cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spider-Man
Υπερδυνάμεις και εμπειρία
Μετά το Τhe Other, ο Πίτερ βρέθηκε με κεντριά στο κάτω μέρος των χεριών του, ένα σε κάθε χέρι. Το κάθε κεντρί έχει μήκος γύρω στα 40 εκατοστά. Τα κεντριά αυτά εκκρίνουν ένα δηλητήριο που προκαλεί παράλυση, έχοντας ως στόχο τον νευρικό ιστό. Το δηλητήριο προκαλεί μεγάλη σύσπαση των νεύρων και ακινητοποιεί το θύμα για μερικές ώρες όταν το κεντρί εισχωρήσει ελάχιστα στο δέρμα. Με μεγαλύτερη εισχώρηση, το δηλητήριο μπορεί και να αποβεί θανατηφόρο. Η υπερδύναμη που ίσως κάνει τον Spider-Man να ξεχωρίζει είναι η έκτη του αίσθηση, η αποκαλούμενη και αραχνοαίσθηση. Η αραχνοαίσθηση είναι αυτή που κάνει τον Spider-Man τρομερά δύσκολο στόχο. Στην οποία περίπτωση ο Spider-Man γίνεται στόχος επίθεσης, νιώθει ένα γαργάλημα στον νωτιαίο μυελό. Αυτή είναι η αραχνοαίσθηση. Η αραχνοαίσθηση είναι επίσης ενορατική. Του επιτρέπει να δει τον κίνδυνο που τον στοχεύει, ακόμα και αν αυτός δε θα συμβεί αυτή τη στιγμή. Ανάλογα με το πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος, το γαργάλημα είναι ανάλογου μεγέθους. Η αίσθηση εκτός από την επίθεση τον ειδοποιεί και για το από που προέρχεται η συγκεκριμένη επίθεση. Μπορεί κάλλιστα να αγνοήσει την αίσθηση του. Μετά το Dissasembled, η αραχνοαίσθηση του έγινε ακόμα πιο ευαίσθητη και ο Spider-Man είναι πολύ πιο συνδεδεμένος με το περιβάλλον του κάτι που τον καθιστά ακόμα πιο δύσκολο στόχο και όχι μόνο. Ο Spider-Man είναι τώρα ικανός να επικαλείται την αραχνοαισθησή του κατά βούληση, έχοντας καταφέρει να εντοπίσει ηθελημένα τον εκτελεστή της θείας του σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό. Όντας και αυτός στον ίδιο χώρο με τον εκτελεστή, ο Πίτερ βασίστηκε στη συναισθηματική αντίδραση του κακοποιού (φόβος σε αυτή την περίπτωση) ώστε η έκτη του αίσθηση να τον ειδοποιήσει. Η αραχνοαίσθηση είναι αυτή που κυριολεκτικά σπρώχνει τον Spider-Man στην κατεύθυνση που θέλει όταν χρησιμοποιεί τον ιστό του για να μετακινείται. Η αραχνοαίσθηση αποτελεί σημαντικό στέλεχος του μαχητικού του στυλ καθώς ένα μεγάλο μέρος της γκάμας των επιθέσεων του είναι οι αντεπιθέσεις.
Μια άλλη υπερδύναμη που απέκτησε μετά το The Other είναι η νυχτερινή όραση. Η όραση του σε μέρη στα οποία το ανθρώπινο σώμα δεν μπορεί να ξεχωρίσει τίποτα, ο Spider-Man διακρίνει το περιβάλλον σε αποχρώσεις πράσινου. Μετά το φιλί της Queen, ο Spidey βρέθηκε με έναν σύνδεσμο με όλα τα αραχνοειδή. Μπορεί να αναγνωρίσει οποιοδήποτε είδος αράχνης ακόμα και αν δεν το έχει ξαναδεί ποτέ. Χάρη στο σύνδεσμό του κατάφερε να γλυτώσει από την Shathra, με χιλιάδες αράχνες να τον καλύπτουν χάρη στον σύνδεσμό του.
Χάρη στη ραδιενεργή φύση του αίματός του, ο Spider-Man έχει ανοσία στον βαμπιρισμό. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να μετατραπεί σε βρικόλακα.
Ένα άλλο πλεονέκτημα που παρουσιάζει το αίμα του, είναι ότι παρουσιάζει αντοχή στην ραδιενέργεια. Αυτό του επιτρέπει να απορροφήσει ποσότητες ραδιενέργειας και στην συνέχεια αφού τις διοχετεύσει στον οργανισμό του, να τις χρησιμοποιήσει για να προκαλέσει παραπάνω ζημιά. Με τον τρόπο αυτό κατατρόπωσε τον Morlun.
Χάρη στον ταχύ μεταβολισμό του, ο Spider-Man είναι ικανός να αναρρώνει από τραύματα πολύ γρηγορότερα από έναν συνήθη άνθρωπο. Τραύματα των οποίων η εξυγίανση διαρκεί μια εβδομάδα για ένα άτομο, στον Πίτερ η ανάρρωση διαρκεί 2 μέρες. Μαζί με τον μεταβολισμό του, η ανθεκτικότητα και η ελαστικότητα του σκελετού του αυξήθηκε. Οι τένοντες και οι συνδετικοί του ιστοί είναι δύο φορές πιο ελαστικοί από τους κανονικούς. Με όλα αυτά τα στοιχεία, ο Spider-Man μπορεί να πραγματοποιεί εναέρια ακροβατικά που του επιτρέπουν να ταξιδεύει γρηγορότερα με τους ιστούς του. Τέλος, όλες αυτές οι σωματικές αναβαθμίσεις του επιτρέπουν να έχει μια τρομερή αίσθηση ισορροπίας. Οι τρίχες στο σώμα του Πίτερ είναι τρομερά ευαίσθητες και μπορούν να ανιχνεύσουν το παραμικρό ίχνος αέρα σε οποιεσδήποτε συνθήκες και σε οποιοδήποτε μέρος. Ο Spider-Man έχει μεγάλη εμπειρία σε αυτό που κάνει ακόμα και αν δεν έχει εκπαιδευτεί άμεσα, έχοντας δουλέψει με μια πληθώρα υπερηρώων του σύμπαντος της Μarvel. Όταν μάχεται, συνηθίζει να πετάει αποφθέγματα και να κάνει αστεία, όχι μόνο για να αποσπάσει την προσοχή των εχθρών του αλλά και για να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Με την εμπειρία του έχει καταφέρει να νικήσει αντιπάλους πολύ "έξω από τα κυβικά του" σε θέματα δύναμης και γνώσης όπως ο Firelord και ο Doctor Doom.
Κοστούμια
Ακόμα και για υπερήρωας, ο Spider-Man άλλαξε κουστούμι αρκετές φορές. Στην πλειονότητά τους, οι στολές του προσέδιδαν νέες ικανότητες, οι οποίες μερικές φορές ήταν τρομακτικά δυνατές.
thumb|Η συμβιωτική εξωγήινη στολή του Spider-Man
Εξοπλισμός
Όντας μια ιδιοφυΐα στη Μηχανική και έχοντας πάρει διδακτορικό στη Φυσική και στη Χημεία, ο Πίτερ έχει δημιουργήσει μια σειρά από στοιχεία εξοπλισμού.
Ο Spider-Man στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα σειρές του Spider-Man έχουν κυκλοφορήσει εδώ και δεκαετίες από διάφορες εκδοτικές εταιρείες, αρχικά από την Καμπανάς στο ομώνυμο ιστορικό περιοδικό και από τη δεκαετία του '90 και μετά από τις Μαμούθ Comix, Modern Times και Anubis Comics.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Στιβ Ντίτκο
Google
Η Google LLC (παλιότερα Google Inc.) είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες διαδικτυακών υπηρεσιών. Ιδρύθηκε από τον Λάρρυ Πέιτζ και τον Σεργκέι Μπριν το 1996, όταν αυτοί έκαναν το διδακτορικό τους στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1998 η Google ιδρύθηκε σαν ιδιωτική εταιρεία. Στις 19 Αυγούστου του 2004 έγινε η δημόσια εγγραφή της εταιρίας στο χρηματιστήριο. Ο στόχος της είναι να οργανώσει όλες τις πληροφορίες του κόσμου και να τις κάνει παγκόσμια διαθέσιμες. Το 2006, η Google μετέφερε τα κεντρικά της γραφεία στο Μάουντεν Βιού της Καλιφόρνια, τα οποία ονομάζονται Γκούγκλπλεξ.
Ιστορία
thumb|250px|left|Το Google στον Παγκόσμιο Ιστό
Πρώτα χρόνια
Η Google ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1996 ως ερευνητικό πρόγραμμα από τον Λάρρυ Πέιτζ και τον Σεργκέι Μπριν όταν έκαναν και οι δύο το διδακτορικό τους στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ στο Στάνφορντ της Καλιφόρνια.
Ονόμασαν τη μηχανή αναζήτησής τους Google. Η λέξη «Google» προήλθε από αναγραμματισμό της λέξης «googol» (ονομασία που είχε αρχικά επιλέξει ο Πέϊτζ), τον μαθηματικό όρο που εισήγαγε ο Μίλτον Σιρότα για τον αριθμό 10100 που γράφεται: «10 ακολουθούμενο από 100 μηδενικά». Με τον όρο αυτόν η Google επιθυμεί να υποδηλώσει την αποστολή της εταιρίας να οργανώσει το τεράστιο πλήθος πληροφοριών του Ίντερνετ.
Στην αρχή το Google έτρεχε στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, με τα domain google.stanford.edu και z.stanford.edu. Το όνομα domain για την Google κατοχυρώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1997. Στα μέσα του 1998 κατάφεραν να συγκεντρώσουν 1 εκτ. δολάρια από επενδυτές, συγγενείς και φίλους, ώστε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1998 να δημιουργήσουν την Google. Ένας από τους πρώτους επενδυτές ήταν ένας συνιδρυτής της Sun Microsystems, Inc. Στην αρχή είχε ως βάση το γκαράζ μιας φίλης τους στο Μένλο Παρκ της Καλιφόρνια. Το 1999 έλαβε χρηματοδότηση κύκλου εργασιών 25 εκατ. δολάρια. Η εταιρεία ακολούθησε γρήγορη εξέλιξη κυρίως όταν έγινε η επίσημη μηχανή αναζήτησης από τον Yahoo!, έναν από τους δημοφιλέστερους ιστότοπους.
Οι 10 "εντολές" της Google
Ο Πέϊτζ, ο Μπριν κατ'επέκταση όλη η εταιρεία, βασίστηκαν σε 10 θέσεις που προσπαθούν να τηρούν :
Ανάπτυξη και Γκούγκλπλεξ
Στα μέσα του 1999, η εταιρεία επεξεργαζόταν 500.000 αναζητήσεις ημερησίως και το 2004 έφτασε τις 200 εκατ. αναζητήσεις ημερησίως.
Τον Μάρτιο του 1999, η εταιρεία μετέφερε τα γραφεία της στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια. Το επόμενο έτος, η Google άρχισε να πουλά διαφημίσεις που σχετίζονται με λέξεις-κλειδιά αναζήτησης ενάντια στην αρχική αντίθεση του Πέιτζ και του Μπριν απέναντι σε μια μηχανή αναζήτησης που χρηματοδοτείται από διαφημίσεις. Για να μην επηρεαστεί σημαντικά ο σχεδιασμός της σελίδας, οι διαφημίσεις βασίζονταν αποκλειστικά σε κείμενο. Τον Ιούνιο του 2000, ανακοινώθηκε ότι η Google θα γινόταν ο προεπιλεγμένος πάροχος μηχανών αναζήτησης για το Yahoo!, έναν από τους πιο δημοφιλείς ιστότοπους εκείνη την εποχή, αντικαθιστώντας το Inktomi. μικρογραφία|Το λόμπυ του Γκούγκλπλεξ Το 2003, αφού εξαπλώθηκε σε δύο άλλες τοποθεσίες, η εταιρεία μίσθωσε ένα συγκρότημα γραφείων από τη Silicon Graphics, στο 1600 Amphitheatre Parkway στο Μάουνταιν Βιου της Καλιφόρνια. Το σύμπλεγμα έγινε γνωστό ως Γκούγκλπλεξ. Αποτελούσε λογοπαίγνιο του αριθμού googolplex(10^googol=10^10^100) και, επίσης, ήταν συνθετικό των λέξεων Google και complex (=συγκρότημα). Το 2006, η Google αγόρασε το ακίνητο από την SGI για 319 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνθήκες εργασίας σε αυτό το κτήριο χαρακτηρίστηκαν από τις καλύτερες που έχουν εφαρμοστεί σε εταιρείες, αφού η Google είχε προνοήσει για όλες τις ανάγκες των εργαζομένων, όπως είναι η ξεκούραση, τα τακτικά διαλείμματα σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους ή ακόμη και η ύπαρξη παιδότοπου για τη φύλαξη των παιδιών των εργαζομένων.
Έρευνες αγοράς έδειξαν ότι τον Απρίλιο του 2007, η Google Inc. ανέλαβε την πρωτοκαθεδρία ως η διασημότερη εταιρεία παγκοσμίως, εκτοπίζοντας έτσι τη Microsoft Corp.
Το 2010, η Google έγινε η πρώτη μηχανή αναζήτησης στο Διαδίκτυο, την οποία χρησιμοποιούσε το 80% των Αμερικανών χρηστών του Διαδικτύου έναντι μόνο το 35% των Κινέζων, οι οποίοι προτιμήστε το κινέζικο εργαλείο Baidu. Στην Ευρώπη, το μερίδιο αγοράς της ήταν 93%.
Στις 12 Αυγούστου 2011, ο ιστότοπος ανακοίνωσε μια ενημέρωση του αλγορίθμου του που ονομάζεται "Panda" σε όλες τις εκδόσεις του ιστότοπου (εκτός από τις κινεζικές, τις ιαπωνικές και τις κορεατικές) προκειμένου που χρησιμοποιούν spam τεχνικές για την προώθησή τους στην Google. Εκτός από το Motorola Mobility, η Google αγόρασε περίπου 2.000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από την IBM το 201153 για να αποτρέψει περαιτέρω επιθέσεις από την Apple και τη Microsoft κατά του Android.
Το 2012, η ​​Google ευρετηρίασε περισσότερα από 30 τρισεκατομμύρια έγγραφα και απαντούσε περίπου 3,5 δισεκατομμύρια ερωτήματα αναζήτησης καθημερινά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης * Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1998 Κατηγορία:Νικητές Webby Award
Τσαρλς Γκμέλιν
Ο  Τσαρλς Γκμέλιν (Charles Henry Stuart Gmelin, Κρίσναγκαρ, Ινδία, 28 Μαΐου 1872 - Οξφόρδη, Αγγλία, 12 Οκτωβρίου 1950) ήταν Βρετανός αθλητής και ολυμπιονίκης το 1896. Ήταν ο πρώτος Βρετανός στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων που κατέκτησε μετάλλιο.
Ο Γκμέλιν γεννήθηκε στη Βεγγάλη της Ινδίας, όπου ο πατέρας του ήταν ιεραπόστολος, γύρισε όμως στη Βρετανία για τις μαθητικές του σπουδές. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης όπου αργότερα έγινε διευθυντής σχολής κι ασχολήθηκε με τον αθλητισμό παίζοντας ποδόσφαιρο και ράγκμπι.
Στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες το 1896 στην Αθήνα συμμετείχε στο αγώνισμα των 400 μέτρων και ήταν δεύτερος ολυμπιονίκης, πίσω από τον Αμερικανό Τόμας Μπερκ, με επίδοση 55.6".
Μάχη του Μαντζικέρτ
Η μάχη του Μαντζικέρτ μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Σελτζούκων έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου του [1071, κοντά στο Μαντζικέρτ (σημερινό Μαλαζγκίρτ στην Τουρκία). Ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ' Διογένης ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε και απελευθερώθηκε μετά την καταβολή λύτρων, ενώ η Βυζαντινή αυτοκρατορία υποχρεώθηκε στην καταβολή ετήσιου φόρου και την παραχώρηση μερικών φρουρίων στους Σελτζούκους. Αυτή η πανωλεθρία των βυζαντινών στρατευμάτων και, κυρίως, η εσωτερική πολιτική παράλυση που ακολούθησε, επέτρεψε τη μόνιμη εγκατάσταση των Σελτζούκων στη Μικρά Ασία.
Πριν από τη μάχη
Έχοντας έτσι παραπλανήσει τον Σελτζούκο σουλτάνο, το καλοκαίρι του 1071 ο Ρωμανός εισέβαλε με στρατό 40.000 (κατά την επικρατέστερη άποψη) ανδρών στην Αρμενία και κινήθηκε προς τη Θεοδοσιούπολη (σημ. Ερζερούμ), στην οποία έφτασε τον Ιούλιο. Ύστερα, αποφάσισε ότι θα βάδιζε προς το Μαντζικέρτ, αν και οι στρατηγοί του τον συμβούλεψαν να περιμένει τον Αλπ Αρσλάν και να μην κινηθεί προς το εσωτερικό της κατεχόμενης από τους Σελτζούκους Αρμενίας. Πριν ξεκινήσει για το σημαντικό αυτό φρούριο που έπρεπε να καταλάβει, εάν ήθελε να έχει προφυλαγμένα τα νώτα του, ο Ρωμανός έθεσε τον Ανδρόνικο Δούκα επικεφαλής της οπισθοφυλακής και έστειλε ανιχνευτές να ελέγξουν το πέρασμα. Οι ανιχνευτές τον διαβεβαίωσαν ότι δεν υπήρχε αντίπαλος στρατός.
Όμως, ο αυτοκράτορας υπέπεσε σε σοβαρά λάθη. Έθεσε τον γιο του πολιτικού του αντιπάλου αρχηγό της οπισθοφυλακής, δεν υπολόγισε το δίκτυο πληροφοριοδοτών του Αλπ Αρσλάν και δεν φρόντισε να έχει καλή εικόνα των κινήσεων του αντιπάλου του. Ο Ρωμανός δεν γνώριζε ότι ο σουλτάνος ήταν όχι πάνω από 200 χλμ μακριά από τη Θεοδοσιούπολη, καθώς είχε ενημερωθεί για τις κινήσεις του αυτοκράτορα. Ο Αλπ Αρσλάν είχε λύσει την πολιορκία του Χαλεπίου και στον δρόμο συγκέντρωσε ακόμα πιο πολλούς μαχητές για να αντιμετωπίσει τους Βυζαντινούς, ανεβάζοντας τη δύναμη του στρατού του στις 30.000 άνδρες.
Ένα άλλο μεγάλο λάθος του Ρωμανού ήταν ότι, ενώ εισέβαλε σε χώρα που γνώριζε λιγότερο καλά από τους αντιπάλους του, διαίρεσε τις δυνάμεις του χωρίζοντάς τες σε δυο τμήματα. Το ένα, 20.000 άνδρες με επικεφαλής τον Ιωσήφ Ταρχανειώτη, συμπεριλαμβανομένων και των κατάφρακτων ιπποτών του Ρουσέλ ντε Μπαγιέλ, το έστειλε στα νότια του Μαντζικέρτ για να καταλάβει την πόλη Χλιάτ, σε απόσταση 50 χιλιομέτρων. Σύμφωνα με τον αυτόπτη μάρτυρα Μιχαήλ Ατταλειάτη, οι μονάδες αυτές ήταν οι καλύτερες του στρατού του και αριθμητικά περισσότερες από τις δικές του. Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να προφυλάξει το δεξιό πλευρό του δεύτερου τμήματος του στρατού, που διοικούσε ο ίδιος. Με αυτό κατέλαβε το φρούριο του Μαντζικέρτ, μια μέρα πριν από τη μάχη, ενώ ανέμενε νέα από το τμήμα του Ταρχανειώτη. Όμως, εντελώς ανεξήγητα, ο Ταρχανειώτης ποτέ δεν κατευθύνθηκε στο Χλιάτ, αλλά παρεξέκλινε ακόμα μακρύτερα, προς τη Μελιτηνή στα νοτιοδυτικά, 150 χιλιόμετρα μακριά από το πεδίο της μάχης, χωρίς καν να ειδοποιήσει τον Ρωμανό. Ο λόγος της κίνησής του αυτής εκτιμάται ότι είναι είτε η προδοσία είτε επειδή ισχυρή σελτζουκική δύναμη τού έκοψε το δρόμο και δεν θέλησε να δώσει μάχη εναντίον της. Σήμερα, η δεύτερη εκδοχή φαίνεται να κερδίζει έδαφος.
Οι δυνάμεις των αντιπάλων
Κατά καιρούς, έχουν διατυπωθεί σημαντικά διαφορετικές εκτιμήσεις ως προς την αριθμητική δύναμη της βυζαντινής στρατιάς, η οποία ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη. Οι μεσαιωνικές πηγές κάνουν λόγο για βυζαντινό στρατό από 100.000 - 1.000.000 άνδρες,. Επίσης, μιλούν για αντίστοιχα μεγάλες απώλειες της βυζαντινής πλευράς, ενώ για τις απώλειες των Τούρκων δεν γίνεται λόγος.
Λίγο πριν από τις πρώτες αψιμαχίες, η αριθμητική ισχύς του βυζαντινού στρατού εκτιμάται ότι πρέπει να είχε μειωθεί στο μισό, λόγω της αναχώρησης του τμήματος των Ταρχανειώτη-Ρουσέλ, του οποίου η δύναμη πρέπει να ανερχόταν σε 20.000 άντρες. Έτσι, κατά την επικρατέστερη άποψη, η ισχύς του στρατού του Διογένη το πρωί της 24ης Αυγούστου πρέπει να έφτανε τους 20.000 άντρες περίπου. Η αριθμητική ισχύς του κύριου τμήματος του σελτζουκικού στρατού εκτιμάται ότι βρισκόταν στα ίδια περίπου επίπεδα με του βυζαντινού ή λίγο παρακάτω.
Η μάχη
Στις 24 Αυγούστου 1071, ημέρα Τετάρτη, ένα ανιχνευτικό απόσπασμα Βυζαντινών αψιμάχησε με ένα σελτζουκικό, στα ανατολικά της λίμνης Βαν. Ο Ρωμανός, μη γνωρίζοντας πως έχει να κάνει με την εμπροσθοφυλακή του στρατεύματος του Αλπ Αρσλάν, την οποία διοικούσε ο Νιζάμ αλ-Μουλκ, υπασπιστής του σουλτάνου, έστειλε τον επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας Νικηφόρο Βρυέννιο με μικρή δύναμη για να απωθήσει τους Τούρκους. Σύντομα ο Βρυέννιος, βλέποντας ότι μονάδες του ενεπλάκησαν σε ενέδρες και περικυκλώθηκαν από ισχυρές εχθρικές δυνάμεις, διέταξε υποχώρηση στο βυζαντινό στρατόπεδο. Ο αυτοκράτορας, μη έχοντας ακόμη πειστεί πως επρόκειτο για μονάδες του κυρίως σελτζουκικού στρατού, έστειλε τον αρμενικής καταγωγής Νικηφόρο Βασιλάκιο, δούκα της Θεοδοσιούπολης (σημ. Ερζερούμ), με πολύ ισχυρότερη δύναμη ιππικού εναντίον των Τούρκων, οι οποίοι τότε εφάρμοσαν τη συνήθη σε αυτούς τακτική της ψεύτικης υποχώρησης με σκοπό την ενέδρα. Ο Βασιλάκιος, περιφρονώντας τις βασικές αρχές της βυζαντινής τακτικής απέναντι στα πολεμικά τεχνάσματα των νομαδικών λαών, παρασύρθηκε σε αλόγιστη καταδίωξη των Τούρκων και τελικά έπεσε στην ενέδρα τους. Ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος, ενώ οι άντρες του έπεσαν νεκροί σχεδόν μέχρι τον τελευταίο.
Τότε ο Ρωμανός, συνειδητοποιώντας την ισχύ του τουρκικού αποσπάσματος αλλά μη δεχόμενος ακόμη πως επρόκειτο για τον στρατό του Αλπ Αρσλάν, έστειλε εναντίον του ξανά τον Βρυέννιο, επικεφαλής ολόκληρης της αριστερής πτέρυγας. Όμως, ως τότε οι Τούρκοι είχαν προλάβει να αποσυρθούν στους γύρω λόφους. Τελικά, ο Βρυέννιος κατάλαβε τι πραγματικά συνέβαινε, όταν βρήκε έναν τραυματισμένο επιζώντα της δύναμης του Βασιλάκιου. Και ενώ το βυζαντινό απόσπασμα βρισκόταν ακόμη εκεί, το απόγευμα της 24ης Αυγούστου, οι Τούρκοι επέστρεψαν στο πεδίο της μάχης σε πλήρη παράταξη και επιτέθηκαν προσπαθώντας να περικυκλώσουν τη δύναμη του Βρυέννιου. Ο τελευταίος αναγκάστηκε τότε, μπροστά στις υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, να σημάνει συντεταγμένη υποχώρηση. Η υποχώρηση αυτή συνδυάστηκε με τοπικές αντεπιθέσεις, οι οποίες οδήγησαν σε προσωρινή υποχώρηση των Τούρκων, και το βυζαντινό απόσπασμα επέστρεψε ασφαλές στο στρατόπεδο. Λέγεται ότι ο Βρυέννιος επέστρεψε τραυματισμένος από δυο βέλη στην πλάτη και ένα ακόντιο στο στήθος. Την άλλη μέρα, πάντως, ήταν και πάλι σε θέση να πολεμήσει.
Ο αυτοκράτορας διέταξε τότε το στρατό του να ετοιμαστεί για επίθεση σε πλήρη παράταξη. Όμως οι Τούρκοι είχαν ξανά αποσυρθεί πέρα από τους λόφους και δεν ήταν δυνατό να εντοπιστούν ούτε από τα βυζαντινά ανιχνευτικά αποσπάσματα, οπότε ο βυζαντινός στρατός επέστρεψε στο στρατόπεδο. Ενώ είχε φτάσει ήδη το βράδυ, ο τουρκικός στρατός, σε μια ακόμη επίδειξη της κινητικότητάς του, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και μέσα στο μισοσκόταδο, εναντίον Ούζων (ή, αλλιώς, Ογούζων, τουρκ. Oğuz) Τούρκων μισθοφόρων του Διογένη, οι οποίοι συναλλάσσονταν με εμπόρους έξω από το βυζαντινό στρατόπεδο. Στην προσπάθεια των πανικόβλητων Ογούζων να επιστρέψουν στην ασφάλεια του στρατοπέδου προκλήθηκε σύγχυση, καθώς αυτοί δεν διέφεραν σε εμφάνιση από τους ομόγλωσσούς τους Σελτζούκους. Τελικά, οι Σελτζούκοι επιδρομείς εξαφανίστηκαν το ίδιο γρήγορα, όπως είχαν εμφανιστεί, και η υπόλοιπη νύχτα κύλησε με περιορισμένες μόνο επιθέσεις εναντίον του αυτοκρατορικού στρατοπέδου.
Το πρωί της 25ης Αυγούστου, οι Σελτζούκοι προσπάθησαν να καταλάβουν την όχθη του ποταμού απέναντι από το βυζαντινό στρατόπεδο και ο Ρωμανός έστειλε το βαρύ πεζικό να τους απωθήσει. Το πεζικό πέτυχε στην αποστολή του αλλά, λίγο μετά, μεγάλο μέρος των Ούζων άλλαξε στρατόπεδο και προσχώρησε στους ομόγλωσσούς τους Τούρκους. Ο φόβος ότι και οι υπόλοιποι Ούζοι θα έπαιρναν το μέρος των Σελτζούκων καταπραΰνθηκε μετά από όρκο πίστης που έδωσαν στον αυτοκράτορα. Στη συνέχεια, κατέφθασε πρεσβεία από τον χαλίφη της Βαγδάτης Αλ-Μουχαλμπάν, ζητώντας διαπραγματεύσεις. Ο Ρωμανός, όμως, ζήτησε όρους -μεταξύ των οποίων την αποχώρηση των σελτζουκικών δυνάμεων από τη Μ. Ασία-, οι οποίοι οδήγησαν στην αποχώρηση της πρεσβείας. Ίσως πίστευε πως η αποστολή πρεσβείας ήταν προϊόν παρελκυστικής τακτικής εκ μέρους των Σελτζούκων, με σκοπό να συγκεντρώσουν κι άλλα στρατεύματα, ενώ ο ίδιος είχε ήδη στείλει αγγελιαφόρους προς τα τμήματα του Ρουσέλ και του Ταρχανειώτη με εντολή να ενωθούν με το κυρίως στράτευμα. Εξάλλου, παρά τις ως τότε δυσάρεστες εξελίξεις, ο βυζαντινός στρατός εξακολουθούσε να διαθέτει ισχυρή αυτοπεποίθηση λόγω της πειθαρχίας και της τάξης του, στοιχείων που του έδιναν υπεροχή σε συνθήκες μάχης εκ παρατάξεως.
Ο Αλπ Αρσλάν παρέταξε το στράτευμά του σε σχήμα ημισελήνου, χωρισμένο σε τρεις διοικήσεις. Όλα τα σώματα αποτελούνταν κυρίως από ελαφρύ ιππικό, εφοδιασμένο με βέλη, ακόντια και σπαθιά. Πιο πίσω βρίσκονταν πεζοί στρατιώτες με ελαφρύ οπλισμό αποτελούμενο από δόρατα, ασπίδες, σπαθιά και τσεκούρια. Ο Ρωμανός Δ' Διογένης παρέταξε το στρατό του σε δυο παράλληλες γραμμές, η κάθε μια εκ των οποίων είχε βάθος 8 έως 10 ανδρών για τους πεζούς και 3 έως 4 για τους ιππείς. Το πλάτος της παράταξης του στρατού ήταν μέτριο. Τα 2/3 του στρατεύματος χωρίστηκαν σε τρία τμήματα, ενώ κράτησε το 1/3 του στρατεύματος ως εφεδρεία. Το αριστερό τμήμα το κρατούσαν τα θεματικά στρατεύματα από τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και τη Θράκη μαζί με τους Σλάβους, έχοντας επικεφαλής τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Το κέντρο το διοικούσε ο αυτοκράτορας Ρωμανός, με την αυτοκρατορική φρουρά των 500 Βαράγγων που είχε πάρει μαζί του, ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις ήταν Καππαδόκες στρατιώτες, Φράγκοι και Τουρκομάνοι. Στο δεξιό τμήμα την ευθύνη είχε ο Θεόδωρος Αλυάτης και διοικούσε τους Ίβηρες της Αρμενίας, τους Χαζάρους και τους Σλάβους. Την εφεδρεία την διοικούσε ο Ανδρόνικος Δούκας με τμήματα Χαζάρων, Γερμανών, Φράγκων και των ιδιωτικών στρατών που είχε διαθέσει ο ίδιος και η φατρία του. Στις 26 Αυγούστου του 1071 θα δινόταν η μεγάλη μάχη.
Καθώς άρχισε να κινείται το βυζαντινό στράτευμα, οι Σελτζούκοι άρχισαν να εξαπολύουν βέλη και να ανοίγουν τα άκρα τους με σκοπό να κυκλώσουν τους Βυζαντινούς. Τα δυο κέντρα συγκρούστηκαν, ενώ τα άκρα των Βυζαντινών κατεδίωκαν τα άκρα των Σελτζούκων. Όλη η τουρκική παράταξη άρχισε να υποχωρεί προς το όρος Σουφάν, συνεχίζοντας όμως να εξαπολύει βέλη. Η συνοχή του βραδυκίνητου βυζαντινού στρατεύματος κλονίστηκε και αυτό άρχισε να εμφανίζει ρωγμές. Οι Σελτζούκοι κύκλωναν απομονωμένες μονάδες και τις αποτελείωναν γρήγορα. Σε δυο ώρες θα έπεφτε η νύχτα και το στράτευμα του Ρωμανού είχε πολλές απώλειες, ενώ οι Σελτζούκοι δεν είχαν ούτε 1.000 απώλειες. Έτσι, ο Ρωμανός διέταξε τακτική αναστροφή του μετώπου για αποχώρηση. Οι Βρυέννιος και Αλυάτης νόμισαν ότι το σύνθημα έδειχνε ότι ηττήθηκαν και υποχωρούσαν. Πολλοί μαχητές πέταξαν τα όπλα και άρχισαν να τρέχουν και οι ιππείς έκαναν μεταβολή και σπιρούνισαν τα άλογά τους. Τότε, ο σουλτάνος διέταξε και την εφεδρεία του να μπει στη μάχη και να καταδιώξει τους Βυζαντινούς. Μετά από αυτή την κίνηση του σουλτάνου, ο αυτοκράτορας δεν είχε άλλη επιλογή από το να πολεμήσει και διέταξε επανάληψη της επίθεσης. Το πεδίο της μάχης έγινε μια απέραντη χαοτική μάζα στρατιωτών που μάχονταν, υποχωρούσαν ή κρυβόντουσαν. Τότε έπρεπε να δράσει η εφεδρεία του Ανδρόνικου Δούκα, αλλά αυτός, είτε βλέποντας την εξέλιξη της μάχης και πιστεύοντας πως ο αυτοκράτορας θα σκοτωθεί εκεί είτε από προδοτική διάθεση για να μείνει ανοιχτός ο δρόμος για τον θρόνο, διέταξε την εφεδρεία να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης. Ο Βρυέννιος έσπασε τον κλοιό των Σελτζούκων και διέφυγε. Ο Αλυάτης πιάστηκε αιχμάλωτος και το κέντρο της παράταξης κατέρρευσε. Μόνο οι Βάραγγοι με τις ασπίδες τους προστάτευαν τον αυτοκράτορα και συνέχισαν να μάχονται μανιασμένα. Με την πάροδο του χρόνου, όλοι έπεσαν νεκροί, ενώ ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ' Διογένης αιχμαλωτίστηκε βαριά τραυματισμένος στο στήθος και στο χέρι. Δέκα Σελτζούκοι τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον σουλτάνο, ενώ οι συμπολεμιστές τους γιόρταζαν στο πεδίο της μάχης τη νίκη τους. Οι απώλειες των Βυζαντινών έφτασαν ίσως και τους 8.000 άνδρες, νεκρούς και αιχμαλώτους.
Αίτια της ήττας
Σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, την ευθύνη για την ήττα φέρει η κρατούσα τάξη της βυζαντινής αυτοκρατορίας για λόγους καθαρά οικονομικούς, ως αντίδραση προς την προσπάθεια του Ρωμανού Δ' να συγκεντρώσει φόρους που θα επέτρεπαν την αποκατάσταση της ισχύος των βυζαντινών στρατευμάτων.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Ιστορία της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης ''Στα μέσα του 11ου αιώνα γίνονταν στο Βυζάντιο άγριοι φεουδαρχικοί εμφύλιοι πόλεμοι που χαρακτηρίζονταν από την ένταση του φεουδαρχικού κομματιάσματος. Η πάλη για τον θρόνο ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της κυρίαρχης τάξης έφτασε σε οξύτατο σημείο. Από το 1057 ως το 1081 άλλαξαν πέντε αυτοκράτορες. Οι φεουδαρχικοί εμφύλιοι πόλεμοι έγιναν αιτία να εξασθενίσει το βυζαντινό κράτος και να χειροτερεύσει η εξωτερική πολιτική θέση του. Στην κατάρρευση της στρατιωτικής δύναμης του Βυζαντίου βοήθησε και η μετατροπή των ελεύθερων αγροτών σε δουλοπάροικους, καθώς και η καταστροφή των στρατιωτών''.
Σε αυτά τα δυο προβλήματα προστέθηκε και ένα τρίτο. Ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε να εμπιστευθεί ανώτατους αξιωματούχους του στρατού και της πολιτικής σκηνής, καθώς πολλοί συνωμοτούσαν εναντίον του. Από το στρατό του δεν μπορούσε να εμπιστευθεί τον διοικητή των Νορμανδών, τον στρατηγό Ρουσέλ ντε Μπαγιέλ, τον διοικητή των Φράγκων Μάγιστρο Ιωσήφ Ταρχανειώτη και τον Ανδρόνικο Δούκα, γιο του Ιωάννη Δούκα, πολιτικού του αντιπάλου. Στην πολιτική σκηνή εκτός από τον Ιωάννη Δούκα, είχε να αντιμετωπίσει τον συγκλητικό Νικηφόρο Παλαιολόγο και τον Μιχαήλ Ψελλό, που υποστήριζαν την οικογένεια των Δουκών στη διαδοχή του θρόνου. Υπήρχαν, εντούτοις, και τρία πρόσωπα, παλαιοί συμπολεμιστές του αυτοκράτορα, όταν ήταν στρατηγός, τα οποία μπορούσε να εμπιστευτεί. Ήταν ο Μάγιστρος Κατεπάνω Νικηφόρος Βασιλάκιος, ο στρατηγός Θεόδωρος Αλυάτης, που καταγόταν από την Καππαδοκία, και ο Δομέστικος των Σχολών της Δύσης Νικηφόρος Βρυέννιος.
Αποτελέσματα
380px|μικρογραφία|Λεηλασίες και καταστροφές οικισμών και επαρχιών, ως αποτέλεσμα του πρώτου κύματος εισβολής τουρκικών φύλων στη Μικρά Ασία (1050-1204). Την ήττα του Μαντζικέρτ ακολούθησε σειρά γεγονότων που υπονόμευσαν τη δύναμη της ήδη εξασθενημένης κατά τον 11ο αι. αυτοκρατορίας. Στον Ρωμανό Δ' επιβλήθηκε οικτρή τιμωρία, χάνοντας και το θρόνο του και τη ζωή του, ενώ παράλληλα δημιουργήθηκε ένα γεωγραφικό κενό στον βυζαντινό χάρτη, το οποίο γέμισαν σταδιακά οι Σελτζούκοι, εγκαθιδρύοντας την πρωτεύουσά τους στη Νίκαια (σημ. İznik) το 1077. Μετά τη μάχη, η αυτοκρατορία περιήλθε για ακόμα μια φορά στη δίνη του εμφυλίου πολέμου, που έληξε όταν ο Αλέξιος Α' Κομνηνός ανέβηκε στο θρόνο. Οι Βυζαντινοί με την ήττα στο Ματζικέρτ έχασαν και τις οδούς που οδηγούσαν στις ανατολικές τους επαρχίες και ειδικά στην Αρμενία, με αποτέλεσμα να χάσουν και τον έλεγχο των κατοίκων τις περιοχής. Αυτοί οι ορεσίβιοι κάτοικοι επάνδρωναν σε μεγάλο βαθμό το στρατό του Βυζαντίου και τον έκαναν πιο αξιόμαχο. Ακόμα, ο δρόμος για τον εκτουρκισμό των πληθυσμών της περιοχής είχε ανοίξει, δυσχεραίνοντας ακόμα πιο πολύ την ανακατάληψη αυτών των περιοχών από τους μετέπειτα αυτοκράτορες. Χάθηκαν πολλές γαίες, τις οποίες έδιναν για επιβράβευση στα στρατεύματα οι αυτοκράτορες, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να τους παρέχουν άλλα ανταλλάγματα, μετατρέποντας το στρατό από εθνικό σε μισθοφορικό.
Σχετικά
Το τζαμί Τσαμλουτζά στην Κωνσταντινούπολη έχει 4 μιναρέδες ύψους 107.1 μέτρων, ως αναφορά στη μάχη του Μαντζικέρτ (1071). Το 2018, το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας ανακοίνωσε τα μελλοντικά του σχέδια θέτοντας στόχους για το 2023, 2053 και 2071, θέλοντας να εορτάσει αντίστοιχα τα 100 χρόνια της Δημοκρατίας, τα 600 απ'την πτώση της Κωνσταντινούπολης και τα 1000 από τη μάχη του Μαντζικέρτ.
Το 1054 είχε γίνει μια άλλη μάχη στην ίδια πόλη μεταξύ Σελτζούκων και Βυζαντινών, όπου κέρδισαν οι βυζαντινές δυνάμεις.
Πρόσθετη Βιβλιογραφία
Μαντζικερτ Κατηγορία:Σελτζούκοι Τούρκοι
Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Οι Επαρχίες είναι μια από τις διαιρέσεις πρώτου επιπέδου της Νότιας Κορέας. Υπάρχουν 9 επαρχίες στη Νότια Κορέα, οι οποίες είναι οι εξής: Βόρειο Τσούνγκτσονγκ, Νότιο Τσούνγκτσονγκ, Γκάνγουον, Γκιόνγκι, Βόρειο Γκιόνγκσανγκ, Νότιο Γκιόνγκσανγκ, Βόρεια Τζόλα, Νότια Τζόλα και Ειδική Αυτοδιοικούμενη Επαρχία Τζέτζου.
Ιστορία
Αν και οι λεπτομέρειες της τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν αλλάξει δραματικά με την πάροδο του χρόνου, το βασικό περίγραμμα του τρέχοντος συστήματος τριών επιπέδων υλοποιήθηκε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Γκότζονγκ το 1895. Ένα παρόμοιο σύστημα παραμένει σε χρήση στη Βόρεια Κορέα.
Τύποι
Οι επαρχίες (κορεατικά χάνγκουλ: 도, χάντσα: 道) είναι η υψηλότερη κατάταξη διοικητικών διαιρέσεων στη Νότια Κορέα. Μαζί με τις κοινές επαρχίες, υπάρχουν τέσσερις τύποι ειδικών διοικητικών διαιρέσεων με ισότιμο καθεστώς: ειδική αυτόνομη επαρχία, ειδική πόλη, μητροπολιτική πόλη, και ειδική αυτόνομη πόλη.
Διοίκηση
Οι κυβερνήτες των επαρχιών και των δημάρχων για τις ειδικές/μητροπολιτικές πόλεις εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Οι τρέχων κυβερνήτες και οι δήμαρχοι παρατίθονται στον Κατάλογο των κυβερνητών της Νότιας Κορέας.
Διεκδικούμενες επαρχίες
Η Νότια Κορέα διεκδικεί πέντε επαρχίες στο έδαφος που ελέγχεται από τη Βόρεια Κορέα. Οι διεκδικούμενες επαρχίες διοικούνται από την Επιτροπή για τις Πέντε Βόρειες Κορεατικές Επαρχίες (Χάνγκουλ: 이북5도위원회, Χάντσα: 以北五道委員會). Αυτές οι επαρχίες βασίζονται στις επαρχίες της Ιαπωνικής εποχής και διαφέρουν από τις επαρχίες της Βόρειας Κορέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης Κατηγορία:Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Αχεντριάς Ηρακλείου
Ο Αχεντριάς (ή Οχεντριάς) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης.
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Ο Αχεντριάς βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40 χλμ. Ν. από τα Πεζά (έδρα του δήμου) και 55 χλμ. Ν. από την πόλη του Ηρακλείου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Φημισμένο είναι το τυρί του Οχεντριά. Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου αποτελεί αξιοθέατο. Στην περιοχή του Άγιου Νικήτα (όπου και η εκκλησία-ιερό προσκύνημα-που είχε χτιστεί κοντά σε παραλία) βρίσκεται φοινικόδασος, το δεύτερο σε σημασία και έκταση μετά το Βάι. . Άλλοι ναοί του χωριού είναι αυτοί της Κοίμησης της Θεοτόκου, του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Στις 6 Αυγούστου εορτάζεται με πανηγύρι στον Αχεντριά η Μεταμόρφωση του Σωτήρα.
Ο Χάρακας ή Αχεντριάς είναι ένα βουνό από το οποίο γίνονται οι ζεύξεις σχεδόν για όλη τη Νότια Κρήτη, αφού δεν έχει πολλά εμπόδια. Έτσι, από τον Αχεντριά εκπέμπουν πολλοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί .Σήμερα υπάρχει Δημοτικό Σχολείο στο χωριό, όχι όμως και Νηπιαγωγείο, το οποίο έχει κλείσει, καθώς τo 2007 καταργήθηκε.
Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν πολλά σπήλαια μεταξύ των οποίων ο Αρχοντόσπηλιος στη θέση Άγιος Νικήτας (Γιαλός) και ο Χοιρόσπηλιος με ενδιαφέροντα λιθωματικό διάκοσμο.
Ιστορικά στοιχεία
Μια από τις πρώτες αναφορές στον Οχεντριά είναι στην επαρχία Μονοφατσίου από τον Μπαρότσι στον κατάλογό του το 1577 (με την ονομασία Aghiendra metochio). Επίσης αναφέρεται από τον Καστροφύλακα (K98) με 25 κατοίκους καθώς και από τον Μπαζιλικάτα με το όνομα Ochiendrea. Η ετυμολογία του ονόματος προέρχεται από την όχεντρα όπως λέγεται στην Κρήτη η έχιδνα (οχιά). Έτσι, Οχεντριάς, που πρέπει να είναι και η σωστή ονομασία , σημαίνει τον τόπο με τις πολλές όχεντρες. Το 1881, αναφέρεται Αχεντριάς στο Δήμο Χάρακα με 282 κατοίκους. Στην απογραφή του 1971 είχε 560 κατοίκους.
Το 1970 στο ύψωμα Ασφεντηλιάς, στα 970,43μ. εγκαταστάθηκε κεραία τηλεόρασης. Από την κορυφή του υψώματος φαίνεται ολόκληρη η πεδιάδα της Μεσαράς, το Κρητικό Πέλαγος και το νησί Δία.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Αχεντριά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μεσοχωρίου. Το 1927 με το ΦΕΚ 38Α - 11/03/1927 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αγία Παρασκευή, Άγιος Νικήτας και Άγιος Παντελεήμονας αποτελούν την κοινότητα Αχεντριά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 264 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 33,420 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της κοινότητας)
Πηγές
Αχεντρ Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων Αχεντρια
Δήμος Καβάνταρτσι
Ο Δήμος Καβάνταρτσι (Кавадарци ) είναι δήμος στο νότιο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Βάρνταρ. Καβάνταρτσι ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Καβάνταρτσι.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Καβάνταρτσι συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Περιφέρεια Βάρνταρ
Τόρος Νέσα
Η Τόρος Νέσα είναι μεξικανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σιουδάδ Νεσαουαλκόγιοτλ. Συμμετέχει στην Segunda División de México. Ιδρύθηκε το 1991. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Νέσα 86 χωρητικότητας 20000 θεατών. Τη δεκαετία του 1990 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μεξικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1991
Ο Βρόχος
μικρογραφία|260x260εσ|Τζον Νταλ και Φάρλεϊ Γκρέιντζερ σε σκηνή της ταινίας Η ταινία Ο βρόχος (Πρωτότυπος Τίτλος Rope), γνωστή κι ως Η θηλιά είναι θρίλερ δωματίου παραγωγής 1948, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι o Τζέιμς Στιούαρτ, ο Τζον Νταλ κι ο Φάρλεϊ Γκρέιντζερ. Η ταινία είναι βασισμένη σε θεατρικό έργο που έγραψε το 1929 ο Πάτρικ Χάμιλτον, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Άρθουρ Λόρεντς, Χιουμ Κρόνιν και Μπεν Χεχτ. Πρόκειται για την πρώτη έγχρωμη ταινία του Χίτσκοκ, η οποία φημίζεται για το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης την μόνταρε με τέτοιο τρόπο ώστε να δίνεται στο θεατή η εντύπωση ότι παρακολουθεί ένα συνεχές και τεράστιο πλάνο. Ήταν η πρώτη επίσης ταινία την οποία γύρισε ο σκηνοθέτης για λογαριασμό της νεοσύστατης εταιρίας του Transatlantic Pictures.
Η έμπνευση για τη δημιουργία του θεατρικού του Χάμιλτον προήλθε από το πραγματικό γεγονός της δολοφονίας του 14χρονου Μπόμπι Φρανκς από τους Νέιθαν Λίοπολντ και Ρίτσαρντ Λεμπ, φοιτητές του Πανεπιστημίου του Σικάγου.
Υπόθεση
Ο Μπράντον (Τζον Νταλ) και ο Φίλιπ (Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) είναι δυο νέοι που μοιράζονται ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Οι δυο τους θεωρούν τον πρώην συμμαθητή τους Ντέιβιντ Κέντλεϊ (Ντικ Χόγκαν) νοητικά κατώτερο κι αποφασίζουν να τον σκοτώσουν. Καλούν λοιπόν τον Ντέιβιντ στο διαμέρισμα τον στραγγαλίζουν με ένα σχοινί και τοποθετούν το σώμα του σε ένα μπαούλο. Έπειτα αποφασίζουν να οργανώσουν ένα μικρό πάρτυ, προκειμένου να αποδείξουν την υπεροχή του εγκλήματός τους. Οι καλεσμένοι πρόκειται να είναι ο πατέρας (Σέντρικ Χάρντγουικ), η θεία (Κόνστανς Κόλιε) κι η κοπέλα του Ντέιβιντ (Τζόαν Τσάντλερ), καθώς κι ο Ρούπερτ (Τζέιμς Στιούαρτ), πρώην καθηγητής τους, του οποίου τις ερμηνείες, πάνω στο έργο του Φρίντριχ Νίτσε, συνέλαβαν με λανθασμένο τρόπο. Κατά τη διάρκεια του πάρτυ, η προκλητικός τρόπος με τον οποίο εκφράζεται ο Μπράντον κινεί τις υποψίες του Ρούπερτ.
Πληροφορίες Παραγωγής
Πρόκειται για μια από τις πιο πειραματικές ταινίες του σκηνοθέτη. Ο κριτικός κινηματογραφου Ρόμπερτ Έμπερτ χαρακτήρισε την ταινία ως: Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα που επιχειρήθηκαν ποτέ από μεγάλο σκηνοθέτη, καθώς εγκαταλείφθηκαν οι συνηθισμένες κινηματογραφικές τεχνικές για να επιτραπούν λήψεις χωρίς διακοπή. Κάθε λήψη της ταινίας διήρκεσε 10 περίπου λεπτά και κάθε σκηνή γυρίστηκε στο ίδιο κινηματογραφικό πλατό με εξαίρεση το εναρκτήριο πλάνο που τραβήχτηκε με την κάμερα να βρίσκεται έξω από το παράθυρο του δωματίου όπου οι δυο πρωταγωνιστές διαπράττουν το έγκλημά τους. Η κίνηση της κάμερας ήταν προσεγμένη ώστε να μη χρειαστεί σχεδόν κανένα μοντάζ.
Πίσω από το παράθυρο των σκηνικών στήθηκε το μεγαλύτερο κυκλικό πανόραμα σε κινηματογραφικό πλατό. Περιλάμβανε ομοιώματα του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ καθώς και του Κτιρίου Κράισλερ.
Μακρές Λήψεις
Ο Χίτσκοκ έπαιρνε λήψεις που διαρκούσαν το ανώτερο 10 λεπτά, χωρίς διακοπή, μετακινώντας την κάμερα από ηθοποιό σε ηθοποιό. Όταν η κάμερα απομακρυνόταν από τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών εστιαζόταν σε αντικείμενα του πλατό (για παράδειγμα πάνω στο σακάκι κάποιου από τους πρωταγωνιστές, ή το το πίσω μέρος κάποιας πολυθρόνας). Με αυτόν τον τρόπο ο σκηνοθέτης κατάφερε να καμουφλάρει τις λίγες διακοπές που έγιναν κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Σε συνέντευξή του στο Φρανσουά Τρυφό, ο Χίτσκοκ είπε ότι χρειάστηκε να ξαναγυριστούν τέσσερα ή πέντε κομμάτια φιλμ, καθώς δεν ήταν ικανοποιημένος από το χρώμα της δύσης του ηλίου.
Ο σκηνοθέτης επανέλαβε την τεχνική της συνεχούς λήψης και στην επόμενή του ταινία Στον αστερισμό του Αιγόκαιρω (Under Capricorn, 1949) καθώς και στην ταινία του 1950 Πονεμένο ρομάντζο (Stage Fright, 1950), αλλά σε μικρότερο βαθμό στη δεύτερη περίπτωση.
Ομοφυλοφιλία
Υπήρχαν υποψίες ότι οι δυο δολοφόνοι του Μπόμπι Φρανκς ήταν ομοφυλόφιλοι, γεγονός που ενίσχυσε την υπόθεση ότι ο Μπράντον κι ο Φίλιπ ήταν επίσης γκέι.
Κριτικές
Το 1948 το περιοδικό Variety έγραψε για την ταινία ότι: Ο Χίτσκοκ θα μπορούσε να επιλέξει ένα πιο διασκεδαστικό θέμα για να χρησιμοποιήσει τις τεχνικές που χρησιμοποίησε για τη δημιουργία της ταινίας. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έγραψε ότι: Η καινοτομία στην ταινία δεν έχει να κάνει με το αντικείμενο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε εσκεμένα για να προκαλέσει εντύπωση, αλλά με τη μέθοδο που χρησιμοποίηθηκε από τον Χίτσκοκ για να δημιουργήσει ένταση σε μια ιστορία με περιορισμένο εύρος. Την ίδια χρονιά το περιοδικό Time έγραψε ότι παρά το γεγονός ότι το θεατρικό στο οποίο είναι βασισμένο η ταινία είναι έξυπνο και συναρπαστικό, η κινηματογραφική του μεταφορά είχε ως αποτέλεσμα την αφαίρεση των στοιχείων που καθηλώνουν το θεατή. . 36 περίπου χρόνια αργότερα ο κριτικός των New York Times, Βίνσεντ Κάνμπαϊ αποκάλεσε την ταινία υποτιμημένη και τόνισε ότι πρόκειται για ένα έργο το οποίο δεν ενδιαφέρεται τόσο για το ψυχολογικό υπόβαθρο των πρωταγωνιστών, αλλά για τον τρόπο που κινούνται και εκφράζονται και πάνω από όλα με το τι μπορεί να συμβεί όταν το τέλειο έγκλημα έχει αρνητική έκβαση.
Το 2001 μια ανάλυση της ταινίας από το BBC αποκάλεσε την ταινία τολμηρή όσον αφορά τόσο το αντικείμενό της, όσο και την τεχνική του Χίτσκοκ.
Παρά το γεγονός ότι το φιλμ γυρίστηκε σε μια περίοδο στην οποία οποιαδήποτε αναφορά πάνω στην ομοφυλοφιλία ήταν απαγορευμένη από τον Κώδικα Παραγωγής του Χόλιγουντ σύγχρονοι μελετητές τονίζουν με έμφαση το σεξουαλικό υπόβαθρο της ταινίας και τη σχέση μεταξύ του Μπράντον και του Φίλιπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Ρωμαϊκή επαρχία
thumb|right|300px|Οι ρωμαϊκές επαρχίες γύρω στο [[120|120 μ.Χ.]]
Η επαρχία (λατινικά: provincia) ήταν η μεγαλύτερη διοικητική υποδιαίρεση του αρχαίου ρωμαϊκού κράτους, μέχρι την εισαγωγή του συστήματος της τετραρχίας στα τέλη του 3ου αιώνα. Σε επαρχίες ήταν διαιρεμένα όλα τα εκτός ιταλικής χερσονήσου εδάφη. Τα εδάφη της ιταλικής χερσονήσου ονομάζονταν Ιταλία και δεν αποτελούσαν επαρχία, αλλά ενέπιπταν στην άμεση δικαιοδοσία των αρχών της πόλης της Ρώμης.
Περίοδος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Επί Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, υπεύθυνη για τη διακυβέρνηση των επαρχιών στο όνομα του λαού της Ρώμης ήταν η Σύγκλητος. Αυτή ασκούσε την εξουσία διορίζοντας τον έπαρχο, συνήθως κάποιον απερχόμενο ύπατο ή πραίτορα της πόλης. Οι πρώτοι στέλνονταν στις επαρχίες που χαρακτηρίζονταν από συχνές εξεγέρσεις ή βαρβαρικές επιδρομές, τις καλούμενες «ανθυπατικές» (επειδή διοικούνταν από ανθύπατο, proconsul, δηλ. απερχόμενο ύπατο). Οι δεύτεροι τοποθετούνταν σε λιγότερο σημαντικές επαρχίες, τις «αντιστρατηγικές» (υπό έναν propraetor).
Οι επαρχίες αυτής της περιόδου είναι οι ακόλουθες (αναφέρεται το έτος που οργανώθηκαν επίσημα ως επαρχίες, όχι αυτό της κατάκτησης):
¹ Ανθυπατική, ² Αντιστρατηγική, ³ Αυτοκρατορική μετά το 27 π.Χ.
Mercedes-Benz C218
Η Mercedes-Benz CLS-Class W218 ήταν ένα πολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Ιανουάριο του 2011 έως το 2018. Αντικατέστησε τη CLS-Class C219, που θεωρείται ο δημιουργός της κατηγορίας των 4-πορτων κουπέ, και συνέχισε την αισθητική αυτή φιλοσοφία. Αντίθετα με την προκάτοχό της, ωστόσο, ήταν διαθέσιμη σε δύο εκδοχές αμαξώματος, που ήταν όμως επίσης 4-θέσιες: 4-πορτο fastback σεντάν με έντονα στοιχεία από κουπέ χαμηλότερου ύψους (εσωτερική ονομασία : C218), και 5-πορτο στέισον βάγκον, τύπου Shooting Brake (εσωτερική ονομασία : X218), το οποίο κυκλοφόρησε στην αγορά τον Οκτώβριο του 2012. Και τα δύο αντικαταστάθηκαν από την Mercedes-Benz C257, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Μάρτιο του 2018 και μάλιστα απέκτησε 5-θέσιο σαλόνι, σε αντίθεση με το 4-θέσιο σαλόνι των 2 πρώτων γενεών της CLS-Class.
Ρωμαϊκή επαρχία
Αυτοκρατορική περίοδος (έως το 296 μ.Χ.)
Κατά την αυτοκρατορική περίοδο οι υφιστάμενες επαρχίες διαιρέθηκαν σε «συγκλητικές» και «αυτοκρατορικές» (27 π.Χ.) - οι πρώτες παρέμειναν στη δικαιοδοσία της Συγκλήτου και των επάρχων που αυτή διόριζε, ενώ στις δεύτερες έπαρχος θεωρείτο ο ίδιος ο αυτοκράτορας και τις κυβερνούσε μέσω των λεγάτων αντιστρατήγων και των εφόρων του. Όσον αφορά τις καινούργιες, αυτές συνήθως εντάσσονταν στις αυτοκρατορικές.
Mercedes-Benz C218
Εκδοχές αμαξώματος
Επίσημα, η Mercedes-Benz W218 ήταν η δεύτερη γενιά της Mercedes-Benz CLS-Class, η οποία αποτελείται πάντα από 4-πορτα fastback σεντάν που θυμίζουν 4-πορτα κουπέ. Ειδικότερα η CLS-Class W218 μοιράζεται το σασί και την πλειονότητα των μηχανικών μερών με την Mercedes-Benz E-Class W212 του 2010 - 2018.
Μάλιστα στη δεύτερη γενιά της CLS-Class η Mercedes-Benz εισήγαγε στις 6 Οκτωβρίου 2012 και μια νέα 5-πορτη εκδοχή στέισον βάγκον, τύπου Shooting Brake, στην παλέτα της CLS-Class, υπό την ονομασία CLS Shooting Brake.
Ρωμαϊκή επαρχία
Υστερορωμαϊκές επαρχίες
thumb|right|300px|Οι επαρχίες και οι διοικήσεις περί το 400 μ.Χ. Δεν περιλαμβάνονται οι υπαρχίες του πραιτωρίου. Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (284-305) αναδιοργάνωσε την επαρχιακή διοίκηση, θέτοντάς τη σε νέες βάσεις: ο αριθμός των επαρχιών αυξήθηκε με τη διαίρεση των παλαιών επαρχιών, οι κυβερνήτες τους έχασαν τον έλεγχο των στρατιωτικών μονάδων που έδρευαν σε αυτές και μετατράπηκαν σε καθαρά πολιτικούς αξιωματούχους, η παλιά διάκριση μεταξή αυτοκρατορικών και συγκλητικών επαρχιών καταργήθηκε, ενώ δημιουργήθηκε και ένα ενδιάμεσο διοικητικό επίπεδο, η λεγόμενη «διοίκησις» (dioecesis), υπό έναν βικάριο, που περιλάμβανε αριθμό ομόρων επαρχιών. Το υστερορωμαϊκό σύστημα οριστικοποιήθηκε υπό τον Κωνσταντίνο Α΄ και τους διαδόχους του, όταν ιδρύθηκαν και οι τέσσερις μεγάλες επαρχότητες (ή υπαρχίες) του πραιτωρίου, που περιλάμβαναν αριθμό διοικήσεων. Στη Δύση το σύστημα αυτό επιβίωσε με διάφορες μικροαλλαγές μέχρι και μετά την οριστική πτώση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους (τα βασίλεια των Οστρογότθων και Βησιγότθων διατήρησαν τη διοικητική διαίρεση σε επαρχίες), ενώ στην Ανατολή αντικαταστάθηκε από το σύστημα των θεμάτων περί τα μέσα του 7ου αιώνα, συνεπεία των αραβικών κατακτήσεων.
*
Mercedes-Benz C218
Τετρακίνηση
Αντίθετα τον προκάτοχό της, που είχε προσφερθεί μόνο ως πισωκίνητη, η CLS-Class W218 από τον Σεπτέμβριο του 2011 μπορούσε να παραγγελθεί με τετρακίνηση 4MATIC και μάλιστα σε όλες τις εκδόσεις της, ακόμα και στην κορυφαία ειδική έκδοση CLS63 AMG.
Πωλήσεις
Ακολουθούν οι ετήσιες πωλήσεις της CLS-Class W218 ειδικά στην Ευρώπη. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
C218 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο
Στη μουσική, το διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο είναι μία νότα της οποίας η αξία είναι ίση με το 1⁄256 του ολοκλήρου. Διαρκεί τον μισό χρόνο από το εκατοστό εικοστό όγδοο και το ένα τέταρτο του χρόνου ενός εξηκοστού τετάρτου. Στη μουσική σημειογραφία έχει συνολικά έξι αγκύλες ή γραμμές. Εφόσον η ανθρώπινη αντίληψη της έντασης ξεκινά στα 20 Hz (1200/λεπτό), ένα τρέμολο 256ων σε ένα τέταρτο ισούται περίπου με 18,75 bpm.
Ένα μεμονωμένο 256ο σχεδιάζεται πάντα με αγκύλες, ενώ δύο ή περισσότερα συνήθως ενώνονται μαζί σε ομάδες. Οι νότες αυτές είναι πολύ σπάνιες στην έντυπη μουσική, αλλά όχι άγνωστες. Ένας λόγος που οι νότες με πολλές γραμμές είναι σπάνιες είναι ότι, για παράδειγμα, ένα τριακοστό δεύτερο σε μετρονομική ένδειξη 𝅘𝅥=50 διαρκεί τον ίδιο χρόνο με ένα δέκατο έκτο σε ένδειξη 𝅘𝅥=100· κάθε νότα σε ένα κομμάτι μπορεί να γραφτεί με τη διπλάσια διάρκειά της, αλλά να έχει την ίδια διάρκεια, εάν διπλασιαστεί και το τέμπο. Χρησιμοποιούνται κυρίως για σύντομα, γρήγορα περάσματα σε αργά μέρη. Για παράδειγμα, εμφανίζονται σε ορισμένες εκδόσεις του δεύτερου μέρους (Largo) του Τρίτου Κοντσέρτου για πιάνο του Μπετόβεν (Op. 37) (1800), για να γραφούν γρήγορες κλίμακες. Ένα άλλο παράδειγμα χρήσης 256ων είναι οι Παραλλαγές του Μότσαρτ στο «Je suis Lindor » (1778), όπου τέσσερις τέτοιες νότες χρησιμοποιούνται στην αργή (molto adagio) ενδέκατη παραλλαγή. Ένα περαιτέρω παράδειγμα εμφανίζεται (στο μέρος Grave.Adagio non troppo) στην Πέμπτη Σονάτα για πιάνο του Γιαν Λάντισλαβ Ντούσεκ (1760–1812), Op. 10 No. 2. Εμφανίζονται επίσης (στο μέρος Largo) στο Κοντσέρτο του Βιβάλντι (1678–1741), RV 444, και στο μέτρο 15 του Δεύτερου Πρελουδίου του Φρανσουά Κουπρέν από το L'art de toucher le clavecin (1716).
μικρογραφία|Διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο
μικρογραφία|Παύση διακοσιοστού πεντηκοστού έκτου
Ακόμα πιο μικρές νότες
Η αμέσως μικρότερη αξία από το διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο είναι το πεντακοσιοστό δωδέκατο με επτά αγκύλες ή γραμμές· διαρκεί τον μισό χρόνο από ένα διακοσιοστό πεντηκοστό έκτο. Μετά από το πεντακοσιοστό δωδέκατο θα ακολουθούσε, ως ακόμα πιο μικρή αξία, το χιλιοστό εικοστό τέταρτο (οκτώ αγκύλες ή γραμμές), το δισχιλιοστό τεσσαρακοστό όγδοο (εννέα αγκύλες ή γραμμές), το τετράκις χιλιοστό ενενηκοστό έκτο (δέκα αγκύλες ή γραμμές) και ούτω καθεξής, επ' άπειρον, με κάθε νότα να έχει τη μισή διάρκεια από την αμέσως μεγαλύτερή της. Η Toccata Grande Cromatica από το σετ 2 του The Sylviad, γραμμένη γύρω στο 1825, περιέχει δύο 1024α, τα οποία σημειώνονται λανθασμένα ως 2048α. Επίσης, σε αυτό το κομμάτι, συχνά εμφανίζονται και 256α, καθώς και μερικά 512α· το απόσπασμα έχει τέμπο Grave, αλλά ο συνθέτης σκόπευε επίσης ένα πολύ μεγάλο ριταρντάντο.
Ο Μπράιαν Φέρνιχοου χρησιμοποιεί πολλές νότες και παύσεις πολύ μικρότερης αξίας από ένα 256ο στο έργο Inconjuctions, το οποίο συνέθεσε το 2014. Εκτός από τις παύσεις 512ων και 1024ων, που χρησιμοποιούνται περιστασιακά, υπάρχουν πολλά κομμάτια με 4096α. Πολλές τέτοιες νότες περιέχονται επίσης σε tuplets, δημιουργώντας έτσι μία αναλογία ακόμα μικρότερης αξίας από μία μεμονωμένη τέτοια νότα.
Λογισμικό
Η μικρότερη αξία που υποστηρίζει το Sibelius είναι το 512ο. Ορισμένα προγράμματα υποστηρίζουν ακόμα πιο μικρές αξίες. Το Finale υποστηρίζει μέχρι 4096ο, ενώ το LilyPond μπορεί να γράψει νότες τόσο μικρές όσο ένα 1073741824ο (2 −30), με έως και 28 γραμμές. Το MuseScore υποστηρίζει μέχρι 1024ο, το οποίο είναι επίσης η μικρότερη διάρκεια νότας στο πρότυπο SMuFL.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξίες (μουσική)
Τρίτος Ναός
thumb|Εικόνα του μελλοντικού Ναού σύμφωνα με το βιβλίο του προφήτη [[Ιεζεκιήλ. Σχέδιο από Γάλλο αρχιτέκτονα του 19ου αιώνα Ιερώνυμο Κάρολο Σιπιέ (Jérôme Charles Chipiez)]]