cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μασητηριακή μυαλγία
Η δυσλειτουργία
Σε αρκετές περιπτώσεις ασθενών τα συμπτώματα πρωτοεμφανίζονται με τη μορφή ενός οξέος επεισοδίου, που μπορεί να παρουσιασθεί κατά τη διάρκεια ή μετά από υπερδιάνοιξη του στόματος (χάσμημα ή παρατεταμένη οδοντιατρική θεραπεία), μετά από απότομες αλλαγές (παρεμβολές) στη σύγκλειση των δοντιών και επίσης κατά την αφύπνιση ως συνέπεια βρουξισμού. Το σύνδρομο χαρακτηρίζεται από χρόνια πορεία, στη διαδρομή της οποίας εμφανίζονται εξάρσεις και υφέσεις. Αυτές εκδηλώνονται με δύο διαφορετικές φάσεις. Την φάση της ασυνεργίας των μυών, που χαρακτηρίζεται από παραγωγή κρότων από τη διάρθρωση καθώς και από υπεξαρθρήματα ή εξαρθρήματα και τη φάση του περιορισμού της κινητικότητας, που χαρακτηρίζεται από επώδυνη μυϊκή σύσπαση και περιορισμό των κινήσεων της γνάθου. Οι φάσεις αυτές, άλλοτε με περισσότερο και άλλοτε με λιγότερο έντονη συμπτωματολογία, αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα.
Θεραπεία
Η θεραπεία της μασητηριακής μυαλγίας, αλλά και της δυσλειτουργίας, δεν είναι εύκολη, διότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι εύκολη ούτε η διάγνωση ούτε και η αντιμετώπιση του αρχικού αιτίου, που προκάλεσε τη λειτουργική διαταραχή. Κατ' ανάγκη λοιπόν, η θεραπεία διακρίνεται σε αιτιολογική (αντιμετώπιση των αιτίων) και συμπτωματική (αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, χωρίς να θίγονται τα αίτια). Σε περιπτώσεις που η αιτιολογία είναι σαφής, η άρση του αιτίου δίνει εντυπωσιακά και μόνιμα αποτελέσματα. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις, που στην κλινική εκδήλωση του συνδρόμου συμβάλλουν περισσότερες από μία αιτίες δεν είναι ούτε εύκολη, αλλά ούτε και πάντοτε εφικτή, η διάγνωση των πιθανών αιτίων, ώστε να εφαρμοστούν τα ανάλογα θεραπευτικά μέσα. Βέβαια, ενώ πρέπει πάντοτε να επιδιώκεται η αιτιολογική θεραπεία, πολλές φορές είμαστε υποχρεωμένοι να καταφύγουμε σε συμπτωματική θεραπεία, που στοχεύει στην ανακούφιση του ασθενούς με λύση της μυϊκής υπερτονίας, ανεξάρτητα από την αιτία που την προκάλεσε.
Αιτιολογική θεραπεία
Τα θεραπευτικά μέσα που χρησιμοποιούνται στην αιτιολογική θεραπεία, είναι τόσα τουλάχιστο, όσα και τα αίτια του συνδρόμου. Η λεπτομερής πληροφόρηση του αρρώστου για το είδος της παθήσεως του είναι ένα από τα αποτελεσματικότερα μέσα για την αντιμετώπιση αυτής της, κυρίως ψυχογενούς, λειτουργικής διαταραχής. Σε κάθε περίπτωση το αρχικό μέτρο πρέπει να είναι η συζήτηση και ενημέρωση του ασθενούς ώστε να ενεργοποιηθεί και να συμμετέχει και ο ίδιος ενεργά στη θεραπεία του. Η ενημέρωση πρέπει να αναφέρεται στα αρχικά αίτια της δυσλειτουργικής κατάστασης, πώς προκαλούνται τα δυσλειτουργικά σημεία, όπως οι κρότοι και η παρέκκλιση της γνάθου, και πού οφείλεται η πρόκληση του πόνου. Ακόμη, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η θεραπεία στις περισσότερες περιπτώσεις είναι συντηρητική. Επειδή η συμπτωματολογία επιδεινώνεται από κακές συνήθειες με άσκοπες κινήσεις της γνάθου ή του στόματος, συστήνεται προσπάθεια διακοπής των έξεων αυτών, καθώς και κάποια τροποποίηση των διαιτητικών συνηθειών.
Σε περιπτώσεις υπερσυγκλείσεως, η διόρθωσή της και η αποκατάσταση της κατακόρυφης διάστασης του προσώπου με οδοντοστοιχίες ή άλλη ενδεδειγμένη προσθετική θεραπεία ακολουθείται από εντυπωσιακό θεραπευτικό αποτέλεσμα.
Εκεί όπου ορθοδοντικές ανωμαλίες ενοχοποιούνται ως αιτία δυσλειτουργικής διαταραχής, τότε θα συστηθεί η ανάλογη ορθοδοντική θεραπεία.
Τέλος σε περιπτώσεις ασθενών με έκδηλη κατάθλιψη, η αντιμετώπιση της κατάθλιψης, με ψυχοθεραπεία ή με χορήγηση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, είναι έργο ειδικού ψυχιάτρου.
Συμπτωματική θεραπεία
H συμπτωματική θεραπεία είναι βέβαια συντηρητική και επικεντρώνεται στην εξάλειψη της επώδυνης συμπτωματολογίας, αλλά και στην αποκατάσταση της λειτουργίας του κινητικού συστήματος της γνάθου. Υπάρχουν πολλά μέσα για τη αντιμετώπιση της μυϊκής υπερτονίας, με τα οποία επιτυγχάνονται ικανοποιητικά αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις, αλλά κανένα δεν έχει αποδειχθεί αρκετά αποτελεσματικό για όλες τις περιπτώσεις.
Η απλούστερη φαρμακευτική θεραπεία είναι η χορήγηση μυοχαλαρωτικών φαρμάκων, όπως είναι η ορφεναδρίνη. Το σύνηθες σκεύασμα είναι ο συνδυασμός παρακεταμόλης με ορφεναδρίνη. Κατά τις εξάρσεις του συνδρόμου η χορήγηση των ήπιων μυοχαλαρωτικών φαρμάκων πρέπει να γίνεται τακτικά και για χρονικό διάστημα που να καλύπτει τη φάση των έντονων συμπτωμάτων.
H φυσικοθεραπεία, χρησιμοποιώντας μέσα με τα οποία επιτελείται η εκπαίδευση του ασθενή για χαλάρωση του μασητηριακού συστήματός, βοηθά στην εξάλειψη του πόνου και της δυσλειτουργίας. Τέτοια μέσα είναι οι συσκευές βιοανάδρασης, οι υπέρηχοι, τα ειδικά ψυκτικά σπρέι, οι απαλές μαλάξεις (μασάζ) και η διαδερμική ηλεκτρονική νευρική διέγερση. Τα θερμά επιθέματα, ιδίως τα ξηρά, προκαλούν προσωρινή μυοχάλαση, αλλά συνιστώνται κυρίως για τις περιόδους εξάρσεως της μυαλγίας. Ασκήσεις ενεργητικής κατασπάσεως της γνάθου με σύγχρονη υπερνίκηση κάποιας αντίστασης προκαλούν αντανακλαστική χαλάρωση των ανασπόντων μυών. Αντίθετα, παρόμοιες ασκήσεις ανασπάσεως της γνάθου με υπερνίκηση αντίστασης προκαλούν χαλάρωση των κατασπόντων μυών. Τέτοιες ασκήσεις πρέπει να συνιστώνται μόνο όταν η μυαλγία εντοπίζεται σε συγκεκριμένο μυ ή ομάδα μυών.
Επιπλοκές και Χειρουργικές επεμβάσεις
Η αρθροσκόπηση και η αρθροσκοπική χειρουργική πραγματοποιούνται με ενδοσκόπιο μικρής διαμέτρου που εισάγεται στην άρθρωση μέσω ειδικής βελόνας οδηγού (trocar). To αρθροσκόπιο συνδέεται με ψηφιακή κάμερα λήψης η οποία μεταφέρει την εικόνα σε οθόνη. Η αρθροσκόπηση παρέχει τη δυνατότητα της διαγνωστικής λεπτομερούς παρατήρησης όλων των αρθρικών δομών, καθώς επίσης επιτρέπει και τη διενέργεια διαφόρων επεμβατικών χειρισμών, όπως λύση συμφύσεων, κινητοποίηση του διαρθρίου δίσκου και έκπλυση της άρθρωσης. Με τη χρησιμοποίηση ειδικών εργαλείων ενδοσκοπικής χειρουργικής μπορούν να πραγματοποιηθούν διάφορες επεμβάσεις στην άρθρωση όπως η απελευθέρωση, η συρραφή και η ακινητοποίηση του διάρθριου δίσκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνδρομα
Πρωθυπουργός του Νέβις
Ο Πρωθυπουργός του Νέβις (Premier of Nevis) είναι ο επικεφαλής της Διοίκησης της Νήσου Νέβις. Πρόκειται για ένα αυτόνομο κυβερνητικό σώμα εντός της Ομοσπονδίας του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις. Πρώτος πρωθυπουργός του Νέβις ήταν ο Σίμιον Ντάνιελ.
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Πολιτική του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως Προκόπιος Πετρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Τη δευτεροβάθμια έκπαίδευση ολοκλήρωσε στον Πειραιά και εν συνεχεία κατόπιν επιτυχών εξετάσεων τό έτος 1978 είσηλθε και έφοίτησεν έν τω Φροντιστήριαω τής Ανωτέρας Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών έκ τής όποιας άπεφοίτησεν τό έτος 1980.
Εις την Θεολογικήν Σχολήν Αθηνών είσήλθεν κατόπιν έπιτυχών έξετάσεωντό έτος 1981 καί άπεφοίτησεν τό έτος 1985.
Κατά τά μαθητικά καί φοιτητικά του έτη ύπηρέτησε στην Ιερά Μητροπόλη Πειραιώς ως Νεωκόρος των Ιερών Ναών Άγιου Σπυρίδωνος, Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως καί Αγίων Αναργύρων Καλλιπόλεως καί ώς Ιεροψάλτης τοϋ Ίεροϋ Ναού Προφήτου Ήλιου Καστέλας.
Επίσης ύπηρέτησεν επί πολλά έτη και ώς Κατηχητής εις τούς Ιερούς Ναούς Αγίας Παρασκευής και Αγίων Αναργύρων Καλλιπόλεως Πειραιώς.
Έκάρη Μοναχός την 3 Φεβρουάριου 1984 καί έχειροτονήθη Διάκονος την 5ην Φεβρουάριου 1984 από τον Μητροπολίτη Νέας Κρήνης καί Καλαμαριάς Προκόπιο.
Ώς Διάκονος, τη συστάσει τού Μητροπολίτου Νέας Κρήνης καί Καλαμαριάς Προκοπίου, έλαβεν ύποτροφίαν τής Ίεράς Συνόδου καί μετέβη τό έτος 1988 στην Αγία Πετρούπολη (τότε Λενινγκράντ) τής Ρωσίας διά μεταπτυχιακάς θεολογικάς σπουδάς είς τήν Θεολογικήν Σχολήν τής Αγίας Πετρουπόλεως (Ленинградская духовная академия), ένθα παρηκολούθησε μαθήματα τής ιστορίας των Σλαβικών Εκκλησιών καί έμαθε τήν ρωσικήν γλώσσαν.
Τήν 3 Σεπτεμβρίου 1989 έχειροτονήθη Πρεσβύτερος καί έλαβεν τό όφφίκιον τού Αρχιμανδρίτου από τον Μητροπολίτου Νέας Κρήνης Προκόπιο.
Τό έτος 1992 ό Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών καί πάσης Ελλάδος Σεραφείμ τόν προσεκάλεσε καί τού άνέθεσε καθήκοντα παρά τη Συνοδική Επίτροπη Διορθοδόξων καί Διαχριστιανικών Σχέσεων, ένθα άπησχολήθη εις τον τομέα των Σχέσεων τής Εκκλησίας τής Ελλάδος μετά των Σλαβικών Όρθοδόξων Εκκλησιών, ώς έπίσης καί μετά τών Υποτροφιών της Ιεράς Συνόδου.
Ταυτοχρόνους διωρίσθη ώς έφημέριος κατ’ άρχήν καί άπό του έτους 1995 καί ώς Ίερατικώς Προϊστάμενος τοΰ Ίερου Ναου Αγίου Παντελεήμονος όδου Άχαρνών Αθηνών καί Διευθυντής του Θεολογικοΰ Οικοτροφείου διά τούς Αλλοδαπούς Υποτρόφους τής 'Ιεράς Συνόδου.
Ό Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών καί πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος τον περιέβαλε με έμπιστοσύνη καί τή έντολή αύτοΰ συνώδευσεν αύτόν εις όλας σχεδόν τάς επισκέψεις του στις άνά τόν Κόσμον Όρθοδόξους Εκκλησίας.
13 Οκτωβρίου 2009 έξέλεξεν αύτόν διά 56 ψήφων Επίσκοπον τής πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κερνίτσης παρά τή Ιερά Μητροπόλει Καλαβρύτων καί Αίγιαλείας.
Στις 18 Οκτωβρίου 2009 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Κερνίτσης, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Καλαβρύτων. Την χειροτονία τέλεσε στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος της οδού Αχαρνών ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, συμπαραστατούμενος από πολλούς Μητροπολίτες. .
Στις 23 Ιουνίου 2010 τοποθετήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως, Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Νικαίας.
Αργύριος Παπασταθόπουλος
Ο Αργύρης Παπασταθόπουλος, (1792-1851), ήταν οπλαρχηγός, αγωνιστής και δημογέροντας της Κουνινάς, της επαρχίας Αιγιαλείας, του νομού Αχαΐας που «ακολούθησε τον Ανδρέα Λόντο ως καπετάνιος στην Πολιορκία των Πατρών».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κουνινά Αιγίου το 1792 και ήταν ο τρίτος γιός του ιερέα του χωριού. Αδέλφια του ήταν ο Βασίλης Παπασταθόπουλος ή Γκότσης και ο Αθανάσιος. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα κοντά στον πατέρα του και στη Μονή Ταξιαρχών του Αιγίου, όπου σπούδασε τα εκκλησιαστικά γράμματα. Στη συνέχεια ο πατέρας του τον έστειλε κρυφά στη Βοστίτσα (Αίγιο σημερινό), όπου «εμαθήτευσεν εις σπουδαίους δασκάλους, τον Ευστάθιο Παλαμά, σχολάρχην και τον Αλέξανδρον Τσιμπουράκην». Συμμαθητές του ήταν ο Ανδρέας και Αναστάσιος Λόντος με τους οποίους συνδέθηκε με βαθιά φιλία που κράτησε για όλη του τη ζωή. Όταν, στις 4 Δεκεμβρίου 1809, έφτασε στο Αίγιο ο Λόρδος Βύρων και ο ΧομπΧάουζ φιλοξενήθηκαν στο σπίτι του Ανδρέα Λόντου και ο Παπασταθόπουλος ήταν ένας από αυτούς που παρευρέθηκαν στο επίσημο τραπέζι. Ο Παπασταθόπουλος αγάπησε την κόρη του Θεμελή ή Θεοδώρου, Μαρίτσα, αλλά η οικογένεια της δεν τον ήθελε για γαμπρό και αυτός το 1828 την απήγαγε. Ο γάμος τελικά δεν έγινε και τελικά παντρεύτηκε τη Μαρία Χρυσικού, με κουμπάρο τον Αναστάσιο Λόντο.
Παπασταθόπουλος και Επανάσταση 1821
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, πιθανότατα από τον Ανδρέα Λόντο και «ανήκεν εις την κατηγορία των βλάμηδων». Το 1818 μαζί με τους Γεωργούση, Νικόλαο και Στάθη Δημουλά, στάλθηκε από τον ηγούμενο της μονής Ταξιαρχών, Ανανία Σουδενιώτη στη Μανωλάδα Ηλείας όπου η μονή είχε κτήματα και εκεί γνώρισε τον συνονόματο του οπλαρχηγό Αναγνώστη Παπασταθόπουλο ή Κουτζουμανιώτη. Σκοπός ήταν η φύλαξη από τον Παπασταθόπουλο και τους άνδρες του, του Μετοχίου της Μονής από ληστές. Στη Μανωλάδα βρισκόταν και ο Παφνούτιος Ρούβαλης, ιερομόναχος της Μονής Ταξιαρχών, που τον παρότρυνε να πάρει στους άντρες του και να πάει στον Πύργο, περίπου στις 26 Μαρτίου 1821, όπου βρίσκονταν και οι οπλαρχηγοί Χ. Βιλαέτης, Π. Μήτσος και οι γιοί του Κολοκοτρώνη Πάνος και Ιωάννης που είχαν έρθει από τη Ζάκυνθο. Ο Παπασταθόπουλος πολέμησε σε όλες τις μάχες της Ηλείας όπως στις 2 Απριλίου 1821, στη μεγάλη μάχη με τους Τούρκους του Λάλα, και στις 26 όταν «έφτασαν οι Τουρκαλβανοί Λαλαίοι προς ενίσχυσιν των κινδυνευόντων Τούρκων». Στη μάχη αυτή, ο Αναγνώστης Παπασταθόπουλος, εις το σώμα του οποίου ήταν, «ο εκ Κουνινάς οπλαρχηγός Αργύριος Παπασταθόπουλος», οι προαναφερθέντες οπλαρχηγοί προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στους Λαλαίους. Τον Απρίλιο του 1821 πολέμησε μαζί με τον συνονόματό του Αναγνώστη και 70 Ηλείους στην αποξηραμένη σήμερα λίμνη Αγουλινίτσα (στο σημερινό Επιτάλιο Ηλείας), όπου και πάλι έτρεψαν σε φυγή τους Λαλαίους. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κουνινά που ήταν «ένα από τα «νοσοκομεία»-καταφύγια των επαναστατημένων Ελλήνων της περιοχής μαζί με τη Φτέρη και τη Μονή Πεπελενίτσας» όπως ορίστηκε από τον Ανδρέα Λόντο το Μάιο του 1821, για να τεθεί υπό τις διαταγές του Ανδρέα Λόντου ο οποίος στρατολογούσε αγωνιστές για την Πολιορκία των Πατρών. ΟΙ κάτοικοι του χωριού «θα απαρτίσουν ξεχωριστό σώμα που θα πάρει μέρος στη μάχη στα Σελά κατά την πολιορκία της Πάτρας (1822)», μαζί με τους «Λόντο και Μελετόπουλο». Στις 10 Δεκεμβρίου έφθασε με Υδραίικο πλοίο και ενίσχυσε, μαζί με 700 άλλους Πελοποννήσιους, το Μεσολόγγι, ενώ στις 8 Ιανουαρίου επέστρεψε στο Αίγιο μαζί με τον Ανδρέα Λόντο και γνώρισε τον αρματωλό Γεώργιο Μωραΐτη, με τον οποίο συνδέθηκε συγγενικά. Ο Παπασταθόπουλος ανήκε στο κόμμα του Ανδρέα Λόντου και του στάθηκε πιστός φίλος και σύντροφος ακόμα και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, «τότε που συνελήφθη και εφυλακίσθη ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εις την Ύδρα» και ο Δημήτριος Μελετόπουλος έλαβε διαταγή να συλλάβει τους Ανδρέα και Αναστάσιο Λόντο και Ανδρέα Ζαΐμη οι οποίοι «εθεωρήθησαν αντάρται». Για την στήριξη που του παρείχε σε εκείνες τις δύσκολες ώρες, ο Λόντος τον αποκαλούσε έκτοτε, όπως φαίνεται στις επιστολές του, «αδελφό».
Παπασταθόπουλος και πολιτική
Έλαβε μέρος «ανελθών εις Αθήνας, εις την Επανάστασιν της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 ταχθείς με τους Συνταγματικούς», ως στενός φίλος και ομοϊδεάτης του Ανδρέα Λόντου, που ήταν πρωτεργάτης, και για τη συμμετοχή του αυτή τιμήθηκε από τον Καλλέργη με το «Αριστείο της 3ης Σεπτεμβρίου». Σύμφωνα με έγγραφα του Γενικού Αρχείου του Κράτους με ημερομηνία Φεβρουαρίου, Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου του 1835, ο Παπασταθοπουλος υπογράφει ως Δημογέροντας του χωριού Κουνινάς. Επί της θητείας του θα κτιστεί ο παλιός Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου (εικονογραφημένος από τον γνωστό αγιογράφο Κωνσταντίνο Φανέλλη) και θα ιδρυθεί ο σημερινός οικισμός Βόβοδα. Από επιστολή, προεκλογικού περιεχομένου, προς αυτόν, από τον Ανδρέα Λόντο, φαίνεται ότι διέθετε και πολιτική δύναμη. Στον Παπασταθοπουλο το 1843, απονεμήθηκαν από τον Όθωνα το Χάλκινο και Αργυρό παράσημο. Λίγα χρόνια μετά την αυτοκτονία του φίλου του Ανδρέα Λόντου, ο Παπασταθόπουλος πέθανε από γρίπη σε ηλικία 59 ετών στο χωριό Κουνινά Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κωνσταντίνος Μαρούλης
Ο Κωνσταντίνος Μαρούλης (1885 - 8 Αυγούστου 1969) του Λαζάρου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Εργάστηκε ως γιατρός. Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων το 1936 και το 1951 με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου υπήρξε υπουργός Υγιεινής (και προσωρινά Πρόνοιας) από τις 23 Οκτωβρίου 1944 ως τις 2 Ιανουαρίου 1945.
Πέθανε το 1969 και κηδεύτηκε στις 9 Αυγούστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής
Μουλτάν
Το Μουλτάν (παντζάμπι και ούρντου: مُلتان) είναι πόλη του Πακιστάν στην επαρχία Παντζάμπ. Είναι η 5η πιο πολυάνθρωπη πόλη της χώρας και το κέντρο του νότου της επαρχίας Παντζάμπ. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ακεσίνη (Τσενάμπ).
Η ιστορία του Μουλτάν ανάγεται στα αρχαία χρόνια. Πολιορκήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον των Μαλλών (ινδική φυλή). Αποτέλεσε ένα από τα πιο σημαντικά εμπορικά κέντρα της μεσαιωνικής ισλαμικής Ινδίας, και προσέλκυσε μεγάλο αριθμό μυστικιστών σούφι τον 11ο και 12ο αιώνα, κερδίζοντας το προσωνύμιο Πόλη των Αγίων. Είναι ονομαστή για το μεγάλο αριθμό ναών σούφι από εκείνη την εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Σεΐκ Ισμαέλ Τιοτέ
Ο Σεΐκ Ισμαέλ Τιοτέ (Cheik Ismaël Tioté, γαλλική προφορά: ​[ʃɛik ismaɛl tjote]; 21 Ιουνίου 1986 – 5 Ιουνίου 2017) ήταν Ιβοριανός ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως μέσος αμυντικός. Κέρδισε το Αφρικανικό Κύπελο Εθνών του 2015 με την εθνική ομάδα της Ακτής Ελεφαντοστού. Απεβίωσε στις 5 Ιουνίου 2017 από καρδιακή προσβολή στην προπόνηση της νέας του ομάδας Beijing Enterprises.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόντα ΓΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο
Πύλη Σαιν-Μαρτέν
Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν (γαλλικά: La Porte Saint-Martin) είναι ένα μνημείο του Παρισιού, το οποίο βρίσκεται στο 10ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη θέση μιας πύλης του παλιού τείχους του Καρόλου Ε'.
Κατασκευάστηκε το 1672 σε ανάμνηση των στρατιωτικών νικών του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν είναι καταχωρημένη ως ιστορικό μνημείο από το 1862.
Ιστορία
Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πιέρ Μπυλέ, μαθητή του Φρανσουά Μπλοντέλ, αρχιτέκτονα της γειτονικής πύλης Σαιν-Ντενί. Κατασκευάστηκε με εντολή του Λουδοβίκου ΙΔ'  προς τιμήν των στρατιωτικών νικών του στον Ρήνο και στο Φρανς-Κοντέ. Κατασκευάστηκε το 1674 και αντικατέστησε μια μεσαιωνική πύλη στα τείχη της πόλης που είχαν υψωθεί από τον Κάρολο Ε'.
Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν ήταν η δεύτερη από τις τέσσερις θριαμβευτικές αψίδες που κατασκευάστηκαν στο Παρίσι. Οι άλλοι τρεις είναι η Αψίδα του Θριάμβου του Καρουζέλ (1806-1808), η Πύλη Σαιν-Ντενί (1672) και η Αψίδα του Θριάμβου (1836).
Εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν το 1988.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν το 1829 Η Πύλη Σαιν-Μαρτέν είναι μία θριαμβική αψίδα, ύψους 18 μέτρων, χτισμένη σε ασβεστόλιθο και μάρμαρο. Οι εσοχές καταλαμβάνονται από ανάγλυφα:
Επιγραφή της βόρειας όψης: LUDOVICO MAGNO QUOD LIMBURGO CAPTO IMPOTENTES HOSTIUM MINAS UBIQUE REPRESSIT. PRAEF. ET AEDIL. P. C.C. ANN. R. S. H. MDCLXXV : Για τον Λουδοβίκο τον Μεγάλο, ο οποίος μετά την πτώση του Λίμπουργκ απομάκρυνε από παντού τις απειλές των αδύναμων εχθρών. Ο δήμαρχος και το δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού το 1675.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Ιωάννα Φωκά - Μεταξά
Η Ιωάννα Φωκά - Μεταξά (γενν. στην Κηφισιά το 1939) είναι Ελληνίδα συγγραφέας και η εγγονή του Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κηφισιά το 1939 και είναι κόρη του Ευγένιου Φωκά, καθηγητή ιατρικής και πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, και της Νανάς Μεταξά. Από την πλευρά του πατέρα της κατάγεται από την παλιά οικογένεια Φωκά της Κεφαλονιάς ενώ από την πλευρά της μητέρας της είναι εγγονή του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Ιωάννη Μεταξά. Το 1957 αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Ελληνικού «Pierce College» και στη συνεχεία σπούδασε στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε σε ανασκαφές υπό τους Ιακωβίδη και Μαρινάτο ως αρχαιολόγος.
Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Γενναδείου Βιβλιοθήκης την περίοδο 1996 με 2001, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Φίλων του Μουσείου Μπενάκη την περίοδο 1983 με 1989, γενική γραμματέας της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών την περίοδο 1986 με 1991], μέλος του Συλλόγου Φίλων Γενναδείου Βιβλιοθήκης την περίοδο 1996 με 2001, καθώς και μέλος της κρατικής επιτροπής βράβευσης λογοτεχνίας για παιδιά από το 2004 έως το 2007. Το 2019 εξελέγη Πρόεδρος του Αμαλιείου Οικοτροφείου Θηλέων, ενός από τους παλαιώτερους φιλανθρωπικούς οργανισμούς της Ελλάδας με παρουσία και σημαντικό έργο από το 1855.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Οικογένεια Μεταξά Κατηγορία:Κηφισιά Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Βιλελμίνη Μαρία Φρειδερίκη του Ρόχλιτς
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ιωάννη-Γεωργίου Δ΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της ερωμένης του Μαγδαληνής-Σιβύλλας, κόρης του Ρούντολφ του Νάιντσουλτς, συνταγματάρχη (επίσημα) ή του Ιωάννη-Γεωργίου Γ΄ εκλέκτορα της Σαξονίας (πιθανολογείται).
Στη Μαγδαληνή-Σίβυλλα είχε δοθεί ο τίτλος της κόμισσας του Ρόχλιτς.
Τζίλλο Ποντεκόρβο
Ο Ποντεκόρβο ήταν επίσης σεναριογράφος και συνθέτης μουσικής ταινιών. Υπήρξε στενός φίλος του μετέπειτα Προέδρου της Ιταλίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.
Βιλελμίνη Μαρία Φρειδερίκη του Ρόχλιτς
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1720 ον Σβιετοσλάβ Πιοτρ κόμη Ντούνιν (απεβ. 1736) καστελάνο του Ράντομ και είχε τέκνα:
Τζίλλο Ποντεκόρβο
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζίλλο Ποντεκόρβο γεννήθηκε στην Πίζα και ήταν ένα από τα οκτώ τέκνα μιας πλούσιας οικογένειας Ιταλοεβραίων, καθώς ο πατέρας του είχε τρία εργοστάσια υφαντουργίας που απασχολούσαν συνολικά πάνω από χίλιους εργαζόμενους. Αδελφοί του Τζίλλο ήταν ο Μπρούνο Ποντεκόρβο, σημαντικός πυρηνικός φυσικός που εγκαταστάθηκε το 1950 στη Σοβιετική Ένωση, ο γενετιστής Γκουίντο Ποντεκόρβο και ο μηχανικός Πόλι (Πάολο, εργάσθηκε στη βελτίωση του ραντάρ), ενώ είχε και τρεις αδελφές.
Βιλελμίνη Μαρία Φρειδερίκη του Ρόχλιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής
Τζίλλο Ποντεκόρβο
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζίλλο σπούδασε χημεία στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, αλλά το εγκατέλειψε σύντομα. Εκεί για πρώτη φορά γνώρισε μια μορφή αντιπολιτεύσεως στο φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, ερχόμενος σε επαφή με αριστεριστές φοιτητές και καθηγητές. Το 1938, αντιμέτωπος με τον αυξανόμενο αντισημιτισμό, ακολούθησε τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Μπρούνο, εγκαθιστάμενος στο Παρίσι, όπου βρήκε μια εργασία στη δημοσιογραφία και ως δάσκαλος του τένις. Επίσης, έγινε μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, όπως εξάλλου και οι αδελφές του Τζουλιάνα και Λάουρα, και ο Μπρούνο.
Πρώιμη περίοδος
Στο Παρίσι ο Τζίλλο εισήλθε για πρώτη φορά και στον χώρο του κινηματογράφου, αρχίζοντας ως βοηθός του Γιόρις Ίβενς, Ολλανδού πρωτοπόρου δημιουργού ντοκιμαντέρ και γνωστού μαρξιστή, αλλά και του Γάλλου σκηνοθέτη Υβ Αλεγκρέ. Εκτός αυτών ο Ποντεκόρβο γνώρισε καλλιτέχνες σε άλλα πεδία, οι οποίοι διεύρυναν την οπτική του, όπως τον ζωγράφο Πάμπλο Πικάσο και τον συνθέτη Ιγκόρ Στραβίνσκι. Επίσης γνώρισε τον πολιτικό φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Συγκινήθηκε όταν πολλοί από τους φίλους του στο Παρίσι έφυγαν για να πολεμήσουν στο πλευρό των Δημοκρατικών στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς ο γερμανικός στρατός πλησίαζε στο Παρίσι, οι Μπρούνο και Τζίλλο, μαζί με τον Σαλβαδόρ Λούρια, διέφυγαν από την πόλη με ποδήλατα. Το 1941 ο Τζίλλο Ποντεκόρβο πήγε στη βόρεια Ιταλία με το ψευδώνυμο «Μπαρνάμπα», προκειμένου να βοηθήσει στην οργάνωση αντιφασιστικών ομάδων ανταρτών, έχοντας γίνει μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή του αντιστασιακού κινήματος στο Μιλάνο από το 1943 έως το 1945. Ωστόσο παραιτήθηκε από το Κομμουνιστικό κόμμα μετά την εισβολή των Σοβιετικών στην Ουγγαρία το 1956. Χαρακτηριστική των μετέπειτα ιδεών του Ποντεκόρβο είναι η εξής δήλωσή του σε συνέντευξή του το 1983 στον Guardian: ''«Δεν είμαι τελείως επαναστάτης. Είμαι απλά ένας άνθρωπος της Αριστεράς, όπως πάμπολλοι άλλοι Ιταλοεβραίοι»''.
Μεταπολεμικώς ο Ποντεκόρβο απεφάσισε οριστικά να εγκαταλείψει τη δημοσιογραφία για χάρη του κινηματογράφου, όταν παρακολούθησε την ταινία του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι Αυτοί που έμειναν ζωντανοί (Paisà, 1946). Αγόρασε μια κάμερα 16 χιλιοστών και γύρισε αρκετά ντοκιμαντέρ, κυρίως με δικούς του πόρους, με πρώτο το Missione Timiriazev το 1953. Η πρώτη του σκηνοθεσία σε ταινία μεγάλου μήκους με υπόθεση ήταν ένα μέρος της σπονδυλωτής ταινίας Die Windrose (1957).
Το 1957 σκηνοθέτησε και την πρώτη ολόδική του ταινία μεγάλου μήκους, τη La grande strada azzurra (= «Ο μεγάλος γαλάζιος δρόμος») με πρωταγωνιστή τον Υβ Μοντάν, που προαναγγέλλει το μεταγενέστερο, ώριμο στιλ του. Περιγράφει τη ζωή ενός ψαρά και της οικογένειάς του σε ένα μικρό νησί. Η ταινία κέρδισε βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κάρλοβι Βάρι. Ο Ποντεκόρβο δαπανούσε αρκετούς μήνες, κάποτε και χρόνια, ερευνώντας το υλικό για τις ταινίες του, ώστε να δίνει με ακρίβεια τις κοινωνικές καταστάσεις που περιέγραφε. Τα επόμενα έτη σκηνοθέτησε την ταινία Σκλάβοι χωρίς αλυσίδες (Kapo, 1960), ένα δράμα σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο εξοντώσεως. Το 1961 ήταν ο Ιταλός υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας με αυτή την ταινία, η οποία κέρδισε δύο άλλα βραβεία: ένα Νάστρο ντ' Αρτζέντο β΄ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Ντ. Περέγκο και ένα βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μαρ ντελ Πλάτα για την ερμηνεία της Σούζαν Στράσμπεργκ.
Η μάχη της Αλγερίας
Το γνωστότερο έργο του Ποντεκόρβο είναι Η μάχη της Αλγερίας (La battaglia di Algeri, 1966). Θεωρείται από πολλούς ως μία από τις καλύτερες ταινίες του είδους της. Η νεορεαλιστική του απεικόνιση της αλγερινής αντιστάσεως κατά τον Πόλεμο της Αλγερίας εμπίπτει στο ύφος των Ιταλών σκηνοθετών Τζουζέππε ντε Σάντις και Ρομπέρτο Ροσσελλίνι. Το έργο περιέχει αρκετές «ντοκιμαντερίστικες» σκηνές στο ύφος των κινηματογραφικών επικαίρων της εποχής. Παίζουν σε αυτό ερασιτέχνες ηθοποιοί εκτός από έναν. Ο Ποντεκόρβο εστιάζει κυρίως στους ντόπιους Αλγερινούς, ενώ η ταινία αποτελεί συμπαραγωγή με μια αλγερινή κινηματογραφική εταιρεία. Η άποψη του σκηνοθέτη είναι ξεκάθαρα αντιιμπεριαλιστική. Αργότερα ο ίδιος περιέγραψε το έργο ως έναν «ύμνο... προς τιμή των ανθρώπων που πρέπει να παλαίψουν για την ανεξαρτησία τους, όχι μόνο στην Αλγερία, αλλά παντού στον Τρίτο Κόσμο» και προσέθεσε: «η γένεση ενός έθνους συμβαίνει με πόνο κι από τις δύο πλευρές, αν και η μία πλευρά έχει έναν σκοπό, ενώ η άλλη όχι».
Η μάχη της Αλγερίας σημείωσε μεγάλη επιτυχία και είχε μεγάλη επίδραση. Προβλήθηκε εκτεταμένα στις ΗΠΑ, όπου κέρδισε και μερικά βραβεία. Πήρε υποψηφιότητες για τρία Βραβεία «Όσκαρ», καλύτερης ξένης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου (το οποίο έγραψε ο Ποντεκόρβο μαζί με τον Φράνκο Σολίνας). Η ταινία χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό υλικό από καθηγητές σε στρατιωτικές σχολές και κυβερνητικούς συμβούλους στρατηγικής για το πώς να αντιμετωπίζεται η αντιστασιακή δράση ανταρτών, αλλά και από επαναστατικές ομάδες. Υπήρξε και παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής στην Αλγερία, καθώς παρέχει μια «λαϊκή μνήμη» του αγώνα για την ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Το ντοκιμαντερίστικο στιλ και η χρήση ερασιτεχνών ηθοποιών άσκησαν μεγάλη επίδραση σε μερικούς μεταγενέστερους δημιουργούς.
Μετά τη Μάχη της Αλγερίας
Το άλλο μείζον έργο του σκηνοθέτη είναι το Queimada! (αγγλικός τίτλος Burn!, 1969) με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο, που επίσης ασχολείται με μια εξέγερση, τούτη τη φορά μια φανταστική εξέγερση δούλων σε μια αποικία στις Μικρές Αντίλλες. Ο Ποντεκόρβο συνέχισε τις έντονα πολιτικοποιημένες ταινίες του με το Ogro (1979), που έχει ως θέμα την τρομοκρατία των Βάσκων προς το τέλος του καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία. Συνέχισε επίσης το γύρισμα ταινιών μικρού μήκους μέχρι τη δεκαετία του 1990 και σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ-συνέχεια της The Battle of Algiers υπό τον τίτλο Ritorno ad Algeri (= «Επιστροφή στο Αλγέρι», 1992). Το 1992 ο Ποντεκόρβο αντικατέστησε τον Γκουλιέλμο Μπιράγκι στη θέση του διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και ήταν υπεύθυνος για τα φεστιβάλ του 1992, 1993 και 1994. Εξάλλου το 1991 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.
Γενικώς ο Ποντεκόρβο σκηνοθετούσε μια ταινία κάθε περίπου οκτώ ή εννέα έτη. Σε συνέντευξή του το 1991, όταν ερωτήθηκε γιατί είχε σκηνοθετήσει τόσο λίγες ταινίες, απάντησε ότι μπορούσε να δημιουργήσει μόνο μια ταινία την οποία ερωτευόταν, και ότι είχε απορρίψει πολλές ταινίες.
Ο Τζίλλο Ποντεκόρβο πέθανε στη Ρώμη από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία 86 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι Κατηγορία:Ιταλοί κομμουνιστές Κατηγορία:Εβραίοι πρόσφυγες
Γιουσέφ Ελ-Αραμπί
Ο Γιουσέφ Ελ-Αραμπί (Youssef El-Arabi, يوسف العربي, γενν. στις 3 Φεβρουαρίου 1987) είναι Μαροκινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Ολυμπιακό.
Καέν/Αλ Χιλάλ
Στις 20 Δεκεμβρίου 2008, ο Ελ Αραμπί έκανε το ντεμπούτο του για την Καέν (και τη Λιγκ 1) σε έναν αγώνα εναντίον της Λυών, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 76ο λεπτό. Αγωνίστηκε σε ακόμη 2 αγώνες τη σεζόν 2008-09 (και στους δύο ως αλλαγή), χωρίς να σημειώσει γκολ. Την επόμενη σεζόν (2009-10), σκόραρε 11 γκολ σε 34 αγώνες (σε 11 αγώνες μπήκε ως αλλαγή) για την Καέν, καθώς και έδωσε 8 ασίστ, στη Λιγκ 2. Τη σεζόν 2010-11, σκόραρε 17 γκολ σε 38 αγώνες για την Καέν, καθώς και έδωσε 5 ασίστ, στη Λιγκ 1. Μετά την απόρριψη των προσφορών από τη Σεβίλλη και την Τζένοα, τελικά υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Αλ Χιλάλ, τον Ιούλιο του 2011.
Γρανάδα
Στις 19 Ιουλίου 2012, επέστρεψε στην Ευρώπη υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο με τη Γρανάδα της Πριμέρα Ντιβισιόν, με κόστος μεταγραφής 5 εκατομμυρίων ευρώ (ρεκόρ συλλόγου). Έκανε το ντεμπούτο του στις 20 Αυγούστου, στον εναρκτήριο αγώνα της ομάδας για τη σεζόν, στην ήττα με 1-0 εναντίον της Ράγιο Βαγιεκάνο. Σημείωσε το πρώτο γκολ του στις 7 Οκτωβρίου, με ένα πέναλτι στη νίκη με 2-1 επί της Μαγιόρκα και τα συνολικά 8 γκολ του σε 31 αγώνες, βοήθησαν την ομάδα να αποφύγει τον υποβιβασμό.
Στη δεύτερη σεζόν του, σημείωσε 12 γκολ στο Στάδιο Νουέβο Λος Κάρμενες, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου του χατ τρικ στην Πριμέρα Ντιβισιόν, στη νίκη με 3-1 επί της Μάλαγα, στις 8 Νοεμβρίου 2013. Στο τέλος της σεζόν, προτάθηκε για την κατηγορία Καλύτερος Αφρικανός παίκτης των Βραβείων της Πριμέρα Ντιβισιόν, χάνοντας από το συμπαίκτη του Γιασίν Μπραχίμι.
Στις 4 Οκτωβρίου 2014, ο Ελ Αραμπί σκόραρε στο 1ο λεπτό του αγώνα εναντίον της Μάλαγα, αν και η ομάδα του έχασε με 2-1. Έβαλε την ομάδα του μπροστά στο σκορ με ένα πέναλτι εναντίον της Λεβάντε στις 23 Φεβρουαρίου, αλλά αργότερα αποβλήθηκε για ένα καβγά με τον Ιβάν Ράμις, στην ήττα με το ίδιο σκορ. Η Γρανάδα απέφυγε τον υποβιβασμό στη διαφορά των γκολ.
Στην τελευταία του σεζόν στη Γρανάδα, ο Ελ Αραμπί σημείωσε 17 γκολ σε 38 αγώνες, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ τρικ στη νίκη με 5-1 επί της Λεβάντε στις 21 Απριλίου 2016.
Αλ Ντουχαΐλ
Στις 18 Ιουλίου 2016, υπέγραψε με τη Λεχβίγια του Πρωταθλήματος Κατάρ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 17 Σεπτεμβρίου, σημειώνοντας το πρώτο γκολ της εντός έδρας νίκης με 4-0 επί της Μουαϊτέρ. Τα 24 γκολ του σε 18 αγώνες, τον έκαναν από κοινού κορυφαίο σκόρερ της σεζόν, μαζί με τον Μπάγκνταντ Μπουνετζάχ της Αλ Σαντ, ενώ η Λεχβίγια κέρδισε τον τίτλο.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2017, σημείωσε 6 γκολ σε έναν αγώνα για τη μετονομασμένη Αλ-Ντουχαΐλ, στη νίκη με 8-0 επί της Αλ Κορ για το κύπελλο. Η ομάδα του διατήρησε τον τίτλο του πρωταθλήματος και ήταν και πάλι ο κορυφαίος σκόρερ, με 26 γκολ σε 20 αγώνες, ένα παραπάνω από το συμπαίκτη του Γιουσέφ Μσακνί.
Ολυμπιακός
Στις 6 Ιουλίου 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, επιστρέφοντας στην Ευρώπη μετά από τρία χρόνια στο Κατάρ. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σούπερ Λιγκ στις 24 Αυγούστου, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ στην εντός έδρας νίκη εναντίον του Αστέρα Τρίπολης, με πέναλτι στο 7ο λεπτό. Τρεις μέρες αργότερα, σημείωσε και τα δύο γκολ στη νίκη με 2-1 επί της Κρασνοντάρ στον επαναληπτικό αγώνα των πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου η ομάδα προκρίθηκε στους ομίλους με συνολικό σκορ 6-1.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2019, ο Ελ Αραμπί σημείωσε το μοναδικό γκολ, με πέναλτι, εναντίον του Ερυθρού Αστέρα στον τελευταίο αγώνα του ομίλου Β του Τσάμπιονς Λιγκ, με τον Ολυμπιακό να εξασφαλίζει μία θέση στο Γιουρόπα Λιγκ εις βάρος της σερβικής ομάδας. Στις 12 Ιανουαρίου 2020, σημείωσε χατ τρικ στην εκτός έδρας νίκη με 4-0 επί της Λαμίας.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2020, ο Ολυμπιακός έπαιξε τον δεύτερο αγώνα του γύρου των 32 στο Emirates Stadium, όπου ο Ελ Αραμπί σκόραρε στο 119ο λεπτό της παράτασης για να αποκλείσει την Άρσεναλ από το Γιουρόπα Λιγκ στα εκτός έδρας γκολ. Στις 28 Ιουνίου 2020, σκόραρε στη νίκη με 2-1 εναντίον της ΑΕΚ, με τον Ολυμπιακό να εξασφαλίζει τον 45ο τίτλο πρωταθλήματος, τον πρώτο μετά από τρία χρόνια.
Συλλογικές
Al Hilal
Αλ Ντουχαΐλ
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι μαροκινής καταγωγής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χιλάλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέχβια ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ντουχαΐλ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μπαμιάν
Το Μπαμιάν ή Μπαμιγιάν (αγγλικά: Bamyan, περσικά: بامیان, Bāmyān) είναι πόλη του Αφγανιστάν, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2.550 μ. και έχει πληθυσμό 100.000 κατοίκους (2014). Είναι η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Χαζιριστάν του κεντρικού Αφγανιστάν και βρίσκεται 240 χλμ. βορειοδυτικά της πρωτεύουσας της χώρας, Καμπούλ.
Η κομβική θέση της πόλης την έκανε να δεχτεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας πολιτισμικές επιρροές από πολλούς λαούς, μεταξύ των οποίων Ινδούς, Πέρσες, Έλληνες, Τούρκους και Κινέζους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Ένωση Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων στην Πολωνία «Νίκος Μπελογιάννης»
Η Ένωση Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων στην Πολωνία «Νίκος Μπελογιάννης» (πολωνικά: Związek Uchodźców Politycznych z Grecji w Polsce im. Nikosa Belojanisa) ήταν οργάνωση για τους Έλληνες που ζούσαν στην Πολωνία. Το σωματείο δραστηριοποιήθηκε κατά τα έτη 1953-1984. Μετονομάστηκε σε Εταιρεία των Ελλήνων της Πολωνίας.
Ιστορία
μικρογραφία| Μνημείο του [[Νίκος Μπελογιάννης|Νίκου Μπελογιάννη στο Κροστσιένκο, χρηματοδοτούμενο από Έλληνες πρόσφυγες]] Κατά τη διάρκεια και μετά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1946-1949, περίπου 14.000 πρόσφυγες ήρθαν στην Πολωνία. Τα παιδιά ήρθαν πρώτα και έζησαν σε ορφανοτροφεία στις πόλεις Λόντεκ-Ζντρούι, Μπάρντο, Ντουσνίκι-Ζντρούι, Πουακοβίτσε και Στσάβνο-Ζντρούι. Μετά το τέλος του πολέμου, οι περισσότεροι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στο Ζγκοζέλετς. Εκεί, τον Ιούνιο του 1950, πραγματοποιήθηκε το Α΄ Συνέδριο των Ελλήνων Προσφύγων, κατά το οποίο ιδρύθηκε η Κομμούνα Ελλήνων Δημοκρατικών Πολιτικών Προσφύγων. Επικεφαλής του ήταν το 25μελές Κοινοτικό Συμβούλιο. Το 1952 το συμβούλιο μεταφέρθηκε στο Βρότσουαφ. Με πρωτοβουλία του περιοδικού «Δημοκράτης», στο δεύτερο συνέδριο που έγινε το 1953, η κοινότητα άλλαξε το όνομά της σε Σύλλογος Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων στην Πολωνία «Νίκος Μπελογιάννης». Παραρτήματα της Ένωσης ιδρύθηκαν όπου υπήρχαν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις προσφύγων, στις πόλεις Ζγκοζέλετς, Νόβα Χούτα, Πολίτσε, Στσέτσιν, Σφιντνίτσα και Πόζναν. Ιδρύθηκαν 40 τοπικά παραρτήματα, συμπεριλαμβανομένων 30 στην Κάτω Σιλεσία. Το σωματείο εποπτευόταν από το Υπουργείο Εσωτερικών. Η δραστηριότητα του σωματείου χρηματοδοτούνταν από το κράτος, ορισμένα από τα κονδύλια προέρχονταν από εθελοντικές δωρεές και συνδρομές μελών. Στο παράρτημα του Πόζναν, η συνδρομή μέλους ήταν 1 ζλότι το μήνα. Στις 8 Δεκεμβρίου 1984, ο Σύλλογος Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων μετατράπηκε σε Εταιρεία Ελλήνων της Πολωνίας.
Τον Φεβρουάριο του 1989, μια ομάδα Σλαβομακεδόνων σε μια συνάντηση στην Τρίπολη ίδρυσε τη δική της οργάνωση - την Εταιρεία Μακεδόνων στην Πολωνία, με έδρα το Γκντανσκ και ένα παράρτημα στη Βαρσοβία. Μεταξύ των ιδρυτών ήταν οι Πέτρο, Μίτρο και Ρίστο Αλεκσόφστσι, Λεωνίδας Γκογκορόφσκι, Πάβελ Ραντόφσκι, Τέλι Στεπόφσκι και Κόστα Βιακαντσόφσκι.
Το Κεντρικό Συμβούλιο είχε την έδρα του στο Βρότσουαφ, στην Πλατεία Ελευθερίας 7. Ένα μεγάλο αρχείο αποθηκεύτηκε στις κατειλημμένες εγκαταστάσεις. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η εταιρεία σταμάτησε να λαμβάνει επιδοτήσεις, μετακόμισε σε μια πολυκατοικία στην οδό Ρούσκα 46c. Καθώς όλο και περισσότεροι Έλληνες έφυγαν, η συμμετοχή μειώθηκε. Δεν υπήρχαν χρήματα για να πληρωθεί το ενοίκιο. Το 2008, το χρέος ανερχόταν σε 80.000 ζλότι. Τον Ιούνιο του 2009, ο δικαστικός επιμελητής πραγματοποίησε την έξωση. Όλα τα έγγραφα που συλλέχθηκαν εξήχθησαν για καταστροφή.
Δημοκράτης
Δημοσιογραφικό όργανο του σωματείου ήταν ο καθημερινός «Δημοκράτης», που εκδόθηκε από το 1950 σε κυκλοφορία 1.200 αντιτύπων. Στα μέσα του 1957, η κυκλοφορία του περιοδικού αυξήθηκε στα 3.500 αντίτυπα. Το περιοδικό εκδόθηκε για τουλάχιστον 31 χρόνια (το τελευταίο τεύχος που διατηρήθηκε στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βρότσουαφ δημοσιεύτηκε στις 12 Νοεμβρίου 1981). Το περιοδικό εκδόθηκε στα ελληνικά με προσθήκη στα σλαβομακεδονικά.
Οργάνωση
Στις 16 Ιανουαρίου 1958, το Προεδρείο του Επαρχιακού Εθνικού Συμβουλίου του Βρότσουαφ ενέκρινε το καταστατικό της οργάνωσης. Σύμφωνα με αυτό, το σωματείο θα μπορούσε να οργανώνει κέντρα πολιτιστικής και εκπαιδευτικής δράσης, μαθήματα ελληνικής και σλαβομακεδονικής γλώσσας, να ιδρύει ερασιτεχνικά συγκροτήματα και να διανέμει περιοδικά και βιβλία στα ελληνικά. Μέλος της ένωσης θα μπορούσε να γίνει οποιοσδήποτε ενήλικος Έλληνας ή Σλαβομακεδόνας πρόσφυγας (άνω των 18 ετών). Κάθε δύο χρόνια (ή κατόπιν αιτήματος των μισών μελών του Παραρτήματος) συγκαλούνταν Γενική Συνέλευση, κατά την οποία εκλέγονταν το Διοικητικό Συμβούλιο του Παραρτήματος, η Ελεγκτική Επιτροπή, το Ομότιμο Συνέδριο και οι εκπρόσωποι της Γενικής Συνέλευσης της Ένωσης. Το διοικητικό συμβούλιο, το οποίο αποτελούνταν από έναν πρόεδρο, δύο αναπληρωτές, έναν γραμματέα και έναν ταμία, διαχειριζόταν τις εργασίες σε μια δεδομένη περιοχή, εκτελώντας αποφάσεις και ψηφίσματα που υιοθετήθηκαν κατά τη διάρκεια γενικών συνελεύσεων, αποφάσεις των ανώτερων αρχών του σωματείου, διαχειριζόταν τα κεφάλαια του υποκατάστημα, υπέβαλλε περιοδικές εκθέσεις δραστηριοτήτων στο Κεντρικό Συμβούλιο, εποπτευόταν κοινόχρηστη αίθουσα και καλλιτεχνικές ομάδες που λειτουργούσαν σε μια δεδομένη περιοχή. Επειδή η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατηγόρησε τους πρόσφυγες για αποεθνικοποίηση, γιορτάστηκαν σημαντικές επέτειοι: η απελευθέρωση της Ελλάδας από την τουρκική σκλαβιά, ο θάνατος του Νίκου Μπελογιάννη, η επέτειος της ίδρυσης της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων (ΕΠΟΝ) στις 23 Φεβρουαρίου 1943 και άλλα.
Μπιέλσκο-Μπιάουα
Στη Μπιέλσκο-Μπιάουα, η έδρα του σωματείου βρισκόταν στην οδό 3ης Μαΐου 7 σε μια κοινή αίθουσα με 2 δωμάτια και μπουφέ. Εκεί δεν διοργανώνονταν μόνο πολιτικές συναντήσεις, αλλά και χορευτικές βραδιές και πρωτοχρονιάτικα πάρτι. Τα έσοδα από ορισμένες από τις εκδηλώσεις διατέθηκαν για τις ανάγκες Ελλήνων βετεράνων. Δίπλα στην κοινόχρηστη αίθουσα υπήρχε μια ελληνική βιβλιοθήκη με βιβλία και εφημερίδες. Τα παιδιά μάθαιναν εδώ την ελληνική γλώσσα, την ελληνική ιστορία και γεωγραφία.
Γύρω στο 1972 ιδρύθηκε το ελληνικό μουσικό συγκρότημα Ορέστης και ένα άλλο συγκρότημα, ο Ήλιος, δραστηριοποιήθηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Οι Έλληνες πρόσφυγες στεγάστηκαν σε κοντινές πολυκατοικίες και δόθηκαν δουλειά σε τοπικές εγκαταστάσεις. Μερικοί από αυτούς ξεκίνησαν τις δικές τους εταιρείες.
Πόζναν
Οι πρώτοι πρόσφυγες ήρθαν στο Πόζναν από το Ζγκοζέλετς το 1951. Ήταν άνδρες που σπούδασαν στο Τεχνικό Κολέγιο Ραδιομηχανικών. Ολόκληρες οικογένειες ακολούθησαν. Το 1954 ζούσαν εδώ 61 άτομα (19 οικογένειες). Οι περισσότεροι από αυτούς εργάζονταν στο εργοστάσιο τσιγάρων του Πόζναν και στο εργοστάσιο βιομηχανίας μετάλλων Χ. Τσεγκιέλσκι. Ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων, 73, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Από τότε αυτός ο αριθμός άρχισε να μειώνεται. Όλοι οι ενήλικοι άνδρες ήταν μέλη του σωματείου, όπου ήταν ενεργά μέλη. Οι γυναίκες τους έγιναν δεκτές ως παθητικά μέλη. Σχεδόν όλοι οι άνδρες δούλευαν, με λίγες γυναίκες. .
Έδρα του παραρτήματος του σωματείου ήταν η κοινόχρηστη αίθουσα της οδ. Ντζιεζινσκιέγκο 91/3 (σήμερα 28ης Ιουνίου). Το συμβούλιο τμήματος αποτελούνταν από 4 έως 6 μέλη και συνεδρίαζε δύο φορές το μήνα. Οι γενικές συνελεύσεις των μελών του σωματείου συγκαλούνταν μία φορά κάθε δύο μήνες. Πρόεδροι του ΔΣ του Δημοτικού Συλλόγου στο Πόζναν: Γιώργος Ελληνούδης, Παναγιώτης Αρωνιάδης, Χαράλαμπος Ζορμπάς, Νίκος Καραθάνος. Στο σωματείο δραστηριοποιήθηκαν οι: Πάουντελς Κάνγκας, Ντίνος Δημήτριος, Αναστάσιος Καλτσάς, Αθανάσιος Τασιόπουλος, Θεμιστοκλής Βιζένκας, Νίκος Χατζηνικολάου, Φανούλα Φραγκούδη και Ιορδάνης Γιαννόπουλος.
Βάουμπζιχ
Περίπου 700 Έλληνες εγκαταστάθηκαν στο Βάουμπζιχ. Η έδρα της ένωσης ήταν η κοινή αίθουσα στην οδό Ρίνεκ 12. Το 1977, το σωματείο είχε 105 μέλη, τα περισσότερα από αυτά (33) ήταν άνω των 50 ετών και 29 κάτω των 30 ετών. Σχεδόν τα μισά μέλη του συνδικάτου (55 άτομα) ανήκαν στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας. Το 1977 πρόεδρος του παραρτήματος ήταν ο Κότυκας Χρήστος.
Κρακοβία-Νόβα Χούτα
Στη Νόβα Χούτα ζούσαν περίπου 180 πρόσφυγες από την Ελλάδα. Η έδρα του συλλόγου βρισκόταν στην κοινόχρηστη αίθουσα του κτήματος του 2ου Σχολείου (τώρα 3ο). Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του παραρτήματος της Κρακοβίας το 1967 ήταν ο Νίκος Νοτόπουλος και ο Κοσμάς Σωτήρης ήταν ο πρόεδρος. Το 1970 ο Σωτήρης, τότε γραμματέας του σωματείου, βραβεύτηκε με χρυσό παράσημο για το κοινωνικό του έργο για την πόλη της Κρακοβίας.
Στο Πολιτιστικό Σπίτι της Χούτα, το 1966 ιδρύθηκε η Ελληνική Ομάδα που συγκέντρωνε προσφυγόπουλα. Διευθύνθηκε από την Καταζίνα Φλόρεκ για ένα χρόνο, και στη συνέχεια μέχρι τη διάλυσή της στη δεκαετία του 1970 από τη Ρόμα Ντόνιετς. Με την πάροδο του χρόνου, το όνομα άλλαξε σε «Συρτάκι», αναφερόμενος στον ελληνικό χορό συρτάκι. Αρχικά η ομάδα αποτελούνταν από 7 μέλη. Η σύνθεση μεγάλωσε, οι μουσικοί και οι τραγουδιστές άλλαξαν και η εμφάνιση εξελίχθηκε. Στις παραστάσεις χρησιμοποιήθηκαν πρωτότυπα ελληνικά όργανα όπως το μπουζούκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής
Museo Galileo
Το Museo Galileo, πρώην Ινστιτούτο και Μουσείο της Ιστορίας της Επιστήμης (Ιταλικά, IMSS: Istituto e Museo di Storia della Scienza) βρίσκεται στην Φλωρεντία της Ιταλίας, στην Piazza dei Giudici κατά μήκος του ποταμού Άρνου και κοντά στην Πινακοθήκη Ουφίτσι (Uffizi Gallery). Στεγάζεται στο Palazzo Castellani, ένα κτήριο του 11ου αιώνα που ήταν παλαιότερα γνωστό ως Castello d’ Altafronte. Το Museo Galileo στεγάζει μία από τις κυριότερες εκθέσεις από επιστημονικά όργανα στον κόσμο, κάτι το οποίο αποδεικνύει το θεμελιώδη ρόλο που απέδιδαν, οι Μέδικο ι και οι μεγάλοι Δούκες της Λωρραίνης, στην επιστήμη και τους επιστήμονες. Το Μουσείο της Ιστορίας της Επιστήμης ξανάνοιξε για το κοινό με το νέο όνομα Museo Galileo στις 10 Ιουνίου 2010, μετά από κλείσιμο δύο χρόνων λόγω σημαντικών εργασιών ανασχεδιασμού και αποκατάστασης. Εγκαινιάστηκε μόλις 400 χρόνια μετά τη δημοσίευση το Μάρτιο του 1610 από τον Γαλιλαίο του Sidereus Nuncius («Αστρικός Αγγελιαφόρος») - The Starry Messenger, το φυλλάδιο που έφερε την επανάσταση στην αντίληψη του ανθρώπου για το σύμπαν, συνεισφέροντας αποφασιστικά στην έλευση της μοντέρνας επιστήμης.
Το Μουσείο
Το μουσείο διαθέτει τα πολύτιμα επιστημονικά όργανα από τις συλλογές των Μεδίκων, τα οποία αρχικά είχαν εκτεθεί στο Stanzino delle Matematiche (Δωμάτιο Μαθηματικών) στην Πινακοθήκη Ουφίτσι - Uffizi Gallery. Αργότερα μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Φυσικής και Φυσικής Ιστορίας το οποίο ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Δούκα Peter Leopold το 1775. Κατά τη βασιλεία των Μεγάλων Δουκών Lorraine, νέα όργανα προστέθηκαν στις επιστημονικές συλλογές. Το 1929, η Πρώτη Ιταλική Έκθεση της Ιστορίας της Επιστήμης στη Φλωρεντία τόνισε - υπογράμμισε τη σημασία των επιστημονικών συλλογών ανάμεσα στην πολιτιστική κληρονομιά της Ιταλίας. Συνεπώς το 1930 το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας έδωσε ζωή στο Ινστιτούτο της Ιστορίας της Επιστήμης, το μετέπειτα Μουσείο. Το Ινστιτούτο στεγάστηκε στο Palazzo Castellani και του εμπιστεύθηκαν τις συλλογές οργάνων των δυναστειών των Μεδίκων και Lorraine. Η μόνιμη έκθεση έχει διαρρυθμιστεί με βάση χρονολογικά και θεματικά μονοπάτια.
Η Συλλογή Medici (του Οίκου των Μεδίκων)
Τα εννιά δωμάτια του πρώτου ορόφου είναι αφιερωμένα στις Συλλογές Medici (του Οίκου των Μεδίκων), οι οποίες χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα μέχρι τον 18ο αιώνα. Η μόνιμη έκθεση περιλαμβάνει όλα τα μοναδικά τεχνουργήματα του Γαλιλαίου, ανάμεσα στα οποία είναι τα δύο μόνα σωζόμενα τηλεσκόπιά του και ο πλαισιωμένος αντικειμενικός φακός από το τηλεσκόπιο με το οποίο ανακάλυψε τα Γαλιλαία φεγγάρια του Δία, θερμόμετρα που χρησιμοποιούνται από τα μέλη της Accademia del Cimento και μια εξαιρετική συλλογή των επίγειων και ουράνιων σφαιρών, συμπεριλαμβανομένου του Σφαιρικού Αστρολάβο υ του Santucci, ενός γιγαντιαίου σφαιρικού αστρολάβου που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Antonio Santucci.
Η Συλλογή Lorraine (του Οίκου της Λωρραίνης)
Τα εννέα δωμάτια του δευτέρου ορόφου στεγάζουν όργανα και πειραματικές συσκευές, τα οποία συλλέχθηκαν από τη δυναστεία Lorraine (18ος - 19ος αιώνας) και αποτελούν μαρτυρίες της αξιοθαύμαστης συνεισφοράς της Τοσκάνης και της Ιταλίας στην πρόοδο του ηλεκτρισμού, του ηλεκτρομαγνητισμού και της χημείας. Οι εκθέσεις περιλαμβάνουν μαιευτικά κέρινα ομοιώματα από το Νοσοκομείο της Santa Maria Novella, το ερμάριο Χημείας του Μεγάλου Δούκα Peter Leopold και τις όμορφες μηχανές που κατασκευάστηκαν στο εργαστήριο του Museo di Fisica e Storia Naturale (Μουσείου Φυσικής και Φυσικής Ιστορίας) για να απεικονίσουν τους θεμελιώδεις φυσικούς νόμους.
Έρευνα και Τεκμηρίωση
Το Museo Galileo διεξάγει έρευνα και τεκμηρίωση στην ιστορία της επιστήμης και της τεχνολογίας, καθώς επίσης και στον τομέα της συντήρησης και βελτίωσης των συλλογών του μουσείου. Η συλλογή βιβλίων της Βιβλιοθήκης κι ένας αριθμός διαδικτυακών πηγών είναι διαθέσιμα για τους μελετητές. Το μουσείο συνεργάζεται με σημαντικά ιδρύματα, όπως η Βασιλική Σουηδική Ακαδημία των Επιστημών (Royal Swedish Academy of Sciences), το Ίδρυμα Nobel (Nobel Foundation), τα Ινστιτούτα Max Planck Society και το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (Harvard University) κι επίσης συγχρηματοδοτεί πολλά ερευνητικά προγράμματα. Επίσης διοργανώνει και λαμβάνει μέρος σε πολλά συνέδρια της επιστημονικής μουσειολογίας και της ιστορίας της τέχνης και της τεχνολογίας.