cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνή Συνέδρια Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής
Επίδραση
Το τέταρτο συνέδριο των CIAM επρόκειτο να διεξαχθεί το 1933 στη Μόσχα. Ωστόσο, η απόρριψη της υποψηφιότητας του Λε Κορμπυζιέ για τον σχεδιασμό του Παλατιού των Σοβιέτ, ένα ιδιαίτερα αξιοσημείωτο γεγονός που φανέρωνε την εγκατάλειψη των αρχών του CIAM από τους Σοβιετικούς, άλλαξε αυτά τα σχέδια. Το συνέδριο διεξήχθη τελικά πάνω στο πλοίο SS Patris II το οποίο πραγματοποιούσε τη διαδρομή από τη Μασσαλία μέχρι την Αθήνα. Εκεί συζητήθηκαν οι αρχές σχετικά με τη «Λειτουργική Πόλη», η οποία διεύρυνε τους ορίζοντες των CIAM μέσω της συμπερίληψης και του αστικού σχεδιασμού. Μέσω της ανάλυσης 33 πόλεων, τα CIAM πρότειναν την ιδέα ότι η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πόλεις θα γινόταν μέσω του αυστηρού λειτουργικού διαχωρισμού και την κατανομή του πληθυσμού σε υψηλές πολυκατοικίες οι οποίες θα βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση η μία με την άλλη. Αυτές οι συζητήσεις παρέμειναν αδημοσίευτες από το 1933 μέχρι το 1943, οπότε και δημοσιεύτηκαν πρωτοβουλιακά από τον Λε Κορμπυζιέ ως η Χάρτα των Αθηνών, έχοντας υποστεί σημαντική επεξεργασία.
Διάσπαση
Καθώς πολλά μέλη των CIAM ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο μετά τον πόλεμο, πολλές από τις ιδέες τους διαδόθηκαν εκτός Ευρώπης, ειδικά στις ΗΠΑ. Οι ιδέες τους για τον αστικό σχεδιασμό υιοθετήθηκαν για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρόλο που ορισμένα μέλη διατηρούσαν τις αμφιβολίες τους. Επικεφαλείς των διαφωνούντων ήταν οι Άλισον και Πίτερ Σμίθσον. Όταν επιχειρήθηκε οι ιδέες αυτές να εφαρμοστούν στη μεταπολεμική περίοδο, συνάντησαν σφιχτούς οικονομικούς περιορισμούς, μικρή κατανόηση των εννοιών και λαϊκή αντίσταση. Ο ανασχεδιασμός της μεταπολεμικής Δρέσδης από τον Μαρτ Σταμ βάσει των ιδεών των CIAM απορρίφθηκε από τους κατοίκους ως μια «ολόπλευρη επίθεση στην πόλη».
Ο οργανισμός των CIAM διαλύθηκε το 1959, καθώς απέκλιναν οι απόψεις των μελών του. Ο ίδιος ο Λε Κορμπυζιέ αποχώρησε το 1955 καταγγέλοντας την ολοένα και αυξανόμενη χρήση των αγγλικών στα συνέδρια.
Έχοντας ως στόχο τη μεταρρύθμιση των CIAM, η Ομάδα 10 δραστηριοποιήθηκε από το 1953 και έπειτα προέκυψαν δύο διαφορετικά κινήματα μέσω αυτής: ο Μπρουταλισμός των Άγγλων μελών (Άλισον και Πίτερ Σμίθσον) και ο Στρουκτουραλισμός των Ολλανδών μελών (Άλντο βαν Έικ και Γιάκομπ Μπάκεμα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές οργανώσεις Κατηγορία:Μοντερνισμός Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
Ρέμα της Πικροδάφνης
Το Ρέμα της Πικροδάφνης είναι το τελευταίο ρέμα της νότιας Αττικής που διατηρείται σε φυσική μορφή και πηγάζει από τη δυτική πλευρά του Υμηττού, καταλήγοντας στη θάλασσα, στα σύνορα Παλαιού Φαλήρου και Καλαμακίου. Η υδρολογική λεκάνη στην οποία διαμορφώνεται ο ρους του έχει συνολική έκταση 22,4 χλμ² και μέσο υψόμετρο 260 μ, το οποίο και διασφαλίζει τη ροή των υδάτων έως το επίπεδο της θάλασσας. Περίπου 3 χλμ, από το συνολικό μήκος του ρέματος είναι εγκιβωτισμένα σε τσιμεντένια αναχώματα. Είναι ένα από τα λίγα ρέματα που περνούν μέσα από τον αστικό ιστό της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας και έχει διατηρήσει στο μεγαλύτερο μέρος του μήκους του τον αρχικό του ρου και βλάστηση. Έχει χαρακτηριστεί «ιδιαιτέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος» με το ΦΕΚ 281Δ/1993.
Το ρέμα της Πικροδάφνης έχει μήκος περίπου 9,3 χιλιόμετρα και είναι το τρίτο μακρύτερο ποτάμι του λεκανοπεδίου Αττικής μετά τον Κηφισό και τον Ιλισό. Πηγάζει στις δυτικές πλαγιές του Υμηττού, στο Βύρωνα, και στην συνέχεια κατηφορίζει διασχίζοντας την Ηλιούπολη. Στην Ηλιούπολη οι όχθες του ποταμού έχουν διατηρηθεί, σχηματίζοντας ένα πάρκο, με το ποτάμι να ρέει σε πέτρινη κοίτη. Στη συνέχεια το ρέμα εισέρχεται στον Άγιο Δημήτριο, όπου είναι πιο εγκαταλελειμμένο και ρέει ανάμεσα σε πολυκατοικίες και άλλα κτίρια, ενώ τμήμα της όχθης έχει μπαζωθεί. Στη συνέχεια το ρέμα σχηματίζει το σύνορο ανάμεσα σε Παλαιό Φάληρο και Άλιμο. Το ρέμα εκβάλλει στο Σαρωνικό, σε ένα μικρό δέλτα στην ακτή Εδέμ στα σύνορα του Παλαιού Φαλήρου με τον Άλιμο, πλησίον της μαρίνας Αλίμου.
Το ρέμα σε πολλά σημεία έχει υποβαθμιστεί, με σκουπίδια και μπάζα στις όχθες, ενώ μπορεί μέσα στο ποτάμι να καταλήγουν και λύματα από σπίτια τα οποία δεν έχουν συνδεθεί με το δίκτυο αποχέτευσης μέσω παράνομων συνδέσεων με αγωγούς ομβρίων υδάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρέματα της Αττικής
Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας
Ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας (αγγλικά: International Civil Aviation Organization, ICAO) είναι ο οργανισμός που ρυθμίζει τις διεθνείς αερομεταφορές. Είναι τμήμα του ΟΗΕ και ιδρύθηκε το 1947 σύμφωνα με τη Σύμβαση του Σικάγου του 1944 κατά τη συνδιάσκεψη για τη διεθνή πολιτική αεροπορία. Μέλη του είναι 191 χώρες και η έδρα του βρίσκεται στο Μόντρεαλ του Καναδά.
Αποστολή
Τα σημαντικότερα καθήκοντα του ICAO είναι τα εξής:
Σημειώνεται επίσης ότι σύμφωνα με τη Σύμβαση του Σικάγου το Συμβούλιο του Οργανισμού μπορεί επίσης να λειτουργήσει και ως όργανο συνδιαλλαγής ή ως δικαστικό όργανο για επίλυση διαφορών που μπορεί να ενσκήψουν μεταξύ των μελών.
Οργάνωση
Ο ICAO αποτελείται από τους εξής φορείς: Εκτός των παραπάνω υφίστανται επίσης η Αεροναυτική Επιτροπή, η Επιτροπή των Αερομεταφορών και η Νομική Επιτροπή όπου αντιπροσωπεύονται όλα τα μέλη. Ειδικότερα το έργο της τελευταίας είναι η συζήτηση θεμάτων που απασχολούν τα μέλη ή κάποια εξ αυτών, καθώς και η προπαρασκευή σχεδίων διεθνών συμβάσεων τα οποία διανέμονται στα μέλη για εξέταση και αποδοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Αεροπορικές αρχές
Θράκη (διαμέρισμα)
Η Θράκη είναι γεωγραφική και ιστορική περιοχή της Ελλάδας που αποτελεί ένα από τα γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας. Διοικητικά αποτελεί μέρος της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ενώ γεωγραφικά ορίζεται από τον ποταμό Νέστο στα δυτικά και τον ποταμό Έβρο στα ανατολικά, με το Θρακικό Πέλαγος στα νότια και την οροσειρά της Ροδόπης στα βόρεια. Μαζί με τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Μακεδονίας, της Ηπείρου και ορισμένες φορές της Θεσσαλίας, αναφέρονται άτυπα ως μέρος της Βόρειας Ελλάδας, αν και επίσημα σήμερα Βόρεια Ελλάδα αναφέρεται η στατιστική περιοχή NUTS της χώρας στο πρώτο επίπεδο της κοινής ονοματολογίας των εδαφικών στατιστικών μονάδων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως τμήμα της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, κάποιες διοικητικές δομές της τοπικής αυτοδιοίκησης εποπτεύονται από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας - Θράκης και της δημόσιας διοίκησης της Ελληνικής Κυβέρνησης από το Υφυπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. μικρογραφία|Το οικόσημα των Κομνηνών και σύμβολο της Θράκης: ο βυζαντινός αετός της οικογένειας των Κομνηνών (από την Κόμνη της Θράκης καταγόμενων) που απεικονίζεται στον Ναό της [[Θεοτόκος η Κοσμοσώτειρα|Παναγίας Κοσμοσώτειρας στις Φέρες Θράκης.]]
Τοπολογία και ονοματολογία
Η Θράκη χωρίζεται στην έκτασή της με τις υπάρχουσες περιφερειακές ενότητες της Ξάνθης, Ροδόπης και Έβρου, που μαζί με τις αντίστοιχες ενότητες της Καβάλας, Δράμας και Θάσου αποτελούν την περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η περιοχή βρίσκεται στα ανατολικά του γεωγραφικού διαμερίσματος της Μακεδονίας, ενώ συνορεύει προς τα βόρεια με τη Βουλγαρία και τα ανατολικά με την Τουρκία. Το διαμέρισμα της Θράκης αποτελεί τμήμα της ιστορικής περιοχής της Θράκης. Η περιοχή αναφέρεται και ως Δυτική Θράκη για να διακρίνεται από τις υπόλοιπες περιοχές της μεγάλης ιστορικής περιοχής της Θράκης, εδάφη της οποίας ανήκουν σήμερα στην Τουρκία και τη Βουλγαρία και αναφέρονται γεωγραφικά και ιστορικά, για την περιοχή της Τουρκίας ως Ανατολική Θράκη και για την περιοχή της Βουλγαρίας ως Βόρεια Θράκη.
Ο νομός Ξάνθης έχει έκταση 1.793 τ.χλμ., πληθυσμό 101.856 και πρωτεύουσα την Ξάνθη, ο νομός Ροδόπης έχει έκταση 2.543 τ.χλμ., πληθυσμό 112.039 και πρωτεύουσα την Κομοτηνή και ο νομός Έβρου έχει έκταση 4.242 τ.χλμ., πληθυσμό 149.354 και πρωτεύουσα την Αλεξανδρούπολη.
Στα δυτικά και κοντά στον οικισμό Δίλοφος στα βόρεια της περιφερειακής ενότητας Έβρου, βρίσκεται ένα από τα λεγόμενα "τριεθνή" σημεία της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας, αφού σε αυτό το σημείο συναντώνται οι συνοριακές γραμμές και των τριών βαλκανικών κρατών. Οι ποταμοί Έβρος και Νέστος ορίζουν στο μεγαλύτερο μήκος τους τα ανατολικά και δυτικά όρια της επιφάνειάς της. Στην έκταση του γεωγραφικού διαμερίσματος περιλαμβάνεται το νησί της Σαμοθράκης, το οποίο διοικητικά ανήκει στην περιφερειακή ενότητα Έβρου και είναι το μόνο νησί της Θράκης. Η μεγαλύτερη λίμνη υφάλμυρου νερού είναι η Βιστωνίδα και η μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού μέχρι το 1986 ήταν η λίμνη Μητρικού, οπότε η σύστασή της άλλαξε. Παράκτια με το Θρακικό Πέλαγος, υπάρχουν πολλές λιμνοθάλασσες με πιο αξιόλογη αυτή του Πόρτο Λάγος. Τα σημαντικότερα εθνικά πάρκα είναι το Εθνικό Πάρκο δάσους Δαδιάς, Λευκίμμης και Σουφλίου, το Εθνικό υγροτοπικό Πάρκο Δέλτα Έβρου, Εθνικό Πάρκο οροσειράς Ροδόπης και το Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Τα δύο τελευταία πάρκα περιλαμβάνουν εκτάσεις που βρίσκονται και στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας. right|thumb|Η σημαία των [[Ελληνική Επανάσταση στη Θράκη|Θρακών Επαναστατών του 1821.]]
Μορφολογία - Κλίμα
Η Θράκη είναι περιοχή της Βαλκανικής. Σήμερα είναι γνωστό ότι η Βαλκανική χερσόνησος, η Ελλάδα, το Αιγαίο και η Τουρκία βρίσκονταν κάποτε στο βυθό μιας τεράστιας θάλασσας, που οι επιστήμονες της έχουν δώσει το συμβολικό όνομα Τηθύς. Η ανάδυση άρχισε πριν από περίπου 30.000.000 χρόνια. Ακολούθησαν τεράστιες γεωλογικές αναστατώσεις, ανυψώσεις και καταβυθίσεις, που οδήγησαν τελικά στη διαμόρφωση της ευρύτερης περιοχής της Βαλκανικής, της Μικράς Ασίας και του Αιγαίου.
Γεγονός πάντως είναι ότι, ακόμα και πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια, στο τέλος της Βουρμίου παγετωνικής περιόδου, η στάθμη της επιφάνειας του Αιγαίου βρισκόταν πολλές δεκάδες μέτρα χαμηλότερα και τα νησιά Θάσος και Σαμοθράκη ήταν ενωμένα με τη γειτονική ξηρά, ως δύο βουνά που ορθώνονταν πάνω από την πεδιάδα.
Το έδαφος της Θράκης χαρακτηρίζεται από επιμήκεις ορεινούς όγκους, πεδιάδες προς τα παράλια και μεγάλους ποταμούς που διαρρέουν την περιοχή. Οι μεγαλύτεροι ποταμοί είναι ο Νέστος και ο Έβρος, που πηγάζουν από τη Βουλγαρία, διασχίζουν την Ελλάδα και εκβάλλουν στο Αιγαίο σχηματίζοντας δέλτα. Σημαντικότερη λίμνη είναι η λίμνη Βιστωνίδα στα όρια των νομών Ξάνθης και Ροδόπης. Οι ακτές είναι συνεχείς, ομαλές, αμμώδεις, και στην πλειοψηφία τους προσφέρονται για κολύμπι. Το μόνο νησί της περιοχής είναι η Σαμοθράκη.
Τα βουνά της περιοχής είναι κυρίως κρυσταλλοπαγή, με σημαντικές όμως εμφανίσεις πυριγενών πετρωμάτων που προέρχονται από ηφαιστειακή δράση και περικλείουν σημαντικά αποθέματα μετάλλων. Ιδιαίτερα στην οροσειρά της Ροδόπης σπανίζουν οι ασβεστόλιθοι, ενώ αντίθετα πολύ κοινά πετρώματα είναι ο γρανίτης, ο σερπεντίνης, ο σχιστόλιθος, κ.α.
Ακολουθεί κατάλογος των κυριότερων βουνών της Θράκης: Ακολουθεί κατάλογος των κυριότερων ποταμών της Θράκης:
Το κλίμα παρουσιάζει διαφορές σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Λόγω των βόρειων και βορειοδυτικών ανέμων κατά τη διάρκεια του χειμώνα η θερμοκρασία κατεβαίνει πολύ χαμηλά στις ορεινές περιοχές, οι βροχές είναι διπλάσιες σε σχέση με τα πεδινά, ενώ τα χιόνια είναι πολύ περισσότερα και δεν λιώνουν πριν από τα μέσα της άνοιξης. Στις παραθαλάσσιες περιοχές το κλίμα είναι σαφώς πιο ήπιο, τυπικά εύκρατο με μεσογειακά χαρακτηριστικά, με θερμό και ξηρό καλοκαίρι και χειμώνα με αρκετές βροχοπτώσεις. Στις κορυφές των μεγάλων βουνών, και ιδίως στα βουνά των συνόρων, το κλίμα είναι βαρύ/ηπειρωτικό, με άφθονες χιονοπτώσεις το χειμώνα και δροσερό καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια του οποίου οι ξαφνικές μπόρες είναι αρκετά συχνές.
Ιστορία
Τα πρώτα δείγματα ανθρώπινης παρουσίας στη Θράκη χρονολογούνται στους προϊστορικούς χρόνους. Επρόκειτο για νομάδες κυνηγούς και τροφοσυλλέκτες. Από τη Νεολιθική περίοδο υπάρχουν αρκετά ευρήματα που δείχνουν ότι οι κάτοικοι της περιοχής ήταν πια μόνιμα εγκατεστημένοι σε οικισμούς και καλλιεργούσαν τη γη. Για την Εποχή του Χαλκού δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες. Αντίθετα, για την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου είναι γνωστά αρκετά στοιχεία (ο Όμηρος αναφέρει τους Κίκονες και τον Μάρωνα).
Τον 7ο αι. π.Χ. άρχισαν να ιδρύονται οι πρώτες αποικίες στα παράλια της Θράκης από Έλληνες των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και των παραλίων της Μικράς Ασίας. Κάποιες από αυτές εξελίχτηκαν σε σημαντικές πόλεις-κράτη. Τον 5ο αι. π.Χ. δημιουργήθηκε το ισχυρό βασίλειο των Οδρυσών, που εκτεινόταν από τον Δούναβη ως το Αιγαίο και από τον Στρυμόνα ως τη Μαύρη Θάλασσα. Το βασίλειο των Οδρυσών διαλύθηκε στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. από τον Φίλιππο Β', ο οποίος ενσωμάτωσε τη Θράκη στο βασίλειο των Μακεδόνων. Μετά τη μάχη της Πύδνας και την επικράτηση των Ρωμαίων στην Ελλάδα, τα Άβδηρα, η Μαρώνεια και η Αίνος ανακηρύχθηκαν ελεύθερες πόλεις. Στη βόρεια Θράκη ο Κότυς Α΄, βασιλιάς των Οδρυσών, αναγκάστηκε να δεχτεί την επικυριαρχία των Ρωμαίων. Η Θράκη έγινε επίσημα ρωμαϊκή επαρχία το 46 μ.Χ.. Στα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας προχώρησε με γρήγορους ρυθμούς ο εξελληνισμός των Θρακών, οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες συνέβαλαν στην ανάπτυξη της Θράκης, χτίζοντας αρκετές πόλεις και, πάνω απ' όλα, την Εγνατία οδό, που συνέδεε το Βυζάντιο με το Δυρράχιο και αποτελούσε την κύρια οδική αρτηρία για πολλούς αιώνες. thumb|right|300px|Η μονή Κοσμοσώτειρας, που ιδρύθηκε από τον [[Ισαάκιος Κομνηνός|Ισαάκιο Κομνηνό το 1152, στις Φέρες, κοντά στο Έβρο είναι από τα αξιολογότερα βυζαντινά μνημεία]] Κατά τη βυζαντινή εποχή η Θράκη αποτελούσε μία από τις πιο σημαντικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Ωστόσο, αυτό δεν την προφύλασε από τις επιδρομές και τις λεηλασίες. Η πρώτη μεγάλη επιδρομή έγινε τον 5ο αι. από τους Ούννους και τους Σλάβους. Από τα μέσα του 7ου αι. και ως τη διάλυση του βουλγαρικού κράτους το 1018 από τον Βασίλειο Β', οι Βούλγαροι πραγματοποιούσαν συνεχείς επιδρομές στη Θράκη. Η δημιουργία του δεύτερου βουλγαρικού κράτους, το 1186, είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη και πάλι των βουλγαρικών επιδρομών στη Θράκη.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, η Θράκη παραχωρήθηκε στη Λατινική Αυτοκρατορία. Όμως, οι Σταυροφόροι συνάντησαν την αντίδραση των Βουλγάρων, οι οποίοι μάλιστα κατόρθωσαν ως το 1230 να ελέγχουν όλη σχεδόν τη Θράκη, εκτός από τα παράλια του Αιγαίου. Η Θράκη ανακαταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς στα μέσα του 13ου αι.
Η Θράκη ήταν επίσης η περιοχή που δέχτηκε τα μεγαλύτερα πλήγματα από τους εμφύλιους πολέμους και τις δυναστικές έριδες του Βυζαντίου κατά τον 14ο αι. Εκτός από την καταστροφή πολλών πόλεων και φρουρίων, την ερήμωση της υπαίθρου και την οικονομική και φυσική εξόντωση των κατοίκων, οι έριδες αυτές είχαν ένα ακόμη θλιβερό αποτέλεσμα: έφεραν τους Οθωμανούς στη Θράκη, και κατ' επέκταση στην Ευρώπη, αφού οι αντίπαλοι δεν δίσταζαν να χρησιμοποιούν Οθωμανούς για να υπερισχύσουν ο ένας εις βάρος του άλλου.
Επειδή η Θράκη ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή περιοχή που κατέλαβαν οι Οθωμανοί, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια χρησίμευσε ως τόπος εκτοπισμού των ετερόδοξων δερβίσηδων, των τυχοδιωκτών πολεμιστών και των νομάδων. Οι εξισλαμισμοί των χριστιανών είχαν αρχίσει από νωρίς, αλλά εντάθηκαν ιδιαίτερα στο β' μισό του 15ου αι. Οι χριστιανοί, προκειμένου να γλιτώσουν, εγκατέλειψαν τις πόλεις και τα χωριά και μετακινήθηκαν προς ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές. Όσοι επέλεξαν να παραμείνουν και να διατηρήσουν την πίστη τους μεταβλήθηκαν σε δουλοπάροικους, οι οποίοι καλλιεργούσαν τα χωράφια που ανήκαν σε Τούρκους γαιοκτήμονες.
Από τα τέλη του 16ου και τις αρχές του 17ου αι. η πορεία αυτή μεταστράφηκε. Η απαρχή της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ταυτίζεται χρονικά με την εγκατάσταση Εβραίων προσφύγων και την επάνοδο των Ελλήνων στα πεδινά, αφού πια αδυνατούσαν να επιβιώσουν στις ορεινές περιοχές. Μάλιστα, στο πλαίσιο των πληθυσμιακών μετακινήσεων, συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί από την Πελοπόννησο, τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία μετακινήθηκαν προς τη Θράκη. Οι ελληνικοί πληθυσμοί συνέχισαν να αυξάνονται και να πλουτίζουν σε όλη τη διάρκεια του 18ου αι. Ελληνικά σχολεία λειτουργούσαν και κατά τους πρώτους αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης στη Θράκη, όμως αυτά ήταν λίγα και βρίσκονταν μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Με την εμφάνιση του νεοελληνικού διαφωτισμού όμως, τα ελληνικά σχολεία πολλαπλασιάστηκαν.
Την ίδια εποχή ολοένα και περισσότεροι Βούλγαροι αρχίζουν να αποκτούν εθνική συνείδηση και να ανταγωνίζονται τους Έλληνες σε όλες τις κοινωνικές και άλλες δραστηριότητες. Από το 1897 άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους -στη Μακεδονία κυρίως, και λιγότερο στη Θράκη- βουλγαρικά ένοπλα σώματα (κομιτατζήδες), τα οποία πίεζαν τους χριστιανούς να ενταχθούν στην Εξαρχία και να στέλνουν τα παιδιά τους σε βουλγαρικά σχολεία. Η ελληνική αντί-προπαγάνδα άρχισε να γίνεται αισθητή μετά το 1906. Παρά την έντασή της πάντως, η βουλγαρική προπαγάνδα κατάφερε να δημιουργήσει λιγότερα ερείσματα στη Θράκη σε σχέση με εκείνα που δημιούργησε στη Μακεδονία κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αι.
Στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο η Θράκη καταλήφθηκε από τον βουλγαρικό στρατό. Στον Β' Βαλκανικό Πόλεμο ο ελληνικός στρατός έφτασε ως την Αλεξανδρούπολη, διώχνοντας τους Βούλγαρους. Ωστόσο, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου η Θράκη επιδικάστηκε στους Βούλγαρους. Τελικά, με τη Συνθήκη του Νεϊγύ η Ελλάδα προσάρτησε τη Θράκη.
Παρά την εγκατάσταση πολλών μουσουλμάνων κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των πολλών εξισλαμίσεων, οι χριστιανοί δεν έπαψαν ποτέ να αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της Θράκης.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Θράκη καταλήφθηκε από τον γερμανικό και τον βουλγαρικό στρατό και τέθηκε υπό βουλγαρική διοίκηση. Τελικά, οι Βούλγαροι αποχώρησαν το 1944 και η Θράκη πέρασε και πάλι υπό ελληνική κυριαρχία.
Η μουσουλμανική μειονότητα και οι παλιννοστούντες
Η μουσουλμανική μειονότητα που κατοικεί στη Θράκη είναι κατά βάση θρησκευτική και όχι εθνική μειονότητα. Αποτελείται από τουρκογενείς, Πομάκους και Ρομά (Αθίγγανους). Στο νομό Ξάνθης κατοικούν περίπου 42.000 μουσουλμάνοι, από τους οποίους 11.000 είναι τουρκογενείς, 25.000 είναι Πομάκοι και 6.000 είναι Ρομά. Στο νομό Ροδόπης, οι μουσουλμάνοι ανέρχονται σε 67.000, υπερτερώντας αριθμητικά των χριστιανών, που δεν ξεπερνούν τις 51.000. Από αυτούς 46.000 είναι τουρκικής καταγωγής, 12.000 είναι Πομάκοι και 9.000 Ρομά. Τέλος, στο νομό Έβρου οι μουσουλμάνοι ανέρχονται σε 11.000, από τους οποίους 2.000 είναι τουρκογενείς, 2.000 Πομάκοι και οι υπόλοιποι Ρομά.
Οι τουρκογενείς, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος της μουσουλμανικής μειονότητας, άρχισαν να εγκαθίστανται στη Θράκη τον 14ο-15ο αι., στη θέση των χριστιανών που εγκατέλειπαν τις πόλεις και μετακινούνταν προς τα ορεινά. Επίσης, προέρχονται από εθελοντικούς αλλά και υποχρεωτικούς εξισλαμισμούς, που πραγματοποιούνταν ως τον 18ο αι. Οι περισσότεροι ήταν μπεκτασήδες δερβίσηδες και όχι σουνίτες στο θρήσκευμα και δεν διατηρούσαν καλές σχέσεις με την Υψηλή Πύλη. Εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας το 1922, σε αντάλλαγμα για την παραμονή των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη και στα νησιά Ίμβρο και Τένεδο.
Οι Πομάκοι, που κατοικούν κυρίως στα ορεινά, είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα και μιλούν την πομακική γλώσσα, που περιλαμβάνει βουλγαρικές, ελληνικές και τουρκικές λέξεις. Το τουρκικό κράτος ισχυρίζεται ότι οι Πομάκοι είναι απόγονοι του τουρκικού φύλου των Πετσενέγων, ενώ άλλοι τους θεωρούν εξισλαμισμένους Βούλγαρους. Η επικρατέστερη άποψη είναι, πάντως, ότι πρόκειται για απογόνους της αρχαίας θρακικής φυλής των Αγριανών.
Σύμφωνα με τα άρθρα 37-45 της Συνθήκης της Λωζάνης, η Ελλάδα και η Τουρκία οφείλουν να σέβονται τα δικαιώματα των μειονοτικών πληθυσμών και να κατοχυρώνουν τη θρησκευτική, γλωσσική και πολιτιστική τους ελευθερία, καθώς και το δικαίωμά τους στην ιδιοκτησία.
Πανίδα
Κατά τα προϊστορικά χρόνια έζησαν στη Θράκη πολλά περίεργα ζώα. Ιδίως έχουν ανακαλυφθεί πολλά είδη προβοσκιδωτών, συγγενών των σημερινών ελεφάντων, όπως ο Άναγκος, ο Παλαιολοξόδων και το Μαμούθ. Είναι γνωστό επίσης ότι υπήρχαν στην περιοχή λιοντάρια του είδους Felis leo persica, που έζησαν τουλάχιστον ως την εποχή του Αριστοτέλη.
Σήμερα, λόγω των πολλών και μεγάλων υγροτόπων, εμφανίζονται όλα σχεδόν τα υδρόβια και παρυδάτια πουλιά της Ελλάδας. Από την άλλη, η ύπαρξη μεγάλων βουνών και εκτεταμένων δασών ευνοεί την παρουσία πουλιών του βουνού και του δάσους.
Μερικά από τα πουλιά της περιοχής είναι τόσο σπάνια που δεν υπάρχουν πλέον σε άλλη περιοχή της Ελλάδας. Ο Θαλασσαετός (Haliaeetus albicilla) φιλοξενείται με τρία μόνο ζευγάρια, ο Μαυρόγυπας (Aegypius monachus) με λιγότερα από 100 πουλιά, ενώ ο Αγριόκουρκος (Tetrao urogallus) με γύρω στα 200. Υπάρχουν, όμως, και πολλά άλλα σπάνια πουλιά, όπως η Λεπτομύτα (Numenius tenuirostris), ο Στεπόκιρκος (Circus macrourus), η Αγκαθοκαλημάνα (Hoplopterus spinosus), κ.α., ενώ συνηθισμένο θέαμα των υγροτόπων είναι ο Φοινικόπτερος (Phoenicopterus ruber), που οι πληθυσμοί του έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια.
Όσον αφορά τα θηλαστικά, δεν υπάρχει άλλη περιοχή της Ελλάδας που να φιλοξενεί τόσο μεγάλο αριθμό ειδών, με επιστέγασμα την Αρκούδα, τον Λύκο, το Τσακάλι και το Αγριόγιδο. Υπάρχουν επίσης κουνάβια, αλεπούδες, ασβοί, νυφίτσες, σκίουροι, αγριογούρουνα, σκαντζόχοιροι, τρωκτικά, νυχτερίδες και μυγαλές.
Ο ίδιος πλούτος παρατηρείται και στις άλλες ομάδες ζώων, όπως τα αμφίβια, τα ερπετά, τα έντομα, κ.α. Ιδιαίτερα φανερός είναι αυτός ο πλούτος στις πολύχρωμες πεταλούδες, που ξεπερνούν τα 100 είδη.
Χλωρίδα
Από την προϊστορική χλωρίδα της περιοχής έχουν βρεθεί σε πολλά σημεία απολιθωμένοι κορμοί, καθώς και φύλλα και καρποί δέντρων που σήμερα έχουν εκλείψει. Η μελέτη αυτού του υλικού βρίσκεται ακόμη στην αρχή της.
Οι μεγάλες αντιθέσεις στο κλίμα έχουν επίδραση και στη βλάστηση της περιοχής. Στις χαμηλές πλαγιές των βουνών κυριαρχούν οι μεσογειακοί θαμνώνες (Mediterranean maquis), που απαρτίζονται από πουρνάρια, φυλλίκια, ράμνους, χρυσόξυλα, τσικουδιές, κ.α. Ακολουθεί η ζώνη των φυλλοβόλων δρυών, που φτάνει συνήθως ως τα 100 μ. ή και ψηλότερα, με είδη όπως η Πλατύφυλλη Δρυς (Quercus frainetto), η Χνουδωτή Δρυς (Quercus pubescens) και το Ρουπάκι (Quercus petraea). Πάνω από τη ζώνη αυτή εκτείνεται η ζώνη των ορεινών κωνοφόρων, με δάση από δέντρα όπως η Μαύρη πεύκη (Pinus nigra), το Μακεδονικό Έλατο (Abies borisii-regis), η Δασική πεύκη (Pinus sylvestris) και η Ερυθρελάτη (Picea abies). Στη ζώνη αυτή εμφανίζονται κατά τόπους, όπου τα πετρώματα είναι ευνοϊκά, δάση από οξιές των ειδών Fagus sylvatica και Fagus orientalis, ή και μεικτά δάση κωνοφόρων και φυλλοβόλων.
Εκτός από τις ζώνες βλάστησης που αναφέρθηκαν ήδη, υπάρχει και η πεδινή ζώνη, που στη μεγαλύτερή της έκταση καλλιεργείται σήμερα εντατικά, ενώ η φυσική της βλάστηση έχει αποψιλωθεί. Τέλος, υπάρχει και η αζωνική βλάστηση των ρεματιών, που απαρτίζεται από πλατάνια, κλήθρα, φτελιές, λεύκες και άλλα υγρόφιλα είδη.
Ιδιαίτερη αξία έχουν τα τοπικά ενδημικά των βουνών, όπως ο Κρίνος της Ροδόπης (Lilium rhodopaeum), η Viola rhodopaea, η Viola ganiatsasii και η Viola serresiana της Ροδόπης, η Haberlea rhodopensis, και άλλα.
Επίσης, στα βουνά της περιοχής φυτρώνουν πολλά είδη, ενδημικά της Βαλκανικής χερσονήσου, όπως η Saxifraga ferdinandi, η Campanula cervicaria, η Fritillaria drenovskii, η Viola perinensis, κ.α.
Goshawk
Ο αγγλικός όρος goshawk, ο οποίος κατά κυριολεξία αναφέρεται σε διάφορα ήδη αρπακτικών πτηνών, αφορά επίσης τα παρακάτω:
Αμερικάνικη Ένωση Βιβλιοθηκών
Η Αμερικάνικη Ένωση Βιβλιοθηκών (αγγλ. American Library Association - ALA) ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1876 στο Σικάγο και αποτελεί την παλαιότερη ένωση βιβλιοθηκών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ALA ιδρύθηκε από τους Melvil Dewey, C. A. Cutter, Thomas W. Bicknell, Samuel S. Green, James L. Whitney, Justin Winsor και Fred B. Perkins. Διοικείται από ένα Συμβούλιο (Council) 186 μελών, την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Board), τα οποία εκλέγουν τα μέλη, καθώς και από 8 μέλη εκλεγμένα από το Συμβούλιο.
Σκοπός
Σκοπός της ALA είναι η προώθηση και ανάπτυξη των υπηρεσιών των βιβλιοθηκών και της Βιβλιοθηκονομίας γενικότερα, επιδιώκοντας καθολική πρόσβαση στην πληροφόρηση. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η ALΑ επιδιώκει να παρέχει καθοδήγηση για την ανάπτυξη, την προώθηση και τη βελτίωση των υπηρεσιών των βιβλιοθηκών και της πληροφόρησης Και του επαγγέλματος της Βιβλιοθηκονομίας προκειμένου να διευκολύνει τη μάθηση και να διασφαλίσει την καθολική πρόσβαση στην πληροφόρηση.
Μέλη
Μέλη της ALA μπορούν να γίνουν βιβλιοθήκες, βιβλιοθηκονόμοι και οργανισμοί, οι οποίοι με τη δράση τους υποστηρίζουν το έργο της Βιβλιοθηκονομίας. Τα μέλη της ALA προέρχονται από βιβλιοθήκες κάθε είδους των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, του Καναδά και άλλων 115 χωρών και ο συνολικός αριθμός τους ξεπερνά τις 60.000. Τα μέλη διακρίνονται σε Εταιρικά μέλη (Corporate Membership), Οργανισμοί (Organizational Membership), Μεμονωμένα άτομα ως μέλη (Personal Membership). Εκτός από τις βασικές κατηγορίες μελών της ALA, διατίθενται και τρεις ειδικές κατηγορίες, μέσα από τις οποίες αναγνωρίζεται η αφοσίωση συγκεκριμένων μελών στην προώθηση του έργου της:
Δράση
Η ALA δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, επιδιώκοντας να συμβάλλει ενεργά στην προώθηση και την ενίσχυση του επαγγέλματος της Βιβλιοθηκονομίας. Οι βασικοί τομείς δράσης της είναι:
Η εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού επιτυγχάνεται μέσω της σύστασης Επιτροπών (Committees) και Τμημάτων (Sections), τα οποία υποστηρίζουν το έργο της ALA. Επιπλέον, έξι φορές το χρόνο εκδίδει το περιοδικό «American Libraries», με τέσσερα τριμηνιαία ψηφιακά συμπληρώματα, το οποίο αποστέλλεται σε 65.000 συνδρομητές σε όλο τον κόσμο. Η ALA Allied Professional Association (ALA-APA) είναι θυγατρική της ALA, η οποία ενσωματώθηκε τον Ιούλιο του 2003, με σκοπό την προώθηση των επαγγελματικών συμφερόντων των βιβλιοθηκονόμων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής
Η Ε.Σ.Κ.Α. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Η Ένωση ιδρύθηκε επίσημα το 1974 με έδρα την πόλη της Αθήνας. Στην δικαιοδοσία της ανήκουν σήμερα τα καλαθοσφαιρικά σωματεία ολόκληρου του Δήμου, καθώς και της Βορειοανατολικής Αττικής. Μέχρι το 1995, οπότε και ιδρύθηκε η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής, ήταν υπεύθυνη για το σύνολο του Νομού Αττικής.
Πριν την καθιέρωση της Α' Εθνικής
Πριν την καθιέρωση της Εθνικής κατηγορίας, ο ΣΕΓΑΣ διοργάνωνε το πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς (επίσης γνωστό ως Πρωτάθλημα Κέντρου) η πρώτη κατηγορία του οποίου γινόταν με συμμετοχή των κατά κανόνα καλύτερων ομάδων των δύο πόλεων (Παναθηναϊκός, Πανελλήνιος, Τρίτων, Σπόρτιγκ, Εθνικός Γ.Σ., Νήαρ Ήστ, ΧΑΝ Αθηνών, Παγκράτι, Έσπερος, ΑΕΚ, Ολυμπιακός, ΑΟ Παλαιού Φαλήρου, Πειραϊκός Σύνδεσμος κτλ.) Η διοργάνωση αυτή έδινε την πρόκριση στην τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Το αντίστοιχο πρωτάθλημα γυναικών διατηρήθηκε ως το 1984, καθώς το 1985 καθιερώθηκε η Α' Εθνική γυναικών. Από το 1945-46 μέχρι και την περίοδο 1964-65 το πρωτάθλημα διοργάνωνε ο ΣΕΓΑΣ. Στις είκοσι αυτές σεζόν ο αριθμός των ομάδων της Α΄κατηγορίας ανδρών γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Τις πρώτες σεζόν η Α΄ κατηγορία είχε 10 ομάδες, από το 1949-50 μειώθηκαν σε έξι, για να αυξηθούν μέχρι και δώδεκα (έως και το 1962-63) και να μειωθούν εκ νέου στις δέκα για τις δυο τελευταίες χρονιές (1963-64 & 1964-65).
Υπό τη σκέπη της Ομοσπονδίας (1965-1973)
Αρχικά, η διοργάνωση τελούσε υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ, ενώ από το 1965 που δημιουργήθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών (Ε.Ο.ΑΠ. και μετέπειτα Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης) αποτέλεσε ανεξάρτητη τοπική κατηγορία.
Από την Τοπική Επιτροπή ως την αναδιάρθρωση (1974-1987)
Το 1973 με την ίδρυση της Β΄Εθνικής αποφασίσθηκε η διοικητική αυτοτέλεια των διοργανώσεων, με τη θέσπιση Τοπικής Επιτροπής Αττικής.
Απαραίτητο είναι να επισημανθεί ότι έως και το 1972-73 η Α' Τοπική κατηγορία της Αθήνας συγκέντρωνε τον "αφρό" της πρωτεύουσας, πλην βεβαίως των κορυφαίων ομάδων που λάμβαναν μέρος στην Α' Εθνική.
Σημαντικό σταθμό στην κατηγορία αποτέλεσε και το 1987 με αρκετές ανακατατάξεις να πραγματοποιούνται σε όλες τις κατηγορίες.
Η Ένωση επεκτείνεται (1988-1995)
Το 1995, λόγω τεράστιας αύξησης του αριθμού των σωματείων καλαθοσφαίρισης της πρωτεύουσας, οι ομάδες διαχωρίσθηκαν με βάση γεωγραφικά κριτήρια και έτσι οι σύλλογοι του Πειραιά και των Νοτιο-Ανατολικών περιοχών της Αττικής υπάχθηκαν στη δικαιοδοσία της νεοιδρυθείσης Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής (ΕΣΚΑΝΑ). Τότε σημειώθηκαν πρωτοφανείς αναβαθμίσεις συλλόγων, λόγω της καθιέρωσης και δεύτερης Τοπικής Ένωσης.
Προβιβασμός πρωταθλητών Α' Αθηνών
Έως και την περίοδο 1962-63 οι πρωταθλητές της Α΄ κατηγορίας (τότε "Αθηνών-Πειραιώς") λάμβαναν μέρος στην Τελική φάση του λεγόμενου "Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης". Το 1963 με τη δημιουργία Εθνικής κατηγορίας, οι έξι (6) πρώτες ομάδες από την τελική κατάταξη του πρωταθλήματος Α΄κατηγορίας Αθηνών-Πειραιώς 1962-63 προωθήθηκαν στην Α΄Εθνική. Από το 1964 έως και το 1972 οι πρωταθλητές συμμετείχαν στο Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα και από το 1973 ανέβαιναν στη Β΄ Εθνική. Τα "ειστήρια" ανόδου στη Β' Εθνική (από το 1973-74 έως και το 1985-86) ήταν ένα, δύο ή και τρία, αναλόγως με την Προκήρυξη του πρωταθλήματος και πάντοτε σε συνάρτηση με τον υποβιβασμό ή όχι Αθηναϊκών ομάδων από την ανώτερη κατηγορία.
Από το 1986-87 και εντεύθεν, ο πρωταθλητής ανέρχεται στη Γ' Εθνική.
Σωματεία ανά περιοχή
Ακολουθούν τα σωματεία που αποτελούν (ή αποτέλεσαν στο παρελθόν) μέλη της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής. Σημειώνεται πως ορισμένοι από αυτούς διαγωνίζονται σήμερα σε εθνικό επίπεδο, ενώ στον κατάλογο δεν περιλαμβάνονται τα σωματεία που υπάγονται πλέον στην Ένωση Νότιας Αττικής.
thumb|right|Οικιστικός χάρτης της Αττικής: οι περιοχές με μοβ και πράσινο ανήκουν στη δικαιοδοσία της Ε.Σ.Κ.Α., ενώ εκείνες με ροζ και γαλάζιο στη δικαιοδοσία της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.
Πρωταθλήματα Ανδρών
''Σημείωση: Την πρώτη τριετία, πραγματοποιήθηκαν αγώνες κατάταξης μεταξύ των πρωταθλητριών ομάδων των δύο πλέον ομίλων της Α' Ε.Σ.Κ.Α. Από το 1998-99 επανήλθε ο ένας όμιλος.''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Αθήνα
Δάσκαλος της Αγίας Βερονίκης
Οι μελετητές συγκεντρώνουν υπό το όνομα Δάσκαλος της Αγίας Βερονίκης (γερμανικά: Meister der Heiligen Veronika) μια σειρά από έργα του διεθνούς γοτθικού ρυθμού που φιλοτεχνήθηκαν στην περιοχή της Κολωνίας στα τέλη του 14ου αιώνα και τις αρχές του 15ου αιώνα. Κρίνοντας από αυτά τα έργα, μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν καλλιτέχνη υψηλού επιπέδου, ικανό να συνδυάζει επιρροές από την εκλεπτυσμένη τέχνη της αυλής της Βουργουνδίας με τη γερμανική ζωγραφική παράδοση. Το έργο του διακρίνεται από απαλά περιγράμματα και λεπτούς χρωματικούς συνδυασμούς.
Εργογραφία
Στον καλλιτέχνη αποδόθηκε η επωνυμία αυτή εξαιτίας μιας ελαιογραφίας που απεικονίζει την Αγία Βερονίκη, η οποία πέρασε από τις βασιλικές βαυαρικές συλλογές στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου. Εκτός από αυτήν, αποδίδονται στον καλλιτέχνη μια σειρά από μικρογραφίες, καθώς και η «Μικρή Σταύρωση» που εκτίθεται στο Μουσείο Wallraf-Richartz της Κολωνίας. Γενικά θεωρείται ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της Κολωνίας πριν το Στέφαν Λόχνερ (περ.1400-1451), ο οποίος και πρέπει να επηρεάστηκε από αυτόν, καθώς το ύφος τους παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες.
Η Αγία Βερονίκη θεωρείται έργο της ώριμης περιόδου του καλλιτέχνη και χρονολογείται περίπου στο 1420. Αγοράστηκε το 1827 από τη Χαϊδελβέργη από το Λουδοβίκο Α', κατόπιν εκτίμησης του Γκαίτε, ο οποίος υπέδειξε ως δημιουργό του έναν «βυζαντινό ζωγράφο από την περιοχή του Κάτω Ρήνου». Απεικονίζει την Αγία Βερονίκη, η οποία σύμφωνα με την παράδοση προσέφερε στον Ιησού ένα μαντήλι για να σκουπήσει τον ιδρώτα του στο δρόμο προς το Γολγοθά, στο οποίο και αποτυπώθηκε θαυματουργά το ίχνος του προσώπου του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φροντίδα με την οποία έχουν αποδοθεί οι μικροσκοπικοί άγγελοι που υμνολογούν σε πρώτο πλάνο, τους οποίους χαρακτηρίζουν η εκφραστικότητα του προσώπου και οι κομψές κινήσεις. Σε σκόπιμη αντίθεση με τις μικρές τους διαστάσεις έρχεται το υπερμέγεθες σουδάριο, που καταλαμβάνει περίπου τα 2/3 του πίνακα. Η γιγάντια μορφή του Ιησού, που εδώ αποδίδεται με ωμό ρεαλισμό, προκαλεί την αντίδραση των χαριτωμένων χερουβείμ, που την κοιτάζουν με δέος. Η υφολογική απόκλιση που παρατηρείται ανάμεσα στη μορφή του Ιησού και τις υπόλοιπες μορφές, αντικατοπτρίζει την ανάγκη να τονιστεί το στοιχείο του αχειροποίητου στην απόδοση του προσώπου του Θεανθρώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Σχολή της Κολωνίας
Εκκλησία της Ελλάδος
Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι μία από τις δεκαπέντε αυτοκέφαλες Εκκλησίες που συναποτελούν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αριθμείται ενδέκατη στην τάξη των πρεσβείων των Εκκλησιών και ως ιδρυτές της θεωρούνται οι μαθητές του Απόστολου Παύλου.
Η διοικητική της μορφή αποτελεί συνδυασμό του Μητροπολιτικού και του Πατριαρχικού συστήματος σε αναφορά στον παλαιό αποστολικό τρόπο διοίκησης με κεφαλή της Σύνοδο Ιεραρχών και τιμητικά πρόεδρο της Συνόδου, τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Η ποιμαντική της περιφέρεια υπαγόταν αρχικά στον επίσκοπο Ρώμης και από τον 8ο αιώνα έως και το 1833 στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1833 η Αντιβασιλεία του Όθωνα του Α΄ διακήρυξε την ανεξαρτησία της ελλαδικής Εκκλησίας ακολουθώντας τη γραμμή του λόγιου κληρικού Θεόκλητου Φαρμακίδη. Ο Οικουμενικός Θρόνος αρνήθηκε να αποδεχτεί αυτή την κίνηση απόσχισης κανονικών του εδαφών και μόνο το 1850 εξέδωσε Τόμο Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Για την ελληνική πολιτεία είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, ενώ κατά το Κανονικό Δίκαιο (εκκλησιαστικούς κανόνες) αποτελεί θείο καθίδρυμα. Αναγνωρίζεται από το Σύνταγμα της Ελλάδας ως επικρατούσα θρησκεία της χώρας και ο καταστατικός της χάρτης είναι νόμος του κράτους. Βρίσκεται σε κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και τις άλλες ομόδοξές της Εκκλησίες.
Πρωτοχριστιανικοί χρόνοι και Βυζάντιο
Η ίδρυση χριστιανικής Εκκλησίας στον ελλαδικό χώρο ανάγεται στην πρώτη ιεραποστολική περιοδεία του Αποστόλου Παύλου στα 49 μ.Χ. Ο ίδιος μετά από όραμα που φέρεται να του παρουσιάστηκε στην Τρωάδα πέρασε στην Ελλάδα και ίδρυσε εκκλησίες στους Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Αθήνα, Κόρινθο και Αρχαία Νικόπολη. Στην Εκκλησία της Θεσσαλονίκης μάλιστα απέστειλε και τις δύο πρώτες του επιστολές, που είναι τα παλαιότερα κείμενα του Κανόνα της Καινής Διαθήκης.
Σημαντικό γεγονός των πρώτων χριστιανικών χρόνων είναι η επίσκεψη στην Αθήνα του μεγάλου Εκκλησιαστικού Πατέρα και Θεολόγου Ωριγένη. Ο Ωριγένης άφησε δυνατές εντυπώσεις στην Αθήνα και βοήθησε στην επίλυση των εσωτερικών ζητημάτων της τοπικής Εκκλησίας.
Από τον 4ο αιώνα η επικράτεια του Ανατολικού Ιλλυρικού εξαρτάται κανονικά από την Εκκλησία της Ρώμης, αν και πολιτικά υπάγεται στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την περίοδο της Εικονομαχίας, λόγω της αντίθεσης της Ρώμης προς την εικονομαχική πολιτική του Αυτοκράτορα Λέοντα Ισαύρου, ο ίδιος υπάγει το Ανατολικό Ιλλυρικό στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Η διοικητική υπαγωγή στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θα κρατήσει 1100 χρόνια, όλη τη βυζαντινή περίοδο και τα χρόνια της οθωμανικής κατοχής.
Νεοελληνικό κράτος και Αυτοκεφαλία
thumb|right|Ο λόγιος κληρικός [[Θεόκλητος Φαρμακίδης.]]
Η Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου στα 1821 και η Γ' της Τροιζήνας στα 1827 όρισαν τρόπους προσωρινής λειτουργίας της εκκλησιαστικής διοίκησης του αρτισύστατου νεοελληνικού κράτους. Ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας διόρισε εκκλησιαστική επιτροπή στα 1828 και η Δ' Εθνική συνέλευση του Άργους κατέστησε Γραμματεία Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Παιδείας.
Ο αρμόδιος για τα Εκκλησιαστικά του Συμβουλίου της Οθωνικής Αντιβασιλείας Μάουρερ το 1833 συγκρότησε κληρικολαϊκή Νομοπαρασκευαστική επιτροπή στις 27 Μαρτίου 1833, υπό την προεδρία του Σπυρίδωνα Τρικούπη, με σκοπό την εκπόνηση οριστικού σχεδίου διοίκησης. Βάσει της γνωμοδότησης αυτής της Επιτροπής, ο αντιβασιλέας Μάουρερ και ο διαφωτιστής ιερωμένος Θεόκλητος Φαρμακίδης προχώρησαν στη σύνταξη Καταστατικού Χάρτη για τη διοίκηση της Εκκλησίας, ο οποίος όμως δεν επικυρώθηκε ποτέ. Συγχρόνως συνέταξαν κείμενο βασιλικού διατάγματος για την ανακήρυξη του αυτοκεφάλου της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την απόσπασή της από την κανονική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Στις 25 Ιουλίου 1833 επικυρώθηκε από τον βασιλιά Όθωνα το βασιλικό διάταγμα με τον τίτλο «Διακήρυξις περί της Ανεξαρτησίας της Εκκλησίας της Ελλάδος» και διορίστηκε η πρώτη πενταμελής Διαρκής Σύνοδος Ιεραρχών. Η «Διακήρυξις» αυτή αποτέλεσε στην πράξη και τον πρώτο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος, με βάση τις διατάξεις του οποίου αυτή διοικήθηκε ουσιαστικά από την Πολιτεία μέχρι το 1852. Η μονομερής ενέργεια της Πολιτείας να προχωρήσει στην ανακήρυξη του αυτοκεφάλου εξόργισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο διέκοψε την κανονική κοινωνία με την ελλαδική εκκλησία, χωρίς όμως και να την κηρύξει σχισματική. Για κάποιους η αυτοκεφαλία ήταν αναγκαία για την Εκκλησία τη Ελλάδος, προκειμένου να απαλλαγεί διοικητικά από το ευρισκόμενο εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ενδεχομένως ελεγχόμενο από αυτήν Οικουμενικό Πατριαρχείο, για άλλους αντίθετα θεωρείται ότι ήταν τέχνασμα του Μάουρερ για να τη θέσει υπό τον έλεγχό του και απαρχή της «κρατικοποίησής» της.
Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1844 η Εθνοσυνέλευση επικύρωσε τον Καταστατικό Χάρτη με ελάχιστες αλλαγές. Στα 1850 οι ιεράρχες της ελλαδικής εκκλησίας απευθύνουν επιστολή προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ζητώντας την ανακήρυξη αυτοκεφαλίας. Έτσι στις 29 Ιουνίου 1850 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε τον Συνοδικό Τόμο (απόφαση) ανακήρυξης, μην αναγνωρίζοντας το διάστημα των ετών 1833-1850 ως κανονικό χρόνο αυτοκέφαλης διοίκησης.
Την πολιτική ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα το 1864 ακολούθησε και εκκλησιαστική ένωση σύμφωνα με τον Τόμο που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το ίδιο συνέβη με τις Μητροπόλεις της Θεσσαλίας και ενός τμήματος της Ηπείρου όταν απελευθερώθηκαν στα 1882.
Νέες Χώρες
Το πρόβλημα διευθετήθηκε με την έκδοση, στα 1927, νόμου της ελληνικής πολιτείας, καθώς και δύο Πράξεων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος το 1928, με τις οποίες παραχωρήθηκαν «επιτροπικώς» οι Μητροπόλεις των λεγομένων Νέων Χωρών στην Εκκλησία της Ελλάδος, πνευματικά όμως παρέμειναν υπό τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου. Οι Μητροπολίτες των Νέων Χωρών θα μνημόνευαν τον Πατριάρχη ως προκαθήμενο της Εκκλησίας κατά τη Θεία Λειτουργία και, ενώ θα εκλέγονταν από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Ελλάδος, ο Πατριάρχης θα είχε λόγο στην εκλογή τους, διατηρώντας το δικαίωμα να διαγράφει υποψηφίους από το σχετικό κατάλογο. Το καθεστώς αυτό προκάλεσε κατ' επανάληψιν προστριβές μεταξύ των δύο εκκλησιών, κατά τις οποίες το Πατριαρχείο κατηγορούσε την Εκκλησία της Ελλάδος για αθέτηση των υποχρεώσεών της και αγνωμοσύνη προς τη «Μητέρα Εκκλησία», ενώ η Εκκλησία της Ελλάδος κατηγορούσε τον Οικουμενικό Θρόνο για ανάμιξη στα εσωτερικά της και προσπάθεια επιβολής εμπίστων του στις Μητροπόλεις.
Περίοδος 1930-1974
Στις 31 Αυγούστου 1936 ιδρύθηκε η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Οργανωτικές αναπροσαρμογές έγιναν με τους Α.Ν. 2169/1940, και 976/1946, το Ν.Δ. 126/1969 (άρθρο 36) και τον Κανονισμό 3/1969. Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκκλησίας της Ελλάδος, (Ν. 590/1977, άρθρο 40) "η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, τελούσα υπό την εποπτείαν και τον έλεγχον της Δ.Ι.Σ. μεριμνά διά τον προγραμματισμόν, της διοργάνωσιν και την εκτέλεσιν του καθ' όλου ιεραποστολικού και μορφωτικού έργου της Εκκλησίας".
thumb|Ο [[Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός|Δαμασκηνός Παπανδρέου, που διώχθηκε από τη δικτατορία Μεταξά για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Μετέπειτα, ως Αρχιεπίσκοπος ανέπτυξε επί Κατοχής σημαντική ανθρωπιστική δράση για Εβραίους και Χριστιανούς.]]
Ο Δαμασκηνός Παπανδρέου εξελέγη Αρχιεπίσκοπος το 1941. Η δράση του Αρχιεπίσκοπου Δαμασκηνού την περίοδο της Κατοχής χαρακτηρίζεται από τολμηρές πρωτοβουλίες και αγωνιώδες ποιμαντικό ενδιαφέρον για τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Ενόψει του επαπειλούμενου λιμού, καταβάλει προσπάθειες για την αξιοποίηση δύο ανεκτέλεστων, λόγω του πολέμου, συμβάσεων που είχε συνάψει η κυβέρνηση Μεταξά με άλλα κράτη, την αγορά, δηλαδή, 370.000 τόνων σταριού από την Αυστραλία και την πίστωση της Τουρκίας με 600.000 τουρκικές λίρες για αγορά τροφίμων. Οι προσπάθειές του, όμως, προσκρούουν στην άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να επιτρέψει τον ανεφοδιασμό της κατεχόμενης Ελλάδος εξ αιτίας των πολεμικών συγκρούσεων, ενώ η σύμβαση με την Τουρκία επιφέρει ποσότητα τροφίμων, που καλύπτει ελάχιστα τις ανάγκες επισιτισμού.
Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος οργανώνει τον Εθνικό Οργανισμό Χριστιανικής Αλληλεγγύης (Ε.Ο.Χ.Α.) με παραρτήματα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και επίνοια την προώθηση τροφίμων. Παράλληλα συνέταξε το νέο Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος που δημοσιεύθηκε ως Νόμος 671/1943 στις 25 Σεπτεμβρίου 1943 και κυρώθηκε μετακατοχικά με την υπ. αριθ. 184/26-3-1946 πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου. Αυτός ο Κ.Χ. συνέχισε να ισχύει με ελάχιστες τροποποιήσεις έως το 1977.
Η μέριμνά του για τη διάσωση των Ιουδαίων στο θρήσκευμα Ελλήνων πολιτών και των Ρομά, οι οποίοι από το 1943 άρχισαν μαζικά να οδηγούνται σε στρατόπεδα εξολόθρευσης, είναι από τις μεγαλύτερες στιγμές του και για τη δράση του αυτή τιμήθηκε αργότερα από την Ισραηλιτική κοινότητα. Κατ’ εντολή του εκδίδονταν πιστοποιητικά βαπτίσεως για τους Εβραίους ώστε να εμφανίζονται ως Χριστιανοί και να αποφεύγεται η σύλληψη και απέλασή τους. Επανειλημμένα διαμαρτυρήθηκε στους Γερμανούς ανώτερους διοικητές για τη συνεχιζόμενη πρακτική της δολοφονίας Εβραίων. Για τη δράση του αυτή και τη συμβολή του στη διάσωση εκατοντάδων Ελλήνων Εβραίων τιμήθηκε από το ίδρυμα Γιαντ Βασσέμ με τον τίτλο του Δίκαιου των Εθνών.
Κατά την Εθνική Αντίσταση συμμετείχαν στο ΕΑΜ ως εθνοσύμβουλοι ο Κοζάνης Ιωακείμ και ο Ηλείας Αντώνιος. Επίσης στην ηπειρωτική Ελλάδα συνεργάστηκαν με την Αντίσταση οι μητροπολίτες Χαλκίδος Γρηγόριος, Αττικής Ιάκωβος, Δημητριάδος Ιωακείμ, Δρυινουπόλεως και Κονίτσης Δημήτριος, Λαρίσης και Ελασσόνος Καλλίνικος. Στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου στο ΕΑΜ συμμετείχε ο Μητροπολίτης Χίου Ιωακείμ Στρουμπής, ο Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος, που ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνητικής Επιτροπής μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, καθώς και ο Μητροπολίτης Μηθύμνης Διονύσιος, ο οποίος έναν χρόνο μετά, αποδέχτηκε τη θέση του Προέδρου του ΕΑΜ Λέσβου.
Κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας 1967-1974 η Εκκλησία υπέστη βαρύ πλήγμα εξ αιτίας της σωρείας των παρεμβάσεων του καθεστώτος στα εσωτερικά της. Οι παρεμβάσεις της δικτατορίας αυτής - της μακροβιότερης στη διάρκεια του 20ου αιώνος στην Ελλάδα - στις πλείστες των περιπτώσεων υπήρξαν κατάφωρα αντίθετες προς το Κανονικό Δίκαιο και την κανονική τάξη της Εκκλησίας. Αυτό, όμως, δεν ήταν τόσο περίεργο. Το πραγματικά περίεργο ήταν ότι οι αντικανονικές αυτές παρεμβάσεις έγιναν δεκτές ή προκλήθηκαν από την ίδια τη διοίκηση της Εκκλησίας, όπως αυτή προέκυψε μετά από μεθοδευμένες νομοθετικές παρεμβάσεις της δικτατορίας, από τις πρώτες ημέρες της επιβολής της (π.χ. με τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του νομίμου και κανονικού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσοστόμου Β' (Χατζησταύρου) και την εκλογή στη θέση του, από διορισμένη (!) 8μελή "Αριστίνδην" Σύνοδο, του πρωθιερέως των Ανακτόρων αρχιμανδρίτου Ιερωνύμου Κοτσώνη ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος) με σκοπό να υπηρετηθούν αφενός μεν ιδεολογικές σκοπιμότητες του καθεστώτος, αφετέρου δε ιδιοτελή συμφέροντα νομής εξουσίας διαφόρων εκκλησιαστικών ομάδων. Η δικτατορία, γνωρίζοντας σαφώς τη σημασία της Εκκλησίας ως θεσμού, αφού την έθεσε υπό τον πλήρη έλεγχό της, θέλησε να εκμεταλλευθεί τα ισχυρά ερείσματά της στην κοινωνία. Επεδίωξε και – συνεργούσης της τότε εκκλησιαστικής ηγεσίας – επέτυχε να ιδιοποιηθεί τις αξίες του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού» που η Εκκλησία παραδοσιακά εκόμιζε και να τις αναγάγει σε ιδεολογική «κορωνίδα» του καθεστώτος, όχι, ασφαλώς, από έγνοια για τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό, αλλά για να επιτύχει την κοινωνική της νομιμοποίηση.
Ίδρυση εκκλησιαστικών οργανισμών
Το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι επιμορφωτικός και συνεδριακός οργανισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπάγεται στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και εδρεύει στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Πρώτος διευθυντής διετέλεσε ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος (νυν Αρχιεπίσκοπος Τιράνων), τότε ως αρχιμανδρίτης και αργότερα ως Επίσκοπος Ανδρούσης (1971-1976).
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέπεμψε για πρώτη φορά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, τον Φεβρουάριο του 1989, μετά τον αγιασμό και το μήνυμα που απηύθυνε ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ.
Μαρία (σύζυγος του Ιβάν Βλαντισλάβ)
Βιογραφία
Πιστεύουμε ότι παντρεύτηκε στα τέλη του 10ου αι. τον Ιβάν Βλαντισλάβ, τσάρο της Βουλγαρίας, γιο του Ααρών της Βουλγαρίας, αδελφού του Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Ο Ααρών και ο Σαμουήλ ήταν από τη Δυναστεία Κομητόπουλων. Το 987 ο Σαμουήλ κατηγόρησε τον Ααρών για προδοσία και διέταξε την εκτέλεση αυτού και της οικογένειάς του. Από τη σφαγή γλίτωσε μόνο ο Ιβάν Νλαντισλάβ με την παρεμβολή του Γαβριήλ, γιου του Σαμουήλ.