cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάντελακτ
Τεχνική
Γίνεται επίστρωση του μείγματος και έπειτα γυαλίζεται και αδιαβροχοποιείται αφού πρώτα διαποτιστεί με σαπούνι ελαιόλαδου αραιωμένο σε νερό, εφαρμόζοντας κυκλικές κινήσεις/μαλάξεις χρησιμοποιώντας λείες και επίπεδες πέτρες. Το τάντελακτ είχε σχεδόν εξαφανιστεί, όμως κατάφερε να αναβιώσει και να γίνει πολύ δημοφιλές στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.
Οι Μαροκινοί μάστορες ονομάζονται Μααλίμ (αραβ. معلم - Ma'alim) παίρνοντας τον τίτλο μετά από αρκετά χρόνια εξάσκησης. Είναι μία τέχνη που απαιτεί εστίαση, ακρίβεια, συγχρονισμό, αντοχή αλλά και βαθιά γνώση συμπεριφοράς του μείγματος σε διάφορες συνθήκες.
Κουδάδ (Qadâd) ο πρόγονος του τάντελακτ
Το Qadâd (Kʉðað), προφέρεται Κουδάδ, είναι μία τεχνική που χρησιμοποιήθηκε στο φράγμα Μαρίμπ στην Υεμένη τον 8ο αι. π.Χ. αλλά και σε πολλές άλλες κατασκευές, κυρίως σε στέρνες και στέγες κατοικιών και μετέπειτα τζαμιών. Είναι ένα μείγμα από ασβέστη και ηφαιστειογενή πετρώματα τα οποία πρώτα πλένονται και θρυμματίζονται σε μορφή άμμου. Παρόμοιες προσμίξεις συναντάμε και σε άλλα μέρη κυρίως γύρω από τη Μεσόγειο όπως το Κουρασάνι ή αλλιώς Ρωμαϊκό τσιμέντο. Υπάρχουν ευρήματα αντίστοιχων κονιαμάτων που χρησιμοποιούνταν στο Μινωικό πολιτισμό με τη χρήση ασβέστη και ηφαιστειογενών πετρωμάτων.
Η σύνθεση του Κουδάδ διαφέρει ανάλογα τη περιοχή και τις κλιματολογικές συνθήκες. Είναι μια αρκετά χρονοβόρα τεχνική και απαιτεί τη συνδρομή πολλών ατόμων υπό την επίβλεψη του μάστορα ο οποίος λέγεται Ατίγκ (Atig). Η τέχνη περνάει στα συγγενικά πρόσωπα και συνεπώς οι ελάχιστοι μαστόροι που υπάρχουν πλέων στην Υεμένη έχουν οικογενειακούς δεσμούς μεταξύ τους. Οι οικογενειακές και κοινωνικές τους αξίες όριζουν να προσλαμβάνονται εργάτες από το ίδιο χωριό ή μέρος όπου γινόταν οι εργασίες. Αυτό παλιότερα είχε σαν αποτέλεσμα χωριά και ολόκληρες πεδιάδες να εξειδικεύονται σε συγκεκριμένες εργασίες και κατασκευές. Η τεχνική περιλάμβανει την επίστρωση του πρώτου στρώματος μείγματος με την προσθήκη ηφαιστειογενών πετρωμάτων κοκκομετρίας 3-4 εκατοστών. Έπειτα εφαρμόζονται 2 ακόμα στρώσεις όπου και ξεκινάει η συμπίεση με το κοπάνισμα της επιφάνειας και τη χρήση αιχμηρών πετρών. Αφού ωριμάσει και στεγνώσει το μείγμα, εφαρμόζεται στην τελική επιφάνεια ασβεστόνερο και στη συνέχεια τρίβεται με σκληρές και επίπεδες πέτρες μέχρι να γίνει απολύτως λεία. Τελικό βήμα είναι η επάλειψη με λίπος και βρασμένο μεδούλι. Η προετοιμασία του μείγματος μπορεί να πάρει έως και 100 μέρες και η πλήρη τήξη του έως και 1 χρόνο. Μετά την επανάσταση της Υεμένης, η απότομη στροφή στη χρήση τσιμέντου έκανε πολλούς να αφαιρέσουν τα επιχρίσματα Κουδάδ τα οποία διακοσμούσαν κατοικίες και τζαμιά. Η τεχνική θεωρήθηκε υψηλού κόστους λόγω των εργατικών και του χρόνου και πλέων υπάρχουν ελάχιστοι Ατίγκ που τη γνωρίζουν. Το 1986 Η UNESCO έστειλε αναφορά στη κυβέρνηση της Υεμένης για τη διατήρηση της παλιάς πόλης Σαναά συμπεριλαμβανομένης και της τεχνικής Κουδάδ. Σήμερα υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τη διατήρηση της τεχνικής και τη χρήση της σε αποκαταστάσεις παλιών κτιρίων και κατασκευών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στο Μαρόκο Κατηγορία:Διακόσμηση εσωτερικών χώρων
Ανατολικός λισσοτρίτωνας
Περιγραφή
Πρόκειται για μικρού μεγέθους τρίτωνα, που φτάνει τα 11cm ολικό μήκος. Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου η διάκριση αρσενικών και θηλυκών ατόμων είναι δύσκολη, καθώς και και τα δύο φύλα έχουν παρόμοιο μέγεθος και χρωματισμό. Κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, τα αρσενικά γίνονται πιο σκουρόχρωμα και σχηματίζουν ένα λοφίο κατά μήκος της ράχης, με μαύρες κηλίδες να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του σώματος. Τα θηλυκά επίσης έχουν κηλίδες, αλλά εντοπίζονται κυρίως στο κοιλιακό μέρος του σώματος.
Βιολογία
Τα θηλυκά γεννούν 60-300 αυγά τα οποία τυλίγουν με φύλλα υδρόβιων φυτών. Ζευγαρώνουν αμέσως μετά τη χειμερία νάρκη σε στάσιμα ή ελαφρώς ρέοντα νερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμφίβια της Ελλάδας Κατηγορία:Ουρόδηλα Κατηγορία:Αμφίβια της Ευρώπης
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 / άνδρες
right|140px
Νικήτριες αναδείχθηκαν αήττητες οι Ηνωμένες Πολιτείες (12ο χρυσό) με πρωταγωνιστές τους Βινς Κάρτερ και Κέβιν Γκαρνέτ. Δεύτερη τερμάτισε η έκπληξη της διοργάνωσης Γαλλία, η οποία μετά από ένα νωθρό ξεκίνημα, κέρδισε όλα τα κρίσιμα παιχνίδια μέχρι τον τελικό, με τους Αντουάν Ριγκοντό και Λοράν Σκιαρά να πραγματοποιούν το καλύτερο τουρνουά της καριέρας τους. Στην τρίτη θέση του βάθρου ανέβηκε η Λιθουανία των Σαρούνας Γιασικέβιτσιους - Γκιντάρας Εϊνίκις, η μόνη ομάδα που απείλησε πραγματικά τις ΗΠΑ (έχασε στον ημιτελικό για ένα καλάθι). Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Άντριου Γκέιζ (Αυστραλία) με μέσο όρο 19,9 πόντων ανά αγώνα.
Στο Σίδνεϋ έκαναν το ντεμπούτο τους σε παγκόσμια διοργάνωση κάποιοι από τους σπουδαιότερους καλαθοσφαιριστές της δεκαετίας του 2000, όπως οι Γιάο Μινγκ, Ραμούνας Σισκάουσκας, Αντρέι Κιριλένκο, Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς και Χουάν Κάρλος Ναβάρο.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι ομάδες χωρίστηκαν με κλήρωση σε δύο ομίλους. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου προκρίνονταν στα νοκ-άουτ παιχνίδια των προημιτελικών, τα οποία με τη σειρά τους οδηγούσαν τους νικητές σε προκαθορισμένες διασταυρώσεις στους ημιτελικούς. Οι νικητές των ημιτελικών αναμετρήθηκαν στο τελικό, οι ηττημένοι στο μικρό τελικό.
Οι ηττημένοι των προημιτελικών οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης των θέσεων 5-8, με ένα ασυνήθιστο σύστημα: Όσοι αποκλείστηκαν στα χιαστί των 2ων-3ων, αγωνίστηκαν για την 5η θέση. Αντίστοιχα, όσοι αποκλείστηκαν στα χιαστί των 1ων-4ων, αγωνίστηκαν για την 7η θέση.
Οι 5οι και 6οι των ομίλων αναμετρήθηκαν μεταξύ τους για την 9η και 11η θέση αντίστοιχα.
Στατιστικές διακρίσεις
(μέσοι όροι ανά αγώνα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2000
Μαίρη Ριντ
Η Μαίρη Ριντ (1695 – 28 Απριλίου 1721), ήταν Αγγλίδα πειρατίνα. Αυτή και η Ανν Μπόνι είναι δυο από τις πιο διαβόητες πειρατίνες όλων των εποχών, και από τις λίγες γυναίκες που στράφηκαν στην πειρατεία τον 18ο αιώνα.
Γεννήθηκε στο Βασίλειο της Αγγλίας το 1685. Η μητέρα της παντρεύτηκε ένα ναύτη και είχε ένα γιο.
Άρχισε να ντύνεται αγόρι σε νεαρή ηλικία, πρώτα για να κερδίσει χρήματα και ύστερα για να μπει στο βρετανικό στρατό. Αργότερα παντρεύτηκε και μετά τον θάνατο του συζύγου της μετακόμισε στις Δυτικές Ινδίες γύρω στο 1715. Το 1720 γνώρισε τον Τζακ Ράκχαμ και μπήκε στο πλήρωμα του, όπου ντυνόταν άνδρας. Εκτός από αυτή υπήρχε και μια άλλη γυναίκα στο πλήρωμα, η Αν Μπόνι. Η καριέρα της ως πειρατίνα ήταν επιτυχημένη αλλά βραχύβια. Τον Νοέμβριο του 1720 η Ριντ, η Μπόνι και ο Ράκχαμ συνελήφθησαν. Παρόλο που ο Ράκχαμ εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, η Ριντ και η Μπόνι ισχυρίστηκαν ότι είναι έγκυες και η εκτέλεση των ποινών τους αναβλήθηκε αρκετές φορές. Η Ρηντ πέθανε από πυρετό τον Απρίλιο του 1721, μάλλον λόγω των επιπλοκών κατά τη γέννα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πειρατές
Σαινσιμονική Εταιρεία
Με το όνομα Σαινσιμονική Εταιρεία (ή Σαινσιμωνική Εταιρεία) αποκαλείτο ομάδα υποστηρικτών των ιδεών του Σαιν-Σιμόν στο Ναύπλιο, την πρωτεύουσα του τότε νεοσύστατου ελληνικού βασιλείου, την περίοδο 1833-1834. Ήδη από το 1833, αλλά και το 1834, η κίνησή των σαινσιμονιστών συνάντησε την εχθρότητα του καθεστώτος της Αντιβασιλείας, το οποίο προχώρησε σε πιέσεις και τελικά σε απομάκρυνση όσων είχαν θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και αποπομπή κάποιων από αυτούς από την Ελλάδα το 1835.
Υπόβαθρο: Ο Σαινσιμονισμός και Σαινσιμονιστές στην Ελλάδα μέχρι το 1833
Ο Σαιν-Σιμόν (1760–1825) προωθούσε τις ιδέες του σχετικά με την αλλαγή της κοινωνίας με την τεχνολογική πρόοδο και τις κοινωνικές σχέσεις μέσα από δημοσιεύσεις, ιδιαίτερα μετά το 1816 και μέχρι το θάνατό του του 1825, επηρεάζοντας όχι μόνο Γάλλους του άμεσου περιβάλλοντός του αλλά, ανάμεσα σε άλλους και Έλληνες που είχαν βρεθεί στη Γαλλία και έγιναν αποδέκτες των θεωριών του, Από το 1825, μέσα από τους συνεχιστές των ιδεών του, δημιουργήθηκε ένα κίνημα που απέκτησε σχεδόν θρησκευτική μορφή και τέλος διαλύθηκε από τις αρχές του 1833 με συλλήψεις των κυριότερων ηγετών του. Από τους οπαδούς του, αρκετοί συμμετείχαν σε μεγάλα έργα της εποχής και στην ίδρυση σημαντικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στη Γαλλία και μετά τις φυλακίσεις του 1833, κάποιοι σαινσιμονιστές έφυγαν από τη Γαλλία προς την Ανατολή, ορισμένοι από τους οποίους κατέληξαν στο Ναύπλιο, την πρωτεύουσα της Ελλάδας.
Νωρίτερα, το 1825, είχε έλθει στην Ελλάδα ο γιατρός Ετιέν-Μαρέν Μπαγί (E.-M. Bailly de Blois όπως υπέγραφε τα βιβλία του), με το πρώτο από τα τέσσερα πλοία που έστειλε η Φιλελληνική επιτροπή του Παρισιού (η Comité des Grecs, μέρος της La Société philanthropique en faveur des Grecs) με υλική βοήθεια προς τους επαναστατημένους Έλληνες. Ο Δρ. Μπαγί, πριν φύγει από τη Γαλλία, εκτός από το σημαντικό κίνημα του φιλελληνισμού, είχε έλθει σε επαφή και με τις θεωρίες του Σαιν Σιμόν. Στην Ελλάδα έμεινε για τέσσερα χρόνια, μέχρι το 1829 και η Εθνοσυνέλευση τον ανακήρυξε έλληνα πολίτη για τις υπηρεσίες του. Παρόλο λοιπόν που ο γιατρός Μπαγί δεν μπορούσε να ήταν μέλος της Σαινσιμονικής Εταιρείας, έχοντας φύγει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, είχε βάλει τις βάσεις.
Στο Παρίσι, ο κύκλος του Αδαμάντιου Κοραή, ήταν σε επαφή με τους συνεχιστές των θεωριών του Σαιν Σιμόν. Εκεί ήταν και ο Φραγκίσκος Πυλαρινός μέχρι το 1833 ο οποίος ερχόμενος στην Ελλάδα διακήρυξε ιδέες επηρεασμένες από τις θεωρίες του Σαιν Σιμόν. Αντίστοιχα, μεταξύ 1827 και 1829, στο Παρίσι βρισκόταν και ο Αλέξανδρος Σούτσος, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα από την άφιξή του στην Ελλάδα, αρθρογραφούσε μαζί με τον αδελφό του Παναγιώτη Σούτσο στην εφημερίδα Ήλιος το 1833, με άρθρα εμποτισμένα από τις αρχές του Σαιν Σιμόν, δημοσιεύοντας και βιογραφία του.
Στην Ελλάδα του 1833, στην κυβέρνηση Κυβέρνηση Τρικούπη, υπουργός επί του Εμπορίου και των Ναυτικών ήταν ο Ιωάννης Κωλέττης, ιδρυτής του Γαλλικού Κόμματος. Στην επόμενη κυβέρνηση, την Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου ο Κωλέττης ήταν υπουργός επί των Εσωτερικών. Προσπαθώντας να εφαρμόσει τις τελευταίες ευρωπαϊκές ιδέες και να αξιοποιήσει Γάλλους φιλέλληνες στο νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο, το 1834 ίδρυσε το Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας, στο οποίο έθεσε συμβούλους τον Νικόλαο Πονηρόπουλο, Αλέξανδρο Ρουζιού (Alexandre Roujoux) και Γουσταύο Έιχταλ (Gustave d’Eichthal).
Η αποκαλούμενη Σαινσιμωνική Εταιρεία
Από τα όσα είναι γνωστά, η Σαινσιμωνική Εταιρεία, δεν είχε άλλη δραστηριότητα, παρά τις συναντήσεις των μελών της, τις οποίες η Αντιβασιλεία ανέφερε ως μυστικές συναντήσεις, αλλά η στάση της Αντιβασιλείας είναι ξεκάθαρη με το Βασιλικό Διάταγμα 16966 της 19ης Σεπτεμβρίου 1834 όπου δήλωνε ότι «οι τάσεις της Σαισνιμονικής σέκτας (secte στα γαλλικά) δεν συμφωνούν ουδόλως προς τις αρχές δικαίου και της νομιμότητας» και απαίτησε να γίνουν έρευνες και διώξεις αν θεωρηθεί αναγκαίο, ενώ οι ξένοι υπήκοοι έπρεπε να εκδιωχθούν από το ελληνικό κράτος.
Στο Διάταγμα της Αντιβασιλείας απάντησε άμεσα ο Ιωάννης Κωλέττης την επόμενη ημέρα, στις 20 Σεπτεμβρίου 1834, αναφέροντας ότι δεν υπάρχουν πληροφορίες ότι οι ανήκοντες στη Σαινσιμονική Εταιρεία στο παρελθόν συνέχιζαν να έχουν κάποια τέτοια δραστηριότητα. Ως πρώην μέλη της Σαινσιμονικής Εταιρείας αναφέρθηκαν οι και τρεις σαινσιμονιστές που είχαν φτάσει στο Ναύπλιο το 1832, οι:
Ο ίδιος ο ντ'Εϊστάλ, ένα μήνα νωρίτερα, σε επιστολή του της 15ης Αυγούστου 1834, δε θεωρεί τον εαυτό του μέλος των Σαινσιμονιστών και ανέφερε ότι όταν ήλθαν οι Σαινσιμονιστές (πιθανότατα αναφερόμενος στους τρεις νεοαφιχθέντες στο Ναύπλιο), αμφιταλαντευόταν αν θα έπρεπε να τους βοηθήσει ή όχι, θεωρώντας ότι θα εκτίθετο ο ίδιος αλλά και οι πολιτικοί του φίλοι στα μάτια της Αντιβασιλείας. Τελικά, έκανε αυτό που θεώρησε έντιμο και τους συνέδραμε, θεωρώντας ότι το συμβάν θα το ξεχνούσαν τελικά.
Παρά την απάντηση του ο Ιωάννη Κωλέττη, η Αντιβασιλεία ζήτησε την απόλυση του ντ'Εϊστάλ από το Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας, κάτι που απέτρεψε ο Κωλέττης αν και η στάση των μελών της Αντιβασιλείας ήταν σαφέστατα αρνητική, ώστε τελικά, τον Μάιο του 1835, όταν ο Κωλέττης στάλθηκε ως πρέσβης στη Γαλλία, ο ντ'Εϊστάλ έφυγε και αυτός για το Παρίσι.
Ο Φραγκίσκος Γκραγιάρ διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρώτος διοικητής του νεοσυσταθέντος σώματος της Χωροφυλακής, αλλά τον Δεκέμβριο του 1835 αναγκάστηκε να παραιτηθεί (για να επανέλθει 13 χρόνια αργότερα, το 1848), ενώ από τα άλλα πρώην μέλη, πληροφορίες υπάρχουν μόνο για τον Victor Bertrand ο οποίος στις 27 Απριλίου 1835 διώχθηκε από τη χώρα, για λόγους δημοσίας τάξεως, έχοντας χτυπήσει κάποιον αξιωματικό και μιλώντας δημοσίως εναντίον των στρατιωτικών.
Έτσι λοιπόν, η Αντιβασιλεία, στο τέλος του 1835, είχε καταφέρει να φύγουν από τη χώρα ή από τη δημόσια διοίκηση πρώην μέλη της Σαινσιμονικής Εταιρείας.
Θέσεις των φερόμενων ως μελών της Σαινσιμονικής Εταιρείας
Οι θέσεις των Σαινσιμονιστών που είχαν βρεθεί στην Ελλάδα ήταν συνέχεια των θέσεων που είχε αρχικά διατυπώσει ο γιατρός Μπαγί προς την Εθνοσυνέλευση, στις οποίες πρότεινε την εκμετάλλευση της Ελλάδας από εταιρείες παρόμοιες με τις μεγάλες αποικιακές εταιρείες της εποχής.
Ο Ντ' Εϊστάλ προσλήφθηκε στο Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας, το οποίο είχε ξεκάθαρο στόχο την ανάπτυξη και εκμετάλλευση της Ελλάδας, μέσω του εποικισμού με Ευρωπαίους εποίκους. Μετρώντας τον πληθυσμό, την έκταση και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, θα υπεδείκνυε τα εδάφη που θα μοίιραζε το κράτος, όπως είχε γίνει λίγο νωρίτερα με τον διαμοιρασμό γης στους αγωνιστές της απελευθέρωσης. Παρόλο που αρχικά αυτός ο οραματισμός ήταν κρατικό σχέδιο, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, ταυτόχρονα με την αποχώρηση του Κωλέττη από την Ελλάδα, για να διορισθεί πρέσβης στο Παρίσι, όπου τον ακολούθησε ο Ντ' Εϊστάλ.
Ο Φραγκίσκος Γκραγιάρ, τον Μάιο του 1835 σε υπόμνημα προς Οθωνα με τίτλο «Mémoire sur la loi du développement de la civilisation Hellénique Moderne», δηλώνει φορέας των ιδεών του Σαιν Σιμόν και προσπάθησε να πείσει την Αντιβασιλεία για τον εποικισμός και τις θέσεις του ντ'Εϊστάλ
855
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 855 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σίλβιος (όνομα)
Σίλβιος (γενική: Σιλβίου ή Σίλβιου), ελληνικό αντρικό κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
855
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σίλβιος (όνομα)
Ετυμολογία του ονόματος
Το μεταγενέστερο αγιωνύμιο Σίλβιος, από το λατινικό όνομα Silvius, το οποίο προέρχεται από το silva «δάσος δρυμός». Το y/υ στο όνομα Sylvio / Σύλβιος προέκυψε από λανθασμένο συσχετισμό του λατινικού silva με το αρχαιοελληνικό ὕλη «δάσος».
Σύμφωνα με τη Ρωμαϊκή μυθολογία, ο Σίλβιος (Silvius), γιος του Αινεία και της Λαβίνιας ή γιος του Ασκανίου, γεννήθηκε στο δάσος, γιατί η μητέρα του Λαβίνια φοβόταν μήπως κάνει κακό στον Σίλβιο ο Ασκάνιος. Ο Σίλβιος διαδέχτηκε τον Ασκάνιο στη βασιλεία της Άλβα Λόγκα, σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, βασίλεψε από το 1139 έως το 1110 π.Χ. Μετά τον Σίλβιο όλοι οι βασιλιάδες της Άλβα που ακολούθησαν έφεραν και το όνομα Σίλβιος.
Από το λατινικό silva παράγονται επίσης και τα ονόματα Σίλβεστρος, Σιλβανός ή Σιλουανός / Σιλβάνα, Σιλβέριος (βλ. όνομα Σίλβια).
Ονομαστική εορτή
Στις 15 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία η Καθολική Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του αγίου Σιλβίου, που μαρτύρησε στη Νικομήδεια. (Για άλλους αγίους βλ. και Σίλβια.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα λατινικής προέλευσης
Τα 201 καναρίνια
Τα 201 καναρίνια είναι ελληνική κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου που προβλήθηκε το 1964. Η παραγωγή έγινε από την Paris Film και η διανομή από την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Χάρρυ Κλυνν, Έρρικα Μπρόγερ, Ματίνα Καρρά και Τέλης Ζώτος.
Πλοκή
Η Λίλα είναι σπουδάστρια μουσικής και ζει μαζί με τον θείο της. Ο ερωτικός της σύντροφος πηγαίνει να τη ζητήσει σε γάμο μα μαθαίνει πως είναι απένταρη επειδή ο θείος της της έφαγε την περιουσία. Εκείνος αναγκάζεται να φύγει για την Αγγλία προκειμένου να βρει λεφτά, και η κοπέλα προσλαμβάνεται ως πιανίστρια από μια ιδιόρρυθμη γεροντοκόρη που θέλει να της παίζουν πιάνο συνέχεια προκειμένου να κελαηδούν συνεχώς τα 201 καναρίνια της. Θα την πάρει υπό την προστασία της και θα την βοηθήσει να πάρει πίσω την περιουσία της από τον θείο της. Ο φίλος της κοπέλας θα την επισκεφθεί στο σπίτι που μένει με την εκκεντρική γεροντοκόρη και θα ανακαλύψει πως ο παλιός έρωτάς της δεν ήταν άλλος από τον πατέρα του νεαρού. Η γεροντοκόρη θα πεθάνει από την συγκινητική αυτή αποκάλυψη και θα την κληρονομήσει η κοπέλα.
Πληροφορίες
Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 24.772 εισιτήρια και έλαβε την 75η θέση σε σύνολο 92 ταινιών.
Λανγκίτης
Ο λανγκίτης (αγγλ. langite) είναι ένυδρο θειικό άλας του χαλκού. Ονομάστηκε προς τιμή του Αυστριακού φυσικού και κρυσταλλογράφου Victor von Lang (1838-1921), καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Είναι σχετικά ασύνηθες ορυκτό, αν και ευρέως διαδεδομένο στη Γη. Σχηματίζεται στις ζώνες οξείδωσης χαλκοθειούχων αποθέσεων ενώ ανευρίσκεται ως προϊόν σε σκωρίες και σε τοιχώματα ορυχείων των οποίων έχει εγκαταλειφθεί η εκμετάλλευση. Σχηματίζει πολύ όμορφους κρυστάλλους, ιδιαίτερα λόγω της επαναλαμβανόμενης διδυμίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία συμπλεγμάτων με σχήματα αστεροειδή ή χιονονιφάδων. Είναι, κατά συνέπεια, περιζήτητο αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο σερπιερίτης, ο δεβιλλίνης, ο χαλκοφυλλίτης, ο κονελλίτης, ο βροσαντίτης, ο μαλαχίτης, η γύψος και οι δίμορφοί του βροβουλφεΐτης (Wroewolfeite) και ποσνιακίτης (posnjakite). Εξαλλοιώνεται προς βροσαντίτη.
Όπως προαναφέρθηκε, ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Πολύ όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στην Κορνουάλλη, την Κάμπρια και το Ντέβον στην Αγγλία, στην Ουαλία, την Ιρλανδία, τη Γαλλία (περιοχές Aveyron και Alpes Maritimes), τη Σλοβακία, το Μέλανα Δρυμό και άλλες περιοχές στη Γερμανία, την Αυστρία, την Άνω Αδίγη στην Ιταλία, το Tsumeb στη Ναμίμπια, τη Χιλή, τη Βολιβία και τις ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα και Νεβάδα).
Στην Ελλάδα απαντά στα Μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, μεταλλείο Ζαν Μπατίστ και Πλάκα (μεταλλείο Βίλλια)).
Βιβλιογραφία
Λανγκιτης Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ένυδρα άλατα
Παπαμαλέκος
Το προσώνυμο Παπαμαλέκος, ή Παπα-Μαλέκος, έφερε ο Εμμανουήλ Μαλεκάκης (1864-1917) Έλληνας κληρικός, θρυλικός οπλαρχηγός στη Κρητική Επανάσταση (1895-1898) με ιδιαίτερη ηρωική δράση στη πολιορκία του Βάμου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Εμμανουήλ Μαλεκάκης γεννήθηκε στον Βάμο Αποκορώνου των Χανίων το 1864. Χειροτονήθηκε ιερέας το 1888. Τον επόμενο χρόνο, μετά τον ατυχή αγώνα του 1889 και την κατάργηση εκ μέρους της Υψηλής Πύλης των μέτρων που προέβλεπε η Σύμβαση της Χαλέπας, της αυτόνομης κυβέρνησης της Κρήτης, στέλνοντας τον Σακίρ πασά με ισχυρή στρατιωτική δύναμη, ο Παπα-Μανώλης Μαλεκάκης συγκρότησε 15μελή επαναστατική ομάδα από εκλεκτούς αγωνιστές και κατέφυγε στα Λευκά Όρη, απ΄ όπου και άρχισε συνεχή δράση παρενοχλώντας και τρομοκρατώντας τους Τούρκους, περιορίζοντας τις αυθαιρεσίες τους, γενόμενος έτσι γνωστότερος ως "Παπαμαλέκος".
Κατά την τελευταία συνάθροιση που έγινε στο Νίππο για τη λήψη απόφασης έναρξης πολιορκίας του Βάμου και την κατάλυση της τουρκικής διοίκησης δεν δίστασε να ζητήσει τη δίκη ακόμα και τον θάνατο επισκόπου της περιοχής που προέτρεπε ν΄ απόσχουν όλοι από επαναστατική δράση, αλλά και οποιουδήποτε άλλου που είχε ίδια αντίληψη. Κατά την πολιορκία του Βάμου που ακολούθησε ήταν ένας από εκείνους τους οπλαρχηγούς της περιοχής του που εισήλθαν στον Βάμο και άρχισαν τη σταδιακή κατάληψή του. Στην επιχείρηση αυτή κατέλαβε δύο φορές τον φούρνο που παρασκεύαζε άρτο για τους αποκλεισμένους Τούρκους τον οποίο και κατάσχεσε όλη την ποσότητα υπέρ των εξεγερμένων Κρητών. Ο άθλος του αυτός τον κατέστησε θρύλο. Συμμετείχε επίσης και σε πολλές άλλες μάχες που διακρίθηκε για τον ηρωισμό του μέχρι το 1898.
Όταν κατήλθε στη Κρήτη ο πρίγκιπας Γεώργιος ο Παπαμαλέκος ήλθε στην Αθήνα και διορίσθηκε εφημέριος στον Πειραιά όπου και παρέμεινε μέχρι το 1916 όταν και επέστρεψε στη γενέτειρά του. Πέθανε το επόμενο έτος. Τιμήθηκε με παράσημα τόσο από τον΄Βασιλέα Γεώργιο τον Α΄ όσο και από την Κρητική Πολιτεία. Ευτύχησε να δει την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και την ύψωση της ελληνικής σημαίας στην πατρίδα του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί Κατηγορία:Κρητικοί κληρικοί
DQS
Η DQS Holding GmbH με έδρα τη Φραγκφούρτη είναι η Εταιρεία χαρτοφυλακίου του διεθνούς ομίλου DQS-Group που προσφέρει αξιολογήσεις και πιστοποιήσεις των συστημάτων διαχείρισης (management) και διεργασιών.
Ιστορικό
Η DQS ιδρύθηκε το 1985 στη Φραγκφούρτη και αποτέλεσε τον πρώτο γερμανικό Φορέα Πιστοποίησης. Ο κύριος στόχος των ιδρυτικών εταίρων DGQ (Γερμανική Εταιρεία για την Ποιότητα) και DIN (Γερμανικό Ινστιτούτο Τυποποίησης) ήταν κυρίως να προωθήσουν τη Γερμανική οικονομία. Η ίδρυσή της συνέπεσε με την έκδοση των πρώτων σχεδίων της σειράς προτύπων ISO 9000, η οποία περιλαμβάνει και  το πιο δημοφιλές πρότυπο διεθνώς: το ISO 9001. Μετά τη συγχώνευση της DQS με το τμήμα Management Systems Solutions (MSS) της αμερικάνικης εταιρείας American Underwriters Laboratories Inc., τον Μάρτιο του 2008, ο όμιλος DQS Group UL αποτελεί πλέον έναν από τους μεγαλύτερους Φορείς Πιστοποίησης παγκοσμίως. Από τον Ιούνιο 2015, η εταιρεία άλλαξε την επωνυμία της σε DQS Group.
Εταιρική Δομή
Η DQS Holding GmbH διατηρεί περισσότερα από 80 γραφεία και υποκαταστήματα σε πάνω από 60 χώρες, διατηρώντας έτσι ένα δίκτυο για τη διαχείριση έργων και λογαριασμών σε διεθνές επίπεδο. Ο Όμιλος DQS αριθμεί αυτήν τη στιγμή περίπου 20.000 πιστοποιημένες εταιρείες με ενεργά πιστοποιητικά από όλους τους κλάδους της οικονομίας, που αντιστοιχούν σε  σχεδόν 58.000 πιστοποιημένους τόπους εγκατάστασης σε περισσότερες από 130 χώρες. Ο Όμιλος απασχολεί περίπου 2.800 άτομα συνολικά, εκ των οποίων οι 2.500 είναι επιθεωρητές. Οι πιο ισχυρές εταιρείες του Ομίλου είναι η DQS Inc. (Η.Π.Α.), η DQS do Brasil Ltd. (Βραζιλία), η DQS Japan (Ιαπωνία), η DQS Medical Devices GmbH και ηDQS GmbH (οι τελευταίες δύο είναι γερμανικές).
Εταιρικές Δραστηριότητες
ISO 14001 (Περιβάλλον)
BS OHSAS 18001/ISO 45001 (Υγεία & Ασφάλεια στην Εργασία)
ISO 22000, IFS, BRC (Ασφάλεια Τροφίμων)
IATF 16949 (Αυτοκινητοβιομηχανία)
ISO 27001 (Ασφάλεια Πληροφοριακών Συστημάτων)
ISO 13485 (Ιατροτεχνολογικά προϊόντα & συσκευές)
EN 9100ff (Αεροδιαστημική)
SA 8000 - Βελτίωση Συνθηκών Εργασίας (μέσω διαπίστευσης του IQNet)
Συμπληρωματικά, η DQS προσφέρει υπηρεσίες αξιολόγησης και πιστοποίησης σε θέματα Διαχείρισης Κινδύνου, Αειφορίας & Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης, Εκπαίδευσης, Επιχειρηματικής Αριστείας, Υγείας & Κοινωνικών Υπηρεσιών, καθώς και Ολοκληρωμένων Συστημάτων Διαχείρισης.
Προσέγγιση
Η προσέγγιση του Ομίλου ως προς τις παρεχόμενες υπηρεσίες επιθεώρησης είναι η εξής: οι υπηρεσίες παρέχονται κυρίως από εξωτερικούς επιθεωρητές που πληρώνονται ανά ανθρωποημέρα εργασίας. Οι επιθεωρητές αυτοί εργάζονται κατά κανόνα στον κλάδο της βιομηχανίας τον οποίο και μπορούν να επιθεωρούν. Αυτός ο συνδυασμός της πιστοποίησης με την ουσιαστική γνώση του αντικειμένου μέσω πρακτικής εμπειρίας και της τεχνογνωσίας των επιθεωρητών έχει σαν στόχο τη διασφάλιση ότι η επιθεώρηση διεξάγεται σύμφωνα λαμβάνοντας υπόψη τα πιο σύγχρονα δεδομένα που ισχύουν σε έναν κλάδο.
Η DQS στην Ελλάδα
Η DQS ΕΛΛΑΣ ΕΠΕ έχει έδρα στην Αθήνα και διατηρεί υποκατάστημα στο Ηράκλειο Κρήτης. Προσφέρει υπηρεσίες επιθεώρησης στην Κύπρο, τη Σερβία, την Αλβανία & το FYROM. Δραστηριοποιείται στην επιθεώρηση Συστημάτων Διαχείρισης, Θερμομονωτικών Προϊόντων, Ηλιακών Συλλεκτών, Φωτοβολταϊκών Εγκαταστάσεων και Προσώπων / Επαγγελματικών Ικανοτήτων.
Δίκτυα
Η DQS είναι πλήρες μέλος του διεθνούς δικτύου πιστοποίησης IQNet Association, το οποίο ιδρύθηκε το 1990. Κύριος στόχος των 36 περίπου μελών του δικτύου είναι η αμοιβαία αναγνώριση των πιστοποιήσεων που διενεργούνται από τις εταιρίες - μέλη. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της DQS GmbH, Michael Drechsel, είναι αυτή τη στιγμή πρόεδρος και του δικτύου IQNet.
Σχετικά links
•	https://web.archive.org/web/20150830011931/http://www.dqs-holding.com/en/ DQS International
•	http://www.dqscert.com/ DQS Germany
•	http://www.dqshellas.gr/
•	https://www.facebook.com/pages/DQS-Hellas/104262756321254?fref=ts
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Έσση Κατηγορία:Φραγκφούρτη Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες Κατηγορία:Διαχείριση ποιότητας
Γενιές λιμένων
Πρόσφατα διατυπώθηκε και η άποψη για την ύπαρξη λιμένων και τέταρτης γενιάς, γεγονός που προδίδει και την ταχεία εξέλιξη που σημειώνεται στον κλάδο της λιμενικής βιομηχανίας. Το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι η συνεργασία, οι «γέφυρες» που δημιουργούνται μεταξύ του λιμένα τέταρτης γενιάς και των συνεργατών του. Τα λιμάνια της τέταρτης γενιάς λειτουργούν ως κρίκοι των εφοδιαστικών αλυσίδων (logistics) και στηρίζονται στην χρήση συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, αυτοματισμών και εφαρμοσμένης καινοτομίας, ενώ συχνά εγκολπώνουν ναυτιλιακά clusters.
Το μοντέλο έχει δεχθεί κριτική ως προς την ακρίβειά του, καθώς η εξέλιξη των λιμένων θεωρείται συνεχής και πολυεπίπεδη και δύσκολα μπορούν να εντοπιστούν διακριτές φάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμένες
Θεωρία Μορς (γεωμετρία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαφορική γεωμετρία Κατηγορία:Πολυμεταβλητός λογισμός
Αναστάσιος Παπαληγούρας
Ο Αναστάσιος-Πέτρος Παπαληγούρας (γενν. 14 Απριλίου 1948) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Απριλίου του 1948 στην Αθήνα και είναι γιος του πολιτικού Παναγή Παπαληγούρα και της συζύγου του, Δέσποινας. Σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, πάνω στο συγκριτικό ευρωπαϊκό δίκαιο με ειδίκευση στο δίκαιο της κοινής αγοράς, στο Πανεπιστήμιο Μπρούνελ του Λονδίνου.
Την περίοδο 1976-1977 ήταν αρχηγός της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ). Από το 1981 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στην περιφέρεια του νομού Κορινθίας, με εξαίρεση τις εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989 και του 1990. Την περίοδο 2002-2004 διατέλεσε αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας και από το 2004 μέχρι το 2007 ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή. Το 2008 διορίστηκε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής. Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στην περιφέρεια Κορινθίας. Έκτοτε, δεν έχει εκλεγεί ξανά.
Έχει γράψει τα βιβλία : "The Formation of Contracts" (1975), «Η Κατάρτιση των Συμβάσεων κατά τα Ευρωπαϊκά Δίκαια» (1978), «Η Ευρώπη των Δέκα» (1979), «Με την Παράδοση στην Ανανέωση» (1981), «Κείμενα Αμφισβήτησης», «Η Πρόκληση του 1992» (συλλογική έκδοση, 1989)), «Οδοιπορικό στην Κορινθία» (1999), «Μαρτυρίες Μνήμης για τον Παναγή Παπαληγούρα» (2001), «Περί Διαφθοράς ή η Χαμένη Τιμή της Πολιτικής» (2001), «Μια νέα πολιτική Μεταφορών-Επικοινωνιών» (2003).
Ήταν παντρεμένος με τη Ζαΐρα Ράλλη, κόρη του πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη και έχει μια κόρη, την ηθοποιό Λένα Παπαληγούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της ΟΝΝΕΔ
Σίλανδος
Η Σίλανδος ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Λυδίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στην περιοχή της Κατακεκαυμένης της Λυδίας (η σημερινή Kula της Τουρκίας, από την οποία απείχε 41 μίλια), μεταξύ των Σάρδεων και των Κάδων. Η πόλη δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο γεωγράφο, αλλά είναι γνωστή από τα νομίσματα που έκοψε -με τη μορφή του ποτάμιου θεού Έρμου- καθώς επίσης και στο Notitiae Episcopatuum. Στα βυζαντινά χρόνια ήταν επισκοπή της μητροπόλεως των Σάρδεων και αναφέρεται μέχρι και τον 13ο αιώνα.
Στην αρχαία πόλη πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές, αλλά δεν κατόρθωσαν να αποκαλύψουν το αρχαίο τους παρελθόν. Ανακαλύφθηκαν τμήματα των τειχών της Σιλάνδου, ενώ τα ερείπια της ρωμαϊκής περιόδου χρησιμοποιήθηκαν για τα σπίτια της σημερινής πόλεως. Βρέθηκε και ένα άγαλμα της θεάς μητέρας που βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Σμύρνης.
Πρόκειται για την σημερινή Σελεντί (Selendi) στην επαρχία της Μανίσα.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας
Νικολάι Λομπατσέφσκι
Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς Λομπατσέφσκι (ρώσικα: Никола́й Ива́нович Лобаче́вский, 1 Δεκεμβρίου [Π.Η. 20 Νοεμβρίου] 1792 - 24 Φεβρουαρίου [Π.Η. 12 Φεβρουαρίου] 1856) ήταν διαπρεπής Ρώσος μαθηματικός και γεωμέτρης, γνωστός κυρίως για το έργο του στην υπερβολική γεωμετρία, γνωστή και ως γεωμετρία Λομπατσέφσκι, και θεωρείται ο θεμελιωτής της μη ευκλείδειας γεωμετρίας.
Βιογραφία
Το κύριο επίτευγμα του Λομπατσέφσκι ήταν η ανάπτυξη (ανεξάρτητα από τον Γιάνος Μπολιάι) μιας μη ευκλείδειας γεωμετρίας. Ο Λομπατσέφσκι αντικατέστησε το 5ο αξίωμα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας, το λεγόμενο ευκλείδειο αίτημα, με το εξής αξίωμα: Από σημείο εκτός ευθείας άγονται περισσότερες από μία παράλληλες ευθείες. Το αξίωμα αυτό καλείται αξίωμα Λομπατσέφσκι-Μπολυάι. Ανακοίνωσε την ιδέα του για πρώτη φορά το 1826 στο πανεπιστήμιο του Καζάν, αλλά δημοσιεύτηκε τρία χρόνια αργότερα, το 1829, στο περιοδικό "Αγγελιοφόρος του Καζάν". Η γεωμετρία που ανέπτυξε ο Λομπατσέφσκι σήμερα είναι γνωστή ως υπερβολική γεωμετρία ή γεωμετρία Λομπατσέφσκι η οποία στηρίζεται στο αξίωμα που αναφέραμε προηγουμένως. Θεμελιώδης έννοια είναι η "γωνία παραλληλίας".
Το 1835-8 εκδόθηκε το βιβλίο του "Νέες Βάσεις της Γεωμετρίας".
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα κατηγορία:Γεωμέτρες
Ρόμπερτ Χάρτινγκ
Ο Ρόμπερτ Χάρτινγκ (Robert Harting, γεννήθηκε 18 Οκτωβρίου 1984) είναι Γερμανός πρώην δισκοβόλος. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 2012 στο Λονδίνο, Παγκόσμιος Πρωταθλητής τρεις φορές (2009, 2011, 2013) και Πρωταθλητής Ευρώπης δύο φορές (2012, 2014).
Βιογραφία
Ο Ρόμπερτ Χάρτινγκ γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1984 στο Κότμπους (Cottbus) της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Ανήκει στο σύλλογο SCC Berlin (Sport-Club Charlottenburg Berlin e.V.) και έχει προπονητή τον Werner Goldmann.
Το 2001 ήταν δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στο Ντέμπρετσεν στην Ουγγαρία και τέσσερα χρόνια αργότερα πρώτος στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αθλητές κάτω των 23 ετών στο Έρφουρτ.
Το 2007 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Οζάκα. Στο επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, το 2009, στο Βερολίνο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο ρίχνοντας το δίσκο στα 69 μ. και 43 εκ. Ακολούθησαν άλλα δύο χρυσά μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, το 2011 στο Νταεγού, και το 2013 στη Μόσχα, με βολές στα 68μ. και 97 εκ. και 69 μ. και 11 εκ. αντίστοιχα.
Ο Χάρτινγκ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το 2012 στο Ελσίνκι και το 2014 στη Ζυρίχη ενώ το 2010 στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Βαρκελώνη ήταν δεύτερος.
Το 2012 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης με βολή στα 68μ. και 27 εκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Θεοδώριχος Α΄
Ο Θεοδώριχος Α΄ (Theodoric I, 393 - 20 Ιουνίου 451) από τον Οίκο των Μπαλτ ήταν βασιλιάς των Βησιγότθων από το 418 έως το 451. Νόθος γιος του Αλάριχου Α', ο Θεοδώριχος είναι διάσημος για τη συμμετοχή του στην ήττα του Αττίλα στη μάχη των Εθνών το 451, όπου σκοτώθηκε στις 20 Ιουνίου.
Το βασίλειο του
Το 418 διαδέχθηκε τον βασιλιά Βάλλια. Οι Ρωμαίοι είχαν διατάξει τον βασιλιά Βάλλια να μετακινήσει τον λαό του από την Ιβηρική χερσόνησο στη Γαλατία. Ως βασιλιάς, ο Θεοδώριχος ολοκλήρωσε την εγκατάσταση των Βησιγότθων στη Γαλατία και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε τη φθίνουσα δύναμη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για να επεκτείνει τα εδάφη του προς τα νότια.
Αν και οι Βησιγότθοι βρίσκονταν υπό την εποπτεία του δυτικού ρωμαϊκού κράτους, ο Θεοδώριχος, φιλόδοξος και δυναμικός, διεκδικούσε σε κάθε ευκαιρία την επέκταση και ανεξαρτητοποίηση τού βασιλείου του. Η Ακουιτανία του είχε δοθεί στα πλαίσια ειδικής συνθήκης με τους Ρωμαίους, ωστόσο επεδίωξε να κατακτήσει την Αρελάτη, και τη Νορβόνη χωρίς επιτυχία, γεγονός που διατάραξε τις σχέσεις του με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τελικά κατάφερε να επανακτήσει την Τουλούζη, γεγονός που ενδυνάμωσε και πάλι τη θέση του στα πλαίσια της παραπαίουσας τότε Αυτοκρατορίας. Ο Θεοδώριχος άσκησε πολιτική επέκτασης με κάθε τρόπο και προς πάσα κατεύθυνση. Οι γάμοι των θυγατέρων του με με τους ηγεμόνες των Βανδάλων και των Σουηβών εντάσσονταν στα πλαίσια διαφόρων συνασπισμών και στρατηγικών επιδιώξεων.
Το τέλος
Το 451 συμμετείχε σε συνασπισμό Ρωμαίων και άλλων φυλών εναντίον του Αττίλα στη Μάχη των Εθνών στην οποία και φονεύθηκε. Τη θέση του πήρε ο γιος του Θορισμούνδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων Κατηγορία:Δυναστεία των Βάλτων
Βιλαέτι του Μοναστηρίου
To Βιλαέτι του Μοναστηρίου (Οθωμανικά τουρκικά: ولايت مناستر, προφ. Βιλαγιέτ-ι Μαναστίρ), στις ελληνικές πηγές και Γενική Διοίκησις Μοναστηρίου, υπήρξε βιλαέτι του ευρωπαϊκού τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα βιλαέτια αποτελούσαν την πρώτη βαθμίδα διοικητικής διαίρεσης. Δημιουργήθηκε το 1874, καταργήθηκε το 1877 και επανασυστάθηκε το 1879. Το βιλαέτι κατελήφθη κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου το 1912 και διαιρέθηκε μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και του Βασιλείου της Σερβίας.
Διοικητική διαίρεση
Αρχικά το Βιλαέτι του Μοναστηρίου είχε τα ακόλουθα σαντζάκια:
Μετά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1867 και του 1877, ορισμένα τμήματα του βιλαετίου παραχωρήθηκαν στα νεοσύστατα βιλαέτια Σκόδρας και Κοσσυφοπεδίου.
Διοικητική διαίρεση του βιλαετίου μέχρι το 1912:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοναστηριου Κατηγορία:Οθωμανική Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Οθωμανική Αλβανία Μοναστηριου Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Οθωμανική Σερβία Κατηγορία:Οθωμανική περίοδος στα Βαλκάνια
Κυβέλη Θεοχάρη
Η Κυβέλη Θεοχάρη - Ζωγραφίδη (13 Σεπτεμβρίου 1924 - 7 Φεβρουαρίου 2017 ) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, κόρη της πρωταγωνίστριας Μιράντας Μυράτ και του Σπύρου Θεοχάρη, εγγονή της Κυβέλης και του Μήτσου Μυράτ και πρώτη εξαδέλφη της Κυβέλης Μυράτ-Μαρίνου.
Θέατρο
Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο της κυρίας Κατερίνας (1954) στο έργο Ταξίδι αναψυχής. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στο θίασο της μητέρας της και του Λάμπρου Κωνσταντάρα, παίζοντας στα έργα Δύο άσπρα τριαντάφυλλα και Οι μαιτρέσσες του μπαμπά. Παράλληλα, έλαβε μέρες στις «ποιητικές απογευματινές» που οργάνωνε η Μιράντα Μυράτ στο Θέατρο «Κυβέλης» στην πλατεία Συντάγματος. Το 1956 συνεργάστηκε με τον θίασο Ηλιόπουλου-Φωτόπουλου, όπου και εμφανίστηκε στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου Ο φίλος μου ο Λευτεράκης και στο έργο Μια τσουκνίδα στις βιολέτες. Ακολουθεί η συνεργασία της με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη (1957-59), όπου έπαιξε στα έργα Το τιμόνι του έρωτα του Παναγιώτη Καγιά και Ο Ηλίας του 16ου των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου.
Κινηματογράφος
Το 1955 εμφανίστηκε στην ταινία του Ορέστη Λάσκου Γκόλφω, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Σπύρου Περεσιάδη στο ρόλο της Σταυρούλας. Ακολούθησαν Η άγνωστος (1956) του Ορέστη Λάσκου, στο ρόλο της Ευτυχίας, όπου έπαιξε μαζί με τη γιαγιά της Κυβέλη, Ο ζηλιαρόγατος (1956) του Γιώργου Τζαβέλλα, με τον Βασίλη Λογοθετίδη (κινηματογραφική μεταφορά της κωμωδίας του Γ. Ρούσσου Ο εραστής έρχεται) στον ρόλο της Κικής Μανωλοπούλου, Στουρνάρα 288 (1959) του Ντίνου Δημόπουλου (πρόκειται για την ομώνυμη κωμωδία των Τραϊφόρου-Βασιλειάδη) στον ρόλο της Φώφης Ασημομύτη, Ο Ηλίας του 16ου (1959) του Αλέκου Σακελλάριου στο ρόλο της Αλέκας Κωνσταντινίδου, Ανθισμένη αμυγδαλιά (1959) του Χρίστου Αποστόλου, Ο Δήμος από τα Τρίκαλα (1962) του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Κώστα Χατζηχρήστο στο ρόλο της Λέλας κ.ά.
Το καλοκαίρι του 2014, και σε ηλικία 90 ετών, επιστρέφει έπειτα από δεκαετίες στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην ταινία docufiction του Alessandro Spiliotopulos Οι κόρες του χάους, μία συμπαραγωγή του Ινστιτούτου Κυβέλη και της Tetrafillon Films. Η μικρού μήκους αυτή ταινία παρουσιάζει με πρωτότυπο και ενίοτε ανατρεπτικό τρόπο την ιστορία της μεγάλης θεατρικής οικογένειας της Κυβέλης και της ιδιαίτερης σχέσης της οικογένειας με τα έργα του Πιραντέλο, με φόντο την Ελλάδα και την Ευρώπη του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.
Μετέπειτα πορεία
Αργότερα, θα αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις στο ιδιαίτερο γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου, κατά τα έτη της πρωθυπουργίας του, και θα συνεχίσει ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη ως το 1999. Πρωτοστάτησε ως ιδρυτικό μέλος στη δημιουργία του Ινστιτούτου Κυβέλη (Ερμούπολη Σύρου, 1999).
Προσωπική ζωή
Από τον πρώτο της γάμο με τον ομογενή εκ Κωνσταντινουπόλεως Γιάννη Στεφανίδη απέκτησε την κόρη της Βαλεντίνη Στεφανίδη-Ποταμιάνου (1943). Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Τίτος Ζωγραφίδης (1914-1981), αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.
Θέατρο
Συμπληρωματικός Πίνακας
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Δημοσθένης Βεργής
Ο Δημοσθένης Βεργής είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην αυτοαπασχολούμενος, συνδικαλιστής και δημοσιογράφος. Για πολλά χρόνια ο Βεργής έζησε στη Γαλλία.
Κυβέλη Θεοχάρη
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Δημοσθένης Βεργής
Καταδίκη για απάτη
Τον Ιούνιο του 2014, καταδικάστηκε σε 37 χρόνια και 6 μήνες κάθειρξη χωρίς αναστολή για απάτη σε βάρος του δημοσίου, επειδή διεκδικούσε δασικές ή αναδασωτέες δημόσιες εκτάσεις με πλαστούς τίτλους. Συνελήφθη τον Αύγουστο του 2014 στα Εξάρχεια και αποφυλακίστηκε το 2017, με χρήση του νόμου Παρασκευόπουλου.
Θυροτηλεόραση
Η θυροτηλεόραση είναι σύστημα επικοινωνίας με ήχο και εικόνα μεταξύ της εξώπορτας και του εσωτερικού χώρου κατοικίας η διαμερισμάτων πολυκατοικίας η μεταξύ διαφόρων εργασιακών χώρων.
Οθόνες
μικρογραφία|Οθόνη θυροτηλεόρασης|δεξιά|150px Οθόνες υπάρχουν ασπρόμαυρες ή έγχρωμες, μικρής ή μεγάλης διάστασης, χωνευτής ή επίτοιχης τοποθέτησης, σε διάφορα χρώματα και υλικά. Λειτουργούν αυτόνομα, διαθέτουν μνήμη, ή άλλες επιμέρους λειτουργίες πού εσείς επιλέγετε για να έχετε μεγαλύτερη άνεση στην καθημερινότητά σας. Υπάρχουν με μικρή ή μεγάλη έγχρωμη οθόνη αφής υψηλής ευκρίνειας έως 7’’ με λειτουργική και εργονοµική ζώνη µε τις 4 βασικές εντολές (έλεγχος κλειδαριάς, συνοµιλία, ενεργοποίηση κάµερας μπουτονιέρας, φωτισµός κλιµακοστασίου). Δυνατότητα προγραµµατισµού περισσότερων λειτουργιών µέσω του µενού.
Κάμερες
Οι κάμερες μεταφέρουν την εικόνα από τον εξωτερικό χώρο στην οθόνη της θυροτηλεόρασης. Η μεταφορά εικόνας στην οθόνη μπορεί να γίνει ενσὐρματα ή ασύρματα.
Φριτζ Ρόεντ
Ο Φριτζ Ρόεντ (νορβ: Fritz Røed, 15 Αυγούστου 1928 – 20 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Nορβηγός γλύπτης, περισσότερο γνωστός για το έργο του Σπαθιά στο Βράχο, μνημείο που συμβολίζει την ένωση του κράτους της Νορβηγίας.
Η ζωή του
Ο Φριτζ Ρόεντ γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1928 στην κοινότητα Μπρύνε της Νορβηγίας. Γονείς του ήταν ο Χάραλντ Ρόεντ και η Ρούθ Σόμα. Ήταν παντρεμένος με την συντηρητή υφαντών Κάρι Φόστερβολ, κόρη του εκπαιδευτικού και πολιτικού Κάαρε Φόστερβολ και της τηλεγραφίστριας Χέρμπγιοργκ Ράνναϊ Τόργιουλ.
Σπούδασε στην Νορβηγική Εθνική Ακαδημία Χειροτεχνίας και Τέχνης μαζί με τον Τόρνμπγιορν Αλβσόκερ (Torbjørn Alvsåker) από το 1946 μέχρι το 1948 και στην Νορβηγική Εθνική Ακαδημία Καλών Τεχνών υπό τον γλύπτη Περ Πάλλε Στόρμ (Per Palle Storm) από το 1948 μέχρι το 1951. Το 1951 σπούδασε στην Ακαδημία Τέχνης στην Κοπεγχάγη της Δανίας υπό τον Άιναρ Ούτσον-Φράνκ (Einar Utzon-Frank). Το 1952 συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στη Γαλλία στην ακαδημία τέχνης Académie de la Grande Chaumière υπό τον Λευκορώσο γλύπτη Όσιπ Ζαντκίνε (Осип Цадкин). Έμεινε αρκετά στη Γαλλία και από το 1970 ζούσε τόσο στο Όσλο της Νορβηγίας όσο και στην Ιταλία.
Ο Ρόεντ μαζί με τον Άρνε Βίνιε Γκούνερουντ (Arne Vinje Gunnerud) και τον Σκούλε Βάκσβικ (Skule Waksvik) αποτελούν μια γενιά Νορβηγών γλυπτών που από το 1950 έχουν πραγματοποίησει μία μεγάλη σειρά δημοσίων έργων, συμπεριλαμβανομένου και της ανέγερσης σπιτιών μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Από το 1970 βρήκε καλλιτεχνικό καταφύγιο στην μικρή πόλη Βίλλα Φαράλντι στη Λιγουρία, όπως και οι καλλιτέχνες Φρανς Βίλντερμπεργκ (Frans Widerberg) και Ίνγκερ Σίτερ (Inger Sitter). Από εκεί διηύθυνε το στούντιό του που βρισκόταν μέσα σε ένα εγκαταλειμμένο εκκλησάκι. Από το 1990 και ύστερα έμεινε με τη γυναίκα του στην Ιταλία. Επίσης, είχε ένα στούντιο στην μικρή πόλη Τλαχομούλκο δε Ζούνιγκα (Tlajomulco de Zuñiga) στο Μεξικό όπου ζούσε η νεότερη κόρη τους. Ο Ρόεντ επισκέφθηκε τη Νορβηγία ξανά το φθινόπωρο του 2002 για μία προσωπική έκθεσή του στην Γκαλερί Ρόενλαντ Γιέβνακερ (Galleri Roenland på Jevnaker) και απεβίωσε λίγο πριν τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους, κατά τη διάρκεια διαμονής του με την μεγαλύτερη κόρη του στο Βέστφολντ.
Λίγο πριν πεθάνει, ο Ρόεντ παρουσίασε την ιδέα του για ένα πάρκο γλυπτών στο Μόλλεντάμεν. Το έργο περιέχει δέκα γλυπτά του και δημιουργήθηκε από τον φίλο του και γλύπτη Σκούλε Βάκσβικ (Skule Waksvik) και άνοιξε την 1η Οκτωβρίου 2004.
Ο Ρόεντ έκανε το ντεμπούτο του στην τέχνη με την συμμετοχή του στην «Φθινοπωρινή Έκθεση» (Høstutstillingen) στο Όσλο το 1956 και αποτέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Καλλιτεχνών (Artists' Association) από το 1981 μέχρι το 1982 και πρόεδρος της Ένωσης Νορβηγών Γλυπτών από το 1984 μέχρι το 1988.
Το έργο του
Το έργο του παρουσιάζει μια ποικιλία έκφρασης και κυμαίνεται από τις ευδιάκριτες συνθέσεις μέχρι και το κωμικό μπουρλέσκ. Το μπρούτζινο γλυπτό του «Η Μαγδαλένα από το Αντικόλι» (Magdalena fra Anticoli) αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού: Η γυναίκα στέκεται ξυπόλυτη κρατώντας μια ομπρέλα στο δεξί της χέρι η οποία ακουμπάει στον ώμο της και ένα βάζο στο αριστερό της χέρι. Η έκφρασή της είναι ταυτόχρονα ζωηρή και μετρημένη. Το σχέδιο είναι απλό χωρίς προσοχή στη λεπτομέρεια στην επιφάνεια. Το είδος της σύνθεσης που χαρακτηρίζει το γλυπτό θυμίζει το έργο του Γάλλου Αριστίντ Μαγιόλ ή του Νορβηγού Γκούσταβ Βίγκελαντ.
Το γλυπτό του «Αγόρι με κουβά και φτυάρι» (Gutt med spann og spade) από γρανίτη, έχει αντίστοιχο χαρακτήρα με την εκτέλεσή του. Το αγόρι φαίνεται να είναι συγκροτημένο. Κρατάει ένα μικρό φτυάρι στο δεξί του χέρι και ένα κουβά στο αριστερό. Το πρόσωπό του έχει φουσκωτά μάγουλα, η έκφρασή του είναι βλοσυρή και σοβαρή και το καπέλο του είναι κατεβασμένο αρκετά προς τα μάτια του. Το συμπαγές σχήμα του γλυπτού ταιριάζει με τη σχεδόν αψήφιστη και προκλητική έκφραση που φαίνεται να έχει το αγόρι. Αυτό το έργο αποδεικνύει την προσοχή στη λεπτομέρεια που μπορεί να δώσει ο Ρόεντ, ταυτόχρονα με ένα τόνο χιούμορ.
Αν και έκανε το ντεμπούτο του στην τέχνη με την συμμετοχή του στην «Φθινοπωρινή Έκθεση» στο Όσλο το 1956 σε ηλικία 28 ετών, ο Ρόεντ ένιωσε ότι κατέχει το αντικείμενο της τέχνης του μετά την αποκάλυψη του μνημείου «Σπαθιά στο Βράχο» το 1983 σε ηλικία 55 ετών. Το μνημείο αποτελείται από τρία τεράστια μπρούτζινα σπαθιά και αποτίει φόρο τιμής στη «Μάχη του Χαφρσφιόρντ» (Slaget i Hafrsfjord) που έλαβε χώρα το 872 μ.Χ. Σε αυτή τη μάχη, ο Βασιλιάς Χάραλντ Χορφάγκρε (Harald Hårfagre), γνωστός και ως «Χάραλντ ο Δίκαιος», ένωσε τη Νορβηγία σε ένα ενιαίο βασίλειο. Τα σπαθιά έχουν ύψος σχεδόν 10 μέτρα και τα δυο αντιπροσωπεύουν την ειρήνη και την ενότητα. Το τρίτο και μεγαλύτερο, αντιπροσωπεύει το σπαθί του ίδιου του Χάραλντ. Τα σπαθιά είναι τοποθετημένα μέσα στο βράχο συμβολίζοντας την ειρήνη.
Χαρακτηριστικό των τελευταίων ετών του Ρόεντ είναι η χρήση μυθικών μοτίβων όπως του Φαύνου, ή κωμικά όπως κλόουν και στοιχεία καρναβαλιού. Περιγράφοντας αυτό το στοιχείο δημιουργήθηκε και ο όρος «ροέντσκ» (røedsk). Σε κάποιες εκθέσεις, επίσης, ο Ρόεντ έχει παρουσιάσει έργα στην τεχνική «ρακού» (ιαπ: 楽焼, raku-yaki), μια ιαπωνική τεχνική αγγειοπλαστικής κατά την οποία το έργο ψήνεται σε φούρνο, μετά θάβεται σε άμμο ή χώμα για κάποιο συγκεκριμένο χρόνο και τέλος βυθίζεται σε νερό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Νορβηγίας Κατηγορία:Νορβηγοί γλύπτες
Αυτοστερεόγραμμα
thumb|300px|Ένα αυτοστερεόγραμμα τυχαίας κουκκίδας κωδικοποιεί μία τρισδιάστατη εικόνα η οποία μπορεί να γίνει ορατή με την κατάλληλη [[Αυτοστερεόγραμμα#Τεχνικές|τεχνική.]]
Ένα αυτοστερεόγραμμα είναι ένα στερεόγραμμα μιας εικόνας (single-image stereogram – SIS), το οποίο είναι σχεδιασμένο να «ξεγελά» τον ανθρώπινο εγκέφαλο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται μία τρισδιάστατη εικόνα (3D) σε μία δισδιάστατη απεικόνιση. Για να γίνουν αντιληπτά τα τρισδιάστατα σχήματα, ο εγκέφαλος πρέπει να παρακάμψει την κανονικά αυτόματη λειτουργία της εστίασης και της ταυτόχρονης κίνησης και των δύο οφθαλμών.
Ο πιο απλός τύπος αυτοστερεογράμματος αποτελείται από οριζοντίως επαναλαμβανόμενους σχηματισμούς και είναι γνωστό ως στερεόγραμμα τοιχοστρωσίας (wallpaper stereogram). Όταν κοιταχτούν με τη σωστή απόκλιση μεταξύ των δύο οφθαλμών, τα επαναλαμβανόμενα σχήματα εμφανίζονται σαν να αιωρούνται πίσω από το υπόβαθρο. Επίσης υπάρχουν τα αυτοστερεογράμματα τυχαίας κουκκίδας. Σε αυτόν τον τύπο αυτοστερεογραμμάτων, κάθε εικονοστοιχείο της εικόνας είναι υπολογισμένο από ένα πρότυπο ταινιών και έναν χάρτη βάθους. Συνήθως μία κρυμμένη τρισδιάστατη εικόνα εμφανίζεται όταν κάποιος το βλέπει με την κατάλληλη τεχνική.
Υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους κάποιος μπορεί να δει ένα στερεόγραμμα και οι αγγλικές του ονομασίες έχουν ληφθεί από αγγλικά συνώνυμα μορφών του στραβισμού: wall-eyed (απόκλιση των οφθαλμών από τη μύτη) και cross-eyed (σύγκλιση των οφθαλμών προς τη μύτη). Τα περισσότερα αυτοστερεογράμματα είναι σχεδιασμένα ώστε να γίνονται ορατά μόνο με τον πρώτο τρόπο. Σύμφωνα με αυτόν, προϋποτίθεται η προσαρμογή των ματιών σε μια συγκλίνουσα γωνία, ενώ σύμφωνα με τον δεύτερο τρόπο τα μάτια πρέπει να προσαρμοστούν σε μια αποκλίνουσα γωνία.