cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνισμός της Χιλής
Μετανάστευση
Οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστες στη Χιλή είναι εγκατεστημένοι στο Σαντιάγο, (πρωτεύουσα της Χώρας), υπολογίζονται περίπου οι μισοί, και οι υπόλοιποι στο Βαλπαραΐσο (ή Βαλπαράιζο για τους Έλληνες), επίνειο του Σαντιάγο, στην Αντοφαγάστα και λιγότεροι στη Πούντα Αρένας. Στο Βαλπαραΐσο λειτουργεί άμισθο ελληνικό προξενείο, σχολείο με την ονομασία "Grecia", το οποίο ιδρύθηκε από την ελληνική κοινότητα και στο οποίο πραγματοποιούνται δραστηριότητες σχετικές με τον ελληνισμό, καθώς και το ελληνικο μαυσωλείο στο νεκροταφείο Playa Ancha.
Αριθμός αποδήμων
Οι πληροφορίες που υφίστανται για τον αριθμό των Ελλήνων στη Χιλή αποκλίνουν μεταξύ τους σημαντικά. Σύμφωνα με την ετήσια αναφορά του ελληνικού ΥΠΕΞ έτους 1992 ανέρχονταν σε 1000, ενώ σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ίδιας εποχής, σε 2.000 άτομα , (αξιοσημείωτη η στρογγυλοποίηση αμφοτέρων).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες της Νοτίου Αμερικής Κατηγορία:Κοινωνία της Χιλής
Τζον Χάουσμαν
Ο Τζον Χάουσμαν (αληθινό όνομα: Γιαν Χάουσμαν, 22 Σεπτεμβρίου 1902 – 31 Οκτωβρίου 1988) ήταν ρουμανικής καταγωγής Βρετανοαμερικανός ηθοποιός και παραγωγός θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης. Έγινε γνωστός για τη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Όρσον Γουέλς από το Federal Theatre Project μέχρι την παραγωγή του Πολίτη Κέιν και τη συνεργασία του, ως παραγωγός της ταινίας Η γαλάζια ντάλια, με τον συγγραφέα Ρέημοντ Τσάντλερ στο σενάριο. Κέρδισε Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στον ρόλο του καθηγητή Τσαρλς Κίνγκσφιλντ στην ταινία του 1973 Χάρτινες χειροπέδες. Επανέλαβε τον ρόλο του Κίνγκσφιλντ στην προσαρμογή της ταινίας στην τηλεοπτική σειρά του 1978 Όλα για το πτυχίο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Χάουσμαν γεννήθηκε ως Ζακ Χάουσμαν στις 22 Σεπτεμβρίου 1902, στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Ήταν γιος της Μέι (το γένος Ντέιβις), γκουβερνάντας, και του Τζορτζ Χάουσμαν, ο οποίος διατηρούσε επιχείρηση σιτηρών. Η μητέρα του ήταν Βρετανίδα, από χριστιανική οικογένεια ουαλικής και ιρλανδικής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος γεννημένος στην Αλσατία. Σπούδασε στην Αγγλία στο Clifton College, έγινε Βρετανός υπήκοος και εργάστηκε στο εμπόριο σιτηρών στο Λονδίνο πριν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1925, όπου πήρε το καλλιτεχνικό όνομα Τζον Χάουσμαν. Έγινε αμερικανός πολίτης το 1943.
Θεατρικός παραγωγός
Ο Χάουσμαν εργάστηκε ως κερδοσκόπος στις διεθνείς αγορές σιτηρών, αλλά στράφηκε στο θέατρο μετά το κραχ του χρηματιστηρίου του 1929.
Στο Μπρόντγουεϊ, ήταν ένας από τους συγγραφείς των Three and One (1933) και And Be My Love (1934). Ο συνθέτης Βέρτζιλ Τόμσον του ανέθεσε να σκηνοθετήσει το Four Saints in Three Acts (1934) της Γερτρούδη Στάιν. Αργότερα σκηνοθέτησε τα The Lady from the Sea (1934) και Valley Forge (1934).
Συνεργασία με τον Όρσον Γουέλς
Αν και το έργο έλαβε αδιάφορες κριτικές και άντεξε για τρεις μόνο παραστάσεις, εντούτοις οδήγησε στη σφυρηλάτηση μιας θεατρικής ομάδας, μιας γόνιμης αλλά θυελλώδους συνεργασίας για την οποία ο Χάουσμαν έλεγε ότι ο Γουέλς «ήταν ο δάσκαλος, εγώ, ο μαθητευόμενος».
Federal Theatre Project
Το 1936, το Federal Theatre Project έβρισκε δουλειά σε άνεργους θεατρικούς καλλιτέχνες και υπαλλήλους. Στη Negro Theatre Unit του Federal Theatre Project ήταν επικεφαλής η Ρόουζ Μακλέντον, γνωστή μαύρη ηθοποιός, και ο Χάουσμαν, θεατρικός παραγωγός.
Μάκβεθ (1936)
δεξιά|μικρογραφία| Federal Theatre Project στη [[Νέα Υόρκη: Μάκβεθ, π. 1935]] Ο Χάουσμαν προσέλαβε αμέσως τον Γουέλς και του ανέθεσε να σκηνοθετήσει το Μάκβεθ, μια παραγωγή που έγινε γνωστή ως «Βουντού Μάκβεθ», καθώς διαδραματιζόταν στην αυλή του βασιλιά της Αϊτής (με μάγισσες βουντού στους ρόλους των Τριών Μαγισσών) και τον Τζακ Κάρτερ στον ομώνυμο ρόλο. Η μουσική συντέθηκε από τον Βέρτζιλ Τόμσον. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Lafayette στις 14 Απριλίου 1936, με ενθουσιώδεις κριτικές και όλες οι βραδινές παραστάσεις του ήταν sold out. Το έργο θεωρήθηκε από τους κριτικούς και τους θαμώνες τεράστια, αν και αμφιλεγόμενη, επιτυχία. Μετά από 10 μήνες με το Negro Theatre Project, ωστόσο, ο Χάουσμαν ένιωσε ότι βρισκόταν αντιμέτωπος με το δίλημμα να ρισκάρει το μέλλον του.
Το 1936, ο Χάουσμαν και ο Γουέλς διαχειρίζονταν μια εταιρεία στο κέντρο του Μανχάταν που ανέβαζε κλασικές παραγωγές και είχε το όνομα Project No. 891. Η πρώτη τους παραγωγή ήταν Η τραγική ιστορία του δόκτορα Φάουστους του Κρίστοφερ Μάρλοου, το οποίο σκηνοθέτησε ο Γουέλς, ο οποίος έπαιζε και τον ομώνυμο ρόλο.
Ο Χάουσμαν και ο Γουέλς ανέβασαν το Horse Eats Hat (1936). Ο Χάουσμαν, χωρίς τον Γουέλς, βοήθησε στη σκηνοθεσία της παράστασης του Άμλετ (1936) του Λέσλι Χάουαρντ.
The Cradle Will Rock (1937)
δεξιά|μικρογραφία| Πρωτότυπη [[αφίσα της παράστασης του Project #891 του The Cradle Will Rock]] Τον Ιούνιο του 1937, το Project No. 891 ανέβασε το πιο αμφιλεγόμενο έργο του με τίτλο The Cradle Will Rock. Γραμμένο από τον Μαρκ Μπλίτσταϊν, το μιούζικαλ είχε θέμα έναν εργάτη. Θεωρήθηκε ότι η παράσταση είχε αριστερές και συνδικαλίζουσες τάσεις (τελειώνει με ένα τραγούδι για τα "συνδικάτα" που καταλαμβάνουν την πόλη και τη χώρα) και έμεινε στην ιστορία ως παράδειγμα "λογοκριμένης" παράστασης.
Θέατρο Mercury
Ο θίασος ανέβασε αρκετές αξιόλογες παραγωγές, με πιο αξιοσημείωτη την πρώτη του παράσταση του Ιούλιου Καίσαρα. Ο Χάουσμαν χαρακτήρισε την απόφαση να χρησιμοποιήσει μοντέρνα κοστούμια «ουσιαστικό στοιχείο στην αντίληψη του έργου από τον Όρσον ως πολιτικό μελόδραμα με σαφείς σύγχρονους παραλληλισμούς».
Ο Χάουσμαν και ο Γουέλς ανέβασαν αργότερα τα έργα The Shoemaker's Holiday (1938), Heartbreak House (1938) και Danton's Death (1938).
Ραδιόφωνο
Από το καλοκαίρι του 1938, το θέατρο Mercury ακουγόταν σε ένα εβδομαδιαίο δραματικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα του CBS, το οποίο αρχικά προωθήθηκε ως First Person Singular πριν αποκτήσει τον επίσημο τίτλο The Mercury Theatre on the Air. Μια προσαρμογή του έργου Το νησί των θησαυρών είχε προγραμματιστεί για την πρώτη μετάδοση του προγράμματος, για την οποία ο Χάουσμαν δούλεψε πυρετωδώς στο σενάριο. Ωστόσο, μια εβδομάδα πριν από την εκπομπή, ο Γουέλς αποφάσισε ότι απαιτείται ένα πρόγραμμα πολύ πιο δραματικό. Προς φρίκη του Χάουσμαν, Το νησί των θησαυρών εγκαταλείφθηκε υπέρ του Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, με τον Γουέλς να ερμηνεύει το διαβόητο βαμπίρ.
Το Mercury Theatre on the Air έβγαλε μια εντυπωσιακή σειρά ταλέντων, συμπεριλαμβανομένων των Άγκνες Μούρχεντ, Μπέρναρντ Χέρμαν και Τζορτζ Κουλούρις.
Ο πόλεμος των κόσμων (1938)
Το Mercury Theatre on the Air έγινε στη συνέχεια διάσημο για την περιβόητη ραδιοφωνική μεταφορά του 1938 του Χ. Τζ. Γουέλς Ο πόλεμος των κόσμων, που είχε δημιουργήσει πανικό σε μεγάλο μέρος της χώρας. Κατά γενική ομολογία, ο Γουέλς σοκαρίστηκε από τον πανικό που ακολούθησε. Σύμφωνα με τον Χάουσμαν, «δεν είχε την παραμικρή ιδέα ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα». Το CBS κατακλύστηκε από κλήσεις.
Χωρίς τον Γουέλς, ο Χάουσμαν ανέβασε το έργο του Ντάγκλας Μουρ The Devil and Daniel Webster (1939).
Πολίτης Κέιν (1941)
Η συνεργασία Γουέλς-Χάουσμαν συνεχίστηκε στο Χόλιγουντ. Την άνοιξη του 1939, ο Γουέλς ξεκίνησε προκαταρκτικές συζητήσεις με τον επικεφαλής παραγωγής της RKO κλείνοντας μια συμφωνία για δύο ταινίες, στις οποίες ο Γουέλς θα έκανε την παραγωγή, θα σκηνοθετούσε, θα έπαιζε και θα είχε τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο.
Για το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο, ο Γουέλς σκέφτηκε αρχικά να διασκευάσει την Καρδιά του σκότους του Τζόζεφ Κόνραντ για τη μεγάλη οθόνη. Γράφτηκε ένα σενάριο 200 σελίδων. Κατασκευάστηκαν κάποια μοντέλα, ενώ είχαν ξεκινήσει τα αρχικά γυρίσματα. Όταν η RKO απείλησε να αναστείλει την πληρωμή των μισθών μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου, εάν δεν είχε σημειωθεί πρόοδος, ο Γουέλς ανακοίνωσε ότι θα πλήρωνε τους ηθοποιούς του από την τσέπη του. Ο Χάουσμαν δήλωσε ότι δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα στον επαγγελματικό τους λογαριασμό για να πληρώσουν κανέναν. Κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού δείπνου, ο Γουέλς εξερράγη αποκαλώντας τον συνέταιρό του «αιμοσταγή απατεώνα». Όταν ο Χάουσμαν προσπάθησε να φύγει, ο Γουέλς άρχισε να του πετάει πράγματα στο κεφάλι, τερματίζοντας ουσιαστικά τόσο τη συνεργασία όσο και τη φιλία τους.
Ο Χάουσμαν αργότερα, ωστόσο, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή του Πολίτη Κέιν (1941), όπου πρωταγωνιστούσε ο Γουέλς. Ο Γουέλς τηλεφώνησε στον Χάουσμαν και του ζήτησε να επιστρέψει στο Χόλιγουντ για να κάνει "μπέιμπι σίτινγκ" στον σεναριογράφο Χέρμαν Τζέι Μάνκιεβιτς, ενώ ολοκλήρωνε το σενάριο ώστε να τον κρατήσει μακριά από το αλκοόλ. Παραμένοντας υπό την επηρροή του Γουέλς, όπως σχεδόν όλο του το περιβάλλον, ο Χάουσμαν συμφώνησε. Αν και ο Γουέλς ανέλαβε τα εύσημα για το σενάριο του Κέιν, ο Χάουσμαν δήλωσε ότι τα εύσημα ανήκαν στον Μάνκιεβιτς, ένας ισχυρισμός που οδήγησε σε οριστική ρήξη με τον Γουέλς. Ο Χάουσμαν έλαβε κάποια εύσημα για τη γενική διαμόρφωση της ιστορίας και για την επεξεργασία του σεναρίου.
Το 1975, σε μια συνέντευξή του, ο Χάουσμαν δήλωσε ότι η κριτικός κινηματογράφου Ππλίν Κάελ στο δοκίμιό της "Raising Kane", είχε προκαλέσει μια "ηλίθια διαμάχη" σχετικά με το θέμα.
Επιστροφή στο θέατρο
Μετά τη ρήξη του συνεταιρισμού του με τον Γουέλς, ο Χάουσμαν σκηνοθέτησε τα The Devil and Daniel Webster (1939) και Liberty Jones (1941).
Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος
Στον απόηχο της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, ο Χάουσμαν παράτησε τη δουλειά του και έγινε επικεφαλής του ραδιοφωνικού τμήματος του Γραφείου Πληροφοριών Πολέμου (OWI), εργαζόμενος για τη Φωνή της Αμερικής ενώ διαχειριζόταν και τις δραστηριότητές της στη Νέα Υόρκη.
Paramount
Το 1945 ο Χάουσμαν υπέγραψε συμβόλαιο με την Paramount Pictures για παραγωγή ταινιών. Η πρώτη του δουλειά με αυτό το στούντιο ήταν η ταιναία Αόρατος απειλή (1945). Ακολούθησαν τα Ο φόβος του θανάτου (1945) και Η γαλάζια ντάλια (1946), και τα δύο με τη Βερόνικα Λέικ. Το τελευταίο, με πρωταγωνιστή τον Άλαν Λαντ και σενάριο του Ρέημοντ Τσάντλερ, έχει γίνει κλασικό.
Άφησε την Paramount και επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ για να σκηνοθετήσει το Lute Song (1946) με τη Μαίρη Μάρτιν.
Πίσω στο Χόλιγουντ έκανε την παραγωγή της ταινίας Το γράμμα μιας άγνωστης (1948) για τον Μαξ Οφίλς στη Universal.
RKO
Ο Χάουσμαν πήγε στην RKO όπου έκανε την παραγωγή στην ταινία Ο νόμος της μοίρας (1948) το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Νίκολας Ρέι. Έκανε επίσης την Παγίδα της (1949) και το Επικίνδυνο μονοπάτι (1951).
Επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ για την παραγωγή του Joy to the World (1949) και του Βασιλιά Ληρ (1950-51).
MGM
Η θητεία του Χάουσμαν στη MGM ξεκίνησε με το Holiday for Sinners (1952). Στη συνέχεια είχε τεράστια επιτυχία με το Η ωραία και το κτήνος (1952), σε σκηνοθεσία Βινσέντε Μινέλι. Το ακολούθησε με την κινηματογραφική μεταφορά του Ιούλιου Καίσαρα (1953) (για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας).
Τηλεόραση και θέατρο
Ο Χάουσμαν μεταπήδησε στην τηλεοπτική παραγωγή, κυρίως κάνοντας το The Seven Lively Arts (1957) και τα επεισόδια του Playhouse 90.
Επέστρεψε και στο θέατρο, ξανανεβάζοντας τα Με το ίδιο μέτρο (1957) και Η δούκισσα του Μάλφι (1957).
Επιστροφή στη MGM
Ο Χάουσμαν δελεάστηκε ξανά για να γυρίσει στη MGM ως παραγωγός και του έδωσαν δική του εταιρεία παραγωγής, την John Houseman Productions. Οι ταινίες του ήταν τα Γύρω μου γκρεμίστηκαν όλα (1962), Δύο εβδομάδες σ' άλλη πόλη (1962) και Διακοπές στην Αθήνα (1963).
Σχολή Τζούλιαρντ και The Acting Company
Ο Χάουσμαν έγινε ο ιδρυτικός διευθυντής του θεατρικού τμήματος στη Σχολή Τζούλιαρντ και κατείχε αυτή τη θέση από το 1968 έως το 1976. Η πρώτη τάξη αποφοίτησης το 1972 περιελάμβανε Κέβιν Κλάιν και την Πάτι Λιπόν. Οι επόμενες τάξεις υπό την ηγεσία του Χάουσμαν περιελάμβαναν τους Κρίστοφερ Ριβ, Μάντι Πατίνκιν και Ρόμπιν Ουίλιαμς.
Θέατρο
Ο Χάουσμαν συνέχισε να ασχολείται με το θέατρο, κάνοντας την παραγωγή στα έργα Το σχολείο των γυναικών (1971), Τρεις αδελφές (1973), Η όπερα της πεντάρας (1973), Οι κατεργαριές του Σκαπίνου (1973), Next Time I'll Sing to You (1974), The Robber Bridegroom (1975), Εδουάρδος Β΄ (1975) και Οι ημέρες της ζωή σας (1975).
Σκηνοθέτησε τα The Country Girl (1972), Don Juan in Hell (1973), Με το ίδιο μέτρο (1973) και Κλάρενς Ντάροου (1974) (με Χένρι Φόντα).
Το 1979, ο Χάουσμαν εισήχθη στο American Theatre Hall of Fame.
Ηθοποιία
μικρογραφία| Ο Χάουσμαν στο συνέδριο της Εθνικής Εταιρείας Κινηματογράφου στο [[Λος Άντζελες, 1979]] Ο Χάουσμαν είχε παίξει περιστασιακά κατά τη διάρκεια των αρχών της καριέρας του και έπαιξε έναν σύντομο αλλά σημαντικό ρόλο στο Επτά ημέρες του Μαΐου (1964).
Ο Χάουσμαν έγινε ευρέως γνωστός στο κοινό για τον βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ ρόλο του καθηγητή Τσαρλς Κίνγκσφιλντ στην ταινία Χάρτινες χειροπέδες (1973). Η ταινία σημείωσε επιτυχία και εκτόξευσε απροσδόκητα την καριέρα του Χάουσμαν ως καρατερίστα.
Ο Χάουσμαν έπαιξε στις ταινίες Rollerball (1975), Οι τρεις μέρες του Κόνδορα (1975) και Ο ακαταμάχητος (1976).
Εμφανίστηκε στην τηλεόραση στις ταινίες Fear on Trial (1975), The Adams Chronicles (1976), Truman at Potsdam (1976), Hazard's People (1976) και Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα (1976). Επανενώθηκε με την συμπρωταγωνίστριά του στο Χάρτινες χειροπέδες Λίντσεϊ Βάγκνερ, στο "Kill Oscar" του 1976, ένα επεισόδιο σε τρία μέρη της δημοφιλούς σειράς επιστημονικής φαντασίας Βιονική γυναίκα.
Συνέχισε να εμφανίζεται σε διάφορες σειρές στην τηλεόραση.
Στις ταινίες διακωμώδησε τον Σίντνεϊ Γκρίνστριτ στην ταινία του Νιλ Σάιμον Ντετέκτιβ της πεντάρας (1978) και έπαιξε στα Old Boyfriends (1980), Η ομίχλη (1980) του Τζον Κάρπεντερ, Ένας υπέροχος Μωυσής (1981) και Ο σωματοφύλακας (1981).
Ο Χάουσμαν επέστρεψε για λίγο στην παραγωγή με την τηλεοπτική ταινία Gideon's Trumpet (1980), στην οποία και εμφανίστηκε, και το Choices of the Heart (1983).
Σπίτταλ αν ντερ Ντράου
Το Σπίτταλ αν ντερ Ντράου (ελληνικά: Σπίτταλ επί του Δράβου, γερμανικά: Spittal an der Drau, σλοβενικά: Špital ob Dravi) είναι πόλη στο δυτικό τμήμα του αυστριακού ομοσπονδιακού κρατιδίου της Καρινθίας. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Σπίτταλ αν ντερ Ντράου, της δεύτερης μεγαλύτερης περιφέρειας της Αυστρίας (Bezirk) σε έκταση.
Τζον Χάουσμαν
Τηλεοπτικός αστέρας
Έχοντας παίξει έναν καθηγητή της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ στην ταινία Χάρτινες χειροπέδες (1973), επανέλαβε τον ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Όλα για το πτυχίο, η οποία προβλήθηκε από το 1978 έως το 1979 και από το 1983 έως το 1986. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έλαβε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα ως "Καλύτερος Ηθοποιός σε Τηλεοπτική Σειρά-Δράμα".
Σπίτταλ αν ντερ Ντράου
Γεωγραφία
thumb|left|Κεντρική πλατεία Η πόλη βρίσκεται στις νότιες πλαγιές των Άλπεων Γκούρκταλ (Όρη Νοκ), μεταξύ της λεκάνης του Λούρνφελντ και της κοιλάδας του Κάτω Δράβου. Παρά το όνομά του, ο ιστορικός πυρήνας του Σπίτταλ προήλθε από τις όχθες του μικρού παραπόταμου Λίζερ, ο οποίος εκβάλλει εντός του Δράβου στους πρόποδες του όρους Γκόλντεκ, μια κορυφή των Άλπεων Γκάιλταλ νότια της πόλης. Η κορυφή του συνδέεται με τελεφερίκ.
Τζον Χάουσμαν
Τηλεοπτικός αστέρας
Στη δεκαετία του 1980 ο Χάουσμαν έγινε ευρύτερα γνωστός για τον ρόλο του ως παππούς στη σειρά Silver Spoons και για τις διαφημίσεις του για τη χρηματιστηριακή εταιρεία Smith Barney.
Προσωπική ζωή
Ο Χάουσμαν είχε σχέση με την ηθοποιό Τζόαν Φοντέιν μετά το διαζύγιό της από τον ηθοποιό Μπράιαν Αχέρν.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Ανάμεσα στις μεταγενέστερες κινηματογραφικές εμφανίσεις του Χάουσμαν ήταν τα Δυνατά φώτα σε μεγάλη πόλη (1988) και Μια άλλη γυναίκα (1988).
Σπίτταλ αν ντερ Ντράου
Μετακίνηση
Η πόλη διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό στη σιδηροδρομική γραμμή Τάουερνμπαν από το Φίλλαχ ως το Σάλτσμπουργκ. Βρίσκεται επίσης κοντά στον αυτοκινητόδρομο A10 Tauern Autobahn, καθώς και στους ομοσπονδιακούς αυτοκινητόδρομους B99 Katschberg-Straße, που οδηγεί στο πέρασμα Κάτσμπεργκ και τον B100 Drautal-Straße στο Λίεντς του Ανατολικού Τιρόλου. Ένα τελεφερίκ φτάνει μέχρι το όρος Γκόλντεκ (2.142 μ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
Τζον Χάουσμαν
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Στις 31 Οκτωβρίου 1988, ο Χάουσμαν πέθανε σε ηλικία 86 ετών από καρκίνο της σπονδυλικής στήλης στο σπίτι του στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας. Αποτεφρώθηκε και η τέφρα του του σκορπίστηκε στη θάλασσα.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Τον Χάουσμαν υποδύθηκε ο Κάρι Ελβς στην ταινία Οι αντάρτες του Μπρόντγουεϊ (1999) σε σκηνοθεσία Τιμ Ρόμπινς. Ο ηθοποιός Έντι Μάρσαν παίζει το ρόλο του Χάουσμαν στην ταινία του Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ Στον έρωτα όλα επιτρέπονται (2009). Τον Χάουσμαν έπαιξε και ο ηθοποιός Τζόναθαν Ρίγκμπι στο ακουστικό δράμα της σειράς Doctor Who Invaders from Mars που αναφέρεται στη μετάδοση της εκπομπής Ο πόλεμος των κόσμων. Ο ηθοποιός Σαμ Τράουτον υποδύθηκε τον Χάουσμαν στην ταινία του 2020 Mank.
Στο επεισόδιο της σειράς Seinfeld "The Face Painter", ο Τζέρι μιμείται τον Χάουσμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί Εβραίοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βρετανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Χρονολόγιο ασιατικής και μεσανατολικής ιστορίας
Κατηγορία:Ιστορία της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής ασιατικης και μεσανατολικης ιστοριας
Μαθηματική ψυχολογία
Η μαθηματική ψυχολογία είναι κλάδος της ψυχολογίας, παρόμοιος με την ψυχομετρία, που πρωτοεμφανίστηκε το 1950. Βασική της μελέτη είναι η πρόβλεψη συμπεριφορών χρησιμοποιώντας στατιστικά και μαθηματικούς τύπους. Επίσης μελετά τις διαδικασίες για την απόκτηση μαθηματικών γνώσεων, αναπτύσσει θεωρίες και αναλύει μοντέλα συμπεριφοράς που καταγράφονται από διάφορες πειραματικές συνθήκες.
Επιπλέον, η μαθηματική ψυχολογία είναι πιο στενά συνδεδεμένη με την πειραματική ψυχολογία / γνωστική ψυχολογία και ψυχονομία. Όπως η υπολογιστική νευροεπιστήμη και η οικονομετρία, η θεωρία της μαθηματικής ψυχολογίας συχνά χρησιμοποιεί τη στατιστική ως κατευθυντήρια αρχή, υποθέτοντας ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος εξελίχθηκε για να λύσει τα προβλήματα με έναν βέλτιστο τρόπο. Οι μαθηματικοί ψυχολόγοι δραστηριοποιούνται σε πολλούς τομείς της ψυχολογίας, ιδιαίτερα στην ψυχοφυσική, την αίσθηση και την αντίληψη, την επίλυση προβλημάτων, τη λήψη αποφάσεων, τη μάθηση, τη μνήμη και τη γλώσσα,την κλινική ψυχολογία, την κοινωνική ψυχολογία και την ψυχολογία της μουσικής.
Ιστορία
μικρογραφία|[[Ερνστ Χάινριχ Βέμπερ]]μικρογραφία|[[Γκούσταβ Φέχνερ]]
19ος αιώνας
Η μαθηματική μοντελοποίηση έχει μακρά ιστορία στην Ψυχολογία που ξεκινάει από τον 19ο αιώνα με τον Ερνστ Βέμπερ (1795-1878) και Γκούσταβ Φέχνερ (1801-1887) που είναι από τους πρώτους που εφαρμόζουν επιτυχημένη μαθηματική τεχνική των λειτουργικών εξισώσεων από τη Φυσική στις ψυχολογικές διεργασίες. Με τον τρόπο αυτό καθόρισαν τα πεδία της Πειραματικής Ψυχολογίας γενικά, και ειδικότερα της ψυχοσύνθεσης.
1950-1960
Η μαθηματική ψυχολογία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 στην Βόρειο Αμερική με ελάχιστο αριθμό μελετητών. Το 1960 ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί στο δεκαπλάσιο και συνέχισε να μεγαλώνει με τα χρόνια. Έγιναν μάλιστα προσλήψεις από το Συμβούλιο Έρευνας Κοινωνικών Επιστημών για να διδαχθεί σε θερινά Iνστιτούτα μαθηματικών καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
1963-1969
Το καλοκαίρι του 1963 οι R.C Atkinson, W.K Estes και P. Suppes συζήτησαν για την έκδοση ενός περιοδικού με θεωρητικά και μαθηματικά άρθρα στους τομείς της ψυχολογίας.Με εκπρόσωπο τον W. Hayward (Buck) Rogers λαμβάνουν θετική απάντηση από τον εκδοτικό οίκο Academic Press.Τον Ιανουάριο του ίδιου έτους το πρώτο τεύχος του περιοδικού εκδίδεται και δημοσιεύεται τον Ιανουάριο του 1964.
Τον Ιούλιο του 1964 το περιοδικό είχε 590 συνδρομές καθώς και 255 προσωπικούς συνδρομητές.
Στα τέλη του 1968 αποφασίζεται να γίνει ένα πείραμα το οποίο πραγματοποιείται στο Στάνφορντ τον Αύγουστο του ίδιου έτους στην συνάντηση που οργάνωσε ο Walter Kintsch μέσω ενός προγράμματος συνεισφορών και συμποσίων.Η συνάντηση είχε μεγάλη επιτυχία καθώς μετά από λίγους μήνες κυκλοφόρησαν, από μια ομάδα με επικεφαλής τον C.H Coombs, στο Πανεπιστήμιο του Michigan, οι ανακοινώσεις και οι προσκλήσεις για μια συνάντηση Μαθηματικής Ψυχολογίας στην Ann Arbor στις 28 Αυγούστου του 1969.
Οι συναντήσεις συνεχίστηκαν για μισή δεκαετία χωρίς κάποια επίσημη οργάνωση.
1976-1978
Το 1976 το συμβούλιο αποφάσισε ότι μια επίσημη οργάνωση ήταν επιθυμητή για την πλέον Κοινωνία της Μαθηματικής Ψυχολογίας, για μια καλύτερη αλληλεπίδραση με τον εκδότη της εφημερίδας.
Το 1977 έγινε η επίσημη ενσωμάτωση της Κοινωνίας αυτής στην Πολιτεία του Ιλινόις με γραμματέα και ταμία, στο Συνταγματικό Συμβούλιο της Εφημερίδας, τον Brown Grier.
Πλέον η επιλογή των μελών του Συνταγματικού Συμβουλίου θα γινόταν από την Εκτελεστική Επιτροπή της Εταιρείας.
Το 1985 έληξε η ενσωμάτωση αλλά το 1999 έγινε επανενσωμάτωση, μετά από προσπάθειες του σημερινού γραμματέα-ταμία Thaddeus M. Cowman, στην πολιτεία της Γιούτα.
Περιοδικά και οργανώσεις
Κεντρικά περιοδικά είναι η Εφημερίδα της Μαθηματικής Ψυχολογίας και η Βρετανική Εφημερίδα της Μαθηματικής και Στατιστικής Ψυχολογίας. Υπάρχουν τρία ετήσια συνέδρια στον τομέα, η ετήσια συνάντηση της Εταιρείας Μαθηματικής Ψυχολογίας στην Ουάσινγκτον, η ετήσια συνάντηση της Ευρωπαϊκής Ομάδας Μαθηματικής Ψυχολογίας στην Ευρώπη και η διάσκεψη της Αυστραλιανής Μαθηματικής Ψυχολογίας.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Εφαρμοσμένα μαθηματικά Κατηγορία:Κλάδοι της ψυχολογίας
Κινεζική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ιδρύθηκε στο Πεκίνο κατά τη διάρκεια του 1924, ενώ προσχώρησε στη FIFA το 1931 πριν από τη μεταφορά της στην Ταϊβάν, έπειτα από το τέλος του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου (με την ονομασία Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κινέζικης Ταϊπέι). Κατά τη διάρκεια του 1955 στο Πεκίνο, η Κινεζική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αρνήθηκε να προσχωρήσει με οποιαδήποτε άλλη συνομοσπονδία μέχρι την ένταξή της στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου το 1974, ενώ ακολούθησε και αυτή στη FIFA για μια ακόμη φορά το 1979.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κινα
Στρούσι Ηλείας
Το Στρούσι είναι πεδινό χωριό του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης στην Ηλεία σε υψόμετρο 15 μέτρα. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Ανδραβίδας. Βρίσκεται σε μια επίπεδη αγροτική περιοχή, 1 χλμ. νότια της Μυρσίνης, 3 χλμ. δυτικά της Ανδραβίδας, 3 χλμ. ανατολικά του Νεοχωρίου και 3 χλμ. βορειοανατολικά της Δήμητρας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μυρτουντίων. Το 1924 με το ΦΕΚ 269Α - 29/10/1924 ορίστηκε έδρα της τότε νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Στρουσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανδραβίδας του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 324 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης
Έρση (δορυφόρος)
Η Έρση (αγγλικά: Herse) ή Δίας L είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μπρετ Γκλάντμαν, το 2003. Πήρε το όνομά του από την Έρση, στις 11 Νοεμβρίου του 2009, η οποία θεωρείται η προσωποποίηση της πρωινής δροσιάς, και ήταν μία από τις τρεις κόρες του Δία και της Σελήνης σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 17
Η Έρση ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Κάρμης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 23 και 24 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς γύρω στις 165°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερση
Αμύντωρ
Κατά την Ελληνική Μυθολογία ο Αμύντωρ ή Αμύντορας, ήταν γιος του Βασιλιά Ορμένου, των Δολόπων, ιδρυτή της θεσσαλικής πόλης Ορμενίου, και εγγονός του Καρφίου ή Κερκάφου. Αδελφός του Αμύντορα ήταν ο Ευαίμων (ή Ευαίμονας).
Ο Αμύντωρ διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του και ανέλαβε βασιλιά του Ορμενίου. Σύζυγος του Αμύντορα αναφέρεται (κατά τον Διόδωρο) η Ιππολύτη, ή η Αλκιμέδη (κατά τον Απολλόδωρο). Επίσης και ως ερωμένη του αναφέρεται η Κλυτία, και κόρη του ήταν η Αστυδάμεια.
Σύμφωνα με τη τοπική παράδοση τον Αμύντορα σκότωσε ο Ηρακλής μετά την άρνησή του, αθέτηση του λόγου του, να δώσει στον Ηρακλή για σύζυγο την κόρη του Αστυδάμεια, την οποία και στη συνέχεια έκανε σύζυγό του.
Εκφράσεις
Το όνομα Αμύντωρ σημαίνει αμυνόμενος υπερασπιστής, εκείνος που αποκρούει και απωθεί, αλλά και ο εκδικητής. Στις ελληνικές δημώδεις και δημοσιογραφικές εκφράσεις συνηθίζεται να χαρακτηρίζει αυτούς που υπεραμύνονται καταστάσεων ή προσώπων συνηθέστερα χωρίς αρμοδιότητα ή ανάθεση περί αυτού. Το όνομα Αμύντωρ απαντάται και ως σύγχρονο κύριο όνομα Ελλήνων.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θεσσαλίας Κατηγορία:Εκφράσεις
Γεώργιος Δροσίνης
Ο Γεώργιος Δροσίνης (9 Δεκεμβρίου 1859 - 3 Ιανουαρίου 1951) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής στην ποίηση και της ηθογραφίας στην πεζογραφία. Η πρώτη ποιητική του συλλογή Ιστοί Αράχνης σηματοδότησε την εμφάνιση της Νέας Αθηναϊκής Σχολής ενώ το διήγημά του Χρυσούλα κέρδισε το πρώτο βραβείο στον πρώτο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Η Εστία» το 1883.
Βίος του Γεώργιου Δροσίνη
Γεννήθηκε το 1859 σε ένα αρχοντικό της Πλάκας στην Αθήνα από γονείς Μεσολογγίτες. Ήταν γιος του Χρήστου Δροσίνη, που εργαζόταν ως ανώτατος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών και της Αμαλίας Πετροκόκκινου, της οποίας η οικογένεια είχε κατεβεί στην Αθήνα με τον Καποδίστρια. Η οικογένεια του Δροσίνη, εκτός από εύπορη ήταν και γνωστή για τη συνεισφορά της στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821. Παππούς του ήταν ο Γιώργης Καραγιώργης, που σκοτώθηκε στην Έξοδο του Μεσολογγίου το 1826 ενώ ο προπάππος του ήταν ο Καπετάν-Αναστάσης Δροσίνης, γνωστός και ως ο Πρωτοκλέφτης των Αγράφων.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Η Εστία", το οποίο μετέτρεψε σε καθημερινή εφημερίδα το 1894. Παράλληλα με την λογοτεχνική προσφορά του, συνεισέφερε σημαντικά σε πολλούς τομείς της πνευματικής και κοινωνικής ζωής της χώρας: ήταν γραμματέας του "Συλλόγου προς διάδοση ωφελίμων βιβλίων" που είχε ιδρύσει ο Δημήτριος Βικέλας από το 1899. Ιδρυτής του Ημερολογίου της Μεγάλης Ελλάδας το 1922, διευθυντής του Τμήματος Γραμμάτων και Καλών Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας 1914-1920 και 1922-1923 και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της το 1926.
Το 1918 αγόρασε μαζί με τον αδελφό του το σπίτι του θείου τους Διομήδη Κυριακού στην Κηφισιά και από το 1939 έμενε μόνιμα στο οίκημα αυτό που είχε μετονομασθεί σε έπαυλη Αμαρυλλίδα. Έζησε εκεί τα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της κατοχής μέχρι το τέλος της ζωής του την 3 Ιανουαρίου 1951. Το σπίτι αυτό έχει αναπαλαιωθεί, είναι σήμερα ιδιοκτησία του Δήμου Κηφισιάς και στεγάζει τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κηφισιάς από το 1991 και το Μουσείο Δροσίνη από το 1997.
Στο μουσείο αυτό υπάρχει μέσα ολόκληρο το έργο του Δροσίνη και το οποίο περιλαμβάνει: τις πρώτες εκδόσεις των βιβλίων του, περιοδικά και λεξικά, προσωπικά αντικείμενα του ποιητή και πλούσιο λαογραφικό υλικό.
Στο μουσείο οργανώνονται εκπαιδευτικές ξεναγήσεις σε ομάδες επισκεπτών και σε μαθητές σχολείων.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Γεώργιος Δροσίνης μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους διανοούμενους ολόκληρου του κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριαζόταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.
Τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της «Ακαδημίας Αθηνών», ενώ το 1947 προτάθηκε από το Ελληνικό Κράτος για το βραβείο Νόμπελ, σε αναγνώριση της αξίας του έργου του, το οποίο τελικά απονεμήθηκε στο Γάλλο λογοτέχνη Αντρέ Ζιντ (André Gide).
Έργο
Ο Γ. Δροσίνης ασχολήθηκε εξίσου με την πεζογραφία και την ποίηση, αλλά σημαντικότερο θεωρείται το ποιητικό του έργο. Άρχισε να δημοσιεύει τα πρώτα ποιήματά του το 1878 στην εφημερίδα "Ραμπαγάς", με το ψευδώνυμο "Αράχνη". Ανήκε στον κύκλο των προοδευτικών ποιητών (μαζί με τους Νίκο Καμπά και Κωστή Παλαμά), που επεδίωκαν να ανανεώσουν τον ποιητικό λόγο, να τον απαλλάξουν από τον στόμφο και την απαισιοδοξία της Α' Αθηναϊκής Σχολής και να καθιερώσουν την δημοτική ως επίσημη γλώσσα της λογοτεχνίας. Η χρονολογία έκδοσης της πρώτης του ποιητικής συλλογής, το 1880, είναι το ορόσημο της εμφάνισης της Νέας Αθηναϊκής Σχολής. Ο Δροσίνης συνέχισε να υπηρετεί την ποίηση ως το τέλος της ζωής του, χωρίς όμως η ποιητική του τέχνη να παρουσιάσει κάποια εξέλιξη.
Τα πεζογραφικά έργα του Δροσίνη εντάσσονται στον χώρο της ηθογραφίας: απεικονίζουν σκηνές από την αγροτική ζωή, ήθη, έθιμα και παραδόσεις του λαού της υπαίθρου. Ο συγγραφέας εξάλλου ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη Λαογραφία (ήταν ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας) και είχε ασχοληθεί με τη συλλογή τραγουδιών, εθίμων και παραδόσεων. Το κύριο γνώρισμα των μυθιστορημάτων και των διηγημάτων του είναι ο ειδυλλιακός χαρακτήρας. Παρ' όλο που στην ποίηση ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του δημοτικισμού, οι γλωσσικές του επιλογές στην πεζογραφία ήταν συντηρητικότερες, κάτι που αποτελεί μια από τις βασικές αδυναμίες του πεζογραφικού του έργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Παρνασσισμός Κατηγορία:Ηθογραφία Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Λαπαναγοί Αχαΐας
Οι Λαπαναγοί είναι χωριό που βρίσκεται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, στον Νομό Αχαΐας, στην πρώην Επαρχία Καλαβρύτων και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Καλαβρύτων. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 20 κάτοικοι.
Τοποθεσία
Χωροθετείται στη Βορειοανατολική πλευρά του Δήμου Καλαβρύτων, σε απόσταση περίπου 29 χλμ. από τα Καλάβρυτα, νοτιοανατολικά του χωριού Λεόντιου και απέναντι από την Ιερά Μονή Μακελλαριάς. Είναι ένας ορεινός οικισμός σε ύψος 735 μέτρων που προστατεύεται βόρεια από την οροσειρά Λαγό - Γουλά - Καυκαριά, ανατολικά από τον ποταμό Σελινούντα και δυτικά από το ορεινό όγκο του Γερακοβουνίου. Το χωριό επικοινωνεί, με το Αίγιο μέσω αγροτικού δρόμου που διασχίζει τις περιοχές Κουνινά και Ρακίτα και με τα Καλάβρυτα επίσης μέσω αγροτικού δρόμου που περνά από το χωριό Πετσάκοι. Επικοινωνεί με το μοναστήρι της Μακελλαριάς μέσω του δάσους Φλάμπουρα - Κάνισκα.
Κατά την Επανάσταση του 1821
Η ανάγκη για προστασία επέβαλε στου πληθυσμούς της εποχής μετακόμιση σε ορεινές στρατηγικές τοποθεσίες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ασφάλειας, υγιεινής και διατροφικής βιωσιμότητας. Οι Λαπαναγοί τηρούν στον μέγιστο βαθμό αυτά τα χαρακτηριστικά, έτσι και ήρθε η δημιουργία του χωριού. Στοιχεία για το χωριό και την ιστορία του διασώζονται από την Επανάσταση του 1821 και μετά. Με εξαίρεση την ιστορική υπόθεση πως μόνο μετά το 1461 κατόρθωσαν οι Τούρκοι να "πατήσουν" στην περιοχή, καθώς αυτό το έτος πραγματοποιήθηκε η μάχη στο Σαλμένικο και το "κάστρο της Ωριάς", η οποία ήταν και η τελευταία μεταξύ Οθωμανών και δυνάμεων του Δεσποτάτου του Μυστρά και της ελεύθερης Αχαΐας. Είναι όμως σίγουρο ότι οι Λαπαναγοί έχουν πολύ μεγαλύτερο χρονικό βάθος από τις διασωζόμενες γραπτές ιστορικές πηγές. Λαπαναΐτες όπως οι Αγγελάκης Αλεξόπουλος, Σταμάτης Αλεξανδρής, Ιωάννης Δρούλιας ή Ανδρουλάκης, Δημήτρης Κορδάς, Αντώνης Αδαμόπουλος, Χρήστος Χριστόπουλος, Κωνσταντίνος Αλεξόπουλος, Γ. Κουφόγιωργας κ.ά. έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην Επανάσταση του 1821.
Ο έμπιστος φίλος του Κολοκοτρώνη και αγωνιστής, Κολιόπουλος, που ανέλαβε την τοπική περιοχή δεν περίμενε να τον κτυπήσουν οι Οθωμανοί γι' αυτό άλλωστε δεν ειδοποίησε για βοήθεια και τον Γενναίο που βρισκόταν στη Βοστίτσα[3]αλλά φτάνοντας κοντά στην "Καυκαριά" τον ειδοποίησαν ότι φτάνουν οι Οθωμανοί κι έδωσε εντολή να οχυρωθούν στον λόφο που ήταν δασώδης και απόκρημνος[2].
Στις 25 Αυγούστου εκείνου του χρόνου ο στρατός του Ιμπραήμ πέρασε και στρατοπέδευσε έξω από τους Λαπαναγούς με αρχηγούς τον Δελή Αχμέτ και τον Νενέκο. Το πρωί της επόμενης ημέρας, στις 26 Αυγούστου, οι Έλληνες αγωνιστές (1.000 Καλαβρυτινοί, 300 Αιγιώτες, 100 Λαπαναΐτες και 100 Σουλιώτες) με αρχηγούς τους Κολιόπουλο, Μελετόπουλο, Φωτομάρα, Φειζόπουλο, Ροδόπουλο, Παπανίκα, Πετιμεζά, Γιουρούκο και Λύκα, περίμεναν τον Τούρκικο στρατό στον λόφο "Λαγό" με ταμπούρια, των οποίων τα υπολείμματα σώζονται έως και σήμερα. Οι Έλληνες πήραν τη νίκη λόγω της στρατηγικής τοποθεσίας που επέλεξαν. Έτσι οι Τούρκοι τράπηκαν σε άτακτη φυγή με 400 νεκρούς και 300 τραυματίες, ενώ οι Έλληνες άφησαν το πεδίο της μάχης με μόλις 3 νεκρούς και 10 τραυματίες. Απόσπασμα αναφοράς του Δ. Μελετόπουλου προς το Γενικό Αρχιστράτηγο Ριχάρδο Τζορτζ, που την υπογράφουν και οι άλλοι συμμετάσχοντες στη μάχη οπλαρχηγοί, με ημερομηνία 28-8-1827, αναφέρει σχετικά με την ιστορική αυτή μάχη: «Εις τας 26 λοιπόν του βαδίζοντος, το πρωί, οι εχθροί εσκήνωσαν πλησίον του στρατοπέδου μας, 4.500 χιλιάδες όντες. Χθες εις τας 27 του ιδίου, ανατείλαντος του ηλίου, εκινήθησαν όλοι οι εχθροί, τοποθετήσαντες απέναντι ημών τα δύο κανόνια των. Εκρότησαν τα ταμπούρλα των, με τας σημαίας των και με τον συνήθη βαρβαρικόν αλαλαγμόν, άρχισαν να μας κτυπούν με ορμήν. Τότε οι ανδρείοι Έλληνες ήρχισαν πυρ κατ΄ αυτών και εις το τέλος τους λιθοβολούν και με πέτρας εφόνευσαν αρκετούς. Μη υποφέροντες πλέον οι βάρβαροι την ανδρείαν των Ελλήνων ετράπησαν εις δρομαίαν φυγήν, γενικήν και ως λέοντες οι Έλληνες επέπεσαν επ΄ αυτούς φονεύοντες άχρι των ορίων των ταμπουρίων των»
Αξίζει να αναφερθεί η τοπική παράδοση της περιοχής αναφέρει ότι πριν τη μάχη οι Έλληνες πήραν μέρος στη λειτουργία του ναού της Αγίας Παρασκευής που με τη βοήθεια της νίκησαν.
Όπως διηγούνταν παλιότεροι Λαπαναΐτες, φαίνονταν πάνω στο "Γουλά" κάποια Ελληνικά ταμπούρια καθώς και διάσπαρτα ανθρώπινα οστά στην περιοχή "Καυκαριά", ακόμα και μετά το 1900. Η νίκη στην Καυκαριά ήταν η τελευταία μεγάλη νίκη των Ελλήνων καθώς μετά από δύο μήνες πραγματοποιήθηκε η Ναυμαχία του Ναυαρίνου.
Περίοδος 1850-1920
Το χωριό των Λαπαναγών μετά την Επανάσταση του 1821 παρουσίασε σημαντική οικονομική ανάπτυξη. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν τα πολλά διώροφα σπίτια που χτίστηκαν, μεταξύ 1850 - 1920, με πελεκητή πέτρα, καθώς το γεγονός ότι λειτουργούσε στο χωριό, μέχρι το 1930 περίπου, λαϊκή αγορά για τους κατοίκους του και τους κατοίκους των γύρω χωριών. Το 1865 πολλοί Λαπαναϊτες κατέβηκαν στην Εγλυκάδα Πατρών και εγκαταστάθηκαν εκεί ιδρύοντας ολόκληρο οικισμό. Το 1880 ένας μεγαλύτερος αριθμός μετοίκησε στην πεδινή Αιγιάλεια όπου ίδρυσαν το χωριό Κούμαρης. Το χωριό σύντομα αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα και υπήρξε γενέτειρα του Γ. Σολωμού μετέπειτα Βουλευτή και Διοικητή του ΙΚΑ. Εκεί πήραν εκτάσεις από τον Διομήδη Πολυχρονιάδη και καλλιεργούσαν κυρίως σταφίδες πληρώνοντας του το γνωστό νόβελο. Από το 1900 και έως το 1980 περίπου οι περισσότερες οικογένειες κατέβηκαν στο Αίγιο και πιο συγκεκριμένα στον συνοικισμό "Μεσσηνέζη". Μια απ' αυτές ήταν η οικογένεια Δρούλια που είχε σταφιδεργοστάσιο στην παραλία. Γόνος της οικογένειας Δρούλια ήταν ο βουλευτής Αχαΐας Τάσης Δρούλιας. Παππούς του βουλευτή, ο Αναστάσιος Δρούλιας, διετέλεσε δήμαρχος Κερπινής πριν το 1900. Σήμερα οι περισσότεροι Λαπαναΐτες ζούνε στο Αίγιο ενώ στο χωριό μένουν μόνιμα ελάχιστες οικογένειες.
Την περίοδο της Κατοχής
Την περίοδο της Κατοχής το χωριό αποτέλεσε εστία ισχυρής αντίστασης αποτέλεσμα της οποίας ήταν η πυρπόληση και η γενικότερη καταστροφή του τόπου (σφαγή αντρών και απώλειες περιουσιακών στοιχείων). Στις 17 Δεκεμβρίου πραγματοποιούνται εκδηλώσεις μνήμης στο χωριό με αφορμή την πυρπόληση του από τους Γερμανούς το 1943 λόγω της μάχης που δόθηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής (Μάχη της Γουρζούμισσας) που μετά την αφετηρία της στους Λαπαναγούς συνεχίστηκε στο γειτονικό Λεόντιο. Στις αρχές του Ιουλίου διοργανώνεται το ετήσιο Συναπάντημα των απανταχού Λαπαναϊτών ενώ στις 15 Αυγούστου γίνεται το πανηγύρι στο χωριό των Λαπαναγών που συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών.
Προσωπικότητες
Αξίζει να αναφερθεί ακόμη, πως από τους Λαπαναγούς καταγόταν και μια σπουδαία προσωπικότητα της Εκκλησίας ο Αγαθάγγελος Γεωργιάδης. Ο Αγαθάγγελος Γεωργιάδης σπούδασε θεολογία στην Ελλάδα και φιλοσοφία στη Γερμανία (Μόναχο - Βερολίνο). Μετά τις σπουδές του υπηρέτησε ως σχολάρχης στην Αχαΐα. Το 1894 τον έστειλε η Ιερά Σύνοδος ως εφημέριο στην Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου ανέπτυξε πλουσιότατη δράση και συνδέθηκε στενά με την τσαρική Αυλή. Το 1907 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Θήρας όπου διακρίθηκε για το πλούσιο φιλανθρωπικό έργο του. Πέθανε το 1930. Από τους Λαπαναγούς ήταν και ο Δημήτρης Μίχος (ή Μίχου), έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, αντιστασιακός και διοικητής του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο.
Δημογραφικά στοιχεία
Αναφέρεται το χωριό στα 1700 στη βενετική καταγραφή Grimani ως "Apano Lagus" και βρέθηκε να κατοικείται από 28 οικογένειες, είχε δηλ. 176 κάτοικους.
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής :
Αρχιτεκτονική του οικισμού
Η τοπική αρχιτεκτονική του χωριού παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η κατασκευή των σπιτιών στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην πέτρα, στην ιδιαίτερη επεξεργασία και στο δέσιμο της από τους παλιούς Λαπαναΐτες μάστορες. Το κτίριο στο οποίο αυτή η αρχιτεκτονική παρατηρείται καλύτερα είναι η παλιά εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μια εκκλησία ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού κάλλους που δυστυχώς επλήγη από τον καταστροφικό σεισμό του 1995 και έκτοτε παραμένει ανενεργή.Τα παραδοσιακά σπίτια των Λαπαναγών δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγουν από το γενικό κανόνα που χαρακτηρίζει την αρχιτεκτονική των σπιτιών της ορεινής Αχαΐας. Το παραδοσιακό σπίτι έχει αυστηρά ορθογώνιο σχήμα με χαμηλωμένο κατώι και ανυψωμένο όροφο το ανώι. Σχεδόν όλα τα σπίτια είχαν χαγιάτι όπου κρεμούσαν κυδώνια και ρόδια. Το κατώι ήταν συνήθως χωρισμένο σε δύο μέρη και χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση των αγαθών και τη φύλαξη των ζώων. Το ανώι ήταν κύρια κατοικία. Αποτελούνταν στην πλειοψηφία των σπιτιών από τρία δωμάτια. Το ένα είναι το καθιστικό - τζάκι - μαγειρειό. Εκεί υπήρχε ένα κρεβάτι για το ανδρόγυνο και το "μπεσίκι" κούνια σκαλισμένη σε κορμό ελάτου όπου έβαζαν το μωρό. Υπήρχε ακόμα και ο σοφράς (χαμηλό τραπέζι) όπου έτρωγαν. Τα άλλα δωμάτια ήταν για φιλοξενία των ξένων. Η είσοδος στο ανώι γινόταν με εσωτερική σκάλα που αρχικά ήταν ξύλινη και αργότερα χτιστή σε καμάρα. Κάτω από την καμάρα ήταν η είσοδος στο κατώι. Κοντά στο σπίτι ήταν ο αχερώνας και στη χαμοκέλα ήταν ο φούρνος όπου η νοικοκυρά έψηνε το ψωμί και η "πουγάνα" όπου μαγειρευόταν το φαγητό.
Στους Λαπαναγούς όπως και σε άλλα κεφαλοχώρια συναντά κανείς σπίτια που θα χαρακτηρίζονταν πρωτοαστικά με περισσότερα δωμάτια όπου είναι συγκεντρωμένη όλη η οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα της οικογένειας. Τα σπίτια αν και ήταν πολύ παλιά ήταν σκεπασμένα με κεραμίδια. Μάλιστα μερικά είναι τριώροφα με κατώι, ανώι και όροφο. Το κύριο, αν όχι αποκλειστικό υλικό με το οποίο χτίστηκαν τα παραδοσιακά σπίτια είναι η πέτρα. Άλλωστε, ήταν ξακουστοί οι εξειδικευμένοι τεχνίτες πέτρας που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή. Η λιτότητα της γραμμής και η σκληρότητα της πέτρας που λαξεύεται με επιμέλεια και δεξιοτεχνία, δίνουν την ομορφιά σε ένα παραδοσιακό σπίτι. Η χρήση ξύλου εντοπίζεται στα κουφώματα. Το κύριο συνδετικό υλικό είναι λάσπη ενισχυμένη με ασβέστη.
Το Γερακοβούνι
Ο ιδιαίτερου κάλους αυτός γεωμορφολογικός σχηματισμός που δεσπόζει στην περιοχή των Λαπαναγών και στην προέκτασή του καταλήγει πάνω από τη Μακελλαριά διακοπτόμενος από τον ποταμό Σελινούντα, πήρε το όνομά του του από τα γεράκια που κατοικούσαν εκεί από παλιά. Είναι ένας τεράστιος και επιβλητικός βράχος που υψώνεται σαν τείχος με μεγάλες διαστάσεις στα δυτικά των Λαπαναγών. Ο κύριος όγκος ξεκινάει από την όχθη του Σελινούντα, απέναντι από τη Μακελλαριά και ανεβαίνει με μέγιστο υψόμετρο τα 1000 μέτρα.
Το ιστορικό γεφύρι Γυφταπήδημα
Ιδιαίτερη σημασία για τη δημιουργία και τη βιωσιμότητα του χωριού αποτέλεσε ο ποταμός Σελινούντας ο οποίος επέτρεπε την εποχή της ακμής των Λαπαναγών, την απαραίτητη καλλιέργεια των γύρω ορεινών εδαφών δίπλα στην κοίτη του, την τροφοδοσία των κατοίκων με πόσιμο νερό και τη συντήρηση της κτηνοτροφίας. Έτσι περνώντας ο ποταμός Σελινούντας από την περιοχή των Λαπαναγών, σ' ένα σημείο μεταξύ των βράχων Μακελλαριάς και Γερακοβουνιού, στενεύει υπερβολικά και τα νερά του περνούν από στενό πλάτος 10 μέτρων. Το στενό αυτό λέγεται "Γυφταπήδημα", γιατί κατά την παράδοση το είχε πηδήσει γύφτος κυνηγημένος από τους Τούρκους.
Στο μέρος αυτό οι Λαπαναϊτες είχαν φτιάξει πέτρινο γεφύρι, που σώζεται ακόμα, για να επικοινωνούν με τη Μακελλαριά και τα κτήματά τους στην απέναντι πλευρά του Σελινούντα, στην τοποθεσία "Λευτεροχώρι", όπου βρίσκεται και το ονομαστό κεφαλόβρυσο "του Δεσπότη η Βρύση". Από αυτό το σημείο πέρασε τον Ιούνιο του 1827 ο Ιμπραήμ Πασάς, κατευθυνόμενος προς τα Καλάβρυτα με 13.000 στρατιώτες έχοντας ως οδηγό τον Νενέκο. Ο Ιμπραήμ έκανε μια στάση στη βρύση με το στρατό του και αφού περιηγήθηκε μαζί με το Νενέκο μέσα στο δάσος της "Κάνισκας". Έτσι η βρύση πήρε το όνομα της από το δεσπότη (εξουσιαστή, δυνάστη) Ιμπραήμ, μετά το πέρασμα του από εκεί. Μεταξύ δύο λόφων και δίπλα στον Σελινούντα, απλώνεται κάμπος που λέγεται "Λευτεροχώρι". Εκεί οι κάτοικοι του χωριού καλλιεργούσαν κηπευτικά λόγω της ύπαρξης νερού. Δεξιά και πίσω από τον κάμπο απλώνεται το δάσος της "Κάνισκας".
Ιερά Μονή Μακελλαριάς
Η Ιερά Μονή Μακελλαριάς ιδρύθηκε το 532 μ.Χ. από το βυζαντινό στρατηγό Βελισσάριο και είναι ένα από τα παλιότερα μοναστήρια της περιοχής. Βρίσκεται απέναντι από το χωρίο Λαπαναγοί, στη δεξιά όχθη του Σελινούντα, χτισμένη σε μια βραχώδη τοποθεσία. "Εν τω μοναστήρι της Πελοποννήσου και των Καλαβρύτων της υπεραγίας Μακαλλαριτίσσης τω κτισθέντι ποτέ υπό Βελισσαρίου αρχιστρατήγου Ρωμαίων επί της βασιλείας Ιουστινιανού του Μεγάλου Κωνσταντινουπόλεως τω 532, ο παρών άρτιξ (=νάρθηξ) εκτίσθη...1805. Σεπτεμβρίου 1η." Σύμφωνα με την παράδοση, η αρχική ονομασία ήταν "Παναγία Λιθαριώτισσα", ή "Λιθοστρωτιώτισσα". Αργότερα ονομάστηκε "Μακελλαριά" και για την ονομασία του μοναστηριού υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Επικρατέστερη είναι η εκδοχή σύμφωνα με την οποία η Μονή πολιορκήθηκε από τους Τούρκους το 1458 και παρά τη σθεναρή αντίσταση των πολιορκούμενων που υποστήριζε ο οπλαρχηγός Γιάννος (εξ' ου και το τοπωνύμιο "Γιαννόκαμπος") οι Τούρκοι κυρίευσαν τη Μονή και κατάσφαξαν τους μοναχούς. Το αίμα πλημμύρισε τα κελιά των μοναχών και κατόπιν τούτου το μοναστήρι ονομάστηκε "Μακελλαριά" (αίμα + κελλάρια). Μετά την καταστροφή της από τους Τούρκους ξαναχτίστηκε στη σημερινή του θέση και ανακαινίστηκε το 1784. Κάτω από το βράχο που είναι χτισμένη η Μονή βρίσκεται, εντός σπηλαίου, μικρός ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου ο βράχος στην Αγία Τράπεζα στάζει νερό στο οποίο ο λαός αποδίδει ιαματική δύναμη. Κατά τη διάρκεια της Επανάσταση του 1821 η Μονή προσέφερε υλική βοήθεια και αρκετοί μοναχοί αγωνίστηκαν εναντίον των Τούρκων. Μέσα στο μοναστήρι υπάρχουν δύο μικρές εκκλησίες, η Κοίμηση της Θεοτόκου (Καθολικό της Μονής) και η Αγία Τριάδα. Η Μονή γιορτάζει στις 15 Αυγούστου. Όπως ακριβώς και στα άλλα μοναστήρια της περιοχής, στη Μονή Μακελλαριάς φυλάσσονται ιερά κειμήλια ιδιαίτερα μεγάλης θρησκευτικής αλλά και πολιτιστικής αξίας. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της "Μακελλαρίτισσας", έργο βυζαντινής τέχνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ευρωπαϊκός Διαγωνισμός Μηχανικών BEST
Ο Πανευρωπαϊκός Διαγωνισμός Μηχανικών, EBEC (European BEST Engineering Competition), είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός για μηχανικούς που διοργανώνεται από το BEST (Board of European Students of Technology). To EBEC εκτείνεται σε 32 χώρες και στοχεύει στην εξέλιξη των φοιτητών, δίνοντάς τους την ευκαιρία να προκαλέσουν τον εαυτό τους για να λύσουν ένα θεωρητικό ή πρακτικό πρόβλημα. Οι φοιτητές σχηματίζουν ομάδες των τεσσάρων ατόμων και καλούνται να λύσουν ένα διατμηματικό θέμα τύπου Team Design ή Case Study, που απευθύνεται σε όλους τους κλάδους των μηχανικών.
Φέρνοντας κοντά φοιτητές, πανεπιστήμια, εταιρίες, θεσμούς και ΜΚΟ, το EBEC έχεις ως στόχο να αναδείξει όλο το φάσμα των πολυδιάστατων γνώσεων και προσωπικών ικανοτήτων των φοιτητών, έτσι ώστε να τις αξιοποιήσουν μέσα στην ομάδα για την επίλυση πραγματικών προβλημάτων.
To project του EBEC εντάσσεται σε μία από τις βασικές υπηρεσίες του BEST, την παροχή συμπληρωματικής εκπαίδευσης. Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού, δραστήριοι και δημιουργικοί φοιτητές έχουν την ευκαιρία να εφαρμόσουν στην πράξη τις γνώσεις που αποκτούν στο πανεπιστήμιο, να προκαλέσουν τους εαυτούς τους, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, αλλά και να αναπτύξουν τη δημιουργικότητα και τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες. Με αυτά τα χαρακτηριστικά να είναι θεμελιώδη στοιχεία του διαγωνισμού, το EBEC συμβάλλει στην υποστήριξη και ενίσχυση της τεχνολογικής εκπαίδευσης, αλλά και την προώθηση της συνεργασίας σε ένα διεθνές περιβάλλον.
Το 2016, ο τελικός του EBEC θα διεξαχθεί στο Βελιγράδι από την 1η μέχρι τις 10 Αυγούστου, με 120 συμμετέχοντες.
Ιστορία
Η ιδέα των διαγωνισμών εισήχθη στο BEST μέσω του διαγωνισμού μηχανικών του Καναδά, CEC (Canadian Engineering Competitions), που διοργανώνεται από το CFES (Canadian Federation of Engineering Students).
Μέλη του BEST επισκέφτηκαν το CEC το 2002 και η ιδέα της διοργάνωσης ενός τέτοιου διαγωνισμού συζητήθηκε την ίδια χρονιά στη Γενική Συνέλευση του BEST. Εκεί ξεκινά και η ιστορία των διαγωνισμών του BEST, με τον πρώτο Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό να διοργανώνεται στο Αϊντχόφεν το 2003, τον πρώτο Εθνικό γύρο να λαμβάνει χώρα στην Πορτογαλία το 2006 και τον πρώτο Τελικό του EBEC να διοργανώνεται στη Γάνδη το 2009 με φοιτητές που διακρίθηκαν ανάμεσα σε 2300 συμμετέχοντες από 51 πανεπιστήμια σε 18 χώρες, σημειώνοντας, έτσι, την ολοκλήρωση της πυραμίδας του EBEC.
Δομή
Το EBEC αναπτύσσεται μέσα από τρία επίπεδα διαγωνισμών που σχηματίζουν την πυραμίδα του EBEC. Με 87 Τοπικούς Γύρους, 15 Εθνικούς/Περιφερειακούς Γύρους και 1 Τελικό, το EBEC είναι ένας από τους μεγαλύτερους διαγωνισμούς μηχανικών που διοργανώνονται από φοιτητές για φοιτητές στην Ευρώπη, με περίπου 7.000 φοιτητές να συμμετέχουν κάθε χρόνο.
Τοπικοί Γύροι
Οι τοπικοί γύροι διεξάγονται σε πανεπιστήμια όπου υπάρχει τοπική ομάδα του BEST (LBG, Local BEST Group). Η νικητήρια ομάδα κάθε κατηγορίας προχωράει στο επόμενο επίπεδο.
Εθνικοί/Περιφερειακοί Γύροι
Οι Εθνικοί/Περιφερειακοί Γύροι διεξάγονται εντός μιας χώρας ή μιας περιφέρειας με παραπάνω της μίας χώρες και διοργανώνονται από ένα LBG αυτής της χώρας ή περιφέρειας. Οι ομάδες που διακρίθηκαν στους τοπικούς γύρους διαγωνίζονται εκ νέου στην ίδια κατηγορία, διεκδικώντας μία θέση στον τελικό του EBEC. Επί του παρόντος, διεξάγονται συνολικά 15 Εθνικοί/Περιφερειακοί Γύροι με περισσότερους από 700 συμμετέχοντες.