cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουκίνο Βισκόντι
Απομάκρυνση από τον νεορεαλισμό
Το 1956 ο Βισκόντι αντιτίθεται δημόσια στη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία και το 1957 γυρίζει τις Λευκές Νύχτες, που αποτελούν διασκευή διηγήματος του Ντοστογιέφσκι και βραβεύονται με τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας του 1957. Η ταινία, όμως, που ο Βισκόντι αγαπούσε περισσότερο, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, είναι Ο Ρόκο και τα αδέρφια του (1960). Με αυτή επιστρέφει στον νεορεαλισμό και καταπιάνεται, για δεύτερη φορά μετά το έργο Η γη τρέμει, με το θέμα του ιταλικού Νότου: Τα μέλη μιας οικογένειας του Νότου μεταναστεύουν στο Μιλάνο, ελπίζοντας να ξεφύγουν από τη μιζέρια και να βρουν ένα καλύτερο μέλλον. Παρά, όμως, τις προσπάθειές τους, η βαθμιαία διάλυση της οικογένειας, η δυστυχία και η ηθική κατάπτωση είναι αναπόφευκτες.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1963, ο Βισκόντι βραβεύεται με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Ο Γατόπαρδος, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα. Ο Ιταλός σκηνοθέτης εστιάζει, για ακόμη μια φορά, σε ένα από τα αγαπημένα του θέματα: την παρακμή της αριστοκρατίας και την άνοδο της μεγαλοαστικής τάξης με φόντο τη Σικελία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Χαρακτηριστικό στοιχείο της ταινίας είναι τα εντυπωσιακά σκηνικά, καθώς ακόμη και τα συρτάρια ήταν γεμάτα με αυθεντικά αντικείμενα εποχής. Ξεχωριστή η ερμηνεία του Μπαρτ Λάνκαστερ που ενσαρκώνει τον πρίγκιπα Φαμπρίτσιο Σαλίνα.
Το 1965 ο Βισκόντι βραβεύεται εκ νέου στο Φεστιβάλ Βενετίας, κερδίζοντας τον Χρυσό Λέοντα αυτήν τη φορά με την ταινία Μακρινά Αστέρια της Άρκτου. Ακολούθως, ο Βισκόντι αποφασίζει να μεταφέρει στην κινηματογραφική οθόνη το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ Ο Ξένος (1967), αλλά το αρχικό σενάριο συναντά την αντίδραση της χήρας του συγγραφέα, Φρανσίν Καμύ, που απαιτεί να τηρηθεί πιστά η πλοκή του μυθιστορήματος του συζύγου της. Τελικά, ο Βισκόντι αναγκάζεται να δεχθεί αλλαγές στο σενάριό του και να μην απομακρυνθεί από την αφηγηματική γραμμή του μυθιστορήματος.
Τα τελευταία χρόνια
left|255px|thumb|[[Τζιανκάρλο Τζιανίνι και Λουκίνο Βισκόντι στα γυρίσματα του Αθώου (1976)]] Τα τελευταία έργα του Λουκίνο Βισκόντι διακρίνονται από έντονη εσωτερικότητα και αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Η παρακμή, η αποσύνθεση και τα ομοφυλοφιλικά ένστικτα χαρακτηρίζουν όλες τις δημιουργίες της τελευταίας περιόδου του σκηνοθέτη. Με την ταινία Οι καταραμένοι (1969), που προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου, κατακρίνει τα εγκλήματα του ναζισμού μέσα από την αποσύνθεση μιας ισχυρής οικογένειας Γερμανών βιομηχάνων τη δεκαετία του 1930. Η αίσθηση παρακμής, η οποία αναδεικνύεται και χάρη στη φωτογραφία της ταινίας, καθιστά το εν λόγω έργο χαρακτηριστικό δείγμα της κινηματογραφικής αισθητικής του Βισκόντι. Ο Θάνατος στη Βενετία (1971), που απέσπασε το Μεγάλο Ειδικό Βραβείο Εικοσιπενταετίας του Φεστιβάλ των Καννών, αποτελεί μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας του Τόμας Μαν και μια από τις πιο διάσημες ταινίες του, ενώ η "γερμανική τριλογία" ολοκληρώνεται με Το λυκόφως των θεών (1972).
Η τελευταία ταινία του Βισκόντι είναι Ο Αθώος (1976), που γυρίζεται ενώ ο σκηνοθέτης είναι πλέον σχεδόν παράλυτος. Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο αποτελεί μια σκληρή κριτική της αριστοκρατίας και της αλαζονείας της εξουσίας. Οι δύο κεντρικοί ήρωες της ταινίας (Τούλιο και Τζουλιάνα) δεν αναπαριστούν απλώς την παρακμή της οικογένειας, αλλά όπως ο ίδιος ο Βισκόντι δήλωσε: "αναπαριστούν μια συγκεκριμένη κοινωνία και μια συγκεκριμένη Ιταλία που ανήκει στη μεγαλοαστική τάξη η οποία είναι υπεύθυνη για την έλευση του Φασισμού".
Ενώ τα γυρίσματα για το Ο Αθώος έχουν ολοκληρωθεί και η ταινία βρίσκεται στη φάση του μοντάζ, ο Λουκίνο Βισκόντι πεθαίνει στις 17 Μαρτίου του 1976 στη Ρώμη. Στο πλευρό του βρίσκεται η αδελφή του Ουμπέρτα, η οποία διηγήθηκε αργότερα τις τελευταίες στιγμές του: άκουσε τη Δεύτερη Συμφωνία του Μπράμς, μετά γύρισε προς το μέρος της και και είπε «Αρκετά. Είμαι κουρασμένος».
Η τελευταία ταινία του ολοκληρώνεται από τους συνεργάτες του, με βάση τις δικές του υποδείξεις, και προβάλλεται στο Φεστιβάλ των Καννών της ίδιας χρονιάς ως φόρος τιμής στον σκηνοθέτη.
Θέατρο
right|200px|thumb|Η όπερα [[Τροβατόρε του Βέρντι στο θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας (από την ταινία Έτσι Τελείωσε Μια Μεγάλη Αγάπη [1954] του Βισκόντι)]] Εκτός από τον κινηματογράφο, σημαντική είναι η προσφορά του Βισκόντι και στο θέατρο. Η πρώτη θεατρική παράσταση που ανέβασε ως σκηνοθέτης είναι το έργο Τρομεροί Γονείς του Ζαν Κοκτώ, που ανεβαίνει στο θέατρο Ελιζέο της Ρώμης τον Ιανουάριο του 1945. Η επαναστατική σκηνοθεσία του έργου, βασισμένη στο μοντέλο του νεορεαλισμού του Ossessione, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Ακολούθως, και ιδίως στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Βισκόντι σκηνοθετεί αρκετές θεατρικές παραστάσεις, κυρίως έργα των Τσέχωφ, Σαίξπηρ, Τενεσί Ουίλιαμς και Άρθουρ Μίλερ, ενώ το 1953 ανεβάζει τη Μήδεια του Ευριπίδη. Συνεργάζεται επίσης με το θίασο της Ρίνα Μορέλι και του Πάολο Στόππα αλλά και με τον διάσημο ηθοποιό Βιτόριο Γκάσμαν.
Όπερα
Η αγάπη του Βισκόντι για την όπερα είναι εμφανής από την ταινία του 1954 Senso, η οποία ξεκινά με την τέταρτη πράξη του Τροβατόρε, γυρισμένη στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας. Η πρώτη όπερα που σκηνοθέτησε ήταν η Βεστάλε του Gaspare Spontini που ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου τον Δεκέμβριο του 1954.
Ακολούθησαν δύο όπερες που άφησαν εποχή στη Σκάλα του Μιλάνου. Η Τραβιάτα το 1955 και η Άννα Μπολένα το 1957, με πρωταγωνίστρια και στις δύο τη Μαρία Κάλλας. Ο Βισκόντι, άλλωστε, επηρέασε βαθύτατα την καριέρα της μεγάλης ντίβας, αφού μέσα από τη συνεργασία τους τη βοήθησε να τελειοποιήσει το υποκριτικό της ταλέντο. Μετά την Ελβίρα ντε Χιντάλγκο, πρώτη δασκάλα της Κάλλας στο Ωδείο Αθηνών, και τον μαέστρο Τούλιο Σεραφίν, κανένας άλλος δεν επηρέασε τόσο την καλλιτεχνική εξέλιξη της Κάλλας όσο ο Βισκόντι.
Προσωπική ζωή
Από την οικογένεια του, ιδιαίτερη αδυναμία είχε στη μητέρα του, Κάρλα, αλλά και στην αδελφή του Ουμπέρτα. Η βίλα του στη νήσο Ίσκια λειτουργεί πλέον ως πολιτιστικό ίδρυμα και μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ιταλία Λουκινο σκηνο Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Σω-λε-Πορ
Το Σω-λε-Πορ (γαλλικά: Chaux-lès-Port) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Αδράστεια (δορυφόρος)
Η Αδράστεια (αγγλικά: Adrastea), γνωστή και ως Δίας XV (Jupiter XV) είναι ένας εσωτερικός δορυφόρος του πλανήτη Δία, ο δεύτερος σε απόσταση από αυτόν και ο μικρότερος από αυτούς. Ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια έρευνας σε φωτογραφίες του Βόγιατζερ 2 που λήφθηκαν το 1979. Η Αδράστεια ήταν ο πρώτος φυσικός δορυφόρος που ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες που λήφθηκαν από ένα διαπλανητικό όχημα. Ονομάστηκε έτσι από την Αδράστεια, κόρη του Δία και της Ανάγκης. Η Αδράστεια είναι από τους λίγους δορυφόρους στο ηλιακό σύστημα που εκτελεί μία περιφορά γύρω από τον πλανήτη της, σε διάρκεια μικρότερη από μία πλανητική ημέρα. Η τροχιά της βρίσκεται στην άκρη του κύριου δακτυλίου του Δία και θεωρείται πως ευθύνεται κατά κύριο λόγο για το υλικό που υπάρχει στους δακτυλίους του. Παρά τις παρατηρήσεις που έγιναν από τη διαστημική συσκευή Γαλιλαίος την δεκαετία του 1990, λίγα πράγματά είναι γνωστά για τα φυσικά χαρακτηριστικά της πέρα από το μέγεθός της και το γεγονός πως είναι παλιρροϊκά κλειδωμένη (tidally locked) με τον Δία.
Ανακάλυψη και παρατηρήσεις
thumb|310px|left|Φωτογραφία ανακάλυψης από το Βόγιατζερ 2. Ανακαλύφθηκε από τους Ντέιβιντ Τζιούιτ και G. Edward Danielson σε έρευνα σε φωτογραφίες που έστειλε το Βόγιατζερ 2 και που είχε τραβήξει στις 8 Ιουλίου του 1979. Έλαβε τον προσωρινό χαρακτηρισμό S/1979 J 1. Αν και φαινόταν σαν μια κουκκίδα, ήταν ο πρώτος δορυφόρος που ανακαλυπτόταν από ένα διαστημικό όχημα. Άλλοι δύο εσωτερικοί δορυφόροι του Δία ανακαλύφθηκαν λίγες εβδομάδες αργότερα από το Βόγιατζερ 1. Το 1998 το Γαλιλαίος κατάφερε να προσδιορίσει το σχήμα του δορυφόρου, αλλά οι εικόνες δεν ήταν τόσο καλές. Η Αδράστεια πήρε το όνομά της το 1989.
Τροχιά
Η Αδράστεια είναι το μικρότερο και δεύτερο πιο κοντινό στο Δία μέλος της εσωτερικής ομάδας δορυφόρων. Βρίσκεται σε τροχιά με ακτίνα περίπου 129.000 χλμ (1.806 ακτίνες Δία), στην εξωτερική άκρη του κύριου δακτυλίου του πλανήτη. Είναι ένας από τους τρεις μόνους δορυφόρους στο ηλιακό σύστημα που είναι γνωστό ότι περιστρέφονται γύρω από τον πλανήτη τους σε λιγότερο από μια ημέρα του πλανήτη τους - οι άλλοι είναι η Μήτις, δορυφόρος επίσης του Δία, και ο Φόβος του Άρη. Η τροχιά της έχει πολύ μικρή εκκεντρότητα και κλίση - γύρω στο 0,0015 και 0,03°, αντίστοιχα (η κλίση σχετικά με τον ισημερινό του Δία).
Λόγω του ότι είναι παλιρροϊκά κλειδωμένη (tidal lock), έχει πάντα μέτωπο μόνο μία πλευρά προς τον πλανήτη. Ο άξονας της ευθυγραμμίζεται προς του Δία, κάτι που προκαλεί την χαμηλότερη δυνατή ενεργειακή διαμόρφωση.
Η τροχιά της βρίσκεται μέσα στη ακτίνα της σύγχρονης τροχιάς του Δία (όπως και του δορυφόρου Μήτις), και κατά συνέπεια, οι παλιρροϊκές δυνάμεις αναγκάζουν αργά την τροχιά της για να χαλάει, έτσι ώστε κάποια στιγμή να συγκρουστεί με τον Δία. Υποθέτοντας πως η πυκνότητά της είναι παρόμοια με της Αμάλθειας, η τροχιά της θα έπρεπε να βρίσκεται μέσα στο ρευστό μέρος από το όριο Ρος (Roche). Εντούτοις, δεδομένου ότι δεν έχει χωριστεί, πρέπει ακόμα να βρίσκεται εκτός του άκαμπτου του ορίου Ρος.
Σχέσεις με τους δακτυλίους του Δία
Είναι ο κυριότερος συνεισφέρων στο υλικό των δακτυλίων του Δία. Αυτό το υλικό εμφανίζεται να αποτελείται, πρώτιστα, από το υλικό που εκτινάσσεται από τις επιφάνειες των τεσσάρων μικρών εσωτερικών δορυφόρων Δία, από επιδράσεις με μετεωρίτες. Λόγω της χαμηλής πυκνότητας των δορυφόρων, οι επιφάνειές τους βρίσκονται μάλλον κοντά στην άκρη των σφαιρών Ρος τους.
Φαίνεται ότι η Αδράστεια είναι η πιο άφθονη πηγή αυτού του υλικού δαχτυλιδιών, όπως αποδεικνύεται από τον πυκνότερο δακτύλιο (κύριο) που περνά κατά μήκος της τροχιάς της αλλά και μέσα από αυτή. Ακριβέστερα, η τροχιά της βρίσκεται κοντά στην εξωτερική άκρη του κύριου δακτυλίου του Δία. Η ακριβής διαπίστωση του ορατού υλικού των δακτυλίων εξαρτάται από τη φάση των εικόνων: στο μπροστινό - διεσπαρμένο με φως. Έτσι, άλλοτε φαίνεται πως είναι σταθερά εξωτερικά από τον κύριο δακτύλιο, ενώ όταν αποκαλύπτονται πολύ μεγαλύτερα τα στοιχεία, φαίνεται να υπάρχει επίσης η τροχιά ενός στενού μικρού δακτυλίου, εξωτερικά της τροχιάς της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης
thumb|right|Το κύριο κτίσμα του πανεπιστημίου Το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (στα γερμανικά: Universität Zürich) είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ελβετίας, στην πόλη της Ζυρίχης. Ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου του 1833 με σχολές θεολογίας, νομικής, ιατρικής και φιλοσοφίας. Σήμερα, το Πανεπιστήμιο διαθέτει σχολές για θεολογία, τέχνες, επιστήμη, ιατρική, κτηνιατρική, οικονομικά και νομική.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1833 όταν τα υπάρχοντα κολέγια θεολογίας, νομικής και ιατρικής ενώθηκαν μαζί με τη νεοσύστατη σχολή Φιλοσοφίας για να δημιουργήσουν το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Αυτό ήταν το πρώτο Πανεπιστήμιο στην Ευρώπη ποου ιδρύθηκε από το κράτος και όχι από έναν μονάρχη ή την εκκλησία. Από το 1847 το πανεπιστήμιο επέτρεψε σε γυναίκες να ακούν φιλοσοφικά μαθήματα, και δέχτηκε την πρώτη γυναίκα διδακτορική φοιτήτρια το 1866. Η Σχολή της Κτηνιατρικής προστέθηκε το 1901, καθιστώντας την την παλαιότερη τέτοια σχολή παγκοσμίως. Το 1914, το Πανεπιστήμιο μεταφέρθηκε σε νέο κτιριακό συγκρότημα στην Rämistrasse 71, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Karl Moser.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζυριχης Κατηγορία:Ζυρίχη
Σαβάν (Ωτ-Σον)
Το Σαβάν (γαλλικά: Chavanne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών
Η Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών ή Οργάνωση Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα ή Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ) ήταν ένοπλη οργάνωση που έδρασε στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1940. Αν και ομάδες περιφρούρησης δρούσαν νωρίτερα, εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1943 μέσα από μία αντικατοχική ανακοίνωση.
Ελεγχόμενη αποκλειστικά από το πολιτικό γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, εκτελούσε καθήκοντα ασφαλείας, συλλογής πληροφοριών και ειδικών αποστολών κατά την Κατοχή, αλλά κυρίως αναλάμβανε δολοφονίες ατόμων που κρίνονταν από το ΚΚΕ ως δωσίλογοι. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, τα μέλη της προέβησαν σε πολλαπλές εκτελέσεις δωσίλογων αλλά και αντιφρονούντων, τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς.
Ίδρυση και δομή
Κατά τη διάρκεια της Β' Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, τον Δεκέμβριο του 1942, αποφασίστηκε η «ανάγκη προστασίας των «λαϊκών αγωνιστών»». Ως «πολιτικός υπεύθυνος» του σχήματος που οδήγησε μετέπειτα στην ΟΠΛΑ, ορίστηκε ο Νίκος Πλουμπίδης, ενώ ως αρχηγός ο Στέργιος Αναστασιάδης. Η οργάνωση δημιουργήθηκε, ως συγκροτημένο σχήμα, το φθινόπωρο του 1943 και αυτοπαρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους μέσω μίας προκήρυξης στην οποία ανέφερε τους στόχους της και καλούσε τα μέλη των σωμάτων ασφαλείας να πυκνώσουν τις τάξεις των εαμικών οργανώσεων.
Τα περισσότερα μέλη της ΟΠΛΑ προέρχονταν από λοιπές εαμικές οργανώσεις όπως η ΕΠΟΝ· διαλέγονταν με κριτήρια τον δυναμισμό, την αφοσίωση και τη γενναιότητα τους και ήταν ιδιαίτερα νέα ηλικιακά. Ο αριθμός των μελών στην Αθήνα διέφερε από συνοικία σε συνοικία και ήταν οργανωμένα σε ομάδες που υπάγονταν στις αχτίδες του ΚΚΕ. Κατά κανόνα, εκτελούσαν χρέη πληροφοριοδοτών τα οποία ενημέρωναν τους εκτελεστές. Οι εκτελεστές της ΟΠΛΑ αποτελούσαν επίλεκτα μέλη της οργάνωσης τα οποία έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης στο εσωτερικό της.
Στόχοι
Η ΟΠΛΑ αναφέρεται από τον Μαρκ Μαζάουερ ως πολιτική αστυνομία με τομέα δράσης κατά κύριο λόγο την Αθήνα. Οι στόχοι της ήταν κυρίως άτομα που κρίνονταν από την οργάνωση ως δωσίλογοι. Κύριοι αντίπαλοι της ΟΠΛΑ κατά την περίοδο της κατοχής ήταν η οργάνωση Χ και ο ΕΔΕΣ Αθηνών, οι οποίοι κρίνονταν ως «συνεργάτες των συνεργατών». Ταυτόχρονα στοχοποιούνταν και ιερόδουλες οι οποίες βρίσκονταν σε επαφή με Γερμανούς ως «ερωτικοί δωσίλογοι». Άτομα όπως ο Κίτσος Μαλτέζος και ο Νικόλαος Βαλσάμης στοχοποιούνταν για παραδειγματισμό των οργανώσεων στις οποίες συμμετείχαν· ΕΣΑΣ και Ιερή Ταξιαρχία αντίστοιχα. Από την άλλη, πρώην στελέχη του ΚΚΕ που μεταπήδησαν στην Ειδική Ασφάλεια, όπως ο Μιχάλης Τυρίμος και ο Μανώλης Μανωλέας, στοχοποιήθηκαν ως εξωμότες, ενώ η κατοχική ΟΠΛΑ στόχευε τροτσκιστές και αρχειομαρξιστές αποκαλούμενοι από το ΚΚΕ ως «γκεσταμπίτες με μαρξιστική μάσκα», καθώς αμφότεροι απέρριπταν τη δράση του ΕΑΜ ως «εθνικιστικό μέτωπο σταλινικών».
Υστεροφημία
Η κατοχική ΟΠΛΑ περιγράφεται από τον Μαζάουερ ως οργάνωση που «...εκφυλίστηκε σε ένα δίκτυο ομάδων δολοφονίας που δρούσε κυρίως στην Αθήνα», και σε ορισμένες περιοχές, όπως η Αργολίδα, προκάλεσε «κλίμα τρομοκρατίας». Από την μεταβαρκιζιανή κυβέρνηση, δαιμονοποιήθηκε ως σταλινική οργάνωση στην οποία χρεώθηκαν όλες οι συλλήψεις και εκτελέσεις αντιφρονούντων κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, ενώ ο όρος «Οπλατζής» αποτελούσε καταδικαστικό στίγμα. Ο χώρος της Αριστεράς δεν έκανε αναφορές στην οργάνωση ενώ το ΚΚΕ δεν επιδίωξε να αναγνωριστεί ως αντιστασιακή οργάνωση κατά το ψήφισμα του 1982, καθώς η αναγνώριση της ύπαρξης της όχι μόνο θα μετέβαλλε την Αριστερά από θύμα σε θύτη αλλά έθετε και ζητήματα μνήμης στο ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα.
Μόλις το 2007 η ΚΝΕ χρησιμοποίησε το σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΟΠΛΑ-ΔΣΕ/Αυτό είναι το ΚΚΕ» γεγονός που, σύμφωνα με τον Ιάσονα Χανδρινό, αποκατέστησε την ΟΠΛΑ ως εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση στην κομματική μνήμη.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Γουδί Πάφου
Το Γουδί είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Γουδί βρίσκεται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων νότια της Πόλης Χρυσοχούς, σε υψόμετρο 105 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Χρυσοχού και τους Καραμούλληδες, στα ανατολικά με τη Στενή, στα νότια με τη Χόλη και στα δυτικά με την Τέρρα και τη Δρούσια.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας παρουσίαζε αύξηση μέχρι το 1960. Στη συνέχεια, παρουσίασε μείωση λόγω αστυφιλίας και μετανάστευσης. Ωστόσο, στις τελευταίες δύο απογραφές ο πληθυσμός παρουσιάζει αύξηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Σημαία της Ιταλίας
250px|μικρογραφία|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|23px Αναλογίες: 2:3]]
Η σημαία της Ιταλίας είναι τρίχρωμη, με τρεις κάθετες λωρίδες, χρώματος πράσινου, λευκού και κόκκινου. Η Ιταλική τρίχρωμη σημαία είναι ουσιαστικά ίδια με τη Γαλλική με το πράσινο χρώμα αντί για το μπλε. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η αλλαγή πραγματοποιήθηκε εξαιτίας του ότι το πράσινο ήταν το αγαπημένο χρώμα του Ναπολέοντα. Η σημαία αυτή πρωτοεμφανίστηκε στις Γαλλικές δημοκρατίες της βόρειας Ιταλίας που δημιουργήθηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα και υιοθετήθηκε κατά το 1797-98 από τη Υπεραλπική δημοκρατία. Το 1848 η πράσινο-άσπρο-κόκκινη σημαία υιοθετήθηκε με το θυρεό του στρατού (Οίκος της Σαβοΐας) στο κέντρο της. Κατά τη δικτατορία του Μουσολίνι προστέθηκε πάνω από το θυρεό του στρατού το ιταλικό στέμμα. Το 1946, όταν η Ιταλία ανακηρύχθηκε δημοκρατία, ο θυρεός του στρατού αφαιρέθηκε από τη σημαία της. Υιοθετήθηκε στις 18 Ιουνίου 1946.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από την 1η Ιανουαρίου του 1948.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιταλια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιταλίας
Γεώργιος Αθανασιάδης Μελισταγής
Ο Γεώργιος Αθανασιάδης Μελισταγής ο Μακεδών ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και τυπογράφος, από τη Θεσσαλονίκη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Μελισταγής γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του λεγόταν Αθανάσιος από τη Λόκοβη (Ταξιάρχη) Χαλκιδικής. Αγωνίστηκε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όπου και εργάστηκε ως τυπογράφος για τις ανάγκες του αγώνα. Εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο το 1829. Εκεί ίδρυσε ένα από τα πρώτα τυπογραφεία της Ελλάδας, συνεργαζόμενος με τους Κ. Τόμπρα και Κ. Ιωαννίδη. Το 1833 ο Γεώργιος Αθανασιάδης Μελισταγής μαζί με το Γρεβενιώτη Κωνσταντίνο Δημίδη εγκαταστάθηκαν στην Ερμούπολη, όπου συνέστησαν το συνεταιρικό τυπογραφείο "Δημίδου - Μελισταγούς". Την επόμενη τριετία το τυπογραφείο εξέδωσε πάνω από δέκα τίτλους. Το 1835, όταν αποχώρησε ο συνέταιρός του Κωνσταντίνος Δημίδης, ο Γεώργιος Αθανασιάδης Μελισταγής συνέχισε μόνος τη λειτουργία του τυπογραφείου έως το θάνατό του, το 1871, έχοντας εκδόσει συνολικά, 170 τίτλους. Το 1865 συνεργάστηκε και με τον επίσης, Μακεδόνα εκδότη Σπυρίδωνα Ευθυμιάδη από τη Βλάστη, στην έκδοση κυρίως εκκλησιαστικών βιβλίων. Οι κληρονόμοι του Γεωργίου Αθανασιάδη Μελισταγούς, ένας εκ των οποίων ο γιος του Δημοσθένης Μελισταγής, μετέφεραν το τυπογραφείο στην Αθήνα, όπου λειτούργησε με την ίδια επωνυμία "Τυπογραφείον Γ. Μελισταγούς Μακεδόνος".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες τυπογράφοι
Εκλογές στο Τζιμπουτί
Στο Τζιμπουτί, που είναι ημιπροεδρική δημοκρατία, διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για κοινοβούλιο. Η θητεία του Προέδρου είναι εξαετής. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, η οποία εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία για πέντε έτη. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
1987
Στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 24 Απριλίου 1987 επανεξελέγη πρόεδρος ο μοναδικός υποψήφιος Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν με τη σημαία του μοναδικού νόμιμου κόμματος στη χώρα (Λαϊκός Συναγερμός για Πρόοδο). Ο Απτιντόν έλαβε ποσοστό 99,23% των ψήφων.
1993
Στις προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 7 Μαΐου 1993 η συμμετοχή ήταν 51,2%. Επρόκειτο για τις πρώτες εκλογές μετά την επαναφορά του πολυκομματισμού (με δημοψήφισμα το 1992) και για πρώτη φορά περισσότεροι από ένας (συνολικά 5) ήταν οι υποψήφιοι. Ωστόσο, ο πρόεδρος Απτιντόν κέρδισε και νέα θητεία, με ποσοστό 60,7%.
1999
Οι εκλογές του 1999 έγιναν στον απόηχο της παραίτησης του Απτιντόν (προέδρου από το 1977) υπέρ του ανεψιού του, Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ, ο οποίος διορίστηκε διάδοχός του από το κυβερνών κόμμα (Λαϊκός Συναγερμός για Πρόοδο). Στις 9 Απριλίου 1999 διεξήχθησαν οι εκλογές και ο Γκουέλεχ κέρδισε άνετα τον ανεξάρτητο (και μοναδικό) αντίπαλό του Μουσά Αχμέντ Ιντρίς, με ποσοστό 74,02% των ψήφων.
2005
Ο Γκουέλεχ επανεξελέγη πρόεδρος (με συμμετοχή που ξεπέρασε το 70%) και στις εκλογές που έγιναν στις 8 Απριλίου 2005. Στη συνέχεια (9 Μαΐου) ορκίστηκε για δεύτερη εξαετή θητεία στο ύπατο αξίωμα. Η εκλογή του έγινε χωρίς αντίπαλο.
2011
Τον Απρίλιο του 2010 η εθνοσυνέλευση τροποποίησε το Σύνταγμα ώστε να επιτραπεί στον Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ να διεκδικήσει και 3η προεδρική θητεία. Από το Φεβρουάριο 2011 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην χώρα, με αίτημα την παραίτηση του Γκουέλεχ, στον απόηχο και των ταραχών σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκείνη την περίοδο. Αρκετοί διαδηλωτές συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Ο Γκουέλεχ επανεξελέγη με μεγάλο ποσοστό και ορκίστηκε για 3η θητεία στις 8 Μαΐου 2011.
Γαλλική Σομαλιλάνδη
Πριν την ανεξαρτησία, στη Γαλλική Σομαλιλάνδη διεξήχθησαν εκλογές για το 20μελές Συμβούλιο Αντιπροσώπων. Οι πρώτες τέτοιες εκλογές έγιναν τον Μάρτιο του 1946. Η εκλογή του 20μελούς συμβουλίου έγινε σε 2 κολέγια, καθένα από τα οποία εξέλεξε 10 μέλη. Στο πρώτο κολέγιο εξελέγησαν 6 έδρες άμεσα από τους Γάλλους πολίτες, ενώ στο δεύτερο κολέγιο οι 6 έδρες εξελέγησαν άμεσα από τους λαούς της Σομαλίας, τους Αφάρ και τους Άραβες (η κάθε εθνοτική ομάδα εξέλεξε από 2 έδρες). Τον Αύγουστο του 1950 εγκρίθηκε ένας νέος εκλογικός Νόμος και τα μέλη του συμβουλίου αυξήθηκαν σε 25. Οι εκλογές έγιναν τον Δεκέμβριο του 1950. Το πρώτο κολέγιο (Γάλλοι) επέλεξε τα 12 μέλη του συμβουλίου και το δεύτερο (Αφρικανοί) τα 13. Την πλειοψηφία των εδρών κέρδισε ο Συναγερμός του Γαλλικού Λαού. Ακολούθησαν παρόμοιες εκλογές το 1952 και το 1955. Στις 23 Ιουνίου 1957 έγιναν εκλογές για Εδαφικό Συμβούλιο. Και τις 30 έδρες κέρδισε η Ρεπουμπλικανική Ένωση. Την επόμενη χρονιά (23 Νοεμβρίου 1958) έγιναν με απλή αναλογική εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Εδαφικού Συμβουλίου. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για την Άμυνα των Οικονομικών και Κοινωνικών Συμφερόντων του Εδάφους, με την κατάληψη 25 επί συνόλου 32 εδρών. Στις 18 Νοεμβρίου 1963 έγιναν εκλογές για εδαφικό συμβούλιο. Ο Αλί Αρέφ Μπουράν εξελέγη πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου έπειτα από τις εκλογές.
Αφάρ και Ισά
Στο Γαλλικό Έδαφος των Αφάρ και Ισά έγιναν εκλογές για εδαφικό συμβούλιο στις 17 Νοεμβρίου 1968. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον Δημοκρατικό Συναγερμό των Αφάρ, που κατέλαβε τις 20 από τις συνολικά 32 έδρες. Στη συνέχεια, έγιναν ξανά εκλογές στις 18 Νοεμβρίου 1973. Αποτέλεσμα ήταν η νίκη για την ομάδα των υποψηφίων "Majorité", οι οποίοι ήταν φίλα προσκείμενοι στους Αφάρ και στον Αλί Αρέφ Μπουράν. Οι άλλες δύο μετριοπαθείς ομάδες της αντιπολίτευσης ("opposition moderée") ήταν φίλα προσκείμενοι στον ηγέτη της αντιπολίτευσης Χασάν Γκουλέντ Απτιντόν (κυρίως Ισά και σομαλικής εθνότητας) και οι "opposition dure". Η συμμετοχή έφτασε το 75,6%.
1977 (Συντακτική Συνέλευση)
Εκλογές για Συντακτική Συνέλευση διεξήχθησαν στις 8 Μαΐου 1977, με ταυτόχρονη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Η Εθνική Ένωση για την Ανεξαρτησία και το Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές, με αποτέλεσμα ο Λαϊκός Συναγερμός για την Ανεξαρτησία να κερδίσει και τις 65 έδρες.
1982
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία του Τζιμπουτί το 1977, έγιναν στις 21 Μαΐου 1982. Όλες τις έδρες κέρδισε ο Λαϊκός Συναγερμός για Πρόοδο (RPP), που ήταν το μοναδικό νόμιμο κόμμα την εποχή εκείνη. Το 100% των ψηφοφόρων ενέκριναν τη λίστα των 65 υποψηφίων για την πλήρωση των ισάριθμων εδρών στην εθνοσυνέλευση, με συμμετοχή 92,4%.
1992
Με πολυκομματικό σύστημα έγιναν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές στις 18 Δεκεμβρίου 1992. Η πολυκομματική δημοκρατία εισήχθη με δημοψήφισμα που έγινε την ίδια χρονιά. Υπήρχε περιορισμός 4 κομμάτων για συμμετοχή και το Μέτωπο για την Αποκατάσταση της Ενότητας και της Δημοκρατίας επέλεξε να μην συμμετάσχει στις εκλογές. Το 75% των ψήφων και όλες τις 65 έδρες στην εθνοσυνέλευση κέρδισε ο Λαϊκός Συναγερμός για Πρόοδο. Η συμμετοχή περιορίστηκε στο 48,5%, καθώς δεν άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα πολλοί Αφάρ.
1997
Στις βουλευτικές εκλογές του 1997, που έγιναν στις 19 Δεκεμβρίου το Μέτωπο για την Αποκατάσταση της Ενότητας και της Δημοκρατίας έλαβε μέρος αυτήν τη φορά (σε αντίθεση με το μποϊκοτάζ των προηγούμενων εκλογών) με κοινούς υποψήφιους με το κυβερνών κόμμα PRP. Οι δύο συνασπισμοί κέρδισαν 65 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, με το PRP να κερδίζει 54 και το FRUD να καταλαμβάνει 11 έδρες. Η προσέλευση τις κάλπες ήταν 56,7%.
2003
Το κυβερνών κόμμα Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία κέρδισε όλες τις έδρες (συνολικά 65) έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών στις 8 Απριλίου 2003. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία.
2008
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 8 Φεβρουαρίου 2008, δεν έλαβαν μέρος υποψήφιοι από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για παρατυπίες από τη μεριά του κυβερνώντος κόμματος. Ο κυβερνών συνασπισμός, Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP), κέρδισε καθολική νίκη, με σχεδόν 95% των ψήφων και 65 έδρες (όλες).
2013
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 22 Φεβρουαρίου 2013. Η αντιπολίτευση έλαβε μέρος με το συνασπισμό Ένωση για την Εθνική Ασφάλεια. Ο κυβερνών συνασπισμός Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία κέρδισε 43 επί συνόλου 65 έδρες στο Κοινοβούλιο. Ωστόσο, η Αντιπολίτευση κατήγγειλε ότι τα αποτελέσματα από την πρωτεύουσα, Τζιμπουτί, ήταν εσφαλμένα και ανακοίνωσε άλλα αποτελέσματα, με βάση τα οποία το UMP μειώνεται στις 40 έδρες και η αντιπολίτευση είχε 25 έδρες.
2018
Οι βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 23 Φεβρουαρίου 2018 επισκιάστηκαν από το μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης. Ο κυβερνών συνασπισμός, Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία (UMP), κέρδισε τις 58 από τις συνολικά 65 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.
1945
Στις 21 Οκτωβρίου 1945 ως μέρος ενός ευρύτερου γαλλικού δημοψηφίσματος, έγινε ένα δημοψήφισμα στη Γαλλική Σομαλιλάνδη, με συμμετοχή 73,4%. Ανάμεσα στις 2 προτάσεις, που εγκρίθηκαν με μεγάλο ποσοστό, ήταν να έχει ρόλο συντακτικής συνέλευσης η εκλεγμένη συνέλευση.
1946
Τον Μάιο του 1946 στο πλαίσιο ενός δημοψηφίσματος για σύνταγμα στη Γαλλία, οι πολίτες της Γαλλικής Σομαλιλάνδης απέρριψαν την πρόταση με ποσοστό 60%. Παρόμοια απορρίφθηκε το σύνταγμα που τέθηκε και στο επόμενο δημοψήφισμα, τον Οκτώβριο του 1946, σε ποσοστό 73%.
1958
Αντίθετα με τα δημοψηφίσματα του 1946, το νέο Γαλλικό Σύνταγμα εγκρίθηκε και στη Γαλλική Σομαλιλάνδη με ποσοστό 75,24% των ψηφοφόρων σε δημοψήφισμα που έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου 1958. Έτσι, οι ψηφοφόροι τάχθηκαν υπέρ της συνεχούς σύνδεσης με τη Γαλλία και της ένταξης στη Γαλλική Κοινότητα.
1977
Στις 8 Μαΐου 1977 στο Γαλλικό Έδαφος των Αφάρ και Ισά διεξήχθη δημοψήφισμα, στο οποίο αποφασίστηκε (με 99,8% υπέρ) η ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Ως αποτέλεσμα, το έδαφος κηρύχθηκε ανεξάρτητο με την ονομασία Τζιμπουτί στις 27 Ιουνίου 1977 και κάθε χρόνο τιμάται η επέτειος αυτή ως εθνική γιορτή.
1992
Με το δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1992 εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα στο ανεξάρτητο Τζιμπουτί και επαναφέρθηκε ο πολυκομματισμός (υπέρ ψήφισε το 98,1%). Το δεύτερο ερώτημα που αφορούσε τον περιορισμό των πολιτικών κομμάτων σε 4 υπερψηφίστηκε επίσης, σε ποσοστό 97,9%. Η συμμετοχή ήταν 75,2%. Ως αποτέλεσμα, τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές στη χώρα.
Παραπομπές
*
Κλεομένης Οικονόμου
Ο Κλεομένης Οικονόμου ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821 και πολιτικός του ελεύθερου ελληνικού κράτους από το Αίγιο. Αναφέρεται ότι ήταν μορφωμένος και ευφραδής, πολιτευόταν με το Γαλλικό κόμμα του Ι. Κωλέττη.
Είχε εκλεγεί βουλευτής Αιγιαλείας στις εκλογές του 1847 και χρημάτισε βουλευτής από το 1847 έως το 1850. Αναφέρεται ότι ήταν η "ψυχή" του Κωλλέτη κι είχε προσπαθήσει μαζί με άλλους πολιτικούς να διαβάλλει τον κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια. Έπειτα χρημάτισε Γερουσιαστής.
Τζόζεφ Γ. Κένεντι
Ο  Τζόζεφ Γουίλιαμ Κένεντι (Joseph William Kennedy) (30 Μαΐου, 1916 - 5 Μαΐου, 1957) ήταν Αμερικανός επιστήμονας γνωστός για το ότι ήταν μέλος της ομάδας που ανακάλυψε το πλουτώνιο μαζί με τον Γκλεν Θ. Σίμποργκ, τον Έντουιν Μ. ΜακΜίλαν και τον Άρθουρ Γουώλ.
Γεννημένος στις Νακογκτότσες, Τέξας, ο Κένεντι σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Στέφαν Φ. Ώστιν, στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, και έλαβε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϋ. Το 1943, έφτασε στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος, και βοήθησε στην ανεύρεση, τον καθαρισμό, και το χειρισμό του πλουτωνίου.
Το 1945, ο Κένεντι υπηρέτησε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις, και ενθρονίστηκε ως Πρόεδρος του Τμήματος Χημείας, ένας ρόλος που συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του. Ο Κένεντι πήρε μαζί του τον Γουώλ, την Λίντσεϋ Χέλμχολζ, τον Ντέιβιντ Λίπκιν, τον Χέρμπερτ Ποτράτζ και τον Σάμουελ Βάισμαν, που όλοι υπηρέτησαν στις σχολές στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.
Ο Κένεντι πέθανε σε ηλικία 40 ετών, από καρκίνο, μόνο δύο χρόνια μαζί με τον Σίμποργκ, τον ΜακΜίλαν και τον Γουώλ, και έλαβε το χρηματικό έπαθλο των $400.000 για το επιστημονικό τους έργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες
Μπάντο (άθλημα)
Το μπάντο είναι ένα ομαδικό άθλημα που σχετίζονται με το χόκεϊ, το χέρλινγκ, το σίντι, και το μπάντι, ενώ καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Ουαλία τον δέκατο όγδοο αιώνα. Το παιχνίδι διεξάγεται σε ένα μεγάλο γήπεδο μεταξύ των ομάδων, ενώ κάθε μία από αυτές διαθέτει μέχρι τριάντα παίκτες εξοπλισμένους με ένα μπάντο, το οποίο είναι ραβδί που μοιάζει με αυτό που χρησιμοποιείται στο χόκεϊ επί χόρτου. Αν και δεν υπάρχουν γνωστοί επίσημοι κανόνες, ο στόχος του παιχνιδιού είναι το λάχτισμα της μπάλας ανάμεσα σε δύο σημεία που χρησιμοποιούνται ως στόχοι σε κάθε άκρο του γηπέδου. Ηταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην Γκλαμόργκαν το δέκατο ένατο αιώνα, όμως εξαλήφθηκε μέχρι το τέλος του αιώνα. Τώρα, ως άθλημα της μειονότητας, το παιχνίδι διεξάγεται ακόμη στα μέρη της Ουαλίας, ως παράδοση του Πάσχα.
Γλώσσα Μανξ
thumb|right|250px|Πολλές πινακίδες στη Νήσο Μαν γράφονται τόσο στα [[Αγγλική γλώσσα|αγγλικά όσο και στη μανξ, όπως αυτή στην πρωτεύουσα του νησιού Ντάγκλας.]] Η γλώσσα μανξ (μανξ: Gaelg ή Gailck) είναι μια γοϊδελική γλώσσα που ομιλείται στη Νήσο Μαν. Η γλώσσα εξαφανίστηκε το 1974 με τον θάνατο του τελευταίου ομιλητή της μανξ, του ψαρά Νεντ Μάντρελ, ωστόσο τα τελευταία χρόνια η γλώσσα αναβίωσε. Η μανξ διαχωρίστηκε από την ιρλανδική και την σκωτική Γαελική κατά τον 13ο και 15ο αιώνα αντίστοιχα. Σήμερα, η γλώσσα διδάσκεται σε ένα σχολείο στη Νήσο Μαν.
Η γλώσσα μανξ συγγενεύει αρκετά με την ιρλανδική και τη σκωτική γαελική. Γενικά, η γλώσσα αυτή δεν μοιάζει πολύ με τις άλλες δύο, ωστόσο μπορεί να είναι εύκολα κατανοητή με ομιλητές των δύο προαναφερθεισών γλωσσών. Η μαγξ έχει γλωσσικά αντιδάνεια από την αρχαία σκανδιναβική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Δεν είχαν τυπωθεί βιβλία στη μανξ μέχρι τον 18ο αιώνα, ενώ δεν υπήρχαν λεξικά στη μανξ μέχρι τον 19ο αιώνα. Έτσι, ο λαός των μανξ επικοινωνούσε μόνο με προφορικές παραδόσεις. Αυτό οδήγησε στην παρακμή και στην εξαφάνιση της γλώσσας το 1974, με τον θάνατο του Νεντ Μάντρελ, ενώ αναβίωσε τα τελευταία χρόνια.
Κατηγορία:Νήσος του Μαν Κατηγορία:Γοϊδελικές γλώσσες
Σεμιγί (Ωτ-Σον)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ρωμιοσύνη (ποίημα)
Η Ρωμιοσύνη είναι μεγάλη ποιητική σύνθεση του Γιάννη Ρίτσου, χωρισμένη σε επτά μέρη, γραμμένη περί το 1945-47 και τυπωμένη το 1954. Κυκλοφόρησε στην ποιητική συλλογή Αγρυπνία, από την Πυξίδα. Η ποιητική αυτή συλλογή εμπεριέχει έργα του ποιητή από το 1941 έως και το 1953, στα οποία αποτυπώνεται η περιπέτεια που έζησε η Ελλάδα την εποχή εκείνη (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Εμφύλιος). Τα δύο μείζονα ποιήματα της συλλογής είναι η Ρωμιοσύνη και Η Κυρά των Αμπελιών, στα οποία ο ποιητής ανασυνθέτει την εποποιία της Αντίστασης.
Το ποίημα είναι ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Ρίτσου, γεγονός στο οποίο πιθανόν συνεισέφερε ο Μίκης Θεοδωράκης με τη μελοποίησή του. Ο συνθέτης αφιέρωσε ολόκληρο δίσκο στο ποίημα του Ρίτσου, ονομάζοντάς τον Ρωμιοσύνη, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1966. Μερικά από αυτά τα τραγούδια του δίσκου τραγουδήθηκαν από το κοινό και ερμηνεύθηκαν από πολλούς καλλιτέχνες, ενώ έως και σήμερα, μερικά εξ αυτών, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του συνθέτη, όπως για παράδειγμα το Αυτά τα δέντρα, το Όταν σφίγγουν το χέρι και το Θα σημάνουν οι καμπάνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιάννης Ρίτσος Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σάμου 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σάμου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Σάμου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Σάμου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Σάμου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2015–16, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Σάμου είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
9 συνολικά ομάδες συμμετέχουν, χωρισμένες σε 2 ομίλους των 5 και 4 ομάδων. Οι πρώτοι κάθε ομίλου θα αγωνιστούν στον τελικό πρωταθλήματος στις 9 Απριλίου 2016 για την ανάδειξη του Πρωταθλητή. οι τελευταίοι των 2 ομίλων θα αγωνιστούν σε αγώνα κατάταξης για να κριθεί η μία ομάδα που θα υποβιβαστεί στην Β΄ Κατηγορία.
Τελικός Πρωταθλήματος
Ο τελικός μεταξύ των πρωταθλητών των 2 ομίλων έγινε στις 9 Απριλίου 2016. Πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ο Πυθαγόρας
Μπαράζ Παραμονής
Ο αγώνας έγινε στις 10 Απριλίου 2016 και η ομάδα της Ικαρίας κέρδισε την παραμονή επί των «Φοιτητών» στα πέναλτι.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Α' Ε.Π.Σ. Σάμου υποχρεωτικά και της Β' προαιρετικά. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 2016 με τον τελικό. Το κύπελλο κατέκτησε ο Α.Ψ.Ε.Σ. Πυθαγόρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Σάμου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Σπουδή (σκάκι)
Η σπουδή (επίσης καλλιτεχνικό φινάλε) είναι είναι μια σκακιστική σύνθεση, δηλαδή μια επινοημένη θέση πεσσών της σκακιέρας, στην οποία τα λευκά πετυχαίνουν τον σκοπό τους όπως και αν αμυνθούν τα μαύρα
Τυπικά οι σπουδές μοιάζουν με φινάλε (τέλος) παρτίδας καθώς έχουν λίγα κομμάτια. Η σπουδή μπορεί να θεωρηθεί ειδική περίπτωση σκακιστικού προβλήματος αλλά σε αντίθεση με τα συνήθη σκακιστικά προβλήματα που τα λευκά συχνά μπορούν να νικήσουν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους αλλά ζητείται ο συντομότερος τρόπος, στις σπουδές το ζητούμενο είναι ο σκοπός (νίκη ή ισοπαλία, όπως και σε μία παρτίδα). Κανονικά οι σπουδές πρέπει να έχουν επίσης μοναδική λύση.
Υπάρχουν κάποιοι συνθέτες που ειδικεύτηκαν στις σπουδές, όπως είναι ο Γκένριχ Κασπαριάν, ο H. Rinck, o L. Kubbel, ο A. Troitzky, και πολλοί άλλοι.
Τα λευκά πετυχαίνουν ισοπαλία
Η ισοπαλία επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους:
Στο διάγραμμα δεξιά βλέπουμε μια σπουδή του Λιμπιούρκιν (M. S. Libiurkin), όπου η εκφώνηση ζητά να παίξουν πρώτα τα λευκά και να πετύχουν ισοπαλία. Το πιόνι γ7 είναι καρφωμένο, άρα δεν μπορούν οι δυνάμεις των λευκών να γίνουν ισχυρότερες, και η θέση είναι ανοιχτή, οπότε το πατ δεν είναι εύκολο να γίνει. Ας δούμε την λύση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερματισμοί σκακιού Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Μάγια
Το ημερολόγιο
Το ημερολόγιο των μάγια αποτελεί τη συσχέτιση των δυο ετών των Μάγια Τζόλκιν και Χαάμπ.
Χαάμπ
Το Χαάμπ ήταν το έτος των 365 ημερών των Μάγια. Χωριζόταν σε 18 μήνες των 20 ημερών και έναν μήνα των 5 ημερών.
Τζόλκιν
Το Τζόλκιν ήταν το ιερό έτος των 260 ημερών των Μάγια
Ημερολογιακός κύκλος
Κάθε φορά λοιπόν που γίνεται έναρξη της συσχέτισης των δύο ετών και ο μήνας που ξεκινάει το ένα με τον μήνα που ξεκινά το άλλο ξανασυναντιούνται με το πέρασμα του χρόνου έχουμε έναν ημερολογιακό κύκλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Μεξικού Κατηγορία:Μάγια
Εξερεύνηση
Σύμφωνα με το Λεξικό της Οξφόρδης η εξερεύνηση είναι η πράξη της αναζήτησης μιας άγνωστης περιοχής. Επίσης, η εξερεύνηση είναι η πράξη της αναζήτησης με στόχο την ανακάλυψη πληροφορίας ή πόρων.
Εννοιολογικά πλαίσια
Η εξερεύνηση συμβαίνει σε όλα τα ζωικά είδη, στα οποία περιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Ήδη από την προϊστορία η εξερεύνηση είναι βασικό συστατικό της επιβίωσης και της ανάγκης για επέκταση. Στην ανθρώπινη ιστορία, ραγδαία αύξηση της τάσης για ανακάλυψη παρατηρήθηκε στην εποχή των ανακαλύψεων όταν οι Ευρωπαίοι εξερευνητές ταξίδεψαν και χαρτογράφησαν τον υπόλοιπο κόσμο, κυρίως σε αναζήτηση υλικού πλούτου, κάτι σχετίζεται με δευτερεύουσα σημασία του όρου. Από τότε, οι μείζονες εξερευνήσεις μετά την εποχή των ανακαλύψεων συνέβησαν για λόγους που συνδέονται κυρίων με την ανακάλυψη και πρόσκτηση της πληροφορίας.
Μία τρίτη έννοια του όρου σχετίζεται με την προσεκτική παρατήρηση. Στην επιστημονική έρευνα, η παρατήρηση είναι ένας από τους τρεις στόχους της εμπειρικής έρευνας (οι άλλες δύο είναι η περιγραφή και η ερμηνεία). Ο όρος χρησιμοποιείται και μεταφορικά. Για παράδειγμα το άτομο μπορεί να μιλά για εξερεύνηση του διαδικτύου, της σεξουαλικότητας κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι
Κωνσταντίνος Ν. Ράδος
Ο Κωνσταντίνος Ράδος (1862-1931) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ναυτικός ιστορικός και καθηγητής στην Ναυτική Σχολή των Δοκίμων και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Είναι ο πρώτος στην Ελλάδα που δημιούργησε τον κλάδο της ναυτικής ιστορίας, την οποία και δίδαξε.
Εργογραφία
Υπήρξε ακάματος ερευνητής, που συνέβαλε σπουδαιότατα με τα διάφορα συγγράμματα και τις συνδιαλέξεις του στην διασαφήνιση σπουδαίων θεμάτων της αρχαίας ναυτικής ιστορίας. Οι ιστορικές του μελέτες αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της συγγραφικής του παραγωγής. Το πεζογραφικό έργο του περιλαμβάνει αποκλειστικά διηγήματα. Τα περισσότερα αντλούν το θέμα τους από την ελληνική ιστορία, ιδιαίτερα τη ναυτική. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε με τη δημοσίευση του διηγήματος Didina στο ημερολόγιο Ποικίλη Στοά το 1895. Στη συνέχεια εξέδωσε τη συλλογή Ναυτικά διηγήματα. Ο Κωνσταντίνος Ράδος ήταν υπέρμαχος της καθαρεύουσας και πολέμιος της δημοτικής. Αυτή του η στάση όμως άλλαξε με το διήγημα Ο πιλότος του Δαρ-Μπογάζ, το οποίο δημοσιεύτηκε στο Εθνικόν Ημερολόγιον του Κωνσταντίνου Σκόκου το 1912 γραμμένο στη δημοτική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
NGC 860
Ο NGC 860 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον. Απέχει περίπου 410 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας It was και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) το 1871.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0860 8606 Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός) Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες
Άρθουρ Γουώλ
Ο Άρθουρ Γουώλ (8 Σεπτεμβρίου, 1917 - 6 Μαρτίου, 2006) ήταν Αμερικανός επιστήμονας ο οποίος, ως διδακτορικός φοιτητής του Γκλεν Θ. Σίμποργκ στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ απομόνωσε πρώτη φορά το πλουτώνιο τον Φεβρουάριο του 1941. Εργάστηκε, επίσης, στο Σχέδιο Μανχάταν.
Περαιτέρω πληροφορίες
Τζέρεμι Μπέρνσταϊν: Πλουτώνιο: Η Ιστορία του Πιο Επικίνδυνου Στοιχείου Του Κόσμου. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Cornell, 2009. ISBN 0-8014-7517-1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα
Σημαία του Ισραήλ
Η σημαία του Ισραήλ καθιερώθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1948. Απεικονίζει ένα μπλε Αστέρι του Δαβίδ σε άσπρο φόντο, ανάμεσα σε δύο μπλε οριζόντιες λωρίδες. Η χώρα δεν έχει πλήρες Σύνταγμα, αλλά υπάρχουν οι Βασικοί Νόμοι του Ισραήλ από τις 20 Φεβρουαρίου 1958, βάσει των οποίων γίνεται η νομοθεσία. Το 2003 ξεκίνησε η διατύπωση συντάγματος και συνεχίστηκε μέχρι το 2009.
Υπάρχουν διαφορετικές αποχρώσεις στο μπλε από σημαία σε σημαία Η σημαία σχεδιάστηκε για το σιωνιστικό κίνημα το 1891.
Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη
Το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη είναι ένα Γαλλικό κινηματογραφικο βραβείο, αντίστοιχα με τα αμερικανικό Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Απονέμεται κάθε χρόνο από το 1976.
Περισσότερες νίκες και υποψηφιότητες
Τα παρακάτω άτομα έλαβαν δύο ή περισσότερα βραβεία Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη:
Τα παρακάτω άτομα έλαβαν δύο ή περισσότερες υποψηφιότητες για βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Σκηνοθέτη::
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σκηνοθέτη Σεζάρ
Καρλ Σπίτελερ
Ο Καρλ Φρίντριχ Γκέοργκ Σπίτελερ (Carl Friedrich Georg Spitteler, 24 Απριλίου 1845 - 29 Δεκεμβρίου 1924) ήταν Ελβετός ποιητής οραματιστικής φαντασίας και συγγραφέας απαισιόδοξων αλλά ηρωϊκών στίχων. Δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή, Prometheus und Epithemus το 1881. Το 1919 βραβεύτηκε με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ποιητές Κατηγορία:Ελβετοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Ναυμαχία στο Κυνός Σήμα
Η ναυμαχία στο Κυνός Σήμα πραγματοποιήθηκε το 411 π.Χ. ανάμεσα στον αθηναϊκό και πελοποννησιακό στόλο στον Ελλήσποντο στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού πολέμου.
Το προοίμιο
Μετά την καταστροφή των Αθηναίων στη Σικελία (413 π.Χ.), διάφορες πόλεις εξεγέρθηκαν κατά της Αθήνας. Οι Πέρσες, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι των Σπαρτιατών, διέλυσαν αυτή τη συμμαχία και στράφηκαν στους Αθηναίους. Το 411 π.Χ. το δημοκρατικό πολίτευμα της Αθήνας ανατράπηκε και κυριάρχησε η ολιγαρχική παράταξη των 400. Μετά από αυτές τις αποστασίες των "συμμάχων" τους, οι Αθηναίοι, έχασαν πολλές κτήσεις τους στον Ελλήσποντο. Δύο όμως Αθηναίοι στρατηγοί, ο Θράσυλος κι ο Θρασύβουλος, θέλησαν να ξανακερδίσουν τις αθηναϊκές κτήσεις στον Ελλήσποντο και έτσι με ένα στόλο 76 πλοίων κατευθύνθηκαν προς την Ιωνία.
Η ναυμαχία
Ένας Σπαρτιάτης ναύαρχος, ο Μίνδαρος, με ένα στόλο 86 πλοίων υποκινούσε εξεγέρσεις στον Ελλήσποντο και παρέμενε εκεί για να υποκινήσει νέες. Ο αθηναϊκός και ο σπαρτιατικός στόλος μόλις αντίκρισαν ο ένας τον άλλον άρχισαν τη σύγκρουση. Στο κέντρο οι Αθηναίοι με τους Σπαρτιάτες πολεμούσαν αμφίρροπα. Στο αριστερό των Αθηναίων οι Πελοποννήσιοι νικούσαν. Όμως οι πελοποννησιακές γραμμές ανατράπηκαν από επίθεση του Θρασύβουλου από τα δεξιά. Ο Θράσυλος τότε βρήκε τις πελοποννησιακές τριήρεις να έχουν σταματήσει την καταδίωξή τους και τούς επιτέθηκε. Έτσι παρά την αρχική νίκη τους, οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν.
Μετά τη ναυμαχία
Μετά τη μάχη οι Αθηναίοι κατευθύνθηκαν κοντά στην Κύζικο όπου κατέλαβαν πολλές από τις χαμένες κτήσεις τους. Η νίκη αυτή βοήθησε την Αθήνα να συνεχίσει τον πόλεμο, που μετά τις αποστασίες και την ανατροπή του πολιτεύματός της, είχε χάσει έδαφος.
Πηγές
Κυνος Σημα Κυνος Σημα Κυνος Σημα Κυνος Σημα 411 π.Χ.
Λαχόρη
Η Λαχόρη έχει γνωρίσει στο πέρασμα του χρόνου πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς οι οποίοι έχουν αφήσει τα ίχνη τους στην πόλη. Στο πέρασμα του χρόνου υπήρξε πρωτεύουσα διαφόρων αυτοκρατοριών. Αποτελεί σημαντικό μέρος της ιστορίας για την ανεξαρτησία τόσο του Πακιστάν όσο και προηγουμένως της Ινδίας.
Οι κάτοικοι της πόλης στην πλειοψηφία τους ανήκουν στους Παντζάμπι (86.2%). Οι περισσότεροι κάτοικοι μιλούν την γλώσσα Παντζάμπι, ενώ σε μικρότερο βαθμό ομιλείται η Ούρντου και τα Αγγλικά. Το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι (94%).
Γεωγραφία και Κλίμα
Η Λαχόρη βρίσκεται στο κεντρικό προς βόρειο μέρος του Πακιστάν, στην κοιλάδα του Ινδού, κοντά στα Ανατολικά σύνορα της χώρας με την Ινδία. Βόρεια και Δυτικά της ευρύτερης αστικής περιοχής της Λαχόρης βρίσκεται η αστική περιοχή της Σεϊκχουπούρα, ανατολικά τα σύνορα μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, γνωστά με το όνομα Ουαγκά, ενώ νότια η αστική περιοχή της Κασούρ. Ο παραπόταμος του Ινδού ποταμού Ράβι ρέει στην βόρεια πλευρά της πόλης. Η Λαχόρη καλύπτει μια έκταση 404 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Το κλίμα της Λαχώρης είναι ζεστό και ημίξηρο. Τα καλοκαίρια είναι βροχερά, μακρά και εξαιρετικά ζεστά. Οι χειμώνες είναι ξηροί και θερμοί. Οι πιο ζεστοί μήνες είναι ο Μάιος, ο Ιούνιος και ο Ιούλιος, κατά τους οποίους οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν μέχρι τους 40 με 48 βαθμούς Κελσίου. Από τα τέλη Ιουλίου μέχρι τον Αύγουστο ξεκινά η περίοδος των Μουσώνων, με έντονες βροχοπτώσεις σε όλη την επαρχία.
Η πιο υψηλή θερμοκρασία καταγράφηκε στις 30 Μαΐου 1944 με το θερμόμετρο να δείχνει 48,3 βαθμούς Κελσίου, ενώ στις 10 Ιουνίου 2007 καταγράφηκε ξανά θερμοκρασία 48 βαθμών Κελσίου. Η πιο χαμηλή θερμοκρασία που καταγράφηκε στην πόλη είναι -1,1 βαθμοί Κελσίου στις 13 Ιανουαρίου 1967.
Ιστορία της Λαχόρης
Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν πειστικές αποδείξεις για το πότε ακριβώς ιδρύθηκε η Λαχόρη, αλλά έχει ιστορία τουλάχιστον 2.000 ετών. Σύμφωνα με μια προφορική τοπική παράδοση, η πόλη ιδρύθηκε από τον πρίγκιπα Λάβα, γιο του Ράμα, και έλαβε από αυτόν το όνομα Λαβαπούρι («πόλη του Λάβα» στα Σανσκριτικά). Ο Πτολεμαίος στην Γεωγραφία του κάνει λόγο για μια πόλη με το όνομα Λαμπόκλα σε ένα μέρος που ονομάζεται Κασπερία (Κασμίρ), και πιθανόν να αναφέρεται στην Λαχόρη. Αργότερα, ο Κινέζος προσκυνητής Σουάν-ζανγκ (玄奘 - Xuán Zàng, προφέρεται Σουέν Τσαν[γκ]) που επισκέφθηκε την πόλη στις αρχές του 7ου αιώνα δίνει επίσης μια περιγραφή της (Μεγάλες Καταγραφές των Τανγκ των Δυτικών Περιοχών - 大唐西域記). Το αρχαιότερο αυθεντικό κείμενο που σώζεται σήμερα και αναφέρεται στην Λαχόρη γράφηκε το 982 από ανώνυμο συγγραφέα και σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Ονομάζεται Hudud-i-Alam (Οι Περιοχές του Κόσμου) και σε αυτό αναφέρεται ως μια πόλη που κατοικείται από απίστους, με «εντυπωσιακούς ναούς, μεγάλες αγορές και τεράστιους οπωρώνες».
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως πρωτεύουσα της Παντζάμπ υπό τον Ινδό βασιλιά (Σάχης) Ανανταπάλα. Αργότερα (11ο αιώνα) η πόλη θα καταληφθεί από τον Σουλτάνο Μαχμούτ του Γκαζνί, ύστερα από μακρά πολιορκία και μάχη στην οποία μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε. Το 1201 ο σουλτάνος ανεβάζει στον θρόνο τον Μαλίκ Αγιάζ και κάνει την Λαχόρη πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας Γκαζναβίντ. Ο πρώτος αυτός Μουσουλμάνος Κυβερνήτης της Λαχόρης ανακατασκευάζει την πόλη. Ανάμεσα στα έργα του συμπεριλαμβάνονται οι πύλες και το οχυρό της πόλης που δημιουργήθηκε στα ερείπια προηγούμενου μεταξύ του 1037 και του 1040. Η πόλη θα αναπτυχθεί τότε σε πολιτιστικό και ακαδημαϊκό κέντρο της περιοχής. Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας Γκαζναβίντ, η πόλη θα περάσει υπό τον έλεγχο διαφόρων Μουσουλμανικών δυναστειών που είναι γνωστές με τον όρο Σουλτανάτο του Δελχί.