cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάγμα του Αγίου Γεωργίου
Το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β΄, η οποία και κατέστη Αρχηγός του Τάγματος αυτού στις 26 Νοεμβρίου (7 Δεκεμβρίου ) 1769 προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου για τα ανδραγαθήματα των στρατιωτών και αξιωματούχων στα πεδία των μαχών. Το παράσημο καταργήθηκε μετά τη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, όταν την κυβέρνηση ανέλαβαν οι Μπολσεβίκοι.
Το παράσημο διακρινόταν σε τέσσερις (4) τάξεις: Α΄ Τάξεως (ο μεγαλύτερος σε αξία, μεγαλόσταυρος μετά ταινίας και αστέρος), Β΄ Τάξεως, Γ΄ Τάξεως και Δ΄ Τάξεως (ο μικρότερος σε αξία, του αργυρού ιππότη). Με το παράσημο αυτό βραβεύτηκαν συνολικά 10.000 άνθρωποι. Μόνο 23 από αυτούς έλαβαν το παράσημο Α΄ Τάξεως, ενώ 4 απ' αυτούς κατάφεραν να λάβουν το παράσημο και των τεσσάρων τάξεων. Το παράσημο Α΄ Τάξεως του Τάγματος αυτού έφεραν στη συνέχεια, ως κληρονομικοί αρχηγοί, όλοι οι Τσάροι της Ρωσίας μετά την Αικατερίνη. Το παράσημο Α΄ Τάξεως δόθηκε για εορταστικούς λόγους 2 φορές, στην Αικατερίνη Β΄ ως Αρχηγό του Τάγματος και στον Αλέξανδρο Β΄ για την εκατονταετηρίδα του Τάγματος. Με τη Β΄ Τάξη βραβεύτηκαν 125 στρατιωτικοί. Από το 2000 το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου επανιδρύθηκε ως στρατιωτικό παράσημο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε από την Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας στις 26 Νοεμβρίου (7 Δεκεμβρίου) 1769, έναν χρόνο μετά την έναρξη του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-1774. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωσίας, το βραβείο ήταν χωρισμένο σε 4 τάξεις και απονεμόταν μόνο για προσωπικά ανδραγαθήματα στα πεδία των μαχών. Υπήρχαν όμως και κάποιες εξαιρέσεις - αφού «όχι πάντα ο πιστός γιος της Πατρίδας έχει την ευκαιρία να δείξει την αξία του στα πεδία της μάχης με το θάρρος και τον ζήλο του», για το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως μπορούσαν να προταθούν και «αυτοί οι οποίοι υπηρετούσαν στον ρωσικό στρατό για 25 χρόνια ως ανώτεροι αξιωματικοί, ενώ στο ναυτικό για 18 χρόνια ως αξιωματικοί»
Το 1807 δημιουργήθηκε το «Σήμα της Τιμής του Στρατιωτικού Βραβείου» (ρωσ. Знак отличия военного ордена) για τους απλούς στρατιώτες, οι οποίοι είχαν κατώτερη θέση, και οι οποίοι είχαν λάβει το βραβείο. Το σήμα αυτό αργότερα θα λάβει την ανεπίσημη ονομασία του «Στρατιώτη του Γεωργίου». Οι αξιωματικοί δε λάμβαναν το συγκεκριμένο παράσημο, το οποίο όμως συχνά απονεμόταν ως προοίμιο προαγωγής ενός στρατιώτη σε βαθμό αξιωματικού.
Μία ακόμη μορφή διάκρισης ήταν το χρυσό σπαθί του Τάγματος: αυτοί που λάμβαναν το χρυσό σπαθί με την επιγραφή «δι' ανδρείαν» (ρωσ. За храбрость) μαζί με την ταινία του Τάγματος εγγράφονταν σε ειδικό κατάλογο, ενώ αυτοί που λάμβαναν μόνο το σπαθί εγγράφονταν στον γενικό κατάλογο απονομών.
Λόγω του ότι ο Άγιος Γεώργιος ήταν άγιος των Χριστιανών, για τους μη Χριστιανούς είχε δημιουργηθεί ένα ειδικό παράσημο του βραβείου, στο οποίο, αντί του Αγίου Γεωργίου, απεικονιζόταν ο δικέφαλος αετός, ο θυρεός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αυτό το ειδικό παράσημο του βραβείου για τους μη Χριστιανούς δημιουργήθηκε από τον Τσάρο Νικόλαο Α΄ στις 29 Αυγούστου 1844 για να καλύψει τις ανάγκες της μακροχρόνιας ρωσικής κατάκτησης του Καυκάσου. Ο πρώτος που έλαβε αυτό το ειδικό παράσημο ήταν ο ταγματάρχης Ντζαμόφ-μπεκ Καϊτάχσκι. Λέγεται ότι οι τιμηθέντες στον Καύκασο απορούσαν «γιατί μας βραβεύουν με βραβείο που ο σταυρός του έχει απεικονισμένο έναν αετό αντί για άλογο;».
Από το 1845, αυτοί που λάμβαναν το Τάγμα του Αγίου Βλαδίμηρου και το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου ανεξαρτήτως τάξεως λάμβαναν κληρονομικούς τίτλους ευγενείας, σε αντίθεση με τα άλλα ρωσικά τάγματα, όπου απαιτούνταν η απονομή της Α΄ Τάξεως του παρασήμου. Εξαίρεση αποτελούσε το ρωσο-πολωνικό στρατιωτικό βραβείο Virtuti Militari.
Το 1849 εγκαταστάθηκε μια αναμνηστική επιγραφή με τα ονόματα όλων των βραβευθέντων στην Αίθουσα του Αγίου Γεωργίου, στο Μεγάλο Παλάτι του Κρεμλίνου της Μόσχας.
Τον Φεβρουάριο του 1855 εκδόθηκε διάταγμα, το οποίο προέβλεπε ότι αυτοί που βραβεύτηκαν με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως λόγω μακροχρόνιας υπηρεσίας και διακρίθηκαν στα πεδία των μαχών, ώστε να δικαιούνται τον σταυρό της Δ΄ Τάξεως δι' ανδραγαθία, είχαν το δικαίωμα να προσθέσουν στο ήδη απονεμειθέν παράσημο ένα κομμάτι της ταινίας του Τάγματος, κάτι που θα έδειχνε ότι έλαβαν το βραβείο δύο φορές - για ευδόκιμη υπηρεσία και για ανδρεία. Αυτοί έλαβαν το χαρακτηρισμό «Ιππότες του Στρατιωτικού Βραβείου του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως για 25 (ή 18 και 20 στο ναυτικό) χρόνια υπηρεσίας με θηλιά».
Στις 15 Μαΐου 1855, με διάταγμα άλλαξαν οι κανόνες απονομής του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως που έπαψε να απονέμεται για μακροχρόνια υπηρεσία και περιορίστηκε σε καθαρά πολεμική διάκριση (αντικαταστάθηκε ως παράσημο ευδόκιμης υπηρεσίας από την Δ΄ Τάξη του Αγίου Βλαδιμήρου μεθ' επιγραφής).
Το 1913 ο κανονισμός για την απονομή του βραβείου άλλαξε ξανά και το «Σήμα της Τιμής του Πολεμικού Βραβείου» μετονομάστηκε σε Σταυρός του Αγίου Γεωργίου.
Κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης και του Ρωσικού Εμφυλίου, το βραβείο απονεμόταν στους στρατιώτες του ναυάρχου Αλεξάνδρου Κολτσάκ, ηγέτη του Λευκού Στρατού, ενώ στις περιοχές τις οποίες διοικούσε το Σοβιέτ των Λαϊκών Επιτρόπων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας το βραβείο απαγορεύτηκε.
Στις 8 Αυγούστου 2000 με το υπ' αρ. 1463 διάταγμα του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το βραβείο δημιουργήθηκε εκ νέου.
Τάξεις Τάγματος
Το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου έφερε το σχήμα του πεπλατυσμένου σταυρού και είχε τέσσερις διαβαθμίσεις - τάξεις, οι οποίες κατά σειρά επίσημης προσέλευσης ή παράταξης ήταν:
Αν σε έναν στρατιωτικό απονεμόταν ίδιο βραβείο, ανώτερης τάξεως, τότε επέστρεφε το προηγούμενο. Αυτός ο κανόνας άλλαξε το 1856.
Από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο του 1855, αν η Δ΄ Τάξη του βραβείου απονέμονταν δεύτερη φορά τότε η φερόμενη ταινία του παρασήμου ήταν διπλή που δήλωνε έτσι τη διπλή βράβευση.
Κανόνες
thumb|Η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, Αρχηγός του Τάγματος Αγίου Γεωργίου μετά ξίφους ([[Φιόντορ Στεπάνοβιτς Ροκότοφ), 1770]]
Ο κανόνας που υπογράφηκε από τη δημιουργό του βραβείου, Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, δεν είχε αυστηρά κριτήρια απονομής του βραβείου. Συχνά, για την ανδρεία στα πεδία της μάχης το βραβείο απονεμόταν και σε φτωχούς ανθρώπους. Το βραβείο δε δινόταν μόνο για την αριστεία αλλά και για τη μεγάλη διάρκεια της θητείας - 25 χρόνια στον στρατό και 18 στο ναυτικό (αλλά, αυτός που βραβευόταν εξαιτίας αυτού του λόγου έπρεπε τουλάχιστον να είχε συμμετάσχει σε μια μάχη ). Για να βραβευτεί ένας στρατιώτης με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ ή Δ΄ Τάξεως, το Πολεμικό Συνέδριο έπρεπε να περιγράψει λεπτομερώς το κατόρθωμα του στρατιωτικού και να δώσει εξηγήσεις και αποδείξεις, πριν να το δώσει στον μονάρχη για να αποφασίσει. Τα κριτήρια για την απονομή του μεταλλίου τον 19ο αιώνα έμοιαζαν με τα κριτήρια με τα οποία ένας στρατηγός προαγόταν στον πιο υψηλό τίτλο, αυτόν του στρατάρχη: Για να λάβει κανείς το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως, έπρεπε να κερδίσει τον πόλεμο, ενώ για να λάβει το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Β΄ Τάξεως έπρεπε να κερδίσει μια σημαντική μάχη.
Σύμφωνα με τον κανόνα των απονομών, ο αριθμός όσων μπορούσαν να βραβευτούν δεν ήταν περιορισμένος. Μπορούσε να βραβευθεί οποιοσδήποτε στρατιωτικός, αρχίζοντας από τον ανθυπασπιστή. Μετά τις αλλαγές το 1884, ο κατώτερος που μπορούσε να λάβει το βραβείο ήταν ο ανθυπολοχαγός. Αν ο ανθυπασπιστής είχε λάβει το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως, τότε λάμβανε τον βαθμό του ανθυπολοχαγού σύμφωνα με κανονισμό του 1913.
Ο κανόνας που υπέγραψε η Αικατερίνη Β΄ δε διευκρίνιζε ποιοι στρατιωτικοί είχαν δικαίωμα να πάρουν το βραβείο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως μπορούσαν να λάβουν και λοχαγοί, ενώ κατά τη διάρκεια της βασιλείας των επόμενων Τσάρων, το βραβείο λάμβαναν κυρίως στρατηγοί.
Απόσπασμα από τον κανόνα του 1769:
Μια ειδική επιτροπή αποφάσιζε τον αριθμό των συντάξεων προς τους βραβευμένους - ισόβια σύνταξη χορηγούνταν μόνο σε αυτούς που είχαν λάβει το βραβείο πρώτοι. Αρχικά, οι 12 πρώτοι που έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως λάμβαναν 700 ρούβλια κάθε χρόνο, οι 25 πρώτοι που έλαβαν το Τάγμα Αγίου Γεωργίου Β΄ Τάξεως λάμβαναν 400 ρούβλια, οι 50 πρώτοι που έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως λάμβαναν 50 ρούβλια και οι πρώτοι 100 που έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως λάμβαναν 100 ρούβλια.
Το 1843 ο κανόνας άλλαξε και ο αριθμός των βραβευμένων με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως μειώθηκε κατά 6 ανθρώπους, αλλά η σύνταξη διπλασιάστηκε. Μειώθηκε και ο αριθμός των βραβευθέντων με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Β΄ Τάξεως από 25 σε 15, αλλά η σύνταξή τους δεν αυξήθηκε. Ο αριθμός των βραβευθέντων με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως δεν άλλαξε, ενώ ο αριθμός των βραβευθέντων με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως αυξήθηκε κατά 325 ανθρώπους και η σύνταξη τους κατά 50 ρούβλια από την αρχική.
thumb|center|Τα σήματα και τα μετάλλια του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου από την Α΄ μέχρι την Δ΄ Τάξη. Τα μετάλλια του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Α΄ και Β΄ Τάξεως δεν είχαν κάποια διαφορά από τους άλλους βαθμούς, εκτός του μεγέθους.
Βραβευμένοι
thumb|Ο Μιχαήλ Κουτούζοφ με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου
Α΄ Τάξη
Συνολικά το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως απονεμήθηκε σε 25 ανθρώπους. Ο πρώτος που το έλαβε μετά την Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, η οποία το έλαβε την ημέρα δημιουργίας του, ήταν ο κόμης Πιότρ Αλεξάντροβιτς Ρουμιάντσεφ-Ζαντουνάιζ «για τη νίκη απέναντι στον εχθρό στις 21 Ιουλίου 1770 στο Καγκούλ». Ο τελευταίος που έλαβε το βραβείο ήταν ο Νικολάι Νικολάγιεβιτς Στάρσι, το 1877, «για την κατάληψη του Πλέβεν, στις 28 Νοεμβρίου 1877, και για την αιχμαλωσία του Νουρί Γαζί Οσμάν Πασά».
Όταν κάποιος λάμβανε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως δε βραβευόταν πια με τις κατώτερες τάξεις. Από τους 25 που έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως, μόνο 4 είχαν λάβει όλες τις τάξεις του βραβείου:
Τρεις άνθρωποι είχαν βραβευτεί με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄, Β΄ και Γ΄ Τάξεως:
Στον κατάλογο των βραβευθέντων με το μετάλλιο Α΄ Τάξεως υπήρχαν και ξένοι. Το 1813 με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως βραβεύτηκε ο Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης της Σουηδίας - πρώην στρατάρχης του Ναπολέοντα με το όνομα Ζαν-Μπατίστ Μπερναντότ - για τη μάχη στο Ντέννεβιτς. Για τη «Μάχη των Εθνών» στη Λειψία, το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως έλαβαν ο στρατάρχης Γκέμπχαρντ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ και ο Καρλ Φίλιππ τσου Σβάρτσενμπεργκ, ηγέτης του Έκτου Συνασπισμού. Για την κατάληψη της Γαλλίας το 1814 το βραβείο έλαβε ο Άγγλος στρατάρχης Άρθουρ Ουέλσλεϋ, Δούκας του Ουέλλινγκτον. Το 1823 για το τέλος του πολέμου στην Ισπανία, το βραβείο έλαβε ο Λουδοβίκος Αντώνιος του Ανγκουλέμ. Το 1848 για την κατάληψη του Μιλάνου και το τέλος της Ιταλικής Επανάστασης, το βραβείο έλαβε ο Αυστριακός στρατάρχης Γιόζεφ Ραντέτσκυ. Το 1869 για τα 100χρονα του βραβείου, το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως έλαβε ο Γερμανός Αυτοκράτορας Γουλιέλμος Α΄, ο οποίος ήταν ήδη βραβευμένος με την Δ΄ Τάξη. Για τη συνεισφορά στον πόλεμο με τους Γάλλους, το μετάλλιο Α΄ Τάξεως έλαβε ο Αρχιδούκας Άλμπρεχτ, Δούκας του Τέσεν.
Αν και το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου ήταν κατώτερο του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, οι στρατιωτικοί θεωρούσαν ως τη μεγαλύτερη τιμή να πάρουν το μετάλλιο του Αγίου Γεωργίου.
Γράφει ο Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ στην κόρη του, Νατάλια, στις 8 Νοεμβρίου 1789:
Β΄ Τάξη
Συνολικά με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Β΄ Τάξεως βραβεύτηκαν 125 άνθρωποι. Ο πρώτος που έλαβε το βραβείο το 1770 ήταν ο στρατηγός Πιότρ Γκριγκόριεβιτς Πλεμιάνικοφ «για την ανδρεία, την οποία ενέπνευσε στους στρατιώτες του, χάρη στην οποία στις 21 Ιουλίου 1777, στο Καγκούλ, ο εχθρός αναγκάστηκε να υποχωρήσει». Ο τελευταίος που έλαβε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Β΄ Τάξεως, το 1916, ήταν ο Γάλλος στρατηγός Φερντινάν Φος «για την επιτυχία στην Μάχη του Βερντέν, στις 21 Δεκεμβρίου 1916».
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κανένας δεν έλαβε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α΄ Τάξεως, αλλά το βραβείο Β΄ Τάξεως έλαβαν τέσσερις Ρώσοι στρατιωτικοί, οι διοικητές του ρωσικού στρατού Νικολάι Νικολάγιεβιτς Γιουντένιτς, Νικολάι Γιουντόβιτς Ιβανόφ, Νικολάι Βλαντίμιροβιτς Ρούζσκι και ο Κόμης Νικολάι Νικολάγιεβιτς Μλάντσι, ο οποίος ήταν μέχρι το 1915 ο αρχιστράτηγος του ρωσικού στρατού. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο Νικολάι Γιουντένιτς, ο οποίος ήταν ένας από τους αρχηγούς του Λευκού Στρατού κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1917.
Ο Γιουντένιτς πολεμούσε μαζί με τους Κοζάκους εναντίον των Οθωμανών Τούρκων. Πρώτη φορά, το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου το έλαβε στη Δ΄ Τάξη, «για τη διάλυση της 3ης Τουρκικής Στρατιάς, καθώς και των 10ου, 11ου και 15ου Σωμάτων» στο Σαρικάμις μεταξύ Δεκεμβρίου 1914-Ιανουαρίου 1915. Και τις επόμενες φορές που έλαβε το βραβείο ο Γιουντένιτς, ο λόγος ήταν η διάλυση της 3ης Τουρκικής Στρατιάς: η Γ΄ Τάξη για τη διάλυση 90 ταγμάτων πεζικού, ενώ η Β΄ Τάξη «για την κατάληψη του οχυρού του Ερζερούμ, στις 2 Φεβρουαρίου 1916».
Γ΄ Τάξη
Συνολικά, το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως έλαβαν 650 άνθρωποι. Ο πρώτος που έλαβε το βραβείο ήταν το 1769 ο αντισυνταγματάρχης Φιόντορ Φαμπρίτσιαν για τη διάλυση, μαζί με τους 1600 πιστούς του στρατιώτες, στο Γκαλάτς, στις 15 Νοεμβρίου 1769 μιας πιο δυνατής και μεγαλύτερης στρατιάς του αντιπάλου».
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως έλαβαν 53 άνθρωποι, συμπεριλαμβανόμενου του Ανώτερου Διοικητή του Νοτιο-Δυτικού Μετώπου, αντιστράτηγου Αλεξέι Γιευγκένιεβιτς Γκούτορ, ο οποίος αργότερα ήταν ο πρώτος που πήγε με το μέρος των Σοβιέτ κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, το βραβείο έλαβαν 10 άνθρωποι, κυρίως για τη συνεισφορά στη μάχη με τους Μπολσεβίκους. Μεταξύ τους, το 1919 βραβεύτηκαν οι αντιστράτηγοι Γκριγκόρι Αφανάσιεβιτς Βερζμπίτσκι και Βλαντιμίρ Οσκάροβιτς Κάππελ, ο υποστράτηγος Σεργκέι Νικολάγιεβιτς Βοϊτσεχόφσκι και ο ναύαρχος Αλέξανδρος Κολτσάκ, αρχηγός του Λευκού Στρατού.
Δ΄ Τάξη
thumb|Ο Ι. Ε. Τιχότσκι, βραβευμένος με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως
Μέχρι τον Απρίλιο του 1813 με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως βραβεύτηκαν 1195 άνθρωποι, ενώ ο αριθμός αυτών που έλαβαν το βραβείο μετά το 1813 είναι άγνωστος Σύμφωνα με κάποιες πηγές, με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως βραβεύτηκαν πάνω από 10.500 άνθρωποι, απ' αυτούς 8.000 έλαβαν το βραβείο για μακροχρόνια υπηρεσία, ενώ απαραίτητη προϋπόθεση από το 1833 σε μια σημαντική μάχη. Οι σταυροί που απονέμονταν για μακροχρόνια υπηρεσία, από το 1816, είχαν και την ανάλογη επιγραφή. Από το 1855 οι απονομές του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου για εξαιρετική υπηρεσία στον στρατό σταμάτησαν. Ο πρώτος που έλαβε το βραβείο, το 1770, ήταν ο Ρέινγκολντ Πάτκουλ, «για τη διάλυση, στις 12 Ιανουαρίου 1770, στο Ντόμπρε, των πολωνικών δυνάμεων».
Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε μια, από λάθος, διπλή απονομή του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως :
thumb|left|Ο Σεργκέι Αβντέγιεφ
Επίσης, γνωστές είναι οι απονομές με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου σε δύο γυναίκες (μετά την Αικατερίνη Β΄). Το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως έλαβαν:
Για τη μάχη με τους Μπολσεβίκους
thumb|Ο Αλέξανδρος Κολτσάκ με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ και Δ΄ Τάξεως
Κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής Επανάστασης, στον Εθελοντικό Στρατό και στις Ένοπλες Δυνάμεις του Νότου της Ρωσίας οι στρατιωτικοί δε λάμβαναν το βραβείο, γιατί εθεωρείτο τρομερό λάθος να απονέμεται σε Ρώσους για πόλεμο με τους συμπατριώτες τους, αλλά οι κατώτεροι αξιωματικοί έλαβαν το βραβείο για την ανδρεία που επέδειξαν απέναντι στον Κόκκινο Στρατό των Μπολσεβίκων. Το 1920 ο στρατηγός Πιότρ Νικολάγιεβιτς Βράνγκελ αποφάσισε να δημιουργήσει το Τάγμα του Αποστόλου Ανδρέα του Θαυματουργού, ένα βραβείο ισάξιο με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου.
Στο Ανατολικό μέτωπο του Λευκού Στρατού, το 1918, ο ναύαρχος Κολτσάκ ως ο Ανώτατος Διοικητής έλαβε την απόφαση να συνεχιστούν οι απονομές του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Αφού είχε λάβει το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, το 1915, για μια επιτυχή στρατιωτική επιχείρηση κατά των Γερμανών, ο Κολτσάκ, τον Απρίλιο του 1919, σε στρατόπεδο του Στρατού της Σιβηρίας, έλαβε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως για την επιτυχή πολιορκία κατά του Κόκκινου Στρατού στο Περμ. Συνολικά, στον στρατό του Κολτσάκ, το βραβείο έλαβαν 74 αξιωματικοί, απ' αυτούς 20 έλαβαν το Χρυσό Σπαθί «Δι' ανδρείαν» (αλλιώς «Όπλο του Αγίου Γεωργίου»), 47 το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως και 10 στρατιωτικοί έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Γ΄ Τάξεως (οι στρατηγοί Βοϊτσεχόφσκι και Κάππελ έλαβαν και τις δύο τάξεις).
Οι περισσότερες απονομές του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Δ΄ Τάξεως έγιναν σε στρατιώτες του Βορείου Μετώπου του Λευκού Στρατού. Ο στρατηγός Γιευγκένι Κάρλοβιτς Μίλλερ στο μικρό του σώμα έδωσε 19 φορές το βραβείο μαζί με το Όπλο του Αγίου Γεωργίου και από αυτούς πέντε ήταν Άγγλοι αξιωματικοί.
Στρατιωτικός Σταυρός του Αγίου Γεωργίου
thumb|Σταυρός του Αγίου Γεωργίου 4ου βαθμού
Το 1807 δημιουργήθηκε το Σήμα της Τιμής του Στρατιωτικού Βραβείου του Αγίου Γεωργίου για τους κατώτερους αξιωματούχους και είχε την ίδια κορδέλα με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου. Απονεμόταν για προσωπικό θάρρος, το οποίο ο στρατιώτης επέδειξε στη μάχη απέναντι στον εχθρό.
Το Σήμα της Τιμής του Στρατιωτικού Βραβείου του Αγίου Γεωργίου, εκτός από την επίσημη ονομασία, είχε λάβει και άλλες ονομασίες: Σταυρός του Αγίου Γεωργίου Ε΄ Τάξεως, Στρατιωτικός Σταυρός του Αγίου Γεωργίου, Στρατιωτικός Γεώργιος κ.ά.
Το 1856, δημιουργήθηκαν τέσσερις τάξεις για τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου και οι κανόνες απονομής για το κάθε βαθμό ήταν πολύ αυστηροί.
Το 1913, οι κανόνες άλλαξαν, το βραβείο μετονομάστηκε σε Σταυρός του Αγίου Γεωργίου και τα επίσημα έγγραφα απονομής άρχισαν να δημιουργούνται από την αρχή.
Όπλο του Αγίου Γεωργίου
Οι πρώτες απονομές με το Χρυσό Σπαθί ή αλλιώς με το Όπλο του Αγίου Γεωργίου έγιναν στην εποχή του Μεγάλου Πέτρου. Στις 27 Ιουνίου 1720 το βραβείο απονεμήθηκε στον Κόμη Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς Γκολίτσιν για τη διάλυση της σουηδικής μοίρας στο νησί Γκράνχαμ «και ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης της δουλειάς του, του δόθηκε ένα χρυσό σπαθί με πολλά διαμάντια».
Οι επόμενες απονομές γίνονταν με χρυσό σπαθί και διαμάντια για τους στρατηγούς, ενώ στους κατώτερους στρατιωτικούς χωρίς διαμάντια αλλά με επιγραφές (όπως «Για θάρρος», «Για ανδρεία», καθώς και λίγα λόγια για τον λόγο απονομής).
Από το 1855 το σπαθί είχε και τα χρώματα (μαύρο και κίτρινο) της κορδέλας του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου.
Το 1869, αν και οι απονομές του χρυσού σπαθιού ήταν επίσημα απονομές του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου, πολλοί το θεωρούσαν ως ένα βραβείο, διαφορετικό από το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου. Από το 1878, ο στρατηγός ο οποίος έλαβε το χρυσό σπαθί με διαμάντια έπρεπε με δικά του χρήματα να φτιάξει ακόμα ένα χρυσό σπαθί χωρίς διαμάντια, για να το φοράει καθημερινά, εκτός από τις παρελάσεις και τις γιορτές.
Μετάλλιο του Αγίου Γεωργίου
thumb|Μετάλλιο του Αγίου Γεωργίου «Για το θάρρος» Γ΄ Τάξεως.
Το Μετάλλιο του Αγίου Γεωργίου δημιουργήθηκε στις 10 Αυγούστου 1913, αντικαθιστώντας το μετάλλιο «Για το θάρρος», το οποίο δημιουργήθηκε το 1878, και έγινε μέρος του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου. Το μετάλλιο απονεμόταν σε στρατιωτικούς με χαμηλή θέση για το θάρρος που επέδειξαν σε καιρό πολέμου ή ειρήνης.
Αντίθετα με το Σταυρό του Αγίου Γεωργίου, το μετάλλιο απονεμόταν και σε μη στρατιωτικούς, τηρώντας όμως τους ίδιους κανόνες. Το μετάλλιο, όπως και ο σταυρός, είχε και αυτό 4 τάξεις, με το παράσημο της Α΄ και της Β΄ Τάξεως να είναι χρυσό, ενώ της Γ΄ και της Δ΄ Τάξεως με αργυρό.
Άλλα βραβεία του Αγίου Γεωργίου
Προς τιμή κάποιων σημαντικών γεγονότων δημιουργήθηκαν αρκετά αναμνηστικά βραβεία, τα οποία είχαν την ίδια κορδέλα με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου.
Σταυροί για μάχες
Από το 1789 μέχρι το 1810, δημιουργήθηκαν 5 χρυσοί σταυροί, καθένας για μια σημαντική μάχη, οι οποίοι απονέμονταν σε στρατιωτικούς που δεν έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου ή Βλαδίμηρου.
Ομαδικά βραβεία
Το 1806, στον ρωσικό στρατό ιδρύθηκαν οι σημαίες του Αγίου Γεωργίου, τα οποία είχαν απεικονισμένα τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου και κάτω από αυτόν ήταν η μαυρο-κίτρινη κορδέλα του Τάγματος. Οι πρώτες σημαίες του Αγίου Γεωργίου απονεμήθηκαν στο Σύνταγμα των Γρεναδιέρων του Κιέβου, στο Σύνταγμα των Ουσάρων του Παβλογκράτσκ και στο Σύνταγμα των Δραγώνων του Τσερνιγκόφσκ καθώς και σε 2 συντάγματα των Κοζάκων του Ντονσκ «για τις επιτυχίες στο Σένγκραμπ στις 4 Νοεμβρίου 1805.»
Το 1819, δημιουργήθηκε η Ναυτική Σημαία του Αγίου Γεωργίου. Το πρώτο καράβι που έλαβε αυτήν την σημαία ήταν το καράβι «Άζοφ» υπό την ηγεσία του καπετάνιου Μιχαήλ Λάζαρεφ, για αριστεία στην Ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827.
Ημέρα των Ιπποτών του Αγίου Γεωργίου
Από την ημέρα της δημιουργίας του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου, στις 26 Νοεμβρίου 1769 από την Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, αυτή η ημέρα (ρωσ. День Георгиевских кавалеров) θεωρείται ως εορταστική για αυτούς που έλαβαν το βραβείο. Οι τελετές γινόταν σε «όλα τα μέρη, όπου έγιναν οι απονομές του βραβείου». Οι κύριες εορταστικές τελετές διοργανώνονταν στο Χειμερινό Ανάκτορο, Αγία Πετρούπολη, καθώς και στην αίθουσα του Αγίου Γεωργίου, όπου μια ειδική επιτροπή λάμβανε τις αποφάσεις για τις απονομές.
Για τελευταία φορά στη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι βραβευθέντες του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου χάρηκαν τη γιορτή τους στις 26 Νοεμβρίου 1916.
Στις 30 Νοεμβρίου 1918, ο Γενικός Διοικητής της Ρωσίας και του Ρωσικού Στρατού, ναύαρχος Αλέξανδρος Κολτσάκ, υπέγραψε διάταγμα για την «επαναφορά της γιορτής του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου (26 Νοεμβρίου)» ως γιορτή «ολόκληρου του ρωσικού στρατού».
Από το 2007, αυτή η μέρα γιορτάζεται ως Ημέρα των Ηρώων της Πατρίδας.
Εκτός από την αίθουσα του Αγίου Γεωργίου στο Χειμερινό Ανάκτορο της Αγίας Πετρούπολης, υπήρχε αίθουσα του Αγίου Γεωργίου και στην Μεγάλη Πύλη του Κρεμλίνου, το χτίσιμο της οποίας άρχισε στο Κρεμλίνο της Μόσχας, σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Κ. Α. Τον. Στις 11 Απριλίου 1819, αποφασίστηκε να χαραχθούν στους τοίχους της αίθουσας του Αγίου Γεωργίου, στο Κρεμλίνο της Μόσχας, τα ονόματα των στρατιωτικών και των σωμάτων που έλαβαν το βραβείο. Εκεί χαράχθηκαν πάνω από 11.000 ονόματα στρατιωτικών οι οποίοι έλαβαν το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου σε διάφορες τάξεις από το 1769 μέχρι το 1885.
Επίδραση σε άλλα βραβεία
Το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου και ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου, χάρη στην δημοτικότητα που είχε ως βραβείο, επέδρασε σημαντικά σε άλλα βραβεία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καθώς και άλλων χωρών.
Τα βραβεία, τα οποία δέχτηκαν την επίδραση του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου:
Βασίλης Ζαγαρίτης
Ο Βασίλης Ζαγαρίτης είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός μπακ στην Πάρμα.
Παναθηναϊκός
Ο Ζαγαρίτης εντάχθηκε στις ομάδες νέων του Παναθηναϊκού το 2015, έχοντας αποκτηθεί από τον ΠΑΣ Κιθαιρώνα Καπαρελλίου. Ο ίδιος υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό στις 14 Ιανουαρίου 2019, διάρκειας 2,5 ετών. Η πρώτη του συμμετοχή με τον Παναθηναϊκό ήταν στη νίκη με 4–1 επί του Βόλου στη 1 Μαρτίου 2020 για το πρωτάθλημα της Super League.
Πάρμα
Στις 22 Ιανουαρίου 2021 η Πάρμα Κάλτσιο 1913 ανακοίνωσε την απόκτηση του Ζαγαρίτη, ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο που θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Ιουνίου 2024.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19
Βερβερική λεοπάρδαλη
Η βερβερικη λεοπάρδαλη (Panthera pardus panthera) ήταν σαρκοφάγο θηλαστικό, που ανήκει στα αιλουροειδή. Ήταν αφρικανική λεοπάρδαλη ουσιαστικά. Ζούσε στον Άτλαντα της Β. Αφρικής και τρεφόταν με αντιλόπες και αλλά φυτοφάγα ζώα. Μαζί με το βερβερικό λιοντάρι και την αρκούδα του Άτλαντα ήταν τα μόνα αρπακτικά της Β. Αφρικής. Το εν λόγω ζώο μαζί με την αρκούδα του Άτλαντα - τη μόνη αφρικανική αρκούδα- έχει ήδη εξαφανιστεί, ενώ κάποια βερβερικά λιοντάρια ίσως ζουν ακόμα σε αιχμαλωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεοπαρδάλεις Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Εξαφανισμένα ζώα Κατηγορία:Πανίδα της Αφρικής
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2009-2010
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2009-10 αποτέλεσε την 37η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 29 Ιουνίου έως τις 3 Ιουλίου 2010 στο Κλειστό Γυμναστήριο «Νίκος Μαρίνος» της Κύμης. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτή κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Αποτελέσματα
1η Αγωνιστική - 29/6/2010
2η Αγωνιστική - 30/6/2010
3η Αγωνιστική - 1/7/2010
4η Αγωνιστική - 2/7/2010
5η Αγωνιστική - 3/7/2010
Σύνθεση
Προπονητής: Γκούρας Βασίλης
Παραπομπές
2009 2010 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Εύβοια
Επαρχία Σαλκάρ
Η επαρχία Σαλκάρ (Шалқар ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Ακτόμπε στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Σαλκάρ Πληθυσμός: 45,513 (εκτίμηση 2013) 44,187 (απογραφή 2009) 46,697 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Σαλκαρ Κατηγορία:Περιφέρεια Ακτόμπε
Λόρδος Βόλντεμορτ
Ο Λόρδος Βόλντεμορτ (αγγλικά: Lord Voldemort, πραγματικό όνομα: Tom Marvolo Riddle) είναι φανταστικός χαρακτήρας της σειράς βιβλίων Χάρι Πότερ της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ και ο μεγαλύτερος εχθρός του Χάρι Πότερ. Ο Λόρδος Βόλντεμορτ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο πρώτο βιβλίο της σειράς, Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος. Γνωστός και ως Άντον Μόρβολ Χερτ, εμφανίστηκε σε όλα τα βιβλία της σειράς, εκτός από το τρίτο, Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν. Ο Βόλντεμορτ εμφανίστηκε επίσης και σε όλες τις αντίστοιχες κινηματογραφικές ταινίες, εκτός από την τρίτη.
Η κοινότητα των μάγων τον φοβάται τόσο πολύ ώστε αρνούνται να προφέρουν το όνομα του, αποκαλώντας τον "Ο Ξέρεις Ποιος" ή "Ο Ακατονόμαστος". Ακόμη και οι οπαδοί του τον αποκαλούν "Άρχοντα του Σκότους". Είναι εκείνος που σκότωσε τον Μαγκλ πατέρα του, τον Τομ Ριντλ πρεσβύτερο σε ηλικία 16 ετών, ενώ η μητέρα του Μερόπη Γκάουντ, πέθανε στη γέννα του. Δεν είναι άλλος από τον παλαιό τότε μαθητή του Χόγκουαρτς Τομ Μόρβολ Ριντλ, τον τελευταίο απόγονο του Σαλαζάρ Σλίθεριν από την πλευρά της μητέρας του, ενώ ο πατέρας του ήταν Μαγκλ. Ήταν αυτός που άνοιξε για πρώτη φορά την Κάμαρα με τα Μυστικά και απελευθέρωσε το Βασιλίσκο. Έχει μοιράσει την ψυχή του σε 7 πεμπτουσιωτές για να γίνει αθάνατος.
Η Φιλοσοφική Λίθος
Ο Λόρδος Βόλντεμορτ κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο βιβλίο Η Φιλοσοφική Λίθος. Σε αυτή την ιστορία, η Ρόουλινγκ τον παρουσιάζει ως τον Άρχοντα του Σκότους ο οποίος έχει δολοφονήσει τους γονείς του πρωταγωνιστή Χάρι Πότερ και προσπαθεί χωρίς επιτυχία να ανακτήσει το διαλυμένο του σώμα κλέβοντας την επονομαζόμενη Φιλοσοφική Λίθο την οποία τη δημιούργησε ο Άλμπους Ντάμπλντορ και ο Νίκολας Φλαμέλ. Ο Βόλντεμορτ, εκείνη τη χρονιά, για να επιβιώσει μπαίνει μέσα στο σώμα του καθηγητή άμυνας των σκοτεινών τεχνών, εκτελώντας του την εξουσιαστική κατάρα ώστε να μην πεθάνει και να καταφέρει να έρθει σε επαφή με τον Χάρι Πότερ και να τον σκοτώσει.Γράφοντας το βιβλίο αυτό, η Ρόουλινγκ έθεσε ως βάση ότι οι γονείς του Χάρι Πότερ έχουν δολοφονηθεί από τον πανίσχυρο σκοτεινό μάγο Λόρδο Βόλντεμορτ, αλλά επειδή η μητέρα του Χάρι είχε θυσιαστεί γι' αυτόν και του πρόσφερε την ασπίδα της αγάπης, ο μικρός Χάρι επέζησε όταν ο Βόλντεμορτ προσπάθησε να τον σκοτώσει με τη φονική κατάρα. Ο Βόλντεμορτ χάνει το σώμα του και ο Χάρι από τότε έχει ένα μυστήριο σημάδι στο μέτωπο του.
Η Κάμαρα με τα Μυστικά
Στο δεύτερο βιβλίο, Η Κάμαρα με τα Μυστικά, η Ρόουλινγκ εισάγει τον χαρακτήρα Άντον Μόρβολ Χέρτ (στα αγγλικά Tom Marvolo Riddle), που ζει μέσα σε ένα μαγικό ημερολόγιο. Το ημερολόγιο αυτό βρίσκει η Τζίνι Ουέσλι, η οποία μοιράζεται τους βαθύτερους φόβους της με τον Άντον, που της δείχνει συμπόνια. Ωστόσο, καθώς κλιμακώνεται η ιστορία, αποκαλύπτεται ότι το όνομα Άντον Μόρβολ Χερτ είναι αναγραμματισμός της φράσης "Άρχων Βόλντεμορτ" και ο Άντον είναι μία μορφή του Λόρδου Βόλντεμορτ. Ο Άντον γινόταν όλο και πιο ισχυρός καθώς η Τζίνι φανέρωνε τα συναισθήματα της στο ημερολόγιο. Τελικά, ο Βόλντεμορτ κατέλαβε το σώμα της και τη χρησιμοποίησε για να ανοίξει την Κάμαρα με τα Μυστικά και να ελευθερώσει το Βασιλίσκο, ο οποίος μαρμάρωσε πολλούς μαθητές κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Τελικά, ο Χάρι καταφέρνει να εξοντώσει τον Χερτ από το ημερολόγιο και τον Βασιλίσκο και να αποτρέψει το κλείσιμο της Σχολής. Στο βιβλίο Ο Ημίαιμος Πρίγκηψ, ο Ντάμπλοντορ αποκαλύπτει στον Χάρι ότι το μαγικό ημερολόγιο ήταν ένας από τους Πεμπτουσιωτές του Βόλντεμορτ -ένα αντικείμενο που περιέχει ένα κομμάτι της ψυχής του.
Ελληνική εκδοχή ονόματος
Σύμφωνα με τα πρωτότυπα βιβλία της Ρόουλινγκ, το όνομα του Λόρδου Βόλντερμορτ είναι Τομ Μάρβολο Ριντλ (Tom Marvolo Riddle) και όχι Άντον Μόρβολ Χερτ, όπως γράφεται στις ελληνικές μεταφράσεις των βιβλίων. Στην ελληνική εκδοχή του βιβλίου Η Κάμαρα με τα Μυστικά, χρησιμοποιήθηκε το όνομα "Άντον Μόρβολ Χερτ" αντί για "Τομ Μάρβολο Ρίντλ" (το οποίο αποτελεί αναγραμματισμό της φράσης "I am Lord Voldemort", δηλ. "Είμαι ο Λόρδος Βόλντεμορτ"), και προέκυψε ο αναγραμματισμός "Άρχων Βόλντεμορτ".
Το Κύπελλο της Φωτιάς
Στο τέταρτο βιβλίο της σειράς, Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς, ο Βόλντεμορτ εμφανίζεται στην αρχή και κατά τη κλιμάκωση της πλοκής. Τα φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα που παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της ιστορίας αποτελούν τα κομμάτια ενός παζλ που θα συμπληρωθεί μόνο στο τέλος όπου αποκαλύπτεται ότι ο υπηρέτης του Βόλντεμορτ Μπάρτι Κράουτς ο Νεότερος μεταμφιεσμένος ως ο καθηγητής του Χόγκουαρτς Τρελομάτης Μούντι κατεύθυνε τα γεγονότα στο Τρίαθλο Μαγείας προς όφελος του Χάρι. Ο στόχος του Βόλντεμορτ ήταν να μεταφέρει το Χάρι κάτω από την προστασία του Ντάμπλοντορ στο νεκροταφείο του Λιτλ Χάνγκλετον όπου ήταν ο Οικογενειακός τάφος των Χερτ. Ο Χάρι φτάνουν μαζί με το Σέντρικ Ντίγκορι στο Κύπελλο και μεταφέρονται στο νεκροταφείο όπου ο Πέτικγριου σκοτώνει το Σέντρικ και αιχμαλωτίζει τον Χάρι. Ο Πέτιγκριου χρησιμοποιεί το αίμα του Χάρι για να εκπληρώσει ένα αρχαίο τελετουργικό μαύρης μαγείας με αποτέλεσμα ο Βόλντεμορτ να ανακτήσει το σώμα του και όλες του τις μαγικές δυνάμεις. Αποκαλύπτεται τελικά ότι ενώ ήταν στην Αλβανία, ο Πέτιγκριου αιχμαλωτίζει την υπάλληλο του Υπουργείου Μαγείας Μπέρθα Τζόκινς και τη βασανίζει μέχρι θανάτου υπό τις οδηγίες του Βόλντεμορτ για πληροφορίες σχετικά με το υπουργείο. Από αυτή μαθαίνουν ότι ο Μπάρτι Κράουτς ο Νεώτερος, ένας πιστός Θανατοφάγος, είχε φυγαδευτεί από το Αζκαμπάν και ήταν κρυφά σε κατ´οίκον περιορισμό υπό τον έλεγχο του πατέρα του. Με τη βοήθεια του Πέτιγκριου ο Bόλντεμορτ αποκτά ένα μικρό στοιχειώδες σώμα και ταξιδεύει στην Αγγλία βάζοντας σε εφαρμογή το σχέδιο του να ανακτήσει το σώμα του με την αιχμαλώτιση του Χάρι Πότερ. Ένας κηπουρός, ο Φρανκ Μπράις, κρυφακούει ένα μέρος του σχεδίου και δολοφονείται από το Βόλντεμορτ. Μετά την επιτυχία του σχεδίου του καλεί τους Θανατοφάγους κοντά του να παρακολουθήσουν το θάνατο του Χάρι τον οποίο προκαλεί σε μονομαχία.Ωστόσο κατά τη διάρκεια της μονομαχίας τα ραβδιά τους συνδέονται μαγικά λόγω του δίδυμου πυρήνα από φτερό Φοίνικα που περιέχουν. Εξαιτίας ενός φαινομένου-Priori Incantatem(Αντίστροφα Ξόρκια)- τα τελευταία θύματα του Βόλντεμορτ (συμπεριλαμβανομένων των γονιών του Χάρι) εμφανίζονται από το ραβδί του σαν φαντάσματα, αποσπούν την προσοχή του Βόλντεμορτ, δίνοντας στο Χάρι τον ελάχιστο απαιτούμενο χρόνο να πάρει το σώμα του Ντίγκορι, να αποδράσει μέσω του Κυπέλλου-Πύλη και να επιστρέψει στο Χόγκουαρτς.
Το Τάγμα του Φοίνικα
Στο πέμπτο βιβλίο, Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα, ο Βόλντεμορτ συνωμοτεί για μία ακόμη φορά εναντία στον Χάρι. Στο βιβλίο αυτό, ο Χάρι βιώνει τεράστια συναισθηματική πίεση και σύμφωνα με τη Rowling, αυτό ήταν απαραίτητο για να αποδείξει ότι ο Χάρι είναι συναισθηματικά ευάλωτος και επομένως άνθρωπος σε αντίθεση με το Βόλντεμορτ, που είναι συναισθηματικά αναίσθητος και επομένως απάνθρωπος.Ο Χάρι είναι ένας πολύ ανθρώπινος ήρωας και υπάρχει προφανώς μια αντίθεση μεταξύ αυτού και του Βόλντεμορτ, που έχει εσκεμμένα αποβάλλει την ανθρώπινη ιδιότητα του[...] και ο Χάρι, επομένως έπρεπε να φτάσει σε ένα σημείο όπου σχεδόν θα κατέρρεε. Στο βιβλίο αυτό, ο Βολντεμορτ εκμεταλλεύεται την άρνηση του Υπουργείου Μαγείας να δεχτεί την επιστροφή του στη ζωή για να πραγματοποιήσει το σχέδιο του, να ελευθερώσει τη Μπέλατριξ Λεστρέινζ και κάποιους άλλους Θανατοφάγους από το Αζκαμπάν. Στη συνέχεια επεξεργάζεται ένα σχέδιο για να ανακτήσει το πλήρες περιεχόμενο μιας προφητείας που φυλάσσεται στο Τμήμα Μυστηρίων και αναφέρεται σε αυτόν και στο Χάρι. Στέλνει μια ομάδα Θανατοφάγων για να ανακτήσουν την προφητεία, αλλά εκεί τους συναντά το Τάγμα του Φοίνικα. Όλοι εκτός από τη Μπέλατριξ αιχμαλωτίζονται και ο Βόλντεμορτ εμπλέκεται σε μια άγρια μονομαχία με τον Ντάμπλντορ. Ο Βόλντεμορτ προσπαθεί να κυριεύσει το Χάρι αλλά καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί ο Χάρι είναι γεμάτος από κάτι που ο Βόλντεμορτ θεωρεί ακατανόητο και το οποίο απεχθάνεται σαν αδυναμία: την αγάπη. Αισθανόμενος ότι ο Ντάμπλντορ μπορεί να νικήσει, ο Βόλντεμορτ διακτινίζεται, αλλά όχι προτού ο Υπουργός Μαγείας τον δει με τα μάτια του, αποδεχόμενος την επιστροφή του.
Ο Ημίαιμος Πρίγκιψ
Η Rowling χρησιμοποιεί αρκετά κεφάλαια για να παρουσιάσει το παρελθόν του Βόλντεμορτ. Σε μια σειρά από φλας μπακ, χρησιμοποιώντας την Κιβωτό των Στοχασμών σαν τέχνασμα πλοκής, αποκαλύπτει ότι ο Βόλντεμορτ είναι ο γιος της μάγισσας Μερόπης Γκάουντ και ενός μαγκλ που ονομάζεται Άντον Χερτ. Ο Χερτ εγκαταλείπει τη Μερόπη πριν γεννηθεί το παιδί τους, ενώ λίγο ώρες μετά τη γέννηση η Μερόπη πεθαίνει. Ο νεαρός Άντον ζει σε ορφανοτροφείο, μέχρι ωσότου γνωρίζει τον Άλμπους Ντάμπλντορ, που του λέει ότι είναι μάγος και κανονίζει να φοιτήσει στο Χόγκουαρτς. Ο Χερτ είναι εξωτερικά ένα πρότυπο μαθητή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας ψυχοπαθής που βιώνει σαδιστική ευχαρίστηση να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του για να βλάπτει και να ελέγχει τους ανθρώπους. Τελικά δολοφονεί τον πατέρα του και τους παππούδες του ως εκδίκηση που τον εγκατέλειψαν. Το βιβλίο ακόμη ασχολείται με το μίσος του Χερτ για τους Μαγκλ (μη μάγους ανθρώπους), για την εμμονή του για τους Πεμπτουσιώτες και την επιθυμία του να διαχωρίσει τη ψυχή του για να κατακτήσει την αθανασία.
Στην κύρια πλοκή του βιβλίου, το επόμενο βήμα του Βόλντεμορτ είναι ο σχεδιασμός μιας επίθεσης στο Χόγκουαρτς με στόχο τον Ντάμπλντορ. Αυτό επιτυγχάνεται από τον Ντράκο Μαλφόι, που σχεδιάζει τη μεταφορά των Θανατοφάγων στο Χόγκουαρτς μέσω ενός ζεύγους Ντουλαπών Εξαφάνισης, που παρακάμπτουν τα εκτεταμένα προστατευτικά μαγικά που τοποθετήθηκαν γύρω από το κάστρο. Οι Ντουλάπες επιτρέπουν στους Θανατοφάγους να εισέλθουν στο Χόγκουαρτς, όπου η μάχη αρχίζει και ο Ντάμπλντορ περικυκλώνεται. Ο καθηγητής του Χόγκουαρτς(και διπλός πράκτορας) Σέβερους Σνέιπ χρησιμοποιεί τη Φονική Κατάρα (Avada Kedavra) στον Ντάμπλντορ όταν ο Ντράκο δεν μπορεί να πιέσει τον εαυτό του να το πράξει ο ίδιος.
Οι Κλήροι του Θανάτου
Στο έβδομο και τελευταίο βιβλίο, Οι Κλήροι του Θανάτου, Ο Βόλντεμορτ συνωμοτεί με στόχο να κατακτήσει την απόλυτη εξουσία. Βγάζει από την μέση τον αντικαθιστά με τον Πιος Θίκνες, ο οποίος είναι υπό την Εξουσιαστική Κατάρα. Εγκαθιδρύοντας μια ολοκληρωτική αστυνομοκρατία, καταδιώκει και συλλαμβάνει τους γεννημένους από Μαγκλ μάγους επειδή θεωρείται ότι κλέβουν τη μαγεία από τους καθαρόαιμους μάγους. Συμμετέχει στη σύγκρουση των Θανατοφάγων με το Τάγμα του Φοίνικα στον ουρανό με στόχο τη μεταφορά του Χάρι Πότερ σε ένα ασφαλές σημείο, θέλοντας ο ίδιος να σκοτώσει τον Χάρι Πότερ. Αφότου αποτυγχάνει να σκοτώσει τον Χάρι χρησιμοποιώντας το δανεικό ραβδί του Λούσιους Μαλφόι, (για να αποφύγει τα προηγούμενα ξόρκια) προχωρά σε έρευνα για το ραβδί από κουφοξυλιά, το πιο ισχυρότατο ραβδί που κατασκευάστηκε ποτέ στον κόσμο, θεωρώντας το ως το όπλο που χρειάζεται για να νικήσει τον Χάρι και να γίνει πραγματικά ανίκητος. Η έρευνά του τον οδηγεί στη χώρα όπου βρίσκεται το μαγαζί για ραβδιά του Γκρεκόροβιτς, όπου εκεί σκοτώνει τον γέρο ραβδοποιό. Οι έρευνες επίσης στο Νούρμενγκαντ, η φυλακή στην οποία κρατείται ο Γκέλερτ Γκρίντεβαλντ, όπου τον σκοτώνει κι αυτόν, επειδή αρνήθηκε να του αποκαλύψει το που βρίσκεται το ραβδί από κουφοξυλιά.Τελικά μαθαίνει ότι το ραβδί από κουφοξυλιά βρίσκεται στον τάφο του Ντάμπλντορ και τον σύλησε έτσι ώστε να το πάρει.
Η Ρόουλινγκ δήλωσε ότι μετά τον θάνατο του ο Βόλντεμορτ είναι αναγκασμένος να υπάρχει σε μια καχεκτική βρεφοειδή μορφή την οποία είδε ο Χάρι στο αιθέριο μέρος που ήταν σαν τον σταθμό του Κινγκ Κρος του Λονδίνου, όπου εκεί είδε και τον Ντάμπλντορ, μετά την αντιπαράθεση του με αυτόν στο Απαγορευμένο Δάσος. Η Ρόουλινγκ επίσης ανέφερε ότι παρά τον φόβο που έχει για τον θάνατο, δεν μπορεί να γίνει φάντασμα.
Χαρακτήρας
Ο Βόλντεμορτ θεωρείται άκρως απάνθρωπος και σαδιστής ακόμη και στους δικούς του οπαδούς που τον υπηρετούν από ένα μείγμα φόβου και σεβασμού. Η Ρόουλινγκ τον χαρακτηρίζει ως "τον πιο μοχθηρό μάγο εδώ και εκατοντάδες χρόνια". Επίσης τον περιγράφει ως έναν "ψυχοπαθή, που στερείται των φυσιολογικών ανθρώπινων αντιδράσεων στα βάσανα των άλλων ανθρώπων" και που έλκει δειλούς, αλλά κακόβουλους ανθρώπους, οι οποίοι από ανανδρία στέκονται στη σκιά δυνατότερων ανθρώπων, όπως ο Ποντικοουράς. Είναι μεγαλομανής και πιστεύει ότι είναι ανώτερος όλων σε τέτοιο βαθμό που συχνά αναφέρεται στον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο, αποκαλώντας τον "Λόρδο Βόλντεμορτ". Η Ρόουλινγκ επισημαίνει ότι ο Βόλντεμορτ είναι διψασμένος για εξουσία, ρατσιστής και έχει την ανθρώπινη ζωή σε πλήρη απαξίωση. Η Ρόουλινγκ αναφέρει ακόμη ότι αν ο Βόλντεμορτ κοίταζε στον καθρέπτη του Έριζεντ (ο καθρέπτης που δείχνει την πιο βαθιά επιθυμία ενός ανθρώπου) θα έβλεπε τον "Εαυτό του παντοδύναμο και αθάνατο. Αυτή είναι η επιθυμία του".
Η Ρόουλινγκ επίσης τονίζει ότι ο μεγαλύτερος φόβος του Βόλντεμορτ είναι ο ατιμωτικός θάνατος και ότι το μπόγκαρτ του θα ήταν το δικό του πτώμα. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι "Ο φόβος του Βόλντεμορτ είναι ο θάνατος, ο ατιμωτικός θάνατος. Εννοώ ότι ο ίδιος θεωρεί το θάνατο ατιμωτικό. Πιστεύει ότι είναι μία αισχρή ανθρώπινη αδυναμία. Ο χειρότερος φόβος του είναι ο θάνατος." Σύμφωνα με την Ρόουλινγκ η διαφορά μεταξύ του Χάρι και του Βόλντεμορτ είναι το γεγονός ότι ο Χάρι αποδέχεται τη θνητότητα και για αυτό τον λόγο ο Χάρι είναι στο τέλος ισχυρότερος από τον αντίπαλό του: "Ο πραγματικός κυρίαρχος του Θανάτου (δηλαδή κάποιος σαν τον Χάρι) αποδέχεται ότι πρέπει να πεθάνει και συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από το Θάνατο στον κόσμο των ζωντανών".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτήρες της σειράς Χάρι Πότερ
Κατηγορία:Υπερκακοί
Ναρουχίτο
Ο Ναρουχίτο (γενν. 23 Φεβρουρίου 1960) είναι ο 126ος και σημερινός Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο την 1η Μαΐου 2019 μετά την παραίτηση του πατέρα του Ακιχίτο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε σε ένα αυτοσχέδιο νοσοκομείο στα υπόγεια του Αυτοκρατορικού Παλατιού στο Τόκυο και είναι γιος του πρώην Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, Ακιχίτο και της Μιτσίκο Σόντα. Η μητέρα του δεν κατάγεται από αριστοκρατική οικογένεια, αλλά από την αστική τάξη της χώρας. Φοίτησε στο ιδιωτικό σχολείο Γκακουσουίν και σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Γκακουσουίν. Εν συνεχεία πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο Πανεπιστήμιο Γκακουσουίν.
Οικογένεια
Είναι παντρεμένος με την Μασάκο Οβάντα. Η τελευταία έχει σπουδάσει στα Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης, εγκατέλειψε όμως την σταδιοδρομία της στο διπλωματικό σώμα, προκειμένου να παντρευτεί τον Ναρουχίτο. Ο γάμος τους συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας, αφενός λόγω της ιδιότητας του Ναρουχίτο ως διαδόχου του θρόνου, αφετέρου λόγω των νεωτερισμών που συνόδευαν την επιλογή της Μασάκο ως νύφης. Ειδικότερα η Μασάκο θεωρείτο από τους παραδοσιακούς φιλομοναρχικούς ως υπερβολικά κοσμοπολίτισσα και εξωστρεφής, ενώ το γεγονός ότι είχε ήδη απορρίψει δύο προτάσεις γάμου από τον Ναρουχίτο για να επικεντρωθεί στην καριέρα της στο διπλωματικό σώμα, είχε δημιουργήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Το 2000 ανακοινώθηκε, ότι απέβαλε, ενώ το 2002 γέννησε μια κόρη, την Πριγκίπισσα Άικο της Ιαπωνίας, γεγονός όμως που δημιούργησε έντονη ανησυχία στην κοινή γνώμη λόγω του συστήματος διαδοχής, το οποίο επιτρέπει μόνο σε άρρενα τέκνα να ανέλθουν στον αυτοκρατορικό θρόνο. Με αφορμή αυτό το γεγονός άρχισε να συζητείται η πιθανότητα αλλαγής της σχετικής νομοθεσίας, έτσι ώστε να επιτρέπεται και η άνοδος στον θρόνο των θηλέων μελών της οικογένειας. Η πίεση της κοινής γνώμης και του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος για την γέννηση αρσενικού τέκνου, σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του ρόλου της και τη δυσκολία της να προσαρμοστεί στο αυστηρό πρωτόκολλο, την οδήγησαν σε αγχώδη διαταραχή, με τον σύζυγο της να κατηγορεί τους αξιωματούχους του Αυτοκρατορικού Οίκου -του κυβερνητικού, δηλαδή, γραφείου που είναι υπεύθυνο για θέματα που αφορούν την αυτοκρατορική οικογένεια- για την πίεση που άσκησαν σε αυτή, προκειμένου να γεννήσει διάδοχο.
Συμβάν του Ντάλνεγκορσκ
Το Συμβάν του Ντάλνεγκορσκ (Dalnegorsk incident) γνωστό και ως «Περιστατικό Υψώματος 611 Α.Τ.Ι.Α» αναφέρεται σε μια υποτιθέμενη συντριβή ενός ΑΤΙΑ στο Ντάλνεγκορσκ, της περιφέρειας Κράι Πριμόρσκι, της Σοβιετική Ένωσης, στις 29 Ιανουαρίου 1986. Το ύψωμα 611 (επίσης γνωστό ως Όρος Ιζβεστκόβαγια) είναι ένας λόφος που βρίσκεται στην επικράτεια της πόλης.
Περιγραφή περιστατικού
Ένα σφαιρικό αντικείμενο κόκκινου χρώματος παρατηρήθηκε από τους κατοίκους της πόλης περίπου στις 8 μ.μ. εκείνη την ημερομηνία. Οι αυτόπτες μάρτυρες λένε ότι το αντικείμενο φάνηκε να έχει το μέγεθος της ημισέλινου. Το σφαιρικό αντικείμενο πετούσε παράλληλα με το έδαφος και δεν ακούγονταν κάποιοι ήχοι που να συνοδεύουν την πτήση. Προσδιορίστηκε αργότερα ότι η ταχύτητα του αντικειμένου ήταν περίπου 15 m / s (54 χλμ. / Ώρα) και ότι πετούσε περίπου 700-800 μέτρα πάνω από το έδαφος. Όταν το αντικείμενο έφτασε στο Ύψωμα 611, άρχισε να κατεβαίνει και στη συνέχεια έπεσε στο λόφο. Όλοι οι μάρτυρες ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε ήχος όταν το αντικείμενο προσέκρουσε στο έδαφος.
Η διαδικασία της καθόδου περιγράφηκε διαφορετικά από τους αυτόπτες μάρτυρες. Μερικοί είπαν ότι το αντικείμενο έπεσε με λάμψη και δεν ήταν ορατό μετά από αυτό. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι ταλαντεύτηκε σε υψόμετρο πάνω από το λόφο, ακτινοβολώντας ένα φως διαφορετικής έντασης καθώς ανέβαινε πάνω-κάτω. Το φως που εκπέμπονταν από το αντικείμενο περιγράφεται από κάποιους σαν μια δασική πυρκαγιά, η οποία κράτησε για περίπου μία ώρα.
Ορισμένοι βράχοι στο σημείο πρόσκρουσης είχαν σταγόνες αργυροειδούς μετάλλου, οι οποίοι αργότερα καθορίστηκαν ότι ήταν μόλυβδος. Ο τύπος του μολύβδου που βρέθηκε στο Ύψωμα 611 ήταν διαφορετικός από τον μόλυβδο που βρέθηκε στις τοπικά ορυχεία μολύβδου. Επίσης, βρέθηκαν μαύρες, υαλώδεις χάντρες σε σχήμα σταγόνας και θραύσματα συντριμμιών. Συνολικά, ανακαλύφθηκαν περίπου 70 γρ. μολύβδου, 5 γρ. θραυσμάτων υλικών και 40 γρ. σφαιριδίων. Το επίπεδο ακτινοβολίας στο εδάφος της πρόσκρουσης ήταν φυσιολογικό. Η ομάδα έρευνας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών πήρε φωτογραφίες της περιοχής χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικές κάμερες. Ωστόσο κατά την εμφάνιση των φωτογραφιών αυτές ήταν κενές.
Ανάλυση
Οι χημικές αναλύσεις των σφαιριδίων έδειξαν ότι αποτελούνται κυρίως από μόλυβδο, πυρίτιο και σίδηρο. Μερικές από τις σταγόνες περιείχαν σημαντικές ποσότητες ψευδαργύρου, βισμούθιου και σπάνιων πετρωμάτων. Πραγματοποιήθηκε επίσης ανάλυση του εδάφους, των πετρωμάτων και του καμένου ξύλου από το έδαφος της πρόσκρουσης του Α.Τ.Ι.Α. Σημειώθηκε ότι η χημική σύνθεση ήταν παρόμοια με τη σύνθεση παρόμοιων δειγμάτων που ελήφθησαν από την τοποθεσία του περιστατικού της Τουνγκούσκα.
Τα θραύσματα πλέγματος αναλύθηκαν επίσης. Τα υλικά από τα οποία συντέθηκαν τα θραύσματα των συντριμμιών δεν διαλύθηκαν σε ισχυρά οξέα και οργανικούς διαλύτες, ακόμη και όταν εκτέθηκαν σε υψηλές θερμοκρασίες για παρατεταμένες χρονικές περιόδους. Σε ένα από τα θραύσματα ανακαλύφθηκε ότι αποτελούνταν από σκάνδιο, χρυσό, λανθάνιο, νάτριο και σαμάριο. Μια ανάλυση ενός άλλου μέρος των συντριμμιών έδειξε χρυσό, ασήμι και νικέλιο. Αφού το θραύσμα θερμάνθηκε σε κενό αέρος η ανάλυση δεν έδειξε πλέον αυτά τα στοιχεία. Ωστόσο, ανιχνεύθηκαν μολυβδαίνιο και ρήνιο.
Η συγκέντρωση χρυσού που ανιχνεύθηκε σε ένα από τα θραύσματα συντριμμιών ήταν ισοδύναμη με 1.100 γρ. ανά μετρικό τόνο. Αυτό είναι πολύ υψηλότερο από τα αποθέματα χρυσού στην περιοχή, τα οποία γίνονται αποδοτικά για εξαγωγή όταν η συγκέντρωση χρυσού φτάσει τα 4 γρ. ανά μετρικό τόνο. Δεν υπάρχουν αποθέματα χρυσού στο Ντάλνεγκορσκ που να περιέχουν χρυσό σε συγκεντρώσεις αρκετά υψηλές ώστε να εξαχθούν.
Περαιτέρω περιστατικά
Παρόμοια σφαιρικά ιπτάμενα αντικείμενα εντοπίστηκαν στο έδαφος του Νταλνεγκόρσκυ, της περιφέρειας Καβαλερόβσκι, στο Ολγκίνσκυ και Τερνιέσκι της περιφέρειας του Κράι Πριμόρσκι το Νοέμβριο του 1987. Ένα από τα σφαιρικά αντικείμενα παρατηρήθηκε πάνω από το ύψωμα 611 που φώτιζε το έδαφος στην κορυφή του λόφου. Οι περιγραφές αυτών των σφαιρικών αντικειμένων που δίνουν μάρτυρες ταιριάζουν με τις περιγραφές του Α.Τ.Ι.Α που έπεσε στο Ύψωμα 611 το 1986. Ένας κάτοικος της περιοχής αυτής ισχυρίστηκε ότι υπήρξε μια νέα προσγείωση Α.Τ.Ι.Α στο Ύψωμα 611 το 1989.