cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλλερτ φαν Έφερντινγκεν
Βιογραφία
Ο φαν Έφερντινγκεν γεννήθηκε στο Άλκμααρ, γιος κυβερνητικού υπαλλήλου. Αυτός και τα μεγαλύτερα αδέλφια του, οι ζωγράφοι Γιαν και Κέσαρ φαν Έφερντινγκεν, σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, διδάχτηκαν από τον Ρούλαντ Σάβεραϊ στην Ουτρέχτη. Ο Άλλερτ μετακόμισε το 1645 στο Χάαρλεμ, όπου σπούδασε κοντά στον Πίτερ ντε Μολάιν. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους νυμφεύτηκε την Γιάννεκε Κορνέλισντρ. Το πρώτο τους παιδί, ο Κορνέλις, γεννήθηκε ένα χρόνο αργότερα. Ο Άλλερτ τελικά εγκαταστάθηκε περίπου το 1657 στο Άμστερνταμ, όπου απεβίωσε το 1675.
Ύφος
Θα ήταν δύσκολο να βρεθεί μεγαλύτερη αντίθεση από αυτή που παρουσιάζουν τα έργα των Σάβεραϊ και φαν Έφερντινγκεν. Ο Σάβεραϊ κληρονόμησε το λαμπρό στυλ των Μπρίγκελ, το οποίο μετέφερε στον 17ο αιώνα. ενώ ο Έφερντινγκεν συνειδητοποίησε το μεγάλο και αποτελεσματικό σύστημα χρωματιστών και έντονα σκιασμένων τοπίων που χαρακτηρίζει τους προδρόμους του Ρέμπραντ. Η γοητεία με το εξωτικό είναι πιθανώς αυτό που ενέπνευσε τον Άλλερτ να ταξιδέψει ο ίδιος, αν και είναι πολύ πιθανό ότι απέκτησε την προσέγγισή του από τον Δάσκαλό του στο σχέδιο, Πίτερ ντε Μολάιν.
Νορβηγικοί καταρράκτες
Το 1644 ο Έφερντινγκεν ταξίδεψε στη Νορβηγία και στη Σουηδία, ένα ταξίδι που επρόκειτο να έχει βαθιές συνέπειες στην τέχνη του. Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Άρνολντ Χαουμπράκεν, η επίσκεψή του στη Νορβηγία ήταν απρογραμμάτιστη, αλλά συνέβη όταν το πλοίο του, καθ' οδόν προς τη Βαλτική Θάλασσα, έπεσε σε σφοδρή καταιγίδα και έδεσε εκεί για καταφύγιο. Με τον τρόπο του Φρανς Ποστ, ο φαν Έφερντινγκεν εκμεταλλεύτηκε αυτή την ατυχία κάνοντας σκίτσα του νορβηγικού τοπίου, που θα φαινόταν πολύ εξωτικό στους Ολλανδούς συμπατριώτες του. Τα σχολιασμένα σχέδιά του τεκμηριώνουν επισκέψεις στη νοτιοανατολική νορβηγική ακτή και στο Μπόχουσλαντ και την περιοχή του Γκέτεμποργκ στη δυτική Σουηδία. Αυτά τα σκίτσα, τα οποία αργότερα ζωγράφισε στο εργαστήριό του, έγιναν πολύ δημοφιλή, και αν και σήμερα είναι σπάνια, παρουσιάζουν έναν ευρύ και σαρωτικό τρόπο εκτέλεσης, που διαφέρει αλλά ελαφρώς από εκείνον που μεταδόθηκε στην αυγή του 17ου αιώνα από τον Γιαν φαν Χόγιεν στον Σάλομον φαν Ράουσντελ. Επέστρεψε στην Ολλανδία στις 21 Φεβρουαρίου 1645, όταν νυμφεύτηκε την Γιάννεκε Κορνέλισντρ Μπράουβερς στο Χάαρλεμ. Πέθανε στο Άμστερνταμ.
Σχολή καλλιτεχνών τοπίου του Χάαρλεμ
Ο Μολάιν άσκησε τη δική του επιρροή στον ταλαντούχο μαθητή του, αλλά η σχολή των τοπιογράφων στο Χάαρλεμ έφερε στο προσκήνιο πολλούς νέους, ταλαντούχους καλλιτέχνες που ενσωμάτωσαν τις τονικές ιδιότητες του φαν Χόγιεν. Αυτό μπορεί να φανεί στην ανάπτυξη του Ίσαακ φαν Οστάντε, ο οποίος εγκατέλειψε τις τεχνικές του είδους του αδελφού του Άντριεν για τα ευρύτερα τοπία της οικογένειας Ράουσντελ. Στην Ουτρέχτη, ο Άλλερτ θα είχε συναντήσει επίσης τον ανιψιό και συνονόματο του Σάβεραϊ, τον καλλιτέχνη τοπίων και χαράκτη Ρούλαντ Ρόγκμαν, ο οποίος πιθανότατα επέστρεψε μαζί του στα ταξίδια του στο Άλκμααρ, όπου έκανε πολλές εκτυπώσεις. Το Άλκμααρ, το ίδιο ένα πολυσύχναστο εμπορικό μέρος κοντά στο νησί Τέξελ, είχε λίγα από τα γραφικά για έναν καλλιτέχνη, εκτός από πόλντερ και αμμόλοφους ή κύματα και ουρανό. Αντίστοιχα, βρίσκουμε τον Άλλερτ αρχικά ζωγράφο του παραλιακού τοπίου. Αλλά σε μια από τις αποστολές του λέγεται ότι πετάχτηκε στη στεριά στη Νορβηγία και κατά την επισκευή του πλοίου του επισκέφθηκε τις κοιλάδες της ενδοχώρας και έτσι έδωσε νέα πορεία στην τέχνη του.
Έργα
Στα πρώτα έργα του αναπαριστά έξυπνα τη θάλασσα σε κίνηση κάτω από ποικίλες, αλλά κυρίως συννεφιασμένες, πτυχές του ουρανού. Ο γενικός τόνος τους είναι δυνατός και καφέ, και τα εφέ αποδίδονται με ισχυρό τόνο, αλλά η εκτέλεση είναι πολύ πιο ομοιόμορφη από αυτή του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ. Ένα σκοτεινό σύννεφο που χαμηλώνει σε κυματιστή θάλασσα κοντά στα τείχη του Φλούσινγκ χαρακτηρίζει το έργο του Έφερντινγκεν "εκβολές του Σχέλντε", το οποίο σήμερα βρίσκετααι στο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Η καταιγίδα είναι το χαρακτηριστικό των θαλασσογραφιών στις συλλογές Staedel και Robartes. και ένα σκέλος με ναυάγια στους πρόποδες ενός γκρεμού στην Πινακοθήκη του Μονάχου μπορεί να είναι μια ανάμνηση προσωπικής περιπέτειας στη Νορβηγία. Αλλά η νορβηγική ακτή μελετήθηκε τόσο σε ηρεμίες όσο και σε θύελλες και ένας ωραίος καμβάς στο Μόναχο δείχνει ψαράδες, μια ήρεμη και ηλιόλουστη μέρα να πηγαίνουν ρέγγες σε μια καλύβα που καπνίζει στους πρόποδες ενός νορβηγικού βράχου.
Το παλαιότερο από τα θαλασσογραφικά έργα του Έφερντινγκεν φέρει χρονολογία 1640. Μετά το 1640 δεν συναντάμε παρά αναπαραστάσεις του τοπίου της ενδοχώρας, και ιδιαίτερα των νορβηγικών κοιλάδων, αξιοσημείωτες εξίσου για την άγρια φύση και το καθοριστικό βάθος του τόνου. Το αγαπημένο θέμα των Δασκάλων είναι η πτώση σε ένα λόφο, με πένθιμες τούφες από φυλλώματα πεύκων διάσπαρτα με σημύδες, και ξύλινες καλύβες στη βάση των βράχων και απόκρημνες πλαγιές. Το νερό πέφτει στο προσκήνιο, έτσι ώστε να δώσει στον ζωγράφο το όνομα του δημιουργού των καταρρακτών. Δίνει στον Έφερντινγκεν τον χαρακτήρα του ως προδρόμου του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ σε μια συγκεκριμένη μορφή σύνθεσης τοπίου. αλλά αν και πολύ επιδέξιος στη διάταξη και έξυπνος στα εφέ, ο Έφερντινγκεν παραμένει πολύ πιο απλός στην εκτέλεση.Είναι πολύ λιγότερο λεπτός στο συναίσθημα ή ποικίλος στην επαφή από τον μεγάλο και ασύγκριτο συμπατριώτη του.
Πέντε από τους καταρράκτες του Έφερντινγκεν βρίσκονται στο μουσείο της Κοπεγχάγης: ένας από αυτούς χρονολογείται στο 1647 και ένας άλλος στο 1649. Στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης είναι ένα καλό παράδειγμα του 1647. Ένας άλλος στην πινακοθήκη του Μονάχου ολοκληρώθηκε το 1656. Ένα από τα πιο γνωστά αριστουργήματά του είναι το νορβηγικό λαγκάδι που ανήκει στον Λόρδο Λιστάουελ (Listowel). Από τα χαρακτικά και τα σχέδιά του υπάρχουν πολύ μεγαλύτερα και πολυάριθμα δείγματα στην Αγγλία από ό,τι αλλού. Ως συλλέκτης αλλά και χαράκτης και ζωγράφος, συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό έργων όλων των ειδών και δεξιοτεχνών και η πώλησή τους από τους κληρονόμους του στο Άμστερνταμ στις 11 Μαρτίου 1676 δίνει μια κατά προσέγγιση ένδειξη για την ημερομηνία θανάτου του ζωγράφου.
Τα δύο αδέρφια του, ο Γιαν και ο Κέσαρ ήταν και οι δύο καλοί ζωγράφοι σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, αν και ο Γιαν είχε μια πολιτική εργασία που τον εμπόδιζε από το χόμπι του.
Εκθέσεις
Allart van Everdingen (1621–1675), Het ruige landschap. Μουσείο Stedelijk Alkmaar, 9 Σεπτεμβρίου 2021 έως 16 Ιανουαρίου 2022. Κατάλογος έκθεσης που επιμελήθηκαν οι Christi M. Klinkert και Yvonne Bleyerveld. Μετάφραση Lynn Richards. Allart van Everdingen, 1621–1675: Master of the Rugged Landscape. Ρότερνταμ: nai010, 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς
Ιστορία
Ο Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς γεννήθηκε στο Επαλάνζ, δήμο του καντονίου του Βω, στην περιοχή της γαλλόφωνης Ελβετίας. Ο πατέρας του, Πιέρ ντε Ρεζιμπύς, ήταν απόγονος ιταλικής οικογένειας καταγόμενης από την Μπολόνια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βούλγαροι παιδαγωγοί
Γκραν Πρι Ιαπωνίας 2018 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Ιαπωνίας 2018 ήταν ο 17ος αγώνας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Διεξήχθη στις 7 Οκτωβρίου 2018 στην πίστα της Σουζούκα στην Ιαπωνία. Αυτή ήταν η 29η φορά που διεξάγεται αγώνας της Φόρμουλα 1 σε αυτή τη πίστα.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 5 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή την μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 5 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή την μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 6 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή την μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2018.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;
Το Ημερολόγιο Ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα;, γνωστό ως Diary of a Wimpy Kid: The Long Haul στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το ένατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το μυθιστόρημα αυτό κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2014 στις ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Πλοκή
Ένα ταξίδι με το αυτοκίνητο υποτίθεται πως είναι μεγάλη χαρά για όλη την οικογένεια... εκτός, φυσικά, αν πρόκειται για τους Χέφλι. Το ταξίδι ξεκινάει γεμάτο προσδοκίες αλλά γρήγορα αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα αναπάντεχα. Οι τουαλέτες στα βενζινάδικα, οι τρελαμένοι γλάροι, τα μικροτρακαρίσματα και ένα γουρούνι που το έσκασε δε σημαίνουν ακριβώς διασκέδαση για τον Γκρεγκ Χέφλι. Αλλά ακόμα και το χειρότερο ταξίδι με αυτοκίνητο μπορεί να είναι γεμάτο περιπέτειες και αυτό το συγκεκριμένο θα μείνει για καιρό αξέχαστο στους Χέφλι.
Συνέχεια
Αυτό είναι το ένατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά ενώ το επόμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τον Παλιό Καλό Καιρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002733/to-hmerologio-enos-spasikla-9-tha-paei-makria-h-balitsa%3B
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Ηλιακή έκλειψη της 21ης Ιουνίου 2020
Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου θα λάβει χώρα στις 21 Ιουνίου 2020. Μια έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, οπότε αποκρύπτει εντελώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η φαινόμενη διάμετρος της Σελήνης είναι μικρότερη από την ηλιακή, εμποδίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του Ήλιου κάνοντας τον Ήλιο να μοιάζει με δακτυλίδι. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη εμφανίζεται ως μερική έκλειψη σε μια περιοχή της Γης με χιλιάδες χιλιόμετρα πλάτος.
Όταν συμβαίνει μια ηλιακή έκλειψη, είναι σημαντικό να ληφθούν προειδοποιήσεις για την υγεία. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι επικίνδυνο να παρατηρήσουμε με το μάτι μια έκλειψη χωρίς τον κατάλληλο εξοπλισμό.
Πού θα είναι ορατή η έκλειψη
Η έκλειψη θα είναι ορατή ως μερική στις εξής περιοχές: Αφρική, Νοτιοανατολική Ευρώπη, Ασία.
Η δακτυλιοειδής έκλειψη(κάλυψη άνω του 95% του ηλιακού δίσκου) θα είναι ορατή σε: Κεντρική Αφρική, Μέση Ανατολή, Νότια Ασία(Πακιστάν, Ινδία, Κίνα) και στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η έκλειψη θα είναι ορατή σε ολόκληρη την Ελλάδα ως μερική. Η κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη δεν θα ξεπεράσει το 20%, με την καλύτερη παρατήρηση να είναι στο Καστελόριζο (19,6%), ενώ στη Βόρεια Ελλάδα δεν θα ξεπεράσει το 10%.
μικρογραφία|αριστερά|Το "μονοπάτι" της έκλειψης.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλείψεις
Δουκάτο του Σορρέντο
μικρογραφία|Το Δουκάτο του Σορρέντο (με κόκκινο χρώμμα) Το Δουκάτο του Σορρέντο ήταν ένα μικρό κρατίδιο της Νότιας Ιταλίας, με πρωτεύουσα το Σορρέντο, το έδαφος του οποίου περιλάμβανε μόνο την περιοχή της χερσονήσου του Σορρέντο και την ομώνυμη πόλη.
Ιδρύθηκε το έβδομο αιώνα ως φέουδο του βυζαντινού Δουκάτου της Νάπολης, τότε ακόμα μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Νάπολη στη συνέχεια έγινε ντε φάκτο ανεξάρτητη από το Βυζάντιο, και τον ένατο αιώνα το Σορρέντο με τη σειρά του απέκτησε την ντε φάκτο ανεξαρτησία του από τη Νάπολη αλλά και οι δύο παρέμεναν ονομαστικά βυζαντινές επαρχίες.
Η ιστορία του σημαδεύτηκε από συνεχείς πολέμους με τις γειτονικές χώρες, όπως οι Λομβαρδοί του Μπενεβέντο όταν τους πολιόρκησαν το 839 και χάρη στην υποστήριξη των Ναπολιτάνων κατάφεραν να τους αντιμετωπίσουν, ή της Δημοκρατίας του Αμάλφι. Το Σορρέντο στη συνέχεια συμμάχησε με τον αντίπαλο του υπό των φόβο των Σαρακηνών.
Οι κυβερνήτες δεν ήταν απόλυτοι ή κληρονομικοί, αλλά εκλέγονταν από τον λαό. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τους τίμησε με τίτλους όπως πρόξενος, ύπατος και πατρίκιος, που είχαν όμως μόνο ονομαστική αξία. Μεταξύ των λίγων δουκών για τους οποίους έχουμε μια εικόνα, ο Ιωάννης είχε τον τίτλο του δούκα και προξένου το 933.
Το 1040 η εξουσία κατελήφθη από τον πρίγκιπα του Σαλέρνο Γουαϊμάριο, ο οποίος έδωσε την πόλη στον αδελφό του Γκουΐντο. Το 1072 το δουκάτο πέρασε για λίγο στον Δούκα της Νάπολης Σέρτζιο Ε΄ και στη συνέχεια επιστράφηκε σε λομβαρδικά χέρια και στον Γιζούλφο Β΄ του Σαλέρνο. Το 1077 το Σορρέντο καταλήφθηκε από τους Νορμανδούς και η ανεξαρτησία του χάθηκε για πάντα το 1137, όταν το Δουκάτο ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας.
Γνωστοί δούκες ήταν οι :
Σχέδιο Μακμίλαν
To σχέδιο Μακμίλαν (γνωστό και ως σχέδιο τριπλής συγκυριαρχίας) είναι η πρόταση λύσης του Βρετανού πρωθυπουργού Χάρολντ Μακμίλαν το οποίο παρουσιάστηκε το 1958 ως λύση του Κυπριακού. Προέβλεπε παραμονή των αγγλικών βάσεων, συγκυριαρχία Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας, ξένο κυβερνήτη, δύο ξεχωριστές Βουλές των αντιπροσώπων για τις δύο κοινότητες. Απορρίφθηκε από τον Μακάριο, την Ελλάδα και από την Τουρκία.
Προετοιμασία
Μεσούντος του αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, και της ρευστής κατάστασης στη Μέση Ανατολή, το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο ανέθεσε στον υπουργό Άμυνας Σάντις, να εξετάσει την αξία της Κύπρου ως στρατιωτική βάση στις 18 Μαρτίου 1957. Ο Σάντις επισκέφτηκε την Κύπρο έχοντας στον νου του την ιδέα της διχοτόμησης, ωστόσο ο κυβερνήτης Τζων Χάρντινγκ απέρριψε την ιδέα. Με την επιστροφή του, ετοίμασε μια μελέτη, σύμφωνα με την οποία αρκούσαν δυο θύλακες υπό βρετανική κυριαρχία για τη διασφάλιση των συμφερόντων της Αγγλίας. Ούτε ο στρατός ξηράς, ούτε το ναυτικό είχαν ανάγκη τις βάσεις, μόνο μια αεροπορική βάση που θα κάλυπτε τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαγδάτης. Ο Σάντις υπολόγισε επίσης και το οικονομικό κόστος της διχοτόμησης για τον βρετανικό στρατό: θα ήταν δυσβάστακτο. Το ενδεχόμενο της διχοτόμησης συναντούσε αντιδράσεις στη βρετανική κυβέρνηση. Ο υπουργός Αποικιών Λένοξ-Μπόιντ έβλεπε τη διχοτόμηση ως χρήσιμη απειλή, όχι όμως εφικτή λύση, ενώ ο πρωθυπουργός Μακμίλαν, ως ύστατη λύση.
Το σχέδιο Μακμίλαν
Τελικά, το σχέδιο ήταν έτοιμο στις 8 Ιουλίου 1957. Προέβλεπε τη διατήρηση των βάσεων σε Ακρωτήρι-Επισκοπή και Δεκέλεια. Η υπόλοιπη Κύπρος θα ήταν υπό την συγκυριαρχία Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας και οι Κύπριοι θα λάμβαναν διπλή υπηκοότητα (ελληνική και βρετανική οι Ελληνοκύπριοι και τουρκική και βρετανική οι Τουρκοκύπριοι). Ο Κυβερνήτης θα ήταν διορισμένος από τις τρεις κυβερνήσεις, αλλά δεν θα ήταν υπήκοος καμίας. Εάν δεν έβρισκαν κοινά αποδεκτή λύση, θα επέλεγε κυβερνήτη το ΝΑΤΟ. Το σύνταγμα της Κύπρου, το οποίο δεν θα ίσχυε για τις στρατιωτικές βάσεις, θα βασιζόταν επάνω στις προτάσεις Ράντκλιφ. Ο κυβερνήτης θα είχε υπουργούς οι οποίοι θα λογοδοτούσαν σε αιρετό κοινοβούλιο. Όπως και στο σχέδιο Ράντκλιφ, εσωτερική ασφάλεια και εξωτερική πολιτική θα ήταν στα χέρια του Κυβερνήτη και δεν θα επηρεάζονταν από την αιρετή βουλή, θα είχαν όμως λόγο οι τρεις δυνάμεις ή το νατοϊκό συμβούλιο. O Μακμίλαν δεν δημοσίευσε το σχέδιο του. Αφού εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο, έπρεπε να αποφασιστεί ο τρόπος που θα το προωθούσε. Αποφασίστηκε να συγκληθεί διεθνής διάσκεψη με την Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία και παρατηρητές ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Όταν η λύση της ανεξαρτησίας σκόνταφτε στις αντιρρήσεις της Τουρκίας, θα μπορούσαν να παρουσιάσουν το σχέδιο της τριπλής συγκυριαρχίας. Στις 3 Αυγούστου, παραδόθηκε η πρόσκληση στον Κ. Καραμανλή για τη διάσκεψη, ωστόσο αρνήθηκε να παρευρεθεί γιατί δεν πρόσφερε, όπως είπε την παραμικρή ελπίδα λύσης. Και η Τουρκία αρνήθηκε να συμμετέχει στις συνομιλίες.
Ο νέος κυβερνήτης της Κύπρου, μετά τον Τζων Χάρντινγκ, ο Χιου Φουτ, προσπαθώντας να επανακτήσει τον έλεγχο της κατάστασης στο νησί, σχεδίασε ένα νέο σχέδιο από τις αρχές του 1958, το οποίο κατέληξε να μοιάζει πολύ με τις ιδέες του Μακμίλαν, ένα χρόνο πιο πριν, ο οποίος το υιοθέτησε. Οι διαφοροποιήσεις ήταν πως ιδρύονταν δύο κοινοτικές Βουλές (μια ελληνοκυπριακή και μια τουρκοκυπριακή), και στο Υπουργικό Συμβούλιο θα συμμετείχαν τέσσερις Ελληνοκύπριοι, δύο Τουρκοκύπριοι καθώς και οι αντιπρόσωποι της Ελλάδας και της Τουρκίας. Συγκριτικά με προηγούμενες προτάσεις, π.χ. στη Διασκεπτική συνέλευση, έδινε περισσότερα δικαιώματα στους κατοίκους, όμως εξίσωνε τις αριθμητικά άνισες πληθυσμιακές ομάδες και έδινε νόμιμη παρουσία της Τουρκίας στο νησί.
Μετά από πυρετώδη διπλωματική προετοιμασία, το νέο σχέδιο παραδόθηκε στους Τούρκους στις 10 Ιουνίου και στους Έλληνες στις 11 Ιουνίου 1958 και είναι γνωστό ως «σχέδιο Μακμίλλαν». Στις 19 Ιουνίου ο Μακμίλλαν παρουσίασε το σχέδιο στο αγγλικό κοινοβούλιο, όπου δήλωσε πως το σχέδιο έχει τέσσερις αντικειμενικούς στόχους: α) να υπηρετήσει το συμφέρον όλων των κατοίκων του νησιού, β) να πετύχει μόνιμη λύση αποδεκτή και από τις δυο κοινότητες γ) να εξασφαλίσει τις αγγλικές βάσεις και δ) να ενισχύσει την ειρήνη και ασφάλεια της περιοχής. Μετά συνέχισε εξηγώντας πως οι Κύπριοι θα είχαν δυο υπηκοότητες, και άρα θα ικανοποιούνταν η επιθυμία τους να αναγνωρίζονται ως Έλληνες. Συνέχισε αναλύοντας τη δομή του κράτους, αν και το σχέδιο του δεν ήταν τόσο λεπτομερές νομικά όσο των προτάσεων Ράντκλιφ. Θα υπήρχαν δυο Βουλές των αντιπροσώπων, θα υπήρχε ξένος κυβερνήτης. Στην ουσία το σχέδιο διχοτομούσε την Κύπρο. Άλλωστε και ο ίδιος ο Μακμίλλαν το ονόμασε «μεταφυσική διχοτόμηση» ενώ το Γραφείο Αποικιών ως «προ-διχοτόμηση»
Αντιδράσεις-Συνέπειες
Σύμφωνα με τον Hoffmeister Ελλάδα, Τουρκία και Μακάριος απερριψαν το σχέδιο, ο καθένως για τους δικους του λόγους. Ο Καραμανλής απέρριψε το σχέδιο, όμως αποδέχτηκε την ιδέα της αυτοδιοίκησης υπό βρετανική κυριαρχία. Πάντως ενημέρωσε το ΝΑΤΟ πως η θέση της Ελλάδας στη συμμαχία θα ήταν εν αμφιβόλω εάν η Βρετανία συνέχιζε να προωθεί το σχέδιο. Η Τουρκία απέρριψε το σχέδιο, γιατί δεν είχε δρόμο προς τη διχοτόμηση, αν και δήλωσε πρόθυμη να συζητήσει διάφορες πτυχές. Ο Μακάριος, που εκείνη την εποχή βρισκόταν στην Αθήνα, απέρριψε την πρόταση. Όμως σε μια συνέντευξη του που ακολούθησε, μετά από πιέσης της τότε Ελληνικής Κυβερνίσεως, είπε για πρώτη φορά πως η ανεξαρτησία (και άρα όχι η ένωση) υπό την καθοδήγηση του ΟΗΕ, είναι κάτι που πρέπει να ληφθεί υπόψιν.
Τον Δεκέμβρη του 1958, αφού είχε απορρίψει το σχέδιο Μακμίλαν, η Ελλάδα δέχτηκε την πρόταση του Τούρκου υπουργού εξωτερικών Ζορλού για απευθείας συνομιλίες, που θα οδηγούσαν στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Σχέδια λύσης Κυπριακού
Βυζαντινο-Βουλγαρικοί Πόλεμοι
Οι Βυζαντινο-Βουλγαρικοί Πόλεμοι ήταν σειρά συγκρούσεων μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τη μια πλευρά, και της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας (681-1018) ή της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας (1185-1395), από την άλλη. Ο πόλεμος ξεκίνησε με την εμφάνιση των Βουλγάρων στα Ανατολικά Βαλκάνια, οι οποίοι επεκτάθηκαν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και αυτό αποτέλεσε κίνδυνο για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Έπειτα από περίπου 685 χρόνια ο πόλεμος έληξε, με την αποδυνάμωση και την κατάκτηση των δύο αυτοκρατοριών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αρχή του πολέμου με την εγκατάσταση των Βουλγάρων στα Βαλκάνια
Η εμφάνιση του βουλγαρικού φύλου στα βόρεια σύνορα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 681, αναστάτωσε την αυτοκρατορία και τον αυτοκράτορα της εποχής εκείνης Κωνσταντίνο Δ΄. Ο ιδρυτής της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, Ασπαρούχ, κατάφερε γρήγορα να επεκτείνει το νέο κράτος μέχρι τα Σκόπια κάνοντας πρωτεύουσα του. Ο Κωνσταντίνος Δ΄ αποδέχθηκε την κυριαρχία του νέου κράτους και θεώρησε σωστό να τους δίνει και ετήσιο φόρο για να συντηρήσουν το κράτος. Ενθαρρυμένοι οι Βούλγαροι ξεκίνησαν τις εκστρατείες τους με τον Κρούμο φτάνοντας έως την Κατερίνη και την περιοχή του σημερινού Βόλου. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπειτα από συνεχείς ήττες, ξεκίνησε την αντεπίθεση. Οι αυτοκράτορες, Λέων ΣΤ΄ και Κωνσταντίνος Ζ΄, ξεκίνησαν εκστρατείες ανακτώντας τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία και επανέφεραν την ησυχία στην περιοχή.
Η προσάρτηση της Βουλγαρίας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Διάδοχοι τους είναι ο Βόρις Β΄ για τη Βουλγαρία και ο Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής για το Βυζάντιο. Ο Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής, μαζί με τους στρατηγούς του, Πέτρο Φωκά και Βάρδα Σκληρό, κατατροπώνουν τους Βούλγαρους και τους Ρως, υπό τον Σβιατοσλάβ Α΄, στη Μάχη της Αρκαδιούπολης (970), στη Μεγάλη Πρεσλάβα και στο Δορύστολο. Όλη η ανατολική Βουλγαρία ενσωματώνεται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Λίγα χρόνια αργότερα, στη Δυτική Βουλγαρία ξεσπάει επανάσταση η οποία ανακτά τμήμα της Ανατολικής Βουλγαρίας ενώ οι επιδρομές του Σαμουήλ της Βουλγαρίας έφτασαν μέχρι τη Λάρισα και τη Βοιωτία. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας, Βασίλειος Β΄, κατατρόπωσε οριστικά τον Σαμουήλ στη Μάχη του Σπερχειού και στην τελική Μάχη του Κλειδίου, παίρνοντας το όνομα Βουλγαροκτόνος. Έτσι τελείωσε ο πρώτος πόλεμος μεταξύ Βυζαντινών και Βουλγάρων, το 1018.
Η ανασύσταση της Βουλγαρίας και η πτώση Βουλγαρίας και Βυζαντίου από τους Οθωμανούς
Από αυτήν τη στιγμή μέχρι το 1185 υπήρξαν πολλές απόπειρες επανάστασης των Βουλγάρων χωρίς κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το 1185, οι Βούλγαροι επαναστάτες κέρδισαν και ίδρυσαν τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία με αρχηγό και πρώτο αυτοκράτορα τον Πέτρο Δ΄ της Βουλγαρίας. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος δεν κατάφερε να καταπνίξει την επανάσταση και τελικώς αναγνώρισε την κυριαρχία της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο του Πέτρου Δ' της Βουλγαρίας ξεκινάει μια νέα γενιά για τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία με τον Οίκο των Ασέν. Ο πανίσχυρος Καλογιάν της Βουλγαρίας έκανε την αρχή με τις εκστρατείες στον ελλαδικό χώρο και, στη συνέχεια, ο πανίσχυρος Ιβάν Ασέν Β΄ έφτασε τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία στο απόγειο της ακμής της και εδαφικά και πολιτικά. Λίγο πιο πριν όμως από τον Ιβάν Ασέν Β΄, την περίοδο διακυβέρνησης του Μπόριλ στη Βουλγαρία και του Αλέξιου Ε΄ Δούκα στο Βυζάντιο, ξεκινάει η Δ΄ Σταυροφορία με σκοπό την κατάκτηση των Ιερών Τόπων από τους Άραβες αλλά τελικά η σταυροφορία οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη κατακτώντας την το 1204 και ιδρύοντας τη Λατινική Αυτοκρατορία. Το 1261 ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος με τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη χωρίς μάχη, με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν οι Λατίνοι από τη Θράκη. Από το 1270 συνεχίστηκαν οι μάχες μεταξύ Βουλγάρων και Βυζαντινών μέχρι την εμφάνιση των Οθωμανών Τούρκων. Το 1395 η Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία υποτάχθηκε ολοκληρωτικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υπό τον Βαγιαζήτ Α΄.
Κύριες μάχες μεταξύ Βυζαντίου και Βουλγαρίας
Παρακάτω καταγράφονται 34 μάχες των Βυζαντινών με τους Βουλγάρους.
Οι πόλεμοι σε βίντεο στο Youtube
Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας  Κατηγορία:Πόλεμοι της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συγκρούσεις του 10ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 11ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 12ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 13ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 14ου αιώνα Κατηγορία:Πόλεμοι των Βαλκανίων
Lords of Summer
To "Lords of Summer" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο κυκλοφόρησε ως single ψηφιακά to 2014. Επίσης, κυκλοφόρησε και σε μία σπέσιαλ έκδοση Black Friday μόλις σε 4.000 αντίτυπα, σε μορφή βινυλίου. Το 2016, το κομμάτι ηχογραφήθηκε ξανά και συμπεριλήφθηκε στον δέκατο δίσκο τους Hardwired...to Self-Destruct (2016). Η νέα έκδοση του είναι χρονικά μικρότερη, ενώ έχει και καλύτερη παραγωγή από το πρώτη. Για την προώθηση του έχει κυκλοφορήσει και video clip. Το 2015, κυκλοφόρησε κι ένα remix του στο YouTube από τους The Glitch Mob.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2014 Κατηγορία:Singles του 2014 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica
Ζωρζ Χαμπάς
Ο Ζωρζ Χαμπάς ( جورج حبش), γνωστός και ως " al-Hakim " ( الحكيم, "ο σοφός" ή "ο γιατρός"? 2 Αυγούστου 1926 – 26 Ιανουαρίου 2008) ήταν Παλαιστίνιος χριστιανός πολιτικός που ίδρυσε το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP). Ο Χαμπάς υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας του PFLP μέχρι το 2000, όταν η κακή υγεία τον ανάγκασε να παραιτηθεί.
Πρώτα χρόνια
μικρογραφία|Ο Χαμπάς έλαβε προπτυχιακό πτυχίο ιατρικής από το [[Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, το 1951.]] Ο Χαμπάς γεννήθηκε στη Λύντα (σημερινό Λοντ) σε μια ελληνορθόδοξη χριστιανική οικογένεια Παλαιστινίων το 1926. Από παιδί τραγουδούσε στη χορωδία της εκκλησίας. Ο Χαμπάς, φοιτητής ιατρικής στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, επισκεπτόταν την οικογένειά του κατά τη διάρκεια του αραβο-ισραηλινού πολέμου του 1948. Τον Ιούλιο του 1948, η Ισραηλινή Αμυντική Δύναμη κατέλαβε τη Λύντα από τις δυνάμεις του Ιορδανικού Απελευθερωτικού Στρατού και του Αραβικού Απελευθερωτικού Στρατού, με αποτέλεσμα όλοι οι Άραβες κάτοικοι της πόλης να φύγουν και να πεθάνει η αδελφή του Χαμπάς. Ο Χαμπάς και η υπόλοιπη οικογένειά του έγιναν πρόσφυγες και δεν τους επετράπη να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Οι πολιτικοί στοχαστές που επηρέασαν τον Χαμπάς αυτή την περίοδο ήταν ο Constantin Zureiq, του οποίου οι διαλέξεις στο AUB σχετικά με τον «αραβικό εθνικισμό και τον σιωνιστικό κίνδυνο» στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 είχε παρακολουθήσει ο Χαμπάς, και ο Sati' al-Husri, ένας Άραβας μουσουλμάνος διανοούμενος που τόνισε την εθνική συνοχή, τον εδαφικό πατριωτισμό και την πίστη στο κράτος, έδωσε προτεραιότητα στην αραβική ενότητα έναντι της ισλαμικής ενότητας.
Το 1951, αφού αποφοίτησε πρώτος στην τάξη του από την ιατρική σχολή, ο Χαμπάς εργάστηκε σε προσφυγικούς καταυλισμούς στην Ιορδανία και διηύθυνε μια κλινική με τον Ουαντί Χαντάντ στο Αμμάν. Πίστευε ακράδαντα ότι το κράτος του Ισραήλ έπρεπε να τερματιστεί με όλα τα δυνατά μέσα, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής βίας. Σε μια προσπάθεια να στρατολογήσει τον αραβικό κόσμο σε αυτόν τον σκοπό, ο Χαμπάς ίδρυσε το Αραβικό Εθνικιστικό Κίνημα (ANM) το 1951 και ευθυγράμμισε την οργάνωση με την αραβική εθνικιστική ιδεολογία του Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ.
Αργότερα είχε εμπλακεί στην απόπειρα πραξικοπήματος του 1957 στην Ιορδανία, η οποία είχε προέλθει από Παλαιστίνια μέλη της Εθνικής Φρουράς. Ο Χαμπάς καταδικάστηκε ερήμην, αφού πέρασε στην παρανομία όταν ο Χουσεΐν της Ιορδανίας κήρυξε στρατιωτικό νόμο και απαγόρευσε όλα τα πολιτικά κόμματα. Το 1958 κατέφυγε στη Συρία (τότε μέρος της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας), αλλά αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Βηρυτό το 1961 λόγω της ταραχώδους διάλυσης του UAR.
Ο Χαμπάς ήταν ηγετικό μέλος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης μέχρι το 1967, όταν παραγκωνίστηκε από τον ηγέτη της Φατάχ Γιάσερ Αραφάτ, με τον οποίο είχε μια περίπλοκη σχέση που περιγράφεται ως ένα μείγμα «συντροφικότητας και άμιλλας» και «σχέσης αγάπης-μίσους». Σε απάντηση, ο Χαμπάς ίδρυσε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης
Το 1964 άρχισε να αναδιοργανώνει το ANM, ανασυγκροτώντας τα Παλαιστίνια μέλη της οργάνωσης σε μια «περιφερειακή διοίκηση». Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967, η απογοήτευση με τον Νάσερ έγινε ευρέως διαδεδομένη. Αυτό ώθησε το κίνημα, με επικεφαλής τον Χαμπάς, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) ως μέτωπο πολλών παλαιστινιακών φατριών, όπως οι «ήρωες της επιστροφής» και το «Παλαιστινιακό Απελευθερωτικό Μέτωπο», μαζί με το ANM στις 11 Δεκεμβρίου., όταν έγινε και ο πρώτος γενικός γραμματέας της. Ο Χαμπάς συνελήφθη από τον Abdelkarim al-Joundi και φυλακίστηκε για λίγο στη Συρία με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την ανατροπή του κυβερνώντος κόμματος Baathist το 1968, αλλά δραπέτευσε με τη βοήθεια του Ουαντί Χαντάντ, ο οποίος μαζί με άλλους τέσσερις απέσπασαν τον Χαμπάς από μια φυλακή υψίστης ασφαλείας ενώ ήταν μεταμφιεσμένος σε στρατιωτική αστυνομία. Την ίδια χρονιά, ήρθε επίσης σε σύγκρουση με τον επί μακρόν σύμμαχο Χαντάντ, αλλά και οι δύο παρέμειναν στο PFLP.
Σε ένα συνέδριο του 1969, το PFLP επαναπροσδιορίστηκε ως μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα και έκτοτε παραμένει κομμουνιστική οργάνωση. Οι παναραβικές του τάσεις έχουν μειωθεί από την εποχή του ANM, αλλά η λαϊκή υποστήριξη για ένα ενιαίο αραβικό μέτωπο παρέμεινε, ειδικά σε σχέση με τις ισραηλινές και δυτικές πολιτικές πιέσεις. Κρατάει σταθερή θέση για το Ισραήλ, απαιτώντας την πλήρη εξάλειψή του ως ρατσιστικό κράτος μέσω στρατιωτικού αγώνα και προωθεί μια λύση ενός κράτους (ένα κοσμικό, δημοκρατικό, μη θρησκευτικό κράτος). μικρογραφία| [[Γιάσερ Αραφάτ, Mahmoud Darwish & George Habash στη Συρία]] Το συνέδριο του 1969 είδε επίσης μια υπεραριστερή φατρία υπό τους Nayef Hawatmeh και Yasser Abd Rabbo να διασπαστεί ως Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PDFLP), αργότερα για να γίνει το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP). Κατά την εποχή του Χαμπάς ως γενικός γραμματέας, το PFLP έγινε γνωστό ως μία από τις πιο ριζοσπαστικές και μαχητικές παλαιστινιακές φατρίες και απέκτησε παγκόσμια φήμη μετά από μια σειρά αεροπειρατειών και επιθέσεων εναντίον εταιρειών συνδεδεμένων με το Ισραήλ καθώς και ισραηλινών πρεσβευτών στην Ευρώπη που σχεδίαζε κυρίως ο Χαντάντ. Η πρωτοπορία του PFLP στις σύγχρονες διεθνείς τρομοκρατικές επιχειρήσεις έφερε την ομάδα, και το παλαιστινιακό ζήτημα, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων παγκοσμίως, αλλά προκάλεσε επίσης έντονη κριτική από άλλα μέρη της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το 1970, ο Χαμπάς εκδιώχθηκε από την Ιορδανία λόγω του βασικού ρόλου του Λαϊκού Μετώπου στις συγκρούσεις του Μαύρου Σεπτέμβρη. Το 1974, το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο ενέκρινε ψήφισμα που αναγνωρίζει τη λύση δύο κρατών στη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων  και ο Χαμπάς, που ήταν αντίθετος σε αυτό, σχημάτισαν το Μέτωπο Απόρριψης από πολλά άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Ο Χαμπάς ευθυγράμμισε το PFLP με την PLO και το Λιβανέζικο Εθνικό Κίνημα, αλλά παρέμεινε ουδέτερος κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Μετά από ένα εγκεφαλικό το 1980, όταν ζούσε στη Δαμασκό, η υγεία του επιδεινώθηκε και άλλα μέλη του PFLP ανέβηκαν στην κορυφή.
Μετά τις Συμφωνίες του Όσλο, ο Χαμπάς σχημάτισε μια άλλη αντιπολιτευτική συμμαχία απόρριψης, συμπεριλαμβανομένων ισλαμιστικών οργανώσεων όπως η Χαμάς και το Κίνημα Ισλαμικής Τζιχάντ στην Παλαιστίνη, που έγινε εξέχουσα κατά τη διάρκεια της Πρώτης Ιντιφάντα. Το 2000, παραιτήθηκε από την ηγετική του θέση στο PFLP λόγω κακής υγείας και τον διαδέχθηκε ο Αμπού Αλί Μουσταφά. Συνέχισε να είναι ακτιβιστής της ομάδας μέχρι το 2008 όταν πέθανε από καρδιακή προσβολή στο Αμμάν.
Μαύρος Σεπτέμβρης
Το PFLP αγνόησε τις εντάσεις με την κυρίαρχη ηγεσία της φατρίας Φατάχ του Γιασέρ Αραφάτ και αντ' αυτού εστίασε στην επαναστατική αλλαγή στην Ιορδανία. Ο Χαμπάς εξέφρασε την άποψη ότι αυτό που προχώρησε δεν ήταν «μόνο στρατιωτικός, αλλά και ψυχολογικός πόλεμος» και κάποιος έπρεπε να «κρατήσει τους Ισραηλινούς υπό μόνιμη πίεση».
Στις αεροπειρατείες του Dawson Field το 1970, ο Χαμπάς ήταν ο εγκέφαλος των αεροπειρατειών τεσσάρων δυτικών αεροσκαφών πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη, την Άπω Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο. Το αεροσκάφος αναγκάστηκε να πετάξει σε αεροδρόμιο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιορδανία, οι επιβάτες και τα πληρώματα αποβιβάστηκαν και τα αεροπλάνα στη συνέχεια ανατινάχτηκαν.
Οι αεροπειρατές του Dawson's Field συνέβαλαν καθοριστικά στην πρόκληση της καταστολής του Μαύρου Σεπτέμβρη, που κόντεψε να καταστρέψει την PLO. Οι αεροπειρατές οδήγησαν τον Χουσεΐν της Ιορδανίας της Ιορδανίας να πραγματοποιήσει μια μεγάλη επίθεση εναντίον οχυρών μαχητών στο βασίλειό του με αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων Παλαιστινίων. Το φθινόπωρο του 1970, ο Χαμπάς επισκέφτηκε το Πεκίνο. Μετά τον Μαύρο Σεπτέμβριο, οι φενταγίν της PLO μεταφέρθηκαν στον Λίβανο.
Το 1972, ο Χαμπάς αντιμετώπισε προβλήματα υγείας και σταδιακά άρχισε να χάνει την επιρροή του μέσα στον οργανισμό. Η υιοθέτηση ενός ψηφίσματος από το Παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο (PNC) που θεωρήθηκε από το PFLP ως λύση δύο κρατών το 1974, ώθησε τον Χαμπάς να οδηγήσει την οργάνωσή του εκτός ενεργού συμμετοχής στην PLO και να ενταχθεί στο Υποστηριζόμενο από το Ιράκ Απορριπτικό Μέτωπο. Μόνο το 1977 το PFLP θα επέλεγε να επανενταχθεί, καθώς οι παλαιστινιακές φατρίες συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους σε αντίθεση με τις πρωτοβουλίες του Ανουάρ Σαντάτ προς το Ισραήλ, τις φιλοαμερικανικές πολιτικές και τον κατακερματισμό του αραβικού κόσμου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου που ξέσπασε το 1975, οι δυνάμεις του PFLP αποδεκατίστηκαν στη μάχη κατά της Συρίας. Αργότερα, το PFLP θα πλησίαζε τη Συρία, καθώς η κυβέρνηση της Συρίας μετατοπίστηκε, αλλά η εμπλοκή του PFLP στον πόλεμο του Λιβάνου παρέμεινε ισχυρή μέχρι την εκκένωση των μονάδων της PLO από τη Βηρυτό το 1982 με τη διαπραγμάτευση των ΗΠΑ και συνεχίστηκε σε μικρότερη κλίμακα μετά από αυτό.
Συμφωνία του Όσλο
Μετά την υπογραφή των Ειρηνευτικών Συμφωνιών του Όσλο το 1993, ο Χαμπάς και το PFLP έσπασαν ξανά πλήρως τις σχέσεις με τον Αραφάτ, κατηγορώντας τον ότι ξεπούλησε την παλαιστινιακή επανάσταση. Η ομάδα δημιούργησε μια συμμαχία κατά του Αραφάτ και του Όσλο στη Δαμασκό, για πρώτη φορά στην οποία εντάχθηκαν ισλαμιστικές ομάδες που δεν ανήκουν στην PLO, όπως η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ, η οποία είχε γίνει εξέχουσα θέση κατά τη διάρκεια της Πρώτης Ιντιφάντα. Αφού βρήκε τη θέση στείρα, με την παλαιστινιακή πολιτική δυναμική να διαδραματίζεται στη Δυτική Όχθη και τις περιοχές της Γάζας της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής (PNA), ο Χαμπάς προσπάθησε προσεκτικά να επιδιορθώσει τους δεσμούς με τον Αραφάτ και να κερδίσει την εξουσία στην πολιτική μετά το Όσλο χωρίς να διακυβεύσει τις αρχές του PFLP. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αποδέχτηκε ποτέ τη λύση των δύο κρατών. Αυτή η πράξη εξισορρόπησης δεν θα μπορούσε να σώσει το PFLP από την επισκόπηση από τις μαχητικές ισλαμιστικές φατρίες από τη μια πλευρά και την πλούσια σε πόρους Φάταχ με το δίκτυο πατρωνίας της PNA από την άλλη. Η σημασία του PFLP στην παλαιστινιακή πολιτική έχει μειωθεί σημαντικά από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Το PFLP συμμετείχε στις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές του 2006 καθώς ο Ahmad Sa'adat κέρδισε το 4,2% των λαϊκών ψήφων.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η υγεία του Χαμπάς επιδεινώθηκε. Το 2000 παραιτήθηκε από τη θέση του γενικού γραμματέα, επικαλούμενος λόγους υγείας. Τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής του PFLP από τον Αμπού Αλί Μουσταφά, ο οποίος δολοφονήθηκε από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα. Ο Χαμπάς συνέχισε να ιδρύει ένα ερευνητικό κέντρο που συνδέεται με το PFLP, αλλά παρέμεινε ενεργός στην εσωτερική πολιτική του PFLP. Μέχρι το θάνατό του ήταν ακόμα δημοφιλής μεταξύ πολλών Παλαιστινίων, που εκτιμούν την επαναστατική του ιδεολογία, την αποφασιστικότητα και τις αρχές του, την απόρριψη των Συμφωνιών του Όσλο και το διανοητικό του στυλ.
Θάνατος
μικρογραφία|Πλατεία Ζωρζ Χαμπάς, [[Ραμάλα]] Ο Χαμπάς πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 2008, σε ηλικία 81 ετών από καρδιακή προσβολή στο νοσοκομείο Jordan, στο Αμμάν, όπου νοσηλευόνταν με καρκίνο. Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς κάλεσε σε τριήμερο εθνικό πένθος. Ο Χαμπάς θάφτηκε σε ένα προαστιακό νεκροταφείο του Αμμάν με πομπές από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Αμπάς δήλωσε ότι ο Χαμπάς ήταν «ιστορικός ηγέτης» και ζήτησε να κυματίσουν μεσίστιες οι παλαιστινιακές σημαίες. Ο Abdel Raheem Mallouh, αναπληρωτής γενικός γραμματέας του PFLP, αποκάλεσε τον Χαμπάς "διακεκριμένο ηγέτη... που αγωνίστηκε για περισσότερα από 60 χρόνια χωρίς σταματημό για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του λαού του". Ο ηγέτης της Χαμάς και παλαιστίνιος πρωθυπουργός Ισμαήλ Χανίγια απηύθυνε τα συλλυπητήριά του, λέγοντας ότι ο Χαμπάς «πέρασε τη ζωή του υπερασπιζόμενος την Παλαιστίνη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Παλαιστίνιοι πολιτικοί
Δρυόβουνο Κοζάνης
Το Δρυόβουνο είναι ημιορεινό χωριό και τοπική κοινότητα του Δήμου Βοΐου. Την περίοδο του σχεδίου Καποδίστριας από το 2001 μέχρι το 2011 ήταν μέρος του Δήμου Νεάπολης, του οποίου αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 251 κατοίκους στο χωριό. Βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων.
Το χωριό υπάγεται διοικητικά στην Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης (πρώην Νομός Κοζάνης). Γειτνιάζει με τις Τοπικές Κοινότητες (χωριά) Σισανίου, Πελεκάνου, Αλιάκμονα, Μελιδονίου, Μολόχας και Πλατανιάς της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης και τις Τοπικές Κοινότητες (χωριά) Βογατσικού και Γέρμα της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης.
Ονομασία - Ετυμολογία
Το όνομα του χωριού βγαίνει από την αρχαία ελληνική λέξη Δρυς που σημαίνει βελανιδιά. Η ονομασία του χωριού προήλθε από το φυσικό τοπίο το οποίο το περιβάλλει και συγκεκριμένα από το πανέμορφο και πλούσιο δάσος βελανιδιάς που βρίσκεται βορείως του οικισμού.
Στον παλιό κώδικα της Ιεράς Μονής Οσίου Νικάνορα (Ζάβορδας) του έτους 1534 μ.Χ. το χωριό μνημονεύεται ως Τριάνοβον.
Στην πρόθεση 421 της Μονής του Μεγάλου Μετεώρου σε χειρόγραφο 114 σελίδων αναφέρονται ονόματα διαφόρων συνδρομητών της Επισκοπής Σισανίου κατά τα έτη 1592/93 μ.Χ. και συγκεκριμένα το χωριό φέρει την ονομασία Τράνοβω (όπως αναφέρεται στο φ. 85β).
Επίσης το χωριό ονομαζόταν Δρι(υ)άνοβο και προφερόταν κατά την τοπική διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας ως Ντρ(ι)άνοβο. Ως Δριάνοβον αναφέρεται και στον κατάλογο του Μητροπολίτη Σισανίου Νεόφυτου κατά το έτος 1797 μ.Χ..
Με το αριθμ. 179/1927 τεύχος Α ΦΕΚ μετονομάστηκε από Δρυάνοβο σε Δρυόβουνο, ονομασία που φέρει έως σήμερα.
Γεωγραφία
Η πρόσβαση στο χωριό είναι εφικτή μέσω του σύγχρονου αυτοκινητοδρόμου 29 κάνοντας χρήση είτε του κόμβου του Αλιάκμονα είτε του κόμβου του Βογατσικού. Επίσης συνδέεται οδικώς μέσω του υφιστάμενου επαρχιακού οδικού δικτύου με όλα τα ανωτέρω αναφερόμενα γύρωθεν ευρισκόμενα χωριά.
Αρχαιότητα
Περιμετρικά της σημερινής τοποθεσίας του χωριού έχουν έρθει στην επιφάνεια αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν την ύπαρξη οικισμών πέριξ της σημερινής του τοποθεσίας από αρχαιοτάτων χρόνων. Χαρακτηριστικά βρέθηκαν πιθάρια στην περιοχή με το τοπωνύμιο "Σαϊτα" και ενδείξεις πρότερων οικισμών στις περιοχές με τα τοπωνύμια "Βακούφκα", "Βαϊνάθκα" και "Μπέστιανη".
Στην περιοχή "Σαϊτα" πιθανολογείται η πρότερη ύπαρξη του χωριού ήτοι πριν το 1500 μ.Χ.. Η θέση είναι στρατηγική καθώς είναι πέρασμα ήδη από αρχαιοτάτων χρόνων και περιβάλλεται από τα υψώματα με τα τοπωνύμια "Άγιος Γεώργιος¨και "Ριζός" όπου έχουν βρεθεί ίχνη οχυρώσεων. Οι οχυρώσεις χρονολογούνται στην προΒυζαντινή περίοδο ενώ αν μελετηθούν σε συνδυασμό με τα Πελασγικά Τείχη του γειτονικού χωριού της Εράτυρας η χρονολόγηση ανάγεται στην περίοδο προ του 700 π.Χ.. Οι οχυρώσεις πρέπει να επανακτίσθηκαν κατά την εποχή του Ιουστινιανού καθώς ο ιστορικός Προκόπιος μνημονεύει το φρούριο που βρίσκεται στο ύψωμα του "Αγίου Γεωργίου" με την ονομασία "Πέλεκα". Το στρατηγικό πλεονέκτημα της τοποθεσίας επαναβεβαιώνεται κατά την εποχή της τουρκοκρατίας όταν και στο ύψωμα αυτό υπήρχε τουρκικό φυλάκιο.
Όπως αναφέρεται ανωτέρω η τοποθεσία "Σαϊτα" ήταν πέρασμα ήδη από αρχαιοτάτων χρόνων το οποίο ένωνε τις σημερινές περιοχές της Καστοριάς με την περιοχή της Κοζάνης και την περιοχή του Μοναστηρίου (Μπίτολα) Πελαγονίας με την περιοχή της Ανασέλιτσας και κατ' επέκταση των Ιωαννίνων. Άλλωστε η μετέπειτα ονομασία της περιοχής ως "Ντερβένι" καθώς και το γεγονός ότι εξωτερικά του χωριού περνούσε οδός την οποία οι κάτοικοι του χωριού ονόμαζαν "τουρκόστρατα" και η οποία συνέχιζε στην περιοχή "Σαϊτα" φανερώνει τον κομβικό χαρακτήρα της τοποθεσίας.
Αυτός ο καθοριστικής σημασίας χαρακτήρας της πρότερης τοποθεσίας του χωριού στην περιοχή "Σαϊτα" ήταν πιθανότατα και ο λόγος εγκατάλειψης αυτής της τοποθεσίας λόγω της εύκολης πρόσβασης επιδρομέων και η μεταφορά του στην λιγότερο ορατή και προσβάσιμη τοποθεσία του σημερινού χωριού.
Τέλος ο στρατηγικός χαρακτήρας της περιοχής της "Σαϊτας" φανερώνεται και από ένα ακόμα περιστατικό. Κατά τον Αντώνη Κεραμόπουλο (ακαδημαϊκό, συγγραφέα και αρχαιολόγο) υποστηρίζεται ότι σε αυτή την τοποθεσία έλαβε χώρα μάχη μεταξύ δυο ρωμαϊκών ιστορικών προσωπικοτήτων κατά το 48 π.Χ. και συγκεκριμένα μεταξύ του Μέτελλου Σκιπίωνα και του Δομιτίου Καλβίνου που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή μέρους του ιππικού του Σκιπίωνα. Η επιχειρηματολογία του Αντωνίου Κεραμόπουλου ως προς την σύνδεση της περιοχής "Σαϊτας" με το πεδίο σύγκρουσης των στρατευμάτων των ανωτέρω αναλύεται στην μελέτη του "Ανασκαφαί και Έρευναι εν τη Άνω Μακεδονία" στο περιοδικό Αρχαιολογική Εφημερίδα τόμος 72 του έτους 1933 σελ 37 επόμ.
Την ύπαρξη του οικισμού από αρχαιοτάτων χρόνων και την στρατηγική τοποθεσία αυτού συνηγορούν μεταξύ άλλων και τα ίχνη κάστρων τα οποία έχουν ευρεθεί στους παρακείμενους λόφους με τις ονομασίες Αη-Γιώργης και Ριζός. Η ύπαρξη αυτών σε συνδυασμό με την ύπαρξη ιχνών κάστρων και οχυρώσεων στα γειτονικά χωριά του Πελεκάνου και της Ερατύρας καταδεικνύει την ύπαρξη οχυρώσεων από την αρχαιότητα έως την περίοδο του Βυζαντίου με σκοπό την προστασία του πληθυσμού και τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων. Η μελέτη και πιστοποίηση ύπαρξης των κάστρων αυτών αναφέρεται από τον Αντώνιο Κεραμόπουλο στην μελέτη του "Ανασκαφαί και Έρευναι εν την Άνω Μακεδονία" στο περιοδικό Αρχαιολογική Εφημερίδα τόμος 71 του έτους 1932 σελ 80 επόμ. Η ύπαρξη δε οχυρώσεων επί του λόφου με το τοπωνύμιο Ριζός επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι επί του λόφου αυτού ευρίσκεται περιοχή με την ονομασία "Πόρτες". Η ονομασία δε αυτή, όπως προκύπτει και από τις μελέτες του Αντωνίου Κεραμόπουλου, συγκεκριμένα "Έρευναι και Ανασκαφαί εν Δυτική Μακεδονία" στο περιοδικό Πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας τόμος 87 έτους 1932 σελ 44 επόμ. και "Ανασκαφαί και Έρευναι εν την Άνω Μακεδονία" στο περιοδικό Πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας τόμος 90 έτους 1935 σελ 42 επόμ. , συνάγεται ότι είναι δηλωτική ύπαρξης οχυρής τοποθεσίας και περάσματος στρατηγικής σημασίας.
Βυζαντινή Περίοδος - Τουρκοκρατία
Το χωριό σε άγνωστη χρονικά περίοδο, πιθανότητα μετά από κάποια επιδρομή, μετακινήθηκε από την τοποθεσία "Σαϊτα" στην λιγότερο ορατή και προσβάσιμη σημερινή του θέση. Χρονολογικές ενδείξεις για την μεταφορά του χωριού μπορούν να συναχθούν από την χρονολόγηση της εκκλησίας του χωριού. Η σημερινή κεντρική εκκλησία του χωριού είναι δισυπόστατη καθώς είναι αφιερωμένη τόσο στον Πολιούχο του χωριού Άγιο Μηνά όσο και στον Άγιο Δημήτριο. Η εκκλησία με την σημερινή της μορφή χρονολογείται από τις 18 Απριλίου 1859 στον ίδιο χώρο όπου προϋπήρχε ο ναός του Αγίου Δημητρίου με χρονολογία ίδρυσης στις 18 Απριλίου 1509.
Σε γειτονική τοποθεσία του χωριού βρίσκεται η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος της οποίας η ίδρυσης ανάγεται στο 1592 και η αγιογράφηση στο 1652. Ενώ μαρτυρίες επιβεβαιώνουν την ύπαρξη επιγραφής που δεν διασώθηκε με χαραγμένο το έτος 1101 ως έτος θεμελίωσης του καθολικού.
Επίσης σχεδόν στα όρια του σημερινού οικισμού βρίσκεται το έτερο μοναστήρι του χωριού, η Ιερά Μονή Γενέσιον της Θεοτόκου, του οποίου η ίδρυση πιθανολογείται κατά τον 13ο αιώνα και λειτουργούσε έως το έτος 1835.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, άνοιξη του 1806, κατά την περιήγηση του στην Μακεδονία ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ ευρίσκεται στην Δυτική Μακεδονία και κατά την διαδρομή του από το Βογατσικό προς την Σιάτιστα διήλθε εξωτερικά του χωριού προσφέροντας την κάτωθι περιγραφή: ''".... Οι εκτάσεις που διατρέχαμε κι όπου παρεμβάλλονται χείμαρροι με κοκκινωπό βυθό, ήταν την εποχή εκείνη σπαρμένες με σιτάρι, και σε απόσταση μιάμισης λεύγας από το Βογατσικό, αφού αναρριχηθήκαμε σε κάμποσες ραχούλες του Βερμίου, φτάσαμε στον ποταμό Σάδοβο, που πηγάζει δυόμιση λεύγες ανατολικότερα, πάνω στην ακρώρεια του βουνού. Από τις όχθες εκείνου του ποταμού, όπου υπάρχουν δυο μύλοι, κάναμε μισή λεύγα μέχρι να φτάσουμε λίγο πιο κάτω από το Δρένοβο, ένα χωριό με σαράντα χριστιανικές οικογένειες, όπου τα σπίτια είναι κτισμένα κοντά σε πάμπολλες πηγές με γάργαρα νερά, τα οποία διοχετεύονται σε δυο ξεχωριστά ποταμάκια για να εκβάλλουν στον Αλιάκμονα. Μετά από μισή λεύγα, διακρίνουμε τον Πέλκα..."'' . Από την ανωτέρω περιγραφή μπορούμε να εξάγουμε τα εξής: ο περιηγητής αποδίδει το χωριό με την ονομασία "Δρένοβο" προφανώς ως παραφθορά της ονομασίας Ντρ(ι)άνοβο - Δρ(ι)άνοβο, επίσης αναφέρεται στο τοπωνύμιο Σάδ(ντ)οβο το οποίο έχει διασωθεί έως σήμερα και βρίσκεται εντός των ορίων της κτηματικής περιοχής Δρυοβούνου και συγκεκριμένα στα σύνορα αυτής με τά όρια των γειτονικών χωριών Βογατσικού και Γέρμα. Ο περιηγητής αναφέρει και την ύπαρξη μύλων στην περιοχή Σάντοβο λόγω της ύπαρξης χειμάρρου γεγονός το οποίο έρχεται σε απόλυτη συμφωνία με την μετέπειτα ιστορική πραγματικότητα καθώς και στα νεότερα χρόνια στην περιοχή λειτουργούσαν μύλοι και δριστέλλες. Τέλος από την αφήγηση αυτή συνάγεται η θρησκευτική σύνθεση του χωριού η οποία ήταν αποκλειστικά χριστιανική καθώς και η ύπαρξη άφθονων πηγών νερού γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται και στις μέρες μας.
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας το χωριό αποτελούσε μέρος του καζά Ανασελίτσης του Σαντζακίου Σερβίων, διοικητικές υποδιαιρέσεις οι οποίες άνηκαν στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου.
Νεότεροι χρόνοι
Κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα το χωριό αποτέλεσε καταφύγιο των ελληνικών αντάρτικων σωμάτων τα οποία απολάμβαναν την φιλοξενία τόσο των κατοίκων του χωριού όσο και του μοναστηριού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Από προφορικές πηγές κάτοικοι του χωριού αναφέρουν την διαμονή στο χωριό του μακεδονομάχου Παύλου Μελά (Μίκης Ζέζας) καθώς και του μακεδονομάχου Γεωργίου Δικώνυμου ( καπετάν Μακρής).
Το έτος 1912 μ.Χ., κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, το χωριό απελευθερώθηκε όπως και η υπόλοιπη περιοχή του Βοϊου (Ανασέλιτσας) από τον ελληνικό στρατό και ενώθηκε με τον εθνικό κορμό.