cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Βερνίκος
Βιογραφικά Στοιχεία
Το 1990 ήταν συνιδρυτής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος μέχρι τον Ιούνιο του 2012. Σήμερα είναι Επίτιμος Πρόεδρος.
Το 2003 εξέδωσε το βιβλίο «Όταν θέλαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το βιβλίο αναφέρεται στον αγώνα για αξιοπρέπεια, ελευθερία και δημοκρατία της νεολαίας στην περίοδο της δικτατορίας.
Το 2013 υπήρξε συνιδρυτής της «Πρωτοβουλίας των 58» για τη συνένωση των κομμάτων και των κινήσεων της Δημοκρατικής Παράταξης.
Το 2014 ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το συνδυασμό «Ελιά - Δημοκρατική Παράταξη».
Το 2017 εξέδωσε το βιβλίο ''«Σχεδιάζοντας το μέλλον. Δημοκρατία και ανάπτυξη σε δύσκολους καιρούς»'' από τις εκδόσεις ΑΩ.
Έχει αρθρογραφήσει στις εφημερίδες Η Καθημερινή, Το Βήμα, Τα Νέα, Ελευθεροτυπία και Πρώτο Θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Γκάρι Χάσμπαντ
Ο Χάσμπαντ είναι μέλος του γκρουπ του Τζον ΜακΛάφιν The 4th Dimension, ενώ εμφανίζεται επίσης τακτικά με τη γερμανική
Norddeutscher Rundfunk Big Band και ως σόλο πιανίστας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πιανίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι ντράμερ
Συμμετοχή της Αλβανίας στη Eurovision
Η Αλβανία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 19 φορές από το ντεμπούτο της το. Το Festivali i Këngës, ένας μακροχρόνιος διαγωνισμός τραγουδιού που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Αλβανία από το 1962, χρησιμοποιείται για την επιλογή του συμμετέχοντος της χώρας για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision εκείνης της χρονιάς. Η Αλβανία συμμετείχε για πρώτη φορά το 2004, με την Ανιέζα Σαχίνι να τερματίζει έβδομη στον τελικό. Αυτή η θέση παρέμεινε το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας στο διαγωνισμό μέχρι το 2012, όταν η Ρόνα Νίσλιου κατέλαβε την πέμπτη θέση.
Δεκαετία του 2000
Το RTSH έδειξε ενδιαφέρον για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2003, όταν και έκανε αίτηση για τον διαγωνισμό του ίδιου έτους. Ωστόσο, τρεις ακόμη χώρες έκαναν αίτηση για να κάνουν το ντεμπούτο τους στον Διαγωνισμό Τραγουδιού την ίδια χρονιά και δεν επιτράπηκε στην Αλβανία να συμμετάσχει στον διαγωνισμό αλλά έπρεπε να περιμένει άλλον ένα χρόνο για κάνει το ντεμπούτο της.
Η πρώτη αλβανική συμμετοχή στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision προέκυψε από τον Αλβανικό διαγωνισμό τραγουδιού, το Festivali i Këngës. Ο νικητής του Festivali i Këngës 42 θα εκπροσωπούσε την Αλβανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Ο νικητής ήταν η Ανιέζα Σαχίνι με το τραγούδι "Imazhi yt" (ελλ. "Η αντανάκλασή σου"). Το τραγούδι μεταφράστηκε στα αγγλικά και συμμετείχε στην Eurovision με τον τίτλο "The Image of You". Προκρίθηκε στον τελικό, αφού τερμάτισε στην 4η θέση στον ημιτελικό. Στον τελικό έλαβε 106 βαθμούς, τερματίζοντας 7η ανάμεσα στις 24 χώρες που συμμετείχαν. Αυτή η θέση επέτρεψε στην Αλβανία να προκριθεί αυτόματα στον τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού το 2005, παραλείποντας την ημιτελική φάση πρόκρισης στον τελικό.
Ο νικητής του Festivali i Këngës 44 ήταν ο Λουίζ Έιλι με το "Zjarr e Ftohtë" (ελληνικά "Φωτιά και κρύο") ; ωστόσο το τραγούδι δεν είχε μεταφραστεί στα Αγγλικά για την Eurovision και έγινε η πρώτη αλβανική συμμετοχή που τραγουδήθηκε στα αλβανικά. Στον ημιτελικό του Διαγωνισμού το 2006 η Αλβανία έλαβε 58 βαθμούς, τερμάτισε στην 14η θέση και έτσι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό.
Η συμμετοχή του 2007 ήταν ο Φρέντερικ Ντότσι με το τραγούδι "Hear my Plea", το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Festivali i Këngës 45 με τον τίτλο "Balada e Gurit" (ελλ. "Η ροκ μπαλάντα"). Το τραγούδι συμμετείχε στη Eurovision με στίχους και στα αγγλικά και στα αλβανικά. Στον ημιτελικό του Διαγωνισμού το 2007 έλαβε 49 βαθμούς, τερμάτισε στην 17η θέση και δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό.
Ο νικητής του Festivali i Këngës 46 ήταν το τραγούδι "Zemrën e lame peng" ("Καρδιές παγιδευμένες στο χρόνο") της Όλτα Μπόκα. Ωστόσο, το αποτέλεσμα των κριτικών επιτροπών, που επέλεξαν τον νικητή, ήταν αμφιλεγόμενη και ανέκυψαν φήμες ότι οι δύο τελευταίοι κριτές έδωσαν σκόπιμα υψηλή βαθμολογία στην Όλτα Μπόκα προκειμένου να αποφευχθεί η αποστολή στον Διαγωνισμό των Flaka Krelani και Doruntina Disha (που βγήκαν δεύτεροι στο Festivali i Këngës 46). Ο Τύπος στην Αλβανία εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του με την απόφαση της κριτικής επιτροπής και το RTSH ανακοίνωσε ότι θα διερευνούσε τις καταγγελίες περί εξαπάτησης από τους δύο τελευταίους κριτές. Παρ 'όλα αυτά, η νίκη της Όλτα Μπόκα παρέμεινε και τραγούδησε για την Αλβανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2008 στο Βελιγράδι της Σερβίας. Προκρίθηκε στον τελικό, τερματίζοντας στην 9η θέση ανάμεσα σε 19 χώρες στο δεύτερο ημιτελικό, ενώ στον τελικό έλαβε 55 βαθμούς και τερμάτισε στην 17η θέση ανάμεσα σε 25 χώρες.
Η Αλβανία ήταν η πρώτη χώρα που ανακοίνωσε ταυτόχρονα μπροστά στο κοινό και τον τραγουδιστή και το τραγούδι για την Eurovision 2009. Ο νικητής επιλέχθηκε από το Festivali I Këngës. Ο νικητής του Festivali i Këngës 47 ήταν η Κέισι Τόλα με το τραγούδι "Me Merr ne ëndërr" (ελλ. "Πάρε με στα όνειρά σου"), σε στίχους των Έντμοντ Ζουλάλι κι Αγκίμ Ντότσι, συνθετών της πρώτης συμμετοχής της Αλβανίας το 2004. Το τραγούδι ερμηνεύθηκε στα αγγλικά με τον τίτλο "Carry Me In Your Dreams". Η Αλβανία τερμάτισε στην 7η θέση στον 2ο ημιτελικό με 73 πόντους και προκρίθηκε για τον τελικό. Στον τελικό, όπου ψήφισε και η κριτική επιτροπή και το κοινό, η Αλβανία έλαβε 48 βαθμούς και κατέλαβε την 17η θέση ανάμεσα σε 25 χώρες. Ωστόσο, αν είχε χρησιμοποιηθεί μόνο η τηλεψηφοφορία, η Αλβανία θα τερμάτιζε στην 11η θέση στον τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού. Από την άλλη, αν είχε χρησιμοποιηθεί μόνο η ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, η Αλβανία θα είχε τερματίσει στην 23η θέση.
Δεκαετία του 2010
Ο νικητής του Festivali i Këngës 48 αποφασίστηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2010, με τη Τζουλιάνα Πασά να κατακτά τη νίκη και την πρώην νικήτρια Ανιέζα Σαχίνι να έρχεται δεύτερη. Η Πασά εκπροσώπησε την Αλβανία στην Eurovision 2010 στο Όσλο με το τραγούδι "Nuk mundem pa ty" (ελλ. "Όλα σε θυμίζουν"). Το τραγούδι ήταν μια τυπική σύνθεση up-tempo και συγκρίθηκε με το τραγούδι "Keeps Getting Better" της Κριστίνα Αγκιλέρα και με το "Womanizer" της Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Η Αλβανία ήρθε 6η στον πρώτο ημιτελικό με 76 βαθμούς, και προκρίθηκε για τον τελικό. Στον τελικό, η Τζουλιάνα Πασά τερμάτισε στην 16η θέση με 62 βαθμούς, συμπεριλαμβανομένων των 12 βαθμών από τη Βόρεια Μακεδονία.
Η αλβανική συμμετοχή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011 επιλέχθηκε μέσω του Festivali i Këngës 49 το Δεκέμβριο 2010. Ο νικητής του Festivali i Këngës 49 ήταν η Αουρέλα Γκάτσε, που κέρδισε για τρίτη φορά μετά από 10 χρόνια. Το τραγούδι της λεγόταν "Kënga ime" (ελλ. "Το τραγούδι μου") και μεταφράστηκε στα αγγλικά με τον τίτλο "Feel the Passion". Κυκλοφόρησε στα αγγλικά στις 12 Μαρτίου 2011, κατά τη διάρκεια του σόου "Historia nis këtu" (ελλ. "Η ιστορία αρχίζει εδώ") στο RTSH. Η Αλβανία συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό μαζί με 18 άλλες χώρες για μια θέση στο μεγάλο τελικό της 14ης Μαΐου. Ωστόσο η Αλβανία δεν προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια καθώς τερμάτισε στην 14η θέση.
Η Αλβανία συμμετείχε στο διαγωνισμό του 2012 με το τραγούδι "Suus" της Ρόνα Νίσλιου. Το τραγούδι προκρίθηκε στον τελικό, όπου τερμάτισε στην 5η θέση με 146 πόντους. Η Ρόνα Νίσλιου από το Κοσσυφοπέδιο κατάφερε το καλύτερο αποτέλεσμα για την Αλβανία.
Η Αλβανία διαγωνίστηκε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2013 με το τραγούδι "Identitet" από τους Αντριάν Λουλγκιουράι και Μπλένταρ Σέικο. Το τραγούδι "Identitet" επιλέχθηκε ως το νικητήριο μέσω του Festivali i Këngës 51. Τα αποτελέσματα προέκυψαν μόνο από την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής. Μεταξύ της κριτικής επιτροπής ήταν ο επικεφαλής της ιταλικής αποστολής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, Νίκολα Καλιτζιόρε, ο οποίος χαιρέτησε και έδωσε τους βαθμούς στα Αγγλικά για όλους τους θεατές από την ιστοσελίδα Eurovision.tv. Η Αλβανία κατέκτησε την 14η θέση στον δεύτερο ημιτελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2013 στο Μάλμε και δεν προκρίθηκε στο μεγάλο τελικό.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2013 η Ερσιάνα Ματμούγια κέρδισε το Festivali i Këngës 52 και επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Αλβανία στην Eurovision 2014 με το τραγούδι "Zemërimi i një Nate". Την περίοδο πριν την Eurovision 2014 ηχογράφησε τόσο την αγγλική όσο και την αλβανική έκδοση του τραγουδιού. Στις 16 Μαρτίου κυκλοφόρησε η τελική έκδοση του "One Night's anger" για την Eurovision 2014. Η Αλβανία δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2014 η Ελχάιντα Ντανί κέρδισε το Festivali i Këngës 53 με το τραγούδι "Diell", εκπροσωπώντας την Αλβανία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2015. Στις 23 Φεβρουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι οι στιχουργοί αποφάσισαν να αποσύρουν το τραγούδι και η Ντανί να ερμηνεύσει κάποιο άλλο στην Eurovision. Την επόμενη μέρα, ανακοινώθηκε ότι η Ντανί θα τραγουδούσε το τραγούδι "I'm Alive".
Στις 27 Δεκεμβρίου 2015 η Ενέντα Ταρίφα κέρδισε το Festivali i Këngës 54 με το τραγούδι "Përrallë" που σήμαινε ότι θα εκπροσωπεί την Αλβανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016. Η Αλβανία ήταν η πρώτη χώρα που αποκάλυψε ταυτόχρονα και τον καλλιτέχνη και το τραγούδι. Αργότερα μεταφράστηκε στα αγγλικά και ονομάστηκε "Fairytale". Το βιντεοκλιπ προβλήθηκε για πρώτη φορά στο βραδινό δελτίο ειδήσεων του καναλιού TVSH. Η Αλβανία δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό καθώς τερμάτισε στην 16η θέση από τις 18 χώρες στον δεύτερο ημιτελικό.
Δεκαετία του 2020
Για το διαγωνισμό του, η Αλβανία επέλεξε την Αριλένα Άρα να εκπροσωπήσει τη χώρα μετά τη νίκη της στο Festivali i Këngës 58 με το τραγούδι "Shaj" στις 22 Δεκεμβρίου 2019. Στις 9 Μαρτίου 2020, μια ανανεωμένη έκδοση του τραγουδιού κυκλοφόρησε, με το καινούριο όνομα "Fall from the Sky", η οποία κυκλοφόρησε στα Αγγλικά. Ωστόσο, ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε στις 18 Μαρτίου του 2020 λόγω της πανδημίας του κορονοϊού στην Ευρώπη.
Για το διαγωνισμό του 2021, το RTSH ανακοίνωσε ότι η Αριλένα Άρα δε θα επιλεχθεί εσωτερικά για να εκπροσωπήσει τη χώρα στο και ότι το Festivali i Këngës 59 θα διεξαχθεί όπως σχεδιάστηκε. Ο εθνικός τελικός διεξήχθη στις 23 Δεκεμβρίου 2020 και τον κέρδισε η Άντζελα Περιστέρη με το τραγούδι "Karma". Η Αντζέλα κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, κάνοντας την πρώτη φορά από την τριετία 2008 με 2010 που η Αλβανία προκρίνεται τρεις συνεχόμενες φορές. Στον τελικό κατέλαβε την 21η θέση με 57 βαθμούς.
Για τον διαγωνισμό του 2023, η Αλμπίνα Κελμέντι και η οικογένειά της κέρδισαν το Festivali i Këngës 61 και επιλέχθηκαν να εκπροσωπήσουν τη χώρα με το τραγούδι "Duje". Κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό τερματίζοντας 9οι με 83 βαθμούς. Στον τελικό κατέλαβαν την 22η θέση με 76 βαθμούς.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Ως το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Αλβανίας έχει ως εξής:
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το βραβείο Barbara Dex απονεμήθηκε από την ιστοσελίδα των φίλων του διαγωνισμού "House of Eurovision" και είναι ένα χιουμοριστικό βραβείο που δίνεται στο χειρότερο ντυμένο καλλιτέχνη κάθε χρόνο στο διαγωνισμό. Πήρε το όνομά του από το βελγικό καλλιτέχνη, Barbara Dex, η οποία ήρθε τελευταία στο διαγωνισμό του 1993, που φόρεσε το φόρεμα που σχεδίασε η ίδια.
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Αλβανία
Στους τελικούς:
Στους ημιτελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλβανια Eurovision
Ερνάρδο Γκόμες
Ο Ερνάρδο Γκόμες (ισπανικά: Ernardo Gómez, γεννημένος στις 30 Ιουλίου 1982) είναι διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τη Βενεζουέλα. Έχει ύψος 1.95 μ. και αγωνίζεται ως διαγώνιος.
Καριέρα
Ο Ερνάρδο Γκόμες πριν κλείσει τα 18 του χρόνια είχε ήδη αγωνιστεί σε τρεις ομάδες της Λατινικής Αμερικής και συγκεκριμένα στις Ούλμπρα, Μπολίβαρ και Σουζάνο. Το καλοκαίρι του 2000 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Ελλάδας (2001, 2003) και ένα κύπελλο Ελλάδας (2001).
Μετά από ένα πέρασμα στην Ιαπωνία και τους JTEKT Στινγκς, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Αγωνίστηκε στους πράσινους για μία διετία, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο. Το 2007 μεταπήδησε στην Φενέρμπαχτσε, ομάδα της Τουρκίας, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ.
Την περίοδο 2008-2014, αγωνίστηκε σε Ιαπωνία και Τουρκία κατά σειρά στις: JT Θάντερς, Μπανκάσι Άνκαρα και Τογιόντα Γκόσεϊ. Την σεζόν 2014-15 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Π.Α.Ο.Κ., με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ. Το καλοκαίρι του 2015 έπαιξε ξανά στο τουρκικό πρωτάθλημα για την Ινεγκόλ. Την σεζόν 2016-2017 συμφώνησε να αγωνιστεί για δεύτερη φορά στην καριέρα του στον Π.Α.Ο.Κ., παρόλα αυτά, τέθηκε οριστικά εκτός δράσης για το υπόλοιπο της χρονιάς, εξαιτίας ενός τραυματισμού στον ώμο. Ο Γκόμες ξεκίνησε με τους ασπρόμαυρους του βορρά και την επόμενη αγωνιστική περίοδο (2017-2018), καθώς είχε υπογράψει διετές συμβόλαιο. Παρόλαυτα, όντας όχι 100% έτοιμος, συμφωνήθηκε η από κοινού λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών τον Δεκέμβριο του 2017. Από τον Ιανουάριο του 2018 αγωνίζεται στον Ηρακλή Χαλκίδας.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ερνάρδο Γκόμες έχει πραγματοποιήσει πάνω από 300 διεθνείς συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βενεζουέλας. Μεταξύ άλλων, έχει κατακτήσει με τη εθνική ομάδα της χώρας του το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς αγώνες του 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ραμές Κρίσναν
Ο Ραμές Κρίσναν (λατινικό αλφάβητο : Ramesh Krishnan, Ταμίλ : ரமேஷ் கிருஷ்ணன்), γεννημένος στις 5 Ιουνίου 1961, είναι Ινδός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης και μετέπειτα προπονητής. Ως νεαρός παίκτης στα τέλη της δεκαετίας του '70, κέρδισε τους τίτλους του απλού των αγώνων τόσο στο Γουίμπλετον όσο και στο γαλλικό ανοιχτό πρωτάθλημα. Έπαιξε στα προημιτελικά σε τρία τουρνουά Γκραντ σλαμ στη δεκαετία του 1980 και ήταν ένα μέρος της ινδικής ομάδας του κυπέλλου Ντειβις που έφτασε στον τελικό το 1987. Ο Κρίσναν νίκησε, επίσης, τον No 1 τότε στον κόσμο, Ματς Βίλαντερ, στο όπεν Αυστραλίας του 1989.
Καριέρα
Ο Κρισνάν έφτασε στα προημιτελικά στο Γουίμπλετον μία φορά το 1986 και στο Αμερικανικό όπεν δύο φορές το 1981 και το 1987. Ήταν βασικό μέλος της ινδικής ομάδας που έφτασε στον τελικό του κυπέλλου Ντέιβις το 1987. Στο κύπελλο Ντέιβις με την Ινδία αγωνίστηκε από το 1977 έως το 1993, καταγράφοντας ένα ρεκόρ 29-21 (23-19 στο απλό και 6-2 στο διπλό).
Αποσύρθηκε το 1993, κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κέρδισε οκτώ κορυφαίους τίτλους απλού και ένα διπλό τίτλο. Η κατάταξή του σε υψηλό επίπεδο ήταν το No 23 στον κόσμο τον Ιανουάριο του 1985. Το 1998 του απονεμήθηκε το Padma Shri από την κυβέρνηση της Ινδίας σε αναγνώριση των επιτευγμάτων του και των συνεισφορών του στην Ινδική αντισφαίριση.
Έχει μια ακαδημία τένις στο Chennai, η οποία έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με τα πρότυπα παρόμοιων ιδρυμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έγινε προπονητής της Ινδίας στο κύπελλο Ντέιβις τον Ιανουάριο του 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ινδοί προπονητές της αντισφαίρισης
Τηλέφασσα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τηλέφασσα (= «αυτή που λάμπει ή φαίνεται από μακριά», ένα σεληνιακό επίθετο κατά τους ερευνητές) είναι γνωστή η μητέρα της Ευρώπης, γνωστή και ως Αργιόπη στον Φερεκύδη και στον Υγίνο. Η Τηλέφασσα ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Νείλου και σύζυγος του Φοίνικα (κατά μία εκδοχή) ή του Αγήνορα (οπότε ήταν μητέρα του Φοίνικα, αφού ο Φοίνιξ ήταν γιος του Αγήνορα), του εγγονού του βασιλιά της Αιγύπτου, του Έπαφου. Εκτός από την Ευρώπη, παιδιά της Τηλέφασσας ήταν οι: Κάδμος, Κίλικας και Θάσος.
Η Τηλέφασσα συνόδευσε τον γιο της Κάδμο σε αναζήτηση της Ευρώπης όταν αυτή απάχθηκε από τον Δία. Ταξίδεψαν μαζί στη Ρόδο και στη Θήρα. Στη συνέχεια πήγαν στη Θράκη, όπου η Τηλέφασσα αρρώστησε και πέθανε. Αφού έθαψε τη μάνα του, ο Κάδμος ρώτησε το Μαντείο των Δελφών μετά από συμβουλή των Θρακών. Το μαντείο του χρησμοδότησε να ταξιδέψει μέχρι να συναντήσει μια αγελάδα. Ακολουθώντας τη, ο Κάδμος ίδρυσε την Αρχαία Θήβα.
Αρκετοί ειδικοί πιστεύουν ότι ο μύθος αυτός υποδηλώνει τις πολυσύνθετες σχέσεις μεταξύ της Φοινίκης, της Αιγύπτου και της Ελλάδας.
Παραπομπές
Τηλεφασσα
Οτρούς Φρυγίας
Ο Οτρούς (ή ο Ότρος), ήταν αρχαία πόλη στη Φρυγία της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας, μεταξύ των πόλεων της Ευκαρπίας και της Ευμενείας. Διετέλεσε μέλος της φρυγικής πενταπόλεως (Σύνναδα, Οτρούς, Ιεράπολις, Στεκτόριον και Βρούζος). Στα νομίσματα του Οτρούντος (με την επιγραφή ΟΤΡΟΗΝΩΝ) παριστάνεται ο ήρωας -και βασιλεύς των Φρυγών- Οτρεύς να πατάει πάνω σε τριήρη και ο Αινείας να κουβαλάει στους ώμους του τον πατέρα του Αγχίση και να οδηγεί τον γιό του Ασκάνιο. Στο σημερινό Τσόρχισάρ (Çorhisar) που βρίσκεται στο πεδίο των Συννάδων (σημερινό Sandikli), βρέθηκε επιγραφή της ρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου η οποία αναφέρει Αλέξανδρον Μακεδόνα κτίστην της πόλεως. Ίσως να τιμάται ο Μέγας Αλέξανδρος ως οικιστής κάποιας πόλεως που βρίσκεται στο σημερινό Τσορχισάρ. Από την άλλη αναφέρεται σε νομίσματα του Οτρούντος κάποιος Αλέξανδρος Ασιάρχης κατά την περίοδο 200-215 μ.Χ. Πρόκειται για άλλο πρόσωπο. Ο Ramsay ταύτισε την Τσορχισάρ με τον Οτρούντα, ωστόσο αυτό αποτελεί απλώς μία υπόθεση.
Δεν είναι βέβαιο ότι η εν λόγω πόλη ήταν ελληνιστική αποικία. Πολύ πιθανόν να την ίδρυσαν οι Φρύγες (κατά την παράδοση, την ίδρυσε ο Οτρεύς –βασιλιάς των Φρυγών και αδελφός του Μύγδονος που συμπολέμησε με τον Πρίαμο κατά των Αμαζόνων- ο οποίος κατά τον Στράβωνα ίδρυσε και πόλη Οτροία στη Βιθυνία).
Κατά τη βυζαντινή περίοδο ήταν έδρα επισκόπου και ανήκε στην Φρυγία Σαλουταρία με μητρόπολη τα Σύνναδα, όπως αναφέρεται στο Notitiae episcopatuum.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών
Η Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών είναι μία από τις οκτώ περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Αττικής. Περιλαμβάνει το δυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου των Αθηνών που περικλείεται από την Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας και τα όρη Αιγάλεω και Ποικίλο. Συνορεύει με τον Κεντρικό Τομέα, την Περιφερειακή Ενότητα Πειραιώς και την Περιφερειακή Ενότητα Δυτικής Αττικής.
Τα τελευταία είκοσι χρόνια γνώρισε ανάπτυξη, στην οποία συνέβαλε η ίδρυση των ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά, οι νέοι χώροι εργασίας στην τριτογενή παραγωγή, τα θεματικά πάρκα, εμπορικά κέντρα και το γενικότερο κλίμα ανάπλασης. Επίσης, καταλυτικό ρόλο στη δημογραφική εξέλιξη διαδραμάτισε η έλευση του Μετρό και τα συγκοινωνιακά έργα ανάπτυξης που έχουν προαναγγελθεί.
Το συγκρότημα καθίσταται προσβάσιμο από τα βορειοανατολικά μέσω της Λεωφόρου Κηφισού (επέκταση της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας), από τα δυτικά μέσω της Εθνικής Οδού Αθηνών-Κορίνθου, και από τα βορειοδυτικά μέσω της παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών-Θηβών. Σε τοπικό επίπεδο εξυπηρετείται κυρίως από τη Λεωφόρο Θηβών που κινείται κατακόρυφα από το Περιστέρι.
Ο πληθυσμός της ενότητας Δυτικού τομέα, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021, είναι 475.809 κάτοικοι, και η πυκνότητα πληθυσμού της είναι 7.126,08 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Η έκτασή της είναι 66,8 τ.χλμ.
Τη θέση του Αντιπεριφερειάρχη της συγκεκριμένης ενότητας κατέχει από το 2019 ο Ανδρέας Λεωτσάκος, ο οποίος διαδέχθηκε τον Σπυρίδωνα Τζόκα.
Διαίρεση
Η Περιφερειακή ενότητα Δυτικού Τομέα περιλαμβάνει τους εξής δήμους:
Αναλυτικά: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Δυτικού Τομέα Αθηνών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικός Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Περιφερειακές ενότητες της Ελλάδας
Μάρκος Μουσούρος
Ο Μάρκος Μουσούρος (1470, Ηράκλειο – 24 Οκτωβρίου 1517, Ρώμη) ήταν Έλληνας λόγιος, εκδότης, άνθρωπος των γραμμάτων κι ένας από τους σημαντικότερους φιλολόγους της Αναγέννησης για τον οποίο ο Έρασμος, που ήταν μαθητής του, έγραψε: «...άνδρας πολυμαθέστατος και πανεπιστήμων, κλειδοκράτωρ της ελληνικής γλώσσας και θαυμάσιος ειδήμων της λατινικής φωνής...»
Η ζωή του
Ο θάνατος του Λαυρεντίου (1492) και η γαλλική εισβολή (1494) φαίνεται ότι ανάγκασαν τον Μουσούρο να φύγει από τη Φλωρεντία και να εγκατασταθεί στη Βενετία. Εκεί γνώρισε μια λαμπρή καριέρα ως καθηγητής ελληνικών και ως βοηθός και επιστημονικός συνεργάτης στο τυπογραφείο του φιλέλληνα λόγιου Άλδου Μανούτιου. Πήγε και πάλι στην Κρήτη πριν από το τέλος του 1495 και γύρισε στη Βενετία πριν από τον Σεπτέμβριο του 1497. Το 1500, ύστερα από σύσταση του Μανούτιου, πήγε στο Κάρπι, μια κωμόπολη κοντά στη Φεράρα και δίδαξε ελληνικά και λατινικά στον δούκα Αλμπέρτο Πίο, σύντομα όμως επέστρεψε στη Βενετία, όπου δίδαξε αρκετές φορές στη Νέα Ακαδημία, μια εταιρία που είχε ιδρυθεί εκεί από λόγιους για την προαγωγή των ελληνικών. Εκτιμώντας τις εξαιρετικές του ικανότητες, η Βενετική Γερουσία του απένειμε το 1503 το αξίωμα Publica Graecarum Literarum Officina, δηλαδή του λογοκριτού επ' αμοιβή για τα ελληνικά βιβλία που εκδίδονταν στη Βενετία και στις κτήσεις της και των οποίων το περιεχόμενο έπρεπε να είναι σύμφωνο με τη θρησκεία και την ηθική. Διατήρησε το αξίωμα αυτό μέχρι το 1516.
Το 1504 διορίστηκε καθηγητής της ελληνικής γλώσσας στη Βενετία και δύο χρόνια αργότερα στην Πάντοβα. Ήταν τόσο δημοφιλής καθηγητής που προσέλκυε μαθητές από πολλές χώρες της Ευρώπης. Το 1509 επέστρεψε, μετά τη γαλλική εισιβολή στην Πάντοβα, στην πρωτεύουσα του Βένετο όπου το 1512, ύστερα από την επανίδρυση της έδρας των ελληνικών, έγινε ξανά καθηγητής. Και πάλι η διδασκαλία ελληνικών του είχε τέτοια απήχηση, που κάποιοι ονόμασαν τότε τη Βενετία "Νάα Αθήνα". Εκεί συνέχισε τη συνεργασία με τον Άλδο, εκδίδοντας σπουδαία έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Όμως το Φλεβάρη του 1515 πέθανε ο αγαπημένος του συνεργάτης κι εκδότης. Το 1516 τον κάλεσε στη Ρώμη ο πάπας Λέων Ι' για να βοηθήσει τον παλιό του δάσκαλο και φίλο Ιανό Λάσκαρι στην οργάνωση του Ελληνικού Γυμνασίου και στη διδασκαλία των ελληνικών σ' αυτό. Στη Ρώμη έγινε και ιερέας και διορίσθηκε από τον πάπα επίσκοπος Ιεράπετρας Κρήτης και αργότερα Μονεμβασίας. Δεν πρόφτασε όμως να πάει εκεί αφού πέθανε, ύστερα από δίμηνη ασθένεια (υδρωπικία σύμφωνα με τον Κων. Σάθα) στις 25 Νοεμβρίου το 1517, μόλις 47 χρονών.
Το έργο του
Δύο επιγράμματα του Μουσούρου δημοσιεύτηκαν στο ποίημα του Μουσαίου "Τα καθ' Ηρώ και Λέανδρον", που είναι ίσως η πρώτη έκδοση του τυπογραφείου του Άλδου, τυπωμένη πιθανότατα περί το 1495. Από το τυπογραφείο του Άλδου Μανούτιου εκδόθηκαν, το 1497 το Dictionarium graecum copiosissimum με επίγραμμα του Μουσούρου, το 1498, με επιστασία του Έλληνα φιλολόγου, εννέα κωμωδίες του Αριστοφάνη και το 1499, σε δύο τόμους το έργο Έλληνες Επιστολογράφοι, που περιελάμβανε επιστολές που αποδίδονται σε εικοσιέξι κλασικούς και πρώιμους χριστιανούς συγγραφείς. Το 1499 διέκοψε προσωρινά τη συνεργασία με τον Άλδο για να βοηθήσει το νεοϊδρυθέν και βραχύβιο αλλά εξαιρετικό ελληνικό τυπογραφείο της Βενετίας, των συμπατριωτών του Νικολάου Βλαστού και Ζαχαρία Καλλέργη, που εξέδωσε το Μέγα Ετυμολογικόν (1499) με πρόλογο του Μουσούρου, τον Γαληνό (1500) κ.ά. Με τη διάλυση του τυπογραφείου των Βλαστού-Καλλέργη, ο Άλδος αγόρασε τα αποθέματα των εκδόσεών τους και προσέλαβε τους έμπειρους κρητικούς τυπογράφους του, καθώς και τον Ιωάννη Γρηγορόπουλο, παιδικό φίλο του Μουσούρου, ως αρχιδιορθωτή.
Ακολούθησε η έκδοση δεκαεπτά τραγωδιών του Ευριπίδη των οποίων την έκδοση επιμελήθηκε και πάλι ο Μουσούρος (1503-1504). Συνεργάστηκε με τον Δημήτριο Δούκα για την έκδοση του δίτομου έργου των Ελλήνων Ρητόρων (1508-1509), όπου υπάρχει εγκώμιο του Άλδου για τον Μουσούρο που συνδύαζε, όπως γράφει, την ελληνική και λατινική παιδεία. Το 1512 ο Μανούτιος και ο Μουσούρος εξέδωσαν τη γραμματική των ελληνικών του Μανουήλ Χρυσολωρά και τον Σεπτέμβριο του 1513 τον Πίνδαρο (σε πρώτη έκδοση), τον Ισοκράτη (σε δεύτερη) και τις επιστολές του Κικέρωνα. Τον Σεπτέμβριο του 1513 ο Μουσούρος εκδίδει το σημαντικότερο έργο του: τα Άπαντα του Πλάτωνα με αφιέρωση στον πάπα Λέοντα Ι. Το κείμενο, φιλολογικά αποκατεστημένο, δεν ήταν τότε γνωστό στη Δύση παρά μόνο από τη λατινική μετάφραση του M. Ficino. Στο έργο περιλαμβάνεται και Ωδή προς τον Πλάτωνα η οποία περιέχει και έκκληση στον πάπα για σταυροφορία και για ενίσχυση της διδασκαλίας των ελληνικών. Τα επόμενα δύο χρόνια εξέδωσαν έργα του Ησύχιου και του Αθήναιου (1514) και του Θεόκριτου (1515). Το 1515 η Βενετική Γερουσία παρέδωσε στον Μουσούρο και στον Βενετό λόγιο Μπατίστα Ενιάτσιο οχτακόσια χειρόγραφα του Βησσαρίωνα για να τα ταξινομήσουν. Με αυτά τα χειρόγραφα δημιουργήθηκαν τα πρώτα τμήματα της Μαρκιανής βιβλιοθήκης. Την ίδια χρονιά ο Μουσούρος εξέδωσε στη Φλωρεντία, από το τυπογραφείο του Βερνάρδου Τζιούντα, τα Αλιευτικά του Οππιανού και το 1516 δεκαέξι λόγους του Γρηγόριου του Ναζιανζηνού και τον Παυσανία με αφιέρωση στον Ιανό Λάσκαρι.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Αναγέννηση Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1939-40
Α΄ κατηγορία
Μετείχαν 6 σύλλογοι και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ολυμπιακός με 9 νίκες και μία ήττα, τη δεύτερη αγωνιστική από τον Εθνικό με 0-2. Για το νότιο όμιλο του πανελληνίου πρωταθλήματος προκρίθηκαν και οι Εθνικός, Προοδευτική. Όπως και την προηγούμενη χρονιά, υπήρξε η ιδιαιτερότητα πως οι σύλλογοι μετέφεραν στο εθνικό πρωτάθλημα τα μεταξύ τους αποτελέσματα από το τοπικό. Έτσι, αφενός δεν συναντήθηκαν ξανά και ελαττώθηκαν οι αγωνιστικές του εθνικού, αφετέρου η θέση τους στον όμιλο του τελευταίου καθόριζε και την τύχη τους στο τοπικό πρωτάθλημα (δηλαδή εάν θα υποβιβάζονταν από αυτό για τη νέα περίοδο). Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ίσχυσε το βαθμολογικό σύστημα 3-2-1 (αντί του 2-1-0), το οποίο καθιερώθηκε για πολλές δεκαετίες. Τελικά, δεν υποβιβάστηκε κάποιος σύλλογος, διότι την επόμενη χρονιά υπήρξε αύξηση του αριθμού τους στην Α΄ κατηγορία ΕΠΣΠ από 6 σε 7.
Βαθμολογία
Σημειώσεις:
1 Ο Εθνικός και η Προοδευτική προκρίθηκαν στο νότιο όμιλο του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
2 Ο Άρης παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία, αν και ηττήθηκε στον αγώνα διαβάθμισης από τον «Κεραμεικό», διότι οι σύλλογοι αυξήθηκαν σε 7.
3 Η βαθμολογία του Θησέα είναι η τελική, αλλά η διαφορά τερμάτων είναι για 7 αγώνες.
4 Οι βαθμολογίες των Αργοναύτη και Άρη είναι οι τελικές, αλλά οι διαφορές τερμάτων είναι για 9 αγώνες.
Β΄ κατηγορία
[[Αρχείο:ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ ΚΑΜΙΝΙΩΝ 22-3-40.png|thumb|right|250px|«Κεραμεικός Νέου Φαλήρου», πρωταθλητής Β΄ ΕΠΣΠ 1940
Το σωματείο αποτελούσε ανερχόμενη δύναμη, παρότι στην ΕΠΣΠ είχε ενταχθεί την προηγούμενη μόλις χρονιά (και προβιβάστηκε άμεσα ως πρωταθλητής Γ' κατηγορίας με 44-0 τέρματα!). Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός του τίτλου Β' Πειραιώς και της ανόδου (μέσω διαβάθμισης) στην Α', προκρίθηκε έως τον τελευταίο προκριματικό γύρο (φάση των 24) του κυπέλλου Ελλάδας 1939-40 αποκλείοντας τις Νεάπολις, Πανελευσινιακό της Β' ΕΠΣΠ και Άρη της Α', για να ηττηθεί σε επαναληπτική -μόνο- συνάντηση από την Προοδευτική, επίσης της ανώτερης κατηγορίας. Ο «Κεραμεικός», στελεχωμένος κυρίως με εργάτες της ομώνυμης βιομηχανικής Α.Ε. επί της οδού Πειραιώς, διέθετε για προπονήσεις ιδιόκτητο γήπεδο, αυτό του εργοστασίου, και πρόεδρο τον Ρένο Δαρρίγο (1906-1971), γιο του ιδιοκτήτη Αντώνη. Στην ομάδα θήτευσε ο Νίκος Γόδας, αργότερα επιθετικός του Ολυμπιακού και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Η υπερδεκαετής ιστορία του συλλόγου (επίσημη ίδρυση το Μάρτιο του 1929, ενώ παλαιότερα ονομαζόταν Ανίκητος) έλαβε τέλος στην Κατοχή ή κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, όταν συνενώθηκε με τον γειτονικό ΠΑΟ Ατρόμητο Πειραιώς. Διατηρήθηκε το όνομα του δεύτερου, αλλά η θέση στην Α' κατηγορία ΕΠΣΠ του «Κεραμεικού».
Βαθμολογία
1 Αγώνες κατάταξης: Κεραμεικός - Πανελευσινιακός: 2-1 (Ελευσίνα) και ;;; (Ποδηλατοδρόμιον).
Γ΄ κατηγορία
Στη Γ΄ Κατηγορία συμμετείχαν 5 σύλλογοι. Την επόμενη περίοδο, όλοι αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1940-41.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1939-1940
Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας
Ο Μπέλα Γ' (ουγγρικά: III. Béla, κροατικά: Bela III, σλοβακικά: Belo III· περ. 1148 – 23 Απριλίου 1196) ήταν Βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας μεταξύ 1172 και 1196. Ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά Γκέζα Β' και της συζύγου του Ευφροσύνης του Κιέβου, κόρης του Μστισλάβ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Γύρω στο 1161 ο Γκέζα παραχώρησε στον Μπέλα ένα δουκάτο, που περιλάμβανε την Κροατία, την κεντρική Δαλματία και πιθανώς το Σίρμιο. Σύμφωνα με μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του μεγαλύτερου αδελφού του Στέφανου Γ', που διαδέχθηκε τον πατέρα τους το 1162, και του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μανουήλ Α' Κομνηνού, ο Μπέλα μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη το 1163. Μετονομάστηκε σε Αλέξιος και ο αυτοκράτορας του παραχώρησε το νεοσύστατο ανώτερο αυλικό τίτλο δεσπότης και τον αρραβώνιασε με την κόρη του Μαρία. Η πατρική κληρονομιά του Μπέλα προκάλεσε ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας μεταξύ 1164 και 1167, επειδή ο Στέφανος Γ' προσπάθησε να εμποδίσει τους Βυζαντινούς να αναλάβουν τον έλεγχο της Κροατίας, της Δαλματίας και του Σίρμιου. Ο Μπέλα-Αλέξιος, που ορίστηκε διάδοχος του αυτοκράτορα Μανουήλ το 1165, έλαβε μέρος σε τρεις βυζαντινές εκστρατείες κατά της Ουγγαρίας. Ο αρραβώνας του με την κόρη του αυτοκράτορα διαλύθηκε μετά τη γέννηση του αδερφού της Αλέξιου το 1169. Ο αυτοκράτορας αποστέρησε τον Μπέλα από τον υψηλό τίτλο του, δίνοντάς του τον κατώτερο βαθμό του καίσαρα.
Ο Στέφανος Γ' πέθανε στις 4 Μαρτίου 1172 και ο Μπέλα αποφάσισε να επιστρέψει στην Ουγγαρία. Πριν από την αναχώρησή του δεσμεύτηκε ότι δεν θα πολεμούσε ποτέ κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Παρόλο που οι Ούγγροι ιεράρχες και άρχοντες ανακήρυξαν ομόφωνα τον Μπέλα βασιλιά, ο Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ αντιτάχθηκε στη στέψη του λόγω της υποτιθέμενης σιμωνίας του. Τελικά, ο Αρχιεπίσκοπος της Κάλοτσα τον έστεψε βασιλιά στις 18 Ιανουαρίου 1173, με την έγκριση του Πάπα Αλέξανδρου Γ'. Ο Μπέλα πολέμησε με το μικρότερο αδερφό του Γκέζα, τον οποίο κράτησε αιχμάλωτο για περισσότερο από μια δεκαετία. Εκμεταλλευόμενος τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Μανουήλ ο Μπέλα κατέλαβε ξανά την Κροατία, τη Δαλματία και το Σίρμιο μεταξύ 1180 και 1181. Κατέλαβε το Πριγκιπάτο της Γαλικίας το 1188, αλλά το έχασε μέσα σε δύο χρόνια. Βρήκε ευκαιρία με την αναστάτωση που ακολούθησε τον θάνατο του Μανουήλ Α' και κατέλαβε την Κροατία (1180-1181). Επίσης και το πριγκιπάτο της Γαλικίας (Halych) το 1188 για δύο όμως έτη.
Ο Μπέλα προώθησε τη χρήση γραπτών πηγών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Ουγγρικά χρονικά ήδη του 14ου αιώνα αναφέρουν μάλιστα ότι ήταν υπεύθυνος για την ίδρυση του Βασιλικού Δικαστηρίου. Το βασιλικό παλάτι που έχτισε στο Έστεργκομ ήταν το πρώτο δείγμα γοτθικής αρχιτεκτονικής στην Κεντρική Ευρώπη. Ήταν ο πλουσιότερος Ευρωπαίος μονάρχης της εποχής του, σύμφωνα με ένα κατάλογο των εσόδων του, αλλά η αξιοπιστία του καταλόγου αμφισβητείται.
Παιδική ηλικία (περ. 1148–1163)
Ο Μπέλα ήταν ο δεύτερος γιος του Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας και της συζύγου του Ευφροσύνης του Κιέβου. Η ημερομηνία γέννησής του δεν έχει καταγραφεί. Οι μελέτες των οστών του δείχνουν ότι πέθανε το 1196 σε ηλικία περίπου 49 ετών, επομένως πρέπει να γεννήθηκε γύρω στο 1148.
Η αναφορά του σύγχρονού του Ιωάννη Κίνναμου στην «επικράτεια που ο πατέρας του, ενώ ζούσε, είχε κατανείμει»[3] στον Μπέλα δείχνει ότι ο Γκέζα Β΄ παραχώρησε μια ξεχωριστή επικράτεια κατά το έθιμο στον μικρότερο γιο του. Η πατρική κληρονομιά του Μπέλα περιλάμβανε σίγουρα το κεντρικό τμήμα της Δαλματίας, (που περιλάμβανε το Σίμπενικ, το Σπλιτ και το Τρόγκιρ, που είχαν αποδεχτεί την επικυριαρχία των Βασιλέων της Ουγγαρίας για δεκαετίες), επειδή ο Κίνναμος ανέφερε την επαρχία "ως κληρονομιά του Μπέλα". Οι ιστορικοί Φέρεντς Μακ και Γκιούλα Μόραβτσικ συμφωνούν ότι ο Μπέλα έλαβε επίσης την Κροατία από τον πατέρα του. Το αν το Σίρμιο ήταν επίσης μέρος της κληρονομιάς του ή αν το απέκτησε μόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του υπόκειται σε επιστημονικές συζητήσεις. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ουώρεν Τρέντγκολντ η κληρονομιά του Μπέλα περιλάμβανε επίσης τη Βοσνία. Η ακριβής ημερομηνία της παραχώρησης του Γκέζα Β΄ δεν μπορεί να προσδιοριστεί, αλλά σύμφωνα με τον Mακ ο Μπέλα φαίνεται ότι έλαβε το δουκάτο του γύρω στο 1161.
Τον Γκέζα Β', που πέθανε στις 31 Μαΐου 1162, διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Στέφανος Γ'. Ο Στέφανος Γ' φαίνεται να είχε εγκρίνει την κατοχή του δουκάτου από τον Μπέλα, επειδή ο Κίνναμος αναφέρεται στη χώρα που «προ πολλού είχε παραχωρηθεί στον Μπέλα από τον Γκέζα και τον Στέφανο. Λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο ο Στέφανος Γ' εκδιώχθηκε από τους θείους του Λαδίσλαο Β' και Στέφανο Δ'. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός, υποστήριξε την κατάληψη της εξουσίας από τους θείους, αλλά ο Στέφανος Γ' επέστρεψε στην Ουγγαρία και ανέκτησε το στέμμα του με τη βία στα μέσα του 1163. Ο Μπέλα πιθανότατα παρέμεινε ουδέτερος κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του αδελφού του με τους θείους τους, επειδή δεν υπάρχει καμία αναφορά για τη δράση του το 1162 και το 1163.
Το 1163 ο Αυτοκράτορας Μανουήλ υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον Στέφανο Γ', με την οποία αποκήρυξε την υποστήριξή του προς τους αντιπάλους του. Σε αντάλλαγμα ο Στέφανος Γ' συμφώνησε να στείλει τον Μπέλα στην Κωνσταντινούπολη και να επιτρέψει στους Βυζαντινούς να καταλάβουν το δουκάτο του. Ο Αυτοκράτορας υποσχέθηκε επίσης ότι θα αρραβωνιάσει την κόρη του Μαρία με τον Μπέλα.
"«Όταν [ο αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄] ήρθε [στο Βελιγράδι] και συνειδητοποίησε ότι τότε ήταν αδύνατο [για τον Στέφανο Δ΄] να κυβερνήσει τη χώρα των Ούγγρων (γιατί ήδη είχαν εγκαταστήσει βιαστικά ξανά τον [Στέφανο Γ΄] γιο του [Γκέζα Β΄]), στράφηκε σε κάτι άλλο. Όπως είπε, ήθελε με όλες του τις δυνάμεις να διεκδικήσει την Ουγγαρία, που βρισκόταν εν μέσω των δυτικών εθνών. Ως εκ τούτου σκόπευε να ενώσει σε γάμο τον Μπέλα, που ήταν γιος του [Γκέζα Β΄] μετά τον [Στέφανο Γ΄], με τη δική του κόρη Μαρία»."
- Ιωάννης Κίνναμος: Εργα του Ιωάννη και του Μανουήλ Κομνηνού
Δεσπότης Aλέξιος (1163–1169)
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ έστειλε τον σεβαστό Γεώργιο Παλαιολόγο να συνοδεύσει τον Μπέλα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Μπέλα έφτασε στην Κωνσταντινούπολη γύρω στα τέλη του 1163. Μετονομάστηκε Αλέξιος και έλαβε τον τίτλο του δεσπότη («άρχοντα»), που μόνο οι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε. Τότε ανακοινώθηκε επίσης επίσημα ο αρραβώνας του Μπέλα με την κόρη του αυτοκράτορα.
Ο Στέφανος Γ' εισέβαλε στο Σίρμιο το καλοκαίρι του 1164. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ οδήγησε τον στρατό του εναντίον του, δηλώνοντας ότι έφτασε «όχι για να πολεμήσει τους Ούγγρους, αλλά για να ανακτήσει τη γη του για τον Μπέλα», σύμφωνα με τον Kίνναμο. Ο Μπέλα-Αλέξιος —μαζί με τον θείο του Στέφανο Δ' και τον μακρινό συγγενή τους Στέφανο Καλαμάνο— συνόδευσαν τον αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας. Σε λίγο μια νέα συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε, αναγκάζοντας για άλλη μια φορά τον Στέφανο Γ' να εγκαταλείψει το δουκάτο του Μπέλα. Βυζαντινός στρατός κατέλαβε το Σίρμιο, που οργανώθηκε σε βυζαντινό θέμα ή περιοχή.
Ο Στέφανος Γ' εξαπέλυσε μια νέα εισβολή κατά του Σίρμιου την άνοιξη του 1165. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ διεύθυνε την αντεπίθεση και ο Μπέλα τον συνόδευσε ξανά. Οταν ο αυτοκρατορικός στρατός ανακατέλαβε το Ζίμονι (σημερινό Ζέμουν της Σερβίας) ο Μπέλα έπεισε τον αυτοκράτορα να απαγορεύσει την εκτέλεση των Ούγγρων στρατιωτών που αιχμαλωτίστηκαν στο φρούριο. Βυζαντινός στρατός κατέλαβε και τη Δαλματία. Ακολούθησε μια νέα συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Στεφάνου Γ' και του Αυτοκράτορα Μανουήλ, που επιβεβαίωσε την επικυριαρχία του αυτοκράτορα στο πρώην δουκάτο του Μπέλα. Η Δαλματία και η Βοσνία σύντομα έγιναν βυζαντινά θέματα.
Ένας νέος πόλεμος ξέσπασε μεταξύ της Ουγγαρίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1167, επειδή ο Μπέλα-Αλέξιος «διεκδίκησε το βασίλειο» του αδελφού του, σύμφωνα με τον σύγχρονό τους Ράχεβιν. Ο Ερρίκος του Μύγκελν έγραψε επίσης ότι πολλοί Ούγγροι προσχώρησαν και υπηρέτησαν τον στρατό του Μπέλα-Αλέξιου, δηλώνοντας ότι «το Βασίλειο της Ουγγαρίας ανήκε δικαιωματικά σε αυτόν». Στις 8 Ιουλίου 1167 ο Βυζαντινός στρατός εξολόθρευσε τα Ουγγρικά στρατεύματα στη Μάχη του Σίρμιου. Υπεγράφη συνθήκη ειρήνης, που έβαλε τέλος στην περίοδο των πολέμων μεταξύ της Ουγγαρίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και επιβεβαίωσε την κυριαρχία της δεύτερης στην κεντρική Δαλματία, τη Βοσνία και το Σίρμιο.
Καίσαρ Αλέξιος (1169–1172)
Η σύζυγος του Αυτοκράτορα Μανουήλ Μαρία της Αντιόχειας γέννησε ένα γιο που ονομάστηκε Αλέξιος στις 14 Σεπτεμβρίου 1169. Ο αυτοκράτορας διέλυσε τον αρραβώνα της κόρης του με τον Μπέλα-Αλέξιο, του αφαίρεσε επίσης τον τίτλο του δεσπότη αλλά του έδωσε τον κατώτερο βαθμό του ''καίσαρα. Την άνοιξη του 1170 ο Μπέλα-Αλέξιο παντρεύτηκε την κουνιάδα του αυτοκράτορα Αγνή της Αντιόχειας. Το ζευγάρι πήγε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και στην Ιερουσαλήμ δώρησαν 10.000 βυζαντινά στους Ιωαννίτες Ιππότες ως αποζημίωση για τη φιλοξενία τους. Στο καταστατικό της επιχορήγησης ο Μπέλα-Αλέξιος αυτοχαρακτηρίζεται ως «Αρχοντας Α., Δούκας της Ουγγαρίας, της Δαλματίας και της Κροατίας», αγνοώντας τον τίτλο που του είχε πρόσφατα απονείμει ο αυτοκράτορας.
Στέψη (1172–1173)
Ο αδελφός του Μπέλα Στέφανος Γ' πέθανε στις 4 Μαρτίου 1172. Ο Aρνολντ του Λύμπεκ, που έμενε στο Έστεργκομ, κατέγραψε μια φήμη ότι ο Στέφανος είχε δηλητηριαστεί από τους υποστηρικτές του Μπέλα, αλλά καμία άλλη πηγή δεν επαληθεύει αυτή τη φήμη. Η χήρα του Στέφανου Γ'Αγνή έφυγε από την Ουγγαρία, αν και ήταν έγκυος, όταν πέθανε ο σύζυγός της. Μια ουγγρική αντιπροσωπεία επισκέφτηκε τον Αυτοκράτορα Μανουήλ και τον Μπέλα στη Σερδική (σημερινή Σόφια της Βουλγαρίας) και απαίτησε «να τους σταλεί ο Μπέλα ως βασιλιάς», επειδή «η αρχή της δικαιοσύνης έδειχνε αυτόν» μετά τον θάνατο του αδελφού του, σύμφωνα με τον Κίνναμο. Ο Κίνναμος αναφέρει επίσης ότι ο αυτοκράτορας Μανουήλ έκανε τον Μπέλα βασιλιά όταν του «ορκίσθηκε να τηρεί για όλη τη διάρκεια της ζωής του οτιδήποτε θα ήταν ωφέλιμο» για τον αυτοκράτορα και τους Βυζαντινούς. Μια επιστολή που γράφτηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο το 1196 αναφέρει ότι την ίδια στιγμή ο Μπέλα υποσχέθηκε ότι δεν θα υποστήριζε ποτέ τους Σέρβους αν πολεμούσαν εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Μπέλα και η γυναίκα του έφτασαν στο Σέκεσφεχερβαρ στα τέλη Απριλίου ή στις αρχές Μαΐου. Ο Μπέλα εξελέγη ομόφωνα βασιλιάς από τους "προύχοντες του Ουγγρικού βασιλείου", σύμφωνα με μια επιστολή που έγραψε ο Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ το 1179. Ωστόσο η στέψη του καθυστέρησε, επειδή ο Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ, αρνήθηκε να την κάνει. Ο αρχιεπίσκοπος κατηγόρησε τον βασιλιά για σιμωνία, επειδή είχε δώσει έναν πολύτιμο μανδύα στον εκπρόσωπο του. Σύμφωνα με μια επιστημονική θεωρία ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς φοβόταν επίσης ότι η επιρροή των «Σχίσμα του 1054}σχισματικών» θα αυξανόταν υπό την κυριαρχία του Μπέλα. Ωστόσο η πλειονότητα των βαρόνων και των ιεραρχών παρέμεινε πιστή στον Μπέλα. Ο Μπέλα ζήτησε τη βοήθεια της Αγίας Έδρας εναντίον του Αρχιεπισκόπου Λουκά. Κατόπιν αιτήματος του ο Πάπας Αλέξανδρος Γ' εξουσιοδότησε τον Αρχιεπίσκοπο της Kάλοτσα να χρίσει τον Μπέλα βασιλιά και να "τοποθετήσει το στέμμα στο κεφάλι του". Η στέψη του Μπέλα έγινε στις 18 Ιανουαρίου 1173. Εξέδωσε καταστατικό που επιβεβαίωνε το δικαίωμα των αρχιεπισκόπων του Έστεργκομ να στέφουν τους Ούγγρους μονάρχες. Η ενοποίηση των λεγόμενων «Ελληνικού» και «Λατινικού» στέμματος στο Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας φαίνεται ότι συνέβη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Συγκρούσεις (1173–1178)
Ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς έπεσε στη δυσμένεια του Μπέλα και αγνοήθηκε από αυτόν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Αντί για τον Λουκά ο Αρχιεπίσκοπος της Kάλοτσα βάφτισε τον πρωτότοκο γιο του Μπέλα, τον Εμερικ, το 1174. Ωστόσο η τέλεση μυστηρίων για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας ήταν πάντα έργο των αρχιεπίσκοπων του Έστεργκομ. Σύμφωνα με ένα χρονικό της Βοημίας (Continuatio Gerlaci abbatis Milovicensis) ο Μπέλα φυλάκισε τον μικρότερο αδελφό του Γκέζα, αλλά αυτός δραπέτευσε από τη φυλακή και κατέφυγε στην Αυστρία το 1174 ή το 1175. Ο βασιλικός δικαστής του Στέφανου Γ' Λέρνιτς ακολούθησε τον Γκέζα. Όταν ο ΕρρίκοςΓιασόμιργκοτ, Δούκας της Αυστρίας, αρνήθηκε να εκδώσει τον Γκέζα ο Μπέλα ξεκίνησε ληστρικές επιδρομές στην Αυστρία, μαζί με τον Σομπιέσλαφ Β΄, Δούκα της Βοημίας. Εν τω μεταξύ ο Μπέλα έστειλε ενισχύσεις στον Αυτοκράτορα Μανουήλ για να τον βοηθήσει στον αγώνα του εναντίον των Σελτζούκων, αλλά οι ενωμένες δυνάμεις τους ηττήθηκαν στη Μάχη του Μυριοκέφαλου στις 17 Σεπτεμβρίου 1176.
Ο Γκέζα προσπάθησε να πείσει τον Σομπιέσλαφ Β΄ της Βοημίας να τον βοηθήσει να συναντήσει τον Φρειδερίκος Α΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά εκείνος συνέλαβε τον Γκέζα και τον παρέδωσε στον Μπέλα το 1177. Ο Μπέλα φυλάκισε για άλλη μια φορά τον αδερφό του και έθεσε επίσης τη μητέρα τους Ευφροσύνη υπό περιορισμό. Σε αντίποινα για τον ρόλο του Σομπιέσλαφ στη σύλληψη του Γκέζα ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος τον εκθρόνισε και διόρισε στη θέση του δούκα ένα άλλο μέλος της δυναστείας των Πρεμυσλιδών, τον Φρειδερίκο. Ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας διέταξε τον νέο Δούκα της Αυστρίας Λεοπόλδο Ε' να εισβάλει στη Βοημία. Ο Μπέλα παρενέβη άμεσα, απειλώντας τον Λεοπόλδο Ε' με εισβολή, αναγκάζοντάς τον να εγκαταλείψει τη Βοημία.
Επέκταση και μεταρρυθμίσεις (1178–1194)
Ο επί χρόνια ευνοούμενος του Μπέλα ο Ανδρέας, Αρχιεπίσκοπος της Kάλοτσα, τον προσέβαλε γύρω στο 1178. Ο Μπέλα αποστέρησε αμέσως αυτόν και τον υποστηρικτή του, τον Πρόεδρο του Θησαυροφυλακείου του Σέκεσφεχερβαρ από τα αξιώματά τους και κατάσχεσε τα έσοδα του Αρχιεπισκόπου. Ο Πάπας Αλέξανδρος Γ' επέβαλε στον Μπέλα εκκλησιαστικές κυρώσεις, αλλά αυτός συμφιλιώθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Λουκά του Έστεργκομ, ο οποίος τον συγχώρησε και αφόρισε τον Ανδρέα της Kάλοτσα. Η σύγκρουση έληξε με ένα συμβιβασμό με τη μεσολάβηση της Αγίας Έδρας: Ο Ανδρέας ζήτησε από τον Μπέλα να του δώσει χάρη και ο Μπέλα τον επανέφερε στη θέση του αρχιεπισκόπου.
Μετά από πρόσκληση του Μπέλα ήρθαν κιστερκιανοί μοναχοί από τη Γαλλία και ίδρυσαν νέα κιστερκιανά αβαεία στο Εγκρες, το Ζιρκ, το Σέντγκοταρντ και το Πίλις μεταξύ 1179 και 1184. Τη δεκαετία του 1180 ο Μπέλα ξεκίνησε την οικοδόμηση ενός υψηλού βασιλικού κάστρου και ενός νέου καθεδρικού ναού στο Έστεργκομ. Ωστόσο σχεδόν συνεχώς περιόδευε ανά τη χώρα. Σύμφωνα με μια επιγραφή σε ένα πλίνθο που βρέθηκε στο Μπούλκεσι (σημερινό Μαγκλίτς της Σερβίας) ο Μπέλα υποστήριξε το βάπτισμα ενός Γερμανού "φιλοξενούμενου εποίκου" σε αυτό το χωριό. Στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης ο Μπέλα έμαθε τη σημασία μιας καλά οργανωμένης διοίκησης. Σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό «εισήγαγε την ίδια μορφή αντιμετώπισης αναφορών όπως συνηθιζόταν στη ρωμαϊκή και αυτοκρατορική αυλή», που υποδηλώνει ότι η Βασιλική Καγκελαρία άρχισε να λειτουργεί ως ξεχωριστό γραφείο επί της βασιλείας του. Εδωσε έμφαση στη σημασία των γραπτών αρχείων, επιβάλλοντας το 1181 την έκδοση ενός καταστατικού χάρτη για όλες τις συναλλαγές που πραγματοποιούντο παρουσία του.
Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α' πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου 1180. Μέσα σε έξι μήνες ο Μπέλα είχε αποκαταστήσει την επικυριαρχία του στη Δαλματία, αλλά δεν υπάρχουν λεπτομερείς αναφορές της εποχής για τα γεγονότα. Οι πολίτες του Σπλιτ «επέστρεψαν στην ουγγρική κυριαρχία» αμέσως μετά τον θάνατο του Μανουήλ, σύμφωνα με τον Θωμά τον Αρχιδιάκονο του 13ου αιώνα. Το Ζάνταρ αποδέχτηκε επίσης την επικυριαρχία του Μπέλα στις αρχές του 1181. Ο ιστορικός Τζων Β. Α. Φάιν γράφει ότι ο Μπέλα ανέκτησε την επικυριαρχία της Δαλματίας «όπως φαίνεται αναίμακτα και με αυτοκρατορική συναίνεση», επειδή οι Βυζαντινές αρχές προτιμούσαν να κυβερνά την επαρχία ο Μπέλα παρά η Δημοκρατία της Βενετίας.
Ο Ανδρόνικος Κομνηνός δολοφόνησε τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Β' στα τέλη του 1183. Ο σύγχρονός του Ευστάθιος της Θεσσαλονίκης γράφει ότι οι αντίπαλοι του Ανδρόνικου έστειλαν επιστολές σε πολλούς μονάρχες, συμπεριλαμβανομένου του Μπέλα Γ΄, προτρέποντάς τους να επιτεθούν στον Ανδρόνικο. Σύμφωνα με τον Ανσμπερτ και άλλους δυτικοευρωπαίους χρονικογράφους ο Μπέλα εισέβαλε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στις αρχές του 1185. Μετά την πτώση του Ανδρόνικου Α' τον Σεπτέμβριο ο Μπέλα υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον νέο Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β' Άγγελο, που[91] παντρεύτηκε την κόρη του Μπέλα Μαργαρίτα και αυτός του παραχώρησε τις περιοχή της Νις και του Μπάραντς ως προίκα της κόρης του. Με την ευκαιρία αυτή επιστράφηκαν στη Σερδική και τα λείψανα του Αγίου Ιωάννη της Ρίλα. Ο Μπέλα παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Γαλλίας, αδερφή του Φιλίππου Β' της Γαλλίας, το καλοκαίρι του 1186. Ο Όριο Μαστροπιέρο, Δόγης της Βενετίας, πολιόρκησε το Ζαντάρ το 1187, αλλά ο Βενετσιάνικος στόλος δεν μπόρεσε να καταλάβει την καλά οχυρωμένη πόλη. Ο Βλαντίμιρ Β΄ Γιαροσλάβιτς, Πρίγκιπας του Χάλιτς (Γαλικίας, κατέφυγε στην Ουγγαρία στα τέλη του 1188, επειδή οι βογιάροι του είχαν επαναστατήσει. Ο Ρόμαν ο Μστισλάβιτς, Πρίγκιπας του Βλαντίμιρ της Βολινίας, σύντομα κατέλαβε το Χάλιτς αλλά ο Μπέλα εισέβαλε στο Πριγκιπάτο και τον έδιωξε. Αντί να επαναφέρει τον Βλαντιμίρ Γιαροσλάβιτς στην προηγούμενη θέση του, ο Μπέλα τον φυλάκισε και παραχώρησε τον έλεγχο του Χάλιτς στον μικρότερο γιο του Ανδρέα. Ως ένδειξη της κατάκτησής του ο Μπέλα αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Γαλικίας.
Το καλοκαίρι του 1189 Γερμανοί σταυροφόροι βάδισαν μέσω της Ουγγαρίας υπό τις διαταγές του Φρειδερίκου Α', Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Μπέλα καλωσόρισε τον Φρειδερίκο και έστειλε στρατό για να συνοδεύσει τους σταυροφόρους σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο. Μετά από αίτημα του Φρειδερίκου ο Μπέλα απελευθέρωσε τον φυλακισμένο αδελφό του Γκέζα, που ενώθηκε με τους σταυροφόρους και έφυγε από την Ουγγαρία. Ο Μπέλα μεσολάβησε για μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Φρειδερίκου Α' και του Ισαάκιου Β', των οποίων η αμοιβαία δυσπιστία είχε σχεδόν προκαλέσει πόλεμο μεταξύ των Γερμανών σταυροφόρων και των Βυζαντινών.