cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπένι Γκούντμαν
Ο Μπέντζαμιν (Μπένι) Ντέιβιντ Γκούντμαν (Benjamin ‘’Benny’’ David Goodman, Σικάγο 30 Μαΐου 1909 – Νέα Υόρκη 13 Ιουνίου 1986) ήταν Αμερικανός κλαρινετίστας και διευθυντής ορχήστρας (μπάντας) της τζαζ, γνωστός ως ο «Βασιλιάς του Σουίνγκ», εξαιρετικά δημοφιλούς είδους μουσικής στις ΗΠΑ, κατά τις δεκαετίες 1930 και 1940.
Η περίφημη συναυλία που έδωσε στο Κάρνεγκι Χολ (Carnegie Hall) της Νέας Υόρκης, στις 16 Ιανουαρίου 1938, περιγράφεται από τον κριτικό Μπρους Έντερ (Bruce Eder) ως «η μοναδική σημαντική τζαζ ή ποπ συναυλία μουσικής στην ιστορία: η τζαζ μπαίνει στον κόσμο της ευυπόληπτης (sic) μουσικής».
Οι μπάντες του Γκούντμαν αποτέλεσαν το έναυσμα για το ξεκίνημα της σταδιοδρομίας πολλών μεγάλων καλλιτεχνών της τζαζ. Κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης εποχής φυλετικού διαχωρισμού, διηύθυνε μία από τις πρώτες γνωστές, μικτού χρώματος, ολοκληρωμένες μπάντες. Αυστηρός περφόρμερ, πολλές φορές αυταρχικός, αλλά και αντιρατσιστής, έπαιζε σχεδόν ως το τέλος της ζωής του, εκδηλώνοντας ταυτόχρονα αδιάλειπτο ενδιαφέρον για την κλασική μουσική.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γκούντμαν γεννήθηκε στο Σικάγο, το 1909. Ήταν το ένατο από τα δώδεκα παιδιά φτωχών Εβραίων μεταναστών από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του, Ντέιβιντ (1873-1926), ήρθε στην Αμερική το 1892 από τη Βαρσοβία και έγινε ράφτης. Η μητέρα του, Ντόρα Γκριζίνσκι (Dora Grisinsky) 1873-1964), καταγόταν από το Κάουνας της -σημερινής- Λιθουανίας. Οι γονείς του γνωρίστηκαν στη Βαλτιμόρη και εγκαταστάθηκαν στο Σικάγο πριν γεννηθεί o Μπένι. Με λίγα εισοδήματα και μεγάλη οικογένεια, μετακόμισαν στο υποβαθμισμένο προάστιο Μάξουελ (Maxwell Street), μια υπερπληθυσμένη παραγκούπολη κοντά στις σιδηροδρομικές εγκαταστάσεις και στα περιβάλλοντα εργοστάσια όπου κατοικούσαν, κυρίως, ιρλανδοί, γερμανοί, σκανδιναβοί, ιταλοί, πολωνοί και εβραίοι μετανάστες. thumb|280px|right|Το γκέτο της Οδού Μάξουελ στο Σικάγο, όπου μεγάλωσε ο Μπένι Γκούντμαν, σε φωτογραφία του 1915
Η διάσημη κοινωνιολόγος και ακτιβίστρια της πόλης του Σικάγου, Τζέιν Άνταμς ( Jane Addams) περιγράφει: «''Οι δρόμοι είναι απίστευτα βρώμικοι, ο αριθμός των σχολείων ανεπαρκής, η υγειονομική νομοθεσία ανεφάρμοστη, ο φωτισμός του δρόμου κακός, το μίζερο πλακόστρωτο λείπει παντελώς από τα σοκάκια και τους μικρότερους δρόμους, ενώ οι στάβλοι βγάζουν μια αποφορά πέρα από κάθε περιγραφή. Εκατοντάδες σπίτια δεν συνδέονται με το αποχετευτικό δίκτυο''». Τα οικονομικά ήταν διαρκές πρόβλημα για την οικογένεια. Ο πατέρας κέρδιζε, το πολύ, 20 δολάρια την εβδομάδα. Την Κυριακή, πήγαινε τα παιδιά του σε δωρεάν συναυλίες στο Πάρκο Ντάγκλας (Douglas Park) όπου, για πρώτη φορά, ο μικρός Μπένι βίωσε ζωντανές επαγγελματικές παραστάσεις. Για να δώσει στα παιδιά του κάποιες δεξιότητες και εκτίμηση για τη μουσική, πήγε τον δεκάχρονο Μπένι και δύο αδελφούς του για μαθήματα μουσικής στη Συναγωγή Γιάκομπ (Kehelah Jacob), τα οποία τον επιβάρυναν μόνο με 25 σεντς κάθε μάθημα, ενώ στην τιμή συμπεριλαμβανόταν και η χρησιμοποίηση των μουσικών οργάνων της συναγωγής. για μένα (Από συνέντευξη του Γκούντμαν το 1975 )
Την επόμενη χρονιά ο Μπένι εντάχθηκε στο μουσικό συγκρότημα που είχαν φτιάξει μαθητές στο Κτήριο Χαλ (Hull House) της Άνταμς. Εκεί, έπαιρνε μαθήματα από τον διευθυντή του ιδρύματος Τζέιμς Σιλβέστερ (James Sylvester), με χαμηλά δίδακτρα. Προσχωρώντας στο συγκρότημα, είχε το δικαίωμα να περάσει δύο εβδομάδες σε ένα καλοκαιρινό κάμπ, περίπου πενήντα μίλια από το Σικάγο. Ήταν η μόνη φορά που, ο Γκούντμαν, κατάφερε να ξεφύγει από το βρώμικο περιβάλλον της αστικής γειτονιάς του. Έκανε, επίσης, δύο χρόνια μαθήματα με τον κλαρινετίστα Φραντς Σουπ (Franz Schoepp), ο οποίος είχε κάνει κλασικές σπουδές στο όργανό του. Οι πρώτες επιρροές του Γκούντμαν υπήρξαν οι κλαρινετίστες τζαζ της Νέας Ορλεάνης που εργάζονταν στο Σικάγο, κυρίως οι Τζόνι Ντοντς (Johnny Dodds), Λιόν Ροπόλο (Leon Roppolo) και Τζίμι Νουν (Jimmie Noone). Μάθαινε γρήγορα, έγινε δυνατός μουσικός σε μικρή ηλικία και, σύντομα, άρχισε να παίζει επαγγελματικά σε διάφορες μπάντες.
Ο Γκούντμαν έκανε το πρώτο σημαντικό επαγγελματικό ντεμπούτο του, πολύ νέος, το 1921, στο Θέατρο Σέντραλ Παρκ (Central Park Theater) της περιοχής Ουέστ Σάιντ (West Side) του Σικάγου. Παράλληλα, μπήκε στο Γυμνάσιο Χάρισον (Harrison High School) της πόλης, το 1922, εντάχθηκε στην Ένωση Μουσικών το 1923 και, από την ηλικία των 14 ετών, ήταν σε μια μπάντα με αρχηγό τον περίφημο Μπιξ Μπάιντερμπεκε (Bix Beiderbecke). Όταν έγινε 16 ετών, εντάχθηκε σε ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα του Σικάγου, την Ορχήστρα του Μπεν Πόλακ (Ben Pollack), με την οποία έκανε τις πρώτες του ηχογραφήσεις το 1926. Όταν ήταν 17 ετών, ο πατέρας του σκοτώθηκε από ένα αυτοκίνητο που περνούσε κατά την αποβίβασή του από ένα τραμ. Ο θάνατος του πατέρα του ήταν «το πιο θλιβερό πράγμα που συνέβη ποτέ στην οικογένειά μας», δήλωσε ο Γκούντμαν. Έκανε την πρώτη του ηχογράφηση με το δικό του όνομα, για την εταιρεία Βοκέιλιον (Vocalion), δύο χρόνια αργότερα.
Καριέρα
Ο Γκούντμαν εγκαταστάθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης και έγινε επιτυχημένος μουσικός της περιόδου από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '30, κυρίως με τη μπάντα του Πόλακ, μεταξύ 1926 και 1929. Σε μια σημαντική ηχογράφηση με την εταιρεία Βίκτορ (Victor), στις 21 Μαρτίου 1928, έπαιξε μαζί με τους Γκλεν Μίλερ (Glenn Miller), Τόμι Ντόρσεϊ (Tommy Dorsey) και Τζο Βενούτι (Joe Venuti), στην ορχήστρα All-Star, με διευθυντή τον Ναθάνιελ Σίλκρετ (Nathaniel Shilkret). Εκείνα τα χρόνια έκανε και κάποιες ηχογραφήσεις για ταινίες μικρού μήκους. Οι οπαδοί του πιστεύουν ότι το κλαρινέτο του ακούγεται στην κωμωδία του Τσάρλι Τσάπλιν One A.M..
Ενόσω ο Γκούντμαν ήταν επιτυχημένος σέσιον μουσικός, ο παραγωγός Τζον Χάμοντ (John Hammond) κανόνισε μια σειρά ηχογραφήσεων τζαζ για την Κολούμπια (Columbia Records) από το 1933 έως το 1935, οπότε ο Γκούντμαν υπέγραψε συμβόλαιο με την RCA Victor, με επιτυχία στο ραδιόφωνο. Σε κάποιες από αυτές τις ηχογραφήσεις έκανε το ντεμπούτο της και η -νεαρή τότε- Μπίλι Χόλιντεϊ. Το 1934, ο Γκούντμαν έκανε οντισιόν για το ραδιοφωνικό πρόγραμμα του NBC «Let's Dance» («Ας Χορέψουμε»), ένα πολύ επιτυχημένο, τρίωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα που παρουσίαζε διάφορα στυλ χορευτικής μουσικής. Το γνωστό, θεματικό τραγούδι με τον τίτλο αυτό, βασιζόταν στην Πρόσκληση για Χορό, από τον Καρλ Μαρία φον Βέμπερ. Δεδομένου ότι χρειαζόταν όλο και νέες ενορχηστρώσεις κάθε εβδομάδα για το σόου, ο Χάμοντ του πρότεινε να αγοράζει από τον Φλέτσερ Χέντερσον, μαύρο μουσικό από την Ατλάντα που είχε τη δημοφιλέστερη αφρο-αμερικανική μπάντα της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Ήδη έμπειρος επιχειρηματίας, ο Γκούντμαν βοήθησε τον Χέντερσον το 1934, όταν η ορχήστρα του τελευταίου διαλύθηκε. Ο Χέντερσον έκανε ενορχηστρώσεις και ο Γκούντμαν προσέλαβε μέλη του συγκροτήματός του για να τους διδάξει πώς να παίζουν τη συγκεκριμένη μουσική. . Αν και η ορχήστρα του Χέντερσον ήταν στο απόγειο της δημιουργικότητάς της, δεν είχε καταφέρει να γίνει πολύ δημοφιλής. Κατά τη διάρκεια της οικονομικής ύφεσης, η ορχήστρα του διαλύθηκε. Στις αρχές του 1935, το συγκρότημα του Γκούντμαν ήταν ένα από τα τρία που εμφανίστηκαν στο «Let's Dance» -τα άλλα δύο ήταν του Χαβιέ Κουγάτ (Xavier Cugat) και του Κελ Μάρεϊ (Kel Murray). Ο ίδιος και η μπάντα του παρέμειναν στο πρόγραμμα μέχρι τον Μάιο εκείνου του έτους, όταν μια απεργία από τους υπαλλήλους του χορηγού της σειράς, οδήγησαν στην ακύρωση της ραδιοφωνικής εκπομπής. Μια εμφάνιση στο Ρούσβελτ Γκριλ (Roosevelt Grill) του Μανχάταν δεν στέφθηκε με επιτυχία, καθώς το ακροατήριο περίμενε να ακούσει πιο «γλυκιά» μουσική. Το συγκρότημα ξεκίνησε μια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Μάιο του 1935, αλλά απέτυχε ξανά. Μέχρι τον Αύγουστο αυτού του έτους, ο Γκούντμαν βρέθηκε με μια σχεδόν διαλυμένη μπάντα, απογοητευμένος και έτοιμος να τα παρατήσει.
Καιρός για σουίνγκ
Στις 31 Ιουλίου 1935, κυκλοφόρησε σε βινύλιο, το γνωστό τζαζ κομμάτι «King Porter Stomp», σε ενορχήστρωση του Χέντερσον και παιγμένο από την ορχήστρα του Γκούντμαν. Ήδη, είχε ακουστεί ότι, όταν παιζόταν το κομμάτι στο Θέατρο Στάνλεϊ (Stanley Theater) του Πίτσμπουργκ, μερικοί από τους νεαρούς θαμώνες χόρευαν στους διαδρόμους αλλά, σε γενικές γραμμές, αυτές οι φήμες είχαν μικρή επίδραση στην περιοδεία της μπάντας. Ωστόσο, όταν στις 19 Αυγούστου, ο Γκούντμαν και η μπάντα του έφθασαν στο Όκλαντ της Καλιφόρνια και άρχισαν να παίζουν μαζί με τους Τζιν Κρούπα (Gene Krupa), Μπάνι Μπέριγκαν (Bunny Berigan) και Έλεν Ουόρντ (Helen Ward), μεγάλο πλήθος νεαρών χορευτών, παραληρούσε με την μουσική που είχε ακούσει για το ραδιοφωνικό σόου «Let's Dance». Ωστόσο, μια νύχτα αργότερα, στο Πίσμο (Pismo Beach), η μπάντα δεν είχε την ίδια επιτυχία και όλοι πίστευαν ότι η εκπληκτική υποδοχή στο Όκλαντ ήταν μια «φούσκα». Όμως, στις 21 Αυγούστου 1935, στο Λος Άντζελες, ο Γκούντμαν και η μπάντα του έπαιξαν μέσα σε εκπληκτική ατμόσφαιρα, με το πλήθος να ξεσπά σε επευφημίες και χειροκροτήματα. Οι ειδησεογραφικές αναφορές διαδίδουν τη νέα, συναρπαστική μουσική και τον ενθουσιώδη χορό που τη συνοδεύει.
Τα χαρακτηριστικά του σουίνγκ που έπαιζε ο Γκούντμαν ήταν ο γρήγορος, επαναλαμβανόμενος ρυθμός, οι αυτοσχεδιασμοί στη μελωδία και η συλλογική χρήση του συγκοπτόμενου ρυθμού. thumb|280px|right|Συγκεντρωμένο πλήθος για τη συναυλία του Μπένι Γκούντμαν στο Όκλαντ, το 1935 Η εμφάνιση στο Λος Άντζελες σημείωσε τέτοια επιτυχία που, συχνά, περιγράφεται ως η απαρχή της «σουίνγκ εποχής». Σύμφωνα με τον μουσικογράφο Ντόναλντ Κλάρκ, «είναι απολύτως σαφές ότι η «εποχή του σουίνγκ» ήταν έτοιμη από καιρό, αλλά ήταν ο Γκούντμαν και η μπάντα του που αποτέλεσαν το έναυσμα». Πάντως, η υποδοχή του αμερικανικού σουίνγκ ήταν λιγότερο ένθερμη στην Ευρώπη. Κάποιοι, όπως ο βρετανός συγγραφέας Τζον Σκουάιρ (J.C. Squire), υπέβαλαν καταγγελία στο ραδιόφωνο BBC του Ηνωμένου Βασιλείου και ζήτησαν να σταματήσει να παίζει μουσική του Γκούντμαν, την οποία αποκάλεσε «μια φοβερή σειρά θορύβων της ζούγκλας που δεν μπορεί να ευχαριστήσει κανέναν». Το 1935, οι Ναζί απαγόρευσαν την τζαζ, γενικότερα, από το γερμανικό ραδιόφωνο, υποστηρίζοντας ότι ήταν μέρος μιας εβραϊκής συνωμοσίας για να καταστρέψει τη γερμανική κουλτούρα. Παρομοίως, η φασιστική κυβέρνηση της Ιταλίας απαγόρευσε τη μετάδοση οποιασδήποτε μουσικής που συνθέτουν ή εκτελούν Εβραίοι καλλιτέχνες, διότι απειλείται «ο ανθός της φυλής μας, η νεολαία».
Τον Νοέμβριο του 1935, ο Γκούντμαν δέχτηκε πρόσκληση να παίξει στο Σικάγο, τη γενέτειρά του. Η παραμονή του εκεί επεκτάθηκε σε έξι μήνες και η δημοτικότητά του παγιώθηκε από ραδιοφωνικές εκπομπές, μέσω θυγατρικών σταθμών του NBC. Αυτές οι συναυλίες περιελάμβαναν εμφανίσεις του Γκούντμαν μαζί με τη μπάντα του Φλέτσερ Χέντερσον και θεωρούνται, ίσως, το πρώτο μικτό (λευκοί και μαύροι μουσικοί), ολοκληρωμένο μεγάλο συγκρότημα που εμφανίστηκε ενώπιον ενός ακροατηρίου στην Αμερική. Στις ραδιοφωνικές εκπομπές από το Σικάγο, κατά τις χρονιές 1935-6, παρουσίαζαν τον Γκούντμαν ως «Βασιλιά του Ρυθμού» («Rajah of Rhythm»), ενώ ο τίτλος «Βασιλιάς του Σουίνγκ» («King of Swing) τού αποδόθηκε αποκλειστικά, μετά το 1937. Στα τέλη Ιουνίου του 1936, ο Γκούντμαν πήγε στο Χόλιγουντ για να ξεκινήσει το «Camels Caravan» του CBS, το τρίτο και (σύμφωνα με τους Κόνερ και Χικς (Conner & Hicks) το μεγαλύτερο ραδιοφωνικό του σόου.
Το κοντσέρτο στο Κάρνεγκι Χολ
Στα τέλη του 1937, ο εκπρόσωπος του Γκούντμαν, Ουίν Νέιθανσον (Wynn Nathanson) επιχείρησε το μεγάλο «κόλπο», δηλώνοντας ότι ο Γκούντμαν και η μπάντα του θα έπαιζαν στο Κάρνεγκι Χολ (Carnegie Hall) της Νέας Υόρκης. Αν γινόταν αυτή η συναυλία, τότε ο Γκούντμαν θα ήταν ο πρώτος αρχηγός τζαζ συγκροτήματος που θα έπαιζε στην περίφημη αίθουσα. «Ο Μπένι Γκούντμαν ήταν αρχικά διστακτικός, φοβούμενος για το χειρότερο, -καθώς το κοινό ήταν εξοικειωμένο με το κλασικό ρεπερτόριο. Όμως, όταν το φιλμ «Hollywood Hotel» όπου εμφανιζόταν πήρε εξαιρετικές κριτικές, ρίχτηκε στη δουλειά. Άφησε αρκετές ενδιάμεσες συναυλίες και επέμεινε να κάνει πρόβες στο Κάρνεγκι Χολ, ώστε οι μουσικοί του να εξοικειωθούν με την ακουστική του χώρου».
Το κοντσέρτο πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 16ης Ιανουαρίου 1938. Υπήρχε sold-out στα εισιτήρια εβδομάδες πριν, για 2.760 θέσεις και μεγαλύτερη τιμή στα 2,75 δολάρια, υψηλή τιμή για εκείνη την εποχή. Η συναυλία ξεκίνησε με τρεις σύγχρονα κομμάτια από τη μπάντα του Γκούντμαν: «Do not Be That Way», «Sometimes I'm Happy» και «One O'Clock Jump». Στη συνέχεια, οι μουσικοί έπαιξαν μια αναδρομή στην ιστορία της τζαζ και, για ακόμη μια φορά, η αρχική αντίδραση του κοινού, αν και ευγενική, ήταν χλιαρή. Όμως, η συνέχεια ήταν καταλυτική· στην αρχή έπαιξε η μπάντα μαζί με τους Κάουντ Μπέιζι (Count Basie) και Ντιουκ Έλινγκτον ως καλεσμένους. Έπειτα, ο Γκούντμαν και η μπάντα έπαιξε τα κομμάτια που τους είχαν κάνει διάσημους, με την Μάρθα Τίλτον (Μartha Tilton ) στο «Loch Lomond» να προκαλεί το κοινό για πέντε μπιζαρίσματα και φωνές για επανάκληση (ανκόρ) στη σκηνή. Το ανκόρ ανάγκασε τον Γκούντμαν να κάνει τη μοναδική ανακοίνωσή του για τη νύχτα, δηλώνοντας ότι δεν είχε προετοιμαστεί γι’ αυτό, αλλά ότι η Μάρθα θα επέστρεφε σύντομα με ένα άλλο κομμάτι.
Μέχρι τη στιγμή που η μπάντα έπαιξε το κορυφαίο «Sing, Sing, Sing (With a Swing)», η επιτυχία ήταν εξασφαλισμένη. Το κομμάτι εκτέλεσαν ο τενόρος σαξοφωνίστας Μπέιμπ Ράσιν (Babe Russin), ο τρομπετίστας Χάρι Τζέιμς (Harry James) και ο Γκούντμαν, υποστηριζόμενοι από τον ντράμερ Τζιν Κρούπα (Gene Krupa). Όταν ο Γκούντμαν τελείωσε το σόλο του, έδωσε απροσδόκητη «πάσα» στον πιανίστα Τζες Στέισι (Jess Stacy), ο οποίος έπαιξε εκπληκτικά. Η συναυλία του 1938 θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία της τζαζ. Μετά από πολυετή, κοπιαστική δουλειά μουσικών από όλη τη χώρα, η τζαζ είχε τελικά γίνει αποδεκτή από το κοινό. Έγινε ηχογράφηση της συναυλίας αλλά, ακόμα και με την τεχνολογία της εποχής, ο εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν της καλύτερης ποιότητας.
Κορύφωση
Η μαύρη πιανίστα Μαίρη Λου Ουίλιαμς (Mary Lou Williams) πρότεινε στον κοινό φίλο Τζον Χάμοντ, να συστήσει στον Γκούντμαν τον κιθαρίστα Τσάρλι Κρίστιαν (Charlie Christian). Πράγματι, ο Χάμοντ τον συνέστησε στον Μπένι Γκούντμαν, αλλά αυτός δεν ενδιαφερόταν. Η ηλεκτρική κιθάρα του Κρίστιαν δεν «κόλλαγε» στο σύνολο, ούτε το ντύσιμο και το στυλ του. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Χάμοντ ανέβασε κρυφά τον Κρίστιαν επί σκηνής, κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος σε μια συναυλία του Γκούντμαν στο Μπέβερλι Χιλς. Εκνευρισμένος που είδε τον κιθαρίστα, ο Γκούντμαν άρχισε να παίζει το «Rose Room», ένα παλιό κομμάτι του Αρτ Χίκμαν (Art Hickman), βέβαιος ότι ο Κρίστιαν δεν το γνωρίζει. Έπεσε όμως έξω, και αυτό που ακολούθησε προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη σε όλους όσους άκουσαν την 45λεπτη παράσταση που έδωσαν οι δύο καλλιτέχνες. Ο Τσάρλι ήταν εξαιρετικός στην ηλεκτρική κιθάρα και παρέμεινε στο πλευρό του Γκούντμαν για δύο χρόνια (1939-1941). Έκανε πολλές από τις ενορχηστρώσεις της μπάντας (μερικές από τις οποίες πιστώθηκαν στον Γκούντμαν) και αποτέλεσε έμπνευση για όλους. Η μπάντα τον έκανε γνωστό και του έδωσε ένα σταθερό εισόδημα, ενώ εργάστηκε για τη «νομιμοποίηση», εκλαϊκευση και τυποποίηση της ηλεκτρικής κιθάρας, ως βασικού οργάνου της τζαζ.
Πέρα από το σουίνγκ
Ο Γκούντμαν συνέχισε την επιτυχία του στα τέλη της δεκαετίας του '30 με τη μεγάλη μπάντα του, αλλά και με το τρίο, το κουαρτέτο, και το σεξτέτο του -που σχηματίστηκε τον Αύγουστο του 1939, τον ίδιο μήνα που επέστρεψε στην Columbia Records μετά από τέσσερα χρόνια με την RCA Victor. Στην Columbia, ο Τζον Χάμοντ -μελλοντικός του γαμπρός- ήταν παραγωγός στις περισσότερες από τις συναυλίες του. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1940, ωστόσο, οι μεγάλες μπάντες είχαν χάσει μεγάλο μέρος της δημοτικότητάς τους. Από το 1942 έως το 1944 και, πάλι, το 1948 η ένωση των μουσικών έκανε απεργία εναντίον των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι τραγουδιστές οικειοποιήθηκαν τη δημοτικότητα που είχαν κάποτε οι μεγάλες μπάντες. Κατά τη διάρκεια της απεργίας του 1942-44, η Υπηρεσία Πολέμου (War Department) προσέγγισε την ένωση και ζήτησε την παραγωγή των περίφημων «δίσκων V», που περιείχαν καινούργιες ηχογραφήσεις προορισμένες για τους στρατιώτες, ενισχύοντας έτσι την άνοδο νέων καλλιτεχνών. Επίσης, στη δεκαετία του 1940, το σουίνγκ δεν ήταν πλέον το κυρίαρχο στυλ των μουσικών της τζαζ.
Μπίποπ και κουλ τζαζ
Μέχρι τη δεκαετία του 1940, μερικοί τζαζ μουσικοί δανείζονταν προηγμένες ιδέες από την κλασική μουσική, ενώ άλλοι, όπως ο Τσάρλι Πάρκερ, διηύρυναν το ρυθμικό, αρμονικό και μελωδικό «λεξιλόγιο» του σουίνγκ, δημιουργώντας το περίφημο μπίποπ ή μποπ (bebop, bop). Οι ηχογραφήσεις που έκανε ο Γκούντμαν σε ύφος μπίποπ για την Capitol Records πήρε εξαιρετικούς επαίνους από τους κριτικούς της τζαζ. Όταν ο Γκούντμαν ξεκίνησε μια μπάντα μπίποπ, προσέλαβε τους Μπάντι Γκρέκο (Buddy Greco), Ζουτ Σιμς (Zoot Sims), Ουλορντελ Γκρέι (Wardell Grey) και μερικούς άλλους μοντέρνους εκτελεστές. thumb|360px|right|Ο Μπένι Γκούντμαν με την περίφημα μπάντα του, σε φωτογραφία του 1950-1 Ο Γκούντμαν απολάμβανε το μπίποπ και την κουλ τζαζ (cool jazz) -που είχε αρχίσει να καταφτάνει στη δεκαετία του 1940. Όταν άκουσε τον Τελόνιους Μονκ (Thelonious Monk), να συνοδεύει τους Τσάρλι Πάρκερ, Ντίζι Γκιλέσπι και Κέννι Κλαρκ (Kenny Clarke), παρατήρησε: «''Μου αρέσει, μου αρέσει πάρα πολύ, μου αρέσει το κομμάτι και μου αρέσει ο τρόπος που το έπαιξε. ... Νομίζω ότι έχει μια αίσθηση του χιούμορ και υπάρχουν κάποια καλά πράγματα εκεί''». «Αργότερα, ο Μπένι άκουσε αυτόν τον Σουηδό κλαρινετίστα που ονομάζεται Σταν Χάσελγκραντ (Stan Hasselgard) να παίζει μπίποπ, και τον αγάπησε ... Έτσι ξεκίνησε μια μπάντα μπίποπ. Αλλά μετά από ενάμισι χρόνο, απογοητεύτηκε. Τελικά, αναμόρφωσε το συγκρότημά του και επέστρεψε στις ενορχηστρώσεις του Φλέτσερ Χέντερσον. Ο Μπένι ήταν μουσικός του σουίνγκ και αποφάσισε να επικεντρωθεί σε αυτό που κάνει καλύτερα.
Μέχρι το 1953, ο Γκούντμαν είχε αλλάξει εντελώς τη γνώμη του για το μπίποπ. «Μπορεί η μποπ να έχει κάνει περισσότερα από οτιδήποτε άλλο, για να πάει πίσω τη μουσική... Βασικά είναι όλα λάθος, δεν γνωρίζει ούτε καν τις κλίμακες... Το μποπ ήταν ως επί το πλείστον δημοσιότητα και άνθρωποι που κάνουν φιγούρες».
Ο Γκούντμαν και η κλασική μουσική
Η πρώτη ηχογράφηση κλασικής μουσικής του Γκούντμαν, ήταν στις 25 Απριλίου 1938, όταν έπαιξε στο Κουιντέτο με Κλαρινέτο του Μότσαρτ, Κ. 581, με το Κουαρτέτο της Βουδαπέστης. Μετά την περίοδο του μπίποπ, συνέχισε το ενδιαφέρον του για την κλασσική μουσική που γράφηκε για το κλαρινέτο και συναντήθηκε συχνά με τους κορυφαίους κλασικούς κλαρινετίστες της εποχής, όπως τον Ίνγκολφ Νταλ (Ingolf Dahl). Έπαιξαν μουσική δωματίου μαζί (Μπράμς, Μιγιό, Χίντεμιτ, Ντεμπισί)) και, το 1948, ο Γκούντμαν έπαιξε στην παγκόσμια πρεμιέρα του Concerto a Tre του Νταλ.
Το 1949, όταν ήταν πλέον 40 ετών, ο Γκούντμαν αποφάσισε να σπουδάσει με τον Άγγλο Ρέτζιναλντ Κελ (Reginald Kell), έναν από τους κορυφαίους κλασικούς κλαρινετίστες στον κόσμο. Ωστόσο, έπρεπε να αλλάξει ολόκληρη την τεχνική του: αντί να συγκρατεί το επιστόμιο του οργάνου μεταξύ των μπροστινών δοντιών και του κάτω χείλους, όπως είχε κάνει από τότε που έπιασε για πρώτη φορά κλαρινέτο στα χέρια του, 30 χρόνια νωρίτερα, έμαθε να το προσαρμόζει ανάμεσα στα δύο χείλη και, ακόμη, να χρησιμοποιεί νέες τεχνικές στα δάκτυλα. Είχε αφαιρέσει τους παλιούς κάλους που είχε αποκτήσει στα δάκτυλά του, και άρχισε να μαθαίνει να παίζει ξανά το κλαρινέτο του -σχεδόν από το μηδέν.
Ο Γκούντμαν έπαιξε σε πολλά έργα για κλαρινέτο και ορχήστρα ή μουσική δωματίου με κλαρινέτο που έχουν γίνει πρότυπα κομμάτια κλασσικού ρεπερτορίου. Επίσης, έκανε πρεμιέρα σε αρκετά έργα κορυφαίων συνθετών. Ενδεικτικά αναφέρονται: Αντιθέσεις (Μπέλα Μπάρτοκ), ''Κοντσέρτο για κλαρινέτο Νο. 2 (Μάλκολμ Άρνολντ), Αποκομίσεις για κλαρινέτο και μπάντα (Μόρτον Γκουλντ), Σονάτα για κλαρινέτο και πιάνο (Φρανσίς Πουλένκ), Κοντσέρτο για κλαρινέτο και ορχήστρα (Άαρον Κόπλαντ. Το Πρελούδιο, Φούγκα και Ριφ του Λέοναρντ Μπερνστάιν παραγγέλθηκε για τη μεγάλη μπάντα του Γούντι Χέρμαν (Woody Herman), αλλά έκανε πρεμιέρα από τον Γκούντμαν. Το Κοντσέρτο για κλαρινέτο (Ebony Concert) του Ιγκόρ Στραβίνσκι ήταν αφιερωμένο στον Χέρμαν, ο οποίος ήταν και πρώτος ερμηνευτής (1946) αλλά, πολλά χρόνια αργότερα, ο Στραβίνσκι έκανε μια άλλη ηχογράφηση, αυτή τη φορά με τον Γκούντμαν ως σολίστ. Άλλα κλασικά έργα στα οποία έπαιξε ο Γκούντμαν ήταν: Κουιντέτο με κλαρινέτο και Κοντσέρτο για κλαρινέτο, Κ. 622 του Μότσαρτ (1956), Κοντσέρτο για κλαρινέτο του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ και Κοντσέρτο για κλαρινέτο του Καρλ Νίλσεν, Πρώτη ραψωδία για κλαρινέτο του Ντεμπισί, Σονάτα για κλαρινέτο Νο. 2'' του Γιοχάνες Μπραμς.
Με τον Άρμστρονγκ
Μετά τις περιοδείες του πέρα από το σουίνγκ, ο Γκούντμαν ξεκίνησε μια νέα μπάντα το 1953. Σύμφωνα με τον Ντόναλντ Κλαρκ, αυτή δεν υπήρξε ευτυχισμένη στιγμή για εκείνον: «Το 1953 ο Γκούντμαν επανασχημάτισε την κλασική του μπάντα για μια δαπανηρή περιοδεία με τον Λούις Άρμστρονγκ, που κατέληξε σε διάσημη καταστροφή. Κατάφερε να προσβάλει τον Άρμστρονγκ στην αρχή· κατόπιν, τρομοκρατήθηκε από τα βοντβίλ στοιχεία των εμφανίσεων του Λούις ... μια αντίφαση σε όλα όσα υποστήριζε ο Γκούντμαν. Όλα αυτά οδήγησαν σε ρήξη με τον Άρμστρονγκ, που κορυφώθηκε δημόσια όταν ο Άρμστρονγκ εγκατέλειψε τον Γκούντμαν κατά τη διάρκεια μιας κοινής παράστασης. Ο Γκούντμαν κάλεσε τον Άρμστρονγκ πίσω στη σκηνή για να ολοκληρώσει την παράσταση, αλλά εκείνος αρνήθηκε να παίξει πάλι μαζί του. Το αποτέλεσμα ήταν το τέλος της φιλίας τους, επαγγελματικής ή ανθρώπινης.
Κινηματογράφος
thumb|280px|right|Ο Μπένι Γκούντμαν όπως εμφανιζόταν στην κινηματογραφική ταινία Stage Door Canteen (1943) Η μπάντα του Γκούντμαν εμφανίστηκε σε σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές: The Big Broadcast of 1937 (1937), Hotel Hollywood (1938), Syncopation (1942), The Powers Girl (1942), Stage Door Canteen (1943), The Gang's All Here (1943), Sweet and Low-Down (1944, η μοναδική ταινία όπου πρωταγωνίστησε) και A Song Is Born (1948). Η ιστορία του Γκούντμαν αποτυπώθηκε στην κινηματογραφική ταινία The Benny Goodman Story (1955).
Τα τελευταία χρόνια
Αφού κέρδισε πολυάριθμες δημοσκοπήσεις με την πάροδο των ετών, ως καλύτερος κλαρινετίστας της τζαζ, ο Γκούντμαν μπήκε στο Hall of Fame του Down Beat Jazz το 1957. Συνέχισε να παίζει και να ηχογραφεί σε δίσκους και σε μικρά γκρουπ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 συνεργάστηκε με τον Τζορτζ Μπένσον (George Benson). Σε γενικές γραμμές, ο Γκούντμαν εξακολούθησε συνέχισε να παίζει με το «σουίνγκ ύφος» του, για τον οποίο ήταν πιο γνωστός. Ωστόσο, εξασκείτο και εκτελούσε κλασικά κομμάτια κλαρινέτου και παρήγγελε συνθέσεις για το κλαρινέτο. Το 1960, για παράδειγμα, συνέχισε να μαγεύει ακροατήριο χιλιάδων ατόμων σε μια παράσταση του Κοντσέρτου για κλαρινέτο του Μότσαρτ, στον ανοικτό συναυλιακό χώρο του Σταδίου Λιούισον στη Νέα Υόρκη. Περιστασιακά οργάνωνε μια νέα μπάντα για να παίξει σε ένα φεστιβάλ τζαζ ή να κάνει μια διεθνή περιοδεία. thumb|280px|right|Ο Γκούντμαν σε φωτογραφία του 1971 Παρά τα αυξανόμενα προβλήματα υγείας, συνέχισε να παίζει μέχρι το θάνατό του από καρδιακή προσβολή στη Νέα Υόρκη το 1986, σε ηλικία 77 ετών, στο σπίτι του στο Manhattan House, 200 East 66th Street. Μια μικρή ιδιωτική κηδεία, μόνο για την οικογένειά του, πραγματοποιήθηκε στο Στάμφορντ του Κοννέκτικατ, όπου είχε κατοικήσει για πολύ καιρό. Σύμφωνα με επιθυμία του, δεν παρέστη κάποιος ιερέας και τα μέλη της οικογένειας οργάνωσαν την τελετή. Ενταφιάστηκε δίπλα στη σύζυγό του, στο Νεκροταφείο του Λονγκ Ριτζ (Long Ridge). Την ίδια χρονιά, τιμήθηκε με το βραβείο Grammy Lifetime Achievement Award, ενώ τα διάφορα μουσικά χαρτιά του (παρτιτούρες, χειρόγραφα κ.λπ) δωρήθηκαν στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Επιρροή
Ο Γκούντμαν θεωρήθηκε από μερικούς ως «απαιτητικός εργοδότης» και από άλλους ως αλαζονικό και εκκεντρικό «στραβόξυλο». Πολλοί μουσικοί μιλούσαν για το «The Ray» «(κεραυνοβόλο) Βλέμμα», το σήμα κατατεθέν του Γκούντμαν όταν «κάρφωνε» έναν μουσικό που δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στα απαιτητικά του πρότυπα. Ο κιθαρίστας Άλαν Ρους (Allan Reuss) προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του Γκούντμαν, κάποια φορά, και εκείνος τον έβαλε στο πίσω μέρος της μπάντας, όπου καλυπτόταν από τους άλλους μουσικούς και δεν ακουγόταν. Οι τραγουδίστριες Ανίτα Ο΄Ντέι (Anita O'Day) και Έλεν Φόρεστ (Helen Forrest) μιλούσαν πικρά για τις εμπειρίες τους όταν εμφανίζονταν με τον Γκούντμαν: «Οι είκοσι μήνες που πέρασα με τον Μπένι έμοιαζαν με είκοσι χρόνια», δήλωσε η Φόρεστ. «Όταν κοιτάζω πίσω, μοιάζουν με θανατική ποινή». Βέβαια, υπάρχουν αναφορές ότι χρηματοδοτούσε ιδιωτικά αρκετούς σπουδαστές κολλεγίων και, μερικές φορές, υπήρξε πολύ γενναιόδωρος, πάντοτε όμως κρυφά. Λέγεται ότι, όταν κάποιος φίλος τον ρώτησε για ποιον λόγο, είπε: «Λοιπόν, αν το ήξεραν, όλοι θα έρχονταν σε μένα με το χέρι τους απλωμένο».
Ωστόσο, ο Γκούντμαν ήταν εκείνος που έκανε πολύ σημαντικό βήμα για να μπει ένα τέλος στον φυλετικό διαχωρισμό των ΗΠΑ. Στις αρχές της δεκαετίας του '30, μαύροι και λευκοί μουσικοί δεν μπορούσαν να παίξουν μαζί στις περισσότερες συναυλίες και στα κλαμπ, ιδιαίτερα στις Νότιες πολιτείες σύμφωνα με τους νόμους «Τζιμ Κρόου» («Jim Crow Laws»). Ο Γκούντμαν έσπασε αυτή την παράδοση, προσλαμβάνοντας τους Τέντι Ουίλσον και Τζιν Κρούπα στη μπάντα του και, αργότερα, τους Λάιονελ Χάμπτον και Τσάρλι Κρίστιαν: «Η δημοτικότητά του ήταν τόση που θα μπορούσε να παραμείνει οικονομικά βιώσιμος χωρίς περιοδεία στο Νότο, όπου κινδύνευε να συλληφθεί για παραβίαση των νόμων Jim Crow». Όταν κάποιος τον ρώτησε -αναφερόμενος στον Τέντι Ουίλσον-, γιατί «έπαιζε μαζί με αυτόν τον αράπη (nigger)», ο Γκούντμαν απάντησε: «Θα σε χτυπήσω αν χρησιμοποιήσεις ξανά αυτή τη λέξη».
Το 1962, ο Γκούντμαν και η ορχήστρα του περιόδευσαν στη Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο ενός πολιτιστικού προγράμματος ανταλλαγής μεταξύ των δύο εθνών μετά την Κρίση της Κούβας και τη λήξη αυτής της φάσης του Ψυχρού Πολέμου. Οι επισκέψεις αποτελούσαν μέρος των, τότε, προσπαθειών για εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της ΕΣΣΔ.
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2008
Το 15ο Βαλκανικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου 2008 έγινε στις 9 Φεβρουαρίου στο Κλειστό Γυμναστήριο της Παιανίας με διοργανώτρια πόλη την Αθήνα. Μετείχαν και οι δέκα βαλκανικές χώρες-μέλη της Βαλκανικής Ένωσης Αθλητισμού (ΒΑΑ). Στη βαθμολογία πρώτευσε για άλλη μια φορά η Ρουμανία και στους άνδρες και στις γυναίκες.
Πηγές
2008 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία Κατηγορία:Στίβος το 2008
Νέα Υδραγωγεία Αιτωλοακαρνανίας
Τα Νέα Υδραγωγεία είναι οικισμός ο οποίος βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μεσολογγίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 43 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχαν 55. Δυτικά συνορεύει με την περιοχή του Μεσοκάμπου και ανατολικά της Βίγλας. Αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1981, ο οποίος τότε ανήκει στο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Μεσολογγίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Μακρόνησος
Η Μακρόνησος ή Μακρονήσι, λόγω του σχήματός του, ή κατά τους αρχαίους χρόνους «Ελένη» ή όπως την αναφέρει ο Στράβων «Κρανάη» είναι νησί του Αιγαίου πελάγους και βρίσκεται κοντά στις ακτές της Αττικής, απέναντι από το Λαύριο. Είναι το δυτικότερο νησί των Κυκλάδων και διοικητικά υπάγεται στη νήσο Κέα. Το Στρατόπεδο Μακρονήσου αποτέλεσε τόπο εξορίας και μαρτυρίου χιλιάδων αριστερών στρατιωτών και πολιτών από το 1947 έως το 1958. Το 2019 ολόκληρη η Μακρόνησος κηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού αρχαιολογικός χώρος.
Χαρακτηριστικά
Έχει επίμηκες σχήμα (13 περίπου χλμ. από B. προς N. και πλάτος στα περισσότερα σημεία της από 1 ως 2,5 χλμ. περίπου), η έκτασή της είναι 18,427 τ.χλμ. και το έδαφός της είναι χαμηλό, με μικρούς λόφους, ξηρό και βραχώδες. Το υπέδαφός του αποτελείται από στρώματα μαρμάρων και σχιστολίθων, υπάρχουν δε σε ορισμένες περιοχές αργυρούχα μεταλλεύματα, όπως γαληνίτης (PbS). Λόγω γειτνίασης και γεωλογικής συγγένειας, η Μακρόνησος ανήκει μάλλον στη Λαυρεωτική παρά στις Κυκλάδες. Η ψηλότερη κορυφή (281μ.) είναι στο βόρειο άκρο καλούμενη Τρυπητή επειδή υπάρχει φυσική σήραγγα από Α. προς Δ. Έχει 28 χλμ. μήκος ακτών, που σχηματίζουν τρεις όρμους τους Αγκάλιαστρο, Γερολυμνιώνα και Μαυριά. Μεταξύ των δύο τελευταίων και στη τοποθεσία Καταζυγιά υπάρχει μεγάλο φυσικό σπήλαιο. Στο νησί υπάρχουν λίγες πηγές που συχνά στερεύουν. Σήμερα η Μακρόνησος έχει 5 κατοίκους, αν και παρουσιάζει περιορισμένη οικονομική δραστηριότητα μελισσοκομίας (από κατοίκους Λαυρίου) καθώς και παράλιας ερασιτεχνικής αλιείας, ιδιαίτερα υποβρύχιας, όταν και εφόσον οι καιρικές συνθήκες την επιτρέπουν.
Αρχαιότητα
Στους αρχαίους χρόνους η νήσος έφερε το όνομα «Ελένη» ή «Ελένη νήσος» επειδή κατά την Ελληνική Μυθολογία όταν την ωραία Ελένη απήγαγε ο Πάρις στη Τροία ή στην επιστροφή από εκεί με τον Μενέλαο, εκείνη αποβιβάσθηκε στη νήσο αυτή. Ο Στράβων μόνο την αναφέρει επίσης και «Κρανάη», παίρνοντας το όνομά της από την κόρη του Κραναού, βασιλιά της Αθήνας. Στο νησί υπάρχει εγκατάσταση που τοποθετείται χρονικά στην περίοδο μετάβασης από τη Νεολιθική περίοδο στην εποχή του Χαλκού (τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ). Έχουν βρεθεί αρχαία ερείπια, τεμάχια κιόνων και κρηπιδώματα μεγάλου αρχαίου κτίσματος. Επίσης υπογραμμίζει ότι «κατά τους αρχαϊκούς χρόνους ιδρύθηκε λίγο βορειότερα, στην περιοχή όπου βρίσκεται ο σημερινός Ι.Ν. του Αγίου Γεωργίου, ο κύριος οικισμός του νησιού η χρήση του οποίου μαρτυρείται, με τα δεδομένα της έρευνας πεδίου, έως τον 6ο/7ο αι. μ.Χ. ενώ έχει εντοπιστεί και το νεκροταφείο της κλασικής περιόδου». Οι δύο μικροί ναΐσκοι του νησιού, του Αγίου Γεωργίου και της Θεοτόκου, κτίσθηκαν πάνω σε θεμέλια αρχαίων κτηρίων (πιθανώς ναών).
12ος αιώνας
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του δωδεκάτου (12ου) αιώνος, όταν η πειρατεία γενικεύεται σε μεγάλο βαθμό, λόγω της αποφάσεως του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (κατόπιν εισηγήσεως προς αυτόν του "Ιωάννου του εκ Προύτζης") να διακόψει τα κονδύλια προς το ναυτικό, η Μακρόνησος, όπως η Αίγινα και άλλα παρακείμενα νησιά, γίνεται ορμητήριο των πειρατών. Από αυτά τα νησιά οι πειρατές λυμαίνονται τα παράλια της Αττικής αρπάζοντας υλικά αγαθά, ζώα, ανθρώπους για σκλάβους ή για λύτρα, και βεβαίως σκοτώνουν πολλούς κατοίκους συχνά με βασανιστικό τρόπο ή απλώς τους ακρωτηριάζουν.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) στη Μακρόνησο είχε μεταφερθεί μεγάλος αριθμός Τούρκων αιχμαλώτων, που έζησαν εκεί μέχρι την υπογραφή της ειρήνης οπότε και μετακινήθηκαν στη Τουρκία.
Περίοδος 1922-23
Η Μακρόνησος λειτούργησε για ένα και πλέον χρόνο ως λοιμοκαθαρτήριο προσφύγων την περίοδο 1922-1923. «Φιλοξενήθηκαν» δεκάδες χιλιάδες προσφύγων κάτω από απάνθρωπες και τραγικές συνθήκες με αποτέλεσμα πάρα πολλοί να πεθάνουν εκεί.
Από τα μέσα του 1922 άρχισαν κατά χιλιάδες να αποβιβάζουν στη Μακρόνησο πρόσφυγες όπου μετά από ολιγόμηνη «περιποίηση-απολύμανση» προωθούνταν στην υπόλοιπη Ελλάδα. Σχετικά δημοσιεύματα στον τύπο της εποχής υπάρχουν πολλά. Ενδεικτικά: Για άφιξη 3.750 Ποντίων μας πληροφορεί η εφημερίδα Ριζοσπάστης στις 26-3-1923, για την αναχώρηση από τη Μακρόνησο 5.500 προσφύγων μας μιλά η εφημερίδα Εμπρός στις 13-9-1922. Για τους Πόντιους πρόσφυγες στη Μακρόνησο έγραψε και το περιοδικό National Geographic στο τεύχος του Νοεμβρίου 1925 όπου στη σχετική φωτογραφία μιλά για 6.000 πρόσφυγες από την Τραπεζούντα που μόλις έχουν αφιχθεί.
Μεταπολεμική περίοδος
Από τον Απρίλιο του 1947 η Μακρόνησος και στη διάρκεια του Εμφυλίου χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο «εθνικής αναμόρφωσης» για χιλιάδες κομμουνιστές, πολιτικούς κρατούμενους και λιποτάκτες στρατιώτες. Τον Οκτώβριο του 1949 ιδρύθηκε ο αυτόνομος Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου με τα γνωστά αρχικά ΟΑΜ που λειτουργούσε ως το 1955. Οι εξορίσεις στη Μακρόνησο συνεχίστηκαν από τις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Γι' αυτούς τους λόγους, το νησί κρίθηκε με απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, μνημείο της εποχής του εμφυλίου, οπότε σήμερα νησί και κτίσματα των επιμέρους στρατοπέδων σε αυτό προστατεύονται από παρεμβάσεις. Ο επίσημος δικτυακός τόπος του δήμου Κέας περιγράφει την ιστορία της Μακρονήσου ως εξής:
''Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ακολουθεί η αρχή του εμφυλίου πολέμου. Η Μακρόνησος αποτελεί μία από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας του. Το 1947 εξορίζονται εκεί όλοι οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες με «ύποπτα φρονήματα», επανδρώνοντας τα τρία ειδικά τάγματα οπλιτών (Α΄ ΕΤΟ, Β΄ ΕΤΟ, Γ΄ ΕΤΟ). Το 1948 δημιουργείται το 4ο τάγμα στο οποίο μεταφέρονται οι πολιτικοί εξόριστοι. Σαν «κολυμπήθρα του Σιλωάμ», όπως ονόμαζαν το Μακρονήσι, ο τρόμος και τα βασανιστήρια ήταν η μέθοδος για ιδεολογική αναβάπτιση η οποία θα δηλωνόταν με τη δήλωση μετάνοιας. Έλληνες βασάνιζαν Έλληνες. «Πατριώτες» βασάνιζαν Πατριώτες. Σε σκηνές ενός ατόμου ζούσαν τρεις. Οι δοκιμασίες πολλές και κυρίως αυτή της δίψας. Όταν δεν μπορούσε να φτάσει το καΐκι που μετέφερε νερό, τους έδιναν αλμυρό μπακαλιάρο... Απειλές, ατομικοί και ομαδικοί βασανισμοί, βρίσκονταν στο καθημερινό πρόγραμμα με σκοπό να σκύψουν το κεφάλι, να καμφθεί το ηθικό. Όσοι δεν υπέγραφαν δήλωση μετάνοιας μεταφέρονταν στη χαράδρα του Α΄ ΕΤΟ κι από εκεί πέρναγαν στρατοδικείο. Όσοι υπέγραφαν, για να αποδείξουν την ανάνηψή τους, τους έβαζαν πέτρες στα χέρια και τους διέταζαν να λιθοβολήσουν τους αμετανόητους. Αυτούς που λίγο πριν μοιράζονταν τις ίδιες φοβίες.''
Σύγχρονη εποχή
Το 2019 ολόκληρη η Μακρόνησος κηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού αρχαιολογικός χώρος.
Το 2020 έγιναν τα αποκαλυπτήρια μνημείου με πέντε μορφές από χάλυβα, ως φόρος τιμής σε όσους θανατώθηκαν, φυλακίσθηκαν και βασανίσθηκαν στα πέντε στρατόπεδα της Μακρονήσου. Το έργο φιλοτέχνησε ο γλύπτης Μάρκος Γεωργιλάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Γρηγόριος Δ΄ της Νάπολης
Ο Γρηγόριος (πέθανε 915), από την οικογένεια των Σεργίων,  ήταν βυζαντινός Πατρίκιος και Δούκας της Νάπολης από το 898 έως το 915.
Ο Γρηγόριος θεωρείται παραδοσιακά γιος του δούκα Σεργίου Β'. Ωστόσο, σύμφωνα με μια υπόθεση που υποστηρίζεται ιδιαίτερα από τον Κριστιάν Σετιπανί, είναι ο μεγαλύτερος γιος του Μαρίνου ένας από τους γιους του Σέργιου Α΄. Είναι αδελφός του Αθανασίου Β΄ και ανιψιός των επισκόπων Αθανάσιου Α΄ (850-875) και του Στέφανου Γ' (898-907), μοιράστηκε την εξουσία με τον τελευταίο μέχρι το θάνατό του το 907.
Ο Γρηγόριος Δ΄ διαδέχτηκε τον Αθανάσιο Β ' το 898, όταν κι εξελέγη Δούξ, ομόφωνα από την αριστοκρατία. Σύμφωνα με το Χρονικό δουκών του πριγκιπάτου του Μπενεβέντο, Σαλέρνο, Κάπουας και Δουκάτου της Νάπολης Θήτευσε για 16 χρόνια 10 μήνες και 10 ημέρες.
Κατά την θητεία του αντιμετώπισε συχνά την μόνιμη απειλή της Νότιας Ιταλίας, τους Σαρακηνούς, κυρίως σε συμμαχία με τα γειτονικά κρατίδια. Αποφασιστική ήταν η Μάχη του Γκαριλιάνο όπου οι μουσουλμάνοι έκαναν έξοδο μετά από μήνες πολιορκίας και σφαγιάστηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Εράρ του Λα Μαρκ
Ο Εράρ, γαλλ.: Érard de la Marck, (31 Μαΐου 1472 – 18 Μαρτίου 1538) από τον Οίκος του Λα Μαρκ~Οίκο του Λα Μαρκ ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από το 1506 έως το 1538. Γεννήθηκε στο Σεντάν τού Αρντέν ως ο τρίτος γιος τού Ροβέρτου Α΄ τού Λα Μαρκ, κυρίου τού Σεντάν και του Μπουγιόν (Sedan, Bouillon).
Βιογραφία
Ο Εράρ ήταν επίσης κύριος τού Ζαμέτς (Jametz), επίσκοπος τού Σαρτρ (1507–1525) και αρχιεπίσκοπος της Βαλένθια (1520–1538). Διορίστηκε καρδινάλιος το 1520. Πρώτα προσπάθησε να αποκτήσει προστασία από τον βασιλιά της Γαλλίας και τελικά συμμάχησε με τον βασιλιά της Γερμανίας. Κατάφερε να εξασφαλίσει την ειρήνη στο πριγκιπάτο-επισκοπή καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και πρόσθετες πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Μεσογειακοί Αγώνες 2001
Οι ΧΙV Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στην Τύνιδα της Τυνησίας από τις 2 ως τις 15 Σεπτεμβρίου 2001. Συμμετείχαν 3.041 αθλητές, που ήταν νέο ρεκόρ στην ιστορία των αγώνων και οφειλόταν στην αύξηση του αριθμού των αθλητριών. Μετείχαν 2.002 άνδρες και 1.039 γυναίκες από 23 χώρες της Μεσογείου σε 24 αθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2001 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Τυνησία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2001
Nissan Primera
Το Nissan Primera ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan, από τον Ιούνιο του 1990 έως τον Μάρτιο του 2007, σε τρεις γενιές. Η πρώτη γενιά του μοντέλου, αντικατέστησε το Nissan Bluebird στην κατηγορία των μεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων. Τον Ιούνιο του 1996 μπήκε στη μαζική παραγωγή η δεύτερη γενιά του μοντέλου, ενώ τον Απρίλιο του 2002 ξεκίνησε η παραγωγή της τρίτης γενιάς του Primera, που τελικώς καταργήθηκε το 2007, λόγω σημαντικής πτώσης των πωλήσεων. Μάλιστα στην Ευρώπη δεν υπήρξε ποτέ διάδοχος, ως αποτέλεσμα της μεγάλης εμπορικής απήχησης του crossover SUV Nissan Qashqai και της ολοένα και φθίνουσας απήχησης των σεντάν.
Ενώ στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία διατέθηκε ως Nissan Primera, ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες το Primera κυκλοφόρησε από την Infiniti, την πολυτελή θυγατρική εταιρεία της Nissan, και με την ονομασία Infiniti G20, το οποίο ήταν τότε το «εισαγωγικό» σεντάν της Infiniti.
Και οι τρεις γενιές του Primera διατέθηκαν ως 4-πορτο sedan, 5-πορτο hatchback και 5-πορτο station wagon. Η ονομασία «Primera» σημαίνει «πρώτη» στην ισπανική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Primera Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ισπανίας
Το πρωτάθλημα ιδρύθηκε αρχικά το 1957 ως «Λίγα Ναθιονάλ» (Liga Nacional) από την Ισπανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FEB) και διήρκησε έως το 1983, όταν η νεοϊδρυθείσα Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης (ACB) ανέλαβε την ευθύνη της διοργάνωσης όπου και ονομάστηκε σε «Λίγα Α Θε Μπε» (Liga ACB). Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο (κανονική περίοδος), και από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο (πλέι-οφ), με τις ομάδες να παίζουν 34 αγώνες η κάθε μία, συνολικά 360 αγώνες τη σεζόν (χωρίς τα πλέι-οφ). Αυτή τη στιγμή χρηματοδοτείται από την Endesa, την μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας στην Ισπανία και έτσι είναι επίσημα γνωστή ως Liga Endesa. Έξω από την Ισπανία, συνήθως αναφέρεται ως Liga ACB.
Η Liga Endesa είναι το πρώτο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης με την μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Ευρώπη, και ένα από τα καλύτερα του κόσμου που το 2013−14 μεταδόθηκε σε 115 περιοχές, σε πέντε ηπείρους και μέσω διαδικτύου. Την περίοδο 2013−14, ο μέσος όρος προσέλευσης θεατών ανά αγώνα της Liga Endesa ήταν 6,202, το πρώτο υψηλότερο οποιουδήποτε πρωταθλήματος επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη. Η Liga Endesa καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή κατάταξη για τα εθνικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης τα τελευταία οκτώ χρόνια. Την περίοδο 2019-20, το πρωτάθλημα αφού αρχικά αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, συνεχίστηκε τον Ιούνιο με την συμμετοχή 12 ομάδων, σε ένα γήπεδο στην Βαλένθια.
Από τις 48 διαφορετικές ομάδες που έχουν συμμετάσχει από την έναρξη του Ισπανικού Πρωταθλήματος το 1957, 7 έχουν κερδίσει τον τίτλο: Ρεάλ Μαδρίτης (36), Μπαρτσελόνα (20), Ζουβεντού Μπανταλόνα (4), Μπασκόνια (4), Μάλαγα (1), Βαλένθια Μπάσκετ (1) και Μανρέσα (1). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Μπαρτσελόνα, που κατέκτησε το πρωτάθλημα για 20η φορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ισπανία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης
Αστέρας Καρδίτσας
Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Καρδίτσας είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1980 και εδρεύει στην πόλη της Καρδίτσας. Έμβλημα του συλλόγου είναι το αστέρι και χρώματα το κόκκινο και λευκό. Ανήκει στη δύναμη των σωματείων της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας.
Υψηλότερη διάκριση είναι η παρουσία του στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη σεζόν 1991-92, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε εκ νέου την περίοδο 2005-06 και συνεχώς τις περιόδους 2007-08 και 2008-09.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Κωνσταντίνος Βαρώτσος
Ο Κωνσταντίνος Βαρώτσος (γεννηθείς στις 14 Αυγούστου 1956) είναι Έλληνας Φυσικός, Καθηγητής του Τμήματος Φυσικής και Κοσμήτωρ της Σχολής Θετικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η ερευνητική του δραστηριότητα καλύπτει τους τομείς της Δυναμικής του Κλίματος, τις Φυσικές Καταστροφές, της Φυσικής - Χημείας της Ατμόσφαιρας (http://scholar.uoa.gr/covar)
Κύριο επιστημονικό έργο
Με άρθρο του σε Διεθνές Επιστημονικό Περιοδικό προσδιόρισε ως αιτία της εξαιρετικής συμπεριφοράς της «τρύπας του όζοντος» το 2002, ένα δυναμικό φαινόμενο που μέχρι τότε δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ στην Ανταρκτική, δηλαδή την αιφνίδια εμφάνιση μεγάλης θέρμανσης της στρατόσφαιρας που είχε ως αποτέλεσμα το διαχωρισμό της «τρύπας του όζοντος» σε δύο μικρότερης έκτασης «τρύπες» καθώς και τον περιορισμό της καταστροφής του όζοντος το έτος εκείνο. (βλ. και "Highlights" του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών).
Μεταξύ άλλων πρότεινε την μορφοκλασματική (φράκταλ) δομή του ολικού όζοντος και της θερμοκρασίας της γήινης ατμόσφαιρας. Κατά την περίοδο 2005-2006 έδειξε πως διαδικασίες που βασίζονται στην μη γραμμική φύση της δυναμική της ατμόσφαιρας θα μπορούσαν να απαντήσουν στο ερώτημα "Τι προκάλεσε το πρωτόγνωρο φαινόμενο του 2002 στο νότιο ημισφαίριο;" Η απόδειξη του ισχυρισμού αυτού βασίζεται σε νέα ευρήματα των ερευνών του, σύμφωνα με τα οποία οι διακυμάνσεις της ολικής στήλης όζοντος και της θερμοκρασίας παρουσιάζουν συσχετίσεις μακράς εμβέλειας   (http://scholar.google.com/citations?user=hiPftWoAAAAJ&hl=en).
Συγγραφικό Έργο
Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 300 μελέτες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με κριτές (https://orcid.org/0000-0001-7215-3610) και 15 βιβλία εκ των οποίων τα 11 είναι μονογραφίες δημοσιευμένες από τον εκδοτικό οίκο Springer (http://crg.phys.uoa.gr/books.html).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί
Γενική τοπολογία
Στα μαθηματικά, η γενική τοπολογία είναι ένα μέρος της τοπολογίας που διαπραγματεύεται τους βασικούς συνολοθεωρητικούς ορισμούς και κατασκευές που χρησιμοποιούνται στην τοπολογία. Είναι το θεμέλιο των περισσότερων άλλων κλάδων της τοπολογίας, περιλαμβανομένης της διαφορικής τοπολογίας, γεωμετρικής τοπολογίας, και αλγεβρικής τοπολογίας. Άλλο ένα όνομα για την γενική τοπολογία είναι σημειακή τοπολογία.
Οι θεμελιώδεις έννοιες στην γενική τοπολογία είναι η συνέχεια, η συμπάγεια και η συνεκτικότητα: Οι λέξεις "κοντινά", "αυθαίρετα μικρό", και "πολύ μακριά" μπορούν να γίνουν ακριβείς με τη χρήση ανοικτών συνόλων. Αν αλλάξουμε τον ορισμό του "ανοικτού συνόλου", αλλάζουμε την έννοια των συνεχών συναρτήσεων, των συμπαγών και συνεκτικών συνόλων. Κάθε επιλογή του ορισμού του "ανοικτού συνόλου" ονομάζεται τοπολογία. Ένα σύνολο με μια τοπολογική ιδιότητα ονομάζεται τοπολογικός χώρος.
Οι μετρικοί χώροι είναι ένα σημαντικό μέρος των τοπολογικών χώρων, όπου μπορεί να ορίζονται οι αποστάσεις ως ένας αριθμός που ονομάζεται μετρική. Η ύπαρξη μετρικής απλοποιεί πολλές αποδείξεις και πολλά από τα πιο κοινά είδη τοπολογικών χώρων είναι οι μετρικοί χώροι.
Ιστορία
Η γενική τοπολογία αναπτύχθηκε σε ένα εύρος κατηγοριών, οι πιο σημαντικές είναι οι ακόλουθες:
Γενικά η τοπολογία πήρε τη σημερινή της μορφή γύρω στο 1940. Έχει συλλάβει, θα μπορούσε κανείς να πει, σχεδόν σε όλη την έννοια της συνεχούς συνάρτησης με μια τεχνικά κατάλληλη μορφή ώστε να εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε περιοχή των μαθηματικών.
Τοπολογία σε σύνολα
Έστω X ένα σύνολο και το τ μια οικογένεια συνόλων των υποσυνόλων του X. Τότε το τ καλείται τοπολογικό στο Χ αν:
Αν τ είναι τοπολογικό στο X, τότε το ζεύγος (X, τ) καλείται τοπολογικός χώρος. Ο συμβολισμός Xτ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποδηλώσει οτι το σύνολο X είναι εφοδιασμένο με την τοπολογία του τ.
Τα μέλη του τ ονομάζονται ανοιχτά σύνολα στο X. Ένα υποσύνολο του X λέγεται κλειστό σύνολο αν το συμπλήρωμά του ανήκει στο τ (δηλαδή είναι ανοικτό). Ένα υποσύνολο του X μπορεί να είναι ανοικτό, κλειστό, και τα δύο (ανοικτό κλειστό σύνολο) ή τίποτα. Το κενό σύνολο και το X είναι πάντα ταυτόχρονα κλειστά και ανοικτά.
Βάση για την τοπολογία
Μια  'βάση'  (ή  'βάση' )  Β  για έναν τοπολογικό χώρο  Χ  με τοπολογία  Τ  είναι μια συλλογή από ανοιχτά σύνολα  στον  Τ  έτσι ώστε κάθε ανοιχτό σύνολο στο   Τ  μπορεί να γραφεί ως ένωση των στοιχείων του  Β . Εμείς λέμε ότι η βάση  δημιουργεί  την τοπολογία  Τ . Οι βάσεις είναι χρήσιμες, διότι πολλές τοπολογικές ιδιότητες μπορεί να μειωθούν σε δηλώσεις σχετικά με μια βάση που παράγει η τοπολογία - και επειδή πολλές τοπολογίες είναι πιο εύκολο να ορίζονται με βάση μια βάση που τους παράγει.
Υποχώροι και πηλίκα
Ένας χώρος πηλίκο ορίζεται ως: αν το X είναι ένας τοπολογικός χώρος το Y είναι ένα σύνολο, και αν η f : X→ Y είναι επί συνάρτηση, τότε το πηλίκο της τοπολογίας του Y είναι μια συλλογή αντικειμένων του Y που έχουν ανοιχτές αντίστροφες εικόνες υπό την f. Με άλλα λόγια,η τοπολογία πηλίκου είναι η καλύτερη τοπολογία του Y για το οποίο η f είναι συνεχής. Ένα κοινό παράδειγμα είναι μια σχέση ισοδυναμίας που ορίζεται στον τοπολογικό χώρο του X. Η σχέση f είναι τότε η φυσική προεξωχή επι του συνόλου των κλάσεων ισοδυναμίας.
Παραδείγματα τοπολογικών χώρων
Ένα δοσμένο σύνολο μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές τοπολογίες. Εάν σε ένα σύνολο δίνονται διαφορετικές τοπολογίες,αυτό θεωρείται ως ένα διαφορετικός τοπολογικός χώρος .Σε κάθε ομάδα μπορεί να δοθεί η ονομασία διακριτή τοπολογία στην οποία κάθε υποσύνολο είναι ανοιχτό. Οι μόνες συγκλίνουσες ακολουθίες σε αυτή την τοπολογία είναι αυτά που είναι τελικά σταθερές. Επίσης, οποιοδήποτε σύνολο μπορεί να δοθεί η ονομασία τετριμμένη τοπολογία (που ονομάζεται επίσης ενιαία τοπολογία), στην οποία μόνο το κενό σύνολο και όλος ο χώρος είναι ανοιχτά. Κάθε ακολουθία και η γνήσια σε αυτήν την τοπολογία συγκλίνει σε κάθε σημείο του χώρου. Αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι σε γενικές γραμμές τοπολογικών χώρων, τα όρια των ακολουθιών δεν χρειάζεται να είναι μοναδικά. Ωστόσο, συχνά στους τοπολογικούς χώρους πρέπει να είναι χώροι Hausdorff, όπου το όριο των σημείων είναι μοναδικό.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να οριστεί μια τοπολογία R, το σύνολο των πραγματικών αριθμών. Η βασική τοπολογία R παράγεται από τα ανοικτά διαστήματα. Το σύνολο όλων των ανοικτών διαστημάτων σχηματίζει μία βάση η βάσεις για την τοπολογία, που σημαίνει ότι κάθε ανοιχτό σύνολο είναι μία ένωση από κάποια συλλογή συνόλων από τη βάση. Ειδικότερα, αυτό σημαίνει ότι ένα σύνολο είναι ανοιχτό, αν υπάρχει ένα ανοικτό διάστημα μη μηδενικής ακτίνας για κάθε σημείο του συνόλου. Γενικότερα, οι Ευκλείδειοι χώροι Rn μπορούν να δώσουν μια τοπολογία. Στη συνήθη τοπολογία του Rn τα βασικά ανοικτά σύνολα είναι μπάλες. Ομοίως, το σύνολο C, των μιγαδικών αριθμών, και ο Cn έχουν μια βασική τοπολογία την οποία τα ανοικτά σύνολα είναι όλα ανοικτές μπάλες.
Σε κάθε μετρικό χώρο μπορεί να δοθεί μια μετρική τοπολογία, στην οποία τα βασικά ανοικτά σύνολα είναι ανοικτές μπάλες που ορίζονται από την έννοια του μετρικού. Αυτή είναι η τοπολογία σε οποιοδήποτε νορμικό διανυσματικό χώρο. Σε ένα πεπερασμένο διαστάσεων διανυσματικό χώρο Αυτή η τοπολογία είναι η ίδια για όλους τους κανόνες.
Πολλά σύνολα γραμμικών τελεστών σε συναρτησιακή ανάλυση είναι εμφωδιασμένα με τοπολογίες που ορίζονται από το πότε η συνάρτηση μιας συγκεκριμένης σειράς  συγκλίνει στο μηδέν.
Οποιοδήποτε πεδίο έχει τοπολογία εγγενή σε αυτό, και αυτό μπορεί να επεκταθεί σε διανυσματικούς χώρους πάνω από το πεδίο.
Η τοπολογία Ζαρίσκι ορίζεται αλγεβρικά στο φάσμα δακτυλίου. Στο Rn ή Cn, τα κλειστά σύνολα Ζαρίσκι είναι οι λύσεις συνόλων όλων των πολυωνυμικών εξισώσεων.