cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παρένθεση (ταινία)
Πλοκή
Μια γυναίκα (Αλεξάνδρα Λαδικού) θυμάται τη στιγμή που σημάδεψε την ζωή της πριν από λίγα χρόνια: Το τρένο με το οποίο ταξίδευε είχε καθυστέρηση έξι ώρες. Ένας συνεπιβάτης της (Άγγελος Αντωνόπουλος), που έμενε στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που σταμάτησαν, της πρότεινε να περάσουν μαζί αυτές τις ώρες. Στον σύντομο αυτόν χρόνο, έζησαν ένα δυνατό έρωτα, γνωρίζοντας ότι θα διαρκέσει τόσο λίγο.
Διακρίσεις
Η ταινία απέσπασε 4 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1968 (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, φωτογραφίας, κριτικών σκηνοθεσίας και κριτικών μουσικής).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τάκη Κανελλόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Νίκου Μαμαγκάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ψυχολογικές ταινίες
Συμβάν του Ρόσγουελ
frame|Η εφημερίδα Roswell Daily Record της 8ης Ιουλίου 1947, δημοσιεύει την ανάκτηση "Ιπτάμενου Δίσκου" Το Συμβάν του Ρόσγουελ αφορά την ανάκτηση υλικού κοντά στην περιοχή του Ρόσγουελ, Νέο Μεξικό, ΗΠΑ, τηv 7η Ιουλίου 1947 και έχει γίνει αντικείμενο έντονης φημολογίας και αμφισβήτησης. Ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών ανέφερε ότι το αντικείμενο που ανέκτησε ήταν ένα υψίστης μυστικότητας ερευνητικό μπαλόνι το οποίο συνετρίβη. Δεκαετίες μετά το συμβάν εκφράστηκαν εντελώς διαφορετικές απόψεις για το τι πραγματικά συνέβη.
Το 1994 η Αεροπορία των ΗΠΑ δημοσίευσε ότι το αντικείμενο που ανακτήθηκε ήταν τμήμα του προγράμματος Μόγκουλ, το οποίο περιελάμβανε τη χρήση μπαλονιών μεγάλου υψομέτρου για την ανίχνευση ηχητικών κυμάτων από ενδεχόμενες σοβιετικές πυρηνικές εκρήξεις.
Ιστορικό
Η υπόθεση ξεχάστηκε γρήγορα και αγνοήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, ακόμα και από ερευνητές των ΑΤΙΑ, για περισσότερο από 30 χρόνια. Τότε, το 1978 ο ειδικός των ΑΤΙΑ, Stanton T. Friedman κάλεσε σε συνέντευξη τον Ταγματάρχη Jesse Marcel, ο οποίος είχε αναμειχθεί στην αρχική ανάκτηση των χαλασμάτων το 1947. Ο Marcel εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο στρατός είχε συγκαλύψει την ανάκτηση ενός εξωγήινου σκάφους. Η ιστορία του διαδόθηκε στους κύκλους των ΑΤΙΑ, προβαλλόμενη σε ντοκιμαντέρ για ΑΤΙΑ εκείνης της εποχής. Τον Φεβρουάριο του 1980, η εφημερίδα The National Enquirer διεξήγαγε τη δική της συνέντευξη με τον Marcel, προσελκύοντας εθνική και παγκόσμια προσοχή για το συμβάν του Ρόσγουελ.
Επιπρόσθετες μαρτυρίες και αναφορές προέκυψαν κατά τα επόμενα χρόνια. Προστέθηκαν σημαντικές νέες λεπτομέρειες, ανάμεσα στις οποίες και ισχυρισμοί για μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση με σκοπό την ανάκτηση εξωγήινου σκάφους καθώς και εξωγήινων όντων, σε 11 τοποθεσίες συντριβής, καθώς και υποτιθέμενο εκφοβισμό μαρτύρων. Το 1989 ο πρώην εργολάβος κηδειών Glenn Dennis έφερε στην επιφάνεια λεπτομερή λογαριασμό, ισχυριζόμενος ότι αυτοψίες εξωγήινων όντων έλαβαν χώρα στη βάση του Ρόσγουελ.
Σε απάντηση στις παραπάνω αναφορές και μετά από ερωτήσεις του Κογκρέσου, το Κυβερνητικό Γραφείο Λογοδοσίας ξεκίνησε διερεύνηση και οδήγησε το Γραφείο της Γραμματείας Πολεμικής Αεροπορίας (SECAF) να διεξάγει εσωτερική έρευνα. Το αποτέλεσμα περιλήφθηκε σε δύο αναφορές. Η πρώτη, με χρονολογία έκδοσης 1995, κατέληγε ότι το ανακτηθέν το 1947 υλικό ήταν πιθανώς συντρίμμια ενός μυστικού κυβερνητικού προγράμματος με την ονομασία "Project Mogul".
Η δεύτερη αναφορά, με χρονολογία έκδοσης 1997, κατέληγε ότι οι αναφορές για περισυλλογή πτωμάτων εξωγήινων όντων πιθανώς προέρχονταν από ακουσίως ταραγμένες αναμνήσεις στρατιωτικών ατυχημάτων κατά τα οποία προσωπικό είχε τραυματιστεί ή σκοτωθεί και στην ανάκτηση ανθρωπόμορφων ομοιωμάτων κατά την διεξαγωγή στρατιωτικών προγραμμάτων όπως το πρόγραμμα "High Dive" το οποίο έλαβε χώρα την δεκαετία του '50 καθώς επίσης και σε φάρσες από διάφορους μάρτυρες και υποστηρικτές των ΑΤΙΑ.
Αναφορές της εποχής για το ανακτηθέν υλικό
Ο σερίφης Wilcox κάλεσε τη RAAF. Ο ταγματάρχης Jesse Marcel και "ένας άντρας με πολιτικά" συνόδευσαν τον Brazel πίσω στο ράντσο και συλλέχθηκαν περισσότερα κομμάτια από τα συντρίμμια. "Περάσαμε δύο ώρες το απόγευμα της Δευτέρας [7 Ιουλίου] ψάχνοντας για επιπλέον κομμάτια της μετεωρολογικής συσκευής" είπε ο Marcel. "Βρήκαμε μερικά ακόμα μπαλώματα αλουμινόχαρτου και λάστιχου". Στη συνέχεια προσπάθησαν να επανασυναρμολογήσουν το αντικείμενο αλλά ο Brazel είπε ότι δεν τα κατάφεραν. Ο Marcel πήρε τα χαλάσματα στην RAAF το επόμενο πρωί.
Όπως περιγράφει η Roswell Daily Record (έκδοση 9ης Ιουλίου 1947):
Τέλεξ σταλμένο σε γραφείο του FBI από το γραφείο τους στο Ντάλας του Τέξας, περιέχει μείζονος σημασίας κείμενο από την Eighth Air Force την 8η Ιουλίου:
Δελτία Τύπου
left|thumb|Μετεωρολογικό μπαλόνι Νωρίς την Τρίτη, 8 Ιουλίου, η RAAF εξέδωσε δελτίο τύπου: Ο συνταγματάρχης William H. Blanchard της 509ης, επικοινώνησε με τον στρατηγό Roger M Ramey της Eighth Air Force στο Fort Worth του Τέξας ο οποίος διέταξε να μεταφερθεί το αντικείμενο στην Στρατιωτική Αεροπορική Βάση του Fort Worth. Στη Βάση, ο Εντεταλμένος Αξιωματικός Irving Newton επιβεβαίωσε την προκαταρκτική γνώμη του Ramey, αναγνωρίζοντας το αντικείμενο ως μετεωρολογικό μπαλόνι με τον αετό του. Ένα ακόμα δελτίο τύπου εκδόθηκε τότε, αυτή τη φορά από τη βάση του Fort Worth, περιγράφοντας το αντικείμενο ως μετεωρολογικό μπαλόνι.
Αρκετές φωτογραφίες εκδόθηκαν εκείνη την μέρα στο Fort Worth, με χαλάσματα φερόμενα ως ανήκοντα στο αντικείμενο. Τα χαλάσματα έμοιαζαν να επιβεβαιώνουν τις αναφορές για μετεωρολογικό μπαλόνι με αετό. Ο στρατηγός Ramey, ο συνταγματάρχης Thomas J. Dubose και ο ταγματάρχης Marcel εμφανίζονταν επίσης στις φωτογραφίες. Ο Brazel ωστόσο, σε συνέντευξη στην Roswell Daily Record και στο Associated Press απέρριψε τον ισχυρισμό του στρατού ότι πρόκειται για μετεωρολογικό μπαλόνι. Αναφερόμενος σε περιγραφές αρκετών μετεωρολογικών μπαλονιών που είχε βρει στο παρελθόν στο ράντσο είπε: "Είμαι σίγουρος πως αυτό που βρήκα δεν ήταν μετεωρολογικό μπαλόνι".
Νέες μαρτυρίες - αναφορές για εξωγήινους
Το 1978, ο πρώην πυρηνικός φυσικός και συγγραφέας Stanton T. Friedman κάλεσε σε συνέντευξη τον Jesse Marcel, τον μόνο άνθρωπο που είναι γνωστό ότι συνόδευσε τα χαλάσματα του Ρόσγουελ από το σημείο που βρέθηκαν στο Fort Worth. Στα 15 χρόνια που είχαν μεσολαβήσει, ο Marcel, οι αναφορές και άλλοι, ανέδειξαν το Ρόσγουελ από ξεχασμένο περιστατικό στην μάλλον διασημότερη υπόθεση UFO όλων των εποχών.
Έως τις αρχές του 1990, ερευνητές των UFO όπως οι Friedman, William Moore, Karl T. Pflock και η ομάδα των Kevin D. Randle και Donald R. Schmitt, είχαν πάρει συνέντευξη από εκατοντάδες ανθρώπους που είχαν, ή ισχυρίζονταν πως είχαν σχέση με τα γεγονότα του Ρόσγουελ το 1947. Επιπλέον, εκατοντάδες έγγραφα αποκτήθηκαν μέσω αιτήσεων της Δράσης για Ελευθερία της Πληροφορίας, και ορισμένα προφανώς από διαρροές από μέσα, όπως τα αμφιλεγόμενα έγγραφα Majestic 12.
Τα συμπεράσματά τους ήταν ότι τουλάχιστον ένα εξωγήινο σκάφος κατέπεσε στην περιοχή του Ρόσγουελ, ότι εξωγήινοι - κάποιοι πιθανώς ακόμη ζωντανοί - συλλέχθηκαν και ότι μία μαζική επιχείρηση συγκάλυψης οποιασδήποτε πληροφορίας για το συμβάν έλαβε χώρα.
Πολυάριθμα βιβλία, άρθρα, τηλεοπτικές εκπομπές, ακόμη και μία ταινία, έφεραν στο περιστατικό του 1947 φήμη και θόρυβο, τόσο ώστε έως τα μέσα της δεκαετίας του 90, ισχυρές πλειοψηφίες σε δημοσκοπήσεις, όπως το CNN/Time poll, πίστευαν ότι εξωγήινοι είχαν επισκεφτεί τη Γη και συγκεκριμένα ότι εξωγήινοι είχαν προσγειωθεί στο Ρόσγουελ και ότι η Αμερικάνικη Κυβέρνηση συγκάλυπτε το γεγονός. Κανείς δεν ξέρει αν και ακολούθησε στρατιωτική ανακοίνωση, η οποία ανέφερε ότι τα συντρίμμια ανήκουν τελικά σε μετεωρολογικό μπαλόνι. Ωστόσο, οι ιστορίες που θέλουν αξιωματικούς να παραγγέλνουν φέρετρα για παιδιά και η δυσπιστία του κόσμου στην ανακοίνωση ήταν αρκετές και να μετατρέψουν το Ρόζγουελ σε πρωτεύουσα των ΑΤΙΑ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με βάση την ιστορία της πόλης, παρουσιάζει η επίσκεψη στο τοπικό μουσείο. Εκεί ο επισκέπτης μπορεί να δει τα γεγονότα του Ρόζγουελ σε χρονολογική σειρά, ξεκινώντας με εκθέματα εφημερίδων αλλά και έγγραφα ανθρώπων που υποστήριξαν προσωπική επαφή με εξωγήινους. Παρατηρώντας όλα τα εκθέματα του μουσείου, μπορεί κάποιος να καταλάβει γιατί οι ιστορίες γύρω από το συμβάν είναι τόσο αντικρουόμενες και οι πληροφορίες συγκεχυμένες: Τα εκθέματα παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο που μπλέκουν την πραγματικότητα με τη φαντασία. Μεταξύ των εκθεμάτων θα δει κάποιος πολλά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν σε ντοκιμαντέρ ή ταινίες φαντασίας σχετικά με το περιστατικό. Είναι περίεργο ωστόσο το ότι όλοι όσοι υποστηρίζουν ότι απήχθησαν κάποια στιγμή από τους εξωγήινους, έδωσαν αργότερα την ίδια περιγραφή που ξέρουμε σήμερα για τα «μικρά πράσινα ανθρωπάκια με τα μεγάλα μάτια».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βάση του αμερικανικού Freedom of Information Act οι σχετικοί φάκελοι δημοσιεύτηκαν.
Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα Κατηγορία:Μυστήρια Κατηγορία:Νέο Μεξικό
Οφέλλας
Το 325 π.Χ. ήταν ένας από τους τριηράρχους του στόλου που έπλευσε στην Ινδία. (Αρριανός, Ινδική 18). Το 322 π.Χ. ο σατράπης της Αιγύπτου Πτολεμαίος έστειλε τον Οφέλλα με στρατό να επαναφέρει στην πατρίδα τους τους πλούσιους Κυρηναίους, που διώχθηκαν από τους δημοκρατικούς και για να διώξει από την Κυρηναϊκή τον Σπαρτιάτη Θίβρωνα, ο οποίος με στρατό μισθοφόρων ήθελε να γίνει ο κύριος της χώρας. Ο Οφέλλας νίκησε τον Θίβρωνα και, διά του Ολυνθίου Επικύδους, τον συνέλαβε και τον παρέδωσε στους Απολλωνιάτες της Κυρηναϊκής, οι οποίοι τον σταύρωσαν, εκδικούμενοι για τις συμφορές που είχε προκαλέσει στην πόλη τους. Δεν κατάφερε όμως ο Οφέλλας να καταλάβει την Κυρήνη.
Το 313 π.Χ. όντας στρατηγός της Κυρηναϊκής, ο Οφέλλας διέτρεξε μεγάλο κίνδυνο όταν οι κάτοικοί της, υποκινούμενοι από τον Αντίγονο, επαναστάτησαν κατά του Πτολεμαίου, αλλά σώθηκε από τον Άγι που είχε στείλει ο σατράπης της Αιγύπτου για να τον βοηθήσει. Ωστόσο, την ίδια χρονιά αυτονομήθηκε έναντι του Πτολεμαίου, που το 311 π.Χ. τον αναγνώρισε ως ανεξάρτητο ηγεμόνα. Επέκτεινε κατόπιν την επικράτειά του προς δυσμάς, φθάνοντας σχεδόν μέχρι τα σύνορα της Καρχηδόνας.
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης Κατηγορία:Τριήραρχοι του στόλου του Νεάρχου
Λέων της Αμφίπολης
Ο Λέων της Αμφίπολης είναι έργο επιτάφιας πλαστικής του 4ου αιώνα π.Χ., μνημείο πολεμικής δόξας και πράξης. Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτρη Λαζαρίδη, στήθηκε προς τιμή του Λαομέδοντα από τη Λέσβο, ενός από τους πιο αξιόλογους τριηράρχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου που εγκαταστάθηκαν στην Αμφίπολη, ενώ σύμφωνα με μια εκδοχή βρισκόταν στην κορυφή του Τύμβου Καστά, άποψη που αμφισβητήθηκε. Στις πρόσφατες ανασκαφές που έγιναν εκεί, βρέθηκαν τμήματα της ράχης του γλυπτού καθώς και τα θεμέλια του πρώτου βάθρου, στην κορυφή του λόφου.
Ιστορικό ανεύρεσης
Η ανεύρεση του μνημείου είναι συνδεδεμένη με τη νεότερη πολεμική ιστορία της Μακεδονίας, καθώς ο εντοπισμός των πρώτων τμημάτων του οφείλεται σε Έλληνες στρατιώτες, που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, και μερικά χρόνια αργότερα το 1916 η ανακάλυψη περαιτέρω τμημάτων από Άγγλους στρατιώτες κατά την κατασκευή οχυρωματικών έργων κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετέπειτα, κατά την εκτέλεση των έργων αποξήρανσης του Στρυμόνα από την εταιρεία Μονξ-Γιούλεν την δεκαετία του '30, αποκαλύφθηκαν στις εκβολές του ερείπια αρχαίας γέφυρας και βρέθηκαν μέσα σε λάσπη του ποταμού τεράστια τεμάχια του μαρμάρινου λέοντος. Παρά ταύτα, το 1937, χάρη σε πρωτοβουλία του πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα Λίνκολν ΜακΒη, την ιδιωτική πρωτοβουλία και τη συμπληρωματική ενίσχυση του ελληνικού κράτους, ο Λέων της Αμφίπολης αναστηλώθηκε.
Ενδεικτικό της συμβολικής σημασίας των λεόντων ως σήματα σε τάφους είναι και το παρακάτω επίγραμμα που έγραψε τον 2ο αι. μ.Χ. ο επιγραμματοποιός Αντίπατρος ο Σιδώνιος για κάποιον Τελευτία του Θευδώρου, ο οποίος, βέβαια, δεν προκύπτει ότι σχετίζεται με την Αμφίπολη ή τον εκεί λέοντα: ''«Εἰπέ, λέων, φθιμένοιο τίνος τάφον ἀμφιβέβηκας, βουφάγε; τίς τᾶς σᾶς ἄξιος ἦν ἀρετᾶς; — υἱὸς Θευδώροιο Τελευτίας, ὃς μέγα πάντων φέρτερος ἦν, θηρῶν ὅσσον ἐγὼ κέκριμαι. οὐχὶ μάταν ἕστακα, φέρω δέ τι σύμβολον ἀλκᾶς ἀνέρος· ἦν γὰρ δὴ δυσμενέεσσι λέων.»''
Περιγραφή
Ο Λέων της Αμφίπολης, αν και καθισμένος, είναι μεγαλύτερος από τον λέοντα της Χαιρωνείας· έχει ύψος περισσότερο από τέσσερα μέτρα και μαζί με τα βάθρα υπερβαίνει τα οκτώ μέτρα. Μόνο η κεφαλή του έχει μήκος δύο μέτρα. Η τεχνοτροπία του πιστοποιεί κατά τους ειδικούς ότι είναι έργο του πέμπτου ή του πρώτου μισού του τετάρτου π.Χ. αιώνα. Ως προς τον χρόνο της ανέγερσής του, δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των ειδικών αφού κανείς από τους αρχαίους συγγραφείς δεν μνημονεύει κάτι γι' αυτό το μνημείο.
Σύμφωνα με νεότερα αρχαιολογικά ευρήματα, εικάζεται από ορισμένους αρχαιολόγους ότι ο λέοντας βρισκόταν στην κορυφή του τάφου της Αμφίπολης άποψη που αμφισβητήθηκε.
Σύγχρονες διαδικτυακές λαϊκές δοξασίες θέλουν τον λέοντα να μην έχει γλώσσα, για να μην αποκαλύψει σε ποιον ανήκει ο τάφος, κρατώντας το μυστικό, ή τον δημιουργό του λέοντα να τον ρίχνει στη θάλασσα απογοητευμένος, μετά την διαπίστωση ότι ξέχασε να κατασκευάσει τη γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κατηγορία:Αρχαία Αμφίπολις
Ιερουσαλήμ
Η Ιερουσαλήμ (, القُدس  , γνωστή και ως Ιεροσόλυμα, είναι πόλη στη Μέση Ανατολή που βρίσκεται σε ένα οροπέδιο στα όρη της Ιουδαίας, ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Νεκρά Θάλασσα. Το καθεστώς της πόλης είναι αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Το Ισραήλ την έχει ανακηρύξει πρωτεύουσά του από το 1949, και παράλληλα αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη του Ισραήλ , αλλά το ανατολικό τμήμα της πόλης θεωρείται από τη διεθνή κοινότητα ως κατεχόμενο τμήμα της Παλαιστίνης   , μετά τον πόλεμο των έξι ημερών, το 1967, όταν οι Ισραηλινές δυνάμεις το κατέλαβαν από την Ιορδανία. Στην Ιερουσαλήμ βρίσκονται η Κνεσέτ (το κοινοβούλιο του Ισραήλ), η προεδρική και η πρωθυπουργική κατοικία και το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ.
Είναι πόλη, η οποία αποτελεί ιουδαϊκό, χριστιανικό και ισλαμικό κέντρο θρησκευτικής και ιστορικής σημασίας. Πιθανώς πρόκειται για την αρχαία πόλη Σαλήμ, της οποίας βασιλιάς υπήρξε ο Μελχισεδέκ. Την πόλη αυτή, η οποία μεταγενέστερα ονομαζόταν Ιεβούς, κατέλαβε ο βασιλιάς Δαβίδ από τους Ιεβουσαίους. Μετά τη διαίρεση του έθνους του Ισραήλ η Ιερουσαλήμ κατέστη πρωτεύουσα και άγια πόλη των Ισραηλιτών και του νοτίου βασιλείου του Ιούδα. Επίσης στην πόλη αυτή ο βασιλιάς Σολομώντας έχτισε τον μεγαλοπρεπή ιουδαϊκό Ναό ο οποίος καταστράφηκε λίγους αιώνες αργότερα από τους Βαβυλώνιους. Σήμερα σώζεται μόνο ένα τμήμα του τείχους από την περίοδο του Δεύτερου Ναού, το γνωστό «τείχος των δακρύων» ή ορθότερα «Δυτικό Τείχος».
Η παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, περιβάλλεται από έναν οχυρωμένο τοίχο και διαιρείται σε τέσσερις συνοικίες: την αρμένικη, την χριστιανική, τη μουσουλμανική και την εβραϊκή. Λόγω των Αγίων Τόπων παρουσιάζει σημαντική τουριστική κίνηση. Αξιοθέατα της αποτελούν το Κάστρο (24 π.Χ.), ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιακώβου του 12ου αιώνα, το Όρος του Ναού (Χαράμ αλ-Σαρίφ), το τέμενος Αλ-Ακσά (705–715), ο Τρούλος (ή Θόλος) του Βράχου, το Δυτικό τείχος, το Φρούριο Αντωνία, ο Ναός του Πανάγιου Τάφου, ο κήπος της Γεσθημανής, οι Τάφοι των Βασιλέων και το Όρος των Ελαιών.
Ετυμολογία
Μια πόλη που αποκαλείται Ρουσαλίμ σε έγγραφα του Μέσου Βασιλείου της Αιγύπτου (περίπου 19ος αιώνα π.Χ.) ταυτίζεται, αν και όχι από όλους, με την Ιερουσαλήμ. Η Ιερουσαλήμ αποκαλείται Ουρουσαλίμ στις επιστολές της Αμάρνα (1330 π.Χ.).
Το όνομα Ιερουσαλήμ ετυμολογείται συχνά ως «θεμέλιο (σουμεριακά γιερού, να θεμελιώσει) του θεού Σαλίμ», και έτσι ο θεός Σαλίμ θεωρείται ως πρώτος «πολιούχος» του πόλη της εποχής του ορείχαλκου. Η μορφή Ιερουσαλήμ ή Ιερουσαλαγίμ πρωτοεμφανίζεται στη Βίβλο, στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Σύμφωνα με ένα Μιδράς, το όνομα είναι συνδυασμός του Yhwh Yir'eh («ο Θεός θα το είδε», το όνομα που ο Αβραάμ έδωσε στο μέρος όπου ξεκίνησε να θυσιάζει το γιο του) και της πόλης Σαλήμ.
Η πρώτη αναφορά πέρα των βιβλικών Εβραίων της λέξης Ιερουσαλήμ χρονολογείται από τον 6ο ή 7ο αιώνα π.Χ. και ανακαλύφθηκε στο Χιρμπέτ Μπέιτ Λέι το 1961. Η επιγραφή αναφέρει «Είμαι ο Γιαχβέ ο Θεός, θα αποδεχθώ τις πόλεις της Ιουδαίας και θα λυτρώσω την Ιερουσαλήμ»,  ενώ άλλοι μελετητές την αποδίδουν ως «Ο Γιαχβέ είναι ο Θεός όλης της γης. Τα βουνά της Ιουδαίας του ανήκουν, στον Θεό της Ιερουσαλήμ».
Σαλίμ ή Σαλήμ ήταν το όνομα του θεού του λυκόφωτος στη θρησκεία των Χαναανιτών, του οποίου το όνομα βασίζεται στην ίδια ρίζα Σ-Λ-Μ από την οποία προέρχεται η εβραϊκή λέξη για την «ειρήνη» (Σαλάμ ή Σαλόμ στα σύγχρονα αραβικά και εβραϊκά). Οπότε, το όνομα μπορούσε να ετυμολογηθεί ως «Πόλη της Ειρήνης» ή «Καταφύγιο της Ειρήνης», εναλλακτικά «Όραμα της Ειρήνης» για κάποιους Χριστιανούς συγγραφείς. Η κατάληξη -αγίμ δηλώνει το διττό, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι το όνομα Ιερουσαλαγίμ αναφέρεται στο γεγονός ότι η πόλη είναι κτισμένη πάνω σε δύο λόφους.
Ο πιο αρχαίος οικισμός της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ιδρύθηκε την εποχή του χαλκού στο λόφο πάνω από την πηγή Γκιχόν, σύμφωνα με τη Βίβλο ονομαζόταν Ιεβούς. Αρχικά ονομαζόταν οχυρό Σιών, αλλά ο Δαυίδ την ονόμασε Πόλη του Δαβίδ, και έτσι ήταν γνωστή στην αρχαιότητα. Το όνομα Σιών αρχικά χρησιμοποιούταν μόνο για ένα τμήμα της πόλης, αλλά στη συνεχεία έφτασε να σημαίνει όλη τη πόλη και τη βιβλική Γη του Ισραήλ. Στα ελληνικά και στα λατινικά, το όνομα της πόλης είναι Ιεροσόλυμα ή Ιερουσαλήμ, συσχετίζοντας το όνομα ετυμολογικά με τη λέξη «ιερός».
Ιστορία της Ιερουσαλήμ
Η Ιερουσαλήμ είναι μια από τις αρχαιότερες πόλεις της παγκόσμιας ιστορίας. Την ίδρυσαν οι Καναανίτες το 2000 π.Χ. Το 1400 π.Χ. ήταν υποτελής στον Φαραώ της Αιγύπτου. Το 1000 π.Χ. ο Δαβίδ την έκανε πρωτεύουσα του Ισραηλιτικού έθνους κι αργότερα ο Σολομώντας έχτισε εκεί τον περίφημο ναό του για τη λατρεία του Θεού των Εβραίων, καθιστώντας την και θρησκευτικό κέντρο. Όταν ο Σολομώντας πέθανε και το κράτος του Ισραήλ χωρίστηκε στα δύο, η Ιερουσαλήμ ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Ιούδα. Η πόλη πέρασε στα χέρια των Βαβυλωνίων το 586 π.Χ. οπότε και καταστράφηκε μαζί με τον ναό του Σολομώντα. Στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Περσών, των Ελλήνων, των Σελευκιδών, των Πτολεμαίων και των Ρωμαίων γνωρίζοντας και άλλες καταστροφές, αλλά πάντοτε αναστηλωνόταν. Στα χρόνια μάλιστα του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς (175 -164 π.Χ.), η πόλη έλαβε προσωρινά την ονομασία Αντιόχεια. Η πιο μεγάλη καταστροφή έγινε το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους με αφορμή την επανάσταση των Εβραίων. Η πόλη ξαναχτίστηκε το 134 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Αδριανό ως νέα πόλη με το όνομα Αιλία Καπιτωλίνα. Στην καταστροφή του 70 μ.Χ. καταστράφηκε και ο δεύτερος ναός της Ιερουσαλήμ, ο οποίος είχε οικοδομηθεί πάνω στα ερείπια του πρώτου το 516 π.Χ. Μετά τους Ρωμαίους, η πόλη περιήλθε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο Μέγας Κωνσταντίνος της απόδωσε το παλιό της όνομα, έχτισε με τη μητέρα του την Αγία Ελένη το ναό της Ανάστασης στο λόφο του Γολγοθά και τη στόλισε με πολλά μνημεία. Το 637 μ.Χ. κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ οι Άραβες οι οποίοι την έλεγαν Κουντούς Σερίφ, που σημαίνει ιερή πόλη. Οι Άραβες έχτισαν το 691 μ.Χ. πάνω στα ερείπια του δευτέρου ναού της Ιερουσαλήμ ένα περίλαμπρο τζαμί, το Τέμενος του Ομάρ. Το 1099 την πήραν οι Σταυροφόροι, οι οποίοι την έκαναν έδρα βασιλείου. Το 1187 την ανακατέλαβαν οι Άραβες, ενώ αργότερα την κατέλαβαν εκ νέου οι Σταυροφόροι. Το 1517 την πήραν οι Οθωμανοί και το 1917 οι Βρετανοί, οι οποίοι αποχώρησαν από εκεί όταν άρχισε να γίνεται αντικείμενο σφοδρής διαμάχης μεταξύ των Αράβων και των Εβραίων. Τελικά, το 1947 ένα τμήμα της έγινε εβραϊκό και το άλλο αραβικό, ενώ από το 1967 βρίσκεται υπό πλήρη Ισραηλινή κατοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ Κατηγορία:Αραβικές χριστιανικές κοινότητες στο Ισραήλ Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Ιερές πόλεις
Αθλητική Ένωση Ευόσμου
Η Αθλητική Ένωση Ευόσμου είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Εύοσμο. Ιδρύθηκε το 1992 και προέκυψε από τη συγχώνευση του «Μακεδών Ευόσμου» και του «Ατρομήτου Ευόσμου».
Η Α.Ε. Ευόσμου ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Έχει 1 παρουσία στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής τη σεζόν 1999-00, ενώ από την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2020-21, αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική, 4η τη τάξει κατηγορία.
Ιστορία
Το 1992 συγχωνεύονται ο «Μακεδών Ευόσμου» και ο «Ατρόμητος Ευόσμου» και ιδρύεται η «Αθλητική Ένωση Ευόσμου», με πρώτο πρόεδρο στην ιστορία της τον Θωμά Σιώμο.
Η ομάδα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας τη σεζόν 1992-93 και την ίδια χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα και κέρδισε την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας με τους Γιάννη Ζαρογιάννη και Χάρη Πεκιαρίδη να αποτελούσαν δίδυμο στο ‘‘τιμόνι’’ του συλλόγου. Τη σεζόν 1993-94 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας με προπονητή Χάρη Πεκιαρίδη, ενώ την επόμενη χρονιά, 1994-95, αναδείχθηκε φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας με προπονητή τον Βασίλη Βαμβακίδη, φτάνοντας στον τελικό για πρώτη φορά στην ιστορία της όπου και ηττήθηκε από τον Ποσειδώνα Νέας Μηχανιώνας στο Καυτανζόγλειο. Η Α.Ε. Ευόσμου χρησιμοποίησε αρχικά σαν έδρα της το ιδιόκτητο γήπεδο του Αγροτικού Αστέρα και το 1995 εγκαταστάθηκε στο Αθλητικό Πάρκο Ευόσμου, στο οποίο εδρεύει μέχρι σήμερα.
Τη σεζόν 1998-99 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα ανόδου, από όπου και κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, επικρατώντας στα πέναλτι του Μακεδονικού Γρίβας σε αγώνα κατάταξης στο ουδέτερο γήπεδο της Νάουσας. Τη σεζόν 1999-00 έκανε την παρθενική της συμμετοχή σε εθνικό πρωτάθλημα, αυτό της Δ΄ Εθνικής, ξεκινώντας με προπονητή τον Χάρη Πεκιαρίδη και κλείνοντας με τον Τάσο Τιγμπασανούδη. χωρίς ωστόσο να καταφέρει να παραμείνει στην κατηγορία.
Τη σεζόν 2009-10 αγωνίστηκε στην Α΄ Κατηγορία, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό στη Β΄ Κατηγορία. Τη σεζόν 2012-13 και με προπονητή τον Ηλία Ζωμένο για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η Α.Ε. Ευόσμου κατέκτησε αήττητη το πρωτάθλημα μετρώντας, 24 νίκες και 2 ισοπαλίες και επέστρεψε στην Α΄ Κατηγορία. Την σεζόν 2016-17, η ομάδα κατάφερε να κερδίσει την άνοδο στην Α1 Κατηγορία, νικώντας στη διαδικασία των πέναλτι με 4-3 τον Κεραυνό Ωραιοκάστρου στο Γήπεδο Μακεδονικού. Από τη σεζόν 2017-18 αγωνίζεται στην Α1 Κατηγορία. Τη σεζόν 2019-20 τερμάτισε στην 3η θέση της Α1 Κατηγορίας και ως τριταθλήτρια της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
Τη σεζόν 2020-21 η Α.Ε. Ευόσμου για δεύτερη φορά στην ιστορία της μετέχει σε εθνικό πρωτάθλημα, αγωνιζόμενη στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική.
Τμήματα υποδομών
Η Α.Ε. Ευόσμου διαθέτει πλήρη τμήματα υποδομών. Διαθέτει τμήματα ηλικιών κ7 μέχρι κ16 τα οποία αγωνίζονται στις διοργανώσεις υποδομών που διοργανώνει η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Ελπίδες Α.Ε. Ευόσμου
Το 2016 ιδρύθηκε το σωματείο «Ελπίδες Α.Ε. Ευόσμου» και από τη σεζόν 2016-17 αγωνίζεται στα επίσημα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας από τη Γ΄ Κατηγορία. Ουσιαστικά αποτελεί τη δεύτερη ομάδα της Α.Ε. Ευόσμου και προθάλαμο του ανδρικού της τμήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ζωοδόχος Πηγή Αγίας Αναστασίας Ιωαννίνων
Για οικισμό με το ίδιο όνομα στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Ζωοδόχος Πηγή Πλατανούσσης Ιωαννίνων
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ζωοδόχος Πηγή (αποσαφήνιση)
Η Ζωοδόχος Πηγή (πρώην Ποταμιά ) είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Η Ζωοδόχος Πηγή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 480 μέτρων και βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων σε απόσταση 26 χλμ., νοτιοανατολικά από το Μπέρκο (2 χλμ.) και κοντά στην Εγνατία Οδό. Η παλιά ονομασία του οικισμού ήταν Ποταμιά και αναγνωρίστηκε το 1961 όταν υπήχθη στην τότε κοινότητα Αγίας Αναστασίας και το 1963 έλαβε τη σημερινή της ονομασία. Διοικητικά, αρχικά υπαγόταν στην επαρχία Δωδώνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Αγία Αναστασία αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίας Αναστασίας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δωδώνης του ομώνυμου δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Χουάν Πάμπλο Χιλ
Ο Χουάν Πάμπλο Χιλ (Juan Pablo Gil, γεννημένος ως Χουάν Πάμπλο Χιλ Αλμάδα Juan Pablo Gil Almada, 16 Νοεμβρίου 1989 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πολυεθνοτική Νομοθετική Συνέλευση
Η Πολυεθνική Νομοθετική Συνέλευση ( Asamblea Legislativa Plurinacional ) είναι το εθνικό νομοθετικό σώμα της Βολιβίας, που βρίσκεται στην Λα Πας, την έδρα της κυβέρνησης της χώρας.
Η συνέλευση είναι δικαμεραλική, αποτελούμενη από μια κατώτερη Βουλή (Βουλή των Αντιπροσώπων ή Cámara de Diputados) και μια ανώτερη Βουλή (η Βουλή των Γερουσιαστών, ή Cámara de Senadores). Ο Αντιπρόεδρος της Βολιβίας χρησιμεύει επίσης ως Πρόεδρος της Επαρχιακής Νομοθετικής Συνέλευσης. Κάθε σώμα εκλέγει τη δική του διεύθυνση: Πρόεδρο, πρώτο και δεύτερο αντιπρόεδρο, και τρεις ή τέσσερις γραμματείς (για τη Γερουσία και το Βουλή των Αντιπροσώπων, αντίστοιχα). Κάθε μέρος λέγεται ότι έχει μια έδρα ( bancada  ) που αποτελείται από τους νομοθέτες. Οι εκπρόσωποι κάθε τμήματος περιλαμβάνουν μια ταξιαρχία ( brigada ). Κάθε σώμα εξετάζει τη νομοθεσία σε μόνιμες επιτροπές
Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από 130 έδρες, οι οποίες εκλέγονται με τη χρήση του πρόσθετου συστήματος μελών : 70 βουλευτές εκλέγονται για να εκπροσωπούν τις μονομελείς εκλογικές περιφέρειες, 7 εκ των οποίων είναι εγχώριες ή έδρες Campesino που εκλέγονται από τους πολίτες των μειονοτικών ομάδων, 60 εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από τις λίστες των κομμάτων σε διαμερισματική βάση. Οι βουλευτές υπηρετούν επίσης πενταετή θητεία, και πρέπει να είναι τουλάχιστον 25 ετών την ημέρα των εκλογών. Απαιτούνται εναλλαγή στις λίστες των κομμάτων μεταξύ ανδρών και γυναικών, και στις μονομελείς περιφέρειες, οι άνδρες πρέπει να κατέρχονται με αναπληρωματική μία γυναίκα και το αντίστροφο. Τουλάχιστον το 50% των βουλευτών από μονομελείς περιφέρειες πρέπει να είναι γυναίκες.
Τόσο η Βουλή των Γερουσιαστών, όσο και το αναλογικό τμήμα της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με βάση την ψηφοφορία για τους προεδρικούς υποψηφίους, ενώ οι βουλευτές από τις μονομελείς περιοχές εκλέγονται ξεχωριστά.
Παραπομπές
Πολυεθν Πολυεθν
Ερμιτάζ (Καρριακού)
Η Ερμιτάζ (γαλλικά: Hermitage) είναι ένα χωριό της Γρενάδα. Ανήκει στην Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και στο νησί Καρριακού. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Καρριακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας ε
Εξάλοφος Θεσσαλονίκης
Ο Εξάλοφος είναι κοινότητα του Δήμου Λαγκαδά στον Νομό Θεσσαλονίκης της Μακεδονίας.
Δεξιά στεφανιαία αρτηρία
μικρογραφία|Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία Στην παροχή αίματος της καρδιάς, η δεξιά στεφανιαία αρτηρία (ΔΣΑ) είναι αρτηρία που ξεκινά πάνω από το δεξιό άκρο της αορτικής βαλβίδας, στο δεξιό αορτικό κόλπο στην καρδιά. Διέρχεται κάτω από τη δεξιά στεφανιαία αύλακα, προς τον πυρήνα της καρδιάς. Τροφοδοτεί τη δεξιά πλευρά της καρδιάς και το μεσοκοιλιακό διάφραγμα.
Εξάλοφος Θεσσαλονίκης
Αποτελείται από τα χωριά Πέντε Βρύσες και Πολυδένδρι.
Δεξιά στεφανιαία αρτηρία
Δομή
Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία ξεκινά πάνω από τον δεξιό αορτικό κόλπο πάνω από την αορτική βαλβίδα. Διέρχεται από τη δεξιά στεφανιαία αύλακα (δεξιά κολποκοιλιακή αύλακα), προς τον πυρήνα της καρδιάς. Εκπέμπει πολλούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένης της οπίσθιας μεσοκοιλιακής αρτηρίας, της δεξιάς περιφερικής αρτηρίας, της αρτηρίας του κώνου και της φλεβοκομβικής αρτηρίας.
Παραλλαγές
Στο 80% περίπου των ασθενών (Δεξιά Κυρίαρχη), η ΔΣΑ εκπέμπει την οπίσθια μεσοκοιλιακή αρτηρία (ΟΜΑ). Στο άλλο 20% των περιπτώσεων (Αριστερή Κυρίαρχη ή Συνεπικρατούσα), η ΟΜΑ εκπέμπεται από την αριστερή κυκλική αρτηρία ή τροφοδοτείται τόσο από τη δεξιά στεφανιαία αρτηρία όσο και από την αριστερή περιφερική. Η ΟΜΑ τροφοδοτεί το κάτω τοίχωμα, το μεσοκοιλιακό διάφραγμα και τον οπισθομεσικό θηλώδη μυ.
Εξάλοφος Θεσσαλονίκης
Πληθυσμός
Η κοινότητα Εξαλόφου απαριθμεί 626 κατοίκους σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2011.
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Δεξιά στεφανιαία αρτηρία
Παραλλαγές
Αν και σπάνιες, έχουν περιγραφεί αρκετές ανώμαλες πορείες της δεξιάς στεφανιαίας αρτηρίας, συμπεριλαμβανομένης της προέλευσης από τον αριστερό αορτικό κόλπο.
Λειτουργία
Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία παρέχει οξυγονωμένο αίμα στον δεξιό κόλπο, τη δεξιά κοιλία και το οπίσθιο τρίτο και κάτω άκρο του μεσοκοιλιακού διαφράγματος. Μπορεί επίσης να παρέχει το 25% έως 35% της αριστερής κοιλίας (LV).
Υπάρχει σημαντική αλληλεπικάλυψη τροφοδοσίας των στεφανιαίων αρτηριών. Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία είναι κυρίαρχη έναντι της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας στο 50% του χρόνου, ίση με αυτήν στο 20% του χρόνου και λιγότερο σημαντική από αυτήν στο 30% των περιπτώσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρτηρίες του θώρακα
Γουαχίρα
Τα γουαχίρα είναι κουβανέζικο στιλ μουσικής και συγκεκριμένα παραλλαγή του φλαμένκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Κούβα
Έρωτας από την Αρχή
Η ταινία Έρωτας από την Αρχή, είναι μια ρομαντική-δραματική ταινία σε σκηνοθεσία Μάικλ Σούσι, με πρωταγωνιστές τους Ρέιτσελ ΜακΆνταμς και Τσάνινγκ Τέιτουμ Η ταινία είναι βασισμένη στην αληθινή ιστορία των Κιμ και Κρίκιτ Κάρπεντερ. Είναι η τελευταία ταινία από την Spyglass Entertainment, πριν αναλάβει η MGM. Η ταινία ήταν εισπρακτική επιτυχία, γινόμενη η έκτη εμπορικότερη ρομαντική-δραματική ταινία όλων των εποχών.
Η Αληθινή Ιστορία
Η ταινία Έρωτας από την Αρχή είναι βασισμένη στην πραγματική σχέση των Κιμ και Κρίκιτ Κάρπεντερ, οι οποίοι έγραψαν ένα βιβλίο σχετικά με τον γάμο τους, γνωστό ως Έρωτας από την Αρχή. Δέκα εβδομάδες μετά τον γάμο τους στις 18 Σεπτεμβρίου 1993, το ζευγάρι βρίσκονταν σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο η Κρίκιτ υπέστη τραύμα στον εγκέφαλο, το οποίο της αφαίρεσε τις αναμνήσεις του ερωτά της με τον Κιμ, καθώς και τον γάμο τους. Ο Κιμ εξακολουθεί να είναι βαθιά ερωτευμένος με τη γυναίκα του, παρόλο που αυτή τον βλέπει σαν ξένο μετά το ατύχημα. Σύμφωνα με το ζευγάρι, η πίστη τους στον Ιησού και οι γαμήλιοι όρκοι τους ενώπιον του Θεού τους κράτησαν ενωμένους.
Πλοκή
Η Πέιτζ Κόλινς (Ρέιτσελ ΜακΆνταμς) και ο σύζυγος της Λίο (Τσάνινγκ Τέιτουμ) βγαίνουν από ένα κινηματογράφο. Στο δρόμο για το σπίτι τους, σε μια πινακίδα στοπ, η Πέιτζ ξεκούμπωσε τη ζώνη της για να σκύψει και να φιλήσει τον Λίο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα φορτηγό συγκρούεται με το αυτοκίνητο τους και η Πέιτζ χτυπά πάνω στο παρμπρίζ. Και τους δυο βιαστικά τους πήγαν στα επείγοντα περιστατικά, και η φωνή του Λίο ακούγεται να μιλά για το πως << οι στιγμές που έχουν αντίκτυπο μας βοηθάνε να βρούμε ποιοι είμαστε>>, η ταινία μας δείχνει πως η Πέιτζ και ο Λίο συναντήθηκαν για πρώτη φορά. Οι σκηνές του πως φλερτάρουν, γίνεται η πρόταση γάμου και παντρεύονται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο είναι συνυφασμένες με το παρόν.
Όταν η Πέιτζ ανακτά τις αισθήσεις της, νομίζει ότι ο Λίο είναι ο γιατρός της, έχοντας χάσει όλες τις αναμνήσεις των τελευταίων ετών. Όταν οι γονείς της, Μπιλ και Ρίτα Θόρτον, μαθαίνουν για αυτό και της επισκέπτονται, είναι η πρώτη φορά που ο Λίο τους συναντά. Η Πέιτζ δεν καταλαβαίνει γιατί παράτησε τη νομική, χώρισε με τον προηγούμενο αρραβωνιαστικό της, Τζέρεμι, και γιατί δεν έρχεται σε επαφή με την οικογένεια της και τους φίλους της. Οι γονείς της επιμένουν να την πάρουν σπίτι μαζί τους και η Πέιτζ συμφωνεί, υποθέτοντας ότι ίσως έχει παντρευτεί τον Λίο για κάποιο αμοιβαίο όφελος και αναζητά στοιχεία γα τον γάμο. Την στιγμή που είναι έτοιμη να φύγει, ο Λίο έρχεται τρέχοντας για να της δώσει να ακούσει ένα φωνητικό μήνυμα στο οποίο ακούγεται πολύ χαρούμενη και ρομαντική. Η Πέιτζ αποφασίζει να πάει μαζί με τον Λίο, ελπίζοντας ότι θα την βοηθήσει να ανακτήσει την χαμένη μνήμη της. Η Πέιτζ καλωσορίζεται σπίτι με ένα πάρτι έκπληξη από τους φίλους της, αλλά καθώς δεν είναι σε θέση να θυμηθεί κανένα από αυτούς, το βρίσκει πάνω από τις δυνάμεις της και ξεσπά.
Την επόμενη μέρα η Πέιτζ επιχειρεί να πάει στη συνηθισμένη της καφετέρια αλλά δεν ξέρει που βρίσκεται και χάνει το δρόμο της επιστροφής. Παίρνει τηλέφωνο τη μητέρα της επειδή δεν ξέρει ή δεν θυμάται τον αριθμό του Λίο. Εκείνο το απόγευμα ο Λίο και η Πέιτζ προσκαλούνται σε δείπνο από τους γονείς της. Στο δείπνο και αργότερα στο μπαρ, ο Λίο δεν ταιριάζει με την οικογένεια της και τους φίλους της. Επιμένει στις προσπάθειες του να τη βοηθήσει να ανακτήσει τη μνήμη της, αλλά η Πέιτζ θέλει να μάθει γιατί παράτησε τη νομική και χώρισε με τον Τζέρεμι. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης της με τον Τζέρεμι, τον φιλά. Η γιατρός της την συμβουλεύει να καλύψει τα κενά στην μνήμη της παρά να είναι φοβισμένη για το παρελθόν της. Με τον γάμο της αδερφής της Γκουέν να πλησιάζει, η Πέιτζ αποφασίζει να μείνει με τους γονείς της μέχρι τον γάμο. Παρόλο που ο Λίο της ζητά να βγούνε ραντεβού και να περάσει μια νύχτα μαζί της, η σχέση τους γίνεται περισσότερο τεταμένη όταν ο πατέρας της Πέιτζ προσπαθεί να πείσει το Λίο να χωρίσει την κόρη του, και όταν ο Λίο χτυπά τον Τζέρεμι που μιλά για τις πιθανότητες να είναι στο κρεβάτι με τη σύζυγο του.
Καθώς οι εποχές αλλάζουν, ο Λίο συζητά για την φιλοσοφία του περί των <<Στιγμών που έχουν αντίκτυπο>>. <<Μια στιγμή που έχει αντίκτυπο που δίνει την δυνατότητα για αλλαγή καθώς τα αποτελέσματα είναι πέρα από αυτά που μπορούμε να προβλέψουμε. Κάνοντας κάποια πράγματα να συνεργαστούν, φέρνοντας τα πιο κοντά από ότι ήταν πριν. Ενώ στέλνεις τους άλλους, να ζήσουν θαυμάσιες εμπειρίες, βρίσκοντας τες εκεί που δεν περίμενες ποτέ να τις βρεις...>>. Πίσω στο δωμάτιο της, η Πέιτζ βρίσκει τον κατάλογο στον οποίο είχε γράψει τους γαμήλιους όρκους της και είναι βαθιά συγκινημένη. Η ταινία τελειώνει με την Πέιτζ να βρίσκει τον Λίο στην συνηθισμένη καφετέρια Mnemonic και να δοκιμάσει να πάει μαζί του σε ένα νέο μέρος αντί για της συνηθισμένη εναλλακτική τους.
Παραγωγή
Η επιλογή των Ρέιτσελ ΜακΆνταμς και Τσάνινγκ Τέιτουμ ανακοινώθηκε από το Variety τον Ιούνιο του 2010. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο του 2010 στο Τορόντο και στο Σικάγο.
Μουσική
Η μουσική της ταινίας κυκλοφόρησε στις 7 Φεβρουαρίου 2012, από την Rhino Records. Η μουσική της ταινίας, γράφτηκε και τη συνέθεσε η Ρέιτσελ Πόρτμαν και ο Μάικλ Μπρούκς, κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή σε ξεχωριστό άλμπουμ στις 7 Φεβρουαρίου 2012 από την Madison Gate Records.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1938-39
Στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1938-39 πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός Πειραιώς, αλλά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1938-1939 προκρίθηκαν και οι δύο επόμενες ομάδες: Ολυμπιακός και Άρης Πειραιά. Στη δύναμη των σωματείων της ΕΠΣΠ εντάχθηκαν οι Κεραμεικός Καμινίων, ΑΟ Παλαιάς Κοκκινιάς και Πανελευσινιακός και έλαβαν μέρος στη Γ΄ κατηγορία.
Α΄ κατηγορία
Μετείχαν 4 σύλλογοι και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Εθνικός σχετικά εύκολα. Για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1938-1939 (νότιος όμιλος) προκρίθηκαν και οι δύο επόμενες ομάδες: ο Ολυμπιακός και ο Άρης. Τη χρονιά αυτή υπήρχε η ιδιαιτερότητα πως οι σύλλογοι μετέφεραν στο εθνικό πρωτάθλημα τα μεταξύ τους αποτελέσματα από το τοπικό. Έτσι, αφενός δεν ξαναέπαιξαν μεταξύ τους και λιγόστεψαν οι αγωνιστικές, αφετέρου η θέση στον όμιλο του εθνικού πρωταθλήματος καθόριζε και την τελική τους τύχη στο τοπικό (δηλαδή αν θα υποβιβάζονταν ή όχι). Έτσι ο Άρης που τερμάτισε 7ος στο Εθνικό πρωτάθλημα υποβιβάστηκε στη Β΄ Πειραιά! Τελικά καμιά ομάδα δεν υποβιβάστηκε λόγω αύξησης του αριθμού σε έξι.
Μια άλλη αλλαγή ήταν η καθιέρωση της βαθμολογίας 3-2-1, αντί του 2-1-0 που ίσχυε ως τότε.
Βαθμολογία
* Ο Ολυμπιακός και ο Άρης προκρίθηκαν στο νότιο όμιλο του πανελλήνιου πρωταθλήματος. Εκεί ο Άρης τερμάτισε 7ος, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί αρχικά στη Β΄ κατηγορία. Τελικά καμιά ομάδα δεν υποβιβάστηκε λόγω αύξησης του αριθμού σε έξι.
Γ΄ κατηγορία
Συμμετείχαν 7 σύλλογοι.
* Ο "Α.Ο. Κεραμεικός" ήταν η ποδοσφαιρική ομάδα των εργατών της βιομηχανίας "Κεραμεικός", η οποία είχε ιδιόκτητο γήπεδο (Αρχείο Πρωτοδικείου Πειραιώς, Α.Μ.1581/8-6-1938). Αργότερα συγχωνεύτηκε με τον Ατρόμητο Καμινίων. Με το ίδιο όνομα αναφέρεται παλιότερα ανεξάρτητος σύλλογος και στην Αθήνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1938-1939
Κατερίνη
μικρογραφία Η Κατερίνη είναι πόλη της Μακεδονίας, η οποία αποτελεί έδρα του Δήμου Κατερίνης και πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Πιερίας στην Περιφέρεια Κεντρική Μακεδονία. Έχει πληθυσμό, σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, 59.189 κατοίκους. Βρίσκεται στο Πιερικό ύψωμα, ανάμεσα στα Πιέρια Όρη και στον Θερμαϊκό κόλπο, σε υψόμετρο 14 μ. - 45 μ. και σε απόσταση 71 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη.
Ιστορία
thumb|Προτομή του [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μ. Αλεξάνδρου στην Κατερίνη]] Οι κάτοικοι συμμετείχαν σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων, από την Επανάσταση του 1821, το κίνημα του 1854, τη Μακεδονική Επανάσταση του 1878 και το Μακεδονικό Αγώνα. Σημαντικοί Μακεδονομάχοι ήταν οι οπλαρχηγοί της περιοχής Νικόλαος Στρεμπίνας και Νικόλαος Μπαμπάκας, καθώς και ο Αλκιβιάδης Παπαδημητρίου.
Η απελευθέρωση της πόλης τελικά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία έγινε στις 16 Οκτωβρίου του 1912. Μετά την απελευθέρωσή της το 1912, η Κατερίνη έγινε Δήμος, μέχρι τις 28 Ιουνίου 1918. Το 1920-1930 η Κατερίνη αποτέλεσε Κοινότητα. Το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο πραγματοποιήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1929. Το 1931 ανεγέρθηκε η Δημοτική Αγορά της Κατερίνης.
Κατά τα έτη 1913-1914 εγκαταστάθηκαν στην περιοχή οικογένειες Θρακών προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και την Ανατολική Ρωμυλία που ανέρχονταν σε 5.000 πρόσωπα. Πολλοί κατάγονταν από τον Αρτεσκό της Ανατολικής Θράκης. Ακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή και η εγκατάσταση των Μικρασιατών στην περιοχή. Έτσι, με την έλευση των προσφύγων, υπερδιπλασιάστηκε ο πληθυσμός της πόλης.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό στις 14 Απριλίου 1941 και απελευθερώθηκε τρία χρόνια αργότερα. Το 1944 ιδρύθηκε και το Γενικό Νοσοκομείο της πόλης.
Οι κάτοικοι της Κατερίνης ασχολήθηκαν με τις τουριστικές επιχειρήσεις, τις οδικές μεταφορές, κτηνοτροφία, τη γεωργία όπως η καλλιέργεια καπνού και το ακτινίδιο που γνώρισε μεγάλη άνθηση στην Κατερίνη και Πιερία που ήταν το πρώτο μέρος στην Ελλάδα που καλλιεργήθηκε από πρωτοβουλία του Τάσου Μίχου που διετέλεσε γεωπόνος εφαρμογών στη Διεύθυνση Γεωργίας Πιερίας. Σήμερα η Κατερίνη αποτελεί τουριστικό προορισμό με την ανάπτυξη οργανωμένων παραθεριστικών κέντρων στις ακτές της Καλλιθέα, Κορινός, Ολυμπιακή Ακτή, Παραλία, Περίσταση. Επίσης η πόλη διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αστικά πάρκα της Ελλάδας, με τεχνικές λίμνες, σιντριβάνια και γλυπτά. Το 2008 ανακατασκευάστηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης, στην ομώνυμη συνοικία, ενώ από το 2007 συνδέεται με προαστιακό σιδηρόδρομο με την πόλη της Θεσσαλονίκης, Προαστιακός Σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης. Κάθε Σεπτέμβριο διοργανώνεται στο οικισμό Ανδρομάχης η Εμποροπανήγυρη.
Η Κατερίνη έχει διάφορους πολιτιστικούς φορείς όπως το Δημοτικό Ωδείο Κατερίνης, την Κινηματογραφική Λέσχη Κατερίνης (1976), τη Φωτογραφική Λέσχη Κατερίνης, Σύλλογος Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας (1980), Εστία Πιερίδων Μουσών Κατερίνης, και άλλους. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι το Δημοτικό Ραδιόφωνο Κατερίνης 95.3 FM (Δημοτική Επιχείρηση Επικοινωνίας & Ενημέρωσης), Όλυμπος 101.5 FM, Viva 88.3 FM, Ράδιο Σίτυ 102.8 FM, Ράδιο Ενημέρωση 92.2 FM, Μουσικό Πανόραμα, Δίον Τηλεόραση κ.α. Εφημερίδες είναι οι, Επτά, Ημερησία Πιερίας, Ολύμπιο Βήμα, Pieria Νews, κ.α.
Ονομασία
Πολλοί περιηγητές, όπως ο Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, αλλά και σε χάρτες ήδη από το 13ο αιώνα (1264), αναφέρουν την πόλη με το όνομα Άτηρα (σταθμός ή πόλισμα Hatera) και αρκετοί είδαν και επίδραση στο όνομα της πόλης (Κατερίνη – Κάτηρα- Χάτηρα- Άτηρα). Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξε και ο Φρανσουά Πουκεβίλ, ο οποίος σε χάρτη σημειώνει τον τόπο ως Kateri Hatera. Ο Λέων Εζέ υπολόγισε τη θέση της αρχαίας Άτηρας κοντά στην Κονταριώτισσα, ενώ ο Kurz τοποθετεί το πόλισμα κάπου ανάμεσα στους σημερινούς οικισμούς του Κορινού και της Καλλιθέας.
Άλλη υπόθεση κάνει λόγο για το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης, το οποίο βρίσκεται ανατολικά της πόλης και όπου βρίσκεται σήμερα το παλαιό νεκροταφείο. Οι εικόνες στο ναό χρονολογούνται από το 1831 και δεν αποκλείεται να υπήρχε από πριν στην ίδια θέση κάποιος άλλος ναός.
Η πόλη εμφανίζεται με τη λόγια ονομασία Αικατερίνη ή Αγία Αικατερίνη στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Τελικά επικράτησε η ονομασία Κατερίνη και η 25η Νοέμβρη θεωρείται τοπική αργία λόγω της πολιούχου Αγίας Αικατερίνης.
Πληθυσμός
Το 1961, το πολεοδομικό συγκρότημα της Κατερίνης ήταν το τέταρτο αστικό κέντρο της Μακεδονίας, μετά τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα και τις Σέρρες και το δωδέκατο της Ελλάδας. Η πληθυσμιακή αυτή ανάπτυξη, την οποία φυσικά ακολούθησε αντίστοιχη εξέλιξη της μορφής της πόλης, οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στην ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας και στην αύξηση της παραγωγής καπνών ποικιλίας Κατερίνης, τα οποία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν περιζήτητα στη διεθνή αγορά για σημαντικό χρονικό διάστημα. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι η συμβολή του καπνού στη διαμόρφωση του υψηλού σχετικά εισοδήματος της περιοχής της Κατερίνης, και γενικότερα του νομού Πιερίας, είναι μεγαλύτερη από ότι σε κάθε άλλη περιοχή της Ελλάδας.
Το 1806 ο William Leake αναφέρει 100 οικίες και το 1810 ο Daniel κάνει λόγο για 140. Το 1812, το 1880 και το 1890 ο αριθμός των οικιών είναι σταθερός (300) σύμφωνα με τις αντίστοιχες αναφορές του Henry Holland και του Επισκόπου Κίτρους, Νικολάου. Ειδικότερα, το 1890 αναφέρονται (Στατιστικοί Πίνακες του Ελληνικού Προξενείου Θεσσαλονίκης), 300 οικίες και 700 διαχειμάζοντες Βλαχολιβαδιώτες. Το 1900 υπήρχαν 2.070 Χριστιανοί και 600 Μουσουλμάνοι. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 αποχώρησαν από την πόλη οι Μουσουλμάνοι, οι οποίοι αριθμούσαν περί τους 8.000 ανθρώπους. Στην Κατερίνη εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επίσης στην πόλη εγκαταστάθηκε μεγάλο τμήμα των Ελλήνων Ευαγγελικών της Μικράς Ασίας. Κατά την απογραφή του 1928 η Κατερίνη κατείχε την 45η θέση μεταξύ των μεγαλύτερων ελληνικών πόλεων. Σήμερα στην πόλη υπάρχουν πολλοί κάτοικοι Βλάχικης καταγωγής που ξεπερνούν τους 3.000. Οι Βλάχοι της Κατερίνης κατάγονται κυρίως από το Λιβάδι και από τον Κοκκινοπηλό καθώς και από άλλους οικισμούς.
Αξιοθέατα
Πλατεία Ελευθερίας - Άγαλμα Ελευθερίας: Στην αρχή του πεζόδρομου της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, βρίσκεται η ιστορική Πλατεία Ελευθερίας, όπου δεσπόζει το άγαλμα της Ελευθερίας, μια γυναικεία φιγούρα με αέρινο φόρεμα και υψωμένα χέρια που δηλώνει περίτρανα ότι η ελευθερία είναι βασικό συστατικό της Δημοκρατίας. Το άγαλμα, κατασκευασμένο από ορείχαλκο, φιλοτεχνήθηκε το 1973, με δαπάνη του Δήμου Κατερίνης, από τον αείμνηστο Πιεριέα γλύπτη Ευθύμιο Καλεβρά, αποσπώντας το πρώτο βραβείο σε Πανελλήνιο διαγωνισμό.
'''Κεντρικός Πεζόδρομος Μ. Αλεξάνδρου - σιντριβάνι:''' Ο πεζόδρομος της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι το εμπορικό κέντρο της Κατερίνης, ιδανικό για χαλάρωση και αγορές. Πλαισιώνεται από γραφικά καφέ, εστιατόρια για όλες τις γευστικές προτιμήσεις και εμπορικά καταστήματα. Στο τέλος του πεζόδρομου, στην πλατεία Κουλουμβάκη, δεσπόζει ένα μαρμάρινο σιντριβάνι.
Ιερός Καθεδρικός Μητροπολιτικός Ναός Θείας Αναλήψεως Κατερίνης: Εκκλησιαστικός Ορθόδοξος ναός που ιδρύθηκε το 1858 και θεμελιώθηκε το 1978.
Αστική Σχολή Κατερίνης (Παλαιό 1ο Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης): Δείγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής - έργο τέχνης στην οδό Ειρήνης το οποίο κτίστηκε το 1905. Υπήρξε το 1ο Δημοτικό Σχολείο της Κατερίνης έως το 1979 όταν με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού χαρακτηρίστηκε έργο τέχνης «ειδικής προστασίας». Στο εσωτερικό του φιλοξενείται η μόνιμη έκθεση γλυπτών του διάσημου γλύπτη από τον Καταχά Πιερίας, Ευθύμιου Καλεβρά.
Κέντρο Τεχνών «Εννέα Μούσες» (πρώην «Αρχοντικό Τσαλόπουλου»): Διατηρητέο κτήριο στη συμβολή των οδών 25ης Μαρτίου και Ίωνος Δραγούμη, από τα αξιολογότερα νεότερα μνημεία (1908) της Μακεδονίας. Δείγμα αξιόλογης κεντροευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και αισθητικής, κτίστηκε υπό την επίβλεψη Έλληνα μηχανικού σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Max Rubens, ο οποίος άνηκε στη σχολή του εκλεκτικισμού. Ο ιδιοκτήτης του, Δημήτριος Τσαλόπουλος, δικηγόρος, χρημάτισε βουλευτής και ανέπτυξε σημαντική δράση στα δρώμενα της περιοχής. Σήμερα το ακίνητο ανήκει στον Δήμο Κατερίνης και έχει μετονομαστεί σε «Κέντρο Τεχνών Εννέα Μούσες». μικρογραφία|205x205εσ|Πλατεία Μακεδονίας
Πλατεία Μακεδονίας: Πλατεία Μακεδονίας, πρώην πλατεία Δημοκρατίας, στην καρδιά της πόλης, γνωστή και ως πλατεία Ευκαρπίδη λόγω του ομώνυμου κινηματογράφου-θεατρικης σκηνής που βρίσκεται εκεί. Περιστοιχίζεται από καταστήματα εστίασης και το Κέντρο Τεχνών «Εννέα Μούσες».
Δημοτικό Πάρκο Κατερίνης: Το Δημοτικό Πάρκο έχει έκταση περίπου 51.000 τ.μ., με 1.252 δέντρα από 39 είδη. Βρίσκεται στην καρδιά της πόλης και διαθέτει πλούσια χλωρίδα και πανίδα, σιντριβάνια, μνημεία, παιδικές χαρές, καφέ - σνακ μπαρ. Φιλοξενεί φεστιβάλ, εκθέσεις και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις όλες τις εποχές του χρόνου. Εκεί βρίσκεται και το ανοιχτό θέατρο της Κατερίνης. Τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων λειτούργησε ως «Πάρκο των Χρωμάτων» σε διοργάνωση του Δήμου Κατερίνης με πληθώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως μουσικές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.
Δημοτικό Συνεδριακό και Πνευματικό Κέντρο Κατερίνης («Εκάβη»): Βρίσκεται στην περιοχή του Δημοτικού Πάρκου και φιλοξενεί εκδηλώσεις και ομίλιες, όπως τις ομιλίες από τη «Σχολή Γονέων Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης».
Δημοτική Βιβλιοθήκη:  Στεγάζεται στον 1ο όροφο του Δημοτικού Συνεδριακού και Πνευματικού Κέντρου Κατερίνης. Η συλλογή της αριθμεί περισσότερους από 27,800 τόμους βιβλίων, υπάρχει παιδικό - εφηβικό τμήμα με βιβλία πολλών κατηγοριών και το αναγνωστήριο «αίθουσα Ιγνάτιος Μεϊμάρης». Κάθε χρόνο διοργανώνει πλήθος επιμορφωτικών δράσεων και λαμβάνει μέρος στα προγράμματα της Καλοκαιρινής Εκστρατείας της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος σε συνεργασία με το Δίκτυο Ελληνικών Βιβλιοθηκών.