cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015
Σαράντα χώρες συμμετείχαν στο διαγωνισμό του 2015, με την να συμμετέχει για πρώτη φορά ως ειδική προσκεκλημένη. Η και η  επέστρεψαν, μετά από ένα χρόνο αποχής, ενώ η  επέστρεψε μετά την τελευταία της συμμετοχή το. Η ανακοίνωσε τη μη συμμετοχή της λόγω οικονομικών και πολιτικών κρίσεων που σχετίζονται με τον Ρωσο-Ουκρανικό Πόλεμο.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Σουηδία με το τραγούδι "Heroes", που ερμήνευσε ο Μονς Σέλμερλεβ και συνέθεσαν οι Άντον Μάλμπεργκ Χόρντ αφ Σέγκερσταντ, Τζόι Ντεμπ και Λίνεα Ντεμπ. Αυτή ήταν η έκτη νίκη της Σουηδίας στο διαγωνισμό, μετά τις νίκες τους το, το , το , το και το. Αυτή ήταν η δεύτερη νίκη της χώρας μέσα σε τέσσερα χρόνια. Αυτό σηματοδότησε επίσης το μικρότερο χάσμα μεταξύ δύο νικών για την ίδια χώρα, μετά την Ιρλανδία που νίκησε το και το. Η, η , το και η  ολοκλήρωσαν την πρώτη πεντάδα, αντίστοιχα. Οι δύο κορυφαίες χώρες αυτού του διαγωνισμού - η Σουηδία και η Ρωσία - ήταν οι ίδιες με τις δύο πρώτες χώρες στο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά από τότε που επανήλθαν οι επιτροπές παράλληλα με την τηλεοπτική ψηφοφορία από το 2009 που ο νικητής δεν κατέλαβε την πρώτη θέση στην τηλεψηφοφορία. Η Ιταλία ήταν η νικήτρια της ψηφοφορίας του κοινού, ενώ η Σουηδία ήταν η νικήτρια των επιτροπών. Πιο κάτω στον βαθμολογικό πίνακα, το Μαυροβούνιο πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα μετά την ανεξαρτησία του, τερματίζοντας δέκατο τρίτο. Επίσης, για πρώτη φορά από το 2002, και οι τρεις χώρες της Βαλτικής συμμετείχαν στον τελικό.
Για πρώτη φορά, οι τέσσερις πρώτοι του διαγωνισμού σημείωσαν 200 βαθμούς ή περισσότερους. Η συμμετοχή της Ρωσίας "A Million Voices" έγινε το πρώτο τραγούδι της Eurovision που δεν κέρδισε και συγκέντρωσε πάνω από 300 βαθμούς. Η και η  έγιναν οι πρώτες χώρες από το  που δεν συγκέντρωσαν κανέναν βαθμό στον τελικό, με την Αυστρία να γίνεται επίσης η πρώτη διοργανώτρια χώρα που δεν συγκέντρωσε κανέναν βαθμό.
Η EBU ανέφερε ότι πάνω από 197 εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο παρακολούθησαν τον διαγωνισμό, ξεπερνώντας τα νούμερα τηλεθέασης του 2014 κατά 2 εκατομμύρια.
Μορφή διαγωνισμού
Ο Γιον Όλα Σαντ είχε πει ότι η μορφή του 60ού διαγωνισμού θα είναι κάτι που θα αποτίσει κανονικά φόρο τιμής στο διαγωνισμό. Πριν από τον διαγωνισμό του 2013 αναφέρθηκε ότι ο διαγωνισμός του 2015 θα διεξαχθεί σε τρεις χώρες, αφού ο διαγωνισμός θα έχει τρεις νικητές. Ωστόσο, αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η δήλωση ήταν ένα Πρωταπριλιάτικο αστείο.
Στα τέλη του 2011, ανακοινώθηκε από την EBU ότι είχε αρχίσει μια προσπάθεια αρχειοθέτησης όλων των χωρών από το 1956 με τα αναμενόμενα αποτελέσματα πολύ πριν από το διαγωνισμό του 2015. Αργότερα ανέφερε ότι το αρχείο είναι έτοιμο και θα ανοίξει για την 60η επέτειο. Το περιεχόμενο ήταν διαθέσιμο για τους δημοσιογράφους σε εκπομπή.
Τοποθεσία
Η εκδήλωση έλαβε χώρα στη Βιέννη της Αυστρίας, με χώρο διεξαγωγής το Wiener Stadthalle (συγκεκριμένα η κεντρική αίθουσα - Αίθουσα D) αφού η Αυστρία κέρδισε το δικαίωμα να φιλοξενήσει αυτή την έκδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, αφού κέρδισε την έκδοση του 2014 με το τραγούδι "Rise Like a Phoenix", που ερμηνεύει η Κοντσίτα Βουρστ. Το Wiener Stadthalle φιλοξενεί το ετήσιο τουρνουά τένις Erste Bank Open, μαζί με πολλές συναυλίες και εκδηλώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η κεντρική αίθουσα (Αίθουσα D) έχει χωρητικότητα περίπου 16.000 παρευρισκομένων.
Διαδικασία επιλογής χώρου διεξαγωγής
Μετά τη νίκη της Αυστρίας στο διαγωνισμό του 2014, η αντιπροσωπεία τους αποκάλυψε τη δυνατότητα να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό είτε στην πρωτεύουσα, τη Βιέννη, είτε στο Σάλτσμπουργκ. Η Βιέννη, το Κλάγκενφουρτ, το Ίνσμπρουκ, η Κάτω Αυστρία, το Γκρατς, η Άνω Αυστρία, το Μπούργκενλαντ και το Φόραρλμπεργκ φέρονται να ενδιαφέρονται να φιλοξενήσουν τον διαγωνισμό. Το Σάλτσμπουργκ αποσύρθηκε από τη φάση υποβολής προσφορών καθώς η πόλη δεν ήταν σε θέση να καλύψει το κόστος του τόπου διεξαγωγής και της προώθησης.
Η Βιέννη, που θεωρείται πρωτοπόρος, είχε δύο χώρους στη φάση: το Wiener Stadthalle και το εμπορικό εκθεσιακό κέντρο Messe Wien, με χωρητικότητα έως και 16.000 και 30.000 παρευρισκόμενους αντίστοιχα. Επίσης στον αγώνα συμμετείχαν τα Stadthalle Graz και Schwarzl Freizeit Zentrum, που βρίσκονται και οι δύο χώροι στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αυστρίας, το Γκρατς. Με μέγιστη χωρητικότητα 30.000, το Στάδιο Βέρτερσεε στο Κλάγκενφουρτ συμμετείχε επίσης στον αγώνα. Ωστόσο, θα απαιτούσε την κατασκευή στέγης για να φιλοξενηθεί εκεί ο διαγωνισμός. Το Ίνσμπρουκ συμμετείχε επίσης στον αγώνα με το Olympiahalle, το οποίο φιλοξένησε χόκεϊ επί πάγου και καλλιτεχνικό πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και του 1976. Μια πέμπτη πόλη, το Λιντς, συμμετείχε στον αγώνα με το Brucknerhaus, αν και ο χώρος δεν θα ήταν αρκετά μεγάλος για τον διαγωνισμό. Όντας γεωγραφικά κοντά στο Λιντς, και το Βελς έδειξε την επιθυμία να φιλοξενήσει την εκδήλωση. Το Όμπερβαρτ, με το Εκθεσιακό Κέντρο, και το Φόραρλμπεργκ, με το Vorarlberger Landestheater, ήταν οι τελευταίες πόλεις που δήλωσαν ενδιαφέρον.
Στις 29 Μαΐου του 2014, ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας για το 2015 ORF και η EBU ανακοίνωσαν ορισμένες απαιτήσεις και λεπτομέρειες σχετικά με τον τόπο διεξαγωγής. Ο ORF κάλεσε τα ενδιαφερόμενα μέρη να απαντήσουν μέχρι τις 13 Ιουνίου 2014.
Μετά τη λήξη της προθεσμίας στις 13 Ιουνίου 2014, το ORF ανακοίνωσε 12 χώρους που ενδιαφέρονται να φιλοξενήσουν τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2015: Το ORF ανακοίνωσε στις 21 Ιουνίου 2014 ότι 3 πόλεις (Βιέννη, Ίνσμπρουκ και Γκρατς) είχαν προκριθεί στο τελικό στάδιο της διαδικασίας υποβολής προσφορών. Στις 6 Αυγούστου 2014, το ORF ανακοίνωσε το Wiener Stadthalle στη Βιέννη ως τον επιλεγμένη χώρο διεξαγωγής. Ο διαγωνισμός είχε οριστεί προσωρινά να διεξαχθεί στις 12, 14 και 16 Μαΐου 2015, αλλά οι ημερομηνίες μετατέθηκαν αργότερα μια εβδομάδα για να φιλοξενήσουν τις υποψήφιες πόλεις.
Υπόμνημα
Χώρος διεξαγωγής Προεπιλεγμένες
Φανάρια χωρίς αποκλεισμούς στη Βιέννη
Η πόλη της Βιέννης εισήγαγε προσωρινά νέα σήματα κυκλοφορίας για τους πεζούς σε ορισμένους δρόμους, με ομόφυλα ζευγάρια να κρατιούνται χέρι-χέρι ή να αγκαλιάζονται. Παρουσιάστηκαν ως μέρος εκδηλώσεων που συνδέονται με το θέμα της ανεκτικότητας και της συμπερίληψης στην πορεία προς τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Ακολούθησαν φανάρια του ίδιου – με πνευματικά δικαιώματα – σχεδίασης του είδους "Ampelpärchen" (ζευγάρια για φανάρια) πριν από το Christopher Street Days τον Ιούνιο του 2015 στο Σάλτσμπουργκ και το Λιντς. Στο Σάλτσμπουργκ η πρωτοβουλία SoHo και ο σοσιαλδημοκράτης δήμαρχος Schaden προώθησαν την αλλαγή του σχήματος των λαμπτήρων LED. Οι πλάκες στο Λιντς χρηματοδοτήθηκαν από χορηγούς με πρωτοβουλία που βασίζεται στο Facebook, αλλά αφαιρέθηκαν –χωρίς συγκατάθεση– από τον νέο υπουργό κυκλοφορίας του Λιντς του κόμματος FPÖ στις αρχές Δεκεμβρίου 2015.
Μορφή
Ο διαγωνισμός περιελάμβανε δύο ημιτελικούς και έναν τελικό, μια μορφή που χρησιμοποιείται από το. Οι δέκα χώρες με τις υψηλότερες βαθμολογίες σε κάθε ημιτελικό προκρίθηκαν στον τελικό όπου ενώθηκαν με τη διοργανώτρια χώρα Αυστρία, οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικά συνεισφέροντες του διαγωνισμού (γνωστοί ως "Μεγάλοι Πέντε"): Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο, και η Αυστραλία που προσκλήθηκε φέτος για να τιμήσει την 60ή επέτειο του διαγωνισμού. Κάθε συμμετέχουσα χώρα είχε τη δική της εθνική κριτική επιτροπή, η οποία αποτελούνταν από πέντε επαγγελματίες μέλη της μουσικής βιομηχανίας. Κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής ενός αντίστοιχου έθνους έπρεπε να κατατάξει κάθε τραγούδι, εκτός από αυτό της χώρας του. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας από κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής ενός συγκεκριμένου έθνους συνδυάστηκαν για να δημιουργήσουν μια συνολική κατάταξη από την πρώτη έως την τελευταία θέση. Ομοίως, τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ερμηνεύτηκαν επίσης ως πλήρης κατάταξη, λαμβάνοντας υπόψη το πλήρες αποτέλεσμα της τηλεψηφοφορίας και όχι μόνο την πρώτη δεκάδα. Ο συνδυασμός της πλήρους κατάταξης της κριτικής επιτροπής και της πλήρους κατάταξης της τηλεψηφοφορίας παρήγαγε μια συνολική κατάταξη όλων των διαγωνιζόμενων συμμετοχών. Το τραγούδι που σημείωσε την υψηλότερη συνολική κατάταξη έλαβε 12 βαθμούς, ενώ το δέκατο καλύτερο τραγούδι έλαβε έναν βαθμό. Σε περίπτωση αποτυχίας της τηλεψηφοφορίας (ανεπαρκής αριθμός ψήφων ή τεχνικά ζητήματα) ή αποτυχίας της κριτικής επιτροπής (τεχνικό ζήτημα ή παραβίαση κανόνων), χρησιμοποιήθηκε μόνο μία από τις μεθόδους από κάθε χώρα.
Γραφικός σχεδιασμός
Στις 31 Ιουλίου 2014, η EBU κυκλοφόρησε μια νέα και ανανεωμένη έκδοση του γενικού λογότυπου ως εορτασμό της 60ής επετείου του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Στις 11 Σεπτεμβρίου, το σύνθημα για τον διαγωνισμό του 2015 αποκαλύφθηκε ότι ήταν το "Building Bridges" ("Χτίζοντας Γέφυρες"). Ο γραφικός σχεδιασμός του διαγωνισμού αποκαλύφθηκε από την EBU στις 25 Νοεμβρίου. Η θεματική τέχνη απεικονίζει ένα κύμα που αποτελείται από σφαίρες που συμβολίζουν τη διαφορετικότητα, τη γεφύρωση των συνδέσεων και τις εμπειρίες των ανθρώπων.
Οι καρτ ποστάλ του φετινού διαγωνισμού βασίστηκαν επίσης στο σύνθημα "Building Bridges". Κάθε καρτ-ποστάλ ξεκινά με μια σκηνή της πρωτεύουσας των διαγωνιζομένων, πριν εμφανιστεί σε κάθε διαγωνιζόμενο που λαμβάνει πρόσκληση για την Αυστρία, όπου οι διαγωνιζόμενοι λαμβάνουν μέρος σε μια τοπική δραστηριότητα. Οι καρτ ποστάλ τελειώνουν με μια εικόνα της δραστηριότητάς τους επικολλημένη σε μια διαφημιστική πινακίδα, τοποθετημένη σε διαφορετικές τοποθεσίες σε όλη τη Βιέννη.
Για τον φετινό διαγωνισμό, όλα τα hashtag για τις συμμετέχουσες χώρες ενσωμάτωσαν τους κωδικους χωρών της ΔΟΕ, οι οποίοι εμφανίζονταν στην οθόνη μαζί με τα κύρια ονόματα των χωρών.
Παρουσίαση
Στις 20 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε από την EBU πως οι κυρίες που θα παρουσιάσουν τον διαγωνισμό θα είναι τρεις. Πρόκειται για τις Μίριαμ Βάισελμπραουν (Mirjam Weichselbraun), Άλις Τάμλερ (Alice Tumler) και Αραμπέλα Κισμπάουερ (Arabella Kiesbauer). Είναι κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί στον διαγωνισμό καθώς ήταν τρεις γυναίκες παρουσιάστριες και όχι, όπως είθισται, ένα ζευγάρι, άντρα και γυναίκα ή δύο άντρες και μία γυναίκα που επίσης συνηθίζεται. Τέλος, η Κοντσίτα Βουρστ, η περσινή νικήτρια του διαγωνισμού, παρουσίασε όσα συνέβησαν στο Green Room του διαγωνισμού.
Κλήρωση κατανομής στους ημιτελικούς
Η κλήρωση που καθόρισε την κατανομή των ημιτελικών πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2015 στο Δημαρχείο της Βιέννης και φιλοξενήθηκε από τους Άντι Νολ και Κάτι Μπέλοβιτς. Οι συμμετέχουσες χώρες, εξαιρουμένων των αυτόματων φιναλίστ (η διοργανώτρια χώρα Αυστρία, οι "Μεγάλοι Πέντε" και η Αυστραλία), χωρίστηκαν σε πέντε δοχεία, με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από τα προηγούμενα δέκα χρόνια. Τα δοχεία υπολογίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας Digame και ήταν τα εξής:
60η επέτειος της Eurovision (Eurovision Song Contest's Greatest Hits)
Αναφέρθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2014 ότι η EBU είχε συμφωνήσει με τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα του Ηνωμένου Βασιλείου, το BBC, να παράγει μια ειδική επετειακή εκδήλωση για τον εορτασμό των εξήντα χρόνων του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, παρόμοια με το σόου "Συγχαρητήρια: 50 Χρόνια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision", που πραγματοποιήθηκε το 2005. Κατά τη στιγμή της ανακοίνωσης, η μορφή της δυναμικής 60ής επετειακής εκδήλωσης δεν είχε επιβεβαιωθεί, αν και είχε επιβεβαιωθεί ότι η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Royal Albert Hall, στο Λονδίνο και θα συνδιοργανωθεί από τον Βρετανό σχολιαστή για την Eurovision, τον Γκράχαμ Νόρτον, και την παρουσιάστρια της Eurovision 2013, Πέτρα Μέντε. Έτσι κι έγινε. Σε απάντηση προς τη δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων, ο Γιόν Όλα Σαντ της EBU σχολίασε ότι πολλοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς από άλλες χώρες, έχουν προσφερθεί να διοργανώσουν μια εκδήλωση για τον εορτασμό των 60 χρόνων της Eurovision, πέρα από τον διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο. Ο Edgar Böhm, εκτελεστικός παραγωγός του διαγωνισμού του 2015, επιβεβαίωσε ότι τελικά το BBC θα παράγει την 60η επέτειο για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Μία επίσημη ανακοίνωση κυκλοφόρησε στις 3 Φεβρουαρίου του 2015, επιβεβαιώνοντας ότι το BBC θα φιλοξενήσει μία ειδική 60η επέτειο παράστασης στις 31 Μαρτίου 2015, στο Eventim Apollo, του Χάμερσμιθ στο Λονδίνο. Ο Norton και η Mede επιβεβαιώθηκαν επίσης ως συνδιοργανωτές της εκδήλωσης, που θα μεταδοθεί σε όλη την Ευρώπη σε διάφορες ημερομηνίες από τους αντίστοιχους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Τα πρώτα εισιτήρια τέθηκαν στην πώληση από τις 6 Φεβρουαρίου 2015, με δεκαπέντε καλλιτέχνες από δώδεκα χώρες να είχαν επιβεβαιωθεί στην επίσημη σύνθεση. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου 2015. Επιλεγμένοι καλλιτέχνες οι οποίοι είχαν νικήσει στο παρελθόν τον διαγωνισμό, ερμήνευσαν το νικητήριο τραγούδι τους ξανά.
Παραστάσεις στην αρχή και στο μέσο του διαγωνισμού
Το συνοδευτικό "Te Deum" της EBU, το οποίο άνοιξε τις μεταδόσεις, ερμήνευσε η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης από τους κήπους του παλατιού Schönbrunn για τον τελικό. Η οβερτούρα περιλάμβανε τη βιολονίστα Λίντια Μπέιτς, νικήτρια του Διαγωνισμού Νέων Μουσικών της Eurovision 1998, η οποία ερμήνευσε ζωντανά στη σκηνή ένα απόσπασμα από το νικητήριο τραγούδι της Αυστρίας το 1966, "Merci, Chérie" ως φόρο τιμής στον Ούντο Γιούργκενς. Το ESC Vienna All-Stars, αποτελούμενο από την Κοντσίτα Βουρστ, την Boys' Choir της Βιέννης, την πολυεθνική Suparar Children's Choir, τον ράπερ Left Boy και τους παρουσιαστές του διαγωνισμού, ερμήνευσαν από κοινού τον επίσημο ύμνο του διαγωνισμού, "Building Bridges", συνοδευόμενοι από της ORF Radio Symphony Orchestra υπό τη διεύθυνση του Πέτερ Πέιτσικ. Οι είκοσι επτά φιναλίστ ανέβηκαν αργότερα στη σκηνή κατά τη διάρκεια της παρέλασης των σημαιών μέσω ενός πεζόδρομου μέσα από το κοινό από το πράσινο δωμάτιο.
Η ενδιάμεση πράξη έγινε από τον μουσικό κρουστών Μάρτιν Γκρούμπινγκερ (Martin Grubinger) και το συγκρότημα του Percussive Planet Ensemble. Η εννιάλεπτη παράσταση, βασισμένη σε κλασικά θέματα μεγάλων Αυστριακών συνθετών, περιελάμβανε σαράντα οργανοπαίκτες καθώς και τη βραβευμένη με Grammy χορωδία Arnold Schoenberg.[35] Η Βουρστ ερμήνευσε αργότερα το "You Are Unstoppable" και το "Firestorm", και τα δύο από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ της.
Συμμετέχουσες χώρες
Στις 23 Δεκεμβρίου 2014, τριάντα εννέα χώρες ανακοινώθηκαν αρχικά ότι θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό του 2015. Η και η  επέστρεψαν μετά από απουσία ενός έτους, η  επέστρεψε μετά από απουσία πέντε ετών, ενώ η  δε συμμετείχε. Η Αυστραλία αργότερα ανακοινώθηκε ότι θα κάνει το ντεμπούτο της ως φιλοξενούμενος συμμετέχων. Η προθεσμία υποβολής αίτησης συμμετοχής ήταν η 15η Σεπτεμβρίου 2014. Οι χώρες που υπέβαλαν αίτηση είχαν προθεσμία έως τις 10 Οκτωβρίου 2014 για να αποσυρθούν από τη συμμετοχή χωρίς οικονομικές συνέπειες.
Πρόσκληση της Αυστραλίας
Στις 10 Φεβρουαρίου 2015, η EBU ανακοίνωσε ότι προς τιμήν της 60ης επετείου της Eurovision, προσκάλεσε την να συμμετάσχει στον τελικό του διαγωνισμού, εκπροσωπούμενη από το Special Broadcasting Service (SBS). Το SBS ήταν μακροχρόνιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της εκδήλωσης, η οποία είχε μεγάλους θαυμαστές στην Αυστραλία. Η συμμετοχή της Αυστραλίας τοποθετήθηκε απευθείας στον μεγάλο τελικό. Αν και θεωρήθηκε μια μοναδική διοργάνωση, εάν η Αυστραλία κέρδιζε, το SBS θα συνδιοργάνωνε τον διαγωνισμό του 2016 σε μια ευρωπαϊκή διοργανώτρια πόλη της επιλογής της. Η EBU εξέτασε τη δυνατότητα να προσκληθούν με παρόμοιο τρόπο χώρες να συμμετάσχουν σε μελλοντικές εκδόσεις του διαγωνισμού. Η συμμετοχή της Αυστραλίας ανέβασε τον αριθμό των φιναλίστ στους 27, τον υψηλότερο αριθμό συμμετοχών σε τελικό στην ιστορία του διαγωνισμού.
Καλλιτέχνες που επιστρέφουν
Η Ίνγκα Αρσακιάν, η οποία ήταν μέλος των Genealogy το 2015, εκπροσώπησε την Αρμενία το, συνεργαζόμενη με την αδερφή της ως μέρος των Ίνγκα και Ανούς. O Μικέλε Περνιόλα και η Ανίτα Σιμοντσίνι είχαν εκπροσωπήσει και οι δύο στο παρελθόν τον Άγιο Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision: Ο Περνιόλα έλαβε μέρος το και η Σιμοντσίνι έλαβε μέρος το. Η Άμπερ, η οποία εκπροσώπησε τη Μάλτα, ήταν δευτερεύουσα τραγουδίστρια για τη συμμετοχή της Μάλτας το. Ο Ουζάρι, ο οποίος εκπροσώπησε τη Λευκορωσία, ήταν δευτερεύων τραγουδιστής για τη συμμετοχή της Λευκορωσίας το. Ο Ελνούρ Χουσέινοφ, ο οποίος ήταν ο πρώτος εκπρόσωπος του Αζερμπαϊτζάν στον, ως μέρος του ντουέτου Ελνούρ και Σαμίρ, επιλέχθηκε εσωτερικά για να εκπροσωπήσει το έθνος για δεύτερη φορά. Ο Raay, ο οποίος είναι μέλος του σλοβενικού ντουέτου Maraaya, ήταν δευτερεύων υποστηρικτικός μουσικός ερμηνευτής για τη συμμετοχή της Σλοβενίας το. Η Χέρα Μπιορκ, η οποία εκπροσώπησε προηγουμένως την Ισλανδία το 2010, επέστρεψε ως δεύτερη τραγουδίστρια για τη συμμετοχή της Ισλανδίας. Ο Νίκολας Ντόριαν, μέλος των Witloof Bay, αντιπροσώπων του Βελγίου το 2011, ήταν μέρος των δευτερευόντων φωνητικών του Λοΐκ Νοτέ.
1ος Ημιτελικός
16 χώρες συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό. Η, η , η και η  ψήφισαν σε αυτόν τον ημιτελικό. Οι χώρες που επισημάνθηκαν προκρίθηκαν στον τελικό. {{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
2ος Ημιτελικός
17 χώρες συμμετείχαν στον πρώτο ημιτελικό. Η, η , η και το  ψήφισαν σε αυτόν τον ημιτελικό. Οι χώρες που επισημάνθηκαν προκρίθηκαν στον τελικό. {{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
Πρώτος ημιτελικός
{{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια σύνοψη των μέγιστων 12 βαθμών που έδωσε κάθε χώρα σε μια άλλη στον πρώτο ημιτελικό.
Δεύτερος ημιτελικός
{{Legend|navajowhite|Προκριθέντες}}
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια σύνοψη των μέγιστων 12 βαθμών που έδωσε κάθε χώρα σε μια άλλη στον δεύτερο ημιτελικό.
Τελικός
Είναι η πρώτη φορά που από τότε που επανήλθαν οι επιτροπές παράλληλα με την τηλεψηφοφορία το που ο νικητής δε τερμάτισε πρώτος στην τηλεψηφοφορία. {{Legend|gold|Νικητής}}
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια σύνοψη των μέγιστων 12 βαθμών που έδωσε κάθε χώρα σε μια άλλη στον τελικό.
Εκπρόσωποι βαθμών
Η σειρά ψηφοφορίας αποκαλύφθηκε το πρωί του τελικού και για τη μοναδική φορά στην ιστορία της Eurovision μέχρι σήμερα, εμφανίστηκαν στην οθόνη τα ονόματα όλων των εκπροσώπων. Ωστόσο, λόγω τεχνικών προβλημάτων σε ορισμένες χώρες, η τελική σειρά ψηφοφορίας ήταν η εξής:
Άλλες χώρες
Η επιλεξιμότητα για πιθανή συμμετοχή στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision απαιτεί εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα με ενεργό μέλος της EBU που θα μπορεί να μεταδώσει τον διαγωνισμό μέσω του δικτύου της Eurovision. Η EBU απηύθυνε πρόσκληση συμμετοχής στον διαγωνισμό σε όλα τα ενεργά μέλη.
Ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί και σχολιαστές
Οι περισσότερες χώρες έστειλαν σχολιαστές στη Βιέννη ή σχολίασαν από τη χώρα τους, προκειμένου να προσθέσουν πληροφορίες στους συμμετέχοντες και, εάν χρειαστεί, να παράσχουν πληροφορίες ψηφοφορίας.
Αναφέρθηκε από την EBU ότι ο διαγωνισμός του 2015 προβλήθηκε από ένα παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό με ρεκόρ 197 εκατομμυρίων θεατών, ξεπερνώντας το ρεκόρ του 2014 που προβλήθηκε από 195 εκατομμύρια.
Αντίδραση στα αποτελέσματα της Ρωσίας
Κατά τη διάρκεια του τμήματος των αποτελεσμάτων του τελικού, ακούγονταν δυνατές αποδοκιμασίες όποτε αναφερόταν η Ρωσία ή όποτε χώρα λάμβανε ένα από τα τρία κορυφαία σετ πόντων (12, 10 ή 8 πόντοι). Η Ρωσίδα συμμετέχουσα Πωλίνα Γκαγκάρινα φαινόταν να κλαίει στο πράσινο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ψηφοφορίας, και αυτό αναφέρθηκε από διάφορα μέσα ενημέρωσης ότι συνέβη ως αποτέλεσμα των αποδοκιμασιών. Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος στην αναφορά των ψήφων των χωρών, όταν το τρέχον σύνολο έδειξε τη Ρωσία να προηγείται, η παρουσιάστρια του green room Κοντσίτα Βουρστ είπε στην Γκαγκάρινα: "Έδωσες μια καταπληκτική παράσταση και σου αξίζει να είσαι στην πρώτη θέση". Ο εκτελεστικός επόπτης του διαγωνισμού, Γιον Όλα Σαντ, προέτρεψε ότι η Eurovision πρέπει να είναι "ένα φιλικό πεδίο μάχης...όχι ένα πολιτικό πεδίο μάχης" και η παρουσιάστρια Άλις Τάμλερ υπενθύμισε στο κοινό ότι "Το σύνθημά μας είναι "Building Bridges" ("Χτίζοντας Γέφυρες") και η μουσική πρέπει στέκεται πάνω από την πολιτική απόψε". Οι διοργανωτές είχαν προβλέψει τέτοιες αντιδράσεις, και είχαν προετοιμάσει και εγκαταστήσει την "τεχνολογία κατά των αποδοκιμασιών", η οποία εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού.
Βλάβη μηχανής καπνού
Κατά τη διάρκεια της παράστασης της Γεωργίας στον μεγάλο τελικό, ένα μηχάνημα καπνού δυσλειτουργούσε, με αποτέλεσμα η Γεωργιανή συμμετέχουσα Νίνα Σουμπλάτι να εξαφανιστεί προσωρινά από τη θέα στη σκηνή μέσα σε ένα σύννεφο γκρίζου καπνού.
Εξαίρεση αποτελεσμάτων κριτικής επιτροπής από ΠΓΔΜ και Μαυροβούνιο
Οι ψήφοι της κριτικής επιτροπής από την ΠΓΔΜ και το Μαυροβούνιο στον τελικό δεν συμπεριλήφθηκαν, σύμφωνα με τους κανόνες του διαγωνισμού. Οι κανόνες υποδεικνύουν ότι οι ψήφοι πρέπει να αποτελούνται από 50% επιτροπές και 50% τηλεψηφοφορία, αλλά οι ψήφοι της ΠΓΔΜ και του Μαυροβουνίου βασίστηκαν εξ ολοκλήρου στην τηλεψηφοφορία. Το τελικό αποτέλεσμα του διαγωνισμού δεν επηρεάστηκε.
Άλλα βραβεία
Εκτός από το τρόπαιο του κύριου νικητή, τα Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν και το Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ αποδόθηκαν κατά τη διάρκεια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2016. Πριν από τον διαγωνισμό πραγματοποιήθηκε και η ψηφοφορία του OGAE, "General Organisation of Eurovision Fans" ("Γενική Οργάνωση Οπαδών της Eurovision").
Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν
Τα Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν για πρώτη φορά δόθηκαν κατά τη διάρκεια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2002 στο Τάλιν της Εσθονίας, τιμώντας τα καλύτερα τραγούδια που πήραν μέρος τότε. Ιδρύθηκαν από τον Κρίστερ Μπιόρκμαν (εκπρόσωπος της Σουηδίας στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1992,ενώ ήταν και επικεφαλής της σουηδικής αποστολής το 2013 και το 2015) και τον Ρίτσαρντ Χέρρεϊ (μέλος των Herreys που νίκησαν τον διαγωνισμό του 1984). Τα βραβεία αυτά έχουν το όνομα του πρώην διευθυντή της EBU, Μαρσέλ Μπεζανσόν και χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Βραβείο Τύπου, Καλλιτεχνικό Βραβείο και Βραβείο Συνθέτη. Οι νικητές αποκαλύφθηκαν λίγο πριν τον τελικό στις 23 Μαΐου.
OGAE
Ο OGAE, ένας οργανισμός με πάνω από σαράντα συλλόγους θαυμαστών του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision σε όλη την Ευρώπη και πέραν αυτής, διεξάγει μια ετήσια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2002 ως το Βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν – Βραβείο Οπαδών. Η δημοσκόπηση του 2015 διεξήχθη από την 1η έως τις 10 Μαΐου και μετά από όλες τις ψηφοφορίες, η συμμετοχή στην κορυφή ήταν το "Grande amore" της Ιταλίας που ερμήνευσαν οι Il Volo. Τα πέντε κορυφαία αποτελέσματα φαίνονται παρακάτω.
Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ
Το Βραβείο Μπάρμπαρα Ντεξ είναι ένα χιουμοριστικό βραβείο θαυμαστών που απονέμεται στον πιο άσχημα ντυμένο καλλιτέχνη κάθε χρόνο. Το βραβείο πήρε το όνομά του από την εκπρόσωπο του Βελγίου που ήρθε τελευταία στον, φορώντας το αυτοσχεδιασμένο φόρεμά της. Tο βραβείο απένειμε η οπαδική ιστοσελίδα House of Eurovision από το 1997 έως το 2016 και πραγματοποιείται από την οπαδική ιστοσελίδα songfestival.be από το 2017.
Επίσημο άλμπουμ
To Eurovision Song Contest: Vienna 2015 είναι το επίσημο άλμπουμ συλλογής του διαγωνισμού, που συγκεντρώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και κυκλοφόρησε από την Universal Music Group στις 20 Απριλίου 2015. Το άλμπουμ περιλαμβάνει και τις 40 συμμετοχές, συμπεριλαμβανομένων των ημι-φιναλίστ που δεν κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό.
Εθνικοί Προκριματικοί γύροι
Κάθε χώρα για να επιλέξει το τραγούδι και τον καλλιτέχνη που θα τους εκπροσωπεί σε κάθε διαγωνισμό προχωρεί σε μία διαδικασία, είτε εσωτερική είτε εθνική, μέσα από την οποία πολλοί καλλιτέχνες διεκδικούν να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους σε κάθε διαγωνισμό. Τελικά, ένας απ'αυτούς κερδίζει το εισιτήριο. Για τη φετινή Eurovision (2015) οι χώρες ακολούθησαν την εξής διαδικασία:
Μάτσου Πίτσου
Η αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου που βρίσκεται στο νότιο Περού είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα, που χάθηκε με απότομο τρόπο και που η εξέλιξή του ήταν και παραμένει θέμα συζήτησης.
Το Μάτσου Πίτσου ανακηρύχθηκε Ιστορικό Καταφύγιο του Περού το 1981 και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1983. Επίσης, το 2007 ψηφίστηκε ως ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου σε μια παγκόσμια ψηφοφορία που διεξηχθεί στο Διαδίκτυο.
Χαρακτηριστικά της περιοχής
Το Μάτσου Πίτσου(στην ελληνική βιβλιογραφία απαντάται και ως Μάτσου Πίκτσου) στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει «αρχαίο βουνό». Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, Ουρουμπάμπα. Απέχει 80 χιλιόμετρα από την πόλη Κούσκο. Η περιοχή έχει πυκνή βλάστηση, με τυπική τροπική χλωρίδα, ενώ η όλη περιοχή μεταξύ της Σιέρρα και του πυκνού δάσους ονομάζεται ceja de selva, δηλαδή «το φρύδι του δάσους». Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε μια πολύ στενή κύρτωση του ορεινού όγκου της Σιέρρα και συνδέει την πόλη με τη κορυφή Χουαϊάνα Πίτσου, που σημαίνει η «νεαρή κορυφή». Παρότι οι ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των Άνδεων, η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου, δεν είναι εφικτή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αρχαιολόγοι δεν δέχτηκαν ότι αυτή η πόλη αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στη διάρκεια της Ισπανικής κατάκτησης.
Το χρονικό της ανακάλυψης
Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1911, στις 24 Ιουλίου, από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ. Ο Μπίνγκαμ ήταν γιος ενός προτεστάντη ιερέα και είχε σπουδάσει Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύρω από την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής και για αυτό το 1906–1907 ακολούθησε την ίδια διαδρομή που είχε κάνει και ο Σιμόν Μπολίβαρ από τη ζούγκλα της Βενεζουέλας προς την Κολομβία και το 1908–1909 ταξίδεψε από το Μπουένος Άιρες ως τη Λίμα και το Κούσκο, μέσω της εμπορικής οδού που είχαν χαράξει οι ισπανοί κονκισταδόρες (conquistadores).
Τον Ιούλιο του 1911 ξεκίνησε από το Κούσκο η Περουβιανή αποστολή του Γέιλ (Yale Peruvian expedition), την οποία οργάνωσε και χρηματοδότησε ο Μπίνγκαμ και κάποιοι παλαιοί συμφοιτητές του. Την αποστολή στελέχωναν ένας γιατρός, ένας τοπογράφος, ένας γεωλόγος, ένας μηχανικός, ένας ντόπιος οδηγός, ο ίδιος ο Μπίνγκαμ και ένας παλιός συμφοιτητής του. Σκοπός και στόχος της αποστολής ήταν η ανακάλυψη των χαμένων πόλεων των Ίνκας που ανέφεραν στα κείμενα τους ο Αντόνιο ντε λα Καλάντσα και ο Αντόλφ Μπανταλιέ. Πρώτη στάση της αποστολής ήταν στη κοιλάδα Ουρουμπάμπα για να εξετάσει τα μνημεία των Ίνκας στις πόλεις Ογιοντάι Ταμπό και Μαδορπάμπα. Στη συνέχεια πέρασε στην αριστερή όχθη του ποταμού Ουρουμπάμπα πάνω από μια παλιά ξύλινη ετοιμόρροπη γέφυρα και ξεκίνησε, μέσα από στενά περάσματα, καλυμμένα με πυκνή βλάστηση, να κατευθύνεται στη κορυφή του βουνού. Τελικά έφτασε σε μια ογκώδη απόληξη ενός βράχου που χρησίμευε ως στήριγμα ενός μεγάλου τοίχου. Η ομάδα εντόπισε την είσοδο του τοίχου και βρέθηκε μπροστά στη θέα μιας μεγάλης πέτρινης πόλης που ήταν σκεπασμένη εξ ολοκλήρου με τροπική βλάστηση, καθώς στη διάρκεια αιώνων εγκατάλειψης το Μάτσου Πίτσου είχε μετατραπεί σε ζούγκλα. Μέχρι τον Απρίλιο του 1912 ο Μπίνγκαμ εργαζόταν στο Μάτσου Πίτσου καθαρίζοντάς το και μελετώντας το. Ύστερα έγραψε ένα άρθρο και το δημοσίευσε στο National Geographic με τίτλο «Στο θαυμαστό κόσμο του Περού» (In the Wonderland of Peru), περιλαμβάνοντας όλο το χρονικό της ανακάλυψης και πληροφορίες για τα ευρήματά του στο Μάτσου Πίτσου.
Η ιστορία
Η δυσπρόσιτη θέση του Μάτσου Πίτσου έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ήταν το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας, στον αγώνα τους εναντίον των Ισπανών. Δηλαδή πολλοί πίστεψαν ότι ήταν η θρυλική Βιλκαμπάμπα λα Βιέχα που ίδρυσε ο βασιλέας των Ίνκας Μάνκο Ίνκα. Η πραγματικότητα είναι ότι το Μάτσου Πίτσου χτίστηκε το 1460 και χρησίμευε ως αστρονομικό παρατηρητήριο με αρχείο χρονολόγησης, λατρευτικό κέντρο και ως θερινά ανάκτορα των βασιλέων. Η πόλη φαίνεται ότι εγκαταλείφθηκε όταν ο ηγεμόνας Μάνκο Ίνκα γνωστός και σαν Μάνκο Κάπακ ο Β ξεκίνησε τον αγώνα ανεξαρτησίας των Ίνκας από τους Ισπανούς κατακτητές, γιατί όπως φάνηκε από τα ευρήματα εκείνη την εποχή στη πόλη χτύπησε μια μεταδοτική ασθένεια. Έκτοτε κανένας δεν αναφέρθηκε σ’ αυτή την πόλη, που ταυτίζεται με τη γενέτειρα των Ίνκας στη μυθολογία τους (Τάμπου-Τόκο), και κανένας δεν ξαναπάτησε εκεί μέχρι το 1911 που ανακαλύφθηκε. Η πραγματική Βιλκαμπάμπα λα Βιέχα ανακαλύφθηκε από τον Τζιν Σαβόι, το 1965, στην περιοχή Εσπιρίτο Πάμπα.
Σήμερα πολλές εργασίες αναπαλαίωσης και αποκατάστασης έχουν μετατρέψει το χώρο σε ένα πολύ καλά διατηρημένο αρχαιολογικό μνημείο. Το Μάτσου Πίτσου κηρύχθηκε ως περουβιανό ιστορικό άδυτο το 1981 από την κυβέρνηση του Περού και από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1983. Είναι επίσης ένα από τα Νέα Επτά Θαύματα του Κόσμου από τις 7 Ιουλίου του 2007. Δεδομένου ότι αυτή η πόλη δεν λεηλατήθηκε από τους Ισπανούς όταν κατέκτησαν τους Ίνκας, θεωρείται ως ιδιαίτερα σημαντική πολιτιστική περιοχή για έναν λαό που έπαψε πλέον να υπάρχει.
Ο χώρος
thumb|300px|left|Το Μάτσου Πίτσου Η πρόσβαση στην πόλη δεν είναι εύκολη, καθώς η πορεία, μέχρι το υψόμετρο των 2.350 μέτρων γίνεται μόνο με τρένο ενώ το υπόλοιπο τμήμα ο επισκέπτης το κάνει πεζοπόρος. Η αρχαία είσοδος της πόλης ήταν από τη νότια πλευρά και όχι από τη δυτική που είναι σήμερα για τους επισκέπτες. Στο Μάτσου Πίτσου προσδιορίζονται δυο οικοδομικές φάσεις, η πρώτη του 1460 επί της βασιλείας του Ίνκα Πατσακούτι (1438-1471) και η δεύτερη του 1530, του Μάνκο Ίνκα. Έχουν μετρηθεί στην πόλη 200 κτίσματα που χωρίζονται μεταξύ τους με τοίχους, ανοιχτούς χώρους σαν πλατείες και μονοπάτια. Η πόλη χωρίζεται σε δυο τομείς, τον Αστικό και τον Αγροτικό, που τους χωρίζει μια μεγάλη πλατεία. Ο Αστικός τομέας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης και περιλαμβάνει όλα τα τελετουργικά και διοικητικά κτίρια της πόλης μαζί με τα οικήματα, καθώς και τέσσερις πλατείες. Τα κυριότερα μνημεία είναι:
Ο Αγροτικός τομέας βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πόλης και χωρίζεται από τον Αστικό με μια μεγάλη πλατεία και μια αποξηραμένη τάφρο. Εκεί βρίσκονται όλοι οι αποθηκευτικοί και λειτουργικοί χώροι της πόλης. Στο ακραίο νότιο τμήμα του τομέα εντοπίζονται πολλές κατοικίες ενώ στο ψηλότερο μέρος του τομέα διακρίνεται η Άνω νεκρόπολη, όπου εντοπίστηκαν πολυάριθμοι τάφοι με 135 λείψανα γυναικόπαιδων, γεγονός το οποίο δημιούργησε ερωτηματικά στους ερευνητές και αρχαιολόγους της πόλης. Γύρω από τα οικήματα βρίσκονται αποθήκες και μεγάλοι περίβολοι οι οποίοι αποτελούν δείγμα τις περουβιανής αγροτικής καθημερινής ζωής.
Πανοραμικές εικόνες
800px|thumb|center|Πανοραμική άποψη του Μάτσου Πίτσου 800px|thumb|center|Πανοραμική άποψη του Μάτσου Πίτσου από το όρος Μάτσου Πίτσου που περιβάλλεται από τον ποταμό Ουρουμπάμπα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Δήμος Οινοφύτων
Ο Δήμος Οινοφύτων ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που συστάθηκε αρχικά το 1994. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τανάγρας ως Δημοτική Ενότητα Οινοφύτων. Περιλάμβανε τα χωριά Άγιος Θωμάς, Δήλεσι, Κλειδί και Οινόφυτα. Καταλάμβανε έκταση 77,273 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ήταν 9.091 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Διοικητικές μεταβολές
Ο Δήμος Οινοφύτων συστάθηκε το 1994 και προήλθεαπό την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Οινοφύτων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912, αρχικά με την ονομασία κοινότητα Στανιατών και περιλάμβανε μόνο τον οικισμό των Οινοφύτων (τότε Στανιάτες). Το 1927 μετονομάστηκε σε κοινότητα Οινοφύτων λόγω της μετονομασίες του ομώνυμου οικισμού που την αποτελούσε. Το 1971 εντάχθηκε στην κοινότητα και ο οικισμός Δήλεσι. Το 1994 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο, ενώ το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε με την ένταξη στον δήμο των πρώην κοινοτήτων Αγίου Θωμά και Κλειδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://kedoinofyta.gr/
Οινοφυτων
Μαριάμνη Β΄
Η Μαριάμνη Β΄ (1ος αι. π.Χ.) ήταν κόρη του αρχιερέα των Ιουδαίων και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σίμωνα, Ιουδαίου αρχιερέα (π. 23 - 4 π.Χ.).
Το 29 π.Χ. απεβίωσε η Μαριάμνη Α΄ των Ασμοναίων/Μακκαβαίων, 2η σύζυγος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου. Ο Φλάβιος Ιώσηπος αφηγείται τον επόμενο γάμο του: "Υπήρχε ένας Σίμων, πολίτης της Ιερουσαλήμ -υιός κάποιου Βοήθου, πολίτη της Αλεξάνδρειας- ιερέας αξιόλογος. Αυτός είχε μία κόρη, που εθεωρείτο η ωραιότερη γυναίκα της εποχής της. Οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ άρχιζαν να μιλούν επαινώντας την πολύ και ο Ηρώδης επηρεάστηκε από αυτά που λεγόταν γι'αυτή. Όταν είδε την κόρη, χτυπήθηκε από την ωραιότητά της. Δεν θέλησε να την χρησιμοποιήσει και να μην τη νυμφευτεί, επειδή ήταν πολύ γνωστή και αυτός θα στιγματιζόταν ως βίαιος και η βασιλεία του ως τυραννία. Έτσι θέλησε να την πάρει ως σύζυγό του. Όμως η θέση του Σίμωνα δεν ήταν υψηλή για να φανεί ταιριαστός ο γάμος. Σκέφτηκε λοιπόν να αυξήσει το κύρος της οικογένειάς της, ώστε να γίνει πιο αξιότιμη: έδιωξε αμέσως τον Ιησού, γιο του Φαβέτ, από την αρχιερωσύνη και έδωσε το ύπατο αυτό αξίωμα στον Σίμωνα. Έτσι ο βασιλιάς κατεύθυνε την επιθυμία του με συνετό τρόπο και τη νυμφεύτηκε". Έγινε η 3η σύζυγός του.
Η Μαριάμνη Β΄ ενεπλάκη στο σχέδιο του Αντίπατρου, γιου του Ηρώδη Α΄ από την 1η σύζυγό του Δωρίδα, εναντίον του Ηρώδη Α΄, δηλ. του συζύγου της, το 4 π.Χ. Ως αποτέλεσμα ο Ηρώδης Α΄ τη διαζεύχθηκε και καθαίρεσε τον πατέρα της από αρχιερέα. Επίσης εξαίρεσε τον γιο τους Ηρώδη Φίλιππο από τη διαδοχή. Έπειτα νυμφεύτηκε τη Μαλθάκη και μετά την Κλεοπάτρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ηρώδη Α΄ τον Μέγα, βασιλιά της Ιουδαία; και είχε τέκνα:
Σαλάτα Ρουμπιγιάν
Η σαλάτα Ρουμπιγιάν (سلطة الروبيان) ή σαλάτα τζαμπαρίι (αραβικά: سلطة الجمبري, σημαίνει σαλάτα γαρίδας) είναι αραβική σαλάτα. Παρασκευάζεται κυρίως με γαρίδες, ντομάτα, μαγιονέζα, φύλλα μαρουλιού, κέτσαπ, καυτή σάλτσα, μουστάρδα, χυμό λεμονιού και αλάτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Σαλάτες
Θέμα (σκάκι)
Θέμα λέγεται η ιδέα που βρίσκεται πίσω από ένα σκακιστικό πρόβλημα και την οποία ο συνθέτης, δημιουργώντας ένα νέο πρόβλημα, παρουσιάζει με νέα μορφή. Σε ένα πρόβλημα το θέμα προσδίδει λογική, συνάφεια και ομορφιά.
Όταν ο λύτης αποπειράται να λύσει ένα πρόβλημα, ουσιαστικά επιδιώκει να ανακαλύψει την ιδέα που έχει κρύψει ο συνθέτης μέσα στο πρόβλημα, και να εκτιμήσει πόσο όμορφα και οικονομικά πέτυχε ο δημιουργός τον στόχο του. Πρέπει να εξετάσει το παιγνίδι σε κάθε φάση του προβλήματος και να διαπιστώσει τις αλλαγές των ματ από την μια φάση στην επόμενη. Δεν πρέπει να παραπλανηθεί ο λύτης από τις δοκιμές (προσπάθειες των λευκών που αποκρούονται με μοναδική κίνηση των μαύρων), και πρέπει να βρει το μοναδικό κλειδί και τις βαριάντες που ακολουθούν το κλειδί.
Αλουμβάντλουνγκ δοκιμές
Στην βραβευμένη μινιατούρα του Φάντιλ Αμπντουραχμάνοβιτς (Fadil Abdurahmanovic) βλέπουμε το θέμα Αλουμβάντλουνγκ στις τέσσερις δοκιμές και το θέμα Διαφυγές σε σχήμα X μετά το κλειδί. Στην ορολογία μπορούμε να δούμε (1ον) ότι Μινιατούρα είναι πρόβλημα με λιγότερα από οχτώ κομμάτια στην αρχική θέση, (2ον) ότι Αλουμβάντλουνγκ σημαίνει πως θα γίνουν τέσσερις διαφορετικές προαγωγές πιονιού σε (Β, Π, Α, Ι), (3ον) ότι αν κάθε μία προαγωγή θα είναι δοκιμή, τότε τα μαύρα θα έχουν άμυνα αλλά θα είναι μοναδική, και (4ον) ότι ο μαύρος βασιλιάς θα μπορεί να διαφύγει κινούμενος διαγώνια.
1η φάση: Δοκιμή 1.γ8=Β? ισοπαλία με πατ!
2η φάση: Δοκιμή 1.γ8=Π? Ρε6!
3η φάση: Δοκιμή 1.γ8=Α? Ργ6!
4η φάση: Δοκιμή 1.γ8=Ι? Ργ4!
5η φάση: Κλειδί 1.Ιε4!
Κατάλογος θεμάτων
Εδώ παρατίθεται κατάλογος μερικών από τα πάμπολλα θέματα που υπάρχουν για τα σκακιστικά προβλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Thema (probleemschaak)
Ντένις Ουέστκοτ
Ο Ντένις Ουέστκοτ (Dennis Westcott, 2 Ιουλίου 1917 – 13 Ιουλίου 1960) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ, αγωνίστηκε κυρίως με την Γουλβς και σημείωσε τουλάχιστον 522 γκολ σε 577 επίσημους αγώνες.
Καριέρα
Ο Ουέστκοτ ξεκίνησε την καριέρα του σε τοπικούς συλλόγους, πριν αποτύχει στα δοκιμαστικά των Έβερτον και Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Εντάχθηκε στη Γουλβς τον Ιούλιο του 1936 και έκανε το ντεμπούτο του με αντίπαλο τη Γκρίμσμπι Τάουν για το Κύπελλο Αγγλίας. Σκόραρε 22 γκολ κατά τη διάρκεια της σεζόν 1937–38, καθιστώντας τον πρώτο σκόρερ του συλλόγου. Την επόμενη σεζόν, σημείωσε 43 γκολ σε 43 εμφανίσεις, σημειώνοντας ρεκόρ συλλόγου που διατηρήθηκε για 50 χρόνια. Με τη Γουλβς κατέκτησε το πρωτάθλημα της σεζόν 1941–42.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αγωνίστηκε τέσσερις φορές με την Εθνική Αγγλίας και σημείωσε πέντε γκολ. Όταν το ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο ξανάρχισε το 1946, ο Ουέστκοτ συνέχισε τα επιτεύγματά του στο σκοράρισμα, σημειώνοντας άλλο ένα ρεκόρ συλλόγου με 38 γκολ τη σεζόν 1946–47 που τον έκανε πρώτο σκόρερ στο πρωτάθλημα. Το 1948 έμεινε ελεύθερος από τη Γουλβς και υπέγραψε στη Μπλάκμπερν Ρόβερς τον μήνα πριν από τον υποβιβασμό του συλλόγου στη δεύτερη κατηγορία. Στη Μπλάκμπερν σκόραρε 37 γκολ σε 63 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Μάντσεστερ Σίτι, όπου σημείωσε 36 γκολ σε 72 εμφανίσεις πρωταθλήματος, τερματίζοντας ως ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου σε κάθε μία από τις δύο πλήρεις σεζόν που έπαιξε.
Το 1946, ο Ουέστκοτ έγινε ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που του έγινε ένεση με φέτες όρχι πιθήκου, ένα παράξενο πρόγραμμα ντόπινγκ που υποκινήθηκε από τον μάνατζερ Ταγματάρχη Φρανκ Μπάκλι. Απεβίωσε από λευχαιμία το 1960 σε ηλικία 43 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέντφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέστερφιλντ ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σάββας Λοϊζίδης
Ο Σάββας Λοϊζίδης (1903 - 11 Σεπτεμβρίου 1982) υπήρξε Κύπριος αγωνιστής, δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων από το 1956 ως το 1958. Ήταν Εθναρχικός Σύμβουλος Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Κλαδί καθαρισμού δοντιών
Το κλαδί καθαρισμού δοντιών ή η ράβδος μασήματος είναι εργαλείο που κατασκευάζεται από κλαδί δέντρου. Μπορεί να βοηθήσει στην αποτροπή της τερηδόνας, περιοδοντίτιδας, ουλίτιδας και να βελτιώσει τη γενική υγεία ανάλογα με το είδος δέντρου από το οποίο προέρχεται.
Ιστορία
Οι ράβδοι μασήματος, είναι κλαδίσκοι με μια ξεφτισμένη άκρη η οποία χρησιμοποιείται για το βούρτσισμα των δοντιών, ενώ το άλλο άκρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οδοντογλυφίδα. Τα πρώτα ραβδιά μασήματος έχουν χρονολογηθεί στη Βαβυλωνία το 3500 π.Χ. και σε έναν Αιγυπτιακό τάφο από το 3000 π.Χ.· αναφέρονται σε Κινεζικά αρχεία τα οποία χρονολογούνται από το 1600 π.Χ. και στην Tipitaka, το Βουδιστικό κανόνα, που φιλοδοξούσε να κρατά λογαριασμό των γεγονότων που έλαβαν χώρα στη Βόρεια και Δυτική Ινδία γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ.
Στην Αφρική, τα ραβδιά μασήματος γίνονται από το δέντρο Salvadora persica, επίσης γνωστό και ως το «δέντρο οδοντόβουρτσα».
Στο Ισλάμ, αυτό το δέντρο έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για να δημιουργήσει ένα ραβδί μασήματος που ονομάζεται miswak (μισουάκ), όπως συχνά υποστηρίζεται για το Χαντίθ (γραπτές παραδόσεις που σχετίζονται με τη ζωή του Μωάμεθ).
Ακόμη και σήμερα, πολλοί Ινδοί στις αγροτικές περιοχές, χρησιμοποιούν το ραβδί μασήματος για το βούρτσισμα των δοντιών τους κάθε πρωί. Έχει αντιβακτηριδιακές ιδιότητες και βοηθά στο να διατηρεί τα ούλα υγιή. Είναι γνωστό ότι μειώνει πολλές ασθένειες που σχετίζονται με τα ούλα.
Οι Σιχ πασχίζουν να κάνουν καλές πράξεις για το περιβάλλον, οπότε ο καθαρισμός των δοντιών με φυσικό τρόπο, όπως η μέθοδος αυτή, είναι μια καλή οικολογική πράξη, καθώς είναι ανανεώσιμη και χωρίς πλαστική συσκευασία.
Κλαδιά που χρησιμοποιούνται
Τα κλαδάκια καθαρισμού δοντιών, μπορεί να προέρχονται από μια ποικιλία ειδών δέντρων. Αν και πολλά δέντρα χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κλαδιών καθαρισμού δοντιών, ορισμένα δέντρα είναι καλύτερα προσαρμοσμένα για τον καθαρισμό και την προστασία των δοντιών, λόγω της χημικής σύστασης των φυτικών μερών. Τα είδη των δέντρων είναι: • 2 Ηνωμένο Βασίλειο, Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες • 2 Αυστραλία • 2 Ινδία • 2
Μεταφορά
Στις μέρες μας, πολλές εταιρείες παράγουν ειδικές θήκες για τη μεταφορά, την αποθήκευση και την προστασία των ράβδων μασήματος, ευρέως γνωστών ως «θήκες μισουάκ» ("miswak holders").
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα
Σε σύγκριση με τις οδοντόβουρτσες, ο καθαρισμός των δοντιών με κλαδιά, έχει πολλά πλεονεκτήματα:
Από την άλλη πλευρά, τα διαφορετικά είδη των δένδρων, έχουν και διάφορα επίπεδα σκληρότητας όπως έχουν και οι συνθετικές οδοντόβουρτσες, έτσι απαιτείται η προσεκτική επιλογή για τη σωστή σκληρότητα, πριν από την χρήση. Επίσης, το υπερβολικό τρίψιμο μπορεί να προκαλέσει ζημιά στα ούλα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Δόντια Κατηγορία:Υγιεινή
Μπαμπανταϊχάν
Το Μπαμπανταϊχάν (Бабадайхан/بابادايخان /bɑbɑˈdɑjxɑn/, από τα περσικά بابادهقان Bâbâdehqân/Bābā-Dihqān) είναι πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Μπαμπανταϊχάν στην περιφέρεια Αχάλ στο Τουρκμενιστάν. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή κατά την Σοβιετική εποχή, το 1989, ο πληθυσμός ήταν 7.132 κάτοικοι.
Κατηγορία:Πόλεις του Τουρκμενιστάν
Κρέστενα
Τα Κρέστενα (ή Κρέσταινα) είναι μικρή κωμόπολη του Νομού Ηλείας στην Πελοπόννησο, σε υψόμετρο 100 μέτρων. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι των οδικών αξόνων που συνδέουν την ιστορική περιοχή της Ανδρίτσαινας και του ναού του Επικούρειου Απόλλωνα με την πρωτεύουσα του νομού Ηλείας, τον Πύργο και αυτού που συνδέει την Αρχαία Ολυμπία με την παραθαλάσσια περιοχή του Καϊάφα (προστατευόμενη περιοχή Natura 2000 με ιαματικές πηγές). Η αρχαία ονομασία της ήταν Σελινούντας, από ένα μικρό ποτάμι που βρίσκεται στην περιοχή.
Ήταν μια μικρή κωμόπολη με περίπου 5.000 κατοίκους, μέσα σε αυτούς και η Γραμματούλα Καούκη, αλλά στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός ήταν αρκετά μειωμένος (1.862 κάτοικοι ) μετά τις μεγάλες πυρκαγιές του 2007 που έπληξαν την περιοχή. Αποτελεί πρωτεύουσα του Δήμου Ανδρίτσαινας-Κρεστένων, ενώ παλαιότερα ήταν έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Σκιλλούντος.Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έφυγε για την Αθήνα και τον Πύργο. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, τον Πύργο. Το όνομα της περιοχής εικάζεται πως έχει δοθεί από χάρτη που βρέθηκε με το όνομα «Chrestena» ή «Christina» προς τιμήν πριγκίπισσας ή κόρης τοπικού άρχοντα κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας, απεικονίζοντας τους οικισμούς της περιοχής.
Ιστορία
Ο Αθηναίος ιστορικός Ξενοφώντας εγκαταστάθηκε στην περιοχή το 392 π.Χ. και εκεί έγραψε ένα πολύ μεγάλο μέρος από το σημαντικό του έργο. Ιδιαίτερη ήταν η σχέση της περιοχής με την Αρχαία Ολυμπία, η οποία χωρίζεται από αυτήν με τον Αλφειό ποταμό. Ο ιστορικός Παυσανίας αναφέρει ότι κομμάτι της επιμέλειας των αγώνων είχαν κάτοικοι της Σκιλλούντας, ενώ ο πρώτος ναός που κτίστηκε στην Αρχαία Ολυμπία ήταν ο Ναός της Ήρας, προσφορά των κατοίκων της περιοχής.
Στα Κρέστενα έζησε η γηραιότερη ελληνίδα όλων των εποχών και γηραιότερη ψηφοφόρος της ανθρωπότητας, η Κατερίνα Καρνάρου, η οποία έφυγε από τη ζωή στις 29 Οκτωβρίου 2020 σε ηλικία 115 ετών και 96 ημερών.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Ξενοφών που ιδρύθηκε το 1961 είναι ο κύριος εκπρόσωπος της κωμόπολης στα τοπικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Μάλιστα, την περίοδο 2008-09 ο Ξενοφών αναδείχθηκε πρώτος στην Α΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ηλείας και την επόμενη σεζόν (2009-2010) αγωνίσθηκε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα (στον 6ο όμιλο), καταλαμβάνοντας την 15η θέση με 19 βαθμούς και τέρματα 14 υπέρ, 46 κατά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Χρήστος Τασουλής
Ο Χρήστος Τασουλής (Τρίπολη Αρκαδίας, 3 Μαΐου 1991) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για τον Αστέρα Τρίπολης.
Αστέρας Τρίπολης
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Αστέρα Τρίπολης (σε ηλικία 13 ετών) όπου και έμεινε για 6 χρόνια χωρίς όμως να πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση με την πρώτη ομάδα.
Αθηναϊκός
Το 2010 και όντας φοιτητής του τμήματος Φυσικής Αγωγής (ΤΕΦΑΑ) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών (ΕΚΠΑ) αναζήτησε ομάδα στην Αθήνα όπου και κατέληξε στον Αθηναϊκό. "Εξαργυρώνοντας" την καλή του χρονιά με τους "λόρδους", πήρε μεταγραφή για τον Φωστήρα.
Φωστήρας
Στην πρώτη του χρονιά στον Φωστήρα συνέβαλε τα μέγιστα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος του 8ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής, γεγονός το οποίο οδήγησε στην ανανέωση του συμβολαίου του για έναν επιπλέον χρόνο. Συνεχίζοντας τις εξαιρετικές εμφανίσεις του με την ομάδα του Ταύρου στην Γ' Εθνική πλέον, υπέγραψε νέο διετές συμβόλαιο ως προσωπική επιλογή του τότε προπονητή του συλλόγου Τζάκι Ματάισεν. Την περίοδο 2013-14 πραγματοποίησε την καλύτερη χρονιά του με τη φανέλα του Φωστήρα, ενώ σημείωσε το νικητήριο γκολ στην τελευταία αγωνιστική, στο τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων που οδήγησε την ομάδα στα πλέι οφ για την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ.
Πανιώνιος
Λόγω των εντυπωσιακών εμφανίσεων του με τον Φωστήρα τράβηξε το ενδιαφέρον ομάδων της Σούπερ Λιγκ, αλλά και της ΑΕΚ, με τον Πανιώνιο να αποσπά εν τέλει την υπογραφή του με τριετές συμβόλαιο. Στον "ιστορικό" θεωρείται ως το νέο επόμενο ταλέντο που θα αναδειχθεί από τον σύλλογο.
Λανς
Το καλοκαίρι του 2017 παραχωρήθηκε ως δανεικός (για έναν χρόνο με οψιόν αγοράς) στη γαλλική Λανς.