cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόρχε Πατσέκο Αρέκο
Προεδρική θητεία (1967-1972)
Αμέσως εφάρμοσε πολιτική «παγώματος» τιμών και ημερομισθίων σε μια προσπάθεια ελέγχου του πληθωρισμού. Τον Ιούνιο του 1968 επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με την έγκριση του Κοινοβουλίου, προκειμένου να σταματήσει τις επακόλουθες εργατικές διεκδικήσεις, καθώς η κυβέρνησή του είχε επίσης να αντιμετωπίσει την οργάνωση αστικού ανταρτοπολέμου «Εθνικό Κίνημα Απελευθέρωσης» (MLN), γνωστότερη ως Τουπαμάρος, που είχε δημιουργηθεί το 1963. Τα έκτακτα μέτρα κράτησαν έως τον Μάρτιο του 1969.
Καθώς το Σύνταγμα της Ουρουγουάης δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να θέσει υποψηφιότητα για μια αμέσως συνεχόμενη θητεία, διεξάχθηκε ένα δημοψήφισμα το έτος 1971 για την τροποποίηση του Συντάγματος σε αυτό το σημείο, ώστε να μπορέσει ο Πατσέκο να είναι υποψήφιος πρόεδρος για δεύτερη θητεία το 1971, αλλά η τροποποίηση καταψηφίσθηκε στο δημοψήφισμα.
Μετά την προεδρία
Αφού τελείωσε η θητεία του, ο Πατσέκο Αρέκο διορίσθηκε πρέσβυς της Ουρουγουάης στην Ισπανία, ενώ αργότερα πρέσβυς στην Ελβετία και στις ΗΠΑ. Επέστρεψε στην Ουρουγουάη το 1982, κατά τη διάρκεια του εκδημοκρατισμού της χώρας μετά την εκτροπή του Ιουνίου 1973. Η φατρία «Batllismo» στο εσωτερικό του Κόμματος Κολοράδο με ηγέτη τον Χούλιο Μαρία Σανγκουινέτι κέρδισε τις πρώτες αυτές εκλογές.
Ο Πατσέκο ήταν και πάλι υποψήφιος για πρόεδρος στις εκλογές του Νοεμβρίου 1984, με υποψήφιο αντιπρόεδρό του τον πρώην υφυπουργό του Εθνικής Αμύνης (και υπουργό «παρά τω Προέδρω») Κάρλος Πιράν. Παρά το ότι το Κόμμα Κολοράδο κέρδισε τις εκλογές, ο Πατσέκο έχασε με ψήφους 3 προς 1 από τον Σανγκουινέτι.
Ο Σανγκουινέτι διόρισε και πάλι τον Πατσέκο πρέσβυ, αυτή τη φορά στη γειτονική Παραγουάη. Ο Πατσέκο υπέβαλε και πάλι υποψηφιότητα για Πρόεδρος στις εκλογές του 1989 και, με την υγεία του πλέον επιβαρυμένη, σε εκείνες του Νοεμβρίου 1994 με υποψήφιο αντιπρόεδρό του τον απερχόμενο Υπουργό Βιομηχανίας Εδουάρδο Άτσε. Μετά και από αυτή την αποτυχία, ο Χόρχε Πατσέκο Αρέκο αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. Απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 78 ετών, και τάφηκε με τιμές εν ενεργεία Προέδρου στο Κεντρικό Κοιμητήριο του Μοντεβιδέο.
Προσωπική ζωή
Ο Χόρχε Πατσέκο Αρέκο είχε συνάψει 4 γάμους, από τους οποίους απέκτησε συνολικά δύο γιους και μία κόρη. Ο ένας από τους γιους του, ο ομώνυμος Χόρχε Παντσέκο Κλάιν (γενν. 1964), εξελέγη βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουρουγουάης
Αθανασάκης
Το ελληνικό επώνυμο Αθανασάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αθανασάκος
Το ελληνικό επώνυμο Αθανασάκος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ζεράρ Σαλιάν
Ο Ζεράρ Σαλιάν (Gérard Chaliand) γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1934. Γεωπολιτικός επιστήμονας και άνθρωπος των Γραμμάτων στη Γαλλία. Διδάκτωρ στον τομέα  των πολιτικών επιστημών ( Université de Paris V Sorbonne), 1975. Είναι ειδήμων στις  διεθνείς  και στρατηγικές σχέσεις, στις  ένοπλες συγκρούσεις και κυρίως στους ασύμμετρους πολέμους (ανταρτοπόλεμος, τρομοκρατία). Κατά τα τελευταία σαράντα χρόνια γνώρισε από κοντά έναν μεγάλο αριθμό ανταρτοπολέμων στην Ασία, στην Αφρική και στην Λατινική Αμερική. Επιπλέον, συνεισέφερε στην αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη γεωπολιτική και τη στρατιωτική στρατηγική. Ο Ζεράρ Σαλιάν δίδαξε στο Χάρβαρντ, στο Μπέρκλευ, στο UCLA, στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στο Κέιπ Τάουν, στη Σαλαμάνκα, στη Σιγκαπούρη, στο Ερμπίλ (Ιρακινό Κουρδιστάν), στη Βλαντικαφκάς (Οσσετία),στην Τιφλίδα(Γεωργία) , στη Σχολή Πολέμου καθώς και στη Σχολή της Δημόσιας Διοίκησης στη Γαλλία.
Διετέλεσε Σύμβουλος του Κέντρου Αναλύσεων και Προβλέψεων του Υπουργείου των Εξωτερικών (1984-1993) και διευθυντής του Ευρωπαϊκού κέντρου μελετών των συγκρούσεων. (Ίδρυμα για τη Στρατηγική Έρευνα)(1997-2000). Συμμετείχε στις αποστολές του πλοίου « La Boudeuse », με τον συγγραφέα Patrice Franceschi στην Αμαζονία, Νότια Αφρική, Πολυνησία κτλ
Συγγραφέας πολλών έργων μεταξύ των οποίων  l'Atlas stratégique, (με τον J.-P. Rageau), Fayard, L'Anthologie mondiale de la stratégie, Bouquins Laffont (1990 revu en 2009), Guerres irrégulières, Folio Gallimard, (2008) Guerres et civilisations Odile Jacob (2005) et Géopolitique des empires, des pharaons à l’imperium américain, Arthaud 2010.
Επιλογή έργων του που έχουν εκδοθεί
(οι τίτλοι που έχουν αστερίσκο έχουν εκδοθεί και στα αγγλικά)
Πολιτικά έργα /Μελέτες
·      -*Mythes révolutionnaires du tiers-monde, Seuil, 1976 et 1979
·      -*Le malheur kurde, Seuil, 1992, rapport pour la sous-commission des droits de l’homme pour les Nations Unies sur la situation des Kurdes au Moyen-Orient.
·      -État de crise, vers les nouveaux équilibres mondiaux (avec J. Minces), Seuil, 1993
·      -Voyage dans le demi-siècle (avec Jean Lacouture), Complexe, 2001
·      -America is back, les nouveaux Césars du Pentagone, (avec A. Blin), Bayard, 2003
·      -L’Amérique en guerre, Irak-Afghanistan, Editions du Rocher, 2007
·      -Vers un Nouvel ordre du monde, avec M. Jan, Le Seuil 2013
Έρευνες πεδίου
·      -L’Algérie est-elle socialiste?, Maspéro, 1964
·      -* Lutte armée en Afrique, Maspéro, 1967
·      -*Les paysans du Nord Vietnam et la guerre, Maspéro, 1968
·      -*La résistance palestinienne, Seuil, 1970
·      -L’Algérie indépendante (avec J. Minces), Maspéro, 1972
·      -* Rapport sur la résistance afghane, Berger-Levrault, 1981
·      -Où va l’Afrique du Sud ?, Calmann-Lévy, 1986
·      -L’impasse afghane, L’Aube, 2011
Στρατιωτική στρατηγική
·      -*Atlas stratégique Géopolitique des rapports de force dans le monde (avec J-P. Rageau), Fayard, 1983, Complexe, 1993.
·      -*Anthologie mondiale de la stratégie, Bouquins, Laffont, 1990, 1993, 2001, 2003
·      -*Les Empires nomades, de la Mongolie au Danube, Perrin, 1995
·      -Dictionnaire de stratégie militaire (avec A. Blin), Perrin, 1998
·      ''-Mao Stratège. Écrits militaires choisis et présentés'', Le Félin, 2000
·      -Histoire du terrorisme, de l’antiquité à al Qaïda (avec A. Blin), Bayard, 2004
·      -Le Nouvel Art de la guerre, l’Archipel, 2007, Pocket 2009
·      -Les Guerres irrégulières, Folio Gallimard, 2008
·      -Guérillas, du Vietnam à l’Irak, Hachette Pluriel, 2008
Άτλαντες ιστορικοί και πολιτικοί
·      -Atlas de la découverte du monde (avec J-P. Rageau), Fayard, 1984
·      -Atlas politique du XXème siècle (avec J-P. Rageau), Seuil, 1987
Ζολοτέ
Το Ζολοτέ (Золотé, Золотóе) είναι πόλη στην επαρχία Ποπάσνα, στην περιφέρεια Λουχάνσκ της Ουκρανίας. Πληθυσμός: 14.572 κάτοικοι (εκτίμηση 2013) .
Ζεράρ Σαλιάν
Άτλαντες ιστορικοί και πολιτικοί
·      -Atlas des Européens (avec J-P. Rageau), Fayard, 1989
·      -*Atlas des diasporas (avec J-P. Rageau), Odile Jacob, 1991
Ζολοτέ
Στις 7 Οκτωβρίου 2014, για την διευκόλυνση της διοίκησης της περιφέρειας Λουχάνσκ, η Βερχόβνα Ράντα έκανε μερικές αλλαγές στις διοικητικές διαιρέσεις, ώστε οι περιοχές που ελέγχονται από την κυβέρνηση να ομαδοποιούνται σε επαρχίες. Ειδικότερα, οι πόλεις Χίρσκε και το Ζολοτέ, και οι αστικού τύπου οικισμοί Νίζνιε και Τοσκίβκα μεταφέρθηκαν από τον δήμο Περβομάϊσκ στην επαρχία Ποπάσνα.
Ζεράρ Σαλιάν
Άτλαντες ιστορικοί και πολιτικοί
·      -Atlas historique du monde méditerranéen (avec J-P. Rageau) Payot, 1995
·      -Atlas historique des migrations (avec M. Jan et J-P. Rageau), Seuil, 1994
Φεραρία
Μερικά είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά κήπου σε υποτροπικές περιοχές.
Είδη
Γενικώς αποδεκτά είδη στο γένος είναι τα εξής< :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιριδοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής
Ζολοτέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Ζεράρ Σαλιάν
Άτλαντες ιστορικοί και πολιτικοί
·      -Atlas du millénaire, la mort des empires, 1900-2015 (avec J-P. Rageau), Hachette, 1998
·      -Géopolitique des empires, des pharaons à l’Imperium américain, (avec J.-P. Rageau) Arthaud, 2010
Ιστορικά έργα
·      -*Le Génocide des Arméniens (avec Y. Ternon), Complexe, 1981, 1991, 2002
·      -* Miroirs d’un désastre, la conquête espagnole de (‘Amérique, Pion, 1990, Agora, 1992
·      -Les Bâtisseurs d’histoire, Arléa, 1995, Edition augmentée, Agora 2005
·      -2000 ans de chrétientés, (avec S. Mousset), Odile Jacob, 2000, édition de poche 2003
·       -L’Héritage occidental, (avec S. Mousset), Odile Jacob, 2002 ·      ''-*Guerres et civilisations. De l’Assyrie à l’ère contemporaine'', Odile Jacob, 2005
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
Σανσί-λε-Προβέν
Το Σανσί-λε-Προβέν (γαλλικά: Sancy-lès-Provins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανσεέν (γαλλικά: Sancéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2010-11
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2010-11 ήταν η 5η έκδοση του Κυπέλλου Β΄ κατηγορίας Κύπρου. Συμμετείχαν οι έξι ομάδες της Β΄ κατηγορία 2010-11. Νικητής ήταν ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων για 2η φορά στην ιστορία του.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων και ο Ναυτικός Όμιλος Αμμοχώστου. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 30 Μαρτίου 2011 στην Κλειστή Αίθουσα Γυμνασίου Ιδαλίου στην Πάφο. Νικητής ήταν ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων με σκορ 3-1 σετ (25-19, 25-13, 13-25, 25-9).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2010 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011
Σομαλικός εμφύλιος πόλεμος
Ο σομαλικός εμφύλιος πόλεμος είναι συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος που λαμβάνει χώρα στη Σομαλία.
Επισκόπηση
Η σύρραξη ξεκίνησε από την αντίσταση κατά του καθεστώτος του Σιάντ Μπαρέ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Από το 1988 έως το 1990, οι σομαλικές Ενοπλες Δυνάμεις ενεπλάκησαν με διάφορες ένοπλες ομάδες ανταρτών, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Μετώπου για τη Σωτηρία της Σομαλίας στα ΒΑ της επικράτειας , το Εθνικό Κίνημα της Σομαλίας στα ΒΔ και το Ηνωμένο Κογκρέσο της Σομαλίας Νότια. Οι ένοπλες φυλετικές ομάδες της αντιπολίτευσης κατόρθωσαν τελικά να ανατρέψουν την κυβέρνηση Μπαρέ το 1991.
Διάφορες ένοπλες ομάδες άρχισαν να ανταγωνίζονται για επιρροή στο κενό εξουσίας και ακολούθησε αναταραχή, ιδιαίτερα στον Νότο. Στην περίοδο 1990-92 κατέρρευσε το δίκαιο προσωρινά λόγω των συνεχιζόμενων μαχών. Οι συγκρούσεις επιτάχυναν την άφιξη των στρατιωτικών παρατηρητών της UNOSOM Ι του ΟΗΕ τον Ιούλιο του 1992, ακολουθούμενη από μεγαλύτερες ειρηνευτικές δυνάμεις. Οι συγκρούσεις ανάμεσα στις διαφορετικές φράξιες συνεχίστηκαν στον Νότο. Με την απουσία κεντρικής κυβέρνησης, η Σομαλία έγινε ένα «αποτυχημένο κράτος». Ο ΟΗΕ αποσύρθηκε το 1995, έχοντας υποστεί σημαντικές απώλειες, χωρίς ωστόσο να αποκατασταθεί κάποια κεντρική αρχή. Μετά την κατάρρευση της κεντρικής κυβέρνησης, υπήρξε επιστροφή στον εθιμικό και θρησκευτικό νόμο στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Το 1991 και το 1998 δημιουργήθηκαν δύο αυτόνομες περιφερειακές κυβερνήσεις στο βόρειο τμήμα της χώρας. Το γεγονός οδήγησε σε σχετική μείωση της έντασης των μαχών, με αποτέλεσμα το Διεθνές Ερευνητικό Ινστιτούτο της Στοκχόλμης για τη Διεθνή Ειρήνη (SIPRI) να αφαιρέσει τη Σομαλία από τον κατάλογο των σημαντικών ένοπλων συγκρούσεων για τα έτη 1997 και 1998.
Το 2000 σχηματίστηκε η ​​Μεταβατική Εθνική Κυβέρνηση, ακολουθούμενη από τη Μεταβατική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (ΜΟΚ) το 2004. Η τάση για περιορισμό των συγκρούσεων σταμάτησε το 2005, με αποτέλεσμα να λάβει χώρα καταστροφική σύγκρουση στον Νότο στο 2005-07. Ωστόσο, οι μάχες ήταν πολύ μικρότερη κλίμακας και έντασης από ό,τι στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 2006 τα αιθιοπικά στρατεύματα κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της νότιας επικράτειας από τη νεοσυσταθείσα Ένωση Ισλαμικών Δικαστηρίων (ICU). Εν συνεχεία η ICU κατακερματίστηκε σε πιο ριζοσπαστικές ομάδες, κυρίως την Αλ-Σαμπάαμπ, οι οποίες έκτοτε βρίσκονται σε σύγκρουση με την κυβέρνηση της Σομαλίας και την ειρηνευτική δύναμη της AMISOM για τον έλεγχο της χώρας. Η Σομαλία βρισκόταν στην κορυφή του Ετήσιου Καταλόγου Ευάλωτων Κρατών για έξι χρόνια μεταξύ του 2008 και του 2013.
Τον Οκτώβριο του 2011, μετά από προπαρασκευαστικές συναντήσεις, στρατεύματα της Κένυας εισήλθαν στη νότια Σομαλία (Αποστολή Linda Nchi) για την καταπολέμηση της Αλ-Σαμπάαμπ και τη δημιουργία μιας ουδέτερης ζώνης στο εσωτερικό της Σομαλίας. Τα στρατεύματα της Κένυας ενσωματώθηκαν επισήμως στην πολυεθνική δύναμη τον Φεβρουάριο του 2012. Αργότερα ιδρύθηκε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Σομαλίας τον Αύγουστο του 2012, η πρώτη κεντρική κυβέρνηση στη χώρα από την αρχή του εμφυλίου πολέμου. Διεθνείς φορείς και αναλυτές άρχισαν στη συνέχεια να περιγράφουν τη Σομαλία ως «ευάλωτο κράτος», που έχει κάνει κάποια πρόοδο προς τη σταθερότητα. Τον Αύγουστο του 2014, η κυβέρνηση με την Επιχείρηση Ινδικός Ωκεανός ξεκίνησε την εκκαθάριση των υπολοίπων θυλάκων των ανταρτών στην επικράτεια.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία στην περίοδο 2015-2016 συνεχίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Σομαλίας (SFG), της Αποστολής της Αφρικανικής Ένωσης στη Σομαλία και των ειρηνευτικών δυνάμεων (AMISOM) με την Αλ-Σαμπάαμπ στην κεντρική και νότια Σομαλία. Η SFG και η AMISOM επέκτειναν τις περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους, εκτοπίζοντας την Αλ-Σαμπάαμπ από κεντρικές πόλεις της ΝΔ επικράτειας. Όλα τα μέρη της σύγκρουσης υπήρξαν υπεύθυνα για εγκλήματα βάσει του διεθνούς δικαίου και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία παρέμειναν ατιμώρητα. Ένοπλες ομάδες συνέχισαν να απαγάγουν, βασανίζουν και σκοτώνουν αμάχους παράνομα. Ο βιασμός και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας ήταν ευρέως διαδεδομένες και εμποδίστηκε η πρόσβαση σε οργανισμούς βοήθειας σε ορισμένες περιοχές. Τρεις δημοσιογράφοι έχασαν τη ζωή τους, άλλοι δέχτηκαν επιθέσεις, παρενοχλήσεις ή πρόστιμο και βαριές ποινές στα δικαστήρια.
Απώλειες
Σύμφωνα με το Necrometrics, περίπου 500.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι έχουν σκοτωθεί στη Σομαλία από την αρχή του εμφυλίου πολέμου το 1991. Η Armed Conflict Location & Event Dataset εκτιμά ότι 3.300 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης το 2012, με τον αριθμό των θανάτων να μειώνεται ελαφρά το 2013 σε 3.150.
Στην περίοδο 2015-16 η Διεθνής Αμνηστία εκτιμά ότι πάνω από 500 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν από ένοπλες συγκρούσεις και γενικευμένη βία και τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι στην Αφρική Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Σομαλία
Αθανασόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Αθανασόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σαβινί-λε-Ταμπλ
Το Σαβινί-λε-Ταμπλ (γαλλικά: Savigny-le-Temple) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαβινιέν (γαλλικά: Savigniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Chariots of Fire (ορχηστρικό)
To Chariots of Fire είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι σε σύνθεση Βαγγέλη Παπαθανασίου, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της ταινίας Οι Δρόμοι της Φωτιάς, το 1981. To single, που κυκλοφόρησε το κομμάτι γνώρισε αρκετή επιτυχία, φτάνοντας στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hot 100 και Billboard Adult Contemporary. Το κομμάτι με το πέρας των χρόνων έχει διασκευαστεί από πολλούς καλλιτέχνες, ενώ χρησιμοποιείται και σε αθλητικά εκδηλώσεις.
Το κομμάτι, κατά κάποιον τρόπο, έχει συνδεθεί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αρχής γενομένης από τους Χειμερινούς Αγώνες, του 1980, στο Σαράγιεβο, όταν χρησιμοποιήθηκε ως ο ύμνος/θέμα της διοργάνωσης. Κατόπιν, ακούστηκε και στους Θερινούς Ολυμπιακούς της Ατλάντα, το 1996, αλλά και σε άλλους όπως του Λονδίνου, το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1981 Κατηγορία:Τραγούδια του Βαγγέλη Παπαθανασίου Κατηγορία:Singles του 1981 Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Αιγίδιος
Το λατινικής προελεύσεως όνομα Αιγίδιος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σαβέν
Το Σαβέν (γαλλικά: Savins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαβινουά (γαλλικά: Savinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μνημείο Δημητρίου του Ροστόφ
Το Μνημείο Δημητρίου του Ροστόφ (Памятник Димитрию Ростовскому) είναι μνημειακό άγαλμα κατασκευασμένο το 1999. Βρίσκεται επί της Πλατείας του Καθεδρικού Ναού, στην πόλη του Ροστόφ επί του Ντον, στη Ρωσία.
Ιστορία
Υπεύθυνος για την αρχική ιδέα του μνημείου, καθώς και αριθμό άλλων σχετικών με το μνημείο σχεδίων, ήταν ο καταγόμενος από την Περιοχή του Ντον γλύπτης Ανατόλι Σκνάριν. Το 1989, έλαβε την σχετική έγκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού για την κατασκευή του μνημείου, ωστόσο, στη συνέχεια, οι δημοτικές αρχές της πόλης αποφάσισαν να προχωρήσουν στην προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού για την ανάθεση της κατασκευής, την οποία, τελικώς, ανέλαβε άλλος γλύπτης, ο Βλαντιμίρ Μπελιάκοφ. Το 1996, ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του μνημείου.
Το 2013, υπήρξαν συζητήσεις αναφορικά με το κατά πόσο το μνημείο θα έπρεπε να τροποποιηθεί ως προς την φορά του, αντικρίζοντας την εκκλησία, καθώς και εάν θα έπρεπε η τοποθεσία του να μεταφερθεί πλησιέστερα της γειτονικής πλατείας.
Παραπομπές
Δημητριος του Ροστοφ Δημητριος του Ροστοφ
Ανδρέας Παπαπολυβίου
Ο Ανδρέας Παπαπολυβίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 2001-2006.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Παπαπολυβίου γεννήθηκε στην Κάτω Ζώδεια στις 16 Ιουλίου 1943. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και δημοσιογραφία στο Κέντρο Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών Θεσσαλονίκης.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 αλλά δεν εκλέχθηκε.
Επαγγελματικές και κοινωνικές δραστηριότητες
Την περίοδο 1998-2001 διετέλεσε Έπαρχος Λευκωσίας. Επιπλέον, την ίδια περίοδο διετέλεσε πρόεδρος της Παγκύπριας Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΑΣΥΔΥ). Ακόμη, ήταν πρόεδρος του Κλάδου Γενικών Διοικητικών Υπαλλήλων.
Υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας, των Συμβουλίων Ευημερίας Ασθενών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, του Νοσοκομείου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ και των Ψυχιατρικών Ιδρυμάτων, του Συμβουλίου Φυλακών και της Επαρχιακής Επιτροπής του Συνδέσμου Στηθικών Νοσημάτων Λευκωσίας. Επιπλέον, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης (ΟΓΑ). Επιπρόσθετα, ήταν γραμματέας του αθλητικού σωματείου Παρθενών Ζώδιας και της Παγκοινοτικής Κίνησης Ζώδιας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Έπαρχοι Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σεν-Πορ
Το Σεν-Πορ (γαλλικά: Seine-Port) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεν-Πορταί (γαλλικά: Seine-Portais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς
Ο Μπόρισλαβ «Μπόρα» Στάνκοβιτς (Борислав "Бора" Станковић, 9 Ιουλίου 1925 – 20 Μαρτίου 2020) ήταν Γιουγκοσλάβος / Σέρβος καλαθοσφαιριστής και προπονητής, καθώς και μακροχρόνιο διοικητικό στέλεχος σε διάφορα όργανα του αθλήματος, συμπεριλαμβανομένης της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Έπαιξε 36 αγώνες για την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.
Όσο ήταν Γενικός Γραμματέας της FIBA, ο Στάνκοβιτς πίεσε τη FIBA να επιτρέψει σε παίκτες από το NBA να αγωνιστούν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1989, εισήγαγε ψήφισμα για την αλλαγή των κανόνων της FIBA για να επιτραπεί στους παίκτες από το NBA να αγωνίζονται, και η ψηφοφορία που ακολούθησε πέρασε με 56-13. Αυτό οδήγησε στο σχηματισμό της Ντριμ Τιμ των Ηνωμένων Πολιτειών που κέρδισε το χρυσό στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη.
Για τη συνεισφορά του στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης, εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame το 1991, στο Hall of Fame Καλαθοσφαίρισης Γυναικών το 2000 και στο FIBA Hall of Fame το 2007.
Βιογραφία
Ταυτόχρονα με τις σπουδές του, ο Στάνκοβιτς έπαιξε επαγγελματικά για τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου (1946–1948), τη Ζελέζνιτσαρ Βελιγραδίου (1948–1950) και την Παρτίζαν Βελιγραδίου (1950–1953) και ήταν μέλος της Εθνική Γιουγκοσλαβίας για πέντε χρόνια, στις αρχές του 1950. Αφού αποσύρθηκε από το παιχνίδι, προπονούσε την ΟΚΚ Μπέογκραντ για δέκα συνεχόμενες σεζόν (1953–1963) και για μια σεζόν το 1965. Στη συνέχεια μετακόμισε στην ιταλική Παλακανέστρο Καντού, περνώντας τρεις σεζόν ως προπονητής της (1966–1969).
Κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας ενασχόλησής του με την καλαθοσφαίριση, ο Στάνκοβιτς ήταν μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ολυμπιακής Επιτροπής, της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και του Διοικητικού Συμβουλίου στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Υπηρέτησε ως ο δεύτερος Γενικός Γραμματέας της FIBA από το 1976 έως το 2002.
Από την αρχή της θητείας του ως Γενικός Γραμματέας, ο Στάνκοβιτς ήθελε η FIBA να επιτρέπει στους παίκτες του ΝΒΑ να αγωνίζονται σε διεθνείς διοργανώσεις, ειδικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο συνέδριο της FIBA στη Μαδρίτη το 1986, η προσπάθειά του να περάσει αυτό το ψήφισμα απέτυχε με ψήφους 31-27. Απτόητος, συνέχισε να εκστρατεύει για την ιδέα και στο συνέδριο της FIBA το 1989 στο Μόναχο, το ψήφισμά του εγκρίθηκε με ψήφους 56-13. Ξεκινώντας από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, οι παίκτες του NBA άρχισαν να αγωνίζονται σε όλους τους διεθνείς αγώνες της FIBA από τότε.
Προσωπική ζωή
Ο Στάνκοβιτς γεννήθηκε στο Μπίχατς, στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας (σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη). Νωρίς στη ζωή του, μετακόμισε στο Νόβι Σαντ, και στη συνέχεια στο Λέντιντσι, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο Στάνκοβιτς πήγε στο Βελιγράδι, όπου αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, με πτυχίο στην κτηνιατρική. Το 1966, δεσμεύθηκε με την καλαθοσφαίριση σε πλήρη απασχόληση, τερματίζοντας μια 10ετή καριέρα ως επιθεωρητής κτηνιάτρου για τον έλεγχο του κρέατος στο Βελιγράδι.
Ο Στάνκοβιτς πέθανε στις 20 Μαρτίου 2020 στο Βελιγράδι. Είχε μια κόρη, δύο εγγονές και δύο δισέγγονα.
Τάγματα και ειδικά βραβεία
Ακολουθεί ένας επιλεγμένος κατάλογος ταγμάτων και ειδικών βραβείων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σέρβοι αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1950 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Παίκτες-προπονητές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παρτίζαν Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΟΚΚ Μπέογκραντ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παλακανέστρο Καντού Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Ευστράτιος Αθανασάκος
Ο Ευστράτιος Αθανασάκος ήταν αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, καταγόμενος από την Άρνα της Λακωνίας, όπου γεννήθηκε περί το 1785. Νεαρός ακόμα, ο Αθανασάκος συνεργάστηκε με τον Καπετάν Ζαχαριά και πήρε μέρος σε εχθροπραξίες εναντίον των Τούρκων. Κατά τον διωγμό των κλεφταρματολών το 1804, ο Αθανασάκος κρύφτηκε και γλίτωσε. Μετά από αυτό αφοσιώθηκε σε γεωργικές εργασίες, μέχρι που άρχισε η Επανάσταση του 1821, οπότε έσπευσε να πολεμήσει, στην αρχή ως απλός στρατιώτης και αργότερα ως οπλαρχηγός υπό τις διαταγές των Ανδρέα και Σωτήρη Ζαχαρόπουλου.
Ο Ευστράτιος Αθανασάκος διακρίθηκε για την ανδρεία του ως οπλαρχηγός σε πολλές μάχες εναντίον του Δράμαλη και του Ιμπραήμ και για τον λόγο αυτό κατά τα τελευταία χρόνια της Επανάστασης προάχθηκε σε πεντακοσίαρχο.
Πηγές
Αθανασακος, Ευστρ
Γκεόργκε Μουρεσάν
Ο Γκεόργκε Ντουμίτρου Μουρεσάν (ρουμανικά:Gheorghe Dumitru Mureșan, προφέρεται:, γενν. στις 14 Φεβρουαρίου 1971), είναι Ρουμάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σέντερ. Με ύψος 2,31 μέτρα, είναι ο ψηλότερος παίκτης που έχει αγωνιστεί ποτέ στο NBA.
Βιογραφία
Ο Μουρεσάν γεννήθηκε στο Τριτένι ντε Ζος στην επαρχία Κλουζ στη Ρουμανία. Αν και οι γονείς του είχαν φυσιολογικό ύψος, έφτασε στο ιδιαίτερο ύψος του λόγω διαταραχής στην υπόφυση. Ήταν 15 ετών και ήδη έβλεπε τον κόσμο από τα 2,15 μέτρα, όταν τον ανακάλυψαν σε ένα χωριουδάκι της Ρουμανίας να δουλεύει το τρακτέρ.
Σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 20 ετών με ύψος τότε 2,20 μέτρα με την ΚΣ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ-Νάποκα, με την οποία κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα το 1992. Αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Γαλλίας ένα χρόνο μετά έχοντας κερδίσει σε ύψος άλλα 10 εκατοστά με την Πω-Ορτέζ κατά τη σεζόν 1992–93 και είχε άμεση ανταπόκριση στους οπαδούς. Με την ομάδα κατάφερε επίσης να κερδίσει το Λιγκ Καπ Γαλλίας. Επιλέχθηκε από το Ουάσινγκτον Μπούλετς στο NBA Ντραφτ του 1993. Έπαιξε στο ΝΒΑ από το 1993 έως το 2000 δείχνοντας σημάδια μίας πολλά υποσχόμενης σταδιοδρομίας, η οποία ανατράπηκε λόγω τραυματισμών στα γόνατα που δύσκολα μπορούσαν να κρατήσουν το βάρος των 147 κιλών του. Η καλύτερη σεζόν του ήταν το 1995–96, όταν είχε κατά μέσο όρο 14,5 πόντους ανά αγώνα.
Ο Μουρεσάν ανακηρύχθηκε ο πιο βελτιωμένος παίκτης του ΝΒΑ για τη σεζόν 1995–96, με μέσο όρο 14,5 πόντους, 9,6 ριμπάουντ, 2,26 κοψίματα ανά αγώνα, ενώ ήταν πρώτος στο πρωτάθλημα στα εύστοχα δίποντα με 58,4 %. Ήταν πρώτος στο ποσοστό εύστοχων διπόντων ξανά την επόμενη σεζόν, με μέσο όρο 60,4 %. Συνολικά, έχει μέσο όρο σταδιοδρομίας 9,8 πόντους, 6,4 ριμπάουντ, 0,5 ασίστ, 1,48 κόψιμο ανά αγώνα και 57,3 % στα δίποντα. Εντάχθηκε στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς για τους 31 τελευταίους αγώνες της σταδιοδρομίας του. Αφού ολοκλήρωσε την καριέρα του στο ΝΒΑ, ο Μουρεσάν είχε μία ακόμη θητεία με την Πω-Ορτέζ, με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα Γαλλίας, πριν επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνήθως φορούσε τον αριθμό 77, με αναφορά το ύψος του.
Έπαιξε επίσης για την εθνική ομάδα της Ρουμανίας, όπου οι καλύτερες στιγμές του ήταν όταν πέτυχε 42 πόντους σε νίκη επί της Σουηδίας το 1992 και 24,1 πόντους και 11,4 ριμπάουντ κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Εφήβων 1991 στο Έντμοντον του Καναδά. Έκλεισε την καριέρα με τη συμμετοχή της Εθνικής Ρουμανίας στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2003 και τελευταίο αγώνα με αντίπαλο το Ισραήλ στις 25 Ιανουαρίου 2003 στο Τελ Αβίβ.
Στις 11 Μαρτίου 2007, ο Μουρεσάν έπαιξε έναν αγώνα με τους Μέριλαντ Νάιτχοκς ως μέρος της ψηλότερης ομάδας στην ιστορία της καλαθοσφαίρισης. Αυτός ήταν ο μοναδικός αγώνας που έπαιξε ο Ρουμάνος και δεν ήταν το ψηλότερο άτομο στο γήπεδο, καθώς ο Σουν Μίνγκμινγκ είχε ύψος 2,36 μέτρα.
Άλλες δραστηριότητες
Το 2004, ο Μουρεσάν ίδρυσε το Giant Basketball Academy (GBA), ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στη διδασκαλία των βασικών θεμελίων της καλαθοσφαίρισης σε αγόρια και κορίτσια όλων των ηλικιών. Η Ακαδημία βρίσκεται στο Άσμπερν της Βιρτζίνια. Είναι επίσης μέλος της ομάδας μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων των Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, υπηρετώντας ως «πρεσβευτής» για την ομάδα.
Εκτός της καλαθοσφαίρισης, έχει ασχοληθεί με την υποκριτική, παίζοντας τον χαρακτήρα τίτλο της ταινίας του 1998, My Giant, με πρωταγωνιστή τον κωμικό Μπίλι Κρίσταλ. Πιο πρόσφατα, συνέγραψε δύο βιβλία γυμναστικής και υγείας για νεαρούς: The Boy's Fitness Guide και The Girl's Fitness Guide. Το 2013 συμμετείχε στο πρώτο ετήσιο Τουρνουά Καλαθοσφαίρισης 3x3 UMTTR (You Matter) για την αύξηση της ευαισθητοποίησης, της πρόληψης και της έρευνας για την αυτοκτονία εφήβων, την κύρια αιτία θανάτου σε ενήλικες και παιδιά ηλικίας 15 έως 24 ετών.
Προσωπική ζωή
Ο Μουρεσάν και η σύζυγός του Λιλιάνα, έχουν δύο γιους, τους Τζορτζ και Βίκτορ. Από τη σεζόν 2016–17, ο μεγαλύτερος γιος του, Τζορτζ, έχει παίξει για το Πανεπιστήμιο Τζόρτζταουν ως φόργουορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πρόσωπα με γιγαντισμό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΣ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ-Νάποκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρουμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ελάν Μπεαρναί Πω-Λακ-Ορτέζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Μπούλετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Ρουμάνοι ηθοποιοί
Ερεμούρος
Ο ερεμούρος (επιστημονική-λατινική ονομασία Eremurus) είναι γένος φυλλοβόλων πολυετών μονοκοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια της αλόης, τα ασφοδελοειδή. Τα είδη του ερεμούρου είναι ιθαγενή στην ανατολική ΅Ευρώπη (στη Ρωσία και την Ουκρανία) και σε όλη την εύκρατη Ασία, από την Τουρκία μέχρι την Κίνα.
Η ταξιανθία αποτελείται από μακρόστενο και ψηλό βότρυ, του οποίου τα άνθη εκτείνουν τους ανθήρες τους γύρω από τον άξονα του στελέχους, όπως στο γένος καλλιστήμων. Αναλόγως με το είδος, ο βότρυς αποτελείται από πολλά, πυκνώς διατεταγμένα μικρά άνθη, με χρώμα που ποικίλλει στις αποχρώσεις του πορτοκαλί, του κίτρινου, του λευκού, του λευκορόδινου ή και του κοκκινο-πορτοκαλί. Τα γκριζοπράσινα μακριά φύλλα εκφύονται από τον σαρκώδη στέφανο της ρίζας. Ο ερεμούρος είναι γνωστός για τις χονδρές ρίζες του, που μοιάζουν με δάκτυλα και αναπτύσσονται από ένα κεντρικό σημείο. Ο βότρυς έχει μήκος/ύψος από ένα μέχρι και τρία μέτρα πάνω από το φύλλωμα, ανάλογα με το είδος. Τα περισσότερα είδη είναι ιθαγενή στην κεντρική και δυτική Ασία, αν και το Eremurus thiodanthus είναι ενδημικό της Κριμαίας.
Καλλιέργεια
Ο ερεμούρος είναι είδος ανθεκτικό στο κρύο. Από τις δεκάδες είδη του, τα παρακάτω τρία είναι συνήθως εμπορικώς διαθέσιμα για καλλιέργεια:
Επιπλέον, το υβρίδιο των E. olgae και E. stenophyllus, γνωστό ως Eremurus × isabellinus, είναι διαθέσιμο σε αρκετές ποικιλίες, με εμπορικές ονομασίες όπως «Cleopatra» και «Πινόκιο».
Οι παρόμοιες με πλοκάμια χονδρές ρίζες του ερεμούρου τραυματίζονται εύκολα. Συνιστάται η φύτευση σε κώνο χώματος, με τις ρίζες να κρέμονται ελεύθερες από κάτω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερεμουρος
Τομμάσο Καρατσιόλο
Ο Τομμάσο Καρατσιόλο (Tommaso Caracciolo) (30 Ιουνίου 1640 – 31 Μαρτίου 1689) ήταν Ρωμαιοκαθολικός προκαθήμενος που υπηρέτησε ως Επίσκοπος Γερακίου της Καλαβρίας (1687–1689)
Ο Καρατσιόλο γεννήθηκε στη Νάπολη της Ιταλίας στις 30 Ιουνίου 1640 και χειροτονήθηκε ιερέας στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου στις 22 Σεπτεμβρίου 1663. Στις 28 Απριλίου 1687, διορίστηκε επί Πάπα Ιννοκεντίου ΙΑ΄ ως Επίσκοπος Γεαρακίου. Υπηρέτησε ως Επίσκοπος του Γερακίου μέχρι το θάνατό του στις 4 Μαΐου 1687.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι Γερακίου Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα
Sofim
Η Sofim (Società Italiana Franco Motori) είναι εταιρεία κατασκευής κινητήρων ντίζελ μεταξύ των Fiat, Saviem (Renault) και Alfa Romeo, εταιρεία που ιδρύθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1974. και εξαγοράστηκε από την Iveco το 1981. Το εργοστάσιο κατασκευής βρίσκεται στο Φότζια στην νότια Ιταλία και σήμερα είναι η μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής πετρελαιοκινητήρων που καλύπτει έκταση 540.000 τετραγωνικών μέτρων.
Το 1977, η Sofim παρουσίασε τη σειρά πετρελαιοκινητήρων 8140 : τετρακύλινδρη των 72 ίππων (53 kW), τετρακύλινδρη των 65 ίππων (48 kW) και 2.4 λίτρων (2.445 cm³). Αυτοί οι κινητήρες χρησιμοποιήθηκαν στο ελαφρύ επαγγελματικό όχημα Saviem SG2, καθώς και στο OM Grinta και στο Fiat Daily (Iveco Daily). Επίσης, οι ίδιοι κινητήρες χρησιμοποιήθηκαν στα μοντέλα αυτοκινήτων Fiat 131 και 132.
Σήμερα, τα ελαφρά φορτηγά Fiat Ducato III και Iveco Daily χρησιμοποιούν κινητήρα Sofim. Ειδικότερα η Iveco παρέχει επίσης κινητήρες Sofim για την Fuso, την ασιατική θυγατρική της Daimler AG.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις Κατηγορία:Μηχανές εσωτερικής καύσης Κατηγορία:Fiat
Recovery
Το Recovery είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού ράπερ Eminem, που κυκλοφόρησε στις 18 Ιουνίου 2010, από την Shady Records, την Aftermath Entertainment και την Interscope Records. Κέρδισε το Βραβείο Grammy ως το καλύτερο ραπ άλμπουμ της χρονιάς 2010 και το τραγούδι "Not Afraid" βγήκε ως το καλύτερο σόλο τραγούδι της ραπ. .Είναι το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ του 2010 καθώς πούλησε 5.7 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Λίστα κομματιών
(co.) Co-producer (add.) Additional production
Information taken from Recovery liner notes:
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010 Κατηγορία:Δισκογραφία του Eminem Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Eminem Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Dr. Dre Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Mark Batson Κατηγορία:Άλμπουμ με παραγωγή από τον Denaun Porter Κατηγορία:Άλμπουμ από την Aftermath Entertainment Κατηγορία:Άλμπουμ από την Interscope Records Κατηγορία:Άλμπουμ από την Shady Records Κατηγορία:Άλμπουμ από την Interscope-Geffen-A&M
Καίτη Κληρίδου
Η Καίτη Κληρίδου είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Καίτη Κληρίδου γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 10 Μαΐου 1949. Είναι κόρη του Γλαύκου Κληρίδη, πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, και εγγονή του Ιωάννη Κληρίδη, πρώην Δημάρχου Λευκωσίας.
Κόμης της Βουλώνης
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των κομήτων της Βουλώνης Ο Κόμης της Βουλώνης ήταν ένας ιστορικός τίτλος στο Βασίλειο της Γαλλίας. Τον 9ο αιώνα η Βουλώνη έγινε το κέντρο της Κομητείας της Βουλώνης αλλά υπάρχουν ελάχιστες καταγραφές για τους πρώτους κατόχους, ο τίτλος εμφανίζεται τον 11ο αιώνα. Ο Ευστάθιος Β΄ της Βουλώνης συνόδευσε τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή στην διάρκεια της Νορμανδικής κατάκτησης και πολέμησε μαζί του στην Μάχη του Χέιστινγκς. Οι τρεις γιοι του Ευστάθιος Γ΄ της Βουλώνης, Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ ήταν ηγετικά μέλη στην Α΄ Σταυροφορία, ο Βαλδουίνος έγινε ο πρώτος Λατίνος βασιλιάς στην Ιερουσαλήμ. Ο Ρενώ, κόμης του Νταμμαρτέν διεκδίκησε τον τίτλο με τον γάμο του με την Ίδα, κόμισσα της Βουλώνης (1190), αργότερα κληρονόμησε το Νταμαρτέν και το Ομάλ. Ο Ρενό αρχικά φίλος του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Αυγούστου συμμάχησε αργότερα εναντίον του με τον Γερμανό αυτοκράτορα αλλά στη μάχη του Μπουβίν (1214) ηττήθηκε, φυλακίστηκε και αυτοκτόνησε.
Καίτη Κληρίδου
Βιογραφικά στοιχεία
Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γερμανική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Gray’s Inn.
Κόμης της Βουλώνης
Στο Γαλλικό στέμμα
Η Βουλώνη ήρθε απευθείας σε βασιλικό έλεγχο όταν την πήρε ο Φίλιππος Α΄ της Βουλώνης (1223) γιος του Φιλίππου Αυγούστου και της τρίτης του συζύγου Αγνής της Μερανίας). Ο Φίλιππος συμμετείχε στην Σταυροφορία των Αλβιγηνών (1226) και εξεγέρθηκε αργότερα εναντίον της Λευκής της Καστίλης. Θανατώθηκε από τον κόμη Ντίτριχ Ε΄ του Κλιβ όταν σκότωσε σε ατύχημα σε ένα τουρνουά τον Φλωρέντιο Δ΄ της Χόλλαντ. Η κομητεία κατασχέθηκε από το στέμμα και δόθηκε αργότερα στην Αδελαΐδα της Βραβάντης, σύζυγο του Γουλιέλμου Γ΄ της Ωβέρνη. Η Βουλώνη δέχτηκε πολλές επιθέσεις όταν ξέσπασε ο Εκατονταετής Πόλεμος και πέρασε διαδοχικά στα χέρια των Άγγλων και των Γάλλων, παρέμεινε τμήμα της Γαλλίας εκτός από μια σύντομη περίοδο που κυβερνήθηκε από τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας. Ο Γουλιέλμος Α΄ του Μπλουά τρίτος γιος του Στεφάνου της Αγγλίας και της Ματθίλδης Α΄ της Βουλώνης έγινε κόμης της Βουλώνης και του Σάρρεϋ (1153 - 1159).
Καίτη Κληρίδου
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο 1970-1971 εργάστηκε στο Τμήμα Στατιστικής και Ερευνών της Κυπριακής Δημοκρατίας και την περίοδο 1972-1974 στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Το 1994 ανέλαβε καθήκοντα εκπροσώπου τύπου στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών για την ενημέρωση των ξένων δημοσιογράφων πάνω στο Κυπριακό και τα προσφυγικά προβλήματα. Την περίοδο 1975-1977 εργάστηκε στη Διεθνή Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού στο Λονδίνο. Την περίοδο 1980-1991 ήταν νομικός σύμβουλος της Τράπεζας Κύπρου.
Κόμης της Βουλώνης
Οίκος της Λα Τουρ ντ'Ωβέρνης
Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Γ΄ η κομητεία της Ωβέρνης ενσωματώθηκε στο Γαλλικό στέμμα.
Καίτη Κληρίδου
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένη με τον Κώστα Σιαμμά.
Κόμης της Βουλώνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης
Καίτη Κληρίδου
Πολιτική διαδρομή
Η Καίτη Κληρίδου ίδρυσε και υπήρξε επικεφαλής της Γραμματείας Κοινοτικής Επαναπροσέγγισης και της Ενδυνάμωσης της Κοινωνίας των Πολιτών του ΔΗΣΥ. Ακόμη, ήταν ιδρυτικό μέλος και η πρώτη γραμματέας της γυναικείας οργάνωσης του ΔΗΣΥ (ΓΟΔΗΣΥ) και πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής και των Δικαιωμάτων της Γυναίκας του κόμματος. Επιπρόσθετα, ήταν μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Επιπλέον, έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λευκωσίας με τον ΔΗΣΥ.
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 με τον ίδιο συνδυασμό για την Z΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2001 αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, Παναγιώτη Δημητρίου ως ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές του 2004, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 20 Ιουλίου 2004 η Καίτη Κληρίδου ως πρώτη επιλαχούσα, για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 αλλά δεν εκλέχθηκε.
Άλλες δραστηριότητες
Ήταν ιδρυτικό μέλος και συμπρόεδρος του Διεθνούς Οικολογικού Χωριού Ειρήνης για την Προώθηση της Αειφόρου Ανάπτυξης και την Επίλυση Συγκρούσεων και ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Προστασίας Ατόμων με Νοητική Αναπηρία, της Ομάδας Πρωτοβουλίας για την Αντιμετώπιση της Σεξουαλικής Παρενόχλησης στους Χώρους Εργασίας και της Ομάδας Πρωτοβουλίας για την Οδική Ασφάλεια. Ακόμη, ήταν μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής Λευκωσίας για την ανέγερση της Γρηγορείου Κλινικής για το AIDS και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος Φάρος για την προώθηση πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Η Καίτη Κληρίδου είναι επίτιμη πρόεδρος τριών συνδέσμων προστασίας ζώων και επίτιμο μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Προστασίας του Παιδιού Amade-Chypre.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι νομικοί Κατηγορία:Οικογένεια Κληρίδη Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κονκισταδόρ
thumb|right|Ο [[Ερνάν Κορτές ηγήθηκε της ισπανικής κατακτήσεως του Μεξικού και επεξέτεινε την Ισπανική αυτοκρατορία στην αμερικανική ήπειρο.]] thumb|right|Ο [[Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε επεξέτεινε την Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού.]] Κονκισταδόρ (conquistador), συνηθέστερα στον ισπανικό πληθυντικό κονκισταδόρες (conquistadores), που σημαίνει «κατακτητές», είναι η ονομασία που δόθηκε στους εξερευνητές και κατακτητές από την Ισπανική και την Πορτογαλική Αυτοκρατορία του 15ου και του 16ου αιώνα μ.Χ. Κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων, οι κονκισταδόρες έπλευσαν από την Ευρώπη στην Αμερική, την Ωκεανία, την Αφρική και την Ασία, ιδρύοντας αποικίες και ανοίγοντας νέες εμπορικές οδούς. Ιδιαιτέρως, έθεσαν ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής ηπείρου υπό την κυριαρχία της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.
Μετά την άφιξη στις λεγόμενες Δυτικές Ινδίες το 1492, οι Ισπανοί, συνήθως με επικεφαλής ιδαλγούς, δηλαδή ευγενείς χωρίς μεγάλη ακίνητη περιουσία, από τη δυτική και τη νότια Ισπανία, άρχισαν να κτίζουν μια αμερικανική αυτοκρατορία στην Καραϊβική με τη χρήση ως βάσεων μεγάλων νησιών όπως η Ισπανιόλα, η Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο. Από το 1519 μέχρι το 1521 ο Ερνάν Κορτές (εξελληνισμένα «Φερδινάνδος Κορτές») επιδόθηκε σε μια ιστορική εκστρατεία κατά της Αυτοκρατορίας των Αζτέκων. Από τα εδάφη της αυτοκρατορίας αυτής οι κονκισταδόρες επεξέτειναν την ισπανική κυριαρχία στην Κεντρική Αμερική και μέρη των σημερινών νότιων και δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ από το Μεξικό διέπλευσαν τον Ειρηνικό Ωκεανό ίσαμε τις Φιλιππίνες. Στη Νότια Αμερική άλλοι κονκισταδόρες αντιμετώπισαν την Αυτοκρατορία των Ίνκας έχοντας διασχίσει τις ζούγκλες του Ισθμού του Παναμά και πλεύσει στον Ειρηνικό μέχρι το βόρειο (σημερινό) Περού. Καθώς Φρανθίσκο Πιθάρρο κατέλυσε αυτή την Αυτοκρατορία, άλλοι κονκισταδόρες, έχοντας το Περού ως βάση, κατέκτησαν μεγάλο μέρος του σημερινού Εκουαδόρ και Χιλής. Η κεντρική Κολομβία, όπου κατοικούσαν οι Ινδιάνοι Μουίσκα, κατακτήθηκε από τον Γκονθάλο Χιμένεθ ντε Κεσάδα, ενώ οι βόρειες περιοχές της εξερευνήθηκαν από τους Ροδρίγο ντε Μπαστίδας, Αλόνσο ντε Οχέδα, Χουάν ντε λα Κόσα, Πέδρο δε Ερέδια και άλλους. Για τη νοτιοδυτική Κολομβία, τη Βολιβία και την Αργεντινή, κονκισταδόρες από το Περού συνδυάστηκαν με άλλους, που έφθαναν από την Καραϊβική και το Ρίο ντε λα Πλάτα-Παραγουάη, αντιστοίχως. Το σύνολο αυτών των κατακτήσεων διεμόρφωσαν τη βάση της σημερινής Λατινικής Αμερικής και του ισπανόφωνου πολιτισμού του Νέου Κόσμου γενικότερα.
Οι Ισπανοί κονκισταδόρες πραγματοποίησαν επίσης σημαντικές εξερευνήσεις στη ζούγκλα του Αμαζονίου, την Παταγονία, το εσωτερικό της Βόρειας Αμερικής και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Επιλέον ίδρυσαν πολυάριθμες πόλεις, κάποιες σε θέσεις με προϋπάρχοντες οικισμούς των ιθαγενών (π.χ. Μανίλα και Πόλη του Μεξικού).
Τα βασικά
thumb|right|285px|Ο [[Χριστόφορος Κολόμβος και το ισπανικό του πλήρωμα αποβιβάζονται για πρώτη φορά σε νησί της Αμερικής το 1492.]] Η Πορτογαλία δημιούργησε μια διαδρομή προς την Κίνα στις αρχές του 16ου αιώνα, στέλνοντας πλοία μέσω της νότιας ακτής της Αφρικής και ιδρύοντας πολυάριθμους παράκτιους θύλακες κατά μήκος της διαδρομής. Μετά την ανακάλυψη το 1492 από Ισπανούς του Νέου Κόσμου με το πρώτο ταξίδι του Ιταλού εξερευνητή Χριστόφορου Κολόμβου εκεί, και τον πρώτο περίπλου της Γης από τον Φερδινάνδο Μαγγελάνο και τον Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο το 1521, αποστολές με επικεφαλής κονκισταδόρες τον 16ο αιώνα καθιέρωσαν εμπορικές διαδρομές που συνδέουν την Ευρώπη με όλους αυτούς τους τομείς.
Η Εποχή των Εξερευνήσεων χαρακτηρίσθηκε ως τέτοια το 1519, λίγο μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από την Ευρώπη, όταν ο Φερνάντο Κορτές ξεκινά την εκστρατεία του στην Αυτοκρατορία των Αζτέκων. Καθώς οι Ισπανοί, υποκινούμενοι από το χρυσό και τη φήμη, δημιούργησαν σχέσεις και έκαναν πόλεμο με τους Αζτέκους, η αργή εξέλιξη της κατάκτησης, η ανέγερση πόλεων και η πολιτιστική κυριαρχία επί των ιθαγενών έφεραν περισσότερα ισπανικά στρατεύματα και υποστήριξη στο σύγχρονο Μεξικό. Ενώ οι εμπορικές διαδρομές των ωκεανών δημιουργήθηκαν από τις εξερευνητικές αποστολές του Κολόμβου, του Μαγγελάνου και του Ελκάνο, το σύστημα υποστηρίξεως της γης εδραιώθηκε από τις κατακτήσεις τύπου Κορτές.
Οι ανθρώπινες λοιμώξεις απέκτησαν για πρώτη φορά φορείς μεταδόσεως παγκοσμίως: από την Αφρική και την Ευρασία στην Αμερική και αντίστροφα. Η εξάπλωση ασθενειών του Παλαιού Κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της ευλογιάς, της γρίπης και του τύφου, οδήγησε στον θάνατο πολλών αυτόχθονων κατοίκων του Νέου Κόσμου. Τον 16ο αιώνα ίσως 240.000 Ισπανοί εισήλθαν σε αμερικανικά λιμάνια. Στα τέλη του 16ου αιώνα οι εισαγωγές χρυσού και αργύρου από την Αμερική παρείχαν το ένα πέμπτο του συνολικού προϋπολογισμού της Ισπανίας.
Υπόβαθρο
Ορισμένες ομάδες αποτελούνταν από νεαρούς άνδρες χωρίς στρατιωτική εμπειρία, Ρωμαιοκαθολικούς κληρικούς που βοηθούσαν σε διοικητικά καθήκοντα και στρατιώτες με στρατιωτική εκπαίδευση. Υπήρχαν όμως και δυνάμεις, ομάδες ιθαγενών που πολεμούσαν στο πλευρό των κονκισταδόρες. Αυτές περιελάμβαναν συχνά Αφρικανούς σκλάβους και ιθαγενείς Αμερικανούς («Ινδιάνους»), μερικοί από τους οποίους ήταν επίσης σκλάβοι. Δεν συγκροτήθηκαν μόνο για να πολεμούν στο πεδίο της μάχης αλλά και για να υπηρετούν ως διερμηνείς, πληροφοριοδότες, υπηρέτες, δάσκαλοι, και ακόμα\ γιατροί και γραφείς. Η Ίντια Καταλίνα και η Λα Μαλίντσε ήταν Ινδιάνες σκλάβες που αναγκάστηκαν να εργαστούν για τους Ισπανούς.
Ο καστιλιανικός νόμος απαγόρευε σε ξένους και μη-Ρωμαιοκαθολικούς να εγκατασταθούν στον Νέο Κόσμο. Ωστόσο, δεν ήταν όλοι οι κατακτητές Καστιλιάνοι. Πολλοί ξένοι «ισπανοποίησαν» τα ονόματά τους και/ή ασπάσθηκαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό προκειμένου να υπηρετήσουν ως κονκισταδόρες. Για παράδειγμα, ο Ιωάννης Φωκάς (γνωστός ως «Χουάν ντε Φούκα») ήταν Καστιλιάνος ελληνικής καταγωγής, που ανεκάλυψε τον πορθμό που φέρει το όνομά του μεταξύ της Νήσου Βανκούβερ του Καναδά και της πολιτείας Ουάσιγκτον των ΗΠΑ το 1592. Ο γερμανικής καταγωγής Νικολάους Φέντερμαν, «ισπανοποιημένος» ως «Νικολάς ντε Φεδερμάν», ήταν κονκισταδόρ στη Βενεζουέλα και την Κολομβία. Ο Βενετός Σεμπαστιάνο Καμπότο ήταν ο Σεβαστιάν Καμπότ, ο Ιταλός Αμέριγκο Βεσπούτσι έγινε «Αμέρικο Βεσπούθιο» και ο Γκέοργκ φον Σπάυερ ο «Χόρχε ντε λα Εσπίρα». Ακόμα και σε μετενέστερους αιώνες, ο Εουζέμπιο Φραντσέσκο Κίνι έγινε ο «Εουσέμπιο Κίνο» και ο Κροάτης Φέρντιναντ Κόνστσακ έγινε «Φερνάντο Κονσάγκ».