cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου
Ο αντίκτυπος της σφαγής
Στο άκουσμα της είδησης για τη σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, πολλοί Καθολικοί εντός και εκτός Γαλλίας θεώρησαν τις σφαγές αρχικά ως μια απελευθέρωση από ένα πιθανό πραξικόπημα των Ουγενότων και μια εκδίκηση για όσα είχαν υποστεί από αυτούς. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' διέταξε ένα Te Deum και την κοπή μεταλλίου για τον εορτασμό του γεγονότος με τη μορφή του στη μία όψη και τη λατινική επιγραφή Ugonottorum strages 1572 (σφαγή Ουγενότων 1572) και έναν άγγελο με σταυρό και σπαθί δίπλα στους νεκρούς προτεστάντες στην άλλη (βλ. εικόνα). Ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας έδειξε την ικανοποίησή του για το γεγονός «γελώντας για πρώτη φορά», Η κυριαρχία του στις Κάτω Χώρες δεν κινδύνευε. Αλλά ο έτερος Αψβούργος, ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Β΄, χαρακτήρισε επονείδιστη τη σφαγή και μετριοπαθείς Γάλλοι Καθολικοί άρχισαν να διερωτώνται αν η θρησκευτική ομοιομορφία άξιζε το τίμημα ενός τέτοιου μακελειού και έτσι άρχισε να αναπτύσσεται ένα κίνημα, το οποίο έθετε την εθνική ενότητα πάνω από τα συμφέροντα κάθε θρησκευτικής παράταξης.
Η προτεσταντική Ευρώπη χαρακτήρισε άνανδρη βαρβαρότητα τη σφαγή. Ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός, που είδε να ματαιώνεται η γαλλική βοήθεια που περίμενε, είπε στον Γάλλο πρεσβευτή ότι ο Κάρολος Θ΄δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπλύνει τα χέρια του από τόσο αίμα. Η Ελισάβετ της Αγγλίας ντύθηκε με βαρύ πένθος για να δεχτεί τον Γάλλο πρεσβευτή, τις δικαιολογίες του οποίου άκουσε με φανερή δυσπιστία. Αλλά επειδή της χρειαζόταν η Γαλλία για τον αγώνα της κατά της Ισπανίας, συνέχισε να ερωτοτροπεί με τον δούκα του Αλανσόν, τον νεότερο αδελφό του Καρόλου Θ΄, και τον Νοέμβριο έγινε ανάδοχος της κόρης του Γάλλου βασιλιά. Πολλοί τη συμβούλευσαν να θανατώσει τη Μαρία Στούαρτ, αλλά η Ελισάβετ ανέβαλλε την εκτέλεση επί δεκαπέντε χρόνια.
Η σφαγή προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα προσφύγων σε γειτονικές ευρωπαϊκές πόλεις, όπως στη Γενεύη, που απέκτησε το προσωνύμιο «η πόλη των προσφύγων»: την επαύριο του γεγονότος, η πόλη δεχόταν 10-20 πρόσφυγες ανά ημέρα, κάτι που οδήγησε στην εκτόξευση του πληθυσμού της, που διπλασιάστηκε τη δεκαετία 1550-1560.
Τα μετέπειτα
Η Αικατερίνη και οι Γκυζ φάνηκε να βγαίνουν παντοδύναμοι νικητές από αυτήν την κρίση και το θρησκευτικό πρόβλημα της Γαλλίας έμοιαζε να έχει λυθεί. Τίποτα όμως δεν είχαν κατορθώσει. Όσοι Ουγενότοι δήλωσαν μεταστροφή, την αποκήρυξαν αμέσως. Σε δύο μήνες από τη σφαγή άρχισε ο Τέταρτος Θρησκευτικός πόλεμος και οι Ουγενότοι κράτησαν τις πόλεις που κατείχαν. Και τον Ιούλιο του 1573 ο Κάρολος υπέγραψε την Ειρήνη της Ροσέλ, εγγυώμενος στους Ουγενότους θρησκευτική ελευθερία. Η σφαγή αποδείχτηκε μάταιη.
Τον Μάιο του 1574 ο Κάρολος Θ΄ πέθανε παραληρώντας από τύψεις. Ο δούκας του Ανζού έγινε Ερρίκος Γ΄. Το 1575 ο Ερρίκος της Ναβάρρας δραπέτευσε, αποκήρυξε τον Καθολικισμό κι ανέλαβε πάλι την ηγεσία των Ουγενότων. Ο βασιλιάς δολοφόνησε τους Γκυζ το 1588 (η Αικατερίνη πέθανε σε λίγες μέρες), αναγνώρισε ως διάδοχό του τον Ερρίκο της Ναβάρρας και βάδισε μαζί του κατά του επαναστατημένου καθολικού Παρισιού. Δολοφονήθηκε από ένα μοναχό το 1589 και τελικά ο Ερρίκος της Ναβάρρας προσήλθε και πάλι στον Καθολικισμό και μπήκε στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1594 ως Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας. Με το Διάταγμα της Νάντης που εξέδωσε το 1598 οι Ουγενότοι απολάμβαναν για ενενήντα περίπου χρόνια ελευθερία άσκησης λατρείας και ισοπολιτεία.
Οι ευθύνες
thumb|right|200px|Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, [[Τζόρτζο Βαζάρι|Τζόρτζιο Βαζάρι, 1572-1573]] Οι Γκυζ αναμφίβολα ήταν οι πρωταίτιοι της σφαγής. Εποφθαλμιούσαν τον θρόνο και η ηγεσία των ακραίων καθολικών ήταν ένα σίγουρο όχημα για να φτάσουν στον σκοπό τους. Όσο περισσότερους Ουγενότους σκότωναν, τόσο δυνατότεροι και λαοφιλέστεροι θα γίνονταν. Αλλά δεν μπορούσαν να ενεργήσουν χωρίς την έγκριση του βασιλιά και τη σύμπραξη της Αικατερίνης.
Ο Κάρολος Θ΄σεβόταν τον Κολινύ και αγαπούσε τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Ήθελε να είναι δίκαιος και βασιλιάς όλων των Γάλλων. Αλλά είχε διαταραγμένο ψυχικό κόσμο και το βράδυ της 23ης Αυγούστου η μητέρα του τον παγίδευσε: Ό,τι έγινε (η απόπειρα κατά του Κολινύ) δεν απογίνεται. Οι Ουγενότοι θα ζητήσουν εκδίκηση. Πρέπει να τους προλάβουμε. Ή εμείς ή αυτοί.
Αυτά ως προς τις ηθικές ευθύνες. Ως προς τις πολιτικές, μεγάλες είναι και αυτές του Κολινύ. Προσπαθούσε να πείσει τον Κάρολο να βοηθήσει την Ολλανδία στον αγώνα της κατά της Ισπανίας. Το έπαθλο για τη Γαλλία θα ήταν η Φλάνδρα. Αλλά αυτό σήμαινε συμμαχία της καθολικής Γαλλίας με τον Γουλιέλμο τον Σιωπηλό, την Ελισάβετ και Γερμανούς ηγεμόνες, όλους Προτεστάντες, και πόλεμο με τον υπέρμαχο του Καθολικισμού, τον πανίσχυρο Καθολικό Βασιλιά, Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, και κατ’ επέκτασιν με τον πάπα! Ήταν αναμενόμενο να προκαλέσει λογικές αντιδράσεις και σφοδρά πάθη.
Επιρροή στη σκέψη και στην τέχνη
Η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου προκάλεσε ένα κύμα πολεμικής στην πολιτική φιλοσοφία και στη λογοτεχνία, οι οποίες κατακλύστηκαν από θεωρίες, προκαταλήψεις και φοβίες. Ο Φρανσουά Οτμάν (François Hotman) και άλλοι διατύπωσαν την ιδέα περί συνταγματικής μοναρχίας (κοινοβουλευτικής και αιρετής). Οι ίδιοι βέβαια συγγραφείς που εξυμνούσαν κάποτε την αντίσταση του Ερρίκου της Ναβάρρας, άρχισαν μετά να εξυμνούν την απολυταρχία του Ερρίκου Δ΄.
Έργα εμπνευσμένα από τη Σφαγή είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Θρησκεία και βία Κατηγορία:Ιστορία του Καθολικισμού στην Ευρώπη
Γεώργιος Παπανδρέου
Ο Γεώργιος Παπανδρέου (Καλέντζι Αχαΐας, 13 Φεβρουαρίου 1888 - Αθήνα, 1 Νοεμβρίου 1968) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός. Διατέλεσε τρεις φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες, αρχικά στην Αθήνα και ύστερα στο Βερολίνο, όπου και γνώρισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Έκτοτε αποτέλεσε στενό συνεργάτη του και θερμό υποστηρικτή του. Το 1921 επέζησε ύστερα από απόπειρα δολοφονίας φιλοβασιλικών. Το 1922 πρωτοστάτησε στο κίνημα Πλαστήρα-Γονατά, όντας πολιτικός σύμβουλος του κινήματος, το οποίο οδήγησε στη Δίκη των Εξι, στην κατάργηση της Μοναρχίας και στη σύσταση της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ υπηρέτησε και υπουργός της επαναστατικής κυβέρνησης. Το 1924, διορίσθηκε εκ νέου υπουργός στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου.
Το 1925, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παγκάλου, εξορίστηκε. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, υπηρέτησε ως υπουργός στις κυβερνήσεις Βενιζέλου την περίοδο 1930-1932. Μετά την επιβολή της Μεταξικής δικτατορίας, εξορίστηκε ξανά, στην Άνδρο και στα Κύθηρα.
Την περίοδο της κατοχής είχε αντιστασιακή δράση, με αποτέλεσμα τη σύλληψη του από τους Γερμανούς και τη φυλάκιση του στις Φυλακές Αβέρωφ. Το 1944 συντάχθηκε πλήρως με την Εξόριστη κυβέρνηση και αποτέλεσε τον κύριο διοργανωτή του συνεδρίου του Λιβάνου. Ύστερα εκτέλεσε χρέη μεταβατικού πρωθυπουργού στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Κατά την απελευθέρωση, εκφώνησε λόγο στην πλατεία συντάγματος στις 12 Οκτωβρίου 1944.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, αποτέλεσε μέλος των κυβερνήσεων των κυβερνητικών δυνάμεων. Μετά τη λήξη του εμφυλίου, δημιούργησε το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου, το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1950 και 1951. Το 1952, συνεργάστηκε με το κόμμα του Αλέξανδρου Παπάγου, Ελληνικό Συναγερμό, από το οποίο αποχώρησε το 1953. Ύστερα, δημιούργησε την Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη πρωθυπουργός στις εκλογές του 1963 και του 1964.
Με την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, τέθηκε υπό κατ'οίκον περιορισμό. Ένα χρόνο μετά, το 1968, έβγαλε κρυφά διάγγελμα, στο οποίο φερόταν εναντίον της δικτατορίας. Πέθανε, την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Νεανικά χρόνια
Ο Γεώργιος Παπανδρέου γεννήθηκε ως Γεώργιος Σταυρόπουλος στο Καλέντζι Αχαΐας το 1888 και ήταν το τρίτο παιδί του πρωτοπρεσβύτερου Ανδρέα Σταυρόπουλου και της συζύγου του Παγώνας, κατά άλλους γεννήθηκε στο χωριό Αγία Μαρίνα που ήταν τότε οικισμός του Καλεντζίου. Δεν γνώρισε τη μητέρα του, η οποία απεβίωσε λίγους μήνες μετά τη γέννησή του. Ο θείος του, Νικόλαος Σταυρόπουλος, ήταν σχολάρχης Πατρών. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο τετρατάξιο σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια στο σχολαρχείο της Χαλανδρίτσας. Δύο χρόνια αργότερα και αφού ο πατέρας του μετατέθηκε στην Πάτρα, γράφτηκε στο Β΄ Γυμνάσιο Πατρών, όπου ήδη φοιτούσε ο μεγαλύτερος αδερφός του, Νίκος. Το 1901 έχασε την αδελφή του, Μαγδαληνή, από φυματίωση σε ηλικία μόλις 19 ετών. Την ίδια χρονιά αποφάσισε μαζί με τον αδελφό του να επισημοποιήσουν το επίθετο με το οποίο ήταν άλλωστε γνωστοί: Από Γεώργιος Σταυρόπουλος έγινε Γεώργιος Παπανδρέου.
Σπούδασε νομική στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Βερολίνο, όπου και γνώρισε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, προσφωνώντας τον ως εκπρόσωπος των Ελλήνων φοιτητών. Από τους Γερμανούς καθηγητές του στο πανεπιστήμιο, αυτός που τον επηρέασε περισσότερο ήταν ο Χάινριχ Τρίπελ (Heinrich Triepel), ο οποίος πρωταγωνίστησε στην αμφισβήτηση του άκρατου θετικισμού και νομικισμού που επικρατούσε τότε στην γερμανική πολιτειολογία και θεωρία του κράτους, προτείνοντας αντίθετα μια περισσότερο κοινωνιολογική και πολιτική θεώρηση.
Το 1913 παντρεύτηκε τη Σοφία Μινέικο (κόρη του Σιγισμούνδου Μινέικο, Πολωνού αριστοκράτη, και της Περσεφόνης Μανάρη) με την οποία απέκτησε το 1919 τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Υπουργικές θέσεις
thumb|left|200px|Οι συνταγματάρχες [[Νικόλαος Πλαστήρας και Στυλιανός Γονατάς και ο πολιτικός σύμβουλος της επανάστασης, Γεώργιος Παπανδρέου, στη Μουσουνίτσα, κατά τη διάρκεια του κινήματος του 1922.]]Στις εκλογές του 1920 όπου το Κόμμα Φιλελευθέρων του νικητή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Βενιζέλου, ηττήθηκε, ο Παπανδρέου εκλέχτηκε επιλαχών βουλευτής στην περιφέρεια Λέσβου. Το 1922 διετέλεσε πολιτικός σύμβουλος στο στρατιωτικό κίνημα της 11ης Σεπτέμβρη Πλαστήρα-Γονατά που έδιωξε τον βασιλιά Κωνσταντίνο και σταμάτησε τη διαδοχή των προηγούμενων βασιλικών κυβερνήσεων. Αργότερα διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών της στρατιωτικής κυβέρνησης Γονατά που εκτέλεσε την ηγεσία των Αντιβενιζελικών για την ήττα τους στην Μικρά Ασία, έχοντας συμμετάσχει και στην προηγηθείσα Δίκη ως κατήγορος. Υπήρξε γενικός εισηγητής στην Δ' Συντακτική Συνέλευση του 1924 που κατήργησε την βασιλεία και συγκάλεσε Δημοψήφισμα για την επιβεβαίωση της πολιτειακής αλλαγής.
Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας με την κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακοπούλου το διάστημα 1924-1925. Η δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου τον εξόρισε. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως υπουργός Παιδείας επί Βενιζέλου (1930-1932) και υπουργός Συγκοινωνιών το 1933 πάλι με την κυβέρνηση Βενιζέλου. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ως υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Βενιζέλου την περίοδο 1930 με 1932, συνέδεσε το όνομά του όχι μόνο με τα 3.200 σχολεία που κτίστηκαν τότε αλλά και με μία ευρύτατη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το 1935 ίδρυσε το Δημοκρατικόν Κόμμα, το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα.
right|frame|Ο Παπανδρέου το 1934 Ως σταθερός υπέρμαχος της δημοκρατίας και πολέμιος του δικτατορικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά, εξορίστηκε το 1936 στην Άνδρο και στα Κύθηρα.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος - Εθνική Αντίσταση
Κατά την κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συνελήφθη στις αρχές του 1942 από τους Ιταλούς ως εκδότης της παράνομης εφημερίδας Ελευθερία και φυλακίστηκε για ένα τρίμηνο στις φυλακές Αβέρωφ. Τον Ιούνιο του 1943 υπέβαλλε απευθείας στο στρατηγείο της Μέσης Ανατολής ειδική αναφορά με χαρακτήρα διακήρυξης η οποία προκάλεσε το ζωηρό ενδιαφέρον του Ουίνστον Τσώρτσιλ με τίτλο: «Η ταυτότης συμφερόντων Ελλάδος και Αγγλίας για πρώτη φορά στην ιστορία είναι απόλυτος»:
thumb|left|200px|18 Οκτωβρίου 1944. Ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου ανεβαίνει στην Ακρόπολη για να υψώσει την ελληνική σημαία. Στις αρχές του 1944 αποφάσισε να συνταχθεί με τη βασιλική εξόριστη κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Στις 14 Απριλίου του 1944, περίπου ένα μήνα μετά τη δημιουργία της Πολιτικής Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, με αγγλικό πολεμικό αεροπλάνο έφτασε επειγόντως στο Κάιρο για σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, και αντικατέστησε τον Σοφοκλή Βενιζέλο που είχε διαδεχθεί τον Εμμανουήλ Τσουδερό, κατά τη μετάβαση του τελευταίου στο Λονδίνο. Τότε, τον Μάιο του 1944, οργάνωσε το συνέδριο του Λιβάνου, στο οποίο και αποφασίστηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής ενότητας με συμμετοχή όλων των πολιτικών παρατάξεων υπό την πρωθυπουργία του με σκοπό την εφαρμογή του «Εθνικού Συμβολαίου». Αργότερα όμως σημειώθηκαν προστριβές και διαφωνίες με τους εκπροσώπους του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που αφορούσαν κυρίως τον έλεγχο του στρατού. Τότε προέβη σε ραδιοφωνικό διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό.
Με την αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα τον Οκτώβριο του 1944 ο Γεώργιος Παπανδρέου επανήλθε -έπειτα από σύντομη παραμονή της κυβέρνησής του στην Ιταλία- ως ο «πρωθυπουργός της Απελευθερώσεως».
Μεταπολεμική περίοδος
thumb|1950, Σχολή Χωροφυλακής στο Γουδί. Ο πρωθυπουργός, στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας, και ο υπουργός Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως, Γεώργιος Παπανδρέου, με ανώτατους αξιωματικούς της Χωροφυλακής
Μετά το 1946 συνέχισε την πολιτική του καριέρα ως βουλευτής Αχαΐας (προπολεμικά εκλεγόταν στη Μυτιλήνη όπου είχε διατελέσει και νομάρχης), ως αρχηγός του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος με το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1946 και ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Εφοδιασμού, Εργασίας, Παιδείας, Δημόσιας Τάξης και Συντονισμού στις κυβερνήσεις των ετών 1946-1952. Το 1950 ίδρυσε το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1950 και 1951. Τα χρόνια 1950-1952 ήταν Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης με Πρωθυπουργούς τον Σοφοκλή Βενιζέλο και τον Νικόλαο Πλαστήρα. Αυτή την περίοδο της Αντιπροεδρίας του δημιουργεί το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) που μέχρι σήμερα προσφέρει υποτροφίες σε Έλληνες σπουδαστές. Στις εκλογές του 1952 συνεργάστηκε με τον Ελληνικό Συναγερμό του Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, που κατήλθε στις εκλογές ως αρχηγός της συντηρητικής παράταξης, λόγω της εκτίμησης που του είχε ο Παπάγος και παρά την αντίθεση πολλών παραγόντων του Συναγερμού. Τον Απρίλιο του 1953 όμως, μετά την υποτίμηση της δραχμής από τον τότε Υπουργό Συντονισμού Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, αποχώρησε από τον Ελληνικό Συναγερμό, επανίδρυσε το κόμμα του και το συγχώνευσε με το Κόμμα Φιλελευθέρων, αναλαμβάνοντας συναρχηγός του τελευταίου με τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Μετά το 1953 οι βενιζελογενείς φιλελεύθερες δυνάμεις υπέφεραν από συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις και πολιτικό κατακερματισμό, και έφτασαν σε σημείο να πέσουν πιο κάτω και από την Αριστερά (ΕΔΑ) τα χρόνια 1958-1961.
Το 1961 ο Γεώργιος Παπανδρέου αναβίωσε τον ελληνικό φιλελευθερισμό ιδρύοντας το κόμμα Ένωσις Κέντρου, ένα συνασπισμό των παλιών φιλελεύθερων βενιζελικών και απογοητευμένων συντηρητικών. Στις εκλογές του ίδιου χρόνου εξασφάλισε το 1/3 των εδρών της Βουλής και αναδείχθηκε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κατήγγειλε τα αποτελέσματα των εκλογών ως νοθευμένα, κατηγορώντας το παρακράτος για διπλοψηφίες και άλλες παρεμβάσεις, κάνοντας λόγο για εκλογές «βίας και νοθείας». Τότε ξεκίνησε πολιτικό αγώνα εναντίον της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τη διενέργεια νέων εκλογών, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως «ανένδοτος αγών».
Πρωθυπουργία με την Ένωση Κέντρου
Το κόμμα του κέρδισε τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου του 1963 με ποσοστό 42,04%. Έχοντας 138 έδρες σχημάτισε κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη της ΕΔΑ, που είχε 28 έδρες. Ωστόσο, ο Παπανδρέου επιθυμούσε αυτοδύναμη πλειοψηφία και έτσι υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησης αμέσως μετά την εξασφάλιση ψήφου εμπιστοσύνης. Στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1964 η Ένωση Κέντρου κέρδισε με το 52,8% των ψήφων και 171 έδρες. Η προοδευτική πολιτική του, όπως και ο ευδιάκριτος ρόλος που έπαιζε ο γιος του, Ανδρέας, ξεσήκωσαν την αντιπολίτευση των συντηρητικών κύκλων. Ρύθμισε τα αγροτικά χρέη, πρόσφερε δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες, διπλασίασε τις βασικές αποδοχές των δικαστικών, απελευθέρωσε πολιτικούς κρατούμενους. Κυρίως όμως, συνέβαλε στο να «φυσήξει» ένας φρέσκος άνεμος πολιτικής ελευθερίας και να αναθαρρήσουν έτσι πολλοί πολίτες που ζούσαν επί χρόνια υπό τη σκιά αστυνομικών παρακολουθήσεων και εκφοβισμών. Προσπάθησε να ανακτήσει τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας, παραγκωνίζοντας τους ακροδεξιούς και τους παρακρατικούς, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Παράλληλα, μείωσε τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους στις ιδέες και τα φρονήματα. Κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του ότι τα οικονομικά μέτρα που εφάρμοσε ήταν εφικτά, λόγω της ανθηρής οικονομίας που είχε κληροδοτήσει η πρωθυπουργία Καραμανλή. Από την άλλη, η οκταετία Καραμανλή είχε μεν επιτύχει ανθηρά οικονομικά μεγέθη, το εισόδημα όμως των χαμηλότερων τάξεων είχε παραμείνει για χρόνια αμετάβλητο.
Το Κυπριακό
Το Κυπριακό βρισκόταν στο επίκεντρο και των συνομιλιών που είχε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Γεώργιος Παπανδρέου και στο Παρίσι. Και στις δύο επισκέψεις του συνοδεύτηκε, εκτός από τον υπουργό Εξωτερικών Σταύρο Κωστόπουλο, και από τον Ανδρέα Παπανδρέου, αναπληρωτή υπουργό Συντονισμού. Στο Παρίσι, ο Γ. Παπανδρέου έφτασε στις 29 Ιουλίου 1964, προερχόμενος από τη Νέα Υόρκη. Την ίδια ημέρα συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος λίγο πριν είχε ενημερωθεί εκ μέρους των ΗΠΑ από τον πρεσβευτή Μπόλεν για τις συνομιλίες του προέδρου Λίντον Τζόνσον με τον Γ. Παπανδρέου και τον Τούρκο ομόλογό του Ισμέτ Ινονού. Ο Σαρλ ντε Γκωλ δεν πρότεινε συγκεκριμένο σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έδειξε πάντως ικανοποιημένος από τις συνομιλίες του, οι οποίες ολοκληρώθηκαν την επομένη. Συνομιλητές ο Γάλλος πρωθυπουργός Ζωρζ Πομπιντού, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Σταύρος Κωστόπουλος και ο Γάλλος ομόλογός του Κουβ ντε Μιρβίλ.
Στις 6 Ιανουαρίου του 1965, ο Γεώργιος Παπανδρέου προέβη σε μερικό ανασχηματισμό της κυβέρνησής του. Στις 2 και 3 Φεβρουαρίου ο Γ. Παπανδρέου είχε συνομιλίες με τον στρατάρχη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο στο Βελιγράδι. Η επίσκεψη επισκιάστηκε από απροσδόκητη δήλωση του Γιουγκοσλάβου υφυπουργού Εξωτερικών ότι υπάρχει «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα.
Σύγκρουση με τα ανάκτορα
Κατά τη διακυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου προέκυψαν διαμάχες με τον νεαρό βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, ο οποίος ακολουθούσε την παραδοσιακή πολιτική του παλατιού και αναμιγνυόταν ενεργά στις υποθέσεις του στρατεύματος. Η διαφωνία τους κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 1965 και ο Παπανδρέου εξαναγκάστηκε σε παραίτηση στις 15 Ιουλίου 1965 λόγω της άρνησης του βασιλιά να του επιτρέψει να αναλάβει την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Αυτή υπήρξε η αρχή μιας περιόδου πολιτικής ανωμαλίας που συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, οδηγώντας τελικά στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Ο Γεώργιος Παπανδρέου επέβαλλε το 1964 ως Αρχηγό της Χωροφυλακής τον Αντιστράτηγο Σταύρο Βαλσαμάκη, παρά τις αντιδράσεις των Ανακτόρων. Επίσης, απέκτησε τον έλεγχο της ΚΥΠ, εκδιώκοντας τον επί πολλά χρόνια Αρχηγό της Αλέξανδρο Νάτσινα. Όμως υπήρξαν και συμβιβασμοί. Είναι σαφές ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964 προτιμούσε ως αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού τον διακεκριμένο στρατηγό Σιαπκαρά, αλλά μετά την αλλαγή αρχηγών σε Χωροφυλακή και ΚΥΠ που είχε κατορθώσει να πραγματοποιήσει, δεν ήθελε να τραβήξει τελείως το σκοινί. Η επιλογή τελικά του φιλοβασιλικού στρατηγού Γεννηματά, αλλά και η επιλογή ως υπουργού Άμυνας του Πέτρου Γαρουφαλιά, έδειχνε ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε επιλέξει έναν περίπλοκο συνδυασμό «μαστιγίου και καρότου» στη σχέση της με τα ανάκτορα. Παρ' όλη τη βούληση για συμβιβασμό της ΕΚ, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας προχωρεί σε μια σειρά από μεταθέσεις αντι-παπανδρεϊκών αξιωματικών μακριά από την Αθήνα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αξιωματικούς ήταν οι μετέπειτα πρωταίτιοι της Χούντας των Συνταγματαρχών. Το παλάτι αντέδρασε και θεώρησε ότι πρόκειται για πολιτικές διώξεις. Παράλληλα, η πολιτική σκηνή χαρακτηριζόταν από μεγάλη οξύτητα (προϊόν περισσότερο του ανένδοτου αγώνα και των ανακρίσεων για το σχέδιο Περικλής), ενώ ταυτόχρονα το Κυπριακό βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Η ΕΚ ήταν εξ αρχής σε βαθύ διχασμό, η δε άνοδος του Ανδρέα Παπανδρέου έκανε την κατάσταση ακόμα πιο δραματική, την οποία επιβάρυνε και ο ακραίος τρόπος λειτουργίας του Τύπου. Μέσα σ' αυτό το κλίμα ξέσπασε η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ και οι κατηγορούμενοι για το «σχέδιο Περικλής» βρήκαν την πρόφαση για αντεπίθεση. Η κρίση πλέον γύρω από τον έλεγχο του στρατού βγήκε εκτός ελέγχου. Το παλάτι προσπάθησε, στηριζόμενο στην υπόθεση «Ασπίδα», να πάρει τη ρεβάνς και τον έλεγχο του στρατού. Αυτή τη φορά ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν επανέλαβε τον συμβιβασμό Γεννηματά και απαίτησε τον απόλυτο έλεγχο του στρατού. Τον Ιούλιο του 1965 κορυφώθηκε η κρίση στις σχέσεις του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο, οι οποίες -παρά τη μετάβασή του στην Κέρκυρα με τον υπουργό του Νικόλαο Μπακόπουλο για την υπογραφή της ληξιαρχικής πράξης γεννήσεως της πριγκίπισσας Αλεξίας- δεν αποκαταστάθηκαν αφού ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε το δικαίωμα στον πρωθυπουργό να αναλάβει υπουργός Εθνικής Άμυνας. Η συνταγματική και πολιτειακή κρίση ήταν πλέον γεγονός.
Όταν έγινε η αποστασία, ο Κωνσταντίνος διόρισε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα με υπουργούς βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που αποστάτησαν. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν είχε πλειοψηφία στη Βουλή, οπότε σχηματίστηκε άλλη κυβέρνηση υπό τον Ηλία Τσιριμώκο, η οποία επίσης καταψηφίστηκε. Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1965 η νέα κυβέρνηση υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο κατάφερε να πάρει ισχνή ψήφο εμπιστοσύνης, ενώ ο Παπανδρέου είχε κηρύξει τον δεύτερο «ανένδοτο» αγώνα. Το 1967, και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, στις 21 Απριλίου αξιωματικοί του στρατού υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα και καθ' υπόδειξή τους την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Κόλλιας. Η επταετής περίοδος που ακολούθησε έγινε γνωστή ως η χούντα των Συνταγματαρχών.
Η δικτατορία βρήκε τον Γεώργιο Παπανδρέου στη δύση του βίου του, ενώ τη σκυτάλη είχε παραλάβει πλέον ο γιος του, Ανδρέας. Ο Γ. Παπανδρέου τέθηκε σε περιορισμό στο σπίτι του στο Καστρί.
Ο θάνατος
Ο Γεώργιος Παπανδρέου άρχισε την πορεία του προς το μοιραίο στις 25 Οκτωβρίου 1968 με την εκδήλωση βαριάς γαστρορραγίας. Μεταφέρθηκε στον «Ευαγγελισμό» και υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Πέθανε στις 2.20 το πρωί της 1ης Νοεμβρίου. Η κυβέρνηση αποφάσισε αυθημερόν η κηδεία να τελεστεί δημόσια δαπάνη και να του απονεμηθούν τιμές τέως Πρωθυπουργού. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η σορός του μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσιο της Μητροπόλεως, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Κατά την άφιξη της σορού οι εκεί συγκεντρωμένοι νέοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, ενώ το σύνθημα «Παπανδρέου-Δημοκρατία» τάραξε την ησυχία που είχε επιβάλει η δικτατορία. Η αστυνομία διενέργησε λίγες συλλήψεις. Αντιλαμβανόμενο το καθεστώς ότι ιδίου περιεχομένου εκδηλώσεις, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα, θα επαναλαμβάνονταν κατά την εκφορά, έδωσε την παραμονή στη δημοσιότητα ανακοίνωση της αστυνομίας με την οποία επιχειρήθηκε αποθάρρυνση των επίδοξων διαδηλωτών και τους προειδοποίησε ότι «αι αρμόδιαι αρχαί θα λάβουν τα αναγκαία νόμιμα μέτρα προς αποτροπήν πάσης ασχημίας».
Το πρωί της Κυριακής, 3 Νοεμβρίου, την ημέρα της κηδείας του Γεωργίου Παπανδρέου, ξέσπασε στην Αθήνα η πρώτη μαζική διαδήλωση κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Δύο ήταν τα κυρίαρχα συνθήματα: το κλασικό από τα γεγονότα του 1965 «Παπανδρέου-Δημοκρατία-114» και το «Τι τα κάνατε τα όχι μας». Με το σύνθημα αυτό, οι διαδηλωτές αμφισβήτησαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 29ης Σεπτεμβρίου για το νέο Σύνταγμα κατά το οποίο η στρατιωτική δικτατορία, με ανενδοίαστη νοθεία, κατόρθωσε να παρουσιάσει το συνηθισμένο για ολοκληρωτικά καθεστώτα ποσοστό του 92,2%. Η αστυνομία συνέλαβε περισσότερους από 40 πολίτες.
Ρήσεις
Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν γνωστός ως αριστοτέχνης ρήτορας και ετοιμόλογος ευφυολόγος. Αυτός έπλασε τη φράση «Μέγα πλήθος μέγα πάθος», που χρησιμοποιείται και σήμερα για μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις. Εδώ παρατίθενται μερικές από τις ρήσεις του:
Οικογένεια
Υπήρξε παντρεμένος με την Σοφία Μινέικο, κόρη του Πολωνού αριστοκράτη και στρατιωτικού μηχανικού Ζίγκμουντ Μινέικο, με την οποία είχαν αποκτήσει έναν γιο, τον μετέπειτα πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε την γνωστή ηθοποιό Κυβέλη, με την οποία απέκτησε άλλον έναν γιο, τον Γιώργο.
Εγγονός του είναι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου.
Ιστορική δημογραφία
Γενικά
Ουσιαστικά η Ιστορική δημογραφία ερευνά και μελετά τις κυκλικές διακυμάνσεις, τις μακροχρόνιες κινήσεις και τις κρίσεις των κοινωνικών και οικονομικών δομών του πληθυσμιακού δυναμικού αναζητώντας συντελεστές μακροχρόνιων «δημογραφικών συμπεριφορών» στο γεωγραφικό χώρο (τοπικό, εθνικό, ή ευρύτερα ηπειρωτικό). Η έρευνα αυτής εξετάζει την κίνηση - μεταβολές (γονιμότητα, θνησιμότητα), και τις μετακινήσεις ενός πληθυσμού που έχουν συμβεί στο παρελθόν, φθάνοντας μέχρι την αρχαιότητα. Ανάλογα δε της ιστορικής περιόδου έρευνας και μελέτης λαμβάνει αυτή και επιπρόσθετο χαρακτηρισμό, όπως πρώιμη σύγχρονη δημογραφία, μεσαιωνική δημογραφία, βυζαντινή, ρωμαϊκή και κλασική δημογραφία, καθώς και προϊστορική δημογραφία και παλαιοδημογραφία. Στο πλαίσιο αυτού του είδους των ερευνών εξετάζονται επίσης και άλλα στοιχεία περί της εκάστοτε κοινωνικής κατάστασης και συνοχής του πληθυσμού, κατά συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, όπως π.χ. η οικονομική κατάσταση, η διαμόρφωση οικογένειας κλπ.
Βοηθήματα
Βασικά βοηθήματα της ιστορικής δημογραφίας αποτελούν οι πάσης φύσεως ιστορικές εκθέσεις, αναφορές αρχείων που σχετίζονται με την εκάστοτε, κατά περίοδο, κατάσταση των πληθυσμών. Τέτοια μπορεί να είναι κρατικά αρχεία, ιστορικά αρχεία εγγύς παρελθόντος, αρχεία μοναστηριών, ενετικά αρχεία, αρχαίες ιστορικές καταγραφές επί πληθυσμού αλλά και υποδομών, πολεοδομικά σχέδια και εγκαταστάσεις, μέχρι ακόμα και μνημεία, ταφικά επιγράμματα και έκταση αρχαιολογικών χώρων (μέγεθος πόλεων).
Σημειώσεις
Στην Ελλάδα η Ιστορική Δημογραφία διδάσκεται στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου (Αθήνα) και του Ιονίου Πανεπιστημίου (Κέρκυρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημογραφία Κατηγορία:Ιστορία Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα Κατηγορία:Τομείς της ιστορίας Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Κριμόβιτσα
Η Κριμόβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Кримовица) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Πριγκιπάτο του Ρόις-Γκέρα
Το Πριγκιπάτο του Ρόις-Γκέρα (γερμανικά: Fürstentum Reuß-Gera), ήταν πριγκιπάτο στην περιοχή της σημερινής Θουριγγίας, το οποίο κυβερνούσαν τα μέλη του Οίκου του Ρόις. Ήταν ένα από τα διάδοχη κράτη της Αυτοκρατορικής Κομητείας του Ρόις.
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Άνω Σαξωνικός Κύκλος
Σπυρίδων Δούκης
Ο Σπυρίδων Δούκης (Καστοριά ; - Άγιος Γεώργιος 1906) ήταν σημαντικός οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από την Καστοριά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σπυρίδων Δούκης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αίωνα στην Καστοριά. Ήταν αδερφός του Χρυσού Δούκη. Αρχικά εντάχθηκε στα αντάρτικα σώματα των περιοχών Καστοριάς, Κοζάνης, Γρεβενών και Φλώρινας, ως οπλίτης προκειμένου να πολεμήσει τους Βούλγαρους κομιτατζήδες αλλά και τα Οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα. Σύντομα διακρίθηκε για τις ικανότητές του. Εντάχθηκε στο σώμα του Γεώργιου Λεπιντάτου (καπετάν Αρκούδα). Ο Γεώργιος Λεπιντάτος τον εμπιστεύτηκε ως πρωτοπαλίκαρό του και του ανέθεσε την ηγεσία αντάρτικου σώματος. Έδρασε με το σώμα του στην περιοχή Καστανοχωρίων και Βοΐου (Ανασελίτσας). Την άνοιξη του 1906, συμμετείχε στη μάχη της Ανασελίτσας (Νεάπολης), όπου τα ενωμένα Ελληνικά σώματα του Γεώργιου Λεπιντάτου και Σπυρίδωνα Δούκη αντιμετώπισαν ισχυρό Οθωμανικό στράτευμα. Έχασε τη ζωή του στη Μάχη του Τσουρχλίου, εναντίον Οθωμανικού στρατού, στις 29 Ιουνίου του 1906.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Καστοριάς
Όσρικ της Νορθουμβρίας
Ο Όσρικ της Νορθουμβρίας (Osric, πέθανε στις 9 Μαΐου 729) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (718 - 729) ήταν διάδοχος του Κοένρεντ της Νορθουμβρίας. Ο Συμεών του Νταρχάμ τον καταγράφει σαν γιο του Άλντφριθ της Νορθουμβρίας συνεπώς ήταν αδελφός ή ετεροθαλής αδελφός του Όσρεντ της Νορθουμβρίας, μια εναλλακτική λύση από πηγές τον αναφέρει σαν γιο του Άλφριθ δηλαδή πρώτο ξάδελφος του Όσρεντ. Ο Βέδας αναφέρει ελάχιστα γεγονότα σχετικά με τον Όσρικ, το μοναδικό γεγονός που καταγράφει ήταν η εμφάνιση κομητών την περίοδο του θανάτου του σαν ένδειξη της ασθένειας του βασιλιά. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι αντίστοιχα επαινεί τον Όσρικ για την απόφαση του να ορίσει διάδοχο του τον αδελφό του Κοένρεντ Κέολγουλφ της Νορθουμβρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15
Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2014-15 ήταν η 60ή διοργάνωση συλλόγων της ΟΥΕΦΑ και η 23η χρονιά απ' όταν μετονομάστηκε από κύπελλο Πρωταθλητριών σε Τσάμπιονς Λιγκ. Ο τελικός διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου στην πρωτεύουσα της Γερμανίας. Ήταν η πρώτη χρονιά κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν οι οικονομικοί κανόνες της ΟΥΕΦΑ, που σήμαινε πως οι σύλλογοι δεν έπρεπε να ξοδεύουν περισσότερα χρήματα απ' όσα εισπράττουν, γιατί απειλούνταν με αποκλεισμό από τη διοργάνωση. Επίσης ήταν η πρώτη χρονιά που ομάδα από το πρωτάθλημα του Γιβραλτάρ έλαβε μέρος και η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας έγινε η 54η της διοργάνωσης.
Ομάδες
1 Η πρωταθλήτρια Τουρκίας Φενέρμπαχτσε δεν έλαβε μέρος λόγω αποκλεισμού της από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τη 2η Γαλατασαράι, ενώ η 3η Μπεσίκτας συμμετείχε στα προκριματικά.
Πρώτος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 1 με 2 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 8 Ιουλίου.
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 15 με 16 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 22 με 23 Ιουλίου.
Τρίτος Προκριματικός Γύρος
Ο τρίτος προκριματικός γύρος χωρίστηκε σε δύο σκέλη: ένα για τους "Πρωταθλητές" και ένα για τους "Μη-Πρωταθλητές". Οι ηττημένες ομάδες λαμβάνουν μέρος στα πλέι-οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2014-2015
!colspan="6"|Πρωταθλητές
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
Α. Η ΟΥΕΦΑ κατακύρωσε τον αγώνα με σκορ 3-0 υπέρ της Σέλτικ επειδή η Λέγκια χρησιμοποίησε τιμωρημένο ποδοσφαιριστή. Το κανονικό σκορ του αγώνα ήταν 2-0 υπέρ της Λέγκια.
Γύρος πλέι-οφ
Ο γύρος πλέι-οφ χωρίστηκε σε δύο σκέλη: ένα για τους "Πρωταθλητές" και ένα για τους "Μη-Πρωταθλητές". Οι ηττημένες ομάδες λαμβάνουν μέρος στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2014-2015
!colspan="6"|Πρωταθλητές
!colspan="6"|Μη Πρωταθλητές
Φάση ομίλων
Η κλήρωση για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2014.
KT: Κάτοχος τροπαίου
Φάση των 16
(2-3 πεν.)
Τελικός
Καιρός: Μερικώς συννεφιασμένος,26°C,48% υγρασία
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2014 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2015
Βάση Σούδας
Η Βάση της Σούδας αποτελεί στρατιωτική βάση των Αμερικανών στην Κρήτη. Η Σούδα βρίσκεται κάτω από την ελληνική κυβέρνηση όμως οι Αμερικανοί έχουν δικό τους προσωπικό, υλικά, γραφεία και πυρομαχικά. Η βάση της Σούδας αποτελεί υπερπολύτιμο στρατηγικό σημείο γιατί από εκείνη την περιοχή οι ΗΠΑ μπορούν να ελέγχουν την ανατολική Μεσόγειο, τον Εύξεινο Πόντο, την Ερυθρά Θάλασσα, τη Μέση Ανατολή και το Ισραήλ που οι ΗΠΑ διατηρούν μια φιλία διαφορετική από τις άλλες. Υπάρχουν 2 εγκαταστάσεις διευκόλυνσης λειτουργίας. Η πρώτη εγκατάσταση είναι η αεροπορική βάση που βρίσκεται στο χωριό Μουζουράς - βορειοανατολικά του αεροδρομίου Χανίων. Η δεύτερη βάση είναι η ναυτική βάση στο Μαράθι που βρίσκονται όλα τα πολεμικά πλοία των συμμάχων. Η βάση στη Σούδα είναι εξίσου σημαντική διότι συνδέεται με το λιμάνι του Πειραιά - το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος - και μπορούν να προσδεθούν τα πολεμικά πλοία στο λιμάνι της (Σούδα).
Αρχικές επιχειρήσεις των Αμερικανών από τη βάση
Από αυτήν τη βάση στάλθηκαν στρατεύματα για τον πόλεμο στο Ιράκ το 1991 και στο Αφγανιστάν το 2003.
Κατηγορία:Χανιά Κατηγορία:Στρατιωτικές εγκαταστάσεις
Κρητικός Ύμνος
Ο Κρητικός Ύμνος ήταν ο εθνικός ύμνος της Κρητικής Πολιτείας. Υιοθετήθηκε το 1898 και ο ρυθμός είναι όπως εκείνου του Ελληνικού Εθνικού ύμνου και προσαρμόστηκε από τον Διονύσιο Δαυράγκα. Ο στιχουργός είναι ο Ιωάννης Πολέμης, ενώ ο ύμνος εορτάζει τους κρητικούς αγώνες για την απελευθέρωση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο ύμνος δεν ήταν πολύ δημοφιλής, καθώς οι Κρητικοί έβλεπαν την Κρητική Πολιτεία ως προσωρινό μέτρο. Ο ελληνικός εθνικός ύμνος ήταν ο ανεπίσημος ύμνος της περιοχής, ενώ μετά την μονομερή ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα το 1908 (αναγνωρίστηκε επίσημα το 1913, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους), ο Ελληνικός επίσημος ύμνος απέκτησε επίσημη χρήση.
Στίχοι
Μεσ’ το αίμα βουτημένη,
απ΄ της Κρήτης τ’ άγιο χώμα,
επεταχθ’ η Λευθεριά•
κι’ αγκαλιάζοντας τη Δόξα
τη δαφνοστεφανωμένη
παίρνει δρόμους κι ανασταίνει
πολιτείαις και χωριά.
Χαιρετούν τον ερχομό της
βροντερόφωνα ντουφέκια,
κι’ αστραπαίς κι’ αστροπελέκια
χύνουν λάμψι περισσή•
και φωνή παλληκαρίσια
απ’ την Ίδη κατεβαίνει
Χαίρε, Κρήτη ανδρειωμένη,
Χαιρ’ ελεύθερο νησί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητική Πολιτεία
Αγάθαρχος ο Σάμιος
Ο Αγάθαρχος ο Σάμιος ήταν περίφημος αυτοδίδακτος αρχαίος Έλληνας ζωγράφος από τη Σάμο, γιος του Ευδήμου. Ωστόσο, έζησε και σταδιοδρόμησε στην Αθήνα, στη σκηνογραφία και τοιχογραφία κατά τη διάρκεια του «Χρυσού Αιώνα» (5ος αιώνας π.Χ.). Ο Αγάθαρχος φιλοτέχνησε τα σκηνικά πολλών τραγωδιών του Αισχύλου και πιθανότατα την τελευταία του, την Ορέστεια, διότι κατά τον Αριστοτέλη , ο πρώτος που εισήγαγε σκηνογραφίες στο θέατρο ήταν ο Σοφοκλής, ώστε ο Αγάθαρχος να εργάστηκε πρώτα σε αυτόν.
Επίσης, συνέγραψε σχετικό έργο που εξετάζει τα προβλήματα της προοπτικής στη ζωγραφική. Με τον τρόπο αυτό, ο Αγάθαρχος έγινε δάσκαλος των μεγάλων ζωγράφων της αρχαίας Ελλάδας, όπως του Ζεύξεως και του Απολλοδώρου. Ο Πλούταρχος προσθέτει (Περ. ΙΓ) ότι στα χρόνια του Περικλή όταν άκουσε ο Ζεύξις που τον επαινούσαν ότι ζωγραφίζει γρήγορα απάντησε με τη φράση «Εγώ δ' εν μακρώ χρόνω».
Για τον Αγάθαρχο γράφει με θαυμασμό ο Ρωμαίος Βιτρούβιος τον 1ο αιώνα π.Χ..
Βιβλιογραφία
Αγαθαρχος Αγαθαρχος
Άγιος Μύρων Ηρακλείου
Ο Άγιος Μύρων είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου του Νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι  18 χιλιόμετρα. Διακρίνεται για την πολύ ενδιαφέρουσα πολεοδομική του συγκρότηση και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του.
Ιστορικά στοιχεία
Η αρχαιότερη ονομασία του ήταν Ραύκος και ταυτίζεται με την αρχαία πολιτεία, που ήκμασε τη μινωική και ρωμαϊκή εποχή στην περιοχή του σημερινού χωριού. Τα τυχαία ευρήματα τα οποία ευρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, μεταξύ αυτών επιγραφές και νομίσματα, χρονολογούνται από το 1900 π.Χ. Στις αρχές του 20ού αιώνα βρέθηκαν στον Άγιο Μύρωνα μινωικές σφραγίδες και αγγείο της υστερομινωϊκής εποχής. Το 1941 ανακαλύφθηκε θαλαμοειδής τάφος της υστερομινωϊκής εποχής ΙΙΙ Α, με 4 σαρκοφάγους και κεραμεική. Το 1966 στη θέση Βρύση, όπου βρισκόταν σημαντικό μινωικό νεκροταφείο, ανακαλύφθηκαν σαρκοφάγοι των νεοανακτορικών χρόνων με αποτέλεσμα να ανασκαφεί από τον Στυλιανό Αλεξίου και την Αγγελική Λεμπέση. Οι ταφές γίνονταν σε πίθους και σε ελλειψοειδείς ή λουτηροειδείς σαρκοφάγους. Με βάση την κεραμεική, το νεκροταφείο χρονολογήθηκε από στην ύστερη προανακτορική και πρώιμη παλαιοανακτορική περίοδο, ενώ χρησιμοποιήθηκε και στην νεοανακτορική περίοδο.
Ο Άγιος Μύρωνας πήρε το όνομά του από τον Άγιο Μύρωνα (έζησε μεταξύ 250 - 350) που γεννήθηκε στην αρχαία Ραύκο και ήταν επίσκοπος Κρήτης στον επισκοπικό θρόνο της Γόρτυνας στο τέλος του 4ου αιώνα.
Η πρώτη μνεία για το χωριό γίνεται σε συμβόλαιο προς τιμήν του Αγίου Μύρωνα, το 1281. Στη απογραφή του Καστροφύλακα, το 1583, (Κ102) το χωριό αναφέρεται Samiro και με 254 κατοίκους.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο Άγιος Μύρωνας έγινε το κέντρο της αντίστασης κατά των Οθωμανών. Πολλοί Αγιομυργιανοί συμμετείχαν στο Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908) με οπλαρχηγό το Γιάννη Μακράκη, καθώς και στην επανάσταση του Θερίσου στο πλευρό του Ελευθέριου Βενιζέλου, αλλά και στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1912 – 1913. Τέσσερις κάτοικοι βρήκαν το θάνατο ηρωικά, στο έπος του 1940. Στα χρόνια της κατοχής η σύσσωμη η κωμόπολη συμμετείχε στην αντίσταση.
Το 1856 το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από σεισμό. Ξαναχτίστηκε έπειτα και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά χωριά της περιοχής.
Κοινότητα Αγίου Μύρωνος
Συνολικά η κοινότητα έχει 613 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Σηφάκη.
Κοινοτάρχες Αγίου Μύρωνος
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Μύρωνος.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Υποδομές και αξιοθέατα
Σε περίοπτη θέση βρίσκεται ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μύρωνος, ο οποίος έδωσε και το όνομά του στο χωριό. Μέσα στο ναό βρίσκεται ο τάφος του Αγίου όπως και τα λείψανά του μέσα σε πολυτελή λειψανοθήκη. Στα δυτικά και κάτω από το ναό βρίσκεται η σκήτη όπου μόνασε ο Άγιος, η οποία μετατράπηκε σε παρεκκλήσι. Στις 8 Αυγούστου, ημέρα εορτασμού του Αγίου, γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Ανάμεσα στα άλλα, στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, αστυνομικό τμήμα, ταχυδρομείο και περιφερειακό ιατρείο, το οποίο υπάγεται στο Κέντρο Υγείας Αγίας Βαρβάρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Γοργολαΐνη Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Τιβέριος (γιος του Ιουστινιανού Β΄)
Ο Τιβέριος ή Τιβέριος Δ΄ (705 - 711) ήταν γιος του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β΄ και της συζύγου του Θεοδώρας των Χαζάρων. Υπηρέτησε τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ως Συναυτοκράτωρ μαζί με τον πατέρα του (706 - 711), τους δολοφόνησε ο Φιλιππικός Βαρδάνης σε εξέγερση που ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη (711). Μετά τον θάνατο τους εμφανίστηκαν δύο προσωπικότητες που ισχυρίστηκαν ότι ήταν ο Τιβέριος, τον έναν από αυτούς τον Μπεσίρ φιλοξένησε ο Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, όταν αποκαλύφτηκε η απάτη σταυρώθηκε.
Συναυτοκράτορας
Ο Ιουστινιανός Β΄ που είχε διατελέσει Ρωμαίος αυτοκράτορας (685-695) έγινε για δεύτερη φορά (705), ανατράπηκε από τον σφετεριστή Λεόντιο με έναν στρατό που τον αποτελούσαν Χάζαροι, Βούλγαροι και Σλάβοι, ο Τιβέριος Γ΄ με τη σειρά του ανέτρεψε τον Λεόντιο. Την εποχή που ο Ιουστινιανός Β΄ βάδιζε στην Κωνσταντινούπολη να ανακαταλάβει τον θρόνο άφησε τη σύζυγο του στη Βουλγαρία, τότε γεννήθηκε ο Τιβέριος. Όταν ο Ιουστινιανός Β΄ ανέκτησε τον θρόνο ζήτησε να επιστρέψουν από την εξορία η σύζυγος και ο νεογέννητος γιος του. Με την επιστροφή τους (706) η Θεοδώρα στέφτηκε Αυγούστα και ο μικρός Τιβέριος Συναυτοκράτωρ. Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο Πάπας Κωνσταντίνος (710) έγινε θερμά δεκτός από τη Βυζαντινή Σύγκλητο και τον μικρό Συναυτοκράτορα Τιβέριο πριν συναντήσει τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Την επόμενη χρονιά (711) το Θέμα Χερσώνος επαναστάτησε απέναντι στον αυτοκράτορα υπό την ηγεσία ενός εξόριστου στρατηγού του Φιλιππικού Βαρδάνη. Οι επαναστάτες προχώρησαν σε μεγάλη αντεπίθεση πριν ανασυνταχτούν οι αυτοκρατορικές δυνάμεις, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Βαρδάνη. Την ίδια εποχή ο Ιουστινιανός Β΄ βρισκόταν στην Αρμενία, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες με αποτέλεσμα την πτώση του. Ο Ιουστινιανός Β΄ συνελήφθηκε και αποκεφαλίστηκε έξω από τα τείχη της πόλης, ο Βαρδάνης κράτησε το κεφάλι του σαν τρόπαιο. Μόλις έμαθε τα νέα η μητέρα του Αναστασία πήρε τον μικρό εγγονό της Τιβέριο και ζήτησε άσυλο στην Παναγία των Βλαχερνών, ο πατρίκιος Μαύρος και ο Ιωάννης Στρούνθος πήραν βίαια τον μικρό Τιβέριο από τον ναό και τον στραγγάλισαν έξω από την εκκλησία. Η ταφή του μικρού Συναυτοκράτορα έγινε στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων.
Απάτες διεκδικητών
Αργότερα εμφανίστηκαν δύο προσωπικότητες που ισχυρίζονταν ότι ήταν ο επιζών από την εκτέλεση Τιβέριος, ο πρώτος στην Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718) από τους Άραβες και ο δεύτερος αργότερα (737). Ο δεύτερος διεκδικητής ένας άντρας με το όνομα Μπεσίρ συνωμότησε με έναν τυφλό άντρα με το όνομα Θεόφαντος να παραστήσει τον επιζόντα Τιβέριο. Ο Θεόφαντος πήγε στον Άραβα στρατηγό Σουλεϊμάν ιμπν Χισάμ γιο του Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ και τον πληροφορεί ότι ο Μπεσίρ είναι ο Τιβέριος. Ο Σουλεϊμάν ιμπν Χισάμ κάλεσε τον Μπεσίρ, αρχικά αρνήθηκε να τον αποδεχτεί αλλά τελικά ύστερα από επίμονα επιχειρήματα πείστηκε, έστειλε επιστολή στον πατέρα του ζητώντας να του παραγγείλει πολυτελή υφάσματα. Ο Μπεσίρ αφού πέρασε θριαμβευτικά από την Έδεσσα Μεσοποταμίας και πολλές ακόμα πόλεις έφτασε στον Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ που τον υποδέχτηκε με μεγάλες τιμές. Στην Κωνσταντινούπολη έφτασαν τα νέα ότι ο Συναυτοκράτορας Τιβέριος ήταν ακόμα ζωντανός και συμμάχησε με το Χαλιφάτο, ο αυτοκράτορας Λέων Γ´ αναστατώθηκε. Η απάτη του Μπεσίρ αποκαλύφτηκε ωστόσο σύντομα, ο ίδιος τιμωρήθηκε με σταυρικό θάνατο στην Έδεσσα.
Πηγές
Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δυναστεία του Ηρακλείου
Ολυμπιακή Αεροπορία Πτήση 417
Στις 4 Ιανουαρίου 1998, ο Δρ. Abid Hanson, επιβάτης από το Κάιρο της Αιγύπτου, στη Πτήση 417 της Ολυμπιακής Αεροπορίας από Αθήνα της Ελλάδος προς Νέα Υόρκη, Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, πέθανε εξ αιτίας της έκθεσής του από καπνό τσιγάρου άλλων επιβατών - παθητικό κάπνισμα.
Ο Δρ. Hanson, ασθματικός και ως εκ τούτου ευαίσθητος στο παθητικό κάπνισμα, ταξίδευε μαζί με την οικογένεια του και είχαν ζητήσει θέσεις μη καπνιστών. Όταν επιβιβάστηκαν στο αεροσκάφος τύπου Boeing 747 στην Αθήνα, διαπίστωσαν ότι οι θέσεις τους, βρίσκονται τρεις σειρές μπροστά από το τμήμα καπνιστών. Δεν υπήρχε κανένα διαχωριστικό ανάμεσα στα τμήματα καπνιστών και μη καπνιστών. Η οικογένεια επαναλαμβανόμενα, ζήτησε να μετακινηθεί στις ελεύθερες θέσεις, πιο μακριά από το τμήμα των καπνιστών. Η αεροσυνοδός αρνήθηκε στον επιβάτη να πάει σε μια από τις 11 ελεύθερες θέσεις, λέγοντας του ότι το αεροσκάφος ήταν γεμάτο. Λίγο αργότερα, μετά την απογείωση του αεροσκάφους και αφού οι επιβάτες στο τμήμα καπνιστών άρχισαν να καπνίζουν, ο Δρ. Hanson ένιωσε μια αντίδραση στο καπνό. Σηκώθηκε να προχωρήσει μακριά από τον καπνό, αλλά, κατέρρευσε και έπεσε στο πάτωμα. Ένας συνταξιδιώτης του γιατρός, προσπάθησε να του προσφέρει κάθε βοήθεια, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό και λίγες ώρες αργότερα, πέθανε (εν πτήση).
Υπόβαθρο
thumb|left|200px|Το [[παθητικό κάπνισμα όπως φαίνεται σε ένα μπαρ.]] Το κάπνισμα σε διεθνείς πτήσεις θεωρούταν ήδη ως θέμα υγείας από το τμήμα αεροπορικής ιατρικής του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας, που επιζητούσε την γενική του απαγόρευση, ήδη από το 1996.
Δικαστικές Διαμάχες
Η Ολυμπιακή Αεροπορία αρνήθηκε την υπαιτιότητά της και η υπόθεση κατέληξε στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών Olympic Airways v. Hanson. Πριν η υπόθεση φτάσει στο Ανώτατο Δικαστήριο, κατώτερα Δικαστήρια αποφάσισαν τα παρακάτω: ''Το Επαρχιακό Δικαστήριο βρήκε τον αναφερόμενο, υπαίτιο για τον θάνατο του Δρα. Hanson και η ένατη περιφέρεια επιβεβαίωσε, καταλήγοντας στο, υπό τον ορισμό στο "Air France εναντίον Saks", ως “ατύχημα”, την άρνηση της αεροσυνοδού για την αλλαγή θέσης στο Δρα. Hanson, η οποία ήταν πέρα από τις δυνάμεις του και απρόσμενη και ασυνήθιστη, λαμβάνοντας υπόψιν τα βιομηχανικά πρότυπα, την πολιτική της Ολυμπιακής και την απλή φύση της ζητηθείσας διευκόλυνσης.''
Κατή την αρχική προσφυγή, μια τριμελής επιτροπή δικαστών του Εφετείου της ένατης Περιφέρειας των Η.Π.Α. ομοφώνως επιβεβαίωσε τη διαπίστωση της Περιφέρειας ότι η ενέργεια της Ιπτάμενης Συνοδού (Ι/Σ) Μαρίας Λεπτουργού, όχι μόνο πληροί τον ορισμό του "ατυχήματος" του άρθρου 17 της Σύμβασης της Βαρσοβίας, αλλά ανεβαίνει στο επίπεδο της "ύπαρξης δόλου" σύμφωνα με το άρθρο 25, περνώντας το όριο, αφαιρεί το όριο των 75.000 δολαρίων Αμερικής σε ζημιές.
Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την αποζημίωση του Εφετείου για 700.000 δολάρια Η.Π.Α., κατά της Ολυμπιακής Αεροπορίας, ως αντιστάθμισμα για τις ζημιές. , θεωρώντας ότι: "Η συμπεριφορά εδώ αποτελεί «ατύχημα» σύμφωνα με το άρθρο 17 της Σύμβασης της Βαρσοβίας. Κατά συνέπεια, η απόφαση του Εφετείου επιβεβαιώνεται."
Αποτέλεσμα
Στις 15 Απριλίου 2001, η εταιρεία απαγόρευσε το κάπνισμα, σε όλες τις πτήσεις της.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάπνισμα Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα της Ολυμπιακής Αεροπορίας
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) ή ήπιες μορφές ενέργειας ή νέες πηγές ενέργειας ή πράσινη ενέργεια είναι μορφές εκμεταλλεύσιμης ενέργειας που προέρχονται από διάφορες φυσικές διαδικασίες, όπως ο άνεμος, ο ήλιος, η γεωθερμία, η κυκλοφορία του νερού και άλλες. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την οδηγία 2009/28/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ως ενέργεια από ανανεώσιμες μη ορυκτές πηγές θεωρείται η αιολική, ηλιακή, αεροθερμική, γεωθερμική, υδροθερμική και ενέργεια των ωκεανών, υδροηλεκτρική, από βιομάζα, από τα εκλυόμενα στους χώρους υγειονομικής ταφής αέρια, από αέρια μονάδων επεξεργασίας λυμάτων και από βιοαέρια.
Ο όρος «ήπιες» αναφέρεται σε δυο βασικά χαρακτηριστικά τους. Καταρχάς, για την εκμετάλλευσή τους δεν απαιτείται κάποια ενεργητική παρέμβαση, όπως εξόρυξη, άντληση ή καύση, όπως με τις μέχρι τώρα χρησιμοποιούμενες πηγές ενέργειας, αλλά απλώς η εκμετάλλευση της ήδη υπάρχουσας ροής ενέργειας στη φύση. Δεύτερον, πρόκειται για «καθαρές» μορφές ενέργειας, πολύ «φιλικές» στο περιβάλλον, που δεν αποδεσμεύουν υδρογονάνθρακες, διοξείδιο του άνθρακα ή τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα, όπως οι υπόλοιπες πηγές ενέργειας που χρησιμοποιούνται σε μεγάλη κλίμακα. Έτσι θεωρούνται από πολλούς μία αφετηρία για την επίλυση των οικολογικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Γη.