cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ
Η Εποχή της Group B
Η δεκαετία του '80, ήταν "αφιερωμένη" στην Group B. Η Group B, αποτελούνταν από αμάξια με ισχυρούς υπερτροφοδοτούμενους κινητήρες και τετρακίνηση. Το αμάξι που ξεχώρισε όμως ήταν αυτό της Audi quattro. Είχε κάνει μεγάλη επιτυχία, σε αυτήν την κατηγορία κατακτώντας δύο πρωταθλήματα κατασκευαστών το 1982 και το 1984, επίσης και οι οδηγοί του αυτοκινήτου στάθηκαν ικανοί, κερδίζοντας και αυτοί δύο πρωταθλήματα: το 1983 ο Χάνου Μίκολα και το 1984 ο Στιγκ Μπλόμκβιστ. Έχει περάσει και μια γυναίκα από το τιμόνι του Audi, η Γαλλίδα, Μισέλ Μούτον η οποία έφτασε πολύ κοντά στο να πάρει τον παγκόσμιο τίτλο του 1984. Εξαίρεση στην τετρακίνηση αποτέλεσε η θρυλική Lancia 037, που με κίνηση μόνο στους πίσω τροχούς κατάφερε και κέρδισε το πρωτάθλημα του 1983. Το 1984 εμφανίστηκε και το αυτοκίνητο θρύλος του Group B, το peugeot 205 T-16. To Peugeot εμφανίστηκε στους αγώνες με τον Ari Vatanen, ενώ κέρδισε 2 πρωταθλήματα οδηγών με τον Timo Salonen το 1985 και με τον Juha Kankunen το 1986. Πέρα από τις επιτυχίες όμως, υπήρχαν και θάνατοι όπως αυτός του Ατίλιο Μπετέργκα όπου τράκαρε το 1985, με ενα Lancia 037, σε ηλικία 32 ετών. Το 1986, έκανε την εμφάνιση του, το μοντέλο της Lancia Delta S4, το οποίο για εκείνη την εποχή, ήταν ένα πολύ γρήγορο αυτοκίνητο. Άλλη μια χρονιά που, υπήρχε ένα μοιραίο περιστατικό. Αυτό ήταν στο Ράλι Πορτογαλίας, όπου τρεις θεατές σκοτώθηκαν και 30 τραυματίστηκαν εξαιτίας του οδηγού, Χοακίν Σάντος ο οποίος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του. Επίσης, την ίδια χρονιά ένας άλλος οδηγός, ο Τοιβόνεν και ο συνοδηγός του, ο Σέρτζιο Σέστο, βρήκαν τραγικό θάνατο όταν το αυτοκίνητο τους βρέθηκε στον γκρεμό και ανεφλέγη ακαριαία μετά από πρόσκρουση σε δέντρο. Λόγω των πολλών ατυχημάτων και θανάτων, ο Ζάν - Μαρί Μπαλέστρ, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας του Μηχανοκίνητου Αθλητισμού (FISA), κατήργησε την κατηγορία των αυτοκινήτων Group B.
Η Εποχή της Group A
Αρχικά, το WRC "σχεδίαζε" να ασχοληθεί με αυτοκίνητα της κατηγορίας "S", αλλά απορρίφθηκε αυτή η απόφαση. Έτσι, μετά την απαγόρευση των αυτοκινήτων Group B, άρχισε μια νέα εποχή: Αυτή της Group A. Η Εποχή της Group A, διήρκεσε περίπου 7-10 χρόνια. Σε εκείνη την κατηγορία, έκαναν την εμφάνιση τους τα αυτοκίνητα της Lancia, της Σουμπαρού, της Μιτσουμπίσι και ξανά της Τογιότα. Στα πρώτα χρόνια η Lancia πoυ ήταν πιο έτοιμη με τη Lancia Delta HF 4WD στην αρχή και μετά με την Lancia Delta Integrale κέρδισε τα πρωταθλήματα κατασκευαστών από το 1987 ως το 1992 και αντίστοιχα των οδηγών με τους Juha Kankunen το 1987 και το 1991 και τον Masimo Biazion το 1988 και το 1989.Η Τογιότα, είχε στο ρόστερ της τον Ισπανό οδηγό, τον Κάρλος Σάινθ, παίρνοντας δύο τίτλους το 1990 και το 1992. Το 1993, ο Σάινζ έφυγε και τον αντικατέστησε ο Κανκούνεν, ο οποίος κέρδισε την ίδια χρονιά τον τέταρτο του τίτλο, και τον πρώτο της Τογιότα (κατασκευαστών). Στη συνέχεια η Toyota πήρε το πρωτάλημα και το 1994 με πρωταθλητή τον Didier Auriol. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι επιτυχίες των Σουμπαρού και Μιτσουμπίσι ήταν μεγάλες. Η Σουμπαρού είχε στη διάθεση της, τον Κόλιν Μακ Ρέι και κέρδισε τον πρώτο του και μοναδικό τίτλο το 1995, και για τρεις συνεχόμενες χρονιές τον τίτλο κατασκευαστών η Σουμπαρού. (1995 -1998). Από το 1996 μέχρι και το 1999, ο Τόμμι Μάκινεν, έγινε νέος παγκόσμιος πρωταθλητής και ο πρώτος οδηγός με τρεις συνεχόμενους τίτλους.
Η Εποχή των WRC
Για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ του 1997, οι κανονισμοί του Παγκόσμιου Ράλλυ παρουσιάστηκαν ως προτεινόμενος αντικαταστάτης της Ομάδας Α (μόνο τα διαδοχικά έργα της Mitsubishis εξακολουθούν να συμμορφώνονται με τον τελευταίο τύπο, έως ότου ομολόγησαν και ένα Lancer Evolution WRC από το Ράλι του San Remo 2001). Μετά την επιτυχία του Mäkinen και των Ιαπώνων κατασκευαστών, η Peugeot της Γαλλίας έκανε μια πολύ επιτυχημένη επιστροφή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι. Ο Finn Marcus Grönholm πήρε τον τίτλο των οδηγών στην πρώτη του ολόκληρη χρονιά στη σειρά και η Peugeot κέρδισε το στέμμα των κατασκευαστών. Ο Richard Burns της Αγγλίας κέρδισε τον τίτλο του 2001 με ένα Subaru Impreza WRC, αλλά ο Grönholm και η Peugeot πήραν πίσω τους δύο τίτλους το 2002. Το 2003 είδε το Νορβηγό Petter Solberg πρωταθλητή με Subaru Impreza. Μετά ήρθε η σειρά της Citroën να δημιουργήσει το δικό της θρύλο. Ο Sébastien Loeb τσάρωσε τα επόμενα χρόνια με το Citroën Xsara WRC. Η Citroën πήρε τον τίτλο των κατασκευαστών τρεις φορές στη σειρά. Το 2006 και το 2007 ήταν η σειρά της Ford να πάρει 2 συνεχόμενα πρωταθλήματα κατασκευαστών και ο Loeb ξεπέρασε το ρεκόρ των Mackinen με τέσσερις συνεχόμενους τίτλους οδηγών, κερδίζοντας το ένατο συνεχόμενο πρωτάθλημα το 2012. Η Volkswagen Motorsport εισήλθε στο πρωτάθλημα το 2013 και ο Sebastien Ogierκυριάρχησε στη σειρά με έξι διαδοχικούς τίτλους. Νέοι κανόνες παγκόσμιου Ράλλυ εισήχθησαν για το 2017 που δημιούργησαν γρηγορότερα και πιο επιθετικά αυτοκίνητα.
Το 2018, η Toyota Gazoo Racing WRT κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ, κερδίζοντας τον Toyota τον τίτλο των πρώτων κατασκευαστών τους από το 1999. Με τον Tommi Mäkinen επικεφαλής της ομάδας, έγινε ο πρώτος στην ιστορία της οδήγησης ράλλυ για να κερδίσει ένα πρωτάθλημα τόσο ως οδηγός και ως κύριος της ομάδας.
Το 2019, ο Εσθονός Ott Tanak της Toyota κέρδισε το Πρωτάθλημα των οδηγών και έγινε ο πρώτος μη Γάλλος οδηγός μετά τον Πέτερ Σόλμπεργκ το 2003.
Το 2020, ο Γάλλος Σεμπαστιάν Οζιέ επέστρεψε στην θέση του πρωταθλητή κερδίζοντας για 7η φορά τον τίτλο και έγινε ο δεύτερος οδηγός που το πετυχαίνει με τρεις ομάδες μετά τον Γιούχα Κάνκουνεν. Η Hyundai κέρδισε το δεύτερο συνεχόμενο τίτλο κατασκευαστών
Δομή
Το όριο των αγώνων της κάθε σεζόν, πρέπει να είναι στους 13. Οι επιτρεπτές συνθήκες είναι: Χιόνι, Χώμα και Άσφαλτος. Σε κάθε αγώνα που γίνεται και ολοκληρώνεται, μοιράζονται βαθμοί, στον οδηγό και την ομάδα του. Οι βαθμοί που μπορούν να πάρουν (ανάλογα με την θέση που τερματίζουν) είναι:
Τα τελευταία χρόνια, οι ειδικές διαδρομές σε κάθε ράλλυ μπορούν να είναι από 15 έως και 35 στον αριθμό, που είναι κάτω των δύο χιλιομέτρων. Οι σούπερ ειδικές διαδρομές όμως, μπορεί να είναι και 50 χιλιομέτρων. Η κάθε μέρα, ολοκληρώνεται (με τις διαδρομές συνολικά) στα 400 χιλιόμετρα. Πριν από την επίσημη εκκίνηση του αγώνα, γίνονται τα λεγόμενα shakedowns, γνωστά και ως δοκιμές. Η επίσημη εκκίνηση αρχίζει την επόμενη μέρα (Παρασκευή) και τελειώνει την Κυριακή. Σε περίπτωση, που ένα αμάξι πάθει κάποια βλάβη, μεταφέρεται με φορτηγά οδικής βοήθειας, προς το συνεργείο της ομάδας, όπου κατασκεύασε το αυτοκίνητο. Το κάθε σέρβις (Service), διαρκεί περίπου 45 λεπτά. Ύστερα, μετά το τέλος της ημέρας, τα αυτοκίνητα μπαίνουν μέσα σε ένα κλειστό πάρκο, όπου εκεί είναι ασφαλισμένα.
Power Stage
Πρώτα εισήχθη το 2011, το "Power Stage" είναι το τελικό στάδιο του αγώνα. Πρόσθετοι πόντοι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος είναι διαθέσιμοι στους τρεις (μέχρι το 2016) ταχύτερους οδηγούς μέσω της σκηνής (ανεξάρτητα από το πού τελικά τελείωσαν στο αγώνα), με την ταχύτερη ομάδα να λαμβάνει τρεις βαθμούς, ο δεύτερος ταχύτερος να λαμβάνει δύο πόντους, ταχύτερη λήψη ενός σημείου. Το 2017 το σύστημα βαθμολόγησης τροποποιήθηκε έτσι ώστε οι πέντε ταχύτεροι οδηγοί μέσω της σκηνής απονεμήθηκαν πόντοι από πέντε για πρώτη σε μία για πέμπτη. Για ειδικές διαδρομές, ο χρονισμός θα είναι στο δέκατο του δευτερολέπτου. Για το "Power Stage", ο χρονισμός θα είναι στο χιλιοστό του δευτερολέπτου.
Ράλλυ 2
Αρχικά γνωστό ως "SuperRally", το Rally 2 είναι ένα σύνολο κανονισμών που επιτρέπουν σε έναν οδηγό ο οποίος αποχωρεί από μια εκδήλωση να επανέλθει την επόμενη μέρα με την επιβολή ποινής επτά λεπτών για κάθε χαμένη σκηνή (ποινή δέκα λεπτών εάν μόνο ένα στάδιο έχει χαθεί). Αυτό επιτρέπει στους οδηγούς που αποχωρούν από μια εκδήλωση να συνεχίσουν και να ανταγωνίζονται για πόντους Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Ωστόσο, εάν αποσυρθούν στο τελικό σκέλος ενός αγώνα, η επανένταξη δεν είναι δυνατή. Ομοίως, η χρήση των κανονισμών του Rally 2 είναι στη διακριτική ευχέρεια των διοργανωτών εκδηλώσεων.
Ομάδες και οδηγοί
21 διαφορετικοί κατασκευαστές έχουν κερδίσει ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ: Citroën, Ford , Lancia , Toyota , Peugeot , Subaru , Volkswagen , Mitsubishi , Audi , Fiat , Hyundai , Datsun / Nissan , Opel , Renault , Renault - Alpine , Saab , Mazda , BMW , Mercedes-Benz , Porsche και Talbot. Περαιτέρω 11 έχουν τελειώσει στο βάθρο: Seat, Mini , Vauxhall , Alfa Romeo , Volvo , Ferrari , MG , Polski Fiat , Škoda , Triumph και Wartburg.
Η Suzuki και η Subaru αποχώρησαν από την WRC στο τέλος του 2008, επικαλούμενες την οικονομική ύφεση, επηρεάζοντας την αυτοκινητοβιομηχανία για την απόσυρσή τους. Η Μίνι και η Ford έφυγαν από την WRC στο τέλος του πρωταθλήματος του 2012, λόγω μιας παρόμοιας οικονομικής ύφεσης που επηρέασε την ευρωπαϊκή αγορά, παρόλο που η Ford συνέχισε να παρέχει τεχνική υποστήριξη στη M-Sport.
Μια τυπική ομάδα WRC θα αποτελείται από περίπου 40 άτομα στις εκδηλώσεις, με επιπλέον 60-100 στη βάση της ομάδας.
Οι κατασκευαστές και οι ομάδες που υποστηρίζονται από τον κατασκευαστή έχουν συνήθως δύο ή τρεις οδηγούς που συμμετέχουν σε κάθε αγώνα οι οποίοι είναι κατάλληλοι να κερδίσουν πόντους. Ο συνολικός αριθμός των πληρωμάτων (οδηγός και συνοδηγός ) στις συγκεντρώσεις κυμάνθηκε από το 47 ( Μόντε Κάρλο και Μεξικό ) έως 108 ( Μεγάλη Βρετανία ) κατά τη διάρκεια του 2007.
Το 2012, η ​​ομάδα Ford World Rally και η ομάδα Mini WRC ανακοίνωσαν την αναχώρησή τους από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ για την εποχή του 2013. Η Volkswagen και η Hyundai επέστρεψαν στο πρωτάθλημα το 2013 και το 2014, αντίστοιχα. Η Toyota ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι για τη σεζόν του 2017  με την Toyota Gazoo Racing και το αυτοκίνητό της Toyota Yaris WRC. Επίσης, η Citroën θα επιστρέψει στο άθλημα το 2017 με μια πλήρως υποστηριζόμενη από το εργοστάσιο ομάδα μετά από ανταγωνισμό με μερική απασχόληση το 2016 για να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη του ολοκαίνουργιου αυτοκινήτου τους 2017 γενιάς με βάση το Citroën C3.
Αυτοκίνητα
Τα τρέχοντα αυτοκίνητα με 1,6 L κινητήρες turbo άμεσης έγχυσης και τετρακίνηση είναι κατασκευασμένα σύμφωνα με τους κανονισμούς του World Rally Car για αγώνες σε πίσσα, χαλίκι και χιόνι. Η απόδοση ισχύος περιορίζεται σε περίπου 380 ίππους (280 kW). Τα τρέχοντα αυτοκίνητα στο πρωτάθλημα περιλαμβάνουν τα Citroën C3 WRC, το Ford Fiesta WRC , το Toyota Yaris WRC και το Hyundai i20 Coupe WRC. Το Volkswagen Polo R WRC τερμάτισε με το κλείσιμο της σεζόν του 2016.
Η WRC διεξήχθη στο παρελθόν για τα ράλλυ της ομάδας Α και της ομάδας Β. Ωστόσο, λόγω της αυξανόμενης ισχύος, της έλλειψης αξιοπιστίας και μιας σειράς θανατηφόρων ατυχημάτων κατά τη διάρκεια του αγώνα του 1986, η ομάδα Β απαγορεύτηκε οριστικά. Αργότερα, το 1997, τα αυτοκίνητα της Ομάδας Α εξελίχθηκαν στην κατηγορία των αυτοκινήτων της WRC, για να διευκολύνουν την ανάπτυξη νέων αυτοκινήτων και να φέρουν νέες μάρκες στο διαγωνισμό. Το 2011, θεσπίστηκαν νέοι κανόνες για την ενθάρρυνση περισσότερων κατασκευαστών (και ιδιωτών) να συμμετάσχουν, επειδή η πρόσφατη οικονομική ύφεση ώθησε αρκετούς κατασκευαστές να εγκαταλείψουν το πρωτάθλημα.
Από το 2013 ξεκίνησε μια νέα κατηγορία αυτοκινήτων ράλλυ, γνωστή ως ομάδα R, ως αντικατάσταση των κατηγοριών ομάδας Α και ομάδας N, με αυτοκίνητα ταξινομημένα σε μία από τις έξι κατηγορίες ανάλογα με την χωρητικότητα και τον τύπο του κινητήρα, το μεταξόνιο και το σύστημα μετάδοσης κίνησης. Ως αποτέλεσμα, κανένα αυτοκίνητο δεν θα αναγνωριστεί σύμφωνα με τους κανονισμούς της ομάδας Α και της ομάδας Ν και θα αντικατασταθεί από την ομάδα R. Παράλληλα, αναδιαρθρώθηκαν τα πρωταθλήματα Super 2000 και παραγωγής αυτοκινήτων. Τα αυτοκίνητα Super 2000 και Group N συγχωνεύθηκαν σε ένα πρωτάθλημα, γνωστό ως Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ 2, παράλληλα με τα αυτοκίνητα R4 και R5, ενώ το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτου Παραγωγής αναδείχθηκε πλήρως ως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ 3 για αυτοκίνητα με δύο τροχούς που συμμορφώνονται με τους κανονισμούς R1, R2 και R3.
Τηλεόραση
Στην Ελλάδα, το WRC έχει εμφανιστεί στην Ελλ. Τηλεόραση και (το οποίο μετέδωσε το Ράλλυ Ακρόπολις) απο την ΕΡΤ. Επίσης, η Cosmote έχει το δικαίωμα ζωντανής μετάδοσης του κάθε αγώνα.
Η Promter GmbH κατέχει τα εμπορικά δικαιώματα στο πρωτάθλημα και μέσω της WRC TV παράγει καθημερινές ενημερώσεις από κάθε εκδήλωση μετά την ολοκλήρωση των φάσεων της ημέρας και την επεξεργασία της τηλεοπτικής κάλυψης. Αυτά τα ημερήσια προγράμματα προβολής έχουν διάρκεια 30 λεπτών και καλύπτουν σε βάθος τα στάδια της ημέρας, με βίντεο μέσα στο αυτοκίνητο καθώς και με συνεντεύξεις οδηγών. Πριν από το ράλλυ υπάρχει επίσης ένα πρόγραμμα προεπισκόπησης στυλ περιοδικού που ενσωματώνει κανονικά ειδικό οδηγό, τεχνικά και ομαδικά χαρακτηριστικά καθώς και μια επισκόπηση της επερχόμενης διαδρομής του αγώνα. Υπάρχει επίσης ένα πρόγραμμα αναθεώρησης μετά την εκδήλωση, το οποίο διαρκεί περίπου μία ώρα, το οποίο συνοψίζει το ράλλυ και τα μεγάλα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η κάλυψη της σεζόν του 2017 χωρίζεται σε τέσσερις τηλεοπτικούς σταθμούς. Το κανάλι 5 μεταδίδει την αναθεώρηση μετά την εκδήλωση, ενώ το πρόγραμμα προεπισκόπησης προβάλλεται στο δίκτυο Spike του. Η BT Sport έχει δικαιώματα για live στάδια και καθημερινές εκδηλώσεις, η Motors TV επισημαίνει τα δικαιώματα και η ουαλική γλώσσα S4C καλύπτει επίσης το πρωτάθλημα στο πρόγραμμα Ralio.
Το 2016, το σωρευτικό παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό για τα προγράμματα της WRC TV ήταν πάνω από 700 εκατομμύρια. Ο προγραμματισμός ήταν διαθέσιμος σε περισσότερες από 150 αγορές και περισσότερες από 12.000 ώρες εξετάστηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ραδιόφωνο
Επί του παρόντος, ο ραδιοφωνικός σταθμός αναπαράγει τον ήχο του WRC + All Live.
Διαδικτυακή ροή
Η κάλυψη παρέχεται από την WRC Promoter GmbH μέσω βίντεο κατόπιν παραγγελίας στο δικτυακό τόπο της WRC + με ζωντανά ειδικά στάδια, στιγμιότυπα, χρονοδιάγραμμα, ενσωματωμένο footage και ζωντανή παρακολούθηση χαρτών.
Περισσότερες Νίκες
''Ενημερώθηκε μετά το 2021 Ράλι της Φινλανδίας. Οι οδηγοί και οι κατασκευαστές που έχουν συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι το 2021 είναι με έντονους χαρακτήρες.''
Ντάνι Μπεχαράνο
Ο Ντάνι Μπράϊαν Μπεχαράνο (Danny Bryan Bejarano Yañez, γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1994) είναι Βολιβιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του παίζοντας στην Οριέντε Πετρολέρο στο Πρωτάθλημα Βολιβίας.
Στις 23 Μαΐου 2015, μετακινήθηκε στον Παναιτωλικό με συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. "Έχει την ικανότητα να παίζει για το σύλλογο. Ο Ντάνι είχε μια καλή σεζόν. Ο παίκτης είναι πολύ χαρούμενος για αυτό το σπουδαίο βήμα στην ποδοσφαιρική του καριέρα." δήλωσε ο μάνατζερ του Rodrigo Osorio.
Στις 5 Ιανουαρίου 2016, ο Παναιτωλικός ανακοίνωσε ότι ο Μπεχαράνο θα επιστρέψει στη Βολιβία για έξι μήνες, για να παίξει ως δανεικός στην Κλουμπ Μπολιβάρ. Στις 14 Ιουλίου 2016. υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς δανεισμού με τη Sport Boys Warnes και στις 24 Ιουλίου 2018, υπέγραψε ως δανεικός για 6 μήνες με την Οριέντε Πετρολέρο.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Λαμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βολιβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Μπολίβαρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οριέντε Πετρολέρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βολιβίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015
Ιερά Μητρόπολις Αργολίδος
Ιστορία
Πρώτος γνωστός Επίσκοπος του Άργους είναι ο Περιγένης. Στα τέλη του 9ου αιώνος Επίσκοπος Άργους διετέλεσε ο πολιούχος του, Άγιος Πέτρος. Οι Επισκοπές Άργους και Ναυπλίου ενώθηκαν σε μία το 1166. Κατ’ άλλη γνώμη, η ένωση των Επισκοπών Άργους και Ναυπλίου πιθανώς είχε συντελεσθεί λίγα χρόνια μετά το 879. Πάντως στα πρακτικά Συνόδου του 879 που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, υπογράφουν ως μέλη ο Άργους Θεότιμος και χωριστά ο Ναυπλίου Ανδρέας. Το 1189 η ενιαία Επισκοπή Άργους και Ναυπλίου αποσπάται από τη Μητρόπολη Κορίνθου και προάγεται σε Μητρόπολη, με πρώτο Μητροπολίτη τον Ιωάννη.
Το 1212, οι σταυροφόροι καταλαμβάνουν το Άργος και το Ναύπλιο, καταργείται η ορθόδοξη Ιεραρχία και στο Άργος εγκαθίσταται λατίνος Επίσκοπος. Καθ’ όλη τη διάρκεια της φραγκοκρατίας (1212-1540) η ορθόδοξη Μητρόπολη Άργους είναι σχολάζουσα. Για τα θέματα των Ορθοδόξων υπήρχε υπό την έγκριση του λατίνου Επισκόπου ένας πρωτοπαπάς διορισμένος από τους Ενετούς. Το 1540 το Ναύπλιο παραδίδεται από τους Ενετούς στους Τούρκους. Το 1541 ο Πατριάρχης Ιερεμίας Α΄ δέχθηκε στην Κωνσταντινούπολη πρεσβεία από Αργείους και Ναυπλιείς, οι οποίοι ζήτησαν την ανασύσταση της Μητροπόλεως που ήταν σχολάζουσα από το 1212, δηλαδή για 329 χρόνια. Η Μητρόπολη ανασυνεστάθη με έδρα το Ναύπλιο και προήχθη σε αυτήν ως μητροπολίτης ο Δωρόθεος.
Από το 1686 η έδρα της Μητροπόλεως μεταφέρεται στο Άργος, διότι το Ναύπλιο καταλαμβάνεται για δεύτερη φορά από τους Ενετούς. Το 1715 αρχίζει η Β΄ τουρκική κυριαρχία στο Άργος και γίνεται έδρα της μητροπόλεως το Μέρμπακα (Αγία Τριάδα) έως το 1770, οπότε έχουμε επιδρομή Αλβανών και καταστροφές που επιβάλλουν τη μεταφορά της στο Άργος. Εδώ θα παραμείνει μέχρι την επανάσταση του 1821, οπότε θα ξαναγίνει το Ναύπλιο έδρα της Μητροπόλεως, μέχρι σήμερα. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1821 πέθανε στη φυλακή της Τριπολιτσάς ο εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Άργους και Ναυπλίου Γρηγόριος Καλαμάρας. Από το θάνατό του έως το 1833 η Μητρόπολη διοικείται από τοποτηρητές.
Ακολούθησαν συγχωνεύσεις με γειτονικές Μητροπόλεις, καθώς η Εκκλησία της Ελλάδος είχε ανακηρύξει αντικανονικώς το αυτοκέφαλό της και δεν ήθελε να προβεί σε αρχιερατικές εκλογές, έως το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποδεχθεί την κατάσταση και την επαναφέρει στη νομιμότητα. Έτσι, με το από 16 Δεκεμβρίου 1833 Β.Δ., η Μητρόπολη Άργους και Ναυπλίας μετονομάζεται «Μητρόπολις Αργολίδος», αποτελούμενη από τις επαρχίες Ναυπλίας, Τροιζήνας και Ερμιονίδος. Με το ίδιο διάταγμα το Άργος καθώς και η επαρχία Άργους υπάγονται στην Μητρόπολη Κορίνθου και όχι στη Μητρόπολη Αργολίδος. Με το από 16 Δεκεμβρίου 1841 Β.Δ. η Μητρόπολη Κορίνθου-Άργους και η Μητρόπολη Αργολίδος συγχωνεύθηκαν σε μία, τη Μητρόπολη Κορίνθου και Αργολίδος. Τέλος, με το από 18 Δεκεμβρίου 1842 Β.Δ., στη Μητρόπολη Κορίνθου και Αργολίδος προσαρτήθηκε και η Επισκοπή Ύδρας.
Με Πατριαρχικό Τόμο του 1850 αναγνωρίσθηκε το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μετά την έκδοση του νόμου Σ΄ του 1852, η Ιερά Σύνοδος καθόρισε τα όρια των Μητροπόλεων και πλήρωσε όσες ήταν χηρεύουσες. Για τη Μητρόπολη Αργολίδος, όρια καθορίστηκαν αυτά που ισχύουν μέχρι σήμερα και εξελέγη Μητροπολίτης το Σεπτέμβριο του 1852 ο Πρωτοσύγκελλος και τοποτηρητής Μεσσηνίας, Αρχιμανδρίτης Γεράσιμος Παγώνης ή Παγωνόπουλος.
Επισκοπικός κατάλογος
Αρχείο ανωνύμου χειρογράφου που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο της Ιστορικής Εθνολογικής Εταιρίας (Τόμ.Β΄ σελ. 32) από τον Ιωάννη Σακκελίωνα αναγράφει 23 Επισκόπους Άργους και Ναυπλίας. Τα ονόματα είναι τα εξής:
Πληροφοριακά στοιχεία
Η Μητρόπολη κατέχει σήμερα περί τους 76 ενοριακούς ναούς, 34 παρεκκλήσια, 264 εξωκκλήσια, 90 ναούς κοιμητηρίων, 32 ιδιωτικούς ναούς, 8 μοναστηριακούς ναούς, 1 ανδρώα μονή, 6 γυναικείες μονές και 2 γυναικεία ησυχαστήρια. Διαθέτει επίσης ραδιοφωνικό σταθμό στους 105,2 μεγακύκλους των FM (Άργος). Κοινωνικό έργο: Γηροκομείο Άργους «Αγ. Αικατερίνη», Ορφανοτροφείο Θηλέων Χριστιανικής Εστίας Νεανίδων, Κατασκηνώσεις Θηλέων στο Κιβέρι Άργους.
Αρχιερατικές Περιφέρειες
330px|μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο [[Ναύπλιο.]] 330px|μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός του Άργους.
Η Ι. Μ. Αργολίδος χωρίζεται σε 8 αρχιερατικές περιφέρειες :
Ιερές Μονές
Σύνολο μοναχών 121. Στα γεωγραφικά όρια της Ιεράς Μητρόπολις Αργολίδος υπάρχει και η Μονή Αυγού (Αγίου Δημητρίου), η οποία όμως υπάγεται διοικητικά στην Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης.
Αργολική Αγιολογία
Ως σημαντικοί άγιοι και όσιοι της Εκκλησίας Αργολίδας αναφέρονται οι εξής:
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
"Αργολικόν Ημερολόγιο 1910". Εκδιδόμενων υπό του εν Αθήναις συλλόγου των Αργείων. Εν Αθήναις, εκ του τυπογραφείου Δημ. Τερζόπουλου 1910. "Άργος και Ορθοδοξία στο διάβα των αιώνων", αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Δ. Κορομπόκης, ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος (δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό “Ματιές στην Αργολίδα”, τευχ. 10, Μάιος – Ιούνιος 2002),
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αργολιδος
Καζίμιες Γκούρσκι
Ο Καζίμιεζ Κλαούντιους Γκούρσκι (πολωνικά:Kazimierz Klaudiusz Górski, Λβοφ (σημερινό Λβιβ) της Ουκρανίας, 2 Μαρτίου 1921 – Βαρσοβία, 23 Μαΐου 2006) ήταν ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Άφησε σπουδαίο προπονητικό έργο κυρίως με την Εθνική Πολωνίας, αλλά και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Για την προσφορά του στο άθλημα τιμήθηκε από τη FIFA ως μέλος του Τάγματος Αξίας της.
Καριέρα ποδοσφαιριστή
Διακρίθηκε στη θέση του επιθετικού. Αγωνίστηκε στην ΡΚΣ Λβοφ από το 1936 έως το 1939, στη Σπαρτάκ Λβοφ από το 1940 έως το 1941 και στη Δυναμό Λβοφ το 1944. Το 1945 εγκατέλειψε τη γενέτειρά του και μεταγράφηκε στη Λέγκια Βαρσοβίας, όπου αγωνίστηκε έως το 1953. Το 1948 αγωνίστηκε στην εθνική Πολωνίας στη νίκη της απέναντι στην εθνική Δανίας με αποτέλεσμα 8-0, που ήταν και η μοναδική διεθνής συμμετοχή του.
Προπονητής
Ακολούθησε σταδιοδρομία ως προπονητής ποδοσφαίρου μετά από σπουδές στη Γυμναστική Ακαδημία της Κρακοβίας. Αρχικά ανέλαβε την ερασιτεχνική Μάριμοντ Βαρσοβίας και στη συνέχεια την εθνική παίδων της Πολωνίας. Το 1959 ανέλαβε τη Λέγκια Βαρσοβίας, την οποία καθοδήγησε έως το 1962 με μια μικρή διακοπή. Οι επόμενες ομάδες του ήταν η ΚΣ Λουμπλινιάνκα για μια σεζόν και η Γκβάρντια Βαρσοβίας από το 1964 έως το 1966.
thumb|right|200px|Εθνική Πολωνίας 1974 Το Δεκέμβριο του 1976 ανέλαβε προπονητής του Παναθηναϊκού αντικαθιστώντας την 9η αγωνιστική τον Αντώνη Μηγιάκη, που είχε αναλάβει προσωρινά την ομάδα ως υπηρεσιακός προπονητής μετά την αποπομπή του Αϊμόρε Μορέιρα. Ο Παναθηναϊκός είχε τερματίσει την προηγούμενη σεζόν στην 4η θέση, χάνοντας τη δυνατότητα να αγωνιστεί στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η περίοδος 1976-77 δεν είχε ξεκινήσει ευνοϊκά και οι απαιτήσεις από το Γκούρσκι περιορίζονταν στο να διεκδικήσει την έξοδο στην Ευρώπη. Ο Γκούρσκι όμως ανέτρεψε ακόμα και τις καλύτερες προσδοκίες και κατέκτησε όλους τους τίτλους που διεκδικούσε ο Παναθηναϊκός την περίοδο 1976-77. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας, φέρνοντας την πρώτη θέση στον Παναθηναϊκό μετά από 5 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Έγινε ο δεύτερος προπονητής του Παναθηναϊκού, 47 χρόνια μετά τον Γιόζεφ Κίνσλερ το 1930, που κέρδισε εντός κι εκτός έδρας το ντέρμπι των αιωνίων. Κατέκτησε επίσης το Κύπελλο Ελλάδας απέναντι στον ΠΑΟΚ, ενώ έγινε ο πρώτος και μοναδικός ως τώρα προπονητής του Παναθηναϊκού που κατέκτησε διεθνή διοργάνωση. Ο Παναθηναϊκός την περίοδο 1976-77 αγωνίστηκε στο Βαλκανικό Κύπελλο και αναδείχθηκε τροπαιούχος του θεσμού για το 1977 (ο τελικός μεταφέρθηκε στην επόμενη σεζόν, ενώ είχε ξεκινήσει η επόμενη διοργάνωση). Ο Γκούρσκι αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό στα μέσα της περιόδου 1978-79.
Στη συνέχεια ανέλαβε προπονητής της Καστοριάς δημιουργώντας μια πολύ αξιόλογη ομάδα, η οποία λίγο μετά την αποχώρησή του στα μέσα της σεζόν 1979-80, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας. Επόμενη ομάδα του υπήρξε ο Ολυμπιακός, με τον οποίο κατέκτησε συνολικά τέσσερις τίτλους. Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας το 1980, κάτι που επανέλαβε και το 1981, οπότε κατέκτησε και το κύπελλο εκείνης της σεζόν πετυχαίνοντας νταμπλ. Την περίοδο 1981-82 επέστρεψε στη Λέγκια Βαρσοβίας. Το Φεβρουάριο του 1983 ανέλαβε και πάλι τον Ολυμπιακό σε μια περίοδο που το πρωτάθλημα φαινόταν να έχει χαθεί, αλλά στο τέλος της χρονιάς ο Γκούρσκι κατάφερε να αναδειχθεί για 4η φορά πρωταθλητής Ελλάδας στην καριέρα του. Στη συνέχεια ανέλαβε την ομάδα του Εθνικού Πειραιώς από το 1983 έως το 1985. Το 1985 ανέλαβε και πάλι τον Παναθηναϊκό σε συνεργασία με τον Πιετρ Πάκερτ. Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το νταμπλ, όμως ο Γκούρσκι αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία προτού ολοκληρωθεί η περίοδος.
Τίτλοι
Σύλλογοι
Εθνική Πολωνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκβάρντια Βαρσοβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΛΚΣ Λοτζ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σύλληψη του Ιησού Χριστού
thumb|right|200px|Η σύλληψη του Ιησού του [[Άλμπρεχτ Άλτντορφερ]] Η σύλληψη του Ιησού αποτελεί κομβικό σημείο της ζωής του Ιησού Χριστού, το οποίο αναφέρεται και στα τέσσερα Κανονικά Ευαγγέλια. Το γεγονός της σύλληψης αποτελεί την αρχή των γεγονότων, τα οποία οδηγούν, σύμφωνα με τις διηγήσεις των ευαγγελίων, στη σταύρωση του Ιησού Χριστού και την ανάσταση του. Τα γεγονότα αυτά ονομάζονται με βάση τη χριστιανική θεολογία, Πάθη του Χριστού. Ο Ιησούς συνελήφθη από τη φρουρά του Σανχεντρίν στον κήπο της Γεθσημανής, το βράδυ του Μυστικού Δείπνου, αμέσως μετά το φιλί του Ιούδα, το οποίο χαρακτηρίζεται έως και σήμερα πράξη προδοσίας. Τη σύλληψη ακολούθησε η δίκη του Ιησού, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η καταδίκη του σε σταυρικό θάνατο.
Βιβλική διήγηση
thumb|right|200px|Απεικόνιση όλων των γεγονότων της σύλληψης του Ιησού από τον Μάιστερ φον Σεβερίν Με βάση τα Κανονικά Ευαγγέλια, μετά τον Μυστικό Δείπνο, ο Ιησούς και οι έντεκα από τους δώδεκα μαθητές του πήγαν στη Γεθσημανή, ένα κήπο που βρίσκεται στην άκρη της Κοιλάδας του Κίντρον, ο οποίος πιθανολογείται από μελετητές ότι ήταν ελαιώνας (κήπος των ελαιών). Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης είχε αποχωρήσει από τον Μυστικό Δείπνο και δε βρισκόταν μαζί τους. Μόλις έφτασαν στη Γεσθημανή ο Ιησούς αποσύρθηκε για να προσευχηθεί κατ' ιδίαν, παίρνοντας μαζί του τρεις από τους έντεκα μαθητές, τον Ιωάννη, τον Πέτρο και τον Ιάκωβο. Σε κάποιο σημείο ο Ιησούς ζήτησε από τους τρεις μαθητές να σταματήσουν και να μείνουν ξάγρυπνοι μαζί του, ενώ εκείνος απομακρύνθηκε λίγο και έπεσε με το πρόσωπο στη γη.
Στα τρία Συνοπτικά Ευαγγέλια αναφέρεται ότι ο Χριστός κατά τη διάρκεια της προσευχής του ζήτησε από τον Θεό πατέρα του να απομακρύνει το βάρος που έπρεπε να σηκώσει από αυτόν και ζήτησε αν ήταν δυνατόν να απαλλαγεί από όλα όσα θα έπρεπε να υποφέρει, αφήνοντας όμως την τελική απόφαση στον Θεό. Ο Λουκάς αναφέρει ότι εμφανίστηκε ένας άγγελος και ενδυνάμωσε τον Ιησού, ο οποίος στη συνέχεια επέστρεψε κοντά στους τρεις μαθητές του. Στα υπόλοιπα δύο συνοπτικά ευαγγέλια απλά αναφέρεται η επιστροφή του Ιησού χωρίς να γίνεται αναφορά σε άγγελο. Και οι τρεις ευαγγελιστές ωστόσο αναφέρουν ότι οι τρεις μαθητές που είχαν ακολουθήσει τον Ιησού είχαν αποκοιμηθεί και ότι ο Ιησούς τους ξύπνησε και τους είπε πως δεν κατάφεραν να μείνουν ξύπνιοι έστω και για μία ώρα. Τους συνέστησε να προσεύχονται για να αποφεύγουν τον πειρασμό. Ο Ιησούς απομακρύνθηκε και πάλι για να συνεχίσει την προσευχή του. Όταν επέστρεψε αφού βρήκε και πάλι τους τρεις μαθητές να κοιμούνται, προσευχήθηκε για τρίτη φορά.
Στο σημείο αυτό εμφανίζεται και ο δωδέκατος μαθητής, ο Ιούδας. Οι συνοπτικοί ευαγγελιστές αναφέρουν ότι ο Ιησούς προειδοποίησε τους υπόλοιπους μαθητές για την άφιξη του Ιούδα, ο οποίος συνοδευόταν από ένα πλήθος που είχε σταλεί από τους αρχιερείς και τα μέλη του συνεδρίου. Ο Ιωάννης αναφέρει ότι συμπεριλαμβάνονταν Ρωμαίοι στρατιώτες και φρουροί του Ναού, ενώ ο Μάρκος αναφέρεται και σε νομοδιδασκάλους. .
Όταν το πλήθος με οδηγό τον Ιούδα μπήκε στον κήπο προς αναζήτηση του Ιησού, εκείνος βγήκε μπροστά και ρώτησε, «Ποιον ζητάτε;». Εκείνοι απάντησαν ότι ψάχνουν τον Ιησού τον Ναζωραίο. Ο Ιησούς τους απάντησε «εγώ είμαι», και αμέσως εκείνοι οπισθοχώρησαν και έπεσαν κατά γης. Ο Χριστός επανέλαβε την ερώτησή του για να λάβει και πάλι την ίδια απάντηση. Παραδέχτηκε ξανά ότι ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ και ζήτησε από τον όχλο να αφήσει τους μαθητές ελεύθερους.
Ιούδας Ισκαριώτης
thumb|right|Το [[φιλί του Ιούδα]] Στη συνέχεια ο Ιούδας πλησίασε τον Ιησού τον χαιρέτισε και τον φίλησε. Με βάση την παράδοση αλλά και τις αναφορές των ευαγγελίων το φιλί του Ιούδα ήταν ένα προσυμφωνημένο σήμα και ήταν αυτό που τελικά έπεισε τους συνοδούς του Ιούδα για το ποιος πραγματικά ήταν ο Ιησούς. Παραμένει ωστόσο ασαφές, γιατί το πλήθος δε γνώριζε τον Ιησού, αφού τις προηγούμενες μέρες είχε συνομιλήσει με τους ηγέτες τόσο των Φαρισαίων όσο και των Σαδδουκαίων. Το φιλί ωστόσο ήταν ο παραδοσιακός ιουδαϊκός χαιρετισμός σε ένα δάσκαλο, οπότε μπορεί αυτός και να ήταν ο λόγος. Η «έκδοση Σκόλαρς» αναφέρει ότι «το γεγονός ότι ο Ιούδας έπρεπε να χρησιμοποιήσει ένα σημάδι για να υποδείξει τον Ιησού, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν γνωστό το πρόσωπό του στην Ιερουσαλήμ». Μετά την ταυτοποίηση το πλήθος συνέλαβε τον Ιησού, αλλά ένας από τους μαθητές του έκοψε το αυτί ενός άντρα από το πλήθος χρησιμοποιώντας ένα σπαθί. Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον αναφέρεται συγκεκριμένα ότι ο μαθητής αυτός ήταν ο Σίμων Πέτρος και ότι έκοψε το αυτί ενός υπηρέτη του αρχιερέα Καΐάφα, που ονομαζόταν Μάλχος. Ο Λουκάς αναφέρει επιπλέον ότι ο Ιησούς θεράπευσε τον Μάλχο. Ο Ματθαίος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης αναφέρουν ότι ο Ιησούς εναντιώθηκε στην πράξη βίας και ζήτησε από τους μαθητές του να μην εναντιωθούν στη σύλληψή του. Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον αποδίδεται στον Ιησού το γνωστό ρητό «Όσοι τραβούν σπαθί θα πεθάνουν από σπαθί».
Σον Πεν
Ο Σον Τζάστιν Πεν (Sean Justin Penn, 17 Αυγούστου 1960) είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, βραβευμένος με δύο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σκοτεινό Ποτάμι και Milk. Υπήρξε παντρεμένος με την τραγουδίστρια Μαντόνα καθώς και με την ηθοποιό Ρόμπιν Ράιτ.
Πρώτα βήματα
Γεννημένος στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας από γονείς ηθοποιούς ο Πεν και τα δυο του αδέλφια Κρις και Μάικλ Πεν ήρθαν σε επαφή με τον κόσμο του θεάματος σε πολύ μικρή ηλικία. Ο Πεν εμφανίστηκε σε μερικά επεισόδια της αμερικανικής σειράς της δεκαετίας του 1970 Το μικρό σπίτι στο λιβάδι όταν ο πατέρας του κλήθηκε να σκηνοθετήσει μερικά απ' αυτά. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1981 στην ταινία Ταπς, η σάλπιγγα της ανταρσίας (Taps) ενώ την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο ρόλο του Τζεφ Σπίκολι στην μεγάλη εμπορική επιτυχία της δεκαετίας του 1980 Πλακατζήδες και μπουμπούκια (Fast Times At Richmond High, 1982), ταινία της οποίας σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές (Σον Πεν, Νίκολας Κέιτζ, Τζένιφερ Τζέισον Λι, Φίμπι Κέιτς και Φόρεστ Γουίτακερ) έγιναν μεγάλα ονόματα στο Χόλιγουντ τα επόμενα χρόνια. Το 1985 γνωρίστηκε και παντρεύτηκε την τραγουδίστρια Μαντόνα ο δεσμός του με την οποία απασχόλησε πολύ τον κίτρινο τύπο και το διαζύγιο για τους δύο ήταν αναπόφευκτο, χώρισαν το 1989. Κατά τη διάρκεια του γάμου του με τη Μαντόνα συμπρωταγωνίστησε μαζί της στην ταινία Οι τυχοδιώκτες της Σαγκάης (Shanghai Surprise, 1986) που θεωρήθηκε αποτυχία. Ενώ το 1989 εμφανίστηκε μαζί με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στην ταινία του Νιλ Τζόρνταν Δεν είμαστε άγγελοι (We Are No Angels).
Πρώτοι αξιόλογοι ρόλοι
thumb|200px|left|Ο Πεν στο Φεστιβάλ των Καννών το 1997 Η δεκαετία του 1990 έκανε το άστρο του Πεν να λάμψει περισσότερο καθώς μαζί της ήρθαν κι οι πρώτοι του σοβαροί ρόλοι που τον καθιέρωσαν ως ένα απ' τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. To 1991 είχε την πρώτη του επαφή με τη σκηνοθεσία, καθώς βρέθηκε πίσω από τις κάμερες για την ταινία Ο Ινδιάνος δρομέας (The Indian Runner). Η συμμετοχή του πλάι στον Αλ Πατσίνο στην ταινία Υπόθεση Καρλίτο (Carlito's Way) έλαβε διθυραμβικές κριτικές κι ο ίδιος βρέθηκε υποψήφιος για πρώτη φορά για τη Χρυσή Σφαίρα Β' ανδρικού ρόλου, ενώ το 1996 έδωσε μία απ' τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες του στην ταινία Θα ζήσω (Dead Man Walking) πλάι στη Σούζαν Σαράντον. Ο Πεν προτάθηκε για πρώτη φορά για όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου για το ρόλο του εγκληματία Μάθιου Πόνσλετ που πριν έρθει αντιμέτωπος με τη θανατική του καταδίκη μετανοεί. Η δεκαετία συνεχίστηκε με τη συμμετοχή του σε ανεξάρτητες παραγωγές στις οποίες έδινε πάντα καλές ερμηνείες. Το 1990 γνωρίστηκε και σύναψε μια θυελλώδη σχέση με την ηθοποιό Ρόμπιν Ράιτ με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Οι δυο τους παρά τους συνεχείς καβγάδες και χωρισμούς παντρεύτηκαν τελικά το 1996.
Τελική αναγνώριση
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 συνεργάστηκε με τον Γούντι Άλεν στην ταινία Συμφωνίες και ασυμφωνίες (Sweet and Lowdown) για την οποία έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητά του στα όσκαρ. Το ξεκίνημα της νέας δεκαετίας τον βρήκε να συμμετέχει σε τέσσερις ταινίες με πιο σημαντικές τις: Στην κόψη του ξυραφιού (Up The Villa, 2000) και Πριν πέσει η νύχτα (Before Night Falls, 2000).
Το 2001 σκηνοθέτησε τη σύζυγό του Ρόμπιν Ράιτ και τον Τζακ Νίκολσον στην ταινία Η υπόσχεση (The Pledge), ενώ προτάθηκε ξανά για όσκαρ ερμηνείας για το Τ' όνομά μου είναι Σαμ (I Am Sam), όπου υποδύθηκε έναν νοητικά καθυστερημένο πατέρα ενός πανέξυπνου μικρού κοριτσιού, ενώ το 2003 σάρωσε τα όσκαρ και τις χρυσές σφαίρες για την ερμηνεία του στην ταινία Σκοτεινό ποτάμι (Mystic River). Κέρδισε το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου ενώ την ίδια χρονιά είχε συγκινήσει κοινό και κριτικούς και με τη συμμετοχή του στην ταινία 21 γραμμάρια (21 grams). Η επιτυχία συνεχίστηκε και τα χρόνια που ακολούθησαν, το 2007 σκηνοθέτησε την ταινία Επιστροφή στην άγρια φύση (Into The Wild) που έλαβε διθυραμβικές κριτικές και το 2008, ο ρόλος του πρώτου ομοφυλόφιλου Αμερικανού που εξελέγη σε δημόσιο αξίωμα στην Καλιφόρνια Χάρβεϊ Μιλκ στην ταινία Milk του Γκας Βαν Σαντ του χάρισε το δεύτερο του όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, όπου νίκησε τον συνυποψήφιό του Μίκι Ρουρκ που θεωρούταν το φαβορί. Το 2010 συμπρωταγωνίστησε με την Ναόμι Γουότς στην ταινία Παιχνίδια συνομωσίας (Fair Game), ενώ ένα χρόνο αργότερα εμφανίστηκε μαζί με τους Μπραντ Πιτ και Τζέσικα Τσάστεϊν στην ταινία του Τέρενς Μάλικ Το δέντρο της ζωής (The Tree of Life).
Προσωπική ζωή
Ο Πεν υπήρξε παντρεμένος με τη Μαντόνα από το 1986 μέχρι και το 1989. Η θυελλώδης του σχέση με την τραγουδίστρια τελείωσε άδοξα με διαζύγιο, όταν η Μαντόνα υποστήριξε ότι ο ηθοποιός την κακοποιούσε.
Ο γάμος του με τη Ρόμπιν Ράιτ πέρασε από σαράντα κύματα, το 2007 το ζευγάρι έκανε αίτηση διαζυγίου ενώ το 2008 απέσυρε την αίτηση κι η επανένωση ακολούθησε. Ένα χρόνο αργότερα Ρόμπιν Ράιτ κατέθεσε ξανά αίτηση διαζυγίου και δήλωσε ότι δεν υπήρχε πρόθεση επανασύνδεσης. Το διαζύγιο τους εκδόθηκε τελικά το 2010 μετά από 14 χρόνια γάμου.
Ο Πεν είχε συνάψει σχέσεις με τη Σούζαν Σαράντον τη δεκαετία του 1980, καθώς και με την τραγουδίστρια Τζούελ.
Ο αδελφός του και επίσης ηθοποιός Κρις Πεν απεβίωσε το 2006.
Πολιτικός ακτιβισμός
Ο Σον Πεν τέθηκε ανοιχτά ενάντια στην κυβέρνηση του Τζορτζ Γ. Μπους και κατά του πολέμου στο Ιράκ. Το 2002 συμμετείχε στη σκηνοθεσία μιας σπονδυλωτής ταινίας με τίτλο 11'9"01 September 11 που εξιστορούσε τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001. Κάθε κομμάτι της ταινίας είναι σκηνοθετημένο από σκηνοθέτες διαφορετικής εθνικότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
408
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 408 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημήτρης Καλαϊτζίδης
Το λήμμα Δημήτρης Καλαϊτζίδης μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα ακόλουθα πρόσωπα:
Out in L.A.
To Out in L.A. είναι άλμπουμ με σπάνια τραγούδια από τους Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου του 1994 από την ΕΜΙ. Τα τραγούδια ποικίλουν καθώς υπάρχουν από remix μέχρι demos. Περιέχει το τραγούδι "Blues for Meister" το μόνο που ηχογραφήθηκε με τους DeWayne McKnight(κιθάρα) και D.H. Peligro (ντραμς) στο line-up του συγκροτήματος. 2 τραγούδια το "Stranded" και το "Flea Fly" ήταν από την εποχή που το συγκρότημα ακόμα ονομαζόταν Tony Flow And The Miraculously Majestic Masters Of Mayhem.Στα demo παραγωγός ήταν ο ντράμερ Spit Stix.
Υπάρχουν αρκετά λάθη στους χρόνους των τραγουδιών στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ π.χ."Flea Fly" 1:37 ενώ κανονικά 0:39
Τραγούδια
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Έφιππος Ανδριάντας του Μάρκου Αυρήλιου
Ο Έφιππος Ανδριάντας του Μάρκου Αυρήλιου ( Statua equestre di Marco Aurelio, Equus Marci Aurelii) είναι ένα αρχαίο ρωμαϊκό έφιππο άγαλμα στον λόφο του Καπιτωλίου, στη Ρώμη της Ιταλίας. Είναι κατασκευασμένο από ορείχαλκο και είναι 4,24 μ. ύψους. Παρόλο που ο Αυτοκράτορας είναι έφιππος, παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τα (όρθια) αγάλματα του Αυγούστου. Το πρωτότυπο εκτίθεται μέσα στα Μουσεία Καπιτωλίου, με αυτό που τώρα στέκεται στον υπαίθριο χώρο της πιάτσα ντελ Καμπιτόλιο να είναι ένα αντίγραφο, που κατασκευάστηκε το 1981, όταν το πρωτότυπο κατέβηκε για συντήρηση.
Περιγραφή
Το γενικό θέμα είναι η δύναμη και το θεϊκό μεγαλείο: ο Αυτοκράτορας είναι σε φυσικό μέγεθος και απλώνει το χέρι του σε μία χειρονομία προσφώνησης ad locutio, που χρησιμοποιούσαν οι Αυτοκράτορες όταν απευθύνοντο στα στρατεύματά τους. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται, ότι ένας κατακτημένος εχθρός ήταν αρχικά μέρος του γλυπτού (βάσει αναφορών των μεσαιωνικών χρόνων, συμπεριλαμβανομένου του Mirabilia Urbis Romae, που υποδηλώνει μία μικρή μορφή ενός δεμένου βαρβάρου αρχηγού, κάποτε σκυμμένου κάτω από το μπροστινό δεξί πόδι του αλόγου). Μία τέτοια παράσταση είχε σκοπό να απεικονίσει τον Αυτοκράτορα ως νικητή και κατακτητή. Ωστόσο, εμφανιζόμενος χωρίς όπλα ή πανοπλία, ο Μάρκος Αυρήλιος φαίνεται να είναι ένας κομιστής ειρήνης παρά ένας στρατιωτικός ήρωας, γιατί έτσι έβλεπε ο ίδιος τον εαυτό του και τη βασιλεία του.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η επιγραφή στη βάση του αγάλματος, παραγγελία του [[Πάπας Παύλος Γ΄|πάπα Παύλου Γ΄.]]
Το άγαλμα ανεγέρθηκε περί το 175 μ.Χ. Η αρχική του θέση συζητείται: η Ρωμαϊκή Αγορά και η πιάτσα Κολόνα (όπου βρίσκεται η στήλη του Μάρκου Αυρήλιου) έχουν προταθεί. Ωστόσο αναφέρεται ότι η τοποθεσία, στην οποία βρισκόταν αρχικά, είχε μετατραπεί σε αμπελώνα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα.
Αν και υπήρχαν πολλοί έφιπποι αυτοκρατορικοί ανδριάντες, σπάνια επέζησαν, επειδή ήταν κοινή πρακτική να λιώνουν χάλκινα αγάλματα, ώστε να χρησιμοποιήσουν το υλικό τους για νομίσματα ή νέα γλυπτά στην ύστερη Αυτοκρατορία. Πράγματι είναι ένα από τα δύο μόνο σωζόμενα χάλκινα αγάλματα ενός προχριστιανικού Ρωμαίου αυτοκράτορα. Το Βασιλιάς-Ήλιος (Regisole) της Ραβέννας (μετέπειτα στην Παβία), που καταστράφηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση, μπορεί να ήταν ένα άλλο. Το έφιππο άγαλμα του Μάρκου Αυρήλιου στη Ρώμη οφείλει τη διατήρησή του στο Καπιτώλιο στη δημοφιλή, εσφαλμένη ταύτιση του Μάρκου Αυρηλίου, του φιλόσοφου-αυτοκράτορα, με τον Κωνσταντίνο Α΄, τον χριστιανό Αυτοκράτορα. Πράγματι, περισσότεραοι από 20 άλλοι χάλκινοι έφιπποι ανδριάντες διαφόρων Αυτοκρατόρων και στρατηγών είχαν λιωθεί ήδη από το τέλος της αυτοκρατορικής ρωμαϊκής εποχής. Εικάζεται ότι η εσφαλμένη αναγνώρισή του, προέρχεται από την προηγούμενη ύπαρξη έφιππου αγάλματος του Κωνσταντίνου Α΄, που βρισκόταν δίπλα στην αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου και το οποίο πιθανότατα είχε ληφθεί κατόπιν εντολής του Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ κατά την επίσκεψή του στη Ρώμη το 663. Με την αφαίρεσή του, ο κόσμος τελικά ταύτισε κατά λάθος το άγαλμα του Μάρκου Αυρήλιου με αυτό του Κωνσταντίνου Α΄.
Στη μεσαιωνική εποχή ήταν ένα από τα λίγα ρωμαϊκά αγάλματα, που παρέμειναν σε κοινή θέα. Τον 8ο αι. βρισκόταν στο Campus Lateranensis, στα ανατολικά του παλατιού του Λατερανού στη Ρώμη, επάνω σε ένα βάθρο που φτιάχτηκε αργότερα από τον Σίξτο Δ΄. Η τοποθέτησή του δίπλα στο παλάτι του Λατερανού οφειλόταν στο γεγονός, ότι αυτή η τοποθεσία είχε την οικία τού Μάρκου Άννιου Βέρου, πάππου τού Μάρκου Αυρηλίου, όπου έγινε η γέννηση και η πρώιμη εκπαίδευση του Αυτοκράτορα. Από εδώ μεταφέρθηκε το 1538, με εντολή τού πάπα Παύλου Γ', ώστε να διευκολύνει την κυκλοφορία της πλατείας. Μεταφέρθηκε στην πιάτσα ντελ Καμπιτόλιο στον (Καπιτωλίνο λόφο) κατά τον επανασχεδιασμό τού λόφου από τον Μιχαήλ Άγγελο. Αν και αυτός διαφωνούσε με την κεντρική του θέση, σχεδίασε ένα ειδικό βάθρο για το γλυπτό. Το πρωτότυπο εκτίθεται τώρα στο παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι των Mουσείων Καπιτωλίου, ενώ ένα αντίγραφο το έχει αντικαταστήσει στην πλατεία.
μικρογραφία|Το αρχικό άγαλμα βρίσκεται τώρα στο [[Καπιτωλίνος λόφος|παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι.]]
Τη νύχτα της 29ης Νοεμβρίου 1849, κατά την έναρξη της επαναστατικής Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, μία μαζική πομπή έστησε την τρίχρωμη σημαία (από κόκκινο-λευκό-πράσινο, τώρα Σημαία της Ιταλίας, τότε μία νέα και εξαιρετικά «ανατρεπτική» σημαία) στα χέρια τού έφιππου Μάρκου Αυρηλίου.
Το 1979 μία βομβιστική επίθεση στο κοντινό παλάτσο Σενατόριο κατέστρεψε τη μαρμάρινη βάση του αγάλματος.
Πολιτιστική σημασία
Το άγαλμα στο παρελθόν ήταν επίχρυσο. Ένας παλαιός τοπικός μύθος λέει ότι το άγαλμα θα γίνει ξανά χρυσό την Ημέρα της Κρίσεως.
Επιρροές
Μία σειρά μεταγενέστερων γλυπτικών έργων έχουν επηρεαστεί από τον Έφιππο Ανδριάντα.
Θεωρείται ότι ο έφιππος ανδριάντας του βασιλιά Γεωργίου Γ'΄ της Μεγάλης Βρετανίας -που βρισκόταν στο Μπόουλινγκ Γκριν της Νέας Υόρκης μέχρι το 1776, οπότε ρίφθηκε κάτω και ο μόλυβδος μετατράπηκε σε σφαίρες μουσκέτων για τον στρατό του Τζορτζ Ουάσινγκτον- βασίστηκε στον έφιππο ανδριάντα του Μάρκου Αυρηλίου. Ο Ρίτσαρντ Γουέστμακοτ δημιούργησε μεταγενέστερα αγάλματα του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ με πρότυπο τον Έφιππο Ανδριάντα.
Ο γλύπτης Ζακ Σαλύ δημιούργησε τον έφιππο ανδριάντα του Φρειδερίκου Ε' το 1768 στην Κοπεγχάγη της Δανίας, με βάση αυτό του Μάρκου Αυρηλίου.
Το μνημείο του πρίγκιπα Γιόζεφ Ποντιατόφσκι στη Βαρσοβία από τον Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, του 1829, βασίστηκε σε αυτό το άγαλμα.
Ο γλύπτης Ντέιβιντ Γουάιν επισκέφτηκε τη Ρώμη, για να δει το άγαλμα, ενώ έφτιαξε το δικό του έφιππο άγαλμα, Ο Αγγελιοφόρος.
Αντίγραφα
Το 1981 άρχισαν οι εργασίες δημιουργίας ενός αντιγράφου του αγάλματος, για να τοποθετηθεί σε εξωτερικούς χώρους. Τα ψηφιακά αρχεία εικόνας χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπό αυτόν, ενώ μία δέσμη λέιζερ εξασφάλιζε ακριβείς μετρήσεις. Οι συντηρητές χρησιμοποίησαν αυτό το αντίγραφο, για να χυτεύσουν ένα πιστό χάλκινο εκμαγείο του αγάλματος, το οποίο είναι αυτό που τώρα εκτίθεται στο Καπιτώλιο.
Το 1908 το Πανεπιστήμιο Μπράουν (Πρόβιντενες, Ρόουντ Άιλαντ, ΗΠΑ) έστησε ένα χάλκινο αντίγραφο του αγάλματος. Το άγαλμα βρίσκεται στο Ruth Simmons Quad, πίσω από το Sayles Memorial Hall.
Βιβλιογραφικές αναφορές
E
122 Γκέρντα
Η Γκέρντα (Gerda) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,87. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομα της συζύγου του θεού Φρέιρ στη σκανδιναβική μυθολογία. Η τροχιά της είναι παρόμοια με εκείνες των αστεροειδών της «ομάδας της Εκάβης», οι οποίοι βρίσκονται σε μέσο τροχιακό συντονισμό 2 προς 1 με τον πλανήτη Δία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γκέρντας είναι 81,7 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 570 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Γκέρντας εκτιμάται σε 2,28 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 429 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 43,2 m/sec (155,5 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Γκέρντας είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 118 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Σύμφωνα με φωτομετρικές παρατηρήσεις του 2007, η Γκέρντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 41 λεπτά, με διαφορά λαμπρότητας μεταξύ των όψεών της έως 0,16 μέγεθος. Μεταγενέστερες παρατηρήσεις (2009) από το Νέο Μεξικό έδωσαν μία πιο χονδροειδή καμπύλη φωτός, με περίοδο 10 ώρες 43 λεπτά και διαφορά λαμπρότητας έως 0,11 μέγεθος, συμβατή με προηγούμενες μελέτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκερντα
Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου
Το λήμμα Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα ακόλουθα πρόσωπα:
Βαλσεμπογιέρ
Το Βαλσεμπογιέρ (γαλλικά: Valcebollère, καταλανικά: Vallcebollera) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλσεμπογιερέν (γαλλικά: Valcebollerenchs).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Δημήτρης Καλαϊτζίδης (καλαθοσφαιριστής)
Ο Δημήτρης Καλαϊτζίδης (Θεσσαλονίκη, 15 Φεβρουαρίου 1985), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 1,98 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις τις περιφέρειας: πόιντ γκαρντ, σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Την περίοδο 2005-06 υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας (1+1+1) με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο συμμετείχε και σε ένα παιχνίδι της EuroLeague. Την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο δυναμικό της νεοφώτιστης Ολυμπιάδας Πατρών κάτω από τις οδηγίες του Νίκου Βουρνά. Τη χρονιά αυτή αναδείχθηκε δεύτερος στην ψηφοφορία του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. για τον παίκτη της χρονιάς κάτω των 22 ετών συγκεντρώνοντας την προτίμηση των 7 εκ των 52 εκπροσώπων του Τύπου.
Τη διετία 2007-2009 εξακολούθησε να αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής καλαθοσφαίρισης, αυτή τη φορά με τα χρώματα του Πανελληνίου. Με τους «Ολυμπιονίκες» μέτρησε 22 συμμετοχές στο EuroCup. Το καλοκαίρι του 2009, ο Πανελλήνιος δεν του πρότεινε ανανέωση συνεργασίας και έτσι επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, όπου και παρέμεινε για μια χρονιά. Το επόμενο καλοκαίρι μετακόμισε στη Λευκωσία εντάσσοντας τον εαυτό του στο ρόστερ του τοπικού ΑΠΟΕΛ. Με την ομάδα αυτή προσέθεσε στο βιογραφικό του και 6 παιχνίδια στο EuroChallenge.
Νενάντ Γιέστροβιτς
Ο Νενάντ Γιέστροβιτς (σερβικά κυριλλικά: Ненад Јестровић, γεννημένος στις 9 Μαΐου 1976) είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.