cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τενοντίτιδα αχίλλειου τένοντα
Πως εκδηλώνεται η Τενοντίτιδα Αχιλλείου στους δρομείς και ποδηλάτες
Εμβιομηχανικά, ένας παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει σε τενοντίτιδα ή ρήξη του Αχίλλειου, αν συνυπάρχει βέβαια με άλλους παράγοντες, είναι ο υπερπρηνισμός του άκρου πόδα και η σύσπαση του συμπλέγματος γαστροκνήμιου και υποκνημίδιου. Ενας δρομέας (Runner) μπορεί να παρουσιάσει φλεγμονή στον Αχίλλειο τένοντα, όταν φορά ψηλοτάκουνα παπούτσια καθημερινά, ενώ αθλείται με χαμηλά αθλητικά, ή, όταν κάνει αλλαγή από αθλητικά παπούτσια προπόνησης (training shoes) σε παπούτσια αγώνων (competition shoes) χωρίς υποπτέρνια. Τό ίδιο μπορεί να συμβεί και όταν ο αθλητής, μεταπηδά από προπόνηση σε χωματόδρομο, σε προπόνηση σε τάπητα ελαστικής αναπήδησης (Τartan). Σε κάθε περίπτωση, επισυμβαίνει αυξημένη διάταση στον Αχίλλειο τένοντα. ., .Επί πλέον, εάν ο αθλητής έχει επώδυνη καμάρα, ο Αχίλλειος τένοντας διατείνεται, καθώς η ποδοκνημική κάμπτεται ραχιαία για αποφυγή πρηνισμού του ποδιού. Η αυξημένη πρόσκρουση κατά το τρέξιμο σε κατωφέρεια, εξασκεί πρόσθετες πιέσεις στον Αχίλλειο τένοντα, καθώς επίσης και η φάση ανύψωσης πτέρνας-δακτύλων (Toeigoff), στο τρέξιμο ανηφορικού δρόμου. Το ίδιο συμβαίνει, όταν ο αθλητής φορά υποδήματα με δύσκαμπτη εξωτερική σόλα (outer sole). Μιά κακώς τοποθετημένη σφήνα πτέρνας (heel wedge), ή ένα μαλακό αντέρεισμα πτέρνας (heel counter), πού δεν την σταθεροποιεί, μπορούν να συμβάλλουν στην πρόκληση τενοντίτιδας. Ο συνδυασμός υπερπρηνισμού της πτέρνας και ύπαρξης μαλακού αντερείσματος πτέρνας στο παπούτσι, αποτελούν ισχυρό προδιαθεσικό παράγοντα για Τενοντίτιδα του Αχιλλείου. Το ίδιο φαινόμενο συμβαίνει συχνά σε ποδηλάτες, πού υπερλειτουργούν την ποδοκνημική άρθρωση, αλλά ο πόνος και η διόγκωση συνήθως μετριάζονται, όταν μειώνουν το εύρος των κινήσεων στα πεντάλ. Συνεπώς μια αλλαγή της διαμέτρου (απόστασης) των πεντάλ προφυλάσσει από τενοντίτιδα του Αχιλλείου.
Διαφορική διαγνωστική
Η Τενοντίτιδα του Αχιλλείου, συγχέεται ενίοτε διαγνωστικά, αλλά εύκολα διαχωρίζεται κλινικά από τις εξής κλινικές οντότητες, που απαιτούν εντελώς διαφορετική θεραπεία:
Θεραπεία
Συνοπτικά, η θεραπεία της Τενοντίτιδας του Αχίλλειου Τένοντα είναι κυρίως συντηρητική και σε σπάνιες περιπτώσεις χειρουργική. Ανάλογα με τη βαρύτητα της Τενοντίτιδας, αλλά και ανάλογα με την ηλικία του ασθενούς έχουμε τις εξής θεραπευτικές επιλογές:
Τα σωστά αθλητικά υποδήματα
Είναι γνωστό ότι κάθε άθλημα χρειάζεται και ειδικά υποδήματα. Αυτό προβλέπεται τόσο από το είδος του αθλήματος, αλλά και από το έδαφος του αγωνιστικού χώρου (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, 5Χ5, αναρρίχηση, beach Volley, Tennis, κλπ, αλλά και από τις διαφημιστικές καμπάνιες των πολυεθνικών εταιρειών αθλητικών υποδημάτων . Οι ειδικοί αθλητίατροι (ιατρική ειδικότητα μή αναγνωρισμένη στην Ελλάδα) και οι ειδικοί των αθλητικών κακώσεων Ορθοπεδικοί συμφωνούν ότι ''"Τα χρησιμοποιούμενα αθλητικά παπούτσια θα πρέπει να έχουν τις εξής ιδιότητες: Εύκαμπτο πάτο (Flexible sole), ενσωματωμένη σφήνα ανύψωσης της πτέρνας (Heel wedge) περί τά 1.7 cm, και σκληρό οπίσθιο αντέρεισμα πτέρνας (Heel counter). Μαλακά υποπτέρνια ανύψωσης της πτέρνας από Σιλικόνη (Ηeel Pads), τοποθετούνται στά καθημερινά υποδήματα, με σκοπό τη χαλάρωση του τένοντα, και την απόσβεση των κραδασμών. Εάν διαπιστωθεί υπερβολικός πρηνισμός, μπορεί να διορθωθεί με ειδικά ορθωτικά πέλματα. Η ύπαρξη κοιλοποδίας είναι ένα δυσκολώτερο πρόβλημα, πού απαιτεί τη μόνιμη ένθετη τοποθέτηση μιας μαλακής σφήνας τύπου Schuster μεταξύ έξω και έσω σόλας, στο αθλητικό παπούτσι, με σκοπό την απόσβεση κραδασμών κατά τη φάση πρόσκρουσης της πτέρνας στο έδαφος. Ταυτόχρονα, αν υπάρχει κοιλοποδία, στό καθημερινό παπούτσι πρέπει να τοποθετηθούν ειδικά πέλματα κοιλοποδίας"''. . Πάντως, αυτό καθ' εαυτό τό τρέξιμο (Running) σπανιώτατα ευθύνεται για ρήξη του Αχιλλείου Τένοντα, πράγμα που συμβαίνει σε αθλήματα ή δραστηριότητες πού απαιτούν άλματα (π.χ. μπάσκετ, βόλλεϋ, δρόμος μετ'εμποδίων, αλμα εις τριπλούν, κλπ).
Πρόληψη
Η Οξεία και η Χρόνια Τενοντίτιδα του Αχιλλείου, αποτελεί μια σοβαρή αθλητική πάθηση, αφενός μέν γιατί είναι βασανιστική και αφετέρου γιατί δεν θεραπεύεται εύκολα, και σπάνια μπορεί να οδηγήσει σε Ρήξη του Αχίλλειου Τένοντα. Τα προληπτικά μέτρα περιλαμβάνουν τη χρήση σωστών αθλητικών υποδημάτων, τον σωστό τρόπο προπόνησης του αθλητή, και εκ μέρους του γιατρού, τη διόρθωση των εμβιομηχανικών προβλημάτων του άκρου ποδός, πού τυχόν υπάρχουν. Τέλος, μια σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση της τενοντίτιδας αμέσως με την εκδήλωσή της, μπορεί να απαλλάξει τον αθλητή από τα ενοχλήματα μέσα σε λίγες μέρες, ενώ σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να ταλαιπωρηθεί μέχρι και για δύο χρόνια, με ανάλογες επιπτώσεις στην αθλητική του καρριέρα.-
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές
Ζενέ (Ντου)
Το Ζενέ (γαλλικά: Geney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Δεμερτζής
Το ελληνικό επώνυμο Δεμερτζής (που ετυμολογικά προέρχεται από την τουρκική λέξη demirçi = σιδηρουργός), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ζεν (Ντου)
Το Ζεν (γαλλικά: Gennes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ιωάννα Σπητέρη-Βεροπούλου
Βιογραφικό
Καταγόταν από τη Σμύρνη. Το 1941 παντρεύτηκε τον τεχνοκριτικό Τώνη Σπητέρη. Σπούδασε νομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και γλυπτική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1947-1952), ως μαθήτρια του εξέχοντος γλύπτη Μιχαήλ Τόμπρου. Μεταξύ 1958-1963 διέμεινε στη Βενετία και τα επόμενα δεκατρία χρόνια στο Παρίσι. Από το 1976 έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα και το Παρίσι. Παρουσίασε έργα της για πρώτη φορά σε ατομική έκθεση το 1960 και ακολούθησαν πολλές ακόμη στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε σε εκθέσεις, όπως Greek Artists (Nέα Υόρκη, 1958), το Salon des Realites Nouvelles (1963, 1965) και η 8η Βiennale του Sao Paolo (1963). Το αρχείο της, μαζί με αυτό του άνδρα της, βρίσκεται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών στη Θεσσαλονίκη.
Κατατάσσεται στους εξπρεσσιονιστές καλλιτέχνες, με εμφανείς επιρροές, στα πρώιμα έργα της, από τον κυβισμό (γαλλ. cubisme). Τα ύστερα έργα της διακρίνονται από την προτίμηση για τις αυστηρά δομημένες γεωμετρικές μορφές και την αγάπη για το παιχνίδισμα της φωτοσκίασης που δημιουργεί το φυσικό φως στο εκάστοτε υλικό. Εργάστηκε κυρίως σε μέταλλο. Τα έργα της ήταν συχνά μνημειακά και βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Καλλιτέχνες του Εξπρεσιονισμού
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου 2012–13
Ο Γ.Σ. Φοίβος Κρεμαστής κατέκτησε το πρωτάθλημα και το κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Οκρούγκ Μόσταρ
μικρογραφία|Οι διοικητικές περιοχές του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922 Η Οκρούγκ Μόσταρ (κροατικά : Mostarski okrug, σερβικά : Мостарски округ) ήταν διοικητική διαίρεση, διοικητική περιοχή, της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου Σερβίας, Κροατίας και Σλοβένων από το 1878 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν το Μόσταρ.
Με το ίδιο όνομα υπήρξε και διοικητική περιοχή, μία από τις επτά, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας από τις 16 Αυγούστου 1945 που ψηφίστηκε ο νόμος για την εδαφική διαίρεση της Ομοσπονδιακής δημοκρατίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης σε περιφέρειες, νομούς και τοπικές περιφέρειες επιτροπών πολιτών. Το 1949 στην νέα διοικητική διαίρεση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης αποτέλεσε μία από τις τέσσερις διοικητικές περιοχές της, διατηρήθηκε και με την επόμενη διαίρεση του 1950.
Παραπομπές
Οκρουγκ Μοσταρ Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Αυστροουγγαρίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Διοικητικές διαιρέσεις της Γιουγκοσλαβίας
Ζερμεφονταίν
Το Ζερμεφονταίν (γαλλικά: Germéfontaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Καστέλλο της Ροδοδάφνης
Το Καστέλο της Ροδοδάφνης ή Πύργος Δουκίσσης Πλακεντίας είναι ανάκτορο στο λόφο Κουφού του Δήμου Πεντέλης που προοριζόταν για θερινή κατοικία της Σοφίας ντε Μαρμπουά-Λεμπρέν (Δούκισσα της Πλακεντίας). Το ανάκτορο ξεκίνησε να οικοδομείται το 1840 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη αλλά ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα. Μετά το θάνατο της Δούκισσας το οίκημα περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ενώ από το 1961 έως το 1964 χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του τέως βασιλέα Κωνσταντίνου Β'. Σήμερα οι χώροι του λειτουργούν ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης. Στο κτήριο λειτουργεί βιβλιοθήκη ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες στο προάυλιο πραγματοποιούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ιστορία
Η Δούκισσα της Πλακεντίας στην προσπάθειά της να αγοράσει εκτάσεις στο Πεντελικό, συνάντησε την αντίδραση της Ιεράς Μονής Πεντέλης που είχε θέσει άτυπα ολόκληρο το όρος υπό τη διακυβέρνησή της, λόγω της εξάπλωσης του ασκητισμού από το μεσαίωνα. Το τίμημα που ζητούσε η Μονή ήταν απρόσιτο και χρειάστηκε η παρέμβαση της ελληνικής κυβέρνησης και ιδίως του γαλλόφιλου Κωλέττη, ώστε να προωθηθεί η αγορά, υποσχόμενη η Δούκισσα την πραγματοποίηση έργων κοινής ωφέλειας στην περιοχή. Το 1840 περιήλθε στην κυριότητα της έκταση 1738 στρεμμάτων στην περιοχή, αντί τιμήματος 7.512 δραχμών. Ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Κλεάνθη την οικοδόμηση του περιβόητου Καστέλλου της Ροδοδάφνης καθώς και τρία σπίτια, τη Maisonette (Μεζονέτα), την Plaisance (Πλακεντία) και τον Tourelle (Πυργίσκο). Για την κατασκευή τους συνεργάστηκαν ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν και ο μηχανικός Αλέξανδρος Γεωργαντάς. Η Δούκισσα προχώρησε στην κατασκευή μαρμάρινης πεντάτοξης γέφυρας πάνω από ρεματιά της πεντελικής γης, κρηνών, δύο λατομείων μαρμάρου, ενός κοιτώνα για τους λατόμους, ενώ χρηματοδότησε και τη διάνοιξη δρόμων στην Πεντέλη. Ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα.
Σήμερα ο χώρος λειτουργεί ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης.
Πηγές
Κατηγορία:Πεντέλη
Βέσνα Γέλιτς
Η Βέσνα Γέλιτς, γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1983 στο Νόβο Μέστο, είναι Κροάτισα πρώην διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία έχει αγωνιστεί με τη φανέλα του  Ηρακλή Κηφισιάς στην Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της Ελλάδας ως ακραία.
Διεθνής καριέρα
Η Βέσνα Γέλιτς ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Κροατίας. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ όπου κατέκτησε την έβδομη θέση.
Προσωπική Ζωή
Η Βέσνα είναι η αδερφή της διεθνής αθλήτριας πετοσφαίρισης Μπάρμπαρα Γέλιτς, η οποία ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας της Κροατίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Είναι κόρες του διεθνή πετοσφαιριστή Ίβιτσα Γέλιτς, ο οποίος ήταν ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Κροατίας το 2000 και έπαιξε για την εθνική ομάδα των Γιουγκοσλαβικών ανδρών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες πετοσφαιριστές
392 Βιλελμίνη
Η Βιλελμίνη (Wilhelmina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,7. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Βασίλισσα Βιλελμίνη της Ολλανδίας (1880-1962).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βιλελμίνης εκτιμάται σε 62,9 χιλιόμετρα από δεδομένα του IRAS, ενώ η μάζα της σε 260 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα, πάντως είναι σκουρόχρωμος αφού το άλβεδό της είναι 0,059 (από δεδομένα του IRAS). Η Βιλελμίνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 32 λεπτά. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιλελμινη
Κολλοειδές
Κολλοειδές – στη χημεία – χαρακτηρίζεται το ομογενές μίγμα που περιέχει μικροσκοπικά σωματίδια μιας χημικής ουσίας ομοιόμορφα διασκορπισμένα μέσα σε μια άλλη και που παραμένουν μη αναμίξιμα. Τα σωματίδια αυτά ονομάζονται μικύλλια (micelles).
Σε ένα διάλυμα (ηλεκτρολύτη ή όχι), τα υπό διασκόρπιση σωματίδια (άτομα ή μόρια) έχουν μέγεθος της τάξης των 10-7 cm. Στο κολλοειδές το μέγεθος των μικυλλίων είναι από 10-7 έως 10-5 cm (1 - 100 nm) που σχηματίζουν δομή κολλοειδή (sol) ή πηκτή (gel) που δεν διέρχεται μέσα από κυτταρικές μεμβράνες. Παρά ταύτα παραμένουν διασκορπισμένα, μη παρασυρόμενα από τη βαρύτητα, έτσι ώστε να καθιζάνουν, παραμένοντας έτσι αιωρούμενα. Σε αντίθεση, επίσης, με τα διαλύματα, τα κολλοειδή εμφανίζουν σκέδαση στο φως.
Τα κολλοειδή είναι πολύ συνηθισμένα στην έμβια ύλη, π.χ. στα κύτταρα όπου οι μεγάλες επιφάνειες είναι πολύ σημαντικές για τις χημικές αλλαγές που συντελούνται εκεί.
Πηγές
Κατηγορία:Μίγματα *
Ζερμοντάν
Το Ζερμοντάν (γαλλικά: Germondans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Γεώργιος Ε΄ (George V, 3 Ιουνίου 1865 - 20 Ιανουαρίου 1936) ήταν Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και των Βρετανικών Κτήσεων και Αυτοκράτορας της Ινδίας από τις 6 Μαΐου 1910 μέχρι τον θάνατό του στις 20 Ιανουαρίου 1936.
Γεννημένος κατά τη διάρκεια της βασιλείας της γιαγιάς του Βασίλισσας Βικτωρίας, ο Γεώργιος ήταν τρίτος στη σειρά διαδοχής του βρετανικού θρόνου, μετά από τον πατέρα του, Αλβέρτο Εδουάρδο, και τον μεγαλύτερο αδελφό του, Αλβέρτο Βίκτωρα. Από το 1877 έως το 1891, ο Γεώργιος υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό, όταν ο απροσδόκητος θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του, στις αρχές του 1892, τον τοποθέτησε στη δεύτερη θέση της γραμμής διαδοχής για τον θρόνο. Με τον θάνατο της γιαγιάς του, το 1901, ο πατέρας του Γεωργίου ανέβηκε στον θρόνο ως Εδουάρδος Ζ΄ και ο Γεώργιος ονομάστηκε Πρίγκιπας της Ουαλίας. Το 1910, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έγινε Βασιλιάς-Αυτοκράτορας.
Η βασιλεία του Γεωργίου Ε΄ σημαδεύτηκε από την άνοδο του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού, του φασισμού, του ιρλανδικού ρεπουμπλικανισμού και του ινδικού κινήματος ανεξαρτησίας, τα οποία άλλαξαν ριζικά το πολιτικό τοπίο του κόσμου. Με το Διάταγμα του Κοινοβουλίου του 1911 καθιερώθηκε η υπεροχή της εκλεγμένης Βουλής των Κοινοτήτων έναντι της μη εκλεγμένης Βουλής των Λόρδων. Ως αποτέλεσμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918), οι αυτοκρατορίες των πρώτων ξαδέλφων του, Νικόλαου Β΄ της Ρωσίας και Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας κατέρρευσαν, ενώ η Βρετανική Αυτοκρατορία επεκτάθηκε, φτάνοντας στη μεγαλύτερη ακμή της. Το 1917, ο Γεώργιος έγινε ο πρώτος μονάρχης του Οίκου των Ουίνδσορ, τον οποίο μετονόμασε από Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, ως αποτέλεσμα του αντιγερμανικού δημόσιου αισθήματος. Το 1924 διόρισε την πρώτη κυβέρνηση των Εργατικών και το 1931, με το Καταστατικό του Ουέστμινστερ, αναγνώρισε τις κτήσεις της Αυτοκρατορίας ως ξεχωριστά, ανεξάρτητα κράτη εντός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών. Κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του υπέφερε από προβλήματα υγείας που σχετίζονται με το κάπνισμα. Μετά τον θάνατό του, το 1936, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Εδουάρδος Η΄.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Γεώργιος Φρειδερίκος Ερνέστος Αλβέρτος γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1865 στην Οικία Μάρλμπορω του Λονδίνου. Ήταν ο δεύτερος γιος του Αλβέρτου Εδουάρδου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και της Αλεξάνδρας της Δανίας. Ο πατέρας του ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και η μητέρα του ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Χριστιανού Θ΄ και της Λουίζας της Δανίας. Βαφτίστηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ στις 7 Ιουλίου 1865 από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ, Τσαρλς Λόνγκλεϋ.
Το 1879 οι δύο πρίγκιπες ναυτολογήθηκαν στο πλοίο HMS Bacchante, στο οποίο υπηρέτησαν για τρία χρόνια, συνοδευόμενοι από τον Ντάλτον. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους περιόδευσαν στις αποικίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στην Καραϊβική, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία και επισκέφθηκαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Νότια Αμερική, τη Μεσόγειο και την Ανατολική Ασία. Το 1881 σε μια επίσκεψή τους στην Ιαπωνία, ο Γεώργιος έκανε στο χέρι του ένα τατουάζ από έναν τοπικό καλλιτέχνη, ενώ έγινε δεκτός από τον Αυτοκράτορα Μέιτζι. Ο Γεώργιος και ο αδελφός του παρουσίασαν στην Αυτοκράτειρα Χαρούκο δύο γουάλαμπι από την Αυστραλία.
Όταν επέστρεψαν στη Βρετανία, η Βασίλισσα Βικτωρία παραπονέθηκε για το γεγονός ότι οι εγγονοί της δεν μπορούσαν να μιλήσουν γαλλικά ή γερμανικά, και έτσι οι πρίγκιπες εστάλησαν για έξι μήνες στη Λωζάνη, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να μάθουν μία άλλη γλώσσα. Μετά τη Λωζάνη, οι αδελφοί χωρίστηκαν. Ο Αλβέρτος Βίκτωρ ξεκίνησε σπουδές στο Κολλέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ, ενώ ο Γεώργιος συνέχισε την καριέρα του στο Βασιλικό Ναυτικό. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου, επισκεπτόμενος πολλές περιοχές της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της ναυτικής του σταδιοδρομίας διοίκησε το αντιτορπιλικό «79», την κανονιοφόρο HMS Thrush και το θωρηκτό HMS Melampus. Μετά το 1892 η βαθμολογική του εξέλιξη στο ναυτικό ήταν σε μεγάλο βαθμό τιμητική.
Γάμος
Ως νέος αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού, ο Γεώργιος υπηρέτησε για πολλά χρόνια στη διοίκηση του θείου του, Αλφρέδου, Δούκα του Εδιμβούργου, ο οποίος υπηρετούσε στη Μάλτα. Εκεί, ερωτεύτηκε την ξαδέλφη του, Μαρία του Εδιμβούργου. Η γιαγιά, ο πατέρας και ο θείος του ενέκριναν τη σχέση τους, κάτι στο οποίο αντιτάχθηκε η μητέρα της κοπέλας και θεία του Μαρία Αλεξανδρόβνα. Η Μαρία, καθοδηγούμενη από τη μητέρα της, αρνήθηκε την πρόταση γάμου που της έκανε ο Γεώργιος, ενώ αργότερα παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο, μετέπειτα Βασιλιά της Ρουμανίας.
Τον Νοέμβριο του 1891, ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεωργίου, Αλβέρτος Βίκτωρ, αρραβωνιάστηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του, Βικτωρία Μαρία του Τεκ, γνωστή στην οικογένεια ως «Μέυ». Οι γονείς της ήταν ο Φραγκίσκος, Δούκας του Τεκ, και η Μαρία Αδελαΐδα του Κέιμπριτζ, πρώτη ξαδέλφη της Βασίλισσας Βικτωρίας.
Στις 14 Ιανουαρίου 1892, έξι εβδομάδες μετά τον επίσημο αρραβώνα του, ο Αλβέρτος Βίκτωρ πέθανε από πνευμονία, αφήνοντας τον Γεώργιο στη δεύτερη θέση της γραμμής διαδοχής του θρόνου, μετά τον πατέρα του. Ο Γεώργιος είχε μόλις αναρρώσει από τυφοειδή πυρετό, ασθένεια που πιστεύεται ότι σκότωσε τον παππού του Πρίγκιπα Αλβέρτο. Η Βασίλισσα Βικτωρία θεωρούσε ακόμα τη Μαρία του Τεκ ως κατάλληλη να παντρευτεί τον εγγονό της, παρακινώντας τους να να προχωρήσουν σε συνοικέσιο.
Ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Αλβέρτου Βίκτωρα, ο Γεώργιος έκανε πρόταση γάμου στη Μαρία, η οποία την έκανε δεκτή. Παντρεύτηκαν στις 6 Ιουλίου 1893 στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του Ανακτόρου του Αγίου Ιακώβου, στο Λονδίνο. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, παρέμειναν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο. Ο Γεώργιος, σύμφωνα με δική του παραδοχή, δεν ήταν σε θέση να εκφράζει τα συναισθήματά του εύκολα με λόγια, όμως το ζευγάρι συχνά αντάλλασσε στοργικές επιστολές και σημειώσεις αγάπης.
Δούκας της Υόρκης
Ο θάνατος του μεγαλύτερου αδελφού του ουσιαστικά αποτέλεσε το τέλος της ναυτικής καριέρας του Γεωργίου, λόγω της θέσης που απέκτησε για τη διαδοχή του βρετανικού θρόνου. Στις 24 Μαΐου 1892 ο Γεώργιος ονομάστηκε Δούκας της Υόρκης, Κόμης του Ινβερνές και Βαρόνος του Κιλάρνι από τη Βασίλισσα Βικτωρία και, μέσα στο ίδιο έτος, ξεκίνησε μαθήματα στη συνταγματικής ιστορίας από τον Τζόζεφ Ρόμπσον Τάννερ.
Ο Δούκας και η Δούκισσα της Υόρκης απέκτησαν πέντε γιους και μια κόρη. Ο δημοσιογράφος Ράντολφ Τσώρτσιλ, ο μοναδικός γιος του Ουίνστον Τσώρτσιλ, υποστήριξε ότι ο Γεώργιος ήταν αυστηρός πατέρας, σε βαθμό που τα παιδιά του τον φοβούνταν. Ο ίδιος υποστήριξε ότι ο Γεώργιος είχε αναφέρει στον Έντουαρντ Στάνλεϋ, Κόμη του Ντέρμπυ, ότι: «Ο πατέρας μου φοβόταν τη μητέρα του, εγώ φοβόμουν τον πατέρα μου και είμαι καταδικασμένος να βλέπω τα παιδιά μου να με φοβούνται». Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει καμία άμεση πηγή για την αναφορά αυτή και είναι πιθανό ότι οι γονικές πρακτικές του Γεωργίου να μη διέφεραν σημαντικά από εκείνες που ασκούσαν οι περισσότεροι άνθρωποι εκείνη την εποχή. Είτε συνέβαινε είτε όχι, είναι γεγονός ότι τα παιδιά του φάνηκαν να δυσανασχετούν με την αυστηρή φύση του. Ο Πρίγκιπας Ερρίκος μάλιστα έφθασε στο σημείο να τον χαρακτηρίσει ως «τρομερό πατέρα».
Το πριγκιπικό ζεύγος έζησε αρχικά στην Οικία Γιόρκ, ένα σχετικά μικρό σπίτι στο Σάντριγχαμ, όπου ο τρόπος ζωής τους αντανακλούσε αυτόν μιας μέσης οικογένειας της εποχής. Ο Γεώργιος προτίμησε μια απλή, σχεδόν ήσυχη, ζωή, σε έντονη αντίθεση με τη ζωντανή κοινωνική ζωή που ακολούθησε ο πατέρας του. Ο επίσημος βιογράφος του, Χάρολντ Νίκολσον, αργότερα κατέκρινε την εποχή που ο Γεώργιος ήταν Δούκας της Υόρκης, γράφοντας: «Μπορεί να ήταν σωστός ως νεαρός αξιωματικός του ναυτικού και ένας σοφός γηραιός βασιλιάς, αλλά όταν ήταν Δούκας της Υόρκης δεν έκανε τίποτα πέρα από το να ασχολείται με το κυνήγι και τα γραμματόσημα». Ο Γεώργιος ήταν ένας φανατικός συλλέκτης γραμματοσήμων, κάτι που επίσης ο Νίκολσον δυσφημούσε, παρά το γεγονός ότι διαδραμάτισε έναν σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση της Βασιλικής Φιλοτελικής Συλλογής, της περιεκτικότερης συλλογής γραμματοσήμων του Ηνωμένου Βασιλείου και της Κοινοπολιτείας στον κόσμο.
Τον Οκτώβριο του 1894, πέθανε ο θείος του Γεωργίου, Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας. Μετά από αίτημα του πατέρα του, «από σεβασμό για τη μνήμη του φτωχού αγαπητού Θείου Σάσα», ο Γεώργιος πήγε με τους γονείς του στην Αγία Πετρούπολη για την κηδεία. Αυτός και οι γονείς του παρέμειναν στη Ρωσία για τον γάμο, μια εβδομάδα αργότερα, του νέου Αυτοκράτορα και εξαδέλφου του Γεωργίου, του Νικολάου Β΄ με την Αλίκη της Έσσης & παρά τω Ρήνω.
Πρίγκιπας της Ουαλίας
Ως Δούκας της Υόρκης, ο Γεώργιος εκτέλεσε μια ποικιλία από δημόσια καθήκοντα. Με τον θάνατο της Βασίλισσας Βικτωρίας, στις 22 Ιανουαρίου 1901, ο πατέρας του Γεωργίου ανέβηκε στον θρόνο ως Εδουάρδος Ζ΄. Ο Γεώργιος κληρονόμησε τον τίτλο του Δούκα της Κορνουάλης και για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, ήταν γνωστός ως Δούκας της Κορνουάλης και της Υόρκης.
Το 1901, ο Δούκας και η Δούκισσα περιόδευσαν στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Η περιοδεία τους περιελάμβανε το Γιβραλτάρ, τη Μάλτα, το Πορτ Σαΐντ, το Άντεν, την Κεϋλάνη, τη Σιγκαπούρη, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τον Μαυρίκιο, τη Νότια Αφρική, τον Καναδά και την Αποικία της Νέας Γης. Η περιοδεία σχεδιάστηκε από τον Υπουργό των Αποικιών Τζόζεφ Τσέιμπερλεν, με την υποστήριξη του πρωθυπουργού Σώλσμπερυ. Ο Γεώργιος απέδωσε χιλιάδες ειδικά σχεδιασμένα πολεμικά μετάλλια στα αποικιακά στρατεύματα του Δεύτερου Πολέμου των Μπόερς. Στη Νότια Αφρική, το πριγκιπικό ζεύγος συναντήθηκε με πολιτικούς τοπικούς παράγοντες και γνώρισε πλούσια υποδοχή με ακριβά δώρα και επιδείξεις πυροτεχνημάτων. Παρόλα αυτά, δεν ανταποκρίθηκαν όλοι οι κάτοικοι θετικά στην περιοδεία. Πολλοί λευκοί Αφρικάνερ δυσανασχέτησαν με τις πολυδάπανες επιδείξεις των βρετανικών αποικιακών αρχών σε μια εποχή που οι οικογένειές τους αντιμετώπιζαν σοβαρές δυσκολίες.
Στην Αυστραλία, ο Δούκας κήρυξε την έναρξη της πρώτης συνόδου του Αυστραλιανού Κοινοβουλίου, έπειτα από τη δημιουργία της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας. Στη Νέα Ζηλανδία, επαίνεσε τις στρατιωτικές αξίες, τη γενναιότητα, την πίστη και την υπακοή στο καθήκον των Νεοζηλανδών, ενώ η περιοδεία έδωσε στη Νέα Ζηλανδία την ευκαιρία να επιδείξει την πρόοδό της, ειδικά στην υιοθέτηση νέων βρετανικών προτύπων στις επικοινωνίες και τη διαδικασία κατασκευών. Ένας έμμεσος στόχος της ήταν να διαφημιστεί η ελκυστικότητα της Νέας Ζηλανδίας για τους τουρίστες και τους πιθανούς νέους μετανάστες, αποφεύγοντας παράλληλα τις ειδήσεις των κοινωνικών εντάσεων. Μετά την επιστροφή του στη Βρετανία, σε μια ομιλία του στο Γκύλντχολ του Λονδίνου, ο Γεώργιος προειδοποίησε για την εντύπωση που φάνηκε να επικρατεί μεταξύ των αδελφών πέρα από τις θάλασσες, ότι «η Παλαιά Χώρα πρέπει να ξυπνήσει εάν σκοπεύει να διατηρήσει την παλαιά θέση της υπεροχής στο αποικιακό εμπόριο ενάντια στους ξένους ανταγωνιστές».
Στις 9 Νοεμβρίου 1901, ο Γεώργιος ονομάστηκε Πρίγκιπας της Ουαλίας και Κόμης του Τσέστερ. Ο Βασιλιάς Εδουάρδος θέλησε να προετοιμάσει τον γιο του για τον μελλοντικό του ρόλο και του έδωσε ευρεία πρόσβαση σε κρατικά έγγραφα. Ο Γεώργιος με τη σειρά του επέτρεψε στη σύζυγό του να έχει πρόσβαση στα έγγραφά του, δεδομένου ότι εκτιμούσε τη συμβουλή της και βοηθούσε συχνά στη συγγραφή των ομιλιών του συζύγου της. Ως Πρίγκιπας της Ουαλίας, υποστήριξε τις μεταρρυθμίσεις στη ναυτική εκπαίδευση, που εφαρμόστηκαν από τον τότε Δεύτερο (αργότερα Πρώτο) Άρχοντα της Θάλασσας, Τζον Φίσερ.
Από τον Νοέμβριο του 1905 έως τον Μάρτιο του 1906, ο Γεώργιος και η Μαρία περιόδευσαν στη Βρετανική Ινδία, όπου δυσανασχέτησαν από τις φυλετικές διακρίσεις και έκαναν εκστρατεία για μεγαλύτερη συμμετοχή των Ινδών στην κυβέρνηση της χώρας. Η περιοδεία ακολουθήθηκε σχεδόν αμέσως από ένα ταξίδι στην Ισπανία για τον γάμο του Αλφόνσου ΙΓ΄ με τη Βικτωρία Ευγενία του Μπάττενμπεργκ, πρώτη ξαδέλφη του Γεωργίου. Ο γάμος σημαδεύτηκε από την απόπειρα δολοφονίας του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας από έναν αναρχικό, που σκότωσε 30 πολίτες και μέλη της βασιλικής πομπής. Αργότερα, ο Γεώργιος και η Μαρία ταξίδεψαν στη Νορβηγία για τη στέψη του Χάακον Ζ΄, ξαδέλφου και κουνιάδου του Γεωργίου, και της Ματθίλδης, αδελφής του Γεωργίου.
Βασιλιάς και Αυτοκράτορας
Όταν στις 6 Μαΐου 1910 πέθανε ο Εδουάρδος Ζ΄, ο Γεώργιος έγινε βασιλιάς. Για την απώλεια του πατέρα του έγραψε στο ημερολόγιό του τα εξής: "Έχω χάσει τον καλύτερο φίλο μου και τον καλύτερο πατέρα... Ποτέ στη ζωή μου δεν αντάλλαξα μια (κακή) λέξη μαζί του. Είμαι λυπημένος κατάκαρδα και συγκλονισμένος από τη θλίψη, αλλά ο Θεός θα με βοηθήσει στα καθήκοντά μου και η αγαπημένη μου Μαίρυ θα είναι η παρηγοριά μου, όπως ήταν πάντα. Είθε ο Θεός να μου δώσει δύναμη και καθοδήγηση στο βαρύ έργο που έχει πέσει πάνω μου."
Ο Γεώργιος δεν αποδέχτηκε ποτέ τη συνήθεια της συζύγου του να υπογράφει επίσημα έγγραφα και επιστολές ως «Βικτωρία Μαρία» και επέμενε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει ένα από αυτά τα ονόματα. Και οι δύο πίστευαν ότι δεν έπρεπε να την αποκαλούν Βασίλισσα Βικτωρία και, έτσι, αποφάσισε να διατηρήσει μόνο το όνομα «Μαρία». Λίγους μήνες μετά την ανάληψη των βασιλικών καθηκόντων του, ένας ριζοσπάστης προπαγανδιστής, ο Έντουαρντ Μάιλιους, δημοσίευσε την ψευδή είδηση ότι ο Γεώργιος είχε παντρευτεί κρυφά στη Μάλτα ως νέος αξιωματικός και ότι κατά συνέπεια ο γάμος του με τη Μαρία ήταν διγαμικός. Το ψέμα είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή το 1893, αλλά ο Γεώργιος το είχε θεωρήσει τότε ως ένα αστείο. Σε μια προσπάθεια να καταστείλει τις φήμες, ο Μάιλιους συνελήφθη, δικάστηκε και κρίθηκε ένοχος για εγκληματική δυσφήμιση και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός έτους.
Ο Γεώργιος αντιτάχθηκε στην αντικαθολική διατύπωση της Διακήρυξης της Ενθρόνισης που έπρεπε να εκφωνήσει κατά την έναρξη του πρώτου κοινοβουλίου του. Έτσι, έκανε γνωστό ότι θα αρνηθεί να ανοίξει το κοινοβούλιο εάν δεν άλλαζε το περιεχόμενο της Διακήρυξης. Ως εκ τούτου, ο νόμος του 1910 περί της Διακήρυξης της Ενθρόνισης μεταβλήθηκε και αφαιρέθηκαν προσβλητικές φράσεις εναντίον των Καθολικών.
Η τελετή στέψης του Γεωργίου και της Μαρίας πραγματοποιήθηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ στις 22 Ιουνίου 1911 και εορτάσθηκε με το Φεστιβάλ της Αυτοκρατορίας στο Παλάτι των Κρυστάλλων. Τον Ιούλιο, ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα επισκέφθηκαν την Ιρλανδία για πέντε ημέρες, όπου έγιναν αποδέκτες θερμής υποδοχής από τους πολίτες. Το ίδιο έτος ταξίδεψαν στην Ινδία για το Ντάρμπαρ του Δελχί, όπου στις 12 Δεκεμβρίου 1911 παρουσιάστηκαν σε ένα συγκεντρωμένο πλήθος Ινδών αξιωματούχων και πριγκίπων ως Αυτοκράτορας και Αυτοκράτειρα της Ινδίας. Ο Γεώργιος φόρεσε το πρόσφατα δημιουργημένο Αυτοκρατορικό Στέμμα της Ινδίας στην τελετή και κήρυξε τη μεταφορά της ινδικής πρωτεύουσας από την Καλκούτα στο Δελχί. Ήταν ο μόνος Αυτοκράτορας της Ινδίας που υπήρξε παρών στο δικό του Ντάρμπαρ του Δελχί. Το ζευγάρι ταξίδεψε σε όλη την ινδική υποήπειρο και ο Γεώργιος είχε την ευκαιρία να επιδοθεί σε ένα μεγάλο και επιτυχημένο κυνήγι θηραμάτων στο Νεπάλ. Ο Γεώργιος ήταν ένας ικανότατος και εύστοχος σκοπευτής. Στις 18 Δεκεμβρίου 1913, για παράδειγμα, πυροβόλησε πάνω από χίλιους φασιανούς σε έξι ώρες στο Χολ Μπαρν, την έπαυλη του Λόρδου Μπέρναμ, αν και αργότερα αναγνώρισε ότι εκείνη την ημέρα το είχε παρακάνει.
Εθνική πολιτική
Ο Γεώργιος κληρονόμησε τον θρόνο σε μια πολιτικά ταραγμένη εποχή. Ο λαϊκός προϋπολογισμός του Λόυντ Τζορτζ είχε απορριφθεί το προηγούμενο έτος από τη Βουλή των Λόρδων, παρά το γεγονός ότι οι λόρδοι δεν έπρεπε να ασκούν βέτο σε οικονομικά νομοσχέδια. Ο φιλελεύθερος πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρυ Άσκουιθ είχε ζητήσει από τον προηγούμενο Βασιλιά να πιέσει για την έγκριση του προϋπολογισμού από τη Βουλή. Ο Εδουάρδος είχε συμφωνήσει διστακτικά, στην περίπτωση που οι Λόρδοι θα απέρριπταν τον προϋπολογισμό μετά από δύο διαδοχικές γενικές εκλογές. Μετά τις γενικές εκλογές του Ιανουαρίου του 1910, οι Συντηρητικοί ενέκριναν τον προϋπολογισμό.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 4 Αυγούστου 1914 ο Βασιλιάς έγραψε στο ημερολόγιό του: ''«Είχα ένα συμβούλιο στις 10:45 για να κηρύξω πόλεμο στη Γερμανία. Είναι μια τρομερή καταστροφή, αλλά δεν φταίμε εμείς. Παρακαλώ τον Θεό σύντομα να τελειώσει»''. Από το 1914 έως το 1918 η Βρετανία και οι σύμμαχοί της ήταν σε πόλεμο με τις Κεντρικές Δυνάμεις, επικεφαλής των οποίων ήταν η Γερμανική Αυτοκρατορία. Ο Γερμανός αυτοκράτορας Γουλιέλμος Β΄, ο οποίος για τον βρετανικό λαό έφτασε στο σημείο να συμβολίζει όλες τις φρικαλεότητες του πολέμου, ήταν πρώτος ξάδελφος του Βασιλιά (γιός της αδελφής του πατέρα του). Ο πατρικός παππούς του Γεωργίου Ε΄, Αλβέρτος, καταγόταν από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και, κατά συνέπεια, ο Βασιλιάς και τα παιδιά του έφεραν τους τίτλους «Πρίγκιπας και Πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα» και «Δούκας και Δούκισσα της Σαξονίας». Η Βασίλισσα Μαρία, αν και Βρετανή όπως και η μητέρα της, ήταν κόρη του Δούκα του Τεκ, απογόνου Γερμανών δουκών της Βυρτεμβέργης. Ο Βασιλιάς είχε ακόμη κουνιάδους και ξαδέλφια Βρετανούς υπηκόους, που έφεραν γερμανικούς τίτλους, όπως ο Δούκας και η Δούκισσα του Τεκ, ο Πρίγκιπας και η Πριγκίπισσα της Βαττεμβέργης, και ο Πρίγκιπας και η Πριγκίπισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Σε συζήτηση του Χ. Τζ. Γουέλς με τον Βασιλιά, όταν ο συγγραφέας αναφέρθηκε σε «μία ξένη και μη ικανή να εμπνεύσει βρετανική αυλή», ο Γεώργιος Ε΄ απάντησε: «Μπορεί να μην εμπνέω, αλλά θα είμαι καταδικασμένος αν είμαι ξένος».
Στις 17 Ιουλίου 1917, ο Γεώργιος ικανοποίησε τα βρετανικά εθνικιστικά αισθήματα, εκδίδοντας ένα βασιλικό διάταγμα με το οποίο άλλαζε το όνομα της βρετανικής δυναστείας από το -γερμανικής προέλευσης- Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα σε Οίκο των Ουίνδσορ. Αυτός και όλοι οι Βρετανοί συγγενείς του εγκατέλειψαν τους γερμανικούς τίτλους τους, ενώ επέβαλε την υιοθέτηση βρετανικών επωνύμων. Ο Γεώργιος αποζημίωσε τους άνδρες συγγενείς του δίνοντάς τους βρετανικούς τίτλους ευγενείας. Ο ξάδελφός του, Λουδοβίκος του Μπάτενμπεργκ, ο οποίος είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί από Πρώτος Άρχοντας της Θάλασσας εν μέσω του αντιγερμανικού αισθήματος, έγινε ο Λούις Μαουντμπάττεν, 1ος Μαρκήσιος του Μίλφορντ Χέιβεν, ενώ οι αδελφοί της Βασίλισσας Μαρίας απέκτησαν το επώνυμο Καίμπριτζ: ο Αδόλφος του Τεκ ονομάστηκε 1ος Μαρκήσιος του Καίμπριτζ και ο Αλέξανδρος του Τεκ έλαβε τον τίτλο του 1ου Κόμη του Άθλοουν.
Με διάταγμα που δημοσιεύτηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1917 ο Βασιλιάς περιόρισε την προσφώνηση «Βασιλική Υψηλότητα» και τον τίτλο «Πρίγκιπα (ή Πριγκίπισσα) της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας» στα παιδιά του Μονάρχη, στα παιδιά των γιων του Μονάρχη και στο μεγαλύτερο εν ζωή γιο του μεγαλύτερου εν ζωή γιου ενός Πρίγκιπα της Ουαλίας. Το διάταγμα όριζε επίσης ότι οι προσφωνήσεις «Βασιλική Υψηλότητα», «Υψηλότητα» ή «Γαληνοτάτη Υψηλότητα» και ο τίτλος «Πρίγκιπας» και «Πριγκίπισσα» έπαυαν να ισχύουν σε άτομα που δεν περιλαμβάνονταν στην προηγούμενη διάταξη. Έτσι, οι συγγενείς του Γεωργίου που πολεμούσαν με τη γερμανική πλευρά, όπως ο Ερνέστος Αύγουστος, Διάδοχος του Αννοβέρου, και ο Κάρολος Εδουάρδος, Δούκας της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, έχασαν τους βρετανικούς τους τίτλους και τα δικαιώματα που πιθανόν απέρρεαν από αυτούς. Υπό την πίεση της μητέρας του, Αλεξάνδρας, ο Βασιλιάς αφαίρεσε επίσης τις γερμανικές σημαίες του Τάγματος της Περικνημίδας από το Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Όταν ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, πρώτος ξάδελφος του Γεωργίου, ανατράπηκε κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η βρετανική κυβέρνηση προσέφερε πολιτικό άσυλο στην οικογένειά του. Όμως, λόγω των συνθηκών εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε συνδυασμό με τους φόβους ότι η επανάσταση θα έφθανε στα βρετανικά νησιά, ο Γεώργιος σκεφτόταν ότι η παρουσία των Ρομανώφ θα μπορούσε να λειτουργήσει εναντίον της δυναστείας. Παρά τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς του Λόρδου Λούις Μαουντμπάττεν ότι ο πρωθυπουργός Λόυντ Τζορτζ ήταν αντίθετος με τη διάσωση της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας, επιστολές του Λόρδου Στάφορνταμ υποστηρίζουν ότι ο Γεώργιος Ε΄ αντιτάχθηκε στην ιδέα της διάσωσης ενάντια στη θέληση της κυβέρνησης. Ο σχεδιασμός της διάσωσης αναλήφθηκε από την της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας MI1, αλλά λόγω της θέσης ισχύος των Μπολσεβίκων και των ευρύτερων δυσκολιών στη διεξαγωγή του πολέμου, το σχέδιο δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή. Ο Τσάρος και η οικογένειά του παρέμειναν στη Ρωσία, όπου εκτελέστηκαν από τους Μπολσεβίκους στις 17 Ιουλίου του 1918. Ο Γεώργιος έγραψε στο ημερολόγιό του για το γεγονός: ''«Ήταν μια άδικη δολοφονία. Ήμουν αφοσιωμένος στον Νίκυ, ο οποίος ήταν από τους ευγενικότερους ανθρώπους και εντελώς τζέντλεμαν: αγαπούσε τη χώρα του και τον λαό του»''. Το επόμενο έτος, η μητέρα του Νικολάου, Μαρία Φιόντοροβνα, και άλλα μέλη της ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας διασώθηκαν στην Κριμαία από ένα βρετανικό πολεμικό πλοίο.
Δύο μήνες μετά το τέλος του πολέμου, ο μικρότερος γιος του Βασιλιά, Ιωάννης, πέθανε σε ηλικία 13 ετών μετά από μια σοβαρή επιληπτική κρίση. Ο Γεώργιος ενημερώθηκε για τον θάνατό του από τη Βασίλισσα Μαρία, η οποία έγραψε στο ημερολόγιό της ότι η είδηση ήταν «ένας μεγάλος κλονισμός, όμως για την ανήσυχη ψυχή του φτωχού μικρού παιδιού, ο θάνατος έφθασε ως μεγάλη ανακούφιση».
Τον Μάιο του 1922, ο Βασιλιάς περιόδευσε στο Βέλγιο και τη βόρεια Γαλλία, επισκεπτόμενος νεκροταφεία και μνημεία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που κατασκεύασε η Αυτοκρατορική Επιτροπή Πολεμικών Τάφων. Το γεγονός περιγράφηκε σε ένα ποίημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Το Προσκύνημα του Βασιλιά. Η περιοδεία, μαζί με μια σύντομη επίσκεψη στην Ιταλία το 1923, ήταν οι μόνες φορές που ο Γεώργιος έφυγε από το Ηνωμένο Βασίλειο για επίσημη επίσκεψη μετά το τέλος του πολέμου.
Μεταπολεμική βασιλεία
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης βασίλευαν μονάρχες που συγγένευαν με τον Γεώργιο, αλλά κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο, οι μοναρχίες της Αυστρίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας και της Ισπανίας, όπως και στη Ρωσία, γνώρισαν επαναστάσεις και εσωτερικά κινήματα. Τον Μάρτιο του 1919, ο Αντισυνταγματάρχης Έντουαρντ Λάιλ Στρατ στάλθηκε με πρωτοβουλία του Βασιλιά Γεωργίου να συνοδεύσει τον πρώην Αυτοκράτορα Κάρολο Α΄ της Αυστρίας και την οικογένειά του στην εξορία στην Ελβετία. Με τον ίδιο τρόπο, το 1922, ένα πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού στάλθηκε στην Ελλάδα για να παραλάβει τα ξαδέρφια του, Πρίγκιπα Ανδρέα και Πριγκίπισσα Αλίκη.
Η πολιτική κρίση στην Ιρλανδία είχε επιδεινωθεί, καθώς οι Εθνικιστές έδιναν μάχη για την ανεξαρτησία. Ο Γεώργιος εξέφρασε τη λύπη και αντίθεσή του στις εκτελέσεις και τα αντίποινα που ενέκρινε η κυβέρνηση του Λόυντ Τζορτζ. Κατά την εναρκτήρια συνεδρίαση του Κοινοβουλίου της Βόρειας Ιρλανδίας, στις 22 Ιουνίου 1921, ο Βασιλιάς απηύθυνε έκκληση για συμβιβασμό, σε μια ομιλία που συντάχθηκε εν μέρει από τον στρατηγό Γιαν Σματς και είχε εγκριθεί από τον εγκρίθηκε από τον Λόυντ Τζορτζ. Λίγες εβδομάδες αργότερα, συμφωνήθηκε η ανακωχή. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Βρετανίας και των Ιρλανδών αποσχιστών οδήγησαν στην υπογραφή της Αγγλο-Ιρλανδικής Συνθήκης. Στα τέλη του 1922, η Ιρλανδία διχοτομήθηκε, με την ίδρυση του Ιρλανδικού Ελεύθερου Κράτους, ενώ ο Λόυντ Τζορτζ απομακρύνθηκε από την πρωθυπουργία.
Ο Βασιλιάς και οι σύμβουλοί του ανησυχούσαν για την άνοδο του σοσιαλισμού και του εργατικού κινήματος, το οποίο εσφαλμένα συνέδεαν με τον ρεπουμπλικανισμό. Οι σοσιαλιστές δεν επικεντρώνονταν πλέον σε αντιμοναρχικά συνθήματα, αλλά ήταν έτοιμοι να συμβιβαστούν με τη μοναρχία εάν εκείνη έκανε το πρώτο βήμα. Ο Γεώργιος υιοθέτησε μια πιο δημοκρατική, χωρίς αποκλεισμούς, στάση που ξεπέρασε ταξικές γραμμές και έφερε τη μοναρχία πιο κοντά στον λαό και την εργατική τάξη. Παράλληλα, καλλιέργησε φιλικές σχέσεις με μετριοπαθείς πολιτικούς του Εργατικού Κόμματος και συνδικαλιστικά στελέχη. Η εγκατάλειψη της κοινωνικά απόμακρης συμπεριφοράς της βασιλικής οικογένειας ενίσχυσε τη δημοτικότητά της κατά τη διάρκεια των οικονομικών κρίσεων της δεκαετίας του 1920 και για πάνω από δύο γενιές στη συνέχεια.
Τα έτη μεταξύ του 1922 και του 1929 συνέβησαν συχνές εναλλαγές κυβερνήσεων. Το 1924, ο Γεώργιος διόρισε για πρώτη φορά πρωθυπουργό από το Κόμμα των Εργατικών, τον Ράμσεϋ Μακντόναλντ, ελλείψει σαφούς πλειοψηφίας στα τρία μεγάλα κόμματα. Η προσεκτική και διπλωματική του πολιτική απέναντι στην πρώτη κυβέρνηση των Εργατικών (η οποία διήρκεσε λιγότερο από ένα χρόνο) εξάλειψε τις υποψίες των συμπαθούντων του κόμματος. Κατά τη διάρκεια της γενικής απεργίας του 1926 ο Βασιλιάς συμβούλευσε την κυβέρνηση του Συντηρητικού Στάνλεϋ Μπώλντουιν να μη προβεί σε μέτρα βίαιης καταστολής, ενώ αψήφισε τους χαρακτηρισμούς των απεργών ως «επαναστατών», λέγοντας: «δοκιμάστε να ζήσετε με τους μισθούς τους πριν τους κρίνετε».
Το 1926, ο Γεώργιος φιλοξένησε μια Αυτοκρατορική Διάσκεψη στο Λονδίνο, κατά την οποία εκδόθηκε η Διακήρυξη του Μπάλφουρ. Σύμφωνα με την τελευταία, ο Βασιλιάς δέχθηκε τη μετατροπή των Βρετανικών Κτήσεων σε αυτοδιοικούμενες «αυτόνομες Κοινότητες εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ισόνομες και σε καμία περίπτωση κατώτερες η μία από την άλλη». Το Καταστατικό του Ουέστμινστερ, το 1931, επισημοποίησε τη νομοθετική ανεξαρτησία των Κοινοτήτων και όριζε ότι η διαδοχή στον θρόνο δεν μπορούσε να αλλάξει, εκτός αν όλα τα κοινοβούλια των Κοινοτήτων, καθώς επίσης και το Κοινοβούλιο του Ουέστμινστερ, συμφωνούσαν σε κάτι τέτοιο. Το προοίμιο του Καταστατικού περιέγραφε τον μονάρχη ως «το σύμβολο της ελεύθερης ένωσης των μελών της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών», τα οποία ήταν «ενωμένα σε μια κοινή πίστη».
Στον απόηχο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ο Βασιλιάς ενθάρρυνε το σχηματισμό μιας εθνικής κυβέρνησης το 1931, με επικεφαλής τον Ράμσεϋ Μακντόναλντ και τον Στάνλεϋ Μπώλντουιν, ενώ προσφέρθηκε να μειώσει τον βασιλική αποζημίωση για να βοηθήσει στην εξισορρόπηση του προϋπολογισμού.
Ο Γεώργιος ανησυχούσε για την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία στη Γερμανία και του Ναζιστικού Κόμματος. Το 1934 είπε «ωμά» στον Γερμανό πρέσβη Λέοπολντ φον Χες ότι η Γερμανία αποτελούσε τώρα τον κίνδυνο του κόσμου και ότι ήταν βέβαιο ότι θα υπάρξει ένας πόλεμος μέσα σε δέκα χρόνια, αν η Γερμανία συνέχιζε με την πορεία που ακολουθούσε. Παράλληλα, προειδοποίησε τον Βρετανό πρέσβη στο Βερολίνο, Έρικ Φιπς, να είναι καχύποπτος με τους Ναζί.
Το 1932, ο Γεώργιος εκφώνησε για πρώτη φορά ένα χριστουγεννιάτικο διάγγελμα μέσω του ραδιοφώνου, γεγονός που έγινε θεσμός έκτοτε. Παρότι αρχικά δεν ήταν υπέρ της καινοτομίας αυτής, αργότερα πείστηκε ότι η άμεση επικοινωνία του με τον λαό ήταν κάτι που ευνοούσε τη δημοφιλία του. Κατά το Ασημένιο Ιωβηλαίο της βασιλείας του, το 1935, είχε γίνει ένας αγαπητός βασιλιάς, ενώ ως απάντηση στις επευφημίες του πλήθους ανέφερε: «Δεν μπορώ να το καταλάβω, πάνω απ' όλα είμαι μόνο ένα πολύ συνηθισμένο είδος συμπολίτη».
Η σχέση του Γεωργίου με τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχό του, Εδουάρδο, επιδεινώθηκε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο Γεώργιος απογοητεύτηκε από την αποτυχία του Εδουάρδου να αποκατασταθεί οικογενειακά και συγκλονίστηκε από τις πολλές σχέσεις του γιου του με παντρεμένες γυναίκες. Από την άλλη, αγαπούσε ιδιαίτερα θερμά τον δεύτερο γιο του, Αλβέρτο (μετέπειτα Γεώργιο ΣΤ΄), και τη μεγαλύτερη εγγονή του, Ελισάβετ, της οποίας είχε δώσει το ψευδώνυμο «Λίλιμπετ». Η Ελισάβετ αποκαλούσε τον παππού της «Παππού Αγγλία» (Grandpa England). Το 1935, ο Γεώργιος ανέφερε για τον γιο του Εδουάρδο: ''«Όταν πεθάνω, το αγόρι θα καταστρέψει τον εαυτό του μέσα σε 12 μήνες. Προσεύχομαι στον Θεό να μην παντρευτεί ποτέ και να μην αποκτήσει παιδιά, ώστε τίποτα να μην βρεθεί ανάμεσα στον Μπέρτι, τη Λίλιμπετ και τον θρόνο»''.
Ύστερα χρόνια
Την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η υγεία του Γεωργίου επιβαρύνθηκε σημαντικά. Στις 28 Οκτωβρίου 1915 τραυματίστηκε σοβαρά όταν έπεσε από το άλογό του σε μια επιθεώρηση στρατευμάτων στη Γαλλία, ενώ το έντονο κάπνισμα επιδείνωσε τα επαναλαμβανόμενα αναπνευστικά προβλήματα που τον ταλαιπωρούσαν. Υπέφερε από χρόνια βρογχίτιδα. Το 1925, κατόπιν οδηγίας των γιατρών του, πραγματοποίησε μια ιδιωτική κρουαζιέρα στη Μεσόγειο. Ήταν το τρίτο και το τελευταίο του ταξίδι στο εξωτερικό μετά τον πόλεμο. Τον Νοέμβριο του 1928, αρρώστησε σοβαρά με σηψαιμία και για τα επόμενα δύο χρόνια ο γιος του Εδουάρδος ανέλαβε πολλά από τα καθήκοντά του. Το 1929, η ιατρική σύσταση για περαιτέρω ανάπαυση στο εξωτερικό απορρίφθηκε από τον Βασιλιά, ο οποίος απέκλεισε τη λύση αυτή. Αντ΄ αυτού, αποσύρθηκε για τρεις μήνες (9 Φεβρουαρίου έως 15 Μαΐου 1929) στο Έπαυλη Κρέγκγουιλ του Άλντουικ. Εξαιτίας της παραμονής του, η πόλη απέκτησε το επίθημα «Regis», το οποίο στα λατινικά σημαίνει «βασιλικό».
Ο Γεώργιος δεν ανάρρωσε ποτέ πλήρως. Στο τελευταίο έτος της ζωής του, λάμβανε περιστασιακά οξυγόνο από ειδική συσκευή. Ο θάνατος της αγαπημένης του αδελφής, Βικτωρίας, τον Δεκέμβριο του 1935, του δημιούργησε μεγάλη λύπη. Το απόγευμα της 15ης Ιανουαρίου 1936, ο Βασιλιάς μετέβη στην κρεβατοκάμαρά του στην Οικία Σάντριγχαμ, υποστηρίζοντας ότι έπασχε από κρυολόγημα. Παρέμεινε στο δωμάτιο μέχρι τον θάνατό του, λίγες μέρες αργότερα. Σταδιακά έγινε πιο αδύναμος, χάνοντας ανά διαστήματα τις αισθήσεις του. Ο πρωθυπουργός Στάνλεϋ Μπώλντουιν αργότερα ανέφερε: "Κάθε φορά που έβρισκε τις αισθήσεις ήταν σαν να πραγματοποιούσε κάποιου είδους έρευνα ή παρατήρηση κάποιου ατόμου, εκφράζοντας μερικές λέξεις ευγνωμοσύνης για λόγους ευγένειας. Αλλά ρώτησε (μια μέρα) τον γραμματέα του όταν τον επισκέφθηκε: «Πώς είναι η Αυτοκρατορία;» Μια ασυνήθιστη φράση αυτής της μορφής. Και ο γραμματέας είπε: «Όλα είναι καλά, κύριε, με την Αυτοκρατορία». Ο Βασιλιάς του έδωσε ένα χαμόγελο και υποτροπίασε για άλλη μια φορά σε απώλεια των αισθήσεών του."
Ο Γερμανός συνθέτης Πάουλ Χίντεμιτ πήγε σε ένα στούντιο του BBC, το πρωί μετά τον θάνατο του Βασιλιά, και σε έξι ώρες έγραψε to Trauermusik (Πένθιμη Μουσική). Παρουσιάστηκε το ίδιο βράδυ σε ζωντανή μετάδοση από το BBC, με τον Έιντριαν Μπωλτ να διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα του BBC και τον Χίντεμιτ ως σολίστ.
Κατά τη μεταφορά της σωρού του Γεωργίου στο Ουέστμινστερ Χωλ, μέρος του Αυτοκρατορικού Κρατικού Στέμματος έπεσε από το φέρετρο και προσγειώθηκε σε μια υδρορροή. Ο νέος Βασιλιάς, Εδουάρδος Η΄, το είδε να πέφτει και αναρωτήθηκε αν επρόκειτο για έναν κακό οιωνό για τη βασιλεία του. Ως ένδειξη σεβασμού στον πατέρα τους, οι τέσσερις γιοι του, Εδουάρδος, Αλβέρτος, Ερρίκος και Γεώργιος, σχημάτισαν μια φρουρά, γνωστή ως «Αγρυπνία των Πριγκήπων», στο βάθρο του φερέτρου τη νύχτα πριν από την κηδεία. Το έθιμο της Αγρυπνίας δεν επαναλήφθηκε μέχρι την κηδεία της νύφης του Γεωργίου, Βασιλομήτωρος Ελισάβετ, το 2002. Ο Γεώργιος Ε΄ ενταφιάστηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, στο Κάστρο του Ουίνδσορ, στις 28 Ιανουαρίου 1936. Στα τέλη του ίδιου έτους, ο Βασιλιάς Εδουάρδος παραιτήθηκε από τον θρόνο, αφήνοντας τον στον αδελφό του Αλβέρτο, που επέλεξε να βασιλεύσει ως Γεώργιος ΣΤ΄. Το 1936 ονομάστηκε το "Έτος των Τριών Βασιλέων".
Τίτλοι
Ο πλήρης τίτλος προσφώνησής του ήταν «Αυτού Μεγαλειότητα Γεώργιος ο Πέμπτος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας, της Ιρλανδίας και των Βρετανικών Κτήσεων πέρα από τις Θάλασσες, Υπερασπιστής της Πίστης, Αυτοκράτορας της Ινδίας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Μονάρχες της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Φιλοτελιστές Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σωτήρος
Blondie
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Punk rock συγκροτήματα από Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από Νέα Υόρκη
Ζεβρεζέν
Το Ζεβρεζέν (γαλλικά: Gevresin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
393 Λαμπετίη
Η Λαμπετίη (Lampetia) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,39. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη κόρη του θεού Ήλιου στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λαμπετίης εκτιμάται σε 97 χιλιόμετρα από δεδομένα του IRAS, ενώ η μάζα της σε 953 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,083 (από δεδομένα του IRAS). Η Λαμπετίη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 38 ώρες και 42 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμπετιη
Γιακόβ Αγκάμ
Ο Γιακόβ Αγκάμ (Yaakov Αgam, γενν. στο Rishon-le-Zion, στο Ισραήλ το 1928) είναι Ισραηλινός ζωγράφος, σημαντικός εκπρόσωπος της οπτικοκινητικής τέχνης (Οp-Art). Σπούδασε στην Bezazel Academy of Arts and Design, στην Ιερουσαλήμ. Το 1949, μετέβη στην Ζυρίχη, όπου μαθήτευσε δίπλα στον Johannes Itten και στην Kunstgewerbe Schule. Ο ρυθμός του επηρεάστηκε από τον ζωγράφο και γλύπτη Max Bill.
Τεχνοτροπία
Ο Agam Yaakov προσδίδει, στα έργα του, διαφορετικές εντυπώσεις μέσω των εναλλασσόμενων οπτικών γωνιών και του παιχνιδίσματος του φωτός. Ο Αγκάμ χαρακτήρισε το έργο του "πολυφωνικό" ή "μεταπολυφωνικό".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ισραηλινοί γλύπτες Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες