cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας Χριστοφόρος
Στις 17 Απριλίου 1988 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Όλομουτς και Μπρνο. Στις 17 Μαρτίου 2000 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπο και εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Πράγας.
Στις 12 Απριλίου 2013 παραιτήθηκε.
Παραπομπές
Χριστοφορος
Υπέρτατη Κεφαλή
thumb|right|271px|Ο [[Ερρίκος Η' της Αγγλίας|Ερρίκος Η', Υπέρτατη Κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας]]
Υπέρτατη Κεφαλή της Εκκλησίας της Αγγλίας ήταν ένας τίτλος που έφερε ο Βασιλιάς Ερρίκος Η' επιδεικνύοντας την ηγεσία του στην Εκκλησία της Αγγλίας.
Ιστορία
Ο τίτλος δημιουργήθηκε για τον Βασιλιά Ερρίκο Η', ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την Αγγλική Εκκλησία αποσπώμενος από την εξουσία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αφού ο Πάπας αφόρισε τον Ερρίκο το 1533 λόγω του διαζυγίου του με την Αικατερίνη της Αραγωνίας. Κατά το 1536 ο Ερρίκος είχε αποσπασθεί από την Ρώμη, κατέσχε την περιουσία της εκκλησίας στην Αγγλία και κήρυξε την Εκκλησία της Αγγλίας ως ιδρυμένη εκκλησία με τον εαυτό του ως κεφαλή της. Ο Νόμος της Υπεροχής του 1534 επιβεβαίωνε την θέση του Βασιλιά ως υπερέχοντος στην εκκλησία και απαίτησε οι ευγενείς να δίνουν έναν όρκο αναγνωρίζοντας την υπεροχή του Ερρίκου. Η κόρη του Ερρίκου, η Μαρία Α' της Αγγλίας, προσπάθησε να επανορθώσει την υποταγή της Αγγλικής Εκκλησίας στον πάπα και ανακάλεσε τον Νόμο της Υπεροχής το 1555. Η Ελισάβετ πήρε το θρόνο το 1558 και, το επόμενο έτος, το Κοινοβούλιο ψήφισε τον Νόμο της Υπεροχής του 1558 που αποκατέστησε τον αρχικό νόμο. Ο νεός Όρκος της Υπεροχής που απιτείτο οι ευγενείς να δίνουν ανέφερε τον τίτλο ως Υπέρτατος Κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας παρά Υπέρτατη Κεφαλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αγγλία Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας
Ιωάννης Νικολαΐδης
Το ονοματεπώνυμο Ιωάννης Νικολαΐδης μπορεί να αναφέρεται στους:
Σοφουλού (Καζάχ)
Το Σοφουλού είναι εξκλάβιο χωριό της επαρχίας Καζάκ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει καταληφθεί από την Αρμενία, από το 1992.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καζάχ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Άλτις
Άλτις ονομαζόταν, κατά την αρχαϊκή περίοδο, η περιοχή της Ηλείας που βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Κρονίου λόφου, ανάμεσα στους ποταμούς Αλφειό και Κλαδέο. Επομένως, η Άλτις είναι ένα μέρος της σημερινής Αρχαίας Ολυμπίας. Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι η περιοχή ήταν γεμάτη αγριελιές, πεύκα, πλατάνια, λεύκες και δρύες. Αυτή πρέπει να είναι και η αιτία ονομασίας της, αφού Άλτις στην ηλειακή διάλεκτο σημαίνει άλσος. Σύμφωνα με τη μυθολογία τα όρια της Άλτεως τα καθόρισε ο Ηρακλής προς τιμή του Δία και ο κοντινός λόφος ονομάστηκε «Κρόνιον όρος» προς τιμή του Κρόνου. Τα όρια της Άλτεως καθορίζονταν από περίβολο μέσα στον οποίο βρίσκονται τα κυριότερα θρησκευτικά οικοδομήματα και αναθήματα του ιερού της Αρχαίας Ολυμπίας, ενώ έξω από αυτόν οι κατοικίες των ιερέων, τα λουτρά, οι χώροι προετοιμασίας των αθλητών και οι ξενώνες.
Εφραίμ Μίρβις
Ο Εφραίμ Μίρβις (γεν. 1956) είναι ορθόδοξος ραβίνος που κατέχει τη θέση του ανώτατου ραβίνου της Μεγάλης Βρετανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Νότιο Αφρική το 1956. Ο πατέρας του, ραβίνος στο Κέιπ Τάουν, μετοίκησε το 1973 στο Ισραήλ, όπου ο Εφραίμ πήγε σχολέιο και στη συνέχεια σπούδασε στο πανεπιστήμιο. Διορίστηκε ραβίνος στη συναγωγή του Δουβλίνου το 1982 και από το 1992 στο Λονδίνο.
Τζέσι Φλάουερ
Η Τζέσι Φλάουερ (αγγ. Jessie Flower) γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1994, στην Ιντιάνα, και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Πρώτα χρόνια
Η Τζέσι Φλάουερ γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1994, στη Βόρεια Ιντιάνα. Το 1998, όταν η Τζέσι ήταν 4 χρονών, μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου κατοικεί σήμερα με τη μητέρα της. Άρχισε τη καριέρα της συμμετέχοντας σε διαφημίσεις της Barbie και της Mitsubishi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Φόρουμ Πισκάριουμ
Η Φόρουμ Πισκάριουμ, (λατιν. : Forum Piscarium), δηλαδή η ιχθυαγορά ήταν η κεντρική εμπορική αγορά  ψαριών στην αρχαία Ρώμη. Η ιχθυαγορά βρισκόταν βόρεια της Ρωμαϊκής Αγοράς.
Κάηκε το 210 π.Χ. και ξανακτίστηκε τον επόμενο χρόνο. Το 179 π.Χ. ενσωματώθηκε στη γενική Κρεαταγορά (Macellum), που κτίστηκε από τον Mάρκο Φούλβιο Νοβίλιο στην ίδια περιοχή. Τα μεσαιωνικά χρόνια ωστόσο, διαχωρίστηκε από την γενική κρεαταγορά και εγκαταστάθηκε κοντά στη Ρωμαϊκή αγορά, και συγκεκριμένα στο Περιστύλιο της Οκταβίας όπου και παρέμεινε μέχρι και τον 19ο αιώνα.
Η ιχθυαγορά ονομάζεται Piscatorium στον Τίτο Λίβιο και Piscarium στον Μάρκο Τερέντι Βάρρωνα και τον Τίτο Μάκκιο Πλαύτο.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Αγορές τροφίμων της αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας
Οι Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας βρίσκονταν, εντός του ιερού χώρου της Άλτεως επάνω σε κρηπίδωμα από πορώλιθο, στους νότιους πρόποδες του Κρονίου λόφου, ανάμεσα στο Νυμφαίο και το στάδιο, στην ευρύτερη περιοχή του λόφου όπου υπήρχαν οι προϊστορικές λατρείες του ιερού.
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Οι Θησαυροί της αρχαίας Ολυμπίας, όπως όλοι οι θησαυροί στην Αρχαία Ελλάδα, ήταν ναόσχημα κτήρια με ορθογώνιο σηκό και δύο δωρικούς κίονες μεταξύ παραστάδων. Έχουν κατασκευαστεί σε διάφορετικούς ιστορικούς χρόνους, από τον 6ο αι. π.Χ. έως τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. από αντιπροσώπους ελληνικών πόλεων που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες και εκεί φυλλάσονταν τα πολύτιμα αναθήματα των πόλεων προς τον Δία. Ο περιηγητής Παυσανίας στα Ηλιακά του (βλ. Βικιθήκη) αναφέρει τα ονόματα δέκα θησαυρών και δίνει αναλυτικές περιγραφές για τα αφιερώματα που φυλάσσονταν εκεί. Σαν πρώτη πόλι, που αφιέρωσε, αναφέρεται η Σικυώνα ενώ συνολικά οι θησαυροί : Μετα τις ανασκαφές που έγιναν βρέθηκαν τα θεμέλια δώδεκα τέτοιων κτηρίων, από τα οποία μόνο πέντε ταυτοποιήθηκαν με ακρίβεια, εκείνα των Σικυωνίων, των Σελινουντίων, των Μεταποντίων, των Μεγαρέων και των Γελώων, ο οποίος αρχιτεκτονικά διαφέρει των υπολοίπων (βλ. κάτοψη) γιατί είναι πρόστυλος με έξη κίονες στην πρόσοψη.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία
Κιστέρνα του Άσπαρος
Η δεξαμενή του Άσπαρος (ἡ τοῦ Ἂσπαρος κινστέρνη), γνωστή ως Sultan Selim Çukurbostanı («βυθισμένος κήπος του σουλτάνου Σελίμ»), ήταν μία Ρωμαϊκή υπαίθρια δεξαμενή νερού στην Κωνσταντινούπολη.
Τοποθεσία
Η δεξαμενή βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, στην περιοχή Φατίχ (εντός των τειχών της πόλης), στο πιο υπερυψωμένο τμήμα της συνοικίας του Φαναρίου, στη γειτονιά που πήρε το όνομά της από τη δεξαμενή Çukurbostan, κοντά στο τζαμί Γιαβούζ Σελίμ, μεταξύ του Sultan Selim caddesi και του Yavuz Selim caddesi. Βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του πέμπτου λόφου της Κωνσταντινούπολης, με θέα τον Κεράτιο Κόλπο.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο Άσπαρ και ο μεγαλύτερος γιος του Αρδαβούρ απεικονίζονται στο missorium (δίσκο ως δώρο) του Άσπαρος (π. 434).
Ταυτότητα του Πασκάλ
Αλγεβρική απόδειξη
Υπενθυμίζουμε τον ορισμό του διωνυμικού συντελεστή, όπου είναι το παραγοντικό του n.
Κιστέρνα του Άσπαρος
Ιστορία
Η κατασκευή αυτής της δεξαμενής, η οποία βρισκόταν στο ΙΔ΄ διαμέρισμα της Κωνσταντινούπολης, στην περιοχή που ονομαζόταν από τους Ρωμαίους Πετρίον, ξεκίνησε το 459, επί Αυτοκράτορα Μαρκιανού (β. 450-57) από τον από τον Άσπαρ, έναν Αλανο-Γότθο στρατηγό στην υπηρεσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από τους γιους του Αρδαβούρ και Πατρίκιο, κατά τη διάρκεια των υπατειών του Ρικίμερου και του Πατρίκιου. Σύμφωνα με το Πασχάλιο Χρονικό του 7ου αιώνα, η κατασκευή βρισκόταν «κοντά στο αρχαίο τείχος της πόλης», δηλαδή κοντά στο Τείχος του Κωνσταντίνου Α΄. Οι παλαιότεροι συγγραφείς για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορούσαν να βρουν τη θέση της, η οποία αποδόθηκε σε αρκετές από τις κιστέρνες της πόλης, συγκεκριμένα εκείνων του Βώνου, του Αρκαδίου ή του Πετρίου και μόνο τα τελευταία χρόνια έγινε με βεβαιότητα η ταύτισή της. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 ο Γάλλος ταξιδιώτης Pierre Gilles αναφέρει ότι περί το 1540 η δεξαμενή ήταν άδεια, αλλά η χρήση της ως δεξαμενής θα μπορούσε να είχε σταματήσει ήδη στα τέλη της Βυζαντινής εποχής, καθώς από τότε ήταν γνωστή με το όνομα Ξηροκήπιον (Ξηρός κήπος). Σύμφωνα με μία παράδοση η δεξαμενή συνδεόταν άμεσα με την Αγία Σοφία, η οποία βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα νοτιοανατολικά, μέσω ενός περάσματος που βρίσκεται προς τα μέσα της νοτιοανατολικής πλευράς και έκλεισε γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ (β. 1520-66) ένα μικρό τζαμί κτίστηκε μέσα στη δεξαμενή. Κατά την οθωμανική περίοδο η ονομασία Çukurbostan ("βυθισμένος κήπος") προδίδει ότι η κατασκευή χρησιμοποιήθηκε ως κήπος λαχανικών. Στη συνέχεια φιλοξένησε ένα μικρό χωριό περιτριγυρισμένο από οπωρώνες και κήπους. Από το 2004 το χωριό, εκτός από το τζαμί του, κατεδαφίστηκε για να επιτρέψει την κατασκευή χώρου στάθμευσης. Η έκταση χρησιμοποιείται τώρα για πάρκο και χώρους άθλησης. Χρησιμοποιήθηκε για λίγο ως "Εκπαιδευτικό Πάρκο" (Eğitim parkı) της περιοχής Φατίχ, αλλά αυτό έχει σταματήσει.
Ταυτότητα του Πασκάλ
Αλγεβρική απόδειξη
Από τον ορισμό του διωνυμικού συντελεστή, έχουμε ότι
Κιστέρνα του Άσπαρος
Πρόβλημα αναγνώρισης
Όπως και στις άλλες δεξαμενές της πόλης, η ταυτοποίηση της δεξαμενής του Άσπαρος έγινε μόνο στα μέσα του 20ού αιώνα. Είναι γνωστό από τις βυζαντινές πηγές ότι η δεξαμενή βρισκόταν κοντά στο παλάτι του Μανουήλ, τα μοναστήρια των Καϊουμά, του Χρυσοβάλαντου, του Μανουήλ, της Θεοτόκου, τα Κορώνης και του μοναστηριού της Αγίας Θεοδοσίας. Υπήρχαν δύο κρίσιμα στοιχεία, που οδήγησαν στον προσδιορισμό της κατασκευής: η ανέγερσή της κοντά στο τείχος του Κωνσταντίνου και η περιγραφή της ως "μεγίστης". Η δεξαμενή ταυτίστηκε διαδοχικά με: μία δεξαμενή που βρίσκεται κοντά στο τζαμί Μπόντρουμ· με τη θολωτή δεξαμενή που βρίσκεται νοτιοανατολικά του Çukurbostan της Πύλης της Αδριανούπολης στα Θεοδοσιανά Τείχη και είναι γνωστή ως Zina Yokusu Bodrumi· με τη δεξαμενή κοντά στο Sivasli Dede Mescid, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του τζαμί Γιαβούζ Σελίμ· με το Çukurbostan της Πύλης του Χαρισίου που αργότερα ταυτίστηκε με σιγουριά με την κιστέρνα του Αετίου. Οι δύο πρώτες δεξαμενές μπορούν να αποκλειστούν, επειδή είναι πολύ μακριά από το τείχος του Κωνσταντίνου, επιπλέον, η δεύτερη είναι μικρή. Η τρίτη δεξαμενή έχει μεγάλες διαστάσεις, αλλά βρίσκεται επίσης πολύ μακριά από το αρχαίο τείχος, ενώ η τέταρτη, αν και βρίσκεται κοντά στον τοίχο, είναι επίσης πολύ μικρή. Η μόνη δεξαμενή που ικανοποιεί και τις δύο προϋποθέσεις, μεγάλων διαστάσεων και τοποθεσίας κοντά στο παλαιό τείχος, είναι αυτή που είναι γνωστή στην Κωνσταντινούπολη ως Yavuz Selim Çukurbostanı λόγω της εγγύτητάς της με το τζαμί Yavuz Selim. Αυτό οδήγησε στην ταυτοποίησή της με τη δεξαμενή του Άσπαρος στα μέσα του 20ού αιώνα.
Ταυτότητα του Πασκάλ
Συνδυαστική απόδειξη
right|thumb|300px|Παράδειγμα για n = 5 για τις δύο περιπτώσεις της συνδυαστικής απόδειξης.
Υπενθυμίζουμε ότι ο διωνυμικός συντελεστής μετράει το πλήθος των συνδυασμών k στοιχείων που μπορούν να επιλεχθούν από συνολικά n στοιχεία.
Κιστέρνα του Άσπαρος
Περιγραφή
μικρογραφία|Η δεξαμενή του Άσπαρος το 2013
Ταυτότητα του Πασκάλ
Συνδυαστική απόδειξη
Επομένως, ο συντελεστής μετράει το πλήθος των συνδυασμών για να διαλέξουμε k+1 από n+1 στοιχεία. Έστω ότι τα στοιχεία είναι, τότε διαχωρίζουμε τις εξής δύο περιπτώσεις σε αυτούς τους συνδυασμούς: Για την πρώτη περίπτωση υπάρχουν τρόποι και για την δεύτερη  τρόποι, άρα το άθροισμά τους μας δίνει το συνολικό πλήθος των συνδυασμών k+1 από n+1 στοιχεία, επομένως
Κιστέρνα του Άσπαρος
Περιγραφή
Η δεξαμενή έχει ένα τετράγωνο σχήμα με πλευρά 152 μ. και καλύπτει έκταση 23.100 τ.μ.· το μέσο βάθος της κυμαίνεται μεταξύ 10 και 11 μ. Θα μπορούσε να περιέχει περίπου 230.000 - 250.000 κ.μ. νερού. Οι τοίχοι της, 5.20 μ. πάχους και μερικώς ακόμη στη θέση τους, κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας τη ρωμαϊκή τεχνική οικοδομής που ονομάζεται opus listatum, η οποία εναλλάσσει πέντε σειρές πλίνθων και πέντε σειρές πέτρας, ένα κομψό μοτίβο παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται επίσης στη δεξαμενή του Αετίου. Στους εσωτερικούς τοίχους υπάρχουν ορατά ερείπια καμάρας, γεγονός που οδήγησε ορισμένους να υποθέσουν ότι η δεξαμενή μπορεί να είχε καλυφθεί. Η δεξαμενή της Πουλχερίας βρίσκεται κοντά στη νοτιοανατολική γωνία της δεξαμενής του Άσπαρος
Ταυτότητα του Πασκάλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνδυαστική Κατηγορία:Μαθηματικές ταυτότητες
Κιστέρνα του Άσπαρος
Πηγές
Κατηγορία:Φατίχ Κατηγορία:Κινστέρνες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Δίχτυ πετοσφαίρισης
thumb|alt=Δίχτυ πετοσφαίρισης
Το δίχτυ του βολεϊ( Πετοσφαίριση) ή αλλιώς  φιλές βρίσκεται κάθετα πάνω απο την κεντρική γραμμή. Εχει μήκος 9,5 μέτρα ,πλάτος 1 μέτρο και ύψος που διαφέρει ανάλογα με την κατηγορία ,δηλαδή
Υπάρχει βέβαια και μία ειδική κατηγορία το μίνι (8-13 ετών), στην οποία το φιλέ φτάνει τα 2,10 μέτρα και  συμβαίνει σε ειδικές εκδηλώσεις με αγώνες, κυρίως για λόγους προώθησης της πετοσφαίρισης. Ωστόσο το ύψος του φιλέ σε όλο το μήκος του θα πρέπει να  είναι ακριβώς το ίδιο κατα την διάρκεια του αγώνα και δεν πρέπει να υπερβαίνει το επίσημο ύψος πέραν των 2 εκατοστών.
Κατασκευή
Το δίχτυ είναι κατασκευασμένο απο τετράγωνο μαύρο πλέγμα 10 εκατόστων. Μια οριζόντια ταινία ,πλάτους 5 εκατοστών, κατασκαυασμένη απο λευκό αναδιπλουμένο καναβάτσο είναι ραμμένη σε ολο το μήκος της κορυφής του φιλέ. Στις άκρες του και σε απόσταση 9 μέτρα μεταξύ τους βρίσκονται οι αντένες ( ράβδοι με ρίγες των 10 εκατοστών που είναι συνήθως σε άσπρο και κόκκινο χρώμα ώστε να υπάρχει αντίθεση ) ,οι οποίες είναι μήκους 1,8 μέτρων με τα 0,8 μέτρα να προεξέχουν πάνω απο το δίχτυ ωστε να ορίζουν τα εναέρια όρια του γηπέδου. Το δίχτυ στο πάνω μερος είναι δεμένο μέσω ενός εύκαμπτου καλωδίου με τους στυλοβάτες με σκοπό να διατηρείται τεντωμένη η κορυφή του. Στο κάτω μέρος του (οπου δεν υπάρχει η άσπρη ταινία ) δένεται με τους στιλοβάτες ωστε να διατηρείται και το κατω μέρος τεντωμένο, μέσω ενός σχοινιού που είναι περασμένο εντος του πλέγματος.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ελληνικής Ομοσπονδίας πετοσφαίρισης οι παίχτες απαγορεύεται να αγγίξουν το δίχτυ κατα την διάρκεια της αγωνιστικής φάσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετοσφαίριση
Γιανικλί
Το Γιανικλί( επίσης, Γιανιχλί, ιστορικά Χαγκχάγκ ή Ξαλξάλ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2.395 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Γιανικλί, Μπογιούκ Ξοσνταρλί, Σαντικλί και το Κετσαβέντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ
Λούης Στεφανή
Ο Λούης Στεφανή (Ιούλιος 1969 - ) είναι Κύπριος διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, και προπονητής ποδοσφαίρου.
Ήταν πολύ ταλαντούχος ποδοσφαιριστής. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Ε.Π.Α. Λάρνακας, αλλά όταν η ΕΠΑ ενοποιήθηκε με τον Πεζοπορικός Λάρνακας και δημιουργήθηκε η ΑΕΚ Λάρνακας, συνέχισε την καριέρα στην ΑΕΚ.Είναι διεθνής με την Εθνική Κύπρου.
Αγωνίστηκε επίσης στις ομάδες Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, Αλκή Λάρνακας. Ως προπονητής εργάστηκε σε ΑΕΚ Λάρνακας, Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου, ΑΣΙΛ Λύσης, Αλκή Λάρνακας και Εθνικό Άχνας.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νέας Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Άχνας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣΙΛ Λύσης
Islandsflug
Η Islandsflug (προφέρεται Ίσλαντς-φλουγκ) ήταν αεροπορική εταιρεία βασισμένη στην Ισλανδία. Εκτελούσε προγραμματισμένες και ναυλωμένες πτήσεις, καθώς και εμπορευματικές πτήσεις. Παράλληλα μίσθωνε αεροσκάφη και πληρώματα σε άλλες εταιρείες. Η κύρια βάση της ήταν το αεροδρόμιο Κέφλαβικ στο Ρέικιαβικ. Το 2005 συγχωνεύτηκε με την Air Atlanta Icelandic. Η Landsflug ανέλαβε τα εσωτερικά δρομολόγια της Islandsflug.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1991. Τον Ιούνιο του 1999 εισήγαγε το όνομα Icebird Airlines για τα διεθνή της δρομολόγια. Τον Οκτώβριο του 2004 εναρμόνισε τα δρομολόγια της με την Air Atlanta Icelandic, ώστε να συγχωνευτεί υπό τον όμιλο Avion Group την 1η Ιανουαρίου 2005.
Στόλος
Ο στόλος της Islandsflug τον Οκτώβριο του 2006 αποτελούνταν από τα εξής αεροσκάφη
Πηγές
Κατηγορία:Ισλανδικές αεροπορικές εταιρείες
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2013)
225px|right|thumb|Ο παγκόσμιος πρωταθλητής, Σεμπάστιαν Φέτελ Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2013 ήταν το 64ο που διοργάνωσε η FIA και περιλαμβάνει 19 Γκραν Πρι. Ξεκίνησε την 17η Μαρτίου 2013 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και ολοκληρώθηκε την 24η Νοεμβρίου στην πίστα Ιντερλάγκος στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Το 2013 επρόκειτο να ενταχθεί στο καλεντάρι το Γκραν Πρι Νιου Τζέρσεϋ, αλλά για τεχνικούς λόγους ματαιώθηκε και θα ξεκινήσει το 2014. Ο Μπέρνι Έκλεστοουν έκανε προσπάθειες ώστε να βρεθεί κάποια χώρα να φιλοξενήσει το Γκραν Πρι Ευρώπης, αλλά τελικά καμία από τις χώρες στις οποίες το πρότεινε δεν δέχτηκε. Έτσι στις 13 Μαρτίου 2013 αποφασίστηκε το καλεντάρι να μείνει με 19 Γκραν Πρι.
Στο Πρωτάθλημα πήραν μέρος 22 οδηγοί. Τον παγκόσμιο τίτλο κατέκτησε για 4η χρονιά ο Σεμπάστιαν Φέτελ, τον Οκτώβριο του 2013.
Αλλαγές στους οδηγούς
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Σαρλ Πικ στην Κέιτερχαμ
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Ζιλ Μπιανκί στην Μαρούσια
Αλλαγές οδηγών στη διάρκεια του Πρωταθλήματος
Ο οδηγός της Λότους Φόρμουλα 1 Κίμι Ραϊκόνεν, λίγες μέρες πριν από το Γκραν Πρι των ΗΠΑ, αποφάσισε να πάει στο Στρασβούργο της Γαλλίας προκειμένου να υποβληθεί σε εγχείρηση, ώστε να απαλλαγεί από τις ενοχλήσεις στην πλάτη και τη μέση, οι οποίες τον ταλαιπωρούσαν από τις 12 Σεπτεμβρίου 2013. Έτσι δεν έλαβε μέρος στα δύο τελευταία Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος σε ΗΠΑ και Βραζιλία και τον αντικατέστησε ο συμπατριώτης του Χέικι Κοβαλάινεν.
Βαθμολογία οδηγών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής:
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορμουλα 1 2013
Χρήστος Νικολαΐδης
Ο Χρήστος Νικολαΐδης (18 Ιανουαρίου 1968) Έλληνας συγγραφέας
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1968 στην Ανάληψη Θεσσαλονίκης. Είναι συγγραφέας, προγραμματιστής, σκιτσογράφος, καρτουνίστας.
Καριέρα
Γνωστός στο διαδίκτυο και στις πάλαι ποτέ BBS με το ψευδώνυμο Heraclit / Heraclitos. Έχει γράψει πάνω από 15 τίτλους βιβλίων, κυρίως με θέμα την πληροφορική, για τις εκδόσεις Anubis, Σαββάλας και Οξυγόνο. Είναι ιδρυτής και ιδιοκτήτης των εκδόσεων Οξυγόνο και της εταιρίας λογισμικού Xpert.gr Software.
Βιβλία
Τα δύο τελευταία τα έχει κάνει και cartoon (κινούμενο σχέδιο) το οποίο μπορεί να τα παρακολουθήσει ο κάθε ένας δωρεάν με τίτλους Το αυγό του σίλα και Το ντροπαλό χταπόδι.
Προγράμματα
Προγράμματά του που κυκλοφορούν από την Xpert.gr Software:
Προεδρικές εκλογές στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου 2015
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην μη διεθνώς αναγνωρισμένη ΤΔΒΚ τον Απρίλιο του 2015. Στον πρώτο γύρο που έγινε στις 19 Απριλίου 2015, ο πρόεδρος και ανεξάρτητος υποψήφιος Ντερβίς Έρογλου προηγήθηκε του Μουσταφά Ακιντζί και οδηγήθηκαν σε δεύτερο γύρο. Στον δεύτερο γύρο στις 26 Απριλίου 2015 νικητής αναδείχθηκε ο Ακιντζί.
Αποτελέσματα
Ο Ακιντζί κέρδισε τον πρώτο γύρο σε 3 επαρχίες: στη Λεφκόσα, (31,27%), Γκιρνέ (27,61%)  και Γκιουζέλιουρτ (32,47%). Ο Έρογλου ήταν νικητής στην Γαζιμαγούσα (31,83%) και στην Ισκελέ (37,47%).
Παραπομπές
2015 προεδρικες
Δραγώνοι
thumb|right|250px|Δραγώνοι του Αυστροουγγρικού βασιλικού και αυτοκρατορικού στρατού, 1830 Δραγώνοι (γερμ. Dragoner, προφέρεται ντραγκόνερ) ονομάζονταν τα ιπποκίνητα τμήματα του πεζικού στην Ευρώπη, τα οποία δηλαδή είχαν άλογα στην διάθεσή τους, όχι όμως για την μάχη, αλλά για την μεταφορά. Ξεκινώντας την εμφάνισή τους από τον 16ο αιώνα γνώρισαν μεγάλη διάδοση μέχρι και τον 19ο αιώνα σε πολλούς στρατούς στην Ευρώπη. Με την πάροδο του χρόνου συμπτύχθηκαν σχεδόν παντού με τα στρατεύματα του ιππικού.
Προέλευση και εξέλιξη
Το όνομά τους χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 17ου αιώνα. Προέρχεται μάλλον από το δραγόνι, ένα είδος πιστολιού της εποχής εκείνης. Κατά μια άλλη εκδοχή το όνομα προέρχεται από το λατινικό draconarii, που σημαίνει στρατιώτες του Δράκου. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, οι καβαλάρηδες που συνόδευαν τον Πάπα στην λιτανεία προσάρμοζαν στο δόρυ τους μια ασπίδα με την εικόνα ενός δράκου που συμβόλιζε τον σατανά.
Λόγω της ευελιξίας τους σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος συντήρησής τους τα τάγματα των Δραγώνων πλήθαιναν συνέχεια μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα. Ενώ το 1658 υπήρχε μόνο ένα σύνταγμα στον γαλλικό στρατό, το 1690 ο αριθμός τους ανέρχονταν στα 43 συντάγματα. Την εποχή του Μεγάλου Πέτρου η Ρωσία διέθετε 30 συντάγματα Δραγώνων.
Περιγραφή
thumb|right|250px|Ανδριάντας Δραγώνων στη Βάδη (Μπάντεν) Οι Δραγώνοι δε συνήθιζαν να φορούν πανοπλία. Τον 16ο και 17ο αιώνα φορούσαν για προστασία ένα απλό κράνος και δερμάτινο σακάκι. Ήταν οπλισμένοι με μουσκέτα (ντουφέκι) ή με ακόντιο, ενώ είχαν σπαθί για την μάχη σώμα με σώμα. Η εξάσκησή τους ήταν πιο απλή από αυτή του πολεμικού ιππικού, επειδή τα άλογα δεν τα χρησιμοποιούσαν στην μάχη, αλλά μόνο για την μεταφορά. Τα άλογα ήταν επίσης πιο ελαφριά από τα πολύ βαριά πολεμικά άλογα, αφού σκοπός τους ήταν απλά η μεταφορά των πεζικάριων χωρίς το βάρος των πανοπλιών. Είχαν όμως το προτέρημα, ότι βοηθούσαν την τακτική συγκρότηση και ανασυγκρότηση των φαντάρων και την γρήγορη μεταφορά τους σε συγκεκριμένα σημεία της μάχης. Ως μέρος του βαρέως ιππικού, οι Δραγώνοι δρούσαν κάνοντας επίθεση οπλισμένοι με βαριές χατζάρες. Στον στρατό της Πρωσίας ως ελαφρύ ιππικό ήταν οπλισμένοι με ελαφριά σπαθιά. Τον 19ο αιώνα φορούσαν περικεφαλαίες του ιππικού ή το καπέλο του πεζικού, το λεγόμενο τσάκο. Αργότερα φορούσαν το μυτερό κράνος του Πρωσικού στρατού. Για όπλο είχαν βαριές ή ελαφριές καραμπίνες, ανάλογα με το είδος του ιππικού που ανήκαν. Παρ' όλη την εξέλιξή τους προς το ιππικό, οι Δραγώνοι συνέχιζαν να διατηρούν την πολεμική τους κατάρτιση ως πεζικάριοι και πολεμούσαν ακόμα και με την ξιφολόγχη. Στη μάχη τους συνόδευε ο ήχος του τυμπάνου αντί της τρομπέτας και κρατούσαν σημαίες αντί για λάβαρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός
Ουρκμέζλι
Το Ουρκμέζλι (επίσης Ουρκμαγκλί και Ουρκμεζλί) είναι χωριό και δήμος στην επαρχία Καζάκ στο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,061 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καζάχ
(40314) 1999 KR16
Το (40314) 1999 KR16 είναι ένα μεταποσειδώνιο αντικείμενο. Ανακαλύφθηκε στις 16 Μαΐου 1999 από τον Όντρεϊ Ντελσάντι (Audrey C. Delsanti) και τον Όλιβερ Χέινοτ (Oliver R. Hainaut) που παρατηρούσαν από το Παρατηρητήριο Λα Σίλα (La Silla) της Χιλής. Όταν βρίσκεται στο περιήλιό του, συμπεριφέρεται ως Κένταυρος.
Αναφορές
1999 KR16
Αμβρακία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αμβρακία μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω τοπωνύμια:
στα παρακάτω μυθικά πρόσωπα:
αλλά και των παρακάτω πλοίων:
Γενίκιοϊ
Το χωριό Γενίκιοϊ (τουρκικά: Yenikoÿ, σημαίνει Νεοχώρι) είναι ένα χωριό της Τουρκίας κοντά στις Σαράντα Εκκλησιές. Ανήκει στον Δήμο Αρτεσκού της επαρχίας Σαράντα Εκκλησιών. Ο πληθυσμός ήταν σχεδόν αποκλειστικά ελληνικός, αλλά μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στην Ελλάδα, κυρίως στο Πεδινό Κιλκίς. Σύμφωνα με άλλες πηγές μερικοί μετακινήθηκαν και στη Βουλγαρία. Στη θέση τους ήρθαν Τούρκοι από τη Θεσσαλονίκη.
Η οικονομία του χωριού είναι κυρίως κτηνοτροφική / αγροτική.
Διοίκηση
Οι κοινοτάρχες τα τελευταία χρόνια
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Ανδρέας Μούντριχας
Ο Ανδρέας Μούντριχας ή Ορέστης ή Καπετάν Ορέστης ήταν από τους σημαντικότερους καπετάνιους του ΕΛΑΣ κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης. Μετά τα Δεκεμβριανά αποχώρησε από τους κόλπους της Αριστεράς και έγινε συντηρητικός συνδικαλιστής.
Στον ΕΛΑΣ
Ήταν υπαξιωματικός της Ελληνικής Χωροφυλακής, και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δεν έκανε ποτέ δήλωση μετανοίας. Στην Κατοχή σε ηλικία περίπου σαράντα ετών και παρά τους δισταγμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ, έχοντας αναλύσει επιτυχώς την κατάσταση στην ύπαιθρο όπου είχε ενταθεί το φαινόμενο της ληστείας: ''Οι συμμορίες στα βουνά δεν έχουν ούτε οργάνωση, ούτε πειθαρχία, ούτε ιδεολογία. Κινδυνεύουν να περάσουν στον εχθρό, ή εν πάση περιπτώσει, να προσθέσουν μια επί πλέον θεομηνία, στη θεομηνία της τριπλής κατοχής. Η μόνη λύση είναι να δοθεί το χρίσμα της αντίστασης στους ληστές και να τους μετατρέψει σε αντάρτες'' οργάνωσε πρώτος το αντάρτικο στο χώρο της Αττικοβοιωτίας με δυο ακόμη συντρόφους του. Κατόπιν συνδέθηκε με τον ΕΛΑΣ και έγινε σταδιακά καπετάνιος του 34ου συντάγματος, ύστερα της 5ης ταξιαρχίας και τέλος της 2ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Λόγω της εργασιακής του εμπειρίας σε λατομεία και μεταλλεία ξεκίνησε πρώτα τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με σαμποτάζ σε γέφυρες. Παραβρέθηκε στην σύσκεψη των καπετάνιων μεραρχιών του ΕΛΑΣ που συγκάλεσε ο Άρης Βελουχιώτης στις 17-11-1944 και συμφώνησε με την εισήγηση του Αρχηγού του ΕΛΑΣ να αντιμετωπισθούν οι βρετανικές δυνάμεις ως στρατός Κατοχής, κάτι το οποίο δεν έγινε τελικά δεκτό.
Θεωρήθηκε ως πολιτικός υπεύθυνος για την πρώτη διάλυση του 5/42 συντάγματος της ΕΚΚΑ, αναφερθείς ότι έδρασε χωρίς ανώτερη εντολή.
Ο Γάλλος δημοσιογράφος Ντομινίκ Εντ (Dominique Εudes) στο έργο του "Οι Καπετάνιοι" αξιολογεί ότι ήταν κακός κομμουνιστής και καλός καπετάνιος, και πως αμφισβητούσε τις πολιτικές επιλογές των κομματικών στελεχών του ΚΚΕ πάνω στους αντάρτες άντρες του, καθώς και ήταν υπέρμαχος της σύγκρουσης με τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις.
Δεκεμβριανά
Την περίοδο των Δεκεμβριανών θεωρήθηκε ότι κράτησε αμφίσημη στάση, καθώς ενώ στην Αθήνα οι ΕΑΜίτες έλεγαν ως αναθάρρηση "έρχεται ο Ορέστης", η μεραρχία του κατηγορήθηκε ότι αδράνησε, ενώ το 2ο Σύνταγμα (Καπετάνιος Νικηφόρος) αφοπλίστηκε από τους Βρετανούς χωρίς να πολεμήσει. Η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρώντας τον υπεύθυνο είχε συζητήσει να περάσει στρατοδικείο και πιθανά να εκτελεστεί, κάτι που δεν έγινε τελικώς αφού δεν προσήλθε σε συνάντηση.
Απελευθέρωση
Αν και τον πρώτο καιρό της Απελευθέρωσης πρότεινε στον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Γιώργη Σιάντο να οργανώσει αντάρτικο με στόχο την τιμωρία των παρακρατικών ομάδων που κυνηγούσαν μέλη του ΕΑΜ, εν τούτοις σταδιακά απομακρύνθηκε και στο τέλος διαγράφηκε από το ΚΚΕ τον Απρίλη του 1946. Είχε φιλικές και πολιτικές σχέσεις με τον Γιάννη Πετσόπουλο, ο οποίος έκανε σφοδρή κριτική στο ΚΚΕ και στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Για τις σχέσεις με τον Πετσόπουλο καθώς και την προγενέστερη δράση επί Δεκεμβριανών, σε πολιτικοστρατιωτική σύσκεψη πρώην στελεχών του ΕΛΑΣ επικρίθηκε από τον Νίκο Ζαχαριάδη, ενώ οι τότε συνεργάτες του στον ΕΛΑΣ τον υπερασπίστηκαν σθεναρά. Μετέπειτα έκανε κριτική στο ΚΚΕ και διαφώνησε πλήρως με τη δημιουργία του ΔΣΕ, θεωρώντας ότι είχε αργήσει επίτηδες η δημιουργία του. Τελικώς καταγγέλθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ ως πράκτορας του εχθρού. Αν και κατηγορήθηκε για εκκαθαρίσεις πολιτικών αντιπάλων για την περίοδο της Κατοχής, μεταπολεμικά δικάστηκε στη Χαλκίδα και αθωώθηκε, ίσως και λόγω των καλών σχέσεων με τους Βρετανούς και της ύστερης αντικομμουνιστικής και φιλοβασιλικής του στάσης.
Μετά τον εμφύλιο έγινε συνδικαλιστής μεταλλωρύχος, και γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Εργατοτεχνιτών Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων, καθώς και αντιπρόσωπος της στη Γ.Σ.Ε.Ε, όπου κατηγορήθηκε ότι έδρασε και απεργοσπαστικά.
Σύμφωνα με τον Νικήτα, ο οποίος ήταν στενός συνεργάτης του στον ΕΛΑΣ καθ' όλη τη διάρκεια της Κατοχής, ο Μούντριχας ''είχε πολλά προσόντα γι’ αρχηγός, όπως είχε και πολλές αδυναμίες – εγωισμό, φιλοδοξία, εκδικητικότητα. Πίστεψε στον αγώνα αληθινά, μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του. Όταν είδε τα όνειρά του να διαψεύδονται, τον αγώνα του λαού και τον δικό του να προδίδεται, τότε πάτησε στην άλλη όχθη για να εκδικηθεί ως άνθρωπος των άκρων. Δεν πρόδωσε τους παλιούς του συντρόφους, τουναντίον κοπτόταν να τους φανεί χρήσιμος. Ωστόσο συμβιβάστηκε με το κατεστημένο και το υπηρέτησε, κατ’ ανάγκη πλέον, ως εργατοπατέρας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο έχασε την αγωνιστική του αίγλη κι αξιοπρέπεια.''
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Σεϊραντσόλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγσταφά
Σάιμον Λέικ
Ο Σάιμον Λέικ (Simon Lake, 4 Σεπτεμβρίου 1866 - 23 Ιουνίου 1945) ήταν Αμερικανός μηχανικός και ναυπηγός, ο οποίος κατασκεύασε το πρώτο χρησιμοποιήσιμο υποβρύχιο.
Βιογραφία
Ο Σάιμον Λέικ γεννήθηκε στο Πλέσαντβιλ του Νιου Τζέρσεϊ σε οικογένεια εφευρετών. Ο κατάλογος των εφευρέσεων της οικογενείας περιελάμβανε μία σπαρτική μηχανική, ρολό παραθύρου, τηλέφωνο, γραφομηχανή, εκτυπωτικό μηχάνημα και ένα αεροπλάνο. Το 1880, όταν ο Λέικ ήταν 14 ετών, έτυχε να διαβάσει το βιβλίο του Ιουλίου Βερν "20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα" και από τότε απέκτησε έντονο ενδιαφέρον για τα υποβρύχια ταξίδια, στα οποία αφιέρωσε όλη του τη ζωή.
Κι άλλοι εφευρέτες πριν από τον Λέικ είχαν επιχειρήσει να κατασκευάσουν υποβρύχια πλοία, αλλά κανένα από αυτά δεν ήταν πρακτικό, κι όλα τους βυθίζονταν πρώτα με την πλώρη. Γενικά, το πλήρωμα έβρισκε οικτρό θάνατο ή το πλοίο κολλούσε στο βυθό. Ο νεαρός Λέικ αντιλήφθηκε ότι το υποβρύχιο θα έπρεπε να καταδύεται οριζόντια.
Για να επιτύχει την ομαλή κατάδυση του υποβρυχίου, ο Λέικ έκρινε ότι έπρεπε να κατασκευάσει προεξέχοντα πτερύγια από τη μια άκρη του υποβρυχίου στην άλλη (αρχή που εφαρμόστηκε αργότερα σε όλα τα υποβρύχια). Ο Λέικ χρειαζόταν μια καταπακτή στον πυθμένα του υποβρυχίου, που θα χρησιμοποιούσαν οι δύτες για να βγουν από το σκάφος. Αλλά όταν άνοιγε η πόρτα, το νερό θα ορμούσε μέσα στο υποβρύχιο και θα το πλημμύριζε. Για να υπερνικήσει τον κίνδυνο αυτό, ο Λέικ επινόησε μια αεροθυρίδα. Θα ήταν ένα μικρό διαμέρισμα με μια πόρτα προς το εσωτερικό του υποβρυχίου και μια άλλη προς τη θάλασσα. Δημιουργώντας αρκετή πίεση αέρος στο διαμέρισμα αυτό για να κρατά έξω το νερό όταν θα άνοιγε την πόρτα, οι δύτες θα μπορούσαν να βγουν χωρίς φόβο να πλημμυρίσει το υποβρύχιο.
Μη κατορθώνοντας ακόμα να κινήσει το ενδιαφέρον του Αμερικανικού Ναυτικού για το σκάφος του, ο Λέικ προμηθεύτηκε μερικά χρήματα για να κατασκευάσει ένα υποβρύχιο ολόκληρο από μέταλλο. Αποδείχθηκε τόσο ικανοποιητικό, ώστε τράβηξε την προσοχή όλου του κόσμου. Το 1901, κατασκεύασε ένα περισκόπιο για να μπορεί το πλήρωμα να βλέπει επάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης.
Ο Λέικ βοήθησε τη Ρωσία στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας (1904-1905) και κατασκεύασε πλοία για το Τσαρικό Ναυτικό. Ήταν τόσο πρακτικά, ώστε η γερμανική πολεμική βιομηχανία Krupp έκλεψε τα σχέδια κι άρχισε να κατασκευάζει υποβρύχια για τον παγκόσμιο πόλεμο που ακολούθησε.
Τα υποβρύχια του Λέικ βοήθησαν να κλίνει η πλάστιγγα κατά της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς κατασκεύασε 40 υποβρύχια για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ενώ σημαντική ήταν η συνεισφορά τους και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Σάιμον Λέικ απεβίωσε στις 23 Ιουνίου 1945, σε ηλικία 79 ετών.
Αντιόχεια (η Όπιδα)
Αντιόχεια που ιδρύθηκε μεταξύ του ποταμού Τίγρη και Τορναδόττου στη δυτική Σιττακινή (ή Σιτακηνή), χώρα της Βαβυλωνίας (νότια του Τίγρη ποταμού και ΒΔ της Σουσιανής -σημ. Ιράκ) που επί Αλεξανδρινών χρόνων αυτή η χώρα ονομαζόταν "Απολλωνιάτις" με πρωτεύουσα τη Σιττάκη. Ο Πλίνιος (Historia Natura 6, 206) την χαρακτηρίζει σαν μια σημαντική πόλη της επαρχίας αυτής και για ιδρυτή της αναφέρει τον Αντίοχο Α΄ Σωτήρα.
Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Μάχη των Πλαταιών
Η μάχη των Πλαταιών (αρχαία ελληνικά: Μάχη τῶν Πλαταιῶν) διεξήχθη τον Αύγουστο του 479 π.Χ, μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών, κατά τη διάρκεια της δεύτερης περσικής εκστρατείας.
Το 480 π.Χ, οι Πέρσες νίκησαν στις Θερμοπύλες και συνακόλουθα οι Έλληνες αποχώρησαν από το Αρτεμίσιο, για να απαντήσουν με τη νίκη στη Σαλαμίνα. Ο Ξέρξης υποχώρησε, τότε, στην Ασία, αφήνοντας 300.000 άνδρες με τον Μαρδόνιο ως αρχηγό. Το 479 π.Χ, οι Έλληνες με αρχηγό τον Παυσανία τον Σπαρτιάτη και τον Δηλιο συγκέντρωσαν μεγάλο στρατό και συγκρούστηκαν με τους Πέρσες στις Πλαταιές. Αν και ήταν αριθμητικά λιγότεροι, οι Έλληνες επιτέθηκαν και κατέστρεψαν τον περσικό στρατό. Ο Μαρδόνιος έπεσε στη μάχη.
Η νίκη στις Πλαταιές συνοδεύτηκε από τη μεγάλη νίκη του ελληνικού στόλου κατά του περσικού στη Μυκάλη. Οι μάχες στις Πλαταιές και στη Μυκάλη είναι σημαντικότατες, γιατί εξάλειψαν την περσική απειλή και γιατί μετά απ' αυτές, οι Έλληνες πέρασαν στην αντεπίθεση, μέχρι να λήξουν οι συγκρούσεις το 450 π.Χ.
Πηγές
Κύρια πηγή για τους Περσικούς πολέμους αποτελεί ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος. Ο Ηρόδοτος, γνωστός ως «Πατέρας της Ιστορίας», γεννήθηκε το 484 π.Χ. στην Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, η οποία εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό περσική κατοχή. Έγραψε το έργο «Ιστορίαι» γύρω στα 440-430 π.Χ, προσπαθώντας να ανακαλύψει τις πραγματικές αιτίες των Περσικών πολέμων, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν το 450 π.Χ. Η μέθοδος του Ηρόδοτου αποτελούσε καινοτομία και σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, ο Ηρόδοτος έχει εφεύρει την ιστορία που ξέρουμε. Κατά τον Παπαρρηγόπουλο: «Ο Ηρόδοτος είναι ο δημιουργός της αληθούς ιστορικής τέχνης...πρώτος εννόησεν ότι η ιστορία δεν είναι απλούς πραγμάτων κατάλογος, αλλά και η τεχνική των πραγμάτων τούτων συναρμολόγηση και η εξήγησις του χαρακτήρος αυτών». Κατά τον Τομ Χόλλαντ: «Για πρώτη φορά, ένας ιστορικός αποφάσισε να αποκαλύψει τα αίτια ενός πολέμου, ο οποίος έληξε πρόσφατα, χωρίς να καταγράφει μύθους, αλλά αιτίες, τις οποίες θα μπορούσαμε να ελέγξουμε προσωπικά»
Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε τον 1ο αιώνα π.Χ. τη Βιβλιοθήκη Ιστορική. Θεωρείται ότι ο Ηρόδοτος και ο Έφορος ο Κυμαίος αποτελούν τις πηγές του Διόδωρου. Η μάχη περιγράφεται με λιγότερες λεπτομέρειες από σειρά αρχαίων ιστορικών, όπως ο Πλούταρχος και ο Κτησίας. Αρχαιολογικά ευρήματα, όπως η δελφική Στήλη των Όφεων, υποστηρίζουν τα αναφερόμενα από τον Ηροδότο.
Υπόβαθρο
Η Αθήνα και η Ερέτρια υποστήριξαν τους Ίωνες στον αγώνα τους κατά των Περσών (499-494 π.Χ). Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο Δαρείος ήταν σφετεριστής, και πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στους πολέμους εναντίον των εξεγερμένων υποτελών του. Η εξέγερση αυτή απείλησε τη σταθερότητα της αυτοκρατορίας του Δαρείου, γι' αυτό και ορκίστηκε να εκδικηθεί όσες πόλεις συμμετείχαν - έβλεπε επίσης την ευκαιρία να επεκταθεί στη Δύση. Το 492 π.Χ, οι Πέρσες, με αρχηγό τον Μαρδόνιο, ανακατέλαβαν τη Θράκη και ανάγκασαν τους Μακεδόνες να συμμαχήσουν μαζί τους. Τότε, το 490 π.Χ, ο Δαρείος ξεκίνησε νέα εκστρατεία, με αρχηγούς τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, οι οποίοι κατάφεραν να καταλάβουν τη Νάξο, τις Κυκλάδες και την Ερέτρια. Αλλά, η επέκτασή τους σταμάτησε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Ασία χάρη στη νίκη των Αθηναίων και των Πλαταιέων στον Μαραθώνα.
thumb|left|300px|Ένας χάρτης, ο οποίος δείχνει τον ελληνικό κόσμο κατά τη διάρκεια της μάχης
Ο Δαρείος άρχισε να συγκεντρώνει μεγάλο στρατό για να επιτεθεί ξανά στην Ελλάδα, αλλά τα σχέδια του αναβλήθηκαν λόγω της εξέγερσης στην Αίγυπτο. Ένα χρόνο μετά ο Δαρείος πέθανε και στον θρόνο ανέβηκε ο γιος του Ξέρξης Α'. Ο Ξέρξης ανακατέλαβε την Αίγυπτο και άρχισε ξανά τις προετοιμασίες για εισβολή στην Ελλάδα. Το 481 π.Χ, ο Ξέρξης έστειλε πρεσβευτές σε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη, με εξαίρεση την Αθήνα και τη Σπάρτη, ζητώντας γη και ύδωρ. Η Σπάρτη και Αθήνα έλαβαν την υποστήριξη μερικών ελληνικών πόλεων, και το ίδιο έτος, στην Κόρινθο, συγκλήθηκε συνέδριο, όπου και δημιουργήθηκε η ελληνική συμμαχία. Το κάθε μέλος της συμμαχίας είχε την δυνατότητα να στέλνει αγγελιαφόρους στις υπόλοιπες πόλεις-μέλη, ζητώντας στρατό για αμυντικούς σκοπούς. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, αυτό αποτελεί αξιοσημείωτο, καθώς οι εμφύλιες συρράξεις μεταξύ των Ελλήνων, εκείνη την περίοδο, συνεχίζονταν.
Οι Έλληνες, με κύρια τακτική τους το κλείσιμο στενών χώρων, αντιμετώπισαν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο. Στις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατάφεραν να περικυκλώσουν τους Έλληνες και να σφάξουν όσους απέμειναν στο πεδίο της μάχης. Όσον αφορά το Αρτεμίσιο, οι συγκρούσεις Ελλήνων και Περσών οδήγησαν σε αδιέξοδο και όταν οι Έλληνες έμαθαν το αποτέλεσμα των Θερμοπυλών, αποφάσισαν να υποχωρήσουν. Μετά τη νίκη τους στις Θερμοπύλες, οι Πέρσες κατέστρεψαν τη Βοιωτία, τις Πλαταιές και τις Θεσπιές, ενώ αργότερα κινήθηκαν για να καταλάβουν την άδεια Αθήνα. Στη Σαλαμίνα, ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Ευρυβιάδης και οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι επέμεναν να προστατεύσουν τον Ισθμό της Κορίνθου, καταστρέφοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγούσε εκεί και χτίζοντας τείχος γύρω από αυτό Ο Θεμιστοκλής, όμως, έπεισε τους Έλληνες να μείνουν στη Σαλαμίνα, όπου πέτυχαν αποφασιστική νίκη.
right|thumb|300px|Οι κινήσεις των Περσών και των Ελλήνων από το 480 π.Χ μέχρι το 479 π.Χ
Ο Ξέρξης, φοβούμενος ότι οι Έλληνες μετά τη νίκη τους στη Σαλαμίνα θα κατέστρεφαν τη γέφυρα του Ελλησπόντου, αποφάσισε να υποχωρήσει με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του. Ο Μαρδόνιος έμεινε με τους στρατιώτες που διάλεξε. Πέρασε τον χειμώνα στη Βοιωτία και στη Θεσσαλία, ενώ οι Αθηναίοι επέστρεψαν στην πόλη τους. Παρ' ολ' αυτά, οι σχέσεις μεταξύ των Ελλήνων χάλασαν, καθώς οι Πελοποννήσιοι αρνήθηκαν να στείλουν στρατό στα βόρεια για να βοηθήσουν τους Αθηναίους - οι Αθηναίοι απέσυραν τον στόλο τους και την ηγεσία του ελληνικού στόλου ανέλαβε ο Λεωτυχίδας.
Ο Μαρδόνιος, με τη βοήθεια του Αλέξανδρου Α', προσπάθησε να πείσει τους Αθηναίους να δεχτούν ειρήνη, αλλά οι τελευταίοι, αφού εξασφάλισαν την βοήθεια των Σπαρτιατών, αρνήθηκαν - κατά τον Ηρόδοτο, απάντησαν τα εξής: ''καὶ αὐτοὶ τοῦτό γε ἐπιστάμεθα ὅτι πολλαπλησίη ἐστὶ τῷ Μήδῳ δύναμις ἤ περ ἡμῖν, ὥστε οὐδὲν δέει τοῦτό γε ὀνειδίζειν. ἀλλ᾽ ὅμως ἐλευθερίης γλιχόμενοι ἀμυνεύμεθα οὕτω ὅκως ἂν καὶ δυνώμεθα'' (μετ. αν και ξέρουμε ότι οι Μήδοι είναι περισσότεροι από εμάς, εμείς όμως θα αμυνθούμε καθώς αγαπούμε την ελευθερία μας). Οι Αθηναίοι εκκένωσαν την πόλη τους, την οποία κατέλαβε ο Μαρδόνιος, ο οποίος επανάλαβε την προσφορά του στη Σαλαμίνα. Οι Αθηναίοι ζήτησαν την άμεση βοήθεια της Σπάρτης, αλλά η τελευταία γιόρταζε τα Υακίνθια και άργησε να δώσει απάντηση. Ωστόσο, ο Τεγεάτης Χίλεος έπεισε τους Σπαρτιάτες να στείλουν στρατό, αφού τόνισε τα αποτελέσματα που θα' χε η παράδοση της Αθήνας στους Πέρσες.
Πριν την μάχη
thumb|300px|left|Οι κινήσεις των αντιπάλων στη μάχη των Πλαταιών
Μετά από οκτώ μέρες, ο ελληνικός στρατός άρχισε να λαμβάνει ενισχύσεις. Ο Μαρδόνιος, τότε, επιτέθηκε στο βουνό του Κιθαιρώνα και αργότερα στην πηγή της Γαργαφίας. Επειδή αυτές οι δύο επιθέσεις άφησαν τους Έλληνες χωρίς νερό και εφόδια, οι Έλληνες υποχώρησαν τη νύχτα στις Πλαταιές, με σκοπό να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους σε νερό. Παρ' ολ' αυτά, η υποχώρηση πήγε στραβά, καθώς το κέντρο των Ελλήνων ήταν διάσπαρτο στις Πλαταιές, ενώ οι Αθηναίοι, οι Τεγεάτες και οι Σπαρτιάτες δεν είχαν ακόμα υποχωρήσει - λίγοι Σπαρτιάτες έμειναν στο στρατόπεδο, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες υποχωρούσαν.
Έλληνες
thumb Παρακάτω παρουσιάζονται οι αριθμοί που δίνει ο Ηρόδοτος για τον ελληνικό στρατό.
Κατά τον Ηρόδοτο, οι Έλληνες είχαν 38.700 βαριά οπλισμένους πολεμιστές (οπλίτες) και 69.500 άνδρες με ελαφρύτερο οπλισμό. Από τους τελευταίους οι μισοί ήταν είλωτες (επτά για κάθε Σπαρτιάτη) και οι άλλοι προέρχονταν από την υπόλοιπη Ελλάδα. Επίσης αναφέρει ότι στη μάχη συμμετείχαν και 1.800 Θεσπιείς, οπότε οι Έλληνες ανέρχονταν στους 110.000 άνδρες. Την ηγεσία του στρατού ανέλαβε ο Παυσανίας, αν και ο Διόδωρος μας πληροφορεί ότι την ηγεσία των Αθηναίων είχε ο Αριστείδης - ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Παυσανίας δεν μπορούσε να δίνει διαταγές σε όλα τα ελληνικά σώματα, κάτι που επηρέασε πολύ τη μάχη.
Πέρσες
Ο Ηρόδοτος δηλώνει ότι οι Πέρσες είχαν στη διάθεση τους 300.000 άνδρες πεζικό συν 50.000 Έλληνες. Απ' την άλλη, ο Κτησίας, βάσει των περσικών αρχείων, γράφει ότι οι Πέρσες είχαν 120.000 άνδρες συν 7.000 Έλληνες. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί διαφωνούν με τον αριθμό του Ηρόδοτου, με τους περισσότερους να θεωρούν ότι οι Πέρσες είχαν περίπου 80.000 άνδρες.
Μάχη
thumb|300px|right|Τα κύρια γεγονότα της μάχης
Ο Μαρδόνιος αποφάσισε να επιτεθεί όταν έμαθε για την υποχώρηση των Ελλήνων. Καθώς οι Σπαρτιάτες αντιμετώπιζαν προβλήματα, λόγω της επίθεσης του περσικού ιππικού, ο Παυσανίας έστειλε ιππέα για να ζητήσει τη βοήθεια των Αθηναίων. Οι Πέρσες άρχισαν να ρίχνουν βέλη κατά των Ελλήνων, αλλά ο Παυσανίας αρνήθηκε να επιτεθεί, λέγοντας ότι δεν είχε λάβει καλούς οιωνούς. Παρ' ολ' αυτά, οι Τεγεάτες επιτέθηκαν, κάτι που έκανε αργότερα και ο Παυσανίας, αφού έλαβε τελικά καλούς οιωνούς.
Στην άλλη πλευρά του πεδίου της μάχης, οι Αθηναίοι νίκησαν τους Θηβαίους, οι οποίοι κατά τον Ηρόδοτο ήταν οι μόνοι από τους Έλληνες συμμάχους των Περσών που πολέμησαν με πείσμα. Οι Θηβαίοι, για να μην υποστούν περισσότερες απώλειες, πήραν διαφορετικό δρόμο απ' ότι οι Πέρσες. Οι Έλληνες επιτέθηκαν στο στρατόπεδο των Περσών και τους έσφαξαν. Κατά τον Ηρόδοτο, 43.000 Πέρσες κατάφεραν να επιζήσουν (οι 40.000 του Αρτάβαζου συν 3.000 που γλίτωσαν απ' τη σφαγή), ενώ στη μάχη σκοτώθηκαν 257.000 άνδρες, 159 από τους οποίους ήταν Έλληνες (Σπαρτιάτες, Τεγεάτες και Αθηναίοι). Ο Πλούταρχος γράφει ότι σκοτώθηκαν 1.360 Έλληνες, με τον Έφορο και τον Διόδωρο να δηλώνουν ότι στη μάχη σκοτώθηκαν δέκα χιλιάδες Έλληνες.
Μετά τη μάχη
thumb|left|170px|Μονομαχία Πέρση και Έλληνα οπλίτη
Ο Αρτάβαζος μετέφερε τους άνδρες του στο Βυζάντιο. Οι Έλληνες επιτέθηκαν στον Ελλήσποντο για να καταστρέψουν τις περσικές γέφυρες, αλλά όταν έφτασαν εκεί οι γέφυρες είχαν ήδη λυθεί. Οι Πελοποννήσιοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους, αλλά οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στη Θρακική Χερσόνησο. Οι Πέρσες, μαζί με τους συμμάχους τους, υποχώρησαν στη Σηστό, αλλά οι Αθηναίοι την πολιόρκησαν με επιτυχία. Εκεί τελειώνει το έργο του ο Ηρόδοτος. Οι συγκρούσεις Ελλήνων και Περσών συνεχίστηκαν μέχρι την υπογραφή της Ειρήνης του Καλλία.
Σημασία
Οι μάχες στις Πλαταιές και στη Μυκάλη ήταν οι τελευταίες της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, αλλά δεν θεωρούνται θρυλικές όπως αυτές στις Θερμοπύλες, στον Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα - αυτό οφείλεται στην κατάσταση του ελληνικού στρατού πριν τη μάχη και στις στρατηγικές τους. Οι Πλαταιές και η Μυκάλη έχουν μεγάλη στρατηγική σημασία, καθώς απέδειξαν γι' άλλη μια φορά την υπεροχή του οπλίτη. Οι Πέρσες ξεκίνησαν να προσλαμβάνουν Έλληνες μισθοφόρους, κάτι που περιγράφεται στην «Κύρου Ανάβαση» του Ξενοφώντα.
Μνήμη
thumb|120px|Η [[Στήλη των Όφεων]]
Οι Έλληνες αφιέρωσαν στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς το ένα δέκατο των περσικών λαφύρων. Απ' αυτά κατασκευάστηκε ο χρυσός τρίποδας που βρίσκεται πάνω σε τρικέφαλο φίδι από χαλκό. Το σύμπλεγμα συμβόλιζε τη συμμετοχή των ελληνικών πόλεων-κρατών στον πόλεμο. Η στήλη των Όφεων αποτελεί ένα απ' τα πιο αξιόλογα μνημεία του Ιππόδρομου της Κωνσταντινουπόλεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Μάχες αθηναϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες κορινθιακού στρατού Κατηγορία:Μάχες περσικού στρατού Κατηγορία:Μάχες σπαρτιατικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Μάχες κλασικής εποχής 479 π.Χ.
Τζέρμπα
Η Τζέρμπα (αραβικά: جربة) είναι νησί της Τυνησίας στη Μεσόγειο θάλασσα. Είναι το μεγαλύτερο νησί της Τυνησίας και βρίσκεται στον Κόλπο του Γκαμπές. Το ψηλότερο σημείο είναι 420 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, έχει έκταση 514 τ.χλμ. και απέχει 3,89 χλμ. από την κοντινότερη ακτή της Αφρικής.
Τοπικές παραδόσεις αναφέρουν ότι η Τζέρμπα είναι το νησί των Λωτοφάγων από το οποίο πέρασε ο Οδυσσέας κατά την περιπλάνηση του. Στην αρχαιότητα στο νησί υπήρχαν 3 πόλεις, σήμερα μάλιστα έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα αρχαίου λιμανιού. Στον Μεσαίωνα πέρασε στην κυριαρχία των Ισπανών και αργότερα των Οθωμανών. thumb|left|200px|Η Τζέρμπα όπως φαίνεται από δορυφόρο
Πρωτεύουσα της Τζέρμπα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Houmt Souk με 60.000 κατοίκους και όλο το νησί έχει πληθυσμό 120.000 κάτοικους. Διαθέτει και αεροδρόμιο. Σήμερα χρησιμοποιείται από τον Τυνησιακό στρατό αλλά είναι και δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Τυνησίας
Landsflug
Η Landsflug (δηλαδή Εσωτερικές Αερογραμμές) ήταν μία αεροπορική εταιρεία με εδρα το Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Εκτελούσε εσωτερικές επιβατικές πτήσεις. Έδρα της ήταν το διεθνές αεροδρόμιο Κέφλαβικ στο Ρέικιαβικ.
Ιστορία
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2004 και ξεκίνησε το πτητικό έργο την 1η Οκτωβρίου 2004, αναλαμβάνοντας όλα τα εσωτερικά δρομολόγια της Islandsflug.
Δρομολόγια
Η Landsflug εκτελούσε εσωτερικές προγραμματισμένες πτήσεις προς τους ακόλουθους Ισλανδικούς προορισμούς: Vestmannaeyjar, Höfn, Sauðárkrókur, Bíldudalur και Gjögur. Η Ισλανδική κυβέρνηση έχει αναθέσει στην Landsflug την εκτέλεση αερομεταγωγών επιγόντων περιστατικών.
Στόλος
Τον Αύγουστο του 2006 ο στόλος της Landsflug αποτελούνταν από :
Πηγές
Κατηγορία:Ισλανδικές αεροπορικές εταιρείες
Redlining
Το Redlining (πρακτική της κόκκινης γραμμής) αποκαλείται η πρακτική άρνησης ή αύξησης του κόστους υπηρεσιών όπως τραπεζικών προϊόντων, ασφαλιστικής κάλυψης, πρόσβασης σε συγκεκριμένες δουλειές, πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας, ακόμη και πρόσβαση στα supermarket, σε πολίτες ορισμένων, συνήθως φυλετικά καθορισμένων, περιοχών. Η πιο καταστροφική μορφή της πρακτικής αυτής και η πιο συνήθης, αφορά διάκριση στην παροχή στεγαστικών δανείων, κατά τις οποίες ισπανόφωνοι και έγχρωμοι πολίτες της μεσαίας τάξης αποκόπτονται στην Αμερική από τη χορήγηση δανείων που είναι διαθέσιμα σε καυκάσιους πολίτες χαμηλών εισοδημάτων. Ο όρος "redlining" (δηλαδή πρακτική της κόκκινης γραμμής) υιοθετήθηκε στα τέλη του 1960 από κοινότητες ακτιβιστών στο Σικάγο. Ο όρος περιγράφει την πρακτική σκιαγράφησης μιας κόκκινης γραμμής σε ένα τοπογραφικό χάρτη ώστε να απομονωθούν περιοχές μιας πόλης όπου οι τράπεζες δε θα ενδιαφέρονταν να επενδύσουν. Αργότερα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για τη διάκριση ενάντια σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων (συνήθως με βάση το φύλο, τη φυλή ή σεξουαλικό προσανατολισμό), ανεξαρτήτως γεωγραφικών προσδιορισμών. Στο αποκορύφωμα αυτής της πρακτικής αυτές οι περιοχές μετατράπηκαν γρήγορα σε περιθωριοποιημένες συνοικίες. Αργότερα, γύρω στο 1990 αυτή η διάκριση περιελάμβανε δανειοδότηση καυκάσιων πολιτών των κατώτερων εισοδηματικών στρωμάτων, αλλά όχι σε μεσαία ή υψηλά εισοδηματικά στρώματα έγχρωμων κατοίκων. Τα τελευταία χρόνια οι υπηρεσίες υγείας επίσης έχουν γίνει απρόσιτες ακόμη και σε Αμερικανούς πολίτες των μεσαίων εισοδηματικών στρωμάτων, ανεξαρτήτως φυλής και συχνά ασφαλιστικές εταιρίες αρνούνται να συνάψουν συμφωνία για συνταξιοδοτικά προγράμματα.
Στην Ελλάδα συνήθως οι τράπεζες προωθούσαν την πιστωτική επέκταση χωρίς να δουν το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις redlining, μέχρι τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 που τις έκανε πιο συντηρητικές στη χορήγηση δανείων, αλλά κυρίως με βάση εισοδηματικά κριτήρια. Παρά ταύτα, έχουν γνωστοποιηθεί περιστατικά redlining σε αιτήσεις ασφαλιστικής κάλυψης, όπως άρνηση σύναψης ασφάλειας ζωής σε ομοφυλόφιλα άτομα.
Battle Cry (άλμπουμ των Judas Priest)
Battle Cry είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ και DVD του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 25 Μαρτίου του 2016 μέσω της "Epic Records".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στην εμφάνιση των Judas Priest στο "Wacken Open Air" την 1 Αυγούστου 2015, κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "Redeemer of Souls".
Το "Battle Cry" μπήκε στους καταλόγους επιτυχιών μερικών ευρωπαϊκών χωρών, φθάνοντας μέχρι το Top-40 στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία.
Θέσεις τσαρτ
Battle Cry (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Μαρτίου 2016