cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έφεσος
Ιστορικές παραδόσεις
Σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις περί της Εφέσου που διέσωσαν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς ιστορικοί, γεωγράφοι κ.λπ. η Έφεσος φερόταν να κατοικήθηκε κατά τους προϊστορικούς (μυθικούς) χρόνους από τις Αμαζόνες που φέρονταν να κινήθηκαν από την περιοχή του Καυκάσου κάνοντας επιδρομές στη Μικρά Ασία καταλαμβάνοντας διάφορες περιοχές - πόλεις που πήραν το όνομα των ικανοτέρων εξ αυτών, οι οποίες και ήταν μεταξύ άλλων η Έφεσσος, η Σμύρνη, η Κύμη, η Μύρινα και η Σινώπη. Ο Στράβων, αναφέρει επιπρόσθετα επί των παραπάνω ότι σε μεταγενέστερους χρόνους οι πόλεις αυτές λάτρευαν τις επώνυμες αυτών ηρωίδες Αμαζόνες και έκοβαν ακόμα και νομίσματα με παραστάσεις Αμαζόνων. Οι Εφέσιοι συγκεκριμένα κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. θέλοντας να τιμήσουν την επώνυμη Αμαζόνα Έφεσσο προκήρυξαν διαγωνισμό μεταξύ των διασημότερων γλυπτών της εποχής τους για την κατασκευή αγάλματος προκειμένου να το τοποθετήσουν στο ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος.
Ιστορία
Κατά τον 6ο αιώνα πέρασε κάτω από την κυριαρχία του Κροίσου, διατηρώντας όμως την αυτονομία της. Περίπου τότε Εφέσιοι -προφανώς μισθοφόροι- κατά παραχώρηση του Φιλέλληνα φαραώ Άμαση έκτισαν ομώνυμη πόλη στις όχθες του Νείλου ποταμού. Πέρασε, στη συνέχεια, διαδοχικά από την κυριαρχία του Κύρου και των επόμενων Περσών βασιλιάδων κι έτσι αποτέλεσε τμήμα του περσικού κράτους. Απελευθερώθηκε το 334 π.Χ. από τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οπότε άλλαξε το όνομά της και ονομάστηκε Αρσινόεια, από το όνομα της γυναίκας του Λυσίμαχου. Την εποχή αυτή ξαναβρήκε την παλιά εμπορική της δραστηριότητα. Αργότερα συμπεριλήφθηκε στο βασίλειο της Περγάμου και έγινε μια από τις πιο αξιόλογες ρωμαϊκές επαρχίες της Ασίας. Το 88 π.Χ. την κατάλαβε ο Μιθριδάτης, μετά όμως από την ήττα του από τις ρωμαϊκές λεγεώνες, εγκαταστάθηκε εκεί το διοικητήριο του Σύλλα.
Η Έφεσσος ήταν πόλη αφιερωμένη στην Άρτεμη. Η πόλη είχε στην αρχή ένα μικρό ναό, που αργότερα καταστράφηκε, για να κτιστεί το μεγαλόπρεπο Αρτεμίσιο, που η κατασκευή του κράτησε 120 χρόνια. Ο ναός αυτός, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, ήταν το μεγαλύτερο οικοδόμημα της Ιωνίας. Το ιερό της Άρτεμης υπηρετούσαν ιερείς και ιέρειες παρθένοι, που ονομάζονταν Μεγάβυζοι. Ο ναός καταστράφηκε το 356 π.Χ., ξαναχτίστηκε και τελικά τα μάρμαρά του έγιναν οικοδομικά υλικά για διάφορα βυζαντινά μνημεία στην Κωνσταντινούπολη.
Η αρχαία Έφεσσος σε βάθος χρόνου παρήκμασε λόγω της καταστροφής του λιμανιού από τις προσχώσεις του ποταμού Καΰστρου. Κατά την μεταβυζαντινή εποχή είχε απομείνει μικρός οικισμός που αναπτύχθηκε γύρω από τον ναό Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Αργότερα, όταν στην περιοχή ήλθαν μουσουλμάνοι Τούρκοι, ο οικισμός ονομάστηκε Αγιασολούκ, ονομασία που προήλθε από την παραφθορά της λέξης Άγιος Θεολόγος.
Εκκλησία της Εφέσσου
Σύμφωνα με την παράδοση η πρώτη χριστιανική εκκλησία στην Έφεσσο δημιουργήθηκε τον 1ο αιώνα, από μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή. Την πόλη επισκέφτηκε επίσης ο Απόστολος Παύλος το 55 μ.Χ. Η Επιστολή προς Εφεσίους, του Αποστόλου Παύλου, συμπεριλαμβάνεται ως ένα από τα 27 κανονικά βιβλία της Καινής Διαθήκης και θεωρείται μία από τις πρώτες επιστολές που έστειλε ο Παύλος. Η Εκκλησία της Εφέσσου ήταν μία από τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες της Μικράς Ασίας και που αποτέλεσε στην συνέχεια μία από τις Επτά Εκκλησίες της Αποκάλυψης, στις οποίες στάλθηκε από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη ιδιαίτερη επιστολή «Αποκάλυψη». Τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα των πρώιμων και μέσων βυζαντινών χρόνων περιλαμβάνουν πολλές εκκλησίες, λουτρά, και πολυτελείς κατοικίες. Μετά την τουρκική κατάληψη καταστράφηκε. Τώρα απομένουν μόνο ερείπια της αρχαίας πόλης και του ναού, που τα περισσότερα έχουν έρθει στο φως από τις ανασκαφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιωνία * Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας Κατηγορία:Αποικίες της Αθήνας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
BBC Γιόρκσαϊρ
Το BBC Γιόρκσαϊρ (αγγ. BBC Yorkshire) είναι τοπικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του BBC στη Βόρεια Αγγλία και εκπέμπει στην Κομητεία του Γιόρκσαϊρ. Δημιουργήθηκε όταν το BBC Βόρεια διασπάστηκε σε μικρότερα κομμάτια.
Ο φορέας ξεκίνησε να εκπέμπει το 2002.
Διαδίκτυο
Ο φορέας παρέχει και τοπικές ειδήσεις μέσω διαδικτύου.
Παραπομπές
Κατηγορία:BBC Local Radio Κατηγορία:Βρετανικοί Ραδιοφωνικοί Σταθμοί
Βιμ Κοκ
Ο Βίλλεμ "Βιμ" Κοκ (29 Σεπτεμβρίου 1938-20 Οκτωβρίου 2018) ήταν Ολλανδός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Πρωθυπουργός της Ολλανδίας από τις 22 Αυγούστου 1994 έως τις 22 Ιουλίου 2002. Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος.
Πρώτα χρόνια
Ο Βίλλεμ Κοκ γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1938, στο Μπέργκαμπαχτ, στη νότια Ολλανδία. Αφού τελείωσε τις σπουδές του το 1961, αποκτώντας πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων συνδικαλίστηκε σε διάφορες οργανώσεις για τα εργατικά δικαιώματα. Το 1961 έγινε μέλος της Ολλανδικής Ένωσης των Συνδικαλιστών και διατέλεσε πρόεδρός της από το 1973 έως το 1982. Το 1982, η Ολλανδική Ένωση των Συνδικαλιστών εξελίχτηκε στην Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ολλανδών Εργατών και ο Κοκ διατέλεσε πρόεδρός της από το 1982 έως το 1986.
Πολιτική καριέρα
Ο Κοκ εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 3 Ιουνίου 1986, μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1986 και στις 21 Ιουλίου 1986 ανέλαβε και την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, διαδεχόμενος τον πρώην πρωθυπουργό Γιουπ ντεν Ούιλ. Ο Κοκ διατέλεσε αρχηγός της Αντιπολίτευσης καθ όλη τη διάρκεια της δεύτερης κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ρουντ Λούμπερς από το 1986 έως το 1989. Ο Κοκ ηγήθηκε το Εργατικό Κόμμα στις βουλευτικές εκλογές του 1989, στις οποίες παρόλο που είχε απώλεια τριών εδρών από το κοινοβούλιο, συμφωνήθηκε να συμμετάσχει στην τρίτη κυβέρνηση του Ρουντ Λούμπερς. Ο Κοκ ανέλαβε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ολλανδίας και Υπουργός Οικονομικών στις 7 Νοεμβρίου 1989 και διατέλεσε σε αυτές τις θέσεις έως τις 22 Αυγούστου 1994.
Πρωθυπουργός της Ολλανδίας
Στις βουλευτικές εκλογές του 1994 το Εργατικό Κόμμα έχασε 12 έδρες, αλλά η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση κατέγραψε ακόμα μεγαλύτερες απώλειες, χάνοντας 20 βουλευτικές έδρες. Έτσι, στις 22 Αυγούστου 1994, ο Βιμ Κοκ ανέλαβε Πρωθυπουργός της Ολλανδίας, διαδεχόμενος το Ρουντ Λούμπερς. Η κυβέρνηση του Κοκ σχηματίστηκε χωρίς τη συμμετοχή της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης, η πρώτη φορά από το 1908 που δε συμμετείχε σε κυβέρνηση. Ο κυριότερος στόχος της κυβέρνησης Κοκ ήταν η δημιουργία θέσεων εργασίας και η καταπολέμηση της ανεργίας. Η φορολογία μειώθηκε και επεκτάθηκε η κοινωνική προστασία μέσω της υποστήριξης σε εργασιακά προγράμματα. Άρχισαν επίσης μεγάλα δημόσια έργα και επιτράπηκε στις αγορές να έχουν μεγαλύτερη επιρροή στην οικονομία. Η κυβέρνηση προσπάθησε να μειώσει και το μεγάλο χρέος της Ολλανδίας. Όσον αφορά στα ευρωπαϊκά θέματα, στις 2 Οκτωβρίου 1997 υπογράφτηκε η Συνθήκη του Άμστερνταμ και η Ολλανδία ενίσχυσε τη συνεργασία της με τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Ιούλιο του 1995 έγινε η Σφαγή της Σρεμπρένιτσα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η κυβέρνηση του Κοκ έφερε σοβαρή ευθύνη, καθώς οι Ολλανδοί στρατιώτες του ΟΗΕ δεν κατάφεραν να προφυλάξουν τον άμαχο πληθυσμό. Στις βουλευτικές εκλογές του 1998, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε οκτώ επιπλέον έδρες και ο Κοκ σχημάτισε τη δεύτερη κυβέρνησή του στις 3 Αυγούστου 1998. Η κυβέρνηση του Κοκ στη δεύτερη θητεία της συνέχισε την οικονομική της πολιτική και εφάρμοσε μία από τις πιο προοδευτικές πολιτικές στην ιστορία της Ολλανδίας και του κόσμου γενικότερα, καθώς νομιμοποίησε τον γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων και την ευθανασία. Στις 15 Δεκεμβρίου 2001, ο Κοκ παρέδωσε την αρχηγία του Εργατικού Κόμματος στον Αντ Μέρκελτ και ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από την πολιτική μετά τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2002. Στις 16 Απριλίου 2002, λίγους μήνες πριν από το τέλος της θητείας της κυβέρνησής του, ο Κοκ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία της Ολλανδίας λόγω των ευθυνών που του αποδόθηκαν για την αδυναμία της Ολλανδίας να αποτρέψει τη Σφαγή της Σρεμπρένιτσα το 1995. Ο Κοκ παρέμεινε στην πρωθυπουργία, ως αρχηγός υπηρεσιακής κυβέρνησης. Οι βουλευτικές εκλογές του 2002, επισκιάστηκαν από τη δολοφονία του Πιμ Φόρτουιν, ενός πολιτικού που διεκδικούσε την πρωθυπουργία και παρουσιαζόταν ως ένας άνθρωπος έξω από το πολιτικό κατεστημένο. Η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση κέρδισε τις εκλογές και ο Βιμ Κοκ παρέδωσε την πρωθυπουργία της Ολλανδίας στο Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε στις 22 Ιουλίου 2002. Ο Κοκ κέρδισε μεγάλη καταξίωξη λόγω της εξισορροπητικής πολιτικής του και των μεγάλων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησής του.
Μετά την πρωθυπουργία
Μετά τη λήξη της θητείας του, ο Κοκ αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική της χώρας του και ασχολήθηκε με την ευρωπαϊκή πολιτική, λειτουργώντας ως εκπρόσωπος των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 11 Απριλίου 2003 έλαβε τον τιμητικό τίτλο του Υπουργού της Πολιτείας. Έγινε μέλος του Συλλόγου της Μαδρίτης, μίας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης με στόχο την προώθηση της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο και διατέλεσε πρόεδρός του από το 2009 έως το 2013. Ο Βιμ Κοκ πέθανε στις 20 Οκτωβρίου 2018 σε ηλικία 80 ετών στο Άμστερνταμ λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, το γιο του και τα δύο θετά παιδιά του από προηγούμενο γάμο της γυναίκας του.
Anilox
Στην τεχνολογία των εκτυπώσεων, Anilox ονομάζεται η μέθοδος με την οποία μπορούμε να μετρήσουμε την ποσότητα μελανιού σε ένα κλισέ flexo.
Ο κύλινδρος anilox είναι συνήθως κατασκευασμένος από ατσάλι ή αλουμίνιο. Η επιφάνειά του αποτελείται από εκατομμύρια κυψέλες ανάλογα με την "ανάλυσή" του. Η επιφάνειά του έρχεται σε επαφή με τον κύλινδρο μελάνωσης και στην συνέχεια μία λεπίδα "χειρουργικής" ακρίβειας αφαιρεί το περιττό μελάνι από την επιφάνεια. Έπειτα έρχεται σε επαφή με το κλισέ και παραδίδει τη σωστή ποσότητα μελανιού έτσι ώστε το κλισέ με την σειρά του να "γράψει" επάνω στην πρώτη ύλη η οποία μπορεί να είναι από χαρτί μέχρι και PVC.
Οι anilox διακρίνονται με βάση την ανάλυσή τους η οποία προσδιορίζεται από τον αριθμό των κυψελών που υπάρχουν σε μία τετραγωνική ίντσα. Έτσι έχουν διαβαθμίσεις μεταξύ του 250 και του 1500. Ακόμη οι anilox διαφέρουν ως προς το βάθος τον κυψελών. Οι anilox είναι συνήθως αποσπώμενοι από τις κεντρικές μονάδες τους έτσι ώστε να καθαρίζονται και να αλλάζουν κατά βούληση.
Το κόστος ενός anilox ανέρχεται σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και στα 4.000 ευρώ. Μία απροσεξία στο καθάρισμα ή ένα απλό χτύπημα με κάποιο εργαλείο μπορεί να καταστρέψει τον κύλινδρο. Παλαιότερα χαράσσονταν με διαμάντι, αλλά μετά την ανάπτυξη και την ευρεία χρήση της τεχνολογίας laser πλέον κατασκευάζονται με μεγαλύτερη ακρίβεια και ταχύτητα.
Κατηγορία:Τυπογραφία
Οϊτίν
Το Οϊτίν (γερμανικά: Eutin) αποτελεί με 17.213 κάτοικους τοπικό κέντρο του ανατολικού Χόλσταϊν στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Schleswig-Holstein) της Γερμανίας. Το πρώην σλαβικό Ούτιν (Utin) κατακτήθηκε στο 12ο αιώνα από ολλανδούς αποίκους. Το 1156 το Οϊτίν απέκτησε δικαίωμα αγοράς (Marktrecht). Τα δικαιώματα πόλης χορηγήθηκαν στο Οϊτίν το 1257. Αργότερα η πόλη έγινε έδρα της επισκοπής του Λύμπεκ, καθώς ότι το Λύμπεκ ήταν πλέον αυτοκρατορική ελεύθερη πόλη. Το 1803 έγινε μέρος του δουκάτου του Όλντενμπουργκ.
Στο κέντρο της πόλης επικρατεί χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του 18ου αιώνα. Σε αυτή την περίοδο το Οϊτίν ήταν πολιτιστικό κέντρο του γερμανικού βορρά και τόπος κατοικίας πολλών ποιητών. Το διασημότερο πρόσωπο της πόλης είναι ο μεταφραστής της ομηρικής Οδύσσειας και Ιλιάδας στα γερμανικά Γιόχαν Χάινριχ Φος (Johann Heinrich Voss). Στην πόλη γεννήθηκαν ο συνθέτης Καρλ Μαρία φον Βέμπερ (Carl Maria von Weber), ο μαθηματικός Νικόλαος Μερκάτωρ και ο Ιούλιος Σμιτ Διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών.
Εκδηλώσεις
Μια φόρα το χρόνο διοργανώνεται στον κήπο του κάστρου το Φεστιβάλ του Οϊτίν (Eutiner Festspiele) εις μνήμην του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, με όπερες, οπερέτες και κονσέρτα, εκ των οποίων τουλάχιστον ένα είναι του Βέμπερ. Στις 43 παραστάσεις έρχονται πάνω από 40.000 επισκέπτες.
Κουστογέρακο Χανίων
Το Κουστογέρακο είναι οικισμός της κοινότητος Σούγιας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 44 κατοίκους. Απέχει 73 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 510 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται στο χρυσόβουλο των Δώδεκα Αρχοντόπουλων, όπου αναφέρεται ως όριο της επικράτειας των Σκοδίληδων, με την ονομασία Χριστού το Γεράκι. Το χωριό ήταν πατρίδα του Γεώργιου Καντανολέοντος, αρχηγού επανάστασης το 1527 εναντίον των Βενετών, η οποία έγινε γνωστή ως η επανάσταση του Καντανολέου. Λόγω του ρόλου του χωριού στις επαναστάσεις, οι Βενετοί κατέστρεψαν το χωριό. Μετά την επανάσταση του Καντανολέου, οι Βενετοί συνέλαβαν τους κατοίκους του χωριού και τους απαγχόνισαν στα Χανιά ή εκεί, και κατέστρεψαν εκ θεμελίων τα κτίριά του.
Το χωριό αναφέρεται σε δουκικό έγγραφο του 1536 με την ονομασία Cristogeraca. Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρεται ως Christogeraco (= Χριστογέρακο) στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται μαζί με άλλα χωριά της περιοχής, με συνολικά 280 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Christogeraco, όπως και ο Αντόνιο Τριβάν στο χρονικό του. Το χωριό κάηκε από τον Χουσεΐν Πασά κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, αλλά ξανακατοικήθηκε. Στην απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834 αναφέρεται ως Krustogheraco με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 20 οικογένειες. Το χωριό αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μιχαήλ Χουρμούζη ως Κωστογέρακο.
Το 1881 το Κουστογέρακο ανήκε στον δήμο Καμπανού και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 60 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 134 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Σούγιας. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μονής, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Ανατολικού Σελίνου.
Μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Γερμανούς το 1941 στο χωριό οργανώθηκε αντίσταση από τους ντόπιους με τη συμβολή των Βρετανών και το Νοέμβριο του 1942 εγκαταστάθηκε στο χωριό η προωθημένη δύναμη 133, ώστε να δυσχεράνουν την αποστολή πολεμικού υλικού στην Αίγυπτο. Οι Γερμανοί θέλοντας να τους σταματήσουν, στις 28 Σεπτεμβρίου βομβάρδισαν το χωριό και την επόμενη περικύκλωσαν το Κουστογέρακο, μαζί με τα χωριά Μονή και Λιβαδά, με σκοπό να εξολοθρέψουν τους κατοίκους τους. Στο Κουστογέρακο μάζεψαν τα γυναικόπαιδα για να τα εκτελέσουν, αλλά όταν άρχισε ο τουφεκισμός τους, οι αντάρτες επιτέθηκαν και καταφέραν να τους τρέψουν σε φυγή, αποφέροντας σημαντικές απώλειες. Ακολούθησε καταιγιστικός βομβαρδισμός της περιοχής, η οποία ορίστηκε νεκρή ζώνη με ποινή θανάτου σε όποιον βρισκόταν σε αυτή μέχρι το φθινόπωρο του 1944.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό σώζεται ο μονόχωρος καμαροσκεπής ναός του Αγίου Γεωργίου. Στο εσωτερικό του είναι τοιχογραφημένος και σώζεται η κτητορική επιγραφή του ναού, η οποία αναφέρει τη χρονολογία 6996 από κτίσεως Κόσμου, η οποία αντιστοιχεί στο έτος 1488. Στην επιγραφή μνημονεύονται ως κτήτορες οι Κοντολέος Μακανάρης και Μάρθα Θετοκοπουλίνα. Σε λόφο στα όρια του χωριού βρίσκεται ο δίκλιτος ναός της Παναγίας. Πρώτα κτίστηκε το νότιο κλίτος και έπειτα το βόρειο. Και τα δύο κλίτη είναι τοιχογραφημένα, όμως σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ο ναός που σώζεται σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό ανακατασκευασμένος και από τον παλαιότερο ναό σώζεται μόνο τμήμα του ανατολικού τοίχου. .Επίσης ανάμεσα στην Σούγια και το Κουστογέρακο, βρίσκεται η σπηλιά του Κύκλωπα Πολύφημου όπου διεκδικεί την τοποθεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Μαρία Καρολίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1822-1869)
Η Μαρία Καρολίνα (γαλλ. Marie Caroline de Bourbon-Deux Siciles, 26 Απριλίου 1822 - 6 Δεκεμβρίου 1869) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Σαλέρνο και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Ωμάλ.
Βιογραφία
Η Μαρία Καρολίνα Αυγούστα ήταν το μόνο τέκνο του Λεοπόλδου του Σαλέρνο και της Κλημεντίνης των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1844 τον Ερρίκο, Δούκα του Ωμάλ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Αντονέλλα Παλμιζάνο
Η Αντονέλα Παλμισάνο (γενν. 6 Αυγούστου, 1991) είναι Ιταλίδα αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στα 20 χιλιόμετρα βάδην.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 20 χιλιόμετρα. Επίσης το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Βαδιστές Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ιταλικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Συμβουλευτική
Ο όρος Συμβουλευτική μπορεί να σχετίζεται με τα λήμματα:
Γεωτροπισμός
Μηχανισμός
Ο μηχανισμός αντίληψης των γεωτροπικών ερεθισμάτων βασίζεται στην ανακατανομή των υποκυτταρικών συστατικών διαφορετικής πυκνότητας. Για τη διερεύνηση του μηχανισμού του γεωτροπισμού έχουν διατυπωθεί δύο υποθέσεις. Η πρώτη, η θεωρία των στατόλιθων, διατυπώθηκε από τους Harberland και Nemec στις αρχές του αιώνα. Σύμφωνα με την υπόθεση αυτή, η αλλαγή προσανατολισμού ως προς το βαρυτικό πεδίο γίνεται αντιληπτή μέσω της ελεύθερης πτώσης συμπαγών συστατικών μέσα σε εξειδικευμένα κύτταρα, τα οποία ονομάζονται στατοκύτταρα. Τα κύτταρα αυτά περιέχουν χαρακτηριστικούς αμυλοπλάστες, τους στατόλιθους, με ογκώδεις αμυλόκοκκους, οι οποίοι μετακινούνται ανάλογα με την κλίση του οργάνου λόγω του βαρυτικού πεδίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τον ρόλο των στατόλιθων μπορεί να παίξουν κυτταρικά έγκλειστα, όπως κρύσταλοι οξαλικού ασβεστίου ή θειικού βαρίου. Η μετακίνηση των στάτολιθων έχει πειβεβαιωθεί με μικροσκοπικές παρατηρήσεις, ενώ οι χρόνοι κατακρήμνισης συμπίπτουν με τους χρόνους αντίληψης του ερεθίσματος.
Η άλλη υπόθεση, η θεωρία της κυτταρικής μάζας, προτείνει ότι η γεωτροπική αντίληψη μπορεί να οφείλεται στην ανακατανομή της πίεσης την οποία ασκεί το κυτταρόπλασμα, λόγω του βάρους του, στην κυτταρική μεμβράνη, και κατ'επέκταση στο κυτταρικό τοίχωμα. Αυτή η θεωρία προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε περιπτώσεις στις οποίες δεν παρατηρούνται εμφανείς στατόλιθοι. Η θεωρία αυτή δεν έρχεται κατ'ανάγκη σε αντίθεση με την πρώτη.
Η αυξίνη και τα ιόντα ασβεστίου παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη μεταγωγή του σήματος στον γεωτροπισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Αιπεία
Με την ονομασία Αιπεία ή Αίπεια ήταν γνωστές κατά την αρχαιότητα τρεις πόλεις.
Την ίδια ονομασία φέρει σήμερα ο Δήμος Αιπείας στη Μεσσηνία.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μπας-Πουάντ
Η Μπας-Πουάντ (γαλλικά: Basse-Pointe) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαρτινίκας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουαντουά (γαλλικά: Pointois).
Γεωγραφία
Η Μπας-Πουάντ βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαρτινίκα και του Διαμερίσματος Λα Τρινιτέ. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μακουμπά και της Γκραντ'Ριβιέρ και βορειοδυτικά της Λ'Αζοπά-Μπουιγιόν. Βρίσκεται συντεταγμένες 14.86667°N, -61.11667°W.
Πηγές
Μπας-Πουάντ
Σαρεντίνο
Γεωγραφία
Η Σαρεντίνο καταλαμβάνει σχεδόν όλη την μικρή κοιλάδα με το ίδιο όνομα "Σαρεντίνο" και αποκλειστικά γερμανόφωνο πληθυσμό παρόλο που πολύ κοντά βρίσκεται το Μπολτσάνο. Με το Μπολτσάνο ενώνονται μέσω εθνικής οδού που συχνά κλείνει από κατολισθήσεις, οδικά συνδέεται με την Ρενόν και το Βιπιτένο. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και η Λίμνη Βαλντούρα, το ομώνυμο χωριό και το χιονοδρομικό κέντρο στο όρος Reinswald.
Ο Δήμος του Σαλεντίνο είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση στην επαρχία Μπολτσάνο και περιλαμβάνει 28 χωριά.
Ιστορία
Η πόλη αναφέρεται πρώτη φορά από το 1142 ως "Sarentin" ή "Sarintin", το 1177 και το 1347 ως "Sarentein" που είναι πιθανώς προ-ρωμαϊκής προέλευσης από το "ghiaia". Το Σαρεντίνο ήταν φημισμένο για τα δέρματα του, μάλιστα με το όνομα του είναι γνωστό μάλλινο παλτό Tracht Sarne όπως λέγεται. Η εκκλησία της πόλης αφιερωμένη στον Αγίο Βαλεντίνο χρονολογήται από τον 12ο αιώνα.
Η Σαλεντίνο είναι γενέτειρα του Φραντς Τάλερ, ο οποίος ήταν αυστριακός πατριώτης κι έπειτα συγγραφέας, με δράση στην περιοχή κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Αύγουστος ΦιτςΚλάρενς
Ο Αύγουστος ΦιτςΚλάρενς, αγγλ. Augustus FitsClarens (1 Μαρτίου 1805 - 14 Ιουνίου 1854) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν εφημέριος στο Μάπλενταραμ του Όξφορντσαϊρ.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος από τα νόθα τέκνα του Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας και της Δωροθέας Τζόρνταν, ηθοποιού, κόρης του Φράνσις Μπλάνντ, εργαζόμενου στο θέατρο. Αδέλφια του ήταν ο Γεώργιος κόμης του Μάνστερ, υποστράτηγος, ο Φρειδερίκος συνταγματάρχης και ο Αδόλφος υποναύαρχος.
Αρχικά εφημέριος του πατέρα του, έγινε μετά εφημέριος (vicar) του Μάπλενταραμ στο Όξφορντσαϊρ. Ο Γουλιέλμος Δ΄ ήταν πλούσιος ευεργέτης του ναού και της ενορίας: μεταξύ των δώρων του ήταν το ρολόι του πύργου με τα αρχικά "W. R." (William Rex). Έκανε γενναίες συνεισφορές για την επέκταση της οικίας του εφημέριου και περιέλαβε γειτονικές περιοχές στην ενορία, ώστε με τα έσοδα αυτών να κτισθεί σχολείο. Το θαυμάσιο αργυρό πινάκιο κοινωνίας που αφιερώθηκε στο ναό από τον Αύγουστο μετά την τοποθέτησή του εκεί, είναι μάλλον δώρο σε αυτόν τού πατέρα του.
Το 1830 ο πατέρας του ανέλαβε βασιλιάς και ο Αύγουστος ορίστηκε τακτικός εφημέριός του και το 1831 του δόθηκε, όπως και στα αδέλφια του, ο τίτλος του λόρδου και η θέση του "νεότερου γιου του μαρκησίου" στη σειρά Προτεραιότητας. Διορίστηκε εφημέριος της νόμιμης συζύγου του Γουλιέλμου Δ΄, της Αδελαΐδας των Βέττιν-Σαξονίας-Μάινινγκεν το 1832. Σπούδασε στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ και αποφοίτησε ως πτυχιούχος της Νομικής (LΒ) το 1832 και διδάκτωρ της Νομικής (LD) τρία έτη μετά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1845 τη Σάρρα-Ελισάβετ-Αικατερίνη Γκόρντον, κόρη του λόρδου Ερρίκου Γκόρντον, ταγματάρχη και είχε τέκνα :
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Ars Nova
Ο όρος ars nova που σημαίνει στην Λατινική νέα τέχνη χρησιμοποιείται γενικά για τη μουσική του 14ου αιώνα, αντίθετα προς τον όρο ars antiqua ή παλαιά τέχνη, δηλαδή τη μουσική του 13ου αιώνα. Πρόκειται για μια περίοδο στην ιστορία της Αισθητικής που βοήθησε στην καθιέρωση νέων μουσικών κατακτήσεων. Η μουσική υπό την οπτική γωνία της ars nova παρουσιάζεται πιο απελευθερωμένη και επηρεασμένη από τη λαϊκή μουσική και το λειτουργικό μέλος. Οι μουσικές μορφές, αν και πολλές από αυτές είναι παλαιότερες, παρουσιάζονται ανανεωμένες.
Η ιταλική εκδοχή
Αυτή η νέα τέχνη στην ιταλική εκδοχή της αντιπροσωπεύεται από τον Μάγκιστερ Πιέρο και άλλους συνθέτες της περιόδου. Τα μουσικά και σημειογραφικά χαρακτηριστικά της υποδεικνύουν ότι η ιταλική πολυφωνική μουσική ήταν καταρχήν κλάδος της γαλλικής παράδοσης του ύστερου 13ου αι. Ωστόσο, κατά την περίοδο 1275-1325 ανέπτυξε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που οδήγησαν σε διακριτό εθνικό ρεπερτόριο και τεχνοτροπία.
Κοινωνικές αλλαγές και τέχνη
Η ars nova παρουσιάζει ένα κοινό υπόβαθρο με τις άλλες μορφές τέχνης, εισάγοντας νεωτερισμούς που αντανακλούν εν μέρει κοινωνικές αλλαγές στη δομή του μεσαιωνικού κράτους. Η ανάγκη για απαλλαγή από τον εκκλησιαστικό κανόνα, ήδη παρούσα στην πικρή σάτιρα του Φοβέλ για τη διαφθορά του κλήρου στις αρχές του 14ου αιώνα με τους εξόριστους πάπες στην Αβινιόν οδήγησε στην αναζήτηση νέων χρωματικών τόνων και την απελευθέρωση στο μέτρο, υποδεικνύοντας μία τάση κοινωνικής ανανέωσης που εκδηλώθηκε μέσω συγκεκριμένων στοιχείων στην τέχνη. Τα νεωτεριστικά στοιχεία της ars nova, ώθησαν σε μια νέα αντίληψη του ρυθμού και του μέτρου, εκκοσμικεύοντας και απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τη μουσική από την κυριαρχία των εκκλησιαστικών τρόπων. Αναμφίβολα παρατηρείται αλληλεπίδραση κοινωνικών αλλαγών και αλλαγών στην τέχνη σε μια περίοδο σημαντικών μεταβολών σε σχέση με τη μεσαιωνική φεουδαρχία, νέους τρόπους διαχείρισης του κράτους και τη δημιουργία μιας ζωτικής μεσαίας τάξης, που άλλαξε για πάντα την εικόνα της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της μουσικής
Μπλε φεγγάρι
μικρογραφία|δεξιά|Το «μπλε φεγγάρι» στις [[31 Αυγούστου 2012, όπως φάνηκε από το Γουαγιακίλ του Ισημερινού]]
Μπλε φεγγάρι αποκαλείται η επιπρόσθετη πανσέληνος που είναι δυνατό να συμβεί στη διάρκεια είτε ενός ημερολογιακού μήνα (συνήθης ορισμός στις μέρες μας) είτε μιας εποχής του έτους (παλαιότερος ορισμός). Ο όρος δεν αναφέρεται στο χρώμα του φεγγαριού, αν και το φεγγάρι δύναται υπό κατάλληλες συνθήκες της γήινης ατμόσφαιρας να φαίνεται γαλαζωπό.
Το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών πανσελήνων είναι κατά μέσο όρο περίπου 29,53 ημέρες και υπάρχουν περίπου 365,24 ημέρες σε ένα τροπικό έτος. Επομένως υπάρχουν περίπου 12,37 πανσέληνοι σε ένα τροπικό έτος, το οποίο σημαίνει ότι τα περισσότερα έτη έχουν 12 πανσελήνους αλλά κάθε 2 ή 3 έτη έχουν 13. Αυτή η «επιπλέον» πανσέληνος πέφτει, φυσικά, σε μία από τις τέσσερις εποχές του έτους και έτσι η εποχή εκείνη έχει 4 πανσελήνους αντί για 3. Η τρίτη πανσέληνος εκείνης της εποχής, που πέφτει πολύ νωρίς για την εποχή της, ονομάζεται «μπλε φεγγάρι» και είναι εμβόλιμη κατά τρόπο ώστε το τέλος της εποχής να σηματοδοτείται από την τέταρτη πανσέληνο κι έτσι να διορθώνεται το σφάλμα.
Ωστόσο, εξαιτίας μιας παρερμηνίας του παραπάνω ορισμού στο αμερικανικό περιοδικό ερασιτεχνικής αστρονομίας Sky & Telescope του Μαρτίου 1946, την οποία επανέλαβε η δημοφιλής ραδιοφωνική εκπομπή Stardate τον Ιανουάριο του 1980, ο ορισμός που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες είναι ότι «μπλε φεγγάρι» αποκαλείται η δεύτερη πανσέληνος που (ενδεχομένως) συμβεί κατά τη διάρκεια ενός ημερολογιακού μήνα, χωρίς πλέον καμία αναφορά στην εποχή του έτους. Πράγματι, εφόσον το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών πανσελήνων είναι κατά μέσο όρο περίπου 29,53 ημέρες ενώ ένας ημερολογιακός μήνας δύναται να έχει 30 ή και 31 ημέρες, συμβαίνει κατά καιρούς (κάθε 2 με 3 έτη) να πέφτουν δύο πανσέληνοι μέσα στον ίδιο μήνα, η μία κοντά στην αρχή και η άλλη κοντά στο τέλος του.
Ο όρος έχει και μεταφορική σημασία, η οποία τονίζει τη σπανιότητα ενός φαινομένου. Χαρακτηριστική είναι η αγγλική έκφραση «once in a blue moon», που σημαίνει πως κάτι συμβαίνει πολύ σπάνια. Στο άλλο άκρο υπάρχει και μια πολύ κυριολεκτική σημασία καθώς ένα φεγγάρι μπορεί πράγματι να έχει χρώμα μπλε, εξαιτίας γήινων ατμοσφαιρικών διαταραχών. Πρόκειται για ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο κατά το οποίο το φεγγάρι (όχι απαραίτητα πανσέληνος) φαίνεται στα μάτια του παρατηρητή γαλαζωπό εξαιτίας της ύπαρξης καπνού ή μορίων σκόνης στη γήινη ατμόσφαιρα. Κάτι τέτοιο παρατηρήθηκε μετά τις δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία και τον Καναδά το 1950 και, αξιοσημείωτα, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883, που είχε ως επακόλουθο να εμφανίζεται το φεγγάρι μπλε για μια περίοδο δύο ετών.
Εμφανίσεις
Α. Θεωρώντας μπλε φεγγάρι την τρίτη πανσέληνο σε μια εποχή τεσσάρων πανσελήνων:
Β. Θεωρώντας μπλε φεγγάρι μια δεύτερη πανσέληνο σε οποιοδήποτε μήνα:
Σημειώνεται πως το έτος 2018 (καθώς επίσης τα έτη 2037, 1961, 1942, 1999) αναμένεται μαύρο φεγγάρι (καθόλου πανσέληνος το μήνα Φεβρουάριο που είναι συντομότερος), και ως αποτέλεσμα θα υπάρξουν δυο μπλε φεγγάρια (σύμφωνα με τον δεύτερο ορισμό) μες την ίδια χρονιά, τον Ιανουάριο και το Μάρτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα Κατηγορία:Σελήνη
Ναυμαχία της Θάλασσας των Κοραλλίων
Με τον όρο Ναυμαχία της Θάλασσας των Κοραλλίων (αγγλ. Coral Sea Battle) αναφέρεται η αεροναυτική σύγκρουση που έλαβε χώρα στην Θάλασσα των Κοραλλίων από τις 4 ως τις 8 Μαΐου 1942 μεταξύ των δυνάμεων της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας και των δυνάμεων των ΗΠΑ και της Αυστραλίας. Επρόκειτο για την πρώτη συμπλοκή μεταξύ αεροπλανοφόρων ενώ ήταν επίσης η πρώτη ναυμαχία κατά την οποία τα σκάφη επιφανείας δεν έριξαν ούτε μια βολή κατά αντίπαλου σκάφους.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Ιαπωνική επεκτατικότητα στον Ειρηνικό εκδηλώθηκε τον Δεκέμβριο του 1941 με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ με αεροσκάφη μεταφερόμενα από αεροπλανοφόρα. Αντικειμενικός της στόχος δεν ήταν, ασφαλώς, η κατάκτηση του Χαβανέζικου νησιού, αλλά ο εκμηδενισμός του Αμερικανικού Στόλου του Ειρηνικού. Το ιδιαίτερα παράτολμο αυτό εγχείρημα φάνηκε απόλυτα επιτυχημένο και προκάλεσε παραλήρημα ενθουσιασμού στην Ιαπωνία. Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι, εκτός από τον άνθρωπο που το σχεδίασε και το παρακολούθησε να εξελίσσεται, τον Ναύαρχο Ιζορόκου Γιαμαμότο: Παρά το ότι ο "κορμός" του Στόλου είχε κυριολεκτικά διαλυθεί, με τα οκτώ θωρηκτά, τα τρία καταδρομικά και τα τέσσερα αντιτορπιλικά που βυθίστηκαν, ο Γιαμαμότο παρατήρησε ότι ο αντικειμενικός σκοπός δεν είχε επιτευχθεί: Κανένα από τα τρία αεροπλανοφόρα δεν είχε πληγεί και ο Ναύαρχος ήταν σίγουρος ότι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν σύντομα να αντικαταστήσουν τα χαμένα σκάφη.
Το ημιαποτυχημένο αυτό (κατά τον Γιαμαμότο) εγχείρημα δεν εμπόδισε την Ιαπωνία να συνεχίσει να επεκτείνεται στον Ειρηνικό. Ο Γιαμαμότο σχεδίασε την "Επιχείρηση ΜΟ", όπως την αποκάλεσαν οι Ιάπωνες, που είχε ως αντικειμενικό στόχο την κατάληψη της Τουλάγκι στις Νήσους του Σολομώντα και του Πορτ Μόρεσμπι στην Νέα Γουινέα. Η κατοχή των δύο αυτών στρατηγικών σημείων θα επέτρεπε στους Ιάπωνες να διαθέτουν βάσεις απ' όπου θα ήταν δυνατό να πλήξουν και να καταλάβουν την Αυστραλία.
Πριν τον σχεδιασμό αυτής της επιχείρησης είχαν πραγματοποιηθεί, κατά τους πρώτους μήνες του 1942, πολλές άλλες μεγαλύτερης ή μικρότερης κλίμακας, που απέφεραν την κατάληψη των Φιλιππίνων, της Ταϊλάνδης, της Σιγκαπούρης, των Ολλανδικών Δυτικών Ινδιών, των Νήσων Γκίλμπερτ, των νήσων Γκουάμ και Ουέηκ και της Νέας Βρετανίας. Οι επιχειρήσεις αυτές επέφεραν και μεγάλες απώλειες στις συμμαχικές δυνάμεις ξηράς, θάλασσας και αέρα των ΗΠΑ, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.
Ωστόσο, και οι Αμερικανοί είχαν συμβάλει στην λήψη αποφάσεων για την "αμυντική περίμετρο" που αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο στην ιαπωνική επεκτατικότητα. Από τα τέλη Δεκεμβρίου 1941, ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ πίεζε τους επικεφαλής του Ενιαίου Επιτελείου για την πραγματοποίηση μιας αεροπορικής επιδρομής κατά της Ιαπωνίας, με μοναδικό στόχο την τόνωση του αμερικανικού ηθικού. Η επιδρομή αυτή πραγματοποιήθηκε στις 12 Απριλίου 1942 από ένα σμήνος βομβαρδιστικών Β25Β με επικεφαλής τον αντιπτέραρχο Τζέιμς Ντούλιτλ (James "Jimmy" Doolittle), τα οποία απογειώθηκαν από τα αεροπλανοφόρα USS Enterprise και USS Hornet.
Η επιδρομή ήταν επιτυχής από την άποψη ότι το Τόκιο βομβαρδίστηκε για πρώτη φορά μετά την αμερικανοϊαπωνική σύρραξη, αν και το τίμημά της σε άνδρες ήταν σχετικά μεγάλο. Ωστόσο, η "αμυντική περίμετρος" της Ιαπωνίας είχε παραβιαστεί. Στις ΗΠΑ κυριάρχησε το σύνθημα "Doolitle do'it" (Ο Ντούλιτλ το κατάφερε).
Θέλοντας να εδραιώσουν την "αμυντική περίμετρο" - όπως την αποκαλούσαν - γύρω από την Ιαπωνία, επόμενος στόχος ήταν η εισβολή και κατάληψη του βόρειου τμήματος της Αυστραλίας, ώστε να μη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βάση που θα απειλούσε τις κτήσεις τους στον Ειρηνικό. Η ίδια η Αυστραλία είχε σχετικά μικρές δυνάμεις, που δεν θα ήταν δυνατό να αποκρούσουν ισχυρές ιαπωνικές. Επιπλέον, η ακριβής περιοχή στην οποία σχεδίαζαν να εισβάλουν οι Ιάπωνες δεν ήταν καθόλου γνωστή και η άμυνα ακτογραμμής παρόμοιου μήκους ήταν ολοσχερώς αδύνατη από πλευράς Αυστραλίας. Ο στρατηγός Μακ Άρθουρ, όταν του τέθηκε το πρόβλημα της προστασίας της Αυστραλίας, απάντησε ότι "η άμυνα της Αυστραλίας θα είναι δυνατή μόνον απ' έξω" εννοώντας ότι έπρεπε να αποτραπεί η όποια προσπάθεια απόβασης σε αυτήν.
Όταν, όμως, ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός πρότεινε την απόβαση στην Αυστραλία, το Αυτοκρατορικό Ναυτικό αντέτεινε ότι δεν διέθετε δυνάμεις ικανές να υποστηρίξουν παρόμοιο εγχείρημα. Ο ναύαρχος Σιγκεγιόσι Ινούε αντιπρότεινε την κατάληψη της Τουλάγκι και του Πορτ Μόρεσμπι, κάτι που θα έθετε την βόρεια Αυστραλία σε ακτίνα δράσης των ιαπωνικών βομβαρδιστικών. Επιπλέον, ανέφερε ότι η κατάληψη αυτών των θέσεων ισχυροποιούσε την άμυνα της Ραμπαούλ στη Νέα Βρετανία, που ήταν η ισχυρότερη ιαπωνική βάση στην περιοχή. Στρατός και Ναυτικό αποδέχτηκαν την πρόταση του Ινούε, στοχεύοντας παράλληλα στην επέκταση των επιχειρήσεων, αφού οι δύο στόχοι θα είχαν καταληφθεί, στην κατάληψη των Φίτζι, της Νέας Καληδονίας και της Σαμόα. Αν αυτοί οι στόχοι επιτυγχάνονταν, η αποκοπή Αυστραλίας - ΗΠΑ θα ήταν ολοσχερής.
Η έφοδος κατά του Πορτ Μόρεσμπι προβλεπόταν να εκκινήσει από την Ραμπαούλ με κάλυψη από τα αεροσκάφη των δύο μεγάλων ιαπωνικών αεροπλανοφόρων IJN Shokaku (Σοκακού) και IJN Zuikaku (Ζουικακού). Είχε προβλεφθεί ασφαλώς ότι η κύρια αποβατική δύναμη θα επισημαινόταν από τους αντιπάλους που θα δοκίμαζαν να επέμβουν και η βασική ιδέα ήταν να παραμείνουν σε κάποια απόσταση τα αεροπλανοφόρα και να επιτεθούν κατά των συμμαχικών σκαφών από πίσω.
Αυτό που δεν είχε ληφθεί υπόψη από τους Ιάπωνες ήταν ότι οι αποκρυπτογράφοι του Αμερικανικού Ναυτικού είχαν καταφέρει να σπάσουν τους ιαπωνικούς κώδικες επικοινωνίας. Όταν το σχέδιο έγινε γνωστό μέσω ραδιοσημάτων στις μονάδες που θα συμμετείχαν, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να στείλουν την δύναμη κρούσης (Task Force) 17 στην περιοχή, την οποία θα συνεπικουρούσαν τα δύο αεροπλανοφόρα "Λέξινγκτον" (USS Lexington) και "Γιόρκταουν" USS Yorktown.
Υλοποίηση του σχεδίου "ΜΟ"
Ο στόλος των εβδομήντα περίπου σκαφών που είχαν προετοιμάσει οι Ιάπωνες ήταν πλέον έτοιμος να αποπλεύσει από τις βάσεις του. Τη γενική διοίκηση των επιχειρήσεων είχε αναλάβει ο ίδιος ο Ινούε. Οι Αμερικανοί είχαν προετοιμάσει μια κατά πολύ μικρότερη δύναμη για να αντιμετωπίσουν τον Ιαπωνικό στόλο, αλλά εκείνη την εποχή δεν διέθεταν περισσότερα ή ισχυρότερα σκάφη. . Υπήρχαν, βέβαια, ακόμη τα αεροπλανοφόρα Χόρνετ και Εντερπράιζ, αλλά αυτά είχαν αναλάβει την επιδρομή Ντούλιτλ και χρειάζονταν επιπλέον πέντε ημέρες για την επιστροφή και την προετοιμασία τους, ενώ το τρίτο ενεργό αεροπλανοφόρο, το Σαρατόγκα επισκευαζόταν από τις ζημιές που του είχε προκαλέσει μια ιαπωνική τορπίλη. Επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων ήταν ο ναύαρχος Τσέστερ Νίμιτς (Chester Nimitz) και ο υποναύαρχος Φρανκ Φλέτσερ, στον οποίο ο Νίμιτς είχε αφήσει πλήρη ελευθερία τακτικών κινήσεων "προκειμένου να επιφέρει τις μεγαλύτερες δυνατές φθορές στον εχθρό". Οι δυνάμεις του Φλέτσερ έφθασαν στην περιοχή την 1η Μαΐου, σχεδόν ταυτόχρονα με τις δυνάμεις που κατευθύνονταν προς Τουλάγκι.
Η βασική δύναμη κρούσης των Ιαπώνων είχε ως "σπονδυλική στήλη" τα δύο μεγάλα αεροπλανοφόρα Ζουικακού και Σοκακού. Περιλάμβανε επίσης δύο βαρέα καταδρομικά και έξι αντιτορπιλικά. Τελούσε υπό τις διαταγές του υποναυάρχου Τακέο Τακάγκι (ο οποίος είχε επιλέξει ως ναυαρχίδα το καταδρομικό Miyoko ενώ ο υποναύαρχος Τσουίτσι Χάρα επέβαινε στο Ζουικακού και είχε την τακτική διοίκηση των αεροπλανοφόρων. Μια παράδοση εννέα αεροσκαφών "Zero" από τα αεροπλανοφόρα στη βάση της Ραμπαούλ απέτυχε λόγω κακών καιρικών συνθηκών, ένα μάλιστα κατέπεσε στον Ωκεανό λόγω έλλειψης καυσίμων. Η επιχείρηση ματαιώθηκε, προκειμένου να μη διαταραχθεί το χρονοδιάγραμμα της πορείας και ο Τακάγκι έπλευσε προς τις νήσους του Σολομώντα για να ανεφοδιαστεί.
Στις 3 Μαΐου η ιαπωνική δύναμη, της οποίας ηγείτο ο υποναύαρχος Κιγιοχίντε Σίμα (Kiyohide Shima) αποβιβάστηκε στην Τουλάγκι. Η δύναμη αποτελείτο από δύο σκάφη πόντισης ναρκών, έξι ναρκαλιευτικά, δύο διωκτικά υποβρυχίων, δύο αντιτορπιλικά και ένα οπλιταγωγό με 400 περίπου άνδρες. Ως ομάδα κάλυψης χρησιμοποιήθηκαν τα σκάφη της μοίρας του υποναυάρχου Αριτόμο Γκότο (Aritomo Gotō), την οποία αποτελούσαν τέσσερα βαρέα καταδρομικά, ένα αντιτορπιλικό και το ελαφρύ αεροπλανοφόρο Σόχο (Shōhō). Μια ακόμη μοίρα υποστήριξης, διοικούμενη από τον υποναύαρχο Κουνινόρι Μαρούμο (Kuninori Marumo), αποτελούμενη από δύο ελαφρά καταδρομικά, το υποστηρικτικό υδροπλάνων Kamikawa Maru και τρεις κανονιοφόρους παρέμεινε σε μεγαλύτερη απόσταση.
Η απόβαση στην Τουλάγκι ήταν επιτυχής για τους Ιάπωνες. Στις 4 Μαΐου η Τουλάγκι είχε ασφαλιστεί και οι δύο μοίρες υποστήριξης διατάχθηκαν να πλεύσουν προς υποστήριξη των δυνάμεων που θα πραγματοποιούσαν την εισβολή στο Πορτ Μόρεσμπι. Την γενική διοίκηση είχε ο ναύαρχος Ινούε, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στο καταδρομικό Kashima.
Πληροφορούμενος την απόβαση στην Τουλάγκι, ο Φλέτσερ διέταξε το Γιορκτάουν να πλεύσει προς βορειο-βορειοδυτικά, προκειμένου τα αεροσκάφη του να προσβάλουν τις Ιαπωνικές δυνάμεις. Στις 06:30 της 4ης Μαΐου 12 τορπιλοβόλα τύπου "Devastator" και 28 βομβαρδιστικά "Dauntless" καθέτου εφορμήσεως ξεκίνησαν από το αεροπλανοφόρο. Στην επίθεση αυτή βύθισαν τρία ναρκαλιευτικά και προκάλεσαν σημαντικές ζημιές στο αντιτορπιλικό Kikuzuki, επιστρέφοντας στο "Γιορκτάουν" στις 09:30. Η δεύτερη και η τρίτη επίθεση ήταν λιγότερο επιτυχείς: Κατέρριψαν δύο υδροπλάνα και βύθισαν τέσσερα διασκευασμένα μικρά αποβατικά. Ο Νίμιτς έγραψε αργότερα: "Η επίθεση στην Τουλάγκι ήταν απογοητευτική, αν κριθεί ως προς τα πυρομαχικά που δαπανήθηκαν σε σχέση με τα αποτελέσματα που προέκυψαν". Ο Φλέτσερ ήταν υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την Τουλάγκι για να αντιμετωπίσει την επερχόμενη απόβαση στη Νέα Γουϊνέα. Πιθανόν όμως ο Νίμιτς να ήταν υπερβολικά αυστηρός στην κριτική του: Τα αποτελέσματα δεν ήταν μηδαμινά, καθώς οι βομβαρδισμοί της Τουλάγκι απέτρεψαν την χρήση της πρόχειρα στημένης βάσης αναγνωριστικών υδροπλάνων, η οποία θα μπορούσε να αποβεί καθοριστική για την επερχόμενη σύγκρουση.
Στις 5 Μαΐου τα "Γιορκτάουν" και "Λέξινγκτον" συναντήθηκαν στο προκαθορισμένο σημείο του Ωκεανού, την ίδια στιγμή που οι ιαπωνικές δυνάμεις εισέρχονταν στην Θάλασσα των Κοραλλίων. Η δύναμη κρούσης, την οποία διοικούσε ο ναύαρχος Τακάγκι κινήθηκε προς τα νησιά του Σολομώντα και, στρίβοντας δυτικά, παρέκαμψε το νησί Ρένελ (Rennel Island) εισερχόμενη και αυτή στην Θάλασσα των Κοραλλίων στις 7 του ίδιου μήνα. Δύο ημέρες αργότερα, βομβαρδιστικά τύπου Β-17 εντόπισαν τον στόλο που προοριζόταν για την απόβαση στο Πορτ Μόρεσμπι και τον βομβάρδισαν από μεγάλο ύψος. Βομβαρδισμός κατά κινούμενων στόχων από παρόμοιο ύψος ήταν αναμενόμενο να μην επιφέρει στην ιαπωνική δύναμη ούτε ένα πλήγμα.
Ολόκληρη την ημέρα τα αεροσκάφη των αντίπαλων αεροπλανοφόρων ερευνούσαν για τον εντοπισμό των αντίπαλων σκαφών. Ο νεφοσκεπής ουρανός και η κακή ορατότητα δεν επέτρεψαν τον αλληλοεντοπισμό των αντιπάλων. Ο Φλέτσερ πήρε τότε μια σημαντική απόφαση: Απέσπασε τρία καταδρομικά και τα συνοδευτικά σκάφη τους από την κύρια δύναμή του, ανέθεσε τη διοίκηση της μικρής αυτής δύναμης, την οποία "βάπτισε" "Δύναμη κρούσεως 44" (Task Force 44) στον υποναύαρχο Τζον Κρέις (John Crace) δίνοντάς του την εντολή να βρεθεί στην πορεία του αποβατικού στόλου των Ιαπώνων και να την ανακόψει. Η δύναμη αυτή, μη διαθέτοντας αεροπορική κάλυψη, ήταν εξαιρετικά ευάλωτη σε τυχόν από αέρος ιαπωνικές επιθέσεις. Την επόμενη ημέρα τα αεροπλανοφόρα έστειλαν εκ νέου τα αναγνωριστικά τους. Αν και κανένας από τους αντιπάλους δεν εντόπισε την κύρια δύναμη του άλλου, εντοπίστηκαν δευτερεύοντες στόχοι: Οι Ιάπωνες βύθισαν το αντιτορπιλικό USS Sims και το ανεφοδιαστικό πετρελαιοφόρο USS Neosho. Οι Αμερικανοί στάθηκαν τυχερότεροι: Εντόπισαν το βοηθητικό αεροπλανοφόρο "Shoho" και κατάφεραν να το βυθίσουν, αν και με βαριές απώλειες. Στις 8 Μαΐου οι στόλοι ήρθαν επιτέλους σε επαφή: Οι Αμερικανοί εντόπισαν το μεγάλο αεροπλανοφόρο "Shokaku", το κτύπησαν τρεις φορές προκαλώντας πυρκαγιές στο σκάφος και θέτοντάς το εκτός μάχης. Το άλλο μεγάλο αεροπλανοφόρο, όμως, το "Zuikaku", έπεσε σε θύελλα που το προστάτευσε από αεροπορικές επιθέσεις κι έτσι υπέστη ασήμαντες μόνον ζημίες. Όταν η θύελλα πέρασε, τα ιαπωνικά αεροσκάφη έπληξαν και τα δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα. Το Γιόρκτάουν επλήγη από βόμβα και υπέστη ζημιές, αλλά το Λέξινγκτον, (το ισχυρότερο από τα δύο, το οποίο οι Αμερικανοί αποκαλούσαν "Λέιντι Λεξ") δέχθηκε πλήγματα και από βόμβες και από τορπίλες. Τα συνεργεία διάσωσης προσέτρεξαν στο πληγέν σκάφος και κατόρθωσαν να σβήσουν σχεδόν όλες τις πυρκαγιές που είχαν ξεσπάσει από τα πλήγματα. Η κατάσταση έμοιαζε να έχει τεθεί υπό έλεγχο, και αυτό ανέφερε και ο αξιωματικός ασφαλείας του σκάφους. Και ενώ οι Αμερικανοί πίστεψαν ότι το αεροπλανοφόρο τους είχε γλιτώσει, μια σειρά από ξαφνικές εκρήξεις πυρπόλησαν και κομμάτιασαν το σκάφος: Οφείλονταν στην ανάφλεξη των καυσίμων των αεροσκαφών που είχαν πληγεί. Η κατάσταση αποδείχτηκε άμεσα τόσο σοβαρή, ώστε διατάχθηκε η εγκατάλειψη του σκάφους. Παρόλ' αυτά, το σκάφος επέπλεε ακόμη και τελικά βυθίστηκε από φίλια τορπίλη.
Η απόφαση του Φλέτσερ για την δημιουργία της "Task Force 44" αποδείχτηκε σοφή: Ο στόλος του Ινούε, που προοριζόταν για την απόβαση στο Πορτ Μόρεσμπι, βλέποντας τις δυνάμεις του Κρέις να τον περιμένουν, διατάχτηκε από τον επικεφαλής υποναύαρχο Σιγκεγιόσι Ινούε να ανακρούσει πρύμνα. Η απόβαση στο λιμάνι της Νέας Γουινέας δεν πραγματοποιήθηκε.
Στις 9 Μαΐου ο ναύαρχος Τακάγκι διατάσσεται να εξαπολύσει αεροπορική επίθεση κατά των αμερικανικών δυνάμεων. Τα σκάφη του πράγματι απογειώνονται αλλά δεν καταφέρνουν να εντοπίσουν τον αμερικανικό στόλο και αναγκάζονται να επιστρέψουν άπρακτα. Η τελευταία αυτή έξοδος σηματοδοτεί και το τέλος της ναυμαχίας στην Θάλασσα των Κοραλλίων.
Συνέπειες
Θεωρητικά, η ναυμαχία ήταν τακτική νίκη των Ιαπώνων, οι οποίοι κατάφεραν να βυθίσουν ένα από τα ισχυρότερα αμερικανικά αεροπλανοφόρα, ένα αντιτορπιλικό (USS Sims), ένα πετρελαιοφόρο {USS Neosho} και να καταρρίψουν 69 αμερικανικά αεροσκάφη, προκαλώντας και 643 νεκρούς εν συνόλω. Αντίστοιχα, έχασαν ένα μικρό ελαφρύ αεροπλανοφόρο, ένα αντιτορπιλικό, τρία μικρά βοηθητικά πολεμικά σκάφη, 92 αεροσκάφη όλων των τύπων και υπέστησαν απώλειες 962 ζωών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στον Ειρηνικό Ωκεανό Κατηγορία:Ναυμαχίες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ναυμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Σαρλ - Μαρί Βιντόρ
Ο  Σαρλ-Μαρί Ζαν Αλμπέρ Βιντόρ (Charles-Marie Jean Albert Widor, 21 Φεβρουαρίου 1844 - 12 Μαρτίου 1937) ήταν Γάλλος οργανίστας και συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Βιντόρ γεννήθηκε στη Λυών, σε μια οικογένεια κατασκευαστών οργάνων και αρχικά σπούδασε μουσική εκεί με τον πατέρα του, Φρανσουά-Σαρλ Βιντόρ, μόνιμο οργανίστα του Σαν-Φρανσουά-ντε-Σαλ από το 1838 μέχρι το 1889. Ο Γάλλος κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων Αριστίντ Καβαγιέ-Κολλ, που συντέλεσε στην επαναφορά της τέχνης της κατασκευής εκκλησιαστικών οργάνων, ήταν φίλος της οικογένειας Βιντόρ. Κανόνισε να σπουδάσει ο ταλαντούχος νεαρός οργανίστας στις Βρυξέλλες το 1863 με τον Ζακ-Νικολά Λεμάν την τεχνική του εκκλησιαστικού οργάνου και με τον ηλικιωμένο Φρανσουά-Ζοζέφ Φετί, διευθυντή του Ωδείου των Βρυξελλών, συνθεση. Μετά από αυτήν την περίοδο σπουδών ο Βιντόρ μετακόμισε στο Παρίσι, όπου διέμεινε το υπόλοιπο της ζωής του. Στην ηλικία των 24 ετών ορίστηκε βοηθός του Καμίγ Σαιν-Σανς στην Εκκλησία της Μαγδαληνής.
Τον Ιανουάριο του 1870, μετά από συντονισμένες προσπάθειες των Καβαγιέ-Κολλ, Σαιν-Σανς και του Σαρλ Γκουνώ, ο 25-χρονος Βιντόρ ορίστηκε προσωρινός οργανίστας της εκκλησίας του Αγίου Σουλπικίου (Σαν-Σουλπίς) του Παρισιού, θέση με εξαιρετικό γόητρο για έναν οργανίστα. Το όργανο του Σαν-Σουλπίς ήταν το αριστούργημα του Καβαγιέ-Κολλ. Οι εκπληκτικές δυνατότητες του οργάνου αποδείχθηκαν έμπνευση για τον Βιντόρ. Παρά την "προσωρινότητα" της θέσης του, ο Βιντόρ παρέμεινε οργανίστας στον Σαν-Σουλπίς για περίπου 64 χρόνια, μέχρι το τέλος του 1933. Το 1934 τον διαδέχθηκε ο πρώην μαθητής και βοηθός του, Μαρσέλ Ντυπρέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Καθηγητές του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Ντε Κάιπ
Το Στάδιο Φέγενορντ (ολλανδικά: Feyenoord Stadion) ή Ντε Κάιπ (ολλ.: De Kuip) όπως είναι ευρέως γνωστό, είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Ρόττερνταμ της Ολλανδίας και είναι έδρα της Φέγενορντ.
Κατασκευή και πρώτα χρόνια
Η απόφαση για την κατασκευή του Ντε Κάιπ πάρθηκε το 1933, από τον πρόεδρο της Φέγενορντ, Λιν φαν Ζάντφλιτ, λόγω της μικρής χωρητικότητας του Στάδιου Κρομ Τσάντβεγκ. Τον Μάρτιο του 1934 η αρχιτεκτονική εταιρεία Brinkman & Van der Vlug προσκλήθηκε από τον πρόεδρο να αναλάβει την κατασκευή του γηπέδου και δύο μήνες μετά, τον Μάιο επιλέχτηκε το σχέδιο της ανέγερσης. Ο φαν Ζάντφλιτ, θέλοντας να υπάρχει μία πρόοδος στην κατασκευή του σταδίου, όταν ένα υπερκατασκευή ήταν έτοιμη, δοκιμαζόταν άμεσα. Έτσι το Ντε Κάιπ ολοκληρώθηκε σχετικά γρήγορα, στις 23 Ιουλίου 1936.
Παρ' όλο που το γήπεδο ήταν έτοιμο προς χρήση από τον Ιούλιο του 1936, τα εγκαίνια καθυστέρησαν λόγω του ότι οι δρόμοι που οδηγούσαν στο στάδιο δεν ήταν έτοιμοι. Όσο κατασκευάζονται οι δρόμοι, ο πρόεδρος, θέλοντας να είναι σίγουρος ότι το γήπεδο θα αντεπεξέλθει στις ανάγκες ενός αγώνα, καλεί 1.500 πεζοναύτες και άνεργους στο Ντε Κάιπ για να δοκιμαστούν οι αντοχές των κερκίδων. Η δοκιμή στέφτηκε με επιτυχία. Τελικά, στις 27 Μαρτίου 1937 διεξάγεται ο πρώτος αγώνας της Φέγενορντ στο Ντε Κάιπ: 40.000 φίλαθλοι παρακολούθησαν έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο την βελγική Μπέρσχοτ, όπου και την νίκησε με 5-2. Στις 2 Μαΐου του ίδιου έτους διεξήχθη ο πρώτος διεθνής αγώνας στο γήπεδο ανάμεσα στην Ολλανδία και στο Βέλγιο (1-0) Η Ολλανδία έχει αγωνιστεί πάνω από 100 φορές στο Ντε Κάιπ.
Κίνδυνοι κατεδάφισης και ανακαίνιση
Το 1941 το Ντε Κάιπ κινδύνεψε με κατεδάφιση από τους Γερμανούς ναζί για να αξιοποιηθεί ο χάλυβας του σκελετού του γηπέδου για πολεμική βιομηχανία. Το 1984, λόγω υποψηφιότητας της Ολλανδίας για την φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων 1992, ο δήμος του Ρότερνταμ είχε σχεδιάσει την κατασκευή ενός Ολυμπιακού Σταδίου στη θέση του Ντε Κάιπ. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1994, λόγω διάβρωσης του σκελετού του γηπέδου, υπήρχε κίνδυνος κατεδάφισης, η οποία αποφεύχθηκε, καθώς το στάδιο ανακαινίστηκε. Η ανακατασκευή αυτή κόστισε 120.000.000 φιορίνια, αλλάζοντας την όψη του γηπέδου καθώς τοποθετήθηκε σκέπαστρο όπως και νέες πύλες εισόδου, αυξήθηκε ο αριθμός των καθισμάτων (από 40.000 σε 51.117) ενώ έγιναν και έργα υποδομής, όπως νέα αποδυτήρια, αγωγοί αποχέτευσης, καταστήματα και χώροι για τους υπαλλήλους.
Νέα χιλιετία και Euro 2000
Το 2000 φιλοξένησε τον τελικό του Euro 2000, το οποίο συνδιοργάνωσαν η Ολλανδία και το Βέλγιο. Το Ντε Κάιπ επιλέχτηκε να φιλοξενήσει αγώνες του, καθώς και τον τελικό της διοργάνωσης, όπου η Γαλλία επικράτησε με 2-1 της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Φέγενορντ Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2000
Άλεριχ
Ο Άλεριχ (γερμ. Ahlerich, 1971-1992) υπήρξε ίππος που απέσπασε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες.