cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλατικές επιδρομές στην Νοτιοανατολική Ευρώπη
Η επίθεση στους Δελφούς και η σφαγή στο Κάλλιον
Οι Έλληνες (κυρίως οι Αιτωλοί, οι Βοιωτοί, οι Φωκείς και οι Αθηναίοι) συνασπίστηκαν και προσπάθησαν να τους σταματήσουν στις Θερμοπύλες, υπό την ηγεσία του Αθηναίου στρατηγού Κάλιππου. Μεγάλο μέρος των υπερασπιστών των Θερμοπυλών προέρχονταν από τις περιοχές της Αιτωλίας, που τότε αποτελούσαν ομοσπονδιακό κράτος, το Κοινό των Αιτωλών. Ο Βρέννος, εφαρμόζοντας έναν τακτικό ελιγμό, έστειλε ένα μέρος του εκστρατευτικού του σώματος ανατολικά, προς την Αιτωλία, για να εξαναγκάσει τους τελευταίους να εγκαταλείψουν τις Θερμοπύλες και να προστατεύσουν τις εστίες τους. Οι Γαλάτες κατέστρεψαν το Κάλλιον, μια σημαντική πόλη στα σύνορα Ευρυτανίας και Αιτωλίας, επιδιδόμενοι σε τρομερές αγριότητες. Παραδίδεται ότι σφαγίασαν όλους τους κατοίκους προβαίνοντας μάλιστα σε πράξεις κανιβαλισμού. Στη συνέχεια επιχείρησαν να επιτεθούν στο Ιερό των Δελφών. Οι αρχαίες πηγές, όμως, και ιδιαίτερα γλαφυρά ο Παυσανίας, παραδίδουν ότι όταν στρατοπέδευσαν οι Γαλάτες στους Δελφούς έπιασε μια απίστευτη κακοκαιρία, με κεραυνούς που έπεφταν και χτυπούσαν τους στρατιώτες. Από τον θόρυβο της θεομηνίας, οι Γαλάτες δεν μπορούσαν να ακούσουν τα παραγγέλματα των διοικητών τους. Μάλιστα λέγεται ότι εμφανίστηκαν και τα φαντάσματα τοπικών ηρώων, του Υπέροχου, του Λαόδοκου και του Πύρρου, ίσως και του Φύλακου, που είχε σώσει τους Δελφούς και από την Περσική εισβολή. Το ίδιο βράδυ έπεσε παγωνιά και άρχισαν να κυλούν από τον Παρνασσό πέτρες, που καταπλάκωναν τους Γαλάτες.Την επόμενη μέρα οι Γαλάτες υποχώρησαν. Το δεύτερο βράδυ, ιδιαίτερα κρύο και ομιχλώδες, έπεσε πανικός στο στρατόπεδό τους και οι  Γαλάτες άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους, προφανώς πιστεύοντας ότι τους είχαν επιτεθεί οι Έλληνες.
Η μάχη στα Κοκκάλια
Οι Αιτωλοί, εξαγριωμένοι από τη βαρβαρότητα των Γαλατών στο Κάλλιο, συγκεντρώθηκαν εκ νέου στα ορεινά περάσματα της Ευρυτανίας, από όπου θα περνούσε το υπόλοιπο γαλατικό στράτευμα προσπαθώντας να επιστρέψει στις Θερμοπύλες. Πολέμησαν ακόμη και οι ηλικιωμένοι και τα γυναικόπαιδα με όποια μέσα διέθεταν, ακόμη και με τα γεωργικά τους εργαλεία. Το Γαλατικό στράτευμα υπέστη μεγάλη ήττα. Ο Βρέννος αυτοκτόνησε πίνοντας πολύ κρασί, σύμφωνα με τον Παυσανία, ή με το ίδιο του το σπαθί, όπως ήταν η συνήθης πρακτική των Γαλατών, σύμφωνα με τον Ιουστίνο. Αντίθετα, το Κοινό των Αιτωλών ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του στην κυρίως Ελλάδα και για έναν περίπου αιώνα κυριάρχησε στους Δελφούς. Η θέση της μάχης ονομάζεται ως σήμερα «Κοκκάλια» γιατί λέγεται πως τα κόκκαλα των νεκρών Γαλατών άσπριζαν για χρόνια στο έδαφος.
Οι Αιτωλοί, σε ανάμνηση της νίκης τους, ανέθεσαν τιμητική στήλη επάνω σε βάση που θεωρείται ότι εικονίζει λάφυρα γαλατικού οπλισμού, ενώ ανήγειραν και την περίφημη Στοά των Αιτωλών ή δυτική στοά, ένα από τα μεγαλύτερα οικοδομήματα κοντά στο τέμενος του Απόλλωνα. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης απέκτησαν το δικαίωμα να μετέχουν στο αμφικτυονικό συνέδριο. Διοργανώθηκαν τιμητικοί αγώνες, τα Αμφικτυονικά Σωτήρια, τα οποία περί το 246 π.Χ. μετονομάσθηκαν σε “Αιτωλικά Σωτήρια” και εξελίχθηκαν σε πανελλήνιους αγώνες, που τελούνταν κάθε πέντε χρόνια.
Όσοι από τους Γαλάτες διασώθηκαν κατευθύνθηκαν προς τη Θράκη και, αφού ενώθηκαν με τα άλλα τμήματα του στρατού τους, προχώρησαν προς τη Μικρά Ασία. Χωρίς την ισχυρή παρουσία του Λυσίμαχου, πια, κατόρθωσαν εύκολα να φτάσουν στην κεντρική Μικρά Ασία και να καταλάβουν τμήμα της Φρυγίας, που έκτοτε ονομάστηκε Γαλατία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Ρίπη
Η Ρίπη ήταν πόλη της αρχαίας Αρκαδίας.
Ήταν ομηρική πόλη και το μόνο στοιχείο που γνωρίζουμε προέρχεται από τον Όμηρο, ο οποίος την αναφέρει στη Β΄ ραψωδία της Ιλιάδας. Εκεί ο Όμηρος αναφέρει ότι η Ρίπη είχε συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο με τους υπόλοιπους Αρκάδες, υπό την αρχηγία του Αγαπήνορα.
Η θέση της αρχαίας πόλης είναι άγνωστη αλλά πιστεύεται ότι ίσως είναι κάποιος από τους πολλούς προϊστορικούς οικισμούς που έχουν ανασκαφεί στην περιοχή της Δάφνης.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Ροδιανή Κοζάνης
Η Ροδιανή είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 680 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ροδιανή βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βούρινος (ή Μπούρινος) σε απόσταση 15 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Κοζάνη. Σημαντικότερο αξιοθέατο είναι η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που κτίστηκε το 1814 όταν το χωριό ανήκε στο πασαλίκι Ιωαννίνων. Στην εκκλησία αυτή φυλασσόταν το λάβαρο των Δυτικομακεδόνων επαναστατών της Μακεδονικής επανάστασης του 1878 και το οποίο βρίσκεται στο Ιστορικό-Λαογραφικό και Φυσικής Ιστορίας Μουσείο Κοζάνης. Αξιοθέατα θεωρούνται το δάσος ελάτης και το εξωκλήσι της Αναλήψεως με θέα την Κοζάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Σκιπίων Αιμιλιανός
Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Αφρικανός Αιμιλιανός, λατιν.: Publius Cornelius Scipio Africanus Aemilianus, (185–129 π.Χ.), γνωστός ως Σκιπίων Αιμιλιανός ή Σκιπίων Αφρικανός ο Νεότερος, ήταν Ρωμαίος στρατηγός και πολιτικός, γνωστός για τα στρατιωτικά του κατορθώματα στον Γ΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο κατά της Καρχηδόνας και κατά τη διάρκεια του Nουμαντινικού Πολέμου στην Ιβηρική. Επόπτευσε την τελική ήττα και την καταστροφή της πόλης της Καρχηδόνας. Υπήρξε εξέχων προστάτης συγγραφέων και φιλοσόφων, ο πιο διάσημος από τους οποίους ήταν ο Έλληνας ιστορικός Πολύβιος. Στην πολιτική, αντιτάχθηκε στο λαϊκιστικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα τού δολοφονηθέντος αδελφού τής συζύγου του, Τιβέριου Γράκχου.
Καταγωγή
μικρογραφία| Ο Σκιπίων Αιμιλιανός, μετά από ένα πλούσιο δείπνο, ετοιμάζεται για μία ομιλία. Εικόνα του [[John Leech (καρικατουρίστας)|Τζον Λητς από το Η κωμική ιστορία της Ρώμης, του Γκίλμπερτ Άμποτ α Μπέκετ.]] Ο Σκιπίωνας Αιμιλιανός ήταν ο δεύτερος γιος του Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου Μακεδονικού, τού διοικητή της νικηφόρας εκστρατείας των Ρωμαίων στον Γ΄ Μακεδονικό Πόλεμο, και της πρώτης του συζύγου, Παπιρίας Μασονίδος. Ο Σκιπίων υιοθετήθηκε από τον πρώτο του εξάδελφο, Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα, τον πρωτότοκο γιο της θείας του Αιμιλίας Τερτίας και τού συζύγου της Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Αφρικανού, του καταξιωμένου διοικητή που κέρδισε την αποφασιστική μάχη τού Β' Καρχηδονιακού Πολέμου εναντίον του Αννίβα. Αυτό έκανε τον Σκιπίωνα Αφρικανό θετό παππού τού Σκιπίωνα Αιμιλιανού. Κατά την υιοθεσία, έγινε Πόπλιος Σκιπίων Αιμιλιανός, παίρνοντας το όνομα τού θετού πατέρα του, αλλά διατηρώντας τον Aιμιλιανός ως τέταρτο όνομα που υποδηλώνει το αρχικό του μικρό όνομα (nomen). Ο μεγαλύτερος αδελφός του υιοθετήθηκε από έναν γιο ή εγγονό τού Κόιντου Φάβιου Μαξίμου Βερουκόσου, ενός άλλου εξέχοντος διοικητή στον Δεύτερο Punic War, και το όνομά του έγινε Kόιντος Φλάβιος Μάξιμος Αιμιλιανός.
Πρώτη εμπλοκή σε πόλεμο (Γ΄ Μακεδονικός Πόλεμος, 171–168 π.Χ.)
Ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος πήρε μαζί του τους δύο μεγαλύτερους γιους του στην εκστρατεία του στην Ελλάδα. Ο Πλούταρχος έγραψε ότι ο Σκιπίωνας ήταν ο αγαπημένος του γιος, επειδή «είδε ότι ήταν από τη φύση του πιο επιρρεπής στην αριστεία από οποιονδήποτε από τους αδελφούς του». Αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων καθαρισμού μετά τη μάχη της Πύδνας, ο Αιμίλιος ανησυχούσε επειδή ο μικρότερος γιος του έλειπε. Ο Πλούταρχος έγραψε επίσης ότι «όλοι οι στρατιώτες έμαθαν τη στενοχώρια και την αγωνία τού στρατηγού τους και ξεπηδώντας από το δείπνο τους, έτρεξαν με δάδες, πολλοί στη σκηνή του Αιμιλίου και πολλοί μπροστά στις επάλξεις, ψάχνοντας ανάμεσα στα πολυάριθμα νεκρά σώματα. Απογοήτευση βασίλευε στο στρατόπεδο, και η πεδιάδα γέμισε με κραυγές ανδρών, που φώναζαν το όνομα του Σκιπίωνα. Διότι από την αρχή τον θαύμαζαν όλοι, αφού, πέρα από οποιοδήποτε άλλο μέλος της οικογένειάς του, είχε μία φύση προσαρμοσμένη για ηγεσία στον πόλεμο και τη δημόσια υπηρεσία. Λοιπόν, όταν ήταν ήδη αργά και είχαν σχεδόν απελπιστεί, ήρθε από την καταδίωξη με δύο τρεις συντρόφους, καλυμμένος με το αίμα των εχθρών που είχε σκοτώσει. . ." Ο Σκιπίων Αιμιλιανός ήταν 17 ετών τότε.
Πρώτη εμπλοκή στον Νουμαντινικό πόλεμο (151–150 π.Χ.)
Το 152 π.Χ. ο ύπατος Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος προέτρεψε τη Σύγκλητο να συνάψει ειρήνη με τους Κελτίβηρες. Η Σύγκλητος απέρριψε αυτή την πρόταση και αντ' αυτού έστειλε έναν από τους υπάτους τού 151 π.Χ., τον Λεύκιο Λικίνιο Λούκουλο, στην Hispania για να συνεχίσει τον πόλεμο. Υπήρχε όμως κρίση στρατολόγησης, λόγω φημών για αδιάκοπες μάχες και βαριές ρωμαϊκές απώλειες. Επιπλέον, ο Mάρκελλος φαινόταν να φοβάται τη συνέχιση τού πολέμου: αυτό οδήγησε σε πανικό. Οι νεαροί άνδρες απέφευγαν να εγγραφούν ως στρατιώτες, μέσω μη επαληθεύσιμων δικαιολογιών. Οι άνδρες που δικαιούνταν να είναι λεγάτοι (διοικητές λεγεώνων) ή τριβούνοι τού στρατού (ανώτεροι αξιωματικοί) δεν προσφέρονταν εθελοντικά.
Ο Σκιπίωνας Αιμιλιανός πιστεύεται ότι συμβούλεψε για τη διεξαγωγή τού πολέμου. Ζήτησε από τη Σύγκλητο να σταλεί στην Ιβηρική είτε ως τριβούνος τού στρατού είτε ως λεγάτος, λόγω τού επείγοντος της κατάστασης, παρόλο που θα ήταν ασφαλέστερο να πάει στη Μακεδονία, όπου είχε προσκληθεί να διευθετήσει εσωτερικές διαφορές. Η Σύγκλητος στην αρχή εξεπλάγη. Τελικά, η απόφαση του Σκιπίωνα τον έκανε δημοφιλή, και πολλοί από εκείνους που απέφευγαν το καθήκον τους, ντρεπόμενοι από το παράδειγμα του Σκιπίωνα, άρχισαν να προσφέρονται εθελοντικά ως λεγάτοι ή να εγγράφονται ως στρατιώτες.
Ο Σκιπίων υπηρέτησε υπό τον Λούκουλλο. Ο Βελλήιος Πατέρκουλος έγραψε, ότι στον Σκιπίωνα απονεμήθηκε ένα στέμμα με τείχη (corona muraria), το οποίο ήταν μία στρατιωτική διάκριση, που απονεμόταν στον στρατιώτη που πρώτος σκαρφάλωσε στο τείχος μίας πολιορκημένης πόλης ή φρουρίου, και τοποθέτησε με επιτυχία το στρατιωτικό λάβαρο σε αυτό. Ο Φλώρος έγραψε ότι «έχοντας προκληθεί από τον [τον Κελτίβηρα] βασιλιά σε μία μόνο μάχη, πήρε το πλούσια λάφυρα (spolia opima), την πανοπλία και τα όπλα απογυμνώνοντας το σώμα ενός αντίπαλου διοικητή, που σκοτώθηκε σε μία μάχη. Αυτά θεωρήθηκαν ως τα πιο τιμητικά από όλα τα πολεμικά τρόπαια.»
Γ΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (149–146 π.Χ.)
μικρογραφία| Ο Σκιπίων στην επιθανάτιο κλίνη τού [[Μασσανάσσης|Μασινίσα.]] Αν και η δύναμη της Καρχηδόνας είχε θραυσθεί με την ήττα της στον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο, υπήρχε ακόμη αγανάκτηση στη Ρώμη. Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος τελείωνε κάθε ομιλία με το «η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί». Το 150 π.Χ. απευθύνθηκε έκκληση στον Σκιπίωνα Αιμιλιανό από τους Καρχηδονίους να ενεργήσει ως μεσολαβητής μεταξύ αυτών και τού Νουμίδη πρίγκιπα Mασινίσα, ο οποίος, υποστηριζόμενος από την αντικαρχηδονιακή φατρία στη Ρώμη, καταπατούσε ασταμάτητα την καρχηδονιακή επικράτεια. Πράγματι, όταν είχε κερδίσει τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο η Ρώμη, είχε δώσει εντολή στην Καρχηδόνα να μην υπερασπιστεί τον εαυτό της στρατιωτικά, χωρίς να ζητήσει πρώτα την άδεια της Ρώμης. Η Ρώμη ερμήνευσε την υπεράσπιση της Καρχηδόνας έναντι των Νουμιδών ως παραβίαση αυτής της συμφωνίας. Το 149 π.Χ. η Ρώμη κήρυξε τον πόλεμο στην Καρχηδόνα και μία δύναμη στάλθηκε στην Καρχηδόνα (στη σημερινή Τυνησία).
Στα πρώτα στάδια του πολέμου, οι Ρωμαίοι υπέστησαν επανειλημμένες ήττες. Ο Σκιπίων Αιμιλιανός ήταν τριβούνος τού στρατού (ανώτερος αξιωματικός) και διακρίθηκε επανειλημμένα. Το 147 π.Χ. εξελέγη ύπατος, ενώ ήταν ακόμη κάτω από το ελάχιστο όριο ηλικίας, που απαιτούσε ο νόμος για να κατέχει αυτό το αξίωμα. Έτσι χωρίς τη συνήθη διαδικασία της κλήρωσης, τοποθετήθηκε στο αφρικανικό θέατρο πολέμου. Μετά από έναν χρόνο απελπισμένων μαχών και πεισματικού ηρωισμού από την πλευρά των υπερασπιστών, κατέλαβε την πόλη της Καρχηδόνας, αιχμαλωτίζοντας περίπου 50.000 επιζώντες (περίπου το ένα δέκατο του πληθυσμού της πόλης). Συμμορφούμενος με την εντολή της Συγκλήτου, διέταξε την εκκένωση της πόλης, την έκαψε, την ισοπέδωσε και την όργωσε, τερματίζοντας τον Γ΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο. Κατά την επιστροφή του στη Ρώμη, έλαβε την άδεια να τελέσει θρίαμβο, έχοντας επίσης εδραιώσει μία προσωπική αξίωση στην υιοθέτηση τού επιθέτου (agnomen) Αφρικανός. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, του απονεμήθηκε επίσης το στέμμα από χόρτα (corona graminea) στην Αφρική κατά τη διάρκεια τού πολέμου.
Νουμαντιακός πόλεμος (143–133 π.Χ.)
Το 134 π.Χ. ο Σκιπίωνας εξελέγη ξανά ύπατος, διότι οι πολίτες νόμιζαν ότι ήταν ο μόνος άνδρας ικανός να νικήσει τους Νουμαντινούς στον Νουμαντιακό πόλεμο. Οι Κελτίβηρες της πόλης της Νουμαντίας, που είχαν ισχυρά αμυντικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά, κράτησαν τους Ρωμαίους για εννέα χρόνια. Ο στρατός στην Hispania ήταν αποκαρδιωμένος και κακοπειθαρχημένος. Ο Σκιπίων επικεντρώθηκε στην αποκατάσταση της πειθαρχίας, απαγορεύοντας τις πολυτέλειες στις οποίες είχαν συνηθίσει τα στρατεύματα, μέσω τακτικών σκληρών ασκήσεων (ολοήμερες πορείες, οικοδόμηση στρατοπέδων και οχυρώσεων και στη συνέχεια κατεδάφισή τους, σκάβοντας χαντάκια και στη συνέχεια γέμισή τους και άλλα παρόμοια) και επιβάλλοντας κανονισμούς αυστηρά. Όταν θεώρησε ότι ο στρατός ήταν έτοιμος, στρατοπέδευσε κοντά στη Νουμαντία. Δεν προχώρησε στη συντομότερη διαδρομή για να αποφύγει τις αντάρτικες τακτικές στις οποίες ήταν καλοί οι Nουμαντινοί. Αντίθετα, έκανε μία παράκαμψη στη γη των Βακαίων, που πωλούσαν τρόφιμα στους Nουμαντινούς. Δέχτηκε ενέδρα πολλές φορές, αλλά νίκησε τον εχθρό. Σε μία από αυτές τις ενέδρες δίπλα σε ένα ποτάμι που ήταν δύσκολο να διασχίσει, αναγκάστηκε να κάνει μία παράκαμψη κατά μήκος μίας μεγαλύτερης διαδρομής, όπου δεν υπήρχε νερό. Πήγαινε τη νύχτα, όταν ήταν πιο δροσερά, και έσκαβε πηγάδια που είχαν πικρό νερό. Έσωσε τους άνδρες του, αλλά μερικά άλογα και ζώα ψόφισαν από τη δίψα. Στη συνέχεια πέρασε από την επικράτεια των Καυκαίων, που είχαν παραβιάσει τη συνθήκη με τη Ρώμη, και δήλωσε ότι μπορούσαν να επιστρέψουν με ασφάλεια στα σπίτια τους. Επέστρεψε στη Νουμαντιακή επικράτεια και ενώθηκε με τον Ιουγούρθα, τον γιο τού βασιλιά της Νουμιδίας, με τοξότες, σφενδονίτες και δώδεκα ελέφαντες.
Τελικά, ο Σκιπίωνας ετοιμάστηκε να πολιορκήσει τη Νουμαντία. Ζήτησε από τις συμμαχικές φυλές στην Hispania συγκεκριμένο αριθμό στρατευμάτων. Έφτιαξε ένα κύκλωμα οχυρώσεων μήκους εννέα χιλιομέτρων. Το τείχος είχε ύψος τρία μέτρα και πλάτος δυόμισι μέτρα. Έκτισε ένα ανάχωμα ίδιων διαστάσεων με το τείχος γύρω από το παρακείμενο έλος. Έκτισε από έναν πύργο σε κάθε όχθη σε ένα σημείο στον ποταμό Ντούριο (Δούρο), στους οποίους έδεσε μεγάλα ξύλα με σχοινιά, που ήταν γεμάτα μαχαίρια και κεφαλές λόγχης και τα κρατούσε συνεχώς σε κίνηση από το ρεύμα. Αυτό εμπόδισε τον εχθρό να γλιστρήσει κρυφά. Κατάφερε να αναγκάσει τη Nουμαντία να λιμοκτονήσει. Οι Nουμαντινοί παραδόθηκαν, κάποιοι αυτοκτόνησαν. Ο Σκιπίων πώλησε τους υπόλοιπους ως σκλάβους, κατέστρεψε την πόλη και κράτησε 50 άνδρες για τον θρίαμβό του. Για την επιτυχία του ο Σκιπίων Αιμιλιανός έλαβε τον πρόσθετο επίθετο (agnomen) «Nουμαντινός».
Πολιτική σταδιοδρομία
δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Ελληνιστικός Πρίγκιπας|Ελληνιστικός πρίγκιπας, ένα χάλκινο άγαλμα φτιαγμένο από Έλληνα καλλιτέχνη στη Ρώμη, που ίσως απεικονίζει τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό. ]]
Τιμητεία
Το 142 π.Χ. ο Σκιπίωνας Αιμιλιανός ήταν τιμητής (censor). Κατά τη διάρκεια της τιμητείας του, προσπάθησε να ελέγξει την αυξανόμενη πολυτέλεια και την ανηθικότητα της περιόδου. Το 139 π.Χ. κατηγορήθηκε ανεπιτυχώς για εσχάτη προδοσία από τον Τιβέριο Κλαύδιο Ασέλλο, τον οποίο είχε υποτιμήσει όταν ήταν τιμητής. Οι ομιλίες που έδωσε σε εκείνη την περίσταση (τώρα χαμένες) θεωρήθηκαν λαμπρές.
Τιβέριος Γράκχος
Ο Σκιπίωνας βοήθησε τον συγγενή του Τιβέριο Γράκχο, ο οποίος το 137 π.Χ. είχε υπηρετήσει στον Νουμαντιακό πόλεμο ως ταμίας (quaestor) υπό τον ύπατο Γάιο Οστίλιο Μανκίνο. Ο ύπατος καθηλώθηκε από τον εχθρό και, μη μπορώντας να διαφύγει, έκανε συνθήκη ειρήνης. Ο Τιβέριος διαπραγματεύτηκε τους όρους ειρήνης. Η συνθήκη απορρίφθηκε από τη Σύγκλητο ως ντροπή. Ο Πλούταρχος έγραψε ότι «οι συγγενείς και φίλοι των στρατιωτών, που αποτελούσαν ένα μεγάλο μέρος του λαού» κατηγόρησαν αυτό τον Μανκίνο και επέμενε «ότι οφειλόταν στον Τιβέριο, που σώθηκαν οι ζωές τόσων πολιτών». Εκείνοι που διαφώνησαν με την παραβίαση της συνθήκης, «έβγαλαν μπροστά αυτούς, που είχαν πάρει χέρι και συμμετείχαν στη συνθήκη, όπως για παράδειγμα οι ταμίες και οι τριβούνοι τού στρατού, στρέφοντας στα κεφάλια τους την ενοχή της ψευδορκίας και της παραβίασης τού συμφώνου. Στην παρούσα υπόθεση, πράγματι, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο λαός έδειξε την καλή του θέληση και στοργή προς τον Τιβέριο. Διότι ψήφισαν να παραδώσουν τον ύπατο άοπλο και με δεσμά στους Νουμαντίνους, αλλά γλίτωσαν όλους τους άλλους αξιωματικούς για χάρη του Τιβέριου». Ο Σκιπίων χρησιμοποίησε την επιρροή του για να σώσει τους άνδρες, «αλλά παρόλα αυτά κατηγορήθηκε, επειδή δεν έσωσε τον Μανκίνο, και επειδή δεν επέμενε ότι η συνθήκη με τους Νουμαντίνους, η οποία είχε συναφθεί μέσω του συγγενούς και φίλου του Τιβέριου, έπρεπε να γίνει διατηρήθηκε απαραβίαστο».
Η Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια προτείνει ότι ο Σκιπίων Αιμιλιανός δεν ήταν σύμφωνος με τους άριστους (optimates), την πολιτική παράταξη που υποστήριζε την αριστοκρατία. Όποια και αν ήταν η περίπτωση, διαφωνούσε με τις μαχητικές ενέργειες τού κινήματος με επικεφαλής τον Γράκχο, όταν ήταν τριβούνος των πληβείων, που πίεζε για έναν νόμο για την αναδιανομή της γης στους φτωχούς. Ο Πλούταρχος έγραψε ότι «αυτή η διαφωνία οδήγησε ασφαλώς σε κανένα κακό στο παρελθόν» και θεωρεί ότι αν ο Σκιπίων ήταν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια της πολιτικής δραστηριότητας τού Γράκχου, ο τελευταίος δεν θα είχε δολοφονηθεί : πολεμούσε τον πόλεμο στην Ιβηρική. Ωστόσο, αντιπαθούσε τις ενέργειες του Γράκχου. Ο Πλούταρχος έγραψε «[ενώ] βρισκόταν στη Νουμαντία, όταν έμαθε για το τέλος τού Τιβέριου, απήγγειλε με δυνατή φωνή τον στίχο τού Ομήρου: [από την Οδύσσεια Ι.47] «Έτσι να χαθούν και όλοι οι άλλοι, που κάνουν τέτοιο κακό εγχείρημα». Ο Πλούταρχος έγραψε επίσης ότι (μετά την επιστροφή του στη Ρώμη) «όταν ο Γάιος και ο Φούλβιος τον ρώτησαν σε μία συνέλευση τού λαού τι πιστεύει για το τέλος τού Τιβέριου, απάντησε έτσι που έδειξε την απέχθειά του για τα μέτρα που υποστήριξε». Αυτό τον έκανε αντιδημοφιλή και «ο κόσμος άρχισε να τον διακόπτει καθώς μιλούσε, κάτι που δεν είχαν ξανακάνει, και ο ίδιος ο Σκιπίων οδηγήθηκε έτσι στην κακοποίηση του λαού». Ο Γάιος Παπίριος Κάρβων ήταν τριβούνος των πληβείων και ο Mάρκος Φούλβιος Φλάκος ήταν ένας συγκλητικός, που συμπαθούσε την υπόθεση των Γράκχων.
Ο Σκιπίωνας έγινε ξανά αντιδημοφιλής. Ο Αππιανός ανέφερε ότι ο Φούλβιος Φλάκος, ο Παπίριος Κάρβων και ο μικρότερος αδελφός τού Tιβέριου, Γάιος Σεπρόνιος Γράκχος, προήδρευαν μίας επιτροπής για την εφαρμογή του νόμου τού Γράκχου. Δεν είχε γίνει ποτέ έρευνα γης, και οι ιδιοκτήτες γης συχνά δεν είχαν τίτλους γης. Για τη γη έγινε εκ νέου έρευνα. Μερικοί ιδιοκτήτες έπρεπε να εγκαταλείψουν τα περιβόλια και τα αγροκτήματά τους, και να πάνε σε άδεια γη ή να μετακινηθούν από καλλιεργούμενη σε ακαλλιέργητη γη ή βάλτους. Καθώς επιτρεπόταν σε οποιονδήποτε να εργάζεται αδιάθετη γη, πολλοί όργωσαν γη δίπλα στη δική τους, συγχέοντας την οριοθέτηση μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής γης. Οι Ιταλοί σύμμαχοι της Ρώμης παραπονέθηκαν για μηνύσεις εναντίον τους και επέλεξαν τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό για να τους υπερασπιστεί. Καθώς οι σύμμαχοι είχαν πολεμήσει στους πολέμους του, δέχτηκε. Στη σύγκλητο ο Σκιπίων δεν επέκρινε τον Νόμο, αλλά υποστήριξε ότι οι υποθέσεις έπρεπε να εκδικαστούν από δικαστήριο και όχι από την επιτροπή, που δεν είχε την εμπιστοσύνη των διαδίκων. Αυτό έγινε δεκτό και ο ύπατος Γάιος Σεπρόνιος Τουδιτανός ορίστηκε να εκδώσει την κρίση. Ωστόσο, βλέποντας ότι η δουλειά ήταν δύσκολη, βρήκε πρόσχημα για να πολεμήσει στην Ιλλυρία. Ο λαός ήταν θυμωμένος με τον Σκιπίωνα «επειδή είδαν έναν άνθρωπο, προς όφελος του οποίου είχαν αντιταχθεί συχνά στην αριστοκρατία και είχαν υποστεί εχθρότητα, εκλέγοντάς τον δύο φορές ύπατο, αντίθετα με τον νόμο, παίρνοντας τώρα το μέρος των Ιταλών συμμάχων εναντίον τους» Οι εχθροί του ισχυρίστηκαν ότι ήταν αποφασισμένος να καταργήσει τον νόμο τού Γράκχου και επρόκειτο να ξεκινήσει «ένοπλες διαμάχες και αιματοχυσία». Όταν οι άνθρωποι άκουσαν αυτούς τους ισχυρισμούς, ήταν σε κατάσταση συναγερμού, μέχρι που ο Σκιπίων απεβίωσε στο σπίτι του στο κρεβάτι του, σύμφωνα με τον Αππιανό, χωρίς πληγή.
Το τέλος και πιθανή δολοφονία
Οι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι «δεν υπάρχει κανένα ισχυρό στοιχείο ή αξιόπιστο επιχείρημα, που να υποστηρίζει οποιαδήποτε εναλλακτική υπόθεση [από θάνατο από φυσικά αίτια]». Οι αρχαίες πηγές, ωστόσο, καταγράφουν διάφορες διαφορετικές φήμες για άσεμνο παιχνίδι.
Ο Αππιανός έγραψε ότι δεν μπορούσε να γίνει γνωστό, αν ο Σκιπίωνας δολοφονήθηκε από την Κορνηλία (τη μητέρα των αδελφών Γράκχων) και την κόρη της Σεμπρονία (που ήταν παντρεμένη με τον Σκιπίωνα), που ανησυχούσαν μήπως καταργηθεί ο νόμος τού Γράκχου ή αν αυτοκτόνησε, διότι είδε ότι δεν μπορούσε να τηρήσει τις υποσχέσεις του. Πρόσθεσε ότι «[κάποιοι] λένε ότι σκλάβοι -κάτω από βασανιστήρια- κατέθεσαν, ότι άγνωστα άτομα εισήχθησαν από το πίσω μέρος τού σπιτιού τη νύχτα, που τον έπνιξαν και ότι όσοι γνώριζαν γι' αυτό δίσταζαν να το πουν, επειδή οι άνθρωποι ήταν ακόμα θυμωμένοι μαζί του και χάρηκαν για το τέλος του».
Ο Πλούταρχος έγραψε ότι «αν και ο Σκιπίωνας ο Αφρικανός απεβίωσε στο σπίτι του μετά το δείπνο, δεν υπάρχει πειστική απόδειξη για τον τρόπο τού τέλους του, αλλά κάποιοι λένε ότι απεβίωσε φυσιολογικά, έχοντας μία αρρωστημένη συνήθεια, κάποιοι ότι πέθανε από δηλητήριο που τού χορηγήθηκε με το ίδιο του το χέρι., και μερικοί ότι οι εχθροί του εισέβαλαν στο σπίτι του τη νύχτα και τον έπνιξαν. Και όμως το νεκρό σώμα του Σκιπίωνα βρισκόταν εκτεθειμένο για να το δουν όλοι, και όλοι όσοι το είδαν σχημάτισαν από αυτό κάποια υποψία και εικασίες, για το τι είχε συμβεί σε αυτό.» Σε ένα άλλο βιβλίο ο Πλούταρχος έγραψε «καμία αιτία για ένα τόσο απροσδόκητο τέλος δεν μπορούσε να προσδιοριστεί, μόνο μερικά σημάδια χτυπημάτων στο σώμα του φαινόταν να δείχνουν, ότι είχε υποστεί βία». Οι πιο βαριές υποψίες έπεσαν στον Φούλβιο Φλάκο ο οποίος «αυτή την ίδια ημέρα είχε αναφέρει τον Σκιπίωνα σε μία δημόσια ομιλία προς τον λαό».
Ύποπτος ήταν και ο Γάιος Γράκχος. Ωστόσο «αυτή η μεγάλη αγανάκτηση, που διαπράχθηκε και στο πρόσωπο τού σπουδαιότερου και πιο σημαντικού ανθρώπου στη Ρώμη, ποτέ δεν τιμωρήθηκε, ούτε διερευνήθηκε ενδελεχώς, διότι ο κόσμος αντιτάχθηκε και εμπόδισε κάθε δικαστική έρευνα, φοβούμενος ότι ο Γάιος θα εμπλεκόταν στην κατηγορία, εάν η διαδικασία συνεχιζόταν». Κατηγορήθηκε και ο Γάιος Παπίριος Κάρβων. Κατά τη διάρκεια μίας δίκης ο Λεύκιος Λικίνιος Κράσσος κατηγόρησε τον Κάρβωνα ότι συμμετείχε στη δολοφονία τού Σκιπίωνα.
Προσωπικός χαρακτήρας
μικρογραφία| Χαλκογραφία τού 1797 που αναπαριστά τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό εμπρός από τα ερείπια της [[Καρχηδόνα|Καρχηδόνας το 146 π.Χ. με τη συνοδία τού φίλου του Πολύβιου.]] Ο Βελήιος Πατέρκουλος έγραψε ότι ο Σκιπίωνας ήταν «καλλιεργημένος προστάτης και θαυμαστής των φιλελεύθερων σπουδών και κάθε μορφής μάθησης, και κρατούσε συνεχώς μαζί του, στο σπίτι και στο χωράφι, δύο άνδρες εξέχουσας ιδιοφυΐας, τον Πολύβιο και τον Παναίτιο. Κανείς δεν απάλλαξε ποτέ τα καθήκοντα μίας δραστήριας ζωής με μία πιο εκλεπτυσμένη χρήση των διαστημάτων τού ελεύθερου χρόνου του από τον Σκιπίωνα, ούτε ήταν πιο σταθερός στην αφοσίωσή του στις τέχνες είτε τού πολέμου είτε της ειρήνης. Πάντα ασχολήθηκε με την καταδίωξη των όπλων ή τις σπουδές του, είτε εκπαίδευε το σώμα του εκθέτοντάς το σε κινδύνους είτε το μυαλό του μαθαίνοντας» Ο Πολύβιος ανέφερε ότι πήγε στην Αφρική με τον Σκιπίωνα για να εξερευνήσει την ήπειρο. Ο Γέλλιος έγραψε ότι ο Σκιπίωνας «χρησιμοποιούσε την πιο αγνό λεκτικό ύφος από όλους τους ανθρώπους της εποχής του». Ο Κικέρων τον ανέφερε μεταξύ των ρητόρων, που ήταν «λίγο πιο εμφατικοί από τους συνηθισμένους, [αλλά] ποτέ δεν πίεσαν τα πνευμόνια τους, ούτε φώναξαν…» Φαίνεται ότι είχε καλή αίσθηση τού χιούμορ και ο Κικέρων ανέφερε μία σειρά από ανέκδοτα για τα λογοπαίγνιά του. Είναι επίσης κεντρικός χαρακτήρας στο Βιβλίο VI τού De re publica τού Κικέρωνα, ένα απόσπασμα γνωστό ως Όνειρο τού Σκιπίωνα (Somnium Scipionis).
Πολιτιστικά, ο Σκιπίων Αιμιλιανός ήταν και φιλέλληνας και συντηρητικός. Ήταν ο προστάτης τού λεγόμενου Σκιπιωνικού κύκλου, μίας ομάδας 15 έως 27 φιλοσόφων, ποιητών και πολιτικών. Εκτός από τους Ρωμαίους σατιρικούς και κωμικούς συγγραφείς όπως ο Λουκίλιος και ο Τερέντιος, υπήρχαν Έλληνες διανοούμενοι, όπως ο λόγιος και ιστορικός Πολύβιος και ο Στωικός φιλόσοφος Παναίτιος. Ως εκ τούτου, ο Σκιπίων είχε φιλελληνική διάθεση (αγάπη και θαυμασμό για τον ελληνικό πολιτισμό). Αυτή η διάθεση επικρίθηκε από Ρωμαίους παραδοσιακούς, που αντιπαθούσαν τον αυξανόμενο εξελληνισμό της Ρώμης -που νόμιζαν ότι διέφθειρε τον ρωμαϊκό πολιτισμό και τη ζωή μέσω ξένων επιρροών- και υποστήριζαν την προσκόλληση στις παλαιές ρωμαϊκές παραδόσεις, τις προγονικές αρετές και ήθη. Ωστόσο, ο Σκιπίωνας ήταν επίσης υποστηρικτής τέτοιων παραδόσεων και ηθών. Ο Γέλλιος έγραψε ότι όταν ήταν τιμητής, ο Σκιπίων έκανε μία ομιλία «προτρέποντας τους ανθρώπους να ακολουθήσουν τα έθιμα των προγόνων τους». Επέκρινε πολλά πράγματα, που «έγιναν αντίθετα με τη συνήθεια των προγόνων μας» και βρήκε σφάλμα στο ότι οι θετοί γιοι ωφελούν τον θετό πατέρα τους από την απόκτηση των ανταμοιβών της πατρότητας, και είπε: «ένας πατέρας ψηφίζει σε μία φυλή, ο γιος σε μια άλλη, ένας υιοθετημένος γιος έχει τόσο πλεονέκτημα, όσο εάν κάποιος είχε δικό του γιο· δίνονται εντολές να γίνει η απογραφή των απουσιών, και ως εκ τούτου δεν είναι απαραίτητο να εμφανιστεί κάποιος αυτοπροσώπως στην απογραφή».
Ο Γέλλιος έγραψε ότι αφού έγινε τιμητής, ο Σκιπίωνας κατηγορήθηκε ενώπιον τού λαού από τον Τιβέριο Κλαύδιο Ασέλλο, έναν τριβούνο των πληβείων, τον οποίο είχε αφαιρέσει από την τάξη των ιππέων κατά τη διάρκεια της τιμητείας του. Δεν αναφέρει ποια ήταν η κατηγορία. Αν και κατηγορούμενος, ο Σκιπίων δεν σταμάτησε να ξυρίζεται και να φορά λευκά ρούχα, και δεν εμφανίστηκε με την περιβολή των κατηγορουμένων. Πρόσθεσε ότι εκείνες τις ημέρες οι ευγενείς άρχισαν να ξυρίζονται στη μέση ηλικία. Ο σατιρικός Λουκίλιος έγραψε έναν στίχο για το επεισόδιο: «Έτσι ο βασικός Aσέλλος έκανε μεγάλο χλευασμό στον Σκιπίωνα: άτυχη ήταν η τιμητεία του και κακή».
Ο Πολύβιος αφηγείται ένα πολύ γνωστό ανέκδοτο των στοχασμών του Σκιπίωνα σχετικά με τη μεταβλητότητα των ανθρώπινων υποθέσεων μετά την λεηλασία της Καρχηδόνας: Scipio, when he looked upon the city as it was utterly perishing and in the last throes of its complete destruction, is said to have shed tears and wept openly for his enemies. After being wrapped in thought for long, and realizing that all cities, nations, and authorities must, like men, meet their doom; that this happened to Ilium, once a prosperous city, to the empires of Assyria, Media, and Persia, the greatest of their time, and to Macedonia itself, the brilliance of which was so recent, either deliberately or the verses escaping him, he said: And when Polybius speaking with freedom to him, for he was his teacher, asked him what he meant by the words, they say that without any attempt at concealment he named his own country, for which he feared when he reflected on the fate of all things human. Polybius actually heard him and recalls it in his history.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Ο Σκιπίων Αιμιλιανός απεικονίζεται ως νεαρό αγόρι στο σπίτι τού υιοθετημένου παππού του στην ταινία του 1971 Scipio the African. Το όνομα "Scipio" χρησιμοποιήθηκε στη σειρά κινουμένων σχεδίων, Code Lyoko σε σχέση με την καταστροφή της Καρχηδόνας από τον στρατηγό. Επίσης, απεικονίζεται στο anime Drifters.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι στρατηγοί
Εμμανουήλ Ζαχαρίας
Ο Εμμανουήλ Ζαχαρίας (ιταλικά: Manuele Zaccaria) υπήρξε Γενουάτης του 13ου αιώνα, κύριος του φέουδου της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας στην Μικρά Ασία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γένουα, με καταγωγή τον ισχυρό οίκο των Ζαχαρία (zaccari) ή di Castro ή di Castello, εκ της συνοικίας όπου ήταν το σπίτι τους. Ο Εμμανουήλ ήλθε στη Κωνσταντινούπολη και με την ανδρεία και τη πανουργία του κατόρθωσε να προσελκύσει την εύνοια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, ο οποίος του παραχώρησε το 1257 τη Φώκαια με τα παρακείμενα βουνά και τα στυπτηριωρυχεία της. Ο Εμμανουήλ Ζαχαρίας από τα εισοδήματα της στυπτηρίας και άλλες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις απέκτησε μεγάλα πλούτη. Απεβίωσε το 1288 αφήνοντας εννέα ανήλικα παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Βενέδικτος Ζαχαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Ζαχαρία Κατηγορία:Ιστορία της Φώκαιας Κατηγορία:Κύριοι Παλαιάς και Νέας Φώκαιας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Καναλλάκι Πρέβεζας
Το Καναλλάκι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Καναλλακίου, της Δημοτικής Ενότητας Φαναρίου (πρώην Δήμος Φαναρίου) και υπάγεται στο Δήμο Πάργας, του οποίου και είναι έδρα.
Γενικές πληροφορίες
Το Καναλλάκι Πρέβεζας είναι κωμόπολη της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας, βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων και έχει 2.491 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι η έδρα του Δήμου Πάργας, της Δημοτικής Ενότητας Φαναρίου και της Κοινότητας Καναλλακίου. Πολιούχος της κωμόπολης είναι ο Άγιος Δονάτος. Το Καναλλάκι είναι περιοχή με ανεπτυγμένο τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας. Κοντά στο Καναλλάκι, στο χωριό Καστρί, βρίσκονται τα ερείπια της Αρχαίας Πανδοσίας, αποικίας των Ηλείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ηπείρου Κατηγορία:Νομός Πρέβεζας
530 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χε
Στην Αιγυπτιακή μυθολογία ο Χε ήταν η θεοποίηση της έννοιας του απείρου ή της αιωνιότητας στην Ογδοάδα, και το όνομά του σημαίνει "αιωνιότητα". Το θηλυκό αντίστοιχό του είναι γνωστό ως Χεκέτ, που είναι ο θηλυκός τύπος του ονόματός του.
Οι αναπαραστάσεις του Χε χρησιμοποιούνταν επίσης στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά για το εκατομμύριο, που ουσιαστικά στα αρχαία Αιγυπτιακά μαθηματικά αντιστοιχούσε στο άπειρο. Έτσι, η θεότητα είναι επίσης γνωστή ως ο "θεός των εκατομμυρίων ετών ".
Μορφές και εικονογραφία
Ο θεός Χε συνήθως αναπαριστάται ανθρωπομορφικά, με το ιερογλυφικό του σύμβολο, δηλαδή μια αρσενική μορφή με το θεϊκό γένι και την περούκα σε σχήμα λοβού πουλιού. Συνήθως γονατιστός, με το ένα γόνατο ανασηκωμένο, ο θεός συνήθως κρατά κλαδί φοίνικα με κόμπους (αυτοί υπήρχαν στους ναούς για την τελετουργική μέτρηση του χρόνου, κάτι που εξηγεί το ότι το κλαδί του φοίνικα είναι το ιερογλυφικό για το rnp.t, "έτος"). Κάποιες φορές ο θεός έφερε ακόμα ένα κλαδί φοίνικα στο κεφάλι του.
Λατρεία
Η προσωποποίηση της κάπως αφηρημένης θεότητας του απείρου Χε δεν είχε κάποιο γνωστό κέντρο λατρείας ή ιερό. Η λατρεία του περιστρεφόταν μάλλον περισσότερο σε συμβολισμούς και προσωπικές αντιλήψεις. Η εικόνα του και τα εικονογραφικά στοιχεία του αντικατοπτρίζουν την επιθυμία για εκατομμύρια χρόνια ζωής ή εξουσία. Έτσι, η μορφή του Χε συχνά αναπαριστάται σε φυλακτά, αντικείμενα κύρους, και στη βασιλική εικονογραφία της περιόδου του ύστερου Αρχαίου Βασιλείου και μετά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας Κατηγορία:Ογδοάδα της Ερμούπολης
Γλώσσα προδιαγραφών
Μια γλώσσα προδιαγραφών (specification language) είναι μια τυπική γλώσσα που χρησιμοποιείται στην επιστήμη των υπολογιστών. Σε αντίθεση με τις περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού, οι οποίες είναι απευθείας εκτελέσιμες τυπικές γλώσσες που χρησιμοποιούνται για την υλοποίηση ενός συστήματος, οι γλώσσες προδιαγραφών χρησιμοποιούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της ανάλυσης συστημάτων (systems analysis), της ανάλυσης απαιτήσεων (requirements analysis) και της σχεδίασης συστημάτων (systems design).
Οι γλώσσες προδιαγραφών γενικά δεν εκτελούνται κατευθείαν. Περιγράφουν ένα σύστημα σε αρκετά υψηλότερο επίπεδο σε σχέση με μια γλώσσα προγραμματισμού. Στην πραγματικότητα, θεωρείται λάθος αν μια προδιαγραφή απαιτήσεων περιλαμβάνει λεπτομέρειες της υλοποίησης που δε χρειάζονται, γιατί οι προδιαγραφές πρέπει να περιγράφουν τι και όχι πώς.
Μια κοινή βασική παραδοχή πολλών προσεγγίσεων προδιαγραφής είναι ότι τα προγράμματα μοντελοποιούνται σαν αλγεβρικές ή μοντελο-θεωρητικές δομές που περιλαμβάνουν μια συλλογή από σύνολα τιμών δεδομένων μαζί με συναρτήσεις πάνω σε αυτά τα σύνολα. Αυτό το επίπεδο αφαίρεσης αντιστοιχεί στην άποψη ότι η ορθότητα της συμπεριφοράς εισόδου-εξόδου ενός προγράμματος είναι πιο σημαντική από τις υπόλοιπες ιδιότητές του.
Στην προδιαγραφή με βάση τις ιδιότητες (property-oriented), η οποία για παράδειγμα ακολουθείται από την CASL, οι προδιαγραφές των προγραμμάτων αποτελούνται κυρίως από λογικά αξιώματα, συνήθως σε ένα λογικό σύστημα, στο οποίο η ισότητα έχει κυρίαρχο ρόλο. Με αυτόν τον τρόπο περιγράφονται οι ιδιότητες που πρέπει να ικανοποιούν οι συναρτήσεις - συχνά απλά μόνο μέσω των σχέσεων μεταξύ τους. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την αποκαλούμενη μοντελο-θεωρητική προδιαγραφή σε θεωρίες όπως η VDM και ο συμβολισμός Z (Z notation), που αποτελούνται από μια απλή εκδοχή της απαιτούμενης συμπεριφοράς.
Οι προδιαγραφές μπορεί να υπόκεινται στη διαδικασία της εκλέπτυνσης (refinement), όπου συμπληρώνονται διαδοχικά οι λεπτομέρειες μέχρι το επίπεδο της υλοποίησης. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας διαδικασίας εκλέπτυνσης είναι ένας εκτελέσιμος αλγόριθμος, ο οποίος μπορεί να διατυπωθεί είτε σε μια γλώσσα προγραμματισμού, είτε στο εκτελέσιμο υποσύνολο της γλώσσας προδιαγραφής που ήδη χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα, οι διοχετεύσεις Χάρτμαν (Hartmann pipelines), όταν εφαρμόζονται σωστά, μπορούν να θεωρηθούν προδιαγραφή ροής δεδομένων (dataflow), η οποία είναι άμεσα εκτελέσιμη. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το μοντέλο Actor, το οποίο δεν έχει καθόλου περιεχόμενο εφαρμογής και πρέπει να εξειδικεύεται για να μπορεί να εκτελεστεί.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γλώσσες υπολογιστή Κατηγορία:Επιστημονικό μοντέλο Κατηγορία:Μηχανική λογισμικού
Ευήρης
Με το όνομα Ευήρης (Εὐήρης) ήταν γνωστά τρία πρόσωπα της Ελληνικής μυθολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Κατηγορία:Ταφίοι
Opel Karl
Το Opel Karl ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας A που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από τον Ιούνιο του 2014 έως τον Ιούνιο του 2019. Κατά την περίοδο παραγωγής του, ήταν το «εισαγωγικό» μοντέλο στην παλέτα της Opel, ενώ αντικατέστησε το Opel Agila (που είχε προέλθει από την Suzuki) στον ρόλο αυτό. Μάλιστα το Opel Karl ήταν μια παράλληλη έκδοση του Chevrolet Spark της GM Korea, αλλά με εμφανή επανασχεδιασμό, που ακολούθησε τα τότε αισθητικά πρότυπα της Opel.
Το Karl μοιράστηκε και η βρετανική Vauxhall, που είναι η δίδυμη δεξιοτίμονη εταιρεία των μοντέλων της Opel ειδικά για το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου και κυκλοφόρησε ως Vauxhall Viva, με την πρώτη κυκλοφορία του μοντέλου τον Δεκέμβριο του 2014 στη χώρα αυτή.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Το σαλόνι του Opel Karl της αρχικής λεζάντας.
Το αποκλειστικά 5-πορτο hatchback Opel Karl είχε στενή συγγένεια με το Chevrolet Spark τέταρτης γενιάς. Αν και οι διαστάσεις του Karl ήταν σχεδόν παρόμοιες με αυτές του προκατόχου Opel Agila, ήταν κατά 11,5 εκατοστά χαμηλότερο, με αποτέλεσμα να έχει το ίδιο μέγεθος με το ακριβότερο και αποκλειστικά 3-πορτο Opel Adam.
Παρά το γεγονός ότι παραγόταν στη Νότια Κορέα, ο κινητήρας του Karl, κυβισμού 999 cm³ και 3-κύλινδρος σε σειρά, βενζίνης, με άμεσο ψεκασμό καυσίμου, είχε προέλθει από την οικογένεια κινητήρων της Opel. Επίσης, ήταν και εξαιρετικά οικονομικός, με μέση κατανάλωση καυσίμου μόλις 4,3 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Εξοπλισμός
thumb|left|Vauxhall Viva SE AC 1.0 του 2016. Το Viva ήταν η [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονη εκδοχή του Opel Karl για το Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Μεταξύ των στάνταρ στοιχείων εξοπλισμού, ήταν 6 αερόσακοι, Ηλεκτρονικό σύστημα ευστάθειας (ESP) με Hill-Start-Assist για ευκολότερη εκκίνηση σε ανηφόρα, σύστημα ελέγχου πίεσης ελαστικών, ηλεκτρικο-υδραυλικό τιμόνι, cruise control, πίσω αισθητήρας παρκαρίσματος, σύστημα προειδοποίησης αλλαγής λωρίδας, αυτόματος κλιματισμός, σύστημα start-stop και οθόνη 7 ιντσών με IntelliLink και OnStar. Προαιρετικά προσφέρονταν θερμαινόμενα μπροστινά καθίσματα, θερμαινόμενο τιμόνι, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ηλιοροφή και ζάντες ελαφρού κράματος 16 ιντσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Karl Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Autocar
Το Autocar είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό για την αυτοκίνηση, το οποίο ξεκίνησε να εκδίδεται στη Βρετανία από το 1895. Είναι το παλαιότερο περιοδικό για αυτοκίνητα που υπάρχει ακόμα. Στην Ελλάδα κυκλοφορούσε ως δώρο με εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος).
Ιστορία
Το Autocar πρωτοεκδόθηκε ως περιοδικό εβδομαδιαίας κυκλοφορίας, με αρχικό τίτλο "The Autocar". Το πρώτο τεύχος του κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου 1895, όταν, όπως εκτιμάται, υπήρχαν 6 ή 7 αυτοκίνητα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυκλοφορία του συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια εβδομαδιαία συχνότητα, με μόνη διακοπή της κυκλοφορίας στη δεκαετία του 1970 λόγω απεργιών. Το 1988 το Autocar απορρόφησε το ανταγωνιστικό του μέχρι τότε περιοδικό The Motor, και για σύντομο χρονικό διάστημα μετονομάστηκε σε Autocar & Motor, πριν τελικώς παγιωθεί σε Autocar, ονομασία που διατηρεί μέχρι σήμερα. Αξιοσημείωτα είναι τα Χριστουγεννιάτικα τεύχη του περιοδικού, στα οποία παρουσιάζονται εξωτικά ή φανταστικά οχήματα, όπως για παράδειγμα το έλκηθρο του Αγίου Βασίλη.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα, το Autocar κυκλοφόρησε ως ανεξάρτητο εβδομαδιαίο περιοδικό στα ελληνικά το Μάρτιο του 2000. Τον Ιανουάριο του 2004 συμπληρώθηκε από τη μηνιαία έκδοση Super Autocar, ενώ από τον Απρίλιο του 2008 κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο μαζί με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και στη συνέχεια με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Πρόσφατη πορεία
Μέσα στην τελευταία δεκαετία το περιοδικό έχει αδειοδοτήσει την τοπική έκδοσή του σε 19 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Από το Σάββατο 6/4/2019 και κάθε 1ο Σάββατο του μήνα θα κυκλοφορεί με την Εφημερίδα των Συντακτών Σαββατοκύριακο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά αυτοκίνησης Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Παράνομη υλοτομία
μικρογραφία|350px|Πράκτορες από την IBAMA, την Βραζιλιάνικη Περιβαλλοντική Αστυνομία, στον άνισο αγώνα κατά της παράνομης υλοτομίας στον [[Τροπικό δάσος του Αμαζονίου|Αμαζόνιο.]] Παράνομη υλοτομία (αγγλ. illegal logging) είναι η συγκομιδή, μεταφορά, αγορά ή πώληση ξυλείας κατά παράβαση των νόμων. Η ίδια η διαδικασία συγκομιδής του ξύλου μπορεί να είναι παράνομη, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης παράνομων μέσων για την πρόσβαση στα δάση, εξαγωγή της υλοτομημένης ξυλείας χωρίς άδεια από προστατευόμενη δασική περιοχή, καθώς και υλοτόμηση δένδρων προστατευόμενων ειδών. Η παράνομη υλοτομία αποτελεί βασική αιτία για ορισμένα περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως λ.χ. την αποψίλωση των δασών, τη διάβρωση του εδάφους και την καταστροφική μείωση της βιοποικιλότητα ς, που δρουν επιβαρυντικά στην κλιματική αλλαγή, καθώς και σε άλλες μορφές περιβαλλοντικής υποβάθμισης.
Στην παράνομη υλοτομία συμπεριλαμβάνεται και η παράνομη μεταφορά, παράνομη μεταποίηση και εξαγωγή (λ.χ. μέσω ψευδούς δήλωσης στο τελωνείο), η αποφυγή φόρων και άλλων κρατικών επιβαρύνσεων, όπως και η ψευδής πιστοποίηση. Αυτές οι έκνομες διαδικασίες αναφέρονται συχνά ως "ξέπλυμα ξυλείας".
Η παράνομη υλοτομία οφείλεται σε μια σειρά αιτιών που αποσκοπούν στο κέρδος, π.χ. υψηλή ζήτηση πρώτων υλών ξυλείας, ιδίως σπάνιων και πολύτιμων ειδών, η αφαίμαξη γης για άλλες χρήσεις, και η μεγάλη ζήτηση για βοσκήσιμη γη για βοοειδή ή άλλα ζώα.
Αυστηρότεροι κανονισμοί έχουν ήδη θεσπιστεί και συνεχείς έλεγχοι επί της εισαγόμενης τροπικής ξυλείας, με στόχο και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και τη νομοθετική ρύθμιση του ξυλεμπορίου, λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια, ιδίως στην Ευρώπη, με την υποστήριξη και τη συμβολή της παγκόσμιας βιομηχανίας ξύλου.
Γενική εικόνα
Η παράνομη υλοτομία είναι ένα διαδεδομένο πρόβλημα, που προκαλεί τεράστια ζημιά στα δάση, τις τοπικές κοινότητες και τις οικονομίες των χωρών παραγωγής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως εισαγωγέας ξυλείας, έχει εφαρμόσει τον κανονισμό για τη νόμιμα υλοτομούμενη ξυλεία, ως μέσο για να σταματήσει η εισαγωγή προϊόντων παράνομης ξυλείας. Η αναγνώριση της παράνομης υλοτομίας ή ξυλείας είναι τεχνικά δύσκολη. Επομένως, λείπει μια νομική βάση για κανονιστικές πράξεις κατά των εισαγωγών ξυλείας ή άλλων προϊόντων που παράγονται από παράνομο ξύλο. Επί του παρόντος βρίσκονται υπό ανάπτυξη επιστημονικές μέθοδοι για τον εντοπισμό της γεωγραφικής προέλευσης της ξυλείας. Οι πιθανές ενέργειες για τον περιορισμό των εισαγωγών δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τους κανονισμούς του ΠΟΕ για την απαγόρευση των διακρίσεων. Αντιθέτως, πρέπει να ρυθμίζονται σε διμερείς συμφωνίες. Η TRAFFIC, το δίκτυο παρακολούθησης του εμπορίου άγριας πανίδας, προσπαθεί να παρακολουθεί το παράνομο εμπόριο ξυλείας και να παρέχει εμπειρογνωμοσύνη σε πολιτικές και νομικές αναθεωρήσεις.
Ζημία
Εκτιμάται ότι μόνο η παράνομη υλοτομία σε δημόσια γη προκαλεί απώλειες σε περιουσιακά στοιχεία και έσοδα άνω των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ ετησίως. Αν και τα ακριβή στοιχεία είναι δύσκολο να υπολογιστούν, δεδομένης της παράνομης φύσης της δραστηριότητας, αξιοπρεπείς εκτιμήσεις δείχνουν ότι περισσότερο από το ήμισυ της υλοτομίας που πραγματοποιείται παγκοσμίως είναι παράνομη, ειδικά σε ανοιχτές και ευάλωτες περιοχές όπως η λεκάνη του Αμαζονίου, Κεντρική Αφρική, Νοτιοανατολική Ασία, η Ρωσική Ομοσπονδία.
Τα διαθέσιμα στοιχεία και εκτιμήσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσοχή. Οι κυβερνήσεις τείνουν να υποτιμούν την κατάσταση, δεδομένου ότι οι υψηλές εκτιμήσεις της παράνομης υλοτομίας μπορεί να προκαλέσουν αμηχανία, καθώς αυτές υποδηλώνουν αναποτελεσματική επιβολή της νομοθεσίας ή, ακόμη χειρότερα, δωροδοκία και διαφθορά. Από την άλλη πλευρά, οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ δημοσιεύουν ανησυχητικά στοιχεία για την ευαισθητοποίηση και για να τονίσουν την ανάγκη για αυστηρότερα μέτρα διατήρησης. Για εταιρείες του δασικού τομέα, δημοσιεύσεις που κάνουν υψηλές εκτιμήσεις μπορούν να θεωρηθούν δυνητικά απειλητικές για τη φήμη τους και την προοπτική της αγοράς τους, συμπεριλαμβανομένης της ανταγωνιστικότητας του ξύλου σε σύγκριση με άλλα υλικά. Ωστόσο, για πολλές χώρες, οι ΜΚΟ είναι η μόνη πηγή πληροφόρησης εκτός από τα κρατικά ιδρύματα, τα οποία πιθανώς υποτιμούν σαφώς τα πραγματικά στοιχεία. Για παράδειγμα, η Δημοκρατία της Εσθονίας υπολόγισε ποσοστό 1% παράνομης συγκομιδής ξυλείας το 2003, ενώ εκτιμάται ότι φτάνει το 50% από την ΜΚΟ, "Εσθονική Πράσινη Κίνηση". Στη Λετονία, η κατάσταση είναι συγκρίσιμη. Τα μη δημοσιευμένα στοιχεία δείχνουν ότι το 25% της καταγραφής είναι παράνομο.
Αρνητικές συνέπειες
350px|μικρογραφία| Εικόνα από παράνομη υλοτομία στην [[Ταϊλάνδη. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε από την άκρη του δασικού δρόμου, στην επαρχία Τσιάνγκ Μάι, το Μάρτιο του 2011.]] Η παράνομη υλοτομία συμβάλλει στην αποψίλωση των δασών και κατ' επέκταση στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Προκαλεί ανυπολόγιστη ζημία στη βιοποικιλότητα των φυσικών οικοσυστημάτων και υπονομεύει κάθε έννοια από το κράτος δικαίου. Αυτές οι παράνομες δραστηριότητες υπονομεύουν σε μέγιστο βαθμό την αειφορική διαχείριση των δασών, ενθαρρύνουν τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή και μειώνουν το εθνικό ακαθάριστο προϊόν των παραγωγών - χωρών, περιορίζοντας περαιτέρω τους πόρους που μπορούν να επενδύσουν οι χώρες αυτές στη βιώσιμη ανάπτυξη.
Επιπλέον, το παράνομο εμπόριο δασικών προϊόντων και αγαθών υπονομεύει τη διεθνή ασφάλεια και συνδέεται συχνά με κρατική διαφθορά, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, οργανωμένο έγκλημα, παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με βίαιες συγκρούσεις.
Στον τομέα του ξυλεμπορίου και των κατασκευών, οι φτηνές εισαγωγές παράνομης ξυλείας και δασικών προϊόντων, καθώς και η μη συμμόρφωση ορισμένων οικονομικών παραγόντων με θεμελιώδη κοινωνικά και περιβαλλοντικά πρότυπα, αποσταθεροποιούν τις διεθνείς αγορές. Αυτός ο αθέμιτος ανταγωνισμός επηρεάζει τις Ευρωπαϊκές εταιρείες, ιδίως τις μικρές και τις μικρομεσαίες που συμπεριφέρονται υπεύθυνα και νόμιμα, μη μπορώντας να ανταγωνιστούν σε αυτό το εμπορικό παιχνίδι, με άνισους κανόνες.
Ινδονησία
Εκτιμάται ότι το 73% των δασικών υλοτομιών στην Ινδονησία είναι παράνομες. Οι ιδιωτικές εταιρείες, με κίνητρα τα οικονομικά κέρδη από τις τοπικές και περιφερειακές απαιτήσεις της αγοράς για ξυλεία, είναι υπεύθυνες για την αποψίλωση των δασών. Αυτές οι αγροβιομηχανικές εταιρείες συχνά δεν συμμορφώνονται με τους βασικούς νομικούς κανονισμούς με την ακατάλληλη χρήση οικονομικά αποδοτικών, αλλά περιβαλλοντικά αναποτελεσματικών μεθόδων αποψίλωσης, όπως δασικές πυρκαγιές για την εκκαθάριση της γης για γεωργικούς σκοπούς.
Μιανμάρ
Λόγω του μεγέθους και της έκτασης των δασών της Βιρμανίας, είναι δύσκολο για κυβερνητικούς οργανισμούς όπως το Τμήμα Δασών να ρυθμίσουν την υλοτομία. Υπάρχει μεγάλη ζήτηση ξυλείας από τους γείτονες της Βιρμανίας –ιδίως από την Ταϊλάνδη και την Κίνα– που έχουν εξαντλήσει τα δάση τους πολύ περισσότερο από τη Βιρμανία (λεηλασία). Ως αποτέλεσμα, πολλές επιχειρήσεις παράνομης υλοτομίας ξεκίνησαν κοντά στα σύνορα Ταϊλάνδης-Βιρμανίας και στην επαρχία Kachin κατά μήκος των κινεζικών συνόρων. Τα κούτσουρα κόβονται συνήθως από την πλευρά της Βιρμανίας και στη συνέχεια λαθραία μεταφέρονται σε εγκαταστάσεις επεξεργασίας στην Κίνα ή την Ταϊλάνδη.
Καμπότζη
Η παράνομη υλοτομία αποτελεί μεγάλη απειλή για τα δάση της Καμπότζης. Επιτρέπει την παράνομη αποψίλωση και την αποψίλωση των δασών, η οποία επιτρέπει την εκμετάλλευση των δασών της Καμπότζης. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες ο στρατός πραγματοποιεί παράνομη υλοτομία χωρίς γνώση της κυβέρνησης. Είναι δύσκολο για αξιωματούχους της κεντρικής κυβέρνησης να επισκέπτονται περιοχές που εξακολουθούν να ελέγχονται από πρώην δυνάμεις του Ποτ Ποτ. Τα παράνομα συμφέροντα εμπορικής ξυλείας εκμεταλλεύονται την αδύναμη επιβολή του νόμου για να επωφεληθούν από την παράνομη κοπή. Η πλειονότητα της παράνομης αποψίλωσης γίνεται από στρατιωτικούς και ισχυρούς υπεργολάβους.
Ταϊλάνδη
Κυβερνητικοί αξιωματούχοι που είναι υπεύθυνοι για προστατευόμενες περιοχές έχουν συμβάλει στην αποψίλωση των δασών επιτρέποντας παράνομη υλοτομία και παράνομη εμπορία ξυλείας. Ο βασιλιάς Bhumibol Adulyadej κατηγόρησε την καταστροφή των δασικών περιοχών της Ταϊλάνδης στην απληστία ορισμένων κρατικών αξιωματούχων. Αυτό είναι εμφανές σε μέρη όπως μεγάλα προστατευόμενα τμήματα της βόρειας επαρχίας Ναν, τα οποία παλαιότερα ήταν καλυμμένα με παρθένο δάσος και τα οποία έχουν αποψιλωθεί ακόμη και όταν έχουν εθνικό πάρκο. Δεδομένου ότι ένα ώριμο, 30χρονο δέντρο τριανταφυλλιάς μπορεί να φτιάξει 300.000 μπατ στη μαύρη αγορά, είναι απίθανο να εξαφανιστεί η παράνομη υλοτομία.
Βόρεια Ασία
Η υπουργική διάσκεψη για την επιβολή και τη διακυβέρνηση των δασών της Ευρώπης και της Βόρειας Ασίας (ENA FLEG) πραγματοποιήθηκε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας στις 22-25 Νοεμβρίου 2005. Τον Μάιο του 2004, η Ρωσική Ομοσπονδία ανακοίνωσε την πρόθεσή της να φιλοξενήσει τη διαδικασία ENA FLEG, με την υποστήριξη της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μια προπαρασκευαστική διάσκεψη πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα τον Ιούνιο του 2005.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1992-1993
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο της περιόδου 1992–93, ήταν το έβδομο που διεξήχθη ύστερα από την καθιέρωση της Α1 Εθνικής κατηγορίας. Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο 22 αγώνων, και το φάιναλ φορ όπου οι τέσσερις πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους μεταφέροντας ολόκληρη τη βαθμολογία από την κανονική περίοδο. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου του 1992 και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαρτίου 1993, ενώ το φάιναλ-4 διήρκεσε από τις 2 ως τις 12 Απριλίου.