cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιγνάτιος Λογιόλα
Η νεότητα
Έμεινε μαζί της μέχρι τον καιρό που παρουσιάστηκε στην αυλή του Ισπανού βασιλιά Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας για να τους υπηρετήσει. Στην αυλή του Φερδινάνδου έμαθε τις ιπποτικές τέχνες —την τέχνη του πολέμου— όπως όλοι οι αριστοκράτες νέοι της εποχής του, ενώ τέθηκε υπό την προστασία τον Δον Αντόνιο Μανρίκε ντε Λάρα, δούκα της Ναχέρας και αντιβασιλέα της Ναβάρρας, που φρόντιζε και για τη μόρφωσή του.
Υπό τις διαταγές του δούκα πήρε μέρος σε πολλές μάχες ανάμεσα στις οποίες και η τελευταία του, στην Παμπλόνα της Ισπανίας. Τον Μάιο του 1521, σε ηλικία 30 χρονών, συμμετείχε στην υπεράσπιση της ισπανικής πόλης Παμπλόνας εναντίον των στρατευμάτων του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α’. Τα γαλλικά στρατεύματα πολιορκούσαν το φρούριο της πόλης, το οποίο υπερασπίζονταν τα ισπανικά στρατεύματα, όταν ο Λογιόλα χτυπήθηκε από μια μπάλα κανονιού πρώτα στο αριστερό και έπειτα στο δεξί πόδι.
Η μεταστροφή του
thumb|right|Ο ναός του αγίου Ιγνατίου Λογιόλα στη γενέθλια πόλη του, την Αθπεΐτια. Γύρω από το πατρικό του έχει οικοδομηθεί μνημειώδες θρησκευτικό σύμπλεγμα.
Ο Λογιόλα μεταφέρθηκε πίσω στο πατρικό του σπίτι και υποβλήθηκε σε μια σειρά οδυνηρών εγχειρήσεων για την αποκατάσταση, όσο ήταν δυνατό, των συνθλιμμένων οστών των ποδιών του. Το αποτέλεσμα ήταν σωτήριο, αλλά του άφησε ισόβια αναπηρία στο δεξί πόδι, που κόντυνε κατά μερικά εκατοστά. Η ελπίδα επιστροφής του στη στρατιωτική ζωή ματαιώθηκε οριστικά. Κατά τη μακρά περίοδο των χειρουργείων, του πόνου, της ανάρρωσης, ο Λογιόλα κινδύνεψε αρκετές φορές να πεθάνει, μια φορά μάλιστα, θεώρησε ότι ήταν τόσο κοντά στον θάνατο, ώστε αποφάσισε να μεταλάβει τη Θεία Κοινωνία. Για να μπορεί να ησυχάζει, όσο ήταν δυνατό, το πνεύμα του, διάβαζε ό,τι βιβλία μπορούσαν να βρεθούν στο πατρικό του σπίτι. Ανάμεσα σε αυτά ήταν δύο θρησκευτικά βιβλία με τη ζωή του Χριστού και των αγίων, που του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και τα διάβαζε ξανά και ξανά. Αυτά τα βιβλία του προσέφεραν τεράστια παρηγοριά και ηρεμία, η επαφή και η γνώση της ζωής και του μαρτυρίου των αγίων τον ανέβαζε σε μια σφαίρα πνευματικότητας που δεν είχε ποτέ γνωρίσει πριν. Έτσι έφτασε στο συμπέρασμα ότι η μίμηση της ζωής τους ήταν το μοναδικό παράδειγμα που έπρεπε να ακολουθήσει. Η αφιέρωση, ακόμα και η θυσία της ζωής του, στο θέλημα και την αγάπη του Θεού ήταν ο μόνος τρόπος για να ζήσει τη ζωή του από εδώ και πέρα.
Αποφάσισε ότι έπρεπε να πάει να προσκυνήσει τον τάφο του Χριστού στους Αγίους Τόπους και την άνοιξη του 1522 ξεκίνησε γι' αυτό το ταξίδι. Πέρασε πρώτα από το φημισμένο μοναστήρι της Μονσερράτ (Monserrat) της Καταλονίας, που ανήκε σε μια αδελφότητα Βενεδικτίνων μοναχών, για να προσκυνήσει την ιερή εικόνα της Παρθένου Μαρίας. Εκεί εξομολογήθηκε και μετάλαβε τη Θεία Ευχαριστία, μοίρασε στους φτωχούς τα ρούχα του ευγενούς που φορούσε και ντύθηκε με τον μοναχικό σάκο, κρέμασε τα όπλα του, και κλαίγοντας πέρασε τις μέρες του με προσευχές και μερικές μέρες αργότερα άφησε το μοναστήρι.
Μετά από δεκάμηνη παραμονή στην περιοχή, τον Ιανουάριο του 1523 αποφάσισε να συνεχίσει το ταξίδι του για τους Αγίους Τόπους στους οποίους έφτασε τον Αύγουστο του 1523. Ο Λογιόλα έμεινε στην πόλη μόνο για τρεις βδομάδες, γιατί οι Φραγκισκανοί μοναχοί που τον φιλοξενούσαν ζήτησαν απ' όλους τους προσκυνητές να φύγουν λόγω των αναταραχών με τους Τούρκους.
Γυρίζοντας πίσω στην Ευρώπη αποφάσισε να κηρύξει τον λόγο και τον τρόπο του Θεού στην πατρίδα του, και επέστρεψε στην Ισπανία.
Η μόρφωση και η γνωριμία με τους συντρόφους του
Φτάνοντας στη Βαρκελώνη αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του, θεωρώντας τη μόρφωση αναγκαία για να υπηρετήσει καλύτερα τη θέληση του Θεού, και με ένα δάσκαλο του δημόσιου σχολείου έμαθε γραμματική. Ο Ιγνάτιος, 33 χρονών πια, ανάμεσα στα μικρά παιδιά μάθαινε λατινικά και λίγο αργότερα έπαιρνε μαθήματα λογικής, φυσικής και θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αλκαλά. Ταυτόχρονα επισκεπτόταν τα νοσοκομεία της πόλης, ανακουφίζοντας τους αρρώστους, κηρύττοντας το χριστιανικό δόγμα, κάνοντας θεολογικές συζητήσεις. Το κήρυγμα του Λούθηρου έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις σε όλη την Ευρώπη, κάνοντας τους Γερμανούς να αποσχιστούν από τον Πάπα και την Ιερά Εξέταση να γίνεται ο θεματοφύλακας της Καθολικής Εκκλησίας στην Ισπανία. Υποψίες κινήθηκαν και για τον Ιγνάτιο και το κήρυγμά του. Το πλήθος των μαθητών του και ο διαφορετικός τρόπος ζωής τους, αλλά και οι κατηγορίες για μαγεία έφτασαν μέχρι τα γραφεία της Ιεράς Εξέτασης στο Τολέδο. Ένας ιεροεξεταστής έφτασε στο Αλκαλά και ανέκρινε όσους βρίσκονταν κοντά στον Ιγνάτιο. Και άλλες περιπλοκές οδήγησαν την Ιερά εξέταση στο να εκδώσει ένταλμα σύλληψης και να συλλάβει τον Ιγνάτιο. Μετά από μερικές μέρες όμως αφέθηκε ελεύθερος με ορισμένους περιοριστικούς όρους, όπως το να ντύνεται όπως οι άλλοι φοιτητές, να μη δίνει δημόσιες οδηγίες ή ιδιωτικές όσον αφορά τις προσταγές της πίστης, προτού τελειώσει τα τρία χρόνια των σπουδών του και το μάθημα της θεολογίας.
Μετά από περίπου ένα χρόνο, και έπειτα από συμβουλή των φίλων του, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας, όπου άρχισε και πάλι να κηρύττει τον Δρόμο του Θεού και πάλι οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε αλυσοδεμένος, κατασχέθηκαν τα γραπτά του κείμενα και υποβλήθηκαν σε εξονυχιστική διερεύνηση. Οι δικαστές τον αθώωσαν αλλά ο Ιγνάτιος προτίμησε πλέον την ασφάλεια της απόστασης και έφυγε για το Παρίσι.
Έφτασε στις 28 Φεβρουαρίου του 1528 και έμεινε σε ένα δωμάτιο μαζί με άλλους Ισπανούς, φοιτώντας στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού και πιο συγκεκριμένα στο Κολλέγιο της Αγίας Βαρβάρας (Saint Barbe) και ζητιανεύοντας για να ζήσει, όπως έκανε και τα προηγούμενα χρόνια.
Ο πρώτος φίλος που έκανε ο Ιγνάτιος όταν πήγε στο Κολλέγιο της Αγίας Βαρβάρας για να σπουδάσει φιλοσοφία ήταν ο συντοπίτης του Φραγκίσκος Ξαβιέ, ο ευγενής από τη Ναβάρρα, που βρέθηκε και αυτός στο κολλέγιο της Αγίας Βαρβάρας σπουδάζοντας φιλοσοφία. Η δεύτερη γνωριμία του ήταν εκείνη με τον Γάλλο Πιέρ Φαβρ. Ο Φαβρ, εκτός από την τέλεια γνώση των λατινικών και των ελληνικών, ήταν και εξαίρετος ρήτορας. Ο Ιγνάτιος εκτός από επιστήθιος φίλος σε λίγο έγινε και ο πνευματικός καθοδηγητής του Φαβρ για μια περίοδο δύο χρόνων πριν αρχίσει να κάνει τις Πνευματικές Ασκήσεις. Οι δύο επόμενοι σύντροφοι, επίσης Ισπανοί, ήταν ο Ιάκωβος Λαΐνεθ (Diego Lainez) από το Αλμαζάν και ο Αλφόνσο Σαλμερόν (Alfonso Salmeron) από το Τολέδο, οι οποίοι μετά τις σπουδές τους στο Αλκαλά πήγαν να συνεχίσουν στο Παρίσι, πιο πολύ για να συναντήσουν τον Ιγνάτιο που είχε ήδη γίνει γνωστός εκεί. Στο τέλος προστέθηκαν ο Νικολάς Μπομπαντίγια (Nicholas Bobadilla) από την Παλέντσια καθώς και ο Πορτογάλος Σιμάο Ροντρίγκεζ (Simao Rodriques), που τον ένωσε με την παρέα το πάθος του να επισκεφτούν τους Αγίους Τόπους και η διάθεση να προσηλυτίσουν τους απίστους. Τότε ήταν που ο Λογιόλα γνώρισε και τον Γκιγιόμ Ποστέλ, ο οποίος τότε ήταν ένας πολύ νεαρότερος φοιτητής. Αν και ο Ποστέλ δεν έμεινε παρά μόνο λίγο μαζί με τον Λογιόλα και τους συντρόφους του, οι απόψεις του Λογιόλα τον επηρέασαν σημαντικά και αποτέλεσαν την αρχή για τη δημιουργία των δικών του ιδιαίτερων θεολογικών ιδεών.
Όλοι οι σύντροφοι δεσμεύτηκαν να υπηρετήσουν τον Θεό και την Καθολική Εκκλησία διαδίδοντας τον λόγο Του παντού, ζώντας μια έντιμη ασκητική ζωή μέσα στον κόσμο, σύμφωνη με τις χριστιανικές αρχές, και γινόμενοι παράδειγμα προς μίμηση. Αποφάσισαν να επισημοποιήσουν τους όρκους τους πρώτα μπροστά στον Θεό και μετά μπροστά στον Πάπα.
Η ίδρυση της Συντροφιάς του Ιησού
right|Προσωπογραφία του Ιγνάτιου Λογιόλα, αποδιδόμενη στον Jusepe de Ribera (1591-1652). Βρίσκεται στα δωμάτια του αγίου στο «Ρωμαϊκό Κολέγιο» (Collegio Internazionale del Gesù), στη Ρώμη, και χρονολογείται περίπου την εποχή της αγιοποίησής του, περί το 1609.
Διάλεξαν την 15η Αυγούστου του 1534, την ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου, προετοίμασαν τους εαυτούς τους με προσευχές και νηστείες για την ημέρα εκείνη, και διάλεξαν επίσης το παρεκκλήσι της εκκλησίας της Παναγίας του Όρους των Μαρτύρων, τη γνωστή Μονμάρτρη. Εκεί, μόνοι αυτοί, με ιερέα τον Φαβρ, κοινώνησαν τη Θεία Ευχαριστία και ύστερα ο ένας μετά τον άλλον διακήρυξαν τους όρκους της αγνότητας, της πενίας, και του προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους.
Συνέχισαν τις σπουδές τους παράλληλα με τις συναντήσεις τους, κατά τις οποίες μιλούσαν για πνευματικά ζητήματα, προσεύχονταν, διαλογίζονταν, και κοινωνούσαν κάθε Κυριακή, κάτι που τότε δεν συνηθιζόταν. Η τελευταία τους απόφαση ήταν, αφού τακτοποιήσει ο καθένας τις εκκρεμότητές του, να συναντηθούν στη Βενετία τον Ιανουάριο του 1537, και όλοι μαζί να ξεκινήσουν το ταξίδι για τους Αγίους Τόπους.
Ο Λογιόλα αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τον ελεύθερο χρόνο που είχε μέχρι το 1536 και να ταξιδέψει πίσω στην πατρίδα του, για να κηρύξει και εκεί τον λόγο του Θεού. Τον υποδέχτηκαν με χαρά και άρχισε να κηρύττει και στον λαό αλλά και στον κλήρο, τον οποίο προσπαθούσε να αναμορφώσει ηθικά. Προσπάθησε να καταστρέψει το πάθος των τυχερών παιχνιδιών που είχαν οι συμπατριώτες του και πραγματικά το πέτυχε απόλυτα, αφού τρία χρόνια αργότερα δεν κυκλοφορούσαν στην Αθπεΐτια (Azpeitia) ούτε χαρτιά ούτε ζάρια. Μετά έβαλε στο στόχαστρο του την πολυτέλεια, τα κοσμήματα και κυρίως τα ρούχα των ευγενών γυναικών. Με λίγα λόγια κατάφερε να αναμορφώσει ηθικά την κοινότητα της πόλης, κάνοντάς την πιστή στις επιταγές του Θεού και σύντομα άρχισε και τους εξορκισμούς καθώς και τη θαυματουργική θεραπεία κάποιων ασθενών.
Τελικά αποφάσισαν ο Ιγνάτιος, ο Λαΐνεθ και ο Φαβρ να μεταβούν στη Ρώμη και να θέσουν τους εαυτούς τους και την ομάδα τους στη διάθεση του Πάπα, ενώ οι υπόλοιποι να διασκορπιστούν στις γειτονικές πόλεις που είχαν πανεπιστήμια για να «κερδίσουν νέες ψυχές για τον Θεό». Ο Ιγνάτιος και οι σύντροφοί του έφτασαν στη Ρώμη τον Οκτώβριο του 1537 και παρουσιάστηκαν στον Πάπα, ο οποίος αμέσως τους καλοδέχτηκε, με κάθε δυνατή εκδήλωση και συμπάθεια, και ονόμασε τον Φαβρ «διδάσκαλο των Αγίων Γραφών» και τον Λαΐνεθ «διδάσκαλο της σχολαστικής θεολογίας», ενώ στον Ιγνάτιο ανατέθηκε η σωτηρία των ψυχών των ανώτερων εκκλησιαστικών αξιωματούχων, όπως του καρδινάλιου Κονταρίνι, μέσω των Πνευματικών Ασκήσεων. Κάλεσε τους υπόλοιπους συντρόφους του να συναντηθούν στη Ρώμη το Πάσχα του 1538 και τους μοίρασε σε διάφορες διακονίες, όπως στο κήρυγμα, την εκπαίδευση των παιδιών και την υπηρεσία σε διάφορες εκκλησίες.
Τελικά, ύστερα από αρκετούς αγώνες και δυσκολίες ο Πάπας Παύλος Γ΄ τον Σεπτέμβριο του 1540, με την παπική βούλα Regimini militantis Ecclesiae τους προβίβασε στην τάξη του θρησκευτικού τάγματος και αποδέχτηκε το όνομα και τους σκοπούς τους, θέτοντάς τους κάτω από την εξουσία του. Με τη βούλα καθορίστηκε ο ανώτατος αριθμός των μελών του τάγματος σε εξήντα.
Η Εταιρεία του Ιησού
Ο Ιγνάτιος κάλεσε τους συντρόφους στη Ρώμη το 1541 για να εκλέξουν τον αρχηγό του τάγματος, αλλά μόνο πέντε κατάφεραν να συγκεντρωθούν. Οι ψήφοι των υπολοίπων στάλθηκαν με το ταχυδρομείο και ο Λογιόλα ανακηρύχτηκε ο πρώτος αρχηγός του τάγματος τον Απρίλιο του 1541.
Ο Λογιόλα ασχολήθηκε με τη σύνταξη των αρχών του τάγματος, ενώ οι σύντροφοί του ήδη απασχολούνταν σε διάφορες αποστολές στο εξωτερικό. Τη σύνταξη των αρχών της Εταιρείας την έκανε μέσα σε διαρκείς προσευχές και διαλογισμούς. Προχωρούσε αργά και προσεκτικά στη σύνταξη των κεφαλαίων, και στο τέλος τοποθετούσε τα γραπτά του πάνω στο Ιερό Βήμα και τα προσέφερε στην έγκριση του Θεού. Συμβουλευόταν διαρκώς τους υπόλοιπους πατέρες, καθώς και τους κανόνες των άλλων θρησκευτικών ταγμάτων, όσο όμως συνέγραφε του δικούς του κανένα βιβλίο δεν υπήρχε μπροστά του παρά μόνο η Βίβλος. Στο βιβλίο του διατυπώνονται καθαρά οι σκοποί του τάγματος που είναι η εκ νέου διδαχή των παιδιών και των φτωχών στις χριστιανικές αρχές (ομάδες που οι Καθολικοί κληρικοί είχαν παραμελήσει)· οι ιεραποστολές στο εξωτερικό· η μόρφωση των νέων σε όλες τις βαθμίδες των σπουδών χωρίς χρηματική ανταμοιβή· η συνεχής πραγματοποίηση των Πνευματικών Ασκήσεων· και οι διακονίες στους αρρώστους, τους φτωχούς και τους φυλακισμένους. Εντωμεταξύ οι Ιησουίτες ζούσαν όλοι μαζί σε ένα κτίριο που τους είχε παραχωρηθεί μπροστά από την εκκλησία της Σάντα Μαρία ντε λα Στράντα στη Ρώμη, ένα κτίριο που λειτουργούσε ως φτωχοκομείο αλλά και τόπος διαβίωσης του Ιγνάτιου και των υπολοίπων. Καθώς η φήμη τους μεγάλωνε, προσφορές όλο και πλουσιότερες έφταναν στην Εταιρεία, τις οποίες όμως ξόδευαν όλες προς όφελος των φτωχών, χωρίς οι πατέρες να κρατούν τίποτε, ούτε σε κινητή ούτε σε ακίνητη περιουσία. Σε αυτό το θέμα ο Ιγνάτιος ήταν τρομερά αυστηρός, απαγορεύοντας στους Ιησουίτες να παίρνουν ακόμα και τα μήλα από τα δέντρα της αυλής του σπιτιού για τον εαυτό τους.
Το τέλος του
Η υγεία του Λογιόλα άρχισε να κλονίζεται από το 1547 περίπου, όταν περιοδικοί πυρετοί έκαναν την εμφάνισή τους.
Μέχρι εκείνο το έτος η Εταιρεία είχε δύο κολέγια στη Ρώμη που λειτουργούσαν πλήρως, το λεγόμενο «Ρωμαϊκό» και το «Γερμανικό», και μέσα σε πέντε χρόνια προετοίμασαν γύρω στους εκατό ιερείς που στάλθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Άλλα ιησουιτικά κολέγια δημιουργούνταν στις πόλεις της Ευρώπης υπό τη χορηγία και προστασία βασιλιάδων και άλλων ευγενών. Τρία στην Κάτω Γερμανία, δύο στη Γαλλία, δεκαεπτά στην Πορτογαλία, στην Καστίλλη δέκα, στην Αραγωνία πέντε, στην Ανδαλουσία πέντε. Εικοσιοκτώ Ιησουίτες εργάζονταν στη Βραζιλία, εκατό στις ανατολικές Ινδίες. Υπήρχαν επίσης πολλοί στη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Κορσική, καθώς και στη Νάπολη. Ο βοεβόδας της Τρανσυλβανίας ζήτησε να μεταβούν στη χώρα του Ιησουίτες. Το ίδιο ζήτησαν και από την Ουγγαρία.
Το καλοκαίρι του 1556 ο επίμονος πυρετός της ελονοσίας που τον ταλαιπωρούσε, σε μια μορφή του που ονομάστηκε «ρωμαϊκός πυρετός», γιατί ήταν ενδημικός στη Ρώμη, έγινε μόνιμος. Το σώμα του εξασθενούσε όλο και πιο πολύ και τελικά στις 31 Ιουλίου πέθανε, συντροφευμένος από πολλούς φίλους, μαθητές και συντρόφους του και τάφηκε στη Ρώμη.
Πηγές
Bartoli, Danielo. History of the Life and Institute of Saint Ignatius de Loyola, Founder of the Society of Jesus. Νέα Υόρκη: Edward Dunigan, 1855.
Stewart Rose:Ignatius Loyola and the early jesuits. Έκδοση Burns and Oates; New York, Catholic Publication Society,1891
Μαντόννα Σιστίνα
Πηγή
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ
Ιγνάτιος Λογιόλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί θεολόγοι Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ιησουίτες
Δολάριο Νήσων Κουκ
Το δολάριο (dollar) είναι το αναμνηστικό νόμισμα των Νήσων Κουκ και υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents). Σημειώνεται ότι στα κέρματα των 50 λεπτών αναγράφεται η ονομαστική αξία ως 50 τένε (tene). Η αξία του είναι ίση με το Δολάριο της Νέας Ζηλανδίας, με το οποίο ταυτίζεται για τα νησιά.
Ιστορία
Ως το 1967 στα νησιά Κουκ χρησιμοποιούνταν η Λίρα της Νέας Ζηλανδίας για νόμισμα. Στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από το Δολάριο της Νέας Ζηλανδίας. Το 1972 βγήκαν από το νομισματοκοπείο κέρματα ειδικά για τα Νησιά Κουκ, ενώ το 1987 εμφανίστηκαν και χαρτονομίσματα. Το Δολάριο των Νήσων Κουκ έχει ίση αξία με το Δολάριο της Νέας Ζηλανδίας.
Κέρματα
Το 1972 εισήχθησαν κέρματα του 1 και των 2 λεπτών από χαλκό και κέρματα των 5, 10, 20 και 50 λεπτών και του 1 δολαρίου από χαλκονικέλιο. Όλα είχαν ίδιο μέγεθος και σύνθεση όπως τα αντίστοιχα νεοζηλανδικά κέρματα. Το 1983 σταμάτησε η παραγωγή των κερμάτων του 1 και των 2 λεπτών. Το 1987 έγιναν και άλλες αλλαγές και κάποια κέρματα απέκτησαν δωδεκαγωνικό σχήμα. Επίσης, κυκλοφόρησαν κέρματα του 1 και των 2 δολαρίων από χαλκονικέλιο και των 5 δολαρίων από αλουμίνιο και χαλκό.
Χαρτονομίσματα
Το 1987 εισήχθησαν από την κυβέρνηση χαρτονομίσματα των 3, 10 και 20 δολαρίων, τα οποία ακολουθήθηκαν από τα τραπεζογραμμάτια των 50 δολαρίων ως μέρος μιας νέας σειράς χαρτονομισμάτων το 1992. Τα χαρτονομίσματα αυτά τυπώνονταν ως το 1995.Οι κάτοικοι των νησιών Κουκ δείχνουν προτίμηση στα τραπεζογραμμάτια της Νέας Ζηλανδίας, παρά το γεγονός ότι τα χαρτονομίσματα των Κουκ Νήσων είναι τα νόμιμα.
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Νήσοι Κουκ
Φάλαινα
Η φάλαινα είναι κητώδες, δηλαδή θαλάσσιο θηλαστικό. Η κοινή ονομασία φάλαινα περιλαμβάνει τα θηλαστικά που ανήκουν στις οικογένειες cetacea. Τα πιο χαρακτηριστικά είδη ανήκουν στην οικογένεια Φαλαινίδες. Παρά το γεγονός ότι έχουν την ανατομία και τα γνωρίσματα των θηλαστικών, η μορφή τους είναι αυτή του ψαριού (σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν θεωρούνται ψάρια). Ο αριθμός των φαλαινών έχει μειωθεί και πολλά είδη απειλούνται με εξαφάνιση, εξαιτίας της εντατικής θήρευσης, για το λίπος, το κρέας, τα οστά και τις μπαλένες τους (ή φαλαίνια).
Προέλευση
Όλα τα κητώδη, μεταξύ των οποίων οι φάλαινες, τα δελφίνια, οι φυσητήρες και οι φώκαινες είναι απόγονοι χερσαίων θηλαστικών, που ανήκαν στα Αρτιοδάκτυλα. Σήμερα τα κητώδη και τα αρτιοδάκτυλα μαζί υπάγονται στην υποτάξη Κηταρτιοδάκτυλα, η οποία συμπεριλαμβάνει τις φάλαινες και τους ιπποπόταμους. Στην πραγματικότητα, οι φάλαινες αποτελούν τους κοντινότερους συγγενείς των ιπποπόταμων. Προήλθαν από έναν κοινό πρόγονο, περίπου πριν από 54 εκατομμύρια χρόνια. Άρχισαν να κολυμπούν πριν από σχεδόν 50 εκατομμύρια χρόνια.
Τα κητώδη υποδιαιρούνται σε δύο συνομοταξίες:
Περιγραφή
Όπως όλα τα θηλαστικά, οι φάλαινες αναπνέουν με πνεύμονες (γι’ αυτό και υποχρεώνονται να ανεβούν στην επιφάνεια του νερού, για να αναπνεύσουν), είναι ζώα θερμόαιμα, θηλάζουν τα μικρά τους και έχουν (αν και πολύ λίγο) τρίχωμα. Το κεφάλι του ζώου δεν ξεχωρίζει από το υπόλοιπο σώμα και είναι μεγάλο. Στο τεράστιο στόμα της δεν έχει δόντια. Στο πάνω μέρος του κεφαλιού έχει ρουθούνια. Όταν αναδύονται στην επιφάνεια, οι φάλαινες εκκενώνουν τον αέρα που είχαν στους πνεύμονες με πίεση. Για το λόγο αυτό σχηματίζουν πίδακα. Το νερό εκτοξεύεται από μια οπή στο πάνω μέρος του κεφαλιού τους (από δύο οπές στις φάλαινες με μπαλένες). Τα μπροστινά τους άκρα έχουν μετατραπεί σε πτερύγια του θώρακα, ενώ τα πίσω άκρα επέχουν θέση πτερυγίων για την ουρά. Το δέρμα τους είναι ιδιαίτερα λεπτό και προστατεύεται από ένα στρώμα λίπους, το οποίο εκτός των άλλων λειτουργεί και ως αποθήκη ενέργειας. Το γάλα του ζώου περιέχει επίσης λίπος (με περιεκτικότητα περίπου 50%). Η καρδιά τους είναι τετράχωρη.
Η ηλικία τους μπορεί να ξεπεράσει και τα 100 χρόνια. Επιπλέον, έχει βρεθεί φάλαινα, η ηλικία της οποίας υπολογίστηκε στα 211 χρόνια και θεωρείται το γηραιότερο θηλαστικό.
Φαλαινοθηρία
thumb|350px|right|Παγκόσμιος χάρτης με τις χώρες που είναι και αυτές που δεν αποτελούν μέλη της Διεθνούς Φαλαινοθηρικής Επιτροπής (IWC) (με γαλάζιο τα κράτη-μέλη). Το κυνήγι της φάλαινας με στόχο την αλίευσή της, που γίνεται εδώ και αιώνες, οδήγησε στη δραματική μείωση του πληθυσμού της και έτσι πολλά είδη απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση. Για το σκοπό αυτό, ορίστηκαν αυστηροί κανόνες για τη θήρευση αναφορικά με τον επιτρεπτό αριθμό αλλά και τα μέσα που χρησιμοποιούνται.
Επίσης, η Διεθνής Φαλαινοθηρική Επιτροπή εισήγαγε ένα μορατόριουμ 6 ετών στην εμπορική φαλαινοθηρία το 1986, το οποίο έχει επεκταθεί ως τις μέρες μας. Για διάφορους λόγους σε κάποιες χώρες δεν ισχύει το μορατόριουμ αυτό. Σήμερα, οι χώρες που κυνηγούν φάλαινες είναι οι Νορβηγία, Ισλανδία, Ιαπωνία και οι ιθαγενείς κοινότητες στη Σιβηρία, την Αλάσκα και το βόρειο Καναδά.
Φαλαινίδες
Η οικογένεια αυτή περιλαμβάνει αρκετά είδη. Τα κυριότερα είναι:
Φαλαινοπτερίδες
Εδώ ανήκει η γαλάζια φάλαινα (Balenoptera musculus), που αποτελεί και το μεγαλύτερο είδος όπως επίσης και το μεγαλύτερο θηλαστικό του κόσμου. Το είδος αυτό έχει μπαλένες και ραχιαίο πτερύγιο. Με μήκος 33 μέτρων και βάρος 150 τόνων, απαντάται στην Αρκτική και στο βόρειο Ατλαντικό. Το δέρμα της μπορεί να τεντώνεται και να μεγαλώνει το στόμα, με τη βοήθεια πτυχών. Η αναπαραγωγή του γίνεται σε πιο θερμές θάλασσες, επειδή το νεογέννητο, που στερείται στρώματος λίπους, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κρύο.
Φυσητηρίδες
Στην οικογένεια αυτή ανήκουν οι φάλαινες που δεν έχουν μπαλένες αλλά δόντια. Ζουν σε αγέλες, σε θερμές, τροπικές και υποτροπικές θάλασσες. Το γνωστότερο είδος είναι ο φυσητήρας (Physeter macrocephalus), του οποίου το μήκος φτάνει τα 20 μέτρα. Έχει κυλινδρικό ρύγχος, τεράστιο κεφάλι και κολυμπά γρήγορα. Όταν αναδύεται στην επιφάνεια φυσά με μεγάλη δύναμη τον αέρα και τους υδρατμούς από το μοναδικό ρουθούνι που φέρει επάνω στο ρύγχος του, σχηματίζοντας πίδακα. Η τροφή του περιλαμβάνει καλαμάρια και ψάρια. Στα εντόσθιά του υπάρχει μια αρωματική ουσία (άμβρα). Στο ρύγχος του περιέχει λάδι (λίπος), για το οποίο το κυνηγούν. Το λάδι του χρησιμοποιήθηκε ως φωτιστικό μέσο.
Θεωρείται ότι οι φυσητήρες ανήκουν στην οικογένεια των φαλαινών, κυρίως λόγω του σχήματος και του μεγάλου μεγέθους τους - φτάνουν στα δεκαοκτώ μέτρα. Όμως, σε τι διαφέρουν οι φυσητήρες από τις φάλαινες; Οι τελευταίες έχουν φαλαίνια (ή μπαλένες), τις μεγάλες κεράτινες πλάκες μέσω των οποίων φιλτράρεται το νερό που καταπίνουν, μαζί με τα ψάρια και το πλαγκτόν. Οι μπαλένες τούς επιτρέπουν να συγκρατούν την τροφή αποβάλλοντας το νερό.
Ο φυσητήρας, αντίθετα, έχει δόντια, γεγονός που τον κάνει συγγενικό των δελφινιών, χωρίς βέβαια να είναι δελφίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κητώδη
Λουδισμός
Λουδισμός ή Λουδιτισμός (αγγλ. Luddism) είναι κίνημα που ξεκίνησε τον 19o αιώνα στην Αγγλία, από υφαντουργούς οι οποίοι εξεγέρθηκαν κατά των νεοκατασκευασθέντων μηχανημάτων της βιομηχανικής επανάστασης, που σκοπό είχαν τη μείωση του εργατικού προσωπικού και κατά συνέπεια την έκλειψη της εργασίας τους ως τεχνιτών. Οι Λουδίτες, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους από, χαμηλόμισθους και χαμηλής κατάρτισης εργάτες που χειρίζονταν τους ηλεκτροκίνητους αργαλειούς, τις μηχανές ραψίματος και τις μηχανές γνεσίματος, κατέφυγαν σε εχθροπραξίες με την κυβέρνηση της Βρετανίας και τον βρετανικό στρατό, κυρίως από το 1811 μέχρι το 1813.
Η ακριβής προέλευση του ονόματος Λουδισμός και Λουδίτες είναι ασαφής, αλλά κυρίαρχη άποψη είναι ότι ονομάστηκαν έτσι από τον Νεντ Λουντ (Ned Ludd), ο οποίος λέγεται ότι έσπασε δυο μηχανές γνεσίματος το 1779. Το όνομά του έγινε εμβληματικό της καταστροφής μηχανών και εξελίχθηκε στον φανταστικό "Στρατηγό Λουντ" ή "Βασιλιά Νεντ Λουντ", μια μυθική φιγούρα που, ως άλλος Ρομπέν των Δασών, ζούσε στο Δάσος του Σέργουντ στο Νότιγχαμ και φερόταν ως ηγέτης της εξέγερσης.
Ιστορία
Σπασμωδικές αυξήσεις στα τρόφιμα είχαν αρχίσει να δημιουργούν διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις ήδη από το 1710. Διάφοροι τεχνίτες, όπως υφαντουργοί, κτίστες και τεχνίτες στη ναυπηγική, οργάνωσαν ειρηνικές κοινωνικές ομάδες με σκοπό να ασφαλιστούν σε περίπτωση ανεργίας, ασθένειας και, παρόμοια με τις συντεχνίες, στην περίπτωση ‘ξένου’ εργατικού δυναμικού. Το κίνημα του Λουδισμού άνθισε κατά τη διάρκεια ενός δύσκολου οικονομικού κλίματος, κυρίως λόγω των Ναπολεόντειων πολέμων, και των δύσκολων συνθηκών εργασίας στα νέα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας.
Κύρια δράση Λουδιτών 1811-1813
Οι Λουδίτες ξεκίνησαν στο Νότιγχαμ τον Μάρτιο του 1811 και το κίνημα εξαπλώθηκε ραγδαία σε όλη την Αγγλία. Συγκεντρώνονταν κυρίως την νύχτα, γύρω από βιομηχανικές πόλεις, καταστρέφοντας μηχανήματα εργοστασίων (κυρίως μηχανές ύφανσης) και καίγοντας μύλους. Έστελναν επίσης απειλητικά μηνύματα σε εργοδότες και ανώνυμα μηνύματα σε εφημερίδες υπογράφοντας με το ψευδώνυμο ‘Βασιλιάς Νεντ Λουντ’ είτε φερόμενοι ως ακόλουθοί του. Ο βρετανικός στρατός προσπάθησε να καταστείλει το κίνημα με αρκετές μάχες κατά τη διάρκεια δύο ετών και είχε φτάσει σε σημείο να έχει περισσότερους στρατιώτες να πολεμούν τους Λουδίτες παρά τον Ναπολέοντα. Το Ιανουάριο του 1813 στην Υόρκη, η βρετανική κυβέρνηση κατηγόρησε πάνω από 60 άνδρες για εγκλήματα σχετισμένα με Λουδιτικές δράσεις. Οι δίκες που ήταν προγραμματισμένες από πριν, δεν ακολούθησαν τη νόμιμη δικαστική οδό για την ενοχή κάθε κατηγορουμένου ξεχωριστά, αφού πολλοί από τους κατηγορούμενους δεν είχαν καμία σχέση με το κίνημα, αλλά σκοπό είχαν να αποτρέψουν οποιαδήποτε συνέχιση της δράσης των Λουδιτών. Με καταδικαστικές αποφάσεις για πολλούς, όπως εκτέλεση και εξορία, η δράση των Λουδιτών γρήγορα σταμάτησε.
Μεμονωμένα περιστατικά μετά το 1814
Ακτιβιστές στο Loughborough της Αγγλίας, έσπασαν μια μηχανή πλεξίματος το 1816.
Το 1817 ο Jeremiah Brandreth, ένας άνεργος ράφτης και πιθανότατα πρώην Λουδίτης, οργάνωσε μια ένοπλη εξέγερση σε ένα μικρό χωριό της Αγγλίας, το Pentrich στο Ντέρμπισαϊρ. Το γεγονός σχετίζεται περισσότερο με την οικονομική ύφεση της εποχής παρά με την αντίδραση στις μηχανές, αλλά θεωρείται ως μεταβατικό γεγονός μεταξύ του Λουδισμού και του λαϊκίστικου ριζοσπαστισμού (populist Radicalism).
Η σύγχρονη αντίληψη
Η εξέγερση των Λουδιτών και η καταστροφή των μηχανών δεν αποτελούσε αντίδραση απέναντι στις μηχανές αυτές καθ’ αυτές, αλλά οφειλόταν περισσότερο στα δεινά που οι ίδιοι υπέστησαν κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Δεν αντιμάχονταν, δηλαδή, οι Λουδίτες τις νέες τεχνολογίες, αλλά την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων που σε μεγάλο βαθμό επέφερε η μηχανοποίηση. Απέκτησε όμως μια δευτερεύουσα σημασία, όπου ένας Λουδίτης είναι αυτός ο οποίος αντιτίθεται ή αργεί να υιοθετήσει στο τρόπο ζωής του, την εκβιομηχάνιση, τους αυτοματισμούς, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή γενικότερα νέες τεχνολογίες.
Σύγχρονης μορφής Λουδίτες είναι αυτοί που αντιτίθενται ακόμα και με μερικές μορφές της τεχνολογίας, όπως το Ίντερνετ ή το κινητό τηλέφωνο και έχει δημιουργηθεί το σύγχρονο φιλοσοφικό ρεύμα του νεο-λουδισμού, το οποίο είναι αντίθετο σε πολλές σύγχρονες τεχνολογίες, κυρίως σε σχέση με υπολογιστές, και στον καταναλωτισμό γενικότερα. Ο νεο–λουδισμός είναι στενά συνδεδεμένος με τον αναρχοπρωτογονισμό και προτείνει την πλήρη εγκατάλειψη της τεχνολογίας και την υιοθέτηση ενός απλού τρόπου ζωής χωρίς κανενός είδος τεχνολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιομηχανική επανάσταση Κατηγορία:Αντιδιανοουμενισμός Κατηγορία:Ιστορία των κοινωνικών κινημάτων
Μπόστον Κόλετζ Ιγκλς (αμερικανικό ποδόσφαιρο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες αμερικανικού ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1892
Επικελευστής
Ο Επικελευστής (Επκστης, θηλ. Επικελεύστρια) είναι στρατιωτικός βαθμός (OR-7) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Ανήκει στους υπαξιωματικούς, τρίτος από κάτω προς τα άνω και είναι αντίστοιχος του επιλοχία του Στρατού Ξηράς και του επισμηνία της Πολεμικής Αεροπορίας.
Ο επικελευστής είναι ανώτερος του κελευστή και κατώτερος του Αρχικελευστή.
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Senior Chief Petty Officer.
Διακριτικά
Τα διακριτικά του στρατιωτικού βαθμού αυτού, είναι ένα ανάποδο τρίγωνο με δύο γωνίες στο κάτω μερος του, στο κέντρο του το τρίγωνο φέρει, το διακριτικό της ειδικότητας*. Στις στολές επιθεωρήσεως, εξόδου υπηρεσίας και περιπόλου τα διακριτικά φέρονται και στους δυο βραχίονες. Αντίθετα στις στολές υπηρεσίας, wooly pully και εργασίας τα διακριτικά φέρονται μόνο σον αριστερό βραχίονα.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
My Generation (άλμπουμ)
My Generation είναι ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1965 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Brunswick Records". Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Απρίλιο του 1966, με τίτλο "The Who Sings My Generation" και με το κομμάτι "Instant Party (Circles)" να αντικαθιστά τη διασκευή στο "I'm a Man" του Bo Diddley.
Τα σινγκλ του δίσκου γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, με τα "I Can't Explain" και "Anyway, Anyhow, Anywhere" να ανεβαίνουν στο βρετανικό Top-10, ενώ το "My Generation" έφθασε στο # 2 και ήταν η πρώτη μεγάλη διεθνής επιτυχία του συγκροτήματος. Το άλμπουμ έφθασε στην πέμπτη θέση στην πατρίδα του συγκροτήματος και το # 14 στη Γερμανία.
Τραγούδια του δίσκου
1. Out in the Street (Townshend) - 2:31
2. I Don't Mind (Brown) - 2:36
3. The Good's Gone (Townshend) - 4:02
4. La-La-La-Lies (Townshend) - 2:17
5. Much Too Much (Townshend) - 2:47
6. My Generation (Townshend) - 3:18
7. The Kids Are Alright (Townshend) - 3:04
8. Please, Please, Please (Brown, Terry) - 2:45
9. It's Not True (Townshend) - 2:31
10. I'm a Man (Diddley) - 3:21
11. A Legal Matter (Townshend) - 2:48
12. The Ox (Townshend, Moon, Entwistle, Hopkins) - 3:50
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Who Κατηγορία:Άλμπουμ του 1965
Όρος Κερκπάτρικ
Το Όρος Κερκπάτρικ (Kirkpatrick) είναι υψηλό βουνό στην Ανταρκτική, που ανήκει στην Οροσειρά της Βασίλισσας Αλεξάνδρας, της οποίας και κατέχει την υψηλότερη κορυφή, με υψόμετρο 4.528 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται κοντά (8 km δυτικά) στο Όρος Ντίκερσον και είναι γενικώς ελεύθερο από πάγους. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 84° 20΄ νότιο πλάτος και 166° 25΄ ανατολικό μήκος.
Το Κερκπάτρικ ανακαλύφθηκε από την Βρετανική Εξερευνητική Αποστολή Ανταρκτικής (1907-09), η οποία του έδωσε το όνομα ενός επιχειρηματία της Γλασκώβης, από τους αρχικούς οικονομικούς υποστηρικτές της αποστολής. Εναλλακτικά ονομάζεται και «Όρος Κιλπάτρικ» (Mount Kilpatrick).
Το Όρος Κερκπάτρικ ως τοποθεσία απολιθωμάτων
Στο Όρος Κερκπάτρικ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες τοποθεσίες απολιθωμάτων στην Ανταρκτική. Επειδή κάποτε η Ανταρκτική ήταν θερμότερη και μερικώς καλυμμένη από πυκνά δάση, ενώ όλες οι ήπειροι της Γης ήταν ενωμένες σε μία «υπερήπειρο», την Παγγαία, πολλά προϊστορικά γένη ζώων της Ανταρκτικής έχουν συγγενείς σε άλλες ηπείρους. Ανάμεσα σε αυτά είναι ο τριτυλόδους, φυτοφάγο ερπετό που παρουσίαζε ομοιότητες με θηλαστικό. Επίσης, έχει βρεθεί απολίθωμα πτερόσαυρου σε μέγεθος κόρακα, καθώς και πολυάριθμα απολιθώματα δεινοσαύρων, που μοιάζουν με πλατεόσαυρο, κοιλόφυση και διλοφόσαυρο. Στο Όρος Κερκπάτρικ βρέθηκε το απολίθωμα του πρώτου γένους δεινόσαυρου που ονομάσθηκε επιστημονικά στην Ανταρκτική: του μεγάλου αρπακτικού κρυολοφόσαυρου. Το 2004 επιστήμονες ανεκάλυψαν στο βουνό και υπολείμματα ενός σαυρόποδου, δηλαδή ενός μεγάλου φυτοφάγου δεινοσαύρου.
Κερκπατρικ
Όξυλος
Στην ελληνική μυθολογία ο Όξυλος ήταν γιος του Αίμονα και της Γόργης, αδελφής της Δηιάνειρας. Χρονικά κατατάσσεται στον 12ο αι. π.Χ., και η βασιλεία του χρονολογείται το 1104 π.Χ..
Με τον Όξυλο συνδέεται ο μύθος της επιστροφής των απογόνων του Αιτωλού στην Ήλιδα. Ο Όξυλος σκότωσε άθελά του τον αδελφό του Θέρμιο, οπότε αναγκάσθηκε να εκπατρισθεί και να μεταβεί στην Ήλιδα, όπου παρέμεινε επί ένα έτος. Επιστρέφοντας όμως στη χώρα του, την Αιτωλία, συνάντησε στον δρόμο του τους Ηρακλείδες, οι οποίοι τον πήραν ως οδηγό για την επάνοδό τους στην Πελοπόννησο. Στη συνέχεια, ο Όξυλος κατέλαβε την Ήλιδα, όπου μετοίκησε Αιτωλούς. Διατήρησε τις τοπικές λατρείες της περιοχής, διοίκησε με σύνεση και στόλισε την πόλη με ωραία έργα. Πήρε ως σύζυγό του την Πιερία και απέκτησαν τρεις γιους, τον Αιτωλό τον νεότερο, τον Ανδραίμονα και τον Λαΐα, ο οποίος και τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Ήλιδας.
Ο Όξυλος αναφέρεται καμιά φορά ως ιδρυτής ή επανιδρυτής των Ολυμπιακών Αγώνων. 6] Κρεσφόντου δὲ συμφρονήσαντος ὡς ἐς τοῦτον τὸν ἄνδρα ἔχοι τὸ μάντευμα, οὕτως ᾠκειώσαντο αὐτὸν οἱ Δωριεῖς. ὁ δὲ σφᾶς ναυσὶν ἐκέλευεν ἐς Πελοπόννησον κατιέναι μηδὲ στρατῷ πεζῷ διὰ τοῦ ἰσθμοῦ πειρᾶσθαι. ταῦτά τε δὴ παρῄνεσε καὶ ἅμα τὸν ἐς Μολύκριον ἐκ Ναυπάκτου πλοῦν καθηγήσατο αὐτοῖς: οἱ δὲ ἀντὶ τούτου δεηθέντι τὴν Ἠλείαν γῆν συνέθεντο αὐτῷ δώσειν. ὁ δὲ ἀνὴρ ἦν Ὄξυλος Αἵμονος τοῦ Θόαντος: Θόας δὲ ἦν οὗτος ὃς καὶ τοῖς Ἀτρέως παισὶν ἀρχὴν συγκαθεῖλε τὴν Πριάμου, γενεαὶ δὲ ἀπὸ Θόαντος ἀνήκουσιν ἓξ ἐς Αἰτωλὸν τὸν Ἐνδυμίωνος. [7] ἦσαν δὲ οἱ Ἡρακλεῖδαι συγγενεῖς καὶ ἄλλως τοῖς ἐν Αἰτωλίᾳ βασιλεῦσι, καὶ ἀδελφαὶ Θόαντι τῷ Ἀνδραίμονος καὶ Ὕλλου τοῦ Ἡρακλέους ἦσαν αἱ μητέρες. συνεπεπτώκει δὲ τῷ Ὀξύλῳ φυγάδι ἐξ Αἰτωλίας εἶναι: δισκεύοντα γάρ φασιν ἁμαρτεῖν αὐτὸν καὶ ἐξεργάσασθαι φόνον ἀκούσιον, τὸν δὲ ἀποθανόντα ὑπὸ τοῦ δίσκου τὸν ἀδελφὸν εἶναι τοῦ Ὀξύλου Θέρμιον, οἱ δὲ Ἀλκιδόκον τὸν Σκοπίου.
IV. λέγεται δὲ καὶ ἄλλο ἐπὶ τῷ Ὀξύλῳ τοιόνδε, ὡς τοὺς παῖδας ὑποπτεύσειε τοῦ Ἀριστομάχου, μὴ τὴν Ἠλείαν τε ἰδόντες ἀγαθὴν οὖσαν καὶ ἐξειργασμένην διὰ πάσης οὐκ ἐθελήσωσιν ἔτι αὐτῷ διδόναι τὴν γῆν, καὶ τοῦδε ἕνεκα διὰ τῶν Ἀρκάδων καὶ οὐ διὰ τῆς Ἠλείας τοῖς Δωριεῦσιν ἡγήσατο. Ὀξύλῳ δὲ σπεύσαντι ἀμαχεὶ λαβεῖν τὴν Ἠλείων ἀρχὴν Δῖος οὐκ εἶκε, πρόκλησιν δὲ ἐποιεῖτο μὴ σφᾶς παρασκευῇ τῇ πάσῃ διακινδυνεῦσαι, προκριθῆναι δὲ ἀφ' ἑκατέρων στρατιώτην ἕνα ἐς τὴν μάχην: [2] καί πως συνήρεσε ταῦτα ἀμφοτέροις, οἱ δὲ ἐς τὸ ἔργον προταχθέντες Δέγμενός τε Ἠλεῖος ἦν τοξότης καὶ παρὰ τῶν Αἰτωλῶν Πυραίχμης σφενδόνην δεδιδαγμένος. κρατήσαντος δὲ τοῦ Πυραίχμου τήν τε βασιλείαν ἔσχεν Ὄξυλος καὶ Ἐπειοὺς τοὺς ἀρχαίους τὰ μὲν ἄλλα εἴασεν ἐπὶ τοῖς αὑτῶν μένειν, συνοίκους δέ σφισι τοὺς Αἰτωλοὺς ἐπὶ ἀναδασμῷ τῆς χώρας ἐπεισήγαγε. καὶ Δίῳ τε ἀπένειμε γέρα καὶ ἥρωσι τοῖς τε ἄλλοις κατὰ τὰ ἀρχαῖα ἐφύλαξε τὰς τιμὰς καὶ Αὐγέᾳ τὰ ἐς τὸν ἐναγισμὸν ἔτι καὶ ἐς ἡμᾶς αὐτῷ καθεστηκότα. [3] λέγεται δὲ ὡς καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἐκ τῶν κωμῶν, ὅσοι τοῦ τείχους οὐ πολὺ ἀφεστήκεσαν, κατελθεῖν ἔπεισεν ἐς τὴν πόλιν καὶ πλήθει τε οἰκητόρων [καὶ] μείζονα καὶ εὐδαιμονεστέραν ἐς τὰ ἄλλα ἀπέφηνε τὴν Ἦλιν. ἀφίκετο δὲ αὐτῷ καὶ ἐκ Δελφῶν χρησμός, τὸν Πελοπίδην ἐπάγεσθαι συνοικιστήν: Ὄξυλος δὲ τὴν ζήτησιν ἐποιεῖτο σπουδῇ καὶ ἀναζητῶν εὗρεν Ἀγώριον τὸν Δαμασίου τοῦ Πενθίλου τοῦ Ὀρέστου, καὶ αὐτόν τε ἐξ Ἑλίκης τῆς Ἀχαιῶν καὶ σὺν τῷ Ἀγωρίῳ μοῖραν τῶν Ἀχαιῶν ἐπηγάγετο οὐ πολλήν. [4] τῷ δὲ Ὀξύλῳ Πιερίαν μὲν τῇ γυναικὶ ὄνομα εἶναι λέγουσι, πέρα δὲ τὰ ἐς αὐτὴν οὐ μνημονεύουσιν. Ὀξύλου δὲ γενέσθαι παῖδάς φασιν Αἰτωλὸν καὶ Λαί̈αν: προαποθανόντος δὲ Αἰτωλοῦ θάπτουσιν αὐτὸν οἱ γονεῖς ἐν αὐτῇ ποιησάμενοι τῇ πύλῃ τὸ μνῆμα, ἥτις ἐπ' Ὀλυμπίαν καὶ τὸ ἱερὸν ἄγει τοῦ Διός: ἔθαψαν δὲ αὐτὸν οὕτω κατὰ μαντείαν, ὡς μήτε ἐκτὸς τῆς πόλεως μήτε ἐντὸς γένοιτο ὁ νεκρός. ἐναγίζει δὲ ὁ γυμνασίαρχος ἔτι καὶ ἐς ἐμὲ καθ' ἕκαστον ἔτος τῷ Αἰτωλῷ.
[5] μετὰ δὲ Ὄξυλον Λαί̈ας ἔσχεν ὁ Ὀξύλου τὴν ἀρχήΠαυσανίου Ηλειακά Α΄
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Ρωσικός Ναός Αθηνών
Χρήση του χώρου κατά την αρχαιότητα
Η Ρωσική Εκκλησία βρίσκεται επί της οδού Φιλελλήνων. Η αρχαιολογική σκαπάνη έδειξε ότι στην αρχαία Αθήνα στο σημείο αυτό υπήρχε ιερό αφιερωμένο στον Λύκειο Απόλλωνα. Επί Ρωμαιοκρατίας, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αδριανός, λειτουργούσαν εκεί ρωμαϊκά λουτρά, το λεγόμενο βαλανείον. Η τροφοδοσία του λουτρού με νερό γινόταν από έναν παραπόταμο του ποταμού Ηριδανού. Ο παραπόταμος αυτός περνούσε κάτω από τις εγκαταστάσεις του λουτρού. Υπήρχε και υπόκαυστο (χώρος όπου ζεσταίνονταν τα νερά που διοχετεύονταν στο λουτρό).
Χριστιανικός ναός
Επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την εποχή που ήταν στον θρόνο η Ειρήνη η Αθηναία (780-802 μ.Χ.) εκεί όπου βρισκόταν το παλιό βαλανείο χτίστηκε μια μικρή χριστιανική εκκλησία. Αργότερα, τον 11ο αιώνα, χτίστηκε και γυναικείο μοναστήρι, της Παναγίας Σώτειρας του Λυκοδήμου. Ένα από τα κτίρια που κατασκευάστηκαν τότε ήταν και το καθολικό του νέου μοναστηριού. Αυτός ο ναός είναι η σημερινή Ρωσική Εκκλησία. Ήταν οκταγωνικού ρυθμού, μια αρχιτεκτονική καινοτομία για εκείνη την εποχή.
Υπάρχουν δύο επιγραφές στον εσωτερικό του ναού, στο νότιο τοίχο, μέσα σε πλαίσιο με τζάμι. Σ' εκείνη που βρίσκεται δίπλα στην αγιογραφία του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου αναγράφεται: ''«Ενταύθα κείται Στέφανος ο πρωτοκτίτωρ έτους τ... τη τετάρτη του μηνός του Δεκεμβρ. Ινδικτιώνος έτους, σφνγ'»'' (=6553 από κτίσεως κόσμου, 1044 μ.Χ.). Στην άλλη αναφέρεται ο θάνατος του Επιφανίου Λύκου τον Δεκέμβριο του 1051. Εξ αυτού ο ναός ονομαζόταν άλλοτε «Σώτειρα του Λυκοδήμου» (ήταν δηλαδή αφιερωμένος στην Παναγία Σώτειρα).
Ο αναφερόμενος ως πρωτοκτίτωρ ήταν ο Στέφανος Λυκόδημος, της αρχαίας αθηναϊκής οικογένειας των Λύκων, κατά τον Δημήτριο Καμπούρογλου. Κατά τον Κ. Πιττάκη ο ναός ήταν αφιερωμένος στο Άγιο Νικόδημο και επονομάστηκε «του Λυκοδήμου», επειδή είχε χτιστεί πάνω σε ναό του Λυκείου Απόλλωνα.
Οι Φράγκοι, ο Χασεκή και τα κανόνια της Ακρόπολης
Όταν μετά την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους (1204) η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχό τους. Η μονή κατελήφθη από Βενεδικτίνους καλόγεροι. Έμειναν σ' αυτήν έως το 1669. Τότε περιήλθε και πάλι στον έλεγχο των Ορθοδόξων και λειτούργησε ως ανδρική μονή. Όταν οι Ενετοί του Μοροζίνη πολιορκούσαν την Αθήνα, το 1687, ο ναός έπαθε ζημιές από κανονιοβολισμούς. Ένας σεισμός γκρέμισε τα κελιά το 1701, αλλά ανοικοδομήθηκαν εκ νέου. Όμως η μονή (εκτός από το καθολικό) κατεδαφίστηκε από τον Χατζή Χασεκή το 1778, προκειμένου τα υλικά να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή τείχους που θα προστάτευε την πόλη.
Στα κατοπινά χρόνια η μονή έγινε μετόχι του μοναστηριού της Καισαριανής. Ο ναός έπαθε μεγάλες ζημιές, όταν στην Επανάσταση το 1827 δέχτηκε κανονιοβολισμούς από την έγκλειστη στην Ακρόπολη τουρκική δύναμη. Σχεδόν ολόκληρη η βορειοανατολική πλευρά, καθώς και μεγάλο τμήμα του τρούλου είχαν καταρρεύσει. Αλλά το υπόλοιπο κτίριο βρισκόταν σε καλή κατάσταση.
Οι Ρώσοι και η αναστήλωση
Τους πρώτους μήνες του 1847 ο Ρώσος πρεσβευτής στην Αθήνα ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να δοθεί στην πρεσβεία ο ναός, ώστε αφού επισκευαστεί να καλύψει τις λατρευτικές ανάγκες της ρωσικής παροικίας στη χώρα μας. Στους Ρώσους είχε παραχωρηθεί το 1824 ο ναός της Σωτείρας Κοττάκη, αλλά θεωρούσαν ότι δεν ανταποκρινόταν στις ανάγκες της παροικίας ούτε στο κύρος της χώρας τους. Το ρωσικό αίτημα ικανοποιήθηκε.
Προτάθηκε αρχικά ο ναός (που τον 19ο αιώνα ονομαζόταν ναός του Λυκοδήμου) να κατεδαφιστεί και να χτιστεί καινούργιος. Επικράτησε όμως τελικά η άποψη του αρχιμανδρίτη Αντωνίνου (Antonin Kapustin, 1817-1894), Ρώσου, καθηγητή στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου, να γίνει αναστήλωση. Ο τσάρος Νικόλαος Α΄ έστειλε τον Νοέμβριο του 1847 στην Αθήνα τον αρχιτέκτονα Ιβάν Στρομ, για να ορίσει τι έργα θα γίνονταν, ενώ τη μελέτη και την επίβλεψη των έργων την ανέλαβαν ο στρατιωτικός αρχιτέκτονας Τηλέμαχος Βλασσόπουλος σε συνεργασία με τον Γάλλο Φρανσουά Μπουλανζέ.
Η αναστήλωση ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1850. Τον Απρίλιο του 1851 με εντολή του Υπουργείου Εσωτερικών σταμάτησαν τα έργα, επειδή στη βορειοανατολική γωνία, παρατηρήθηκε υγρασία στο έδαφος, που μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του κτιρίου. Συγκροτήθηκε μια επιτροπή από στρατιωτικούς και πολιτικούς μηχανικούς, η οποία αποφάνθηκε ότι το κτίριο μπορούσε ν' αντέξει. Οπότε συνεχίστηκαν τα έργα τον Μάρτιο του 1852.
Η Αγία Τριάδα, ο Όθωνας και ο Απόστολος Παύλος
Ο ναός ολοκληρώθηκε το 1855, και έγιναν τα εγκαίνια. Αφιερώθηκε στην Αγία Τριάδα. Η Μόσχα επωμίστηκε ολόκληρο το κόστος των εργασιών, 14.995 δραχμές. Η αγιογράφηση έγινε από τον καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, Λουδοβίκο Θείρσιο (Thiersch, 1825-1909), γιο του γνωστού Βαυαρού φιλέλληνα. Μόνο που όταν ζωγράφιζε τον Απόστολο Παύλο, του έδωσε τα χαρακτηριστικά του βασιλιά Όθωνα! Το παλιό πέτρινο τέμπλο έδωσε τη θέση του σ' ένα καινούργιο μεγαλύτερου ύψους, ενώ κατασκευάστηκε και βυζαντινό καμπαναριό, που γύρω γύρω έχει κουφική ζωφόρο, απομίμηση εκείνης της εκκλησίας.
Σε εκσκαφή προ ετών των θεμελίων του Μεγάρου Μποδοσάκη επί της οδού Αμαλίας 20, αποκαλύφθηκε το νεκροταφείο της μονής. Η απαλλοτρίωση του οικοπέδου, επί της λεωφόρου Αμαλίας 22, όπου βρισκόταν το κατεδαφισθέν Μέγαρο Σταθάτου (1960), είχε ως αποτέλεσμα στον χώρο να γίνει μια μικρή πλατεία. Έτσι «ανέπνευσε» λίγο και η εκκλησία που την έπνιγαν τα γύρω κτίρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Αθήνα Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία
Π.Α.Ο. Δάφνη Αθηνών
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος "Δάφνη" Αθηνών είναι αθλητικό σωματείο με έδρα τη συνοικία του Μεταξουργείου της Αθήνας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1920 και έχει χρώματα το μπλε και το λευκό. Είναι ένα από τα παλιότερα και ιστορικότερα αθλητικά σωματεία των Αθηνών.
Αρχικά, ιδρύθηκε ως αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο και αποτελεί από τα πρώτα επίσημα αναγνωρισμένα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ελλάδας, με αριθμό μητρώου ΕΠΟ 4. Με εξαίρεση τις χρονιές 2012-13 και 2013-14, η Δάφνη Αθηνών συμμετέχει ανελλιπώς στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Εκτός από το ποδόσφαιρο διατηρεί και τμήμα μπάσκετ, το οποίο πρωτοϊδρύθηκε το 1949. Το 2010-11 αγωνίζεται στη Δ΄ κατηγορία της ΕΣΚΑ. Τα ιδιόκτητα γραφεία του συλλόγου βρίσκονται στην οδό Βιργ. Μπενάκη 19-21 και σε αυτά στεγάζεται μικρό ιστορικό αθλητικό μουσείο με πολλές φωτογραφίες και ντοκουμέντα.
Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε το 1920 στη συνοικία του Μεταξουργείου της Αθήνας από τους Ρουχωτά, Σιδέρη, Ζαΐρα, Χρυσοχίου, Ιατρού, Λάϊου, Καραμέρο, Γαβριήλ, Αρβανίτη, Αραβαντινό, Γεννηματά, Λιακόπουλο κ.α. Αρχικά αγωνίστηκε ως ανεπίσημο σωματείο και το 1926 αναγνωρίστηκε επίσημα και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική της πορεία από το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. Πρώτος επίσημος αγώνας πρωταθλήματος ήταν με αντίπαλο τον Εργατικό στο γήπεδο της Λεωφόρου, όπου και επικράτησε με 1-0.
477 Ιταλία
Η Ιταλία (Italia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,25. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη γνωστή ομώνυμη χώρα.
Π.Α.Ο. Δάφνη Αθηνών
Ιστορική αναδρομή
Έκτοτε, μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η ιστορική Δάφνη Αθηνών μετείχε ανελλιπώς στα επίσημα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ. Επέστρεψε στη δύναμη των πρωταθλημάτων της ΕΠΣΑ από τη σεζόν 2014-15. Στην 90χρονη ιστορία του συλλόγου υπήρξαν αρκετές αξιοσημείωτες στιγμές.
Σημαντικές στιγμές
left|thumb|250px|Η ομάδα της Δάφνης τη σεζον 1935-36, που κέρδισε την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΑ για πρώτη φορά. Διακρίνονται όρθιοι από τα αριστερά προς τα δεξιά οι Κωνσταντινίδης, Αυρώνης, Ηλιάδης, Πρασάς, Μουστάκας, Μπεκατώρος 2, Ραφελέτος και καθιστοί οι Πασχαλίδης, Καρύδης, Γουλιαδίτης και Μπεκατώρος 1. Με το λευκό κοστούμι ο Γενικός Αρχηγός και ένας εκ των ιδρυτών της Δάφνης, Παύλος Ζαΐρας. left|thumb|250px|Η επιθετική πεντάδα της Δάφνης τη σεζον 1938-39: Ξύδας, Λυχούδης, Τόμπρος, Δρούλιας, Ψαράκης. left|thumb|250px|Το πρώτο δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ (1/3/1959) περιείχε αγώνα της Δάφνης Αθηνών. Σημαντικές στιγμές στην ποδοσφαιρική ιστορία της Δάφνης:
477 Ιταλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιταλια
Π.Α.Ο. Δάφνη Αθηνών
Τμήμα μπάσκετ
Φυσική της έδρα αποτελεί το ανοιχτό γήπεδο ΚΝ Κάδμου, όπου προπονούνται τα τμήματα υποδομής και ακαδημιών. Έδρα της ανδρικής ομάδας αποτελεί το κλειστό γυμναστήριο Ρουφ, επί της οδού Πειραιώς.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1949
Σημαία του Νέβις
thumb|Η σημαία του Νέβις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεβις Νεβις
Πτέρνα
μικρογραφία|200px|Απεικόνιση της αριστέρης πτέρνας, όπως φαίνεται από κάτω Η πτέρνα (ή φτέρνα) είναι το μεγαλύτερο οστού του ταρσού. Σχηματίζει το σκελετικό υπόβαθρο της πτέρνας. Βρίσκεται κάτω από τον αστράγαλο, τον οποίο και υποβαστάζει. Είναι ένα ακανόνιστο τετράπλευρο οστό, με τον επιμήκη άξονα προσανατολισμένο συνήθως κατά μήκος της μέσης γραμμής του ποδιού. Μέρος της προεξέχει πίσω από την ποδοκνημική άρθρωση. Η πτέρνα πρόσφατα άρχισε να χρησιμοποιείται για την διάγνωση οστεοπόρωσης με υπερήχους.
Περιγραφή
Η έσω επιφάνεια της πτέρνας είναι κοίλη και εμφανίζει το υπέρεισμα του αστραγάλου, ένα οστεΐνο χείλος που προεξέχει προς τα έσω και υποβαστάζει την κεφαλή του αστραγάλου. Στο κάτω μέρος του υπερείσματος υπάρχει μια αύλακα με κατεύθυνση μπρος-πίσω, από την οποία περνά ο τένοντας του μακρός εκτείνοντος το μεγάλο δάκτυλο. Στην άνω επιφάνεια του υπερείσματος υπάρχει μια αρθρική επιφάνεια, η μέση αστραγαλική αρθρική επιφάνεια, για την άρθρωση με την αντίστοιχη επιφάνεια στον αστράγαλο. Στην άνω επιφάνεια του σώματος της πτέρνας βρίσκονται επίσης άλλες δύο αρθρικές επιφάνειες, η πρόσθια και η οπίσθια αστραγαλική αρθρική επιφάνεια, οι οποίες αρθρώνονται με τις αντίστοιχες αρθρικές επιφάνειες του αστραγάλου. Η οπίσθια αρθρική επιφάνεια είναι η μεγάλη. Ανάμεσα στην οπίσθια και τις άλλες δύο αρθρικές επιφάνειες βρίσκεται μια βαθειά αύλακα, η πτερνική αύλακα. Αυτή η αύλακα μαζί με την αστραγαλική αύλακα του αυχένα του αστραγάλου σχηματίζουν τον ταρσιαίο κόλπο, ο οποίος είναι ορατός όταν ο σκελετός παρατηρείται από έξω. Το πρόσθιο μέρος της πτέρνας αρθρώνεται με το κυβοειδές οστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οστά του κάτω άκρου
Γιώργος Θεοδωρίδης
Ο Γιώργος Θεοδωρίδης (Φρανκφούρτη, 3 Ιουλίου 1980) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη Γερμανία σε ηλικία 5 ετών στον ερασιτεχνικό σύλλογο FV Biebrich, αλλά στα 17 του χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης όταν αγωνιζόταν στη Β' Εθνική (1997-98), ενώ από εκεί για ένα διάστημα παραχωρήθηκε ως δανεικός στον Αθηναϊκό (δεύτερο μισό της περιόδου 1998-99). Η πρώτη του συμμετοχή στην Α' εθνική έγινε στις 5 Οκτωβρίου 1998, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού (0-1).
Το 2002 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη και από τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς συνέχισε για τα επόμενα δυόμισι χρόνια στον ΠΑΟΚ, για να ακολουθήσει μία διετία (2005-07) στον Παναθηναϊκό, όπου όμως δεν πήρε πολλές ευκαιρίες.
Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε στον Εργοτέλη, ενώ την επόμενη χρονιά επέστρεψε έπειτα από δέκα χρόνια στη Γερμανία και τη γενέτειρά του Φρανκφούρτη, αγωνιζόμενος στη Β΄ κατηγορία με την ΦΣΦ Φραγκφούρτης. Το 2009 γύρισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναιτωλικού, όπου αγωνίστηκε επί τρία χρόνια. Ακολούθησε ένα πέρασμα από το κυπριακό πρωτάθλημα, την περίοδο 2012-13 όταν για έναν χρόνο αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Λεμεσού, όμως το 2013 επέστρεψε ξανά στην Ελλάδα για να αγωνιστεί και πάλι με τα χρώματα του Παναιτωλικού.
Τον Ιούλιο του 2015 συμφώνησε αρχικά με τον Αγροτικό Αστέρα, δύο μήνες αργότερα όμως αποφάσισε να εγκαταλείψει την ενεργό δράση, πραγματοποιώντας μόλις δύο συμμετοχές στις αρχές Σεπτεμβρίου στους αγώνες εναντίον της Καλλιθέας για την πρώτη φάση του κυπέλλου Ελλάδας.
Στις εθνικές ομάδες
Με την εθνική ομάδα έχει πραγματοποιήσει δύο συνολικά συμμετοχές, άξιο αναφοράς είναι όμως το γεγονός ότι αυτές πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα δέκα ολόκληρων ετών, η πρώτη το 2001 υπό την τεχνική καθοδήγηση του Βασίλη Δανιήλ στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ρωσίας (3-3) και η δεύτερη με προπονητή τον Φερνάντο Σάντος το 2011 εναντίον της Ρουμανίας. Την περίοδο 2000-01 είχε υπάρξει διεθνής και με την εθνική Ελπίδων, καταγράφοντας 3 συμμετοχές.