cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρτέμ Ντμιτρίεβιτς Κομόλοφ
eSports
Τον Απρίλιο του 2020, ο Κομόλοφ έλαβε μέρος στο NBA 2K20 Προ Καπ, που διοργανώθηκε από το Πρωτάθλημα VTB. Στη φάση των ομίλων, παίζοντας με τις ομάδες των Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, Μιλγουόκι Μπακς και Λος Άντζελες Λέικερς, ο Αρτέμ νίκησε τον Σεργκέι Μπαλασόφ (62:59), αλλά έχασε από τους Τζέρεμια Χιλ (58:63) και Ιβάν Εβστιγκνέεφ (56:8 ) και κατάφερε να μην φτάσει στα πλέι οφ του τουρνουά.
Προσωπική ζωή
Στις 27 Νοεμβρίου 2020, ο Αρτέμ και η κοπέλα του Άντια έγιναν επίσημα σύζυγοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Νίζνι Νόβγκοροντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αβτοντόρ Σαράτοφ Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Δαμίσκος ο Μεσσήνιος
Ο Δαμίσκος ο Μεσσήνιος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 103ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (368 π.Χ.). Αργότερα υπήρξε νικητής στο αγώνισμα του πεντάθλου στα Νέμεα και τα Ίσθμια.
Μολτράζιο
Το Μολτράζιο (ιταλικά: Moltrasio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Εθνική Βιβλιοθήκη της Μπρέρα
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μπρέρα (ιταλικά: Biblioteca Nazionale Braidense) είναι μια ιταλική εθνική βιβλιοθήκη στο Μιλάνο. Βρίσκεται στη συνοικία της Μπρέρα, στο Παλάτσο ντι Μπρέρα. Το κτιριακό συγκρότημα που φιλοξενεί τη βιβλιοθήκη στεγάζει και  άλλα σημαντικά επιστημονικά και πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Αστρονομικό Αστεροσκοπείο της  Μπρέρα και την Πινακοθήκη.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μπρέρα είναι μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Ιταλίας. Τελεί υπό την εποπτεία του ιταλικού Υπουργείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Το όνομα Braidense αναφέρεται στο Braia, το μεσαιωνικό τοπωνύμιο, το οποίο στη συνέχεια έγινε Μπρέρα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|338x338εσ|Η Μαρία Θηρεσία Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Μπρέρα βρίσκεται στο Παλάτσο ντι Μπρέρα στο Μιλάνο. Ιδρύθηκε το 1770, με πρωτοβουλία της Μαρίας Θηρεσία της Αυστρίας, προκειμένου να δημοσιοποιηθεί η συλλογή του Κάρλο Περτουσάτι, ο οποίος ανήκε στον αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστρίας και θεωρούσε ότι η Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη δεν ήταν αρκετά μεγάλη για τον σκοπό αυτό
Το 1773, μετά την κατάργηση της Εταιρείας του Ιησού, απέκτησε τα βιβλία του Κολλεγίου Braidense και των ιησουιτικών εταιρειών Σαν Φεντέλε και Σαν Τζερόλαμο.
Η βιβλιοθήκη άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό το 1786 και από το 1788 έλαβε αντίγραφα όλων των εκδόσεων που τυπώνονταν στο Δουκάτο του Μιλάνου. Οι συλλογές της συνέχισαν να αυξάνονται ως αποτέλεσμα των πολυάριθμων εξαγορών βιβλιοθηκών των θρησκευτικών κοινοτήτων που καταστάλθηκαν από τον Ιωσήφ Β', καθώς και αντιγράφων έργων από την Αυστριακή Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη.
Το 1880 έγινε κρατική δημόσια βιβλιοθήκη. Αυτή τη στιγμή διευθύνει ο Αντρέα Ντε Πασκουάλε.
Συλλογές
μικρογραφία|301x301εσ|Αναγνωστήριο Η βιβλιοθήκη κατέχει περισσότερα από 898.377 έντυπα βιβλία (συμπεριλαμβανομένων 2.368 εντύπων, 24.401 προ του 16ου αιώνα), 2.119 χειρόγραφα, περισσότερα από 3.951 περιοδικά και 298.954 φυλλάδια. 35.000 αυτόγραφα.
Μεταξύ των σημαντικότερων τεκμηρίων συγκαταλέγονται τα 250 χειρόγραφα του Αλεσσάντρο Μαντσόνι (αγοράστηκε το 1886) και το ιστορικό αρχείο του Ricordi (αγοράστηκε το 2004), μια από τις σημαντικότερες ιδιωτικές μουσικές συλλογές στην Ιταλία, που περιλαμβάνει πρωτότυπα έργα των Βέρντι, Πουτσίνι, Ροσσίνι, Ντονιτσέττι, Παγκανίνι, Ρεσπίγκι και Nono.
Εγκαταστάσεις
Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στο Παλάτσο ντι Μπρέρα, ένα επιβλητικό κτίριο που κατασκευάστηκε από τους Ιησουίτες τον 17ο αιώνα. Εκτός από τη βιβλιοθήκη, φιλοξενεί επίσης την Πινακοθήκη της Μπρέρα, το Αστρονομικό Αστεροσκοπείο της Μπρέρα, τους Βοτανικούς Κήπους Μπρέρα, το Λομβαρδικό Ινστιτούτο Επιστημών και Γραμμάτων και την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπρέρα. Από το 2003, στεγάζει επίσης το Αρχείο Ιστορίας Ricordi, τα ιστορικά αρχεία της εκδοτικής εταιρείας κλασικής μουσικής Ricordi.
Μεταξύ των εγκαταστάσεων της βιβλιοθήκης είναι η Αίθουσα Μαρία Τερέζα με βιβλιοθήκες σχεδιασμένες από τον αρχιτέκτονα Τζουζέπε Πιερμαρίνι, το Αναγνωστήριο που αρχικά χρησιμοποιούνταν από τους Ιησουίτες, το Αναγνωστήριο Έρευνας με περίπου 35.000 βιβλία, η Σάλα Μανζονιάνα με χειρόγραφα, αλληλογραφία και εκδόσεις του Ιταλού ρομαντικού συγγραφέα Αλεσάντρο Μαντσόνι και η Αίθουσα Καταλόγου, πρώην αίθουσα των ραφτών στο Παλάτσο ντι Μπρέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Μιλάνο Μ
Λάσλο Φέγες Τοτ
Ο Λάσλο Φέγες Τοτ (ουγγρικά: László Fejes Tóth, 12 Μαρτίου 1915 - 17 Μαρτίου 2005) ήταν Ούγγρος μαθηματικός με εξειδίκευση στη γεωμετρία. Απέδειξε ότι ένα μοτίβο πλέγματος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να συσκευάσουμε κεντρικά συμμετρικά κυρτά σύνολα στο ευκλείδειο επίπεδο (γενίκευση του θεωρήματος του Thue, ένα δισδιάστατο ανάλογο της εικασίας του Κέπλερ) Επίσης, διερεύνησε το πρόβλημα του πακεταρίσματος σφαιρών. Ήταν ο πρώτος που έδειξε, το 1953, ότι η απόδειξη της εικασίας του Κέπλερ μπορεί να αναχθεί σε μια ανάλυση πεπερασμένων περιπτώσεων και, αργότερα, ότι το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί με τη χρήση υπολογιστή.
Μαζί με τον H.S.M. Κοξέτερ και τον Πολ Έρντος, έθεσε τα θεμέλια της διακριτής γεωμετρίας.
Νεανική ηλικία και σταδιοδρομία
Όπως επεσήμανε ο Ίστβαν Χαργκίταϊ σε συνέντευξή του το 1999, ο πατέρας του Φέγες Τοτ ήταν υπάλληλος σιδηροδρόμων, ο οποίος προόδευσε στη καριέρα του στον οργανισμό σιδηροδρόμων και τελικά έλαβε διδακτορικό στη νομική. Η μητέρα του Φέγες Τοτ δίδασκε ουγγρική και γερμανική λογοτεχνία σε γυμνάσιο. Η οικογένεια μετακόμισε στη Βουδαπέστη όταν ο Φέγες Τοτ ήταν πέντε ετών, όπου φοίτησε στο δημοτικό σχολείο και στο γυμνάσιο Széchenyi István Reálgimnázium, όπου άρχισε να ενδιαφέρεται για τα μαθηματικά.
Μετά το πανεπιστήμιο, υπηρέτησε ως στρατιώτης για δύο χρόνια, αλλά πήρε ιατρική απαλλαγή. Το 1941 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Κολόζσβαρ (Κλουζ). Εκεί άρχισε να ενδιαφέρεται για τα προβλήματα συσκευασίας. Το 1944 επέστρεψε στη Βουδαπέστη για να διδάξει μαθηματικά στο Γυμνάσιο Árpád. Μεταξύ 1946 και 1949 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πέτερ Πάζμαν και από το 1949 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Veszprém (σήμερα Πανεπιστήμιο της Pannonia) για 15 χρόνια, όπου ήταν ο κύριος δημιουργός της θεωρίας των "γεωμετρικών μοτίβων" "του επιπέδου, της σφαίρας και του επιφανειακού χώρου" και όπου "είχε μελετήσει τις μη πλέγμα-ομοειδείς δομές και τους οιονεί κρυστάλλους", οι οποίοι αργότερα έγιναν ανεξάρτητος κλάδος, όπως αναφέρει ο János Pach.
Οι συντάκτες ενός βιβλίου αφιερωμένου στον Φέγες Τοτ περιέγραψαν μερικά από τα σημαντικότερα σημεία του πρώιμου έργου του- παραδείγματος χάριν, ότι έδειξε ότι η μέγιστη πυκνότητα μιας συσσώρευσης επαναλαμβανόμενων συμμετρικών κυρτών σωμάτων εμφανίζεται με ένα μοτίβο συσσώρευσης πλέγματος. Έδειξε επίσης ότι, από όλα τα κυρτά πολύτοπα δεδομένης επιφάνειας που είναι ισοδύναμα με ένα δεδομένο πλατωνικό στερεό (π.χ. ένα τετράεδρο ή ένα οκτάεδρο), ένα κανονικό πολύτοπο έχει πάντα τον μεγαλύτερο δυνατό όγκο
Ανέπτυξε μια τεχνική που αποδείκνυε την εικασία του Στάινερ για τον κύβο και για το δωδεκάεδρο. Μέχρι το 1953, ο Φέγες Τοτ είχε γράψει δεκάδες εργασίες αφιερωμένες σε αυτού του είδους τα θεμελιώδη ζητήματα. Η διακεκριμένη ακαδημαϊκή του καριέρα του επέτρεψε να ταξιδέψει στο εξωτερικό πέρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα για να συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια και να διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια, μεταξύ άλλων στο Φράιμπουργκ, στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, στο Οχάιο και στο Σάλτσμπουργκ.
Οι συντάκτες ενός βιβλίου αφιερωμένου στον Φέγες Τοτ περιέγραψαν μερικά από τα σημαντικότερα σημεία του πρώιμου έργου του- π.χ. ότι απέδειξε ότι η μέγιστη πυκνότητα μιας συσκευασίας επαναλαμβανόμενων συμμετρικών κυρτών σωμάτων εμφανίζεται με ένα μοτίβο πλέγματος συσκευασίας. Απέδειξε επίσης ότι, από όλα τα κυρτά πολύτοπα δεδομένης επιφάνειας που είναι ισοδύναμα με ένα δεδομένο πλατωνικό στερεό (π.χ. ένα τετράεδρο ή ένα οκτάεδρο), ένα κανονικό πολύτοπο έχει πάντα τον μεγαλύτερο δυνατό όγκο. Ανέπτυξε μια τεχνική που αποδείκνυε την εικασία του Στάινερ για τον κύβο και για το δωδεκάεδρο. Μέχρι το 1953, ο Φέγες Τοτ είχε γράψει δεκάδες εργασίες αφιερωμένες σε αυτού του είδους τα θεμελιώδη ζητήματα. Η διακεκριμένη ακαδημαϊκή του καριέρα του επέτρεψε να ταξιδέψει στο εξωτερικό πέρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα για να συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια και να διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια, μεταξύ άλλων στο Φράιμπουργκ, στο Μάντισον του Ουισκόνσιν, στο Οχάιο και στο Σάλτσμπουργκ.
Ο Φέγες Τοτ γνώρισε τη σύζυγό του στο πανεπιστήμιο. Ήταν χημικός. Ήταν γονείς τριών παιδιών, δύο γιους -ο ένας καθηγητής μαθηματικών στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Αλφρέντ Ρένι, ο άλλος καθηγητής φυσιολογίας στο Κολέγιο Ντάρτμουθ- και μία κόρη, ψυχολόγος. του άρεσε ο αθλητισμός, καθώς ήταν επιδέξιος στο επιτραπέζιο τένις, την αντισφαίριση και τη γυμναστική. Μία οικογενειακή φωτογραφία τον δείχνει να αιωρείται με τα χέρια του πάνω από την κορυφή ενός ψηλού σίδερου, όταν ήταν περίπου πενήντα ετών.
Ο Φέγες Τοτ κατείχε τις ακόλουθες θέσεις κατά τη διάρκεια της καριέρας του:
Εκτός από τα υπηρεσιακά του καθήκοντα, ήταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Ανθρωπιστικών Επιστημών της Σαξονίας, της Ακαδημίας των Επιστημών της DDR και της Braunschweigische Wissenschaftlische Gesellschaft.
Εργασία σε κανονικά σχήματα
Σύμφωνα με τον J. A. Τοντ, έναν κριτικό του βιβλίου Regular Figures του Φέγες Τοτ. . Ο Φέγες Τοτ χώρισε το θέμα σε δύο ενότητες. Η μία, με τίτλο "Systematology of the Regular Figures", αναπτύσσει μια θεωρία των "κανονικών και αρχιμήδειων πολυέδρων και των κανονικών πολυτόπων". Ο Τοντ εξηγεί ότι η επεξεργασία περιλαμβάνει:
Η άλλη ενότητα, με τίτλο "Γενετική των κανονικών μορφών", καλύπτει μια σειρά από ειδικά προβλήματα, σύμφωνα με τον Todd. Τα προβλήματα αυτά περιλαμβάνουν "συσκευασίες και καλύψεις κύκλων σε ένα επίπεδο, και ... με ψηφίδες σε μια σφαίρα" και επίσης προβλήματα "στο υπερβολικό επίπεδο, και στον Ευκλείδειο χώρο τριών ή περισσότερων διαστάσεων". Εκείνη την εποχή, ο Todd έκρινε ότι τα προβλήματα αυτά ήταν "ένα θέμα στο οποίο υπάρχουν ακόμη πολλά περιθώρια για έρευνα και το οποίο απαιτεί σημαντική εφευρετικότητα στην προσέγγιση των προβλημάτων του".
Βραβεία
Η μονογραφία του Φέγες Τοτ, Lagerungen in der Ebene, auf der Kugel und im Raum, η οποία μεταφράστηκε στα ρωσικά και στα ιαπωνικά, του χάρισε το βραβείο Κοσσούθ το 1957 και την ιδιότητα του μέλους της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών το 1962
Ο Γουίλιαμ Ετζ, ένας άλλος κριτικός του Regular Figures, αναφέρει το προηγούμενο έργο του Φέγες Τοτ, Lagerungen in der Ebene, auf der Kugel und im Raum, ως βάση για το δεύτερο κεφάλαιο του Regular Figures. Τονίζει ότι, κατά την εποχή του έργου αυτού, το πρόβλημα του ανώτερου ορίου για την πυκνότητα μιας συσσώρευσης ίσων σφαιρών ήταν ακόμη άλυτο.
Η προσέγγιση που πρότεινε ο Φέγες Τοτ σε εκείνο το έργο, η οποία μεταφράζεται ως "πακετάρισμα [αντικειμένων] σε ένα επίπεδο, σε μια σφαίρα και σε ένα χώρο", παρείχε στον Thomas Hales μια βάση για την απόδειξη της εικασίας του Κέπλερ το 1998. Η εικασία του Κέπλερ, που πήρε το όνομά της από τον Γερμανό μαθηματικό και αστρονόμο του 17ου αιώνα Γιοχάνες Κέπλερ, λέει ότι καμία διάταξη από σφαίρες ίσου μεγέθους που γεμίζουν τον χώρο δεν έχει μεγαλύτερη μέση πυκνότητα από εκείνη της κυβικής στενής συσκευασίας (face-centered cubic) και της εξαγωνικής στενής συσκευασίας. Ο Hales χρησιμοποίησε μια απόδειξη μέσω εξάντλησης που περιλαμβάνει τον έλεγχο πολλών μεμονωμένων περιπτώσεων, χρησιμοποιώντας πολύπλοκους υπολογισμούς σε υπολογιστή.
Ο Φέγες Τοτ έλαβε τα ακόλουθα βραβεία:
Έλαβε τιμητικούς τίτλους από το Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ (1991) και το Πανεπιστήμιο του Βέσπρεμ (1997).
Το 2008, στη μνήμη του Φέγες Τοτ διεξήχθη ένα συνέδριο στη Βουδαπέστη από την περίοδο 30 Ιουνίου - 6 Ιουλίου, το οποίο γιόρτασε τον όρο "Διαισθητική Γεωμετρία", τον οποίο επινόησε ο Φέγες Τοτ για να αναφερθεί στο είδος της γεωμετρίας που είναι προσιτό στον "άνθρωπο του δρόμου". Σύμφωνα με τους διοργανωτές του συνεδρίου, ο όρος περιλαμβάνει τη συνδυαστική γεωμετρία, τη θεωρία της συσκευασίας, της κάλυψης και των πλακιδίων, την κυρτότητα, την υπολογιστική γεωμετρία, τη θεωρία ακαμψίας, τη γεωμετρία των αριθμών, την κρυσταλλογραφία και την κλασική διαφορική γεωμετρία.
Το Πανεπιστήμιο της Παννονίας διαχειρίζεται το Βραβείο László Φέγες Τοτ (ουγγρικά: Fejes Tóth László-díj) για την αναγνώριση "εξαιρετικών συνεισφορών και εξελίξεων στον τομέα των μαθηματικών επιστημών". 2015, έτος της εκατονταετηρίδας από τη γέννηση του Φέγες Τοτ, το βραβείο απονεμήθηκε στον Κάρολι Μπέζντεκ του Πανεπιστημίου του Κάλγκαρι σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στις 19 Ιουνίου 2015 στο Βέσπρεμ της Ουγγαρίας .
Σημαντικής δημοσιεύσεις
•
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ούγγροι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Μονγκούτσο
Το Μονγκούτσο (ιταλικά: Monguzzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σόφιος ο Μεσσήνιος
Ο Σόφιος ο Μεσσήνιος (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Μεσσηνία, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 119ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (304 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Λεϊλά και Μετζνούν
"Ο θρύλος της Λεϊλά και του Μετζνούν πέρασε από την αραβική στην περσική, την τουρκική και την ινδική γλώσσα", κυρίως μέσα από το αφηγηματικό ποίημα που γράφτηκε το 584/1188 από τον Πέρση ποιητή Νιζαμί. Πρόκειται για ένα δημοφιλές ποίημα που αφηγείται την ιστορία αγάπης των δύο νέων. Ο Λόρδος Βύρων το ονόμασε "Ρωμαίος και Ιουλιέτα της Ανατολής".
Ο Κουάις και η Λεϊλά ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλον όταν ήταν νέοι, αλλά μεγαλώνοντας, ο πατέρας της Λεϊλά δεν τους επέτρεψε να είναι μαζί. Η Λεϊλά έγινε εμμονή για τον Κουάις. Η φυλή του Μπάνο Αμίρ του έδωσαν το όνομα Majnūn ( مجنون "τρελός"). Πολύ πριν από τον Νιζαμί, ο θρύλος κυκλοφόρησε σε διάφορες εκδοχές. Οι πρώτες προφορικές αναφορές σε αυτόν τεκμηριώνονται στο Kitab al- Aghani και στο Al-Shi'r wa-l-Shu'ara του Ibn Qutaybah. Οι αναφορές είναι ως επί το πλείστον πολύ σύντομες, με χαλαρή σύνδεση και μικρή ή καθόλου πλοκή. Ο Νιζαμί συνέλεξε κοσμικές και μυστικιστικές πηγές για τον θρύλο και παρουσίασε μια ζωντανή εικόνα των διάσημων εραστών. Στη συνέχεια, πολλοί άλλοι Πέρσες ποιητές τον μιμήθηκαν και έγραψαν τις δικές τους εκδοχές της ερωτικής ιστορίας.
Το έργο του Νιζαμί έχει βρει πολλούς μιμητές, με πολλά από τα έργα τους να είναι αυθεντικά λογοτεχνικά έργα από μόνα τους, όπως το Majnun o Leyli του Αμίρ Χουσρόου Ντελαβί (ολοκληρώθηκε το 1299) και η έκδοση του Jami, που ολοκληρώθηκε το 1484 και ανέρχεται σε 3.860 δίστιχα. Άλλες αξιοσημείωτες διασκυές έκαναν οι Μακτάμπι Σιράζι, Χατεφί και Φουζουλί, η οποία έγινε δημοφιλής στην Οθωμανική Τουρκία και την Ινδία. Ο σερ Ουίλιαμ Τζόουνς δημοσίευσε το αφήγημα του Χατεφί στην Καλκούτα το 1788. Η δημοτικότητα τις ιστορία μετά την έκδοση του Νιζαμί είναι επίσης εμφανής από τις αναφορές σε αυτήν στη λυρική ποίηση και στα μυστικιστικά ποιήματα. Επίσης, ο αριθμός και η ποικιλία των ιστοριών για τους δύο εραστές αυξήθηκε σημαντικά από τον 12ο αιώνα και μετά. Οι μυστικιστές δημιούργησαν πολλές ιστορίες με βάση τον θρύλο, για να επεξηγήσουν μυστικιστικές έννοιες όπως η fana (εξόντωση), η divānagi (αγάπη-τρέλα), η αυτοθυσία κ.λπ. Το έργο του Νιζαμί έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Οι αραβικές διασκευές της ιστορίας περιλαμβάνουν το έργο του Σάφκι Ο τρελός εραστής της Λεϊλά.
Η καταγωγή του Κουάις και της Λεϊλά
Ο Κουάις είναι ο θείος της Λεϊλά, η οποία είναι κόρη του ξαδέλφου του. Τόσο ο Κουάις όσο και η Λεϊλά μέσω της κατάγονται από τη φυλή του Χαγουαζίν, στη συνέχεια από τη φυλή Μπάνου Καμπ (του πατριάρχη Καμπ), η οποία σχετίζεται επίσης άμεσα με τον προφήτη Μωάμεθ, ιδρυτή του Ισλάμ. Επομένως, όλοι είναι απόγονοι του Αντνάν, ο οποίος είναι Ισμαηλίτης Άραβας, απόγονος του προφήτη Ισμαήλ (Isma'il) και γιος του Ιμπραήμ (Αβραάμ). Η γενεαλογία τους αφήνεται από αραβικά αρχεία ως εξής:
Ο Κουάις γεννήθηκε γύρω στα 645 μ.Χ. στην περιοχή Νατζντ όπου και πέθανε γύρω στα 688 μ.Χ.
Τοποθεσία
μικρογραφία|300x300εσ| Ο λόφος Jabal Al-Toubad ( جبل التوباد ), όπου μαρτυρείται ο θρύλος του Κουάις και της Λεϊλά. Πιστεύεται από την αφήγηση ότι ο Κουάις και η Λεϊλά γεννήθηκαν στην επαρχία αλ-Αφλάτζ της Σαουδικής Αραβίας, όπου βρίσκεται και η πόλη Λεϊλά.
Ο Πέρσης ποιητής Νασίρ Χουσρόου ταξίδεψε και επισκέφθηκε τόσο την πόλη Λεϊλά τον 5ο αιώνα μ.Χ. (1009 μ.Χ. - 1106 μ.Χ.). Περιέγραψε την πόλη με ακρίβεια, σημείωσε την παρουσία του λόφου Jabal Al-Toubad και αναφέρθηκε στη δυστυχία που είχε συναντήσει κατά τους μήνες που έζησε εκεί.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Μια μινιατούρα της έκδοσης του Αμίρ Χουσρόου, Μουσείο Τέχνης Γουόλτερς Ο Κουάις ιμπν αλ-Μουλάουα ερωτεύτηκε τη Λεϊλά αλ-Ααμιρίγια. Σύντομα άρχισε να συνθέτει ποιήματα για τον έρωτά του για εκείνη, αναφέροντας συχνά το όνομά της. Οι προσπάθειές του να ξεσηκώσει το κορίτσι έκαναν κάποιους ντόπιους να τον αποκαλούν "τρελό". Όταν ζήτησε το χέρι της σε γάμο, ο πατέρας της αρνήθηκε γιατί θα γινόταν σκάνδαλο να παντρευτεί η Λεϊλά κάποιον που θεωρούνταν διανοητικά ανισόρροπος. Λίγο αργότερα, η Λεϊλά παντρεύτηκε έναν ευγενή και πλούσιο έμπορο, ο οποίος περιγράφεται ως όμορφος άντρας με κοκκινωπή επιδερμίδα. Το όνομά του ήταν Γουάρντ αλτακουαφί και οι Άραβες τον έλεγαν Γουάρντ, που σημαίνει «τριαντάφυλλο».
Όταν ο Μετζνούν έμαθε για τον γάμο, έφυγε από τομ καταυλισμό της φυλής και άρχισε να περιπλανιέται στην έρημο. Η οικογένειά του τελικά εγκατέλειψε τις ελπίδες για την επιστροφή του και του άφηνε φαγητό στην έρημο. Μερικές φορές, τον έβλεπαν να απαγγέλλει ποίηση μόνος του ή να γράφει στην άμμο με ένα ραβδί.
Η Λεϊλά μετακόμισε σε ένα μέρος στη Βόρεια Αραβία με τον σύζυγό της, όπου αρρώστησε και τελικά πέθανε. Σε ορισμένες εκδόσεις, η Λεϊλά πεθαίνει από θλίψη επειδή δεν μπορούσε να δει τον επίδοξο εραστή της. Ο Μετζνούν αργότερα βρέθηκε νεκρός στην έρημο το 688 μ.Χ., κοντά στον τάφο της. Είχε χαράξει τρεις στίχους πάνω σε έναν βράχο κοντά στον τάφο, που είναι και οι τρεις τελευταίοι στίχοι που του αποδίδονται.
Πολλά ακόμη μικρά περιστατικά μεσολάβησαν μεταξύ της τρέλας και του θανάτου του. Το μεγαλύτερο μέρος της ποίησής του το έγραψε πριν τρελαθεί.
Είναι μια τραγική ιστορία αιώνιας αγάπης, όπως το Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Αυτό το είδος έρωτα είναι γνωστό ως παρθένος έρωτας, επειδή οι εραστές δεν παντρεύονται ποτέ ούτε ολοκληρώνουν το πάθος τους. Αυτό το λογοτεχνικό μοτίβο είναι κοινό σε όλον τον κόσμο, κυρίως στη μουσουλμανική βιβλιογραφία της Νότιας Ασίας, όπως στην ποίηση της γλώσσας Ούρντου.
Περσική διασκευή και περσική λογοτεχνία
δεξιά|μικρογραφία| Ο Μετζνούν στην έρημο Η ιστορία της Λεϊλά και του Μετζνούν ήταν γνωστή στην Περσία ήδη από τον 9ο αιώνα. Δύο γνωστοί Πέρσες ποιητές, ο Ρουδάκι και ο Μπαμπά Ταχέρ, αναφέρουν τους δύο εραστές.
Αν και η ιστορία ήταν γνωστή στην αραβική λογοτεχνία τον 5ο αιώνα, το περσικό αριστούργημα του Νιζαμί το διέδωσε ευρέως στην περσική λογοτεχνία. Στη συνέχεια, πολλοί άλλοι Πέρσες ποιητές τον μιμήθηκαν και έγραψαν τις δικές τους εκδοχές του θρύλου.
Στη στατιστική του έρευνα για τις διάσημες περσικές ερωτικές ιστορίας, ο Χασάν Ντουλφακαρί απαριθμεί 59 απομιμήσεις (naẓiras) του έργου Λεϊλά και Μετζνούν ως την πιο δημοφιλή ιστορία στον ιρανικό κόσμο, ακολουθούμενη από 51 εκδοχές του Ḵosrow o Širin, 22 παραλλαγές του Yusuf o Zuleikha και 16 εκδοχές του Vāmiq u ʿAḏhrā.
Αζέρικη προσαρμογή και λογοτεχνία
μικρογραφία| Αζέρικη λαϊκή τέχνη βασισμένη στο ποίημα Λεϊλά και Μετζνούν του Νιζαμί. Η ιστορία της Λεϊλά και του Μετζνούν πέρασε στη λογοτεχνία του Αζερμπαϊτζάν. Η παραλλαγή της ιστορίας γράφτηκε τον 16ο αιώνα από τους Φουζουλί και Χαγκιρί Ταμπριζί. Η εκδοχή του Φουζουλί χρησιμοποιήθηκε από τον διάσημο Αζέρο συνθέτη Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, για τη σύνθεση της πρώτης όπερας της Μέσης Ανατολής, που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μπακού στις 25 Ιανουαρίου 1908. Η ιστορία είχε μεταφερθεί στο παρελθόν στη σκηνή στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Ahmed Shawqi έγραψε το αντίστοιχο ποιητικό έργο, που τώρα θεωρείται ένα από τα καλύτερα της σύγχρονης αραβικής ποίησης.
Άλλες επιρροές
Αυτό το επικό ποίημα μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Ισαάκ Ντισραέλι στις αρχές του 19ου αιώνα, επιτρέποντας σε ένα ευρύτερο κοινό να το εκτιμήσει.
Ο Λεϊλά έχει επίσης αναφερθεί σε από τα θρησκευτικά κείμενα του Άλιστερ Κρόουλι, μεταξύ των οποίων και το The Book of Lies.
Στην Ινδία, πιστεύεται ότι η Λεϊλά και ο Μετζνούν βρήκαν καταφύγιο σε ένα χωριό στο Ρατζαστάν πριν πεθάνουν. Οι τάφοι τους πιστεύεται ότι βρίσκονται στο χωριό Bijnore στην περιοχή Sriganganagar. Σύμφωνα με τον τοπικό μύθο, η Λεϊλά και ο Μετζνούν διέφυγαν σε αυτά τα μέρη όπου και πέθαναν. Εκατοντάδες νεόνυμφους από την Ινδία και το Πακιστάν, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν εγκαταστάσεις για διανυκτέρευση, παρακολουθούν τους διήμερους εορτασμούς που γίνονται κάθε Ιούνιο.
Στην ποπ κουλτούρα
μικρογραφία| Λεϊλά και Μετζνούν στην τελετή έναρξης των [[Ευρωπαϊκοί Αγώνες 2015|ευρωπαϊκών αγώνων 2015 στο Μπακού.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Αραβικός πολιτισμός
Μοντάνο Λουτσίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Αλεύγα
Η Αλεύγα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Τιμοσθένης ο Ηλείος
Ο Τιμοσθένης ο Ηλείος (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 120ους (300 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Ευτυχίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Δημήτρης Παπαδάκης
Ο Δημήτρης Παπαδάκης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2014 είναι ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλεγμένος με την ΕΔΕΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτρης Παπαδάκης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 22 Αυγούστου 1966. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό. Σπούδασε οικονομικά στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος της φοιτητικής παράταξης του Αγώνα και Γενικός Γραμματέας της ΕΦΕΚ Αθηνών. Ακολούθως, διετέλεσε πρόεδρος της Νεολαίας ΕΔΕΚ, εκπρόσωπος τύπου του κόμματος και γραμματέας της κεντρικής επιτροπή της ΕΔΕΚ.
Στις Ευρωεκλογές του 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με την ΕΔΕΚ για την περίοδο 2014-2019. Επανεκλέχθηκε στις Ευρωεκλογές του 2019. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Ως ευρωβουλευτής είναι συμμετέχει στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, στην Επιτροπή Περιφερειών,  στην Επιτροπή Αναφορών και στην ad hoc Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τρομοκρατία.
Τον Φεβρουάριο του 2020 πειθαρχικό συμβούλιο της ΕΔΕΚ διέγραψε τον Δημήτρη Παπαδάκη από το μητρώο των μελών του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΕΚ
Παλαιολιθικό ειδώλιο Αφροδίτης
μικρογραφία|413x413εσ|Η [[Αφροδίτη του Βίλλεντορφ, πριν 28.000-25.000 έτη, Αυστρία]] Παλαιολιθικά ειδώλια Αφροδίτης είναι αγαλματίδια της Ανώτερης Παλαιολιθικής εποχής που απεικονίζουν γυναικείες μορφές και χρονολογούνται πριν από 35.000 έως 11.000 χρόνια. Τα περισσότερα έχουν ανακαλυφθεί στην Ευρώπη, αρκετά έχουν βρεθεί μέχρι τη Σιβηρία και σε μεγάλο μέρος της Ασίας.
Χρονολόγηση
Τα περισσότερα ειδώλια χρονολογούνται από τη Γραβέττια περίοδο (28.000–20.000 χρόνια πριν). Ωστόσο, τα ευρήματα δεν περιορίζονται σε αυτήν την περίοδο. Η Αφροδίτη του Χόλε Φελς χρονολογείται πριν από τουλάχιστον 35.000 χρόνια, στην εποχή του Ωρινάκιου πολιτισμού, ενώ η Αφροδίτη του Μονρύζ χρονολογείται πριν από περίπου 11.000 χρόνια, στον Μαγδαλένιο πολιτισμό.
Αρχαιότερα ευρήματα όπως η Αφροδίτη του Ταν-Ταν από το Μαρόκο και η Αφροδίτη του Μπέρεκατ Ραμ από το Ισραήλ, χρονολογούμενα από 300.000 έως 500.000 έτη πριν, φέρουν ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά αλλά θεωρείται ότι είναι τυχαίες δημιουργίες φυσικής προέλευσης.
Ονομασία
Η ονομασία των ειδωλίων προέρχεται από την αρχαία θεά της ομορφιάς Αφροδίτη. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα μέσα του 19ου αιώνα από τον Γάλλο μαρκήσιο ντε Βιμπρέ, ο οποίος ανακάλυψε ένα ειδώλιο και το ονόμασε Άσεμνη Αφροδίτη, σε αντιδιάσταση με τη Σεμνή Αφροδίτη, Αφροδίτη της Κνίδου, όπου η αρχαία θεά καλύπτει την ήβη της με το δεξί χέρι και το στήθος της με το άλλο. Παρά τη μεγάλη ποικιλία απόψεων μεταξύ των αρχαιολόγων και της παλαιοανθρωπολογικής βιβλιογραφίας σχετικά με τη λειτουργία και τη σημασία των μορφών, το όνομα προκύπτει από την υπόθεση ότι τα ειδώλια αντιπροσωπεύουν ένα αρχαίο ιδανικό ομορφιάς.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|269x269εσ|[[Αφροδίτη του Χόλε Φελς, 35.000 - 40.000 έτη πριν.]] Τα ειδώλια λαξεύτηκαν σε μαλακή πέτρα (όπως στεατίτης, ασβεστίτης ή ασβεστόλιθος), οστό ή χαυλιόδοντα μαμούθ ή σχηματίστηκαν από πηλό και ψήθηκαν. Τα τελευταία είναι από τα παλαιότερα κεραμικά που είναι γνωστά στους ιστορικούς. Συνολικά, είναι γνωστά πάνω από 200 τέτοια ειδώλια, σχεδόν όλα μέτριου μεγέθους, ύψους μεταξύ 3 και 40 εκατοστών περίπου. Αυτά τα ειδώλια αναγνωρίζονται ως μερικά από τα πρώτα έργα της προϊστορικής τέχνης.
Τα περισσότερα έχουν μικρά κεφάλια, υπερμεγέθεις γοφούς και πόδια που λεπταίνουν μέχρι ένα σημείο. Τα χέρια και τα πόδια συχνά απουσιάζουν και το κεφάλι είναι συνήθως μικρό και στερείται ανατομικών λεπτομερειών, με μερικές εξαιρέσεις όπως στην Αφροδίτη του Μπρασανπουί, στο οποίο εμφανίζονται κάποια χαρακτηριστικά. Διάφορα ειδώλια έχουν χαρακτηριστικά που είναι υπερβολικά και τονισμένα ιδιαίτερα στην κοιλιά, τους γοφούς, τους μαστούς και τους μηρούς, αν και δεν φέρουν όλα αυτά τα τυπικά χαρακτηριστικά. Οι απεικονίσεις των χτενισμάτων μερικές φορές είναι λεπτομερείς, και σε ορισμένα υποδεικνύονται ρούχα ή τατουάζ ή είναι καλυμμένες με κόκκινη ώχρα.
Ορισμένα αγαλματίδια φέρουν διάτρηση, επιτρέποντας να φορεθούν ως μενταγιόν (Γυναίκα με διάτρητο λαιμό από το Γκριμάλντι),και φέρουν ίχνη φθοράς, που αποδεικνύει ότι φορέθηκαν.
Το αρχικό πολιτιστικό νόημα και ο σκοπός αυτών των αντικειμένων δεν είναι γνωστά. Συχνά έχει προταθεί ότι μπορεί να είχαν μια τελετουργική ή συμβολική λειτουργία. Υπάρχουν ευρέως ποικίλες ερμηνείες της χρήσης ή της σημασίας τους: έχουν θεωρηθεί ως θρησκευτικά πρόσωπα, σύμβολα υγείας και γονιμότητας, θεές ή ως αυτοαποτυπώσεις από γυναίκες καλλιτέχνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη
Μοντεμέτζο
Το Μοντεμέτζο (ιταλικά: Montemezzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Αγιοπηγή Καρδίτσας
Η Άγιοπηγή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας, δήμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομού Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Αγιοπηγή είναι οικισμός στο κέντρο σχεδόν του νομού Καρδίτσας, στον κάμπο κάτω από την πρωτεύουσα και στην ανατολική όχθη του ποταμού Καράμπαλη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει 6 χλμ. περίπου Ν. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,304 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Δελή Ιμπραήμ
Ως Αγιοπηγή Το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσης (Πηγή: )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Δώρος Χριστοδουλίδης
Ο Δώρος Χριστοδουλίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δώρος Χριστοδουλίδης γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 28 Μαρτίου 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Σπούδασε ιατρική στην Πρώτη Ιατρική Σχολή Μόσχας Σετσένοφ, με ειδικότητα στην καρδιολογία.
Είναι νυμφευμένος με την Ανδρούλα Μαυρομουστάκη και έχει δύο υιούς και μια κόρη.
Επαγγελματικές και κοινωνικές δραστηριότητες
Διετέλεσε μέλος του Ιατρικού Συμβουλίου Κύπρου, μέλος του Συμβουλίου Ιατρικού Σώματος Κύπρου και γενικός γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Λάρνακας.
Την περίοδο 1987-1989 διετέλεσε πρόεδρος του αθλητικού σωματείου Αλκή Λάρνακας.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1973-1981 διετέλεσε πρόεδρος της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ) Λάρνακας. Ακόμη, ήταν πρόεδρος του Επαρχιακού Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ) Λάρνακας - Αμμοχώστου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αντιπρόεδρος της Επιτροπής Μετανάστευσης, Προσφύγων και Δημογραφίας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως. Ακόμη, ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, τρίτος αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Θεμάτων, Υγείας και Οικογενειακών Υποθέσεων, καθώς και αντιπρόεδρος της Πολιτικής Ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς στον ίδιο οργανισμό.
Το 2003 ορίστηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διετέλεσε ευρωβουλευτής για μικρή περίοδο (1η Μαΐου 2004-19 Ιουλίου 2004), από την ημέρα ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση έως και την ανάληψη των καθηκόντων των νέων ευρωβουλευτών που εκλέχθηκαν στις πρώτες ευρωεκλογές που συμμετείχε η Κύπρος. Συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά - Βόρεια Πράσινη Αριστερά.
Μετά την ολοκλήρωση της βουλευτικής του θητείας αποχώρησε από το ΑΚΕΛ. Στις προεδρικές εκλογές του 2013 υποστήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα. Αργότερα το ίδιο έτος εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών. Διετέλεσε πρόεδρος της Επαρχιακής Λάρνακας του κόμματος. Στις ευρωεκλογές του 2019 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του συνδυασμού Συμμαχία Πολιτών-Κίνημα Οικολόγων. Ο συνδυασμός δεν εξέλεξε κανένα ευρωβουλευτή.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Κύπριοι καρδιολόγοι Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σελλάδι του Άππη
Το Σελλάδι του Άππη είναι εγκαταλελειμμένο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Αντίπατρος ο Μιλήσιος (δρομέας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου παίδων Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Μοντόρφανο
Το Μοντόρφανο (ιταλικά: Montorfano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Στέφανος του Δυρραχίου
Ο Στέφανος', γεννημένος Stefano di Durazzo και αργότερα γνωστός ως Estêvão de Nápoles στην Πορτογαλία, (π. 1320 - 1380) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν Ιταλός ευγενής και πολεμιστής.
Βιογραφία
Ήταν -όπως ισχυριζόταν- ο νεότερος γιος του Ιωάννη, δούκα του Δυρραχίου, ηγεμόνα του βασιλείου της Αλβανίας, από τη σύζυγό του Αγνή του Περιγκόρ. Ήταν λοιπόν εγγονός του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Αλλά αυτό είναι ένα μεταγενέστερο κατασκεύασμα, ως προέλευση του επωνύμου de Nápoles, γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στις πηγές για κάποιον τέτοιο νόμιμο ή νόθο γιο ενός πρίγκιπα της Νάπολης.
Μετακόμισε στην Πορτογαλία ως σταυροφόρος, έχοντας πολεμήσει τους Μαυριτανούς μαζί με τον «εξάδελφό του» βασιλιά Aλφόνσο Δ΄ της Πορτογαλίας στη μάχη του Σαλάντο, όπως αναφέρεται στα Χρονικά των Βασιλέων της Πορτογαλίας τού Ντουάρτε Νούνιες δε Λεάιο. Γνωστός στην Πορτογαλία ως Εστεβάο ντε Νάπολες (Estêvão de Nápoles), έγινε ο γενάρχης της Πορτογαλικής οικογένειας Νάπολες (Nápoles), ενός ψεύτικου κλάδου του βασιλικού Οίκου των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης.
Οικογένεια
Ο Στέφανος του Δυρραχίου είναι γνωστό ότι νυμφεύτηκε στην Πορτογαλία, αλλά το όνομα της συζύγου του δεν είναι γνωστό. Ο μόνος (γνωστός) γιος του ήταν ο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου
Αργιθέα Λάρισας
Η Αργιθέα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ερετρίας, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Αργιθέα Λάρισας  βρίσκεται σε υψόμετρο 412 μέτρων και έχει πληθυσμό 77 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Μοτσάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ρενώ Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Ο Ρενώ Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας (Γαλ.:Renaud III de Bourgogne, περί το 1093 - 1148), κόμης της Βουργουνδίας (1127-1148), ήταν γιος του Στεφάνου Α΄ της Βουργουνδίας και της Βεατρίκης της Λωρραίνης, κόρης του Γεράρδου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης.
Έμιλ Φόρερ
Ο Έμιλ Οργκέτοριξ Γκούσταφ Φόρερ (Emil Orgetorix Gustav Forrer ή Emilio O. Forrer, 19 Φεβρουαρίου 1894 – 10 Ιανουαρίου 1986) ήταν Ελβετός γλωσσολόγος-ασσυριολόγος, πρωτοπόρος στη μελέτη του πολιτισμού των Χετταίων. Γεννήθηκε στο Στρασβούργο και πέθανε στο Σαν Σαλβαδόρ.
Ρενώ Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Βιογραφία
Πριν γίνει κόμης της Βουργουνδίας είχε πάρει τον τίτλο του δούκα του Μακόν με τον θάνατο του πατέρα του μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο της Βιέννης (1102). Ανακήρυξε την ανεξαρτησία του από τον αυτοκράτορα Λοθάριο Β΄, αλλά ηττήθηκε από τον Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλα τα εδάφη του ανατολικά του Ιούρα. Το όνομα της γαλλικής περιοχής Φρανς-Κοντέ καθορίστηκε από τον τίτλο του στη γαλλική γλώσσα που σημαίνει "ελεύθερη κομητεία". Το 1148 ενώ ταξίδευε στη Γαλλία έπεσε θύμα πολλαπλών ασθενειών και πέθανε αιφνίδια, ώστε δεν πρόλαβε ούτε να ορίσει κηδεμόνα για τη μικρή του κόρη Βεατρίκη Α΄ της Βουργουνδίας, που τον διαδέχθηκε.
Έμιλ Φόρερ
Πατέρας του ήταν ο Ρόμπερτ Φόρερ (1866-1947), γνωστός στην εποχή του ιστορικός της τέχνης, αρχαιολόγος και νομισματολόγος. Ο Έμιλ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και συμμετέσχε σε έρευνες στο Μπογάζκαλέ ή Μπογάζκιοϊ της κεντρικής Τουρκίας, όπου η αρχαία πρωτεύουσα των Χετταίων, η Χαττούσα.
Ρενώ Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1330 την Αγάθη της Λωρραίνης, κόρη του Σιμόν Α΄, δούκα της Λωρραίνης και της Αδελαΐδας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ερρίκου Γ΄ κόμη του Λουβαίν και είχε τέκνα:
Έμιλ Φόρερ
Επιπλέον, ο Φόρερ ανέπτυξε ένα «αιρετικό» διεπιστημονικό πεδίο έρευνας (το «Meropisforschung»), με βάση αποσπάσματα από το έργο του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Θεοπόμπου του Χίου. Αυτές οι έρευνες αφορούν υποτιθέμενες προϊστορικές ή πρωτοϊστορικές επαφές ανάμεσα στον Παλαιό Κόσμο και τον Νέο Κόσμο. Σε αντίθεση με την επικρατούσα ακαδημαϊκή άποψη ο Φόρερ υπερασπίσθηκε την ιδέα ότι η Μεροπίς του Θεοπόμπου δεν ήταν φανταστικός, αλλά υπαρκτός γεωγραφικός τόπος.
Ρενώ Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας Κατηγορία:Κόμητες της Βουργουνδίας
Έμιλ Φόρερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί γλωσσολόγοι
Ασπρόγεια Λάρισας
Η Ασπρόγεια είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Ερετρίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πολυδάμαντα, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λάρισας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Ασπρόγεια είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του υψώματος «Ταρατζή» (651 μ.) ,ακριβώς πάνω στα όρια με τον νομό Μαγνησίας και δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή προς Βόλο, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Πολυδαμείου-Αερινού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 250. Απέχει 67 χλμ. περίπου ΝΑ. της Λάρισας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Ιρενί και προσαρτήθηκε στον δήμο Σκοτούσσης του νομού Λαρίσης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Ασπρόγεια και το 1929 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ερετρείας (Ερετρίας). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ερετρίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολυδάμαντα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πολυδάμαντα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων.
Ονομασία
Η παλαιά ονομασία του οικισμού, Ιρενί, οφείλεται σε φερώνυμο μουσουλμανικό τεκέ (μοναστήρι δερβίσηδων) της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Μούσσο (Ιταλία)
Το Μούσσο (ιταλικά: Musso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Λεό Λεσκερέ
Ο Σαρλ Λεό Λεσκερέ (Charles Léo Lesquereux, 18 Νοεμβρίου 1806 – 25 Οκτωβρίου 1889) ήταν Ελβετός βρυολόγος και πρωτοπόρος της αμερικανικής παλαιοβοτανικής. Γεννήθηκε στην κωμόπολη Φλεριέ του Καντονίου του Νεσατέλ.
Σταδιοδρομία
Παρά το γεγονός ότι ο Λεσκερέ δεν είχε τυπικές σπουδές στη βοτανική, εξελίχθηκε σε μία από τις γνωστότερες μορφές στο πεδίο της παλαιοβοτανικής. Μέχρι το 1827 παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία στο Νεσατέλ και μετά εργάσθηκε ως ιδιωτικός δάσκαλος της γαλλικής στο Άιζεναχ της τότε Πρωσίας. Εκεί δίδαξε πολλούς μαθητές από τα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας, μεταξύ των οποίων και παιδιά βασιλικών οίκων. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελβετία ως δημοδιδάσκαλος και κατόπιν διευθυντής στο Κολέγιο του La Chaux-de-Fonds. Το 1833 έχασε όμως τελείως την ακοή του εξαιτίας κακής αγωγής από έναν Γάλλο ωτορινολαρυγγολόγο, οπότε παραιτήθηκε από τη θέση του.
Σε νεαρή ηλικία ο Λεσκερέ πραγματοποίησε πολλές εκδρομές προκειμένου να συλλέξει βρύα στην Οροσειρά του Ιούρα, κάτι που τον οδήγησε σε διερεύνηση των τυρφώνων. Η πρωτοπόρα έρευνα και ανάλυσή του σχετικά με την προέλευση, τη σύσταση και τη δημιουργία της τύρφης, είχε ως αποτέλεσμα μια στενή φιλία με τον ονομαστό επιστήμονα Λουί Αγκασίζ (1807-1873). Λίγο αργότερα ανατέθηκε στον Λεσκερέ από την πρωσική κυβέρνηση η επιστημονική μελέτη των τυρφώνων σε όλη την Ευρώπη.
Το 1848 ο Λεσκερέ ακολούθησε τον Αγκασίζ στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμένοντας στο Κολόμπους, όπου συνεργάσθηκε σε βρυολογικές έρευνες με τον Γουίλιαμ Στάρλινγκ Σάλιβαντ (1803-1873). Μαζί δημοσίευσαν δύο εκδόσεις της πραγματείας Musci Boreali-Americani Quorum Specimina Exsiccata (1856, 1865).
Με βάση τις παλαιές μελέτες του για τους ευρωπαϊκούς τυρφώνες, ο Λεσκερέ ανέπτυξε θεωρίες για την προέλευση των κοιτασμάτων γαιανθράκων. Ως σύμβουλος γεωλογικών επισκοπήσεων πολλών πολιτειών των ΗΠΑ, εξετέλεσε πρωτοποριακές διερευνήσεις της παλαιοζωικής χλωρίδας. Από αυτές τις παλαιοβοτανικές μελέτες, το καλύτερο έργο του ήταν μία μελέτη της χλωρίδας της Πενσυλβάνια κατά τη Λιθανθρακοφόρο περίοδο, με τίτλο Atlas to the Coal Flora of Pennsylvania and the Carboniferous Formation throughout the United States (1879-1884), τρίτομο έργο που έγινε απαραίτητο ανάγνωσμα στο πεδίο της λιθανθρακοφόρου χλωρίδας των ΗΠΑ.
Ο Λεσκερέ πέθανε σε ηλικία 82 ετών στο Κολόμπους και τάφηκε στο εκεί Κοιμητήριο Γκρην Λων.
Η προτυποποιημένη σύντμηση Lesq. χρησιμοποιείται για να υποδείξει τον Λεσκερέ ως συγγραφέα σε αναφορές ειδών φυτών. Το γένος φυτών Lesquerella της οικογένειας σταυρανθή, όπως και το γένος εγκέλυφης αμοιβάδας Lesquereusia της τάξεως των αρκελλινιδίων, ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του Λεσκερέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Παλαιοβοτανολόγοι
Πηγαίνια
Τα Πηγαίνια είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Πάνω Πύργος
Ο Πάνω Πύργος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Ηρόδοτος ο Κλαζομένιος
Ο Ηρόδοτος ο Κλαζομένιος (4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τις Κλαζομενές, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου παίδων κατά τους 122ους (292 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία είχε ανεγερθεί με έξοδα από την πόλη των Κλαζομενών, καθώς ο Ηρόδοτος υπήρξε ο πρώτος ολυμπιονίκης από την πόλη αυτή, και ιστορικά ο μοναδικός.
Μιχαήλ του Βιζέου
Ο Μιχαήλ Γ΄ (πορτογαλ. Μiguel, 22 Σεπτεμβρίου 1878 - 21 Φεβρουαρίου 1923) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν δούκας του Βιζέου. Ο κλάδος του είχε εξοριστεί, διότι ο πάππος του είχε σφετεριστεί τον θρόνο της Πορτογαλίας. Νυμφεύτηκε μία Αμερικανίδα κληρονόμο το 1909· αποποιήθηκε των δικαιωμάτων του στον θρόνο το 1920.
Η νεανική ζωή του
Ο Μιχαήλ Μαρία Σεβαστιανός Μαξιμιλιανός Ραφαήλ Γαβριήλ Γκονζάγκα Φραγκίσκος Ντ'Ασσίς ε ντε Πάουλα Ευστάθιος Κάρολος Αλφόνσος Ιωσήφ Ερρίκος Αλβέρτος Κλήμης Ιγνάτιος Μαρτίνος Αντώνιος Γεράρδος Γεώργιος Εμμέριχος Μαυρίκιος γεννήθηκε στο Ρίχεναου αν ντερ Ραξ της Αυστρο-Ουγγαρίας ως ο πρωτότοκος γιος τού Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα και της Ελισάβετ, κόρης τού Μαξιμιλιανού Αντωνίου, Διαδόχου πρίγκιπα τού Τουρν & Τάξις.
Ο πατέρας του ήταν γιος τού Μιχαήλ Α΄, ο οποίος, όταν ήταν βασίλισσα η ανιψιά του Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας, υφάρπαξε τον θρόνο της το 1828. Όμως το 1834 η Μαρία Β΄ αποκαταστάθηκε και η οικογένεια τού Μιχαήλ Α΄ εξορίστηκε με νόμο. Αυτό περιλήφθηκε και στο Σύνταγμα τού 1838.
Όπως και ο πατέρας του, ο Μιχαήλ Γ΄ ακολούθησε σταδιοδρομία στο στρατό και υπηρέτησε στο σύνταγμα Ιππικού της Σαξονίας. Το 1900 επέστρεφε από ένα δείπνο σε ένα εξοχικό σπίτι, όταν οι τροχοί της άμαξάς του μπλέχτηκαν με τους τροχούς της άμαξας του Αλβέρτου της Σαξονίας. Η σύγκρουση ήταν τόσο σφοδρή, που η άμαξα του Αλβέρτου ανατράπηκε σε ένα χαντάκι, ο πρίγκιπας τραυματίστηκε και λίγες ώρες μετά απεβίωσε. Επειδή δεν μπορούσε να προσδιοριστεί αν ήταν σκόπιμο ή ατύχημα, ο Μιχαήλ Γ΄ απέφυγε το στρατοδικείο, αλλά έπρεπε να παραιτηθεί από τον στρατό της Σαξονίας και να φύγει από τη χώρα.
Το επόμενο έτος ο Κάρολος Α΄ της Πορτογαλίας επισκέφθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο· τότε ο Μιχαήλ Γ΄ εισήλθε στην Πορτογαλία με σκοπό να βοηθήσει μία εξέγερση εναντίον τού βασιλιά. Όταν ανακαλύφθηκε, το θέμα προκάλεσε αμφιλεγόμενες συζητήσεις και τελικά ο Μιχαήλ Γ΄ έμεινε κοινωνικά στο περιθώριο.
Η μεταγενέστερη ζωή του
Έκανε γάμο με την Ανίτα, κόρη τού Ουίλλιαμ Ράινλανντερ Στιούαρτ και της Άννι Άρμστρονγκ. Η Άννι έπειτα παντρεύτηκε τον εκατομμυριούχο Τζέημς Χένρυ Σμιθ και μετά τον κοσμικό Ζαν ντε Σαιν-Συρ. Ο γάμος του Μιχαήλ έγινε στο κάστρο Τάλλοκ, κοντά στο Ντίνγκγουολ της Σκωτίας. Ο πατέρας του τού χορήγησε τον τίτλο του δούκα του Βιζέου, αν και ο Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας (γιος τού Καρόλου Α΄) δεν το αναγνώρισε αυτό και ισχυρίστηκε ότι ο τίτλος τού ανήκε. Πριν το γάμο του ο Μιχαήλ είχε οικονομικές δυσκολίες και είχε δανειστεί χρήματα από ένα συνδικάτο· μετά από τον γάμο το συνδικάτο απαίτησε νομικά τα χρήματα και ο Μιχαήλ υποσχέθηκε να τους πληρώσει από την προίκα της συζύγου του. Πλήρωσε τους περισσότερους, όμως μερικοί κατάσχεσαν έπιπλα και άλλα αντικείμενα και τα έδωσαν σε οίκο δημοπρασιών.
Έλαβε μέρος το 1911-12 στις υπέρ της μοναρχίας εξεγέρσεις τού πολιτικού Ενρίκε Μίτσελ ντε Πάιβα Κουκέιρο, ο οποίος προσπάθησε να εκτοπίσει την Α΄ Δημοκρατία της Πορτογαλίας, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Μιχαήλ (Γ΄) δραστηριοποιήθηκε στη συλλογή χρημάτων υπέρ των εξεγερθέντων.
Αργότερα εργάστηκε στο Χρηματιστηρικό γραφείο "Μπάζιλ Μοντγκόμερυ, Φιτζέραλντ & Σία" τού Λονδίνου. Επέστρεψε στον στρατό της Γερμανίας στο αυτοκινούμενο Σώμα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έφθασε στον βαθμό τού λοχαγού.
Το 1920 ο Μιχαήλ Γ΄ αποκήρυξε τα δικαιώματά του στη διαδοχή του θρόνου της Πορτογαλίας για τον ίδιο και τους απογόνους του. Ο πατέρας του παραιτήθηκε επίσης των δικαιωμάτων του, έτσι διεκδικητής έγινε ο επόμενος αδελφός τού Μιχαήλ Γ΄, ο Ντουάρτε Νούνο. Έπειτα ο Μιχαήλ Γ΄ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου έδινε ασφάλειες ζωής. Ασθένησε από γρίπη, την οποία ακολούθησε πνευμονία και απεβίωσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1909 την Ανίτα Στιούαρτ, Αμερικανή κληρονόμο, κόρη του Ουίλλιαμ Ρίνελανντερ Στιούαρτ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και ο Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας απένειμε στην Ανίτα τον τίτλο της πριγκίπισσας της Μπραγκάνσα. Πάντως ο πορτογαλικός νόμος δεν απέκλειε αυτούς που έκαναν μοργανατικό γάμο από τη διαδοχή. Τα τέκνα έλαβαν τον τίτλο του πρίγκιπα της Μπραγκάνσα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα
Μερολίθι Μεσσηνίας
Το Μερολίθι είναι μικρός οικισμός κοντά στα Φιλιατρά και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται βορειοδυτικά των Φιλιατρών σε υψόμετρο 39 μέτρα και είναι κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους και ανάμεσα στους οικισμούς Στόμιο και Εξοχικό στα νότια και τα ανατολικά του οικισμού αντίστοιχα και τον Αγρίλη στα βόρεια του οικισμού. Το Μερολίθι απέχει περίπου 3,5 χιλιόμετρα από τα Φιλιατρά.