cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλαμπάμα
Δρόμοι
thumb|right|Ο [[Interstate 59 (σεσημασμένος μαζί με τον Interstate 20) στο σημείο που προσεγγίζει τον Interstate 65 στο κέντρο του Μπέρμιγχαμ.]] thumb|right|Eastbound [[Interstate 10 in Mobile as it approaches the George Wallace Tunnel.]]
Η Αλαμπάμα έχει πέντε μεγάλους διαπολιτειακούς δρόμους που διασχίζουν την πολιτεία: ο I-65 διατρέχει από βορρά προς νότο σχεδόν από το μέσο της πολιτείας · ο I-59/I-20 διατρέχει από το κεντρικό δυτικό σύνορο προς το Μπέρμιγχαμ, όπου ο I-59 συνεχίζει προς την βορειοανατολική γωνία της πολιτείας και ο I-20 συνεχίζει ανατολικά προς την Ατλάντα· ο I-85 αρχίζει από το Μοντγκόμερι και διατρέχει από ανατολικά-βορειοανατολικά προς το σύνορο της Τζόρτζια, παρέχοντας έναν ανοιχτό δρόμο προς την Ατλάντα· και ο I-10 διασχίζει το νοτιότερο τμήμα της πολιτείας, διατρέχοντας από δυσμάς προς ανατολάς μέσω του Μόμπαϊλ. Ένας άλλος διαπολιτειακός δρόμος, ο I-22, είναι τρεχόντως υπό κατασκευή. όταν ολοκληρωθεί περίπου το 2014 θα συνδέει το Μπέρμιγχαμ με την Μέμφις, Τενεσσί. Επιπλέον, υπάρχουν τρεχόντως πέντε διαπολιτειακοί δρόμοι στην πολιτεία: ο I-165 στο Μόμπαϊλ, ο I-359 στην Τασκαλούζα, ο I-459 γύρω από το Μπέρμιγχαμ, ο I-565 στη Χάντσβιλ, και ο I-759 στο Γκάντσντεν. Ένας έκτος δρόμος, ο I-685, θα δημιουργηθεί όταν ο I-85 επανασχεδιάζεται κατά μήκος ενός νέου περάσματος από το Μοντγκόμερι. Ένα προτεινόμενο βόρειο πέρασμα από το Μπέρμιγχαμ θα ονομασθεί I-422.
Αρκετοί Αυτοκινητόδρομοι των Η.Π.Α. περνούν από την πολιτεία, όπως ο US 11, ο US 29, ο US 31, ο US 43, ο US 45, ο US 72, ο US 78, ο US 80, ο US 82, ο US 84, ο US 90, ο US 98, ο US 231, ο US 278, ο US 280, ο US 331, ο US 411 και ο US 431.
Υπάρχουν τέσσερις αυτοκινητόδρομοι με διόδια στην πολιτεία: ο Montgomery Expressway στο Μοντγκόμερι· ο Tuscaloosa Bypass στην Τασκαλούζα· ο Emerald Mountain Expressway στην Ουετούμπκα· και ο Beach Express στο Όραντζ Μπιτς.
Τον Μάρτιο 2011, η Αλαμπάμα κατατάχθηκε μεταξύ των κορυφαίων πέντε «Χειρότερων» πολιτειών στην American State Litter Scorecard, για την συνολική μικρή αποτελεσματικότητα και ποιότητα της καθαριότητας του πολιτειακού δημόσιου χώρου—κυρίως σχετικά με την συλλογή των απορριμάτων από τους δρόμους πολλών λωρίδων—από την πολιτεία και σχετικές προσπάθειες.
Λιμένες
thumb|Όψη από ψηλά του λιμένα του Μόμπαϊλ
Η Αλαμπάμα έχει ένα θαλάσσιο λιμένα, στο Μόμπαϊλ στον Κόλπο του Μεξικού. Τα υπόλοιπα λιμάνια της πολιτείας βρίσκονται σε ποταμούς με πρόσβαση στον Κόλπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ  Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες
Νίσυρος
Η Νίσυρος είναι νησί του νότιου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα. Ανήκει στην ομάδα των αρχαίων Νοτίων Σποράδων, και βρίσκεται βορειοδυτικά της Ρόδου, ανάμεσα στην Κω, την Τήλο και την Αστυπάλαια. Συγκεκριμένα, απέχει 8 μίλια ΒΔ. της Τήλου, και 10 μίλια νότια της Κω, στην οποία και υπάγεται διοικητικά, και 9 ναυτικά μίλια δυτικά από το ακρωτήρι Ντάτσα της Τουρκίας. Η Νίσυρος έχει έκταση περίπου 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνολικό μήκος ακτών περίπου 24 χιλιόμετρα.
Ο πληθυσμός της το 1950 αριθμούσε 2.516 κατοίκους. Κατά την τελευταία απογραφή (2021), ο πληθυσμός της ανερχόταν στους 1260 κατοίκους. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μανδράκι. Άλλα χωριά της Νισύρου είναι ο Εμπορειός, οι Πάλοι, τα Νικειά και τα Λουτρά.
Γεωγραφία
μικρογραφία|αριστερά|Κρατήρας ηφαιστείου στη Νίσυρο. μικρογραφία|αριστερά|Ο κρατήρας Πολυβώτης, κοντινή άποψη. μικρογραφία|αριστερά|Ο κρατήρας Αλέξανδρος, κοντινή άποψη. Η Νίσυρος είναι ένα ηφαίστειο που αποτελεί μέρος του ηφαιστειακού τόξου της νότιας Ελλάδας. Βρίσκεται στην άκρη του τόξου του Αιγαίου, μαζί με τη Καλδέρα της Κω και τη νήσο Γυαλί. Οι πρώτες υποθαλάσσιες εκρήξεις έλαβαν χώρα πριν 150.000 χρόνια, ενώ η κύρια δραστηριότητα συνέβη 40 με 10 χιλιάδες χρόνια πριν. Σήμερα λαμβάνουν χώρα υδροθερμικές εκρήξεις. Η Νίσυρος αποτελείται από ηφαιστειογενή βουνά, ενώ το κέντρο της νήσου καταλαμβάνει μία καλδέρα διαμέτρου 4 χλμ., από τον πυθμένα και μέχρι την επιφάνεια του οποίου απαντάται θείο. Μέσα στη καλδέρα βρίσκεται ο μεγαλύτερος υδροθερμικός κρατήρας στον κόσμο, ο Στέφανος, ο οποίος έχει διάμετρο 300 μέτρα, ενώ συνολικά η Νίσυρος έχει 5 κρατήρες. Η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1888 και σήμερα στο νησί υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες. Λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας στη Νίσυρο υπάρχουν θερμές πηγές με θερμοκρασία από 30 μέχρι 60 °C, εκ των οποίων οι κυριότερες είναι στα Λουτρά και τους Πάλους. Ένας ηφαιστειακός δόμος υψώνεται στα 700 περίπου μέτρα, δίνοντας και το μεγαλύτερο υψόμετρο της νήσου.
Η μορφολογία της έχει επηρεαστεί από το ηφαίστειο και το ηφαιστειογενές της έδαφος που είναι πολύ εύφορο και ευνοεί τη δενδροκομία και την πλούσια βλάστηση. Έχει έκταση 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα, υψόμετρο 698 μέτρα και μήκος ακτών 30 χιλιόμετρα. Δυτικά και βόρεια της Νισύρου βρίσκονται τέσσερις νησίδες, τα λεγόμενα Νισύρια.
Κλίμα
Σύμφωνα με τον μετεωρολογικό σταθμό από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών που λειτουργεί στη Νίσυρο από το 2017 η περιοχή εμφανίζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα στέπας με μια μέση ετήσια θερμοκρασία περίπου στους 20.0°C και μια μέση ετήσια βροχόπτωση γύρω στα 350 χιλιοστά (Μαι 2017-Μαρ 2023).
Οικονομία
Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την αλιεία και τον τουρισμό. Το μεγαλύτερο έσοδο του νησιού όμως, προέρχεται από την εκμετάλλευση της ελαφρόπετρας, με την οποία απασχολούνται αρκετοί κάτοικοι στο νησάκι Γυαλί, που απέχει 3 μίλια από τη Νίσυρο, καθώς και από την εκμετάλλευση του περλίτη. Το ηφαίστειο της Νισύρου με τον κρατήρα του Στεφάνου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού.
Γεωθερμία
Σε αυτά τα γεωθερμικά ρευστά, δηλαδή τα υπόγεια ταμιευτήρια από νερά και άλλα υγρά που αναπτύσσουν ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, βρίσκεται η πηγή της αξιοποίησης της γεωθερμίας ως εναλλακτική μορφή ενέργειας. Η ιστορική διαδρομή της εκμετάλλευσης της γεωθερμίας στην Ελλάδα έχει ως εξής :
Το πιο πρόσφατο σενάριο υλοποίησης προβλέπει τη σταδιακή δημιουργία και λειτουργία μιας γεωθερμικής μονάδας με ισχύς από 20 μέχρι 25 MW σε συνεργασία με διεθνείς εξειδικευμένους φορείς. Με δεδομένες τις εκτιμώμενες ενεργειακές ανάγκες της Νισύρου (1-2MW), θεωρήθηκε δυνατή η ηλεκτροδότηση και στα γειτονικά νησιά όπως η Κως, η Τήλος, η Κάλυμνος και η Λέρος. Παρόλα αυτά, διαχρονικές κινητοποιήσεις της τοπικής κοινωνίας της Νισύρου έχουν σταματήσει εδώ και χρόνια κάθε προσπάθεια υλοποίησης των πλάνων εκμετάλλευσης του πεδίου γεωθερμίας. Μάλιστα, το 1997 ο Δήμος Νισύρου πραγματοποίησε δημοψήφισμα για το θέμα, με το αποτέλεσμα να βγάζει 87% ΟΧΙ στα πλάνα της ΔΕΗ.
Φορείς της Νισύρου, όπως η Εταιρία Νισυριακών Μελετών, οι κατά καιρούς Δημοτικές Αρχές αλλά και πολλοί επιστήμονες του κλάδου, έχουν εκφράσει τις αντιρρήσεις τους για τα πλάνα της ΔΕΗ ΑΝΑΝΕΩΣΙΜΕΣ Α.Ε. θίγοντας ζητήματα ασφάλειας λόγω της ιδιαίτερης επικινδυνότητας του ηφαιστείου της Νισύρου, της σεισμικής δραστηριότητας που συχνά ακολουθεί ανάλογες γεωτρήσεις και τη διαχείριση των τοξικών αποβλήτων. Ιδιαίτερα σημαντικό σημείο τριβής ήταν και το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία θεώρησε ότι αγνοήθηκε στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων και στη μετέπειτα οργάνωση διαχείρισης του έργου. .
Μυθολογία
Η γένεσή της συνδέεται με τη μυθική φαντασία των Αρχαίων Ελλήνων. Η Νίσυρος γεννήθηκε σύμφωνα με το μύθο της Γιγαντομαχίας. Η μητέρα των πάντων Γη, έστρεψε τους θνητούς Γίγαντες κατά των αθάνατων θεών του Ολύμπου. Οι θεοί καταδίωξαν τους Γίγαντες, οι οποίοι υποχώρησαν έντρομοι. Ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας είχε αναλάβει, κατόπιν εντολής του Δία, να εξαφανίσει το Γίγαντα Πολυβώτη, ο οποίος διέσχισε φοβισμένος το Αιγαίο προκειμένου να σωθεί. Ο Ποσειδώνας τον πρόφτασε κοντά στην Κω. Με την τρίαινά του, απέσπασε ένα τμήμα από την Κω και το εκσφενδόνισε εναντίον του Πολυβώτη. Ο Ποσειδώνας πέτυχε το Γίγαντα και τον καταπλάκωσε. Το κομμάτι αυτό της Κω έγινε η Νίσυρος.
Ιστορία
Σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία η Νίσυρος δημιουργήθηκε όταν ο Ποσειδώνας έκοψε ένα τμήμα της νήσου Κως και το έριξε στον γίγαντα Πολυβώτη για να τον εμποδίσει να δραπετεύσει. Το αρχαίο όνομα του νησιού ήταν "Πορφυρίς", στην σημερινή θέση Μανδράκι έχουν βρεθεί ίχνη του τείχους της αρχαίας Ακρόπολης που χρονολογούνται τον 5ο αιώνα π.Χ. Στην Νίσυρο υπήρχαν στην αρχαιότητα άφθονες μυλόπετρες που χρησιμοποιούνται στους σημερινούς Νερόμυλους, την ύπαρξη τους αναφέρει τον 1ο αιώνα π.Χ. ο Αντίπατρος ο Θεσσαλονικεύς. Το όνομά της είναι προϊστορικό, την Νίσυρο καταγράφει ο Όμηρος στην Ιλιάδα μαζί με πολλά άλλα νησιά στα Δωδεκάνησα. Κατά τους Περσικούς πολέμους η Νίσυρος μαζί με την Κάλυμνο και την Κω υπάγονταν στο Βασίλειο της Αλικαρνασσού υπό την Αρτεμισία. Στη συνέχεια ακολούθησε την τύχη των υπολοίπων πέριξ αυτής νήσων. Φαίνεται ότι άποικοι από το νησί ίδρυσαν τη Νίσυρο στην Καρία της Μικράς Ασίας. Στα κείμενα των Χιττιτών η χώρα των Ασσυρίων καταγράφεται ως "Νισσυρίγια", πράγμα που ενδεχομένως παραπέμπει σε κατοίκους του νησιού που προήλθαν ως έποικοι από εκεί. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εισήλθε στην Ρωμαϊκή Επαρχία των Νήσων.
Στις αρχές του Μεσαίωνα (10ος-11ος αιώνας) η Δημοκρατία της Γένοβας ανέλαβε δράση στις ακτές των Δωδεκανήσων με στόχο να εκδιώξει τους πειρατές, η Βυζαντινή αυτοκρατορία σε αντάλλαγμα τους έδωσε το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται τις ορυκτές πηγές των νησιών. Στην Νίσυρο εγκαταστάθηκαν οι Οσπιτάλιοι Ιππότες της Ρόδου (1315) αφού πλήρωσαν ενοίκιο στην Γενοβέζικη οικογένεια Βινιόλο που είχε το νησί υπό την ιδιοκτησία της, κατόπιν οικοδόμησαν το Σταυροφορικό κάστρο. Τους επόμενους αιώνες λεηλάτησαν το νησί Σαρακηνοί και Ενετοί πειρατές μέχρι την χρονιά που κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία (1566). Μετά από 3,5 αιώνες Οθωμανικής κυριαρχίας όταν έληξε ο Ιταλοτουρκικός Πόλεμος (1911) η Νίσυρος με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα πέρασαν στο Βασίλειο της Ιταλίας, όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ενσωματώθηκαν στο τελικό Βασίλειο της Ελλάδας (1947)
Έθιμα
Το πανηγύρι της Παναγιάς της Σπηλιανής το Δεκαπενταύγουστο είναι το πιο γνωστό έθιμο του νησιού. Στην ακολουθία του Εσπερινού ψάλλεται στο τέλος ένα μοιρολόι που θυμίζει Μ.Εβδομάδα και τη Μ.Παρασκευή. Οι Νισύριοι έχουν συνθέσει δικά τους εγκώμια για τη γιορτή. Μετά την ακολουθία του Εσπερινού προσφέρεται νηστίσιμο δείπνο και παραδοσιακοί λουκουμάδες. Κατά την ακολουθία του Όρθρου γίνεται το κόλλυβο της Παναγίας με τη συνοδεία μοιρολογιών από τις εννιαμερίτισσες, οι οποίες έχουν φέρει και τα υλικά για το κόλλυβο. Οι εννιαμερίτισσες είναι γυναίκες που έχουν κάνει τάμα να περάσουν 9 μερόνυχτα προσευχής στα κελιά της μονής, προσφέροντας διάφορες εργασίες για την καθαριότητα και την προετοιμασία του μοναστηριού κατά τη διάρκεια του πανηγυριού. Μετά το τέλος της λειτουργίας το κόλλυβο μεταφέρεται μαζί με την εικόνα της Παναγίας και με τη συνοδεία της πομπής των πανηγυριωτών από το Ηγουμενείο στην τραπεζαρία της μονής, όπου παρατίθεται πάνδημο γεύμα. Μετά το τέλος του γεύματος κάθε προσκυνητής ασπάζεται τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, δέχεται από τον ιερέα κόλλυβα και αφήνει τον οβολό του για την αντιμετώπιση των εξόδων του γεύματος.
Δήμος Νισύρου
Το νησί έχει ένα νηπιαγωγείο, ένα δημοτικό σχολείο και ένα γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις.
Δήμαρχοι Νισύρου
Ο δήμος Μανδρακίου συστάθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1948 και λειτούργησε ως το 1997. Στη συνέχεια, συστάθηκε ο Δήμος Νισύρου, ο οποίος λειτουργεί ως σήμερα.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη νήσο Νίσυρο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-4513, που καλύπτει και τη νήσο Τήλο. Η νήσος Γιαλί είναι η αρχαία Αιγιαλίς, η οποία στα χρόνια του κοσμογράφου μητροπολίτη Μελέτιου (17ος αι. μ.Χ) καταγράφεται με τη λαϊκή προφορά ως Βεγιαλίς. Επομένως η ορθή γραφή είναι με γιώτα (ι).
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ελλάδας
Πρόσωπα λησμονημένα
Το Πρόσωπα λησμονημένα είναι ασπρόμαυρη ελληνική δραματική ταινία του 1946, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και Ωρίων. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Τζαβέλλας, ενώ δικό του είναι και το σενάριο.
Πλοκή
Ένας άνθρωπος του υποκόσμου, ο Τώνης, τυχοδιώκτης που έχει γυρίσει από την Αμερική, συναντά σε ένα καμπαρέ της Τρούμπας του Πειραιά μια παλιά του ερωμένη, τη Μαρία, η οποία έχει εγκαταλείψει για χατίρι του τον άνδρα και το παιδί της και έχει γίνει πόρνη. Η κόρη της όμως, η Αλίκη, που θεωρεί τη μάνα της πεθαμένη, ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν νέο της καλής κοινωνίας κι αυτό θέλει να το εκμεταλλευθεί ο Τώνης, επιχειρώντας να εκβιάσει τον πατέρα της, αλλά η Μαρία τον σκοτώνει για χάρη της ευτυχίας της κόρης της.
Παρατηρήσεις
Ο σκηνοθέτης Γ. Τζαβέλλας εμφανιζόταν σε μια σκηνή του έργου ως ταξιτζής. Επιπλέον, αποκήρυξε την ταινία ως τη μεγαλύτερη του αποτυχία, παρότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε είχε λάβει καλές κριτικές, ως το πιο αξιολόγο, από σκηνοθετική άποψη, φιλμ εκείνης της χρονιάς. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι η ταινία -που κυκλοφόρησε μέσα στον Εμφύλιο- δεν πήγε καλά εμπορικά, επειδή συμμετείχαν σε αυτήν συντελεστές φιλικά προσκείμενοι προς την Αριστερά, όπως ο Παππάς και η Μυράτ (μέλη του ΕΑΜ), ο Βεάκης, η Φιλιππίδου και ο Σταρένιος.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 8 Απριλίου 1946.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1946 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Γιάκοβ Νενάντοβιτς
Ο Γιάκοβ Νενάντοβιτς (σερβικά : Јаков Ненадовић) (Μπρανκοβίνα 1765 - Βελιγράδι 1836) ήταν Σέρβος ηγέτης της πρώτης Σερβικής επανάστασης, τρίτος πρωθυπουργός της Σερβίας και πρώτος υπουργός των εσωτερικών. Σαν στρατιωτικός διοικητής-Βοηδεβάς έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση και ήταν ανάμεσα στους τρεις σημαντικότερους ηγέτες της.
Ήταν αδελφός του Αλέξα Νενάντοβιτς κι θείος του Ματέια Νενάντοβιτς, ο αδελφός του σκοτώθηκε το 1804 κατά την Η Σφαγή των Κνέζων στο Βάλιεβο. Από την αρχή της επανάστασης πήρε μέρος σε αυτή και αναδείχτηκε από τους πιο διακεκριμένους διοικητές και πρόσωπα της δυτικής Σερβίας. Εξοπλίστηκε με οπλισμό που αγόρασε από την Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και τον Μάρτιο του 1804 επιτέθηκε στο Σάμπατς. Ήταν από τους πρωτεργάτες δημιουργίας του Διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων (πρώτη σερβική κυβέρνηση) και πρόεδρος του (πρωθυπουργός) το 1810-1811 κι έπειτα υπουργός εσωτερικών.
Στο Σάμπατς έχτισε τον πύργο Νενάντοβιτς που διασώζεται και σήμερα. Μετα την αποτυχία της επανάστασης το 1814 πήγε στην Βερασαβία και το 1816 στην Αγία Πετρούπολη. Το 1836 εγκαταστάθηκε στο Βάλιεβο κι αργότερα στο Βελιγράδι όπου και πέθανε το 1836. Γιος του ήταν ο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων
Εσενλέρ
Το Εσενλέρ είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία, στην ευρωπαϊκή πλευρά της. Το Εσενλέρ είναι πολύ πυκνοκατοικημένο. Αποτελείται από κατοικίες εργατικής τάξης στη μέση των βιομηχανικών γειτονικών συνοικιών Γκαζιοσμανπασά, Γκιουνγκορέν και Μπαγτζιλάρ.
Ιστορία
Στα οθωμανικά χρόνια αυτή η περιοχή, πολύ έξω από τα τείχη της πόλης, ήταν τα χωριά Λίτρος και Άβας, που κατοικούνταν από Έλληνες αγρότες. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αυτοί οι χωρικοί εκτοπίστηκαν και η περιοχή εποικίστηκε στη συνέχεια από Τούρκους, που είχαν εκτοπιστεί και οι ίδιοι από τη Μακεδονία. Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Ρομά από το Εσενλέρ εγκαταστάθηκαν στην Αμαλιάδα τέσσερις δεκαετίες μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Ήταν μέρος της περιοχής Μπακίρκιοϊ μέχρι το 1992 και του Γκιουνγκορέν μεταξύ 1992 και 1994.
Το Εσενλέρ σήμερα
Πολλοί από τους μεγάλους αριθμούς ανθρώπων, που μετανάστευσαν στην Κωνσταντινούπολη τις δεκαετίες 60-90 κατέληξαν σε συνοικίες όπως αυτή και με πληθυσμό πάνω από μισό εκατομμύριο το Εσενλέρ έχει απελπιστικά ανεπαρκή υποδομή, οδηγώντας σε υπερπλήρεις σχολικές αίθουσες και πολλά άλλα προβλήματα.
Το Εσενλέρ διαθέτει τον μεγαλύτερο τερματικό σταθμό υπεραστικών λεωφορείων στην ευρωπαϊκή πλευρά.
Το Εσενλέρ συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Θράκης και τη γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ μέσω ενός παράδρομου. Λόγω της θέσης του είναι πολύ εύκολη και γρήγορη η πρόσβαση στη γέφυρα Γιαβούζ Σελίμ, στη Γέφυρα Μαρτύρων 15ης Ιουλίου, στη γέφυρα Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ και στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Κωνσταντινούπολης
Ζίγκμουντ Ρούμελ
Ο Ζίγκμουντ Γιαν Ρούμελ (πολωνικά: Zygmunt Jan Rumel) (22 Φεβρουαρίου 1915 – 10 Ιουλίου 1943) ήταν Πολωνός ποιητής και, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αξιωματικός των υπόγειων ανταρτών του Bataliony Chłopskie (Τάγμα Χωρικών) στην περιοχή Βολυνία της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Το ποιητικό ταλέντο του Ρούμελ αναγνωρίστηκε από τον διάσημο Πολωνό ποιητή Λεόπολντ Σταφ και τον δραματουργό Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς. Ένα από τα ποιήματά του με τίτλο «Dwie matki» (Δύο μητέρες), στο οποίο ο Ρούμελ περιέγραψε την αγάπη του για την Πολωνία και την Ουκρανία, δημοσιεύτηκε σε ένα δημοφιλές περιοδικό, το Płomyk, το 1935 (τεύχος αρ. 28). Σκοτώθηκε από τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό κατά τις σφαγές των Πολωνών στη Βολυνία το 1943.
Βιογραφία
Ο Ρούμελ, του οποίου το ταλέντο συγκρίνεται συχνά με αυτό του Κσίστοφ Κάμιλ Μπατσίνσκι, γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μεγάλωσε στο Κσεμιένιετς, στο Βοεβοδάτο Βόουιν (1921-1939) της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Η ακριβής τοποθεσία της γέννησής του δεν έχει επιβεβαιωθεί. Καταγόταν από στρατιωτική οικογένεια, καθώς ο πατέρας του, Βουαντίσουαφ, γεωπόνος μηχανικός, ήταν επίσης αξιωματικός του Πολωνικού Στρατού που πολέμησε στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο και του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1920, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βολυνία ως στρατιωτικοί οσάντνικ.
Οι Ρούμελ ζούσαν στην ύπαιθρο κοντά στο Κσεμιένιετς, σε ένα αρχοντικό που κάποτε ανήκε στην οικογένεια του Γιούλιους Σουοβάτσκι. Οι γονείς του ήταν μανιώδεις αναγνώστες και ο γιος τους το κληρονόμησε από αυτούς. Στο σπίτι, διάβαζε πολωνικά κλασικά έργα του Σουοβάτσκι και του Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Ο Ζίγκμουντ αποφοίτησε από το διάσημο Λύκειο του Κσεμιένιετςκαι και ακολούθως πήγε στη Βαρσοβία για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Ο Λεόπολντ Σταφ είπε κάποτε στη μητέρα του, Γιανίνα (το γένος Τιμίνσκα): Πρόσεχε αυτό το αγόρι, θα γίνει σπουδαίος ποιητής μια μέρα.
Χρόνια πολέμου και θάνατος
Το 1939, ως αποτέλεσμα της κοινής εισβολής στην Πολωνία από τη Ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση, η επαρχία της Βολυνίας ενσωματώθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ μέσα στην ατμόσφαιρα του τρόμου. Ο Ρούμελ, συνταγματάρχης πυροβολικού, πήρε μέρος στην εκστρατεία του Σεπτεμβρίου του 1939. Αιχμαλωτίστηκε από τον Κόκκινο Στρατό, παρουσιάστηκε ως στρατιώτης και αφέθηκε ελεύθερος. Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1941, η ανατολική Πολωνία καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Ο Ρούμελ παρέμεινε στη Βολυνία, όπου στα τέλη του 1939 εντάχθηκε στην πολωνική παράνομη οργάνωση που σχηματίστηκε από ακτιβιστές του αγροτικού κινήματος. Τον Ιανουάριο του 1940, ο Ρούμελ και ο Πίους Ζαλέφσκι στάλθηκαν στο έδαφος του υπό τη γερμανική κατοχή Γενικού Κυβερνείου, για να έρθουν σε επαφή με τον πρώην βοεβόδα της Βολυνίας, Χένρικ Γιουζέφσκι. Δεν κατάφεραν να περάσουν τα σύνορα και επέστρεψαν στο Λουτσκ, όπου τους συνάντησαν απεσταλμένοι της Ένωσης Ενόπλων Μάχης (ΕΕΜ),Ταντέους Μαγιέφσκι και Γέζι Ποτάποφ, οι οποίοι ήρθαν στη Βολυνία για να δημιουργήσουν την οργάνωση.
Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1940, ο Ρούμελ ταξίδεψε δύο φορές από τη Βολυνία στη Βαρσοβία, ως αγγελιαφόρος της ΕΕΜ. Ταυτόχρονα, το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων κατάφερε να καταστρέψει την οργάνωση στην πατρίδα του, συλλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, τον αδερφό του Ρούμελ, Μπρονίσουαφ (δολοφονήθηκε από τους Σοβιετικούς το 1941). Ο Ζίγκμουντ επέζησε επειδή παρέμεινε στη Βαρσοβία, όπου παντρεύτηκε την Άννα (το γένος Βοϊτσισκιέβιτς) και μαζί με έναν άλλο αδερφό, τον Στανίσουαφ, διατηρούσαν ένα κατάστημα υλικών στην περιοχή Οχότα. Όλη την περίοδο που συμμετείχε ενεργά στο πολωνικό κίνημα αντίστασης, το ψευδώνυμο του ήταν το Κσίστοφ Πορέμπα (Krzysztof Poreba). Την άνοιξη του 1943 επέστρεψε στη γενέτειρά του, Βολυνία και έγινε διοικητής της 8η Περιφέρειας του Τάγματος Χωρικών που κάλυπτε την περιοχή.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1943, όταν ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός (ΟΕΣ), μαζί με ντόπιους Ουκρανούς εθνικιστές, ξεκίνησε μια εκστρατεία σφαγών Πολωνών αμάχων στη Βολυνία, ο Ρούμελ, που μιλούσε άπταιστα ουκρανικά, ανατέθηκε να έρθει σε επαφή με ηγέτες της ΟΕΣ και να ξεκινήσουν συνομιλίες, που θα έδιναν τέλος στις σφαγές. Η εντολή εκδόθηκε από τον Καζίμιες Μπάναχ, αρχηγό του επιτελείου του Τάγματος Χωρικών και εκπρόσωπο της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης στη Βολυνία.
Στις 7 Ιουλίου 1943, ο Ρούμελ, μαζί με τον αξιωματικό Κσίστοφ Μαρκιέβιτς (γνωστός και ως Τσορτ), και οι δύο ντυμένοι με στρατιωτικές στολές, με τη βοήθεια του οδηγού Βίτολντ Ντομπροβόλσκι, επικοινώνησαν με τους Ουκρανούς. Εκπροσωπούσαν επίσημα την πολωνική κυβέρνηση. Ωστόσο, αντί για ειρηνευτικές συνομιλίες, τους περίμενε μια διαφορετική μοίρα. Και οι δύο βασανίστηκαν βάναυσα για τρεις ημέρες. Στη συνέχεια, το Σάββατο 10 Ιουλίου, ο Ρούμελ δέθηκε με τέσσερα άλογα και το σώμα του κομματιάστηκε. Ο Μαρκιέβιτς και ο Ντομπροβόλσκι σκοτώθηκαν με τον ίδιο τρόπο στο χωριό Κουστίτσε, κοντά στην πόλη Τουσίσκα της Βολυνίας. Η επόμενη μέρα, Κυριακή 11 Ιουλίου 1943, ήταν η πιο αιματηρή ημέρα των σφαγών στη Βολυνία, όταν ένοπλοι Ουκρανοί επιτέθηκαν σε πολωνικούς οικισμούς και εκκλησίες, σκοτώνοντας χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων βρέφη, γυναίκες και ηλικιωμένους.
Ο Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς, όταν άκουσε τον θάνατο του Ρούμελ, έγραψε στο ημερολόγιό του: «Ήταν ένα από τα διαμάντια μας, με το οποίο πυροβολούσαμε τον εχθρό. Αυτό το διαμάντι θα μπορούσε να έχει λάμψει...».
Έργα
Τα πρώτα ποιήματα του Ρούμελ δημοσιεύτηκαν το 1934 σε σχολικό δελτίο. Κράτησε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του για τον εαυτό του και δεν φιλοδοξούσε να εκδοθούν. Χειρόγραφα των ποιημάτων του φύλαγε η σύζυγός του, η οποία ήταν νοσοκόμα στην Εξέγερση της Βαρσοβίας και επέζησε του πολέμου. Η πρώτη δημοσίευση επιλεγμένων έργων του Ρούμελ, με επιμέλεια της Άννας Καμιένσκα, εκδόθηκε το 1975, και εγκωμιάστηκε ιδιαίτερα από τον Γιαρόσουαφ Ιβασκιέβιτς, ο οποίος έγραψε: «Ο Ρούμελ είχε μυαλό και ταλέντο σε πρωτότυπη κλίμακα».
Σύμφωνα με την Πολωνή κριτικό λογοτεχνίας Μποζένα Γκόρσκα, η ποίηση του Ρούμελ επηρεάστηκε έντονα από τα έργα του Γιούλιους Σουοβάτσκι και του Τσίπριαν Νόρβιντ. Σπάνια άντλησε έμπνευση από τα έργα Πολωνών ποιητών της αβάντ-γκαρντ, αλλά σε μερικά από τα ποιήματά του μπορούν να βρεθούν επιρροές από τον Λεόπολντ Σταφ και τον Μπολέσουαφ Λέσμιαν. Ο Ρούμελ ένιωθε κοντά στον λαϊκό πολιτισμό της Βολυνίας και χρησιμοποιούσε συχνά ουκρανικές και ρωσικές λέξεις. Έγραψε επίσης για πολωνικά ιστορικά θέματα, όπως αποδεικνύεται καλύτερα στο ποίημά του «Έτος 1863».
Λίμνη Κορώνεια
Η λίμνη Κορώνεια (ή Λίμνη Λαγκαδά) βρίσκεται στον Νομό Θεσσαλονίκης, στην λεκάνη της Μυγδονίας, στην επαρχία Λαγκαδά. Ονομάζεται επίσης και λίμνη Αγίου Βασιλείου (από το ομώνυμο χωριό). Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από τη Θεσσαλονίκη και από την βόρεια πλευρά της περνάει η Εγνατία οδός. εναλλ.=Κανάλι που ενώνει τη Λίμνη Κορώνεια με την Λίμνη Βόλβη|μικρογραφία|Κανάλι ανατολικά της Λίμνη Κορώνεια 2017.
Ζίγκμουντ Ρούμελ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Σφαγές Πολωνών στη Βολυνία Κατηγορία:Αντιστασιακοί φονευθέντες από τη Ναζιστική Γερμανία
Λίμνη Κορώνεια
Σε συνδυασμό με τη λίμνη Βόλβη, περιλαμβάνεται από το 1975 στη διεθνή συνθήκη προστασίας Ramsar, μαζί με 9 ακόμα τοποθεσίες εντός της χώρας. Περιλαμβάνεται επίσης στο πανευρωπαϊκό δίκτυο προστασίας Natura 2000.
Η λίμνη τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα αποξήρανσης. Πριν αρχίσει να έχει σοβαρές απώλειες υδάτων καταλάμβανε έκταση 42,5 τ. χλμ. και ήταν η 5η μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας σε έκταση.
Σχηματισμός της λίμνης
Κατά την Πλειστόκαινο εποχή, η Λίμνη Κορώνεια μαζί με τη Λίμνη Βόλβη και όλη τη λεκάνη της Μυγδονίας, αποτελούσαν την μεγάλη Πλειστοκαινική Μυγδόνια λίμνη, που είχε βάθος 110m. Σταδιακά η έκταση της συνεχώς μίκραινε, ώσπου έμειναν οι δύο υπολειμματικές μορφές που είναι η Λίμνη Κορώνεια και η Λίμνη Βόλβη. μικρογραφία|δεξιά|εναλλ.=Το φράγμα της λίμνης.|Το φράγμα της λίμνης.
Μεταβολές στην στάθμη της λίμνης
Την δεκαετία του 1950 ήταν από τις πιο παραγωγικές λίμνες της Ελλάδας σε αλιεύματα. Τη δεκαετία του 1970 είχε έκταση 45.000 στρέμματα και μέσο βάθος 5 μέτρα. Στις αρχές της δεκαετίας του νέου αιώνα η έκτασή της είχε μειωθεί σε 10.000 στρέμματα και μέσο βάθος 0,5-1 μέτρο. Η τελευταία εμφάνιση ψαριών έγινε το 1995. Το καλοκαίρι του 1999 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος) η λίμνη ήταν πλέον εντελώς αποξηραμένη. Τα επόμενα χρόνια πήρε κάποια ποσότητα νερού.
Το καλοκαίρι του 2007, 30.000 πουλιά πέθαναν και το 2008 αποξηράθηκε για μια ακόμη φορά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα κανένα αποδημητικό πουλί δεν ερχόταν στην λίμνη, προτιμώντας την λίμνη Βόλβη, που όμως η εκεί τροφή δεν επαρκεί για τόσο μεγάλο αριθμό αποδημητικών πουλιών.
Για να αυξηθεί η στάθμη των υδάτων της λίμνης, έχουν γίνει έργα εκτροπής των νερών από τους χειμάρρους στο Σχολάρι και στα Λαγκαδίκια. Σε φυσιολογικές συνθήκες τα νερά της λίμνης κατευθύνονται ανατολικά, μέσω τάφρου μήκους 4,5χλμ., και φτάνουν σε μικρό τεχνητό φράγμα. Από εκεί συνεχίζουν ανατολικά για άλλα 11χλμ. μέχρι την Λίμνη Βόλβη, απ' την οποία χύνονται στη θάλασσα μέσω του Ρήχιου ποταμού. Όταν υπάρχουν έντονες βροχοπτώσεις, τα πλεονάζοντα νερά των δύο χειμάρρων συγκεντρώνονται στο φράγμα και καθώς η στάθμη των νερών ανεβαίνει, ακολουθούν αντίθετη πορεία στην τάφρο και χύνονται στην λίμνη Κορώνεια.
Η κατάστασή της σήμερα
Τόσο κατά την φθινοπωρινή και χειμερινή περίοδο του 2014 όσο και κατά την διάρκεια της επερχόμενης άνοιξης, λόγω των έντονων χιονοπτώσεων και βροχοπτώσεων, η στάθμη στη λίμνη Κορώνεια έφτασε τα 2 μέτρα σε ορισμένα σημεία, ενώ νερό υπάρχει και σε σημεία που δεν υπήρχε καθόλου. Οι υπεύθυνοι μελετών και έργων του Εθνικού Πάρκου Κορώνειας και Βόλβης χαρακτηρίσανε το 2015 ως εξαιρετικά υδρολογικό έτος. Έπειτα από διάστημα περίπου 10 ετών η περιοχή της λίμνης φιλοξένησε αρκετές χιλιάδες άγριων πτηνών που έμειναν στην περιοχή μέχρι την άνοιξη.
Ποινικές κυρώσεις
Τον Οκτώβριο του 2014 ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, πρώην Νομάρχης Θεσσαλονίκης (2003-2010) και Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας (2011-2013), καταδικάστηκε σε 11 μήνες φυλάκιση με αναστολή για παράβαση καθήκοντος και απιστία. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο κ. Ψωμιάδης δεν επέβαλλε τις απαραίτητες κυρώσεις σε επαγγελματίες που ρύπαιναν τη λίμνη, ενώ προέβη σε αυθαίρετη μείωση των προστίμων που τους είχαν επιβληθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Για την ίδια υπόθεση καταδικάστηκε ένα ακόμα υπηρεσιακό στέλεχος της τότε Νομαρχίας σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή, λόγω παράβασης καθήκοντος!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορώνεια κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά Κατηγορία:Υγροβιότοποι
Νίμος
Η Νίμος  ή Νύμος είναι νησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται ακριβώς στο βόρειο άκρο της Σύμης από την οποία και χωρίζεται με ένα μικρό αβαθή πορθμίσκο που αποκαλείται Διαπόρι. Έχει έκταση 4,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι η νησίδα Ύμος των αρχαίων Ελλήνων. Η Νίμος σήμερα είναι ακατοίκητη. Το νησί, όπως και ολόκληρη η Σύμη και οι γύρω νησίδες, είναι ανακηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να απογράφεται στο δήμο Σύμης ενώ με το σχέδιο Καλλικράτης δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Στοά των Αθηναίων
Η Στοά των Αθηναίων ήταν στοά στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Ανεγέρθηκε από τους Αθηναίους, προς τιμήν των νικηφόρων μαχών τους.
Περιγραφή
Η στοά βρίσκεται κάτω από τη νοτιοανατολική πλευρά του ναού του Απόλλωνα, μπροστά από τον Πολυγωνικό τοίχο, καλύπτοντας μάλιστα το ανατολικό του τμήμα, που χρησίμευε ως οπίσθιος τοίχος της στοάς. Η Στοά βρισκόταν επίσης επάνω από την Άλω στην οποία τελούνταν διάφορα θρησκευτικά δρώμενα, όπως το ιερό δράμα Σεπτήριον κάθε οκτώ χρόνια. Κτίστηκε περί το 478 με 470 π.Χ., στις αρχές της κλασσικής εποχής. Στην πρόσοψή της έφερε επτά μονόλιθους ραβδωτούς κίονες ιωνικού ρυθμού από πεντελικό μάρμαρο, με βάσεις από παριανό μάρμαρο ύψους 3, 31 μ. στην πρόσοψη και μία πυκνή σειρά πεσσών, που ακουμπούσαν στον πολυγωνικό τοίχο. Οι επτά κίονες υποστήριζαν ξύλινο θριγκό και ξύλινη στέγη. Η στοά είχε μήκος τουλάχιστον 26,5 μ. και πλάτος 3,10 μ. Κατά μήκος της στοάς υπήρχε κτιστό βάθρο, επάνω στο οποίο είχαν στηθεί τα αναθήματα. Ο στυλοβάτης της ήταν κατασκευασμένος από ασβεστόλιθο της περιοχής. Μέσα στη στοά οι Αθηναίοι εξέθεσαν λάφυρα μαχών. Έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες για το ποιες μάχες ήταν αυτές. Ο Παυσανίας υποστηρίζει ότι επρόκειτο για τις μάχες του Πελοποννησιακού πολέμου, άλλοι μελετητές θεωρούν ότι επρόκειτο συλλήβδην για τις μάχες της Πεντηκονταετίας και του Πελοποννησιακού. Πιθανή εκδοχή παραμένει η οικοδόμηση της στοάς μετά τις ναυτικές επιτυχίες επί των Περσών στη Μυκάλη και τη Σηστό κατά το 478 π.Χ. Στην πρόσοψη, στην υψηλότερη, τρίτη βαθμίδα του στυλοβάτη, βρίσκεται χαραγμένη αναθηματική επιγραφή με αττικά γράμματα, η οποία περιγράφει και το αρχικό περιεχόμενο της στοάς: ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΑΝΕΘΕΣΑΝ ΤΗΝ ΣΤΟΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΗΟΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΚΡΟΤΕΡΙΑ ΕΛΟΝΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΩΝ.
Τα «όπλα» που μνημονεύονται στην επιγραφή ήταν σχοινιά πλοίων. Τα δε «ακρωτήρια» ήταν τα ακρόπρωρα των Περσικών πλοίων. Στη στοά με τον καιρό προστέθηκαν λάφυρα και από άλλες ναυτικές επιτυχίες των Αθηναίων. Μεταξύ αυτών, λάφυρα από τις ναυμαχίες στη Μυκάλη, τη Σηστό, τη Σαλαμίνα και τον Ελλήσποντο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί Αθηναιων
Πέρσες
thumb|right|Μια Περσίδα στη σημερινή [[Τεχεράνη.]] Οι Πέρσες είναι λαός ινδοευρωπαϊκής καταγωγής, που έφτασαν από την Κεντρική Ασία στο σημερινό Ιράν περίπου το 1.500 π.Χ. Ξεκινώντας γύρω στο 550 π.Χ. από την επαρχία της Φαρς, οι Πέρσες διέδωσαν τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους από τη Μικρά Ασία έως τα Ιμαλάια, ενσωματώνοντας και άλλες τοπικές εθνοτικές ομάδες. Η Περσική αυτοκρατορία γνώρισε μετά το 330 π.Χ. διαδοχικές κατακτήσεις και συνέχισε να υπάρχει με διαφορετικές μορφές περίπου έως το 650 οπότε κατακτήθηκε από τους μουσουλμάνους. Σήμερα οι Πέρσες κατοικούν στο Ιράν και τις γύρω χώρες.
Οι Πέρσες έχουν ιστορικά μεγάλη συνεισφορά στις τέχνες και τις επιστήμες. Η περσική λογοτεχνία είναι μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνίες του κόσμου.
Ονομασία
Η πρώτη αναφορά στους Πέρσες προέρχεται από Ασσυριακή επιγραφή του 800 π.Χ. η οποία τους αναφέρει ως «Παρσού», γείτονες ενός άλλου Αρείου έθνους, των Μήδων. Για τους δύο επόμενους αιώνες οι Πέρσες και οι Μήδοι ήταν υποτελείς των Ασσυρίων, Βαβυλωνίων και Σκυθών (επίσης Άριοι).
Το δε όνομα της Χώρας των Περσών ως Περσία είναι η ιστορική ονομασία του σύγχρονου Ιράν. Η ονομασία αυτή επικράτησε στη Δύση λόγω των Ελλήνων, οι οποίοι γενίκευσαν την ονομασία της περιοχής Παρς (Παρσίς), Φαρς σήμερα, στο νότιο Ιράν, η οποία ήταν και το κέντρο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Σημειωτέον ότι η Περσική γλώσσα λέγεται Φαρσί. Η Περσία ονομάστηκε επισήμως Ιράν από τις 21 Μαρτίου 1935, όταν ο Σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί ζήτησε επίσημα από τη διεθνή κοινότητα να αποκαλεί τη χώρα του με την εθνική της ονομασία «Ιράν» που σημαίνει «η χώρα των Αρείων».
Η δυναστεία των Αχαιμενιδών (648-330 π.Χ.)
250px|thumb|Η Περσία των Αχαιμενιδών
Η δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν η πρώτη σειρά Περσών ηγεμόνων. Ιδρύθηκε από τον Αχαιμένα, έναν Πέρση ηγέτη του 700 π.Χ. Ο γιος του ο Θιέσπης οδήγησε τους νομάδες Πέρσες να εγκατασταθούν στο νότιο Ιράν γύρω στο 650 π.Χ. και συγκρότησε το πρώτο οργανωμένο Περσικό κράτος. Σταδιακά το Περσικό κράτος κατέκτησε την περιοχή των αυτοχθόνων Ελαμιτών συμπεριλαμβανομένης της σημαντικής περιοχής Ανσάν. Οι απόγονοι του Θιέσπη χωρίστηκαν σε δύο κλάδους: ο μεν βασίλευε στο Ανσάν, ο δε στην υπόλοιπη Περσία.
Ο Κύρος ο Μέγας ένωσε τα δυο βασίλεια περί το 559 π.Χ. Εκείνη την περίοδο οι Πέρσες ήταν υποτελείς στους Μήδους υπό τον παππού του Κύρου, τον Αστυάγη. Ο Κύρος επαναστάτησε με τη βοήθεια των Περσών, ανατρέποντας τον Αστυάγη, και δημιούργησε τη μεγάλη Περσική αυτοκρατορία προσθέτοντας τη Μηδεία στο Περσικό κράτος στα 550 π.Χ. Ο Κύρος οδήγησε τους Μήδους και τους Πέρσες σε νέες κατακτήσεις. Αρχικά κατακτήθηκε η Λυδία, και το 539 π.Χ. μπήκε θριαμβευτής στη Βαβυλώνα. Ο Κύλινδρος του Κύρου θεωρείται από ορισμένους ερευνητές η πρώτη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Ο Κύρος σκοτώθηκε σε μάχη με τους Μασσαγέτες στην προσπάθειά του να τους τιμωρήσει επειδή αρνήθηκαν να υποταχθούν.
Ο γιος του Κύρου, Καμβύσης Β΄, πρόσθεσε την Αίγυπτο στην Περσική Αυτοκρατορία. Η Αυτοκρατορία έφτασε στο απόγειό της με τον Δαρείο Α΄, ο οποίος κατέλαβε την κοιλάδα του Ινδού ποταμού και τη Θράκη και πέρασε το Δούναβη καταδιώκοντας για αρκετό καιρό τους Σκύθες, χωρίς όμως σημαντικά αποτελέσματα. Η εισβολή του στην Ελλάδα ανακόπηκε στη Μάχη του Μαραθώνα. Ο γιος του Ξέρξης Α΄ επανέλαβε την προσπάθεια και κέρδισε τη μάχη στις Θερμοπύλες το 480 π.Χ., αλλά ηττήθηκε στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας που ακολουθησε την ίδια χρονια και αποκρούστηκε οριστικά στη Μάχη των Πλαταιών το επόμενο έτος.
Η Περσική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών ήταν η μεγαλύτερη και ισχυρότερη ως εκείνη την εποχή, καλά διοικούμενη και οργανωμένη. Ο Δαρείος διαίρεσε το βασίλειό του σε περίπου είκοσι Σατραπείες, με πολλούς από τους Σατράπες να έχουν προσωπικές σχέσεις με το Μεγάλο Βασιλέα (Σάχη). Εγκαθίδρυσε σύστημα υποχρεωτικής εισφοράς από τις Σατραπείες, υιοθέτησε το ανεπτυγμένο ταχυδρομικό σύστημα των Ασσυρίων και το επέκτεινε. Μετέφερε την πρωτεύουσα στα Σούσα, στο κέντρο της αυτοκρατορίας. Οι Πέρσες επέτρεψαν τους διάφορους υποτελείς πολιτισμούς να διατηρηθούν, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κύρου, με αποτέλεσμα να μειωθεί σημαντικά ο κίνδυνος εξεγέρσεων.
Οι Πέρσες και ο Ηρόδοτος
Ο Ηρόδοτος δεδομένου ότι μεγάλωσε στην Αλικαρνασσό, σε μια πόλη όπου από τη μια υπήρχε το περσικό στοιχείο και από την άλλη υπήρχαν επαφές ανάμεσα σε Πέρσες και Έλληνες, ήρθε από νωρίς σε επαφή με την περσική παράδοση και συγκέντρωσε πληροφορίες για τους λαούς των Περσών και των Λυδών. Την περίοδο της νεότητάς του, πιθανότατα τη δεκαετία του 460 πήρε μέρος σε εξέγερση εναντίον του τυράννου Λύγδαμι, ο οποίος κυβερνούσε την πόλη για λογαριασμό των Περσών. Την εποχή εκείνη, ντόπιοι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν εναντίον του Λύγδαμι με σκοπό να τον ανατρέψουν, δεν είναι όμως γνωστό κατά πόσον η εξέγερση αυτή στρεφόταν μόνο εναντίον του συγκεκριμένου προσώπου ή και κατά της περσικής κυριαρχίας ευρύτερα. Η εξέγερση απέτυχε και ο Ηρόδοτος αναγκάσθηκε να φύγει στην εξορία, προκειμένου να αποφύγει τα αντίποινα. Συγκεκριμένα, εγκαταστάθηκε για κάποια χρόνια στη Σάμο, όπου ήταν ασφαλής, λόγω του ότι η Σάμος είχε καταφέρει να αποσείσει την περσική επικυριαρχία και να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία.
Παλιότεροι ερευνητές έχουν εκφράσει την άποψη ότι ο Ηρόδοτος περιόδευσε σε όλο σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο συμπεριλαμβανομένης και της Περσικής Αυτοκρατορίας, ότι ανέπλευσε τον Νείλο, φθάνοντας μέχρι τα σύνορα της Αιγύπτου με τη Νουβία, και στη δυτική Ασία, φτάνοντας μέχρι τη Μεσοποταμία και τη Βαβυλώνα. Αυτή η άποψη έχει σήμερα αμφισβητηθεί από κάποιους μλετητές. Το πιο πιθανό είναι ότι ο Ηρόδοτος έχει πραγματικά ταξιδέψει στις περιοχές εκείνες για τις οποίες το αναφέρει ρητά (λόγου χάριν στην Αίγυπτο και στην Τύρο), ενώ οι πληροφορίες που δίνει για άλλες απόμακρες για τους Έλληνες περιοχές, έχουν συλλεγεί με βάση τις μαρτυρίες άλλων. Όποια κι' αν είναι η αλήθεια για τα ταξίδια του Ηροδότου, την εποχή του σπουδαίου αυτού συγγραφέα υπήρχε μεγάλη κινητικότητα εντός των ορίων της Περσικής Αυτοκρατορίας, καθώς ελληνικές πρεσβείες συχνά κατευθύνονταν προς τα Σούσα, όπου έδρευε ο Πέρσης μονάρχης, πολλοί Έλληνες εργάζονταν στην Περσία και στις επαρχίες της, και πολλοί Έλληνες έμποροι διέμεναν στην Αίγυπτο και περιόδευαν σ' αυτήν, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήταν δύσκολο κάποιος να περισυλλέξει πληροφορίες. Όμως, μπορεί βάσιμα να υποστηριχθεί ότι ακόμα και εντός της επικράτειας των Περσών, σίγουρα υπήρξαν πολλές περιοχές, τις οποίες ο Ηρόδοτος δεν τις επισκέφθηκε ποτέ. Από την άλλη, πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι ταξίδεψε στην Αίγυπτο και ότι τον περισσότερο καιρό του ταξιδιού διέμεινε στην Κάτω Αίγυπτο. Καθόσον αφορά την καθαυτή Περσία, μελετώντας κανείς το έργο του, εύκολα διαπιστώνει ότι δεν ταξίδεψε ποτέ εκεί ο ίδιος, αλλά έγραψε όσα έγραψε βάσει μαρτυριών άλλων.
Ο Ηρόδοτος στο α΄ βιβλίο του έργου του μιλάει για τα έθιμα των Περσών, χωρίς να αποφεύγει τις ευτράπελες αναφορές. Υποστηρίζει, λόγου χάριν, ότι οι Πέρσες τα σοβαρότερα ζητήματά τους τα συζητούν μεθυσμένοι, ακολουθώντας μια αξιοπερίεργη τακτική. Δηλαδή, πρώτα συζητούν τα σοβαρά ζητήματα μεθυσμένοι. Εν συνεχεία, την επόμενη ημέρα, όταν η ομήγυρη είναι ξεμέθυστη, ο οικοδεσπότης του σπιτιού επαναφέρει στη συζήτηση το συμπέρασμα στο οποίο είχαν καταλήξει την προηγουμένη. Εάν, όντας νηφάλιοι, το συμπέρασμα εξακολουθήσει να τους φαίνεται αρεστό, το βάζουν σε εφαρμογή. Εάν όχι, το απορρίπτουν, και η διαδικασία επαναλαμβάνεται. Μετά τις γενικές αναφορές στα περσικά ήθη και έθιμα, ο συγγραφέας ξεκινά τη διήγηση σχετικά με τους Περσικούς Πολέμους, αρχίζοντας από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των ιωνικών και αιολικών πόλεων της Μικρασίας με τον Πέρση βασιλιά Κύρο, αμέσως αφότου αυτός κατέλαβε τις Σάρδεις και καθυπέταξε τους Λυδούς. Στο βιβλίο περιγράφονται οι σχέσεις των Ελλήνων με τον Πέρση μονάρχη και η ιστορία της καθυπόταξης των Ιώνων στην περσική αρχή. Το β΄ βιβλίο εξιστορεί τα της εκστρατείας του Πέρση βασιλιά Καμβύση εναντίον της Αιγύπτου, με την αφήγηση να ολοκληρώνεται στο γ΄ βιβλίο με την επιβολή της περσικής επικυριαρχίας στην Αίγυπτο. Ακολουθεί η εξιστόρηση της ανόδου στον περσικό θρόνο του Δαρείου (βασίλευσε 521-485 π.Χ) μετά τον θάνατο του Καμβύση, της αναδιοργάνωσης της αυτοκρατορίας που αυτός επιχείρησε, της υποταγής της Σάμου στους Πέρσες, της ιστορίας του Πολυκράτη, τυράννου της Σάμου, και της περσικής κατάληψης της Βαβυλώνας.
Το δ΄ βιβλίο περιέχει τον Σκυθικό Λόγο, δηλαδή την εξιστόρηση της εκστρατείας του Δαρείου κατά της Σκυθίας (513 π.Χ.), που συμπεριλαμβάνει την αφήγηση της κατάληψης της Θράκης και της τελικής ήττας και υποχώρησης του Δαρείου από την Σκυθία. Ακολουθεί ο Λιβυκός Λόγος, ήτοι η εξιστόρηση της εκστρατείας του Δαρείου κατά των Λίβυων. Ο Ηρόδοτος εξιστορεί ότι προκειμένου ο Δαρείος να περάσει τον Ίστρο (Δούναβη) για να εισβάλει στη Σκυθία, έφτιαξε μια γέφυρα από πλοία, δια της οποίας διέσχισε τον ποταμό. Καθώς ο στρατός του Δαρείου υποχωρούσε από τη Σκυθία καταδιωκόμενος από τους Σκύθες, μία ιλή Σκυθών έφθασε στο σημείο όπου ήταν κατασκευασμένη η πλωτή γέφυρα και πρότεινε στις ελληνικές συμμαχικές στον Δαρείο δυνάμεις που την φρουρούσαν, να την καταστρέψουν, προκειμένου να αποκλεισθεί το περσικό στράτευμα και να καταστραφεί πριν προλάβει να διαβεί τον Ίστρο. Φαίνεται πως οι Έλληνες έτειναν να συμφωνήσουν στο να διενεργήσουν τη δολιοφθορά, όμως ο Ιστιαίος, τύραννος της Μιλήτου, προέβαλε ισχυρές αντιρρήσεις, και με τη στάση του απέτρεψε την καταστροφή του προγεφυρώματος, σώζοντας έτσι τον Δαρείο από πανωλεθρία. Το αφήγημα αυτό του Ηροδότου είναι ενδεικτικό των σχέσεων εξάρτησης των τυράννων των πόλεων των μικρασιατικών παραλίων από την περσική επικυριαρχία την περίοδο του Δαρείου.
Ο Ηρόδοτος αξιοποιεί τα εδάφια στα οποία σκιαγραφούνται οι σχέσεις του Ξέρξη με τους υπηκόους του, για να υπογραμμίσει το γεγονός ότι η εξουσία ενός τυράννου βασίζεται στον φόβο, μέσω του οποίου ο δυνάστης υποβάλλει τους υπηκόους του σε καταναγκασμούς. Στον Ηρόδοτο, ο έλεγχος των υπηκόων από τον Πέρση δυνάστη εξαρτάται ευθέως από τη δυνατότητά του να επιβάλλει τον φόβο στον κάθε υποτελή, και μέσω αυτού να τον οδηγεί σε αναντίρρητη υπακοή. Ενδεικτικός είναι ο διάλογος του Ξέρξη με τον Σπαρτιάτη βασιλιά Δημάρατο, στον οποίο ο πρώτος αντιμετωπίζοντας με φανερή δυσπιστία το εγκώμιο που ο Σπαρτιάτης πλέκει στους συμπατριώτες του, για το θάρρος που αυτοί επιδεικνύουν στον πόλεμο, υπογραμμίζει τη σημασία του φόβου και του καταναγκασμού για την επιβολή της προσωποπαγούς εξουσίας. Η έμφαση αυτή του Ηροδότου στο ψυχολογικό υπόβαθρο της τυραννικής εξουσίας συνδέεται άμεσα με τον συσχετισμό που ο συγγραφέας εδραιώνει στο έργο του ανάμεσα στη μορφή του πολιτεύματος και τις ψυχολογικές της προεκτάσεις από τη μια, και στην στρατιωτική ισχύ ενός κράτους από την άλλη. Ο συσχετισμός αυτός αντανακλά την ιδεολογική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Αθήνα, όπου διέμενε ο Ηρόδοτος, τη δεκαετία του 450 π.Χ., όταν η συνεχής μνεία του ρόλου της Αθήνας στους Περσικούς Πολέμους, αποτελούσε σταθερό παράγοντα διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής της Αθήνας.
Στο 6ο βιβλίο των Ἱστοριῶν ο συγγραφέας περιγράφει τη Μάχη του Μαραθώνα. Σύμφωνα με τη διήγηση οι Αθηναίοι με τους Πλαταιείς πήραν θέση μάχης, και αφού οι θυσίες ερμηνεύθηκαν ως ευνοϊκές εφόρμησαν εναντίον του περσικού στρατού. Οι Πέρσες από την πλευρά τους, βλέποντας τον εχθρό να ορμά ακράτητος με μικρό αριθμό στρατιωτών, και δίχως την υποστήριξη ιππικού και τοξοτών, υποτίμησαν τη δύναμή του και θεώρησαν ότι είχε καταληφθεί από μανία (τρέλα). Ο Ηρόδοτος δεν παραλείπει να σχολιάσει ότι απ' όσο ο ίδιος γνώριζε, οι Αθηναίοι ήταν οι πρώτοι Έλληνες που βρήκαν το θάρρος να ορμήσουν τρέχοντας εναντίον περσικού στρατεύματος, και οι πρώτοι που δεν δείλιασαν βλέποντας τη μηδική στρατιωτική περιβολή και τους άνδρες που την φορούσαν. Συμπληρώνει δε, ότι παλιότερα, οι Έλληνες με το άκουσμα και μόνο του ονόματος των Μηδών καταβάλλονταν από φόβο. Η πρόθεση του συγγραφέα να υπερθεματίσει αναφορικά με τον ρόλο των Αθηναίων στην αντιμετώπιση της περσικής απειλής, προβάλλει χαρακτηριστικά μέσα από το απόσπασμα.
Ελληνιστική Περσία (330-150 π.Χ.)
200px|thumb|Η Ελληνιστική Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
Η αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών καταλύθηκε από τον Μακεδόνα βασιλιά, Αλέξανδρο, ο οποίος σάρωσε κυριολεκτικά την Περσική αυτοκρατορία. Το ελληνικό στοιχείο που έφερε μαζί του ο νέος αυτοκράτορας και οι διάδοχοί του αναμείχθηκε με τα τοπικά στοιχεία, δημιουργώντας τον Ελληνιστικό πολιτισμό. Ο πυρήνας της παλαιάς περσικής αυτοκρατορίας αποτέλεσε, μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, την αυτοκρατορία των Σελευκιδών.
Παρθική κυριαρχία (150 π.Χ.-226 μ.Χ.)
200px|thumb|right|Η αυτοκρατορία των Πάρθων Οι Πάρθοι ήταν αρχαίος Ιρανικός λαός που ήταν εγκατεστημένος από αρχαιοτάτους χρόνους στην περιοχή της νοτιοδυτικής Ασίας, που ονομάστηκε από αυτούς Παρθία και η οποία συνόρευε με την Υρκανία (στη σημερινή επαρχία Μαζατεράν), τη Μηδία, την Καρμανία (τη σημερινή Κερμάν), και την Αριανή. Ο πρώτος βασιλιάς της Παρθίας ήταν ο Αρσάκης (του οποίου η πραγματική ημερομηνία γεννήσεως και το όνομα του μας είναι άγνωστα) ο οποίος προερχόταν από ένα ινδό-ευρωπαϊκό φύλο που λεγότανε Πάρνι και κατέλαβε την Παρθία όπου ίδρυσε δικιά του δυναστεία. Το βασίλειο των Πάρθων επηρεάστηκε από την Ελληνιστική τέχνη και την Ελληνική κουλτούρα και έτσι αυτό το βασίλειο αποτέλεσε ένα ετερογενές κράτος στο οποίο συν-υπήρχαν η Ελληνική και η Ιρανική κουλτούρα. Η Παρθία ήταν μια ισχυρή αυτοκρατορία που άντεξε τις επιθέσεις των Σελευκιδών και (αργότερα) των Ρωμαίων και αρκετές φορές επεκτάθηκε νικώντας τους στους διαφόρους πολέμους που πραγματοποίησαν μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το σημερινό Ιράν και το Ιράκ να βρεθούν υπό την κυριαρχία των Παρθών. Μετά τον θάνατο του τελευταίου Αρσακίδη (από τη δυναστεία του Αρσάκη) βασιλιά, τον Αρτάβανο Δ΄, που σκοτώθηκε το 226 μ.Χ οι Πάρθοι συγχωνεύτηκαν στη νέα Περσική Αυτοκρατορία.
Η δυναστεία των Σασσανιδών (226-650 μ.Χ.)
thumb|right|Η μεγαλύτερη επέκταση της Περσίας των Σασσανιδών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Μέση Ανατολή Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Ασίας
Honda CBR1100XX
μικρογραφία|350px|Honda CBR1100XX Super Blackbird Η Honda CBR1100XX Super Blackbird είναι μία σπορ μοτοσικλέτα που παράχθηκε από την ιαπωνική βιομηχανία Honda από το 1996 έως το 2007. Κατείχε τον τίτλο της γρηγορότερης μοτοσικλέτας παραγωγής με 312 χλμ/ώρα [164hp(122 kW)] έως το 1999, όταν και ξεπεράστηκε από την Suzuki Hayabusa, η οποία έφτανε τα 314 χλμ/ώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Honda
Χάρρυ Κλυνν
Ο Χάρρυ Κλυνν (Καλαμαριά, 7 Μαΐου 1940 – Καλαμαριά, 21 Μαΐου 2018), γεννημένος ως Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ήταν Έλληνας κωμικός, σατιρικός ηθοποιός και πολιτικός. Έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος χωρίς να εκλεγεί στον Δήμο Καλαμαριάς με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας το 2006 και ακολούθως με ανεπίσημη στήριξη της Ν.Δ. το 2010.
Βιογραφία
Για τρία χρόνια, ο Οικονομίδης υπήρξε δάσκαλος και οδηγός του. Παράλληλα με τις σπουδές του στην Δραματική Σχολή του Κατσέλη, εμφανίστηκε περιστασιακά σε κοσμικά κέντρα, όπως το «Kάστρο», ο «Βράχος», το «Τροκαντερό», το «Άλσος» και το «Γκρην Παρκ». Στη συνέχεια άρχισε να δουλεύει σε διάφορες ταβέρνες, αναψυκτήρια και καμπαρέ, που ανθούσαν εκείνη την εποχή, ενώ για μια τριετία ως πρώτος νουμερίστας και παρουσιαστής προγράμματος. Άρχισε να γίνεται πιο γνωστός μετά τη συμμετοχή του σε δύο ταινίες (Γάμος αλά ελληνικά και Τα 201 καναρίνια), στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και μετά τις πρώτες θεατρικές εμφανίσεις του στα θέατρα Ακροπόλ και Χατζηχρήστου. Το 1964 έκανε μερικές εμφανίσεις στο Μόντρεαλ. Αυτή η περίοδος διήρκεσε 10 χρόνια και δούλεψε τόσο στις HΠA όσο και στον Καναδά σε κέντρα της ελληνικής διασποράς και σε καφεθέατρα ως stand up comedian (νέο είδος, που το εισήγαγε αργότερα στην Ελλάδα), ως ηθοποιός σε underground παραστάσεις και ως συγγραφέας σατιρικών κειμένων. Συνεργάστηκε επίσης για πολλά χρόνια με τα περιοδικά Playboy, Village και On the double και με την εφημερίδα Daily Worker.
Τον χειμώνα του 1974 γύρισε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε σε μπουάτ της Πλάκας, στον «Αιγόκερω», στον «Ζυγό» και στην «Διαγώνιο». Ύστερα δούλεψε στα νυχτερινά κέντρα «Διογένης», «Δειλινά» και «Στορκ». Άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός μετά την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Για δέσιμο», από τη δισκογραφική εταιρεία Columbia το φθινόπωρο του 1978.
Το 1998 παρουσιάζεται η πρώτη του ζωγραφική έκθεση στον «Εικαστικό Κύκλο». Από το 2006 ζούσε μόνιμα στη γενέτειρά του, την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, όπου έγραφε βιβλία (κυκλοφορούν 12 βιβλία του), έπαιζε στο θέατρο, ζωγράφιζε (έχει κάνει 8 ατομικές εκθέσεις) και ηγούταν της μείζονος αντιπολίτευσης στον Δήμο Καλαμαριάς. Στο Ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 τάχτηκε υπέρ του «Όχι».
Πέθανε στις 21 Μαϊού του 2018 στο νοσοκομείο της Καλαμαριάς από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.
Πολιτική
Έθεσε δύο φορές υποψηφιότητα με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας για τον Δήμο Καλαμαριάς χωρίς να εκλεγεί. Παρέμεινε επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Καλαμαριάς από το 2006 έως το 2014.
Επιχείρησε να κατεβεί υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ τόσο 2012 όσο και το 2015 αλλά μετά από αντιδράσεις κόπηκε από τις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ τον Ιανουάριο του 2015, υπήρξε θερμός υποστηρικτής της διαμέσου των αναρτήσεων κυρίως πολιτικών άρθρων του στο προσωπικό του ιστολόγιο, στα οποία εξέφραζε την σκληρή κριτική αντίθεσή του στις κυβερνήσεις των δύο πρώτων μνημονίων. Η στήριξη στην νέα κυβέρνηση συνεχίστηκε και μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου και την εφαρμογή του από τις αρχές του Σεπτεμβρίου 2015.