cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόδραση από το Αλκατράζ (Ιούνιος 1962)
Κλάρενς και Τζον Άνγκλιν
Οι αδελφοί Τζον Γουιλιαμ (2 Μαΐου 1930 - εξαφανίστηκαν στις 11 Ιουνίου 1962) και Κλάρενς Άνγκλιν (11 Μαΐου 1931 - εξαφανίστηκαν στις 11 Ιουνίου 1962) γεννήθηκαν σε μια οικογένεια δεκατριών παιδιών στο Donalsonville της Γεωργίας. Οι γονείς τους, ο Τζορτζ Ρόμπερτ Άνγκλιν και η Ρασέλ Βαν Μίλλερ Άνγκλιν, ήταν εποχιακοί εργάτες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η οικογένεια μετακόμισε στο Ruskin της Φλόριντα, 20 μίλια νότια της Τάμπα, όπου τα αγροκτήματα φορτηγών και οι τομάτες παρείχαν μια πιο αξιόπιστη πηγή εισοδήματος. Κάθε Ιούνιο μετανάστευσαν βόρεια μέχρι το Μίσιγκαν για να μαζέψουν κεράσια. Ο Κλάρενς Άνγκλιν ήταν γνωστό ότι είχε ένα τατουάζ στον αριστερό του καρπό και ένα άλλο στο δεξί άνω χέρι του. μικρογραφία|130x130εσ|Κλάρενς Άνγκλιν Τα αδέρφια εργάστηκαν ως αγρότες και εργάτες. Ο Κλάρενς συνελήφθη για πρώτη φορά να σπάει ένα συνεργείο όταν ήταν μόλις 14 ετών. Τα δύο αδέλφια άρχισαν να ληστεύουν τράπεζες και άλλα ιδρύματα μαζί ως ομάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Συνήθως στόχευσαν σε αυτά που είχαν κλείσει, για να διασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα τραυματιστεί. Ισχυρίστηκαν ότι χρησιμοποίησαν ένα όπλο μόνο μία φορά, κατά τη διάρκεια μιας ληστείας στην τράπεζα, το οποίο ήταν ψεύτικο. Συνελήφθησαν το 1958 μετά από ληστεία του υποκαταστήματος της Τράπεζας της Κολούμπια στην Κολούμπια της Αλαμπάμα. Το 1958 ο Τζον Άνγκλιν λήστεψε το κτίριο της Κολομβίας, της Αλαμπάμα, της Τράπεζας Ταμιευτηρίου της Κολούμπια με ένα πυροβόλο όπλο μαζί με τους αδελφούς του Κλάρενς και Άλφρεντ. Και οι δύο έλαβαν ποινές 15 έως 20 ετών, τις οποίες εκτίμησαν στη φυλακή πολιτείας της Φλόριντα, στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό δικαστήριο του Leavenworth και στη συνέχεια στη φυλακή της Ατλάντα. Μετά από επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες διαφυγής από την εγκατάσταση της Ατλάντα, οι αδελφοί μεταφέρθηκαν στο Αλκατράζ. Ο Τζον έφτασε στις 24 Οκτωβρίου 1960, ως τρόφιμος AZ1476, και ο Κλάρενς στις 10 Ιανουαρίου 1961, ως τρόφιμος AZ1485.
Άλεν Γουέστ
Ο Άλεν Γουέστ (25 Μαρτίου 1929 - 21 Δεκεμβρίου 1978) γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Φυλακίστηκε για κλοπή αυτοκινήτου το 1955, πρώτα στην Ατλάντα, και στη συνέχεια στη Φλόριντα. Μετά από μια ανεπιτυχή απόπειρα διαφυγής από την εγκατάσταση της Φλόριντα, μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ το 1957 και έγινε ο τρόφιμος με το κωδικό όνομα AZ1335. Όταν ο Άλεν Γουέστ μεταφέρθηκε στο Αλκαζάρ, ήταν 28 ετών. Ο Γουέστ συνελήφθη πάνω από 20 φορές καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Διαφυγή
μικρογραφία| Το κελί φυλακής του Γουέστ, με άνοιγμα στον τοίχο στο σημείο του εξαερισμού, κάτω από το νεροχύτη. Οι τέσσερις κρατούμενοι βρίσκονταν ο ένας δίπλα στον άλλο σε χωριστά κελιά. Τον Δεκέμβριο του 1961 άρχισαν να διαμορφώνουν το σχέδιο διαφυγής μαζί, αν και πάντοτε υπό την ηγεσία του Μόρις, του αρχηγού και του κύριου ενορχηστρωτή της συνωμοσίας. Η αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ, ενδυναμώθηκε από το γεγονός ότι ήδη γνώριζαν ο ένας τον άλλο από την εποχή που και οι τέσσερις ήταν φυλακισμένοι στην Ατλάντα. Τους επόμενους έξι μήνες, οι άνδρες άνοιξαν τους αγωγούς εξαερισμού κάτω από τους νιπτήρες των κελιών τους, χρησιμοποιώντας πεταμένες λεπίδες πριονιού που βρέθηκαν στο χώρο της φυλακής, μεταλλικά ακονισμένα κουτάλια που έκλεψαν από την τραπεζαρία και ένα αυτοσχέδιο ηλεκτρικό τρυπάνι που έφτιαξαν από τον κινητήρα μιας ηλεκτρικής σκούπας. Οι άνδρες έκρυβαν την πρόοδο των τρυπών στον τοίχο με βαμμένα χαρτόνια στο χρώμα του τοίχου. Επίσης καμουφλάρισαν τον θόρυβο της δουλειάς τους με δυνατό ήχο που έβγαζε το ακορντεόν του Μόρις.
Μόλις οι τρύπες ήταν αρκετά μεγάλες για να περάσουν, οι δραπέτες έβγαιναν την νύχτα στον διάδρομο και δημιούργησαν ένα παράνομο εργαστήριο χωρίς να το γνωρίζουν οι υπάλληλοι της φυλακής. Σε αυτό μετέφεραν πάνω από πενήντα αδιάβροχα, καθώς και άλλα κλεμμένα υλικά, με σκοπό να δημιουργήσουν σωσίβια, με βάση ένα σχέδιο που ένας από αυτούς βρήκε σε ένα έντυπο της φυλακής με τίτλο Λαϊκή Μηχανική. Επιπλέον κατασκεύασαν μια λαστιχένια σχεδία, την οποία έραψαν προσεκτικά και σφράγισαν τις ραφές στην θερμότητα των σωλήνων ατμού. Όταν ολοκληρώθηκε η σχεδία, την φουσκώσαν με μια κονσέρτα γεμισμένη για να λειτουργούν ως φυσητήρες και έφτιαξαν τα απαραίτητα κουπιά από θραύσματα ξύλου και βίδες. Τελικά, ανέβηκαν σε έναν άξονα εξαερισμού που ήταν δεσμευμένο με ένα περίεργο πλέγμα ανεμιστήρα και δεν τους εμπόδιζε να φτάσουν στην οροφή. Αφαίρεσαν τα πριτσίνια που το κρατούσαν στη θέση του και κατάφεραν να το ανοίξουν. μικρογραφία| Το ψεύτικο κεφάλι που βρέθηκε στο κελί του Μόρις. Η σπασμένη μύτη προέκυψε όταν ένας φύλακας έσπρωξε το κεφάλι και αυτό κύλησε από το κρεβάτι και έπεσε στο πάτωμα. Οι άνδρες φρόντισαν να μην γίνει αντιληπτή η την απουσία τους από τους φύλακες ενώ εργάζονταν έξω από τα κελιά τους - και αργότερα κατά την διαφυγή τους - με αυτοσχέδια κεφάλια που κατασκεύασαν από ένα σπιτικό μείγμα σαπουνιού, οδοντόκρεμας, σκόνης σκυροδέματος και χαρτιού τουαλέτας και τους έδωσαν μια ρεαλιστική εμφάνιση με μπογιές από το κατάστημα συντήρησης. Επίσης δημιούργησαν μαλλιά με τρίχες που πήραν από το κουρείο της φυλακής. Τέλος, με πετσέτες και ρούχα που στοίβαξαν κάτω από τις κουβέρτες στις κουκέτες τους ως τα σώματα τους και με τα κεφάλια τοποθετημένα στα μαξιλάρια, κατάφεραν να φτιάξουν την ψευδαίσθηση ότι οι ίδιοι κοιμούνται.
Ερευνα
μικρογραφία| Το FBI έφτιαξε αφίσα του Τζον Ανκλιν. Η απόδραση δεν ανακαλύφθηκε μέχρι το πρωί της 12ης Ιουνίου 1962, λόγω των επιτυχημένων ψεύτικων κεφαλιών. Κατά τη στιγμή της απόδρασης, ο φύλακας Όλιν Τζ. Μπλάκγουελ βρισκόταν σε διακοπές στη λίμνη Berryessa στην κομητεία Νάπα της Καλιφόρνιας και δεν πίστευε ότι οι άντρες θα μπορούσαν να έχουν επιβιώσει από τα κρύα νερά και να φτάσουν στην ακτή. Σε μια κοινή προσπάθεια, πολλοί στρατιωτικοί και αρμόδιοι φορείς επιβολής του νόμου διεξήγαγαν εκτεταμένη έρευνα στη θάλασσα και την ξηρά τις επόμενες 10 ημέρες. Στις 14 Ιουνίου, ένας υπάλληλος της ακτοφυλακής βρήκε ένα κουπί να επιπλέει περίπου 180 μέτρα  από τη νότια ακτή του νησιού Angel. Την ίδια ημέρα και στην ίδια γενική τοποθεσία, οι εργαζόμενοι σε ένα άλλο σκάφος βρήκαν ένα πορτοφόλι τυλιγμένο σε πλαστικό με ονόματα, διευθύνσεις και φωτογραφίες φίλων και συγγενών των αδελφών Άνγκλινς. Στις 21 Ιουνίου, θραύσματα από αδιάβροχο υλικό, που πιστεύεται ότι ήταν απομεινάρια της σχεδίας, βρέθηκαν σε μια παραλία όχι μακριά από τη Γέφυρα της Χρυσής Πύλης. Την επόμενη μέρα, ερευνητές που ψιλαφούσαν την περιοχή με μια βάρκα ανακάλυψαν ένα ξεφουσκωμένο σωσίβιο από το ίδιο υλικό με την σχέδια, 46 μέτρα από το νησί Αλκατράζ. Δεν βρέθηκαν ποτέ άλλα φυσικά στοιχεία για την τύχη των ανδρών. Σύμφωνα με την τελική έκθεση του FBI, η σχεδία των δραπετών δεν ανακτήθηκε ποτέ.
Συνέπεια
Ο Γουεστ ο μόνος από την παρέα που δεν κατάφερε να συμμετάσχει στην πραγματική απόδραση, μεταφέρθηκε στο νησί ΜακΝιλ της Ουάσινγκτον, όταν το σωφρονιστικό ίδρυμα του Αλκατράζ έκλεισε το 1963 και αργότερα, επεστρεψε στο Atlanta Penitentiary. Αφού εκτίμησε την ποινή του, ακολουθούμενη από δύο επιπλέον ποινές στη Γεωργία και τη Φλόριντα αφέθηκε ελεύθερος το 1967, για να συλληφθεί και πάλι στη Φλόριντα τον επόμενο χρόνο με την κατηγορία της μεγάλης εκκένωσης. Στην κρατική φυλακή της Φλόριντα, μαχαίρωσε θανάσιμα έναν άλλο συγκρατούμενο του τον Οκτώβριο του 1972, σε ένα περιστατικό που μπορεί να είχε φυλετικό κίνητρο. Εξέτισε πολλές ποινές, συμπεριλαμβανομένης της ισόβιας κάθειρξης στην Φλόριντα. Τον Δεκέμβριο του 1978, υπέφερε από σοβαρούς κοιλιακούς πόνους και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Shands Teaching, όπου πέθανε από οξεία περιτονίτιδα στις 21 του μηνός σε ηλικία 49 ετών. Το 1979, το FBI έκλεισε επίσημα την έρευνα του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι άντρες πνίγηκαν στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο, ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν στην ακτή. Ωστόσο, η αμερικανική υπηρεσία στρατού συνέχισε να διατηρεί τους δραπέτες στη λίστα των καταζητούμενων. Νέα ουσιαστικά στοιχεία συνεχίζουν να εμφανίζονται, προκαλώντας περαιτέρω έρευνα και συζητήσεις σχετικά με το κατά πόσον οι δραπέτες κατάφεραν να επιβιώσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αλκατράζ
Qoros 5
Το Qoros 5 είναι ένα μεσαίο SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται από την κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία Qoros. Το μοντέλο κυκλοφορεί στην αγορά από το 2016 και μέχρι στιγμής αποκλειστικά στην Κίνα. Ακολουθώντας την τυπικότητα της έννοιας «σύγχρονο αυτοκίνητο» και μετά την σημαντική παρουσίαση του μικρομεσαίου Qoros 3 το 2013, το Qoros 5 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Κουανγκτσόου, ένα χρόνο πριν κυκλοφορήσει στην αγορά.
Αναφορές
Κατηγορία:Μοντέλα Qoros Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Δήμος Κόκκινου Ποταμού
Ο Δήμος Κόκκινου Ποταμού είναι ένα δήμος της Αγίας Πετρούπολης στην Περιφέρεια Κιρόβσκι της Ρωσίας. Σύμφωνα με την Ρωσική απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 40544 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Λένινγκραντ
Τζόζεφ Τίσο
Ο Τζόζεφ Γκασπάρ Τίσο (σλοβακικά: Jozef Gašpar Tiso, 13 Οκτωβρίου 1887 – 18 Απριλίου 1947) ήταν Σλοβάκος πολιτικός και ρωμαιοκαθολικός ιερέας που υπηρέτησε ως πρόεδρος της Σλοβακικής Δημοκρατίας, από το 1939 έως το 1945, όντας η Σλοβακία αυτόνομο κράτος μέσα στο Ράιχ. Το 1947, μετά τον πόλεμο, εκτελέστηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Μπρατισλάβα, οι δίκες είχαν ήδη ξεκινήσει από τον Οκτώβριο του 1945, έπειτα από τη σύλληψή του από τους Αμερικανούς.
Γεννημένος το 1887 από Σλοβάκους γονείς στο Nagybiccse (σήμερα Bytča), τότε μέρος της Ουγγαρίας, μέρος της Αυστροουγγαρίας, ο Τίσο έμαθε αρκετές γλώσσες στα σχολικά του χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των εβραϊκών και των γερμανικών. Εισήχθη στην ιεροσύνη από νεαρή ηλικία και βοήθησε στην καταπολέμηση της φτώχειας και του αλκοολισμού στη Σλοβακία. Εντάχθηκε στο Σλοβακικό Λαϊκό Κόμμα το 1918 και έγινε αρχηγός του κόμματος το 1938 μετά τον θάνατο του Andrej Hlinka. Στις 14 Μαρτίου 1939, η Σλοβακική Συνέλευση στην Μπρατισλάβα υιοθέτησε ομόφωνα τον νόμο 1/1939 που μετατρέπει την αυτόνομη Σλοβακική Δημοκρατία (που μέχρι τότε ήταν μέρος της Τσεχοσλοβακίας) σε ανεξάρτητη χώρα. Δύο ημέρες αφότου η ναζιστική Γερμανία κατέλαβε τα υπόλοιπα εδάφη της Τσεχίας, ανακηρύχθηκε το Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας.
Ο Τίσο, ο οποίος ήταν ήδη Πρωθυπουργός της αυτόνομης Σλοβακίας, έγινε πρωθυπουργός της Σλοβακικής Δημοκρατίας και, τον Οκτώβριο του 1939, εξελέγη Πρόεδρός της.
Ο Τίσο συνεργάστηκε με τους Γερμανούς σε πογκρόμ Εβραίων, στέλνοντας πολλούς Σλοβάκους Εβραίους σε στρατόπεδα εξόντωσης και συγκέντρωσης στη Γερμανία και την κατεχόμενη από τους Γερμανούς, Πολωνία, ενώ μερικοί Εβραίοι στη Σλοβακία εξοντώθηκαν. Οι απελάσεις διήρκεσαν από τις 25 Μαρτίου 1942 έως τις 20 Οκτωβρίου 1942.
Όταν ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε τα τελευταία μέρη της δυτικής Σλοβακίας τον Απρίλιο του 1945, ο Τίσο κατέφυγε στην Αυστρία και εν συνεχεία στη Γερμανία, όπου συνελήφθη από Αμερικανούς και εκδόθηκε πίσω στην ελεύθερη Τσεχοσλοβακία, όπου καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και δωσιλογισμό, και εν συνεχεία εκτελέστηκε με απαγχονισμό το 1947 και ετάφη στην Μπρατισλάβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σλοβακίας Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ηλεκτρόδιο
Ένα ηλεκτρόδιο (electrode) είναι ένας αγωγός που χρησιμοποιείται ως επαφή με μη μεταλλικά τμήματα ενός κυκλώματος (π.χ. ενός ημιαγωγού, ενός ηλεκτρολύτη ή ενός κενού). Η λέξη επινοήθηκε από τον William Whewell κατόπιν του αιτήματος του Μάικλ Φαραντέι από τις ελληνικές λέξεις ήλεκτρον και οδός.
Η άνοδος και η κάθοδος στα ηλεκτροχημικά κελιά
Ένα ηλεκτρόδιο σε ένα ηλεκτροχημικό στοιχείο (electrochemical cell) αναφέρεται είτε ως άνοδος είτε ως κάθοδος. Η άνοδος ορίζεται ως το ηλεκτρόδιο στο οποίο τα ηλεκτρόνια αφήνουν το στοιχείο και λαμβάνει χώρα οξείδωση και η κάθοδος ως το ηλεκτρόδιο στο οποίο τα ηλεκτρόνια εισέρχονται στο στοιχείο και λαμβάνει χώρα αναγωγή. Κάθε ηλεκτρόδιο μπορεί να γίνει είτε άνοδος είτε κάθοδος, ανάλογα με την φορά του ρεύματος μέσα από το κελί. Ένα διπολικό ηλεκτρόδιο είναι ένα ηλεκτρόδιο που λειτουργεί ως η άνοδος ενός κελιού και η κάθοδος ενός άλλου κελιού.
Πρωτεύον στοιχείο
Ένα πρωτεύον στοιχείο είναι ένας ειδικός τύπος ηλεκτροχημικού στοιχείου στο οποίο η αντίδραση δεν μπορεί να αντιστραφεί και οι ταυτότητες της ανόδου και της καθόδου συνεπώς είναι καθορισμένες. Η άνοδος είναι πάντα το αρνητικό ηλεκτρόδιο. Το στοιχείο μπορεί να αποφορτιστεί, αλλά όχι να επαναφορτιστεί.
Δευτερεύον στοιχείο
Ένα δευτερεύον στοιχείο, παραδείγματος χάρη μια επαναφορτιζόμενη μπαταρία, είναι ένα στοιχείο στο οποίο οι χημικές αντιδράσεις είναι αντιστρεπτές. Όταν φορτίζεται το στοιχείο, η άνοδος γίνεται το θετικό ηλεκτρόδιο (+) και η κάθοδος το αρνητικό (-) ηλεκτρόδιο. Αυτό συμβαίνει επίσης σε ένα ηλεκτρολυτικό στοιχείο. Όταν το στοιχείο αποφορτίζεται, συμπεριφέρεται ως ένα πρωτεύον στοιχείο, με την άνοδο ως το αρνητικό ηλεκτρόδιο και την κάθοδο ως το θετικό ηλεκτρόδιο.
Άλλες άνοδοι και κάθοδοι
Σε μία λυχνία κενού (vacuum tube) ή έναν ημιαγωγό που έχει πολικότητα (δίοδοι, ηλεκτρολυτικοί πυκνωτές (electrolytic capacitors) η άνοδος είναι το θετικό (+) ηλεκτρόδιο και η κάθοδος το αρνητικό (−). Τα ηλεκτρόνια εισέρχονται στη συσκευή μέσα από την κάθοδο και εξέρχονται από τη συσκευή μέσω της ανόδου. Πολλές συσκευές έχουν άλλα ηλεκτρόδια που ελέγχουν τη λειτουργία, π.χ., βάση, πύλη, πλέγμα ελέγχου.
Ένα στοιχείο τριών ηλεκτροδίων (three-electrode cell), ένα αντιηλεκτρόδιο (counter electrode), που λέγεται επίσης βοηθητικό ηλεκτρόδιο (auxiliary electrode), χρησιμοποιείται μόνο για να κάνει μια σύνδεση με τον ηλεκτρολύτη έτσι ώστε να μπορεί να εφαρμοστεί ρεύμα στο ηλεκτρόδιο εργασίας. Το βοηθητικό ηλεκτρόδιο παρασκευάζεται συνήθως από αδρανές υλικό, όπως ευγενές μέταλλο ή γραφίτη, για να αποφευχθεί η διάλυσή του.
Ηλεκτρόδια συγκόλλησης
Στην ηλεκτροσυγκόλληση τόξου ένα ηλεκτρόδιο χρησιμοποιείται για να οδηγήσει το ρεύμα μέσα από αντικείμενο εργασίας για να συγχωνευτούν δυο κομμάτια μαζί. Ανάλογα με τη διεργασία, το ηλεκτρόδιο είναι είτε αναλώσιμο, όπως στην περίπτωση της συγκόλλησης τόξου μεταλλικού ηλεκτροδίου με προστατευτικό αέριο (gas metal arc welding) ή συγκόλληση τόξου προστατευμένου μετάλλου (shielded metal arc welding), ή μη αναλώσιμο, όπως στην περίπτωση συγκόλλησης τόξου με αέριο βολφράμιο (gas tungsten arc welding). Για συνεχές σύστημα ρεύματος η ράβδος συγκόλλησης μπορεί να είναι κάθοδος για τη συγκόλληση τύπου πλήρωσης (filling type weld) ή άνοδος για άλλες διεργασίες συγκόλλησης. Για μια συγκόλληση τόξου με εναλλασσόμενο ρεύμα το ηλεκτρόδιο συγκόλλησης δεν μπορεί να θεωρηθεί άνοδος ή κάθοδος.
Ηλεκτρόδια εναλλασσομένου ρεύματος
Για ηλεκτρικά συστήματα που χρησιμοποιούν εναλλασσόμενο ρεύμα τα ηλεκτρόδια είναι οι συνδέσεις από το κύκλωμα στο αντικείμενο που θα ενεργοποιηθούν από το ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά δεν είναι σχεδιασμένα ως άνοδος ή κάθοδος επειδή η φορά ροής των ηλεκτρονίων αλλάζει περιοδικά, συνήθως κατά πολλές φορές το δευτερόλεπτο.
Χημικά τροποποιημένα ηλεκτρόδια
Χημικά τροποποιημένα ηλεκτρόδια (Chemically modified electrodes) είναι ηλεκτρόδια που έχουν τις επιφάνειες τους χημικά τροποποιημένες για να αλλάξουν τις φυσικές, χημικές, ηλεκτροχημικές, οπτικές και μεταφορικές ιδιότητες του ηλεκτροδίου. Αυτά τα ηλεκτρόδια χρησιμοποιούνται για προχωρημένους σκοπούς στην έρευνα.
Γκουαί
Το Γκουαί (γαλλικά: Gouaix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκουαγιόν (γαλλικά: Gouaillons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γκουβέρν
Το Γκουβέρν (γαλλικά: Gouvernes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκουβερνιώ (γαλλικά: Gouverniauds).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γεώδες
μικρογραφία| Το εσωτερικό ενός μεγάλου γεώδους επενδεδυμένο με κρυστάλλους [[Αμέθυστος|αμέθυστου]] Ένα γεώδες ή γεώδιο είναι γεωλογικός δευτερογενής σχηματισμός μέσα σε ιζηματογενή και ηφαιστειακά πετρώματα. Τα γεώδη είναι κοίλα, αόριστα σφαιρικά πετρώματα, στα οποία είναι απομονωμένες μάζες ορυκτών υλών (που μπορεί να περιλαμβάνουν κρυστάλλους). Οι κρύσταλλοι σχηματίζονται από την πλήρωση κυστιδίων σε ηφαιστειακά και υποηφαιστειακά πετρώματα από ορυκτά που εναποτίθενται από υδροθερμικά ρευστά ή με διάλυση συν-γενετικών συσσωρεύσεων και μερική πλήρωση από τα ίδια, ή άλλα, ορυκτά που κατακρημνίζονται με το νερό, υπόγεια ύδατα ή υδροθερμικά ρευστά.
Σχηματισμός
Τα γεώδη μπορούν να σχηματιστούν σε οποιαδήποτε κοιλότητα, αλλά ο όρος συνήθως προορίζεται για περισσότερο ή λιγότερο στρογγυλεμένους σχηματισμούς σε πυριγενή και ιζηματογενή πετρώματα. Μπορούν να σχηματιστούν σε φυσαλίδες αερίου σε πυριγενή πετρώματα, όπως κυστίδια στη βασαλτική λάβα ή, όπως στη μεσοδυτική Αμερική, σε στρογγυλεμένες κοιλότητες σε ιζηματογενείς σχηματισμούς. Μετά τη σκλήρυνση του βράχου γύρω από την κοιλότητα, διαλυμένα πυριτικά και/ή ανθρακικά άλατα εναποτίθενται στην εσωτερική επιφάνεια. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η αργή τροφοδοσία ορυκτών συστατικών από υπόγεια ύδατα ή υδροθερμικά διαλύματα επιτρέπει τη δημιουργία κρυστάλλων μέσα στον κοίλο θάλαμο. Το υπόστρωμα που περιέχει γεώδες τελικά φθείρεται και αποσυντίθεται, αφήνοντάς τους κρυστάλλους παρόντες στην επιφάνεια εάν αποτελούνται από ανθεκτικό υλικό όπως ο χαλαζίας.
Χρωματισμός
μικρογραφία| Ένα μεγάλο γεώδες με εναποθέσεις ασβεστίτη και φθορίτη Η δημιουργία ζωνών και χρωματισμού στα γεώδη είναι αποτέλεσμα ποικίλων ακαθαρσιών. Τα οξείδια του σιδήρου θα προσδώσουν αποχρώσεις σκουριάς σε πυριτικά διαλύματα, όπως ο συνήθως παρατηρούμενος χαλαζίας με χρώση σιδήρου. Τα περισσότερα γεώδη περιέχουν διαυγείς κρυστάλλους χαλαζία, ενώ άλλα έχουν μωβ κρυστάλλους αμέθυστου. Άλλα πάλι μπορεί να έχουν ταινίες από αχάτη, χαλκηδόνιο ή ίασπι ή κρυστάλλους όπως ασβεστίτης, δολομίτης, σελεστίτης κ.λπ. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να καθοριστεί τι βρίσκεται εσωτερικά ενός γεώδους μέχρι να ανοίξει ή να σπάσει. Ωστόσο, τα γεώδης από μια συγκεκριμένη περιοχή είναι συνήθως παρόμοια στην εμφάνιση.
Τα γεώδη βάφονται μερικές φορές με τεχνητά χρώματα. Δείγματα γεωδών με ασυνήθιστα χρώματα ή εξαιρετικά απίθανους σχηματισμούς έχουν συνήθως αλλοιωθεί τεχνητά.
Εμφάνιση
Το 2000, μια ομάδα γεωλόγων ανακάλυψε μια σπηλιά γεμάτη με γιγάντιους κρυστάλλους γύψου σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο αργύρου κοντά στην Αλμερία της Ισπανίας. Η κοιλότητα, η οποία είχε διαστάσεις 8 επί 1,8 επί 1,7 μέτρα, ήταν το μεγαλύτερο σπήλαιο κρυστάλλων που είχε βρεθεί μέχρι τότε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετρολογία Κατηγορία:Ορυκτολογία Κατηγορία:Πετρώματα
Λα Γκραντ-Παρουάς
Το Λα Γκραντ-Παρουάς (γαλλικά: La Grande-Paroisse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκραν-Παρουασιέν (γαλλικά: Grands-Paroissiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2018-2019
Το Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών της περιόδου 2018-19 ήταν η 24η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού, και το 20ο που η τελική του φάση γίνεται με τη μορφή Φάιναλ-φορ. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ξεκίνησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2018 και ολοκληρώθηκε στις 24 Μαρτίου 2019 με τον τελικό. Κυπελλούχος αναδείχθηκε Ολυμπιακός για 4η φορά στην ιστορία του (ισοφαρίζοντας την επίδοση των Eσπερίδων Καλλιθέας), επικρατώντας στον τελικό της Νίκης Λευκάδας με 78-69.
Λεπτομέρειες διεξαγωγής
Δικαίωμα και υποχρέωση συμμετοχής στο θεσμό έχουν όλα τα σωματεία που συμμετέχουν την περίοδο 2018-19 στα Πρωταθλήματα Α1 Εθνικής και Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών. Η αποχή επιφέρει την ποινή της τιμωρίας δύο βαθμών από το οικείο Πρωτάθλημα της ομάδας. Οι αγώνες θα διεξαχθούν με σύστημα απλού αποκλεισμού (knock-out), δηλαδή οι ηττημένοι των αγώνων θα αποκλείονται άμεσα από τις επόμενες αγωνιστικές. Η ανάδειξη του τροπαιούχου θα γίνει με εφαρμογή της διαδικασίας Final-4. Η κλήρωση των πρώτων Φάσεων έλαβε χώρα στην Αθήνα στις 27 Ιουλίου 2018.
Προκριματική Φάση
Στη Φάση αυτή συμμετέχουν τα 24 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, χωρισμένα σε δύο Ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων.
Τελική Φάση
Στη Φάση αυτή συμμετέχουν τα 4 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 12 σωματεία της Α1 Εθνικής.
Το Final Four διεξήχθη στις 22 και 24 Μαρτίου 2019 στο Κλειστό Γυμναστήριο Κλαδισού των Χανίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων 2018 2019 Κυπελλο Ελλαδος Γυναικων Κυπελλο Ελλαδος Γυναικων
Άννα Λοπούχινα
Η πριγκίπισσα Άννα Πέτροβνα Λοπούχινα (Анна Петровна Лопухина, 8 Νοεμβρίου 1777 - 25 Απριλίου 1805) ήταν βασιλική ερωμένη του αυτοκράτορα Παύλου της Ρωσίας. Το 1798, αντικατέστησε την Αικατερίνη Νελίντοβα ως επικεφαλής ερωμένη.
Οικογένεια
Ήταν η κόρη του Πρίγκιπα Πιοτς Βασίλιεβιτς Λοπούχιν, από την οικογένεια Λόπουχιν, μία από τις παλαιότερες οικογένειες της Ρωσικής αριστοκρατίας, η οποία οφείλει τη διάκρισή της στον γάμο της Ευδοξίας Λοπούχινα με τον Μέγα Πέτρο και της οποίας ήταν επίσης μέλος η ατυχής Ναταλία Λοπούχινα. Η μητέρα της ήταν η Πρασκόβια Ιβάνοβνα Λεβσίνα.
Βασιλική ερωμένη
Η Λοπούχινα γνώρισε τον αυτοκράτορα Παύλο κατά τη διάρκεια ενός χορού το 1796. Η τρυφερότητά του απέναντί της επισημάνθηκε από μία ομάδα του παλατιού που ήλπιζε να την χρησιμοποιήσει για να αντισταθμίσει την επιρροή της αυτοκράτειρας Μαρίας Φεοντόροβνα. Στον αυτοκράτορα είπαν ότι το κορίτσι, απελπιστικά ερωτευμένο μαζί του, ήταν στα πρόθυρα να αυτοκτονήσει για αυτόν. Όταν ο Παύλος διέταξε την οικογένειά της να μεταφερθεί στην Αγία Πετρούπολη, η αυτοκράτειρα επιχείρησε αναποτελεσματικά να παρέμβει και έστειλε ένα θυμωμένο γράμμα στη Λοπούχινα που την πίεζε να μείνει στο σπίτι. Η επιστολή παρεμποδίστηκε και παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα με το πιο δυσμενές φως, πυροδοτώντας έτσι μία διαμάχη μεταξύ των συζύγων και διασφαλίζοντας την άνοδο της Λοπούχινα στο παλάτι.
Μετέπειτα ζωή και θάνατος
Ένα χρόνο αργότερα, ο αυτοκράτορας δολοφονήθηκε και οι Γκαγκαρίν έφυγαν για το Τορίνο, όπου ο σύζυγός της Πρίγκιπας Γκαγκάριν διορίστηκε πρέσβης. Ο γάμος τους ήταν ένας γάμος ευκολίας και εκείνος φαίνεται να είχε ελάχιστο λόγο για θλίψη όταν η Άννα πέθανε από φυματίωση το 1805 σε ηλικία 27 ετών. Το σώμα της Άννας επανήλθε στη ρωσική πρωτεύουσα, όπου μπορεί να δει τον τάφο της στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου του Αλέξανδρου Νέβσκυ Λάβρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2003-04
Το Κύπελλο Κύπρου 2003-04 ήταν η 30η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (27η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2003-04. Για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε Φάιναλ 8 αντί Φάιναλ 4 όπως συνέβαινε στις προηγούμενες διοργανώσεις. Το Φάιναλ 8 πραγματοποιήθηκε στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 1η φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικά
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της προημιτελικής φάσης οι οποίοι διεξήχθησαν στις 26 και 27 Απριλίου 2004.
Ημιτελικά
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 28 Απριλίου 2004.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Παφιακός και η Ανόρθωση. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 30 Απριλίου 2004 στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Παφιακός με σκορ 3-2 σετ (23-25, 19-25, 25-18, 26-24, 15-10).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2003 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2004
Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα
Οι σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα διατίθενται σε τέσσερα σιδηροδρομικά εύρη και τις υπηρεσίες διαχειρίζονται διάφορες εταιρίες, όμιλοι και οργανισμοί. Η ιστορία των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα ξεκινά το 1869, όπου εγκαινιάστηκε ο σιδηρόδρομος Αθηνών - Πειραιώς, που αναφέρεται ως μία από τις παλαιότερες γραμμές μητροπολιτικού σιδηροδρόμου στον κόσμο.
Η Ελλάδα είναι μέλος της διεθνούς ένωσης σιδηροδρόμων ενώ ο κώδικας ΔΕΣ για την Ελλάδα είναι 73.
Αρχαία Ελλάδα
Η Δίολκος διέθετε ένα ασφαλτοστρωμένο μονοπάτι κοντά στην Αρχαία Κόρινθο, το οποίο επέτρεπε σε πλοία να μετακινούνται πάνω από τη στεριά διασχίζοντας τον Ισθμό της Κορίνθου. Η παράκαμψη επέτρεπε στα αρχαία πλοία να αποφεύγουν την επικίνδυνη πορεία πέριξ της Πελοποννήσου. Θεωρείται από ορισμένους ως η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή (αν και χωρίς ράγες) που κατασκευάστηκε ποτέ.
Το ξεκίνημα (1869-1909)
Το επόμενο έτος, το 1882, ο Χαρίλαος Τρικούπης ανέλαβε πρωθυπουργός στη θέση του Κουμουνδούρου, ο οποίος ακύρωσε τις συμβάσεις, και τις αντικατέστησε με τέσσερις δικές του. Είχε ένα διαφορετικό πολιτικό όραμα για τον σιδηρόδρομο, τον θεωρούσε ως μέσο για την τόνωση της εσωτερικής ανάπτυξης στην Ελλάδα και πρότεινε 417 χιλιόμετρα δικτύου μετρικού εύρους (1.000 χιλιοστά) που θα περιέβαλε τη Πελοπόννησο, με ξεχωριστό δίκτυο στη Θεσσαλία, που θα συνέδεε το λιμάνι του Βόλου με την πόλη της Καλαμπάκας, στην άλλη πλευρά του Θεσσαλικού κάμπου. Εγκαινιάστηκε, επίσης, το 1885 μια γραμμή που πήγαινε από την Αθήνα προς το Στροφύλι Κηφισιάς με μια διακλάδωση από τους Αγίους Αναργύρους προς Λαύριο, στην Ανατολική Αττική μέσω Χαλανδρίου, Παιανίας, Κορωπίου και Μαρκοπούλου που τη λειτουργούσαν οι Σιδηρόδρομοι Αττικής. Ο Τρικούπης προτιμούσε το μετρικό εύρος από το κανονικό, λόγω της μείωσης αρχικά στο κόστος κατασκευής, αν και η γραμμή που συνδέει την Αθήνα προς τη Λάρισα, η οποία είχε προγραμματιστεί να ενταχθεί τελικά με το ευρωπαϊκό δίκτυο, κατασκευάστηκε με κανονικό εύρος 1.435 χιλιοστών. Το δίκτυο χρειάστηκε 25 χρόνια για να ολοκληρωθεί, 20 χρόνια περισσότερο από ότι ανάμενε ο Τρικούπης, δηλαδή 5.
Το 1909, 1.606 χιλιόμετρα γραμμής είχαν τοποθετηθεί, συμπεριλαμβανομένου της κύριας γραμμής κανονικού εύρους προς τα τότε ελληνοτουρκικά σύνορα στο Παπαπούλι, λίγο μετά την κοιλάδα των Τεμπών (400 χλμ βόρεια της Αθήνας). Τα πρώτα τρένα που πραγματοποίησαν την πλήρη διαδρομή από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη μήκους 507 χιλιομέτρων με κανονικό εύρος, σηματοδότησαν την ολοκλήρωση της γραμμής το 1918, η οποία από τότε συνεχίζει να λειτουργεί εξ ολοκλήρου στην ελληνική επικράτεια.
Η εξέλιξη των σιδηροδρόμων (1920-1970)
Το 1920, οι Σιδηρόδρομοι Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) ξεκίνησαν να λειτουργούν το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Το 1926, η εταιρεία Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σίδηρόδρομοι (ΕΗΣ) ανέλαβε τη λειτουργία των γραμμών Ομόνοιας - Πειραιά και Αττικής - Στροφυλίου ενώ τη γραμμή Ηρακλείου - Λαυρίου άρχισαν να τη λειτουργούν οι Σιδηρόδρομοι Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) το 1929 όταν ο τερματικός μεταφέρθηκε στο σταθμό Αθηνών - Πελοποννήσου. Η γραμμή από την Αττική προς το Στροφύλι λειτούργησε μέχρι το 1938 όποτε αντικαταστάθηκε από την επέκταση της γραμμής Αθηνών - Πειραιώς από την Ομόνοια μέχρι την Κηφισιά. Οι γραμμές των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων σταμάτησαν να λειτουργούνται από την ομώνυμη εταιρία και ξεκίνησαν να τις λειτουργούν οι ΣΕΚ. Η γραμμή από την Αθήνα προς το Λαύριο έκλεισε το 1962 και τότε ξεκίνησαν να τη λειτουργούν και αυτή οι ΣΕΚ.
Το 1970, οι ΣΕΚ σταμάτησαν να λειτουργούν τις παραπάνω σιδηροδρομικές γραμμές και από το 1971, όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές εκτός από τις βιομηχανικές και τους ΕΗΣ, άρχισε να τις λειτουργεί ο ΟΣΕ.
Η σύγχρονη εποχή (1971-σήμερα)
Ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος ιδρύθηκε το 1971, ως μετεξέλιξη των Σιδηροδρόμων Ελληνικού Κράτους. Από τότε, το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας έχει εκσυγχρονιστεί και σε τμήματά του έχει εγκατασταθεί και ηλεκτροκίνηση όπως η κύρια γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης και οι γραμμές του προαστιακού Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Στρατιωτικοί σιδηρόδρομοι
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μετά την κατάρρευση της Σερβίας, η Ανατολική Μακεδονία κατελήφθη από Γερμανικές και Βουλγαρικές δυνάμεις και η Κεντρική και Δυτική Μακεδονία από Γαλλικά και Βρετανικά στρατεύματα, τα οποία εγκαθίδρυσαν το Μακεδονικό μέτωπο. Τα Γαλλικά και Βρετανικά στρατεύματα και οι Έλληνες σύμμαχοι τους είχαν εκτεταμένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις εντός και πέριξ της Θεσσαλονίκης. Τα εφόδια έπρεπε να μεταφέρονται στις μονάδες πρώτης γραμμής. Μιας και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν σχετικά στατικός, υπήρχε η δυνατότητα κατασκευής σιδηροδρομικών γραμμών για το σκοπό αυτό. Σχεδόν όλες από αυτές τις γραμμές έχουν κατασκευαστεί σύμφωνα με το σύστημα Ντεκωβίλ με εύρος 600 χιλιοστών. Ορισμένες από αυτές τις γραμμές ήταν εντελώς απομονωμένες από τις υπάρχουσες γραμμές, ενώ άλλες ξεκινούσαν από σιδηροδρομικούς σταθμούς της κύριας γραμμής.
Οι κυριότερες από αυτές τις σιδηροδρομικές γραμμές ήταν οι ακόλουθες: Αρκετές απο τις στρατιωτικές σιδηροδρομικές γραμμές στην Μακεδονία συνέχισαν να λειτουργούν και μετα τον πόλεμο υπο την διαχείρηση της εταιρίας "Τοπικοί Σιδηρόδρομοι Μακεδονίας".
Γραμμές στενού εύρους
Στην Ελλάδα, υπάρχουν δύο γραμμές στενού εύρους. Η πρώτη είναι η γραμμή του τρένου του Πηλίου που άνοιξε το 1886 ως επέκταση των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων από το Βόλο ως τις Μηλιές Πηλίου, με απόσταση 28 χιλιομέτρων. Το 1906, το τμήμα από το Βόλο ως τα Άνω Λεχώνια σταμάτησε να λειτουργεί και από τότε, πραγματοποιούνται δρομολόγια μόνο στο τμήμα Άνω Λεχώνια - Μηλιές. Ο σιδηρόδρομος του Πηλίου παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Το εύρος της είναι 600 χιλιοστά και τη λειτουργεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
Η δεύτερη γραμμή είναι ο οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοπτού - Καλαβρύτων. Εγκαινιάστηκε το 1896 ως τμήμα των ΣΠΑΠ, καθώς στο Διακοπτό υπήρχε σύνδεση στη γραμμή προς τον Πειραιά και την Πάτρα ενώ το εύρος της γραμμής είναι 750 χιλιοστά. Στο μήκος της, 22 χιλιόμετρα, υπάρχουν πολυάριθμες σήραγγες και γέφυρες πάνω από τον Βουραϊκό. Ιδιοκτήτης της γραμμής είναι ο ΟΣΕ και τη λειτουργεί η ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Η γραμμή ανεβαίνει από το επίπεδο της θάλασσας σε υψόμετρο 720 μέτρων με μέγιστη κλίση 17,5%. Μέγιστη ταχύτητα στην κανονική γραμμή είναι 40 χλμ/ώρα ενώ σε γραμμή με οδόντωση 12 χλμ/ώρα.
Ζιρονβίλ (Σεν-ε-Μαρν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζιρονβιλουά (γαλλικά: Gironvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ζαν-Λουί Τρεντινιάν
μικρογραφία|260x260εσ|Ο Τρεντινιάν (αριστερά) με την [[Ανούκ Εμέ και τον Βιτόριο Γκάσμαν στην ταινία Φιλοδοξίες δίχως όρια (1963)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι (αριστερά) στην ταινία Η γυναίκα της Κυριακής (1975)]] μικρογραφία|296x296εσ|Με την κόρη του, Μαρί Τρεντινιάν, στα γυρίσματα της ταινίας Η ταράτσα (1979) Ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν (γαλλικά: Jean-Louis Trintignant, 11 Δεκεμβρίου 1930-17 Ιουνίου 2022) ήταν Γάλλος ηθοποιός.
Είχε πρωταγωνιστήσει σε ταινίες σκηνοθετών όπως ο Κώστας Γαβράς, ο Κλοντ Λελούς, o Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ο Μίχαελ Χάνεκε, ο Φρανσουά Τρυφώ και ο Κριστόφ Κισλόφσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Α' Ανδρικού Ρόλου
Ανισότητες Μπονφερρόνι
Στην θεωρία πιθανοτήτων, οι ανισότητες Μπονφερρόνι είναι άνω και κάτω φράγματα για την πιθανότητα της ένωσης n γεγονότων. Για παράδειγμα, για n = 3, δίνουν τα εξής φράγματα για οποιαδήποτε γεγονότα A_1, A_2, A_3:
Τζον Μίτσελ Νάταλ
Ο Τζον Μίτσελ Νάταλ (John Mitchell Nuttall) (21 Ιουλίου 1890 - 28 Ιανουαρίου 1958) ήταν Άγγλος φυσικός, γεννημένος στο Τοντμόρντεν. Αναγνωρίζεται καλύτερα για το έργο του με τον φυσικό Χανς Γκάιγκερ, ο οποίος κατέληξε στο νόμο Geiger-Nuttall για τη ραδιενεργό διάσπαση.
Ανισότητες Μπονφερρόνι
Στην γενική περίπτωση για οποιαδήποτε n γεγονότα, για κάθε μονό k (με ), ισχύει ότι και για κάθε ζυγό k (με ), όπου ο συμβολισμός σημαίνει το άθροισμα για όλες τις δυνατές ακολουθίες από j διαφορετικούς δείκτες  με τιμές στο σύνολο.
Για k = 1, λαμβάνουμε την ανισότητα Μπουλ και για k = n ισχύει ως ισότητα από την αρχή εγκλεισμού-αποκλεισμού.
Τζον Μίτσελ Νάταλ
Ο Νάταλ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ το 1911 και διορίστηκε Βοηθός Λέκτορας Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Ληντς. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε ως λοχαγός στο Βασιλικό Σώμα Μηχανικών. Το 1921 έγινε Βοηθός Διευθυντής των Εργαστηρίων Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, θέση που κατείχε μέχρι το 1955.
Αναφορές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Ανισότητες Μπονφερρόνι
Απόδειξη
Για οποιοδήποτε n και k = 1, η ανισότητα προκύπτει από την ανισότητα Μπουλ, καθώς
Ας υποθέσουμε ότι ισχύει για n και k και κάθε n' \leq n και k' \leq k. Τότε θα αποδείξουμε ότι ισχύει για n και k + 1. Ξεκινάμε με το δεξί μέλος και απομονώνουμε τις ακολουθίες με, έτσι ώστε
Θα διαχωρίσουμε τις δύο περιπτώσεις για k+1 μονό και ζυγό (αλλά θα δούμε ότι είναι πολύ παρόμοιες).
(Ζυγό k+1) Αντίστοιχα, για ζυγά k+1, οι ανισότητες για τα X και Y είναι αντεστραμμένες, δηλαδή Επομένως, από την Επομένως η ανισότητα ισχύει και για n και k + 1, άρα για όλα τα n, k από την μέθοδο της μαθηματικής επαγωγής.
Ειδικές περιπτώσεις
Για n = 2,
Για n = 3,
Για n = 4,
Για γενικό n και k = 2, έχουμε την ανισότητα Μπουλ, Για γενικό n και k = 2, έχουμε
Ιστορία
Οι ανισότητες αυτές αναφέρονται στην εργασία του Κάρολου Μπονφερρόνι το 1936 ως γενίκευση της ανισότητας Μπουλ, ενώ της είχε χρησιμοποιήσει νωρίτερα το 1935 σε μία εφαρμογή για ασφάλειες ζωής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες Κατηγορία:Θεωρία πιθανοτήτων
Υβ Τανγκύ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τανγκύ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1900. Ο πατέρας του ήταν συνταξιούχος ναυτικός γεγονός που τον οδήγησε να εργαστεί κι ο ίδιος στο σώμα του εμπορικού ναυτικού σε νεαρή ηλικία. Το 1922 ολοκληρώνοντας τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις εγκατέλειψε το ναυτικό και επέστρεψε στη γενέτειρά του, για να παραδοθεί στις μποέμικες απολαύσεις στην προσπάθειά του να βρει την κλίση του. Ένας πίνακας του Ντε Κίρικο που είδε σε μια έκθεση τέχνης το 1923 τον εντυπωσίασε τόσο που καταπιάστηκε αμέσως με τη ζωγραφική. Οι πρώτες του ζωγραφικές δοκιμές ήταν εμπνευσμένες από τη λαϊκή τέχνη, μέχρι που ο ποιητής και φίλος του Ζακ Πρεβέρ τον έφερε το 1925 σε επαφή με την ομάδα των σουρεαλιστών.
Από το 1926 ο Τανγκύ έλαβε μέρος σχεδόν σε όλες τις σουρεαλιστικές εκθέσεις και παρουσιάσεις στο Παρίσι, κυρίως, αλλά και στη Γερμανία, μέχρι την οριστική του εγκατάσταση στις ΗΠΑ το 1939. Στην Αμερική παντρεύτηκε τη ζωγράφο Κέυ Σέιτζ και μετά από μερικά χρόνια έγινε Αμερικανός υπήκοος. Συνέχισε να ζωγραφίζει και να εκθέτει τα έργα του ως το τέλος της ζωής του. Πέθανε στο Γούντμπερυ του Κονέκτικατ το 1955 έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Καλλιτεχνικό ύφος και κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|Indefinite Divisibility, 1942, λάδι σε καμβά Αν και αυτοδίδακτος ο Τανγκύ είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνει το δικό του προσωπικό ύφος από το 1927. Αρχικά πειραματίστηκε με τον αυτοματισμό, πράγμα που διαφαίνεται σε όλη του την καλλιτεχνική πορεία.
Οι πίνακες της πρώτης σουρεαλιστικής περιόδου του καλλιτέχνη απεικονίζουν αλλόκοτες μορφές που παραπέμπουν σε θαλάσσια ασπόνδυλα ή βραχώδεις σχηματισμούς που μοιάζουν να συνθέτουν γλυπτά. Οι φόρμες αυτές, που θυμίζουν αρκετά εκείνες του Μιρό, βρίσκονται συνήθως σε γυμνά, έντονα φωτισμένα τοπία με απέραντο ορίζοντα ("Το Πέταγμα των Μπούφων", 1929, ιδιωτική συλλογή, Παρίσι· "Τέλος της σκηνής", 1934, Παρίσι· "Ο Αέρας στον Καθρέφτη", 1939, ιδιωτική συλλογή, Νέα Υόρκη).
Μετά την εγκατάστασή του στην Αμερική (1940) οι ζωγραφικές μορφές της πρώτης περιόδου ή συσσωματώματα γίνονται πιο στέρεα και οι δομές τους αποκτούν πολυπλοκότητα ("Άπειρη διαιρετότητα", 1942, Πινακοθήκη Ωλμπράιτ Νοξ, Μπάφαλο). Στα τελευταία χρόνια του, που υπήρξαν ιδιαίτερα παραγωγικά, οι πίνακες κατακλύζονται από τα συσσωματώματα, τα οποία καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο τον κενό χώρο ("Πολλαπλασιασμός των τόξων, 1954, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη).
Το έργο του στο σύνολό του απεικονίζει έναν φανταστικό κόσμο που αναδύεται μέσα από το ασυνείδητο και τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων, κυρία χαρακτηριστικά του υπερρεαλιστικού κινήματος, στις ιδέες του οποίου ο Τανγκύ έμεινε πιστός προσφέροντας έτσι ουσιαστική στήριξη στην εξέλιξή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Γκρανπουί-Μπαγί-Καρουά
Το Γκρανπουί-Μπαγί-Καρουά (γαλλικά: Grandpuits-Bailly-Carrois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκραντιπυτεέν (γαλλικά: Grandiputéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ερρίκος της Αντιόχειας
Ο Ερρίκος της Αντιόχειας (γαλλικά : Henri, 1198 - 18 Ιουνίου 1276) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν βάιλος της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βοημούνδου Δ΄ της Αντιόχειας και της Πλακεντίας του Ζιμπελέ. Ο Ερρίκος της Αντιόχειας είναι ο γενάρχης του κλάδου των Πουατιέ-Λουζινιάν που βασίλευσαν στην Κύπρο.
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Λουζινιάν, κόρη του Ούγου Α΄ της Κύπρου και της Αλίκης της Καμπανίας. Όταν απεβίωσε ο Ούγος Α΄ 24 ετών, η Αλίκη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον αδελφό του Ερρίκου Βοημούνδο Ε΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Έγινε αντιβασίλισσα της Κύπρου και διόρισε τον γαμπρό της (από τον 1ο της γάμο) και κουνιάδο της (από τον 2ο της γάμο) Ερρίκο ως βάιλο του νησιού.
Ο Ερρίκος της Αντιόχειας πνίγηκε σε ηλικία 78 ετών έξω από τη θάλασσα της Τύρου, ενώ απέπλεε για την Τρίπολη. Το σώμα του βρέθηκε και όταν πέθανε ο γιος του Ούγος Γ΄, οι δυο σοροί μεταφέρθηκαν στη Λευκωσία για ταφή (1284). Τα παιδιά του και οι απόγονοί του διατήρησαν το επώνυμο της συζύγου του "Λουζινιάν".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
̈*Γενεαλογικά δέντρα
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Γκραβόν
Το Γκραβόν (γαλλικά: Gravon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκραβοναί (γαλλικά: Gravonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
NGC 1274
Ο NGC 1274 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 280 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Λόρενς Πάρσονς (Lawrence Parsons) στις 4 Δεκεμβρίου 1875 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός) 1274 12413
Οίκος του Πουατιέ
Ο Οίκος του Πουατιέ ή των Ρα[μ]νουλφιδών είναι ένας Οίκος της Γαλλίας που μέλη του έγιναν κόμητες του Πουατιέ και δούκες της Ακουιτανίας από τον 9ο ως τον 12ο αι. Το 1032 ένωσαν στις κτήσεις τους την κομητεία της Γασκώνης. Ένας κλάδος του Οίκου περιλαμβάνει τους πρίγκιπες της Αντιόχειας και ένας υποκλάδος αυτού τους βασιλείς της Κύπρου, που ήταν και βασιλείς της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) και τιτουλάριοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ.
Ιστορία
Ιδρυτής του Οίκου είναι ο Ραμνούλφος Α΄ που έγινε κόμης του Πουατιέ το 835. Ο γιος του Ραμνούλφος Β΄ είχε νόθο γιο τον Έμπλ και αυτός τον Γουλιέλμο Γ΄. Ο κάθε απόγονός του ονόμαζε τον γιο του Γουλιέλμο και φτάνουμε ως τον Γουλιέλμο Ι΄, του οποίου η κόρη Ελεονώρα της Ακουιτανίας νυμφεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο Ι΄ της Γαλλίας και έπειτα τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας.
Οι κόρες του Οίκου παντρεύτηκαν σημαίνοντες άνδρες, όπως η Αδελαΐδα τον Ούγο Καπέτο και η Αγνή τον Ερρίκο Γ΄ Σαλίων. Η πιο διάσημη, η Ελεονώρα, με τον δεύτερο γάμο της απέσπασε την Ακουιτανία από τη Γαλλία και την έκανε Αγγλική κτήση, προκαλώντας έτσι τον Εκατονταετή πόλεμο.
Οι δούκες της Ακουιτανίας ενθάρρυναν τις Τέχνες, τα Γράμματα και την ευσέβεια. Τρεις από αυτούς έκαναν την περιοχή τους κέντρο της ποίησης στη δημώδη Οξιτανική γλώσσα. Ο Γουλιέλμος Θ΄ ήταν ο ίδιος τροβαδούρος. Αντί για τις διενέξεις των ιπποτών, προέβαλαν την ειρήνη και ανακωχή του θεού. Στην ποίηση εμφανίστηκε η ιδέα του αυλικού έρωτα.
Ο νεότερος γιος του Γουλιέλμου Θ΄, ο Ραϋμόνδος, νυμφεύτηκε την Κωνσταντία Ωτβίλ πριγκίπισσα της Αντιόχειας και επτά απόγονοί του έγιναν πρίγκιπες της Αντιόχειας. Μάλιστα η κόρη του Μαρία παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Ο Ερρίκος, γιος του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας, νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Λουζινιάν βασίλισσα της Κύπρου και δεκατέσσερεις απόγονοί του έγιναν βασιλείς της Κύπρου. Από αυτούς ο Ιωάννης Β΄ νυμφεύτηκε την Ελένη Παλαιολογίνα, κόρη του Θεοδώρου Β΄ δεσπότη του Μωρέως. Έγιναν βασιλείς της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) και τιτουλάριοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ.
Άλλο μέλος του Οίκου είναι η Ντιάν ντε Πουατιέ (11η απόγονος του Γουλιέλμου κυρίου του Βαλεντινουά), η διάσημη ερωμένη του Ερρίκου Β΄ Βαλουά της Γαλλίας.
Γενεαλογία Πουατιέ, δούκες Ακουΐτανίας, πρίγκιπες Αντιοχείας, βασιλείς Κύπρου
Κατηγορία:Γαλλικές οικογένειες ευγενών Κατηγορία:Οικογένειες ευγενών του Πουατού Κατηγορία:Οικογένειες ευγενών της Γκιγιέν Κατηγορία:Οικογένειες της Ουτρεμέρ Κατηγορία:Μεσαιωνικό Πουατού Κατηγορία:Μεσαιωνική Ακουιτανία
Γκρεσί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Γκρεσί (γαλλικά: Gressy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γιαζίτσιε
Το Γιαζίτσιε (Язичіє, Yazychiye) ήταν γλωσσική παραλλαγή που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα στην Χαλίτσινα, Μπουκοβίνα, και Ζακαρπατία στις εκδόσεις, ως επί το πλείστον από μια αντιδραστική πειθώ, ιδιαίτερα από τους Ρωσόφιλους της Ουκρανίας (Μοσκβόφιλους). Ήταν αντιφατικός συνδυασμός λεξιλογικών, γραμματικών και φωνητικών χαρακτηριστικών των καθομιλούμενων Ουκρανικών (συμπεριλαμβανομένων των διαλέκτων κυρίως νοτιοδυτικής προέλευσης), των παλαιών Ουκρανικών (Ρουθηνική γλώσσα), των πολωνικών, ρωσικών και παλαιών Σλαβικών.
Ο Τσερνισέβσκι ονόμαζε την γιαζίτσιε ακρωτηριασμό της γλώσσας και ήταν σθεναρά εναντίον της. Ο Ιβάν Φράνκο και άλλοι εκπροσώποι της προοδευτικής ιντελιγκέντσια της δυτικής Ουκρανίας ήταν επίσης κατά της Γιαζίτσιε.
Ορισμένα μέλη της Ρουθηνικής διασποράς, όπως ο Πολ Ρόμπερτ Μαγκότσι, θεωρούν το όνομα ως υποτιμητικό για την Καρπαθορουθηνική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ουκρανίας
Γκρετς-Αρμαινβιλιέ
Το Γκρετς-Αρμαινβιλιέ (γαλλικά: Gretz-Armainvilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκρετσουά (γαλλικά: Gretzois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γενιά
μικρογραφία| Τέσσερις γενιές μιας οικογένειας: ένα αγοράκι, η μητέρα του, η γιαγιά από τη μητέρα του και η προγιαγιά του. (2008) Μια γενιά αναφέρεται σε όλους τους ανθρώπους που γεννήθηκαν και ζουν περίπου την ίδια εποχή, και αντιμετωπίζονται συλλογικά. Στην ορολογία της συγγένειας, είναι ένας δομικός όρος που δηλώνει τη σχέση γονέα-παιδιού.
Ο όρος γενιά χρησιμοποιείται επίσης συχνά ως συνώνυμος με την κοόρτη στις κοινωνικές επιστήμες. Υπό αυτή τη διατύπωση σημαίνει «άτομα μέσα σε έναν οριοθετημένο πληθυσμό που βιώνουν τα ίδια σημαντικά γεγονότα μέσα σε μια δεδομένη χρονική περίοδο». Οι γενιές με την έννοια της κοόρτης γέννησης, επίσης γνωστές ως «κοινωνικές γενιές», χρησιμοποιούνται ευρέως στη λαϊκή κουλτούρα και αποτέλεσαν τη βάση για κοινωνιολογική ανάλυση. Η σοβαρή ανάλυση των γενεών ξεκίνησε τον δέκατο ένατο αιώνα, προερχόμενη από την αυξανόμενη συνειδητοποίηση της δυνατότητας μόνιμης κοινωνικής αλλαγής και την ιδέα της νεανικής εξέγερσης ενάντια στην κατεστημένη κοινωνική τάξη πραγμάτων. Μερικοί αναλυτές πιστεύουν ότι μια γενιά είναι μια από τις θεμελιώδεις κοινωνικές κατηγορίες σε μια κοινωνία, ενώ άλλοι θεωρούν τη σημασία της επισκιάζεται από άλλους παράγοντες όπως η τάξη, το φύλο, η φυλή και η εκπαίδευση, μεταξύ άλλων.
Οικογενειακή γενιά
μικρογραφία| Πέντε γενιές μιας [[Αρμένιοι|αρμενικής οικογένειας—ένα παιδί με τη μητέρα, τη γιαγιά, την προγιαγιά και την προ-προγιαγιά της. (η φωτογραφία προέρχεται από βιβλίο που εκδόθηκε το 1901)]] Μια οικογενειακή γενιά είναι μια ομάδα ζωντανών όντων που αποτελούν ένα μόνο βήμα στη γραμμή καταγωγής από έναν πρόγονο. Στις ανεπτυγμένες χώρες, η μέση διάρκεια μιας γενιάς είναι πάνω από 20 χρόνια και έχει φτάσει ακόμη και τα 30 χρόνια σε ορισμένα κράτη. Παράγοντες όπως η μεγαλύτερη εκβιομηχάνιση και η ζήτηση για φθηνό εργατικό δυναμικό, η αστικοποίηση, η καθυστέρηση της πρώτης εγκυμοσύνης και η μεγαλύτερη αβεβαιότητα τόσο στο εισόδημα από την εργασία όσο και στη σταθερότητα των σχέσεων συνέβαλαν στην αύξηση της διάρκειας της γενιάς από τα τέλη του 18ου αιώνα έως σήμερα. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να αποδοθούν σε κοινωνικούς παράγοντες, όπως το ΑΕΠ και η κρατική πολιτική, η παγκοσμιοποίηση, η αυτοματοποίηση και συναφείς μεταβλητές σε ατομικό επίπεδο, ιδιαίτερα το μορφωτικό επίπεδο μιας γυναίκας. Αντίθετα, στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, η διάρκεια της γενιάς έχει αλλάξει ελάχιστα και παραμένει κοντά στα 20 χρόνια.
Κοινωνική γενιά
Οι κοινωνικές γενιές είναι κοόρτες ανθρώπων που γεννήθηκαν στο ίδιο εύρος ημερομηνιών και μοιράζονται παρόμοιες πολιτισμικές εμπειρίες. Η ιδέα μιας κοινωνικής γενιάς, με την έννοια που χρησιμοποιείται σήμερα, υιοθετήθηκε ευρύτερα τον 19ο αιώνα. Πριν από αυτό η έννοια «γενιά» αναφερόταν γενικά στις οικογενειακές σχέσεις και όχι σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες. Το 1863, ο Γάλλος λεξικογράφος Εμίλ Λιτρέ είχε ορίσει μια γενιά ως «όλοι οι άνθρωποι που συνυπάρχουν στην κοινωνία ανά πάσα στιγμή».
Αρκετές τάσεις προώθησαν μια νέα ιδέα των γενεών, καθώς προχωρούσε ο 19ος αιώνας, μιας κοινωνίας χωρισμένης σε διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων με βάση την ηλικία. Όλες αυτές οι τάσεις σχετίζονταν με τις διαδικασίες εκσυγχρονισμού, εκβιομηχάνισης ή εκδυτικοποίησης, που άλλαζαν το πρόσωπο της Ευρώπης από τα μέσα του 18ου αιώνα. Το ένα ήταν μια αλλαγή νοοτροπίας για το χρόνο και την κοινωνική αλλαγή. Η αυξανόμενη επικράτηση των ιδεών του διαφωτισμού ενθάρρυνε την ιδέα ότι η κοινωνία και η ζωή ήταν μεταβλητές και ότι ο πολιτισμός μπορούσε να προοδεύσει. Αυτό ενθάρρυνε την εξίσωση της νεολαίας με την κοινωνική ανανέωση και αλλαγή. Η πολιτική ρητορική τον 19ο αιώνα επικεντρωνόταν συχνά στην ανανεωτική δύναμη της νεολαίας επηρεασμένη από κινήματα όπως η Νέα Ιταλία, η Νέα Γερμανία, το Γερμανικό Κίνημα Νέων και άλλα ρομαντικά κινήματα. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι ήταν διατεθειμένοι να σκέφτονται τον κόσμο με όρους γενεών - με όρους εξέγερσης των νέων και χειραφέτησης.