cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Παπακώστας
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1868 στον Λιά της Θεσπρωτίας, που τότε βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία και ήταν γιος ιερέα. Στην ηλικία των 19 ετών μετανάστευσε ζώντας διαδοχικά σε διάφορες περιοχές (Αυστραλία, Ταγκανίκα, Τράνσβααλ, Νταρ ελ Σαλάμ της Αιγύπτου και Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής ) όπου διετέλεσε επιστάτης σε σιδηροδρομικά έργα και ιδιοκτήτης καφενείου. Κατά την παραμονή του στη Νότια Αφρική συμμετείχε στον δεύτερο πόλεμο των Μπόερς ως εθελοντής στο πλευρό των επαναστατών. Πολέμησε μεταξύ άλλων στις μάχες του Σπίον Κοπ και του Παάρντεμπεργκ όπου πιάστηκε αιχμάλωτος με αποτέλεσμα να εκτοπιστεί στη Σρι Λάνκα.
Το 1903 απελευθερώθηκε και γύρισε στη Νότια Αφρική όπου εγκαταστάθηκε στο Στέλλενμπος. Το 1911 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου μυήθηκε στην Ηπειρωτική Εταιρεία. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 διετέλεσε επικεφαλής αντάρτικης ομάδας που έδρασε στην περιοχή της Θεσπρωτίας και διακρίθηκε στις μάχες με ένοπλους σχηματισμούς Τσάμηδων που πολεμούσαν στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το επόμενο έτος ο Παπακώστας συμμετείχε στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα. Παράλληλα πραγματοποίησε διάφορες ευεργεσίες στον τόπο καταγωγής του.
Το 1920, μετά την ήττα της παράταξης του Ελευθέριου Βενιζέλου στις εκλογές εκείνου του έτους, επέστρεψε στη Νότια Αφρική και στο Στέλλενμπος. Πέθανε στις 18/08/1932 στο νοσοκομείο Diakones Hospital στο Κέιπ Τάουν ενώ έπασχε από χρόνιο ζαχαροδιαβήτη.
Για την προσφορά του ο Παπακώστας τιμήθηκε από το ελληνικό κράτος με την απονομή του βαθμού του λοχαγού καθώς και πολεμικού παράσημου. Το 1982, στήθηκε από το νοτιοαφρικανικό κράτος προτομή του Παπακώστα στη γενέτειρά του ως αναγνώριση της προσφοράς του. εναλλ.=Ιωάννης Παπακώστας (Τζων Κώστας)|μικρογραφία|354x354εσ
247 Ευκράτη
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευκράτης υπολογίσθηκε σε 134 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι CP (ανθρακούχος) και το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,060. Η Ευκράτη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευκρατη
Μπριτζ Μπόις ΦΚ
Η Μπριτζ Μπόις ΦΚ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Λάγος στη Νιγηρία. Ιδρύθηκε το 1975 σαν Τζούλιους Μπέργκερ ΦΚ. Έδρα της ομάδας είναι το Agege Stadium, χωρητικότητας 4000 θεατών. Έχει κερδίσει δύο εθνικά πρωταθλήματα, δύο κύπελλα και δύο Σούπερ Καπ. Μέχρι το 2006 συμμετείχε στην Nigerian Premier League, αλλά ανακοινώθηκε από τους ιδιοκτήτες ότι έχουν σχέδια για κλείσιμο της ομάδας το 2008. Ωστόσο, τελικά βρήκαν τους πόρους και η ομάδα συμμετείχε τη σεζόν 2008-09. Τον Οκτώβριο του 2010, η ομάδα αγοράστηκε από την κυβέρνηση της πολιτείας του Λάγος και μετονομάστηκε σε "Μπριτζ Μπόις ΦΚ". Το Δεκέμβριου του 2012, πριν από την έναρξη της νέας σεζόν, η ομάδα προσπάθησε να πωλήσει τη θέση της στο πρωτάθλημα στην Fountain F.C. Αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα όταν η πώληση απέτυχε.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νιγηρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975 Κατηγορία:Μπριτζ Μπόις ΦΚ
Γεώργιος Αρκέντης
Ο Γεώργιος Αρκέντης (- 22 Μαρτίου 1965) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορους νομούς.
Βιογραφία
Διορίστηκε Νομάρχης Κιλκίς στις 22 Σεπτεμβρίου 1949 και υπηρέτησε ως τις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Ανέλαβε Νομάρχης Καστοριάς το 1950 και Νομάρχης Φωκίδας το 1951.
Ήταν παντρεμένος με την Ευανθία Αρκέντη. Πέθανε τον Μάρτιο του 1965 και η κηδεία του έγινε στις 23 Μαρτίου από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Καστοριάς Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς Κατηγορία:Νομάρχες Φωκίδας
Προσκυνητές Ροδόπης
Οι Προσκυνητές είναι οικισμός του δήμου Μαρωνείας - Σαπών στο νομό Ροδόπης. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Κομοτηνής. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 800 κατοίκους (2011).
Ιστορία
Στις αρχές του 20ού αιώνα ο οικισμός κατοικείτο από Βούλγαρους, οι οποίοι αποχώρησαν μετά τις ανταλλαγές πληθυσμών που ακολούθησαν μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, ενώ στη θέση τους εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τη Βουλγαρία (από τους οικισμούς Μεγάλο και Μικρό Μπογιαλίκι της Ανατολικής Ρωμυλίας) και την Τουρκία (προερχόμενοι από την Καισάρεια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Φύλλο (μαγειρική)
250px|μικρογραφία|Φύλλο μπακλαβά Το φύλλο είναι μια πολύ λεπτή άζυμη ζύμη που χρησιμοποιείται για την παρασκευή γλυκών όπως μπακλαβάς και μπουρέκι ή πίτες όπως τυρόπιτα σε κουζίνες της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων. Στο φύλλο προστίθεται συνήθως λάδι ή βούτυρο. Το γλυκό ψήνεται στη συνέχεια. Η λέξη είναι Ελληνική.
Η προέλευση της τρέχουσας πρακτικής ανοίγματος ακατέργαστης ζύμης σε φύλλα λεπτού χαρτιού είναι άγνωστη. Το φύλλο υπήρχε στο Τοπ Καπί κατά την οθωμανική περίοδο.
Παρασκευή
Η ζύμη φύλλου γίνεται με αλεύρι, νερό και μικρή ποσότητα λαδιού. Το σπιτικό φιλό απαιτεί χρόνο και δεξιότητα, απαιτώντας προοδευτική κύλιση και άνοιγμα σε ένα λεπτό και πολύ μεγάλο φύλλο. Χρησιμοποιείται ένα πολύ μεγάλο τραπέζι, κατά προτίμηση μαρμάρινο. Εάν η ζύμη είναι ανοιγμένη με το χέρι, χρησιμοποιείται ένας μακρύς, λεπτός πλάστης, με συνεχές αλεύρισμα μεταξύ των στρωμάτων για να μην κολλήσουν τα φύλλα μεταξύ τους. Στη σύγχρονη εποχή, χρησιμοποιούνται επίσης μηχανικοί κύλινδροι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζύμες Κατηγορία:Βαλκανική κουζίνα
Ουκρανική Πρέμιερ-λίχα
Η Ένωση ποδοσφαιρικών συλλόγων της Ουκρανίας «Πρέμιερ-λίχα» (ουκρανικά: Об'єднання професіональних футбольних клубів України «Прем'єр-ліга», УПЛ), γνωστή και ως Ουκρανική Πρέμιερ-λίχα (Українська Прем'єр-ліга) αποτελεί οργάνωση που είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της ανώτατης κατηγορίας της Ουκρανίας, της Πρέμιερ-λίχα (Прем'єр-ліга), όπως και του Σούπερ Καπ Ουκρανίας (Суперкубок України).
Ο όρος Πρέμιερ-λίχα (Прем'єр-ліга) αντικατέστησε την προηγούμενη ονομασία του ανώτατου πρωταθλήματος της Ουκρανίας, η οποία ήταν «βίστσα λίχα» (вища ліга) και χρησιμοποιήθηκε το διάστημα 1992–2008.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ένωσης όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ουκρανία
Μάχη του Πατρατζικίου
Η μάχη του Πατρατζικίου ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 21 με σκοπό την απελευθέρωση του Πατρατζικίου (σημερινής Υπάτης).
Η μάχη και η αποχώρηση των Ελλήνων
Στις 18 Απρλίου, οι επαναστάτες χωρίστηκαν σε δύο σώματα και, διαλύοντας τους οχυρωμένους στα σπίτια Τούρκους, μπήκαν στην πόλη. Οι Τούρκοι, βλέποντας πως ήταν άσκοπη η περαιτέρω αντίσταση, αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν. Ωστόσο, το βράδυ της ίδιας μέρας οι Έλληνες έμαθαν πως, από τις 17 Απριλίου, στρατός περίπου 8.000 ανδρών υπό τους Κιοσέ-Μεχμέτ πασά και Ομέρ Βρυώνη, βρισκόταν στο Λειανοκλάδι, μισή μόλις ώρα από την Υπάτη. Υπό τον φόβο της περικύκλωσης, οι Έλληνες αποχώρησαν μέσα στη νύχτα, αφήνοντας μισοκαμένη την Υπάτη, χωρίς να έχουν πετύχει κανένα ουσιώδες αποτέλεσμα και έχοντας σπαταλήσει, λόγω του Κοντογιάννη, οκτώ πολύτιμες μέρες. Στη συνέχεια προσπάθησαν να σταματήσουν τους Τούρκους στη μάχη της Αλαμάνας.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Φθιώτιδας
Ανατόλιος της Τερρακίνα
Ο Ανατόλιος (λατινικά: Anatolius) ήταν ευγενής του Δουκάτου της Γκαέτα, δούκας της πόλης Τερρακίνα, τμήμα η πόλη του δουκάτου, την περίοδο 906- 924.
Γα την καταγωγή του Ανατόλιου υπάρχουν δύο εκδοχές, η πρώτη και επικρατέστερη ότι ήταν γιος του Ντοκιμπίλη Α΄ Δούκα της Γκαέτα και της Ματρόνας παντρεμένος με την Μαρία. Η δεύτερη ότι ήταν παντρεμένος με την Μαρία κόρη του Ντοκιμπίλη Α΄.
Ο Ανατόλιος έγινε ο πρώτος δούκας της Τερρακίνα, όταν η πόλη που έως τότε ανήκε στα Παπικά εδάφη δόθηκε στον Ντοκιμπίλη μετά, σε άλλη εποχή, από το Φοντί και Τραέττο από τον Πάπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι Κατηγορία:Δουκάτο της Γκαέτα Κατηγορία:Δούκες της Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Μπουρσέντ (Μοζέλ)
Το Μπορσχέντ (Μπουρσάιντ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Π.Σ. Σέρρες
Ο '''Π.Σ. Σέρρες''' είναι αθλητικός σύλλογος των Σερρών. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδόσφαιρο. Οι εντός έδρας αγώνες της ομάδας διεξάγονται στο γήπεδο της ΕΠΣ Σερρών στην Ομόνοια. Την περίοδο 2022-23 η ομάδα δεν αγωνιζόταν σε κάποιο πρωτάθλημα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1951 ως Εθνικός Γαζώρου και εντάχθηκε στην ΕΠΣ Σερρών. Το 2007 προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική και μετά από 4 περιόδους στην κατηγορία, το 2011 κέρδισε την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Τo 2012 ο Εθνικός Γαζώρου ΠΑΕ αναδείχτηκε πρωταθλητής του Βορείου ομίλου της Γ΄ Eθνικής κατηγορίας (Football League 2) και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική (Football League).
Το 2014 η έδρα του Εθνικού Γαζώρου μεταφέρθηκε στην πόλη των Σερρών, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε «Εκπολιτιστικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Σέρρες», ενώ ο τίτλος και το λογότυπο του συλλόγου άλλαξαν σε FC Serres, αν και η ομάδα συνέχισε να παρουσιάζεται επίσημα ως «Εθνικός Γαζώρου», ενώ ανεπίσημα αναφερόταν και ως «Εθνικός Σερρών». Στη Football League για την περίοδο 2014–15, η ομάδα τερμάτησε στη 12η και προ τελευταία θέση του 2ου ομίλου με 15 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Την περίοδο 2015–16, αγωνίστηκε έως τον Ιανουάριο και έπειτα αποχώρησε από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, επιστρέφοντας στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Σερρών.
Την περίοδο 2016–17, ο ΠΣ Σέρρες αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Α΄ Ανώτερης και συγκεκριμένα στο Β΄ όμιλο, καταλαμβάνοντας την 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα με 50 βαθμούς. Για την περίοδο 2017–18, η ομάδα τοποθετήθηκε στην Επίλεκτη κατηγορία.
Διακρίσεις
* Πριν τη μετονομασία.
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας αποτελείται από το χάρτη του νομού Σερρών.
Υδατοσφαίριση στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Η Υδατοσφαίριση στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 πραγματοποιήθηκε στην Πισίνα Μουνισιπάλ Μοντζουίκ στη Βαρκελώνη, στην Ισπανία από την Πέμπτη 21 έως και την Κυριακή 24 Ιουλίου. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955
Φορεσιά της παλιάς Αθήνας
Η φορεσιά της Παλιάς Αθήνας συναντάται μόνο στην πόλη της Αθήνας και διακρίνεται σε αυτή της κόρης, στη νυφική φορεσιά και στην καθημερινή των ενήλικων παντρεμένων και γηραιότερων γυναικών. Οι φορεσιές μεταξύ τους δεν έχουν μεγάλες διαφορές από ηλικία σε ηλικία, ενώ η κοινωνική τάξη ξεχώριζε κυρίως από τον διάκοσμο των υφασμάτων, τα κοσμήματα της νύφης και από τα πρόσθετα μέρη που αποτελούσαν τη φορεσιά πλουσιότερων γυναικών. Με τον καιρό όμως, και λόγω της φτώχειας που επικρατούσε, λόγω Τουρκοκρατίας, οι φορεσιές κατέληξαν στην πιο απλή μορφή τους.
Η φορεσιά της κόρης και ιδιαίτερα η γιορτινή είναι η μόνη από τις τρεις αθηναϊκές φορεσιές της Τουρκοκρατίας  που κρατά την αρχική, πολύ απλή μορφή της, και μένει σταθερό ορόσημο προσδιορισμού της φορεσιάς με το καβάδι.
Η φορεσιά της κόρης
Η κόρη έβαζε κατάσαρκα ένα μακρύ κόκκινο πουκάμισο χωρίς κανένα στολίδι, και πάνω από αυτό ένα μακρύ, κίτρινο, μεταξωτό, κατακόρυφα ανοιχτό μπροστά φόρεμα, το καβάδι. Πάνω από το καβάδι φορούσε ένα κοντό, ως τη μέση γιλέκο- όμοιο με των γυναικών το ζιμπούνι ή κοντογούνι. Τη φορεσιά συμπλήρωνε ένα μεγάλο τετράγωνο μεταξωτό ή μάλλινο μαντήλι με στάμπες, ο τσεβρές, τον οποίο έδεναν λοξά στη μέση. Στα πόδια η κόρη φορούσε τα μέστια, υφασμάτινες παντόφλες μέσα στο σπίτι, ενώ κατά τις σπάνιες εξόδους της –λόγω Τουρκοκρατίας και φόβου- φορούσε κίτρινα, πέτσινα, συρτά παπούτσια.
Η νυφική φορεσιά
Η νυφική φορεσιά της Αθηναίας ήταν και αυτή πλούσια διακοσμημένη, όπως και το πρόσωπο της νύφης τη μέρα του γάμου. Η μέλλουσα νύφη, από το ξεκίνημα του προξενιού έως και νιόπαντρη φορούσε πάνω από τη φορεσιά της- και την καθημερινή και τη νυφιάτικη- το σουλούκι σκεπάζοντας όλο το πρόσωπό της. Τη μέρα του γάμου η νύφη είχε τα μαλλιά της πλεγμένα σαρανταπλέξουδο μαζί με χρυσά και μεταξωτά νήματα στο χρώμα των μαλλιών της για να της δίνουν όγκο και μήκος, τα πεσκούλια. Το πρόσωπο της ήταν καλυμμένο με χρυσά αστέρια και τα μάτια και τα φρύδια της ήταν βαμμένα μαύρα, είχαν σουρμέδες για να φαίνονται πιο μεγάλα. Η φορεσιά της είχε χρυσό σαλιβάρι (παντελόνα με χαρακτηριστικό σχήμα στον αστράγαλο) και μεταξωτό καμίσι (πουκάμισο) με πλούσια κεντήματα στις τραχηλιές (λαιμόκοψη) και στα μανίκια, μεταξωτές μπιμπίλες (κέντημα), πούλιες, ή μαργαριτάρια στα τελειώματα. Από πάνω η νύφη φορούσε το καβάδι ραμμένο με καμουχά και χρυσά γαϊτάνια και κορδονάκια περίτεχνα, φτιαγμένα από τους τερζήδες (ράφτες της εποχής). Το καβάδι της νύφης, αλλά και της μεγαλύτερης γυναίκας έδενε κάτω από το στήθος ακριβώς με ασημένια ή επίχρυσα κουμπιά.
Ανάλογα με την οικονομική της κατάσταση η νύφη έβαζε για πρώτη φορά πάνω από το καβάδι το αντερί ή τον τζουμπέ. Ο τζουμπές ήταν ραμμένος με βαριά μεταξωτά υφάσματα, χρυσές και ασημένιες κλωστές σε διάφορα σχέδια. Ο χειμωνιάτικος τζουμπές ή αντερί ήταν φοδραρισμένος με γούνα αλεπούς, τη μηλωτή. Πάνω από το αντερί και γύρω από τη μέση της, η νύφη έβαζε μια πλατιά μεταξωτή ζώνη, χρυσοκεντημένη- το μουκαντεμί ζωνάρι με τα μεγάλα θηλυκωτάρια. Ανάμεσα έβαζε ένα μαντήλι λεπτοκεντυμένο με χρυσή δαντέλα, του οποίου τις άκρες άφηνε η νύφη να πέφτουν και να κρέμονται απέξω. Συχνότερα, η Αθηναία νύφη έδενε γύρω από την κοιλιά της τον τσεβρέ, ένα χρυσό, σταμπωτό μαντήλι. Όταν φορούσε το αντερί/ τζουμπέ τη φορεσιά της συμπλήρωνε ένα μεταξωτό τζιπούνι (σαν γιλέκο κοντό), ενώ στα πόδια της φορούσε πάντα μέστια και κίτρινα συρτά πατούνια.
Σμίλτσενα Παλαιολογίνα
Η Σμίλτσενα Παλαιολογίνα, ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα και αυτοκράτειρα-Τσαρίνα της Βουλγαρίας.
Φορεσιά της παλιάς Αθήνας
Νυφικά κοσμήματα
Στη νυφική φορεσιά περίοπτη θέση κατείχαν τα κοσμήματα, όμοια μ’ εκείνα των παντρεμένων γυναικών, τα οποία αποκτούσε η νύφη κατά τη διάρκεια των αρραβώνων. Το δίχτυ ή γιορντάνι ήταν ένα διχτυωτό χάντρινο πλέγμα που σκέπαζε από το στήθος έως τη μέση τη νύφη. Ήταν το πλουσιότερο κόσμημα της Αθηναίας. Η κανάκα, μια πολύτιμη χρυσή ταινία γεμάτη με φλουριά, κωνσταντινάτα στόλιζε επίσης το λαιμό της αλλά τις περισσότερες φορές ήταν δανεική. Στα χέρια της φορούσε μπελετζίκια και δαχτυλίδια, ενώ στο στήθος έβαζε και άνθη λεμονιάς. Στην κορυφή του κεφαλιού, που είχε πλεγμένο το κατημέρι ή σαρανταπλέξουδο, έβαζε το χοτόζι, το μόνο κομμάτι που κρατούσε από την κοριτσίστικη φορεσιά της και το έδινε με το χρυσό τσεβρέ. Άλλες φορές στην κορυφή του κεφαλιού έβαζαν διατζεντιστό μαργαριτένιο φέσι. Πάνω στο χοτόζι ή στο φέσι στερέωναν τη νυφική ασημένια κορώνα με τα σεργούτσα ή μόνα τους τα δεύτερα, ανάλογα με το γούστο της νύφης. Όλα τα νυφικά κοσμήματα που στόλιζαν το κεφάλι της Αθηναίας νύφης ήταν της Εκκλησίας σχεδόν πάντα, με εξαίρεση ελάχιστων οικογενειών που είχαν δικά τους. Τα κοσμήματα αυτά ήταν που διαφοροποιούσαν τη φορεσιά της Αθηναίας νύφης, από την παντρεμένη γυναίκα.
Σμίλτσενα Παλαιολογίνα
Ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (αδελφού του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄) και της συζύγου του Ειρήνης (Κομνηνής Λασκαρίνας) Βράναινας. Δεν είναι γνωστό το μικρό της όνομα· έχει μείνει στην ιστορία σαν Σμίλτσενα (βουλγαρικά: жената на Смилец), δηλαδή η «σύζυγος του Σμίλετς».
Άγνωστο πότε παντρεύτηκε τον Σμίλετς, αλλά εκείνη την εποχή ήταν ένας Βογιάρος, που κατείχε μεγάλη περιοχή στο σημερινό Σλίβεν. Το 1292 ο Σμίλετς και η Παλαιολογίνα ανέβηκαν στον θρόνο της Βουλγαρίας, μετά τον θάνατο του Γεώργιου Τέρτερ Α΄. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, στον θρόνο ανέβηκε ο 9χρονος γιος της Ιβάν· η Σμίλτσενα προσπάθησε να διασφαλίσει τα δικαιώματά του και έκανε συμμαχία με τον Αλντιμίρ, αδελφό του πρώην ηγεμόνα Γεωργίου Τέρτερ Α΄, στον οποίο έδωσε σύζυγο την κόρη της Μαρίνα. Επίσης προσπάθησε να συνάψει συμμαχία με τον βασιλιά της Σερβίας Στέφανο Μιλούτιν, χωρίς όμως επιτυχία. Ακόμη εξουδετέρωσε τους αδελφούς του Σμίλετς, Ράντοσλαβ και Βοϊσίλ, που κατέφυγαν στην Κωνστντινούπολη. Με την εισβολή του Μογγόλου Τσάκα κατέφυγε με τον γιο της στην Αυλή του Αλντιμίρ. Όταν την ίδια περίοδο ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ έγινε νέος τσάρος της Βουλγαρίας, η Σμίλτσενα ζήτησε ανεπιτυχώς βοήθεια από τους Ρωμαίους· έκτοτε δεν αναφέρεται ξανά το όνομά της .. Παιδιά της με τον Σμίλετς ήταν:
Παραπομπές
Σμιλτσενα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Σύζυγοι Βουλγάρων ηγεμόνων
Φορεσιά της παλιάς Αθήνας
Η γυναικεία φορεσιά
Η γυναικεία φορεσιά έμοιαζε με της κόρης, αλλά αποτελούνταν από πιο βαριά μεταξωτά υφάσματα, περίτεχνο και πλούσιο διάκοσμο και πιο ακριβά υλικά σε κόκκινα και κίτρινα χρώματα. Η φορεσιά αποτελούνταν από:
Τα χτενίσματα σαφώς συμπλήρωναν οι ασημένιες μπερμπελούφες (πρόσθετα μαλλιά μεταξωτά για όγκο) και ο τσεβρές. Οι γυναίκες συνήθως σχημάτιζαν την κεφαλομαντηλωσιά με το κοφτό φέσι, ή με τη σκούφια και το καπιτσάλι (υποσιάγωνο που κρατούσε σταθερά τα μαλλιά), είτε με το κεφαλογιούρι και τη χρυσόμπολια με τη σκέπη (όλα είναι τρόποι δεσίματος υφασμάτων με τα μαλλιά). Τα κοσμήματα αναφέρθηκαν παραπάνω και είναι όμοια με της νύφης.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Παλαιά Αθήνα
Πολάβοι
Οι Πολάβοι (γερμανικά: Polaben, λατινικά: Polabi) ήταν Σλάβοι, οι οποίοι κατοικούσαν κατά τον Μεσαίωνα στον γεωγραφικό χώρο, που ορίζεται νότια από τη Βαλτική Θάλασσα, βόρεια από τη Λουσατία, δυτικά από τον Κάτω Όντερ και ανατολικά από τον Κάτω Έλβα. Το όνομά τους είναι σύνθεση των λέξεων πο και Λάμπα, δηλαδή «κατά μήκος του Έλβα». Διαιρούνταν σε τρεις φυλές, τους Βένδους, τους Λουτίκους ή Βελέτους (Lutici ή Veleti) και Οβότριτες (Bodrichi ή Obodrity). Κατά κύριο λόγο η ασχολίες τους ήταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, κυρίως την καλλιέργεια φρούτων και λαχανικών. Είχαν αναπτύξει επίσης τη βιοτεχνία και το εμπόριο.
Κατά τις αρχές του 9ου αιώνα οι Πολάβοι ήταν χωρισμένοι σε τρία πριγκιπάτα, ανάλογα με τις φυλές τους. Ο Λοθάριος δούκας της Σαξονίας και ο Αλβέρτος Α΄ των Ασκάνια μάργραβος του Βραδενβούργου (ο επιλεγόμενος "η Άρκτος") έθεσαν υπό την εξουσία τους τούς Λουτίκους. Μέσα στον επόμενο (13ο αιώνα) είχε ολοκληρωθεί η υποταγή του συνόλου των Πολάβων στους Γερμανούς ηγεμόνες. Η γλώσσα των Πολάβων, συγγενής με την Πολωνική και την Κασουμπική, διατηρήθηκε εν χρήσει σε τμήματα της Κάτω Σαξονίας μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.
Πηγή
Κατηγορία:Σλαβικές φυλές
Priest...Live!
Priest... Live! είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Ιούνιο του 1987 μέσω της "Columbia Records". Το 2001 επανεκδόθηκε από την "Columbia" με τρία επιπλέον κομμάτια.
Το εξώφυλλο του δίσκου είναι δημιουργία του Ρίτσαρντ Έβανς, γνωστού για τις δουλειές του με καλλιτέχνες όπως οι The Who, ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, οι UFO, κ.α..
Φορεσιά της Παραμυθιάς
Η φορεσιά της Παραμυθιάς είναι η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία που καθιερώθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στην περιοχή της Παραμυθιάς στην Ήπειρο. Εκτός από τη συγκεκριμένη περιοχή εντοπιζόταν και στα στα Γραμμενοχώρια, βορειοδυτικά των Ιωαννίνων. Θεωρείται ως μια από τις πιο απλές ελληνικές φορεσιές και χαρακτηρίζεται από τη χρήση σκούρων αποχρώσεων.
Priest...Live!
Το άλμπουμ έγινε χρυσό στις 29 Οκτωβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ είχε βραβευθεί το 1987 και στον Καναδά.
Φορεσιά της Παραμυθιάς
Περιγραφή
Οι τοπικές φορεσιές ήταν φτιαγμένες από ντόπιο δίμιτο (πυκνό και υφασμένο με δύο κλωστές) χοντρό ύφασμα, το σαγιάκι. Τα μέρη της φορεσιάς ήταν η πόλκα, το ζιπούνι, η σιγκούνα, το ζουνάρι, οι κάλτσες, τα τσαρούχια και ο κεφαλόδεσμος.
Priest...Live!
Τα τραγούδια που παρουσιάζονται εδώ προέρχονται αποκλειστικά από τους δίσκους των Judas Priest οι οποίοι κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του '80, ξεκινώντας από το "British Steel" του 1980 μέχρι το "Turbo" του 1986. Ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών από τα πρώτα τους άλμπουμ υπάρχουν στο πρώτο, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ τους, "Unleashed in the East".
Φορεσιά της Παραμυθιάς
Περιγραφή
Η πόλκα ήταν μάλλινη φούστα η οποία διέθετε μανίκια και ήταν κοντή μέχρι τη μέση. Το ζιπούνι ήταν γιλέκο, μάλλινο για την καθημερινή χρήση και μεταξωτό για τις γιορτές και τις υπόλοιπες επίσημες περιστάσεις. Η σιγκούνα ήταν μακρύς επενδύτης, κατακόρυφα ανοικτός, δίχως μανίκια.
Priest...Live!
Τραγούδια
1. Out in the Cold (Halford, Tipton, Downing) - 6:51
Φορεσιά της Παραμυθιάς
Περιγραφή
Η φορεσιά περιλαμβάνει επίσης ένα πολύχρωμο μάλλινο ζουνάρι (ζώνη), πολύχρωμες πλεκτές κάλτσες χωρίς φτέρνα και αμπαλωτά τσαρούχια με μύτες μπροστά. Τέλος για κεφαλόδεσμο είχαν ένα μεγάλο μαντήλι από μάλλινο αγορασμένο ύφασμα, το οποίο ονόμαζαν μερινό.
Priest...Live!
Τραγούδια
2. Heading Out to the Highway (Halford, Tipton, Downing) - 4:53
Φορεσιά της Παραμυθιάς
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Νομός Θεσπρωτίας
Priest...Live!
Τραγούδια
3. Metal Gods (Halford, Tipton, Downing) - 4:11
4. Breaking the Law (Halford, Tipton, Downing) - 2:42
5. Love Bites (Halford, Tipton, Downing) - 5:27
6. Some Heads Are Gonna Roll (Halligan) - 4:23
7. The Sentinel (Halford, Tipton, Downing) - 5:13
8. Private Property (Halford, Tipton, Downing) - 4:51
9. Rock You All Around the World (Halford, Tipton, Downing) - 4:41
11. Turbo Lover (Halford, Tipton, Downing) - 5:53
12. Freewheel Burning (Halford, Tipton, Downing) - 5:01
13. Parental Guidance (Halford, Tipton, Downing) - 4:10
14. Living After Midnight (Halford, Tipton, Downing) - 7:24
Θέσεις τσαρτ
'Priest... Live!' (άλμπουμ)
Βραβεία
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Μέλη των Judas Priest
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Priest... Live!" είχε την εξής μορφή:
Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Κ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάρα
Ίαν Χιλ - μπάσο
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Ντόνερχαλλ
Βιογραφία
Ο Ντόνερχαλλ γεννήθηκε στον στάβλο του Όττο Γκαίρτνερ. Πατέρας του ήταν ο Ντόνερβέττερ και μητέρα του η φοράδα Νινέττ από τον στάβλο του Μάρκους-Καρνό. Αγοράστηκε πουλαράκι από τον Όττο Σούλτε-Φρόλίντε. Εκπαιδεύτηκε και βραβεύτηκε σε πολλά Γκραν-Πρι, μεταξύ των οποίων το 1984. Συνέχισε την εκπαίδευσή του και συνεχώς προόδευε. Αποσύρθηκε το 1998 σε ηλικία 17 χρονών. Απεβίωσε το 2002 από οξεία περιτονίτιδα.
Απόγονοι
Ο Ντόνερχαλλ είχε 77 απογόνους ίππους που διακρίθηκαν στην ιππασία καθώς και 450 φοράδες παραγωγής. Οι απόγονοί του επιτύγχαναν στις δημοπρασίες τις υψηλότερες τιμές πωλήσεως. Τιμήθηκαν με μετάλλια σε ολυμπιάδες, μουντιάλ, καθώς και σε καλλιστεία. Μερικοί από αυτούς είναι η φοράδα Πριμαβέρα και οι Ντον Σούρφο, Νταβινιόν Α΄, Ντον Πριμέρο, Νε Νίρο, Ντόνερ Μπούμπε, Ντον Γκρεγκορύ, Ντονερσβέ και Ντόνερμπαλλ. Όλοι οι ίπποι των Γερμανών στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012 ήταν απόγονοι του Ντόνερχαλλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διάσημα ζώα
Ιάσονας
Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Ιάσονας (Ιάσων) ήταν ο ήρωας που ηγήθηκε της Αργοναυτικής Εκστρατείας. Ήταν υιός του Αίσονα και της Πολυμήδης, της θείας του Οδυσσέα. Πάντως, ως μητέρα του αναφέρεται και η Αλκιμήδη ή σύμφωνα με τους θεσσαλικούς μύθους, η Ροιώ. Ο Ιάσονας ήταν απόγονος του Αιόλου πού ήταν υιός του Έλληνα και εγγονός του Δευκαλίωνα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
αριστερά|μικρογραφία|321x321εσ|εναλλ.=Ο Ιάσων παραδίδει το χρυσόµαλλο δέρας στον Πελία.|Ο Ιάσων παραδίδει το χρυσόµαλλο δέρας στον Πελία. Ο Αίσονας, νόμιμος βασιλιάς της Ιωλκού, εκδιώχθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του, τον Πελία, ενώ άλλη εκδοχή, αναφέρει πως ο Αίσονας εμπιστεύθηκε την εξουσία στον Πελία ως την ενηλικίωση του Ιάσονα. Ο μικρός Ιάσονας ανατράφηκε στο Πήλιο από τον Κένταυρο Χείρωνα, που του δίδαξε και την Ιατρική.
Αφού ενηλικιώθηκε, ο Ιάσονας πήρε τον δρόμο για την Ιωλκό. Στον δρόμο, καθώς επεχείρησε να περάσει τον ποταμό Άναυρο, έχασε το ένα του σανδάλι, με αποτέλεσμα να εμφανισθεί στη γενέτειρά του μονοσάνδαλος. Φορούσε το τομάρι ενός πάνθηρα και κρατούσε από μία λόγχη στο κάθε του χέρι. Φθάνοντας στο κέντρο της Ιωλκού τον είδε ο Πελίας, που εκείνη τη στιγμή τελούσε μία θυσία. Ο Πελίας τότε τρομοκρατήθηκε, επειδή ένας χρησμός του είχε πει να «φυλαχθεί από τον μονοσάνδαλο». Ο Ιάσονας έμεινε πέντε ημέρες στην οικία του πατέρα του κι εν συνεχεία πήγε στον Πελία και του ζήτησε την εξουσία. Μόλις ο Πελίας συνήλθε από τον φόβο του, ρώτησε τον Ιάσονα ποια τιμωρία θα επέβαλλε σε ένα σφετεριστή του θρόνου, οπότε ο Ιάσονας του αποκρίθηκε ότι θα τον έστελνε να φέρει το «Χρυσόμαλλο δέρας», την προβιά, δηλαδή, του φτερωτού κριού που είχε φυγαδεύσει τον Φρίξο και την Έλλη. Τότε, ο Πελίας πρόσταξε τον Ιάσονα να εκτελέσει αυτή την αποστολή. Μια άλλη, εν τούτοις, παράδοση αναφέρει ότι ο Ιάσονας πήρε μόνος του την απόφαση να πάει να φέρει το δέρας: κατά τους ποιητές, η θεά Ήρα του ενέβαλε αυτή την ιδέα, με απώτερο στόχο να τιμωρήσει τον Πελία επειδή δεν την τιμούσε όπως εκείνη θα ήθελε.
Στην Αργοναυτική Εκστρατεία
Μόλις πήρε την απόφαση ο Ιάσονας βρήκε τον Άργο, τον υιό του Φρίξου και της Χαλκιόπης, και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άργος τότε, μετά από συμβουλή της θεάς Αθηνάς, ναυπήγησε την «Αργώ». Ακολούθως, ο Ιάσονας έβαλε κήρυκα να γυρίσει σε όλη την Ελλάδα και να αναγγείλει την επικείμενη εκστρατεία ώστε να έρθει να συμμετάσχει όποιος επιθυμούσε. Αυτή η εκστρατεία έγινε γνωστή, από το όνομα του πλοίου, ως «Αργοναυτική», και το πλήρωμά του, ως «Αργοναύτες».
Αφού πέρασαν από τη Λήμνο, τη Σαμοθράκη, την Κύζικο (όπου από τραγική παρεξήγηση ο Ιάσων σκότωσε τον ομώνυμο βασιλιά), τη Μυσία, τις χώρες των Βεβρύκων και των Μαριανδυνών και αφού απάλλαξαν τον Φινέα από τις Άρπυιες, οι Αργοναύτες έφθασαν στην Κολχίδα. Εκεί ο Ιάσονας παρουσιάσθηκε μπροστά στον βασιλέα Αιήτη, στον οποίο ο Φρίξος είχε δωρήσει το Χρυσόμαλλο Δέρας, και του εξήγησε τον σκοπό της αποστολής του. Ο Αιήτης, που είχε αφιερώσει το δέρας στον θεό Άρη, είπε ότι δεν είχε αντίρρηση, αρκεί ο Ιάσονας να έζευε δύο ταύρους με χάλκινα πόδια που έβγαζαν φλόγες από τα ρουθούνια τους (οι δύο αυτοί ταύροι, δώρο του Ηφαίστου στον Αιήτη, δεν είχαν ζευτεί ποτέ προηγουμένως), να οργώσει με αυτούς ένα χωράφι και να το σπείρει με τα δόντια ενός δράκου. εναλλ.=Ο Πελίας στέλνει τον Ιάσωνα να φέρει το χρυσόμαλλο δέρας.|αριστερά|μικρογραφία|337x337εσ|Ο Πελίας στέλνει τον Ιάσονα να φέρει το χρυσόμαλλο δέρας. Ο Ιάσονας άρχισε να σχεδιάζει το πώς θα επιτελέσει αυτούς τους άθλους, όταν μπήκε στη ζωή του η Μήδεια, η μάγισσα κόρη του Αιήτη. Η Μήδεια ερωτεύθηκε τον Ιάσονα μόλις τον είδε, και γνωρίζοντας το πρόβλημα θέλησε να τον βοηθήσει. Του ζήτησε όμως να της υποσχεθεί ότι θα την έπαιρνε μαζί του στην Ελλάδα και θα την παντρευόταν. Ο Ιάσων της το υποσχέθηκε και η Μήδεια του έδωσε ένα υγρό, με το οποίο άλειψε το σώμα του αλλά και την ασπίδα του. Από τη στιγμή εκείνη δεν μπορούσε να τον βλάψει ούτε όπλο, ούτε φλόγα. Μόνο που η ισχύς του μαγικού υγρού έπαυε μετά από 24 ώρες. Η Μήδεια αποκάλυψε, επίσης, στον Ιάσονα ότι, καθώς θα έσπερνε τα δόντια του δράκου, από εκείνα θα φύτρωναν αυθωρεί οπλισμένοι πολεμιστές, που θα επεδίωκαν να τον σκοτώσουν. Ο Ιάσονας μπόρεσε έτσι να ζέψει τους ταύρους χωρίς να καεί από τις φλόγες τους και έριξε μια πέτρα ανάμεσα στους πολεμιστές που «έσπειρε», όπως τον είχε, επίσης, συμβουλέψει η Μήδεια. Ετούτοι, νόμισαν ότι κάποιος από τους ίδιους την έριξε και αλληλοεξοντώθηκαν μεταξύ τους.
Αφού ο Ιάσονας επιτέλεσε τους δύο άθλους, ο Αιήτης αθέτησε την υπόσχεσή του. Προσπάθησε μάλιστα να κάψει το πλοίο και να εξοντώσει τους Αργοναύτες. Δεν απέμενε παρά να κατορθώσει να πάρει ο Ιάσονας το Δέρας μόνος του. όμως, το δέρας το φύλαγε ένας δράκος που δεν κοιμόταν ποτέ. Και πάλι έδρασε η Μήδεια και με τα μάγια της αποκοίμισε το θηρίο, οπότε ο Ιάσονας πλησίασε, ξεκρέμασε το Χρυσόμαλλο Δέρας από το δένδρο όπου ήταν κρεμασμένο και το πήρε μαζί του. Ο Αιήτης ήταν τόσο σίγουρος για τον δράκοντα αυτό, ώστε δεν έδειξε την απαιτούμενη προσοχή. Οι Αργοναύτες, λοιπόν, κατάφεραν να αποπλεύσουν μαζί με το Χρυσόμαλλο Δέρας, τη Μήδεια, καθώς και με τον αδελφό της, Άψυρτο. Ο Αιήτης τους κατεδίωξε με ένα πλοίο, αλλά η Μήδεια έσφαξε τον Άψυρτο, τον κομμάτιασε και πετούσε ένα-ένα τα κομμάτια στη θάλασσα, οπότε ο Αιήτης έχασε πολύ χρόνο για να περισυλλέξει τα κομμάτια του γιου του και οι Αργοναύτες διέφυγαν.
Μετά από πρόσθετες περιπέτειες (καθώς ο Δίας ήταν οργισμένος για το έγκλημα και τους έστελνε, πλέον, διαρκώς τρικυμίες), αφού αντιμετώπισαν τον Τάλω στην Κρήτη, κινδύνευσαν στο Κρητικό πέλαγος. Τότε, ο Ιάσονας ικέτευσε τον Απόλλωνα να τους δείξει τον δρόμο. Πραγματικά, ο θεός του φωτός άκουσε τη δέηση του ήρωα και τους έστειλε μια φωτεινή δέσμη η οποία τους οδήγησε σε μία από τις Σποράδες, από όπου στη συνέχεια βρήκαν τον δρόμο τους για την Ιωλκό.
Ιάσονας και Μήδεια
Στην Κόρινθο, ο Ιάσονας και η Μήδεια έζησαν ήσυχα για τουλάχιστον 10 έτη. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, ο Ιάσονας άρχισε να συνδέεται με την όμορφη και πολύ νεότερη θυγατέρα του Κορίνθιου βασιλιά Κρέοντα, τη Γλαύκη ή Κρέουσα. Τελικώς, τη μνηστεύθηκε. Η Μήδεια κατάλαβε τότε ότι ήταν σε δύσκολη θέση, καθώς έμενε μετέωρη σε ένα τόπο ξένο, και με κλειστό τον δρόμο της επιστροφής, καθώς το έγκλημά της με τον Άψυρτο θα πληρωνόταν σκληρά στην Κολχίδα. Προσπάθησε, λοιπόν, να πείσει τον Ιάσονα να της μείνει πιστός, θυμίζοντάς του τους όρκους πίστεως που της είχε δώσει και επικαλούμενη ως μάρτυρες τους ίδιους τους θεούς. Αυτά, όμως, αποδείχθηκαν μάταια, κάνοντας τη Μήδεια να ενεργήσει και πάλι ως μάγισσα: Απέστειλε ως γαμήλιο δώρο στη Γλαύκη ένα νυφικό χιτώνα, που μόλις τον φόρεσε πήρε φωτιά και την έκαψε ζωντανή. Το ίδιο έπαθε και ο πατέρας της, ο Κρέων, προσπαθώντας να τη βοηθήσει. Για τον Ιάσονα, η Μήδεια επιφύλαξε τη σκληρότερη εκδίκηση: Σκότωσε τα δύο παιδιά τους. Από τότε το όνομά της έγινε συνώνυμο της παιδοκτόνου μητέρας. Πιθανώς, στον Ιάσονα να συνέβαιναν τα ίδια αν, αυτός, δεν εξακολουθούσε να αποτελεί για τη Μήδεια μια ελπίδα. Ο Ιάσονας την αντιμετώπισε οργισμένος, οπότε η Μήδεια ανέβηκε ψηλά στους αιθέρες πάνω σε ένα μαγικό άρμα που της έστειλε ο θεός Ήλιος και εξαφανίσθηκε από προσώπου γης.
Ο Ιάσονας άρχισε μετά από αυτά να θέλει να ξεχάσει την Κόρινθο και ό,τι του θύμιζε, και να ξανασκέπτεται την Ιωλκό, όπου ακόμα βασίλευε ο υιός του σφετεριστή, ο Άκαστος. Κατά μία εκδοχή, με τη βοήθεια του Πηλέως, που είχε προηγούμενα με τον Άκαστο και τη σύζυγό του, και των Διοσκούρων, ο Ιάσονας κυρίευσε την Ιωλκό. Τότε, ο Πηλέας σκότωσε τον Άκαστο και τη γυναίκα του, Αστυδάμεια. Ο Ιάσονας αναφέρεται, επίσης, πως έλαβε μέρος στο κυνήγι του Καλυδωνίου Κάπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Μπουζμπάκ
Το Μπουζμπάκ (Μπούσμπαχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Αββαείο του Περχειό
Ίδρυση
Το αββαείο του Περχειό ιδρύθηκε προ του 1221, από μοναχούς προερχόμενους από το Αββαείο Αγίου Αγγέλου της Πέτρας, ενώ φαίνεται να αποτελούσε το μοναδικό κιστερκιανό γυναικείο αββαείο ολόκληρης της Λατινικής Αυτοκρατορίας. Το τελευταίο, επρόκειτο για βραχύβιο θυγατρικό αββαείο του Αββαείου του Ωτκόμπ, ιδρυθέν το 1214 στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν σχετικού αιτήματος του Λατίνου αυτοκράτορα, ο οποίος επιθυμούσε την διάδοση του Καθολικισμού εντός των βυζαντινών εδαφών. Από την πλευρά του, το Περχειό αποτελούσε αββαείο καλογραιών.
Η πρώτη αββέσσα του ονομαζόταν Βεατρίκη, ενώ η σημαντική οικονομική αξία της εισφοράς της κατά την είσοδό της στο μοναστήρι αποτελεί ένδειξη για πιθανή ευγενή καταγωγή της, ενδεχομένως από τον Οίκο της Σικελίας, καθώς και πολύ πιθανώς προστατευόμενη από την αυτοκράτειρα Βεατρίκη της Σικελίας, σύζυγο του Φιλίππου Α΄.
Τοποθεσία και τοπωνύμιο
μικρογραφία|δεξιά|upright=1|Μεσαιωνικός χάρτης της Κωνσταντινούπολης, προς το 1240. Η πύλη του Πετρίου βρίσκεται επάνω, στα αριστερά της χερσονήσου. Το μοναστήρι της Παναγίας Περιβλέπτου είναι η εκκλησία η οποία επιστεγάζεται από έναν θόλο και η οποία βρίσκεται στο κάτω τμήμα του χάρτη.
Η πρώτη αναφορά η οποία γίνεται στο συγκεκριμένο μοναστήρι χρονολογείται στο 1221, εντός των σχετικών μητρώων του Πάπα Ονώριου Γ΄. Η τελευταία επιτρέπει την διαπίστωση πως το μοναστήρι, πιθανότατα, δεν ανεγέρθηκε ex nihilo, καθώς ο όρος Υσώστης είναι ελληνική ονομασία η οποία, σύμφωνα με τον Ραιμόν Ζανέν, πιθανώς, προέρχεται από τον όρο Ψυχοσώστης (μτφ. «σωτήρας των ψυχών», εκ των ονομασιών οι οποίες χρησιμοποιούνταν για τον ορισμό του Χριστού). Η συγκεκριμένη ονομασία είχε αποδοθεί σε μοναστήρι χρονολογούμενο προς της περιόδου της Δ΄ Σταυροφορίας, η ακριβής τοποθεσία του οποίου, ωστόσο, δεν ήταν δυνατό να εντοπιστεί. Από την πλευρά του, ο Ζακ Λεφόρ εικάζει πως ο όρος Υσώστης θα πρέπει να συνδεθεί με τον όρο τῷ Σωσθενίῳ, ο οποίος αντιστοιχεί σε μοναστήρι αφιερωμένο στην Θεοτόκο, το οποίο βρισκόταν εντός της συνοικίας του Σωσθενίου (σημερινό Ιστινιέ).
Ωστόσο, ο ίδιος ο όρος Περχειό αποτελεί ένδειξη παραφθοράς του όρου Πετρίον, ο οποίος αναφερόταν σε μία εκ των πυλών της πόλης, η οποία βρισκόταν εντός του τμήματος των τειχών με κατεύθυνση τον Κεράτιο Κόλπο, στα βόρεια. Πράγματι, υφίστατο μοναστήρι υπό την ονομασία τῶν Πετρίων, αναφορά στο οποίο γίνεται εντός των αρχείων της εποχής έως το 1081.
Από την πλευρά τους, άλλοι μελετητές αναφέρουν πως ο όρος Περχειό αποτελεί, πιθανώς, παραφθορά του όρου Περσαί (γαλλικά: Perchay, ο οποίος, με την σειρά του, αναφέρεται σε έναν εκ των ιπποτών οι οποίοι και συμμετείχαν στην Σταυροφορία, ο οποίος ονομαζόταν Γκιγιώμ ντυ Περσαί (γαλλικά: Guillaume du Perchay), ενώ καταγόταν από το συγκεκριμένο χωριό της Ιλ-ντε-Φρανς. Καθώς είχε ευνοήσει την εγκατάσταση του κιστερκιανού μοναστηριού στη συγκεκριμένη τοποθεσία, το τελευταίο έλαβε την ονομασία του προς τιμήν του.
Άλλη εικασία, υποστηριζόμενη από τους Τάφελ και Τόμας, αφορά την ταυτοποίηση του συγκεκριμένου μοναστηριού με εκείνο της Παναγίας Περιβλέπτου (Μονὴ τῆς Θεοτòκου τῆς Περιβλὲπτου, σημερινή Εκκλησία Αγίου Γεωργίου της Σαμάτιας). Από την πλευρά του, ο Ράιντ εικάζει πως επρόκειτο για εκκλησία η οποία ήταν αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή, ενώ ο Μπράουν θεωρεί πως επρόκειτο για κτίριο το οποίο βρισκόταν εντός της συνοικίας τα Σφωρακίου (δηλαδή της συνοικίας της Πέτρας). Από την πλευρά τους, οι Μαρτέν, Κουότσο και Μαρτέν-Ιζάρ εικάζουν πως ο όρος Περχειό πιθανώς να επρόκειτο για λατινική παραφθορά του ελληνικού όρου Άβερκίου, του οποίου ένα ιερό εντός των τειχών του πατριαρχείου. Βασίζουν την συγκεκριμένη εικασία τους στην παρατηρηθείσα μεταφορά των λειψάνων του Αγίου Γρηγορίου του Φωστήρος από το συγκεκριμένο πατριαρχείο, όπου η παρουσία τους αναφέρεται προς της περιόδου της Λατινικής Αυτοκρατορίας, στο Ναρντό της Απουλίας, ακολουθώντας το οδοιπορικό των Κιστερκιανών καλογραιών.
Η μοναστική κοινότητα στο μέσον των πολιτικών εξελίξεων
Κατά τις απαρχές του, το αββαείο φαίνεται να υπαγόταν στο Αββαείο της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής της Άκρας, το οποίο αποτελούσε και το πλησιέστερο γεωγραφικά κιστερκιανό γυναικείο μοναστήρι της Ανατολής, ωστόσο, η σημαντική γεωγραφική απόσταση μεταξύ των Αγίων Τόπων και της Κωνσταντινούπολης οδήγησε, κατόπιν σχετικού αιτήματος του αββά του Σιτώ, σε τροποποίηση της θυγατρικής σχέσεις. Ως αποτέλεσμα, στις 9 Σεπτεμβρίου 1223, ο Πάπας Ονώριος Γ΄ απηύθυνε έκκληση προς τους μοναχούς του Αγίου Αγγέλου να αναλάβουν την συγκεκριμένη θυγατρική σχέση.
Φαίνεται πως το συγκεκριμένο αββαείο ήταν εκ των πλέον εύπορων και ισχυρών ως προς την επιρροή τους στην Κωνσταντινούπολη, γεγονός για το οποίο ένδειξη αποτελεί σχετικό μήνυμα του Πάπα Ονώριου Γ΄, καθώς και ο δανεισμός χρηματικού ποσού της τάξεως των 4600 υπερπύρων, το οποίο και παραχώρησε προς τον αυτοκράτορα Βαλδουίνο Β΄, το 1238.
Η εξαγορά του Ακάνθινου Στέφανου
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1238, ο Βαλδουίνος Β΄, όντας υπερχρεωμένος, παραχώρησε ως ενέχυρο έναντι χρηματικού ποσού της τάξεως των 13134 υπερπύρων στον Βενετό ποδεστά της Κωνσταντινούπολης, Αλμπερτίνο Μοροζίνι, τον Ακάνθινο Στέφανο. Η δωρεά χρηματικού ποσού της τάξεως των 4300 υπερπύρων από το αββαείο του Περχειό επέτρεψε την κάλυψη σημαντικού ποσοστού επί της εξαγοράς του συγκεκριμένου κειμηλίου, προτού το τελευταίο εξαγοραστεί, τελικώς, από τον Άγιο Λουδοβίκο, προκειμένου να αποτελέσει το κύριο αντικείμενο προσκυνήματος της Σαιντ-Σαπέλ. Επρόκειτο για το μοναδικό θρησκευτικό ίδρυμα το οποίο ενεπλάκη στην εξαγορά του στεφανιού, καθώς και ο μοναδικός εκ των δανειστών προς τον οποίον η οφειλή δεν καλύφθηκε πλήρως. Ως αποτέλεσμα, ο Βαλδουίνος Β΄, μέσω σχετικού διατάγματος, χρονολογούμενου από τον Οκτώβριο του 1241, παραχώρησε ως αποζημίωση προς το μοναστήρι την φύλαξη, επί χρονικού διαστήματος διάρκειας τεσσάρων ετών, άλλα σημαντικά κειμήλια, όπως το καρφί, οι δύο ζώνες (εκείνη του Χριστού, καθώς κι εκείνη της Παναγίας), το σιδερένιο τμήμα της λόγχης, τον μανδύα του Χριστού, τον σπόγγο και το ξύλο του σταυρού.
Η αποχώρηση από την Κωνσταντινούπολη
Το 1238 και το 1241, γίνεται εκ νέου αναφορά στο αββαείο εντός διαφόρων εγγράφων, ενώ, το 1261, θεωρείται βέβαιο πως η ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον Μιχαήλ Η΄ οδήγησε στον εκδιωγμό των Κιστερκιανών, καθώς και όλων των υπόλοιπων μοναχών οι οποίοι προέρχονταν από την Δύση. Ως προς τις καλόγριες του Περχειό, αναζήτησαν καταφύγιο, ορισμένες εξ'αυτών, στο Ρίμινι, προτού, στη συνέχεια, εγκατασταθούν εντός των εδαφών του Βασιλείου της Σικελίας, προς το 1273, στην Μπαρλέττα της Απουλίας. Στη συνέχεια, στις 25 Απριλίου 1278, κατόπιν σχετικής αποφάσεως του Καρόλου Α΄, εγκαταστάθηκαν στη Νάπολη, εντός του μοναστηριού της Σάντα Μαρία ντε Ντόμινα Αρομάτα (ιταλικά: Santa Maria de Domina Aromata).
Δείτε επίσης
• Τάγμα των Κιστερκιανών
• Θυγατρικές σχέσεις των κιστερκιανών αββαείων
• Αββαείο Αγίου Αγγέλου της Πέτρας
• Λατινική Αυτοκρατορία
Πηγές
Κατηγορία:Κιστερκιανά αββαεία στην Τουρκία Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία
Κατάλογος νομαρχών Ροδόπης
Ο Νομάρχης Ροδόπης ήταν ο διορισμένος (από το 1920 μέχρι το 1994 με διακοπή από το 1924 έως το 1944) και εκλεγμένος (από το 1995 μέχρι το 2010) άρχων του Νομού Ροδόπης της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, του ελληνικού κράτους. Ο νομός Ροδόπης ιδρύθηκε το 1920 και πρώτος νομάρχης ήταν ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης.
Οι Νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση μέχρι το 1994. Από το 1995 μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010 οι Νομάρχες ήταν αιρετοί.
Η Νομαρχία Ροδόπης σταμάτησε να υφίσταται την 31η Δεκεμβρίου 2010, όταν καταργήθηκαν οι νομαρχίες στην Ελλάδα και ενσωματώθηκαν στις Καλλικρατικές αυτοδιοικητικές Περιφέρειες, ως Περιφερειακές Ενότητες. Η έδρα της νομαρχίας ήταν η πόλη της Κομοτηνής.
Παραπομπές
* Ροδοπης
Σούδα Χανίων
Η Σούδα είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη και στρατηγικής σημασίας λιμάνι.
Γενικά
Η Σούδα είναι το επίνειο της πόλης των Χανίων και από το 2011 μέρος του καλλικρατικού δήμου Χανίων, από την οποία απέχει 7 χιλιόμετρα. Με βάση την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 6.418 κατοίκους. Είναι κτισμένη στα νοτιοδυτικά του Κόλπου της Σούδας και πήρε την πολεοδομική της μορφή τα μεταπολεμικά χρόνια. Το λιμάνι της Σούδας εξυπηρετεί πλοία εσωτερικού, από και προς Πειραιά, καθώς και πλοία εξωτερικού, εμπορικά ή κρουαζιερόπλοια. Στην Κόλπο της Σούδας βρίσκονται σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις τόσο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού (Ναύσταθμος Κρήτης), αλλά και του ΝΑΤΟ (Βάση Σούδας), που εξυπηρετεί και τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ.
Αθλητισμός
Ο «Άρης Σούδας» ή «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Άρης Κυδωνίας», όπως είναι το πλήρες όνομά του, είναι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος του λιμανιού της Σούδας. Ιδρύθηκε το 1958, χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό και έμβλημά του ο θεός Άρης. Έχει 3 παρουσίες στο πρωτάθλημα της τέταρτης τη τάξει εθνικής κατηγορίας, τις χρονιές 2002-03 και 2003-04 ως Δ΄ Εθνική και τη σεζόν 2020-21 ως Γ΄ Εθνική. Τη σεζόν 2021-22 μετέχει στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ως τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία, ύστερα από νέα αναδιάρθρωση. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Σούδας.
Πηγές
ΔΕ Σούδας στην ιστοσελίδα του Δήμου Χανίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χανίων
Αριστείδης Πρωτοπαπαδάκης
Ο Αριστείδης Πρωτοπαπαδάκης (1903 - Λονδίνο, 24 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Έλληνας μηχανικός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πολλές φορές βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1903 στην Αθήνα και ήταν γιος του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη από τη Νάξο, εξέχοντος αντιβενιζελικού πολιτικού και πρωθυπουργού την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής, ο οποίος τουφεκίστηκε το 1922 στο Γουδί ως ένας από τους υπεύθυνους της συμφοράς.
Από το το 1921 ως το 1929 έζησε στη Γερμανία, όπου σπούδασε μηχανική και ναυπηγική στο Βερολίνο και στο Ντάντσιχ (σημερινό Γκντανσκ Πολωνίας). . Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά με το αντιβενιζελικό Λαϊκό Κόμμα το 1932 και συνολικά εξελέγη βουλευτής 13 φορές. Για πρώτη φορά ανέλαβε κυβερνητική θέση το 1935 στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη (υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και στη συνέχεια υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ). Την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ανέλαβε υπουργικά χαρτοφυλάκια στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, Θεμιστοκλή Σοφούλη και Αλέξανδρου Διομήδη υπηρετώντας ως υφυπουργός Αεροπορίας (1946-47), υπουργός Εργασίας (1947-48) και υπουργός Αεροπορίας (1948-50).
Ως υπουργός Συντονισμού, υπέγραψε τη σύνδεση της Ελλάδας με την τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) το 1961.
Οι δύο θητείες του Πρωτοπαπαδάκη στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπήρξαν ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες. Ειδικά την δεύτερη περίοδο ο Πρωτοπαπαδάκης κατηγορήθηκε από την Ένωση Κέντρου ότι επέδειξε ολιγωρία και ανέχτηκε την δράση διάφορων κύκλων ακροδεξιών αξιωματικών που εντελώς απροκάλυπτα προέβαιναν σε πολιτικές τοποθετήσεις. Το 1962 ο τότε αρχηγός ΓΕΣ αντιστράτηγος Βασίλειος Καρδαμάκης (αργότερα διοικητής της ΔΕΗ επί χούντας) εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση όπου κατηγορούσε στελέχη της Ένωσης Κέντρου ότι «δρώντες αντεθνικά εσυκοφάντησαν τον στρατόν».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου απάντησε άμεσα και χαρακτήρισε τον Καρδαμάκη «ανίκανο και ευτελή» και στη συνέχεια του επιτέθηκε λέγοντας «με ποίον δικαίωμα ο στρατηγός Καρδαμάκης εισέρχεται εις άσκησιν πολιτικής και πως προβαίνει εις μίαν ασύδοτον ανακοίνωσιν; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη, ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος; Ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος, ο οποίος δύνασαι να συκοφαντής τους ηγέτας, τους πολιτικούς ηγέτας της Ενώσεως Κέντρου ως αντεθνικούς, της Ε.Κ. εις την οποίαν ανήκουν πρώται δυνάμεις της χώρας, αι οποίαι έχουν προσφέρει μεγάλας υπηρεσίας εις την πατρίδα, είναι κατάφορτοι από εθνικούς τίτλους, έχουν προσφέρει ιστορίαν, απελευθέρωσιν εις την Ελλάδα; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη; Εάν υπήρχε Κυβέρνησις εντός μιας ώρας ο στρατηγός Καρδαμάκης θα έπαυε να είναι ο αρχηγός του στρατού. Αλλά, βέβαια, δεν υπάρχει». Ο Καρδαμάκης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λίγο αργότερα.
Ο Αριστείδης Πρωτοπαπαδάκης πέθανε στο Λονδίνο το 1966, σε ηλικία 63 ετών. Τη θέση του στο Κοινοβούλιο την πήρε ο βουλευτής Κυκλάδων, Ευστράτιος Αλιμπράντης. Γιος του είναι ο πολιτικός Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συντονισμού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Κένι Πάβεϊ
Ο Κένεθ Στίβεν "Κένι" Πάβεϊ (γεννημένος στις 23 Αυγούστου 1979) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Ασυρίσκα ως μέσος.
Ούγος Η΄ του Λουζινιάν
Ο Ούγος Η΄ των Λουζινιάν (διεθνώς: Hugh VIII of Lusignan, μεταξύ 1106 και 1110 – μεταξύ 1165 και 1171), γνωστός και ως Ούγος της Λα Μαρς, ήταν κύριος του Λουζινιάν, του Σατώ - Λαρσέ και κόμης του Λα Μαρς από το 1151 οπότε και διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο Ούγος Η΄ γεννήθηκε στο Πουατού κατά το διάστημα 1106 έως 1110, πατέρας του ήταν ο Ούγος Ζ΄ του Λουζινιάν και μητέρα του η Σαρακινή του Λεζάι. Το 1140, νυμφεύτηκε την Βουργουνδία του Ρανκόν, κόρη του Γοδεφρείδου του Ρανκόν, η οποία πέθανε το 1169. Το 1163 και 1164, συμμετείχε σε εκστρατεία στους Αγίους Τόπους και έλαβε μέρος στην μάχη του Χαρίμ, όπου αιχμαλωτίστηκε και πέθανε στην αιχμαλωσία μεταξύ 1165 και 1171.
Κένι Πάβεϊ
Καριέρα
Γεννημένος στο Λονδίνο, ο Πάβεϊ πραγματοποίησε το ποδοσφαιρικό του ντεμπούτο με την τοπική Άθενλεϊ ΦΚ, προτού μετακομίσει στην αγαπημένη ομάδα της παιδικής του ηλικίας, τη Μίλγουολ. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στα τμήματα υποδομής της Σίτινγκμπορν, με την οποία και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε επίπεδο πρώτης ομάδας. Μία προσπάθεια μεταγραφής του στην αγωνιζόμενη τότε στην Πρέμιερ Λιγκ Άστον Βίλα δεν ευοδώθηκε το 1998, καθώς οι δύο σύλλογοι δεν κατάφεραν να έλθουν σε συμφωνία αναφορικά με το αντίτιμο της μεταγραφής. Ως αποτέλεσμα, ο Πάβεϊ μεταγράφηκε στην ομάδα της δεύτερης σουηδικής κατηγορίας, Λιουνγκσίλε ΣΚ, όπου και παρέμεινε μέχρι τη σεζόν του 2005, με εξαίρεση ένα διάστημα κατά τη σεζόν του 2002.
Ούγος Η΄ του Λουζινιάν
Κληρονόμοι
Από τον γάμο του με την Βουργουνδία του Ρανκόν παιδιά του ήταν:
Κένι Πάβεϊ
Καριέρα
Ο Πάβεϊ αποκτήθηκε από την ΑΙΚ Στοκχόλμης τον Οκτώβριο του 2005, ενώ αποτέλεσε βασικό στέλεχος της πρώτης ομάδας του συλλόγου.
Το 2009 ο Πάβεϊ βοήθησε την ΑΙΚ να φτάσει στο επίτευγμα της κατάκτησης του νταμπλ με νίκη στον θεσμό του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, πετυχαίνοντας ένα καθοριστικής σημασίας τέρμα απέναντι στην τοπική αντίπαλο, Χάμαρμπι, για την προτελευταία αγωνιστική της σεζόν και αγωνιζόμενος στον τελικό του Κυπέλλου Σουηδίας στον οποίο η ΑΙΚ επικράτησε της ΙΦΚ Γκέτεμποργκ με σκορ 2-0. Οι τελευταίες του αυτές επιτυχίες τον κατέστησαν ως μια μορφή "καλτ" προσωπικότητας, τόσο στη Σουηδία όσο και στη γενέτειρά του Αγγλία. Αποτέλεσε αντικείμενο αφιερώματος στη δημοφιλή ποδοσφαιρική εκπομπή The Football Ramble, ενώ αργότερα εμφανίστηκε σε ζωντανή συνέντευξη σε άλλο επεισόδιο της ίδιας αυτής εκπομπής. Στη διάρκεια της συνέντευξης ο Πάβεϊ αναφέρθηκε στην κατάκτηση του νταμπλ και και τη χαρά του για το γεγονός ότι θα είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί σε αναμετρήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Πάβεϊ έχει αγωνιστεί συνολικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τέσσερις φορές στο Τσάμπιονς Λιγκ, έξι στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και δύο στο Γιουρόπα Λιγκ.
Στις 14 Νοεμβρίου 2012 έγινε γνωστό ότι ο Κένι Πάβεϊ θα επέστρεφε στην πρώτη κατηγορία του σουηδικού ποδοσφαίρου, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών με την Έστερς.
Ο Πάβεϊ επέστρεψε στην ΑΙΚ Στοκχόλμης στις 15 Ιανουαρίου 2014.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίτινγκμπορν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίλγουολ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιουνγκσίλε ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης
Στάδιο των Δελφών
thumb|Το στάδιο των Δελφών|400px Το στάδιο των Δελφών, στο υψηλότερο σημείο του χώρου, είναι το καλύτερα σωζόμενο στάδιο του ελλαδικού χώρου. Θα πρέπει να διαμορφώθηκε στο β' μισό του 4ου αι. π.Χ. ή και αργότερα, μετά την απόκρουση των Γαλατών. Είχε μήκος περίπου 178 μέτρα και εκατέρωθεν ορθώνονταν έδρανα για τους θεατές, τα οποία αρχικά θα ήταν από πατημένο χώμα, αργότερα ωστόσο έγιναν λίθινα και πιθανόν μαρμάρινα κατά τη ρωμαϊκή περίοδο.