cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμβέρσα
20ός αιώνας
Ο Μίχαελ Ράικεβερτ ( Michael Ryckewaert) υποστήριξε τη σημασία του δεκαετούς σχεδίου ανασυγκρότησης του λιμανιού της Αμβέρσας (1956 - 1965). Το σχέδιο προέβλεπε επέκταση του λιμανιού και εκσυγχρονισμό των υποδομών του σε βάθος δεκαετίας, με εθνική χρηματοδότηση και προβλεπόμενη τη δημιουργία μιας σειράς από αποβάθρες σε κανάλια. Τη μεγαλύτερη σημασία είχε η διευκόλυνση της επέκτασης της βορειοανατολικής μητροπολιτικής περιοχής, η οποία προσείλκυε νέες βιομηχανίες. Επεκτείνοντας τη γραμμική διάταξη κατά μήκος του ποταμού Σχέλντε, οι σχεδιαστές συνέχισαν το ίδιο γραμμικό μοντέλο της πόλης. Οι περιφερειακές κοινότητες θα συνδέονταν με την κύρια λωρίδα. Ο Ράικεβερτ επιχειρηματολογεί, αντίθετα με το πιο πολύπλοκο σχέδιο Europoort για το λιμάνι του Ρότερνταμ, ότι η μεθόδευση για την Αμβέρσα πέτυχε λόγω της ευελιξίας της στρατηγικής εκτέλεσης του προγράμματος ως συμπαραγωγής μεταξύ των διαφόρων αρχών και ιδιωτικών φορέων.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Αμβέρσα επανήλθε ως κέντρο της διεθνούς μόδας. Δίνοντας έμφαση στην πρωτοπορία, προσπάθησε να ανταγωνιστεί το Παρίσι, το Λονδίνο, το Μιλάνο και τη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε διοργανώνοντας μεγάλα τουριστικά και πολιτιστικά δρώμενα.
Ο Δήμος
Το 1958, στα πλαίσια του 10ετούς προγράμματος ανάπτυξης του λιμανιού, οι κοινότητες Μπέρεντρεχτ, Ζάντφλιτ και Λίλλο ενσωματώθηκαν στην περιοχή της πόλης χάνοντας τη διοικητική τους αυτοτέλεια. Κατά τη συγχώνευση των κοινοτήτων που πραγματοποίησε το 1983 για την απλοποίηση της διοίκησης, οι κοινότητες Μπέρχεμ, Μποργκερχάουτ, Ντέρνε, Έκερεν, Χόμποκεν, Μπέρχεμ και Βίλρεϊκ ενσωματώθηκαν επίσης στον Δήμο. Εκείνη την εποχή η πόλη διαιρέθηκε στις προαναφερθείσες συνοικίες. Τότε οι συνοικίες απέκτησαν διορισμένα συμβούλια, αργότερα αυτά έγιναν αιρετά.
Κτίρια, μνημεία και μουσεία
Κατά τον 16ο αιώνα η Αμβέρσα ήταν διάσημη για την οικονομική ευμάρεια των κατοίκων της ("Antwerpia nummis") (nummis (λατ.) = μετρητά). Τα σπίτια αυτών των πλούσιων εμπόρων έχουν διατηρηθεί διεσπαρμένα σε ολόκληρη την πόλη. Οι πυρκαγιές των βομβαρδισμών κατέκαψαν ορισμένα παλαιά κτίρια, όπως ο οίκος της Χανσεατικής Ένωσης στις βόρειες αποβάθρες το 1891. Η πόλη υπέστη, επίσης, σημαντικές καταστροφές από τις ιπτάμενες βόμβες και πρόσφατα παλαιά ημικατεστραμμενα κτίρια κατεδαφίστηκαν για να ανεγερθούν καινούργια.
Οχυρώσεις
Αν και η Αμβέρσα ήταν οχυρωμένη πόλη, ελάχιστα απομένουν από τις οχυρώσεις της: Μερικά απομεινάρια των παλαιών τειχών είναι ορατά κοντά στο Vleeshuis στη συμβολή των οδών Bloedberg και Burchtgracht. Ένα αντίγραφο του κάστρου που ονομαζόταν Het Steen (Η Πέτρα) έχει μερικά αποκατασταθεί κοντά στην αποβάθρα του Σχέλντε του 19ου αιώνα.
Η ανάπτυξη της Αμβέρσας ως οχυρωμένης πόλης τεκμηριώνεται από αρχεία μεταξύ του 10ου και του 20ού αιώνα. Οι οχυρώσεις αναπτύχθηκαν σε διάφορες φάσεις:
Οικονομία
Σύμφωνα με την ΑΑΡΑ (American Association of Port Authorities) το λιμάνι της Αμβέρσας ήταν, σε χωρητικότητα το 17ο μεγαλύτερο λιμάνι στον κόσμο το 2005 και δεύτερο μετά το λιμάνι του Ρότερνταμ στην Ευρώπη. Διαχειρίζεται σημαντικό όγκο γενικών και βαρέων εμπορευμάτων αλλά και χύδην φορτία. Στις προβλήτες του λιμανιού υπάρχουν πέντε μεγάλα διυλιστήρια, που συγκεντρώνουν μεγάλο τμήμα της πετροχημικής βιομηχανίας και έπονται μόνον αυτών στο Χιούστον του Τέξας. Η ηλεκτροπαραγωγή είναι, επίσης, σημαντικός τομέας δραστηριοποίησης, με τέσσερα πυρηνικά εργοστάσια στο Ντελ (Doel), ένα συμβατικό ηλεκτροπαραγωγό σταθμό στο Κάλλο (Kallo) και μικρότερα μικτής χρήσης εργοστάσια. Στο βόρειο τμήμα της περιοχής του λιμανιού υπάρχει μια "φάρμα ανεμογεννητριών", η οποία πρόκειται να επεκταθεί κατά το διάστημα 2014 - 2020. Οι παλαιές ασβεστολιθικές αποβάθρες που περιβάλλουν τον Σχέλντε σε μήκος 5,6 χλμ. διατηρήθηκαν λόγω της συναισθηματικής τους αξίας και σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως από κρουαζιερόπλοια και μικρά σκάφη.
Η άλλη οικονομική δραστηριότητα της Αμβέρσας είναι το εμπόριο διαμαντιών, που διεξάγεται στη λεγόμενη "συνοικία των διαμαντιών" (Diamantkwartier). Η πόλη διαθέτει τέσσερα χρηματιστήρια διαμαντιών: Τη Λέσχη διαμαντιών της Αμβέρσας, το Beurs voor Diamanthandel, το Antwerpsche Diamantkring και το Vrije Diamanthandel. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Χασιδική κοινότητα Εβραίων κυριάρχησε στον τομέα εμπορίας διαμαντιών, αν και κατά τα τελευταία χρόνια σημαντική είναι η διείσδυση στον τομέα και Ινδών εμπόρων. Το Παγκόσμιο Κέντρο διαμαντιών της Αμβέρσας, διάδοχος φορέας του Hoge Raad voor Diamant, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη θέσπιση προτύπων, ρυθμίζοντας θέματα επαγγελματικής ηθικής, στην εκπαίδευση και την προώθηση των συμφερόντων της πόλης ως κέντρου της βιομηχανίας διαμαντιών.
Οδικές
Αυτοκινητόδρομος έξι λωρίδων περικυκλώνει την Αμβέρσα παρακάμπτοντας το κέντρο και διέρχεται από τμήμα της αστικής περιοχής της πόλης. Είναι γνωστός ως "ο δακτύλιος της Αμβέρσας" και συνδέει την Αμβέρσα με τις Βρυξέλλες, το Χάσσελτ και τη Λιέγη, τη Γάνδη, τη Λιλ και τη Μπρυζ, τη Μπρέντα και το Μπέρχεν οπ Ζόομ (Ολλανδία). Οι όχθες του Σχέλντε συνδέονται μέσω τριών σηράγγων, τη σήραγγα Waasland (κατασκευής 1934), τη σήραγγα Κένεντι (1967) και τη σήραγγα Liefkenshoek (1991). Η κίνηση στον δακτύλιο είναι πυκνή, ιδιαίτερα κατά τις ώρες αιχμής, γεγονός που οδήγησε στην πρόταση κατασκευής ενός νέου συνδέσμου προς αυτοκινητοδρόμους, τον Oosterweelconnection, ο οποίος θα συνεπαγόταν την κατασκευή μιας μακράς γέφυρας (Lange Wapper) πάνω από τις αποβάθρες της βόρειας πλευράς της πόλης, σε συνδυασμό με τη διαπλάτυνση του ήδη υπάρχοντος αυτοκινητηδρόμου, ώστε να διαθέτει δεκατέσσερις λωρίδες κυκλοφορίας. Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε ύστερα από δημοψήφισμα το 2009.
Τον Σεπτέμβριο του 2010 η Φλαμανδική Κυβέρνηση αποφάσισε να αντικαταστήσει τη γέφυρα με μια σειρά σηράγγων. Υπάρχουν ιδέες κάλυψης του δακτυλίου με τρόπο παρόμοιο με τους περιφερειακούς του Παρισιού, της Μαδρίτης, του Αμβούργου και άλλων πόλεων. Με τον τρόπο αυτό θα επανασυνδεθεί η πόλη με τα προάστιά της και θα δοθούν ευκαιρίες ανάπτυξης, ώστε να διευκολυνθεί η κατάσταση λόγω της προβλεπόμενης αύξησης πληθυσμού, που σήμερα δεν είναι δυνατή λόγω της ρύπανσης και του θορύβου της κυκλοφορίας στον δακτύλιο. Το παλαιότερο σχέδιο κατασκευής ενός δεύτερου δακτυλίου εκτός της αστικής περιοχής για να διοχετεύεται η κίνηση από/προς το λιμάνι και τα οχήματα που δεν έχουν προορισμό την Αμβέρσα, δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Σιδηροδρομικές
Στην Αμβέρσα συγκλίνουν οι γραμμές προς τα βόρεια (Ολλανδία και Έσσεν), ανατολικά (προς το Τύρνχαουτ (Turnhout)), νότια προς Μέχελεν, Βρυξέλλες και Σαρλερουά και νοτιοδυτικά προς Γάνδη και Οστένδη. Εξυπηρετείται από τις διεθνείς γραμμές προς Άμστερνταμ και Παρίσι και εθνικές γραμμές προς Γάνδη, Μπρυζ, Οστένδη, Βρυξέλλες, Σαρλερουά, Χάσσελτ, Λιέγη, Λέουβεν και Τουρνχάουτ.
Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός (Antwerp Centraal) είναι από μόνος του αρχιτεκτονικό μνημείο και μνημονεύεται στη νουβέλα του W. G. Sebald Austerlitz. Πριν το 2007, οπότε ολοκληρώθηκε μια σήραγγα που περνά προς βορρά διασχίζοντας υπόγεια την πόλη για να βγει εκ νέου στην επιφάνεια στον παλαιό σταθμό Antwerp Dam, ο κεντρικός ήταν απλά τερματικός σταθμός. Τα τρένα από Βρυξέλλες προς Ολλανδία όφειλαν είτε να κάνουν όπισθεν στον Σεντράαλ ή να σταματήσουν στο σταθμό του Μπέρχεμ, 2 χλμ νότια και στη συνέχεια να διαγράψουν ένα ημικύκλιο προς τα ανατολικά, γύρω από το Σίνγκελ. Τώρα σταματούν στο χαμηλότερο επίπεδο του σταθμού και συνεχίζουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Στην Αμβέρσα υπάρχει, επίσης, ο Antwerpen-Noord, ένας από τους μεγαλύτερους σταθμούς διαλογής φορτηγών βαγονιών και δεύτερος σε μέγεθος στην Ευρώπη. Η πλειονότητα των φορτηγών τρένων αναχωρούν από ή καταλήγουν εδώ. Διαθέτει δύο τεχνητά αναχώματα διαλογής (humps) και περισσότερες από 100 γραμμές.
Μεταφορές εντός πόλης
Στην πόλη υπάρχει ιστός από γραμμές λεωφορείων και τραμ, που διαχειρίζεται η εταιρεία De Lijn και παρέχουν πρόσβαση στο κέντρο της πόλης, τα προάστια και την αριστερή όχθη του Σχέλντε. Το δίκτυο τραμ απαρτίζεται από 12 γραμμές, ορισμένα τμήματα εξ αυτών είναι υπόγεια και αποκαλούνται "προ-μετρό". Σε αυτά περιλαμβάνεται και μια σήραγγα που περνά κάτω από τον ποταμό.
Δίκτυο ποδηλάτων κοινής χρήσης "Velo"
Η διαδικασία είναι απλή και ο οποιοσδήποτε μπορεί να την χρησιμοποιήσει είτε άμεσα με χρέωση ανά μισή ώρα χρήσης είτε με ετήσια συνδρομή, η οποία απευθύνεται κυρίως στους μόνιμους κάτοικους και τους συχνούς επισκέπτες της πόλης.
Το Velo είναι μια υπηρεσία που αναπτύχθηκε από την δημοτική αρχή όταν το 2010 αναζητούσε μια εναλλακτική μεταφορική λύση εντός της πόλης, που να ευνοεί την ευημερία των κατοίκων και να είναι φιλική προς το περιβάλλον. Η ιδέα των ποδηλάτων κοινής χρήσης ταίριαζε τόσο στο ύφος της πόλης όσο και στην νοοτροπία των κατοίκων της και η υπηρεσία ξεκίνησε να προσφέρεται από τον Ιούλιο του 2011. Αρχικά περιλάμβανε 80 σταθμούς με 1000 διαθέσιμα ποδήλατα. Το εγχείρημα στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία αφού αγκαλιάστηκε τόσο από τους επισκέπτες όσο και από τους μόνιμους κάτοικους και έτσι το έτος 2019 ο αριθμός των διαθέσιμων ποδηλάτων έφτασε τα 4200 δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο που καλύπτει κάθε γωνιά της πόλης. Το Velo αποτελεί μια οικονομική και περιβαλλοντικά φιλική λύση για να περιηγηθεί κάποιος στην πόλη της Αμβέρσας, η οποία τόσο από άποψη μεγέθους όσο και από πλευράς ποδηλατικού οδικού δικτύου προσφέρεται για αυτήν την μορφή μετακίνησης.
Αεροπορικές
Το μικρό Διεθνές Αεροδρόμιο της Αμβέρσας βρίσκεται στο Ντερν (Deurne) και εξυπηρετεί το επιβατικό κοινό προς ευρωπαϊκούς προορισμούς. Συνδέεται με το κέντρο της πόλης με λεωφορειακή γραμμή.
Το αεροδρόμιο είναι, επίσης, έδρα της VLM Airlines (κεντρικά γραφεία) ενώ γραφεία διατηρεί και η εταιρεία CityJet. Όταν υπήρχε η εταιρία VG Airlines (ή Delsey Airlines), διατηρούσε τα κεντρικά γραφεία της στο προάστιο Μερκσεμ (Merksem).
Το μεγαλύτερο αεροδρόμιο του Βελγίου, αυτό των Βρυξελλών, βρίσκεται περίπου 45 χλμ. από την Αμβέρσα και συνδέει την πόλη με ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό συνδέεται με λεωφορειακή γραμμή από το κέντρο της πόλης αλλά και σιδηροδρομικά. Η νέα σιδηροδρομική γραμμή Diabolo που εγκαινιάστηκε το 2012 συνδέει την Αμβέρσα απευθείας με το αεροδρόμιο. Υπάρχει επίσης απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση με το αεροδρόμιο του Σαρλερουά δύο φορές ανά ώρα (κατά τις εργάσιμες ημέρες).
Πολιτισμός
Η Αμβέρσα είχε μεγάλη φήμη ως καλλιτεχνικό κέντρο κατά τον 17ο αιώνα, που βασιζόταν στη Σχολή ζωγραφικής, στην οποία περιλαμβάνονταν ζωγράφοι όπως οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ, Γιάκομπ Γιόρντενς, οι δύο Τένιερς (πρεσβύτερος και νεότερος) και πολλοί άλλοι.
Ανεπίσημα οι περισσότεροι κάτοικοι της Αμβέρσας (αποκαλούνται στα φλαμανδικά Antwerpenaren) μιλούν την Antverpian, μια διάλεκτο που οι Ολλανδόφωνοι αναγνωρίζουν ως ξεχωριστή από τις άλλες διαλέκτους της Βραβάντης, λόγω της προφοράς των φωνηέντων. Στο θέατρο Echt Antwaarps Teater ανεβαίνουν παραστάσεις σε αυτή τη διάλεκτο.
Μόδα
Η Αμβέρσα είναι ανερχόμενη πόλη στον χώρο της μόδας. Κατέχει "Καλτ" θέση στο χώρο της μόδας, κύρια λόγω της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της, μιας από τις πλέον σημαντικές ακαδημίες σπουδών στη μόδα στην Ευρώπη. Αποτέλεσε το κέντρο εκπαίδευσης πολλών Βέλγων σχεδιαστών μόδας. Από το 1980, πολλοί απόφοιτοι της Ακαδημίας έγιναν διεθνώς αναγνωρισμένοι σχεδιαστές μόδας με έδρα την Αμβέρσα. Η πόλη ασκεί τεράστια επίδραση σε άλλους Βέλγους σχεδιαστές μόδας, όπως οι Raf Simons, Veronique Branquinho, Olivier Theyskens and Kris Van Assche.
Τοπικά προϊόντα
Η πόλη είναι διάσημη για τα τοπικά της προϊόντα. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο πραγματοποιείται η γιορτή Bollekesfeest, στην οποία προβάλλονται προϊόντα όπως η "Bolleke", μπίρα στο χρώμα του ήλεκτρου, που παρασκευάζεται από τη ζυθοποιία De Koninck. Τα γλυκά Mokatine, δημιουργία των ζαχαροπλαστείων Roodthooft, το Elixir D'Anvers, τοπικά παρασκευαζόμενο λικέρ, τοπικά καβουρδισμένος καφές από την εταιρεία Koffie Verheyen, ζάχαρη από το Κάντικο (Ινδία), μαριναρισμένη ρέγγα και κρέας αλόγου είναι ορισμένα δείγματα τοπικών σπεσιαλιτέ. Ένα από τα πλέον γνωστά προϊόντα της πόλης είναι τα μπισκότα της, τα Antwerpse Handjes (χέρια της Αμβέρσας), τα οποία κατασκευάζονται από ζύμη με μείγμα αμυγδάλου και σοκολάτας γάλακτος και συμβολίζουν το σήμα κατατεθέν και τη λαογραφία της. Τα τοπικά προϊόντα εκπροσωπεί η μη κερδοσκοπική εταιρεία Streekproducten Provincie Antwerpen vzw.
Αθλητισμός
Η πόλη φιλοξένησε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1920, τους πρώτους που έγιναν μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μοναδικούς που έχουν γίνει στο Βέλγιο. Οι αγώνες ποδηλασίας διεξήχθησαν στο κέντρο της πόλης.
Η Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ, που σήμερα αγωνίζεται στo Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Βελγίου, ιδρύθηκε το 1880 και είναι γνωστή ως "Ο μεγάλος γέρος" καθώς ήταν ο πρώτος σύλλογος που έγινε μέλος στη Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία το 1895. Από το 1998 η ομάδα λαμβάνει παίκτες δανεικούς από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ύστερα από επίσημη συνεργασία των δύο συλλόγων.
Μια ακόμη ομάδα στην πόλη είναι η Κ. Μπέρσχοτ Φ.Α.Κ., που ιδρύθηκε το 1899 από πρώην παίκτες της Ρουαγιάλ Αντβέρπ. Αγωνιζόταν στο Ολυμπιακό Στάδιο, το κύριο κτίσμα των Ολυμπιακών Αγώνων και ανέστειλε τις δραστηριότητές της τον Μάιο του 2013 λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Η ομάδα Αντβέρπ Τζάιαντς αγωνίζεται στo Βελγικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης και η Topvolley Antwerpen στην αντίστοιχη κατηγορία πετοσφαίρισης.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
Στην Αμβέρσα υπάρχει ένα πανεπιστήμιο και αρκετά κολέγια. Το Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας (Universiteit Antwerpen) δημιουργήθηκε το 2003, με συγχώνευση των Ιδρυμάτων RUCA, UFSIA και UIA, των οποίων οι ρίζες ανάγονται ως το 1872. Στο πανεπιστήμιο φοιτούν περίπου 13.000 σπουδαστές, γεγονός που το καθιστά το 3ο πιο πολυπληθές πανεπιστήμιο της Φλάνδρας, ενώ έχει και 1.800 ξένους σπουδαστές. Διαθέτει επτά εγκαταστάσεις διεσπαρμένες σε τέσσερις πανεπιστημιουπόλεις στο κέντρο και στα νότια της πόλης. Μετά τις σπουδές απονέμονται τίτλοι "μπάτσελορ", "μάστερ" και μεταπτυχιακοί.
Ανάμεσα στα κολέγια της πόλης συγκαταλέγονται το Κολέγιο του Καρλομάγνου (Karel de Grote Hogeschool) με περίπου 10.000 φοιτητές και προσωπικό 1.300 ατόμων, το κολέγιο Πλαντάιν (Plantijn Hogeschool) με περίπου 3.700 φοιτητές και το κολέγιο Αρτένσις (Artesis Hogeschool) με περίπου 8.000 φοιτητές και προσωπικό 1.600 ατόμων.
Διεθνείς Σχέσεις
Η Αμβέρσα είναι αδελφοποιημένη με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Άγιος Λουκάς (Άρτα)
Ο ναΐσκος του Αγίου Λουκά είναι μνημείο υστεροβυζαντινής περιόδου στην πόλη της Άρτας.
Δομή και τοποθεσία
Ο ναΐσκος είναι μονόχωρος δρομικός και σήμερα σώζονται μόνο οι τρίπλευρες αψίδες των Ιερών Βημάτων και τα περιγράμματα των κτισμάτων στα θεμέλια. Η τοιχοποιία ακολουθεί το πλινθοπερίβλητο σύστημα. Βρίσκεται στη γωνία των οδών Bασιλέως Πύρρου και Φιλίππου Mανωλάκη σε μικρή απόσταση από το ναό της Αγίας Θεοδώρας, πολιούχου της Άρτας και του βυζαντινού ναού του Αγίου Βασιλείου.
Ιστορία
Μετά το τέλος της Δυναστείας των Κομνηνών Δουκάδων Αγγέλων, στο Δεσποτάτο της Ηπείρου σημειώνεται μία σημαντική πτώση της ναοδομικής δραστηριότητας με αποτέλεσμα κατά το 14ο και το πρώτο μισό του 15ου αιώνα, να κατασκευαστούν ελάχιστα θρησκευτικά μνημεία και ένα από αυτά ήταν ο μικρός ναός του Αγίου Λουκά, ο οποίος χρονολογείται στα τέλη του 14ου - αρχές 15ου αιώνα.
Σύμφωνα με στοιχεία από το Οθωμανικό Αρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το 1564 η Άρτα αριθμούσε 44 ενορίες ενώ το 1579 η πόλη αριθμούσε 40 ενορίες, οι οποίες έφεραν τα ονόματα των ναών. Ο ναός του Αγίου Λουκά αποτελούσε το κέντρο της ομώνυμης ενορίας και αριθμούσε 12 χριστιανικές εστίες.
Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) μας πληροφορεί ότι στα τέλη του 19ου αιώνα στην Άρτα υπήρχαν 11 ενορίες και 10 θέσεις (συνοικίες). Οι συνοικίες ήταν της Περιβλέπτου, των Ταμπακιάδων (βυρσοδεψών) ή της Δάφνης, Τουρκοπάζαρο, Αγίας Θεοδώρας ή Λούκενας ή Καραπάνου, Μουχούστι, Μονοπώλειο, Πλάτανος, Αλμπαναριά, Ρωμιοπάζαρο και Eβραϊκα. Ο ναΐσκος του Αγίου Λουκά μαζί με το ναό της Μεταμορφώσεως και του Αγίου Αντρέα, ήταν ένα από τα παρεκκλήσια του ναού της Αγίας Θεοδώρας και βρισκόταν στη θέση Λούκενας ή Καραπάνου. Το 1977 με υπουργική απόφαση ο ναός ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άγιος Λουκάς, Ιερά Μητρόπολη Άρτας
Αγιος Λουκας (Αρτα) Κατηγορία:Άρτα
Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς έζησε τον 11ο αιώνα και καταγόταν από την Άρτα της Χαλδίας. Υπήρξε Βυζαντινός στρατηγός και ημιανεξάρτητος ηγεμόνας της Χαλδίας ως Θεόδωρος Α΄. Ως ηγεμόνας ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό γύρω στο 1091.
Υπηρέτησε στον βυζαντινό στρατό κι είχε τα αξιώματα του ύπατου, πατρικίου, σεβαστού και τοποτηρητή του θέματος Κολωνείας αλλά και διοικητής του θέματος της Χαλδίας. Παντρεύτηκε με την επωνομαζόμενη Αλανή ξαδέλφη της γυναίκας του Ισαάκιου Κονηνού. Μετά την Μάχη του Ματζικέρτ αντιμετώπισε πολλές επιθέσεις των Τούρκων με επιτυχία ανακτώντας εδάφη και πόλεις από αυτούς. Το 1098 πιάστηκε αιχμάλωτος και πέθανε μετά από βασανιστήρια μη δεχόμενος να αλλαξοπιστήσει. Κατά μία εκδοχή θεωρείτε ο γενάρχης της οικογένειας Αγιοθεοδωριτών ή πιθανότατα προς τιμή του πήρε η οικογένεια αυτό το επώνυμο λόγω και κοινής καταγωγής.
Εξομολόγηση
εναλλ.=Ρώσος ορθόδοξος ιερέας ακούει εξομολογήσεις πριν τη Θεία Λειτουργία.|μικρογραφία|[[Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία|Ρώσος ορθόδοξος ιερέας ακούει εξομολογήσεις πριν τη Θεία Λειτουργία.]] Η εξομολόγηση, σε πολλές θρησκείες, είναι η αναγνώριση και η ομολογία των αμαρτιών ή των λαθών του ανθρώπου.
Άγιος Θεόδωρος ο Γαβράς
Πηγές
Θεόδωρος ο Γαβράς Γαβράς Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Θεοδωρος Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Βυζαντινοί τοποτηρητές της ανατολής Κατηγορία:Κυβερνήτες του θέματος Χαλδίας Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Βυζαντινοί Θεοδωρος
Εξομολόγηση
Ρωμαιοκαθολικισμός
μικρογραφία|Εξομολόγηση στην [[καθολική εκκλησία στη Βαρσοβία το Πάσχα 2023: Ο μετανοημένος γονατίζει και ο ιερέας κάθεται.]] Στην ρωμαιοκαθολική διδασκαλία, το Μυστήριο της Μετάνοιας (Sacrament of Penance) είναι η μέθοδος της Εκκλησίας με την οποία άνδρες και γυναίκες ομολογούν αμαρτίες που διαπράττονται μετά το βάπτισμα και έχουν απαλλαγεί απο αυτές από τον Θεό μέσω της μεσολάβησης ενός Ιερέα. Η ρωμαιοκαθολική ιεροτελεστία, υποχρεωτική τουλάχιστον μία φορά το χρόνο για σοβαρή αμαρτία, διεξάγεται συνήθως μέσα σε ένα θρησκευτικό "κουτί", ή μια αίθουσα συμφιλίωσης. Αυτό το μυστήριο είναι γνωστό με πολλά ονόματα, συμπεριλαμβανομένης της επιείκειας, της συμφιλίωσης και της εξομολόγησης. Ενώ οι επίσημες εκδόσεις της Εκκλησίας συνήθως αναφέρονται στο μυστήριο ως «Μετάνοια», «Συμφιλίωση» ή «Διώξεις και Συμφιλίωση», πολλοί λαϊκοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον όρο «εξομολόγηση» σε σχέση με το Μυστήριο.
Για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η πρόθεση αυτού του μυστηρίου είναι να προσφέρει θεραπεία για την ψυχή καθώς και να ανακτήσει τη χάρη του Θεού, που χάθηκε από την αμαρτία. Μια τέλεια πράξη μεταμέλειας, στην οποία ο μετανοών εκφράζει τη θλίψη του για την προσβολή του Θεού και όχι από τον φόβο της αιώνιας τιμωρίας, ακόμη και έξω από την εξομολόγηση απομακρύνει την αιώνια τιμωρία που συνδέεται με την θνητή αμαρτία, αλλά ένας καθολικός υποχρεούται να ομολογήσει τις θανάσιμες αμαρτίες του με την πρώτη ευκαιρία. Θεολογικώς, ο ιερέας ενεργεί αντί του Χριστού και δέχεται από την Εκκλησία την εξουσία δικαιοδοσίας πάνω στον μετανοημένο. Η Σύνοδος του Τρέντο χρησιμοποιεί το κεφάλαιο 20 και στίχους 22 και 23 του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου ως την πρώτη απόδειξη των κειμένων για την διδασκαλία σχετικά με αυτό το μυστήριο, αλλά οι Καθολικοί θεωρούν επίσης τα 9:2-8 του Κατά Ματθαίον, Προς Κορινθίους 11:27 και Κατά Ματθαίον 16:17-20 να είναι ανάμεσα στις βάσεις των Γραφών για το μυστήριο της εξομολόγησης.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διδάσκει ότι η εκκλησιαστική μαρτυρία απαιτεί τρεις «πράξεις» από τον μετανοημένο: λύπη (θλίψη της ψυχής για τις διαπραχθείσες αμαρτίες), αποκάλυψη των αμαρτιών («ομολογία»), και ικανοποίηση (η «ικανοποίηση», δηλαδή να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τις αμαρτίες μας). Η βασική μορφή της εξομολόγησης δεν έχει αλλάξει εδώ και αιώνες, αν και κάποτε οι εξομολογήσεις γίνονταν δημοσίως.
Συνήθως, ο εξομολογούμενος αρχίζει την εκκλησιαστική ομολογία, λέγοντας: «Ευλόγησέ με πάτερ, επειδή έχω αμαρτήσει. Ήταν [χρονική περίοδος] από την τελευταία εξομολόγησή μου». Ο μετανοούμενος πρέπει τότε να ομολογήσει τις πράξεις του που πιστεύει ότι είναι σοβαρές και θανάσιμες αμαρτίες, τόσο σε είδος όσο και σε αριθμό, προκειμένου να συμφιλιωθεί με τον Θεό και την Εκκλησία. Ο αμαρτωλός μπορεί επίσης να ομολογήσει αμαρτίες πλημμελήματα. Αυτό συνιστάται ιδιαίτερα εάν ο εξομολογούμενος δεν έχει θανάσιμες αμαρτίες για να ομολογήσει. Σύμφωνα με τον Κατηχισμό, «χωρίς να είναι απολύτως απαραίτητο, η εκκλησία συνιστά την ομολογία των καθημερινών λαθών (μικρών αμαρτιών). Η σωστή ομολογία των αμαρτιών μας βοηθά να διαμορφώσουμε τη συνείδησή μας, να καταπολεμήσουμε τις κακές τάσεις, να αφήσουμε τους εαυτούς μας να θεραπευτούν από τον Χριστό και να προχωρήσουμε στη ζωή με την δύναμη του Πνεύματος.».
Ορθοδοξία
εναλλ.=Ένας πιστός ομολογεί τις αμαρτίες του στην πρώην Καθολική Λατινική Εκκλησία, πλέον Ουκρανική Βυζαντινή Εκκλησία, Καθολική Εκκλησία των Βερναρδίνων στο Λβιβ της Ουκρανίας.|μικρογραφία|Ένας πιστός ομολογεί τις αμαρτίες του στην πρώην Καθολική Λατινική Εκκλησία, πλέον Ουκρανική Βυζαντινή Εκκλησία, Καθολική Εκκλησία των Βερναρδίνων στο [[Λβιβ της Ουκρανίας.]] Η εξομολόγηση είναι ένα από τα υποχρεωτικά Μυστήρια μαζί με αυτά του Βαπτίσματος, Χρίσματος, Θείας Ευχαριστίας και Μετανοίας.
Η εξομολόγηση δεν γίνεται σε κάποιο θάλαμο εξομολόγησης, αλλά κανονικά στο κύριο μέρος της ίδιας της εκκλησίας, συνήθως πριν από ένα αναλόγιο που βρίσκεται κοντά στο εικονοστάσιο. Σχετικά με το αναλόγιο, τοποθετείται σε αυτό ένα Ευαγγέλιο και ένας σταυρός ευλογίας. Η εξομολόγηση συχνά λαμβάνει χώρα πριν από μια εικόνα του Ιησού Χριστού. Οι ορθόδοξοι καταλαβαίνουν ότι η ομολογία δεν γίνεται στον ιερέα, αλλά στον Χριστό, και ο ιερέας στέκεται μόνο ως μάρτυρας και οδηγός. Ο εξομολογητής θα διαβάσει συχνά μια προειδοποίηση που προειδοποιεί τον εξομολογούμενο να κάνει μια πλήρη ομολογία, κρατώντας τίποτα πίσω.
Όπως και με τη διοίκηση άλλων μυστηρίων, σε περιπτώσεις έκτακτης εξομολόγησης μπορεί να γίνει οπουδήποτε. Για το λόγο αυτό, ειδικά στην Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, ο αρχιερατικός σταυρός που φοράει ο ιερέας ανά πάσα στιγμή θα έχει συχνά την εικόνα του Χριστού χαραγμένη επάνω του, έτσι ώστε μια τέτοια εικόνα να είναι διαθέσιμη στους εξομολογούμενους που βιώνουν επικείμενο θάνατο ή απειλητικό για τη ζωή τους κίνδυνο και χρειάζονται την παρουσία ενός ιερέα αλλά εκτός εκκλησίας.
Λουθηρανισμός
Οι Λουθηρανοί διαφέρουν από τους άλλους Προτεστάντες καθώς ασκούν την «εξομολόγηση και την απαλλαγή» (δηλαδή σε δύο μορφές). Αυτοί, όπως οι Ρωμαιοκαθολικοί και πολλοί Αγγλικανοί, βλέπουν το Ιάκωβος 5:16 και το Ιωάννης 20: 22-23  ως Βιβλική απόδειξη για την ανάγκη της εξομολόγησης. Η πρώτη μορφή της εξομολόγησης και απαλλαγής γίνεται κατά τη Θεία Υπηρεσία (Divine Service) με συγκεντρωμένους τους πιστούς στην εκκλησία. Εδώ, ολόκληρη η εκκλησία παύει για μια στιγμή σιωπηρής ομολογίας, απαγγέλλει τον "συγχωρητή" (Confiteor - προσευχή που μπορεί να ειπωθεί κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας στην Καθολική Εκκλησία) και δέχεται τη συγχώρεση του Θεού μέσω του πάστορα, όπου λέει τα εξής (ή παρόμοια): «Με την εξομολόγησή σας και από την εντολή του Κυρίου μου Ιησού Χριστού, σας συγχωρώ όλες τις αμαρτίες σας στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.". εναλλ.=Παραδοσιακό Καθολικό εξομολογητήριο.|μικρογραφία|Παραδοσιακό Καθολικό εξομολογητήριο. Η δεύτερη μορφή της εξομολόγησης και απαλλαγής είναι γνωστή ως "Ιερή Απέκλυση", η οποία γίνεται ιδιωτικά με τον πάστορα (συνήθως μόνο κατόπιν αιτήματος). Εδώ ο εξομολογούμενος ομολογεί ατομικά τις αμαρτίες του και κάνει μια πράξη μετάνοιας, καθώς ο πάστορας, ενεργώντας στο πρόσωπο του Χριστού, ανακοινώνει αυτή την ακόλουθη μορφή απαλλαγής: «Από την εντολή του Κυρίου μου Ιησού Χριστού σου συγχωρώ όλες τις αμαρτίες στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Στην Εκκλησία των Λουθηριανών, ο ποιμένας (πάστορας) δεσμεύεται από τη Σφραγίδα του Ομολογητή (παρόμοια με την Ρωμαιοκαθολική παράδοση) να μην πει σε κανέναν άλλο για αμαρτίες σε ιδιωτική εξομολόγηση, επειδή αυτές οι αμαρτίες έχουν απεκλυστεί».
Τον δέκατο ένατο και τον εικοστό αιώνα, η δεύτερη μορφή εξομολόγησης και απαλλαγής έπεσε σε αχρησία. Σήμερα, γίνεται, για παράδειγμα, πριν να συμμετάσχει κάποιος για πρώτη φορά στην Θεία Ευχαριστία.
Βουδισμός
Ο Βουδισμός είναι από την έναρξή του κυρίως μια παράδοση απόρριψης και μοναχισμού. Εντός του μοναστικού πλαισίου, η τακτική εξομολόγηση για αδίκημα σε άλλους μοναχούς είναι υποχρεωτική. Στα Βουδιστικά κείμενα (Suttas) αναφέρεται ότι οι μοναχοί πρέπει να εξομολογούνται και την αδικία τους κατά του Βούδα. Αυτό το μέρος των Πάλι κανόνων που ονομάζονται Vinaya, απαιτεί από τους μοναχούς να ομολογήσουν τις ατομικές αμαρτίες τους πριν από τη διμηνιαία σύγκληση για την απαγγελία του Πατημοκχά (Pāṭimokkha).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Κατάλογος των υφιστάμενων πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού
Αυτός είναι ένας κατάλογος με τα εν ενεργεία πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.
Παραπομπές
Τα στοιχεία προέρχονται από την επίσημη ιστοσελίδα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Hyundai Coupé
Το Hyundai Coupé ήταν ένα 2-πορτο 4-θέσιο σπορ κουπέ αυτοκίνητο, που κατασκευάστηκε από την νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία Hyundai. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1996 και έληξε τον Αύγουστο του 2009. Στο χρονικό αυτό διάστημα, κυκλοφόρησαν συνολικά 2 γενιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Coupe Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά αυτοκίνητα
Νορ Αρταγκές
Το Νορ Αρταγκές (αρμενικά: Նոր Արտագես) ή Νορ Αρταγκέρς είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,863 κατοίκους.
Το χωριό κατοικείται από Αρμένιους (το 52%, περίπου 641 άτομα), Γιαζιντίτες (το 27%, περίπου 327 άτομα) και Ασσύριους (το 21%, περίπου 256 άτομα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Λίμνη Αρζάνη
Η λίμνη Αρζάνη ή Αρτζάν ή Αρζάν ή λίμνη Βαφειοχωρίου είναι λίμνη της Μακεδονίας, στο κεντρικό τμήμα της Περιφερειακής ενότητας Κιλκίς, στο Δήμο Παιονίας. Το βάθος της κυμαίνεται από 3 έως 6 μέτρα. Η έκτασή της είναι 1,4τ.χ.
Έχει σχήμα τραπεζίου, με πλευρές 960, 400, 1.700 και 1.970 μέτρα και μέγιστο μήκος (διαμετρικό) στα 2.100 μέτρα. Είναι η 19η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας. Στα νερά της διαβιούν εποχιακά διάφορα είδη μεταναστευτικών πουλιών, όπως ο αργυροπελεκάνος, καθώς αποτελεί κύριο σταθμό των μεταναστευτικών οδών. Η λίμνη αποτελεί πόλο έλξης για φυσιολάτρες της περιοχής. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, μετά τη Δοϊράνη και την Πικρολίμνη.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομά της είναι παραφθορά του ονόματος του Βυζαντινού τιμαριούχου Χαρίσιου (που διατηρούσε κτήματα στην περιοχή) που με διάφορες παραλλαγές (Χαριζάνη, Αριζάνη, Αρζάνη, Αρζάν, Αρτζάν), κατέληξε στη σημερινή του μορφή. Αποτελεί τον πυρήνα παλαίας ομώνυμης λίμνης που αποξηράθηκε τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Η παλαιά λίμνη ήταν το βόρειο τμήμα των δίδυμων λιμνών Αρτζάν - Αματόβου, οι οποίες συχνά αναφέρονταν ως μία, λόγω του ότι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με στενή φυσική διώρυγα. Τη δεκαετία του 2000 κατασκευάστηκε ο σημερινός Ταμιευτήρας Αρζάν, με επιχωμάτωση της όχθης ύψους 8 μέτρων, ώστε αφενός να ανυψώσει τον υδροφόρο ορίζοντα, και αφετέρου να χρησιμοποιηθεί για την άρδευση της γύρω περιοχής μέσω του κατασκευασθέντος αρδευτικού δικτύου. Τα νερά της προέρχονται από τα ρέματα Αγιάκι και Σηλιμλή που ενώνονται λίγο βορειότερα και διοχετεύονται μέσω αντλιών εντός της λίμνης Αρζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Κιλκίς Κατηγορία:Λίμνες της Μακεδονίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Ελλάδας
Άγιος Θεόδωρος εκ Πέργης
Ο Άγιος Θεόδωρος ο μάρτυρας καταγόταν από την Πέργη της Παμφυλίας και ήταν στρατιώτης στο τάγμα των νεοσύλλεκτων, των λεγόμενων «τηρώνων» επί Αντωνίνου (138-161).
Μαρτύρησε στο σταυρό, μαζί με τη μητέρα του Φιλίππα η οποία σφάχτηκε με ξίφος και τους συστρατιώτες του Διονύσιο και Σωκράτη, οι οποίοι λογχίστηκαν.
Η μνήμη του εορτάζεται δύο φορές: στις 19 Απριλίου και στις 21 Σεπτεμβρίου.
Πηγές
Θεόδωρος ο μάρτυρας (19 Απριλίου και 21 Σεπτεμβρίου) Μάρτυρας 04 19
Nikkatsu
Η Nikkatsu (ιαπωνικά: 日活株式会社, Χέπμπορν: Nikkatsu kabushikigaisha) είναι ιαπωνική εταιρεία παραγωγής και διανομής κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων. Είναι το παλιότερο από τα μεγάλα ιαπωνικά στούντιο. Το όνομα Nikkatsu προήλθε από τη σύντμηση των λέξεων Nippon Katsudō Shashin (Κινηματογραφική Εταιρεία Ιαπωνίας).
Αν και παρήγαγε διάφορα είδη ταινιών, η εταιρεία είναι κυρίως γνωστή για τις ερωτικές-αισθησιακές ταινίες που ξεκίνησε να παράγει στη δεκαετία του '70 και αποτέλεσαν κατά της δεκαετίας του '80 αποκλειστικά ολόκληρη την παραγωγή της. Οι παραγωγές εκείνες ονομάστηκαν roman porno (romantic porno) και σε αντίθεση με τα καθαρά πορνογραφικά φιλμ (πίνκου έιγκα) ήταν ακριβές καλογυρισμένες παραγωγές με γνωστούς ηθοποιούς, πολλοί από τους οποίους εμφανιζόταν σε κανονικές ταινίες και στην τηλεόραση.
Ιστορία
Η Nikkatsu ιδρύθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1912 με τη συγχώνευση εταιρειών παραγωγής, διανομής και αλυσίδων αιθουσών. Τα πρώτα χρόνια της εταιρείας υπήρξαν επιτυχημένα. Στη Nikkatsu εργάστηκαν αξιόλογοι σκηνοθέτες όπως ο Σόζο Μακίνο και έκανε τα πρώτα του βήματα, στη δεκαετία του '30, ο Ακίρα Κουροσάβα σαν βοηθός σκηνοθέτη.
Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η Ιαπωνική κυβέρνηση διέταξε την συγχώνευση των 10 μέχρι τότε εταιρειών παραγωγής σε 2. Ο ιδρυτής της εταιρείας Daiei και πρώην υπάλληλος της Nikkatsu, Μαζαίτσι Ναγκάτα, πρότεινε τη δημιουργία 4 εταιρειών, πρόταση που τελικά έγινε αποδεκτή. Αποφασίστηκε η Nikkatsu να συγχωνευθεί με τις δυο πιο αδύναμες εταιρείες, Shinko και Daito, κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις από πλευράς Nikkatsu. Η επιτροπή που έκανε την οικονομική αποτίμηση των εταιρειών σε αντίποινα για τη στάση αυτή υποτίμησε εσκεμμένα την αξία της Nikkatsu με αποτέλεσμα ο κύριος όγκος παραγωγής να περάσει στη Shinko. Η αναδιοργανωμένη Nikkatsu ευημερεί οικονομικά, αλλά δεν ασχολείται πλέον με την παραγωγή.
Τη μεταπολεμική περίοδο η βιομηχανία του κινηματογράφου ξαναγνωρίζει άνθιση και ραγδαία ανάπτυξη. Ο πρόεδρος της Nikkatsu Κιουσάκου Όρι ξεκινάει το 1951 την κατασκευή ενός νέου μεγάλου στούντιο. Τον Ιούνιο του 1954 η Nikkatsu εγκαινιάζει στο Τόκιο το μεγαλύτερο κινηματογραφικό στούντιο στην Ασία και η παραγωγή ταινιών ξαναρχίζει. Πολλοί βοηθοί σκηνοθέτες από άλλες εταιρείες παραγωγής, όπως ο Σοέι Ιναμούρα και ο Σειτζούν Σουζούκι από τη Σοτσίκου, προσχωρούν στην Nikkatsu με την υπόσχεση να προαχθούν σύντομα σε σκηνοθέτες.
Η εταιρεία γυρίζει κάποιες ταινίες με σαμουράι και ιστορικά δράματα (τζινταϊγκέκι) αλλά τη δεκαετία του '60 στρέφεται στην παραγωγή νεανικών ταινιών, κωμωδιών, ταινιών δράσης και αστυνομικών φιλμ. Την περίοδο από τα τέλη του '50 έως το 1971 το στούντιο θα γίνει γνωστό για την παραγωγή ακριβών αστυνομικών ταινιών δράσης με γνωστούς πρωταγωνιστές όπως οι Γιουτζίρο Ισιχάρα, Άκιρα Κομπαγιάσι, Ρουρίκο Ασαόκα, Μέικο Κάτζι και Τετσούγια Φούτζι.
Το 1971 μετά τη ραγδαία άνοδο της τηλεόρασης η βιομηχανία του κινηματογράφου γνωρίζει πτώση και η Nikkatsu, προκειμένου να συνεχίσει να είναι κερδοφόρα, στρέφεται στην παραγωγή ερωτικών ταινιών. Οι ταινίες αυτές εστιάζουν στο σεξ, τη βία, το σαδομαζοχισμό αλλά και το ρομάντζο. Πολλοί από τους πρωτοκλασάτους πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες της εταιρείας φεύγουν. Ανάμεσα σε αυτούς που θα παραμείνουν είναι οι Γιασουχάρου Χαζέμπε, Κέιτσι Οζάβα, Σουγκόρο Νισιμούρα και Κορεγιόσι Κουραχάρα.
Τον Αύγουστο του 1989 εγκαινιάζονται οι εγκαταστάσεις εκπομπής τηλεοπτικού προγράμματος και μερικούς μήνες αργότερα, το Μάρτιο του 1990 ξεκινάνε οι εκπομπές για λογαριασμό του καλωδιακού δικτύου NECO και του Rainbow Channel (κύκλωμα κλειστής τηλεόρασης για ξενοδοχεία). Από το 1998 προστίθενται στο στούντιο του Τόκιο ψηφιακές υποδομές και εγκαταστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρείες παραγωγής ταινιών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1912
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972
right|140px Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 20ής Ολυμπιάδας έλαβε χώρα μεταξύ 27 Αυγούστου και 9 Σεπτεμβρίου 1972 στο Μόναχο, με τη συμμετοχή δεκαέξι εθνικών ομάδων ανδρών. Ήταν η 8η φορά που το άθλημα συμπεριλαμβανόταν στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα και η τελευταία που περιοριζόταν μόνο στους άνδρες. Έδρα του τουρνουά ήταν το νεότευκτο κλειστό γήπεδο Rudi-Sedlmayer-Halle.
Η διοργάνωση έχει χαραχτεί στην ιστορία του μπάσκετ για την πρώτη ολυμπιακή ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών και μάλιστα στον τελικό από τη Σοβιετική Ένωση, με ένα καλάθι στη λήξη του χρόνου - ο συγκεκριμένος αγώνας αποτελεί διαχρονικά θέμα έντονων συζητήσεων μεταξύ των φίλων του αθλήματος, λόγω του «αυτοσχεδιασμού» των διαιτητών στην τελευταία κρίσιμη φάση. Τρίτη τερμάτισε η Κούβα. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Μασατόμο Τρανιγκούτσι (Ιαπωνία) με μέσο όρο 23,9 πόντων ανά αγώνα.
Σύστημα διεξαγωγής
Το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε ίδιο με αυτό του 1964 και του 1968. Αρχικά οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, με πρόνοια να μοιραστούν ομοιόμορφα όσες προέρχονταν από την ίδια ήπειρο. Εν συνεχεία, βάσει της θέσης τους οδηγούνταν σε προκαθορισμένες διασταυρώσεις νοκ-άουτ με τις ομάδες του άλλου ομίλου - οι δύο πρώτοι για τα μετάλλια, ο τρίτος-τέταρτος για τις θέσεις 5-8 κ.ο.κ.
Διασταυρώσεις κατάταξης 13 - 16
Η Αίγυπτος αποχώρησε στις 5 Σεπτεμβρίου, φοβούμενη αντίποινα μετά την τρομοκρατική επίθεση Παλαιστινίων κατά Ισραηλινών αθλητών. Οι αγώνες της κατακυρώθηκαν ερήμην υπέρ των αντιπάλων.
Ο τελικός
Τα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού μεταξύ ΗΠΑ - ΕΣΣΔ αποτελούν μόνιμο θέμα συζήτησης και διαμάχης. Διαμαρτυρόμενοι για τον τρόπο που έχασαν, οι Αμερικανοί αποχώρησαν από την τελετή απονομής, κατέθεσαν δε ενστάσεις στη FIBA και τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, οι οποίες απορρίφθηκαν. Τα μετάλλιά τους παραμένουν μέχρι σήμερα στα γραφεία της ΔΟΕ. Αν και κάποιοι από τους τότε συμμετέχοντες έχουν εκφράσει την επιθυμία να τα παραλάβουν, κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί, αφού στα ομαδικά αθλήματα τα μετάλλια απονέμονται στους αθλητές ως σύνολο - επομένως πρέπει να συμφωνήσει όλη η δωδεκάδα.
Κανονισμοί και πιθανές ερμηνείες
Οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι: Πρώτον, οι διαιτητές έπρεπε να καταλογίσουν τεχνική ποινή στο σοβιετικό πάγκο για τη συμπεριφορά του βοηθού προπονητή, ασχέτως εάν τα παράπονά του ήταν δικαιολογημένα ή όχι. Δεύτερον, η πρώτη απόφαση για επανάληψη των τελευταίων δευτερολέπτων ήταν αντικανονική (η δεύτερη που οφειλόταν στο χρονόμετρο ήταν πλήρως σύννομη). Τρίτον, ο Σοβιετικός που έκανε την τελευταία επαναφορά, πατούσε γραμμή. Τέταρτον, η επιτροπή ενστάσεων της FIBA ήταν πολιτικά προκατειλημμένη εναντίον τους.
Σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη, φαίνεται πως όλα ξεκίνησαν απ' την αδυναμία της γραμματείας (αποτελούταν από Γερμανούς που δεν είχαν και τη μεγαλύτερη παράδοση στο μπάσκετ) να φέρει σε πέρας έναν τόσο αμφίρροπο αγώνα. Καταρχάς, ο κανονισμός όριζε ότι τάιμ-άουτ δε ζητείται κατά τη διάρκεια βολών και δε δίνεται μετά τη δεύτερη - έπρεπε να ζητηθεί όταν σφυρίχθηκε το φάουλ, καθώς και να υποδειχθεί εάν ο προπονητής το ήθελε πριν ή ανάμεσα. Οι Σοβιετικοί ισχυρίζονται ότι όντως ο Κοντράσιν, με το που σφυρίχθηκε το φάουλ υπέρ του Κόλινς, ζήτησε απ' τη γραμματεία τάιμ-άουτ μεταξύ των βολών. Πιθανότατα λένε την αλήθεια, γιατί ο Κοντράσιν ήταν πολύ έμπειρος για να ξεχάσει κάτι που γνώριζαν ακόμα και έφηβοι καλαθοσφαιριστές. Σε αυτό λοιπόν το σενάριο, η άπειρη γραμματεία καθυστέρησε για λίγα δευτερόλεπτα να χτυπήσει την κόρνα μετά την πρώτη βολή, με αποτέλεσμα να ακουστεί όταν ο Κόλινς ήδη εκτελούσε τη δεύτερη.
Από εκεί και πέρα, οι διαιτητές ορθώς διέκοψαν τη φάση όταν είδαν τη φασαρία, επίσης ορθώς δεν έδωσαν τάιμ-άουτ αφού ο χρόνος είχε παρέλθει, αλλά λανθασμένα αποφάσισαν να επαναλάβουν τα 3". Επανάληψη μετά από διακοπή λόγω διαμαρτυριών δεν προβλεπόταν από κανέναν κανονισμό, ούτε σύσκεψη με παράγοντες - το παιχνίδι έπρεπε να συνεχιστεί κανονικά και επιπλέον να καταλογιστεί τεχνική ποινή στο μαινόμενο σοβιετικό πάγκο. Φαίνεται ότι οι διαιτητές αρχικά σταμάτησαν τη φάση για να σφυρίξουν την τεχνική ποινή, αλλά όταν αποδείχθηκε πως όλα ξεκίνησαν από λάθος της γραμματείας, πείστηκαν από τον Τζόουνς να θεωρήσουν την τελευταία φάση ως μη γενόμενη και να την ξαναπαίξουν, παρά να αφήσουν το παιχνίδι να τιναχθεί στον αέρα, με ό,τι αυτό σήμαινε σε περιβάλλον Ψυχρού Πολέμου. Χρόνια μετά, ο μεν Τζόουνς δήλωσε ότι όντως παρενέβη ως μη όφειλε, ο δε Ριγκέτο ότι είχε διαφωνήσει με την υπόδειξη, γι' αυτό και δεν υπέγραψε το φύλλο αγώνα.
Σχετικά με το εάν ο Ιβάν Εντέσκο πατούσε γραμμή όταν έκανε επαναφορά, η απάντηση δίνεται από το βίντεο. Στα καρέ της αμερικανικής τηλεόρασης, η οποία χρησιμοποιούσε έγχρωμες κάμερες χαμηλής ανάλυσης, φαίνεται κάποια μικρή επαφή. Οι κάμερες όμως άλλων τηλεοράσεων, οι οποίες τραβούσαν ασπρόμαυρα και σε υψηλότερη ανάλυση, δείχνουν ότι ο Εντέσκο - έστω και για λίγα χιλιοστά - δεν πατούσε τη γραμμή.
Σχετικά τέλος με την επιτροπή ενστάσεων, αυτή είχε πέντε μέλη, εκ των οποίων τρία προέρχονταν από κομμουνιστικές και δύο από καπιταλιστικές χώρες (Ουγγαρία, Κούβα, Πολωνία και Πουέρτο Ρίκο, Ιταλία αντίστοιχα). Ο μόνος όμως που πραγματικά γνώριζε πώς ψήφισαν τα μέλη, ο Ούγγρος πρόεδρος της επιτροπής Φέρεντς Χεπ, απεβίωσε το 1980 χωρίς να αποκαλύψει τίποτα. Ούτως ή άλλως, πάγια πρακτική της FIBA είναι να μην ακυρώνει αποτελέσματα λόγω διαιτητικών αποφάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Γλαυκίας ο Κροτωνιάτης
Ο Γλαυκίας ο Κροτωνιάτης (7ος/6oς αιώνας π.Χ.) ή Γλύκων, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Κρότωνα της Μεγάλης Ελλάδας, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 49ους (588 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Καυνάκης
μικρογραφία|Ανάγλυφη πλάκα από ναό που έχτισε ο Ουρ-Νάνσε, βασιλιάς της σουμεριακής πόλης Λαγκάς. Πρώιμη Δυναστική περίοδος ΙΙΙ, περ. 2500 π.Χ. αριστερά|μικρογραφία|241x241εσ|Ο βασιλιάς Ουρ-Νάνσε σε συμπόσιο, φορώντας καυνάκη. Λεπτομέρεια από ανάγλυφη πλάκα ναού που χτίστηκε με δική του πρωτοβουλία. Καυνάκης (ή γαυνάκης) είναι ένα είδος αρχαίου ενδύματος που συνήθιζαν να φορούν στην Αρχαία Ελλάδα. Η λέξη αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Αριστοφάνη στην κωμωδία του "Σφήκες". Πιθανώς η λέξη προέρχεται από το περσικό "gαunαkα" που μεταφράζεται ως "τριχωτός". Στα ακκαδικά "gunαkku" σημαίνει "είδος πανωφοριού". Στα σουμεριακά η λέξη που μεταφράζεται ως ένδυμα είναι "TÚG".
Ο καυνάκης των Σουμερίων
Από το 1877 που ανακαλύφθηκαν τα πρώτα ίχνη του Σουμεριακού πολιτισμού στην περιοχή Τέλλο στο Ιράκ, οι ειδικοί επιστήμονες στην αρχαιολογία της Εγγύς Ανατολής ονομάζουν καυνάκη ένα ένδυμα που φορούσαν οι Σουμέριοι βασιλείς και βασίλισσες στην αρχαία νότια Μεσοποταμία, καθώς και οι αξιωματούχοι τους, όσοι δηλαδή κατείχαν υψηλή θέση στη διοίκηση και το ιερατείο. Είναι πιθανό οι βασιλείς να ήταν εκείνοι που προμήθευαν τους αξιωματούχους με το ένδυμα αυτό.
Δεν είναι όμως σαφές αν ο αρχαιοελληνικός καυνάκης που αναφέρει ο Αριστοφάνης ήταν όμοιος με αυτό το σουμεριακό ένδυμα που έχει σήμερα την ίδια ονομασία.
Στα γραπτά κείμενα της Μεσοποταμίας μαρτυρείται ότι η κτηνοτροφία των αιγοπροβάτων αποτελούσε μία πολύ σημαντική πηγή εσόδων στην περιοχή της Ουρ, ενώ από τις ίδιες πηγές είναι εμφανές ότι στην περιοχή αυτή υπήρχε μία οργανωμένη και ακμάζουσα παραγωγή υφασμάτων κατά την ύστερη 3η χιλιετία π.Χ. Κείμενα αναφέρουν εξαγωγές υφασμάτων από την Ουρ που βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο του σημερινού Ιράκ, προς το Ντιλμούν στον Περσικό κόλπο. Η βιομηχανία αυτή βασιζόταν στο μαλλί των αιγοπροβάτων που οι Σουμέριοι αγρότες εκμεταλλευόταν συντηρώντας μεγάλα κοπάδια σε απέραντους βοσκότοπους τα οποία δεν ανήκαν στους ίδιους αλλά στο ιερό των θεών Νάννα και Νινγκάλ που ουσιαστικά ελεγχόταν από τον βασιλιά και τους αξιωματούχους του. Οι κτηνοτρόφοι ήταν υποχρεωμένοι να παραδίδουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα μία συγκεκριμένη ποσότητα μαλλιού στο ναό, ενώ όταν αυτό δεν ήταν δυνατό, όφειλαν να αποζημιώνουν το ναό με ασήμι αντί μαλλιού. Από τις πήλινες πινακίδες συμπεραίνεται επίσης ότι ελάχιστος αριθμός αιγοπροβάτων σφαγιαζόταν για την ευρεία κατανάλωση κρέατος, ενώ τα ζώα αυτά αποτελούσαν για το κρέας τους προσφορές προς τους θεούς και καταναλώνονταν σε ειδικές γιορτές που ο βασιλιάς οργάνωνε για τους πολίτες του.
Στο έδαφος της Μεσοποταμίας τα υφάσματα είναι σχεδόν αδύνατο να διατηρηθούν, ιδιαίτερα όσα είναι φτιαγμένα από μαλλί ζώου, εξαιτίας των ιδιαίτερων ταφονομικών συνθηκών. Σε περιπτώσεις που τα υφάσματα έχουν κατά αξιοθαύμαστο τρόπο σωθεί, είναι δύσκολο να διατηρηθούν μετά την αποκάλυψή τους. Ο Λέοναρντ Γούλλεϊ, ο Βρετανός αρχαιολόγος που είναι γνωστός κυρίως από τις ανασκαφές που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα στην Ουρ, ανέφερε ότι ανακάλυψε έναν ερυθρό καυνάκη σε έναν από τους βασιλικούς τάφους, πιθανόν όμως το εύρημα αυτό να μην έφθασε ποτέ μέχρι τους αποθηκευτικούς χώρους της ανασκαφής, λόγω της αποσύνθεσης που υπέστη όταν, μετά το άνοιγμα του τάφου, ήλθε σε επαφή με τον ήλιο και το οξυγόνο. αριστερά|μικρογραφία|Το Λάβαρο της Ουρ (2600 π.Χ.). Διακρίνεται η χαρακτηριστική φούστα-καυνάκης. Δεν έχει διατηρηθεί κανένα απομεινάρι από αρχαίο καυνάκη, και το ένδυμα αυτό μας είναι γνωστό κυρίως μέσα από τα αγάλματα και τα ανάγλυφα του σουμεριακού πολιτισμού. Από τους σφραγιδοκύλινδρους απουσιάζει σχεδόν παντελώς, με λιγοστές εξαιρέσεις, γεγονός που οφείλεται ίσως στο μικρό μέγεθος των σφραγίδων. Απεικονίζεται επίσης ο καυνάκης και σε πιο σπάνια έργα τέχνης όπως είναι το Λάβαρο της Ουρ.
Ο καυνάκης είναι φουντωτό μακρύ περίζωμα, σαν φούστα που δένει στη μέση και φαρδαίνει από εκεί και κάτω σε σχήμα κουδουνιού καλύπτοντας τα πόδια. Το ένδυμα αυτό φτιαχνόταν από δέρμα ζώου (προβειά) ή υφαινόταν με το να ράβουν επάνω σε ένα κομμάτι υφάσματος αλληλοκαλυπτόμενες τούφες από μαλλί ή φτερά. Αυτές τις τούφες άρχισαν να τις ράβουν επάνω στο ύφασμα μετά την πρόοδο της υφαντουργίας για να ομοιάζει το ένδυμα στην σγουρή γούνα του προβάτου από την οποία φτιαχνόταν αρχικά ο καυνάκης. Συχνά σε αυτήν την φούστα από προβειά διατηρούσαν στο πίσω μέρος και την ουρά του προβάτου ή της κατσίκας. Μπορούσε να φορεθεί επίσης τυλίγοντάς το γύρω από το κάτω μέρος του σώματος και περνώντας το επάνω από το έναν ώμο ή σαν κάπα, καλύπτοντας πολλές φορές και το κεφάλι. μικρογραφία|Το άγαλμα του Έμπι-Ιλ. Λεπτομέρεια από τον καυνάκη. Χαρακτηριστικά παραδείγματα σουμεριακής τέχνης που πιστοποιούν την χρήση αυτού του είδους φούστας είναι τα αγάλματα λατρευτών όπως αυτό του Έμπι-Ιλ του επιστάτη που βρέθηκε στο ναό της Ιστάρ στο Μάρι της Συρίας. Ο Έμπι-Ιλ φορά μία τέτοια φούστα που δεν ήταν καθημερινής χρήσης αλλά συνδεόταν με τελετουργίες, γιορτές και σημαντικά κοινωνικά γεγονότα.
Ένα επίσης αξιόλογο δείγμα σουμεριακής τέχνης όπου απεικονίζεται το ένδυμα αυτό είναι η ανάγλυφη πλάκα θύρας από έναν ναό που έχτισε ο βασιλιάς Ουρ-Νάνσε (2500 π.Χ. περίπου), και που φέρει επιγραφή και διακοσμητικές σκηνές που αναφέρονται στην οικοδομική δραστηριότητά του. Έχουν ως κεντρικό πρόσωπο τον ίδιο τον βασιλιά που, επάνω αριστερά, απεικονίζεται να κουβαλά επάνω στο κεφάλι του ένα καλάθι, στοιχείο που συμβολίζει το γεγονός ότι εργάστηκε για το χτίσιμο του ναού, ενώ, κάτω δεξιά, απεικονίζεται καθιστός με μία κούπα μπύρας, σε σκηνή από συμπόσιο για τον εορτασμό των εγκαινίων του ναού (η σουμεριακή λέξη για το συμπόσιο είναι "kaš-dé-a" που μεταφράζεται ως "το σερβίρισμα της μπύρας"). Toν βασιλιά συνοδεύουν η σύζυγος, τα παιδιά του, καθώς και ο οινοχόος του. Ο βασιλιάς και η σύζυγός του φορούν καυνάκη.
Ο καυνάκης στις "Σφήκες" του Αριστοφάνη
αριστερά|μικρογραφία|193x193px|Ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας σατιρικός ποιητής, Αριστοφάνης. Στην κωμωδία του Αριστοφάνη οι "Σφήκες" που γράφτηκε στην εποχή του Κλέωνα, και στην οποία σατιρίζεται η δικομανία των Αθηναίων και γίνεται αναφορά στους λαϊκούς δικαστές, τους Ηλιαστές, και στην εκμετάλλευσή τους από τους ασυνειδήτους δημαγωγούς, ο ήρωας Βδελυκλέων προσπαθεί να πείσει τον Ηλιαστή πατέρα του, Φιλοκλέωνα, να πάψει να είναι δικαστής και να υιοθετήσει έναν νέο τρόπο ζωής. Για τον λόγο αυτό οργανώνει για εκείνον μια δίκη μέσα στο σπίτι. Μη έχοντας ο Φιλοκλέων κάποιον άλλον να δικάσει, και με αφορμή το γεγονός ότι ο σκύλος τους, ο Λάβης, "πήδησε στην κουζίνα κι έχαψε ένα σικελικό μεγάλο χλωροτύρι", ο Φιλοκλέων αποφασίζει να δικάσει τον ίδιο τον σκύλο του. Ο Βδελυκλέων, στη συνέχεια, προτρέπει τον πατέρα του να φορέσει καινούρια ρούχα και παπούτσια, και να πάει να διασκεδάσει σε ένα συμπόσιο για να γιατρευτεί από την δικομανία του. Για τον λόγο αυτό, του δίνει να φορέσει ένα μάλλινο καυνάκη που, όπως αναφέρεται στο κείμενο, ονομάζεται και περσίδα καθώς το φορούσαν στις Σάρδεις (οι Σάρδεις είχαν κατακτηθεί κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. από τους Πέρσες, αποτελώντας τμήμα της αχανούς Αχαιμενιδικής αυτοκρατορία ς). Αναφέρεται επίσης στο κείμενο του Αριστοφάνη ότι ο καυνάκης είναι ακριβό υφαντό των Εκβατάνων. Τα Εκβάτανα στην αρχαία Μηδία (σημερινό Ιράν) βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο, στην οροσειρά του Ζάγρου, όπου επικρατούν χαμηλές θερμοκρασίες. Όπως αναφέρει ο ήρωας Φιλοκλέων που το φορά, είναι ένα πολύ ζεστό ένδυμα. Αντιστέκεται, και δεν θέλει να αντικαταστήσει με αυτό την παλιά του κάπα:
Απόσπασμα από τις "Σφήκες"
μικρογραφία|Πλακίδιο από κοχύλι που διακοσμούσε λύρα που βρέθηκε στο Βασιλικό Νεκροταφείο της Ουρ. Η καθιστή μορφή είναι ένας βασιλιάς και φορά καυνάκη. Οι άλλες μορφές φορούν παρόμοιες φούστες αλλά πιο λιτές και όχι τόσο φουντωτές σαν του βασιλιά. |486x486εσ 《 Φιλοκλέων: οὔτοι ποτὲ ζῶν τοῦτον ἀποδυθήσομαι,
ἐπεὶ μόνος μ᾽ ἔσωσε παρατεταγμένον,
… μὰ τὸν Δἴ οὐ γὰρ οὐδαμῶς μοι ξύμφορον.
Βδελυκλέων: τὸν τρίβων᾽ ἄφες, τηνδὶ δὲ χλαῖναν ἀναβαλοῦ τριβωνικῶς
Φιλ.: τουτὶ τὸ κακὸν τί ἐστι πρὸς πάντων θεῶν;
Βδε.: οἱ μὲν καλοῦσι Περσίδ᾽ οἱ δὲ καυνάκην.
Φιλ.: ἐγὼ δὲ σισύραν ᾠόμην Θυμαιτίδα.
Βδε.: ''κοὐ θαῦμά γ᾽· ἐς Σάρδεις γὰρ οὐκ ἐλήλυθας. ἔγνως γὰρ ἄν· νῦν δ᾽ οὐχὶ γιγνώσκεις.''
Φιλ.: ἐγώ; μὰ τὸν Δἴ οὐ τοίνυν· ἀτὰρ δοκεῖ γέ μοι ἐοικέναι μάλιστα Μορύχου σάγματι.
Βδε.: οὔκ, ἀλλ᾽ ἐν Ἐκβατάνοισι ταῦθ᾽ ὑφαίνεται.
Φιλ.: ἐν Ἐκβατάνοισι γίγνεται κρόκης χόλιξ;
Βδε.: πόθεν ὦγάθ᾽; ἀλλὰ τοῦτο τοῖσι βαρβάροις ὑφαίνεται πολλαῖς δαπάναις.
αὕτη γέ τοι ἐρίων τάλαντον καταπέπωκε ῥᾳδίως.
Φιλ.: οὔκουν ἐριώλην δῆτ᾽ ἐχρῆν ταύτην καλεῖν δικαιότερον ἢ καυνάκην.》
Αριστοφάνης, "Οι Σφήκες", στ. 1122 - 1150 από το πρωτότυπο κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά