cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πακέτο
IPv6
Η κεφαλίδα του πακέτου IP στην έκδοση 6 (IPv6), διαφέρει σχεδόν εξ' ολοκλήρου, από την έκδοση 4. Παρ’ ότι η κεφαλίδα του του IPv6 είναι διπλάσια σε μέγεθος από μια κεφαλίδα του IPv4, περιέχει λιγότερες πληροφορίες. Ορισμένα πεδία έχουν συγχωνευτεί ενώ άλλα έχουν πλήρως παραλειφθεί, δίνοντας τη θέση τους σε νέα. Τα πεδία της κεφαλίδας ενός πακέτου IPv6 είναι τα εξής:
500px|right|
Πηγές
1. Douglas E. Comer, Computer Networks and Internets with Internet Applications, 4η Έκδοση
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
12 Μαΐου
11 Μαΐου | 12 Μαΐου | 13 Μαΐου
Η 12η Μαΐου είναι η 132η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (133η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 233 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Δυσνομία (δορυφόρος)
Η Δυσνομία ή επίσημα (136199) Έρις I Δυσνομία (αγγλικά: Dysnomia) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη νάνου Έρις, που κινείται μαζί του στις τροχιές των μεταποσειδώνιων πλανητοειδών. Πήρε το όνομά του, σε αναλογία με την Έριδα, από τη Δυσνομία κόρη της θεάς Έριδας κατά την Ελληνική μυθολογία επειδή, με την ανακάλυψη των σωμάτων αυτών, δημιουργήθηκε στους κόλπους των αστρονόμων μεγάλο νομικό θέμα και έριδα για το τι θεωρείται πλανήτης.
Ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 2005 από την ομάδα του αστεροσκοπείου Κεκ της Χαβάης με επικεφαλής τους Μάικλ Μπράουν, Τσαντ Τρουχίλο και Ντέιβιντ Ραντίνοβιτς ενώ παρατηρούσαν την Έριδα και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2005 (2003 UB313) 1. Ενώ είχε ονομαστεί ανεπίσημα και με διάθεση αστεϊσμού «Γαβριέλα» σε αντιστοιχία με την Έριδα που είχε ονομασθεί ανεπίσημα και με διάθεση αστεϊσμού «Ζήνα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Άγιος Νικόλαος ο Γραικός
Ο Νικόλαος ο Γραικός (ιταλικά: San Nicola Greco) (910 - 13 Ιανουαρίου 1010) ήταν αρχιμανδρίτης της κοινότητας των ελληνο-ιταλών μοναχών του Πράτα, στο Τσαζολί. Τιμάται ως άγιος και τα λείψανά του σώζονται στο ναό του Αγίου Φραγκίσκου στην Guardiagrele, μια πόλη της οποίας είναι πολιούχος.
Βίος
Κατά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τον 8ο αιώνα, λόγω της Εικονομαχίας, πολλές κοινότητες μοναχών από την Κωνσταντινούπολη εγκαταστάθηκαν στην νότια Ιταλία (Σικελία, Καλαβρία) δημιουργώντας έτσι το φαινόμενο του ιταλο-ελληνικού μοναχισμού.
Οι επιδρομές των Σαρακηνών τον 10ο αιώνα απείλησαν την επιβίωση αυτών των μοναστικών κοινοτήτων. Το 977, υπό την καθοδήγηση του αρχιμανδρίτη Ιλαρίωνα, μια ομάδα 28 μοναχών από τα μοναστήρια του Αγίου Μαρτίνου αναζήτησαν καταφύγιο στην περιοχή Sannio.
Πολλοί από τους μοναχούς προτίμησαν να αποσυρθούν ως αναχωρητές στα βουνά του Molise. Ο αρχιμανδρίτης Ιλαρίων και επτά από τους μαθητές του, συμπεριλαμβανομένου του Νικολάου, εγκαταστάθηκαν στο Abruzzo. Εκεί αγόρασαν το κάστρο της Prata, στο Τσαζολί, όπου βρισκόταν το παλαιό αββαείο του Μόντεκαζίνο.
Ο ηγούμενος Ιλαρίων λόγω ταπεινοφροσύνης δεν είχε επιλέξει διάδοχο γι'αυτό όταν εκοιμήθη οι μοναχοί δεν μπόρεσαν να εκλέξουν νέο ηγούμενο. Έτσι, για την επιλογή, ακολούθησαν μια διαδικασία κατά την οποία κρατούσε ο καθένας ένα δοχείο στις όχθες του ποταμού Aventino, και περίμεναν έως ότου ένα ψάρι έρθει σε ένα από αυτά. Αυτός στου οποίου το δοχείο θα ερχόταν το ψάρι θα ήταν ο νέος ηγούμενος. Τελικά μέσω της διαδικάσιας εξελέγη ηγούμενος ο Νικόλαος. Χαρακτηριστικά της ζωής του αποτέλεσαν τα έργα φιλανθρωπίας και η μυστηριακή ζωή. Πέθανε σε ηλικία 100 ετών στη μονή της Πράτα πιθανότατα στις 13 Ιανουαρίου του έτους κατά τη θητεία του Πάπα Σεργίου IV (1009-1012).
Τιμή ως αγίου
thumb|Ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου στην Guardiagrele, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του αγίου Νικολάου του Έλληνα. thumb|Τα λείψανα του του αγίου Νικολάου του Έλληνα στον ναό Αγίου Φραγκίσκου στην Guardiagrele. Ο Νικόλαος δεν είναι εγγεγραμμένος στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Η μνήμη του γιορτάζεται στην Guardiagrele την 3η Κυριακή του Μαΐου.
Στις 9 αυγούστου, 1343 ο Ναπολέων Ορσίνι, κόμης του Manoppello, μετέφερε το σώμα του αγίου από την Prata στο Guardiagrele, και συγκεκριμένα στην εκκλησία του αγίου Φραγκίσκου, η οποία από τότε, ήταν επίσης αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο τον Γραικό, όπως προκύπτει από μια πλάκα στο εσωτερικό τοίχωμα της κύριας πρόσοψης της εκκλησίας.
Τα λείψανα του αγίου, βρίσκονταν από ένα παλιό ξύλινο κουτί κάτω από την αγία τράπεζα της εκκλησίας και στις 16 Μαΐου 1890 μεταφέρθηκαν σε μια λειψανοθήκη από σκαλιστό ξύλο με πρωτοβουλία του μητροπολίτη της πόλης Chieti, Ρόκου Cocchia.
Στον Ορθόδοξο Μητροπολιτκό Ναό της πόλης Μιχάλοβτσε της Σλοβακίας, έδρα της Μητρόπολης Μιχαλουπόλεως και Κασσοβίας, φυλάσσεται τεμάχιο από το λείψανο του αγίου Νικολάου του Γραικού, το οποίο δωρήθηκε στην Μητρόπολη Μιχαλουπόλεως με ενέργειες του μητροπολίτη Γεωργίου.
Σημειώσεις
<div class="references note_colonne">
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Ορθόδοξοι Άγιοι Ιταλίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Ντάνα Γκαρσία
Η Ντάνα Γκαρσία (Danna María García Osuna, 4 Φεβρουαρίου 1978) είναι Κολομβιανή ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1978 στην Μεδεγίν της Κολομβίας. Είναι κόρη της Κολομβιανής τραγουδίστριας Κλάουδια Οσούνα (ισπανικά: Claudia Osuna). Από τα 15 της ξεκίνησε την καριέρα της στις τηλεοπτικές τηλενουβέλλες.
Το 1994 δημιούργησε μαζί με την αδερφή της και άλλα δυο άτομα, το γκρουπ Καφέ Μορένο (ισπανικά: Café Moreno). Το άλμπουμ που ηχογράφησαν έγινε μεγάλη επιτυχία στην Κολομβία. Παρόλα αυτά, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα το συγκρότημα διαλύθηκε και η Danna στράφηκε στην ηθοποιία.
Το 2008, ήταν στη λίστα των 50 πιο ωραίων ανθρώπων, που δημιούργησε το περιοδικό "People en Español".
Φιλμογραφία
Πρωταγωνιστεί στις σειρές:
Συμμετείχε στις σειρές:
Οι σειρές «Κρυφά πάθη» και Μοιραίο πάθος έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ η σειρά Αλεχάντρο και Ντιάνα θα ξεκινήσει σύντομα στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί ηθοποιοί
Σουμπότιτσα
thumb|right|Η κεντρική πλατεία της Σουμπότιτσα με τη βιβλιοθήκη της πόλης. Η Σουμπότιτσα  (σερβ. Суботица/Subotica, ουγγ. Szabadka) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Βόρεια Μπάτσκα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας της Σερβίας, κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Παλαιότερα η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής της Βοιβοντίνας, σήμερα η Σουμπότιτσα είναι η δεύτερη πόλη της επαρχίας, μετά το Νόβι Σαντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η πόλη έχει πληθυσμό 97.910 κατ., ενώ η αστική περιοχή της (συμπεριλαμβανομένου του παρακείμενου οικισμού Πάλιτς) 105.681 και η μητροπολιτική περιοχή 141.554.
Η σερβική γλώσσα είναι η πιο απασχολούμενη γλώσσα στην καθημερινή ζωή. Η ουγγρική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης από σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού στις καθημερινές συνομιλίες τους. Και οι δύο γλώσσες χρησιμοποιούνται ευρέως στην εμπορική και επίσημη σήμανση
Η πόλη έχει πολλά μνημεία του 18ο αιώνα: oρθόδοξες και καθολικές εκκλησίες, καθώς και μοναστήρια.
Στην πόλη βρίσκονται μερικές σχολές του Πανεπιστήμιου του Νόβι Σαντ.
Ονομα
Το παλαιότερο γνωστό όνομα της πόλης ήταν Zabotka ή Zabatka, που χρονολογείται από τπ 1391 και είναι η προέλευση του σημερινού ουγγρικού ονόματός της "Szabadka".
Σύμφωνα με μια άποψη το όνομα αυτό προέρχεται από το επίθετο szabad, που προέρχεται από τη σλαβική λέξη για το "ελεύθερο" - svobod. Σύμφωνα με την άποψη αυτή το πρώτο όνομα της Σουμπότιτσας θα σήμαινε συνεπώς κάτι όπως "ελεύθερο μέρος".
Η προέλευση της αρχικής μορφής του ονόματος (Zabodka ή Zabadka) είναι ασαφής. Σύμφωνα με μια τοπική εφημερίδα το Zabatka μπορεί να έχει προέλθει από τη νότια σλαβική λέξη "zabat" (αέτωμα), που περιγράφει τμήμα των σπιτιών της Σλαβικής Παννονίας.
Η πόλη ονομάστηκε επίσημα Sent-Maria το 1743 από τη Μαρία Θηρεσία, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, αλλά μετονομάστηκε το 1779 σε Maria-Theresiapolis. Αυτά τα δύο επίσημα ονόματα γράφονταν επίσης με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους (στα γερμανικά συνηθέστερα Maria-Theresiopel ή Theresiopel) και χρησιμοποιούντο σε διαφορετικές γλώσσες.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στη Λεκάνη της Παννονίας σε 46,07 ° Βορρά, 19,68 ° Ανατολικά, περίπου 10 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ουγγαρία και είναι η βορειότερη πόλη της Σερβίας. Βρίσκεται κοντά στη Λίμνη Πάλιτς.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Κατά τη Νεολιθική και τη Χαλκολιθική περίοδο αρκετοί σημαντικοί αρχαιολογικοί πολιτισμοί άνθισαν σε αυτή την περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Πολιτισμού Στάρτσεβο, του Πολιτισμού Βίντσα και του Πολιτισμού Τίσαπολγκαρ. Οι πρώτοι Ινδοευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της σημερινής Σουμπότιτσας το 4200 π.Χ. Κατά τη Χαλκολιθική περίοδο, την Εποχή του Χαλκού και την Εποχή του Σιδήρου αρκετοί Ινδοευρωπαίο αρχαίοι πολιτισμοί περιλάμβαναν περιοχές γύρω από τη Σουμπότιτσα- οι πολιτισμοί Μπάντεν, Βούτσεντολ, ο πολιτισμός Ούρνφηλντ και μερικοί άλλοι. Πριν από την κατάληψή της από τους Ιαζύγους το 1ο αιώνα κατοικούσαν σε αυτήν την περιοχή Ινδοευρωπαϊκοί Ιλλυρικής, Κελτικής και Δακικής καταγωγής. Τον 3ο αιώνα π.Χ. η περιοχή αυτή ελεγχόταν από τους Κέλτες Βόιους και τους Εραβίσκους, ενώ τον 1ο αιώνα π.Χ. έγινε τμήμα του Δακικού βασιλείου. Τον 1ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο των Σαρματών Ιάζυγων (που ενδεχομένως περιελάμβαναν και προγόνους των Σέρβων), που περιστασιακά ήταν άλλοτε σύμμαχοι και άλλοτε εχθροί των Ρωμαίων. Η κυριαρχία των Ιάζυγων διήρκεσε μέχρι τον 4ο αιώνα, μετά τον οποίο η περιοχή τέθηκε στην κατοχή διαφόρων άλλων λαών και κρατών.
Πρώιμος Μεσαίωνας και Σλαβική εποίκηση
Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα διάφοροι Ινδοευρωπαϊκά και Τουρκικά φύλα και κράτη κυβέρνησαν στην περιοχή της Σουμπότιτσας, όπως οι Ούννοι, οι Γέπιδες, οι Άβαροι, οι Σλάβοι και οι Βούλγαροι. Οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Σουμπότιτσα τον 6ο και τον 7ο αιώνα, αφού πρώτα μερικοί από αυτούς διέσχισαν τους ποταμούς Σάβο και Δούναβη και εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια.
Η σλαβική φυλή που ζούσε στην περιοχή της σημερινής Σουμπότιτσα ήταν οι Ομποτρίτες, μια υποομάδα των Σέρβων. Τον 9ο αιώνα, μετά την πτώση του κράτους των Αβάρων, εμφανίστηκαν σε αυτήν την περιοχή τα πρώτα σλαβικά κρατικά μορφώματα. Τα πρώτα σλαβικά κράτη που κυβερνούσαν αυτήν την περιοχή περιελάμβαναν το Πριγκιπάτο της Κάτω Παννονίας, τη Μεγάλη Μοραβία και τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία.
Υστερος Μεσαίωνας
Η Σουμπότιτσα πιθανότατα έγινε για πρώτη φορά αξιόλογος οικισμός όταν κατέφυγαν εκεί άνθρωποι από τα κοντινά χωριά που καταστράφηκαν κατά τις εισβολές των Τατάρων του 1241–42. Ωστόσο ο οικισμός ήταν σίγουρα παλαιότερος. Έχει αποδειχθεί ότι άνθρωποι κατοικούσαν σε αυτές τις περιοχές ακόμη και πριν από 3000 χρόνια. Όταν η Zabadka / Zabatka καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1391, ήταν μια μικρή πόλη στο μεσαιωνικό Βασίλειο της Ουγγαρίας. Αργότερα η πόλη ανήκε στον Οίκο του Ουνυάδη, μια από τις σημαντικότερες αριστοκρατικές οικογένειες σε όλη την Κεντρική Ευρώπη.
Ο βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας παραχώρησε την πόλη σε έναν από τους συγγενείς του, το Γιάνος Πόνγκρατς Ντένγκελεγκι που, φοβούμενος την εισβολή από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οχύρωσε το κάστρο της Σουμπότιτσας χτίζοντας ένα φρούριο το 1470. Μερικές δεκαετίες αργότερα, μετά τη Μάχη του Μόχατς το 1526, η Σουμπότιτσα πέρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πλειοψηφία του ουγγρικού πληθυσμού κατέφυγε προς τα βόρεια στη Βασιλική Ουγγαρία. Ο Μπάλιντ Τέρεκ, ένας τοπικός ευγενής που είχε κυβερνήσει τη Σουμπότιτσα, διέφυγε επίσης. Κατά τη στρατιωτική και πολιτική καταστροφή μετά την ήττα στο Μόχατς η Σουμπότιτσα τέθηκε υπό τον έλεγχο Σέρβων μισθοφόρων που στρατολογήθηκαν στο Βανάτο. Αυτοί οι στρατιώτες ήταν στην υπηρεσία του στρατηγού της Τρανσυλβανίας Ιωάννη Ζαπόλυα, μετέπειτα βασιλιά της Ουγγαρίας.
Ο αρχηγός αυτών των μισθοφόρων, Γιόβαν Νέναντ, επέβαλε το 1526-27 την κυριαρχία του στη Μπάτσκα, στο βόρειο Βανάτο και σε ένα μικρό μέρος της Συρμίας και δημιούργησε μια ανεξάρτητη οντότητα, με τη Σουμπότιτσα ως διοικητικό της κέντρο. Στο αποκορύφωμα της εξουσίας του ο Γιόβαν Νέναντ ανακήρυξε στη Σουμπότιτσα τον εαυτό του τσάρο των Σέρβων. Ονόμασε τον Ράντοσλαβ Τσέλνικ γενικό διοικητή του στρατού του, ενώ θησαυροφύλακας και παλατιανός του ήταν ο Σούμποτα Βρλίτς, Σέρβος ευγενής από τη Γιάγκοντινα. Όταν ο Μπάλιντ Τέρεκ επέστρεψε και ανακατέλαβε τη Σουμπότιτσα από τους Σέρβους, ο Γιόβαν Νέναντ μετέφερε το διοικητικό κέντρο στο Σέγκεντ.
Μερικούς μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 1527, ο Γιόβαν Νέναντ δολοφονήθηκε και η οντότητά του κατέρρευσε. Ωστόσο μετά το θάνατο του ο Ράντοσλαβ Τσέλνικ οδήγησε τα απομεινάρια του στρατού του στην Οθωμανική Σύρμια, όπου κυβέρνησε για λίγο ως υποτελής των Οθωμανών.
Οθωμανική διοίκηση
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κυβέρνησε την πόλη από το 1542 ως το 1686. Στο τέλος αυτής της περιόδου σχεδόν 150 ετών δεν παρέμεναν πολλά από την παλιά πόλη Zabadka / Zabatka. Καθώς μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε φύγει οι Οθωμανοί ενθάρρυναν την εγκατάσταση στην περιοχή διαφόρων εποίκων από τα Βαλκάνια. Αυτοί ήταν κυρίως Ορθόδοξοι Σέρβοι και καλλιέργησαν την εξαιρετικά εύφορη γη γύρω από τη Σουμπότιτσα. Το 1570 ο πληθυσμός της Σουμπότιτσα αριθμούσε 49 σπίτια και το 1590 63 σπίτια. Το 1687 στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Καθολικοί Δαλματοί (σήμερα ονομάζονται Μπούνιεβτσι). Ονομάστηκε Sobotka υπό την Οθωμανική κυριαρχία και ήταν κέντρο καζά του Σαντζακίου του Σέγκεντ, που ανήκε αρχικά στο Εγιαλέτι της Βούδα ςως το 1596 και στη συνέχεια στο Εγιαλέτι του Έγκερ μεταξύ 1596 και 1686.
Διοίκηση των Αψβούργων
Το 1687 περίπου 5.000 Μπούνιεβτσι, με επικεφαλής τους Ντούγιο Μάρκοβιτς και Τζούρο Βιντάκοβιτς, εγκαταστάθηκαν στη Μπάτσκα (συμπεριλαμβανομένης της Σουμπότιτσα). Μετά την αποφασιστική μάχη εναντίον των Οθωμανών στη Σέντα με επικεφαλής τον Πρίγκιπα Ευγένιος της Σαβοΐας στις 11 Σεπτεμβρίου 1697 η Σουμπότιτσα εντάχθηκε στη στρατιωτικής παραμεθόρια ζώνη Τάις-Μήρες, που ιδρύθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων. Εν τω μεταξύ ξέσπασε η εξέγερση του Φραγκίσκου Β΄ Ράκοτσι, που είναι επίσης γνωστή ως πόλεμος των Κούρουτς.
Στην περιοχή της Σουμπότιτσα ο Ράκοτσι συμμετείχε στη μάχη ενάντια στην Εθνοφρουρά των Ρατς. Ρατς ήταν μια ονομασία για τους Νότιους Σλαβικούς λαούς (κυρίως Σέρβους και Μπούνιεβτσι), που συχνά αναφέρονται ως rácok'' στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Σε μια μεταγενέστερη περίοδο το rácok σήμαινε, κυρίως, τους Σέρβους Ορθόδοξους. Οι οικογένειες των Σέρβων στρατιωτικών απολάμβαναν πολλά προνόμια χάρη στην υπηρεσία τους για τη Μοναρχία των Αψβούργων. Σουμπότιτσα σταδιακά, ωστόσο, εξελίχθηκε από μια απλή πόλη φρουράς σε εμπορική πόλη με το δικό της καταστατικό χάρτη το 1743. Όταν συνέβη αυτό πολλοί Σέρβοι παραπονέθηκαν για την απώλεια των προνομίων τους. Η πλειοψηφία τους εγκατέλειψε την πόλη σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μερικοί από αυτούς ίδρυσαν έναν νέο οικισμό λίγο έξω από τη Σουμπότιτσα το 18ου αιώνα στο Αλεξάντυροβο, ενώ άλλοι μετανάστευσαν στη Ρωσία. Στη Νέα Σερβία, μια νέα ρωσική επαρχία που ιδρύθηκε για αυτούς, αυτοί οι Σέρβοι ίδρυσαν έναν νέο οικισμό, που ονόμασαν επίσης Σουμπότιτσα. Το 1775 ιδρύθηκε στην πόλη μια εβραϊκή κοινότητα.
Ισως για να τονιστεί η νέα πολιτική ηρεμία της Σουμπότιτσα χρησιμοποιήθηκε τότε το ευσεβές όνομα Αγία Μαρία. Μερικές δεκαετίες αργότερα, το 1779, η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας αναβάθμισε περαιτέρω το καθεστώς της πόλης ανακηρύσσοντάς την Ελεύθερη Βασιλική Πόλη. Ενθουσιασμένοι οι κάτοικοι της πόλης μετονόμασαν για άλλη μια φορά τη Σουμπότιτσα σε Μαρία-Θερεσιόπολη (Maria-Theresiopolis).
Το καθεστώς αυτό της Ελεύθερης Βασιλικής Πόλης έδωσε μεγάλη ώθηση στην ανάπτυξή της. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο πληθυσμός της τετραπλασιάστηκε, προσελκύοντας πολλούς ανθρώπους από όλη τη Μοναρχία των Αψβούργων. Αυτό οδήγησε τελικά σε μια σημαντική δημογραφική αλλαγή. Το πρώτο μισό του 19ου αιώνα οι Μπούνιεβτσι ήταν ακόμη πλειοψηφία, αλλά ένας αυξανόμενος αριθμός Ούγγρων και Εβραίων εγκαθίσταντο στην πόλη. Αυτή η διαδικασία δεν σταμάτησε ούτε από το ξέσπασμα των Επαναστάσεων στη Μοναρχία των Αψβούργων (1848-49).
Επαναστάσεις 1848/1849
Κατά την επανάσταση του 1848-49 τα διακηρυγμένα σύνορα της αυτόνομης Σερβικής Βοϊβοντίνας περιελάμβαναν τη Σουμπότιτσα, αλλά τα σερβικά στρατεύματα δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της περιοχής. Στις 5 Μαρτίου 1849, στη θέση Κάπονια (μεταξύ Τάβανκουτ και Μπάιμοκ), έγινε μια μάχη μεταξύ του σερβικού και του ουγγρικού στρατού, στην οποία επικράτησαν οι Ούγγροι.
Η πρώτη εφημερίδα στην πόλη εκδόθηκε επίσης κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848/49 - ονομαζόταν Honunk állapota ("Κράτος της Πατρίδας μας") και τυπωνόταν στα Ουγγρικά από την τοπική εκδοτική εταιρεία Károly Bitterman. Σε αντίθεση με τους περισσότερους Σέρβους και Κροάτες, που στράφηκαν κατά των Ούγγρων, μέρος των ντόπιων Μπούνιεβτσι υποστήριξε την Ουγγρική επανάσταση.
Το 1849, αφού η Ουγγρική επανάσταση του 1848 ηττήθηκε από τους στρατούς της Ρωσίας και των Αψβούργων, η πόλη διαχωρίστηκε από το Βασίλειο της Ουγγαρίας μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μπάτσκα και έγινε μέρος μιας ξεχωριστής επαρχίας των Αψβούργων, που ονομάστηκε Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ. Το διοικητικό κέντρο αυτής της νέας επαρχίας ήταν η Τιμισοάρα. Η επαρχία υπήρχε μέχρι το 1860. Κατά την ύπαρξη του Βοεβοδάτου, το 1853, η Σουμπότιτσα απέκτησε το εντυπωσιακό της θέατρο.
Γιουγκοσλαβία και Σερβία
Η Σουμπότιτσα ανήκε στην Αυστροουγγαρία μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1918 η πόλη προσαρτήθηκε στο Βσασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβενών. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει μια παραμεθόρια πόλη της Γιουγκοσλαβίας και αρχικά δεν βίωσε ξανά την εμπειρία της ίδιας δυναμικής ευημερίας που είχε πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο την περείοδο αυτή η Σουμπότιτσα ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Γιουγκοσλαβίας σε πληθυσμό, μετά το Βελιγράδι και το Ζάγκρεμπ.
Το 1941 η Γιουγκοσλαβία δέχθηκε επίθεση και διαμελίστηκε από τις Δυνάμεις του Άξονα και το βόρειο τμήμα της, συμπεριλαμβανομένης της Σουμπότιτσα, προσαρτήθηκε από την Ουγγαρία. Η προσάρτηση δεν θεωρήθηκε νόμιμη από τη διεθνή κοινότητα και η πόλη ήταν de jure ακόμη μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Η εξόριστη Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση έλαβε επίσημη αναγνώριση νομιμότητας ως εκπροσώπου της χώρας. Στις 11 Απριλίου 1941 τα Ουγγρικά στρατεύματα έφτασαν στη Σουμπότιτσα με το επιχείρημα ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζούσαν στην πόλη ήταν Ούγγροι, που ανήκαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας για πάνω από 600 χρόνια. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη έχασε περίπου 7.000 πολίτες της, κυρίως Σέρβους, Ούγγρους και Εβραίους. Πριν από τον πόλεμο στη Σουμπότιτσα ζούσαν περίπου 6.000 Εβραίοι, πολλοί από τους οποίους απελάθηκαν από την πόλη κατά το  Ολοκαύτωμα, κυρίως στο Άουσβιτς. Τον Απρίλιο του 1944 δημιουργήθηκε ένα γκέτο. Επιπλέον πολλοί κομμουνιστές δολοφονήθηκαν κατά την κατοχή του Άξονα. Το 1944 οι δυνάμεις του Άξονα εγκατέλειψαν την πόλη και η Σουμπότιτσα εντάχθηκε στη νέα Γιουγκοσλαβία. Κατά την περίοδο 1944–45 περίπου 8.000 πολίτες (κυρίως Ούγγροι) σκοτώθηκαν από τους Παρτιζάνους όταν ανακατέλαβαν την πόλη ως αντίποινα για την υποστήριξη της Ουγγαρίας του Άξονα. .
Τη μεταπολεμική περίοδο η Σουμπότιτσα σταδιακά εκσυγχρονίστηκε. Κατά τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας και του Κοσόβου τη δεκαετία του 1990 σημαντικός αριθμός Σέρβων προσφύγων ήρθε στην πόλη από την Κροατία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και το Κόσοβο, ενώ πολλοί Ούγγροι και Κροάτες, καθώς και μερικοί ντόπιοι Σέρβοι, εγκατέλειψαν την περιοχή.
Αστικό τοπίο
Μοναδική στη Σερβία, η Σουμπότιτσα έχει τα περισσότερα κτίρια χτισμένα σε ρυθμό Αρ Νουβό. Το Δημαρχείο (χτίστηκε το 1908-1910) και η Συναγωγή (1902) έχουν ιδιαίτερη ομορφιά. Κατασκευάστηκαν από τους ίδιους αρχιτέκτονες, Μάρτσελ Κόμορ και Ντέζε Γιάκαμπ, από τη Βουδαπέστη. Ένα άλλο εξαιρετικό παράδειγμα αρχιτεκτονικής Αρ Νουβό είναι το Καλλιτεχνικό Εντευκτήριο, που χτίστηκε το 1904 από τον Φέρεντς Γ. Ράιχλε.
Τα εκκλησιαστικά κτίρια περιλαμβάνουν τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τερέζας της Άβιλας του 1797, τη μονή Φραγκισκανών του 1723, τις Ορθόδοξες εκκλησίες επίσης του 18ου αιώνα και την Ουγγρικής Αρ Νουβό Συναγωγή της Σουμπότιτσα των αρχών του 20ου αιώνα, που η ανακαίνισή της ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2019.
Το ιστορικό Εθνικό Θέατρο της Σουμπότιτσα, που χτίστηκε το 1854 ως το πρώτο μνημειακό δημόσιο κτίριο της πόλης, κατεδαφίστηκε το 2007, αν και το 1983 είχε κηρυχθεί ιστορικό μνημείο υπό κρατική προστασία και το 1991 είχε προστεθεί στο Εθνικό Μητρώο ως μνημείο εξαιρετικής πολιτιστικής αξίας. Βρίσκεται υπό αναστήλωση και είχε προγραμματιστεί να ανοίξει το 2017.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2011 η διοικητική περιοχή της πόλης της Σουμπότιτσα είχε 141.554 κατοίκους.
Προάστια και χωριά
Η διοικητική περιοχή της Σουμπότιτσα αποτελείται από την κυρίως Σουμπότιτσα, την πόλη του Πάλιτς και 17 χωριά, τα εξής:
Εθνοτική σύνθεση
Η εθνοτική σύνθεση του δήμου:
Γλώσσες
Γλώσσες που ομιλούνται στη διοικητική περιοχή της Σουμπότιτσα:
Τα Σέρβικα είναι η πλέον χρησιμοποιούμενη γλώσσα στην καθημερινή ζωή, αλλά τα Ουγγρικά χρησιμοποιούνται επίσης από πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού στις καθημερινές τους συνομιλίες. Και οι δύο γλώσσες χρησιμοποιούνται ευρέως σε εμπορικές και επίσημες πινακίδες.
Θρησκεία
Όταν το ορφανοτροφείο και το παιδοκομείο των (γυναικών) μοναχών στο Μπλάτο της Κόρτσουλα (σημερινή Κροατία) είχε εξαντλήσει τα τρόφιμα και τους πόρους που χρειάζονταν για τα φτωχά και πεινασμένα παιδιά, η Μαρία Πέτκοβιτς (αργότερα γνωστή ως Ευλογημένη Μαρία του Εσταυρωμένου Ιησού Πέτκοβιτς), πήγε στη Μπάτσκα, του οποίου αποστολική έδρα είναι η Σουμπότιτσα, για να ζητήσει βοήθεια για τα ορφανά και τις χήρες. Ο επίσκοπος Λιούνταβιτ Λάιτσο Μπουντάνοβιτς ζήτησε από την Πέτκοβιτς να ιδρύσει μοναστήρια του Τάγματος της στη Σουμπότιτσα και τη γύρω περιοχή, έτσι ώστε οι ντόπιοι να μπορούν να επωφεληθούν πνευματικά από την καθοδήγηση των μοναχών του Τάγματος της. Εκείνη έμαθε ότι η Μπάτσκα είχε πολλά φτωχά και εγκαταλελειμμένα παιδιά και το 1923 άνοιξε το Kolijevka, ένα παιδοκομείο στη Σουμπότιτσα, που υπάρχει, αλλά δεν διευθύνεται πλέον από μοναχές.
Από τις άλλες χριστιανικές κοινότητες τα μέλη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι τα περισσότερα. Υπάρχουν δύο κτίρια Ορθόδοξων Εκκλησιών στην πόλη. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Σουμπότιτσα ανήκουν στην Επισκοπή της Μπάτσκα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Σουμπότιτσα έχει επίσης δύο Προτεσταντικές εκκλησίες, μία Λουθηρανική και μία Καλβινιστική. Η Εβραϊκή κοινότητα της Εβραίοι είναι η τρίτη μεγαλύτερη στη Σερβία, μετά από εκείνες στο Βελιγράδι και το Νόβι Σαντ. Περίπου 1000 (από τους 6.000 Εβραίους της Σουμπότιτσα πριν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο) επέζησαν του Ολοκαυτώματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 λιγότεροι από 90 Εβραίοι παρέμεναν στη Σουμπότιτσα.
Πολιτική
Αποτελέσματα των τοπικών εκλογών του 2016 στο δήμο της Σουμπότιτσα:
Μετά τις εκλογές ένας συνασπισμός με επικεφαλής το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα και τη Συμμαχία Ούγγρων της Βοϊβοντίνα σχημάτισαν την τοπική δημοτική κυβέρνηση. Ο Μπόγκνταν Λάμπαν, από το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα, εξελέγη δήμαρχος.
Εμβλημα
Το αρχικό και το σημερινό έμβλημα έχουν τη λατινική επιγραφή Civitatis Maria Theresiopolis, Sigillum Liberæque Et Regiæ που μεταφράζεται ως Σφραγίδα της Ελεύθερης και Βασιλικής Πόλης της Μαρίας Θερεσιόπολης.
Οικονομία
Η περιοχή γύρω από τη Σουμπότιτσα είναι κυρίως καλλιεργήσιμη γη, αλλά η ίδια η πόλη είναι σημαντικό βιομηχανικό και μεταφορικό κέντρο στη Σερβία. Λόγω των γύρω της καλλιεργήσιμων εκτάσεων η Σουμπότιτσα έχει γνωστές σε όλη τη χώρα βιομηχανίες παραγωγής τροφίμων, συμπεριλαμβανομένων εμπορικών σημάτων όπως το εργοστάσιο ζαχαροπλαστικής "Pionir" και οι κατασκευαστές δημητριακών "Fidelinka", γάλακτος "Mlekara Subotica" και αλκοολούχων ποτών "Simex".
Υπάρχουν αρκετές παλιές σοσιαλιστικές βιομηχανίες που επέζησαν της μεταβατικής περιόδου στη Σερβία. Η μεγαλύτερη είναι το εργοστάσιο χημικών λιπασμάτων "Azotara" και το εργοστάσιο σιδηροδρομικών βαγονιών "Bratstvo". Επί του παρόντος η μεγαλύτερη εξαγωγική βιομηχανία της πόλης είναι το εργοστάσιο ανεμογεννητριών "Siemens Subotica". Αλλες μεγάλες εταιρείες της Σουμπότιτσα είναι οι Fornetti, ATB Sever και Masterplast. Από τις εταιρείες που πρόκειται να έρθουν στη Σουμπότιτσα είναι οι Dunkermotoren και NORMA Group. Ο τουρισμός είναι σημαντικός. Τα λίγα τελευταία χρόνια το Πάλιτς είναι διάσημο για το ομώνυμο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Η Σουμπότιτσα είναι μια πόλη των φεστιβάλ, φιλοξενώντας περισσότερα από 17 ετησίως.
Το Σεπτέμβριο του 2017 η Σουμπότιτσα είχε μια από τις 14 ελεύθερες οικονομικές ζώνες που έχουν συσταθεί στη Σερβία.
Το 2020 ξεκίνησε η κατασκευή ενός νέου υδάτινου πάρκου με δέκα πισίνες και τμήματα ευεξίας και σπα στο Πάλιτς.
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει το συνολικό αριθμό των ατόμων που απασχολούντο σε νομικά πρόσωπα ανά βασική δραστηριότητα το 2018:
Αθλητισμός
Η Σουμπότιτσα διαθέτει ένα σημαντικό γήπεδο ποδοσφαίρου (Δημοτικό Στάδιο), κλειστό γήπεδο και κλειστό κολυμβητήριο. Η τοπική ομάδα ποδοσφαίρου είναι η Σπάρτακ που αγωνίζεται στη Σερβική Σουπερλίγκα, την πρώτη κατηγορία της χώρας.
Μεταφορές
Ο αυτοκινητόδρομος Α1 συνδέει την πόλη με το Νόβι Σαντ και το Βελιγράδι στα νότια και, πέρα ​​από τα σύνορα με την Ουγγαρία, με το Σέγκεντ στα βόρεια. Οδεύει παράλληλα με το σιδηρόδρομο Βουδαπέστη – Βελιγράδι, που τη συνδέει με μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η πόλη είχε ένα σύστημα τραμ, που καταργήθηκε το 1974. Τέθηκε σε λειτουργία το 1897 και από την αρχή ήταν ηλεκτρικό. Ενώ τα τραμ των γειτονικών πόλεων τότε ήταν συνήθως ιππήλατα, αυτό του έδωσ πλεονέκτημα έναντι άλλων δήμων, όπως το Βελιγράδι, το Νόβι Σαντ, το Ζάγκρεμπ και το Σέγκεντ. Η ύπαρξή του ήταν σημαντική για τους πολίτες της Σουμπότιτσα, καθώς και για τους τουρίστες που έρχονταν να την επισκεφθούν. Η Σουμπότιτσα έκτοτε ανέπτυξε ένα σύστημα λεωφορείων, που μεταφέρουν το κοινό μέσω εννέα αστικών, έξι προαστιακών και δέκα υπεραστικών, καθώς και δύο διεθνών λεωφορειακών γραμμών. Κάθε χρόνο τα λεωφορεία διανύουν περίπου 4,7 εκατομμύρια χιλιόμετρα και μεταφέρουν περίπου δέκα εκατομμύρια επιβάτες.
Η πόλη εξυπηρετείται από το ομώνυμο αεροδρόμιο. Ο διάδρομος του είναι πολύ μικρός για αεροσκάφη της γραμμής, περιορίζοντας τη χρήση του κυρίως στην ψυχαγωγική αεροπορία. Νοτιοδυτικά της πόλης υπάρχει ένας ιστός ύψους 218,5 μέτρων για ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές. Είναι ο ψηλότερος του είδους του στη Σερβία και ένας από τους ψηλότερους στην περιοχή.
Αρέθουσα (βοτανική)
Η Αρέθουσα είναι γένος φυτών της οικογένειας των Ορχεοειδών (Orchidaceae), των μονάνδρων, που περιλαμβάνει τέσσερα είδη ιθαγενή της Ιαπωνίας και των προς Ατλαντικό Βορείων περιοχών της Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχεοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Διονυσία Ρώη
Η Διονυσία Ρώη (1917 - Μαϊάμι 29 Μαΐου 1981 ) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και μακιγιέζ.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ευάγγελου Κουμαριώτη, που διετέλεσε ταμίας του Συνδέσμου Ελλήνων Ηθοποιών και η μητέρα της ήταν ηθοποιός. Γόνος θεατρικής οικογένειας, ο αδελφός της ήταν χορογράφος και χορευτής. Ολοκλήρωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με «άριστα» και συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους. Ως ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου, πήρε μέρος σε 11 παραστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κυπριακό συλλαβάριο
Το κυπριακό συλλαβάριο είναι συλλαβογραφική γραφή, η οποία χρησιμοποιήθηκε στην Κύπρο για την καταγραφή της ελληνικής γλώσσας και συγκεκριμένα της αρχαϊκής αρκαδοκυπριακής διαλέκτου, καθώς και της μη ελληνικής ετεοκυπριακής γλώσσας. Το αρχαιότερο δείγμα της είναι ένας ενεπίγραφος χάλκινος οβελός, ο οποίος βρέθηκε στην Παλαίπαφο (ΝΔ. του νησιού) και χρονολογείται στον 11ο αιώνα π.Χ. Αποκρυπτογραφήθηκε το 1870-1 από τον Άγγλο ασσυριολόγο Τζορτζ Σμιθ (George Smith, 1840-1876). Θεωρείται ότι χρησιμοποιείτο από τον 11ο ώς τον 4ο αιώνα π.Χ., παραχωρώντας σταδιακά τη θέση του στο ελληνικό αλφάβητο.
Προέλευση
Θεωρείται ότι η συλλαβογραφική αυτή γραφή έχει την αφετηρία της στη Γραμμική Α και, πιθανότατα, στην κυπρομινωική γραφή. Η άποψη αυτή ενισχύεται από ομοιότητες αρκετών συλλαβογραμμάτων με τα μινωικά και, ακόμη περισσότερο, από το γεγονός ότι έχουν την ίδια φωνητική αξία με το αντίστοιχο συλλαβόγραμμα της Γραμμικής Β΄· είναι δε συνήθως εφικτό να εξηγηθεί η εξέλιξη του σχήματός τους με την υπόθεση της κοινής αφετηρίας. Η βασική, θεμελιώδης μεταβολή που παρατηρείται είναι η εξαφάνιση των ιδεογραμμάτων, τα οποία αποτελούσαν σημαντικό μέρος αυτών των δύο μη αποκρυπτογραφημένων γραφών. Η εξέλιξη αυτή ήταν παράλληλη με την ανάπτυξη της σφηνοειδούς γραφής, δηλαδή με πορεία προς απλά γραμμικά σχήματα πάνω στον πηλό. Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι η γραφή εισήχθη στην Κύπρο από μινωίτες εμπόρους πριν από την ανάπτυξη του μυκηναϊκού πολιτισμού, πράγμα που θα δικαιολογούσε και την προέλευση των κυπριακών γραφών από τη μινωική Γραμμική Α. Η αρχαιότερη μαρτυρία της χρήσης του είναι στην επιγραφή του Οφέλτα, η οποία τοποθετείται στο τέλος του 11ου αι. π.Χ., μετά την οποία παρατηρείται κενό τριών αιώνων ως τον 7ο αι., οπότε έχουμε σημαντική αύξηση των ευρημάτων. Το γεγονός ότι το συλλαβάριο ήταν τόσο εδραιωμένο στον αρχαίο κυπριακό πολιτισμό, ώστε παρέμεινε εν χρήσει μέχρι την ελληνιστική εποχή, φαίνεται να ενισχύει αυτή την άποψη. Ανεξαρτήτως του ποια υπήρξε η απώτερη πηγή του, είναι αξιοσημείωτο το ότι το κυπριακό συλλαβάριο αποτελεί τη μόνη συλλαβική γραφή που αποδίδει διάλεκτο της κλασικής Ελληνικής.
Δομή του συλλαβαρίου
Το κυπριακό συλλαβάριο αποτελεί συλλαβογραφική γραφή, όπως είναι η Γραμμική Β, και, ως εκ τούτου, ακολουθεί τη γενική αρχή της αντιστοιχίας κάθε συλλαβογράμματος με μία συλλαβή. Η γραφή αυτή περιλαμβάνει 53-56 συλλαβογράμματα και καθένα τους αντιστοιχεί σε ανοικτή συλλαβή (π.χ. ka, ke, ki, ko, ku κτλ.), πράγμα που το εντάσσει στα ανοικτά συλλαβάρια, στα οποία η συλλαβή έχει τη δομή ΣΦ (σύμφωνο-φωνήεν) και όχι ΣΦΣ (σύμφωνο-φωνήεν-σύμφωνο). Η φωνητική αξία των συλλαβογραμμάτων του παρουσιάζεται στον ακόλουθο πίνακα:
Κανόνες επαναγραφής και παρατηρήσεις
Το κυπριακό συλλαβάριο περιέχει συλλαβογράμματα, τα οποία ακολουθούν τους εξής κανόνες επαναγραφής:
Διαφορές μεταξύ κυπριακού συλλαβαρίου και Γραμμικής Β
Μολονότι και οι δύο γραφές είναι συλλαβογραφικές και μάλιστα η δομή του κυπριακού συλλαβαρίου συνέβαλε στην κατανόηση της λειτουργίας της Γραμμικής Β, υπάρχουν αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ τους. Οι κυριότερες είναι οι κάτωθι:
Αποκρυπτογράφηση
Το κυπριακό συλλαβάριο αποκρυπτογραφήθηκε τον 19ο αιώνα από τον Άγγλο ασσυριολόγο Τζορτζ Σμιθ (George Smith, 1840-1876), ο οποίος το 1871 παρουσίασε τη μελέτη του On the Reading of the Cypriote Inscriptions («Ανάγνωση των κυπριακών επιγραφών»), στην οποία κατέδειξε πειστικά ότι το συλλαβάριο αποτύπωνε αρχαϊκή διάλεκτο της Ελληνικής. Στην αποκρυπτογράφηση συνέβαλαν και άλλοι, όπως ο αιγυπτιολόγος Σάμιουελ Μπιρτς (Samuel Birch, 1813-1885) και μετέπειτα ο Γερμανός νομισματολόγος Γιοχάνες Μπράντις (Johannes Brandis, 1830-1873). Ολοκληρωμένη μελέτη παρουσίασε κατόπιν ο Γερμανός φιλόλογος Μόριτς Σμιτ (Moritz Schmidt, 1823-1888), ενώ ο Γερμανός διαλεκτολόγος Χάινριχ Άρενς (Heinrich L. Ahrens, 1809-1881) προσέφερε την πρώτη εκτενή ερμηνεία των κειμένων.
Περίπου 1000 επιγραφές είχαν βρεθεί σε διάφορες περιοχές, οι οποίες ποίκιλλαν ως προς την έκταση και την αξιοπιστία. Χρονολογούνται στον 6ο αιώνα, ενώ δεν έχουν εντοπιστεί γνωστές επιγραφές πριν από τον 8ο αιώνα. Οι περισσότερες βρέθηκαν σε μνημεία και περιείχαν απλώς ονόματα νεκρών. Έχουν ανακαλυφθεί αρκετές αναθηματικές επιγραφές, αλλά ελάχιστα συνεισέφεραν στην αποκρυπτογράφηση. Οι σπουδαιότερες πινακίδες, οι οποίες έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην ερμηνεία της γραφής, ήταν κυρίως αυτές που βρέθηκαν στην Έγκωμη και στην Πάφο.
Ιδάλιο
Το σημαντικότερο κείμενο της κυπροαρχαϊκής εποχής είναι η χάλκινη πινακίδα του Ιδαλίου, μιας πόλης που οφείλει την ύπαρξή της στο εμπόριο χαλκού. Το τοπωνύμιο «Ιδάλιο» ανάγεται στον τύπο Ed-di-al της Ακκαδικής, ο οποίος απαντά στη στήλη του βασιλιά των Ασσυρίων Σαργών Β' περί το 707 π.Χ. Η πινακίδα χρονολογείται μεταξύ 480-470 π.Χ., όπως έχει καταλήξει πλέον η έρευνα, παρ' ότι είχαν υπάρξει ποικίλες εκτιμήσεις ως προς τη χρονική της τοποθέτηση. Η συμβολή της στην αποκρυπτογράφηση του συλλαβαρίου ήταν σημαντική εξαιτίας της έκτασής της (είναι γραμμένη και από τις δύο πλευρές, χρησιμοποιεί δε 53 συλλαβογράμματα) και περιέχει τη γραπτή συμφωνία που συνήψε ο βασιλιάς του Ιδαλίου Στασίκυπρος με τον γιατρό Ονίσηλο και τους αδελφούς του, ότι θα τους παραχωρήσει γη ως αντάλλαγμα για την περίθαλψη των τραυματισμένων στρατιωτών του.
Εντούτοις, δεν πρέπει να παραβλεφθεί ο σημαντικός ρόλος που διαδραμάτισε μια άλλη μικρότερη πινακίδα του Ιδαλίου, η οποία χρονολογείται τον 4ο αιώνα π.Χ. και συνέβαλε σημαντικά στην αποκρυπτογράφηση, επειδή είναι δίγλωσση· περιέχει φοινικικό κείμενο τριών στίχων και κατόπιν ελληνικό κείμενο τεσσάρων στίχων. Η επιγραφή αυτή βοήθησε τον Σμιθ να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι το κυπριακό συλλαβάριο αποτυπώνει ελληνική γλώσσα (ξεκινώντας πρώτα από την αναγνώριση κυρίων ονομάτων), με αποτέλεσμα να στρέψει την αποκρυπτογράφηση προς το ορθό συμπέρασμα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Συστήματα γραφής Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες
Μετρητής Γκάιγκερ
μικρογραφία|Σύγχρονος μετρητής Γκάιγκερ μικρογραφία|Ήχος ειδοποίησης όταν ανιχνευθεί ιονίζουσα ακτινοβολία. Ο μετρητής Γκάιγκερ ή μετρητής Γκάιγκερ-Μύλλερ (Geiger–Müller counter) είναι ένα όργανο για την ανίχνευση και μέτρηση της ιονίζουσας ακτινοβολίας.
Ανιχνεύει ακτινοβολία όπως σωματίδια άλφα, σωματίδια β και ακτινοβολία γ, εκμεταλlευόμενο τον ιονισμό που δημιουργείται στον σωλήνα Γκάιγκερ-Μύλλερ, από όπου παίρνει και το όνομά του το όργανο.
Ιστορία
Το 1908 ο Χανς Γκάιγκερ, υπό την επίβλεψη του Έρνεστ Ράδερφορντ στο Πανεπιστήμιο Βικτώρια του Μάντσεστερ (τώρα Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ), ανέπτυξε μια πειραματική τεχνική για την ανίχνευση σωματιδίων άλφα, τα οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκαν στον σωλήνα Γκάιγκερ-Μύλλερ. Αυτός ο πρώιμος μετρητής ήταν ικανός μόνο να ανιχνεύει σωματίδια άλφα και αποτελούσε τμήμα μεγαλύτερης πειραματικής συσκευής. Ο θεμελιώδης μηχανισμός ιονισμού εφευρέθηκε από τον Τζον Τάουνσεντ (John Sealy Townsend) στη διάρκεια της εργασίας του μεταξύ 1897 και 1901 και είναι γνωστός ως εκκένωση ή χιονοστιβάδα Τάουνσεντ, που είναι ο ιονισμός των μορίων από τη σύγκρουση των ιόντων.
Το 1928 ο Γκάιγκερ και ο Βάλτερ Μύλλερ (Walther Müller), υποψήφιος διδάκτορας υπό την επίβλεψη του Γκάιγκερ, κατασκεύασαν έναν σφραγισμένο σωλήνα Γκάιγκερ-Μύλλερ όπου δημιουργούνται οι βασικές αρχές του ιονισμού που προηγουμένως χρησιμοποιούσαν πειραματικά. Ήταν σχετικά μικρός και πρόχειρος και μπορούσε να ανιχνεύσει περισσότερα είδη ιονίζουσας ακτινοβολίας. Έτσι δημιουργήθηκε ο μετρητής Γκάιγκερ-Μύλλερ, ένα πρακτικό όργανο ανίχνευσης ακτινοβολίας που μπορούσε να κατασκευαστεί σχετικά φθηνά. Καθώς η έξοδος του σωλήνα χρειαζόταν μικρή ηλεκτρονική επεξεργασία, που πλεονεκτούσε σαφώς από τον σωλήνα κενού λόγω της μικρής βαλβίδας και της μικρής κατανάλωσης ενέργειας. Το όργανο κατάφερε να κερδίσει μεγάλη δημοτικότητα ως φορητός ανιχνευτής ακτινοβολίας.
Σύγχρονες εκδόσεις του μετρητή Γκάιγκερ κάνουν χρήση ενός σωλήνα αλογόνου που εφευρέθηκε το 1947 από τον Σίντνεϊ Χ. Λίμπσον και αντικαθιστά τον σωλήνα Γκάιγκερ-Μύλλερ χάρη στον μεγαλύτερο χρόνο ζωής και στη μικρότερη τάση λειτουργίας (400-600 volts).
Αρχές λειτουργίας
Ο μετρητής Γκάιγκερ συνίσταται από δύο κύρια στοιχεία, τον σωλήνα Γκάιγκερ-Μύλλερ όπου ανιχνεύεται η ακτινοβολία και την ηλεκτρονική επεξεργασία και προβολή του σήματος.
Σωλήνας Γκάιγκερ-Μύλλερ
Ο σωλήνας Γκάιγκερ-Μύλλερ είναι γεμάτος με αδρανές αέριο, όπως ήλιο, νέον ή αργό σε χαμηλή πίεση, που άγει ηλεκτρικό φορτίο όταν ένα σωματίδιο ή φωτόνιο της λαμβάνουσας ακτινοβολίας κάνει αγώγιμο το αέριο λόγω ιονισμού. Το ρεύμα ιονισμού ενισχύεται σημαντικά μέσα στον σωλήνα λόγω του φαινομένου της χιονοστιβάδας Τάουνσεντ και παράγει έναν εύκολα μετρήσιμο παλμό. Αυτό κάνει τον μετρητή Γκάιγκερ σχετικά φθηνό στην κατασκευή, αφού η μεταγενέστερη ηλεκτρονική επεξεργασία είναι σημαντικά απλουστευμένη.
Οι σωλήνες Γκάιγκερ-Μύλλερ διακρίνονται:
Και σε αυτούς χωρίς παράθυρο, που ανάλογα με το πάχος του τοιχώματος μπορούν να ανιχνεύσουν υψηλής ενέργειας ακτινοβολία β μέχρι υψηλής ενέργειας ακτινοβολία γ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου Κατηγορία:Ραδιενέργεια
Αρέθουσα (η Μυγδονική)
Η Αρέθουσα η Μυγδονική ήταν αρχαιότατη πόλη στη Μυγδονία της Μακεδονίας επί της δυτικής όχθης του Ρηχίου ποταμού που φέρνει τα νερά της λίμνης Βόλβης στο Στρυμονικό Κόλπο.
Η αρχαία Αρέθουσα από τις μέχρι σήμερα αρχαιολογικές μελέτες εντοπίζεται στην περιοχή της Ρεντίνας (Στενά της Ρεντίνας ή όπως ονομάζονται Μακεδονικά Τέμπη) μέχρι τη σημερινή κοινότητα Αρέθουσας (10 χλμ βόρεια).
Η πόλη αυτή υπήρξε αποικία των Ιώνων και κτίσμα των Χαλκιδέων. Εικάζεται ότι στην Αρέθουσα ενταφιάστηκε ο μεγάλος τραγικός ποιητής Ευριπίδης και στη συνέχεια ανεγέρθηκε μέγα μνήμα από τον Βασιλιά της Μακεδονίας Αρχέλαο. Κατά την ελληνιστική εποχή, άποικοι από την πόλη ίδρυσαν την Αρέθουσα στη Συρία και από αυτήν την Αρέθουσα στην Αραβία.
Θέση και ευρήματα
Η αρχαία πόλη Αρέθουσα η Μυγδονική, από τις μέχρι σήμερα αρχαιολογικές μελέτες, εντοπίζεται στην περιοχή της Ρεντίνας (Στενά της Ρεντίνας ή όπως ονομάζονται Μακεδονικά Τέμπη) μέχρι τη σημερινή κοινότητα Αρέθουσας (10 χλμ βόρεια). Δύο χιλιόμετρα ανατολικά της σημερινής Αρέθουσας, κοντά στην περιοχή που οι ντόπιοι ονομάζουν Παλιόκαστρο, πρόσφατα αποκαλύφθηκε δάπεδο ναού του 6ου αιώνα π.Χ. Σε ακτίνα δε τριών χιλιομέτρων βρέθηκαν πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, νομίσματα και της κλασικής περιόδου καθώς και των βυζαντινών χρόνων. Μέχρι τα πρώτα Βυζαντινά χρόνια η αρχαία Αρέθουσα εντοπίζεται 10 χιλιόμετρα νότια της σημερινής κοινότητας κοντά στον ποταμό Ρήχιο. Η μεταφορά της Αρέθουσας στη σημερινή της θέση, στους πρόποδες δηλαδή των Κερδυλίων ορέων, πραγματοποιήθηκε στα Βυζαντινά χρόνια λόγω αλλεπάλληλων επιδρομών και καταστροφών. Έτσι οι κάτοικοι για λόγους ασφαλείας μετοίκισαν σε ορεινότερη ασφαλή τοποθεσία, όπου βρισκεται και ο σημερινός οικισμός της Αρέθουσας.
Αρχαιότητα
Η αρχαία Αρέθουσα ιδρύθηκε από Βοιωτούς ή από Χαλκιδείς στην είσοδο της κοιλάδας κοντά στη σημερινή Ρεντίνα. Η περιοχή αναφέρεται από τον Θουκυδίδη όταν ο Στρατηγός των Σπαρτιατών Βρασίδας βάδιζε προς την Αμφίπολης. Η περιοχή ήταν εύφορη είχε ναυπηγήσιμη ξυλεία, καθώς και μεταλλεία χρυσού και αργύρου. Ο Περικλής, κατά προτροπή του Δημοσθένη, έστειλε 2.000 αποίκους έτσι ώστε η Αθήνα να έχει προσβάσεις στον πλούτο της περιοχής. Η αρχαία Αρέθουσα αναφέρεται μεταξύ των σύμμαχων πόλεων των Αθηνών που πλήρωναν φόρο στο ταμείο της συμμαχίας.
Από τον Αριστοτέλη {Πολιτικά 3.8.13.} αναφέρεται ότι ο Βασιλιάς της Μακεδονίας Αρχέλαος φιλοξενούσε στην Αρέθουσα τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη. Ο Ευριπίδης κατασπαράχτηκε από σκυλιά και ετάφη στην Αρέθουσα με βασιλικές τιμές. Διασώθηκε το επίγραμμα που χαράχθηκε στον τάφο του Ευριπίδη {Ανθολογία, Ελληνικά 7,51} και αναγράφεται τα εξής Ου σε κυνών γένος είλ 'Ευριπίδη, ουδέ γυναικός οίστρος, τον σκοτίης Κύπριδος αλλότριον, Αλλ Αίδης και γήρας υπαί Μακέτη δ' Αρεθούση Κείσαι, εταιρεί η τίμιος Αρχέλεω Σον δ'ου τούτον εγώ τίθεμαι τάφον αλλά του Βάκχου βήματα και σκηνάς ενβάδι πειθόμενας. Κενοτάφιο του Ευριπίδη ανεγέρθηκε στην Πέλλα και στην Αθήνα, ενώ το σώμα του ποιητή αναπαύθηκε για πάντα στην Αρέθουσα το 407–406 π.X. Στην περιοχή της Αρέθουσας ο Αριστοτέλης ίδρυσε την περίφημη σχολή του όπου αργότερα η Ολυμπιάδα εμπιστεύθηκε την ανατροφή του Αλεξάνδρου μακριά από τους κινδύνους του παλατιού της Πέλλας.
Επισκοπή Αρεθουσίων
Διασώζεται το όνομα και η δράση του επισκόπου Αρεθουσίων Μάρκου. Το έτος 341 μ.Χ. συμμετείχε στη Σύνοδο της Αντιόχειας. Στα Πρακτικά αυτής, διασώζεται η «Ἔκθεσις Πίστεως Μάρκου Ἀρεθουσίων». Το επόμενο έτος συμμετείχε στην αντιπροσωπεία Επισκόπων, η οποία μετέβη στα Τρέβηρα για να συναντήσει τον αυτοκράτορα Κώνστα. Ο επίσκοπος Αρεθουσίων Μάρκος έλαβε επίσης μέρος στη Σύνοδο της Φιλιππουπόλεως το 343 μ.Χ., στη Σύνοδο του Σιρμίου το 351 μ.Χ. και στη Σύνοδο της Σελευκείας της Ισαυρίας το 358 μ.Χ.
Βυζάντιο
Μέχρι τα πρώτα Βυζαντινά χρόνια η αρχαία Αρέθουσα εντοπίζεται 10 χιλιόμετρα νότια της σημερινής ομώνυμης κοινότητας κοντά στον ποταμό Ρήχιο. Η μεταφορά της Αρέθουσας στη σημερινή θέση, στους πρόποδες δηλαδή των Κερδυλίων ορέων, πιθανολογείται στα Βυζαντινά χρόνια όταν μετά από αλλεπάλληλες επιδρομές και καταστροφές οι κάτοικοι για λόγους ασφαλείας μετοίκισαν σε ορεινότερη ασφαλή τοποθεσία.
Νεότερη ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η περιοχή ονομαζόταν Μασλάρ, από τα τουρκικά αμά—σουλάρ, που σημαίνει τα ωραία και πολλά νερά.
Η περιοχή απελευθερώθηκε το 1912 και έλαβε πάλι το αρχικό της αρχαίο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Μυγδονία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας
462 Εριφύλη
Η Εριφύλη (Eriphyla) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,23. Ανακαλύφθηκε το 1900 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εριφυλη
Τέμενος του Σεΐχ Μουράδ
Το τέμενος με το όνομα Σεΐχ Μουράδ μεστζηδί, δηλαδή τέμενος του Σεΐχ Μουράδ υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.
Η τοποθεσία του ναού
Το κατερειπωμένο αυτό οικοδόμημα κείται ανατολικά του βασιλικού τεμένους Σελιμιέ. αντίκρυ στα λουτρά του Μουφτή Αλή. Η Οθωμανική αυτή συνοικία βρίσκεται βόρεια του Ναού της Αγίας Θεοδοσίας.
Περιγραφή του ναού
Το κτίριο είναι σταυροειδές, μήκους περίπου 15 μέτρων και πλάτους 13 μέτρων. Ο τρούλος του έχει καταρρεύσει. Από τον μιναρέ δεν σώζεται ίχνος. Το εσωτερικό του ναού είναι γεμάτο μάρμαρα και τούβλα. Σε μερικά μέρη φαίνονται τμήματα μαρμάρου και μικρά κιονόκρανα. Οι θυρίδες και αψίδες είναι αρμονικότατες. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από πέτρες λαξευτές και μεγάλους τετράγωνους πλίνθους. Το κονίαμα των αψίδων είναι καλυμμένο από ονόματα Αγίων Μουσουλμάνων. Στα νότια του ναού περνάει η ομώνυμη δημόσια οδός του Σεΐχ Μουράδ που χωρίζει τον ναό από τον εκτενή κήπο που ανήκει σε χριστιανούς Αλβανούς. Στην ανατολική πλευρά του ναού βρίσκεται επιμήκης Βυζαντινή στέρνα βάθους δύο ή τριών μέτρων και μήκους 21,50 μέτρων επί 6,30 μέτρων που την υποκρατούν δεκατέσσερις μαρμάρινοι κίονες σε δύο σειρές. Οι κίονες είναι όλοι άνισοι, τα κιονόκρανα φέρουν σταυρούς, και είναι, με μία μόνο εξαίρεση, ευτελέστατα, και σε μερικούς κίονες είναι διπλά. Σήμερα η στέρνα είναι γεμάτη υγρά μπάζα.
Ιστορία του ναού
Λίγα ξέρουμε για την ιστορία του ναού. Ο χριστιανικός ναός ίσως παλιά να ήταν της Αγίας Παρασκευής. Δεν είναι γνωστό πότε μετατράπηκε σε τέμενος, ούτε και που είναι ο τάφος του Σεΐχ Μουράδ.
Πηγές
Σειχ Μουραδ Σειχ Μουραδ Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Ναυτίλος
Ναυτίλος ονομάζεται κυρίως ο ναυτικός, ο ναύτης και γενικά ο ναυτιλλόμενος.
Με το ίδιο όμως όνομα φέρονται και:
Σταμάτης Σπανουδάκης
Ο Σταμάτης Σπανουδάκης (γενν. 11 Δεκεμβρίου 1948, Νέα Ιωνία) είναι Έλληνας συνθέτης.
Βιογραφία
Από μικρός ήθελε να παίζει και να γράφει μουσική. Όμως ο πατέρας του δεν ήθελε να ασχοληθεί με τη μουσική, επειδή τον προόριζε για διάδοχό του στη δουλειά. Κάποια στιγμή, μάλιστα, έκρυψε μία κιθάρα που είχε και του απαγόρευσε να την ξαναγγίξει. Χάρη στον παππού του, ο οποίος ήταν πιο προοδευτικός, και παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του, σε ηλικία 12 ετών, ξεκίνησε να μελετάει κλασική μουσική. Πιο συγκεκριμένα, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα κιθάρας και θεωρίας με τον καθηγητή Χαράλαμπο Εκμεκτσόγλου. Στα μαθητικά του χρόνια γνωρίστηκε με τη μετέπειτα σύζυγο και σύντροφο της ζωής του μέχρι σήμερα, Ντόρη.
Αυτές του οι προσπάθειες τον οδήγησαν στο να μετοικήσει από τη Γαλλία στην Αγγλία, όπου έζησε αρκετά χρόνια και ηχογράφησε τους πρώτους του δίσκους. Αργότερα, όμως, συνειδητοποίησε ότι δεν είναι αυτός ο προορισμός του: «Ωραίο το ροκ, αλλά υπάρχει κάτι ουσιαστικότερο. Κάτι πιο βαθύ, που για ‘μένα τότε ήταν η κλασική μουσική. Οπότε η Γερμανία ήταν η μόνη λύση μου για να σπουδάσω.». Οπότε, αποφάσισε να επιστρέψει στις κλασικές σπουδές του και να μελετήσει σύνθεση, αρχικά στην Ακαδημία του Würzburg με καθηγητή τον Bertold Hummel.
Στη Γερμανία έπαθε τη μεγάλη του εσωτερική κρίση. Είχαν φτάσει στο σημείο να σκέφτονται την αυτοκτονία, εκείνος και η Ντόρη. Από τους γκουρού και τα ναρκωτικά, που χαρακτήριζαν την εποχή εκείνη, ήρθαν σε επαφή με τον Χριστιανισμό. «Ε, όλα αυτά σε τρελαίνουνε. Από τη στιγμή εκείνης της προσευχής δεν τα χρειάστηκα ξανά. Όλα στη ζωή έχουν να κάνουν με τη στιγμή. Σε μια στιγμή γεννιέσαι, σε μια στιγμή ερωτεύεσαι ή πεθαίνεις, σε μια στιγμή πιστεύεις, σε μια στιγμή αλλάζει η ζωή σου». Έπειτα, επέστρεψαν πίσω στην Αθήνα όπου συνέχισε τις σπουδές του με καθηγητή τον Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη. Ήταν τότε που γοητεύτηκε από την τρίτη του αγάπη, τη βυζαντινή μουσική, η οποία τον οδήγησε στο ελληνικό τραγούδι και την ορχηστρική μουσική. Από τότε προσπαθεί ενσυνείδητα να συνταιριάξει στη μουσική του αυτά τα τρία είδη (το ροκ, την κλασική και τη βυζαντινή).
Έχει συνεργαστεί με επιτυχημένους Έλληνες τραγουδιστές (Ντέμης Ρούσσος, Ελένη Βιτάλη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λευτέρης Ζέρβας, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Μανώλης Μητσιάς, Γιάννης Πάριος, Βασίλης Σαλέας, Γιάννης Κούτρας, Μιχάλης Δημητριάδης, Ηλέκτρα, Πέτρος Γαϊτάνος, Ιροντίνα, Άνεμος), αναδεικνύοντας με επιτυχία την "άλλη πλευρά" τους, συνθέτοντας τη μουσική και γράφοντας τους στίχους για ένα μεγάλο αριθμό τραγουδιών που είναι ακόμα δημοφιλή. (Η ακτή, Πάμε γι' άλλες πολιτείες, Λάθος εποχή, Σήμερα, Έφυγες νωρίς, Ζωή κλεμμένη, Καλημέρα τι κάνεις κ. α.)
Έχει επίσης συνθέσει μουσική για πολλές επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες στην Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ιταλία, καθώς και μουσική για το θέατρο και την τηλεόραση, με την πρώτη κινηματογραφική συνεργασία του το 1974. Με τη μουσική για την ταινία «Πέτρινα Χρόνια» του Παντελή Βούλγαρη, απέδειξε με επιτυχία ότι το κλαρίνο μπορεί να εκφράσει και πιο απαιτητικές μουσικές κατευθύνσεις, ακόμη και θρησκευτικές – πνευματικές αναζητήσεις. (Τα χρώματα της Ίριδος, Άγγελος, Ξαφνικός έρωτας, Πέτρινα χρόνια, Όλοι είναι δρόμος, Νύφες κ. α.)
Με τα θρησκευτικά του έργα, παρουσίασε μια διαφορετική προοπτική της σύγχρονης βυζαντινής μουσικής (Κύριε των Δυνάμεων, 7 παρακλήσεις, Ημέρα Τρίτη, Εαρινή ώρα, κ. α.).
Αντλεί τα θέματά του και από την ιστορία της Ελλάδας και τον Χριστιανισμό (Αλέξανδρος, Το δάκρυ του Ιωάννη, Μαρμαρωμένος βασιληάς, Για την Σμύρνη..., Κομμάτι απ' την ψυχή μου, Χαίρε Θάλασσά μου κ. α.).
Το 1994, αποφάσισε να επικεντρωθεί σχεδόν αποκλειστικά στη σύνθεση ορχηστρικής μουσικής.
Ο Σταμάτης Σπανουδάκης ζει σε προάστιο της Αθήνας μαζί με τη Ντόρη. Διαθέτει δικό του στούντιο, όπου ηχογραφεί τη μουσική του, όντας όχι μόνο συνθέτης αλλά και στιχουργός, ενορχηστρωτής, παραγωγός, εκτελεστής, αλλά και ηχολήπτης.
Για τον Σταμάτη Σπανουδάκη