cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάκτορο Φρέντερικσμπεργκ
Παρεκκλήσιο
Ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος φον Πλάτεν και ο Ερνστ Μπράντενμπουργκερ σχεδίασαν το παρεκκλήσιο σε μπαρόκ ρυθμό. Εγκαινιάστηκε στις 31 Μαρτίου 1710. Όταν το ανάκτορο το ανέλαβε η Ακαδημία Αξιωματικών, τα έπιπλα τού παρεκκλησίου, συμπεριλαμβανομένου του εντυπωσιακού άμβωνα, μεταφέρθηκαν αλλού. Ωστόσο επέστρεψαν τη δεκαετία του 1930 και εξακολουθούν να υπάρχουν εκεί σήμερα.
Μπορείτε να επισκεφθείτε το παλάτι και το παρεκκλήσιο. Περιλαμβάνουν επιβλητικά γύψινα, οροφογραφίες, ένα κομψό μαρμάρινο μπάνιο με μυστική σκάλα πρόσβασης και κουζίνα για το πρωϊνό των πριγκιπισσών. Το 1854 ο Βρετανός βουλευτής Σ. Μ. Πέτο έδωσε ένα παράθυρο βωμού στον βασιλιά της Δανίας για το παρεκκλήσιο. Το παράθυρο είχε σχεδιαστεί από τον γλύπτη Τζον Τόμας και είχε κατασκευαστεί από τους Μπαλαντάιν και Άλαν του Εδιμβούργου.
Από το 1932 το παρεκκλήσιο χρησιμοποιείται ως τοπική ενοριακή εκκλησία.
Το πάρκο
Το ανάκτορο έχει θέα στους κήπους Φρέντερικσμπεργκ, που χρονολογούνται από το πρώτο ανάκτορο του 1703. Εκείνη την εποχή σχεδιάστηκε από τον Χ. Χ. Σέελ με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα κήπων Τζ. Κ. Κρήγκερ ως αυστηρά συμμετρικός μπαρόκ κήπος, με καταρράκτες και σειρές από φιλύρες (φλαμουριές) κατά μήκος της βεράντας του ανακτόρου.
Από το 1795 έως το 1804 επανασχεδιάστηκε από τον Πέτερ Πέντερσεν ως κήπος αγγλικού τοπίου με τα μονοπάτια με στροφές, τις λίμνες, τα νησιά και τα κανάλια που είναι ορατά σήμερα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προστέθηκαν το κινέζικο θερινό σπίτι (έργο του Αντρέας Κίρκερουπ, 1801) και ο ναός του Άπις (θεότητα) Άπι (N. A. Άμπιλντγκααρντ, 1804).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Δανία Κατηγορία:Κοπεγχάγη
Ιταλική Μαφία (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ιταλική Μαφία μπορεί να αναφέρεται στις εγκληματικές οργανώσεις:
Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε το link https://www.topmusicuniverseawardshttps://shiningawards.com/best-kpop-leader-2023/.com/2023/05/top-music-universe-awards-2023.html?m=1
Αετός Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Αετός (αποσαφήνιση)
Ο Αετός (Αητός) είναι ημιορεινό χωριό του Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 260 μέτρα.
Γεωγραφία
Ο Αετός βρίσκεται στο Ξηρόμερο, νοτιοδυτικά της Κατούνας σε απόσταση 52 χλμ. ΝΑ. από τη Βόνιτσα και 38 χλμ. ΒΔ. από το Αγρίνιο. Είναι κτισμένος στους πρόποδες των Ακαρνανικών Ορέων και στην πετρώδη βουνοπλαγιά «Μπούμιστος» με θέα την κοιλάδα του Ξηρόμερου.
Γενικά στοιχεία
Διοικητικά αποτελεί τμήμα του δήμου Ακτίου-Βόνιτσας και αποτελεί το μοναδικό χωριό της τοπικής κοινότητας Αετού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 480 κατοίκων. Η τοπική κοινότητα Αετού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 38,753 χμ² (2011). Ονομαστό είναι το πανηγύρι του Αετού που γίνεται κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Κόμητες της Μάλτας
Η Κομητεία της Μάλτας ήταν φεουδαρχική ηγεμονία στο Βασίλειο της Σικελίας που σχετίζεται με τα νησιά Μάλτα και Γκόζο. Τη Μάλτα σαν Φέουδο την παραχώρησε ο Νορμανδός Βασιλιάς της Σικελίας Ταγκρέδος της Σικελίας στον Μαργαριτόνε (1192) που κέρδισε τον τίτλο του Γενικού Ναυάρχου της Σικελίας. Το φέουδο πέρασε από ευγενή σε ευγενή και μερικές φορές κληροδοτήθηκε με κληρονομιά, ήταν ένα βασικό σημείο στη Σικελική πολιτική που έφερε πολλές ταραχές, ο κόμης πήρε τον τίτλο Μαρκήσιος (1392) και αργότερα σταμάτησε να χρησιμοποιείται (1429).
Πρώτα χρόνια
Ο πρώτος κόμης της Μάλτας ήταν ο Μαργαριτόνε από το Μπρίντιζι, ένας ναυτικός Ελληνικής καταγωγής, τον τίτλο του παραχώρησε ο Ταγκρέδος μετέπειτα βασιλιάς της Σικελίας για τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει. Πήρε τον τίτλο ύστερα από μια απρόσμενη επιτυχία (1192) όταν συνέλαβε την αντιβασίλισσα Κωνσταντία του Ωτβίλ που ήταν διεκδικήτρια του θρόνου της Σικελίας απέναντι στον Ταγκρέδο. Ο Μαργαριτόνε έχασε το αξίωμα του όταν ο σύζυγος της Κωνσταντίας Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ρωμαίος αυτοκράτωρ κατέλαβε το βασίλειο της Σικελίας με στρατιωτική εισβολή. Όταν πέθανε ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ (1197) ο τίτλος δόθηκε στον Γκουλιέλμο Γκράσσο έναν πειρατή από τη Δημοκρατία της Γένοβας που είχε έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή. Αργότερα συνελήφθη επειδή ενεπλάκη σε συνωμοσία με τον Μάρκβαρντ φον Ανβάιλερ που είχε στόχο να ανατρέψει από τον θρόνο τον νεαρό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄, από τότε βρισκόταν συνεχώς σε σύγκρουση με το στέμμα. Είχε πλούσια σταδιοδρομία σαν πειρατής και αργότερα τον ανέτρεψαν οι κάτοικοι της Μάλτας που εξεγέρθηκαν εναντίον του (1198).
Η κυριαρχία της Γένοβας
Ο γαμπρός του Γουλιέλμου Γκράσσο Ενρίκο Πεσκατόρε κληρονόμησε το φέουδο από τον πεθερό του (1203) πιθανότατα επειδή δεν είχε γιους, χρησιμοποίησε τα νησιά ως βάση για τις πειρατικές του επιδρομές στη Μεσόγειο ενάντια στα Αραβικά και τα Βενετικά πλοία. Αργότερα προήχθη στον βαθμό του ναυάρχου του βασιλιά της Σικελίας (1218), έχασε το φέουδο λόγω διαφωνίας του με το στέμμα (1221), δεν είναι γνωστό αν το κέρδισε ξανά. Τον τίτλο και το φέουδο ανέκτησε αργότερα ο γιος του Νικολό ντε Μάλτα (1232), τον διατήρησε μέχρι την εποχή που κατέκτησε το Βασίλειο της Σικελίας ο Κάρολος ο Ανδεγαυός. Την ίδια περίοδο εμφανίζεται στα νησιά τοπική αριστοκρατία, αυτό φαίνεται από τις αναφορές των κατοίκων στον βασιλιά για τοπικά θέματα. Όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός το νησί κατέλαβε εύκολα το Στέμμα της Αραγωνίας με τη βοήθεια των γηγενών κατοίκων (1282), μόνο το Κάστρουμ Μαρί έπεσε την επόμενη χρονιά (1283) με τη "μάχη της Μάλτας". Ο Αντρεόλο ντα Γένοβα που είχε προσφέρει μαζί με την οικογένεια του σημαντική βοήθεια στους Αραγωνέζους να κατακτήσουν το νησί πήρε τον τίτλο του κόμη της Μάλτας. Αργότερα (1300) όταν έχασε την υποστήριξη του στόλου του βασιλέως της Σικελίας ο Ρουτζέρο ντι Λαούρια πήρε τον τίτλο του κόμητος της Μάλτας από το Βασίλειο της Νεαπόλεως, συμμάχησε με τους Ανδεγαυούς. Δεν απέκτησε ποτέ τον έλεγχο στα νησιά επειδή βρισκόντουσαν μετά τη μάχη της Μάλτας σε ισχυρότατη Αραγωνέζικη εξουσία, την είχε κερδίσει ο ίδιος για λογαριασμό του Στέμματος της Αραγωνίας. Μετά τους απογόνους του Μαργαριτώνη, ο τίτλος δόθηκε από τον Αραγωνέζο Φρειδερίκο Γ΄ της Σικελίας στο γιο του, Γουλιέλμο. Ο φεουδαρχικός αυτός τίτλος ενώθηκε και πάλι με το στέμμα της Σικελίας το 1350.
Η κυριαρχία της Αραγωνίας
Ο κληρονομικός διάδοχος της κομητείας της Μάλτας ήταν ο Γκουγκλιέλμο ντα Μάλτα ανεψιός του κόμητος Αντρεόλο. Πέθανε (1299) κληροδοτώντας όλη την περιουσία του στην κόρη του Λουκίνα. Την περίοδο 1300-1320 η Μάλτα ήταν ουσιαστικά χωρίς κόμη, η Λουκίνα δεν είχε καμιά εξουσία, τις σημαντικότερες θέσεις στα νησιά κατείχαν ευγενείς τοπικοί ή διορισμένοι από το Στέμμα. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας παραχώρησε την κομητεία (1320) στον γιο του Γουλιέλμο με τη νόμιμη σύζυγο του Ελεονώρα του Ανζού, ο Γουλιέλμος B΄ των Αθηνών την παραχώρησε με τη σειρά του στον ετεροθαλή αδελφό του Αλφόνσο Φαδρίκ. Δεν υπάρχουν καταγραφές σχετικά με την περίοδο που κυβέρνησε αλλά είναι βέβαιο ότι ο Αλφόνσο διατήρησε την κομητεία μέχρι τον θάνατο του (1340), τον κληρονόμησε την ίδια χρονιά ο γιος του Πέδρο Φαδρίκ. Ο Λουδοβίκος της Σικελίας ενσωμάτωσε με αίτημα της τοπικής αριστοκρατίας τα νησιά στο Σικελικό στέμμα. Την ίδια περίοδο η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης διόρισε κόμη της Μάλτας τον Νικολό Ατσαγιόλι, διατήρησε τον τίτλο μέχρι το 1360. Ο Φρειδερίκος Γ΄ της Σικελίας παρέδωσε το δώρο στον Γκίντο Βεντιμίλια (1360), αργότερα μεταβιβάστηκε στον Μανφρέντι Κιαραμόντε (1366). Ο Φρειδερίκος ο Απλός το παραχώρησε τελικά στον νόθο γιο του Γκουλιέλγκμο ντ΄Αραγκόνα. Ο Μανφρέντι Κιαραμόντε έγινε ναύαρχος της Σικελίας, καπετάνιος των νησιών Κερκένα και κόμης της Μόντινα, μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου Γ΄ κέρδισε ξανά την κομητεία της Μάλτας (1377).
Η κομητεία βρέθηκε υπό τον έλεγχο του Γιάκομο ντε Πελλεγκρίνο ενός Μεσσηνέζου που είχε εγκατασταθεί στη Μάλτα, την περίοδο 1356-1372 κέρδισε διάφορους τίτλους και διοικητικές θέσεις. Ο Πελλεγκρίνο κατείχε μια κερδοφόρα αποθήκη βαμβακερών υφασμάτων και μια ιδιωτική επιχείρηση. Ακολούθησε εισβολή στόλων από τη Σικελία και τη Γένοβα με στόχο να τον ανατρέψει, τον πολιορκούσαν για δύο μήνες. Οι τοπικοί χωρικοί της Μάλτας έντονα δυσαρεστημένοι με την κακοδιαχείριση του Πελλεγκρίνο πήραν το μέρος των πολιορκητών. Ο Μανφρέντι Κιαραμόντε κράτησε τον τίτλο του κόμητος της Μάλτας μέχρι τον θάνατο του (1391), τον διαδέχθηκε η κόρη του Ελισσάβετ Κιαραμόντε. Την πραγματική εξουσία ασκούσε ωστόσο ο αδελφός της Αντρέα Κιαραμόντε, εκτελέστηκε (1392) όταν κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον της Αραγωνίας τα πρώτα χρόνια που έγινε βασίλισσα η Μαρία της Σικελίας.
Μαρτίνος Α΄ της Σικελίας
Τις περιοχές που κατείχε η οικογένεια Κιαραμόντε μοίρασε ο Μαρτίνος Α΄ της Σικελίας ανάμεσα στον Γουλιέλμο Ραϊμόνδο Μονκάδα και την οικογένεια Καμπρέρα. την ίδια περίοδο η κομητεία προβιβάστηκε σε Μαρκησία. Ο Γουλιέλμος Ραϊμόνδος Μονκάδα ήταν νόμιμος κληρονόμος σαν δισέγγονος της Λουκίνας της Μάλτας και απόγονος του Ερρίκου, κόμη της Μάλτας. Την ίδια εποχή η μεγαλύτερη απειλή για το στέμμα ήταν ο Αρτάλε Β΄ Αλαγώνα, μέλος της οικογένειας Αλαγώνα που είχε ρόλο πρωταγωνιστή στις ταραχές την περίοδο 1377-1392. Ο Γουλιέλμος Ραϊμόνδος Μονκάδα παρέδωσε τη Μαρκησία στο στέμμα ώστε να μπορέσει να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με τον Αρτάλε Β΄ Αλαγώνα. Η Μαρκησία μεταφέρθηκε στον Αρτάλε Β΄ Αλαγώνα την περίοδο 1393-1396 κατόπιν ο Μαρτίνος Α΄ την έδωσε ξανά στον Γουλιέλμο Ραϊμόνδο Μονκάδα. Στα νησιά της Μάλτας οι κάτοικοι βρέθηκαν σε σκληρές εμφύλιες συγκρούσεις σχετικά με την κατοχή της Μαρκησίας, τελικά ο Γουλιέλμος Ραϊμόνδος Μονκάδα έχασε την υποστήριξη του Στέμματος και τη Μαρκησία (1397), επανήλθε στον Αρτάλε Β΄ Αλαγώνα μέχρι το 1398.
Οι ταραχές του Μονρόι
Την περίοδο 1398-1420 τη μαρκησία κατείχαν ευγενείς εκλεγμένοι από τους κατοίκους, παρέμειναν ωστόσο στο Στέμμα της Αραγωνίας. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας που χρειαζόταν χρηματική υποστήριξη για τις εκστρατείες του στη Μεσόγειο αποφάσισε να πουλήσει τη Μαρκησία στον Γκονσάλβο Μονρόι, τη συμφωνία υπέγραψε ο ίδιος ο Μονρόι με τον αντιβασιλιά της Σικελίας Αντόνιο ντι Καρντόνα. Η συμφωνία προκάλεσε μεγάλες ταραχές στους κατοίκους της Μάλτας και του Γκόζο, μετά τη συναλλαγή (7 Μαρτίου 1421) ορκίστηκαν πίστη στον Καρντόνα αλλά όχι στον Μονρόι. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την περίοδο 1421-1425, κατόπιν ξέσπασαν επαναστάσεις και ταραχές (1425-1428) αλλά δεν ήταν οι πρώτες. Η αρχική δυσαρέσκεια προκάλεσε επανάσταση στο Γκόζο που μεταφέρθηκε στη Μάλτα (1426), ο Μονρόι με τη σύζυγο και τη φρουρά του περικυκλώθηκαν από τους επαναστάτες. Οι ταραχές συνεχίστηκαν μέχρι που ο Αλφόνσος Ε΄ αποφάσισε (1427) να δώσει τη Μάλτα στην τοπική κυβέρνηση αν πλήρωνε το ποσό που πλήρωσε ο Μονρόι το 1421, 30.000 Αραγωνέζικα φιορίνια, ποσό εφικτό για τους πόρους που είχαν τα νησιά. Τα χρήματα συγκεντρώθηκαν στα τέλη του 1427 και οι κάτοικοι ξεκίνησαν ξανά τις διαπραγματεύσεις. Ο αντιβασιλιάς είχε κάνει κατάσχεση σε 15.000 Αραγωνέζικα φιορίνια όταν κατέλαβε τη Μάλτα, οι κάτοικοι θα του έδιναν άλλα 5.000 μέχρι το τέλος του μήνα, τα υπόλοιπα θα τα ξεπλήρωναν τον Οκτώβριο του 1428. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μέχρι τον Απρίλιο του 1429, τότε ο ετοιμοθάνατος Μονρόι αποφάσισε να συγχωρήσει τους κατοίκους για το χρέος των 10.000 φιορινίων.
Το τέλος της κομητείας
Ακολούθησε περίοδος μεγάλης πείνας και επιθέσεις πειρατών από τους οποίους οι κάτοικοι ήταν απροστάτευτοι, αποφάσισαν να επανέλθουν στη βασιλική κυριαρχία (1429), οι τίτλοι του κόμητος και του μαρκησίου δεν δόθηκαν σε κανέναν ευγενή του νησιού από τότε. Η κομητεία έληξε όταν ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αποφάσισε να παραχωρήσει τα νησιά στους Οσπιτάλιους Ιππότες (1530), έτσι ξεκίνησε η περίοδος της Μάλτας του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη (1570-1798). Οι ιππότες θα έδιναν φόρο υποτέλειας στον αντιβασιλιά της Σικελίας αλλά δεν θα κατείχαν τον τίτλο του κόμη.
Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους Διονύσιος
Ο Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους Διονύσιος (κατά κόσμον Δημήτριος Μάνταλος) είναι Έλληνας Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος και πρώην Αρχιγραμματέας αυτής.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1952 στο Νέο Ψυχικό, στην Αθήνα, από τον Γεώργιο και την Ασπασία Μάνταλου. Έλαβε το Πτυχίο της Θεολογίας από την Θεολογική Σχολή Αθηνών. Στη συνέχεια παρακολούθησε στο Μεταπτυχιακό Τμήμα, Χριστιανική Φιλοσοφία και Παιδαγωγικά, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Εκάρη Μοναχός το 1970. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1974 από τον Μητροπολίτη Ηλείας Αθανάσιο και Πρεσβύτερος στις 11 Μαρτίου 1979 Μητροπολίτη Χαλκίδος Χρυσόστομο, λαμβάνοντας και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.
Διακόνησε στη Μητρόπολη Χαλκίδος Ιεροκήρυκας από το 1977. Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Μητρόπολη Χαλκίδος και από το 1992 ως Πρωτοσύγκελος αυτής. Επίσης από τον Μάιο του 2002 υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Υπηρεσιών της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Από τις 13 Μαρτίου 2006 μέχρι την εκλογή του διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Διετέλεσε Διευθυντής του Οικοτροφείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος. Οργάνωσε και λειτούργησε Σχολές Καταρτίσεως Στελεχών (Κατηχητών, Κατασκηνωτικών, Αντιαιρετικού Αγώνος). Υπήρξε Υπεύθυνος Νεότητος και των Κατηχητικών Σχολείων της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος και της δημιουργίας 25 Πνευματικών Κέντρων και των συγχρόνων Κατασκηνώσεων αυτής στον οικισμό Ήλια Ευβοίας. Από πολλών ετών διακονεί ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου Πρόληψης Ναρκωτικών Νομού Ευβοίας.
Από τις 13 Μαρτίου 2006 μέχρι την εκλογή του διετέλεσε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου, μετά από πρόταση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου.
Στις 10 Οκτωβρίου 2006 εξελέγη Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, με 59 ψήφους (επί 75 ψηφισάντων). Στις 15 Οκτωβρίου 2006 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους, γενόμενος έτσι ο 89ος Επίσκοπος Κορίνθου μετά τον Απόστολο Παύλο. Στην Κορινθία το έργο του είναι μακρύ με οργάνωση συσσιτίων σε απόρους και άλλων φιλανθρωπικών εκδηλώσεων, οργάνωση κατηχητικών, διαλέξεις και ομιλίες στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση.
Επίσης, έχει πλούσιο συγγραφικό έργο.
Παραπομπές
Διονυσιος
Μελίκια Κέρκυρας
Τα Μελίκια ήταν παλιός οικισμός της Κέρκυρας και σήμερα συνοικία της Λευκίμμης με την οποία έχει ενωθεί οικιστικά. Βρίσκεται στ' ανατολικά της Λευκίμμης, κοντά στο λιμάνι της. Το 1961 ο οικισμός καταργήθηκε και αποτέλεσε μέρος της Λευκίμμης με την οποία αποτελούσε πλέον ενιαίο πολεοδομικό σύνολο.
Ιστορικά στοιχεία
Σίγουρα ο οικισμός, όπως φαίνεται από το Έγγραφον ελευθερίας του 1391 του Νομικού Κορυφών Νικόλαου Σπαρμιώτη προϋπάρχει, κατά πάσα πιθανότητα και παλαιότερα των Ανδηγαυών. Το όνομα του χωριού αναφέρεται σε πράξη του νοτάριου της εποχής Ιωάννη Χονδρομάτη το Δεκέμβριο του έτους 1472. Η πράξη αυτή αποτελεί συμφωνία μεταξύ του μεγάλου Πρωτόπαπα της Κέρκυρας, την εποχή αυτή Λεόντιου Ροκοκέφαλου, και πέντε ακόμη ιερέων για λογαριασμό της «αδελφότητας αυτών» από τη μία μεριά και του Ευρετού Λύκου κατοίκου του χωριού των Μελικίων αλλά και των Μελυκίων, από την άλλη. Σύμφωνα πάντα με την παραπάνω πράξη η πρώτη μεριά παραχωρεί στη δεύτερη κτήματα της αδελφότητας «…εις περιοχήν των Μελικίων λεγάμενα Λογγίδας οία και όσα εισίν …». Μάρτυρας στην παραπάνω αγροτική σύμβαση φαίνεται ο μαστρό – Λουκάς Δεκάντιας. Μερικά χρόνια αργότερα συναντάται το χωριό σε πράξεις του νοτάριου Σταμάτιου Τούρκου το 1527 και άλλων.
Όπως προκύπτει μέσα από διάφορες αρχειακές πληροφορίες ως χωριό των Μελικίων πρέπει να ανήκε η περιοχή από το Ποτάμι σχεδόν  έως  τον Αρκουδίλα. Σε πράξη του Μοναστηριώτη Κωνσταντίνου το έτος 1513 αναφέρεται: «... στην περιοχή του χωρίου των Μελικίων το επονομαζόμενον εις την Σηρινίτζα πλησίον του χωραφιού του ναού του Αγίου Ιωάννου ...». Ακόμα στο ίδιο χωριό των Μελικίων, σχετικά πρόσφατα το έτος 1753, στην έκθεση – καταγραφή του μεγάλου πρωτόπαπα της νήσου Κερκύρας Σπυρίδωνος Βούλγαρη, καταγράφονται οι μονές του Αγίου Σπυρίδωνος, της Λαμποβίτισσας, του Αγίου Ίσαυρου, της Πεντηκοστής, της Ζωοδόχου Πηγής, του Παντοκράτορος, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του Αγίου Νικολάου, των Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, της Υπεραγίας Θεοτόκου της Παντάνασσας, του Σωτήρος Χριστού, των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του Αγίου Προκοπίου. Αλλά και το σημερινό Ποτάμι πολλές φορές φέρεται ως οικισμός του χωριού των Μελικίων. Πρόσφατα σχετικά, τον Ιανουάριο του 1780 ο νοτάριος Μυρίλλας Θεόφιλος ονομάζει τον οικισμό Παραποταμία   Μελικίων,   συντάσσοντας πράξη πώλησης «… εις την οικίαν του μισέρ Γιακουμέντου Παντή εις την Παραποταμίαν χωρίου Μελικίων …»   με την οποία ο Αντώνης Βλαχόπουλος πούλησε προς τον Παουλή Πανδή ένα χωράφι « … εις τόπον λεγάμενον στο Αγρίλι σύνορο του χωρίου Δραγοτινά …».
Ονομασία
Ορισμένοι θέλουν το όνομα του χωριού να προέρχεται από το επίθετο Μελήκης ενώ άλλοι το σχετίζουν με το φυτό μελικοκκιά ή μελικουκκιά, γιατί όχι και από το φυτό μελίκη; Το επώνυμο, μάλλον παρώνυμο, Μελήκης συναντάται στην Κέρκυρα σε πράξη του νοτάριου Πέτρου Αγαπητού το έτος 1514, μισέρ Ιάκωβος Ράλλης ο Μελήκης, αρκετά δηλαδή μετά την εμφάνιση του χωριού. Την ίδια ορθογραφία της συλλαβής –λη- χρησιμοποιεί και ο Παρτς. Το παραπάνω επώνυμο συναντάται και στο χρονικό του Μορέως με άλλη ορθογραφία. «... Ενταύτα τους απεκρίθηκεν ατός του ο Μελίκη Ημαθίαςς... ». Αναφέρεται φυσικά στον Τούρκο Μελίκ αρχηγό των Τούρκων μισθοφόρων του Μιχαήλ Παλαιολόγου στην Πελοπόννησο που πέρασε στο πλευρό των Φράγκων του Γουλιέρμου Βιλλεαρδουίνου κατά τη μάχη στο Μακρυπλάγι. Τα έτος 1267 ο Γουλιέρμος γίνεται υποτελής του Ανδηγαυού Κάρολου Ανζού. Η παρουσία επομένως των Τούρκων μισθοφόρων στην περιοχή δεν αποκλείεται, όμως πρέπει να ήταν χρονικά μικρή.
Στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ» πιθανολογείται η προέλευση του οικισμού από το παραπάνω επώνυμο, ως πιθανού τιμαρίου της οικογένειας, ανεξάρτητα από την προέλευση της. Αν όμως το επώνυμο είχε δώσει το όνομα στον οικισμό γιατί ο οικισμός να μην είχε ονομαστεί, καθώς συνηθιζόταν Μελικάδες – Μελικάδων ή Μελίκη Ημαθίαςδων;
Το δέντρο μελικοκκιά, που σήμερα δεν είναι γνωστό στην περιοχή, με αποκοπή της συλλαβής –κοκ-, θα μπορούσε να δώσει το όνομα του στον οικισμό, υπό δύο προϋποθέσεις, κατά την άποψη μας. Αν κατά πρώτον συμφωνούσε και ο τονισμός του δηλαδή, αν ο τόνος βρισκόταν στη λήγουσα, Μελικιά αντί Μελίκια, και κατά δεύτερον αν διατηρούταν το θηλυκό γένος. Φυσικά σε αυτή την περίπτωση η γενική του πληθυντικού, πτώση στην οποία απαντά το τοπωνύμιο κατά κύριο λόγο θα έδινε τον τύπο Μελικιών.
Η μελίκη ή melica είναι φυτό που ανήκει στο γένος μονοκοτυλήδονων της οικογένειας αγρωστωδών. Πρόκειται για πολυετής πόες εύκρατων και ψυχρών χωρών των οποίων μερικά είδη είναι για βοσκή και άλλα διακοσμητικά. Η μελίκη συναντάται σε διάφορα είδη. Στα Ιόνια νησιά είναι γνωστό το είδος με το επιστημονικό όνομα μελίκη η βλεφαριδωτή, melica ciliate. Η μελίκη με αλλαγή του γένους από θηλυκό σε ουδέτερο το μελίκιον και μελίκι και στη γενική πληθυντικού των μελικίων. Η αλλαγή γένους από θηλυκό σε ουδέτερο δεν είναι πρωτόγνωρη. Αναφέρουμε η κράμβη, το κραμβίον, το κραμπί αλλά και η νήσος, το νησίδιον, το νησί. Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις, δηλ. της φυτωνυμικής προέλευσης του ονόματος, ή απουσία της κατάληξης –ίλας ή –ίλλας θεωρώ ότι δε συνηγορεί θετικά.
Μέλκιον (το) σημαίνει στην αρχαία Ελληνική γλώσσα κρήνη, πηγή αλλά και νύμφη. (Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς λεξικό). Η ίδια λέξη, σύμφωνα πάντα με τον τον ίδιο, χρησιμοποιείται και για να δηλώσει άγνωστο παιγνίδι της αρχαιότητας. Η ευρύτερη περιοχή φυσικά του οικισμού των Μελικίων, νότια και δυτικά του οικισμού προς τις πηγές των ποταμιών Λευκίμμης και Σωτήρα γενικά χαρακτηρίζεται υδρώδης. Πλήθος πηγαδιών και πηγών, και κυρίως τρεχούμενων νερών υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα από τον Αρκουδίλα το Κανάλι μέχρι και τον Αϊ Ντριά  τη Φοντάνα, το Κρύο Νερό και την παλιά πηγή του Σωτήρα. Οι Νύμφες ήταν θεότητες της ελληνικής μυθολογίας, κόρες του Δία, προστάτιδες των πηγών και των κρηνών κυρίως. Διακρινόταν σε Ποταμηίδες, Κρυναίας, Πηγαίας κ.λ. Ίσως η λέξη να σχετίζεται με τις μυθολογικές νύμφες των δασών Μελίες ή Μελιάδες, που γεννηθήκαν από το αίμα του Ουρανού που μάζεψε η γυναίκα του Γη αφού του έκοψε τα γεννητικά όργανα ο γιος του ο Κρόνος και προτιμούσαν να ζουν στα δάση μελιάς, της κοινώς αποκαλούμενης φλαμουριάς, γνωστής στην περιοχή και με το όνομα φράξος. «Νύμφας θ᾽, ἃς Μελίας καλέους᾽ ἐπ᾽ ἀπείρονα γαῖαν.» (Ησιόδου Θεογονία 187)
Σήμερα ο φράξος συναντάται στο δάσος του Αρκουδίλα. Δεν γνωρίζουμε όμως πως ήταν διαμορφωμένη η πανίδα της περιοχής παλαιότερα. Οι παραπάνω δύο αναφορές μας επιτρέπουν, με σχετική ευκολία, στην συσχέτιση της λέξης μέλκιον με την περιοχή στη οποία αναφερόμαστε. Το Μέλκιον λοιπόν, και με προσθήκη του ασθενούς –ι- μεταξύ των υγρού  -λ- και  ουρανικού –κ-  και  φυσιολογική τονική μετάπτωση το Μελίκιον και γενική  πληθυντικού των Μελκίων και  Μελικίων.
Σε πτώση ονομαστική πληθυντικού, Μελίκια, συναντάται το χωριό από πολύ ενωρίς στη διαθήκη της «…της Αντωνίας γυνής του Δημήτρη Βρανά από τα Μελίκια …», το έτος 1527 στα άττη του Τούρκου Σταμάτη, ενώ στην ονομαστική ενικού, όπως δηλαδή και σήμερα σε πράξη του Νάου Αυγουστίνου, (βλέπε Μιδέη, Μπαστάτικα). Στη ίδια πτώση, στον πληθυντικό, συναντάται και κατά την απογραφή των ναών και μοναστηριών Κέρκυρας το 1753. Η σημερινή αρχαιολογική σκαπάνη προσφάτως στην παραπάνω περιοχή έχει εντοπίσει παλαιό οικισμό. Μήπως πρόκειται για κάποιο παλαιό οικισμό των Μελικίων ή τον ίδιο τον οικισμό των Μελικίων, Μελκίων; Ο οικισμός φυσικά δεν πρέπει να καταστράφηκε άλλα σταδιακά να μετατοπίστηκε προς το κοντινό πλωτό Ποτάμι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας
Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Suporting Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Οι Έμποροι των Εθνών
Οι Έμποροι των Εθνών είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Όπως όλα τα βιβλία του συγγραφέα είναι γραμμένο στη γνωστή ιδιάζουσα καθαρεύουσα του Παπαδιαμάντη, με τους διαλόγους σε γλώσσα καθομιλουμένη. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο δισεβδομαδιαίο περιοδικό «Μη Χάνεσαι» του Βλάση Γαβριηλίδη, σε συνέχειες, από τις 8 Νοεμβρίου του 1882 μέχρι τις 8 Φλεβάρη του 1883. Σε βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1922, από τις εκδόσεις «Τύπος» του Δ. Π. Ταγκόπουλου.
Πλοκή
Ο Ιωάννης Μούχρας, ένας ευπατρίδης της Νάξου αλλά και πειρατής ο ίδιος, σώζει τον Βενετό Μάρκο Σανούτο από τους Γενοβέζους πειρατές, και τον φιλοξενεί στο σπίτι του. Ο Ιωάννης έχει για σύζυγο την Αυγούστα, που ζει μια ζωή πολυτελή αλλά μονότονη, περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει από τις επιδρομές του. Ο Σανούτος, που είναι ένας φιλήδονος και μηδενιστής γόης, την αποπλανά, και κάποια στιγμή απάγει την Αυγούστα στη Βενετία. Ένα πάθος ξεκινάει ανάμεσα στον Σανούτο και την Αυγούστα, η οποία όμως στη συνέχεια μη αντέχοντας τη φιληδονία του, δραπετεύει για να κλειστεί σε μοναστήρι, στην Πάτμο.
Ο Μούχρας προσπαθεί να βρει και να εκδικηθεί τον Σανούτο, αλλά δεν τα καταφέρνει.
Στο τέλος η Αυγούστα πηγαίνει στη ναυαρχίδα του Σανούτου, αλλά δεν τον βρίσκει εκεί. Ο Μαύρος, ένας βοηθός του, με μια αναπάντεχη και αυθαίρετη εντολή του Σανούτου, πυρπολεί τα πλοία του καίγοντας ταυτόχρονα και την Αυγούστα.
Μεταφορές
Το βιβλίο μεταφέρθηκε το 1973 στη μικρή οθόνη με βασικούς πρωταγωνιστές τον Νίκο Τζόγια (στο ρόλο του Ιωάννη Μούχρα), την Κατερίνα Αποστόλου (στο ρόλο της Αυγούστας) και τον Ανδρέα Μπάρκουλη (στο ρόλο του Μάρκου Σανούτου, στα αρχικά επεισόδια).
Στους τίτλους ακουγόταν το τραγούδι «Ήτανε μια φορά μάτια μου» σε στίχους του Κώστα Φέρρη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη. Το τραγούδι παρέμεινε στους αρχικούς τίτλους, μέχρι που συνελήφθη ο Ξυλούρης και η λογοκρισία απαγόρευσε να ακούγεται η φωνή του.
Θεωρείται το πρώτο ελληνικό σίριαλ που διασκεύασε λογοτεχνικό έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Ε Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Ιωάννης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Ο Ιωάννης, δανικά: Johann prins af Slesvig-Holsten-Sonderburg-Glücksburg (5 Δεκεμβρίου 1825 - 27 Μαΐου 1911) από τον Οίκο του Σ.Χ.Σ.Γκλύξμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουργκ και της Λουίζας-Καρολίνας, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ. Ονομάστηκε από τον πρόγονό του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σ.Χ.Σόντερμπουργκ.
Σύμφωνα με τις επιθυμίες του εξαδέλφου του Χριστιανού Η΄, ο Ιωάννης εισήλθε στον Πρωσικό στρατό το 1842 και μετά την αποφοίτησή του διορίστηκε ανθυπολοχαγός του 27ου Πρωσικού Συντάγματος Πεζικού στο Μαγδεμβούργο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης πριν από την ένταξή του στο Σύνταγμα Φρουρών Δραγώνων στο Βερολίνο. Συμμετείχε στις Γερμανικές Επαναστάσεις των ετών 1848-1849 και στον Πρώτο Πόλεμο του Σλέσβιχ εναντίον της Δανίας. Αυτή η σύγκρουση καθηκόντων μεταξύ της Πρωσίας και της Δανίας, τον ώθησε να ζητήσει απαλλαγή από την Πρωσική υπηρεσία. Έπειτα υπηρέτησε σε διάφορα τμήματα και προήχθη σε ίλαρχο το 1854. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε ταγματάρχης à la suite (δηλ. επί τιμή) και πήγε στη Δανία, όπου εγκαταστάθηκε στην Κοπεγχάγη.
Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Πόλεμος του Σλέσβιχ το 1864, ο Ιωάννης παραιτήθηκε από τον Πρωσικό στρατό και στις 29 Φεβρουαρίου ο αδελφός του, τώρα Χριστιανός Θ΄ της Δανίας, τον διόρισε αντισυνταγματάρχη à la suite στον Δανικό στρατό. Συνέχισε να εκπροσωπεί τη Δανία σε διπλωματικές επισκέψεις στο εξωτερικό και ήταν παρών στο Λονδίνο κατά τη βάπτιση τού γιου τού Εδουαρδου (Ζ΄) πρίγκιπα της Ουαλίας, του μελλοντικού Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Προήχθη σε συνταγματάρχη το 1865 και μετά σε υποστράτηγο το 1867.
Από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο του 1867 υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς για τον ανιψιό του, τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας κατά τη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης, όταν ο τελευταίος έλειπε σε μία περιοδεία στην Ευρώπη για να αναζητήσει σύζυγο.
Ο Ιωάννης πέθανε άγαμος το 1911, έχοντας επιζήσει από τα υπόλοιπα αδέλφια του. Ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντε.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βόννης Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σουηδικά (sv) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Δανικά (da)
Τζον Χίκενλουπερ
Ο Τζον Ράιτ Χίκενλουπερ τζούνιορ (αγγλ. John Wright Hickenlooper Jr., 7 Φεβρουαρίου 1952), είναι Αμερικανός πολιτικός, επιχειρηματίας και γεωλόγος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κολοράντο από το 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, είχε υπηρετήσει ως 42ος Κυβερνήτης του Κολοράντο (2011-2019), καθώς και ως 43ος Δήμαρχος του Ντένβερ (2003-2011). Επίσης, ήταν υποψήφιος στις εκλογές του 2020, για το προεδρικό χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κυβερνήτες του Κολοράντο Κατηγορία:Δήμαρχοι των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Τόμας Γούλσεϋ
Ο Τόμας Γούλσεϋ (γ. 1473 Μαρτίου - 29 Νοεμβρίου 1530) ήταν Άγγλος αρχιεπίσκοπος, διπλωμάτης και καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. Όταν ο Ερρίκος Η' έγινε βασιλιάς της Αγγλίας το 1509, ο Γούλσεϋ έγινε o ελεοδότης του βασιλιά. Η κατάσταση του Γούλσεϋ ήταν σε ευημερία και μέχρι το 1514 είχε γίνει η κεντρική φιγούρα σχεδόν σε όλα τα ζητήματα του κράτους. Κατείχε επίσης σημαντικές εκκλησιαστικές θέσεις, όπως η Αρχιεπισκοπή της Υόρκης - ο δεύτερος πιο σημαντικός ρόλος στην αγγλική εκκλησία - και η παπική εκπροσώπηση. Ο διορισμός του ως καρδιναλίου από τον Πάπα Λέοντα Ι' το 1515 του έδωσε προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων Άγγλων κληρικών.
Βασιλική Φθιώτιδας
Η Βασιλική είναι μικρός παραθαλάσσιος συνοικισμός της Στυλίδας στη Στερεάς Ελλάδας, στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Τόμας Γούλσεϋ
Η υψηλότερη πολιτική θέση που κατείχε ποτέ ο Γούλσεϋ ήταν Λόρδος Καγκελάριος, ο επικεφαλής σύμβουλος του Βασιλιά (επισήμως, καθώς ο διάδοχός και μαθητής του Τόμας Κρόμγουελ δεν ήταν επισήμως σύμβουλος του Βασιλιά). Από αυτήν τη θέση απολάμβανε μεγάλη ελευθερία και συχνά απεικονιζόταν ως "alter Rex" (άλλος βασιλιάς). Αφού απέτυχε να διαπραγματευτεί την ακύρωση του γάμου του Ερρίκου με την Αικατερίνη της Αραγονίας, ο Γούλσεϋ έχασε την εύνοια του βασιλιά και καθαιρέθηκε από τους κυβερνητικούς του τίτλους. Επέστρεψε στην Υόρκη για να εκπληρώσει τα εκκλησιαστικά του καθήκοντα ως αρχιεπίσκοπος, μία θέση που κατείχε ονομαστικά, αλλά είχε παραμελήσει κατά τη διάρκεια των ετών του στην διακυβέρνηση. Επανεκλήθη στο Λονδίνο για να απαντήσει σε κατηγορίες προδοσίας - κατηγορίες που ο Ερρίκος χρησιμοποιούσε συνήθως εναντίον υπουργών οι οποίοι έπεσαν στη δυσμένεια του - αλλά καθοδόν πέθανε από φυσικά αίτια.
Βασιλική Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βασιλική βρίσκεται στα παράλια του Μαλιακού κόλπου, στη δυτική πλευρά της Στυλίδας και βορειοανατολικά της Αγίας Μαρίνας ενώ στη βόρεια άκρη του περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Στο χωριό βρίσκεται το Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Στυλίδας «Ίδρυμα Πετρή - Στέγη Γερόντων» καθώς και ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βασιλικής Στυλίδας που είναι μέρος της προαστιακής γραμμής που συνδέει το Λειανοκλάδι με τη Στυλίδα μέσω Λαμίας. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Στυλίδος και το 1940 να καταργείται. Αναφέρεται πάλι επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Στυλίδος του δήμου Στυλίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Στυλίδα, το Κούτσουρο, τα Μελίσσια, τους Πεταράδες και τις Πλάκες αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Στυλίδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 34 κατοίκους.
Τόμας Γούλσεϋ
Νεαρή ηλικία
Ο Τόμας Γούλσεϋ γεννήθηκε περίπου το 1473, γιος του Ρόμπερτ Γούλσεϋ από το Ίπσουιτς και της συζύγου του Τζοάν Ντόντι. Εκτεταμένες πληροφορίες χαρακτηρίζουν τον πατέρα του ως χασάπη. Η μέτρια προέλευσή του έγινε θέμα κριτικής αργότερα, όταν συγκέντρωσε τον πλούτο και την εξουσία που οι κριτικοί πίστευαν ότι ταιριάζουν περισσότερο σε ένα μέλος της τάξης των ευγενών. Ο Γούλσεϋ πήγε στο Σχολείο Ίπσουιτς και στο Σχολείο του Κολεγίου Μάγκνταλεν πριν σπουδάσει θεολογία στο Κολέγιο Μάγκνταλεν της Οξφόρδης. Στις 10 Μαρτίου 1498 χειροτονήθηκε ως ιερέας στο Μάλμπορο, Γουίλτσάιαρ και παρέμεινε στην Οξφόρδη, αρχικά ως Διευθυντής του Σχολείου του Κολεγίου Μάγκνταλεν και στη συνέχεια ως πρύτανης της Θεολογίας. Από το 1500 έως το 1509 ο Γούλσεύ έζησε ως εφημέριος της εκκλησίας της St. Mary, στο Λίμινγκτον, στο Σόμερσετ. Το 1502, έγινε ιερέας του Ερρίκου Ντιν, αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερυ, ο οποίος πέθανε τον επόμενο χρόνο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοικοκυριό του Σερ Ρίτσαρντ Νάνφαν, ο οποίος έκανε τον Γούλσεϋ εκτελεστή της περιουσίας του. Μετά το θάνατο του Νάνφαν το 1507, ο Γούλσεϋ μπήκε στην υπηρεσία του βασιλιά Ερρίκου Ζ'.
Βασιλική Φθιώτιδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Τόμας Γούλσεϋ
Νεαρή ηλικία
Ο Γούλσεϋ επωφελήθηκε από την εισαγωγή μέτρων του Ερρίκου Ζ' για τον περιορισμό της δύναμης των ευγενών. Ο βασιλιάς ήταν πρόθυμος να ευνοήσει εκείνους από πιο ταπεινή καταγωγή. Ο Ερρίκος Ζ' διόρισε τον Γούλσεϋ βασιλικό ιερέα. Σε αυτή τη θέση ο Γούλσεϋ υπηρέτησε ως γραμματέας του Ρίτσαρντ Φοξ, ο οποίος αναγνώρισε την ικανότητα, την αφοσίωση, τhν εργατικότητα και την προθυμία του Γούλεϋ να αναλάβει ανιαρά καθήκοντα. Η αξιοσημείωτη άνοδος του Γούλσεϋ στην εξουσία από την ταπεινή του προέλευση μαρτυραεί τη νοημοσύνη, τη διοικητική ικανότητα, την εργατικότητα, τη φιλοδοξία και την καλή σχέση του με τον βασιλιά. Τον Απρίλιο του 1508, ο Γούλσεϋ στάλθηκε στη Σκωτία για να συζητήσει με τον Βασιλιά Ιάκωβο Δ' φήμες για την ανανέωση της Συμμαχίας Auld.  Η άνοδος του Γούλσεϋ συνέπεσε με την άνοδο στο θρόνο τον Απρίλιο 1509 του Ερρίκου Η', του οποίου ο χαρακτήρας, οι πολιτικές και η στάση απέναντι στη διπλωματία διέφεραν σημαντικά από τον πατέρα του. Το 1509 ο Ερρίκοος διόρισε τον Γούλσεϋ στη θέση του ελεηνοδότη, μια θέση που του έδωσε μια θέση στο Βασιλικό Συμβούλιο και μια ευκαιρία να αποκτήσει μεγαλύτερη προβολή και να δημιουργήσει προσωπική σχέση με τον βασιλιά. Ένας παράγοντας στην άνοδο του Γούλσεϋ ήταν η σχετική έλλειψη ενδιαφέροντος του νεαρού Ερρίκου Η' για τις λεπτομέρειες της κυβέρνησης κατά τα πρώτα του χρόνια.
Στο προσκήνιο
Ο Γούλσεϋ έκανε προσεκτικές κινήσεις για να καταστρέψει ή να εξουδετερώσει την επιρροή άλλων αυλικών. Βοήθησε να προκαλέσει την πτώση του Έντουαρντ Στάφορντ, 3ου Δούκα του Μπάκιγχαμ το 1521 και το 1527 κατήγγειλε τον στενό φίλο του Χένρι Γουίλιαμ Κόμπτον και την πρώην ερωμένη του Ερρίκου Άνν Στάφορτν, Κόμμισσα του Χάντινγκτον για μοιχεία. Στην περίπτωση του Τσαρλς Μπράντον, 1ου Δούκα του Σάφολκ, ο Γούλσεϋ υιοθέτησε μια διαφορετική στρατηγική, προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια του Σάφολκ με τις ενέργειές του, αφού ο δούκας παντρεύτηκε κρυφά την αδερφή του Ερρίκου Μαρία Τυδώρ, χήρα βασίλισσα της Γαλλίας, το οποίο προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του βασιλιά. Ο Γούλσεϋ συμβούλεψε τον βασιλιά να μην εκτελέσει τους νεόνυμφους, αλλά να τους αγκαλιάσει. Αν αυτό ήταν για να φροντίσει το ζευγάρι ή λόγω της απειλής που αποτελούσαν για την ασφάλειά του ίδιου παραμένει ασαφές. Η νύφη, τόσο ως αδερφή του Ερρίκου όσο και ως χήρα-βασίλισσα της Γαλλίας, είχε τέτοιο υψηλό βασιλικό καθεστώς που θα μπορούσε να απειλήσει τον Γούλσεϋ αν το επέλεγε.
Η άνοδος του Γούλσεϋ σε μια θέση μεγάλης κοσμικής δύναμης παραλληλίζει με την ολοένα αυξανόμενη θέση του στην Εκκλησία. Έγινε κανόνας του Ουίνδσορ το 1511. Το 1514 έγινε Επίσκοπος του Λίνκολν και λίγο αργότερα τον ίδιο χρόνο Αρχιεπίσκοπος της Υόρκης. Ο Πάπας Λέων Ι' τον έκανε καρδινάλιο το 1515, στην καθ'ονομασία εκκλησία της Αγίας Σεσίλιας στο Τραστέβερε. Μετά την επιτυχία της αγγλικής εκστρατείας στη Γαλλία και τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, η εκκλησιαστική καριέρα του Γούλσεϋ προχώρησε ακόμη περισσότερο: το 1523 έγινε Επίσκοπος του Ντάραμ, μια θέση με μεγάλες πολιτικές δυνάμεις και έτσι έγινε γνωστός ως πρίγκιπας-επίσκοπος του Durham.
Εξωτερική πολιτική
δεξιά|μικρογραφία| "Καρδινάλιος Woolsey" (μια αρχαϊκή ορθογραφία ) από έναν άγνωστο καλλιτέχνη περ. 1520. Λεπτομέρεια από πίνακα ελαιογραφία στην [[Εθνική γκαλερί πορτρέτου (Ηνωμένο Βασίλειο)|Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο.]]
Πόλεμος με τη Γαλλία
Η πρώτη αγγλική εκστρατεία εναντίον της Γαλλίας αποδείχθηκε ανεπιτυχής, εν μέρει, λόγω της αναξιόπιστης συμμαχίας με τον Φερδινάνδο. Ο Ερρίκος έμαθε από τα λάθη της εκστρατείας και το 1513 έχοντας ακόμη την παπική υποστήριξη, ξεκίνησε με τον Μαξιμιλιανό μία κοινή επίθεση στη Γαλλία, κατέλαβε με επιτυχία δύο γαλλικές πόλεις και έκανε τους Γάλλους να υποχωρήσουν. Η ικανότητα του Γούλσεϋ να παρέχει μεγάλο αριθμό εξοπλισμένω στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του πολέμου αποδείχθηκε ένας σημαντικός παράγοντας στην επιτυχία των Άγγλων. Είχε επίσης βασικό ρόλο στη διαπραγμάτευση της αγγλο-γαλλικής συνθήκης της 7ης Αυγούστου 1514, η οποία εξασφάλισε μια προσωρινή ειρήνη μεταξύ των δύο εθνών. Σύμφωνα με αυτήν τη συνθήκη, ο Λουδοβίκος ΙΒ' θα παντρεύόταν τη νεαρή αδερφή του Ερρίκου, Μαίρη. Επιπλέον, η Αγγλία μπόρεσε να διατηρήσει την κατακτημένη πόλη Τουρναί και να εξασφαλίσει αύξηση της ετήσιας πληρωμής που κατέβάλε η Γαλλία.
Εν τω μεταξύ, μία αλλαγή ηγεμόνων στην Ευρώπη απείλησε να μειώσει την επιρροή της Αγγλίας. Με τον γάμο της αδερφής του Ερρίκου, Μαίρης, με τον Λουδοβίκιο ΙΒ' στις 9 Οκτωβρίου 1514, δημιουργήθηκε συμμαχία, αλλά ο Λουδοβίκος δεν είχε καλή υγεία. Λιγότερο από τρεις μήνες αργότερα, πέθανε και τον διαδέχθηκε ο νεαρός και φιλόδοξος Φραγκίσκος Α'.
Η Βασίλισσα Μαίρη φέρεται να είχε εξασφαλίσει υπόσχεση από τον Ερρίκο ότι αν ο Λουδοβίκος πέθαινε, θα μπορούσε να παντρευτεί όποιον ήθελε. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου, παντρεύτηκε κρυφά Σάφολκ, με τη βοήθεια του Φραγκίσκου Α', γεγονός που εμπόδισε έναν άλλο γάμο συμμαχία. Επειδή η Μαίρη ήταν η μόνη πριγκίπισσα, την οποία ο Χένρυ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να εξασφαλίσει συμμαχίες μέσω γάμων, αυτό ήταν ένα ισχυρό πλήγμα. Ο Γούλσεϋ, στη συνέχεια, πρότεινε μία συμμαχία με την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εναντίον της Γαλλίας.
Παπικός εκπρόσωπος
εναλλ.=Thomas Wolsey (1473–1530), Lord High Chancellor of England (1515–1529), Archbishop of York (1514–1530), cardinal (1515), the King's chief adviser|μικρογραφία| Τόμας Γούλσεϋ (1473–1530), Λόρδος Ύπατος Καγκελάριος της Αγγλίας (1515–1529), Αρχιεπίσκοπος της Υόρκης (1514–1530), καρδινάλιος (1515), ο επικεφαλής σύμβουλος του Βασιλιά Ο θάνατος του 1516 του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας, πεθερού του Ερρίκου Η' και στενού συμμάχου της Αγγλίας, ήταν ένα ακόμη πλήγμα. Τον Φερδινάνδο διαδέχθηκε ο Κάρολος Ε', ο οποίος πρότεινε αμέσως ειρήνη με τη Γαλλία. Μετά το θάνατο του Μαξιμιλιανού Α' το 1519, ο Κάρολος εξελέγη στη θέση του. Έτσι ο Κάρολος κυβερνούσε ένα σημαντικό μέρος της Ευρώπης και η αγγλική επιρροή περιορίστηκε στην ήπειρο.
Αλλά ο Γούλσεϋ κατάφερε να επιβάλλει την αγγλική επιρροή με άλλα μέσα. Το 1517, ο Πάπας Λέων Ι' επιζητούσε ειρήνη στην Ευρώπη για να ξεκινήσει σταυροφορία εναντίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορία ς. Το 1518 ο Γούλεϋ έγινε Παπικός Εκπρόσωπος (Λεγάτος) στην Αγγλία, γεγονός που του επέτρεψε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του Λέοντα για ειρήνη οργανώνοντας τη Συνθήκη του Λονδίνου. Η συνθήκη ανέδειξε τον Γούλσεϋ ως ρυθμιστή της Ευρώπης, διοργανώνοντας μία μαζική σύνοδο κορυφής για την ειρήνη με τη συμμετοχή 20 εθνών. Αυτό έβαλε την Αγγλία στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής διπλωματίας και την έβγαλε από την απομόνωση, καθιστώντας την έναν επιθυμητό σύμμαχο. Αυτό αποδεικνύεται και από την αγγλο-γαλλική συνθήκη που υπογράφηκε δύο ημέρες μετά. Εν μέρει, αυτή η ειρηνευτική συνθήκη προκάλεσε τη σύγκρουση μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας. Το 1519, όταν ο Κάρολος Β' ανέβηκε στο θρόνο του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα, ο Βασιλιάς Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας εξοργίστηκε. Είχε επενδύσει τεράστια ποσά στη δωροδοκία του εκλογικού σώματος για να τον εκλέξει αυτοκράτορα και έτσι χρησιμοποίησε τη Συνθήκη του Λονδίνου ως δικαιολογία για τη σύγκρουση Αψβούργων - Βαλουά. Ο Γούλσεϋ φάνηκε να ενεργεί ως μεσολαβητής μεταξύ των δύο δυνάμεων και με τους δύο να αγωνίζονταν για την υποστήριξη της Αγγλίας.
Πεδίο του χρυσού υφάσματος
Ένας άλλος διπλωματικός θρίαμβος του Γούσλεϋ ήταν το πεδίο του χρυσού υφάσματος το 1520. Wolsey οργάνωσε μεγάλο μέρος αυτής της μεγαλόπρεπης συνάντησης μεταξύ του Φραγκίσκου Α' και του Ερρίκου Η', συνοδευόμενοι από 5.000 ακόλουθους και περιελάμβανε περισσότερο αυλικές δραστηριότητες και λιγότερο στρατιωτικές συζητήσεις. Αν και φάνηκε να ανοίγει την πόρτα για ειρηνικές διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία, εάν το επιθυμούσε ο βασιλιάς, ήταν επίσης μια ευκαιρία για μια πλούσια επίδειξη αγγλικού πλούτου και δύναμης προς την υπόλοιπη Ευρώπη, μέσω επιδεικτικών εορτασμών και εκδηλώσεων όπως η κονταρομαχία, με τους δύο βασιλιάδες να ανταγωνίζονται προσωπικά ο ένας τον άλλο. Με τη Γαλλία και την Ισπανία να αγωνίζονται για την πίστη της Αγγλίας, ο Γούλσεϋ θα μπορούσε να επιλέξει τον σύμμαχο που ταιριάζει καλύτερα στις πολιτικές του. Ο Γούλσεϋ επέλεξε τον Κάρολο, κυρίως, επειδή η οικονομία της Αγγλίας θα υπέφερε από την απώλεια της προσοδοφόρας εμπορίας υφασμάτων μεταξύ Αγγλίας και Κάτω Χωρών, εάν επιλεγόταν η Γαλλία.
Υπό την καθοδήγηση του Γούλσεϋ, τα βασικά έθνη της Ευρώπης προσπάθησαν να απαγορεύσουν τον πόλεμο μεταξύ χριστιανικών εθνών. Ο Γκάρετ Μάτινγκλυ, ο οποίος έχει μελετήσει τις αιτίες των πολέμων εκείνης της εποχής, διαπίστωσε ότι συνθήκες μη επιθετικότητας, όπως αυτή, δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι ισχυρότερες από τους στρατούς των χορηγών τους. Όταν αυτές οι δυνάμεις ήταν περίπου ίσες, οι συνθήκες διεύρυναν συνήθως τη σύγκρουση. Δηλαδή, η διπλωματία μπορεί μερικές φορές να αναβάλλει τον πόλεμο, αλλά δεν μπορεί να αποτρέψει τους πολέμους που βασίζονταν σε ασυμβίβαστα συμφέροντα και φιλοδοξίες. Αυτό που έλειπε, καταλήγει ο Μάτινγκλυ, ήταν μια ουδέτερη δύναμη της οποίας οι αποφάσεις να γίνονται γενικά αποδεκτές είτε λόγω αμερόληπτης δικαιοσύνης είτε λόγω συντριπτικής δύναμης.
Συμμαχία με την Ισπανία
Ο Καρδινάλιος Λορέντζο Καμπέτζιο, ο οποίος εκπροσωπούσε τον Πάπα στη Συνθήκη του Λονδίνου, έμεινε σε αναμονή για πολλούς μήνες στο Καλαί, προτού του επιτραπεί να διασχίσει το κανάλι και να συμμετάσχει στους εορτασμούς στο Λονδίνο σε αυτό που μπορεί να ήταν επίδειξη της ανεξαρτησίας του Γούλσεϋ απέναντι στη Ρώμη. Μία εναλλακτική υπόθεση είναι ότι ο Καμπέτζιο παρέμενε σε αναμονή έως ότου ο Γούλσεϋ έλαβε την κληρονομιά του, επιβεβαιώνοντας έτσι την σύνδεση του Γούλσεϋ με τη Ρώμη.
Αν και το αγγλικό κέρδος από τους πολέμους του 1522–23 ήταν ελάχιστο, η συμβολή τους σίγουρα βοήθησε τον Κάρολο Ε' στην ήττα του από τους Γάλλους, ιδιαίτερα το 1525 στη Μάχη της Πάβιας, όπου ο στρατός του Καρόλου συνέλαβε τον Φραγκίσκο Α'. Ο Ερρίκος τότε πίστεψε ότι υπήρχε μια ρεαλιστική ευκαιρία για να καταλάβει το γαλλικό στέμμα, για το οποίο οι βασιλιάδες της Αγγλίας είχαν από καιρό διεκδικήσεις. Το Κοινοβούλιο, ωστόσο, αρνήθηκε να αυξήσει τους φόρους. Αυτό οδήγησε τον Γούλσεϋ να επινοήσει τη φιλική επιχορήγηση, η οποία αντιμετωπίστηκε με ακόμη μεγαλύτερη εχθρότητα και τελικά οδήγησε στην πτώση του. Το 1525, αφού ο Κάρολος Ε' εγκατέλειψε την Αγγλία ως σύμμαχος, ο Γούλσεϋ άρχισε να διαπραγματεύεται με τη Γαλλία και η Συνθήκη των Μόρ υπογράφηκε, κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του Φραγκίσκου Α, με την αντιβασίλισσα της Γαλλίας - τη μητέρα του, Λουϊζα της Σαβοΐας.
Η εγγύτητα μεταξύ Αγγλίας και Ρώμης μπορεί να φανεί στη διαμόρφωση της Λεγεώνας του Κονιάκ το 1526. Αν και η Αγγλία δεν συμμετείχε σε αυτήν, η Λεγεώνα διοργανώθηκε εν μέρει από τον Γούλσεϋ με παπική υποστήριξη. Το σχέδιο του Γούλσεϋ ήταν ότι η Λεγεώνα του Κονιάκ, μια συμμαχία μεταξύ της Γαλλίας και ορισμένων ιταλικών κρατών, θα αμφισβήτησε τη Λεγεώνα του Καμπραί του Καρόλου. Αυτό ήταν και μία χειρονομία αφοσίωσης στη Ρώμη και μία απάντηση σε αυξανόμενες ανησυχίες σχετικά με την κυριαρχία του Καρόλου στην Ευρώπη.
Το τελευταίο χτύπημα σε αυτήν την πολιτική ήρθε το 1529, όταν οι Γάλλοι συμφώνησαν σε ειρήνη με τον Κάρολο. Εν τω μεταξύ, οι Γάλλοι συνέχισαν, επίσης, να τιμούν την "Auld Alliance" με τη Σκωτία, προκαλώντας εχθρότητα στα σύνορα της Αγγλίας. Με την ειρήνη μεταξύ της Γαλλίας και του Αυτοκράτορα, δεν υπήρχε κανένας να απελευθερώσει τον Πάπα από τον Κάρολο, ο οποίος είχε ουσιαστικά κρατήσει τον Πάπα Κλήμη Ζ' αιχμάλωτο από τη Λεηλασία της Ρώμης (1527). Υπήρχε, λοιπόν, ελάχιστη ελπίδα να εξασφαλιστεί η ακύρωση του γάμου του Ερρίκου Η' από τη θεία του Καρόλου, Αικατερίνη της Αραγονίας. Από το 1527, η επιθυμία του Γούλσεϋ να εξασφαλίσει ακύρωση του γάμου για τον αφέντη του είχε υπαγορεύσει την εξωτερική πολιτική του και μέχρι το 1529 καμία από τις προσπάθειές του δεν είχε πετύχει.
Ακύρωση γάμου
Ωστόσο, η Αικατερίνη υποστήριξε ότι ήταν παρθένα όταν παντρεύτηκε τον Ερρίκο. Επειδή αντιτάχθηκε στην ακύρωση και την επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς της ως Χήρα Πριγκήπισσα της Ουαλίας, το αίτημα ακύρωσης έγινε θέμα διεθνούς διπλωματίας, με τον ανιψιό της Αικατερίνης, Κάρολο Ε', να πιέζει τον Πάπα Κλήμη να μην ακυρώσει το γάμο. Ο Κλήμης αντιμετώπιζε ένα δίλημμα: θα εξαγρίωνε είτε τον Κάρολο ή τον Ερρίκο. Καθυστέρησε την απόφασή του όσο το δυνατόν περισσότερο, εξοργίζοντας τον Ερρίκο και την Άνν Μπολέυν, οι οποίοι άρχισαν να αμφισβητούν την πίστη του Γούλσεϋ στο στέμμα έναντι της Εκκλησίας.
Ο Γούλσεϋ προσέφυγε στον Κλήμη για ακύρωση του γάμου του Ερρίκου σε τρία μέτωπα. Πρώτον, προσπάθησε να πείσει τον Πάπα ότι η απαλλαγή ήταν άκυρη, καθώς ο γάμος δεν τήρησε σαφώς τις οδηγίες στο βιβλίο του Λευιτικού. Δεύτερον, ο Γούλσεϋ αντιτάχθηκε στην απαλλαγή για τεχνικούς λόγους, ισχυριζόμενος ότι ήταν λανθασμένη η διατύπωση. (Λίγο αργότερα, βρέθηκε μία σωστά διατυπωμένη έκδοση στην Ισπανία.) Τρίτον, ο Γούλσεϋ ήθελε ο Κλήμης να επιτρέψει να ληφθεί η τελική απόφαση στην Αγγλία, την οποία, ως παπικός εκπρόσωπος, θα επόπτευε.
Το 1528 ο Κλήμης αποφάσισε να επιτρέψει σε δύο παπικούς εκπροσώπους να αποφασίσουν το αποτέλεσμα στην Αγγλία: στον Γούλσεϋ και στον Καμπέτζιο. Ο Γούλσεϋ ήταν σίγουρος για την απόφαση, αλλά ο Καμπέτζιο χρειάστηκε πολύς χρόνο για να φτάσε, και όταν τελικά έφτασε στην Αγγλία, καθυστέρησε τη διαδικασία τόσο πολύ που η υπόθεση έπρεπε να ανασταλεί τον Ιούλιο του 1529, σφραγίζοντας αποτελεσματικά τη μοίρα του Γούλσεϋ.
Εγχώρια επιτεύγματα
Κατά τη διάρκεια των 14 ετών του ως καγκελάριος, ο Γούλσεϋ είχε περισσότερη δύναμη από οποιονδήποτε άλλο Υπηρέτη του Στέμματος στην αγγλική ιστορία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τον μισεί μεγάλο μέρος των ευγενών, οι οποίοι πίστευαν ότι θα έπρεπε οι ίδιοι να έχουν τη δύναμη. Ο βασιλιάς τον προστάτευε από επιθέσεις. Η Σάρα Νέιρ Τζέιμς, καθηγήτρια στο Κολέγιο Μαίρη Μπάλντουιν, λέει ότι το 1515–1529 ο Γούλσεϋ «θα ήταν ο πιο ισχυρός άντρας στην Αγγλία, εκτός, ίσως, από τον βασιλιά». Όσο είχε την εύνοια του βασιλιά, ο Γούλσεϋ είχε μεγάλη ελευθερία σε εσωτερικές υποθέσεις και είχε το χέρι του σχεδόν σε όλες τις πτυχές τους. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο Ερρίκος Η' είχε πλήρη εμπιστοσύνη σε αυτόν και καθώς τα ενδιαφέροντα του Ερρίκου τείνουν περισσότερο προς την εξωτερική πολιτική, ήταν πρόθυμος να δώσει στον Γούλσεϋ ελευθερία κινήσεων στη μεταρρύθμιση της διαχείρισης των εσωτερικών υποθέσεων, για την οποία ο Γούλσεϋ είχε μεγάλα σχέδια.
Λειτουργώντας με τη σταθερή υποστήριξη του βασιλιά και με ειδικές εξουσίες στην εκκλησία που του δόθηκαν από τον Πάπα ως εκπρόσωπο του, ο Γούλσεϋ κυριάρχησε σε αστικές υποθέσεις, διοίκηση, νόμο, εκκλησία και εξωτερική πολιτική. Ήταν εκπληκτικά ενεργητικός με εκτεταμένη δράση. Δημιούργησε μεγάλη περιουσία για τον εαυτό του και ήταν σημαντικός ευεργέτης των τεχνών, του ανθρωπισμού και της εκπαίδευσης. Σχεδίασε πολλές μεταρρυθμίσεις, με κάποια επιτυχία σε τομείς όπως η χρηματοδότηση, η φορολογία, η εκπαιδευτική παροχή και η δικαιοσύνη. Από τη σκοπιά του βασιλιά, η μεγαλύτερη αποτυχία του ήταν η αδυναμία του να του εκδώσει διαζύγιο για τον Ερρίκο, όταν ο εκείνος ήθελε μία νέα σύζυγο για να του δώσει ένα γιο που θα ήταν ο αδιαμφισβήτητος διάδοχος του στο θρόνο. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Γούλσεϋ ήταν ένας άντρας που είχε πεισμώσει από τις αποτυχίες άλλων ανδρών και τη δική του φιλοδοξία. Στο τέλος, εγκαταλελειμμένος από τον βασιλιά, ο Γούλσεϋ κατηγορήθηκε για προδοσία, αλλά πέθανε από φυσικά αίτια προτού να αποκεφαλιστεί.