cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάγμα του Παναγίου Τάφου
Ανάπτυξη του Τάγματος στους Αγίους Τόπους
Με την ήττα στη Μάχη του Χαττίν, στις 4 Ιουλίου 1187, οι Φράγκοι απώλεσαν μεγάλο τμήμα των Λατινικών Κρατών με την Ιερουσαλήμ. Το Τάγμα του Παναγίου Τάφου μετέφερε, τότε, την έδρα του στον Άγιο-Ιωάννη της Άκρας. Ήταν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και του Σαλαντίν κατά το τέλος της Γ΄ Σταυροφορίας που έδωσε το δικαίωμα στους προσκυνητές να έχουν πρόσβαση στην Ιερουσαλήμ και στο Τάγμα να συνεχίσει το αποστολικό του έργο. Οι Πάπες συνέχισαν να παραχωρούν προνόμια στο Τάγμα που έγινε ακόμη πιο σημαντικό, με τον Ουρβανό Δ΄ να του παραχωρεί exemption το 1262, απαλλάσσοντας, έτσι, το τάγμα από κάθε μορφή υπαγωγής, με μόνη του εξάρτηση αυτήν από την Αγία Έδρα. Όμως, η οριστική κατάληψη του Αγίου-Ιωάννη της Άκρας στις 18 Μαΐου 1291 υποχρέωσε το Τάγμα να αναδιπλωθεί στη Δύση.
Το τέλος του Τάγματος στη Δύση
Υποχρεωμένο να εγκαταλείψει τους Αγίους Τόπους, το Τάγμα του Παναγίου Τάφου αναδιπλώθηκε, κατά κύριο λόγο, στο προσευχητάριο του Οσίου Λουκά στην Περούτζια ή σε διάφορα άλλα μετόχια όπως αυτό της Ορλεάν, το οποίο είχε ιδρυθεί από τον Λουδοβίκο τον Νέο με την επιστροφή του από τη Β΄ Σταυροφορία. Ο Μέγας Προσευχυτής του Οσίου Λουκά έλαβε, τότε, τον τίτλο του Μαγίστρου του Τάγματος.
Αλλά το 1330, όταν ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ επισημοποίησε τη χριστιανική επιστροφή στους Αγίους Τόπους, ήταν στους Φραγκισκανούς και όχι στο Τάγμα του Παναγίου Τάφου που ανέθεσε τη σχετική με τον Άγιο Τάφο αποστολική δράση. Πράγματι, από την Κύπρο, όπου είχαν αναδιπλωθεί, οι Φραγκισκανοί είχαν λίγο πολύ σταθερή παρουσία στην Ιερουσαλήμ. Η σύσταση της Φραγκισκανικής Κουστοδίας των Αγίων Τόπων ήταν, συνεπώς, αναμενόμενη εξέλιξη.
Το 1847, ο Πάπας Πίος Θ΄ αποφάσισε την ίδρυση ιπποτικού τάγματος υπό την ονομασία milites Sancti Sepulcri για βοήθεια στην ανασύσταση του Λατινικού Πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ. Όμως, η αντίθεση του Κυρίαρχου Τάγματος της Μάλτας και του Μεγάλου Μαγίστρου του, ο οποίος ήταν και, επίσημα, κάτοχος του σχετικού τίτλου παρέμεινε έως το 1868. Δεν ήταν παρά είκοσι χρόνια μετά την ανασύσταση του Λατινικού Πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ τον Ιανουάριο του 1868 που κατάφερε να ιδρυθεί ένα άλλο Τάγμα, το Equestris Ordo Sancti Sepulcri Hierosolymitani (Έφιππο Τάγμα του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ) χωρίς τη δυνατότητα ορισμού του Πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, Μεγάλου Μάγιστρου του Τάγματος. Το έφιππο τάγμα αναφερόταν, ωστόσο, στη συγκρότησή του ως παλαιάς καταγωγής, αναδιοργανωμένο και εμπλουτισμένο για ιστορικούς, νομικούς και πνευματικούς λόγους.
Η ένδυση του Τάγματος
Η πρώτη τους ενδυμασία ήταν άσπρη, όμως, μετά την απώλεια όλων των κτήσεών τους στην Ανατολή, χρησιμοποιούσαν, σε ένδειξη πένθους, μαύρο ένδυμα που διατήρησαν στη συνέχεια. Οι κανονικοί έφεραν έναν πλεγμένο σταυρό στην ενδυμασία τους, ο οποίος είναι ο Λατινικός Πατριαρχικός Σταυρός με τις δύο ερυθρές τραβέρσες.
Σημειώσεις
<references group="Note"/>
Σχετικά Λήμματα
Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Καθολικά μοναστικά τάγματα Κατηγορία:Βασίλειο της Ιερουσαλήμ
499
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 499 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χρεμωνίδειος Πόλεμος
Ο Χρεμωνίδειος πόλεμος (268 π.Χ. ή 267 π.Χ.-261 π.Χ.) έφερε αντιμέτωπους τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες με τον βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονο Γονατά.Τους δυο συμμάχους ενίσχυε ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος.
Παρακμή των κυρίαρχων πόλεων της Αθήνας και της Σπάρτης
Η Σπάρτη και η Αθήνα επιθυμούσαν την αποκατάσταση την ανεξαρτησίας τους και την απαλλαγή τους από τη μακεδονική κυριαρχία.
Ο σημαντικότερος υποστηρικτής του πολέμου εναντίον του Αντίγονου Γονατά στη Σπάρτη ήταν ο βασιλιάς Αρεύς Α΄,ο οποίος είχε αποκτήσει μεγάλο κύρος ύστερα από τη νίκη του κατά του Πύρρου και συμπεριφέρονταν σαν απολυταρχικός μονάρχης. Ο άλλος βασιλιάς Αρχίδαμος ύστερα από την ήττα του από τον Δημήτριο Πολιορκητή (294 π.Χ.) ήταν πολιτικά απομονωμένος.
Ο αντιμακεδονικός συνασπισμός στην Αθήνα είχε αρχηγό τον στωικό Χρεμωνίδη και τον αδελφό του Γλαύκωνα. Οι Αθηναίοι ήθελαν να απαλλαγούν από τη φρουρά του Αντίγονου Γονατά που βρίσκονταν στον Πειραιά και να ανακτήσουν την πλήρη ανεξαρτησία τους. Οι οπαδοί του Αντίγονου Γονατά στην Αθήνα δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν την εξουσία και η πόλη προσχώρησε το 268-267 π.Χ. στον αντιμακεδονικό συνασπισμό που οργάνωσε ο Λακεδαιμόνιος βασιλιάς.
Αθηναίοι και Σπαρτιάτες δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τον Αντίγονο Γονατά χωρίς ισχυρή βοήθεια. Οι Αιτωλοί δεν ήταν διατεθειμένοι να τους βοηθήσουν, ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος όμως ήταν. Ο Πτολεμαίος Φιλάδελφος και η αδελφή και σύζυγός του Αρσινόη Β΄(που επιθυμούσε να ενθρονίσει στη Μακεδονία τον γιο της Πτολεμαίο που είχε αποκτήσει από τον Λυσίμαχο) απειλούνταν από τον Αντίγονο Γονατά ο οποίος μετά τη νίκη του επί των Γαλατών στη Λυσιμάχεια της Θράκης και τον θάνατο του Πύρρου απέκτησε μεγάλη δύναμη καταφέρνοντας να κυριαρχήσει στην κυρίως Ελλάδα. Η Αρσινόη όμως είχε ήδη πεθάνει πριν από την έναρξη του πολέμου (είτε το 270 π.Χ. είτε, σύμφωνα με άλλες πηγές τον Ιούλιο του 268 π.Χ., δύο μήνες πριν από την έναρξη του πολέμου ).
Ο Αντίγονος Γονατάς αφού επιβλήθηκε ως βασιλιάς στη Μακεδονία έφερε στην επιρροή του τη Θεσσαλία, όπου ανακηρύχθηκε "ηγεμών των Θεσσαλών". Κατόπιν στράφηκε στην Πελοπόννησο. Οι οπαδοί του με την υποστήριξή του επιβλήθηκαν ως "τύραννοι", ο Αριστόδαμος στη Μεγαλόπολη, ο Αριστότιμος στην Ήλιδα, ο Αρίστιππος στο Άργος, ο Τιμοκλείδας και ο Κλεινίας στη Σικυώνα και ύστερα από αυτούς ο Αβαντίδας. .
Ο Αντιγονίδης βασιλιάς είχε υπό την άμεση κυριαρχία του την Εύβοια, τα Μέγαρα και την Αίγινα. Φρουρές υπήρχαν στην Κόρινθο, τη Χαλκίδα και όπως προαναφέραμε, στον Πειραιά. Η Κόρινθος ήταν η έδρα της διοίκησης όλων αυτών των περιοχών. Τη θέση του διοικητή κατείχε ο ετεροθαλής αδελφός του Αντίγονου Γονατά Κρατερός. Στην Αθήνα ο Χρεμωνίδης και ο Γλαύκων κήρυξαν τον πόλεμο στον Αντίγονο Γονατά το έτος που ήταν επώνυμος άρχοντας ο Πειθίδημος (268/267 π.Χ.) με ψήφισμα όπου γίνονταν αναφορά στους Μηδικούς πολέμους. Στην αντιμακεδονική συμμαχία συμμετείχαν μερικές πόλεις της Αρκαδίας, οι Αχαιοί, οι Ηλείοι αφού προηγουμένως έδιωξαν τον Αριστότιμο, η κρητική πόλη Γόρτυς και μερικές άλλες μικρότερες πόλεις της Κρήτης που είχαν καλές σχέσεις με τον βασιλιά της Σπάρτης.
Τα πρώτα έτη του πολέμου
Ο πόλεμος άρχισε με την εισβολή του Αντίγονου Γονατά στην Αττική(268 ή 267 π.Χ. ). Ενώ ο Αντιγονίδης βασιλιάς έφτανε ανενόχλητος ως τα περίχωρα της Αθήνας και άρχιζε να πολιορκεί την πόλη, ο στόλος του κατέπλευσε στο λιμάνι του Πειραιά που ελέγχονταν από τη μακεδονική φρουρά η οποία δεν είχε εξουδετερωθεί.
Λίγο αργότερα κατέπλευσε στο Σούνιο ο πτολεμαϊκός στόλος υπό τον Πάτροκλο. Ο Πάτροκλος οχυρώθηκε σε μία νησίδα δυτικά του Σουνίου ( η οποία ονομάστηκε Πατρόκλου Χάραξ ) και από εκεί έλεγχε τον Σαρωνικό κόλπο. Ορμητήρια επίσης εγκατέστησε στην τοποθεσία Κορησσία της Κέας, σε πολλά σημεία των ακτών της Αττικής, στην Κρήτη και στη Θήρα. Ωστόσο δεν μπόρεσε να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια.
Στην Αθήνα η Εκκλησία του Δήμου εξέλεξε ως στρατηγούς και αντιπροσώπους στο πολεμικό συμβούλιο των συμμάχων τους Κάλιππο και Γλαύκωνα. Ο στρατός του Αντίγονου κατέκλυσε την ύπαιθρο της Αττικής. Οι Αθηναίοι κατέφευγαν καταδιωκόμενοι σε παράκτια φρούρια. Ο Πάτροκλος δεν μπόρεσε να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια στους Αθηναίους καθώς δεν μπορούσε να αποβιβάσει πεζικό στις ακτές της Αττικής (το σύνολο των δυνάμεων του αποτελούνταν από τους ναύτες του στόλου του που δεν είχαν μεγάλη μαχητική αξία ως πεζοί), ενώ ο στόλος του Αντίγονου Γονατά παρέμενε αγκυροβολημένος αποφεύγοντας να ναυμαχήσει.Έτσι ο Πάτροκλος περιορίζονταν να παρενοχλεί τους αντιπάλους του ώστε η πολιορκία της πόλης να μην γίνει ασφυκτική. Ο Αρεύς, παρακινούμενος από τον Πάτροκλο, έκανε μια εκστρατεία για να βοηθήσει τους Αθηναίους (267 π.Χ.) απέτυχε όμως να καταλάβει τον Ισθμό που κατέχονταν από δυνάμεις του Αντίγονου Γονατά. Ο στρατός του Αντίγονου κατέστρεφε την ύπαιθρο της Αττικής και επιτίθονταν στα οχυρά των αντιπάλων του. Μια τέτοια επίθεση απέκρουσε ο Επιχάρης στρατηγός του Ραμνούντα με τη βοήθεια του στόλου του Πατρόκλου. Ο Επιχάρης είχε επιφορτιστεί με την προστασία των αγροτών που καλλιεργούσαν τη γη και την ασφαλή μεταφορά της σοδειάς του σιταριού στην πόλη.
Οι επιχειρήσεις του πολέμου κατά τα δύο πρώτα χρόνια εξελίσονταν με αυτόν τον τρόπο. Οι Αθήναιοι που κατείχαν το φρούριο της Ελευσίνας κατάφεραν πάντως το 266 π.Χ. να πραγματοποιήσουν ανενόχλητοι την πομπή της γιορτής των μεγάλων Παναθηναίων.
Ο θανατος του Αρέως
Ο Πάτροκλος συνέχιζε να ζητά από τον Σπαρτιάτη βασιλιά να χτυπήσει μετωπικά τους αντιπάλους του προσεγγίζοντας την Αττική από την Ελευσίνα. Οι προσπάθειες όμως που έκανε ο Αρεύς για να καταλάβει τον Ισθμό το 266 π.Χ. και το 265/264 π.Χ. απέτυχαν.Έτσι αφού είχε πλέον εξαντλήσει όλα του τα εφόδια επέστρεψε άπρακτος πίσω στη Σπάρτη, ενώ ο στόλος του Πατρόκλου έφυγε για τη Μικρά Ασία αφήνοντας τους Αθηναίους μόνους εναντίον του Αντίγονου.
Ο πόλεμος φάνηκε να παίρνει διαφορετική τροπή όταν στασίασαν οι Γαλάτες μισθοφόροι του Αντίγονου πού βρίσκονταν στα Μέγαρα. Ο βασιλιάς όμως επενέβη έγκαιρα και κατέπνιξε τη στάση. Ο Αρεύς επιδιώκοντας να επωφεληθεί κινήθηκε ξανά εναντίον των αντιπάλων του. Σε μάχη όμως που δόθηκε στην Κόρινθο ο στρατός του ηττήθηκε και ο ίδιος σκοτώθηκε(264 π.Χ.).
Διάλυση του αντιμακεδονικού συνασπισμού· Πτολεμαϊκή παρέμβαση
Ο θάνατος του Αρέως έφερε τη διάλυση του αντιμακεδονικού συνασπισμού. Οι Αχαιοί διέλυσαν τη συμμαχία τους με τη Σπάρτη και οι Μαντινείς προσχώρησαν στο Αρκαδικό Κοινό. Ο Αντίγονος ενίσχυσε τις θέσεις του στον Ισθμό τοποθετώντας φρουρά στο όρος Όνειον (Όνεια Όρη) που ξεκινούσε νότια της Κορίνθου και εκτείνονταν ως τον όρμο των Κεγχρεών(Κεχριών).
Οι μακεδονικές δυνάμεις από τα ορμητήρια τους στην περιοχή του Ισθμού πραγματοποιούσαν επιδρομές από ξηρά και θάλασσα στην Αττική .Ο Πάτροκλος δεν κατάφερε να κάνει τίποτα αξιόλογο πέρα από την κατάληψη των Μεθάνων στα οποία έδωσε το όνομα της βασίλισσας Αρσινόης Β'.
Ο Αντίγονος βρίσκονταν στην Αττική όταν ο βασιλιάς των Μολοσσών Αλέξανδρος εισέβαλε ύστερα από συνεννόηση με τον Πτολεμαίο Φιλάδελφο στην Άνω Μακεδονία και κατέλαβε τη χώρα, ύστερα από την προσχώρηση σε αυτόν των κατοίκων της περιοχής. Ταυτόχρονα ο Αλέξανδρος συμμάχησε με τους Αιτωλούς και τους Ευβοείς. Έτσι η χερσαία οδός επικοινωνίας του Αντίγονου με τις βάσεις του στον βορρά πρακτικά αποκόπηκε. Απέμενε μόνο η θαλάσσια οδός όμως ο στόλος του Πατρόκλου ενισχύθηκε με νέα πλοία από τον Πτολεμαίο.
Συντριβή Σπαρτιατών και Αθηναίων
Ο Αντίγονος Γονατάς επιτέθηκε ξανά στην Αττική και το 263 π.Χ. άρχισε τη συστηματική πολιορκία της πόλης. Οι Αθηναίοι που δεν περίμεναν από πουθενά ενισχύσεις ζήτησαν ανακωχή. Στις διαπραγματεύσεις που έγιναν οι προτάσεις του Αντίγονου αρχικά απορρίφθηκαν. Όταν όμως οι πολιορκημένοι, που υπέφεραν από σιτοδεία, κατάλαβαν ότι ο Αντίγονος θα άρχιζε ξανά τις εχθροπραξίες παραδόθηκαν (τέλος 262 π.Χ.).
Σύμφωνα με μια διαφορετική αφήγηση η εισβολή του Αλέξανδρου στην Άνω Μακεδονία έγινε το 262 π.Χ.. Ο Αντίγονος που τότε βρίσκονταν στην Αττική έκανε ειρήνη με τους Αθηναίους και επέστρεψε στη Μακεδονία (φθινόπωρο του 262 π.Χ.). Ο Αντίγονος επέστρεψε στην Αττική το 261 π.Χ. αφού είχε αντιμετωπίσει με επιτυχία τον Αλέξανδρο. Εκεί οι εχθροπραξίες είχαν επαναληφθεί και η ειρήνη είχε αποδειχτεί μια απλή ανακωχή. Η πόλη παραδόθηκε τελικά την άνοιξη του ίδιου έτους.
Μεταλλοειδή
μικρογραφία|Γερμάνιο Ο όρος μεταλλοειδή αφορά χαρακτηρισμό χημικών στοιχείων, που άλλοτε συμπεριφέρονται ως μέταλλα και άλλοτε ως αμέταλλα.
Χρεμωνίδειος Πόλεμος
Συντριβή Σπαρτιατών και Αθηναίων
Κατά την διάρκεια της πολιορκίας πυρπολήθηκε το ιερό άλσος και ο ναός του Ποσειδώνος Ιππίου κοντά στην Ακαδημία των Αθηνών που ήταν εγκατεστημένο το αρχηγείο του αθηναϊκού ιππικού.
Μεταλλοειδή
Σε ορισμένες περιπτώσεις χημικών στοιχείων είναι δύσκολη η κατάταξή τους σε μέταλλα ή αμέταλλα. Υπάρχουν δηλαδή στοιχεία που μοιάζουν με μέταλλα με κάποιες όμως διαφοροποιήσεις των βασικών χαρακτηριστικών τους, όπως π.χ. θρυμματίζονται εύκολα (εύθραστα) και παρουσιάζονται ως κακοί αγωγοί του ηλεκτρισμού. Αυτά τα στοιχεία λέγονται «μεταλλοειδή» και αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία των χημικών στοιχείων στην οποία περιλαμβάνονται το γερμάνιο, το πυρίτιο κ.ά.
Χρεμωνίδειος Πόλεμος
Συντριβή Σπαρτιατών και Αθηναίων
Στην πόλη της Αθήνας εγκαταστάθηκε μακεδονική φρουρά (στον λόφο του Μουσείου). Το ίδιο έγινε στη Σαλαμίνα, στην Ελευσίνα και το Σούνιο και στα φρούρια της Αττικής,Ραμνούντα,Πάνακτο και Φυλή, ενώ γκρεμίστηκε ένα τμήμα των Μακρών Τειχών. Το δημοκρατικό πολίτευμα δεν καταλύθηκε την εξουσία όμως ανέλαβαν οι οπαδοί του Αντίγονου (όπως ο ομώνυμος εγγονός του Δημήτριου του Φαληρέως). Ο ιστοριογράφος Φιλόχαρος εκτελέστηκε σύμφωνα με διαταγή του Αντίγονου επειδή αλληλογραφούσε με τον Πτολεμαίο. Ο Χρεμωνίδης και ο Γλαύκων κατέφυγαν στην Αίγυπτο όπου κατέλαβαν υψηλά αξιώματα στη διοίκηση της χώρας. Ύστερα από λίγα χρόνια ο Αθηναίος πολιτικός Μικίων τους κατέταξε στην ίδια κατηγορία με τον Αλκιβιάδη και τον Λεωσθένη.
Μεταλλοειδή
*
Χρεμωνίδειος Πόλεμος
Το τέλος του πολέμου
Ο στόλος του Πτολεμαίου ηττήθηκε στην Κω το 261 π.Χ. ή 257 π.Χ.(άλλες πηγές χρονολογούν τη ναυμαχία αυτή και το 255 π.Χ. ). Η ήττα αυτή που περιόρισε την επιρροή του Πτολεμαίου στο Αιγαίο και έφερε τη λήξη του πολέμου. .
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Αθήνας Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Σπάρτης Κατηγορία:Πόλεμοι αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Αρχαίοι πόλεμοι
EN 1990
Ο EN 1990 – ΕΥΡΩΚΩΔΙΚΑΣ : ΒΑΣΕΙΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ είναι η βάση μία σειράς από κώδικες γνωστοί ως Ευρωκώδικες. Το σχετικό κείμενο ορίζει τις βασικές αρχές εφαρμογής των Ευρωκωδίκων που χρησιμοποιούνται στο σχεδιασμό δομιμάτων.
Ο EN 1990 παρέχει τις μη-εξαρτώμενες από τα δομικά υλικά πληροφορίες που απαιτούνται για το σχεδιασμό με βάση τους Ευρωκώδικες κτιρίων και έργων Πολ. Μηχ/κού.
Ο EN 1990 χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τους EN 1991 ως EN 1999 για το σχεδιασμό κτιριακών έργων και άλλων δομιμάτων πολιτικού μηχανικού και συμπεριλαμβάνει θέματα γεωτεχνικής μηχανικής, σχεδιασμού κατασκευών έναντι πυρκαγιάς, σχεδιασμό έναντι σεισμού και άλλων τυχηματικών δράσεων, φορτίων κατά την κατασκευή ενός έργου και το σχεδιασμό προσωρινών κατασκευών.
Το Παράρτημα A2 του EN 1990 παρουσιάζει τους κανόνες και τις μεθόδους για τον καθορισμό συνδυασμών δράσεων για ελέγχους λειτουργικότητας και οριακών καταστάσεων αστοχίας (εκτός από τους ελέγχους κόπωσης) με τις προτεινόμενες τιμές σχεδιασμού των μόνιμων, μεταβλητών και τυχηματικών δράσεων και των συντελεστών ψ που θα χρησιμοποιηθούν κατά το σχεδιασμό οδογεφυρών, πεζογεφυρών και σιδηροδρομικών γεφυρών. Το παράρτημα αυτό ισχύει επίσης και για δράσεις κατά τη διάρκεια της κατασκευής. Επίσης παρουσιάζονται οι μέθοδοι και κανόνες για ελέγχους που αφορούν ορισμένες οριακές καταστάσεις αστοχίας οι οποίες είναι ανεξάρτητες από τα υλικά.
Κανονιστικές Αναφορές
Συνολικά υπάρχουν 10 αυτοτελείς κανονισμοί (συμπεριλαμβανομένου και του EN 1990) που αποτελούνται από 58 μέρη και συμπληρώνονται από τα Εθνικά προσαρτήματα. Τα μέρη αυτά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Επιστήμη Πολιτικού Μηχανικού
Ρίτσαρντ Λάιονς (μαθηματικός)
Ο Ρίτσαρντ Λάιονς (Neil Richard Lyons') (γεννημένος στις 22 ιανουαρίου του 1945 στη Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη) είναι ένας Αμερικανός μαθηματικός, που ειδικεύεται στην πεπερασμένη θεωρία ομάδων.
Ο Λυών έλαβε το Διδακτορικό του το 1970 στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, υπό τον Τζον Griggs Τόμσον με μια διατριβή με τίτλο Χαρακτηρισμοί για Κάποια Πεπερασμένη Απλή Ομάδα με Μικρή 2-βαθμίδα. Από το 1972, υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Rutgers.
Με τον Ντάνιελ Γκορενστείν και τον Ρόναλντ Σολομών έγραψε έξι σε όγκο σειρές στο  πρόγραμμα ταξινόμησης για τις πεπερασμένες απλές ομάδες, ένα πρόγραμμα στο οποίο οι τρεις τους ήταν από τους βασικούς συμμετέχοντες. Ανακάλυψε μία σποραδική ομάδα την οποία ο Charles Sims κατασκεύασε και την ονόμασε Λυών ομάδα Ly.
Το 2012 μοιράστηκε το Leroy P Steele Βραβείο για Μαθηματική Έκθεση, που απονέμεται από την Αμερικανική Μαθηματική εταιρεία, με τον Μάικλ Aschbacher, Stephen D. Smith, και ο Ρόναλντ Σολομώντα. Το 2013 έγινε fellow του American Mathematical Society "για τις συνεισφορές στην κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδων, όπως την ανακάλυψη ενός από τις 26 σποραδικές πεπερασμένες απλές ομάδες.".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί
497
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 497 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Hughes H-1 Racer
Το Hughes H-1 Racer είναι ένα αγωνιστικό αεροσκάφος που κατασκευάστηκε από την Hughes Aircraft το 1935. Πέτυχε ένα παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας και ένα διηπειρωτικό ρεκόρ ταχύτητας σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το H-1 Racer ήταν το τελευταίο αεροσκάφος που κατασκευάστηκε από ιδιώτη που έκανε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας. Τα περισσότερα αεροσκάφη έκτοτε που κατέχουν το ρεκόρ ήταν στρατιωτικά.
Ανάπτυξη
Οι μελέτες σχεδίασης ξεκίνησαν το 1934 με ένα μοντέλο ακριβούς κλίμακας (μήκους πάνω από δύο πόδια) που δοκιμάστηκε στην αεροδυναμική σήραγγα του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, αποκαλύπτοντας δυναμικό ταχύτητας 587 χλμ/ώρα.
Επιχειρησιακό ιστορικό
Ο Χιουζ έκανε την πρώτη πτήση στις 13 Σεπτεμβρίου 1935 στο Μάρτιν Φιλντ κοντά στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνια και έσπασε αμέσως το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας χερσαίου αεροπλάνου που έφτασε τα 567,12 χλμ./ώρα κατά μέσο όρο σε τέσσερα χρονομετρημένα περάσματα. Το αεροσκάφος ήταν φορτωμένο με ελάχιστη ποσότητα καυσίμων προκειμένου να κρατήσει το βάρος χαμηλό και ο Χιουζ δεν έπρεπε να κάνει το 3ο και το 4ο πέρασμα, εξαντλώντας τα καύσιμα. Ο Χιουζ κατάφερε να προσγειωθεί σε ένα χωράφι με τεύτλα νότια της Σάντα Άνα της Καλιφόρνια χωρίς σοβαρές ζημιές ούτε στον ίδιο ούτε στο H-1. Όταν οι συμπατριώτες του έφτασαν στο σημείο της συντριβής, ο Χιουζ είπε «Μπορούμε να το φτιάξουμε, θα πάει πιο γρήγορα.» Εκείνη την εποχή, το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας υδροπλάνου ήταν 709,2 χλμ/ώρα, που σημειώθηκε από ένα Macchi MC72 τον Οκτώβριο του 1934.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα σύγχρονα αεροσκάφη υπηρεσίας ήταν διπλάνα, ο Χιουζ περίμενε πως το Σώμα Αεροπορίας Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών (USAAC) θα υποδεχτεί το νέο σχέδιο του αεροσκάφους του και να κάνει το H-1 τη βάση για μια νέα γενιά αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών. Οι προσπάθειές του να «πουλήσει» το σχέδιο ήταν ανεπιτυχείς. Στη μεταπολεμική κατάθεση του ενώπιον της Γερουσίας, ο Χιουζ ανέφερε ότι η αντίσταση στον καινοτόμο σχεδιασμό ήταν η βάση για την απόρριψη του H-1 από την USAAC: «Προσπάθησα να πουλήσω αυτό το αεροπλάνο στον Στρατό, αλλά το απέρριψαν επειδή εκείνη την εποχή ο στρατός πίστευε ότι ένα μονοπλάνο ήταν κατάλληλο για ένα αεροσκάφος καταδίωξης...»
Το Hughes H-1 Racer εμφανίζεται στην ταινία Men Against the Sky της RKO Pictures του 1940.
Διάθεση
Το πρωτότυπο H-1 Racer δόθηκε στο ινστιτούτο Σμιθσόνιαν το 1975 και εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος..
Αντίγραφα
Ένα μη ιπτάμενο αντίγραφο εκτέθηκε στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορικών Αγώνων από το 1993 έως το 1994, μετά από το οποίο τοποθετήθηκε σε αποθήκη.
Ο Τζιμ Ράιτ από το Cottage Grove του Όρεγκον κατασκεύασε ένα αντίγραφο πλήρους κλίμακας του H-1 που πέταξε για πρώτη φορά το 2002. Το αντίγραφό του ήταν τόσο κοντά στο πρωτότυπο που η FAA του έδωσε τον σειριακό αριθμό 2 του μοντέλου. Το επίτευγμά του στην αναδημιουργία του αεροσκάφους αναγγέλθηκε σε πολλά αεροπορικά περιοδικά.
Στις 4 Αυγούστου 2003, ο Ράιτ αποκάλυψε το αντίγραφο του H-1 στο AirVenture 2003 στο Oshkosh, του Ουισκόνσιν. Καθώς επέστρεφε στο σπίτι του στο Όρεγκον, ανεφοδιάστηκε με καύσιμα το αεροσκάφος στο Ζιλέτ του Ουαϊόμινγκ. Ο Ράιτ συναντήθηκε για λίγο με τοπικούς δημοσιογράφους και είπε ότι το αεροσκάφος είχε «προβλήματα με τον έλικα». Μια ώρα μετά την απογείωση, το αεροσκάφος συνετρίβη ακριβώς βόρεια του Old Faithful Geyser στο Εθνικό Πάρκο Γελλοστόουν, σκοτώνοντας τον Ράιτ. Το αντίγραφο, που προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί στην ταινία Ιπτάμενος Κροίσος (The Aviator), καταστράφηκε ολοσχερώς. Η επίσημη αναφορά ατυχήματος περιγράφει λεπτομερώς την αστοχία ενός αντίβαρου στον έλικα σταθερής ταχύτητας.
Ένα στατικό αντίγραφο του H-1 εμφανίστηκε σε έναν χώρο παράλληλα με το «Hughes H-4 Hercules» του Χιουζ στο Λονγκ Μπιτς όταν το τελευταίο αεροσκάφος εκτέθηκε σε έναν θόλο δίπλα στο Queen Mairy. Άλλα μη ιπτάμενα αντίγραφα εκτίθενται στο Μηχανικό Συγκρότημα Τόμας Μπιμ στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, στο Λας Βέγκας (δωρεά από την εταιρεία Χιουζ το 1988) και στο Μουσείο Πτήσης της Σάντα Μαρία. Από το 2016 άλλο ένα αντίγραφο H-1 κατασκευάζεται στο Μουσείο Αεροπορίας & Διαστήματος του Σαν Ντιέγκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
H-1
Τιμητικό Όσκαρ
Το Τιμητικό Όσκαρ (αγγλ. Honorary Award, μέχρι το 1949 Special Award) είναι ιδιαίτερο βραβείο που απονέμεται από το Board of Governors της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Οι βραβευθέντες επιλέγονται με βάση τριών κριτηρίων: Το βραβείο απονέμεται σε πρόσωπα, οργανώσεις ή και εταιρείες. Τα πρώτα χρόνια ήταν δυνατή επίσης και η απονομή σε συγκεκριμένες ταινίες. Μπορεί να απονεμηθεί σε μορφή του γνωστού βραβείου Όσκαρ αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη μορφή την οποία αποφασίζει το Board of Governors της Ακαδημίας. Άλλες πιθανές μορφές του βραβείου είναι π.χ. εκλογή επίτιμου μέλους ή απονομή μεταλλίου. Από το 2009 και μετά τα τιμητικά Όσκαρ μεταφέρθηκαν σε μια επιπλέον τελετή απονομής, με την ονομασία Governor Awards.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία Όσκαρ
Λουίζα Ελισάβετ της Γαλλίας
Η Λουίζα Ελισάβετ της Γαλλίας (γαλλ. Louise Élisabeth de France, 14 Αυγούστου 1727 - 6 Δεκεμβρίου 1759) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Πολωνής συζύγου του Μαρίας Λετσύνσκα. Ήταν δίδυμη αδελφή της Ερριέττας. Ήταν γνωστή και ως βασιλική κυρία Ελισάβετ. Αναφέρεται ότι έμοιαζε πολύ στον πατέρα της και γι' αυτό ήταν η αγαπημένη του κόρη.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Ελισάβετ μεγάλωσε στις Βερσαλλίες με τη δίδυμη αδελφή της Ερριέττα, τις νεότερες αδελφές τους Μαρία Λουίζα, Μαρία Αδελαΐδα και τον αδελφό τους τον Λουδοβίκο. Ήταν πολύ έξυπνη· αυτή με τον αδελφό της ήταν τα μόνα -από τα αδέλφια- που παντρεύτηκαν. Τον Φεβρουάριο 1739, σε ηλικία 12 ετών, της αναγγέλθηκε ο γάμος με τον ινφάντη Φίλιππο, τρίτο γιο του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας (ο οποίος ήταν θείος του πατέρα της) και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Φαρνέζε. Ο αρραβώνας έγινε στο πλαίσιο σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των Βουρβόνων της Ισπανίας και της Γαλλίας· δεν έγινε δεκτός με ενθουσιασμό στη γαλλική Αυλή, αφού ο ινφάντης Φίλιππος ήταν τρίτος στη σειρά διαδοχής και δεν είχε ελπίδες να ανέβει στον θρόνο της Ισπανίας. Η τελετή του γάμου έγινε κοντά στη Μαδρίτη στις 25 Οκτωβρίου 1739 και απέκτησαν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Μαρία Καρλόττα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβερν
Η Mαρία-Καρλόττα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Μarie Sophie Charlotte de La Tour d'Auvergne, (20 Δεκεμβρίου 1729, Παρίσι – 6 Σεπτεμβρίου 1763), ήταν Γαλλίδα ευγενής και μέλος τού Οίκου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Παντρεμένη στον Οίκο τού Μπωβώ, μία ισχυρή οικογένεια με καταγωγή από το Aνζού, απέκτησε μία κόρη σε ηλικία είκοσι ετών και απεβίωσε από ευλογιά σε ηλικία τριάντα τριών ετών. Ο σημερινός κλάδος τού δούκα τού Μουσύ της οικογένειας Noάγ, κατάγονται από αυτήν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Οτέλ ντε Μπουγιόν στο Παρίσι από τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1668–1730), τον κυρίαρχο δούκα τού Μπογιόν και την τελευταία του σύζυγο Λουίζα-Ερριέττα-Φραγκίσκη της Λωρραίνης. Ήταν το μοναχοπαίδι τού ζεύγους. Η μητέρα της ήταν κόρη τού Ιωσήφ της Λωρραίνης, κόμη τού Αρκούρ.
Ο πατέρας της ήταν γιος τού Γοδεφρείφοδου-Μαυρικίου και της Mαρίας-Άννας Μαντσίνι, όπου η τελευταία ήταν ανιψιά τού καρδινάλιου Mαζαρέν και μία διαβόητη οικοδέσποινα στην εποχή της.
Η Mαρία-Καρολίνα είχε την προσφώνηση μαντμαζέλ ντε Σατώ-Τιερύ από τη γέννησή της. Όταν η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδεφή της Άννα-Μαρία-Λουίζα, μαντμαζέλ ντε Μπουγιόν παντρεύτηκε τον Κάρολο ντε Ροάν, πρίγκιπα τού Σουμπίζ το 1734, ως η μεγαλύτερη ανύπαντρη πριγκίπισσα της οικογένειας Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, προσφωνείτο μαντμαζέλ ντε Μπουγιόν μέχρι τον γάμο της.
Εξαδέλφια της ήταν ο Aντουάν ντε Βινιερό ντυ Πλεσί, γιος της θείας της Ελισάβετ-Σοφίας της Λωρραίνης και τον διάσημο γυναικοθήρα Aρμάν ντε Βινιερό ντυ Πλεσί, δούκα τού Ρισελιέ.
Ο πατέρας της απεβίωσε το 1730, αφήνοντας τη μητέρα της χήρα στα είκοσι τρία της. Η μητέρα της απεβίωσε το 1737. Ως εκ τούτου, έγινε ο φύλακας τού θείου της Λουδοβίκου-Ερρίκου, κόμη τού Εβρέ ( comte d'Évreux).
Το 1741, ο εκ μητρός θείος της Λουδοβίκος της Λωρραίνης-Αρκούρ ήταν υποψήφιος για το χέρι της 12χρονης, αλλά ο γάμος δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και αυτός απεβίωσε άτεκνος το 1747.
Παντρεύτηκε τον Κάρολο-Ιούστο τού Μπωβώ, μέλος της πλούσιας οικογένειας Μπωβώ τού δουκάτου της Λωρραίνης, στις 3 Απριλίου 1745. Κουνιάδα της (η αδελφή τού συζύγου της) ήταν η διάσημη μαρκησία τού Μπουφλέ. Η κόρη της παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Λουδοβίκο τού Νοάγ, γιο τού Φιλίππου τού Νοάγ και της Άννας τού Αρπαζόν, κυρίας των τιμών της Μαρίας-Αντουανέτας.
Απεβίωσε από ευλογιά στο Οτέλ ντε Μπωβώ-Κραόν, το αστικό μέγαρο τού συζύγου της στο Λυνεβίλ της Λωρραίνης. Αυτή και η κόρη της πήγαιναν στο Παρίσι από τη Λωρραίνη, όταν η Μαρία-Καρλόττα κόλλησε την ασθένεια. Παρά τη μέγιστη φροντίδα, υπέκυψε στην ασθένεια, την εποχή που κανόνιζε την πρόταση γάμου μεταξύ της κόρης της Λουίζας και του Αρμάνδου-Λουδοβίκου ντε Γκοντώ, δούκα τού Λωζύν.
Ο Λωζύν και η Λουίζα δεν παντρεύτηκαν ποτέ και επηρεάστηκαν πολύ από το τέλος της Mαρίας-Καρλόττας –οι δυο τους ήταν ερωτευμένοι– με το τέλος της Mαρίας-Καρλόττας, ο Λωζύν έχασε τον πιο πολύτιμο σύμμαχό του, σχετικά με μία ένωση με τη Λουίζα και τον εαυτό του. Η κόρη της τοποθετήθηκε στο αβαείο τού Πορτ Ρουαγιάλ στο Παρίσι, όπου παρέμεινε μέχρι τον γάμο της το 1767.
Μετά το τέλος της, ο σύζυγός της νυμφεύτηκε ξανά το 1764 τη Μαρί-Σαρλότ-Σιλβί ντε Ροάν-Σαμπό, εξαδέλφη τού Καρόλου ντε Ροάν, πρίγκιπα τού Σουμπίζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Αιγάνη Λάρισας
μικρογραφία|Το θέατρο Αιγάνης και το ρολόι
Η Αιγάνη είναι χωριό της Θεσσαλίας και ανήκει στο Δήμο Τεμπών της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας. Πριν την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2011 αποτελούσε διαμέρισμα του δήμου Κάτω Ολύμπου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 21,175 χμ² (2011). Βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μέτρων και σε απόσταση 45 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Λάρισας αλλά και από την πόλη της Κατερίνης. Είναι το τελευταίο άκρο της Θεσσαλίας, καθώς εκεί βρίσκονται τα σύνορα Θεσσαλίας - Μακεδονίας. Κατά την απογραφή του 2011 η Αιγάνη είχε 535 κατοίκους, ενώ τη τοπική κοινότητα 1.134.
Στην τοπική κοινότητα της Αιγάνης, ανήκουν ακόμη τέσσερις οικισμοί. Η Κάτω Αιγάνη και το Παπαπούλι είναι δύο μικροί οικισμοί οι οποίοι βρίσκονται επί της εθνικής οδού ο πρώτος και επί του πρώην ιστορικού σιδηροδρομικού σταθμού Παπαπουλίου ο δεύτερος. Οι δύο οικισμοί της Παραλία της Αιγάνης είναι το Καστρί-Λουτρό και τα Νέα Μεσάγκαλα που βρίσκονται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από την Κάτω Αιγάνη και 10 από την Αιγάνη στο δέλτα του Πηνειού. Από τους 1.134 κατοίκους το 47% είναι κάτοικοι της Αιγάνης, το 34% των Μεσαγκάλων και το υπόλοιπο 9%, κάτοικοι της Κάτω Αιγάνης. Η Αιγάνη έχει πάρα πολλές φυσικές ομορφιές και συνδυάζει βουνό και θάλασσα. Η εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου, παλιό μοναστήρι καθώς ήταν, είναι μία σημαντική χριστιανική κληρονομιά και το εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου που χρονολογείται από το 14ο αιώνα και θεωρείται το παλαιότερο της Θεσσαλίας αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτισμικό και θρησκευτικό πλούτο του χωριού.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) αριστερά|μικρογραφία
Διοικητική ιστορία
Μετά τη Μεταπολίτευση, πρόεδροι της Κοινότητας Αιγάνης διατέλεσαν οι: ...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Ρόμπερτ Νόις
Ο Ρόμπερτ Νόρτον Νόις (αγγλικά: Robert Norton Noyce, 12 Δεκεμβρίου 1927 – 3 Ιουνίου 1990), γνωστός με το παρωνύμιο «ο Δήμαρχος της Σίλικον Βάλλεϋ», ήταν ο ιδρυτής των εταιρειών Fairchild Semiconductor το 1957 και της Intel το 1968. Επίσης, από κοινού με τον Τζακ Κίλμπι, παρουσίασαν τρόπους συνδυασμού (πολύ) μεγάλου αριθμού κρυσταλλολυχνιών (transistor) σε πολύ μικρές κατασκευές από πυρίτιο, που έγιναν γνωστά ως «μικρο-ψηφίδες» (microchips). Το επίτευγμα αυτό πυροδότησε την επανάσταση των προσωπικών υπολογιστών και χάρισε στη Σίλικον Βάλλεϋ το όνομά της. Ο Νόις υπήρξε επίσης μέντορας και πατρική φιγούρα μιας ολόκληρης γενιάς επιχειρηματιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών
Μαγιόρκα
thumb|right|250px|Η σημαία της Μαγιόρκα. Η Μαγιόρκα (στα καταλανικά προφέρεται Μαλιόρκα, · γράφεται Mallorca τόσο στα ισπανικά όσο και στα Καταλανικά· εκ του λατινικού insula maior) είναι το μεγαλύτερο νησί των Βαλεαρίδων, μιας αυτόνομης κοινότητας της Ισπανίας. Όπως η Μινόρκα και η Ίμπιζα, αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό. Έχει μέγεθος 3.624,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 861.929 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (πυκνότητα πληθυσμού: 237,8 κατ./τ.χλμ., περίπου διπλάσια της Ελλάδας). Η Μαγιόρκα είναι το μεγαλύτερο σε πληθυσμό νησί των Βαλεαρίδων Νήσων και το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο νησί στην Ισπανία μετά την Τενερίφη των Καναρίων Νήσων.
Η πρωτεύουσα του νησιού και της αυτόνομης κοινότητας είναι η Πάλμα ντε Μαγιόρκα, ή όπως τη γνωρίζουν οι κάτοικοι του υπόλοιπου νησιού Ciutat (δηλαδή πόλη στα καταλανικά, παρόμοιο του συνηθισμένου χαρακτηρισμού στα ελληνικά νησιά χώρα).
Ιστορία
Η Μαγιόρκα μαζί με τη Μινόρκα ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες ως Γυμνήσιες, λόγω των Ταλαγιωτών κατοίκων τους που χρησιμοποιούνταν με ελαφρύ οπλισμό σε ελληνικούς στρατούς, και σε αντιδιαστολή με τις ακατοίκητες εκείνη την εποχή Ίμπιζα και Φορμεντέρα που ονομάζονταν Πιτυούσες.
Το 123 π.Χ. κατακτήθηκαν από τους Ρωμαίους. Το 425 μ.Χ. καταστράφηκαν από τους Βανδάλους και απελευθερώθηκαν από τον Βελισάριο το 534. Το 707 έως το 1231 ήταν υπό μουσουλμανική κατοχή. Μετά από αρκετές μάχες το 1229-1232 ο Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας κατέλαβε τα νησιά και τα εποίκισε με κατοίκους του Ροσεγιόν. Στην διαθήκη του άφησε τις Βαλεαρίδες ελεύθερες, αλλά υποτελείς στην Αραγωνία. Η σχετική ανεξαρτησία δεν διήρκεσε πολύ, καθώς το 1349 έγιναν μέρος του Στέμματος της Αραγωνίας.
Κατά τον 15ο αιώνα υπέφερε όπως και τα νησιά του Αιγαίου, από επιθέσεις Τούρκων και Βερβερίνων.
Πολιτισμός
Το νησί, όπως όλες οι Βαλεαρίδες, ανήκει ιστορικά στην καταλανική σφαίρα επιρροής. Η ντόπια γλώσσα είναι τα καταλανικά, παρά την μείωση της διάδοσης κατά την ισπανική δικτατορία.
Κλίμα
Το κλίμα του νησιού είναι τυπικά μεσογειακό, με υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι (άνω των 30 βαθμών Κελσίου) και μέτρια χαμηλές τον χειμώνα (σπανίως υπό των 5 βαθμών). Για ένα νησί, η ατμοσφαιρική υγρασία είναι πολύ υψηλή, γεγονός που κάνει τη ζέστη πιο ενοχλητική.
Γεωγραφία
thumb|250px|Satellite image thumb|250px|Topography Στη Μαγιόρκα υπάρχουν δύο ορεινοί όγκοι με μήκος περίπου 70 χλμ ο καθένας στο βορειοδυτικό και νοτιοανατολικό τμήμα αντίστοιχα. Ανάμεσα τους εκτείνεται μία γόνιμη πεδινή έκταση σε όλο το διαγώνιο άξονα του νησιού, γνωστή με την ονομασία Ες Πλα (Es Pla). Η υψηλότερη οροσειρά είναι η βορειοδυτική, γνωστή με την ονομασία Σέρα ντε Τραμουντάνα (Serra de Tramuntana), στην οποία βρίσκονται και οι δύο ψηλότερες κορυφές του νησιού. Η Πουίγκ Μαγιόρ (Puig Major) με ύψος 1.445 μ. είναι η ψηλότερη κορυφή, η οποία δεν είναι προσβάσιμη καθώς ανήκει σε στρατιωτική ζώνη. Η αμέσως επόμενη και επισκέψιμη κορυφή είναι η Πουίγκ ντε Μασανέγια (Puig de Massanella) με 1.363 μ. ύψος. Στις νοτιοδυτικές ακτές του νησιού βρίσκεται η παραθαλάσσια πρωτεύουσα Πάλμα, στις νότιες παρυφές του Ες Πλα, το οποίο εκτείνεται προς τα βορειοανατολικά για να καταλήξει στους δύο κόλπους που βρίσκονται στη βορειοανατολική ακτή της Μαγιόρκα. Ο μεγαλύτερος κόλπος Μπαντία ντ' Αλκούντια (Badia d'Alcúdia) διαδέχεται τον μικρότερο και βορειότερο Μπαντία ντε Πογιέντσα (Badia de Pollença). Οι βόρειες ακτές του νησιού είναι γενικά βραχώδεις με απόκρημνους βράχους.
Η Μαγιόρκα περιβάλλεται από δύο ακατοίκητα μικρά νησιά, την Καμπρέρα (Cabrera) νοτιοανατολικά της Πάλμα και την Ντραγκονέρα (Dragonera) δυτικά της Πάλμα.
Διοικητική Διαίρεση
thumb|250px|Δήμοι της Μαγιόρκα.
Το νησί της Μαγιόρκα διαιρείται διοικητικά στους εξής δήμους:
Οικονομία
Η οικονομία βασίζεται στις υπηρεσίες, με τον τουρισμό να είναι η σημαντικότερη. 11 εκατομμύρια άνθρωποι ετησίως διαλέγουν το νησί για τις διακοπές τους.
Υπάρχουν όμως και άλλες, πιο παραδοσιακές βιομηχανίες, όπως τα κοσμήματα, η κατεργασία δέρματος (τα γνωστά παπούτσια Camper φτιάχνονται εκεί) αλλά και ο πρωτογενής τομέας (γεωργία, αλιεία/ιχθυοκαλλιέργειες, λατομεία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλεαρίδες Νήσοι
MIDI Maze
Το MIDI Maze ένα είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, που δημιουργήθηκε από την Xanth Software F/X για το Atari ST, το 1987. Στο εν λόγω βιντεοπαιχνίδι έχει πιστωθεί ότι εισήγαγε την έννοια των deathmatch. Το παιχνίδι μπορούσε να δημιουργήσει δίκτυα για πολλούς παίκτες με το περιβάλλον MIDI. Μέχρι και 16 υπολογιστές μπορούσαν να δικτυωθούν σε ένα "MIDI Ring", συνδέοντας τη θύρα MIDI-OUT σε έναν υπολογιστή με μια θύρα MIDI-IN στον επόμενο υπολογιστή. Όλοι οι παίκτες εμφανίζονται ως χαμογελαστά πρόσωπα σε διάφορα χρώματα. Οι σφαίρες φαίνονται ως μικρές μπάλες.
Το MIDI-Maze II αναπτύχθηκε αργότερα από τον Markus Fritze για τη Sigma-Soft. Αυτό το παιχνίδι κυκλοφόρησε ως shareware και περιείχε βελτιώσεις στο gameplay σε σχέση με το πρωτότυπο. Μια βελτιωμένη παραλλαγή, που βασίζεται περισσότερο στο πρωτότυπο MIDI Maze ήταν το Midimaze Plus από τους Robert και Werner Spahl. Αυτή η έκδοση περιέχει μια πυξίδα και περισσότερες λεπτομέρειες στους παίκτες.
Δήμος Επιδαύρου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο πρώην δήμος Επιδαύρου ήταν δήμος του νομού Αργολίδας σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας». Η σημερινή του σύσταση ανάγεται στο σχέδιο Καλλικράτης που εφαρμόστηκε την 1/1/2011 με την σύσταση του νέου δήμου Επιδαύρου μετά την προσάρτηση του όμορου δήμου Ασκληπιείου με τον προϋπάρχοντα δήμο. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού και κάλυπτε το τμήμα του νομού, που βρέχεται από τον Σαρωνικό Κόλπο. Συνόρευε με τον δήμο Ασκληπιείου στα δυτικά, με τον δήμο Σολυγείας του νομού Κορινθίας στα βόρεια και με τον δήμο Τροιζήνας, της Νομαρχίας Πειραιά στα νότια. Ο δήμος είχε πληθυσμό 4.471 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Παλαιά Επίδαυρος η οποία αποτελούσε και το μεγαλύτερο χωριό του δήμου.
Η Παλαιά Επίδαυρος βρίσκεται στον χώρο της αρχαίας Επιδαύρου. Από την αρχαία πόλη διασώζονται λιγοστά ερείπια και το θέατρό της, το οποίο χρησιμοποιείται την καλοκαιρινή περίοδο ως χώρος του Φεστιβάλ Επιδαύρου. Ονομάζεται μικρό θέατρο της Επιδαύρου για να ξεχωρίζει από το διάσημο θέατρο της Επιδαύρου που βρίσκεται στο αρχαίο Ασκληπιείο.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο πρώην δήμος Επιδαύρου περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Ματίας Γκρύνεβαλντ
Ο Ματίας Γκρύνεβαλντ (Matthias Grünewald, περ. 1475 - 31 Αυγούστου 1528) ήταν Γερμανός αναγεννησιακός ζωγράφος θρησκευτικών έργων, που αγνόησε τον αναγεννησιακό κλασικισμό για να συνεχίσει στο 16ο αιώνα το ύφος της τέχνης της Κεντρικής Ευρώπης του ύστερου Μεσαίωνα.
Δήμος Επιδαύρου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε
Ματίας Γκρύνεβαλντ
Το πραγματικό του όνομα ήταν Matthias Gothardt ή Neithardt ή Nithardt, ωστόσο έμεινε στην ιστορία γνωστός ως Grünewald κατόπιν σφάλματος του ιστορικού του 17ου αιώνα, Γιόαχιμ φον Σάντραρτ (Academia Artis Pictoriae, 1683). Το όνομά του εμφανίζεται στα αρχεία της πόλης Ζέλιγκενστατ (γερμ. Seligenstadt), κοντά στο Βίρτσμπουργκ, από το 1501 έως το 1525. Στις αρχές του 16ου αιώνα έγινε ο επίσημος ζωγράφος της αυλής πρώτα του Ούριελ βαν Γκέμινγκεν (Uriel van Gemmingen) και κατόπιν του Άλμπρεχτ του Βραδεμβούργου, κατά σειρά αρχιεπισκόπων του Μάιντς. Επιπλέον, φαίνεται πως παρείχε συμβουλές σε ζητήματα αρχιτεκτονικής και μηχανικής στην επισκοπή. Στην Χάλλε, υπήρξε υπεύθυνος για τα δημοτικά δίκτυα ύδρευσης πριν το θάνατό του εκεί το 1528. Μαζί με δύο άλλους καλλιτέχνες της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης, τον Λούκας Κράναχ τον πρεσβύτερο (1472-1553) και τον Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528) τιμάται ως οιονεί άγιος από τη Λουθηρανική Εκκλησία στις 6 Απριλίου.
Έργα ζωγραφικής
thumb|right|«Ο Εμπαιγμός του Χριστού» ([[Alte Pinakothek, Μόναχο), 1503.]] Καθώς τα περισσότερα έργα του Γκρύνεβαλντ έχουν χαθεί, ενώ το μονόγραμμα του καλλιτέχνη υπάρχει ως υπογραφή σε τρία μόλις από τα σωζόμενα, η σύνταξη ενός χρονολογίου είναι εξαιρετικά δύσκολη. Η φήμη που απολαμβάνει στις μέρες μας βασίζεται σε ένα εξαιρετικό έργο θρησκευτικής τέχνης, το «Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ», που διατηρείται ακέραιο έως σήμερα και βρίσκεται στο Musée d'Unterlinden του Κολμάρ. Υπάρχουν, επίσης, αρκετά μικρότερα έργα, τμήματα από άλλες άγιες τράπεζες και περίπου 40 σχέδια. Παρόλο που διασώζονται τόσο λίγα από τα έργα του και παρά το γεγονός ότι μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα τα περισσότερα, όπως και το ρετάμπλ, αποδίδονταν λανθασμένα στον Ντύρερ, αναδύεται ως ένας από τους πιο αξιοσημείωτους καλλιτέχνες της εποχής του, ίσως και όλων των εποχών.
Το μικρό σε μέγεθος έργο «Ο Εμπαιγμός του Χριστού» (1503, Alte Pinakothek, Μόναχο), είναι κατά πάσα πιθανότητα το παλαιότερο σωζόμενο έργο του, ωστόσο διαθέτει πολλά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το μετέπειτα έργο του. Το θρησκευτικό δράμα εκτυλίσσεται μπροστά σε σκοτεινό φόντο και οι μορφές είναι ιδιαίτερα εκφραστικές τονίζοντας το βασανιστήριο στη σκηνή. Η χρήση του χρώματος είναι ιδιαίτερα ατομικιστική, και υποδηλώνει έναν καλλιτέχνη του οποίου η φροντίδα για τον αντίκτυπο της ζωγραφικής επιτρέπει στο πινέλο να σχεδιάζει και να περιγράφει, υποκαθιστώντας τη λεπτομερή προετοιμασία.
Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ (1512-16)
Το έργο αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη παραγγελία που ανέλαβε ο καλλιτέχνης στην καριέρα του. Δημιουργήθηκε για την Αγία Τράπεζα της Μονής του Αγίου Αντωνίου στο Ίζενχαϊμ της Αλσατίας (σήμερα, διαμελισμένο για λόγους έκθεσης, βρίσκεται στο Musée d'Unterlinden, στο Κολμάρ της Αλσατίας). Ο Γκρύνεβαλντ εργάστηκε κατόπιν εντολής του Γκουίντο Γκουέρσι, επικεφαλής του τάγματος, του οποίου το οικόσημο εμφανίζεται και στο έργο. Η εργασία του καλλιτέχνη επρόκειτο να μεγαλώσει ένα παλαιότερο ξύλινο ρετάμπλ του 1505 που απεικόνιζε τους Αγίους Αντώνιο, Αυγουστίνο και Ιερώνυμο από τον Νικολά του Αγκνώ (Nikolas von Haguenau) από το Αγκνώ. Η τελική μορφή του έργου είναι πολύπτυχο σε τρία τμήματα. Διαθέτοντας τρία ζευγάρια κλείστρων, δύο κινητά και ένα σταθερό, μπορούσε να ανοίγει και να κλείνει ώστε να παρουσιάζει διαφορετικές ομάδες θρησκευτικών εικόνων για τις καθημερινές ημέρες, την Κυριακή και τις Γιορτές. Η συνολική του επιφάνεια καλύπτει 2,65 μέτρα σε ύψος και περισσότερα από 5 σε πλάτος.
Το πρώτο τμήμα δείχνει τη Σταύρωση, έχοντας παραπλεύρως σταθερές της μορφές του Αγίου Αντωνίου και του Αγίου Σεβαστιανού, με έναν Επιτάφιο Θρήνο στην πρεντέλλα από κάτω. Στη σκηνή της Σταύρωσης κυριαρχεί ο Χριστός, με το σώμα του εμφανώς βασανισμένο από τον πόνο και με τη σάρκα του ξεσκισμένη και πρασινωπή. Η μορφή του είναι μεγαλύτερη από εκείνους που θρηνούν, εκπληρώνοντας την προφητεία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στα δεξιά όπου αναγράφεται: «Θα μεγαλώσει ενώ εγώ θα συρρικνώνομαι». Το σκούρο σκηνικό καθιστά τις μορφές σχεδόν ανάγλυφες και βαθαίνει το συναίσθημα της σκηνής. Πεντιμέντι, δηλαδή διορθώσεις στις πινελιές, που αποκαλύφθηκαν με τη χρήση ακτίνων X, αποκαλύπτουν το πώς ο καλλιτέχνης τόνιζε την εκφραστικότητα ενώ εργαζόταν: τα δάχτυλα της Μαγδαληνής επιμηκύνθηκαν, ενώ η Παρθένος αρχικά στεκόταν με όρθιο το σώμα.
thumb|400px|center|Πρώτο τμήμα του «Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ» (Musée d'Unterlinden, [[Κολμάρ, Αλσατία), 1512-1516.]]
Το δεύτερο τμήμα απεικονίζει αγγέλους που φτιάχνουν μουσική για την Παναγία και το Θείο Βρέφος και μπορεί να περιγραφεί ως συμβολισμός της Ενσάρκωσης του Κυρίου και της Δοξολογίας της Μητέρας Του. Κατά τη δημιουργία των αγγέλων ο καλλιτέχνης φτάνει στο απόγειο της εφευρετικότητάς του με το χρώμα, καθώς ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας με ροζ, κίτρινο, έντονο μπλε και πράσινο. Αυτός ο χαρακτήρας οράματος αντικατοπτρίζεται και από το κτίριο από το οποίο εμφανίζονται, το οποίο μοιάζει και το ίδιο να βρίσκεται σε φάση μεταμόρφωσης με φύλλα και έλικες να πηγάζουν από τους κίονες. Η σκηνή αυτή έχει στα πλευρά της τον Ευαγγελισμό και την Ανάσταση. Στη δεύτερη, το φωτοστέφανο του Χριστού είναι και η μόνη πηγή φωτός. Η απόκοσμη ποιότητα του θείου αυτού φωτός είναι ιδιαίτερα εμφανής στα ενδύματα πίσω, όπου αποχρώσεις του λευκού και του μπλε μετατρέπονται σε βαθύ ροζ και γκρι στις πτυχώσεις.
thumb|400px|center|Δεύτερο τμήμα του «Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ» (Musée d'Unterlinden, Κολμάρ, Αλσατία), 1512-1516.
Το τρίτο τμήμα αποτελείται από την αρχική σκαλιστή δομή στην οποία ο Γκρύνεβαλντ ζωγράφισε του ερημίτες Αγίους Αντώνιο και Παύλο στην Έρημο στα αριστερά και τον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου στα δεξιά. Εδώ έχουμε και τις σαφέστερες αναφορές στα καθήκοντα του τάγματος του Αγίου Αντωνίου, την περίθαλψη των ασθενών, με την παρουσία θεραπευτικών βοτάνων στους Ερημίτες και τη νεκρή μορφή στον Πειρασμό.
thumb|400px|center|Τρίτο τμήμα του «Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ» (Musée d'Unterlinden, Κολμάρ, Αλσατία), 1512-1516.
Η κύρια πηγή εικονογραφίας του ρετάμπλ στο σύνολό του έχει αναγνωριστεί στις μυστικιστικές «Αποκαλύψεις της Αγίας Μπρίτζετ της Σουηδίας», έργο που γράφτηκε κατά το 14ο αιώνα και εκδόθηκε στη Γερμανία το 1492.
Άλλα έργα
thumb|right|«Η Μαντόνα στον Κήπο» (Ενοριακός Ναός της Στέψης της Παρθένου, Stuppach), 1514 - 1519. Ο Γκρύνεβαλντ φιλοτέχνησε τρεις μικρότερες εκδοχές της «Σταύρωσης» (Offentlich Kunstsammlung, Βασίλεια, Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Πόλη της Ουάσινγκτον και Κρατική Πινακοθήκη, Καρλσρούη). Σώζονται επίσης τμήματα δύο άλλων μεγάλων ρετάμπλ: «Η Μαντόνα στον Κήπο» (Ενοριακός Ναός της Στέψης της Παρθένου, Stuppach) και «Το Θαύμα του Χιονιού» (Augustinermuseum, Φράιμπουργκ). Πιθανώς αμφότερα αποτελούσαν κομμάτι ενός μεγαλύτερου έργου για την κολλεγιακή εκκλησία στο Ασάφενμπουργκ (1517-19). Εικόνες αγίων σε γκριζάιγ (Συλλογή Furstenberg, Donaueschingen, και Stadelsches Kunstinstitut, Φρανκφούρτη αμ Μαιν) άνηκαν κάποτε στο Ρετάμπλ Χέλλερ στη Φρανκφούρτη.
Υστεροφημία
Η ζωή του Γκρύνεβαλντ συμπίπτει σχεδόν ακριβώς με εκείνη του Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471-1528), με το έργο του οποίου συγκρίνεται αναπόφευκτα ολόκληρη η γερμανική τέχνη της εποχής. Και παρόλο που τα έργα του Γκρύνεβαλντ έχαιραν μεγάλης εκτίμησης μετά τον θάνατό του, μέχρι το 17ο αιώνα η ύπαρξή του είχε λησμονηθεί. Πολλά από τα έργα του αποδίδονταν λανθασμένα στον Ντύρερ, και τούτο είχε ως αποτέλεσμα, γύρω στο 1850, οι Γερμανοί ιστορικοί τέχνης να τον αντιμετωπίζουν ως ικανό μιμητή του διάσημου συγχρόνου του. Ωστόσο, η καλλιτεχνική επανάσταση ενάντια στον ορθολογισμό και τον νατουραλισμό των τελευταίων χρόνων του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου, επιφανές παράδειγμα της οποίας είναι ο Γερμανικός Εξπρεσιονισμός, πυροδότησε μια αναθεώρηση του έργου του καλλιτέχνη. Η σημερινή κοινή άποψη είναι πως, σε σχέση με τον Ντύρερ, που αρίστευσε κυρίως στη γραφιστική, το έργο του Γκρύνεβαλντ, που αγνόησε τον κλασσικισμό της Αναγέννησης ώστε να προεκτείνει στο 16ο αιώνα το εκφραστικό και έντονο ύφος της τέχνης της Κεντρικής Ευρώπης, φανερώνει μια ποιότητα στη ζωγραφική τέχνη την οποία ο Ντύρερ δεν μπόρεσε ποτέ να φτάσει.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
7ος αιώνας
07
Μάχη των Φιλίππων
Η μάχη
Τελικώς οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στους Φιλίππους το 42 π.Χ., μια πόλη της Μακεδονίας την οποία είχε μετονομάσει ο Φίλιππος Β', πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από Κρηνίδες σε Φιλίππους. Ο Βρούτος και ο Κάσσιος στρατοπέδευσαν στην όχθη του ποταμού Ζυγάκτη σχεδόν λίγο μετα τις πηγες του. Ο Οκταβιανός και ο Μάρκος Αντώνιος είχαν στρατοπεδεύσει στην απέναντι όχθη. Η κάθε πλευρά διέθετε 80.000 άνδρες, δηλαδή 19 λεγεώνες. Ακόμη ο Οκταβιανός και ο Μάρκος Αντώνιος διέθεταν 13.000 ιππείς και οι δολοφόνοι του Καίσαρα 12.000 ιππείς. Η μάχη άρχισε με τον Μάρκο Αντώνιο να θέλει να περικυκλώσει το στρατόπεδο και το στρατό του Κάσσιου περνώντας από ένα έλος που βρισκόταν εκεί. Ο Κάσσιος όταν κατάλαβε το σχέδιο του Αντώνιου δημιούργησε ένα τείχισμα και απέκοψε τους στρατιώτες του αντιπάλου του. Εν τω μεταξύ ο Βρούτος επιτέθηκε στο στρατόπεδο της Τριανδρίας και το κατέλαβε. Από την άλλη πλευρά όμως ο Αντώνιος επικράτησε και κατέλαβε το στρατόπεδο του Κάσσιου. Ο Κάσσιος, βλέποντας την ήττα του και νομίζοντας ότι ο Βρούτος στην άλλη πλευρά έχανε, αυτοκτόνησε. Ο Βρούτος όμως, που νικούσε τον Οκταβιανό, υποχώρησε στο στρατόπεδό του και πολιορκήθηκε από τις δυνάμεις της Τριανδρίας. Ύστερα από την πολιορκία, στη μάχη που ακολούθησε ανάμεσα στις δυο δυνάμεις, νικητές βγήκαν οι Οκταβιανός και Μάρκος Αντώνιος. Τελικά, αυτοκτόνησε και ο Βρούτος.
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη ο Οκταβιανός μετρούσε 16.000 νεκρούς, ενώ οι αντίπαλοί τους 8.000 νεκρούς. Ο Οκταβιανός με τον Μάρκο Αντώνιο παραμέρισαν τον Λέπιδο και συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Το αποκορύφωμα της σύγκρουσής τους ήταν η Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ., όπου βγήκε νικητής ο Οκταβιανός ο οποίος τελικά έμεινε μόνος κυρίαρχος στη Ρώμη. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία καταλύθηκε το 27 π.Χ. με την ανακήρυξη του Οκταβιανού ως αυτοκράτορα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Θράκης Κατηγορία:Μάχες ελληνιστικής περιόδου
Ταχυμεταφορές
Οι ταχυμεταφορές (αγγλικά: courier services), καλύπτουν μια περιοχή δραστηριότητας μεταξύ απλού ταχυδρομείου και μεταφορικής εταιρείας. Παρέχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες για να καλύψουν τις ανάγκες των χρηστών (αποστολέων και παραληπτών)και είναι ακριβότερες από τις υπηρεσίες του απλού ταχυδρομείου και των μεταφορικών εταιρειών, παρέχοντας για κάθε πελάτη ταχύτερη και εξειδικευμένη εξυπηρέτηση. Παρέχονται ειδικές υπηρεσίες εντός πόλης, σε μικρή ή μεγάλη γεωγραφική περιοχή μιας χώρας ή και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Οι μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο είναι οι UPS και FedEx στην Αμερική και η DHL στην Ευρώπη.