cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Πόνος της Αγάπης
Υπόθεση
Ένας Γάλλος ζωγράφος, ο Μισέλ Μαρνέ (Σαρλ Μπουαγιέ), συναντά την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Τερι ΜακΚέι (Άιριν Νταν) σε ένα πλοίο που διασχίζει τον Ατλαντικό, με προορισμό την Αμερική. Είναι και οι δυο δεσμευμένοι, εκείνος με την πλούσια κληρονόμο Λόις Κλαρκ (Άστριντ Όλγουι) και εκείνη με τον Κένεθ Μπράντλεϊ (Λι Μπάουμαν). Παρόλα αυτά, ερωτεύονται. Το πλοίο τους κάποια στιγμή αράζει στη Μαδέρα, όπου ζει η Χανού (Μαρία Ούσπενσκάγια), γιαγιά του Μισέλ, που δίνει την έγκρισή της στην Τέρι. Όταν ο Μισέλ και η Τέρι φτάνουν στις Η.Π.Α., δίνουν ραντεβού να συναντηθούν έξι μήνες αργότερα στην κορυφή του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ. Ένα αυτοκίνητο όμως χτυπάει την Τέρι, την ημέρα του ραντεβού. Η γυναίκα νοσηλεύεται κι οι γιατροί της λένε ότι ίσως και να μη μπορέσει να περπατήσει ξανά. Μη θέλοντας να γίνει βάρος στο Μισέλ, η Τέρι δεν επικοινωνεί μαζί του, αφήνοντάς τον να πιστεύει τα χειρότερα. Μερικούς μήνες αργότερα συναντιούνται τυχαία στο θέατρο, όπου η Τέρι καταφέρνει να αποκρύψει την αναπηρία της. Αλλά ο Μισέλ την ακολουθεί στο σπίτι της, όπου μαθαίνει την αλήθεια, και της υπόσχεται ότι θα την αγαπά, άσχετα με τη διάγνωση της κατάστασής της.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Αιμίλιος Μεταξόπουλος
Ο Αιμίλιος Μεταξόπουλος (26 Οκτωβρίου 1955 - 20 Νοεμβρίου 2010) ήταν Έλληνας πολιτικός επιστήμονας και πανεπιστημιακός που διατέλεσε Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το σκάνδαλο, που ξέσπασε αφότου διαπιστώθηκε έλλειμμα στα ταμεία του Πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955 και ήταν γιος του δικηγόρου Άγι Μεταξόπουλου. Το 1973 αφού τελείωσε το γυμνάσιο πήγε στη Φλωρεντία, στη Σχολή Καλών Τεχνών, την οποία όμως και εγκατέλειψε σύντομα, για να σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, φιλοσοφία και επιστημολογία στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών "Cesare Alfieri". Συνέχισε τις σπουδές του στη Σορβόνη.
Το διδακτικό του έργο συνδέθηκε κυρίως με το Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου διατέλεσε δύο φορές αντιπρύτανης (την πρώτη φορά σε ηλικία 35 ετών) και από το 1995 πρύτανης (τότε ο νεότερος πρύτανης στην Ευρώπη). Την εκλογή του στη θέση αυτή είχαν στηρίξει από κοινού ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και Πολιτική Άνοιξη. Στις 15 Απριλίου 1995, όντας πρύτανης της Παντείου και ενώ η σχολή τελούσε υπό κατάληψη, δέχθηκε επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής.
Πέρα από την ακαδημαϊκή του καριέρα, ορίστηκε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, αλλά και γενικός γραμματέας του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού. Ήταν εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Θεωρία και Κοινωνία», ενώ συχνή ήταν η συνεισφορά του στην αρθρογραφία του ημερήσιου και περιοδικού τύπου. Δημοσίευσε τέσσερα βιβλία, επιστημονικές μονογραφίες και πολυάριθμα άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά, σε τέσσερις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά). Ακόμη για 10 περίπου χρόνια είχε εκπομπή στο ραδιόφωνο με θέμα το βιβλίο.
Σκάνδαλο Παντείου
thumb|left|150px Η υπόθεση ξεκίνησε με μήνυση που κατέθεσε ο πρώην πρύτανης του Παντείου, Ηλίας Σιδηρόπουλος, βασιζόμενος σε πόρισμα ορκωτού λογιστή, στο οποίο είχε διαπιστωθεί έλλειμμα στα ταμεία του Πανεπιστημίου, ύψους δύο δις δραχμών (7,9 εκατ. ευρώ). Το έλλειμμα αφορούσε στην περίοδο 1992-1998 και κατηγορούμενος βρέθηκε τόσο ο Μεταξόπουλος, όσο και άλλα στελέχη του Πανεπιστημίου, διοικητικά και ακαδημαϊκά. Υποστηρίζεται πως η υπόθεση πήρε κακουργηματικό χαρακτήρα λόγω κινδύνου παραγραφής των αδικημάτων, ενώ θα έπρεπε, τουλάχιστον για τους πρυτάνεις, να περιορίζεται σε πλημμέλημα και στην απόδοση πολιτικών ευθυνών, ως δημοσίων λειτουργών που δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Εξάλλου, σύμφωνα με την ίδια πηγή, το πρυτανικό συμβούλιο του Παντείου κατ’ ουσίαν επικύρωνε δαπάνες που είχαν εγκριθεί προηγουμένως από το Ελεγκτικό Συνέδριο.
Στην πρώτη φάση της ανάκρισης ο Μεταξόπουλος χρειάστηκε να καταβάλλει εγγύηση 400.000 ευρώ ώστε να μην προφυλακιστεί. Ως μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη που ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2005, κατέθεσαν, μεταξύ άλλων, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Θόδωρος Πάγκαλος, Ανδρέας Λοβέρδος και Φώτης Κουβέλης του ΣΥΝ. Ο Μεταξόπουλος στην απολογία του υποστήριξε ότι τα οικονομικά του Πανεπιστημίου δεν ήταν μέρος των αρμοδιοτήτων του καθώς και ότι «ένας πρύτανης δεν μπορεί να ελέγχει τεφτέρια, δεν είναι λογιστής...». Από την πλευρά του ο εισαγγελέας υποστήριξε ότι οι κατηγορούμενοι είχαν εκδώσει νόμιμα εντάλματα πληρωμής για πλαστά ή εικονικά τιμολόγια, πράξη που υποδείκνυε δόλο. Τελικά ο Μεταξόπουλος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 25 χρόνια κάθειρξη «για υπεξαίρεση ύψους 1 δισ., 105 εκατομμυρίων δρχ., απάτη σε βάρος του Δημοσίου και ψευδή βεβαίωση» και φυλακίστηκε στις 6 Ιουνίου 2007, καθώς δεν του αναγνωρίστηκε το ανασταλτικό της έφεσης. Απορρίφθηκαν επίσης από τον εισαγγελέα οι λόγοι υγείας που προέβαλε, λέγοντας ότι «λόγοι συνείδησης δεν του επιτρέπουν να κάνει δεκτό το αίτημα για αναστολή», καθώς, όπως είπε, «εν προκειμένω ζημιώθηκε το ελληνικό Δημόσιο». Συνολικά καταδικάστηκαν 10 από τους 18 κατηγορούμενους, ενώ η ποινή του Μεταξόπουλου ήταν η δεύτερη βαρύτερη, μετά την καταδίκη σε τρις ισόβια του προϊσταμένου λογιστηρίου Αναστάσιου Κουτσοδημητρόπουλου. Εν γένει οι ποινές κρίθηκαν πολύ σκληρές και αιφνιδίασαν, καθώς σπανίως επιβάλλονταν τόσο υψηλές ποινές για οικονομικά αδικήματα. Σύμφωνα πάντως με μερίδα της ακαδημαϊκής κοινότητας, ο Μεταξόπουλος υπήρξε θύμα των πολιτικών συγκυριών που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα, σε μία προσπάθεια να κατευναστεί η οργή της κοινωνίας για θέματα διαφθοράς.
Η υπόθεση στην οποία ήταν κατηγορούμενος ο Μεταξόπουλος έκλεισε με την οριστική καταδίκη σε ποινές φυλάκισης 10 ως 31 χρόνια τριών πρυτάνεων και έξι μελών του διοικητικού προσωπικού το 2012.
Αρθρογραφία
Ο Μεταξόπουλος είχε ευρύτατη παρουσία ως αρθρογράφος σε επιστημονικά περιοδικά, αλλά και σε εφημερίδες. Κείμενά του δημοσιεύθηκαν στη Δωδώνη, επετηρίδα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στην Επιθεώρηση Κοινωνικῶν Ερευνών του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), στο περιοδικό Θεωρία και Κοινωνία, καθώς και σε ξένα επιστημονικά έντυπα. Άρθρα του φιλοξενούνταν τακτικά από τις εφημερίδες Το Βήμα της Κυριακής, Τα Νέα και Ελευθεροτυπία. Συμμετείχε, επίσης, με κείμενά του σε συλλογικούς τόμους.
Μεταφράσεις
Ο Αιμ. Μεταξόπουλος μετέφρασε ή συμμετείχε στη μετάφραση των παρακάτων εκδόσεων:
Βασάραβα Α΄
Ο Βασάραβα Α΄ (Basarab I), επίσης γνωστός ως Βασάραβα ο Ιδρυτής ήταν βοεβόδας και στη συνέχεια ο πρώτος ανεξάρτητος ηγεμόνας της Βλαχίας και έζησε το πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Πολλές λεπτομέρειες της ζωής του είναι αβέβαιες. Αν και το όνομά του είναι Τουρκογενούς προέλευσης, πηγές του 14ου αιώνα ομοφώνως δηλώνουν ότι ήταν Βλάχος. Ο Βασαράβα ανέλαβε την εξουσία πριν από το 1324, αλλά οι συνθήκες της ανάληψης αυτής είναι άγνωστες. Σύμφωνα με δύο δημοφιλείς θεωρίες διαδέχθηκε είτε τον πατέρα του Θοκομέριο είτε το μυθικό ιδρυτή της Βλαχίας Ράντου Νεγκρού.
Ένα βασιλικό διάταγμα που εκδόθηκε στις 26 Ιουλίου 1324 είναι το πρώτο έγγραφο που αναφέρει το Βασαράβα. Σύμφωνα με αυτό υπαγόταν στον Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας ως βοεβόδας της Βλαχίας. Ο Βασαράβα "παρέβη τον όρκο του προς το Άγιο Στέμμα της Ουγγαρίας" το 1325. Κατέλαβε το Βανάτο του Σεβέριν και εισέβαλε στις νότιες περιοχές του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Υποστήριξε την επίθεση του Μιχαήλ Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας κατά του Βασιλείου της Σερβίας, αλλά οι ενωμένοι στρατοί τους ηττήθηκαν στη Μάχη του Βέλμπαζντ στις 28 Ιουλίου 1330. Αμέσως μετά ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας εισέβαλε στη Βλαχία, αλλά οι Βλάχοι έστησαν ενέδρα και σχεδόν εκμηδένισαν τα βασιλικά στρατεύματα στη Μάχη της Ποσάδα,μεταξύ 9 και 12 Νοεμβρίου 1330.
Η Μάχη της Ποσάδα τερμάτισε την ουγγρική κυριαρχία στη Βλαχία και έτσι ιδρύθηκε το πρώτο ανεξάρτητο ρουμανικό πριγκηπάτο. Οι απόγονοι του Βασαράβα κυβέρνησαν τη Βλαχία για τουλάχιστον δύο αιώνες. Η περιοχή της Βεσσαραβίας, που βρίσκεται ανάμεσα στα ποτάμια Δνείστερο και Προύθο, πήρε το όμομά της από τη δυναστεία του Βασαράβα.
Καταγωγή
Ο Βασάραβα ήταν γιος του Θοκομέριου, σύμφωνα με διάταγμα που συνέταξε ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας το 1332. Η κοινωνική θέση του Θοκομέριου δεν μπορεί να καθοριστεί. Μια επιστημονική υπόθεση είναι ότι καταγόταν από τον Σενεσλάου, Βλάχο άρχοντα των μέσων του 13ου αιώνα. Ο ιστορικός Βλαντ Γκεργκέσκου γράφει ότι ο Θοκομέριος ήταν ο πιθανός διάδοχος του Μπάρμπατ, ηγεμόνα της Ολτένιας, του τέλους του 13ου αιώνα. Ο ιστορικός Τούντορ Σαλαγκεάν υποστηρίζει ότι ο Θοκομέριος ήταν "τοπικός ηγεμόνας."
Το όνομα του Βασάραβα είναι Τουρκογενούς προέλευσης. Το πρώτο του μέρος είναι η μετοχή ενεστώτος του ρήματος μπασ- ("καταπιέζω, κυριαρχώ, κυβερνώ"). Το δεύτεροταιριάζει με τον τουρκικό τιμητικό τίτλο αμπα ή ομπα("πατέρας, παλαιότερος συγγενής"), που μπορεί να αναγνωριστεί σε Κουμανικά ονόματα, όπως Τερτερόμπα, Αρσλανάπακαι Ούρσομπα. Το όνομα του Βασάραβα υποδηλώνει ότι ήταν από καταγωγή Κουμάνων ή Πετσενέγων, αλλά αυτή η υπόθεση δεν έχει αποδειχθεί. [8] [10] [11] Τουλάχιστον τέσσερα βασιλικά έγγραφα του 14ου αιώνα αναφέρονται στο Βασάραβα ως Βλάχο. Ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας αναφέρθηκε σε αυτόν ως "Βασάραβα, τον άπιστο Βλάχο" μας το 1332.
Ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ απευθύνθηκε στο Βασάραβα ως «αφοσιωμένο καθολικό πρίγκιπα» σε επιστολή του, που γράφτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1327. Την ίδια μέρα ο Πάπας έστειλε παρόμοιες επιστολές στον Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας και στους ανώτερους υπαλλήλους του, όπως ο Τόμας Ζέσενι, Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας και ο Μικς Ακος, Μπαν της Σλαβονίας, ζητώντας τους να υποστηρίξουν τις ενέργειες των Δομινικανών εναντίον των «αιρετικών». Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Νέαγκου Τζουβάρα αυτή η αλληλογραφία με την Αγία Έδρα αποδεικνύει ότι ο Βασάραβα ήταν Καθολικός, που μαρτυρεί επίσης την Κουμανική καταγωγή του, επειδή οι Κουμάνοι είχαν βαφτιστεί Καθολικοί. Οι ιστορικοί Ματέι Καζάκου και Νταν Μουρεσάν απορρίπτουν τη θεωρία του Τζουβάρα, λέγοντας ότι όλες οι άλλες πηγές αποδεικνύουν ότι ο Βασάραβα ήταν Ορθόδοξος. Για παράδειγμα, το ''Εικονογραφημένο Χρονικό]], που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 1350, αναφερόταν στον Βασαράβα ως "άπιστο σχισματικό."
Βοεβόδας του Κάρολου Α΄
Οι λεπτομέρειες της ανόδου του Βασάραβα είναι ασαφείς. Πρώιμα Ρουμανικά χρονικά αποδίδουν την ίδρυση της Βλαχίας στον θρυλικό Ράντου Νέγκρου. Σύμφωνα με Βλαχικά χρονικά του 17ου αιώνα, ο Νέγκρου, αφού αναχώρησε από το Φιγκίρας, έφτασε στη Βλαχία το 1290 ή το 1292, συνοδευόμενος από "πολλούς". Ένα από αυτά τα χρονικά, το Istoria Ţării Româneşti, αναφέρει ότι το "Βασάραβ " ήταν το επώνυμο μιας οικογένειας βογιάρων της Ολτενίας (Δυτική Βλαχία), που αποδέχτηκε την κυριαρχία του Ράντου Νέγκρου μετά την «αφίππευσή» του. Ο ιστορικός Νεάγκου Τζουβάρα συνδέει αόριστα το Βασάραβα (ή, εναλλακτικά, τον πατέρα του) με το Ράντου Νέγκρου· Ο Λαουρέντσιου Ρίντβαν αναφέρει ότι ο Βασάραβα είτε εκθρόνισε είτε ειρηνικά διαδέχθηκε το Ράντου Νέγκρου μεταξύ 1304 και 1324. Άλλοι ιστορικοί, όπως ο Βλαντ Γκεοργκέσκου, αναφέρουν ότι ο Βασάραβα διαδέχθηκε τον πατέρα του, Θοκομέριο, γύρω στο 1310.
Ο Βασάραβα αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε βασιλικό έγγραφο που εκδόθηκε από τον Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας στις 26 Ιουλίου 1324, όπου περιγραφόταν ως «ο βοεβόδας μας της Βλαχίας». Αυτό δείχνει ότι ο Κάρολος θεωρούσε το Βασάραβα ως πιστό υποτελή εκείνη την εποχή. Ο ιστορικός Ιστβαν Βάζαρι αναφέρει ότι ο Βασάραβα δέχτηκε την κυριαρχία του Καρόλου μόνο αφού ο βασιλιάς αποκατέστησε την βασιλική εξουσία στο Βανάτο του Σεβερίν, Ουγγρική συνοριακή επαρχία, το 1321. Σε αντάλλαγμα για την αφοσίωσή του, επικυρώθηκε η κατοχή του Φρουρίου του Σεβερίν από το Βασάραβα, σύμφωνα με τους ιστορικούς Τούντορ Σαλαγκέαν και Ατίλα Μπάρανι.
Προς την ανεξαρτησία
Ο Μιχαήλ Ασέν Γ΄, Τσάρος της Βουλγαρίας, επιτέθηκε στη Σερβία το 1330. Συνοδεόταν από τον "ηγέτη των Γιαζ", μαζί με τα βοηθητικά στρατεύματα Βλάχων και "μαύρων Τατάρων". Σύμφωνα με Σερβικές πηγές και επιστολή του Στέφανος Δουσάν, που έγινε βασιλιάς της Σερβίας το 1331, ο Βασάραβα οδήγησε προσωπικά το στρατό του στη Σερβία για να βοηθήσει τον ασέν. Οι Σέρβοι έτρεψαν σε φυγή τον ενωμένο στρατό του Μιχαήλ Ασέν και των συμμάχων του στη Μάχη του Βελμπάζντ στις 28 Ιουλίου 1330. Ο Σίσιμαν σκοτώθηκε ενώ υποχωρούσε από το πεδίο της μάχης.
Επωφελούμενος από την κατάσταση αδυναμίας των συμμάχων του Βασάραβα, ο Κάρολος Α΄ της Ουγγαρίας αποφάσισε να επαναφέρει την κυριαρχία του στη Βλαχία. Σύμφωνα με βασιλικό έγγραφο που εκδόθηκε δύο χρόνια μετά τα γεγονότα, ο Κάρολος ήθελε να επανακτήσει "μεθοριακά εδάφη" που ο Βάσαραβα "παρανόμως" κατείχε στη Βλαχία. Εισέβαλε στην Ολτενία, κατέλαβε το Φρούριο Σεβερίν και διόρισε τον Ντένις Ζέσι Μπαν του Σεβέριν το Σεπτέμβριο του 1330. Σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό ο Βασάραβα προσέφερε 7000 «ασημένια νομίσματα» ως αποζημίωση, μαζί με ετήσιο φόρο στο βασιλιά. Υποσχέθηκε επίσης να στείλει έναν από τους γιους του στη βασιλική αυλή στο Βίσεγκραντ.
Ανεξάρτητος ηγεμόνας
Αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι μετά την καταστροφή της πρωτεύουσάς του Κουρτέα ντε Αρτζες κατά την εκστρατεία του Καρόλου Α΄, ο Βασάραβα μετέφερε την έδρα του στο Τσίμπουλουγκ. Η νίκη του Βασάραβα στη Μάχη της Ποσάδα επέτρεψε την εφαρμογή μιας ενεργού εξωτερικής πολιτικής. Υποστήριξε τις προσπάθειες του γαμπρού του, Ιβάν Αλεξάνταρ, να καταλάβει το βουλγαρικό στέμμα, που το πέτυχε το Φεβρουάριο του 1331. Με την υποστήριξη του Βασάραβα, ο Ιβάν Αλεξάνταρ αγωνίστηκε με επιτυχία εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1331 και το 1332. Σύμφωνα με το Σαλαγκεάν ο Βασάραβα φέρεται ότι κατέλαβε το φρούριο Σεβερίν στις αρχές της δεκαετίας του 1330.
Η ανοικοδόμηση της Κουρτέα ντε Αρτζες άρχισε μετά το 1340, με την ανέγερση νέων οχυρώσεων και νέου ανακτόρου. Η κατασκευή της Πριγκιπικής Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου άρχισε επίσης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασάραβα, αλλά ολοκληρώθηκε μετά το θάνατό του. Ο Βασάραβα φαίνεται να έχει κάνει το γιο του, Νικολάε Αλεξάντρου, συνηγεμόνα του γύρω στο 1344. Ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας, που είχε διαδεχθεί τον Κάρολο Α΄ το 1342, βάδισε στη νοτιοανατολική Τρανσυλβανία το καλοκαίρι του 1344. Για να αποτρέψει μια εκστρατεία εναντίον της Βλαχίας ο Νικολάε Αλεξάντρου επισκέφθηκε το Λουδοβίκο Α΄ και του ορκίστηκε πίστη, σύμφωνα με το σχεδόν σύγχρονό του χρονικό του Γιάνος Κουκουλέι. Τα Βλαχικά στρατεύματα υποστήριξαν την επίθεση του Αντρας Λάκφι κατά των Μογγόλων το 1345, σύμφωνα με ένα Βλάχικο χρονικό, αλλά ο ιστορικός Βίκτορ Σπινέι απορρίπτει αυτή την αναφορά. Σύμφωνα με έγγραφο του εγγονού του, Βλάντισλαβ Α΄ της Βλαχίας, ο Βασάραβα πέθανε το έτος 6860 του Βυζαντινού ημερολογίου, δηλαδή 1351 ή 1352 μ.Χ.
Οικογένεια
Ένα δίπτυχο από το Τσίμπουλουγκ περιέχει μια αναφορά στο " Βοεβόδα Βασάραβα και στη σύζυγό του Μαργκίτα". Παρόλο που το δίπτυχο (πο αναθεωρήθηκε και ανανεώθηκε το 1710) μπορεί να περιέχει κάποιο καταγραφικό λάθος, οι ιστορικοί τείνουν να δέχονται ότι η σύζυγος του Βασάραβα ονομαζόταν Μαργκίτα (από το Μαργαρίτα). Σύμφωνα με τη Βλαχική λαϊκή παράδοση η Μαργκίτα ήταν η Καθολική σύζυγος του θρυλικού ιδρυτή της Βλαχίας, Ράντου Νέγκρου. Λέγεται ότι είχε ανεγείρει μια Καθολική εκκλησία στο Τσίμπουλουγκ και αυτοκτόνησε μετά την καταστροφή της εκκλησίας σύμφωνα με διαταγή του συζύγου της.
Στην επιστολή του σχετικά με τη Μάχη του Βελμπάζντ, ο Στέφανος Δουσάν ανέφερε ότι ο Βασάραβα ήταν "ο πεθερός του Τσάρου Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας", φανερώνοντας ότι η κόρη του Βασάραβα Θεοδώρα ήταν σύζυγος του Ιβάν Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας. Ο ιστορικός Βάζαρι αναφέρει ότι ο Βασάραβα την πάντρεψε με τον Ιβάν Αλεξάνταρ γύρω στο 1323 για να ενισχύσει τη συμμαχία του με τη Βουλγαρία. Γέννησε παιδιά αλλά ο Ιβάν Αλεξάνταρ την εγκατέλειψε και παντρεύτηκε μια προσήλυτη Εβραία, τη Σάρα-Θεοδώρα, τη δεκαετία του 1350. Ο γιος και διάδοχός του, Νικόλαος Αλέξανδρος, διέκοψε τη συμμαχία του Βασάραβα με τη Βουλγαρία.
Κληρονομιά
Η νίκη του Βασάραβα στη μάχη της Ποσάδα αποτέλεσε σημείο καμπής στην ιστορία της Βλαχίας. Ο Σαλαγκεάν γράφει ότι η νίκη «επικύρωσε την ανεξαρτησία της Βλαχίας από το Ουγγρικό στέμμα» και άλλαξε το διεθνές της καθεστώς. Ο Γκεοργκέσκου περιγράφει τη Βλαχία ως το «πρώτο ανεξάρτητο Ρουμανικό πριγκιπάτο». Μολονότι οι βασιλιάδες της Ουγγαρίας συνέχιζαν να απαιτούν πίστη από τους βοεβόδες της Βλαχίας, ο Βασάραβα και οι διάδοχοί του ενέδωσαν μόνο προσωρινά το 14ο αιώνα.
Οι απόγονοι του Βασάραβα κυβέρνησαν τη Βλαχία για τουλάχιστον δύο αιώνες. Παραδείγματα των απογόνων του είναι ο Μίρτσεα ο Πρεσβύτερος και ο Βλαντ Τσέπες. Ο Νεάγκοε Βασάραβα, μέλος της οικογένειας βογιάρων Κραγιοβέστι, κατασκεύασε μια γενεαλογία για να αποδείξει ότι ήταν απόγονος του Βασάραβα και υιοθέτησε το "Βασάραβα " ως οικογενειακό του όνομα μετά την ανάρρησή του το 1512.
Από τα μέσα του 14ου αιώνα τα Βουλγαρικά, Ουγγρικά, Μολδαβικά και Σερβικά χρονικά χρησιμοποιούσαν το όνομα "Βασάραβα " όταν αναφέρονταν στη Βλαχία. Από τον επόμενο αιώνα και μετά η νότια περιοχή της χώρας μεταξύ των ποταμών Δνείστερου και Προύθου ονομαζόταν Βασαραβία. Μετά την προσάρτηση της Βασαραβίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1812, η ​​περιοχή μετονομάστηκε σε Βεσσαραβία. Η περιοχή αποτελεί πλέον μέρος της Μολδαβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Οίκος των Ντρακουλέστι Κατηγορία:Οίκος των Βασάραβα
Ανδρέας Μουράτης
Ο Ανδρέας Μουράτης (14 Σεπτεμβρίου 1925 ή 1926 – 10 Δεκεμβρίου 2000 ), ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, αρχηγός του Ολυμπιακού και της εθνικής Ελλάδας. Γεννήθηκε στη Σούδα του Νέου Φαλήρου, γιος του Μάρκου και της Αγγελικής, προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Εργαζόταν σκληρά από πολύ μικρή ηλικία και μέχρι που βγήκε σε σύνταξη ήταν εργάτης στη ΔΕΗ.
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Ο πατέρας του Μάρκος, ήταν ιδρυτής του Πολικού Αστέρα το 1926, ενός ανεξάρτητου συλλόγου του Πειραιά και εκεί άρχισε να βλέπει ποδόσφαιρο ο Ανδρέας Μουράτης. Η ομάδα όμως διαλύθηκε και το 1936 ο πατέρας του ίδρυσε την ΑΕ Χρωματουργείων, από όπου ξεκίνησε και ο Ανδρέας Μουράτης. Στην ΑΕ Χρωματουργείων παρέμεινε μέχρι το 1943, όταν μεταπήδησε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Το 1945 πήγε στα "τσικό" του Ολυμπιακού όπου ο Τάκης Κτενάς του έβγαλε δελτίο. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε μέχρι το 1955, όταν πήγε στον Αργοναύτη, για να σταματήσει το ποδόσφαιρο το 1961. Από τότε, μέχρι το 2000 που πέθανε, έμεινε κοντά στον Ολυμπιακό, βοηθώντας σε διάφορα πόστα, από προπονητής στα τμήματα υποδομής μέχρι φροντιστής. Το σπίτι ήταν δίπλα στο Στάδιο Καραΐσκάκη και σήμερα ο δρόμος που περνά μπροστά του έχει το όνομά του.
Στις εθνικές ομάδες
Στην εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε 16 φορές και πέτυχε ένα γκολ, ενώ υπήρξε και αρχηγός της. Εγκατέλειψε την Εθνική όταν ως αρχηγός της ζήτησε από την ΕΠΟ καταβολή οδοιπορικών για τους διεθνείς παίκτες. Η ΕΠΟ τον τιμώρησε με διετή αποκλεισμό, αλλά μετά από 10 μήνες ανακάλεσε την απόφασή της. Η τιμωρία αυτή ήταν και το θέμα της ταινίας "Οι άσσοι του γηπέδου" που γυρίστηκε το 1956 με ηθοποιούς τον Μουράτη και τους άλλους ποδοσφαιριστές της εθνικής που πρωταγωνίστησαν στην υπόθεση.
Επίσης, με την εθνική Ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1962.
Ο Μιζούρι
Του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι "Μιζούρι" (από το αμερικάνικο θωρηκτό που ήταν αγκυροβολημένο στον Πειραιά), εξαιτίας της δύναμης που έβγαζε στο παιχνίδι του. Το παρατσούκλι το απέκτησε σ'έναν αγώνα με τον Εθνικό, όταν κάποιος φίλαθλος τον απεκάλεσε έτσι επειδή τον έβλεπε να αγωνίζεται με δύναμη και πάθος παρότι ήταν τραυματίας. Η δύναμη, το πάθος και το ατρόμητο του χαρακτήρα του, έκαναν μεγάλη εντύπωση και στους Τούρκους φιλάθλους, οι οποίοι μετά από έναν αγώνα της εθνικής Ελλάδας με αντίπαλο την αντίστοιχη της Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη όπου πέτυχε γκολ από τα 65 μέτρα στον διάσημο Τούρκο γκολκήπερ Τουργκάι, τον αποκάλεσαν "Μουράτ Ασλάν" ("Μουράτης το Λιοντάρι").
Τίτλοι
Ως παίκτης με τον Ολυμπιακό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Γιώργος Μόσχος
Ο Γιώργος Μόσχος (1937 - 28 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής της ΑΕΚ και μια από τις ιστορικές μορφές της ομάδας. Αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.
Το 1989 ολοκληρώθηκε το κλειστό γήπεδο μπάσκετ που πήρε το όνομα "Γιώργος Μόσχος" προς τιμήν του. Το γήπεδο κατεδαφίστηκε το 2003 μαζί με το Στάδιο "Νίκος Γκούμας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Κλίμα της Κύπρου
Η Κύπρος έχει υποτροπικό κλίμα - μεσογειακό και ημι-άνυδρο (στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού) - σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν παρουσιάζει Csa και BSh, με ήπιους χειμώνες (στην ακτή) και ζεστά καλοκαίρια. Χιόνι πέφτει κυρίως μόνο στα βουνά του Τροόδους στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Η βροχή εμφανίζεται κυρίως το χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι γενικά ξηρό.
Θερμοκρασίες
Η Κύπρος έχει ένα από τα θερμότερα κλίματα και τους θερμότερους χειμώνες στο μεσογειακό τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην ακτή είναι περίπου 24 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 14 °C τη νύχτα. Γενικά - η εποχή ζεστής θερμοκρασίας διαρκεί περίπου οκτώ μήνες. Ξεκινά τον Απρίλιο, με μέσες θερμοκρασίες 21-23 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 11-13 °C τη νύχτα, και τελειώνει τον Νοέμβριο, με μέσες θερμοκρασίες 22 -23 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 12-14 °C τη νύχτα. Στους υπόλοιπους τέσσερις μήνες του έτους, οι θερμοκρασίες τείνουν να παραμένουν ήπιες, ενώ μερικές φορές υπερβαίνουν τους 20 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας. Στη Λεμεσό, την περίοδο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου, η μέση μέγιστη θερμοκρασία είναι 17-18 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 8-9 °C τη νύχτα. Σε άλλες παράκτιες περιοχές της Κύπρου, η θερμοκρασία είναι γενικά 16-17 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 6-9 ° C τη νύχτα. Τον Μάρτιο και τον Δεκέμβριο στη Λεμεσό ο μέσος όρος είναι 19-20 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 10-11 °C τη νύχτα· άλλες παράκτιες τοποθεσίες στην Κύπρο είναι γενικά 17-19 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 8-11 °C τη νύχτα.
Τα μέσα του καλοκαιριού (Ιούλιος και Αύγουστος) είναι συνήθως καυτά, με μέση μέγιστη παράκτια θερμοκρασία περίπου 39 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και περίπου 25 °C τη νύχτα. Στο κέντρο του νησιού - στα υψίπεδα - η μέση θερμοκρασία υπερβαίνει τους 35 °C. Τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο στην ακτή η μέση μέγιστη θερμοκρασία είναι συνήθως γύρω στους 28-30 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και περίπου 18-20 °C τη νύχτα. Ενώ οι μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας είναι σπάνιες στην ακτή, το κέντρο της Κύπρου έχει περισσότερες παραλλαγές - συνήθως ψυχρούς χειμώνες και θερμότερα καλοκαίρια.
Θερμοκρασία της θάλασσας
Η μέση ετήσια θερμοκρασία της θάλασσας γύρω από την Κύπρο είναι 21-22 °C, από 17 °C τον Φεβρουάριο έως 27-28 °C τον Αύγουστο (ανάλογα με την τοποθεσία). Κατά τους επτά μήνες από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο η μέση θερμοκρασία της θάλασσας υπερβαίνει τους 20 °C.
Ηλιοφάνεια
Η Κύπρος λαμβάνει κατά μέσο όρο 2.700 έως 3.500 ώρες ηλιοφάνειας ετησίως. Το χειμώνα, η Κύπρος λαμβάνει κατά μέσο όρο 5-6 ώρες ηλιακού φωτός την ημέρα, τις μισές από τις 12-13 ώρες τις βιώνει στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού. Αυτό είναι περίπου διπλάσιο από αυτό των πόλεων στο βόρειο ήμισυ της Ευρώπης· για σύγκριση, το Λονδίνο λαμβάνει 1.461 ώρες. Ωστόσο, το χειμώνα μπορεί να υπάρξει περισσότερο από τέσσερις φορές πιο πολλή ηλιοφάνεια· για σύγκριση, το Λονδίνο έχει 37 ώρες ενώ οι παράκτιες τοποθεσίες στην Κύπρο έχουν περίπου 180 ώρες ηλιοφάνειας το Δεκέμβριο (δηλαδή, όσο το Μάιο στο Λονδίνο).
Άνεμοι
Οι άνεμοι είναι γενικά ελαφριοί έως μέτριοι και μεταβλητοί προς την κατεύθυνση. Ισχυροί άνεμοι μπορεί να εμφανιστούν μερικές φορές, αλλά οι θύελλες είναι σπάνιες στην Κύπρο και περιορίζονται κυρίως σε εκτεθειμένες παράκτιες περιοχές καθώς και σε περιοχές με υψηλό υψόμετρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα ανά χώρα Κατηγορία:Γεωγραφία της Κύπρου
Κατευθυντήριοι λίθοι της Τζώρτζια
Οι Κατευθυντήριοι Λίθοι της Τζώρτζια (στα αγγλικά Georgia Guidestones) ήταν ένα τεράστιο κατασκεύασμα από γρανίτη, το οποίο βρισκόταν στην κορυφή λόφου στην Κομητεία Έλμπερτ, στην Τζώρτζια των ΗΠΑ. Συχνά αναφέρεται ως το «Αμερικάνικο Στόουνχεντζ», ένας τίτλος που έχει επίσης αποδοθεί κατά καιρούς σε μια σειρά από άλλες κατασκευές. Καταστράφηκε στις 6 Ιουλίου 2022, έπειτα από έκρηξη, που ώθησε τις αρχές να ρίξουν τους λίθους που παρέμειναν όρθιοι μετά την έκρηξη, για λόγους ασφαλείας.
Είναι ένα μήνυμα αποτελούμενο από δέκα οδηγίες, οι οποίες είναι χαραγμένες σε οκτώ σύγχρονες γλώσσες, ενώ ένα μικρότερο μήνυμα είναι επίσης χαραγμένο στην κορυφή της κατασκευής, σε τέσσερα αρχαία συστήματα γραφής και ισάριθμες αρχαίες γλώσσες: βαβυλωνιακά, αρχαία ελληνικά, σανσκριτικά και αιγυπτιακά ιερογλυφικά.
Το κατασκεύασμα είχε ύψος 5,87 μέτρα και ήταν κατασκευασμένο από έξι πλάκες γρανίτη, που ζύγιζαν 107,84 τόνους συνολικά. Μία πλάκα βρισκόταν στο κέντρο, με τις άλλες τέσσερις διατεταγμένες γύρω από αυτή. Στην κορυφή βρισκόταν η έκτη πλάκα, ως κορωνίδα του κατασκευάσματος. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πλάκες ήταν ευθυγραμμισμένες αστρονομικά. Μια πρόσθετη πέτρινη πλάκα είναι τοποθετημένη στο έδαφος, σε μικρή απόσταση προς τα δυτικά της κατασκευής, και παρέχει ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με την ιστορία και τον σκοπό των «Κατευθυντήριων Λίθων».
Τοποθεσία
Οι Κατευθυντήριοι Λίθοι της Τζώρτζια βρίσκονται στο Elbert County, της Γεωργίας των ΗΠΑ, περίπου 145 χιλιόμετρα ανατολικά της Ατλάντα και 15 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της Elberton. Οι λίθοι βρίσκονταν σε ένα ύψωμα, σε μικρή απόσταση από την Εθνική Οδό Highway 77 (Hartwell Highway), στην ανατολική Τζώρτζια, και είναι ορατοί από τον δρόμο. Μικρές πινακίδες δίπλα από την Εθνική Οδό αναφέρουν την στροφή για τους Κατευθυντήριους Λίθους, οι οποίες προσδιορίζονται από το οδικό σήμα που αναφέρει: "Guidestones Rd".
Το ιστορικό της κατασκευής
Η δημιουργία του επιβλητικού αυτού κατασκευάσματος καλύπτεται από αρκετό μυστήριο. Κατασκευάστηκε στις 22 Μαρτίου 1980, όπως αναφέρει η επεξηγηματική πλάκα δίπλα από αυτό. Οι μοναδικές πληροφορίες που υπάρχουν σχετικά με την κατασκευή του αναφέρουν ότι τον Ιούνιο του 1979 μετέβη στην περιοχή κάποιος R.C. Christian, όνομα το οποίο αποτελούσε ψευδώνυμο, όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος. Προσέγγισε την εταιρεία φινιρίσματος γρανίτη Elberton και ζήτησε την οικοδόμηση ενός μνημείου το οποίο θα μεταβίβαζε ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Όπως ο ίδιος είχε πει, αντιπροσώπευε μια ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να προσφέρουν οδηγίες στην ανθρωπότητα.
Το μήνυμα το οποίο ήταν χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σχετιζόταν με τέσσερις σημαντικούς τομείς:
Το μήνυμα
Ένα μήνυμα, το οποίο αποτελούνταν από ένα σύνολο δέκα κατευθυντήριων γραμμών ή αρχών, ήταν χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, καθεμιά στη μεγάλη πλευρά των τεσσάρων λίθων. Ξεκινώντας από βόρεια και με κατεύθυνση προς τα δεξιά, οι γλώσσες αυτές είναι: αγγλικά, ισπανικά, σουαχίλι, χίντι, εβραϊκά, αραβικά, αρχαία κινεζικά και ρωσικά. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί τη μετάφραση του μηνύματος από τα αγγλικά:
</tt>
Ένα μικρότερο μήνυμα εμφανιζόταν στις τέσσερις κάθετες επιφάνειες της κορωνίδας λίθου, σε διαφορετική γλώσσα και γραφή σε κάθε πλευρά. Στο ανατολικό της μέτωπο το μήνυμα στα Αρχαία Ελληνικά ανέφερε: «Οἵδε οί λίθοι τὴν ὀδὸν δεικνύντων αἰῶνι σωφροσύνης». Οι υπόλοιπες τρεις νεκρές γλώσσες του συγκεκριμένου μηνύματος ήταν: Βαβυλωνιακή Σφηνοειδής (στα βόρεια), Σανσκριτικά (στα νότια), και Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά (στα δυτικά).
Η επεξηγηματική πλάκα
Λίγα μέτρα δυτικά του κατασκευάσματος, μία ακόμα γρανιτένια πλάκα βρίσκεται τοποθετημένη στο έδαφος. Αυτή η πλάκα προσδιορίζει τη δομή και τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται, παραθέτει διάφορα στοιχεία σχετικά με το μέγεθος, το βάρος, και τα αστρονομικά στοιχεία των λίθων, την ημερομηνία που ανεγέρθηκε και τους χορηγούς του έργου. Επίσης, μιλά για μια χρονική κάψουλα θαμμένη κάτω από την πλάκα, αλλά οι θέσεις -πάνω στην πλάκα- που προορίζονταν για τη συμπλήρωση των ημερομηνιών κατά τις οποίες η κάψουλα θάφτηκε καθώς και αυτών που επρόκειτο να ανοιχθεί, απουσιάζουν. Όποτε δεν είναι σαφές αν η χρονική κάψουλα τοποθετήθηκε ποτέ.
Απόψεις
Η έλλειψη πληροφοριών δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστήριου, η οποία αφήνει χώρο σε πολλές εκδοχές. Ομάδες όπως οι Ροδόσταυροι και οι Μασόνοι θεωρούνται κατά πολλούς οι πιθανοί κατασκευαστές του. Το «RC» στο ψευδώνυμο του μυστηριώδη κυρίου «Christian RC» από πολλούς εξηγείται σαν «Rosicrucian», δηλαδή «Ροδόσταυρος». Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στη μείωσή του σε κάτω από 500.000.000, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 80% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει. Για αυτό τον λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο «ταφόπλακα της ανθρωπότητας».
Επίσης, με αναφορά σε αυτό το περίεργο μνημείο ξεκινάει και τελειώνει η ταινία-ντοκιμαντέρ Endgame: Blueprint for global enslavement, του ανεξάρτητου Αμερικανού δημοσιογράφου Άλεξ Τζόουνς, η οποία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζόρτζια Κατηγορία:Κώδικες δεοντολογίας Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας
Σίφωνας στο Μουρ το 2013
Ο σίφωνας που έπληξε την πόλη Μουρ ήταν ένας καταστροφικός σίφωνας EF5 που εμφανίστηκε το απόγευμα της 20ής Μαΐου 2013 στην πολιτεία της Οκλαχόμα. Διαβαθμίστηκε σύμφωνα με την μέγιστη ταχύτητα των ανέμων στο επίπεδο 5 της Ενισχυμένης Κλίμακας Φουτζίτα, το μέγιστο δυνατό επίπεδο έντασης και καταστροφών στην Κλίμακα EF, και έπληξε κυρίως την πόλη Μουρ και άλλα γειτονικά προάστια της μητροπολιτικής περιοχής της πόλης Οκλαχόμα Σίτι. Η ταχύτητα των ανέμων που έφτασε μέχρι και τα 210 μίλια την ώρα, δηλαδή 340 χιλιόμετρα την ώρα, προκάλεσε σημαντικές ανθρώπινες απώλειες, με τον αριθμό των νεκρών να φτάνει τους 24, μεταξύ των οποίων και 10 παιδιά. Ο αριθμός των τραυματιών, που τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, έφτασε σύμφωνα με επίσημο απολογισμό τους 377.
Ο σίφωνας αποτέλεσε μέρος ενός μεγάλου μετεωρολογικού συστήματος που προκάλεσε διάφορους σίφωνες τις δύο προηγούμενες μέρες. Η χοάνη του σίφωνα ακούμπησε για πρώτη φορά το έδαφος στα δυτικά της κωμόπολης Νιούκασλ της Οκλαχόμα αργά το μεσημέρι της 20ής Μαΐου και διάνυσε μέσα σε 50 λεπτά απόσταση 17 μιλίων / 27 χιλιομέτρων, διασχίζοντας την πυκνοκατοικημένη περιοχή του Μουρ, όταν η χοάνη έφτασε σε μέγιστη διάμετρο τα 1,3 μίλια / 2,1 χιλιόμετρα.
Μετεωρολογικά φαινόμενα
Κατά τη διάρκεια της 20ής Μαΐου 2013, μια ζώνη χαμηλού βαρομετρικού κινήθηκε ανατολικά, προερχόμενο από την πολιτείες της Βόρειας και Νότιας Ντακότας και από τις Μεσοδυτικές Πολιτείες. Ένα άλλο χαμηλό βαρομετρικό, μαζί με το μεσαίας δυναμικής πολικό ρεύμα, κινήθηκε ανατολικά και νοτιοανατολικά από τα Βραχώδη Όρη προς τα υψίπεδα Όζαρκς και την γεωφυσική περιοχή των Μεγάλων Λειμώνων, όπου προκάλεσε σοβαρές καταιγίδες κατά την διάρκεια της ημέρας που παρουσιάζονταν υψηλές θερμοκρασίες. Με την επίδραση της μέτριας έως ισχυρής κυκλωνικής ροής στα υψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας, η μάζα του αέρα παρουσίασε αστάθεια μεταβάλλοντας ραγδαία έως το απόγευμα τις κλιματολογικές συνθήκες των υψιπέδων των Όζαρκς, των Μεγάλων Λειμώνων και της κοιλάδας του Μισισιπή. Σημειωτέον ότι σημεία δρόσου που κυμαινόταν από το 18-21 οC και σε κάποιες περιπτώσεις από το 21-23 οC είναι κοινά δεδομένα εκδήλωσης αυτού του φαινομένου, όταν υπάρχει ένα ευρύ θερμό μέτωπο πριν από ένα ψυχρό μέτωπο, που εκτείνεται από την ανατολική Ντακότα επιφανειακά μέχρι τις νοτιοδυτικές και νότιες περιοχές των πόλεων Κάνσας και Οκλαχόμα Σίτι, και συναντά αργότερα ένα ξηρό ρεύμα στα νοτιοανατολικά της Οκλαχόμας και στα βόρεια του Τέξας. Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών είχε εκδώσει επείγουσα αναφορά 16 λεπτά πριν το χτύπημα του σίφωνα, που είναι 3 λεπτά νωρίτερα από τον γενικό μέσο όρο. 260px|thumb|right|Φωτογραφία της περιοχής, που δείχνει τις καταστροφικές συνέπειες του σίφωνα.
Στις 2:40 μ.μ. τοπική ώρα, εκδόθηκε Προειδοποίηση για Σίφωνα (Tornado Warning) και, για την ακρίβεια, ότι μια σοβαρή καταιγίδα επρόκειτο να εκδηλώσει έντονα καιρικά φαινόμενα στην μητροπολιτική περιοχή της πόλης Οκλαχόμα. Στις 2:45 μ.μ. τοπική ώρα, η χοάνη του σίφωνα ακούμπησε στο έδαφος 4,4 μίλια / 7,1 χιλιόμετρα δυτικά της κωμόπολης Νιούκασλ, Οκλαχόμα στην κομητεία Γκράντυ με την ταχύτητα των ανέμων να τον κατατάσσει αρχικά στο επίπεδο EF0 της κλίμακας EF. Ο σίφωνας κινούμενος νοτιοανατολικά στην κομητεία ΜακΚλέιν ενισχύθηκε ταχύτατα στο επίπεδο EF4, αφού διάνυσε 4 μίλια / 6,4 χιλιόμετρα. Ο σίφωνας, παραμένοντας στο επίπεδο EF4, προξένησε ζημίες σε μια ημι-αγροτική κατοικημένη περιοχή βόρεια του Νιουκάσλ και είχε πολύ σύντομο πέρασμα. Στις 03:01 μ.μ. τοπική ώρα, εκδόθηκε μια νέα, ακόμα σοβαρότερη προειδοποίηση σίφωνα για την περιοχή. Η Επείγουσα Προειδοποίηση για Σίφωνα (Tornado Emergency), ανέφερε τον κίνδυνο καταστροφών στα νότια της πόλης Οκλαχόμα και της προαστιακής πόλης Μουρ, αφού παρατηρητές σίφωνων ενημέρωσαν την αρμόδια υπηρεσία σχετικά με το επικείμενο πέρασμα του σίφωνα από την περιοχή. thumb|left|300px|Αεροφωτογραφία των καταστροφών του σίφωνα. thumb|right|250px|Ομάδα διάσωσης σε συντρίμμια κτιρίου.
Ο σίφωνας, αφού πέρασε πάνω από τον διαπολιτειακό αυτοκινητόδρομο 40 στο σημείο του ποταμού Κανάντιαν, καταστρέφοντας και μια παλαιά γέφυρα, κινήθηκε προς τα ανατολικά προς μια συνοικία νότια της Οκλαχόμας, καταστρέφοντας μια φάρμα αλόγων και σκοτώνοντας πολλά από αυτά, και έπειτα προς το Μουρ, διαμέσου της 149ης οδού, που έχει νοτιοδυτική κατεύθυνση. Από αυτό το σημείο, η χοάνη του σίφωνα άρχισε να γίνεται πιο πλατιά και παρατηρήθηκαν ζημίες που αντιστοιχούν σε καταστροφές σίφωνα επιπέδου EF4 στα ανατολικά του αυτοκινητοδρόμου 44. Έπειτα ο σίφωνας είχε δυναμικότητα επιπέδου EF2 έως EF3, και διέσχισε κυρίως αγροτικές περιοχές της νοτιοανατολικής περιοχής του δήμου της Οκλαχόμας και του νοτιοδυτικού Μουρ, πριν εισέλθει στην πυκνοκατοικημένη συνοικία της πόλης Μουρ, κοντά στη λεωφόρο Γουέστερν. Σε δύο περιοχές δυτικά του αυτοκινητοδρόμου 35 καταγράφηκαν καταστροφές επιπέδου EF4. Μία από αυτές, ήταν η περιοχή του δημοτικού σχολείου Μπράιανγουντ, όπου σε κάποιο τμήμα της διαδρομής του υπήρξαν και καταστροφές που αντιστοιχούν σε σίφωνες επιπέδου EF5, το μέγιστο δυνατό επίπεδο έντασης και καταστροφών στην Ενισχυμένη Κλίμακα Φουτζίτα, καθώς οι άνεμοι στην μέγιστη ισχύ τους εκτιμήθηκαν στα 200 με 210 μίλια / 320 με 340 χιλιόμετρα ανά ώρα.
thumb|250px|Ο τότε πρόεδρος [[Μπαράκ Ομπάμα μιλά στο τηλέφωνο με την κυβερνήτρια της πληγείσας πολιτείας, Μαίρη Φέιλλιν.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σίφωνας Κατηγορία:Οκλαχόμα Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές Κατηγορία:2013
Ενδοκοινοτική απόκτηση
Ο ορισμός που δίνει ο Κώδικας Φόρου Προστιθέμενης Αξίας,στην παράγραφο 1 του άρθρου 11 είναι ο εξής:
"Ενδοκοινοτική απόκτηση, κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 2...",(βλέπε ΦΠΑ),"... θεωρείται η απόκτηση της εξουσίας να διαθέτει κάποιος ως κύριος ενσώματα κινητά αγαθά, που αποστέλλονται ή μεταφέρονται στον αποκτώντα από τον πωλητή ή τον αποκτώντα από πρόσωπο που ενεργεί για λογαριασμό τους, στο εσωτερικό της χώρας από άλλο κράτος μέλος, από το οποίο αναχώρησε η αποστολή ή η μεταφορά του αγαθού."
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Ανδριάντας του Ασκληπιού
Ο Ανδριάντας του Ασκληπιού είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκε μάλλον στον ναό του Ασκληπιού στο νησί του Τίβερη στην Ρώμη και βρίσκεται από τα μέσα του 16ου αι. στην συλλογή αρχαιοτήτων της Ιταλικής οικογένειας Φαρνέζε. Σήμερα εκτίθεται στο εθνικό μουσείο της Νάπολης.
Περιγραφή
Ο ανδριάντας έχει μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από το φυσικό. Το αντίγραφο που διασώζεται σήμερα είναι μέτριας ποιότητας και σε καλή κατάσταση. Μέρη του δεξιού βραχίονα και του φιδιού λείπουν και έχουν αντικατασταθεί. Το παρουσιαστικό του Ασκληπιού είναι σοβαρό και αξιοσέβαστο. Το ύφος είναι φυσιολογικό. Ο πλατύς θώρακας, το λεπτό αλλά στιβαρό σώμα παριστάνουν έναν υγιή άνδρα μέσης ηλικίας, που εμπνέει εμπιστοσύνη. Στηρίζεται στα δύο πόδια, ενώ το δεξί γόνατο κάνει μια μικρή κάμψη. Η κόμη είναι πλούσια, τα μαλλιά σγουρά, η γενειάδα πυκνή μα και περιποιημένη. Μια κορδέλα συγκρατεί τα μαλλιά και στεφανώνει την κεφαλή, ενώ το βλέμμα ατενίζει σκεπτικό, χωρίς να είναι προβληματισμένο. Ο δεξιός βραχίονας ξεκουράζεται επάνω σε μια βαριά ράβδο, στην οποία σκαρφαλώνει το φίδι, σύμβολο της ιατρικής και ιαματικής του τέχνης.
Καλλιτεχνική επιρροή
Ο ανδριάντας αυτός καθόρισε την μορφή του Ασκληπιού για τους μετέπειτα αιώνες και μέχρι σήμερα. Το ραβδί του με το φίδι έγινε το σύμβολο της ιατρικής και της φαρμακευτικής επιστήμης και συναντάται σήμερα σε λογότυπα στους κλάδους αυτούς.
Ερμηνεία
Ο ανδριάντας παριστάνει τον Ασκληπιό και ήταν μάλλον μέρος ναού προς τιμήν του. Ο Ασκληπιός, τον οποίο ο Όμηρος μνημονεύει ως απλό ιατρό, λατρευόταν από τους αρχαίους Έλληνες ως Πνεύμα της Γης με μαντικές και θεραπευτικές ικανότητες. Λατρευόταν ιδίως στην Επίδαυρο.
Ιστορική τοποθέτηση
Το καλλιτεχνικό στυλ του ανδριάντα ταξινομείται στην σχολή του Φειδία. Δημιουργήθηκε τον 5ο αι. π.Χ., ίσως λίγο μετά από την εποχή του Παρθενώνα από κάποιον άγνωστο καλλιτέχνη που επηρεάστηκε από την σχολή αυτή, χωρίς όμως να είναι απαραίτητα μαθητής του Φειδία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Ανδριάντες
Γκρέτσεν Μολ
Η Γκρέτσεν Μολ (Gretchen Mol, 8 Νοεμβρίου 1972) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Τα πρώτα χρόνια - Σταδιοδρομία
Η Γκρέτσεν γεννήθηκε στο Ντιπ Ρίβερ του Κονέκτικατ, από μητέρα καλλιτέχνη και πατέρα δάσκαλο. Παρακολούθησε την Αμερικανική Ακαδημία Μουσικής και Υποκριτικής και αποφοίτησε από το William Esper Studio. Ξεκίνησε να δουλεύει σαν ταξιθέτρια στο Angelika Film Center και λίγο αργότερα βρέθηκε στη Νέα Υόρκη όπου εργαζόταν στο βεστιάριο ενός εστιατορίου. Εκεί την πρόσεξε για πρώτη φορά ένας ατζέντης. Η πρώτη της δουλεία στο χώρο του θεάματος ήταν ένα διαφημιστικό σποτ για την Κόκα Κόλα. Το 1994 την εντοπίζει ο φωτογράφος Ντέιβις Πάουελ και την φωτογραφίζει στο Σέντραλ Παρκ, αντικαθιστώντας έτσι το ελάχιστα αντιπροσωπευτικό μέχρι τότε πορτφόλιο της, με επαγγελματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που της εξασφάλισαν σχεδόν αμέσως ένα εξώφυλλο στο περιοδικό W. Σύντομα χρίστηκε "πρωτοεμφανιζόμενο αστέρι" και "νέα Μπέτι Πέιτζ" και ξεκίνησε η σύντομη καριέρα της στο μόντελινγκ την οποία εγκατέλειψε προκειμένου να ασχοληθεί αποκλειστικά με την υποκριτική.
Το 1998 εμφανίστηκε σε διάφορες αξιόλογες ταινίες, μεταξύ των οποίων το Rounders με πρωταγωνιστή το Ματ Ντέιμον και το Celebrity του Γούντι Άλεν. Την ίδια χρονιά έγινε ακόμα πιο γνωστή στο ευρύ κοινό με το εξώφυλλο της στο περιοδικό Vanity Fair. Η εμφάνιση εκείνη υπήρξε ταυτόχρονα θρίαμβος αλλά και αποτυχία, γιατί το μεν εξώφυλλο έκανε την σέξι εικόνα της αναγνωρίσιμη παντού, αλλά οι δε ταινίες της απέτυχαν εμπορικά. Αν και αποκαλέστηκε από το περιοδικό σαν το "απόλυτο πρωτοεμφανιζόμενο αστέρι" της δεκαετίας του '90 η καριέρα της δεν ήταν ανάλογη. Αν και δεν σταμάτησε ποτέ να εργάζεται σαν ηθοποιός, οι πρώιμες επιτυχίες της ακολουθήθηκαν από δύσκολα χρόνια, μέχρι να καταφέρει το 2006 να επιστρέψει στις επιτυχίες με το φιλμ The Notorious Bettie Page. Το 2010, έγινε ευρέως γνωστή τηλεοπτικά για το ρόλο της στο Boardwalk Empire.
Ύστερα από ένα θυελλώδες τριετές ρομάντζο με τον σκηνοθέτη Τοντ Γουίλιαμς παντρεύτηκαν τη 1 Ιουνίου του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σλοβακικές προεδρικές εκλογές (2014)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σλοβακία στις 15 Μαρτίου 2014, με το δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 29 Μαρτίου 2014. Ο εν ενεργεία πρόεδρος Ιβάν Γκασπάροβιτς υπηρέτησε τη δεύτερη και τελευταία του θητεία τη χρονιά αυτή, καθώς το Σύνταγμα της Σλοβακίας επιτρέπει το μέγιστο αριθμό 2 συνεχόμενων προεδρικών θητειών.
Στον πρώτο γύρο δεν υπήρχε κάποιος υποψήφιος που να εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να εκλεγεί πρόεδρος. Ο Ρόμπερτ Φίτσο και ο Αντρέι Κίσκα προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο. Στις 29 Μαρτίου 2014 ο Κίσκα αναδείχθηκε νικητής των εκλογών, κερδίζοντας ποσοστό 59,38% των ψήφων στο δεύτερο γύρο έναντι 40,61% για το Φίτσο.
Η ορκωμοσία του νέου προέδρου έγινε στις 15 Ιουνίου.
Αποτελέσματα
Πρόεδρος, 15 και 29 Μαρτίου 2014 !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2" align=left valign=center|Υποψήφιοι και κόμματα στα οποία πρόσκεινται !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=center valign=top|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=center valign=top|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=center |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center |% !style="background-color:#E9E9E9" align=center |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center |%
Παραπομπές
2014 προεδρικες εκλογες
Μοντανισμός
Μοντανισμός ή η κατά Φρύγας αίρεση αποκλήθηκε η πρωτοχριστιανική κίνηση που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Φρυγία κατά τον 2ο αιώνα. Ιδρυτές της θεωρούνται ο Μοντανός, αρχικά ιερέας της λατρείας της Κυβέλης, η Πρίσκιλλα και η Μαξιμίλλα. Βρήκε ιδιαίτερη απήχηση τόσο στην υπόλοιπη Μικρά Ασία όσο και σε όλη τη ρωμαϊκή επικράτεια, ιδιαίτερα δε στη Ρώμη και τη Βόρεια Αφρική. Η ονομασία Μοντανισμός είναι μεταγενέστερη, καθώς την εποχή της ακμής της η κίνηση ονομαζόταν «κατά Φρύγας» ή «Καταφρύγια» αίρεση ή «αίρεση των Πεπυζιτών».
Οι διαθέσιμες αρχαιότερες πηγές που μας παρέχουν τις σχετικές πληροφορίες είναι ο Ευσέβιος Καισαρείας, ο οποίος χρησιμοποιεί ως πηγή του κάποιον ανώνυμο ιερέα του 2ου αιώνα, τον Μιλτιάδη από τη Φιλαδέλφεια, ο επίσκοπος Ιεραπόλεως Κλαύδιος Απολλινάριος και ο Μελίτωνας των Σάρδεων, οι οποίες όμως διάκεινται εχθρικά προς την κίνηση.
Ο Μοντανισμός είχε έντονα μυστικιστικά και εκστασιακά στοιχεία προερχόμενα από τη λατρεία της Κυβέλης και του Άττιος στα οποία δόθηκε χριστιανικό περιεχόμενο. Κατά τον Σπ. Βρυώνη ο Μοντανισμός είναι η σημαντικότερη αίρεση που προέκυψε από τη συνάντηση του χριστιανισμού με την τοπική παγανιστική παράδοση της υπαίθρου της Μ. Ασίας, φαινόμενο που χαρακτηρίζει το ένα από τα δύο μεγάλα ρεύματα του χριστιανισμού στην περιοχή μέχρι τον 11ο αιώνα (το άλλο ήταν η συνάντηση του χριστιανισμού με τον ελληνισμό των πόλεων). Οι Μοντανιστές ήταν γλωσσικά εξελληνισμένοι.
Ιδρυτές και απαρχές του Μοντανισμού
Ο Μοντανός γεννήθηκε στην πολίχνη της Φρυγίας Αρδαβαύ. Η δημόσια εμφάνιση του δεν μπορεί να χρονολογηθεί με ακρίβεια, καθώς οι ελάχιστες σωζόμενες πηγές παρουσιάζουν ορισμένες σοβαρές αντιφάσεις. Ο Ευσέβιος χρονολογεί τη δράση του Μοντανού περί το 172, ενώ ο Επιφάνιος υπαινίσσεται τα μέσα του 2ου αιώνα. (Κατά Αιρέσεων, 48, 2) Η χρονολόγηση της εμφάνισης του Μοντανού πρέπει να κυμανθεί μεταξύ των ετών 156 και 172. Κατά τον Επιφάνιο, το 172 δέχθηκε τον Μοντανισμό η εκκλησία Θυατείρων, αλλά αυτό υποδηλώνει και προγενέστερη κηρυκτική δραστηριότητα. Ο Μοντανός συνοδευόταν στο κήρυγμα από δυο προφήτιδες γυναίκες, την Πρίσκιλλα και τη Μαξιμίλλα, και αρχικά έδρασε στις μικρές κώμες της Πεπούζας (ή Πέπυζας) και του Τυμίου της Άνω Φρυγίας. Ως σκοπός του κηρύγματος προβαλλόταν η ανάγκη αναβιώσεως των ενθουσιαστικών τάσεων και των χαρισμάτων της αποστολικής εποχής. Οι σύγχρονοι του θεωρούσαν τον Μοντανό "εν κατοχή τινι και παρεκστάσει γενόμενον ενθουσιάν αρξασθαί τε και λαλείν και ξενοφωνείν, παρά το κατά παράδοσιν και κατά διαδοχήν άνωθεν της εκκλησίας έθος προφητεύοντα"(Εύσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V, 16,7). Οι μοντανιστές όμως προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι διαφύλασσαν την αυθεντική συνέχιση του αποστολικού χαρίσματος της προφητείας, χρησιμοποιούσαν δε συγκροτημένο κατάλογο προφητών από τους χρόνους της Καινής Διαθήκης.
Την προσπάθεια των μοντανιστών αντέκρουαν οι σύγχρονοι αντιμοντανιστές, υποστηρίζοντας ότι "τούτον τον τρόπον ούτε τινά των κατά την Πάλαιαν, ούτε κατά την Καινήν πνευματοφορηθέντα προφήτην δειξαί δυνήσονται, ούτε Άγαβον, ούτε Ιούδαν, ούτε Σίλαν, ούτε τάς Φιλίππου θυγατέρας, ούτε την εν Φιλαδέλφεια Αμμίαν, ούτε Κοδράτον, ούτε ει δη τινας άλλους μηδέν αυτοίς προσήκοντας καυχήσονται." (Ευσεβίου, Εκκλ. Ιστορία, V,17, 3).
Προφανώς τα πρόσωπα αυτά υπήρχαν στον κατάλογο των προφητών της μοντανιστικής παραδόσεως, οι δε μοντανιστές τα θεωρούσαν ως προκατόχους του ενεργού σε αυτούς χαρίσματος της προφητείας. Ενώ όμως η Εκκλησία αποδείκνυε ότι ο τρόπος της μοντανιστικής προφητείας ήταν καινοφανής, οι μοντανιστές αντιθέτως υποστήριζαν ότι η Εκκλησία της εποχής τους είχε εκπέσει από τα πρότυπα της Εκκλησίας της αποστολικής εποχής.
Η Νέα Προφητεία μπορούσε να επαναφέρει, κατά τον Μοντανό, την Εκκλησία στην αποστολική εποχή των χαρισμάτων και των ενθουσιαστικών τάσεων. Ο Μοντανισμός δεν ήταν βεβαίως μία καινοφανής κατά της Εκκλησίας αντίδραση, αλλ' εξέφραζε με οξύτητα μία σύγκρουση σε συγκεκριμένο χρόνο της ιδιότυπης προφητικής παραδόσεως της Φρυγίας προς την καθολική παράδοση της Εκκλησίας, εφ' όσον η Νέα Προφητεία δεν ήταν ένα νέο δημιούργημα του Μοντανού. Προφανώς, ο ίδιος ο Μοντανός ήταν δημιούργημα της παραδόσεως, η οποία είχε διατηρηθή στη Φρυγία και την οποία αυτός συστηματοποίησε σύμφωνα προς τις αντιεκκλησιαστικές πνευματικές ανησυχίες του. Το γεγονός ότι οι μοντανιστές πέρα από τη Νέα Προφητεία ανέμεναν και την κάθοδο της Νέας Ιερουσαλήμ στην Πεπούζα και το Τύμιο υποδηλώνει σαφώς επίδραση της Ιωάννειας παραδόσεως, η όποια είχε ιδιαίτερη απήχηση στη Φρυγία.
Πράγματι, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη περιλαμβάνεται και η επιστολή προς την εκκλησία Φιλαδέλφειας της Φρυγίας, στην οποία τονίζεται ως προσδοκώμενη η κάθοδος της πνευματικής Ιερουσαλήμ: "έρχομαι ταχύ κρατεί ο έχεις, ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου. Ο νικών, ποιήσω αυτόν στύλον εν τω ναω τον Θεού μου, και έξω ου μη εξέλθη έτι και γράψω έπ' αυτόν το όνομα του Θεού μου και το όνομα της πόλεως τον Θεού μου, της Καινής Ιερουσαλήμ, η καταβαίνουσα εκ του ουρανού από του Θεού μου, και το όνομα μου το καινόν" (3,11-12). Την ιδέα αυτή είχαν συνεχώς προ οφθαλμών οι μοντανιστές, οι οποίοι ανέμεναν και κήρυτταν την προσδοκώμενη κάθοδο της πνευματικής Ιερουσαλήμ (Ευσεβίου, Έκκλ, Ιστορία, V, 18, 2. Επιφανίου, Κατά αιρέσεων, 49). Την Ιωάννεια παράδοση διέσωζε βεβαίως και ο μαθητής του Ιωάννη Παπίας Ιεραπόλεως της Φρυγίας, ο οποίος γνώριζε την Αποκάλυψη και την ιουδαϊκή αποκαλυπτική γραμματεία της εποχής, υπό την επίδραση μάλιστα της οποίας δέχθηκε τον Χιλιασμό (Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, III, 39). Ο Παπίας γνώριζε επίσης και την ιδιαίτερη προφητική παράδοση της Φρυγίας, αναφέρει δε ότι "κατά την Ιεράπολιν Φίλιππον τον απόστολον άμα τοις θυγατράσι διατρίψαι..." (Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, III, 39). Υπό την έννοια αυτή εξηγείται η επιβίωση του προφητικού χαρίσματος στην προφήτιδα της Φιλαδέλφειας Αμμία και στον προφήτη Κορδάτο, τους οποίους "αι περί Μοντανόν διεδέξαντο γυναίκες το προφητικόν χάρισμα" (Ευσεβίου, Έκκλ. Ιστορία, V, 17, 4).