cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Ρηξιγενής Κοιλάδα
Ανακαλύψεις ανθρωπιδών
Το 2008, ανακαλύφθηκαν στην ίδια περιοχή του Αφρο-Αραβικού Τριγώνου στην Αιθιοπία άλλα δύο είδη ανθρωπιδών, τα οποία χρονολογούνται 10 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα. Oνομάζονται Chororapithecus abyssinicus και Νακαλιπίθηκος (Nakalipithecus nakayamai).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενεργά ρήγματα Κατηγορία:Αφρική Κατηγορία:Γεωλογία Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες
Τουρκικές βουλευτικές εκλογές 1957
Οι τουρκικές βουλευτικές εκλογές του 1957 διενεργήθηκαν στις 27 Οκτωβρίου, νωρίτερα από το προβλεπόμενο (το 1958).  Από τις εκλογές καθορίστηκε η σύνθεση της 11ης περιόδου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας. Νικητής αναδείχτηκε για τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, το Δημοκρατικό Κόμμα, αν και με απώλεια ψήφων, κυρίως λόγω της χειροτέρευσης της οικονομικής κατάστασης της χώρας.
Η Εθνοσυνέλευση εξέλεξε, στις 2 Νοεμβρίου, τον Τζελάλ Μπαγιάρ ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας για 3η συνεχόμενη περίοδο. Η κυβέρνηση Μεντερές έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στις 25 Νοεμβρίου, με 403 ψήφους υπέρ και 103 κατά.
Αυτές οι εκλογές ήταν οι τελευταίες στις οποίες συμμετείχε το Δημοκρατικό Κόμμα και ο Αντνάν Μεντερές καθώς τρία χρόνια αργότερα, στο πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1960, ο τουρκικός στρατός θα ανατρέψει την κυβέρνηση Μεντερές, θα διαλύσει το ΔΚ και θα αναλάβει την ηγεσία της χώρας.
προεκλογική εκστρατεία
Η κυβέρνηση Μεντερές αποφάσισε στις αρχές Φθινοπώρου του 1957 να επισπεύσει κατά 7 μήνες, την εκλογική αναμέτρηση που κανονικά θα έπρεπε να γίνει τον Μάιο του 1958. Οι λόγοι της επίσπευσης φαίνεται να ήταν κομματικοί: η Τουρκία βρισκόταν σε μια περίοδο έλλειψης βασικών καταναλωτικών αγαθών, έλλειψη που αναμενόταν να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί τους επόμενους μήνες. Το ΔΚ θέλοντας να προλάβει την φθορά που θα υπέκειτο, αποφάσισε να γίνουν οι εκλογές τον Οκτώβριο του 1957. Η προεκλογική εκστρατεία από την πλευρά του ΔΚ εστίασε στην οικονομική ανάπτυξη που είχε επιτευχθεί τα προηγούμενα χρόνια καθώς στην εγγύηση για μελλοντική ανάπτυξη - αν και η τουρκική κοινωνία μαστιζόταν από υψηλό πληθωρισμό και ελλείψεις ακόμα και σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως φάρμακα.
Η αντιπολίτευση από την πλευρά της κατάφερε τον Αύγουστο του 1957 να σχηματίσει εκλογικό συνασπισμό. Τον συνασπισμό τον αποτελούσαν το ΡΛΚ, το Ρεπουμπλικανικό Εθνικό Κόμμα (κόμμα που δημιουργήθηκε από δυσαρεστημένους βουλευτές του ΔΚ) και το Κόμμα Ελευθερίας, που ύστερα από επίπονες διαπραγματεύσεις κατάφεραν να βρουν ένα κοινό τόπο συννενοήσης, ελπίζοντας ότι οι συνασπισμένες δυνάμεις τους θα εκδίωχναν το ΔΚ από την εξουσία. Για την Αντιπολίτευση κυρίαρχο θέμα της προεκλογικής της εκστρατείας ήταν εκτός φυσικά από τα καθημερινά οικονομικά προβλήματα, ο αυταρχισμός της κυβέρνησης και η περιστολή των ατομικών ελευθεριών. Το ΡΛΚ ιδιαίτερα, επιζητούσε τη δημιουργία κράτους δικαίου, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την ελευθερία του Τύπου, την ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου και την επέκταση του δικαιώματος απεργίας και στους δημοσίους υπαλλήλους.
Παραπομπές
1957
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελβετίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελβετίας (γερμανικά: Schweizerische Nationalbibliothek, γαλλικά: Bibliothèque nationale suisse, ιταλικά: Biblioteca nazionale svizzera) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της χώρας. Ενσωματωμένη στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Πολιτισμού, είναι υπεύθυνη για τη συλλογή, την καταλογογράφηση και την αποθήκευση πληροφοριών σε όλους τους τομείς, τους κλάδους και τα μέσα που σχετίζονται με την Ελβετία, καθώς και για τη διασφάλιση της προσβασιμότητας και της ευρύτερης δυνατής διανομής αυτών των δεδομένων.
Η Ελβετική Εθνική Βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή σε όλους και λόγω του εύρους και της εμβέλειας της συλλογής της, στοχεύει να αντικατοπτρίζει τον πλουραλισμό και την ποικιλομορφία του ελβετικού πολιτισμού. Είναι μνημείο εθνικής σημασίας.
Το ίδρυμα διέρχεται μια περίοδο αλλαγής από το 1990. Αυτή η μεταβολική φάση πήρε το όνομα RAMSES: «Αναδιοργάνωση για ένα Αυτοματοποιημένο Σύστημα Διαχείρισης και Ενισχυμένες Υπηρεσίες». Ο κύριος στόχος αυτού του σχεδίου ήταν ο εκσυγχρονισμός της δομής και της λειτουργίας της Βιβλιοθήκης και η αύξηση των υπηρεσιών προς τους δανειολήπτες και χρήστες με στόχο τη μετατροπή της Βιβλιοθήκης σε ένα κέντρο πληροφοριών με πραγματικά εθνική διάσταση.
Συλλογές
Εκτός από τα έντυπα έργα, η Εθνική Βιβλιοθήκη επιτρέπει επίσης την πρόσβαση σε ψηφιοποιημένες ηχογραφήσεις στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βέρνης ή στα Εθνικά Αρχεία Ήχου της Ελβετίας στο Λουγκάνο.
Οι ειδικές συλλογές που στεγάζονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη περιλαμβάνουν τη βιβλική συλλογή Lüthi, τα διάφορα είδη της μουσικής, τα αρχεία της νέας ελβετικής κοινωνίας και πολλές άλλες συλλογές με θέματα όπως η βιβλιοθηκονομία, ο τύπος και το ραδιόφωνο, η πολιτική, ο αθλητισμός, η επιστήμη και η γενεαλογία.
Quarto
Το Quarto είναι το περιοδικό της Ελβετικής Εθνικής Βιβλιοθήκης που εστιάζεται σε μία διαφορετική προσέγγιση της τετράγλωσσης Ελβετικής λογοτεχνίας (γερμανική, γαλλική, ιταλική και ρωμανική) με κείμενα και δοκίμια από επιλεγμένη λογοτεχνία. Το περιοδικό δημοσιεύεται μία ή δύο φορές το χρόνο.
Παραπομπές
Ε Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελβετία
Στάινσαρ
Το Στάϊνσαρ (νορβηγικά: Steinkjer) είναι πόλη, δήμος και διοικητικό κέντρο της κομητείας Τρέντελαγκ. Ο δήμος 2.122 τετραγωνικών χιλιομέτρων (819 τετραγωνικά μίλια) είναι ο 31ος μεγαλύτερος ανά περιοχή από τους 356 δήμους της Νορβηγίας.
Το Στάϊνσαρ είναι ο 49ος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στη Νορβηγία με πληθυσμό 24.357. Η πυκνότητα του δήμου είναι 12,6 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (33/τετραγωνικά μίλια) και ο πληθυσμός του έχει αυξηθεί κατά 2,4% κατά την προηγούμενη δεκαετή περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Νορβηγίας
Μπουντάιγια
Η Μπουντάιγια (البديع) είναι μια παράκτια πόλη που βρίσκεται στη βορειοδυτική περιοχή της Νήσου Μπαχρέιν, στο Βόρειο Κυβερνείο του Βασιλείου του Μπαχρέιν. Γειτονεύει με τα χωριά Ντιράζ και Μπάνι Ζάμρα.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τη φυλή Νταουάσιρ, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της φυλής έφυγε μαζικά στην ηπειρωτική Σαουδική Αραβία το 1923, μετά την σύγκρουση με τις βρετανικές αποικιακές αρχές. Πολλά μέλη της φυλής Νταουάσιρ επέστρεψαν αργότερα στη Μπουντάιγια, με μερικούς ακόμα να ζουν στο χωριό σήμερα. Πριν από την ανακάλυψη του πετρελαίου στο Μπαχρέιν, οι περισσότεροι κάτοικοι της Μπουντάιγια ασχολήθηκαν με τη βιομηχανία κυνηγιού μαργαριταριών και αλιείας.
Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Gazetteer of the Persian Gulf, Oman and Central Arabia του 1917, η Μπουντάιγια αποτελείται από τρεις διαφορετικές συνοικίες, τις Φάρικ αλ Αμάρα, Φάρικ αλ Νταμ (βρίσκεται στη Ρας-Μπουντάιγια) και Φάρικ αλ Μπουντάιγια (η παλαιότερη συνοικία). Η πόλη είχε σημαντικούς αριθμούς από πέτρινα σπίτια και καλύβες από καλαμιές. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός ήταν 8.000 και θεωρήθηκε ότι ήταν όλοι υποστηρικτές του Σουνιτικού Ισλάμ. 800 σπίτια ανήκαν στη φυλή Νταουάσιρ, 100 στη φυλή Αμάρα, 50 στη Χαουάλα, 200 σε «ελεύθερους νέγρους» και περίπου 450 σπίτια για μαύρους σκλάβους. Το λιμάνι φιλοξενούσε περισσότερα από 100 σκάφη, πάνω από τα μισά από τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για κυνήγι μαργαριταριών. Υπήρχαν επίσης 3 σχολεία Κορανιού στην πόλη. Οι εσωτερικές υποθέσεις της πόλης διεκπεραιώθηκαν από τον Σεΐχη των Νταουάσιρ, χωρίς παρέμβαση του Σεΐχη του Μπαχρέιν.
Γεωγραφία
Η Μπουντάιγια λάβαινε παραδοσιακά την παροχή νερού από πηγάδια στις παρακείμενες φυτείες χουρμάδων στα χωριά Ντιράζ και Μπάνι Ζάμρα αντίστοιχα. Είναι τώρα η τοποθεσία των περισσότερων αγροκτημάτων, στάβλων και παραδοσιακών οικογενειακών φαρμών/καταφυγίων νακάλ. Η πόλη χρησιμεύει ως ένα τελικό σημείο του Αυτοκινητοδρόμου Μπουντάιγια, που οδηγεί στη Μανάμα. Οι περιοχές και στις δύο πλευρές του δρόμου αναφέρονται συνήθως ως Μπουντάιγια.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οικισμοί στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στο Μπαχρέιν
Σουλτανάτο των Γυναικών
Το Σουλτανάτο των Γυναικών (Τούρκικα:Kadınlar Saltanatı) ήταν η περίοδος σχεδόν 130 ετών κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, που οι γυναίκες του αυτοκρατορικού χαρεμιού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άσκησαν έκτακτη πολιτική επιρροή στις κρατικές υποθέσεις, πάνω από τον Σουλτάνο.
Πολλοί από τους Σουλτάνους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ανήλικοι ή ανίκανοι και ήταν οι μητέρες τους, οι Βαλιντέ Σουλτάνες, αυτές οι οποίες κυβερνούσαν ουσιαστικά την Αυτοκρατορία. Η σημαντικότερη γυναίκα στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν η ελληνικής καταγωγής, Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Σουλτάν, σύζυγος του Αχμέτ Α΄ και μητέρα του Μουράτ Δ΄ και του Ιμπραήμ Α΄.
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία(όπως και στην Περσική Αυτοκρατορία), σε αντίθεση με άλλες μοναρχίες στην Ευρώπη,την Ρωσική Αυτοκρατορία και την Αιθιοπία, οι γυναίκες δεν επιτρεπόταν να κυβερνούν τη χώρα. Αυτό έγινε κατά πάσα πιθανότητα, προκειμένου να αποφευχθεί η αθέμιτη επιρροή στο Σουλτάνο.
μικρογραφία|250px|Γράμμα της [[Μιχριμάχ Σουλτάνα|Μιχριμάχ Σουλτάν, κόρης του Σουλεϊμάν Α΄ και της Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν|left]]
Αυτός ο κανόνας καταργήθηκε όταν ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν Α΄ έκανε νόμιμη σύζυγό του την Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν. Μετά τη Χουρέμ ήρθαν δύο Χασεκί που στη συνέχεια έγιναν Βαλιντέ Σουλτάν: Πρώτα η Νουρμπανού Σουλτάν, νόμιμη σύζυγος του Σελίμ Β΄, γιου της Χουρέμ και στη συνέχεια η Σαφιγιέ Σουλτάν, παλλακίδα του Μουράτ Γ΄, γιου της Νουρμπανού. Πιστεύεται ότι η Μιχριμάχ Σουλτάν, κόρη της Χουρέμ, επηρέασε επίσης τον αδελφό της, Σελίμ Β΄.
Η ακμή του Σουλτανάτου των Γυναικών κορυφώθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Σουλτάν, Βαλιντέ Σουλτάν των δύο γιων της, του Μουράτ Δ΄ και του Ιμπραήμ Α΄ και μετά τον θάνατο του Ιμπραήμ επηρέαζε τον εγγονό της, Μεχμέτ Δ΄. Αυτή η περίοδος έληξε με τη δολοφονία της Κιοσέμ από την μητέρα του Μεχμέτ Δ΄, την Βαλιντέ Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν.
Ο γιος της Κιοσέμ Σουλτάν, Ιμπραήμ Α΄, παντρεύτηκε μία παλλακίδα του, την Χιουμασάχ Σουλτάν. Ο Ιμπραήμ υπέβαλε τις αδελφές του, Αϊσέ Σουλτάν, Φατμά Σουλτάν, Χανζαντέ Σουλτάν, οι οποίες ήταν κόρες της Κιοσέμ, καθώς και την ανιψιά του, Καγιά Σουλτάν, στην ταπείνωση της υποταγής στις παλλακίδες του. Τους πήρε τα εδάφη και τα κοσμήματά τους και τις έκανε να υπηρετούν την Χιουμασάχ, ενώ στέκονταν σε στάση προσοχής σαν υπηρέτες καθώς έτρωγε και κρατώντας το σαπούνι, τη λεκάνη και την κανάτα με το νερό με τα οποία έπλενε τα χέρια της.
Ο τερματισμός της βασιλείας των γυναικών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν σημαίνει τον τερματισμό και της επίδρασης των γυναικών στη διακυβέρνηση. Όπως και πιο πριν, οι Βαλιντέ Σουλτάν συνέχισαν να συμμετέχουν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Εκτός από την πολιτική, ασχολούνταν με την κατασκευή τζαμιών, σχολείων, νοσοκομείων, και είχαν μεγάλα εισοδήματα, τα οποία διαχειρίζονταν αυτόνομα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δύο τελευταίες Βαλιντέ Σουλτάν: η Μπεζμιαλέμ Σουλτάν και η Περτεβνιγιάλ Σουλτάν. Ωστόσο, σε σύγκριση με την περίοδο του Σουλτανάτου των Γυναικών (κυρίως στην περίοδο της Βαλιντέ Κιοσέμ Σουλτάν) η επίδρασή τους στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική ήταν πολύ μικρή.
Κύριοι Εκπρόσωποι
μικρογραφία|250px|[[Χασεκί σουλτάνα|Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν]]
Χασεκί Χουρέμ Σουλτάν
Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του Σουλτανάτο των Γυναικών, θεωρείται ότι είναι η Χουρέμ Σουλτάν όταν για πρώτη φορά, μετά από αρκετούς αιώνες διακυβέρνησης, ένας Σουλτάνος ​​παντρεύτηκε την παλλακίδα του. Η Χουρέμ Σουλτάν ήταν σύζυγος του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή και μητέρα του Σελίμ Β΄.
Το 1534 η μητέρα του Σουλεϊμάν Α΄, Βαλιντέ Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, πέθανε. Τον Μάρτη του 1536 ο Μέγας Βεζίρης Ιμπραήμ Πασάς εκτελέστηκε με διαταγή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄, δημεύθηκε η περιουσία του και άνοιξε ο δρόμος για την εξουσία της Χουρέμ Σουλτάν.
Ο Σουλτάνος ​​Σουλεϊμάν, έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου σε εκστρατείες, λάμβανε πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση στο παλάτι αποκλειστικά από την Χουρέμ Σουλτάν. Ο Σουλεϊμάν στηρίχθηκε στο παρελθόν στην αλληλογραφία με τη μητέρα του, Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν, αλλά τώρα η Χουρέμ έγινε πολιτικός σύμβουλος. Επιπλέον η Χουρέμ δεχόταν ξένους πρέσβεις και απαντούσε στις επιστολές των ξένων ηγεμόνων. Με πρωτοβουλία της στην Κωνσταντινούπολη έχτισε πολλά τζαμιά, μεντρεσέδες και σάουνα.
Μία από τις συνέπειες της επιρροής της Χουρέμ Σουλτάν θεωρείται η εκτέλεση του μεγαλύτερου γιου του Σουλεϊμάν, Ηγεμόνα Μουσταφά, το 1553, ο οποίος δεν ήταν δικός της γιος, αλλά γιος της Μαχιντεβράν Σουλτάν. Έτσι η Χουρέμ πέτυχε τη δύναμη όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για το γιο της Σελίμ Β΄.
Χασεκί Αφιφέ Νουρμπανού Βαλιντέ Σουλτάν
Η Νουρμπανού Σουλτάν ήταν η πρώτη Βαλιντέ Σουλτάν κατά την περίοδο του Σουλτανάτου των Γυναικών, εφόσον η Χουρέμ Σουλτάν πέθανε πριν την άνοδο του γιου της στον θρόνο. Η Νουρμπανού ήταν νόμιμη σύζυγος του Σελίμ Β΄, γιου της Χουρέμ, και μητέρα του Μουράτ Γ΄.
Άρχισε την ανύψωσή της κατά τη διάρκεια της ζωής του συζύγου της, Σελίμ Β΄. Ο Σελίμ στο μεγαλύτερο μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε το παρατσούκλι "Ο μέθυσος", λόγω της κατανάλωσης του σε κρασί, αλλά μέθυσος κυριολεκτικά δεν ήταν. Ωστόσο, με τις δημόσιες υποθέσεις ασχολούνταν ο Μέγας Βεζίρης Σοκολού Μεχμέτ Πασά, ο οποίος ήταν υπό την επιρροή της Νουρμπανού. Ο Σοκολού Μεχμέτ Πασάς ήταν παντρεμένος με την κόρη της Νουρμπανού, Εσμαχάν Σουλτάν, πράγμα που αύξησε την επιρροή της Νουρμπανού. Ο ρόλος της Νουρμπανού αυξήθηκε όταν ανέβηκε στο θρόνο ο γιος της Μουράτ Γ΄. Η εξουσία του Μουράτ υποσκάφθηκε από επιρροές του χαρεμιού του και συγκεκριμένα αρχικά της μητέρας του, Νουρμπανού Σουλτάν, και μετέπειτα της συζύγου του, Σαφιγιέ Σουλτάν. Σύμφωνα με εικασίες η Νουρμπανού Σουλτάν δηλητηριάστηκε από τη νύφη της, Σαφιγιέ Σουλτάν.
Χασεκί Μελικέ Σαφιγιέ Βαλιντέ Σουλτάν
Η Σαφιγιέ Σουλτάν ήταν σύζυγος του Μουράτ Γ΄, γιου της Νουρμπανού Σουλτάν, και μητέρα του Μεχμέτ Γ΄. Η επιρροή της Σαφιγιέ Σουλτάν είχε αυξηθεί εντυπωσιακά μετά τον θάνατο της πεθεράς της, Βαλιντέ Νουρμπανού Σουλτάν. Σύμφωνα με κάποιες εικασίες η Νουρμπανού δηλητηριάστηκε από την Σαφιγιέ.
Η αρχή της Σαφιγιέ ήταν μεγάλη, στην έκθεση για το 1590 ο Βενετσιάνος Giovanni Moro έγραψε: "Έχει τη δύναμη, όπως η μητέρα του πρίγκιπα, μερικές φορές παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις του κράτους, είναι πολύ καλά σεβαστή σε αυτό".
Η Σαφιγιέ έπαιξε ρόλο ανάλογο με τον ρόλο των βασιλισσών στις ευρωπαϊκές χώρες. Το 1595, ο Μουράτ Γ΄ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος της Σαφιγιέ, Μεχμέτ Γ΄. Η Σαφιγιέ ως Βαλιντέ Σουλτάν είχε μεγάλη δύναμη και μεγάλη επιρροή στον γιο της.
Μετά από τη Σαφιγιέ Σουλτάν πέρασαν, δυο Βαλιντέ Σουλτάνες: η Βαλιντέ Χαντάν Σουλτάν και η Βαλιντέ Χαλιμέ Σουλτάν. Δεν έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία σε σχέση με άλλες Σουλτάνες, ως αντιβασιλείς και Βαλιντέ Σουλτάν παρέμειναν στην εξουσία ένα μικρό χρονικό διάστημα (περίπου δύο χρόνια η καθεμία).
Χασεκί Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν
Διορίστηκε όχι μόνο Βαλιντέ Σουλτάν αλλά επίσης, καθώς ο γιος της ήταν ανήλικος (11 ετών), ως επίσημος αντιβασιλέας του κράτους μέχρι να ενηλικιωθεί ο γιος της μεταξύ 1623 και 1632 και έγινε η πρώτη από τις δύο γυναίκες στην ιστορία που κυβέρνησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία επίσημα και μόνο. Ενώ οι γυναίκες είχαν γίνει εκ των πραγμάτων αντιβασιλείς στην αυτοκρατορία, πριν από αυτήν καμία γυναίκα δεν είχε γίνει ποτέ επίσημα αντιβασιλέας και η θέση της ήταν με αυτόν τον τρόπο νέα. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της Βασιλείας του γιου της, Μουράτ Δ΄, συμμετείχε στις συνεδριάσεις του Ντιβάνι (υπουργικό συμβούλιο) πίσω από μια κουρτίνα, ακόμη και μετά από το 1632, όταν δεν ήταν πλέον επίσημα αντιβασιλέας.
Όταν ο άλλος της γιος, ο Ιμπραήμ Α΄ διαδέχθηκε τον αδελφό του το 1640, αποδείχτηκε διανοητικά ασταθής για να κυβερνήσει. Αυτό έδωσε την δυνατότητα στην Κιοσέμ να παραμείνει στην εξουσία. Ο Ιμπραήμ εκθρονίστηκε στις 8 Αυγούστου 1648, μετά από συνέργεια των Γενίτσαρων με το θρησκευτικό κατεστημένο, και εκτελέστηκε δέκα ημέρες αργότερα. Σουλτάνος έγινε ο επτάχρονος και μεγαλύτερος γιος του, Μεχμέτ Δ΄.
Με την κυριαρχία του Μεχμέτ Δ΄, η θέση της Βαλιντέ Σουλτάν θα έπρεπε να πάει στην μητέρα του Μεχμέτ Δ΄, την Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Ωστόσο η Τουρχάν αγνοήθηκε λόγω του ότι ήταν νέα και άπειρη. Αντ' αυτού η γιαγιά του σουλτάνου, Κιοσέμ Σουλτάν, επανήλθε σε αυτή την υψηλή θέση. Η Κιοσέμ Σουλτάν ήταν Βαλιντέ Σουλτάν με δύο γιους, έχοντας έτσι τη μεγαλύτερη εμπειρία από τις δύο γυναίκες.
Χασεκί Τουρχάν Χατιτζέ Βαλιντέ Σουλτάν
Η Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν ήταν σύζυγος του Ιμπραήμ Α΄, γιου της Κιοσέμ Σουλτάν, και μητέρα του διαδόχου του Μεχμέτ Δ΄.
Στις 8 Αυγούστου 1648, ο σύζυγος της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, Ιμπραήμ Α΄, εκθρονίστηκε και αρκετές ημέρες αργότερα στραγγαλίστηκε. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Μεχμέτ Δ΄. Με την κυριαρχία του Μεχμέτ Δ΄, η θέση της Βαλιντέ Σουλτάν (βασιλομήτωρ) θα έπρεπε να πάει στην Τουρχάν. Ωστόσο η Τουρχάν αγνοήθηκε λόγω του ότι ήταν νέα και άπειρη. Αντ' αυτού, η γιαγιά του σουλτάνου και η προηγούμενη Βαλιντέ Σουλτάν, η Κιοσέμ Σουλτάν, επανήλθε σε αυτή την υψηλή θέση. Η Κιοσέμ Σουλτάν ήταν Βαλιντέ Σουλτάν με δύο γιους, έχοντας έτσι τη μεγαλύτερη εμπειρία από τις δύο γυναίκες.
Ωστόσο αποδείχτηκε ότι η Τουρχάν ήταν υπερβολικά φιλόδοξη για να χάσει μια τέτοια υψηλή θέση χωρίς μάχη. Στον αγώνα της να γίνει Βαλιντέ Σουλτάν, η Τουρχάν υποστηρίχθηκε από τον επικεφαλής μαύρο ευνούχο και τον Μέγα Βεζίρη, ενώ η Κιοσέμ υποστηρίχθηκε από τον Σώμα των Γενιτσάρων.
Σε αυτή την πάλη για την εξουσία, η Κιοσέμ είχε προγραμματίσει να εκθρονίσει τον Μεχμέτ Δ΄ και να τον αντικαταστήσει με έναν άλλο νεότερο εγγονό, τον Σουλεϊμάν Β΄, ο οποίος δεν ήταν γιος της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν αλλά της Σαλιχά Ντιλασούπ Σουλτάν. Σύμφωνα με έναν ιστορικό το σχέδιο της αντικατάστασης της Τουρχάν από τη Ντιλασούπ ως μητέρα του Σουλτάνου αποσκοπούσε στο ότι η Ντιλασούπ ήταν πιο εύκολα ελεγχόμενη. Το σχέδιο ήταν ανεπιτυχές, καθώς η Τουρχάν ενημερώθηκε από μια σκλάβα της Κιοσέμ, τη Μελέκ Χατούν, και διέταξε την δολοφονία της. Η Κιοσέμ Σουλτάν δολοφονήθηκε το 1651 σε ηλικία 61 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Γυναίκες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σπύλιος Αργυρακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από τα Σουδενά της Επαρχίας Καλαβρύτων στην ορεινή Αχαΐα. Υπηρέτησε υπό του στρατηγού Κωνσταντή Πετιμεζά και πήρε μέρος σε πολλές μάχες και ιδίως στην μάχη της 9ης Μαρτίου κατά των Οθωμανών της Πάτρας επί του πολιορκητού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ξωτικά
right|thumb|250px|Ängsälvor, ξωτικά που χορεύουν στα λιβάδια, (Nils Blommér - 1850) Τα ξωτικά είναι μυθικά πλάσματα της Σκανδιναβικής μυθολογίας, που επέζησαν στις λαϊκές παραδόσεις της Βόρειας Ευρώπης. Αρχικά ως γένος ελάσσονων θεών της φύσης και της γονιμότητας, τα ξωτικά απεικονίζονται συχνά σαν φαινομενικά νεαροί άντρες και γυναίκες εξαίσιας ομορφιάς που ζουν κυρίως σε δάση και άλλες φυσικές περιοχές, υπογείως, ή σε κρύπτες. Περιγράφονται σαν υπεραιωνόβια ή αθάνατα πλάσματα και τους αποδίδουν μαγικές δυνάμεις. Ακολουθώντας την επιτυχία του έπους του Τόλκιν Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, τα ξωτικά έγιναν κλασικοί χαρακτήρες της σύγχρονης φανταστικής λογοτεχνίας. Ο Τόλκιν χρησιμοποίησε τον όρο "ξωτικά" ως συμβατική απόδοση της ονομασίας των "πρωτόπλαστων όντων" του κόσμου του. Τα πλάσματα αυτά διευκρινίζεται ότι έχουν περισσότερα κοινά με τους ανθρώπους (Εdain) παρά με τα πνευματικά όντα, τους Maiar και τους Valar, μοιάζοντας περισσότερο με εξιδανικεύσεις της ανθρώπινης φύσης.
Ξωτικά (elves) και ετυμολογία
Παρά τις εκτεταμένες διαφωνίες, οι λέξεις elf, álf και οι σχετικές με αυτές μάλλον προέρχονται από την ίδια πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *albh, όπως η λατινική λέξη albus (λευκός).
Ξωτικά στην αρχαία Νορβηγική μυθολογία
Η πρώτη περιγραφή ξωτικών μας έρχεται από τη Νορβηγική μυθολογία. Στα αρχαία νορβηγικά ονομάζονται álfar και η παρουσία μυθολογικών πλασμάτων με συγγενή ονομασία σε μεταγενέστερες λαϊκές παραδόσεις ενισχύει την άποψη ότι η πίστη στα ξωτικά ήταν κοινή σε όλες τις γερμανικές φυλές και όχι μόνο στους αρχαίους Σκανδιναβούς. Ξωτικά στη Σκανδιναβική μυθολογία αναφέρονται στην Έντα και στις σάγκα. Εδώ τα ξωτικά συσχετίζονται με τους Εσίρ, ειδικά από την έκφραση "Æsir and the elves", που σημαίνει περίπου "όλοι οι θεοί". Ωστόσο, ταυτίζονται και με τους Βανίρ από κάποιους ειδικούς. Τα ξωτικά της Σκανδιναβικής μυθολογίας έχουν μέγεθος ανθρώπου: ξωτικά και άνθρωποι μπορούσαν να ζευγαρώσουν. Ξακουστοί άνθρωποι μετά το θάνατό τους θα μπορούσαν να γίνουν ξωτικά, όπως ο μεγάλος βασιλιάς Όλαφ Γκέιρσταντ.
Ξωτικά στη Σκανδιναβία
Στις λαϊκές παραδόσεις της Σκανδιναβίας, που είναι μια μεταγενέστερη μείξη της Νορβηγικής μυθολογίας και στοιχείων του Χριστιανισμού, το ξωτικό αποκαλείται elver στα δανέζικα, alv στα νορβηγικά και alv ή älva στα σουηδικά. Οι φτερωτές νεράιδες των βρετανικών λαϊκών παραδόσεων συχνά συγχέονται με τα ξωτικά. Σε ένα παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν αναφέρεται η ονομασία elvere. Σε αυτή την ιστορία, τα ξωτικά μοιάζουν περισσότερο με τα ξωτικά των τοπικών λαϊκών παραδόσεων: πανέμορφες θηλυκές υπάρξεις, που ζουν στο ύπαιθρο και μπορούν να παρασύρουν έναν άντρα σε ένα χορό μέχρι θανάτου. Συνήθως απεικονίζονται με ξανθά μαλλιά και άσπρο δέρμα και, όπως τα περισσότερα πλάσματα στις σκανδιναβικές λαϊκές παραδόσεις, τα ξωτικά γίνονται ιδιαίτερα ενοχλητικά όταν τα προσβάλλει κανείς. Μπορούσε να τα δει κανείς να χορεύουν στα λιβάδια ειδικά τη νύχτα ή πρωινά με ομίχλη. Όμως, αν κάποιος παρακολουθούσε το χορό τους, είχε την αίσθηση ότι είχαν περάσει μόνο λίγες ώρες, ενώ στην πραγματικότητα είχαν περάσει χρόνια ολόκληρα. (Ακόμα και στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, η Συντροφιά του Δαχτυλιδιού ανακαλύπτει ότι ο χρόνος κυλάει πιο αργά στο δάσος ξωτικών του Λοθλόριεν).
Ξωτικά στη Γερμανική μυθολογία
Στη γερμανική λαϊκή παράδοση, τα ξωτικά θεωρούνταν μικρά σκανδαλιάρικα πλάσματα, που προκαλούσαν αρρώστιες στα ζώα και τους ανθρώπους και έφερναν άσχημα όνειρα, επειδή κάθονταν πάνω στο στήθος αυτού που κοιμόταν. Η γερμανική λέξη Albtraum (=εφιάλτης), κυριολεκτικά σημαίνει ξωτικό όνειρο. Ο θρύλος του Erlkönig φαίνεται να δημιουργήθηκε στη Δανία κατά το ίδιο σχεδόν χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις της Γερμανίας και της Δανίας, ο Erlkönig εμφανίζεται σαν προάγγελος θανάτου, όπως οι νεράιδες μπάνσι στην Ιρλανδική μυθολογία. Ωστόσο, ο Erlkönig εμφανίζεται μόνο στο άτομο που θα πεθάνει και η έκφρασή του δηλώνει τι είδους θάνατο θα περιμένει: ήρεμο ή γεμάτο πόνους και αγωνία. Αυτή η πλευρά του μύθου ενέπνευσε τον Γκαίτε να γράψει το ποίημά του Der Erlkönig.
Ξωτικά στην Αγγλική μυθολογία
Η λέξη elf εμφανίστηκε στην Αγγλική γλώσσα από την Αρχαία Αγγλική λέξη ælf κι έτσι έφτασε στη Μεγάλη Βρετανία αρχικά με τους Αγγλοσάξονες. Τα ξωτικά των Αγγλοσαξόνων φαίνεται να είχαν ομοιότητες με τα ξωτικά στη Σκανδιναβική μυθολογία: υπερφυσικά πλάσματα με ανθρώπινο παρουσιαστικό, κυρίως αρσενικού φύλου, μπορούσαν να βοηθήσουν ή να βλάψουν τους ανθρώπους που τα συναντούσαν. Ωστόσο, τα μεταγενέστερα αγγλικά παραμύθια παρουσίαζαν τα ξωτικά σαν μικρά δυσδιάκριτα πλάσματα με σκανταλιάρικο χαρακτήρα. Δεν είναι κακά, αλλά ενοχλούν τους ανθρώπους ή μπλέκονται στις υποθέσεις τους. Κάποιες φορές είναι αόρατα. Σε αυτή την παράδοση, τα ξωτικά ταυτίστηκαν λίγο πολύ με τις νεράιδες της Κέλτικης μυθολογίας κι έτσι πολλές φορές πλέον δεν διαχωρίζονται στη λαϊκή παράδοση. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η λογοτεχνική επίδραση στάθηκε καθοριστική για την απαγκίστρωση της εικόνας των ξωτικών από τις μυθολογικές τους ρίζες, με εξέχον παράδειγμα τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, που φανταζόταν τα ξωτικά σαν μικρούς ανθρώπους και δεν τα ξεχώριζε από τις νεράιδες στα διάφορα έργα του (πρβλ. τον Πακ [Puck] στο "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας).
Ξωτικά, Νύμφες και Νεράιδες στην Ελληνική μυθολογία και λαογραφία
Τα Ξωτικά της Σκανδιναβικής μυθολογίας και λαογραφίας έχουν πολλές ομοιότητες με τις Νύμφες και άλλες κατώτερες θεότητες της Ελληνικής μυθολογίας και τις Νεράιδες και τα Ξωτικά της νεοελληνικής λαογραφίας και προφορικής παράδοσης.
Τα ξωτικά στη σύγχρονη φανταστική λογοτεχνία
Η σύγχρονη φανταστική λογοτεχνία αναβίωσε το μύθο των ξωτικών ως ημίθεα πλάσματα με ανθρώπινη μορφή. Εξέχοντα ρόλο διαδραμάτισε το έργο του Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν, ο οποίος δημιούργησε έναν τεράστιο μυθικό κόσμο, όπου τα Ξωτικά του είχαν σαφέστατα εμπνευστεί από τα Ξωτικά της Σκανδιναβικής μυθολογίας. Τα Ξωτικά σαν φυλή έμοιαζαν στους ανθρώπους, αλλά ήταν ομορφότερα και είχαν μεγαλύτερη σοφία, μεγαλύτερες πνευματικές δυνάμεις, οξύτερες ικανότητες και είχαν πιο κοντινή επαφή με τη φύση. Είναι αθάνατα, με την έννοια ότι δε φθείρονται από το χρόνο ή κάποια ασθένεια. Μπορούν όμως να σκοτωθούν ή να πεθάνουν από λύπη, αλλά μεταβαίνουν στο Βάλινορ στη Δύση, ενώ οι άνθρωποι εγκαταλείπουν εντελώς τον κόσμο της Άρντα.
Σε διάφορα παιχνίδια ρόλων (π.χ. Dungeons & Dragons), τα ξωτικά είναι όμορφα, συνήθως ξανθά, λεπτοκαμωμένα κι έχουν εξαιρετική ταχύτητα και ευκινησία. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι τα μεγάλα μυτερά αυτιά τους, ενώ χωρίζονται σε διάφορες φυλές.
Πηγές
Κατηγορία:Ξωτικά Κατηγορία:Μυθολογικά όντα Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Δήμος Φολεγάνδρου
Ο Δήμος Φολεγάνδρου  είναι δήμος της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που περιλαμβάνει τη Φολέγανδρο και τις γειτονικές της νησίδες. Δημιουργήθηκε το 2010 από την αναγνώριση της Κοινότητας Σικίνου σε Δήμο με τη σημερινή του μορφή. Η έκταση του Δήμου είναι 32 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 765 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Φολέγανδρος.
Ιστορία
Ο Δήμος συστάθηκε για πρώτη φορά με το ΦΕΚ 4Α, στις 10 Μαρτίου 1835, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Το 1912 ο Δήμος καταργήθηκε και συστάθηκε η ομώνυμη κοινότητα, η οποία υπήχθη στο νομό Χανίων το 1941 και στο νομό Αττικής και Βοιωτίας το 1942. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο Φολεγάνδρου το 2010.
Ο Δήμος συστάθηκε αρχικά με το ΦΕΚ 4Α, στις 10 Μαρτίου 1835, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Το 1912 ο Δήμος καταργήθηκε και συστάθηκε η ομώνυμη κοινότητα, η οποία υπήχθη στο νομό Χανίων το 1941 και στο νομό Αττικής και Βοιωτίας το 1942. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο Σικίνου με τη σημερινή του μορφή το 2010.
Πρόεδροι της Κοινότητας
....
Παραπομπές
Φολεγανδρου
738 Αλαγάστα
Η Αλαγάστα (Alagasta) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,1. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το πρωταρχικό όνομα της γερμανικής κώμης Γκάου-Αλγκεσάιμ στη Ρηνανία.
Το φαινόμενο μέγεθος της Αλαγάστα κατά τη μέση αντίθεσή της είναι 13,4.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αλαγάστα εκτιμάται σε 62,79 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι CGSU (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0398 ± 0,002. Η Αλαγάστα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 50 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλαγαστα
Καρολίνα της Μεγάλης Βρετανίας
Η Καρολίνα της Μεγάλης Βρετανίας (1713 - 1757) ήταν το τέταρτο παιδί και η τρίτη κόρη του Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας και της συζύγου του Καρολίνας του Άνσμπαχ.
Το 1714, η Βασίλισσα Άννα πέθανε, και ο παππούς της Καρολίνας έγινε Βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας ως Γεώργιος Α΄ και ο πατέρας της Πρίγκιπας της Ουαλίας. Έτσι, η Καρολίνα μαζί με την οικογένειά της μετακόμισε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου του Λονδίνου.
Η Καρολίνα ήταν το αγαπημένο παιδί της μητέρας της και έμεινε γνωστή για το γεγονός ότι δεν έλεγε ψέματα. Θεωρείται ότι ήταν δίκαιη και καλή, αλλά και δυστυχισμένη εξαιτίας ίσως της αγάπης της για τον παντρεμένο Λόρδο Τζον Χέρβεϋ. Όταν ο Χέρβεϋ πέθανε το 1743, η Καρολίνα αποσύρθηκε για τα επόμενα χρόνια της ζωής της στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, όπου την έβλεπαν μόνο η οικογένεια και οι στενοί της φίλοι.
Απεβίωσε στις 28 Δεκεμβρίου 1757, σε ηλικία 44 ετών, και ενταφιάστηκε στο Αββαείο του Ουέστιμινστερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες
Κομητεία Ντάλαρνα
Η Κομητεία Ντάλαρνα (Dalarnas län) είναι κομητεία του Σβίαλαντ. Συνορεύει με τις κομητείες της Ουψάλας, Γιέμτλαντ, Γιέβλεμποργκ, Βέστμανλαντ, Ερεμπρού και Βέρμλαντ.
Συνορεύει επίσης με τις νορβηγικές κομητείες Χέντμαρκ και Τρέντελαγκ στα δυτικά. Το προηγούμενο όνομά του ήταν κομητεία Κόπαρμπεργκ έως ότου άλλαξε σε όνομα της επαρχιακής περιοχής την 1η Ιανουαρίου 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταλαρνα
Βερμόντ
Το Βερμόντ (Αγγλικά: State of Vermont), είναι πολιτεία των ΗΠΑ, που βρίσκεται στην περιοχή της Νέας Αγγλίας στα βορειοανατολικά της χώρας. Έχει έκταση 24.906 τ.χλμ. και πληθυσμό 647.378 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Η πολιτεία κατατάσσεται 43η σε έκταση γης και 45η σε συνολική έκταση ενώ κατατάσσεται 49η ανάμεσα στις 50 πολιτείες όσο αναφορά τον πληθυσμό (ξεπερνά μόνο το Ουαϊόμινγκ). Είναι η μόνη από τις πολιτείες της Νέας Αγγλίας που δεν έχει ακτογραμμή στον Ατλαντικό ωκεανό και γεωγραφικά χαρακτηρίζεται από τη λίμνη Tσάμπλεϊν (Champlain), η οποία καταλαμβάνει το 50% του δυτικού συνόρου της πολιτείας, και τα Πράσινα Όρη (Green Mountains) που εκτείνονται στον άξονα βορρά-νότου. Το Βερμόντ, συνορεύει με τη Μασαχουσέτη στο νότο, το Νιου Χάμσαϊρ στα ανατολικά, τη Νέα Υόρκη στα δυτικά και την καναδική επαρχία του Κεμπέκ στα βόρεια.
Ιστορία
Στην περιοχή αρχικά ζούσαν ιθαγενείς πληθυσμοί (Αμπενάκι και Ιροκουά). Το 1609 ο Γάλλος εξερευνητής Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν την προσάρτησε στην αποικία της Νέας Γαλλίας. Μετά την ήττα της Γαλλίας στον Πόλεμο Γάλλων και Ινδιάνων (το βορειοαμερικάνικο μέτωπο του Επταετούς Πολέμου) η κτήση της πέρασε στους Βρετανούς. Για πολλά χρόνια γειτονικές αποικίες, ειδικά της Νέας Υόρκης και του Νιου Χάμσαϊρ, διεκδίκησαν τον έλεγχό της, τελικά όμως επικράτησαν τοπικές στρατιωτικές οργανώσεις, που δημιούργησαν μια ανεξάρτητη πολιτεία. Η ανεξαρτησία κηρύχθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1777 και για τους πρώτους έξι μήνες η πολιτεία είχε το όνομα Νέο Κονέτικατ (New Connecticut). Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Βερμόντ (Vermont Republic) και παρέμεινε ανεξάρτητη για 14 χρόνια.
Το όνομά της προέρχεται από τις γαλλικές λέξεις "Monts Verts" (=πράσινα βουνά). Στις 4 Μαρτίου 1791 η Δημοκρατία του Βερμόντ προσχώρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως η 14η πολιτεία, η πρώτη μετά τις πρωταρχικές 13 πολιτείες που δημιούργησαν την Ένωση.
Φυσικά αξιοθέατα
Από τα ωραιότερα μέρη της πολιτείας είναι το όρος Μάνσφλiντ (Mansfield Mountain), το φαράγγι του ποταμού Κονκτσή (Quechee Gorge), η «Γωνία των Λαθρεμπόρων» (Smugglers' Notch) η οποία είναι μια κοιλάδα περιβαλλόμενη γύρω-γύρω από όρη στην οποία παλιά κρύβονταν λαθρέμποροι, το όρος Μπούρκε (Burke Mountain), η μέσα στα βουνά φωλιασμένη γραφική λίμνη Γουίλομπυ (Willooughby Lake), το Ραναγουέϊ Ποντ (Runaway Pond) που σημαίνει «Χαμένη λίμνη» (μιας και σε εκείνη την στεγνή κοιλάδα κάποτε υπήρχε λίμνη) κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Λύκος της Αθήνας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Λύκος ήταν αρχαίος πρίγκιπας γιος του Πανδίων Β΄ που βασίλευσε στην Αρχαία Αθήνα και κατόπιν στα Μέγαρα. Η μητέρα του Λύκου ήταν η Πυλία, κόρη του βασιλέως των Μεγάρων Πύλα, ήταν αδελφός του Αιγέα, του Νίσου, του Πάλλαντος και της συζύγου του Σκίρωνα. Με τον θάνατο του Πανδίωνος Β΄ ο Λύκος και οι αδελφοί του ανακατέλαβαν τον θρόνο των Αθηνών, ο Μητίονας είχε εκθρονίσει τον πατέρα τους, τα αδέλφια μοίρασαν το βασίλειο στα τέσσερα αλλά βασιλιάς των Αθηνών έγινε ο Αιγέας. O Παυσανίας αναφέρει ότι μετά την διανομή τα αδέλφια συγκρούστηκαν και ο Αιγέας έδιωξε τον Λύκο από την πόλη, ο Αφαρέας δέχτηκε τον Λύκο με την οικογένεια του και τους δίδαξε τις τελετές της Δήμητρας. Ο ιστορικός Τρέβορ Ρ. Μπράις έγραψε "Σύμφωνα με τον Γερμανό ιστορικό Τράϊμπερ η παράδοση του Λύκου είναι ψεύτικη, μεταγενέστερη προσθήκη που δεν έχει σχέση με την γενεαλογία της Αθήνας". Ο Ηρόδοτος αναφέρει τέλος ότι ο Λύκος έδωσε το όνομα του στην Λυκία στην Μικρά Ασία, ο ίδιος έμεινε γνωστός ως Τρέμικος και οι κάτοικοι Τερμίλαι ή Λύκιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Μεγαρείς
Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Κύπρου, γνωστό και ως Κύπελλο Coca-Cola για εμπορικούς λόγους, αποτελεί ποδοσφαιρική διοργάνωση της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες των πρωταθλημάτων της Α΄ κατηγορίας και της Β΄ κατηγορίας. Παλαιότερα στη διοργάνωση συμμετείχαν και οι ομάδες της Γ΄ κατηγορίας και της Δ΄ κατηγορίας. Πολυνίκης του θεσμού είναι ο ΑΠΟΕΛ με 21 κατακτήσεις.
Ιστορικά στοιχεία
Το Κύπελλο Κύπρου ξεκίνησε το 1934 όταν είχε ιδρυθεί η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Ήταν η πρώτη διοργάνωση που διεξήγαγε η ΚΟΠ αφού το Κύπελλο Κύπρου 1934-35 προηγήθηκε της διεξαγωγής του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1934-35. Από το 1934 το κύπελλο διεξάγεται συνεχώς με μοναδικές εξαιρέσεις: Επιπλέον, την περίοδο 2019-20 το κύπελλο διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού στην Κύπρο το 2020.
Συμμετέχουσες ομάδες
Στο κύπελλο Κύπρου αρχικά συμμετείχαν μόνο οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας. Η Β΄ κατηγορία είχε δημιουργηθεί παράλληλα με την Α΄ κατηγορία αλλά η διεξαγωγή της ήταν ανεπίσημη, αφού σε αυτήν συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων Β΄ κατηγορίας και κάποιες άλλες ομάδες.
Σελεμόν Μπαρέγκα
Ο Σελεμόν Μπαρέγκα Σιρτάγκα (Selemon Barega Shirtaga, γεννήθηκε 20 Ιανουαρίου 2000) είναι Αιθίοπας αθλητής του στίβου, συγκεκριμένα δρομέας μεγάλων αποστάσεων, χρυσός Ολυμπιονίκης το 2021 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Συμμετείχε για την Αιθιοπία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, όπου κατετάγη 5ος στον τελικό των 5.000 μέτρων, ενώ κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 3.000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018.
Ατομικά ρεκόρ
Ανοικτός
Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Συμμετέχουσες ομάδες
Από την περίοδο 1952-53 οι ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας συμμετέχουν στο Κύπελλο Κύπρου, με μοναδική εξαίρεση την περίοδο 1963-64. Σε μερικές διοργανώσεις των δεκαετιών ΄60 και ΄70 συμμετείχαν μόνο οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος (ή μόνο η πρωταθλήτρια). Από την περίοδο 1975-76 συμμετέχουν όλες οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας στο κύπελλο Κύπρου. Η μεγαλύτερη επιτυχία ομάδων του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας στο θεσμό του κυπέλλου είναι η συμμετοχή στην ημιτελική φάση σε τέσσερις περιπτώσεις (Νέα Σαλαμίνα 1953-54, Ορφέας Λευκωσίας 1983-84, ΠΑΕΕΚ 1984-85, ΑΕΠ 2005-06).
Σελεμόν Μπαρέγκα
Ατομικά ρεκόρ
Κλειστός
Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Συμμετέχουσες ομάδες
Από την περίοδο 1971-72 έως και την περίοδο 2007-08 στο Κύπελλο Κύπρου συμμετείχαν και οι ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας. Από την περίοδο 2008-09 οι ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κύπρου, μπορούν όμως να συμμετέχουν (προαιρετικά) στο Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ (παλαιότερη ονομασία: Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας). Η καλύτερη πορεία ομάδας του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας στο κύπελλο Κύπρου ήταν η πορεία του Χαλκάνορα την περίοδο 1987-88 όταν έφτασε μέχρι τα προημιτελικά.
Σελεμόν Μπαρέγκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιθίοπες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αιθίοπες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Συμμετέχουσες ομάδες
Οι ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας συμμετείχαν στο Κύπελλο Κύπρου από την περίοδο 1986-87 έως και την περίοδο 2007-08. Από την περίοδο 2008-09 οι ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κύπρου, μπορούσαν όμως να συμμετάσχουν (προαιρετικά) στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας.
Δομή
Η δομή του κυπέλλου έχει διαφοροποιηθεί στην πορεία των ετών.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Από την περίοδο 1962-63 ο κυπελλούχος Κύπρου εξασφάλιζε συμμετοχή σε μία διοργάνωση της UEFA. Αρχικά συμμετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Σε περίπτωση που ο κυπελλούχος Κύπρου ήταν παράλληλα και πρωταθλητής Κύπρου (οπόταν είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ), στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου. Το 1999 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καταργήθηκε. Ο κυπελλούχος Κύπρου συμμετείχε πλέον στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και την περίοδο 2009-2022 στο Γιουρόπα Λιγκ. Από το 2023 θα συμμετέχει στο Γιουρόπα Κόνφερνσε Λιγκ.
Σε όλες τις περιόδους ο Κυπελλούχος Κύπρου εξασφάλιζε την καλύτερη θέση που δικαιούται η Κύπρος στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ (έως το 2020) και από το 2021 στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ (ο κυπελλούχος Κύπρου μπορεί να ξεκινήσει σε μεταγενέστερο προκριματικό γύρο, αν η Κύπρος το δικαιούται με βάση τη θέση της, σε σχέση με τις άλλες ομάδες που εξασφαλίζουν συμμετοχή στην ίδια διοργάνωση μέσω πρωταθλήματος). Παλαιότερα, αν ο κυπελλούχος Κύπρου ήταν παράλληλα και πρωταθλητής Κύπρου (οπόταν είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ), στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου. Από το 2015, μετά από απόφαση της UEFA, αν ο κυπελλούχος Κύπρου είναι παράλληλα και πρωταθλητής Κύπρου, τότε η θέση που δικαιούται ο κυπελλούχος Κύπρου στο Γιουρόπα Λιγκ ή στο Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ δίνεται στη δεύτερη (ή στην τρίτη αν η δεύτερη ομάδα έχει δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ ) ομάδα του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας, ενώ παράλληλα εξασφαλίζει ευρωπαϊκή συμμετοχή στη διοργάνωση και η ομάδα που τερματίζει στην τέταρτη θέση (ή στην πέμπτη θέση ).
Έδρα τελικού
Ο τελικός του κυπέλλου έχει διεξαχθεί σε 6 διαφορετικά στάδια. Από την περίοδο 1934-35 έως και την περίοδο 1974-75 ο τελικός διεξαγόταν στη Λευκωσία, στο παλιό ΓΣΠ, ανεξαρτήτως αν το στάδιο αυτό αποτελούσε έδρα μόνο μίας εκ των δύο φιναλίστ. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η περίοδο 1970-71 όπου χρειάστηκε επαναληπτικός αγώνας αφού ο πρώτος τελικός μεταξύ Ομόνοιας Λευκωσίας και Ανόρθωσης Αμμοχώστου, που είχε διεξαχθεί στο παλιό ΓΣΠ (που ήταν και η έδρα της Ομόνοιας), τελείωσε ισόπαλος. Ο επαναληπτικός έγινε στην έδρα της Ανόρθωσης στην Αμμόχωστο, το στάδιο ΓΣΕ. Η επιλογή του παλιού ΓΣΠ ως η έδρα του τελικού οφειλόταν κυρίως στη δυνατότητα του σταδίου να φιλοξενεί περισσότερους φιλάθλους σε σχέση με τα υπόλοιπα στάδια της Κύπρου. Την περίοδο 1937-38 η ΑΕΛ Λεμεσού είχε γίνει η πρώτη ομάδα εκτός Λευκωσίας που συμμετείχε σε τελικό κυπέλλου. Αντίπαλος ήταν ο Τραστ Λευκωσίας και η έδρα του τελικού ήταν το παλιό ΓΣΠ, το οποίο ήταν και έδρα του Τραστ. Νικητής αναδείχθηκε ο Τραστ. Την επόμενη περίοδο στον τελικό συμμετείχαν η ΑΕΛ Λεμεσού και ο ΑΠΟΕΛ. Παρόλο που ο τελικός είχε οριστεί να διεξαχθεί στο παλιό ΓΣΠ (έδρα του ΑΠΟΕΛ) η ΑΕΛ αντέδρασε και ζήτησε όπως ο τελικός διεξαχθεί στη Λεμεσό, στο στάδιο ΓΣΟ, που ήταν η δική της έδρα. Πραγματοποιήθηκε κλήρωση μεταξύ των δύο σταδίων με το παλιό ΓΣΠ να κληρώνεται ως η έδρα του τελικού.
Το 1975 ολοκληρώθηκε το Τσίρειο Στάδιο και έτσι ο τελικός της περιόδου 1975-76 έγινε στο στάδιο αυτό. Οι επόμενοι 2 τελικοί έγιναν στο παλιό ΓΣΠ. Ο τελικός ήταν περιόδου 1977-78 ήταν ο τελευταίος που έγινε στο παλιό ΓΣΠ. Ο τελικός της περιόδου 1978-79 έγινε στο νεόκτιστο Μακάρειο Στάδιο στη Λευκωσία.
Από το 1981, όταν η Κύπρος διέθετε πλέον κατάλληλα στάδια για διεξαγωγή τέτοιων αγώνων, η ουδετερότητα της έδρας του τελικού ήταν πάντα το ζητούμενο, δηλαδή αν οι ομάδες προέρχονταν από διαφορετική πόλη ο τελικός να διεξάγεται σε τρίτη πόλη. Αρχικά υπήρχαν στάδια μόνο σε Λευκωσία (Μακάρειο) και Λεμεσό (Τσίρειο). Μέχρι το 1989 που εγκαινιάστηκε το νέο ΓΣΖ στη Λάρνακα, όταν αντιμέτωπες στον τελικό ήταν ομάδες από Λευκωσία και Λεμεσό η έδρα του τελικού καθοριζόταν μετά από κλήρωση. Αυτό χρειάστηκε σε τρεις περιπτώσεις (1981-82 Ομόνοια-Απόλλων, 1985-86 Απόλλων-ΑΠΟΕΛ, 1987-88 Ομόνοια-ΑΕΛ) με το Τσίρειο Στάδιο να κληρώνεται και στις 3. Βάσει της προκήρυξης αν ο τελικός τελείωνε ισόπαλος, διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Αυτό έγινε την περίοδο 1981-82 που ο πρώτος τελικός έγινε στο Τσίρειο, τελείωσε ισόπαλος και ο επαναληπτικός διεξήχθη στο Μακάρειο. Το 1989 διαθέσιμο για τελικό ήταν και το νέο ΓΣΖ το οποίο φιλοξένησε για πρώτη φορά τελικό την περίοδο 1992-93.
Το 1999 ολοκληρώθηκε το νέο ΓΣΠ, το οποίο φιλοξένησε τον τελικό της περιόδου 1999-2000 μεταξύ Ομόνοιας και ΑΠΟΕΛ. Το νέο ΓΣΠ ήταν και είναι η κοινή έδρα των δύο αυτών ομάδων. Λόγω της μεγάλης χωρητικότητας και των σύγχρονων εγκαταστάσεων του, το νέο ΓΣΠ αποτελεί την πρώτη επιλογή για τελικούς κυπέλλου, αν και δεν αποτελεί ουδέτερη έδρα αφού είναι συχνή η παρουσία ΑΠΟΕΛ και Ομόνοιας στον τελικό. Σε περίπτωση που η αντίπαλος ομάδα (με έδρα εκτός Λευκωσίας) έφερνε αντιρρήσεις, διεξαγόταν κλήρωση μεταξύ των εδρών των δύο ομάδων. Αυτό έγινε πρώτη φορά την περίοδο 2005-06 (τελικός ΑΠΟΕΛ-ΑΕΚ Λάρνακας) με το νέο ΓΣΖ να κερδίζει. Την περίοδο 2015-16 (τελικός Απόλλων-Ομόνοια) έγινε κλήρωση μεταξύ Τσιρείου και νέου ΓΣΠ με το πρώτο να κερδίζει.
Σε κάποιες περιπτώσεις η αντίπαλος ομάδα συναινούσε στη διεξαγωγή του τελικού στο νέο ΓΣΠ έστω και αν ήταν η έδρα της αντιπάλου της. Αυτό έγινε σε πέντε τελικούς. Πρώτη φορά ήταν την περίοδο 2004-05 όταν ο Διγενής (με έδρα το Μακάρειο της Λευκωσίας) αποδέχθηκε όπως ο τελικός με αντίπαλο την Ομόνοια διεξαχθεί στο νέο ΓΣΠ, έδρα της αντιπάλου του. Την περίοδο 2006-07 η Ανόρθωση αποδέχθηκε να γίνει ο τελικός με αντίπαλο την Ομόνοια στο νέο ΓΣΠ. Το ίδιο έπραξε και την περίοδο 2007-08 με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ. Την περίοδο 2011-12 η ΑΕΛ αποδέχθηκε όπως ο τελικός με αντίπαλο την Ομόνοια διεξαχθεί στο νέο ΓΣΠ, όπως και ο Ερμής την περίοδο 2013-14 με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ.
Από την περίοδο 2016-17 η ΚΟΠ αποφάσισε όπως το τελικός κυπέλλου να διεξάγεται στο νέο ΓΣΠ ανεξαρτήτως των συμμετεχόντων ομάδων, συμπεριλαμβάνοντας την απόφαση αυτή στις προκηρύξεις της διοργάνωσης.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα στάδια που διεξήχθησαν οι τελικοί του κυπέλλου Κύπρου από την περίοδο 1934-35 έως και την περίοδο 2021-22, τον αριθμό των τελικών που διεξήχθησαν σε κάθε στάδιο και τις περιόδους των τελικών σε κάθε στάδιο. Παρόλο που οι διοργανώσεις του κυπέλλου Κύπρου είναι συνολικά 80, οι τελικοί που διεξήχθησαν είναι 84 αφού σε 5 περιπτώσεις ο τελικός τελείωσε ισόπαλος και χρειάστηκε επαναληπτικός αγώνας ενώ την περίοδο 2019-20 η διοργάνωση διακόπηκε και δεν έγινε τελικός. Στις 5 περιπτώσεις που χρειάστηκε επαναληπτικός, ο αγώνας μπορούσε να διεξαχθεί είτε στο ίδιο στάδιο είτε στην έδρα της άλλης ομάδας, εφόσον ο πρώτος τελικός διεξήχθη στην έδρα μίας εκ των δύο αντιπάλων.
Οι τελικοί του Κυπέλλου Κύπρου
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στον τελικό της διοργάνωσης κάθε περίοδο.
Κατακτήσεις ανά ομάδα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συνολικές κατακτήσεις κυπέλλου Κύπρου ανά ομάδα.
Αριθμός ομάδων ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον αριθμό των ομάδων που συμμετείχαν στο κύπελλο ανά περίοδο. Επιπλέον παρουσιάζεται ο αριθμός των ομάδων που συμμετείχε ανά κατηγορία. 1Στο κύπελλο Κύπρου 1974-75 συμμετείχε και ο ΑΠΟΕΛ που συμμετείχε ανεπίσημα στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1974-75.
3Το κύπελλο Κύπρου 2019-20 διεκόπη μετά τα προημιτελικά λόγω της Πανδημίας του κορονοϊού στην Κύπρο το 2020.
Συμμετοχές και επίδοση ανά ομάδα
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι συμμετοχές των ομάδων που συμμετείχαν στο κύπελλο από την ίδρυση του έως και την περίοδο 2021-22 και τα στατιστικά κάθε ομάδας όσο αφορά τις κατακτήσεις, τις φορές που ήταν φιναλίστ, τις παρουσίες στα ημιτελικά και στα προημιτελικά, τις προκρίσεις που πέτυχε κάθε ομάδα και τους αποκλεισμούς που δέχθηκε. Οι ομάδες ταξινομούνται με βάση τον αριθμό συμμετοχών τους στη διοργάνωση. Συνολικά έχουν συμμετάσχει 164 ομάδες στο Κύπελλο Κύπρου. Καμία ομάδα δεν συμμετείχε σε όλα τα κύπελλα (80 συνολικά, συμπεριλαμβανομένου της περιόδου 2021-22). Ο ΑΠΟΕΛ και η ΑΕΛ απουσίαζαν μόνο σε μία διοργάνωση έκαστος όταν συμμετείχαν στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Επεξηγήσεις πίνακα
1Η ομάδα έχει 7 συμμετοχές με την ονομασία ΠΑΕΚ, 2 συμμετοχές με την ονομασία ΠΑΕΚ/ΑΕΚ και 43 συμμετοχές με την ονομασία ΠΑΕΕΚ. 2 Η ομάδα έχει 8 συμμετοχές με την ονομασία ΑΠΕΠ Λεμεσού και 25 συμμετοχές ως ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς. 3Η ομάδα έχει μερικές συμμετοχές ως Ένωσις-Κεραυνός. 4Η ομάδα έχει 11 συμμετοχές ως Τουρκικός Αθλητικός Σύλλογος Λευκωσίας και 6 συμμετοχές ως Τουρκική Αθλητική Ένωση Τσετίν Καγιά. 5Η ομάδα έχει 3 συμμετοχές ως ΑΕΜ Μεσόγης και 3 ως ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου. 6Η ομάδα έχει 2 συμμετοχές ως ΑΟΛ Λακατάμιας και 4 ως ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας.
Χορηγίες
thumb|x140px|Επετειακό λογότυπο 50 χρόνων χορηγίας Από το 1962, χορηγός του Κυπέλλου Κύπρου είναι η Coca-Cola, ενώ από το 1992 ονομάζεται «Κύπελλο Coca-Cola». Το 2012 ήταν η επέτειος των 50 χρόνων από την έναρξη της χορηγίας του θεσμού του Κυπέλλου από την Coca-Cola.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1961
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1961 διεξήχθη στις 13 Μαρτίου στην Αθήνα, στο γυμναστήριο του Α.Ο. Φιλοθέης σε απόσταση 2.000μ. Πρωταθλητής στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού και στο ατομικό η Άλκη Κατσικαδέλλη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Μετείχαν συνολικά 36 αθλήτριες και τερμάτισαν οι 34.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1961 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Άορνος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Άορνος μπορεί να αναφέρονται τα εξής:
Γενικά με την λέξη: «άορνος» > ά-ορνος: =α (στερητικό) + όρνις, ονομάζεται κάθε περιοχή την οποία δεν πλησιάζουν τα πουλιά (όρνις, όρνιθα, όρνια).
Πατριάρχης Αγαθάγγελος
Ο Αγαθάγγελος ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης την περίοδο 1826-1830.
Γεννήθηκε σε χωριό κοντά στην Αδριανούπολη, πράγμα το οποίο συνετέλεσε στο να κατηγορηθεί πως είχε βουλγαρική καταγωγή. Εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Εκάρη μοναχός στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Γύρω στο 1800 έγινε ιερέας της ελληνικής κοινότητας της Μόσχας. Το Νοέμβριο του 1815 εξελέγη Μητροπολίτης Βελιγραδίου και τον Αύγουστο του 1825 Μητροπολίτης Χαλκηδόνος. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1826, αφού ο Πατριάρχης Χρύσανθος καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, ο Αγαθάγγελος εξελέγη Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.