cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μελχιτική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Η Μελχιτική Εκκλησία έχει τις ρίζες της στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, από το οποίο διαχωρίστηκε de facto στα μέσα του 18ου αιώνα. Έχει υψηλό βαθμό εθνοτικής ομοιογένειας και η ελληνοσημιτική προέλευση της εκκλησίας βρίσκεται στους αρχαίους ελληνιστικούς θύλακες της Εγγύς Ανατολής, που επικεντρώνονται κυρίως στη Συρία και την Παλαιστίνη. Ωστόσο, οι Έλληνες Καθολικοί Μελχίτες είναι παρόντες σε όλο τον κόσμο λόγω της μετανάστευσης. Εκτός της Εγγύς Ανατολής, η Μελχιτική Εκκλησία έχει επίσης μεγαλώσει με τη μεταστροφή ανθρώπων με διαφορετική εθνοτική κληρονομιά καθώς και τυπολατρεία. Το 2010 μετρούσε περίπου 1,6 εκατομμύριο πιστούς σε όλο τον κόσμο. Ενώ οι λειτουργικές παραδόσεις της βυζαντινού λειτουργικού τύπου Μελχιτικής Καθολικής Εκκλησίας μοιράζονται με εκείνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Εκκλησία διατηρεί την κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία στη Ρώμη, ιδιαίτερα μετά την επιβεβαίωση της ένωσής της με τη Ρώμη το 1724.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες
Ζαρσί
Το Ζαρσί (γαλλικά: Jarsy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζαρσελαίν (γαλλικά: Jarselains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σαν Τζοβάννι Μπιάνκο
Το Σαν Τζοβάννι Μπιάνκο (ιταλικά: San Giovanni Bianco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Ο πόλεμος στην Αμπχαζία διεξήχθη μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων της Γεωργίας ως επί το πλείστον και των αυτονομιστικών δυνάμεων της Αμπχαζίας, των ένοπλων δυνάμεων της ρωσικής κυβέρνησης και των μαχητών του Βορείου Καυκάσου μεταξύ 1992 και 1993. Οι Γεωργιανοί, που ζούσαν στην Αμπχαζία πολέμησαν σε μεγάλο βαθμό στο πλευρό των γεωργιανών κυβερνητικών δυνάμεων. Οι εθνικοί Αρμένιοι και οι Ρώσοι εντός του πληθυσμού της Αμπχαζίας υποστήριξαν σε μεγάλο βαθμό τους Αμπχάζιους και πολλοί πολέμησαν στο πλευρό τους. Οι αυτονομιστές έλαβαν υποστήριξη από χιλιάδες μαχητές του Βόρειου Καυκάσου και Κοζάκων και από τις δυνάμεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που σταθμεύουν στην Αμπχαζία και κοντά.
Σημαντικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φρικαλεότητες αναφέρθηκαν από όλες τις πλευρές, με κορύφωση τον απόηχο της κατάληψης του Σουχούμι από την Αμπχαζία στις 27 Σεπτεμβρίου 1993, την οποία (σύμφωνα με τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ) ακολούθησε εκστρατεία μεγάλης κλίμακας εθνοκάθαρσης κατά του γεωργιανού πληθυσμού. Μια διερευνητική αποστολή, που εστάλη από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ τον Οκτώβριο του 1993 ανέφερε πολυάριθμες και σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που διαπράχθηκαν τόσο από Αμπχάζιους όσο και από Γεωργιανούς. Περίπου 5.000 Γεωργιανοί και 4.000 Αμπχάζοι σκοτώθηκαν ή αγνοήθηκαν και 250.000 Γεωργιανοί εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό ή πρόσφυγες.
Ο πόλεμος επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη μετασοβιετική Γεωργία, η οποία υπέστη σημαντική οικονομική, ανθρώπινη και ψυχολογική ζημιά. Οι μάχες και η επακόλουθη συνεχιζόμενη σποραδική σύγκρουση κατέστρεψαν την Αμπχαζία. Στην Αμπχαζία η σύγκρουση ονομάζεται επίσημα Πατριωτικός Πόλεμος του Λαού της Αμπχαζίας.
Πόλεμος
Η κατάσταση στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αμπχαζίας ήταν τεταμένη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν η αντισοβιετική, γεωργιανή αντιπολίτευση άρχισε να απαιτεί ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση. Τον Μάρτιο του 1989, οι Αμπχάζιοι εθνικιστές ζήτησαν στη Διακήρυξη του Λίκνι την επίσημη ίδρυση μιας ξεχωριστής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (με βάση το προηγούμενο της ύπαρξης ξεχωριστής Αμπχαζιανής ΣΣΔ από το 1925 έως το 1931, η οποία συνδέθηκε με τη Γεωργιανή ΣΣΔ από μια συνομοσπονδιακή «Ένωση Συνθήκη"). Η Διακήρυξη υπογράφηκε από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Σουχούμι. Γεωργιανοί φοιτητές του πανεπιστημίου ανακοίνωσαν διαμαρτυρίες, αλλά αυτές απαγορεύτηκαν από τη γεωργιανή κυβέρνηση. Ωστόσο, οι μαθητές συγκεντρώθηκαν και δέχθηκαν επίθεση από Αμπχάζιους. Το γεωργιανό αντισοβιετικό κίνημα εξοργίστηκε από το γεγονός και συμπεριέλαβε τους ισχυρισμούς των φοιτητών κατά της απόσχισης της Αμπχαζίας στη λίστα με τα συνθήματα πολλών χιλιάδων Γεωργιανών διαδηλωτών στην Τιφλίδα. Σε απάντηση στις διαμαρτυρίες, σοβιετικά στρατεύματα απεστάλησαν στην Τιφλίδα, με αποτέλεσμα την τραγωδία της 9ης Απριλίου.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Το κολοσσιαίο καλαμάρι (Mesonychoteuthis hamiltoni) είναι μεγάλο κεφαλόποδο που ανήκει στην οικογένεια Κραγχίδες και πιστεύεται ότι είναι το μεγαλύτερο είδος καλαμαριού από άποψη μάζας. Είναι το μόνο αναγνωρισμένο μέλος του γένους Μεσονυχοτευθίς και είναι γνωστό μόνο από μικρό αριθμό δειγμάτων. Το είδος έχει επιβεβαιωθεί ότι φτάνει σε μάζα τουλάχιστον 495 κιλά, αν και τα μεγαλύτερα δείγματα - γνωστά μόνο από ράμφη που βρέθηκαν στο στομάχι φαλαινών - μπορεί ίσως να ζυγίζουν έως και 600 με 700 κιλά, καθιστώντας το το μεγαλύτερο γνωστό ασπόνδυλο. Το μέγιστο συνολικό μήκος έχει υπολογιστεί σε 9 με 10 μέτρα.
Το είδος έχει παρόμοια ανατομία με άλλα μέλη της οικογένειάς του, αν και είναι το μόνο μέλος των Κραγχιίδων που εμφανίζει αγκίστρια στους βραχίονες και τα πλοκάμια του. Είναι γνωστό ότι κατοικεί στον Νότιο Ωκεανό. Αν και λίγα είναι γνωστά για τη συμπεριφορά, είναι γνωστό ότι χρησιμοποιεί βιοφωταύγεια για την προσέλκυση θηραμάτων. Θεωρείται ότι είναι αρπακτικό ενέδρας και είναι κύρια λεία της φάλαινας φυσητήρα.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πόλεμος
Στη συνέχεια, οι πρώτες ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των εκπροσώπων του πληθυσμού της Αμπχαζίας και της Γεωργίας έλαβαν χώρα στις 16-17 Ιουλίου 1989 στο Σουχούμι. Η σύγκρουση πυροδοτήθηκε από την απόφαση της γεωργιανής κυβέρνησης να μετατρέψει τον γεωργιανό τομέα του κρατικού πανεπιστημίου Σουχούμι σε παράρτημα του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας. Οι Αμπχάζιοι εναντιώθηκαν σθεναρά στο νέο πανεπιστήμιο, το είδαν ως μέσο για την επέκταση της γεωργιανής κυριαρχίας. Αν και το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γεωργιανή κυβέρνηση δεν είχε νόμιμο δικαίωμα να εξουσιοδοτήσει το νέο πανεπιστήμιο, μια εισαγωγική εξέταση είχε προγραμματιστεί για τις 15 Ιουλίου. Οι εμφύλιες αναταραχές, που προέκυψαν γρήγορα μετατράπηκαν σε στρατιωτικοποιημένες συγκρούσεις, που, σύμφωνα με επίσημες μαρτυρίες, είχαν ως αποτέλεσμα 18 θανάτους και τουλάχιστον 448 τραυματίες, 302 από τους οποίους ήταν Γεωργιανοί. Σε απάντηση, στρατεύματα του υπουργείου Εσωτερικών αναπτύχθηκαν, για να καταστείλουν τις ταραχές.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Τα πρώτα δείγματα ανακαλύφθηκαν και περιγράφηκαν το 1925. Το 1981 ανακαλύφθηκε ένα ενήλικο δείγμα και το 2003 συλλέχθηκε ένα δεύτερο δείγμα. Το 2007 αιχμαλωτίστηκε το μεγαλύτερο κολοσσιαίο καλαμάρι μέχρι στιγμής, με βάρος 495 κιλά. και τώρα εκτίθεται με ένα δεύτερο δείγμα στο Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας Τε Πάπα Τογκαρέουα.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πόλεμος
Μέχρι τον Ιούλιο του 1990, δεδομένου ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν είχε αισθανθεί αρκετά ισχυρή, για να επιβάλει στρατιωτικά το ζήτημα, οι ανταγωνισμοί Γεωργίας-Αμπχαζίας υποβιβάστηκαν σε μεγάλο βαθμό στα νομοθετικά σώματα, οριοθετώντας την Αμπχαζία ως νομικό διαγωνισμό, έναν «πόλεμο νόμων», έως ότου ξέσπασαν ένοπλες εχθροπραξίες τον Αύγουστο του 1992. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης είχε πολύ λίγες επιλογές, για να αποτρέψει τις διεθνικές συγκρούσεις, καθώς η ίδια ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Μορφολογία
Τα κολοσσιαία καλαμάρια έχουν χαρακτηριστικά κοινά σε όλα τα καλαμάρια: ένας μανδύας για κίνηση, ένα ζευγάρι βράγχια και ορισμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά όπως οκτώ βραχίονες και δύο πλοκάμια, ένα κεφάλι και δύο πτερύγια. Γενικά, είναι ασφαλές να περιγραφεί η μορφολογία και η ανατομία του κολοσσιαίου καλαμαριού με τον ίδιο τρόπο με οποιοδήποτε άλλο καλαμάρι. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα μορφολογικά/ανατομικά χαρακτηριστικά που διαχωρίζουν το κολοσσιαίο καλαμάρι από τα άλλα καλαμάρια της οικογένειάς του: το κολοσσιαίο καλαμάρι είναι το μόνο καλαμάρι στην οικογένειά του με αγκίστρια στους βραχίονες και στα πλοκάμια του. Υπάρχουν καλαμάρια σε άλλες οικογένειες που έχουν επίσης αγκίστρια, αλλά κανένα άλλο καλαμάρι στην οικογένεια Κραγχίδες. δεξιά|μικρογραφία| Σύγκριση μεγέθους με άνθρωπο Το κολοσσιαίο καλαμάρι αντίθετα με τα περισσότερα είδη καλαμαριών παρουσιάζει γιγαντισμό της αβύσσου. Είναι το πιο βαρύ υπάρχον είδος ασπόνδυλου, με βάρος έως και 495 κιλά. Για σύγκριση, τα καλαμάρια έχουν συνήθως μήκος μανδύα περίπου 30 γραμμάρια και ζυγίζουν περίπου 100 με 200 γραμμάρια.
Σε σύγκριση με το γιγάντιο καλαμάρι, το οποίο παρουσιάζει επίσης γιγαντισμό βαθέων υδάτων, το κολοσσιαίο καλαμάρι είναι βαρύτερο. Μια απόδειξη είναι ότι μια ανάλυση των ραμφών άλλων δειγμάτων από το στομάχι των φαλαινών έχει δείξει ότι είναι πιθανό πολύ πιο βαριά κολοσσιαία καλαμάρια (έως 700 κιλά) υπάρχουν. Το κολοσσιαίο καλαμάρι έχει επίσης τα μεγαλύτερα μάτια που έχουν καταγραφεί στο ζωικό βασίλειο, με εκτιμώμενη διάμετρο 30 με 40 εκατοστά.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πόλεμος
Οι εθνοτικές κατανομές ή ποσοστώσεις εισήχθησαν πριν από τις εκλογές του 1991 για το Ανώτατο Σοβιέτ της Αμπχαζίας, με αποτέλεσμα μια σύνθεση, που δεν αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την εθνικότητα του πληθυσμού, που το απαρτίζει. Έτσι, από τις 65 έδρες, οι Αμπχάζιοι (17% του πληθυσμού) κέρδισαν 28, οι Γεωργιανοί (45%), 26, με τα υπόλοιπα 11 να χωρίζονται σε άλλες ομάδες (Αρμένιοι, Ρώσοι· οι τελευταίοι αποτελούν το 33% του πληθυσμού).
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Κατανομή και ενδιαίτημα
Η γνωστή κατανομή του καλαμαριού εκτείνεται χιλιάδες χιλιόμετρα βόρεια της Ανταρκτικής έως τη νότια Νότια Αμερική, τη νότια Νότια Αφρική και το νότιο άκρο της Νέας Ζηλανδίας, καθιστώντας το κυρίως κάτοικο ολόκληρου του Νότιου Ωκεανού. Τα κολοσσιαία καλαμάρια παρατηρούνται επίσης συχνά κοντά στη Θάλασσα Συνεργασίας και λιγότερο κοντά στη Θάλασσα Ρος λόγω του θηρευτή και ανταγωνιστή τους, του ανταρκτικού οδοντόψαρου. Η περιοχή μεταξύ της Θάλασσας Ουέντελ και του δυτικού αρχιπελάγους Κεργκελέν θεωρείται το καλύτερο σημείο με βάση τα χαρακτηριστικά του οικοτόπου. Η κατακόρυφη κατανομή του καλαμαριού φαίνεται να συσχετίζεται άμεσα με την ηλικία. Τα νεαρά καλαμάρια βρίσκονται σε βάθος μεταξύ 0 και 500 μέτρα, τα έφηβα καλαμάρια βρίσκονται μεταξύ 500 και 2.000 μέτρα και τα ενήλικα καλαμάρια βρίσκονται κυρίως στις μεσοπελαγικές και βαθύπελαγικές περιοχές του ανοιχτού ωκεανού.
Σίτιση
δεξιά|μικρογραφία| Το ράμφος ενός κολοσσιαίου καλαμαριού Λίγα είναι γνωστά για τη συμπεριφορά τους, αλλά πιστεύεται ότι τρέφονται με θηράματα όπως χαιτόγναθα, μεγάλα ψάρια όπως το οδοντόψαρο της Παταγονίας και μικρότερα καλαμάρια στον βαθύ ωκεανό χρησιμοποιώντας βιοφωταύγεια. Μια πρόσφατη μελέτη ααποκάλυψε ότι τα οδοντόψαρα της Ανταρκτικής αποτελούν σημαντικό μέρος της διατροφής του κολοσσιαίου καλαμαριού: από τα 8.000 οδοντόψαρα που αλιεύθηκαν σε μηχανότρατες μεταξύ 2011 και 2014, εβδομήντα ένα παρουσίασαν σαφή σημάδια επίθεσης από κολοσσιαία καλαμάρια. Μια μελέτη στην περιοχή του κόλπου Πρίντζ της Ανταρκτικής βρήκε υπολείμματα καλαμαριού στο στομάχι ενός θηλυκού κολοσσιαίου καλαμαριού, υποδηλώνοντας την πιθανότητα κανιβαλισμού σε αυτό το είδος. Μελέτες που μετρούν την περιεκτικότητα των χιτινωδών ραμφών των κεφαλόποδων σε δ15N για τον προσδιορισμό των επιπέδων τροφικής οικολογίας έχουν δείξει ότι το κολοσσιαίο καλαμάρι είναι ένας κορυφαίος θηρευτής που συσχετίζεται θετικά με το μεγάλο μέγεθός του. Αυτή η νέα επιβεβαίωση του τροφικού επιπέδου του κολοσσιαίου καλαμαριού υποδηλώνει ότι πιθανότατα κυνηγά μεγάλα ψάρια και μικρότερα καλαμάρια, ανάλογα με το μέγεθός του, και ότι στα αρπακτικά του περιλαμβάνονται οι φυσητήρες και οι καρχαρίες της οικογένειας Σομνιοσίδες.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Γεωργιανή επίθεση
δεξιά|μικρογραφία| Γεγονότα του πολέμου τον Αύγουστο 1992 – Οκτώβριος 1992 Τον Ιούνιο του 1992 οι εντάσεις για την αυτονομία πλησίασαν σε κρίσιμο στάδιο, όταν οι Αμπχάζι μαχητές επιτέθηκαν στα κυβερνητικά κτίρια στο Σουχούμι. Στις 23 Ιουλίου 1992, η αυτονομιστική κυβέρνηση της Αμπχαζίας κήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής, αν και αυτό δεν αναγνωρίστηκε διεθνώς. Στις 14 Αυγούστου 1992, η γεωργιανή αστυνομία και μονάδες της Εθνικής Φρουράς εστάλησαν, για να αποκαταστήσουν τον κυβερνητικό έλεγχο στην Αμπχαζία. Οι τάξεις των γεωργιανών στρατευμάτων συμπληρώθηκαν μερικώς με το «άδειασμα των φυλακών», καθώς ορισμένοι από τους κρατούμενους αφέθηκαν ελεύθεροι με την προϋπόθεση ότι θα πολεμήσουν στην Αμπχαζία. Την ίδια μέρα ξέσπασαν μάχες. Στις 18 Αυγούστου 1992, η αυτονομιστική κυβέρνηση κατέφυγε από το Σουχούμι στη Γκουντάουτα. Οι γεωργιανές κυβερνητικές δυνάμεις κατέλαβαν στη συνέχεια μεγάλα τμήματα της Αμπχαζίας.
Στις 22 Αυγούστου 1992, η Συνομοσπονδία Ορεινών Λαών του Καυκάσου δημοσίευσε ένα διάταγμα του προέδρου της Μούσα Σανίμποφ και του προέδρου του κοινοβουλίου Ιωσήφ Σοσλανμπέκοφ: «Καθώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποσυρθεί ο γεωργιανός στρατός κατοχής από το έδαφος της κυρίαρχης Αμπχαζίας και προκειμένου να εφαρμοστεί το ψήφισμα της 10ης Συνόδου της CMPC, διατάζουμε:
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Μεταβολισμός
Το κολοσσιαίο καλαμάρι πιστεύεται ότι έχει πολύ αργό μεταβολικό ρυθμό, που χρειάζεται μόνο περίπου 30 γραμμάρια θηράματος καθημερινά για έναν ενήλικα με μάζα 500 κιλών. Οι εκτιμήσεις των ενεργειακών απαιτήσεών του υποδηλώνουν ότι πρόκειται για ένα αργοκίνητο θηρευτή ενέδρας, που χρησιμοποιεί τα μεγάλα μάτια του κυρίως για ανίχνευση θηραμάτων παρά για ενεργό κυνήγι.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Γεωργιανή επίθεση
Στις 25 Αυγούστου, ο Γκιόργκι Καρκαρασβίλι, ο γεωργιανός στρατιωτικός διοικητής, ανακοίνωσε μέσω τηλεόρασης ότι οι γεωργιανές δυνάμεις δεν θα πάρουν κανέναν αιχμάλωτο. Υποσχέθηκε ότι δεν θα γίνει κακό σε ειρηνικούς κατοίκους της Αμπχαζίας και ότι θα διεξαχθούν ειρηνευτικές συνομιλίες. Προειδοποίησε τους αυτονομιστές ότι εάν οι ειρηνευτικές συνομιλίες δεν πετύχουν και εάν σκοτωθούν 100.000 Γεωργιανοί, ότι οι υπόλοιποι 97.000 Αμπχάζιοι, που υποστήριζαν τον Αρτζίνμπα, θα χαθούν. Ο Καρκαρασβίλι αργότερα φέρεται να απείλησε τον Αμπχαζό πολιτικό Βλάντισλαβ Αρτζίνμπα να μην προβεί σε ενέργειες, που θα άφηναν το έθνος της Αμπχαζίας χωρίς απογόνους και έτσι έφερε την ευθύνη για μελλοντικούς θανάτους στον Αρτζίνμπα προσωπικά. Αργότερα, η ομιλία του χρησιμοποιήθηκε από τους αυτονομιστές ως προπαγάνδα και για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους.
Σημαντική εθνοκάθαρση συνοδευόμενη από θηριωδίες σημειώθηκε και στις δύο πλευρές με τους Αμπχάζιους να εκτοπίστηκαν από τα γεωργιανά εδάφη και το αντίστροφο. Πολλές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυρίως λεηλασίες και άλλες παράνομες πράξεις, μαζί με ομηρίες και άλλες παραβιάσεις του ανθρωπιστικού δικαίου, διαπράχθηκαν από όλες τις πλευρές σε ολόκληρη την Αμπχαζία.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Αρπακτικά
Πολλές φάλαινες φυσητήρες έχουν ουλές στην πλάτη τους, που πιστεύεται ότι προκαλούνται από τα αγκίστρια κολοσσιαίων καλαμαριών. Τα κολοσσιαία καλαμάρια είναι ένα σημαντικό θήραμα για τους φυσητήρες στην Ανταρκτική. Το 14% των ραμφών καλαμαριού που βρίσκονται στα στομάχια αυτών των φαλαινών είναι αυτά του κολοσσιαίου καλαμαριού, γεγονός που δείχνει ότι τα κολοσσιαία καλαμάρια αποτελούν το 77% της βιομάζας που καταναλώνουν αυτές οι φάλαινες. Πολλά άλλα ζώα τρέφονται επίσης με κολοσσιαία καλαμάρια, συμπεριλαμβανομένων των ραμφοφαλαινών (όπως ο νότιος υπερωόδοντας), οι φάλαινες πιλότοι, οι θαλάσσιοι ελέφαντες, τα οδοντόψαρα της Παταγονίας, οι νότιοι καρχαρίες (Somniosus antarcticus), τα οδοντόψαρα της Ανταρκτικής και τα άλμπατρος. Ωστόσο, τα ράμφη από ώριμους ενήλικες έχουν ανακτηθεί μόνο από μεγάλα αρπακτικά (π.χ. φάλαινες φυσητήρες), ενώ τα άλλα αρπακτικά τρώνε μόνο νεαρά ή νεαρά ενήλικα.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Γεωργιανή επίθεση
Αφού κατέλαβαν το Σουχούμι, οι γεωργιανές δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένων των παραστρατιωτικών του Μχεδριώνη) συμμετείχαν σε «βάναυσες λεηλασίες, επιθέσεις και δολοφονίες με βάση εθνοτικές ομάδες». Εκτός από τη λεηλασία, τα πολιτιστικά μνημεία της Αμπχαζίας καταστράφηκαν με τρόπο που, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, υποδηλώνει σκόπιμη στόχευση. Τα πανεπιστημιακά κτήρια λεηλατήθηκαν και μουσεία και άλλες πολιτιστικές συλλογές διαλύθηκαν. Τα αναντικατάστατα εθνικά αρχεία της Αμπχαζίας κάηκαν από τα γεωργιανά στρατεύματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι τοπικοί πυροσβέστες δεν προσπάθησαν να σβήσουν τη φωτιά. Μια οικογένεια Αμπχάζιων προσφύγων από το Σουχούμι ισχυρίστηκε ότι μεθυσμένοι γεωργιανοί στρατιώτες εισέβαλαν στο διαμέρισμά τους πυροβολώντας με αυτόματα όπλα και λέγοντάς τους «να εγκαταλείψουν το Σουχούμι για πάντα, γιατί το Σουχούμι είναι Γεωργιανό». Σύμφωνα με την οικογένεια, οι Γεωργιανοί στρατιώτες έκλεψαν κοσμήματα, επιτέθηκαν στον σύζυγο και στη συνέχεια τα πέταξαν όλα στο δρόμο. Οι ίδιοι μάρτυρες ανέφεραν ότι είδαν νεκρούς πολίτες της Αμπχαζίας, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και ηλικιωμένων, διασκορπισμένους στους δρόμους, παρόλο που οι μάχες είχαν τελειώσει μέρες πριν.
Στο τέλος αυτού του σταδίου της σύγκρουσης, ο γεωργιανός στρατός είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Αμπχαζίας. Θύλακες των δυνάμεων της Αμπχαζίας πολιορκήθηκαν σε τμήματα της περιφέρειας Οτσαμτσίρα και του Τκβαρτσέλι, ενώ στην Γκουντάουτα επλήγησαν μεταξύ των γεωργιανών στρατευμάτων στη Γκάγκρα και στο Σουχούμι.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Αναπαραγωγή
Λίγα είναι γνωστά για τον αναπαραγωγικό κύκλο του κολοσσιαίου καλαμαριού, αν και το κολοσσιαίο καλαμάρι έχει δύο διαφορετικά φύλα. Πολλά είδη καλαμαριών, ωστόσο, αναπτύσσουν όργανα ειδικά για το φύλο καθώς γερνούν και αναπτύσσονται. Το ενήλικο θηλυκό κολοσσιαίο καλαμάρι έχει ανακαλυφθεί σε πολύ πιο ρηχά νερά, κάτι που πιθανώς υποδηλώνει ότι τα θηλυκά γεννούν σε ρηχότερα νερά από το κανονικό τους βάθος. Επιπλέον, το κολοσσιαίο καλαμάρι έχει υψηλή πιθανή γονιμότητα που φτάνει τα 4,2 εκατομμύρια ωάρια, κάτι που είναι αρκετά μοναδικό σε σύγκριση με άλλα καλαμάρια σε τόσο κρύα νερά. Έχουν παρατηρηθεί ωάρια κολοσσιαίου καλαμαριού σε μεγέθη που κυμαίνονται σε διαστάσεις από 3,2x2,1 mm έως και 1,4x0,5 mm. Η δειγματοληψία ωοθηκών κολοσσιαίου καλαμαριού δείχνει κατά μέσο όρο 2175 αυγά ανά γραμμάριο. Τα νεαρά καλαμάρια πιστεύεται ότι αναπαράγονται κοντά στο καλοκαίρι σε επιφανειακές θερμοκρασίες -0.9-0 C.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Κατάπαυση του πυρός και πτώση της Γκάγκρας
δεξιά|μικρογραφία| Γεγονότα του πολέμου τον Οκτώβριο 1992 – Αύγουστος 1993 Στις 3 Σεπτεμβρίου 1992, έγινε διαπραγμάτευση κατάπαυσης του πυρός στη Μόσχα. Σύμφωνα με τη συμφωνία, οι γεωργιανές δυνάμεις ήταν υποχρεωμένες να αποσυρθούν από την περιοχή Γκάγκρα. Η γεωργιανή πλευρά πραγματοποίησε την εφαρμογή της συμφωνίας και άφησε τις θέσεις της. Ως αποτέλεσμα, ο τοπικός γεωργιανός πληθυσμός της Γκάγκρα παρέμεινε ανυπεράσπιστος. Η κατάπαυση του πυρός σύντομα παραβιάστηκε από την Αμπχαζική πλευρά. Χιλιάδες εθελοντές παραστρατιωτικοί, κυρίως Τσετσένοι και Κοζάκοι από τη στρατιωτικοποιημένη Συνομοσπονδία Ορεινών Λαών του Καυκάσου (CMPC) και τον στρατό της Αμπχαζίας, ήταν εξοπλισμένοι με άρματα μάχης T-72, εκτοξευτές πυραύλων BM-21 Grad, επιθετικά αεροπλάνα Sukhoi Su-25 και ελικόπτερα. Η Γεωργία κατηγόρησε τη Ρωσία ότι προμήθευε αυτόν τον εξοπλισμό, καθώς δεν είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από τους Αμπχαζούς. Οι δυνάμεις της Αμπχαζίας και της CMPC επιτέθηκαν στην πόλη Γκάγκρα την 1η Οκτωβρίου. Η μικρή γεωργιανή δύναμη, που παρέμεινε στην πόλη υπερασπίστηκε για λίγο τη Γκάγκρα πριν υποχωρήσει, στη συνέχεια ανασυγκροτήθηκε και ανακατέλαβε την πόλη. Οι δυνάμεις της Αμπχαζίας και της CMPC συγκεντρώθηκαν και εξαπέλυσαν νέα επίθεση, καταλαμβάνοντας τη Γκάγκρα στις 2 Οκτωβρίου. Το ρωσικό ναυτικό άρχισε να αποκλείει το λιμάνι κοντά στη Γκάγρα. Τα πλοία του πολεμικού ναυτικού: "SKP-Bezukoriznenniy", "KIL-25", "BTH-38", "BM-66", "Golovin", "Landing 345", "Aviation 529" ("SU-25", "SU -27"), "MI- and Anti-Aircraft 643". Τα συντάγματα διοικούνταν από τον πρώτο αναπληρωτή υπουργό Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Γ. Κολέσνικοφ, ο οποίος συμμετείχε στην κατάληψη της Γκάγκρας. Το ρωσικό δεξαμενόπλοιο «Don» παρέδωσε 420 τόνους καυσίμων στην Γκουντάουτα, που ελέγχεται από τους αυτονομιστές.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Όραση
Για πελαγικούς οργανισμούς παρόμοιου βάρους με το κολοσσιαίο καλαμάρι, όπως ο ξιφίας, η μέση διάμετρος ματιών που απαιτείται για την οπτική ανίχνευση είναι 10 εκατοστά, αλλά τα μάτια των κολοσσιαίων καλαμαριών μπορεί να φτάσουν σε διάμετρο το 27 εκ. Η επιτρεπόμενη αύξηση στις στρατηγικές οπτικής ανίχνευσης, συμπεριλαμβανομένου του μειωμένου θαμπώματος λόγω περίθλασης και της μεγαλύτερης διάκρισης αντίθεσης, πρέπει να είναι εξαιρετικά ωφέλιμη για το κολοσσιαίο καλαμάρι για να δικαιολογήσει τα μεγάλα ενεργειακά έξοδα για την ανάπτυξη, την κίνηση, το καμουφλάζ και τη διατήρηση αυτών των ματιών. Το αυξημένο μέγεθος της κόρης του κολοσσιαίου καλαμαριού έχει αποδειχθεί μαθηματικά ότι ξεπερνά τις οπτικές επιπλοκές της πελαγικής ζώνης (ο συνδυασμός του φωτός της ημέρας, της βιοφωταύγειας και της σκέδασης φωτός με την αυξανόμενη απόσταση), ειδικά παρακολουθώντας μεγαλύτερους όγκους νερού ταυτόχρονα και ανιχνεύοντας μεγάλες -αλλαγές εύρους στη βιοφωταύγεια του πλαγκτόν μέσω της φυσικής διαταραχής μεγάλων κινούμενων αντικειμένων (π.χ.: φάλαινες φυσητήρες).
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Κατάπαυση του πυρός και πτώση της Γκάγκρας
Χιλιάδες Γεωργιανοί στρατιώτες και πολίτες κατέφυγαν βόρεια, εισήλθαν στη Ρωσία προτού μεταφερθούν στη Γεωργία. Με την κατάκτηση της Γκάγκρα από την Αμπχαζία, όσοι απέμειναν εκδιώχθηκαν βίαια, και συνολικά 429 σκοτώθηκαν. Μια Γεωργιανή γυναίκα θυμήθηκε ότι έβλεπε τον σύζυγό της να βασανίζεται και να θάβεται ζωντανή: «Τον άντρα μου τον Σέργκο τον έσυραν και τον έδεσαν σε ένα δέντρο. Μια γυναίκα από την Αμπχαζία, ονόματι Ζόγια Τσβίζμπα, έφερε ένα δίσκο με πολύ αλάτι. Πήρε ένα μαχαίρι και άρχισε να προκαλεί τραύματα στον άντρα μου. Έριξε τότε αλάτι στις πληγές των συζύγων μου. Τον βασάνισαν έτσι για δέκα λεπτά. Στη συνέχεια ανάγκασαν ένα νεαρό Γεωργιανό αγόρι (τον σκότωσαν μετά από αυτό) να σκάψει μια τρύπα με ένα τρακτέρ. Τοποθέτησαν τον άντρα μου σε αυτή την τρύπα και τον έθαψαν ζωντανό. Το μόνο πράγμα, που τον θυμάμαι να λέει, πριν καλυφθεί με χαλίκια και άμμο, ήταν: "Νταλί, πρόσεχε τα παιδιά!"» Τσετσένοι και άλλοι Βόρειοι Καυκάσιοι συγκέντρωσαν αιχμάλωτους στρατιώτες και πολίτες στο τοπικό στάδιο και τους εκτέλεσαν. Κάποιοι αποκεφαλίστηκαν και το κεφάλι τους χρησιμοποιήθηκε, για να παίξουν ποδόσφαιρο. Το 2001 ο Βλαντιμίρ Πούτιν το ανέφερε όταν μιλούσε για την έλλειψη συνεργασίας της Γεωργίας στην καταπολέμηση των Τσετσένων μαχητών, «Οι γεωργιανές αρχές φαίνεται να έχουν ξεχάσει πώς οι Τσετσένοι τρομοκράτες χρησιμοποιούσαν τα κεφάλια των Γεωργιανών ως ποδοσφαιράκια κατά τη διάρκεια της κρίσης στην Αμπχαζία. Ναι, δυστυχώς, αυτό είναι γεγονός»
Οι δυνάμεις της Αμπχαζίας, υποστηριζόμενες σε μεγάλο βαθμό από τη ρωσική στρατιωτική παρουσία στην περιοχή, είχαν τώρα τον έλεγχο της Γκάγκρα, της Γκουντάουτα (όπου παραμένει μια πρώην ρωσική στρατιωτική βάση) και του Τκβαρτσέλι και πλησίαζαν γρήγορα το Σουχούμι.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Όραση
Τα μάτια του κολοσσιαίου καλαμαριού λάμπουν στο σκοτάδι μέσω μακριών παραλληλόγραμμων φωτοφόρων που παράγουν φως που βρίσκονται δίπλα στον φακό στο μπροστινό μέρος και των δύο βολβών. Συμβιωτικά βακτήρια βρίσκονται μέσα σε αυτά τα φωτοφόρα και φωτοβολούν μέσω χημικής αντίδρασης.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Κατάπαυση του πυρός και πτώση της Γκάγκρας
Οι εκδιωχθέντες Γεωργιανοί κατέφυγαν στη Ρωσία μέσω των χερσαίων συνόρων ή εκκενώθηκαν από το ρωσικό ναυτικό.
Βομβαρδισμός και πολιορκία του Σουχούμι
Τον Δεκέμβριο του 1992, τα στρατεύματα της Αμπχαζίας ξεκίνησαν τον βομβαρδισμό του Σουχούμι, που κατείχε η Γεωργία. Στις 4 Μαρτίου 1993, ο Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, επικεφαλής του Κρατικού Συμβουλίου της Γεωργίας, έφτασε στην πρωτεύουσα της περιοχής, για να αναλάβει τον έλεγχο των αμυντικών επιχειρήσεων στην πόλη. Ο υπουργός Οικονομίας Μπεσλάν Κομπάχια έφτασε στο Σουχούμι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Γκόγκα Χαϊντράβα. Σύμφωνα με τον Κομπάχια, ο ηγέτης των αυτονομιστών Αρντζίνμπα θα υπέβαλε την παραίτησή του, εάν ο Σεβαρντνάτζε έκανε το ίδιο. Δεν ενέκρινε τους βανδαλισμούς στη Γκάγκρα και σημείωσε ότι η Αμπχαζία δεν δήλωσε επίσημα ποτέ την πρόθεσή της να αποσχιστεί από τη Γεωργία. Ως αρχιστράτηγος των γεωργιανών στρατιωτικών δυνάμεων, ο Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε εξέδωσε τη διαταγή "μέτρα για την άμυνα της Οτσαμτσίρε και των περιοχών Σουχούμι" που ανέφερε: "Στρατιωτικοί σχηματισμοί διαφορετικών χωρών συγκεντρώνονται στην περιοχή Γκουντάουτα και Γκούμιστα. Έχουμε πληροφορίες ότι αυτές οι δυνάμεις έχουν τον σοβαρό στόχο να καταλάβουν το Σουχούμι και να φέρουν χάος και αναταραχή σε όλη τη Γεωργία». Στις 10 Φεβρουαρίου, ο Σεβαρντνάτζε διόρισε τον Γκουράν Γκαμπισκίρια ως δήμαρχο του Σουχούμι. Εν τω μεταξύ, το γεωργιανό κοινοβούλιο προέβη σε επίσημη δήλωση κατηγορώντας τη Ρωσία για επιθετικότητα κατά της Γεωργίας και απαιτώντας την απόσυρση όλων των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων από το έδαφος της Αμπχαζίας.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Ακοή
Αν και τα καλαμάρια δεν μπορούν να ακούσουν ήχο, μπορούν να ανιχνεύσουν την κίνηση των ηχητικών κυμάτων μέσω οργάνων που ονομάζονται στατοκύστες (παρόμοια με τον ανθρώπινο κοχλία). Οι στατοκύστεις των καλαμαριών πιθανότατα ανταποκρίνονται σε ήχους χαμηλής συχνότητας, κάτω από 500 Hz, παρόμοια με τα πελαγικά ψάρια. Τα κολοσσιαία καλαμάρια είναι ουσιαστικά κωφά στις υψηλές συχνότητες (όπως το σόναρ φαλαινών), επομένως βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε μηχανισμούς οπτικής ανίχνευσης για να αποφύγουν να γίνουν θηράματα.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Βομβαρδισμός και πολιορκία του Σουχούμι
Στις 16 Μαρτίου 1993, στις 6 και 9 π.μ. οι δυνάμεις της Αμπχαζίας και της Συνομοσπονδίας εξαπέλυσαν επίθεση πλήρους κλίμακας στο Σουχούμι με αποτέλεσμα μαζικές καταστροφές και μεγάλες απώλειες μεταξύ των αμάχων. Στις 2 π.μ. η Αμπχαζική πλευρά ξεκίνησε βομβαρδισμούς με πυροβολικό κατά γεωργιανών θέσεων στον ποταμό Γκούμιστα και στο Σουχούμι. Αργότερα μέσα στην ημέρα πολλά ρωσικά αεροσκάφη Su-25 επιτέθηκαν στο Σουχούμι μέχρι το πρωί της επόμενης μέρας. Ένα ρωσικό ειδικό απόσπασμα ηγήθηκε της επιχείρησης, που ακολούθησαν Αμπχαζοί μαχητές και εθελοντές της CMPC. Πέρασαν τον ποταμό Γκούμιστα και πήραν μέρος της Ατσαντάρα, αλλά οι γεωργιανές δυνάμεις σταμάτησαν με επιτυχία την προέλασή τους.
Στις 14 Μαΐου, υπογράφηκε βραχύβια κατάπαυση του πυρός. Σύμφωνα με γεωργιανές πηγές, στις 2 Ιουλίου πλοίο του ρωσικού πολεμικού ναυτικού προσγειώθηκε έως και 600 ρωσικά αερομεταφερόμενα στρατεύματα κοντά στο χωριό Ταμίσι και συμμετείχαν σε σκληρή μάχη με τα γεωργιανά στρατεύματα. Η μάχη ήταν από τις πιο αιματηρές του πολέμου, με αρκετές εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Παρά τις αρχικές αποτυχίες, οι γεωργιανές δυνάμεις κατάφεραν να ανακτήσουν τις θέσεις τους. Τον Ιούλιο, ρωσικά αποσπάσματα, στρατιωτικοί της Αμπχαζίας και εθελοντές της CMPC κατέλαβαν τα χωριά Αχαλσένι, Γκούμα και Σρόμα της περιοχής Σουχούμι.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Ταξονομία και ιστορία
Το κολοσσιαίο καλαμάρι, το είδος Mesonychoteuthis hamiltoni, ανακαλύφθηκε το 1925. Αυτό το είδος ανήκει στην τάξη κεφαλόποδα και στην οικογένεια κραγχιείδες.
thumb|Το βαρύτερο δείγμα κολοσσιαίου καλαμαριού που έχει αλιευθεί, όπως εκτίθεται στο μουσείο Τε Πάπα Τογκαρέουα, Νέα Ζηλανδία Τις περισσότερες φορές, δεν συλλέγονται πλήρη δείγματα. Όσον αφορά το 2015, μόνο 12 ολόκληρα κολοσσιαία καλαμάρια είχαν καταγραφεί ποτέ με μόνο τα μισά από αυτά να είναι πλήρως ενήλικα. Συνήθως, συλλέγονται υπολείμματα ράμφους από το κολοσσιαίο καλαμάρι. Συνολικά έχουν καταγραφεί 55 ράμφη κολοσσιαίων καλαμαριών. Λιγότερο συχνά (τέσσερις φορές), συλλέχτηκε ένα πτερύγιο, μανδύας, βραχίονας ή πλοκάμι ενός κολοσσιαίου καλαμαριού.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Επίθεση της Αμπχαζίας στο Εσέρα, Γκούλριπσι, Καμάνι και Σρόμα
Τα χωριά κατά μήκος του ποταμού Γκούμιστα (βόρεια και ανατολικά του Σουχούμι), όπως το Ατσαντάρα, το Καμάνι και το Σρόμα, που κατοικούνταν σε μεγάλο βαθμό από γεωργιανούς κατέστησαν μια στρατηγικής σημασίας περιοχή, η οποία επέτρεψε σε μηχανοκίνητες μονάδες να φτάσουν στο Σουχούμι, την πρωτεύουσα της Αμπχαζίας. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια εισβολής στο Σουχούμι από τα δυτικά, οι σχηματισμοί της Αμπχαζίας και οι σύμμαχοί τους απέτρεψαν την επίθεσή τους στις βόρειες και ανατολικές πλευρές του Σουχούμι. Στις 2 Ιουλίου 1993, υπό τις ρωσικές στρατιωτικές οδηγίες και τη ναυτική υποστήριξη, οι Αμπχάζιοι και οι σύμμαχοί τους (Συνομοσπονδία Ορεινών Λαών του Καυκάσου) επιτέθηκαν στα χωριά στον ποταμό Γκούμιστα. Η γεωργιανή πλευρά δεν περίμενε καμία επίθεση από τη βόρεια ή την ανατολική πλευρά της περιοχής Σουχούμι. Οι γεωργιανές δυνάμεις υπέστησαν μεγάλες απώλειες (έως και 500 νεκροί μέσα σε μια ώρα από την επίθεση) και η αμυντική γραμμή γύρω από το Σουχούμι παραβιάστηκε από την επίθεση της Αμπχαζίας. Στις 5 Ιουλίου 1993, το τάγμα της Αμπχαζίας, των Αρμενίων Μπαγκραμιάν, των ρωσικών και των βορειοκαυκάσιων αποσπασμάτων εισέβαλαν στα χωριά Αχαλσένι, Γκούμα και Σρόμα της περιοχής Σουχούμι. Η τελευταία επίθεση έγινε στις 9 Ιουλίου στο χωριό Καμάνι. Το Καμάνι ήταν ένα χωριό των Σβανών (υποεθνική ομάδα του γεωργιανού λαού), το οποίο περιλάμβανε επίσης μια Ορθόδοξη Εκκλησία (που πήρε το όνομα του Αγίου Γεωργίου) και μοναστήρι. Μετά την πτώση του χωριού, οι περισσότεροι από τους κατοίκους του (συμπεριλαμβανομένων μοναχών και ιερέων) σκοτώθηκαν από τους Αμπχαζικούς σχηματισμούς και τους συμμάχους τους (βλ. σφαγή στο Καμάνι).
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Ταξονομία και ιστορία
Το είδος ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά με τη μορφή δύο στεφάνων βραχιόνων που βρέθηκαν στο στομάχι ενός φυσητήρα τον χειμώνα του 1924-1925. Αυτό το είδος, που ονομάστηκε τότε Mesonychoteuthis hamiltoni από τον Ε. Χάμιλτον που έκανε την αρχική ανακάλυψη, περιγράφηκε επίσημα από τον Γκυ Κόμπερν Ρόμπσον το 1925.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Επίθεση της Αμπχαζίας στο Εσέρα, Γκούλριπσι, Καμάνι και Σρόμα
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι Αμπχάζιοι αυτονομιστές κατέλαβαν σχεδόν όλα τα στρατηγικά ύψη και άρχισαν να πολιορκούν το Σουχούμι. Αμέσως μετά, ο Πρόεδρος του Γεωργιανού Συμβουλίου Άμυνας της Αμπχαζίας Ταμάζ Νανταρεϊσβίλι παραιτήθηκε λόγω κακής υγείας και τον διαδέχθηκε ο βουλευτής του Γεωργιανού κοινοβουλίου Ζιούλι Σαρτάβα.
Στις 15 Αυγούστου 1993, η Ελλάδα πραγματοποίησε μια ανθρωπιστική επιχείρηση, την Επιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας, εκκενώνοντας 1.015 Έλληνες που είχαν αποφασίσει να φύγουν από την εμπόλεμη Αμπχαζία.
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Ταξονομία και ιστορία
Το 1981, μια σοβιετική τράτα στη Θάλασσα Ρος, στα ανοιχτά της Ανταρκτικής, έπιασε ένα μεγάλο καλαμάρι με συνολικό μήκος πάνω από 4 μέτρα, το οποίο αργότερα αναγνωρίστηκε ως ανώριμο θηλυκό του M. hamiltoni. Αυτή ήταν μια σημαντική ανακάλυψη, καθώς μόλις το 2003 ανακαλύφθηκε ένα άλλο πλήρες άτομο. Το 2003, ένα πλήρες δείγμα υποενηλίκου θηλυκού βρέθηκε κοντά στην επιφάνεια με συνολικό μήκος 6 μέτρα και μήκος μανδύα 2,5 m. Το 2005, το πρώτο πλήρες ζωντανό δείγμα καταγράφηκε σε βάθος 1.625 μέτρων παίρνοντας ένα οδοντόψαρο από ένα παραγάδι στα ανοικτά του νησιού Νότια Γεωργία. Αν και ο μανδύας δεν μεταφέρθηκε στο κατάστρωμα, το μήκος του υπολογίστηκε σε πάνω από 2,5 μέτρα και τα πλοκάμια είχαν μήκος 2,3 μέτρα. Το ζώο πιστεύεται ότι ζύγιζε μεταξύ 150 και 200 κιλά.
Το μεγαλύτερο καταγεγραμμένο δείγμα ήταν ένα θηλυκό, τα οποία πιστεύεται ότι είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά, που πιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2007 από ένα νεοζηλανδικό αλιευτικό σκάφος στη Θάλασσα Ρος στα ανοιχτά της Ανταρκτικής. Το καλαμάρι ήταν σχεδόν νεκρό και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Νέα Ζηλανδία για επιστημονική μελέτη.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Επίθεση της Αμπχαζίας στο Εσέρα, Γκούλριπσι, Καμάνι και Σρόμα
Ομοίως, 170 Εσθονοί της Αμπχαζίας εκκενώθηκαν με τρεις πτήσεις από τη Δημοκρατία της Εσθονίας το 1992 (σύμφωνα με άλλη πηγή, περίπου 400 Εσθονοί κατέφυγαν συνολικά στην Εσθονία κατά τη διάρκεια του πολέμου ).
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Ταξονομία και ιστορία
Η απόψυξη και η ανατομή του δείγματος πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας Τε Πάπα Τογκαρέουα. Μετά την απόψυξη, βρέθηκε ότι το δείγμα είχε βάρος 495 κιλά και μήκος μανδύα 2,5 m και συνολικό μήκος μόνο 4,2 μ., πιθανώς επειδή τα πλοκάμια συρρικνώθηκαν μόλις το καλαμάρι πέθανε.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πτώση του Σουχούμι
Μετά από μια σκληρή μάχη, το Σουχούμι έπεσε στις 27 Σεπτεμβρίου. Ο Σεβαρντνάτζε απηύθυνε έκκληση στον πληθυσμό του Σουχούμι μέσω ραδιοφώνου:
Κολοσσιαίο καλαμάρι
Κατάσταση διατήρησης
Το κολοσσιαίο καλαμάρι έχει αξιολογηθεί ως ελαχίστης ανησυχίας στην Κόκκινη Λίστα της IUCN. Επιπλέον, τα κολοσσιαία καλαμάρια δεν στοχοποιούνται από ψαράδες. Μάλλον, αλιεύονται μόνο όταν προσπαθούν να τραφούν με ψάρια που αλιεύονται σε αγκίστρια. Επιπλέον, λόγω του ενδιαιτήματος τους, οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων και κολοσσιαίων καλαμαριών θεωρούνται σπάνιες.
Ζονζιέ
Το Ζονζιέ (γαλλικά: Jongieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πτώση του Σουχούμι
Μετά την κατάληψη της πόλης από την Αμπχαζία διαπράχθηκε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές του πολέμου εναντίον των εναπομεινάντων και παγιδευμένων Γεωργιανών αμάχων στην πόλη. Σχεδόν όλα τα μέλη της υποστηριζόμενης από τη Γεωργία κυβέρνησης της Αμπχαζίας, που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη, συμπεριλαμβανομένων των Γκουράμ Γκαμπισκίρια
Ζονζιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζονζιολάν (γαλλικά: Jongiolans).
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πτώση του Σουχούμι
, Ραούλ Εσμπά και Ζιούλι Σαρτάβα, δολοφονήθηκαν.
Ζονζιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πόλεμος στην Αμπχαζία (1992–1993)
Πτώση του Σουχούμι
Οι Εκθέσεις του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ του 1994 περιγράφουν επίσης σκηνές μαζικής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων:
Ο Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε έφυγε από την πόλη για να γλιτώσει οριακά τον θάνατο. Σύντομα οι δυνάμεις της Αμπχαζίας και οι Συνομοσπονδίες κατέλαβαν ολόκληρη την επικράτεια της Αμπχαζίας, αλλά η άνω κοιλάδα Κοντόρι παρέμεινε στα χέρια της Γεωργίας. Η ολοκληρωτική ήττα των γεωργιανών δυνάμεων συνοδεύτηκε από εθνοκάθαρση του γεωργιανού πληθυσμού.
Στην τελική φάση της μάχης του Σουχούμι, οι δυνάμεις της Αμπχαζίας κατέρριψαν τρία γεωργιανά πολιτικά αεροσκάφη, που ανήκαν στην Transair Georgia, σκοτώνοντας 136 άτομα (μερικά από τα οποία ήταν Γεωργιανοί στρατιώτες).
Μεγάλος αριθμός (περίπου 5.000) Γεωργιανών πολιτών και στρατιωτικών εκκενώθηκαν από ρωσικά πλοία τις τελευταίες ώρες της μάχης.
Έξοδος προσφύγων
Μετά την πτώση του Σουχούμι χιλιάδες πρόσφυγες άρχισαν να εγκαταλείπουν το Γκάλι, την Οτσαμτσίρα και τις περιοχές Σουχούμι. Η δεινή θέση των προσφύγων έγινε θανατηφόρα λόγω του χιονιού και του κρύου στο μονοπάτι στο φαράγγι του Κοντόρι. Οι γεωργιανές αρχές δεν μπόρεσαν να απομακρύνουν όλους τους εναπομείναντες αμάχους (προηγουμένως πολλοί άνθρωποι είχαν εκκενωθεί από το Σουχούμι από το ρωσικό ναυτικό και από τις ουκρανικές αεροπορικές δυνάμεις. ) Οι πρόσφυγες άρχισαν να κινούνται μέσα από το φαράγγι του Κοντόρι με τα πόδια, παρακάμπτοντας την περιοχή Γκάλι, η οποία αποκλείστηκε από τις προωθούμενες αυτονομιστικές δυνάμεις της Αμπχαζίας. Η διάβαση του φαραγγιού του Κοντόρι με τα πόδια έγινε άλλη μια παγίδα θανάτου για τους εκτοπισμένους, που δραπέτευσαν. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους, που δεν επέζησαν από τη διάβαση, πέθαναν από το παγωμένο κρύο και την πείνα. Οι επιζώντες, που έφτασαν στα βουνά Σβαν δέχθηκαν επίθεση και τους λήστεψαν τοπικές εγκληματικές ομάδες.
Σύμφωνα με την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων και Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, 104th Cong., 1st Sess., Country Reports on Human Rights Practices for 1994, στο 815 (Joint Comm. Εκτύπωση 1995), οι νικητές Αμπχάζοι αυτονομιστές «κινήθηκαν μέσα από κατεχόμενες πόλεις με προετοιμασμένες λίστες και διευθύνσεις εθνοτικών Γεωργιανών, λεηλάτησαν και έκαψαν σπίτια και εκτέλεσαν ορισμένους πολίτες». Οι Γεωργιανοί στοχοποιήθηκαν συγκεκριμένα, αλλά όλοι οι μη Αμπχάζιοι υπέφεραν.
Εκστρατεία εθνοκάθαρσης
μικρογραφία|200x200εσ| Η 12η επέτειος της εθνοκάθαρσης στην Αμπχαζία, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Τιφλίδα το 2005. Ένας από τους επισκέπτες της γκαλερί αναγνώρισε τον νεκρό γιο της στη φωτογραφία Ως αποτέλεσμα του πολέμου, περίπου 250.000 άνθρωποι (κυρίως Γεωργιανοί) διέφυγαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Αμπχαζία. Τον Σεπτέμβριο του 1994, αρκετές αναφορές ανέφεραν εθνοτικές συγκρούσεις μεταξύ Αμπχαζίων και Αρμενίων, σημαντικό μέρος των οποίων υποστήριξε τους πρώτους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι Τσετσένοι μαχητές της CMPC αργότερα έφυγαν από την Αμπχαζία, για να λάβουν μέρος στον Πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας με τη Ρωσία.
Η εθνοκάθαρση και οι σφαγές των Γεωργιανών αναγνωρίστηκαν επίσημα από τις συμβάσεις του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) το 1994, το 1996 και ξανά το 1997 κατά τη διάρκεια των συνόδων κορυφής της Βουδαπέστης, της Κωνσταντινούπολης και της Λισαβόνας και καταδικάστηκαν οι «δράστες εγκλημάτων πολέμου διαπράχθηκε κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης». Στις 15 Μαΐου 2008, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε (με 14 ψήφους υπέρ, 11 κατά και 105 αποχές) ψήφισμα A/RES/62/249 στο οποίο «τονίζει τη σημασία της διατήρησης των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας των προσφύγων και των εσωτερικά εκτοπισμένων από την Αμπχαζία, Γεωργία, συμπεριλαμβανομένων των θυμάτων της αναφερόμενης «εθνοκάθαρσης», και καλεί όλα τα κράτη μέλη να αποτρέψουν τα άτομα που βρίσκονται υπό τη δικαιοδοσία τους από το να αποκτήσουν περιουσία στην επικράτεια της Αμπχαζίας, στη Γεωργία, παραβιάζοντας τα δικαιώματα των παλιννοστούντων».
Ο ρόλος της Ρωσίας στη σύγκρουση
Αν και η Ρωσία ισχυρίστηκε επίσημα ουδετερότητα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Αμπχαζία, Ρώσοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί συμμετείχαν στη σύγκρουση με διάφορους τρόπους. Η Ρωσία ήταν η κύρια πηγή όπλων και για τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Υποστήριξε έτσι ανεπίσημα την πλευρά της Αμπχαζίας και της Γεωργίας. Τέλος, η Ρωσία πραγματοποίησε ορισμένες ανθρωπιστικές επιχειρήσεις στην Αμπχαζία. Τα ρωσικά όπλα που χρησιμοποιούσε η Γεωργία μεταφέρθηκαν σε αυτήν στο πλαίσιο των διμερών συμφωνιών με τη Ρωσία και περιλάμβαναν κύρια άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, βαρύ πυροβολικό και βαρείς όλμους. Ολόκληρο το τμήμα μηχανοκίνητων τυφεκίων Akhaltsikhe παραδόθηκε στη Γεωργία στις 22 Σεπτεμβρίου 1992. Ορισμένα όπλα αποκτήθηκαν από τοπικές επιδρομές στις βάσεις του ρωσικού στρατού στο Αχαλκαλάκι, το Μπατούμι, το Πότι και το Βαζιάνι από παράτυπες γεωργιανές παραστρατιωτικές δυνάμεις.
Μετά από πολλές επιθέσεις, οι Σοβιετικοί δήλωσαν ότι θα υπερασπίζονταν τις βάσεις τους με δύναμη. Πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, η ηγεσία της Αμπχαζίας κανόνισε την αναδιάταξη ενός ρωσικού αερομεταφερόμενου τάγματος από τα κράτη της Βαλτικής στο Σουχούμι. Σύμφωνα με τη Ρωσίδα ιστορικό Σβετλάνα Μιχαήλοβνα Τσερβόναγια, αρκετοί Ρώσοι στρατιώτες ασφαλείας έφθασαν επίσης στην Αμπχαζία ως «τουρίστες» κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού: «Το κύριο βάρος στην προετοιμασία των γεγονότων της Αμπχαζίας δόθηκε στο προσωπικό της πρώην KGB. Σχεδόν όλοι τους πήραν ραντεβού στην Αμπχαζία υπό την κάλυψη ουδέτερων ιδρυμάτων, που δεν είχαν καμία σχέση με τις πραγματικές τους δραστηριότητες. Για να αποσπάσουν την προσοχή, καταφεύγουν σε διάφορα τεχνάσματα, όπως η ιδιωτική ανταλλαγή διαμερισμάτων ή η αναγκαιότητα μετακίνησης του τόπου εργασίας του στην Αμπχαζία λόγω ξαφνικής επιδείνωσης της υγείας.»
Σύμφωνα με έναν άλλο Ρώσο εμπειρογνώμονα, τον Εβγκένι Κοζόκιν, διευθυντή του Ρωσικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, πριν από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, οι φρουροί της Αμπχαζίας είχαν εφοδιαστεί με όπλα από το 643ο ρωσικό σύνταγμα αντιαεροπορικών πυραύλων και μια στρατιωτική μονάδα που σταθμεύει στη Γκουντάουτα. Ο Αρντζίνμπα είχε σημαντικούς υποστηρικτές και στη Μόσχα, συμπεριλαμβανομένου του Αντιπροέδρου Αλεξάντερ Ρουτσκόι και του Τσετσένου ομιλητή του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσίας, Ρουσλάν Χασμπουλάτοφ. Μετά την έκρηξη της ένοπλης σύγκρουσης, οι αυτονομιστικές παραστρατιωτικές μονάδες της Αμπχαζίας, μαζί με τους πολιτικούς υποστηρικτές τους, κατέφυγαν στην Γκουντάουτα από όπου έλαβαν σημαντικό ποσό στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας. Στη Γκουντάουτα, η βάση του ρωσικού στρατού στέγασε και εκπαίδευσε παραστρατιωτικές μονάδες της Αμπχαζίας και παρείχε προστασία στον ηγέτη των αυτονομιστών της Αμπχαζίας, Βλάντισλαβ Αρτζίνμπα. Το υψηλό επίπεδο διαφθοράς στον ρωσικό στρατό συνέβαλε επίσης στη διαρροή ρωσικών όπλων και στις δύο πλευρές. Από την αρχή των εχθροπραξιών, οι Σοβιετικοί κάλεσαν και τις δύο πλευρές να διαπραγματευτούν και μεσολάβησαν αρκετές εκεχειρίες, οι οποίες ως επί το πλείστον αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές (η επίθεση στο Σουχούμι αναλήφθηκε από την Αμπχαζική πλευρά κατά παράβαση της προηγούμενης συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός). Από την άλλη πλευρά, ο ρωσικός στρατός προσέφερε προστασία στα αποσπάσματα της Αμπχαζίας, που υποχωρούσαν κατά τη διάρκεια της γεωργιανής επίθεσης το καλοκαίρι του 1992. Τον Νοέμβριο του 1992, η Ρωσική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε σφοδρές αεροπορικές επιδρομές εναντίον χωριών και πόλεων στην Αμπχαζία, που κατοικούνται κυρίως από Γεωργιανούς. Σε απάντηση, το γεωργιανό υπουργείο Άμυνας κατηγόρησε για πρώτη φορά δημόσια τη Ρωσία ότι προετοιμάζει πόλεμο κατά της Γεωργίας στην Αμπχαζία. Αυτό οδήγησε στις γεωργιανές επιθέσεις σε στόχους υπό ρωσικό και αμπχαζικό έλεγχο και στα αντίποινα από τις ρωσικές δυνάμεις.
Η στάση των Σοβιετικών άρχισε να γέρνει περαιτέρω προς την πλευρά της Αμπχαζίας, μετά την κατάρριψη ενός ρωσικού ελικοπτέρου MI-8 (που φέρεται να μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια) από τις γεωργιανές δυνάμεις στις 27 Οκτωβρίου, γεγονός που προκάλεσε αντίποινα από τις ρωσικές δυνάμεις. Στις 14 Δεκεμβρίου 1992, ο ρωσικός στρατός υπέστη την απώλεια ενός άλλου στρατιωτικού ελικοπτέρου, που μετέφερε εκτοπισμένους από το Τκβαρτσέλι, με αποτέλεσμα 52 έως 64 θανάτους (συμπεριλαμβανομένων 25 παιδιών). Αν και οι γεωργιανές αρχές αρνήθηκαν οποιαδήποτε ευθύνη, πολλοί πίστευαν ότι το ελικόπτερο καταρρίφθηκε από τις γεωργιανές δυνάμεις. Στις 16 Δεκεμβρίου, η κυβέρνηση της Γεωργίας ζήτησε από τους Ρώσους να απομακρύνουν τους υπηκόους τους από την Αμπχαζία μέσω άλλων οδών, κυρίως στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά και να περιορίσουν τον αριθμό των αποστολών, που πραγματοποιούνται από την Γκουντάουτα, την κύρια ρωσική αεροπορική βάση στην περιοχή. Ωστόσο, αυτό το περιστατικό «ανέβασε το επίπεδο του γενικού μίσους στον πόλεμο και επηρέασε καταλυτικά την πιο συντονισμένη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στην πλευρά της Αμπχαζίας». Η πόλη Τκβαρτσέλι είχε πολιορκηθεί από τις γεωργιανές δυνάμεις και ο πληθυσμός της (κυρίως Αμπχαζοί, Γεωργιανοί και Ρώσοι) υπέστη σοβαρή ανθρωπιστική κρίση. Ρωσικά στρατιωτικά ελικόπτερα προμήθευσαν την πόλη με τρόφιμα και φάρμακα και κινητοποίησαν μαχητές, που είχαν εκπαιδευτεί στη Ρωσία για να υπερασπιστούν την πόλη.
Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει: «Αν και η ρωσική κυβέρνηση συνέχισε να δηλώνει επισήμως ουδέτερη στον πόλεμο, τμήματα της ρωσικής κοινής γνώμης και μια σημαντική ομάδα στο κοινοβούλιο, κυρίως Ρώσοι εθνικιστές, που δεν είχαν ποτέ ευνοϊκή διάθεση προς τους Γεωργιανούς, άρχισαν να κλίσουν προς την Αμπχαζία τουλάχιστον μέχρι τον Δεκέμβριο». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Αμπχαζική πλευρά απέκτησε μεγάλο αριθμό τεθωρακισμένων, αρμάτων μάχης (Τ-72 και Τ-80) και βαρύ πυροβολικό. Το ερώτημα παραμένει εάν υπήρξαν συγκεκριμένες εντολές σχετικά με τη μεταφορά όπλων στην Αμπχαζική πλευρά και εάν ναι, από ποιον εκδόθηκαν. Οι Ρώσοι συνοριοφύλακες επέτρεψαν στους Τσετσένους μαχητές με επικεφαλής τον αμίλ Μπασάγιεφ να περάσουν στην Αμπχαζία ή τουλάχιστον δεν έκαναν τίποτα, για να τους εμποδίσουν να φτάσουν στη ζώνη της σύγκρουσης. Ο υπουργός Άμυνας στην αποσχιστική κυβέρνηση και ένας από τους κύριους οργανωτές των ενόπλων μονάδων της Αμπχαζίας ήταν ο επαγγελματίας Ρώσος στρατιωτικός Σουλτάν Σοσναλίεφ από τη Δημοκρατία της Καμπαρντίνο-Μπαλκαρίας.
Ο Ρώσος δημοσιογράφος Ντμίτρι Χολόντοφ, ο οποίος έχει δει τους ρωσικούς βομβαρδισμούς του Σουχούμι, έγραψε μερικές εκθέσεις με λεπτομερή περιγραφή της ανθρωπιστικής καταστροφής:"«Ο βομβαρδισμός του Σουχούμι από Ρώσους είναι το πιο αηδιαστικό πράγμα σε αυτόν τον πόλεμο. Όλοι οι κάτοικοι του Σουχούμι θυμούνται τον πρώτο βομβαρδισμό. Έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 1992. Ο πρώτος πύραυλος έπεσε στην οδό Ειρήνης. Χτύπησαν σε μέρη με πολύ κόσμο. Ο επόμενος στρατηγικός στόχος ήταν η αγορά της πόλης, η οποία χτυπήθηκε με μεγάλη ακρίβεια. Δεκαοκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα. Υπήρχε πάντα πολύς κόσμος στην αγορά.»"Ο Χολόντοφ ανέφερε επίσης για τους Ρώσους εθελοντές, που πολεμούσαν στην αυτονομιστική πλευρά:"«Εκεί πολεμούν και οι Ρώσοι. Συχνά ακούγαμε από τους Γεωργιανούς φρουρούς πώς επιτίθενται Ρώσοι μισθοφόροι: Είναι ένα θέαμα, που παγώνει το αίμα – έχουν κράνη και σταθερά, αλεξίσφαιρα μπουφάν και τα πόδια τους είναι επίσης θωρακισμένα. Προχωρούν με σκυμμένα τα κεφάλια, σαν ρομπότ έτοιμα να σκοτώσουν. Δεν ωφελεί να τους πυροβολήσεις. Δεν χρειάζονται τανκς, τους ακολουθούν οι Αμπχάζιοι από πίσω»"Στις 25 Φεβρουαρίου, το γεωργιανό κοινοβούλιο απηύθυνε έκκληση στον ΟΗΕ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας απαιτώντας την απόσυρση των ρωσικών δυνάμεων από την Αμπχαζία και δηλώνοντας ότι η Ρωσία διεξήγαγε «ακήρυχτο πόλεμο» κατά της Γεωργίας.
Το Γεωργιανό Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα άλλο ψήφισμα στις 28 Απριλίου 1993, το οποίο κατηγορούσε ανοιχτά τη Ρωσία για πολιτική διευκόλυνση της εθνοκάθαρσης και της γενοκτονίας κατά των Γεωργιανών.
Η ρωσική πολιτική κατά την τελική μάχη για το Σουχούμι τον Σεπτέμβριο του 1993, αμέσως μετά την παραβίαση της εκεχειρίας από τις δυνάμεις της Αμπχαζίας, φάνηκε να ακολουθεί πολλές γραμμές. Ρώσοι αξιωματούχοι καταδίκασαν την επίθεση, απηύθυναν εκκλήσεις προς τις δυνάμεις της Αμπχαζίας να σταματήσουν την επίθεση και τις συνοδευτικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φέρεται να διέκοψαν το ρεύμα και τις τηλεφωνικές υπηρεσίες σε τμήματα της Αμπχαζίας από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1993. Η Ρωσία υποστήριξε επίσης ψηφίσματα στο Συμβούλιο Ασφαλείας που καταδικάζουν τις δυνάμεις της Αμπχαζίας για παραβίαση της εκεχειρίας. Ταυτόχρονα, η ρωσική κυβέρνηση επέκρινε τη γεωργιανή κυβέρνηση ότι αρνήθηκε να διαπραγματευτεί, όταν ήταν σε εξέλιξη η επίθεση. Όπως σημειώνει η έκθεση της Human Rights Watch «είναι αμφίβολο, ωστόσο, ότι οι ρωσικές δυνάμεις εντός ή κοντά στην Αμπχαζία ήταν τόσο έκπληκτες όσο φαινόταν να είναι η ρωσική κυβέρνηση. Η έναρξη μιας επίθεσης τόσο μεγάλης όσο αυτή που αναλήφθηκε, σε τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα, πρέπει να απαιτούσε εκτεταμένη κίνηση δυνάμεων και ανεφοδιασμό κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν». Οι ρωσικές δυνάμεις στα σύνορα Γεωργίας-Αμπχαζίας, οι οποίες υποτίθεται ότι θα αστυνόμευαν την κατάπαυση του πυρός δεν έκαναν καμία προσπάθεια να αποτρέψουν την επίθεση. Τα όπλα της Αμπχαζίας αποθηκεύτηκαν κοντά στο μέτωπο και επιστράφηκαν στην Αμπχαζία από ρωσική στρατιωτική αποστολή, όταν ξεκίνησαν ξανά οι εχθροπραξίες. Ο Αταμάν Νικολάι Πούσκο, ένας αξιοσημείωτος διοικητής περίπου 1.500 Κοζάκων εθελοντών, που πολεμούσαν εναντίον των Γεωργιανών στην Αμπχαζία, ισχυρίστηκε αργότερα ότι η σοτνία του ήταν η πρώτη που μπήκε στο Σουχούμι. Ο Πούσκο και δύο άλλοι Κοζάκοι αταμάνοι στην Αμπχαζία, ο Μιχαήλ Βασίλιεφ και ο Βαλερί Γκολομπορόντκο, πέθαναν όλοι σε αδιευκρίνιστες συνθήκες από το 1993 έως το 1994