cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας
Έδρες ανά βουλευτικές εκλογές
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας αντιστοιχούσαν 12 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 5 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.
Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας αντιστοιχούσαν 12. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Οι έδρες που αντιστοιχούσαν πλέον στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ήταν 21. Από το 2011 οι έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι 20.
Αποτελέσματα εκλογών
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός των εδρών κάθε κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας
Εφημερίς (εφημερίδα Αλεξάνδρειας)
Η Εφημερίς ήταν καθημερινή εφημερίδα των Ελλήνων της Αιγύπτου που κυκλοφορούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από το 1910 έως το 1961.
Ιδρυτής και πρώτος ιδιοκτήτης της Εφημερίδος ήταν ο δημοσιογράφος Νικόλαος Καραβίας, σύζυγος της ζωγράφου Θάλειας Φλωρά-Καραβία. Στα χρόνια του εθνικού διχασμού μεταξύ βενιζελικών και βασιλοφρόνων, η Εφημερίς τήρησε φιλοβασιλική στάση, σε αντίθεση με τον Ταχυδρόμο, την άλλη μεγάλη ελληνική εφημερίδα της Αλεξάνδρειας, η οποία ήταν με το μέρος των βενιζελικών.
Το 1939, η Εφημερίς πέρασε στην ιδιοκτησία του Ιωάννη Κασιμάτη. Στα χρόνια του Κασιμάτη, το πολιτικό της στίγμα μετακινήθηκε προς το κέντρο και κατόπιν πάλι προς τα δεξιά, μέχρι να κλείσει οριστικά το 1961, την εποχή που άρχισε να φθίνει ο ελληνισμός της Αιγύπτου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αίγυπτο στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Μαρίκα Νίνου
Η Μαρίκα Νίνου (πραγματικό όνομα: Ευαγγελία Αταμιάν, 1922 - 23 Φεβρουαρίου 1957) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες γυναικείες φωνές που πέρασαν από την Ελλάδα.
Βιογραφία
Η Μαρίκα Νίνου ήταν Αρμενικής καταγωγής και το πραγματικό της όνομα ήταν Ευαγγελία Αταμιάν. Γεννήθηκε το 1922 πάνω στο βαπόρι Ευαγγελίστρια που έφερνε τη μητέρα της, τις δύο αδερφές της και τον οκτάχρονο αδερφό της Μπαρκέβ Αταμιάν, από τη Σμύρνη στον Πειραιά. Βγήκε από την κοιλιά της μαμάς της μελανιασμένη και, επειδή νόμιζαν ότι δεν θα ζούσε, την απομάκρυναν σε κάποια αποθήκη. Όμως συνήλθε, επέζησε και αμέσως τη βάφτισε ο καπετάνιος της Ευαγγελίστριας και γι' αυτό την είπαν Ευαγγελία.
Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά, στην οδό Μεγάρων 50. Στα 7 της η Ευαγγελία Αταμιάν γράφτηκε στο Αρμένικο σχολείο του Αρμενικού Κυανού Σταυρού «Ζαβαριάν». Μάλιστα, ο δάσκαλός της την προέτρεψε να μάθει μαντολίνο, το οποίο έκανε, και τελικά συμμετείχε στην ορχήστρα του σχολείου. Τα φωνητικά της προσόντα φαίνεται ότι τα έδειξε πολύ μικρή, αφού από μαθήτρια του δημοτικού ακόμη την καλούσαν στην Αρμένικη εκκλησία Άγιος Ιάκωβος στην Κοκκινιά για να ψάλει στις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Το 1939 παντρεύτηκε τον συμπατριώτη της Χάικ Μεσροπιάν, ο οποίος ήταν κλειδαράς κι είχε ένα μαγαζάκι στην Κοκκινιά. Το 1940 γεννήθηκε ο γιος τους, ο Οβανές, αλλά το ζευγάρι χώρισε και το 1946 ο Μεσροπιάν έφυγε για την Αρμενία.
Ήδη όμως το 1944, και μετά το χωρισμό της, η Νίνου είχε γνωρίσει τον ακροβάτη και θιασάρχη Νίκο (Νίνο) Νικολαΐδη. Στην αρχή η Μαρίκα δούλευε στο ταμείο, αλλά στη συνέχεια έγιναν με τον Νίνο καλλιτεχνικό ζευγάρι ακροβατικών με το όνομα Ντούο Νίνο και έκαναν περιοδείες. Αργότερα παντρεύτηκαν και έγινε Ευαγγελία Νικολαΐδου. Το όνομα Μαρίκα τής το κόλλησε η μάνα του Νίνο, μία θεατρίνα, γιατί παρέπεμπε στη Μαρίκα Κοτοπούλη. Το επίθετο Νίνου ήρθε από τον Νίνο τον ακροβάτη και, έτσι, η Ευαγγελία Αταμιάν έγινε Μαρίκα Νίνου. Το 1947 μπήκε στο σχήμα κι ο γιος της, ο Οβανές, οπότε μετονομάστηκε σε Δυόμισι Νίνο. Στις παραστάσεις τους, η Μαρίκα έλεγε και κανένα λαϊκό τραγούδι.
Κάποια φορά ήταν καλεσμένοι στο ναύσταθμο της Σαλαμίνας για να κάνουν ακροβατικά. Εκεί κάποια στιγμή ο ναύαρχος, στον οποίο άρεσαν πολύ τα τουρκικά τραγούδια, ζήτησε ν' ακούσει ένα τέτοιο από τη Νίνου. Η Νίνου τραγούδησε διστακτικά ένα τουρκικό τραγούδι που ήξερε από τη μάνα της, ο ναύαρχος ικανοποιήθηκε ιδιαίτερα, αλλά αυτός που ενθουσιάστηκε από τη φωνή της ήταν ο παρευρισκόμενος στην αίθουσα, Πέτρος Κυριακός. Αυτός τη γνώρισε στον Μανώλη Χιώτη, ο οποίος την πρωτολανσάρισε δισκογραφικά τον Ιούνιο του 1948 με τα τραγούδια του Ώρες Σε Κρυφοκοιτάζω και Θα Στο Πω Το Μυστικό Μου.
Τον Οκτώβριο του 1948, ο Στελλάκης Περπινιάδης την πήρε κοντά του ως τραγουδίστρια στο κέντρο Φλόριδα του Γ. Μελίτια στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ο Περπινιάδης την είχε συναντήσει στο στούντιο ηχογράφησης όταν δισκογραφούσε τα τραγούδια του Χιώτη. Το Νοέμβριο του 1948 η Μαρίκα Νίνου έκανε δίσκο με τον Γιάννη Παπαϊωάννου και συγκεκριμένα το τραγούδι Το 'φαγες Το Παιδί. Το 1949 η Νίνου πρωτοείπε σε δίσκους τραγούδια του Γιώργου Μητσάκη και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς δισκογράφησε το Για Τα Μάτια Π' Αγαπώ του Βασίλη Τσιτσάνη.
Η Νίνου διέκοψε από τη Φλόριδα γιατί θεωρούσε λίγες τις 25 δραχμές που έπαιρνε για μεροκάματο και, όταν τους ζήτησε αύξηση, δεν της έδωσαν. Ήταν τυχερή όμως, γιατί τότε ακριβώς αποχώρησε από το σχήμα του Τσιτσάνη στην ταβέρνα του Τζίμη του Χοντρού στην οδό Αχαρνών 77 η Σωτηρία Μπέλλου και η Νίνου πήρε τη θέση της με 90 δραχμές. Με τη Νίνου στου Τζίμη του Χοντρού, ο Τσιτσάνης έχει πει ότι η ουρά από κόσμο μπροστά στο μαγαζί έφτανε έως τον Άγιο Παντελεήμονα. Αν και η συνεργασία της Νίνου με τον Τσιτσάνη ήταν βραχεία (αφού αυτή γινόταν πάντα με διακοπές, λόγω τσακωμών ένεκα χαρακτήρων), έχει περάσει στην ιστορία σαν μαγική και θρυλική. Από τις εμφανίσεις της στην ταβέρνα του Τζίμη του Χοντρού κυκλοφόρησε το 1977 σε δίσκο μία ηχογράφηση, η οποία έγινε εκεί με μαγνητόφωνο το 1955, από κάποιον ερασιτέχνη. Στο σημείωμα του εξωφύλλου του δίσκου αυτού υπάρχει πλήθος ανακριβειών για τη ζωή της ενώ αποκρύπτεται και η Αρμενική καταγωγή της.
Τον Οκτώβριο του 1951 έκανε κάποιες εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Τσιτσάνη και την Ευαγγελία Μαργαρώνη στο κέντρο Καζαμπλάνκα, στο οποίο και αποθεώθηκαν. Η αμοιβή τους ήταν τρεις χρυσές λίρες ο Τσιτσάνης, δύο λίρες η Νίνου και μία η Μαργαρώνη. Με ό,τι μάζεψε στην Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε να χτίζει στο Αιγάλεω το σπίτι της.
Η Μαρίκα Νίνου τραγούδησε με επιτυχία και κάποια από τα ονομαζόμενα αρχοντορεμπέτικα, τα οποία μεταμόρφωσε με τη φωνή της και τα έκανε ν' ακούγονται ρεμπέτικα κι έτσι τα πέρασε και σε άλλα κοινωνικά στρώματα. Το 1954 ανακάλυψε ότι έπασχε από καρκίνο της μήτρας. Τότε αποφάσισε να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν να τραγουδήσει και να μπορέσει έτσι να συντηρήσει την τετραμελή οικογένεια του αδερφού της, του Μπαρκέβ, ο οποίος έπασχε κι αυτός από καρκίνο, καθώς και τον γιο της, τον Οβανές, μιας και τα κέρδη στις Η.Π.Α. από το τραγούδι ήταν πολύ μεγάλα. Ο δεύτερος λόγος ήταν να δοκιμάσει τις καλύτερες μεθόδους θεραπείας που είχε ακούσει ότι υπήρχαν εκεί. Στις Η.Π.Α. ξαναπήγε το 1956. Τότε τη Μαρίκα Νίνου βοήθησαν για έξοδα νοσοκομείου, γιατρούς, εισιτήρια, ακόμα και για ρούχα, η Ρένα Ντάλια και ο Κώστας Καπλάνης.
Πριν μεταβεί στην Αμερική είχε υποβληθεί στην Αθήνα σε εγχείρηση για καρκίνο, αλλά στην Αμερική υπήρξε ραγδαία μετάσταση. Επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου εργάστηκε για λίγο με φοβερούς πόνους και τελικά πέθανε την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 1957, σε ηλικία 35 ετών. Τη θάψανε στο Σχιστό της Νεάπολης πλάι στον αδερφό της, Μπαρκέβ Αταμιάν, που είχε πεθάνει το 1955. Δεν υπάρχουν ούτε οι τάφοι τους ούτε τα οστά τους. Υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες της, τρεις εμφανίσεις της σε κινηματογραφικές ασπρόμαυρες ταινίες, ερμηνεύοντας τραγούδια και λίγα ρούχα της που φύλαξε η ανιψιά της (κόρη του αδερφού της) Γκιούλα Αταμιάν-Ανσεριάν.
Η ζωή της Μαρίκας Νίνου ενέπνευσε το σενάριο για την ταινία του Κώστα Φέρρη, Ρεμπέτικο του 1983.
Ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε για τη Μαρίκα Νίνου, αφιερώνοντάς της το δίσκο του Πέριξ (1974): "Όλη η εργασία αυτή αφιερώνεται στη μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρίκας Νίνου, που δίχως να το ξέρει, με το μαχαίρι της φωνής της, χάραξε μέσα μας βαθιά τα ονόματα θεών της ταπεινωσύνης και της βυζαντινής παρακμής".
Ο Γιώργος Παπαδάκης έγραψε για τη Νίνου: "Όπως η σκληρή, βραχνή και ατημέλητη φωνή του Μάρκου Βαμβακάρη εικονίζει τον άντρα του ρεμπέτικου της εποχής του, έτσι και η φωνή της Νίνου υλοποιεί τον γυναικείο χαρακτήρα στα τραγούδια που τα χρόνια εκείνα έγραφαν ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Μητσάκης (...) Τραγουδώντας, ζωγραφίζει γνωστούς και οικείους στον ευρύτερο χώρο της αστικής λαϊκής κοινωνίας γυναικείους χαρακτήρες". Ο Βασίλης Τσιτσάνης έχει πει μεταξύ άλλων για τη Νίνου: "Είχε μια ξεχωριστή ερμηνευτική ικανότητα, είχε το κάτι άλλο. Όταν τραγουδούσε κυριολεκτικά καθήλωνε τον κόσμο. Τραγουδούσε και δίδασκε κιόλας μαζί με το τραγούδι, όπως ο δάσκαλος που διδάσκει τους μαθητές. Αυτό ήταν έμφυτο. Ήταν γεννημένο για το πάλκο".
Δισκογραφία
Στη δισκογραφία των 78 στροφών η Μαρίκα Νίνου ηχογράφησε 174 τραγούδια, από τα οποία το ένα τρίτο ανήκει στον Τσιτσάνη και τα υπόλοιπα σε 20 άλλους Έλληνες δημιουργούς. Στα 119, απ' αυτά τα 174, τραγουδάει πρώτη φωνή, ενώ στα 55 δεύτερη. Επίσης άφησε 9 τραγούδια του Τσιτσάνη ηχογραφημένα το καλοκαίρι του 1954 στην αίθουσα Παρνασσός από γαλλικό συνεργείο, καθώς και 11 τραγούδια ζωντανά στου Τζίμη του Χοντρού το 1955.
Από τα 119 τραγούδια που ηχογράφησε η Μαρίκα Νίνου σε δίσκους 78 στροφών, τα 34 ηχογραφήθηκαν στην εταιρεία His Masters Voice, 37 στην Columbia, 8 στην Odeon, 6 στην Parlophone, 12 στη Melody, 20 στην Liberty Αμερικής και 2 στην Apollo Αυστραλίας. Οι παρακάτω αναφερόμενες χρονολογίες είναι μάλλον πολύ ακριβείς, πλην των 20 τραγουδιών της Liberty Αμερικής, γι' αυτό και παρατίθενται χωριστά.
Στη συνέχεια παρατίθεται ο κατάλογος των ηχογραφήσεων της Μαρίκας Νίνου τις οποίες εξέδωσε η αμερικανική εταιρεία Liberty (ιδιοκτησία του Κώστα Σταυρόπουλου, συζύγου της τραγουδίστριας Εύας Στυλ). Οι πιο πολλές από αυτές τις ηχογραφήσεις έγιναν στην Αμερική το 1954 και το 1956 όταν η Νίνου βρέθηκε εκεί για εμφανίσεις της. Είναι πιθανόν όμως να επανεξέδωσε η Liberty και κάνα-δυο τραγούδια με τη Νίνου τα οποία να είχαν ηχογραφηθεί στην Ελλάδα παλαιότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες αρμενικής καταγωγής
Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Fédération Française de Football - FFF) είναι μια γαλλική ένωση υπό τον νόμο 1901 που ιδρύθηκε στις 7 Απριλίου 1919 υπό το όνομα Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικής Ένωσης (FFFA) μέσω μετατροπής της Πανομοσπονδιακής Γαλλικής Επιτροπής που δημιουργήθηκε το 1907, περιλαμβάνοντας τις ποδοσφαιρικές ομάδες της Γαλλίας και οργανώνοντας τις εθνικές διοργανώσεις και τις διεθνείς αναμετρήσεις της εθνικής Γαλλίας.
Υπάγεται στη FIFA από το 1907 υπό το όνομα CFI όταν αντικατέστησε την USFSA, ιδρυτικό μέλος το 1904.
Οργάνωση
Η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έχει ως ρόλο :
Από τον Ιούνιο του 2011, διοικείται από τρία όργανα : την Ομοσπονδιακή Συνέλευση, την Εκτελεστική Επιτροπή και την Ύψιστη Αρχή του Ποδοσφαίρου. Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση αποτελείται από εκπροσώπους των ομάδων, που εκλέγονται από τις γενικές συνελεύσεις των ομοσπονδιακών οργανισμών και των τοπικών. Εκλέγει με μυστική ψηφοφορία τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής, πλην των μελών δικαίου, και τα μέλη της Ύψιστη Αρχής του Ποδοσφαίρου. Η Εκτελεστική Επιτροπή αποτελείται από δώδεκα μέλη : δύο μέλη δικαίου (τους Προέδρους της LFP και της LFA) και δέκα εκλεγμένα μέλη, από τα οποία το λιγότερο ένα πρέπει να είναι γυναίκα. Η Ύψιστη Αρχή του Ποδοσφαίρου αποτελείται από είκοσι μέλη :
Διοργανώσεις
Η FFF έχει αναθέσει στην Ένωση τη διαχείριση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (Λιγκ 1, Λιγκ 2 και Λιγκ Καπ), όμως η Ένωση, με έτος ίδρυσης το 1944, παραμένει υπό την εποπτεία της Ομοσπονδίας.
Το Κύπελλο Γαλλίας βρίσκεται υπό την εποπτεία της Ομοσπονδιακής Επιτροπής του Κυπέλλου Γαλλίας, το οποίο βρίσκεται απευθείας υπόλογο στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της FFF. Η FFF οργανώνει επίσης όλες τις υπόλοιπες διοργανώσεις εθνικής κλίμακας : τα Ερασιτεχνικά Πρωταθλήματα Γαλλίας (Νασιονάλ, CFA και CFA 2), τα γαλλικά πρωταθλήματα γυναικών Α΄ και Β΄ Εθνικής Κατηγορίας (Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γαλλίας Γυναικών), τα πρωταθλήματα νέων ( CN U19, CN U17 ), το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου επιχειρήσεων, καθώς και τα υπόλοιπα εθνικά κύπελλα : το Κύπελλο Γκαμπαρντελά Crédit Agricole (Κύπελλο Γαλλίας Κ-18) και το Κύπελλο Γαλλίας Γυναικών.
Η FFF διοργανώνει επίσης τις εθνικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου σάλας : το Κύπελλο Γαλλίας Ποδοσφαίρου Σάλας, και το Πρωτάθλημα Γαλλίας Ποδοσφαίρου Σάλας (που πήρε το 2009 τη θέση του Εθνικού Τσάλεντζ Ποδοσφαίρου Σάλας, το οποίο διοργανωνόταν επί δύο σεζόν).
Στην περιφερειακή και τοπική κλίμακα, οι Ενώσεις και οι περιφέρειες παίρνουν τη θέση της FFF όσον αφορά τη διοργάνωση, όμως εξακολουθούν να βρίσκονται υπό την εποπτεία της τελευταίας.
Υπερπόντιες κτήσεις και διαμερίσματα
Οι τοπικές υπερπόντιες ενώσεις της F.F.F. : Αλλά επίσης :
Οι ομάδες των προαναφερθέντων 7 τοπικών υπερπόντιων ενώσεων, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων από την Ταϊτή και την Καληδονία, συμμετέχουν στο Κύπελλο Γαλλίας. Η ΑΣ Μαζεντά (Νέα Καληδονία), για παράδειγμα, συμμετείχε στον 7ο γύρο του Κυπέλλου Γαλλίας για τη σεζόν 2005-2006. Εκεί αποκλείστηκε με 4-0 από την ΓΣΙ Ποντιβί, ενώ οι Ταϊτινοί της Μάνου Ούρα αποκλείστηκαν επίσης σε αυτό το στάδιο του 7ου γύρου με 1-2 από τη Σαιντ-Ζενεβιέβ.
Διακρίσεις των Εθνικών Ομάδων
Α΄
Ερασιτέχνες
Ολυμπιακοί
Εθνική Γαλλίας U-21
Εθνική Γαλλίας U-20
Εθνική Γαλλίας U-18
Εθνική Γαλλίας U-16
Ενόπλων
Γυναικών
Γυναικών U-21
Γυναικών U-20
Γυναικών U-17
Ποδόσφαιρο Επιχειρήσεων
Μπιτς Σόκερ
(*: αυτομάτως μεταδιδόμενο από την ομάδα που ηττάται σε επίσημη αναμέτρηση, από την Ουρουγουάη 1η νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1930)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Γαλλίας Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Πλοίο άνευ εκτοπίσματος
Αν και ακούγεται περίεργο πώς είναι δυνατόν να υπάρχει πλοίο χωρίς εκτόπισμα εντούτοις ο όρος πλοίο άνευ εκτοπίσματος (non displacement craft) χαρακτηρίζει τον τύπο εκείνο των πλοίων που κατά την επιχειρησιακή τους ταχύτητα παρουσιάζουν σχεδόν μηδενικό εκτόπισμα, και τούτο διότι κινούνται υπέρ της επιφάνειας της θαλάσσης.
Στη κατηγορία αυτή υπάγονται τα υδροπτέρυγα (Hydrofoils) και τα αερόστρωμνα (Hovercrafts) πλοία.
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Γουόρνερ Μπάξτερ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Κάρολ Λόμπαρντ στην ταινία Ο ληστής της Αριζόνας (1930)]] Ο Γουόρνερ Μπάξτερ (αγγλικά: Warner Baxter), (29 Μαρτίου 1889 - 7 Μαΐου 1951), ήταν Αμερικανός ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1929 Ο ληστής της Αριζόνας (In Old Arizona), όπου υποδύθηκε τον Σίσκο Κιντ. Ο Μπάξτερ ξεκίνησε την πορεία του στην έβδομη τέχνη πρωταγωνιστώντας σε βωβές ταινίες και πέρασε με επιτυχία στον ομιλούντα κινηματογράφο. Υποδύθηκε συχνά γοητευτικούς Λατίνους ληστές σε ταινίες γουέστερν, αλλά συμμετείχε και σε δραματικές ταινίες κατά τη δεκαετία του '30. Οι γνωστότερες ταινίες του κατά την περίοδο του βωβού κινηματογράφου ήταν οι: The Awful Truth, 1925 και The Great Gatsby, 1926. Μετά την έλευση του ομιλούντα κινηματογράφου η καριέρα του απογειώθηκε με τη συμμετοχή του στις ταινίες Ο ληστής της Αριζόνα (In Old Arizona, 1929), 42η οδός (42nd Street, 1933), Το στοιχειωμένο καράβι (Slave Ship, 1937) και Ο κουρσάρος (Kidnapped, 1938). Κατά τη δεκαετία του '40 πρωταγωνίστησε στη σειρά ταινιών Crime Doctor.
Πρώτα Βήματα
Ο Μπάξτερ γεννήθηκε στο Κολόμπους του Οχάιο το 1889. Ήταν γιος του Έντγουιν Μπάξτερ και της Τζέιν Μπάρετ. Ο πατέρας του απεβίωσε όταν εκείνος ήταν 9 ετών και μετακόμισε μαζί με τη μητέρα του στο Σαν Φρανσίσκο. Μετά τον σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906, η οικογένειά του έζησε σε σκηνή για δυο εβδομάδες. Το 1910 ο Μπάξτερ άρχισε να συμμετέχει σε επιθεωρήσεις κι έπειτα εμφανίστηκε στο θεατρικό σανίδι.
Καριέρα
Την περίοδο που εμφανιζόταν σε επιθεωρήσεις, ο Μπάξτερ εργάστηκε παράλληλα και ως ασφαλιστής και πωλητής. Το 1914 εμφανίστηκε ως κομπάρσος στην ταινία Her Own Money, την οποίο ακολούθησαν άλλες εμφανίσεις στις ταινίες All Woman, 1918 και Lombardi, Limited, 1919. Το 1921 ο Μπάξτερ ανέλαβε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Sheltered Daughters και έγινε αστέρας πρώτου μεγέθους. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20 γύρισε συνολικά 48 ταινίες με σημαντικότερες την πρώτη μεταφορά του μυθιστορήματος του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ Ο υπέροχος Γκάτσμπυ (The Great Gatsby), τη συνεργασία του με την χορεύτρια Γκίλντα Γκρέι στο Aloma of the South Seas, 1926 και την εμφάνισή του στο πλάι του Λον Τσάνεϊ στο ρόλο ενός αλκοολικού γιατρού στο Ο λευκός μάγος (West of Zanzibar, 1928).
Ο σημαντικότερος ρόλος του Μπάξτερ, ήταν εκείνος του Σίσκο Κιντ στην ταινία Ο ληστής της Αριζόνας (In Old Arizona, 1929) που του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου στη δεύτερη τελετή των βραβείων το 1929. Έπειτα εμφανίστηκε στις ταινίες 42η οδός (42nd Street, 1932), Grand Canary (1934), Μπρόντγουεϊ Μπιλ (Broadway Bill, 1934) και Ο κουρσάρος (Kidnapped, 1938). Κατά το 1936 ήταν ο πιο ακριβοπληρωμένος ηθοποιός του Χόλιγουντ αλλά η καριέρα του άρχισε να φθίνει και από το 1943 κι έπειτα άρχισε να εμφανίζεται σε ταινίες β' διαλογής. Ο ηθοποιός γύρισε συνολικά πάνω από 100 ταινίες μεταξύ του 1914 και του 1950.
Προσωπική ζωή
Ο Μπάξτερ παντρέυτηκε δυο φορές. Τη δεύτερη με την ηθοποιό Γουίνιφρεντ Μπράισον το 1918 με την οποία έμεινε παντρεμένος μέχρι και τον θάνατό του το 1951. Έπασχε από χρόνια αρθρίτιδα και το 1951 υπέστη λοβοτομή για να καταπραΰνει τον πόνο. Απεβίωσε μερικές μέρες αργότερα από χτύπημα πνευμονίας.
Ο ηθοποιός ήταν στενός φίλος του Γουίλιαμ Πάουελ με τον οποίο γύρισε τρεις ταινίες και παραστάθηκε στον φίλο του μετά τον θάνατο της Τζιν Χάρλοου το 1937.
Ο Γουόρνερ Μπάξτερ έχει το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, στο 6290 Hollywood Boulevard.
Ύφαλος Κολβοκορέσσες
Ο Ύφαλος Κολβοκορέσσες είναι μια εντελώς βυθισμένη δομή ατόλλης στο βορειοανατολικό τμήμα του Αρχιπελάγους Τσάγκος, 15 χμ ανατολικά του Σπήκερς Μπάγκος και 28 χμ βορειοανατολικά του Υφάλου Μπλενχάιμ. Πήρε το όνομα του από τον Δρ. Άλντεν Πάρτριτζ Κολβοκορέσσες που το 1973 - 1979, μαζί με τον Τζων Παρρ Σνάυντερ και τον Τζων Λ. Τζάνκινς ανέπτυξε την Μερκατορική προβολή του υφάλου βασιζόμενος σε φωτογραφίες από το διάστημα. Το μικρότερο χαρτογραφημένο βάθος είναι 9 μέτρα πάνω στον ύφαλο. Κύματα πάνω στον ύφαλο είναι ορατά μόνο όταν η θάλασσα είναι τρικυμιώδης. Ο ύφαλος έχει μήκος 8 χμ από βορρά προς νότο, πλάτος 1 έως 2 χμ και συνολική έκταση περίπου 10 χμ².
Ο Ύφαλος Κολβοκορέσσες είναι μοναδικός από την άποψη ότι ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες που τράβηξε ο δορυφόρος Landsat της Εθνικής Διαχείρισης Αεροναυτικής και Διαστήματος (NASA). Ο Landsat φωτογραφίζει την γη σε αρκετές φασματικές ζώνες διαφορετικών μηκών κύματος. Κάθε ζώνη παρέχει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που παίρνεται μέσω ενός φασματικού φίλτρου. Έχει δύο μη θερμικούς υπέρυθρους δεσμούς για να ανιχνεύει την φυτική ευρωστία. Αυτά τα μήκη κύματος έχουν πολύ περιορισμένη ικανότητα διείσδυσης στο νερό. Ο Landsat έχει επίσης δύο φασματικές ζώνες απεικόνισης στο ορατό μέρος του φάσματος: κόκκινο και πράσινο. Η πράσινη ζώνη έχει αποδειχθεί ότι "βλέπει" μέσω των καθαρών ωκεάνιων νερών σε βάθη περίπου 30 - 40 μέτρα.
Σάντος Λαγούνα
Η Σάντος Λαγούνα     (ισπανικά Santos Laguna, ) είναι μεξικανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα. Αντιπροσωπεύει την αστική περιοχή της Λα Κομάρκα Λαγουνέρα, η οποία αποτελείται από το Τορρεόν, το Γόμες Παλάσιο, και το Λέρδο. Η Σάντος Λαγούνα μετέχει στη Λίγα ΜΧ (Liga MX). Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1982, και έφθασε στην κορυφή του ποδοσφαίρου του Μεξικού, μετά την αγορά των δικαιωμάτων που ανήκαν στην Άνχελες ντε Πουέμπλα. Το ντεμπούτο του συλλόγου στην κορυφαία κατηγορία του Μεξικού ήταν την περίοδο 1988-89. Έχει κερδίσει το πρωτάθλημα Μεξικού τέσσερις φορές: την πρώτη στην περίοδο Ινβιέρνο 1996, την δεύτερη στην περίοδο Βεράνο 2001, την τρίτη στην περίοδο Κλαουσούρα 2008 και την πιο πρόσφατη στην περίοδο Κλαουσούρα 2012. Επίσης, έφτασε στους τελικούς της περιόδου 1993-94, την περίοδο Βεράνο 2000, την περίοδο Βεράνο Μπισεντενάριο 2010, την περίοδο Απερτούρα 2010 και την περίοδο Απερτούρα 2011.
Ύφαλος Κολβοκορέσσες
Το 1975, το Υδρογραφικό Κέντρο της Υπηρεσίας Χαρτογράφησης του Υπουργείου Αμύνης, που μετέπειτα ενσωματώθηκε στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών Γαιοδιαστήματος (NGA), ζήτησε από την NASA να συλλέξει φωτογραφίες από τον Landsat του αρχιπελάγους Τσάγκος. Οι φωτογραφίες αποκάλυψαν τον προηγουμένως αχαρτογράφητο Ύφαλο Κολβοκορέσσες καθώς και λάθη στην θέση πολλών άλλων υφάλων στο αρχιπέλαγος. Κάποιοι ήταν εκτός θέσης (στους χάρτες) έως και 18 χμ. Το καλοκαίρι του 1976 εκτυπώθηκε ένας καινούριος χάρτης του αρχιπελάγους Τσάγκος που έδειχνε τις διορθωμένες θέσεις για τα μπάγκος και τις ξέρες καθώς και τον Ύφαλο Κολβοκορέσσες. Αυτός ήταν ο πρώτος γνωστός ναυτικός χάρτης που διορθώθηκε ολότελα χρησιμοποιώντας τις φωτογραφίες του Landsat.
Σάντος Λαγούνα
Είναι η τρίτη ποδοσφαιρική ομάδα που ιδρύθηκε στην περιοχή Λαγούνα, μετά την κατάρρευση των συλλόγων Λαγούνα ΦΚ και ΦΚ Τορρεόν, οι οποίοι αναγκάστηκαν να πουλήσουν τα δικαιώματά τους για να σχηματίσουν την Black Lions του Πανεπιστημίου Ντεπορτίβο Γουαδαλαχάρα και Νέσα αντίστοιχα. Το 2003 ο σύλλογος γιόρτασε την 20ή επέτειό του, που πραγματοποιήθηκε με μεγάλες εκδηλώσεις σε όλη την Περιφέρεια της Λαγούνα.
Ύφαλος Κολβοκορέσσες
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος Υφαλος Κολβοκορεσσες Κατηγορία:Ύφαλοι
Σάντος Λαγούνα
Σήμερα αποτελεί την πέμπτη πιο δημοφιλή ομάδα στο Μεξικό, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της Consulta Mitofsky στις 17 Φεβρουαρίου του 2013. Κατετάγη 74η στην τρέχουσα παγκόσμια κατάταξη Classification According των συλλόγων της IFFHS. Θεωρείται η 4η καλύτερη ομάδα του 21ου αιώνα της ζώνης ΚΟΝΚΑΚΑΦ και η έκτη ομάδα στην CONCACAF, για την 1η δεκαετία του 21ου αιώνα.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου απεικονίζει την κατάκτηση κάθε πρωταθλήματος με αστέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλουμπ Σάντος Λαγούνα‎
Τάκης Κατσικόπουλος
Ο Παναγιώτης Κατσικόπουλος, γνωστότερος ως Τάκης Κατσικόπουλος (1919 - 26 Μαΐου 1981), ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος υπήρξε βουλευτής Αχαΐας με την Ένωση Κέντρου. Ανεψιός του είναι ο βουλευτής και τελευταίος νομάρχης της Αχαΐας, Δημήτρης Κατσικόπουλος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ήταν γιος του γνωστού νομικού Δημητρίου Κατσικόπουλου και της Εύχαρης. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Έγινε βουλευτής Αχαΐας τον Αύγουστο του 1964, καταλαμβάνοντας την έδρα του Αναστάσιου Βγενόπουλου, ο οποίος διορίστηκε διοικητής της ΑΤΕ.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του 1967-74 ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, με το Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντίστασης και το Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα Αντίστασης. Για τη δράση του αυτή βασανίστηκε, φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ και εξορίστηκε από το χουντικό καθεστώς στην Αίγινα, στο Καστρί Κυνουρίας και στα Γρεβενά. Συνεργάστηκε στενά στο ΠΑΚ εσωτερικού, με τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Διεκδίκησε και πάλι να εκλεγεί βουλευτής με την Ένωση Κέντρου- Νέες Δυνάμεις στις εκλογές του 1974, χωρίς επιτυχία, λαμβάνοντας 3.345 ψήφους.
Πέθανε σε ηλικία 62 ετών στα Καλάβρυτα, το 1981, έπειτα από εμβολή της καρδιάς. Κηδεύτηκε στις 28 Μαΐου 1981.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος
Λίβελος
Ο λίβελος είναι επιθετικό κείμενο το οποίο οργανώνει με μονοδιάστατο τρόπο κάποιο επιχείρημα εναντίον κάποιου συγγραφέα ή κάποιας ιδέας του. Ο λίβελος αποτελεί τυπολογία του λόγου επί της οποίας στηρίχθηκε ο πολιτισμός της γραφής. Η ίδια η νεοτερικότητα (ως επιτηδευμένος κόσμος της έντυπης πλέον γραφής) παρουσιάζεται ως σύστημα λιβελογραφημάτων που αλληλοδιαπλέκονται και αλληλοσυμπληρώνονται.
Κατηγορία:Πεζογραφία
Δημήτριος Κωτσάκης
Ο Δημήτριος Κωτσάκης (Φιλιατρά Μεσσηνίας, 1909 – Αθήνα, 9 Μαΐου 1986) ήταν Έλληνας αστρονόμος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου και πήρε το διδακτορικό του. Διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή Ικάρων, τη Σχολή Ευελπίδων, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, καθώς και διευθυντής στο Ευγενίδειο Ίδρυμα. Υπήρξε ο πρωτεργάτης για την ίδρυση του «Κοργιαλένειου Αστρονομικού Σταθμού Κρυονερίου» (γνωστού και ως «Αστεροσκοπείο Κρυονερίου») στην ορεινή Κορινθία, με το μεγαλύτερο τότε (1975) τηλεσκόπιο στην Ελλάδα (κατοπτρικό 1,22 m).
Βιβλιογραφία
Συνέγραψε τόσο πανεπιστημιακά συγγράμματα, όσο και πολυάριθμα μικρά εκλαϊκευτικά βιβλία. Μερικά από τα έργα του είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Λένα Πλάτωνος
right|thumb|250px|19-Μαρ-2008: Η Λένα Πλάτωνος στην Παρουσίαση του Δίσκου Ημερολόγια Η Λένα Πλάτωνος (21 Οκτωβρίου 1951) είναι μουσικός, πιανίστρια και συνθέτρια ηλεκτρονικής και έντεχνης μουσικής. Πρωταγωνίστησε στην ηλεκτρονική σκηνή της δεκαετίας του '80, ενώ το έργο της αποτέλεσε έμπνευση για έλληνες μουσικούς της electronica τις επόμενες δεκαετίες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1951 στο Ηράκλειο Κρήτης, κόρη του Γεώργιου Πλάτωνος και της Αντιγόνης Αστρινάκη, μεγάλωσε όμως στην Αθήνα. Ο πατέρας της, Γεώργιος Πλάτων, ήταν γνωστός μουσικοπαιδαγωγός, συνθέτης και πρώτος πιανίστας στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Η Λένα ξεκίνησε να παίζει πιάνο περίπου δυο ετών, και στη συνέχεια πήρε μαθήματα από τον πατέρα της. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών με την καθοδήγηση της Φοίβης Βάλληνδα και της Μαρίκας Παπαϊωάννου, και έγινε επαγγελματίας πιανίστα πριν κλείσει τα δεκαοκτώ, ενώ κέρδισε το 1963 το Α' Βραβείο του Διαγωνισμού Καίτης Παπαϊωάννου. Έφυγε με υποτροφία για σπουδές στο εξωτερικό, πρώτα στην Ακαδημία της Βιέννης και έπειτα στο Βερολίνο, όπου ήρθε σε επαφή με τη ροκ, τη τζαζ και την ανατολική μουσική. Δεν ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές. Γύρισε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και συνεργάστηκε με τον Ηρακλή Τριανταφυλλίδη και το συγκρότημά του DNA, για να ξαναφύγει το 1975 στο Βερολίνο και να επιστρέψει οριστικά το καλοκαίρι του 1976. Μαζί με τον τότε σύζυγό της, τον συνθέτη Δημήτρη Μαραγκόπουλο, άρχισε να συνεργάζεται με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, όπου και γνωρίστηκε με το Μάνο Χατζιδάκι, που ήταν τότε διευθυντής στο Τρίτο. Με τον Χατζιδάκι ανέπτυξε μια πολύχρονη επαγγελματική αλλά και φιλική σχέση. Συμμετείχε ως συνθέτρια στην εκπομπή Εδώ Λιλιπούπολη · δικές της συνθέσεις είναι ορισμένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της εκπομπής, όπως τα Ρόζα-Ροζαλία και Ο Χορός των Μπιζελιών.
Το προσωπικό της ντεμπούτο στη δισκογραφία έγινε με το δίσκο Σαμποτάζ του 1981, που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τη Μαριανίνα Κριεζή, τη Σαβίνα Γιαννάτου -με τις οποίες είχε συνεργαστεί και στη Λιλιπούπολη- και τον τραγουδιστή Γιάννη Παλαμίδα. Ο δίσκος χαρακτηρίστηκε πρωτοποριακός για τα ελληνικά δεδομένα, τόσο για τη σύνθεση και τη στιχουργία όσο και για την χρήση του συνθεσάιζερ -με το οποίο η Πλάτωνος είχε αρχίσει να πειραματίζεται λίγο καιρό πριν- για πρώτη φορά τόσο έντονα στην ελληνική δισκογραφία. Ακολούθησε η κυκλοφορία 13 μελοποιημένων ποιημάτων του Κώστα Καρυωτάκη, έργο που είχε ολοκληρωθεί πριν το Σαμποτάζ αλλά κυκλοφόρησε δεύτερο μετά από επιμονή του διευθυντή της Lyra, Αλέκου Πατσιφά. Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε Το '62 του Μάνου Χατζιδάκι, με μίνιμαλ ηλεκτρονικές διασκευές 12 τραγουδιών του συνθέτη.
Ακολούθησαν τρεις προσωπικοί δίσκοι, που καθόρισαν το στίγμα της στην ελληνική ηλεκτρονική μουσική και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για μελλοντικές προσπάθειες: Μάσκες Ηλίου (1984), Γκάλοπ (1985), Λεπιδόπτερα (1986). Στους δίσκους αυτούς η Πλάτωνος στρέφεται ολοκληρωτικά στην ηλεκτρονική μουσική και σε πειραματικές κατευθύνσεις στη φόρμα, την ενορχήστρωση και το στίχο. Οι συνθέσεις της ακολουθούν μινιμαλιστικά μοτίβα με έντονη τη χρήση των πλήκτρων, σχηματοποιώντας προσεκτικά σκηνοθετημένα ηχοτοπία. Η φωνή, συχνά περασμένη από ηλεκτρονικά φίλτρα, άλλοτε παίζει κεντρικό ρόλο -έως και το μοναδικό σε συνθέσεις απαγγελίας- αλλά μπορεί και να χρησιμοποιείται και σαν απλό όργανο συνοδείας. Οι στίχοι της, συνήθως σουρεαλιστικοί στην εκφορά τους, είναι ωστόσο άμεσοι και θίγουν θέματα της καθημερινότητας και των προσωπικών σχέσεων, ειδικά του έρωτα και της αποξένωσης, και διακρίνονται για την τρυφερότητα και άλλες φορές την παιδική αθωότητά τους.
Ενδιάμεσα με τους παραπάνω, κυκλοφόρησε ο δίσκος Η Ηχώ και τα Λάθη της με παιδικά τραγούδια σε στίχους του Τζιάνι Ροντάρι, ενώ το 1986 η Πλάτωνος συνεργάστηκε με τους έτερους πρωτοπόρους της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα Μιχάλη Γρηγορίου και Βαγγέλη Κατσούλη στο έργο Μουσική για πλήκτρα. Το 1989 κυκλοφόρησε η παιδική όπερα Το Αηδόνι του Αυτοκράτορα, βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Άντερσεν, και δισκογραφικά η δεκαετία του '80 έκλεισε με δυο ακόμα δίσκους χαμηλότερων τόνων και σκοτεινού ύφους, Το Σπάσιμο των Πάγων με το Γιάννη Παλαμίδα το 1989, βασισμένο περισσότερο στο πιάνο και τα φυσικά όργανα, και Μη μου τους Κύκλους Τάρατε το 1991. Το 1990 η Πλάτωνος συνεργάστηκε με το Διονύση Σαββόπουλο σε ζωντανές εμφανίσεις και στο δίσκο του Αναδρομή '63-'89 και το 1991 με τη Δήμητρα Γαλάνη για τους Μύθους της Ευρώπης όπου έκανε την ενορχήστρωση σε τραγούδια Λένον, Βάιλ και άλλων.
Μετά από μια περίοδο αποχής από τη δισκογραφία και σταδιακής απομάκρυνσης και από τη δημοσιότητα, η Λένα Πλάτωνος επέστρεψε το 1997 με τις Αναπνοές σε συνεργασία με τη Σαβίνα Γιαννάτου, δίσκο με ερωτικά τραγούδια χαμηλών τόνων και ενορχηστρώσεις που πλησιάζουν το έντεχνο και τη τζαζ παρά την ηλεκτρονική μουσική. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε η συλλογή Το Μίξερ της Λένας Πλάτωνος με διασκευές τραγουδιών της από γνωστούς καλλιτέχνες της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής (Coti K, Κωνσταντίνος Βήτα, Μιχάλης Δέλτα, ΙΟΝ κ.α.), που γνώριζε τότε ιδιαίτερη άνθιση. Το 2000 κυκλοφόρησε το δίσκο Η Τρίτη Πόρτα με μελοποιημένα ποιήματα του Θόδωρου Ποάλα που τραγούδησε η Μαρία Φαραντούρη.
Το Μάρτη του 2003 παρουσίασε συνολικά το έργο της σε εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για την οποία τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν. Το Δεκέμβρη του 2005 εκδόθηκε το βιβλίο Τα Λόγια μου (εκδ. Οδός Πανός) με τους στίχους από τα τραγούδια της. Το Φεβρουάριο του 2008 το cd-single της Σ' Αγάπησα κυκλοφόρησε σε 160.000 αντίτυπα μαζί με την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", ενώ στις 18 Μαρτίου του 2008 κυκλοφόρησε ο νέος της δίσκος Ημερολόγια, αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, με τον οποίο επιστρέφει στον ηλεκτρονικό ήχο. Στις 28 Ιουλίου του 2008 έγινε στο Ηρώδειο συναυλία αναδρομής στο έργο της, όπου εκτός από την ίδια συμμετείχαν η Έλλη Πασπαλά, η Μάρθα Φριντζήλα, ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο Γιάννης Παλαμίδας και ο Vassilikos από τους Raining Pleasure.
To 2010 ακολουθεί ένας διπλός δίσκος με τη ζωντανή ηχογράφηση από παράσταση στο Παλλάς με τη συμμετοχή των γνώριμων συνεργατών της Σαβίνα Γιαννάτου και Γιάννη Παλαμίδα, ενώ τον Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί Κωνσταντίνο Καβάφη για την παράσταση που δόθηκε στο Παλλάς, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Έλληνα ποιητή. Τον Οκτώβριο του 2014, η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί επιλεγμένα ποιήματα του Γιώργου Χρονά στον δίσκο Ιερός Πόνος, με τη συμμετοχή του Παντελή Θεοχαρίδη και της Μελίνας Κανά.
Αργότερα μέσα στο 2016, αναμένεται η κυκλοφορία ενός EP από τον dj Red Axes με 4 remix από τον δίσκο Γκάλοπ, ενώ αναμένεται να ακολουθήσει και η επανακυκλοφορία του δίσκου Μάσκες Ηλίου και πάλι από την Dark Entries Records.
Η Λένα Πλάτωνος έχει γράψει επίσης μουσική για το θέατρο, για χοροδράματα και για την τηλεόραση, καθώς και έργα κλασικής μουσικής. Εκτός από τη μουσική ασχολείται και με τη ζωγραφική και τις μινιατούρες και έχει εκθέσει κατά καιρούς έργα της, ενώ έχει φιλοτεχνήσει η ίδια τα εξώφυλλα σε αρκετούς από τους δίσκους της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Διεθνής Ομοσπονδία Επεξεργασίας Πληροφοριών
Η Διεθνής Ομοσπονδία Επεξεργασίας Πληροφοριών (αγγλ. International Federation of Information Processing - IFIP) ιδρύθηκε το 1960 στην Αυστρία υπό την αιγίδα της UNESCO και αποτελεί έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που εκπροσωπεί όσους δραστηριοποιούνται στον τομέα της επεξεργασίας των πληροφοριών. Η IFIP διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board), τη Γενική Συνέλευση (General Assembly) και την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Committee).Επιπλέον, διαθέτει 13 Τεχνικές Επιτροπές (Technical Committees) και περισσότερες από 100 Ομάδες Εργασίας (Working Groups), οι οποίες εργάζονται για τη διαχείριση συγκεκριμένων υποθέσεων της Ομοσπονδίας.
Σκοπός
Βασικός σκοπός της IFIP είναι να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση της ανάπτυξης και εφαρμογής των τεχνολογιών της πληροφορίας. Σύμφωνα με το καταστατικό της IFIP, η Ομοσπονδία έχει συσταθεί ως ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός στον τομέα της επεξεργασίας των πληροφοριών για να διευκολύνει:
Μέλη
Η IFIP εκπροσωπεί τους εργαζόμενους στον τομέα των τεχνολογιών της πληροφορίας 56 χωρών και περιοχών. Βασική προϋπόθεση για συμμετοχή στην Ομοσπονδία είναι ο αιτών οργανισμός να κατέχει σημαντικό ρόλο στον τομέα της επεξεργασίας των πληροφοριών. Τα μέλη της IFIP διακρίνονται σε Πλήρη Μέλη (Full Members) και Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate members), εκ των οποίων τα μέλη της πρώτης κατηγορίας διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Διακρίνεται ακόμη μια κατηγορία μελών για διεθνείς οργανισμούς που δραστηριοποιούνται σε κάποιο συγκεκριμένο πεδίο της επεξεργασίας των πληροφοριών, ως Εξειδικευμένα Μέλη (Specialist Member). Ακόμη, η IFIP απονέμει σε κάποιο μέλος της την τιμητική ιδιότητα του Επίτιμου Μέλους (Honorary Member), ως αναγνώριση της σημαντικής συνεισφοράς του στο έργο της. Τα μέλη της Ομοσπονδίας ξεπερνούν, στο σύνολο τους, το μισό εκατομμύριο και έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στις Ομάδες Εργασίας που συστήνει το Διοικητικό Συμβούλιο και να ορίζουν εκπροσώπους στις Τεχνικές Επιτροπές.
Δράση
Η IFIP εργάζεται για την ενίσχυση του τομέα της Επεξεργασίας των Πληροφοριών και έχει αναγνωριστεί από τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους φορείς σε παγκόσμιο επίπεδο. Παράλληλα, δραστηριοποιείται ενεργά στον τομέα των εκδόσεων και οι δημοσιεύσεις της διατίθεται από τον εκδοτικό οίκο "Springer" σε ηλεκτρονική και έντυπη μορφή. Επίσης, δημοσιεύει τα πρακτικά των συνεδρίων που χρηματοδοτεί, καθώς και βιβλία και άλλα έγγραφα που προκύπτουν από δραστηριότητες επιχορηγούμενες από την ίδια. Επιπλέον εκδίδει περιοδικά μέσω των Τεχνικών Επιτροπών και των Ομάδων Εργασίας ενώ ετησίως δημοσιεύονται περίπου 30 βιβλία της, τα οποία διανέμονται σε όλο τον κόσμο. Επιπρόσθετα, η IFIP έχει αναπτύξει και διατηρεί μια ψηφιακή βιβλιοθήκη, η οποία παρέχει πληροφόρηση ανοιχτής πρόσβασης σχετικά με τις εκδόσεις της και διατηρείται από την Εταιρεία Ηλεκτρονικών Υπολογιστών Αυστραλίας (Australian Computer Society - ACS). Για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας της και την διεκπεραίωση συγκεκριμένων έργων η Ομοσπονδία έχει συστήσει Τεχνικές Επιτροπές που αποτελούνται από επιμέρους Ομάδες Εργασίας, οι οποίες όπως δηλώνονται στην επίσημη ιστοσελίδα της είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Γαβριήλ Β΄
Ο Γαβριήλ Β΄ (... - 3 Δεκεμβρίου 1659) διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης για λίγες μόνο μέρες το 1657.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν άνθρωπος απαίδευτος και το 1648 εξελέγη Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας. Εξελέγη Πατριάρχης το 1657, με τη στήριξη κοσμικών κύκλων. Δώδεκα μέρες μετά την εκλογή του, καθαιρέθηκε από την Ιερά Σύνοδο και ανέλαβε «προεδρικώς» τη Μητρόπολη Προύσας.
Δύο χρόνια αργότερα, υπήρξε καταγγελία ενός Εβραίου της Προύσας ότι βάφτισε Μωαμεθανό. Κατηγορήθηκε επίσης για μυστικές επαφές με τη Ρωσία. Για τους λόγους αυτούς, εκτελέστηκε δι'απαγχονισμού το 1659. Ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη. Λόγω του τρόπου θανάτου του, ανακηρύχθηκε ιερομάρτυρας και η μνήμη του τιμάται στις 3 Δεκεμβρίου.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Γάνου και Χώρας Κατηγορία:Μητροπολίτες Προύσης Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 17ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1999-2000
Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1999−2000 ήταν το δεύτερο στην ιστορία. Στις δύο πρώτες φάσεις συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση από τη Γ' φάση. Κυπελλούχος αναδείχθηκε και πάλι ο ΦΟ Βριλησσίων.
Α' φάση
30 και 31 Οκτωβρίου 1999
Β' φάση
7 Νοεμβρίου 1999
Προημιτελικοί
22 Δεκεμβρίου 1999
Τελική φάση
'''Φάιναλ−4, Θεσσαλονίκη, Κλειστό Πυλαίας, 26 και 27 Φεβρουαρίου 2000
Ημιτελικοί
26 Φεβρουαρίου 2000
Τελικός
27 Φεβρουαρίου 2000
Πηγές
1999 2000 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 1999 2000 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 1999 2000
Κροκ-μεσιέ
μικρογραφία|Κροκ-μεσιέ επί το ψήσιμο μικρογραφία|Κροκ-μαντάμ· το «θηλυκό γένος» πιθανότατα προκύπτει από την ομοιότητα του αυγού με γυναικείο καπέλο Το κροκ-μεσιέ (γαλλ. croque-monsieur) είναι είδος ψητού σάντουιτς με ζαμπόν και τυρί, το οποίο αποτελεί τυπικό έδεσμα των γαλλικών μπιστρό. Το όνομά του προκύπτει από τις λέξεις croquer (τραγανίζω) και monsieur (κύριος)· υποθετικά θα μπορούσε να αποδοθεί στα ελληνικά ως τραγανός κύριος.
Το κροκ-μεσιέ πρωτοεμφανίζεται στα μενού των γαλλικών καφέ και μπιστρό στις αρχές του 20ου αιώνα, ενώ πλήθος παραλλαγές του με άλλα υλικά έχουν καθιερωθεί στο πέρασμα του χρόνου. Η πιο γνωστή από τις παραλλαγές αυτές απαντάται με το όνομα κροκ-μαντάμ (croque-madame, κατ' αντιστοιχία στα ελληνικά τραγανή κυρία), στην οποία προστίθεται στο σερβίρισμα ένα τηγανητό αυγό (ή αυγό ποσέ). Στις μέρες μας, το κροκ-μεσιέ αποτελεί δημοφιλές «γρήγορο» έδεσμα και εκτός Γαλλίας, προσλαμβάνοντας σε κάθε χώρα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με την αντικατάσταση και προσθήκη τοπικών υλικών. Μερικά τέτοια παραδείγματα είναι τα εξής:
Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Σάντουιτς Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το τυρί
Πουέμπλα (πολιτεία)
Η Πουέμπλα (ισπανικά: Puebla και επίσημα Estado Libre y Soberano de Puebla) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 217 δήμους και πρωτεύουσα είναι η Πουέμπλα. Βρίσκεται στο ανατολικό κεντρικό Μεξικό και συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την πολιτεία Βερακρούς, στα δυτικά με τις Ιδάλγο, Μεξικό, Τλαξκάλα και Μορέλος και στα νότια με τις Γκερρέρο και Οαχάκα.
Οι απαρχές της πολιτείας βρίσκονται στην πόλη Πουέμπλα που ιδρύθηκε το 1531 από τους Ισπανούς για να διασφαλίσουν το δρόμο επικοινωνίας μεταξύ της Πόλης του Μεξικού και του λιμανιού της Βερακρούς. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα η περιοχή είχε γίνει αποικιακή επαρχία με δικό της κυβερνήτη και τελικά πολιτεία μετά το Μεξικανικό Απελευθερωτικό Αγώνα. Η περιοχή γύρω από την πρωτεύουσα αναπτύσσεται σταθερά, παρά το γεγονός ότι έχει γίνει πεδίο μαχών, όπως στη μάχη της Πουέμπλα. Σήμερα, η πολιτεία είναι μια από τις πιο βιομηχανοποιημένες πολιτείες του Μεξικού, με την οικονομική αναπτύξη να συγκεντρώνεται στην πρωτεύουσα και στις άλλες μεγαλες πόλεις, ενώ οι αγροτικές περιοχές είναι φτωχές, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί τους να μεταναστεύουν στην πόλη του Μεξικού και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πολιτεία έχει σύμφωνα με την απογραφή του 2010 5.779.829 κατοίκους (5η μεγαλύτερη στο Μεξικό). Μεγάλες πόλεις εκτός της Πουέμπλα είναι η Τσολούλα, το Τεουακάν και το Ατλίξκο. Η πολιτεία έχει έκταση 34.290 χλμ² (21η μεγαλύτερη). Γεωγραφικά, η πολιτεία βρίσκεται στα κεντρικά υψίπεδα ανάμεσα στη Σιέρρα Μάδρε ντελ Σουρ και την Κορδιλιέρα Νεοβολκάνικα. Στην πολιτεία βρίσκονται οι ψηλότερες κορυφές του Μεξικού, το Πίκο ντε Ορισάμπα (5.636 μέτρα), το Ποποκατέπετλ (5.426 μέτρα), Ιστακσίουατλ (5.286 μέτρα) και Μαλίντσε (4.426 μέτρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Λεά Σεϊντού
Η Λέα Ελέν Σεϊντού-Φορνιέ ντε Κλοζόν (γαλλική γλώσσα: Léa Hélène Seydoux Fornier de Clausonne, 1 Ιουλίου 1985), γνωστή ως Λεά Σεϊντού, είναι Γαλλίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα της στον γαλλικό κινηματογράφο, έγινε γνωστή από τότε που τιμήθηκε με το βραβείο Trophée Chopard το 2009 στο Φεστιβάλ Καννών, και την υποψηφιότητά της για το Βραβείο Σεζάρ της πολλά υποσχόμενης ηθοποιού για την ερμηνεία της στην ταινία "La belle personne".
Έχει εμφανιστεί σε μεγάλες παραγωγές του Χόλυγουντ, όπως Άδωξοι Μπάσταρδη (2009), Ρομπέν των δασών (2010), Μεσάνυχτα στο Παρίσι (2011) και Επικίνδυνη αποστολή - Πρωτόκολλο: Φάντασμα (2011). Ήταν υποψήφια για Βραβείο Σεζάρ στην ταινία Αντίο, Βασίλισσά μου (2012). Το 2013 βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, για την ταινία Η Ζωή της Αντέλ, μαζί με τη συμπρωταγωνίστριά της Αντέλ Εξαρχόπουλος και τον σκηνοθέτη της ταινίας Αμπντελατίφ Κεσίς. To 2014 ήταν υποψήφια για βραβείο BAFTA και Βραβείο Σεζάρ. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία Η Πεντάμορφη Και Το Τέρας, Ξενοδοχείο Grand Budapest και Saint Laurent. Εμφανίστηκε στις ταινίες Ο Αστακός και Diary of a Chambermaid, που κυκλοφόρησαν το 2015.
Παιδικά χρόνια
Η Λέα Σεϊντού γεννήθηκε το 1985, είναι κόρη του επιχειρηματία Ανρί Σεϊντού και της φιλανθρώπου Βαλερί Σλουμπέργκερ. Γεννήθηκε στο Παρίσι, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, αλλά μεγάλωσε στο Σεν-Ζερμέν-ντε-Πρε στο 6ο διαμέρισμα. Έχει 5 νεότερα αδέλφια, και μία μεγαλύτερη αδελφή, την Καμίγ, που δουλεύει ως στυλίστριά της.. Οι γονείς της έχουν καταγωγή από Γερμανία. Ο πατέρας της είναι δισέγγονο του επιχειρηματία και εφευρέτη Μαρσέλ Σλουμπέργκερ, ενώ η μητέρα της είναι εγγονή του αδερφού του Μαρσέλ, Μορίς Σλουμπέργκερ. Οι γονείς της Σεϊντού είχαν χωρίσει όταν εκείνη ήταν 3 ετών και ήταν συχνά μακριά της, με τη μητέρα της στην Αφρική και τον πατέρα της μακριά για επαγγελματικούς λόγους. Αυτό σε συνδυασμό με τη μεγάλη οικογένεια, την ώθησαν να δηλώσει: "ένιωθα χαμένη μέσα στο πλήθος... Ήμουν πολύ μοναχική ως παιδί. Στ' αλήθεια είχα το αίσθημα ότι ήμουν ορφανή". Μέσω της συμμετοχή της οικογένειάς της στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, η Σεϊντού μεγάλωσε σε επαφή με εξέχοντες καλλιτέχνες, όπως η φωτογράφος Ναν Γκόλντιν, οι μουσικοί Λου Ριντ και Μικ Τζάγκερ και ο σχεδιαστής υποδημάτων Κριστιάν Λουμπουτέν. Για έξι χρόνια, πήγαινε στην καλοκαιρινή κατασκήνωση στην Αμερική, με εντολή του πατέρα της, επειδή ήθελε να μάθει να μιλά Αγγλικά. Είχε μια αυστηρή προτεσταντική ανατροφή, παρόλο που είναι άθεη.
Η οικογένεια Σεϊντού είναι ευρέως γνωστή στη Γαλλία. Ο παππούς της, Ζερόμ Σεϊντού, είναι ο πρόεδρος της Παρθέ, ο θείος της, Νικολά Σεϊντού, είναι ο πρόεδρος της Gaumont Film Company, ο άλλος θείος της, Μισέλ Σεϊντού, είναι παραγωγός του κινηματογράφου, είναι σήμερα ο πρόεδρος της λέσχης ποδοσφαίρου της Λιλ και ο πατέρας της είναι διευθύνων σύμβουλος της γαλλικής εταιρεία ασύρματης τηλεφωνίας Parrot. Παρά τις διάφορες διασυνδέσεις της οικογένειας Σεϊντού, δεν έδειξαν ενδιαφέρον για την κινηματογραφική της καριέρα και δεν την βοήθησαν. Σαν παιδί, δεν είχε καμία επιθυμία για την υποκριτική. Ήθελε να γίνει τραγουδίστρια της όπερας, σπουδάζοντας μουσική στο Κονσερβατόριο του Παρισιού.
Η μητέρα της Βαλερί Σλουμπέργκερ είναι πρώην ηθοποιός που έγινε φιλάνθρωπος και ιδρυτής της μπουτίκ CSAO (Compagnie d'Afrique du Sénégal et de l'Afrique de l'ouest), το οποίο προωθεί το έργο των Αφρικανών καλλιτεχνών. Η Σεϊντού κάποτε εργαζόταν ως μοντέλο για τη γραμμή κοσμημάτων Jokko. Η Σλουμπέργκερ, η οποία έζησε στη Σενεγάλη ως έφηβη, είναι επίσης ιδρυτής των φιλανθρωπικών οργανώσεων ASAO (Association pour le Sénégal et l'Afrique de l'Ouest) και της Empire des enfants, ένα κέντρο για τα άστεγα παιδιά στο Ντακάρ, στο οποίο η Σεϊντού είναι «νονά» του.
Η Σεϊντού περιγράφει τον εαυτό της στα νεανικά χρόνια ως κορίτσι με ελαφρώς ατημέλητα κοντά μαλλιά, που την θεωρούσαν λίγο περίεργη: "Αν και ήμουν συμπαθής στον κόσμο, πάντα ένιωθα κάπως απροσάρμοστη." Ανησυχεί ακόμα, ως ενήλικη, για την συστολή της και παραδέχτηκε πως είχε κρίση άγχους κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ των Καννών του 2009.
2006-2007
Η Σεϊντού έχει δηλώσει ότι όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει τραγουδίστρια της όπερας, σπουδάζοντας μουσική στο Conservatoire de Paris, αλλά τελικά η ντροπαλότητά της την ανάγκασε να εγκαταλείψει αυτή την ιδέα. Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Ένας από τους φίλους της ήταν ηθοποιός: "Βρήκα τη ζωή του υπέροχη", σκέφτηκα, 'Θεέ μου, μπορείς να ταξιδέψεις, είσαι ελεύθερος, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, εσύ είσαι το αφεντικό.'" Στη συνέχεια ερωτεύτηκε έναν ηθοποιό και αποφάσισε να γίνει ηθοποιός για να τον εντυπωσιάσει. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στη Γαλλική δραματική σχολή Les Enfants Terribles, και το 2007 πήρε περαιτέρω κατάρτιση στο Στούντιο ηθοποιών της Νέας Υόρκης.
Το 2005, η Σεϊντού εμφανίστηκε στο μουσικό βίντεο του Ραφαέλ Αρός στο τραγούδι "Ne Partons Pas Fâches". Κατά το επόμενο έτος, η Σεϊντού έπαιξε τον πρώτο της μεγάλο ρόλο στην οθόνης ως μία από τους κύριους χαρακτήρες στο Mes Copines. Πρωταγωνίστησε στην ταινία μικρού μήκους του Νικολά Κλοτζ, La Consolation, που προβλήθηκε το 2007 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Αυτά τα χρόνια, έκανε και την πρώτη δουλειά της ως μοντέλο για την American Apparel, ποζάροντας για την καμπάνια τους Pantytime, και είχε ένα ρόλο στις ταινίες 13 French Street και το 'Une vieille maîtresse'.