cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλχελμ Άλτμαν
Ο Άλτμαν διορίσθηκε ανώτερος βιβλιοθηκάριος το 1900, στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου. Το 1905 του δόθηκε ο τίτλος του Καθηγητή. Ως μέλος της Διεθνούς Μουσικής Εταιρείας που ιδρύθηκε από τον Όσκαρ Φλάισερ, έγραψε μια διάλεξη με τίτλο «Μουσικές Βιβλιοθήκες - μια ευσεβής ευχή», στην οποία ζήτησε την ίδρυση μιας «Μουσικής Βιβλιοθήκης του Ράιχ» που «τουλάχιστον να περιέχει όλα τα μουσικά έργα που εκδόθηκαν στη Γερμανία στην αρχική τους μορφή, έτσι ώστε να υπάρχει επιτέλους ένα μέρος όπου μπορεί κανείς να δει τα έργα τουλάχιστον κάθε Γερμανού συνθέτη, και ελπίζουμε επίσης των περισσότερων μη Γερμανών συνθετών». Κάλεσε όλους τους εκδότες μουσικής να στείλουν μουσική δωρεάν ως αντίγραφο καταθέσεως. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα τεράστιο ρεύμα που έπρεπε να καταγραφεί εντατικά. Προς τούτο, ο Άλτμαν εγκατέλειψε τα παλιά συστήματα των βιβλιοθηκών και ανέπτυξε πιο αποτελεσματικά, ώστε να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Οι γνώσεις του ως ιστορικού τού στάθηκαν τότε πολύτιμες. Αυτό που ήταν επίσης καινοτόμο ήταν ότι προσέλαβε γυναίκες βοηθούς. Στο Βερολίνο το 1906 ίδρυσε τη «Γερμανική Μουσική Συλλογή στη Βασιλική Βιβλιοθήκη», η οποία αργότερα συνδυάσθηκε με την παλιά μουσική συλλογή υπό την ηγεσία του. Αυτή η εγκατάσταση, που βρίσκεται στην πλατεία Σίνκελπλατς, έγινε το σημείο συλλογής για τη μουσική που στάλθηκε δωρεάν. Από το 1915 έως το 1927 ο Άλτμαν ήταν διευθυντής του μουσικού τμήματος της Πρωσικής Κρατικής Βιβλιοθήκης. Από το έτος ιδρύσεώς του, το 1917, ο Άλτμαν ήταν μέλος του Πριγκιπικού Ινστιτούτου Μουσικολογικών Ερευνών στο Μπύκεμπουργκ. Εργάσθηκε επίσης ως κριτικός μουσικής και επιμελητής παρτιτούρων, βιογραφιών μουσικών και βιβλιογραφιών.
Ο Άλτμαν, που έπαιζε ο ίδιος βιολί σε κουαρτέτο εγχόρδων, θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους ειδικούς στα έργα μουσικής δωματίου της εποχής του και έγραψε πολλά εγχειρίδια, στα οποία συζητούσε μεγάλο αριθμό έργων για διαφορετικά όργανα και έδινε πρακτικές συμβουλές για την απόδοσή τους. Πάντοτε προσπαθούσε να προτείνει πολύτιμα έργα εκτός του καθιερωμένου ρεπερτορίου στους μουσικούς. Συνολικά, οι προτιμήσεις του στη μουσική μπορούν να θεωρηθούν μάλλον συντηρητικές. Ήταν πολύ δύσπιστος για τις σύγχρονες τάσεις, ιδιαίτερα τη δωδεκάφθογγη μουσική, μια δυσπιστία η οποία εκφράζεται συχνά στις κριτικές του. Περιστασιακά, ωστόσο, μπορούσε να συμπαθήσει και πιο προοδευτική μουσική. Από τα έργα του, το εγχειρίδιο για κουαρτέτο εγχόρδων ήταν ίσως το πιο διαδεδομένο.
Ο Βίλχελμ Άλτμαν ήταν έγγαμος με τη Μαρίε, το γένος Λούις, με την οποία είχαν αποκτήσει τρία παιδιά: τον Ούλριχ (1889-1950), την Ούρσουλα (1894-1984) και τον Μπέρτολντ (1896-1992). Ο Β. Άλτμαν πέθανε στο Χίλντεσχαϊμ σε ηλικία 88 ετών.
Βασίλι Μπερεζούτσκι
Ο Βασίλι Μπερεζούτσκι (ρωσικά: Василий Владиморович Березуцкий) γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1982, είναι ρώσος ποδοσφαιριστής, αμυντικός της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ποδόσφαιρο) και της Εθνικής Ρωσίας Ποδοσφαίρου. Το 2005, έλαβε τον τίτλο "Μάστερ Σπόρτ". Έχει ένα δίδυμο αδερφό, τον Αλεξέι Μπερεζούτσκι, επίσης ποδοσφαιριστή της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και της Εθνικής Ρωσίας Ποδοσφαίρου. Τον Οκτώβριο του 2010, παντρεύτηκε την σύζυγο του, Όλγκα.
Βιογραφία
Ο Βασίλι γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1982. Ήταν μαθητής στο σχολείο Νο.475. Άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1999, σε ηλικία 17 ετών στην ΦΚ Μόσχας. Το 2001, μετακόμισε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, με την οποία έχει συμβόλαιο μέχρι το 2011. Έκανε το ντεμπούτο για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στις 17 Ιουλίου 2002 απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ.
Ατομικές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:FIFA Century Club
Όλγα του Ανοβέρου (1884–1958)
Η Όλγα του Αννοβέρου και του Κάμπερλαντ (γερμανικά: Olga Prinzessin von Hannover und Cumberland) ήταν Πριγκίπισσα της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας και Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Η Όλγα Αδελαΐδα Λουίζα Μαρία Αλεξανδρινή Αγνή γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1884 στο Γκμούντεν της Αυστροουγγαρίας, όπου και απεβίωσε στις 21 Σεπτεμβρίου 1958. Γονείς της ήταν ο Ερνέστος Αύγουστος του Ανοβέρου και η Τύρα της Δανίας.
Η Όλγα έμεινε δίπλα στην οικογένειά της στο Γκμούντεν καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής της και παρέμεινε ανύπαντρη. Το 1958, λίγο πριν το θάνατό της, ο ανιψιός της, Ερνέστος Αύγουστος Δ΄ του Ανοβέρου, ονόμασε τη δεύτερη κόρη του Όλγα, προς τιμήν της θείας του. Η Όλγα υπήρξε ανάδοχος του ανιψιού της Γεωργίου Γουλιέλμου του Αννοβέρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες
Μικρό Πιτόν
300px|thumb|Το Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν. Διακρίνεται το Μικρό Πιτόν στα αριστερά. Το Μικρό Πιτόν (Petit Piton) είναι ένα από τα δύο βουνά που αποτελούν το Ηφαιστειακό Σύμπλεγμα των Πιτόν και βρίσκονται στον Κόλπο του Σουφριέρε (Soufrière), στην νοτιοδυτική ακτή της Αγίας Λουκίας. Το Μικρό Πιτόν βρίσκεται στο μέσο του κόλπου, νότια της πόλης Σουφριέρε και βόρεια του μεγαλύτερου βουνού, του Μεγάλο Πιτόν (Gros Piton). Το Μικρό Πιτόν έχει ύψος 743 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αγίας Λουκίας Κατηγορία:Βουνά της Αγίας Λουκίας
Αχμάντ μπέης Τζαβανσίρ
Ο Αχμάντ μπέης Τζαφαργκουλού μπέης ογκλού Τζαβανσίρ (Əhməd bəy Cavanşir, 2 Μαρτίου 1828, κοντά στο Αγκτζαμπάντι – 9 Ιανουαρίου 1903) ήταν ιστορικός και στρατιωτική προσωπικότητα του Αζερμπαϊτζάν. Είχε συγγένεια με τον Ιμπραήμ Χαλίλ Χαν, τον τελευταίο χάνο του Καραμπάχ, και ήταν ο πατέρας της φιλάνθρωπης και φεμινίστριας Χαμιντά Τζαβανσίρ.
Ζωή
Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή του Αχμάντ μπέη Τζαβανσίρ. Η αυτοβιογραφία του που συνδέεται με το χειρόγραφο του έργου του Περί των πολιτικών υποθέσεων του Χανάτου του Καναμπάχ το 1747-1805 εξαφανίστηκε πιθανότατα μεταξύ του 1905 και του 1907. Οι ιστορικοί έχουν διαπιστώσει ότι γεννήθηκε στο οικογενειακό κτήμα του Καχριζλί, που βρίσκεται κοντά στην πόλη Αγκτζαμπάντι του σημερινού Αζερμπαϊτζάν. Οι γονείς του, ο Τζαφαργκουλού μπέης και η Ζαχρά χανούμ, κατάγονταν από τον Πανάχ Αλί Χαν, τον πρώτο χάνο του Καραμπάχ. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών, ο Αχμάντ σπούδασε σε θρησκευτική σχολή (μολλαχάνα). Η ενσωμάτωση της ανώτερης τάξης των Αζερμπαϊτζάν στο αυτοκρατορικό ρωσικό πολιτικό σύστημα απαιτούσε, μεταξύ άλλων, τη γνώση της ρωσικής γλώσσας, γι 'αυτό και ο Αχμάντ Μπέης στάλθηκε για να σπουδάσει στο Σώμα Δόκιμων Πάντεβ στην Αγία Πετρούπολη. Ξεκινώντας από το 1848, υπηρέτησε σε ένα συντάγμα χουσσάρ. Το 1853-1854 συμμετείχε στον πόλεμο της Κριμαίας. Το 1854 τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια μιας μονομαχίας με τον Αλί Μπέη Σουλτάνοφ, έναν άλλο αξιωματικό, και δεν μπόρεσε να συνεχίσει τη στρατιωτική του θητεία. Μετά την επιστροφή στο μητρικό του χωριό, ο Αχμάντ μπέης Τζαβανσίρ πραγματοποίησε οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Στη δεκαετία του 1860 έχτισε ένα κανάλι άρδευσης 8 βερστιών (περίπου 8,5 χλμ.) στην πεδιάδα Μιλ. Στη δεκαετία του 1880 διορίστηκε μέλος της επιτροπής Μπέηδων με έδρα τη Σούσα, με στόχο την επαλήθευση των ισχυρισμών κάποιων ντόπιων που υποστήριζαν ότι είχαν καταγωγή από ευγενής (εάν αυτό αποδειχθεί, απαλλάσονταν από ορισμένους φόρους σύμφωνα με τον ρωσικό νόμο). Οι καταγγελίες του προκάλεσαν δυσαρέσκεια μεταξύ των μελών της επιτροπής, γεγονός που οδήγησε στην προσωρινή φυλάκιση του Τζαβανσίρ. Ο Τζαβανσίρ πέρασε τα τελευταία χρόνια στο Καχζιρλί, όπου ασχολήθηκε με τη μετάφραση ποιημάτων από τους Πούσκιν, Λερμόντοφ και Ζουκόφσκι στα αζερικά, γράφοντας το δικό του ιστορικό έργο στα ρωσικά, με τίτλο Περί των Πολιτικών Υποθέσεων του Χανάτου του Καραμπάχ το 1747-1805. Δημοσιεύθηκε δύο χρόνια μετά το θάνατό του στον εκδοτικό οίκο Γκεϊράτ στην Τιφλίδα. Τα υπόλοιπα έργα του είναι το Asar-i Ahmad bey Javanshir (μια συλλογή παιδικών ποιημάτων) και το Turk zarb-misallar majmuasi (επεξηγηματικό λεξικό των αζερικών).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Αζέροι ευγενείς
Νιουτάουν (Ουαλία)
Το Νιούταουν (ουαλικά: Newtown) είναι πόλη της Ουαλίας. Το 2011 είχε πληθυσμός 11357 κατοίκους. Είναι περισσότερο γνωστή ως η πόλη γέννησης του Ρόμπερτ Όουεν το 1771
Η ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, Νιουτάουν ΑΦΚ, αγωνίστηκε στην Πρέμιερ Λιγκ Ουαλίας το 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουαλίας
Βουλευτικές εκλογές στο Λουξεμβούργο 2009
Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 στο Λουξεμβούργο, το κυβερνών Χριστιανοσοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ κέρδισε άλλη μια νίκη, με 26 επί συνόλου 60 εδρών στη Βουλή.
Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου του 2009, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές.
Το CSV μετά τις εκλογές ήταν σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση με οποιοδήποτε από τα 3 κόμματα: LSAP (εταίρος στην πρώτη κυβέρνηση του Γιούνκερ), το DP (εταίρος στην κυβέρνηση Γιούνκερ-Πολφέρ) και με τους Πράσινους (οι οποίοι ουδέποτε εισήλθαν στο Κοινοβούλιο). Ωστόσο, το DP και οι Πράσινοι απέκλεισαν την πιθανότητα να συνεργαστούν σε συνασπισμό με το CSV. Το CSV και το LSAP συμφώνησαν για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Γιούνκερ και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον Ζαν Άσελμπορν. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοινώθηκε στις 23 Ιουλίου 2009.
Παραπομπές
2009
Νατσιγιέ Σουλτάνα
Η Νατσιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ناسیه سلطان) (Τούρκικα: Naciye Sultan, 25 Οκτωβρίου 1896 - 4 Δεκεμβρίου 1957) ήταν κόρη του Ηγεμόνα Σελίμ Σουλεϊμάν Εφέντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1896 στο Παλάτι Φεριγιέ, και ήταν κόρη του Ηγεμόνα Σελίμ Σουλεϊμάν Εφέντι και της τέταρτης συζύγου του Αϊσέ Τάρζανταρ Καντινεφέντι.
Η Νατσιγιέ έλαβε ιδιωτική εκπαίδευση. Πήρε επίσης μαθήματα γαλλικών και τουρκικών, μουσικής, πιάνου και βιολιού.
Όταν ο Ηγεμόνας Αμπντουραχίμ Χαϊρί, γιος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, έφτασε σε ηλικία γάμου, ο πατέρας του αποφάσισε να τον παντρέψει με την Νατσιγιέ. Ωστόσο, η Νατσιγιέ και η οικογένειά της δεν ενημερώθηκαν αμέσως για αυτήν την απόφαση. Αλλά όταν έμαθαν για την απόφαση, τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα της εναντιώθηκαν, επειδή η Νατσιγιέ ήταν μόλις δώδεκα ετών εκείνη την εποχή. Ωστόσο, ο πατέρας της δεν μπορούσε να αντιταχθεί στον αδερφό του και ήταν υποχρεωμένος να το αποδεχτεί. Και έτσι ο Νατσιγιέ αρραβωνιάστηκε με τον Αμπντουραχίμ.
Ο Ισμαήλ Ενβέρ Πασάς έγινε αντικείμενο κουτσομπολιού σχετικά με φερόμενο ειδύλλιο μεταξύ του ίδιου και της πριγκίπισσας Ιφέτ της Αιγύπτου. Όταν αυτή η ιστορία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, ο μεγάλος βεζίρης, ο Χουσεΐν Χιλμί Πασάς αποφάσισε να οργανώσει μια προσέγγιση μεταξύ της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου και της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Ως εκ τούτου, ζήτησε από έναν αξιόπιστο φίλο, τον Αχμέτ Ριζά Μπέη, που ήταν μέλος του τουρκικού κοινοβουλίου να το ερευνήσει. Όταν ο τελευταίος ανέφερε ευνοϊκά την εκπαίδευση και την ομορφιά της μελλοντικής νύφης, καθώς και την προοπτική της προίκας, ο Ένβερ πήρε μια προσεκτική απόφαση περί αυτού του γάμου και αποδέχθηκε τη συμφωνία.
Η Νατσιγιέ ήταν αρραβωνισμένη για τρία χρόνια με τον Ηγεμόνα Αμπντουραχίμ Χαϊρί. Ωστόσο, ο Σουλτάνος Μωάμεθ Ε΄ διέκοψε τον αρραβώνα, και τον Απρίλιο του 1909, όταν η Νατσιγιέ ήταν μόλις δεκατριών ετών, την αρραβώνιασε με τον Ενβέρ. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου 1914 στο Παλάτι Νισάντασι. Στο ζευγάρι δόθηκε ένα από τα παλάτια του Κουρουτσεσμέ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, την Μαχπεϊκέρ Χανίμσουλταν, την Τουρκάν Χανίμσουλταν και τον Σουλτανζάντε Αλί Μπέη. Η Νατσιγιέ έμεινε χήρα στις 4 Αυγούστου 1922.
Μετά το θάνατο του Ενβέρ, η Νατσιγιέ παντρεύτηκε τον μικρότερο αδερφό του, τον Μεχμέτ Καμίλ Πασά στις 30 Οκτωβρίου 1923 στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν μια κόρη την Ράνα Χανίμσουλταν.
Μετά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας τον Μάρτιο του 1924, η Νατσιγιέ και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι. Το 1933, συνάντησε τον αδερφό της Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεραφεντίν στη Νίκαια, εννέα χρόνια μετά την εξορία της αυτοκρατορικής οικογένειας το 1924. Το 1952, η Νατσιγιέ και η οικογένειά της επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη μετά την ανάκληση του νόμου της εξορίας για τις πριγκίπισσες και εγκαταστάθηκαν στο Νισάντασι.
Πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1957 λόγω καρκίνου του ήπατος και είναι θαμμένη δίπλα στον πατέρα της λόγω της τελευταίας επιθυμίας στο Μαυσωλείο Ηγεμόνα Αχμέτ Κεμαλεντίν στο Κοιμητήριο Γιαχιά Εφέντι της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
IPv4
Η χρήση διευθύνσεων IP είναι το κύριο μέσο που επιτρέπει στις συσκευές στο δίκτυο να εντοπίζουν η μια την άλλη και να επιτυγχάνεται η επικοινωνία από άκρο σε άκρο (end-to-end). H IP αναφέρεται και στα δύο πρωτόκολλα IPv4 και IPv6. Το IPv6 είναι η πιο πρόσφατη έκδοση της IP και αντικαταθιστά το IPv4. Δομή μιας διεύθυνσης IPv4 ονομάζεται μια διακεκομμένη δεκαδική σημείωση και αντιπροσωπεύεται απο τέσσερις δεκαδικούς αριθμούς από 0 έως 255 (π.χ. 192.168.1.14). Με τη διεύθυνση IPv4 απαιτείται μάσκα υποδικτύου (subnet mask). Η μάσκα υποδικτύου είναι μια τιμή 32bit που χωρίζει το τμήμα δικτύου της διεύθυνσης από το τμήμα του κεντρικού υπολογιστή (host) (π.χ 255.255.255.0). Η μάσκα υποδικτύου καθορίζει το συγκεκριμένο υποδίκτυο που η συσκευή είναι μέλος.
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Ιάκωβος της Μαγιόρκας (μοναχός)
Ο Ιάκωβος της Μαγιόρκας (Καταλανικά : Jaume περί το 1274 - περί το 1330), μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης και του Τάγμα των Φραγκισκανών ήταν μεγαλύτερος γιος του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας και της συζύγου του Εσκλαραμούνδας της Φουά. Η οικογένεια του ήταν στενά αφοσιωμένη στην θρησκεία ακόμα και για τα πρότυπα της εποχής. Ο παππούς του Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας ήταν μέλος του Τάγματος των Κιστερκιανών ενώ τα αδέλφια του Φίλιππος της Μαγιόρκας και Σάντσα της Μαγιόρκας ήταν μέλη του Τάγματος των Φραγκισκιανών.
Τάγμα των Φραγκισκιανών
Ο Ιάκωβος γνώρισε το Τάγμα των Φραγκισκανών με έναν άλλο μεγάλο πρίγκιπα τον Λουδοβίκο της Τουλούζης την εποχή που ήταν αιχμάλωτοι του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας, πρώτου ξαδέλφου του Ιακώβου. Ο βασιλιάς με διάταγμα "απαγόρευσε στους μοναχούς να επισκέπτονται τους πρίγκιπες την νύχτα" κάτι που δείχνει την στενή σχέση που είχαν οι δυο πρίγκιπες με τους μοναχούς. O Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης δεύτερος γιος του Βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου Β΄ και της Μαρίας της Ουγγαρίας παραιτήθηκε από τον θρόνο της Νεαπόλεως όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας για να αφοσιωθεί στο τάγμα. Ο Λουδοβίκος έγινε επίσκοπος Τουλούζης (1297) και πέθανε την ίδια χρονιά, αυτό προκάλεσε έντονη συγκίνηση στον Ιάκωβο.
Παραίτηση από τον θρόνο
Ο αρραβώνας του Ιακώβου με την Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί τιτλούχο Λατίνη Αυτοκράτειρα έγινε το 1298, βρέθηκε ολόκληρη η Γαλλική βασιλική αυλή ανάμεσα τους και ο βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας και η βασίλισσα Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας. Το ζεύγος είχε συγγένεια και χρειαζόταν παπική απαλλαγή αλλά ο πάπας Πάπας Βονιφάτιος Η΄ δεν την έδωσε. Ο Ιάκωβος αποφάσισε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του για την διαδοχή στον θρόνο της Μαγιόρκας και να γίνει μοναχός, διάδοχος ορίστηκε ο δεύτερος αδελφός του Σάντσο της Μαγιόρκα. Η αδελφή του Σάντσα της Μαγιόρκας είπε "απαρνήθηκε την βασιλική δύναμη για την αγάπη του Χριστού και έγινε ο ευλογημένος γιος του Αγίου Φραγκίσκου υπό τις διαταγές του" (1299). Την υπόλοιπη ζωή του την πέρασε σε μοναστήρι στην Περπινιάν σαν απλός Φραγκισκιανός μοναχός.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας
Δημήτρης Κουρέπης
Ο Δημήτριος (Δημήτρης) Κουρέπης, γεννημένος στις 23 Μαρτίου 1998 στην Αθήνα, είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 208 εκατοστά, αγωνίζεται ως Power Forward και Center για τον Ολυμπιακός Β
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αρκαδικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ
Φρήντριχ Λουξ
Ο Φρήντριχ Λουξ (γερμ. Friedrich Lux, 24 Νοεμβρίου 1820 – 9 Ιουλίου 1895) ήταν Γερμανός μαέστρος, συνθέτης και δεξιοτέχνης του εκκλησιαστικού οργάνου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρήντριχ Λουξ γεννήθηκε στην κωμόπολη Ρούλα και ήταν γιος του συνθέτη Γκέοργκ Χάινριχ Λουξ (Georg Heinrich Lux, 1779-1861), ο οποίος τού έδωσε και τα πρώτα μαθήματα μουσικής. Αργότερα ο Φρήντριχ Λουξ μαθήτευσε στον Φρήντριχ Σνάιντερ.
Από το 1841 έως το 1850 ήταν διευθυντής ορχήστρας στην Όπερα του Ντέσαου και από το 1851 μέχρι το 1857 διευθυντής στην Ακαδημία Τραγουδιού του Μάιντς.
Αξιοσημείωτα έργα
thumb|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Φ. Λουξ στην πόλη Ρούλα Το 1882 ο Λουξ συνέθεσε την όπερα Der Schmied von Ruhla (= «Ο σιδεράς της Ρούλα») σε λιμπρέτο του Λούντβιχ Μπάουερ, ενώ το 1884 συνέθεσε την κωμική όπερα Η δούκισσα των Αθηνών, σε λιμπρέτο του Βίλχελμ Γιάκομπυ.
Εκτός από τις όπερες, ο Λουξ συνέθεσε μια σύντομη Θεία Λειτουργία, εορταστικές ουβερτούρες, πολυάριθμα κομμάτια για εκκλησιαστικό όργανο, τρία έργα για κουαρτέτο εγχόρδων και ένα τρίο για πιάνο, καθώς και πολλά χορωδιακά έργα για διάφορες φωνές. Από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα υπάρχει ανανεωμένο ενδιαφέρον για τα έργα του Λουξ. Ο «Σύλλογος Φεστιβάλ Λουξ» οργανώνει σειρές συναυλιών στη γενέτειρά του, την κωμόπολη Ρούλα, και στο Βάρτμπουργκ της Θουριγγίας από το 2011, και το «Φεστιβάλ Λουξ» από το 2013.
Αναλυτικότερος κατάλογος άλλων αριθμημένων έργων του είναι ο εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες Κατηγορία:Γερμανοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Οργανίστες
Αξιοβίωτη ανάπτυξη
Ως ολοκληρωμένη ανάπτυξη έχει οριστεί, τεκμηριωθεί διεπιστημονικά και θεωρείται η «η ταυτόχρονα στον χώρο και στον χρόνο κατάλληλη οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική και τεχνική / τεχνολογική ανάπτυξη, η οποία θα πρέπει να τελείται πάντα σε διαλεκτική αρμονία και με σεβασμό στον άνθρωπο και το φυσικό και πολιτισμικό του περιβάλλον, μέσα στο οποίο αυτός εντάσσεται ειρηνικά και δημιουργικά, ως οργανικό και αναπόσπαστο μέρος του και όχι ως κυρίαρχος, ιδιοκτήτης ή εκμεταλλευτής του». Αξιοβίωτη είναι εκείνη η μορφή ολοκληρωμένης ανάπτυξης «για την οποία χαίρεται κανείς να ζει», ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, εθνικότητας και κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκει, προκειμένου να απολαύσει όλα τα συστατικά της στοιχεία: το οικονομικό, το κοινωνικό, το πολιτικό, το πολιτισμικό, το τεχνικό και το τεχνολογικό.
Η έννοια της αξιοβίωτης ολοκληρωμένης ανάπτυξης έχει προκύψει μέσα από την επιστημονική διερεύνηση και κριτική της αειφόρου (ή βιώσιμης) ανάπτυξης, στο πλαίσιο των επιστημονικών δραστηριοτήτων του Διεπιστημονικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (Δ.Π.Μ.Σ.) «Περιβάλλον και Ανάπτυξη» του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, του Μετσόβιου Κέντρου Διεπιστημονικής Έρευνας (ΜΕ.Κ.Δ.Ε.) για την προστασία και ανάπτυξη του ορεινού περιβάλλοντος και των τοπικών ευρωπαϊκών πολιτισμών, καθώς καιτου Εργαστηρίου Τηλεπισκόπησης του Ε.Μ.Π.
Εννοιολογικές προσεγγίσεις της ανάπτυξης
Η Ανάπτυξη, μια έννοια με εγγενές το πρωτογενώς θετικό και δημιουργικό της περιεχόμενο, για όλους τους ανθρώπους, όπου γης, δεν παύει να αποτελεί έναν υποκειμενικό/αξιολογικό όρο, συνώνυμο ή παράπλευρο με μια σειρά από έννοιες με αντικειμενική υπόσταση, όπως π.χ. "αύξηση", "εξέλιξη", "κίνηση", "μεταβολή", "πρόοδος", "αλλαγή", "ριζική αλλαγή", "επανάσταση". Κι αυτό, ανάλογα με την κοσμοθεωρητική, κοινωνική, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική, φιλοσοφική, αλλά και την ειδικότερη επιστημονική ή και συντεχνιακή άποψη, επιλογή, μονομέρεια ή και "αποκλεισμό" του καθ’ ενός από μας. Έτσι, η "Ανάπτυξη" μπορεί να έχει ιδρυματική συγκεντρωτική ή αποκεντρωτική, συμμετοχική ή και αυτοδιαχειριστική αντίληψη, αλλά -και σε άλλο επίπεδο- χωρική, γεωγραφική, κλαδική, θεματική ή και τομεακή αναφορά. Σε κάθε περίπτωση, η κατάσταση, τα μεγέθη και οι ποιότητες της όποιας Ανάπτυξης (οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής και τεχνικής/τεχνολογικής), συναρτώνται αμέσως ή εμμέσως:
Θα μπορούσαμε συνεπώς να ισχυριστούμε ότι ανάπτυξη είναι μια νέα, διαφορετική απ' την προηγούμενη, "καλύτερη" κατάσταση ισορροπίας, ανθρώπινων, κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων και συστημάτων χρήσεων γης, παραγωγής, διανομής, απασχόλησης και κατανάλωσης,με στόχο τη «βέλτιστη» αξιοποίηση των «πραγματικών» δυνάμεων και δυνατοτήτων της φυσικής και της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας, σύμφωνα με το κάθε φορά κυρίαρχο κοινωνικό πλαίσιο αξιών και επιλογών.
Αλλά η Ολοκληρωμένη Φύση της διαλεκτικής και αδιάσπαστης ενότητας της κάθε φορά φυσικής και κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας, (ή αλλοιώς του Φυσικού και Κοινωνικοοικονομικού Χώρου ή Περιβάλλοντος, ή των Φυσικών και Ανθρώπινων Διαθεσίμων), μ’ άλλα λόγια της φύσης με τον άνθρωπο, τις συλλογικότητες και την κοινωνία, χαρακτηρίζει, καθορίζει, αλλά και μαρτυρά/αποδεικνύει την κατάσταση, τα μεγέθη, τις ποιότητες και τις προοπτικές της "Ανάπτυξης", στο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, στα πεδία της οικονομίας, της κοινωνίας, της πολιτικής, του πολιτισμού και της τεχνικής/τεχνολογίας, με θεμελιακές αναφορές στις αξίες, τις αρχές, τις επιλογές, τη θεωρία και την πράξη, το ήθος, τις στάσεις και τις συμπεριφορές, τη συμμετοχή, την ευθύνη, τη συνείδηση και τη δυναμική των πολιτών, ως των βασικών παραγόντων "παραγωγής" της. Έτσι, απαιτούνται και προϋποτίθενται οι με διεπιστημονική και ολιστική μεθοδολογία Ολοκληρωμένες Αποδόσεις (Integrated Surveys) των φυσικών και ανθρώπινων διαθεσίμων, αλλά και των πολυδιάστατων σχέσεων, αλληλεξαρτήσεων και αλληλεπιδράσεών τους και των τάσεων μεταβολών τους δια μέσου του χρόνου, για θεμελίωση μιας πραγματικά Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης.
Θεμέλια της Αξιοβίωτης Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης είναι οι απλές ουσιώδεις και όχι διακηρυκτικές μόνο αξίες της ανθρωπότητας: η ειρήνη, η δημοκρατία (πολιτική, κοινωνική και οικονομική), η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισότητα και η κοινωνική αλληλεγγύη.
Μεθοδολογικά εργαλεία της αποτελούν, η διεπιστημονικότητα και η ολιστική διερεύνηση, μελέτη, αντίληψη, κατανόηση και αντιμετώπιση, με συμμετοχικές διαδικασίες, των αντικειμενικά πολυδιάστατων, ιδιαίτερα σήμερα, θεμάτων και προβλημάτων της "Ανάπτυξης" και του Περιβάλλοντος, με ταυτόχρονη αναγνώριση, σεβασμό και αξιοποίηση της αυτόχθονης σοφίας των ανθρώπων του μόχθου και των βουνών.
Υποκείμενο, αλλά και υλική βάση της Αξιοβίωτης Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης είναι ο ενεργός, υπεύθυνος, ευαίσθητος, συνειδητός, μορφωμένος και ολόπλευρα ενημερωμένος, δημιουργικός πολίτης και οι κινήσεις, πρωτοβουλίες και συλλογικότητές του.
Αυτός ο πολίτης αντιλαμβάνεται εύκολα τη σκοπιμότητα των ψευδεπίγραφων επιθετικών προσδιορισμών της Ανάπτυξης ως "Βιώσιμης" (όταν μόνο το 20% του παγκοσμίου πληθυσμού καρπούται το 86% του παγκοσμίου πλούτου), ή "Αειφόρου" (ένθα η αειφορία έχει την ίδια επιστημονική αξιοπιστία με εκείνη του "αεικινήτου"), οι οποίοι καταιγιστικά προβάλλονται και διαφημίζονται από τους νεοφιλελεύθερους απολογητές της, αλλά και αναπαράγονται καλόπιστα αλλά αφελώς, από όλο και λιγότερους ευτυχώς καλούς επιστήμονες, οι οποίοι όμως δυστυχώς αρχίζουν να ενδίδουν πλέον στα θέλγητρα της "πράσινης" τώρα "ανάπτυξης". Οι επιστήμονες αυτοί έχουν στο μυαλό τους – και επιφανειακά μόνο – την εξαιρετική δουλειά του WCSD (World Commission on Sustainable Development) που μας έδωσε τη σημαντικότατη ανάλυση, αλλά και τον αμφιλεγόμενο ορισμό της "βιώσιμης ανάπτυξης" στο “Our Common Future”, και όχι την απόλυτη διαστρέβλωσή της από όσους (Ευρωπαϊκή Ένωση, Στρατηγική της Λισσαβώνας, νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις, Διεθνείς Οργανισμοί κ.λπ.) την θεμελιώνουν στην ανταγωνιστικότητα των ασύδοτων στις μέρες μας αγορών, την "επιχειρηματικότητα" (που θέτει ως όραμα την κοινωνία των "πωλητών"), την καινοτομία (η οποία μετατρέπει την παιδεία από το κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα μόρφωσης και πολιτισμού για κάθε πολίτη, σε εμπόρευμα και εργαλείο εξάσκησης στις τεχνικές κερδοφορίας του κεφαλαίου) και τις "ευέλικτες μορφές εργασίας" (οι οποίες προσπαθούν να εκλογικεύσουν στις μέρες μας "την εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο").
Μεθοδολογία, διαδικασίες και φάσεις
Η φιλοσοφία, η έννοια και το περιεχόμενο της Αξιοβίωτης Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης, υποστηρίζει την ολιστική διεπιστημονική μεθοδολογία. Σύμφωνα με αυτήν, οι διαδικασίες και οι φάσεις των δράσεων για την ανάπτυξη μιας περιοχής/περιφέρειας, ακολουθούν τα παρακάτω βήματα:
1. Διεπιστημονική και ολιστική τεκμηρίωση, διαβούλευση, συμφωνία και αποδοχή από τους φορείς των πρωτοβουλιών ανάπτυξης, της Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης και των αρχών, των αξιών, των στόχων, των δράσεων και των ενεργημάτων της, ως βέλτιστης επιλογής.
2. Διεξαγωγή των απαραίτητων ερευνών και μελετών Ολοκληρωμένων Αποδόσεων της φυσικής και της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας της περιοχής/περιφέρειας (αλλά και των πολυδιάστατων σχέσεων, αλληλεξαρτήσεων και αλληλεπιδράσεών τους) και συστηματική παρακολούθηση των τάσεων μεταβολών τους δια μέσου του χρόνου.
3. Ανάλυση των στοιχείων τα οποία συγκροτούν την δυναμική της φυσικής και της κοινωνικοοικονομικής της πραγματικότητας, (ιστορικών, στατιστικών, βιβλιογραφικών, κλιματολογικών, απαντήσεων ειδικών ερωτηματολογίων, μαρτυριών, απόψεων και προτάσεων των κατοίκων και των φορέων της περιοχής, φωτοερμηνείας και ψηφιακών τηλεπισκοπικών επεξεργασιών, ειδικών ερευνών και μελετών κ.λπ.).
4. Διατύπωση και τεκμηρίωση εναλλακτικών αναπτυξιακών σεναρίων Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης της περιοχής/περιφέρειας.
5. Διερεύνηση των προβλημάτων, των δυνατοτήτων υλοποίησης και των αντικειμενικών περιορισμών κάθε σεναρίου.
6. Προεκτίμηση και αξιολόγηση του ισοζυγίου των θετικών και αρνητικών στοιχείων του κάθε σεναρίου και επιλογή του βέλτιστου για την Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη της περιοχής/περιφέρειας.
7. Εφαρμογή του βέλτιστου σεναρίου Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης της περιοχής/περιφέρειας, συνεχής παρακολούθηση, συνεχείς έλεγχοι και ανάδραση.
Ανάπτυξη και αποκέντρωση
Σύμφωνα με τα αιτήματα της αξιοβίωτης ανάπτυξης η ανάπτυξη, είτε θα είναι αποκεντρωμένη αλλά και πλανητική και ολοκληρωμένη, δηλαδή ταυτόχρονα οικονομική, κοινωνική, πολιτική, τεχνική/τεχνολογική και πολιτισμική, σε διαλεκτική αρμονία και με δημιουργικό σεβασμό πάντα στο συγκεκριμένο κάθε φορά φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον, ή δεν θα υπάρχει καθόλου.
Η ολοκληρωμένη ανάπτυξη είναι γι' αυτό και αξιοβίωτη, προεκτείνοντας, εμβαθύνοντας και δυναμώνοντας ριζοσπαστικά τη θετική (από την άποψη της ανάγκης διατήρησης των φυσικών διαθεσίμων και για τις επόμενες γενιές), αλλά μόνο μερική και συντηρητική έννοια της «βιώσιμης» ή «αειφόρου» ανάπτυξης (Ρόκος 1995, 1998). Απ' την άλλη μεριά, η εξίσου θετικά φορτισμένη (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά αλλά και διοικητικά, αυτοδιοικητικά και αναπτυξιακά) έννοια της αποκέντρωσης, (A. de Toqueville 1835, 1945, D.Lilienthal 1944, M.Duverger 1971), παραπέμπει αντικειμενικά σε άρνηση του συγκεντρωτισμού και της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής και τεχνικής / τεχνολογικής εξουσίας σε εθνικά ή υπερεθνικά κέντρα και / ή οργανωμένες κοινωνικές ομάδες, των οποίων η ευρύτατη και συχνά αυθαίρετη δικαιοδοσία παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές και αξίες του πολιτισμού και φθάνει έως και τη ληστρική εκμετάλλευση ή και την καταστροφή των φυσικών και ανθρωπίνων διαθεσίμων μιας χώρας / περιφέρειας και όχι μόνο (Ρόκος 1998, 2000).
Το "όλον" της ανάπτυξης
Η κάθε φορά συγκεκριμένη στο χώρο και το χρόνο φυσική και κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα αποτελεί την αδιάσπαστη διαλεκτική ενότητα των πολυδιάστατων και πολύπλοκων σχέσεων, αλληλεξαρτήσεων και αλληλεπιδράσεων των στοιχείων, φαινομένων και δράσεων που τις συγκροτούν, και γι’ αυτό ένα οργανικό «όλον» και όχι «σύνολον» διακριτών, ανεξαρτήτων μεταξύ τους και αυτονόμων μερών τα οποία υποτίθεται ότι αθροιζόμενα μηχανιστικά την συναπαρτίζουν (Ρόκος 1980, 1998).
Έτσι, για να τη γνωρίσουμε, να την κατανοήσουμε, να τη μελετήσουμε και να την αναλύσουμε ως «όλον», δεν μπορούμε να αρκεσθούμε, ούτε στις μερικές, ειδικές προσεγγίσεις «μερών» της με τις δυνατότητες των ειδικών μεθοδολογικών εργαλείων των επιμέρους επιστημών, αλλά ούτε και στις πραγματικά περισσότερες, αλλά εν τούτοις όχι επαρκείς, δυνατότητες του αθροίσματός τους, που θα συγκροτούσε μια σχετικά καλύτερη «πολυεπιστημονική» μεθοδολογία.
Απαιτείται συνεπώς μια ολοκληρωμένη (με την έννοια: τείνουσα διηνεκώς προς ολοκλήρωση), διαλεκτική και διεπιστημονική μεθοδολογία, μ’ άλλα λόγια το οργανικό «όλον» της αλληλεπίδρασης και συνεργιστικής σύνθεσης των δυνατοτήτων των μεθοδολογιών των φυσικών και των θετικών επιστημών αλλά και των κοινωνικών επιστημών, των ανθρωπιστικών επιστημών και των κατάλληλων σχετικών τεχνικών και τεχνολογικών εργαλείων, σύνθεσης η οποία θα εξασφαλίζει την βέλτιστη δυνατή αντίληψη και κατανόηση των στοιχείων, των χαρακτηριστικών και των νόμων, των μεγεθών και των ποιοτήτων, των φαινομένων και των γεγονότων, των εξελίξεων και των διαδράσεων που συγκροτούν αλλά και διαμορφώνουν το «όλον» της φυσικής και της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας (Ρόκος 1998).
Αν θεωρήσουμε, γενικά, για ν' αποφύγουμε τις αναπόδραστες μερικότητες, τη σύγχυση και τις αντιφάσεις των σχετικών μ’ αυτή θεωριών και προσεγγίσεων (Rist 1997, Ρέππας 1991, WCED 1987, Ρόκος 1980, 2000), ότι ανάπτυξη είναι μια «καλύτερη» ισορροπία κοινωνικών και ανθρώπινων σχέσεων και συστημάτων, έτσι όπως ορίστηκε, αναλυτικά, παραπάνω, τότε η ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα οργανικό «όλον» των πολυδιάστατων και πολύπλοκων σχέσεων, αλληλεξαρτήσεων και αλληλεπιδράσεων των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, πολιτισμικών και τεχνικών/τεχνολογικών ενεργημάτων και προσπαθειών επίτευξης αυτής της αξιολογικής, και γι’ αυτό κάθε φορά διαφορετικής για τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους «καλύτερης» ισορροπίας.
Έτσι, η αντικειμενική έννοια του «όλου» της ανάπτυξης δεν μπορεί:
Η αξιοβίωτη ολοκληρωμένη ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν οι ανθρώπινες κοινωνίες αποκτήσουν την πεποίθηση και διαμορφώσουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις ατομικής και συλλογικής μόρφωσης, βούλησης και δράσης όλων των πολιτών τους, να αξιοποιήσουν την επιστημονική και διεπιστημονική μεθοδολογία, την τεχνολογική πρόοδο, την εργασία, τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους, με βάση τις πανανθρώπινες αξίες της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της πολιτικής οικονομικής και κοινωνικής δημοκρατίας και ηθικής, της δημιουργικής άμιλλας, του μέτρου και του σεβασμού στη φύση και τους πολιτισμούς των ανθρώπων, για μια καλύτερη ζωή σ’ έναν καλύτερο κόσμο.
Η πολιτισμική διάσταση της αξιοβίωτης ολοκληρωμένης ανάπτυξης είναι αντικειμενικά, η θεωρητικά, ηθικά και πρακτικά ισχυρότερη των διαστάσεών της, στο βαθμό που οι πολιτισμοί του ανθρώπου συγκρότησαν και συνέβαλαν στον χρόνο και το χώρο στην εξέλιξη των αξιών, των αρχών, των μορφών, των δομών, των λειτουργιών, και των τύπων κοινωνικής οργάνωσης, στην «ανάπτυξη», αλλά και τη διαρκή αλληλεπίδραση της οικονομίας, της κοινωνίας, της πολιτικής, της παιδείας, της έρευνας και της τεχνολογίας.
Έτσι, με τον ένα ή άλλο τρόπο, εμπεριέχει και θα έπρεπε αυτή να επικαθορίζει την οικονομική, την πολιτική, την κοινωνική και την τεχνική / τεχνολογική διάσταση μιας ειρηνικής, διαλεκτικά αρμονικής και φιλικής για τον άνθρωπο και τη φύση, (της οποίας ως διαλεκτικής ενότητας της φυσικής και της κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας αυτός αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο), ανάπτυξης.
Η Αξιοβίωτη Ολοκληρωμένη Ανάπτυξη δεν είναι μια νέα σωτηριακή θεωρία. Είναι ένας δύσκολος δρόμος. Είναι ο δρόμος για ένα καλύτερο και ειρηνικό κόσμο για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως τόπου, χρώματος, φυλής, θρησκείας, αντιλήψεων και κοσμοθεωριών, στο κοινό μας σπίτι, τον πλανήτη γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιβαλλοντικά οικονομικά
Εκτοπισμός Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης
Ο εκτοπισμός Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης ήταν μια αναγκαστική μεταφορά Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης που διέταξε ο σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν. Διεξήχθη σε τρία κύματα τα έτη 1942, 1944 και 1949 και επηρέασε κυρίως τους Πόντιους των ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, περίπου 50.000 Έλληνες εκτοπίστηκαν.
Ιστορία
Η σοβιετική απογραφή του 1926 κατέγραψε 213.765 Έλληνες στη χώρα και η απογραφή του 1939 κατέγραψε 286.000. Στις 9 Αυγούστου 1937 εκδόθηκε η εντολή 00485 του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων με στόχο "ανατρεπτικές δραστηριότητες της πολωνικής κατασκοπείας" στη Σοβιετική Ένωση, αλλά αργότερα επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει επίσης Λετονούς, Γερμανούς, Εσθονoύς, Φινλανδούς, Έλληνες, Ιρανούς και Κινέζους.
Ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε διαδεδομένη αντεπαναστατική δραστηριότητα μεταξύ των Σοβιετικών Ελλήνων παρόλο που υπήρχαν εξαιρέσεις όπως ο Κωνσταντίνος Κρομιάδη ς, ένας αντικομμουνιστής ελληνικής καταγωγής, ο οποίος έγινε δεύτερος διοικητής μετά τον Αντρέι Βλάσοφ της Άμπβερ, σε απόσπασμα κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Σοβιετικής Ένωσης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σοβιετικοί Έλληνες απελάθηκαν σε τρία κύματα σαν μέρος της μεταφοράς πληθυσμού στη Σοβιετική Ένωση.
Ένας από τους απελαθέντες Έλληνες που γεννήθηκε κοντά στο Σουχούμι και στάλθηκε στην περιοχή Παχτάραλ του Ουζμπεκιστάν το 1949, θυμάται τα γεγονότα:
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1956, η διαταγή N 0402 του MVD εγκρίθηκε και καθόρισε την άρση των περιορισμών έναντι των εκτοπισμένων λαών. Στη συνέχεια, οι Σοβιετικοί Έλληνες άρχισαν να επιστρέφουν στα σπίτια τους ή να μεταναστεύσουν προς την Ελλάδα.
Επισήμως, η απέλαση του 1949 εξηγήθηκε από την ΕΣΣΔ ως προσπάθεια να καθαρίσει τις παραμεθόριες περιοχές από "πολιτικά αναξιόπιστα στοιχεία". Ο Ρώσος ιστορικός Αλεξάντερ Νέκριτς υποθέτει ότι οι Έλληνες απελάθηκαν το 1949 λόγω της συμμαχίας της Ελλάδας με το Ηνωμένο Βασίλειο. Άλλοι το θεωρούν συλλογική τιμωρία επειδή οι Έλληνες κομμουνιστές έχασαν στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο κατά τη διάρκεια του 1946-1949.
Το 1938, 20.000 Σοβιετικοί Έλληνες μετανάστευσαν στην Ελλάδα. Μεταξύ του 1965 και του 1975, άλλοι 15.000 Έλληνες μετανάστευσαν από τη Σοβιετική Ένωση στην Ελλάδα. Σε αντίθεση με πολλές άλλες «τιμωρημένες» εθνοτικές ομάδες, οι Σοβιετικοί Έλληνες δεν αποκαταστάθηκαν επίσημα ούτε από τη Σοβιετική ούτε από τη μετασοβιετική νομοθεσία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνοκάθαρση στην Ευρώπη Κατηγορία:Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σταλινισμός Κατηγορία:Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Κομμουνισμός
Ποταμός Λουκουλέντι
Ο Ποταμός Λουκουλέντι (αγγλικά: Lukuledi River και σουαχίλι: Lukuledi Mto), βρίσκεται στη νοτιοανατολική περιοχή της Τανζανίας. Έχει συνολικό μήκος 160 χλμ., είναι το όριο μεταξύ των περιφερειών Λίντι (Lindi Region) και Μτουάρα (Mtwara Region).
Ο Λουκουλέντι (Lukuledi) διατρέχει ανατολικά-βόρεια-ανατολικά στην Περιφέρεια Λίντι και εκβάλει στον Ινδικό Ωκεανό πλησίον της πόλης Λίντι. Χωρίζει τα οροπέδια Ρόντο (Rondo) και Μακόντε (Makonde).
Στην εποχή της ξηρασίας, η εκροή του μειώνεται ουσιαστικά και μόνο τα τελευταία 40 χλμ. της πορείας του ποταμού δεν είναι ποτέ εντελώς ξηρά.
Το δυτικό ή το ανώτερο τμήμα της λεκάνης απορροής του Λουκουλέντι (Lukuledi), βρίσκεται εντός της οικοπεριοχής των δασών του ανατολικού μιόμπο (miombo). Το ανατολικό ή το κατώτερο τμήμα της λεκάνης απορροής, βρίσκεται εντός της οικοπεριοχής του ψηφιδωτού του παράκτιου δάσους της νότιας Ζανζιβάρης-Inhambane.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Κατηγορία:Ποταμοί της Τανζανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Λίντι Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Μτουάρα
Άλτσβερτ
Ο Μαΐστορας Άλτσβερτ (γαλλ. Maitre Altswert, γερμ. Meister Altswert, β΄ μισό του 14ου αιώνα) ήταν Αλσατός λαϊκός αοιδός και διδακτικός ποιητής, που τραγουδούσε και έγραφε στη γερμανική γλώσσα. Δεν ανήκε στην τάξη των ευγενών και πιθανότατα ήταν το αντίστοιχο ενός περιφερόμενου τροβαδούρου. Τα τέσσερα Minnereden (ρυθμικώς απαγγελόμενα ποιήματα-πεζοτράγουδα, το μεσαιωνικό αντίστοιχο της ραπ) του Άλτσβερτ που διασώθηκαν, οι αλληγορίες «Το παλιό σπαθί», «Ο χιτώνας» (Der Kittel), «Ο θησαυρός των αρετών» και «Ο καθρέφτης», αντιστοιχούν στο τυπικό υφολογικό υπόδειγμα της εποχής. Υπό την επιρροή του Γερμανού αυλικού ποιητή Χάνταμαρ φον Λάμπερ, ο Άλτσβερτ θρηνεί σε αυτά για την παρακμή των αυλικών εθίμων και της αυλικής αγάπης. Ωστόσο ο σατιρικός και ρεαλιστικός λόγος των άλλων ποιημάτων του βρίσκεται σε αντίθεση με την παράδοση των ρομαντικών ερωτικών ποιημάτων του Μεσαίωνα και προαναγγέλλει τη νεοτερικότητα στην ποιητική δημιουργία.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Γιάννης Κατέβας
Ο Γιάννης Κατέβας (Κομοτηνή, 1950) είναι Έλληνας τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης.
Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1950. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική από τα δεκάξι του χρόνια παίζοντας κιθάρα σ’ ένα νεανικό συγκρότημα της Βόρειας Ελλάδας τους "Beatniks". Στο λαϊκό τραγούδι τον δίδαξε ο μεγάλος συνθέτης Γιώργος Μητσάκης γράφοντάς του και τα πρώτα τραγούδια στην Columbia Records. Το 1977 γίνεται γνωστός στο πλατύ κοινό με την επιτυχία του "Αν γινότανε" και στη δεκαετία του 80' βρέθηκε στο απόγειο της καριέρας του. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει δεκαπέντε προσωπικοί του δίσκοι μέσα από τους οποίους ακούστηκαν επιτυχίες όπως:
"Τα γιασεμάκια σου", "Να μ΄ αγαπάς τώρα", "Αν γινότανε", "Ποιος", "Αν μου χαρίσουν", "Κάτι παραπάνω", "Ναι για σένα, ναι", "Ζωή μου είναι", "Με συγκλονίζεις", "Γεια σου Ελλάδα", "Και χορεύει η Ελλάδα"...
Εκτός από το τραγούδι παίζει κιθάρα και έχει γράψει ο ίδιος τη μουσική στα περισσότερα από τα τραγούδια του. Οι πιο πρόσφατες δουλειές του είναι τα CD’s "Γεια σου Ελλάδα" & "Και χορεύει η Ελλάδα" με Παραδοσιακά Τραγούδια απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας δεμένα σε χορευτικές ενότητες.
Έχει συνεργαστεί με καταξιωμένους συναδέλφους του και έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στον Καναδά δίνοντας συναυλίες με Ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο σε Β. Αμερική και Αυστραλία.
Δισκογραφία
ΔΙΑΦΟΡΑ (45΄ στροφών)
ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΓΑΠΗΣ
ΝΑ Μ` ΑΓΑΠΑΣ ΤΩΡΑ
ΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΝΑΙ
ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙΣ
ΚΙ’ ΟΜΩΣ Σ’ ΑΓΑΠΩ
ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΤΟΥ
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΔΑ
ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
[14]     ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑ (ΕΜΙ)
[15]     ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (MINOS)
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Δήμος Μαδύτου
Ο Δήμος Μαδύτου ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης από το 1999 έως το 2010 με έδρα τη Νέα Μάδυτο. Το 2011 με το πρόγραμμα διοικητικής αναδιάρθρωσης «Καλλικράτης» συγχωνεύθηκε στον Δήμο Βόλβης. Ο Δήμος βρίσκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού και αποτελείτο από 3 δημοτικά διαμερίσματα με συνολικό πληθυσμό 3.456 κατοίκων (σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001). Έδρα του δήμου είναι η Νέα Μάδυτος.
Ιστορικά, οι κάτοικοι της περιοχής συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σημαντικότεροι αγωνιστές ήταν ο Γεώργιος Κωνσταντίνου από την Απολλωνία και ο αξιωματικός και πληρεξούσιος Δημήτριος Κοκκαλιώτης που πήρε μέρος στη Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Ανόρθωσις Πετόσφαιρα
Η Ανόρθωσις Πετόσφαιρα είναι κυπριακό, γυναικείο, πετοσφαιρικό σωματείο. Ανήκει στο σωματείο της Ανόρθωσης Αμμοχώστου. Έδρα της ομάδας είναι το Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό.
Ιστορία
Το σωματείο Ανόρθωσις Αμμοχώστου διαθέτει κύρια γυναικεία, πετοσφαιρική ομάδα, την Ανόρθωση Αμμοχώστου, η οποία αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία. Το 2012 το σωματείο δημιούργησε και την ομάδα Ανόρθωσις Πετόσφαιρα η οποία υπέβαλε αίτηση εγγραφής στην Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) στις 24 Σεπτεμβρίου 2012. Η εγγραφής της εγκρίθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2012. Προϋπόθεση της συμμετοχής της στα πρωταθλήματα της ομοσπονδίας είναι το γεγονός ότι θα αγωνίζεται πάντα στη Β΄ κατηγορία και σε περίπτωση προβιβασμού δεν θα αγωνιστεί στην Α΄ κατηγορία (όπου διαγωνίζεται η κύρια πετοσφαιρική ομάδα του σωματείου).
Στις 23 Οκτωβρίου 2012 η Ανόρθωσις Πετόσφαιρα συγχωνεύθηκε με την γυναικεία πετοσφαιρική ομάδα του Ναυτικού Ομίλου Αμμοχώστου (ΝΟΑ) δημιουργώντας ομάδα με την επωνυμία ΝΟΑ/Ανόρθωσις Πετόσφαιρα (ή ΝΟΑ/Ανόρθωσις ή Ανόρθωσις/ΝΟΑ).
Την περίοδο 2012-13 η ομάδα ΝΟΑ/Ανόρθωσις Πετόσφαιρα ανακηρύχτηκε πρωταθλήτρια Β΄ Κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα κέρδιζε παράλληλα την άνοδο της στην Α΄ Κατηγορία. Όμως, βάση της συμφωνίας με την ΚΟΠΕ για μη συμμετοχή της στην Α΄ κατηγορία, παραχώρησε τη θέση της στον δευτεραθλητή Παφιακό.
Την περίοδο 2013-14 εξασφάλισε από την ομοσπονδία άδεια μη συμμετοχής στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Επανήλθε την περίοδο 2014-15 με την επωνυμία Ανόρθωσις Πετόσφαιρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες γυναικών Κύπρου
Έκτωρ Δούκας
Ο Έκτωρ Δούκας (Σμύρνη, 1885 – Αθήνα, 1969) ήταν διακεκριμένος Έλληνας Μικρασιάτης ζωγράφος, που διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο ύφος ανάμεσα στον ακαδημαϊσμό, τον ιμπρεσιονισμό και τον εξπρεσιονισμό.
Ο βίος του
Ο Έκτωρ Δούκας σπούδασε ζωγραφική αρχικά στην Ακαδημία του Μονάχου στο εργαστήριο τον Λούντβιχ φον Λοφτς, και κατόπιν στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι. Το 1907 εγκαταστάθηκε στο Μόναχο, όπου το 1913 του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση. Ενώ ακόμα ήταν στο Μόναχο, άρχισε να εκθέτει έργα του στην Ελλάδα, όπου και τελικά επέστρεψε. Εκτός από τις ατομικές εκθέσεις, συμμετείχε επίσης σε μεγάλες ομαδικές εκθέσεις όπως στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1934 και στις Πανελλήνιες Εκθέσεις του 1948, του 1952, του 1963 και του 1967. Από τα αξιολογότερα έργα του στο εξωτερικό με ιδιαίτερα ευμενή σχόλια αποτελούν οι προσωπογραφίες της Δούκισσας του Μακλεμβούργου και της πριγκίπισσας Άρρενμπεργκ καθώς και η διακόσμηση του Δημαρχείου της Γκέσλιγκεν, στη Στουτγκάρδη και στη Βυρτεμβέργη. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Το έργο του
thumb|350px|Ο Μητροπολίτης Αγχιάλου Ευγένιος Καραβίας εικονίζεται να μιλά στους συγκρατούμενους του στη φυλακή (Έργο [[Έκτωρ Δούκας|Έκτ. Δούκα)]] Το έργο του Δούκα, αν και επηρεασμένο από τη λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου», ξεφεύγει από τα αυστηρά και σκοτεινά ακαδημαϊκά πρότυπα, τείνοντας προς τον ιμπρεσιονισμό και τον εξπρεσιονισμό. Ο ίδιος έλεγε ότι δεν είχε «καμία σχέση με τους διάφορους "ισμούς"». Ο Δούκας ανήκε στον κύκλο των λεγόμενων ακαδημαϊκών, στον οποίο μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνονταν καλλιτέχνες όπως οι Προκοπίου, Βικάτος και Γεωργιάδης. Ασχολήθηκε με την προσωπογραφία, την απεικόνιση νεκρών φύσεων, την τοπιογραφία, τη θαλασσογραφία και τη σύνθεση στον καμβά. Η έμπνευσή του ήταν απεριόριστη, αλλά στην μεταφορά της έμπνευσής του στον καμβά έδινε την δική του ιδιαίτερη «ψυχολογική ερμηνεία»:
«Αποφεύγω οτιδήποτε που (sic) θυμίζει μια ξεκάρφωτη μεταφορά της φύσης στο βασίλειό μου. Πώς θα μεταφέρω τις συγκινήσεις μου, δηλαδή με ποιον εκφραστικό τρόπο, μου είναι αδιάφορο. Κείνο που με απασχολεί είναι να μπορώ να δίνω την αγαλλίαση στο θεατή και να του μιλώ χωρίς τη βοήθεια επεξηγηματικών σημειώσεων. Ζωγραφικός πίνακας είναι, κατά τη γνώμη μου, εκείνος που δε θέλει καν τίτλο.»
Ένα από τα πλέον γνωστά του έργα είναι η ελαιογραφία που απεικονίζει γυναίκες που μεταφέρουν πολεμοφόδια στην Πίνδο κατά τον πόλεμο του 1940, καθώς και εκείνη του Ευγενίου Μητροπολίτη της Αγχιάλου (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο). Άλλα έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας και στις συλλογές του Δήμου Πειραιώς, της Τραπέζης της Ελλάδος και της Εθνικής Τραπέζης. Τρεις πίνακές του που βρίσκονταν στη Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων καταστράφηκαν από εμπρησμό κατά τα Δεκεμβριανά του 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Στήλη του Προυσία
Η στήλη του Προυσία είναι ένα από τα αναθήματα στο ιερό τέμενος του Απόλλωνα στους Δελφούς, που ανεγέρθηκε προς τιμήν του βασιλιά Προυσία Β' της Βιθυνίας.
μικρογραφία|Αργυρό [[τετράδραχμο του Προυσία Β']]
Περιγραφή
Το μνημείο αποτελείται από μια υψηλή βάση από σειρές ορθογώνιων λιθόπλινθων, ενώ στο πάνω μέρος φέρει ανάγλυφη παράσταση με γιρλάντες και βουκράνια και χαμηλό γείσο με γεισίποδες. Το συνολικό του ύψος έφτανε τα 9,70 μέτρα, ενώ επάνω στο μνημειακό βάθρο ήταν στημένο το έφιππο άγαλμα του Βασιλιά Προυσία. Στην ανώτερη επιφάνεια του μνημείου σειρές ορθογώνιων οπών πιθανόν σχετίζονταν με τη σύνθεση του γλυπτού και χρησίμευαν για να προσαρμόζονται εκεί φυτικά στοιχεία, όπως στάχυα, τα οποία θα συμβόλιζαν κάποια ευεργεσία του βασιλιά, ή στήριζαν χάλκινες αιχμές για να προστατεύσουν το μνημείο από τα πουλιά. Το μνημείο ήταν παρόμοιο ως προς τη σύλληψη και την αρχιτεκτονική μορφή του με το μεταγενέστερο βάθρο του Αιμίλιου Παύλου, που στήθηκε περίπου 10-15 χρόνια αργότερα νότια της εισόδου του ναού του Απόλλωνα στο Δελφικό ιερό και που εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί
Λαδοπόταμος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λαδοπόταμος μπορεί να αναφέρονται:
Σιμωνίδης Βλαβιανός
Ο Σιμωνίδης Βλαβιανός (1873–1946) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους Έλληνες ψυχιάτρους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1873, και είχε καταγωγή από την Αμοργό. Έλαβε ειδικότητα στην ψυχιατρική και τη νευρολογία και υπήρξε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ήταν επίσης και πολυσχιδής προσωπικότητα στην Ελλάδα των αρχών του 20ού αίωνα. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, ενώ εξέδωσε διάφορα ιατρικά περιοδικά. Την περίοδο 1928–1940 διηύθυνε την Ιατρική Εφημερίδα. Το 1904 ίδρυσε την πρώτη ιδιωτική νευρολογική κλινική στην Αθήνα, υπό την επωνυμία Νοσοκομείον Νευρικών Νοσημάτων MAISON DE SANTE στα Πατήσια. Πέθανε το 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ψυχίατροι Κατηγορία:Έλληνες νευρολόγοι