cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πειραιάς
Αθλητισμός
Δημοφιλέστεροι αθλητικοί σύλλογοι του δήμου Πειραιά είναι ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς και ο Εθνικός Όμιλος Φιλάθλων Πειραιώς-Φαλήρου, ενώ άλλοι γνωστοί και ιστορικοί σύλλογοι είναι ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Ατρόμητος Πειραιώς, ο Δωδεκανησιακός Αθλητικός Όμιλος Αργοναύτης Πειραιώς, ο Πειραϊκός Σύνδεσμος και ο Όμιλος Ερετών.
Από τους υπόλοιπους δήμους του Πειραιά δημοφιλέστεροι αθλητικοί σύλλογοι είναι ο Αθλητικός Όμιλος Προοδευτική Νεολαία και ο Αθλητικός Όμιλος Ιωνικός Νίκαιας, ενώ άλλοι γνωστοί σύλλογοι είναι μεταξύ άλλων ο Α.Ο. Χαλκηδών, ο Α.Π.Ο. Κερατσινίου, ο Α.Π.Ο. Περαμαϊκός, ο Α.Π.Σ.Ε. Αμφιάλης, ο Γ.Ν.Ο. Άρης Νίκαιας, ο Α.Ο. Φάρος Κερατσινίου κ.ά.
Ναυτιλιακές μεταφορές
Το λιμάνι του Πειραιά είναι το μεγαλύτερο της Ελλάδας και της Μεσογείου, έχει τέσσερις τερματικούς σταθμούς. Ο πρώτος είναι ο επιβατικός, ο οποίος δέχεται πλοία και καράβια από την Κρήτη, το Αιγαίο Πέλαγος, και τον Αργοσαρωνικό αλλά και κρουαζιερόπλοια από άλλες χώρες όπως η Κύπρος και το Ισραήλ. Το 2007, ο επιβατικός τερματικός είχε συνολικά 21.522.917 επιβάτες. Ο δεύτερος, είναι ο τερματικός για αυτοκίνητα και άλλα οχήματα, ο οποίος το 2007 είχε 612.840 αυτοκίνητα, 260.605 φορτηγά και 9.920 λεωφορεία. Ο τρίτος, είναι ο εμπορικός τερματικός, στον οποίο εμπορικά πλοία μεταφέρουν εμπορεύματα από και προς τον Πειραιά. Έχει χωρητικότητα 900.000 τετραγωνικά μέτρα και έχει δύο προβλήτες ενώ υπάρχει και μια τρίτη υπό κατασκευή. Ο τέταρτος είναι ο τερματικός για φορτίο ο οποίος έχει χωρητικότητα 180.000 τετραγωνικά μέτρα και ετήσιο φορτίο 25.000.000 τόνους. Το 2008 απασχολούσε προσωπικό 1.681 ατόμων.
Αστικές μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται συγκοινωνιακά από λεωφορεία/τρόλεϊ, τη γραμμή 1 του μετρό, τον προαστιακό, το τραμ Αθήνας, το υπεραστικό ΚΤΕΛ και από τη γραμμή 3 του μετρό.
ΟΣΕ
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πειραιά είναι η αφετηρία της γραμμής Πειραιά-Θεσσαλονίκης και των γραμμών 1 και 2 του Προαστιακού της Αθήνας, οι οποίες ενώνουν τον Πειραιά με τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» και το Κιάτο στην Πελοπόννησο αντίστοιχα. Διαθέτει μία πλευρική αποβάθρα και δύο αποβάθρες μορφής νησίδας. Στην παλαιότερή του μορφή διέθετε και μηχανοστάσιο, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα.
Μετρό και Τραμ
Ο σταθμός του μετρό στον Πειραιά, επί της πλατείας Οδησσού, αποτελεί σήμερα τερματικό σταθμό της γραμμή του Μετρό, στο μετρό της Αττικής. Στις 10 Οκτωβρίου 2022 γίνεται η σύνδεση μεταξύ του σταθμού και με τη Γραμμή 3 του μετρό μέσω της υπό κατασκευή επέκτασης Νίκαια - Δημοτικό Θέατρο.
Η επέκταση του τραμ προς τον Πειραιά άρχισε να κατασκευάζεται το 2013 βάσει της σχετικής σύμβασης η οποία υπογράφτηκε στις 14 Ιανουαρίου 2013 ανάμεσα στην Αττικό Μετρό Α.Ε. και την ανάδοχο εταιρεία Θεμέλη Α.Ε. και είχε ύψος 1,5 εκ. ευρώ. Το έργο ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2021, κατά τον οποίο το τραμ ξεκίνησε τα πρώτα του δρομολόγια μετά από αρκετές καθυστερήσεις. Η γραμμή του τραμ στον Πειραιά είναι μονής τροχιάς, δηλαδή τα τραμ διέρχονται από κάθε στάση προς μία μόνο κατεύθυνση.
Λεωφορεία και τρόλεϊ
Στον Πειραιά καταλήγουν και ξεκινούν διάφορες λεωφορειακές γραμμές αλλά και γραμμές τρόλεϊ. Το δίκτυο των αστικών λεωφορείων καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του συγκοινωνιακού έργου στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών - Πειραιώς. Με 280 γραμμές, εξυπηρετούνται μετακινήσεις από τα προάστια προς τα κέντρα του Πειραιά και της Αθήνας και αντίστροφα, μετακίνηση από και προς σταθμούς του Μετρό, σύνδεση με τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών και πλήθος ακόμα μετακινήσεων. Τα τρόλεϊ, παρομοίως συνδέουν τον Πειραιά με την κεντρική Αθήνα καθώς και τις ενδιάμεσες περιοχές. Το δίκτυο εκμεταλλεύεται η Ο.ΣΥ. Α.Ε.
Οδικές μεταφορές
Λόγω της γεωμορφολογίας του Πειραιά και τη στενή είσοδο στη χερσόνησο, δεν υπάρχει έντονο εθνικό οδικό δίκτυο. 2 κύριες οδικές αρτηρίες συνδέουν την πόλη με τις υπόλοιπες περιοχές της Αττικής: Η οδός Πειραιώς και ο Κόμβος Λεωφόρου Ποσειδώνος / Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι). Ξεκινάει από τα σύνορα του Πειραιά με το Παλαιό Φάληρο, κατευθύνεται προς την Αθήνα και αργότερα προς τη Λαμία και τη Θεσσαλονίκη.
Εκτός από τον αυτοκινητόδρομο ΠΑΘΕ, από τον Πειραιά περνάνε και δύο εθνικές οδοί. Η πρώτη είναι η εθνική οδός 56, που συνδέει τον Πειραιά με την Αθήνα. Η δεύτερη είναι η εθνική οδός 56α, η οποία συνδέει τον Πειραιά με το Κερατσίνι και τον Σκαραμαγκά στα δυτικά και το Παλαιό Φάληρο στα ανατολικά.
Κλίμα
Το κλίμα του Πειραιά είναι θερμό ημίξηρο (το μοναδικό τέτοιο κλίμα στην Ελλάδα σύμφωνα με τον κλιματικό άτλαντα της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας) κατά την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Ταυτόχρονα ο Πειραιάς είναι η θερμότερη περιοχή ετησίως στην Ηπειρωτική Ευρώπη για την περίοδο 1981-2010. Τα κύρια χαρακτηριστικά της περιοχής είναι ο καθαρός ουρανός στη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους, τα μεγάλα σε διάρκεια φθινόπωρα και τα ζεστά και ξηρά καλοκαίρια. Οι χιονοπτώσεις το χειμώνα είναι σχετικά σπάνιες και όποτε συμβαίνουν είναι συνήθως ασθενείς με ελάχιστες εξαιρέσεις ενώ οι μεγάλες βροχοπτώσεις κυμαίνονται από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως και τα τέλη Απριλίου.
Αδελφοποιημένες Πόλεις
Η πόλη του Πειραιά έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Προξενικές Αρχές
Στον Πειραιά υφίστανται τα ακόλουθα Προξενεία χωρών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας
Ισαάκ Καζομπόν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γενεύη το 1559 από γονείς πρόσφυγες Ουγενότους όπου τρία χρόνια μετά μετακόμισαν στη Γαλλία. Σε ηλικία 17 ετών στάλθηκε για φιλολογικές σπουδές στην Ακαδημία της Γενεύης. Εκεί υπό τον καθηγητή Φραγκίσκο Πόρτους σπούδασε την ελληνική φιλολογία όπου σε ηλικία μόλις 22 ετών ανέλαβε τη θέση του καθηγητή του που τον είχε προτείνει, "εν ζωή", διάδοχό του. Ο Καζομπόν δίδαξε εκεί την ελληνική γλώσσα επί 15 χρόνια, μέχρι το 1596. Στο διάστημα αυτό μετά τον ατυχή πρώτο του γάμο νυμφεύτηκε την κόρη του Φλωρεντινού εκδότη Ερρίκου Εστιέ επίσης σπουδαίου ελληνιστή.
Στη συνέχεια μετά από πολλές γνωριμίες που ανέπτυξε μετέβη στο Παρίσι όπου και ανέλαβε έμμισθος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ με τον τίτλο του «συμβούλου του Βασιλέως». Εκεί παρέμεινε τρία χρόνια μελετώντας αρχαίους Έλληνες συγγραφείς εκδίδοντας επ΄ αυτών διάφορες σημειώσεις και μελέτες. Από εκεί μετέβη στη Λυών απ΄ όπου το 1604 προσκλήθηκε από τον Βασιλέα Ερρίκο τον Δ΄ της Γαλλίας ν΄ αναλάβει βιβλιοθηκονόμος του Πανεπιστημίου του Παρισιού με μισθό και έξτρα σύνταξη.
Ο Καζομπόν αποδέχθηκε τη πρόσκληση και επανήλθε στο Παρίσι παραμένοντας μέχρι το 1610. Λόγω της μεγάλης αναγνώρισης του έργου του πολλοί καθηγητές της εποχής, άλλων πανεπιστημίων, προσπαθούσαν να τον δελεάσουν για να εργαστεί κοντά τους, λόγω των μεγάλων θρησκευτικών αναστατώσεων που συνέβαιναν τότε. Μετά τη δολοφονία του βασιλέως της Γαλλίας ο Καζομπόν ασχολήθηκε έντονα με τα εκκλησιαστικά θέματα παίρνοντας μία θέση μεταξύ Πουριτανισμού και Καθολικισμού. Τότε ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι με σύμφωνη γνώμη του Βασιλέως της Αγγλίας Ιακώβου του Α΄ προσκάλεσε τον Καζομπόν στο Λονδίνο. Ο Καζομπόν δέχθηκε την πρόσκληση: μετανάστευσε μόνιμα στην Αγγλία όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Εκεί δέχθηκε μεγάλες τιμές, έκανε σπουδαίες γνωριμίες και ανέλαβε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ. Παρά ταύτα δεν έλειψαν κατά καιρούς οι σε βάρος του ίδιου και της οικογενείας του σοβινιστικές κατηγορίες των Άγγλων κυρίως λόγω της γαλλικής καταγωγής του.
Ο Ισαάκ Καζομπόν πέθανε το 1614. Το έργο του συνέχισε ο γιος του Φλωρέντιος Στέφανος Μήρικος Καζομπόν, επίσης λόγιος, θεολόγος και ελληνιστής.
Συγγραφικό έργο
Ο Ισαάκ Καζομπόν εκτός από τις σπουδαίες εκπαιδευτικές παραδόσεις που έκανε στα τρία παραπάνω ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της εποχής του, έγραψε πλήθος συγγραμμάτων (κριτικές και επεξηγηματικές σημειώσεις) επί των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Θεωρείται μάλιστα ο πρώτος που ασχολήθηκε με την έκδοση όλου του συγγραφικού έργου του Στράβωνα, αλλά και άλλων όπως του Αριστοτέλη, του Διογένη του Λαέρτιου, του Θεόφραστου, του Πλίνιου, του Αθήναιου κ.ά.
Επίσης από τα σημαντικότερα συγγράμματά του ξεχωρίζουν τα «Περί σατυρικής ποίησης των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων», «Περί εκκλησιαστικής ελευθερίας» κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Ιταλοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ελληνιστές
Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας
Ο Πέτρος Β΄ (Pedro II, 2 Δεκεμβρίου 1825 – 5 Δεκεμβρίου 1891), ο επονομαζόμενος «Μεγαλόψυχος» από τον Οίκο της Μπραγκάνσα, ήταν ο δεύτερος και τελευταίος ανώτατος άρχοντας της Αυτοκρατορίας της Βραζιλίας, βασιλεύοντας για πάνω από 58 έτη.
Βιογραφία
Ο Πέτρος ντε Αλκάνταρα Ιωάννης Κάρολος Λεοπόλδος Σαλβάτωρ Βιβιανός Φραγκίσκος Ιαβέρης ντε Πάουλα Λευκάδιος Μιχαήλ Γαβριήλ Ραφαήλ Γκοντζάγκα γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και ήταν το έβδομο παιδί τού Πέτρου Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας) και της Μαρίας Λεοπολδίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η αιφνίδια αποχώρηση τού πατέρα του από τον θρόνο και τη χώρα, το 1831, έκαναν τον πεντάχρονο τότε Πέτρο αυτοκράτορα και οδήγησαν σε μια ζοφερή και μοναχική παιδική και εφηβική ηλικία για τον ίδιο. Υποχρεωμένος να περνάει το χρόνο του μελετώντας για την επερχόμενη διακυβέρνηση της χώρας, γνώριζε μόνο σύντομες στιγμές ευτυχίας και συναναστρεφόταν μόνο με λίγα άτομα της ηλικίας του. Η εμπειρία του με αυλικές ίντριγκες και πολιτικές διαμάχες, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τον μετέπειτα χαρακτήρα του. Μεγάλωσε ως ένας άνθρωπος με ισχυρό το αίσθημα του καθήκοντος και της αφοσίωσης προς τη χώρα και το λαό του, ωστόσο δυσαρεστημένος με τον ρόλο του μονάρχη.
Κληρονομώντας μια Αυτοκρατορία στα πρόθυρα της αποσύνθεσης, ο Πέτρος Β΄ μετέτρεψε την πορτογαλόφωνη Βραζιλία σε μία αναδυόμενη δύναμη της διεθνής σκηνής. Το έθνος του κατάφερε να διακριθεί από τους ισπανόφωνους γείτονές του, λόγω της πολιτικής του σταθερότητας, της ελευθερίας του λόγου, του σεβασμού των πολιτικών δικαιωμάτων, της οικονομικής ανάπτυξης και ειδικά εξαιτίας της μορφής διακυβέρνησης, η οποία ήταν μία λειτουργική, αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική μοναρχία. Η Βραζιλία κατάφερε, επίσης, να βγει νικήτρια σε τρεις πολεμικές συγκρούσεις (του Πολέμου του Ρίο ντε λα Πλάτα, του Πολέμου της Ουρουγουάης και του Πολέμου της Παραγουάης), καθώς και να επικρατήσει σε διάφορες άλλες διεθνείς διαφορές και εγχώριες εντάσεις. Ο Πέτρος Β΄ προώθησε σταθερά την κατάργηση της δουλείας, παρά την αντίθεση ισχυρών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Όντας ο ίδιος άνθρωπος του πνεύματος, καθιέρωσε μία φήμη για εκείνον ως σθεναρού εγγυητή της μάθησης, του πολιτισμού και των επιστημών. Κέρδισε τον σεβασμό και τον θαυμασμό λογίων, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος, ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Φρίντριχ Νίτσε, ενώ ανέπτυξε φιλία με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, τον Λουί Παστέρ και τον Χένρυ Ουόντσγουορθ Λόνγκφελλοου, μεταξύ άλλων.
Μολονότι δεν υπήρχε επιθυμία για αλλαγή της μορφής διακυβέρνησης από τους περισσότερους πολίτες, ο αυτοκράτορας ανατράπηκε με ένα ξαφνικό πραξικόπημα, που δεν είχε σημαντική υποστήριξη εκτός από μία ομάδα στρατιωτικών ηγετών, οι οποίοι επιθυμούσαν μία μορφή δημοκρατίας, επικεφαλής της οποίας θα ήταν ένας δικτάτορας. Ο Πέτρος Β΄ είχε κουραστεί από τις δεκαετίες που βρισκόταν στο θρόνο, ενώ θεωρούσε ότι οι προοπτικές της μοναρχίας για τη χώρα ήταν δυσοίωνες, παρά τη συντριπτική λαϊκή υποστήριξη. Δεν επέτρεψε η ανατροπή του να δημιουργήσει αντίσταση και δεν υποστήριξε καμία προσπάθεια για την αποκατάσταση της μοναρχίας. Έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του εξόριστος στην Ευρώπη.
Η βασιλεία του Πέτρου Β΄ έφτασε σε ένα κατά πολλούς ασυνήθιστο τέλος, καθώς η ανατροπή έγινε, παρότι θεωρείται ότι βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του. Πολλά από τα κατορθώματά του σύντομα χάθηκαν, αφού η Βραζιλία βυθίστηκε σε μία μακρά περίοδο αδύναμων κυβερνήσεων, δικτατοριών και συνταγματικών και οικονομικών κρίσεων. Οι άνδρες που τον εξόρισαν, σύντομα άρχισαν να βλέπουν σε αυτόν το πρότυπο για τη βραζιλιάνικη δημοκρατία. Λίγες δεκαετίες μετά το θάνατό του, η φήμη του αποκαταστάθηκε και η σορός του επέστρεψε στη Βραζιλία.
Οικογένεια
Το 1843 νυμφεύτηκε τη Θηρεσία Χριστίνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, και είχε τέκνα:
Betty Boop
Η Betty Boop είναι χαρακτήρας καρτούν που πρωτοεμφανίστηκε στην σειρά Talkartoon και Betty Boop των ταινιών που παράγονται από τον Max Fleischer και με βοήθεια άλλων καρτουνιστών, όπως του Grim Natwick, και κυκλοφόρησε από την Paramount Pictures. Με εμφανή τη σεξουαλική προσφυγή της και παρά το γεγονός ότι αποδυναμώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1930, παραμένει δημοφιλής ακόμα και σήμερα.
Ο απεικονιζόμενος χαρακτήρας έχει συνδυασμένη την παιδική εμφάνιση με την εκλεπτισμένη. Η αρχική της εμφάνιση ήταν σαν ένα μεγάλο στρογγυλό πρόσωπο μωρού με μεγάλα μάτια και μια μύτη σαν ένα πλαισιωμένο κουμπί, με ένα πολύ μικρό σώμα της οποίας ίσως το κορυφαίο της χαρακτηριστικό είναι η αυτοπεποίθηση.
Φωνή
Η φωνή της Betty Boop θεωρείται ως ένα από τα πιο εμβληματικά αναγνωριστικά και χαρακτηριστικά της, εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ο ρόλος της Betty εξέφραζε 6 διαφορετικές γυναίκες στην ακμή της κατά την δεκαετία του 1930. Αυτές οι γυναίκες σχετικά κατατάσσονταν στο νέο πεδίο φωνής των καλλιτεχνών. Σε αντίθεση με τις φωνές άλλων καλλιτεχνών, οι οποίοι δημιουργούσαν φωνές για ραδιοφωνικούς σταθμούς χωρίς να εμφανιστούν ποτέ δημοσίως. Η φωνή του καλλιτέχνη έπρεπε να ταιριάζει με την οπτική εικόνα και τον χαρακτήρα του. Ενώ μερικοί από αυτούς ήρθαν σε αυτή τη διαδικασία από ραδιοφωνική σταδιοδρομία, άλλοι εισήλθαν από διαγωνισμούς φωνής και άλλοι τελείως τυχαία. Για τον θεατή, ήταν δύσκολο να καταλάβει σε ποιον καλλιτέχνη ανήκει η φωνή, γιατί, όσο περίεργο και αν ακούγεται, σπάνια έθεταν τα ονόματα των ηθοποιών στους τίτλους επιβράβευσης. Ενώ υπάρχουν πράγματα που ποτέ δεν θα μάθουμε για αυτές τις ταλαντούχες γυναίκες, ξέρουμε, ότι μόνο έξι από αυτές κατάφεραν να εμφανιστούν στους τίτλους επιβράβευσης. Η πρώτη γυναίκα που έδωσε την φωνή της στην Betty ήταν η Margie Hines η οποία εμφανίστηκε και στην ταινία Dizzy Dishes για μικρό χρονικό διάστημα. Παρουσιάζεται σαν μια καμπαρέ τραγουδίστρια με αυτιά σκυλιού τραγουδώντας το τραγούδι I Have to Have You κάνοντας τον πρωταγωνιστή της ταινίας να την ερωτευτεί.
Προέλευση
μικρογραφία|Η Betty Boop ήταν αρχικά καρικατούρα της [[Helen Kane.]] Η Clara Bow προτείνονταν συχνά ως μοντέλο για την Betty. Που στην πραγματικότητα ξεκίνησε ως μια καρικατούρα της τραγουδίστριας Helen Kane. Η Betty Boop, αρχικά, εμφανίστηκε ως χαρακτήρας υποστήριξης σε 10 γελοιογραφίες ως κορίτσι-κώνος με περισσότερες καρδιές παρά εγκεφάλους. Σε μεμονωμένα κινούμενα σχέδια, ονομαζόταν "Nancy Lee" ή "Nan McGrew", το όνομα αυτό προερχόταν από την ταινία Dangerous Nan McGrew της Helen Kane.
Μέσα σε ένα χρόνο, η Betty έκανε τη μετάβαση από χαρακτηριστικά ανθρώπου-σκύλου σε ένα εντελώς ανθρώπινο θηλυκό χαρακτήρα. Ενώ ένα μεγάλο μέρος της επιβράβευσης έχει δοθεί στον Grim Natwick για τη δημιουργία της, η μετατροπή της στο χαριτωμένο κορίτσι καρτούν οφειλόταν στο έργο της Berny Wolf, Seymour Kneitel, Doc Crandall, Willard Bowsky, και James Shamus Culhane.
Με αφορμή την έντονη απελευθέρωση της Betty Boop, έχει καθιερωθεί ως ένας ανθρώπινος χαρακτήρας. Τα αυτιά της έγιναν hoop σκουλαρίκια, και η μαύρη μύτη της έγινε κουμπί που μοιάζει με κανονική μύτη κοριτσιού.
Η φωνή της Betty έγινε για πρώτη φορά από την Margie Hines και αργότερα πραγματοποιήθηκε από πολλές διαφορετικές φωνές ηθοποιών.
Η Mae Queste συνέχισε τον ρόλο στην Betty στην ταινία "Τα Ανόητα Σκάνδαλα του Bimbo" (1931), και συνέχισε τον ρόλο της μέχρι το 1938. Σήμερα, η Betty εκφράζεται από τις MacNeille, Sandy Fox και Cindy Robinson σε διαφημίσεις.
Κόμικς
Η δημιουργία της Betty σε κόμικ ήταν από τον Bud Counihan και διανεμήθηκε από τους King Features Syndicate από το 1934 έως το 1937. Από το 1984 μέχρι το 1988 δημιουργήθηκε το πρώτο κόμικ της Betty μαζί με τον Felix the Cat. Το 1990, η εταιρία First Comics δημοσίευσαν το κόμικ Betty Boop's Big Break
Σύμφωνα με τον κώδικα παραγωγής
Οι καλύτερες εμφανίσεις της Betty Boop είναι στα πρώτα τρία χρόνια της λόγω του "Jazz Baby" χαρακτήρα της και της αθώας σεξουαλικότητας της, που απευθύνεται σε ενήλικες. Ωστόσο, το περιεχόμενο των ταινιών της επηρεάστηκε από την Εθνική Λεγεώνα της Ευπρέπειας (National Legion of Decency) και του Κώδικα Παραγωγής του 1934 ( Production Code of 1934). Ο Κώδικας Παραγωγής 1934 τοποθέτησε ειδικούς περιορισμούς για τις ταινίες περιεχομένου όσον αφορούσε με σεξουαλικά υπονοούμενα. Αυτό επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις γελοιογραφίες Betty Boop. αριστερά|με-πλαίσιο|Ο εμφανισιακός μετασχηματισμός της Betty (πριν και μετά τον κώδικα)
Δεν ήταν ανέμελη από την στιγμή που τέθηκε ο κώδικας σε ισχύ (1η Ιουλίου του 1934). Η Betty άρχισε να παρουσιάζεται ως πιο σεμνή, συγκεκριμένα ως νοικοκυρά-γεροντοκόρη και σαν κορίτσι σταδιοδρομίας, το οποίο φορούσε κάποιο συντηρητικό φόρεμα ή φούστα.
Επιπλέον, καθώς ο χρόνος προχώρησε, οι μπούκλες στα μαλλιά της σταδιακά μειώνονταν. Τελικά σταμάτησε να φοράει χρυσά βραχιόλια και στρογγυλά σκουλαρίκια. Έγινε πιο ώριμη και σοφότερη στην προσωπικότητα, σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη της.
Το γραφείο Breen διέταξε την απομάκρυνση της υποβλητικής εισαγωγής, η οποία είχε αρχίσει από τα κινούμενα σχέδια, επειδή η Betty Boop κούναγε τους γοφούς της με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί αυτή η στάση της ως "υποδήλωση ανηθικότητας". Για λίγες φορές, δόθηκε στην Betty ένας φίλος, ο Freddie. Ο οποίος συμμετείχε στην ταινία She Wronged Him Right (1934). Στη συνέχεια, η Betty συνεργάστηκε με ένα κουτάβι που ονομαζόταν Κοντόχοντρος (Pudgy), ξεκινώντας μαζί του την σειρά Betty Boop's Little Pal (1934).
Η μήνυση της Helen Kane
Τον Μάιο του 1932, η Helen Kane κατέθεσε 250.000$ μήνυση για παραβίαση κατά του Max Fleischer και των Paramount Publix Corporation για παράνομο ανταγωνισμό υποστηρίζοντας την προσωπικότητα και την εικόνα της.
Ενώ Kane είχε ανέλθει σε φήμη στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ως «Boop-Oop-Α-Doop Girl", σαν ένα αστέρι του σταδίου, με πολλές ηχογραφήσεις και ταινίες για την Paramount, η καριέρα της πλησίαζε στο τέλος της, το 1931.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χαρακτήρες κόμικς
Τραγάνα Φθιώτιδας
Η Τραγάνα είναι παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου Λοκρών δίπλα στην εθνική οδό Αθήνας-Λαμίας. Βρίσκεται 135 χλμ. βόρεια της Αθήνας και περίπου 77 χλμ. νότια της Λαμίας. Απέχει 12 χλμ. από την πρωτεύουσα του Δήμου Λοκρών, Αταλάντη. Τους καλοκαιρινούς μήνες μάλιστα ο πληθυσμός της διπλασιάζεται καθώς υπάρχουν πολλές εξοχικές κατοικίες.
Η Τραγάνα σήμερα έχει εξελιχθεί σ’ ένα σύγχρονο χωριό, χτισμένο βάσει σχεδίου πόλεως με ευθείς δρόμους, που διασχίζουν το χωριό από τη μια, μέχρι την άλλη άκρη του. Μεταξύ της εθνικής οδού και της παραλίας του χωριού έχει δημιουργηθεί παραθεριστικός οικισμός. Το χωριό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 864 κατοίκους.
Μπροστά στην παραλία απλώνεται ο Οπούντιος κόλπος, που το όνομα του το οφείλει στην αρχαία πρωτεύουσα της Λοκρίδας, την Οπούντα. Στα δυτικά της παραλίας υπάρχει το μικρό νησάκι Μήτρος, (από το Μητρόπολις, στο οποίο έχει παρατηρηθεί από 5 χρόνια αρχαιολογικών ανασκαφών, δραστηριότητα χιλιάδων ετών, και κυρίως της Μυκηναϊκής περιόδου) που ενώνεται με τη στεριά με μια στενή λωρίδα γης, όταν με την παλίρροια αποσυρθούν τα νερά της θάλασσας.
Η Τραγάνα διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα με το όνομα «Α.Ο. Αγρότης Τραγάνας» η οποία αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Φθιώτιδας.
Τον Οκτώβριο του 2006 μέχρι το 2010, πρόεδρος της Κοινότητας εκλέχτηκε ο Αλεξίου Αργύρης, Αρχιτέκτων μηχανικός, που σχεδίασε δωρεάν και ένταξε σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα την αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, ακόμη μελέτησε δωρεάν: διαχρονικά την προσθήκη ορόφου της κοινότητας, την νέα εκκλησία του Αγίου Νικολάου, το μνημείο ηρώων και την παρακείμενη πετρινη βρύση, την κάτω πλατεία του χωριού, την είσοδο της μονής Αγίας Τριάδας, το υπόστεγο μπρος στο δημοτικό σχολείο Τραγάνας, το πέτρινο σύμπλεγμα στον πλατανο στην παραλία Τραγάνας και καθως 77 μικρά και μεγάλα έργα όταν ήταν πρόεδρος από την ηλεκτρονική χλωρίωση και φθορίωση του νερού και την ασφαλτόστρωση όλων των δρόμων εντός σχεδίου, μέχρι την γέφυρα στο Γαϊδουρονήσι και την ξύλινη προβλήτα και τον φωτισμό στην παραλία Τραγάνας αλλά και την Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων. Η Τραγάνα την περίοδο της προεδρίας Αλεξίου είχε συνεχώς γαλάζια σημαία! Τον Μάιο του 2019 πρόεδρος της τοπικής κοινότητας Τραγάνας εξελέγη ο Δημήτριος Δανελης, με αποτέλεσμα το χωριό να παρουσιάζει ραγδαία ανάπτυξη τόσο σε οικονομικό οσο και σε πολιτισμικό επίπεδο.
Ιστορία
Ανθρώπινη δραστηριότητα, στην περιοχή της σημερινής Τραγάνας, αναπτύχθηκε πρώτη φορά κατά την Πρωτοελλαδική περίοδο (3200 – 2100 π.Χ.). Στην περιοχή της νησίδας «Μήτρος» υπήρξε παραθαλάσσιος οικισμός, του οποίου οι κάτοικοι ασχολούνταν εκτός από τη γεωργία και την αλιεία, την κεραμική τέχνη και με το εμπόριο και τη ναυτιλία.
Ο οικισμός συνέχισε την πορεία του τη Μεσοελλαδική (2100 – 1600 π.Χ.) και κατά την Υστεροελλαδική περίοδο (1600 – 1100 π.Χ. περίπου). Μια πληθυσμιακή αλλά πολιτιστική απομόνωση παρατηρήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Λοκρίδας, λόγω πιθανής εισβολής ελληνικών φύλων από τον βορρά. Κύριες ασχολίες αποτελούσαν η γεωργία (καλλιέργεια σιταριού, δημητριακών, οσπρίων, σταφυλιού), η αλιεία και η κεραμική. thumb|left|Η παραλία της Τραγάνας Την Πρωτογεωμετρική περίοδο (10ος – 8ος αιώνας π.Χ.) παρατηρήθηκε μία ανάκαμψη, οπότε και ο οικισμός, ακολουθώντας τους ρυθμούς της περιόδου αυτής, δέχτηκε επιρροές στην τέχνη, στα ταφικά έθιμα, τη μεταλλουργεία (κοσμήματα και όπλα), αλλά επίσης και άνθιση του εμπορίου, της ναυτιλίας, γεγονός που συναινεί στην ύπαρξη ενός εύπορου λαού.
Ευρήματα και ενδείξεις δεν υπάρχουν για κατοίκηση της περιοχής της Τραγάνας για τους αιώνες που ακολούθησαν. Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές για την ύπαρξη οικισμού με την ονομασία «Υηττός», νότια της θέσης του σημερινού χωριού της Τραγάνας, κατά την Παλαιοχριστιανική, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή εποχή.
Το 1907 οι κάτοικοι του χωριού ήταν 419.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο πληθυσμός της Τραγάνας ήταν 571 κάτοικοι. Ενώ ήδη είχε σταματήσει η λειτουργία των μεταλλείων στην περιοχή «Αλμυρά».
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στην περιοχή της Τραγάνας οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν σε τρεις τάφους της Υστεροελλαδικής περιόδου, έφεραν στο φως τρία πήλινα ειδώλια, ένα πτηνό, ένα τμήμα τετραπόδου ζώου πιθανότατα σκύλου και ένα ακέραιο που αναπαριστά έναν ίππο με αναβάτη. Επίσης βρέθηκαν μικρά ορεία από κρύσταλλο, γεγονός που φανερώνει ότι χρησιμοποιούνταν ως χάνδρες περιδέραιου.
Σημαντική θεωρείται και η εύρεση ενός σφραγιδόλιθου, φακόσχημου, κατασκευασμένου από αχάτη, στον οποίο απεικονίζεται όρθια γυναικεία μορφή που κρατά κλάδους. Το συγκεκριμένο εύρημα αποτελεί μοναδικό δείγμα υψηλής ποιότητας μικρογλυπτικής αυτής της περιόδου.
Σαρωνικός κόλπος
Μαζί με τον Αργολικό Κόλπο αποτελούν διοικητικά και γεωγραφικά την περιφέρεια του Αργοσαρωνικού. Τα νησιά του Αργοσαρωνικού υπάγονται διοικητικά στη Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής στην οποία υπάγονται και τα ιδιαίτερα απομακρυσμένα από την ηπειρωτική Αττική νησιά: τα Κύθηρα και Αντικύθηρα που βρίσκονται νότια της Πελοποννήσου.
Στις ακτές του Σαρωνικού δημιουργήθηκαν οι σημαντικότερες βιομηχανικές, λιμενικές, ναυτικές και ναυπηγοεπισκευαστικές εγκαταστάσεις της χώρας και είναι κτισμένη η πρωτεύουσα της Ελλάδας, όπου ζει περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ελλάδας. Ο Σαρωνικός κόλπος έχει ιδιαίτερη ναυτιλιακή σημασία τόσο για τις θαλάσσιες συγκοινωνίες πολλών εκ των οποίων αποτελεί αφετηρία αλλά και από το γεγονός ότι συνδέει μέσω της Διώρυγας της Κορίνθου στον ομώνυμο Ισθμό το Αιγαίο πέλαγος με το Ιόνιο.
Όνομα
Το όνομά του, σύμφωνα με τον αρχαίο περιηγητή και γεωγράφο Παυσανία, οφείλεται στον αρχαίο βασιλιά της Τροιζήνας τον Σάρωνα. Ο Σάρωνας ήταν ικανός κυνηγός και μια μέρα κυνηγώντας μια ελαφίνα, η οποία έπεσε στη θάλασσα για να σωθεί, συνέχισε να την καταδιώκει κολυμπώντας. Χωρίς να το καταλάβει, απομακρύνθηκε από τη ακτή, κουράστηκε και τελικά πνίγηκε. Από τότε ο κόλπος ονομάστηκε Σαρωνικός.
Τραγάνα Φθιώτιδας
Θρησκευτική παράδοση
thumb|right|Η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Τραγάνα Στο βουνό πάνω από τη Τραγάνα βρίσκεται το παλιό Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. Τα κελιά είναι ανακαινισμένα, ενώ υπάρχει και βρύση με συνεχή ροή νερού. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται του Αγίου Πνεύματος (50 ημέρες μετά το Πάσχα). Την ημέρα αυτή γιορτάζει και το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. Βορειοανατολικά της Τραγάνας στο ύψος των διοδίων βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης που ανήκει στο Ίδρυμα της Ιεράς Μονής του όρους Σινά.
Σαρωνικός κόλπος
Γεωγραφία
Ο Σαρωνικός χωρίζεται σε δύο λεκάνες, μια δυτική και μια ανατολική. Η δυτική λεκάνη οριοθετείται από τη γραμμή Μεθάνων-Αίγινας και Αίγινας-Σαλαμίνας. Η ανατολική από την άλλη χωρίζεται σε εσωτερική στα βόρεια και εξωτερική στα νότια από τη γραμμή Αίγινας - Φλεβών. Στα βόρεια βρίσκεται ο κόλπος της Ελευσίνας, ο οποίος επικοινωνεί στα νότια με τον υπόλοιπο κόλπο με το δίαυλο του Κερατσινίου και με έναν άλλο δίαυλο στα δυτικά. Η δυτική λεκάνη του Σαρωνικού αποτελείται από δύο επιμέρους λεκάνες, τη λεκάνη της Επιδαύρου και τη λεκάνη των Μεγάρων. Η λεκάνη της Επιδαύρου είναι η βαθύτερη του κόλπου, φτάνοντας σε βάθος μεγαλύτερο από 400 μέτρα, ενώ η λεκάνη των Μεγάρων είναι πιο ρηχή, με μέγιστο βάθος 250 μέτρα. Ο ανατολικός Σαρωνικός έχει πιο απλή μορφολογία, που χαρακτηρίζεται από ρηχές λεκάνες και ράχες.
Τραγάνα Φθιώτιδας
Τουρισμός-Αξιοθέατα
Υπάρχουν τρεις παραλίες, από τις οποίες οι δύο είναι αμμώδεις και άλλη βραχώδης. Η θάλασσα της περιοχής ενδείκνυται για ψάρεμα.
Σαρωνικός κόλπος
Γεωλογία
Ο Σαρωνικός κόλπος αποτελεί μια τεκτονική τάφρο η οποία έχει δημιουργηθεί από την καταβύθιση της τεκτονικής πλάκας της Αφρικής κάτω από την μικροπλάκα του Αιγαίου, γεγονός που προκαλεί την επέκταση του φλοιού στην περιοχή του Αιγαίου. Στη δυτική περιοχή, ρήγματα με κατεύθυνση βορειοδυτική-νοτιοανατολική οριοθετούν τη λεκάνη της Επιδαύρου, ένα ρήγμα σε άξονα βορρά-νότου τρέχει παράλληλα με την ακτή της Πελοποννήσου και ρήγματα σε κατεύθυνση ανατολής-δύσης οριοθετούν τη λεκάνη των Μεγάρων. Ανάμεσα στις δύο λεκάνες, ρήγματα με κατεύθυνση ανατολής δύσης έχουν δημιουργήσει τεκτονικά κέρατα. Τα ρήγματα αυτά αποτελούν συνέχεια της σεισμικής ζώνης του Κορινθιακού κόλπου. Η σεισμικότητα στον δυτικό Σαρωνικό είναι εντονότερη απ' ότι στον ανατολικό και σχετίζεται με τη σεισμικότητα στον Κορινθιακό κόλπο. Ένα ακόμη ρήγμα έχει βρεθεί με βορειοανατολική-νοτιοδυτική κατεύθυνση έχει εντοπιστεί ανατολικά της Αίγινας και πιθανόν σχετίζεται με το ρήγμα Φυλής, όπου έλαβε χώρα ο σεισμός της Πάρνηθας το 1999.
Τραγάνα Φθιώτιδας
Τουρισμός-Αξιοθέατα
Ψηλά στο βουνό βρίσκεται το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. Στο χωρίο αυτό βρίσκεται και η μονή της Αγίας Αικατερίνης Σινά.μικρογραφίαΣτην παραλία βρίσκεται το νησί «Μητρος» το οποίο έχει αρχαιολογικά ευρήματα.
Σαρωνικός κόλπος
Γεωλογία
Η διαδικασία επέκτασης του φλοιού έχει οδηγήσει στη λέπτυνσή του στην περιοχή του Σαρωνικού. Το πάχος του στον δυτικό Σαρωνικό έχει υπολογιστεί σε περίπου 20 χιλιόμετρα. Άλλη μία αιτία για το μικρό πάχος του φλοιού είναι η παρουσία μάγματος στην περιοχή. Το μάγμα έχει εντοπιστεί σε βάθος 12 χιλιομέτρων. Η λεκάνη των Μεγάρων είναι καλυμμένη με ιζήματα πάχους 500 μέτρων, ενώ στη λεκάνη της Επιδαύρου το πάχος τους είναι 250 μέτρα. Η ράχη που χωρίζεται τον Σαρωνικό σε άξονα βορρά-νότου έχει ιζήματα πάχους 50 μέτρων. Στον ανατολικό Σαρωνικό το μέγιστο πάχος ιζημάτων παρατηρείται νοτιοανατολικά της Αίγινας, όπου ξεπερνάει τα 500 μέτρα.
Ηφαιστειότητα
Ο Σαρωνικός κόλπος βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου, το οποίο έχει δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα της καταβύθισης της τεκτονικής πλάκας της Αφρικής κάτω από την μικροπλάκα του Αιγαίου. Ηφαιστειακά κέντρα έχουν βρεθεί στο Σουσάκι, στην Αίγινα, στα Μέθανα και στον Πόρο. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα ξεκίνησε στην Αίγινα κατά το κατώτερο Πλειόκαινο, πριν 4,7 εκατομμύρια χρόνια, και συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα Μέθανα.
Τραγάνα Φθιώτιδας
Τουρισμός-Αξιοθέατα
Σαλτοι+τραγανα
Πρόεδροι της Κοινότητας Τραγάνας
Αιρετοί πρόεδροι διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Σαρωνικός κόλπος
Ηφαιστειότητα
Το Σουσάκι βρίσκεται κοντά στην περιοχή των Αγίων Θεοδώρων, στις βόρειες ακτές του Σαρωνικού, και αποτελεί μια μικρή ομάδα ηφαιστειακών χαρακτηριστικών. Η δραστηριότητα άρχισε στο δυτικό τμήμα, όπου έλαβε χώρα πριν 3,6 με 4,05 εκατομμύρια χρόνια, και συνέχισε στο ανατολικό 2,7 με 2,3 εκατομμύρια χρόνια πριν. Σήμερα η περιοχή έχει ενεργές φουμαρόλες από τις οποίες εξέρχεται αέριο πλούσιο σε διοξείδιο του άνθρακα και υδρόθειο με θερμοκρασία 30-40°C και χαμηλό γεωθερμικό δυναμικό, με θερμοκρασία 80°C σε βάθος 200 μέτρων. thumb|250px|Ο ηφαιστειακός δόμος Καμένο Βουνό στα Μέθανα, ο οποίος δημιουργήθηκε τον 3ο αιώνα π.Χ., και πίσω ο κόλπος της Επιδαύρου Η νότια ομάδα ηφαιστείων περιλαμβάνει την Αίγινα, τα Μέθανα και τμήμα του Πόρου. Τα ηφαιστειακά πετρώματα αποτελούν σχεδόν τα 2/3 της Αίγινας. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στην Αίγινα άρχισε πριν 4,7 εκατομμύρια χρόνια και ήταν εντονότερη 3,9 με 3 εκατομμύρια χρόνια πριν, σχηματίζοντας δόμους και ροές λάβας. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα σταμάτησε 2 εκατομμύρια χρόνια. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στον Πόρο ήταν περιορισμένη, δημιουργώντας ένα μονό δομό πριν 3,1 με 2,6 εκατομμύρια χρόνια πριν, ο οποίος μαζί με τις σχετιζόμενες ροές λάβας καλύπτει ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Τα Μέθανα αποτελούν την πιο πρόσφατη φάση της ηφαιστειακής δραστηριότητας στον Σαρωνικό. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα θεωρείται ότι ξεκίνησε πριν περίπου 1,5 εκατομμύριο χρόνια, στα όρια Πλειόκαινου και Πλειστόκαινου, αν και τα παλαιότερα πετρώματα στα Μέθανα που έχουν χρονολογηθεί έχουν ηλικία περίπου 900.000 ετών. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στα Μέθανα εκδηλώνεται κυρίως με τη μορφή ηφαιστειακών δόμων αποτελούμενων από ανδεσιτική και δακιτική λάβα ασβεστοαλκαλικής και αλκαλικής σύστασης οι οποίοι αναπτύσσονται ακτινωτά. Η πιο πρόσφατη έκρηξη έλαβε χώρα περί το 240 π.Χ. δημιουργώντας τον δόμο λάβας γνωστό ως Καμένο Βουνό. Την έκρηξη περιέγραψε ο Στράβων, Οβίδιος και ο Παυσανίας και δημιούργησε επίσης ροή λάβας που διείσδυσε 500 μέτρα στη θάλασσα. Στον υποθαλάσσιο χώρο βορειοδυτικά της χερσονήσου, σε απόσταση 1,5 με 2 χιλιόμετρα από τα Μέθανα, εντοπίστηκε το 1987 το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Παυσανίας, το οποίο καλύπτει έκταση 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα έχει ως αποτέλεσμα σήμερα στα Μέθανα να υπάρχουν γεωθερμικές πηγές σε τρεις περιοχές της χερσονήσου, οι οποίες αξιοποιούνται ως λουτρά.
Τραγάνα Φθιώτιδας
Πρόεδροι της Κοινότητας Τραγάνας
Από το 2019 χρεη πρόεδρου της τοπικής κοινότητας εκτελεί ο Δημήτριος Δανελης.
Σαρωνικός κόλπος
Ακτογραφία Σαρωνικού
Οι ακτές του Σαρωνικού παρουσιάζουν γενικά έντονο κατακόρυφο και οριζόντιο διαμελισμό. Οι βορειοανατολικές ακτές με εξαίρεση την περιοχή Σουνίου είναι σχετικά ομαλές. Αντίθετα οι βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές είναι σχετικά απότομες. Αυτό συμβαίνει από το γεγονός ότι στο βόρειο τμήμα του κόλπου εκβάλλουν ο Ιλισσός και ο Κηφισός με συνέπεια να δημιουργούν μεγάλες ποταμοθαλάσσιες αποθέσεις. Κυριότερα ακρωτήρια είναι το Σούνιο και το Σκύλλαιο Τροιζήνας.
Όρμοι Σαρωνικού
Κυριότεροι επιμέρους όρμοι (κολπίσκοι) του Σαρωνικού είναι: της Αναβύσσου, Βάρης, Βουλιαγμένης και Φαλήρου, ακολουθεί ο Κόλπος της Ελευσίνας και ο όρμος της Σαλαμίνας. Δυτικά παρά τον Ισθμό Κορίνθου, οι: του Καλαμακίου, των Κεχριών, της Αλμυρής και το Φραγκολίμανο. Τέλος νότια ο όρμος Σοφικού, και ο κόλπος Επιδαύρου.
Τραγάνα Φθιώτιδας
Πρόεδροι της Κοινότητας Τραγάνας
Βασηλιάδες "Βασιλης και Τουντας και Τσιγαριδας"
Σαρωνικός κόλπος
Παράκτιες περιοχές Σαρωνικού
Αθηνών-Πειραιώς
Ανατολικής Αττικής:
Τραγάνα Φθιώτιδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λοκρών
Σαρωνικός κόλπος
Παράκτιες περιοχές Σαρωνικού
Δυτικής Αττικής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαρωνικός κόλπος Σαρωνικός Σαρωνικός Σαρωνικός Σαρωνικός Σαρωνικός Κατηγορία:Γεωγραφία της Αττικής
Μυρτίλος
Το όνομα Μυρτίλος, μπορεί να αναφέρεται:
Φεξραλί
Το Φεξραλί (επίσης, Φαχραλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Γκορανμπόι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2.600 ατόμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκορανμπόι
Δήμος Αταλάντης
Ο Δήμος Αταλάντης συγκροτήθηκε επίσημα σύμφωνα με το Νόμο της 10ης Ιανουαρίου 1834 αναφορικά με τη σύσταση των Δήμων στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. Αρχικά, ο Δήμος Αταλάντης περιλάμβανε την Αταλάντη, τη Σκάλα, τη Σκεντέραγα, το Κυπαρίσσι, τη Κολάκα και τον Έξαρχο (ΦΕΚ 80, 1836), ενώ στη συνέχεια επεκτάθηκε με τη προσθήκη των χωριών Ζέλι και Καλαπόδι (ΦΕΚ 17, 1861).
Ο Δήμος Αταλάντης επανασυστάθηκε με το Νόμο Καποδίστρια (2539/97), με τον οποίο έγινε συνένωση κοινοτήτων σε μεγαλύτερους δήμους με σκοπό τη βελτιστοποίηση της δημόσιας διοίκησης στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Καταργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011 και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λοκρών. Ο Δήμος Αταλάντης την περίοδο λειτουργίας του, ήταν ο τρίτος σε πληθυσμό δήμος της Φθιώτιδας και προέκυψε από τη συνένωση του Δήμου Αταλάντης με τις Κοινότητες Εξάρχου, Καλαποδίου, Κυπαρισσίου, Κυρτώνης, Μεγαπλατάνου και Τραγάνας. Έδρα του Δήμου είναι η Αταλάντη.
Δημοτικά Διαμερίσματα
Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 10.367 κατοίκους (2001). Στον δήμο περιλαμβάνονταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Ατα
Μαντάμα Μπατερφλάι
Η Μαντάμα Μπατερφλάι (Madama Butterfly) είναι όπερα σε τρεις πράξεις του Ιταλού συνθέτη Τζάκομο Πουτσίνι, θεωρούμενη ως ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα του οπερατικού ρεπερτορίου. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τους Λουίτζι Ίλικα και Τζουζέπε Τζακόζα.
Η όπερα αφηγείται την τραγική πορεία προς την αυτοκτονία μιας Γιαπωνέζας έφηβης γκέισας που αποκαλείται χαϊδευτικά Μπατερφλάι (πεταλούδα). Αυτή έχει παντρευτεί έναν Αμερικανό αξιωματικό, πιστεύοντας στις εφήμερες ερωτικές υποσχέσεις του. Σύντομα ο Αμερικανός την εγκαταλείπει, αλλά θα επιστρέψει μετά από τρία χρόνια και θα ζητήσει να πάρει το παιδί που απέκτησαν. Τότε στην Μπατερφλάι απομένει μόνο μία αξιοπρεπής επιλογή: το χαρακίρι.
Χρονικό της σύνθεσης
Στα τέλη του 19ου αι. η Αμερικανίδα Τζένι Κόρελ Λονγκ έζησε για λίγο στην Ιαπωνία συνοδεύοντας το σύζυγό της, ένα μεθοδιστή ιεραπόστολο. Όσα αφηγήθηκε μετά την επιστροφή της στις ΗΠΑ, ενέπνευσαν στον αδελφό της Τζον Λούθερ Λονγκ κάποιες νουβέλες που δημοσιεύθηκαν σε συνέχειες στο περιοδικό Century. Μία από αυτές, η «Madame Butterfly», μεταφέρθηκε στο θέατρο το 1900.
Ο Πουτσίνι πιθανόν παρακολούθησε την παράσταση στο Λονδίνο και εντυπωσιασμένος ζήτησε από τους Ίλικα - Τζακόζα να γράψουν ένα λιμπρέτο βασισμένο στην ιστορία της. Παράλληλα μελέτησε κι ο ίδιος τον ιαπωνικό πολιτισμό, προσπαθώντας να αποδώσει όσο το δυνατόν ακριβέστερα το κλίμα και τους χαρακτήρες - πράγμα που κατάφερε παρά κάποια λαθάκια, όπως για παράδειγμα ότι τοποθετεί ένα βουδιστή μοναχό και μια επίσης βουδίστρια υπηρέτρια να επικαλούνται (σε διαφορετικές στιγμές) σιντοϊστικές θεότητες. Φαίνεται ακόμα ότι προσέθεσε στοιχεία από άλλο ένα ευρωπαϊκό έργο που εκτυλίσσεται στη μακρινή χώρα, τη Madame Chrysanthème του Γάλλου Πιερ Λοτί.
Η όπερα έκανε πρεμιέρα ως δίπρακτη το Φλεβάρη του 1904 στη Σκάλα του Μιλάνου, αλλά μολονότι συμμετείχαν οι κορυφαίοι ερμηνευτές της Ιταλίας, γνώρισε πολύ χλιαρή υποδοχή. Ο συνθέτης προέβη σε ριζικές αλλαγές και παρουσίασε μια νέα τρίπρακτη εκδοχή τρεις μήνες αργότερα στην Μπρέσια, η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Παρόλα αυτά συνέχισε να υποβάλλει το έργο σε διαρκείς αναθεωρήσεις, μέχρι που κατέληξε στην οριστική μορφή του (1907).
Πράξη Α'
Πρώτος φτάνει ο Αμερικανός διπλωμάτης Σάρπλες. Αφού μπαίνει στον κήπο, χαιρετά τους Πίνκερτον και Γκόρο, και θαυμάζει τη θέα που βλέπει στο λιμάνι του Ναγκασάκι και τη θάλασσα. Ο Πίνκερτον εκμυστηρεύεται στον Σάρπλες (υπό τους ήχους της Αστερόεσσας) ότι ως Γιάνκης, δεν ικανοποιείται εάν δεν δρέψει τα λουλούδια κάθε ακτής και τον έρωτα κάθε όμορφου κοριτσιού. Αυτό σημαίνει πως δεν σκοπεύει να μείνει για πολύ καιρό παντρεμένος - έτσι κι αλλιώς, σύμφωνα με την ιαπωνική νομοθεσία ο γάμος διαρκεί για 999 έτη, αλλά ο άνδρας έχει δικαίωμα να τον ακυρώσει στην αρχή κάθε μήνα. Ο Σάρπλες εκπροσωπεί τη φωνή της λογικής και του ζητά να μην προχωρήσει στο γάμο εάν έχει τέτοιο σκοπό, αλλά ο καιροσκόπος Πίνκερτον αδιαφορεί. Ο Σάρπλες, ρωτάει τον Πίνκερτον αν είναι πραγματικά ερωτευμένος, και ο Πίνκερτον παραδέχεται ότι δεν ξέρει αν είναι πραγματικά ερωτευμένος ή απλά ενθουσιασμένος, αλλά μαγεύεται με την αθωότητα, την ομορφιά και την γοητεία της Μαντάμα Μπατερφλάι. Λέει ότι είναι σαν μια πεταλούδα που προσγειώνεται σιωπηλά, με πολύ ομορφιά.
Σε λίγη ώρα καταφθάνει η γαμήλια πομπή: η νύφη με τους συγγενείς και τους φίλους της, ο αυτοκρατορικός επίτροπος, ο ληξίαρχος και άλλοι καλεσμένοι. Από τα λόγια της είναι φανερό πως η Μπατερφλάι έχει ερωτευθεί τον Πίνκερτον, έφτασε μάλιστα στο σημείο να γίνει κρυφά χριστιανή για χάρη του, διακινδυνεύοντας την απόρριψη των δικών της εάν μαθευτεί.
Σύντομα η τελετή ολοκληρώνεται και αρχίζουν οι προπόσεις. Όμως η ευθυμία θα διακοπεί από τον Μπόνζο (βουδιστής μοναχός), θείο της νύφης που ήταν απών από το γάμο. Αυτός εισβάλει στο σπίτι και αποκαλύπτει ότι είδε την Μπατερφλάι να επισκέπτεται τη χριστιανική ιεραποστολή. Οργισμένη, όλη η οικογένεια της νύφης την αποκηρύσσει και φεύγει. Η μόνη που δείχνει να το ξανασκέφτεται είναι η μητέρα της, αλλά τελικά παρασύρεται κι αυτή από το γενικότερο κλίμα.
Καθώς νυχτώνει ο Πίκερτον μαλακώνει τον πόνο της Μπατερφλάι, λέγοντάς της ότι δεν έχασε τίποτα σπουδαίο μπρος σε αυτά που κέρδισε. Ευτυχισμένη η κοπέλα οδηγείται στην κρεβατοκάμαρα, όπου παραδίδεται στο ερωτικό κάλεσμα του συζύγου της.
Πράξη Β'
thumb|260px|Η [[υψίφωνος Τζεραλντίν Φαράρ ως Μπατερφλάι - Νέα Υόρκη, 1907]] Τρία χρόνια μετά το γάμο, στο σπίτι συναντά κανείς μόνο θλίψη και φτώχεια. Ο Πίκερτον έχει φύγει μαζί με το πλοίο του, αφήνοντας την Μπατερφλάι αποκηρυγμένη απ' τους συγγενείς της, μόνη με την υπηρέτρια Σουζούκι και ένα μωρό-καρπό εκείνης της πρώτης και μοναδικής βραδιάς, τον Ντολόρε (η ιταλική λέξη για τον πόνο).
Ένα πρωί η πίστη της μοιάζει να δικαιώνεται: ο Σάρπλες την ενημερώνει για μια επιστολή του Πίκερτον που έφτασε στο προξενείο, ότι βρίσκεται εν πλω για το Ναγκασάκι! Η ξαφνική χαρά όμως γίνεται γρήγορα φόβος, όταν ο Σάρπλες προειδοποιεί πως το περιεχόμενο του γράμματος δεν είναι ευχάριστο, γι' αυτό καλύτερα να παντρευτεί τον πρίγκιπα. Θυμωμένη η Μπατερφλάι αποχωρεί πριν ακούσει τη συνέχεια και επιστρέφει με το γιο της, για τον οποίο δεν γνώριζε ούτε ο πρόξενος ούτε ο πατέρας. Είναι σίγουρη πως όταν τον δει ο Πίκερτον, όποιος κι αν είναι ο αρχικός σκοπός της επίσκεψης, τελικά θα γυρίσει στο γάμο τους.
Ο Σάρπλες φεύγει και ο Γκόρο κάνει μια τελευταία απόπειρα να την πείσει ότι έχει επιλέξει λάθος δρόμο, αλλά η Μπατερφλάι απειλεί ότι θα τον σκοτώσει με το σπαθί του νεκρού πατέρα της. Έχει λάβει πια την απόφασή της: Είτε θα ξανακερδίσει το σύζυγό της είτε θα πεθάνει.
Μια κανονιά από το λιμάνι αναγγέλλει ότι κάποιο πλοίο ετοιμάζεται να δέσει. Ενθουσιασμένη στην όψη της σημαίας των ΗΠΑ, η Μπατερφλάι φορά το νυφικό φόρεμά της, δίνει εντολή να στολιστεί το σπίτι και ετοιμάζεται να απολαύσει τους καρπούς της τρίχρονης αφοσίωσής της.
Πράξη Γ'
Οι ώρες περνούν μα ο Πίκερτον είναι άφαντος. Το επόμενο πρωί, εξαντλημένη απ' την αγρύπνια της αναμονής, η Μπατερφλάι πέφτει για ύπνο. Λίγο αργότερα εμφανίζεται ο Πίκερτον μαζί με το Σάρπλες και μία άγνωστη γυναίκα: την Αμερικανίδα σύζυγό του (Κέητ). Τους υποδέχεται η Σουζούκι. Συντετριμμένος από την ανευθυνότητά του, ο Πίκερτον εξηγεί το σκοπό της επίσκεψής του: Τον βασάνιζαν φοβερές τύψεις για τη μοναξιά της Μπατερφλάι και ερχόταν για να την πιέσει να ξαναπαντρευτεί. Όταν έμαθε όμως για το παιδί απ' τον πρόξενο, αυτός κι η Κέητ αποφάσισαν να το πάρουν μαζί τους στην Αμερική. Ήρθαν λοιπόν για να το ζητήσουν.
Για ακόμα μία φορά, ο Πίκερτον δεν τολμά να δείξει υπευθυνότητα και φεύγει απ' το σπίτι, ρίχνοντας τη διευθέτηση του ζητήματος στους ώμους του Σάρπλες. Εν τω μεταξύ η Μπατερφλάι έχει ξυπνήσει απ' τις φωνές και βγαίνει στον κήπο, όπου βρίσκονται ο πρόξενος με την Κέητ. Δεν αργεί να καταλάβει τις προθέσεις τους. Απαιτεί τότε να της το ζητήσει ο ίδιος ο Πίκερτον σε μισή ώρα.
Η Μπατερφλάι μπαίνει ξανά στο σπίτι. Ψύχραιμα ξεκρεμά το σπαθί του πατέρα της και διαβάζει την επιγραφή στη λεπίδα: «Πεθαίνει με τιμή αυτός που δεν μπορεί να ζήσει με τιμή». Είναι προφανές ότι σκέφτεται την αυτοκτονία - η Σουζούκι προσπαθεί να την αποτρέψει, φέρνοντάς της τον Ντολόρε. Η Μπατερφλάι πιάνει το παιδί, το τοποθετεί πάνω σε μια ψάθα και του δίνει μια αμερικανική σημαιούλα για να παίξει. Μετά αποσύρεται και κάνει χαρακίρι. Ετοιμοθάνατη περπατά ως το γιο της και ξεψυχά δίπλα του, ενώ ακούγεται από μακριά ο Πίνκερτον (που έρχεται για να ζητήσει το παιδί) να την καλεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζάκομο Πουτσίνι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Ασία στη μυθοπλασία
Αμωρί Α΄ του Μονφόρ
Ο Αμωρί Α΄, γαλλ. Amaury I (απεβ. μετά το 100) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κύριος του Μονφόρ. Είναι ο ιδρυτής τού ομώνυμου Οίκου, κλάδου τού Οίκου τού Ρέγκιναρ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γουιέλμου τού Αινώ, γιού τού Ρέγκιναρ Β΄ κόμη τού Αινώ.
Άρχισε να κτίζει το κάστρο του Μονφόρ-λ'Αμωρύ. Το ολοκλήρωσε ο γιος του Σίμων Α΄, που τον διαδέχθηκε ως κύριος του Μονφόρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Spinlock
Στην τεχνολογία λογισμικού το spinlock είναι μηχανισμός κλειδώματος ενός νήματος/thread που θέλει να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα πόρο. Κατά τον μηχανισμό αυτόν, το νήμα περιμένει "τρέχοντας" ατέρμονα βρόχο επανάληψης (loop/spin), με τον οποίο ελέγχει την κατάσταση του κλειδώματος. Το νήμα καθώς εκτελεί τον βρόχο αυτόν βρίσκεται σε αναμονή (ονομάζεται η κατάσταση αυτή busy waiting). Όταν το νήμα αποκτήσει πρόσβαση στο κλείδωμα, την διατηρεί μέχρι να ολοκληρωθεί ο κώδικας εκτέλεσης του νήματος. Ένα spin lock στην πράξη είναι μηχανισμός κλειδώματος mutex σε κάποιους κοινούς πόρους, ο οποίος στην πράξη μπλοκάρει ένα νήμα κάνοντάς το να βρίσκεται σε κατάσταση busy-waiting καθώς εκτελεί ατέρμονα βρόχο ελέγχου κλειδώματος (το spinlocκ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Προγραμματισμός Κατηγορία:Νήματα Κατηγορία:Δομές προγραμματισμού
Μάρτσιν Γκόρτατ
Ο Μάρτσιν Γιάνους Γκόρτατ (Marcin Janusz Gortat), (Λοτζ, 17 Φεβρουαρίου 1984) είναι Πολωνός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σέντερ. Αγωνίστηκε για δώδεκα χρόνια στο ΝΒΑ σε τέσσερις ομάδες.
Πρώιμη ζωή και σταδιοδρομία
Μεγάλωσε στο Λοτζ (σωστή προφορά: Γουντς), μαζί με τον αδελφό του Φίλιπ. Αποφοίτησε από την Τεχνική Σχολή του Λοτζ. Εκτός από την πολωνική γλώσσα, μιλάει άπταιστα αγγλικά, γερμανικά και σερβικά.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη ΛΚΣ Λοτζ και στη συνέχεια έπαιξε για τρεις σεζόν στη RheinEnergie Cologne στο Πρωτάθλημα Γερμανίας, με την οποία κέρδισε το εγχώριο πρωτάθλημα το 2006 και έπαιξε στην Ευρωλίγκα 2006-07, για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδας. Μετά τη επιλογή του στην 57η θέση του NBA ντραφτ 2005 από τους Φοίνιξ Σανς (με τα δικαιώματά του να ανταλλάσονται αργότερα στους Ορλάντο Μάτζικ), ο Γκόρτατ επέλεξε να συνεχίσει να παίζει στη Γερμανία μέχρι το 2007.
Ορλάντο Μάτζικ (2007-2010)
Στις 2 Αυγούστου 2007, ο Γκόρτατ υπέγραψε με τους Ορλάντο Μάτζικ. Στις 20 Νοεμβρίου 2007, στάλθηκε στους Anaheim Arsenal της NBA Development League. Ανακλήθηκε από τη D-League στις 2 Δεκεμβρίου και έκανε το ντεμπούτο του για τους Μάτζικ την 1η Μαρτίου 2008 εναντίον των Νιού Γιόρκ Νικς. Στις 16 Απριλίου του 2008, στο τελευταίο παιχνίδι των Μάτζικ για την περίοδο 2007-08, ο ελάχιστα χρησιμοποιούμενος Γκόρτατ αγωνίστηκε για 28 λεπτά και κατέγραψε 12 πόντους και 11 ριμπάουντ, σε μία νίκη με 103-83 επί των Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Στις 15 Δεκεμβρίου 2008, ξεκινώντας βασικός στη θέση του τραυματία Ντουάιτ Χάουαρντ, αγωνίστηκε για 28 λεπτά και κατέγραψε 16 πόντους και 13 ριμπάουντ. Στις 13 Απριλίου 2009, όπου ξεκίνησε και πάλι στη θέση του Χάουαρντ, αγωνίστηκε για σχεδόν 43 λεπτά και έκανε ρεκόρ καριέρας στα ριμπάουντ με 18 και είχε 10 πόντους. Στις 30 Απριλίου 2009, αγωνίστηκε για πρώτη φορά βασικός στα πλέι οφ, στον 6ο Αγώνα εναντίον των Φιλαδέλφεια 76ερς, αντικαθιστώντας το Χάουαρντ, ο οποίος ήταν τιμωρημένος λόγω των ενεργειών του στον 5ο αγώνα. Είχε 11 πόντους και 15 ριμπάουντ, καθώς οι Μάτζικ απέκλεισαν τους 76ερς με 4-2. Η πορεία των Μάτζικ στα πλέι οφ συνεχίστηκε μέχρι τους Τελικούς του NBA, κάνοντας το Γκόρτατ τον πρώτο παίκτη που γεννήθηκε στην Πολωνία και συμμετείχε στη σειρά των τελικών του πρωταθλήματος.
Στις 8 Ιουλίου 2009, όντας ελεύθερος παίκτης με περιορισμούς, υπέγραψε ένα φύλλο προσφοράς για πέντε χρόνια έναντι 34 εκατομμύρια δολαρίων με τους Ντάλας Μάβερικς. Ωστόσο, οι Ορλάντο εμπόδισαν το Γκόρτατ να πάει στους Ντάλας, αντιπαραβάλοντας την προσφορά στις 13 Ιουλίου 2009. Ειπώθηκε πως ο Γκόρτατ ήταν «πολύ απογοητευμένος» για την παραμονή του στους Μάτζικ, αφού η συνέχιση του ως αναπληρωματικός του Χάουαρντ θα σήμαινε περιορισμένο χρόνο παιχνιδιού, ενώ η μετακίνηση του στους Μάβερικς θα σήμαινε την πιθανή συμμετοχή του στο αρχικό σχήμα.
Φοίνιξ Σανς (2010-2013)
μικρογραφία| Ο Γκόρτατ μάχεται για ένα ριμπάουντ κατά τη διάρκεια της θητείας του με τους Σανς. Στις 18 Δεκεμβρίου 2010, ανταλλάχθηκε στους Φοίνιξ Σανς μαζί με τον Βινς Κάρτερ, τον Μικαέλ Πιετρούς, μία επιλογή ντραφτ πρώτου γύρου για το 2011 (η οποία θα ήταν ο Νίκολα Μίροτιτς) και 3 εκατομμύρια δολάρια, σε αντάλλαγμα για τους Τζέισον Ρίτσαρντσον, Ερλ Κλαρκ και τον τότε πρώην παίκτη των Μάτζικ και πρώην συμπαίκτη του, Χέντο Τούρκογλου. Λόγω του ότι ο Στιβ Νας φορούσε τη φανέλα #13, που ήταν ο αριθμός που φορούσε ο Γκόρτατ στους Ορλάντο και στην Πολωνία, αποφάσισε να φορέσει το #4 για τη θητεία του στους Σανς. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με τους Σανς, οι αριθμοί του αυξήθηκαν καθώς τα λεπτά του μεγάλωναν, αρχικά από τον πάγκο και στη συνέχεια ξεκινώντας ως ο βασικός σέντερ στη θέση του Ρόμπιν Λόπεζ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στους Φοίνιξ, συνέχισε να είναι γνωστός ως «The Polish Hammer» (Το πολωνικό σφυρί), ένα ψευδώνυμο που του δόθηκε αρχικά κατά τη διάρκεια της θητείας τους με τους Μάτζικ.
Κατά τη διάρκεια του σύντομης σεζόν 2011-12 λόγω του λοκ άουτ, ο Γκόρτατ είχε κατά μέσο όρο 15,4 πόντους και 10 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ήταν ο μόνος παίκτης των Σανς που ξεκίνησε και έπαιξε σε κάθε αγώνα της κανονικής περιόδου. Ήταν από τους μοναδικούς σέντερ, μαζί με τους Ντουάιτ Χάουαρντ, Άντριου Μπάινουμ και ΝτεΜάρκους Κάζινς, που είχαν μέσο όρο νταμπλ νταμπλ εκείνη τη σεζόν. Μετά την λήξη της σεζόν, ονομάστηκε στην Εθνική Πολωνίας για τον προκριματικό γύρο του Ευρωμπάσκετ 2013. Στο δεύτερο αγώνα με τη Φινλανδία σημείωσε 27 πόντους και κέρδισε 21 ριμπάουντ, για να βοηθήσει την Πολωνία να προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ.
Ουάσινγκτον Ουίζαρντς (2013-2018)
μικρογραφία| Ο Γκόρτατ το 2013. Στις 25 Οκτωβρίου 2013, ανταλλάχθηκε, μαζί με τους Σάνον Μπράουν, Μάλκολμ Λι και Κένταλ Μάρσαλ στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, με αντάλλαγμα τον Εμέκα Όκαφορ και μία προστατευμένη επιλογή για το πρώτο γύρο του ντραφτ 2014.