cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nissan Tama
Εξέλιξη
Το 1946, δημιουργήθηκαν δύο πρωτότυπα αυτοκίνητα (EOT-46), τα οποία ήταν ουσιαστικά μία παραλλαγή του Nissan Ohta. Συγκεκριμένα, μία μπαταρία προστέθηκε κάτω από την καρότσα του Ohta και ένας ηλεκτροκινητήρας αντικατέστησε τον κινητήρα βενζίνης, δημιουργώντας έτσι το πρωτότυπο αυτό.
Την επόμενη χρονιά, το 1947, ένα νέο πρωτότυπο με την ονομασία EOT-47 παρουσιάστηκε. Αυτή την φορά όμως ήταν σχεδιασμένο από λευκό χαρτί, ενσωματώνοντας νέες ιδέες, όπως ενσωμάτωση των μπροστινών προβολέων στα φτερά του αυτοκινήτου και έναν νέο σχεδιασμό στο καπό, το οποίο θύμιζε έντονα το σχήμα του αλιγάτορα.
Παρουσίαση
Τελικώς, το πολυαναμενόμενο ES-47, το οποίο ήταν η επιβατική έκδοση του EOT-47, παρουσιάστηκε τον Μάιο της ίδιας χρονιάς και αργότερα μετονομάστηκε σε Tama, από την περιοχή που έδρευε το εργοστάσιο παραγωγής του.
Χαρακτηριστικά
Το Tama κατάφερε γρήγορα να διακριθεί για τις επιδόσεις του, διανύοντας 96,3 χιλιόμετρα χωρίς επαναφόρτιση, με μέγιστη ταχύτητα τα 35,2 χλμ/ώρα, ενώ το 1949 η επόμενη γενιά του μοντέλου, γνωστό και ως Tama Senior, είχε την δυνατότητα να διανύσει μέχρι και 200 χιλιόμετρα με μία μόνο φόρτιση. Η χρήση του όμως περιορίστηκε κυρίως σε αυτή του ταξί έως και την οριστική λήξη της παραγωγής του, το 1950.
Πηγές
Tama Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Ηλεκτρικά αυτοκίνητα
Ξύλινο τροχαίο υλικό μετρό Αθήνας
Τα ξύλινα οχήματα, αποτελούσαν τις παλαιότερες σειρές ηλεκτρικών κινητηρίων και ρυμουλκομένων οχημάτων που κυκλοφόρησαν στην γραμμή των Σ.Α.Π./Ε.Η.Σ./Η.Σ.Α.Π. η οποία πλέον αποτελεί την γραμμή 1 του μετρό της Αθήνας.Κατασκευάστηκαν από τους οίκους Thomson Houston (κινητήρια και ρυμουλκούμενα οχήματα), Baume Marpent/Desouches David & Cie και από το εργοστάσιο του Σ.Α.Π. στον Πειραιά. Αρχικώς οι συνθέσεις των συρμών δημιουργούταν με την ζεύξη κινητηρίων και ρυμουλκούμενων οχημάτων αναλόγως αναγκών. Από το 1945 και μετά, με την αποκατάσταση των ζημιών των οχημάτων λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι συρμοί απέκτησαν προκαθορισμένες συνθέσεις δύο ή τριών οχημάτων (κινητηρίων και ρυμουλκομένων) οι οποίες κυκλοφορούσαν και συζευγμένες με σύνολο 5 οχημάτων. Από την δεκαετία του 1950 και μετά υπέστησαν σημαντικές τροποποιήσεις όπως αλλαγή των αρχικών ηλετροκινητήρων με κινητήρες Siemens, αυτόματη ζεύξη Scharfenberg (1961-1962), αυτόματο σύστημα κλεισίματος θυρών αρχικώς με πεπιεσμένο αέρα και κατόπιν ηλεκτροπνευματικό, συμπιεστές Westinghouse κ.α.
Διαδρομή
Οι ξύλινοι συρμοί εξυπηρετούσαν την γραμμή του "Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου" ήδη γραμμή 1 του μετρό της Αθήνας.
== Κατηγορίες == Χωρίζονται σε κατηγορίες βάσει της χρονικής σειράς παραλαβής τους.
== Ιστορικό == Στις αρχές του 20ου αιώνα ξεκίνησε η ηλεκτροκίνηση στον Σιδηρόδρομο Αθηνών Πειραιώς (ΣΑΠ) με μετατροπή της γραμμής Αθηνών (Ομόνοιας) - Πειραιά σε ηλεκτροκίνητη με το σύστημα της ρευματοληψίας από τρίτη τροχιά η οποία ολοκληρώθηκε και λειτούργησε το 1904. Με την έναρξη της ηλεκτροκίνησης κυκλοφόρησε η 2η παραλαβή ξύλινων οχημάτων (1η παραλαβή αποτελούν οι ατμάμαξες των ΣΑΠ) και ολοκληρώθηκε το 1923 με την 4η παραλαβή
Μεταπολεμικά, τα 61 συνολικά οχήματα, μετασκευάστηκαν διατηρώντας την αισθητική τους. Τα ξύλινα οχήματα, ήταν μακροβιότατα και αποσύρθηκαν από το 1985, με την κυκλοφορία των νέων οχημάτων Siemens 8ης παραλαβής
Ορισμένα ξύλινα οχήματα μετατράπηκαν σε υπηρεσιακά και τα υπόλοιπα δωρήθηκαν σε δήμους και άλλους φορείς για χρήση σαν στατικά εκθέματα και πρόχειρα γραφεία σε πάρκα και πλατείες. Διατηρήθηκαν μουσειακοί συρμοί, οι οποίοι όμως λόγω της αυξήσεως της τάσης του δικτύου από 550-600V σταδιακά στα 750V και ήδη στα 850V δεν μπορούν να κινηθούν αυτόνομα, αλλά μόνον ελκόμενοι από οχήματα νεώτερων παραλαβών, κινούνται δε στο δίκτυο μόνο για επετειακούς ή εορταστικούς σκοπούς.
Βιβλιογραφία
2ος τόμος του έργου "Από τα Παμφορεία Στο Μετρό", εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 2007
Παραπομπές
Κατηγορία:Συρμοί στην Ελλάδα
Φακός επαφής
thumb|Ένας μαλακός φακός επαφής. Ο φακός επαφής (αναφερόμενος απλά και ως φακός) είναι ένα διορθωτικό, κοσμητικό ή και θεραπευτικό μέσο που χρησιμοποιείται από ανθρώπους με προβλήματα όρασης όπως μυωπία, αστιγματισμό, υπερμετρωπία και πρεσβυωπία. Είναι μια μικρή φακοειδής οφθαλμική πρόθεση, που τοποθετείται πάνω στον κερατοειδή χιτώνα του ματιού. Χρειάζεται το βλεφάρισμα του ματιού ώστε να παίρνει το δάκρυ για καθαρίζεται και να μη θολώνει αλλά και για να παραμένει στη θέση της.
Οι φακοί επαφής χρησιμοποιούνται συνήθως για την αποφυγή χρήσης γυαλιών. Οι άνθρωποι επιλέγουν να φορούν φακούς επαφής για πολλούς λόγους, συχνά λόγω της εμφάνισής τους και λόγους πρακτικότητας. Σε σύγκριση με τα γυαλιά, οι φακοί επαφής επηρεάζονται λιγότερο από τον υγρό καιρό, δεν δημιουργείται ποτέ ατμός επάνω τους, και παρέχουν ένα ευρύτερο οπτικό πεδίο. Είναι πιο κατάλληλο για τις αθλητικές δραστηριότητες. Επιπλέον, οφθαλμικές παθήσεις όπως ο κερατόκωνος δεν μπορούν να διορθωθούν με ακρίβεια με τα γυαλιά.
Έχει υπολογιστεί ότι 125 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν φακούς επαφής σε όλο τον κόσμο (2%), συμπεριλαμβανομένων των 28 με 38 εκατομμυρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και 13 εκατομμύρια στην Ιαπωνία. Τα είδη των φακών που χρησιμοποιούνται προβλέπεται να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των χωρών.
Ιστορική αναδρομή
Τον πρώτο φακό επαφής από κρύσταλλο για λόγους έρευνας και όχι για εφαρμογή σε ανθρώπινο μάτι κατασκέυασε το 1508 ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ενώ το 1636 ο Καρτέσιος προσπάθησε να κατασκευάσει τον πρώτο κερατοειδικό φακό επαφής αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικά το 1801 Τόμας Γιανγκ κατασκεύασε τον πρώτο φακό επαφής βασισμένος στο μοντέλο του Καρτέσιου για να διορθώσει τη δική του όραση.
Τύποι
Υπάρχουν δύο τύποι φακών επαφής: Οι μαλακοί φακοί επαφής είναι οι πιο συνηθισμένοι ως προς την χρήση τους. Είναι πολύ άνετοι, συνηθίζονται στο μάτι από την πρώτη κιόλας εφαρμογή και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αθλήματα χωρίς να υπάρχει ο φόβος που υπήρχε με τα γυαλιά. Μπορούν να συνδυαστούν με χρώμα. Οι μαλακοί όμως δεν μπορούν να συνδυαστούν σε κάποιες περιπτώσεις φαρμακευτικής αγωγής. Επίσης, απορροφούν νερό από το μάτι κι έτσι αν ο χρήστης πάσχει από ξηροφθαλμία έχει ενοχλήσεις.
Οι ημίσκληροι φακοί επαφής δεν είναι και πολύ συνηθισμένοι, κυρίως λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που απαιτείται για την προσαρμογή τους. Διαρκούν όμως περισσότερο από τους μαλακούς, δεν απορροφούν νερό, επιτρέπουν περισσότερο οξυγόνο να περνά στο μάτι και ταυτόχρονα μπορούν να συνδυαστούν με σχεδόν οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή. Υπάρχει όμως συχνά κίνδυνος αποκόλλησης από το μάτι ή και μετακίνησης από το οπτικό πεδίο του ματιού.
Διάρκεια
Φακοί που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για 15 ημέρες μετά την αποσφράγιση τους. Πρέπει να απολυμαίνονται κανονικά κάθε βράδυ με τη χρήση υγρών για μαλακούς φακούς επαφής.
Οι φακοί που ανοίγονται, μπορούν να χρησιμοποιηθούν από την ημέρα που ανοίγονται έως τις επόμενες τριάντα. Κάθε βράδυ χρειάζεται να αποστειρώνονται στην θήκη τους με ειδικό υγρό. Υπάρχουν παραλλαγές των μηνιαίων, όπως εξαμηνιαίοι και τριμηνιαίοι. Φακοί με μεγάλη αεροδιαπερατότητα σε οξυγόνο που επιτρέπουν στον χρήστη να κοιμάται και με αυτούς και να τους φοράει έως και 30 μέρες συνεχόμενα, σύμφωνα με την αδειοδότηση και έγκριση που έχουν λάβει οι κατασκευαστές τους από διάφορα υγειονομικά όργανα όπως το FDA. Τα τελευταία χρόνια, όμως, θεωρείται ασφαλέστερο να μην κοιμάται κανείς, τουλάχιστον πολλές ημέρες, ούτε και με αυτούς τους φακούς μια και έχει αποδειχθεί ότι και πάλι οι πιθανότητες σοβαρής μόλυνσης στον κερατοειδή παραμένουν αυξημένες.
Φακοί επαφής παλαιότερης τεχνολογίας οι οποίοι μπορούν να αντικαθίστανται έως και κάθε 1 - 1,5 έτος, ανάλογα πάντα με τις ώρες χρήσεως, την ποιότητα δακρύων του χρήστη και τον τακτικό ή όχι καθαρισμό τους ο οποίος ιδανικά πρέπει να πλαισιώνεται - πέρα από το απολυμαντικό υγρό - και από ειδικές ταμπλέτες κατά του σχηματισμού πρωτεινικών ιζημάτων πάνω στος επιφάνειες του φακού.
Ιδιότητες
Σε σχέση με τις ιδιότητες φακών επαφής και τις παθήσεις που αντιμετωπίζουν, υπάρχουν μαλακοί και ημίσκληροι φακοί για μυωπία και υπερμετρωπία.
Ακόμη, υπάρχουν τορικοί για αστιγματισμό με ειδικό σχήμα για την καταπολέμηση της καμπυλότητας που παραμορφώνει την εικόνα (ανώμαλο αστιγματισμό), όπως επίσης και φακοί για κερατοκώνο που μπορεί να είναι ημίσκληροι (το πιο συνηθές) ή και μαλακοί-ημίσκληροι ταυτόχρονα (όταν είναι μαλακοί γύρω και σκληροί στη μέση βοηθόντας στην άνεση).
Επίσης οι μαλακοί, μπορεί να είναι
Βιβλιογραφία
Φακοι επαφ Φακοι επαφ
Βαραγκαβάν
Το Βαραγκαβάν (αρμενικά: Վարագավան, έως το 1978 γνωστό ως Αζιζλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 719 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Ταβούς Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Άπις
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Άπις (που το όνομα του προέρχεται από το "μακριά από" ή την "Αχλαδιά" ήταν βασιλιάς στο Άργος. Ο Άπις ήταν γιος του Φορωνέως και της Νύμφης Τελεδίκης ή της Κίννας ή της Κερδώς και αδελφός της Νιόβης.  Σε μερικούς λογαριασμούς ήταν γιος του Φορωνέως και της πρώτης συζύγου του Πειθούς, συνεπώς αδελφός του Αιγιαλέα. Άλλη μιά πιθανή μητέρα του Άπιδος ήταν η Λαοδίκη ή η Περιμήδη.  Στην διάρκεια της βασιλείας του Άπιδος εγκαταστάθηκε Τυραννία και η Πελοπόννησος πήρε το όνομα "Απία"  ή και Απίη. Οι δε κάτοικοί της λέγονταν Απιείς, ή Απιδονήες, ή και Απιδόνες. Ο Άπις δολοφονήθηκε από συνωμοσία στην οποία συμμετείχαν ο βασιλιάς της Σπάρτης Θελξίων και ο Τελχίνας. Ο Απολλόδωρος της Αθήνας σημειώνει ότι ο Άπις δολοφονήθηκε από τον Αιτωλό αλλά η πληροφορία ίσως είναι λανθασμένη επειδή πρόκειται για συνώνυμο Άπη γιο του Ιάσονα που σκοτώθηκε στην διάρκεια ταφικών αγώνων. Ο απόγονος της Νιόβης Άργος ο Πανόπτης εκδικήθηκε θανατώνοντας τον Θελξίων και τον Τελχίνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση παρέδωσε το βασίλειο του Άργους στον αδελφό του και ο ίδιος μετέβη στην Αίγυπτο, βασίλευσε πολλά χρόνια και μετά τον θάνατο του θεοποιήθηκε ως Σέραπις. Ο Άπις θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους Έλληνες νομοθέτες.
Πηγές
Απις Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αργολίδας
Βερίν Καρμίρ Αγμπιούρ
Το Βερίν Καρμίρ Αγμπιούρ (αρμενικά: Վերին Կարմիր աղբյուր) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Ταβούς, στην Αρμενία. Ιδρυθέν το 1860, το 2008, αριθμούσε 1,837 κατοίκους.
Νιμρούζ (περιοχή)
Η Νιμρούζ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν. Βρίσκεται ακριβώς στο νοτιοδυτικό τμήμα της Χώρας, στα σύνορα με το Ιράν, δυτικά, και με το άλλοτε Βαλουχιστάν, νότια, που σήμερα περιλαμβάνεται στο Πακιστάν. Είναι η περισσότερο αραιοκατοικημένη περιοχή της Χώρας, αν και μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση που φθάνει περίπου τα 41.000 τ.χλμ. Λόγω του μεγάλης απόστασής από τις υπόλοιπες πολυπληθείς περιοχές της χώρας, του ερημικού τοπίου που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της Νιμρούζ και της μηδαμινής αστυνόμευσης, το λαθρεμπόριο ανθεί στην περιοχή. Πρωτεύουσα του Περιφέρειας είναι η Ζαράντζ, με πληθυσμό 49,851 κατοίκους.
Δημογραφία
Η περιφέρεια Νιμρούζ έχει συνολικό πληθυσμό 186,963 κατοίκων, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται τόσο οι νομαδικοί πληθυσμοί "Κουτσί", όσο και μόνιμα εγκατεστημένοι πληθυσμοί στους οποίους κυριαρχούν οι εθνοτικές ομάδες των "Βαλούχων" και των "Παστούν". Μάλιστα η Νιμρούζ από αποτελεί την μοναδική περιφέρεια του Αφγανιστάν στην οποία υπερτερούν πληθυσμιακά οι Μπαλόχι.Όλοι κάτοικοι της περιφέρειας είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι, με εξαίρεση τους ανήκοντες στην μειοψηφική εθνοτική ομάδα των Σιιτών "Χαζαρά". Οι "Παστούν" της Νιμρούζ ανήκουν στις δυο μεγάλες υπο-φυλές των "Μπαρακζάι" και των "Νουρζάι". Κυρίαρχες γλώσσες της περιοχής είναι τα "Παστό", τα "Νταρί" και τα "Μπαλοχί".
Επαρχίες
Οι 5 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Νιμρούζ, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Ζαράντζ όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Κανγκ, η Κας Ροντ, η Σακχανσούρ και η Σαχάρ Μπουρζάκ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Φρίξος Αριστεύς
Ο Φρίξος Αριστεύς (1879 - 1952) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 1879, στην οδό Κάνιγγος και Σολωμού.
Βιογραφία
Το 1892 εισήλθε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Βολονάκη, Προσαλέντη, Ροϊλό, Γεώργιο Βρούτο και Νικηφόρο Λύτρα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο στη Βαυαρική Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών με δάσκαλο τον Νικόλαο Γύζη. Μετά από μια σύντομη παραμονή στην Ιταλία επέστρεψε το 1901 στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1902 παντρεύτηκε τη Λίντα Κοέν με την οποία δεν απέκτησαν παιδιά. Έλαβε μέρος σε πολλές εκθέσεις. Η πρώτη του διάκριση ήταν στην έκθεση Εταιρείας Φιλοτέχνων (Μέγαρο Κούπα). Το 1911 εκθέτει στην Kunstverein (Κούνστφεράιν) του Μονάχου, όπου ο γερμανικός τύπος επαίνεσε ομόφωνα τα έργα του «Αφροδίτη» (κραγιόν), «Θάνατος» (ελαιογραφία), «Νύκτα» (ελαιογραφία), «Μελαγχολία» (κραγιόν). Πέραν αυτών έκανε περίπου 12 ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Πάτρα, Βόλο και Θεσσαλονίκη. Συμμετείχε επίσης στην παγκόσμια έκθεση των Παρισίων το 1937. Έργα του μεταξύ άλλων είναι: «Ο Μέγας Διδάσκαλος» (κραγιόν), «Μελαγχολία» (κραγιόν), «Πνεύμα του Μπετόβεν» (κραγιόν), «Θυσία» (παστέλ), «Χρόνος» (κραγιόν), «Συννεφιά» (κραγιόν), «Αχέρων» (κραγιόν), «Πάσχα εν Ελλάδι» (ελαιογραφία), «Εκάτη» (ακουαρέλα), «Έρημος» (παστέλ-κραγιόν) και άλλα. Πέθανε σε ηλικία 73 ετών, στις 21 Απριλίου του 1952 στην Αθήνα. Ο τάφος του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Τεχνοτροπία
Εκτός από τη ζωγραφική, ο Αριστεύς ασχολήθηκε επίσης με τη λιθογραφία, τη γελοιογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων ενώ δίδαξε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το έργο του επηρεάστηκε από το καλλιτεχνικό ρεύμα του Συμβολισμού χωρίς όμως να καταφέρει να αποκτήσει μεγάλη φήμη κυρίως λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του αλλά και της θεματολογίας του, η οποία ήταν σχετικά ξένη προς το ελληνικό κοινό της εποχής του με αποτέλεσμα να δεχτεί ανάμεικτες κριτικές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κοιλάνι
Το Κοιλάνι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Κοιλάνι βρίσκεται 36 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού. Βρίσκεται στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων της επαρχίας Λεμεσού, σε υψόμετρο 800 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα δυτικά συνορεύει με το Όμοδος, στα νοτιοδυτικά με το Βουνί, στα νοτιοανατολικά με τη Λόφου, στα ανατολικά με τη Συλίκου, στα βορειοανατολικά με το Πέρα Πεδί και στα νοτιοδυτικά με τα Μανδριά.
Ονομασία
Σχετικά με την προέλευση του ονόματος του χωριού υπάρχουν τρεις εκδοχές:
Παράδοση
Το Κοιλάνι αποτελεί ένα από τα κυριότερα χωριά παραγωγής σταφυλιών στην Κύπρο και είναι διάσημο για το κρασί και τα παράγωγα προϊόντα του σταφυλιού.
Η Ετήσια Γιορτή του Σταφυλιού πραγματοποιείται στο χωριό την πρώτη Κυριακή Οκτωβρίου, καθώς επίσης και μέσα Νοεμβρίου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού έφτασε στο απόγειο του το 1946, έχοντας περίπου 1400 κατοίκους, όντας ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της επαρχίας. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Κοιλανίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Μετανάστευση
Η Μετανάστευση (immigration), τόσο κατά τις κοινωνικές επιστήμες όσο και κατά το Διεθνές Δίκαιο, είναι η μετακίνηση ανθρώπων σε μία χώρα της οποίας δεν έχουν την ιθαγένεια, προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί, ιδιαίτερα ως μόνιμοι κάτοικοι ή μελλοντικοί πολίτες της χώρας.
Το μεταναστευτικό φαινόμενο είναι πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο. Η πολυπλοκότητά του οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελεί ένα φαινόμενο εγγενές της ανθρώπινης εξέλιξης, της κοινωνίας, της οικονομίας, της πολιτικής και του πολιτισμού.
Η μετανάστευση αποτελεί μια δυναμική διαδικασία, οι μορφές της οποίας ποικίλλουν και μεταβάλλονται σε συνάρτηση με τις ευρύτερες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Η μετανάστευση ενυπάρχει και αναδύεται από την ιστορική και κοινωνική οργάνωση στο σύνολό της. Είναι μια μορφή κοινωνικής σχέσης που καθορίζεται από την αγορά, το έθνος, το κράτος, το φύλο, που συγκροτούν τις κοινωνικές κατηγορίες, τις ομάδες και τον τρόπο επαφής και επικοινωνίας μεταξύ τους.
Ο ίδιος επίσης όρος χρησιμοποιείται και στις μετακινήσεις των ζώων, πτηνών και ιχθύων. Ειδικότερα εκ της αιτίας της μετακίνησης τα μεν ζώα και πουλιά καθιερώθηκε να χαρακτηρίζονται "αποδημητικά", ενώ τα ψάρια "μεταναστευτικά".
Αιτίες
Οι λόγοι που γεννούν το φαινόμενο της μετανάστευσης είναι ποικίλοι κι εξαρτώνται από τις συνθήκες που επικρατούν κατά δεδομένη κάθε φορά χρονική περίοδο από τους τόπους της προγενέστερης διαμονής στους τόπους αποδημίας.
Αιτία της μετανάστευσης σε γενικές γραμμές, τόσο της εκούσιας όσο και της αναγκαστικής, είναι η προσπάθεια εκείνων που μεταναστεύουν να απαλλαγούν από διάφορους παράγοντες που καταπιέζουν τη ζωή και την προσωπικότητά τους. Επίσης,υπάρχουν και καθαροί οικονομικοί λόγοι, όπως η φτώχεια και η πείνα που επικρατεί σε μια χώρα, καθώς και θρησκευτικοί λόγοι. Άλλος κύριος λόγος για την ανθρώπινη μετανάστευση είναι κάποιος πόλεμος που τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.
Τα πτηνά φεύγουν από τον ένα τόπο προς τον άλλο για να βρουν πιο ζεστά κλίματα.
Διάκριση μετανάστευσης
Η βιβλιογραφία παραθέτει διάφορους τύπους μετανάστευσης. Σημαντικότεροι από αυτούς είναι οι: "εσωτερική", "εξωτερική", "εκούσια", "ακούσια", "πρωτογενής", και "δευτερογενής", οι λεγόμενες "πλήρης", και "ατελής", (στην οποία υπάγονται οι πρόσφυγες), επίσης η "συντηρητική", ή "ανανεωτική, ανάλογα του χρόνου "βραχυπρόθεσμη", ή "μακροπρόθεσμη", "προσωρινή" ή "μόνιμη", και τέλος η "ηπειρωτική" (όταν γίνεται προς τις χώρες της ίδιας ηπείρου) και η "υπερπόντια" (όταν γίνεται από τη μια ήπειρο στην άλλη (συνήθως Αμερική ή Αυστραλία).
Ανθρώπινη μετανάστευση
Η μετανάστευση των ανθρώπων είναι φαινόμενο πανάρχαιο που άρχισε στη γενέτειρα γη των ανθρώπων, την Αφρική. Οι πρώτοι μετανάστες διέσχισαν την Αφρική και σταδιακά εξαπλώθηκαν στην Ασία και με την πάροδο των (χιλιάδων) χρόνων και στις υπόλοιπες ηπείρους. Στα προϊστορικά ακόμη χρόνια, οι διάφορες ανθρώπινες φυλές ήταν αναγκασμένες να μεταναστεύουν από τον έναν τόπο στον άλλο, προσπαθώντας να επιβιώσουν. Από τα κρύα κλίματα πήγαιναν στα πιο ζεστά, από τα ορεινά στα πεδινά, από τα φτωχά σε καρπούς και κυνήγι στα περισσότερο πλούσια. Βλέπουμε λοιπόν πως ο κύριος λόγος που δικαιολογούσε τη σταθερή μετανάστευση στο παρελθόν, ήταν η προσπάθεια επιβίωσης. Ο ίδιος λόγος ισχύει σε σημαντικό βαθμό και μέχρι σήμερα, που η μετανάστευση εμφανίζεται με καινούριες μορφές. Ενώ στα προϊστορικά χρόνια ήταν γενικό φαινόμενο η μετανάστευση κι αναγκαστικό πολλές φορές, στην ιστορική πια εποχή αρχίζει να διαφοροποιείται και να σταματά βέβαια. Τώρα, μεγάλες ομάδες ανθρώπων μεταφέρονται από τον ένα τόπο στον άλλο, μέσα στα πλαίσια κυριάρχησης πάνω στους συνανθρώπους τους και κατάκτησης καινούριων χωρών.
Αυτό ισχύει για τον αποικισμό από τους αρχαίους Έλληνες μεγάλων περιοχών της Μεσογείου, πράγμα που γενικεύεται κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους, υποβοηθούμενο από την κατακτητική πολιτική των Ελλήνων βασιλιάδων της εποχής αυτής. Μεγάλη ήταν η μετανάστευση των Ευρωπαίων προς την Αμερική, Αφρική και Ασία, με την ανακάλυψη αυτών των ηπείρων και του φυσικού πλούτου που διέθεταν. Η μετανάστευση, που άρχισε αυτά τα χρόνια και συνεχίστηκε για αρκετούς αιώνες, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην όλη εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας. Ο κόσμος πήρε μια άλλη όψη κι οι ήπειροι αυτές έχασαν σε σημαντικό βαθμό το δικό τους καθαρό χαρακτήρα. Παράλληλα, τα αποτελέσματα αυτής της μετανάστευσης για τους λαούς των αποικιών ήταν μοιραία, γιατί ουσιαστικά οι μετανάστες μετέτρεψαν τους αυτόχθονες σε δούλους τους.
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η μετανάστευση παίρνει καινούριες μορφές. Ο πόλεμος αυτός έριξε τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης σε οικονομική κρίση, τις συνέπειες της οποίας προσπάθησε να αποφύγει σημαντικός αριθμός κατοίκων τους, μεταναστεύοντας στις ΗΠΑ, που δεν είχαν θιγεί άμεσα από την παγκόσμια σύρραξη και βάδιζαν σταθερά κι ανοδικά προς την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Παρόλα τα μέτρα που πάρθηκαν από τις κυβερνήσεις, η διαρροή των φτωχών Ευρωπαίων προς τη μεγάλη ήπειρο συνεχίστηκε και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Καινούριο κύμα μετανάστευσης έχουμε στη διάρκεια και μετά τον πόλεμο αυτό, όπου χιλιάδες άτομα ξεκληρίστηκαν, ξεσηκώθηκαν και κυνηγήθηκαν από τους τόπους τους και μεταφέρθηκαν, είτε εθελοντικά είτε συχνά με τη βία, στα πιο απίθανα μέρη της γης.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ευρώπη η Γερμανία και στην Αμερική οι ΗΠΑ κι ο Καναδάς άρχισαν σιγά - σιγά να γίνονται οι παγκόσμιες αγορές εργατικής δύναμης, που εξασφαλίζονταν από τα φτωχά και οικονομικά καθυστερημένα κράτη, όπως τις Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία, ορισμένα κράτη της Ασίας κ.ά. Η δυνατότητα απορρόφησης όλων αυτών των μισθωτών εργατών από αλλού, δόθηκε στις παραπάνω χώρες με την τεράστια οικονομικοτεχνική ανάπτυξη που χαρακτηρίζει τα μεταπολεμικά χρόνια. Οι ΗΠΑ βγήκαν οικονομικά ενισχυμένες από τον πόλεμο και το ίδιο και η Γερμανία, η οποία παρότι νικήθηκε, κατόρθωσε μέσα σε λίγο διάστημα να γίνει μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές χώρες της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν έχουμε το θαύμα της Γερμανίας, που άνοιξε τις πόρτες της στους μετανάστες από όλη την Ευρώπη, εκμεταλλευόμενη με αυτό τον τρόπο τη δυνατότητα αγοράς φτηνότερης εργατικής δύναμης. Τεράστιος αριθμός Ελλήνων, κυρίως από τις βόρειες αγροτικές περιοχές της χώρας μας, φεύγει εκείνη την εποχή στην Ευρώπη και πιο πολύ στη Γερμανία, ζητώντας δουλειά στις εκεί αγορές.
Τα τελευταία χρόνια περίπου 60 εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους, με, βασικές αιτίες, τον πόλεμο στη Συρία και τον εν εξελίξει πόλεμο στο Αφγανιστάν. Όσο η ζήτηση από τα κράτη αυτά ήταν μεγάλη, τότε τα προβλήματα αποκατάστασής τους ήταν σχετικά εύκολα, θα μπορούσαμε να πούμε, ενώ σήμερα όμως που η γενική κρίση θίγει και τη Γερμανία, μεγάλος αριθμός αναγκάζεται να επαναπατριστεί ή να παλεύει με διάφορους τρόπους να προσαρμοστεί στις καινούριες δυσκολίες. Ήταν τόσο σοβαρό το ζήτημα της μετανάστευσης για το ελληνικό κράτος, που άρχισε να απασχολεί και τις κυβερνήσεις, που προσπάθησαν να έρθουν σε μια συνεννόηση με τα κράτη που δέχονται τους μετανάστες. Με ειδικές συμβάσεις, που κλείνονται σε διακρατικό επίπεδο, ολόκληρες αποστολές στέλνονται για να δουλέψουν στα ξένα εργοστάσια. Το όφελος είναι, από μεν την πλευρά του κράτους που στέλνει τους μετανάστες, ότι λύνει κατά ένα μέρος το ζήτημα της ανεργίας κι από τη δε πλευρά αυτού που δέχεται τους μετανάστες, ότι μπορεί να ελέγχει καλύτερα πληθωριστικές τάσεις της εσωτερικής αγοράς. Την ανθρώπινη μετανάστευση παρακολουθεί με ειδικές στατιστικές έρευνες η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας του ΟΗΕ.
Οι Έλληνες μετανάστες
Κάτω από τις δύσκολες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες της μεταπολεμικής Ελλάδας στο διάστημα των δεκαετιών 1950-1960, η παλιά "πληγή" της μετανάστευσης ξανάνοιξε και απέκτησε εκρηκτικές διαστάσεις. Σύντομα, η "έξοδος" του πιο νέου και δυναμικού μέρους του ελληνικού πληθυσμού εξελίχθηκε στο κατ' εξοχήν ειδοποιό στοιχείο της εποχής: είτε ως πολυπόθητη λύση στα μεταπολεμικά αδιέξοδα ή ως αβάστακτη πραγματικότητα της "ξενιτιάς", η μετανάστευση εμφανίζεται να κυριαρχεί στα λογοτεχνικά έργα της εποχής, αλλά κυρίως στα λαϊκά τραγούδια και στον κινηματογράφο της πρώτης και δεύτερης μεταπολεμικής δεκαετίας.
Οι διαφορές που χαρακτηρίζουν το μεταναστευτικό ρεύμα της εποχής αυτής συνδέονται με τα ίδια τα αίτια της "μεγάλης φυγής" και αφορούν κυρίως τους στόχους και την κατεύθυνση. Μέχρι την προπολεμική περίοδο, οι μετανάστες από την Ελλάδα στρέφονταν κυρίως προς τις υπερπόντιες περιοχές (Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία) σε αναζήτηση καλύτερων προοπτικών και είχαν ως στόχο τη μόνιμη εγκατάσταση. Αντίθετα, στις δύο κρίσιμες μεταπολεμικές δεκαετίες, το "κύμα" συνδέεται κυρίως με την αδυναμία της ελληνικής αγοράς να απορροφήσει την υπερπροσφορά εργασίας και κατευθύνθηκε προς τις ευρωπαϊκές χώρες.
Η συγκυρία εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευνοϊκή, αφού η εσωτερική μετανάστευση έτρεφε το αποδημητικό κύμα που βρήκε ευνοϊκή υποδοχή στις ευρωπαϊκές χώρες. Μπορεί η Ελλάδα να σημείωνε έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης του Α.Ε.Π. της εποχής και να αναφερόταν ως υπόδειγμα από τον Ο.Ο.Σ.Α., παρά όμως τις μεγάλες προσδοκίες, προς το παρόν η χώρα βρισκόταν εγκλωβισμένη στον φαύλο κύκλο των νέων προβλημάτων που δημιούργησε η προσπάθεια να δοθεί λύση στα παλιά. Οι αδυναμίες στην υποδομή (δρόμοι, συγκοινωνίες, λιμάνια, επικοινωνίες), που άρχισαν να θεραπεύονται με ένα εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίων έργων, περιόριζαν την ανάπτυξη στην περιφέρεια των μεγάλων αστικών κέντρων και ιδιαίτερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Με τη σταδιακή συρρίκνωση του γεωργικού τομέα, εκεί κατέφυγε αργότερα και μία μεγάλη μερίδα του πληθυσμού της υπαίθρου χωρίς εναλλακτική λύση απασχόλησης, η οποία αποτέλεσε την πρώτη ύλη για τη δημιουργία της εικόνας της σημερινής Αθήνας.
Μοναδική διέξοδος, λοιπόν, για το πλεονάζον δυναμικό, το οποίο αναζητούσε μία προσωρινή λύση στο βιοτικό πρόβλημά του, ήταν να κατευθυνθεί προς τις κοντινές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Στις χώρες αυτές, οι αναγεννημένες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οικονομίες βρίσκονταν σε φάση απογείωσης και δημιουργούσαν συνεχώς νέες θέσεις εργασίας, τις οποίες αδυνατούσε να καλύψει η εσωτερική προσφορά. Άλλωστε και αυτή ήταν συγκριτικά χαμηλή λόγω της δραματικής μείωσης του ευρωπαϊκού πληθυσμού κατά τον πόλεμο και της υπογεννητικότητας.
Για την Ελλάδα, οι επιπτώσεις του φαινομένου είναι δύσκολο να εκτιμηθούν πλήρως, ακόμη και σήμερα. Στην εσωτερική αγορά εργασίας, η επίδραση ήταν καταλυτική και σίγουρα ξεπέρασε κάθε προσδοκία των εμπνευστών της πολιτικής της διοχέτευσης του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού προς τα έξω. Η αύξηση της ζήτησης εργασίας βελτίωσε βραχυπρόθεσμα τους εργασιακούς και μισθολογικούς όρους, αλλά παράλληλα αποστέρησε τη χώρα από πολύτιμο εργατικό δυναμικό και μάλιστα σε μία φάση έντονα αναπτυξιακή. Μακροπρόθεσμα η έξοδος προκάλεσε την έλλειψη ανειδίκευτου εργατικού δυναμικού, με αποτέλεσμα στη δεκαετία του 1970 η Ελλάδα για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία της να μετατραπεί από χώρα αποστολής σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Έτσι, σε τελική ανάλυση, η αρχική εκτόνωση και βελτίωση κατέληξε στην επιδείνωση των συνθηκών απασχόλησης και αμοιβής της εργασίας τουλάχιστον σε ορισμένους παραγωγικούς τομείς.
Στο εσωτερικό, η κατάρρευση της τοπικής οικονομίας λόγω της μετανάστευσης οδήγησε στην αποψίλωση του τοπικού πληθυσμού ή ακόμη και στην ολοκληρωτική ερήμωση ορισμένων περιοχών της χώρας, η οποία δεν φαίνεται να είναι αναστρέψιμη. Η "αποψίλωση" της Ελλάδας από το νέο και δυναμικό τμήμα του πληθυσμού της αποτυπώνεται και στο γεγονός ότι η αναλογία των Ελλήνων μεταναστών στο νεαρό εργατικό δυναμικό της Γερμανίας από 16% το 1953 ανήλθε σε 71% το 1956.
Αντίθετα με ό,τι συνέβαινε κατά την προπολεμική περίοδο κατά την οποία οι μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό αφορούσαν την Πελοπόννησο, τώρα το ισχυρότερο πλήγμα από τη μετανάστευση υπέστη η Μακεδονία, η "ραχοκοκαλιά" της ελληνικής οικονομίας. Υπολογίζεται ότι στη δεκαετία του 1960, το 45-50% των μεταναστών προήλθαν αποκλειστικά από τη Βόρεια Ελλάδα. Ένα ακόμη στοιχείο είναι η αλλαγή του προσώπου της Ελληνίδας μετανάστριας στο ρεύμα των δεκαετιών 1950-1960, αλλά και η αύξηση του ποσοστού της γυναικείας συμμετοχής στη μετανάστευση, το οποίο έφτασε το 42%. Συγκεκριμένα, στην προηγούμενη περίοδο, ο ρόλος της γυναίκας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συμπληρωματικός καθώς πλαισίωνε την οικογένεια και περιοριζόταν συνήθως στα οικιακά καθήκοντά της. Αντίθετα, στη μεταπολεμική εποχή, η γυναίκα ως μέλος της οικογένειας ανέλαβε εργασία παράλληλα με τα άρρενα μέλη της οικογένειας ή και μετανάστευσε αυτόνομα σε αναζήτηση απασχόλησης στις χώρες φιλοξενίας.
Οικολογική μετανάστευση
Εκτός όμως από την ανθρώπινη μετανάστευση, υπάρχει και η μετανάστευση των ζώων και των πουλιών. Υπάρχουν διάφορες κατηγορίες ζώων, που μια ορισμένη περίοδο της ζωής τους μεταναστεύουν ομαδικά σε άλλες περιοχές. Οι λόγοι που τα εξαναγκάζουν σε αυτές τις μετακινήσεις είναι οι εξής:
Περισσότερο γνωστές είναι οι μεταναστεύσεις των πουλιών, μα κι άλλα χερσαία και θαλάσσια ζώα μετακινούνται ομαδικά απ' το ένα μέρος στο άλλο. Χαρακτηριστικό είναι ότι η μετανάστευση των ζώων γίνεται κάθε φορά προς την ίδια κατεύθυνση. Τα ζώα ακολουθούν με μαθηματική ακρίβεια πάντα την ίδια πορεία, διανύοντας φοβερά μεγάλες αποστάσεις, προκειμένου να φτάσουν στον καθορισμένο τόπο εγκατάστασής τους. Πάνω στο πρόβλημα που αφορά την εξήγηση αυτού του φαινομένου δεν υπάρχει μια γενικά αποδεχτή γνώμη. Πολλοί μιλούν για ένστικτο και «μαγνητική» αίσθηση.
Το πιο συνηθισμένο και γνωστό σε μας φαινόμενο μετανάστευσης ομάδων του ζωικού βασιλείου, είναι αυτή των πουλιών. Γίνεται συνήθως με την αλλαγή των καιρικών συνθηκών. Μετακινούνται χιλιάδες μίλια μακριά, φεύγοντας απ' τα ψυχρά κλίματα προς τα πιο ζεστά. Ξαναγυρνούν στα παλιά λημέρια τους την άνοιξη που θεωρούνται και προάγγελοι της, όπως π.χ. τα χελιδόνια.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μετανάστευση των ψαριών, που γίνεται κάτω από πολύπλοκες καταστάσεις. Υπάρχουν πολλά είδη ψαριών που έχουν διαφορετικό τόπο διαμονής και διαφορετικό αναπαραγωγής. Τέτοια είναι οι σολομοί, τα χέλια, οι πέστροφες κ.ά., που ζουν στις θάλασσες και τα ποτάμια και καταφεύγουν στα ήσυχα νερά των λιμνών για να γεννήσουν, διανύοντας φοβερά μεγάλες αποστάσεις και με πολλούς κινδύνους. Τα μικρά που γεννιούνται, ακολουθούν ενστικτωδώς το δρόμο των γονιών τους και φτάνουν στις θάλασσες.
Αρκετά είδη θηλαστικών μεταναστεύουν επίσης. Τέτοια είναι η φώκια, ο τάρανδος, οι νυχτερίδες. Λιγότερο διαδεδομένη είναι η μετανάστευση στα ερπετά και τα αμφίβια. Οι θαλάσσιες χελώνες επιζητούν αμμώδεις ήσυχες ακτές για να γεννήσουν τα μικρά τους, που αμέσως όταν βγουν στη ζωή στρέφονται προς τη θάλασσα, όπου γρήγορα μαθαίνουν να κολυμπούν. Μεταναστεύουν περιοδικά και μερικά είδη εντόμων, ιδίως απ' τις πεταλούδες και τις ακρίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφία * Κατηγορία:Πληθυσμός Κατηγορία:Ανθρώπινη μετανάστευση Κατηγορία:Σχέσεις πλειονότητας-μειονότητας
Εκλογές στην Ελβετία
Στην Ελβετία, η οποία διοικείται με ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης, διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη του 7μελούς Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου και για την ανάδειξη των μελών του Εθνικού Συμβουλίου (200 μέλη) και του Συμβουλίου των Καντονιών (ή Συμβούλιο των Κρατιδίων) (46 μέλη). Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω για τις εθνικές εκλογές. Στις 6 Μαΐου 2007, το ελβετικό Καντόνι του Γκλάρους μείωσε την ηλικία ψήφου από τα 18 στα 16 για τις εκλογές των καντονίων και για τις τοπικές εκλογές.
2007
Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 κέρδισε νίκη το Λαϊκό Κόμμα.
Βουλευτικές εκλογές 2007
Εθνικό Συμβούλιο, 21 Οκτωβρίου 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Συντμ. !style="background-color:#E9E9E9" align=right| !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/– !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Μεταβολή απώλεια εδρών από τους Ελβετούς Δημοκράτες, τη Λίστα Εναλλακτικών και την Αλληλεγγύη.
2011
Οι ομοσπονδιακές εκλογές έγιναν στις 23 Οκτωβρίου 2011. Εξελέγησαν 200 βουλευτές στο Εθνικό Συμβούλιο και άλλοι 46 στο Συμβούλιο των Κρατιδίων, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 49,1%, έναντι 48,9% το 2007.
Εκλογές Ομοσπονδιακού Συμβουλίου 2011
Εκλογές για την ανάδειξη των 7 μελών του Ελβετικού Ομοσπονδιακού διεξήχθησαν στις 14 Δεκεμβρίου 2011. Μέλη, με σειρά αρχαιότητας εξελέγησαν: οι Ντόρις Λόιτχαρτ (από το 2006), Ουέλι Μάουρερ (από το 2009, αντιπρόεδρος το 2018), Σιμονέτα Σομαρούγκα (από το 2010), Γιόχαν Σνάιντερ-Άμαν (από το 2010), Αλέν Μπερσέ (από το 2012, πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας το 2018),  Γκι Παρμελάν (από το 2016)  και Ιγκνάτσιο Κασίς (από το 2017).
Εθνικό Συμβούλιο
Το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα (SVP) υπέστη απώλειες για πρώτη φορά από τις εκλογές του 1987. Εθνικό Συμβούλιο, 23 Οκτωβρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align="left" colspan=2| Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align="left"| Συντομογραφία !style="background-color:#E9E9E9" align="left"| Προσκείμενο σε !style="background-color:#E9E9E9" align="left"| Ιδεολογία !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| % !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| +/– !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| +/– ! style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=5| Σύνολο (συμμετοχή 48,5%) ! style="background-color:#E9E9E9" align=left| 2.442.648 ! style="background-color:#E9E9E9" align=left| — ! style="background-color:#E9E9E9" align=left| — ! style="background-color:#E9E9E9" align=left| 200 ! style="background-color:#E9E9E9" align=left| —
Συμβούλιο των Κρατιδίων
Η εκλογή των μελών του Συμβουλίου έγινε σε 2 γύρους, τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο.
Συμβούλιο των κρατιδίων, 23 Οκτωβρίου, 13 Νοεμβρίου, 20 Νοεμβρίου, 27 Νοεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align="left" colspan=2| Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align="left"| Ιδεολογία !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| 2007 !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align="right"| ±
2015
Στις εκλογές που έγιναν στις 18 Οκτωβρίου 2015, το ξενοφοβικό Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα αναδείχθηκε νικητής.
2008
Στις 24 Φεβρουαρίου του 2008 διεξήχθη δημοψήφισμα με δύο ερωτήματα:
Οι μεταρρυθμίσεις στη φορολογία των επιχειρήσεων εγκρίθηκαν με 50,5% υπέρ και με συμμετοχή της τάξης του 37,7%, ενώ η ανάληψη πρωτοβουλιών από τους πολίτες για το θόρυβο των πολεμικών αεροσκαφών απορρίφθηκε με 31,9% υπέρ και συμμετοχή 38,2%.
Την 1η Ιουνίου του 2008 οι Ελβετοί αρνήθηκαν σε δημοψήφισμα σε ποσοστό 64% η πολιτογράφηση των μεταναστών να αποφασίζεται με λαϊκή ψηφοφορία στην κοινότητα στην οποία ζει ο κάθε μετανάστης. Η αμφιλεγόμενη πρόταση για εφαρμογή αυστηρότερων μέτρων για τους αλλοδαπούς έγινε από το κόμμα της λαϊκιστικής Δεξιάς (Δημοκρατική Ένωση του Κέντρου, UDC). Μόνο ένα καντόνι υπερψήφισε την πρόταση επί συνόλου 26 καντονιών.
Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 30 Νοεμβρίου του 2008, οι Ελβετοί ψήφισαν (σε ποσοστό 68%) υπέρ της χορήγησης ηρωΐνης με κρατικό έλεγχο, απορρίπτοντας ταυτόχρονα την πρόταση για αποποινικοποίηση της μαριχουάνας.
2009
Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 8 Φεβρουαρίου του 2009 οι Ελβετοί τάχτηκαν με ποσοστό γύρω στο 60% υπέρ της επέκτασης του δικαιώματος για ελεύθερη εγκατάσταση εργαζομένων από την Ευρωπαϊκή Ένωση στους εργαζόμενους από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Στα γερμανόφωνα και γαλλόφωνα καντόνια υπερίσχυσε η θετική ψήφος, σε αντίθεση με το ιταλόφωνο Τιτσίνο (Ticino). Σε ταυτόχρονο δημοψήφισμα στο καντόνι της Ζυρίχης, οι κάτοικοι με ποσοστό 52% ψήφισαν υπέρ της πρότασης του κινήματος της άκρας αριστεράς "Εναλλακτική Λίστα" να καταργηθούν οι ευνοϊκές φορολογικές ρυθμίσεις που ίσχυαν ως τότε για τους ξένους εκατομμυριούχους.
Αποτελέσματα
Σε δημοψήφισμα στις 17 Μαΐου του 2009, οι Ελβετοί ψηφοφόροι ενέκριναν με οριακή πλειοψηφία (50,1% υπέρ έναντι 49,9% κατά) την αναθεώρηση της νομοθεσίας για τα ταξιδιωτικά έγγραφα και τη χρήση βιομετρικών διαβατηρίων. Η συμμετοχή ήταν πολύ χαμηλή (38%).Το δημοψήφισμα προκάλεσαν αριστερά κόμματα και νέοι πολιτικοί από αριστερά και δεξιά κόμματα.
Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2009 σε ένα ακόμα δημοψήφισμα, οι πολίτες ψήφισαν υπέρ της μικρής αύξησης στον ΦΠΑ για να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της ασφάλειας για τα ΑΜΕΑ με 54,4% και υπέρ της μη εισαγωγής πρωτοβουλιών στο Δημόσιο (allgemeine Volksinitiativen), για λόγους γραφειοκρατίας, με ποσοστό 67,9%.
Στις 29 Νοεμβρίου 2009 διεξήχθη δημοψήφισμα, με το οποίο απαγορεύτηκε η κατασκευή μουσουλμανικών μιναρέδων. Την πρόταση είχε θέσει προς δημοψήφισμα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα, το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 55% και η πρόταση εγκρίθηκε με 57,5% Μόνο 4 καντόνια από τα συνολικά 26 ψήφισαν κατά της πρότασης. Οι ψηφοφόροι απέρριψαν την πρόταση για απαγόρευση στις εξαγωγές όπλων με 68,2% έναντι 31,5% με συμμετοχή 53%.
2010
Σε δημοψήφισμα που έγινε στις 7 Μαρτίου 2010, το 70% των ψηφοφόρων απέρριψε την πρόταση φιλοζωικής οργάνωσης για τον διορισμό χρηματοδοτούμενων από το κράτος δικηγόρων ζώων, η οποία θα εξασφάλιζε την εφαρμογή των νόμων που έχουν ήδη θεσμοθετηθεί γι’ αυτά. Οι Ελβετοί υπερψήφισαν σε δημοψήφισμα στις 26 Σεπτεμβρίου 2010 την πρόταση για αναθεώρηση των επιδομάτων ανεργίας, σε ποσοστό 53,3%, παρά το γεγονός ότι μόνο τα γερμανόφωνα καντόνια ψήφισαν υπέρ. Σε ένα ακόμα δημοψήφισμα, στις 28 Νοεμβρίου 2010, οι ψηφοφόροι τάχθηκαν υπέρ της απέλασης μεταναστών που καταδικάζονται για σοβαρά εγκλήματα, πρόταση που προωθήθηκε από το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα SVP. Το 53% όσων προσήλθαν στις κάλπες έδωσαν την εντολή στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο να καταρτίσει τον σχετικό νόμο. Επίσης, στο ίδιο δημοψήφισμα απορρίφθηκε η εισαγωγή ελάχιστου φόρου στα πολύ υψηλά εισοδήματα σε όλα τα καντόνια.
Δημοψηφίσματα τελευταίας δεκαετίας (2012-20)
Δημοψηφίσματα έγιναν και τα έτη 2012, 2013, 2014 , 2015 , 2016 , 2017, 2018, 2019 και 2020.
2008
Στις 10 Δεκεμβρίου του 2008 πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης εξελέγη ο Ούελι Μάουρερ (Ueli Maurer), ο οποίος διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Σάμουελ Σμιτ. Ο Σμιτ παραιτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 2008 επικαλούμενος επίσημα λόγους υγείας. Η θητεία του Μάουρερ τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 2009.
Αποτελέσματα
Ο Μάουρερ εξελέγη πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου στην τρίτη ψηφοφορία, λαμβάνοντας ακριβώς τον απαιτούμενο αριθμό των 122 ψήφων.
2009
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2009 διενεργήθηκαν επαναληπτικές εκλογές για το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, έπειτα από την ανακοίνωση του Πασκάλ Κουσπέν ότι θα αποχωρήσει από το συμβούλιο και από την πολιτική στις 31 Οκτωβρίου του 2009.
Ο Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ (Didier Burkhalter, από το κόμμα FDP/PRD) εξελέγη να διαδεχθεί τον Κουσπέν, στον τέταρτο γύρο της ψηφοφορίας.
2010
Δύο επαναληπτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 22 Σεπτεμβρίου 2010 έπειτα από την ανακοίνωση του Μόριτς Λόιενμπεργκερ του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ότι θα αποχωρήσει από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο στις 31 Δεκεμβρίου 2010, όπως και ο σύμβουλος Χανς-Ρούντολφ Μερτς (FDP, Φιλελεύθεροι), ο οποίος ανακοίνωσε στις 6 Αυγούστου 2010 ότι παραιτείται, με την παραίτηση σε ισχύ από τα τέλη Οκτωβρίου του 2010. Στη θέση τους εξελέγησαν η Σιμονέτα Σομαρούγκα με 159 ψήφους και ο Γιόχαν Σνάιντερ-Άμαν με 144 ψήφους.
Παραπομπές
*
Χρήστος Δροσόπουλος
Ο Χρήστος Δροσόπουλος ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού και αντιστασιακός κατά την περίοδο της Κατοχής όντας αρχηγός μικρής ένοπλης ομάδας που έδρασε στην Αχαΐα. Τον Σεπτέμβριο του 1943 το τμήμα του διαλύθηκε από δυνάμεις του ΕΛΑΣ, ενώ ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος και έπειτα από ανταρτοδικείο εκτελέστηκε.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δροσόπουλος γεννήθηκε στο Πλατάνι Αχαΐας και ήταν γόνος πολύτεκνης εννεαμελούς αγροτικής οικογένειας. Μετά την αποφοίτησή του από το Β' Γυμνάσιο Πατρών κατετάγη εθελοντικά στις ένοπλες δυνάμεις. Αργότερα εισήλθε στη ΣΜΥ από την οποία αποφοίτησε το 1935 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ΠΖ. Έπειτα υπηρέτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κέρκυρας, ενώ με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου τοποθετήθηκε στην φρουρά του νησιού.
Στην Εθνική Αντίσταση
Μετά την κατάρρευση του ελληνικού στρατού εξαιτίας της γερμανικής εισβολής, ο Δροσόπουλος, όντας πια υπολοχαγός, επέστρεψε στην γενέτειρά του. Το 1943 θα έρθει σε επαφές με την οργάνωση «Ελευθέρα Ορεινή Ελλάς» που είχε ως έδρα την Πάτρα και αποτελούσε παρακλάδι του ΕΔΕΣ στην Πελοπόννησο. Η επιτροπή της εν λόγω οργάνωσης του ανέθεσε την αρχηγία του ένοπλου βραχίονα της, έτσι κατά το β' μισό του Αυγούστου του 1943, και αφού ενδιάμεσα είχε υπογραφεί σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ ΕΟΕ και ΕΑΜ, ο Δροσόπουλος, υιοθετώντας το πολεμικό όνομα Βελισσάριος μετέβη στο Καστρίτσι Αχαΐας επικεφαλής περίπου 80 ανταρτών, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονταν άλλοι πέντε αξιωματικοί και υπαξιωματικοί.
Αργότερα ομάδα Δροσόπουλου επιτέθηκε και αφόπλισε μικρό τμήμα του ΕΛΑΣ που οδηγούσε Ιταλούς αυτόμολους στη διοίκηση του 12ου συντάγματος. Το επεισόδιο αυτό μαζί με άλλες μικροσυμπλοκές θεωρήθηκε παραβίαση του Συμφώνου του Δυρραχίου που είχαν υπογράψει οι ελληνικές αντιστασιακές ομάδες Ε.Λ.Α.Σ και Ε.Σ. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1943 η ομάδα του Δροσόπουλου δέχτηκε επίθεση από τον ΕΛΑΣ και ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με άλλους τέσσερις αξιωματικούς. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν αρχικά στην Αραγόζενα Αχαΐας και έπειτα στα Μελίσσια. Εκεί, ο Δροσόπουλος και άλλοι δύο αξιωματικοί του καταδικάστηκαν από ανταρτοδικείο σε θάνατο και εκτελέστηκαν την 26η Σεπτεμβρίου.
Επίλογος
Τον Μάιο του 1946, καταδικάστηκαν με διάφορες ποινές από το Ειδικό Δικαστήριο Πατρών, δέκα πρώην στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ (Βλάσης Ανδρικόπουλος, Γεώργιος Αρετάκης, Δημήτρης Μίχος, Νικόλαος Πολυκράτης, Νίκος Διένης κλπ) που κρίθηκαν ένοχοι για τη διάλυση του τμήματος Δροσόπουλου και για την εκτέλεση των τριών αξιωματικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Δροσόπουλος
Άθροιση
Η Άθροιση είναι η πρόσθεση ενός συνόλου αριθμών. Το αποτέλεσμα της είναι το άθροισμα. Οι "αριθμοί" (ή όροι) προς πρόσθεση μπορεί να είναι φυσικοί αριθμοί, μιγαδικοί αριθμοί, πίνακες, ή ακόμη πιο περίπλοκα αντικείμενα. Ένα άθροισμα με άπειρους όρους είναι γνωστό ως σειρά.
Συμβολισμός
Το άθροισμα των 1, 2 και 5 είναι. Αφού για την πρόσθεση ισχύει η επιμεριστική ιδιότητα, δεν παίζει ρόλο αν ερμηνεύουμε το "1 + 2 + 5" ως (1 + 2) + 5 ή ως 1 + (2 + 5). Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, οπότε οι παρενθέσεις συνήθως παραλείπονται σε ένα άθροισμα. Η πρόσθεση είναι επίσης αντιμεταθετική πράξη, οπότε η σειρά με την οποία γράφονται οι αριθμοί δεν επηρεάζει το άθροισμα (σε πεπερασμένα αθροίσματα).
Εάν ένα άθροισμα έχει πάρα πολλούς όρους, αντί να γραφτούν όλοι ξεχωριστά, το άθροισμα μπορεί να γραφτεί με ένα σύμβολο αποσιωπητικών, ώστε να σημειωθούν οι παραλειπόμενοι όροι. Κατά αυτό τον τρόπο, το άθροισμα όλων των φυσικών αριθμών από το 1 έως το 100 είναι.
Τα αθροίσματα μπορούν να αναπαρασταθούν με το σύμβολο της άθροισης, ένα κεφαλαίο σίγμα. Αυτό ορίζεται ως εξής: Η υπόστιξη δίνει το σύμβολο για μιά μεταβλητή-δείκτη (dummy variable), το i. Εδώ, το i εκπροσωπεί τον δείκτη της άθροισης· το m είναι το κάτω όριο της άθροισης, και το n είναι το πάνω όριο της άθροισης. Άρα, για παράδειγμα:
Υπάρχουν επίσης τρόποι για την γενίκευση της χρήσης των διαφόρων συμβόλων σίγμα. Για παράδειγμα, το είναι το ίδιο με το
Υπολογιστικός συμβολισμός
Τα αθροίσματα μπορούν επίσης να αναπαρασταθούν σε μια γλώσσα προγραμματισμού. Το υπολογίζεται από το ακόλουθο πρόγραμμα σε C / C++ / Javascript: και το ακόλουθο πρόγραμμα σε Pascal: ή, απλούστερα, σε Ψευδοκώδικα: sum ← 0 ΓΙΑ i ΑΠΟ m ΕΩΣ n ΕΠΑΝΑΛΑΒΕ sum ← sum + x[i] ΤΕΛΟΣ_ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΣ
Ειδικές περιπτώσεις
Είναι δυνατό να προστεθούν λιγότεροι από 2 αριθμοί:
Αυτές οι εκφυλισμένες περιπτώσεις συνήθως χρησιμοποιούνται μόνο όταν ο συμβολισμός της πρόσθεσης δίνει ένα εκφυλισμένο αποτέλεσμα σε μια ειδική περίπτωση. Για παράδειγμα, αν m = n στον παραπάνω ορισμό, τότε υπάρχει μόνο ένας όρος στο άθροισμα· αν m = n + 1, τότε δεν υπάρχει κανένας.
Προσέγγιση με ορισμένα ολοκληρώματα
Πολλές τέτοιες προσεγγίσεις μπορούν να ανακτηθούν από την ακόλουθη σύνδεση μεταξύ αθροισμάτων και ολοκληρωμάτων, η οποία ισχύει για κάθε αύξουσα συνάρτηση f.
Για συναρτήσεις οι οποίες είναι ολοκληρώσιμες στο διάστημα [a,b], το Ρημάνειο άθροισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προσέγγιση του ορισμένου ολοκληρώματος. Για παράδειγμα, ο ακόλουθος τύπος είναι το Ρημάνειο άθροισμα με ίση κατάτμηση του διαστήματος:
Η ακρίβεια μια τέτοιας προσέγγισης αυξάνει με τον αριθμό n των υποδιαστημάτων.
Ταυτότητες
Οι ακόλουθες είναι χρήσιμες ταυτότητες:
Άθροισμα διανυσμάτων
Θεωρούμε το σύνολο
Για κάθε
Επίσης, τα αθροίσματα διανυσμάτων στο ορίζονται ως
Μια δυναμοσειρά μεταβλητής t με συντελεστές στο \mathbb{K} είναι ένα τυπικό άθροισμα
Ρυθμοί αύξησης
Οι ακόλουθες είναι χρήσιμες προσεγγίσεις (χρησιμοποιώντας συμβολισμό θήτα, αγγλ. theta):
Κατηγορία:Αριθμητική Κατηγορία:Μαθηματικός συμβολισμός
Κατάλογος Προέδρων της Αυστρίας
Ακολουθεί κατάλογος με τους Προέδρους της Αυστρίας από την θεσμοθέτηση του αξιώματος αυτού, το 1919.
Πρόεδροι (1919–σήμερα)
Πολιτικό κόμμα:
Κλειδί: † Πέθανε εν ενεργεία
{| class="wikitable" style="text-align:center" ! colspan=8|
Πρόεδρος της Γερμανο-Αυστρίας (1919)
! rowspan=2 | № ! rowspan=2 | Πρόεδρος (Γέννηση–Θάνατος) ! rowspan=2 | Πορτρέτο ! rowspan=2 colspan=2 | Διάρκεια θητείας ! rowspan=2 | Κόμμα ! colspan=2 |Προεδρική εκλογή ! № ! Εκλεγείς ! style="background:; color:white;"| 1 ! colspan=8|
Πρόεδροι της Πρώτης Αυστριακής Δημοκρατίας (1919–1934)
! rowspan=2 | № ! rowspan=2 | Πρόεδρος (Γέννηση–Θάνατος) ! rowspan=2 | Πορτρέτο ! rowspan=2 colspan=2 | Διάρκεια θητείας ! rowspan=2 | Κόμμα ! colspan=2 |Προεδρική εκλογή ! № ! Εκλεγείς ! rowspan=2 style="background:" | 2 ! style="background:; color:white;" | 3 ! style="background:crimson" | (3) ! colspan=8|
Πρόεδροι του Ομόσπονδου Κράτους της Αυστρίας (1934–1938)
! rowspan=2 | № ! rowspan=2 | Πρόεδρος (Γέννηση–Θάνατος) ! rowspan=2 | Πορτρέτο ! rowspan=2 colspan=2 | Διάρκεια θητείας ! rowspan=2 | Κόμμα ! colspan=2 | Προεδρική εντολή ! № ! Εκλεγείς ! rowspan=2 style="background:crimson" | (3) ! style="background:black" | — ''Υπηρεσιακός πρόεδρος ως Καγκελάριος'' ! colspan=8 |
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
καταλογος προ
Ισορροπία ατμόσφαιρας
Η Ισορροπία της ατμοσφαίρας ή οι συνθήκες ευστάθειας και αστάθειας της ατμοσφαίρας εξαρτώνται από τη σχέση της εκάστοτε θερμοκρασίας συγκεκριμένων τμημάτων της με τη θερμοκρασία των παρακείμενων γειτονικών αυτών τμημάτων. Δηλαδή εν προκειμένω με τη πυκνότητα των πρώτων, έναντι της πυκνότητας του περιβάλλοντος, αυτών, χώρου.
Η υπό του Ηλίου θερμαινόμενη επιφάνεια της ξηράς επενεργεί στα υπερκείμενα στρώματα του αέρα όπως ακριβώς ο θερμαινόμενος πυθμένας χύτρας στο περιεχόμενο αυτής ύδωρ όπου τα παρά τον πυθμένα στρώματα ύδατος διαστέλλονται και ανέρχονται ως φυσαλίδες ενώ τα υπερκείμενα στρώματα έχουν την τάση να κατέρχονται συνεχίζοντας τον κύκλο. Αυτή η παρατηρούμενη ανατροπή της υδάτινης στήλης της χύτρας καλείται «αστάθεια». Τέτοια ακριβώς παρατηρείται και στον αέρα πάνω από τη γήινη επιφάνεια όταν τη θερμαίνει ο Ήλιος, αλλά όχι βεβαίως στις θερμοκρασίες του παραδείγματος.