cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1963
Αποτελέσματα
Το Δεκέμβριο του 1963 η Ανωτάτη Εφορευτική Επιτροπή κατένειμε τις έδρες από τη β΄ και την γ΄ κατανομή ως εξής: στη Μεσσηνία εξελέγη ο Γ. Σαμαράς (ΕΡΕ) αντί του Μπόμπολα (ΕΚ), στη Λακωνία εκλέχθηκε ο Λαγάκος (ΕΚ) αντί του Σκανδαλάκη (ΕΡΕ) και στην Αργολίδα από την γ΄ κατανομή η έδρα περιήλθε στην ΕΡΕ. Η ΕΚ έλαβε και δύο έδρες ως δώρο από την δ΄ κατανομή (Ζακύνθου, Χίου).
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Χαλκώδων
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Χαλκώδων ήταν βασιλιάς των Αβάντων της Εύβοιας, σύζυγος της Αλκυόνης και πατέρας του Ελεφήνορα και της Χαλκιόπης.
Το όνομά του έφερε κάποτε και η νήσος Εύβοια, που ονομαζόταν Χαλκωδοντίς.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χαλκώδων κατέλαβε τη Θήβα και την κράτησε μέχρι την απελευθέρωσή της από τον Αμφιτρύονα, ο οποίος τελικώς σκότωσε τον Χαλκώδοντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Αβάντων
Παύλα
Η παύλα ( – ή — ) είναι σημείο στίξης που μεταξύ άλλων χρησιμοποιείται εντός διαλόγου, ώστε να φανεί ότι αλλάζει πρόσωπο (η απλή παύλα· ενώ υπάρχει και η διπλή). Στα ψηφιακά έγγραφα και στους υπολογισμούς πολλές φορές αντικαθίσταται από το ενωτικό/μείον (ή ενωτικό-πλην), το οποίο είναι το μοναδικό σχετικό σύμβολο που υπάρχει στα πληκτρολόγια, και καθιερώθηκε να αντιπροσωπεύει είτε το ενωτικό (-) είτε το σύμβολο της αφαίρεσης, το μείον (-).
Περιγραφή
δεξιά|μικρογραφία|Οι χαρακτήρες για το σύμβολο του συν και του μείον ή ενωτικού Η χρήση ενός μοναδικού χαρακτήρα για το ενωτικό και το μείον ήταν ένας συμβιβασμός που έγινε στις πρώτες μέρες της εφεύρεσης των γραφομηχανών σταθερού πλάτους και των οθονών ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ωστόσο, με τη σωστή στοιχειοθέτηση και τον γραφικό σχεδιασμό, υπάρχουν ξεχωριστοί χαρακτήρες για το ενωτικό, τις παύλες και το σύμβολο μείον. Η χρήση του ενωτικού/μείον εξακολουθεί να υφίσταται σε πολλά περιβάλλοντα, γιατί είναι εύκολο να εισαχθεί από τα πληκτρολόγια και βρίσκεται στην ίδια θέση σε όλα τα κοινά σύνολα χαρακτήρων.
Ως σύμβολο του μείον
Οι περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού, αφού περιορίζονται σε εφταψήφια ASCII, χρησιμοποιούν το ενωτικό/μείον αντί για τον χαρακτήρα Unicode 2212, που υποδηλώνει αφαίρεση και αρνητικούς αριθμούς.
Το σύμβολο μείον έχει ονομαστικά το ίδιο πλάτος με το σύμβολο συν. Σε αναλογικές γραμματοσειρές είναι μεγαλύτερο από ένα ενωτικό/μείον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημεία στίξης Κατηγορία:Τυπογραφία
Πέτρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
O Πέτρος (γερμ. Peter von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 30 Απριλίου 1922 - 30 Σεπτεμβρίου 1980) από τον Οίκο του Γκλύξμπουργκ ήταν τιτουλάριος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1965-1980).
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Ερνέστος Πέτρος ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Φρειδερίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Μαρίας Μελίτας, κόρης του Ερνέστου Β΄ του Χοενλόε-Λάνγκεμπουργκ.
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Λουίζενλουντ στο Εκερνφέρντε του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Η μητέρα του ήταν κόρη της Αλεξάνδρας, κόρης του Αλφρέδου, Δούκα του Εδιμβούργου (γιου του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου).
Το 1980 ο Πέτρος απεβίωσε στο Μπίνεμπεκ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν  σε ηλικία 58 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1947 τη Μαρία Αλίκη, κόρη του Στέφανου Αλέξανδρου Βίκτωρα του Σάουμμπουργκ-Λίππε,  και είχε τέκνα  :
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Κύναιθος ο Χίος
Ο Κύναιθος ο Χίος (ή και Κίναιθος) ήταν ραψωδός, μέλος των Ομηριδών, που αναφέρεται από κάποιες πηγές ότι είχε συνθέσει τον «Ομηρικό Ύμνο» προς τον Απόλλωνα.
Βασιζόμενος προφανώς πάνω σε αυτό ή σε κάποιο παρόμοιο κείμενο, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης κατονομάζει τον Κύναιθο ως τον πρώτο που διέδωσε τα ομηρικά έπη και ως δημιουργό ομηρικών στίχων (Ευσταθίου, Σχόλιον εις την Ιλιάδα, 1.11).
Βιβλιογραφία
Κυναιθος Κυναιθος
Ιωάννης Μπουκαούρης
Ο Ιωάννης Μπουκαούρης (?-1852) ήταν δήμαρχος Πατρέων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και καταγόταν από παλιά οικογένεια της πόλης, της οποίας πολλά μέλη συμμετείχαν στην Φιλική Εταιρεία και πολέμησαν στον απελευθερωτικό αγώνα. Πατέρας του ήταν ο επίσης πρόκριτος, Παναγιώτης Μπουκαούρης. Το 1819 συγκαταλεγόταν στους πατρινούς δημογέροντες και αργότερα τιμήθηκε για την προσφορά του από τον Ιωάννη Καποδίστρια. Αντικατέστησε τον Ιωάννη Ζαΐμη στην δημαρχία, το 1837, και παρέμεινε μέχρι το 1841. Σε βασιλικό διάταγμα του 1840 αναφέρεται ως ένας από τους τέσσερις δημάρχους οι οποίοι δεν δέχονταν μισθό για τις υπηρεσίες τους. Το 1847 ο βασιλιάς Όθων αποφάσισε να τιμήσει εννέα φιλομοναρχικούς μεγαλοκτηματίες και εμπόρους με τον Σταυρό του Σωτήρος. Ανάμεσα τους ήταν και ο Ιωάννης Μπουκαούρης.
Απεβίωσε το 1852.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
Φερνάντο Αλόνσο
Ο Φερνάντο Αλόνσο Ντιαζ, (ισπανικά: Fernando Alonso Díaz, γεννήθηκε 29 Ιουλίου 1981) είναι Ισπανός οδηγός αγώνων. Μέχρι στιγμής έχει κερδίσει 2 παγκόσμιους τίτλους στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα της Ρενό, στην οποία αγωνίστηκε την περίοδο 2003-2006 και 2008-2009. Από το 2010, μέχρι και και το 2014, αγωνιζόταν με τη Σκουντερία Φερράρι. Το 2015 υπέγραψε με τη McLaren μεχρι το 2018. Το 2020 ανακοίνωσε ότι μετά από δυο χρόνια αποχής θα επιστρέψει για τη σεζόν 2021 με την Alpine F1 Team, ενώ στα τέλη του 2022 ανακοινώθηκε ότι από το 2023 θα είναι οδηγός για την Aston Martin F1 Team
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Οβιέδο της Ισπανίας. Ξεκίνησε σε ηλικία τριών ετών από τα καρτ. Κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα στην Ισπανία (από το 1994 έως το 1997) και έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής το 1996. Το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 έγινε με την ομάδα της Μινάρντι το 2001. Την επόμενη χρονιά. μετακινήθηκε στη Ρενό ως δοκιμαστής και από το 2003 έγινε ένας από τους κύριους οδηγούς της ομάδας. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2005, ο Αλόνσο κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Φόρμουλα 1, όντας ο νεότερος Παγκόσμιος Πρωταθλητής της Φόρμουλα 1 (24 ετών και 58 ημερών) την τότε εποχή. Μετά την υπεράσπιση του τίτλου του την επόμενη χρονιά, έγινε ο νεότερος πιλότος που κατακτά δύο συναπτά Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Μετακινήθηκε στη McLaren το 2007. Έπειτα, επέστρεψε στη Ρενό για τις επόμενες δύο σεζόν και το 2010 μετακινήθηκε στη Σκουντερία Φερράρι έως το 2014. Από το 2015 έως 2018 έτρεχε για τη ΜακΛάρεν. Αρχές του 2018 υπέγραψε με την Toyota Gazoo Racing για να τρέξει στους αγώνες αντοχής. Το 2019 θα αγωνιστεί στο Indy 500 με μονοθέσιο τη ΜακΛάρεν.
Έχει το παρατσούκλι El Nano, το οποίο αποτελεί τυπικό ψευδώνυμο για το όνομα Fernando στο Πριγκιπάτο των Αστουριών, όπου και γεννήθηκε. Ο Αλόνσο είναι, επίσης, Πρέσβης Καλής Θελήσεως της UNICEF. Το 2003, έγινε ο νεότερος πιλότος της Φόρμουλα 1 που κατακτά την pole position στο Γκραν Πρι της Μαλαισίας, καθώς και ο νεότερος πιλότος που κερδίζει Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 στο Ουγγρικό Γκραν Πρι την ίδια χρονιά. Το 2008, όμως, και τα δύο ρεκόρ κατερρίφθησαν από τον Σεμπάστιαν Φέτελ στο Ιταλικό Γκραν Πρι. Κλείνοντας την καριέρα του στη Φόρμουλα 1 το 2018 συμπλήρωσε 1.899 πόντους καριέρας. Τώρα κυνηγά τo Triple Crown.
Παιδική ηλικία και προσωπική ζωή
Ο Φερνάντο Αλόνσο γεννήθηκε στο Οβιέδο στο Πριγκιπάτο των Αστουριών στη Βόρεια Ισπανία. Η μητέρα του εργαζόταν σε πολυκατάστημα και ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός σε εργοστάσιο εκρηκτικών κοντά στο Οβιέδο. Ο Αλόνσο έχει επίσης μία μεγαλύτερη αδερφή, τη Λορένα. Ο πατέρας του Αλόνσο, Χόρχε Ρουίθ, ένας ερασιτέχνης οδηγός καρτ, ήθελε να περάσει το πάθος του και στα παιδιά του. Έτσι, κατασκεύασε ένα καρτ, το οποίο προοριζόταν κανονικά για την οκτάχρονη αδερφή του Αλόνσο, αλλά εκείνη δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για το άθλημα, εν αντιθέσει με τον τρίχρονο αδερφό της.
Αφού κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 το 2005, έγινε πρέσβης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ώστε να προωθήσει το νέο τομέα σπουδών του Πανεπιστημίου (Motorsport of Business for Social Science). Για να το πετύχει αυτό, χρηματοδότησε δώδεκα μαθητές από όλον τον κόσμο.
Ο Αλόνσο νυμφεύθηκε τη Ρακέλ ντελ Ροσάριο, την κύρια τραγουδίστρια του ποπ συγκροτήματος El Sueño de Morfeo στις 17 Νοεμβρίου του 2005. Όμως, ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να χωρίσουν τον Δεκέμβριο του 2011.
Το ζευγάρι ζούσε στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Το 2006, μετακόμισαν στην Ελβετία. Ο Αλόνσο είχε στην κατοχή του ένα σπίτι στο Mont-sur-Rolle, κοντά στη Λίμνη της Γενεύης από το 2006 έως και το 2010, όταν και μετακόμισε στο Λουγκάνο, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στο νέο του εργοδότη στη Φόρμουλα 1, τη Φερράρι. Είναι πολύ συχνό φαινόμενο για όλα τα αστέρια της Φόρμουλα 1 να μετακομίζουν στην Ελβετία, ώστε να μειώσουν τους φορολογικούς λογαριασμούς τους. Τον χειμώνα του 2010, ο Αλόνσο γύρισε πίσω στο Οβιέδο, ώστε να βρίσκεται πιο κοντά στην οικογένεια και στους φίλους τους, πράξη η οποία όμως του στοίχισε 50 εκατομμύρια λίρες σε φόρο.
Ο Αλόνσο είναι υποστηρικτής των ποδοσφαιρικών ομάδων Ρεάλ Μαδρίτης και Ρεάλ Οβιέδο.
Εκτός από τα ισπανικά, μιλάει αγγλικά, ιταλικά και γαλλικά.
Ο Αλόνσο έχει στην πλάτη του ένα τατουάζ που απεικονίζει έναν αρχαίο σαμουράι. Αποκάλυψε ότι το τατουάζ συμβολίζει τη μυική δύναμη, την ευφυΐα και τη δύναμη της θέλησης που εμπνεύστηκε από το Χαγκακούρε, πνευματικό οδηγό που γράφτηκε από τον Γιαμαμότο Τσουνατόμο τον 18ο αιώνα.
Καριέρα
δεξιά|μικρογραφία|Το πρώτο καρτ του Φερνάντο Αλόνσο.
Τα πρώτα στάδια της καριέρας του
Το πάθος του για την ταχύτητα φάνηκε από πολύ μικρή ηλικία. Στα 3 του μόλις χρόνια ο πατέρας του του χαρίζει ένα καρτ το οποίο αποτελεί το πρώτο όχημά του. Παίρνει μέρος σε διάφορους αγώνες καρτ σε όλη την Ισπανία, συνοδευόμενος από τον πατέρα του, που εργαζόταν ως μηχανικός. Το ταλέντο του δεν αργεί να εμφανιστεί και στην περίοδο 1993-1996 κατακτά συνεχώς το πρωτάθλημα καρτ κατηγορίας τζούνιορ της χώρας του. Την ίδια χρονιά για την ίδια κατηγορία ανακηρύσσεται παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ο πρώην οδηγός της Μινάρντι, Αδριάν Κάμπος, έδωσε στον Αλόνσο την ευκαιρία να δοκιμάσει το μονοθέσιο τον Οκτώβριο του 1998. Έπειτα από τρεις ημέρες στην πίστα της Αμπαθέτε, ο Αλόνσο έκανε χρόνους εφάμιλλους με αυτούς του προηγούμενου οδηγού του Κάμπος, Μαρκ Ζενέ. Έτσι, ο Κάμπος υπέγραψε με τον Αλόνσο. Ο Αλόνσο αγωνίστηκε στην ισπανική σειρά αγώνων Euro Open MoviStar by Nissan. Μόλις στον δεύτερο αγώνα του, ξανά στο Αλμπαθέτε, ο Αλόνσο πήρε την πρώτη του νίκη. Κατέκτησε το πρωτάθλημα με έναν βαθμό διαφορά από τον Μανουέλ Ζιάο, κερδίζοντας και κάνοντας τον ταχύτερο γύρο στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς. Ο Αλόνσο, επίσης, δοκιμάστηκε από τη Μινάρντι. Τα αποτελέσματά του ήταν ικανοποιητικά, αφού ο γύρος του ήταν κατά 1,5 δευτερόλεπτο ταχύτερος από τους υπόλοιπους οδηγούς.
Την επόμενη σεζόν, ο Αλόνσο μετακινήθηκε στη Φόρμουλα 3000 (σημερινή Φόρμουλα 2), που είναι συνήθως το τελευταίο βήμα για τους οδηγούς πριν την άνοδο στη Φόρμουλα 1. Ο Αλόνσο μπήκε στην Ομάδα Αστρομέγκα, όντας ο νεότερος οδηγός σε αυτό το πρωτάθλημα, με διαφορά έντεκα μηνών. Δεν κατάφερε να βαθμολογηθεί μέχρι τον έβδομο αγώνα της χρονιάς. Μολαταύτα, στους τελευταίους δύο αγώνες της χρονιάς, πήρε τη δεύτερη και πρώτη θέση, κάτι που ήταν αρκετό για να του εξασφαλίσει την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα.
Μινάρντι 2001
μικρογραφία|238x238εσ|Ο Φερνάντο Αλόνσο το 2001 με τη Minardi PS01. Με την ομάδα επιτυγχάνει εντυπωσιακούς χρόνους και τη διετία 1999 - 2000 παραμένει ως δοκιμαστής για την ιταλική ομάδα, συμμετέχοντας παράλληλα και σε άλλες σειρές αγώνων, όπως στη Φόρμουλα 3000, στους αγώνες της οποίας κατετάγη 4ος το 2000. Το 2001 "προβιβάζεται" σε οδηγό αγώνων για την ομάδα της Μινάρντι στη Φόρμουλα 1 και είναι ο τρίτος νεότερος οδηγός στην ιστορία του αγωνίσματος που παίρνει μέρος σε επίσημο αγώνα. Παρόλο που δεν καταφέρνει να πάρει βαθμό, εντυπωσιάζει με τη ταχύτητα του στα δοκιμαστικά και για το 2002 ο Φλάβιο Μπριατόρε του προσφέρει θέση οδηγού δοκιμών στην ομάδα της Ρενό.
Ρενό 2002-2006
δεξιά|μικρογραφία|Ο Φερνάντο Αλόνσο στο Αμερικάνικο Γκραν Πρι 2004 με τη Renault R24. Το 2003 οδηγεί για πρώτη φορά σε αγώνα με Ρενό. Παρόλο που η Φερράρι και η McLaren ανταγωνίζονται έντονα για τον τίτλο, ο Αλόνσο κάνει μια πολύ καλή περίοδο, έχοντας σχετικά ανταγωνιστικό αυτοκίνητο. Θα σημειώσει την πρώτη του νίκη στο Ουγγρικό Γκραν Πρι έχοντας εντυπωσιακή απόδοση. Τελικά θα τερματίσει 6ος στο Πρωτάθλημα συγκεντρώνοντας 55 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο, παρόλο που δεν θα καταφέρει να νικήσει, επιδεικνύει εντυπωσιακή σταθερότητα στο να βαθμολογείται συνεχώς και καταφέρνει να τερματίσει 4ος στη τελική κατάταξη με 59 βαθμούς. Τον χειμώνα του 2004 - 2005, η Ρενό δείχνει ότι πλέον έχει κάνει το μεγάλο βήμα και καταφέρνει να κατασκευάσει πραγματικά ανταγωνιστικό αυτοκίνητο και να το εμπιστευθεί στον Αλόνσο, ο οποίος το εκμεταλλεύεται στο έπακρο και σε (καθοριστικό) συνδυασμό με μία αιφνίδια αλλαγή στους κανονισμούς των ελαστικών που ίσχυσε μόνο τη σεζόν του 2005 και έκανε ξαφνικά την προηγούμενη κυρίαρχο Ferrari να έχει μη ανταγωνιστικά μονοθέσια ως προς όλες τις αντίπαλες ομάδες (δείτε σχετικά εδώ), καταφέρνει να γίνει ο νεότερος τότε παγκόσμιος πρωταθλητής στην ιστορία της Φόρμουλα 1 σε ηλικία 24 ετών, μέχρι που το ρεκόρ έσπασε το 2008 από τον Λιούις Χάμιλτον και στη συνέχεια το 2010 από τον Σεμπάστιαν Φέτελ. Το 2006 θα επαναλάβει την κατάκτηση του τίτλου και τότε ο Ρον Ντένις και η Μακλάρεν θα του προσφέρουν θέση οδηγού στην ομάδα για το 2007, την οποία θα αποδεχτεί.
ΜακΛάρεν 2007
μικρογραφία|Ο Φερνάντο Αλόνσο το 2007 με τη McLaren MP4-22. Ως παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Ρενό για 2 συνεχόμενα χρόνια πλέον, ο Φερνάντο Αλόνσο μεταπηδά το 2007 στη Μακλάρεν με σκοπό να την κάνει να επιστρέψει στην κορυφή. Συναγωνιστής του ο νεαρός και πολλά υποσχόμενος Λιούις Χάμιλτον, ο οποίος στην αρχή δεν φαινόταν απειλή για το τίτλο. Η ανανεωμένη ΜακΛάρεν, με κινητήρες της Μερτσέντες εντυπωσιάζει και μαζί, εκτός από τον Αλόνσο, εντυπωσιάζει και ο Χάμιλτον, ο οποίος πλέον δηλώνει έτοιμος για να κατακτήσει τον τίτλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία άσχημου κλίματος στην ομάδα, με αποτέλεσμα ο παγκόσμιος τίτλος οδηγών να καταλήξει στον Κίμι Ράικονεν και τη Φερράρι. Από την άλλη, η Μακλάρεν κατηγορείται για βιομηχανική κατασκοπεία και έτσι χάνει και τον τίτλο του Πρωταθλήματος κατασκευαστών, ο οποίος καταλήγει και αυτός με τη σειρά του στην εταιρεία από το Μαρανέλλο. Τελικώς, στις 2 Νοεμβρίου 2007, μετά από ένα ταραχώδη χρόνο με τη Μακλάρεν λύθηκε αμοιβαία η συνεργασία.
Φερράρι 2010-2014
δεξιά|μικρογραφία|253x253εσ|Ο Φερνάντο Αλόνσο στο Μπαχρέιν το 2010 με τη Ferrari F10|εναλλ.= thumb|right|243px|Ο Αλόνσο στο Μαλαισιανό Γκραν Πρι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2010)|2010]] Το 2010 πραγματοποιεί μία μεγάλη κίνηση και πηγαίνει στη Φερράρι με teammate τον Φελίπε Μάσα. Ξεκινά τη χρονιά κάνοντας νίκη στο Μπαχρέιν, όμως η επόμενη θα αργήσει να έρθει μετά από 10 αγώνες στη Γερμανία. Κατορθώνει ένα καλό σκορ βρισκόμενος πρώτος και μόλις λίγους πόντους μπροστά από τον Σεμπάστιαν Φέτελ έναν αγώνα πριν κλείσει η σεζόν. Για κακή του τύχη όμως στον τελευταίο αγώνα δεν μπόρεσε να τερματίσει στη ικανοποιητική θέση η οποία θα του χάριζε το πρωτάθλημα. Τερματίζει τη χρονιά συμπληρώνοντας 5 νίκες, 2 pole και 252 πόντους πίσω από τον Σεμπάστιαν Φέτελ. Την επόμενη σεζόν η Φερράρι δεν παρουσιάζει ένα καλό μονοθέσιο σε σχέση με τη RedBull. Ως αποτέλεσμα αυτού ο Αλόνσο θα κάνει μόλις μία νίκη και θα τελειώσει τη σεζόν με 257 πόντους στην 4η θέση. Το 2012 τρέχει για άλλη μία χρονιά με ένα αργό μονοθέσιο, όμως για καλή του τύχη στον δεύτερο αγώνα παίρνει νίκη. Συνολικά κέρδισε τρεις αγώνες, παίρνοντας δύο pole και τερματίζοντας 2ος και για άλλη μια χρονιά πίσω από τον Σεμπάστιαν Φέτελ μόλις με τρεις πόντους διαφορά. Το 2013 με τη σεζόν να ξεκινά με δύο νίκες, αλλά και μία εγκατάλειψη, τα πράγματα έδειχναν καλά για τον Αλόνσο. Ωστόσο, δεν ξαναπαίρνει νίκη, και με το δεύτερο μισό να κυριαρχείται από τον Φέτελ, περιορίζεται στη δεύτερη θέση. Το 2014 ήταν μία κάκιστη και τελευταία σεζόν με τη Φερράρι τερματίζοντας στην 6η θέση. Ωστόσο ήταν εντυπωσιακός απέναντι στον Φινλανδό teammate, Κίμι Ράικονεν, αφού από τους 16 αγώνες που τερμάτισαν έχασε μόλις σε έναν.
Επιστροφή στη ΜακΛάρεν 2015-2018
δεξιά|μικρογραφία|Ο Φερνάντο Αλόνσο στο GP της Κίνας το 2018. μικρογραφία|Ο Φερνάντο Αλόνσο το 2015 με τη McLaren MP4-30.|εναλλ.= thumb|right|265px|Ο Αλονσο στο Καναδικό Γκραν Πρι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2016)|2016.]] Στην επιστροφή του στη Μακλάρεν ο Αλόνσο δεν βρήκε τα πράγματα όπως τα περίμενε. Το 2015 ήταν μια χρονιά που ο Ισπανός σίγουρα θα θέλει να ξεχάσει, καθώς τα προβλήματα αξιοπιστίας που δημιούργησε ο κινητήρας της Χόντα ανάγκασαν τον Ισπανό κάποτε παγκόσμιο πρωταθλητή να εγκαταλείψει 7 φορές και να συγκεντρώσει μόλις 11 βαθμούς. Το 2016 και 2017 η Μακλάρεν και η Χόντα δεν κάνουν κάποια ιδιαίτερη πρόοδο, αφήνοντας τον Ισπανό οδηγό στην 10η θέσει με 54 πόντους και στην 15η με 17 πόντους αντίστοιχα. Το 2018 μπήκε σχετικά καλά για τη Μακλάρεν και τον Αλόνσο, έχοντας τώρα προμηθευτεί κινητήρες από τη Ρενό. Τερματίζει στον πρώτο αγώνα 5ος, αποτέλεσμα που ενθάρρυνε και αυτόν αλλά και την ομάδα του. Στους επόμενους 5 αγώνες τερμάτισε μεταξύ 7ης και 8ης θέσεις αποτέλεσμα μη ικανοποιητικό. Στα μέσα της σεζόν ανακοινώνει πως το Άμπου Ντάμπι θα είναι ο τελευταίος αγώνας της καριέρας του στη Φόρμουλα 1. Εγκαταλείπει 6 φορές και κλείνει την καριέρα του στη ΜακΛάρεν το 2018 στην 11η θέση με 50 πόντους.
Με την Toyota Gazoo Racing 2018-2019
Θέλοντας να κατακτήσει το Triple Crown στις αρχές του 2018 υπογράφηκε συμβόλαιο με την ιαπωνική ομάδα του WEC την Toyota Gazoo Racing με Co-Drivers τους Σεμπάστιαν Μπουεμί και Καζούκι Νακγατσίμα, ταυτοχρόνως τρέχοντας και για τη ΜακΛαρεν για την τελευταία του χρονιά στη φόρμουλα 1. Είδη έχει τρέξει σε 6 αγώνες, έχοντας τερματίσει 3 φορές 1ος (μέσα σε αυτούς είναι και οι 24 ώρες ΛεΜάν), άλλες δυο φορές 2ος και μια εγκατάλειψη. Του μένουν άλλοι δύο αγώνες, που θα ολοκληρωθούν στα μέσα του 2019.
United Autosports 2018
Στις 26 Οκτωβρίου 2017 ανακοινώθηκε ότι ο Alonso θα αγωνιστεί στο 24ωρο της Daytona - το πρώτο του γεγονός αγώνα αντοχής - για την ομάδα United Autosports. Στις 21 Νοεμβρίου, ο Alonso ολοκλήρωσε την πρώτη δοκιμασία του στη κατηγορία LMP2 με τη Ligier JS P217 της United Autosports στη Motorland Aragon στην Ισπανία. Ολοκλήρωσε 483 χιλιόμετρα (98 γύρους).Αν και το Ligier δεν ήταν τόσο γρήγορο σε ευθεία γραμμή όπως τα άλλα αγωνιστικά. Ο Alonso και οι ομοσταβλή του Lando Norris και Phil Hanson κατάφεραν να τρέξουν μακρά χρονικά διαστήματα και σε φάσης του αγώνα ήταν μεταξύ των ταχύτερων αυτοκινήτων στην πίστα. Το αυτοκίνητο υπέστη πολλά προβλήματα κατά τη διάρκεια του αγώνα με αποτέλεσμα να τερματήσει στην 38η θέση με 90 γύρους διαφορά από τους νικητές του αγώνα και 13ος στην κατηγορία κατηγορία του.
Wayne Taylor Racing 2019
μικρογραφία|Η Wayne Taylor Racing Cadillac που οδήγησε ο Φερνάντο Αλόνσο Στις 27 Νοεμβρίου 2018 ανακοινώθηκε ότι ο Alonso θα αγωνιστεί στο 2019 24ωρο της Daytona για την ομάδα Wayne Taylor Racing με τους συνοδηγούς Kamui Kobayashi, Jordan Taylor και Renger van der Zande. Κέρδισε τον αγώνα οδηγώντας το Konica Minolta Cadillac DPi-V.R.Ο Taylor έλαβε την έκτη θέση στις προκριματικές φάσεις. Όταν ο Alonso ανέλαβε, πέρασε από την πέμπτη θέση στη πρώτη, πριν κτίσει διαφορά 21 δευτερόλεπτων. Στο δεύτερη φάση σε υγρές συνθήκες, ο Alonso ανέλαβε το προβάδισμα και άρχισε να κάνει διαφορά 3-5 δευτερολέπτων ανά γύρο, δημιουργώντας το χάσμα 55 δευτερόλεπτα. Ο Alonso οδήγησε στη πρώτη θέση του αγώνα σε κάθε ένα από τα τρείς φάσης συμπεριλαμβανομένου του τελικού περάσματος. Ο αγώνας σταμάτησε λόγω των συνθηκών και η ομάδα Konica Minolta Cadillac του Alonso κηρύχθηκε νικήτρια.
Με τη ΜακΛαρεν 2019
μικρογραφία|Ο Φερνάντο Αλόνσο στο Indy 500 το 2017 με τη McLaren-Honda-Andretti Dallara DW12|εναλλ.=|αριστερά|175x175εσ Έχοντας κατακτήσει το Γκραν Πρι του Μονακό στη φόρμουλα 1 και τις 24 ώρες ΛεΜάν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αντοχής, τώρα κυνήγα τη νίκη στα 500 μίλια της Ιντιανάπολις, ώστε να είναι ο δεύτερος στο κόσμο που θα έχει κατακτήσει το Triple Crown μαζί με τον Γκρέιαμ Χιλ. Είδη από το 2017 δοκίμασε να τρέξει στο Ιντυ 500 με τη McLaren-Honda-Andretti, με μη ικανοποιητικά αποτελέσματα αφού εγκατέλειψε λόγο μηχανικής βλάβης της τότε Honda. Έτσι αφού ανακοινώνει ότι θα αποσυρθεί από τη φόρμουλα 1 στα τέλη του 2018, ταυτόχρονα ανακοινώνει πως θα τρέξει για λογαριασμό της ΜακΛάρεν στο Indy500 το 2019.
Επιστροφή στη Φόρμουλα 1
Το 2021 επιστρέφει στη Φόρμουλα 1 με την Alpine συνεργαζόμενος με τον Εστεμπάν Οκόν. Τερματίζει στην 10η θέση του πρωταθλήματος με καλύτερο αποτέλεσμα την τρίτη θέση στο Κατάρ ο συμπαίκτης του Οκόν τερμάτισε ενδέκατος. Ο Αλόνσο αναναίωσε το συμβόλαιο του και για το 2022 ξανά συνεργαζόμενος με τον Οκόν.
Το κράνος του
μικρογραφία|161x161εσ|Το κράνος του Φερνάντο Αλόνσο το 2011. Τα κράνη του Αλόνσο κατασκευάστηκαν από τις εταιρίες Bieffe (2001), Arai (2003-2009, 2016), Schuberth (2010-2015) και Bell (2017-). Έχει τη σημαία της Ισπανίας γύρω από το κράνος και τις αποχρώσεις του μπλε που προσαρμόζονται από τις σημαίες της Αστούριας. Όλα τα κράνη του Αλόνσο διαθέτουν δύο βέλη στην κορυφή. Το 2012 κατά τη διάρκεια ενός Q & A με τους οπαδούς του Alonso εξήγησε την έννοια των βέλων. Αυτά προήλθαν από ένα χριστουγεννιάτικο δώρο που ο Αλόνσο πήρε όταν ήταν παιδί. Ο οδηγός του παιχνιδιού που πήρε είχε αυτά τα βέλη στο κράνος του. Ο Αλόνσο έβαλε παρόμοια με το κράνος του παιχνιδιού και από τότε έχει αγωνιστεί πάντα με αυτά τα βέλη. Αυτός ο σχεδιασμός ήταν ένας πρωτότυπος από τότε που ο Αλόνσο εντάχθηκε στη Minardi την εποχή του 2001, με τη διαφορά ότι φορούσε μπλε χρώμα με σκούρες μπλε αποχρώσεις και στη συνέχεια μετατράπηκε στα γαλάζια και τελικά μπλε τυπικά Asturias το 2004.
Μουσείο
Στις 26 Ιουνίου 2015 ο Αλόνσο άνοιξε το δικό του μουσείο με δικό του αυτοκινητοδρόμιο με τίτλο «Museo y Circuito Fernando Alonso», αφιερωμένο στην αγωνιστική του καριέρα, στην πατρίδα του του Οβιέδο. Το μουσείο συγκεντρώνει όλα τα αγωνιστικά αυτοκίνητα του Φερνάντο Αλόνσο από τότε που άρχισε να παίζει karting στην ηλικία των 3. Αποτελείται από περισσότερα από 270 μοναδικά κομμάτια, κράνη, γάντια, αγωνιστικά κοστούμια, αυτοκίνητα και αναμνηστικά.
Η πίστα karting σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε για να προσφέρει τη δυνατότητα οδήγησης σε 29 διαφορετικές διαδρομές και έχει εγκριθεί για να διεξάγει διεθνείς διαγωνισμούς υψηλού επιπέδου σύμφωνα με τους κανόνες CIK-FIA. Η διαδρομή συνδυάζει τις αγαπημένες γωνίες της Formula 1 του Αλόνσο.
Αποτελέσματα Euro Open by Nissan
(Οι αγώνες σε bold υποδεικνύουν Pole Position) (Οι αγώνες σε italics υποδεικνύουν ταχύτερο γύρο)
Αποτελέσματα Φόρμουλα 1
(Οι αγώνες σε bold υποδεικνύουν Pole Position) (Οι αγώνες σε italics υποδεικνύουν ταχύτερο γύρο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF
Δοκιμασία Bloom
Η δοκιμασία Bloom είναι μια μέθοδος υπολογισμού της αντοχής μιας γέλης ή μιας ζελατίνης, η οποία αναπτύχθηκε και κατοχυρώθηκε το 1925 από τον Oscar T. Bloom. Η δοκιμασία καθορίζει το βάρος σε γραμμάρια το οποίο απαιτείται για να παραμορφωθεί η επιφάνεια μιας γέλης από έμβολο διαμέτρου μισής ίντσας, κατά 4 χιλιοστά, δίχως αυτή να σπάσει. Ο αριθμός των απαιτούμενων γραμμαρίων για την οριακή μη - διάτρηση ονομάζεται "τιμή Bloom", με συνήθεις τις τιμές από 30 έως και 300 Bloom. Το μέγεθος αυτό είναι ευθέως ανάλογο με το σημείο τήξεως της γέλης, και αντιστρόφως ανάλογο με τον χρόνο πηκτωματοποίησης.
Η συγκεκριμένη μέθοδος χρησιμοποιείται συνήθως σε μαλακές γέλες. Για να πραγματοποιηθεί σε ζελατίνη, χρησιμοποιείται ένα διάλυμα ζελατίνης περιεκτικότητας 6.67%, το οποίο ψύχεται στους 10 °C για περίπου 18 ώρες.
Οι διάφορες ζελατίνες, οι οποίες είναι πολυμερή αποτελούμενα από πολυπεπτιδικές αλυσίδες διαφορετικών μηκών, κατηγοριοποιούνται ως "χαμηλού Bloom", "μέσου Bloom", "υψηλού Bloom". Όσο μεγαλύτερο το μήκος της πολυπετιδικής αλυσίδας, άρα μεγαλύτερη και η μέση μοριακή μάζα, τόσο υψηλότερη η τιμή Bloom.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης
111 (αριθμός)
Το 111 (εκατόν έντεκα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 110 και πριν από το 112. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 111 συμβολίζεται ως CXI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙΑ΄ ή ρια΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Καρλ Λούντβιχ Ζήγκελ
Ο Καρλ Λούντβιχ Ζήγκελ (Carl Ludwig Siegel, 31 Δεκεμβρίου 1896 – 4 Απριλίου 1981) ήταν Γερμανός μαθηματικός, με ερευνητικό έργο κυρίως στην αναλυτική θεωρία αριθμών. Είναι γνωστός, μεταξύ άλλων για το Θεώρημα Thue–Siegel–Roth στη διοφαντική προσέγγιση και τη σχέση Smith-Minkowski-Siegel. Είχε χαρακτηρισθεί ως ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του 20ού αιώνα παγκοσμίως.
Ο Αντρέ Βέιλ, χωρίς δισταγμό, είχε κατονομάσει τον Ζήγκελ ως τον μεγαλύτερο μαθηματικό του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, ενώ ο Άτλε Σέλμπεργκ είχε δηλώσει για τον Ζήγκελ και το έργο του:
"Υπήρξε από κάποιες απόψεις ίσως ο πλέον εντυπωσιακός μαθηματικός που έχω γνωρίσει. Θα προσέθετα, κατά κάποιον τρόπο, συντριπτικά εντυπωσιακός. Τα πράγματα που έκανε συνήθως ο Ζήγκελ ήταν πράγματα που έμοιαζαν αδύνατο να γίνουν. Ακόμα και αφού τα είχε κάνει, εξακολουθούσαν να φαίνονται σχεδόν αδύνατα."
Η ζωή του
Ο Ζήγκελ γεννήθηκε στο Βερολίνο, όπου εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ το 1915 για να σπουδάσει μαθηματικά, αστρονομία και φυσική. Ανάμεσα στους δασκάλους του εκεί ήταν οι Μαξ Πλανκ και Φέρντιναντ Γκέοργκ Φρομπένιους. Υπό την επίδραση του δεύτερου, εγκατέλειψε την αστρονομία και στράφηκε προς τη θεωρία αριθμών.
Ο Ζήγκελ ήταν αντιμιλιταριστής και το 1917, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στάλθηκε ως αντιρρησίας συνείδησης σε ψυχιατρική κλινική. Σύμφωνα με τον ίδιο, άντεξε την εμπειρία μόνο χάρη στην υποστήριξη από τον μαθηματικό Έντμουντ Λαντάου, του οποίου ο πατέρας διατηρούσε μια τέτοια κλινική στη γειτονιά τους, και έτσι πήγε εκεί. Μετά το τέλος του πολέμου ο Ζήγκελ εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου εκπόνησε τη διδακτορική διατριβή του υπό την επίβλεψη του Λαντάου, που ήταν καθηγητής εκεί. Μετά την αναγόρευσή του σε διδάκτορα το 1920 ο Ζήγκελ παρέμεινε στο Γκέτινγκεν ως επιμελητής στη διδασκαλία και στην έρευνα. Πολλές από τις εργασίες του που άνοιξαν νέους δρόμους δημοσιεύθηκαν εκείνα τα χρόνια. Το 1922 διορίσθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φραγκφούρτης, διαδεχόμενος τον Άρτουρ Μόριτς Σένφλις. Ο Ζήγκελ ήταν στενός φίλος των λεκτόρων Ερνστ Χέλινγκερ και Μαξ Ντεν, και χρησιμοποίησε την επιρροή του για να τους προστατεύσει από τις διώξεις του ναζιστικού καθεστώτος. Αυτή η δράση του στοίχισε και στον ίδιο, καθώς αποτράπηκε ο διορισμός του ως διαδόχου της έδρας του Καραθεοδωρή στο Μόναχο. Στη Φραγκφούρτη ο Ζήγκελ έλαβε μέρος μαζί με τους Ντεν, Χέλινγκερ, Πάουλ Επστάιν και άλλους σε ένα σεμινάριο για την ιστορία των μαθηματικών, στο υψηλότερο επίπεδο. Οι αναμνήσεις του Ζήγκελ από τα χρόνια πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι καταγεγραμμένες σε ένα κείμενό του στα άπαντά του.
Το 1936 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών (ICM) στο Όσλο. Το 1938 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, αλλά το 1940 μετανάστευσε μέσω Νορβηγίας στις ΗΠΑ, όπου διορίσθηκε στο Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών του Πρίνστον. Επέστρεψε στο Γκέτινγκεν μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και έγινε καθηγητής στο εκεί πανεπιστήμιο το 1951, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1959. Το 1968 τον εξέλεξαν αντεπιστέλλον μέλος της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Ερευνητικό έργο
Η συνεισφορά του Ζήγκελ στη θεωρία αριθμών, τις διοφαντικές εξισώσεις και την ουράνια μηχανική είναι αυτή που αναγνωρίσθηκε περισσότερο με τιμητικές διακρίσεις. Το 1978 του απονεμήθηκε, από κοινού με τον Σοβιετικό Ιζράηλ Γκελφάντ, το πρώτο στην ιστορία Βραβείο Βολφ Μαθηματικών, ίσως το σημαντικότερο στην επιστήμη αυτή.
Το θεώρημα του Ζήγκελ επί του πεπερασμένου των ακέραιων σημείων των καμπυλών γένους μεγαλύτερου του 1 είναι ιστορικώς σημαντική ως ένα μείζον γενικό αποτέλεσμα στις διοφαντικές εξισώσεις, όταν το πεδίο αυτό δεν είχε αναπτυχθεί σχεδόν καθόλου. Στις συναρτήσεις L ο Ζήγκελ ανεκάλυψε το «φαινόμενο του μηδενισμού κατά Siegel». Το έργο του στις τετραγωνικές μορφές, που προέκυψε με τη μέθοδο του κύκλου Hardy-Littlewood, επανεμφανίσθηκε στις μεταγενέστερες θεωρίες των αδελικών αλγεβρικών ομάδων, όπου συμπεριλαμβάνει τη χρήση των συναρτήσεων θήτα. Οι χώροι μόντουλων του Siegel αναγνωρίζονται ως μέρος της θεωρίας των μόντουλων των αβελιανών ποικιλιών. Σε όλο αυτό το έργο διαφαίνονται οι δομικές συνέπειες των αναλυτικών μεθόδων.
Μετά το 1970 ο Αντρέ Βέιλ παρέδωσε μια σειρά σεμιναριακών διαλέξεων επί της ιστορίας της θεωρίας αριθμών πριν από τον 20ό αιώνα. Εκεί ανέφερε ότι ο Ζήγκελ τού είχε πει κάποτε πως όταν ο πρώτος άνθρωπος ανεκάλυψε την απλούστερη περίπτωση της σχέσεως του Faulhaber «Es gefiel dem lieben Gott» (= «αυτό άρεσε στον αγαπητό Θεό»). Ο ίδιος ο Ζήγκελ ήταν εμβριθής μελετητής της ιστορίας των μαθηματικών, κάτι που βρήκε καλή εφαρμογή σε θέματα όπως η σχέση Riemann-Siegel.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Νανοβουτηχτάρι
Το νανοβουτηχτάρι ή νανοβουτηχτάρα (Tachybaptus ruficollis - Ταχύβαπτος ο πυροτράχηλος) είναι είδος πτηνών της οικογένειας των Πυγοποδιδών. Αυτό το πτηνό είναι μικρότερο των μελών της οικογένειας των βουτηχτάρων, και η μόνη βουτηχτάρα της Ευρώπης που ωοτοκεί τακτικά δύο φορές ετησίως.
Στην Ελλάδα φωλιάζει σε υγρότοπους, ταμιευτήρες, λίμνες σε πάρκα κλπ., όπου αναπαράγονται αρκετές δεκάδες ζευγάρια.
Μορφολογία
Το νανοβουτηχτάρι είναι ένα μικρού μεγέθους βουτηχτάρι, έχοντας μήκος 23-29 εκ. Έχει φτέρωμα γκρίζο με καστανοκόκκινο λαιμό και "μάγουλα", τα οποία είναι πιο μελαμψά κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Το υπόλοιπο κεφάλι και τι ράμφος είναι μαύρο. Το στόμα του έχει χρώμα ανοιχτοκίτρινο.
Το νεαρό έχει καφέ μπεζ φτέρωμα στο σώμα, το λαιμό και το πηγούνι, λευκό ουροπήγιο, μαύρη ράχη, σβέρκο και κορυφή κεφαλιού. Το ράμφος του είναι κιτρινωπό.
Οικολογία
Το νανοβουτηχτάρι αναπαράγεται σε παρόχθια βλάστηση, συχνά σε μικρές λίμνες, ακόμα και σε αρδευτικά κανάλια. Τρέφεται με έντομα, νύμφες εντόμων, μικρά ψάρια, βατράχια και γυρίνους. Γεννάει συνήθως δύο φορές τον χρόνο από 4-6 αυγά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυγοποδίδες
Κάνε ότι κοιμάσαι
Κάνε ότι κοιμάσαι είναι ο τίτλος ελληνικής τηλεοπτικής ψυχολογικής σειράς μυστηρίου σε σενάριο του Γιάννη Σκαραγκά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ1 τη σεζόν 2022-2024.
Την σκηνοθεσία της σειράς υπογράφουν από κοινού ο Αλέξανδρος Πανταζούδης με τον Αλέκο Κυράνη.
Η σειρά έκανε αποκλειστική πρεμιέρα στην ψηφιακή πλατφόρμα ERTFLIX την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου ενώ την Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου ακολούθησε η πρώτη προβολή στην ελεύθερη τηλεόραση. Ο πρώτος κύκλος ολοκληρώθηκε την Δευτέρα 29 Μαΐου σε 64 επεισόδια. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε πως η σειρά ανανεώθηκε και για δεύτερο κύκλο επεισοδίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 2020
Πατρίς (εφημερίδα Πύργου)
Η Πατρίς είναι καθημερινή εφημερίδα του Πύργου Ηλείας, αποτελεί τη δεύτερη αρχαιότερη καθημερινή εφημερίδα στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1902 από τον δημοσιογράφο Λεωνίδα Βαρουξή και εκδίδεται από την "Πατρίς - Βαρουξής Ελευθέριος και Υιοί ΟΕ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ελλάδα
Εθνικός Λατσιών (πετοσφαίριση ανδρών)
Ο Εθνικός Λατσιών είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα τα Λατσιά της επαρχίας Λευκωσίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Μέχρι την περίοδο 2014-15 η ομάδα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Την περίοδο αυτή κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Δεκαετία 2010-
Τις περιόδους 2009-10 και 2010-11 πήρε άδεια μη συμμετοχής στο πρωτάθλημα. Την περίοδο 2014-15 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α΄ κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Γασκώνη
Κατά το παρελθόν η Γασκώνη κατοικούνταν από πληθυσμούς βασκικής εθνικότητας, η γλώσσα των οποίων έμοιαζε με τη βασκική. Η δε λέξη Γασκώνη προέρχεται από την ίδια ρίζα με αυτήν της Βασκονίας. Η γασκωνική γλώσσα ομιλούνταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα κατατάσσεται ως διάλεκτος της οξιτανικής γλώσσας.
Σημείο αναφοράς της περιοχής θεωρείται το πρόσωπο του Κόμη ντ' Αρτανιάν, βάσει του οποίου ο Αλέξανδρος Δουμάς έπλασε τον ομώνυμο χαρακτήρα στο έργο Οι Τρεις Σωματοφύλακες. Η Γασκώνη θεωρείται επίσης γενέτειρα του Συρανό ντε Μπερζεράκ (αν και ο πραγματικός είχε παριζιάνικη καταγωγή), καθώς επίσης και του Ερρίκου Γ΄ της Ναβάρρας, ο οποίος αργότερα στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Δ΄.
Πέρα από τις ιστορικές και φιλολογικές αναφορές η Γασκώνη φημίζεται για τους χαλαρούς ρυθμούς της καθημερινότητάς της, τη γαστρονομική της παράδοση (θεωρείται πατρίδα του φουά γκρα και του κονιάκ Αρμανιάκ), τα γραφικά μεσαιωνικά χωριά και κωμοπόλεις, αλλά και το εύκρατο μεσογειακό κλίμα που προσελκύει κάθε χρόνο σημαντικό αριθμό επισκεπτών.
Ακουιτανία
Στην αρχαιότητα οι κάτοικοι της Γασκώνης υπήρξαν οι Ακουιτανοί (λατινικά: Aquitani, κελτική ομάδα φυλών), με δική τους γλώσσα, η οποία σχετίζεται με τη σύγχρονη βασκική γλώσσα. Η ευρύτερη περιοχή ονομαζόταν Ακουιτανία, το όνομα της οποίας ετυμολογείται είτε από τη λατινική λέξη για το νερό (aqua), με άμεση αναφορά στα πολυάριθμα ποτάμια της περιοχής. Κατά μία άλλη εκδοχή η Ακουιτανία σχετίζεται με τη φυλή των Ausci (βλ. και σύγχρονη πόλη Ως [Auch], πρωτεύουσα της Γασκώνης), στην οποία περίπτωση ερμηνεύεται ως Χώρα των Ώσιων. Το έτος 50 π.Χ. πάντως η Ακουιτανία καταλαμβάνεται από τα στρατεύματα του Ιουλίου Καίσαρα και προσαρτάται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Νοβεμποπουλανία
Το έτος 297 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός αναλαμβάνει τη διοικητική μεταρρύθμιση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· η ευρύτερη Ακουιτανία διαμελίζεται στα τρία και η περιοχή νότια του Γαρούνα (που αντιστοιχεί στην αρχική Ακουιτανία και συνεπώς τη Γασκώνη) ορίζεται ως επαρχία με όνομα Νοβεμποπουλανία (Novempopulania), ήτοι χώρα των εννέα φυλών. Οι άλλες δύο περιοχές ορίζονται εξίσου ως επαρχίες με ονόματα Ακουιτανική Α΄ και Ακουιτανική Β΄ αντίστοιχα (Aquitanica I και Aquitanica II).
Τη λεγόμενη Εποχή των μεγάλων μεταναστεύσεων η νεοσύστατη Ακουιτανία Νοβεμποπουλάνα, όπως ήταν επίσης γνωστή, έγινε πολλάκις στόχος των γερμανικών φυλών, με πιο αξιοσημείωτη την εισβολή των Βανδάλων περί το 407-409 μ.Χ. Λίγα χρόνια αργότερα, στα 416-418 μ.Χ. η Νοβεμποπουλανία καταλαμβάνεται από τους Βησιγότθους, οι οποίοι την εντάσσουν στο βησιγοτθικό βασίλειο της Τουλούζης· οι υπόλοιπες περιοχές διατηρούν σε κάποιο βαθμό την αυτονομία τους.
Το 507 μ.Χ. οι Βησιγότθοι ηττώνται από τους Φράγκους και σκορπίζονται στην Ισπανία, τη Σεπτιμανία (σημερινή ΝΑ Γαλλία) καθώς και την Αλβανία, και η Νοβεμπομπουλανία προσαρτάται -όπως και η υπόλοιπη νότια Γαλλία- στο Βασίλειο των Φράγκων. Η μεγάλη απόσταση από την έδρα του βασιλείου στο βορρά ευνοεί τους χαλαρούς δεσμούς μεταξύ τους, και αυτό έχει ως συνέπεια μια σειρά από ταραχώδεις περιόδους· συχνές είναι οι αναφορές σε ομάδες επαναστατημένων (Bacaudae) με έρεισμα την υψηλή φορολογία και το θεσμό της φεουδαρχίας, οι οποίες εντοπίζονται κυρίως γύρω από τη Χώρα των Βάσκων.
Βασκονία
Οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν αυτή τη θεωρία, η οποία στερείται αρχαιολογικών ευρημάτων· οι Χουάν Χοσέ Λάρρεα και Πιέρ Μπονασί αναφέρουν χαρακτηριστικά πως ο υποτιθέμενος «βασκονικός επεκτατισμός προς την Ακουιτανία είναι αναπόδεικτος, ούτε κάτι τέτοιο είναι προαπαιτούμενο για την ερμηνεία της ιστορικής εξέλιξης της περιοχής». Όποια κι αν είναι η καταγωγή του γασκωνικού πολιτισμού, η βασκική επιρροή είναι τόσο εμφανής και παρούσα σε (κυρίως Καρολιγγιανά) έγγραφα της εποχής, όσο ασαφής είναι η ακριβής γεωγραφική έκτασή του (Wascones, qui trans Garonnam et circa Pirineum montem habitant, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στα Βασιλικά Φραγκικά Χρονικά).
Η Vasconia εξελίχθηκε σε Wasconia και κατόπιν σε Gasconia (υπό την επιρροή των Ρομανικών γλωσσών το w μετατρέπεται συχνά σε g, όπως π.χ. στις λέξεις William και Guillaume). Σταδιακά η βασκικής προέλευσης γλώσσα της Ακουιτανίας έδωσε τη θέση της στη δημώδη Λατινική, στο «πάντρεμα» με την οποία αποδίδεται η γασκωνική γλώσσα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της παραφθοράς και ταυτόχρονα γέννεσης βρίσκουμε σε συγκεκριμένα φωνήματα, όπως το f που μετατρέπεται σε h (πρβλ. λατινικά fortia, γαλλικά force, ισπανικά fuerza, οξιτανικά fòrça, αλλά γασκωνικά hòrça). Παραδόξως, οι Βάσκοι βόρεια των Πυρηναίων αποκαλούν τους μη-ομιλούντες τη βασκική Γασκώνους, ενώ θα περίμενε κανείς το αντίστροφο.
Αφήνοντας κατά μέρος τις γλωσσικές παλινδρομήσεις της περιοχής, οι Βίκινγκ επιδράμουν σε πολλές γασκωνικές πόλεις, καταλαμβάνοντας τη Μπαγιόν στα 842-844 μ.Χ. Οι επιθέσεις αυτές φαίνεται να συνέδραμαν την πολιτική αλλοτρίωση του Δουκάτου, τουλάχιστον μέχρι την απώθηση τους από τον Γουλιέλμο Β΄ Δούκα της Γασκώνης το 982 μ.Χ. Εν τέλει, αποδυναμωμένο και στο περιθώριο του κινήματος του φεουδαλισμού, η εθνική οντότητα που αποτελούσε συνεκδοχικά το Δουκάτο της Γασκώνης αποδομήθηκε σε εκατοντάδες κομητείες και φέουδα από προύχοντες Γασκώνους.
Αυτοκρατορία των Ανδεγαυών
μικρογραφία|Ο θυρεός του Δουκάτου της Γασκώνης Το 1152 η Ελεονώρα της Ακουιτανίας παντρεύεται τον μελλοντικό βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Β΄, στα χέρια του οποίου περιέρχεται μια τεράστια περιουσία· ο Ερρίκος σύντομα θα ελέγχει μια μεγάλη έκταση από τη βόρεια Αγγλία μέχρι τα Πυρηναία, κτήσεις που συγκαταλέγονται στη λεγόμενη Αυτοκρατορία των Ανδεγαυών.
Έναν αιώνα αργότερα, το 1248, ο Σίμων του Μονφόρ, Δούκας του Λέστερ, διορίζεται διοικητής στο πολιτικά ασταθές Δουκάτο της Γασκώνης. Η αριστοκρατία και οι φεουδάρχες της εποχής αντιδρούν στην πολιτική καταπίεσης του αγγλόφερτου ηγεμόνα, αναγκάζοντας τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ΄ να διατάξει επίσημη έρευνα. Ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται των κατηγοριών, ωστόσο το 1252 τίθεται σε διαθεσιμότητα. Για να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να αποκατασταθεί η τάξη, ο ίδιος ο βασιλιάς καταβαίνει στη Γασκώνη· σε μια ύστατη απόπειρα συμφιλίωσης παντρεύει τον 14χρονο υιό του Εδουάρδο με την Ελεονώρα της Καστίλης, κόρη του Ισπανού μονάρχη Αλφόνσο Ι΄. Με τον γάμο αυτό το Ισπανικό Στέμμα παραιτείται των διεκδικήσεων στη Γασκώνη και επιπρόσθετα προσφέρει τη συμμαχία του στον Οίκο των Πλανταγενετών, ο οποίος αντιμάχεται επί σειρά ετών τις διάφορες ομάδες αντιφρονούντων γύρω από την ευρύτερη περιοχή των Πυρηναίων.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1259, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ΄ προσφέρει στον Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας γη βόρεια και ανατολικά της Γασκώνης. Σε απάντηση της προσφοράς ο Ερρίκος παραιτείται της διεκδίκησης ενός μεγάλου αριθμού περιοχών, που καταλήφθηκαν επί βασιλείας Ιωάννη του Ακτήμονα.
Τον Μάιο του 1286 ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας αποτίει φόρο τιμής στον διάδοχο ηγεμόνα της Γαλλίας Φίλιππο Δ΄, ευχαριστώντας τον για την παραχωρηθείσα γη της Γασκώνης. Εντούτοις, λίγα χρόνια αργότερα το 1295, ο Φίλιππος ανακαταλαμβάνει τη γη· τα επόμενα χρόνια οι τρεις εκστρατείες του Εδουάρδου αποδεικνύονται αποτυχημένες, αφού το μεγαλύτερο μέρος της Γασκώνης παραμένει στην κατοχή του Φιλίππου, τουλάχιστον μέχρι τη Συνθήκη των Παρισίων (1303).
Το 1324 ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας, με την ιδιότητα του Δούκα της Ακουιτανίας, βρίσκεται σε διαμάχη με το Γαλλικό Στέμμα· στον θρόνο της Γαλλίας βρίσκεται ο Κάρολος Δ΄, ο οποίος ανακηρύσσει το Δουκάτο της Γασκώνης «ψευδοκράτος» και ξεκινά εκστρατεία για το ανακαταλάβει. Ο Εδουάρδος, ακολουθώντας μια πιο διπλωματική τακτική, στέλνει τη γυναίκα του, και αδελφή του Γάλλου βασιλιά, Ισαβέλλα, να κάνει διακανονισμό και να αποτρέψει τις συρράξεις. Η Ισαβέλλα, έχοντας μαζί της τον διάδοχο του αγγλικού θρόνου (και μελλοντικό βασιλιά) Πρίγκηπα Εδουάρδο Γ΄, καταφέρνει κατά πως φαίνεται να κατευνάσει τον αδελφό της· αντί του πατέρα του, ο Πρίγκηπας Εδουάρδος αποτίει φόρο τιμής στο Γαλλικό Στέμμα και η Γασκωνία επιστρέφει για ακόμη μία φορά στην κατοχή των Άγγλων.
Ο Κάρολος πεθαίνει το 1328 αφήνοντας πίσω του μόνο θυγατέρες· ο κοντινότερος άρρενας συγγενής είναι ο ανιψιός του Εδουάρδος Γ΄, ο οποίος ωστόσο είναι γιος της αδελφής του, Ισαβέλλας, η οποία ως γυναίκα δεν έχει δικαίωμα στο θρόνο. Το νομικό έρεισμα θα τεθεί σε συνέλευση των Γάλλων βαρώνων και ιεραρχών, οι οποίοι δια μέσω του Πανεπιστημίου των Παρισίων αποφασίζουν ότι άρρενα τέκνα αποκλείονται από το θρόνο, όταν το δικαίωμα προκύπτει από τη μεριά της μητέρας. Σύμφωνα με την κατ' άρρενα διαδοχή ο κοντινότερος συγγενής του Καρόλου είναι πλέον ο πρώτος του εξάδελφος Φίλιππος, Κόμης των Βαλουά, ο οποίος και στέφεται βασιλιάς το 1328 ως Φίλιππος ΣΤ΄. Ο νέος βασιλιάς της Γαλλίας διατείνεται πως ο Εδουάρδος Γ΄ δεν τιμά τις υποχρεώσεις του ως υποτελής του Γαλλικού Στέμματος και -κατόπιν συμβουλίου το 1337- αποφασίζει πως η Γασκώνη οφείλει να επιστραφεί στη Γαλλία. Το επεισόδιο αυτό θα σταθεί αφορμή για τον επικείμενο Εκατονταετή Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου η Γασκώνη θα «αλλάξει χέρια» αρκετές φορές. Η τελευταία πράξη του πολέμου λαμβάνει χώρα το 1453 με τη Μάχη του Καστιγιόν, στο τέλος της οποίας οι Άγγλοι βρίσκονται στην πλευρά των ηττημένων· η Αγγλία χάνει όλες τις εκτάσεις εντός Γαλλίας με εξαίρεση το Καλαί και τις Νήσους της Μάγχης, ενώ η Γασκώνη περνά εφεξής -και μέχρι τη σύγχρονη εποχή- στην κυριότητα της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας
Επιδαυρία
Η Επιδαυρία ήταν σημαντική αρχαία παράλια χώρα της ΒΑ Πελοποννήσου, επί της ευρύτερης Αργολικής και του Νότιου Σαρωνικού Κόλπου. Οριζόταν δυτικά της αρχαίας Τροιζηνίας και Ερμιονίδας και ανατολικά της Αργολίδας, έχοντας επίκεντρο την αρχαία Επίδαυρο. Φυσικά όρια της Επιδαυρίας με την Αργολίδα αποτελούσαν τα όρη Αραχναίο, Τίθιο, Κυνόρτιο και Κορυφαίο. Το δε ανάπτυγμα των ακτών της επί του Σαρωνικού έφθανε τα 30 στάδια (κατά τον αρχαίο γεωγράφο Ψευδο-Σκύλακα).
Γενικά το έδαφος της Επιδαυρίας ήταν ορεινό παρουσιάζοντας ελάχιστες κοιλάδες πλην όμως ιδιαίτερα καλλιεργήσιμες με πλούσιους αμπελώνες υδροδοτούμενες κυρίως από πηγαία ύδατα, εξ ου και τα ιερά ύδατα του Ασκληπιείου. Από τους αμπελώνες της χαρακτηριζόταν από εποχής Ομήρου "αμπελόεσσα". Από τα ιδιάζοντα ζώα που διατρέφονταν στην αρχαία αυτή χώρα ήταν ο περίφημος "επιδαύριος ίππος" καθώς και τα "ξανθά ζώα" που διέτρεχαν τα ιερά της χώρας, "ήμερα τοις ανθρώποις" (αίγαγροι, ελάφια, κ.λπ), χωρίς βέβαια να εκλείπουν και μυθολογούμενοι δράκοντες. Την ονομασία της η χώρα έλαβε από τον πρώτο διοργανωτή αυτής τον από Διός ημίθεο Επίδαυρο, και εξ αυτού και οι κάτοικοί της καλούνταν Επιδαύριοι. Το επίσημο όνομα της Επιδαυρίας ήταν "Ιερά χώρα της Επιδαύρου", από το ιδιαίτερα περισπούδαστο ιερό "Ασκληπιείο" της, περισσότερο φημισμένο και από εκείνο της νήσου Κω, αλλά και της Αθήνας. Η παροχή πλούσιας ξυλείας από τα γύρω βουνά σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των ακτών της έστρεψε από τους μυθικούς ακόμα χρόνους τους κατοίκους της προς τη θάλασσα γενόμενοι οι Επιδαύριοι επιδέξιοι ναυτικοί συμμετέχοντας στον Τρωικό πόλεμο αλλά και δημιουργώντας πολλές αποικίες όπως π.χ. στην Αίγινα, τη Σάμο, την Ιωνία καθώς και στις ακτές της Πελοποννήσου, όπως ήταν η Επίδαυρος Λιμηρά.
Η ακμή της Επιδαυρίας φέρεται να ξεκίνησε λίγους αιώνες πριν την εμφάνιση της Αθηναϊκής δημοκρατίας και που συνέχισε όμως για πολλούς ακόμα αιώνες μετά την κατάλυση αυτής, φθάνοντας μέχρι και τους βυζαντινούς χρόνους. Στη μακραίωνη αυτή ιστορία της, ιδιαίτερα πλούσια σε δράσεις, φέρεται πολλές φορές οι αρχαίοι Αθηναίοι να προσπάθησαν να την καταλάβουν με παντίους τρόπους πλην όμως δεν το επέτυχαν εκτός από μία περίπτωση όπου κατάφεραν συμμαχώντας με τους Αργείους, μόνιμους εχθρούς των Επιδαυρίων, να καταλάβουν και να λεηλατήσουν το ένα τρίτο της χώρας. Η αισχρή εκείνη συμμαχία των αρχαίων Αθηναίων εξανάγκασε τελικά τους Επιδαυρίους να στραφούν στην αρχαία Σπάρτη και να αναδειχθούν στους πιστότερους σύμμαχους των Σπαρτιατών όχι μόνο στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου αλλά και για πολύ μακρύ χρόνο αργότερα.
Την Επιδαυρία μνημονεύει κυρίως ο Παυσανίας καθώς και πολλοί άλλοι ιστορικοί και γεωγράφοι της αρχαιότητας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Αργολίδας Επιδαυρία Κατηγορία:Επιδαυρία
Αρίστυλλος
Με το όνομα Αρίστυλλος φέρονταν στην αρχαιότητα δύο επιφανείς Έλληνες οι:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μονή Παναγιάς Κορφιώτισσας
Το μοναστήρι της Παναγίας Κορυφής ή Παναγιάς Κορφιώτισσας βρίσκεται νότια του χωριού Καμάρι, που υπάγεται στο δήμο Ξυλοκάστρου και του νομού Κορινθίας. Τοποθετείται στην κορυφή του λόφου "Κούτσα" και σε υψόμετρο 730 περίπου μέτρων. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το χωριό Καμάρι και είναι προσβάσιμο οδικώς. Μέχρι και το 1935 η μονή ήταν αντρική. Σήμερα λειτουργεί σαν γυναικεία.
Η κορυφή του λόφου αυτού χρησιμοποιούνταν μέχρι το 2007 και ως κέντρο εκπομπής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών. Η θέα από το σημείο αυτό είναι εξαιρετική, καθώς σε καλές καιρικές συνθήκες φαίνονται μέχρι η Ακράτα από δυτικά, το Λουτράκι από ανατολικά και ο Παρνασσός προς βορρά.
Πηγές
Παναγιας Κορφιωτισσας
Γιαχία Χαν
Αφού συμμετείχε στο Μεσογειακό θέατρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για λογαριασμό του Βρετανικού Ινδικού Στρατού της Μεγάλης Βρετανίας, επέλεξε πακιστανική ιθαγένεια και εντάχθηκε στο στρατό του μετά την διχοτόμηση της Ινδίας το 1947 από το Ηνωμένο Βασίλειο. Βοήθησε στην εκτέλεση της μυστικής διείσδυσης στο Ινδικό Κασμίρ πυροδοτώντας πόλεμο με την Ινδία το 1965. Αφού διορίστηκε αμφιλεγόμενα για να αναλάβει την στρατιωτική διοίκηση, ο Γιαχία Χαν ανέλαβε την προεδρία και επέβαλε στρατιωτικό νόμο αναστέλλοντας το σύνταγμα το 1969. Διεξήγαγε τις πρώτες εθνικές εκλογές το 1970 και καθυστέρησε τη μετάβαση εξουσίας στον Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν, προκαλώντας αναστάτωση στο Ανατολικό Πακιστάν. Επίσης, εξουσιοδότησε τις αρχές του Ανατολικού Πακιστάν να καταστείλλουν βίαια την εξέγερση στην οποία εκατοντάδες χιλιάδες έως περίπου 3.000.000 άτομα σκοτώθηκαν σε αυτό που σήμερα θεωρείται ευρέως ως γενοκτονία του Μπαγκλαντές.
Το Πακιστάν υπέστη αποφασιστική ήττα στον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπαγκλαντές το 1971, με αποτέλεσμα τη διάλυση της Ανατολικής Διοίκησης και την απόσχιση του Ανατολικού Πακιστάν ως Μπαγκλαντές. Έτσι η κυβέρνηση του Γιαχία Χαν θεωρείται ευρέως ως η κύρια αιτία της διάλυσης της ενότητας του Πακιστάν. Μετά από αυτά τα γεγονότα, παρέδωσε την ηγεσία της χώρας στον Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο και παραιτήθηκε από τη διοίκηση του στρατού. Αργότερα του αφαιρέθηκαν τα παράσημα και τέθηκε σε κατοίκον περιορισμό για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970.
Στρατιωτική καριέρα
Ο Γιαχία Χαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1930 (το 1939), έγινε αξιωματικός πεζικού στο 4ο/10ο σύνταγμα Μπαλούτς (ήταν το 4ο τάγμα του 10ου συντάγματος Μπαλούτς. Αργότερα έγινε συγχώνευση με τη σύγχρονη και τρέχουσα μορφή του Συντάγματος Μπαλότς, ενώ το Μπαλούτς γραφόταν ως «Μπαλούτς» στην εποχή του Γιαχία), Ο Γιαχία συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής, όπου συνελήφθη από τις Δυνάμεις του Άξονα τον Ιούνιο του 1942 και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στην Ιταλία, από όπου δραπέτευσε στην τρίτη του προσπάθεια.