cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καταρίνα Ράις
Εργογραφία
Προκειμένου να δημιουργήσει μια τυποποιημένη βάση ορολογίας για την Επιστήμη της Μετάφρασης, στην διδακτορική διατριβή της πρότεινε την ταξινόμηση κάθε κειμένου προς μετάφραση ("The Operative Text") σε μια από τις τέσσερις κατηγορίες κειμένων. Με βάση το μοντέλο του Karl Bühler, τα κείμενα πρέπει να διαφοροποιούνται σύμφωνα με την λειτουργία που επιτελούν, η οποία τα κατηγοριοποιεί σε "πληροφοριακά", "περιγραφική" ή "λειτουργικά". Προτείνει μια τέταρτη κατηγορία : "audio-medial", που περιλαμβάνει κείμενα τα οποία δεν χρησιμοποιούν μόνο την γλώσσα αλλά και άλλες επικοινωνιακές μεθόδους όπως τα ακουστικά, τα γραφιστικά ή άλλα τεχνικά στοιχεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης είναι Καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου Κύπρου στο οποίο έχει διατελέσει και πρύτανης. Είναι ιδρυτής του κινήματος "Νέο Κύμα" με το οποίο εξήγγειλε την υποψηφιότητά του για τις Κυπριακές προεδρικές εκλογές 2023 στις 29 Μαίου 2022.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης γεννήθηκε στη Λάπηθο της Κερύνειας, τον Ιανουάριο του 1959. Είναι ο τρίτος από τους πέντε γιους του Χρίστου και της Ανθούλας Χριστοφίδη. Οι γονείς του ήταν ιδιοκτήτες αρτοποιείου καθώς και μιας μικρής επιχείρησης στη Λάπηθο. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Λαπήθου, από το οποίο όμως δεν πρόλαβε να αποφοιτήσει, λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974. Έγινε πρόσφυγας στον τόπο του, όπως και χιλιάδες άλλοι Κύπριοι, τον Αύγουστο του 1974.
Λουκάς Κορδάλης
Ο Λουκάς Κορδάλης (γερμ. Lucas Cordalis) (1972 - ) είναι Γερμανός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικοπαραγωγός ελληνικής καταγωγής.
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Σπουδές
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ στη Γαλλία (1978-82), και έκανε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Εθνικό Πολυτεχνείο της Γκρενόμπλ με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης (1982-84). Κατέχει επίσης μεταπτυχιακό δίπλωμα (DEA) από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ, σε θέματα οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης της Ενέργειας. Το 1987 ολοκλήρωσε την διδακτορική διατριβή του σε ζητήματα μικροηλεκτρονικής και φωτοβολταϊκών υλικών στο Πολυτεχνείο της Γκρενόμπλ.
Λουκάς Κορδάλης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη στις 7 Αυγούστου 1972. Πατέρας του είναι ο μουσικός Κώστας Κορδαλής, ή Κορδάλης (γερμ. Cordalis) όπως προσάρμοσε τον τονισμό του στη Γερμανία. Από παιδί 4ων χρονών άρχισε να βοηθάει τον πατέρα του τραγουδώντας χορωδία στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1997 ως μέλος του Trio Cordalis το οποίο απαρτούσε ο πατέρας του, αυτός, και η αδελφή του, Κική Κορδάλη. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία και εμφανίστηκε αρκετές φορές στη γερμανική τηλεόραση. Το 2002 μετακόμισε στη Μαγιόρκα και ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία SUPERSONIC ENTERTAINMENT Mallorca. Πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια δίσκους και τιμήθηκε με χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Παντρεύτηκε την τραγουδίστρια Γιασμίν Βάγκνερ το 1997, με την οποία χώρισε μετά από τέσσερα χρόνια γάμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές
Κοινότητα Χαιρεθιανών
Η Κοινότητα Χαιρεθιανών είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1948 με το ΦΕΚ 24Α - 28/01/1948 με την απόσπαση του οικισμού Χαιρεθιανά από την κοινότητα Δραπανιά και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Χαιρεθιανών έχει 70 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Θεοδωρογλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Ακαδημαϊκή Καριέρα
Έχει δημοσιεύσει πέραν των εκατό άρθρων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, συνέγραψε και εξέδωσε αριθμό βιβλίων , ενώ αριθμεί περισσότερα από εκατό άρθρα σε πρακτικά διεθνών συνεδρίων. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην εφαρμοσμένη οπτική, αλληλεπίδραση ύλης-φωτός, κβαντική οπτική, οπτο-ηλεκτρονικές μελέτες ημιαγωγών, πράσινη ενέργεια, περιβαλλοντικοί αισθητήρες και οπτικές εφαρμογές στην αρχαιομετρία και την τέχνη.
Κοινότητα Χαιρεθιανών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Ακαδημαϊκή Καριέρα
Ενταγμένος στην ακαδημαϊκή κοινότητα του Πανεπιστημίου Κύπρου από το 1992, διετέλεσε Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος του Τμήματος Φυσικής καθώς και Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων (2006-2010). Υπήρξε ο τέταρτος Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου (2010-2018), αξίωμα στο οποίο εξελέγη τον Νοέμβριο του 2010. και επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 2014.
Σήμερα, ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης είναι ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Έρευνας Καρκίνου Κύπρου, το κτήριο του οποίου αποπερατώνεται τον Οκτώβριο του 2022, με κεφάλαια προερχόμενα από ιδιωτική δωρεά. Είναι, επίσης, μέλος του συμβουλίου του “Centre of Excellence in Marine and Maritime Research, Technology Development and Innovation”.
Διακρίσεις
Στις 23 Νοεμβρίου 2017 του απονεμήθηκε το παράσημο του Αξιωματούχου του Τάγματος του Ακαδημαϊκού Φοίνικα (L’Ordre des Palmes Académiques) εξ ονόματος του Υπουργού Εθνικής Παιδείας της Γαλλικής Δημοκρατίας, για την ουσιαστική προσφορά του στην εκπαίδευση, την κουλτούρα και τον γαλλικό πολιτισμό.
Το 2018 τιμήθηκε από την Ιταλική Δημοκρατία με το μετάλλιο του Τάγματος του Διοικητή του Άστρου της Ιταλίας (Ordine Della Stella D’ Italia Commendatore). Επιπλέον, εδώ και δέκα χρόνια, ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης συμμετέχει ενεργά στην ομάδα για την εδραίωση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή, στην οποία πρωτοστατεί το Βατικανό και το Ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Το 2018 ανακηρύχθηκε, επίσης, “Manager of the Year”, από την εφημερίδα «Καθημερινή», της Κύπρου. Ο βασικός λόγος του βραβείου ήταν ότι, επί πρυτανείας του, το Πανεπιστήμιο Κύπρου ανέβηκε σε όλες τις διεθνείς κατατάξεις και ήρθε κοντά στον επιχειρηματικό κόσμο. Η συμβολή του στη δημιουργία του Κέντρου Πληροφόρησης-Βιβλιοθήκης «Στέλιος Ιωάννου» θεωρείται καταλυτική.
Πολιτική και Κοινωνική Δράση
Το 1985 ως μεταπτυχιακός φοιτητής στην «Ecole National Polytecnique de Grenoble» ίδρυσε την οργάνωση «Νέοι Μηχανικοί χωρίς Σύνορα», η οποία πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη της ηλιακής ενέργειας και, ειδικότερα, στα ηλεκτρικά συστήματα και τα συστήματα αφαλάτωσης σε γαλλόφωνες χώρες της Αφρικής, με στόχο τη μεταφορά πόσιμου νερού σε απόμερες και παραμελημένες φτωχές κοινότητες.
Ανέπτυξε πολύπλευρη ενεργό δράση για τα δίκαια της Κύπρου. Διετέλεσε, επιπρόσθετα, ηγετικό στέλεχος του συνδέσμου «Δικαιοσύνη για την Κύπρο» στον Καναδά.
Ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης αρθρογράφησε επί σειρά ετών στις εφημερίδες «Φιλελεύθερος», «Τα Νέα», «Πολίτης», «Καθημερινή» και «Σημερινή». Έγραψε πολλά άρθρα για την ανάπτυξη της πράσινης ενέργειας στην Κύπρο, τη γαλάζια οικονομία, τις πράσινες κοινωνικές εταιρίες, τη μεταρρύθμιση της παιδείας, την τεχνολογική και ψηφιακή επανάσταση, το Τραμ της Λευκωσίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη σύγχρονη γεωργία, την τεχνολογική και ψηφιακή επανάσταση, όπως επίσης και για τη διαφθορά της Κύπρου.
Άγιος Γεώργιος Κοίτας Λακωνίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοίτας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Άλλες Δραστηριότητες
Ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης εξέδωσε το βιβλίο του «Από Θεατές Δημιουργοί του Ονείρου», ένα βιβλίο στο οποίο σκιαγραφείται και παίρνει ζωή η «Άλλη Κύπρος», την οποία οραματίζεται και φιλοδοξεί να υλοποιήσει.
Άγιος Γεώργιος Κοίτας Λακωνίας
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΔ. Λακωνία, στη δυτική πλευρά της Λακωνικής Μάνης. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο του Μέζαπου, στον Μεσσηνιακό κόλπο, πολύ κοντά στον οικισμό Σταυρί και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 90 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Άλλες Δραστηριότητες
Τον Δεκέμβριο του 2018, ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης ταξίδεψε στην ήπειρο της Ανταρκτικής, στο πλαίσιο επιστημονικής αποστολής.
Άγιος Γεώργιος Κοίτας Λακωνίας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μέσσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη στον νομό Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοίτας και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κωνσταντίνος Χριστοφίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακαδημαϊκός Κατηγορία:Πολιτική Κατηγορία:Κύπρος
Βανέσα Γουίλιαμς
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει λάβει πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, πετυχαίνοντας και μερικές νίκες. Έχει υπάρξει 11 φορές υποψήφια για Grammy, χωρίς να κερδίσει κανένα. 3 φορές υποψήφια για Screen Actors Guild Awards, χωρίς να κερδίσει κανένα. 3 φορές υποψήφια για Emmy, χωρίς να κερδίσει κανένα, καθώς και μία φορά για Tony, χωρίς να το κερδίσει και αυτό. Παρόλα αυτά, έχει κερδίσει 4 φορές βραβείο στα Satellite Awards, έχοντας συνολικά έξι υποψηφιότητες. Το 2007, τιμήθηκε με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ
Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (2022)
μικρογραφία|350x350εσ| Ευρωπαίοι ηγέτες στη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας της Πράγας Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (ΕΠΚ) είναι φόρουμ πολιτικών και στρατηγικών συζητήσεων σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, που ιδρύθηκε το 2022. Η διάσκεψη πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2022, με συμμετέχοντες από 44 ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Ιστορία
Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα προτάθηκε από τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν τον Μάιο του 2022, στο ρόλο του ως προέδρου του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 23–24 Ιουνίου 2022, το παρουσίασε επίσημα στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η ομάδα συνήλθε στις 6 Οκτωβρίου 2022 με ηγέτες 44 χωρών που πόζαραν για μια κοινή φωτογραφία. Η Ρωσία και η Λευκορωσία αποκλείστηκαν από τη συμμετοχή λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Σκοπός
Στόχος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας είναι να παρέχει μια πλατφόρμα συντονισμού πολιτικών για τις ευρωπαϊκές χώρες σε όλη την ήπειρο και να ενθαρρύνει τον πολιτικό διάλογο και τη συνεργασία προκειμένου να αντιμετωπιστούν θέματα κοινού ενδιαφέροντος, ώστε να ενισχυθεί η ασφάλεια, η σταθερότητα και η ευημερία της ευρωπαϊκής ηπείρου., ιδίως όσον αφορά την ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση. Εκτός από τα κράτη μέλη της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα περιλαμβάνει επίσης χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισλανδία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία, την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία και την Αρμενία.
Ιωάννης Μόσχος (μοναχός)
Ο Ιωάννης Μόσχος (γεν. περίπου στα μέσα του 6ου αιώνα και εκοιμήθη στις αρχές 7ου αιώνα) ήταν Βυζαντινός μοναχός, ασκητής και περιηγητής, περισσότερο γνωστός ως ο συγγραφέας του έργου Λειμωνάριον (PG (του Migne) 87, 2852-3112). Το έργο αυτό συνέγραψε (ή ολοκλήρωσε) στη Ρώμη (κατ' άλλους στην Κωνσταντινούπολη), προς το τέλος του βίου του, στις αρχές του 7ου αιώνος. O Ιωάννης γεννήθηκε το 545/552 μ.Χ. πιθανότατα στη Δαμασκό της Συρίας, ενώ ως έτος κοιμήσεώς του θεωρείται το 619 μ.Χ., αν και αναφέρεται επίσης το 634 μ.Χ.. Μετά το πέρας των σπουδών του, ο Ιωάννης εκάρη μοναχός στη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου της Βηθλεέμ, αργότερα δε έζησε ως ερημίτης στην περιοχή της κοιλάδας του Ιορδάνου, και ακολούθως εμόνασε στη Μονή του Αγίου Σάββα στην Ιερουσαλήμ. Έζησε σε μία περίοδο κατά την οποία οι περισσότερες πόλεις της Ανατολικής Μεσογείου, που είχαν αποτελέσει κέντρα ακμής του ελληνορωμαϊκού κόσμου, όπως η Αντιόχεια, η Τύρος, η Σιδώνα και η Βηρυτός παρήκμαζαν οικονομικά και πολιτικά, και συρρικνώνονταν και ως προς την έκταση και ως προς τον πληθυσμό. Η Τύρος, η Σιδώνα και η Βηρυτός στα χρόνια του Ιωάννη, μεταμορφώνονταν σταδιακά από εμπορικά κέντρα σε μεγάλα ψαροχώρια. Σε διάφορα σημεία, τα γραπτά του Ιωάννη απεικονίζουν την παρακμή και τη φθορά που περιέβαλλε τον άλλοτε ακμάζοντα κόσμο της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (2022)
Συνόδους Κορυφής
Προβλέπεται ότι θα πραγματοποιούνται δύο σύνοδοι κορυφής κάθε χρόνο, εναλλάξ μεταξύ χωρών της ΕΕ και τρίτων χωρών. Η πρώτη σύνοδος κορυφής πραγματοποιήθηκε στην Πράγα στις 6-7 Οκτωβρίου 2022. Η εκδήλωση αναμένεται να καλυφθεί ζωντανά από το δίκτυο της Eurovision.
Ιωάννης Μόσχος (μοναχός)
Ο Ιωάννης, πιθανώς λόγω της εγκράτειάς του έλαβε το προσωνύμιο Ευκρατάς (=Εγκρατής), όμως ο Χρήστου υποστηρίζει ότι το παρωνύμιο προέρχεται από το αφέψημα "εύκρατον", το οποίο έπιναν οι μοναχοί σε μοναστήρι που ο Ιωάννης Μόσχος ίδρυσε στην Καρχηδόνα - ο Μόσχος το 615/614 μ.Χ. έφυγε από την Αλεξάνδρεια λόγω της απειλής των Σασσανιδών Περσών, και πριν καταλήξει στη Ρώμη πιθανώς να ταξίδεψε στη Δυτική Αφρική.
Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (2022)
Συνόδους Κορυφής
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2022, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε ότι θα παρευρεθεί στη συνάντηση και προσφέρθηκε να φιλοξενήσει την επόμενη συνεδρίαση. Η Μολδαβία προσφέρθηκε επίσης να πραγματοποιήσει την επόμενη συνάντηση.
Ιωάννης Μόσχος (μοναχός)
Η εποχή της νεότητος
Προκειμένου να πάρουμε μία γεύση της περιόδου κατά την οποία γεννήθηκε και ανδρώθηκε ο Ιωάννης, είναι χρήσιμο να αναφέρουμε κάποια σύγχρονα ιστορικά γεγονότα. Τον Ιούνιο του 545, πιθανού έτους γεννήσεως του συγγραφέα, Ιουδαίοι και Σαμαρείτες της Παλαιστίνης έστεψαν κατόπιν εκλογής στην Παλαιστίνη ως βασιλιά τους κάποιον Ιουλιανό, και έστρεψαν τα όπλα τους εναντίον των χριστιανών της περιοχής, κυρίως δε, κατά των χριστιανών κατοίκων της Φλαβίας Νεάπολης (σημερινής Ναμπλούς). Ο 5ος και 6ος αιώνας ήταν για την Παλαιστίνη μια περίοδος έξαρσης των προστριβών ανάμεσα στους χριστιανούς από τη μια, και τους Σαμαρείτες και Ιουδαίους από την άλλη. Η στάση του 545 ήταν μία μόνο από τις εξεγέρσεις των Σαμαρειτών και Ιουδαίων της περιοχής, εξεγέρσεις που κατευθύνονταν όχι μόνο εναντίον των χριστιανών, αλλά κυρίως εναντίον της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) διοίκησης. Η ένοπλη αυτή στάση συνοδεύθηκε από πλιάτσικα και από εμπρησμούς χριστιανικών ναών. Ο Ιουστινιανός Α΄ στέλνει στρατό εναντίον τους, ο οποίος καταστέλλει αμείλικτα την στάση, ενώ ο Ιουλιανός αποκεφαλίζεται. Κατόπιν της καταστολής της στάσεως, η κοινότητα των Σαμαρειτών της Νεάπολης συρρικνώνεται, (περίπου δε ενενήντα χρόνια αργότερα, η πόλη έμελλε να πέσει στα χέρια των Αράβων). Δύο χρόνια πριν (543 ή 544), ο Ιουστινιανός στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να διευκολύνει την ένταξη των μονοφυσιτών στην Εκκλησία εκδίδει διάταγμα το οποίο καταδικάζει τα λεγόμενα τότε Τρία Κεφάλαια, έργα νεστοριανικής απόκλισης, των Θεοδώρου Μοψουεστίας, Θεοδωρήτου Κύρρου και Ίβα Εδέσσης. Tο διάταγμα όμως αυτό αρνούνται να επικυρώσουν οι επίσκοποι της Δύσεως. Ο Ιουστινιανός συγκαλεί τελικά την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο (5 Μαΐου έως 21 Ιουνίου 553) στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να ειρηνεύσει η Εκκλησία. Η Σύνοδος λαμβάνει χώρα υπό την προεδρία του Ευτυχούς, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Μετά από οκτώ συνεδρίες η Σύνοδος καταλήγει στην καταδίκη των Τριών Κεφαλαίων, (τα Τρία Κεφάλαια ήταν ο Θεόδωρος Μοψουεστίας, τα αντι-κυριλλικά έργα του Θεοδωρήτου Κύρρου καθώς και εκείνα που στρέφονται εναντίον της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, και η επιστολή του Ίβα Εδέσσης προς τον Μάρη τον Πέρση ) δια δεκατεσσάρων αναθεματισμών, επικυρώνοντας τη χριστολογική διδασκαλία του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και ερμηνεύοντας τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας υπό το φως της Αλεξανδρινής θεολογίας. Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο Μόσχος γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μια εποχή κατά την οποία οι θρησκευτικές και θεολογικές διαφορές μπορούσαν να οδηγήσουν οι πρώτες σε ένοπλη βία μεταξύ διαφορετικών θρησκευτικών κοινοτήτων, ενώ οι δεύτερες σε απειλητικές για την αυτοκρατορία τάσεις απόσχισης.
Μπουντακντογάντζα
Η Μπουντακντογάντζα (ελληνικά: Γεράνη, τουρκικά: Budakdoğanca) είναι χωριό στο διαμέρισμα Αδριανούπολης της επαρχίας Αδριανούπολης. Απέχει 23 χλμ. από το κέντρο της πόλης της Αδριανούπολης και βρίσκεται πλησίον των βουλγαροτουρκικών συνόρων, στα βόρεια της συνοριακής πύλης Καπίκουλε. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Ντογάντζα στα αρχεία του 1877 και Ντουβάντζεβο στα αρχεία του 1913.
Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (2022)
Συμμετέχοντες
Οι χώρες και οι διεθνείς οργανισμοί που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα είναι:
Ιωάννης Μόσχος (μοναχός)
Η εποχή της νεότητος
Μετά την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο ο Ιάκωβος Βαραδαίος (έτος κοιμήσεως 578) έγινε επίσκοπος Εδέσσης. Ο Ιάκωβος χάρισε νέα πνοή στον Μονοφυσιτισμό, με αποτέλεσμα μετά τον θάνατό του, οι μονοφυσίτες να αποκαλέσουν εαυτούς «Ιακωβίτες». Η «Ιακωβιτική Εκκλησία» μονιμοποιήθηκε ως σχισματική μέχρι σήμερα, και σήμερα φέρει το όνομα «Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιόχειας», έχει ως έδρα τη Δαμασκό, ενώ οι πιστοί της είναι γνωστοί ως «Συρο-ορθόδοξοι» ή «Συρο-ϊακωβίτες». Το ότι μάλλον δεν υπήρξε ποτέ Συριακή εκδοχή του κειμένου του Λειμώνος οφείλεται προφανώς στον ζήλο του Μόσχου για την επικράτηση της χριστολογίας της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που οπωσδήποτε τον κατέστησε δυσάρεστο και για τους Συρο-ορθοδόξους, αλλά και για τους Κόπτες αναγνώστες.
Μπουντακντογάντζα
Το 2022 είχε πληθυσμό 95 κατοίκους.
Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (2022)
Κριτικές και αντιπαραθέσεις
Η δημιουργία αυτού του νέου φόρουμ φέρεται να «μπέρδεψε» το Συμβούλιο της Ευρώπης, με έναν εκπρόσωπο να δηλώνει «Στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, μια τέτοια πανευρωπαϊκή κοινότητα υπάρχει ήδη: είναι το Συμβούλιο της Ευρώπης. " Ένα χαρακτηριστικό του νέου φόρουμ είναι ότι η Ρωσία και η Λευκορωσία αποκλείονται σκόπιμα, αλλά αυτό δεν εξηγεί αμέσως την ανάγκη για διαφορετική οντότητα: η Ρωσία δεν είναι πλέον μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και η Λευκορωσία συμμετέχει μόνο εν μέρει, καθώς ένα μη μέλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Σύνοδοι κορυφής
Ιωάννης Μόσχος (μοναχός)
Η εποχή της νεότητος
Στο κεφ. 38 του Λειμωναρίου βρίσκουμε μία αφήγηση που αφορά τον θάνατο του αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄. Ο Αναστάσιος, ευρύτερα γνωστός ως Αναστάσιος Δίκορος, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 491. Την εποχή εκείνη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ευφήμιος, ο οποίος παρέμενε σταθερός στην αναγνώριση των κανόνων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και αρνιόταν να επικυρώσει τις έξι στον αριθμό συνόδους που καταφέρονταν εναντίον της. Ο Ευφήμιος, όταν μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Ζήνωνος έμελλε να στεφθεί αυτοκράτορας ο Αναστάσιος, καθόσον τον υποψιαζόταν ως μονοφυσίτη και μανιχαϊστή, του ζήτησε έγγραφη ομολογία πίστεως στα ορθόδοξα δόγματα, με την οποία ο Αναστάσιος θα διαβεβαίωνε ότι δεν θα παρήκουε κανένα από τα της Εκκλησίας δόγματα. Πράγματι, ο μέλλων αυτοκράτορας παρέδωσε στον Ευφήμιο ιδιόχειρη γραφή με την οποία, ανάμεσα στα άλλα, υποσχόταν ότι θα εφύλαττε πάντα τα ωρισθέντα στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος. Στα μέσα του 496 ο Αναστάσιος, έχοντας φανερά αποκλίνει προς την αίρεση του Ευτυχίου (προς τον Μονοφυσιτισμό), συνεκάλεσε σύνοδο, η οποία αναθεμάτισε την εν Χαλκηδόνι Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, και έτσι ο Αναστάσιος απαίτησε από τον Ευφήμιο να την καταδικάσει. Η άρνηση του Ευφημίου να αναγνωρίσει την αντι-χαλκιδόνεια προαναφερθείσα σύνοδο, είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να κατηγορηθεί ως αιρετικός, αλλά και να του καταλογισθεί ψευδώς έγκλημα, και να καθαιρεθεί. Λίγο δε καιρό αργότερα ο Αναστάσιος τον εξόρισε στα Ευχάϊτα του Δυτικού Πόντου (πρόκειται για το σημερινό Τσόρουμ).
Η περίοδος από το 603/604 έως 619
Λίγο πριν από την εκδημία του, ο Μόσχος παρέδωσε το βιβλίο στον Σωφρόνιο, παραγγέλνοντάς του να μην αφήσει το λείψανό του στη Ρώμη, αλλά να το μεταφέρει και να το θάψει στο όρος Σινά, κοντά στα λείψανα των εκεί αγίων πατέρων. Του παρήγγειλε επίσης, εάν αυτό καθίστατο αδύνατο λόγω της επελάσεως των βαρβάρων, τότε να τον θάψει στη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου, που ήταν και η μονή της μετανοίας του, όπερ και εγένετο.
Αμάιλιγιε
Το Αμάιλιγιε (σερβικά κυριλλικά: Амајлије) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως της Μπιγιέλινα, η οποία ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,165 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων της Ντρίνα, εκ δεξιών παραποτάμου του Σάβα.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Αμάιλιγιε αριθμούσε 1,268 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Μπιγιέλινα
Δημήτριος Κουφίτσας
Ο Δημήτριος Κουφίτσας ή Κωφίτσας (1901 ή 1902 - 1946 ) ήταν μοίραρχος της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, κατοχικός υποδιοικητής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης και αργότερα εισηγητής εκτάκτου στρατοδικείου κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Εκτελέστηκε τον Οκτώβριο του 1946 από την ΟΠΛΑ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1901 ή το 1902 στο Χαλίκι Τρικάλων. Εισήλθε στη Σχολή Αξιωματικών Χωροφυλακής από την οποία αποφοίτησε το 1933. Ακόμη ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε επί σειρά ετών διοικητής της Ειδικής Ασφαλείας Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής κράτησε αποστάσεις από τις γερμανικές δυνάμεις ώστε να αποφύγει την άμεση συνεργασία και παράλληλα υποστηρίζεται πως αρνήθηκε να παραχωρήσει αρχεία και πληροφορίες που αφορούσαν διωκόμενους κομμουνιστές. Για τη στάση του αναφέρεται πως αντιμετώπισε διώξεις από τις δυνάμεις Κατοχής.
Μετά την Απελευθέρωση ο Κουφίτσας συνέχισε κανονικά τη σταδιοδρομία του. Δολοφονήθηκε το βράδυ της 6ης Οκτωβρίου 1946 στην πλατεία Διοικητηρίου από την επανεμφανιζόμενη ΟΠΛΑ. Η εκτέλεσή του εκλαμβάνεται ως αντίποινα για τις διώξεις που αντιμετώπιζε το αριστερό αλλά και το ευρύτερο εαμικό στοιχείο.
Η κηδεία του Κουφίτσα τελέστηκε στη Θεσσαλονίκη παρουσία πλήθους κόσμου και επισήμων. Επί Δικτατορίας δόθηκε το όνομά του σε οδό της Θεσσαλονίκης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Εκτελεσθέντες της ΟΠΛΑ
Άντονι Φάουτσι
Ο Άντονι Στίβεν Φάουτσι (24 Δεκεμβρίου 1940) είναι Αμερικανός ιατρός και ανοσιολόγος, που υπηρετεί ως διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων (NIAID) από το 1984. Από τον Ιανουάριο του 2020, είναι ένας από τους επικεφαλής της Ειδικής Ομάδας Κορωνοϊού του Λευκού Οίκου για την αντιμετώπιση της πανδημίας του COVID-19 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Φάουτσι θεωρείται ένας από τους πιο αξιόπιστους ιατρούς των ΗΠΑ και έχει υπηρετήσει στη δημόσια υγεία σε διάφορες θέσεις για πάνω από 50 χρόνια, και υπήρξε σύμβουλος κάθε προέδρου των ΗΠΑ μετά από τον Ρόναλντ Ρήγκαν.
Βιογραφία
300px|μικρογραφία|Ημερήσιο διάγγελμα του Φάουτσι για την εξέλιξη της πανδημίας του κορωνοϊού στις ΗΠΑ Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Πατέρας του ήταν ο Στήβεν Φάουτσι και μητέρα η Ευγενία Έιμπις Φάουτσι, φαρμακοποιοί. Ο Φάουτσι φοίτησε στο Regis High School, στο Μανχάταν και αποφοίτησε το 1958. Στη συνέχεια στο College of the Holy Cross, αποφοίτησε το 1962. Στη συνέχεια, φοίτησε στην ιατρική σχολή στο Cornell University Medical College, όπου αποφοίτησε με διδακτορικό δίπλωμα το 1966. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε την πρακτική άσκηση και την παραμονή στην εσωτερική ιατρική στο νοσοκομείο New York Hospital-Cornell Medical Center.
Το 1985 νυμφεύτηκε την Κριστίν Γκράντι και απόκτησαν μαζί τρεις θυγατέρες.
Τον Απρίλιο 2023, η Ακαδημία Αθηνών εξέλεξε τιμητικά τον Άντονι Φάουτσι ως ξένο εταίρο της στην επιστήμη της Ιατρικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Αμερικανοί ιατροί
Νίκλας Μπένττνερ
Ο Νίκλας "Λόρδος" Μπένττνερ (Nicklas Bendtner, 16 Ιανουαρίου 1988) είναι Δανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την ΦΚ Κοπεγχάχη και την Εθνική Δανίας (ποδόσφαιρο ανδρών). Αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καρίερα το 2005 με την Άρσεναλ. Το ντεμπούτο του το έκανε τον Οκτώβριο του 2005 σε αγώνα εναντίον της Σάντερλαντ ΑΦΚ. Tην επόμενη αγωνιστική χρονιά δόθηκε δανεικός στην Αεκ όπου αγωνίστηκε 48 φορές. Κατά την επιστροφή στην Άρσεναλ έγινε βασικός, όμως έχασε αυτή τη θεση κατά τη σαιζόν 2010-2011. Ως αποτέλεσμα πήγε δανεικός στη Σάντερλαντ κατά το μεγαλύτερο μέρος της σαιζόν 2011-2012. Με τη Σάντερλαντ αγωνίστηκε 28 φορές σκοράροντας 8 φορές. Την επόμενη σαιζόν έπαιξε ως δανεικός στη Γιουβέντους. Με την ιταλική ομάδα αγωνίστηκε 10 φορές αλλά δεν κατάφερε να σκοράρει. Ο Μπένττνερ έφυγε ελεύθερος το 2014 από την Άρσεναλ και από εκείνο το καλοκαίρι αγωνίζεται για τη Βόλφσμπουργκ. Ο Μπένττνερ έχει αγωνιστεί με όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της Δανίας καθώς επίσης και για τους άντρες. Το επίσημο ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Δανίας έγινε σε ένα φιλικό κόντρα στην Πολωνία στις 16 Αυγούστου του 2006 στο οποίο πρώτο ματς έβαλε και το πρώτο του γκολ για την Εθνική του ομάδα. Συνολικά έχει αγωνιστεί 68 φορές για τη Δανία σκοράροντας 29 γκολ. Συμπεριελήφθη στις Αποστολές της Δανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012. Φυσικά δεν τελείωσε εκεί κάθε τίτλο που κατακτάει μια ομάδα τον αφιερώνει στον Lord Bendtner αφού είναι ο πατέρας του ποδοσφαίρου.
Πήγες
Κατηγορία:Δανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Δανίας
Αυτοπυρπόληση
Η αυτοπυρπόληση είναι κατά κυριολεξία η πράξη του να βάζει κάποιος φωτιά στον εαυτό του. Σε δεύτερο επίπεδο, είναι ένας τρόπος αυτοκτονίας με έντονες ιστορικές και πολιτιστικές συνδηλώσεις θυσίας για κάποιο σκοπό. Σε ορισμένους πολιτισμούς έχει παράδοση πολλών αιώνων, ενώ στη σύγχρονη εποχή χρησιμοποιείται συχνά ως μορφή ακραίας πολιτικής διαμαρτυρίας.
Ινδία και Κίνα
thumb|Η αυτοπυρπόληση (jauhar) των γυναικών Ρατζπούτ κατά την πολιορκία του φρουρίου του [[Τσιτόργκαρθ το 1568]] Η αυτοπυρπόληση γίνεται ανεκτή από ορισμένες σχολές του Βουδισμού Μαχαγιάνα και του Ινδουισμού, και λαβαίνει χώρα εδώ και πολλούς αιώνες, ιδίως στην Ινδία, για διάφορους λόγους, όπως το jauhar (αυτοκτονία πολιορκουμένων για να μην πέσουν ζωντανοί στα χέρια του εχθρού), το σάτι (αυτοκτονία χήρας μετά τον θάνατο του συζύγου της), την πολιτική διαμαρτυρία, την αφοσίωση και την αποκήρυξη. Κάποιες πολεμικές φυλές των Ινδιών, όπως οι Charan και οι Rajput συνήθιζαν ιδιαίτερα την αυτοπυρπόληση.
Το κεφάλαιο του μποντισάτβα «Βασιλιά της Ιατρικής» (Bhaishajyaraja) του έργου Σούτρα του Λωτού ήταν συνδεδεμένο με την αυτοπυρπόληση. Το έργο περιγράφει τον μποντισάτβα Σαρβαρουπασαμνταρσάνα να πίνει αρωματικά έλαια, να τυλίγει το σώμα του με ύφασμα εμποτισμένο με λάδι και να καίγεται ως προσφορά προς τον Βούδα. Κατά την παράδοση, το σώμα του έβγαζε φλόγες επί 1.200 χρόνια, ενώ η ψυχή του μετενσαρκώθηκε. Οι βραχίονές του καίγονταν επί 72 χιλιάδες χρόνια, κάτι που οδήγησε πολλούς στον φωτισμό, και μετά αναγεννήθηκαν με θαυματουργικό τρόπο.
thumb|[[Ινδουισμός|Ινδουίστρια χήρα αυτοπυρπολείται στη νεκρική πυρά του συζύγου της (sati), 1657]] Ο Ζαρμανοχηγάς (ή Ζάρμαρος) ήταν μοναχός της παραδόσεως Σραμάνα (πιθανώς, αλλά όχι απαραίτητα, Βουδιστής), ο οποίος, σύμφωνα με αρχαίους ιστορικούς όπως ο Στράβων και ο Δίων Κάσσιος, συνάντησε τον Νικόλαο τον Δαμασκηνό στην Αντιόχεια περί το 13 μ.Χ. και αυτοπυρπολήθηκε στην Αθήνα λίγο καιρό αργότερα.
Τόμας Άλασον
Ο Τόμας Άλασον (αγγλ. Thomas Allason, 1790 – Απρίλιος 1852) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας, τοπογράφος, διαμορφωτής εξωτερικών χώρων, σχεδιαστής, ζωγράφος και με αρχαιολογικά ενδιαφέροντα. Σήμερα είναι γνωστός ιδίως για τη διαμόρφωση της Πλατείας Κόνωτ (Connaught Square) και του Λάντμπροουκ (Ladbroke Estate) στο Κένσινγκτον.
Μελέτες και ταξίδια
right|thumb|285px|Χαρακτικό από το βιβλίο του Τόμας Άλασον Picturesque Views Of The Antiquities Of Pola, εκδόσεις John Murray, 1819 Ο Άλασον γεννήθηκε στο Λονδίνο. Μαθήτευσε υπό τον αρχιτέκτονα Γουίλιαμ Άτκινσον (1774/5-1839) και κέρδισε το αργυρό μετάλλιο της Σχολής της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών το 1809.
Το 1814 ο Άλασον επισκέφθηκε την Ελλάδα, καθώς υπήρξε μεγάλος θαυμαστής της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, η οποία όχι μόνο επηρέασε το αρχιτεκτονικό του έργο, αλλά και έγινε αντικείμενο λεπτομερούς μελέτης από τον ίδιο. Ισχυρίσθηκε πως ήταν ο πρώτος που παρετήρησε την κατακόρυφη καμπυλότητα (γνωστή ως «ένταση») των αρχαιοελληνικών κιόνων, αλλά τουλάχιστον οι Τσαρλς Ρόμπερτ Κόκρελ (1788-1863) και Καρλ Χάλλερ φον Χάλλερσταϊν (τον δεύτερο τον συνάντησε ο Άλασον στην Αθήνα) είχαν ήδη παρατηρήσει αυτό το χαρακτηριστικό. Ωστόσο ο Άλασον προχώρησε και συνέγραψε και σχετική πραγματεία με τίτλο «Περί των κιόνων των αρχαίων ναών των Αθηνών». Πρέπει να παρέμεινε περίπου τρία χρόνια στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, αφού επέστρεψε στην πατρίδα του το 1817.
Ο Άλασον ήταν επιδέξιος σχεδιαστής και το 1819 δημοσίευσε μια σειρά χαρακτικών υπό τον τίτλο Picturesque Views of the Antiquities of Pola (= «Γραφικές απόψεις των αρχαιοτήτων της Πόλα»). Οι πλάκες χαράχθηκαν από τους W.B. Cooke, George Cooke, Henry Moses και Cosmo Armstrong. Το βιβλίο περιλαμβάνει 10 μεγάλα χαρακτικά και 14 βινιέτες.
Αυτοπυρπόληση
Ινδία και Κίνα
Ο μοναχός Fayu (法羽, θάν. 396) τέλεσε την αρχαιότερη καταγεγραμμένη κινεζική αυτοπυρπόληση. Πρώτα πληροφόρησε τον πρίγκιπα Γιάο Σου (姚緒), αδελφό του Γιάο Τσανγκ, ότι σκόπευε να κάψει ζωντανό τον εαυτό του. Ο Γιάο προσπάθησε να τον αποτρέψει, αλλά ο Fayu κατάπιε δημόσια κομματάκια θυμιάματος, τύλιξε το σώμα του με ύφασμα εμποτισμένο με λάδι και ψάλλοντας έβαλε φωτιά στον εαυτό του. Οι θρησκευτικοί παράγοντες και ο λαός περιγράφεται ότι ήταν «γεμάτοι θλίψη και θαυμασμό».
Τόμας Άλασον
Αρχιτεκτονικό έργο
Λίγα από τα κτήρια που σχεδίασε ο Άλασον έχουν σωθεί. Η διαρκέστερη κληρονομιά του είναι μάλλον το έργο του στην Πλατεία Κόνωτ (Connaught Square) και στο Λάντμπροουκ (Ladbroke Estate), αμφότερα στο Λονδίνο. Το δεύτερο σχέδιο ολοκληρώθηκε το 1823 και σημειώνει τη γένεση της πιο ανθεκτικής στο διάβα του χρόνου ιδέας του: τη δημιουργία μεγάλων ιδιωτικών κοινόχρηστων κήπων περικλεισμένων από αναβαθμίδες και/ή ημικυκλικές διατάξεις οικιών. Το σχέδιο του 1823 είναι προφανώς εμπνευσμένο από το έργο του Τζων Νας στο Ρήτζεντς Παρκ και ήταν φιλόδοξο. Εστιαζόταν σε μια μεγάλη κυκλική κεντρική πλατεία, από την οποία θα ξεκινούσαν ακτινωτά οδοί πλαισιούμενες από τετράγωνους κήπους. Ωστόσο η οικονομική κρίση του 1825 τον ανάγκασε να προσαρμόσει σε ταπεινότερη κλίμακα τα σχέδια και το αρχικό του τολμηρό όραμα δεν θα πραγματοποιείτο ποτέ. Τελικώς ολοκληρώθηκαν πάντως περί τους 15 από αυτούς τους κοινόχρηστους κήπους-πλατείες, που συνεχίζουν μέχρι σήμερα να συνεισφέρουν στη μοναδικότητα του χαρακτήρα της συνοικίας Νότινγκ Χιλ.
Αυτοπυρπόληση
Ινδία και Κίνα
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Fayu, πολλοί Βουδιστές μοναχοί και μοναχές έχουν από τότε χρησιμοποιήσει την αυτοπυρπόληση για πολιτικούς σκοπούς. Βασιζόμενος στην ανάλυση σινικών ιστορικών αρχείων από τον 4ο μέχρι τον 20ό αιώνα, ο Benn διαπιστώνει το εξής: «Παρά το ότι ορισμένοι μοναχοί αυτοπυρπολήθηκαν σε εποχές σχετικής ευημερίας και ειρήνης, παρατηρείται μία αξιόλογη συσσώρευση πράξεων αυτοπυρπολήσεως σε εποχές κρίσεως, ιδίως όταν εκκοσμικευμένες δυνάμεις ήταν εχθρικές προς τον Βουδισμό.» Για παράδειγμα, στο έργο του Daoxuan (περ. 667) Xu Gaoseng Zhuan(續高僧傳, δηλαδή «Συνεχιζόμενες βιογραφίες διακεκριμένων μοναχών») αναφέρονται 5 μοναχοί που αυτοπυρπολήθηκαν στα βουνά Τσονγκνάν ως αντίδραση στον διωγμό του Βουδισμού από τον Αυτοκράτορα Γου τα έτη 574–577 (γνωστό ως «δεύτερη καταστροφή του Γου).
Τόμας Άλασον
Αρχιτεκτονικό έργο
Το ίδιο το σπίτι του αρχιτέκτονα στο Λίντεν Γκάρντενς (έχει κατεδαφισθεί) απεικονίζεται στο έργο του Τζων Κλώντιους Λούντον (John Claudius Loudon) Encyclopaedia of Cottage, Farm, and Villa Architecture (1846). Από τα πλέον αξιόλογα έργα του ήταν το γραφείο της πυροσβεστικής υπηρεσίας (Alliance Fire Office) στην Μπαρτόλομιου Λέιν του Λονδίνου, που κατεδαφίσθηκε το 1841. Επίσης, το Pyrgo Park στο Ρόμφορντ του Έσσεξ, ένα μέγαρο που ανεγέρθηκε το 1851 και κατεδαφίσθηκε το 1940. Γενικώς, ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής του, ο Άλασον προσπάθησε να αναβιώσει στα έργα του τις μορφές όχι μόνο της κλασικής αρχιτεκτονικής, αλλά και της γοτθικής, ιδίως τα πρώτα δέκα χρόνια της σταδιοδρομίας του ως αρχιτέκτονα.
Απόγονοι
Ο ένας γιος του, ο Τόμας Τζωρτζ Ντίκσον Άλασον (πέθανε το 1868), ήταν επίσης αρχιτέκτονας και ζούσε στην Πλατεία Κόνωτ, αριθ. 1. Ακόμα, ένας άλλος γιος του, ο Άλφρεντ, ήταν παππούς του βουλευτή των Συντηρητικών Τζέιμς Άλασον (1912-2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Άγγλοι χαράκτες
Αυτοπυρπόληση
Ινδία και Κίνα
Η «αυτόματη ανθρώπινη ανάφλεξη» ήταν ένα σπάνιο είδος αυτοπυρπολήσεως, το οποίο οι Βουδιστές συνέδεαν με το σαμάντι, τη «συνειδητή αποχώρηση από το σώμα την ώρα της φωτίσεως». Ο μοναχός Νινγκί (寧義, θάν. 1583) συγκέντρωσε έναν σωρό ξύλων για να αυτοπυρποληθεί, αλλά «μόλις πήγε να βάλει φωτιά, το σώμα του άρχισε να καίγεται από μόνο του σαν μια σάπια ρίζα και πολύ σύντομα αποτεφρώθηκε». Κάποιος σοφός αναφώνησε: «έχει εισέλθει στο πύρινο σαμάντι».
Ο Μπεν συμπεραίνει ότι «για πολλούς μοναχούς και λαϊκούς στην ιστορία της Κίνας η αυτοπυρπόληση ήταν μία μορφή βουδιστικής πρακτικής που προτυποποιούσε και εξέφραζε ένα ιδιαίτερο σωματικό μονοπάτι που οδηγούσε προς την κατάσταση του Βούδα».
Ο Jimmy Yu πάλι έχει υποστηρίξει ότι η αυτοπυρπόληση δεν μπορεί να ερμηνευθεί με βάση αποκλειστικά και μόνο το βουδιστικό δόγμα και πίστη, αλλά ότι η πρακτική πρέπει να κατανοηθεί στο ευρύτερο πλαίσιο του κινεζικού θρησκευτικού τοπίου. Εξετάζει πολλές πρωτογενείς πηγές από τον 16ο και τον 17ο αιώνα, αποδεικνύοντας ότι πρακτικές αυτοπροκλήσεως βλαβών στο σώμα, ανάμεσα στις οποίες και η αυτοπυρπόληση, λάβαιναν χώρα όχι μόνο σε βουδιστικά περιβάλλοντα, αλλά και σε περιβάλλοντα Ταοϊστών και εκκοσμικευμένων μορφωμένων αξιωματούχων, οι οποίοι είτε εξέθεταν το γυμνό σώμα τους στον ήλιο για μεγάλα χρονικά διαστήματα ως μια μορφή θυσίας, ή έκαιγαν τους εαυτούς τους ως μία μέθοδο για να προκαλέσουν βροχοπτώσεις. Με άλλα λόγια, η αυτοπυρπόληση αποτελούσε ένα ευρύτερα αποδεκτό μέρος του κινεζικού πολιτισμού, το οποίο ήταν δημόσιο και κατανοητό τόσο στο αυτοπυρπολούμενο πρόσωπο, όσο και σε όσους ήταν αυτόπτες μάρτυρές του, ανεξάρτητα από τη θρησκευτική του ένταξη.
Στη Ρωσία και στη Δύση
Μετά το Σχίσμα της Ρωσικής Εκκλησίας ολόκληρος ο πληθυσμός χωριών Παλαιών Πιστών αυτοπυρπολήθηκε σε μία πράξη γνωστή ως «πυροβάπτιση». Μεμονωμένα περιστατικά αυτοπυρπολήσεως έχουν καταγραφεί από Ιησουίτες ιερείς στη Γαλλία των αρχών του 17ου αιώνα. Ωστόσο, οι Γάλλοι αυτοπυρπολούμενοι δεν σκόπευαν να αποτεφρωθούν: έκαιγαν μόνο ορισμένα μέρη του σώματος (κυρίως το χέρι ή τον μηρό) για να απεικονίσουν τον πόνο που έζησε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό.
Στον 20ό αιώνα, μία μελέτη του 1973 από τον Χ. Πρινς, ιατρό φυλακών, υποστήριξε ότι οι άνθρωποι που επιλέγουν την αυτοπυρπόληση ως μέθοδο αυτοκτονίας είναι πιθανότερο να βρίσκονται σε μία «διαταραγμένη κατάσταση συνειδητότητας» σε σχέση με άλλους ή να είναι επιληπτικοί.
Η αυτοπυρπόληση σήμερα - μορφή διαμαρτυρίας
Μερικοί Βουδιστές μοναχοί (εκ των οποίων ο γνωστότερος υπήρξε ο Κουάνγκ Ντουκ) αυτοπυρπολήθηκαν διαμαρτυρόμενοι για τις απαγορεύσεις κατά των Βουδιστών από την κυβέρνηση του Ρωμαιοκαθολικού Προέδρου του Νότιου Βιετνάμ Νο Ντεν Ντίεμ. Μία σημαντική πηγή ενθαρρύνσεως για τους μοναχούς και τις μοναχές που αυτοπυρπολήθηκαν είναι το 23ο κεφάλαιο της Σούτρα του Λωτού (βλ. πρώτη ενότητα του λήμματος).
Η ευρύτατη δημοσιογραφική κάλυψη των αυτοπυρπολήσεων των Βουδιστών μοναχών στα μέσα του 20ού αιώνα από τα δυτικά ΜΜΕ επέφερε την καθιέρωση της πρακτικής ως μορφής πολιτικής διαμαρτυρίας στη Δύση. Οι αυτοπυρπολήσεις είναι συχνά δημόσιες και συνιστούν πολιτικά γεγονότα που σημειώνονται από τα ΜΜΕ εξαιτίας της δραματικότητάς τους. Θεωρούνται ευρύτατα ως μορφή «αυτοκτονίας για το κοινό καλό» ή για κάποιον κοινό σκοπό. Προσελκύουν την προσοχή στον σκοπό αυτό, ενώ συχνά οι αυτοπυρπολούμενοι περιβάλλονται με την αίγλη του μάρτυρα. Το κάψιμο ζωντανού ιστού μπορεί να είναι πολύ οδυνηρό για τον αυτοπυρπολούμενο, αλλά η λιποθυμία/καταπληξία ή η ασφυξία γρήγορα το καθιστούν ανώδυνο, όπως και τα εγκαύματα τρίτου βαθμού που καταστρέφουν τις νευρικές απολήξεις. Ωστόσο, η αυτοπυρπόληση δεν εγγυάται τον θάνατο του καιόμενου προσώπου.
Πολλές αυτοπυρπολήσεις έγιναν μεταξύ του 1963 και του 1971, οι περισσότερες στην Ασία και στις ΗΠΑ, συνδεόμενες με διαμαρτυρίες για τον Πόλεμο του Βιετνάμ. Ερευνητές καταμέτρησαν σχεδόν 100 αυτοπυρπολήσεις που αναφέρθηκαν στους New York Times και στους Times του Λονδίνου. Το 1968 η πρακτική εξαπλώθηκε στο Ανατολικό μπλοκ με την αυτοπυρπόληση του Πολωνού λογιστή και βετεράνου της πολωνικής Εθνικής Αντίστασης Ρίσαρτ Σίβιετς, καθώς και τον Τσέχων φοιτητών Γιαν Πάλαχ και Γιαν Ζάγιτς, ως διαμαρτυρία κατά της Εισβολής στην Τσεχοσλοβακία. Επίσης, ως διαμαρτυρία κατά της σοβιετικής κυριαρχίας στη Λιθουανία, ο 19χρονος Romas Kalanta αυτοπυρπολήθηκε το 1972 στο Κάουνας. Αντίστοιχα, ο Έλληνας φοιτητής Κώστας Γεωργάκης αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δικτατορία στην Ελλάδα.
Παρατηρείται ότι η συντριπτική πλειονότητα των αυτοπυρποληθέντων στα περιστατικά της περιόδου ήταν άτομα νεαρής ηλικίας. Μία εξαίρεση είναι ο 65χρονος Ουκρανός μηχανικός και αντιφρονών Αλέκσα Χίρνυκ, που αυτοπυρπολήθηκε λίγο αργότερα, το 1978, διαμαρτυρόμενος κατά της καταπιέσεως της ουκρανικής γλώσσας, ιστορίας και πολιτισμού από το σοβιετικό καθεστώς.
Οι αυτοπυρπολήσεις συνεχίζονται και σήμερα, με πρώτη σε απόλυτο αριθμό την Ινδία. Το έτος 2000 αναφέρθηκαν 1.451 αυτοπυρπολήσεις, ενώ το 2001 αυξήθηκαν σε 1.584. Μία ιδιαίτερα μεγάλη έξαρση αυτοπυρπολήσεων στην Ινδία καταγράφηκε το 1990 με αιτία τις διαμαρτυρίες για τις θετικές διακρίσεις (Reservation) στη χώρα. Το ομόσπονδο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού έχει τον υψηλότερο αριθμό αυτοπυρπολήσεων στην Ινδία μέχρι σήμερα.
Από το 2009 τουλάχιστον 120 Θιβετιανοί έχουν αυτοπυρποληθεί και περισσότεροι από 40 από αυτούς έχουν πεθάνει. Ο 14ος Δαλάι Λάμα έχει δηλώσει ότι δεν ενθαρρύνει αυτή τη μορφή διαμαρτυρίας, ωστόσο έχει εξυμνήσει αυτούς που αυτοπυρπολούνται. Η κινεζική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι ο ίδιος και η εξόριστη θιβετιανή κυβέρνηση υποκινούν αυτές τις πράξεις. Το 2013 ο Δαλάι Λάμα αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητα των αυτοπυρπολήσεων ως τακτική διαμαρτυρίας. Εξέφρασε όμως τη θέση ότι οι Θιβετιανοί ενεργούν με βάση τη δική τους ελεύθερη βούληση και δήλωσε ότι είναι ανίσχυρος στο να τους επηρεάσει ώστε να σταματήσουν να αυτοπυρπολούνται για διαμαρτυρία.
Μια έξαρση αυτοπυρπολήσεων συνέβη στα πλαίσια της «Αραβικής Ανοίξεως» σε χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, με τουλάχιστον 14 καταγραμμένα περιστατικά. Μάλιστα η ίδια η απαρχή της Αραβικής Ανοίξεως, που ανέτρεψε καθεστώτα δεκαετιών στην περιοχή, εντοπίζεται στην αυτοπυρπόληση του 26χρονου πλανόδιου μανάβη Μοχάμεντ Μπουαζίζι στις 17 Δεκεμβρίου 2010 στην Τυνησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Μέθοδοι αυτοκτονίας
Συνθήκη της Βόννης
Η Συνθήκη της Βόννης, το κείμενο της οποίας αυτοαποκαλείται «σύμφωνο φιλίας» (amicitia), υπογράφηκε στις 7 Νοεμβρίου του 921 μεταξύ του Καρόλου Γ΄ της Γαλλίας και του Ερρίκου Α΄ της Γερμανίας. Η υπογραφή έλαβε χώρα σε μία μινιμαλιστική τελετή πάνω σε ένα πλοίο που βρισκόταν στον ποταμό Ρήνο, κοντά στη Βόννη. Η χρήση του ποταμού, ο οποίος ήταν το σύνορο μεταξύ των δύο βασιλείων τους, ως ουδέτερο έδαφος είχε ένα καρολίγγειο προηγούμενο και χρησιμοποιήθηκε τόσο στην κλασική αρχαιότητα όσο και στην Αγγλοσαξονική Αγγλία.
Η συνθήκη, η οποία χαρακτηρίστηκε διμερής, αμοιβαία και ισότιμη, αναγνώρισε τα σύνορα των δύο βασιλείων και την εξουσία των αντίστοιχων βασιλέων τους.
Επιβεβαίωσε τη νομιμότητα της εκλογής του Ερρίκου από τους Γερμανούς άρχοντες και της κυριαρχίας του Καρόλου επί της Λοθαριγγίας. Στη συνθήκη, ο Ερρίκος τιτλοφορείται ως rex Francorum Orientalium («Βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων») και ο Κάρολος ως rex Francorum occidentalium (Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων). Ο Κάρολος, οι επίσκοποι και οι κόμητές του υπέγραψαν πρώτοι την συνθήκη, επειδή ήταν βασιλιάς για μεγαλύτερο διάστημα και εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν μέλος της Δυναστείας των Καρολιδών.
Η συνθήκη, ωστόσο, ήταν αναποτελεσματική. Τον Ιανουάριο ή στις αρχές Φεβρουαρίου του 923, ο Ερρίκος έκανε μια συμφωνία φιλίας με τον σφετεριστή Ροβέρτο Α΄ εναντίον του Καρόλου. Ο Κάρολος έστειλε στη συνέχεια έναν λεγάτο στον Ερρίκο με το λείψανο του χεριού του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, συνοδευόμενο από χρυσό και πολύτιμους λίθους. Ο Κάρολος πιθανότατα προσπαθούσε με αυτόν τον τρόπο να ανακαλέσει τον Ερρίκο στους όρους της συνθήκης της Βόννης και να τον απομακρύνει από τον Ροβέρτο. Τον Ιούνιο του 923, ο Κάρολος αιχμαλωτίστηκε στη Μάχη του Σουασόν και έχασε το βασίλειό του. Μέχρι το 925 ο Ερρίκος είχε προσαρτήσει τη Λοθαρίγγια.
Παραπομπές
Βό Κατηγορία:Συνθήκες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μπρίτνεϊ Σκάι
Η Μπρίτνεϊ Σκάι (πραγματικό όνομα Μπράντι Ρε Ρόθγουελ  ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του ερωτικού κινηματογράφου για ενήλικους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1977 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2001 και έχει μέχρι σήμερα περισσότερους από 400 ρόλους σκληρού πορνό στον κινηματογράφο. Το 2003 δημιούργησε σκάνδαλο διασχίζοντας ημίγυμνη ένα γήπεδο γκολφ κατά την διάρκεια αγώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Λειμωνάριο
Ο συγγραφέας του έργου
Συγγραφέας του έργου είναι ο βυζαντινός μοναχός και περιηγητής Ιωάννης Μόσχος, και τόπος συγγραφής η Ρώμη. Ο συγγραφέας εκάρη μοναχός στη μονή του Αγίου Αββά Θεοδοσίου στη Βηθλεέμ, όπου και εμόνασε αρχικά, ενώ στην συνέχεια διέμεινε στη Λαύρα του Αγίου Σάββα, που βρίσκεται σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων από την Ιερουσαλήμ, προς τα νοτιοανατολικά. Ο Μόσχος ξεκίνησε από τη Μονή του Αγίου Θεοδοσίου της Βηθλεέμ το 578 συνοδευόμενος από τον μαθητή και αχώριστο φίλο του Σωφρόνιο τον Σοφιστή (μετέπειτα Πατριάρχη Ιεροσολύμων) με προορισμό την Αίγυπτο. Οι δύο άνδρες, μέσα σε μια ταραγμένη εποχή, περιήλθαν τις εκτάσεις του ανατολικού Βυζαντίου (Κιλικία, Συροπαλαιστίνη, Αίγυπτο και Κύπρο), αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της τότε γνωστής οικουμένης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Παλαιστίνη μεταξύ των ετών 594 και 603/604, ο Ιωάννης επισκέφθηκε όλα τα κοινόβια μοναστήρια και τις σκήτες της περιοχής. Στη διάρκεια των περιπλανήσεών του, αλλά και κατά τη διάρκεια της παραμονής του σε μοναστικά κέντρα, ο Ιωάννης κατέγραψε διηγήσεις από τη ζωή μοναχών και ερημιτών, προσπαθώντας να διασώσει τη σοφία των πατέρων της ερήμου, σε μια εποχή κατά την οποία ο κόσμος τους βρισκόταν υπό απειλή, λόγω των συχνών ληστρικών εξορμήσεων νομαδικών λαών της Ανατολής, αλλά και λόγω της αυξανόμενης ισχύος και της επεκτατικής τάσης των Σασσανιδών Περσών. Καρπός αυτής της εργασίας του υπήρξε το εν λόγω έργο. Το 614 οι δύο άνδρες εγκαταλείπουν την Αλεξάνδρεια υπό την απειλή των Περσών, και καταλήγουν στη Ρώμη, όπου και ολοκληρώνεται η συγγραφή του έργου, κατά τα τελευταία έτη της ζωής του Ιωάννου. O Φώτιος αναφέρει ότι στο σύγγραμμά του ο Ιωάννης προσφωνεί τον Σωφρόνιο, τον μαθητή του, και ότι έχοντας προΐδει την επικείμενη κοίμησή του, παρέδωσε το έργο στα χέρια του. Προ της εκδημίας του, ο Μόσχος παρήγγειλε στον αγαπημένο του μαθητή να μην αφήσει το λείψανό του στη Ρώμη, αλλά να το μεταφέρει και να το θάψει στο Όρος Σινά (είχε διαμείνει στο Όρος Σινά επί δέκα έτη μετά την περιοδεία του στη Θηβαΐδα και στη Μεγάλη Όαση της Αιγύπτου). Τελικά, ο Ιωάννης ετάφη στην Σπηλιά της μονής του Αγίου Αββά Θεοδοσίου, που ήταν και η μονή της μετανοίας του.
Από εκκλησιαστικής απόψεως, την περίοδο κατά την οποία ο Ιωάννης συνέλεξε το υλικό του Λειμωναρίου, η Εκκλησία ταλανιζόταν από τις συνέπειες της εκδήλωσης του Χαλκιδόνειου Σχίσματος, που αφορούσε το ζήτημα των φύσεων (θεϊκής και ανθρώπινης) του Ιησού. Ο Ιωάννης έμεινε πιστός στις χριστολογικές διατυπώσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και ο ζήλος του για την κατίσχυση των ορθοδόξων χριστολογικών θέσεων αντανακλάται στη συχνότητα με την οποία το θέμα της αιρέσεως απαντάται στο κείμενο του Λειμωναρίου. Δειγματοληπτικά μπορούμε να αναφέρουμε την εξιστόρηση του κεφ. 36, όπου περιγράφεται το θαύμα του Εφραιμίου, Πατριάρχη Αντιοχείας, διά του οποίου ένας στυλίτης από τα μέρη της Ιεραπόλεως επiστρέφει στην Ορθοδοξία και κοινωνεί από τα χέρια του Πατριάρχη, αποκηρύσσοντας τα δόγματα του Σεβήρου, καθώς και την εξιστόρηση του κεφ. 26, όπου περιγράφεται το όραμα κάποιου μοναχού Θεοφάνη λεγόμενου, κατά το οποίο ο μοναχός οδηγείται σε τόπο σκοτεινό και δυσώδη, όπου βλέπει μέσα στο πυρ τους Νεστόριο και Θεόδωρο Μοψουεστίας, τους Ευτυχέα και Απολινάριο, τον Ευάγριο και τον Δίδυμο, τον Διόσκορο και Σεβήρο, καθώς και τους Άρειο και Ωριγένη.
Γραμματειακό είδος
Όσον αφορά το γραμματολογικό είδος, το Λειμωνάριον εντάσσεται στο είδος της μοναστικής λογοτεχνίας, είδος γνωστό και ως "ψυχωφελείς διηγήσεις", που γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στη διάρκεια της πρώτης βυζαντινής περιόδου, δηλαδή αποτελεί κομμάτι μιας ευρείας γραπτής παράδοσης, που περιλαμβάνει παρόμοια κείμενα, με διδαχές και βίους αγίων πατέρων. Παράλληλα, εφαρμόζοντας έναν μάλλον οξύ ορολογικό αναχρονισμό, δεν θα ήταν άστοχο να εντάξουμε το έργο στο είδος της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, με την ουσιώδη διαφορά ότι στα έργα ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, εν αντιθέσει με τον Λειμώνα, έχουμε εκτενείς περιγραφές τοπίων, κτισμάτων, αλλά και διαρκείς εγκυκλοπαιδικού τύπου αναφορές. Φυσικά ο Λειμώνας δεν εγκαινίασε το είδος των ψυχωφελών διηγήσεων. Όταν ο Μόσχος συνέλεγε το υλικό του, σίγουρα γνώριζε δύο προγενέστερα παρομοίου περιεχομένου πονήματα, που είχαν κυκλοφορήσει διακόσια χρόνια ενωρίτερα : την Λαυσαϊκή Ιστορία του Παλλαδίου και την συλλογή ανεκδότων, που είναι γνωστή με τον τίτλο Historia Monachorum, έργα που είχαν καθιερώσει από καιρό το γραμματειακό είδος των ψυχωφελών ανεκδότων. Άλλωστε, την εποχή του αυτοκράτορος Ιουστινιανού, ο Κύριλος ο Σκυθοπολίτης, από τους πλέον καταξιωμένους συγγραφείς βίων αγίων του 6ου αι., είχε ζωντανέψει με τις τις αφηγήσεις του στιγμιότυπα ασκητικών άθλων των αγίων Ευθυμίου του μεγάλου, Σάββα του Ηγιασμένου (κοίμησις 532), Ιωάννη του Ησυχαστή, οσίου Κυριακού του αναχωρητού (κοίμησις 506), Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου (κοίμησις 529), Θεογνίου και Αβραμίου στην έρημο της Ιουδαίας.
Το Λειμωνάριο και η Εκκλησιαστική Ιστορία Ευαγρίου του Σχολαστικού
Ο συγγραφέας εκκλησιαστικής ιστορίας Ευάγριος Σχολαστικός (536-594), σύμβουλος του Παριάρχη Γρηγορίου Αντιοχείας (Πατριάρχη κατά τα έτη 570-93) και σύγχρονος του Ιωάννη, ενέταξε στο έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία μια μικρή συλλογή ανεκδότων αναλόγων στο είδος με εκείνα του Λειμωναρίου. Κάποια από αυτά θα εντοπίσουμε στις επόμενες παραγράφους.