cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η έννοια της αγωνίας
Ερμηνευτική ανάλυση
Εδώ γίνεται μια νύξη στην εφηβεία κάθε ανθρώπου, όταν αφυπνίζεται η αισθησιακότητα. Μόλις αυτή εμφανίζεται, ξεκινά και η ιστορία του ανθρώπου, διότι τότε εγκαθιδρύεται και το πνεύμα που συλλογίζεται και τείνει να επικρατήσει. Η σύνθεση χρονικότητας-αιωνιότητας εγκαθιδρύεται μέσα σε μια «στιγμή», η οποία επιφέρει κατά το πλείστο μια πτώση σε αμαρτωλή κατάσταση αλλά και τη δυνατότητα της ανάνηψης και της σωτηρίας. Σημαντική είναι επίσης η διαφοροποίηση του χριστιανικού-θρησκευτικού ατόμου από προηγούμενες θρησκευτικές αντιλήψεις. Σύμφωνα με τον Χριστιανισμό ο άνθρωπος οδηγείται στον εαυτό του μέσα από τα έγκατα μιας συνείδησης της αμαρτωλότητάς του. Αντίθετα ο Παγανισμός θεωρεί την αυτοσυνείδηση σχέση με το πεπρωμένο (π.χ. του Οιδίποδα), ενώ ο Ιουδαϊσμός σχέση με την ενοχή.
Αφού ένα ανθρώπινο άτομο αμαρτήσει, εμφανίζονται δύο είδη αγωνίας. Η αγωνία προ του κακού, κατά την οποία αγωνιούμε μήπως ανανεωθεί το αμάρτημα, και η αγωνία προ του καλού, που είναι η νεύρωση του να φοβούμαστε τη λύτρωση και τη σωτηρία. Και οι δύο είναι εσφαλμένες σχέσεις ψυχής-σώματος, που δεν έχουν κυριαρχηθεί εντελώς από το πνεύμα.
Ενώ η αγωνία οδηγεί συνήθως σε αμαρτήματα, όσο ο άνθρωπος τελεί μέσα στον «ίλιγγο» της αμαρτωλής δυνατότητας, είναι επίσης ικανή να λειτουργήσει εποικοδομητικά, ώστε να μάθουμε το ύψιστο. Η αγωνία αποτελεί τη δυνατότητα της αμαρτωλότητας αλλά και της απελευθέρωσης από αυτήν. Και μολονότι συχνά ενοχλεί και παρεμποδίζει την αυτοπραγμάτωσή μας, μπορεί να αποβεί κίνητρο για να γίνει κάποιος ο εαυτός του. Η αγωνία αναδεικνύει έτσι ξανά τον αμφίρροπο χαρακτήρα της ως ταυτόχρονα θελκτική και απωθητική. Αν κάποιος αντλήσει από την αγωνία εσφαλμένα διδάγματα, μπορεί να οδηγηθεί ακόμα και στην αυτοκτονία. Αν όμως μάθει ν’ αγωνιά ορθά, τότε ξεμασκαρεύονται οι πεπερασμένες δυνατότητες και ανακαλύπτεται η οδός προς την απεραντοσύνη και τη σωτηρία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Υψηλάντη
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Υψηλάντη είναι σιδηροδρομικός σταθμός στον Υψηλάντη της Βοιωτίας. Βρίσκεται έξω από το χωριό. Ο σταθμός άνοιξε το 1904 και εξυπηρετείται από τα περιφερειακά τρένα ανάμεσα στην Αθήνα και το Λειανοκλάδι.
Μέθοδος των μεγαλύτερων υπολοίπων
Η Μέθοδος των μεγαλύτερων υπολοίπων (επίσης γνωστή ως μέθοδος Χέαρ–Νίμεγιερ, μέθοδος Χάμιλτον ή ως μέθοδος του Βίντον ) είναι μία μέθοδος για την κατανομή των εδρών που χρησιμοποιείται στα εκλογικά συστήματα αναλογικής εκπροσώπησης με κομματικές λίστες.
Διαφέρει από τις μεθόδους των μεγαλύτερων μέσων όρων, όπως η μέθοδος Ντ'Οντ.
Μέθοδος
Στη μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων, αρχικά ο αριθμός των ψήφων που συγκέντρωσε ένα κόμμα διαιρείται με έναν παράγοντα, ο οποίος υπολογίζεται με μία μέθοδο ποσοστώσεων, όπως η Ντρουπ, η Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ, ή άλλη. Η ποσόστωση υπολογίζεται από το πηλίκο του συνολικού αριθμού ψήφων που ρίχτηκαν στις εκλογές προς τον αριθμό των εδρών που πρέπει να πληρωθούν. Το πηλίκο ενδέχεται να είναι αριθμός που περιλαμβάνει ακέραιο μέρος και κλασματικό υπόλοιπο. Το κόμμα λαμβάνει έναν αριθμό εδρών ισάξιο αυτού του ακέραιου αριθμού. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο για όλα τα κόμματα, και σε κάθε κόμμα κατανέμεται αριθμός εδρών ισάξιος του ακέραιου αριθμού. Μετά από αυτό, θα έχουν μείνει αδιάθετες έδρες και τα κλασματικά υπόλοιπα. Τότε, γίνεται σύγκριση μεταξύ των κλασματικών υπολοίπων, και ταξινομούνται κατά σειρά φθίνουσας τιμής. Τα κόμματα που έχουν τα μεγαλύτερα υπόλοιπα λαμβάνουν από μία έδρα, μέχρις ότου πληρωθούν όλες οι έδρες.
Ποσοστώσεις
Υπάρχουν πολλοί τύποι ποσοστώσεων: η Χέαρ, η Ντρουπ, η Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ, κ.α.
Η πιο απλή είναι η ποσόστωση Χέαρ που ορίζεται ως εξής:
H ποσόστωση Ντρουπ είναι τo ακέραιο μέρος του αριθμού που προκύπτει από τον λόγο:
Παραδείγματα
Έστω ότι μετά τις εκλογές να καλυφθούν 10 έδρες ο συνολικός αριθμός έγκυρων ψηφοδελτίων είναι 100.000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Παλαιό Εβραϊκό Κοιμητήριο (Τσιέσιν)
Το Παλαιό Εβραϊκό Κοιμητήριο (πολωνικά: Stary Cmentarz Żydowski w Cieszynie) είναι ένα από τα δύο εβραϊκά νεκροταφεία στο Τσιέσιν της Πολωνίας, μαζί με το Νέο Εβραϊκό Κοιμητήριο. Βρίσκεται στην οδό Χαζλάσκα 39 και είναι το παλαιότερο από τα δύο.
Η γη για το νεκροταφείο αγοράστηκε το 1647 και από τότε ανήκε στην οικογένεια Σίνγκερ. Το 1785, το νεκροταφείο έπαψε να είναι ιδιοκτησία και πουλήθηκε στην εβραϊκή κοινότητα τυο Τσιέσιν. Η τελευταία ταφή στο νεκροταφείο έγινε το 1928. Το 1986 το νεκροταφείο προστέθηκε στο μητρώο μνημείων. Το νεκροταφείο ανήκει πλέον στην εβραϊκή κοινότητα στο Μπιέλσκο-Μπιάουα.
Το 2009, το νεκροταφείο είχε περισσότερους από 1.500 τάφους. Το νεκροταφείο έχει έκταση 1,9 στρεμμάτων και περιβάλλεται από πλίνθινο φράχτη. Οι ντόπιοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι το νεκροταφείο δημιουργήθηκε τον Μεσαίωνα.
Ιδιωτικό νεκροταφείο της οικογένειας Σίνγκερ
Η προέλευση του νεκροταφείου συνδέεται με τον Γιάκομπ Σίνγκερ, ιδρυτή του παλαιότερου εβραϊκού οίκου, ο οποίος έζησε μόνιμα στο Τσιέσιν. Το 1631, υπέγραψε συμβόλαιο μίσθωσης με την Πριγκίπισσα Ελισάβετ Λουκρητία του Τσιέσιν. Ένας απολογισμός οδηγιών με ημερομηνία 23 Απριλίου 1647 τον έκανε πριγκιπικό φοροεισπράκτορα με εκτεταμένα προνόμια, όπως η ελευθερία να διαδίδει τον Ιουδαϊσμό και την αποδοχή ενός οικογενειακού νεκροταφείου για τον αποθανόντα Σίνγκερ.
Την ίδια χρονιά, ο Γιάκομπ Σίνγκερ αγόρασε την περιοχή του λεγόμενου Winogrady (αμπελώνας) από έναν χωρικό που ονομαζόταν Γιαν Κράους. Το Winogrady έγινε ο πυρήνας του σημερινού νεκροταφείου. Ο Σίνγκερ θάφτηκε για πρώτη φορά εκεί, αλλά ο τάφος του δεν επέζησε στη σύγχρονη εποχή. Μετά το διάταγμα του Κάρολου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1713, υπήρξε μια ανοχή στην εισροή εβραϊκού πληθυσμού στην πόλη. Ως αποτέλεσμα, η προσφορά των νεκροταφείων μειώθηκε ταχύτερα από πριν. Το 1715, ελλείψει χώρων ταφής, οι Σίνγκερ αγόρασαν ένα αγροτεμάχιο και το σπίτι του από τον Γιαν Φάμπερ, και το 1723, ένα τμήμα ενός χωραφιού από τη Σούζαν Μπέρισχ. Το κτίριο απέκτησε έναν υπηρέτη που φρόντιζε το νεκροταφείο.
Την εποχή της Μαρίας Θηρεσίας, το νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Εβραίους από το Τσιέσιν και τις γύρω περιοχές. Το 1768, οι Σίνγκερ (Χίρσελ Σίνγκερ και η αδερφή του, Έντελ, χήρα του Γιάκομπ Όπενχάιμιε) διεύρυναν ξανά το νεκροταφείο μέσω της αγοράς ενός παρακείμενου κήπου ενός σπιτιού. Διατήρησαν έναν τυμβωρύχο κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου και επιβάλλονταν υψηλές χρεώσεις στις ταφές, αν και ετησίως 20 φτωχοί Εβραίοι θάβονταν για δικό τους λογαριασμό με την προσθήκη ενδυμάτων.
Νεκροταφείο ιδιοκτησίας του δήμου
Στις 31 Μαρτίου 1785, ο Μόσες Χίρσελ Σίνγκερr πούλησε το ακίνητο σε 88 εβραϊκές οικογένειες του Τσιέσιν για 900 φλορίνια και το νεκροταφείο έπαψε να είναι ιδιωτικό. Το νεκροταφείο επεκτάθηκε, με ένα οικόπεδο που αγοράστηκε από τον Πάβεου Πουόσκα το 1802, και ένα τμήμα γης από λατομείο που αγοράστηκε από το λατομείο το 1836, όταν το νεκροταφείο έφτασε στην τελική του μορφή. Γύρω στο 1820, ένα νοσοκομείο για φτωχούς Εβραίους χτίστηκε στο νεκροταφείο, και το 1830, το νεκροταφείο περιβαλλόταν από έναν τοίχο από τούβλα. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα χτίστηκαν και υπάρχουν μέχρι σήμερα, γραφείο τελετών, διαμέρισμα για τους φρουρούς και στάβλοι για άλογα και νεκροφόρα. Το κτίριο ήταν δώρο από τον Εμάνουελ Α. Ζίφερ, έναν Αυστραλό ειδικό των σιδηροδρόμων, και ήταν αφιερωμένο στη μνήμη των γονιών του, σύμφωνα με το διοικητικό συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσιεσιν Παλαιο Εβραικο Κοιμητηριο Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Τσιέσιν
Παστινάκη η εδώδιμος
Η Παστινάκη η εδώδιμος (Pastinaca sativa) ή κοινώς η παστινάκη ή το παστινάκι, είναι ένα ριζώδες λαχανικό στενά συνδεδεμένο με το καρότο και το μαϊντανό. Πρόκειται για ένα διετές φυτό που συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο φυτό. Η μακρά κονδυλώδης ρίζα του έχει το κρεμ χρώμα του δέρματος και της σάρκας και μπορεί να παραμείνει στο έδαφος όταν ωριμάσει, καθόσον γίνεται γλυκύτερη στη γεύση, μετά από τους παγετούς του χειμώνα. Στην πρώτη καλλιεργητική του περίοδο, το φυτό έχει μια ροζέτα από πτεροειδή μισο-πράσινα φύλλα. Αν δεν θεριστεί, παράγει την ταξιανθία του, που ολοκληρώνεται στη δεύτερη καλλιεργητική του περίοδο, με ένα σκιάδιο από μικρά κίτρινα λουλούδια. Αυτή τη φορά όμως, ο βλαστός του είναι ξυλώδης και ο κονδύλος μη βρώσιμος. Οι σπόροι του έχουν χρώμα χλωμό καφέ και είναι επίπεδοι και φτερωτοί.
Η παστινάκη, είναι ιθαγενής στην Ευρασία. Έχει χρησιμοποιηθεί ως λαχανικό από την αρχαιότητα και καλλιεργήθηκε από τους Ρωμαίους, αν και υπάρχει κάποια σύγχυση στη βιβλιογραφία της εποχής, μεταξύ της και του καρότου. Χρησιμοποιήθηκε ως γλυκαντικό πριν από την άφιξη του ζαχαροκάλαμου στην Ευρώπη. Το 19ο αιώνα εισήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι παστινάκες συνήθως μαγειρεύονται, αλλά επίσης, μπορούν να καταναλωθούν και ωμές. Είναι πλούσιες σε βιταμίνες και ανόργανα συστατικά, ιδιαίτερα κάλιο. Περιέχουν επίσης αντιοξειδωτικά και τόσο τις διαλυτές όσο και τις αδιάλυτες φυτικές ίνες. Μπορούν να καλλιεργηθούν σε βαθιά, χωρίς πέτρες εδάφη. Δέχονται επίθεση από την καροτόμυγα (carrot fly) και άλλα εντομοπαράσιτα, ιούς και μυκητολογικές ασθένειες, των οποίων το σαράκι (canker) είναι η πιο σοβαρή. Η επαφή με τα κλαδιά και τα φυλλώματά του και αν το δέρμα εκτεθεί στο ηλιακό φως μετά την επαφή, μπορεί να προκαλέσει δερματικό εξάνθημα.
Περιγραφή
right|thumb|250px|Στέλεχος όπου φαίνονται τα μεσογονάτια (internodes), οι κόμβοι (nodes), το φύλλο (leaf) καθώς και ο [[Μίσχος (βοτανική)|μίσχος (petiole).]] thumb|left|220px|Τετραμερές άνθος (Ludwigia octovalvis) όπου φαίνονται τα πέταλα και τα σέπαλα. Οι παστινάκες καλλιεργούνται για τις σαρκώδεις, βρώσιμες κρεμ χρώματος κεντρικές ρίζες (taproots) τους. Οι ρίζες γενικά είναι ομαλές, αν και ενίοτε σχηματίζονται πλάγιες ρίζες. Οι περισσότερες είναι κυλινδρικές, αλλά μερικές ποικιλίες έχουν ένα πιο βολβοειδές σχήμα, το οποίο γενικά τείνουν να προτιμούν οι επεξεργαστές τροφίμων, καθώς είναι πιο ανθεκτικές στη θραύση. Το φυτό έχει ένα κορυφαίο μερίστωμα που παράγει μια ροζέτα από πτεροειδή φύλλα, το καθένα, από αρκετά ζεύγη φυλλαδίων με οδοντωτά περιθώρια. Τα κατώτερα φύλλα έχουν κοντούς μίσχους, τα ανώτερα δε, είναι άνευ στελέχους και τα τελευταία φύλλα έχουν τρεις λοβούς. Το πολύ διακλαδισμένο ανθικό στέλεχός του είναι κούφιο και με αυλάκια, μπορεί δε να φτάσει σε ύψος τα 150 εκατοστά (60 in). left|220px|thumb|Άνθος από την Magnolia × wieseneri, όπου φαίνονται οι πολλοί ύπεροι, που σχηματίζουν το γυναικείον (gynoecium) εις το μέσον του άνθους. Η παστινάκα είναι ένα διετές φυτό, με ροζέτα από τραχυά τριχωτά φύλλα, τα οποία όταν συνθλίβονται, έχουν μια έντονη οσμή. Οι μίσχοι είναι με αύλακες και έχουν περικεκαλυμμμένες βάσεις. Τα φύλλα είναι μία ή δύο φορές πτεροειδή, με ευρεία, ωοειδή, μερικές φορές λοβωτά φύλλα, με οδοντωτά περιθώρια· τα οποία φτάνουν το μήκος των 40 εκατοστών (16 in). Ο ανθικός μίσχος αναπτύσσεται κατά το δεύτερο έτος, φτάνοντας σε ένα ύψος 40 έως 200 εκατοστών (20 έως 80 in). Είναι τριχωτός, με αυλάκια, κούφιος (εκτός από τους κόμβους) και με αραιές διακλαδώσεις. Έχει μερικά άμισχα, μονόλοβα φύλλα μήκους 5 έως 10 εκατοστά (2 έως 4 in) και τα οποία είναι διατεταγμένα σε απέναντι ζεύγη. Τα κίτρινα άνθη είναι σε ένα χαλαρής ένωσης σκιάδιο, διαστάσεων διαμέτρου 10 έως 20 εκατοστών (4 έως 8 in). Υπάρχουν 6-25 ευθείς μίσχοι, ο καθένας διαστάσεων 2-5 εκατοστά (1–2 in), που υποστηρίζουν τα δευτερογενή σκιάδια (umbellets). Τα σκιάδια και τα δευτερογενή σκιάδια, συνήθως δεν έχουν ανώτερα ή κατώτερα των κλαδιών βράκτια. Τα άνθη έχουν μικροσκοπικά σέπαλα ή απουσιάζουν παντελώς και έχουν διαστάσεις περίπου 3,5 χιλιοστά. Αποτελούνται από πέντε κίτρινα πέταλα, που έχουν στραβώσει προς τα μέσα, πέντε στήμονες και έναν ύπερο. Οι καρποί ή σχιζόκαρποι (schizocarps), είναι ωοειδής και επίπεδοι, με στενά φτερά και κοντοί, με εξαπλούμενα γυναικεία (gynoecium). Έχουν το χρώμα του άχυρου σε ανοιχτό καφέ και μήκος 4-8 χιλ.
Ιστορία
Όπως και τα καρότα, οι παστινάκες είναι ιθαγενείς στην Ευρασία και καταναλώνονταν εκεί από τους αρχαίους χρόνους. Οι Zohary και Hopf σημειώνουν ότι οι αρχαιολογικές μαρτυρίες για την καλλιέργεια της παστινάκας "εξακολουθεί να είναι μάλλον περιορισμένη" και ότι οι Ελληνικές και Ρωμαϊκές φιλολογικές πηγές αποτελούν σημαντική πηγή για την πρώιμη χρήση του. Προειδοποιούν ότι "υπάρχουν κάποιες δυσκολίες στη διάκριση μεταξύ της παστινάκας και του καρότου (που, κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, ήταν λευκό ή μοβ), στα κλασσικά γραπτά, αφού και τα δύο λαχανικά, φαίνεται να ονομάζονταν μερικές φορές pastinaca, εντούτοις, το κάθε λαχανικό φαίνεται να βρίσκεται υπό καλλιέργεια, κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους". Η παστινάκη, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και ο Αυτοκράτορας Τιβέριος αποδεχόταν μέρος του φόρου υποτελείας που καταβαλλόταν στη Ρώμη από τη Γερμανία, με τη μορφή της παστινάκας. Στην Ευρώπη, το λαχανικό χρησιμοποιήθηκε ως πηγή ζάχαρης πριν το ζαχαροκάλαμο και τα τεύτλα γίνουν διαθέσιμα. Όπως η pastinache comuni, η "κοινή" pastinaca, φιγουράρει στον μακρύ κατάλογο των βρώσιμων προϊόντων που απολάμβαναν οι Μιλανέζοι, δίνεται από τον Bonvesin de la Riva, στα «Θαύματα του Μιλάνου» (το 1288). Αυτό το φυτό εισήχθη στην Βόρεια Αμερική ταυτόχρονα από τους Γάλλους αποίκους στον Καναδά και τους Βρετανούς στις Δεκατρείς Αποικίες για χρήση του ως ριζώδες λαχανικό, αλλά στα μέσα του 19ου αιώνα, αντικαταστάθηκε ως η κύρια πηγή αμύλου, από την πατάτα και κατά συνέπεια, καλλιεργήθηκε σε μικρότερη κλίμακα.
Το 1859, μια νέα ποικιλία που ονομάζετο "Student" (ελλην. "Φοιτητής"), δημιουργήθηκε από τον James Buckman στο Royal Agricultural College της Αγγλίας. Ο οποίος πίσω-επικονίασε (back-crossed) καλλιεργούμενα φυτά με άγρια ​​αποθέματα, στοχεύοντας στο να καταδείξει πώς τα ενδημικά φυτά θα μπορούσαν να βελτιωθούν με την επιλεκτική αναπαραγωγή. Αυτό το πείραμα ήταν τόσο επιτυχημένο, που το "Student", έγινε η κύρια καλλιεργούμενη ποικιλία στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ταξινομία
thumb|300px|Εικονογράφηση από τον Johann Georg Sturm (1796) στο "Deutschlands Flora in Abbildungen". Η παστινάκα επισήμως περιγράφεται για πρώτη φορά, από τον Κάρολο Λινναίο, στο έργο του "Species Plantarum" (1753). Έχει αποκτήσει αρκετά συνώνυμα στην ταξινομική ιστορία: Όπως και τα περισσότερα γεωργικής σημασίας φυτά, πολλά υποείδη και ποικιλίες της P. sativa έχουν περιγραφεί, αλλά αυτά ως επί το πλείστον, δεν αναγνωρίζονται πλέον ως ανεξάρτητα taxa, αλλά μάλλον, μορφολογικές παραλλαγές της ίδιας ταξινομικής μονάδας. Στην Ευρασία, ορισμένες αρχές κάνουν διάκριση μεταξύ των καλλιεργούμενων και των άγριων εκδόσεων της παστινάκης, χρησιμοποιώντας τα υποείδη sylvestris για την τελευταία, ή ακόμα και την εξυψώσουν στη κατάσταση των ειδών όπως τη Pastinaca sylvestris. Στην Ευρώπη, τα διάφορα υποείδη, έχουν ονομαστεί με βάση τα χαρακτηριστικά τους, όπως η τριχοφυΐα των φύλλων, η έκταση στην οποία τα στελέχη είναι υπό γωνία ή στρογγυλεμένα, το μέγεθος και το σχήμα του τερματικού σκιάδιου.
Χρήσεις
Οι παστινάκες μοιάζουν με τα καρότα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν με παρόμοιους τρόπους, αλλά έχουν μια πιο γλυκιά γεύση, ειδικά όταν μαγειρευτούν. Αν και οι παστινάκες μπορούν να καταναλωθούν ωμές, πιο συχνά σερβίρονται μαγειρεμένες. Μπορούν να ψηθούν, να βράσουν, να πολτοποιηθούν, να τηγανιστούν ή να μαγειρευτούν στον ατμό. Όταν χρησιμοποιούνται σε βραστά, σούπες και μαγειρευτά κατσαρόλας, δίνουν μια πλούσια γεύση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η παστινάκη βράζεται και τα στερεά τμήματά της, αφαιρούνται από την σούπα ή το στιφάδο, αφήνοντας πίσω μια πιο λεπτή γεύση από το σύνολο της ρίζας και το άμυλο για να πυκνώνει το πιάτο. Η ψητή παστινάκη, σε ορισμένα μέρη του Αγγλόφωνου κόσμου, θεωρείται ουσιαστικό μέρος του δείπνου των Χριστουγέννων και επίσης, συχνά χαρακτηρίζει το παραδοσιακό ψητό της Κυριακής. Η παστινάκη μπορεί επίσης να τηγανιστεί ή να κοπεί σε λεπτές φέτες και να γίνει τραγανή. Η παστινάκη μπορεί να γίνει κρασί που έχει μια παρόμοια γεύση, με το κρασί της Μαδέρας.
Στη Ρωμαϊκή εποχή, πιστεύετο ότι οι παστινάκες ήταν αφροδισιακό. Ωστόσο, οι παστινάκες συνήθως δεν χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη Ιταλική κουζίνα. Αντ'αυτού, χρησιμοποιούνται για τη σίτιση των χοίρων, ιδίως εκείνων που εκτρέφονται για να κάνουν το ζαμπόν Πάρμας.
Στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, η ρίζα της κινεζικής παστινάκης, χρησιμοποιείται ως φυτικό συστατικό του φαρμάκου.
Θρεπτικές ιδιότητες
Μια τυπική παστινάκη 100 g, περιέχει 75 θερμίδες (230 kJ) ενέργειας. Οι περισσότερες ποικιλίες παστινάκης αποτελούνται περίπου από: 80% νερό, 5% ζάχαρη, 1% πρωτεΐνη, 0,3% λίπος και 5% διαιτητικές ίνες. Η παστινάκη είναι πλούσια σε βιταμίνες και ανόργανα συστατικά και είναι ιδιαίτερα πλούσια σε κάλιο με 375 mg ανά 100 g. Πολλές από τις βιταμίνες της ομάδας Β είναι παρούσες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της βιταμίνης C χάνεται στο μαγείρεμα. Δεδομένου ότι οι περισσότερες από τις βιταμίνες και τα μέταλλα βρίσκονται κοντά στον φλοιό του, πολλές θα χαθούν, εκτός και αν αφαιρεθεί λεπτή φλούδα από τη ρίζα ή ψηθεί στο σύνολό της (αξεφλούδιστη). Κατά τη διάρκεια του παγωμένου καιρού, μέρος του αμύλου του, μετατρέπεται σε ζάχαρη και η ρίζα έχει πιο γλυκιά γεύση.
Η κατανάλωση των παστινάκων, έχει δυνητικά οφέλη για την υγεία. Περιέχουν αντι-οξειδωτικά, όπως falcarinol, falcarindiol, panaxydiol και methyl-falcarindiol οι οποίες έχουν αντικαρκινικές, αντι-φλεγμονώδεις και αντι-μυκητιακές ιδιότητες. Οι διαιτητικές ίνες στις παστινάκες είναι εν μέρει του διαλυτού και εν μέρει του αδιάλυτου τύπου και αποτελούνται από κυτταρίνη, ημικυτταρίνη και λιγνίνη. Η υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, των παστινάκων, μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της δυσκοιλιότητας και τη μείωση των επίπεδων της χοληστερόλης στο αίμα.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία της ονομασίας του γένους Pastinaca, δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά είναι πιθανόν να προέρχεται είτε από τη Λατινική λέξη pastino, που σημαίνει «προετοιμάζω το έδαφος για την φύτευση της αμπέλου» ή pastus, που σημαίνει «τροφή». Το συγκεκριμένο βοτανικό επίθετο sativa σημαίνει «σπειρόμενη».
Ενώ η λαϊκή ετυμολογία υποστηρίζει μερικές φορές ότι η Αγγλική ονομασία του (parsnip), είναι ένα λεξικό υβρίδιο (portmanteau)   των λέξεων  μαϊντανός (parsley) και  γογγύλι (turnip) (parsley + turnip), αυτό προέρχεται στην πραγματικότητα από το Μέσο Αγγλικό pasnepe, αλλοίωση (επηρεαζόμενη από το nep, του turnip) του Παλαιού Γαλλικού pasnaie (τώρα panais), από το Λατινικό pastinum, ενός είδος πιρουνιού, του οποίου η κατάληξη άλλαξε σε -nip κατ'αναλογία με το turnip (γογγύλι), επειδή λανθασμένα είχε θεωρηθεί ότι ήταν ένα είδος γογγυλιού.
Καλλιέργεια
Η άγρια ​​παστινάκα από την οποία προήλθαν οι σύγχρονες καλλιεργούμενες ποικιλίες, είναι ένα φυτό των ξηρών τραχιών βοσκοτόπων και των σημείων αποβλήτων, ιδιαίτερα των ασβεστωδών (chalk) και ασβεστολιθικών (limestone) εδαφών. Η παστινάκη είναι διετές φυτό, αλλά συνήθως καλλιεργείται ως ετήσιο. Τα αμμώδη (sandy) και πηλώδη (loamy) χώματα είναι προτιμότερα από το λασπώδες (silt), αργιλώδες (clay) και πετρώδες (stony) έδαφος, καθώς τα τελευταία παράγουν κοντές, διχαλωτές ρίζες. Επιδεινώνεται σημαντικά η βιωσιμότητα των σπόρων παστινάκης, αν αποθηκευτούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι σπόροι φυτεύονται συνήθως νωρίς την άνοιξη, μόλις το έδαφος μπορεί να εργαστεί σε ένα λεπτό όργωμα, στη θέση όπου τα φυτά θα μεγαλώσουν. Τα αναπτυσσόμενα φυτά αραιώνονται και διατηρούνται ελεύθερα αγριόχορτων. Η συγκομιδή ξεκινά στα τέλη του φθινοπώρου, μετά τον πρώτο παγετό και συνεχίζει μέσα στο χειμώνα. Οι σειρές μπορούν να καλυφθούν με άχυρο, ώστε να διευκολυνθεί η άρση των φυτών, κατά τη διάρκεια του παγετού. Οι χαμηλές θερμοκρασίες του εδάφους, προκαλούν μερικά από τα άμυλα που αποθηκεύονται στις ρίζες, να μετατρέπονται σε σάκχαρα, δίνοντάς τους μια πιο γλυκιά γεύση.
Προβλήματα της καλλιέργειας
Τα φύλλα της παστινάκας μερικές φορές σηραγγοποιούνται (tunnelled) από τις προνύμφες του ανθρακωρύχου των φύλλων σέλινου (celery leaf miner (Euleia heraclei)). Ακανόνιστα ωχρά καφέ περάσματα, μπορούν να φανούν να ελίσσονται μεταξύ των άνω και των κάτω επιφανειών των φύλλων. Οι συνέπειες είναι σοβαρότερες στα νεαρά φυτά, καθώς τα ολόκληρα φύλλα μπορούν να ζαρώσουν και να πεθάνουν. Η θεραπεία γίνεται με την αφαίρεση των προσβεβλημένων φυλλαδίων ή ολόκληρων των φύλλων ή με χημικά μέσα.
Η καλλιέργεια μπορεί να προσβληθεί από τις νύμφες της καροτόμυγας (carrot fly (Chamaepsila rosae)). Το επιβλαβές έντομο τρέφεται από τα εξωτερικά στρώματα της ρίζας, φτιάχνοντας λαγούμι, για να μπει μέσα του αργότερα την ίδια εποχή (σεζόν). Τα σπορόφυτα μπορούν να σκοτωθούν, ενώ οι μεγαλύτερες ρίζες καθίστανται άχρηστες. Η ζημία που έχει γίνει, παρέχει ένα σημείο εισόδου για τις μυκητιασικές σήψεις και το σαράκι (fungal rots and canker). Η μύγα ελκύεται από τη μυρωδιά του μωλωπισμένου ιστού και η βλάβη μπορεί να ελαχιστοποιηθεί με την αραιά σπορά, παρέχοντας καλές συνθήκες ανάπτυξης, αποφεύγοντας τη λέπτυνση των φυτών και με το προσεκτικό ξεχορτάριασμα. Η παστινάκη χρησιμοποιείται ως τροφή των φυτών από τις προνύμφες ορισμένων ειδών λεπιδοπτέρων, συμπεριλαμβανομένων των parsnip swallowtail, common swift moth, garden dart moth και ghost moth. Οι προνύμφες parsnip moth (Depressaria radiella) προέρχονται από την Ευρώπη και κατά λάθος εισήχθησαν στη Βόρεια Αμερική στα μέσα της δεκαετίας του 1800, κατασκευάζουν τους ιστούς τους στα σκιάδια, τρεφόμενες με τα άνθη και τους αναπτυσσόμενους σπόρους. thumb|left|220px|Μυκητικό μυκήλιο (fungal mycelium), από ρίζα μανιταριού. thumb|left|220px|Ερυσίβη (powdery mildew), που αναπτύσσεται σε ένα φύλλο (σε μεγέθυνση). Το parsnip canker είναι μια σοβαρή ασθένεια της εν λόγω καλλιέργειας. Μαύρες ή πορτοκαλί-καφέ κηλίδες εμφανίζονται γύρω από το στέμμα και τους ώμους της ρίζας, συνοδευόμενες από ραγίσματα και σκλήρυνση της σάρκας. Είναι πιο πιθανό να συμβεί όταν ο σπόρος σπέρνεται με το κρύο, υγρό χώμα, το pH του εδάφους είναι πολύ χαμηλό ή οι ρίζες έχουν ήδη καταστραφεί από προνύμφες των καροτόμυγων. Καλύτερα αποτελέσματα μπορούν να επιτευχθούν με την επιλογή μιας ανθεκτικής ποικιλίας και η σπορά να γίνεται αργότερα στη σεζόν, παράγοντας φυτά μικρότερα, με πιο στενά διαστήματα. Διάφοροι μύκητες που σχετίζονται με το σαράκι, συμπεριλαμβανομένων των Phoma complanata, Ilyonectria radicicola, Itersonilia pastinaceae, ''Ι. perplexans και στην Ευρώπη, η Centrospora acerina έχουν βρεθεί να προκαλούν τη μαύρη σήψη (black rot),'' η οποία σκοτώνει το φυτό ενωρίς. Η υδαρής μαλακή σήψη (watery soft rot), που προκαλείται από τα Sclerotinia minor και S. sclerotiorum, προκαλεί την κύρια ρίζα να γίνει μαλακή και υγρή. Μια λευκή ή μπεζ χρώματος μούχλα αναπτύσσεται στην επιφάνεια. Η παθογένεια είναι πιο συχνή στις εύκρατες και υποτροπικές περιοχές, οι οποίες έχουν ένα πιo δροσερό υγρό κλίμα.
Αρκετοί ιοί είναι γνωστοί ότι προσβάλλουν το φυτό, και συμπεριλαμβάνονται οι: seed-borne strawberry latent ringspot virus, parsnip yellow fleck virus, parsnip leafcurl virus, parsnip mosaic potyvirus και potyvirus celery mosaic virus. Με τον τελευταίο, να προκαλεί εκκαθάριση ή κιτρίνισμα αυτών των περιοχών του φύλλου, ευθυγραμμίζοντας αμέσως τις φλέβες, την εμφάνιση μωσαϊκού κηλίδων ώχρας και του τσαλακώματος των φύλλων στα μολυσμένα φυτά.
Τοξικότητα
Ενώ η ρίζα της παστινάκας είναι βρώσιμη, ο χειρισμός των βλαστών και των φύλλων του φυτού απαιτεί προσοχή, καθώς ο χυμός που ελευθερώνει είναι τοξικός. Όπως πολλά άλλα μέλη της οικογένειας των Σελινοειδών (Apiaceae), η παστινάκη περιέχει φουρανοκουμαρίνη, μια φωτοευαίσθητη χημική ουσία που προκαλεί μια κατάσταση γνωστή ως φυτοφωτοδερματίτιδα. Η κατάσταση είναι ένας τύπος χημικού εγκαύματος παρά μια αλλεργική αντίδραση και είναι παρόμοια με το εξάνθημα που προκαλείται από δηλητηριώδη κισσό. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ερυθρότητα, κάψιμο και φουσκάλες. Οι πληγείσες περιοχές, μπορεί να παραμείνουν αποχρωματισμένες για έως και δύο χρόνια. Παρά το γεγονός ότι έχουν υπάρξει κάποιες αναφορές κηπουρών, οι οποίοι βίωσαν συμπτώματα τοξικότητας, μετά την επαφή τους με το φύλλωμα, αυτές ήταν αριθμητικά λίγες, σε σύγκριση με τον αριθμό των ανθρώπων που αναπτύσσουν αυτή την καλλιέργεια. Το πρόβλημα, είναι πιθανότερο να συμβεί σε μια ηλιόλουστη μέρα, κατά τη συλλογή του φυλλώματος ή στο ξερίζωμα των παλαιών φυτών. Τα συμπτώματα, ως επί το πλείστον, ήσαν ήπιας έως μέτριας βαρύτητας.
Οι τοξικές ιδιότητες των εκχυλισμάτων της παστινάκης, είναι ανθεκτικές στη θέρμανση ή τη συντήρηση για διάστημα πολλών μηνών. Τα τοξικά συμπτώματα μπορούν επίσης να επηρεάσουν τα ζώα και τα πουλερικά στα μέρη του σώματος τους, όπου το δέρμα τους είναι εκτεθειμένο. Πολυακετυλένια μπορούν να βρεθούν στα Σελινοειδή (Apiaceae) λαχανικά όπως η παστινάκη και δείχνουν κυτταροτοξικές δραστηριότητες.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρώσιμα σκιαδοφόρα Κατηγορία:Φυτά εισβολείς Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Ριζωματώδη Κατηγορία:Τρόφιμα που απαιτούν αποτοξίνωση
Αγορά Μοδιάνο
Η Αγορά Μοδιάνο ή Στοά Μοδιάνο, επίσημα Κεντρική Αγορά Τροφίμων ή Κεντρική Στοά Τροφίμων, είναι σκεπαστή αγορά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Το κτήριο της αγοράς κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα J. Oliphant και τον μηχανικό και κύριο του έργου Ελί Μοδιάνο. Η κατασκευή της αγοράς ξεκίνησε το 1922, αποπερατώθηκε το 1925 κι εγκαινιάστηκε το 1930. Χτίστηκε στην περιοχή της πυρίκαυστης ζώνης, περιοχή που καταστράφηκε από την πυρκαγιά του 1917 κι ανοικοδομήθηκε με το Σχέδιο Εμπράρ. Πριν την πυρκαγιά στο σημείο αυτό βρισκόταν η συναγωγή Ταλμούδ Τορά και το ομώνυμο οικόπεδο της στην εβραϊκή συνοικία Kadi. Χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο κτίριο το 1983 από το ΥΠΕΧΩΔΕ κι ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1995 από το Υπουργείο Πολιτισμού διότι «είναι χαρακτηριστικό δείγμα κτιρίων Αγοράς με στοά».
Ανακαίνιση
Το καλοκαίρι του 2017 ο όμιλος Φάις αγόρασε το 43,6% από το ΤΑΙΠΕΔ και σταδιακά εξαγόρασε το 57%. Οι εργασίες ανακαίνισης ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2020 και ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο του 2022. Η ανακαινισμένη αγορά άνοιξε για το κοινό στις 5 Δεκεμβρίου 2022. Στην ανακαινισμένη αγορά λειτουργούν περίπου 75 καταστήματα. Μεταξύ των καταστημάτων περιλαμβάνονται ντελικατέσεν, φούρνοι, ζυθοπωλείο όπου πωλούνται μπίρες αποκλειστικά από Έλληνες μικροζυθοποιούς, ζαχαροπλαστείο με πολίτικες κρέμες και χειροποίητα σιροπιαστά, παντοπωλεία, κάβα, ιχθυοπωλεία, σούσι μπαρ, εστιατόρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Μοδιανο Κατηγορία:Κλειστές αγορές Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στη Θεσσαλονίκη
Κοινότητα Χανδρά
Με την ονομασία Κοινότητα Χανδρά αναφέρονται:
Mouchette.org
Το Mouchette.org είναι ένας διαδραστικός ιστότοπος που δημιουργήθηκε το 1996 από μια ψευδώνυμη προσωπικότητα, μια καλλιτέχνιδα με έδρα το Άμστερνταμ που αυτοαποκαλείται "Mouchette". Με τον αθώο χαιρετισμό της και τους ισχυρισμούς της ότι είναι «σχεδόν δεκατριών ετών» να υποδέχεται τον επισκέπτη από τη σελίδα εισαγωγής, αυτό που αρχικά εμφανίζεται ως προσωπική ιστοσελίδα μιας ανήλικης καλλιτέχνιδας εξελίσσεται σε πιο σκοτεινά θέματα στις επόμενες σελίδες.
Το Mouchette βασίζεται σε ένα βιβλίο του 1937 του Ζωρζ Μπερνανός και στην ταινία του 1967 του Ρομπέρ Μπρεσόν. Η υπόθεση αφορά μια Γαλλίδα έφηβη που αυτοκτονεί μετά από βιασμό. Ένα διαδικτυακό κουίζ που συνέκρινε το "Neo-Mouchette" με την ταινία εξόργισε τη χήρα του Μπρεσόν, με αποτέλεσμα να απειλήσει με μήνυση τον καλλιτέχνη που βρίσκεται πίσω από το έργο. Το κουίζ κατέβηκε μετά από αυτό το περιστατικό. Σήμερα είναι διαθέσιμο και φιλοξενείται από άλλους ιστότοπους ως ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της καταχρηστικής νομοθεσίας περί πνευματικών δικαιωμάτων.
Ο δημιουργός του ιστότοπου ήταν ένα καλά φυλασσόμενο μυστικό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρόλα αυτά, τελικά, το έργο κατοχυρώθηκε από την καλλιτέχνιδα Μαρτίνε Νένταμ. Όταν δημιούργησε τη σελίδα, ήταν 18 ετών και έπασχε από κατάθλιψη. Από τότε η Νένταμ δημιούργησε μια σελίδα όπου εξηγεί το Mouchette.org και κατά καιρούς μοιράζεται τα μυστικά του.
Εκτός από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα θέμα ταμπού, η χειραγώγηση της κυβερνο-ταυτότητας και η ικανότητα της Νένταμ να διατηρεί την ανωνυμία της για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα είναι οι σημαντικοί λόγοι για τους οποίους ο εν λόγω ιστότοπος έχει αποκτήσει «διεθνή φήμη», ιδιαίτερα στην κοινότητα της διαδικτυακής τέχνης.
Περίληψη και θεματικές
My name is Mouchette I live in Amsterdam I am nearly 13 years old I am an artist... Αυτή η «απατηλά αθώα» εισαγωγή, η οποία εμφανίζεται δίπλα στο πορτρέτο μιας έφηβης με «λυπημένα μάτια» στην κεντρική σελίδα με φόντο λουλούδια, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολυπλοκότητα του υπόλοιπου ιστότοπου.
Αυτοκτονία, θάνατος και βία
Ακριβώς όπως και στην ταινία Mouchette, ένα από τα θέματα που απασχολούν το Mouchette.org είναι η ιδέα του θανάτου. Η επαναλαμβανόμενη εικόνα μιας μύγας είναι παρούσα σε πολλές από τις σελίδες. Η λέξη "mouchette" μεταφράζεται στα ελληνικά ως «μικρή μύγα». Οι συγκρίσιμες ζωές των Mouchettes - της μύγας και του κοριτσιού - διασταυρώνονται όταν περιστρέφονται γύρω από τον θάνατο της μύγας.
Σε μια σελίδα, η Mouchette αναφέρεται στον εαυτό της ως μύγα και κατηγορεί τον επισκέπτη του διαδικτύου ότι τη σκότωσε όταν πάτησε ένα κουμπί στην προηγούμενη ιστοσελίδα. Σε μια άλλη σελίδα, παίζει θλιβερή μουσική καθώς στην οθόνη εμφανίζεται το «νανούρισμα για μια νεκρή μύγα».
Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Internet Art, «στις πρώτες εκδόσεις του ιστότοπου, η εικονική προσωπικότητα Mouchette είχε εμμονή με την αυτοκτονία». Μια σελίδα ρωτά τον θεατή ποιος πιστεύει ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να αυτοκτονήσει κανείς όταν είναι κάτω των 13 ετών. Σε μια σελίδα με τίτλο m.org.ue, εμφανίζεται μια εικόνα ποδιών, με το ένα πόδι να φέρει μια ετικέτα για τα δάχτυλα των ποδιών, ενώ παίζει μουσική φαντασμάτων.
Όταν επιλέγεται ένας σύνδεσμος με τίτλο "meet my parent", οδηγεί σε μια σελίδα που έχει σκαναρισμένες εικόνες κρέατος με τις λέξεις "Papa" και "Maman" χαραγμένες. Σε μια σελίδα, η εικόνα μιας γάτας κουνιέται έντονα στην οθόνη, ενώ ακούγονται ήχοι ουρλιαχτών- ο θεατής καλείται να σκοτώσει τη γάτα.
Σεξ
Θέματα με «σεξουαλικό περιεχόμενο» υπάρχουν σε όλη την ιστοσελίδα. Στην αρχική σελίδα της ενότητας με τίτλο "***digital flesh&blood***", η εικόνα φόντου είναι ένα κοντινό πλάνο του προσώπου ενός νεαρού κοριτσιού που βγάζει τη γλώσσα του. Το κείμενο της εικόνας έχει ως εξής: «Θέλεις να μάθεις πώς είναι η γεύση της γλώσσας μου; Δοκίμασε την στην οθόνη σου και πες μου».
Μια άλλη σελίδα, με τίτλο "touché", έχει εντελώς μαύρο φόντο, με μικρές λευκές λέξεις διάσπαρτες σε όλη τη σελίδα. Καθώς ο δείκτης μετακινείται σε συγκεκριμένα σημεία της σελίδας, ενεργοποιούνται οι ήχοι μιας γυναίκας που ανασαίνει.
Πολλές σελίδες αυτού του δικτυακού τόπου διαθέτουν διαδραστικές φόρμες που περιλαμβάνουν ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών που ζητούν μια διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Μέρες ή εβδομάδες αργότερα, ο θεατής μπορεί να λάβει απροσδόκητα ερωτικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την Mouchette.
Χειρισμός ταυτότητας
Οι επισκέπτες μπορούν να «γίνουν Mouchette» όταν γίνονται μέλη του «Δικτύου Mouchette». Τα μέλη μπορούν να «δημιουργούν αληθινές ιστοσελίδες Mouchette» και τους δίνεται «μια μοναδική ευκαιρία να γίνουν μεγάλοι καλλιτέχνες».
Τα διαδραστικά ερωτηματολόγια συχνά ζητούν όνομα και διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Αλλά η ανωνυμία του δημιουργού και τα δυσάρεστα θέματα κάνουν έναν συμμετέχοντα να αναρωτιέται πόσο σοβαρά πρέπει να απαντήσει στις ερωτήσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας ερώτησης σχετικά με το όνομα και την ταυτότητά του.
Η εξερεύνηση της χειραγώγησης της ταυτότητας του ιστότοπου έχει συγκριθεί με την εννοιολογική φωτογράφο Σίντι Σέρμαν.
Κριτική και αντιπαράθεση
Με το ταμπού θέμα του, το Mouchette.org «προκάλεσε έντονες αντιδράσεις» στην καλλιτεχνική κοινότητα.
Σε μια πρώτη έκδοση του Mouchette.org, ένα κουίζ συνέκρινε τη διαδικτυακή προσωπικότητα Mouchette με την πρωταγωνίστρια της ταινίας Mouchette του Μπρεσόν. Σε αυτό το κουίζ χρησιμοποιήθηκαν εικόνες από την ταινία. Το 2002, το κληροδότημα του Μπρεσόν απείλησε με νομικές κυρώσεις τον δημιουργό του Mouchette.org. Στη συνέχεια, η γαλλική Εταιρεία Δραματικών Συγγραφέων και Συνθετών απαγόρευσε το περιεχόμενο.
Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Τόνι Σαντ από το Πανεπιστήμιο του Σάλφορντ, «αυτό το ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων εγείρει το ζήτημα της ιδιοκτησίας επί των φανταστικών ταυτοτήτων... και θέτει ζητήματα πρωτοτυπίας και ιδιοκτησίας». Παρ' όλα αυτά, η υπόθεση λογοκρισίας αύξησε το ενδιαφέρον για το έργο Mouchette.org.
Αφού το κουίζ αφαιρέθηκε από το Mouchette.org, άλλοι ιστότοποι φιλοξένησαν αντίγραφα σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Ο διακινητής του πηγαίου κώδικα του κουίζ κατηγόρησε τους κληρονόμους για λογοκρισία του έργου που αποτελούσε de facto φόρο τιμής στην ταινία του Μπρεσόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακές τέχνες
Τιβερβάλ-Γκρινιόν
Το Τιβερβάλ-Γκρινιόν (γαλλικά: Thiverval-Grignon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τιβερβαλό-Γκρινιοναί (γαλλικά: Thivervalo-Grignonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Εξώστης Αργολίδας
Ο Εξώστης (Παλαιά ονομασία: Μερζές) είναι ένα μικρό πεδινό χωριό του Νομού Αργολίδας, του Δήμου Ναυπλιέων και βρίσκεται σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από την Άρια στα βόρεια του Ναυπλίου. Ο οικισμός, που παλιότερα λεγόταν Μερζές, κατοικείται τουλάχιστον από την περίοδο της Ενετοκρατίας, όπου αναφέρεται σαν ζευγολατειό Μερζέ. Ο οικισμός Εξώστης συμπεριλαμβάνεται στην Άρια. Είναι αμφιθεατρικά χτισμένος και τις τελευταίες δεκαετίες παρουσιάζει μεγάλη οικιστική ανάπτυξη λόγω της πανοραμικής του θέας.
Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου (Φλωρεντία)
μικρογραφία |Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου Η Βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου (Basilica di San Lorenzo) είναι μία από τις μεγαλύτερες εκκλησίες (ναούς) της Φλωρεντίας και βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία-αγορά, στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα θρησκευτικά κτίρια της πόλης, τόπος ταφής για όλα τα κύρια μέλη της οικογένειας των Μεδίκων. Είναι διακοσμημένος με περίφημα έργα τέχνης των Μιχαήλ Άγγελου, Ντονατέλλο, Φιλιππίνο Λίππι και άλλων.
Ιστορία
μικρογραφία | Η πρόσοψη της εκκλησίας και το άγαλμα του Giovanni de 'Medici Σύμφωνα με την παράδοση κατά τον τέταρτο αιώνα η εκκλησία χτίστηκε σε πλάτωμα λόφου δίπλα στην όχθη του μικρού ποταμού Mugnone, ακριβώς έξω από τα τείχη της πόλης, γεγονός συνηθισμένο για τις πρώτες χριστιανικές εκκλησίες της εποχής εκείνης στις ρωμαϊκές πόλεις. Έτσι το 393 μ.Χ., με την παρουσία του τότε επισκόπου των Μεδιολάνων (Μιλάνου) του μετέπειτα Αγίου Αμβροσίου, εγκαινιάζεται ο ναός. Αφιερώνεται στον Άγιο Λαυρέντιο, ο οποίος μαρτύρησε το 258 μ.Χ. κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό. Για τριακόσια χρόνια ήταν ο καθεδρικός ναός της πόλης και κατόπιν η επίσημη έδρα του επισκόπου μεταφέρθηκε στον σημερινό Καθεδρικό Ναό της Φλωρεντίας (Cattedrale di Santa Maria del Fiore), γνωστό ως Ντουόμο.
Γενικό πλάνο του Ναού
μικρογραφία | Γενικό πλάνο του Ναού Αν και θεωρείται ορόσημο στην ανάπτυξη της αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, ο ναός έχει μια περίπλοκη κατασκευαστική ιστορία. Ξεκίνησε από ένα παρεκκλήσιο και κατέληξε σε τεράστιο συγκρότημα, που περιλαμβάνει, εκτός από τον κυρίως ναό, σκήτες, παρεκκλήσια, κρύπτες και βιβλιοθήκη. Ενδεικτικά στο σχέδιο του ναού διακρίνουμε:
Σήμερα
Στη σημερινή εποχή ο Ναός λειτουργεί κανονικά και αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο, λόγω των θαυμάσιων μνημείων τέχνης που περιέχει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άγιος Λαυρ Βασιλικη Αγιου Λαυρε Αγιου Λαυρεντιου Φλωρεντιας
Τουαρί (Ιβλίν)
Το Τουαρί (γαλλικά: Thoiry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουαριζιέν (γαλλικά: Thoirysiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου
Η Σφαγή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου (αγγλικά:Massacre of Saint's Valentine Day) ήταν το όνομα που δόθηκε και έμεινε στην ιστορία, σε ένα μακελειό που έγινε σε μια αποθήκη του Λίνκολν Παρκ, στην Βόρεια πλευρά του Σικάγου, όταν τρεις ένοπλοι μεταμφιεσμένοι αστυνομικοί, εκτέλεσαν εν ψυχρώ τα μέλη της αντιπάλης συμμορίας. Το μακελειό έγινε στις 14 Φεβρουαρίου του 1929, όταν ο Αλ Καπόνε, επικεφαλής της Ιταλο-Αμερικανικής μαφίας αποφάσισε να εξοντώσει όλη την συμμορία του Τζωρτζ "Μπαγκς" Μοράν, για να απόκτησει τον πλήρη έλεγχο στην διακίνηση παρανόμου αλκοόλ στο Σικάγο, στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Μέρος του τοίχου της αποθήκης φυλάσσεται ως έκθεμα στο Εθνικό Μουσείο Οργανωμένου Εγκλήματος και Επιβολής του Νόμου (ΕΜΟΕΕΝ).
Ιστορικό υπόβαθρο
Στις 18 Δεκεμβρίου του 1918 υπερψηφίστηκε η 18η τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος (γνωστή και ως Volstead Act) από το Κογκρέσο, που προέβλεπε την απαγόρευση παρασκευής, διακίνησης, εισαγωγής, εξαγωγής και πώλησης αλκοολούχων ποτών. Μέχρι το 1920 είχε εφαρμοστεί σε όλες τις Πολιτείες. Αυτό όμως έδωσε την ευκαιρία σε δέκαδες συμμορίες να αρχίσουν την παρανόμη διακίνηση αλκοόλ, αποφερώντας τους κέρδη εκατομμύριων δολαρίων. Στο Σικάγο από το 1925 είχαν δημιουργηθεί δύο συμμορίες που ηλεγχαν την διακίνηση παρανόμου αλκοόλ. Η μία ήταν η Ιταλο-Αμερικανική με επικεφαλής τον Αλ Καπόνε, και η άλλη συμμορία ήταν η Ιρλανδο-Αμερικανική με επικεφαλής τον Τζορτζ "Μπαγκς" Μοράν.
Ο σχεδιασμός
Το 1929 ο Αλ Καπόνε, που λυμαίνονταν το νότιο τμήμα του Σικάγου, αποφάσισε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον "Μπαγκς" Μοράν, το αντίπαλον δέος που είχε τον έλεγχο του βόρειου τμήματος της πόλης. Έτσι ανέθεσε στο πρωτοπαλίκαρό του, τον Βιτσέντζο Τζιμπάλντι, γνωστό με το παρατσούκλι «το πολυβόλο», να βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο για την εξόντωση του Μοράν, γεγονός που θα «έχριζε» τον Αλ Καπόνε απόλυτο κυρίαρχο του Σικάγου. Το σχέδιο περιελάμβανε τη μεταμφίεση τριών μελών της συμμορίας του Καπόνε σε αστυνομικούς, οι οποίοι θα έφταναν στο σημείο του ραντεβού με τον Μοράν, με δύο αυτοκίνητα που Θα θύμιζαν περιπολικά, και θα ήταν συνοδευόμενοι από δύο ακόμη άνδρες που θα ήταν ντυμένοι με πολιτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Αλ Καπόνε
Τιγί (Ιβλίν)
Το Τιγί (γαλλικά: Tilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τιλουά (γαλλικά: Tillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Κοινότητα Σαρακήνας Χανίων
Η Κοινότητα Σαρακήνας είναι κοινότητα του Δήμου Καντάνου - Σελίνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 με την απόσπαση του οικισμού Σαρακίνα από την κοινότητα Βουτά και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γρηγοριανά, Σταυρός και Χονδρός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 68 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Κουκουλά. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Σαρακηνα
Ετάνα
μικρογραφία|Ο μύθος του Ετάνα. Αποτύπωμα [[Κυλινδρικός σφραγιδόλιθος|κυλινδρικής σφραγιδόλιθου της περιόδου της Ακκαδικής Αυτοκρατορίας.]]
Ο Ετάνα (σφηνοειδής γραφή:𒂊𒋫𒈾, E.TA.NA) ήταν πιθανότατα o φανταστικός δέκατος τρίτος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας της Κις. Αναφέρεται στην λίστα των Σουμέριων Βασιλέων ως διάδοχος του Αρβίου, γιου του Μασντά, ως βασιλιάς της Κις. Η λίστα αποκαλεί επίσης τον Ετάνα "τον βοσκό, τον οποίο ανέβηκε στον ουρανό και ενοποίησε όλες τις ξένες χώρες", και αναφέρει ότι κυβέρνησε 1.560 χρόνια (σε ορισμένα αντίγραφα αναφέρεται 635) προτού τον διαδεχθεί ο γιος του Μπαλίχ, ο οποίος λέγεται ότι κυβέρνησε 400 χρόνια. Οι βασιλείς στο πρώιμο τμήμα της λίστας συνήθως δεν θεωρούνται ιστορικά πρόσωπα, εκτός αν αναφέρονται σε σύγχρονα έγγραφα της Πρώιμης Δυναστείας. Ο Ετάνα δεν είναι ένας από αυτούς.
Ο μύθος του Ετάνα
Ένας βαβυλωνιακός θρύλος λέει ότι ο Ετάνα ήθελε απεγνωσμένα να αποκτήσει παιδί, μέχρι που μια μέρα βοήθησε να σωθεί ένας αετός από την πείνα, ο οποίος στη συνέχεια τον πήρε στον ουρανό για να βρει το φυτό της γέννησης. Αυτό οδήγησε στη γέννηση του γιου του, Μπαλίχ.
Στη λεπτομερή μορφή του μύθου, υπάρχει ένα δέντρο με τη φωλιά του αετού στην κορυφή και ένα φίδι στη βάση. Τόσο το φίδι όσο και ο αετός έχουν υποσχεθεί στον Ούτου (τον θεό του ήλιου) να συμπεριφέρονται καλά μεταξύ τους και να μοιράζονται την τροφή με τα παιδιά τους.
Αλλά μια μέρα, ο αετός τρώει τα παιδιά του φιδιού. Το φίδι επιστρέφει και κλαίει. Ο Ούτου λέει στο φίδι να κρυφτεί μέσα στο στομάχι ενός νεκρού ταύρου. Ο αετός κατεβαίνει κάτω για να φάει τον ταύρο. Το φίδι πιάνει τον αετό και τον ρίχνει σε ένα λάκκο για να πεθάνει από την πείνα και τη δίψα. Ο Ούτου στέλνει έναν άνθρωπο, τον Ετάνα, για να βοηθήσει τον αετό. Ο Ετάνα σώζει τον αετό, αλλά ζητά επίσης από το πουλί να βρει το φυτό της γέννησης, για να γίνει πατέρας ενός γιου. Ο αετός ανεβάζει τον Ετάνα στον ουρανό του θεού Ανού, αλλά ο Ετάνα φοβάται στον αέρα και επιστρέφει στο έδαφος. Κάνει άλλη μια προσπάθεια και βρίσκει το φυτό της γέννησης, επιτρέποντάς του να αποκτήσει τον Μπαλίχ.
Ανάλυση
Η λαογραφική επιστήμη αναγνωρίζει ότι ο μύθος του Ετάνα που βοηθάει έναν αετό εντάσσεται στον Διεθνή Κατάλογο Παραμυθιών Aarne-Thompson-Uther (ATU 537), "Ο αετός ως βοηθός: ο ήρωας μεταφέρεται με τα φτερά ενός αετού". Έχει επίσης προταθεί ότι ο μύθος του Ετάνα προήλθε από τον ομώνυμο λαϊκό τύπο της μεταγενέστερης προφορικής παράδοσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε Κατηγορία:Βασιλείς των Σουμερίων
Ρετινοβλάστωμα
Το ρετινοβλάστωμα (Rb) είναι μια σπάνια μορφή καρκίνου που αναπτύσσεται ταχέως από τα ανώριμα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, τον ιστό του ματιού που ανιχνεύει το φως. Είναι ο πιο συνηθισμένος πρωτοπαθής κακοήθης ενδοφθάλμιος καρκίνος στα παιδιά και σχεδόν αποκλειστικά απαντάται σε μικρά παιδιά.
Αν και τα περισσότερα παιδιά επιβιώνουν από αυτόν τον καρκίνο, μπορεί να χάσουν την όρασή τους στα προσβεβλημένα μάτια ή να χρειαστεί να αφαιρεθούν τα μάτια.
Σχεδόν όλα τα παιδιά με ρετινοβλάστωμα, έχουν έρθει σε κάποια στιγμή στη ζωή τους σε οπτική επαφή με φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από την Χαρά (aka smelly cat)
Σημεία και συμπτώματα
μικρογραφία| Λευκοκορία σε παιδί με ρετινοβλάστωμα μικρογραφία| Διασταυρωμένα μάτια σε παιδί με ρετινοβλάστωμα Το ρετινοβλάστωμα είναι παγκοσμίως γνωστό ως ο πιο ενοχλητικός ενδοφθάλμιος καρκίνος στα παιδιά. Η πιθανότητα επιβίωσης και διατήρησης του ματιού εξαρτάται πλήρως από τη σοβαρότητα της πάθησης. Το ρετινοβλάστωμα είναι εξαιρετικά σπάνιο, καθώς υπάρχουν μόνο περίπου 200 έως 300 περιπτώσεις κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εξετάζοντας το ρετινοβλάστωμα σε παγκόσμια κλίμακα, μόνο 1 στα 15.000 παιδιά εμφανίζουν αυτήν την κακοήθεια, αλλά αυτοί οι αριθμοί αυξάνονται συνεχώς.
Οι ενδοφθάλμιες κακοήθειες είναι πιο θεραπεύσιμες παρά οι εξωφθάλμιες κακοήθειες λόγω έγκαιρης διάγνωσης και πρόωρης θεραπείας. Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων βρεφών, εάν περιλαμβάνουν έλεγχο ματιών όπως γίνεται έλεγχος της ακοής, ενδέχεται να είναι δυνατός ο εντοπισμός σε νεαρή ηλικία, επομένως, αποτρέποντας την εξάπλωσή του. Η λευκοκορία (λευκός χρωματισμός της κόρης του οφθαλμού) είναι η κύρια ένδειξη του ρετινοβλαστώματος και εμφανίζεται όταν ο καρκίνος εξακολουθεί να είναι ενδοφθάλμιος, που σημαίνει στο εσωτερικό του οφθαλμού. Όταν το φως ανακλάται από τον επικίνδυνο λευκό όγκο, η προσπέλαση φωτός στον κόκκινο αμφιβληστροειδή αποκλείεται. Το ρετινοβλάστωμα μπορεί να θεραπευτεί μετά το αρχικό σύμπτωμα και έως και έξι μήνες, εάν ο όγκος είναι ενδοφθάλμιος. Εάν δεν επισκεφθείτε οφθαλμίατρο με σημάδια λευκοκορίας εντός εύλογου χρονικού διαστήματος, η καθυστέρηση στη διάγνωση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο σοβαρή πάθηση. Λόγω καθυστέρησης στη διάγνωση, θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρόπτωση η οποία στη συνέχεια θεωρείται εξωφθαλμική, η οποία είναι πιο σοβαρή.
Το πιο συνηθισμένο και προφανές σημείο του ρετινοβλαστώματος είναι η ανώμαλη εμφάνιση του αμφιβληστροειδούς, όπως αυτός εμφανίζεται σε παρατήρηση μέσω της κόρης, ο ιατρικός όρος για τον οποίο είναι λευκοκορία, επίσης γνωστή ως "ανακλαστικό μάτι της γάτας". Άλλα σημεία και συμπτώματα περιλαμβάνουν επιδείνωση της όρασης, ερυθρό και ερεθισμένο οφθαλμό με γλαύκωμα και εξασθένιση της ανάπτυξης ή καθυστερημένη ανάπτυξη. Μερικά παιδιά με ρετινοβλάστωμα είναι πιθανόν να αναπτύξουν στραβισμό, συνήθως αναφέρεται ως «σταυρόφθαλμο» (στραβισμός). Το ρετινοβλάστωμα παρουσιάζεται ως προχωρημένη νόσος στις αναπτυσσόμενες χώρες και η διεύρυνση των ματιών είναι συνηθισμένο εύρημα.
Ανάλογα με τη θέση των όγκων, μπορεί να είναι ορατοί κατά τη διάρκεια μιας απλής οφθαλμολογικής εξέτασης χρησιμοποιώντας ένα οφθαλμοσκόπιο για την παρατήρηση μέσω της κόρης. Θετική διάγνωση γίνεται συνήθως μόνο με εξέταση υπό αναισθητικό ( EUA ). Η ανάκλαση λευκών ματιών δεν είναι πάντα θετική ένδειξη για ρετινοβλάστωμα και μπορεί να προκληθεί από το φως που ανακλάται μη ομαλά ή από άλλες καταστάσεις όπως η νόσος του Coats.
Αιτία
Η μετάλλαξη των γονιδίων, που βρίσκονται στα χρωμοσώματα, μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται τα κύτταρα και εξελίσσονται μέσα στο σώμα. Οι μεταβολές στο RB1 ή το MYCN μπορούν να προκαλέσουν ρετινοβλάστωμα.
RB1
Σε παιδιά με κληρονομική γενετική μορφή ρετινοβλαστώματος, μετάλλαξη εμφανίζεται στο γονίδιο RB1 στο χρωμόσωμα 13 .Το RB1 ήταν το πρώτο γονίδιο καταστολής όγκων που κλωνοποιήθηκε. Αν και το RB1 αλληλεπιδρά με περισσότερες από 100 κυτταρικές πρωτεΐνες, η αρνητική του ρυθμιστική επίδραση στον κυτταρικό κύκλο προκύπτει κυρίως από τη δέσμευση και την απενεργοποίηση του μεταγραφικού παράγοντα E2F, καταστέλλοντας έτσι τη μεταγραφή γονιδίων που απαιτούνται για τη φάση S.
Το ελαττωματικό γονίδιο RB1 μπορεί να κληρονομηθεί από κάθε γονέα. Σε ορισμένα παιδιά, ωστόσο, η μετάλλαξη εμφανίζεται στα πρώτα στάδια της εμβρυϊκής ανάπτυξης. Η έκφραση του αλληλόμορφου RB1 είναι αυτοσωμική επικρατούσα με 90% πιθανότητα έκφρασης.
Οι κληρονομικές μορφές ρετινοβλαστωμάτων είναι πιθανότερο να είναι αμφίπλευρες. Επιπλέον, τα κληρονομικά μονομερή ή διμερή ρετινοβλαστώματα μπορεί να συσχετιστούν με πενινοβλάστωμα και άλλους κακοήθεις υπερκείμενους πρωταρχικούς πρωτόγονους νευροεκτοδερμικούς όγκους (PNETs) με δυσμενή έκβαση. ρετινοβλάστωμα ταυτόχρονα με PNET είναι γνωστό ως τριμερές ρετινοβλάστωμα. Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση έδειξε ότι η επιβίωση του τριμερούς ρετινοβλαστώματος έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες.