cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνω Τριπόταμα Αχαΐας
Διοικητική ιστορία
Τα Άνω Τριπόταμα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Ψωφίδος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψωφίδος. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Ψωφίδος του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ben (τραγούδι)
Το Ben γράφτηκε από τους Ντον Μπλακ και Βάλτερ Σχαρφ και ηχογραφήθηκε από τον Μάικλ Τζάκσον για τη δισκογραφική εταιρεία Motown, το 1972. Το single, με θέμα την ομώνυμη ταινία του 1972 (το sequel της ταινίας Willard), έμεινε για μία εβδομάδα στην κορυφή του Billboard Hot 100. Έφθασε στην 21η θέση στο ARIA Charts, με 8 εβδομάδες στο top spot. Το τραγούδι έφθασε έως τη 7η θέση στο UK Singles Chart. Το Ben κέρδισε ένα Golden Globe στην κατηγορία Best Song. Ήταν υποψήφιο και για ένα Academy Award στην κατηγορία Best Original Songτο 1973 - ο Τζάκσον εκτέλεσε ζωντανά το τραγούδι μπροστά στους θεατές. Το κομμάτια ήταν το πρώτο #1 solo hit.
Προϊστορία
Αρχικά το κομμάτι γράφτηκε για τον Ντόννι Όσμοντ, αλλά δόθηκε στον Τζάκσον λόγω περιοδείας του Όσμοντ. Μαζί με τη μια εβδομάδα που ήταν στην 1η θέση στις ΗΠΑ, το τραγούδι έφθασε έως τη 7η θέση στο UK Singles Chart. Το Ben κέρδισε ένα Golden Globe στην κατηγορία Best Song. Ήταν υποψήφιο και για Academy Award for Best Original Song το 1973 - ο Τζάκσον εκτέλεσε ζωντανά το κομμάτι μπροστά στους θεατές της τελετής.
Παρόλο που ο Τζάκσον ήταν ήδη ο νεότερος καλλιτέχνης που είχε ηχογραφήσει ένα τραγούδι Νο.1 (I Want You Back με τους Τζάκσον 5, 1970), το Ben τον έκανε τον τρίτο νεότερο solo καλλιτέχνη, στα 14, να πετύχει ένα number-one hit single. Μόνο ο Στηβ Γουόντερ, ο οποίος ήταν 13, όταν το Fingertips, Pt. 2 έφθασε στην 1η θέση, και ο Ντόνι Όσμοντ, λίγους μήνες πριν τα 14, όταν το Go Away Little Girl έφθασε στην 1η θέση το 1971 ήταν νεότεροι. Το τραγούδι ήταν ένα από τα πιο επανακυκλοφορημένα κομμάτια, έχοντας επανακυκλοφορήσει με τα άλμπουμ The Jackson 5 Anthology, The Best of Michael Jackson, Michael Jackson Anthology, Jackson 5: The Ultimate Collection, The Essential Michael Jackson, Michael Jackson: The Ultimate Collection, Hello World: The Motown Solo Collection, The Definitive Collection, Number Ones και King Of Pop. Μια ζωντανά ηχογραφημένη έκδοση κυκλοφόρησε στο άλμπουμ The Jacksons Live! και διάφορα remix του κομματιού εμφανίστηκαν στα The Remix Suite και Michael Jackson: The Stripped Mixes. Μετά τον θάνατο του Τζάκσον, ο Akon κυκλοφόρησε ένα remix του κομματιού με τα δικά του background φωνητικά και την αρχική φωνή του Τζάκσον. Το 1985, το τραγούδι έγινε ένα top ten hit ξανά στο Ηνωμένο Βασίλειο όταν ο Μάρτι Γουέμπ εκτέλεσε το κομμάτι προς τιμή του Μπεν Χάρντβικ, ενός νεαρού ασθενή με μεταμόσχευση ήπατος. Αυτή η έκδοση έφθασε στην 5η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα hits του καλλιτέχνη. Ο συνστιχουργός του κομματιού, Ντον Μπλακ, ήταν μάνατζερ του Γουέμπ. Το 1997, το ιρλανδικό συγκρότημα Boyzone επανεκτέλεσε το κομμάτι για το άλμπουμ A Different Beat. Το τραγούδι παίχτηκε στο key των F Major σε τέμπο 88bpm. Τα φωνητικά είναι σε B3-D5. Ο Μάικλ Τζάκσον εκτέλεσε το κομμάτι στο The Sonny and Cher Comedy Hour και στο American Bandstand, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και ξανά το 1976 προς τιμή του Gentle Ben.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1972 Κατηγορία:Singles του 1972 Κατηγορία:Singles της Motown Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (Πρέβεζα)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Πρέβεζα είναι, στις μέρες μας, ένας από τους εννέα ενοριακούς ναούς της πόλης. Ο πρώτος ναός οικοδομήθηκε το 1720 και ο σημερινός ναός είναι ο τέταρτος κατά σειρά που στέκει στον ίδιο χώρο.
Ιστορία του ναού
thumb|130 px|left|Λεπτομέρεια χάρτη του 1830, στον οποίο σημειώνεται η θέση του ναού Ο πρώτος, μικρός, κτητορικός ναός κτίστηκε στα πρώτα χρόνια της δεύτερης ενετοκρατίας της Πρέβεζας (1718-1797), το 1720 περίπου, και καταστράφηκε στον Χαλασμό της Πρέβεζας, το 1798. Όπως προκύπτει από έγγραφο της βενετικής διοίκησης της Πρέβεζας, οι ιερείς Χρύσανθος Σκιαδαρέσης ή Σκεδαρέσης και Μίχος Βρεττός αγόρασαν, το 1720, από κάποιον Μονοβασιώτη οικόπεδο στην περιοχή «στο Γιοφύρι» της Πρέβεζας με σκοπό να ανεγείρουν τον ναό του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Οι δύο ιερείς, κύριοι του οικοπέδου, θεωρούνται οι κτήτορες του πρώτου ναού. Κατά τον 18ο αιώνα η ενορία του Αγίου Ιωάννου ήταν η πολυπληθέστερη της πόλης, όπως προκύπτει από βενετική απογραφή της εποχής.
Ο ναός επισκευάστηκε το 1800 περίπου και σε αυτόν εκκλησιάζονταν οι Βρετανοί υπήκοοι –στην κατηγορία των οποίων ανήκαν και όλοι οι Επτανήσιοι– επειδή ο τότε κτήτορας του ναού, ως Ιθακήσιος, εθεωρείτο Βρετανός υπήκοος. Σε χάρτη του Βρετανικού Ναυαρχείου του 1830 ο ναός είναι ο μόνος που σημειώνεται στην πόλη της Πρέβεζας, λόγω του ότι αποτελούσε ναό των Βρετανών υπηκόων. Τον Δεκέμβριο του 1846 ο ναός μετατράπηκε σε ενοριακό, σύμφωνα με τα όσα είχε ορίσει ο τελευταίος κτήτορας του ναού, ιερέας Παναγιώτης Τζουράκης, στη διαθήκη του.
Το 1929 ο μικρός ναός κατεδαφίστηκε και στη θέση του κτίστηκε νέος, μεγαλύτερος και ευρύχωρος, σε ρυθμό εκλεκτικιστικό με κάποια νεοβυζαντινά στοιχεία, προσπαθώντας να μιμηθούν το κάτω τμήμα του ναού της Παρηγορήτισσας της Άρτας. Τις δαπάνες κάλυψε κατά το μεγαλύτερο μέρος το κληροδότημα Σπυρίδωνος Καραμάνη. Το τέμπλο του ήταν κτιστό και το ύψος του ναού αρκετά μεγάλο. Ο ναός βομβαρδίστηκε το 1941 κατά τις ιταλικές αεροπορικές επιδρομές εναντίον της Πρέβεζας. Το κτήριο παρέμεινε βομβαρδισμένο μέχρι το 1971, όταν άρχισε να κατασκευάζεται ο σκελετός του σημερινού ναού.
Ο σημερινός ναός
Από το τέλος της δεκαετίας του 1960, ξεκίνησαν προσπάθειες ανέγερσης νέου ναού στη θέση του βομβαρδισμένου, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα να ξεκινήσει, το φθινόπωρο του 1971, η ανέγερση του τέταρτου ναού. Ο σκελετός από οπλισμένο σκυρόδεμα κατασκευάστηκε εσωτερικά της τοιχοποιίας του παλαιού ναού και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1972. Η κατασκευή του κτηρίου ολοκληρώθηκε το 1974 περίπου, με την τοποθέτηση των ξύλινων εξωτερικών θυρών του ναού.
Η ζώσα ενορία του Αγίου Ιωάννου είχε πλέον τον νέο της ναό. Σε αυτήν είχε ήδη ενσωματωθεί, από το 1941 περίπου, η ενορία του όμορου κατεστραμμένου από τους βομβαρδισμούς ναού του Αγίου Δημητρίου, με απόφαση του τότε μητροπολίτη Ανδρέα Μαντούδη (1936-1952). Το 1976 κατασκευάστηκε, από τους εκ Μετσόβου ξυλογλύπτες αδελφούς Μπλέτσου, το σκαλιστό από ξύλο φλαμουριάς τέμπλο του ναού, το οποίο ολοκληρώθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1977, όπως μαρτυρούν δύο ενσωματωμένες σε αυτό επιγραφές.
thumb|300px|right|Η Πλατυτέρα των Ουρανών στην κόγχη του ναού Ο ναός εγκαινιάστηκε τη 13η Νοεμβρίου 1980, ημέρα της πανήγυρης του Αγίου Ιωάννου, από τον νεο-εκλεγέντα, τότε, μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιο και τον μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Θεόφιλο. Την 30ή Μαΐου 1982 τοποθετήθηκε εφημέριος του ναού ο αρχιμανδρίτης Θεοδόσιος Μαρτζούχος, ο οποίος διακονεί τον ναό επί 40 συνεχή χρόνια. Μέχρι το 2012 η θεία λειτουργία τελούταν από τον εφημέριο στη δημοτική γλώσσα και τα κηρύγματα της Κυριακής είναι ουσιαστικά και ο λόγος του είναι συγκλονιστικός.
Οι αρχικές εικόνες του τέμπλου αντικαταστάθηκαν το 1985 με τις υπάρχουσες δεσποτικές εικόνες, αγιογραφημένες στην πλειονότητά τους από την αδελφότητα της Ιεράς Μονής Παρακλήτου στον Ωρωπό Αττικής. Η αγιογράφηση της κάτω ζώνης του ναού, του τρούλου και του ιερού έγινε την περίοδο 1978-1980 από τους εκ Τρικάλων αδελφούς Μηλιώνη. Οι τοιχογραφίες του ιερού βήματος καθαρίστηκαν και αποκαταστάθηκαν το καλοκαίρι του 2018. Η αγιογράφηση της οροφής του ναού έγινε από τον Βασίλειο Μπισμπίκη. Το 2003, διαμορφώθηκε, στη νότια πλευρά του ναού, ειδικός χώρος για τα μικρά παιδιά των ενοριτών, ο οποίος αγιογραφήθηκε το 2005 από τους Βορειοηπειρώτες αδελφούς Ανδρούτσου.
Όταν κατεδαφίστηκε η Αίθουσα Πνευματικής Εστίας Πρεβέζης «Ο Άγιος Δημήτριος», η παλαιά εικόνα του Αγίου Δημητρίου, έργο του Γεωργίου Μπελεζίνη του 1742, που φυλασσόταν εκεί, μεταφέρθηκε στον ναό του Αγίου Ιωάννου. Μετά την απόφαση ανέγερσης παρεκκλησίου του Αγίου Δημητρίου στην Πρέβεζα, η εικόνα αυτή μεταφέρθηκε, το 1999, προσωρινά στον ναό της Αγίας Ειρήνης, στον οποίο ανήκει το ανεγειρόμενο παρεκκλήσιο. Στις 15 Οκτωβρίου 2018, η εικόνα μεταφέρθηκε στον νέο ναό του αγίου Δημητρίου στην Πρέβεζα.
Σκλαβηνοί
Οι Σκλαβηνοί ή Σκλαβινοί, αγγλ. Sclaveni, ήταν σλαβικός λαός που εμφανίστηκε στο προσκήνιο της ιστορίας κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα και συγκεκριμένα ως πολεμική απειλή το 517, ένα έτος πριν από το θάνατο του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αναστασίου Α΄ του Δίκορου, όταν επέδραμαν στο Ιλλυρικό εισβάλλοντας στα Βαλκάνια.
Ιστορικές αναφορές
Στα χρόνια του Ιουστινιανού αποστέλλονται για τη διάσωση του Βελισσάριου που αντιμετώπιζε προβλήματα στην εκστρατεία του στην Περσία. Και από το 545 για αρκετές δεκαετίες λεηλατούν την Μοισία και τη Θράκη. Το 586 φθάνουν μέχρι τη Κόρινθο αφήνοντας το ανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου που ήταν ορεινό και δυσπρόσιτο.
Αρχικά οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου τους έστρεψαν κατά των Αντών, μιας άλλης σλαβικής ομάδας. Με ιδιαίτερη σφροδότητα εμφανίστηκαν την περίοδο της βασιλείας του Μαυρικίου {582-602), όταν συμμάχησαν με τους Αβάρους και φθάσανε ως τα Μακρά τείχη της Κωνσταντινούπολης.
«Τὸ γὰρ τῶν Σκλαβινῶν ἔθνος ἐπαφίησι, καὶ πλεῖστα τῆς Ῥωμαίων γῆς ἀποκείρεται καὶ τῶν μακρῶν μέχρι καλουμένων τειχῶν οἷα δὴ ἅπτοντες, πολὺν ἀπεργάζονται φόνον, διὸ καὶ δεδιὼς βασιλεὺς,[.Μαυρίκιος (αυτοκράτορας).] τὰ μακρὰ διεφρούρησε τείχη καὶ τὰς περὶ αὐτὸν τῶν στρατευμάτων πληθῦς ἀπεξῆγε τῆς πόλεως· ὥσπερ ἀξιολογώτατον ἔρυμα περὶ τὸ ἄστυ αὐτοσχέδιον μηχανώμενος. Τότε δὴ τότε Κομεντιόλος οὐκ ἄκομψον ταξιαρχίαν πιστεύεται· κατὰ δὲ τὴν Θρᾴκην ἐπιών, ἀπελαύνει τῶν Σκλαβικῶν πλήθη· ἀφικνεῖται δὲ καὶ κατὰ τὸν Ἐργινίαν οὕτω καλούμενον ποταμὸν καὶ ἀδοκήτως ἐπὶ τοῖς Σκλαβινοῖς καὶ καρτερικῶς ἐπιτίθεται καὶ θάνατον πολὺν τοῖς βαρβάροις ἀπεσχεδίασεν. Εἶτα, παριόντι τῷ θέρει, τὰς Ῥωμαϊκὰς συναθροίσας δυνάμεις, ἐπὶ τὴν Ἀδριανούπολιν φοιτᾷ καὶ συντυγχάνει Ἀνδραγάστῳ, ἐπισυρομένῳ πλήθη Σκλαβικῶν πολλά, ἄγρας τε αἰχμαλώτων ἀξιολογωτάτας καὶ λείας λαμπράς».
To 806 - 807 συντάχθηκαν με τους Σαρακηνούς που πολιορκούσαν την Πάτρα, ενώ το 810 ως μισθοφόροι του Βούλγαρου Κρούμμου πολεμούσαν στη Μοισία.
Πηγές
Κατηγορία: Σκλαβήνοι Κατηγορία:Σλαβικές φυλές
Έγκον Χένινγκερ
Ο Έγκον Χένινγκερ (Egon Henninger, 22 Ιουνίου 1940) είναι Γερμανός κολυμβητής.
Αποτέλεσε μέλος της ομάδας της Λ. Δ. Γερμανίας που στις 7 Νοεμβρίου του 1967 κατέρριψε στη Λειψία το παγκόσμιο ρεκόρ στα 4x100 μ. μικτής με χρόνο 3.56.5. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κολύμβησης Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες
With a Child's Heart
Εκδοχή του Μάικλ Τζάκσον
Το τραγούδι επανεκτελέστηκε από τον Μάικλ Τζάκσον για το άλμπουμ Music & Me. Το τραγούδι έφθασε στη 50η θέση στο Billboard Pop Singles, στη 14η θέση στο US R&B Chart και στη 23η θέση του US Αdult Contemporary Chart. Μαζί με το κομμάτι κυκλοφόηρσε και το Morning Glow, σύνθεση του Στέφεν Σχβάρτζ. Σε μια συνέντευξη του με τον Μάρτιν Μπασίρ, ο Τζάκσον δήλωσε ότι δεν θυμάται τις ηχογραφήσεις του κομματιού, καθώς και τους στίχους του.
Εκδοχή της Ραβέν-Σιμόν
Το With a Child's Heart επανεκτελέστηκε από την Ραβέν-Σιμόν, για το δεύτερο άλμπουμ της, Undeniable. Κυκλοφόρησε ως single το 1999. Η Ραβέν έκανε περιοδεία στις ΗΠΑ σε αρκετά σχολία και malls για να προωθήσει το single, και πήγε σε περιοδεία με τους *NSYNC.
Για αυτό το κομμάτι έγιναν 3 μουσικά βίντεο: το πρώτο για την uptempo version, το δεύτερο για την ballad version και το τρίτο για το remix. Παρά τα μουσικά βίντεο, το single απέτυχε να λάβει θέσεις στα τσαρτ.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1973 Κατηγορία:Τραγούδια του 1966 Κατηγορία:Singles του 1999 Κατηγορία:Singles της Motown
Σαν Τζοβάννι ντεϊ Φιορεντίνι
Ο Σαν Τζοβάννι ντεϊ Φιορεντίνι (San Giovanni dei Fiorentini) είναι ρωμαιοκαθολικός ναός του τύπου της βασιλικής μετά τρούλου, που βρίσκεται στο rione (διαμέρισμα) Πόντε της Ρώμης, στην Ιταλία. Στην ελληνική αναφέρεται ως Βασιλική (του) Αγίου Ιωάννη των Φλωρεντινών.
Είναι αφιερωμένος και εορτάζει στο όνομα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, του πολιούχου της Φλωρεντίας, καθώς αποτέλεσε τον καινούργιο ναό της παροικίας των Φλωρεντινών της Ρώμης. Η κατασκευή του άρχισε τον 16ο αιώνα και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 18ου.
Ιστορία
thumb|left|Αρχιτεκτονικό σχέδιο του ναού Ο Φλωρεντινός Πάπας Λέων Ι΄ των Μεδίκων ξεκίνησε τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για έναν νέο ναό στη θέση του παλαιού ναού του Σαν Πανταλέο. Σχέδια υποβλήθηκαν από αρκετούς αρχιτέκτονες, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Μπαλτασσάρε Περούτσι, Τζάκοπο Σανσοβίνο, Αντόνιο ντα Σανγκάλλο ο Νεότερος και ο ζωγράφος και αρχιτέκτονας Ραφαήλ.
Ο Σανσοβίνο κέρδισε τον διαγωνισμό, αλλά η εκτέλεση της κατασκευής έγινε από τους Σανγκάλλο και Τζάκομο ντέλλα Πόρτα.
Το 1559 ο Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, Δούκας της Φλωρεντίας, ζήτησε από τον Μιχαήλ Άγγελο να ετοιμάσει σχέδια για τον ναό, αλλά η κεντρωμένη του διάταξη δεν υιοθετήθηκε.
thumb|right|Το εσωτερικό του κυρίως ναού thumb|285px|Ο ναός ζωγραφισμένος το 1739 από τον Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ Η κυρίως ανέγερση του ναού έγινε από το 1583 έως το 1602 με βάση τη σταυροειδή διάταξη. Τον ντέλλα Πόρτα διαδέχθηκε ο Κάρλο Μαντέρνο το 1602 και καθοδήγησε την κατασκευή του τρούλου και του κυρίως ναού. Ωστόσο η πρόσοψη, βασισμένη σε σχέδιο του Αλεσσάντρο Γκαλιλέι, αποπερατώθηκε μόλις το 1734.
Το 1623-1624 ο Τζοβάννι Λανφράνκο ζωγράφισε το παρεκκλήσιο Σακκέττι. Το 1634 ο ζωγράφος και αρχιτέκτονας Πιέτρο ντα Κορτόνα δέχθηκε την πρόσκληση του Φλωρεντίνου ευγενή Οράτιου Φαλκονιέρι να σχεδιάσει την κόγχη του ιερού. Ετοιμάστηκαν τα σχετικά σχέδια και μακέτα, αλλά δεν εκτελέσθηκαν ποτέ ως είχαν. Η σύλληψη του Κορτόνα περιελάμβανε παράθυρα κρυμμένα από τις θέσεις του εκκλησιάσματος, που θα φώτιζαν την κόγχη, ένα πρώιμο παράδειγμα της μπαρόκ χρήσεως μιας «κρυμμένης πηγής φωτός» και κάτι που θα εφάρμοζε ευρύτατα ο Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι. Είκοσι ως τριάντα χρόνια αργότερα, ο Φαλκονιέρι αναβίωσε το σχέδιο, αλλά το ανέθεσε στον αρχιτέκτονα του μπαρόκ Φραντσέσκο Μπορρομίνι, ο οποίος μετέβαλε το σχέδιο ώστε να επιτρέψει την προσθήκη του τάφου του αδελφού του Φαλκονιέρι, Καρδινάλιου Λέλιο Φαλκονιέρι. Μετά τον θάνατο του Μπορρομίνι το 1667, το έργο ολοκληρώθηκε μερικώς τροποποιημένο από τον Κορτόνα και μετά και τον δικό του θάνατο το 1669, από τον Τσίρο Φέρρι, μαθητή και συνεργάτη του Κορτόνα.
Ταφές
Ο αρχιτέκτονας Φραντσέσκο Μπορρομίνι είναι θαμμένος κάτω από τον τρούλο του ναού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη Κατηγορία:Μπαρόκ αρχιτεκτονική στην Ιταλία Κατηγορία:Βασιλικές
Παραλία Φηγιά Εύβοιας
Η Παραλία Φηγιά είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας σε υψόμετρο 5 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια της Εύβοιας σε απόσταση 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Μαρμάρι και 17 χλμ. βορειοδυτικά από την Κάρυστο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαρμαρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Μαρμαρίου της δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου που υπάγεται στον Δήμο Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 64 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Οργάνωση Μη Αντιπροσωπευόμενων Eθνών και Λαών
Η Οργάνωση Μη Αντιπροσωπευόμενων Εθνών και Λαών (UNPO) είναι ένας διεθνής οργανισμός που ιδρύθηκε για να διευκολύνει τις φωνές μη αντιπροσωπευόμενων και περιθωριοποιημένων εθνών και λαών παγκοσμίως. Δημιουργήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1991 στη Χάγη. Τα μέλη του είναι αυτόχθονες πληθυσμοί, μειονότητες και μη αναγνωρισμένα ή κατεχόμενα εδάφη.
Η εργάζεται για την ανάπτυξη της κατανόησης και του σεβασμού για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, παρέχει συμβουλές και υποστήριξη σχετικά με ζητήματα διεθνούς αναγνώρισης και πολιτικής αυτονομίας, εκπαιδεύει ομάδες για το πώς να υπερασπίζονται αποτελεσματικά τους σκοπούς τους και υποστηρίζει άμεσα μια διεθνή απάντηση σε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος ομάδων μελών της UNPO.
Ορισμένα πρώην μέλη, όπως η Αρμενία, το Ανατολικό Τιμόρ, η Εσθονία, η Λετονία, η Γεωργία και το Παλάου, έχουν αποκτήσει πλήρη ανεξαρτησία και έχουν ενταχθεί στα Ηνωμένα Έθνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί για τα ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Διεθνείς μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Γιαν Μπάπτιστ Μπόσχερτ
Ο Γιαν Μπάπτιστ Μπόσχερτ (φλαμανδικά: Jan-Baptist Bosschaert (17 Δεκεμβρίου 1667 – 1746) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Έβα Παχούτσκα
Η Έβα Παχούτσκα (πολωνικά: Ewa Pachucka, το γένος Γιαροσίνσκα [Jaroszyńska]) (17 Φεβρουαρίου 1936 – 28 Ιουλίου 2020) ήταν Πολωνή-Αυστραλή γλύπτρια.
Βιογραφία
Η Έβα Γιαροσίνσκα γεννήθηκε στο Λούμπλιν της Πολωνίας στις 17 Φεβρουαρίου 1936. Σπούδασε εικαστικά στη Βαρσοβία, στο Λύκειο Πλαστικών Τεχνών από το 1952 έως το 1954, στη συνέχεια στο Λύκειο Πλαστικών Τεχνών στο Λούμπλιν (1954–1957) και στη συνέχεια σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Λοτζ από το 1957 έως το 1958, το οποίο ήταν γνωστό ως η ιστορική τοποθεσία της κλωστοϋφαντουργίας της Πολωνίας.
Ενώ σπούδαζε ως φοιτήτρια τέχνης, η Γιαροσίνσκα εμπνεύστηκε από το κίνημα της αφαίρεσης, αψηφώντας την παραδοσιακή πολωνική τέχνη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που ήταν το κυρίαρχο στυλ εκείνη την εποχή στην Πολωνία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Γιαροσίνσκα επηρεάστηκε από τη διάσημη Πολωνή πειραματική καλλιτέχνιδα υφασμάτων και υφαντουργό Γιολάντα Οβίτσκα και άρχισε να περνάει από τη ζωγραφική και τη χαρακτική σε έργα γλυπτικής και υφαντικής. Η Γιαροσίνσκα άρχισε να πειραματίζεται με το κροσέ σε μεγάλη κλίμακα, δημιουργώντας τρισδιάστατα έργα με κορδόνι από κάνναβη και σχοινί γιούτας, που προμηθεύτηκε από ένα τοπικό κατάστημα ψαράδων.
Η Γιαροσίνσκα παντρεύτηκε τον Ρόμεκ Παχούτσκι το 1969, με τον οποίο μετακόμισε και μετανάστευσε μαζί του πρώτα στη Δανία και μετά στην Αυστραλία το 1970, ζώντας πρώτα στο Σίδνεϊ, πριν μετακομίσει στο Χόμπαρτ το 1976.
Η άφιξη της Παχούτσκα στην Αυστραλία συνέπεσε με την αναβίωση του κινήματος των τεχνών ινών της δεκαετίας του 1970 και η μεγάλη γλυπτική της ύφανση σε φυσικές ίνες όπως η κάνναβη, ο κοκοφοίνικας και το σιζάλ έφερε στην Παχούτσκα μεγάλη αναγνώριση στην Αυστραλία, στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πρώτη έκθεση της Παχούτσκα στην Αυστραλία πραγματοποιήθηκε το 1972, στην Γκαλερί Ρούντι Κόμον στο Σίδνεϊ, όπου πούλησε σχεδόν ολόκληρη τη συλλογή από κροσέ φιγούρες της.
Η Παχούτσκα ήταν η μόνη γυναίκα καλλιτέχνης που εκπροσωπήθηκε στην έκθεση του 1973 Recent Australian Art στη Γκαλερί Τέχνης της Νέας Νότιας Ουαλίας, με το έργο της Landscape and Bodies (1972), που αγοράστηκε από την Εθνική Πινακοθήκη της Αυστραλίας και παρουσιάστηκαν στην έκθεσή της το 2009 Soft Sculpture.
Ένα από τα σημαντικότερα έργα της Παχούτσκα είναι η πολυμερής εγκατάσταση με τίτλο Arcadia: Landscape and Bodies (1972–1977), που δημιουργήθηκε σε μια περίοδο τεσσάρων ετών και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Γκαλερί Ρούντι Κόμον στο Σίδνεϊ το Νοέμβριο του 1977. Στη συνέχεια αποκτήθηκε και αργότερα εκτέθηκε στην Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1978. Το έργο έχει περιγραφεί ως «ένα αξιοσημείωτο tour de force», από τον Αυστραλό κριτικό τέχνης Έλγουιν Λιν. Το 2018, το Arcadia: Landscape and Bodies (1972–1977) παρουσιάστηκε ξανά στην ομότιτλη έκθεση Ewa Pachucka "Arcadia: Landscape and Bodies", που πραγματοποιήθηκε στην Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Το 2010, η Παχούτσκα εξέθεσε στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης στην Κρακοβία, όπου έλαβε βραβείο για την «καλλιτέχνιδα που αναγνωρίστηκε για τα μακροχρόνια δημιουργικά της επιτεύγματα, την ολοκληρωμένη δραστηριότητα σε σύγχρονα μοναδικά υφάσματα και την ασυμβίβαστη τόλμη στη δημιουργία νέων φαινομένων και αξιών στην τέχνη, ώστε η στάση και το ταλέντο της έχουν τονώσει την εφεύρεση στις νέες γενιές καλλιτεχνών».
Η Παχούτσκα επέστρεψε για να ζήσει στην Ευρώπη το 2000, όπου πέθανε στη Γαλλία στις 28 Ιουλίου 2020, στο Καστρ.
Παραγγελίες δημόσιας τέχνης
Η Παχούτσκα ολοκλήρωσε μερικές δημόσιες παραγγελίες τέχνης στην Αυστραλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου γλυπτού Ρωμαϊκού Τείχους, ενός μεγάλου γλυπτού για το κτίριο των Αρχείων της Αυστραλίας στο Χόμπαρτ, το 1982, και το οποίο βρίσκεται τώρα στο Πανεπιστήμιο της Τασμανίας, στο Χόμπαρτ.
Το 1988, ανατέθηκε στην Παχούτσκα να δημιουργήσει τη μεγάλη (μήκους 12,5 μέτρων) εγκατάσταση ψαμμίτη, The Sun Calendar or Fossilized Architectural Landscape» για την αυλή της Αυστραλιανής Βουλής των Αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο της Αυστραλίας στην Καμπέρα''. ''
Άνω Ψωφίδα Αχαΐας
Η Άνω Ψωφίδα (επίσημα: Άνω Ψωφίς) είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ψωφίδος της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.
Τοποθεσία
Η Άνω Ψωφίδα απέχει 1,4 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 570 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 19 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Η Άνω Ψωφίδα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Ψωφίδος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψωφίδος. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Ψωφίδος του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κοιλρευτερία η θυσανώδης
Είναι μικρό έως μεσαίου μεγέθους φυλλοβόλο δέντρο με ύψος που φθάνει έως και τα 7 μέτρα (23 πόδια), με ένα ευρύ, θολωτό στέμμα. Τα φύλλα είναι κατ’ εναλλαγή πτεροειδή, ωοειδή ή προμήκη, οδοντωτά φυλλάρια, μήκους 15-40 εκατοστών (6-16 ίντσες), σπανίως έως τα 50 εκατοστά (20 ίντσες), με 7-15 φυλλάδια μήκους 3-8 εκατοστών, με ένα βαθύ οδοντωτό περιθώριο και μικρά, κίτρινα άνθη, διατεταγμένα σε μεγάλη επάκρια φόβη· τα μεγαλύτερα φυλλάδια στο μέσον του φύλλου (midpoint) είναι μερικές φορές τα ίδια πτεροειδή, αλλά τα φύλλα δεν είναι σταθερά πλήρως πτεροειδή όπως στη συγγενική Koelreuteria bipinnata. thumb|left|220px|Τετραμερές άνθος (Ludwigia octovalvis) όπου φαίνονται τα πέταλα και τα σέπαλα. Τα άνθη είναι κίτρινα, με τέσσερα πέταλα, που αναπτύσσονται σε μεγάλους τερματικούς θυσάνους μήκους 20-40 εκατοστών (8-16 ίντσες). Ο καρπός είναι ωοειδής, προμήκης, τρίχωρη κάψα, με μεμβρανώδη τοιχώματα (three-parted inflated bladderlike pod), μήκους 3-6 εκατοστών και πλάτους 2-4 εκατοστών, πράσινη, που όταν ωριμάζει το φθινόπωρο, γίνεται πορτοκαλί προς ροζ και που περιέχει διάφορους σκούρο καφέ προς μαύρους σπόρους, διαμέτρου 5-8 χιλιοστών.
Πρόκειται για καλλωπιστικό δέντρο, που εκτιμάται ιδιαίτερα για το ωραίο πράσινο φύλλωμά του και τα άφθονα κίτρινα άνθη του, που εμφανίζονται τον Ιούνιο-Ιούλιο, δηλαδή σε μια εποχή που τα πιο πολλά άνθη της άνοιξης έχουν παρακμάσει. Φυτεύεται στους κήπους, τα πάρκα και τις πλατείες, είτε σε συνδυασμό με άλλα καλλωπιστικά δέντρα, είτε σε αμιγείς συστάδες (δεντροστοιχίες). Στην Αθήνα, συνήθως, χρησιμοποιείται σε δεντροστοιχίες.
Καλλιέργεια
Καλλιεργείται ευρέως ως καλλωπιστικό δέντρο στις εύκρατες περιοχές όλου του κόσμου, λόγω της αισθητικής των λουλουδιών, των φύλλων και των λοβών των σπόρων του. Αρκετές ποικιλίες έχουν επιλεγεί για φύτευση σε κήπους, συμπεριλαμβανομένων των "Fastigiata" με ένα στενό στέμμα και "September Gold", που ανθοφορούν στα τέλη του καλοκαιριού.
Οι σπόροι όταν ψήνονται, είναι βρώσιμοι, αλλά δεν καταναλώνονται ευρέως.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σαπινδοειδή Κατηγορία:Φυτά εισβολείς
Μπίγκος
μικρογραφία|Βιγος To Μπίγκος (στα πολωνικά προφέρεται, είναι χαρακτηριστικά παραδοσιακό πιάτο της Πολωνίας και περιλαμβάνει κομμάτια από λάχανο τουρσί, φρέσκο λάχανο, διάφορα είδη κρέατος και λαχανικών, αποξηραμένα μανιτάρια, δαμάσκηνα, κρεμμύδια και μπαχαρικά. Στην Πολωνία, τα Μπίγκος τρώγονται την παραμονή των Χριστουγέννων.
Συνήθως χρησιμοποιείται ένα μείγμα από φρέσκο ​​λευκό λάχανο και λάχανο, χοιρινό κρέας ή αλλαντικά, όπως καπνιστό λουκάνικο, τεχνητό λαρδί (λαρδί με μεγάλη περιεκτικότητα σε κρέας). Το πιάτο προστίθεται επίσης μανιτάρια του δάσους, δαμάσκηνα, κόκκινο κρασί, ντομάτες, διάφορα μπαχαρικά (συχνά κύμινο, μαύρο πιπέρι, φύλλο δάφνης). Αρχικά, τα συστατικά παρασκευάζονται ξεχωριστά (το λάχανο είναι στιφάδο, το κρέας και το λουκάνικο είναι τηγανητό), και στο τέλος αναμιγνύονται.
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Εθνικά πιάτα Κατηγορία:Λιθουανική κουζίνα
Ιωάννα Καπουσούζη
Η Ιωάννα "Γιάννα" Καπουσούζη, γεννημένη στις 5 Ιουνίου 1970 στην Θεσσαλονίκη, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης και προπονήτρια.
Αγωνίστηκε στους συλλόγους Απόλλων Καλαμαριάς, Μ.Ε.Ν.Τ., Ολυμπιακός Βόλου, Γ.Σ. Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης, Άρης, και Παγκράτι. Με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος το 1992, και με τον Ολυμπιακό Βόλου ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ελλάδος το 1997 όπου στον τελικό σημείωσε 6 πόντους. Μετά το τέλος της καριέρας της το 2015, 45 ετών, έγινε προπονήτρια στα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού Πειραιά. Είχε σταματήσει αρχικά την καλαθοσφαίριση το 2009 στα 39 της χρόνια αλλά επέστρεψε με την ΜΕΝΤ στο τοπικό πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης το 2012 για να αγωνιστεί για ακόμα τρία χρόνια.
Με την εθνική ομάδα έχει 78 συμμετοχές στην εθνική γυναικών και 25 πόντους, 6 συμμετοχές με την εθνική νεανίδων και 21 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Απόλλωνα Καλαμαριάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΜΕΝΤ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Μεγάλου Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης
Αλαίν Α΄ του Αλμπρέ
Ο Αλαίν Α΄ ο μέγας, γαλλ. Alain I le grand (1440 - 1 Οκτωβρίου 1552) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ, υποκόμης του Ταρλά, κόμης του Γκράβε και του Καστρ. Ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του έγινε ένας από τους πιο δραστήριους παίκτες στη σκηνή της Ευρώπης, αλλά η διακυβέρνησή του ήταν πιο ταραχώδης από ότι αποτελεσματική.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Αλμπρέ, υποκόμη του Ταρλά και της Αικατερίνης, κόρης του Αλαίν Θ΄ ντε Ροάν.
Στην αρχή ευεργετήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας και έτσι αύξησε την επικράτειά του. Ο γάμος του με την Φρανσουάζ ντε Σατιγιόν τού έφερε την κομητεία του Περιγκόρ, την υποκομητεία του Λιμόζ και τη διεκδίκηση των Σατιγιόν-Μπλουά επί της Βρετάνης. Κατέλαβε το Αρμανιάκ και νύμφευσε τον πρωτότοκο γιο του με τη βασίλισσα της Ναβάρρας και κόμισσα της Φουά & του Μπιγκόρ.
Ο "Τρελλός Πόλεμος"
Για να αποκτήσει τη Βρετάνη, θέλησε να νυμφευτεί την Άννα των Ντρε-Μονφόρ, κόρη και κληρονόμο του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Δύο έτη μετά που απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄, μερικοί ευγενείς εξεγέρθηκαν στον "Τρελλό Πόλεμο" (1485-88)· ένας από αυτούς ήταν και ο Φραγκίσκος Β΄ με τον οποίο συνέπραξε και ο Αλαίν. Οι δολοπλοκίες του απέτυχαν και ηττήθηκε, έτσι δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τον δούκα το 1487. Το επόμενο έτος έστειλε ενισχύσεις από τη θάλασσα, αλλά ηττήθηκε από τον Λουδοβίκο Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ -στρατηγό του ανήλικου Καρόλου Η΄ της Γαλλίας- στη μάχη του Σαιντ-Ωμπίν-ντυ-Κορμιέ το 1488. Το έτος αυτό απεβίωσε ο Φραγκίσκος Β΄ και ο Αλαίν Α΄ συνέχισε να διεκδικεί την κληρονομιά του: κατέλαβε τη Νάντη με τον από τη Γασκώνη στρατό του. Ήλπιζε να νυμφευτεί την Άννα και η Γαλλία του πρότεινε να υποστηρίξει το αίτημά του με αντάλλαγμα την παράδοση της Νάντης. Η Άννα όμως δεν τον ήθελε και το 1491 παντρεύτηκε τον Κάρολο Η΄.
Το 1522 απεβίωσε στο κάστρο Ζαλού σε ηλικία 82 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ των Σατιγιόν-Μπλουά της Βρετάνης, κόμισσα του Περιγκόρ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει
Άλλα αδέλφια ή ετεροθαλή αδέλφια του Νέχταν και του Μπρίντει ήταν ο Κένεθ που δολοφονήθηκε το 713, ο Τάλοργκαν γιος του Ντρεστ που κρατήθηκε αιχμάλωτος την ίδια χρονιά και μάλλον ο Κόργκας γιος του Νταρ Γκαρτ που πέθανε το 712. Άλλα μέλη που εμφανίστηκαν αργότερα και σχετίζονται με την οικογένεια του Νέχταν ήταν ο Τάλοργκαν γιος του Ντρεστ, βασιλιάς της Άθολ που εκτελέστηκε με πνιγμό (739), ο Τάλοργκαν γιος του Κόνγκους που ηττήθηκε (731) και πνίγηκε (734) και ένας ανώνυμο αδελφός του. Ο Βέδας σημειώνει ότι ότι οι σχέσεις ανάμεσα στους Πίκτες και την Νορθουμβρία ήταν ειρηνικές εκείνη την περίοδο. Τα Χρονικά του Ούλστερ καταγράφουν ήττα των Πίκτων από τους Νορθούμβριους στην περιοχή γύρω από το Στέρλινγκ που βρισκόταν το βασίλειο του Μανώ, στην μάχη σκοτώθηκε ο Φινγκουίν γιος του Ντελ Ρόιθ. Δεν είναι γνωστό τίποτα σχετικά με τον Φινγκουίν αλλά επειδή είχε το όνομα του παππού του Νέχταν μάλλον ήταν ευγενής των Πίκτων.
Εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις
thumb|right|250px|Η σαρκοφάγος του Αγίου Ανδρέα Ο Βέδας στο έργο του Εκκλησιαστική Ιστορία παρουσιάζει ένα γράμμα που στάλθηκε από τον Κέολφριντ ηγούμενο των μοναστηριών του Μόνκγουιρμαουθ και του Τζάροου στον βασιλιά γύρω στο 710 για το ζήτημα του καθορισμού της ημέρας του Πάσχα. Ο Κέολφριντ είναι βέβαιος ότι ο βασιλικός απεσταλμένος ήταν μορφωμένος άντρας αφού ο ιστορικός Τόμας Όουεν Κλάνσι περιγράφει τον Νέχταν βασιλιά φιλόσοφο. Ο Νέχταν πείστηκε από τον Κέολφριντ να στείλει στην εξορία τους μοναχούς από την Ιονά (717) πράξη που συνδέεται με τις εκκλησιαστικές διαμάχες γύρω από την μετακίνηση της εορτής του Πάσχα. Οι ιστορικοί περιγράφουν διαμάχες ανάμεσα στην εκκλησία των Κελτών και την Ρώμη, η πλειοψηφία των Πικτών είχε ασπαστεί την Ρωμαϊκή εκκλησία σχετικά με το θέμα της ημέρας του Πάσχα. Ο Κέολφριντ για να κέρδισε την υποστήριξη του Νέχταν για το θέμα έστειλε τεχνίτες και μάστορες στους Πίκτες για να κατασκευάσουν πέτρινες εκκλησίες. Ο Νέχταν καθιέρωσε τον Άγιο Πέτρο σαν προστάτη της χώρας των Πίκτων και οικοδόμησε μια σειρά από εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο σε όλες τις μεγάλες πόλεις της βορειοανατολικής Σκωτίας.
Παραίτηση και δεύτερη βασιλεία
Οι δυο γιοι του Νέχταν πέθαναν το 710, δεν είχε άλλους γιους ή κόρες που είχαν επιζήσει. Τα Χρονικά του Τίγκερναχ σημειώνουν (724) ότι ο Νέχταν αποσύρθηκε σε μοναστήρι (724) και άφησε τον θρόνο στον Ντρεστ ο οποίος πολύ πιθανό να ήταν γιος του ετεροθαλούς του αδελφού. Η θέση του Ντρεστ στον θρόνο ήταν πολύ ανασφαλής, ο Σιμουλ πιθανότατα κάποιος αδελφός του Νέχταν φυλακίστηκε από τον Ντρεστ (725). Την ίδια χρονιά πέθανε ο Μπεκ του Φορτριού, εχει ειπωθεί ότι διορίστηκε από τον ίδιο τον Νέχταν και είναι ο πρώτος γνωστός επίσκοπος στην ιστορία των Πίκτων. Το 726 ο Ντρεστ αιχμαλώτισε τον θείο του Νέχταν, η πράξη αυτή πιθανότατα σημαίνει την μετακίνηση του θείου του σε κάποιο άλλο μοναστήρι που είχε υπό τον απόλυτο έλεγχο του.
Το 728 ο Όνγκους Α΄ των Πίκτων νίκησε τον σκιώδη βασιλιά Άλπιν Α΄ των Πίκτων, την ίδια εποχή ο Νέχταν δραπέτευσε από το μοναστήρι και ξεκίνησε τον πόλεμο εναντίον του Ντρεστ και του Αλπίν. Τα Χρονικά του Τίγκερναχ περιγράφουν δυο ήττες του Άλπιν ύστερα από τις οποίες ο Νέχταν επανήλθε στον θρόνο των Πίκτων, μια τελική νίκη στην μάχη του Μόνιθ Κάρλο ανάμεσα στον Όνγκους και στους εχθρούς του Νέχταν σταθεροποίησε την επάνοδο του Νέχταν στον θρόνο. Ο Νέχταν παρέμεινε βασιλιάς μέχρι τον θάνατο του (732) και στην συνέχεια τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο Όνγκους.
Θρύλοι
Έχει προταθεί η ιδέα ότι η σαρκοφάγος του Αγίου Ανδρέα κατασκευάστηκε από τον Οένγκους για να τοποθετήσει τα οστά του Νέχταν αν και η γενική άποψη που έχει γίνει αποδεκτή είναι ότι ο Όνγκους κατασκεύασε την σαρκοφάγο για να τοποθετηθούν τα δικά του οστά. Η προσκόλληση του Νέχταν στον Άγιο Πέτρο τονίζεται από μετέπειτα ιστορικούς τον 9ο αιώνα που στην εποχή τους ο Άγιος Ανδρέας είχε καθιερωθεί ο σημαντικότερος Άγιος και προστάτης της χώρας των Πίκτων.
Μια σειρά από παραδόσεις για τους πρώτους Πίκτες βασιλείς σχετίζουν τον Νέχταν με την ίδρυση του μεγάλου μοναστηριακού συγκροτήματος στο Αμπερνέθυ. Οι εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις του Νέχταν έφεραν πολύ πιο κοντά την εκκλησία της χώρας του με την εκκλησία της Νορθουμβρίας και την Ρώμη χάρη στην εξορία των μοναχών του Ιωνά που είχαν μείνει πιστοί στην Ιρλανδική εκκλησία. Οι μεταρρυθμίσεις έγιναν η αρχή για την ανεξαρτησία της εκκλησίας των Πίκτων με την απεξάρτηση της από την Κέλτικη εκκλησία της Ιρλανδίας στην οποία ήταν δεμένη μέχρι τότε.
Τσανγκ και Ενγκ Μπάνκερ
Ο Τσανγκ Μπάνκερ (αγγλικά: Chang Bunker, ταϋλανδέζικα: จัน) και ο Ενγκ Μπάνκερ (Eng Bunker, อิน) (11 Μαΐου 1811 - 17 Ιανουαρίου 1874) ήταν ενωμένα δίδυμα αδέλφια των οποίων η κατάσταση και η γενέτειρά τους έγινε η βάση του όρου "Σιαμαίοι δίδυμοι".
Βιογραφία
Οι αδελφοί Μπάνκερ γεννήθηκαν στις 11 Μαΐου του 1811 στο Σιάμ (σημερινή Ταϊλάνδη), στην επαρχία Σαμούτ Σονγκχράμ, από Κινέζους γονείς. Η διαφορά από οποιαδήποτε άλλα δίδυμα ήταν πως τα μωρά ήταν ενωμένα μεταξύ τους με μία σάρκινη λωρίδα στην περιοχή του στήθους. Η σάρκινη αυτή λωρίδα είχε μήκος 5,5 εκ., με τον καιρό όμως και μετά από άσκηση, απέκτησε αρκετή ελαστικότητα ώστε να επιτρέπει στους αδελφούς άνεση κινήσεων.
Ήταν ζωηροί, ευκίνητοι, ρωμαλέοι και έτρεχαν με καταπληκτική ευχέρεια. Έτρωγαν την ίδια ποσότητα από τα ίδια φαγητά και κοιμόντουσαν ταυτόχρονα.
Αφού γύρισαν σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο, αποφάσισαν ν' αρχίσουν να ζουν μία όσο το δυνατόν περισσότερο κανονική ζωή. Έτσι, εγκαταστάθηκαν σε μία φυτεία στις Η.Π.Α., αγόρασαν σκλάβους και υιοθέτησαν το επώνυμο "Μπάνκερ". Στις 13 Απριλίου του 1843 παντρεύτηκαν δύο αδελφές. Ο Τσανγκ την Αδελαΐδα Γέιτς, με την οποία έκανε 11 παιδιά, και ο Ενγκ τη Σάρα Άνν Γέιτς, με την οποία έκανε 10 παιδιά. Όμως με τον καιρό, οι σύζυγοί τους καυγάδιζαν και τελικά στήθηκαν δύο ξεχωριστά νοικοκυριά δυτικά του Μάουντ Έρι στη Βόρεια Καρολίνα με τους δίδυμους να εναλλάσσονται περνώντας τρεις ημέρες σε κάθε σπίτι.
Αργότερα οι Σιαμαίοι θέλησαν να χωρίσουν. Συμβουλεύτηκαν διάσημους χειρούργους οι οποίοι όμως τους συμβούλεψαν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Έτσι, παρέμειναν ενωμένοι μέχρι την ημέρα του θανάτου τους. Πέθαναν την ίδια ημέρα στις 17 Ιανουαρίου του 1874. Ο Τσανγκ προσεβλήθη από πνευμονία και πέθανε ξαφνικά στον ύπνο του. Ο Ενγκ ξυπνώντας βρήκε τον αδερφό του νεκρό. Ένας γιατρός τού πρότεινε χειρουργικά να τον "αποκολλήσει" από το νεκρό αδερφό του, αλλά ο Ενγκ αρνήθηκε να "χωριστεί" από τον Τσανγκ. Πέθανε τρεις ώρες αργότερα.
Επιρροή
Η περίπτωση των Τσανγκ και Ενγκ Μπάνκερ έδωσε στην ιατρική τον όρο "Σιαμαίοι Δίδυμοι". Ο συγγραφέας Μαρκ Τουαίην έγραψε το διήγημα "Οι Σιαμαίοι Δίδυμοι" (The Siamese Twins) βασισμένος στα αδέλφια Μπάνκερ. Επίσης γιά τους Σιαμαίους αδελφούς Μπάνκερ γράφτηκαν δύο θεατρικά έργα, ένα μιούζικαλ, καθώς και μία πολυβραβευμένη νουβέλα το 2000 με τίτλο "Τσανγκ και Ενγκ" (Chang and Eng) του συγγραφέα Ντάριν Στράους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταϊλανδοί
Άγιος Ιωάννης (συνοικία Αμμοχώστου)
Ο Άγιος Ιωάννης είναι συνοικία του Δήμου Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Αμμοχώστου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Από το 1974, μέρος της συνοικίας Αγίου Ιωάννη, όπως και άλλες συνοικίες του Δήμου Αμμοχώστου, παραμένει περίκλειστο από τον τουρκικό στρατό και απαγορεύεται η είσοδος σε αυτό. Στο υπόλοιπο μέρος κατοικούν Τουρκοκύπριοι.
Λαγερστροιμία η μεγαλοπρεπής
Η Λαγερστροιμία η μεγαλοπρεπής (Lagerstroemia Speciosa) ή γιγαντιαία κρεπ-μυρτιά, κρεπ-μυρτιά της Βασίλισσας, φυτό banabá στις Φιλιππίνες, είναι ένα είδος Λαγερστροιμία (Lagerstroemia), το οποίο προέρχεται από την τροπική Νότιο Ασία.
Τράπεζα Ιωαννίνων
Η Τράπεζα είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, σε υψόμετρο 710 μέτρα.
Γεωγραφία - αξιοθέατα
Η Τράπεζα βρίσκεται δίπλα στην εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων και νοτιοδυτικά του ποταμού Σαραντάπορου. Απέχει 73 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 11 χλμ. βόρεια από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Βράνιστα και συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των Μαστοροχωρίων, που δηλώνει ότι οι κάτοικοί της τα παλιότερα χρόνια ήταν τεχνίτες της πέτρας που οργανωμένοι σε μπουλούκια ("κουδαραίοι") ταξίδευαν για δουλειά σε όλα τα Βαλκάνια. Τη σημερινή εποχή οι λιγοστοί κάτοικοί της ασχολούνται με την οικόσιτη γεωργία και κτηνοτροφία.
Άγιος Ιωάννης (συνοικία Αμμοχώστου)
Εκκλησία Αγίου Ιωάννη
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο του Φαράγκου. Κτίστηκε το 1960 στη θέση μικρού μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη της Κουρράθας.
Τράπεζα Ιωαννίνων
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Ως οικισμός περιλαμβάνεται στην απογραφή επίσημα με το όνομα Βράνιστα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 ως μέρος της τότε κοινότητας Βράνιστας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Τράπεζα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Εξοχή αποτελούν τη τοπική κοινότητα Εξοχής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκους.
Λαγερστροιμία η μεγαλοπρεπής
Εγγενής Θρύλοι και ονόματα
Το γένος Λαγερστροιμία (Lagerstroemia) περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο Λινναίο (Carl Linnaeus). Το όνομα Λαγερστροιμία (Lagerstroemia), προέρχεται από τον Magnus von Lagerstroem, ένα Σουηδό φυσιοδίφη που παρείχε στον Λινναίο, δείγματα από την Ανατολή.
Άγιος Ιωάννης (συνοικία Αμμοχώστου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αμμοχώστου
Τράπεζα Ιωαννίνων
Διοικητικά - πληθυσμιακά
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Λαγερστροιμία η μεγαλοπρεπής
Ανάπτυξη
thumb|left|Φλοιός στην [[Καλκούτα, Δυτική Βεγγάλη, Ινδία.]] Είναι ένα μικρό έως μεσαίου μεγέθους δέντρο, που αναπτύσσεται έως και 20 μέτρα (66 πόδια) ψηλά, με λείο, λεπιοειδή φλοιό. Τα φύλλα είναι φυλλοβόλα, οβάλ προς ελλειπτικά, μήκους 8-15 εκατοστά (3,1 έως 5,9 in) και πλάτους 3-7 εκατοστά (1,2 - 2,8 in), με μια οξεία κορυφή. Τα άνθη παράγονται σε όρθιες ανθήλες (panicles) μήκους 20-40 εκατοστών (7,9-15,7 in), κάθε λουλούδι με έξι λευκά προς μωβ πέταλα μήκους 2-3,5 εκατοστών (0,79-1,38 in).
Καλλιέργεια και χρήσεις
Καλλιεργείται στη Νότια Ασία, την Ινδία και τις Φιλιππίνες. Καλλιεργείται επίσης, ευρέως ως καλλωπιστικό φυτό στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Τα φύλλα της banabá και άλλα μέρη της, χρησιμοποιούνται ευρέως στις Φιλιππίνες, την Ταϊβάν και την Ιαπωνία  για την προετοιμασία του τσαγιού. Το βότανο banabá είναι ένα από τα 69 βότανα που προωθούνται από το Υπουργείο Υγείας των Φιλιππίνων.
Στο Βουδισμό
Στον Τ(θ)εραβάντα Βουδισμό (Theravāda Buddhism), αυτό το φυτό λέγεται ότι έχει χρησιμοποιηθεί ως το δέντρο για την επιτευχθείσα διαφώτιση ή Μπόντι (Bodhi) από τον ενδέκατο Κύριο Βούδα ("Paduma - පදුම") και το δωδέκατο Κύριο Βούδα ("Naarada - නාරද"). Το φυτό αυτό είναι γνωστό ως මුරුත (Murutha) στα Σινχάλα και "Mahaasona - මහාසොණ" στα Σανσκριτικά.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λυθροειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νοτιοανατολικής Ασίας
Β-γλουκουρονιδάση
Οι βήτα-γλουκουρονιδάσες είναι μέλη της οικογένειας των ενζύμων γλυκοσιδασών που καταλύουν τη διάσπαση των σύνθετων υδατανθράκων. Η ανθρώπινη β-γλουκουρονιδάση είναι ένας τύπος γλουκουρονιδάσης (μέλος της οικογένειας γλυκοσιδάσης 2) που καταλύει την υδρόλυση των υπολειμμάτων β-D-γλουκουρονικού οξέος από το μη αναγωγικό άκρο των βλεννοπολυσακχαριτών (που αναφέρονται επίσης ως γλυκοζαμινογλυκάνες) όπως η θειική ηπαράνη. Η ανθρώπινη β-γλουκουρονιδάση βρίσκεται στα λυσοσώματα. Στο έντερο, η β-γλουκουρονιδάση μετατρέπει τη συζευγμένη χολερυθρίνη στη μη συζευγμένη μορφή για επαναρρόφηση. Η βήτα-γλουκουρονιδάση υπάρχει επίσης στο μητρικό γάλα, το οποίο συμβάλλει στον νεογνικό ίκτερο. Η πρωτεΐνη κωδικοποιείται από το γονίδιο GUSB στους ανθρώπους και από το γονίδιο uidA στα βακτήρια.
Δομή
Η ανθρώπινη β-γλουκουρονιδάση συντίθεται ως μονομερές 80 kDa (653 αμινοξέα ) προτού η πρωτεόλυση αφαιρέσει 18 αμινοξέα από το C-τερματικό άκρο για να σχηματίσει ένα μονομερές 78 kDa. Η βήτα-γλουκουρονιδάση υπάρχει ως ομοτετραμερές 332 kDa. Η βήτα-γλουκουρονιδάση περιέχει αρκετούς αξιοσημείωτους δομικούς σχηματισμούς, συμπεριλαμβανομένου ενός τύπου βήτα βαρελιού που είναι γνωστό ως βαρέλι jelly roll και ενός βαρελιού TIM.
Μηχανισμός κατάλυσης
Η ανθρώπινη β-γλoυκουρονιδάση είναι ομόλογη με το ένζυμο β-γαλακτοσιδάση της Escherichia coli. Αυτή η σχέση, μαζί με τη γνώση ότι οι γλυκοσιδάσες συχνά εκτελούν υδρόλυση που καταλύεται από δύο όξινα υπολείμματα, οδήγησε στην ανάπτυξη της υπόθεσης για το μηχανισμό δράσης. Σύμφωνα με αυτή, τα δύο υπολείμματα γλουταμικού οξέος Glu540 και Glu451 (πυρηνόφιλαο και όξινο υπολείμμα, αντίστοιχα) καθώς και το υπόλειμμα τυροσίνης Tyr504 εμπλέκονται στην κατάλυση. Πειράματα κατά τα οποία οποιοδήποτε από τα τρία αυτά αμινοξέα υπόκεινται σε μετάλλαξη οδηγούν σε δραματική μείωση της ενεργότητάς της, υποστηρίζοντας αυτή την υπόθεση. Αυξημένη ενεργότητα παρατηρήθηκε όταν το Glu451 αντικαταστάθηκε από αλανίνη, γεγονός που επιβεβαιώνει πως το Glu451 είναι το όξινο/βασικό υπόλειμμα. Χρησιμοποιώντας την ανάλυση επισημασμένων πεπτιδίων β-γλουκουρονιδάσης μετά από υδρόλυση ενός υποστρώματος που εισέρχεται σε ένα πολύ σταθερό ενδιάμεσο στάδιο, οι ερευνητές κατέληξαν ότι το Glu540 είναι το πυρηνόφιλο υπόλειμμα.
Αν και ο συγκεκριμένος τύπος πυρηνόφιλης υποκατάστασης που χρησιμοποιείται από τη β-γλουκουρονιδάση είναι ασαφής, στοιχεία από ομόλογα ένζυμα της οικογένειας των γλυκοσιδασών υποδηλώνουν ότι αυτές οι αντιδράσεις είναι ποιοτικώς SN2. Οι αντιδράσεις αυτές λαμβάνουν χώρα με ενδιάμεσα στάδια (μεταβατική κατάσταση) με χαρακτηριστικά ιόντων οξοκαρβενίου. Αρχικά, λόγω αυτού του χαρακτηριστικού οξοκαρβενίου του ενδιάμεσου σταδίου, οι αντιδράσεις αυτές θεωρήθηκαν SN1 (ξεκάθαρο ενδιάμεσο ιόν οξοκαρβενίου). Ωστόσο, πιο πρόσφατα στοιχεία υποδηλώνουν ότι αυτές οι καταστάσεις ιόντων οξοκαρβενίου έχουν διάρκεια ζωής 10 femtoseconds - 0,1 nanoseconds (παρόμοια με αυτή μιας περιόδου δόνησης δεσμού ). Αυτές οι διάρκειες ζωής είναι πολύ μικρές για να αντιστοιχούν σε ενδιάμεσο της αντίδρασης. Έτσι, φαίνεται πως αν και αυτές οι αντιδράσεις έχουν τα χαρακτηριστικά μιας SN1 αντίδρασης, είναι ποιοτικώς SN2.
Όσον αφορά την Tyr504 στον μηχανισμό κατάλυσης, ο ακριβής της ρόλος δεν είναι ξεκάθαρος. Συγκρίνοντας τη δομή της β-γλουκουρονιδάσης με το ομόλογο ένζυμο ξυναλάση, η Tyr504 ίσως σταθεροποιεί το πυρηνόφιλο που αποχωρεί (Glu540) ή ρυθμίζει την ενεργότητά του.
Επιπλέον σε αυτά τα υπολείμματα, ένα διατηρημένο υπόλειμμα ασπαραγίνης (Asn450) θεωρείται πως σταθεροποιεί το υπόστρωμα μέσω της δράσης ενός δεσμού υδρογόνου στη 2-υδροξυλομάδα του υποστρώματος σακχάρου.
Σύνδρομο Sly
Ανεπάρκειες στη β-γλυκουρονιδάση έχουν ως αποτέλεσμα την αυτοσωματική υπολειπόμενη κληρονομική μεταβολική νόσο γνωστή ως σύνδρομο Sly ή Βλεννοπολυσακχαρίδωση VII. Ανεπάρκεια σε αυτό το ένζυμο έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση μη υδρολυμένων βλεννοπολυσακχαριτών στον ασθενή. Αυτή η ασθένεια μπορεί να είναι εξαιρετικά εξουθενωτική για τον ασθενή ή μπορεί να οδηγήσει σε εμβρυϊκό ύδρωπα πριν από τη γέννηση. Επιπλέον, σε επιζώντες ασθενείς παρατηρούνται διανοητική υστέρηση, κοντό ανάστημα, τραχιά χαρακτηριστικά του προσώπου, ανωμαλίες της σπονδυλικής στήλης και διεύρυνση του ήπατος και του σπλήνα. Ως μοντέλα αυτής της ασθένειας έχουν χρησιμοποιηθεί ένα στέλεχος ποντικιού και μία οικογένεια σκύλων, ενώ πρόσφατα ανακαλύφθηκε και μία οικογένεια αιλουροειδών που παρουσιάζουν ανεπάρκεια β-γλουκουρονιδάσης. Πηγή αυτής της μείωσης της δραστικότητας έχει ταυτοποιηθεί ως η μετάλλαξη E351K (το Glu351 μεταλλάσσεται σε ένα υπόλειμμα λυσίνης). Το Glu351 διατηρείται σε είδη θηλαστικών, γεγονός που υποδηλώνει μια σημαντική λειτουργία για αυτό το υπόλειμμα. Εξέταση της κρυσταλλικής δομής ακτίνων Χ του ανθρώπινου ενζύμου υποδηλώνει ότι αυτό το υπόλειμμα (Glu352 στο ανθρώπινο ένζυμο), το οποίο είναι θαμμένο βαθιά μέσα στην περιοχή του κυλίνδρου TIM, μπορεί να είναι σημαντικό για τη σταθεροποίηση της τριτοταγούς δομής του ενζύμου. Στην κρυσταλλική δομή, φαίνεται ότι η Arg216, μέλος του jelly roll της πρωτεΐνης, σχηματίζει μια γέφυρα άλατος (ιοντικοί και δεσμοί υδρογόνου) με το Glu352. Επομένως, το Glu352 πιθανώς εμπλέκεται στη σταθεροποίηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ δύο διαφορετικών τρισδιάστατων περιοχών του ενζύμου.
Μοριακές εφαρμογές: χρήση ως γονίδιο αναφοράς
Στη μοριακή βιολογία, η β-γλουκουρονιδάση χρησιμοποιείται ως γονίδιο αναφοράς για την παρακολούθηση της γονιδιακής έκφρασης σε κύτταρα θηλαστικών και φυτών. Η παρακολούθηση της δραστηριότητας της β-γλουκουρονιδάσης μέσω της χρήσης δοκιμασίας GUS επιτρέπει τον προσδιορισμό της χωρικής και χρονικής έκφρασης του εν λόγω γονιδίου.
Πιέρ Κολομπιέ
Ο Πιέρ Κολομπιέ (γαλλικά: Pierre Colombier), (18 Μαρτίου 1896 - 25 Ιανουαρίου 1958), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου