συμμετείχαν πέντε σύλλογοι από τη Γκοϊάνια. Οι άλλες ομάδες ήταν οι Γκοϊάνια, Βίλα Νόβα, Γκοϊας και Καμπίνας. Η Ατλέτικο Γκοϊανιένσε κέρδισε τη διοργάνωση, όπου ήταν ο πρώτος της τίτλος. Το 1957, ο σύλλογος κέρδισε το πολιτειακό πρωτάθλημα χωρίς να χάσει αγώνα, κερδίζοντας επίσης το Τορνέιο ντος Ινβίκτος, στο οποίο έπαιξε την ίδια χρονιά.
Σάξονες
Η κατάκτηση της Βρετανίας
Το βασίλειο του Ουέσσεξ σύντομα είχε το προβάδισμα με τη δυναστεία που ίδρυσε ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ και ολοκλήρωσε την ενοποίηση ολόκληρων των Σαξόνων της Βρετανίας με τον Αλφρέδο τον Μέγα. Ο Αλφρέδος αμέσως συγκρότησε στρατό και οχύρωσε το νησί για να το προστατεύσει από τις επιδρομές των Βίκινγκ.
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
Ιστορία
Το 1971, η ομάδα κέρδισε το Τορνέιο ντα Ιντεργκρασάο Νασιονάλ, νικώντας την Πόντε Πρέτα στον τελικό. Το 1990, αφού νίκησε την Αμέρικα Μινέριο στα πέναλτι, η Ατλέτικο κέρδισε το Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ.
Σάξονες
Οι ηπειρωτικοί Σάξονες
thumb|250px|right|Το Δουκάτο της Σαξονίας περί το 1000 Οι ηπειρωτικοί Σάξονες έμειναν στην περιοχή που ήταν γνωστή ως Παλαιά Σαξονία (531 - 804) μέχρι τα τέλη του 8ου αιώνα. Ο Καρλομάγνος τους υπέταξε και δημιούργησε το Δουκάτο της Σαξονίας που περιείχε περιοχές όπως η Βεστφαλία, η Ίστφαλία και το Χόλσταϊν. Οι ηπειρωτικοί Σάξονες αντιστάθηκαν σκληρά στην αλλαγή θρησκείας, μέχρι την εποχή του Καρλομάγνου δεν είχαν ασπαστεί τον χριστιανισμό στο Φραγκικό βασίλειο. Όταν ο αυτοκράτορας έκανε εκστρατεία στην Ισπανία υποσχέθηκαν υποταγή και να βαπτιστούν χριστιανοί (778), γρήγορα αθέτησαν την υπόσχεση τους και άρχισαν να λεηλατούν τις περιοχές γύρω από τον Ρήνο. Την ίδια τακτική ακολουθούσαν κάθε φορά που ο αυτοκράτορας ήταν απασχολημένος με άλλα θέματα. Ο Καρλομάγνος τους υπέταξε ολοκληρωτικά με μια μεγάλη και μακρόχρονη σειρά από εκστρατείες γνωστές σαν "Σαξονικοί Πόλεμοι" (772 - 804), μετά την υποταγή τους αναγκάστηκαν με τη βία να ασπαστούν τον χριστιανισμό. Ο Καρλομάγνος τους μετέφερε στη Νευστρία, παραχώρησε τα εδάφη που είχαν στο Χόλσταϊν στον βασιλιά των Αβοτριτών. Ο βιογράφος του αυτοκράτορα γράφει σχετικά με τα γεγονότα που κατέληξαν στην ολοκλήρωση του πολέμου :
"Μετά την υποταγή τους εγκατέλειψαν τα παγανιστικά έθιμα και τη λατρεία του Σατανά, προσχώρησαν στη χριστιανική θρησκεία των Φράγκων και έγιναν μαζί τους ένας λαός".
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
Ιστορία
Το μεγαλύτερο επίτευγμα του συλλόγου ήταν το 2016, όταν κέρδισε το Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β.
Σάξονες
Οι ηπειρωτικοί Σάξονες
Όταν ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο η Δυναστεία των Καρολιδών οι Σάξονες πέρασαν σε καθεστώς υποτέλειας, οι ίδιοι με άλλες Σλαβικές φυλές όπως οι Αβοτρίτες και οι Βένδες ήταν υποχρεωμένοι να εξοπλίζουν με στρατεύματα τον αυτοκράτορα στις εκστρατείες του. Ο Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας ήταν ο πρώτος Δούκας της Σαξονίας που έγινε βασιλιάς (919), ο γιος του Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Οίκος των Οθωνιδών έπεσε όμως σύντομα (1024). Το δουκάτο διαιρέθηκε όταν ο Ερρίκος ο Λέων αρνήθηκε να ακολουθήσει τον ξάδελφο του Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα στην εκστρατεία του στη Λομβαρδία (1180). Τον Μεσαίωνα την εποχή που κυβερνούσαν ο Οίκος των Σαλίων και το Τευτονικό Τάγμα Γερμανοί μετανάστες εγκαταστάθηκαν ανατολικότερα στην περιοχή που κατοικούσε η Σλαβική φυλή Σορμπς που σταδιακά εκγερμανίστηκε. Η περιοχή αυτή ονομαζόταν παλιότερα Κομητεία του Μάισσεν, οι κυβερνήτες του Μάισσεν σταδιακά σφετερίστηκαν την ονομασία Σαξονία και ονόμασαν την περιοχή τους Δουκάτο της Σαξονίας (1423). Το αποτέλεσμα ήταν η Σαξονία να αποτελεί στα νεώτερα χρόνια τη μεγαλύτερη επαρχία της Ανατολικής Γερμανίας με πρωτεύουσα τη Δρέσδη. Η αυθεντική Σαξονία αντίθετα αποτελεί Ομόσπονδο κρατίδιο που βρίσκεται στα βόρεια της Δυτικής Γερμανίας με το όνομα Κάτω Σαξονία.
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
Στάδιο
μικρογραφία|300x300εσ| Αγώνας μεταξύ της Ατλέτικο και της [[ΣΚ Κορίνθιανς Παουλίστα|Κορίνθιανς.]] Ο σύλλογος παίζει τους εντός έδρας αγώνες του στο Στάδιο Αντόνιο Ασιόλι, το οποίο έχει μέγιστη χωρητικότητα περίπου 12.000 ατόμων. Αντ 'αυτού, ο σύλλογος σχεδιάζει να φτιάξει το δικό του μοντέρνο στάδιο με χωρητικότητα μεγαλύτερη των 15.000 θεατών, για να αντικαταστήσει το Στάδιο Αντόνιο Ασιόλι.
Σάξονες
Αρχαία θρησκεία
Οι θρησκευτικές πρακτικές των Σαξόνων είναι στενά συνδεδεμένες με την πολιτική, τα ετήσια συμβούλια της φυλής ξεκινούσαν με έκκληση στους θεούς. Η διαδικασία με την οποία εκλέγονταν οι δούκες στους πολέμους, με κλήρο δείχνει ότι έδιναν μεγάλη σημασία στη θεία πρόνοια που τους καθοδηγούσε στη λήψη αποφάσεων. Υπήρχαν πολλά τελετουργικά σημεία οι "πυλώνες" που ήταν συνήθως δέντρα ή σκαλοπάτια, ο στόχος τους ήταν να συνδεθεί ο ουρανός με τη γη. Ο Καρλομάγνος κατέστρεψε έναν από αυτούς τους πυλώνες στο Έρεσμπουργκ (772) Οι θρησκευτικές πρακτικές των πρώτων Σαξόνων στη Βρετανία φαίνεται από τα ονόματα των θεών και τη χρήση του Γερμανικού ημερολογίου. Οι Γερμανικοί θεοί Όντιν, Φρίγκα, Τυρ και Θρουντρ είχαν τόπους λατρείας και ναούς στο Σάσσεξ, το Ουέσσεξ και το Έσσεξ. Ο τρίτος και ο τέταρτος μήνας του χρόνου που αντιστοιχεί στον Μάρτιο και Απρίλιο στο Αρχαίο Αγγλικό ημερολόγιο είχαν τα ονόματα "Χρέθαμοναθ"' και "Εόστρεμοναθ" που αντιστοιχούσαν στο "μήνας της Χρέθα" και "μήνας της Εόστρε"''. Οι δυο Γερμανίδες θεές λατρευόντουσαν από τους πρώτους Σάξονες στη Βρετανία. Οι Σάξονες πρόσφεραν γλυκά στους θεούς τον "Σόλμονμοναθ" που αντιστοιχούσε στον Φεβρουάριο. Ο "Χάλεγκμοναθ" που αντιστοιχούσε στον Σεπτέμβριο, ο μήνας που γινόταν η σοδειά ονομαζόταν "ιερός μήνας" ή "μήνας των προσφορών". Το Σαξονικό ημερολόγιο ξεκινούσε στις 25 Δεκεμβρίου, ο Δεκέμβριος και ο Ιανουάριος είχαν το όνομα "Γιούλι". Οι Σάξονες γιόρταζαν επίσης σε άγνωστη ημερομηνία τη μητέρα των θεών Μόντρα σε μία γιορτή με το όνομα "Νύχτα των Μητέρων".
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
Στάδιο
Το προπονητικό κέντρο της Ατλέτικο Γκοϊανιένσε ονομάζεται ΚΤ Ουρίας Μαγκαλιάες. Η ομάδα έχει ακόμη έναν χώρο προπόνησης για νέους παίκτες στην Απαρεσίντα ντε Γκοϊάνια.
Σάξονες
Εκχριστιανισμός Αγγλοσαξόνων
Οι κατώτερες τάξεις παρέμειναν πιστές στην αρχαία θρησκεία για πολλά χρόνια ακόμα και όταν οι ανώτερες μεταστράφηκαν στον χριστιανισμό. Η μεταστροφή των Σαξόνων στον Χριστιανισμό ξεκίνησε τον 7ο αιώνα με την επίδραση των Γιουτών του Κεντ. Ο Άγιος Βιρίνος απεστάλη στη Βρετανία από τη Ρώμη τη δεκαετία του 630 για να εκχριστιανίσει τους Δυτικούς Σάξονες, ο πρώτος βασιλιάς που εκχριστιανίστηκε ήταν ο Κινεγκίλς του Ουέσσεξ. Οι Δυτικοί Σάξονες μετά τον εκχριστιανισμό τους βγήκαν από την αφάνεια, από τότε υπάρχουν γραπτές πηγές σχετικά με την ιστορία τους, ο Βιρίνος μετά από έντονες προσπάθειες μπόρεσε να τους εκχριστιανίσει όλους. Η πρώτη επισκοπή που ιδρύθηκε στο Ουέσσεξ είχε έδρα το Ντόρτσεστερ. Ο Γούλφχερ της Μερκίας στους Νότιους Σάξονες εκχριστιάνισε τον Εθελβάχ του Σάσσεξ, ο Άγιος Γουίλφριντ (633 - 709), επίσκοπος της Γιορκ ξεκίνησε τον εκχριστιανισμό του λαού (681), η πρώτη νότια επισκοπή είχε έδρα το Σέλσι. Οι Ανατολικοί Σάξονες αντιστάθηκαν περισσότερο στη διάδοση του χριστιανισμού, η περιοχή τους ήταν έδρα παγανιστικών τελετών. Ο βασιλιάς των Ανατολικών Σαξόνων Σάιμπερτ προσηλυτίστηκε νωρίς στον χριστιανισμό και ίδρυσε επισκοπή με έδρα το Λονδίνο, τη μεταστροφή των Ανατολικών Σαξόνων ολοκλήρωσε ο Άγιος Τσαντ τις δεκαετίες του 650 και του 660.
Ατλέτικο Κλούμπε Γκοϊανιένσε
Χρώματα
Τα χρώματα της ομάδας είναι κόκκινο και μαύρο. Αποτελείται από κόκκινη και μαύρη φανέλα με οριζόντιες ρίγες, λευκό κοντό και κόκκινες και μαύρες κάλτσες με οριζόντιες ρίγες.
Σάξονες
Εκχριστιανισμός ηπειρωτικών Σαξόνων
Οι ηπειρωτικοί Σάξονες εκχριστιανίστηκαν σε μεγάλο βαθμό στα τέλη του 7ου και στις αρχές του 8ου αιώνα από Άγγλους ιεραποστόλους, δυο από αυτούς ο Έβαλντ ο Λευκός και ο Έβαλντ ο Μελανός βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τους χωρικούς. Τους αιώνες που ακολούθησαν οι χωρικοί αντιστάθηκαν σκληρά στη διάδοση του χριστιανισμού, η νέα θρησκεία διαδόθηκε εύκολα μόνο στις ανώτερες τάξεις. Ο Άγιος Λεμπουίν, άλλος ένας Άγγλος ιεραπόστολος πέτυχε την περίοδο 745 - 770 να εκχριστιανίσει σε σημαντικό βαθμό τους Σάξονες ιδιαίτερα στην ανατολική Ολλανδία, έκτισε μία εκκλησία και απέκτησε πολλούς φίλους από την αριστοκρατία. Μερικοί από τους αριστοκράτες τον έσωσαν από το εξαγριωμένο πλήθος σε μία Σύνοδο κοντά στη Βρέμη. Οι κατώτερες τάξεις αρνήθηκαν επίμονα στη διάδοση του χριστιανισμού, παρέμειναν προσκολλημένοι λάτρες της αρχαίας Γερμανικής θρησκείας. Όταν ολοκληρώθηκαν οι Σαξονικοί Πόλεμοι οι Σάξονες ενσωματώθηκαν στο Φραγκικό βασίλειο του Καρλομάγνου, οι χωρικοί εξακολουθούσαν να αντιστέκονται σκληρά στη διάδοση του χριστιανισμού, η βάπτιση τους γινόταν μόνο με τη βία. Ο Αλκουίνος της Υόρκης σε μία επιστολή του γράφει :