cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπασβεστιαιμία
Στο αίμα περίπου η μισή ποσότητα του ασβεστίου είναι συνδεδεμένη με πρωτεΐνες, όπως είναι η λευκωματίνη του ορού, αλλά είναι το μη συνδεδεμένο-ιονισμένο ασβέστιο αυτό που το σώμα ρυθμίζει. Αν τα επίπεδα των πρωτεϊνών του αίματος ενός ατόμου είναι παθολογικά, η μέτρηση του ασβεστίου του πλάσματος μπορεί να μην είναι ακριβής. Τότε χρησιμοποιούμε τη μέτρηση του ιονισμένου ασβεστίου. Όταν έχουμε μειωμένη αλβουμίνη ορού (συχνά σε ασθενείς με χρόνιες νόσους, ηπατικές ασθένειες ή ακόμα και μετά από μεγάλη νοσοκομειακή νοσηλεία) ο τύπος διόρθωσης του ασβεστίου είναι: Διορθωμένο ασβέστιο = ασβέστιο ορού + [(4.0 - αλβουμίνη ορού) * 0.8]. Έτσι αν η αλβουμίνη είναι μειωμένη, το μετρούμενο ασβέστιο μπορεί να φαίνεται μειωμένο ενώ στην πραγματικότητα να βρίσκεται εντός φυσιολογικών ορίων.
Αίτια
Μπορεί να οφείλεται σε ανεπάρκεια/δυσλειτουργία παραθυρεοειδικής ορμόνης (παραθορμόνης) [PTH], ανεπάρκεια βιταμίνης D, πολύ υψηλής υπερμαγνησιαιμίας ή πολύ χαμηλής υπομαγνησιαιμίας.
600px|χωρίς-πλαίσιο|κέντρο
Ειδικότερα, η υπασβεστιαιμία μπορεί να έχει σχέση με χαμηλά επίπεδα PTH στον κληρονομικό υποπαραθυρεοειδισμό, στον επίκτητο υποπαραθυρεοειδισμό (χειρουργική αφαίρεση) και στην υπομαγνησιαιμία. Στην υπασβεστιαιμία μπορούμε να έχουμε υψηλά επίπεδα PTH όταν η ορμόνη δυσλειτουργεί, στην χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και στην ανεπάρκεια βιταμίνης D.
Θεραπεία
Στην περίπτωση οξείας υπασβεστιαιμίας χορηγούνται 100-200 mg γλυκονικού ασβεστίου 10% μέσα σε 10 λεπτά και στη συνέχεια 15-20mg/kg σε 4-8 ώρες.
Η χρόνια υπασβεστιαιμία αντιμετωπίζεται με τη χορήγηση γλυκονικού ασβεστίου και μεταβολιτών βιταμίνης D.
Η αντιμετώπιση αυτή είναι κατάλληλη μόνο στην περίπτωση που η υπασβεστιαιμία είναι οξείας μορφής και έχει επέλθει σχετικά πρόσφατα. Αν όμως πρόκειται για σοβαρή και χρόνια υπασβεστιαιμία η αγωγή αυτή μπορεί να προκαλέσει το θάνατο λόγω του εγκλιματισμού που θα έχει εδραιωθεί. Αντι να ανακουφιστεί ο ασθενής από τη νευρομυϊκή διέγερση, την  καρδιακή αστάθεια και τα άλλα σχετικά συμπτώματα μετά τη χορήγηση των διορθωτικών δόσεων ασβεστίου, τα συμπτώματα αυτά επιδεινώνονται. Μια τέτοια ταχεία χορήγηση ασβεστίου θα είχε σαν αποτέλεσμα υπερβολική διόρθωση και θα ακολουθούσαν συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας.
Σε κάθε περίπτωση, η χορήγηση ασβεστίου και βιταμίνης D σε δόσεις συντήρησης (συχνά με τη μορφή καλσιτριόλης 1,25-(OH)2-D3) είναι συχνά απαραίτητη προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω επιδείνωση.
Πηγές
Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος
Νόρμαν Φόστερ
200px|thumb|Έδρα της HSBC (Hong Kong and Shanghai Bank) στο [[Χονγκ Κονγκ]] 200px|thumb|Έδρα της Commerzbank στην [[Φρανκφούρτη]]
Ο Νόρμαν Φόστερ, (Norman Robert Foster, Βαρώνος Φόστερ της Όχθης του Τάμεση γεννημένος την 1 Ιουνίου 1935), Μέλος του Τάγματος της Αξίας (Order Of Merit) είναι Άγγλος αρχιτέκτονας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Reddish, Στόκπορτ, σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης. Ήταν φυσικά ταλαντούχος, με καλές αποδόσεις στο σχολείο, και έδειξε ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική, ιδιαίτερα στις εργασίες του Φρανκ Λόιντ Ράιτ και του Λε Κορμπυζιέ. Εγκαταλείποντας το σχολείο στα 16, εργάστηκε στο γραφείο πόλης Treasurer's του Μάντσεστερ πριν καταταγεί στην βασιλική Πολεμική Αεροπορία. Αφότου απολύθηκε το 1961, ενθαρρύνεται να παρακολουθήσει την πανεπιστημιακή σχολή αρχιτεκτονικής του Μάντσεστερ. Αργότερα, κέρδισε το Henry Fellowship της αρχιτεκτονικής σχολής του Γιέιλ, όπου συνάντησε τον συνεργάτη του Ρίτσαρτ Ρότζερς και έκανε το Μάστερ του. Ταξίδεψε έπειτα στην Αμερική για ένα έτος και επέστρεψε στην Αγγλία το 1962.
Foster and Partners
thumb|right|200px|Το λεγόμενο κτήριο "Γκέρκιν" στο Λονδίνο, το διασημότερο έργο του Νόρμαν Φόστερ Αφότου διαλύθηκε η Team 4, ίδρυσε το 1967 με την συνεταίρο του Wendy Cheeseman την Foster Associates. Το 1968 άρχισε τη συνεργασία με τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ, που κράτησε μέχρι το θάνατο του Φούλερ το 1983, με διάφορα προγράμματα που έγιναν καταλύτες για την ανάπτυξη μιας περιβαλλοντικής αρχιτεκτονικής (π.χ. το έργο Samuel Beckett Theatre).
Το πιο σημαντικό του κτήριο στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν η έδρα της Willis Faber & Dumas στο Ίπσουιτς το 1974. Ο πελάτης ήταν μια οικογενειακή ασφαλιστική εταιρεία που θέλησε να αποκαταστήσει μια αίσθηση κοινότητας στον εργασιακό χώρο. Ο Φόστερ δημιούργησε ανοικτά πατώματα γραφείων, πολύ πριν το ανοικτό σχέδιο γίνει κανόνας. Σε μια μικρή πόλη με λίγες δημόσιες εγκαταστάσεις, κατασκευάστηκαν κήποι, ολυμπιακών διαστάσεων πισίνα και γυμναστήριο, αυξάνοντας κατά πολύ την ποιότητα ζωής των υπαλλήλων της εταιρίας των μόλις 1.200 υπαλλήλων. Το κτήριο έχει γυάλινη πρόσοψη και σήμερα είναι διατηρητέο.
Το γραφείο Foster+Partners αποτελεί σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά γραφεία στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες
Μάχη του Πελεκάνου
Η μάχη του Πελεκάνου έλαβε χώρα στις 10-11 Ιουνίου 1329, στην τοποθεσία Πελεκάνος, στη μικρή πόλη Φιλοκρήνη της Νικομήδειας της Μικράς Ασίας, μεταξύ του εκστρατευτικού σώματος των Βυζαντινών υπό τις διαταγές του Ανδρόνικου Γ' και του οθωμανικού στρατού υπό τις διαταγές του Ορχάν Α'. Ο βυζαντινός στρατός ηττήθηκε και οι Βυζαντινοί δεν προέβησαν σε καμιά περαιτέρω προσπάθεια απελευθέρωσης των πόλεων της Ανατολίας που πολιορκήθηκαν από τους Οθωμανούς.
Η σύγκρουση και το αποτέλεσμα
Με την άνοδο του Ανδρόνικου Γ' στον θρόνο το 1328, τα αυτοκρατορικά εδάφη στην Ανατολία είχαν συρρικνωθεί δραματικά, από σχεδόν όλα τα δυτικά σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας, σαράντα χρόνια νωρίτερα, σε μερικά διάσπαρτα φυλάκια κατά μήκος του Αιγαίου και σε ένα μικρό πυρήνα γύρω από την περιοχή της Νικομηδείας (150 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη). Λίγο διάστημα πριν, οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τη σημαντική πόλη της Προύσας στη Βιθυνία. Ο Ανδρόνικος αποφάσισε να απελευθερώσει τις σημαίνουσες πολιορκημένες πόλεις της Νικομηδείας της Νίκαιας και ήλπιζε να σταθεροποιήσει το μέτωπο. Μαζί με τον Μέγα Δομεστικό Ιωάννη Καντακουζηνό, ο Ανδρόνικος καθοδήγησε έναν στρατό από 4.000 άνδρες από τη Θάλασσα του Μαρμαρά προς τη Νικομήδεια. Στις 10 Ιουνίου, ο Ορχάν έστειλε 300 ιππείς τοξότες, με σκοπό να δελεάσει τους Βυζαντινούς να ανέβουν στους λόφους, αλλά οι Βυζαντινοί απώθησαν τη μικρή τουρκική δύναμη και φάνηκαν απρόθυμοι να προχωρήσουν περαιτέρω. Τότε, οι δύο στρατοί επιδόθηκαν σε αψιμαχίες χωρίς εμφανή νικητή μέχρι το σούρουπο, όταν και ο βυζαντινός στρατός ετοιμαζόταν να υποχωρήσει, αλλά οι Τούρκοι δεν του επέτρεψαν κάτι τέτοιο. Ο Ανδρόνικος και ο Καντακουζηνός τραυματίστηκαν ελαφρώς, την ίδια ώρα που φήμες έλεγαν πως ο Αυτοκράτορας είχε ήδη πεθάνει ή τραυματιστεί θανάσημα, με αποτέλεσμα να προκληθεί πανικός. Τελικά, η υποχώρηση μετατράπηκε σε ήττα με βαριές απώλειες για τους Βυζαντινούς. Ο Καντακουζηνός οδήγησε τους εναπομείναντες Βυζαντινούς στρατιώτες στην Κωνσταντινούπολη μέσω της θάλασσας.
Επιπτώσεις
Η μάχη του Πελεκάνου ήταν η πρώτη σύγκρουση στην οποία ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας συνάντησε ένα Οθωμανό Μπεή. Η ηθική επίδραση της μάχης ήταν πιο σημαντική από την ίδια τη μάχη - οι βαρέως οπλισμένοι και πειθαρχημένοι Βυζαντινοί ηττήθηκαν από τους ελαφρώς οπλισμένους και άτακτους Τούρκους - το ηθικό του Βυζαντινού Αυτοκράτορα και του έθνους είχε κλονιστεί. Μια εκστρατεία αποκατάστασης της τάξης ματαιώθηκε. Από τότε, ο βυζαντινός στρατός δεν προσπάθησε να ανακαταλάβει περιοχές στην Ασία. Οι πρώην αυτοκρατορικές πρωτεύουσες της Νικομηδείας και της Νίκαιας δεν απελευθερώθηκαν και η διατήρηση του αυτοκρατορικού ελέγχου γύρω από τον Βόσπορο δεν ήταν πλέον δυνατή. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Νίκαια το 1331 και τη Νικομήδεια το 1337. Οι κάτοικοι της Νίκαιας της Νικομηδείας γρήγορα και πρόθυμα ενσωματώθηκαν στην επεκτεινόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία και πολλοί απ' αυτούς ασπάστηκαν το Ισλάμ έως το 1340. Με την κατάληψη αυτών των πόλεων και του Πριγκιπάτου του Καράσι το 1336, οι Οθωμανοί ολοκλήρωσαν την κατάληψη της Βιθυνίας και του βορειοδυτικού άκρου της Ανατολίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967
Στις 13 Δεκεμβρίου 1967 ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄, συνοδευόμενος από μέλη της ελληνικής βασιλικής οικογένειας και τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Κόλλια, αποπειράθηκε αντικίνημα με σκοπό την ανατροπή της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Αίτια
Ο βασιλιάς λάβαινε καθημερινά προειδοποιήσεις από το περιβάλλον του πως αργά ή γρήγορα θα αναγκαζόταν να πάρει θέση και ν΄ αρνηθεί να ικανοποιήσει τις αξιώσεις του Γεωργίου Παπαδόπουλου που είχαν στόχο την αποσύνθεση της δομής δύναμης, πάνω στην οποία στηριζόταν η θέση του βασιλιά. Έπρεπε λοιπόν να βιαστεί, πριν αποστρατευθούν από τις Ένοπλες Δυνάμεις όλοι οι δικοί του αξιωματικοί.
Τον Σεπτέμβριο του 1967 ο βασιλιάς επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όπου στο κογκρέσο, στις 11 Σεπτεμβρίου, πολλοί φιλελεύθεροι πολιτικοί τον έφεραν σε αμηχανία, υποβάλλοντάς του ερωτήσεις για την καταπίεση του λαού και των ελεύθερων θεσμών στην Ελλάδα από τη δικτατορία. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος δήλωσε ότι «Δεν είναι η κυβέρνησίς μου».
Η οργή του βασιλιά για τον Παπαδόπουλο και η ελπίδα του να τον ανατρέψει δημιουργούσαν καθημερινά προστριβές που προκαλούσαν κωλύματα στο «εποικοδομητικό» πρόγραμμα της χούντας. Η λύση ήταν να ενθαρρυνθεί ο βασιλιάς να παίξει το χαρτί του. Σίγουρα θα έχανε κι έτσι θα απαλλασσόταν η χούντα από ένα ενοχλητικό είδος αντιπολίτευσης. Με αφορμή τη σύνταξη του νέου Συντάγματος, ο βασιλιάς κινήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου.
Αν πετύχαινε το κίνημα, τότε ο βασιλιάς θα καλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος βρισκόταν τότε στο Παρίσι, να σχηματίσει μεταβατική κυβέρνηση. Η κυβέρνηση θα κατάρτιζε νέο Σύνταγμα και θα προκήρυσσε εκλογές το 1969.
Το χρονικό
300px|μικρογραφία|Το μέρος που το ξενοδοχείο "Αστήρ" βρισκόταν στην [[Καβάλα. Εκεί κατέφθασε ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος στις 13 Δεκεμβρίου για να οργανώσει το κίνημα ]] Στις 6 Δεκεμβρίου του 1967, κλήθηκαν στα ανάκτορα οι αντιστράτηγοι Κόλλιας, διοικητής της Πρώτης Στρατιάς, και Περίδης, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού. Εκεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, παρουσία του στρατηγού Κωνσταντίνου Δόβα, τους ανακοίνωσε την απόφασή του να ανατρέψει το δικτατορικό καθεστώς βιαίως. Τους ενημέρωσε για το σχέδιό του, που ουσιαστικά -όπως το ανέπτυξε- δεν επρόκειτο για "σχέδιον δράσεως" κατά την καθιερωμένη στρατιωτική έννοια, αλλά για απλή, θεαματική μάλλον ενέργεια, με ελάχιστες οργανωτικές προπαρασκευές. Τους εξήγησε ότι θα μεταβεί σε μία μεγάλη μονάδα της Βορείου Ελλάδος και από εκεί, βασιζόμενος στην υποστήριξη στρατού και λαού, θα αξίωνε από το καθεστώς να παραδώσει την εξουσία.
Τον Δεκέμβριο οι προετοιμασίες είχαν λήξει και την παραμονή, 12 Δεκεμβρίου, ο Κωνσταντίνος έδωσε τις τελευταίες οδηγίες. Τότε κλήθηκε στα ανάκτορα ο γενικός επιθεωρητής Στρατού, αντιστράτηγος Ιω. Μανέττας, ο οποίος αργότερα αποκάλυψε: "''Προσήλθα με την σκέψιν ότι έπρεπε να αναβληθή το κίνημα, όχι μόνον λόγω Θεσσαλονίκης, αλλά και διότι ενόμιζα ότι δεν είχαν συμπληρωθεί οι προετοιμασίες. Εξέφρασα τους ενδοιασμούς μου προς τον Βασιλέα. Αλλά αυτός μου απήντησε: "Δεν υπάρχει χρόνος πια. Τώρα το παν κινείται..."''".
Τα μεσάνυχτα της 12ης προς 13η Δεκεμβρίου, έφτασε στη Λάρισα ο ταξίαρχος Φραγκίσκος, υπασπιστής του βασιλιά, και έδωσε στον έκπληκτο Κόλλια, διοικητή της Στρατιάς, τη διαταγή: στις 10.35 το πρωί ο Κωνσταντίνος αναχωρεί και στις 11 ο στρατηγός Κόλλιας να αρχίσει τις ενέργειές του. Η πρώτη από αυτές θα είναι η διακοπή των τηλεπικοινωνιών μεταξύ Βόρειας και Νότιας Ελλάδας. Ο Κ. Κόλλιας κατελήφθη από οργή. Μόλις είχε επιστρέψει από τον Βόλο, όπου είχε κατεβεί για να υποδεχθεί τμήματα της Στρατιάς που επέστρεφαν από την Κύπρο. Παρ' ολίγον να διανυκτέρευε εκεί και να μην τον συναντούσε ο ταξίαρχος Φραγκίσκος. Αλλά εκτός τούτου, υπήρξε καθυστέρηση. Είχαν συμφωνήσει να προειδοποιηθεί 6-7 ημέρες νωρίτερα. Ο Κόλλιας δεν προλάβαινε να εκτελέσει το σχέδιο μέσα σε μία νύχτα. Με τραχύ ύφος είπε στον βασιλικό απεσταλμένο: ''- Σήκω φύγε και πες στον βασιλέα ότι τώρα δεν γίνεται τίποτα. Να αναβάλει την ενέργειά του τουλάχιστον 24 ώρες, αν δεν μπορεί περισσότερες. Και αν η αναβολή είναι αδύνατη, θέλω να έχω στα χέρια μου τις διαταγές προς τους διοικητές των μεγάλων μονάδων και το διάγγελμα, το πρωί στις 8. Και οπωσδήποτε να μεταβεί ο βασιλεύς στη Θεσσαλονίκη. Πουθενά αλλού.''
Νωρίς το πρωί της επομένης, όμως, ο στρατηγός Κόλλιας πήρε το εξής τηλεγράφημα από την Αθήνα: "Είδα τον εξάδελφο Τριανταφύλλου. Αναχωρεί για την Αμερική". Ήταν το συνθηματικό ότι η μικρή αναβολή που ζήτησε δεν εγκρίθηκε και ότι ο βασιλεύς ("εξάδελφος Τριανταφύλλου") ήταν έτοιμος να αναχωρήσει για τη Βόρεια Ελλάδα. Πολύ σύντομα έμελλε να διαπιστώσει ο στρατηγός Κόλλιας ότι ο Κωνσταντίνος δεν επρόκειτο να κατευθυνθεί στη Θεσσαλονίκη.
Τις πρωινές ώρες της 13ης Δεκεμβρίου 1967, υπήρχε φαινομενική ησυχία στο ανάκτορο του Τατοΐου. Στο ιδιαίτερο όμως βασιλικό διαμέρισμα ο βασιλιάς και η βασίλισσα Άννα-Μαρία της Ελλάδας έκαναν πυρετώδεις προετοιμασίες.
Ο πρωθυπουργός του δικτατορικού καθεστώτος Κωνσταντίνος Κόλλιας (απλή συνωνυμία με τον στρατηγό) έγραψε στις αναμνήσεις του: "''Την 10ην Δεκεμβρίου ετηλεφώνησεν εις τον γράφοντα ο αυλάρχης κ. Παπάγος, ότι ο βασιλεύς τον εκάλει εις ακρόασιν διά την 10 π.μ. ώραν της 13ης Δεκεμβρίου εν τοις Ανακτόροις Τατοΐου. Υπέθεσεν ο γράφων ότι επρόκειτο περί μιας συνήθους ακροάσεως. Δεν υποπτεύθη καν ότι θα επραγματοποιείτο την ημέραν εκείνην η εκδήλωσις της πρωτοβουλίας, περί ης προ ολίγων ημερών τω εγένετο σχετικός λόγος. Την ημέραν της ακροάσεως μετέβη ο γράφων ως συνήθως την 8ην πρωινήν εις το γραφείον του, αφού δε προηγουμένως ησχολήθη εν αυτώ με την τρέχουσαν υπηρεσίαν και με την συλλογήν στοιχείων τινών επί θεμάτων εφ' ων, ενδεχομένως, θα εστρέφετο η ακρόασις, ανεχώρησε διά Τατόιον. Εις την αίθουσαν υποδοχής εύρε τον αυλάρχην κ. Παπάγον, τον αρχηγόν του Στρατιωτικού Οίκου αντιστράτηγον Δόβαν, τον αρχηγόν της Αεροπορίας κ. Αντωνάκον, τον ιατρόν κ. Κουτήφαρην και τινάς άλλους. Προ ολίγου είχεν αναχωρήσει ο πρεσβευτής των ΗΠΑ κ. Τάλμποτ, ον είχε καλέσει ο βασιλεύς ίνα μεριμνήση διά την αποτροπήν πάσης τουρκικής κινήσεως κατά της Ελλάδος, κατά την διάρκειαν της δράσεώς του. Μετ' ολίγον ενεμφανίσθη ο βασιλεύς φέρων στολήν εκστρατείας και ιδιαιτέρως ανεκοίνωσεν εις τον γράφοντα ότι επρόκειτο να αναχωρήσουν διά Μακεδονίαν, οπόθεν έμελλε να ασκήσει πρωτοβουλίαν της αντικαταστάσεως της Κυβερνήσεως... (...) Μετά 15 λεπτά ανεχωρήσαμεν άπαντες μετά των μελών της βασιλικής οικογενείας και διά των εν λειτουργία εις τον πλησιέστερον προς τα Ανάκτορα διάδρομον του αεροδρομίου Τατοΐου δύο αεροπλάνων απεγειώθημεν την 10.30 ώραν. Μετά μίαν ώραν, το αεροπλάνον του βασιλέως, εφ' ου επέβαινε και ο γράφων, προσεγειώθη εις το αεροδρόμιον Αμυγδαλιάς Καβάλας, όπου ανέμενεν ο διοικητής της ΧΙ Μεραρχίας κ. Κεχαγιάς...''".
Την ίδια περίπου ώρα, ο γενικός επιθεωρητής Στρατού αντιστράτηγος Ιω. Μανέττας έφτασε στο γραφείο του αρχηγού του Γ.Ε.Σ. στρατηγού Οδυσσέα Αγγελή. Όταν έμειναν μόνοι, ο Μανέττας έδωσε στον Αγγελή ένα φάκελο και δήλωσε: - Έρχομαι εκ μέρους του βασιλέως να σου επιδώσω την διαταγήν αυτήν.
Ο Αγγελής άνοιξε τον φάκελο και διάβασε μία διαταγή του Κωνσταντίνου που τον απήλλασε των καθηκόντων του και τοποθετούσε στη θέση του τον Μανέττα ως αρχηγό του ΓΕΣ. Ο Αγγελής έμεινε λίγο σκεπτικός και απάντησε στον επισκέπτη του: - Αυτό δεν γίνεται.
Ο βασιλιάς έφθασε στην Καβάλα στις 11.30΄ π.μ. Ο Κωνσταντίνος κατέλυσε στο ξενοδοχείο Αστήρ και με τον στρατηγό Δόβα έσπευσε στο στρατηγείο της ΧΙ Μεραρχίας, απ' όπου άρχισε να επικοινωνεί με τους μεράρχους και σωματάρχες.
Όταν τελείωσε ο κύκλος των επαφών, ο Κωνσταντίνος έμεινε με την εντύπωση ότι όλοι οι διοικητές ήταν μαζί του. Από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Λάρισας άρχισε να μεταδίδεται μαγνητοφωνημένο το βασιλικό διάγγελμα, αλλά η φωνή του Κωνσταντίνου ακουγόταν πολύ ασθενική: "Έλληνες, επέστη η στιγμή να ακούσετε την φωνή του βασιλέως σας. Μέχρι σήμερον υπήρξεν αδύνατον να επικοινωνήσω μαζί σας διά να καταστήσω γνωστά τα γεγονότα, τας σκέψεις και ανησυχίας μου, καθώς και τας ελπίδας μου διά το μέλλον. Ζητώ από τον ελληνικόν λαόν να πυκνώση τας τάξεις του προς ενίσχυσίν μου...".
Με τη μετάβαση του Κωνσταντίνου στην Καβάλα είχαν δημιουργηθεί δύο κέντρα του αντιπραξικοπήματος. Το ένα ήταν η Καβάλα, λόγω της παρουσίας βασιλιά και πρωθυπουργού, και το άλλο ήταν η Κομοτηνή, όπου βρισκόταν η διοίκηση του Γ' Σώματος Στρατού, με επικεφαλής τον στρατηγό Περίδη.
Εκεί την ευθύνη είχε αναλάβει ο διοικητής της Σχολής Πολέμου στρατηγός Λιαράκος. Μετά τις 12, ο στρατηγός Λιαράκος επικοινώνησε μαζί του και του ανέφερε πως όλα έβαιναν καλώς. Ύστερα όμως διακόπηκε απότομα κάθε επικοινωνία και ο διοικητής του Γ' Σώματος είχε κάθε λόγο να ανησυχεί.
Ο Κωνσταντίνος αγνοούσε τις δυσμενείς εξελίξεις στην τεθωρακισμένη μεραρχία. Ο διοικητής της, ταξίαρχος Έρσελμαν, στις 11 κάλεσε τους διοικητές των μονάδων, τους ανήγγειλε την έκρηξη του βασιλικού κινήματος και τους κάλεσε να συμμετάσχουν. Δύο εξ αυτών αρνήθηκαν. Ήταν οι αντισυνταγματάρχες Πεφάνης και Πυρόπουλος. Ο ταξίαρχος τους έθεσε υπό κράτηση και έδωσε εντολή να αναλάβουν τις διοικήσεις της 2ας διοικήσεως Μάχης και 22ας επιλαρχίας, οι υποδιοικητές τους. Αλλά ο Έρσελμαν δεν φανταζόταν ότι και οι υποδιοικητές υποστήριζαν τους δικτάτορες. Έτσι όταν πήρε ειδοποίηση από έναν εκ των διοικητών να σπεύσει επί τόπου γιατί συναντούσε δυσκολίες στην ανάληψη της διοίκησης, πήγε να δει τι συμβαίνει και έπεσε στην παγίδα. Βρέθηκε μπροστά σε μία ομάδα ένοπλων αξιωματικών που τον έθεσαν υπό κράτηση στο σχολείο του χωριού. Από εκείνη τη στιγμή, η αντιστροφή των γεγονότων ήταν πλέον κεραυνοβόλα. Το σύνταγμα καταδρομών δεν κινήθηκε. Ο στρατηγός Λιαράκος, πιστός στον βασιλιά, πήρε στα χέρια του τη διοίκηση των βασιλικών δυνάμεων στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, δεν μπόρεσε όμως να καταλάβει τον ραδιοφωνικό σταθμό Θεσσαλονίκης που παρέμεινε κάτω από τον έλεγχο του ταξίαρχου Πατίλη. Έτσι, η Θεσσαλονίκη μετέδωσε το μήνυμα της χούντας το οποίο έδινε την εντύπωση, στην Αθήνα και αλλού, πως το κίνημα του βασιλιά απέτυχε στη Βόρεια Ελλάδα. Στη συνέχεια ο Πατίλης κατόρθωσε να συλλάβει τον Λιαράκο και ν' αναλάβει τη διοίκηση του Γ' Σώματος Στρατού.
Ο Λιαράκος είχε χάσει την επαφή με τον Περίδη και στην Καβάλα ο Κωνσταντίνος με τον Δόβα αγωνιούσαν. Πληροφορήθηκαν ότι η Θεσσαλονίκη χάθηκε και ότι οι δυνάμεις του Κόρκα και του Έρσελμαν δεν επρόκειτο να βαδίσουν κατά της πρωτεύουσας του Βορρά. Επιπλέον η 10η μεραρχία Σερρών βρισκόταν στα χέρια του πιστού στους δικτάτορες αντισυνταγματάρχη Πίνδαρου Γκίλλα που οδηγούσε τη δύναμή του κατά της Καβάλας, με διπλό αντικειμενικό σκοπό: να ανακόψει ενδεχόμενη κάθοδο μονάδων του Περίδη και να πλήξει κατ' ευθείαν το κίνημα στην καρδιά του, στην Καβάλα. Συλλαμβάνοντας ίσως και τον βασιλιά.
Το ναυτικό και η αεροπορία ήταν ακόμα πιστά στον βασιλιά, μα ο βασιλιάς δεν ήξερε πως να τα χρησιμοποιήσει. Ο άμεσος κύκλος του και μερικοί σύμβουλοί του, τον προέτρεψαν να αποφύγει κάθε πράξη που θα κατέληγε σε αιματοχυσία και αποδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων σε περίοδο κρίσης με την Τουρκία. Ενώ όμως ο Γκίλλας εξορμούσε από τις Σέρρες, ο Κωνσταντίνος είχε πάρει πια τις αποφάσεις του. Οι απανωτές κακές ειδήσεις τον είχαν αποθαρρύνει. Το δραματικό τηλεφώνημα του Περίδη, που του ανήγγειλε τη σύλληψή του, τον συνέτριψε. Έτσι, ξημερώματα της 14ης Δεκεμβρίου, κάλεσε τους δικούς του να φύγουν. Υπό καταρρακτώδη βροχή ξεκίνησαν για το αεροδρόμιο. Η απογείωση ήταν πολύ δύσκολη, γιατί είχε πλημμυρίσει από νερά και ο διάδρομος. Τελικά έγινε η αποκόλληση κι έτσι, στις 3.20΄ το πρωί, ο βασιλιάς, η οικογένειά του και ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Κόλλιας αναχώρησαν για τη Ρώμη.
Ο ραδιοσταθμός Αθηνών μετέδωσε πως ''«Η Αντεπανάστασις απέτυχε πλήρως. Συνετρίβη. Από όλα τα σημεία της Ελλάδος καταφθάνουν επίσημοι αναφοραί ότι αι Ένοπλοι Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας είναι παρά τω πλευρώ και εκτελούν τας διαταγάς αποκλειστικώς και μόνον της εθνικής επαναστατικής κυβερνήσεως της 21ης Απριλίου. Ησυχία απόλυτος επικρατεί εις ολόκληρον την επικράτειαν. Οι συνωμόται και ο Κωνσταντίνος προσπαθούν να διαφύγουν κρυπτόμενοι από τον Στρατόν από χωρίου εις χωρίον.»''
Ενώ ο βασιλιάς βρισκόταν ακόμα στην Ελλάδα, στις 9.30΄ το βράδυ, της 13ης Δεκεμβρίου, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α´ όρκισε τον Αντιστράτηγο Γεώργιο Ζωιτάκη ως αντιβασιλέα. Ο Ζωιτάκης ζήτησε αμέσως από τον Παπαδόπουλο να αναλάβει τα καθήκοντα πρωθυπουργού. Οι αξιωματικοί της χούντας εξαγριωμένοι κατέβασαν τις φωτογραφίες των βασιλέων από τα κυβερνητικά κτίρια.
Στη Ρώμη, ο βασιλιάς αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση. Στις 20 Δεκεμβρίου έκανε δήλωση, στην οποία έλεγε ότι θα επιστρέψω μόνο όταν αποκατασταθούν πλήρως οι δημοκρατικοί θεσμοί.
Η στάση των Αμερικανών
Οι Αμερικανοί τήρησαν ουδέτερη στάση αν και μάλλον επιθυμούσαν την επικράτησή του. Όμως δεν ήθελαν να παράσχουν καμιά βοήθεια αν ο ίδιος ο βασιλιάς δεν είχε τις προϋποθέσεις επιτυχίας της κίνησής του.
Συνέπειες
Το καθεστώς της 21ης Απριλίου μετά την αποτυχία του αντικινήματος παγιώθηκε περισσότερο. Το καθεστώς κυβέρνησε για τα επόμενα επτά χρόνια, κατάργησε επίσημα τη βασιλεία την 1η Ιουνίου 1973 και οδήγησε τη χώρα στην τραγωδία της Κύπρου το 1974.
Η 13η Δεκεμβρίου 1967 αποτελεί, στην ουσία, το τέλος της βασιλείας της ελληνικής βασιλικής δυναστείας στην Ελλάδα, η οποία βασίλευσε 104 χρόνια με μικρά διαλείμματα.
Πηγές
19671213 Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών
Genji: Dawn of the Samurai
Το Genji: Dawn of the Samurai (κυκλοφόρησε ως Genji στην Ευρώπη) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας για το PlayStation 2 που κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου του 2005. Είναι αόριστα βασισμένο σε ένα παραμύθι της Heike. Στη συνέχεια, το Genji: Days of the Blade, κυκλοφόρησε για PlayStation 3 το 2006.
Πλοκή
Πριν από πολλά χρόνια το 1159 μ.χ στη μάχη του Χέισι, ξεσπούσε ένας εμφύλιος πόλεμος για πολιτική εξουσία που η Χέισι (γνωστή ως φυλή των Τάιρα συνέθλιψαν τους Μιναμότο έχοντας στρατηγούς που είχαν στα χέρια τους κοσμήματα που έχουν θεϊκές δυνάμεις. Μετά την καταστροφή των Μιναμότο, η εποχή των αριστοκρατών έφτασε στο τέλος της για να προωθήσει την εποχή των πολεμιστών με τους Χέισι να έχουν τον έλεγχο της περιοχής. Οι αντίπαλοι τους ήταν στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της Ιαπωνίας οι Ούσου με τον στρατηγό Χιντεχίρα Φουτζιγιουάρα και τον Γιοριτόμο Μιναμότο ο οποίος είχε αποκτήσει δύναμη στην περιοχή Καμακούρα σχεδιάζοντας να εκδικηθεί για το θάνατο του πατέρα του. Στη περιοχή του Κίοτο που είχαν στην κατοχή τους οι Μιναμότο, οι Χέισι απέκτησαν την περιοχή με την βία ασκόντας καταπιεστική εξουσία στους κατοίκους, οι άνθρωποι του Κιότο ελπίζουν να καταστραφούν οι Χέισι από την εξουσία τους θέλοντας ελευθερία, αλλά δεν μπορεί να τους ελευθερώσει ούτε ο Χιντεχίρα, ούτε και ο Γιοριτόμο, αλλά ένας νεαρός άντρας στην περιοχή, ο Μιναμότο Γιοσιτσούνα.
Τρόπος παιχνιδιού
Το βιντεοπαιχνίδι περιέχει μάχη τρίτου προσώπου που είναι παρόμοια με την σειρά Dynasty Warriors (παραγωγημένο από την Koei) και το Shinobi 2 (παραγωγημένο από την Sega). Ο παίκτης κατά την διάρκια του παιχνιδιού μπορεί να ελέγξει τον χαρακτήρα Γιοσιτσούνα ή τον Μπενκέι, και οι δύο χαρακτήρες είναι εξοπλισμένοι με δύο βασικές επιθέσεις: Κανονική και Ειδική επίθεση. Ο Γιοσιτσούνα είναι ένας γρήγορος και ευκίνητος πολεμιστής χτυπάει το ξίφος στους αντιπάλους του με μεγαλύτερη ταχύτητα, αυτό που του λείπει όμως είναι η δύναμη. Είναι σε θέση να πηδάει σε μικρές πλατφόρμες που αν πηδούσε στην θέση του ο Μπενκέι θα καταστρεφόταν. Έχει δύο σπαθιά και μπορεί να διπλασιάσει την επίθεση του και μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει το σπαθί του για να κρεμαστεί από εμπόδια. Ο Μπενκέι είναι ο δυνατότερος αλλά πολύ αργός χαρακτήρας σε μεγαλύτερο βαθμό  από τον Γιοσιτσούνα. Χρησιμοποιεί ένα μεγάλο πολεμικό ρόπαλο το οποίο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να καταστρέψει ορισμένες δομές και βαριές πόρτες στο παιχνίδι. Οι παίκτες μπορούν να βελτιώσουν τους χαρακτήρες τους με τη συλλογή εμπειριών και την ενέργεια τους (ζωή) ή με τη χρήση των Αμαχαγκάνε (κοσμήματα που έχουν θεϊκές δυνάμεις). Και οι δύο έχουν μια σειρά από ειδικά χαρακτηριστικά  κάτω από το μπαρ υγείας τους ανάλογα με τον αριθμό των Αμαχαγκάνε που συλλέγουν. Κατά τη διάρκεια της μάχης, το μπαρ ειδικού χαρακτηριστικου ΄στον χαρακτήρα αποθηκεύει δύναμη για τον παίκτη ώστε να απελευθερώσει καταστροφικές επιθέσεις.
Βέλικο Πόλιε (Ομπρένοβατς)
thumb|right|Τοποθεσία του Δήμου του [[Ομπρένοβατς εντός της Πόλεως του Βελιγραδίου.]]
Το Βέλικο Πόλιε είναι επισήμως καταταγμένο μεταξύ των χωριών της Σερβίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Μπουλ-ντ'Αμόν
Το Μπουλ-ντ'Αμόν (γαλλικά: Boule-d'Amont, καταλανικά: Bula d'Amunt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουλταίν (γαλλικά: Bouletains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ταχυδρομικός κώδικας
Ταχυδρομικός κώδικας (Τ.Κ.) είναι μια αλληλουχία αριθμών που χρησιμοποιείται από τα ταχυδρομεία για την αντιστοιχία μιας περιοχής και στην διευκόλυνση του συστήματος διανομής της αλληλογραφίας.
Στην Ελλάδα ο ταχυδρομικός κώδικας είναι πενταψήφιος και μοναδικός για κάθε περιοχή. Καθιερώθηκε στις αρχές του 1983 από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.). Παλαιότερα ο κώδικας κάθε περιοχής ήταν τριψήφιος και λέγονταν ταχυδρομικός τομέας (Τ.Τ.).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωκώδικες
Υπερίππη
Πηγές
Υπεριππη
Γενικός Διευθυντής του BBC
Ο Γενικός Διευθυντής του BBC είναι ο διευθύνων σύμβουλος και (από το 1994) ο αρχισυντάκτης του BBC.
Η θέση του Γενικού Διευθυντή, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2006, διορίζονταν από το Διοικητικό Συμβούλιο των Διοικητών του BBC και μετέπειτα από το BBC Trust, ενώ τώρα διορίζεται από το BBC Board.
Ο αστερίσκος δείχνει ότι διορίστηκαν προσωρινά ως αναπληρωτές γενικοί διευθυντές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Γενικοί Διευθυντές του BBC
Σπήλαιο Μεσμάισκαγια
Το σπήλαιο Μεσμάισκαγια (ρωσ. Пещера Мезмайская) είναι αρχαιολογική θέση στην επαρχία Κρασνογιάρσκ στη Ρωσία. Βρέθηκαν απολιθωμένα υπολείμματα ανθρώπων του Νεάντερταλ και κόκκαλα ζώων.
Ιστορικό της ανακάλυψης
Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε το 1987 από την αρχαιολόγο Λούμποβ Γκολοβάνοβα.
Περιγραφή
Το σπήλαιο έχει ύψος 10 μέτρα, πλάτος 25 μέτρα και βάθος 35 μέτρα. Στην θέση αυτή βρέθηκαν οστά από έξι χιλιάδες μικρά θηλαστικά σε επτά στρώματα.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Σπήλαια
Λεωφόρος Λαυρίου (Λαυρεωτική)
Κατηγορία:Λεωφόροι στην Ανατολική Αττική
Κένεντι Σίμοντς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπαστέρ το 1936.
Εξαιτίας των άριστων επιδόσεών του, σπούδασε στο σχολείο St. Kitts-Nevis Grammar School, το 1945. Έγινε μέλος του κόμματος Λαϊκό Κίνημα Δράσης (PAM) το 1965. Στις 21 Φεβρουαρίου 1980 ανέλαβε πρωθυπουργός (Premier) έπειτα από τις εκλογές που έγιναν και παρά την πλειοψηφία του Εργατικού Κόμματος σε έδρες.
Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού με πρωθυπουργό το Σίμοντς, που οδήγησε τη χώρα στην ανεξαρτησία, το 1983. Το κόμμα του Σίμοντς κέρδισε 6 επί συνόλου 11 εδρών στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Ιουλίου 1984 και ισάριθμες στις εκλογές του Μαρτίου του 1989. Στις εκλογές του 1993, οι οποίες διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου, αν και πλειοψήφησε σε έδρες το Εργατικό Κόμμα, το PAM κατάφερε να παραμείνει στην κυβέρνηση.
Ο Σίμοντς αποχώρησε από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1995, έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις πρόωρες γενικές εκλογές (πήραν μόνο 1 έδρα) εκείνης της χρονιάς από τους Εργατικούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
2-βρωμοπροπάνιο
Το 2-βρωμοπροπάνιο ή ισοπροπυλοβρωμίδιο είναι μια χημική ένωση με χημικό τύπο C3H7Br. Ανήκει στην ομόλογη σειρά των αλκυλαλογονιδίων. Στην εμφάνιση είναι ένα άχρωμο υγρό, στις συνηθισμένες συνθήκες (T = 25 °C, P = 1 atm). Έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, το 1-βρωμοπροπάνιο. Χρησιμοποιήθηκε σε οργανικές συνθέσεις, αξιοποιώντας τη δυνατότητά του να προσθέτει την ισοπροπυλομάδα σε διάφορες ενώσεις.
Ονοματολογία
Η ονομασία «2-βρωμοπροπάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «βρωμο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου βρωμίου ανά μόριο της ένωσης. Τέλος, ο αριθμός θέσης «2-» δηλώνει ότι το άτομο του βρωμίου ενώνεται το μεσαίο (#2) άτομο άνθρακα της ανθρακικής του αλυσίδας.
Με φωτοχημική βρωμίωση
Με φωτοχημική βρωμίωση προπανίου παράγεται μίγμα των δύο ισομερών βρωμοπροπανίων :
Υποκατάσταση υδροξυλίου από βρώμιο
1. Με επίδραση υδροβρωμίου (HCl) σε 2-προπανόλη :
2. Η υποκατάσταση του OH από Br στη 2-προπανόλη μπορεί να γίνει και με βρωμιωτικά μέσα Με τριβρωμιούχο φωσφόρο (PCl3) :
Προσθήκη υδροβρωμίου σε προπένιο
Με προσθήκη υδροβρωμίου σε προπένιο παράγεται 2-βρωμοπροπάνιο:
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται προπανόλη-2 :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αλκυλισοπροπυλαιθέρα (CH3CH2CH2OR) :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει αλκίνιο. Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει καρβονικό ισοπροπυλεστέρα :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει μεθυλοπροπανονιτρίλιο :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλκάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει προπανοθειόλη-2 :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει αλκυλισοπροπυλθειαιθέρα :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) σχηματίζει 2-ιωδοπροπάνιο :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 2-βρωμοπροπάνιο (CH3CH2Br) παράγεται 2-φθοροπροπάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) σχηματίζει προπαναμίνη-2 :
Υποκατάσταση από αλκυλαμινομάδα
Με πρωυτοταγείς αμίνες (RNH2) σχηματίζει αλκυλισοπροπυλαμίνη :
Υποκατάσταση από διαλκυλαμινομάδα
Με δευτεροταγείς αμίνες (R'NHR) σχηματίζει διαλκυλισοπροπυλαμίνη :
Υποκατάσταση από τριαλκυλαμινομάδα
Με τριτοταγείς αμίνες [R'N(R)R"] σχηματίζει βρωμιούχο ισοπροπυλoτριαλκυλαμμώνιο :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη σχηματίζει προπανοφωσφαμίνη-2 :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) σχηματίζει 2-νιτροπροπάνιο :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται 2-φαινυλοπροπάνιο:
Παραγωγή οργανομεταλλικών ενώσεων
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται ισοπροπυλολίθιο :
2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard) :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται προπάνιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται προπάνιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται προπάνιο :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-βρωμο-3-μεθυλοβουτάνιο :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-βρωμο-3-μεθυλο-1-βουτένιο :
3. Η αντίδραση του 2-βρωμοπροπανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ. : (1,4-προσθήκη)
(1,2-προσθήκη)
(3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-βρωμο-4-μεθυλοπεντάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει 2-βρωμισοπροποξυαιθάνιο : 30 px
Αντίδραση απόσπασης
Με απόσπαση υδροβρωμίου (HBr) από 2-βρωμοπροπάνιο παράγεται προπένιο :
Ασφάλεια
Ως αλκυλιωτικό αντιδραστήριο θεωρείται ως πιθανό καρκινογόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Αλοπροπάνια
Τζιμ Ρις
Το 1974 εξελέγη για πρώτη φορά μέλος της Γερουσίας του Αϊντάχο, στην οποία παρέμεινε με μικρές διακοπές ως το 2003. Το Μάιο του 2006 ανέλαβε τα καθήκοντα του Κυβερνήτη του Αϊντάχο, τα οποία εκτελούσε ως τον Ιανουάριο του 2007, ενώ από το 2007 ως το 2009 ήταν ο Υποκυβερνήτης του Αϊντάχο. Στις 5 Νοεμβρίου 2008 κέρδισε την εκλογική μάχη για την είσοδο στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκεί, ως Γερουσιαστής είναι ενταγμένος στις Επιτροπές Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Εξωτερικών Σχέσεων, Μικρών Επιχειρήσεων και Επιχειρηματικότητας, Δεοντολογίας και Πληροφοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ
Κρότσε ντε Πάπα
Η Κρότσε ντε Πάπα (ιταλικά : Croce del Papa ) είναι περιοχή στην οποία έχει ανασκαφεί προϊστορικός οικισμός της εποχής του χαλκού έξω από την πόλη Νόλα στην επαρχία Νάπολη της Ιταλίας. Ο οικισμός βρίσκεται στα Βορειοανατολικά του Βεζούβιου από έκρηξη του οποίου καταστράφηκε πολλά χρόνια πριν την έκρηξη που κατέστρεψε την Πομπηία.
Ο οικισμός που ανασκάφτηκε από τους Τζιουζέπε Βέκκιο (Giuseppe Vecchio) και Κλωντ Αλμπόρ Λεβαντί (Claude Albore Livadie), καταλαμβάνει έκταση 1000 τετραγωνικών μέτρων και αποτελούνταν από ξύλινες καλύβες. Σε βάθους 6 μέτρων από το σημερινό επίπεδο του εδάφους βρέθηκαν καλύβες διατηρημένες σε καλή κατάσταση, αγγεία και κλιβάνους. Βρέθηκαν οστά από ζώα ,εργαλεία, αιχμές από βέλη, στάχια κριθαριού και σταριού αλλά και ειδώλια. Σε πολύ κατάσταση βρέθηκαν και οι καλύβες του οικισμού σε ύψος 1,30 περίπου μ.
Η έκρηξη του ηφαιστείου πιστεύεται ότι ήταν πιο ισχυρή από αυτή πού κατέστρεψε την Πομπηία και το Ερκολάνο το 79 π.χ. και σημειώθηκε 3.500 χρόνια πριν περίπου. Πιστεύεται ότι κατά την έκρηξη αυτή δημιουργήθηκε και ο ορεινός όγκος της Σόμμα (Somma) ενώ υπήρξαν κλιματολογικές αλλαγές σε όλο τον πλανήτη. Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του βιαστικά, έμειναν πίσω μόνο τα αδύναμα ζώα ή όσα δεν μπορούσαν να διαφύγουν και οι κάτοικοι του πήραν μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Αυτά επιβεβαιώνουν ότι στις καλύβες βρέθηκαν πολλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης απουσιάζουν πολύτιμα αντικείμενα. Έχουν βρεθεί απολιθωμένα ζώα όπως σκύλοι και αίγες.
Σύμφωνα με τους ειδικούς οι κάτοικοι του οικισμού δεν επλήγησαν αμέσως από το ηφαίστειο αλλά είχαν χρόνο να διαφύγουν, τουλάχιστον 6 ώρες. Αρχικά υπήρξαν ισχυρές σεισμικές δονήσεις και μετά ήρθε η έκρηξη του Βεζούβιου που εκτόξευε μεγάλες ποσότητες υλικών. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τον οικισμό βιαστικά, όσοι κινήθηκαν βορειοδυτικά κατάφεραν αν σωθούν, σε απόσταση 8 χλμ στο όρος Βίνια βρέθηκαν απολιθωμένα τα σώματα ενός ζευγαριού που φαίνεται να σκοτώθηκε από έκρηξη του ηφαιστείου. Στην ίδια θέση βρέθηκαν ίχνη πρωιμότερου οικισμού που είχε καταστραφεί από φωτιά.
Πηγές
Κατηγορία:Προϊστορικοί οικισμοί της Ιταλίας
Επικράτεια (βιολογία)
Στην συστηματική ταξινόμηση επικράτεια, υπερβασίλειο ή αυτοκρατορία ονομάζεται η υψηλότερη κατηγορία οργανισμών, η οποία είναι υψηλότερη ακόμη και από το βασίλειο.
Σύστημα των τριών επικρατειών
Σύμφωνα με το σύστημα των τριών επικρατειών, του Καρλ Βέζε, που προτάθηκε το 1990, το εξελικτικό δέντρο όλων των των ζώντων οργανισμών περιλαμβάνει τρεις επικράτειες: τα Αρχαία, τα Βακτήρια, και τα Ευκαρυωτικά. Ο διαχωρισμός αυτών των τάξεων αντανακλά θεμελιώδεις διαφορές στα γονιδιώματά τους.
thumb|center|500px|Το [[φυλογενετικό δένδρο όλων των ζώντων οργανισμών, βασισμένο στα δεδομένα των rRNA γονιδίων, που δείχνει τον διαχωρισμό των τριών επικρατειών των βακτηρίων, των αρχαίων και των ευκαρυωτών, όπως περιγράφηκαν αρχικά από τον Καρλ Βέζε (Carl Woese).]]
Άλλα προτεινόμενα συστήματα
Αν και το σύστημα των τριών επικρατειών θεωρείται ως επικρατέστερο στον επιστημονικό κύκλο, άλλες εναλλακτικές θεωρίες έχουν κάνει την εμφάνισή τους, οι οποίες διαφέρουν κυρίως στην τοποθέτηση των πρώιμων ομάδων με διαφορετικό τρόπο, εξαιτίας της αιφνίδιας πιθανώς εξέλιξης του rRNA. Μεταξύ άλλων αυτά είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταξινομία
Λεοπόλδος Γ΄ του Βελγίου
Ο Λεοπόλδος Γ΄ (Léopold III , 3 Νοεμβρίου 1901 - 25 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Βασιλιάς των Βέλγων από το 1934 μέχρι το 1951, όταν και παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Βαλδουίνου.
Από το 1944 μέχρι το 1950, ο αδελφός του Λεοπόλδου Γ΄, Κάρολος της Φλάνδρας, υπηρέτησε ως αντιβασιλέας, καθώς ο Λεοπόλδος Γ΄ βρισκόταν εξόριστος στο εξωτερικό μαζί με την οικογένειά του. Το 1950 οι διαμάχες για το αν θα έπρεπε να επιστρέψει ο Λεοπόλδος Γ΄ στον θρόνο προκάλεσαν μια μεγάλη πολιτική κρίση, που έμεινε γνωστή ως Βασιλικό Ερώτημα (γαλλικά: Question royale, ολλανδικά: Koningskwestie).
Πρώιμα χρόνια και ο πρώτος γάμος
Από τις 23 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 1919, σε ηλικία 18 ετών, θα πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ μαζί με τους γονείς του.
Το 1926 νυμφεύτηκε την Άστριντ της Σουηδίας, κόρη του Καρόλου, Δούκα του Βέστεργκετλαντ, και απέκτησαν μία κόρη και δύο γιους. Στις 29 Αυγούστου 1935 ο Λεοπόλδος Γ΄ και η Άστριντ, η οποία τότε ήταν έγκυος, βρίσκονταν σε αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Λεοπόλδος κοντά στη βίλα τους στο Κούσναχτ της Ελβετίας. Ο Λεοπόλδος Γ΄, οδηγώντας κατά μήκος των ακτών της Λίμνης Λουκέρνης, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου με αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο της Άστριντ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 1939 ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η γαλλική και η βρετανική κυβέρνηση προσπάθησαν αμέσως να πείσουν το Βέλγιο για συμμαχία μαζί τους. Η κυβέρνηση του Βελγίου και ο Λεοπόλδος, που ήταν Βασιλιάς των Βέλγων από το 1934, αρνήθηκαν να βγουν στον πόλεμο, προτιμώντας να διατηρήσουν την ουδετερότητά τους. Την ίδια στιγμή το Βέλγιο θεωρούσε τότε ότι ήταν καλά προετοιμασμένο σε περίπτωση εισβολής της Ναζιστικής Γερμανίας.
Στις 10 Μαΐου 1940 ο Χίτλερ παραβιάζοντας την ουδετερότητα του Βελγίου θα εισβάλλει για την κατάληψή του. Το Βέλγιο δε θα αντέξει τους αριθμητικά υπέρτερους Γερμανούς και μέσα σε λίγες μέρες θα βρεθεί ολόκληρο υπό τη γερμανική κατοχή.
Παράδοση και συνταγματική κρίση
Στις 24 Μαΐου 1940 ο Λεοπόλδος, έχοντας τη διοίκηση του στρατού του, θα συναντηθεί με τους υπουργούς της βελγικής κυβέρνησης για τελευταία φορά. Οι υπουργοί προέτρεψαν τον Βασιλιά να εγκαταλείψει τη χώρα όπως θα έπραττε και η κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός Ουμπέρ Πιερλό θα του υπενθυμίσει ότι η συνθηκολόγηση ήταν μια απόφαση που έπρεπε να λάβει η βελγική κυβέρνηση, όχι ο Βασιλιάς. Ο Λεοπόλδος όμως εξέφρασε την απόφασή του να παραμείνει στη χώρα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Οι υπουργοί το εξέλαβαν αυτό ως επιθυμία δημιουργίας νέας κυβέρνησης, υπό τις οδηγίες του Χίτλερ, πράξη προδοσίας δηλαδή. Ο Λεοπόλδος είχε από το παρελθόν κακές σχέσεις με τους υπουργούς του, των οποίων προσπαθούσε να μειώσει τις εξουσίες και να αυξήσει τις δικές του.
Στις 25 Μαΐου 1940 κι ενώ τα γαλλικά, βρετανικά και βελγικά στρατεύματα είχαν περικυκλωθεί από τις γερμανικές δυνάμεις στη Μάχη της Δουνκέρκης, ο Λεοπόλδος στέλνει τηλεγράφημα στον Γεώργιο ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου με το οποίο τον ενημέρωνε ότι ο πόλεμος για τον βελγικό στρατό δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Δύο μέρες αργότερα, στις 27 Μαΐου 1940, ο Λεοπόλδος παρέδωσε τον βελγικό στρατό στους Γερμανούς και παρέμεινε στη χώρα για να μοιραστεί την αιχμαλωσία, ως αρχιστράτηγος που ήταν.
Ο Πρωθυπουργός Πιερλό μιλώντας σε γαλλικό ραδιόφωνο δήλωσε ότι η απόφαση του Βασιλιά για παράδοση ήταν ενάντια στο σύνταγμα της χώρας. Η κυβέρνηση Πιερλό θεώρησε ότι ο Λεοπόλδος ήταν πλέον «ανίκανος να κυβερνήσει» και ότι έπρεπε να διοριστεί αντιβασιλέας. Ο διορισμός του αντιβασιλέα όμως θα γίνει μετά την απελευθέρωση του Βελγίου τον Σεπτέμβριο του 1944.
Μετά την παράδοση ο βρετανικός τύπος χαρακτήρισε τον Λεοπόλδο ως Προδότη Βασιλιά. Ίδια στάση ακολούθησαν ο Γάλλος πρωθυπουργός Πωλ Ρεϊνώ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ, οι οποίοι χαρακτήρισαν την πράξη του Λεοπόλδου ως προδοτική.
Μετά την πτώση της Γαλλίας
Με την πτώση του Βελγίου στη Ναζιστική Γερμανία, οι περισσότεροι κυβερνητικοί υπουργοί αυτοεξορίστηκαν κυρίως Γαλλία. Όταν και η Γαλλία έπεσε κατά τα τέλη του Ιουνίου του 1940, αρκετοί υπουργοί εξέφρασαν την επιθυμία τους να επιστρέψουν στο Βέλγιο. Έτσι, ζήτησαν από τον Λεοπόλδο να επιστρέψουν, όμως εκείνος τους το αρνήθηκε. Εκείνη την περίοδο ο Βασιλιάς είχε μεγάλη δημοφιλία στον λαό, σε αντίθεση με την εξόριστη κυβέρνηση.
Στις 2 Αυγούστου 1940 αρκετοί εξόριστοι υπουργοί συμμετείχαν σε σύσκεψη στην περιοχή Λε Περτύς της Γαλλίας, κοντά στα σύνορα με την Ισπανία. Εκεί αποφάσισαν να μετακινηθούν στο Λονδίνο, κάτι που τελικά κατάφεραν στις 22 Οκτωβρίου.
Συνάντηση με τον Χίτλερ
Ο Λεοπόλδος απέρριψε τη συνεργασία με τους Ναζί και αρνήθηκε να διαχειριστεί το Βέλγιο σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, καθώς είχαν εγκαταστήσει μια στρατιωτική κυβέρνηση. Ο Λεοπόλδος προσπάθησε να επιβάλει την εξουσία του ως μονάρχης και επικεφαλής της βελγικής κυβέρνησης, αν και στην ουσία ήταν αιχμάλωτος των Γερμανών. Παρά την περιφρόνησή του για τους Γερμανούς, η εξόριστη βελγική κυβέρνηση στο Λονδίνο υποστήριζε ότι ο Βασιλιάς δεν εκπροσωπούσε την κυβέρνηση, καθώς θεωρούνταν ότι ήταν σε αδυναμία να κυβερνήσει.
Οι Γερμανοί τον έθεσαν αρχικά σε κατ' οίκον περιορισμό στο Βασιλικό Παλάτι του Λαίκεν στις Βρυξέλλες. Ο Λεοπόλδος έχοντας εκφράσει την επιθυμία του για μια συνάντηση με τον Αδόλφο Χίτλερ από τον Ιούνιο του 1940, τελικώς θα τον συναντήσει στις 19 Νοεμβρίου 1940. Επιθυμούσε να πάρει μια δημόσια δήλωση του Χίτλερ ότι το Βέλγιο θα αποκτήσει ανεξαρτησία στο μέλλον. Ο Χίτλερ όμως αρνήθηκε να μιλήσει για την ανεξαρτησία του Βελγίου. Χωρίς να υπάρχει αυτή η δήλωση ο Λεοπόλδος φαινόταν πλέον ως όργανο των Γερμανών στο Βέλγιο, κάτι που αργότερα θα του στερήσει τον θρόνο.
Η Πολιτική Διαθήκη
Οι υπουργοί έκαναν αρκετές προσπάθειες κατά τη διάρκεια του πολέμου για να έρθουν σε συμφωνία με τον Λεοπόλδο. Τον Ιανουάριο του 1944 έστειλαν τον γαμπρό του Πιερλό ως απεσταλμένο για να μεταφέρει μια επιστολή συμφιλίωσης με την εξόριστη βελγική κυβέρνηση. Η επιστολή δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της, καθώς ο γαμπρός του Πιερλό δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς καθ 'οδόν. Οι υπουργοί δεν ήξεραν τι συνέβη στην επιστολή και στον αγγελιοφόρο, και υπέθεσαν ότι ο Λεοπόλδος τους αγνοούσε.
Λίγο μετά την αποτυχία της συμφιλίωσης που επιχείρησαν οι εξόριστοι υπουργοί ο Λεοπόλδος θα γράψει ένα κείμενο με τίτλο Πολιτική Διαθήκη, το οποίο σχεδίαζε να δημοσιευτεί σε περίπτωση που ο ίδιος δεν ήταν στο Βέλγιο, όταν θα έφταναν οι συμμαχικές δυνάμεις. Η πολιτική διαθήκη, η οποία είχε αυταρχικό και αρνητικό ύφος, θεωρούσε την ενδεχόμενη κίνηση των Συμμάχων στο Βέλγιο ως κατοχή και όχι ως απελευθέρωση. Ταυτόχρονα αγνοούσε την αντίσταση των Βέλγων στις δυνάμεις του Άξονα. Ο Λεοπόλδος θεωρούσε ότι έπρεπε να αποκηρυχθούν οι συμφωνίες που είχε κάνει η εξόριστη κυβέρνηση με τους Συμμάχους, όπως η αμερικανική εκμετάλλευση ουρανίου από το Βελγικό Κονγκό.
Η βελγική κυβέρνηση, μετά την απελευθέρωση, δεν δημοσίευσε την Πολιτική Διαθήκη και προσπάθησε να την αγνοήσει, κυρίως εξαιτίας του φόβου για αυξημένη υποστήριξη προς το κομμουνιστικό κόμμα της χώρας.
Εξορία
Το 1944 ο στρατάρχης των Ες Ες Χάινριχ Χίμλερ διέταξε τη μεταφορά του Λεοπόλδου και της οικογένειάς του στη Γερμανία. Οι Ναζί κράτησαν την οικογένεια έγκλειστη σε ένα κάστρο στο Χιρστάιν της Σαξονίας από τον Ιούνιο του 1944 μέχρι τον Μάρτιο του 1945, ενώ έπειτα τους μετέφεραν στο Στρομπλ της Αυστρίας.
Ο Λεοπόλδος και η οικογένειά του ελευθερώθηκαν από τον αμερικανικό στρατό στις αρχές Μαΐου 1945. Λόγω της ανάμιξής του, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν ήταν σε θέση να επιστρέψει στο Βέλγιο και πέρασε τα επόμενα έξι χρόνια εξόριστος στην Ελβετία. Ήδη από το 1944 το βελγικό κοινοβούλιο είχε διορίσει ως αντιβασιλέα τον αδελφό του Λεοπόλδου, τον Κάρολο.
Αντίδραση στην επιστροφή του
Ο πρύτανης του Ανοικτού Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, Φαν ντεν Ντούνγκεν, θα γράψει στις 25 Ιουνίου 1945 στον Λεοπόλδο σχετικά με τις ανησυχίες του αναταραχές στη Βαλλωνία: «Το ερώτημα δεν είναι εάν οι κατηγορίες εναντίον σας είναι σωστές ή όχι... Δεν είστε πλέον ένα σύμβολο της βελγικής ενότητας». Από την πλευρά του, ο Προέδρος της βελγικής γερουσίας, Ζιγιό, είπε στον Βασιλιά ότι υπάρχει απειλή σοβαρής αναταραχής: «Αν υπάρξουν μόλις δέκα ή είκοσι άνθρωποι νεκροί, η κατάσταση θα γίνει τρομερή για τον Βασιλιά». Παρόμοια άποψη είχαν και άλλοι αξιωματούχοι της χώρας.
Το 1946 μια εξεταστική επιτροπή αθώωσε τον Λεοπόλδο από το αδίκημα της προδοσίας. Παρ' όλα αυτά η διαμάχη συνεχιζόταν με αποτέλεσμα να διεξαχθεί ένα καθοριστικό δημοψήφισμα το 1950 για το αν θα έπρεπε ή όχι να επιστρέψει στον θρόνο ο Βασιλιάς Λεοπόλδος Γ΄. Το 57% των πολιτών υποστήριξε την επιστροφή του. Ωστόσο, το χάσμα που είχε δημιουργηθεί ήταν μεγάλο, καθώς μόλις 42% των Βαλλώνων υποστήριξε την επιστροφή του υπερψηφίζεται στη Βαλλωνία, έναντι του 70% των Φλαμανδών.
Διαδηλώσεις του 1950
Για να αποφευχθεί η διχοτόμηση της χώρας, αλλά και για να διατηρηθεί ο θεσμός της μοναρχίας, ο Λεοπόλδος αποφάσισε την 1η Αυγούστου 1950 να παραιτηθεί υπέρ του 20χρονου γιου του Βαλδουίνου. Η παραίτησή του τέθηκε σε ισχύ στις 16 Ιουλίου 1951 αν και στην πραγματικότητα η κυβέρνηση είχε εκδώσει το διάταγμα της παραίτησης από την 1η Αυγούστου 1950.
Ο Λεοπόλδος μετά την παραίτηση
Ο Λεοπόλδος και η σύζυγός του συνέχισαν να συμβουλεύουν τον Βασιλιά Βαλδουίνο μέχρι τον γάμο του τελευταίου το 1960. Μερικοί Βέλγοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι εκείνη η περίοδος ήταν περίοδος διαρχίας.
Κατά τη συνταξιοδότησή του ακολούθησε το πάθος του ως ερασιτέχνης κοινωνικός ανθρωπολόγος και εντομολόγος και πραγματοποίησε ταξίδια στον κόσμο.
Ο Λεοπόλδος απεβίωσε το 1983 στη Βολιβέ-Σαν Λαμπέρ. Ετάφη δίπλα στη Βασίλισσα Άστριντ, ενώ αργότερα ετάφη πλησίον του και η δεύτερη σύζυγός του Λιλιάν.