cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλάβιο Γκουλινέλι
Προπονητική καριέρα
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009-10, ο Φλάβιο Γκουλινέλι εργάστηκε ως προπονητής στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στην Εθνική Αυστρίας, αλλά και στην τουρκική Χάλκμπανκ Ανκάρα. Το 2010 επέστρεψε στην Ελλάδα για δεύτερη φορά στην καριέρα του προκειμένου να αναλάβει χρέη προπονητή στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Τον Ιανουάριο του 2011, κι ενώ προηγουμένως είχε αποτελέσει παρελθόν από τον Ολυμπιακό, ο Γκουλινέλι επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Καστεγιάνα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2010-11. Το 2011 ανέλαβε προπονητής στην επίσης ιταλική Κούνεο, ενώ λίγο καιρό αργότερα αποδέχθηκε πρόταση της ομοσπονδίας της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης της Πορτογαλίας προκειμένου να αναλάβει προπονητής της ομάδας. Αργότερα, ο Γκουλινέλι εργάστηκε ως προπονητής της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης της Σλοβακίας.
Στις 27 Απριλίου 2016 ο Φλάβιο Γκουλινέλι επέστρεψε στον πάγκο του Ολυμπιακού.
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ιταλοί
224 Ωκεάνα
Η Ωκεάνα (Oceana) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,59. Ανακαλύφθηκε το 1882 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομά της από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
382 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
224 Ωκεάνα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ωκεάνας εκτιμάται σε 62 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι M, αλλά η σύστασή της δεν θεωρείται μεταλλική. Το άλβεδό της είναι 0,169. Η Ωκεάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 56 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ωκεανα
Πανασός Ηρακλείου
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Ο Πανασός βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρων και είναι κατάφυτο από ελαιώνες, αμπελώνες και οπωροφόρα δέντρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκομία και με την αμπελοκαλλιέργεια. Στο χωριό παράγονται εξαιρετικής ποιότητας κεράσια. Απέχει 32 χιλιόμετρα από το κέντρο του Ηρακλείου και 20 χιλιόμετρα από τις Μοίρες.
Το χωριό εορτάζει στις 26 Ιουλίου, την ημέρα της Αγίας Παρασκευής και της Παναγίας, στις 8 Σεπτεμβρίου, όπως επίσης και την τελευταία Κυριακή του Μάη, οπότε και η εορτή των κερασιών. Οι ιεροί ναοί στο χωριό είναι αφιερωμένοι στον Άγιο Γεώργιο, στην Αγία Παρασκευή, στο Σωτήρα, στην Παναγία, στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο και στον Άγιο Νεκτάριο. Το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Πανασός τις δυο τελευταίες δεκαετίες είναι η μετεγκατάσταση των νέων στην πόλη, κυρίως του Ηρακλείου. Διαθέτει Δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Εκκλησιαστικά αποτελεί μια ενορία, διατηρεί γεωργικό συνεταιρισμό και έχει δημιουργήσει Πολιτιστικό Σύλλογο (ιδρυθέντα το 1982).
Στα ανατολικά του χωριού βρίσκεται το σπήλαιο των Μποροθιανών, που δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμα.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα είναι προελληνικό και μπορεί να προέρχεται από αρχαία πόλη με το ίδιο όνομα, η οποία δεν   αναφέρεται από τους συγγραφείς. Στην γύρω περιοχή του χωριού στις θέσεις "Λενικά" και "Λούτρα" υπάρχουν λείψανα αρχαίων κτηρίων.
Για την ετυμολογία του τοπωνυμίου θρυλείται ότι προέρχεται από τους δύο νεαρούς άρχοντες της Κρήτης, με ονόματα Παν και Άσσος, οι οποίοι παρέμειναν φίλοι αν και αγάπησαν την ίδια γυναίκα.
Σε απόσταση 500 μέτρα υπάρχει θειούχος πηγή, με την ονομασία Βρωμολίμνη, της οποίας το νερό διοχετευόταν στα παλιά τα χρόνια με υδραγωγείο. Σώζονται ίχνη από αυτό το υδραγωγείο, στη θέση Λούτρα, όπου υπήρχαν εγκαταστάσεις λουτρών.
Η πρώτη αναφορά γίνεται σε συμβολαιογραφικό έγγραφο του 1280 με το όνομα Panasso. Το 1583 αναφέρεται στη σχετική απογραφή ως Banasso, με 319 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 103).
Οι κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος ενεργά στην Κρητική Επανάσταση του 1866 και αγωνίστηκαν στην Εθνική Αντίσταση.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας, γραμμένος Πανασσός (δηλ. με δύο "σ") το οποίο διορθώθηκε το 1940. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Πανασού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ρούβα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 179 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Πανασού
Βιβλιογραφία
Πανασος Πανασος Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Τόνι Κάρεϊ
Ο Τόνι Κάρεϊ (αγγλ. Antony Laurence Carey) είναι Αμερικάνος κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστότερος γα τη συνεργασία του με το χαρντ ροκ συγκρότημα των Rainbow.
Βιογραφία
Ο Κάρεϊ γεννήθηκε στην Καλιφόρνια στις 16 Οκτωβρίου 1953. Σε νεαρή ηλικία, οι γονείς του στήριξαν το ταλέντο του και τον βοήθησαν να μάθει να παίζει πιάνο και να τραγουδάει.
Το πρώτο συγκρότημα του ήταν οι Blessings, με τους οποίους παρέμεινε μέχρι το 1975, όταν ο Ρίτσι Μπλάκμορ του πρότεινε να γίνει μέλος του προσωπικού του σχήματος, Ritchie Blackmore's Rainbow. Με τους Rainbow συνεργάστηκε για τους δίσκους "Rainbow Rising" (1976) και "Rainbow On Stage" (1977), αλλά και το "Live in Germany 1976" το οποίο κυκλοφόρησε το 1990. Περιόδευσε δύο φορές σε όλο τον κόσμο με τους Rainbow και αξιομνημόνευτα έμειναν τα σόλο του στα τραγούδια "A Light in the Black" και "Tarot Woman". Το 1978 αντικαταστάθηκε από τον Ντέηβιντ Στόουν.
Μετά την αποχώρηση του από τους Rainbow γνώρισε τον Γερμανό μάνατζερ Πέτερ Χάουκε, με τον οποίο ο Κάρεϊ κυκλοφόρησε τα πρώτα του άλμπουμ, "In the Absence of the Cat" και "I Won't Be Home Tonight". Επίσης, το 1982 κυκλοφόρησε τα ορχηστρικά "Yellow Power", "Explorer", "Heaven" και "No Human". Το "Some Tough City" του 1984, ανέβηκε στο # 60 των αμερικανικών τσαρτ, με τα σινγκλ "The First Day Of Summer" και "A Fine Fine Day" να ανεβαίνουν στο # 33 και το # 22, αντίστοιχα. Κατά την περιοδεία του το 1984, άνοιγε συναυλίες των Night Ranger.
To 1989, κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ "For You" (# 46 στη Γερμανία), με το Top-40 σινγκλ "I Feel Good". Ακολούθησαν τα "Storyville" το 1990, "The Long Road" το 1992 και το "Cold War Kids" το 1994, ενώ ενδιάμεσα έπαιξε πλήκτρα σε δύο δίσκους των Sinner. Συνέχισε με τα σάουντρακ "Birds in Cages" (1995) και "Gefangen im Jemen" (1999).
Το 2004 κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ "Islands and Deserts" και την επόμενη χρονιά το πρώτο μέρος της τριλογίας "Go Out Dancing" των Planet P Project, με τίτλο "1931". Το 2006 έπαιξε πλήκτρα και έκανε την παραγωγή στο "Songs for the Siren" του Ντέηβιντ Νόπφλερ και κυκλοφόρησε το ορχηστρικό "The Voyager Files". Το 2008 ηχογράφησε το δεύτερο μέρος της τριλογίας "Go Out Dancing" των Planet P Project με τίτλο "Levittown" και την επόμενη χρονιά το "Out in The Rain". Ακολούθησαν τα "Christmas Hymns" το 2009, "Stanislaus County Kid Volume I" το 2010 και "Stanislaus County Kid Volume II" το 2011.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Κεφαλεξίνη
Η κεφαλεξίνη είναι αντιβιοτικό που μπορεί να θεραπεύσει ορισμένες βακτηριακές λοιμώξεις. Σκοτώνει gram-θετικά και μερικά gram-αρνητικά βακτήρια διαταράσσοντας την ανάπτυξη του βακτηριακού κυτταρικού τοιχώματος. Η κεφαλεξίνη είναι αντιβιοτικό β-λακτάμης στην κατηγορία των κεφαλοσπορινών πρώτης γενιάς. Λειτουργεί παρόμοια με άλλους παράγοντες αυτής της κατηγορίας, συμπεριλαμβανομένης της ενδοφλέβιας κεφαζολίνης, αλλά μπορεί να ληφθεί από το στόμα.
Η κεφαλεξίνη μπορεί να θεραπεύσει ορισμένες βακτηριακές λοιμώξεις, συμπεριλαμβανομένων αυτών του μέσου ωτός, των οστών και των αρθρώσεων, του δέρματος και του ουροποιητικού συστήματος. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για ορισμένους τύπους πνευμονίας, στρεπτοκοκκικό λαιμό και για την πρόληψη βακτηριακής ενδοκαρδίτιδας. Η κεφαλεξίνη δεν είναι αποτελεσματική έναντι λοιμώξεων που προκαλούνται από ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη Staphylococcus aureus (MRSA), Enterococcus ή Pseudomonas. Όπως και άλλα αντιβιοτικά, η κεφαλεξίνη δεν μπορεί να θεραπεύσει ιογενείς λοιμώξεις, όπως η γρίπη, το κοινό κρυολόγημα ή η οξεία βρογχίτιδα. Η κεφαλεξίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε άτομα που έχουν ήπιες ή μέτριες αλλεργίες στην πενικιλίνη. Ωστόσο, δεν συνιστάται σε άτομα με σοβαρές αλλεργίες στην πενικιλίνη.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν στομαχικές διαταραχές και διάρροια. Αλλεργικές αντιδράσεις ή λοιμώξεις από Clostridium difficile, αιτία διάρροιας, είναι επίσης δυνατές. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού δεν φαίνεται να είναι επιβλαβής για το μωρό. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε παιδιά και άτομα άνω των 65 ετών. Εκείνοι με νεφρικά προβλήματα μπορεί να απαιτούν μείωση της δόσης.
Η κεφαλεξίνη αναπτύχθηκε το 1967. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1969 και το 1970 με τα ονόματα Keflex και Ceporex, μεταξύ άλλων. Γενόσημες εκδόσεις της ουσίας διατίθενται με άλλες εμπορικές ονομασίες και είναι φθηνές. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017, ήταν η 102η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από επτά εκατομμύρια συνταγές. Στον Καναδά, ήταν το πέμπτο πιο κοινό αντιβιοτικό που χρησιμοποιήθηκε το 2013. Στην Αυστραλία, είναι ένα από τα 15 πιο συνταγογραφούμενα φάρμακα.
Ιατρικές χρήσεις
αριστερά|μικρογραφία| Μία σειρά καψακίων κεφαλεξίνης, συνήθως συνταγογραφούμενα για λοιμώξεις Η κεφαλεξίνη μπορεί να θεραπεύσει έναν αριθμό βακτηριακών λοιμώξεων όπως μέση ωτίτιδα, στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα, λοιμώξεις οστών και αρθρώσεων, πνευμονία, κυτταρίτιδα και λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη της βακτηριακής ενδοκαρδίτιδας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος.
Η κεφαλεξίνη είναι χρήσιμη εναλλακτική λύση για τις πενικιλίνες σε ασθενείς με δυσανεξία στην πενικιλίνη. Για παράδειγμα, η πενικιλίνη είναι η θεραπεία επιλογής για λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος που προκαλούνται από στρεπτόκοκκο, αλλά η κεφαλεξίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική λύση σε ασθενείς με δυσανεξία στην πενικιλλίνη. Πρέπει να δίδεται προσοχή κατά τη χορήγηση αντιβιοτικών κεφαλοσπορίνης σε ασθενείς που είναι ευαίσθητοι στην πενικιλλίνη, διότι διασταυρούμενη ευαισθησία με αντιβιοτικά βήτα-λακτάμης έχει τεκμηριωθεί σε έως 10% των ασθενών με τεκμηριωμένη αλλεργία στην πενικιλλίνη.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Η κεφαλεξίνη κατατάσσεται στην κατηγορία εγκυμοσύνης Β στις Ηνωμένες Πολιτείες και η κατηγορία Α στην Αυστραλία, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχουν βρεθεί αποδείξεις βλάβης μετά τη λήψη από πολλές έγκυες γυναίκες. Η χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού είναι γενικά ασφαλής.
Παρενέργειες
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της κεφαλεξίνης, όπως και άλλες από του στόματος κεφαλοσπορίνες, είναι διαταραχές του γαστρεντερικού (περιοχή του στομάχου) και αντιδράσεις υπερευαισθησίας. Οι γαστρεντερικές διαταραχές περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο και διάρροια, ενώ η διάρροια είναι συχνότερη. Οι αντιδράσεις υπερευαισθησίας περιλαμβάνουν δερματικά εξανθήματα, κνίδωση, πυρετό και αναφυλαξία. Έχει αναφερθεί ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα και Clostridium difficile με τη χρήση κεφαλεξίνης.
Σημεία και συμπτώματα αλλεργικής αντίδρασης περιλαμβάνουν εξάνθημα, κνησμό, πρήξιμο, δυσκολία στην αναπνοή ή κόκκινο, φουσκάλες, πρησμένο ή ξεφλουδισμένο δέρμα. Συνολικά, η αλλεργία στη κεφαλεξίνη εμφανίζεται σε λιγότερο από 0,1% των ασθενών, αλλά παρατηρείται στο 1% έως 10% των ασθενών με αλλεργία στην πενικιλίνη.
Αλληλεπιδράσεις
Όπως και άλλα αντιβιοτικά β-λακτάμης, η νεφρική απέκκριση της κεφαλεξίνης καθυστερεί από την προβενεσίδη. Η κατανάλωση αλκοόλ μειώνει τον ρυθμό με τον οποίο απορροφάται. Η κεφαλεξίνη αλληλεπιδρά επίσης με τη μετφορμίνη, ένα αντιδιαβητικό φάρμακο και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερες συγκεντρώσεις μετφορμίνης στο σώμα. Ανταγωνιστές υποδοχέων ισταμίνης Η2 όπως η σιμετιδίνη και η ρανιτιδίνη μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα της κεφαλεξίνης καθυστερώντας την απορρόφηση και αλλάζοντας την αντιμικροβιακή φαρμακοδυναμική της.
Μηχανισμός δράσης
Η κεφαλεξίνη είναι αντιβιοτικό β-λακτάμης της οικογένειας των κεφαλοσπορίνων. Είναι βακτηριοκτόνο και δρα αναστέλλοντας τη σύνθεση του στρώματος πεπτιδογλυκάνης του βακτηριακού κυτταρικού τοιχώματος. Καθώς η κεφαλεξίνη μοιάζει πολύ με την d-αλανυλ-d-αλανίνη, ένα αμινοξύ που καταλήγει στο στρώμα πεπτιδογλυκάνης του κυτταρικού τοιχώματος, είναι ικανή να συνδέεται ανεπανόρθωτα στη δραστική θέση της πρωτεΐνης PBP, η οποία είναι απαραίτητη για τη σύνθεση του κυτταρικού τοιχώματος. Είναι πιο δραστική έναντι των gram-θετικών κόκκων και έχει μέτρια δραστικότητα έναντι ορισμένων gram-αρνητικών βακίλων. Ωστόσο, ορισμένα βακτηριακά κύτταρα έχουν το ένζυμο β-λακταμάση, το οποίο υδρολύει τον δακτύλιο β-λακτάμης, καθιστώντας το φάρμακο ανενεργό. Αυτό συμβάλλει στην αντιβακτηριακή αντοχή έναντι της κεφαλεξίνης.
Φαρμακοκινητική
Όπως και οι περισσότερες κεφαλοσπορίνες, η κεφαλεξίνη δεν μεταβολίζεται ή απενεργοποιείται με άλλο τρόπο στο σώμα. Ο βιολογικός χρόνος ημιζωής της κεφαλεξίνης είναι περίπου 30 έως 60 λεπτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες
Οκρούγκ Ζβετσάνσκι
μικρογραφία|Η Οκρούγκ Ζβετσάνσκι στον χάρτη διοικητικής διαίρεσης της Γιουγκοσλαβίας Η Οκρούγκ Ζβετσάνσκι (σερβικά: Звечански округ) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασίλειου της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας στο Κόσοβο από το 1913 έως το 1922. Πρωτεύουσα ήταν η Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα.
Ιστορία
Με τη δημιουργία του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1929. Το 1923 μετονομάστηκε σε Οκρούγκ Ράσκας και Ζβετσάνσκι (σερβικά : "Раш-ко-Звечанским округ"), το 1929 εντάχτηκε στην Μπανόβινα του Βαρδάρη. Το 1920 το 60,5% του πληθυσμού δήλωσε Αλβανικής καταγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Οκρουγκ Ζβετσανσκι Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
TA
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων TA ή Ta ή ta ή Τ.Α. ή Τα (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται τι-έι) μπορεί να αναφέρεται:
Κυκλοπροπυλομεθανόλη
Κυκλοπροπάνια
Σε σύγκριση με το κυκλοπροπάνιο, η κυκλοπροπυλομεθανόλη έχει ένα υδροξυμεθύλιο (CH2OH), αντί ενός ατόμου υδρογόνου, ενωμένο στο άτομο άνθρακα #1.
Από 2,4-διαλοβουτανόλη-1
Με επίδραση ψευδαργύρου σε 2,4-διαλοβουτανόλη-1 παράγεται κυκλοπροπυλομεθανόλη, με ενδομοριακή αντίδραση Wurtz : 100 px
Από κυκλοπροπυλομεθυλαλογονίδιο
1. Με επίδραση διαλύματος υδροξειδίου του αργύρου σε κυκλοπροπυλομεθυλαλογονίδιο παράγεται κυκλοπροπυλομεθανόλη : 100 px 100 px
2. Με επίδραση διαλύματος αιθανικού νατρίου σε 1-αλο-1-μεθυλοκυκλοπροπάνιο παράγεται αρχικά αιθανικός 1'-μεθυλοκυκλοπροπυλεστέρας, που στη συνέχεια υδρολύεται σχηματίζοντας 1-μεθυλοκυκλοπροπανόλη : 100 px 100 px
100 px 100 px
Πηγές
Κατηγορία:Κυκλοαλκανόλες Κατηγορία:Κυκλοπροπάνια Κατηγορία:C4
Γιάκομπ φαν Ούτρεχτ
Βίος και έργο
Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τον βίο του φαν Ούτρεχτ. Οι έρευνες για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ξεκίνησαν μόλις τον 19ο αιώνα. Πιθανότατα γεννήθηκε στην Ουτρέχτη αν και αυτό δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Αναφέρεται ως μέλος της Συντεχνίας ζωγράφων της Αμβέρσας το 1506 και φαίνεται ότι διέμενε στην πόλη αυτή ως το 1512. Ίσως εκπαιδεύτηκε ως καλλιτέχνης στην Ουτρέχτη, ενώ στην Αμβέρσα είχε ως μαθητές τον Γιάσπερ ντε Φος (Jasper de Vos), όπως καταγράφεται το 1511 και τον Χάινκεν Φρανκς (Heynken Francx) (1512). Το πρώτο του έργο, το οποίο δημιούργησε στην Αμβέρσα το 1513 (αν και κατ' άλλες πηγές διέμεινε στην πόλη μόνον ως το 1512 ) ήταν ένα πολυπρόσωπο τρίπτυχο της "Αποκαθήλωσης", το οποίο σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Βερολίνου. Όλως περιέργως, κατά την περίοδο διαμονής του στην Αμβέρσα, το ύφος του είναι ιδιαίτερα προσωπικό, χωρίς να δείχνει καμία επίδραση από συγχρόνους του ή παλαιότερους Φλαμανδούς ζωγράφους και μόνον αργότερα, όταν πλέον εγκαταστάθηκε στο Λίμπεκ, καθίσταται εμφανής μια παρόμοια επιρροή. Ωστόσο, πριν εγκατασταθεί στο Λίμπεκ, βρέθηκε στην Κολωνία, όπου ζωγράφισε τις δύο πτέρυγες ενός τριπτύχου για λογαριασμό του Αββαείου "Gross-Saint Martin" (το έργο σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Wallraf-Richartz της Κολωνίας και στο Schlossmuseum του Μπερχτεσγκάντεν), με εμφανή την επιρροή έργων του Γιαν βαν Άικ.
Ως ο πλέον σημαντικός καλλιτέχνης στο Λίμπεκ, λαμβάνει παραγγελίες για πορτρέτα από ευκατάστατους εμπόρους και πατρικίους αλλά και για θρησκευτικού περιεχομένου έργα, όπως το τρίπτυχο της "Παναγίας Βρεφοκρατούσας με Δωρητές", έργο του 1520, που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Saint Annen του Λίμπεκ και το "τρίπτυχο του Ευαγγελισμού": Στο Κεντρικό τμήμα: Ο Ευαγγελισμός. Πτέρυγες: Πορτρέτο του Herman Plönnies, Ratsherr του Λίμπεκ με τον Άγιο Ματθαίο και πορτρέτο της συζύγου του, Ida Greverade, με την Αγία Αικατερίνη. Εξωτερικές όψεις: Ο Άγιος Χριστόφορος κρατά τον Ιησού βρέφος και ο Άγιος Αντώνιος. Έργο του 1525.
Υπάρχει ένα ακόμη τρίπτυχο με κεντρικό θέμα την "Παναγία Βρεφοκρατούσα" και στις πτέρυγες τους δωρητές H. Herckring και τη σύζυγό του. (Το έργο βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Ρίγας). Στο έργο αυτό είναι εμφανής η επιρροή της τεχνοτροπίας της Αμβέρσας του Γιόος φαν Κλέβε
Ακόμη και στα τελευταία του έργα, ο ζωγράφος συνέχισε να κάνει αναφορές στη γενέτειρά του Ουτρέχτη, τοποθετώντας τον μεγαλοπρεπή γοτθικού ρυθμού Καθεδρικό της στο περιθώριο των πινάκων του.
Υπογραφή
Εκτός από την υπογραφή Jacobus Traiectensis, την οποία τοποθετούσε στα έργα του, χρησιμοποίησε επίσης και το πραγματικό του όνομα, Claesz / Claez.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
NOFX (2011 EP)
To NOFX είναι ένα EP από τους NOFX. Κυκλοφόρησε στις 2 Αυγούστου 2011 από την Fat Wreck Chords και αποτελείται από διασκευές τραγουδιών από hardcore punk συγκροτήματα.Το EP ανακοινώθηκε το 2009 ,πριν την κυκλοφορία του Coaster.
Το EP έχει 9 τραγούδια που γράφτηκαν από Αμερικάνικα hardcore συγκροτήματα από τα 1980s. Το άλμπουμ εκτός από το εξώφυλλό είναι λευκό και δεν γράφει καμία πληροφορία για τα τραγούδια. Ο τραγουδιστής Fat Mike το 2009 ανέφερε ότι το EP θα είχε τραγούδια από τους Necros, Social Unrest και Stretch Marks.Το 2011, ο ίδιος ανέφερε ότι το EP θα είχε ένα τραγούδι των Rebel Truth.
Εξωτερικές Συνδέσεις
Κριτική στο Punk News
Χάμιλτον (Βερμούδες)
Το Χάμιλτον (αγγλικά: Hamilton) είναι η πρωτεύουσα του νησιού των Βερμούδων στον Ατλαντικό ωκεανό. Η πόλη πήρε το όνομα της από τον Σερ Χένρι Χάμιλτον έναν Άγγλο στρατιωτικό που διατέλεσε διοικητής των Βερμούδων (1786-1793). Ο πληθυσμός της πόλης είναι 3.686 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βερμούδες Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής
Κατερίνα Δαλακούρα
Η Κατερίνα Δαλακούρα είναι ακαδημαϊκή καθηγήτρια ιστορίας της εκπαίδευσης και μέλος ΔΕΠ στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις επικεντρώνονται στην Ιστορία της Εκπαίδευσης και την ιστορία του κοινωνικού φύλου.
Ενδεικτική εργογραφία
2016 (μαζί με τη Σ. Ζιώγου-Καραστεργίου) Η εκπαίδευση των γυναικών – Οι γυναίκες στην εκπαίδευση (18ος -20ός αι.): Κοινωνικοί, ιδεολογικοί, εκπαιδευτικοί μετασχηματισμοί και η γυναικεία παρέμβαση, εκδόσεις Συνδέσμου Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών. 2008 Η εκπαίδευση των γυναικών στις ελληνικές κοινότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας (19ος αι-1922): Κοινωνικοποίηση στα πρότυπα της πατριαρχίας και εθνικισμού, εκδόσεις Gutenberg. 2000 Το Κεντρικό Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης (1854-1914): Μια πρώτη προσέγγιση της εκπαίδευσης των κοριτσιών στη Θεσσαλονίκη κατά τον τελευταίο αιώνα της οθωμανικής κυριαρχίας, εκδόσεις Κυριακίδης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Ρόι Τάρπλεϊ
Ο Ρόι Τζέιμς Τάρπλεϊ (Roy James Tarpley, 28 Νοεμβρίου 1964 - 9 Ιανουαρίου 2015) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής με επιτυχημένη καριέρα στην Ελλάδα στα τέλη του 20ού αιώνα.
Καριέρα
Αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ αλλά και σέντερ. Είχε μεγάλη έφεση στα ριμπάουντ, ήταν ικανότατος σκόρερ και διέθετε καλό σουτ από μέση απόσταση, έχοντας και σταθερότητα στον έλεγχο της μπάλας.
Έγινε διάσημος αγωνιζόμενος στους Ντάλας Μάβερικς στο ΝΒΑ. Εκεί βραβεύτηκε ως ρούκι το 1987 που πρωτοεμφανίστηκε και ως καλύτερος έκτος παίκτης το 1988. Στις 26/4/90 και στο πρώτο παιχνίδι του πρώτου γύρου κόντρα στους Μπλέιζερς είχε μετρήσει 22 πόντους (11/18 δίποντα), 14 ριμπάουντ, 5 κοψίματα και 3 κλεψίματα σε 39′, στην ήττα της ομάδας του με 109-102. Έτσι, έγινε ο πρώτος παίκτης του Ντάλας με 20+ πόντους, 10+ ριμπάουντ, 5+ κοψίματα και 3+ κλεψίματα σε ένα ματς, γράφοντας ιστορία. Ο μόνος που μπόρεσε να το επαναλάβει ήταν ο Ντιρκ Νοβίτσκι στις 18/4/04. Ενώ όλα έδειχναν ότι θα είχε σπουδαία σταδιοδρομία, το ΝΒΑ αναγκάστηκε να τον αποβάλει από το πρωτάθλημα λόγω της αδυναμίας του στα ναρκωτικά το 1991.
Μετακόμισε στην Ελλάδα και τον Άρη το καλοκαίρι του 1992, τη χρονιά που έφυγε από τον Άρη ο Νίκος Γκάλης και στο τέλος της σεζόν το 1993 είχε κατορθώσει να κατακτήσει το Κύπελλο Ευρώπης στο Τορίνο απέναντι στην Εφές Πίλσεν σε έναν δραματικό τελικό που κρίθηκε στο τελευταίο σουτ. Στο ελλήνικό πρωτάθλημα αναδείχθηκε πρώτος ριμπάουντερ με 17,2 μ.ο. και πρώτος στα κλεψίματα με 2,2 μ.ο. Στις 21 Οκτωβρίου 1992, ο Ρόι Τάρπλεϊ βάσει της αξιολόγησης του συστήματος tendex συγκέντρωσε 1.941 βαθμούς στο παιχνίδι του Άρη με τον Πειραϊκό. Η επίδοση αυτή υπήρξε η καλύτερη για 17,5 χρόνια, έως τις 29 Μαΐου 2010, οπότε και καταρίφθηκε από τον Δημήτρη Μαυροειδή με 1.991 βαθμούς.
Τη σεζόν 1993-1994, ο Ολυμπιακός τον απέκτησε, με στόχο την κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Ο Τάρπλεϊ, παρά την κακή εξωγηπεδική ζωή του, ήταν ένας από τους αδιαμφισβήτητους πρωταγωνιστές της δυναμικής πορείας του Ολυμπιακού έως τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο φάιναλ-φορ του Τελ Αβίβ, αλλά και ένας από τους υπεύθυνους της απρόσμενης ήττας και της απώλειας του βαρύτιμου τροπαίου από την ισπανική Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα με 59-57. Με τον Ολυμπιακό του Γιάννη Ιωαννίδη, κέρδισε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας.
Την επόμενη σεζόν, το ΝΒΑ του έδωσε ξανά την ευκαιρία να συνεχίσει την αναγέννησή του, όμως ο Ρόι Τάρπλεϊ ξαναποκλείστηκε την ίδια χρονιά και πάλι λόγω χρήσης ναρκωτικών.
Τη σεζόν 1995-1996 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί με τον Ηρακλή, με τον οποίο έφτασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 1996.
Ο Ρόι Τάρπλεϊ πέθανε στις 9 Ιανουαρίου 2015 σε ηλικία 50 ετών, νοσηλευόμενος στο «Arlington Health Memorial Hospital» στο Άρλινγκτον του Ντάλλας με πρόβλημα στο συκώτι. Ήταν ένα σπάνιο αθλητικό ταλέντο, πάντα πρωταγωνιστής και αξιόμαχος ακόμα και στις χειρότερες εμφανίσεις του έστω και αν δεν εκμεταλεύτηκε ποτέ τις δυνατότητές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Λεμεσού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Έσπερου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Τέοντοορ Ρομπάουτς
Ο Τέοντοορ Ρομπάουτς (φλαμανδικά: Theodoor Rombouts (2 Ιουλίου 1597 – 14 Σεπτεμβρίου 1637) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, κυρίως γνωστός για τις ρωπογραφίες του σε ύφος του Καραβάτζιο, που απεικονίζουν δραματικές συναθροίσεις ατόμων καθώς και έργα θρησκευτικού περιεχομένου. Θεωρείται ως ο πρώτος εκπρόσωπος του φλαμανδικού "Καραβατζισμού".
Βιογραφία
Ο Ρομπάουτς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Μπαρτολομέους Ρομπάουτς, ευκατάστατου ράπτη, και της Μπάρμπαρα ντε Χρέβε. Ήταν μαθητής του Φρανς (Φρανσουά) φαν Λάνκφελτ το 1608 και αργότερα σπούδασε και με τον Άμπραχαμ Γιάνσσενς και ίσως και με τον Νικολά Ρενιέ (Nicolas Régnier) στην Αμβέρσα. Το 1616 πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρώμη, όπου και διέμεινε ως το 1625. Καταφράφεται στη ρωμαϊκή ενορία του "Sant’Andrea delle Fratte", μαζί με τους επίσης Φλαμανδούς ζωγράφους Φραντσέσκο Τορνέλλι (Τουρνιέ;) και Ρόμπερτ ντ' Ορτέιλ. Είναι πιθανό σε ταξίδι του στη Φλωρεντία να συνάντησε τον καραβατζιστή Μπαρτολομέο Μανφρέντι και να εργάστηκε για τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, Μέγα Δούκα της Τοσκάνης. Το 1622 ταξίδεψε, επίσης, στην Πίζα. Με την επιστροφή του στην Αμβέρσα, το 1625, έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Το 1627 νυμφεύτηκε την Άννα φαν Τίλεν, η οποία προερχόταν από ευγενή οικογένεια και αδελφή του επίσης ζωγράφου Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν. Επειδή η οικογένεια της συζύγου του δεν ήταν από την Αμβέρσα αλλά από την περιοχή του Μέχελεν, ζητήθηκε από τον Ρομπάουτς, πριν τον γάμο, να λάβει ειδική άδεια εξαίρεσης από το δημοτικό συμβούλιο της Αμβέρσας, προκειμένου να τελέσει τον γάμο εκτός Αμβέρσας, χωρίς να χάσει τα δικαιώματα του πολίτη (φλαμανδ. poortersrechten) αυτής της πόλης. Τον επόμενο χρόνο το ζευγάρι απέκτησε μια κόρη. Ο αδελφός της συζύγου του, Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν έγινε μαθητής του το 1631, αλλά αντίθετα από τον Ρομπάουτς, ασχολήθηκε με νεκρές φύσεις.
Κατά την περίοδο 1628 - 1630 ο Ρομπάουτς διετέλεσε "διάκονος" της Συντεχνίας. Το 1635 συνεργάστηκε με άλλους καλλιτέχνες στη διακόσμηση της πόλης για τη θριαμβευτική είσοδο του Καρδιναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου της Αυστρίας, υπό το γενικό πρόσταγμα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Απεβίωσε στην Αμβέρσα όχι πολύ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος διακοσμήσεων.
Μαθητές του διετέλεσαν οι Νικολάας φαν Άικ, Γιαν Φίλιπ φαν Τίλεν και Πάουλους Ρομπάυνς.
Γενικά
Ζωγράφισε κυρίως κοσμικής φύσεως πίνακες αλλά και ορισμένες εικόνες για Αγία Τράπεζα και κάποιες παραγγελίες. Οι κοσμικοί του πίνακες απεικονίζουν χαρούμενες συντροφιές, μουσικούς, άτομα που παίζουν χαρτιά, αλλά και ορισμένα θέματα του "Καραβατζισμού" όπως την Άρνηση του Αγίου Πέτρου και τις Πέντε αισθήσεις. Εργάστηκε τόσο για παραγγελίες όσο και για την ελεύθερη αγορά. Πολλές από τις παραγγελίες προέρχονταν από πάτρονες που είχαν ως βάση τη Γάνδη. Οι μνημειώδεις ρωπογραφίες του ζωγραφίστηκαν σε οριζόντιους καμβάδες. Ζωγράφισε επίσης μερικά θρησκευτικά και μυθολογικά έργα σε οριζόντιους καμβάδες, όπως Ο Χριστός εκδιώκει τους αργυραμοιβούς από τον Ναό (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας.
Πρώιμο έργο
Τα πρώτα του έργα είχαν το ύφος του δασκάλου του, Άμπραχαμ Γιάνσσενς, που ήταν ένας από τους πρώτους Φλαμανδούς ζωγράφους που χρησιμοποίησε το στυλ του Καραβάτζο συνδυασμένο με έντονα κλασικιστικές τάσεις. Αυτό είναι εμφανές στην πρώιμη σύνθεση του Ρομπάουτς Κέφαλος και Πρόκρις (1610, σήμερα στο Μουσείο Ερμιτάζ), την οποία ζωγράφισε πριν αναχωρήσει για την Ιταλία. Η χρήση κλασικών μορφών και η τρισδιάστατη απεικόνιση της σύνθεσης οφείλονται στην επιροοή του Γιάνσσενς. Η σύνθεση Οι δύο μουσικοί (σήμερα στο Μουσείο Τέχνης Σπένσερ στο Λώρενς του Κάνσας) χρονολογείται από την "ιταλική" περίοδο του καλλιτέχνη. Τα χαρακτηριστικά ιταλικά ενδύματα, οι μάλλον εξεζητημένες πόζες, η αόριστη αναφορά του χώρου και η στερεοτυπική απεικόνιση κεφαλών, χεριών και υφασμάτων υποδεικνύουν ύφος που προηγήθηκε των ρωπογραφιών που ζωγράφισε μετά το 1625.
Ρωπογραφίες
Ο Ρομπάουτς ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος ως καλλιτέχνης μετά την επιστροφή του από την Ιταλία και κατά τη διάρκεια της ακμής του κινήματος των "Καραβατζιστών" στη Φλάνδρα και στη νότια Ολλανδία κατά την περίοδο 1620 - 1640. Οι "διαλογικοί" του πίνακες (τύπος ρωπογραφίας κατά τον οποίο μια ομάδα μορφών "ποζάρουν" σε τοπίο ή οικιακό σκηνικό, που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής κατά τον 18ο αιώνα) σε ύφος του Καραβάτζο είναι και εκφραστικοί και ρεαλιστικοί. Το έργο του αυτής της περιόδου χαρακτηρίζεται από τη χρήση του κιαροσκούρο (ιταλ. chiaroscuro), την οριζόντια μορφή και έντονη απεικόνιση μορφών, που ορισμένες φορές μοιάζει με έργα γλυπτικής και υποδεικνύει την επιρροή του δασκάλου του, Άμπραχαμ Γιάνσσενς. Η χρήση διαγωνίων στη σύνθεση και η προοπτική επίτμηση, η οπτικά απατηλή χρήση προοπτικής στο συμβατικό σκηνικό είναι εμφανής σε έργα όπως Οι χαρτοπαίκτες (σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας. Όπως και στα έργα του δασκάλου του, οι μορφές του Ρομπάουτς έχουν μια σχεδόν γλυπτική άποψη. Ο Ρομπάουτς ήταν ο πρώτος Φλαμανδός καλλιτέχνης, ο οποίος, μαζί με τον Χέρριτ φαν Χόντχορστ στην Ολλανδική Δημοκρατία, ζωγράφισε μία μορφή - ανδρική ή γυναικεία - μουσικού.
Είναι πιθανόν ότι ανέπτυξε αυτό τον τύπο ζωγραφικής υπό την άμεση επιροοή των έργων των οπαδών του Καραβάτζιο, τα οποία είχε δει στην Ιταλία, παρά υπό την επίδραση των "Καραβατζιστών της Ουτρέχτης". Ο ''Παίκτης λαούτου" (1620, σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της επίδρασης του Μανφράντι και του Βαλεντέν ντε Μπουλόνι (Valentin de Boulogne). Άλλοι Φλαμανδοί ζωγράφοι, όπως οι Γιάκομπ Γιόρντενς, Γκονζάλες Κόκουες (Gonzales Coques), Γιαν Κόσσιερς και Χίλλις Ρεμεέους θα υιοθετούσαν αργότερα αυτό τον τύπο του μοναχικού μουσικού.
Ο Ρομπάουτς συνεργάστηκε με εξειδικευμένους καλλιτέχνες στην Αμβέρσα, για τους οποίους συνήθως ζωγράφιζε το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές) στις συνθέσεις τους. Παραδείγματα τέτοιων συνεργασιών είναι Η κουζίνα (1630, Μουσείο Ερμιτάζ) σε συνεργασία με τον ζωγράφο νεκρών φύσεων Άντριεν φαν Ούτρεχτ και Η Αγία Οικογένεια (Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας) με τον τοπιογράφο Γιαν Βίλντενς.
Όψιμο έργο
Η δημοτικότητα του κινήματος των Καραβατζιστών άρχισε να εξασθενίζει μετά το 1630. Ο Ρομπάουτς εγκατέλειψε το κιαροσκούρο για περισσότερο "ευδιάθετους" φωτισμούς, απαλότερες μεταβάσεις και πιο ανοιχτόχρωμη παλέτα. Ο Μυστικός Γάμος της Αγίας Αικατερίνης (εκκλησία Αγ. Ιακώβου, Αμβέρσα) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το όψιμο αυτό ύφος του προσεγγίζει τις τελευταίες δημιουργίες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, με τον οποίο συνεργάστηκε για τη θριαμβευτική είσοδο του Καρδιναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου στην Αμβέρσα το 1635. Ένα μεταγενέστερο έργο του, με σαφή την επιρροή του Ρούμπενς είναι Η Αποκαθήλωση (1636, Καθεδρικός ναός της Γάνδης, που σαφώς παραπέμπει στον πίνακα του Ρούμπενς με το ίδιο θέμα (Καθεδρικός ναός της Παναγίας στην Αμβέρσα).
Λίρα Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής
thumb|320px| 100 λίρες της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής. Η λίρα ήταν το νόμισμα της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής από το 1938 έως το 1941, οπότε και αντικαταστάθηκε από το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής.
Ιστορικό
Με υπουργική απόφαση στις 28 Μαρτίου 1938 εξουσιοδοτείται η Τράπεζα της Ιταλίας (Banka d’Italia)  να προβεί σε  ειδική έκδοση χαρτονομισμάτων τα οποία θα κυκλοφορούσαν στα εδάφη της νεοσυσταθείσας αποικίας. Έτσι το νέο νόμισμα αντικαθιστά τα νομίσματα τα οποία ήταν σε χρήση στα εδάφη αυτά, την λίρα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης, το τάλιρο της Ερυθραίας, και το τάλιρο της Αιθιοπίας. Το 1941, με την εξέλιξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου τα εδάφη τα οποία αποτελούσαν την Ιταλική Ανατολική Αφρική έρχονται υπό τον έλεγχο της Βρετανίας η οποία αντικαθιστά την λίρα με το σελίνι της ανατολικής Αφρικής. Η αντικατάσταση της λίρας έγινε με ισοτιμία 24 λίρες = 1 σελίνι και έτσι η λίρα της ιταλικής ανατολικής Αφρικής παύει να υφίσταται.
Κέρματα
Δεν εκδόθηκαν κέρματα του νομίσματος αυτού.
Χαρτονομίσματα
Το 1938 εκδίδονται από την Τράπεζα της Ιταλίας χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 50, 100, 500 και 1.000 λιρών. Τα σχέδια των χαρτονομισμάτων αυτών ήταν ίδια με αυτά της Ιταλικής λίρας αλλά διέφεραν τα χρώματα. Επιπρόσθετα το κάθε χαρτονόμισμα έφερε την φράση «Serie Speciale Africa Italiana» (ειδική έκδοση Ιταλική Αφρική) ή την φράση «Serie Speciale Africa Orientale Italiana» (ειδική έκδοση Ιταλική Ανατολική Αφρική) και «È Vietata la Circolazione Fuori dei Territori dell’Africa Orientale Italiana» (απαγορεύεται η κυκλοφορία εκτός των εδαφών της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Αιθιοπίας Κατηγορία:Οικονομία της Ερυθραίας Κατηγορία:Σομαλία Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία Κατηγορία:Ιταλική αποικιακή αυτοκρατορία
Ερυμάνθιος κάπρος
thumb|right|250px|Ο Ηρακλής παραδίνει τον ερυμάνθιο κάπρο στον δειλό Ευρυσθέα που είναι κρυμένος στο πιθάρι. Ο Ερυμάνθιος Κάπρος ήταν μυθολογικό ον, που σκότωσε ο Ηρακλής στον τέταρτο άθλο του. Ο μύθος θεωρείται ότι είναι μια αλληγορία για την προσπάθεια του πολιτισμού να περιορίσει της καταστροφές των χειμάρρων ποταμών με υδραυλικά έργα.
Ο μύθος
Ο Ευρυσθέας (ξάδερφος του Ηρακλή και βασιλιάς των Μυκηνών) του ανέθεσε να πιάσει τον κάπρο και να τον φέρει ζωντανό στο Άργος (περιοχή της Πελοποννήσου), βέβαιος ότι ο Ηρακλής δεν θα μπορούσε να τον πιάσει. Ο ήρωας όμως, προτού βγει για κυνήγι, πέρασε από τον φίλο του Κένταυρο Φόλο για να πάρει πληροφορίες για το άγριο ζώο. Έπρεπε να έχει επιδεξιότητα, ώστε να μην τον σκοτώσει, γιατί ο άθλος του δεν θα εκτελείτο, αλλά ούτε και να τον πλησιάσει από μπροστά γιατί θα τον ξέσκιζε με τα άγρια δόντια του. Έπρεπε λοιπόν να τον προσεγγίσει κρυφά από τα πλάγια και να τον δέσει.
Έτσι ο Ηρακλής, παρά τις προσδοκίες του Ευρυσθέα, πέτυχε με το τέχνασμά του να οδηγήσει το ζώο στο Φαράγγι της Φολόης στο γεφύρι του Μπερή στο Αντρώνι που είχε φράξει με δίχτυ. Πήρε στους ώμους το ζωντανό αγριογούρουνο και το μετέφερε στις Μυκήνες. Όταν αντίκρισε ο Ευρυσθέας τον Ηρακλή φορτωμένο με τον κάπρο κρύφτηκε σε ένα μεγάλο πίθο. Ο Ηρακλής σαν ανάθημα έστειλε τα δόντια του κάπρου στον Ναό του Απόλλωνος της Κύμης.
Ο κάπρος στην αρχαιολογία
Ο Ερυμάνθιος κάπρος βρισκόταν στις μετόπες του Ναού του Διός στην Ολυμπία μαζί με τις παραστάσεις των Δώδεκα Άθλων του Ηρακλή. Επίσης τον συναντούμε σε πολλά νομίσματα της Αρκαδίας, της Ηλείας, της Μακεδονίας, της Αιτωλίας, της Φωκίδας και της Σικελίας.
Λαογραφία
Στην περιοχή, λόγω του δάσους και της βελανιδιάς, από τους αρχαίους χρόνους ήταν ανεπτυγμένη η χοιροτροφία. Για να τιμήσουν τα ζώα είχαν φτιάξει τη Χρυσή Γουρούνα με τα δώδεκα χρυσά γουρουνόπουλα, που πολλοί αρχαιοκάπηλοι ψάχνουν ακόμα να βρουν. Το γουρούνι μέχρι και το 1960 ήταν η κυριότερη τροφή των κατοίκων. Το έσφαζαν την Τσικνοπέμπτη και έτρωγαν όλο τον χρόνο, με την δημιουργία του νόστιμου παστού (τσιγαρίδες). Όταν φυσάει η θύελλα τον χειμώνα στην περιοχή, ακόμη και σήμερα λέγεται ότι «μουγκρίζει ο κάπρος».
Σημείωση
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Άθλοι του Ηρακλή Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Μεδεγίν
thumb|300px|Άποψη της πόλης Το Μεδεγίν (Ισπ. Medellín) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κολομβίας μετά την πρωτεύουσα Μπογκοτά. Είναι πρωτεύουσα του Διαμερίσματος της Αντιόχειας και είναι χτισμένη στην περιοχή Αμπουρρά (Aburrá). Η πόλη έχει έκταση 382 τ.χλμ και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.459 μ. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 22 °C. Το Μεδεγίν συχνά αποκαλείται Ciudad de la Eterna Primavera (Η πόλη της συνεχούς άνοιξης), Capital de la Montaña (Πρωτεύουσα των βουνών), Ciudad de las Flores (Πόλη των Λουλουδιών), Capital de las Orquídeas (Πρωτεύουσα των ορχιδέων) και La Bella Villa (Το όμορφο χωριό).
Ιστορία
Η περιοχή Αμπούρα ανακαλύφθηκε από τον Ισπανό εξερευνητή Χερόνιμο Λουίς Τεχέλο (Jeronimo Luis Tejelo) το 1541, όμως η πόλη του Μεδεγίν ανακαλύφθηκε στις 2 Μαρτίου 1616 από τον Ισπανό κατακτητή Φρανσίσκο Ερρέρα ι Καμπουσάνο (Francisco Herrera y Campuzano) και ονομάστηκε Σαν Λορένσο ντε Αμπουρρά (San Lorenzo de Aburrá). To 1675 το όνομα άλλαξε σε Βίγια ντε Νουέστρα Σενιόρα ντε λα Καντελάρια ντε Μεδεγίν (Villa de Nuestra Señora de la Candelaria de Medellín). Το όνομα Μεδεγίν προήρθε από τη λατινική λέξη "Metellinum" που ήταν η αρχαία ονομασία της ισπανικής πόλης Μεδεγίν στην Εξτρεμαδούρα.
Πολιτισμός
Το φεστιβάλ «La Feria de las Flores» (Το φεστιβάλ των λουλουδιών) είναι από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ που γίνονται στο Μεδεγίν. Πραγματοποιείται κάθε Αύγουστο από το 1957. Άλλα φεστιβάλ είναι το διεθνές φεστιβάλ ποίησης που γίνεται κάθε Ιούνιο και το Colombia Moda.
Πατριάρχης Ιωάννης ΣΤ΄
Ο Ιωάννης ΣΤ΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 712 έως 714.
Ήταν ένθερμος Μονοθελητής και προωθήθηκε στον Πατριαρχικό Θρόνο από τον Αυτοκράτορα Φιλιππικό. Συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να καταδικαστούν οι αποφάσεις της Στ' Οικουμενικής Συνόδου κατά του Μονοθελητισμού και Μονοενεργητισμού.
Πηγές
Ιωαννης ΕΣΤ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα
Ελαιούς Ιπποθοωντίδας
Ο Ελαιούς ή Ελεούς ή Ελαιεύς ή Ελεεύς ή η Ελαία (Ἐλαιοῦς), (ο δήμος: Ελαιούντος) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος του Ελαιούντος, ήταν πιθανώς δήμος της Παραλίας. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς, αλλά οι σύγχρονοι μελετητές πιστεύουν, ότι ο δήμος βρίσκεται σε θέση ανατολικά της Μαγούλας, δημοτικής Ενότητας του Δήμου Ελευσίνας, κοντά στη περιοχή Μαυράκι.
Κατά τον 19ο αιώνα, ο Βρετανός, τοπογράφος, αρχαιολόγος και περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, πίστευε ότι ήταν δυτικά των Αφιδνών, στο χωριό που τότε ονομαζόταν Λιόσια, δεδομένου ότι το όνομα αυτό του φάνηκε να συνδέεται με το όνομα του αρχαίου δήμου. Ενώ, σύμφωνα με παλαιότερο ερευνητή (Διονύσιος Σουρμελής) ο δήμος βρισκόταν προ του ακρωτηρίου του Ζωστήρος, επί του νησιού Ελαιούσα ή Ελεούσσα ή Ελήσαν ή Ελίζαν, η οποία μετονομάστηκε σε Φλέγα. Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 49-50: [...] "Ελαιούς, Ελεούς, Ελαιεύς, και Ελεεύς. Ο δημος ούτος εν τοις τέσσαρσι τούτοις ονόμασιν εύρηται λεγόμενος και γραφόμενος. Ο δημότης κατά τα δύο πρώτα ονόματα Ελαιούσιος και Ελεούσιος• κατά δε τα δεύτερα Ελαιεύς και Ελεεύς. Εις την υπ' αριθ. 499 έπιγραφήν της αρχαιολ. εφημ. εύρηται «χαρίνω Αλεξιμάχου ελαιεί». Προ του ακρωτηρίου του ζωστήρος υπάρχει νήσος Ελαιούσα καλουμένη και Ελεούσσα• ίδε και Κοραή έκδοσιν Στράβωνος. Επί της νήσου ταύτης ήτον και ο δήμος ούτος• διότι συμπίπτουσι και τα ονόματα και αι γραφαί• ότι δε κατοικείτο η νήσος, έχει διδόμενα αποχρώντα• όστις παρατηρήσει αύτην επιτοπίως θέλει πεισθή περί του συνοικισμού της. Οι Σταυροφόροι κατά την εποχήν της κατακτήσεως εύρον αύτην προφερομένην υπό των Αθηναίων Ελήσαν, όθεν την εκάλεσαν κατά την γλώσσαν των Ελίζαν (Elisa). Μεταγενεστέρως δε, δεν γνωρίζω μεν πόθεν και δια τι ωνομάσθη Φλέγα παρά τοις εντοπίοις• αλλά πρέπει να το ανακαλύψωμεν, δια να υποστηρίξωμεν την ταυτότητα του δημου. Ο Ετυμολόγος λέγει περί αυτού ότι από του Έλους οι Ελεείς• η νήσος έχει έλη, και τοιαύτα ώστε παράγουσι βοσκήν άφθονον, και ένεκα της ύλης ταύτης κατ' έτος σχεδόν αποθέτουσιν αυτόθι διάφορα ασθενή ζώα,γηραλέα και ψωραλέα, άτινα τρεφόμενα πλουσίως, εντός τριών ή τεσσάρων το πολύ μηνών αναλαμβάνουσι πλήρη υγείαν, και ένδυναμούνται, ώστε γίνονται πάλιν χρήσιμα εις εργασίαν. Και η νήσος αύτη ομοιάζει κατά τούτο την νήσον του Πατρόκλου, ήτις Γαΐδουρονήσι καλείται- διότι και εκεί αποθέτουσιν οι περίχωροι τοιαύτα ζώα, και ως επί το πλείστον όνους. Το Έλος λοιπόν των παλαιών, και η Φλέγα των νεωτέρων είνε συνώνυμα• διότι η Φλέγα συγγενής της Φλύας παράγεται από του φλύω, και φλέω, αφ' ου το φλέγω, και αφ' ου η φλέγα• εις τα περί Φλύας δήμου αναπτύσσεται τούτο. Μεταξύ λοιπόν των τεσσάρων γραφών του δήμου η ορθοτέρα είνε η δια του ε γραφομένη παραλήγουσα ήτοι Ελεούς, και ο δημότης Ελεούσιος, ή και Ελεεύς κατά τον Ετυμολόγον. Πιστεύω ότι επέτυχα εις την ανεύρεσιν του δήμου τούτου, και πιστεύω ότι και πας άλλος θέλει πεισθή αφού επιστήση επί των εκτεθέντων βοηθητικών μέσων.". [...]
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500 κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.), με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600 κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και επίσης με 1 βουλευτή κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Ο αριθμός βουλευτών για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) δεν είναι γνωστός, ενώ κατά την έναρξη της πέμπτης περιόδου (126/127 – 3ος αιώνας) ο δήμος εντάχθηκε στην Αδριανίδα φυλή, επίσης με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων.
Οι κάτοικοι του Ελαιούντος
Ο δημότης του αρχαίου Ελαιούντος ονομαζόταν Ελαιούσιος. Ο δημότες του Ελαιούντα έδιναν έμφαση στην λατρεία του Ηρακλή.
Προσωπικότητες από τον Ελαιούντα
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο του Ελαιούντος, όπως ο γυμνασίαρχος Διόδοτος ο Ελαιούσιος γιος του Σωσάνδρου, ο τριήραρχος Διοκλής ο Ελαιούσιος γιος του Διοκλέους, ο βουλευτής Διοκλής ο Ελαιούσιος γιος του Διοκλέους, ο Διονύσιος ο Ελαιούσιος γιος του Αρκεσιδήμου, ο Διονύσιος ο Ελαιούσιος γιος του Θεοφίλου, ο Διότιμος ο Ελαιούσιος γιος του Νικοστράτου, ο Δίφιλος ο Ελαιούσιος κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Μωάμεθ Β΄ (όπερα)
μικρογραφία|Ο Γάλλος βαθύφωνος Henri-Ettiene Dérivis (1780-1856) στον ρόλο του Μωάμεθ σε παράσταση της όπερας Ο Μωάμεθ Β' (ιταλικά: Maometo secondo) είναι μια όπερα σε δύο πράξεις του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Τσέζαρε ντέλα Βάλλε (βασισμένο στο προηγούμενο έργο του Άννα Ερίσο). Η όπερα ήταν παραγγελία από το Θέατρο του Σαν Κάρλο στη Νάπολη και διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1470 κατά τη διάρκεια ενός πολέμου μεταξύ Τούρκων και Ενετών. Το όνομα του κεντρικού χαρακτήρα, το οποίο μάλιστα είναι και ο τίτλος του έργου, Μωάμεθ, αναφέρεται στον ομώνυμο Οθωμανό Σουλτάνο και κατακτητή της Κωνσταντινούπολης (1432-1481).
Θεωρούμενος "κατά κάποιο τρόπο ως η πιο φιλόδοξη όπερά του" και ως "η καλύτερη από τις ναπολιτάνικες όπερες του Ροσσίνι", ο Μωάμεθ Β'  δεν κατάφερε να βρει κοινό στη Νάπολη και, "για να βοηθήσει να εξασφαλίσει (του) την επιτυχία στη Βενετία και στο Παρίσι, εξομάλυνε τα πιο τολμηρά στοιχεία της παρτιτούρας». Στη Βενετία, ο Μωάμεθ Β' παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 22 Δεκεμβρίου 1822, ενώ στη συνέχεια μεταφράστηκε και στα γαλλικά, σε μια παραλλαγή που παρουσιάστηκε με τον τίτλο Η πολιορκία της Κορίνθου το 1826.
Μέχρι την προετοιμασία των κριτικών εκδόσεων του Μωάμεθ Β', οι αρχικές προθέσεις του συνθέτη παρέμεναν ασαφείς. Η εισαγωγή σε μια πρώιμη έκδοση που ετοίμασαν οι μουσικολόγοι Φίλιπ Γκόσετ και Πατρίτσια Μπράουνερ (μαζί με τον Κλαούντιο Σκιμόνε) σημειώνει μερικές από τις δυσκολίες προσδιορισμού του τι είχε σκοπό ο Ροσσίνι: "Εξαιρετικό για τη δραματική του δύναμη και την αρχοντιά του μουσικού του περιεχομένου, ο Μωάμεθ Β' είναι επίσης μια όπερα που θέτει πολλά προβλήματα κειμένου, αφού οι διαδοχικές αναθεωρήσεις του Ροσσίνι έγιναν απευθείας στην παρτιτούρα του αυτόγραφου. Χρησιμοποιώντας αντίγραφα της παρτιτούρας που χρονολογούνται από τις αρχικές παραγωγές καθεμιάς από αυτές τις εκδόσεις, η κριτική έκδοση αναδομεί το κείμενο της πρώτης εκδοχής (Νάπολη, 1820) το οποίο αντανακλά τις αρχικές προθέσεις του συνθέτη."Μια νέα κριτική έκδοση ετοιμάστηκε υπό την επίβλεψη του Φίλιπ Γκόσετ και επιμελήθηκε ο Ολλανδός μελετητής Χάνς Σέλεβις. Οι πρώτες παραστάσεις που τη χρησιμοποίησαν δόθηκαν από την Όπερα της Σάντα Φε το 2012 ενώ η γερμανική εταιρεία Bärenreiter, κυκλοφόρησε τη μουσική για ενοικίαση το 2013.
Ιστορικό σύνθεσης
Η όπερα γράφτηκε καθώς η μουσική σταδιοδρομία του Ροσσίνι άρχιζε να επιβραδύνεται σε μία όπερα το χρόνο, έτσι ο Μωάμεθ Β΄ εμφανίστηκε σχεδόν ένα χρόνο μετά την όπερα Μπιάνκα και Φαλλιέρο, αν και τη διαδέχθηκε πολύ γρήγορα η Ματθίλδη του Σαμπράν. Με την αποδοχή της παραγγελίας από το Θέατρο του Σαν Κάρλο τον Μάιο του 1820, έγινε σαφές ότι όταν ο Ροσσίνι άρχισε να συνθέτει την όπερα, πίστευε ότι «θα ήταν το πιο φιλόδοξο από όλα τα έργα (του) για την ιταλική σκηνή». Όπως αποδείχτηκε, «η διαδικασία σύνθεσής του ήταν μακρά και επίπονη, οι συνθήκες δημιουργίας του απροσδόκητα δύσκολες».
Από τις αρχές του 1820, διάφορες πολιτικές αναταραχές απείλησαν την κυριαρχία του Φερδινάνδου Α' και αυτές εμπόδισαν τις θεατρικές παραγωγές και επέκτειναν τη διαδικασία σύνθεσης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ροσσίνι «τροποποίησε το λιμπρέτο του ντέλα Βάλλε, τονίζοντας την ανθρώπινη πτυχή της τραγωδίας, υποβαθμίζοντας τα πολιτικά και εθνικιστικά στοιχεία».
Στα τέλη του 1820, η πολιτική κατάσταση ήταν αρκετά ελεγχόμενη ώστε να επιτρέψει τη συνέχιση της θεατρικής δραστηριότητας και, ενώ η παραγωγή του Μωάμεθ Β' έχασε πολλές προθεσμίες, η πρώτη της παράσταση έλαβε χώρα στο Θέατρο του Σαν Κάρλο της Νάπολης στις 3 Δεκεμβρίου 1820. Ωστόσο, η όπερα «δεν άρεσε πολύ στους Ναπολιτάνους» αφού ο συνθέτης «κινούσε προς μια κατεύθυνση που το κοινό της Νάπολης ήταν απρόθυμο να ακολουθήσει».
Μουσική δομή
Οι μουσικολόγοι έχουν εντοπίσει πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία της παρτιτούρας του 1820 της Νάπολης, η οποία ξεπέρασε τις υπάρχουσες τότε παραδόσεις. Όπως σημειώνει ο Φίλιπ Γκόσετ: «Η ιταλική όπερα των αρχών του δέκατου ένατου αιώνα λειτουργούσε μέσα σε ένα καλά συντονισμένο σύστημα μουσικών και δραματικών συμβάσεων, πολλές από τις οποίες αναπτύχθηκαν και κωδικοποιήθηκαν στις προηγούμενες όπερες του Ροσσίνι».
Μερικά από αυτά τα νέα χαρακτηριστικά εξηγούν τον λόγο για την απόρριψη της όπερας από το ναπολιτάνικο κοινό εκείνης της εποχής, επειδή «ο Ροσσίνι έφερε την τέχνη του πολύ πέρα ​​από τις δυνατότητές του». Ένα χαρακτηριστικό είναι ότι η πράξη Α' διαρκεί 90 λεπτά και περιέχει μόνο πέντε τμήματα, ένα από τα οποία είναι το terzettone (όνομα μοναδικό στον Ροσσίνι που σημαίνει «ένα μεγάλο χοντρό τρίο»). Αυτό το τρίο διαρκεί περίπου 25 λεπτά και περιλαμβάνει «την προσωρινή αναχώρηση δύο αρχηγών, παρεμβατικά πυρά κανονιού, ένα ξέσπασμα λαϊκής απογοήτευσης και μια προσευχή».
Ένα άλλο στοιχείο είναι η απομάκρυνση από ένα συμβατικό φινάλε της εποχής του μπελ κάντο που συνήθως περιείχε ένα εύθυμο και βιρτουόζικο ροντό για ένα αίσιο τέλος ή μια καμπαλέτα για ένα τραγικό. Αντίθετα, ο Ροσσίνι δίνει στην πριμαντόνα μια 40λεπτη επίδειξη φωνητικής τέχνης κατά τη διάρκεια της οποίας δεν αποχωρεί ποτέ από τη σκηνή.
Στην αναθεωρημένη βενετσιάνικη έκδοση του 1822, ο Ροσσίνι αντικατέστησε τη δική του άρια "Tanti affetti in tal momento" από την όπερα του Η Κυρά της Λίμνης για να επιτύχει το συμβατικό αποτέλεσμα, καθώς και να δημιουργήσει ένα ευτυχές τέλος. Επίσης, όπως σημειώνει ο Γκόσετ, ένα σημαντικό πρόσθετο χαρακτηριστικό της όπερας είναι ότι υπάρχουν μόνο πέντε ανεξάρτητες άριες στην όπερα, εκ των οποίων μόνο δύο τελειώνουν με καμπαλέτες.
Η έκδοση της Βενετίας και άλλες παραγωγές στην Ευρώπη, 1823–1826
Στη Βενετία, αυτή η έκδοση «έτυχε θετικής υποδοχής όταν ο Ροσσίνι την αναθεώρησε για παραστάσεις...στο Θέατρο Λα Φενίτσε τον Δεκέμβριο του 1822», η τελευταία του σύνθεση για έναν ιταλικό οίκο. Ωστόσο, ο συνθέτης έπρεπε να υποκύψει στην ανάγκη μιας σημαντικής αλλαγής στο αρχικό τέλος, «σπαταλώντας έτσι τις βενετσιάνικες ευαισθησίες παρέχοντας ένα χαρούμενο τέλος».