cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου
Ιστορία
Στην πρώτη δοκιμαστική διοργάνωση του 1991 συμμετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες. Σταδιακά ο αριθμός των χωρών αυξήθηκε με τη συμμετοχή στους αγώνες και των κρατών που προέκυψαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας καθώς και της Μολδαβίας. Έτσι οι συμμετοχές στους αγώνες έφτασαν τις 11 χώρες. Ως το 2012 δεν μετείχαν η Σλοβενία και η Κροατία, μιας και οι δύο χώρες γενικά "σνόμπαραν" τα βαλκανικά πρωταθλήματα. Από το 2012 ξεκίνησε σταδιακή διεύρυνση της ΑΒΑF καθώς εντάχθηκαν διαδοχικά: Κροατία, Σλοβενία, Αρμενία, Κύπρος, Γεωργία και Ισραήλ οπότε τα μέλη της έφτασαν τα 16.
Διοργανώσεις
* Oι αγώνες του 1991 ήταν δοκιμαστικοί και θεωρούνται ανεπίσημοι.
** Η κατάταξη των χωρών ως το 2001 γινόταν με βάση τα μετάλλια, από το 2002 με βαθμολογία και από το 2017 και πάλι με βάση τα μετάλλια.
*** Είχαν προγραμματιστεί για τις 20 Φεβρουαρίου στην Αθήνα αλλά ματαιώθηκαν.
Δείτε επίσης
Κλειστού Στίβου
Αγανάκτηση (θεολογία)
Η αγανάκτηση είναι ένα γενικό συναίσθημα δυσφορίας, που προκαλείται από την πεποίθηση ότι ένα άτομο, ή ένα σύνολο ατόμων, ή μία ιδεολογία ή μία πράξη προσβάλλει καταφώρως (αδίκως και αναιτίως) κάποιον ή κάποιους (βλ. righteous indignation). Η αγανάκτηση μπορεί να προκληθεί για διάφορους λόγους: ψυχολογικούς, ηθικούς, κοινωνικούς, οικογενειακούς, θρησκευτικούς κ.λπ. Για παράδειγμα, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτρέπει οι άνδρες να μην αγανακτούν κατά των συζύγων τους. Ομοίως, οι Αρχαίοι Έλληνες παρήγγειλαν στα παιδιά να υποφέρουν την πατρική και τη μητρική γαϊδουριά, χωρίς να αγανακτούν.
Στα θρησκευτικά κείμενα
Η «ιερή» (θρησκευτική) αγανάκτηση δημιουργείται, όταν λ.χ. ένας ή πολλοί (ο Μωυσής, ο προφήτης Ηλίας, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Χριστός, οι μαθητές τού Χριστού, ο Αρχισυνάγωγος, οι Αρχιερείς και οι Γραμματείς, ο απόστολος Παύλος, άγιος Νικόλαος κ.ά.) βλέπουν (σκανδαλιζόμενοι) κάποιον ή κάποιους συνανθρώπους τους (λαϊκούς ή κληρικούς) να απομακρύνονται ή να στρέφονται ―αντικειμενικώς ή υποκειμενικώς― κατά τού Θεού ή τού Νόμου Του, αν και οι τελευταίοι έχουν υπερβαλλόντως ελεηθεί από Αυτόν.
Ο φιλόσοφος και ψυχολόγος Philipp Lersch (1898-1972) διέκρινε τον θυμό από την αγανάκτηση ή την οργή. Η αγανάκτηση ξεσπά, όταν από πολύ χρόνο συσσωρεύονται απωθημένες ματαιώσεις (ορμών, αναγκών, αξιών κ.λπ.). Βλέπουμε, μάλιστα, ότι οι Άγιοι που χαρακτηρίζονταν κατ’ εξοχήν για την πραότητά τους (Μωυσής, προφήτης Ηλίας, άγ. Νικόλαος κ.ά.), αυτοί, από ιερή αγανάκτηση, εξερράγησαν ψυχολογικώς και έφθασαν μέχρι και αυτής τής σωματικής βίας.
Ως Χριστιανοί, συμβουλεύει ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, όπως και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, δεν θα πρέπει να αγανακτούμε, όταν αδικούμαστε εμείς οι ίδιοι, αλλ’ όταν υβρίζεται ο Θεός· και πάλι, όμως, χωρίς να θυμώνουμε. Γιατί μία εξωφρενική αγανάκτηση, ακόμα και για χάρη τού Θεού, δεν ευχαριστεί τον ίδιο τον Θεό : «ανθρώπου κατεξανίστασθαι ουκ οφείλεις, ου μάλλον ή αγγέλου. Ο μεν γαρ άγγελος τή φύσει σού διέστηκεν, όπερ ούτε εγκώμιον εκείνου, ούτε κακία γένοιτο· άνθρωπος δε ανθρώπου ουκέτι φύσει, αλλά προαιρέσει διέστηκε· και έστι και εν ανθρώποις άγγελος. Ώστε ει κατ’ αγγέλων μη κατεξανίστασαι, πολλώ μάλλον κατά ανθρώπων τών εν τή φύσει ταύτη γενομένων αγγέλων. Ει γαρ γένοιτο εν ανθρώποις ενάρετος ούτως ως άγγελος, πολύ σου μάλλον ούτος μείζων, ή εκείνος εστι».
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1996-1997
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1996-97 διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 36 ομάδων. Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄Εθνική εξασφάλισαν ο Εθνικός Αστέρας, η Καλλιθέα, η Αναγέννηση Καρδίτσας και οι Λύκοι Καλοχωρίου. Υποβιβάστηκαν στη Δ΄ Εθνική οι ομάδες: Ηλυσιακός, Ηρόδοτος, Α.Π.Σ. Πάτραι, Ένωση Ρόδου-Διαγόρα, Βαρβασιακός, Αλμωπός Αριδαίας, Α.Σ. Λαμία, Ηρακλής Πτολεμαΐδας, Αναγέννηση Γιαννιτσών, Α.Ε. Νιγρίτας και Αναγέννηση Κολινδρού. Στα αξιοσημείωτα του πρωταθλήματος ήταν ο υποβιβασμός του Ατρόμητου στη Δ΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1996-1997
Χέδερ Μόρις
Η Χέδερ Ελίζαμπεθ Μόρις (Heather Elizabeth Morris, 1 Φεβρουαρίου 1987) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, χορεύτρια, τραγουδίστρια και μοντέλο.
Η Μόρις έγινε γνωστή με το ρόλο της ως Μπρίτανι Σούζαν Πιρς στην Αμερικάνικη σειρά Glee του καναλιού Fox. Το 2007 ήταν μια από τις χορεύτριες της Μπιγιονσέ στην περιοδεία (The Beyoncé Experience).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ριφιφί
Το Ριφιφί (Du rififi chez les hommes) είναι αστυνομική νουάρ ταινία του 1955 σε σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ωγκύστ λε Μπρετόν. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Σερβέ, Καρλ Μένερ, Ρομπέρτ Μανουέλ και ο ίδιος ο Ντασέν.
Η υπόθεση της ταινίας αναφέρεται σε τέσσερις κακοποιούς και φίλους, οι οποίοι αποφασίζουν να διαρρήξουν ένα κοσμηματοπωλείο στο κέντρο του Παρισιού. Κλασική είναι η σκηνή της διάρρηξης, τριάντα περίπου λεπτών, στη διάρκεια της οποίας οι τέσσερις άνδρες δεν μιλούν καθόλου και η οποία έχει γυριστεί χωρίς καθόλου μουσική.
Έχοντας μπει από το 1950 στην Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ και έτσι μη μπορώντας να βρει δουλειά ο Ντασέν κατέφυγε στη Γαλλία όπου γύρισε το Ριφιφί. Με την ταινία αυτή ο Ντασέν κέρδισε, την ίδια χρονιά, το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.
Πλοκή
Ο Τονί Στεφανουά (Ζαν Σερβέ) βγαίνει από τη φυλακή αφού έχει εκτίσει ποινή πέντε χρόνων. Ο Τζο (Καρλ Μένερ) (του οποίου τον γιό έχει βαφτίσει ο Στεφανουά) του προτείνει να διαρρήξουν, με τη βοήθεια και ενός  Ιταλού φίλου του, του Μάριο, ένα κοσμηματοπωλείο στο κέντρο του Παρισιού. Ο Τονί αρχικά αρνείται να συμμετάσχει στη διάρρηξη. Το ίδιο βράδυ συναντά στο κλάμπ του Πιερ Γκρούτερ την παλιά ερωμένη του, την Μαντώ, η οποία μετά τη σύλληψη και τη φυλάκιση του Τονί τα έφτιαξε με το Γκρούτερ. Φεύγουν μαζί από το κλαμπ και πάνε στο σπίτι του Τονί όπου εκείνος τη χτυπά βάναυσα για να την εκδικηθεί που τον εγκατέλειψε. Την επομένη συναντά τον Τζο και τον Μάριο και τους λέει πως άλλαξε γνώμη και θα συμμετάσχει στη διάρρηξη μόνο όμως εφόσον γίνει σύμφωνα με το δικό του σχέδιο. Στόχος τους είναι πλέον το χρηματοκιβώτιο και όχι τα κοσμήματα στη βιτρίνα. Ο Μάριο τους φέρνει σε επαφή με έναν συμπατριώτη του, τον Σέζαρ (Ζυλ Ντασέν) που είναι ειδικός στα χρηματοκιβώτια. Οι τέσσερις τους, αφού βρίσκουν τον τρόπο να αχρηστεύσουν το σύστημα συναγερμού, μπαίνουν στο κοσμηματοπωλείο ανοίγοντας μια τρύπα στην οροφή. Η διάρρηξη ξεκινά το βράδυ της Κυριακής και ολοκληρώνεται επιτυχώς τα ξημερώματα της Δευτέρας.
Μετά τη διάρρηξη ο Σέζαρ, εν αγνοία τόσο του Τονί όσο και του Τζο και παρά τις προειδοποιήσεις τους, χάρισε ένα πανάκριβο δαχτυλίδι, από τα κλοπιμαία, στην Βίβιαν η οποία τραγουδούσε στο κλαμπ του Γκρούτερ. Ο τελευταίος βλέπει τα σημάδια στην πλάτη της Μαντώ, από το ξυλοδαρμό της από το Τονί και η Μαντώ του λέει πως αποφάσισε να διαλύσει τη σχέση τους. Τότε ο Γκρούτερ, αφού δίνει ναρκωτικά στον αδερφό του, του δίνει εντολή να σκοτώσει τον Τονί. Όταν όμως βλέπει το δαχτυλίδι της Βίβιαν και μαθαίνει ποιος της το έδωσε καταλαβαίνει ότι ο Στεφανουά ήταν αναμεμειγμένος στη διάρρηξη και λέει στον αδερφό του να μην το σκοτώσει, καθώς πλέον το χρειάζεται ζωντανό για να του πάρει τα κλοπιμαία. Προκειμένου να μάθει περισσότερα πιάνει τον Σέζαρ ο οποίος φοβούμενος την αντίδραση του Γκρούτερ, καρφώνει τον Μάριο, στο σπίτι του οποίου βρίσκονται τα κλοπιμαία. Ο Γκρούτερ, με τα αδέρφια του, πηγαίνει στο σπίτι του Μάριο, τον σκοτώνει, όπως και τη φίλη του, όταν προσπαθούν να αποτρέψουν τον Τονί να πάει εκεί αλλά δεν βρίσκουν τα κλοπιμαία. Μετά το θάνατο του Μάριο ο Τονί πάει στο κλαμπ, ψάχνοντας τον Γκρούτερ και βρίσκει δεμένο τον Σέζαρ, ο οποίος ομολογεί ότι αυτός έδωσε τον συμπατριώτη του στον Γκρούτερ και ο Τονί τον σκοτώνει.
Τελικά ο Γκρούτερ και τα αδέρφια του απαγάγουν τον πεντάχρονο γιό του Τζο για να τον εκβιάσουν προκειμένου να τους δώσει τα κλοπιμαία. Στο μεταξύ ο Τζο και ο Τονί έχουν δώσει τα κλεμμένα χρυσαφικά σε έναν γνωστό τους στο Λονδίνο και περιμένουν να τους φέρει τα χρήματα. Ο Τζο αποφασίζει, όταν θα πάρει τα λεφτά, να τα δώσει στους απαγωγείς όμως ο Στεφανουά προσπαθεί να τον αποτρέψει, λέγοντάς του ότι αν πάρουν τα χρήματα ο Γκρούτερ και τα αδέρφια του δε θα διστάσουν να σκοτώσουν τον μικρό. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια της Μαντώ, μαθαίνει ότι το πιθανότερο είναι το παιδί να βρίσκεται σε μια εξοχική κατοικία που έχτιζε ο Γκρούτερ. Πηγαίνει εκεί, σκοτώνει τα αδέρφια του Γκρούτερ και απελευθερώνει το παιδί. Γυρίζοντας στο Παρίσι, σταματά σε ένα μπαρ για να τηλεφωνήσει στον Τζο και να του πει πως το παιδί είναι καλά αλλά μαθαίνει ότι εκείνος, που στο μεταξύ είχε πάρει τα χρήματα, κατευθύνεται, ύστερα από τηλεφώνημα του Γκρούτερ, στο εξοχικό. Επιστρέφει εκεί αλλά ο Γκρούτερ έχει σκοτώσει ήδη το Τζο. Ο Στεφανουά καταφέρνει να σκοτώσει τον Γκρούτερ, μολονότι ο τελευταίος είχε προλάβει να τον τραυματίσει, παίρνει τα λεφτά και φεύγει προκειμένου να επιστρέψει το παιδί στην μητέρα του. Φτάνοντας στο σπίτι πεθαίνει πάνω στο τιμόνι ενώ η γυναίκα του Τζο τρέχει και παίρνει το παιδί. Ένας αστυνομικός καθώς και κόσμος από τη γειτονιά πλησιάζουν στο αυτοκίνητο και ανακαλύπτουν τη βαλίτσα με τα χρήματα.
Κώστας Καρίπης
Ο Κώστας Καρίπης (Κωνσταντινούπολη, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1880 – 1952) ήταν Έλληνας κιθαρίστας και τραγουδιστής, ιδιαίτερα του ρεμπέτικου τραγουδιού. Πιστεύεται ότι πέθανε το 1952.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Τέχνες στη Σμύρνη Κατηγορία:Αντεργκράουντ κουλτούρα
461
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 461 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χρήστος-Αναγνώστης Δαλιάνης
Ο Χρήστος-Αναγνώστης Δαλιάνης (1838-1901) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Ο Δαλιάνης εναλλασσόταν στη θέση του δημάρχου με αυτή του βουλευτή με το Τρικουπικό κόμμα την περίοδο 1875 – 1895.
Ως Δήμαρχος Ήλιδας για να αυξήσει τον πληθυσμό των οικισμών Δερβητσελεπή και του Καλίτσα, που ήταν χωριά αραιοκατοικημένα, εφάρμοσε έναν αποδοτικό τρόπο για τη συγκέντρωση του πληθυσμού. Στους χωρικούς που έρχονταν στις δυο κωμοπόλεις παραχωρούσε δωρεάν οικόπεδο για κατοικία και γη για καλλιέργεια. Έτσι αποκτούσαν δική τους μερίδα και μ' αυτόν τον τρόπο έφερε καλό κόσμο από διάφορα μέρη, που έδωσαν ζωή στον έρημο τόπο. Έπειτα οι δύο οικισμοί ενώθηκαν αποτελώντας την σημερινή Αμαλιάδα. Πέτυχε μάλιστα να περάσει ο σιδηρόδρομος μέσα από την Αμαλιάδα, δίνοντάς της ένα σοβαρό πλεονέκτημα και μια μεγάλη δυναμική για τη μετέπειτα οικονομική της άνθηση.
Ρομπερτίνο Λορέτι
thumb|Ο Ρομπερτίνο το 1961 Ο Ρομπερτίνο Λορέτι (Robertino Loreti, γενν. 22 Οκτωβρίου 1947), γνωστός και απλώς ως Ρομπερτίνο, είναι Ιταλός τραγουδιστής, γνωστός περισσότερο για τις ερμηνείες του ως παιδί και έφηβος.
Χρήστος-Αναγνώστης Δαλιάνης
Με την δημιουργία της πόλης της Αμαλιάδας, ο Δαλιάνης μετέφερε και την πρωτεύουσα του δήμου από την Γαστούνη στην Αμαλιάδα. Μάλιστα ήταν αυτός που δημιούργησε το σχέδιο πόλεως, πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε η σημερινή πόλη.
Ρομπερτίνο Λορέτι
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρομπερτίνο γεννήθηκε στη Ρώμη, σε μία μεγάλη οικογένεια, αφού είχε οκτώ αδέλφια. Η οικογένειά του ήταν φτωχή και σε ηλικία δέκα ετών, όταν ο πατέρας του αρρώστησε, ο Ρομπερτίνο άρχισε να τη βοηθά μεταφέροντας προϊόντα αρτοποιίας σε εστιατόρια. Του άρεσε να τραγουδά παραδοσιακά τραγούδια στον δρόμο, οπότε οι άνθρωποι τον πρόσεξαν για τη φωνή του. Μετά από μία πρόσκληση να τραγουδήσει σε έναν γάμο σε κάποιο εστιατόριο, ο Ρομπερτίνο έγινε περιζήτητος, με άλλα εστιατόρια να ανταγωνίζονται για τις εκτελέσεις του.
Χρήστος-Αναγνώστης Δαλιάνης
Στις εκλογές του 1895 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί δήμαρχος. Αυτή ήταν και η τελευταία ενασχόληση του με την πολιτική.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αμαλιάδος
Ρομπερτίνο Λορέτι
Τα πρώτα χρόνια
Μια φορά που τραγουδούσε στο Cafe Grand Italia, τον άκουσαν ο Ναπολιτάνος ηθοποιός Τοτό και ο Δανός τηλεοπτικός παραγωγός Volmer Sørensen. Ο Sørensen βρισκόταν σε διακοπές στη Ρώμη με τη σύζυγό του, τραγουδίστρια Γκρέτε Σενκ (Grethe Sønck), η οποία πρόσεξε τη φωνή του Ρομπερτίνο. Ο Sørensen πήγε στους γονείς του και τους έπεισε να υπογράψει ο πατέρας του ένα συμβόλαιο, που έγραφε πως ο Ρομπερτίνο θα τραγουδούσε μέχρι την ηλικία των 17 ετών με παραγωγό του τον Sørensen. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε σε εμφανίσεις του αγοριού σε τηλεοπτικές εκπομπές στη Δανία, καθώς και σε περιοδείες στη Σκανδιναβία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, που διαρκούσαν μήνες, κατά τους οποίους ο Ρομπερτίνο τραγουδούσε μέχρι και σε τρεις συναυλίες σε μία ημέρα. Ηχογράφησε αρχικώς ένα άλμπουμ στην Κοπεγχάγη και αργότερα πολλά ακόμα, ενώ εμφανίσθηκε και σε κινηματογραφικές ταινίες.
Μεταγενέστερη σταδιοδρομία
Τελικώς η φωνή του μεταβλήθηκε σε φωνή βαρυτενόρου. Ο Λορέτι συνεχίζει να ταξιδεύει στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ τραγουδώντας σε συναυλίες. Γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία στη Ρωσία και στις άλλες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ μετά τη διάλυση της τελευταίας, όπου έγινε φίλος με τους ομοτέχνους του Μουσλίμ Μαγκομάγεφ, Ταμάρα Σινιάφσκαγια και Ιωσήφ Κομπζόν. Η αστροναύτης Βαλεντίνα Τερεσκόβα ζήτησε να της παίξουν δίσκους του όταν η ίδια βρισκόταν στο διάστημα, ενώ ο Ρώσος ποιητής Γεβγκένι Γεφτουσένκο έγραψε ένα ποίημα με τίτλο «Ρομπερτίνο Λορέτι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Citroën C3
Επιπλέον, από τις αρχές του 2009 έως το 2017 διατέθηκε και μια mini MPV (βαν πολυμορφική) εκδοχή του C3, το Citroën C3 Picasso. Το compact πολυτελές Citroën DS3, επίσης, που μπήκε στην παραγωγή τον Μάρτιο του 2010, βασίστηκε στη δεύτερη γενιά του Citroën C3, αλλά με πληρέστερο εξοπλισμό και με πιο πολυτελή και ελκυστικά σχεδιαστικά στοιχεία.
Στις 6 Μαΐου 2021, η Citroën ανακοίνωσε ότι στα 4,5 χρόνια από το λανσάρισμα της τρίτης γενιάς του C3 η συγκεκριμένη γενιά του μοντέλου ξεπέρασε το 1 εκατομμύριο πωλήσεις, ενώ και οι 3 γενιές του C3 έως τότε είχαν φτάσει τα 4,5 εκατομμύρια πωλήσεις.
Αμάξωμα και αισθητική
Η πρώτη γενιά του C3 σχεδιάστηκε από τους σχεδιαστές της Citroën Donato Coco (Ντονάτο Κόκο - ο επικεφαλής της σχεδιαστικής ομάδας της Citroën από το 1999 έως το 2005) και Jean-Pierre Ploué (ο οποίος είχε σχεδιάσει στο παρελθόν την πρώτη γενιά του Renault Twingo και μεταγενέστερα σχεδίασε και το πολυτελές Citroën C6 πρώτης γενιάς του 2005 - 2012). thumb|left|Το σαλόνι ενός Citroën C3 πρώτης γενιάς του 2003.
Μαζί με το Citroën C2, το C3 αντικατέστησε με επιτυχία το επίσης δημοφιλές, αλλά γηρασμένο πλέον Citroën Saxo. Τα δύο αυτοκίνητα, C2 και C3, μοιράζονταν την ίδια πλατφόρμα, αν και το C2 χρησιμοποίησε μια εκδοχή με κοντύτερο μεταξόνιο (2,31 μέτρα έναντι 2,46 μέτρων στα C3 και C3 Pluriel), ενώ μοιράζονταν τα περισσότερα μηχανικά εξαρτήματα και άλλα στοιχεία εξοπλισμού, με εμφανέστερο το κοινό ταμπλό με τον αποκλειστικά ψηφιακό πίνακα οργάνων.
Στην εξωτερική εμφάνιση, αντιθέτως, είχαν πολύ διαφορετικά ντιζάιν, επιτρέποντας έτσι στη Citroën να κερδίσει διαφορετικές επιμέρους υπο-αγορές της supermini κατηγορίας. Για την ακρίβεια, το C3 σχεδιάστηκε αρχικά ως ένα λίγο μεγαλύτερο «όχημα φιλικό και προς οικογένειες» με αποκλειστικά 5 πόρτες, ενώ το C2 σχεδιάστηκε από τον Donato Coco, ως ένα «όχημα με ίματζ νέου οδηγού» με αποκλειστικά 3 πόρτες και κολακευτικό νεανικό στυλ, αν και επίσης με σχετικά λογική ισχύ.
Κινητήρες
Το Citroën C3 πρώτης γενιάς κυκλοφόρησε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά:
Σημείωση: Όπου i = injection, όπου HDi = High Pressure Direct Injection και όπου rpm = rounds per minute / στροφές το λεπτό. Επίσης, ο κινητήρας ντίζελ 1.6 HDi 16V των 110 hp έφερε στάνταρ Φίλτρο Σωματιδίων.
Η στάνταρ μετάδοση σε όλες τις εκδόσεις του αρχικού C3 ήταν ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ προαιρετικό σε όλες εκτός της 1.1i ήταν ένα 5-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο, με μοχλούς αλλαγής ταχυτήτων πίσω από το τιμόνι (paddle-shifters). Κατ' εξαίρεση, αν το αυτοκίνητο είχε παραγγελθεί με το σύστημα Stop & Start, τότε συνδυαζόταν με το 5-τάχυτο πλήρως αυτόματο κιβώτιο της Citroën που είναι γνωστό ως SensoDrive και προσφέρει και χειροκίνητο έλεγχο. Η έκδοση εξοπλισμού SX ήταν η μοναδική που μπορούσε προαιρετικά να παραγγελθεί με ένα παραδοσιακό για την τότε εποχή 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Stop & Start
Από τα τέλη του 2004, ορισμένες εκδόσεις του C3 (από τον Μάρτιο του 2006 και εκδόσεις του Citroën C2) εξοπλίστηκαν με το σύστημα που είναι επισήμως γνωστό ως Stop & Start. Το σύστημα αυτό έχει τη δυνατότητα να σβήνει αυτόματα τον κινητήρα όταν αυτός δεν χρειάζεται (όπως σε μποτιλιάρισμα ή σε φανάρι) και να τον θέτει εκ νέου σε λειτουργία μόλις ξαναχρειαστεί. Παρόμοιες τεχνολογίες είχαν εμφανιστεί και στην έκδοση «Formel E» του Volkswagen Polo στη δεκαετία του 1980 και στην έκδοση «Ecomatic» του Volkswagen Golf τρίτης γενιάς στη δεκαετία του 1990.
C3 Pluriel
Τον Μάιο του 2003, παρουσιάστηκε μία ειδική εκδοχή του C3, το C3 Pluriel, η οποία μπορεί να μετατραπεί από 3-πορτο hatchback σε ημι-κάμπριο με αναδιπλούμενη οροφή, σε πλήρες convertible (καμπριολέ) και σε pick-up, κατά τα πρότυπα του Citroën 2CV. Η αναδιπλούμενη υφασμάτινη ηλιοροφή είναι ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη, αλλά για την μετάβαση στην πλήρως καμπριολέ εκδοχή, απαιτείται η χειροκίνητη απόσπαση των πλευρικών τόξων της θολωτής οροφής. thumb|left|Citroën C3 Pluriel.
Το C3 Pluriel κυκλοφόρησε με κινητήρες βενζίνης 1.4i (75 hp), 1.6 16V (110 hp) και, από το 2004, ντίζελ 1.4 HDi (70 hp). Συνδυάζονταν με δύο τύπους κιβωτίου ταχυτήτων: 5-τάχυτο μηχανικό για τους 1.4 λίτρων (βενζίνης και HDi) και 5-τάχυτο αυτόματο SensoDrive για τον 1.6 λίτρων.
Δεύτερη γενιά (2009 - 2017)
Η δεύτερη γενιά του Citroën C3, γνωστή ως Citroën C3 ΙΙ, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στον Τύπο τον Ιούλιο του 2009 και παρουσιάστηκε επίσημα στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2009. Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2009, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2010.
Κατά την εξέλιξη του C3 δεύτερης γενιάς, δόθηκε ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα να έχει τον εντυπωσιακό για μοντέλο της κατηγορίας B αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,307.
Εξοπλισμός
Σε σύγκριση με το προηγούμενο μοντέλο, το φινίρισμα στο εσωτερικό είχε βελτιωθεί σημαντικά, με ποιοτικότερα υλικά και καλύτερη συναρμολόγηση.
Αν και υπήρχαν κάποιες διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα κράτη όπου διατέθηκε, κατά κανόνα προσφερόταν σε 3 επίπεδα εξοπλισμού, με τα συνηθέστερα ονόματα να είναι: Attraction, Comfort και Exclusive. Η βασική έκδοση διέθετε ως στάνταρ βασικό εξοπλισμό:
Η κορυφαία έκδοση, η οποία έφερε πάντα το όνομα Exclusive, προσέφερε ως στάνταρ επιπλέον τα εξής:
thumb|right|Το καινοτόμο πανοραμικό παρμπρίζ του C3 δεύτερης γενιάς, σε Citroën C3 1.6 Exclusive του 2015 στη [[Χιλή.]]
Σε όλα επίσης, προσφέρθηκαν προαιρετικά:
Συγγενικά μοντέλα
thumb|left|Citroën C3 δεύτερης γενιάς Φάσης 2 του 2013.
Το Citroën C3 II αποτέλεσε και τη βάση για το Citroën DS3, ένα compact πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Β, που κατασκευάζεται από τον Μάρτιο του 2010. Το DS3 βασίζεται στη δεύτερη γενιά του Citroën C3, αλλά με πληρέστερο εξοπλισμό και πιο πολυτελή και ελκυστικά σχεδιαστικά στοιχεία. Όπως και με όλα τα μοντέλα της σειράς αυτής, που σημαίνει Different Spirit (Διαφορετικό Πνεύμα) και Distinctive Series (Ξεχωριστή Σειρά), το DS3 φέρει το νέο λογότυπο DS και όχι το γνωστό double chevron (διπλό λοχιόσημο) της Citroën και έχει αισθητά διαφορετικό στυλ από το αντίστοιχο δίδυμο μοντέλο.
Να σημειωθεί ότι από τα τέλη του 2014 παράγεται και διατίθεται αποκλειστικά στην Κίνα ένα crossover SUV με το όνομα Citroën C3-XR. Ωστόσο δεν βασίστηκε στο C3, αλλά στο σεντάν μοντέλο Citroën C-Elysée που εισήχθη το 2012, με το οποίο μοιράζεται και το μεταξόνιο, στα 2,65 μέτρα. Επίσης, το C3-XR συγγενεύει και με το crossover SUV Peugeot 2008, που εισήχθη το 2013.
Τρίτη γενιά (2016 - σήμερα)
thumb|left|Το σαλόνι του Citroën C3 τρίτης γενιάς. Εδώ ένα [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονο μοντέλο του 2017 στην Ιαπωνία.]]
Η τρίτη γενιά του C3, γνωστή ως Citroën C3 ΙΙΙ, ανακοινώθηκε επίσημα το καλοκαίρι του 2016 και οι πρώτες φωτογραφίες διέρρευσαν στις 29 Ιουνίου 2016. Τελικώς, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 2016, αντικαθιστώντας το προηγούμενο μοντέλο, με το οποίο οι διαφορές είναι ιδιαίτερα εμφανείς. Εμπορικώς, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.
Τον Φεβρουάριο του 2020, αποκαλύφθηκε μια ανανέωση στο μοντέλο.
Κινητήρες
thumb|left|Το σαλόνι ενός Citroën C3 τρίτης γενιάς του 2017.
Όσον αφορά τα μηχανολογικά στοιχεία της τρίτης γενιάς, κυκλοφορεί σε βενζινοκίνητη και πετρελαιοκίνητη έκδοση, κυβισμού 1.2 και 1.6 λίτρων αντίστοιχα, με συστήματα ηλεκτρονικά ελεγχόμενου ψεκασμού και πολλαπλών σημείων αντίστοιχα. Η ιπποδύναμη των μηχανικών αυτών συνόλων, κυμαίνεται ανάλογα με τις δυνατότητες του εκάστοστε κινητήρα. Οι κινητήρες ντίζελ, τεχνολογίας BlueHDi (High Pressure Direct Injection), αποδίδουν 75 και 99 ίππους, ενώ οι κινητήρες βενζίνης είναι PureTech, με την βασική έκδοση στους 68 ίππους, και οι ισχυρότερες στους 82 και στους 110 ίππους.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Το 2017, το C3 τρίτης γενιάς υπεβλήθη σε δοκιμές πρόσκρουσης, καθώς και αξιολόγηση του εξοπλισμού ασφαλείας, από τον ανεξάρτητο οργανισμό Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης). Αν και απέσπασε υψηλά σκορ στις προσκρούσεις, 88% στην προστασία ενηλίκων επιβατών και 83% στην προστασία ανηλίκων επιβατών, τελικώς βαθμολογήθηκε με 4 στα 5 αστέρια, χάνοντας οριακά το πέμπτο, επειδή δεν διέθετε ως στάνταρ όλα τα απαιτούμενα από τον Euro NCAP στοιχεία εξοπλισμού ενεργητικής ασφάλειας (τα σχετικά με την αποφυγή της πρόσκρουσης), επιτυγχάνοντας έτσι σκορ 58% σε αυτό τον τομέα ειδικά. Επίσης, απέσπασε 59% στην προστασία πεζών.
Σχίσμα του 1054
Το Σχίσμα του 1054 ή Σχίσμα των δύο Εκκλησιών είναι η διαίρεση και διάσπαση της κοινωνίας μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Χριστιανικής Εκκλησίας όταν επικεφαλής τους ήταν οι Πάπας Λέων Θ΄ και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριος, ύστερα από τους αμοιβαίους αναθεματισμούς που εξαπολύθηκαν τον Ιούλιο του 1054. Αν και μοιάζει να προέκυψε ξαφνικά, στην πραγματικότητα επισημοποίησε μια ήδη προϋπάρχουσα κατάσταση καθώς με το πέρασμα των χρόνων ο ανατολικός και ο δυτικός Χριστιανισμός διαμόρφωσαν διαφορετικές παραδόσεις, αν και εξελίχθηκαν παράλληλα, καθώς το χάσμα μεταξύ τους διευρυνόταν σε επίπεδο δογματικό, λειτουργικό και διοικητικό.
Η σταδιακή αποξένωση Ανατολής και Δύσης
Οι ρίζες του σχίσματος ανάγονται για ορισμένους μελετητές στο απώτατο ιστορικό παρελθόν, ακόμα και της προχριστιανικής περιόδου. Έτσι ο δογματολόγος Ιωάννης Καρμίρης λέει, πως φτάνει «[...] μέχρι της προχριστιανικής κατακτήσεως της Ελλάδος υπό των Ρωμαίων, και αυτής της ιδρύσεως των πρώτων ελληνικών αποικιών επί ιταλικού και γαλλικού εδάφους», για να προσθέσει και της «[...] εις κατά τον Δ΄ αιώνα μεταφοράν υπό του Μ. Κωνσταντίνου της πρωτευούσης του Ρωμαϊκού κράτους από της Ρώμης εις την Κωνσταντινούπολιν»
Η γεωγραφική απόσταση ήταν ένας εκ των παραγόντων της μεταξύ τους αποξένωσης: συγκαλούνταν τοπικές σύνοδοι σε ανατολή και δύση που αγνοούνταν τόσο από τη δυτική Εκκλησία όσο και από την ανατολική. Η διαίρεση του κράτους με τις ιστορικές περιπέτειες του καθενός τμήματος συνέβαλαν στην ανάπτυξη ξεχωριστού ιστορικού βίου σε συνδυασμό με τις μεταξύ τους εθνολογικές διαφορές.
Το γλωσσικό ζήτημα παραμένει θεμελιώδες και επιδεινώνεται. Από τον 4ο αιώνα, οι Λατίνοι χριστιανοί διανοούμενοι δεν διαβάζουν πια και δεν καταλαβαίνουν τα ελληνικά. Το πολιτιστικό πλαίσιο ανάπτυξης των δύο εκκλησιαστικών παραδόσεων και, κυρίως, η επιλογή διαφορετικών λύσεων αντιμετώπισης αιρέσεων και κακοδοξιών εκ μέρους τους, συνέβαλε στη μεταξύ τους σταδιακή διαφοροποίηση. Έτσι στην Ανατολή η έμφαση δίνεται σε θέματα διατύπωσης κατά τις τριαδολογικές και χριστολογικές αιρέσεις ενώ στη Δύση έδωσε έμφαση σε θέματα πρακτικά σχετιζόμενα με τη σωτηριολογία και την ανθρωπολογία όπως η χάρη και η ελεύθερη επιλογή.
Έτσι, όταν φτάσαμε στα γεγονότα του 1054 «έλλειπαν τελείως οι προϋποθέσεις για να διατηρηθεί η ιδέα της εκκλησιαστικής οικουμενικότητας μέσα στον χριστιανικό κόσμο, που από αιώνες τώρα είχε διασπασθεί και πολιτικά και πολιτιστικά».
Η μεταρρύθμιση του Κλυνύ και το Σχίσμα του 1054
Ως τα μέσα του 11ου αιώνα η παπική Εκκλησία δεν μπορούσε να λάβει καμία πρωτοβουλία και να ασκήσει καμία επιρροή στις τύχες της Χριστιανοσύνης. Η ηθική κατάπτωση του μοναστικού και του κοσμικού κλήρου ως απότοκος της εξάρτησής τους από τους κοσμικούς ηγεμόνες οδήγησε στην πρωτοβουλία ίδρυσης μονών με ελεύθερη εκλογή των ηγουμένων τους και την απαλλαγή τους από τον φόρο της δεκάτης, υπό την προστασία της Αγίας Έδρας. Έχοντας παράλληλα την υποστήριξη και των Καπετιδών, η μεταρρύθμιση του Κλυνύ έφερνε σε το μοναστικό κλήρο σε αντιπαράθεση προς τον επισκοπικό κλήρο, θέτοντας ταυτόχρονα στο επίκεντρο των μεταρρυθμιστικών κινήσεων την αναβάθμιση του ρόλου του Πάπα. Η επιχειρηματολογία για ανανέωση της Εκκλησίας συνδεόταν με την παπική εξουσία. Μόνο ο Πάπας θα μπορούσε να τους βοηθήσει να αποδεσμευθούν από τον επισκοπικό-αριστοκρατικό κλήρο. Ο Πάπας Λέων Θ΄, ο πρώτος κλουνιακός μεταρρυθμιστής κλήθηκε από τον Ερρίκο Γ' για να ορισθεί στον παπικό θρόνο, αλλά εκείνος δεν αποδέχθηκε, παρά μόνο όταν επικυρώθηκε η εκλογή του από τον ρωμαϊκό κλήρο και λαό. Αυτό του έδωσε μεγαλύτερο κύρος. Στενός συνεργάτης του ήταν ο καρδινάλιος Ουμβέρτος ο οποίος αξιοποίησε το κλουνιακό κίνημα για να ετοιμάσει τη Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση. Οι επεξεργασίες του Ουμβέρτου αφορούν: α) το λειτουργικό και νομικό πρωτείο της Ρώμης, β) την ανεξαρτησία της πνευματικής εξουσίας από την κοσμική γ) την υπεροχή της απέναντι στις κοσμικές εξουσίες. Οι απόψεις του Ουμβέρτου αποκρυσταλλώθηκαν στο έργο του Collectio in LXXIV titulus ή Diversorum Patrum Senteniae - το πρώτο εγχειρίδιο του κανονικού Δικαίου της Μεταρρύθμισης του 11ου αιώνα, συνταγμένο το 1051. Οι διατυπώσεις των παπικών αντιπροσώπων στην Κωνσταντινούπολη το 1054 συνιστούν βελτιωμένο αναβαθμό των Senteniae του Ουμβέρτου. Η κλουνιακή ιδεολογία είναι παρούσα στον αφορισμό που κατατέθηκε στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας στην μομφή προς τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριο περί σιμωνίας. Η σιμωνία υπήρξε μια από τις αιχμές των δοράτων του κλουνιακού κινήματος.
Ο αποφασιστικός ρόλος του Ουμβέρτου στα γεγονότα του Σχίσματος
Ο Ουμβέρτος υπήρξε αυτός που συνέβαλε καίρια στην ιδεολογική εκφορά της Κλουνιακής μεταρρύθμισης κατά τη συνάφειά της με την τελική έκβαση του Σχίσματος. Έτσι ο Ουμβέρτος είχε την πρωτοβουλία για την αφορισμό που κατατέθηκε στην Αγία Τράπεζα τον Ιούλιο του 1054, αφού ο Πάπας είχε πεθάνει από τον προηγούμενο Απρίλιο. Επίσης το ελληνικό κείμενο της επιστολής του Λέοντος Αχρίδος με το οποίο σύστηνε στον επίσκοπο Trani Ιωάννη να εγκαταλείψουν οι Εκκλησίες τη χρήση αζύμων και άλλα λατινικά έθιμα, μεταφράστηκε στα λατινικά για τον Πάπα από τον Ουμβέρτο. Ο Ουμβέρτος ήταν αυτός τελικά που υποστήριξε την αντιπαράθεση με τον κοσμικό άρχοντα της Δύσης, την επέκταση του ρόλου της παπικής δικαιοδοσίας στις υπόλοιπες εκκλησίες
Η ενίσχυση των γερμανικών θεολογικών κύκλων της Ρώμης
Το 962 ο Γερμανός βασιλιάς Όθωνας στέφεται αυτοκράτορας στη Ρώμη από τον πάπα Ιωάννη ΙΒ'. Η παρουσία του Γερμανού αυτοκράτορα στην Ιταλία ενίσχυσε τη θέση των γερμανικών θεολογικών κύκλων της Ρώμης καθιστώντας τον πάπα υποχείριο τους και διευκολύνοντας την επικράτηση των γερμανικών αντιλήψεων επί παντός εκκλησιαστικού θέματος. Μία εξ αυτών ήταν και η προσθήκη του Fiioque. Συγκεκριμένα ο ευνοούμενος του Ερρίκου Β', πάπας Βενέδικτος Η', το 1014, επέβαλε το αίτημα της γερμανικής θεολογίας για την προσθήκη αυτή
Η ιστορική εξέλιξη του Filioque (Φιλιόκβε)
Η προσθήκη του Filioque παρουσιάσθηκε στην Ισπανία σε διαδοχικές συνόδους, του Τολέδο το 400 προς αντιμετώπιση των Πρισκιλλιανιστών, το 589 στην Γ' Σύνοδο του Τολέδο που επέτρεψε στους νεοβαπτισθέντες Γότθους την προσθήκη, το 653 στην Η΄ Σύνοδο του Τολέδο και το 681 σε σύνοδο στην ίδια πόλη.
Η Ισπανική Εκκλησία δεν ενήργησε εν γνώσει ότι παραβιάζει την πίστη των Οικουμενικών Συνόδων. Η προσθήκη αυτή ήταν ένα μέσο ισχυροποίησης της αντιαρειανικής θέσης της Ισπανικής Εκκλησίας. Από την Ισπανία η προσθήκη μεταδόθηκε και σε άλλες χώρες, όχι όμως ακόμη στη Ρώμη.
Όταν από τη Σύνοδο του Aix-La-Chapele, που συνεκλήθη από τον Καρλομάγνο το 809, στάλθηκαν από τον Καρλομάγνο τρεις θεολόγοι στον Πάπα Λέοντα Γ' για να συζητήσουν το θέμα της διπλής εκπόρευσης του αγίου Πνεύματος, έλαβαν απάντηση αρνητική, επειδή οι Οικουμενικές Σύνοδοι απαγόρευαν κάθε προσθήκη στις αποφάσεις τους.
Στη Σύνοδο της Φραγκφούρτης, υπό την παρουσία 300 επισκόπων από Γαλλία, Ισπανία, Βρετανία, Γερμανία, έγινε δεκτή η διπλή εκπόρευση.
Ο Πάπας αντιτίθετο σε τέτοιο βαθμό στην προσθήκη ώστε διέταξε να χαραχθεί σε δύο αργυρές ασπίδες το Σύμβολο, λατινιστί και ελληνιστί άνευ της προσθήκης. Η επιγραφή αυτή υπήρχε μέχρι τα χρόνια του Μεγάλου Φωτίου και του Ιωάννη Βέκκου. Η επιγραφή εξαφανίστηκε με διαταγή του Πάπα Βενέδικτου Η΄ (1012-1024) το 1014 οπότε αυτός διέταξε την προσθήκη του filioque στο Σύμβολο μετά από παράκληση του Ερρίκου Β' της Γερμανίας.
Ιεροτελεστικές διαφορές
Ο Μιχαήλ Κηρουλάριος σε επιστολή του προς τον Πέτρο Αντιοχείας απαριθμεί τις διαφορές που χώριζαν τις δύο Εκκλησίες:
Ο Κηρουλάριος,θεολογικά ανεκπαίδευτος ο ίδιος, έφερε στο προσκήνιο τις  λειτουργικές διαφορές γιατί ήταν εύκολα κατανοητές στο ευρύ κοινό, και όχι τις περίπλοκες και πιο σπουδαίες διαφωνίες στα δογματικά θέματα, για λόγους τακτικής. «Έτσι το σχίσμα του 11ου αιώνα ήταν σχεδόν αποκλειστικά μια διαμάχη περί των τελετουργικών συνηθειών». Παραταύτα, υπάρχει σαφής αναφορά στο ζήτημα του filioque στο σημείο που αποδοκιμάζεται η προσθήκη του "δια Πνεύματος Αγίου" σε επίμαχη λειτουργική φράση.
Άζυμος άρτος
Η εκ μέρους των Δυτικών χρήση άζυμου άρτου (όστια) στην εκτέλεση της Θείας Ευχαριστίας ήταν γενικευμένη τον 9ο αιώνα στη Δυτική Εκκλησία. Οι Λατίνοι επικρίθηκαν γι' αυτό τον 11ο αιώνα κυρίως από τους Νικήτα Στηθάτο, Μιχαήλ Κηρουλάριο και Αρχιεπίσκοπο Βουλγαρίας Λέοντα. θεωρήθηκαν ιουδαΐζοντες. Για τους Λατίνους αυτό ίσχυε επειδή στον Μυστικό Δείπνο ο Ιησούς με τους μαθητές του έφαγαν άζυμο άρτο. Για τους Βυζαντινούς οι συμμετέχοντες σε αυτόν έφαγαν ένζυμο άρτο, και η λέξη άρτος στα ευαγγέλια αυτό δείχνει, δηλωτικό δε της ολοκλήρωσης της εποχής της Παλαιάς Διαθήκης και του τυπικού της ήταν η έλευση του Αγίου Πνεύματος. Το θέμα του άζυμου άρτου ήταν το μόνο που τέθηκε σε επίπεδο σημασίας συγκρίσιμο με το filioque.
Η νηστεία του Σαββάτου
Ο Κηρουλάριος κατηγορεί τους Δυτικούς για την τήρηση της νηστείας του Σαββάτου, δηλωτικό ιουδαΐζουσας νοοτροπίας, καθώς το Σάββατο αντιμετωπιζόταν ως προπαρασκευή για την Κυριακή, το οποίο βρίσκεται σε αναλογία με τη σχέση Παρασκευής-Σαββάτου στον Ιουδαϊσμό. Τη μομφή επαναλαμβάνει ο Λέοντας Βουλγαρίας.
Παπικό πρωτείο και ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης
Ο θεσμός του Πάπα κατά τον Μεσαίωνα ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς δογματικής και θεσμικής εξέλιξης. Ο μεταρρυθμισμένος παπισμός του 11ου αι χρησιμοποίησε μια από μακρού υφιστάμενη δυτική ερμηνευτική παράδοση. Σύγκρουση μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης είχε προκαλέσει και το ζήτημα της χρήσης του όρου Οικουμενικός. Ο όρος ήταν εν χρήσει ήδη από τα μέσα του 5ου αι.-ο Πατριάρχης Ακάκιος για πρώτη φορά τον χρησιμοποίησε όταν ο Πάπας Γελάσιος διεκδίκησε με απόλυτο τρόπο όχι απλώς τα πρεσβεία τιμής, αλλά και την οικουμενική δικαιοδοσία. Το θέμα επανέρχεται κάθε φορά που αμφισβητείται στην Ανατολή η θεσμοποίηση της συνήθειας του εκκλήτου στον Πάπα, συνήθεια που χρησιμοποιήθηκε για την τεκμηρίωση της διεκδίκησης παγκόσμιας εκκλησιαστικής εξουσίας για τον εκάστοτε Πάπα. Ο Γρηγόριος Α' ο Διάλογος (590-604) δυσκολευόταν να κατανοήσει τη χρήση του όρου, στον οποίο έδινε ουσιαστικό και κατά κυριολεξία περιεχόμενο από τους Ανατολικούς, οι οποίοι υποστήριζαν πως ο τίτλος δεν εξέφραζε οικουμενικές αξιώσεις. Έτσι ο Γρηγόριος θεωρούσε πως από μια τέτοια χρήση του όρου λάνθανε «αμφισβήτηση της δικής του αποκλειστικής auctoritas universlalis, κυρίως όπως αυτή εκφραζόταν στο θέμα του εκκλήτου» Για τους Βυζαντινούς της εποχής του Φωτίου η χρήση του όρου ήταν τεκμηρίωση και εξασφάλιση εκ μέρους τους των πρεσβειών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως  μόνο πάνω στην Εκκλησία της Βυζαντινής επικράτειας στην Ανατολή. Στη Δύση, η ανόρθωση της Παποσύνης από τη γερμανική κηδεμονία είναι αποτέλεσμα και της αύξησης της σφαίρας επιρροής της με τον εκχριστιανισμό των Ούγγρων, Πολωνών και Σκανδιναβών. Αυτό όμως δεν οφειλόταν τόσο στην Παποσύνη αλλά στους Γερμανούς αυτοκράτορες. Μια τέτοια επέκταση αναπόφευκτα έδινε την τάση στη Ρωμαϊκή Εκκλησία να αναλάβει τα ηνία από τους Γερμανούς αυτοκράτορες. Το Πατριαρχείο από την άλλη πλευρά μετά τις μεγάλες κατακτήσεις του Βασίλειου Β' και την προσάρτηση του σλαβικού κόσμου στην ορθοδοξία «[...]ήταν διαποτισμένο με τη συνείδηση της δύναμής του, γεγονός που ενίσχυε την αντιρωμαϊκή διάθεση, η οποία είχε αναζωπυρωθεί μετά της γερμανική επιρροή στη Δύση» Ήδη σε μια σύνοδο στη Ρενς το 1049, ανέθεσε ο Λέων Θ' τη διατύπωση μιας πανηγυρικής διακήρυξης, σύμφωνα με την οποία μόνο ο επίσκοπος Ρώμης είναι αποστολικός και πρωθιεράρχης της συνολικής Εκκλησίας.
Το Σχίσμα του Φωτίου
Επί Μιχαήλ Γ' Μέθυσου πραγματικός κυβερνητης του κράτους ήταν ο καίσαρ Βάρδας ο οποίος δεν είχε καλές σχέσεις με τον Ιγνάτιο Κωνσταντινουπόλεως ο οποίος συνδεόταν με την προηγούμενη αυτοκράτειρα την Θεοδώρα. Ο Ιγνάτιος διώχθηκε από το 857 και το 858 ανήλθε ο Φώτιος. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο παρατάξεις, μία υπέρ του Φωτίου και μία υπέρ του Ιγνατίου. Ο Πάπας Νικόλαος Α' που επιθυμούσε να αποδείξει την οικουμενικότητα της εξουσίας του επενέβη και τάχθηκε υπέρ του Ιγνατίου κρίνοντας την εκλογή του Φωτίου αντικανονική. Σύνοδος στο Λατερανό το 863 καθαίρεσε τον Φώτιο. Ήθελε να εμφανιστεί «ως ο ρυθμιστής της εκκλησιαστικής ζωής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» Επίσης αυτή η παρέμβασή του συνδυάστηκε με την είσοδο και το ιεραποστολικό έργο των Κυρίλλου και Μεθοδίου στη Μοραβία Ο Πάπας Ρώμης Νικόλαος Α' επιχείρησε να εισάγει ετεροδιδασκαλίες και καινοτομίες στην νεοσυσταθείσα Βουλγαρική Εκκλησία, ενώ επιχείρησε να παρέμβει στην έριδα μεταξύ Φωτίου και Ιγνατίου, προκειμένου να επιβάλει μαζί με τις άλλες λατινικές καινοτομίες και το παπικό μοναρχικό πρωτείο εξουσίας. Η αντίδραση από τον Φώτιο ήλθε άμεσα, όταν το 866 έστειλε εγκύκλιο προς τους Πατριάρχες της Ανατολής μετά από απόφαση της ενδημούσας Συνόδου της Κωνσταντινούπολης με την οποία κατήγγειλε τις ετεροδιδασκαλίες (filioque) και τις αντικανονικές ενέργειες του Πάπα. Το 867 συγκλήθηκε σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη με την παρουσία και του βυζαντινού αυτοκράτορα με την οποία απαγγέλθηκε καταδίκη των διδασκαλιών του Πάπα και καθαίρεση, ανάθεμα και αφορισμός του. 'Ετσι η εκκλησιαστική διαφωνία που ξεκίνησε με το ζήτημα της νομιμότητα του Ιγνατίου ή του Φωτίου εξελίχθηκε σε δογματική διαμάχη και είχε ως αποτέλεσμα την επισημοποίηση της δογματικής διάστασης μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Το ζήτημα της τετραγαμίας του Λέοντος Στ’ του Σοφού και άλλα σχίσματα μέχρι το 1054
Καθώς ο αυτοκράτορας Λέων Στ αποφάσισε να παντρευτεί για τέταρτη φορά, επειδή από τους τρεις προηγούμενους γάμους δεν είχε αποκτήσει διάδοχο, ενώ από τον τέταρτο είχε ήδη ένα έκθεσμο γιο, ο Νικόλαος Μυστικός αρνήθηκε να τελέσει τον γάμο, ο οποίος τελικά έγινε από έναν απλό εφημέριο. Στην Κωνσταντινούπολη δημιουργήθηκε μείζων θέμα σε σχέση με τη νομιμότητα αυτού του γάμου, καθώς το κανονικό δίκαιο θέτει ως ανώτατο όριο τους τρεις γάμους. Ο αυτοκράτορας απευθύνθηκε μεταξύ άλλων και στον Ρώμης Σέργιο Γ’ ο οποίος έστειλε απεσταλμένους και αναγνώρισαν την εγκυρότητα του τέταρτου γάμου. Ο Νικόλαος Μυστικός αποδοκίμασε στον διάδοχο του Σεργίου Γ’ στον παπικό θρόνο Αναστάσιο Γ’ τη συμπεριφορά αυτή και έθεσε ως όρο για την επανεγγραφή του ονόματος του πάπα στα Δίπτυχα της εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως την καταδίκη του τέταρτου γάμου. Μετά την συνοδική καταδίκη (920) του τέταρτου γάμου, ακολούθησε  και η επικύρωση της από τους παπικούς απεσταλμένους και η αναγραφή του ονόματος του Πάπα στα δίπτυχα. Ο τελευταίος Πάπας το όνομα του οποίου μνημονεύθηκε στα Δίπτυχα της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Πάπας Ιωάννης ΙΗ΄ το 1009. Ο διάδοχός του Πάπας Σέργιος Δ΄ επειδή η δήλωση πίστης του περιελάμβανε και το filioque δεν συμπεριλήφθηκε. Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος Β' (1000-1019) αντιδρώντας διέγραψε το όνομα του πάπα από τα δίπτυχα της Εκκλησίας. Έτσι προέκυψε το Σχίσμα των δύο Σεργίων. Η άποψη που θέλει τότε να συνέβη η τελική ρήξη μεταξύ των δύο Εκκλησιών δεν ευσταθεί, επειδή «[...] η γνώση μας για τα περιεχόμενα των βυζαντινών διπτύχων είναι συμπτωματική» Η κατάσταση από το 1014 έως το 1054 ήταν κατάσταση ατελούς χωρισμού και όχι σχίσματος, διάστασης και προσχισματικής κατάστασης. Δεν είναι εξακριβωμένο και υπάρχει διχοστασία στους ερευνητές αν ο Κηρουλάριος είχε στείλει ενθρονιστήρια επιστολή στον Ρώμης,σίγουρο όμως είναι πως του είχε στείλει ειρηνικές επιστολές στον Πάπα, επομένως δεν ήταν παντελώς σταματημένη η μεταξύ τους επικοινωνία. Ωστόσο ο Πέτρος Αντιοχείας προέτρεπε τον Κωνσταντινουπόλεως να ελέγχει τον εκάστοτε νέο Πάπα για τις εσφαλμένες κατά την Ανατολική Εκκλησία διδασκαλίες του.
Πηγές για τα γεγονότα
Η πιο σπουδαία δυτική έκθεση, που αποτέλεσε πηγή για τις άλλες λατινικές, είναι η Commemoratio brevis που αποδίδεται στον καρδινάλιο Ουμβέρτο. Η αλληλογραφία μεταξύ των συγχρόνων Ελλήνων και Λατίνων ιεραρχών όπως του Μιχαήλ Κηρουλλάριου προς τον Πέτρο Αντιοχείας και η απάντηση του τελευταίου, οι επιστολές του Λέοντα Θ’ προς τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ’, τον Μιχαήλ Κηρουλλάριο και τον Λέοντα Αχρίδας και προς τον Πέτρο Αντιοχείας. Ο A. Michel έδειξε πως όλες προέρχονται από τη γραφίδα του Ουμβέρτου.
Τα προηγηθέντα
Η κεντρική και νότια Ιταλία είχε περιέλθει στα χέρια των Νορμαννών και βασικός στόχος των Βυζαντινών ήταν η ανακατάληψη των εδαφών. Η περιοχή ήταν αντικείμενο διαμάχης των θρόνων της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Αρχικά η Παπική έδρα ίδρυσε τη Μητρόπολη του Οτράντο επί Νικηφόρου Φωκά και την επισκοπή Σιπόντου επί Βουλγαροκτόνου. Ο πάπας Λέων Θ' προχώρησε σε συγκεκριμένες εφαρμογές διοικητικού χαρακτήρα σε σχέση με τις Εκκλησίες της Ν.Ιταλίας, Αντιοχείας και της Βουλγαρίας. Στην πρώτη διορίζει Λατίνο Αρχιεπίσκοπο στη Σικελία με σκοπό την υπαγωγή των περιοχών αυτών στον θρόνο του, ενώ συγκάλεσε σύνοδο σε περιοχή η οποία ανήκε στο Βυζάντιο, στον Σηπούντα (νοτιοανατολική Ιταλία) ενώ επιχειρεί την εισαγωγή νέων λατρευτικών συνηθειών και απαιτεί τη δεκάτη από τις εκκλησίες της Απουλίας. Στον Πέτρο, πατριάρχη Αντιοχείας απευθύνει επιστολή το 1052 με την οποία του προτείνει βοήθεια στην περίπτωση που χρειαζόταν να υπερασπιστεί το κύρος του αξιώματός του έναντι του Κωνσταντινουπόλεως. Τέλος ως προς τη Βουλγαρία η παπική επίθεση είναι δριμύτερη όπως αυτό φαίνεται σε επιστολή του προς τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδας. . Ο Μιχαήλ Κηρουλάριος αντιδρώντας στην περιστολή των ελληνικών εθίμων στις υπό Νορμαννική κατοχή περιοχές έλαβε αντίμετρα, διατάσσοντας να υιοθετήσουν οι Λατινικές εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης τις ελληνικές συνήθειες και μετά από τη δική τους άρνηση το κλείσιμό τους, στα τέλη του 1052. Στη συνέχεια πείθει τον Λέοντα Αχρίδας να στείλει επιστολή στον επίσκοπο της Ελληνικής πόλης Τράνι της Απουλίας στην Ιταλία, θέλοντας να αποφύγει την ρήξη με τον Πάπα, επιστολή η οποία θα διαβιβαζόταν στον Πάπα και τους επισκόπους των Φράγκων,  με την οποία θα καταδίκαζε τα λειτουργικά έθιμα των Λατίνων. Η επιστολή διαβιβάστηκε και μεταφράστηκε από τον Ουμβέρτο που δεν ήξερε καλά ελληνικά και την απέδωσε πρόχειρα υπερτονίζοντας τον επιθετικό της τόνο. Για το flioque δεν γινόταν καμία αναφορά. Το έτος 1053 μετά την ήττα του Πάπα στους πρόποδες του Γαργάνου ο Αργυρός,βυζαντινός διοικητής στη Νότια Ιταλία, έστειλε τον αρχιεπίσκοπο του Τράνι στην Κωνσταντινούπολη για να υποβάλει στον αυτοκράτορα νέες προτάσεις για μια συμπόρευση με τον Πάπα κατά των Νορμαννών και να παρακάμψει την αντίσταση του Πατριάρχη. Ο αυτοκράτορας κατάφερε να πείσει τον Πατριάρχη να γράψει και αυτός μια φιλειρηνική επιστολή στον πάπα. Καθώς ο Πάπας βρισκόταν σε δύσκολη κατάσταση η οποία επέβαλε μια πολιτική συμφωνία με τον Πάπα και μια απάντηση στον Κηρουλάριο
Οι προσωπικότητες των πρωταγωνιστών
220px|thumb|Ο [[Πάπας Λέων Θ΄ ανήκε στο μεταρρυθμιστικό ρεύμα του Κλουνύ που ήθελε αναβαθμισμένο το ρόλο του Παπισμού]] Ο Μιχαήλ Κηρουλάριος ήταν άνθρωπος ιδιαίτερα φιλόδοξος αποπειρόμενος συνωμοσία κατά του Μιχάηλ Δ' να γίνει αυτοκράτορας. Διακρινόταν από υπεροψία και αλαζονεία καθώς φορούσε ερυθρά πέδιλα και συνομιλούσε ως ίσος προς ίσο με τον αυτοκράτορα. Ήταν «ο πιο ισχυρογνώμων […]ιεράρχης της βυζαντινής ιστορίας. ». Ο Ουμβέρτος ήταν μεν ευσεβής και μορφωμένος αλλά αλαζόνας, οξύθυμος, εγωιστής και με βρώμικη γλώσσα όταν μιλούσε για τους Έλληνες. Και οι δύο, ο Κηρουλάριος με τον Ουμβέρτο, ήταν «τολμηροί και αδίστακτοι» Όσο δεν για τον Κωνσταντίνο Θ’ Μονομάχο ήταν ιδιαίτερα αδύναμος. και πρόθυμος να θυσιάσει τον Πατριάρχη για χάρη της φιλίας με τη Ρώμη. Τελικά αποδείχθηκε αμφίρροπος αφού ο Κηρουλάριος τον μετάπεισε. Τα κίνητρα και για τις δύο πλευρές ήταν «μικρόψυχα και προσωπικά και δεν είχαν καμία σχέση με υψηλά ζητήματα αρχών» thumb|Ο Πατριάρχης Μιχάηλ Κηρουλάριος ήταν ένας εκ των δυναμικών πρωταγωνιστών των γεγονότων της 16ης Ιουλίου του 1054. Για τους ρωμαιοκαθολικούς ιστορικούς ο Κηρουλάριος κινήθηκε από μίσος κατά των Λατίνων και επιθυμία να εμποδίσει κάθε συμμαχία ανάμεσα στον βυζαντινό αυτοκράτορα και τον Πάπα προς αντιμετώπιση των Νορμανδων. Για τον Brihier, ο Κηρουλάριος επιθυμούσε να γίνει διά του σχίσματος αυτοκράτορας. Ή ήθελε να ματαιώσει την ένωση των δύο Εκκλησιών με σκοπό την εξασφάλιση της πλήρους ανεξαρτησίας της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Ορισμένες συγκυρίες ήταν καθοριστικές σχετικά με την καλλιέργεια ενός εγωισμού και ενός αισθήματος ανωτερότητας έναντι του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ' Μονομάχου. Αυτές ήταν η αφοσίωση στοπρόσωπό του των κληρικών της Αγίας Σοφίας και των μοναχών από όλη την Αυτοκρατορία, η ύπαρξη ενός κύκλου φίλων και οπαδών ικανών και πρόθυμων να διαδώσουν τις ιδέες του, η δημοτικότητά του στους πιστούς της πρωτεύουσας και η επιδείνωση της υγείας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου κάτι που περιόριζε τις ικανότητές του για διακυβέρνηση. Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη για τη στάση του Κηρουλάριου σχετικά με την ανταπόδοση του αναθέματος, που τον θεωρεί όχι ως επιτιθέμενο αλλά ως αμυνόμενο «κατά της προκλητικής πολιτικής του Λέοντος» Έτσι κάθε χαρακτηρισμός, εκ μέρους των ρωμαιοκαθολικών των γεγονότων που διαδραματίστηκαν τον Ιούλιο του 1054 ως σχίσματος ελληνικού,  βυζαντινού, ανατολικού ή του Κηρουλάριου δεν ευσταθεί, αλλά ακριβέστερος θα ήταν ως σχίσματος λατινικού, του Νικολάου, ή του Ουμβέρτου ή της Ρωμαϊκής Εκκλησίας
Τα γεγονότα της 16ης Ιουλίου 1054
Συγκροτήθηκε επιτροπή αποτελούμενη από τους καρδινάλιο Ουμβέρτο, τον Φρειδερίκο της Λωραίνης, αρχιγραμματέα του πάπα και ο Πέτρος αρχιεπίσκοπος του Αμάλφι η οποία θα μετέβαινε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αργυρός με τον οποίο συσκέφθηκαν τους εισηγήθηκε να αποφύγουν επαφή με τον Πατριάρχη αλλά με τον Αυτοκράτορα. Η επιτροπή έφερε δύο επιστολές με αποδέκτες αντιστοίχως τον Πατριάρχη και τον Αυτοκράτορα. . Με την πρώτη τον μέμφονταν για ιδιοποίηση του τίτλου οικουμενικός, ότι είχε αναμειχθεί στα εσωτερικά της λατινικής εκκλησίας, ενώ αμφέβαλε για την κανονικότητα της εκλογής του. Με την δεύτερη εξέφραζε παράπονα για την διαγωγή του πατριάρχη, απειλούσε με αντίποινα και ζητούσε την παροχή κάθε δυνατής βοήθειας προς τους παπικούς απεσταλμένους. Η αντιπροσωπεία συναντήθηκε με τον Πατριάρχη του επέδωσε την επιστολή αλλά αποχώρησε, καθώς τους υποδέχθηκε με ψυχρότητα, επειδή δεν τον χαιρέτησαν με τον προσήκοντα τρόπο. Στις 15 Απριλίου όμως ο Πάπας Λέων Θ' πέθανε κι έτσι αυτομάτως οι εκπρόσωποί του έχαναν κάθε νομικό κύρος όπως άλλωστε προβλεπόταν από το Κανονικό Δίκαιο. Έπρεπε να εκλεγεί νέος Πάπας για να δώσει νέα εντολή. Ωστόσο η επιτροπή συνέχισε τις επαφές της αυτή τη φορά με τον αυτοκράτορα-ο οποίος ίσως και την παρότρυνε να συνεχίσει να παραμένει στην Βυζαντινή πρωτεύουσα. Όλα αυτά ενθάρρυναν την παπική αντιπροσωπέια να δημοσιεύσει τις λατινικές κατηγορίες τους σε βάρος της Ανατολικής Εκκλησίας. Σε αυτές απάντησε ο Νικήτας Στηθάτος και με τη σειρά του απάντησε ο Ουμβέρτος υβριστικά. Ο Κωνσταντίνος Θ', ο οποίος δεν ήθελε να να διακινδυνεύσει τη συμμαχία του με τη Ρώμη, παρενέβη κατευναστικά και κάλεσε τον Στηθάτο να ανακαλέσει ζητώντας συγγνώμη. Αυτό ενθάρρυνε περισσότερο τον Ουμβέρτο να προβάλει περισσότερο τις περί filoque θέσεις του, χωρίς σε όλα αυτά να αντιδρά ο Κηρουλάριος. Τελικά το Σάββατο 16 Ιουλίου 1054 την ώρα του εσπερινού εισήλθαν στην Αγία Σοφία και άφησαν στην Αγία Τράπεζα βούλα με την οποία αφοριζόταν ο Μιχαήλ Κηρουλάριος και ο Λέωντας Αχρίδας. Καθώς αποχωρούσαν ο διάκονος του ναού έτρεξε από πίσω τους κρατώντας την παπική βούλα και ζητώντας τους να την ανακαλέσουν, εκείνοι αρνήθηκαν και εκείνος την έριξε στον δρόμο. Ο αυτοκράτορας προκειμένου να αποκλιμακώσει την ένταση εφοδίασε με δώρα τους παπικούς λεγάτους. Ο Κηρουλάριος πληροφορήθηκε το περιεχόμενο του αναθέματος και αφού την μετέφρασαν οι Πρωτοσπαθάριος Κοσμάς, Πύρρος ο Ρωμαίος και ο μοναχός Ιωάννης ο Ισπανός την κοινοποίησε στον Κωνσταντίνο Θ' ο οποίος ζήτησε να δει το λατινικό πρωτότυπο του αφορισμού και στη συνέχεια κάλεσε την παπική αντιπροσωπεία για εξηγήσεις ενώπιον μιας συνόδου της Κωνσταντινούπολης. Εκείνη όμως αρνήθηκε να παρουσιαστεί και συνέχισαν το ταξίδι της επιστροφής.
Στις 20 Ιουλίου ο Κηρουλάριος, παρουσία αυτοκρατορικών αξιωματούχων, αναθεμάτισε τους συντάκτες του αναθέματος και στις 24 Ιουλίου έγινε το ίδιο σε μια σύνοδο 16 μητροπολιτών και 5 αρχιεπισκόπων. Οι Πατριάρχες της Ανατολής (Αλεξάνδρειας και Ιεροσολύμων) ακολούθησαν την στάση του Κηρουλάριου και διέγραψαν το όνομα του Πάπα από τα δίπτυχά τους. Ο Πέτρος Αντιοχείας, μετριοπαθής, προσεγγίστηκε από τους Λατίνους και τους Βυζαντινούς. Αν και αντιπαθούσε τους πρώτους, δεν έβρισκε κάποιο όφελος από το σχίσμα. Τελικά προσχώρησαν όλοι με το μέρος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τόσο οι αφορισμοί των Λατίνων όσο και αυτοί των Ελλήνων στρέφονταν προσωπικά εναντίον των αξιωματούχων που είχαν φερθεί υβριστικά και όχι εναντίον των Εκκλησιών που αυτοί εκπροσωπούσαν. Το σχίσμα λοιπόν του 1054 «ήταν μια περίπτωση προσωπικού αλλολοαφορισμού δύο ιεραρχών» Παραταύτα, η απουσία της αναγραφής του Πάπα της Ρώμης στα δίπτυχα των τεσσάρων Πατριαρχείων της Ανατολής που ακολούθησε και η ανάλογη στάση των Παπών, κατέστησε τον συγκεκριμένο γεγονός την απαρχή μιας de facto διαίρεσης μεταξύ της Εκκλησίας της Ρώμης και των υπολοίπων Πατριαρχίων.