cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων
εναλλ.=Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων, δημοσιεύθηκε το 1958.|μικρογραφία|265x265εσ|Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων, δημοσιεύθηκε το [[1958.]] Το Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων (Service Book and Hymnal - SBH) χρησιμοποιήθηκε από τα περισσότερα από τα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες που σήμερα συνθέτουν την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική (ELCA) πριν από τη δημοσίευση του Λουθηρανικού Βιβλίου Λατρείας (LBW) του 1978. Στους κύκλους της ELCA, το Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων έχει ονομαστεί «κόκκινο βιβλίο» ενώ το Λουθηρανικό Βιβλίο Λατρείας έχει ονομαστεί «πράσινο βιβλίο». Ο νεότερος Ύμνος της ELCA, η Ευαγγελική Λουθηρανική Λατρεία (ELW) είναι επίσης σε κόκκινο χρώμα και προφανώς ονομάστηκε το βιβλίο των βακκίνιων (κράνμπερι).
Πριν από τη συγχώνευση του 1987 που δημιούργησε την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική, υπήρχαν αρκετά μικρότερα Λουθηρανικά εκκλησιαστικά σώματα. Εκείνα που συμμετείχαν στο Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων περιελάμβαναν την Αμερικανική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, την Αμερικανική Λουθηρανική Εκκλησία, την Αυγουστιανή Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία, τη Φινλανδική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής, την Λουθηρανική Ελεύθερη Εκκλησία, την Ενωμένη Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία και την Ενωμένη Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική. Αυτές οι εκκλησίες (οι περισσότερες από τις οποίες είναι τώρα ενωμένες με την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική) είχαν πολλούς διαφορετικούς ύμνους (βιβλία ύμνων) μέχρι το 1958 όταν δημοσιεύθηκε το Βιβλίο Υπηρεσίας και Ύμνων.
Το βιβλίο περιέχει 602 ύμνους, από τους οποίους οι πρώτοι 148 από αυτούς οργανώθηκαν για να αντιστοιχούν στο Εκκλησιαστικό Έτος. Οι λειτουργίες και οι Ψαλμοί προηγούνται των Ύμνων, με δείκτες στο πίσω μέρος. Τρεις εκδοχές της Υπηρεσίας ήταν διαθέσιμες, ενώ μόνο οι δύο πρώτες (σελ. 15 & σελ. 41) συμπεριλήφθηκαν στις εκδόσεις στασιδίου (οι εκδόσεις που χρησιμοποιήθηκαν σε λειτουργείες της εκκλησίας) του βιβλίου. Χρησιμοποιήθηκε ύφος τραγουδιών, χορωδιών και πεδιοτραγουδιών (ιερά κομμάτια που συντίθενται σε λατινικό κείμενο). Το εξώφυλλο του SBH διαθέτει ως λογότυπο έναν χρυσό σταυρό με το κάτω μέρος του να καταλήγει μέσα σε έναν κύκλο, συμβολίζοντας τον Χριστό στον κόσμο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία Κατηγορία:Λουθηρανισμός
Μητρόπολη (αστική γεωγραφία)
Η Μητρόπολη είναι μια διευρυμένη πόλη, η οποία στις περισσότερες περιπτώσεις στεγάζει τουλάχιστον πάνω από ένα εκατομμύριο συνολικούς κατοίκους. Μεγάλες πόλεις που εντάσσονται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο πολεοδομικό πλαίσιο αλλά δεν αποτελούν τον πυρήνα αυτού του συγκροτήματος, συνήθως δε θεωρούνται μέρος αυτής της μητροπολιτικής περιοχής. Η μητρόπολη συχνά αποτελεί σημαντικό οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο μιας χώρας ή συγκεκριμένης περιοχής, καθώς και κόμβος τοπικών ή διεθνών διασυνδέσεων και μεταφορών.
Κατά μία ευρύτερη έννοια, ο όρος αναφέρεται σε μια πόλη-κράτος σε σχέση με μια αποικία (για παράδειγμα, οι Συρακούσες ήταν μητρόπολη της Ανκόνα), μια πόλη που θεωρείται κέντρο μιας συγκεκριμένης δραστηριότητας ή μια μεγάλη και σημαντική πόλη.
Αρχαιότητα
Στο παρελθόν, η μητρόπολη ήταν ο χαρακτηρισμός μιας πόλης ή κράτους που είχε αποικίες εκτός της άμεσης γεωγραφικής του επικράτειας. Πολλές μεγάλες πόλεις που ιδρύθηκαν από αρχαίους πολιτισμούς θεωρούνται σημαντικές μητροπόλεις της εποχής τους, εξαιτίας του μεγάλου τους πληθυσμού και της θέσης τους. Παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν τις: Αλεξάνδρεια, Ανγκόρ, Αντιόχεια, Αθήνα, Βαβυλώνα, Βηρυττός, Μπενάρες, Βύβλος, Τσαχόκια, Καρχηδόνα, Κωνσταντινούπολη, Κόρινθος, Δαμασκός, Ντολαβίρα, Έφεσσος, Μεγάλη Ζιμπάμπουε, Χαράπα, Ιερουσαλήμ, Λέπτις Μάγκνα, Ναντσίνγκ, Νινευή, Μάτσου Πίτσου, Μοχέντζο-ντάρο, Ρώμη, Σαράι, Σίντε, Συρακούσες, Τενοτστιτλάν, Τεοτιχουάκαν, Τικάλ, Τύρος, Σιάν, Ουρ. Ορισμένες από αυτές τις μητροπόλεις επιβίωσαν μέχρι σήμερα και συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των αρχαιοτέρων διηνεκών κατοικημένων πόλεων.
Ετυμολογία
Ο όρος μητρόπολη προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη μητρόπολις, από τα συνθετικά "μήτηρ" (μητέρα) και "πόλις", όρος που περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνικές αποικίες αναφέρονταν στις αρχικές τους πόλεις, όπου βρισκόταν η κυβερνητική και εκκλησιαστική έδρα ή μητρόπολη της αρχιεπισκοπής, στην οποία οι βοηθοί επίσκοποι λογοδοτούσαν. Αυτή η χρήση εξισώνει τη σφαίρα επιρροής της επισκοπής με αυτή της αρχιεπισκοπικής έδρας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολεοδομία Κατηγορία:Οικιστική γεωγραφία
Unia Metropolii Polskich
Ιστορία της Ηπείρου
Πρώτοι Οικισμοί
right|thumb|250px|Η Ήπειρος στην αρχαιότητα Η Ήπειρος κατοικήθηκε από τους παλαιολιθικούς χρόνους. Οι κάτοικοι εκείνης της εποχής ήταν κυνηγοί και ποιμένες και κατασκεύασαν μεγάλoυς τύμβους για να θάψουν τους ηγέτες τους. Οι τύμβοι αυτοί είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνους που κατασκευάστηκαν αργότερα από τους Μυκηναίους. Το στοιχείο αυτό έχει υποστηριχθεί από την αρχαιολογική κοινότητα ότι αποτελεί απόδειξη της συγγένειας μεταξύ Ηπειρωτών της παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής και Μυκηναίων της μετέπειτα εποχής του Χαλκού. Στην Ήπειρο βρέθηκαν και πολλοί οικισμοί και ευρήματα της καθεαυτού Μυκηναϊκής εποχής. Τα πιο σημαντικά από αυτά βρέθηκαν στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα ποταμού και στο Μαντείο της Δωδώνης (του Δωδωναίου Δία).
Οι Δωριείς εισέβαλαν στην Πελοπόννησο διαμέσου της Ηπείρου και της Μακεδονίας στο τέλος της 2ης χιλιετίας π.Χ. (περίπου 1100 με 1000 π.Χ.), όμως οι λόγοι αυτής της μετακίνησης δεν έχουν διασαφηνιστεί. Ενώ πολλοί κάτοικοι της περιοχής μετανάστευσαν προς νότο, εκείνη την εποχή εμφανίστηκαν στην Ήπειρο οι τρεις βασικές φυλές της (σύμφωνα και με τους ιδρυτικούς μύθους των φυλών αυτών). Τα φύλα αυτά ήταν οι Χάονες στα βορειοδυτικά, οι Μολοσσοί στο κέντρο και οι Θεσπρωτοί στο νότο.
Αρχαιότητα
'' Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα που διαμορφώθηκαν στα πρότυπα της πόλης-κράτους, όπως η Αθήνα, η Σπάρτη και η Κόρινθος, οι Ηπειρώτες ζούσαν σε μικρά χωριά. Η περιοχή βρισκόταν στο άκρο του ελληνικού κόσμου και συχνά οι ηπειρώτικες φυλές είχαν να αντιμετωπίσουν εισβολείς από τον βορά. Η περιοχή πάντως ήταν ιδιαίτερης θρησκευτικής σημασίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, λόγω της παρουσίας του Μαντείου της Δωδώνης, του 2ου σημαντικότερου μετά από αυτό των Δελφών. Οι Ηπειρώτες, μολονότι αποδεδειγμένα Έλληνες, ορισμένες φορές οι Αθηναίοι τους έβλεπαν με περιφρόνηση. Τον 5ο αι. π.Χ. ο Αθηναίος ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρεται στους Ηπειρώτες, ομοίως και ο Στράβων. Οι Απολλόδωρος, Διονύσιος ο Αλικαρνασσού, Φροντίνος, Παυσανίας, Κλαύδιος Πτολεμαίος, Ευτρόπιος τους χαρακτηρίζουν ως Έλληνες. Ο Πλούταρχος σημειώνει το εξής ενδιαφέρον στοιχείο: Στη βιογραφία του Βασιλιά Πύρρου, υποστηρίζει ότι ο Αχιλλέας λατρευόταν ως θεός στην Ήπειρο και στην τοπική διάλεκτο ονομαζόταν ‘’Ασπετός’’ (δηλαδή αμίλητος, μη προσεγγίσιμος στην Ομηρική γλώσσα).
Τον 3ο αι. π.Χ. η Ήπειρος παρέμεινε υπολογίσιμη, ενωμένη υπό του Κοινού των Ηπειρωτών ως ομόσπονδο κράτος με το δικό της κοινό αντιπροσώπων (ή συνέδριο όπως αναφέρονταν). Όμως βρέθηκε στο επίκεντρο των πολέμων μεταξύ Μακεδονίας και της ανερχόμενης δύναμης: της Ρώμης. Το κοινό των Ηπειρωτών παρέμεινε ουδέτερο στη διαμάχη αυτή, όμως στον Γ’ Μακεδονικό Πόλεμο (171-168 π.Χ.) οι Μολοσσοί πήραν το μέρος των Μακεδόνων, ενώ οι Χάονες και οι Θεσπρωτοί το μέρος των Ρωμαίων. Οι συνέπειες ήταν καταστροφικές για την Ήπειρο, οι Μολοσσοί υποτάχθηκαν το 167 π.Χ. και 150.000 κάτοικοι έγιναν σκλάβοι. Η περιοχή λεηλατήθηκε τόσο έντονα, από τους Ρωμαίους που έπρεπε να περάσουν 500 χρόνια για να επανακάμψει και πάλι η ζωή στην Ήπειρο.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή
Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση έπαψε και η ανεξαρτησία της Ηπείρου. Το 146 π.Χ. έγινε ρωμαϊκή επαρχία με το όνομα ‘’Παλαιά Ήπειρος’’. Η παράκτια περιοχή γνώρισε σχετική εμπορική άνθιση, ενώ η κατασκευή της Εγνατίας οδού, έδωσε περαιτέρω ώθηση στην εμπορική και οικονομική δραστηριότητα της περιοχής.
Τουρκοκρατία
Η Οθωμανική περίοδος ήταν εξαιρετικά επώδυνη για την Ήπειρο, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις δόθηκαν στους μουσουλμάνους και πολλοί Ηπειρώτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, για μια καλύτερη ζωή. Υπήρχαν όμως μεμονωμένες περιοχές στα παράλια που βρίσκονταν υπό βενετική κυριαρχία μέχρι τα τέλη του 15ου αι. όπου ολοκληρώθηκε η οθωμανική κατάκτηση στην Ήπειρο (Πρέβεζα, Πάργα κ.α.). Η περιοχή υπήρξε εστία εξεγέρσεων με κυριότερη αυτή του Διονυσίου του Φιλοσόφου, που καταπνίγηκε στο αίμα το 1611. Στην Ήπειρο επίσης δημιουργήθηκε το πρώτο Αρματολίκι, αυτό των Αγράφων, πριν ακόμα από την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η ονομασία του αρματολικιού προέρχεται από το γεγονός πως οι κάτοικοί του δε γράφτηκαν ποτέ στα φορολογικά μητρώα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό συνέβη διότι λόγω της γεωμορφολογικής διαμόρφωσης του εδάφους (απόκρημνες κορφές, βουνά) υπήρχε δυσκολία στην καθιέρωση ενός status quo από την οθωμανική αυλή. Ο συμβιβασμός ερχόταν μαζί με κάποια προνόμια προς οικογένειες οι οποίες ορίζονταν ως τοποτηρητές της συγκεκριμένης περιοχής. Τέτοιες οικογένειες ήταν στο Αρματολίκι των Αγράφων οι Κοντογιανναίοι, οι Μπουκουβαλαίοι και η οικογένεια του Ιωάννη Ράγκου. Ο μοναδικός ηγέτης του Αρματολικιού των Αγράφων που δεν υπήρξε ορισμένος από την Υψηλή Πύλη ήταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ο οποίος συγκρούστηκε με τον Ιωάννη Ράγκο και εκμεταλλεύτηκε τη συγκυρία της πτώσης της οικογένειας των Μπουκουβαλαίων για να αποκτήσει την ηγεσία του αρματολικιού.
Από τον 17ο αιώνα πολλοί έμποροι από τα Ιωάννινα, το Μέτσοβο, το Ζαγόρι και άλλες περιοχές, συνέβαλαν με ευεργεσίες στην πνευματική ανάκαμψη του τόπου, με την ανέγερση σχολείων και βιβλιοθηκών. Ορισμένοι από αυτούς ήταν ο Απόστολος Αρσάκης, οι αδελφοί Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρης, ο Μιχαήλ Τοσίτσας, ο Σίμων Σίνας, οι αδελφοί Ζωσιμάδες, οι αδελφοί Ευάγγελος και Κωνσταντίνος Ζάππας, ο Χρηστάκης Ζωγράφος και πολλοί άλλοι. Αξιομνημόνευτη είναι και η συμβολή πολλών Ηπειρωτών διδασκάλων της εποχής (Μπαλάνος Βασιλόπουλος, Νεόφυτος Δούκας, Αθανάσιος Ψαλίδας κ.α.). Η Ήπειρος υπήρξε από τις περιοχές που καλλιέργησαν έντονα τις ιδέες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Δεν είναι υπερβολική η έκφραση που αναφέρεται στα Γιάννενα (Ιωάννινα) εκείνη την εποχή, ότι είναι «πρώτα στα άρματα, στα γρόσια και στα γράμματα». Τον 18ο αιώνα, με τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανέλαβε πασάς στα Ιωάννινα ο μουσουλμάνος-Αλβανός (Τουρκαλβανός) Αλή πασάς από το Τεπελένι (1788). Για ένα διάστημα ήλεγχε μια εκτεταμένη περιοχή (Δυτική Ελλάδα, Πελοπόννησος), όμως έμειναν ξακουστές οι πολύχρονες συγκρούσεις μεταξύ του στρατού του και των Σουλιωτών, τους οποίους εξουθένωσε και τους ανάγκασε να αποχωριστούν τις πατρογονικές εστίες ύστερα από δολοπλοκίες (1803). Ο Αλή πασάς υπήρξε έξυπνος διπλωμάτης, αλλά με τις ραδιουργίες του για να αποκτήσει όλο και πιο πολλή επιρροή, προκάλεσε την οργή του Σουλτάνου, ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό του.
Από την Επανάσταση του ’21 ως την απελευθέρωση της Άρτας
Δύο από τα τρία ιδρυτικά μέλη της Φιλικής εταιρείας που προετοίμασαν το έδαφος για την Επανάσταση ήταν από την Ήπειρο, ο Νικόλαος Σκουφάς και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ (από Άρτα και Ιωάννινα αντίστοιχα). Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821 πολλές πόλεις και χωρία της περιοχής ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης και οι Ηπειρώτες συμμετείχαν ενεργά στις συγκρούσεις, εντός και εκτός Ηπείρου.
Με το πέρας της Επανάστασης (1830), η Ήπειρος δεν περιήλθε στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Όμως ιδιαίτερα έντονη υπήρξε η συμβολή των Ηπειρωτών ευεργετών στην ενίσχυση του κράτους, όπως του Γεωργίου Σταύρου, ιδρυτή και πρώτου διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Γεώργιος Αβέρωφ, ιδρυτή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνίου. Ο πρώτος πρωθυπουργός της Ελλάδας (ως συνταγματικής μοναρχίας) υπήρξε ο Ηπειρώτης Ιωάννης Κωλέττης, από το Συρράκο.
20ος αιώνας
Η Συνθήκη του Βερολίνου το 1881 έδωσε στην Ελλάδα την περιοχή της Άρτας και με τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 προσαρτήθηκε και η υπόλοιπη Ήπειρος. Όμως τελικά οι περιοχές Κορυτσάς και Αργυροκάστρου, δηλαδή η Βόρεια Ήπειρος, επιδικάστηκε στην νεοϊδρυθείσα τότε Αλβανία μετά από ιδιαίτερη πίεση των Ιταλών διπλωματών. Με την αναγκαστική αποχώρηση του ελληνικού στρατού το 1914 από τη Βόρεια Ήπειρο, οι Βορειοηπειρώτες συγκρότησαν δική τους αυτόνομη κυβέρνηση και στρατό, που αντιμετώπισε με επιτυχία τις επιθέσεις της αλβανικής χωροφυλακής και Αλβανών ατάκτων, μέχρι να υποχρεωθεί η Αλβανική κυβέρνηση να υπογράψει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο αναγνώρισε την αυτονομία της περιοχής και τα πολιτικά, θρησκευτικά δικαιώματα των κατοίκων της. Όταν ξέσπασε ο Α΄ γκόσμιος Πόλεμος, ο ελληνικός στρατός εισήλθε ξανά στη Βόρειο Ήπειρο, όμως λόγω του Εθνικού Διχασμού την κατέλαβαν το 1916 οι Ιταλοί. Παρόλο που η Διάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι το 1919, επιδίκασε την περιοχή στην Ελλάδα, διπλωματικές μηχανορραφίες, κυρίως της Ιταλίας, καθώς και ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922, συντέλεσαν να προσαρτηθεί η Β. Ήπειρος στην Αλβανία το 1924.
Η Ιταλία του Μουσολίνι κατέλαβε την Αλβανία το 1939 και στις 28 Οκτωβρίου 1940 κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα. Μετά όμως τη νικηφόρο προέλαση του ελληνικού στρατού, η Β. Ήπειρος απελευθερώθηκε για 3η φορά. Ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος είχε μεγάλη σημασία και σε παγκόσμια κλίμακα καθώς ήταν η πρώτη νίκη επί του Άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την επίθεση όμως της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1941 μέσω Γιουγκοσλαβίας, ακολούθησε συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Η Ήπειρος στην περίοδο της κατοχής ανήκε στην ιταλική ζώνη κατοχής και αργότερα με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στους Συμμάχους (1943), ανήκε στη γερμανική ζώνη.
Στα βουνά της Ηπείρου έγιναν σκληρές μάχες στον εμφύλιο πόλεμο, μεταξύ του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, ακόμη και πριν ολοκληρωθεί η αποχώρηση των Γερμανών από την περιοχή.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
*
Άννι Άλμπερς
Η Άννι Άλμπερς (γεννήθηκε ως Ανελίζ Έλζε Φρίντα Φλάισμαν, 12 Ιουνίου 1899 – 9 Μαΐου 1994) ήταν γερμανοαμερικανίδα καλλιτέχνης της κλωστοϋφαντουργίας, δημιουργός έργων τέχνης με εκτύπωση, γνωστή για τη δημιουργία έργων που κινούνται  μεταξύ των παραδοσιακών τεχνικών και της τέχνης.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Άννι Άλμπερς γεννήθηκε ως Ανελίζ Έλζε Φρίντα Φλάισμαν στις 12 Ιουνίου 1899 στο Βερολίνο της Γερμανίας. Η μητέρα της καταγόταν από οικογένεια που εργαζόταν σε εκδοτική βιομηχανία και ο πατέρας της ήταν επιπλοποιός. Από την παιδική της ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τις τέχνες. Σε νεαρή ηλικία ζωγράφισε και σπούδαζε ζωγραφική υπό τον ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Μάρτιν Μπράντενμπουργκ, την περίοδο 1916-19, αλλά στη συνέχεια μετά από μια συνάντηση με τον καλλιτέχνη Όσκαρ Κόκοσκα ο οποίος βλέποντας ένα πορτρέτο της την ρώτησε απότομα «Γιατί ζωγραφίζεις;», αποθαρρύνθηκε πολύ από το να συνεχίσει."
Η Άλμπερς αποφάσισε τελικά να παρακολουθήσει τη σχολή τέχνης, ακόμα και αν οι προκλήσεις για τους φοιτητές τέχνης συχνά ήταν μεγάλες και οι συνθήκες διαβίωσης σκληρές. Αυτός ο τρόπος ζωής ήρθε απότομα σε αντίθεση με την εύπορη και άνετη ζωή που είχε συνηθίσει να ζει. Παρακολούθησε το Κουνστγκεβερμπεσούλε στο Αμβούργο μόνο για δύο μήνες το 1919 και στη συνέχεια, τον Απρίλιο του 1922, άρχισε τις σπουδές της στο Μπαουχάους στη Βαϊμάρη.
Στο Μπάουχαους, ξεκίνησε το πρώτο έτος υπό τον Γκέοργκ Μούχε και στη συνέχεια υπό τον Γιοχάνες Ίττεν. Οι γυναίκες αποκλείστηκαν από συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκονταν στη σχολή με αποτέλεσμα το δεύτερο έτος να μην μπορεί πλέον να παρακολουθήσει το εργαστήριο υαλουργίας με τον μελλοντικό σύζυγό της Γιόζεφ Άλμπερς. Ο Άλμπερς ανέβαλε την συμμετοχή της σε εργαστήριο υφαντουργίας, το οποίο ήταν το μόνο εργαστήριο διαθέσιμο για γυναίκες. Με εκπαιδευτή την Γκούντα Στελτσλ, ωστόσο σύντομα έμαθε να εκτιμά τις προκλήσεις της κατασκευής με αφή και άρχισε να παράγει γεωμετρικά σχέδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο (αγγλικά: San Diego Film Critics Society (SDFCS)είναι μια οργάνωση κινηματογραφικών κριτικών με έδρα το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Κάθε χρόνο τα μέλη της Ένωσης συγκεντρώνονται για να ψηφίσουν τα Βραβεία San Diego Film Critics Society για ταινίες που κυκλοφόρησαν το ίδιο ημερολογιακό έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Σαν Ντιέγκο Κατηγορία:Πολιτισμός του Σαν Ντιέγκο
Σάλι Ρούνεϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδές συγγραφείς Κατηγορία:Ιρλανδοί κομμουνιστές Κατηγορία:Ιρλανδοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Ιρλανδοί μαρξιστές
Κάστρο του Παντοκράτορα
Το κάστρο του Παντοκράτορα είναι ένα από τα πολλά οχυρωματικά έργα της Πρέβεζας, στο στόμιο του πορθμού που οδηγεί από το Ιόνιο πέλαγος στον Αμβρακικό κόλπο.
Η στρατηγική θέση
Ο πορθμός που οδηγεί από το Ιόνιο πέλαγος στον Αμβρακικό κόλπο ήταν από την αρχαιότητα στρατηγικής σημασίας, καθώς οδηγεί από την ανοικτή και πολλές φορές αφιλόξενη θάλασσα του Ιονίου στον απάνεμο και ασφαλή και ιχθυοτρόφο Αμβρακικό. Η αρχή του πορθμού είναι στο δυτικό άκρο του και ονομάζεται Στενόν Πρεβέζης. Έχει στη βόρεια πλευρά του την ακτή της Ηπείρου και στη νότια την Ακαρνανική ακτή. Το Στενό αποτελείται από αβαθή νερά και βραχώδη, στο μεγαλύτερο μέρος του, πυθμένα. Για αυτόν τον λόγο η πορεία που πρέπει να ακολουθήσουν τα εισπλέοντα πλοία ήταν από την αρχαιότητα συγκεκριμένη και γινόταν από σημεία τα οποία από τη φύση τους ήταν βαθύτερα. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 η διέλευση γίνεται μέσω ενός υφαλαύλακα που εκβαθύνθηκε τεχνητά. Τα βαθύτερα σημεία του στενού βρίσκονταν, πριν τη δημιουργία του τεχνητού υφαλαύλακα, πιο κοντά στην Ηπειρωτική ακτή. Ως εκ τούτου, εάν κάποιος ήθελε να ελέγξει τα Στενά, έπρεπε να οχυρώσει την Ηπειρωτική τους ακτή. Ο μέγας στρατηγός σουλτάνος Μωάμεθ β΄, ο πορθητής, κατανόησε τη στρατηγική θέση του πορθμού και το 1478 κατασκεύασε, στο πέρασμα αυτό, το πρώτο κάστρο, το οποίο οι Οθωμανοί ονόμασαν Πρέβεζε καλεσί. Από τότε και στο εξής όποιος ήλεγχε το Στενό, ήλεγχε και τον Αμβρακικό.
thumb|400 px|left| Το Στενόν Πρεβέζης. Σκαρίφημα του 1912. Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Ήπειρος και η Ακαρνανία ήταν υπό την κυριαρχία του πασά των Ιωαννίνων Αλή Τεπελενλή, του γνωστού Αλή πασά. Τρία σημαντικά κάστρα της περιοχής αυτής, όμως, ήταν υπό ενετική κυριαρχία. Η Πάργα, η Βόνιτσα και η Πρέβεζα. Με την Πρέβεζα υπό ενετική διοίκηση, το θαλάσσιο στενό ελεγχόταν κυρίως από τους Ενετούς. Ο Αμβρακικός κόλπος αντίθετα ήταν στην πλειονότητά του (πλην της Πρέβεζας και της Βόνιτσας) υπό την κυριαρχία του Αλή πασά, ο οποίος ήταν λογικό να θέλει να ελέγξει και αυτός τα στενά της εισόδου. Για τον λόγο αυτό, αποφάσισε να κατασκευάσει οχυρό στην Ακαρνανική ακτή των στενών, η οποία ήταν στην κυριότητά του. Έτσι, στα τέλη του 18ου αιώνα, περί το 1795, ανεγέρθηκε η πρώτη φάση του κάστρου του Ακτίου. Οι ιστορικές εξελίξεις της εποχής ήταν ραγδαίες. Με την είσοδο του Μεγάλου Ναπολέοντα στη Βενετία, στις 12 Μαΐου 1797, καταλύθηκε η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας και οι όποιες κτήσεις της στην Αδριατική και το Ιόνιο περιήλθαν αυτοδικαίως και αναίμακτα στη Γαλλική Αυτοκρατορία. Ενάμισι χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1798, ο Αλή πασάς βρήκε τη ευκαιρία και επιτέθηκε στην Πρέβεζα, καταλαμβάνοντάς την και εκδιώκοντας τους λίγους εναπομείναντες Γάλλους και τους Γαλλόφιλους Έλληνες κατοίκους της πόλης, κατά τα γεγονότα που έμειναν γνωστά ως «ο Χαλασμός της Πρέβεζας». Στα άμεσα σχέδια του νέου κατακτητή Αλή πασά ήταν η οχύρωση της περιοχής. Οι επιθυμίες του, όμως, ανασχέθηκαν προσωρινά, λόγω της παρέμβασης της Ρωσίας και της δημιουργίας μιας αυτόνομης κοινοπολιτείας, που αποτελούταν από τις πρώην ενετικές κτήσεις της Ηπειρωτικής ακτής (Πρέβεζα, Πάργα, Βόνιτσα, Βουθρωτό). Έξι χρόνια αργότερα, στα τέλη του 1806, με ύπουλο και πάλι τρόπο, ο γιος του Αλή πασά, Βελή, καταλαμβάνει την Πρέβεζα και ο Αλή γίνεται πλέον απόλυτος κυρίαρχος όλης της περιοχής, χωρίς πλέον την ύπαρξη των μικρών σε έκταση, αλλά στρατηγικών σε θέση, θυλάκων.
Η κατασκευή του κάστρου του Παντοκράτορα από τον Αλή πασά
thumb|400 px| Το κάστρο του Παντοκράτορα. Αεροφωτογραφία του 2021. Ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα οι αποδώσεις των πυροβόλων όπλων βελτιώνονταν συνεχώς και με αλματώδεις ρυθμούς, με το βεληνεκές τους να γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Το Στενόν Πρεβέζης μπορούσε πλέον να ελεγχθεί και από μεγαλύτερη απόσταση. Έτσι, ο Αλή πασάς αποφάσισε την κατασκευή νέου κάστρου, στη δυτική άκρη των στενών. Όσοι ανεπιθύμητοι στον πασά αποφάσιζαν να εισέλθουν στο Στενό θα δέχονταν πλέον τα πυρά από νωρίς, και σε συνδυασμό με τα πυρά του κάστρου του αγ. Γεωργίου αποτρέπονταν ευκολότερα η είσοδός τους στον Αμβρακικό κόλπο.
Όλοι οι σύγχρονοι μελετητές συμφωνούν στο ότι το κάστρο του Παντοκράτορα κατασκευάστηκε την περίοδο των 14 ετών που ο Αλή πασάς κατείχε την Πρέβεζα (τέλος του 1806 μέχρι το 1820). Ο ακριβής χρόνος κατασκευής του κάστρου, όμως, δεν συμφωνείται από όλους. Η ομάδα του καθηγητή κ. Γιώργου Βελένη, που μελέτησε το κάστρο στα τέλη της δεκαετίας του 1980, κατέληξε στην απόλυτη άποψη ότι η πρώτη φάση του κάστρου, το εσωτερικό πεντάγωνο οχυρό, κατασκευάστηκε το 1807-1808, βάση σχεδίων του Γάλλου μηχανικού Φρεντερίκ Φρανσουά Γκυγιώμ ντε Βωντοκούγ (Frédéric François Guillaume de Vaudoncourt), και ότι η δεύτερη κατασκευαστική φάση, το εξωτερικό τμήμα του με τον μεγάλο τριγωνικό προμαχώνα, κτίστηκε στις προχωρημένες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι το Κάστρο του Παντοκράτορα κατασκευάστηκε από τον Αλή πασά αργότερα από τα υπόλοιπα κάστρα της Πρέβεζας. Σύμφωνα με αυτές, η κατασκευή του κάστρου πρέπει να πραγματοποιήθηκε το 1818 περίπου, διότι:
thumb|400 px| Όψη του κάστρου του Παντοκράτορα από τα νότια το 1830. Εάν όντως το κάστρο του Παντοκράτορα κατασκευάστηκε σε δύο χρονικές φάσεις, όπως υποστηρίζει η ομάδα Βελένη και όπως φαίνεται να μαρτυρούν αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του ίδιου του κάστρου, τότε η δεύτερη κατασκευαστική φάση ολοκληρώθηκε πριν το 1830, χρόνο κατά τον οποίο η νότια όψη του κάστρου αποτυπώθηκε από Άγγλους στρατιωτικούς μηχανικούς του Βρετανικού Ναυαρχείου και δημοσιεύθηκε σε χάρτες της ίδιας χρονιάς. Η όψη αυτή συμπεριέχει και τη θεωρούμενη, από την ομάδα Βελένη και όσους βασίζονται σε αυτή, ως δεύτερη κατασκευαστική φάση.
Μετά την εκδίωξη του Αλή πασά από την Πρέβεζα, το 1820, οι σουλτανικές δυνάμεις κατοχής είναι σχεδόν βέβαιο ότι βελτίωσαν τα οχυρωματικά έργα της Πρέβεζας, ιδιαίτερα αφού μια δεκαετία αργότερα το Στενόν Πρεβέζης θα γίνει μεθόριος γραμμή μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του νεοσύστατου Ελληνικού Βασιλείου.
thumb|400 px| Το κάστρο του Παντοκράτορα. Φωτογραφία του 1912. Τα εξωτερικά, ανεξάρτητα κάστρα, όπως αυτό του Παντοκράτορα, στέγαζαν τη φρουρά τους και τη διοίκησή τους και έτσι χρειάζονταν αρκετούς στεγασμένους χώρους, οι οποίοι φαίνεται να διατηρούνταν στο κάστρο και το 1912, όπως μαρτυρούν φωτογραφίες της εποχής.
Το κάστρο μετά την απελευθέρωση
Με την απελευθέρωση της Πρέβεζας, τον Οκτώβριο του 1912, στο κάστρο εγκαταστάθηκε μικρή μονάδα του Ελληνικού Ναυτικού, η οποία χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα οθωμανικά πυροβόλα του κάστρου και του απέναντί του λόφου Κάλκ Μπαμπά, ήλεγχε την κίνηση των πλοίων προς τον Αμβρακικό κόλπο.
Τα ίδια κτίσματα συνέχισαν να υφίστανται και κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920, όταν ο Πρεβεζάνος εκδότης Νικήτας Τσουτσάνης εξέδωσε καρτ ποστάλ που απεικονίζει το Κάστρο του Παντοκράτορα. Έτσι ήταν το φρούριο όταν το επισκέφθηκε ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης, όπως αναφέρεται στο πεζό κείμενό του Κάθαρσις.
Το κάστρο ως φυλακή
thumb|400 px| Το κάστρο του Παντοκράτορα όταν λειτουργούσε ως φυλακή. Φωτογραφία του 1955 περίπου. Η Πρέβεζα από το 1913 έγινε έδρα Πρωτοδικείου και ως εκ τούτου έπρεπε, κατά τα τότε ισχύοντα, να διαθέτει και φυλακές. Αρχικά αυτές στεγαζόταν στο απέναντι Φρούριο του Ακτίου. Λίγο πριν το 1930 οι φυλακές μεταφέρθηκαν στο κάστρο του Παντοκράτορα. Στις αρχές του 1940 το Υπουργείο Οικονομικών παραχώρησε τη χρήση του κάστρου στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο ήταν υπεύθυνο για τις φυλακές. Πιθανότατα τότε προστέθηκαν στο κάστρο νέες κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα. Άλλωστε, το παρεκκλήσιο των αγίων Αναργύρων στην κορυφή του κάστρου καθιδρύθηκε στις 2 Ιουλίου 1939 από τον τότε μητροπολίτη Ανδρέα Μαντούδη. Οι φυλακές καταργήθηκαν από τη Δικτατορία το 1968, μαζί με πολλές άλλες ανά την επικράτεια. Την ίδια περίοδο, το κάστρο του Παντοκράτορα συνδέθηκε και με τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1944. Τότε, και με το τέλος της Γερμανικής κατοχής της Πρέβεζας, έπρεπε να υλοποιηθούν τα όσα συμφωνήθηκαν στη Γέφυρα της Πλάκας μεταξύ των αντίπαλων ελληνικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Αντί, όμως, των συμφωνηθέντων, έγιναν άλλα και προκλήθηκαν έτσι οι εμφύλιες συρράξεις του Σεπτεμβρίου 1944, οι οποίες κατέληξαν σε εκατέρωθεν φυλακίσεις και τελικά στις άθλιες και ανεπίτρεπτες και απάνθρωπες εκτελέσεις της Παργινόσκαλας.
Το κάστρο μετά το 1970
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 απεφεύχθη η εκποίηση του κάστρου και μετά από αντιδράσεις και παρεμβάσεις των τοπικών αρχών επιτράπηκε να διαμένουν σε κάποια από τα οικήματά του άπορες οικογένειες.
Το 1982, το κάστρο χαρακτηρίστηκε διατηρητέο μνημείο από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού «ως ενετικό φρούριο»!
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Δήμος Πρέβεζας, υπό την ηγεσία του χαρισματικού και οραματιστή δημάρχου κ. Νίκου Δ. Γιαννούλη, ανέθεσε στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ερευνητικό πρόγραμμα με αντικείμενο μελέτης το κάστρο του Παντοκράτορα, το οποίο και χρηματοδότησε. Της ερευνητικής ομάδας ηγείτο ο καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας κ. Γιώργος Βελένης και μεταξύ των ειδικών συνεργατών του συγκαταλέγονταν η Δρ. Ιωάννα Στεριώτου, ειδική στα οχυρωματικά έργα, κυρίως της Ενετικής περιόδου.
Με την ολοκλήρωση της μελέτης Βελένη το 1991, ακολούθησε μελέτη εφαρμογής των προτάσεων Βελένη, η οποία και εγκρίθηκε από την αρμόδια Διεύθυνση του ΥΠ.ΠΟ. Η υλοποίησή της, όμως, έγινε από τον Δήμο Πρέβεζας, χωρίς να γνωρίζουμε εάν εφαρμόστηκε πλήρως και κατά γράμμα η μελέτη εφαρμογής. Τότε καθαιρέθηκαν οι τσιμεντοκατασκευές και αφαιρέθηκαν οι επιχώσεις των υπόγειων στοών και προμαχώνων.
Άλλες ονομασίες του κάστρου
Το κάστρο ‒το οποίο είναι στις μέρες μας γνωστό ως του Παντοκράτορα, λόγω της ομώνυμης εκκλησίας που υπήρχε στον ίδιο σχεδόν χώρο πριν κατασκευαστεί το κάστρο‒ ονομάστηκε αρχικά από τους Οθωμανούς Γενή καλέ (νέο κάστρο). Οι Γάλλοι, μεταφράζοντας την τουρκική ονομασία του κάστρου, το σημειώνουν στους χάρτες τους, ήδη από το 1820, ως Φωγ Νεφ (γαλλικά: Fort Neuf). Η ονομασία, όμως, Γενή καλέ είχε δοθεί, ήδη από το 1807, στο κάστρο που σήμερα είναι γνωστό ως του αγίου Γεωργίου, ένα περίπου χιλιόμετρο ανατολικά του Παντοκράτορα. Φαίνεται ότι η ονομασία αυτή δεν μπόρεσε να απαλειφθεί από το κάστρο του αγίου Γεωργίου και έτσι το νέο κάστρο επικράτησε να λέγεται Κάστρο του Παντοκράτορα, ήδη από το 1830, όπως αποδεικνύεται από ναυτικούς χάρτες του Βρετανικού Ναυαρχείου.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Βιβλιογραφία που χρησιμοποιήθηκε
Κατηγορία:Πρέβεζα Κατηγορία:Κάστρα της Πρέβεζας Κατηγορία:Οχυρώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Ρικάρντο Τζιακόνι
Ο Ρικάρντο Τζιακόνι (Riccardo Giacconi, 1931-2018) ήταν Ιταλοαμερικανός αστροφυσικός, από τους θεμελιωτές της αστρονομίας ακτίνων Χ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2002. Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του ήταν στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ, ενώ διετέλεσε και γενικός διευθυντής στο Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο.
Ζωή και έργο
Επειδή οι ακτίνες Χ που προέρχονται από ουράνιες πηγές απορροφώνται από τη γήινη ατμόσφαιρα πριν φθάσουν στην επιφάνεια της Γης, η εκτόξευση ανιχνευτών ακτίνων Χ στο διάστημα ήταν απαραίτητη για αστρονομικές παρατηρήσεις στις ακτίνες Χ. Μελετώντας αυτό το πρόβλημα, ο Τζιακόνι εργάσθηκε για την ανάπτυξη κατάλληλων ελαφρών οργάνων που θα μπορούσαν να καταγράψουν αστρονομικές πηγές ακτίνων Χ από το διάστημα. Αυτά εκτοξεύθηκαν με υποτροχιακές πτήσεις πυραύλων από το 1957 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960, και στη συνέχεια με τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο έρευνας στην αστρονομία ακτίνων Χ, τον Uhuru (1970-1973). Η πρωτοποριακή έρευνα του Τζιακόνι συνεχίσθηκε το 1978 με το «Αστεροσκοπείο Αϊνστάιν» (HEAO-2), το πρώτο τηλεσκόπιο ακτίνων Χ με πλήρεις δυνατότητες απεικονίσεως που τοποθετήθηκε στο διάστημα (1978-1982), και αργότερα με το Αστεροσκοπείο ακτίνων Χ Τσάντρα, που εκτοξεύθηκε το 1999 και λειτουργεί ακόμα. Ο Τζιακόνι έθεσε την εμπειρία του στην υπηρεσία και της οπτικής αστρονομίας, καθώς υπήρξε ο πρώτος ιστορικά διευθυντής του Επιστημονικού Ινστιτούτου Διαστημικού Τηλεσκοπίου, που είναι το κέντρο επιστημονικών παρατηρήσεων για το Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ, καθώς και γενικός διευθυντής στο Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο (ESO) από το 1993 μέχρι το 1999.
Ο Τζιακόνι δίδαξε φυσική και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στη Βαλτιμόρη από το 1982.
Απεβίωσε στις 9 Δεκεμβρίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών
Electron (πύραυλος)
Ο Electron είναι ένα πύραυλος τροχιάς δύο σταδίων που αναπτύσσεται από την Αμερικάνικη εταιρία αεροδιαστημικής Rocket Lab, για να καλύψει τις ανάγκες μικρών εμπορικών δορυφόρων (κυρίως CubeSat). Οι κινητήρες του, που ονομάζονται από Rutherford, κατασκευάζονται στην Καλιφόρνια και είναι οι πρώτοι κινητήρες που έχουν ηλεκτρική αντλία καυσίμων και χρησιμοποιούνται σε πύραυλο τροχιάς.
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Electron πραγματοποίησε τους πρώτους ελέγχους πτήσης, με το πρώτο πύραυλο να εκτοξεύεται στις 25 Μαΐου 2017, που όμως δεν μπήκε σε τροχιά, λόγω δυσλειτουργίας στον εξοπλισμό επικοινωνίας που βρισκόταν στην επίγεια βάση. Στην δεύτερη πτήση του στις 21 Ιανουαρίου 2018, έθεσε σε τροχιά 3 CubeSats με επιτυχία. Η πρώτη εμπορική και τρίτη γενικότερα πτήση του πυραύλου ολοκληρώθηκε με επιτυχία στις 11 Νοεμβρίου, κατά την οποία εκτόξευση δοκιμάστηκε και ο κινητήρας Curie της εταιρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πύραυλοι
Σιλικόγκα (μετεωρίτης)
μικρογραφία|Ένα κομμάτι του μετεωρίτη, στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Σμιθσόνιαν, Περιφέρεια της Κολούμπια Ο μετεωρίτης Σιλικόγκα έπεσε στις 30 Νοεμβρίου 1954, στις 13:46 τοπική ώρα (18:46 UT) στο Oak Grove, της Αλαμπάμα, κοντά στην πόλη Σιλικόγκα. Ονομάζεται επίσης και ως μετεωρίτης Χότζες, επειδή ένα τμήμα του χτύπησε την Άνν Ελίζαμπεθ Φάουλερ Χότζες (1920 - 1972).
Ταξινόμηση
Ο μετεωρίτης Sylacauga έχει χαρακτηριστεί ως ένας συνηθισμένος χονδρίτης της ομάδας Η4.
Τροχιά
Λαμβάνοντας υπόψη τις εκτιμήσεις τροχιάς, ο καλύτερος υποψήφιος ως μητρικό σώμα είναι ο αστεροειδής 1685 Τόρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιλικογκα
Ευάγγελος Σδράκας
Ο Ευάγγελος Σδράκας (1910 - 2001) ήταν θεολόγος και καθηγητής θρησκειολογίας.
Βίος
Το καλοκαίρι του 1939 περιηγήθηκε την Ελλάδα και άλλες βαλκανικές χώρες μελετώντας βυζαντινά μνημεία. Προϊόν της ερευνάς του ήταν η σύνταξη διδακτορικής διατριβής με τίτλο Johannes der Täufer in der kunst des christlichen Ostens . Από το 1944 ασχολήθηκε με θρησκειολογικές και φιλοσοφικές μελέτες και από το 1955 έως το 1958 δίδαξε στην Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Μπρούκλιν Φιλοσοφία, Χριστιανική Αρχαιολογία και Βυζαντινή Τέχνη. Το 1959 υπέβαλε στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης διατριβή με τίτλο Ο φυσικός νόμος παρά τοις Στωικοίς και τω Αποστόλω Παύλω. Το 1964 εξελέγη και διορίστηκε έκτακτος για τριετή θητεία καθηγητής της έκτακτης αυτοτελούς έδρας της Θρησκειολογίας. Τον Φεβρουάριο του 1967 εξελέγη και διορίστηκε μόνιμος στην καθηγητής στην ίδια έδρα. Για τη στάση που τήρησε το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου 1973, ως Πρύτανης στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, δηλαδή την πρόσκληση με δική του πρωτοβουλία της αστυνομίας με σκοπό την απομάκρυνση από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης των φοιτητών, μεταδικτατορικά απολύθηκε οριστικά από το καθηγητικό σώμα. Πέθανε από καθολικό καρκίνο το απόγευμα της 9ης Νοεμβρίου του 2001 στη Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Βαριατρική
Η λέξη βαριατρική αποτελεί μετάφραση της Αγγλικής «Bariatric» που έχει τις ρίζες της στις ελληνικές λέξεις «βάρος» και «ιατρική». Η βαριατρική είναι η ιατρική επιστήμη που ασχολείται με τη νόσο της παχυσαρκίας και τη θεραπεία της και ασκείται από ιατρούς εξειδικευμένους στις παθήσεις του μεταβολισμού. Επειδή η παχυσαρκία είναι πολυπαραγοντικό νόσημα, η άσκηση της βαριατρικής απαιτεί οργανωμένα τμήματα με εργαστήρια και υποστήριξη διαφόρων ειδικοτήτων (ενδοκρινολογία, ψυχολογία, διατροφολογία, χειρουργική).
Σινεμασκόπ
Το CinemaScope ήταν ένα φορμά κινηματογραφικής προβολής ευρείας εικόνας που χρησιμοποιήθηκε από το 1953 έως το 1967. Χρησιμοποιούνταν αναμορφικοί φακοί που επέτρεπαν την προβολή φιλμ με αναλογία 2.66:1, διπλάσια από το συμβατικό φορμά 1.33:1. Με την προσθήκη πολυκάναλου ήχου στο φιλμ, η αναλογία περιορίστηκε στο 2.55:1, και αργότερα η προσθήκη και ήχου σε οπτική μπάντα στο 2.35:1. Παρότι το CinemaScope ξεπεράστηκε από τις νέες τεχνολογικές εξελίξεις, η αναμορφική προβολή των ταινιών που ξεκίνησε με το CinemaScope την δεκαετία του 1950 συνεχίζεται ως τις μέρες μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του κινηματογράφου Κατηγορία:Τεχνολογία ταινίας και βίντεο
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Νορβηγίας
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Νορβηγίας (νορβηγικά: Basketball Ligaen Norge, BLNO) είναι ένα Νορβηγικό επαγγελματικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους καλαθοσφαίρισης. Στο Νορβηγικό σύστημα πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 10 ομάδες (2023–24) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Β΄ Κατηγορία.
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1968; και μέχρι το 1974 ονομαζόταν σε Α΄ Κατηγορία (1. divisjon). Η Α΄ Κατηγορία σήμερα αποτελεί το δεύτερο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας. Το 2000 το πρωτάθλημα μετατράπηκε σε επαγγελματικό με την ονομασία Basketball Ligaen Norge. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ) με τις ομάδες να παίζουν 20 αγώνες η κάθε μία (κανονική περίοδος).
Από την έναρξη του Νορβηγικού Πρωταθλήματος το 1968 περισσότερες από 11 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με την καλύτερη από αυτές να είναι η Μπάερουμ Μπάσκετ (13). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Γκίμλε Μπάσκετ, η οποία κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2022−23.
Διοργάνωση
Υπάρχουν δέκα ομάδες στη διοργάνωση που ανταγωνίζονται κάθε χρόνο σε δύο ξεχωριστές φάσεις. Κατά τη διάρκεια της περιόδου (από τον Οκτώβριο έως τον Φεβρουάριο) κάθε ομάδα πρέπει να παίξει με όλες τις άλλες ομάδες στο πρωτάθλημα δύο φορές, μία φορά εντός έδρας και μία φορά εκτός έδρας. Αυτό σημαίνει ότι η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος του Basketball Ligaen Norge τελειώνει μετά από όλες τις ομάδες να παίζουν 18 παιχνίδια.
Στο τέλος του πρωταθλήματος, οι οκτώ καλύτερες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα ξεκινάνε τα πλέι-οφ, η πρώτη ομάδα στη βαθμολογία αντιμετωπίζει την όγδοη ομάδα του βαθμολογικού πίνακα, και ούτω καθεξής στους προημιτελικούς για ένα νοκ-άουτ παιχνίδι. Οι νικητές των προημιτελικών προκρίνονται στους ημιτελικούς σε ένα νοκ-άουτ παιχνίδι. Οι δύο ομάδες των ημιτελικών προκρίνονται στον τελικό σε ένα νοκ-άουτ παιχνίδι και αναδεικνύεται ο πρωταθλητής της διοργάνωσης. Αυτό είναι παρόμοιο με τα περισσότερα πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη.
Κάθε περίοδο, η τελευταία ομάδα της κανονικής περιόδου υποβιβάζεται στην Β΄ Κατηγορία (1. divisjon) και αντικαθίσταται από την προκριθείσα ομάδα του πρωταθλήματος.
Ονομασία και χορηγία
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης της Νορβηγίας έχει αλλάξει ονομασίες τρεις φορές.
Το πρωτάθλημα έχει μια σειρά επίσημων συνεργατών και προμηθευτών. Ο επίσημος προμηθευτής αθλητικού εξοπλισμού είναι η Molten.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Νορβηγία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης
Πρεσβεία της Βόρειας Μακεδονίας στη Γαλλία
Η Πρεσβεία της Βόρειας Μακεδονίας στη Γαλλία (γαλλικά: Ambassade de Macédoine du Nord en France) είναι η διπλωματική αντιπροσωπεία της Βόρειας Μακεδονίας ενώπιον της Γαλλικής Δημοκρατίας. Ευρίσκεται επί του αριθμού 5 της Οδού του Φασιανοτροφείου, εντός του 16ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Παρισιού, πρωτεύουσας της χώρας. Πρέσβης της διατελεί, από το 2010, ο Αγκρόν Μπουτζάκου.
Στεγάζεται εντός της ίδιας πολυκατοικίας με την Πρεσβεία του Μαυροβουνίου στη Γαλλία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μακεδονια Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σχέσεις Γαλλίας-Βόρειας Μακεδονίας
Μπενιδόρμ
Το Μπενιδόρμ (ισπανικά: Benidorm) είναι πόλη και δήμος στην Ισπανία, στην περιφέρεια Αλικάντε της Βαλενθιανικής Κοινότητας. Έχει πληθυσμό 69.100 κατοίκους και έκταση 38.51 τετ.χλμ. left|thumb|250px|Πονιέντε αμμουδιά΄ Μέχρι τη δεκαετία του 1960, το Μπενιδόρμ ήταν μικρό ψαροχώρι, αλλά σήμερα αποτελεί μεγάλο τουριστικό θέρετρο, με τις παραλίες, τα ξενοδοχεία και τους ουρανοξύστες του. Το Μπενιδόρμ έχει τους περισσότερους κατά κεφαλήν ουρανοξύστες από οποιαδήποτε πόλη στον κόσμο. Βρίσκεται στις ακτές των δύο παραλίων - Πλάγια ντε Λεβάντε (ισπανικά: Playa de Levante) και Πλάγια ντε Πονιέντε (ισπανικά: Playa de Poniente). left|thumb|250px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια
Boogie Beebies
Το Boogie Beebies είναι Βρετανικό τηλεοπτικό παιδικό πρόγραμμα, το οποίο παραγόταν και μεταδιδόταν από το BBC. Μεταδιδόταν από το CBeebies (από το χωριστό κανάλι και από το CBeebies στο BBC One και BBC Two). Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 27 Σεπτεμβρίου 2004, και απέσπασε βραβείο BAFTA το 2005.
Κάθε πρόγραμμα διαρκεί 15 λεπτά, και διδάσκει στα παιδιά ένα χορό (από ένα μικρό αρχικό τραγούδι), ένα διαφορετικό κάθε εβδομάδα. Πρώτοι παρουσιαστές ήταν οι Ναταϋλία Ρόνι και Πητ Χίλερ. Η Ρόνι ήταν μέλος της εφηβικής ομάδας B-Yond που προσπάθησε να κερδίσει το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Μεγάλης Βρετανίας του 1997 με το τραγούδι "Lighten' Up". Ωστόσο, στον Νοέμβριο του 2006, παρουσιαζόταν από τον Πητ με μια ομάδα παιδιών, τους 'The Boogie Bunch' που ήταν και συμπαρουσιαστές όταν έλειπε η Νατ. Στην ίδια σειρά, ο Πητ απέκτησε ψευδώνυμο, το Μπούγκι Πιτ. Διαθέτει κλιπ με παιδιά, στο σπίτι, στο σχολείο ή μπροστά από μια μπλε οθόνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές
Τούζλα
Η Τούζλα (βοσνιακά και κροατικά: Tuzla, σερβικά: Тузла) είναι πόλη, κέντρο του καντόνιου της Τούζλας στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη με πληθυσμό 83.770 κατοίκους. thumb|left|270px|Ηλεκτρικός σταθμός της Τούζλας Η πόλη βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Η οροσειρά Μαέβιτσα περικυκλώνει την πόλη στα βορειοδυτικά. Έχει εύκρατο ηπειρωτικό κλίμα. Δίπλα στην Τούζλα βρίσκονται μεγάλα κοιτάσματα του γαιάνθρακα.
Η Τούζλα αποτελεί είναι ένα από τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα της Βοσνίας, μετά το Σαράγεβο και την Μπάνια Λούκα.
Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κοντσίνο Κοντσίνι
Ο Κοντσίνο Κοντσίνι, μαρκήσιος ντ' Ανκρ (ιταλικά: Concino Concini) (1569 - 1617), ήταν Ιταλός τυχοδιώκτης, πολιτικός και σημαντικός παράγοντας στη διακυβέρνηση της Γαλλίας κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄, ως προστατευόμενος της μητέρας του Λουδοβίκου, Μαρίας των Μεδίκων.
Η μεγάλη πολιτική επιρροή του κατά την αντιβασιλεία προκάλεσε την αντίδραση του νεαρού βασιλιά και των αυλικών του, που τον δολοφόνησαν.
Καταγωγή και σπουδές
Ο Κοντσίνο Κοντσίνι γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 23 Νοεμβρίου 1569, τέταρτος γιος του Τζιανμπατίστα Κοντσίνι. Καταγόταν από παλιά αριστοκρατική ιταλική οικογένεια. Ο παππούς του Μπαρτολομέο Κοντσίνι ήταν πρεσβευτής του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης στον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄, ο πατέρας του ήταν πρώτος γραμματέας του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης. Η οικογένεια πιστεύεται ότι κατάγονταν από το χωριό Φιρενζουόλ, κοντά στη Φλωρεντία.
Φέροντας τον τίτλο του κόμη ντέλα Πέννα, ο Κοντσίνο Κοντσίνι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας.
Στην αυλή του Ερρίκου Δ΄
Πήγε στη Γαλλία στην ακολουθία της Μαρίας των Μεδίκων, δεύτερης συζύγου του Ερρίκου Δ΄. Το 1601 παντρεύτηκε την κυρία των τιμών και ομογάλακτη αδελφή της βασίλισσας, Λεονόρα Ντόρι Γκαλιγκάι. Γενικά πιστεύεται ότι οι παροχές που απολάμβανε η σύζυγός του από τη βασίλισσα, σε συνδυασμό με την εξυπνάδα και την τόλμη του, συνέβαλαν στην αύξηση της περιουσίας του. Η παρουσία του δίπλα στη βασίλισσα δεν ικανοποίησε τον βασιλιά, ο οποίος θα ήθελε να δει αυτό το φιλόδοξο άτομο και τη σύζυγό του να απομακρύνονται από τη συνοδεία του. Ασκούσε τόσο ισχυρή επιρροή στη βασίλισσα, ώστε ο Ερρίκος Δ΄ τον είχε απειλήσει πολλές φορές με εξορία. Ο χαρακτήρας του Κοντσίνι προκάλεσε βαθιά αντιπάθεια μεταξύ των ευγενών και του λαού. Ο χρονικογράφος Πιέρ ντε ΛΈτουάλ αναφέρει ότι στις 4 Μαΐου 1610, δέκα ημέρες πριν από το θάνατο του βασιλιά, ο Κοντσίνι δέχθηκε σφοδρή επίθεση όταν πήγε στο Κοινοβούλιο του Παρισιού.
Πολιτική εξουσία
μικρογραφία|Η [[Μαρία των Μεδίκων (1575-1642)|Μαρία των Μεδίκων και το ζεύγος Κοντσίνι]] Η πολιτική εξουσία του Κοντσίνι άρχισε από το 1610, μετά τη δολοφονία του βασιλιά. Από το 1610 έως το 1614, ο ίδιος και η σύζυγός του, ήταν οι κύριοι σύμβουλοι της Μαρίας των Μεδίκων, η οποία είχε αναλάβει την αντιβασιλεία του ανήλικου γιου της Λουδοβίκου ΙΓ΄. Μέσω της στενής σχέσης της συζύγου του με τη βασίλισσα, αύξησε περισσότερο την περιουσία του. Το 1610, αγόρασε τη μαρκιωνία του Ανκρ και τη θέση του πρώτου ακολούθου του βασιλιά. Στη συνέχεια έγινε κυβερνήτης της Αμιέν και της Νορμανδίας, κυβερνήτης του Περόν, του Ρουά και του Μοντιντιέ και, το 1613, έλαβε το αξίωμα του στρατάρχη της Γαλλίας, αν και ουδέποτε είχε λάβει μέρος σε πόλεμο της Γαλλίας.
Μεταξύ 1614 και 1616 η πολιτική του επιρροή επεκτάθηκε. Ο Κοντσίνι ασκούσε την πολιτική εξουσία στο γαλλικό βασίλειο. Επωφελούμενοι από την αντιδημοτικότητά του, οι μεγάλοι ευγενείς, υπό την ηγεσία του Ερρίκου Β΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κοντέ, εξεγέρθηκαν. Το ζευγάρι είχε ως στόχο να ενισχύσει τη βασιλική εξουσία, έτσι έδιωξε τους παλιούς υπουργούς του Ερρίκου Δ΄ και τον Σεπτέμβριο του 1616 συνέλαβε τον πρίγκιπα του Κοντέ. Αυτό έγινε μετά από συμβουλή του καρδινάλιου Ρισελιέ, του οποίου η εισαγωγή στην πολιτική ευνοήθηκε από τον Κοντσίνι. Δημιούργησε νέα κυβέρνηση με τον Κλωντ Μανγκό ως σφραγιδοφύλακα, τον Κλωντ Μπαρμπέν ως υπουργό Οικονομικών και τον Καρδινάλιο Ρισιλιέ ως υπουργό Εξωτερικών, και συνέχιζε να κυβερνά αν και η ανηλικότητα του νεαρού βασιλιά είχε λήξει τυπικά το 1614.
Η δολοφονία
μικρογραφία|250x250εσ|Η δολοφονία του Κοντσίνι Το 1617, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄, υποκινούμενος από τον ευνοούμενό του Σαρλ ντ'Αλμπέρ δούκα του Λυίν, αντέδρασε στην κηδεμονία του Κοντσίνι. Ο επικεφαλής των βασιλικών φρουρών, έλαβε στο όνομα του βασιλιά την εντολή να τον φυλακίσουν και αν αντισταθεί, να τον σκοτώσουν.
Στις 24 Απριλίου 1617, ο Κοντσίνι συνελήφθη στη γέφυρα του ανακτόρου του Λούβρου και φονεύθηκε από τους άνδρες της σωματοφυλακής του βασιλιά. Ο όχλος κρέμασε το πτώμα ανάποδα από μια από τις κρεμάλες που είχε ανεγείρει στο Πον Νεφ και στη συνέχεια το διαμέλισε και το έκαψε. Η δολοφονία ήταν το αποτέλεσμα συνομωσίας που οργάνωσαν ο Σαρλ ντ'Αλμπέρ ντε Λυίν και ο Λουδοβίκος ΙΓ΄. Ο Κοντσίνι έπρεπε να εξαλειφθεί επειδή θεωρήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ ως απειλή - ένας ισχυρός πολιτικός, με προσωπικό στρατό 7.000 στρατιωτών και σημαντικούς υποστηρικτές και επαφές μεταξύ των αριστοκρατών της Γαλλίας.
Μετά τη δολοφονία του, ο 17χρονος Λουδοβίκος ΙΓ΄ αναφώνησε: «Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ! Από αυτή την ώρα, είμαι βασιλιάς! »
Η βασιλομήτωρ Μαρία των Μεδίκων διατάχθηκε να αποσυρθεί στο κάστρο του Μπλουά.
Η σύζυγος του Κοντσίνι, Λεονόρα Ντόρι, συνελήφθη, φυλακίστηκε στο Μπλουά και κατηγορήθηκε για μαγεία. Αποκεφαλίστηκε και το σώμα της στη συνέχεια κάηκε στην πυρά στις 8 Ιουλίου 1617 στην Πλας ντε Γκρεβ του Παρισιού. Ο γιος τους, γεννημένος το 1605, έφυγε από τη Γαλλία και πέθανε το 1631 στη Φλωρεντία.
Η περιουσία και τα κτήματα των Κοντσίνι κατασχέθηκαν από τον βασιλιά και παραχωρήθηκαν στον Σαρλ ντ'Αλμπέρ ντε Λυίν.
Α.Σ. Αστήρ Βλαχιώτη Λακωνίας
Το τμήμα ποδοσφαίρου είναι και το πιο διακεκριμένο του συλλόγου. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Λακωνίας και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Βλαχιώτη.
Ιστορικό
Ο Αθλητικός Σύλλογος Βλαχιώτη «ο Αστήρ» ιδρύθηκε το 1950 και επίσημα το 1958, και το ποδοσφαιρικό τμήμα αποτέλεσε ιδρυτικό του συλλόγου, παραμένοντας σταθερά μέχρι και σήμερα με αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 824. Αρχικά λάμβανε μέρος στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και κατόπιν εντάχθηκε στη νεοσύστατη τότε Ε.Π.Σ. Λακωνίας, με την επίσημη της ίδρυση στα τέλη της δεκαετίας του '60. Τη σεζόν 1995–96 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Λακωνίας και προβιβάστηκε στη Δ' Εθνική κατηγορία. Ο Αστέρας Βλαχιώτη αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Δ' Εθνική για 5 συνεχείς χρονιές, από την περίοδο 1996–97 μέχρι και την περίοδο 2000–01.
Κατόπιν ακολούθησε μια μακρά περίοδο στο τοπικό πρωτάθλημα Λακωνίας και την περίοδο 2016–17 κατέκτησε για 2η φορά στην ιστορία του το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Λακωνίας και έπειτα από πρωτάθλημα διαβάθμισης μεταξύ των 4 πρώτων της βαθμολογίας και συγκεκριμένα με τους Ολυμπιακό Γυθείου, Μολαϊκό και Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου κατέκτησε επίσης την πρώτη θέση και κέρδισε την ιστορική άνοδο στη Γ' Εθνική κατηγορία. Επίσης το 2017 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας, κάνοντας το νταμπλ της Ε.Π.Σ. Λακωνίας και έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών, έχοντας αποκλείσει στα προημιτελικά τον Φωκικό Άμφισσας με 1–0 και στη συνέχεια αποκλείστηκε από τον Ηρόδοτο στη Νέα Αλικαρνασσό στην Κρήτη.
Από την αγωνιστική περίοδο 2017–18 μέχρι και την περίοδο 2019–20 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στη Γ' Εθνική ήταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος στη 1 Οκτωβρίου 2017, εντός έδρας, στο Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης με αντίπαλο τον Πανηλειακό που έληξε με ισοπαλία 1–1. Κατά την παρθενική του συμμετοχή στη Γ' Εθνική τη σεζόν 2017–18, τερμάτισε επί 12 ομάδων στη 2η θέση της βαθμολογίας του 5ου ομίλου πίσω από τον Αστέρα Αμαλιάδας και μπροστά κατά σειρά μεταξύ άλλων από τους Πανηλειακό, Παναρκαδικό και Π.Σ. Καλαμάτα.
150px|μικρογραφία|Το λογότυπο της ΠΑΕ (2020–2022)
Έχει κατακτήσει συνολικά 3 φορές (1998, 2001, 2017) το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας.
Άλλα αθλητικά τμήματα
Ο Α.Σ. Αστήρ Βλαχιώτη διατηρεί ενεργό επίσης τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, όπου σύσσωμο λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου. Στο παρελθόν διέθετε επίσης τμήμα πετοσφαίρισης.