cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βικ (Ιβλίν)
Το Βικ (γαλλικά: Vicq) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βικουά (γαλλικά: Vicquois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Βιέιγ-Εγκλίζ-αν-Ιβλίν
Το Βιέιγ-Εγκλίζ-αν-Ιβλίν (γαλλικά: Vieille-Église-en-Yvelines) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπασιέν (γαλλικά: Abbatiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μαρίνα ντε Βαν
Η Μαρίνα ντε Βαν (γαλλικά: Marina de Van), (8 Φεβρουαρίου 1971), είναι Γαλλίδα σκηνοθέτρια, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου.
Η ταινία της Don't Look Back, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αλβέρτος Β΄ της Γερμανίας
Ο Αλβέρτος ο Μεγαλόψυχος KG, εκλεγμένος Βασιλιάς της Γερμανίας ως Αλβέρτος Β' (10 Αυγούστου 1397 – 27 Οκτωβρίου 1439) ήταν βασιλιάς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μέλος του Οίκου των Αψβούργων. Από κληρονομιά έγινε Αλβέρτος Ε', Δούκας της Αυστρίας. Μέσω της συζύγου του έγινε επίσης Βασιλιάς της Ουγγαρίας, της Κροατίας, της Βοημίας και κληρονόμησε αξίωση για το Δουκάτο του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο γιος του Αλβέρτου Δ΄, Δούκα της Αυστρίας και της Ιωάννας Σοφίας της Βαυαρίας.
Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1404 τον διαδέχθηκε στο Δουκάτο της Αυστρίας σε ηλικία επτά ετών. Ο θείος του Δούκας Γουλιέλμος της Εσω Αυστρίας, τότε επικεφαλής της αντίπαλης γραμμής του Λεοπόλδου, υπηρέτησε ως αντιβασιλέας για τον ανιψιό του, ακολουθούμενος από τους αδελφούς του Λεοπόλδο Δ' και Ερνέστο το Σιδηρού το 1406. Οι διαμάχες μεταξύ των αδελφών και οι συνεχείς προσπάθειές τους να αποκτήσουν τον έλεγχο των εδαφών της γραμμής του Αλβέρτου οδήγησαν σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο ο Αλβέρτος, έχοντας λάβει καλή εκπαίδευση, ανέλαβε την κυβέρνηση της Αυστρίας με την ευκαιρία του θανάτου του Λεοπόλδου το 1411 και κατάφερε, με τη βοήθεια των συμβούλων του, να απαλλάξει το δουκάτο από τα κακά που είχαν προκύψει όσο ήταν ανήλικος.
Το 1422 ο Αλβέρτος παντρεύτηκε την Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, κόρη και διάδοχο του Βασιλιά Σιγισμούνδου της Ουγγαρίας (αργότερα επίσης Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Βασιλιά της Βοημίας) και τη δεύτερη σύζυγό του, τη Σλοβένα ευγενή Μπάρμπαρα του Τσέλιε. Εκτός από την Ουγγαρία με το γάμο του ο Αλβέρτος απέκτησε αξιώσεις και για πολλά σλαβικά βασίλεια και πριγκιπάτα. Ο Αλβέρτος βοήθησε τον πεθερό του Σιγισμούνδο στις εκστρατείες του εναντίον των Χουσιτών, εμπλέκοντας το αυστριακό δουκάτο στους Χουσιτικούς Πολέμους. Σε αντάλλαγμα ο Σιγισμούνδος τον όρισε  διάδοχό του και του έδωσε τον τίτλο του Μαργράβου της Μοραβίας το 1423. Τα αυστριακά εδάφη ερημώθηκαν πολλές φορές και ο Αλβέρτος συμμετείχε επίσης στη Μάχη του Ντομάζλιτσε το 1431, όπου τα αυτοκρατορικά στρατεύματα υπέστησαν συντριπτική ήττα.
Όταν ο Σιγισμούνδος πέθανε το 1437 ο Αλβέρτος στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας την 1η Ιανουαρίου 1438 και, όπως και ο προκάτοχός του, μετέφερε την αυλή του στο Ουγγρικό Βασίλειο από όπου αργότερα επέβλεπε τις άλλες κτήσεις του. Αν και στέφθηκε βασιλιάς της Βοημίας έξι μήνες μετά την άνοδό του στον Ουγγρικό θρόνο, δεν μπόρεσε να αποκτήσει τον έλεγχο της χώρας. Συμμετείχε σε πόλεμο με τους Βοημούς και τους Πολωνούς συμμάχους τους, όταν στις 18 Μαρτίου 1438, εκλέχθηκε «Βασιλιάς των Ρωμαίων» στη Φρανκφούρτη, τιμή που δεν φαίνεται να είχε επιδιώξει. Ποτέ δεν στέφθηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Στη συνέχεια, απασχολούμενος με την υπεράσπιση της Ουγγαρίας από τις επιθέσεις των Τούρκων, πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1439 στο Νεσμέλι και θάφτηκε στο Σέκεσφεχερβαρ. Ο Αλβέρτος ήταν ένας δραστήριος και πολεμοχαρής πρίγκιπας, του οποίου η σύντομη βασιλεία ως τριπλού βασιλιά υποσχόταν πολλά για την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Εκδίωξη των Εβραίων
Αν και οι Εβραίοι στο Αυστριακό δουκάτο είχαν υποστεί τοπικούς διωγμούς κατά το 13ο και το 14ο αιώνα, η θέση τους παρέμενε σχετικά ασφαλής. Οι εβραϊκές κοινότητες ευημερούσαν σε πολλές πόλεις όπως το Κρεμς ή η περιοχή γύρω από την Γιούντενπλατς στη Βιέννη. Κατά τη σύγχυση που ακολούθησε μετά το θάνατο του Δούκα Αλβέρτου Δ' το 1404 η κατάστασή τους επιδεινώθηκε απότομα, με αποκορύφωμα τον εμπρησμό της συναγωγής της Βιέννης στις 5 Νοεμβρίου 1406, που τον ακολούθησαν ταραχές και λεηλασίες.
Όταν ο Αλβέρτος Ε΄ ενηλικιώθηκε το 1411 και παρενέβη στους Πολέμους των Χουσιτών, επέβαλλε επανειλημμένα νέους φόρους στην εβραϊκή κοινότητα για να χρηματοδοτεί τις εκστρατείες του. Από την άλλη πλευρά, μετά τις καταστροφές που προκάλεσαν στο δουκάτο οι Χουσίτες, οι Εβραίοι της Αυστρίας κατηγορήθηκαν για συνεργασία και εμπόριο όπλων με τους εχθρούς. Οι κατηγορίες για βεβήλωση της όστιας στο Eνς το 1420 αποτέλεσαν για τον Αλβέρτο πρόσχημα για την καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας.
Σύμφωνα με τα Chronica Austriae του 1463 του χρονικογράφου Τόμας Εμπεντόρφερ ο δούκας στις 23 Μαΐου 1420, κατόπιν εντολής της Εκκλησίας, διέταξε τη φυλάκιση και το βίαιο προσηλυτισμό των Εβραίων. Όσοι δεν είχαν προσηλυτιστεί ή δραπέτευσαν αποστέλλονταν με βάρκες στον Δούναβη, ενώ οι πλούσιοι Εβραίοι παρέμειναν υπό κράτηση, αρκετοί από αυτούς βασανίστηκαν και έχασαν τις περιουσίες τους. Το αναγκαστικό βάπτισμα των Εβραίων παιδιών σταμάτησε με παρέμβαση του Πάπα Μαρτίνου Ε'. Στις 12 Μαρτίου 1421 ο Αλβέρτος καταδίκασε τους υπόλοιπους Εβραίους σε θάνατο. Ενενήντα δύο άνδρες και 120 γυναίκες κάηκαν στην πυρά νότια των τειχών της Βιέννης. Οι Εβραίοι τέθηκαν σε «αιώνια απαγόρευση» και η συναγωγή τους κατεδαφίστηκε. Οι διώξεις σε πολλές αυστριακές πόλεις περιγράφονται ρητά σε ένα χειρόγραφο του 16ου αιώνα που ονομάζεται Vienna Gesera.
Πλήρης τίτλος
Ο πλήρης τίτλος που κατείχε ο Αλβέρτος είχε ως εξής: ''Αλβέρτος, ελέω Θεού εκλεγμένος Βασιλιάς των Ρωμαίων, αιώνια Αύγουστος, Βασιλιάς της Ουγγαρίας, Δαλματίας, Κροατίας, Ράμας, Σερβίας, Γαλικίας, Λοδομερίας, Κουμανίας και Βουλγαρίας, εκλεγμένος Βασιλιάς της Βοημίας, Δούκας της Αυστρίας, της Στυρίας, της Καρινθίας και της Καρνιόλας, Μαργράβος της Μοραβίας, Άρχοντας της Βενδικής Μαρκίας και του Πορτ Ναόν, Κόμης των Αψβούργων, του Τιρόλου, του Φερρέτε και του Κιβούργου, κ.λπ. Μαργράβος του Μπουργκάου και Κόμης της Αλσατίας''.
Στην πράξη χρησιμοποιούσε συχνά μια πιο σύντομη εκδοχή: ''Αλβέρτος, ελέω Θεού εκλεγμένος Βασιλιάς των Ρωμαίων, αιώνια Αύγουστος, Βασιλιάς της Ουγγαρίας, Δαλματίας, Κροατίας, κ.λπ. Μαργράβος της Μοραβίας και κόμης του Τιρόλου κ.λπ.''
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1422 την Ελισάβετ από τον Οίκο του Λουξεμβούργου, κόρη του Σιγισμόνδου της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Βασιλείς της Γερμανίας
Βανιάνο Ξάνθης
Το Βανιάνο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Βανιάνο βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης με υψόμετρο 41 μέτρα σε απόσταση περίπου 9 χλμ. Ν. από το κέντρο της πόλης και 14 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Εύλαλο (έδρα του δήμου). Στα βόρεια του χωριού είναι το Πετροχώρι, βορειοανατολικά το Λαμπρινό και η Λεύκη ενώ στα νότια ο ομώνυμος κόμβος της Εγνατίας Οδού. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Mπαλαμπανλή και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο τότε βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα ως Βανιάνον το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γκιζέλας (σημερινή Εξοχή). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στο Δήμου Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 166 κατοίκους. ενώ η εξέλιξη του πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Λαδίσλαος Ε΄ της Ουγγαρίας
Ο Λαδίσλαος Ε΄ της Ουγγαρίας (ουγγρ. László V, 22 Φεβρουαρίου 1440 - 23 Νοεμβρίου 1457), ο λεγόμενος Οψιγενής/Υστερότοκος από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν δούκας της Αυστρίας (1440-57) και βασιλιάς της Ουγγαρίας (1440-57) και της Βοημίας (1453-57).
Ήταν ο γιος του Αλβέρτου Ε΄ δούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Ελισάβετ τού Οίκου τού Λουξεμβούργου, κόρης του Σιγισμόνδου της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας
Κομνηνός (αποσαφήνιση)
Το επώνυμο Κομνηνός, που ετυμολογείται από το τοπωνύμιο Κόμνη της Θράκης, αναφέρεται συνήθως στη Δυναστεία των Κομνηνών, μια δυναστεία Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και συγγενών ηγεμόνων, όπως Αυτοκρατόρων της Τραπεζούντας και Δεσποτών της Ηπείρου. Μπορεί ακόμα να αναφέρεται ως επώνυμο σε κάποιο από τα παρακάτω μεταγενέστερα πρόσωπα:
Επίσης (με σύνθετη ονομασία):
Αλλά και ως βαπτιστικό όνομα:
Βιλέν-συρ-Σεν
Το Βιλέν-συρ-Σεν (γαλλικά: Villennes-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλενουά (γαλλικά: Villennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κουρουόβα
Το Κουρουόβα είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κορόβια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Λα Βιλνέβ-αν-Σεβρί
Το Λα Βιλνέβ-αν-Σεβρί (γαλλικά: La Villeneuve-en-Chevrie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλνεβουά (γαλλικά: Villeneuvois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Βλέννη ούρων
Τα νήματα βλέννης ούρων είναι ένα συχνό εύρημα στα ούρα όταν αυτά εξετάζονται στο εργαστήριο στα πλαίσια της γενικής εξέτασης ούρων. Για να τα δούμε θα πρέπει τα ούρα να φυγοκεντρηθούν και να μικροσκοπηθεί το ίζημα είτε με απλό μικροσκόπιο είτε με μικροσκόπιο αντίθετης φάσης. Έχει αποδειχθεί ότι ένα μέρος της βλέννης προέρχεται από το ουροποιητικό σύστημα αφού έχει βρεθεί σε αυτή η πρωτεΐνη Tamm-Horsfall συστατικό των επιθηλιακών κυττάρων του ουροποιητικού συστήματος και βασικό συστατικό των κυλίνδρων που παρατηρούνται στα ούρα σε παθολογικές καταστάσεις. Η υπόλοιπη προέρχεται από το γεννητικό σύστημα και ιδιαίτερα από το κολπικό επιθήλιο των γυναικών.
Η μακροσκοπική παρατήρηση της βλέννης
Σπάνια η παρουσία βλέννης φαίνεται μακροσκοπικά. Σε αυτή την περίπτωση διαπιστώνεται από τη θολερότητα που προκαλεί στα ούρα.
Η μικροσκόπηση παρατήρηση της βλέννης
Η βλέννη στο μικροσκόπιο φαίνεται με δύο μορφές, ως νημάτια και ως νεφέλωμα ή ίνες βλέννης. Τα νημάτια βλέννης μοιάζουν με τους υαλώδεις κυλίνδρους, μία προσεκτική όμως παρατήρηση της κυλινδροειδούς δομής των κυλίνδρων και των στρογγυλών άκρων τους επιτρέπουν τη έγκυρη διάκρισή τους από αυτά. Για την μικροσκοπική παρατήρηση της βλέννης πρέπει να χρησιμοποιείται χαμηλός φωτισμός. Καλύτερα να χρησιμοποιείται μικροσκόπιο αντίθετης φάσης. right|thumb|225px|Αναπαράσταση νεφελώματος βλέννης στο μικροσκόπιο left|thumb|225px|Αναπαράσταση ινών βλέννης στο μικροσκόπιο
Η κλινική σημασία της βλέννης
Στον άνδρα η παρουσία ινιδίων βλέννης συνδέεται με την χρόνια προστατίτιδα, την κυστίτιδα (λοίμωξη της ουροδόχου κύστης) καθώς και με την οπίσθια ουρηθρίτιδα.
Στη γυναίκα η βλέννη των ούρων συνδέεται με την κυστίτιδα αφού η ουροδόχος κύστη της μπορεί να μολυνθεί «εύκολα» από τη χλωρίδα του κόλπου και του προδόμου. Ο λόγος είναι ότι η γυναικεία ουρήθρα όχι μόνο είναι βραχεία αλλά εκτελεί και κατά το πέρας της ουρήσεως κάποια εισροφητική κίνηση που επιτρέπει στα μικρόβια να ανέβουν απ’ το πρόδομο προς τον αυλό της και στη συνέχεια να φθάσουν στην κύστη. Τα μικρόβια αυτά είναι συνήθως βακτηρίδια (αρνητικά κατά Gram) αλλά και χλαμύδια ή ουρεόπλασμα.
Βασικό σύμπτωμα της κυστίτιδας είναι η έκκριση μεγαλύτερης ποσότητας κολπικού υγρού. Επιπλέον τα ούρα μπορεί να είναι θολά ή/και αιματηρά και σε χρόνιες ιδίως καταστάσεις περιέχουν πολλά ινίδια ή νεφελώματα βλέννης. Η μικροσκόπηση των ούρων θα δείξει άφθονα πυοσφαίρια και ίσως και ερυθρά αιμοσφαίρια, άφθονη βλέννη και πολλούς μικροοργανισμούς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρήματα ιατρικών ουρολογικών εξετάσεων
Βιλπρέ
Το Βιλπρέ (γαλλικά: Villepreux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλπρεζιέν (γαλλικά: Villepreusiens).
Ισλαμική ιατρική
Στην ιστορία της ιατρικής, ο όρος ισλαμική ιατρική ή αραβική ιατρική αναφέρεται στην ιατρική που αναπτύχθηκε κατά τον Ισλαμικό Χρυσό Αιώνα, και γράφτηκε στην αραβική γλώσσα, την lingua franca του ισλαμικού πολιτισμού.
Λατινικές μεταφράσεις των αραβικών ιατρικών έργων είχαν σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη της ιατρικής στον ύστερο Μεσαίωνα και την πρώιμη Αναγέννηση, όπως είχαν και τα αραβικά κείμενα που χρονογραφούσαν τα ιατρικά έργα προγενέστερων πολιτισμών.
Ορολογία
Κάποιοι θεωρούν τον όρο «Αραβο-Ισλαμικός» ως ιστορικά ανακριβή, επιχειριματολογόντας ότι δεν αρμόζει στην πλούσια ποικιλομορφία των λογίων της Ανατολής οι οποίοι συνεισέφεραν στην ισλαμική επιστήμη της εποχής.
Γενικά
Η ιατρική ήταν κεντρικό τμήμα του μεσαιωνικού ισλαμικού πολιτισμού. Ανάλογα με τις χρονικές συνθήκες και τον τόπο, οι γιατροί και λόγιοι του ισλάμ ανέπτυξαν μεγάλη και πολύπλοκη ιατρική γραμματεία εξερευνώντας και συνθέτοντας την θεωρία και την εφαρμογή της ιατρικής. Η ισλαμική ιατρική αρχική δομήθηκε πάνω στην παράδοση, κυρίως στην θεωρητική και πρακτική γνώση που αναπτύχθηκε στην Αραβία και ήταν γνωστή τον καιρό του Μωάμεθ, την Ελληνιστική ιατρική αποκαλούμενη από τους άραβες ουνάνι (ή γιουνάνι, Yūnānī από το αραβικό όνομα για τους έλληνες), την αρχαία ινδική ιατρική όπως η Αγιουρβέδα, και την αρχαία ιρανική ιατρική της Ακαδημίας της Γκουντισαπούρ. Τα έργα των αρχαίων ελλήνων και ρωμαίων γιατρών, Ιπποκράτη, Γαληνού, και Διοσκουρίδη είχαν επίσης διαρκή επιρροή στην ισλαμική ιατρική. Η οφθαλμολογία έχει περιγραφεί ως ο πιο επιτυχημένος κλάδος της ιατρικής αυτής της εποχής, με τα έργα του Ιμπν Αλ Χαϊτάμ να έχουν κύρος μέχρι την πρώιμη σύγχρονη εποχή.
Ιατρική ηθική
Το ενωρίτερο σωζώμενο αραβικό έργο στην ιατρική ηθική είναι το Αντάμπ αλ-Ταμπίμπ (Adab al-Tabib) του Ισάκ ιμπν αλί αλ-Ρουχάβι («Πρακτική Ηθική του Γιατρού» ή «Πρακτική Ιατρική Δεοντολογία») και βασίζτηκε στα έργα του Ιπποκράτη και του Γαληνού. Ο Αλ-Ρουχάβι θεωρούσε τους γιατρούς «φύλακες των ψυχών και των σωμάτων», και έγραψε είκοσι κεφάλαια σε διάφορα αντικείμενα σχετικά με την ιατρική ηθική.
Εγκυκλοπαίδειες
Η πρώτη εγκυκλοπαίδεια ιατρικής στην αραβική γλώσσα ήταν ο «Παράδεισος της Σοφίας» (Φίρντους αλ-Χικμά) του Πέρση επιστήμονα Αλί ιμπν Σαλ Ραμπάν αλ-Ταμπάρι, γραμμένη σε επτά μέρη, γύρω στο 860. Ο Αλ-Ταμπάρι, πρωτοπόρος στο πεδίο της παιδικής ανάπτυξης, έδωσε έμφαση στους στενούς δεσμούς μεταξύ ψυχολογίας και ιατρικής, και ανάγκη για ψυχοθεραπεία στην θεραπευτική αγωγή των ασθενών. Στην εγκυκλοπαίδεια του, ασχολήθηκε επίσης με την επιρροή του Σουσρούτα (Sushruta ) και του Τσανάκια (Chānakya) στην ιατρική, συμπεριλαμβανομένης και της ψυχοθεραπείας.
Ο πέρσης επιστήμονας Μουχάμαντ ιμπν Ζακαρίγια Ραζί (Ραζής) έγραψε το Περιεκτικό Βιβλίο της Ιατρικής τον 9ο αιώνα, στο οποίο κατέγραφε κλινικές περιπτώσεις και παρείχε χρήσιμες καταγραφές διαφόρων ασθενειών. Ήταν ο πρώτος από τους γιατρούς του μεσαιωνικού Ισλάμ που μεταχειρίστικε την ιατρική με περιεκτικό και εγκυκλοπαιδικό τρόπο. Έχει μείνει στην ιστορία ως ο πρώτος που περιέγραψε την ευλογιά και την ιλαρά με ακριβή τρόπο.
Ο Ibn al-Nafis το 1242, σε ηλικία 29 περίπου ετών, δημοσίευσε το πλέον διάσημο έργο του, το ‘’Σχολιασμός της Ανατομίας του Αβικέννα’’, το οποίο περιείχε πολλές νέες ανακαλύψεις, κυρίως αυτή της πνευμονικής και της στεφανιαίας κυκλοφορίας. Αμέσως μετά άρχισε τη συγγραφή του ‘’Το Πλήρες Βιβλίο για την Ιατρική’’, από το οποίο είχε ήδη δημοσιεύσει 43 τόμους μέχρι το 1244, δηλαδή σε ηλικία τριάντα ενός ετών. Τις επόμενες δεκαετίες θα γράψει σημειώσεις για τριακόσιους τόμους, αλλά δημοσίευσε μόνο ογδόντα πριν πεθάνει. Ακόμα όμως και σε ατελή κατάσταση, ‘’Το Πλήρες Βιβλίο για την Ιατρική’’, ήταν η μεγαλύτερη εγκυκλοπαίδεια έως τότε και εξακολουθεί να παραμένει μια από τις μεγαλύτερες ιατρικές εγκυκλοπαίδειες μέχρι και σήμερα ακόμα.
Μεταξύ των επιστημονικών έργων του Ibn Sina (Αβικέννας), τα καλύτερα είναι το ‘’Kitab al-Shifa’’ (Book of Healing), μία φιλοσοφική εγκυκλοπαίδεια που βασίζεται στον Αριστοτέλη, και το ‘’al-Qanun al-Tibb’’ που  αντιπροσωπεύει τις τελευταίες απόψεις των Ελλήνων και Αράβων γιατρών για την Ιατρική. Από τα 16 ιατρικά έργα του Ibn Sina, οκτώ πραγματείες αναφέρονται σε  θανατηφόρες ασθένειες, διαφόρων τύπων παραινέσεις για την υγεία, μερικά φάρμακα και  σημειώσεις για την Ανατομική. Ο ‘’Κανόνας’’ (Qanun),  είναι φυσικά, το μεγαλύτερο, πιο διάσημο και το πιο σημαντικό έργο του Ibn Sina. Το έργο περιέχει περίπου ένα εκατομμύριο λέξεις και όπως τα περισσότερα βιβλία στα Αραβικά, διαιρείται περίτεχνα σε διάφορα υποκεφάλαια.
Ο μεγάλος Ανδαλουσιανός χειρουργός AI-Zahrawi έζησε μεταξύ του τέλους του 10ου και της αρχής του 11ου αιώνα, στην πόλη της al-Zahra, λίγα μίλια μακριά από την Κόρδοβα, τη πρωτεύουσα της δυναστείας των Ομεϊάδων της [Ανδαλουσία | Ανδαλουσίας]. Η εγκυκλοπαίδειά του, το ‘’Al-Tasrif’’, αποτελείται από τριάντα βιβλία (30), το τελευταίο αποκλειστικά για τις χειρουργικές επεμβάσεις. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να δείξει στους γιατρούς πως όσοι ενδιαφέρονται να γίνουν χειρουργοί, πρώτα πρέπει να διαβάσουν και να κάνουν κτήμα τους όλες τις πτυχές και παθήσεις της ιατρικής και έπειτα να αφοσιωθούν στην χειρουργική αυτή καθ’ εαυτή.
Γυναίκες στην ιατρική
Ο ρόλος των γυναικών ως θεραπεύτριες εμφανίζεται σε κάποιο αριθμό έργων. Δύο γυναίκες ιατροί από την οικογένεια του Ιμπν Ζουχρ υπηρέτησαν τον Αλμοχάδη Αμπού Γιουσούφ Γιακούμπ αλ-Μανσούρ τον 12ο αιώνα. Αργότερα τον 15ο αιώνα, γυναίκες χειρούργοι εικονογραφήθηκαν για πρώτη φορά στο έργο Cerrahiyyetu'l-Haniyye (Αυτοκρατορική Χειρουργική) του Σεραφεντίν Σαμπουντσούογλου (Şerafeddin Sabuncuoğlu).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της ιατρικής
Ορφανό Ξάνθης
Το Ορφανό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης το οποίο βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας και την δυτική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης σε υψόμετρο 6 μέτρα. Απέχει 23 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Ξάνθη ενώ είναι κτισμένο δίπλα και ανάμεσα στο Εύλαλο (έδρα του δήμου) και τον Κύρνο (Δ.). Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Oκσουγλού, σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (Salname) του 1898 υπήρχαν 12 σπίτια μουσουλμάνων και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Επίσημα αναφέρεται μετά την απελευθέρωση της Θράκης το 1924 με την ονομασία Ορφανόν στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ευλάλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Ευλάλου που υπάγεται στο Δήμου Τοπείρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 317 κατοίκους. Οι κάτοικοί του παλιότερα ήσαν:
=
Απογραφές πληθυσμού =====
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Ισονγκόλε
Το Ισονγκόλε (Αγγλικά / Σουαχίλι: Isongole) είναι Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Ρούνγκουε (Rungwe District), στην Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), της Τανζανίας.
Το 2002 ο πληθυσμός στο Ισονγκόλε (Isongole) ήταν 14.233 άτομα ενώ, το 2012 αυξήθηκε σε 18.689 κατοίκους.
Ο Επαρχιακός Επίτροπος στην Περιοχή Ρούνγκουε (Rungwe District) είναι ο Julius Chalya.
Συνωνυμίες
Η ονομασία Ισονγκόλε απαντάτε επίσης και ως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μπέυα Κατηγορία:Τμήματα στην Τανζανία Κατηγορία:Περιοχή Ρούνγκουε Κατηγορία:Εκλογικές περιφέρειες της Τανζανίας
Τεοντόσι Ντομπζάνσκι
Ο Τεοντόσι Γκριγκόροβιτς Ντομπζάνσκι (Теодо́сій Григо́рович Добжа́нський; Феодо́сий Григо́рьевич Добржа́нский; 25 Ιανουαρίου 1900 - 18 Δεκεμβρίου 1975) ήταν ένας εξέχων Ουκρανός-Αμερικανός γενετιστής και εξελικτικός βιολόγος και κεντρική προσωπικότητα στον τομέα της εξελικτικής βιολογίας για το έργο του στη διαμόρφωση της σύγχρονης σύνθεσης. Ο Ντομπζάνσκι γεννήθηκε στην Ουκρανία, τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, και έγινε μετανάστης στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1927, σε ηλικία 27 ετών.
Το έργο του Γενετική και η Προέλευση των Ειδών το 1937 επηρέασε σημαντικά τη σύγχρονη σύνθεση. Του απονεμήθηκε το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών των ΗΠΑ το 1964, και το Μετάλλιο Φράνκλιν το 1973.
Νεανικά χρόνια
Ο Ντομπζάνσκι γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1900 στο Νεμιρίβ, στη Ρωσική Αυτοκρατορία, σήμερα Ουκρανία. Ήταν μοναχοπαίδι. Του δόθηκε ένα σπάνιο όνομα (Θεοδόσιος), επειδή γεννήθηκε, αφού οι μεσήλικες γονείς του προσευχήθηκαν για ένα παιδί στον Άγιο Θεοδόσιο του Τσερνίγκοφ. Ο πατέρας του, ο Γρηγόριος Ντομπζάνσκι, ήταν καθηγητής μαθηματικών και η μητέρα του ήταν η Σοφία Βοινάρσκι. Το 1910 η οικογένεια μετακόμισε στο Κίεβο της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Στο γυμνάσιο, ο Ντομπζάνσκι έκανε συλλογή από πεταλούδες και αποφάσισε να γίνει βιολόγος. Το 1915, γνώρισε τον Βίκτωρ Λούτσνικ, που τον έπεισε να ειδικευτεί στα σκαθάρια. Ο Ντομπζάνσκι παρακολούθησε το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου μεταξύ 1917 και 1921, όπου στη συνέχεια σπούδασε μέχρι το 1924 με εξειδίκευση στην εντομολογία. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, για να σπουδάσει υπό τον Γιούρι Φιλιπτσένκο, όπου είχε ιδρυθεί ένα εργαστήριο Drosophila melanogaster.
Στις 8 Αυγούστου 1924, ο Ντομπζάνσκι παντρεύτηκε τη γενετίστρια Ναταλία "Νατάσα" Σιβέρτζεβα, που εργαζόταν με τον I. Σμαλχάουσεν στο Κίεβο της Ουκρανίας. Οι Ντομπζάνσκις είχαν μια κόρη, τη Σοφία, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Αμερικανό αρχαιολόγο και τον ανθρωπολόγο Μάικλ Ν. Κοέ.
Πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντομπζάνσκι δημοσίευσε 35 επιστημονικά έργα για την εντομολογία και τη γενετική.
Αμερική
Ο Ντομπζάνσκι μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1927 με υποτροφία από το Διεθνές Συμβούλιο Εκπαίδευσης του Ιδρύματος Rockefeller για να εργαστεί και να σπουδάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την άφιξή του στη Νέα Υόρκη στις 27 Δεκεμβρίου, εντάχθηκε στην Ομάδα Drosophila στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια μαζί με τους Τόμας Χαντ Μόργκαν και Άλφρεντ Στέρτεβαντ. Το έργο τους παρείχε σημαντικές πληροφορίες για την κυτταρογενετική της Drosophila. Επιπλέον, ο Ντομπζάνσκι και η ομάδα του βοήθησαν στη δημιουργία της Drosophila subobscura, μέσα στο γένος Drosophila, ως ευνοϊκού μοντέλου οργανισμού σε εξελικτικές-βιολογικές μελέτες από τότε που δημοσίευσαν τα επιδραστικά τους έργα. Η αρχική νοοτροπία του Ντομπζάνσκι (αφού μελετήθηκε μαζί με τον Γιούρι Φιλιπτσένκο), ήταν ότι υπήρχαν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη χρήση δεδομένων, που αποκτούνται από φαινόμενα, που συμβαίνουν σε τοπικούς πληθυσμούς (μικροεξέλιξη) και φαινόμενα, που συμβαίνουν σε παγκόσμια κλίμακα (μακροεξέλιξη). Ο Γιούρι Φιλιπτσένκο πίστευε επίσης ότι υπήρχαν μόνο δύο τύποι κληρονομικότητας: Μεντελιανή κληρονομικότητα διακύμανσης μέσα στα είδη και η μη-Μεντελιανή κληρονομικότητα παραλλαγής με μακροεξελικτική έννοια. Ο Ντομπζάνσκι ανέφερε αργότερα ότι ο Γιούρι Φιλιπτσένκο «ποντάρει σε λάθος άλογο»
Ακολούθησε τον Μόργκαν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας από το 1930 έως το 1940. Με βάση τα πειράματά του, διατύπωσε την ιδέα ότι η αναπαραγωγική απομόνωση μπορεί να προκληθεί από διαφορές στην παρουσία μικροβιακών συμβιωτικών οργανισμών μεταξύ των πληθυσμών.
Το 1937, δημοσίευσε ένα από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης εξελικτικής σύνθεσης, τη σύνθεση της εξελικτικής βιολογίας με τη γενετική, με τίτλο Γενετική και η Προέλευση των Ειδών (Genetics and the Origin of Species), η οποία, μεταξύ άλλων, καθόρισε την εξέλιξη ως «μία αλλαγή στη συχνότητα ενός αλληλόμορφου γονιδίου μέσα σε μια ομάδα γονιδίων». Η δουλειά του Ντομπζάνσκι συνέβαλε στη διάδοση της ιδέας ότι πραγματοποιείται φυσική επιλογή μέσω μεταλλάξεων στα γονίδια. Επίσης το 1937, έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχε μία δημόσια σύγκρουση με έναν από τους συνεργάτες του Drosophila, τον Άλφρεντ Στέρτεβαντ, εξαιτίας κυρίως του επαγγελματικού ανταγωνισμού.
Το 1941, απονεμήθηκε στον Ντομπζάνσκι το μετάλλιο Daniel Giraud Elliot από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών. Το 1943, το Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο του απένειμε τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα. Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια από το 1940 έως το 1962. Ήταν ένας από τους υπογράφοντες τη δήλωση της UNESCO του 1950 The Race Question. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Ινστιτούτο Rockefeller (σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε το Πανεπιστήμιο Rockefeller) μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1971. Το 1972 εξελέγη ο πρώτος πρόεδρος της BGA ( Ένωση Γενετικής Συμπεριφοράς ), και αναγνωρίστηκε από την κοινωνία για το ρόλο του στη συμπεριφορά των γονιδίων και την ίδρυση της κοινωνίας με τη δημιουργία του βραβείου Ντομπζάνσκι (για μια ζωή εξαιρετικής ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας στη  συμπεριφορά των γονιδίων).
Το έργο του Ντομπζάνσκι στον τομέα της εξελικτικής γενετικής, με τη βοήθεια του Σίγουολ Ράιτ, ενοποίησε πρότυπα θεωρητικής, φυσικής ιστορικής και πειραματικής εργασίας.
Ο Ντομπζάνσκι εξελέγη ξένο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας (ForMemRS) το 1965. Το 1970, δημοσίευσε τη Γενετική της εξελικτικής διαδικασίας.
Βιλέτ (Ιβλίν)
Το Βιλέτ (γαλλικά: Villette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Τεοντόσι Ντομπζάνσκι
Αμερική
Ο Ντομπζάνσκι ήταν διάσημος βιολόγος, που ήταν πρόεδρος της Γενετικής Εταιρείας της Αμερικής το 1941, πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσιολόγων το 1950, πρόεδρος της Εταιρείας για τη Μελέτη της Εξέλιξης το 1951, πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Ζωολόγων το 1963, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αμερικανικής Εταιρείας Ευγονικής το 1964 και πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Teilhard de Chardin το 1969.
Βιλέτ (Ιβλίν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλετουά (γαλλικά: Villettois).
Τεοντόσι Ντομπζάνσκι
Αμερική
Η έρευνα και οι μελέτες του Ντομπζάνσκι του επέτρεψαν να ταξιδέψει στον κόσμο και να λάβει τιμητικά πτυχία στην Αυστραλία, το Βέλγιο, τη Βραζιλία, τον Καναδά, τη Δανία, την Αγγλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ιαπωνία και τη Σουηδία.
Βιλέτ (Ιβλίν)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Τεοντόσι Ντομπζάνσκι
Γενετική και η προέλευση των ειδών
Ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκι είχε τρεις εκδόσεις του βιβλίου του Genetics and the Origin of Species. Αν και το βιβλίο του απευθυνόταν σε άτομα με ιστορικό στη βιολογία, ήταν απλώς κατανοητό. Όσον αφορά τα θέματα της γενετικής και της εξέλιξης, το βιβλίο του Ντομπζάνσκι αναγνωρίζεται ευρέως ως ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία, που έχουν γραφτεί ποτέ. Με κάθε αναθεώρηση της Γενετικής και της Προέλευσης των Ειδών, ο Ντομπζάνσκι πρόσθεσε νέο υλικό σε σχέση με κρίσιμα, ενημερωμένα θέματα και αφαίρεσε υλικό, που θεωρούσε ότι δεν είναι πλέον κρίσιμο. Το βιβλίο του προκάλεσε τάσεις στη γενετική έρευνα και θεωρία.
Εκείνη την εποχή, η πρώτη έκδοση του Ντομπζάνσκι Genetics and the Origin of Species (1937) προσπάθησε να επισημάνει τις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις στη γενετική και πώς εφαρμόστηκαν στην έννοια της εξέλιξης. Το βιβλίο ξεκινά εξετάζοντας το πρόβλημα της εξέλιξης και πώς οι σύγχρονες ανακαλύψεις στη γενετική θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εξεύρεση λύσης. Τα κύρια θέματα που καλύπτονται στο βιβλίο είναι τα εξής: η χρωμοσωμική βάση του Mendelian Inheritance, ο τρόπος με τον οποίο οι επιδράσεις από αλλαγές στα χρωμοσώματα περισσότερο από τις γονιδιακές μεταλλάξεις είναι κοινές και αποδεκτές και πώς οι μεταλλάξεις σχηματίζουν φυλετικές και συγκεκριμένες διαφορές. Ο Ντομπζάνσκι εξήγησε πώς τρία επίπεδα μπορούσαν να περιγράψουν τις διαδικασίες της εξελικτικής γενετικής του πληθυσμού: 1) η προέλευση των πρώτων υλών από τις μεταλλάξεις των γονιδίων και των χρωμοσωμάτων, 2) οι αλλαγές στους πληθυσμούς μέσω των αλλαγών στις συχνότητες και τους συνδυασμούς των μεταλλάξεων, 3) η παγίωση των αλλαγών με την αναπαραγωγική απομόνωση. Για να υποστηρίξει τα γραπτά του και την έρευνά του, η βιβλιογραφία είχε μήκος είκοσι οκτώ σελίδων με περίπου εξακόσιες πηγές.
Στη δεύτερη έκδοση του Ντομπζάνσκι της Γενετικής και της Προέλευσης των Ειδών (1941), είχαν περάσει τέσσερα χρόνια και μπόρεσε να προσθέσει περισσότερη έρευνα και πρόοδο, που είχε γίνει στη γενετική. Περίπου το ήμισυ της νέας έρευνας, που βρήκε, προστέθηκε στα δύο τελευταία κεφάλαια του βιβλίου του: Μοτίβα της Εξέλιξης και Είδη ως Φυσικές Μονάδες. Στο δεύτερο από το τέλος κεφάλαιο, (Patterns of Evolution) ο Ντομπζάνσκι εξήγησε πώς στο δρόμο προς μια νέα προσαρμογή, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μια μέθοδος όπου ένα είδος θα μπορούσε να περάσει από ένα λιγότερο προσαρμοστικό στάδιο. Στο τελευταίο κεφάλαιο, (Species as Natural Units) ο Ντομπζάνσκι εξήγησε μερικές από τις συνεισφορές, που έγιναν στη γενετική σε αυτό που ονομάστηκε «η νέα συστηματική» Η δεύτερη έκδοση του βιβλίου του Ντομπζάνσκι είχε επίσης διπλάσιες πηγές στη βιβλιογραφία από την πρώτη έκδοση.
Στην τρίτη αναθεώρηση της Γενετικής και της Προέλευσης των Ειδών του Ντομπζάνσκι (1951), έγραψε ξανά και τα δέκα κεφάλαια σχετικά με: Μηχανισμούς Απομόνωσης, Μετάλλαξη στους Πληθυσμούς, Οργανική Ποικιλομορφία, Κληρονομικότητα και Μετάλλαξη, Φυλετικός Σχηματισμός, Επιλογή, Προσαρμοστικός Πολυμορφισμός, Υβριδική Στειρότητα, Είδη ως Φυσικές Μονάδες και Μοτίβα Εξέλιξης. Ο Ντομπζάνσκι αποφάσισε να αφαιρέσει το κεφάλαιο για την Πολυπλοειδία στην τρίτη του έκδοση του βιβλίου. Το νέο κεφάλαιο για τον Προσαρμοστικό Πολυμορφισμό υπογράμμισε το ερευνητικό επίκεντρο του Ντομπζάνσκι από τη δεύτερη έκδοση. Ο Ντομπζάνσκι περιελάμβανε ακριβή, ποσοτικά στοιχεία για την αποτελεσματική φυσική επιλογή σε εργαστηριακούς και ελεύθερους πληθυσμούς.
Συζήτηση για τη φυλή
Ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκι και ο Άσλεϋ Μοντάγκου συζήτησαν τη χρήση και την εγκυρότητα του όρου «φυλή» για μια περίοδο πολλών ετών χωρίς να επιτευχθεί συμφωνία, και η συζήτηση συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ο Μοντάγκου υποστήριξε ότι ο όρος «φυλή» ήταν τόσο φορτωμένος με τοξικούς συσχετισμούς, που ήταν μια λέξη που καλύτερα να απομακρυνόταν από την επιστήμη εντελώς, ενώ ο Ντομπζάνσκι διαφωνούσε έντονα. Υποστήριξε ότι η επιστήμη δεν πρέπει να υποχωρήσει στις καταχρήσεις στις οποίες αυτός ο όρος είχε υποστεί. Οι δύο άντρες δεν κατέληξαν ποτέ σε συμφωνία, πράγμα το οποίο οδήγησε τον Ντομπζάνσκι να πει το 1961, σχολιάζοντας την αυτοβιογραφία του Μοντάγκου, «Το κεφάλαιο για την«Εθνική ομάδα και φυλή »είναι, φυσικά, λυπηρό, αλλά ας πούμε ότι είναι καλό που σε ένα δημοκρατική χώρα οποιαδήποτε γνώμη, ανεξάρτητα από το πόσο θλιβερή, μπορεί να δημοσιευτεί "(Farber 2015 σελ. 3). Η έννοια της «φυλής» ήταν σημαντική σε πολλούς κλάδους της επιστήμης της ζωής. Η σύγχρονη σύνθεση έφερε επανάσταση στην έννοια της φυλής, μεταφέροντάς την από έναν αυστηρά μορφολογικό ορισμό, που βασίζεται σε «φυλετικούς τύπους» στον άνθρωπο, σε έναν ορισμό, που εστιάζει σε πληθυσμούς, που διαφέρουν στις συχνότητες των γονιδίων. Αυτό έγινε με την ελπίδα ότι η ίδρυσή του στη γενετική του πληθυσμού θα υπονόμευε τις βαθιά ριζωμένες κοινωνικές προκαταλήψεις, που σχετίζονται με τη «φυλή».
Η ανησυχία του για τη διασύνδεση μεταξύ ανθρώπων και βιολογίας μπορεί να προήλθε από διαφορετικούς παράγοντες. Ο κύριος παράγοντας θα ήταν η φυλετική προκατάληψη, που συνέβαλε στην Ευρώπη που πυροδότησε τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Ασχολήθηκε επίσης με το θέμα της θρησκείας στην ανθρώπινη ζωή για την οποία μιλά στο βιβλίο του « Η Βιολογία των Τελευταίων Ανησυχιών» το 1967. "Η διεισδυτικότητα της γενετικής παραλλαγής παρέχει τη βιολογική βάση της ανθρώπινης ατομικότητας". Ο Ντομπζάνσκι αναφέρει με μεγάλη λεπτομέρεια ότι «η ανθρώπινη φύση έχει 2 διαστάσεις: το βιολογικό, το οποίο μοιράζεται η ανθρωπότητα με την υπόλοιπη ζωή και το πολιτιστικό, το οποίο είναι αποκλειστικό για τους ανθρώπους». Και τα δύο πιστεύεται ότι προέρχονται από τη «βιολογική εξέλιξη και την πολιτιστική εξέλιξη».
Τελική ασθένεια και το «Φως της Εξέλιξης»
Η σύζυγος του Ντομπζάνσκι Νατάσα πέθανε από στεφανιαία θρόμβωση στις 22 Φεβρουαρίου 1969. Νωρίτερα (την 1η Ιουνίου 1968) ο Θεοδόσιος είχε διαγνωστεί με λεμφοκυτταρική λευχαιμία (μια χρόνια μορφή λευχαιμίας) και του είχε δοθεί πρόβλεψη, για να ζήσει μερικούς μήνες έως μερικά χρόνια ακόμα. Αποσύρθηκε το 1971, μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Ντέιβις, όπου ο φοιτητής του Φραντσίσκο Αγιάλα είχε γίνει βοηθός καθηγητής και όπου συνέχισε να εργάζεται ως ομότιμος καθηγητής. Δημοσίευσε ένα από τα πιο διάσημα δοκίμια του "Τίποτα στη Βιολογία δεν κάνει νόημα εκτός από το φως της εξέλιξης" αυτή τη στιγμή, επηρεασμένος από τον παλαιοντολόγο και τον ιερέα Πιερ Τεγιάρ ντε Σαρντέν.
Μέχρι το 1975, η λευχαιμία του είχε γίνει πιο σοβαρή και στις 11 Νοεμβρίου ταξίδεψε στο Σαν Τζασίντο της Καλιφόρνια για θεραπεία και φροντίδα. Δουλεύοντας μέχρι την τελευταία του μέρα ως καθηγητής Γενετικής, ο Ντομπζάνσκι πέθανε (από καρδιακή ανεπάρκεια) στις 18 Δεκεμβρίου 1975 στο Ντέιβις της Καλιφόρνια. Αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του διασκορπίστηκαν σε έρημη περιοχή της Καλιφόρνιας.
Θρησκευτικές Πεποιθήσεις
Ο Έρνστ Μάυρ δήλωσε: «Από την άλλη πλευρά, διάσημοι εξελικτικοί όπως ο Ντομπζάνσκι ήταν σταθεροί πιστοί σε έναν προσωπικό Θεό». Ο ίδιος ο Ντομπζάνσκι μίλησε για τον Θεό ως δημιουργό μέσω της εξέλιξης, και θεωρούσε τον εαυτό του κοινωνό της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Αν και ο Ντομπζάνσκι προήλθε από μια μακρά σειρά ανατολικών ορθόδοξων ιερέων, αργότερα στη ζωή του, είχε τις αμφιβολίες του για μια συμβατική μετά θάνατον ζωή. Δήλωσε ότι εάν υπήρχε ένας Παράδεισος, δεν θα ήταν ένα μέρος όπου θα μπορούσε κανείς να βρει όλες τις απαντήσεις για τη ζωή σε μια στιγμή. Θα ήταν μάλλον ένα μέρος όπου η εκτέλεση πειραμάτων θα οδηγούσε σε ακριβή και σαφή αποτελέσματα.
Εκδόσεις
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ντομπζάνσκι δημοσίευσε ευρέως σε βιβλία και επιστημονικά περιοδικά :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια Κατηγορία:Αμερικανοί γενετιστές Κατηγορία:Ουκρανοί επιστήμονες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κοπρουλού
Το Κοπρουλού είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κούκλια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Βιλιέ-λε-Μαϊέ
Το Βιλιέ-λε-Μαϊέ (γαλλικά: Villiers-le-Mahieu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαϊετέν (γαλλικά: Mahieutins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κάρλος Ρουίς
Ο Κάρλος Ουμπέρτο Λουίς Γκουτιέρες (ισπανικά: Carlos Humberto Ruiz Gutiérrez, γεννήθηκε 15 Σεπτεμβρίου 1979), είναι Γουατεμαλός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Έπαιξε σε πολλές χώρες με επιτυχία και είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Μουνισιπάλ και η πρώτη έξοδός του από τη χώρα του ήταν στην Ελλάδα και τον ΠΑΣ Γιάννενα, όπου αγωνίστηκε σε τέσσερις συναντήσεις πρωταθλήματος. Ακολούθησε η μεταγραφή του στους Λος Άντζελες Γκάλαξι το 2002, όπου η σταδιοδρομία του στις Ηνωμένες Πολιτείες έτρεξε με ιδιαίτερη επιτυχία. Ήδη το 2002, ονομάστηκε ο πολυτιμότερος παίκτης της σεζόν στη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ, ενώ το 2002 και το 2003 πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Σε τρεις ομάδες των ΗΠΑ σημείωσε 88 γκολ σε 182 αγώνες της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος και 16 γκολ στη μετά περίοδο, που είναι το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ μετά τη σεζόν στην ιστορία του πρωταθλήματος.
Ο Ρουίς εντάχθηκε στον Άρη στις 12 Ιουλίου 2010. Έκανε το ντεμπούτο του στις 18 Αυγούστου στον γύρο των πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ με αντίπαλο την Αούστρια Βιέννης και έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Γουατεμάλας που εμφανίστηκε ποτέ σε αγώνα της UEFA. Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη με τον Ρουίζ να σκοράρει στο ντεμπούτο του δίνοντας στον Άρη τη νίκη με 1–0. Στο δεύτερο παιχνίδι που έγινε στη Βιέννη, σκόραρε ξανά στην ισοπαλία με 1–1, δίνοντας στον Άρη μια συνολική νίκη με 2–1 και στέλνοντάς τον στη φάση των ομίλων, όπου σημείωσε ένα ακόμη γκολ με αντίπαλο τη νορβηγική  Ρόσενμποργκ. Στο πρωτάθλημα όμως δεν ήταν αποτελεσματικός έχοντας 16 συμμετοχές και ένα γκολ.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μουνισιπάλ Λος Άντζελες Γκάλαξι Ντι Σι Γιουνάιτεντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γουατεμαλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουατεμάλας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Γκάλαξι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ολίμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Πουέμπλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντι Σι Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Βιλιέ-Σαιν-Φρεντερίκ
Το Βιλιέ-Σαιν-Φρεντερίκ (γαλλικά: Villiers-Saint-Frédéric) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Ούγος Ι΄ του Λουζινιάν
Ο Ούγος Ι΄ του Λουζινιάν (Γαλλική γλώσσα : Hugues X de Lusignan, 1185 - 5 Ιουνίου 1249) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν και ως Ούγος Ε΄ κόμης του Μαρς (1219 - 1249). Από το γάμο του με την Ισαβέλλα κόμισσα του Ανγκουλέμ έγινε, ως Ούγος Α΄ κόμης του Ανγκουλέμ (1220 - 1246).
Βιογραφία
Το 1200 ο πατέρας του μνηστεύθηκε την 12ετή Ισαβέλλα, μέλλουσα κληρονόμο της κομητείας του Ανγκουλέμ. Όταν ο Ιωάννης της Αγγλίας την πήρε το ίδιο έτος και τη νυμφεύτηκε, τότε όλοι οι Λουζινιάν εξεγέρθηκαν εναντίον του. Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1216 και η Ισαβέλλα επέστρεψε στη Γαλλία, όπου παντρεύτηκε τον Ούγο Ι΄ (10 Μαΐου 1220).
Σύμφωνα με σημειώσεις στα χειρόγραφα των ποιημάτων του Γκωσέλμ Φαϊντί, ο τροβαδούρος αυτός ήταν αντίπαλος του Ούγου Ι΄ για την αγάπη της Μαργκερίτ ντ'Ωμπυσόν.
Το 1249 απεβίωσε 66 ή 54 ετών και τάφηκε στο Ανγκουλέμ· τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος ΙΑ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Ταγιφέρ, κόρη του Αϋμέρ κόμη του Ανγκουλέμ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Λάπαθος
Η Λάπαθος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Άλβαρο Ρίκο
Ο Άλβαρο Ρίκο Λαδέρα (Τολέδο, 13 Αυγούστου, 1996) είναι Ισπανός ηθοποιός, γνωστός για τον ρόλο του ως Πόλο στην ισπανική σειρά του Netflix, Élite.
Καριέρα
Το 2011 ξεκίνησε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στο θεατρικό έργο La Celestina και το τηλεοπτικό του ντεμπούτο ξεκίνησε το 2017 σε ένα επεισόδιο της σειράς Centro Médico. Επίσης το 2017 έπαιξε τον Νίκολας σε μερικά επεισόδια της σειράς Velvet Colección.
Στα τέλη του 2017 ανακοινώθηκε ότι θα ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της δεύτερης πρωτότυπης ισπανικής σειράς του Netflix με τίτλο Élite, όπου πρωταγωνίστησε δίπλα στους ηθοποιούς Μιγκέλ Εράν και Έστερ Εσπόσιτο. Στη σειρά, που κυκλοφόρησε το 2018, υποδύεται τον Πόλο, έναν νεαρό αμφιφυλόφιλο που πρωταγωνιστεί σε ένα ερωτικό τρίο με την Κάρλα (Έστερ Εσπόσιτο) και τον Κρίστιαν (Μιγκέλ Εράν).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Άλβαρο Θερβάντες
Ο Άλβαρο Θερβάντες Σορίμπας (Βαρκελώνη, 12 Σεπτεμβρίου, 1989) είναι Ισπανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης που είχε λάβει υποψηφιότητα στα Βραβεία Γκόγια για τους ρόλους του στα El juego del ahorcado (2007) και Adú (2020).
Βιογραφία
Ο Άλβαρο Θερβάντες Σορίμπας γεννήθηκε στη Βαρκελώνη της Ισπανίας στις 12 Σεπτεμβρίου του 1989 στη γειτονιά Ελ Ραβάλ και είναι γιος του Χουάν Ραμόν, ενός εμπόρου υπολογιστών και της Εμίλια, μιας ανθοπώλης. Αργότερα μετακόμισε για να ζήσει στη γειτονιά του πατέρα του, στην Προμπλενού. Ήταν συμμαθητής με την επίσης ηθοποιό Ούρσουλα Κορμπερό. Ενδιαφέρθηκε για την υποκριτική αφού έπαιξε θέατρο στο σχολείο του.
Καριέρα
Σπούδασε σε καλλιτεχνικό λύκειο ενώ έκανε τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός στην τηλεοπτική σειρά Abuela de Verano, σε σκηνοθεσία του Joaquin Oristrell και παραγωγή της Ισπανικής Τηλεόρασης. Αργότερα ξεκίνησε την καριέρα της Οπτικοακουστικής Επικοινωνίας χωρίς να την ολοκληρώσει.
Έκανε το νεμπούτο του στον κινηματογράφο με πολλές ταινίες μικρού μήκους προτού συμμετάσχει στο Pretextοs (2008), ένα δράμα που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε η Sílvia Munt, στο οποίο συμμετείχε επίσης η Laia Marull. Την ίδια χρονιά, απέκτησε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο El juego del ahorcado, μια κινηματογραφική εκδοχή ενός μυθιστορήματος της Inma Turbau στο οποίο μοιράστηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο με την Clara Lago. Για την ερμηνεία του, ήταν υποψήφιος για το βραβείο Γκόγια για τον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό. Αργότερα, μαζί με τον Μάριο Κάσας και τη Μαρία Βαλβέρδε, συμμετείχε σε δύο διασκευές του Federico Moccia, Tres metros sobre el cielo (2010) και Tengo ganas de ti (2012). Εργάστηκε επίσης δίπλα στον Saoirse Ronan στο Hanna (2011). Αργότερα, πρωταγωνίστησε στο El sexo de los ángeles (2012), όπου γνώρισε τους ηθοποιούς Àstrid Bergès-Frisbey και Llorenç González. μικρογραφία|Ο ηθοποιός το 2011 Στην τηλεόραση ήταν επίσης μέρος του καστ της σειράς Punta Escarlata, Luna, El misterio de Calenda και El corazón del océano. Το 2015 συμμετείχε στη μίνι σειρά Los nuestros, με ηθοποιούς όπως ο Antonio Velázquez και ο Luis Fernández. Την ίδια χρονιά, άρχισε να πρωταγωνιστεί στο Carlos, Rey Emperador όπου ερμήνευσε τον κεντρικό χαρακτήρα, τον Carlos I de España.
Το 2016 πρωταγωνίστησε στην ταινία 1898: Los últimos de Filipinas, του Salvador Calvo. Ένα χρόνο αργότερα ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της σειράς movistar+ La zona. Το 2018 ήταν μέρος του καστ της ταινίας του Julio Medem, El Árbol de la Sángre. Αργότερα, συμμετείχε στις ταινίες Bajo el mismo techo της Juana Macías και Legado en los huesos του Fernando González Molina, και οι δύο το 2019. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στη σειρά Telecinco Brigada Costa del Sol, μαζί με τον Hugo Silva. Το 2020 συμμετείχε στην ταινία Adú, για την οποία έλαβε υποψηγιότητα και πάλι για το Βραβείο Γκόγια καλύτερου δεύτερου ανδρικού ρόλου. Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε στην πρωτότυπη ταινία του Netflix Loco por ella τον Φεβρουάριο του 2021, σε σκηνοθεσία από Dani de la Orden και μαζί με την Susana Abaitua. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ήταν ο πρωταγωνιστής σε μια πρωτότυπη σειρά της ίδια πλατφόρμας, El tiempo que te doy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Βιροφλαί
Το Βιροφλαί (γαλλικά: Viroflay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιροφλαιζιέν (γαλλικά: Viroflaysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λειβάδια Τρικώμου
Τα Λειβάδια Τρικώμου είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ούγος ΙΒ΄ του Λουζινιάν
Ο Ούγος ΙΒ΄ των Λουζινιάν, (Γαλλική γλώσσα : Hugues XII, περί το 1235/1240 - μετά τις 25 Αυγούστου 1270) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κύριος του Λουζινιάν, ως Ούγος Ζ΄ κόμης του Λα Μαρς και ως Ούγος Γ΄ κόμης του Ανγκουλέμ. Ήταν ο πρωτότοκος γιος και διάδοχος του Ούγου ΙΑ΄, κυρίου του Λουζινιάν, ΣΤ΄ κόμη του Λα Μαρς & Β΄ κόμη του Ανγκουλέμ και της Γιολάντας των Ντρε, κόρης του Πέτρου Α΄, δούκα της Βρετάνης. Συμμετείχε στην Θ΄ Σταυροφορία του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας, αλλά σε μία μάχη απεβίωσε το 1270. Τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του: πρώτα ο Ούγος ΙΓ΄, άτεκνος, μετά ο Γκυ Α΄, άγαμος και έπειτα η Γιολάντα στο Λα Μαρς (ο Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας το προσάρτησε όταν αυτή απεβίωσε) με την Ιωάννα και την Ισαβέλλα στο Ανγκουλέμ (που το πώλησαν στον Κάρολο Δ΄).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1253/54 την Ιωάννα, κόρη και κληρονόμο του Ραούλ Β΄ κυρίου του Φουζέρ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Λοβαστατίνη
Η λοβαστατίνη είναι χημική δραστική ουσία, η οποία χημικώς ανήκει στις στατίνες.
Σήμερα πωλείται με τις επωνυμίες Lovastatin, Mevacor, Lovatex, μεταξύ άλλων, και είναι φάρμακο στατίνης για τη θεραπεία της υψηλής χοληστερόλης στο αίμα και τη μείωση του κινδύνου καρδιαγγειακών παθήσεων. Η χρήση του συνιστάται μαζί με αλλαγές στον τρόπο ζωής. Λαμβάνεται από το στόμα.
Παγκόσμιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για αυτήν έγινε το έτος 1979, αλλά σε φαρμακευτική χρήση έγινε διαθέσιμη το 1987 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα
Πέτρος Φιλανθίδης
μικρογραφία|Πέτρος Γ. Φιλανθίδης Ο '''Πέτρος Γ. Φιλανθίδης''' (περ. 1840 - 1920) ήταν Κυζικηνός λόγιος, διδάσκαλος των Ελληνικών, ιεροψάλτης, μουσικοδιδάσκαλος και σημαντικός μελοποιός εκκλησιαστικών ύμνων. Υπήρξε ο τελευταίος αναμορφωτής της βυζαντινής μουσικής, και με το έργο του καταβλήθηκε η προσπάθεια να απαλλαγεί η ελληνική εκκλησιαστική μουσική από τα τουρκικά στοιχεία. Αναμφιβόλως αποτελεί σπουδαία προσωπικότητα της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας της Μουσικής. Παραμένει γνωστός κυρίως από το δίτομο έργο του «Ἀθωνιάς», στο οποίο καινοτόμησε, συνθέτοντας ένα πρωτότυπο μέλος στην ιστορία του στιχηραρικού μουσικού γένους, καθώς με αυτό κατάφερε να ενσωματωθεί σχεδόν εξ αρχής στην ψαλτική αγιορειτική παράδοση και να στέκεται ισόκυρα πλάι στο καθιερωμένο μέλος του κλασικού στιχηραρίου του Ιακώβου Πρωτοψάλτη και των άλλων μεγάλων της βυζαντινής μουσικής φιλολογίας.