cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόπειρα δολοφονίας του Λεονίντ Μπρέζνιεφ
Επακόλουθα
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Λεονίντ Μπρέζνιεφ|Λεονίντ Μπρέζνεφ (1906–1982) γύρω στο 1973]] Ο Ίλγιν υπέστη μακρά ανάκριση από τον επικεφαλής της KGB και μελλοντικό Σοβιετικό ηγέτη Γιούρι Αντρόποφ. Θεωρήθηκε τρελός και εστάλη στο ψυχιατρικό νοσοκομείο του Καζάν όπου κρατούνταν σε απομόνωση έως το 1988.
Κληρονομιά
Χρόνια αργότερα, ο κοσμοναύτης Λεόνοφ μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο του μίλησε ο Μπρέζνιεφ μετά το περιστατικό: «Αυτές οι σφαίρες δεν προορίζονταν για σένα, Αλεξέι, αλλά για μένα και γι 'αυτό ζητώ συγγνώμη». Αλλά μέχρι την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης η KGB δημοσίευσε ελάχιστες πληροφορίες για το συμβάν. Το όλο περιστατικό ήταν "αποσιωπήθηκε το αποτελεσματικά" το οποίο μερικές φορές αναφερόταν ως χαρακτηριστικό παράδειγμα Σοβιετικής μυστικότητας από τους Δυτικούς παρατηρητές.
Ονώριος Ε΄ του Μονακό
Ο Ονώριος Ε΄ (γαλλικά: Honoré V) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 16 Φεβρουαρίου 1819 μέχρι το θάνατό του στις 2 Οκτωβρίου 1841. Το πλήρες όνομά του ήταν το Ονώριος Γαβριήλ Γκριμάλντι και γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ του Μονακό και η Λουίζα του Ομόν.
Σε ηλικία 20 ετών κατετάγη στο γαλλικό ιππικό. Εκεί, ως αξιωματικός έγινε διαδοχικά υπασπιστής του Εμανουέλ ντε Γκρουσί και του Ζοακίμ Μυρά. Με εντολή του τελευταίου ο Ονώριος έγινε στις 3 Ιουλίου 1807 λεγεωνάριος. Έχοντας ακολουθήσει τον Μουρά στην Ισπανία έγινε αργότερα πρώτος σταβλάρχης της Αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας.
Από το 1815 είχε αναλάβει τα χρέη του πατέρα του στο Μονακό και τέσσερα χρόνια αργότερα τον διαδέχτηκε στο θρόνο. Έχοντας νομικές γνώσεις θα υιοθετήσει έναν αστικό κώδικα, εμπνευσμένο από τον ναπολεόντειο κώδικα. Αυτός ο αστικός κώδικας αναθεωρήθηκε το 1818 και παρέμεινε σε ισχύ αμετάλλακτος μέχρι το 1880.
Ο Ονώριος απέκτησε με την ερωμένη του, Φελισιτέ Προνό ντε Γκαμάς, έναν γιο, τον Όσκαρ (ή Λουδοβίκο) (1807-1894), ο οποίος ωστόσο δεν είχε δικαίωμα επί του μονεγασκικού θρόνου. Με το θάνατο του Ονώριου Ε΄ το 1841, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Φλορεστάνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Πιέτρο Τζέρμι
Ο Πιέτρο Τζέρμι (ιταλικά: Pietro Germi), (14 Σεπτεμβρίου 1914 - 5 Δεκεμβρίου 1974), ήταν Ιταλός ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζέρμι γεννήθηκε στη Γένοβα της Λιγουρίας σε μια οικογένεια  μεσαίας τάξης. Παρακολούθησε σύντομα το ναυτικό σχολείο πριν αποφασίσει να ακολουθήσει μια καριέρα στον κινηματογράφο.
Καριέρα
Σπούδασε υποκριτική και σκηνοθεσία στο Πειραματικό Κέντρο του Κινηματογράφου της Ρώμης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη σχολή, ο Τζέρμι εργαζόταν παραλλήλα ως ηθοποιός, βοηθός σκηνοθέτη και, σε ορισμένες περιπτώσεις ως συγγραφέας. Ο Τζέρμι έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του το 1945 με την ταινία Ο Μάρτυρας. Όλες οι πρώτες ταινίες του, ήταν σε νεορεαλιστικό ύφος. που ασχολούνταν με κοινωνικά δράματα και σύγχρονα ζητήματα που αφορούσαν τους παραδοσιακούς ανθρώπους της Σικελίας.
Με τα χρόνια, ο Τζέρμι απομακρύνθηκε από το κοινωνικό δράμα προς τις σατιρικές κωμωδίες, αλλά  διατήρησε το αγαπημένο του στοιχείο του λαού της Σικελίας. Ο Τζέρμι έγραψε τα σενάρια για όλες τις ταινίες που σκηνοθέτησε και εμφανίστηκε ως ηθοποιός σε μερικές από αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Speedway
thumb|250px|Αγώνας speedway Το speedway (σπήντγουαιη) είναι ένα θεαματικό άθλημα μοτοσυκλέτας που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1902, εξελίχθηκε στην Αυστραλία και έφθασε στην Ευρώπη λίγο πριν το 1930. Οι μοτοσικλέτες speedway δεν έχουν φρένα και οι αναβάτες τις στρίβουν πλαγιολισθαίνοντας. Οι αγώνες γίνονται σε αριστερόστροφες οβάλ πίστες του τετάρτου του μιλίου (402 μέτρα), με 4 αναβάτες να διαγωνίζονται επί 4 γύρους. Το δεξί μαρσπιέ βρίσκεται χαμηλά αλλά το αριστερό εμπρός και ψηλά για να μην βρίσκει στο έδαφος. Κάθε αγώνας διαρκεί γύρω στο λεπτό και συνήθως διεξάγεται βράδυ, με προβολείς. Στίς συναντήσεις speedway μετέχουν 2 ομάδες, με 2 αναβάτες κάθε ομάδας σε κάθε αγώνα. Η ομάδα που συγκεντρώνει τους περισσότερους βαθμούς κερδίζει τη συνάντηση.
Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός Κατηγορία:Αθλήματα με προέλευση τις Ηνωμένες Πολιτείες
Νικηφόρος Θεοτόκης
Ο Νικηφόρος Θεοτόκης (Κέρκυρα 1731 - Μόσχα 1800) ήταν Έλληνας λόγιος και θεολόγος. Έγινε αρχιεπίσκοπος των νότιων επαρχιών της ρωσικής αυτοκρατορίας. Φυσικός πολυμαθής, έχαιρε σεβασμού στην Ελλάδα της εποχής του ως Διδάσκαλος του Γένους.
Βίος
Την εγκύκλια παιδεία έλαβε από τον Ιερεμία Καββαδία, ιερομόναχο, διδάσκαλο του Ευγένιου Βούλγαρη επίσης. Σε νεαρή ηλικία -περίπου 18 ετών- κατόπιν αναχώρησε για την Ιταλία όπου παρακολούθησε μαθήματα στα πανεπιστήμια της Πάντοβα και της Μπολώνια.
Το 1748 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου χρίστηκε ιερομόναχος. Φέρεται ότι το 1758 άνοιξε δική του σχολή στην Κέρκυρα, το «Κοινόν Φροντιστήριον» όπου δίδασκε μια ευρεία ποικιλία μαθημάτων: Έλληνική και Ιταλική λογοτεχνία, γραμματική, γεωγραφία, ρητορική, φυσική, και μαθηματικά, καθώς και φιλοσοφία.
Εντέλει ο Νικηφόρος Θεοτόκης έλκυσε την προσοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη Σαμουήλ Χαντζερή, ο οποίος τον όρισε ιεροκήρυκα της εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, το 1756. Ωστόσο ο Θεοτόκης πέρασε την επόμενη δεκαετία μεταξύ της Λειψίας, όπου έκδωσε τα Φυσικά του και του Ιασίου.
Κατά την παραμονή του στη Λειψία εκλέχθηκε στο θρόνο του αρχιεπισκόπου Φιλαδελφείας, μια θέση που δεν αποδέχθηκε κατόπιν τριών χρόνων αλληλογραφίας με τους εκπροσώπους της ελληνικής κοινότητας της Βενετίας. Οι όροι του για ανεξάρτητη λειτουργία της ορθόδοξης εκκλησίας έναντι των ενετικών αρχών και της καθολικής εκκλησίας δεν εισακούστηκαν, γεγονός που τον ανάγκασε οριστική παραίτησή του από το αξίωμα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β' σημαντικός αριθμός ελλήνων λογίων προσκλήθηκε στην αυτοκρατορία για να βοηθήσει στη διαχείριση των νεοκατακτημένων εδαφών της Νέας Ρωσίας, στις βόρειες ακτές της Μαύρης Θάλασσας, τη σημερινή νότια Ουκρανία. Το 1776 κατέφθασε εκεί ο Νικηφόρος προσκεκλημένος του Ευγένιου Βούλγαρη, αρχιεπισκόπου «Σκλαβενίου και Χερσώνος». Ο Βούλγαρης αρχικά τον τοποθέτησε στο αρχιεπισκοπικό συμβούλιο της Παλτάβα και το 1779, παραιτούμενος από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, τον όρισε διάδοχό του, το 1779, όταν και παραιτήθηκε από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Το 1782 μετατέθηκε στην αρχιεπισκοπή Αστραχανίου, όπου παρέμεινε έως 1792, οπότε αποσύρθηκε σε μεγάλη ηλικία πλέον στη μονή του Αγίου Δανιήλ, στη Μόσχα, όπου και απεβίωσε το 1800.
Ιδεολογία
Στο επεισόδιο της εκλογής του στη μητρόπολη Φιλαδελφείας ο Νικηφόρος Θεοτόκης επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο και προσκόλληση στην ιδέα της ελεύθερης λειτουργίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και της υπαγωγής της στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, κάτι το οποίο βέβαια οι ενετικές αρχές δεν ήταν δυνατόν να επιτρέψουν. Οι δε προσπάθειες των Καθολικών να ελέγξουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, τον βρήκαν να αντιδρά έντονα αποκηρύσσοντας την ουνία.
Στη Ρωσία πέραν του λόγιου και θεολογικού του έργου, ο Νικηφόρος είναι επίσης γνωστός για την πολεμική που άσκησε κατά θρησκευτικών ομάδων, όπως Αρχαίοι Πιστεύοντες και οι Πνευματικοί Χριστιανοί. Απόγοητευμένος από τη μικρή επιτυχία της προπαγάνδας και της πίεσης επί των Αρχαίων Πιστευόντων να εγκαταλείψουν τα τελετουργικά τους και να ενωθούν με την επίσημη εκκλησία, άρχισε από το 1780 να έρχεται σε επαφή με τις κοινότητές τους, προσφέροντας νομιμοποίηση των εκκλησιών τους, εφόσον αποδέχονταν την κυριαρχία της επίσημης εκκλησίας.
Όταν αποδέχθηκε τις συγκεκριμένες διευθετήσεις ένας αριθμός τέτοιων κοινοτήτων στις επόμενες δύο δεκαετίες, οι ρυθμίσεις έγιναν αποδεκτές σε εθνικό επίπεδο, με το όνομα 'Ενότητα στην Πίστη'. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί, επίσης, τον πιστώνουν με τον όρο Ντουχομπόρ περί το 1786, ενώ άλλοι τον αποδίδουν στον διάδοχό του στην Πολτάβα, τον αρχιεπίσκοπο Αμβρόσιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Νικηφορος Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1935-36
Α΄ κατηγορία
Λόγω της επιστροφής των τριών μεγάλων (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλωνα) στην τοπική κατηγορία, τον Οκτώβριο του 1936, πριν από την έναρξη της επόμενης σεζόν διεξήχθησαν αγώνες διαβάθμισης μεταξύ της πρωταθλήτριας της Β΄ Δάφνης και τριών της Α΄ Αστέρα, Ατρόμητου και Αττικού για την επιλογή δύο ομάδων που θα παρέμεναν στην Α΄. Νικήτριες των αγώνων αναδείχθηκαν ο Αστέρας και η Δάφνη, ενώ Ατρόμητος και Αττικός υποβιβάστηκαν.
Β΄ κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Β κατηγορίας είχε αρχικά προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 10 Νοεμβρίου με τη συμμετοχή 14 συνολικά συλλόγων Β και Γ κατηγορίας. Τελικά η έναρξη του πρωταθλήματος έγινε την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου με 12 ομάδες. Από τους 6 αγώνες οι μισοί δεν έγιναν καθως τρεις σύλλογοι δεν παρουσιάστηκαν στο γήπεδο,δυο εκ των οποίων: οι ΑΕ Εμποροϋπαλλήλων και ΓΣ Ολύμπια φαίνεται πως δεν αγωνίστηκαν τελικά καθόλου. Στην τελική φάση που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1936 αγωνίστηκαν 4 ομάδες. Οι υπόλοιπες 6 που αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα της Β κατηγορίας ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1935-1936
Μουράτ Β΄
Ο Μουράτ Β΄ (II. Murad, 1404 - 3 Φεβρουαρίου 1451) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (1421-1451). Νίκησε τους Ούγγρους και τους Πολωνούς στη Μάχη της Βάρνας.
Στις 29 Μαρτίου του 1430 ο Μουράτ Β΄, μετά από τριήμερη πολιορκία, καταλαμβάνει τη Θεσσαλονίκη.
Το έτος 1441-1442 έκανε μία αποτυχημένη εκστρατεία ενάντια στο Βελιγράδι που τον ανάγκασε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Ουγγαρία. Κατόπιν παραιτήθηκε από το θρόνο χάριν του 12χρονου γιου του, Μεχμέτ Β΄ Φατίχ, γνωστότερου ως «Μωάμεθ ο Πορθητής».
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 15ου αιώνα
thumb|right|250px|Ο Μουράτ σε οθωμανική μικρογραφία Γεννήθηκε το 1403. Πατέρας του ήταν ο σουλτάνος Μωάμεθ Α΄ και μητέρα του η Βαλιντέ Σουλτάν Εμινέ Χατούν. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία πέρασε δύσκολες στιγμές μετά την ήττα που υπέστη ο στρατός της και την αιχμαλωσία του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ από τους Μογγόλους του Ταμερλάνου, το 1402 στην Άγκυρα. Οι εμφύλιες διαμάχες που ακολούθησαν μεταξύ 1402 – 1413 ανάμεσα στους επίδοξους διαδόχους του θρόνου δημιούργησαν ακόμη περισσότερα προβλήματα.
Από τις συγκρούσεις νέος σουλτάνος αναδείχτηκε ο Μωάμεθ Α΄, ο οποίος κατάφερε να σταθεροποιήσει την κατάσταση στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας κατά τη σχετικά σύντομη διάρκεια της βασιλείας του, από το 1403 έως το 1421 οπότε και πέθανε. Ο Μουράτ κληρονόμησε μία αυτοκρατορία που περιελάμβανε ή ήλεγχε το σύνολο σχεδόν των εδαφών της σημερινής Τουρκίας και μεγάλο μέρος της βαλκανικής.
Η ασφάλεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν ήταν εξασφαλισμένη. Στην Κωνσταντινούπολη, το ίδιο έτος με την ανάρρηση του Μουράτ στο θρόνο των Οθωμανών, ο Ιωάννης Η΄ ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας και ήρθε σε συνεννόηση με το σφετεριστή του θρόνου της Αδριανούπολης, Μουσταφά, που έχει βρει καταφύγιο στην πρωτεύουσα του Βυζαντίου. Στα δυτικά, η επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απειλούσε τα κατεστημένα συμφέροντα των χριστιανικών κρατών και ο κίνδυνος σύρραξης στις περιοχές του Δούναβη, της Δαλματίας και της Αλβανίας ήταν συνεχώς υπαρκτός.
Η πρώτη δεκαετία
Τα γεγονότα που σημάδεψαν τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Μουράτ ήταν η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, η εξόντωση των σφετεριστών και η κατάκτηση της Θεσσαλονίκης.
Στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ο άπειρος Ιωάννης αποφάσισε να στηρίξει τον Μουσταφά, πείθοντας και τον πατέρα του Μανουήλ Η. Ο Μουσταφά παίρνοντας με το μέρος του τμήμα του τουρκικού πληθυσμού κατέλαβε την Καλλίπολη, την Αδριανούπολη και κινήθηκε προς την παλιά πρωτεύουσα, Προύσα.
Ο σουλτάνος θέλοντας να εκδικηθεί, κινήθηκε εναντίον της Κωνσταντινούπολης σε μια προσπάθεια να την καταλάβει κάτι που αποτελούσε στόχο του από παλιότερα. Η πολιορκία της Πόλης άρχισε στις 10 Ιουνίου του 1422 και διήρκεσε ως τις 6 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Η Κωνσταντινούπολη σώθηκε λόγω της εμφάνισης ενός ακόμη σφετεριστή του οθωμανικού θρόνου, του νεώτερου αδελφού του Μουράτ, επίσης Μουσταφά, ο οποίος έχοντας καταλάβει τη Νίκαια ήταν έτοιμος να κινηθεί εναντίον της Προύσας. Ο Μουράτ για ν' αντιμετωπίσει τη νέα απειλή αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία και να κινηθεί εναντίον του αδελφού του.
Τον επόμενο χρόνο (1423) ακολούθησε εκστρατεία των Οθωμανών στο νότια ελλαδικό χώρο. Αφού κατέστρεψαν το τείχος του Εξαμιλίου, που προστάτευε το πέρασμα του ισθμού της Κορίνθου, λεηλάτησαν την Πελοπόννησο, όπου βρίσκονταν το Δεσποτάτο του Μοριά. Ο Ιωάννης, αφού δεν κατάφερε να πείσει δυτικοευρωπαϊκες χριστιανικές δυνάμεις να στείλουν βοήθεια, προχώρησε σε συνθήκη με τους Οθωμανούς στα 1424. Για να διαφυλάξει την ακεραιότητα της αυτοκρατορίας του, αναγκάστηκε να προσφέρει πλούσια χρηματικά ανταλλάγματα στον Μουράτ. Σχεδόν ταυτόχρονα η Οθωμανική αυτοκρατορία σύναψε συνθήκες με τους δεσπότες των δυτικών βαλκανικών χωρών και με τον Σιγισμούνδο της Ουγγαρίας. Αφού σταθεροποίησε την κατάσταση στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας (Ρωμυλία), ο Μουράτ μπορούσε να ν' αντιμετωπίσει τους κινδύνους που εμφανίστηκαν στην Ανατολία. Δύο χρόνια αργότερα ο θάνατος του Δεσπότη της Σερβίας Στέφανου θα προκαλούσε αλλαγές στα πολιτικά δεδομένα της βαλκανικής.
Διάδοχος του Στέφανου αναδείχτηκε ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς ο οποίος ήρθε σε συνεννόηση με τον Σιγισμούνδο. Το Δεσποτάτο της Σερβίας έγινε υποτελές του Βασιλείου της Ουγγαρίας, όμως αυτή η συμφωνία δεν έγινε αρεστή στο λαό της Σερβίας. Η λαϊκή δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της Σερβίας έδωσε την ευκαιρία στο Μουράτ για να εισβάλλει στα εδάφη του Μπράνκοβιτς πάνω στα οποία θεωρούσε ότι είχε κληρονομικά δικαιώματα. Μη μπορώντας να τον αντιμετωπίσει, ο Μπράνκοβιτς αναγνώρισε την οθωμανική κυριαρχία και το Δεσποτάτο της Σερβίας έγινε υποτελές της Αδριανούπολης το 1428.
Ενώ συνέβαιναν αυτά στην ενδοχώρα της βαλκανικής, στη Θεσσαλονίκη, δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα προβλήματα συσσωρεύονταν. Η διοίκηση της πόλης πέρασε, κατόπιν αιτήματος των κατοίκων και των αρχών της, στους Βενετούς. Ο πληθυσμός της πόλης στο τέλος της τρίτης δεκαετίας του 15ου αιώνα είχε μειωθεί κατα τα τρία τέταρτα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Ο Μουράτ θεωρούσε ότι η πόλη, ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου του ανήκε γιατί στο παρελθόν αποτελούσε τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας. το Μάρτιο του 1430 συγκέντρωσε στρατεύματα έξω από την πόλη. Μετά από σύντομη πολιορκία η πόλη, στις 29 Μαρτίου, έπεσε. Ακολούθησε λεηλασία και σφαγή του πληθυσμού της πόλης από τα οθωμανικά στρατεύματα. Μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης ακολούθησε η κατάληψη των Ιωαννίνων το 1431. Η περιοχή γύρω από την Άρτα πέρασε επίσης υπό τον έλεγχο των Τούρκων. Τα σύνορα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας επέστρεψαν εκεί που ήταν πριν τη Μάχη της Άγκυρας.
Σύνοδος της Φλωρεντίας. Εκστρατείες στα Βαλκάνια
Οι στρατιωτικές επιτυχίες των Τούρκων προκάλεσαν ανησυχία στη Δυτική Ευρώπη, ενώ στην Κωνσταντινούπολη ο Ιωάννης προχώρησε σε επισκευές των τειχών της Πόλης. Αναγνωρίζοντας ότι μόνος του δεν μπορούσε ν' αντιμετωπίσει τους Οθωμανούς μόνος του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου ζήτησε βοήθεια από τη δύση με αντάλλαγμα την ένωση των δυο εκκλησιών, αν και ο πατέρας του Μανουήλ πίστευε ότι τέτοια ένωση δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Έτσι, το 1430 ο Ιωάννης συμφωνεί με τον Πάπα Μαρτίνο Ε΄ στη διοργάνωση Οικουμενικής Συνόδου, η οποία, όμως, δεν πραγματοποιείται λόγω θανάτου του Μαρτίνου. Εφτά χρόνια αργότερα όμως, ξεπερνώντας τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της Καθολικής Εκκλησίας, ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ προσκαλεί τον Ιωάννη σε συμβούλιο στη Φερράρα. Η σύνοδος πραγματοποιείται με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων του Βυζαντίου. Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις στις 6 Ιουλίου του 1439 στη Φλωρεντία ανακοινώνεται η Ένωση των δύο Εκκλησιών. Η Ένωση συνάντησε πολλές αντιδράσεις στην Κωνσταντινούπολη με αποκορύφωμα την αποτυχημένη πολιορκία της Πόλης από τουρκικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του Δημήτριου, αδελφού του αυτοκράτορα Ιωάννη το 1442.
Και ενώ στη Δύση βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις της ένωσης, στην Αδριανούπολη ο Μουράτ προχωρούσε σε αλλαγές στον κρατικό μηχανισμό. Προώθησε σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις προσήλυτους, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση των παραδοσιακών μουσουλμανικών οικογενειών της αυτοκρατορίας. Η διαμάχη ανάμεσα στις δύο πλευρές σημάδεψε όλη την περίοδο βασιλείας του Μουράτ.
Τη χρονιά που πραγματοποιήθηκε η Ένωση πέθανε ο Σιγισμούνδος της Ουγγαρίας και ο θρόνος πέρασε στον Αλβέρτο. Ο Μουράτ, με τη βοήθεια των υποτελών του, Μπράνκοβιτς και Βλαντ Β΄ πρίγκηπα της Βαλαχίας, εκμεταλλευόμενος την αλλαγή της κατάστασης εξαπέλυσε επίθεση στα εδάφη της Ουγγαρίας. Ταυτόχρονα μια οθωμανική δύναμη εισέβαλε στην Τρανσυλβανία, καταστρέφοντας και λεηλατώντας πόλεις. Το επόμενο έτος το Σμεντέρεβο, πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Σερβίας, καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς. Ο Αλβέρτος το 1439 πέθανε ξαφνικά και ξέσπασαν συγκρούσεις για τη διαδοχή του. Τα τουρκικά στρατεύματα, οδηγούμενα από τον Μουράτ, εκμεταλλευόμενα την αναστάτωση που δημιουργήθηκε πολιόρκησαν το Βελιγράδι από τον Απρίλιο ως τον Οκτώβριο του 1440 δίχως όμως να μπορέσουν να το καταλάβουν. Το 1440 επίσης, η Δημοκρατία της Ραγκούσα αναγκάζεται να συμφωνήσει στην πληρωμή ετήσιου φόρου στην Αδριανούπολη με αντάλλαγμα οι έμποροί της να έχουν το δικαίωμα να διατηρούν ελεύθερες εμπορικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αντίσταση από τον Ουνυάδη. Εκστρατεία του Βλάντισλαβ
Το 1440, μετά το θάνατο του Αλβέρτου, το στέμμα της Ουγγαρίας πέρασε στον Βλάντισλαβ της Πολωνίας, ο οποίος τοποθέτησε τον Ιωάννη Ουνυάδη διοικητή του Βελιγραδίου και Βοεβόδα της Τρανσυλβανίας. Ο έμπειρος Ούγγρος στρατιωτικός, τα επόμενα δύο έτη, προχώρησε σε επιθέσεις εναντίον των τουρκικών δυνάμεων στις περιοχές της σημερινής Σερβίας, προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες (bab 20). Οι στρατιωτικές επιτυχίες του οδήγησαν την Ουγγαρία να μη δεχτεί την πρόταση του Μουράτ που ζητούσε την παράδοση του Βελιγραδίου ή την καταβολή ετήσιου φόρου με αντάλλαγμα ειρήνη. Στη Δυτική Ευρώπη ενισχύθηκε η ιδέα ενός Ιερού Πολέμου. Όμως, η εγκύκλιος του Πάπα Ευγένιου προς τα χριστιανικά κράτη με την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια για εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών δεν έφερε τα απαιτούμενα αποτελέσματα αφού θετικά ανταποκρίθηκαν μόνο η Ουγγαρία, Πολωνία, Βλαχία και Βουργουνδία, οι οποίες απειλούνταν άμεσα από τους Οθωμανούς.
Παρά την ψυχρή αντιμετώπιση από τις Δυτικές δυνάμεις, ο Βλάντισλαβ συγκεντρώνει στρατό αποτελούμενο από 25.000 άντρες με στρατιωτικό διοικητή τον Ουνυάδη στους οποίους συμπεριλαμβάνονται 8.000 Σέρβοι υπό την ηγεσία του Μπράνκοβιτς. Η σταυροφορία ξεκίνησε από τη Βούδα τον Ιούλιο του 1443 όταν ο Μουράτ είχε επιστρέψει στην Αδριανούπολη, έχοντας μόλις αντιμετωπίσει τον ηγεμόνα του Καραμάν, Ιμπραήμ Μπέη. Στην πρώτη σύγκρουση που έλαβε χώρα κοντά στη Νις το Νοέμβριο του 1443 οι σταυροφόροι επιβλήθηκαν των Οθωμανών και στη συνέχεια κατέλαβαν τη Σόφια. Η προέλασή τους όμως προς την Αδριανούπολη και την Κωνσταντινούπολη συνάντησε δυσκολίες, αφενός μεν γιατί οι Τούρκοι τοποθέτησαν εμπόδια στη διαδρομή αφετέρου γιατί ο χειμώνας έκανε τη διαδρομή πιο δύσκολη. Η αντίσταση των οθωμανικών στρατευμάτων έγινε όλο και πιο αποφασιστική. Τελικά οι σταυροφόροι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και έφτασαν στη Βούδα το Φεβρουάριο του 1444. Αυτό ήταν το τέλος της εκστρατείας που στα χρονικά της Ουγγαρίας έμεινε γνωστή ως Μακρά Εκστρατεία.
Δεύτερη εκστρατεία του Βλάντισλαβ. Αλλαγές στο θρόνο. Επιδρομή στην Πελοπόννησο
Μετά τη νίκη του στη Βάρνα ο Μουράτ παραιτήθηκε για δεύτερη φορά. Εγκατέλειψε την Αδριανούπολη και αφού πέρασε κάποιο διάστημα στην Προύσα, εγκαταστάθηκε στη Μανίσα. Ο Χαλίλ Πασάς, μη εμπιστευόμενος τις ικανότητες του διαδόχου του Μουράτ, Μωάμεθ, τον πείθει και πάλι να επιστρέψει στο θρόνο. Ο Μωάμεθ εξακολούθησε να φέρει τον τίτλο του σουλτάνου, όμως η εξουσία παρέμενε στα χέρια του Μουράτ. Με την επάνοδό του στην εξουσία αποφασίζει να κινηθεί εναντίον του Δεσποτάτου του Μωριά και να καταστείλει την εξέγερση στην Αλβανία. Έτσι το φθινόπωρο του 1446 στις Σέρρες συγκέντρωσε μεγάλη στρατιωτική δύναμη και κατευθύνθηκε προς τη νότια Ελλάδα. Χωρίς να συναντήσει αντίσταση έφτασε στον Ισθμό της Κορίνθου και στις 13 Δεκεμβρίου 1446 το πυροβολικό του κατέστρεψε το Εξαμίλι. Στη συνέχεια ο οθωμανικός στρατός εισέβαλλε στην Πελοπόννησο, καταλαμβάνοντας πόλεις και προκαλώντας καταστροφές. Αφού αποχώρησε από τα εδάφη της Πελοποννήσου, με λάφυρα και με πλήθος σκλάβων, ήρθε σε συμφωνία με τους δύο δεσπότες του Μοριά. Βάσει της συμφωνίας, το Δεσποτάτο θα παρέμενε υπό την εξουσία των Παλαιολόγων με αντάλλαγμα καταβολή φόρου.
Εκτός της Πελοποννήσου, στην υποτέλεια πέρασαν και οι περιοχές της Βουλγαρίας οι οποίες είχαν συνταχθεί με το σφετεριστή του οθωμανικού θρόνου, Μουσταφά, στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Μουράτ. Στη συνέχεια η Βουλγαρία εποικίστηκε από τουρκομανικά φύλα σε τέτοιο βαθμό ώστε αλλοιώθηκε η εθνολογική δημογραφία της.
Δεύτερη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Θάνατος του Μουράτ
Στα Δυτικά της βαλκανικής ο Σκεντέρμπεης, επαναστατημένος από το 1443, είχε θέσει υπό τον έλεγχό του τις ορεινές περιοχές γύρω από τη Δίβρη και είχε δημιουργήσει μία συμμαχία μεταξύ Αλβανών και Σέρβων τοπικών ηγεμόνων που εκτείνονταν σε μεγάλο μέρος της Αδριατικής. Το καλοκαίρι του 1448 ο Μουράτ κινήθηκε εναντίον, καταφέρνοντας να καταλάβει την πόλη Σβέτιγκραντ, άλλα λόγω του δύσβατου της περιοχής αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Ο Σκεντέρμπεης εξακολουθούσε να παραμένει κίνδυνος για την ασφάλεια της αυτοκρατορίας. Έτσι τον Οκτώβριο του 1448 συμφωνεί να υποστηρίξει τον Ουνυάδη στη νέα εκστρατεία του στα νότια της βαλκανικής.
Ο Ουνυάδης, ο οποίος από το 1446 ήταν αντιβασιλέας της Ουγγαρίας, έχοντας μόνο ηθική υποστήριξη από τον Πάπα Νικόλαο Ε ', επιτέθηκε εκ νέου εναντίον των Οθωμανών. Το φθινόπωρο του 1448 ο στρατός του αποτελούμενος από Ούγγρους, Βλάχους, Γερμανούς και Τσέχους λεηλάτησε πόλεις της Σερβίας, της οποίας ο ηγεμόνας Μπράνκοβιτς μετά την εκεχειρία του Σέγκεντ είχε αλλάξει στρατόπεδο. Αρχές Οκτωβρίου του 1448 συνάντησε το στρατό του Μουράτ στο Κοσσυφοπέδιο, χωρίς το Σκεντέρμπεη που δεν πρόλαβε να τον ενισχύσει Η σύγκρουση που ακολούθησε διήρκεσε κάποιες μέρες και έλαβε τέλος όταν οι βλαχικές δυνάμεις που συνόδευαν τον Ουνυάδη αποχώρησαν και πέρασαν στο στρατόπεδο του Μουράτ. Τότε ο Ουνυάδης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης. Αυτή ήταν η δεύτερη μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Ο Ουνυάδης πλέον δεν είχε στη διάθεση του πόρους για νέα εκστρατεία εναντίον των Τούρκων, ούτε υπήρχε άλλη ευρωπαϊκή δύναμη που να επιθυμούσε να συγκρουσθεί με τον Μουράτ.
Λίγες μέρες μετά τη μάχη πέθανε ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Ιωάννης. Ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης πέρασε στον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ στις 6 Ιανουαρίου 1449.
Δύο χρόνια πριν το θάνατό του, ο Μουράτ συμφώνησε με τον εμίρη του Ντουλγκαντίρ και ο γιος του σουλτάνου, Μωάμεθ, παντρεύτηκε την κόρη του εμίρη. Έχοντας συμπληρώσει σχεδόν τριάντα χρόνια στο θρόνο της Αδριανούπολης ο Μουράτ πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1451. Έχοντας σταθεροποιήσει την οθωμανική εξουσία στα Βαλκάνια, άφηνε στο διάδοχό του μοναδική έγνοια τα απομεινάρια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Δύο μόλις χρόνια μετά το θάνατό του η Κωνσταντινούπολη καταλαμβάνονταν από τον Μωάμεθ.
Παιδιά
Γιοί
Κόρες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι Κατηγορία:Μάχη του Κοσσυφοπεδίου
Θεόδωρος Αλεξόπουλος
Ο Θεόδωρος Αλεξόπουλος (12 Δεκεμβρίου 1758 - 1817;) ήταν Ρώσος στρατηγός ελληνικής καταγωγής.
Βιογραφία
Ο Θεόδωρος Αλεξόπουλος του Παντελεήμονα  γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1758 σε μια οικογένεια ευγενών ελληνικής καταγωγής. Το 1775-1781 σπούδασε στο νεοσυσταθέν Γυμνάσιο ξένων  ομοθρήσκων  στην στρατιωτική σχολή  Πυροβολικού και Μηχανικών.
Συμμετείχε στον Ρώσο-τουρκικό πόλεμο του 1787-1791, στον Καυκάσιο πόλεμο και στον Πατριωτικό πόλεμο του 1812. Ξεχώρισε στη μάχη του Μποροντινό, καθοδηγώντας στη μάχη τέσσερα  τάγματα (ελαφρού πεζικού) του κέντρου της ρωσικής στρατιάς, καταλαμβάνοντας προκεχωρημένες  θέσεις.
Συμμετείχαν στις μάχες για το ύψωμα Κουργκάν - τη σημαντικότερη θέση των οχυρώσεων των ρωσικών στρατευμάτων, όπου  τραυματίστηκε στο πόδι. Στη συνέχεια, για τις ενέργειές του στη μάχη του Μποροντινό, του απονεμήθηκε το Παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου 3ου   βαθμού
Το 1813 συνέχισε να υπηρετεί στον στρατό εφεδρειών, που στάθμευε στην Πολωνία.
Ασχολήθηκε με τη συνόδευση των νεοσύστατων στρατολογημένων στρατιωτικών δυνάμεων στο θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Το 1816 «αποστρατεύτηκε λόγω των τραυμάτων του από την υπηρεσία, με το  πλήρες συνταξιοδοτικό  μισθό». Μετά την αποστράτευση  έζησε στην πόλη Oπότσκα.
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοίΚατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Μόνικα Σάντσεζ Ναβάρρο
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπόνι και Κλάιντ
Η Μπόνι Ελίζαμπεθ Πάρκερ (Bonnie Elizabeth Parker, 1 Οκτωβρίου 1910 - 23 Μαΐου 1934) και ο Κλάιντ Μπάροου (Clyde Chestnut Barrow, 24 Μαρτίου 1909 - 23 Μαΐου 1934) ήταν Αμερικανοί εγκληματίες που ταξίδευαν στις κεντρικές Ηνωμένες Πολιτείες με την συμμορία τους κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, ληστεύοντας ανθρώπους και σκοτώνοντάς τους όταν στριμώχνονταν ή έρχονταν αντιμέτωποι με τις αρχές. Κατά καιρούς η συμμορία συμπεριλάμβανε το μεγαλύτερο αδελφό του Μπάροου, τον Μπακ Μπάροου και τη σύζυγό του Μπλανς, τον Ρέιμοντ Χάμιλτον, τον W. D. Τζόουνς, τον Τζο Πάλμερ, τον Ραλφ Φαλτς και τον Χένρυ Μέθβιν. Τα κατορθώματά τους τράβηξαν την προσοχή του αμερικανικού κοινού κατά τη διάρκεια της «Εποχής του εχθρού του λαού» μεταξύ του 1931 και 1935. Αν και είναι γνωστοί σήμερα για τις γύρω στις 12 ληστείες τραπεζών, οι δύο τους προτιμούσαν να ληστεύουν μικρά καταστήματα και αγροτικά βενζινάδικα. Η συμμορία πιστεύεται ότι σκότωσε τουλάχιστον εννέα αστυνομικούς και αρκετούς πολίτες. Το ζευγάρι τελικώς σκοτώθηκε σε ενέδρα από αστυνομικούς, κοντά στην πόλη της Saline, στο Bienville Parish στην Λουιζιάνα. Η φήμη τους αναβίωσε και εδραιώθηκε στην αμερικανική ποπ κουλτούρα το 1967 στην ταινία του Άρθουρ Πενν, Μπόνι και Κλάιντ.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής τους, η απεικόνισή τους στον Τύπο ήταν σε αντίθεση με την φτωχική πραγματικότητα της ζωής τους στο δρόμο, ειδικά για την Μπόνι Πάρκερ. Ήταν παρούσα σε εκατό ή περισσότερα κακουργήματα κατά τη διάρκεια των δύο ετών που ήταν σύντροφος του Μπάροου, αλλά δεν ήταν ένας δολοφόνος με πολυβόλο, όπως απεικονιζόταν στις εφημερίδες, τα επίκαιρα, και pulp περιοδικά εκείνης της εποχής. Το μέλος της συμμορίας, W. D. Τζόουνς αργότερα κατέθεσε ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί ότι την είχε δει ποτέ να πυροβολεί σε όργανα του νόμου. Η φήμη της Μπόνι ως καπνίστρια πούρων με το όπλο στο χέρι εξελίχθηκε από μία παιχνιδιάρικη φωτογραφία την οποία η αστυνομία βρήκε σε ένα εγκαταλελειμμένο κρησφύγετο. Κυκλοφόρησε στον Τύπο και δημοσιεύθηκε σε εθνικό επίπεδο. Ενώ η Πάρκερ ήταν αλυσιδωτή καπνίστρια τσιγάρων Camel, δεν κάπνιζε ποτέ πούρα.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Jeff Guinn, οι φωτογραφίες του καταφυγίου οδήγησαν στην ωραιοποίηση της Πάρκερ και στη δημιουργία θρύλων για την συμμορία. Αυτός γράφει: ,
Ο John Dillinger είχε καλή εμφάνιση και ο Pretty Boy Floyd είχε το καλύτερο ψευδώνυμο, αλλά οι φωτογραφίες του Joplin εισήγαγαν νέους εγκληματίες σούπερ σταρ με το πιο ερεθιστικό σήμα κατατεθέν όλων- παράνομο σεξ. Ο Clyde Barrow και η Bonnie Parker ήταν άγριοι και νέοι και σίγουρα κοιμούνταν μαζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Ληστές
Σχέσεις Ελλάδας και Κούβας
Οι σχέσεις Ελλάδας και Κούβας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις ανάμεσα στην Κούβα και την Ελλάδα. Η Κούβα έχει πρεσβεία στην Αθήνα και η Ελλάδα έχει πρεσβεία στην Αβάνα. Οι ελληνικές θέσεις σε θέματα που αφορούν την Κούβα εκπονούνται από κοινού με άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουβα Ελλαδα
Υποβρύχιo 214
Ο τύπος υποβρυχίου 214 είναι ένα υποβρύχιο με κίνηση ηλεκτρικού ντίζελ που κατασκευάζεται από την Howaldtswerke-Deutsche Werft GmbH (HDW). Η κίνηση του οφείλεται σε σύστημα ντίζελ, ενώ συμπληρώνεται από σύστημα ανεξαρτησίας από ατμοσφαιρικό αέρα (air-independent propulsion, AIP) με χρήση στοιχείων κυψελών καυσίμου υδρογόνου, τύπου μεμβράνης πολυμερούς ηλεκτρολύτη της Siemens (polymer electrolyte membrane, PEM). Το μοντέλο 214 είναι μοντέλο εξαγωγής, αντίστοιχο του μοντέλου 212, η κύρια διαφορά τους είναι ο χάλυβας του κελύφους του σώματος του υποβρυχίου, στο μοντέλο 212 χρησιμοποιείται διαμαγνητικός χάλυβας, ενώ στο 214 όχι, ο διαμαγνητικός χάλυβας του 212 το κάνει αόρατο σε μαγνητικούς ανιχνευτές.
Νότια Κορέα
μικρογραφία|Το υποβρύχιο Σον Βον-Ιλ τύπου 2014 (SS 072), στη ναυτική βάση του [[Μπούσαν στη Νότια Κορέα]]
Το νοτιοκορεατικό υποβρύχιο Σον Βον-Ιλ κλάσης U214 (χάνγκουλ: 손원일급 잠수함, χάντσα: 孫元一級潛水艦) είναι εφοδιασμένο με το σύστημα ραντάρ SPHINX-D της Thales Defence Deutschland GmbH. Χρησιμοποιεί ένα πρόσθετο πομπό παλμού στην κορυφή της κεραίας. Ο συνδυασμός ενός ραντάρ παλμού υψηλής έντασης και ενός πολύ χαμηλής έντασης πομπού χαμηλής πιθανότητας ανίχνευσης είναι πολύ αποτελεσματικό για υποβρύχια. Κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων επιφάνειας, το πλοίο πλέει με αποτύπωμα ανοιχτού παλμού για συστήματα ESM, ωστόσο σε μια μυστική αποστολή ο λειτουργός ενεργοποιεί την λειτουργία ΧΠΑ. Το υποβρύχιο παραμένει αόρατο στους άλλους. Ο συνολικός σχεδιασμός είναι για 9 υποβρύχια και 4 είναι σε υπηρεσία.
Η Νότια Κορέα παρήγγειλε τα πρώτα τρία υποβρύχια KSS-II/ τύπου 214 το 2000, τα οποία συναρμολογήθηκαν από τη νοτιοκορεατική Hyundai Heavy Industries. Η παραγγελία Batch 2 θα προσθέσει 6 ακόμα υποβρύχια στο ναυτικό της Νότιας Κορέας, τα οποία πρόκειται να κατασκευαστούν από την Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering.
Το Χονγκ Μπομ-ντο (Hong Beom-do), ένα ειδικευμένο υποβρύχιο, κατατάχθηκε στις 7 Απριλίου 2016.
Πορτογαλία
μικρογραφία|δεξιά|Το [[Tridente-class submarine|NRP Tridente (S161) το 2010]]
Το 2005 η Πορτογαλία ανέθεσε στην Howaldtswerke-Deutsche Werft την κατασκευή δύο υποβρυχίων τύπου 214, τα οποία παραδόθηκαν το 2010.
Πακιστάν
Το Πακιστανικό Ναυτικό διαπραγματεύτηκε για την αγορά τριών υποβρυχιών τύπου 214 τα οποία θα κατασκευαστούν στο Πακιστάν το 2008. Κατά την διάρκεια της εκθέσεως IDEAS 2008, ο επικεφαλής της HDW Βάλτερ Φράιταγκ δήλωσε ότι “Το εμπορικό συμβόλαιο έχει ολοκληρωθεί κατά 95 τοις εκατό", ενώ δήλωσε ότι το πρώτο υποβρύχιο θα παραδοθεί εντός 64 μηνών από την υπογραφή του συμβολαίου. και τα υπόλοιπα θα παραδοθούν εντός 12 μηνών από την παράδοση του πρώτου. Μετά από δύο χρόνια, το Πακιστάν απέρριψε την προσφορά υπέρ μιας νέας διαπραγμάτευσης με την Κινεζική China Shipbuilding & Offshore International Co. Ltd. για ένα σύνολο υποβρυχίων που δεν έχουν σχεδιαστεί ακόμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποβρύχια
ΡΣΦΠ Τελχινίς
Ιστορικό
Η Τελχινίδα (ΡΣΦΠ Τελχινίς) ιδρύθηκε το 2008. Αρχικά διέθετε μόνο τμήματα πετοσφαίρισης άμμου αλλά στη συνέχεια δημιούργησε και τμήματα πετοσφαίρισης σάλας. Ως έδρα των αγώνων σάλας χρησιμποποιεί το ΔΑΚ «Καλλιμάτεια».
Απόσπασμα από το καταστατικό του συλλόγου: ''Ο Ροδιακός Σύλλογος Φίλων Πετοσφαίρισης 'ΤΕΛΧΙΝΙΣ' είναι αθλητικό σωματείο που έχει σα σκοπό τη συστηματική ανάπτυξη και ενίσχυση των σωματικών, πνευματικών και ψυχικών ικανοτήτων των μελών του για τη συμμετοχή τους σε αθλητικούς αγώνες ιδιαίτερα των αθλημάτων πετοσφαίρισης (βόλεϊ) και πετοσφαίρισης άμμου (μπιτς βόλεϊ). Αποσκοπεί ακόμα στην ανάπτυξη του φίλαθλου πνεύματος παράλληλα με τη μορφωτική και πολιτιστική ανάπτυξη και καλλιέργεια των μελών του.''
Ονομασία
Το όνομα «Τελχινίς» ήταν μία από τις ονομασίες της Ρόδου, και οφείλεται στους πρώτους κατοίκους του νησιού τους Τελχίνες.
Τίτλοι των τμημάτων στα Δωδεκάνησα
Πίνακας με τους τίτλους που έχουν κατακτήσει τα τμήματα βόλεϊ στα Δωδεκάνησα (έως την περίοδο 2022-23)
Πρωταθλήματα Αιγαίου
Οι ομάδες Νεανίδων και Κορασίδων της Τελχινίδας έχουν ανακηρυχθεί αρκετές φορές Πρωταθλήτριες Αιγαίου (Ζ΄ Περιφέρειας).
Ατομικές επιτυχίες στο Μπιτς βόλεϊ
Επιτυχίες αθλητριών και αθλητών της Τελχινίδας στο μπιτς βόλεϊ (από το 2013 έως το Μάρτιο του 2020)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Βινσένζο Νάπολι
Ο Βινσένζο Νάπολι (Vincenzo Napoli) (γεννημένος το 1975) είναι Ιταλός πιανίστας, κλαρινέτης, μουσικός και συνθέτης.
Οι συνθέσεις του έχουν εκτελεστεί στην Ιταλία και σε άλλες χώρες του κόσμου: Ισπανία, Βέλγιο, Ελλάδα, Μάλτα, Πορτογαλία, Γερμανία, Κολομβία, Γουατεμάλα, Ρωσία, Καναδάς, και στις πολιτείες Καλιφόρνια, Μέριλαντ, Πενσυλβάνια, και Ουισκόνσιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί πιανίστες Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί
Δέσποινα Χατζηνικολάου
Η Δέσποινα Χατζηνικολάου (γεν. 21 Οκτωβρίου 1999 στο Μαρούσι) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως μέσος για τον ιταλικό σύλλογο S.S. Lazio, της γυναικείας Σέριε Α. Είναι μέλος της ελληνικής εθνικής γυναικείου ποδοσφαίρου από το 2019, με 4 συμμετοχές και κανένα γκολ.
Ήταν μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας κάτω των 17 από το 2014 έως το 2016 με 7 συμμετοχές και ισάριθμα γκολ, καθώς και της ελληνικής εθνικής ομάδας κάτω των 19 από το 2016 έως το 2018 με 9 συμμετοχές και τρία γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες
Φρούριο Μπου Μάχερ
Το Φρούριο Μπου Μάχερ (قلعة بو ماهر, μερικές φορές ονομάζεται Φρούριο Αμπού Μάχερ) είναι φρούριο που βρίσκεται στο Χαλάτ Μπου Μάχερ, στο Βασίλειο του Μπαχρέιν. Το 2012, το φρούριο αναγνωρίστηκε ως μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν, Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
Το φρούριο κατασκευάστηκε το 1840 αν και η προέλευσή του προέρχεται πιθανώς από πορτογαλική οχύρωση του 16ου αιώνα. Η ανάλυση των έργων τέχνης του φρουρίου από την ομάδα ανασκαφών του Πανεπιστημίου Μπρουκς της Οξφόρδης έχουν προτείνει ότι η περιοχή μπορεί να κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους Ομεϋαδές ή στις αρχές της εποχής των Αββασιδών. Υπήρχαν επίσης ενδείξεις ότι η τοποθεσία βυθίστηκε περιοδικά λάτω από το νέρο. Το ορθογώνιο φρούριο με τέσσερις κυκλικούς πύργους χτίστηκε από τον Αμπντουλά μπιν Αχμέντ Αλ Χαλίφα και χρησίμευσε ως αδελφικό φρούριο στο Φρούριο Άραντ, το οποίο φρουρούσε το πέρασμα του Κόλπου Μουχάρακ. Το 1868, το φρούριο καταστράφηκε από βρετανικά πολεμικά πλοία που παρενέβησαν στον Πόλεμο Κατάρ-Μπαχρέιν.
Το νησί και το φρούριο ανακαινίστηκαν εν μέρει το 1930 για να λειτουργήσουν ως σταθμός καραντίνας για την ευλογιά. Το φρούριο ανακατασκευάστηκε περαιτέρω τη δεκαετία του 1970 από μια αρχαιολογική ομάδα του Μπαχρέιν και έκτοτε πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω αρχαιολογικές ανασκαφές το 2010. Προς το παρόν, το φρούριο αποτελείται από έναν μοναχικό πύργο.
Σήμερα
Η τοποθεσία είναι τώρα δίπλα σε μια βάση ακτοφυλακής και μπορεί να το επισκεφθεί κάποιος από το Εθνικό Μουσείο του Μπαχρέιν με μια σύντομη βόλτα με βάρκα. Το φρούριο διαθέτει επί του παρόντος ένα κέντρο επισκεπτών και είναι το σημείο εκκίνησης του Μονοπατιού Μαργαριταριών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φρούρια στο Μπαχρέιν
Ονώριος Δ΄ του Μονακό
Ο Ονώριος Δ΄ παντρεύτηκε την Λουίζα του Ομόν στις 15 Ιουλίου 1777 στο Παρίσι. Χώρισαν το 1798, αφού προηγουμένως είχαν αποκτήσει δύο γιους: 180px|thumb|left|Ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ σε σκίτσο του 1808.
Κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής του Μονακό ο Πρίγκιπας Ονώριος είχε φυλακιστεί για πολλά χρόνια. Εξαιτίας αυτού ασθένησε και στα τελευταία του χρόνια κατέστη ανίκανος να κυβερνήσει. Έτσι, από το 1815 παραχώρησε τα καθήκοντά του στον αδελφό του Ιωσήφ και έπειτα στο γιο του Ονώριο Ε΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό
Πολύλοφο Ιωαννίνων
Το Πολύλοφο είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Πολύλοφο βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του βουνού Καστρί σε υψόμετρο 703 μέτρα ενώ απέχει περίπου 17 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, αναφέρεται με το όνομα Κοβύλιανη και είναι κτισμένο με παραδοσιακά λιθόκτιστα κτίρια και πλακόστρωτα. Στα βόρεια περνάει ο ποταμός Σμολίτσας και απέναντι είναι το Γραμμένο, Βαγενίτι ενώ ανατολικά ο Περάτης. Στα νότια και την τοποθεσία "Βούρτιο" ή "Βουρτιά" ή "Βουρτί" υπήρχε ο συνοικισμός που έκτισε ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Ιούνιος Βρούτος (85-42 π.Χ.) τον οποίο έκτισε για τους γέρους και ανίκανους στρατιώτες, μετά τη δολοφονία του Καίσαρα όταν γύρισε στην Ελλάδα και ανασύνταξε το στρατό του Πομπηίου. Πολύ αργότερα, κατά τον 7ο αιώνα, ήρθαν οι Σλάβοι και έκτισαν την Κοβύλιανη.
Αξιοθέατα
Το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού, δωρεά τοπικού ευεργέτη, ονομαζόταν Γοργόλειος Σχολή, έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι αποτελεί αξιόλογο δείγμα κτιρίου απλής λαϊκής αρχιτεκτονικής, σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής, και είναι ταυτισμένο με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχής". Αξιόλογο θρησκευτικό αξιοθέατο είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, η οποία είναι σύνθετος τετρακίονος εγγεγραμμένος σταυροειδής ναός με τρούλο, που απολήγει σε τρίπλευρη αψίδα. Στη βορειοδυτική του πλευρά υπάρχει κτητορική επιγραφή με χρονολογία 1604 στην βορειοδυτική πλευρά ενώ ο τοιχογραφικός του διάκοσμος, αν και οι τοιχογραφίες είναι φθαρμένες και μαυρισμένες, χρονολογείται στα 1672.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου με την ονομασία Κοβύλιανη ή Κοβίλιανη το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα τη ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Πολύλοφον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Λυκοστάνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Πολυλόφου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως κοινότητα 76 κατοίκους ενώ ως οικισμός 65.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Ραΐφ Μπαντάουι
Ίδρυσε και διηύθυνε τον ιστότοπο Saudi Liberals και αργότερα τον ιστότοπο Free Saudi Liberals, διαδικτυακά φόρουμ για τη συζήτηση σχετικά με τη θρησκεία και την πολιτική στη συντηρητική αυτή χώρα, και είχε χίλιους εγγεγραμμένους χρήστες όταν φυλακίστηκε για μία ημέρα το 2008 και ανακρίθηκε ως ύποπτος αποστασίας, αδίκημα που επισύρει θανατική ποινή στη Σαουδική Αραβία. Στη συνέχεια, του επιβλήθηκε επ’ αόριστον απαγόρευση εξόδου από τη Σαουδική Αραβία, δεσμεύθηκαν οι τραπεζικοί του λογαριασμοί, ενώ η οικογένεια της συζύγου του αποπειράθηκε να τον εξαναγκάσει σε διαζύγιο. Ένας σκληροπυρηνικός ιμάμης εξέδωσε φετφά με τον οποίο ζητούνταν η θανάτωσή του.
Ο Μπαντάουι συνελήφθη το 2012 και εναντίον του απαγγέλθηκαν αρκετές κατηγορίες, μεταξύ των οποίων για αποστασία, αν και δεν έχει εκδοθεί απόφαση δικαστηρίου για τη συγκεκριμένη κατηγορία. Κρίθηκε ένοχος για τη δημιουργία φόρουμ που φιλοξενούσε βλάσφημα σχόλια και βλάσφημες διαδικτυακές αναρτήσεις και καταδικάσθηκε σε επταετή φυλάκιση και 600 μαστιγώματα το 2013 και, στη συνέχεια, καταδικάσθηκε εκ νέου σε 1 000 μαστιγώματα και δεκαετή φυλάκιση, καθώς και σε πρόστιμο ενός εκατομμυρίου ριάλ (226 000 ευρώ) το 2014. Δέχθηκε 50 μαστιγώματα ενώπιον κραυγάζοντος πλήθους μπροστά σε τζαμί της Τζέντα τον Ιανουάριο του 2015, τα οποία ήταν τα πρώτα μαστιγώματα επί συνόλου 1 000 που έπρεπε να δεχθεί εντός διαστήματος 20 εβδομάδων. Οι γιατροί που τον εξέτασαν μετά τα πρώτα μαστιγώματα διαπίστωσαν τραύματα τόσο βαθιά που έκριναν ότι δεν θα επιζούσε από άλλη μαστίγωση. Η διεθνής κατακραυγή και οι ανησυχίες σχετικά με την υγεία του έχουν μέχρι στιγμής αναστείλει περαιτέρω μαστιγώσεις, αλλά η ποινή του επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο τον Ιούνιο του 2015. Του έχει απαγορευτεί να χρησιμοποιεί μέσα ενημέρωσης και να ταξιδέψει στο εξωτερικό για 10 χρόνια μετά την αποφυλάκισή του.
Η σύζυγος του Μπαντάουι, Ενσάφ Χαΐντάρ, και τα τρία παιδιά τους ζουν στον Καναδά, έχοντας εγκαταλείψει τη Σαουδική Αραβία το 2013 εξαιτίας ανώνυμων απειλών κατά της ζωής τους. Εκπροσώπησε τον σύζυγό της στην τελετή απονομής στο Στρασβούργο του βραβείου Ζαχάρωφ και στη διάσκεψη του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ στις Βρυξέλλες το 2016.
Είναι αδερφός της επίσης ακτιβίστριας Σαμάρ Μπαντάουι, που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών στη Σαουδική Αραβία.
Αναφορές
Κατηγορία:Σαουδάραβες ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ
Μπραντ Τζόουνς
Ο Μπραντ Τζόουνς (1982-) είναι διεθνής Αυστραλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα, έχει ύψος 191 εκ. και ανήκει στην ολλανδική Φέγενορντ.
Βιογραφικό
Ο Τζόουνς γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1982 στο Περθ της Αυστραλίας και αποκτήθηκε το 2000 από την Μίντλεσμπρο σε ηλικία 18 χρονών, όπου αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. Επίσης έχει κατά καιρούς αγωνιστεί με τη μορφή δανεισμού σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών όπως η Στόκπορτ,η Ρόδεραμ, η Μπλάκπουλ και η Σέφιλντ.
Στις 2 Ιουνίου 2007 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Εθνικής Αυστραλίας σε φιλική αναμέτρηση με την Ουρουγουάη.
Γιώργος Κάβουρας
Ο Γιώργος Κάβουρας γεννήθηκε στα Μεγάλα Καλύβια Τρικάλων (6 Δεκεμβρίου 1937) και είναι παλαίμαχος αθλητής στο Δέκαθλο. Διετέλεσε προπονητής και έφορος του τμήματος στίβου του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου. Σπούδασε στην Γυμναστική Ακαδημία Αθηνών.
Αθλητής
Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων αναδείχθηκε πρώτος στο άλμα σε ύψος δημοτικών σχολείων Νομού Τρικάλων, πρώτος στο άλμα σε ύψος των Περιφερειακών μαθητικών αγώνων με νέο Πανθεσσαλικό ρεκόρ (1,74μ) και πρώτος στο άλμα επί κοντώ των Γυμνασίων Νομού Τρικάλων πραγματοποιώντας 2 φορές νέο Πανθεσσαλικό ρεκόρ με 3,60.
Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος
Το 1957 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο. Ως αθλητής του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου οι σημαντικότερες διακρίσεις του ήταν: Παράλληλα, συμμετείχε στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ανδρών στο άλμα επί κοντώ και στο άλμα σε ύψος συμβάλλοντας στην κατάκτηση των πρωταθλημάτων 1961, 1962, 1963 και 1964 από τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο.
Μπραντ Τζόουνς
Βιογραφικό
Αν και είχε συμπεριληφθεί στην αποστολή της Αυστραλίας για το Μουντιάλ του 2010, αποχώρησε λίγες μέρες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης καθώς διαπιστώθηκε πως ο τετράχρονος γιος του πάσχει από λευχαιμία και τη θέση του πήρε ο Γιουτζίν Γκαλέκοβιτς. Ο ασθενής γιος του (από άλλη σχέση) απεβίωσε στις 18 Νοεμβρίου 2011.
Γιώργος Κάβουρας
Εθνική ομάδα στίβου - Διεθνείς αγώνες
Υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας στίβου εκπροσωπώντας την Ελλάδα σε διεθνείς αγώνες στο άλμα σε ύψος, στο δέκαθλο και στο άλμα επί κοντώ. Οι σημαντικότερες διακρίσεις του ως μέλος της εθνικής ομάδας ήταν:
Μπραντ Τζόουνς
Βιογραφικό
Τον Αύγουστο του 2010 αποκτήθηκε από την Λίβερπουλ, όπου έμεινε ως το 2015. Από το 2016 ανήκει στο δυναμικό της ολλανδικής Φέγενορντ.
Γιώργος Κάβουρας
Εθνική ομάδα στίβου - Διεθνείς αγώνες
Το 1965 αποσύρθηκε από την ενεργή δράση και συνέχισε ως προπονητής.
Προπονητής
Από το έτος 1965 συνέχισε ως προπονητής του Παναθηναϊκού αθλητικού συλλόγου και της Εθνικής ομάδας στο Δέκαθλο και το Άλμα επί κοντώ και ανέδειξε πολλούς μεγάλους αθλητές με Πανελλήνια ρεκόρ, Βαλκανικές νίκες, Πανευρωπαϊκά ρεκόρ, Ολυμπιακές Διακρίσεις με αποκορύφωμα το παγκόσμιο ρεκόρ του Χρήστου Παπανικολάου στο άλμα επί κοντώ στις 24/10/1970 με επίδοση 5,49 μ.
Μπραντ Τζόουνς
Πηγές
Τζοουνς Τ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίντλεσμπρο Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντέρμπι Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέφιλντ Γουένσντεϊ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόκπορτ Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόδερχαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018
Γιώργος Κάβουρας
Έφορος
Για πολλά χρόνια, από το έτος 1986 μέχρι το έτος 2004, διετέλεσε υπεύθυνος του τμήματος Στίβου του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του δέκαθλου Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος επί κοντώ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Λυκούργος Κάππας
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1945 ξεκίνησε να εργάζεται ως δάσκαλος στο Λευκόνοικο. Την περίοδο 1952-1966 εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών και αγγλικών στο Γυμνάσιο Λευκονοίκου. Την περίοδο 1967-1971 διετέλεσε βοηθός διευθυντής και την περίοδο 1972-1974 διευθυντής του Γυμνασίου Λευκονοίκου. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως βοηθός διευθυντής στη Σχολή Stationer’s Company του Λονδίνου, ως επιθεωρητής μέσης εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας (1977-1988) και ως διοικητικός διευθυντής του Americanos College.
Ήταν νυμφευμένος με τη Σταυρούλα Κάππα και είχε τρία παιδιά. Απεβίωσε στις 20 Μαΐου 2014.
Πολιτική διαδρομή
Στις δημοτικές εκλογές του 1990 εξελέγη δήμαρχος Λευκονοίκου χωρίς ανθυποψήφιο. Το ίδιο έγινε και στις δημοτικές εκλογές του 1995. Δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του καθώς την 1 Μαρτίου 1998 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 4 Ιανουαρίου 1999, οπόταν και παραιτήθηκε μετά την αποχώρηση της ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση λόγω της ματαίωσης της άφιξης του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S300 στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998
Ιλ ντε Πε
Το Ιλ ντε Πε (Île de Peilz) είναι νησάκι στο ανατολικό άκρο της λίμνης της Γενεύης στην Ελβετία, κοντά στο Δήμο Βιλνέβ του καντονίου του Βω. Με έκταση μερικές δεκάδες τετραγωνικά μέτρα και με έναν μνημειακό πλάτανο, είναι το μικρότερο και το μοναδικό φυσικό νησί της λίμνης. Η ιστορία του είναι ασαφής, αλλά χτίστηκε στη σημερινή του μορφή τον 18ο αιώνα. Έχει αφήσει πολιτιστικά ίχνη στα έργα του Λόρδου Βύρωνα και του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, καθώς και στον τοπικό μύθο. Πιο πρόσφατα, έχει γίνει δημοφιλές θέμα φωτογραφιών στα social media.
Ονοματολογία
Το νησί πήρε το όνομά του από τον δήμο Λα Τουρ-ντε-Πελζ, δυτικά του Μοντρέ. Αυτό το χωριό κάποτε αποτελούσε γη κοντά στις εκβολές του ποταμού Ροδανού, κοντά στο οποίο βρίσκεται το νησί. Η προέλευση του ονόματος Peilz είναι ασαφής. Μπορεί να προέρχεται από το λατινικό pilosus, το οποίο έγινε poilu στα γαλλικά, υποδηλώνοντας την παρουσία ενός δάσους. Ή μπορεί να προέρχεται από τη γαλατική λέξη blaidd (λύκος).
Τοπογραφία
Το Ιλ ντε Πε βρίσκεται περίπου 500 μέτρα από τις εκβολές του ποταμού Ο Φρουά, που αποτελεί το σύνορο μεταξύ των δήμων Νοβίλ και Βιλβέβ. Το στόμιο του Ροδανού βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά από αυτό του Ο Φρουά. Λόγω του κινδύνου προσάραξης, δεν συνιστάται η πρόσβαση στο νησί με σκάφος.
Σύμφωνα με αντικρουόμενες πηγές, το νησί έχει έκταση 20, 40 ή 77 τετραγωνικά μέτρα. Θεωρείται ότι είναι το μοναδικό φυσικό νησί της λίμνης της Γενεύης, καθώς και το μικρότερο και το πιο απομακρυσμένο από την ακτή. Η μόνη του βλάστηση είναι ένας μνημειώδης πλάτανος, καθώς και κάποιοι θάμνοι.