cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζανλουίτζι Ντοναρούμα
Σεζόν 2015-16: Το ντεμπούτο
Ο Ντοναρούμα έκανε το ντεμπούτο του στη Serie A, στις 25 Οκτωβρίου εναντίον της Σασσουόλο στο San Siro, όπου επιλέχθηκε ως δεύτερος αναπληρωματικός, μπροστά από τον Λόπες και βοήθησε την ομάδα του στη νίκη με 2-1, μετά από τρεις αγώνες χωρίς νίκη. Σε ηλικία 16 ετών και 242 ημερών, ήταν ο δεύτερος νεότερος τερματοφύλακας που ξεκίνησε ως βασικός σε αγώνα στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, με 13 ημέρες ηλικιακής διαφοράς από τον Τζιουσέππε Σασσχί, ο οποίος συμπτωματικά έκανε το ντεμπούτο του με την ίδια ομάδα, την ίδια ημερομηνία, 73 χρόνια νωρίτερα. Ο Λόπες στη συνέχεια τον αναγνώρισε ως "το μέλλον της Μίλαν και του ιταλικού ποδοσφαίρου". Ο Ντοναρούμα κράτησε και πάλι την εστία του καθαρή τρεις μέρες μετά, σε μια νίκη με 1-0 εναντίον της Κιέβο Βερόνα. Μετά από τρεις διαδοχικές νίκες με τον Ντοναρούμα στην αρχική ενδεκάδα, η Μίλαν απέφυγε την ήττα από την Αταλάντα, ως αποτέλεσμα μιας εντυπωσιακής επίδειξης του ως τερματοφύλακας. "Ο Ντοναρούμα κάνει θαύματα", σχολίασε το Gazzetta dello Sport. Οι εμφανίσεις του εκείνη τη χρονιά του έδωσε μια θέση στην κατάταξη των κορυφαίων 25 καλύτερων ποδοσφαιριστών κάτω των 21, του Don Balón.
Στις αρχές του 2016, ο Ντοναρούμα είχε σταδιακά αντικαταστήσει τον Λόπες ως τον πρώτο τερματοφύλακα της Μίλαν,   η οποία στη συνέχεια του προσέφερε ένα αναθεωρημένο, τριετές συμβόλαιο. Την πρώτη του εμφάνιση στο Derby della Madonnina, στην αναμέτρηση της Μίλαν, εναντίον της αιώνιας εχθρού της, της Ίντερ, ήρθε στις 31 Ιανουαρίου, με νίκη 3-0 της Μίλαν, αφού απέκρουσε τον Έντερ από το να σκοράρει. Τον Μάρτιο, νοσηλεύτηκε για λίγο στο νοσοκομείο μετά από έναν τραυματισμό του στο κεφάλι σε αγώνα με την Κιέβο Βερόνα, με τον Φαμπρίτσιο Κατσιατόρε. Ο Ντοναρούμα ατύχησε μπροστά στον Αμπιάτι με την ήττα της Μίλαν με 1-0 από την Γιουβέντους στον τελικό του Coppa Italia, αφού ο σύλλογος απέτυχε να προκριθεί σε Ευρωπαϊκή διοργάνωση στο τέλος της σεζόν.
Σεζόν 2016-17
μικρογραφία|230x230εσ|Ο Ντοναρούμα  σε παιχνίδι της Μίλαν για τη σεζόν 2016-17 Στο πρώτο ματς της σεζόν 2016-17 εναντίον του Τορίνο, στις 21 Αυγούστου, ο Ντοναρούμα απέκρουσε το πρώτο του πέναλτι, στην επαγγελματική του σταδιοδρομία: απέκρουσε τη βολή του Αντρέα Μπελόττι βολή, στις καθυστερήσεις, το οποίο επέτρεψε στη Μίλαν για να σφραγίσει μια νίκη με 3-2. Στις 23 Δεκεμβρίου, ο Ντοναρούμα βοήθησε τη Μίλαν, να κερδίσει στο Supercoppa Italiana, αποκρούοντας πέναλτι του Πάολο Ντιμπάλα σε νίκη με 4-3 πέναλτι, μετά από την ισοπαλία με 1-1, στην κανονική περίοδο του παιχνιδιού.
Διεθνής καριέρα
Ο Ντοναρούμα ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής Ιταλίας U-17 στο 2015 UEFA European Under-17 Championship. Την επόμενη χρονιά, στις 24 Μαρτίου, έκανε το ντεμπούτο του με την U-21 στη νίκη με 4-1 εναντίον της Ιρλανδίας, ενώ ο νεότερος παίκτης που έκανε ντεμπούτο στην U-21, σε ηλικία 17 ετών και 28 ημερών, σπάζοντας το ρεκόρ που κατείχε προηγουμένως ο Φεντερίκο Μποναζζόλι.
Αν και ήταν φαβορί για να παρακολουθήσει το Euro 2016, ο Ντοναρούμα δεν επιλέχθηκε από τον Αντόνιο Κόντε για την αποστολή της εθνικής για το τουρνουά. Στις 27 Αυγούστου, κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα από τον Τζιάν Πιέρο Βεντούρα για το φιλικό αγώνα εναντίον της Γαλλίας την 1η Σεπτεμβρίου 2016 και στο, προκριματικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, στις 5 Σεπτεμβρίου 2016 εναντίον του Ισραήλ και έτσι έγινε ο νεότερος παίκτης (σε ηλικία 17 ετών και έξι μηνών), που κλήθηκε στην εθνική ομάδα από το 1911. Στις 1 Σεπτεμβρίου, στον αγώνα εναντίον της Γαλλίας, ο Ντοναρούμα έκανε το ντεμπούτο του, αντικαθιστώντας τον Μπουφόν στο ημίχρονο, στην ενδεχόμενη 3-1 αρχική ήττα. Έτσι έγινε ο νεότερος τερματοφύλακας που έπαιξε για την Εθνική Ιταλίας, σε ηλικία 17 ετών και 189 μέρες. Στις 28 Μαρτίου 2017, έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως βασικός στη εκτός έδρας νίκη μς 2-1, εναντίον της ολλανδίας, ως ο νεότερος βασικός τερματοφύλακας της Ιταλίας, σε ηλικία 18 ετών και 31 ημερών.
Ήταν μέλος της αποστολής της Ιταλίας η οποία κατέκτησε το Euro 2020. Ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά, και αναδείχθηκε επίσης παίκτης του τουρνουά, χάρις στις αποκρούσεις που πραγματοποίησε στη διαδικασία των πέναλντι σε τελικό και ημιτελικό.
Στυλ
Έχοντας αναγνωριστεί ως μία από τις πιο συναρπαστικές προοπτικές της Ιταλίας, και ως ένας από τους πιο υποσχόμενους ποδοσφαιριστές της γενιάς του, ο Ντοναρούμα θεωρείται ευρέως ως ο διάδοχος του Τζιανλουίτζι Μπουφόν. Ο Μπουφόν με τη σειρά του εξήρε τη σωματική δύναμη, τις τεχνικές ικανότητες, την ψυχική ηρεμία και τη λήψη αποφάσεων του εφήβου. Με την πρόβλεψη του για μία "εξαιρετική καριέρα" στο μέλλον, επαίνεσε την ωριμότητα του Ντοναρούμα και την ικανότητά του, να αντιμετωπίζει την πίεση του να είσαι τερματοφύλακας σε τόσο νεαρή ηλικία. Ένας άλλος τερματοφύλακας της Ιταλίας και νικητής στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Ντίνο Τζοφ, είπε πώς "ο Ντοναρούμα φαίνεται πως είναι προορισμένος να γίνει ένας πολύ καλός τερματοφύλακας", προσθέτοντας ότι "αυτό εξαρτάται εντελώς από αυτόν." Ο πρώην τερματοφύλακας της Μίλαν και της Ιταλίας, Τζιοβάνι Γκάλι, επίσης, περιέγραψε τον Ντοναρούμα ως δυνητικά παγκόσμιας κλάσης τερματοφύλακας, που τον χειροκροτούν για την πειθαρχία, τη νοημοσύνη, τη συγκέντρωση, και τον επαγγελματισμό του, παρά το νεαρό της ηλικίας του.
Μέσα στο 2015, το προφίλ του ESPN, εξήρε τον Ντοναρούμα για τις  θεμελιώδης δεξίοτητες τερματοφύλακα, αναγνωριζοντάς του την ευκινησία και την ηρεμία του, ως τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του. Ο συγγραφέας Νικ Ντόρρινγντον επιπλέον περιγράφει τον έφηβο ως "φυσικό ηγέτη [με] την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να οργανώσει την άμυνα που διαθέτουν παίκτες που έχουν δύο φορές την ηλικία του." Παρά το ψηλό και επιβλητικό του ανάστημα, ο Ντοναρούμα κατέχει καλές αντιδράσεις, και είναι αποτελεσματικός στο να εμποδίζει τα πέναλτι. Αν και θεωρείται καλός με την μπάλα στα πόδια του, πολλές αυθεντίες, όπως η Μίνα Ρζούκι και ο Πάολο Μενικούτσι, ανέφερε ότι ο έλεγχος της μπάλας και της διανομής της, καθώς και την τοποθέτησή της, την ικανότητα του να υπερασπιστεί τα κρος, και η συνολική συνοχή του, είναι τομείς στους οποίους πρέπει να βελτιωθεί καθώς αποκτά περισσότερη εμπειρία.
Προσωπική ζωή
Ο Ντοναρούμα γεννήθηκε στην πόλη Καστελλαμάρε Ντι Στάμπια, στην Επαρχία της Νάπολης, γιος του Αλφόνσο και της Μαρινέλλας. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Αντόνιο, επίσης ήταν στις ακαδημίες της Μίλαν ώς τερματοφύλακας. Σήμερα ο αδερφός του αγωνίζεται στην Μιλαν. Από την παιδική του ηλικία, ήταν οπαδός της Μίλαν, αν και είχε ως είδωλο τον Μπουφόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Λουδοβίκος της Σαβοΐας-Νεμούρ
Ο Λουδοβίκος Α'  (1615 - 16 Σεπτεμβρίου 1641) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Νεμούρ (1632-1641).
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος γιος του Ερρίκου Α' δούκα του Νεμούρ και της Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Ωμάλ. Η μητέρα του κληρονόμησε το δουκάτο του Ωμάλ. Ο Λουδοβίκος Α', που αρχικά ήταν κόμης της Γενεύης, διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1632, όταν εκείνος απεβίωσε, ως δούκας του Νεμούρ. Το 1638 απεβίωσε η μητέρα του και τη διαδέχθηκε ως δούκας του Ωμάλ.
Απεβίωσε το 1641 άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Κάρολος-Αμεδαίος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Δούκες του Ωμάλ
Σβάινφουρτ
Το Σβάινφουρτ (γερμανικά: Schweinfurt) είναι πόλη στη Βαυαρία, Γερμανία. Το 2021 είχε 53.585 κατοίκους. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μάιν. Η πόλη είναι γνωστή για τα εργοστάσια ρουλεμάν που έχει.
Το Σβάινφουρτ αναφέρεται το 790, και τον 10ο αιώνα ήταν η έδρα ενός μαργράβου. Αργότερα κατακτήθηκε από τους κόμητες του Χέννεμπεργκ, αλλά, λαμβάνοντας δικαιώματα πόλης τον 13ο αιώνα, διατήρησε την ανεξαρτησία της ως ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη με λίγες διακοπές μέχρι το 1803, όταν πέρασε στη Βαυαρία. Ανατέθηκε στον μεγάλο δούκα του Βίρτσμπουργκ το 1810, αλλά επέστρεψε στη Βαυαρία το 1814. Στον Τριακονταετή Πόλεμο καταλήφθηκε από τον Γουσταύο Αδόλφο, ο οποίος έχτισε οχυρώσεις και ίδρυσε γυμνάσιο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αμερικανοί υπέστησαν τη μεγαλύτερη αεροπορική τους ήττα στη Δεύτερη Επιδρομή στο Σβάινφουρτ (Μαύρη Πέμπτη), στις 14 Οκτωβρίου 1943. Στις 11 Απριλίου 1945, ο στρατός των ΗΠΑ εισέβαλε στην πόλη. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η USAG Σβάινφουρτ που ιδρύθηκε το 1945 είχε την υψηλότερη συγκέντρωση αμερικανικών μονάδων μάχης στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Το αναγεννησιακό δημαρχείο στην ευρύχωρη αγορά χρονολογείται από το 1570. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη είναι ένα γοτθικό οικοδόμημα με έναν υψηλό πύργο. Ο ναός του Σωτήρα χτίστηκε περίπου το 1720. Ένα μνημείο ανεγέρθηκε το 1900 στον ποιητή Φρίντριχ Ρύκερτ (1788-1866). Στην πόλη λειτουργούν τα μουσεία Γκέοργκ Σάφερ, με πίνακες του 19ου αιώνα, και Όττο Σάφερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Καζέλλα (Ιταλία)
Η Καζέλλα (ιταλικά: Casella) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Καλούδι Αιτωλοακαρνανίας
Το Καλούδι είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Θέρμου.
Καζάρτσα Λίγκουρε
Η Καζάρτσα Λίγκουρε (ιταλικά: Casarza Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Καλούδι Αιτωλοακαρνανίας
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 332 έως 386 μέτρων με πανοραμική θέα προς τη λίμνη, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Φλεσουριάς, Δουναίικα, Ανάληψη, Μαραθούλα, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Παλιουριά, Αβαρίκος, Κόφτρα, Μετόχι, Πίνη και Πόρος ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα Σιταράλωνα, το Πάμφιο, ο Μαραθιάς και η Κάτω Μακρινού. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι καθώς και ο εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μωρόσκλαβου. Απέχει από το Αγρίνιο 43,5 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδα ή 50 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα, από τη Ναύπακτο 28 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 61 χλμ.
Καζάρτσα Λίγκουρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Καλούδι Αιτωλοακαρνανίας
Διοικητική εξέλιξη
Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 19Α της 07/12/1835, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Παμφίας. Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912, και τον σχηματισμό των Κοινοτήτων, ορίστηκε ως έδρα της τότε Κοινότητας Καλουδίου. Στις 16/10/1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε από «Καλούδι» σε «Καλούδιον». Με το ΦΕΚ 45Α της 31/03/1997 μεταφέρθηκε η έδρα της Κοινότητας Καλουδίου από το Καλούδι στον οικισμό του Μαραθιά. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Σαρακηνόπετρα Χίου
Η Σαρακηνόπετρα είναι βραχονησίδα της Χίου πολύ κοντά στις βορειανατολικές ακτές της, η οποία βρίσκεται στα βορειοανατολικά του όρμου Βλυχάδας και τον οικισμό Βλυχάδα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Καρδαμύλων του τότε δήμου Καρδαμύλων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρδαμύλων που υπάγεται στον Δήμο Χίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Χίου
Όρη Ααΐρ
Τα όρη Ααΐρ ή Αΐρ (Aïr ή Aaïr, Ayăr στη γλώσσα των Τουαρέγκ, Abzin ή Azbin στη χάουσα) είναι ορεινός όγκος, αναφερόμενος ως οροσειρά ή και οροπέδιο, που βρίσκεται στον βόρειο Νίγηρα, μέσα στην έρημο Σαχάρα. Αποτελεί μέρος της οικοπεριοχής των ξηρικών ορεινών εκτάσεων της Δυτικής Σαχάρας (Saharan montane xeric woodlands).
Τα όρη Ααΐρ υψώνονται σε κορυφές άνω των 1.800 μέτρων σε υψόμετρο, με υψηλότερη το βουνό Ιντουκάλ-ν-Ταγκές ή Μον Μπαγκζάν (2.022 μ.), και εκτείνονται σε περισσότερα από 84 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα (έκταση διπλάσια της Ελβετίας). , βορείως του 17ου παραλλήλου Βόρειου γεωγραφικού πλάτους. Το μέσο υψόμετρο όλης αυτής της περιοχής είναι 500 ως 900 μέτρα. Σχηματίζει ένα «κλιματικό νησί» στο κλίμα του Σαχέλ και της Σαχάρας, που υποστηρίζει ευρεία ποικιλία ζωντανών οργανισμών, πολλές αγροτοκτηνοτροφικές κοινότητες και σημαντικές γεωλογικές και αρχαιολογικές τοποθεσίες. Οι βραχογραφίες και οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή ανέδειξαν το σημαντικό προϊστορικό παρελθόν της. Το κινδυνεύον με αφανισμό είδος αφρικανικός άγριος σκύλος (Lycaon pictus) υπήρχε κάποτε εδώ, αλλά πιθανότατα όχι πλέον, εξαιτίας των ανθρώπινων πιέσεων.
Γεωλογία
thumb|Κυκλικοί ορεινοί όγκοι γρανίτη (σκούρες περιοχές). Κάτω αριστερά διακρίνεται ένας ηφαιστειακός κρατήρας. Εικόνα της NASA, καλύπτουσα περί τα 130 [[Χιλιόμετρο|km]] Ο ορεινός όγκος των Ααΐρ συνίσταται από εννέα σχεδόν κυκλικούς όγκους, που υψώνονται από ένα βραχώδες υπόστρωμα (επίσης υπερυψωμένο σε σχέση με τη γύρω έρημο), ενώ στα ανατολικά εκτείνονται οι αμμόλοφοι της Τενερέ. Το υψίπεδο αποτελείται από προκάμβρια διαβρωμένη επιφάνεια μεταμορφωσιγενών πετρωμάτων, που διακόπτεται από μία σειρά επίπεδων κορυφών προεκβολών γρανίτη, μία από τις οποίες είναι το υψηλότερο σημείο του κράτους του Νίγηρα, το Ιντουκάλ-ν-Ταγκές (2.022 μέτρα). Οι υπόλοιπες κορυφές ανήκουν στα βουνά Ταμγκάκ (1988 μ.), Γκρεμπούν (1944 μ.), Αντράρ Μπου, Φαντέι, Τσιριέτ, Ταγκμέρτ, Αγκουεράγκουε, Τακαλουκουζέ και Γκουντάι (Goundai).
Κλίμα
thumb|right|Η όαση κοντά στην [[Τίμια του κεντρικού Ααΐρ παρέχει νερό ολοχρονίς σε μία κατά τα άλλα ξηρή περιοχή.]] Εξαιτίας του υψομέτρου του των 500 ως 900 μέτρων και παρά τη χαμηλή ετήσια βροχόπτωση (50 ως 160 χιλιοστόμετρα), το Ααΐρ σχηματίζει μία πράσινη σχετικώς περιοχή σε σύγκριση με τη γύρω έρημο, ιδίως μετά τις εποχικές βροχές του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου. Το κλίμα ταξινομείται ως «κλίμα Σαχέλ», παρόμοιο δηλαδή με των περιοχών πολύ νότια του Ααΐρ. Αν και τα βουνά του είναι γυμνά, οι κοιλάδες των ξεροπόταμων (γνωστές στην τοπική γλώσσα χάουσα ως Kori) συγκρατούν το νερό της βροχής σε γκουέλτα (λιμνούλες σε πέτρινα βυθίσματα, όπως αυτό κοντά στην Τίμια), δημιουργώντας έτσι οάσεις που παρέχουν καταφύγιο για ζώα και, σε μερικές περιπτώσεις, αγροτικές δραστηριότητες. Το ψηλό οροπέδιο Μπαγκζάν του κεντρικού Ααΐρ ιδίως παρέχουν αρκετές βροχοπτώσεις για εντατική καλλιέργεια. `Αλλες, μεγάλες περιοχές του Ααΐρ στερούνται εντελώς βλαστήσεως και με τις ηφαιστειογενείς προεκβολές τους και τα πεδία των πετρών τους, παρουσιάζουν μία απόκοσμη εμφάνιση.
Βλάστηση
Περισσότερα από 430 είδη αγγειόσπερμων φυτών έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα στα όρη Ααΐρ Η θέση του οροπεδίου ως νότιας προεκτάσεως της οροσειράς Χογκάρ, το καθιστά σύνδεσμο μεταξύ της χλωρίδας της ερήμου Σαχάρας και αυτής του Σαχέλ. Ωστόσο, η παρουσία βουνών ύψους έως και 2000 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας δημιουργεί τοπικώς ευνοϊκές συνθήκες για αρκετά είδη της μεσογειακής και της σουδανικής ζώνης.
Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα μία σειρά επιστημονικών αποστολών στο Ααΐρ επέτρεψε την ταυτοποίηση της πλειονότητας των φυτικών ειδών που αναπτύσσονται εκεί. Η Acacia tortilis raddiana (τοπική ονομασία Afagag) και η Balanites aegyptiaca (τ.ο. Aborak) είναι από τα συχνότερα απαντώμενα είδη δένδρων μεταξύ των βουνών. Δίπλα στους ξεροπόταμους συνυπάρχουν είδη όπως τα Acacia nilotica, Faidherbia albida και ο φοίνικας θηβαϊκή υφαίνη με φυτευμένες φοινικιές παραγωγής χουρμάδων. Η μεγάλη ξηρασία καθιστά το οροπέδιο Ααΐρ ιδιαίτερα σκληρό περιβάλλον για την ανάπτυξη φυτών. Η επιπρόσθετη παρουσία οικόσιτων φυτοφάγων ζώων έχει οδηγήσει σε μεγάλο έλλειμμα αναπλάσεως των δέντρων, κάτι που έχει αναφερθεί ως σημαντική οικολογική ανησυχία.
Στα βουνά η βλάστηση έχει καταγραφεί ελλιπώς. Τροπικά είδη δέντρων με λιγότερη αντοχή στην ξηρασία έχουν εντοπισθεί εκεί, μεταξύ των οποίων τα Acacia laeta και Acacia seyal. Ο Quezel έχει παρατηρήσει την υπολειμματική παρουσία ενός σπάνιου ενδημικού υποείδους ελαιοδένδρου, που σχετίζεται με το ελαιόδενδρο στα βόρεια άκρα του Ααΐρ. Προσφάτως, αυτό το υποείδος, το Olea europaea laperrinei, βρέθηκε και σε άλλα βουνά του Ααΐρ. Αυτοί οι πολύ απομονωμένοι μικροί πληθυσμοί αντιπροσωπεύουν το νότιο όριο της κατανομής της ελιάς. Μία μελέτη το 2008 στις πλαγιές του υψηλότερου βουνού, του Ιντουκάλ-ν-Ταγκές, βρήκε είδη φυτών που δεν είχαν ποτέ πριν καταγραφεί στη Δημοκρατία του Νίγηρα. Μεταξύ τους ήταν τα Pachycymbium decaisneanum, Cleome aculeata, Echinops mildbraedii και Indigofera nummularia, τροπικά είδη με σχετικώς μικρή αντοχή στην ξηρασία, ενώ τα Silene lynesii, Tephrosia elegans και Echinops mildbraedii έχουν κατανομή στη Σαχάρα και στη Μεσόγειο. Είναι ενδιαφέρον ότι για πρώτη φορά τρία είδη φτέρης βρέθηκαν το 2011 στο Ααΐρ (τα Cheilanthes coriacea, Actiniopteris radiata και Ophioglossum polyphyllum), υποδεικνύοντας ότι κάποιες φτέρες μπορεί να είναι πιθανότερο να αναπτυχθούν και σε ξηρότερη ατμόσφαιρα από όσο πιστεύεται γενικώς. Τα παραπάνω δεδομένα φανερώνουν μία αξιοσημείωτη ορεινή κλιματική «νησίδα» στο Ααΐρ, με θετική επίδραση στην αφθονία και την ποικιλία των ειδών. Εξαιτίας της μεγάλης γεωγραφικής τους απομονώσεως μέσα στη Σαχάρα, αυτά τα είδη ενέχουν υψηλή αξία για την προστασία της βιοποικιλότητας.
Πληθυσμός
Η σχετικώς μεγάλη πόλη Αγκαντέζ στην καρδιά της χώρας των Τουαρέγκ θεωρείται η πρωτεύουσα της περιοχής Ααΐρ, αν και πέρα από το νότιο όριό της. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού των Τουαρέγκ του Ααΐρ ζούσαν μέχρι προσφάτως νομαδική ζωή, εξαρτώμενοι από τις καμήλες και τα γίδια τους. Οι περισσότεροι εγκατεστημένοι πληθυσμοί ήταν είτε εξαρτώμενοι από Τουαρέγκ κτηνοτρόφους υψηλότερης κάστας, είτε Ικέλαν ( Bouzou στη γλώσσα χάουσα / Bella στη σονγκάι), δηλαδή απόγονοι σκλάβων και αιχμαλώτων των Τουαρέγκ από τους Χάουσα και άλλες νότιες φυλές. Αυτοί εγκαταστάθηκαν στις βόρειες οάσεις για να φυλάγουν τις φυτείες χουρμαδιών, που ήταν ιδιοκτησία των ευγενών οικογενειών. Κατά τη δεκαετία του 1960 ο πληθυσμός του Ααΐρ ήταν περίπου 26.000 κάτοικοι.
Τα αγροτικά προϊόντα από τις πόλεις των οάσεων, όπως η Τίμια, η Αουντεράς και το Ταμπελό, ανταλλάσσονται παραδοσιακά με ρούχα ή αλάτι που μεταφέρεται με καραβάνια Αζαλάι από τις απομακρυσμένες οάσεις Μπιλμά και Φάσι στα ανατολικά.
Οι βραχογραφίες και ιστορικά στοιχεία
Τα όρη Ααΐρ είναι γνωστά για τις βραχογραφίες τους, που χρονολογούνται από το 9000 π.Χ. ίσως, μέχρι περίπου το 1000 μ.Χ.. Οι πρώτες από αυτές, προϊστορικές, ανακαλύφθηκαν από τον εξερευνητή Φουρώ από το 1893 ως το 1899. Αυτές οι πρώτες ανακαλύψεις στάθηκαν αιτία για να ερευνηθεί με μεγάλη προσοχή η περιοχή και να βρεθούν χαράγματα μεγάλης αξίας, μεταξύ άλλων και από τον Άγγλο Φ. Ροντ και τον Ν. Νικολά. Κατά τη διάρκεια της Υγρής Φάσεως της ολοκαίνου, η περιοχή ήταν κτηνοτροφική, όπως φαίνεται στις εικόνες βοοειδών και μεγάλων θηλαστικών. Ωστόσο, κατά την 3η χιλιετία π.Χ. άρχισε μία διαδικασία ερημοποίησης και οι Τουαρέγκ μετακινήθηκαν από τα βόρεια στην περιοχή. Οι βραχογραφίες της δεύτερης εποχής υποδεικνύουν πόλεμο, αναπαριστώντας άλογα και πολεμικά άρματα. Καθώς αρχίζει η ιστορική περίοδος, οι απεικονίσεις συνοδεύονται πλέον και από γράμματα (λιβυοβερβερικούς χαρακτήρες) Αυτή η περίοδος των βραχογραφιών αποκαλείται «περίοδος της καμήλας» και έρχεται αμέσως μετά την «περίοδο του αλόγου».
Ειδικότερα, ένα χαρακτικό σε βράχο μιας καμηλοπάρδαλης στο Νταμπούς, που ανακαλύφθηκε το 1997 και έχει ύψος 5 μέτρα (δηλαδή φυσικό μέγεθος), είναι γνωστό διεθνώς. Η τέχνη των σπηλαίων στην περιοχή είναι κυρίως σκαλίσματα στον βράχο, αρχικώς με αιχμηρές πέτρες και από το 1200 π.Χ. περίπου ίσως με μέταλλο.
Η άφιξη των Γάλλων εξασθένησε τους Τουαρέγκ και προκάλεσε τόσο εσωτερικές διαμάχες στο Σουλτανάτο, όσο και αντίσταση κατά των Ευρωπαίων αποικιοκρατών. Από τη δεκαετία του 1880 αυξήθηκαν οι επιδρομές των Τουμπύ και όταν ο Τουαρέγκ Καοσέν Αγκ Γκεντά εξεγέρθηκε εναντίον των Γάλλων το 1917, πολλές κώμες καταστράφηκαν κατά την πορεία του προς την πολιορκία του Αγκαντέζ. Με την ανακατάληψη του Αγκαντέζ από τους Γάλλους, μία κτηνώδης τιμωρητική εκστρατεία δια του Ααΐρ ερήμωσε πολλούς πρώην πολυάνθρωπους οικισμούς, καθώς είχαν καταστραφεί διαδοχικά από τον Καοσέν και τους Γάλλους.
Ενώ οι νομάδες Kel Owey Τουαρέγκ συνέχισαν να κυριαρχούν στις οάσεις, οι εγκατεστημένοι αγροτοκτηνοτρόφοι (Χάουσα, Τουαρέγκ ή Σονγκάι) επεξέτειναν τις καλλιέργειες και τη μη νομαδική κτηνοτροφία στα μέσα του 20ού αιώνα.
Οι λιμοί των δεκαετιών του 1970 και του 1980 έφεραν ένα τέλος σε αυτή την επέκταση, και όσο η Αγκαντέζ και η Αρλίτ αναπτύσσονταν, τόσο οι οικισμοί του Ααΐρ συρρικνώνονταν. Η Εξέγερση των Τουαρέγκ (1990–1995) ακολουθήθηκε από απάνθρωπα κυβερνητικά αντίποινα, που ερήμωσαν πολλά χωριά στο Ααΐρ. Η ειρήνη μετά το 1995, καθώς και τα ορυχεία ουρανίου της Αρλίτ έφεραν νέα ανάπτυξη στην περιοχή, με πολλές κωμοπόλεις να κερδίζουν για πρώτη φορά από τον τουρισμό. Μία επιδρομή ακρίδων το 2004 έφερε μεγάλη έλλειψη κυρίως στα οπωροκηπευτικά, συντελώντας στην εκδήλωση της Δεύτερης Εξεγέρσεως των Τουαρέγκ το 2007, η οποία κατάφερε καίριο πλήγμα στη μόλις αναπτυσσόμενη τουριστική οικονομία.
Εικόνες από το διάστημα
thumb|center|450px|Ολική άποψη thumb|450px|center|Το ένθετο της παραπάνω εικόνας σε μεγέθυνση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Νίγηρα Κατηγορία:Οροπέδια Κατηγορία:Οροσειρές της Αφρικής Κατηγορία:Σαχάρα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς σε κίνδυνο
Μόρι Μοτονάρι
thumb|right|270px|Πορτραίτο του Μόρι Μοτονάρι Ο Μόρι Μοτονάρι (ιαπωνικά: 毛利 元就, 16 Απριλίου 1497 – 6 Ιουλίου 1571) ήταν επιφανής Ιάπωνας νταΐμιο (φεουδάρχης) στην περιοχή Τσουγκόκου της ιαπωνικής νήσου Χονσού, κατά την ιστορική περίοδο με την ονομασία "Σενγκόκου", τον 16ο αιώνα. Η φατρία των Μόρι ισχυριζόταν ότι καταγόταν από τον Όε νο Χιρομότο, έναν σύμβουλο του Μιναμότο νο Γιοριτόμο. Ο Μόρι Μοτονάρι είναι γνωστός στην ιστορία ως σπουδαίος στρατηγιστής, που ξεκίνησε από τοπικός πολέμαρχος (τζιζαμουράι) της επαρχίας Άκι της περιοχής Τσουγκόκου, και κατάφερε να διευρύνει την εξουσία της φατρίας του σχεδόν σε όλη την έκταση της περιοχής Τσουγκόκου, μέσω πολεμικών συγκρούσεων, επιγαμιών, υιοθεσιών και δολοφονιών. Ευρισκόμενος μεταξύ των ισχυρών φατριών Αμάγκο και Όουτσι, ο Μοτονάρι οδήγησε τη φατρία του ισορροπώντας μεταξύ πράξης και διπλωματίας. Τελικώς, κατάφερε να νικήσει και τις δύο αντίπαλες φατρίες και να ελέγξει όλη την περιοχή Τσουγκόκου. Αργότερα συνέτριψε τη φατρία Οτόμο της επαρχίας Μπούνγκο της νήσου Κιούσου. Κυβέρνησε με έδρα το Κάστρο Γιοσίντα-Κοριγιάμα, κύρια βάση της φατρίας του από τις αρχές του 14ου αιώνα. Οι απόγονοί του έγιναν άρχοντες του σημαντικού φέουδου της Τσοσού.
Πρώτα χρόνια
Ο Μόρι Μοτονάρι γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1487 με το όνομα Σοτζουμάρου, σε ένα μικρό φέουδο της επαρχίας Άκι της περιοχής Τσουγκόκου στο δυτικό τμήμα της νήσου Χονσού. Ήταν ο δεύτερος γιος του άρχοντα Μόρι Χιρομότο. Η μητέρα του ήταν κόρη του άρχοντα Φουκουμπάρα Χιροτόσι, αλλά δεν διασώθηκε το όνομά της. Τόπος γέννησής του λέγεται ότι υπήρξε το Κάστρο Σουζούο, βάση της φατρίας Φουκουμπάρα. Σήμερα υπάρχουν λίθινα μνημεία στα ερείπια του Κάστρου Σουζούο σε ανάμνηση της γέννησης του Μοτονάρι.
Το 1500, ο πατέρας του αναμείχθηκε σε μια διαμάχη για την εξουσία με το Σογκουνάτο Ασικάγκα και τη φατρία Όουτσι, και αποφάσισε συνακόλουθα ν' αποσυρθεί. Παρέδωσε τότε τη θέση του επικεφαλής της φατρίας στον πρωτότοκο γιο του, Μόρι Οκιμότο, και μετακινήθηκε στο νέο του σπίτι στο Κάστρο Τατζίχι-Σαρουγκάκε με τον δευτερότοκο γιο του, Σοτζουμάρου. Ο Οκιμότο, ως επικεφαλής πλέον της φατρίας των Μόρι, εγκαταστάθηκε στο Κάστρο Γιοσίντα-Κοριγιάμα, που αποτελούσε το κύριο οχυρό της.
Το 1501, η μητέρα του Σοτζουμάρου πέθανε, και το 1506 απεβίωσε και ο πατέρας του εξαιτίας δηλητηρίασης από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Ο Σοτζουμάρου έμεινε στο Κάστρο Τατζίχι-Σαρουγκάκε, αλλά ο ακόλουθός του (βασάλος) Ινούε Μοτομόρι, καταχράστηκε γη που ανήκε στον πρώτο και τον εκδίωξε από το κάστρο. Εξαιτίας της ακόλουθης ένδειάς του, αλλά και της καταγωγής του από τόσο ισχυρή οικογένεια, ονομάστηκε "Ο Πρίγκιπας-Ζητιάνος" από τον απλό κόσμο. Ο νεαρός Σοτζουμάρου ανατράφηκε από μια γυναίκα με το όνομα Σούγκι νο Ο-Οκάτα, η οποία άσκησε μεγάλη επιρροή στο χαρακτήρα του. Δίπλα της απέκτησε τη συνήθεια να αντικρίζει τον ήλιο κάθε πρωί απαγγέλοντας μια βουδιστική προσευχή.
Το 1511 έλαβε χώρα η τελετή ενηλικίωσης (γκενπούκου) του Σοτζουμάρου, οπότε και πήρε το όνομα Μόρι Μοτονάρι.
Επικεφαλής της φατρίας των Μόρι
Μετά τους ξαφνικούς θανάτους του πατέρα του και του αδελφού του, η φατρία των Μόρι είχε απομείνει αδύναμη και τρωτή. Ο πιο ισχυρός άρχοντας της περιοχής, ο Τακέντα Μοτοσίγκε, με έδρα το Κάστρο Σαταουκαναγιάμα, εκμεταλλεύτηκε την περίσταση και αφού συγκέντρωσε ένα στρατό 5.000 αντρών εισέβαλε τον Οκτώβριο του 1517 στην επικράτεια της φατρίας Κικκάβα, σύμμαχης φατρίας των Μόρι, περικυκλώνοντας το Κάστρο Αρίτα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Τακέντα Μοτοσίγκε εξαπέλυσε επιδρομή στην επικράτεια των Μόρι και πυρπόλησε τις οικίες στην περιοχή του Κάστρου Τατζίχι-Σαρουγκάκε. Ο Μοτονάρι έσπευσε επικεφαλής του στρατού των Μόρι στη θέση του ανήλικου ανηψιού του Κοματσουμάρου, για να άρει την πολιορκία του Κάστρου Αρίτα των Κικκάβα από τις προελαύνουσες δυνάμεις του Τακέντα. Ακολούθησε η πρώτη μάχη υπό την ηγεσία του Μοτονάρι, η οποία και καθόρισε τη μοίρα της φατρίας του και έμεινε στην ιστορία ως μάχη του Αρίτα-Νακάιντε.
Με το μεγαλύτερο τμήμα των δυνάμεων της σύμμαχης πλέον φατρίας Όουτσι απασχολημένο στο Κυότο με επικεφαλής τον Όουτσι Γιοσιόκι, οι Μόρι ήταν ανήμποροι να την καλέσουν σε βοήθεια, ως εκ τούτου ο Μοτονάρι κινητοποίησε το σύνολο των δυνάμεων της φατρίας του και των υποστηρικτών της. Στο έργο αυτό ο Μοτονάρι βοηθήθηκε και από τον έτερο αδελφό του, Αϊό Μοτοτσούνα. Συνολικά οι δυνάμεις των Μόρι αριθμούσαν περίπου 850 άνδρες, ενισχυμένους με άλλους 300 της φατρίας Κικκάβα. Η δύναμη αυτή προήλασε στο Κάστρο Αρίτα και καθ' οδόν συνάντησε την εμπροσθοφυλακή του στρατού του Τακέντα, περίπου 500 αντρών, υπό την ηγεσία του στρατηγού Κουμαγκάι Μοτονάο. Οι Μόρι και οι σύμμαχοί τους επιτέθηκαν στις δυνάμεις αυτές με πυροφόρα βέλη. Ο Κουμαγκάι Μοτονάο ήταν στις πρώτες σειρές των αντρών του ενθαρρύνοντάς τους, όταν ένα βέλος τον χτύπησε σκοτώνοντάς τον. Στο μεταξύ ο Τακέντα Μοτοσίγκε βρισκόταν με το κύριο τμήμα του στρατού του στο Κάστρο Αρίτα πολιορκώντας το.
Μαθαίνοντας το θάνατο του Κουμαγκάι Μοτονάο, ο Τακέντα Μοτοσίγκε απέσυρε τις δυνάμεις του από την πολιορκία του Κάστρου Αρίτα και βάδισε εναντίον των επερχόμενων δυνάμεων του Μοτονάρι. Οι Τακέντα συναντήθηκαν με τους Μόρι και Κικκάβα στον ποταμό Ουτσικάβα, κατέχοντας την απέναντι όχθη του, και αμέσως ξέσπασε σφοδρή σύρραξη. Όντας αριθμητικά πολύ υποδεέστερες, οι δυνάμεις του Μόρι Μοτονάρι άρχισαν να οπισθοχωρούν, κράτησαν όμως εν τέλει τις θέσεις τους μετά τις ικεσίες και προτροπές του ηγέτη τους. Ο ίδιος ο Τακέντα Μοτοσίγκε διέσχισε έφιππος το ποτάμι αλλά χτυπήθηκε από ένα βέλος και σκοτώθηκε. Ως επακόλουθο του θανάτου του ηγέτη τους, οι δυνάμεις του Τακέντα διέλυσαν τις γραμμές τους και υποχώρησαν, αφήνοντας τον Μόρι Μοτονάρι νικητή στο πεδίο της μάχης. Η μάχη αυτή αποτέλεσε την αρχή της παρακμής της φατρίας Άκι-Τακέντα και την απαρχή της στρατιωτικής εξάπλωσης της φατρίας Μόρι. Η νίκη αυτή έκανε επίσης διάσημο τον Μόρι Μοτονάρι σε ολόκληρη τη χώρα.
Μαργαρίτα της Αντιόχειας-Λουζινιάν
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου βάιλου της Κύπρου (γιου του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας) και της Ισαβέλλα των Λουζινιάν, κόρης του Ούγου Α΄ της Κύπρου.
Αδελφός της ήταν ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου και οι δύο τους διατήρησαν το επώνυμο Λουζινιάν της μητέρας τους. Ο Ναΐτης συγγραφέας των Πράξεων των Κυπριωτών από την Τύρο, που την υπηρέτησε ως γραμματέας το 1268, καταγράφει ότι ήταν "ιδιαίτερα ωραία στο πρόσωπο" τότε, αλλά μετά έγινε "υπερβολικά παχιά" και άρχισε να μοιάζει στον πατέρα της. Σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Στήβεν Ράνσιμαν, η Μαργαρίτα εθεωρείτο "η πιο αγαπητή νέα της γενιάς της".
Ο αδελφός της Ούγος Γ΄ έγινε το 1268 βασιλιάς και της Ιερουσαλήμ, τελειώνοντας έτσι μία μακρά περίοδο, που οι (Χοενστάουφεν) βασιλείς της Ιερουσαλήμ ήταν απόντες, κατά την οποία η Τύρος αποσπάστηκε από την επικυριαρχία του βασιλιά από τον Φίλιππο των Μονφόρ. Ο Ούγος Γ΄ όμως, όχι μόνο ήταν ασθενής για να δράσει εναντίον του Φιλίππου, αλλά ήθελε και τη βοήθειά του για την άμυνα των υπολειμμάτων του βασιλείου εναντίον τού γειτόνου του σουλτάνου των Μαμελούκων. Έτσι οι δύο άνδρες συμφώνησαν η Μαργαρίτα να παντρευτεί τον Ιωάννη, γιο του Φιλίππου και ο Ούγος Γ΄ να χορηγήσει την Τύρο στον Ιωάννη και τους απογόνους του από τη Μαργαρίτα. Αν το ζεύγος έμενε άτεκνο, η Τύρος θα επέστρεφε στη βασιλική επικράτεια. Ο Φίλιππος συμφώνησε και παραχώρισε την Τύρο στον γιο του Ιωάννη. Ο γάμος, που είχε σχεδιαστεί πριν ο Ούγος Γ΄ γίνει βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, έγινε το 1269.
Η διακυβέρνηση της Τύρου
O Ιωάννης ασθένησε σοβαρά από ποδάγρα και απεβίωσε το 1283. Δεν είχαν τέκνα και ο Ούγος Γ΄ επέτρεψε η κυριότητα της Τύρου να περιέλθει στον Ονφρουά του Μονφόρ, μικρότερο αδελφό του Ιωάννη. Όταν και αυτός απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1284, ο Ούγος Γ΄ έλαβε το φέουδο και το παρέδωσε στη Μαργαρίτα, που την επικύρωσε ως κυρία της Τύρου. Ο Ούγος Γ΄ απεβίωσε τον Μάρτιο του 1284.
Το 1285 ο Αλ-Μανσούρ Καλαβούν σουλτάνος των Μαμελούκων έκανε καθαρή την πρόθεσή του να επιτεθεί στα Σταυροφορικά κράτη που είχαν απομείνει. Τότε η Μαργαρίτα και η Εσίβα των Ιμπελέν, σύζυγος του Ονφρουά του Μονφόρ, που κυβερνούσε μόνη της τη Βηρυτό μετά το τέλος εκείνου, κινήθηκαν γρήγορα να εξασφαλίσουν μία συνθήκη με τον Καλαβούν. Έχει διασωθεί το κείμενο της συμφωνίας, που υπογράφτηκε από την "υψηλότατη κυρία, δέσποινα Μαργαρίτα -κόρη του κυρίου Ερρίκου, γιου του πρίγκιπα Βοημούνδου- και κυρία της Τύρου" και θεωρείται ένα παράδειγμα της πρώιμης διπλωματίας των Μαμελούκων.
Το 1291 η Μαργαρίτα παραχώρησε την κυριότητα της Τύρου στον ανιψιό της Αμαλρίκ, τρίτο γιο του Ούγου Γ΄. Η ίδια αποσύρθηκε στην Κύπρο, που τώρα βασίλευε ο Ερρίκος Β΄, δεύτερος γιος του Ούγου Γ΄. Η Μαργαρίτα εισήλθε στη μονή της Υμετέρας Κυρίας της Τύρου στη Νικοζία (Λευκωσία) και απεβίωσε εκεί ως μοναχή σε ηλικία 64 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1269 τον Ιωάννη των Μονφόρ κύριο της Τύρου. Δεν απέκτησε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ
Καστιλιόνε Κιαβαρέζε
Το Καστιλιόνε Κιαβαρέζε (ιταλικά: Castiglione Chiavarese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Εγχειρίδιο Frascati
Το εγχειρίδιο Frascati είναι ένα έγγραφο που καθορίζει τη μεθοδολογία συλλογής στατιστικών στοιχείων σχετικά με την έρευνα και την ανάπτυξη. Το Εγχειρίδιο προετοιμάστηκε και δημοσιεύθηκε από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Ο.Ο.Σ.Α.).
Περιεχόμενα
Το εγχειρίδιο Frascati ταξινομεί τους προϋπολογισμούς ανάλογα με το τι γίνεται, τι μελετάται και ποιος το μελετά. Για παράδειγμα, ένα πρόγραμμα προφορικής ιστορίας που διεξάγεται από μια θρησκευτική οργάνωση θα ταξινομείται ως βασική έρευνα στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών (η υποκατηγορία της ιστορίας) και θα εκτελείται από μη κυβερνητικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό.
Το εγχειρίδιο δίνει ορισμούς για: βασική έρευνα, εφαρμοσμένη έρευνα, έρευνα και ανάπτυξη, ερευνητικό προσωπικό: ερευνητές, τεχνικοί, βοηθητικό προσωπικό.
Το εγχειρίδιο Frascati ταξινομεί την έρευνα σε τρεις κατηγορίες:
Τομείς έρευνας
Οργανώνει επίσης τα πεδία των επιστημονικών ερευνητικών προσπαθειών, από τα μαθηματικά έως τη λογοτεχνία, σε βασικές και υποκατηγορίες.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 1963, εμπειρογνώμονες του Ο.Ο.Σ.Α. συναντήθηκαν με τον όμιλο Ε.Ε.Δ.Ε.Τ. (Εθνικοί Εμπειρογνώμονες για τους Δείκτες Επιστήμης και Τεχνολογίας) στη Villa Falconieri στο Frascati της Ιταλίας. Με βάση ένα έγγραφο ιστορικού του Christopher Freeman συνέταξαν την πρώτη έκδοση του εγχειριδίου Frascati, το οποίο είναι επίσημα γνωστό ως η προτεινόμενη τυποποιημένη πρακτική για έρευνες έρευνας και πειραματικής ανάπτυξης. Το 2002 δημοσιεύτηκε η 6η έκδοση.
Χρήση
Οι ορισμοί που παρέχονται στο εγχειρίδιο Frascati έχουν υιοθετηθεί από πολλές κυβερνήσεις και χρησιμεύουν ως κοινή γλώσσα για συζητήσεις σχετικά με την πολιτική της επιστήμης και της τεχνολογίας και την πολιτική οικονομικής ανάπτυξης. Αρχικά ένα πρότυπο του Ο.Ο.Σ.Α., έχει γίνει ένα αναγνωρισμένο πρότυπο σε μελέτες Ε & Α (Έρευνα και Ανάπτυξη) ανά τον κόσμο και χρησιμοποιείται ευρέως από διάφορους οργανισμούς που συνδέονται με τα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από το 2000, περίπου το 75% των χωρών χρησιμοποίησαν αυτή τη μέθοδο για να μοιραστούν πληροφορίες σχετικά με τους προϋπολογισμούς τους.
Πηγές
Κατηγορία:Στατιστική ανάλυση Κατηγορία:Έρευνα
Δάφνη Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας δείτε: Δάφνη Αρακύνθου και Δάφνη Ναυπάκτου
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Δάφνη
Η Δάφνη Θέρμου, είναι μικρός ορεινός οικισμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 770 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στα όρια του νομού με την Ευρυτανία και την περιοχή του Προυσού. Απέχει 50 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 37 χλμ. Β. από το Θέρμο και 19 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Προυσό. Η παλιά του ονομασία ήταν Μαχαλάς και έτσι αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και το 1954 μετονομάστηκε σε Δάφνη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Χαλίκι, τη Λαδικού και τον Νεροσύρτη αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Χαλικίου Αμβρακίας που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 5 μόνιμους κατοίκους.
Ανθρώπινο σώμα
μικρογραφία|Το ανδρικό και γυναικείο ανθρώπινο σώμα εμφανίζεται όπως είναι χωρίς την ηβική, σωματική ή στο πρόσωπο τριχοφυΐα, προκειμένου να δοθεί μεγαλύτερο βάρος στην εμφάνιση της ανατομίας. Οι εικόνες είναι από ανθρώπους με λευκό δέρμα, καθώς το χρώμα του ανθρώπινου δέρματος ποικίλει. Το ανθρώπινο σώμα είναι το βασικότερο στοιχείο του ανθρώπου. Αποτελείται από πολλούς διαφορετικούς τύπους κυττάρων, οι οποίοι δημιουργούν ιστούς, που με τη σειρά τους συνθέτουν διάφορα συστήματα οργάνων. Αυτά τα όργανα εγγυώνται την ομοιόσταση και τη ζωή του ανθρώπινου σώματος.
Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από το κεφάλι, τον λαιμό, τον κορμό (που περιλαμβάνει τον θώρακα και την κοιλιά), τα χέρια (άνω άκρα) και τα πόδια (κάτω άκρα).
Η μελέτη του ανθρώπινου σώματος γίνεται από τις επιστήμες της ανατομίας, της φυσιολογίας, της ιστολογίας και της εμβρυολογίας. Το σώμα ποικίλει ανατομικά με γνωστούς τρόπους. Η φυσιολογία επικεντρώνεται στα συστήματα και τα όργανα του ανθρώπινου σώματος και των λειτουργιών τους. Πολλά συστήματα και μηχανισμοί αλληλεπιδρούν ώστε να διατηρήσουν την ομοιόσταση, με ασφαλή επίπεδα ουσιών όπως το ζάχαρο και το οξυγόνο στο αίμα.
Σύνθεση του ανθρώπινου σώματος
Το ανθρώπινο σώμα συνθέτεται από χημικά στοιχεία όπως το υδρογόνο, το οξυγόνο, ο άνθρακας, το ασβέστιο, και ο φώσφορος. Αυτά, υπάρχουν σε τρισεκατομμύρια κύτταρα και ακυτταρικά στοιχεία του σώματος.
Το ενήλικο σώμα αποτελείται από 60% νερό σε ποσότητα 42 λίτρων υγρών. Αναλυτικότερα, αποτελείται από 19 λίτρα κυτταρικών υγρών που συνίσταται από 3,2 λίτρα πλάσμα του αίματος και 8,4 μεσοκυττάριο υγρό του αίματος, και 23 λίτρα υγρού στο εσωτερικό των κυττάρων. Το περιεχόμενο, η οξύτητα και η σύνθεση του νερού στο εσωτερικό και στο εξωτερικό των κυττάρων διατηρείται αυστηρά. Οι κύριοι ηλεκτρολύτες στο εξωτερικό των κυττάρων είναι το νάτριο και το χλωρίδιο, ενώ στο εσωτερικό των κυττάρων είναι το κάλιο και το φωσφορικό άλας.
Κύτταρα
Το σώμα συνίσταται από τρισεκατομμύρια κύτταρα, που είναι τα θεμελιώδεις στοιχεία της ζωής. Στην πλήρη ανάπτυξή του, υπάρχουν κατά προσέγγιση 30 -37 τρισεκατομμύρια κύτταρα στο σώμα, μια εκτίμηση που προκύπτει από το σύνολο των κυττάρων που αποτελούν τα όργανα και από τα είδη των κυττάρων. Ακόμη, το σώμα αποτελεί ξενιστή για περίπου τον ίδιο αριθμό μη ανθρώπινων κυττάρων, όπως άλλων πολυκύτταρων οργανισμών που ζουν στο γαστρεντερικό σύστημα και στο δέρμα. Το σώμα δεν συνίσταται, όμως, μόνο από κύτταρα. Στα 70 κιλά ενός μέσου ανθρώπινου σώματος, περίπου τα 25 κιλά συγκροτούνται από μη ανθρώπινα κύτταρα ή μη κυτταρικές μορφές, όπως κόκαλα και συνδετικούς ιστούς.
Τα κύτταρα λειτουργούν χάρη στο DNA. To DNA βρίσκεται στο πυρήνα του κυττάρου, εκεί μέρη του αντιγράφονται και στέλνονται στο υπόλοιπο κύτταρο μέσω του RNA. To RNA λειτουργεί ώστε να παράγει πρωτεΐνες, οι οποίες είναι βασικές για το κύτταρο, την λειτουργία του και την παραγωγή του. Δεν έχουν, όμως, όλα τα κύτταρα DNA κάποια από αυτά όπως τα ερυθρά αιμοσφαίρια χάνουν τον πυρήνα τους όταν ενηλικιώνονται.
Ιστοί
Το σώμα συγκροτείται από πολλούς διαφορετικούς τύπους ιστών, όπως τα κύτταρα που έχουν συγκεκριμένη λειτουργία. Η επιστήμη που ασχολείται με τους ιστούς ονομάζεται ιστολογία και συχνά η μελέτη γίνεται με τη χρήση μικροσκοπίου. Υπάρχουν τέσσερις ιστοί:
Όργανα
Τα όργανα έχουν ως δομικά στοιχεία κύτταρα με συγκεκριμένες ιδιότητες, και βρίσκονται στο εσωτερικό του σώματος. Για παράδειγμα, η καρδιά, οι πνεύμονες και το ήπαρ. Μερικά, όργανα βρίσκονται τοποθετημένα στις κοιλότητες του σώματος, όπως στη κοιλία και στα πλευρά.
Καρδιαγγειακό σύστημα
μικρογραφία|110x110εσ|Διάγραμμα ανθρώπινης καρδιάς Το καρδιαγγειακό σύστημα αποτελείται από την καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία (αρτηρίες, φλέβες, τριχοειδές αγγείο). Η καρδιά ωθεί την κυκλοφορία του αίματος, το οποίο λειτουργεί ως "μέσο μεταφοράς" τροφοδοτώντας το σώμα με οξυγόνο, θρεπτικές ουσίες, ανοσοποιητικά κύτταρα, ορμόνες και περιττά στοιχεία από το ένα μέρος του σώματος στο άλλο. Το αίμα, ακόμη, μεταφέρει τα κύτταρα από τους ιστούς στα αιμοφόρα αγγεία και πίσω, στη σπλήνα και στο μυελό των οστών.
Πεπτικό σύστημα
μικρογραφία|155x155εσ|Διάγραμμα πεπτικού συστήματος |αριστερά Το πεπτικό σύστημα αποτελείται από το στόμα (τη γλώσσα και τα δόντια), τον οισοφάγο, το στομάχι (γαστρεντερικό σύστημα, παχύ και λεπτό έντερο, και ορθός), όπως και το ήπαρ, το πάγκρεας, τη χολή, και τους σιελογόνους αδένες. Μετατρέπει το φαγητό σε μικρά, θρεπτικά, και μη τοξικά μόρια ώστε να διανεμηθεί και να απορροφηθεί από το σώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσιολογία ανθρώπου Κατηγορία:Ανθρώπινο σώμα Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
Φερνάντο Μαρτίν (καλαθοσφαιριστής)
Ο Φερνάντο Μαρτίν Εσπίνα (ισπανικά: Fernando Martín Espina, ορθή προφορά Φερνάνδο, 25 Μαρτίου 1962 – 3 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, που θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους Ισπανούς του αθλήματος όλων των εποχών, και από τους καλύτερους Ευρωπαίους πάουερ φόργουορντ στην ιστορία. Αναδείχθηκε αργυρός Ολυμπιονίκης με την Εθνική Ισπανίας το 1984 και κατέκτησε πολλαπλούς τίτλους με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ονομάστηκε ως ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες της FIBA το 1991.
Βιογραφία
Ήταν ταλαντούχος σε πολλά αθλήματα: πέντε φορές πρωταθλητής κολύμβησης στην Ισπανία, καθώς και αθλητής υψηλής αξιολόγησης στα αθλήματα της χειροσφαίρισης, της επιτραπέζιας αντισφαίρισης και του τζούντο.
Καριέρα σε συλλόγους
Σε ηλικία 19 ετών ήταν ήδη βασικός στη δευτεραθλήτρια της πρωταθλήματος το 1981. Στις 24 Ιουνίου, η Μαδρίτη τον υφάρπαξε από τη Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα, με την οποία είχε υπογράψει προσύμφωνο. Εκάνει το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και χωρίς να έχει προπονηθεί με την ομάδα, ο Λόλο Σάινθ αποφάσισε να τον χρησιμοποιησει σε όλο τον αγώνα με την πρωταθλήτρια Αυστραλίας, σημειώνοντας 50 πόντους. Οι ευρείς ώμοι, τα μακριά χέρια, οι ικανότητές του στα ριμπάουντ και η ποιότητα για ορισμένες πτυχές του παιχνιδιού, τον έκαναν να αγωνίζεται σαν να είχε μεγαλύτερο ύψος από το πραγματικό του. Η σωματική του δύναμη συμβάδιζε με την καλή τεχνική, το στιβαρό σουτ μέσης απόστασης και, κυρίως, το νικηφόρο χαρακτήρα του. Ήταν ένας φυσικός μαχητής, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν παραδόθηκε και ποτέ δεν αναγνώρισε την ήττα πριν από η κόρνα της λήξης. Στην πρώτη παραμονή του στην ομάδα κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα Ισπανίας, δύο Κύπελλα και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων το 1984, περίοδος που συνδυάστηκε με την αναγέννηση του συλλόγου. Το 1985 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, αλλά η Ρεάλ έχασε από την γιουγκοσλαβική Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ του μετέπειτα συμπαίκτη του Ντράζεν Πέτροβιτς. Σε 170 συμμετοχές στο πρωτάθλημα είχε 3.302 πόντους (19,4 μ.ό.) με 61 % ποσοστό ευστοχίας στα δίποντα. Παράλληλα είχε 1.279 ριμπάουντ (7,5 μ.ό.), 146 ασίστ, 289 κλεψίματα και 207 κοψίματα.
Επιλέχθηκε στο ντραφτ του NBA το 1985 από τους Νιου Τζέρσεϊ Νετς αλλά προτίμησε να περιμένει ένα χρόνο, και τελικά αγωνίστηκε για τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Ήταν ο πρώτος Ισπανός παίκτης που αγωνίστηκε στο ΝΒΑ το 1986, και ήταν επίσης ο δεύτερος Ευρωπαίος που αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Συμμετείχε μόνο σε 24 παιχνίδια την περίοδο 1986–87, όντας τραυματισμένος για δύο μήνες, αρχικά το Δεκέμβριο έσπασε τη μύτη του και σε μία μόνο εβδομάδα ήρθε νέος τραυματισμός. Σε ένα πρωτάθλημα που ήταν τελείως διαφορετικό από ότι τον 21ο αιώνα, η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους Ευρωπαίους που πρώτοι πέρασαν το κατώφλι του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο έπαιξε και αυτή καταλυτικό ρόλο. Χρειάστηκαν να περάσουν 15 χρόνια για να υπάρξει δεύτερος Ισπανός παίκτης που να αγωνιστεί στο NBA. Στο τέλος της σεζόν επέστρεψε στην Ισπανία, για να αγωνιστεί ξανά στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την οποία εκτός των άλλων κατέκτησε ένα ακόμα Κύπελλο Κυπελλούχων στις 14 Μαΐου στον Πειραιά στη νίκη επί της ιταλικής Γιουβεκαζέρτα Μπάσκετ στον τελικό των 230 πόντων. Ήταν ο τελευταίος τίτλος της καριέρας του.
Διεθνής καριέρα
Το ταλέντο του τον οδήγησε στην Εθνική ομάδα παίδων το 1979 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Δαμασκού της Συρίας (οι χώρες της Μέσης Ανατολής ανήκαν τότε στην ευρωπαϊκή ζώνη της FIBA), με την Ισπανία να κατακτά την τρίτη θέση και το Μαρτίν να είναι πρώτος σκόρερ της ομάδας με 17,6 πόντους μέσο όρο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για την Εθνική ομάδα της Ισπανίας κάνοντας το ντεμπούτο του στις 13 Μαΐου 1981, στο Μπορντό με αντίπαλο τη Γαλλία στη νίκη των Ισπανών με 109–106 και σκόραρε τους πρώτους δύο πόντους του με την κόκκινη φανέλα που θα φορούσε συνολικά 86 φορές.
Μετά τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1982 στην Κολομβία (13,1 πόντοι ανά παιχνίδι), ο Μαρτίν ήταν ιδιαίτερα σημαντικό στέλεχος στην ομάδα της Ισπανίας που κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1983 στη Γαλλία έχοντας 13,8 πόντους μέσο όρο με 16 στον ημιτελικό με τη Σοβιετική Ένωση (νίκη των Ισπανών με 95–94) και 17 στον χαμένο τελικό με την Ιταλία. Ήταν εξέχων επίσης στην ομάδα που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες του 1984: δεύτερος σκόρερ της ομάδας με μέσο όρο 16,8 πόντους και είχε 4,6 ριμπάουντ. Στον τελικό με τις Ηνωμένες Πολιτείες σημείωσε 14 πόντους έχοντας χρεωθεί με τέσσερα φάουλ σχεδόν πέντε λεπτά πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου. Εκπροσώπησε επίσης τη χώρα του στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Καλαθοσφαίρισης του 1981, του 1983, όπου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1985 όπου επιλέχθηκε στην καλύτερη ομάδα όλης της διοργάνωσης.
Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 1989 οδηγώντας το αυτοκίνητό του προς το γήπεδο για να παρακολουθήσει παιχνίδι της ομάδας του (δεν επρόκειτο να αγωνιστεί λόγω κάποιων προβλημάτων στην πλάτη που αντιμετώπιζε για αρκετό καιρό). Υπήρξε είδωλο των φιλάθλων της Ρεάλ (εκτός του αγωνιστικού παράγοντα) αλλά και πέρα από αυτούς χάρη στον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Ο Αμερικανός προπονητής του Τζορτζ Καρλ εκείνη τη χρονιά τον περιέγραψε: «ένας εθνικός ήρωας, ένας όμορφος τύπος με σκούρα μαλλιά. Το αντίστοιχο στις ΗΠΑ θα ήταν ο Μάτζικ, ο Μπερντ ή ο Τζόρνταν, αλλά ίσως ο Τζέιμς Ντιν να είναι πιο κοντά στον αντίκτυπό του». Φορούσε τη φανέλα με τον αριθμό 10 (και στην εθνική ομάδα), την οποία η Ρεάλ Μαδρίτης απέσυρε μετά τον θάνατό του, τη μοναδική του συλλόγου μέχρι σήμερα. Το 2007 εντάχθηκε στο Hall of Fame της FIBA. Το όνομα Μαρτίν συνέχισε να υπάρχει στο μπάσκετ της Ισπανίας μέσω του μικρού αδερφού του Αντόνιο, που ακολούθησε τα βήματά του στη Ρεάλ Μαδρίτης και την εθνική Ισπανίας, ενώ και ο γιος του έγινε καλαθοσφαιριστής. Το 1991 το νέο γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Φουενλαμπράδα πήρε το όνομά του από τον παίκτη (Pabellón Polideportivo Fernando Martín). Το 2019 κυκλοφόρησε βιογραφικό του βιβλίο από τον Javier Balmaseda.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1985
Τσερανέζι
Το Τσερανέζι (ιταλικά: Ceranesi) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Κιάβαρι
Το Κιάβαρι (ιταλικά: Chiavari) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Κουτσελιό Ιωαννίνων
Το Κουτσελιό είναι χωριό που βρίσκεται στο Νομό Ιωαννίνων. Βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νότια της πόλης των Ιωαννίνων. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης, ενώ μέχρι το 2010 ανήκε στο Δήμο Παμβώτιδος. Το Κουτσελιό αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα με το Βασιλικό Διάταγμα 7.8.1919. Το χωριό δεν έχει δάση, έχει καλλιεργήσιμες εκτάσεις και το κέντρο του χωριού είναι πάνω στο λόφο. Από το 1970 γίνεται η άρδευση του, ενώ παλαιότερα τα νερά τα απορροφούσαν οι χωνεύτρες (καταβόθρες).
Ονοματολογία
Σύμφωνα με την παράδοση το όνομα του χωριού προέρχεται από το όνομα του πρώτου κατοίκου που λεγόταν Ηλίας και ήταν Κουτσός. Με το πέρασμα το χρόνου οι δύο λέξεις προφέρονται σαν μια: Κουτσελιάς. Για ευφωνία σχηματίσθηκε το όνομα Κουτσολιό.
Πηγές
https://web.archive.org/web/20080526115428/http://www.dimospambotidos.gr/
Τσικάνια
Η Τσικάνια (ιταλικά: Cicagna) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Έννατο Έβρου
Το Ένατο είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Θράκης στην περιφερειακή ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 22 μέτρων.