cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μήτσος Αλεξανδρόπουλος
Μεταφράσεις έργων του σε ξένες γλώσσες
Στα ρωσικά: Μτφρ. Σ. Ιλίνσκαγια, Ν. Ποντζέμσκαγια. Στα πολωνικά: μτφρ. Α. Μπογκντάνσκι, Εκδ. "Panstwowy Instytut Wydawniczy", Warsawa, 1985. Στα αρμενικά: μτφρ. Σιμών Κιρκιασαριάν. Εκδ. «Σοβετακάν Γκροχ», Ερεβάν, 1984. Στα ρωσικά: μτφρ. Ν. Ποντζέμσκαγια
Αλλά οι άνθρωποι που διοίκησαν τη χώρα, δε σκέφτηκαν να δημιουργήσουν δικούς τους μηχανισμούς αυτοεκτόνωσης στην κοινωνία τους, ώστε τα φαρμάκια της να διοχετεύονται και να φεύγουν. Αποτελεσματικό σύστημα απορροής δεν κατάφεραν να φτιάξουν. Να μην βράζουν τα φαρμάκια μες στη ζωή τους και να την πικραίνουν όλη ως κάτω – οι άλλοι, οι πανούργοι καπιταλιστές και οι πολιτικοί τους, τι κάνουν, πώς τα καταφέρνουν να ζουν, να διαιωνίζονται; Μήτσος Αλεξανδρόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ζοάο Κανσέλο
Ο Ζοάο Κανσέλο (João Cancelo, 27 Μαΐου 1994) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται κυρίως ως δεξιός αμυντικός για τη Μπάγερν Μονάχου, δανεικός από τη Μάντσεστερ Σίτι και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας. Μπορεί να αγωνιστεί επίσης ως δεξιός μέσος και αριστερός αμυντικός.
Ο Κανσέλο ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Μπενφίκα και άρχισε να αγωνίζεται για τη δεύτερη ομάδα το 2012 και το 2014 με τη πρώτη. Στη συνέχεια δόθηκε δανεικός στη Βαλένθια από την οποία αποκτήθηκε το 2015 για 15 εκατομμύρια ευρώ. Ο Κανσέλο δόθηκε δανεικός στην Ίντερ σαιζόν 2017-18 και ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Σέριε Α. Οι επιδόσεις του Κανσέλο τράβηξαν το ενδιαφέρον της Γιουβέντους, η οποία τον απέκτησε το 2018 για 40,4 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στους Μπιανκονέρι, ο Κανσέλο κέρδισε το πρωτάθλημα και το Σουπερκόπα Ιταλιάνα τη μία και μοναδική σαιζόν του, και ήταν πάλι μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Σέριε Α. Το 2019 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι για 30 εκατομμύρια ευρώ και με ανταλλαγή με τον Ντανίλο. Στις 31 Ιανουαρίου 2023 η Μπάγερν Μονάχου απέκτησε με τη μορφή δανεισμού τον Κανσέλο.
Ο Κανσέλο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την εθνική αντρών της Πορτογαλίας το 2016, ενώ προηγουμένως ήταν μέλος των νεανικών ομάδων, φτάνοντας στον τελικό του Euro Κ-21 το 2015. Ήταν μέλος της αποστολής της Πορτογαλίας στο Πρωτάθλημα Εθνών της ΟΥΕΦΑ το 2019, το οποίο κατέκτησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Άλεξ Σάντρο
Ο Άλεξ Σάντρο (Alex Sandro, 26 Ιανουαρίου 1991) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για τη Γιουβέντους και την εθνική Βραζιλίας.
Ο Σάντρο ξεκίνησε την καριέρα του από την Ατλέτικο Παραναένσε και αργότερα δόθηκε δανεικός στη Σάντος. Το 2011 αποκτήθηκε από την Πόρτο για 9,6 εκατομμύρια ευρώ μαζί με τον συμπαίκτη του Ντανίλο, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός. Το 2015 αποκτήθηκε από τη Γιουβέντους για 26 εκατομμύρια ευρώ, κερδίζοντας το εγχώριο νταμπλ τις πρώτες τρεις σαιζόν του, ενώ κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα τη σαιζόν 2018-19. Ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της Σέριε Α για τις χρονιές 2016–17 και 2017–18.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Παραναένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου
Φαλδές
Ο Φαλδές (εβραϊκά: פִּלְדָּ֖שׁ ) ήταν βιβλικό πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν γιος του Ναχώρ και της Μελχά, ανιψιός του Αβραάμ και αδελφός των Βουζ (εβραϊκά: בּ֣וּז ), Κεμουήλ (εβραϊκά: קְמוּאֵ֖ל ), Αζαυ (εβραϊκά: חֲז֔וֹ ), Κεσέδ (εβραϊκά: כֶּ֣שֶׂד ), Ιελδάφ (εβραϊκά: יִדְלָ֑ף ), Βαθουήλ (εβραϊκά: בְּתוּאֵֽל ) και Ουζ (εβραϊκά: ע֥וּץ ) ενώ είχε και ετεροθαλείς αδερφούς, από την Ρεημά, τους Ταβέκ (εβραϊκά: טֶ֣בַח ), Γαχάμ (εβραϊκά: גַּ֔חַם ), Ταχάς (εβραϊκά: תַּ֖חַשׁ ), Μααχά (εβραϊκά: מַעֲכָֽה )
Η Βιβλική Περικοπή
Γένεσις 22:20-22
« Ἰδού, ἡ Μελχὰ ἐγέννησε καὶ αὐτή υἱοὺς εἰς τὸν Ναχὼρ τὸν ἀδελφὸν σου·τὸν Οὔζ πρωτότοκον αὐτοῦ, καὶ τὸν Βοὺζ ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τὸν Κεμουήλ τὸν πατέρα τοῦ Ἀράμ,καὶ τὸν Κεσέδ, καὶ τὸν Ἀζαῦ, καὶ τὸν Φαλδές, καὶ τὸν Ἰελδάφ, καὶ τὸν Βαθουήλ.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Φώκια της λίμνης Βαϊκάλης
μικρογραφία|Μία φώκια Βαϊκάλης που κάθεται πάνω σε έναν βράχο|235x235pxΗ φώκια της Βαϊκάλης, φώκια της λίμνης Βαϊκάλης ή nerpa ( Pusa sibirica ), είναι ένα είδος άωτης  φώκιας, ενδημικό στη λίμνη Βαϊκάλη, στη Σιβηρία της Ρωσίας. Όπως η φώκια της Κασπίας, συγγενεύει με τη δακτυλιωτή φώκια της Αρκτικής. Η φώκια της Βαϊκάλης είναι μια από τις μικρότερες αληθινές φώκιες και το μόνο είδος πτερυγιόποδου, αποκλειστικά γλυκού νερού.
Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, ο πληθυσμός της φώκιας Βαϊκάλης κυμαίνεται από 80.000 μέχρι 100.000 ζώα
Βιότοπος
Η φώκια της Βαϊκάλης ζει μόνο στα νερά και τις όχθες της λίμνης Βαϊκάλης. Οι περιοχές της λίμνης στις οποίες κατοικούν οι φώκιες, αλλάζουν ανάλογα με την εποχή, καθώς και με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες. Είναι μοναχικά ζώα για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, ενώ μερικές φορές ζουν χιλιόμετρα μακριά από άλλα ζώα του είδους τους. Υπάρχουν περισσότερες φώκιες στη βόρεια λίμνη Βαϊκάλη, διότι εκεί οι Χειμώνες διαρκούν περισσότερο με αποτέλεσμα ο πάγος να καλύπτει τη λίμνη μεγαλύτερο μέρος του έτους από ότι στον Νότο, κάτι που ευνοεί τις γέννες
Διατροφή
Οι φώκιες της Βαϊκάλης τρώνε κυρίως ψάρια ενδημικά στη λίμνη Βαϊκάλη, όπως Comephorus και Cottocomephorus.
Αναπαραγωγή
μικρογραφία|Μία νεαρή φώκια|234x234px Οι θηλυκές φώκιες της Βαϊκάλης φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 3-6 ετών, ενώ οι αρσενικές περίπου στα 4-7 έτη. Οι φώκιες της Βαϊκάλης ζευγαρώνουν στο νερό προς το τέλος της περιόδου νεογνών.( pupping season ) Η συνολική εγκυμοσύνη της φώκιας Βαϊκάλης είναι περίπου 11 μήνες. Τα αρσενικά τείνουν να μένουν στο νερό, κάτω από τον πάγο, όλο το χειμώνα. Τα θηλυκά γεννούν συνήθως έναν νεογνό, αλλά είναι ένα από τα δύο μοναδικά είδη αληθινής φώκιας με την ικανότητα να γεννούν δίδυμα. Πολύ σπάνια έχουν καταγραφεί τρίδυμα ή τετράδυμα.
Παραπομπές
μικρογραφία|235x235px|Χάρτης της λίμνης Βαϊκάλης, βιότοπου της φώκιας Βαϊκάλης __ΜΕΠΠ__
Επιστολή Ταβαγκαλάβα
Η επιστολή Ταβαγκαλάβα (CTH 181) γράφτηκε από ένα Χετταίο βασιλιά (πιθανότατα από τον Χατουσίλι Γ΄, σύμφωνα με τους μελετητές), με παραλήπτη ένα βασιλιά των Αχιγιάβα (Αχαιών) γύρω στο 1250 π.Χ. Στο τρίτο πλακίδιο της επιστολής (το οποίο είναι το μόνο πλακίδιο που έχει σωθεί) εκφράζεται η ανησυχία του Χετταίου βασιλιά για τις δραστηριότητες του τυχοδιώκτη Πιγιάμα-Ραντού κατά των Χετταίων, ζητώντας την απέλαση του στο Χαττί υπό εγγυήσεις για καλή συμπεριφορά. Το όνομα της επιστολής προέρχεται από την αναφορά ενός αδελφού του βασιλιά των Αχιγιάβα με το όνομα Ταβαγκαλάβα. Σύμφωνα με διάφορους μελετητές, το όνομα Ταβαγκαλάβα (Tawagalawa) ίσως είναι η παραφθορά του ελληνικού ονόματος Ετεοκλής από παλαιότερο τύπο Ἐτεϝοκλέϝης (Etewoklewes) στη χετταιική γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εποχή του Ορείχαλκου Κατηγορία:Χιττιτική αυτοκρατορία Κατηγορία:Αιγαιακοί πολιτισμοί
Κοΐν
Το Κοΐν (στα ισπανικά: Coín) είναι μια κωμόπολη της επαρχίας της Μάλαγας στην Ανδαλουσία, πρωτεύουσα και κέντρο της φυσικής επαρχίας της Κοιλάδας του ποταμού Γουαδαλόρθε. Η οικονομία του είναι κατά βάση αγροτική αν και στο παρελθόν (ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή) έζησε στιγμές οικονομικής άνθησης βάσει της εξόρυξης μαρμάρου.
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Μάλαγας
Κόκκινη Εκκλησία
Η Εκκλησία των Αγίων Σίμωνος και Ελένης (Касцёл святых Сымона і Алены ) (Kościół św. Szymona i św. Heleny w Mińsku Szymona i św. Heleny w Mińsku), η οποία είναι γνωστή με το όνομα Κόκκινη Εκκλησία (Чырвоны касцёл) (Czerwony Kościół ), είναι μια καθολική εκκλησία που βρίσκεται στην Πλατεία Ανεξαρτησίας στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Αυτή η νεορομανική εκκλησία σχεδιάστηκε από τους Πολωνούς αρχιτέκτονες Tomasz Pajzderski και Władysław Marconi. Ο ακρογωνιαίος λίθος της τέθηκε το 1905 και η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1910. Τα τούβλα για τους τοίχους προήλθαν από την Częstochowa, ενώ τα κεραμίδια στέγη προήλθαν από το Βουοτσουάβεκ. Η κατασκευή του ναού χρηματοδοτήθηκε από τον Edward Woyniłłowicz (1847-1928). Η εκκλησία ονομάστηκε και αφιερώθηκε στη μνήμη των δύο νεκρών παιδιών του Woyniłłowicz, του Szymon (Σίμων) και της Helena (Ελένη).
Ιστορία
Το 1903, 2.000 περίπου από τους καθολικούς του Μινσκ έστειλαν μια αναφορά στις τοπικές αρχές ζητώντας έναν χώρο για να αρχίσουν να χτίζουν μια νέα καθολική εκκλησία. Αυτό το αίτημα εγκρίθηκε και η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1905. Η εκκλησία αφιερώθηκε στους δύο αγίους στις 20 Σεπτεμβρίου 1910. Στις 21 Δεκεμβρίου 1910, η εκκλησία άνοιξε. Εκείνη την εποχή, το Μινσκ ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το 1921, το Μινσκ έγινε η πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (BSSR) εντός της Σοβιετικής Ένωσης και η εκκλησία λεηλατήθηκε από τον Κόκκινο Στρατό. Το 1932, ο ναός έκλεισε από τις σοβιετικές αρχές. Το κτήριο εκχωρήθηκε στο Κρατικό Πολωνικό Θέατρο της BSSR και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως κινηματογράφος. Το 1941 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής επέστρεψαν το κτίριο στην αρχική του χρήση ως εκκλησία. Μετά τον πόλεμο, η εκκλησία έκλεισε ξανά από τις σοβιετικές αρχές και χρησιμοποιήθηκε εκ νέου ως κινηματογράφος.
Το 1990, μετά από δύο απεργίες πείνας που οργανώθηκαν από τους καθολικούς ακτιβιστές του Μινσκ Anna Nicievska-Sinevicz και τον Edward Tarletski,  το κτήριο επιστράφηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το εσωτερικό της εκκλησίας έχει ανακαινιστεί πλήρως και είναι πλέον ένα σημαντικό κέντρο θρησκευτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής στο Μινσκ. Έχει επίσης γίνει κέντρο της Λευκορωσικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας.
Το 2006, τα λείψανα του Edward Wayniłłowicz και της συζύγου του ενταφιάστηκαν εκ νέου στην εκκλησία. Το 1921, ο Wayniłłowicz, ο δωρητής που είχε χτίσει την εκκλησία, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του και να μετοικήσει στο Σλουτσκ της Λευκορωσίας λόγω των εδαφικών ανταλλαγών που ακολούθησαν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως ορίστηκαν από στη Συνθήκη Ειρήνης της Ρίγας. Εγκαταστάθηκε στο Μπίντγκοστς της Πολωνίας όπου και πέθανε το 1928.
Στις 26 Αυγούστου του 2020, κατά τη διάρκεια μιας αντικυβερνητικής διαδήλωσης στην Πλατεία Ανεξαρτησίας, η αστυνομία μπλόκαρε τις πόρτες της εκκλησίας ενώ υπήρχαν μέσα περίπου 100 άτομα. Ο αναπληρωτής επίσκοπος της Καθολικής Αρχιεπισκοπής του Μινσκ-Μογκίλεφ, Γιούρι Κασαμπούτσκι διαμαρτυρήθηκε για τις ενέργειες των αστυνομικών δυνάμεων, χαρακτηρίζοντας τες παράνομες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στη Λευκορωσία
Αγία Σαλώμη
H Σαλώμη, κατά τις Γραφές, ήταν ακόλουθος του Ιησού που εμφανίζεται σύντομα στα κανονικά ευαγγέλια και σε αποκρυφικά κείμενα. Αναφέρεται από τον Μάρκο ως παρούσα στη σταύρωση και ως μία από τις γυναίκες που βρήκαν τον τάφο του Ιησού άδειο. Η ερμηνεία την ταυτίζει περαιτέρω με άλλες γυναίκες που αναφέρονται αλλά δεν ονομάζονται στα κανονικά ευαγγέλια. Συγκεκριμένα συχνά αναφέρεται ως σύζυγος του Ζεβεδαίου, μητέρα του Ιακώβου και του Ιωάννη (λόγιοι λένε ότι οι Γραφές αναφέρονται είτε στον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, είτε στον Ιωάννη τον Πρεσβύτερο), δύο από τους Δώδεκα Αποστόλους. Σύμφωνα με τη μεσαιωνική παράδοση η Σαλώμη ήταν μία από τις τρεις Μαρίες, κόρες της Αγίας Άννας, και επομένως αδελφή (ή ετεροθαλή αδερφή) της Μαρίας, μητέρας του Ιησού.
Όνομα
Το όνομα "Σαλώμη" μπορεί να είναι η εξελληνισμένη μορφή ενός εβραϊκού ονόματος που προέρχεται από τη λέξη שָׁלוֹם (σαλώμ), που σημαίνει "ειρήνη".
Το όνομα ήταν κοινό εκείνη την εποχή. Εκτός από τη διάσημη «κόρη της Ηρωδιάδας», και η αδελφή και η κόρη του Μεγάλου Ηρώδη ονομάστηκαν Σαλώμη, καθώς και η βασίλισσα Σαλώμη Αλεξάνδρα (67 μ.Χ.), η τελευταία ανεξάρτητη ηγεμόνας της Ιουδαίας.
Στα Κανονικά Ευαγγέλια
Στο Κατά Μάρκον 15:40-41, η Σαλώμη αναφέρεται ως μία από τις γυναίκες που ήταν παρούσες στη Σταύρωση και υπηρέτησε τον Ιησού όταν ήταν στη Γαλιλαία μεταξύ των άλλων γυναικών, Μαρίας Μαγδαληνής, και Μαρίας της μητέρας του Ιακώβου του Μικρού και του Ιωσή. Το παράλληλο απόσπασμα του Ματθαίου 27:56 αναφέρει: «Ανάμεσά τους ήταν η Μαρία Μαγδαληνή, και η Μαρία η μητέρα του Ιακώνου και του Ιωσή, και η μητέρα των παιδιών του Ζεβεδαίου». Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια (1913) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Σαλώμη του Μάρκου 15:40 είναι πιθανώς το ίδιο πρόσωπο με τη μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου που αναφέρεται στο Κατά Ματθαίον. Αναφέρεται επίσης στο Κατά Ματθαίον 20:20, στο οποίο η Σαλώμη ζητά από τον Ιησού να αφήσει τους γιους της να καθίσουν μαζί του στον Παράδεισο.
Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, η Σαλώμη είναι μεταξύ των γυναικών που πήγαν στον τάφο του Ιησού για να χρίσουν το σώμα του με μύρο. Ανακάλυψαν ότι η πέτρα είχε πεταχτεί και ένας νεαρός με λευκά έπειτα τους είπε ότι ο Ιησούς είχε σηκωθεί και τους είπε να πουν στους μαθητές του Ιησού ότι θα τους συναντούσε στη Γαλιλαία. Στο Κατά Ματθαίον 28:1, δύο γυναίκες αναφέρονται στο παράλληλο απόσπασμα: η Μαρία Μαγδαληνή και η «άλλη Μαρία» - ταυτοποιήθηκαν προηγουμένως στο Κατά Ματθαίον 27:56 ως Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή.
Σε μη κανονικά έργα
Το Diatessaron (διὰ τεσσάρων), το οποίο είναι μέρος της συλλογής των Εκκλησιαστικών Πατέρων, διακρίνει την Σαλώμη και τη μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου ως δύο ξεχωριστά πρόσωπα, σε αντίθεση με την παράδοση που τις αναγνωρίζει ως ένα. "Και υπήρχαν στο βάθος όλοι οι γνωστοί του Ιησού και στέκονταν, και οι γυναίκες που ήρθαν μαζί Του από τη Γαλιλαία, εκείνες που τον ακολούθησαν και τον υπηρέτησαν. Μία από αυτές ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου του Μικρού και του Ιωσή, και η μητέρα των γιων του Ζεβεδαίου, και η Σαλώμη, και πολλοί άλλοι που ήρθαν μαζί Του στην Ιερουσαλήμ.".
Στο μη κανονικό Ελληνικό Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων (2ος αιώνας), η Σαλώμη εμφανίζεται ξανά ως μαθητής του Ιησού. Τον ρωτάει για πόσο καιρό θα κυριαρχήσει ο θάνατος και της λέει: «Όσο οι γυναίκες υπάρχουν, γιατί έρχομαι να τελειώσω τα έργα της γυναίκας». Σε αυτό η Σαλώμη φαίνεται να απαντά, "Τότε τα πήγα καλά στο να μην δημιουργήσω". Από αυτό το κείμενο φαίνεται ότι υπήρχε μια πρώιμη παράδοση ότι η Σαλώμη ήταν άτεκνη και πιθανώς άγαμη.
Στο Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Θωμά υπάρχει μια αναφορά στον Ιησού να ξαπλώνει σε ένα ντιβάνι και να τρώει σε ένα τραπέζι που ανήκε στην Σαλώμη και του ρωτήθηκε: «Ποιος είσαι κύριε, και πήρες τη θέση σου στο ντιβάνι μου και έφαγες από το τραπέζι μου;" Ο Ιησούς απαντά: "Είμαι αυτός που είναι από τον Έναν, και τα πράγματα που ανήκουν στον Πατέρα, μου έχουν δοθεί." Η Σαλώμη απαντά, "Αλλά είμαι μαθητής σου", και ο Ιησούς απαντά, "Όταν ο μαθητής είναι ενωμένος, θα γεμίσει με φως, αλλά αν είναι χωρισμένος θα γεμίσει με σκοτάδι."
Ένα απόκρυφο κοπτικό βιβλίο για την ανάσταση του Χριστού, που αποδίδεται στον απόστολο Βαρθολομαίο, ονομάζει τις γυναίκες που πήγαν στον τάφο. Μεταξύ αυτών ήταν: η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου, την οποία ο Ιησούς έσωσε από το χέρι του Σατανά. Η Μαρία που τον υπηρετούσε, η Μάρθα η αδερφή του Λαζάρου και "η Σαλώμη που τον έβαλε σε πειρασμό".
Αγιότητα
Η Αγία Σαλώμη εορτάζεται απο την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία την Κυριακή των Μυροφόρων (14 μέρες μετά το Πάσχα).
Η γιορτή της στη Λατινική Τελετή της Καθολικής Εκκλησίας είναι στις 24 Απριλίου ή στις 22 Οκτωβρίου.
Στο Ημερολόγιο των Αγίων της Λουθηρανικής Εκκλησίας - Σύνοδος του Μιζούρι, η γιορτή της είναι στις 3 Αυγούστου.
Στην τέχνη, συχνά απεικονίζεται με την Αγία Οικογένεια. Απεικονίζεται επίσης να κρατάει ένα θυμιατήριο (θυμιατό) ως σύμβολο της θυσίας και της πίστης της στον Ιησού Χριστό.
Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων Ισίδωρος
Ο Ισίδωρος (κατά κόσμον Μιχαήλ) Ρουσοχατζάκης γεννήθηκε το 1905 στο χωριό Μοχός Ηρακλείου Κρήτης, όπου και εμεγάλωσε. Νέος πήγε στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους, όπου ύστερα από την σχετική δοκιμασία εκάρη Μοναχός κατά το έτος 1923 και έλαβε το όνομα Ισίδωρος.. Το 1926 χειροτονονήθηκε Διάκονος. Αργότερα φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πήρε το πτυχίο το 1938. Το έτος 1937 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και στη συνέχεια έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Υπηρέτησε στις ΄Ενοπλες Δυνάμεις ως στρατιωτικός ιερέας κατά τα έτη 1937-1956, όπου διακρίθηκε για την δυναμικότητα και την πολύπλευρη δραστηριότητά του. Ως στρατιωτικός ιερέας της θρυλικής V. Μεραρχίας πήρε ενεργό μέρος στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο (1940-1941), εμψυχώνοντας τους στρατιώτες με τα λόγια του, αλλά και με το παράδειγμά του.. Στο Στρατό έφθασε μέχρι τον Βαθμό του Ταξιάρχου και διετέλεσε Διευθυντής Θρησκευτικού του Γενικού Επιτελείου Στρατού (1951-1956).
Ο ίδιος διατηρούσε στενές προσωπικές και πολύ φιλικές σχέσεις με τα Ανάκτορα, ήτοι την τότε βασιλική οικογένεια,  τον Βασιλιά Παύλο και την Βασίλισσα Φρειδερίκη, οι οποίοι τον υποστήριζαν ηθικά και τον βοήθησαν ποικιλοτρόπως και εμπράκτως  στην επιτέλεση του πνευματικού και του κοινωνικού έργου του, ως Επισκόπου αρχικά και αργότερα ως Μητροπολίτη Λάμπης και Σφακίων...
Το 1956 η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Κρήτης, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές και τα χαρίσματά του, τον εξέλεξε Επίσκοπο Λάμπης και Σφακίων, με έδρα το Σπήλι, της Επαρχίας Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 25-08-1956 και εγκαταστάθηκε στο Σπήλι, από όπου εποίμανε την Επισκοπή του. ΄Όταν κατά το έτος 1962 οι πρώην Επισκοπές της Εκκλησίας της Κρήτης ανυψώθηκαν "τιμής ένεκεν" σε Μητροπόλεις, έλαβε και εκείνος τον τίτλο του Μητροπολίτη της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης και Σφακίων.
Ο Μητροπολίτης Λάμπης και Σφακίων Ισίδωρος ήταν άνθρωπος ευφυέστατος, προικισμένος με πολλά φυσικά και επίκτητα χαρίσματα, δυναμικός, πολύ δραστήριος και ακούραστος.. Είχε οράματα και γνώριζε τον τρόπο να τα πραγματοποιεί. ΄Ηταν επίμονος και ότι συνελάμβανε και θεωρούσε ορθό, αγωνίζονταιν και το πραγματοποιούσε.΄Ηταν ο άνθρωπος όχι της θεωρίας, αλλά της πράξεως και αυτό το απέδειξε με τα έργα του, τα οποία πραγματοποίησε σε όλη του την ζωή. Εάν λάβει κανείς υπόψη του, ότι η Μητρόπολη την οποία διαποίμανε είναι μία από τις μικρότερες και πτωχότερες της Κρήτης και ότι η εποχή, κατά την οποία ήταν Μητροπολίτης, ήταν οικονομικά εξαιρετικά δύσκολη, τα έργα, όπου μέσα σε λίγα χρόνια κατόρθωσε να υλοποιήσει, εγγίζουν τα όρια του θαύματος.
Κατά το διάστημα της αρχιερατείας του (1956-1968) έγιναν μεταξύ άλλων και τα εξής έργα:
Επίσης φρόντισε για την μορφωτική και λοιπή αναβάθμιση του Κλήρου της Μητροπόλεως του. Μερίμνησε, ώστε να καλυφθούν όλες οι κενές ενοριακές θέσεις της Μητροπόλεως του με Εφημερίους. Αγαπούσε το ποίμνιό του και οι πιστοί ανταπέδιδαν την αγάπη του προς εκείνον.
Ο Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης διέθετε ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα κοινωνικής μέριμνας και η προσφορά του και στον τομέα αυτό υπήρξε μεγάλη.
Η αρχιερατεία του Μητροπολίτη Λάμπης και Σφακίων Ισιδώρου Ρουσοχατζάκη υπήρξε λαμπρή, υπό πάσαν έποψη θεωρούμενη. Πιστεύεται δικαιολογημένα, ότι χωρίς τα έργα, τα οποία πραγματοποιήθηκαν επί της εποχής του στο Σπήλι και εν γένει στην Ιερά Μητρόπολη, πιθανώς να μην υπήρχε η σημερινή Ιερά Μητρόπολη Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων, αλλά ίσως να είχε συγχωνευθεί με άλλη γειτονική Μητρόπολη.
Ο Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης, ύστερα από μία εγχείρηση ρουτίνας και συνεπεία διαφόρων μετεγχειρητικών επιπλοκών, απεβίωσε το έτος 1968, σε ηλικία 64 ετών, σχετικά νέος. Είναι βέβαιο, ότι εάν θα ζούσε περισσότερο, θα πραγματοποιούσε ακόμη και πολλά άλλα και σπουδαία έργα..
Ο Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης μετά τον θάνατόν του τιμήθηκε  για την προσωπικότητά του και το όλον έργο του και στο Σπήλι έχει στηθεί προτομή του. Η προσφορά του αναγνωρίσθηκε και αναγνωρίζεται από τους πάντες.
Πηγές
Ισιδωρος
Τα Καπρίτσια
thumb|350px|Capricho Νο. 43: [[Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα|El sueño de la razón produce monstruos (Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα), Φρανθίσκο Γκόγια, 21,3 x 15,1 εκ. (εικόνα)/ 30,6 x 20,1 εκ. (χαρτί), περ. 1797-98. Το διασημότερο έργο της σειράς Τα Καπρίτσια.]] Τα Καπρίτσια (Ισπανικά: Los Caprichos) είναι μια σειρά 80 χαρακτικών που δημιούργησε ο Ισπανός καλλιτέχνης Φρανθίσκο Γκόγια κατά τα έτη 1797 και 1798, και τα δημοσίευσε σαν μία συλλογή έργων το 1799. Τα χαρακτικά αυτά ήταν ένα καλλιτεχνικό πείραμα: ένα μέσο που χρησιμοποιεί ο Γκόγια για να καταδικάσει την παγκόσμια ανοησία, και την ανοησία στην Ισπανική κοινωνία στην οποία έζησε. Η κριτική του είναι εκτεταμένη και καυστική. Στρέφεται κατά της κυριαρχίας της δεισιδαιμονίας, της αμάθειας και της ανικανότητας της άρχουσας τάξης, της έλλειψης παιδείας, των οικογενειακών λαθών, και της παρακμής της λογικής. Σε κάποια από τα χαρακτικά της σειράς ο καλλιτέχνης στρέφεται κατά του κλήρου. Ο Γκόγια περιγράφοντας αυτή τη σειρά έργων, ανέφερε ότι απεικονίζει τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις.
Ο Γκόγια έγραψε μία σύντομη εξήγηση για κάθε εικόνα σε ένα χειρόγραφο που τώρα βρίσκεται στο Μουσείο ντελ Πράδο. Αυτές οι σημειώσεις βοηθούν σημαντικά στην κατανόηση των -συχνά αινιγματικών- προθέσεων του καλλιτέχνη, όπως και οι τίτλοι που βρίσκονται κάτω από κάθε εικόνα. Αυτή η σειρά του Γκόγια, και η τελευταία ομάδα χαρακτικών της σειράς Οι Συμφορές του Πολέμου, τα οποία ο Γκόγια αποκαλούσε "caprichos enfáticos" (εμφατικά καπρίτσια) απέχουν πολύ από το πνεύμα της ξέγνοιαστης φαντασίας που ο όρος "καπρίτσιο" συνήθως αντιπροσωπεύει στην τέχνη.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1799 ο Γκόγια διαφήμιζε τα Καπρίτσια γράφοντας: Μπορεί κανείς να τα αγοράσει από το κατάστημα ποτών και αρωμάτων της Κάγε δε Δεσενιάνο πληρώνοντας 320 ρεάλια για τη σειρά των 80 χαρακτικών. Ωστόσο, λίγες βδομάδες αργότερα, τα χαρακτικά έπαψαν να διατίθενται στο κοινό, πιθανώς λόγω πιέσεων που ασκήθηκαν από εκκλησιαστικούς κύκλους. Το 1803 οι μήτρες και όσες σειρές απέμεναν αδιάθετες δωρίστηκαν από τον Γκόγια στον βασιλιά Κάρολο Δ και μεταφέρθηκαν στο Βασιλικό Χαλκογραφείο, όπου βρίσκονται έως σήμερα. Ως "αντάλλαγμα" για τη δωρεά του αυτή, ο Γκόγια έλαβε την υπόσχεση ότι θα δοθεί ετήσιο εισόδημα στον γιο του Χαβιέρ. Τα Καπρίτσια δεν επρόκειτο να τυπωθούν και πάλι στο σύνολό τους παρά πολύ αργότερα, στα μέσα του 19ου αιώνα, συμβάλλοντας έκτοτε σημαντικά (αρχικά ίσως και περισσότερο απ' ό,τι οι πίνακες του) στο να γίνει ο Γκόγια ευρύτατα γνωστός και να αποκτήσει τη φήμη που απέκτησε στην Ευρώπη.
Τεχνική
Ο Γκόγια χρησιμοποίησε στα Καπρίτσια, όπως και στα περισσότερα χαρακτικά του, την τεχνική της γραμμικής οξυγραφίας, σύμφωνα με την οποία ο καλλιτέχνης χαράζει το βασικό σχέδιο με αιχμηρό αντικείμενο στο κερί με το οποίο καλύπτεται η πλάκα χαλκού. Εν συνεχεία, η πλάκα βυθίζεται στο κατάλληλο υγρό, το οποίο "περνάει" από τις χαράξεις που έχουν γίνει στο κερί και τις αποτυπώνει στο μέταλλο, από το οποίο και γίνεται η εκτύπωση. Παράλληλα, ωστόσο, με τη γραμμική οξυγραφία, για να πετύχει μεγαλύτερες ενιαίες επιφάνειες γκρίζου ή μαύρου χρώματος, ο Γκόγια χρησιμοποιούσε και την τονική οξυγραφία (ακουατίντα, Αγγλικά: aquatint), η οποία είχε εμφανιστεί σχετικά πρόσφατα τότε στη Γαλλία. Με αυτόν τον τρόπο πέτυχε εντυπωσιακές τονικές διαβαθμίσεις, όπως αυτές που κυριαρχούν στο χαρακτικό Την απήγαγαν!, όπου δύο άντρες έχουν απαγάγει μια γυναίκα.
==Τα έργα της σειράς Τα Καπρίτσια (Los Caprichos) ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτικά του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Τρίλοφο Καρδίτσας
Το Τρίλοφο είναι οικισμός του Πετρωτού στη Θεσσαλία και Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Τρίλοφο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, δίπλα και δυτικά του ποταμού Αχελώου σε υψόμετρο 680 μέτρων. Απέχει περίπου 18 χλμ. (οδηγικά) Δ,-ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 93 χλμ. Δ. από την Καρδίτσα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940 με την ονομασία Ντούγλιστα να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετρωτού. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Τρίλοφον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Παλαιόδενδρο, το Πετρωτό και τη Συκέα αποτελούν την κοινότητα Πετρωτού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 42 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Μοντεφελτράνο Β΄ ντα Μοντεφέλτρο
Ο Μοντεφελτράνο Β΄, ιταλ.: Montefeltrano II da Montefeltro (απεβ. το 1255) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος, ο οποίος ήταν κύριος του Ουρμπίνο από το 1242 μέχρι το τέλος του. Ήταν επίσης κόμης του Moντεφέλτρο και της Πιετραρούμπια.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο
Δημογραφία της Σερβίας και Μαυροβουνίου
δεξιά|μικρογραφία|Εθνοτικός χάρτης της Σερβίας δεξιά|μικρογραφία|Εθνοτικός χάρτης του Μαυροβουνίου Τα δημογραφικά στοιχεία της Σερβίας και του Μαυροβουνίου αποτελούν τους πληθυσμούς της Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο συνολικός πληθυσμός της περιοχής ήταν περίπου 10.600.000 άτομα (Σερβία - 9.981.929 άτομα, Μαυροβούνιο - 620.000 άτομα). Το 2000 στη Σερβία το 19.95% του πληθυσμού ήταν κάτω των 14 ετών (1.028.355 άνδρες και 963.366 γυναίκες), ενώ στο Μαυροβούνιο το ποσοστό αυξανόταν σε 22.05% (77.582 άνδρες και 72.395 γυναίκες). Το 65.22% των Σέρβων (3.187.746 άνδρες και 3.322.425 γυναίκες) και το 66.16% των Μαυροβουνίων (222.095 άνδρες και 227.923 γυναίκες) ήταν μεταξύ 15 και 64 ετών. Το 14.83% των Σέρβων (638.204 άνδρες και 841.833 γυναίκες) και το 11.79% των Μαυροβουνίων (32.400 άνδρες και 47.763 γυναίκες) ήταν 65 ετών και άνω.
Οι εκτιμήσεις το 2000 τοποθετούσαν την αύξηση του πληθυσμού της Σερβίας στο 0.739%. Τα αντίστοιχα ποσοστά γεννήσεων ήταν 12.20/1000 στη Σερβία) και 14.9/1000 στο Μαυροβούνιο. Τα ποσοστά θνησιμότητας ήταν 11.08/1000 στη Σερβία και 7.9/1000 στο Μαυροβούνιο. Το καθαρό ποσοστό μετανάστευσης ήταν 6.29/1000 στη Σερβία και -29.18/1.000 στο Μαυροβούνιο. Συνολικά τα ποσοστά γονιμότητας ήταν 1.7 παιδιά/γυναίκα στη Σερβία και 2.0 παιδιά/γυναίκα στο Μαυροβούνιο. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Δημογραφικά στοιχεία της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Τα στοιχεία προέρχονται από τις στατιστικές του [[Διεθνής Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας|Διεθνού Οργανισμού Τροφίμων για το 2005. Ο αριθμός των κατοίκων είναι σε χιλιάδες.]] Το 2000 η βρεφική θνησιμότητα στη Σερβία έφτανε στους 20.13 θανάτους ανά 1.000 γεννήσεις. Στο Μαυροβούνιο έφθανε τους 10.97 θανάτους ανά 1.000 γεννήσεις. Συνολικά προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννα ήταν 72.39 χρόνια στη Σερβία (69.31 χρόνια στους άνδρες και 75.72 χρόνια στις γυναίκες) και 75.46 στο Μαυροβούνιο (71.45 χρόνια στους άνδρες και 79.82 χρόνια στις γυναίκες).
Οι εθνοτικές ομάδες της περιοχής εκπροσωπούνταν ως εξής: Σέρβοι 62.6%, Αλβανοί 16.5%, Μαυροβούνιοι 5%, Γιουγκοσλάβοι 3.4%, Ούγγροι 3.3%, άλλες εθνότητες 9.2% (1001). Όσον αφορά τη θρησκεία, το 65% των κατοίκων ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, το 19% ήταν Μουσουλμάνοι, το 4% ήταν ρωμαιοκαθολικοί, το 1% ήταν προτεστάντες και το 11% του πληθυσμού πίστευε σε άλλες θρησκείες. Οι κύριες γλώσσες στην ομοσπονδία ήταν τα σερβικά, αλβανικά, κροατικά, βοσνιακά και ουγγρικά.
Το 2002, το 96.4% του πληθυσμού ηλικίας 15 ετών και άνω μπορούσαν να διαβάσουν και να γράψουν (98.9% στους άνδρες, 94.1% στις γυναίκες).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δημογραφία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Δημογραφία της Σερβίας
Κέρκωπες (έπος)
Οι Κέρκωπες ήταν ένα μικρό διασκεδαστικό ποίημα (ένα επύλλιο), το οποίο ο ψευδο-Ηρόδοτος, ο Πρόκλος και ο Αρποκρατίων απέδιδαν στον Όμηρο.
Το ποίημα τοποθετούσε τη δράση των αδελφών Κερκώπων στην περιοχή της Οιχαλίας, και διηγιόταν τις πανουργίες τους και, τελικά, την σύλληψή τους από τον Ηρακλή, όταν προσπάθησαν να του κλέψουν τα όπλα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Ανυψωτικός εξοπλισμός
Η χρήση του ανυψωτικού εξοπλισμού μπορεί να ενέχει κινδύνους, και είναι αντικείμενο κανονισμών ασφαλείας στις περισσότερες χώρες.
Παραπομπές
.
Κατηγορία:Μηχανές
Μακαρισμοί
thumb|«Το κήρυγμα των Μακαρισμών», πίνακας του [[Τζέιμς Τισό, περ. 1890, Μουσείο του Μπρούκλιν]] Οι Μακαρισμοί είναι οκτώ ευλογίες, το κείμενο των οποίων παρέδωσε προφορικά ο Ιησούς Χριστός στην Επί του Όρους Ομιλία (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον). Ο κάθε μακαρισμός αποτελεί μια διακήρυξη σαν παροιμία. Οι 4 από αυτούς εμφανίζονται και στην «Ομιλία επί τόπου πεδινού» στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον.
Στην ελληνιστική γλώσσα αμφότερων των Ευαγγελίων η καθεμιά από τις διακηρύξεις αρχίζει με τη λέξη μακάριοι, που επιδέχεται τις ερμηνείες «ευτυχείς», «πλούσιοι» ή «ευλογημένοι». Η αντίστοιχη λέξη στην κλασική λατινική μετάφραση της Βίβλου, τη «Βουλγάτα», είναι beati.
Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης
Η γενικότερη συμφωνία των μελετητών ως προς τον αριθμό των ξεχωριστών δηλώσεων-ευλογιών που αποτελούν τους Μακαρισμούς είναι οκτώ, αλλά μερικοί δέχονται ότι είναι εννέα ή και δέκα. Οι Μακαρισμοί ακολουθούν ένα απλό σχήμα: Ο Ιησούς κατονομάζει μια ομάδα ανθρώπων που γενικώς θεωρούνται άτυχοι ή «αφελείς» και διακηρύσσει ότι είναι ευλογημένοι.
Στο ε΄ κεφάλαιο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου
right|thumb|205px|Το κείμενο των Μακαρισμών στο ιερό της «Παναγίας της Ειρήνης» (Our Lady of Peace Shrine), στον Αυτοκινητόδρομο [[Interstate 80|I-80 στο Πάιν Μπλαφς του Ουαϊόμινγκ (2016)]] Οι οκτώ Μακαρισμοί στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο είναι οι ακόλουθοι, παρατιθέμενοι ανά στίχο (κεφ. ε΄, στίχοι 3-10): "3Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι· ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 4Μακάριοι οἱ πενθοῦντες· ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται. 5Μακάριοι οἱ πραεῖς· ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσιν τὴν γῆν. 6Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην· ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. 7Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες· ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. 8Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ· ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται. 9Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί· ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ θεοῦ κληθήσονται. 10Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης· ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν."
Στον ένατο μακαρισμό (ε΄ 11-12):
"11Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν [ρήμα] καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι, ἕνεκεν ἐμοῦ· 12χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς· οὕτως γὰρ ἐδίωξαν τοὺς προφήτας τοὺς πρὸ ὑμῶν."
το πρόσωπο αλλάζει από τρίτο σε δεύτερο ενικό. Διότι ο Ιησούς απευθύνεται τώρα στους Αποστόλους και ο μακαρισμός αφορά την ανοχή της κακολογίας. Ο καινοδιαθηκολόγος R.T. France (1938-2012) θεωρεί ότι οι δύο αυτοί στίχοι βασίζονται σε χωρίο από το 51ο κεφάλαιο του βίβλίου του Ησαΐα (στίχος 7: «ἀκούσατέ μου, οἱ εἰδότες κρίσιν, λαός μου, οὗ ὁ νόμος μου ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν· μὴ φοβεῖσθε ὀνειδισμὸν ἀνθρώπων καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἡττᾶσθε.»)
Οι διακηρύξεις που απαντώνται μόνο στο Κατά Ματθαίον αφορούν τους πραείς, τους ελεήμονες, τους «καθαρούς τη καρδία» και τους «ειρηνοποιούς», ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες απαντώνται και στο Κατά Λουκάν. Επίσης, στον πρώτο Μακαρισμό, ο όρος «πτωχοὶ τῷ πνεύματι» απαντάται μόνο στον Ματθαίο.
Στο στ΄ κεφάλαιο του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου
thumbnail|Οι Οκτώ Μακαρισμοί. Σελίδα από το χειρόγραφο Walters, W.171 (15ος αιώνας) Οι 4 Μακαρισμοί στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον είναι λιγότερο γνωστοί και εντάσσονται στο πλαίσιο της «Ομιλίας επί τόπου πεδινού». Είναι οι εξής (στ΄ 20-22):
"20Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔλεγε· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 21μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. 22μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου."
Ακολουθεί ένας στίχος (23) αντίστοιχος με εκείνον του Ματθαίου: «χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.» Αμέσως μετά ωστόσο ο Λουκάς αντιπαραθέτει το αντίθετο των μακαρισμών, μια αντίστοιχη τετράδα ταλανισμών, που αρχίζουν με τη λέξη «οὐαὶ» (στ΄ 24-26):
"24Πλὴν οὐαὶ ὑμῖν τοῖς πλουσίοις, ὅτι ἀπέχετε τὴν παράκλησιν ὑμῶν. 25οὐαὶ ὑμῖν οἱ ἐμπεπλησμένοι, ὅτι πεινάσετε. οὐαί ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε. 26οὐαὶ ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς ψευδοπροφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.."
Αυτά τα «ουαί» είναι διαφορετικά από εκείνα κατά των Φαρισαίων, τα οποία εμφανίζονται στο ενδέκατο κεφάλαιο (ια΄ 37-54).
Στην Επιστολή Ιακώβου
Μακαρισμός περιέχεται και στην Επιστολή Ιακώβου, επίσης βιβλίο της Καινής Διαθήκης, αλλά σε έναν μόνο στίχο, που θυμίζει ειδικότερα τον όγδοο και τον ένατο μακαρισμό του Ματθαίου:
"Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. (Ιακ. α΄ 12)"
Ανάλυση και ερμηνεία
thumb|right|Ο [[Ναός των Μακαρισμών είναι ρωμαιοκαθολικός ναός στην κατά την παράδοση τοποθεσία όπου έγινε η Επί του Όρους Ομιλία.]] Ο κάθε Μακαρισμός αποτελείται από δύο φράσεις: τη συνθήκη και το αποτέλεσμα. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις οι φράσεις που έχουν επιλεχθεί είναι οικείες, από κάποια χωρία της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά στο κήρυγμά του ο Ιησούς τους δίνει νέο διδακτικό νόημα. Ως σύνολο, οι Μακαρισμοί παρουσιάζουν ένα νέο σύστημα ιδανικών, που εστιάζουν στην αγάπη και στην ταπεινότητα αντί στη δύναμη. Απηχούν τα ιδανικά της διδασκαλίας του Ιησού για την πνευματικότητα και τη φιλευσπλαχνία.
Ο όρος «πραείς» ήταν οικείος από την Παλαιά Διαθήκη, π.χ. στον λστ΄ ψαλμό του Δαβίδ (στίχος 11) αναφέρεται: «οἱ δὲ πραεῖς κληρονομήσουσι γῆν καὶ κατατρυφήσουσιν ἐπὶ πλήθει εἰρήνης». Παρά το ότι ο μακαρισμός για τους πραείς έχει εγκωμιασθεί πολύ και από μη Χριστιανούς, π.χ. από τον Μαχάτμα Γκάντι, ορισμένοι διανοητές στάθηκαν επικριτικοί απέναντί στην προτροπή προς πραότητα: Ο Φρίντριχ Νίτσε στο έργο του Γενεαλογία της ηθικής θεωρεί τον στίχο ως επιτομή αυτού που αντιλαμβανόταν ως «ηθική των δούλων».
Τα χριστιανικά «έργα ελέους», που διακρίνονται σε υλικά και πνευματικά, απηχούν το μοτίβο του μακαρισμού για τους ελεήμονες. Ο όρος «ειρηνοποιοί» ερμηνεύεται παραδοσιακά ως όχι μόνο εκείνοι που ζουν ειρηνικά με τους άλλους, αλλά και εκείνοι που κάνουν το καλύτερο που μπορούν για την προαγωγή της φιλίας στην ανθρωπότητα και την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου. Ο Γρηγόριος Νύσσης ερμηνεύει τον όρο ως φιλόθεο έργο κατά μίμηση της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Τζον Γουέσλεϋ είπε ότι οι ειρηνοποιοί «επιχειρούν να ηρεμήσουν τα θυελλώδη πνεύματα των ανθρώπων, να κατασιγάσουν τα τυρβώδη πάθη τους, να μαλακώσουν τον νου των αντίθετων παρατάξεων και, ει δυνατόν, να τις συμφιλιώσουν. ... εφαρμόζουν όλες τις δυνάμεις τους, όλα τα τάλαντα που τους έχει δώσει ο Θεός, προκειμένου να διατηρήσουν την ειρήνη όπου υπάρχει και να την αποκαταστήσουν όπου δεν υπάρχει.»
Η φράση «πτωχοὶ τῷ πνεύματι» έχει δεχθεί ποικίλες ερμηνείες. Ο A.W. Tozer (1897-1963) περιγράφει την «πτωχείαν» αυτή ως μια «εσωτερική κατάσταση αντίστοιχη με τις εξωτερικές συνθήκες ενός συνηθισμένου ζητιάνου του δρόμου». Δεν αποτελεί κλήση προς την υλική φτώχεια.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Για την Ορθόδοξη Εκκλησία οι Μακαρισμοί αντιπροσωπεύουν οκτώ βασικές ηθικές αρχές της επί του Όρους Ομιλίας του Ιησού Χριστού. Με τη στενή έννοια υπονοείται μόνο η διατύπωση του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, και με αυτή ψάλλονται κατά τις Κυριακές και στις νεκρώσιμες ακολουθίες. Ειδικότερα στην Ορθόδοξη Εκκλησία οι Μακαρισμοί ψάλλονται για παράδειγμα στην Ακολουθία των Αγίων Παθών (όρθρος της Μεγάλης Παρασκευής, που τελείται το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης), παρενθετικά μεταξύ τροπαρίων, αμέσως μετά την έξοδο του Εσταυρωμένου.
Θεολογικώς, οι Μακαρισμοί έχουν εσχατολογική χροιά, καθώς σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μετά την πτώση των πρωτοπλάστων δεν υπάρχει στην παρούσα ζωή πλήρης «μακαριότητα». Ο άνθρωπος γίνεται μέτοχος της θεϊκής μακαριότητας με την αναγέννηση και δικαίωση, αλλά μόνο μετά τον θάνατό του και την τελική κρίση.
Σε άλλα θρησκευτικά έργα
"Ναι, ευλογημένοι οι πτωχοί στο πνεύμα που έρχονται προς με, διότι δικό τους είναι το βασίλειο των ουρανών (3 Nephi 12:3)."
"Και ευλογημένοι όλοι όσοι πεινούν και διψούν για δικαιοσύνη, διότι θα γεμίσουν με το Άγιο Πνεύμα (3 Nephi 12:6)."
Στον Μπαχαϊσμό η πινακίς Lawḥ-i-Aqdas περιέχει τη δήλωση: "Μακαρία η ψυχή η υψωθείσα εν ζωή δια της ζωογόνου Μου πνοής και η κερδήσασα την είσοδον εις το ουράνιον Βασίλειόν μου."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον Κατηγορία:Βιβλικές εκφράσεις Κατηγορία:Ερμηνευτική
Ντόνι φαν ντε Μπέικ
Ο Ντόνι φαν ντε Μπέικ (ολλανδικά: Donny van de Beek, 18 Απριλίου 1997) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Εθνική Ολλανδίας.
Πρώτα χρόνια
Ο φαν ντε Μπέικ ξεκίνησε την καριέρα του ως αγόρι στην τοπική ακαδημία Veensche Boys όπου έπαιζε κάποτε ο πατέρας του, Αντρέ. Τον Αύγουστο του 2014, εντάχθηκε στην ακαδημία νέων του Άγιαξ υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο. Προχώρησε περαιτέρω στην ακαδημία και συμμετείχε στη νίκη της ομάδας Α1 στο Σούπερ Καπ εναντίον της ομάδας Α1 της Φέγενορντ. Στις 27 Ιανουαρίου 2015, υπέγραψε επέκταση συμβολαίου, για να τον κρατήσει στον σύλλογο μέχρι τα μέσα του 2018.
Ο φαν ντε Μπέικ έκανε το ντεμπούτο του για τον Γιόνγκ Άγιαξ (την εφεδρική ομάδα του Άγιαξ) στην Ίιρστε Ντιβίζι εναντίον της Σπάρτα Ρότερνταμ τον Ιανουάριο του 2015. Δύο μήνες αργότερα, ο προπονητής Φράνκ ντε Μπουρ τον κάλεσε στην πρώτη ομάδα για έναν αγώνα πρωταθλήματος ενάντια στην Αντό Ντεν Χαάχ. Στο τέλος της σεζόν 2014–15, κέρδισε το βραβείο AFC Ajax Talent of the Future.
Τον Νοέμβριο του 2015, ο φαν ντε Μπέικ κλήθηκε στην πρώτη ομάδα για έναν αγώνα στο Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της σκωτσέζικης ομάδας Σέλτικ. Πραγματοποίησε το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του στον αγώνα, τον οποίο ο Άγιαξ κέρδισε με 2-1. Τρεις ημέρες αργότερα, ο φαν ντε Μπέικ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα σε μια νίκη 2–0 στο πρωτάθλημα εναντίον της Ζβόλε. Τον επόμενο μήνα, σκόραρε το πρώτο του γκολ για τον Άγιαξ σε μια ισοπαλία 1–1 εναντίον της νορβηγικής ομάδας Μόλντε.
Άγιαξ
Στην αρχή της σεζόν 2016-17, ο νέος προπονητής Πέτερ Μπος συμπεριέλαβε τον φαν ντε Μπέικ στην αποστολή του Άγιαξ για τον αγώνα για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον του ΠΑΟΚ. Στις 26 Ιουλίου, έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον του ΠΑΟΚ ως βασικός στην ισοπαλία με 1-1. Καθώς έπαιζε για τον Γιόνγκ Άγιαξ στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν σημείωσε αξιολόγηση 7.0 βαθμών μέσο όρο στις εμφανίσεις του. Τον Νοέμβριο συμπεριλήφθηκε στην Ομάδα της Εβδομάδας του Γιουρόπα Λιγκ για την εμφάνισή του κόντρα στον Παναθηναϊκό. Ο φαν ντε Μπέικ αγωνίστηκε ως αλλαγή στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ εκείνης της σεζόν, με τον Άγιαξ να χάνει με 2-0 κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18 ο φαν ντε Μπέικ άρχισε να καθιερώνεται ως παίκτης της πρώτης ομάδας. Σκόραρε ένα γκολ και στα δύο σκέλη του προκριματικού του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στη γαλλική Νις. Στις 18 Νοεμβρίου, ο φαν ντε Μπέικ σημείωσε χατ-τρικ σε μια νίκη 8–0 στο πρωτάθλημα εναντίον της Μπρέντα. Συνολικά μέτρησε 34 εμφανίσεις με 11 γκολ και 6 ασίστ στο πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν.
Ο φαν ντε Μπέικ έπαιξε καθοριστικό ρόλο ως επιθετικός μέσος για τον Άγιαξ τη σεζόν 2018-19, ξεκινώντας σχεδόν κάθε αγώνα σε όλες τις διοργανώσεις, καθώς η ομάδα κέρδισε τον πρώτο της τίτλο πρωταθλήματος μετά από πέντε χρόνια και προκρίθηκε στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο φαν ντε Μπέικ σκόραρε εναντίον της Γιουβέντους στις 16 Απριλίου στον δεύτερο αγώνα των προημιτελικών για να βοηθήσει την ομάδα του να προκριθεί με συνολικό σκορ 3-2. Στις 7 Μαΐου, σκόραρε εναντίον της Τότεναμ στον πρώτο αγώνα των ημιτελικών που οδήγησε σε μια εκτός έδρας νίκη με 1-0 για τον Άγιαξ. Παρόλα αυτά, ο Άγιαξ δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό. Στη σεζόν 2019–20 του Τσάμπιονς Λιγκ, ο φαν ντε Μπέικ σκόραρε εναντίον της Βαλένθια σε μια εκτός έδρας νίκη με 3-0 και της Τσέλσι στην ισοπαλία 4-4. Ωστόσο, ο Άγιαξ έχασε 1-0 εντός έδρας από τη Βαλένθια για να αποκλειστεί από τη φάση των ομίλων.
2020-22
Στις 30 Αυγούστου 2020, ο Άγιαξ κατέληξε σε συμφωνία με την αγγλική ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για τη μεταγραφή του φαν ντε Μπέικ. Η μεταγραφή ολοκληρώθηκε τρεις ημέρες αργότερα με τον παίκτη να υπογράφει πενταετές συμβόλαιο για 35 εκατομμύρια £ συν 5 εκατομμύρια £ σε μπόνους. Ο φαν ντε Μπέικ επέλεξε να φορέσει τη φανέλα με το νούμερο 34 ως φόρο τιμής στον πρώην συμπαίκτη του στον Άγιαξ, Άμπντελχακ Νουρί, ο οποίος κατέρρευσε κατά τη διάρκεια ενός φιλικού το 2017. Ο φαν ντε Μπέικ είχε μικρή συμμετοχή κατά την πρώτη του σεζόν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ξεκινώντας μόνο τέσσερις αγώνες της Πρέμιερ Λιγκ. Έκανε το ντεμπούτο του σε ένα φιλικό με την Άστον Βίλα στις 12 Σεπτεμβρίου, πριν κάνει το αγωνιστικό του ντεμπούτο ως αλλαγή στον εναρκτήριο αγώνα της ομάδας στην Πρέμιερ Λιγκ εντός έδρας με την Κρίσταλ Πάλας στις 19 Σεπτεμβρίου όπου και σημείωσε το μοναδικό γκολ της Γιουνάιτεντ στην ήττα με 3-1.
Στη δέυτερη χρονιά του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν πραγματοποίησε πολλές εμφανίσεις. Στον τελευταίο αγώνα του προπονητή Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ, την ήττα με 4–1 από τη Γουότφορντ στις 20 Νοεμβρίου 2021, ο φαν ντε Μπέικ αγωνίστηκε ως αλλαγή μόνο για τρίτη φορά σε δώδεκα αγώνες στο πρωτάθλημα, σημειώνοντας το δεύτερο και τελευταίο του γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ για το σύλλογο. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν: στους δέκα αγώνες της Πρέμιερ Λιγκ υπό τους αντικαταστάτες Μάικλ Κάρικ και Ράλφ Ράγκνικ, είχε συνολικά μόνο 9 λεπτά χρόνου παιχνιδιού.
Έβερτον (δανεισμός)
Στις 31 Ιανουαρίου 2022, ο φαν ντε Μπέικ παραχωρήθηκε δανεικός στην Έβερτον μέχρι το τέλος της σεζόν 2021–22. Ξεκίνησε πέντε από τους πρώτους έξι αγώνες, αλλά στη συνέχεια η θητεία του στον σύλλογο αμαυρώθηκε από επίμονους τραυματισμούς στους μηρούς και έπαιξε ξανά μόνο στον τελευταίο αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ της σεζόν, την ήττα με 5-1 από την Άρσεναλ. Το γκολ της Έβερτον σημείωσε ο φαν ντε Μπέικ.
2023-παρόν
Τον Ιανουάριο του 2023, ο φαν ντε Μπέικ υπέστη τραυματισμό στο γόνατο σε μια νίκη 3-0 επί της Μπόρνμουθ που τον έθεσε εκτός δράσης για το υπόλοιπο της σεζόν.
Εθνική ομάδα
Ο φαν ντε Μπέικ εκπροσώπησε την εθνική Ολλανδίας Κ-17, την εθνική Ολλανδίας Κ-19 , την εθνική Ολλανδίας Κ-20 , και την εθνική Ολλανδίας Κ-21. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2013, ο φαν ντε Μπέικ έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα κάτω των 17 ετών εναντίον της Γερμανίας. Ήταν μέρος της ομάδας που κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κάτω των 17 ετών το 2014 αφού νίκησε τη Σκωτία στον ημιτελικό. Ωστόσο, ηττήθηκαν στον τελικό από την Αγγλία.
Στυλ παιχνιδιού
Ένας τακτικά ευέλικτος και εργατικός παίκτης, ο φαν ντε Μπέικ είναι ικανός να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις της μεσαίας γραμμής. Στον Άγιαξ, ο φαν ντε Μπέικ αγωνίστηκε κυρίως ως κεντρικός ή επιθετικός μέσος, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως αμυντικός μέσος. Η ισπανική εφημερίδα Mundo Deportivo γράφει ότι παίζει πιο επιθετικά από άλλους μέσους. Το Goal.com περιγράφει τον φαν ντε Μπέικ ως έναν παίκτη που έχει "εξαιρετικό έλεγχο και είναι πολύ επικίνδυνος όταν κάνει τρεξίματα μέσα στην περιοχή".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιόνγκ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον
Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Ρωσίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου τρίτης κατηγορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ρωσίας
Γ΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Ρωσίας
Η Τρίτη κατηγορία (ρωσικά: Третий дивизион), γνωστή και ως Πρωτάθλημα ΛΦΛ (Первенство ЛФЛ), όπως και με το γενικό τίτλο Ρωσικό πρωτάθλημα μεταξύ ερασιτεχνικών ποδοσφαιρικών συλλόγων (Первенство России среди любительских футбольных клубов), είναι το τέταρτο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ρωσίας. Υπεύθυνη διεξαγωγής της διοργάνωσης είναι η Ερασιτεχνική Ποδοσφαιρκή Ένωση (ЛФЛ).
Η διοργάνωση έχει ερασιτεχνικό-ημιεπαγγελματικό χαρακτήρα. Στο τέλος κάθε περιόδου, οι δέκα πρώτες ομάδες κάθε τμήματος της διοργάνωσης, κερδίζουν την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία. Οι ομάδες που τερματίζουν στις χαμηλότερες θέσεις των τμημάτων της Μόσχας, της Περιφέρειας Μόσχας και της Σιβηρίας, σε ορισμένες περιπτώσεις υποβιβάζονται στην αμέσως κατώτερη κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ρωσίας
Όντο Ε΄ του Τρουά
Ο Όντο Ε΄ του Τρουά (11ος αι.) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόμης του Τρουά (Troyes) και του Μω (Meaux) το διάστημα 1089-1093.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Γ΄ κόμη του Μπλουά, Τρουά & Μω και της Αδέλας, κόρης του Ραλφ Δ΄ του Βαλουά. To 1089 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Στέφανο Β΄, ο οποίος έλαβε το Μπλουά και ο Όντο Ε΄ το Τρουά και το Μω. Ο μικρότερος Ούγος την κομητεία του Μπαρ-συρ-Ωμπ. Απεβίωσε το 1093 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ούγος Α΄ της Καμπανίας, ο οποίος ένωσε τις περιοχές Τρουά, Μω (Βιτρύ-αν-Φρανσουά) και Μπαρ-συρ-Ωμπ και δημιούργησε την κομητεία της Καμπανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Κελλάρια Καρδίτσας
Τα Κελλάρια είναι οικισμός του Καταφυλλίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.