cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέρβελ
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης απο τους Αραβες και υπόλοιπη ζωή
΄ thumb|250px|right|Ο [[Ιππέας της Μαντάρα.]] Στις 25 Μαίου 717 ο Λέων Γ΄ ο Ισαυρος στέφθηκε αυτοκράτορας του Βυζαντίου. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου οι Αραβες υπό τον Μασλαμά ιμπν Μαρβάν πέρασαν τα Δαρδανέλλια και πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη με 200.000 άνδρες. Σύμφωνα με αραβικές πηγές ο στόλος τους αποτελείτο από 2.500 πλοία. Ο Λέων Γ' ζήτησε τη βοήθεια του Τερβέλ προκειμένου να λύσει την πολιορκία επικαλούμενος τη συνθήκη ειρήνης μεταξύ Βυζαντίου και Βουλγαρίας που υπεγράφη το 716 και εκείνος συμφώνησε. Η πρώτη σύγκρουση μεταξύ Βουλγάρων και Αράβων έληξε με βουλγαρική νίκη. Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας οι Βούλγαροι εμφανίστηκαν στα μετόπισθεν των Αράβων και μεγάλο μέρος του στρατού τους καταστράφηκε ενώ το υπόλοιπο παγιδεύθηκε. Οι Αραβες κατασκεύασαν δύο τάφρους γύρω από το στρατόπεδό τους για να αντιμετωπίσουν τον βουλγαρικό στρατό και τα τείχη της πόλης. Επέμειναν στην πολιορκία παρά το δριμύ χειμώνα με 100 μέρες χιονόπτωσης. Την άνοιξη το βυζαντινό ναυτικό κατέστρεψε τον αραβικό στόλο, που είχε φθάσει με νέα εφόδια κα εξοπλισμό, ενώ μια βυζαντινή στρατιά νίκησε τις αραβικές ενισχύσεις στη Βιθυνία. Τελικά στις αρχές του καλοκαιριού οι Αραβες παρέσυραν τους Βουλγάρους σε μάχη, αλλά υπέστησαν συντριπτική ήττα. Σύμφωνα με το Θεοφάνη τον Ομολογητή οι Βούλγαροι έσφαξαν στη μάχη αυτή περίπου 22.000 Αραβες. Λίγο αργότερα οι Αραβες έλυσαν την πολιορκία. Η νίκη Βυζαντινών και Βουλγάρων του 718 και η νίκη του Φράγκου βασιλιά Κάρολου Μαρτέλου στη Μάχη του Πουατιέ (732) ανέκοψε τη μουσουλμανική εισβολή στο εσωτερικό της Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Ντούλο Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Το Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision, ήταν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα που οργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) για τον εορτασμό της πεντηκοστής επετείου του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision και να καθορίσει τη πιο δημοφιλή συμμετοχή του Διαγωνισμού, εδώ και πενήντα χρόνια. Με τους παρουσιαστές να είναι οι Κατρίνα Λέσκανιτς και ο Ρέναρς Κάουπερς, ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στην Αρένα Φόρουμ της Κοπεγχάγης, στις 22 Οκτωβρίου 2005. Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας που τον φιλοξένησε ήταν η DR. Δεκατέσσερα τραγούδια μισού αιώνα του Διαγωνισμού, που επιλέχθηκαν μέσα από μια διαδικτυακή δημοσκόπηση και από μια κριτική επιτροπή, δημιούργησαν το γεγονός.
Τριάντα μία χώρες-μέλη της EBU μετέδωσαν τη συναυλία (αν και κυρίως η, η και το  δεν το έκαναν) και η τηλεψηφοφορία και οι κριτικές επιτροπές σε αυτές τις χώρες αποφάσισαν τον νικητή. Συνολικά 2,5 εκατομμύρια ψήφοι δόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης. Την εκδήλωση κέρδισε το σουηδικό συγκρότημα ABBA, που δεν παρευρέθηκε, με το τραγούδι "Waterloo". Το συγκρότημα είχε αρχικά κερδίσει τον Διαγωνισμό για τη Σουηδία το 1974.
Για να συμπέσει με την εκδήλωση, η EBU κυκλοφόρησε δύο διπλά CD σε άλμπουμ με τραγούδια της Eurovision από τα προηγούμενα πενήντα χρόνια. Κυκλοφόρησαν επίσης δύο DVD με πρωτότυπες εκτελέσεις αυτών των τραγουδιών της Eurovision.
Οργάνωση
Τον Νοέμβριο του 2002, ο Jürgen Meier-Beer από την Ομάδα Αναφοράς της EBU ανακοίνωσε σχέδια για τη διοργάνωση ενός ειδικού ιωβηλαίου προγράμματος το 2005 για τον εορτασμό της 50ής επετείου του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Εκείνη την εποχή δεν ανακοινώθηκε κανένας ραδιοτηλεοπτικός φορέας, με τον γερμανικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Norddeutscher Rundfunk (NDR) και τον ολλανδικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Nederlandse Omroep Stichting (NOS) σύμφωνα με πληροφορίες ως πιθανούς οικοδεσπότες.
Ραδιοτηλεοπτικός φορέας
Τον Ιούνιο του 2004, η EBU ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να πραγματοποιήσει συναυλία για να γιορτάσουν τα πενήντα χρόνια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision. Η εκδήλωση επρόκειτο να πραγματοποιούταν στις 16 Οκτωβρίου 2005 στη Βασιλική Αίθουσα Αλβέρτου (Royal Albert Hall) στο Λονδίνο της Αγγλίας. Το BBC ήταν έτοιμο να φιλοξενήσει τη συναυλία. Η Βασιλική Αίθουσα Αλβέρτου δεν ήταν όμως διαθέσιμη. Έτσι, τον Αύγουστο του 2004, η EBU ανακοίνωσε ότι η DR θα φιλοξενήσει αντ' αυτού το συμβάν. Ο τηλεοπτικός επόπτης του διαγωνισμού Σβάντε Στοκσέλιους είπε ότι η προηγούμενη εμπειρία της Δανίας στο να φιλοξενεί διαγωνισμούς της Eurovision (είχε φιλοξενήσει τον Διαγωνισμό του 2001 και τον πρώτο Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2003) ασκούσαν επιρροή στην επιλογή της Ένωσης.
Επιλογή χώρου και φιλοξενία
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2005, η DR ανακοίνωσε ότι η Κατρίνα Λέσκανιτς και ο Ρέναρς Κάουπερς θα παρουσιάσουν την συναυλία. Η Λέσκανιτς ήταν η τραγουδίστρια που κέρδισε για το Ηνωμένο Βασίλειο το. Ο Κάουπερς είναι ο βασικός τραγουδιστής του λετονικού συγκροτήματος Brainstorm, το οποίο εκπροσώπησε τη Λετονία στο ντεμπούτο της στο Διαγωνισμό του. Εισιτήρια για τη συναυλία βγήκαν προς πώληση στις 22 Αυγούστου 2005 από τις 10:00 (Κεντρική Ώρα Ευρώπης) και εξαντλήθηκαν μέσα σε μία ώρα. Το γεγονός παρακολούθησαν 6,000 άτομα στην αρένα.
Συμμετέχουσες χώρες
Δεκατέσσερα τραγούδια αγωνίστηκαν στο Congratulations. Τον Μάιο του 2005 η EBU άνοιξε μια ψηφοφορία στον ιστότοπό της για να αποφασίσει δέκα τραγούδια που θα διεκδικούσαν τη διοργάνωση. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν δύο αγαπημένα τους τραγούδια από κάθε μία από πέντε δεκαετίες: 1956-1965, 1966-1975, 1976-1985, 1986 έως 1995 και 1996-2005. Τα υπόλοιπα τέσσερα τραγούδια θα επιλεγούν από την Ομάδα αναφοράς της EBU.
Στις 16 Ιουνίου 2005 ανακοινώθηκαν τα δεκατέσσερα επιλεγμένα τραγούδια, αν και δεν δόθηκε καμία ένδειξη ως προς το ποια είχαν επιλεγεί διαδικτυακά και ποια από την ομάδα αναφοράς. Έντεκα από τα δεκατέσσερα τραγούδια ήταν νικητές της Eurovision. Μόνο το "Nel blu di pinto di blu", το "Congratulations" και το "Eres Tú" (που όλα τερμάτισαν στις τρεις πρώτες θέσεις στο διαγωνισμό) δεν ήταν. Δύο χώρες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, εκπροσωπήθηκαν δύο φορές στη λίστα. Ο Τζόνι Λόγκαν, ο οποίος κέρδισε το διαγωνισμό δύο φορές για την Ιρλανδία ως τραγουδιστής, είχε δύο από τα τραγούδια του που εμφανίστηκαν στον κατάλογο.
Ημιτελικός (Πρώτος Γύρος)
Και οι 31 χώρες που μεταδίδουν τον διαγωνισμό ψήφισαν στον πρώτο γύρο. Τα πέντε τραγούδια που σημειώνονται με πορτοκαλί προκρίθηκαν στον δεύτερο και τελευταίο γύρο.
Τελικός (Δεύτερος Γύρος)
Και οι 31 χώρες που μεταδίδουν τον διαγωνισμό ψήφισαν στον δεύτερο γύρο.
Παραστάσεις
Η συναυλία ξεκίνησε με τη γνωστή μουσική της Eurovision "Te Deum " που ακολουθήθηκε από ένα μήνυμα από τον Cliff Richard. Μετά από ένα γρήγορο μοντάζ όλων των 14 τραγουδιών, η ορχήστρα άρχισε να παίζει το "Ding-A-Dong" (Ολλανδία 1975), με χορευτές επί σκηνής. Συνεχίστηκαν το "A-Ba-Ni-Bi " (Ισραήλ 1978), το "Le dernier qui a parle" (Γαλλία 1991), και τέλος, το "Dschinghis Khan" (Γερμανία 1979), που επίσης συνοδεύτηκαν από χορογραφία. Τέλος, η Κατρίνα Λέτσκανιτς (παρουσιάστρια της βραδιάς μαζί με τον Ρέναρς Κάουπερς), παρουσίασε το τραγούδι που είχε εκτελέσει το 1997 στο Δουβλίνο, το "Love Shine a Light" (Ηνωμένο Βασίλειο 1997), που παρουσιάστηκε με τις σημαίες όλων των χωρών που είχαν συμμετέχει μέχρι εκείνη τη χρονιά στο Διαγωνισμό.
Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής, μερικά highlights παρουσιάστηκαν τα οποία έδειξαν μοντάζ διαφόρων παραστάσεων της Eurovision που ήταν ή ενδιαφέρουσες. Υπήρχαν 6 ποικιλίες, που περιχράφτηκαν από τους παρουσιαστές ως «νικητές», «πολιτική, τόλμη, μεγαλύτερο από τη ζωή», «χαριτωμένοι άνδρες», «αξέχαστες ερμηνείες χορών», «δύναμη κοριτσιών» και «κοντινές δεύτερες θέσεις». Μια σειρά από υψηλού προφίλ καλλιτέχνες της Eurovision επέστρεψαν για να βοηθήσουν την παρουσίαση των 14 τραγουδιών. Αυτοί ήταν οι: Καρόλα, Μασσιέλ, Ντάνα Ιντερνάσσιοναλ, Μπίρθε Γουίλκε, Άνν-Μαρί Νταβίντ, Σάντρα Κίμ, Ελισσάβετ Αντρεάσσεν, Χάνα Κρόγκ, Αδελφοί Όλσεν, Εμίλια Κόκιτς, Μαρί Μυριάμ, Σερτάμπ Ερενέρ, Έλενα Παπαρίζου, Νικόλ και Ουγκό, Τσέριλ Μπέικερ και Λις Άσια. Ο Κλιφ Ρίτσαρντ και η Νικόλ έδωσαν προηχογραφημένα μηνύματα καθώς δεν μπόρεσαν να παραστούν.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης, υπήρξαν πολλές παρουσιάσεις από προσκεκλημένους καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας και της καταμέτρησης των ψήφων. Αυτά αποτελούνταν από τη φινλανδική χορωδία Mieskuoro Huutajat, το Riverdance (χορός της Eurovision του 1994), ο Ronan Keating (ο συνδιοργανωτής του 1997) και ο Τζόνι Λόγκαν, τραγουδώντας το νέο single του "Όταν μια γυναίκα αγαπά έναν άνθρωπο", καθώς και μια εμφάνιση από το βελγικό δίδυμο του 1973, Νικόλ και Ουγκό.
Υπήρχαν τρεις ανάμεικτες μουσικές (medleys), που αποτελούσαν κάποια τραγούδια διοργανώσεις του παρελθόντος. Η πρώτη αποτελούνταν από τους: Dana International, τραγουδώντας το Parlez - vous Francais (Baccara για το Λουξεμβούργο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1978), η Carola Haggkvist, τραγουδώντας το Främling (Σουηδια 1983, 3η θέση), η Alsou, τραγουδώντας το "Solo" (Ρωσία 2000, 2η θέση), ο Fabrizio Faniello, τραγουδώντας το "Another Summer Night" (Μάλτα 2001, 9η θέση), η Marie Myriam, το τραγούδι "L'amour est bleu" (Βίκυ Λέανδρος, Λουξεμβούργο 1967, 4η θέση), ο Richard Herrey το τραγούδι "Let Me Be The One" (The Shadows, Ηνωμένο Βασίλειο 1975) και τέλος, ο Thomas Thordarson τραγουδώντας το "Vi Maler Byen Rød" (Birthe Kjær, Δανία 1989).
Η δεύτερη αποτελούνταν από τους: Gali Atari με το τραγούδι Hallelujah (Ισραήλ 1979, 1η θέση), οι Bobbysocks, με το τραγούδι La Det swinge (Νορβηγία 1985, 1η θέση), η Anne-Marie David, με το τραγούδι Après Toi (Βίκυ Λέανδρος, Λουξεμβούργο 1972, 1η θέση), η Λις Άσια, με το τραγούδι Refrain (Ελβετία 1956, 1η θέση, το πρώτο νικητήριο τραγούδι της Eurovision), η Sandra Kim, με το τραγούδι Non ho l'Eta (Gigliola Cinquetti, Ιταλία 1964, 1η θέση) και τέλος, οι Bucks Fizz, με το τραγούδι Making Your Mind Up (Ηνωμένο Βασίλειο 1981, 1η θέση).
Η τελευταία ανάμεικτη μουσική τραγουδήθηκε από την Eimear Quinn, τον Charlie McGettigan, τον Jakob Sveistrup και την Linda Martin, τους νικητές της Eurovision του 1996, του 1994 και του 1992, και (στην περίπτωση του Sveistrup), ο εκπρόσωπος της Δανίας το 2005. Και οι τέσσερις ενέργησαν ως εφεδρικοί τραγουδιστές κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Αποτελέσματα
Στο "Congratulations", χρησιμοποιήθηκαν και οι κριτικές επιτροπές και η τηλεψηφοφορία, έχοντας και τα δύο ίση επιρροή στην ψηφοφορία. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ο αριθμός των τραγουδιών μειώθηκε σε πέντε. Κάθε χώρα δίνει βαθμούς από 1 έως 8, 10 και στη συνέχεια, 12 στα δέκα πιο αγαπητά τραγούδια τους. Σε αντίθεση με το Διαγωνισμό, οι τηλεθεατές είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν για τα τραγούδια που εκπροσωπούσαν τη χώρα τους. Τα πέντε κορυφαία τραγούδια υποβλήθηκαν στη συνέχεια σε έναν άλλο γύρο της ψηφοφορίας, όπου απονεμήθηκαν μόλις έξι πόντους και άνω. Η ψηφοφορία διεξήχθη σε ιδιωτικό, και τα αποτελέσματα δεν είχαν ανακοινωθεί μέχρι μετά την παράσταση. Το τραγούδι με τους περισσότερους πόντους στο δεύτερο γύρο ήταν ο νικητής.
Αν και τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας είναι γνωστά, οι πλήρης ψήφοι δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα από την EBU μέχρι σήμερα. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 βγήκαν στην κυκλοφορία τα λεπτομερή αποτελέσματα.
Πίνακας σκορ
Τόσο η κριτική επιτροπή όσο και η τηλεψηφοφορία χρησιμοποιήθηκαν στο Congratulations, και τα δύο είχαν ίση επιρροή στην ψήφο. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ο αριθμός των τραγουδιών μειώθηκε σε πέντε. Κάθε χώρα απένειμε βαθμούς από έναν έως οκτώ, μετά δέκα και τελικά δώδεκα για τα δέκα πιο δημοφιλή τραγούδια της. Σε αντίθεση με τον ίδιο τον Διαγωνισμό, οι θεατές είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν τραγούδια που αντιπροσώπευαν τη χώρα τους. Στη συνέχεια, τα πέντε κορυφαία τραγούδια υποβλήθηκαν σε άλλον γύρο ψηφοφορίας, όπου απονεμήθηκαν μόνο από τους έξι βαθμούς και άνω. Η ψηφοφορία διεξήχθη ιδιωτικά και τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν μόνο μετά το σόου. Το τραγούδι με τους περισσότερους βαθμούς στον δεύτερο γύρο ήταν το νικητήριο.
Ο ολοκληρωμένος πίνακας σκορ έχει ως εξής:
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη των μέγιστων 12 βαθμών κάθε χώρας που απονέμεται στον πρώτο γύρο:
Ακολουθεί μια περίληψη των μέγιστων 12 βαθμών κάθε χώρας που απονέμεται στον δεύτερο γύρο:
Διεθνής αναμετάδοση και ψηφοφορία
Συνολικά τριάντα τέσσερις χώρες μετέδωσαν την παράσταση, αλλά μόνο τριάντα δύο συμμετείχαν στη σχετική ψηφοφορία. Οι χώρες που μετέδωσαν το διαγωνισμό ζωντανά και είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν ήταν οι:
Οι χώρες που μετέδωσαν το διαγωνισμό, οι οποίες καθυστέρησαν και ως εκ τούτου έχασαν το δικαίωμα ψήφου ήταν οι:
Το BBC (Ηνωμένο Βασίλειο), το RAI (Ιταλία) και το France Télévisions (Γαλλία) επέλεξαν να μην μεταδώσουν την παράσταση. Ο Søren Therkelsen, ο αρχισυντάκτης της εκδήλωσης, είπε ότι ήταν «απογοητευμένος» για την απόφαση των ραδιοτηλεοπτικών φορέων να μην μεταδώσουν την παράσταση.
Διεθνές χώρες, οι οποίες μετέδωσαν το διαγωνισμό
Μη συμμετέχουσες χώρες
Χώρες που έχουν προηγουμένως αγωνιστεί αλλά δεν συμμετείχαν στη μετάδοση ή στην ψηφοφορία του διαγωνισμού:
Τα κανάλια BBC (Ηνωμ. Βασίλειο), RAI (Ιταλία) και France Télévisions επέλεξαν να μην εκπέμψουν το γεγονός. Ο Σόρεν Θέρκελσεν, ο υπεύθυνος επεξεργασίας της εκδήλωσης, δήλωσε ότι "απογοητεύτηκε" από την απόφαση των ραδιοτηλεοπτικών φορέων να μην μεταδώσουν την εκπομπή. Το BBC αποφάσισε να μην μεταδώσει την εκδήλωση θεωρώντας ότι ήταν πολύ απομακρυσμένη από τις προτιμήσεις του βρετανικού κοινού.
Μουσική ανάμειξη των φωνητικών
(* Έτοιμα βίντεο)
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Επέτειοι
Γκοφραίντ μακ Σιθριούκ
Ο Γκοφραίντ μακ Σιθριούκ (Gofraid mac Sitriuc, ... - 951), βασιλιάς του Δουβλίνου ήταν γιος του Σιθρίκ Κες, αδελφός του Αμλάιμπ Κουαράν και δισέγγονος του Αιμάρ η δυναστεία του οποίου κυβέρνησε μεγάλα τμήματα της Βρετανίας και της Ιρλανδίας τον 10ο αιώνα. Ο Γκοφραίντ έγινε βασιλιάς του Δουβλίνου μετά τον θάνατο του ξαδέλφου του Μπλακέρ μακ Γκοφρίθ που έπεσε σε μάχη εναντίον του Κονγκαλάχ μακ Μαε Μίθιγκ του Υψηλού βασιλιά της Ιρλανδίας (948), ο στρατός του Δουβλίνου υπέστη σοβαρά πλήγματα στην μάχη, χιλιάδες σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.
Μια αιματηρή ήττα ακολούθησε (950) μετά την συμμαχία του Γκοφραίντ με τον Κονγκαλάχ εναντίον του υψηλού βασιλιά Ρουαντρι ουα Κανναναίν, ο Γκοφραίντ επιτέθηκε στον Ρουαντρι στις 30 Νοεμβρίου 950 σε μια απροδιόριστη θέση ανάμεσα στους ποταμούς Μπόιν και Λίφφει. Ο Ρουαντρι και ένας από τους γιους του σκοτώθηκαν στην μάχη αλλά παρ'όλα αυτά η ήττα κατέληξε σε βαρύτατη συντριβή για τον Γκοφραίντ με τον στρατό του Δουβλίνου, ο ίδιος σώθηκε και κατόρθωσε να δραπετεύσει. Τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι οι νεκροί από τον στρατό του Δουβλίνου ήταν 2.000 ενώ άλλες Ιρλανδικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό στις 6.000, πιθανότατα ο Γκοφραίντ να προδόθηκε από τον Κονγκαλάχ επειδή μερικές πηγές τον παρουσιάζουν σαν θύμα. Οι τύχες του Γκοφραίντ είχαν βελτιωθεί το 951 από τις επιδρομές και τις λεηλασίες σε διάφορα μοναστήρια της Ιρλανδικής ενδοχώρας όπως το αβαείο του Κελλς, τα Χρονικά του Ούλστερ αναφέρουν ότι από το Κελλς μονάχα είχε κατάσχει "τρεις χιλιάδες άνδρες αιχμαλώτους, μεγάλο αριθμό από βοοειδή, άλογα, και λάφυρα από χρυσό και ασήμι". Οι αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν με λύτρα ή πουλήθηκαν σαν δούλοι, τα βοοειδή χρησιμοποιήθηκαν σαν τροφή για τον πληθυσμό του Δουβλίνου και τα υπόλοιπα λάφυρα χρησιμοποιήθηκαν για την χρηματοδότηση οχυρώσεων στην άμυνα της πόλης. Τα χρονικά καταγράφουν αμέσως μετά θανατηφόρα επιδημία στον πληθυσμό της πόλης του Δουβλίνου ή οποία περιγράφεται με τις περισσότερες πηγές σαν λέπρα ή δυσεντερία, από την επιδημία βρήκε τον θάνατο και ο ίδιος ο Γκοφραίντ, οι πηγές το περιγράφουν σαν θεία δίκη για την λεηλασία του αβαείου του Κελλς. Ο αδελφός του Γκοφραίντ Αμλάιμπ Κουαράν τον διαδέχθηκε στον θρόνο του Δουβλίνου το 952.
Πηγές
Κατηγορία:Ουί Αιμάρ
Βαλδουίνος Δ΄ της Φλάνδρας
thumb|right|250px|Βαλδουίνος ο Γενειοφόρος Ο Βαλδουίνος Δ΄ της Φλάνδρας ή Βαλδουίνος ο Γενειοφόρος (Boudewijn IV van Vlaanderen, 980 – 30 Μαΐου 1035), Κόμης της Φλάνδρας (987 – 1035) ήταν γιος και διάδοχος του Αρνούλφου Β΄ της Φλάνδρας και της Ροζάλας της Λομβαρδίας από τον Οίκο της Ιβρέας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του (987) υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ροζάλας που παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας.
Στροφή του ενδιαφέροντος για την Γαλλική Φλάνδρα
Σε αντίθεση με τους προκατόχους του ο Βαλδουίνος ο Γενειοφόρος έστρεψε το ενδιαφέρον του στην ανατολή και στον βορά αφήνοντας τις νότιες περιοχές της κομητείας στα χέρια του υποτακτικού του κόμητος του Γκουίν και του Σεν Πόλ. Στα βόρεια παραχώρησε τη Ζηλανδία στον αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄ με ανταλλάγματα την Βαλανσιέν στην ανατολική όχθη του ποταμού Σκάλδη και τμήματα του Καμπραί όπως το Σεν Ομέρ και το βόρειο Τερνουά (1120). Στην Γαλλική Φλάνδρα η κυριαρχία του Βαλδουίνου ήταν αναμφισβήτητη, οργάνωσε μεγάλο αποικισμό κατά μήκος των βαλτότοπων της ακτής της Φλάνδρας επεκτείνοντας την πόλη και το λιμάνι της Μπρυζ. Ο Βαλδουίνος ο Γενειοφόρος πέθανε σε ηλικία 55 ετών (30 Μαΐου 1035).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ογίβη των Αρντέν, κόρη του Φρειδερίκου κόμη τού Μόσελγκαου, με την οποία απέκτησε:
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ελεονώρα της Νορμανδίας, κόρη του Ριχάρδου Β΄ δούκα της Νορμανδίας, με την οποία απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας
Λεβέντικος
Ο λεβέντικος (της Λευτεριάς) είναι παραδοσιακός χορός της Δυτικής Μακεδονίας και μάλιστα ο πιο διαδεδομένος στο νομό Φλώρινας και λιγότερο στην Έδεσσα. Είναι γνωστός και στην Αλβανία αλλά και στη Βόρεια Μακεδονία.
Ονομασία
Είναι γνωστός επίσης ως λυτός ή αμολυτός και χορεύεται από άνδρες και γυναίκες.
Οι Έλληνες της Μακεδονίας τον λένε πουσνότο που σημαίνει χαλαρός, λυτός, ενώ σε τοπικές διαλέκτους του νομού Φλώρινας είναι γνωστός ως πούστσενο ή πούστσενοτο (και εννοούν ελεύθερος). Η ονομασία πούστσενο παράγεται από το ρήμα «πούστσαμ» της τοπικής γλώσσας ιδίωμα, που σημαίνει ότι αφήνω κάτι ελεύθερο, κάτι που μέχρι τώρα κρατούσα περιορισμένο.
Σε ορισμένα χωριά όπου ζουν Αρβανίτες συναντάται με το όνομα Μπεράτσε ή Μπαϊράτς και τον χορεύουν με ελαφρώς διαφοροποιημένα βήματα.
Πώς χορεύεται
Είναι μικτός κυκλικός χορός που χορεύεται σε ξεχωριστούς κύκλους από τους άνδρες και τις γυναίκες ή στον ίδιο κύκλο, μπαίνουν πρώτα όλοι οι άνδρες και ακολουθούν οι γυναίκες. Η λαβή των χεριών είναι, συνήθως, από τις παλάμες στο ύψος των ώμων με λυγισμένους τους αγκώνες, ενώ στο χωριό Νίκη του Νομού Φλώρινας, η λαβή γίνεται από τον καρπό.
Υπάρχουν πολλές μελωδίες, έχουν καταγραφεί εννέα απ' αυτές, αλλά σε καμία δεν έχουν σωθεί λόγια τραγουδιού. Χαρακτηριστικό γνώρισμά του χορού αυτού είναι ότι η μελωδία και ο χορός στα μέτρα τους δεν ταυτίζονται.
Συναντώνται παραλλαγές του χορού στα πεδινά και στα ορεινά χωριά. Επίσης, υπάρχει μια διαφορετική παραλλαγή στο γρήγορό του μέρος. Στις Πρέσπες χορεύεται εντελώς διαφορετικά και με άλλα βήματα, ενώ η μελωδία παραμένει η ίδια. Ο πρώτος και ο τελευταίος χορευτής κάνουν τσαλίμια και συνηθίζεται να πηγαίνει ο πρώτος δίπλα στη ντάμα του, κάνοντας μια στροφή από δεξιά και να "την χορεύει".
Στους γάμους της δυτικής Μακεδονίας ο χορός αυτός χορεύεται πρώτος-πρώτος, όπως επίσης και σε γιορτές ή σε κάθε άλλη ευκαιρία. Στα βήματα του Πούστσενο χορεύονται κι άλλοι χοροί οι οποίοι συνήθως παίρνουν την ονομασία από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους: πεταχτός, ζωηρός, πηδηκτός, στρωτός, αργός, ή από το όνομα του πρωτοχορευτή που τον προτιμά: Σούμπουβοτο (του Σούμπου), Στάμκοβοτο (του Στάμκου).
Μουσικά όργανα
Αρχείο:Λεβέντικος (αράπτσκα)-1424.wav Αρχείο:Λυτός Φλώρινας-1497.wav Η μελωδία του λεβέντικου ενδεικτικά παίζεται με τα εξής μουσικά όργανα: κλαρίνο, ταμπούρλο, τρομπέτα, ακορντεόν και νταούλι, νταχαρέ, λύρα, ζουρνά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακοί χοροί
Σάντα Μαρία α Μόντε
Η Σάντα Μαρία α Μόντε (ιταλικά: Santa Maria a Monte) είναι comune στην Επαρχία της Πίζας στην ιταλική περιοχή της Τοσκάνης. Η πόλη βρίσκεται σε απόσταση περίπου 45 χιλιομέτρων δυτικά της Φλωρεντίας και περίπου 25 χιλιομέτρων ανατολικά της Πίζας.
Ιστορία
Ιδιαιτέρως γνωστή για την στρατηγικής σημασίας θέση της (η λοφώδης θέση της την καθιστούσε ικανότερη στην άμυνα απέναντι σε επιτιθέμενα στρατεύματα), η Σάντα Μαρία α Μόντε αποτελούσε πάντοτε πεδίο διαμάχης μεταξύ των πόλεων της Τοσκάνης, αναφορικά με τον έλεγχό της. Ως αποτέλεσμα, η Σάντα Μαρία α Μόντε πέρασε από τον έλεγχο της Λούκα σε αυτόν της Φλωρεντίας και, τελικά, προσαρτήθηκε στα ελεγχόμενα από την Πίζα εδάφη. Σημαντικό της αξιοθέατο είναι η Κάζα Καρντούτσι, όπου λέγεται ότι ο Ιταλός ποιητής Τζιοσουέ Καρντούτσι πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Χωριά
Το Καππελλέττο είναι αγροτικό χωριό με πληθυσμό περίπου 100 κατοίκων, ο οποίος συνεχώς αυξάνεται. Το Καππελλέττο βρίσκεται στην εξοχή κοντά σε δασώδη περιοχή.
Το χωριό και località του Φαλόρνι έχει περίπου 120 κατοίκους (2005) και βρίσκεται περίπου 80 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Στα περίχωρα του Φαλόρνι βρίσκεται μεγάλη έκταση δασών και καλλιεργήσιμων εκτάσεων, κυρίως ελαιοφυτίες. Το χωριό αυτό βρίσκεται σε χαμηλούς δασώδεις λόφους που είναι γνωστοί με την ονομασία Κερμπάϊε. Η μοναδική επιχείρηση που λειτουργεί στο χωριό είναι ένα εστιατόριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Πάτρικ Κουτρόνε
Ο Πάτρικ Κουτρόνε (ιταλικά: Patrick Cutrone, γενν. στις 3 Ιανουαρίου 1998) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Φιορεντίνα, με δανεισμό από τη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς.
Μίλαν
Γεννήθηκε στο Κόμο και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε νεαρή ηλικία. Το 2005, ο 7χρονος, τότε, Κουτρόνε ξεκίνησε τη νεανική σταδιοδρομία στο ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Παρεντιένσε. Το καλοκαίρι του 2007, πέρασε δοκιμαστικά στις Ίντερ, Μόντσα και Μίλαν. Στις 29 Ιουνίου 2007, έγινε επίσημα μέλος των ακαδημιών της Μίλαν, όπου πέρασε τα επόμενα δέκα χρόνια, περνώντας σταδιακά από όλες τις ηλικιακές κατηγορίες μέχρι την ομάδα U19 (Primavera).
Τον Ιανουάριο του 2017, προήχθη στην πρώτη ομάδα. Στις 21 Μαΐου 2017, έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α, στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της Μπολόνια, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Τζεράρ Ντεουλοφέου στο 85ο λεπτό. Επίσης, σε αυτό τον αγώνα, δέχτηκε την πρώτη του κίτρινη κάρτα στην επαγγελματική του σταδιοδρομία.
Το καλοκαίρι του 2017, το ηγούμενο από Κινέζους διοικητικό συμβούλιο της ομάδας, δαπάνησε πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ για μεταγραφές, αποκτώντας συνολικά 11 νέους παίκτες, εκ των οποίων οι δύο ήταν οι επιθετικοί Αντρέ Σίλβα και Νίκολα Κάλινιτς. Έτσι, για να αυξήσει το χρόνο παιχνιδιού του, είχε προταθεί στον Κουτρόνε να αγωνιστεί ως δανεικός σε μία ομάδα χαμηλότερου βεληνεκούς της Σέριε Α, όμως αρνήθηκε.
Στις 27 Ιουλίου 2017, επιλέχθηκε για πρώτη φορά στο βασικό σχήμα, στη νίκη με 1-0 επί της ρουμανικής Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα, για τα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ 2017-18. Στις 3 Αυγούστου 2017, σημείωσε το πρώτο γκολ του για τη Μίλαν, στον επαναληπτικό αγώνα εναντίον της Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα, ο οποίος έληξε 2-0 υπέρ της ιταλικής ομάδας. Στις 20 Αυγούστου το 2017, σημείωσε το πρώτο του γκολ στη Σέριε Α στη εκτός έδρας νίκη με 0-3 επί της Κροτόνε. Στις 24 Αυγούστου 2017, σημείωσε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης, στην εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Σκεντίγια, για τα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ και στις 28 Σεπτεμβρίου, σημείωσε το νικητήριο γκολ, στα τελευταία λεπτά του νικηφόρου αγώνα με 3-2 επί της Ριέκα, για τη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ. Περνώντας ως αλλαγή στον αγώνα του Κυπελλου εναντίον της τοπικής ανταγωνίστριας, Ίντερ, ο Κουτρόνε σημείωσε το νικητήριο γκολ, το οποίο ήταν το πρώτο του γκολ στο Ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα.
Στις 28 Ιανουαρίου 2018, σημείωσε ένα γκολ στην αρχή του εντός έδρας αγώνα εναντίον της Λάτσιο. Αρχικά, το γκολ θεωρήθηκε ότι ήταν μια κεφαλιά, από τον διαιτητή και τους παίκτες της Λάτσιο. Ωστόσο, μετά τη λήξη του αγώνα, κατέστη σαφές ότι μετά από το ελεύθερο χτύπημα του Χακάν Τσαλχάνογλου, η μπάλα δεν ακούμπησε το κεφάλι του Κουτρόνε, αλλά αλλάζει πορεία από το χέρι του κατευθείαν στο τέρμα. Παρόλο που αναφέρθηκε ότι υπήρχε η πιθανότητα να δεχτεί ποινή 2 αγωνιστικών για σκόπιμη χρήση χεριού, μια έρευνα που διεξήχθη από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, απέδειξε ότι οι ενέργειες του σε αυτή τη φάση ήταν ακούσιες και επομένως δε χρήζουν τιμωρίας.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2018, σημείωσε ένα γκολ στην εκτός έδρας νίκη με 4-0 επί της ΣΠΑΛ, εδραιώνοντας τη θέση του ως η πρώτη επιλογή στην επιθετική γραμμή της Μίλαν για τη σεζόν 2017-18.
Το καλοκαίρι του 2018, το νέο διοικητικό συμβούλιο της Μίλαν, αποφάσισε να αυξήσει την επιθετική πληρότητα της ομάδας με την υπογραφή ενός πρωτοκλασάτου ποδοσφαιριστή, του Γκονσάλο Ιγουαΐν, τον οποίο ο Κουτρόνε συνάντησε για πρώτη φορά το 2015, ως οπαδός. Μετά την άφιξή του Ιγουαΐν, από όλους τους υπόλοιπους επιθετικούς της ομάδας (δηλαδή, τον Νίκολα Κάλινιτς, τον Αντρέ Σίλβα και τον Κάρλος Μπάκα), ο Κουτρόνε ήταν ο μόνος που δεν είχε μπει στη μεταγραφική λίστα πώλησης. Στις 31 Αυγούστου 2018, ο Κουτρόνε πέρασε ως τελευταία αλλαγή και σκόραρε το νικητήριο γκολ στα τελευταία λεπτά ενός εντός έδρας αγώνα για τη Σέριε Α 2018-19 εναντίον της Ρόμα (2-1), βοηθώντας τη Μίλαν να εξασφαλίσει την πρώτη της ανταγωνιστική νίκη στη σεζόν.
Στις 12 Ιανουαρίου 2019, πέρασε ως αλλαγή στην παράταση και πέτυχε δύο γκολ μέσα σε μόλις έξι λεπτά, στη νίκη με 2-0 επί της Σαμπντόρια για το Κύπελλο.
Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς
Στις 30 Ιουλίου 2019, ο Κουτρόνε μετακινήθηκε στη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς με τετραετές συμβόλαιο. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ ως αλλαγή στον πρώτο αγώνα της σεζόν 2019–20, μία εκτός έδρας ισοπαλία με 0–0 εναντίον της Λέστερ Σίτι στις 11 Αυγούστου, έχοντας κάνει το ντεμπούτο του (επίσης ως αλλαγή) στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας για το Γιουρόπα Λιγκ 2019-20 εναντίον της ΦΚ Πιουνίκ τρεις μέρες νωρίτερα. Σημείωσε το πρωτο του γκολ για την ομάδα στις 14 Σεπτεμβρίου, στην εντός έδρας ήττα με 2–5 εναντίον της Τσέλσι. Στην εντός έδρας νίκη με 2–0 εναντίον της Γουέστ Χαμ στις 4 Δεκεμβρίου, ο Κουτρόνε σκόραρε μόλις δύο λεπτά μετά την είσοδό του στο γήπεδο ως αλλαγή στο 84ο λεπτό.
Φιορεντίνα (δανεισμός)
Ο Κουτρόνε εντάχθηκε στη Φιορεντίνα με 18μηνο δανεισμό στις 10 Ιανουαρίου 2020. Δύο μέρες αργότερα έκανε το ντεμπούτο του, ως αλλαγή στο 75ο λεπτό στη θέση του Φεντερίκο Κιέζα, στην εντός έδρας νίκη με 1–0 εναντίον της ΣΠΑΛ. Στις15 Ιανουαρίου, σκόραρε το πρώτο γκολ στη νίκη με 2–1 εναντίον της Αταλάντα για το γύρο των 16 του Κυπέλλου Ιταλίας.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Κουτρόνε έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Ιταλίας (U15, U16, U17, U18 και U19), έχοντας, συνδυαστικά, 57 συμμετοχές και 27 γκολ. Συγκεκριμένα, ήταν μέλος των ομάδων τόσο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17 του 2015 και όσο και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19 του 2016.
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας U21 την 1η Σεπτεμβρίου 2017, σε μία φιλική ήττα με 3-0 από την Ισπανία U21. Τρεις μέρες αργότερα, έπαιξε τον δεύτερο του αγώνα, εναντίον της Σλοβενίας U21, στον οποίο σημείωσε το πρώτο του γκολ με την ομάδα, στη νίκη με 4-1.
Τον Μάρτιο του 2018, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών, από τον προσωρινό προπονητή Λουίτζι Ντι Μπιάτζο, για τους φιλικούς αγώνες εναντίον της Αργεντινής και της Αγγλίας. Στις 23 Μαρτίου, έκανε το διεθνές ντεμπούτο του στο φιλικό αγώνα με την Αργεντινή, στον οποίο η Ιταλία έχασε με 2-0.
Στυλ παιχνιδιού
Γνωστός για την αντίληψη του για το γκολ, ο Κουτρόνε έχει περιγραφεί ως «αληθινό εννιάρι» από πολλούς Ιταλούς ειδικούς του ποδοσφαίρου. Τα κύρια χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του ως επιθετικός, είναι η σωματική δύναμη, η τοποθέτηση, η εναέρια ικανότητα και η κεφαλιά, καθώς και η καιροσκοπία, η κίνηση και η ικανότητά του να διαβάζει το παιχνίδι. Ωστόσο, η τεχνική του και το ομαδικό παιχνίδι έχουν αναφερθεί ως τομείς βελτίωσης. Λόγω των χαρακτηριστικών του, έχει συγκριθεί με τον πρώην επιθετικό της Μίλαν, Φίλιππο Ιντζάγκι, ο οποίος τον προπονούσε ενώ εργαζόταν ως προπονητής των ακαδημιών της Μίλαν από το 2012 έως το 2014. Παρόλο που είναι φανατικός υποστηρικτής της Μίλαν από την παιδική ηλικία, το είδωλο του είναι ο Άλβαρο Μοράτα, ο οποίος με τη σειρά του, επαίνεσε τον Κουτρόνε για τις επιδόσεις του το 2018.
Εκτός από επιθετικός, έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από τον προπονητή Τζενάρο Γκατούζο ως αριστερός πλάγιος μέσος, σε ρόλο παρόμοιο με αυτόν του Μάριο Μάντζουκιτς στη Γιουβέντους.
Διεθνές
<references group="lower-alpha">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα
Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου
Η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου (14 Ιανουαρίου 1904 – 21 Μαρτίου 1992) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κάιρο, αλλά μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της Γεωργίου (φιλολόγου και διευθυντή της ελληνοαιγυπτιακής Αμπετείου Σχολής του Καΐρου), εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μαζί με την εκπαιδευτικό μητέρα της Ελένη και την αδελφή της Ιόλη. Στην Αθήνα η Ιωάννα διδάχθηκε ξένες γλώσσες και πιάνο, ενώ στη συνέχεια σπούδασε φιλολογία και μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας (Γερμανία), όπου ταυτόχρονα συμπλήρωσε τις σπουδές της στο πιάνο, στο Ωδείο της ίδιας πόλεως. Μετά την επιστροφή της στην Αθήνα, εργαζόμενη πλέον ως καθηγήτρια του πιάνου, παντρεύτηκε τον δικηγόρο και αξιωματικό Κλεάνθη Αναγνώστου, με τον οποίο απέκτησαν μια κόρη, τη Mυρτώ.
Η Μπουκουβάλα-Αναγνώστου συνεργάσθηκε με πολλές εφημερίδες και περιοδικά, όπως η Νέα Εστία, η Ελληνική επιθεώρηση, τα Μουσικά χρονικά και το Μπουκέτο, αλλά και με τη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια («Χάρη Πάτση») επί μουσικών θεμάτων.
Η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου ίδρυσε τη «Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά» και υπήρξε μέλος της κριτικής επιτροπής των διαγωνισμών της. Επίσης ήταν ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και απλό μέλος της Ενώσεως Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου και της Ενώσεως Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Concordia της Βιέννης. Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών.
Το έργο της
Η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου θεωρείται η πολυγραφότερη Ελληνίδα συγγραφέας, καθώς συνέγραψε 225 πρωτότυπα έργα, που εκτείνονται σε όλα τα είδη του λόγου: μυθιστορήματα, βιογραφίες μουσουργών, παιδικό θέατρο, ποιήματα, διηγήματα, νουβέλες, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, μελέτες και άλλα. Επιπροσθέτως, μετέφρασε το λιμπρέτο από αρκετές όπερες (Στον Κάμπο[το 1944 με την Maria Callas/Μαρία Καλογεροπούλου ως 'Μάρθα'], Μανόν, Φαβορίτα, Βέρθερος, Ιφιγένεια εν Ταύροις κ.ά.) για λογαριασμό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Μερικά από τα έργα της είναι (με αλφαβητική σειρά κατά είδος):
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Ιωάννης Μακρηνός
Ο Ιωάννης Μακρηνός (13ος αιώνας) ήταν βυζαντινός στρατιωτικός και αξιωματούχος (παρακοιμώμενος), μέλος θρακικής αριστοκρατικής οικογένειας που είχε καταφύγει στη Νίκαια μετά την κατάληψη της Θράκης από τους σταυροφόρους της Τέταρτης Σταυροφορίας.
Το 1262 ο Ιωάννης Μακρηνός, που ήταν ήδη στρατηγός κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Βατάτζη, στάλθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' στην Πελοπόννησο, υπό τις διαταγές του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, αδερφού του Μιχαήλ. Εκεί, αναδείχθηκε σε σημαντικό αντίπαλο των στρατευμάτων του πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου. Μετά την αναχώρηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου για την Κωνσταντινούπολη το 1263 τέθηκε υπό τις διαταγές του μεγάλου δομέστικου Αλέξιου Φιλή. Το 1264 τα βυζαντινά στρατεύματα ηττήθηκαν στην μάχη του Μακρυπλαγίου και οι επικεφαλής τους, Φιλής και Μακρηνός πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Τότε, η Ειρήνη (Ευλογία) Παλαιολογίνα, αδελφή του Μιχαήλ Η' και πεθερά του Αλέξιου Φιλή κατηγόρησε τον Μακρηνό ως υπαίτιο για την αιχμαλωσία του γαμπρού της αλλά και ως προδότη του αυτοκράτορα. Τον κατηγόρησε μάλιστα ότι είχε συνεννοηθεί με τους Λατίνους, προκειμένου να παντρευτεί τη Θεοδώρα, κόρη του αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρου Β' Λάσκαρη και χήρα του Φράγκου βαρόνου Μαχιέ ντε Βελιγκούρ, και να κηρύξει ανεξάρτητη επικράτεια τη βυζαντινή Πελοπόννησο. Ο Μιχαήλ, έχοντας υποψίες για τη νομιμοφροσύνη του παρακοιμωμένου του και επειδή φοβόταν τις διεκδικήσεις του οίκου των Λασκαριδών, αντάλλαξε τον αιχμάλωτο στρατηγό με σημαντικούς Λατίνους που κρατούσε αιχμαλώτους. Μόλις ο Μακρηνός απελευθερώθηκε, με διαταγή του Μιχαήλ, τυφλώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Παρακοιμώμενοι
Πτυχίο
Πτυχίο είναι ο πρώτος ακαδημαϊκός βαθμός που απονέμεται από ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης πανεπιστημιακού επιπέδου, όπως πανεπιστήμια ή κολέγια.
Στην Ελλάδα η πλειοψηφία των πτυχίων απονέμεται από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Για την απόκτηση του πτυχίου ένα φοιτητής θα πρέπει να παρακολουθήσει 3 έως 6 χρόνια σπουδών, ανάλογα με τη σχολή ειδίκευσης που έχει επιλέξει. Στα ελληνικά πανεπιστήμια και τεχνολογικά ιδρύματα είναι από 4 έως 6 χρόνια. Επιπρόσθετα, κάποιες σχολές απαιτούν από τους φοιτητές εξάμηνη ή τρίμηνη πρακτική άσκηση πριν την ολοκλήρωση των σπουδών τους.
Ο κάτοχος πανεπιστημιακού πτυχίου (αγγλικά: Bachelor, εν συντομία: BSc ή BA) είτε από πανεπιστήμιο είτε από τεχνολογικό ίδρυμα έχει την επιλογή να συνεχίσει τις σπουδές του και να διεκδικήσει το μεταπτυχιακό δίπλωμα (αγγλικά: Master, εν συντομία: MSc ή MA) και στην συνέχεια το διδακτορικό.
Κατηγορία:Ακαδημαϊκοί τίτλοι
Ελπίδα Ξυλοφάγου
Η Ελπίδα Ξυλοφάγου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Ξυλοφάγου της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1959. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Ως έδρα χρησιμοποιεί το Μιχαλονίκιον Στάδιο στη Ξυλοφάγου.
Ιστορία
Η Ελπίδα Ξυλοφάγου ιδρύθηκε το 1959. Αποτελεί εξέλιξη του σωματείου ΘΟΙ Άγιος Γεώργιος Ξυλοφάγου που ιδρύθηκε νωρίτερα το 1955. Η ομάδα αρχικά αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ και μετεπειτα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ).
Πορεία στις διοργανώσεις της ΚΟΠ
Η Ελπίδα εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) το 1983.
Περίοδος 1983-1989
Στην πρώτη συμμετοχή της στη Γ΄ κατηγορία η Ελπίδα τερμάτισε στην έκτη θέση. Τις επόμενες δύο περιόδους τερμάτισε στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας. Την περίοδο 1986-87 κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και να προβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία. Ήταν ο πρώτος τίτλος της ομάδας στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Τις επόμενες δύο περιόδους στη Β΄ κατηγορία η ομάδα τερμάτιζε στα μέσα του βαθμολογικού πίνακα.
Δεκαετία 2000-2009
Τις πρώτες δύο περιόδους της δεκαετίας η Ελπίδα τερμάτισε στη δέκατη θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 2001-02 κατέκτησε τη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Παρέμεινε για τρία χρόνια στην κατηγορία αυτή μέχρι που την περίοδο 2004-05 κατέκτησε τη δεύτερη θέση, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2005-06 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε.
Στα επόμενα τρία πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας τερμάτιζε στις χαμηλές θέσεις του πίνακα. Την περίοδο 2008-09 δημιουργήθηκε ο θεσμός του κυπέλλου Κύπρου Γ΄ και Δ΄ κατηγορίας, στον οποίο είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ομάδες των δύο αυτών κατηγοριών. Η Ελπίδα κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό και να κατακτήσει το τρόπαιο κερδίζοντας τον Διγενή Βορόκλινης στην παράταση με 2-1.
Δεκαετία 2010-
Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 η Ελπίδα καταλάμβανε χαμηλές θέσεις στη βαθμολογία. Την περίοδο 2013-14 κατάφερε να κατακτήσει αήττητη το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία. Επιπρόσθετα, προκρίθηκε για δεύτερη φορά στον τελικό του κυπέλλου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας αλλά έχασε με 2-0 από τον Άδωνη Ιδαλίου. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην έβδομη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας. Ωστόσο, ακολούθησαν τρεις συνεχόμενοι υποβιβασμοί. Την περίοδο 2015-16 υποβιβάστηκε από την Β΄ κατηγορία στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2016-17 υποβιβάστηκε από την Γ΄ κατηγορία στην Επίλεκτη κατηγορία. Την περίοδο 2017-18 υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΠΟΑΛ.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2017-18.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1959 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ξυλοφάγου
Μοντόπολι ιν Βαλ ντ'Άρνο
Το Μοντόπολι ιν Βαλ ντ'Άρνο (ιταλικά: Montopoli in Val d'Arno) είναι comune (δήμος) στην Επαρχία της Πίζας στην ιταλική περιοχή της Τοσκάνης, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40 χλμ. νοτιοδυτικά της Φλωρεντίας και περίπου 30 χλμ. ανατολικά της Πίζας.
Το Μοντόπολι ιν Βαλ ντ'Άρνο γειτονεύει με τους παρακάτω δήμους: Καστελφράνκο ντι Σόττο, Παλάια, Ποντεντέρα, Σαν Μινιάτο, Σάντα Μαρία α Μόντε.
Εντός αυτού υπάρχουν μία αψίδα και ένας πύργος που φέρουν την ονομασία του Καστρούτσιο Καστρακάνι, ενώ εικάζεται ότι, κάποτε, αποτελούσαν τμήμα των οχυρώσεων κάστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Βασίλης Σπυρόπουλος
Ο Βασίλης Σπυρόπουλος (28 Δεκεμβρίου 1954) είναι Έλληνας μουσικός, κυρίως κιθαρίστας και συνθέτης.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική. Φοίτησε στη Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου (1966–1972) και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1972–1976).
Η πρώτη του επαγγελματική δραστηριότητα ξεκινάει το 1974, με τη συμμετοχή του στο γκρουπ του Νικόλα Άσιμου (1974–1975).
Στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση του Σιδηρόπουλου οι 'Σπυριδούλα' εκδίδουν το 2ο άλμπουμ τους ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΕΦΙΑ ΚΑΙ ΨΟΦΙΑ ΚΕΦΙΑ, το 1982.
Παράλληλα ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της κιθάρας, αρχικά στο ΠΙΝΔΑΡΕΙΟ ΩΔΕΙΟ (1979–1983) κι αργότερα στην ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥ, μουσικό εργαστήριο που ίδρυσαν από κοινού με τον Νίκο Σπυρόπουλο και τον εκλιπόντα Νίκο Δόικα (1989–2010).
Δισκογράφησε με τους 'Σπυριδούλα' 3 ακόμα δίσκους, ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗς ΠΟΛΗΣ (1994), ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΜΕ ΑΠΟΚΛΙΣΗ (1996) και ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (2006).
Συμμετείχε επίσης σε δίσκους άλλων σχημάτων, (Πυξ Λαξ, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Σαύρα των βασιλικών Δρόμων κ.α.).
Συμμετείχε στην ηχογράφηση του δίσκου 'Αμήν' και με το ομώνυμο συγκρότημα πραγματοποίησαν σποραδικές εμφανίσεις ανά την Ελλάδα και την Κύπρο από το 2005 έως και το 2007.
Σήμερα συνεργάζεται με τους ΛΟΣΤΡΕ HIGH–VANEROS, ένα ακουστικό τρίο με τους Ν.Σπυρόπουλο και Δημήτρη Πουλικάκο. Επίσης έχει δημιουργήσει τα double trouble sessions, μια σειρά από ντουέτα με διαφορετικού συνοδοιπόρους.
Πηγές / Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Βασίλης Σπυρόπουλος | Σελίδα στο Facebook
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες ροκ μουσικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ράφι
thumb|right|300px|Ράφι thumb|right|350px|Ράφια βιβλιοθήκης To Ράφι είναι η σειρά από επίπεδο ξύλο, αλουμίνιο, πλαστικό, ή μέταλλο. Το ράφι τοποθετείται στον τοίχο ή αποτελεί τμήμα βιβλιοθήκης που χρησιμοποιείται ως χώρος στήριξης και αποθήκευσης των τεκμηρίων μιας βιβλιοθήκης. Συνήθως υπάρχουν κάποιες παράμετροι που καθορίζουν τον τρόπο δημιουργίας και τοποθέτησης των ραφιών, όπως το μέγεθος και το βάρος των τεκμηρίων.
Πηγές
Κατηγορία:Έπιπλα
Χάουαρντ Χιουζ
Ο Χάουαρντ Ρόμπαρντ Χιουζ Τζούνιορ (Howard Robard Hughes Jr, (24 Δεκεμβρίου 1905 – 5 Απριλίου 1976) ήταν Αμερικανός μεγαλοεπιχειρηματίας, παραγωγός ταινιών, αεροπόρος και φιλάνθρωπος, γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του ως ένας από τους πιο σημαντικούς και οικονομικά επιτυχημένα ανθρώπους στον κόσμο. Έγινε αρχικά γνωστός ως παραγωγός ταινιών και στη συνέχεια ως σημαντική προσωπικότητα στον κλάδο της αεροπορίας. Αργότερα ο Χιουζ, έγινε γνωστός για την εκκεντρική συμπεριφορά του και τον παράξενο τρόπο ζωής του που προκλήθηκαν εν μέρει από την επιδεινούμενη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, τον χρόνιο πόνο από ένα σχεδόν θανατηφόρο αεροπορικό δυστύχημα και την αυξανόμενη κώφωση.
Ως μεγιστάνας του κινηματογράφου, ο Χιουζ κέρδισε τη φήμη του στο Χόλυγουντ στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όταν παρήγαγε ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού και συχνά αμφιλεγόμενες, όπως η The Racket (1928), Οι Άγγελοι της κόλασης (1930), και το Σκάρφεϊς (1932). Αργότερα ανέλαβε το κινηματογραφικό στούντιο RKO Pictures, το 1948, αναγνωρισμένο ως ένα από τα πέντε μεγάλα στούντιο της Χρυσής Εποχής του Χόλυγουντ, αν και η εταιρεία παραγωγής δυσκολεύτηκε υπό τον έλεγχό του και τελικά σταμάτησε τη λειτουργία της το 1957.
Μέσα από το ενδιαφέρον του για αεροπορικά και αεροδιαστημικά ταξίδια, ο Χιουζ δημιούργησε την εταιρεία αεροσκαφών Χιουζ το 1932, προσλαμβάνοντας πολυάριθμους μηχανικούς, σχεδιαστές και εργολάβους. Πέρασε το υπόλοιπο της δεκαετίας του 1930 και μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1940 καθορίζοντας πολλαπλά παγκόσμια αεροπορικά ρεκόρ ταχύτητας και κατασκευάζοντας τα Hughes H-1 Racer (1935) και Hughes H-4 Hercules, το τελευταίο ήταν το μεγαλύτερο υδροπλάνο στην ιστορία και είχε το μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών από οποιοδήποτε αεροσκάφος από τη στιγμή της κατασκευής του έως το 2019. Απέκτησε και επέκτεινε την Trans World Airlines και αργότερα απέκτησε την Air West, μετονομάζοντάς την σε Hughes Airwest. Ο Χιουζ κέρδισε το βραβείο Χάρμον σε δύο περιπτώσεις (1936 και 1938), το βραβείο Κόλιερ (1938) και το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου (1939) όλα για τα επιτεύγματά του στην αεροπορία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Εισήχθη στο National Aviation Hall of Fame το 1973 και συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Flying το 2013 με τους 51 ήρωες της Αεροπορίας, στην 25η θέση.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Χιουζ επέκτεινε την οικονομική του αυτοκρατορία ώστε να περιλαμβάνει αρκετές μεγάλες επιχειρήσεις στο Λας Βέγκας, όπως ακίνητα, ξενοδοχεία, καζίνο και μέσα ενημέρωσης. Γνωστός εκείνη την εποχή ως ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες στην πολιτεία της Νεβάδα, του αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό η μετατροπή του Βέγκας σε μια πιο εκλεπτυσμένη κοσμοπολίτικη πόλη.
Μετά από χρόνια ψυχικής και σωματικής παρακμής, ο Χιουζ πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια το 1976, σε ηλικία 70 ετών. Σήμερα, η κληρονομιά του διατηρείται μέσω του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ και της Howard Hughes Corporation.
Πρώτα χρόνια
Τα αρχεία εντοπίζουν τη γενέτειρα του Χάουαρντ Χιουζ είτε στο Χαμπλ είτε στο Χιούστον του Τέξας. Η ημερομηνία παραμένει αβέβαιη λόγω αντικρουόμενων ημερομηνιών από διάφορες πηγές. Ο ίδιος υποστήριζε επανειλημμένα την παραμονή των Χριστουγέννων ως τα γενέθλιά του. Μια ένορκη βεβαίωση του πιστοποιητικού γέννησης του Χιουζ του 1941, που υπογράφεται από την θεία του Ανέτ Γκάνο Λούμις και από την Εστέλ Μπουίτον Σαρπ, αναφέρει ότι γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 1905, στη κομητεία Χάρις του Τέξας. Ωστόσο, το πιστοποιητικό βάπτισής του, που καταγράφηκε στις 7 Οκτωβρίου 1906, στο ενοριακό μητρώο της Επισκοπικής Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη στο Κεοκούκ της Αϊόβα, ανέφερε την ημερομηνία γέννησής του ως 24 Σεπτεμβρίου 1905, χωρίς καμία αναφορά στον τόπο της γέννησης.
Σε νεαρή ηλικία, ο Χιουζ έδειξε ενδιαφέρον για την επιστήμη και την τεχνολογία. Συγκεκριμένα, είχε μεγάλη ικανότητα μηχανικής και κατασκεύασε τον πρώτο «ασύρματο» ραδιοφωνικό πομπό του Χιούστον στην ηλικία των 11 ετών. Ήταν ένας από τους πρώτους αδειοδοτημένους χειριστές ραδιοφώνου στο Χιούστον, έχοντας το εκάστοτε διακριτικό σήμα W5CY (αρχικά 5CY) Στα 12, ο Χιουζ φωτογραφήθηκε στην τοπική εφημερίδα, που προσδιορίστηκε ως το πρώτο αγόρι στο Χιούστον που είχε ένα «μηχανοκίνητο» ποδήλατο, το οποίο είχε κατασκευάσει από μέρη από την ατμομηχανή του πατέρα του. Υπήρξε αδιάφορος μαθητής, με κλήση στα μαθηματικά, την αεροπορία και τη μηχανική. Πήρε το πρώτο του μάθημα στην αεροπορία στα 14 του και παρακολούθησε την Σχολή Φέσεντεν στη Μασαχουσέτη το 1921. Μετά από μια σύντομη θητεία στη Σχολή Θάτσερ, ο Χιουζ παρακολούθησε μαθήματα στα μαθηματικά και στην αεροναυπηγική μηχανική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια. Το κόκκινο τούβλινο σπίτι όπου ο Χιουζ έζησε ως έφηβος εξακολουθεί να βρίσκεται έως σήμερα νωστό ως Οίκος Χιουζ στο χώρο του Πανεπιστημίου του Σαιντ Τόμας.
Από νεαρή ηλικία, ο Χιουζ έγινε ικανός και ενθουσιώδης παίκτης του γκολφ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '20, και για ένα διάστημα στόχευε σε μια επαγγελματική καριέρα γκολφ. Έπαιζε συχνά με κορυφαίους παίκτες, συμπεριλαμβανομένου του Τζιν Σάραζεν. Ο Χιουζ σπάνια έπαιζε ανταγωνιστικά και σταδιακά εγκατέλειψε το πάθος του για το άθλημα για να ακολουθήσει άλλα ενδιαφέροντα. Ο Χιουζ έπαιζε γκολφ κάθε απόγευμα σε γήπεδα του Λος Άντζελες, όπως του Lakeside Golf Club, του Wilshire Country Club ή του Bel-Air Country Club. Οι συνεργάτες του περιλαμβάνουν τον Τζορτζ Φον Ελμ ή τον Όζι Κάρλτον. Όταν ο Χιουζ τραυματίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, μετά τη συντριβή του F-11, δεν ήταν σε θέση να παίξει καθόλου γκολφ.