cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμπντούλ Μετζίτ Α΄
Θάνατος
Απεβίωσε στις 26 Ιουνίου του 1861 από φυματίωση και τον διαδέχτηκε ο αδερφός του Αμπντούλ Αζίζ. Γιοι του ήταν οι Μουράτ Ε΄, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, Μωάμεθ Ε΄ και Μωάμεθ ΣΤ΄ που επίσης έγιναν σουλτάνοι. Τάφηκε στο Τέμενος Γιαβούζ Σελίμ.
Οικογένεια
Σύζυγοι
Γιοί
Κόρες
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι
Μπρέγκεντς
thumb|250px|Η οδός Άντον Σνάιντερ στο κέντρο thumb|250px|Το λιμάνι επί της λίμνης της Κωνσταντίας To Μπρέγκεντς (Γερμανικά: Bregenz) είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική όχθη της λίμνης της Κωνσταντίας (Bodensee) και έχει 28.012 κατοίκους (2012) και έκταση 29,51 τετρ. χιλιομέτρων. Ενώ ο δήμος είναι μικρότερος σε πληθυσμό από τις πόλεις Ντόρνμπιρν και Φέλντκιρχ του ιδίου κρατιδίου, η μητροπολιτική του περιοχή είναι περίπου διπλάσια και πυκνοκατοικημένη.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 15 π.Χ. από Ρωμαίους με το όνομα Βριγάντιο (πρωτότυπη ονομασία: Brigantium) και το 50 μ.Χ. έγινε πόλη. Το 259 οι Αλαμαννοί κατέστρεψαν την πόλη, ενώ το 917 ιδρύθηκε η κομητεία του Μπρέγκεντς που διατηρήθηκε μέχρι το 1150. Ο Ούγος της Τυβίγγης επανίδρυσε την πόλη το 1249, η οποία το 1523 πέρασε υπό τη δυναστεία των Αψβούργων. Κατά την περίοδο 1804-1815 ανήκε στη Βαυαρία. Το 1842 κατασκευάστηκε το λιμάνι και το 1872 ο σιδηροδρομικός σταθμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Καρίτσα Πιερίας
Η Καρίτσα είναι πεδινή κωμόπολη του νομού Πιερίας με 3.000 περίπου κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Βρίσκεται 13 χιλιόμετρα νότια της Κατερίνης. Η κτηνοτροφία και η καλλιέργεια καπνού αποτελούσαν τις κυριότερες ασχολίες των κατοίκων του. Παράγονται επίσης καλαμπόκι, τεύτλα, ακτινίδια και σταφύλια. Αποτελεί επίσης το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα στο δήμο Δίου - Ολύμπου. Το χωριό διαθέτει κοινοτικό γραφείο, αγροτικό ιατρείο, διθέσιο νηπιαγωγείο, οκταθέσιο Δημοτικό Σχολείο, αγροτικό συνεταιρισμό. Ο κεντρικός ναός του είναι αυτός του Αγίου Δημητρίου, που είναι και πολιούχος του χωριού.
Πολιτισμός
Στην Καρίτσα έχουν βρεθεί πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα το 1983, κατά την περίοδο των ανασκαφών στο γειτονικό Δίον.
Ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού, "Ο Όλυμπος" ιδρύθηκε το 1977. Έχει χορευτικό τμήμα και δανειστική βιβλιοθήκη. Αγωνίζεται και αναδεικνύει και διατηρεί την μεγάλη και σημαντική βλάχικη Καρυτσιώτικη πολιτιστική κληρονομιά  με εκδηλώσεις και δράσεις.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθεσία Άγιος Βασίλειος, όπου λαμβάνουν χώρα κατά τις Απόκριες και στη διάρκεια της Καθαράς Δευτέρας πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο Άγιος Βασίλειος είναι χώρος περιαστικής αναψυχής, δίπλα στο ρέμα του Ουρλιά, στους πρόποδες του Ολύμπου, και η απόστασή του είναι 3 χιλιόμετρα από την Καριτσα. Προσελκύει πλήθος κόσμου την Καθαρά Δευτέρα και την Πρωτομαγιά.
Κάθε καλοκαίρι στις 7 Ιουλίου γίνεται μεγάλο λαικό πανηγύρι προς τιμήν της Αγίας Κυριακής.
Το χωριό δραστηριοποιείται στον αθλητισμό με την Αθλητική Ένωση Καρίτσας (Α.Ε. Καρίτσας), που αγωνίζεται στην Γ΄Εθνική Κατηγορία.
Ιστορικά στοιχεία
Οι κάτοικοι της Καρίτσας περήφανοι ως Έλληνες Βλάχοι στην καταγωγή είναι δίγλωσσοι ομιλούν την Ελληνική καθομιλουμένη γλώσσα καθώς και την βλάχικη και κυρίως οι γεροντότερες ηλικίες.
Οι Καριτσιώτες κατά  μία   παράδοση πιθανότατα κατάγονται από τη Μηλιά Μετσόβου ή την Κατάρα, από όπου γύρω στον 5ο αιώνα μετακινούμενοι με τα κοπάδια στη Μακεδονία, γνώρισαν τη Φτέρη και εγκαταστάθηκαν εκεί, χωρίς να επιστρέψουν ποτέ στην Ήπειρο Κατά μία άλλη εκδοχή, έφυγαν από την Φτέρη μετά από ένα μεγάλο λοιμό πήγαν στην Μηλιά Μετσόβου και επέστρεψαν αργότερα  κτίζοντας το χωριό γύρω από την εκκλήσία της Παναγίας.
Οι κάτοικοι της Καρίτσας κατέβηκαν από τον οικισμό Φτέρη των Πιερίων  και σύμφωνα με όσα γράφει ο Μητροπολίτης Παρθένιος Βαρδάκας  σε βιβλίο του το 1918,  150 χρόνια πρίν, δηλαδή 1760-1770 περίπου,  διατηρώντας παράλληλα και αυτούσια  την Φτέρη, μέχρι και τις 18 Απριλίου 1943, όταν οι Γερμανοί την έκαψαν (146 σπίτια και 4 εκκλησίες) επειδή αποτελούσε  καταφύγιο-κρυψώνα  των ξένων στρατιωτών.
Από το 1870, σύμφωνα με δύο τουρκικά φιρμάνια έγκρισης-νομιμοποίησης οι κάτοικοι είχαν κτίσει την παλαιά εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (γκρεμίσθηκε το 1979) και σχολείο που δυστυχώς και αυτό γκρεμίσθηκε   στη δεκαετία του 1980.
Η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν τότε,  τόσο η γεωργία, όσο η κτηνοτροφία και η υλοτομία.
Το 1918 με το βασιλικό διάταγμα 152/1918 συστήθηκε η κοινότητα Δίου με έδρα την Καρίτσα, αποτελούμενη από τον οικισμό  Καρίτς και τον οικισμό  Μαλαθριάς και Καλυβίων Μαλαθριάς.
Το 1961 με το βασιλικό διάταγμα 35/30-12-61 (1.598 κάτοικοι) η Καρίτσα έγινε χωριστή κοινότητα με το όνομα "κοινότητα Καρύτσας" και τα καλύβια Μαλαθρίας  κοινότητα Δίου. Το 1999 με την συνένωση συμπεριλήφθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Δίου ,ως Δημοτικό Διαμέρισμα με έδρα την Κονταριώτισα και από την 1.1.2001 ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμου Δίου Ολύμπου με έδρα το Λιτόχωρο.
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία έχουν  σημαντικούς αγώνες κατά των Τούρκων   και συμμετοχή στο Μακεδονικό αγώνα.
Αντιστάθηκαν σθεναρά στην Ρουμανική προπαγάνδα, δεν επέτρεψαν ποτέ την ίδρυση ρουμανικού σχολείου και με επιστολή που υπογράφουν 329 Καρυτσιώτες προς τον Οικουμενικό  Πατριάρχη  Κωνσ το 1907, διαμαρτύρονται για την Ρουμανική προπαγάνδα και ζητούν από το πατριαρχείο την βοήθεια κι συμπαράσταση στον αγώνα τους υπέρ της Ελληνικής ταυτότητος, το ίδιο έπραξαν και το 1928 έως το 1940 όταν η Ρουμανική προπαγάνδα οργίαζε.
Αλλά και στην αντίσταση κατά των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής είχαν σημαντική δράση: Έσωσαν πολλούς  Αγγλους, Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς στρατιώτες καθώς και εξοπλισμό για  την  αντίσταση  κρυβοντάς τους στην Φτέρη , δράση για την οποία τιμήθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις  η κοινότητα Καρίτσας  αλλά  και πολλοί κάτοικοι της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Πιερίας
Επαρχία Ραιδεστού
Η επαρχία Ραιδεστού είναι μία από τις έντεκα επαρχίες του Διαμερίσματος του Μαρμαρά και μία από τις τέσσερις επαρχίες στις οποίες διαιρείται διοικητικά η Ευρωπαϊκή Τουρκία. Βρίσκεται στα νότια της Ανατολικής Θράκης στα παράλια της Προποντίδας και συνορεύει με τις επαρχίες Σαράντα Εκκλησιών, Κωνσταντινούπολης και Αδριανούπολης. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.218 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.081.065 σύμφωνα με εκτίμηση του 2020. Πρωτεύουσά της είναι η Ραιδεστός (Τεκιρντάγ), μία πόλη 204.001 κατοίκων.
Νικόλαος Κάρεφ
Ο Νικόλαος Γιαννάκιεφ Κάρεφ (βουλγαρικά: Никола Карев / Νίκολα Κάρεβ) ήταν Βούλγαρος δάσκαλος, σοσιαλιστής και επαναστάτης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γεννήθηκε στο Κρούσοβο στις 23 Νοεμβρίου 1877 και πέθανε στις 27 Απριλίου 1905 στη Ραϊτσάνη Κότσανης, και οι δύο περιοχές σήμερα βρίσκονται στη Βόρεια Μακεδονία.
Σύνοψη
Ήταν μέλος του Βουλγαρικού Εργατικού Σοσιαλοδημοκρατικού Κόμματος και της βουλγαρικής Εσωτερικής Μακεδονο-Αδριανοπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης. Κατά την εξέγερση του Ήλιντεν (Ημέρα του Προφήτη Ηλία) στις 20 Ιουλίου/2 Αυγούστου 1903 που εκδηλώθηκε στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε πρόεδρος της βραχύβιας προσωρινής Δημοκρατίας στο Κρούσοβο, μέχρι που αυτή καταλύθηκε από τον οθωμανικό στρατό μετά 10 ημέρες.
Ιστορικές αναφορές
Το Κρούσοβο αποφάσισαν να καταλάβουν οι επαναστάτες του Ίλιντεν καθώς την επιτυχία του σκοπού τους εξασφάλιζε και το εξαιρετικά ολιγάριθμο της τοπικής Οθωμανικής φρουράς. Η εισβολή ενεργήθηκε τη νύχτα της Κυριακής 20ης Ιουλίου (με το παλιό ημερολόγιο) του 1903 με το βουλγαρικό σύνθημα Свобода или смьрть, δηλαδή Ελευθερία ή θάνατος. Η πρώτη δουλειά των επαναστατών μετά την κατάληψη του Κρουσόβου ήταν να απομονώσουν, καταστρέφοντας τις τηλεγραφικές γραμμές. Συνολικά στην περιοχή του Διοικητηρίου κάηκαν πάνω από 40 κτίρια. Στις 23 Ιουλίου κάλεσαν σε σύσκεψη τους προκρίτους των εθνικών κοινοτήτων της πόλης και σχημάτισαν μιαν ανωτάτη επιτροπή από οκτώ μέλη που θα έπαιζε τον ρόλο προσωρινής κυβέρνησης. Ο σχηματισμός πολιτοφυλακής και ο εφοδιασμός των κομιτατζήζων με τρόφιμα και ρούχα στάθηκαν τα πρώτα καθήκοντα της επιτροπής αυτής.
Η κατοχή του Κρουσόβου από τους επαναστάτες κράτησε ακριβώς δέκα μέρες. Τα σώματα των επαναστατών, που είχαν στρατοπεδεύσει γύρω από το Κρούσεβο μετά την κατάληψή του, ανέρχονταν συνολικά σε χίλιους περίπου άντρες. Για να εξασφαλιστεί καλύτερα η τροφοδοσία τους, αποφασίστηκε στις 25 Ιουλίου από την ηγεσία τους να επιβάλει η ανωτάτη επιτροπή φορολογία στους εύπορους κατοίκους του. Καθορίστηκε και το ποσόν, από 5-30 λίρες οθωμανικές για κάθε άτομο, ανάλογα με την περιουσιακή του κατάσταση και διατάχτηκε η είσπραξή του. Όμως τα μέλη της επιτροπής που ήταν Έλληνες αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή και για τούτο παύτηκαν.
Η οθωμανικη αντίδραση κατά της εξέγερσης άρχισε στη δυτική σημερινή Βόρεια Μακεδονία, όπου η κατάσταση ήταν αρκετά σοβαρή και στράφηκε πρώτα εναντίον του Κρουσόβου, το οποίο, καθώς γειτόνευε με το Μοναστήρι, ήταν ανάγκη να το ξαναπάρουν οι Οθωμανοί δίχως καθυστέρηση. Η επιχείρηση αυτή ανατέθηκε στον στρατηγό Μπαχτιάρ πασά, που τον χαρακτηρίζουν άνθρωπο βίαιο και τραχύ. Ο απολογισμός των καταστροφών των Ελλήνων στο Κρούσεβο ήταν 363 κτίρια, σπίτια, καταστήματα κλπ.. που κάηκαν, αφού προηγουμένως λεηλατήθηκαν, ενώ υπερδιπλάσιος στάθηκε ο αριθμός εκείνων που μονάχα λεηλατήθηκαν. Οι σκοτωμένοι πάλι, άντρες και γυναίκες πέρασαν τις τέσσερις δεκάδες.
Γράμμα του Νίκολα στον Γκότσε Ντέλτσεφ
Γίνεται αντιληπτή η εθνική συνείδηση του Νίκολα από αρκετές πηγές, μία από αυτές αποτελεί το γράμμα του προς τον Γκότσε Ντέλτσεφ το 1902.
Αγαπητέ Γκ.(ότσε)
Στο Κρούσεβο και στη Μπίτολα τα νυχτερινά μπλόκα εμφανίζονται σχεδόν κάθε μέρα και πολλές υποθέσεις ρίχνουν ανθρώπους στη φυλακή. Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλο Γκότσε. Ήρθε η ώρα να σηκωθούμε και να αγωνιστούμε. Δεν πρέπει να περιμένουμε την ελευθερία από τους Έλληνες, ούτε από τους Βούλγαρους, αλλά εμείς οι Μακεδόνες πρέπει να αγωνιστούμε για τη Μακεδονία μας, ... Όσον αφορά εμένα, κανείς δεν μπορεί να μου αφαιρέσει το θάρρος και τον πατριωτισμό μου. Είμαι υπερήφανος που σας αναφέρω ότι όλοι οι άνδρες μας είναι έτοιμοι να πολεμήσουν, με τα όπλα στα χέρια τους.
-Ν.
Επίλογος
Σήμερα θεωρείται εθνικός ήρωας στη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες
Σπύρος Βαλαωρίτης
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 30 Ιουλίου 1887 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στη Λευκάδα. Ήταν παντρεμένος με την Ρόζα-Μαρία Στεφάνου (1828-1913), κόρη αρχοντικής ζακυνθινής οικογένειας εμπόρων και πολιτικών, και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Λίζα, τον Έκτορα (1866-1875), τον Περικλή, βουλευτή, και την Ολορίνα. Εγγονή του ήταν η Λένα Βαλαωρίτου-Σκαραμαγκά. Ήταν εξάδελφος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Σπυρος Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαλεσίνας
Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα μ.Χ., από δύο μονάχους του Αγίου Όρους σύμφωνα με την παράδοση. Αρχικά ήταν αφιερωμένο στην Παναγία και μετά τον 17ο αιώνα στον Άγιο Γεώργιο.
Από τον σεισμό του 1894 καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του, σώθηκε μόνο ένα τμήμα του καθολικού με πλούσιες αγιογραφίες.
Οι αγιογραφίες ανήκουν σε τρεις περιόδους, στους παλαιόγειους χρόνους (1261-1453), στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα.
Μετά την καταστροφή του από το σεισμό, κτίστηκε νέο μοναστήρι, σε κοντινή απόσταση. Τα θυρανοίξια του έγιναν στις 23 Απριλίου του 1920.
Κατά τα έτη 1923-1925 στο μοναστήρι λειτούργησε εκκλησιαστική σχολή, στη συνέχεια όμως αυτή μεταφέρθηκε στη Λαμία.
Διέθετε βιβλιοθήκη, αποτελούμενη από 42 χειρόγραφα βιβλία τα οποία παραχώρησε στην Εθνική Βιβλιοθήκη και μεγάλη περιουσία που απαλλοτριώθηκε από το κράτος το 1931.
Το 1988 το μοναστήρι στελεχώθηκε από μοναχές και λειτουργεί πλέον ως γυναικείο. Εορτάζει στις 23 Απριλίου και στις 2 Ιουνίου.
Το 1992 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Όμιλος για την διάσωση του Βυζαντινού Ναού της Ιεράς Μονής Αιγίου Γεωργίου Μαλεσίνας», ο οποίος με την επίβλεψη της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, πραγματοποίησε μια σειρά εργασιών για την συντήρηση των κτισμάτων του παλαιού Μοναστηριού, τον καθαρισμό του περιβάλλοντα χώρου του από τους θάμνους, την απομάκρυνση των μπαζών από τον ναό και την επισκευή της στέγης του.
Πηγές
Αγιου Γεωργιου Μαλεσινας Μονη Αγιου Γεωργιου Μαλεσινας
Δίας LXI
Ο Δίας LXI είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μπρετ Γκλάντμαν, το 2003. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 19. Ο Δίας LXI έχει διάμετρο περίπου 2 χιλιόμετρα και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 22.709.000 χιλιομέτρων σε 699, 125 ημέρες, με κλίση 165° προς την Εκλειπτική (164° προς τον ισημερινό του Δία) σε μια οπισθοδρομική τροχιά και με εκκεντρότητα 0,1961.
Ανήκει στην τροχιακή Ομάδα της Κάρμης η οποία αποτελείται από ακανόνιστους δορυφόρους που περιφέρονται γύρω από τον Δία ανάμεσα στα 23 με 24 γιγάμετρα και με κλίσεις γύρω στις 165°.
Ο Δίας LXI χάθηκε μετά την ανακάλυψή του το 2003, αλλά βρέθηκε έπειτα από εκτεταμένες παρατηρήσεις που έλαβαν χώρα το 2018 και πήρε αυτόν το χαρακτηρισμό το ίδιο έτος. Ο χαρακτηρισμός Δίας LXI σημαίνει πως αυτός είναι ο 61ος επιβεβαιομένος δορυφόρος του Δία. Ο δορφόρος ακόμα δεν έχει λάβει επίσημη ονομασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Ελισάβετ της Ουγγαρίας, βασίλισσα της Σερβίας
Η Ελίζαμπεθ ή Ελισάβετ της Ουγγαρίας, σερβικά: Jelisaveta Arpad, ουγγρικά: Erzsébe (δεκαετία του 1260 - 1313) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σερβίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Στέφανου Ε΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ, κόρης του Σεϋχάν ηγεμόνα των Κουμάνων. Η μητέρα της είχε αρχικά τη θρησκεία των Σαμάνων, αλλά βαπτίστηκε Χριστιανή, όπως και οι γονείς της· υποχρεώθηκε να μεταστραφεί στον καθολικισμό, για να παντρευτεί τον Στέφανο Ε΄.
Μεγαλύτερες αδελφές της ήταν η Αικατερίνη, σύζυγος του Στεφάνου Δραγούτιν βασιλιά της Σερβίας, η Μαρία, σύζυγος του Καρόλου Β΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης, ενώ μία ακόμη αδελφή παντρεύτηκε τον Γιάκομπ Σβέτοσλαβ δεσπότη. Μικρότερή της αδελφή ήταν η Άννα, σύζυγος του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Παντρεύτηκε τον Ζάβιτς κύριο του Φάλκενσταϊν: ήταν αξιοζήλευτη νύφη ως κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο αδελφός της Λαδίσλαος Δ΄ της Ουγγαρίας συμφώνησε στον γάμο. Ο Ζάβιτσα ήταν αρκετά πλούσιος· προηγούμενη σύζυγός του ήταν η Κουνιγκούντα της Γαλικίας, χήρα βασίλισσα της Βοημίας, που όταν απεβίωσε τού άφησε κληρονομιά. Ο Ζάβιτς ήταν επίτροπος του γιου της Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας.
Πολλοί άνθρωποι στην Αυλή της Πράγας μισούσαν τον Ζάβιτς, ακόμη και η σύζυγος του Βεγκεσλάου Β΄, η Ιουδήθ των Αψβούργων. Τελικά ο Ζάβιτς συνελήφθη και φυλακίστηκε. Το διάστημα αυτό η Ελισάβετ άφησε την οικογενειακή κατοικία και μαζί με τον γιο της μετέβη να διαμείνει στην Αυλή της αδελφής της Μαρίας στη Νάπολη. Ο Ζάβιτς εκτελέστηκε στις 24 Αυγούστου 1290.
Σύντομα μετά από το τέλος του, η Ελισάβετ έγινε μοναχή, αλλά διέφυγε. Ταξίδευσε στη Σερβία και επισκέφθηκε την αδελφή της Αικατερίνη, σύζυγο του Δραγούτιν. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Γιώργο Παχυμέρη, η Ελισάβετ εκεί αποπλανήθηκε από τον Στέφανο Ούρο Β΄ Μιλούτιν, αδελφό του Δραγούτιν. Τότε ο Μιλούτιν διαζεύχθηκε τη (δεύτερη) σύζυγό του Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου και νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, αν και παρέβη τους κανόνες της Εκκλησίας για να κάνει τον γάμο αυτόν. Δεν μπορούσαν να παντρευτούν, διότι η αδελφή της Ελισάβετ, η Αικατερίνη ήταν παντρεμένη με τον Δραγούτιν, αδελφό του Μιλούτιν. Σύμφωνα με τους κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας, οι δύο τους δεν μπορούσαν αν παντρευτούν, διότι τα αδέλφια του καθενός ήταν σύζυγοι. Όμως ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ εξέδωσε ειδική πράξη, όπου η από επιγαμία συγγένεια μεταξύ των μελλόντων συζύγων δεν ήταν νομικό εμπόδιο.
Απέκτησαν μία κόρη, που μεγάλωσε στην αυλή του Μιλούτιν, τη Ζόριτσα, γνωστή ως τσάριτσα (αυτοκράτειρα). Μερικοί πιστεύουν ότι η Ελισάβετ ήταν η μητέρα και της Άννας Νέδας, μίας από τις κόρες του Μιλούτιν. Τελικά, ο γάμος δεν κράτησε πολύ, πιθανώς υπό την ισχυρή πίεση της Εκκλησίας, καθώς ο Μιλούτιν αναγκάστηκε να τη χωρίσει το επόμενο έτος, 1294. Η Ελισάβετ επέστρεψε στην πατρίδα της, την Ουγγαρία, ενώ ο Μιλούτιν έκανε τέταρτο γάμο με την Άννα Τέρτερ της Βουλγαρίας. Η Ελισάβετ απεβίωσε 58 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1288 τον Στέφανο Ούρο Β΄ Μιλούτιν των Νεμάνιτς, βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σερβίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας)
Εκλογές στη Μαυριτανία
Η Μαυριτανία είναι στρατιωτική χούντα. Ισχύει το Σύνταγμα του 1991 (ισλαμική δημοκρατία). Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέγεται από το λαό με πενταετή θητεία. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κοινοβούλιο (Barlamane/Parlement), το οποίο αποτελείται από την 81μελή Βουλή, τα μέλη της οποίας εκλέγονται κάθε πενταετία με καθολική ψηφοφορία. Ως το 2017 αποτελείτο και από τη Γερουσία (Majlis al-Shuyukh/Sénat), με 56 μέλη, εκ των οποίων τα 53 εκλέγονταν από δημοτικούς άρχοντες για 6ετή θητεία. Η Γερουσία ανανεωνόταν τμηματικά κάθε δύο έτη και 3 μέλη της εκλέγονταν από τους απόδημους Μαυριτανούς. Έπειτα από δημοψήφισμα που έγινε τον Αύγουστο του 2017, η Γερουσία καταργήθηκε. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Προεδρικές εκλογές 1961-1992
Ως το 1992 η χώρα διεξήγαγε εκλογές υπό μονοκομματικό καθεστώς.
Προεδρικές εκλογές 1966
Έπειτα από τη συγχώνευση όλων των πολιτικών κομμάτων της χώρας στο Μαυριτανικό Λαϊκό Κόμμα (PPM), η χώρα τέθηκε υπό μονοκομματικό καθεστώς το 1961. Ο ηγέτης του κόμματος και πρόεδρος Μοκτάρ Ουλντ Νταντά ήταν ξανά ο μοναδικός υποψήφιος στις εκλογές που έγιναν στις 7 Αυγούστου 1966 και επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξης του 96,2%.
Προεδρικές εκλογές 1971
Οι προεδρικές εκλογές του 1971 διεξήχθησαν για πρώτη φορά στις 8 Αυγούστου μαζί με τις βουλευτικές. Πρόεδρος εκλέχθηκε για άλλη μία θητεία ο Μοκτάρ Ουλντ Νταντά, μοναδικός υποψήφιος.
Προεδρικές εκλογές 1976
Οι εκλογές διεξήχθησαν ξανά μαζί με τις βουλευτικές, στις 8 Αυγούστου 1976. Για μία ακόμη φορά επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο ο Νταντά.
Προεδρικές εκλογές 1992
Μετά το συνταγματικό δημοψήφισμα του 1991, με το οποίο η χώρα έγινε πολυκομματική, διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις 24 Ιανουαρίου 1992. Πρόεδρος εξελέγη ο από το 1984 αρχηγός κράτους, Μααούγια Ουλντ Σιντ Αχμέντ Τάγια από το Δημοκρατικό και Σοσιαλιστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, με ποσοστό 62,7% των ψήφων.
Προεδρικές εκλογές 1997
Ο Τάγια επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 90% και στις εκλογές που έγιναν στις 12 Δεκεμβρίου 1997. Στις εκλογές δεν πήραν μέρος τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης, ισχυριζόμενα νοθεία.
Προεδρικές εκλογές 2003
Στις επόμενες προεδρικές εκλογές, στις 7 Νοεμβρίου 2003 ο πρόεδρος Τάγια επανεκλέχθηκε άνετα, κερδίζοντας τον κυριότερο αντίπαλό του, τον πρώην στρατιωτικό ηγέτη Μοχάμεντ Χούνα Ουλντ Χαϊνταλά (ήταν ο άνθρωπος που είχε ανατρέψει ο Τάγια σε πραξικόπημα το 1984). Η αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία. Ο Χαϊνταλά συνελήφθη πριν και μετά τις εκλογές. Στις εκλογές του 2003 για πρώτη φορά πήρε μέρος και γυναίκα υποψήφια (η Αϊσά Μιντ Ζεντάν (Aicha Bint Jeddane), όπως και ο πρώτος απόγονος σκλάβων, ο Μεσαούντ Ουλντ Μπουλχέιρ (Messaoud Ould Boulkheir). Οι εκλογές έγιναν λίγους μήνες μετά τη βίαιη αλλά ανεπιτυχή απόπειρα πραξικοπήματος (Ιούνιος 2003). Ο Τάγια ανατράπηκε σε πραξικόπημα δύο χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 2005.
Προεδρικές εκλογές 2007
Στις πρώτες εκλογές μετά το πραξικόπημα του 2005, που έγιναν σε 2 γύρους στις 11 Μαρτίου και στις 25 Μαρτίου 2007, τελικός νικητής αναδείχθηκε ο Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί με 52,85% των ψήφων. Η συμμετοχή ήταν 70,16%. Ο νέος πρόεδρος ανατράπηκε σε πραξικόπημα τον επόμενο χρόνο.
!style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2 rowspan=2 valign=top|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=2|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=2|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Προεδρικές εκλογές 2009
Οι εκλογές διεξήχθησαν με τη συμμετοχή δέκα υποψηφίων, μεταξύ των οποίων και οι πρώην στρατιωτικοί ηγέτες Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ και Ελί Ουλντ Μοχάμεντ Βαλ. Επιβλέποντες ήταν περισσότεροι από 200 εκλογικοί παρατηρητές, ανάμεσα στους οποίους και κάποιοι από την Αφρικανική Ένωση και τον Αραβικό Σύνδεσμο. Μερικοί Μαυριτανοί που ζουν στο εξωτερικό έκαναν αίτηση για να ψηφίσουν αλλά δεν μπόρεσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, επειδή τα ονόματά τους δεν ευρίσκονταν στους εκλογικούς καταλόγους. Οι ίδιοι απέδωσαν το γεγονός στο ότι δεν είχαν υποστηρίξει το πραξικόπημα του 2008.
Ο Αμπντέλ Αζίζ εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι θα κέρδιζε από τον πρώτο γύρο. Οι παρατηρητές ανέμεναν ότι ένας δεύτερος γύρος θα ήταν αναγκαίος. Τα πρώτα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 19 Ιουλίου και έδειχναν ότι με καταμετρημένο το 61,17% των ψήφων ο Αμπντέλ Αζίζ ήταν ο νικητής των εκλογών. Οι υποστηρικτές του άρχισαν να πανηγυρίζουν στους δρόμους του Νουακσότ. Οι Μπουλχέιρ, Ντάντα, Βαλ και Μεϊμού καταδίκασαν τα αποτελέσματα και έκαναν λόγο για νοθεία. Αργότερα την ίδια ημέρα, τα αποτελέσματα παρέμειναν αμετάβλητα με καταμετρημένο το 92% των ψήφων. Την ίδια ημέρα το υπουργείο Εσωτερικών ανακήρυξε νικητή των εκλογών τον Αμπντέλ Αζίζ, με ποσοστό 52,58% των ψήφων. Η συμμετοχή ήταν 64,58%.
Λίγες ημέρες μετά, στις 23 Ιουλίου του 2009, και εν μέσω των καταγγελιών για παρατυπίες, ο επικεφαλής της εφορευτικής επιτροπής, Σιντ Αχμέτ Ουλντ Ντεγιέ, υπέβαλε την παραίτησή του. Πρόεδρος, 18 Ιουλίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι – Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Βουλευτικές εκλογές
Το Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο, αποτελούμενο από τη Γερουσία και από την Εθνοσυνέλευση.
Εκλογές για Γερουσία, 2007
Οι τελευταίες εκλογές για Γερουσία διεξήχθησαν στις 21 Ιανουαρίου 2007 και στις 4 Φεβρουαρίου 2007. Οι 53 γερουσιαστές εξελέγησαν από 3.688 δημοτικούς συμβούλους, και άλλοι 3 εξελέγησαν για τους Μαυριτανούς της διασποράς.
Στον πρώτο γύρο εξελέγησαν 38 γερουσιαστές, από τους οποίους οι 23 ήταν ανεξάρτητοι και μόνο 3 ανήκαν στο κυβερνών κόμμα του Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ. Ο συνασπισμός των Δυνάμεων για τη Δημοκρατική Αλλαγή της αντιπολίτευσης, κατέλαβε 11 έδρες. Άλλες 15 έδρες που αποφασίστηκαν στο δεύτερο γύρο.
Η ψηφοφορία για την πλήρωση μίας έδρας ακυρώθηκε εξαιτίας παρατυπιών και ορίστηκε να διεξαχθεί αργότερα. Η συμμετοχή των συμβούλων έφτασε το 97,94%. Οι 3 γερουσιαστές που εκπροσωπούν τους Μαυριτανούς του εξωτερικού εξελέγησαν από τη Γερουσία στις 9 Ιουνίου.
Ο γερουσιαστής από τη Μαγκαμά, Μπα Μαμαντού Μπαρέ, εξελέγη πρόεδρος της Γερουσίας στις 26 Απριλίου 2007, με 40 ψήφους υπέρ και 11 για τον αντίπαλό του, Αχμέντ Σαλέμ Ουλντ Μπακάρ, γερουσιαστή της Μπουτιλιμίτ.
Αποτελέσματα
Γερουσία, 21 Ιανουαρίου και 4 Φεβρουαρίου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top colspan=2 rowspan=2|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" colspan=3|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan=3|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" rowspan=2|Σύνολο !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες
Εκλογές για Εθνοσυνέλευση
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν τα έτη 1946, 1952, 1957, 1959, 1965, 1971, 1975, 1976, 1992, 1996, 2001, 2006, 2013 και 2018.
2013
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 23 Νοεμβρίου και στις 21 Δεκεμβρίου 2013. Η αντιπολίτευση δεν έλαβε μέρος στις εκλογές, καθώς έθεσε ως προαπαιτούμενο να παραιτηθεί ο πρόεδρος της χώρας πριν τη διεξαγωγή τους. Συνολικά 438 υποψήφιοι και 74 κόμματα διεκδίκησαν 147 έδρες στο Κοινοβούλιο.
Η αρχική ημερομηνία για τη διεξαγωγή των εκλογών ήταν η 1η Οκτωβρίου 2011, όμως στη συνέχεια οι εκλογές αναβλήθηκαν απανωτά λόγω της διαμάχης ανάμεσα στα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, για τις 16 Οκτωβρίου 2011, 31 Μαρτίου 2012, Μάιο 2012 και Οκτώβριο 2013.
Αποτελέσματα
Έπειτα από τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου στις 23 Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Tewassoul Τζεμίλ Ουλντ Μανσούρ κατήγγειλε σε συνέντευξη Τύπου "σοβαρές παρατυπίες" συνπεριλαμβανομένων ψηφοφοριών μετά την καταμέτρηση.
1959
Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 17 Μαΐου 1959 το μοναδικό κόμμα που πήρε μέρος ήταν το Μαυριτανικό Κόμμα Επανακατάταξης (πήρε και τις 40 έδρες στην Εθνοσυνέλευση). Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 90,3%.
1961-1992
To 1961 η Μαυριτανία γίνεται μονοκομματικό κράτος και μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα, το οποίο κέρδισε και τις 40 έδρες στις βουλευτικές εκλογές στις 9 Μαΐου 1965 (συμμετοχή 92,8%), είναι το Μαυριτανικό Λαϊκό Κόμμα.
1992
Οι βουλευτικές εκλογές στις 6 Μαρτίου 1992 ήταν οι πρώτες με τη συμμετοχή άνω του ενός κομμάτων, καθώς εισήχθη ο πολυκομματισμός μετά το δημοψήφισμα του 1991. Το κυβερνών Δημοκρατικό και Κοινωνικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κέρδισε 67 επί συνόλου 79 εδρών στη Συνέλευση.
1996
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές έγιναν σε δύο γύρους, στις 11 Οκτωβρίου 1996 και για τις 16 από τις 79 περιφέρειες στις 18 Οκτωβρίου. Το κυβερνών κόμμα PRDS κέρδισε 60 από τις συνολικά 63 έδρες που αποφασίστηκαν στον πρώτο γύρο. Ως αποτέλεσμα η αντιπολίτευση με την Ένωση των Δημοκρατικών Δυνάμεων αποφάσισε να μην συμμετάσχει στον δεύτερο γύρο. Έτσι, το PRDS κέρδισε συνολικά 70 έδρες. Η συμμετοχή κυμάνθηκε μόλις στο 30% στη Νουακχότ.
2001
Οι βουλευτικές εκλογές του 2001 έγιναν στις 19 και στις 26 Οκτωβρίου 2001. Το κυβερνών Δημοκρατικό και Κοινωνικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του προέδρου Τάγια κέρδισε 64 επί συνόλου 81 εδρών.
2006
Οι βουλευτικές εκλογές του 2006 έγιναν μαζί με τις δημοτικές, στις 19 Νοεμβρίου και στις 3 Δεκεμβρίου 2006. Εξελέγησαν 95 βουλευτές και περισσότερα από 200 τοπικά συμβούλια. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Αχμέντ Ουλντ Νταντά κήρυξε τη νίκη στις εκλογές. Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου επιβεβαίωσαν τη νίκη για το RFD, το οποίο κέρδισε τις 12 από τις συνολικά 43 έδρες του πρώτου γύρου. Οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι πήραν 24 έδρες και άλλες 52 αποφασίστηκαν σε δεύετρο γύρο. 'Επειτα από τη διεξαγωγή και του δεύτερου γύρου το Δεκέμβριο, η αντιπολίτευση κέρδισε συνολικά 39 έδρες, οι ανεξάρτητοι 41 και το πρώην κυβερνών κόμμα 7 έδρες. Το 17,89% των βουλευτών που εξελέγησαν ήταν γυναίκες. Στις 26 Απριλίου 2007 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης ο Μεσαούντ Ουλντ Μπουλχέιρ από το APP.
!style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top colspan=3|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9"|% !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες 1ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9"|Έδρες 2ου γύρου !style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο εδρών
Δημοψηφίσματα
Στη Μαυριτανία έχουν γίνει δημοψηφίσματα τα έτη 1945, το Μάιο του 1946, τον Οκτώβριο του 1946, το 1958, το 1991 και το 2006.
1958
Ένα νέο Σύνταγμα για τη Γαλλία εγκρίθηκε και στη Μαυριτανία, εντός της Γαλλικής Ένωσης, με 94,04% στις 28 Σεπτεμβρίου 1958. Με βάση του νέο Σύνταγμα η Μαυριτανία έγινε μέλος της Γαλλικής Κοινότητας, καθώς σε περίπτωση που το δημοψήφισμα ήταν αρνητικό, η χώρα θα γινόταν ανεξάρτητη.
1991
Σε δημοψήφισμα εγκρίθηκε ένα νέο Σύνταγμα στις 12 Ιουλίου 1991, με το οποίο αποκαταστάθηκε η πολυκομματική δημοκρατία, για πρώτη φορά από τη δεκαετία του ' 60. Επίσης, θεσπίστηκε η δημιουργία διθάλαμου Κοινοβουλίου με Γερουσία και Εθνοσυνέλευση. Ωστόσο, δεν συμπεριλήφθησαν τα όρια της θητείας για τον Πρόεδρο. Το 97,94% των ψηφοφόρων ενέκριναν το Σύνταγμα, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 85,3%.
2006
Σε δημοψήφισμα για Σύνταγμα, που διεξήχθη στις 25 Ιουνίου 2006, η πρόταση υπερψηφίστηκε με ποσοστό 97%. Το Σύνταγμα του 2006 περιορίζει τη θητεία του Προέδρου σε 2 πενταετείς περιόδους (προηγουμένως η θητεία ήταν 6ετής και δεν υπήρχε όριο για την επανεκλογή του Προέδρου). Επίσης, το ανώτατο όριο ηλικίας για τους υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές ορίστηκε στα 75 έτη.
Παραπομπές
*
Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης Πανεπιστημίου Πατρών
Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών ιδρύθηκε το 1966 και λειτουργεί ως αυτοτελής υπηρεσία του Πανεπιστημίου Πατρών.
Ιστορικό
Σκοπός της είναι να καλύπτει τις εκπαιδευτικές, ερευνητικές και ακαδημαϊκές ανάγκες των χρηστών της και να υποστηρίζει την έρευνα και τη διδασκαλία μέσα από συλλογές, πηγές πληροφόρησης και υπηρεσίες που παρέχει. Παράλληλα, προωθεί τη γνώση και την έρευνα, εμπλουτίζεται με υλικό σύμφωνα με τις ανάγκες των χρηστών της και απασχολεί ειδικευμένο προσωπικό το οποίο καθοδηγεί τους χρήστες στη σωστή χρήση της πληροφορίας και των υπηρεσιών της. Παρέχει τη συλλογή και τις υπηρεσίες της στο διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό του Πανεπιστημίου, στους φοιτητές του, στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του και υποψήφιους διδάκτορες, στο υπόλοιπο προσωπικό τους και στους εξωτερικούς χρήστες που επιθυμούν την χρήση της Βιβλιοθήκης. Για την χρήση όλων των υπηρεσιών της Βιβλιοθήκης απαιτείται εγγραφή και απόκτηση ειδικής κάρτας μέλους της Βιβλιοθήκης (με ανάλογες κατηγορίες χρηστών).
Η Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης εποπτεύεται από Εφορεία με τετραετή θητεία που ορίζεται από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου. Η λειτουργία της Βιβλιοθήκης διέπεται από τον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας. Η Βιβλιοθήκη είναι μέλος του Συνδέσμου Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών και του LIBER (Ligue des Bibliothèques Européennes de Recherche – Association of European Research Libraries).
Συλλογές
Οι συλλογές της καλύπτει τα θέματα που θεραπεύουν οι Σχολές που υπάγονται στο Πανεπιστήμιο και για την ταξινόμηση της χρησιμοποιείται το Διεθνές Δεκαδικό Σύστημα Ταξινόμησης Dewey (DDC). Αποτελούνται από:
Έντυπες συλλογές
Η ΒΚΠ διαθέτει τις παρακάτω έντυπες συλλογές, οι οποίες είναι αναζητήσιμες στον κατάλογο της ΒΚΠ "Νηρέας", ο οποίος διατίθεται ελεύθερα σε καθε ενδιαφερόμενο.
Εγχειρίδια, βιβλία αναφοράς, λεξικά και εγκυκλοπαίδειες βρίσκονται στο Πληροφοριακό Αναγνωστήριο, το οποίο βρίσκεται στον πρώτο όροφο και η χρήση των βιβλίων της συλλογής αυτής επιτρέπεται μόνον εντός των χώρων της βιβλιοθήκης. Η ΒΚΠ διαθέτει επίσης τη συλλογή των διδακτικών εγχειριδίων του Ευδόξου, η οποία βρίσκεται σε ειδικούς αποθηκευτικούς χώρους. Για πρόσβαση σε αυτό το υλικό, οι δικαιούχοι χρήστες, μπορούν να ζητούν πληροφορίες από το Γραφείο Δανεισμού.
Ηλεκτρονικές Συλλογές
Η ΒΚΠ έχει πρόσβαση σε ηλεκτρονικά περιοδικά, ηλεκτρονικά βιβλία και βάσεις δεδομένων από όπου οι χρήστες μπορούν να ανακτήσουν το πλήρες κείμενο των τεκμηρίων που τους ενδιαφέρουν. Η συλλογή ηλεκτρονικών πηγών της ΒΚΠ περιλαμβάνει:
Αρχεία
Η ΒΚΠ υποδέχεται και επιμελείται αρχεία στον ειδικό χώρο που έχει διαμορφώσει στο ισόγειο του κτιρίου της. Ο χώρος των αρχείων δεν είναι προσβάσιμος για κοινό, παρά μόνο μετά από επικοινωνία με το προσωπικό της.
Υπηρεσίες
Οι υπηρεσίες που διαθέτει η Βιβλιοθήκη είναι οι εξής:
Τμηματικές Βιβλιοθήκες
Πέρα από τη Βιβλιοθήκη & Κέντρο Πληροφορήσης, που είναι η κεντρική μονάδα πληροφόρησης του Πανεπιστημίου Πατρών, υπάρχουν και οι ακόλουθες Τμηματικές Βιβλιοθήκες στα Τμήματα Επιστήμης Υλικών, Φυσικής, Χημείας, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής, Ιατρικής, Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Θεατρικών Σπουδών, και Φιλοσοφίας.
Ωράριο λειτουργίας
Η Βιβλιοθήκη είναι κλειστή κατά τις επίσημες αργίες, ενώ τις παραμονές το ωράριο είναι μειωμένο. Όλες οι αλλαγές ανακοινώνονται στην ιστοσελίδα της Βιβλιοθήκης.
Πηγές
Πανεπιστημιου Πατρων Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Πατρών Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πάτρα
Δήμος Στυμφαλίας
Ο Δήμος Στυμφαλίας ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σικυωνίων. Έδρα του ήταν οι Καλιανοί και ο πληθυσμός του είναι 2.852 κάτοικοι (2001).
Διοικητική διαίρεση του δήμου
Ο δήμος περιλάμβανε 10 δημοτικά διαμερίσματα:
Ιβάν Γκασπάροβιτς
Ο Ιβάν Γκασπάροβιτς (Ivan Gašparovič, 1941) είναι Σλοβάκος πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από το 2004 ως το 2014. Έγινε ο πρώτος πρόεδρος στη χώρα που κατάφερε να επανεκλεγεί στο ύπατο αξίωμα, το 2009.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Πολτάρ της Σλοβακίας στις 27 Μαρτίου του 1941. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Comenius στην Μπρατισλάβα, το 1959-1964. Είναι παντρεμένος από το 1964 με τη Σίλβια Μπενίκοβα και έχουν 2 παιδιά.Το 1992 συνέγραψε το Σύνταγμα της Σλοβακίας. Ο Γκασπάροβιτς έγινε μέλος του κόμματος HZDS, με επικεφαλής το Βλαντιμίρ Μετσιάρ. Ανέλαβε πρόεδρος της Σλοβακίας στις 15 Ιουνίου του 2004.
Ειρωνεία
δεξιά|μικρογραφία| Μία πινακίδα στάσης αλλοιωμένη, ειρωνικά, με την έκκληση να μην αλλοιώνονται οι πινακίδες στάσης. Ειρωνεία, με την ευρεία έννοια, είναι η αντιπαράθεση αυτού που φαίνεται, επιφανειακά, να ισχύει και αυτού που στην πραγματικότητα ισχύει ή αναμένεται. Είναι σημαντικό ρητορικό εργαλείο και λογοτεχνική τεχνική.
Ιβάν Γκασπάροβιτς
Πρόεδρος
Παρότι δεν απολογήθηκε για το ρόλο του κατά την περίοδο του καθεστώτος του Βλαντιμίρ Μετσιάρ, γενικά είναι δημοφιλής πρόεδρος. Η περίοδος εκείνη θεωρείται ότι παρεμπόδισε την πρόοδο της χώρας. Υποστηρίζεται από το Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα (SNS), το οποίο είναι ένα ακραίο εθνικιστικό κόμμα με αρχηγό τον Γιαν Σλότα (Jan Slota).
Επανεκλογή 2009
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών που διεξήχθη στις 21 Μαρτίου του 2009, ο πρόεδρος Γκασπάροβιτς προηγήθηκε με ποσοστό 46,7% έναντι 38% για την Ιβέτα Ραντίτσοβα από την αντιπολίτευση, με την οποία αναμετρήθηκε στο δεύτερο γύρο, στις 4 Απριλίου. Σύμφωνα με αναλυτές η Ραντίτσοβα είχε πιθανότητες να κερδίσει στον δεύτερο γύρο, καθώς συγκεντρώνει την υποστήριξη τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης, των Χριστιανοδημοκρατών (SDKU), των Συντηρητικών (KDH) και του Κόμματος του Ουγγρικού Συνασπισμού (SMK). Ο Γκασπάροβιτς απολαμβάνει της στήριξης του πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίτσο. Στον τελικό γύρο, που διενεργήθηκε στις 4 Απριλίου ο Γκασπάροβιτς έλαβε 1.234.787 ψήφους και κέρδισε τις εκλογές με 56% των ψήφων. Ο Γκασπάροβιτς έγινε ο πρώτος Σλοβάκος πρόεδρος που κατάφερε να επανεκλεγεί. Η συμμετοχή στον δεύτερο γύρο ήταν της τάξης του 51%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σλοβακίας
Ειρωνεία
Ετυμολογία
Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, ο όρος ειρωνεία έχει τις ρίζες του στον χαρακτήρα της αρχαίας Ελληνικής κωμωδίας Είρωνα, ο οποίος συνήθως τα κατάφερνε με το να καταρρίψει τον υπερήφανο ("αλαζών") αντίπαλό του υποτιμώντας τις ίδιες του τις ικανότητες.
Τυπολογία
Αν και οι κατηγοροποιήσεις ποικίλουν, τα ακόλουθα είδη ειρωνείας μπορούν να διακριθούν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητορικές τεχνικές Κατηγορία:Χιούμορ Κατηγορία:Μυθοπλασία Κατηγορία:Κωμωδία
Σπυρίδων Κοντομάρης
Ο Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου (1916 – 16 Νοεμβρίου 1973) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κερκύρας με την Ένωση Κέντρου.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Ανέπτυξε επίσης συνδικαλιστική δράση. Εξελέγη βουλευτής Κερκύρας στις εκλογές του 1963 και του 1964, με την Ένωση Κέντρου.
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν κάτοικος Αγίου Μελετίου στην Αθήνα. Στις 16 Νοεμβρίου 1973, περί τις 20.30 έως 21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου και Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία εναντίον των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Έγινε έτσι ο πρώτος επιβεβαιωμένος νεκρός του Πολυτεχνείου.
Σήμερα το όνομά του φέρει οδός στην Κέρκυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Νεκροί του Πολυτεχνείου
Α΄ Μοίρα Καταδρομών
Ι´ Τμήμα - Α´ Μοίρα Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής (1943-1945)
Οι σύγχρονες ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις, ιδρύθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, στη Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια της οργάνωσης των εξόριστων Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ως μοναδικός τέτοιος ειδικός σχηματισμός, ιδρύθηκε το 1942, ο Ιερός Λόχος Μέσης Ανατολής, στελεχωμένος κατά το πλείστον από νέους αξιωματικούς. Το 1943 ο Λόχος, οργανώθηκε σε τρία τμήματα επιχειρήσεων το Ι, ΙΙ, ΙΙΙ Τμήμα, δυνάμεως Λόχου. Πρώτος Διοικητής του Ι Τμήματος, άμεσου προγόνου της Μοίρας, ανέλαβε ο τότε Επίλαρχος Ανδρέας Καλλίνσκης, μετέπειτα ιδρυτής των ΛΟΚ. Στις 30 Οκτωβρίου 1943, το Α' Τμήμα Καταδρομών, έπεσε με αλεξίπτωτα στη Σάμο, υπό την ηγεσία του Καλλίνσκη. Πρόκειται για το πρώτο και τελευταίο μέχρι τώρα, πολεμικό άλμα με αλεξίπτωτα του Ελληνικού Στρατού. Στο άλμα συμμετείχε, δίχως καμιά εκπαίδευση, και ο ιδρυτής του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες. Μετά από την ιταλική συνθηκολόγηση στις 9 Σεπτεμβρίου 1943,οι βρετανικές δυνάμεις κινήθηκαν στα πρώην ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Με την αποτυχία της εκστρατείας μετά από τη μάχη της Λέρου, η Σάμος εκκενώθηκε, και ο Ιερός Λόχος αποσύρθηκε για τη Μέση Ανατολή. Τον Φεβρουάριο του 1944, τέθηκε κάτω από την εντολή των Βρετανικών Δυνάμεων Καταδρομών. Στις 7 Φεβρουαρίου 1944, το Α' Τμήμα Καταδρομών μετακινήθηκε προς τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου, (Σάμος, Ψαρά, Λέσβος, Χίος).
Πίνακας επιχειρήσεων Α΄ Μοίρας Καταδρομών Ιερού Λόχου στο Κεντρικό Αιγαίο 1944-1945
Τον Μάιο του 1945, η Μοίρα, μαζί με τον υπόλοιπο Ιερό Λόχο, επέστρεψε στην Αίγυπτο. Τελικά ο Ιερός Λόχος, επέστρεψε στην Ελλάδα και διαλύθηκε στις 7 Αυγούστου 1945, σε τιμητική τελετή στο Πεδίο Άρεως. Κατά τη διάρκεια της τελετής, η πολεμική σημαία του Ιερού Λόχου παρασημοφορήθηκε με τα υψηλότερα ελληνικά στρατιωτικά μετάλλια και παράσημα. Συγκεκριμένα απονεμήθηκαν το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και ο Ελληνικός πολεμικός Σταυρός Α' Τάξεως.
Περίοδος 1946-1949
Τα στελέχη του Ιερού Λόχου αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία των ΛΟΚ (Λόχοι Ορεινών Καταδρομών). Το 1946 με διαταγή του ΓΕΣ, με την έμπνευση και υπό τη διοίκηση του συνταγματάρχη πλέον Ανδρέα Καλλίνσκη διατάχθηκε η οργάνωση σαράντα Λόχων Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ), με την πολυδιάστατη αποστολή μάχης και συλλογής πληροφοριών. Η φιλοσοφία της δημιουργίας τους ήταν η ύπαρξη μονάδων ικανών να μάχονται κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και ικανών να αντιμετωπίσουν την αυξημένη δραστηριότητα των δυνάμεων του ΔΣΕ. Η επιτυχία και η άριστη εντύπωση που έδωσαν στην ηγεσία του Στρατού, οι ΛΟΚ, οδήγησαν στην ίδρυση άλλων είκοσι Λόχων και στη μετονομασία τους σε Δυνάμεις Καταδρομών. Η Α´ Μοίρα Καταδρομών, συγκροτήθηκε τον Μάρτιο του 1947 στη Βουλιαγμένη Αττικής, όπου έδρευε το Κέντρο Εκπαίδευσης Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ). Τη δύναμή της αποτελούσαν δέκα ΛΟΚ (41-50ός). Αμέσως μετά τη συγκρότηση της, μεταστάθμευσε στο Βόλο. Το 1948, στα πλαίσια της τακτικής οργάνωσης των Δυνάμεων Καταδρομών (ΛΟΚ) υπήχθη στην ΙΙΙ Μεραρχία Καταδρομών, δύναμης πέντε [Α΄, Β΄, Γ΄,Δ΄, Ε΄] Μοιρών Καταδρομών, έλαβαν μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο μέχρι το 1949. Στις 15.7.1948, της επεδόθη η πολεμική Σημαία της. Κατά την περίοδο 1947-1950, η Μοίρα συμμετείχε σε όλες τις επιχειρήσεις που πραγματοποίησε ο Ελληνικός Στρατός, σχεδόν σε όλη τη νότια, κεντρική και βορειοδυτική Ελλάδα. Ανάλογα με τις επιχειρησιακές ανάγκες λειτουργούσε αυτόνομα ή ως τμήμα της Ι´ Ταξιαρχίας Καταδρομών, μαζί με την Β΄ΜΚ.
Μάχες
Η Μοίρα, πολεμώντας επί τέσσερα χρόνια πλήρωσε το μεγαλύτερο φόρο αίματος από όλες τις Μονάδες Καταδρομών, μεταξύ αυτών και τον διοικητή της ταγματάρχη Ερνέστο Σέεμαν (1917-1949). Οι συνολικές απώλειες της Μοίρας, ήταν τρεις (3) αξιωματικοί και εκατόν οκτώ (108) Καταδρομείς νεκροί πλην των τραυματιών και αγνοουμένων. Οι απώλειες της Μοίρας την περίοδο αυτή, αναγράφονται τιμητικά στην επιτύμβιο στήλη στον χώρο παρατάξεων του Κέντρου Εκπαίδευσης Ειδικών Δυνάμεων στο Μεγάλο Πεύκο και το Ηρώο των Πεσόντων Καταδρομέων στο Καβούρι Αττικής.
Περίοδος 1950-1968
Μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, το φθινόπωρο του 1949, στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης των Δυνάμεων Καταδρομών, η Μοίρα ανέστειλε τη λειτουργία της, το 1950. Τα μόνιμα στελέχη της στελέχωσαν τις εναπομένουσες ειδικές δυνάμεις αλλά και τις Ειδικές Δυνάμεις στην κυπριακή Εθνική Φρουρά μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου, το 1960.
Περίοδος 1968-1974
Μετά από ένα διάστημα δεκαοκτώ ετών, επανιδρύθηκε το 1968, αρχικά στο ΚΕΜΚ, στο Μεγάλο Πεύκο. Στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, η μοίρα είχε ταχθεί στην οδό Στουρνάρη, με σκοπό την εκκαθάριση του χώρου του Πολυτεχνείου. Η αντίρρηση της διοίκησης της Μοίρας να εισβάλει στο ίδρυμα, οδήγησε στην εισβολή του άρματος από την κεντρική πύλη. Κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης οι άνδρες της Μοίρας, παρόλη την ψηλή τους πειθαρχία, βοήθησαν τους έγκλειστους να διαφύγουν προς την κεντρική και την πλευρική πύλη, υπερασπίζοντας μάλιστα αρκετά από αυτούς από την καταδίωξη και τη σύλληψη από την Αστυνομία Πόλεων και την Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία, της διαβόητης ΕΣΑ. Στις αρχές του 1974, μεταστάθμευσε στο αεροδρόμιο Μάλεμε στην Κρήτη.
Επιχείρηση Κύπρου 1974 (με την κωδική ονομασία Νίκη)
Τον Ιούλιο του 1974, με εντολή του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων, αποτέλεσε την επίλεκτη ελληνική μονάδα στην οποία έτυχε ο κλήρος να συμμετέχει στην επιχείρηση ενίσχυσης της Κύπρου, γνωστή με την κωδική ονομασία Νίκη. Τριακόσιοι (344) Καταδρομείς της Μοίρας, πριν τα μεσάνυχτα της 21ης/22ης Ιουλίου 1974, μαζί με δύο διμοιρίες της Γ΄ΜΚ, υπό τη διοίκηση του ταγματάρχη Παπαμελετίου, επιβιβάστηκαν σε δεκαπέντε μεταγωγικά αεροσκάφη τύπου NORD NORATLAS της 354 Μοίρα Μεταφορών Πήγασος, στο αεροδρόμιο του Ακρωτηρίου Χανίων Κρήτης, με αποστολή την αποβίβασή τους στη Λευκωσία. Παρόλο το θλιβερό γεγονός της πτώσης ενός αεροσκάφους και της προσβολής όλων των άλλων, από εχθρικά και φίλια αντιαεροπορικά πυρά και την απώλεια είκοσι εννέα (29) νεκρών και ένδεκα (11) τραυματιών Καταδρομέων, η υπόλοιπη Μοίρα, υπερασπίστηκε ηρωικά το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας, μέχρι την παράδοσή του στις ΄΄ειρηνευτικές΄΄ δυνάμεις του ΟΗΕ, δίχως καμία περαιτέρω απώλεια. Στη συνέχεια η Μοίρα συνέχισε να πολεμά τον τουρκικό Αττίλα, τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, με κεκαλυμμένη ταυτότητα, ως 35 ΜΚ, συμμετέχοντας στις μάχες της Σχολής Γρηγορίου και την υπεράσπιση της Λευκωσίας. Οι απώλειες της Μοίρας την περίοδο αυτή, αναγράφονται στην επιτύμβιο στήλη στον χώρο του ηρώου των πεσόντων Ελλαδιτών στον τύμβο της Μακεδονίτισσας στη Λευκωσία της Κύπρου, σε λιτό πυραμιδόσχημο μνημείο και το ανάλογο μνημείο στον χώρο παρατάξεων του στρατοπέδου των Αλεξιπτωτιστών στο αεροδρόμιο του Μάλεμε στην Κρήτη.
Περίοδος 1974-1992
Μετά την επιστροφή της μονάδας στην Ελλάδα, η Μοίρα αναδιοργανώθηκε ως Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών, στο πρότυπο της Γ΄ Μοίρας Αμφιβίων Καταδρομών. Το φθινόπωρο του 1974, μετεστάθμευσε στα Δωδεκάνησα, με έδρα τη Ρόδο, υπαγόμενη κατευθείαν στη Διοίκηση Καταδρομών του Γενικού Επιτελείου Στρατού, αποτελώντας τη νοτιοανατολικότερη και πιο προωθημένη μονάδα Ειδικών Δυνάμεων στο μέτωπο του Αιγαίου. Αν και ανεπίσημα η Μοίρα ήταν ακόμη ενεργή και με ενιαία διοίκηση, λόγω των περιορισμών της συνθήκης παραχώρησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, επίσημα αποτελούταν από δύο τμήματα. Το 5Ο ΕΤΕΑ με έδρα την Κω και το 6Ο ΕΤΕΑ στη Ρόδο, την έδρα και της διοίκησης της Μοίρας. Η ειδικής συνθέσεως δομή της, αποτελούνταν από δύο Λόχους Κρούσεως, ένα Λόχο Πλωτών Μέσων (περιλαμβάνοντας και μια διμοιρία Υποβρυχίων Καταστροφέων ΟΥΚ), ένα Λόχο Υποστηρίξεως και τον Λόχο Διοικήσεως. Μετά από μια προσωρινή εγκατάσταση στον ιταλικό καταυλισμό στο όρος Άγιος Ηλίας και κατόπιν μεταφέρθηκε στο παλαιό ιταλικό στρατόπεδο της Καλάθου, κοντά στη Λίνδο. Το 1978, συνέχισε να παραμένει υπό την άμεσο διοίκηση της νέας Διεύθυνσης Ειδικών Δυνάμεων. Το 1988, υπήχθη στη Διοίκηση του 13ου Συντάγματος Αμφιβίων Καταδρομών της ΙΙΙ Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων. Μετά τη διάλυση της Μεραρχίας και του Συντάγματος το 1996, υπήχθη στην 13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων, στην οποία και ανήκει ως σήμερα. Η Μοίρα, στα πλαίσια των επιχειρησιακών σχεδίων, τόσο του ΓΕΕΘΑ όσο και της 95 ΑΔΤΕ, συμμετείχε στις κινητοποιήσεις των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων κατά τη διάρκεια των ελληνοτουρκικών κρίσεων, κυρίως τον Μάρτιο του 1987 και της κρίσης στις βραχονησίδες Ίμια το 1996, αναπτυσσόμενη επιχειρησιακά στο θέατρο επιχειρήσεων του νοτιοανατολικού Αιγαίου. Κατά τη νύχτα της κρίσης των Ιμίων, τον Ιανουάριο του 1996, η Μοίρα είχε αναπτύξει δυνάμεις της, στον μεν χώρο ευθύνης του 5ου ΕΤΕΑ, σε πρώτο κλιμάκιο, στις βραχονησίδες γύρω από τα Ίμια και σε δεύτερο είχε πλήρη ετοιμότητα επέμβασης όπου χρειαστεί. Στον δε χώρο ευθύνης του 6ου ΕΤΕΑ, είχε πλήρη ετοιμότητα επέμβασης όπου χρειαστεί,παρόλα τα ελλειπή μέσα των μοιρών, βάσει των επιχειρησιακών σχεδίων της. Δυστυχώς οι ΄΄οικοδεσπότες΄΄ των βραχονησίδων του νότιου Αιγαίου, που είχαν κάθε φυσικό λόγο, να επέμβουν στον ζωτικό τους χώρο και να τον διαφυλάξουν κατάλληλα, ξεχάστηκαν από την τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Πάντως κατόπιν εορτής συζητήθηκε στο ΚΥΣΕΑ, η επέμβαση τμημάτων της Μοίρας στις βραχονησίδες, κάτι το οποίο τελικά δεν συνέβη. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι καμιά παραχώρηση εθνική εδάφους έγινε όπου η παρουσία της Μοίρας ήταν αισθητή αλλά και ότι αυτή ήταν πανέτοιμη να αντιμετωπίσει την πρωτοφανή αυτή απειλή κατά της χώρας και προφανώς θα αποτελούσε την αιχμή του δόρατος του Ελληνικού Στρατού, σε περίπτωση κλιμάκωσης της ένταξης. Από αυτή την άποψη συνέχισε να παραμένει ακόμη ανίκητη.