cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρεξ Μπράουν
Βιογραφία
Τον Απρίλιο του 2013, ο Μπράουν πραγματοποίησε το συγγραφικό του ντεμπούτο, κυκλοφορώντας το βιβλίο "Official Truth 101 Proof", στο οποίο περιγράφει την καριέρα του με τους Pantera.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Pantera
Αρμίντα (Γκλουκ)
Η Αρμίντα (γαλλ. Armide) είναι όπερα σε πέντε πράξεις του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, βασισμένη σε λιμπρέτο του Φιλίπ Κινώ. Η πρώτη παράσταση του έργου έγινε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1777 στο Παρίσι. Η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται την εποχή της Α' Σταυροφορίας στη Δαμασκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Γκλουκ Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Δροσοπηγή Αττικής
Πορεία του πληθυσμού:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Γρηγόριος Πραστάκος
Ο Γρηγόριος Πραστάκος είναι καθηγητής Διοικητικής Επιστήμης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρώην πρύτανης αυτού από το 2007 ως το 2011. Σπούδασε πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, από όπου πήρε επίσης το διδακτορικό του στην επιχειρησιακή έρευνα. Εν συνεχεία δίδαξε για τέσσερα χρόνια στη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια (1978-1982), και έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης και των Παρισίων ΙΧ. Από το 1980 διδάσκει στο ΟΠΑ. Έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων σε εγχώρια και διεθνή περιοδικά, ενώ έχει βραβευθεί πολλάκις για το έργο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια
Κοστάν-Τάου
Η κορυφή Κοστάν-Τάου (Коштан-тау; Καρατσάι-Μπαλκάρ: Къоштан-тау, σημαίνει δίδυμο βουνό, 43.05°N, 43.2167°W ) είναι η υψηλότερη κορυφή (5.144 μ.) του ορεινού όγκου του κεντρικού Καυκάσου, στη Δημοκρατία του Καμπαρντίνο-Μπαλκάρια της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα με τη Γεωργία και συμπεριλαμβάνεται στον μεγάλο Καύκασο.
Το Κοστάν βάσει υψομέτρου είναι το τέταρτο υψηλότερο βουνό της Ευρώπης. Είναι το ένα από τα δύο «αδέλφια του Μπεζένγκι» που σημειώνει το ανατολικό άκρο του βόρειου ορεινού όγκου. Ο άλλος αδελφός είναι το Ντιχ-Τάου, στο δυτικό άκρο της οροσειράς και δεύτερη υψηλότερη ευρωπαϊκή κορυφή. Το βουνό είναι πυραμιδοειδές στο σχήμα.
Ορειβασία
Το βουνό θεωρείται σχετικά δύσκολο από ορειβατικής άποψης. Η πρώτη ανάβαση, αν και ανεπίσημη, στην κορυφή έγινε το 1889 από τον Χέρμαν Γούλεϊ και ορειβατική ομάδα.
Γνωστές διαδρομές
Τρείς φέρονται να είναι οι συνηθέστερες διαδρομές :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρά του Καυκάσου
Γιάννης Θεοδωρακόπουλος
Ο Γιάννης Θεοδωρακόπουλος είναι αθλητικός δημοσιογράφος, πολιτικός, συγγραφέας και πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου.
Πρώτα χρόνια - σπουδές
Γεννήθηκε στο Βυζίκι Αρκαδίας. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Δημοσιογραφία
Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος με θεματολογία στον κοινοβουλευτισμό, στα εργατικά και τα οικονομικά, όμως είναι κυρίως γνωστός για τη συμμετοχή του στο αθλητικό ρεπορτάζ. Παρουσίαζε στην ΕΡΤ την τηλεοπτική εκπομπή Αθλητική Κυριακή από το 1996 ως το 2001 και ήταν εν γένει τηλεοπτικός σχολιαστής σε μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Είχε συμμετοχή σε εφημερίδες όπως Η Καθημερινή, Το Βήμα, η Απογευματινή, η Αθλητική Ηχώ, η Sportime και σε αθλητικά περιοδικά.
Γορδιανός Γ΄
Ο Γορδιανός Γ΄ (Marcus Antonius Gordianus Pius Augustus, 20 Ιανουαρίου 225 - 11 Φεβρουαρίου 244) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 238 έως το 244. Σε ηλικία 13 ετών έγινε ο μικρότερος σε ηλικία μόνος νόμιμος Ρωμαίος αυτοκράτορας καθ' όλη τη διάρκεια της ύπαρξης της ενωμένης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Γορδιανός ήταν γιος της Αντωνίας Γορδιάνα και ενός αγνώστου Ρωμαίου γερουσιαστή, ο οποίος πέθανε πριν το 238. Η Αντωνία Γορδιάνα ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Γορδιανού Α' και μικρότερη αδελφή του αυτοκράτορα Γορδιανού Β'. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γορδιανού Γ' πριν γίνει αυτοκράτορας.
Γιάννης Θεοδωρακόπουλος
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Κατερίνα Τζήκα με την οποία έχουν μία κόρη. Διαμένει στην Πεύκη.
Γορδιανός Γ΄
Η Σύγκλητος της Ρώμης εξέλεξε τον Γορδιανό Γ' ως αυτοκράτορα, στη θέση των συναυτοκρατόρων Πουπιηνού και Βαλβίνου, οι οποίοι είχαν δολοφονηθεί προηγουμένως από τους στασιαστές πραιτωριανούς. Η αναγόρευσή του έγινε το 238 μ.Χ. σε ηλικία 13 ετών, υπό την κηδεμονία του αντιπραίτορα Τιμησίθεου. Μαζί του πολέμησε νικηφόρα τους Γότθους στη Μυσία και από το 240 τους Πέρσες του Σαπώρη Α'. Κατά την εισβολή του Γορδιανού στην Περσία το 243, σύμφωνα με περσικές πηγές, οι Ρωμαίοι υπέστησαν βαριά ήττα σε μάχη κοντά στη Βαγδάτη το 244 και ο Γορδιανός σκοτώθηκε στη μάχη αυτή, ενώ ρωμαϊκές πηγές δεν αναφέρουν αυτή τη μάχη και αναφέρουν ότι ένας από τους αξιωματικούς του, ο Μ. Ιούλιος Φίλιππος ο επιλεγόμενος Φίλιππος ο Άραβας, δολοφόνησε πρώτα τον Τιμησίθεο και μετά τον Γορδιανό, αναλαμβάνοντας κατά διαδοχή ο ίδιος Αυτοκράτορας. Η σύγκλητος θεοποίησε και τους δύο δολοφονηθέντες, ενώ ρωμαϊκές πηγές αναφέρουν ότι «ο λαός της Ρώμης πένθησε τον νεαρό Αυτοκράτορα Γορδιανό Γ΄ τον οποίο πολύ είχε αγαπήσει».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
133 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απόστολος Κατσιφάρας
Ο Απόστολος Κατσιφάρας (Καλέντζι Αχαΐας, 1959) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής, υφυπουργός Δικαιοσύνης και περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος, ενώ σήμερα είναι επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος.
Βιογραφία
Το 2004 έθεσε υποψηφιότητα για τις βουλευτικές εκλογές με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στις οποίες και εξελέγη. Επανεξελέγη το 2007 και 2009. Στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου διορίστηκε υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τον Οκτώβριο του 2009, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 για να διεκδικήσει τη θέση του περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδος.
Στις περιφερειακές εκλογές το Νοέμβρη του 2010 εξελέγη από τον πρώτο γύρο περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος με την υποστήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Στις περιφερειακές εκλογές του Μαΐου 2014 επανεξελέγη περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδος στο δεύτερο γύρο επικρατώντας του Ανδρέα Κατσανιώτη. Στις περιφερειακές εκλογές του 2019 τον διαδέχθηκε στη θέση του περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας ο Νεκτάριος Φαρμάκης.
Είναι νυμφευμένος με τη Ρούλα Καραγιάννη και έχει αποκτήσει δύο παιδιά, την Μελίνα-Αμαλία και τον Γιάννη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κατηγορία:Έλληνες περιφερειάρχες Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Μονή της Χώρας
Η Μονή της Χώρας, γνωστή σήμερα ως Καριγιέ Τζαμί (τουρκ. Kariye Camii ή Kariye Müzesi), υπήρξε Βυζαντινό χριστιανικό μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη που μετατράπηκε από τους Οθωμανούς σε τζαμί κατά το 16ο αιώνα. Από το 1958 λειτουργεί ως μουσείο, ωστόσο μετά την απόφαση του τουρκικού Ανώτατου Δικαστηρίου το 2019 και την έκδοση ΦΕΚ στις 21 Αυγούστου 2020, μετατράπηκε σε τέμενος. Η μονή χτίστηκε στη θέση της σημερινής συνοικίας Εντιρνέ Καπού, νότια του Κεράτιου κόλπου και σε κοντινή απόσταση από τα Θεοδοσιανά τείχη. Το μνημείο σήμερα είναι γνωστό με το όνομα Μουσείο Χώρας. Ο κύριος ναός δεν είναι επισκέψιμος αφού βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης. Επίσης το εξωτερικό του ναού είναι καλυμμένο για εργασίες αναστήλωσης (Μάιος 2017).
Ετυμολογία
«Χωρίον» ή «Χώρα» έλεγαν οι Βυζαντινοί την έξω των χερσαίων τειχών πεδινή γη και η ονομασία της μονής οφείλεται μάλλον στην ύπαρξη παλαιότερου ναού έξω από τα τείχη του Κωνσταντίνου Α'. Όταν ο Θεοδόσιος Β΄ έχτισε τα νέα τείχη της Κωνσταντινούπολης, η μονή διατήρησε τον παραδοσιακό προσδιορισμό «εν τη Χώρα», παρά το γεγονός πως ανήκε στον περίβολο των οχυρώσεων.
thumb|αριστερά|350px|Σχέδιο της μονής το 1877
Περιγραφή της μονής
Επάνω από την μεγάλη θύρα από την οποία εισερχόταν εκ του εσωνάρθηκα στο ναό, βρίσκεται η εικόνα του Θεοδώρου του Μετοχίτη, στο ψηφιδωτό που δείχνει τον Μετοχίτη να προσφέρει στον ένθρονο Σωτήρα Χριστό ομοίωμα του ναού. Ο ναός είχε δύο νάρθηκες τους οποίους κοσμούσαν μωσαϊκά και τοιχογραφίες του Θεόδωρου Μετοχίτη. Τα ψηφιδωτά τού εξωνάρθηκα είναι έξι ημικύκλια που απεικονίζουν τον Χριστό να θεραπεύει ποικίλες ασθένειες. Επίσης πάμπολλες εικόνες διακοσμούν τους τρούλους και τους τοίχους. Οι εικόνες είναι από τις ωραιότερες Βυζαντινές. Τα χρώματα είναι έντονα, οι αναλογίες των μελών αρμονικές και η έκφραση των προσώπων φυσική. Ο μεσαίος τρούλος έχει μία ρωγμή που τον διασχίζει. Στο εσωτερικό του ναού διασώζονται διάφορα μάρμαρα αρμονικής συναρμογής. Οι Οθωμανοί έχουν καλύψει μερικές επιφάνειες με ασβέστη. right|thumb|220px|Μωσαϊκό που αναπαριστά τον Μετοχίτη να προσφέρει στον ένθρονο Σωτήρα Χριστό το σχέδιο του ναού
Ιστορία
Η πρώιμη ιστορία της μονής δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Η παράδοση που τη συνοδεύει τοποθετεί την ίδρυσή της τον 6ο αιώνα από τον άγιο Θεόδωρο, ενώ έχει αποδοθεί και στον Κρίσπο, γαμπρό του αυτοκράτορα Φωκά (7ος αι.). Σήμερα έχει αποδειχθεί πως ο ναός χτίστηκε το διάστημα 1077-81 από την πεθερά τού Αλεξίου Α΄ Κομνηνού Μαρία Δούκαινα, στη θέση παλαιότερων κτισμάτων που χρονολογούνται τον 6ο και 9ο αιώνα. Υπέστη σοβαρή φθορά, πιθανώς εξαιτίας σεισμού, και επισκευάστηκε το 1120 από τον Ισαάκιο Κομνηνό. Ο Θεόδωρος Μετοχίτης συνέβαλε στην ανακαίνισή της (1316-21) και ήταν υπεύθυνος για την προσθήκη του εξωνάρθηκα, του νότιου παρεκκλησίου, καθώς και για το διάκοσμο του ναού που περιλάμβανε αξιόλογα ψηφιδωτά και τοιχογραφίες. Επιπλέον, κληροδότησε στη μονή σημαντική περιουσία, χτίζοντας παράλληλα νοσοκομείο και δωρίζοντας σε αυτή την αξιόλογη συλλογή βιβλίων του, με αποτέλεσμα να προσελκύσει αργότερα σημαντικούς λογίους. Η μονή μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος με εντολή του μεγάλου βεζίρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1512) και έγινε γνωστό ως Καριγιέ Τζαμί. Σημαντικό μέρος της διακόσμησης του ναού καταστράφηκε. Το 1948 τέθηκε σε εφαρμογή πρόγραμμα αναστήλωσης του μνημείου και από το 1958 λειτουργεί ως μουσειακός χώρος.
αριστερά|thumb|220px|Ο μάρτυρας άγιος Ανδρόνικος από την [[Κιλικία της Μικράς Ασίας.]]
Τα κειμήλια της μονής
Ο Συμεών μας αναφέρει διηγούμενος το μαρτύριο τού Αγίου Βαβύλα, που αποκεφαλίστηκε στην Νικομήδεια το έτος 298 επί βασιλείας του Μαξιμιανού: «ελθόντες δια νυκτός έβαλαν τα λείψανα των Αγίων μέσα εις έν μικρόν πλοίον, και τα επήγαν εις τήν Κωνσταντινούπολην ... τα ενταφίασαν έξω του τείχους της πόλεως κατά το βόριον μέρος, όπου είναι μοναστήριον, Χώρα ονομαζόμενον». Στην μονή αυτή επίσης διέμεινε τα τελευταία του χρόνια ο πατρίκιος Θεόδωρος Μετοχίτης όπου πέθανε και ετάφη τον Μάρτιο του 1332. Η μονή συλήθηκε από τους Οθωμανούς κατά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.
Η επίσημη λιτανεία
Στην Κωνσταντινούπολη των Βυζαντινών βασιλέων εκτελούντο δύο επίσημες λιτανείες. Η μία λιτανεία γινόταν γύρω στις 28 Ιουλίου με την έξοδο του σταυρού από τα ανάκτορα και περιφερόταν σε όλες τις εκκλησίες, αγυιές και οικίες μέχρι την επιστροφή του στο παλάτι την 14η Αυγούστου. Η λιτανεία αυτή είχε σκοπό να φυλάξει ο Θεός τους πιστούς από τα ολέθρια νοσήματα.
Η δεύτερη λιτανεία γινόταν με την περιφορά τής εικόνας της Παναγίας της Οδηγήτριας, έργο του Ευαγγελιστή Λουκά, και την οποία στον καιρό της πολιορκίας την περιέφεραν στα τείχη για να εμψυχώνουν τους πολιορκημένους. Η εικόνα έμενε στο παλάτι καθόλη την διάρκεια της μεγάλης νηστείας του Πάσχα. Την Δευτέρα της Διακαινησίμου «μετὰ τῶν ἐν τέλει» (επισήμων), προέπεμπε αυτήν ο βασιλεύς, «μέχρι καὶ τῶν Ὑψηλών ἐκτός». Μετά την λιτανεία, η εικόνα κατετίθετο στην σεβάσμια μονή της Χώρας εις κοινή απάντων προσκύνηση. Οι Οθωμανοί, κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, εισέβαλαν και στη Μονή της Χώρας, άρπαξαν την εικόνα της Οδηγήτριας και την κατατεμάχισαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χωρας Χωρας Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Βυζαντινά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί
C3H4O
Ο μοριακός τύπος C3H4O μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δεκατρία (13) ισομερή θἐσης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Σφενδάλη
Η Σφενδάλη είναι οικισμός της ανατολικής Αττικής που βρίσκεται 37 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνας ανάμεσα στην Μαλακάσα και στον Άγιο Μερκούριο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ωρωπού, ενώ μέχρι πρόσφατα ανήκε στην Κοινότητα Μαλακάσας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 110 κάτοικοι. Η Σφενδάλη διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό καθώς από την περιοχή διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης.
Πορεία του πληθυσμού:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του νομού Αττικής
Μάρκος Αυρήλιος
Ο Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος Αύγουστος (Imperator Caesar Marcus Aurelius Antoninus Augustus, 26 Απριλίου 121 - 17 Μαρτίου 180) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 161 έως το 180. Κυβέρνησε ως συναυτοκράτορας με τον Λεύκιο Βέρο από το 161 έως το θάνατο του Βέρου το 169. Ήταν ο τελευταίος από τους "Πέντε Καλούς Αυτοκράτορες" και θεωρείται επίσης ως ένας από τους σημαντικότερους στωικούς φιλοσόφους.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία νίκησε την αναγεννημένη Παρθική Αυτοκρατορία στην Ανατολή. Επίσης πολέμησε εναντίον των γερμανικών φύλων στη Γαλατία και τον Δούναβη, ενώ σημειώθηκε και μία στάση εναντίον του, στην Ανατολή, από τον Αβίδιο Κάσσιο, η οποία απέτυχε.
Ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψε το περίφημο έργο Έις εαυτόν, στα ελληνικά, κατά τη διάρκεια των εκστρατειών του. Ακόμη και σήμερα θεωρείται έργο μνημείο για μια διακυβέρνηση με γνώμονα το καθήκον και την εξυπηρέτηση του συνόλου.
Η οικογένεια
Ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ο μοναδικός γιος του Μάρκου Αννίου Βήρου του Νεότερου. Ο πατέρας του ήταν ρωμαιοϊσπανικής καταγωγής, υπηρετούσε ως πραίτωρ και απεβίωσε όταν ο γιος του ήταν τριών ετών. Η μητέρα του Δομιτία Καλβίλα, κόρη του πατρικίου Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Είχε και μία αδελφή, την Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα, η οποία ήταν δύο χρόνια νεότερή του. Η θεία τού πατέρα του, (από την πλευρά της μητέρας εκείνου), ήταν η Βιβία Σαβίνα, σύζυγος του αυτοκράτορα Αδριανού. Η Ρουπιλία Φαυστίνα (η γιαγιά του από την πλευρά του πατέρα του) και η Βιβία Σαβίνα ήταν κόρες της Σαλονίας Ματιδίας, ανιψιάς του αυτοκράτορα Τραϊανού. Η αδελφή του πατέρα του, η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου.
Μετά το τέλος του πατέρα του, ο Μάρκος Αυρήλιος ανατράφηκε από τη μητέρα του και τον παππού του, Μάρκο Άννιο Βήρο τον Πρεσβύτερο, με τους οποίους και μεγάλωσε. Ο παππούς του αυτός απεβίωσε το 138, σε ηλικία σχεδόν 90 ετών.
Διάδοχος στην αυτοκρατορία
left|thumb|267x267px|Προτομή του νεαρού Μάρκου Αυρήλιου. Καπιτωλιανό Μουσείο της Ρώμης
Ο Μάρκος Αυρήλιος διδάχθηκε από μερικούς από τους καλύτερους διανοούμενους της εποχής του. Ο Ευφορίων του δίδαξε λογοτεχνία, ο Γεμίνος το δράμα, ο Άνδρων τη Γεωμετρία, ο Κάνινος Κέλερ και ο Ηρώδης ο Αττικός την ελληνική ρητορική. Ο Αλέξανδρος ο Κοτυεύς τού δίδαξε την ελληνική γλώσσα και ο Μάρκος Κορνήλος Φρόντο τη λατινική γλώσσα. Λόγω της σχέσης τού Μάρκου Αυρήλιου με τον Φρόντωνα, σήμερα έχουμε πολλές πληροφορίες για την εποχή και τη βασιλεία του Αντωνίνου Πίου. Μέσα από αυτά τα γράμματα φαίνεται ότι ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν έξυπνος, σοβαρός και εργατικός νέος. Επίσης δείχνουν και το ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον τού μελλοντικού αυτοκράτορα για τη φιλοσοφία. Δείχνοντας ανυπομονησία για τα ατέλειωτα μαθήματα ελληνικών και λατινικών, έγινε υποστηρικτής των "Διατριβών" τού Επίκτητου, ενός σημαντικού ηθικού φιλοσόφου της Στωικής Φιλοσοφικής Σχολής. Ο Μάρκος Αυρήλιος επίσης μετείχε ολοένα και περισσότερο στον δημόσιο βίο δίπλα στον Αντωνίνο τον Ευσεβή, καθώς έγινε ύπατος το 140, το 145 και το 161. Το 145 νυμφεύτηκε την Άννα Γαλερία Φαυστίνα, που έμεινε στην ιστορία ως η Φαυστίνα η Νεότερη, κόρη τού Αντωνίνου Πίου και (από την πλευρά της μητέρας της) δική του εξαδέλφη από την πλευρά τού πατέρα του.
Συναυτοκράτορας
Όταν απεβίωσε ο Αντωνίνος ο Ευσεβής στις 7 Μαρτίου του 161, ο Μάρκος Αυρήλιος αποδέχτηκε τον θρόνο με τον όρο ότι θα ήταν συναυτοκράτορας με τον Λεύκιο Βέρο και ότι και οι δύο θα ήταν Αύγουστοι. Παρόλο που θεωρητικά και οι δύο ήταν ίσοι στη νομή της εξουσίας, ο Βέρος ήταν νεότερος και πιθανόν λιγότερο δημοφιλής. Η επιθυμία του Μάρκου Αυρηλίου για τη συγκυριαρχία του Βέρου, οφειλόταν στον σεβασμό προς τη θέληση του θετού πατέρα του και ενδεχομένως στο ότι τον περισσότερο χρόνο της βασιλείας του βρισκόταν στα διάφορα μέτωπα πολεμώντας με τις διάφορες φυλές στα σύνορα της Αυτοκρατορίας. Για τη διοίκηση του στρατού χρειαζόταν ένα πολύ πειθαρχημένο και ηγετικό πρόσωπο. Αλλά κανένας δεν θα μπορούσε να βρίσκεται ταυτόχρονα στον Βορρά απέναντι στα γερμανικά φύλα και στη Μέση Ανατολή απέναντι στους Πάρθους. Ούτε μπορούσε να βάλει έναν αρχιστράτηγο για τις λεγεώνες του: ακόμη και οι παλαιότεροι και δημοφιλείς Ρωμαίοι στρατιωτικοί όπως ο Ιούλιος Καίσαρας και ο Βεσπασιανός χρησιμοποίησαν τον στρατό, για να ρίξουν την κυβέρνηση και να γίνουν απόλυτοι ηγέτες.
Ο Μάρκος Αυρήλιος έλυσε το πρόβλημα, στέλνοντας τον Λεύκιο Βέρο στην ανατολή ως αρχιστράτηγο του ρωμαϊκού στρατού στην περιοχή. Ο Βέρος έμεινε πιστός στον Μάρκο Αυρήλιο έως το τέλος του, το 169. Αυτή η συγκυριαρχία θύμιζε πολύ το παλαιό σύστημα των δύο υπάτων της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, που δεν επέτρεπε σε ένα άτομο να κρατήσει την εξουσία μόνο για τον εαυτό του. Η συγκυριαρχία θα ξαναδημιουργηθεί αργότερα στα τέλη τού 3ου αιώνα από τον Διοκλητιανό, ο οποίος θα θεσπίσει συναύγουστο και διαδόχους (τετραρχία). Μόλις ανέλαβε τον θρόνο, ο Μάρκος Αυρήλιος έκανε ό,τι και οι προκάτοχοί του, δηλαδή μεταρρυθμίσεις στους νόμους της Αυτοκρατορίας. Ευνόησε με τους νόμους του κυρίως τις ασθενείς ομάδες της Αυτοκρατορίας, όπως τους δούλους, τις χήρες και τους ανήλικους. Αναγνώρισε την εξ αίματος σχέση ως κύριο χαρακτηριστικό της κληρονομιάς. Τους νόμους για τα εγκλήματα τους χώρισε σε δύο κατηγορίες, τους πιο "αυστηρούς" και τους "λιγότερο αυστηρούς". Υπό τη βασιλεία του Μάρκου Αυρηλίου, η κατάσταση των χριστιανών παρέμεινε η ίδια από την εποχή του Τραϊανού, δηλαδή κανονικά τιμωρούνταν από τον νόμο, αλλά στην πραγματικότητα σπάνια τους τιμωρούσε. Το 177 στη Λυών, μία ομάδα χριστιανών εκτελέστηκε, αν και αυτό θεωρείται περισσότερο ευθύνη του τοπικού διοικητή.
Παρθικοί Πόλεμοι
Στην Ασία, η ενδυναμωμένη Παρθική Αυτοκρατορία αντεπιτέθηκε το 161, νικώντας δύο ρωμαϊκές στρατιές και εισβάλλοντας στη Συρία και στην Αρμενία. Ο Μάρκος Αυρήλιος έστειλε τον συναυτοκρατορά του, Λεύκιο Βέρο να αντιμετωπίσει αυτό τον κίνδυνο που προερχόταν από τη Μέση Ανατολή. Ο πόλεμος τελείωσε επιτυχημένα για τη Ρώμη το 166, παρόλο που η επιτυχία πρέπει να αποδοθεί περισσότερο σε κατώτερους αξιωματικούς όπως ο Γάιος Αβίδιος Κάσσιος. Στην επιστροφή του στη Ρώμη, ο Βέρος ανταμείφθηκε με μία περίεργη παρέλαση θριάμβου, που συμπεριελάμβανε δύο αυτοκράτορες, τους γιούς τους και τις ανύπαντρες κόρες τους, και έμοιαζε σαν μία μεγάλη οικογενειακή γιορτή. Οι δύο γιοι του Μάρκου Αυρήλιου, ο Άννιος Βέρος και ο Κόμμοδος, τριών και πέντε ετών αντίστοιχα, έγιναν Καίσαρες για την περίσταση.
Η επιστροφή του Ρωμαϊκού Στρατού από το μέτωπο έφερε μια επιδημία, μετέπειτα γνωστή ως επιδημία του Αντωνίνου, ή επιδημία του Γαληνού, που επεκτάθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μεταξύ των ετών 165 και 180 μ.Χ. Η επιδημία έγινε πανδημία, και στο τέλος αφαίρεσε τις ζωές δύο αυτοκρατόρων, του Λεύκιου Βέρου, που πέθανε το 169, και του Μάρκου Αυρήλιου που πέθανε το 180. Το όνομα της οικογένειας του Μάρκου Αυρήλιου, Αντωνίνοι, δόθηκε στην επιδημία. Η επιδημία επανεμφανίστηκε εννέα χρόνια αργότερα, και ο Ρωμαίος ιστορικός Δίων Κάσσιος έγραψε ότι σκότωνε μέχρι και 2.000 άτομα στη Ρώμη κάθε μέρα. Οι συνολικοί θάνατοι υπολογίζονται σε πέντε εκατομμύρια.
Γερμανία και Δούναβης
Αρχίζοντας από το 160, γερμανικά φύλα άρχισαν να κάνουν επιθέσεις στα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας, κυρίως στην Γαλατία και στον ποταμό Δούναβη. Πιθανόν οι επιθέσεις να προκλήθηκαν από την πίεση άλλων φύλων από τα ανατολικά. Η πρώτη εισβολή στο Σατί, στην Άνω Γερμανία αποκρούστηκε το 162. Πολύ πιο επικίνδυνη αποδείχθηκε η εισβολή των Μαρκομάνων από τη Βοημία, που ήταν υποτελείς στην Αυτοκρατορία από το 19 μ.Χ., και διέσχισαν τον Δούναβη το 166, μαζί με τους Λογγοβάρδους και άλλα γερμανικά φύλα. Την ίδια εποχή, οι Σαρμάτες επιτέθηκαν στις περιοχές μεταξύ των ποταμών Δούναβη και Τίσα.
Λόγω της κατάστασης στα ανατολικά της Αυτοκρατορίας μόνο μία αποφασιστική εκστρατεία θα μπορούσε να σταματήσει τον κίνδυνο. Ο Μάρκος Αυρήλιος και ο Λεύκιος Βέρος την ανέλαβαν από κοινού. Μετά τον θάνατο του Βέρου, το 169, ο Μάρκος Αυρήλιος οδήγησε μόνος του τις λεγεώνες εναντίον των βαρβαρικών φυλών για το υπόλοιπο της ζωής του. Οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν από τους Κουάδους και τους Μαρκομάνους, οι οποίοι πέρασαν τις Άλπεις και πολιόρκησαν την κύρια ρωμαϊκή πόλη στη βορειοανατολική Ιταλία, την Ακυληία. Τον ίδιο καιρό, οι Κοστοβότοι (δακικό φύλο), περνώντας από την περιοχή των Καρπαθίων, εισέβαλαν στη Μοισία, στη Μακεδονία και στην Ελλάδα. Μέτα από μεγάλους αγώνες οι λεγεώνες του Μάρκου Αυρήλιου, κατάφεραν να διώξουν τους εισβολείς. Πολλά γερμανικά φύλα εγκαταστάθηκαν στη Δακία, στην Παννονία, στη Γερμανία και στην Ιταλία. Αυτό δεν ήταν κάτι το καινούριο, καθώς ο μεγάλος αριθμός των φύλων που εγκαταστάθηκαν δημιουργούσε την ανάγκη για την δημιουργία νέων συνοριακών επαρχιών στην αριστερή πλευρά του Δούναβη, στη Σαρματία και στη Μαρκομανία, συμπεριλαμβανομένων των σημερινών περιοχών της Βοημίας και Ουγγαρίας.
Τα σχέδια του αυτοκράτορα, ανατράπηκαν από μία επανάσταση στην Ανατολή, με επικεφαλής τον Αβίδιο Κάσσιο, ο οποίος διέδωσε ότι ο αυτοκράτορας πέθανε μετά από ασθένεια. Από τις ανατολικές επαρχίες, μόνο η Βιθυνία και η Καππαδοκία δεν συμμάχησαν με τους επαναστάτες. Όταν έγινε γνωστό ότι ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ζωντανός, η μοίρα του Κάσσιου άλλαξε, και δολοφονήθηκε από τα στρατεύματά του μετά από μόνο εκατό μέρες στην εξουσία.
Μαζί με την σύζυγό του Φαυστίνα, ο Μάρκος Αυρήλιος επισκέφθηκε τις ανατολικές επαρχίες μέχρι το 173. Επισκέφθηκε την Αθήνα, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του προστάτη της φιλοσοφίας. Μετά τον θρίαμβό του στη Ρώμη, έκανε εκστρατεία και πάλι προς τα σύνορα στον Δούναβη. Μετά από μία αποφασιστική νίκη το 178, το σχέδιό του να καταλάβει τη Βοημία ματαιώθηκε, διότι αρρώστησε και πάλι το 180.
Θάνατος και διαδοχή
Ο Μάρκος Αυρήλιος πέθανε στις 17 Μαρτίου του 180 μ.Χ. στην πόλη της Ουινδόβονας (σημερινή Βιέννη), και ο γιος και διάδοχός του Κόμμοδος, ήταν μαζί του. Θεοποιήθηκε και οι στάχτες μεταφέρθηκαν πίσω στη Ρώμη, και έμειναν στο Μαυσωλείο του Αδριανού μέχρι την καταστροφή της Ρώμης από τους Βησιγότθους το 410. Οι εκστρατείες του εναντίον των γερμανικών φύλων και των Σαρμάτων μνημονεύτηκαν από μία στήλη και έναν ναό που φτιάχτηκε προς τιμήν τους.
Ο Μάρκος Αυρήλιος έκανε τον γιο και διάδοχό του Κόμμοδο, Καίσαρα το 166 και συναυτοκράτορα το 177. Η απόφασή του να σταματήσει την εξ υιοθεσίας διαδοχή ήταν εξαιρετικά ατυχής και υπήρξε αντικείμενο κριτικής από τους μετέπειτα ιστορικούς. Ο Κόμμοδος υπήρξε κακός αυτοκράτορας και στρατηγός, ένας εγωιστής με ψυχονευρωτικά προβλήματα. Ο θάνατος του Μάρκου Αυρήλιου θεωρείται από πολλούς ως το τέλος της περίφημης Ρωμαϊκής Ειρήνης (Pax Romana). Η απόφαση του να ορίσει τον Κόμμοδο διάδοχό του ήταν μάλλον λόγω της απουσίας ικανών διαδόχων και της προσπάθειας του να αποφύγει η Αυτοκρατορία εμφύλιους πολέμους διαδοχής.
Γάμος και παιδιά
Ο Μάρκος Αυρήλιος παντρεύτηκε τη Φαυστίνα τη Νεότερη το 145, και στην διάρκεια των τριάντα ετών του γάμου τους απέκτησε 14 παιδιά. Μόνο ένας γιος και τέσσερις κόρες έζησαν μετά το τέλος του:
Το συγγραφικό του έργο
Κατά την διάρκεια εκστρατειών μεταξύ του 170 και του 180, ο Μάρκος Αυρήλιος έγραψε Τα εις εαυτόν στα ελληνικά, ως πηγή για τη βελτίωση του χαρακτήρα και του πνεύματός του. Ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν εκπρόσωπος της στωικής φιλοσοφίας και τα Εις εαυτόν θεωρούνται εξαιρετικό έργο, κλασικό δείγμα της φιλοσοφίας αυτής. Το βιβλίο τυπώθηκε το 1558 στην Ζυρίχη, από ένα αντίγραφο χειρογράφου που τώρα έχει χαθεί. Ένα ακόμη αντίγραφο του χειρογράφου, το μοναδικό σωζόμενο, βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού.
Η σημασία του θανάτου ήταν πολύ βασική στη φιλοσοφία του Μάρκου Αυρήλιου. Δεν πίστευε στη μετά θάνατο ζωή. Έγραφε ότι «Εμείς ζούμε για μία στιγμή, μόνο για να ξεχαστούμε μετά σε μία τέλεια άγνοια». «Δες πόσοι έχουν περάσει τη ζωή τους σε μίση, πάθη, υποψίες... και τώρα είναι νεκροί, μόνο στάχτη». Σύμφωνα με τον Μάρκο Αυρήλιο, όλα θα μπορούσαν να γίνουν σχεδόν θρύλοι. «Από τη ζωή του ανθρώπου η διάρκεια είναι ένα σημείο, αλλά η ουσία ξεφεύγει, όλα τα σώματα είναι προκαθορισμένα να καταστραφούν, και η ψυχή αβέβαιη και η φήμη άγνωστη. Σε έναν κόσμο που όλα τα υλικά σώματα είναι σαν ένα ποτάμι και όλα τα ψυχικά και πνευματικά σαν ένα όνειρο άυλο, η ζωή είναι ένας πόλεμος και η μετά θάνατον φήμη είναι κάτι που θα ξεχαστεί». «Όλα υπάρχουν για να πεθάνουν». Η διάρκεια της ζωής κάποιου δεν έχει σημασία. Για τον Μάρκο Αυρήλιο, ο θάνατος ήταν θεμιτός, επειδή βάζει ένα τέλος σε όλες τις επιθυμίες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Βασίλειος Βασιλείου
Ο Βασίλειος Βασιλείου του Ανδρέα, περισσότερο γνωστός ως Βάσος Βασιλείου (Άρτα, 1915 - Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 1985) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, μέλος της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του 1974.
Σπουδές
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εκτός αυτών, ακολούθησε και σπουδές φιλολογίας. Αργότερα εργάστηκε ως θεατρικός κριτικός στα "Φιλολογικά Χρονικά".
Δημοσιογράφος
Ήταν επίσης γνωστός ως ΒΑΣ. ΒΑΣ. (από τα αρχικά του). Ως δημοσιογράφος ξεκίνησε την καριέρα του από την εφημερίδα Ελληνικός Βορράς και συνέχισε σε άλλα έντυπα, ιδιαίτερα μεταπολεμικά, με κυριότερη την εφημερίδα "Ακρόπολη" της οποίας υπήρξε πολιτικός συντάκτης και μετά τη "Βραδυνή". Το 1981 ανέλαβε πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. ενώ την ίδια περίοδο παρουσίασε στην τηλεόραση εκπομπές με πολιτιστικό περιεχόμενο.
Πολιτικός
Ο Βασιλείου υπήρξε διευθυντής του γραφείου Τύπου του αρχηγού του Ελληνικού Συναγερμού, Αλέξανδρου Παπάγου. Εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1974 εξελέγη βουλευτής Αθηνών. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Πολιτισμού και Επιστημών από τις 28 Αυγούστου 1974 ως τις 9 Οκτωβρίου 1974. Πέθανε το 1985 σε ηλικία 70 ετών έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ανανίας Βατοπεδινός
thumb|right|250px|Ξυλογραφία του Ανανία Βατοπεδινού από το περιοδικό [[Το Άστυ του 1887]] Ο αρχιμανδρίτης Ανανίας Βατοπεδινός ήταν Έλληνας ιερομόναχος του 19ου αιώνα και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικό σημείωμα
Η καταγωγή του ήταν από την Ήπειρο. Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1806. Εκπαιδεύτηκε στη Ζωσιμαία Σχολή και προχειρίστηκε ιεροδιάκονος. Το 1833 αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος και μόνασε στη Μονή Βατοπεδίου. Προχειρίστηκε αρχιμανδρίτης και πήγε με αποστολή στο Ιάσιο της Μολδαβίας. Εν συνεχεία διορίστηκε γενικός επόπτης όλων των κτημάτων της Μονής στη Μολδαβία, και μετά διοικητής των κτημάτων στο Κίσνοβο της Βεσσαραβίας. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος το 1872 και απεβίωσε στη Μονή του Βατοπεδίου τον Ιούλιο του 1876.
Όπως και άλλοι μεγάλοι ευεργέτες δώρησε γενναιόφρονα για τα σχολεία του υπόδουλου Γένους. Δώρισε επίσης αξιόλογο κτήμα της Μολδαβίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο.
Αρχοντία της Χαλδίας
Η Αρχοντία ή Αρχοντάτο της Χαλδίας ήταν διοικητική διαίρεση, κατώτερη από το Θέμα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Μικρά Ασία.
Διοικητής ήταν ο "Άρχοντας" ο οποίος ανήκε στην τάξη των σπαθαρίων. Δημιουργήθηκε το 824 όταν από τούρμα του Θέματος Αρμενιακών έγινε Αρχοντάτο και διατηρήθηκε έως το 840 που έγινε ανεξάρτητο θέμα, το Θέμα Χαλδίας με πρωτεύουσα τη Τραπεζούντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχοντάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
134 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους
Ο '''Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους''' είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου και οικονομικά αυτοδύναμος οργανισμός και διαχειρίζεται τον ομώνυμο βοτανικό κήπο, που είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση στην Ελλάδα αλλά και την Ανατολική Μεσογείο. ΤΟ ΝΠΙΔ ιδρύθηκε και συντηρείται από τα έσοδα των κληροδοτημάτων του Αλεξάνδρου Διομήδη. Διοικείται από 5μελή Διοικητική Επιτροπή στην οποία προεδρεύει, σύμφωνα πάντα με την επιθυμία του δωρητή, ο εκάστοτε Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και συμμετέχουν ο εκάστοτε Καθηγητής της Βοτανικής του ιδίου Πανεπιστημίου, ο Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Εθνικών Κληροδοτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών ή όσοι έχουν ορισθεί ως αντικαταστάτες τους.
Ιστορία
Ο θεμελιωτής του Ιδρύματος Αλέξανδρος Διομήδης, από το 1910 μέχρι το 1918 εκλεγόταν βουλευτής και διετέλεσε υπουργός Οικονομικών, υπουργός Εξωτερικών και Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας με την οποία ασχολήθηκε, με κάποιες διακοπές, μέχρι το έτος 1949, οπότε ορκίστηκε αντιπρόεδρος της συμμαχικής κυβέρνησης Σοφούλη τον οποίο και διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία μέχρι τον Ιανουάριο του 1950.
Σύμφωνα με την επιθυμία του διαθέτη, το Ίδρυμα διοικείται από πενταμελή επιτροπή στην οποία προεδρεύει ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ χρέη γενικού γραμματέα έχει και ο καθηγητής Βοτανικής.
Το 1961 και μετά την παραχώρηση έκτασης από το Υπουργείο Γεωργίας, στο Ίδρυμα άρχισαν οι εργασίες διαμόρφωσης του Βοτανικού Κήπου με βάση τα σχέδια της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου του Βερολίνου Η. Hammerbacher.
Τοποθεσία
To 1975 ο Κήπος, έτοιμος πια στο μεγαλύτερο μέρος του, άνοιξε τις πύλες του στο κοινό. Από τότε επιτελεί σημαντικό εκπαιδευτικό και επιστημονικό έργο, αφενός φέρνοντας σε επαφή το ευρύ κοινό με μέρος από το φυτικό πλούτο του πλανήτη, αφετέρου βοηθώντας στη διατήρηση και προστασία σπανίων και απειλούμενων φυτών.
Ο κήπος δέχεται περισσότερα από 300 σχολεία και άλλους φορείς κάθε χρόνο. Διαθέτει συνολικά περίπου 4000 είδη φυτών (αυτοφυή και ξενικά) και πάνω από 16000 αποξηραμένα φυτά στην φυτοθήκη του (herbarium). Τα είδη αυτά έχουν φυτευτεί στα εξής έξι (6) διαφορετικά τμήματα :
Φιάλη (αρχιτεκτονική)
Περίκεντρο κομψό κτίριο  στεγασμένο  με  θόλο,  που  τοποθετείται  στον  προαύλιο  χώρο  στα  δυτικά  του  καθολικού  των  μοναστηριών. Στο κέντρο  διαθέτει  περιρραντήριο. Χρησιμοποιείται για  τον  αγιασμό  των  Φώτων. Περίφημη είναι  η  φιάλη  της  Μ.Λαύρας  του  Αγίου  Όρους, που  είναι  ζωγραφισμένη  στο  εσωτερικό  του  θόλου, καθώς  και  η  αντίστοιχη  της Μονής  Ξηροποτάμου.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων Κατηγορία:Χριστιανική αρχιτεκτονική
Μπέτυ Αμπατιέλου
Η Μπέτυ Μπάρτλετ Αμπατιέλου (Νότια Ουαλία, Οκτώβριος 1917 - Πειραιάς, 16 Οκτωβρίου 2011), σύζυγος του στελέχους του ΚΚΕ Αντώνη Αμπατιέλου, ήταν ανταποκρίτρια της Daily Worker κατά την περίοδο του εμφυλίου και ενεργό στέλεχος του Συνδέσμου για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα στο Λονδίνο. Συνελήφθη από την χούντα στην Ελλάδα το 1967 και εκδιώχθηκε στην Αγγλία ως Βρετανίδα υπήκοος. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση.
Το 1963 η Μπέτυ Αμπατιέλου έμεινε γνωστή ως η γυναίκα που σταμάτησε και διαμαρτυρήθηκε έντονα "εν μέση οδώ" στο Λονδίνο στο βασιλικό ζεύγος της Ελλάδας που επισκεπτόταν επίσημα τη Μεγάλη Βρετανία και κυρίως στην Φρειδερίκη, προσπαθώντας να της μεταφέρει υπόμνημα για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων. Νωρίτερα, η Αμπατιέλου είχε ζητήσει ακρόαση από την Φρειδερίκη, όμως μέσω του υπασπιστή της το αίτημα απορρίφθηκε. Μετά το περιστατικό, ζήτησε ακρόαση από την Βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία και την δέχτηκε.
Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης διαμαρτυρίας στο πλευρό της Αμπατιέλου σε βάρος της Φρειδερίκης, είχε συλληφθεί ένας Κύπριος φοιτητής ο οποίος οδηγήθηκε στο αυτόφωρο, όμως το αγγλικό δικαστήριο τον αθώωσε με το σκεπτικό ότι ''οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί όχι μόνο να απευθύνει τον λόγο προς μία βασίλισσα, αλλά και να εκφράζει τις γνώμες του γι αυτήν με πλακάτ, έστω κι αν αυτές οι γνώμες είναι δυσάρεστες για την βασίλισσα. Σε μια χώρα στην οποία υπάρχει πλήρης ελευθερία λόγου, η πράξη του κατηγορούμενου δεν συνιστά αδίκημα. Ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος κηρύσσεται αθώος.''
Στο πλευρό της Αμπατιέλου είχε μεταβεί και ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, προκειμένου να της συμπαρασταθεί. Εικοσιτρείς μέρες μετά τα επεισόδια του Λονδίνου, ο Λαμπράκης δολοφονήθηκε από παρακρατικούς στην Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Βασίλης Ραφαηλίδης, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 1993, σελίδες 371, 372, ISBN 960-7058-23-2
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Άγγλοι δημοσιογράφοι
Ερνστ Μπλοχ
Ο Ερνστ Μπλοχ (Ernst Simon Bloch, 8 Ιουλίου 1885 - 4 Αυγούστου 1977) ήταν Γερμανός μαρξιστής φιλόσοφος.
Βιογραφία
Ο Μπλοχ γεννήθηκε στο Λούντβιχσχαφεν. Ήταν γιος σιδηροδρομικού υπαλλήλου και από το 1905 έως το 1908 σπούδασε φιλοσοφία, φυσική και γερμανική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και του Βύρτσμπουργκ. Από το 1908 έως το 1911 έζησε στο Βερολίνο. Η φιλία του με τον Γκέοργκ Λούκατς τον οδήγησε στην Χαϊδελβέργη. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο πηγαίνει να ζήσει μετανάστης στην Ελβετία. Το 1938 μεταναστεύει τελικά στις ΗΠΑ. Ο Μπλοχ επέστρεψε στη Λειψία το 1949 και ανέλαβε την έδρα της φιλοσοφίας στο εκεί πανεπιστήμιο. Όταν χτίστηκε το τείχος του Βερολίνου το 1961, δεν επέστρεψε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, αλλά πήγε στη Δυτική Γερμανία, όπου έγινε επισκέπτης καθηγητής στο Τύμπινγκεν. Πέθανε εκεί το 1977.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι
Τάσος Κατσαμπής
Ο Τάσος Κατσαμπής είναι Έλληνας παλαίμαχος επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής του Ηρακλή που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010-11 έχοντας συμπληρώσει 535 συμμετοχές και 45 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Από αυτές οι 416 συμμετοχές και τα 26 γκολ αφορούν το πρωτάθλημα της πρώτης εθνικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1973 και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στον Ηρακλή Νέου Ηρακλείου, έναν ερασιτεχνικό σύλλογο της Αθήνας. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Αχαρναϊκό όπου αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και από εκεί τον απέκτησε ο Πανιώνιος όπου πλέον καθιερώθηκε σαν αμυντικός. Συνέχισε την καριέρα του στη Θεσσαλονίκη, αρχικά στον ΠΑΟΚ και από το 2002 στον Ηρακλή, του οποίου αποτέλεσε βασικό στέλεχος ως και το τέλος της καριέρας του, το καλοκαίρι του 2011.
Η πρώτη του παρουσία στην Α' εθνική έγινε τη σεζόν 1994-95 σ' έναν αγώνα Πανιωνίου - Λάρισας 2-1 στις 11 Σεπτεμβρίου 1994, ενώ η πρώτη του συμμετοχή στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ έγινε στις 11 Αυγούστου 1998, στον αγώνα Ρέιντζερς Γλασκώβης - ΠΑΟΚ 2-0.
Συνοπτικά, συμπεριλαμβανομένης και της σαιζόν 2009-10, αγωνίστηκε σε 393 αγώνες Α' εθνικής με Πανιώνιο, ΠΑΟΚ και Ηρακλή πετυχαίνοντας 25 γκολ, σε 31 αγώνες Β' εθνικής με τον Πανιώνιο τη σαιζόν 1996-97 (11 γκολ), σε 34 αγώνες Γ' εθνικής με τον Αχαρναϊκό τη σαιζόν 1993-94 (7 γκολ), ενώ με την ίδια ομάδα αγωνίστηκε και στη Δ' εθνική τη σαιζόν 1992-93.
Εθνικές ομάδες
Ο Τάσος Κατσαμπής αγωνίστηκε και 9 φορές στην Εθνική Ελλάδας έχοντας πετύχει κι ένα γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στις 5 Φεβρουαρίου 1999 σ' ένα φιλικό αγώνα Ελλάδας - Βελγίου 1-0 που είχε γίνει στη Λάρνακα. Προπονητής του ο Άνχελ Ιορντανέσκου.
Τίτλοι
Στην καριέρα του έχει κατακτήσει 3 τίτλους:
Παραπομπές
Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αχαρναϊκού Α.Ο.
135 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Mother (ταινία, 2009)
Το Mother (κορεατικά: 마더, Madeo) είναι νοτιοκορεατική θρίλερ ταινία του 2009, σε σκηνοθεσία Πονγκ Τσουν-χο, η οποία είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τον Παρκ Έουν-κιο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κιμ Χίε-τσα και Γον Μπιν. Η πλοκή επικεντρώνεται στη χήρα μάνα (ποτέ δεν αναφέρεται με το όνομά της) και τον γιο της, Yoon Do-joon, ο οποίος είναι πνευματικά άρρωστος και κατηγορείται για τη δολοφονία ενός κοριτσιού. Η μάνα προσπαθεί, λοιπόν, να βρει τον πραγματικό δολοφόνο, ώστε να ελευθερώσει τον γιο της. Τη μουσική της ταινίας έγραψε ο Λι Μπιουνγκ-γου, του οποίου είναι η δεύτερη ταινία, που συνεργάζεται με τον Τσουν-χο μετά το The Host (2016).
Η ταινία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών στις 16 Μαΐου 2009, στο κομμάτι του φεστιβάλ Un Certain Regard. Ενώ στη Νότια Κορέα κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους λίγες μέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 28 Μαΐου 2009. Η ταινία έλαβε ήδη από τη στιγμή της κυκλοφορίας της πολύ θετικές κριτικές, οι οποίες επικεντρώθηκαν στην ερμηνεία της Κιμ Χίε-τσα, στη σκηνοθεσία, στο σενάριο και, γενικότερα, στη μοναδικότητα της ταινίας. Το 2010, παρουσιάστηκε και στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο φεστιβαλ Santa Barbara International Film Festival, κυκλοφόρησε σε περιορισμένες προβολές από την εταιρεία Magnolia Pictures. Το 2013, κυκλοφόρησε και ως ασπρόμαυρο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το έργο επανακυκλοφόρησε το 2015, ως αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, για τη νέα του κυκλοφορία (τότε), το The Host.
Η ταινία θεωρήθηκε μία από τις καλύτερες εκείνη τη χρονιά, μπαίνοντας σε διάφορες λίστες διαφόρων κριτικών κινηματογράφου. Επίσης, σημείωσε και εισπρακτική επιτυχία, καταλήγοντας στην έκτη θέση με τις μεγαλύτερες εισπράξεις στη Νότια Κορέα (για το 2009). Η ταινία πέρα από θετικές κριτικές, έλαβε πολλά βραβεία και πολλές υποψηφιότητες από διάφορα εγκεκριμένα φεστιβάλ και διοργανώσεις, όπως στα Asian Film Awards, στα Blue Dragon Film Awards, στο Chicago International Film Festival, στα Saturn Awards. Οι περισσότερες υποψηφιότητες και βραβεύσεις αφορούσαν την ίδια την ταινία, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία της Κιμ Χίε-τσα. Η ταινία ήταν η κορεατική συμμετοχή στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, στα Όσκαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πονγκ Τσουν-χο Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πονγκ Τσουν-χο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Σλάνκαμεν
μικρογραφία|Άποψη από το παλιό Σλάνκαμεν Το Σλάνκαμεν (σερβικά : Сланкамен, ουγγρικά : Szalánkemén) είναι χωριό της Σερβίας στις όχθες του Δούναβη στο σημείο που εκβάλει ο Τίσα. Βρίσκεται στην γεωγραφική περιοχή του Σρεμ στους πρόποδες του Φρούσκα Γκόρα σε υψόμετρο 80 μ. , 55 χλμ. βόρεια-δυτικά του Βελιγραδίου. Χωρίζεται σε δύο οικισμούς, το παλιό και το νέο Σλάνκαμεν. Είναι γνωστό για τα ιαματικά του λουτρά τις παραλίες και τα ψάρια.
Ιστορία
Αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι οι όχθες του Δούναβη της περιοχής κατοικούνταν από την αρχαιότητα. Στην εποχή του σιδήρου ζούσαν εκεί διάφορες φυλές, Κέλτες με Ιλλυριούς και Θράκες. Κατά τη διάρκεια των Παινόνιων πολέμων (35 - 10 π.χ.) η περιοχή κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους που την κατείχαν μέχρι τον έκτο αιώνα μ.Χ.. Τότε χτίστηκε και το θέρετρο του Acumincum. Το 357 - 359 η περιοχή πέρασε στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έως την αρχή του πέμπτου αιώνα όπου κάτω από την επίθεση των Ούννων πέρασε στο βασίλειο των Οστρογότθων, έπειτα στους Γέπιδες, Βυζαντινούς, Αβάρους, Βούλγαρους, Βυζαντινούς και στην Ουγγαρία αντίστοιχα. Το Σλάνκαμεν αναφέρεται ως οχυρωμένη τοποθεσία το 1072, 1189, 1287.
Οι Τούρκοι το κατέλαβαν οριστικά το 1521. Στον μεγάλο τουρκο-αυστριακό πόλεμο εδώ έγινε η Μάχη του Σλάνκαμεν στις 19 Αυγούστου 1691 όπου ο Λούντβιχ Βίλχεμ της Βάδης νίκησε τον Μέγα Βεζίρη Μουσταφά Πασά Τσούπρια. Σε ανάμνηση αυτής της μάχης ανεγέρθηκε μνημείο το 1892.
Το 1918 πέρασε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, και το 1929 στην Μπανόβινα του Δούναβη.
Το φρούριο Σλάνκαμεν
μικρογραφία|Το φρούριο του Σλάνκαμεν Το φρούριο, του οποίου ερείπια είναι ακόμα ορατά σήμερα, αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1072 κάτω από το όνομα "Κάστρο Ζαλάνκεμεν". Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν το δέκατο τρίτο αιώνα φέουδο του Ντραγκούτιν Νεμάνιτς, γαμπρός του βασιλιάς της Ουγγαρίας. Από το 1425 ανήκει στον Σέρβο δεσπότη Στεφάν Λαζάρεβιτς και τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς.
Το 1451 το κατέλαβε ο Ιωάννης Ουνιάδης κυβερνήτης και αντιβασιλέας του ανήλικου βασιλιά της Ουγγαρίας Λαντισλάβου. Από το 1498 το φρούριο ανήκε στον Ιβανίς Κορβίν έως το 1521 που το κατέλαβαν οι Οθωμανοί.
Αναφορές
Κατηγορία:Χωριά της Σερβίας
The Hidden Wiki
Ως ανώνυμη υπηρεσία, το Hidden Wiki λειτουργεί χρησιμοποιώντας  domain και η πρόσβαση σε αυτό γίνεται αποκλειστικά με χρήση του δικτύου Tor. Η ιστοσελίδα αυτή παρέχει πολλούς συνδέσμους σε μορφή wiki σε άλλες κρυφές υπηρεσίες (ιστοσελίδες .onion) αλλά και σε ιστοσελίδες του παγκόσμιου ιστού (ιστοσελίδες στις οποίες μπορείς να αποκτήσεις πρόσβαση μέσω ενός κανονικού περιηγητή διαδικτύου). Περιλαμβάνει συνδέσμους προς ιστοσελίδες παιδικής πορνογραφίας, σε ιστοσελίδες που πουλάνε ναρκωτικές ουσίες και άλλα απαγορευμένα είδη, όπως ήταν το Silk Road. Βέβαια εκτός από αυτά μπορεί κανείς να βρει ενημερωτικές σελίδες, βιβλιοθήκες για online βιβλία και άλλα είδη περιεχομένου.
Θεωρείται ότι είναι μια από τις βασικές σελίδες που κάποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να αρχίσει τη περιήγηση στο λεγόμενο βαθύ μέρος του διαδικτύου.
2011 Επιχείρηση κατά της παιδικής πορνογραφίας από τους Anonymous
Τον Οκτώβριο του 2011, η ομάδα ακτιβιστών Hacker Anonymous ξεκίνησαν μια επιχείρηση, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν τις δραστηριότητες που αφορούσαν την παιδική πορνογραφία και γίνονταν μέσω του δικτύου Tor χρησιμοποιώντας ανώνυμες υπηρεσίες. Οι Anonymous δημοσίευσαν σε ένα σύνδεσμο pastebin τα ονόματα 1,589 χρηστών της Lolita City, μιας ιστοσελίδας που περιέχει υλικό παιδικής πορνογραφίας και μπορείς να μπεις χρησιμοποιώντας το δίκτυο Tor. Οι Anonymous ανέφεραν ότι είχαν βρει την ιστοσελίδα μέσω του Hidden Wiki, και ότι περιείχε πάνω από 100 gigabytes παιδικού πορνογραφικού υλικού. Η Lolita City απενεργοποιήθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μέσω επίθεσης DoS από τους Anonymous.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστότοποι Κατηγορία:Αντεργκράουντ κουλτούρα
136 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εξισώσεις Μάξγουελ
''Για σχέσεις θερμοδυναμικής, βλέπε τις σχέσεις Μάξουελ. Για την ιστορία των εξισώσεων, βλέπε Ιστορία των εξισώσεων Μάξουελ'' Οι εξισώσεις του Μάξουελ είναι ένα σύνολο των μερικών διαφορικών εξισώσεων που, σε συνδυασμό με το νόμο της δύναμης Λόρεντζ, αποτελούν τα θεμέλια της κλασικής ηλεκτροδυναμικής, της κλασικής οπτικής, και των ηλεκτρικών κυκλωμάτων.Τα πεδία αυτά με τη σειρά τους αποτελούν τη βάση των σύγχρονων ηλεκτρικών και των επικοινωνιακών τεχνολογιών. Οι εξισώσεις του Μάξουελ περιγράφουν πώς τα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία δημιουργούνται και πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους από τις γομώσεις και τα ρεύματα. Πήραν το όνομά τους από τον Σκοτσέζο φυσικό και μαθηματικό Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ, ο οποίος δημοσίευσε μια πρώιμη μορφή των εξισώσεων αυτών μεταξύ 1861 και 1862.
Ο όρος "εξισώσεις του Μάξγουελ" χρησιμοποιείται συχνά για άλλες μορφές των εξισώσεων Μάξουελ. Για παραδειγμα, οι διατυπώσειςχωροχρόνου χρησιμοποιούνται συνήθως σε υψηλή ενέργεια και της βαρυτική Φυσική. Αυτές οι διατυπώσεις ορίζονται στον χωροχρόνο καλύτερα από ότι στον χώρο και στον χρόνο χωριστά, είναι προδήλως συμβατές με την ειδική και την γενική σχετικότητα. Στην κβαντική μηχανική και αναλυτική μηχανική, οι εκδόσεις των εξισώσεων Μάξουελ με βάση τα ηλεκτρικά και μαγνητικά δυναμικά προτιμώνται.
Από τα μέσα του 20ου αιώνα, έχει γίνει κατανοητό ότι οι εξισώσεις του Μάξουελ δεν είναι ακριβείς νόμοι του σύμπαντος, αλλά είναι μια κλασική προσέγγιση με την πιο ακριβή και θεμελιώδη θεωρία της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, η κβαντικές αποκλίσεις από τις εξισώσεις του Μάξουελ είναι αφάνταστα μικρές. Εξαιρέσεις συμβαίνουν όταν η σωματιδιακή φύση του φωτός είναι σημαντική ή για πολύ ισχυρά ηλεκτρικά πεδία.
Διατύπωση σε όρους ηλεκτρικών φορτίων
Για να περιγράψουμε τον ηλεκτρομαγνητισμό σε αυτήν την διατύπωση, χρησιμοποιείται η ισχυρή γλώσσα του διανυσματικού λογισμού. Τα σύμβολα με τους έντονους χαρακτήρες αναπαριστούν διανυσματικές ποσότητες και τα σύμβολα με πλάγιους χαρακτήρες αναπαριστούν βαθμωτές ποσότητες ,εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.
Οι εξισώσεις εισάγουν το ηλεκτρικό πεδίο Ε, ένα διανυσματικό πεδίο και το μαγνητικό πεδίο Β, ένα αξονικό πεδίο, όπου το καθένα έχει γενικά χρονική εξάρτηση. Οι πηγές αυτών των πεδίων είναι ηλεκτρικά πεδία και ηλεκτρικά ρεύματα, που μπορούν να εκφραστούν ως τοπικές πυκνότητες και συγκεκριμένα πυκνότητα πεδίου ρ και πυκνότητα ρεύματος J. Ένας ξεχωριστός νόμος της φύσης, ο νόμος της δύναμης Lorentz, περιγράφει πως το ηλεκτρικό και το μαγνητικό πεδίο ενεργούν σε φορτισμένα σωματίδια και ρεύματα. Μια εκδοχή του νόμου αυτού είχε συμπεριληφθεί στις αρχικές εξισώσεις του Maxwell, αλλά κατά συνθήκη δεν ισχύει πλέον.
Στην ηλεκτρομαγνητική θεωρία οι εξισώσεις Μάξγουελ είναι μία τετράδα εξισώσεων που διατυπώθηκαν από τον Σκοτσέζο φυσικό και μαθηματικό Τζέημς Κλαρκ Μάξγουελ (James Clerk Maxwell) και περιγράφουν τη συμπεριφορά ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων καθώς και τις αλληλεπιδράσεις τους με την ύλη. Η αρχική δημοσίευση του Μάξγουελ αναφερόταν σε οκτώ συνολικά, αλληλοσχετιζόμενες εξισώσεις. Η μορφή των τεσσάρων εξισώσεων, όπως χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα και όπως περιγράφεται παρακάτω, σχηματοποιήθηκε από τον αυτοδίδακτο Άγγλο φυσικό και μαθηματικό Όλιβερ Χέβισάϊντ, ο οποίος τις αναδιατύπωσε χρησιμοποιώντας διανυσματικό λογισμό, απλοποιώντας τις αποδείξεις τους και συμπυκνώνοντάς τις από 8 σε 4.
Οι τέσσερις εξισώσεις του Μάξγουελ περιγράφουν αντίστοιχα (με τη συνηθισμένη σειρά γραφής τους) το πως ηλεκτρικά φορτία παράγουν ηλεκτρικά πεδία (Νόμος του Gauss), την πειραματική απουσία μαγνητικών μονοπόλων, πως τα ηλεκτρικά ρεύματα και τα μεταβαλλόμενα ηλεκτρικά πεδία παράγουν μαγνητικά πεδία (Νόμος των Αμπέρ και Μάξγουελ) και το πως η μεταβολή ενός μαγνητικού πεδίου παράγει ηλεκτρικά πεδία (Νόμος του Φάραντεϊ για την επαγωγή).
Η ακριβής διατύπωση των εξισώσεων Maxwell εξαρτάται από τον ακριβή ορισμό των σχετικών ποσοτήτων. Οι συμβάσεις διαφέρουν με τα μοναδιαία συστήματα: επειδή οι διάφοροι ορισμοί και οι διαστάσεις αλλάζουν από την απορρόφηση διαστατικών παραγόντων, όπως η ταχύτητα του φωτός c. Αυτο κάνει τις σταθερές να βγαίνουν διαφορετικές.
Διατύπωση σε όρους των ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων
Για να περιγράψει τον ηλεκτρομαγνητισμό, η ισχυρή γλώσσα του διανυσματικού λογισμού χρησιμοποιείται σε αυτό το άρθρο. Σύμβολα με έντονους χαρακτήρες αντιπροσωπεύουν διανυσματικές ποσότητες, και τα σύμβολα με πλάγιους χαρακτήρες αντιπροσωπεύουν βαθμωτές (scalar) ποσότητες, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.
Οι εξισώσεις εισαγάγουν το ηλεκτρικό πεδίο
E