cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φεστιβάλ Γούντστοκ
Αντίκτυπο
Για τους 500.000 ανθρώπους που είχαν αυτή τη μοναδική εμπειρία και για τα εκατοντάδες εκατομμύρια των νέων σ' όλο τον κόσμο που αγκάλιασαν τη μυθολογία της, το Γούντστοκ ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μία μουσική πανδαισία. Ήταν η δική τους "Πολιτεία του Ήλιου", η δική τους "Ουτοπία", μία πόλη όπου κυριάρχησε όχι το χρήμα αλλά η κοινοκτημοσύνη, όχι ο ανταγωνισμός αλλά η αλληλεγγύη, όχι η βία αλλά η ειρήνη, όχι ο κομφορμισμός αλλά η ελευθερία -η φευγαλέα "Ιθάκη" μιας ανήσυχης γενιάς. Ένα όνειρο πολύ όμορφο για να γίνει αληθινό, αλλά και πολύ συναρπαστικό για να ξεχαστεί εύκολα.
Ο απεσταλμένος του Time έγραψε για το Γούντστοκ: "Η εμπειρία που έζησα αυτό το τριήμερο περιείχε τόσες εκπλήξεις και τόσες τρέλες, που σήμερα η ανάμνησή της μοιάζει να 'ρχεται όχι από το παρελθόν αλλά από το μέλλον".
Τιάρα
Ιστορία
Αν και συνήθως συνδέονται με γυναίκες βασιλέων και ευγενών οικογενειών, οι τιάρες έχουν φορεθεί και από κοινούς θνητούς, ιδιαίτερα από πλούσιους Αμερικάνους και επιφανή άτομα της υψηλής κοινωνίας, όπως η Μπάρμπαρα Χούτον. Σε σπάνιες περιπτώσεις, συνήθως όταν η πραγματική τιάρα είναι εξαιρετικά παλαιά και πολύτιμη λόγω της ιστορίας της, των πολύτιμων λίθων ή της προηγούμενης ιδιοκτήτριας, για λόγους ασφαλείας φτιάχνονται ρεαλιστικά αντίγραφα της πρωτότυπης που μπορούν να φορεθούν στη θέση της.
Κατά τη Βικτοριανή εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες, ορισμένες μεσοαστικές κυρίες που δεν ήταν της βασιλικής αυλής φορούσαν τιάρες.
Φεστιβάλ Γούντστοκ
Ρήσεις
right|thumb|220px|Ο Τζο Κόκερ στο Γούντστοκ
Προσπάθειες αναβίωσης
Το 1979, το 1989, το 1994 και το 1999, έγιναν απόπειρες αναβίωσης του θρυλικού φεστιβάλ, σε Ευρώπη και Αμερική. Ωστόσο, οι προσπάθειες γνώρισαν παταγώδη αποτυχία, καθώς δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα ή κάποια συγκεκριμένη ιδέα, που να προβαλλόταν από αυτά και τους νεο-χίπις, αν και από μουσικής πλευράς, είχαν μαζευτεί τα μεγαλύτερα ονόματα.
Τιάρα
Ιστορία
Μέχρι τη δεκαετία του 1920, οι τιάρες και παρόμοια στεμματάκια έγιναν δημοφιλή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνδυάζονταν ιδανικά με επίσημες βραδινές τουαλέτες, αλλά ήταν και δημοφιλή στοιχεία στη μόδα και τα πάρτι των φλάπερς (επιπόλαιες κορασίδες).
Φεστιβάλ Γούντστοκ
Ταινία
Τον Οκτώβριο του 2009, βγήκε στη δημοσιότητα το σενάριο της ταινίας του Ανγκ Λι, με τίτλο: "Έτσι πήραμε το Γούντστοκ"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναυλίες Κατηγορία:Πολιτισμός της Νέας Υόρκης (πολιτεία)
Ξενοδοχείο
thumb|right|Ξενοδοχείο Llao Llao σε Bariloche ([[Αργεντινή)]] thumb|right|Το ξενοδοχείο Μελίτων του συγκροτήματος [[Πόρτο Καρράς στην Χαλκιδική]] Το ξενοδοχείο είναι κτίριο και συνήθως και επιχείρηση που προσφέρει διανυκτέρευση. Η διεθνής λέξη hotel είναι γαλλικής προέλευσης. Εκτός από δωμάτια για διανυκτερεύσεις, τα ξενοδοχεία προσφέρουν και πρωινό γεύμα. Τα πολυτελή ξενοδοχεία παρέχουν στους πελάτες και πολλές υπηρεσίες και καταστήματα, όπως εστιατόρια, μπαρ, κομμωτήριο, βιβλιοθήκη, παλαιότερα και ταχυδρομείο, ενώ σήμερα τα περισσότερα προσφέρουν και δωρεάν σύνδεση στο διαδίκτυο.
Μέχρι την μέση του 20ού αιώνα στην Ελλάδα τα ξενοδοχεία βρίσκονταν συνήθως στα αστικά κέντρα, ενώ στην δεκαετία του 1950 ξεκίνησε το πρόγραμμα Ξενία του ΕΟΤ με στόχο τη δημιουργία τουριστικής υποδομής στην επαρχία.
Παραπομπές
Ξενοδοχεια
Ήρα Αργολίδας
Η Ήρα (παλαιά ονομασία: Μπούτια) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται επάνω στον Αργολικό κάμπο, ανατολικά του Ίναχου ποταμού και επάνω στον δρόμο που συνδέει το Άργος με την Πρόσυμνα, σε υψόμετρο 20 μέτρων. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Ήρας που ανήκει στην δημοτική ενότητα Άργους του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 322 μόνιμους κατοίκους.
Παλαιότερα το χωριό χωριζόταν σε δύο συνοικίες: τα Άνω και Κάτω Μπούτια που ωστόσο πλέον έχουν συνενωθεί. Το χωριό ανήκει στα Αρβανιτοχώρια της Αργολίδας όπου και μιλιέται η Αρβανίτικη.
Πληθυσμός
Η Ήρα γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1951 αλλά έκτοτε ο πληθυσμός της έχει μειωθεί αρκετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Νικόλαος Μεσαρίτης
Ο Νικόλαος Μεσαρίτης (Κωνσταντινούπολη, 1163 ή 1164 - μετά το 1224) ήταν Βυζαντινός συγγραφέας και θεολόγος. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, ο πατέρας του ήταν πρόεδρος της Συγκλήτου και ήταν ο νεώτερος αδελφός του Ιωάννη Μεσαρίτη. Κατέλαβε τα ανώτατα εκκλησιαστικά αξιώματα του σκευοφύλακα στην εκκλησία Θεοτόκο του Φάρου στην Κωνσταντινούπολη, του μητροπολίτη Εφέσου και του έξαρχου Ασίας
Εργογραφία
Τα έργα του Νικόλαου Μεσαρίτη θεωρούνται αξιόλογες πηγές για την πολιτική και εκκλησιαστική ιστορία των πρώτων χρόνων της Λατινικής Αυτοκρατορίας και της αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Αναφέρονται τα εξής :
Ευρασιατικός μπούφος
Ο ευρασιατικός μπούφος, ή κοινώς μπούφος είναι ένα πολύ μεγάλο γλαυκόμορφο, που απαντάται και στον ελλαδικό χώρο. Συναντάται σε όλη την Ευρασία, εκτός από την νότια Ασία, τη βόρεια Σιβηρία και τμήματα της κεντρικής Ευρώπης και της Σκανδιναβίας. Επίσης αποτελεί και το μοναδικό είδος της Ευρώπης του γένους Bubo εκτός από την Χιονόγλαυκα (B. scandiacus). Το είδος περιλαμβάνει 14 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος B. b. bubo.
Μορφολογία
Έχει γεροδεμένη κατασκευή, πυκνό φτέρωμα και μεγάλο κεφάλι. Όταν είναι ήσυχος έχει σχήμα βαρελιού, ενώ σε επιφυλακή μπορεί να δείχνει απίστευτα περίεργα μακρύ (αλλά χοντρό) λαιμό. Οι τούφες των αυτιών (αντία) είναι μακριές και ευδιάκριτες, εκτός όταν πετάει, χαμηλωμένες όταν είναι χαλαρός ή φοβισμένος και σηκωμένες όταν φωνάζει ή έχει ενοχληθεί. Το πέταγμα είναι δυνατό και σταθερό, φτεροκοπήματα μάλλον ρηχά, αερογλιστρήματα σε ευθεία γραμμή θυμίζοντας Γερακίνα.
Τα μάτια είναι μεγάλα και πορτοκαλοκόκκινα. Το χρώμα του κάτω μέρους του σώματός του είναι κιτρινοκάστανο με σκούρες ραβδώσεις, φαρδιές στο στήθος και αρεές στην κοιλιά. Το πάνω μέρος πιο σκούρο καφετί, με μαυριδερές ραβδώσεις και κυματιστές ρίγες. Ο λάρυγγας είναι λευκός, ορατός όταν φωνάζει (όπως σε όλα τα είδη του γένους). Σε πτήση οι βάσεις των πρωτευόντων είναι λίγο μόνο ανοιχτότερες (κιτρινοκάστανες) από τα υπόλοιπα, με χοντρές ομοιόμορφες ρίγες.
Οι χνουδωτοί νεοσσοί ξεχωρίζουν από τα τεράστια νύχια και το ράμφος τους αλλά και από την θέση της φωλιάς. Τα φτερωμένα νεαρά έχουν σώμα πλήρως καλυμμένο με φτερά σε ηλικία μερικών εβδομάδων, αλλά ξεχωρίζουν τους πρώτους μήνες από εν μέρει χνουδωτό, στρογγυλό κεφάλι με μόνο μικρές τούφες αυτιών. Αποκτούν το κανονικό τους φτέρωμα σε 3 χρόνια.
Προσδόκιμο ζωής
Ο ευρασιατικός μπούφος μπορεί να ζήσει έως και 60 χρόνια σε αιχμαλωσία, αλλά στη φύση τα 20 χρόνια είναι το ανώτατο όριο.
Κατανομή
Ο ευρασιατικός μπούφος έχει μεγάλη εξάπλωση σε όλη την Ευρασία. Στην Ευρώπη εξαπλώνεται σχεδόν σε όλη τη νότια περιοχή της ηπείρου (Ιβηρική χερσόνησος, Ιταλία, Βαλκάνια), όμως στη κεντρική Ευρώπη σπανίζει. Επίσης εξαπλώνεται σε όλη τη Σκανδιναβία πλην της περιοχής πάνω από τον Αρκτικό κύκλο. Στην Ασία εξαπλώνεται παντού, εκτός από την τροπική Ασία, την Αραβική χερσόνησο και τη βόρεια Σιβηρία. Επίσης υπάρχει ένας μικρός πληθυσμός στο βορειοδυτικό Μαρόκο.
Ταξινόμηση
Ο ευρασιατικός μπούφος ανήκει στο γένος Bubo το οποίο μάλλον περιλαμβάνει 22 με 25 υπάρχοντα είδη. Σχεδόν όλες οι μεγαλύτερες γλαύκες ανήκουν σε αυτό το γένος.
Υποείδη
Το είδος αυτό περιλαμβάνει περίπου 14 υποείδη: (σημ. η επιστημονική ονομασία με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Βιότοπος & τροφή
Ο ευρασιατκός μπούφος ζει σε ποικιλία βιότοπων. Από ορεινά και βραχώδη μέρη, δάση και ρεματιές μέχρι ζεστές ερήμους. Στα δάση κυρίως σε μέρη με βράχια και γέρικα δέντρα. Απαντά επίσης και στα πεδινά και μεγάλα δάση, όπου υπάρχουν βράχοι. Τρέφεται με μικρά θηλαστικά (λαγούς, ποντίκια, αρουραίους, σκαντζόχοιρους), και πουλιά (πέρδικες, κορακοειδή, γλάρους, πάπιες κλπ.) που τα συλλαμβάνει στα κλαδιά την ώρα που κοιμούνται. Τα χτυπά με τις φτερούγες του για να ξυπνήσουν και τα πιάνει την ώρα που πάνε να πετάξουν. Τρώει επίσης βατράχους, σαλιγκάρια κλπ.
Συμπεριφορά
δεξιά|μικρογραφία|Απειλητική στάση Κάθεται όλη τη μέρα ακίνητος με μισόκλειστα μάτια, πάνω σε ένα κλαδί δέντρου ή σ' ένα βράχο, βυθισμένος σε ελαφρό λήθαργο. Με τον παραμικρό θόρυβο όμως τινάζεται και καταφεύγει σε ασφαλές μέρος. Δε διακρίνεται εύκολα γιατί το χρώμα του μοιάζει με αυτό των βράχων και των φλοιών των δέντρων. Τη νύχτα αρχίζει να δραστηριοποιείται και να ψάχνει για τροφή. Πετά ζωηρά από κλαδί σε κλαδί, βγάζοντας δυνατές κραυγές. Την άνοιξη, την εποχή του ζευγαρώματος, είναι ιδιαίτερα δραστήριος και τότε όλη η γύρω περιοχή αντηχεί από τις ζωηρές κραυγές του. Σπάνια είναι επιθετικός προς τον άνθρωπο (βλ. Μπούφος, Σχέση με τον άνθρωπο). Μερικές φορές προσποιείται τον τραυματία πάνω στο έδαφος, ώστε να απομακρύνει τον εισβολέα από τη φωλιά με τους νεοσσούς, τσιρίζοντας θρηνητικά – καμία σχέση με τις αδίστακτες επιθέσεις άλλων γλαυκόμορφων π.χ. του Χουχουριστή των Ουραλίων.
Αναπαραγωγή
αριστερά|μικρογραφία|Θηλυκό στη φωλιά του Ο ευρασιατικός μπούφος ζευγαρώνει τον Φεβρουάριο. Κατασκευάζει τη φωλιά του εντελώς άτεχνα, σε απρόσιτο γείσο σε βράχια, καμιά φορά στο έδαφος δίπλα σε βράχους, ξεριζωμένα δέντρα ή πυκνή βλάστηση, σπάνια σε παλιά κτήρια. Το Μάρτιο το θηλυκό γεννά 2–5 αυγά, τα οποία τα επωάζει μόνο του επί 35 ημέρες. Στο διάστημα αυτό, το αρσενικό φροντίζει για τη διατροφή του θηλυκού. Όταν γεννηθούν οι νεοσσοί, τους περιποιούνται και οι δύο γονείς και τους ταΐζουν με βατράχια, ποντίκια, μεγάλα έντομα κλπ.
Απειλές
Ο ευρασιατικός μπούφος κινδυνεύει κυρίως από την ανθρώπινη καταδίωξη, τη ρύπανση, τα δηλητηριασμένα δολώματα και τα ηλεκτροφόρα καλώδια.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο ευρασιατικός μπούφος σε διεθνές επίπεδο δεν κινδυνεύει, όμως σε συγκεκριμένες περιοχές π.χ. σε πολλές περιοχές της Ευρώπης είναι απειλούμενο είδος. Στον κόσμο υπάρχουν περίπου 250.000-2.500.000 άτομα. Στην Ελλάδα ο αναπαραγόμενος πληθυσμός εκτιμάται σε 200-500 ζευγάρια, ενώ άλλες εκτιμήσεις τον θέλουν να ξεπερνά τα 500 ζευγάρια.
Προστασία
Ο μπούφος προστατεύεται αυστηρά τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινοτικό και διεθνές επίπεδο εντασσόμενος σε πλήθος συμβάσεων και καταλόγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλαυκίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Μαργκερίτ Ανιέλ
Η Μαργκερίτ Ανιέλ (Marguerite Agniel) ήταν ηθοποιός και χορεύτρια του Μπρόντγουεϊ, και στη συνέχεια γκουρού υγείας και ομορφιάς στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι γνωστή για το βιβλίο της το 1931 The Art of the Body: Rhythmic Exercise for Health and Beauty, ένα από τα πρώτα που συνδυάζει γιόγκα και γυμνισμό.
Ζωή και έργο
Η Marguerite, γεννημένη στις 21 Ιανουαρίου 1891, ήταν ένα από τα έξι παιδιά του George Agniel, ενός αγρότη της Ιντιάνα και της Ada Lescher Flowers. Ο πατέρας της πέθανε το 1893, αφήνοντας τη μητέρα της να μεγαλώσει όλα τα παιδιά. Η οικογένεια ου πατέρα ήταν γαλλο-εβραϊκή και της μητέρας Αγγλική. Παντρεύτηκε στη Νέα Υόρκη στις 21 Μαρτίου 1917.
Έπαιξε σε παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ, συμπεριλαμβανομένων των The Amber Empress με μουσική του Zoel Parenteau το 1916 και του Pin Wheel του Ρέιμοντ Χίτσκοκ το 1922.
Εμφανίστηκε στο τεύχος της 15ης Νοεμβρίου 1926 του Vogue, επιδεικνύοντας ασκήσεις διάτασης επί δαπέδου, με στάσεις που μοιάζουν με τις ασάναςSalabhasana, Supta Virasana, Sarvangasana και Halasana. Έγραψε για το περιοδικό Physical Culture το 1927 και το 1928. Έγραψε επίσης ένα άρθρο με τίτλο «Το διανοητικό στοιχείο στη φυσική μας ευεξία» για το The Nudist, ένα αμερικανικό περιοδικό, το 1938. Στο άρθρο υπήρχαν απεικονίσεις γυμνών γυναικών που ασκούσαν γιόγκα, συνοδευόμενες από ένα κείμενο με τόνιζε τη σημασία της αναπνοής. Η κοινωνική ιστορικός Σάρα Σχρανκ σχολίασε τη σημαντικότητα του συνδυασμού γυμνισμού και γιόγκα σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης της γιόγκα στην Αμερική, καθώς και οι δύο ήταν ασκήσεις για υγιεινή διαβίωση, καθώς και ήταν αισθησιακές χωρίς να είναι σαφώς ερωτικές».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Περιοχή του Λίγηρα
Η Περιοχή του Λίγηρα (γαλλικά: Pays de la Loire, προφέρεται Πεΐ ντε λα Λουάρ) είναι μια από τις 18 διοικητικές περιοχές της Γαλλίας, στα δυτικά της χώρας. Είναι μια από τις περιοχές που δημιουργήθηκαν στη δεκαετία του 1950 και δεν υπέστη μεταβολή στην εδαφική μεταρρύθμιση του 2014.
Η περιοχή καλύπτει έκταση 32.082 τετραγωνικών χιλιομέτρων και έχει πληθυσμό 3.737.632 κατοίκους, στην απογραφή του 1016. Αποτελείται από 5 νομούς και συνορεύει προς τα δυτικά με τον Βισκαϊκό Κόλπο (Ατλαντικός Ωκεανός), στα βόρεια με τις διοικητικές περιοχές της Βρετάνης και της Νορμανδίας, ανατολικά με το Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ και στα νότια με τη Νέα Ακουιτανία.
Το όνομα της περιοχής συνδέεται με τον Λίγηρα, τον κύριο ποταμό που τη διασχίζει. Τμήμα της Περιοχής του Λίγηρα βρίσκεται στη φυσική περιοχή της κοιλάδας του Λίγηρα, την οποία μοιράζεται με τη διοικητική περιοχή Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ, κοιλάδα που είναι διάσημη για τις ιστορικές πόλεις και τα κάστρα της.
Γεωγραφική θέση
αριστερά|μικρογραφία|329x329εσ|Οι 5 νομοί της Περιοχής του Λίγηρα|εναλλ.= Η Περιοχή του Λίγηρα βρίσκεται στα δυτικά της Γαλλίας και αποτελείται από τους νομούς Λουάρ-Ατλαντίκ, Μαιν-ε-Λουάρ, Μαγιέν, Σαρτ και Βαντέ. Πρωτεύουσα είναι η Νάντη, η οποία βρίσκεται 343 χιλιόμετρα κατ' ευθεία γραμμή νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Συνορεύει προς τα δυτικά με τον Βισκαϊκό Κόλπο (Ατλαντικός Ωκεανός), στα βόρεια με τις διοικητικές περιοχές της Βρετάνης και της Νορμανδίας, ανατολικά από το Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ με το οποίο μοιράζεται τη φυσική περιοχή της κοιλάδας του Λίγηρα, και στα νότια από τη Νέα Ακουιτανία.
Το ανάγλυφο της περιοχής αποτελείται από τους λόφους του νομού Βαντέ στο νότο και τις Άλπεις Μανσέλ, το δάσος της Περσέιν και τους λόφους Περς στο βορρά. Το υψηλότερο σημείο είναι το όρος Αβαλουάρ (417 μέτρα). Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής βρίσκεται στον ορεινό όγκο της Αρμορικής.
Η περιοχή συνορεύει με τον Ατλαντικό Ωκεανό σε μήκος 368 χιλιομέτρων και έχει δύο σημαντικά νησιά, το νησί Νουαρμουτιέ και το Ιλ ντ'Ιέ. Οι ακτές είναι εναλλακτικά βραχώδεις και αμμώδεις, όπως η Άγρια ​​ακτή βόρεια των εκβολών του Λίγηρα. Κατά μήκος των ακτών υπάρχουν πολλά παραθεριστικά θέρετρα.
Υπάρχουν επίσης πολλά φυσικά πάρκα, όπως το Περιφερειακό φυσικό πάρκο της Μπριέρ κοντά στη Σαιν-Ναζαίρ, το Μαραί Πουατβάν στα νότια και το Μαραί Μπρετόν βόρεια της Βαντέ.
Η περιοχή, με έκταση 32.082 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κατατάσσεται 7η μεγαλύτερη στη μητροπολιτική Γαλλία.
Ιστορία
[[Αρχείο:Pays_de_la_Loire_et_provinces.svg|εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της περιοχής με τους 5 νομούς της, με χρώματα σύμφωνα με τις ιστορικές επαρχίες που υπήρχαν μέχρι το 1790.
{{legend|#8acd69|Μαιν}} {{legend|#b9a1b9|Ανζού}} {{legend|#8ab5b9|Βρετάνη}} {{legend|#dcca51|Πουατού}} {{legend|#e59f56|Περς}} {{legend|#c9748c|Οελεαναί}} {{legend|#5c6483|Ωνί}} ]] Η Περιοχή του Λίγηρα δημιουργήθηκε το 1955 με υπουργικό διάταγμα της 28ης Νοεμβρίου 1956 που υπογράφηκε κατά την Δ' Γαλλική Δημοκρατία ταυτόχρονα με τις άλλες περιοχές, στα πλαίσια του προγράμματος ίδρυσης των περιοχών της Γαλλίας, και δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της 6ης Δεκεμβρίου 1956.
Σε αντίθεση με άλλες περιοχές, η Περιοχή του Λίγηρα δεν αντιστοιχούσε κατά τη δημιουργία της, σε οποιαδήποτε προϋπάρχουσα διοικητική οντότητα: οι πέντε νομοί χωρίστηκαν σε ομάδες με καθαρά διοικητικά και πολιτικά κριτήρια. Ιστορικά, η Περιοχή του Λίγηρα καλύπτει τμήματα των αρχαίων επαρχιών Ανζού, Βρετάνης, Μαιν, Περς και Πουατού. Το γεγονός ότι ο νομός Λουάρ-Ατλαντίκ ανήκει στην περιοχή αυτή (και όχι στη Βρετάνη) αποτέλεσε επίσης θέμα συζήτησης.
Μεσαίωνας
Από την εποχή του Ύστερου Μεσαίωνα, η περιοχή της Νάντης ανήκε στη Βρετάνη. Ο Νομινόης ήταν ο πρώτος κυβερνήτης της Βρετάνης που ενσωμάτωσε την κομητεία της Νάντης στο βασίλειο της Βρετάνης, χάρη στη νίκη των στρατευμάτων του στο Μπλαιν το 843.
Η τακτικές επιδρομές των Βίκινγκς όμως αποδυνάμωσαν τη δύναμη της Βρετάνης ιδιαίτερα μετά την βασιλεία του Σολομώντα (874), καθώς αυτή η νορμανδική απειλή συνοδεύτηκε από αποικισμό μετά το 900, χωρίς να οδηγήσει στην εμφάνιση βασιλείου Βίκινγκ.
Η αποκατάσταση της δύναμης της Βρετάνης συνδέεται με την εμφάνιση του Άλαν Β΄ της Βρετάνης, γνωστού ως Μπαρμπετόρτ ως αρχηγού, ο οποίος νίκησε τους Βίκινγκς το 937 έξω από τις πύλες της Νάντης. Ο Μπαρμπετόρτ αποκατέστησε την ενότητα του βασιλείου που έγινε δουκάτο της Βρετάνης, που αποτελούσε φέουδο του Βασιλείου της Γαλλίας ή του Βασιλείου της Αγγλίας κατά περιόδους και έκανε τη Νάντη μία από τις πόλεις όπου κατοικούσαν οι δούκες της Βρετάνης. Η κομητεία της Νάντης θα παραμείνει μέσα στο δουκάτο και γύρω στο 1000, «η ιστορική Βρετάνη έχει σταθεροποιηθεί»: θα διατηρήσει τα ίδια όρια μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Τον 10ο αιώνα, οι κόμητες του Ανζού διεύρυναν τα εδάφη τους με κατακτήσεις. Το 907, ο Φούλκων Α΄ του Ανζού έλαβε τον τίτλο του Κόμη του Ανζού και της Νάντης πριν η κομητεία περάσει στο δουκάτο της Βρετάνης τριάντα χρόνια αργότερα. Στη συνέχεια, η δυναστεία των Πλανταγενετών κυριάρχησε στο Μαιν και το Ανζού(1129 - 1204), στην κομητεία της Νάντης (1156-1203) και στη Νορμανδία (1154), μέσω του γάμου το 1113 του Φούλκωνα της Ιερουσαλήμ με την Ερμενγάρδη του Μαιν. Αυτή η δυναστεία βασίλευσε στην Αγγλία (1154-1399) και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις επαρχίες της στο γαλλικό έδαφος στο βασιλικό Γαλλικό στέμμα το 1204. Στο απόγειο της δύναμής της στα χρόνια του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, αναφέρεται ως αυτοκρατορία των Πλανταγενετών που η επικράτειά της εκτείνονταν από τα σύνορα της Σκωτίας έως τα Πυρηναία λόγω του γάμου του το 1152 με την Αλιενόρ της Ακουιτανίας. Τον 15ο αιώνα, υπό τον δούκα Φραγκίσκο Β΄ της Βρετάνης, η Νάντη έγινε διοικητική πρωτεύουσα του δουκάτου.
Στην ιστορία της, η κομητεία της Νάντης αποσπάστηκε από τη Βρετάνη με τη συμμαχία και την προστασία των κυριάρχων της Πλανταγενετών ή με την προσάρτηση στο Ανζού μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα. Έτσι, το 907, η κομητεία αποδόθηκε στον Φούλκωνα Α΄ του Ανζού μέχρι το 938, αφού κυριαρχήθηκε από τους Βίκινγκς γύρω στο 919 έως το 937. Στη συνέχεια, η κομητεία παρέμεινε στο Ανζού. Μέσα από γάμους και συμμαχίες, οι κόμητες του Ανζού και έπειτα η δυναστεία των Πλανταγενετών, διατήρησαν την κυριαρχία τους στην κομητεία της Νάντης μέχρι το 1203 και τη δολοφονία του Αρθούρου Α΄ της Βρετάνης.
Περισσότερα στοιχεία για την ιστορία της Περιοχής του Λίγηρα αναφέρονται στην ιστορία των διαφορετικών ιστορικών εδαφών που την συνθέτουν:
Γλώσσες
Στην περιοχή ομιλούνται ακόμη πολλές διάλεκτοι:
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|327x327εσ|Τα διαμερίσματα της Χώρας του Λίγηρα Η Περιοχή του Λίγηρα αποτελείται από πέντε νομούς:
Πόλεις
μικρογραφία|Μεσαιωνικά σπίτια στην [[Ανζέ]] Οι κυριότερες πόλεις της Περιοχής του Λίγηρα είναι:
Οικονομία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Κρασιά της περιοχής Ανζού Από τον 19ο αιώνα, η μεταλλουργία και η ναυπηγική βιομηχανία ήρθαν στην Περιοχή του Λίγηρα για να ανανεώσουν την παλιά αγροτική οικονομία. Ωστόσο, η αλιεία, η γεωργία, η αμπελοκαλλιέργεια και οινοπαραγωγή, η κτηνοτροφία και η τυροκομία εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική οικονομική δραστηριότητα στην περιοχή.
Η δύναμη και η σταθερότητα της περιφερειακής οικονομίας οφείλονται στην ποικιλομορφία των βιομηχανικών τομέων της καθώς και στην ανάπτυξη δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών.
Η περιοχή βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της δημιουργίας επιχειρήσεων.
Η τουριστική δραστηριότητα είναι επίσης πολύ αναπτυγμένη και αποτελεί βασικό πυλώνα της οικονομίας της περιοχής.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|200x200εσ|Το κάστρο Πλεσί-Μπουρέ Η κοιλάδα του Λίγηρα είναι καταχωρημένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2000 και βρίσκεται στις διοικητικές περιοχές της Περιοχής του Λίγηρα και του Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ. Η πλειοψηφία των ευρισκομένων στην Περιοχή του Λίγηρα κάστρων της κοιλάδας του Λίγηρα, όπως τα Μονσορώ, Ανζέ, Σωμύρ ή Μπρεζέ βρίσκονται στο νομό Μαιν-ε-Λουάρ.
Και η υπόλοιπη περιοχή έχει πολλά εξέχοντα μνημεία, ανάμεσα στα οποία το κάστρο του Λαβάλ, το κάστρο των δουκών της Βρετάνης στη Νάντη, το βασιλικό αβαείο του Φοντεβρώ (το ευρύτερο μοναστηριακό συγκρότημα στην Ευρώπη) και η παλιά πόλη Λε Μαν.
Παραπομπές
*
Ηρώ Λάμπρου
Βιογραφία
Ήταν κόρη του καθηγητή Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Εμμανουήλ Πεζόπουλου, πρώτου ξαδέλφου του Νικόλαου Πεζόπουλου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παντρεύτηκε το διπλωμάτη Δ. Λάμπρου και μαζί απέκτησαν 2 παιδιά. Κατά την παραμονή της στη Βρετανία, ήταν καθηγήτρια της ελληνικής γλώσσας στο Τμήμα Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και εργάστηκε κατά την Κατοχή ως παρουσιάστρια και εκφωνήτρια του δελτίου ειδήσεων στον σταθμό της ελληνικής υπηρεσίας του BBC. Δίδαξε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου των Αθηνών.
Έγινε βουλευτής Α΄ Αθηνών ως η πρώτη επιλαχούσα, μετά τον θάνατο τον Δεκέμβριο του 1966, του Θωμά Υψηλάντη, ο οποίος είχε εκλεγεί το 1964. .
Κηδεύτηκε στις 21 Μαρτίου 1988.
Έργα
Η Ηρώ Λάμπρου εργάστηκε στο χώρο του θεάτρου ως κριτικός, ενώ συνέγραψε πολλά άρθρα και διηγήματα, δοκίμια και ποιήματα. Μετέφρασε στα ελληνικά το έργο "Ψυχανάλυση και πολιτική" του Χέρμπερτ Μαρκούζε και το έργο "Το σοσιαλιστικό όνειρο" του Ερνστ Φίσερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών
Ναός Αγίου Γεωργίου (Πέτα)
Ο Ναός Αγίου Γεωργίου στο Πέτα του Νομού Άρτας είναι μεγάλη πλακοσκέπαστη τρίκλιτη θολωτή βασιλική εκκλησία χωρίς τρούλο. Στη θέση του σημερινού ναού υπήρχε μικρός ναός πριν το 1765, ο οποίος πυρπολήθηκε το 1822 στην Μάχη του Πέτα και ανακαινίστηκε το 1850. Όπως φαίνεται σε σκαλιστή πέτρα στην ανατολική είσοδο, από το 1878 ο ναός πήρε τη μορφή που έχει σήμερα.
Στο εξωτερικό του ναού μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη τοξωτή στοά (υπόστεγο) στις τρεις πλευρές του, η οποία στηρίζεται με κίονες, καθώς και το κωδωνοστάσιό του. Αντίστοιχα, στο εσωτερικό του μπορεί κανείς να δει τις δύο σειρές μεταγενέστερων τοιχογραφιών στις πλευρές του, τον μεταξοκέντητο επιτάφιο του 1647 και το Ευαγγέλιο, έκδοσης Βενετίας, το 1765. Ο ζωγραφιστός διάκοσμος του μνημείου περιορίζεται κατά μήκος του βόρειου και του νότιου τοίχου, όπου αναπτύσσεται ζώνη με παραστάσεις ολόσωμων αγίων και στην κόγχη του Ιερού Βήματος.
Σήμερα, λειτουργεί ως ενοριακός ναός και έχει χαρακτηριστεί προστατευόμενο μνημείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ελλάδα
2,3-διυδροφουράνιο
To 2,3-διυδροφουράνιο ή 2,3-διυδροξόλιο (αγγλικά: 2,3-dihydrofuran ή 2,3-dihydr(o)oxole) είναι οργανική, ετεροκυκλική ένωση, που αποτελείται από άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C4H6Ο. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας ακόρεστος ετεροκυκλικός αιθέρας, που το μόριό του αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, με ένα ετεροάτομο οξυγόνου. Υπάρχει, επίσης, το ισομερές 2,5-διυδροξυφουράνιο. Εκτός από τις «μητρικές» ενώσεις, ο όρος «διυδροφουράνιο» μπορεί να αναφέρεται και σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) διυδροφουρανικό δακτύλιο.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες Κατηγορία:C4
HD DVD
Το HD DVD (συντομία για High Definition Digital Versatile Disc) είναι παρωχημένη   μορφή οπτικού δίσκου υψηλής πυκνότητας για αποθήκευση δεδομένων και αναπαραγωγή βίντεο υψηλής ευκρίνειας. Υποστηριγμένο κυρίως από την Toshiba, το HD DVD προορίστηκε να γίνει ο διάδοχος της καθιερωμένης μορφής DVD.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2008, μετά από εκτενή πόλεμο μορφών με το αντίπαλο Blu-Ray, η Toshiba εγκατέλειψε τη μορφή, ανακοινώνοντας ότι δεν θα κατασκευάσει περαιτέρω συσκευές αναπαραγωγής και οδηγούς HD DVD. Η HD DVD Promotion Group διαλύθηκε στις 28 Μαρτίου 2008.
Οι προδιαγραφές δίσκου HD DVD (αλλά όχι οι κωδικοποιητές του) χρησιμοποιήθηκαν ως η βάση για το China Blue High-definition Disc (CBHD) πρώην ονόματι CH-DVD.
Ιστορικό
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, εμπορικά σετ HDTV εισήχθησαν σε μεγάλο εμπόριο, αλλά δεν υπήρχε φθηνός τρόπος για την εγγραφή ή αναπαραγωγή περιεχομένου HD. Το D-VHS της JVC και το HDCAM της Sony μπορούσαν να αποθηκεύσουν αυτή την ποσότητα δεδομένων, αλλά δεν ήταν ούτε δημοφιλή ούτε πολύ γνωστά. Ήταν γνωστό ότι η χρήση λέιζερ με μικρότερα μήκη κύματος θα παρείχε οπτική αποθήκευση με υψηλότερη πυκνότητα. Ο Σούτζι Νακαμούρα εφηύρε πρακτικές διόδους μπλε λέιζερ, αλλά μια μακρά αγωγή της πατέντας καθυστέρησε την εμπορική τους εισαγωγή.
Αρχή και ανταγωνισμός από το Blu-ray Disc
Η Sony ξεκίνησε δύο έργα που εφάρμοζαν τις νέες διόδους: το UDO (Ultra Density Optical, ελεύθερη μετάφραση: Οπτική Εξαιρετικής Πυκνότητας) και το DVR Blue μαζί με την Philips, μορφή επανεγγράψιμων δίσκων που εξελίχθηκε στο Blu-ray Disc (πιο συγκεκριμένα, το BD-RE) και αργότερα με την Pioneer μια μορφή δίσκων αποκλειστικά για ανάγνωση (BD-ROM). Οι δύο μορφές μοιράζονται πολλές τεχνολογίες (όπως τους κωδικοποιητές AV και την δίοδο λέιζερ). Τον Φεβρουάριο του 2002, το έργο ανακοινώθηκε επισήμως ως Blu-ray Disc, και η Blu-ray Disc Association ιδρύθηκε από τα εννιά αρχικά μέλη.
Το DVD Forum (υπό την προεδρία της Sony) ήταν βαθιά σκεπτόμενο για την χρήση ακριβότερων μπλε λέιζερ ή όχι. Παρόλο που οι σημερινοί δίσκοι Blu-ray εμφανίζονται σχεδόν πανομοιότυποι με ένα τυπικό DVD, όταν τα Blu-ray Discs αναπτύχθηκαν αρχικά, χρειαζόντουσαν προστατευτική θήκη για να αποφευχθεί η κακή διακίνηση από τον καταναλωτή (τα πρώτα CD-R περιελάμβαναν επίσης προστατευτική θήκη για τον ίδιο σκοπό). Η θήκη του πρωτότυπου Blu-ray Disc ήταν τόσο ακριβή όσο και φυσικά διαφορετική από το DVD, γεγονός που δημιούργησε αρκετά προβλήματα. Τον Μάρτιο του 2002, το φόρουμ ψήφισε να εγκρίνει μια πρόταση που επιδοκιμάστηκε από την Warner Bros. και άλλα κινηματογραφικά στούντιο και περιελάμβανε την συμπίεση περιεχομένου HD σε δίσκους DVD-9 διπλής επίστρωσης. Παρά την απόφαση αυτή, η Διευθύνουσα Επιτροπή του DVD Forum ανακοίνωσε τον Απρίλιο ότι ακολουθούσε τη δική της λύση περί υψηλής ευκρίνειας με λέιζερ. Τον Αύγουστο, η Toshiba και η NEC ανακοίνωσαν τον δικό τους ανταγωνιστικό πρότυπο οπτικό δίσκο Advanced Optical Disc. Εγκρίθηκε από το DVD Forum και μετονομάστηκε σε HD DVD το επόμενο έτος.
Η HD DVD Promotion Group ήταν μια ομάδα κατασκευαστών και στούντιο πολυμέσων συγκροτημένοι με σκοπό την ανταλλαγή σκέψεων και ιδεών για την προώθηση της μορφής σε όλο τον κόσμο. Τα μέλη της περιλάμβαναν την εταιρεία Toshiba ως Προεδρική Εταιρεία και Γραμματέα, τις Memory-Tech Corporation και NEC ως αντιπροεδικές εταιρείες, και την Sanyo Electric ως ελεγκτές. Υπήρχαν 61 γενικά μέλη και 72 εταίροι συνολικά. Η HD DVD promotion group διαλύθηκε επισήμως στις 28 Μαρτίου 2008, μετά από την ανακοίνωση της Toshiba στις 19 Φεβρουαρίου 2008 ότι δεν θα κατασκευάσει περαιτέρω συσκευές αναπαραγωγής και οδηγούς HD DVD.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου Κατηγορία:DVD Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ιαπωνία Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Ολλανδία
Ιωάννης Αιλιανός
Ο Ιωάννης Αιλιανός του Κωνσταντίνου (Ανδρίτσαινα 1906 - Αθήνα, 22 Ιουνίου 1983) ήταν Έλληνας καθηγητής Οδοντικής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα της Ηλείας. Σπούδασε Ιατρική και Οδοντιατρική στην Αθήνα και κατόπιν Οδοντιατρική στο Παρίσι. Από το 1960 ως το 1971 δίδαξε ως τακτικός καθηγητής Οδοντιατρικής στο Τμήμα Οδοντιατρικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Διετέλεσε πρόεδρος της Στοματολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και της Ελληνικής Παιδοδοντικής Εταιρείας. Από το 1956 ως το 1957 ήταν πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό "Παρνασσός". Έγραψε μεταξύ άλλων το έργο "Οδοντική Χειρουργική" (1960). Ήταν παντρεμένος, με έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί οδοντίατροι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Γκασπάρε Αζέλι
Ο Γκασπάρε Αζέλι (Gaspare Aselli, 1581 – 9 Σεπτεμβρίου 1625) ήταν Ιταλός γιατρός, περισσότερο γνωστός από την ανακάλυψη των γαλακτωδών λεμφαγγείων. Ο Αζέλι ανακάλυψε (ή επανανακάλυψε) τα χυλώδη αγγεία και μελέτησε συστηματικά τη σημασία αυτών των αγγειακών δομών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κρεμόνα και καταγόταν από οικογένεια ευγενών. Δίδαξε ανατομία και χειρουργική στο Πανεπιστήμιο της Παβίας. Αργότερα άσκησε το ιατρικό επάγγελμα στο Μιλάνο, όπου και πέθανε. Η περιγραφή του των λεμφαγγείων De lactibus sive Lacteis venis, δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1627. Η ανακάλυψη των λεμφαγγείων έγινε to 1622 κατά την ζωοτομία που είχε κάνει ο ίδιος σε έναν σκύλο, ο οποίος είχε ταϊστεί καλά προτού γίνει η επέμβαση. Ειδικότερα, όταν άνοιξε την κοιλιά του ζώου, παρατήρησε λευκές ίνες, που έβγαζαν ένα κρεμώδες υγρό. Τα αγγεία εκείνα τα ονόμασε "venae albae et lacteae", δηλαδή λευκά και γαλακτώδη αγγεία. Η ανακάλυψη των λεμφαγγείων έγινε πριν την παρόμοια περιγραφή στο έργο "De motu cordis" από τον Άγγλο γιατρό Ουίλιαμ Χάρβεϊ, ο οποίος καθώς φαίνεται, δεν γνώριζε για το έργο του Αζέλι. Επίσης, ο Αζέλι ταξινόμησε τις φαρμακευτικές ουσίες, με βάση τα κλινικά τους αποτελέσματα και την τοξική τους δράση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ιατροί
Μεγάλη Συναγωγή της Αδριανούπολης
Ιστορία
Η Μεγάλη πυρκαγιά της Αδριανουπόλεως του 1905 κατέστρεψε περισσότερα από 1.500 σπίτια και κατέστρεψε επίσης αρκετές συναγωγές στην πόλη. Η εβραϊκή κοινότητα που τότε αριθμούσε 20.000 ανθρώπους χρειάστηκε επειγόντως τόπο λατρείας. Μετά την άδεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης και του διατάγματος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, η κατασκευή νέας συναγωγής ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 1906 στο χώρο των κατεστραμμένων συναγωγών Μαγιόρ και Πούλια στην συνοικία Σουρίτσι (Citadel). Σχεδιάστηκε από τον γάλλο αρχιτέκτονα Φρανς Ντεπρέ με την αρχιτεκτονική του Σεφαρδικού ναού Λεοπολντστέτερ (Tempel Sephardi Leopoldstädter) στη Βιέννη της Αυστρίας. Χορηγώντας 1.200 χρυσά νομίσματα, εγκαινιάστηκε την παραμονή του Πέσαχ τον Απρίλιο του 1909. Έχει χωρητικότητα 1.200 λατρευτών (900 άνδρες και 300 γυναίκες). Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ναός της Ευρώπης και ο μεγαλύτερος στην Τουρκία.
Το 1983 η συναγωγή εγκαταλείφθηκε αφού τα περισσότερα μέλη της εβραϊκής κοινότητας είχαν μέχρι τότε μεταναστεύσει για το Ισραήλ, την Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική. Το 1995, ο ναός περιήλθε υπό τον έλεγχο του κυβερνητικής διεύθυνσης ιδρυμάτων.
Ανακαίνιση
Η εγκαταλελειμμένη και κατεστραμμένη συναγωγή, καθώς και η εξωτερική της κατασκευή, αποκαταστάθηκαν από τη Τουρκική Διεύθυνση Ιδρυμάτων σε πέντε χρόνια, δαπανώντας 5.750.000 τουρκικές λίρες (περίπου 2,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Στις 26 Μαρτίου 2015 η συναγωγή ξαναάνοιξε με εορτασμό και πρωινή προσευχή Σαχαρίντ, στην οποία συμμετείχαν πολλοί Εβραίοι, συμπεριλαμβανομένου του Ισάκ Ιμπραχιμζαντέχ (αρχηγός της εβραϊκής κοινότητας στην Τουρκία), του Μπουλέντ Αρίντς, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Τουρκίας και ορισμένοι άλλοι αξιωματούχοι της Τουρκίας. Η λειτουργία εποπτεύτηκε από τον ραβίνο Νταβίντ Αρούζ, ο οποίος είχε κάνει την τελευταία λειτουργία πριν από 36 χρόνια. Ο Δήμος της Αδριανουπόλεως κρέμασε ένα πανό στο δρόμο της συναγωγής και χαιρέτησε τους επισκέπτες με τις λέξεις "Καλώς ήρθατε σπίτι, γείτονές μας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναγωγές στην Τουρκία Κατηγορία:Αδριανούπολη
Εκπαίδευση στη Ρωσία
Στη Ρωσία, το κράτος παρέχει τις περισσότερες εκπαιδευτικές υπηρεσίες που ρυθμίζουν την εκπαίδευση μέσω του Υπουργείου Παιδείας και Επιστημών. Οι περιφερειακές αρχές ρυθμίζουν την εκπαίδευση εντός των δικαιοδοσιών τους εντός του ισχύοντος πλαισίου των ομοσπονδιακών νόμων. Οι δαπάνες της Ρωσίας για την εκπαίδευση αυξήθηκαν από 2.7% του ΑΕΠ το 2005 σε 3.8% το 2013, αλλά παραμένουν κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ 5.2%.
Σύμφωνα με την εκτίμηση του 2015 από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών, το ποσοστό αλφαβητισμού στη Ρωσία είναι 99.7% (99.7% για τους άνδρες, 99.6% για τις γυναίκες). Σύμφωνα με μια εκτίμηση του ΟΟΣΑ του 2016, το 54% των ενηλίκων της Ρωσίας (ηλικίας 25 έως 64 ετών) έχουν αποκτήσει τριτοβάθμια εκπαίδευση, δίνοντας στη Ρωσία το δεύτερο υψηλότερο επίπεδο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μεταξύ 35 χωρών-μελών του ΟΟΣΑ, το 47.7% έχουν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (το πλήρες πρόγραμμα 11 ετών), το 26.5% έχουν ολοκληρώσει το γυμνάσιο (9 ετών) και το 8.1% έχουν στοιχειώδη εκπαίδευση (τουλάχιστον 4 ετών). Τα υψηλότερα ποσοστά τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (24.7%) καταγράφονται σε γυναίκες ηλικίας 35 έως 39 ετών (σε σύγκριση με 19.5% για άνδρες της ίδιας ηλικίας).
Σε σύγκριση με άλλες χώρες του ΟΟΣΑ, η Ρωσία έχει μερικά από τα μικρότερα μεγέθη τάξεων και μερικές από τις συντομότερες ώρες διδασκαλίας ετησίως.
Το 2014, το ινστιτούτο Πήρσον αξιολόγησε την εκπαίδευση της Ρωσίας ως την 8η καλύτερη στην Ευρώπη και την 13η καλύτερη στον κόσμο. Το εκπαιδευτικό επίτευγμα της Ρωσίας αξιολογήθηκε ως το 21ο υψηλότερο στον κόσμο και οι γνωστικές δεξιότητες των μαθητών ως το 9ο υψηλότερο.
Το 2015 ο ΟΟΣΑ κατέταξε τα μαθηματικά και τις επιστημονικές δεξιότητες των Ρώσων μαθητών ως την 34η καλύτερη στον κόσμο, μεταξύ Σουηδίας και Ισλανδίας.
Το 2016, η αμερικανική εταιρεία Bloomberg αξιολόγησε την τριτοβάθμια εκπαίδευση της Ρωσίας ως την τρίτη καλύτερη στον κόσμο, υπολογίζοντας το ποσοστό των αποφοίτων γυμνασίου που συνεχίζουν να παρακολουθούν το κολέγιο, τους ετήσιους πτυχιούχους επιστημών και μηχανικών ως ποσοστό όλων των αποφοίτων κολεγίου και της επιστήμης και των απόφοιτων μηχανικών ως ποσοστό του εργατικού δυναμικού. Το 2014 η Ρωσία κατατάχθηκε ως ο 6ος πιο δημοφιλής προορισμός για διεθνείς φοιτητές.
Ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, δήλωσε ότι ένα από τα καλά πράγματα που κληρονόμησε η Ρωσία από τη σοβιετική εποχή ήταν «ένα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, ειδικά σε τεχνικούς τομείς τόσο σημαντικούς για τη Νέα Οικονομία»
Επίπεδα εκπαίδευσης
Σύμφωνα με το νόμο, το εκπαιδευτικό σύστημα της Ρωσίας περιλαμβάνει 2 τύπους εκπαίδευσης : Την γενική και την επαγγελματική.
Η γενική εκπαίδευση έχει τα ακόλουθα επίπεδα:
Επιπλέον, υπάρχει επίσης μια πρόσθετη γενική εκπαίδευση (ομάδες φοίτησης και λέσχες με βάση την σχολή).
Η επαγγελματική εκπαίδευση έχει τα ακόλουθα επίπεδα:
Επιπλέον, υπάρχει επίσης μια πρόσθετη επαγγελματική εκπαίδευση. Είναι διαθέσιμη για τους αποφοίτους των θεσμών της επαγγελματικής ή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Σίβυλλα του Κονβερσάνο
Η Σίβυλλα, ιταλ. Sibylla (απεβ. 18 Μαρτίου 1103) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν κόρη του κόμη του Κονβαρσάνο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Νορμανδίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Γοδεφρείδου κόμη του Κονβερσάνο, ανιψιού του Ροβέρτου του Γυισκάρδου. Τον χειμώνα 1096-97 ο Ροβέρτος Β΄ ο με τις κοντές περισκελίδες, δούκας της Νορμανδίας βρισκόταν στην Απουλία περιμένοντας τη μεταφορά του κατά την Α΄ Σταυροφορία. Τότε μάλλον ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο του με τη Σίβυλλα. Ο ιστορικός της εποχής Ορντέρικ Βιτάλις αναφέρει ότι αυτή ήταν καλού χαρακτήρα, προικισμένη με πολλές αρετές και αξιαγάπητη σε όλους όσους ήξερε. Όταν ο Ροβέρτος επέστρεψε από τη Σταυροφορία, τη νυμφεύτηκε το 1100.
Σύντομα μετά την επάνοδό τους στη Νορμανδία, οι δύο τους ξεκίνησαν το προσκύνημα στο Μοντ-Σαιν-Μισέλ, ως ευχαριστία για τη σώα επιστροφή του Ροβέρτου. Οι συγγραφείς της εποχής κολακεύουν τη Σίβυλλα, επαινώντας την ομορφιά και την εξυπνάδα της. Κατά τις απουσίες του Ροβέρτου, ο χρονικογράφος Ρομπέρ του Τορινί σημειώνει ότι η Σίβυλλα ανελάμβανε το τη διοίκηση της Νορμανδίας, καλύτερα από τον ίδιο τον δούκα. Το 1102 γεννήθηκε ο γιος τους και έλαβε το όνομα Γουλιέλμος, ίσως από τον Γουλιέλμο αρχιεπίσκοπο της Ρουέν, που τον βάπτισε (αναφέρει ο Ορντέρικ). Ή από τον πάππο του Γουλιέλμο Α΄ τον Κατακτητή της Αγγλίας (παραθέτει ο Γουλιέλμος το Μάλμεσμπρυ). Έξι μήνες μετά η Σίβυλλα απεβίωσε στο Ρουέν, Κω, και τάφηκε μέσα σε γενική λύπη στον καθεδρικό ναό. Ο αρχιεπίσκοπος Γουλιέλμος έκανε την εξόδιο ακολουθία.
Τη θαύμασαν και την επαίνεσαν οι ιστορικοί. Ως αιτία που απεβίωσε, ο Γουλιέλμος του Μάλμεσμπρυ αναφέρει το ότι έδενε πολύ σφιχτά το στήθος της, ενώ ο Ρομπέρ του Τορινύ και ο Όρντερικ Βιτάλις προτείνουν ότι δολοφονήθηκε από μία ομάδα νεαρών ευγενών, καθοδηγούμενων από την ερωμένη τού Ροβέρτου, την Αγνή ντε Ριμπεμόν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1100 τον Ροβέρτο Β΄ τον ''με τις κοντές περισκελίδες΄΄, δούκα της Νορμανδίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Δούκισσες της Νορμανδίας
Diario Democracia
Ιστορία
Η εφημερίδα Democracia ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1931 από τον δικηγόρο Μόζες Λέμπενσον, έναν διανοούμενο που θα εμπνεύσει τις κατευθυντήριες γραμμές του Κινήματος της Αδιαλλαξίας και της Ανανέωσης του Ριζοσπαστισμού την επόμενη δεκαετία. Το 1949 ηγήθηκε του μπλοκ της Ριζοσπαστικής Ένωσης Πολιτών (Unión Cívica Radical - UCR) στη συνταγματική συνέλευση που συγκλήθηκε εκείνο το έτος, και προέδρευε την Εθνική Συνέλευση του UCR, όταν πέθανε, σε ηλικία 45 ετών, στις 14 Ιουνίου 1953.
Η εφημερίδα διεξήγαγε μια έντονη εκστρατεία κατά της εκλογικής νοθείας, της διαφθοράς και των πολιτικών των κυβερνήσεων της λεγόμενης Διαβόητης Δεκαετίας. Κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, που ξεκίνησε το 1936, είχε μια θέση ευνοϊκή για τη Ρεπουμπλικανική πλευρά, οργάνωσε πράξεις προσχώρησης και συνεργάστηκε με τα κινήματα που ήταν αλληλέγγυα μαζί της.
Στη συνέχεια, τον Λέμπενσον διαδέχθηκε στη διαχείριση της εφημερίδας η χήρα του, η κυρία Ντόρα Ντάνα ντε Λέμπενσον. Επί του παρόντος, η δημοσίευση διευθύνεται από τον γιο του, τον δικηγόρο Χέκτορ Μόζες Λέμπενσον. Τον Ιανουάριο του 1950, κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρίας του Χουάν Ντομίνγκο Περόν, η εφημερίδα διαλύθηκε από την Επιτροπή Visca, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1951. Τον Ιανουάριο του 2006, η εφημερίδα δημιούργησε την ιστοσελίδα της.
Αργότερα, ο δικηγόρος Χέκτορ Λέμπενσον διαδέχθηκε την Ντόρα Λέμπενσον και στη γενική διεύθυνση της εφημερίδας. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η εφημερίδα κατήγγειλε ότι ο δήμαρχος του Χουνίν, Μάριο Μεόνι είχε αναφέρει ότι «έκοψε κάθε δημοσιότητα επειδή ήταν αηδιασμένος με τα δύο τελευταία εξώφυλλα της Democracia», κάτι που απορρίφθηκε από το Επιμελητήριο Εφημερίδων ΜΜΕ της επαρχίας του Μπουένος Άιρες ως επίθεση στην ελευθερία του Τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ισπανική γλώσσα
Αγία Παρασκευή Καρδίτσας
Με την ονομασία Αγία Παρασκευή Καρδίτσας αναφέρονται:
Λέκουιο Τάναρο
Το Λέκουιο Τάναρο (ιταλικά: Lequio Tanaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Αγαύη (γένος)
Η Αγαύη (Agave) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών ιθαγενών στις καυτές και άνυδρες περιοχές της Αμερικής, αν και ορισμένα είδη Αγαύης είναι επίσης αυτόχθονα σε τροπικές περιοχές της Νότιας Αμερικής. Το γένος Αγαύη (από την αρχαία ελληνική αγαυή, που σημαίνει ευγενής) είναι κυρίως γνωστό για τα παχύφυτα και ξεροφυτικά είδη του που σχηματίζουν συνήθως μεγάλους ρόδακες από δυνατά, σαρκώδη φύλλα.
Τα φυτά αυτού του γένους μπορεί να θεωρηθούν πολυετή, επειδή χρειάζονται αρκετά έως πολλά χρόνια για να ωριμάσουν και να ανθίσουν. Ωστόσο, τα περισσότερα είδη Αγαύης περιγράφονται με μεγαλύτερη ακρίβεια ως μονοκαρπικοί ρόδακες ή πολυετείς, αφού κάθε μεμονωμένη ροζέτα ανθίζει μόνο μία φορά και μετά πεθαίνει. ένας μικρός αριθμός ειδών Αγαύης είναι πολυκαρπικοί. Τα λουλούδια θεωρούνται βρώσιμα σε πολλές γηγενείς γαστρονομικές παραδόσεις της Μεσοαμερικής.
Μαζί με φυτά από τα στενά συγγενικά γένη Γιούκα, Εσπερογιούκα και Εσπεραλόη , διάφορα είδη Αγαύης είναι δημοφιλή καλλωπιστικά φυτά σε ζεστά, ξηρά κλίματα, καθώς απαιτούν πολύ λίγο συμπληρωματικό νερό για να επιβιώσουν. Τα περισσότερα είδη Αγαύης αναπτύσσονται πολύ αργά. Μερικά είδη Αγαύης είναι γνωστά με την κοινή ονομασία «αθάνατοι».
Περιγραφή
Τα χυμώδη φύλλα των περισσότερων ειδών Αγαύης έχουν αιχμηρά περιθωριακά δόντια, που σχηματίζουν εξαιρετικά αιχμηρά τερματικά αγκάθια και είναι πολύ ινώδη στο εσωτερικό τους. Το στιβαρό στέλεχος είναι συνήθως εξαιρετικά κοντό, γεγονός που μπορεί να κάνει το φυτό να φαίνεται σαν να είναι χωρίς στέλεχος.
Οι ρόδακες αγαύης είναι ως επί το πλείστον μονοκαρπικοί, αν και ορισμένα είδη είναι πολυκαρπικά. Κατά τη διάρκεια της ανθοφορίας, ένα ψηλό στέλεχος, που μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 12 μέτρα, μεγαλώνει στην κορυφή από το κέντρο της ροζέτας και φέρει μεγάλο αριθμό κοντά, σωληνοειδή άνθη και μερικές φορές βολβούς που παράγονται με βλάστηση (μια μορφή άφυλης αναπαραγωγής). Μετά την επικονίαση / γονιμοποίηση και την επακόλουθη ανάπτυξη του καρπού, στα μονοκαρπικά είδη, η αρχική ροζέτα πεθαίνει. Ωστόσο, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής πολλών ειδών Αγαύης, αναπτύσσονται νέοι βλαστοί πάνω από τις ρίζες στη βάση της ροζέτας. Αυτοί βλαστοί συνεχίζουν να σχηματίζουν νέα φυτά αφού η αρχική ροζέτα αποξηρανθεί και πεθάνει. Δεν παράγουν όλες οι αγαύες βλαστούς κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ορισμένες ποικιλίες μπορούν να ζήσουν για 60 χρόνια πριν ανθίσουν.
Οι αγαύες μπορούν να συγχέονται με τους κάκτους ή την αλόη, αλλά παρόλο που όλα αυτά τα φυτά φέρουν παρόμοιες μορφολογικές προσαρμογές σε άνυδρα περιβάλλοντα (π.χ. είναι παχύφυτα), κάθε ομάδα ανήκει σε διαφορετική οικογένεια φυτών και πιθανώς είναι αποτέλεσμα συγκλίνουσας εξέλιξης. Περαιτέρω, οι γενεαλογίες των κάκτων (Κακτώδη) και παχύφυτων (Κρασσουλίδες) είναι ευδικοτυλίδονα, ενώ η αλόη (Ασφοδελίδες) και η αγαύη (Ασπαραγγίδες) είναι μονοκοτυλήδονα.
Τα είδη αγαύης αποτελούν τροφή για τις προνύμφες ορισμένων ειδών Λεπιδόπτερων (πεταλούδες και νυχτοπεταλούδες).
Προσαρμογές
Το ριζικό σύστημα της αγαύης, που αποτελείται από ένα δίκτυο ρηχών ριζωμάτων, επιτρέπει στην αγαύη να συλλαμβάνει αποτελεσματικά την υγρασία από τη βροχή, τη συμπύκνωση και τη δροσιά. Εκτός από την ανάπτυξη από σπόρους, οι περισσότερες αγαύες παράγουν καταβολάδες. Η Agave vilmoriniana (αγαύη χταπόδι) παράγει εκατοντάδες καταβολάδες από τον ανθισμένο μίσχο του. Τα φύλλα της αγαύης αποθηκεύουν το νερό του φυτού και είναι ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση της ύπαρξής του. Η επικαλυμμένη επιφάνεια του φύλλου εμποδίζει την εξάτμιση. Τα φύλλα έχουν επίσης αιχμηρές, αγκαθωτές άκρες. Τα αγκάθια αποθαρρύνουν τα αρπακτικά να φάνε το φυτό ή να το χρησιμοποιήσουν ως πηγή νερού και είναι τόσο σκληρές που οι αρχαίοι λαοί τις χρησιμοποιούσαν ως βελόνες ραψίματος. Ο χυμός είναι όξινος. Μερικές αγαύες ανθίζουν σε ύψος έως και 10 μέτρων έτσι ώστε να είναι μακριά από τα ζώα που μπορεί να τους επιτεθούν. Τα μικρότερα είδη, όπως η Agave lechuguilla, έχουν μικρότερους ανθισμένους μίσχους.
Ταξονομία
Το γένος Αγαύη περιγράφηκε από τον Λινναίο το 1753, αρχικά με τέσσερα είδη. Το πρώτο που αναφέρεται ήταν η Αγαύη η αμερικανική (Agave americana), τώρα το τυπικό είδος του γένους. Στο σύστημα Κρονκίστ και σε άλλα, η Αγαύη τοποθετήθηκε στην οικογένεια Αμαρρυλίδων (Liliaceae), αλλά οι φυλογενετικές αναλύσεις των αλληλουχιών DNA αργότερα έδειξαν ότι δεν ανήκε εκεί. Στο σύστημα APG II, η Αγαύη τοποθετήθηκε στη διαχωρισμένη οικογένεια Αγαυίδες (Agavaceae). Όταν αυτό το σύστημα αντικαταστάθηκε από το σύστημα APG III το 2009, οι Αγαυίδες εντάχθηκαν στη διευρυμένη οικογένεια Ασπαραγγίδων (Asparagaceae) και η Αγαύη αντιμετωπίστηκε ως ένα από τα 18 γένη στην υποοικογένεια Αγαυοειδή (Agavoideae), μια τοποθέτηση που διατηρήθηκε στο σύστημα APG IV του 2016
Είδη που καλλιεργούνται συνήθως
Μερικά είδη που καλλιεργούνται συνήθως περιλαμβάνουν Agave americana, Agave angustifolia, Agave tequilana, Agave attenuata , Agave parviflora, Agave murpheyi, Agave vilmoriniana, Agave palmeri, Agave parryi και Agave victoriae-reginae. μικρογραφία| Μια σειρά από αγαύες σε άνθιση στην περιοχή Καρόο της Νότιας Αφρικής: Οι ταξιανθίες των φυτών είναι ευδιάκριτες. Ένα από τα πιο γνωστά είδη είναι η A. americana, ιθαγενής της τροπικής Αμερικής. Το κοινό του όνομα είναι αθάνατος και αναφέρεται στο μεγάλο χρονικό διάστημα που χρειάζεται το φυτό για να ανθίσει. Ο αριθμός των ετών πριν από την ανθοφορία εξαρτάται από το σθένος του μεμονωμένου φυτού, τον πλούτο του εδάφους και το κλίμα. Αυτά τα χρόνια το φυτό αποθηκεύει στα σαρκώδη φύλλα του τη τροφή που απαιτείται για την ανθοφορία.
Η A. americana εισήχθη στη νότια Ευρώπη περίπου στα μέσα του 16ου αιώνα και τώρα έχει εγκλιματιστεί καθώς και καλλιεργείται ευρέως ως διακοσμητικό, όπως συμβαίνει στην Αμερική. Στις ποικιλόμορφες μορφές, το φύλλο έχει λευκή ή κίτρινη περιθωριακή ή κεντρική λωρίδα. Το φυτό αναφέρεται ότι είναι ανθεκτικό σε θερμοκρασίες έως -9,5 έως -6,5 °C ή Ζώνη 8b 15-20f. Όντας παχύφυτα, τείνουν να σαπίσουν εάν διατηρούνται πολύ υγρά. Σε περιοχές όπως ο Βορειοδυτικός Ειρηνικός της Αμερικής, μπορεί να είναι ανθεκτικά στις κρύες θερμοκρασίες του χειμώνα, αλλά χρειάζονται προστασία από τη χειμερινή βροχή. Ωριμάζουν πολύ αργά και πεθαίνουν μετά την ανθοφορία, αλλά πολλαπλασιάζονται εύκολα με τις παραφυάδες από τη βάση του στελέχους.
Χρήσεις
δεξιά|μικρογραφία| Ίνες μέσα σε ένα φύλλο αγαύης (Agave parryi) Τα τέσσερα κύρια βρώσιμα μέρη της αγαύης είναι τα άνθη, τα φύλλα, οι μίσχοι ή οι ροζέτες στη βάση και ο χυμός (στα ισπανικά: aguamiel, που σημαίνει «μελόνερο»).
Κάθε φυτό αγαύης παράγει πολλά κιλά βρώσιμα άνθη κατά την ανθοφορία του. Τα κοτσάνια, που είναι έτοιμα το καλοκαίρι, πριν την άνθηση, ζυγίζουν πολλά κιλά το καθένα. Ψημένα, είναι γλυκά και μπορούν να μασηθούν για να εξαχθεί το aguamiel, όπως στο ζαχαροκάλαμο. Όταν στεγνώσουν, τα κοτσάνια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή ντιτζεριντού. Τα φύλλα μπορούν να συλλεχθούν το χειμώνα και την άνοιξη, όταν τα φυτά είναι πλούσια σε χυμό, για κατανάλωση. Τα φύλλα πολλών ειδών αποδίδουν επίσης ίνες, για παράδειγμα, η Agave sisalana, γνωστή και ως σιζάλ, και η Agave decipiens. Η Agave americana είναι η πηγή ινών πίτας και χρησιμοποιείται ως ινώδες φυτό στο Μεξικό, στις Δυτικές Ινδίες και στη νότια Ευρώπη.
Κατά την ανάπτυξη της ταξιανθίας, ο χυμός ορμάει στη βάση του μίσχου του νεαρού λουλουδιού. Το σιρόπι αγαύης (κοινώς αποκαλούμενο νέκταρ αγαύης), ένα γλυκαντικό που προέρχεται από το χυμό, χρησιμοποιείται ως εναλλακτική λύση στη ζάχαρη στο μαγείρεμα και μπορεί να προστεθεί στα δημητριακά πρωινού ως συνδετικός παράγοντας. Το γλυκαντικό αγαύης διατίθεται στο εμπόριο ως φυσικό και φιλικό προς το διαβήτη, χωρίς να αυξάνει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Ωστόσο, εκχυλίσματα από φύλλα αγαύης βρίσκονται υπό προκαταρκτική έρευνα για την πιθανή χρήση τους ως πρόσθετα τροφίμων.
Ο χυμός της A. americana και άλλων ειδών χρησιμοποιείται στο Μεξικό και τη Μεσοαμερική για την παραγωγή πούλκε (pulque), ενός αλκοολούχου ποτού. Ο βλαστός λουλουδιών κόβεται και ο χυμός συλλέγεται και στη συνέχεια ζυμώνεται. Με απόσταξη, παρασκευάζεται ένα απόσταγμα που ονομάζεται μεσκάλ. Μια από τις πιο γνωστές μορφές μεσκάλ είναι η τεκίλα, από την Agave tequilana ή Agave tequilana var. azul. Η Agave angustifolia χρησιμοποιείται ευρέως στην παραγωγή μεσκάλ, αν και τουλάχιστον 10 άλλα είδη αγαύης έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί.