cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pvris
Μουσικό Είδος
Tο στυλ τους ενσωματώνει μία ποικιλία διαφόρων κατηγοριών μουσικής, όπως εναλλακτική ροκ, ηλεκτρονική ποπ, ποπ-ροκ, synth-pop, alt-pop, συχνά σε συνδυασμούς με στοιχεία ψυχεδελικής ποπ και EDM, αναμειγμένα αρμονικά με τις μελωδίες μουσικών οργάνων και τα φωνητικά, συγκροτώντας έναν ιδιαίτερο και πρωτότυπο ήχο. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται ως πιο "underground" και λιγότερο εμπορική.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ
Μπον Σκοτ
Ο Ρόναλντ Μπέλφορντ "Μπον" Σκοτ (Ronald Belford "Bon" Scott, 9 Ιουλίου 1946 - 19 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Αυστραλός τραγουδιστής της ροκ μουσικής σκηνής, γεννημένος στην Σκωτία. Έγινε γνωστός ως τραγουδιστής των AC/DC από το 1974 μέχρι το 1980, όταν πέθανε στο Λονδίνο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπον Σκοτ γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου 1946 στο Ρουντς Κιριεμούιρ της Σκωτίας, από την Ιζαμπέλ Μίτσελ και τον Τσαρλς Σκοτ. Τρία χρόνια αργότερα γεννήθηκε ο αδελφός του, Ντέρεκ, και η οικογένεια μετανάστευσε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας, το 1952. Μετά την γέννηση του Γκρέιαμ Σκοτ, η οικογένεια μετακόμισε στο Φριμάντλ της δυτικής Αυστραλίας, όπου ο Τσαρλς Σκοτ εργάστηκε σαν φούρναρης. Το 1957, ο Μπον έγινε μέλος της ορχήστρας "Caledonian Scots Pipe Band", όπου έμαθε να παίζει πίπιζα, αλλά ξεκίνησε ως ντράμερ.
Το 1961, σταμάτησε το σχολείο και ξεκίνησε να εργάζεται κάνοντας διάφορες δουλειές, όπως ψαράς, οδηγός τρακτέρ, πωλητής, κ.α.. Την επόμενη χρονιά, του απονεμήθηκε το βραβείο του καλύτερου ντράμερ στους αυτοκρατορικούς αγώνες του "Perry Lakes Stadium". Παρέμεινε στους Pipe Band μέχρι τα 17 του χρόνια.
thumb|left|120px|Ο Μπον Σκοτ σε συναυλία τον Αύγουστο του 1979 Το 1964, σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία The Spectors, με τον Γουίν Μίλσον και τον Τζον Κόλινς, έχοντας καθήκοντα ντράμερ και περιστασιακά, τραγουδιστή. Δύο χρόνια αργότερα, δημιούργησε τους The Valentines με τον Βινς Λάβγκροβ και ανέλαβε το μικρόφωνο του συγκροτήματος. Τον Ιανουάριο του 1967, έπαιξαν μπροστά σε 3.000 θεατές, ενώ μέσα στην χρονιά ηχογράφησαν τα σινγκλ "Every Day I Have to Cry" και "She Said". Το πρώτο εξ αυτών ανέβηκε στην πέμπτη θέση των τσαρτ και το συγκρότημα άνοιγε τις ζωντανές εμφανίσεις των The Easybeats του Τζορτζ Γιανγκ, μεγαλύτερου αδελφού των Άνγκους και Μάλκολμ Γιανγκ. Μέχρι την διάλυση τους το 1970, κυκλοφόρησαν τα σινγκλ "Why Me", "Peculiar Hole in the Sky", "I Can Hear the Raindrops", "My Old man's a Groovy Old Man", "Nick Nack Paddy Wack" και "Juliette".
Τον Αύγουστο του 1970, ο Σκοτ εντάχθηκε στους Fraternity και στις 31 Ιανουαρίου του 1971 άνοιξαν την εμφάνιση των Black Sabbath στο "The Australian festival of Progressive Music". Στις 8 Απριλίου έπαιξαν support στους Deep Purple και τους Free κατά τις συναυλίες τους στην Αδελαΐδα και τον Οκτώβριο εμφανίστηκαν με τον Τζέρι Λι Λιούις.
Στις 24 Ιανουαρίου 1972, ο Μπον Σκοτ παντρεύτηκε την Αϊρίν Τόμσον από το Πρόσπεκτ της νότιας Αυστραλίας.
Μέσα στο 1972, οι Fraternity μετέβησαν στην Μεγάλη Βρετανία για να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους περιοδεία και έπαιξαν ως support των Status Quo στο Μπούρνεμουθ. Τον επόμενο Μάρτιο άλλαξαν το όνομα τους σε Fang και άνοιξαν κάποιες εμφανίσεις των Geordie του Μπράιαν Τζόνσον. Τον Αύγουστο του 1973, το συγκρότημα διαλύθηκε.
Το 1974, ο Σκοτ επέστρεψε στην Αδελαΐδα και ξεκίνησε να δουλεύει φορτώνοντας φορτηγά με λίπασμα. Στα τέλη Φεβρουαρίου είχε ατύχημα με μοτοσυκλέτα, όπου παρ' ολίγο να χάσει την ζωή του. Παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση για τρεις εβδομάδες και όταν συνήλθε χώρισε από την σύζυγο του, με την οποία πήρε διαζύγιο το 1978.
AC/DC
Μέσω του Βινς Λάβγκροβ, ο Σκοτ γνώρισε τους αδελφούς Γιανγκ οι οποίοι έψαχναν τραγουδιστή για τους AC/DC. Τον Σεπτέμβριο του 1974, ο Σκοτ αντικατέστησε τον Ντέιβ Έβανς και στις 5 Οκτωβρίου έδωσε την πρώτη του συναυλία με το νέο του συγκρότημα στο "Brighton Le-Sands Masonic Hall" της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Οι AC/DC κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "High Voltage" το 1975, με την σύνθεση τους να συμπληρώνεται από το ντράμερ Φιλ Ραντ και τον μπασίστα Μαρκ Έβανς. Το "Τ.Ν.Τ." κυκλοφόρησε στα τέλη της χρονιάς, με την διεθνή έκδοση του "High Voltage" να κυκλοφορεί την επόμενη χρονιά. Ακολούθησε το "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" μόνο στην Αυστραλία, το οποίο εκδόθηκε διεθνώς πέντε χρόνια αργότερα.
thumb|170px|Άγαλμα του Μπον Σκοτ στο Φριμάντλ Η ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος στο "Apollo Theater" της Γλασκώβης ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε με τον τίτλο "If You Want Blood (You Got It)". Το έκτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Highway To Hell" κυκλοφόρησε το 1979 σε παραγωγή του Ρόμπερτ Τζον "Mutt" Λανγκ. Έγινε ο πρώτος τους δίσκος που μπήκε στο Top-20 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Top-10 στην Μεγάλη Βρετανία, ωθώντας το συγκρότημα σε επίπεδο αστέρων διεθνούς φήμης.
Θάνατος
Στις 19 Φεβρουαρίου 1980, ο Μπον Σκοτ λιποθύμησε μετά από έξοδο στο κλαμπ "Music Machine" του Λονδίνου. Ο φίλος του, Άλιστερ Κίνερ, τον άφησε να κοιμηθεί μέσα στο αυτοκίνητο του στην οδό 67 Overhill Road του ανατολικού Ντάλγουιτς. Το επόμενο απόγευμα, ο Κίνερ τον βρήκε νεκρό και ειδοποίησε τις αρχές. Ο Σκοτ μεταφέρθηκε στο "King's College Hospital" όπου ανακοινώθηκε ο θάνατος του. Η αιτία του θανάτου του ήταν εισρόφηση, αν και επίσημα ανακοινώθηκε ως οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ.
Δισκογραφία
{|width="80%" align="center"|
Μπογκλέ
Η Μπογκλέ (γαλλικά: Bogles) ή Μπελβεντέρ (Belvendere) είναι ένα χωριό της Γρενάδα. Ανήκει στην Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και στο νησί Καρριακού.
Γεωγραφία
Η Μπογκλέ βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας και βόρεια του νησιού Καρριακού. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Λ'Απέλ, βορειοανατολικά του Χίλσμπορο και βορειοδυτικά του Γκραντ Μπέυ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας γ
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2008
Γεγονοτα 02
Ευκαρυωτικά κύτταρα
right|thumb|250 px| Διάγραμμα ενός τυπικού [[Ζώο|ζωικού ευκαρυωτικού κυττάρου, όπου δείχνονται και οι υποκυτταρικές μονάδες.
Οργανίδια :
1. Πυρηνίσκος
2. Πυρήνας
3. Ριβόσωμα
4. Κυστίδιο
5. Τραχύ ενδοπλασματικό δίκτυο (ΕΔ)
6. Συσκευή Golgi
7. Κυτταροσκελετός
8. Λείο ενδοπλασματικό δίκτυο
Ζακ Κασινί
Βιογραφία & επιστημονικό έργο
Ο Ζακ Κασινί γεννήθηκε στο Αστεροσκοπείο των Παρισίων, στη διεύθυνση του οποίου διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1712. Το 1713 μέτρησε το τόξο ενός μεσημβρινού από τη Δουνκέρκη ως το Περπινιάν και δημοσίευσε τα αποτελέσματα στο βιβλίο Traité de la grandeur et de la figure de la terre (= «Πραγματεία περί του μεγέθους και του σχήματος της Γης», 1720). Οι δύο ξεχωριστοί υπολογισμοί του για το μήκος τόξου μεσημβρινού μιας μοίρας ήταν 57097 τουάζ των Παρισίων ή 111,28 χιλιόμετρα (1 τουάζ = 6 γαλλικά πόδια) και 57061 τουάζ (111,21 χιλιόμετρα), δίνοντας τιμές για την ακτίνα της Γης 6.375.998 μέτρα και 6.371.860 μέτρα, αντιστοίχως.
Ευκαρυωτικά κύτταρα
10. Κενοτόπιο
11. Κυτταρόπλασμα
Ζακ Κασινί
Βιογραφία & επιστημονικό έργο
Απεβίωσε στο Τυρύ (Thury-en-Valois), κοντά στο Κλερμόν. Ο αστεροειδής 24102 Ζακκασινί (24102 Jacquescassini), που ανακαλύφθηκε το 1999, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Ευκαρυωτικά κύτταρα
12. Λυσόσωμα
Ζακ Κασινί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γεωδαίτες Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα
Ευκαρυωτικά κύτταρα
13. Κεντριόλια μέσα σε Κεντροσωμάτιο.
Ολόκληρο το κύτταρο περιβάλεται από τη κυτταρική ή πλασματική μεμβράνη]] Με τον ελληνικό, διεθνή σήμερα όρο ευκαρυωτικά, ή ευκαρυώτες, ονομάζονται τα κύτταρα τα οποία έχουν πλήρως σχηματισμένο πυρήνα (αρχαία ελληνικά «κάρυον»), εξ ου και η ονομασία τους, σε αντιδιαστολή με κύτταρα που δεν έχουν σχηματισμένο πυρήνα, τα λεγόμενα προκαρυωτικά κύτταρα.
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Η Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ (Harriet Sutherland-Leveson-Gower of Sutherland, γεννημένη ως Χάρριετ Ελισάβετ Γεωργιάνα Χάουαρντ Harriet Elizabeth Georgiana Howard, 21 Μαΐου 1806 - 27 Οκτωβρίου 1868) ήταν Βρετανίδα ευγενής, Κυρία των Ρομπών και στενή φίλη της Βασίλισσας Βικτώριας.
Ευκαρυωτικά κύτταρα
Γενικά
Από αυτό το είδος κυττάρων αποτελούνται όλοι οι πολυκύτταροι οργανισμοί, όπως τα φυτά και τα ζώα καθώς και ορισμένοι μονοκύτταροι οργανισμοί, όπως πρωτόζωα και φύκη. Τα κύτταρα του ανθρώπου είναι επίσης ευκαρυωτικά.
Βασικά μέρη ενός ευκαρυωτικού κυττάρου είναι α) η πλασματική μεμβράνη, β) το κυτταρόπλασμα και ο κυτταρικός πυρήνας. Εξετάζοντας τη δομή αυτών των κυττάρων, παρατηρείται ότι εξωτερικά περικλείονται από μία μεμβράνη και εσωτερικά ο πυρήνας διαχωρίζεται από το υπόλοιπο κύτταρο πάλι με μία μεμβράνη (πυρηνική μεμβράνη). Ανάμεσα στον πυρήνα και στην εξωτερική μεμβράνη, υπάρχουν οργανίδια, τα οποία είναι υπεύθυνα για τις διάφορες λειτουργίες του κυττάρου, όπως μιτοχόνδρια, λυσόσωμα, ριβόσωμα κ.α.
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1806, και ήταν κόρη του Γεωργίου Χάουαρντ, 6ου Κόμη του Καρλάιλ και της Λαίδης Γεωργιάνας Κάβεντις.
Ευκαρυωτικά κύτταρα
Γενικά
Τα ευκαρυωτικά κύτταρα εμφανίστηκαν στην εξέλιξη της ζωής πολύ αργότερα από τα προκαρυωτικά, τα οποία είναι απλούστερα στην δομή και δεν έχουν πυρηνική μεμβράνη εν αντιθέσει με τα ευκαρυωτικά.
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Βιογραφία
Στις 28 Μαΐου 1823 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ, Κόμη Γκόουερ. Μαζί απέκτησαν έντεκα παιδιά:
Ευκαρυωτικά κύτταρα
Ιστορία
Το 1665 ο Ρόμπερτ Χουκ, παρατηρώντας τομές φελλού μίλησε πρώτη φορά για τα κύτταρα θέτοντας τις βάσεις για την κυτταρική θεωρία. Σύμφωνα με την κυτταρική θεωρία  η θεμελιώδης μονάδα ζωής είναι το κύτταρο, και κάθε κύτταρο προέρχεται από ένα άλλο κύτταρο. Η κυτταρική θεωρία διατυπώθηκε το 1838-39, από τους Μ. Σλάιντεν και Τ. Σβαν. Η θεωρία αυτή ολοκληρώθηκε πολύ αργότερα, το 1885, από τον Ρ. Βίρχοφ. Από τότε τα κύτταρα μελετήθηκαν και διαχωρίστηκαν σε ευκαρυωτικά και προκαρυωτικά.
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Βιογραφία
Ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στην υψηλή κοινωνία του Λονδίνου και χρησιμοποίησε την κοινωνική της θέση για να αναλάβει διάφορες φιλανθρωπικές εκδηλωσεις, συμπεριλαμβανομένης της διαμαρτυρίας των αγγλικών κυριών κατά της αμερικανικής δουλείας. Με την επιρροή της Δούκισσας, το Στάφορντ Χάουζ, το Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, έγινε ένα σημαντικό κέντρο της κοινωνίας και η αφετηρία διαφόρων φιλανθρωπικών εκδηλώσεων.
Η Δούκισσα βοήθησε στην οργάνωση της αναφοράς "Διεύθυνση Στάφορντ Χάουζ" κατά της δουλείας, και η πρώην Αμερικανίδα Πρώτη Κυρία Ιουλία Τάιλερ έγραψε μια υπεράσπιση της δουλείας με τίτλο "Οι Γυναίκες της Αγγλίας εναντίον των γυναικών της Αμερικής", ως απάντηση σε αυτήν. Σε απάντηση στο «Οι γυναίκες της Αγγλίας εναντίον των γυναικών της Αμερικής», η πρώην σκλάβα Χάρριετ Τζέικομπς έγραψε μια επιστολή στη New York Tribune, η οποία ήταν η πρώτη της δημοσίευση. δημοσιεύθηκε το 1853 και υπογράφηκε ως "Φυγάς".
Ευκαρυωτικά κύτταρα
Ιστορία
Η αρχική ιδέα για την ύπαρξη ευκαρυωτικών κυττάρων αποδίδεται στον Γάλλο βιολόγο Εδουάρδο Σατόν (Édouard Chatton). Οι όροι "ευκαρυωτικό" και "προκαρυωτικό" ενισχύθηκαν κυρίως από τον Καναδό μικροβιολόγο Ρότζερ Στάνιερ (Roger Stanier) και τον Γερμανό Βαν Νιλ (C. B. van Niel) το 1962.
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Βιογραφία
Η στάση της Δούκισσας για τη δουλεία επικρίθηκε έντονα από τον Καρλ Μαρξ επειδή η πεθερά της, Η Δούκισσα του Σάδερλαντ, είχε στενή σχέση με την εκκαθάριση των κατοίκων του Σάδερλαντ τριάντα χρόνια νωρίτερα, ώστε να μπορούσε να επαναχρησιμοποιήσει 794.000 στρέμματα γης για εμπορική εκτροφή προβάτων.
Με την άνοδο της Βικτώριας στο θρόνο, η Δούκισσα διορίστηκε Κυρία των Ρομπών και κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το θάνατο του συζύγου της.
Ευκαρυωτικά κύτταρα
Οργάνωση και δομή
Τα ευκαρυωτικά κύτταρα διαφέρουν μεταξύ τους αλλά έχουν κάποια κοινά.
Κάθε ευκαρυωτικό κύτταρο περιβάλλεται από πλασματική μεμβράνη, που διαχωρίζει το κύτταρο από το περιβάλλον του ελέγχοντας τι εισέρχεται και εξέρχεται. Το κυριότερο γνώρισμα τους είναι ο οργανωμένος πυρήνα ς, στον οποίο περιέχεται το γεννητικό υλικό. Τον χώρο ανάμεσα στο κύτταρο και την μεμβράνη καλύπτει το κυτταρόπλασμα. Επίσης τα κύτταρα αυτά διαθέτουν Ενδοπλασματικό δίκτυο, ριβοσώματα στα οποία αποθηκεύονται διάφορες πρωτεΐνες. Ακόμα το σύμπλεγμα Golgi, τα Λυσοσώματα, τα κενοτόπια, τα μιτοχόνδρια που είναι υπεύθυνα για την εξασφάλιση της απαραίτητης ενέργειας για το κύτταρο, οι χλωροπλάστες και το κυτταρικό τοιχώμα στο φυτικό κύτταρο.
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Βιογραφία
Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου 1868 στο Στάφορντ Χάουζ του Σαιντ Τζέιμς σε ηλικία 62 ετών. Είναι θαμμένη στο Τρένταμ του Στάφορντσαϊρ.
Ευκαρυωτικά κύτταρα
Φυλογενετική
Οι φυλογενετικές συγγένειες ανάμεσα στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς παρουσιάζονται στο πιο κάτω κλαδόγραμμα (τα ονόματα των κλάδων που περιέχουν, μερικώς ή ολικώς, φωτοσυνθέτοντες οργανισμούς ακολουθούνται από ένα πράσινο τετράγωνο):
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ζωντανοί οργανισμοί Κατηγορία:Κύτταρο
Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Βίλχελμ Μπράσε
Ο Βίλχελμ Μπράσε (πολωνικά Wilhelm Brasse) (3 Δεκεμβρίου 1917 - 23 Οκτωβρίου 2012) ήταν Πολωνός επιζών του Ολοκαυτώματος και ήταν επί τέσσερα χρόνια φωτογράφος του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς.
Ο Μπράσε, γιος Αυστριακού και Πολωνής, έμαθε το επάγγελμα του φωτογράφου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939 υπηρετούσε στον πολωνικό στρατό. Η προσπάθεια του το 1940 να διαφύγει στην ελεύθερη τότε ακόμη Γαλλία απέτυχε και συνελήφθη από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι άφησαν στην επιλογή του να πολεμήσει για την Βέρμαχτ ή να κρατηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αφού ο Μπράσε αποφάσισε να μην υπηρετήσει στην Βερμαχτ, μεταφέρθηκε στις 31 Αυγούστου 1940 στο Άουσβιτς (Άουσβιτς Ι), το οποίο τότε ήταν ακόμη στρατόπεδο για Πολωνούς αιχμάλωτους.
Στο Άουσβιτς
Μετά από δυο εβδομάδες καραντίνα ακολούθησαν μήνες καταναγκαστικής εργασίας, μέχρι που αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ως φωτογράφος της υπηρεσίας αναγνώρισης. Η δουλειά του ήταν να φωτογραφίζει τους κρατούμενους που μεταφέρονταν εκεί για το αρχείο του στρατοπέδου. Συνολικά φωτογράφισε μεταξύ 40.000 και 50.000 κρατούμενους. Όταν το 1942 έφτασαν οι πρώτοι Εβραίοι κρατούμενοι στο Άουσβιτς και οι γιατροί του στρατοπέδου, όπως ο Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, άρχισαν να πραγματοποιούν τα απάνθρωπα τους πειράματα με αυτούς, ο Μπράσε ήταν αναγκασμένος να φωτογραφίζει τα φρικιαστικά αποτελέσματα.
Παρόλο που η SS επόπτευε τους συνεργάτες της υπηρεσίας αναγνώρισης αυστηρά (μεταξύ αυτών και τον Μπράσε), αυτοί κατάφεραν επανειλημμένως να βοηθήσουν στην διαφυγή κρατουμένων μέσω πλαστών εγγράφων. Επίσης‚ έστελναν πληροφορίες στην πολωνική αντίσταση στην Κρακοβία.
Λίγο πριν από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, το 1945, ο Μπράσε είχε εντολή να κάψει τις φωτογραφίες που είχε βγάλει, ώστε να εξαφανιστούν οι αποδείξεις για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών. Αφού έβαλε φωτιά στις φωτογραφίες και στα αρνητικά (που δεν καίγονταν εύκολα) και ο επόπτης εγκατέλειψε τον θάλαμο, έσωσε ό,τι μπόρεσε. Χάρη στην ενέργεια του αυτή διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα φωτογραφίες που δείχνουν τα εγκλήματα του Άουσβιτς.
Μετά τον πόλεμο
Ο Μπράσε προσπάθησε να εργαστεί ξανά ως φωτογράφος, πράγμα όμως που δεν κατάφερε. Τα όσα είχε ζήσει στο Άουσβιτς αποτέλεσαν σε τέτοιο βαθμό τραύμα γι' αυτόν, που του ήταν αδύνατο να ξαναχρησιμοποιήσει φωτογραφική μηχανή. Εγκαταστάθηκε στο Ζύβιετς (Zywiec), λίγα χιλιόμετρα μόνο μακριά από το Άουσβιτς. Έπασχε μέχρι το τέλος της ζωής του από τις σωματικές συνέπειες της κακοποίησης, την οποίαν υπέστη εκεί κατά την κράτησή του. Ο σκηνοθέτης Ίρεκ Ντομπροβόλσκι διαιώνισε την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ Portrecista (Ο Φωτογράφος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί φωτογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί αυστριακής καταγωγής Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν-Γκούζεν
Ιωάννης Βερυβάκης
Ο Ιωάννης Βερυβάκης (3 Νοεμβρίου 1930 - 19 Ιουνίου 2019) ήταν στρατηγός εν αποστρατεία του ελληνικού στρατού που διετέλεσε αρχηγός ΓΕΣ, αρχηγός ΓΕΕΘΑ. Ήταν γιος του αντιστράτηγου Δημητρίου Βερυβάκη, αδελφός του βουλευτή και υπουργού του ΠΑΣΟΚ Λευτέρη Βερυβάκη και απόγονος του Σφακιανού οπλαρχηγού Σταυριανού Μπίρη.
Επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου κατείχε μερικές από τις πιο ευαίσθητες και κρίσιμες θέσεις του στρατεύματος, ενώ μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η απόφαση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να τον ορίσει αρχηγό ΓΕΕΘΑ και να τον κρατήσει στην κορυφή των Ενόπλων Δυνάμεων ως το 1993, παρά το γεγονός ότι ο αδελφός του ήταν πολύ γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.
Ο στρατηγός Ιωάννης Βερυβάκης απεβίωσε στις 19 Ιουνίου 2019 στην Αθήνα.
Βιογραφία-σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1930 στην Έδεσσα όπου υπηρετούσε τότε ο πατέρας του. Είχε καταγωγή από τους Λάκκους Χανίων. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) από την οποία αποφοίτησε το 1953 ως ανθυπολοχαγός του Πεζικού, ενώ αργότερα αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ). Συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Πεζικού, σε όλα τα σχολεία ειδικών δυνάμεων-αλεξιπτωτιστών, σε διάφορα σχολεία γενικής στρατιωτικής μορφώσεως, καθώς και στα US Army Airborne School, Fort Benning και Antitank Guided Missile School, από το οποίο αποφοίτησε με τη διάκριση «άριστος σκοπευτής».
Τη δεκαετία του 1980 διετέλεσε, μεταξύ άλλων:
Κωνσταντίνος Λουκίτης
Ο Κωνσταντίνος Λουκίτης (περ. 1280 – 1340) ή Λυκίτης, ήταν Βυζαντινός λόγιος, μαθηματικός και αστρονόμος από την Κωνσταντινούπολη, και αργότερα αξιωματούχος της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.
Ιωάννης Βερυβάκης
Βιογραφία-σταδιοδρομία
Το 1990, με το σχηματισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τοποθετήθηκε αρχηγός ΓΕΕΘΑ, θέση στην οποία παρέμεινε ως τον Φεβρουάριο του 1993, οπότε αποστρατεύθηκε. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ από τον Ιούλιο του 1991 ως τον Ιούνιο του 1992. Ο στρατηγός Ιωάννης Βερυβάκης τιμήθηκε με πλήθος παρασήμων και στρατιωτικών μεταλλίων και διαμνημονεύσων, μεταξύ των οποίων: Aνώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής, Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικος, Χρυσούς Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄, Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ τάξεως, Αστήρ Αξίας και Τιμής, Διαμνημόνευση Ηγεσίας ΓΕΕΘΑ και ΓΕΣ, Διαμνημόνευση Ηγεσίας Σχηματισμού - Μεγάλης Μονάδος Α΄ τάξεως, Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Α΄ τάξεως και Διαμνημόνευση Επιτελούς Α΄ τάξεως. Επίσης, του απενεμήθησαν τα παράσημα Commander of the Legion of Merit (ΗΠΑ), Commandeur de la Legion d' Honneur (Γαλλία) και Commander of the Order of Madara (Α΄ Ταξέως, μετά ξιφών – Βουλγαρία). Τέλος, ο πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής τον ετίμησε με το μεγαλόσταυρο της Αρχαίας Πατριαρχικής Τάξεως των Παραβαλανών του Σάββα του Ηγιασμένου για τη συμβολή του ως επιτίμου αντιπροέδρου των "Φίλων της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Κωνσταντίνος Λουκίτης
Ιστορικό
thumb|Ο πύργος του ναού της Αγίας Σοφίας στην [[Τραπεζούντα, όπου ο Λουκίτης διέμενε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του]] Αναφέρεται πως είχε καταγωγή από την Μακεδονία και πως ένας από τους δασκάλους του ήταν ο Θεόδωρος Υρτακηνός. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκε στην Τραπεζούντα όπου και απέκτησε φήμη και μεγάλη αναγνώριση ως μέλος της πνευματικής ελίτ της δυναστείας των Κομνηνών, κάτι που αντικατοπτρίζεται και από το γεγονός ότι στο ωροσκόπιο της Τραπεζούντας το όνομα του αναφέρθηκε μετά από αυτό του αυτοκράτορα, όπου είχε απεκτήσει την εύνοια του Αλεξίου Β´ Μέγα Κομνηνού καθώς και τους τίτλους του πρωτονοτάριου και πρωτοβεστιάριου.
Είναι γνωστό πως διατηρούσε επικοινωνία με τους Ιωάννη Λαζαρόπουλο, Νικηφόρο Γρηγορά, σημαντικό όγκο αλληλογραφίας με τον Θεόδωρο Υρτακηνό,  καθώς και τον Γρηγόριο Χιονιάδη ο οποίος του κληροδότησε και μέρος της προσωπικής του βιβλιοθήκης,  και του οποίου θεωρείται ο διάδοχος ως προς τις επιστήμες.
Συγγραφικό έργο
Τα γνωστά γραπτά του έργα αποτελούνται από το Επιτάφιον εις τον εν βασιλεύσιν αοίδιμον εκείνον και τρισμακάριστον κύριον Αλέξιον τον Κομνηνόν που έγραψε για τον Αλέξιο Β’ Μέγα Κομνηνό μετά τον θάνατό του, καθώς και το Εγκώμιον εις τον άγιον μεγαλομάρτυρα του Χριστού Ευγένιον και τους συνάθλους αυτού Κανίδιον, Ουαλεριανόν και Ακύλαν, τους  εν Τραπεζούντι μαρτυρήσαντας,  ένα εγκώμιο για τον άγιο Ευγένιο όπου περιγράφεται και η πολιορκία της Τραπεζούντας το 1222 από τους Σελτζούκους.
Τα έργα του εξέδωσε τον 19ο αιώνα ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος Κεραμέας.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Πρωτοβεστιάριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας‎ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Μακεδόνες
Σκουφοπετρόκλης
Ο σκουφοπετρόκλης (Oenanthe monacha) είναι μικρό εντομοφάγο πουλί της οικογένειας των στρουθιόμορφων. Παλαιότερα πιστευόταν ότι ανήκε στις κοτσυφίδες αλλά συγγενεύει περισσότερο με τον κοκκινολαίμη. Πήρε το όνομα του από το άσπρο πάνω μέρος του κεφαλιού του που μοιάζει με σκουφί.
Αυτό το πουλί, μεγέθους 15 - 17 εκατοστών ζει σε ερημικές περιοχές από την Αίγυπτο μέχρι την Αραβική χερσόνησο. Έχει παρατηρηθεί επίσης στο Πακιστάν και την Κύπρο.
Φτιάχνει την φωλιά του σε σχισμές βράχων και γεννά 3 με 6 αυγά. Το αρσενικό είναι μαύρου χρώματος με λευκά σημεία στο στήθος, την ουρά και το πάνω μέρος του κεφαλιού. Το θηλυκό είναι καφέ με το κάτω μέρος του σώματος να είναι πιο ανοιχτόχρωμο από το πάνω και με λευκή ουρά. Ο σκουφοπετρόκλης τρέφεται κυρίως με έντομα.
Ελληνική Ομάδα Διάσωσης
thumb|210px|right|Λογότυπο Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης είναι Μη Κυβερνητική Οργάνωση Έρευνας και Διάσωσης, τα μέλη της οποίας συμμετέχουν εθελοντικά σε επιχειρήσεις από το 1978, ενώ από το 1994 λειτουργεί με τη μορφή σωματείου. Η Κεντρική Διοίκηση έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη και διαθέτει 31 παραρτήματα και βάσεις ετοιμότητας σε όλη την Ελλάδα.
Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης είναι πιστοποιημένη από την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη με [https://web.archive.org/web/20171204140907/http://www.civilprotection.gr/el/%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD Αρ. Μητρώου έξι (6)] και βρίσκεται σε συνεργασία με την Διεθνή Συμβουλευτική Ομάδα των Ηνωμένων Εθνών για την Έρευνα και τη Διάσωση, International Search and Rescue Advisory Group (INSARAG), την OCHA (Office for the Coordination of Humanitarian Affairs) και την ECHO (European Community Humanitarian Office) της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, είναι μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ορεινής Διάσωσης (ICAR) και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Θαλάσσιας Διάσωσης (IMRF).
Συνεργάζεται, ακόμα, στενά με το Λιμενικό Σώμα, την Πολεμική Αεροπορία (384ΜΕΔ, 358ΜΕΔ, 356ΜΤΜ (C130), 383ΜΕΕΑ, ΕΚΣΕΔ/ΑΤ, 1o, 2o και 3ο ΚΕΠ), την Αεροπορία Στρατού (Διεύθυνση Αεροπορίας Στρατού και τα κατά τόπους ΤΑΣ), τη Σχολή Ελικοπτέρων Πολεμικού Ναυτικού, τη Διεύθυνση Διαβιβάσεων του ΓΕΣ και το ΤΕΝΕΦ.
Με ένα ανθρώπινο δυναμικό άνω των 2.000 εθελοντών σε όλη την Ελλάδα, συμμετέχει σε επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης και μαζικών καταστροφών, οπουδήποτε λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στελεχώνεται από επαγγελματίες και ερασιτέχνες διασώστες με άριστη επιστημονική και τεχνική κατάρτιση που ενεργούν με εθελοντική συνείδηση.
Δομή της οργάνωσης
Η ιεραρχική δομή αποτελείται από την Κεντρική Διοίκηση που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και τα κατά τόπους παραρτήματα σε 31 πόλεις της Ελλάδας. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι 7μελές με διετή θητεία, ενώ σε λειτουργικό επίπεδο υπάρχουν δύο διευθύνσεις – επιχειρήσεων και εκπαίδευσης – με έδρα τη Θεσσαλονίκη, καθώς επίσης και τα τμήματα ειδικοτήτων. Οι ειδικότητες αυτές είναι οι εξής: Ορεινής Διάσωσης, Διάσωσης στο Υγρό Στοιχείο, Αντιμετώπισης Καταστροφών. Επικουρικά στα βασικά τμήματα λειτουργούν τα τμήμα των: Πρώτων Βοηθειών, Έρευνας και Τεχνολογίας, Σκύλων Έρευνας και Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Δράσεων. Προκειμένου να ενταχθεί κάποιος στην οργάνωση και να γίνει εθελοντής πρέπει να παρακολουθήσει τη Σχολή Βασικής Εκπαίδευσης, η οποία πραγματοποιείται κάθε Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη και κατά τη διάρκεια όλου του έτους στα κατά τόπους παραρτήματα.
Τομείς Δραστηριοτήτων
Τμήμα Ορεινής Διάσωσης: Πρόκειται για το πλουσιότερο σε εμπειρία τμήμα της Οργάνωσης, το οποίο έχει συμμετάσχει στις περισσότερες περιπτώσεις που χρειάστηκε ορεινή διάσωση, όπως στην πτώση του αεροσκάφους Yakovlev το 1997. Το τμήμα διαθέτει όλο τον απαραίτητο ειδικό εξοπλισμό και την εκπαίδευση, προκειμένου να επέμβει σε ορειβατικά και αεροπορικά ατυχήματα σε ορεινές περιοχές, φέροντας εις πέρας ακόμα και τις πιο δύσκολες επιχειρήσεις. Τα μέλη του τμήματος Ορεινής Διάσωσης είναι εκπαιδευμένοι εθελοντές, ο καθένας από τους οποίους εξειδικεύεται στο αντικείμενο από το οποίο θέλει να προσφέρει: ψηλό βουνό, βράχο, ski patrol, canyon ή ορειβατικό σκι. Έχει διαχρονική συνεργασία με την Πολεμική Αεροπορία και την Αεροπορία Στρατού για πάνω από 30 χρόνια, ενώ η κατάρτιση των μελών γίνεται με εκπαιδευτές που εκπαιδεύονται ή έχουν παρουσία σε σεμινάρια, εκπαιδεύσεις και ασκήσεις και βρίσκονται σε συνεργασία με αντίστοιχες ομάδες του εξωτερικού, ειδικές η κάθε μία στο είδος της.
Τμήμα Υγρού Στοιχείου: Το Τμήμα Υγρού Στοιχείου της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στελεχώθηκε και ξεκίνησε τη δράση του το 2000 από μέλη της Οργάνωσης που ασχολούνταν με τη θάλασσα και, γενικότερα, το υγρό στοιχείο. Ξεκινώντας τη δράση του με πενιχρά μέσα, το Τμήμα Υγρού Στοιχείου αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο νευραλγικά τμήματα της Οργάνωσης. Αποστολή του είναι η  έρευνα και η διάσωση σε θάλασσα, ποτάμια, λίμνες, σε περιοχές και πεδία  που επικρατούν πλημμυρικά φαινόμενα και γενικά όπου το υγρό στοιχείο αποτελεί κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή. Το τμήμα στελεχώνεται από έμπειρους χειριστές ταχυπλόων σκαφών, ναυαγοσώστες, διασώστες ορμητικών νερών, ιστιοπλόους, αυτοδύτες και προσωπικό υποστήριξης. Ο εξοπλισμός του τμήματος αποτελείται από φουσκωτά ταχύπλοα διασωστικά σκάφη, καταδυτικό εξοπλισμό, ειδικό εξοπλισμό για διάσωση σε ορμητικά νερά, εξοπλισμό παροχής πρώτων βοηθειών και εξοπλισμό τηλεπικοινωνιών. Τα μέλη του τμήματος εκπαιδεύονται συνεχώς, τόσο με ασκήσεις που οργανώνονται εντός του τμήματος όσο και σε κοινές εκπαιδευτικές δραστηριότητες με άλλους φορείς που ασχολούνται με την διάσωση στο υγρό στοιχείο, όπως το Λιμενικό Σώμα και η Πολεμική Αεροπορία. Το Τμήμα Υγρού Στοιχείου έχει ενισχυθεί σημαντικά σε επίπεδο εξοπλισμού, σκαφών και εκπαίδευσης από τις μεγαλύτερες οργανώσεις – μέλη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Θαλάσσιας Διάσωσης, όπως η Νορβηγική RS, η Αγγλική RNLI, η Σουηδική SSRS, η Γερμανική DGzRS και η Ολλανδική KNRM. Αξίζει να αναφερθεί ότι η ΕΟΔ διαθέτει αυτή τη στιγμή 17 διασωστικά σκάφη και δύο rescue runners, πλήρως εξοπλισμένα και έτοιμα να ανταποκριθούν σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στη θάλασσα.
Τμήμα Αντιμετώπισης Καταστροφών: Το Τμήμα Αντιμετώπισης Καταστροφών δραστηριοποιείται από το 1994 σε επιχειρήσεις Έρευνας & Διάσωσης σε Αστικό Περιβάλλον (U.S.A.R). Σκοπός του είναι η άμεση και συντονισμένη ανταπόκριση και κινητοποίησή του κατά τη διάρκεια μαζικών και εκτεταμένων καταστροφών, για τη διεξαγωγή επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης, καθώς και η συνεχής εκπαίδευση των μελών του. Η πολύχρονη εμπειρία και κατάρτιση των μελών του τμήματος και ο τεχνολογικός εξοπλισμός, του επιτρέπει να δραστηριοποιείται με απόλυτη επιτυχία, όποτε κληθεί, σε περιπτώσεις αντιμετώπισης φυσικών ή ανθρωπογενών καταστροφών, όπως σεισμικά και πλημμυρικά φαινόμενα, αντλήσεις υδάτων, πυρκαγιές, βιομηχανικά ατυχήματα και άλλα. Το Τμήμα Αντιμετώπισης Καταστροφών ήταν παρόν σε πολλές περιπτώσεις μαζικών καταστροφών, όπως στο σεισμό του Αιγίου το 1995, της Τουρκίας το 1999, του Μαρόκο το 2003, της Αλγερίας το 2003, του Πακιστάν το 2004, της Αιτής το 2010 και της Χιλής το ίδιο έτος.
Τμήμα Πρώτων Βοηθειών: Η επίσημη λειτουργία του τμήματος Α’ Βοηθειών ξεκίνησε το 2003 από εθελοντές της οργάνωσης με γνώσεις στον τομέα της προνοσοκομειακής φροντίδας. Κύριος στόχος του ήταν και είναι η όσο το δυνατόν καλύτερη εκπαίδευση των εθελοντών της Οργάνωσης, καθώς και η ενημέρωση και εκπαίδευση των πολιτών στις Πρώτες Βοήθειες. Το τμήμα αποτελείται από τους εκπαιδευτές πρώτων βοηθειών και λειτουργεί επικουρικά στα υπόλοιπα τμήματα, ενώ στις δραστηριότητές του περιλαμβάνεται η εκπαίδευση των νέων μελών, η εξειδίκευση όλων των μελών της ΕΟΔ στις Πρώτες Βοήθειες με πιστοποιήσεις διεθνώς αναγνωρισμένες και η προετοιμασία των μελών για εξωτερικές εκπαιδεύσεις και πιστοποιήσεις Πρώτων Βοηθειών. Επίσης, το τμήμα αναλαμβάνει την κάλυψη πολιτιστικών, αθλητικών και άλλων εκδηλώσεων και πολύ συχνά διοργανώνει εκπαιδεύσεις, ημερίδες και συνέδρια που απευθύνονται σε πολίτες, αλλά και σε συλλόγους, εταιρείες, οργανισμούς και εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Τμήμα Έρευνας και Τεχνολογίας: Σκοπός του τμήματος έρευνας και τεχνολογίας είναι να χειρίζεται θέματα που αφορούν τις τηλεπικοινωνίες, την πληροφορική, την ηλεκτρονική, όπως και την εισαγωγή νέων τεχνολογιών στο πλαίσιο της λειτουργίας της ΕΟΔ. Επιπλέον, ασχολείται με το σχεδιασμό και την ανάπτυξη καινοτομιών, καθώς και τη βελτιστοποίηση των υφιστάμενων ηλεκτρονικών και πληροφοριακών συστημάτων. Στις δραστηριότητες του τμήματος περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η δημιουργία και η ανάπτυξη πρωτοποριακών και καινοτόμων τεχνολογικών προϊόντων και υπηρεσιών, όπως επίσης και η σχεδίαση και η διαχείριση του πανελλαδικού ραδιοδικτύου της ΕΟΔ, για την κάλυψη και απομακρυσμένων τηλεπικοινωνιακών αναγκών, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα σύγχρονης και ποιοτικής επικοινωνίας. Παράλληλα, το τμήμα φροντίζει για την ανάπτυξη του λογισμικού και των διαδικτυακών εφαρμογών, καθώς και για τη διαχείριση πληροφοριακών συστημάτων, ενώ ασχολείται και με την στατιστική ανάλυση και την τεκμηρίωση των δεδομένων.
Τμήμα Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Δράσεων: Το τμήμα αυτό συγκεντρώνει, μεταφέρει και διανέμει ανθρωπιστική βοήθεια σε πληγέντες πληθυσμούς από θεομηνίες ή έκρυθμες καταστάσεις, ενώ έχει διαχειριστεί προγράμματα βοήθειας προς τρίτες χώρες σε συνεργασία τόσο με το Ελληνικό Κράτος όσο και με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ECHO, European Commission Humanitarian Aid Office). Έχει λάβει μέρος σε ανθρωπιστικές αποστολές στο Αφγανιστάν (1999-2004), το Ιράκ (2004), το Ιράν (2004), στο τσουνάμι της Ινδονησίας (2005), το Λίβανο (2006), το Πακιστάν (2007), τη Γάζα (2009) και την Αϊτή (2010). Επίσης, οι εθελοντές του τμήματος αυτού υποστηρίζουν οικογένειες με οικονομικά προβλήματα και υλοποιούν δράσεις συγκέντρωσης ανθρωπιστικής βοήθειας.
Σκυλιά Έρευνας: Το Τμήμα Σκύλων Έρευνας της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης ιδρύθηκε για την ενίσχυση των υπολοίπων τμημάτων στην έρευνα αγνοουμένων. Ειδικά εκπαιδευμένοι σκύλοι συνδράμουν στην εύρεση εγκλωβισμένων θυμάτων μετά από καταστροφικό σεισμό, ανιχνεύουν επιζήσαντες στο χιόνι μετά από χιονοστιβάδα ή εντοπίζουν αγνοουμένους σε ανοιχτές περιοχές.
Δράσεις – Διεθνή Αναγνώριση
Για την επιχειρησιακή της δράση στη θάλασσα κατά τη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης στην Ελλάδα, η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης τιμήθηκε από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες με το βραβείο προσφύγων NANSEN 2016, που αποτελεί την ύψιστη διάκριση της Ύπατης Αρμοστείας. Επιπλέον, για το διασωστικό της έργο, βραβεύθηκε τον Δεκέμβριο του 2017 με το βραβείο κοινωνικής δικαιοσύνης «Μητέρα Τερέζα» από το Ίδρυμα Harmony της Ινδίας, το οποίο τιμά κάθε χρόνο οργανώσεις και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο, που προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο και συμβάλουν στην απονομή κοινωνικής δικαιοσύνης.
Η δράση της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, πέρα από επιχειρησιακή, είναι αρκετά πλούσια τόσο σε εκπαιδευτικό όσο και σε ενημερωτικό επίπεδο. Συχνά πραγματοποιούνται ενημερωτικές παρουσιάσεις σε σχολεία, ανοιχτές ημερίδες και δράσεις για τον κόσμο, σεμινάρια Πρώτων Βοηθειών, όπως επίσης και καλύψεις αθλητικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Επίσης, έχουν ήδη διοργανωθεί έξι ασκήσεις αντιμετώπισης σεισμικών καταστροφών σε πανελλαδικό επίπεδο, ημερίδες επικοινωνιών εκτάκτων αναγκών και οκτώ συνέδρια ορεινής διάσωσης. Στις σημαντικές στιγμές της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης εντάσσεται και η πανελλαδική άσκηση επικοινωνιών εκτάκτων αναγκών «ΕΡΜΗΣ», που διεξήχθη για τρεις συνεχόμενες χρονιές και πλέον έχει γίνει θεσμός, με τη συμμετοχή των τριών κλάδων των ενόπλων δυνάμεων, την ΓΓΠΠ, το Ολυμπία Ράδιο και την Πολιτική Άμυνα Κύπρου.
Παραρτήματα
Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης διαθέτει 31 παραρτήματα και βάσεις ετοιμότητας σε όλη την Ελλάδα.
Καταφύγιο Πετρόστρουγκας Ολύμπου
Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης διαχειρίζεται από τον Μάιο του 2012 το καταφύγιο της Πετρόστρουγκας στον Όλυμπο.
Το καταφύγιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.900 μ. και περιβάλλεται από ένα πανέμορφο δάσος από οξιές και υπεραιωνόβια ρόμπολα. Αυτή τη στιγμή έχει δυνατότητα φιλοξενίας 90 ατόμων, διαθέτει οργανωμένη κουζίνα όπως επίσης και οργανωμένο ελικοδρόμιο για περιπτώσεις ανάγκης. Η ανάβαση στο καταφύγιο της Πετρόστρουγκας γίνεται από πολύ καλά οδοσημασμένο μονοπάτι.
Η διαδρομή ξεκινάει από τη διασταύρωση «Γκορτσιά» και ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι που οδηγεί στο Οροπέδιο Μουσών του Ολύμπου και τις κορυφές (Μύτικας και Στεφάνι), ενώ στο ύψος του υδραγωγείου ο επισκέπτης επιλέγει να κινηθεί προς τις κορυφές μέσω Πετρόστρουγκας. Μέσα σε δύο ή τρεις ώρες μπορεί κανείς να απολαύσει την υπέροχη θέα από τη βεράντα του καταφυγίου προς το Θερμαϊκό κόλπο, τις Βόρειες Σποράδες, καθώς και το Αγ. Όρος, τη Σαμοθράκη, το Φαλακρό και το Παγγαίο.
Όσοι επιθυμούν να κάνουν κράτηση μπορούν να επικοινωνούν με την Κεντρική Διοίκηση της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στο τηλέφωνο 2310 310649, στο inform@hrt.org.gr ή στο info@petrostrouga.gr.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
www.hrt.org.gr Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις βασισμένες στην Ελλάδα
Ζίτο
Ο Ζοζέ Έλι ντε Μιράντα (πορτογαλικά: José Ely de Miranda, 8 Αυγούστου 1932 – 14 Ιουνίου 2015), γνωστός ως Ζίτο (Zito) ήταν Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος, μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κέρδισε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 και του 1962.
Βιογραφία
Ο Ζίτο γεννήθηκε στην πολιτεία του Σάο Πάολο και προσχώρησε στη Σάντος το 1952, αφού αγωνίστηκε στην ερασιτεχνική ομάδα της γενέθλιας πόλης του για δύο χρόνια και πέρασε δύο ακόμα χρόνια στην Ταμπατέ. Έκανε το ντεμπούτο του για τη Σάντος στις 29 Ιουνίου 1952 σε φιλικό αγώνα με τη Μαδουρέιρα.
Καθιερώθηκε γρήγορα στην ομάδα αγωνιζόμενος ως μέσος (συνήθως σε ανασταλτικό ρόλο) και ήταν αρχηγός της από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι το τέλος της καριέρας του. Με τη Σάντος κέρδισε 9 τίτλους του Καμπεονάτο Παουλίστα, πέντε Taça Brazil και δύο Κόπα Λιμπερταδόρες. Του έδωσαν το προσωνύμιο Gerente (προπονητής στα πορτογαλικά) από τα μέσα ενημέρωσης κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών του, καθώς βοήθησε τον προπονητή του όταν ήταν εκτός. Παρά την απώλεια των δύο τελευταίων αγώνων του Διηπειρωτικού Κυπέλλου του 1963 λόγω τραυματισμού, ενήργησε ως βοηθός του Λούλα και στις δύο συναντήσεις καθώς η ομάδα του κέρδισε τον δεύτερο τίτλο στη σειρά. Συνολικά με το σύλλογό του αγωνίστηκε σε 727 αγώνες σημειώνοντας 57 τέρματα.
Σε διεθνές επίπεδο, είχε 46 συμμετοχές με τη Βραζιλία και σημείωσε τρία τέρματα. Συνεργάστηκε με τον Ντίντι στο κέντρο και ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1958 απέναντι στη Σουηδία. Ξεκίνησε ως αναπληρωματικός τη διοργάνωση αλλά όπως οι Πελέ και Γκαρίντσα ήταν βασικός στο τέλος. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τη Σοβιετική Ένωση, ενώ έδωσε και μία τελική πάσα (ασίστ) στον τελικό στο Βαβά. Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1962 με τη Τσεχοσλοβακία (3–1), ο Ζίτο άνοιξε το σκορ για τη Βραζιλία. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση παρέμεινε στη Σάντος ως προπονητής για μικρό χρονικό διάστημα και διετέλεσε αντιπρόεδρος του συλλόγου για τέσσερα χρόνια. Αναγνώρισε το ταλέντο του Νεϊμάρ, υπογράφοντάς τον για το σύλλογο του Σάο Πάολο το 2003 όταν ήταν μόλις 11 ετών.
Τίτλοι και διακρίσεις
Σάντος
Βραζιλία
Ατομικές διακρίσεις
Ριφιφί στο Παρίσι
Το Ριφιφί στο Παρίσι (γαλλικά: Du rififi à Paname) είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Γαλλικής παραγωγής του 1966 σε σκηνοθεσία Ντενίς ντι λα Πατελιέρ βασισμένο σε μια νουβέλα του Ωγκίστ Λε Μπρετόν. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Τζορτζ Ραφτ και ο Γκερτ Φρομπ.
Πλοκή
Ένας ειδικός πράκτορας των τελωνείων των ΗΠΑ, ο Μάικ Καπολάνο θα κατάφερει να εισχωρήσει σε ένα διεθνές δίκτυο λαθρεμπορίου χρυσού, με επικεφαλής το αφεντικό του Γαλλικού υπόκοσμου, Πώλο Μπερτζέρ.
Ωστόσο, η αμερικανική μαφία θα θελήσει να πάρει τον έλεγχο του διεθνούς λαθρεμπορίου και να εκμεταλλευτεί αυτήν την κερδοφόρα επιχείρηση και ξεκινά έναν πόλεμο εναντίον των Γάλλων. Ο Κοπολάνο θα βρεθεί στο επίκεντρο της αναμέτρησης της μαφίας.
Τρομοκρατική επίθεση στο Βελιγράδι
Στις 13 Ιουλίου 1968, κατά τη διάρκεια προβολής της ταινίας στον κινηματογράφο «oktobar 20» του Βελιγραδίου, εξερράγη μια βόμβα, σκοτώνοντας ένα άτομο και τραυματίζοντας άλλους 89. Ο Κροάτης Miljenko Hrkać συνελήφθη για την τρομοκρατική επίθεση και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντενίς ντι λα Πατελιέρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι
93 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Citroën C-Airplay
thumb|right|Citroën C-Airplay στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του [[Παρίσι|Παρισιού το 2006. Φαίνεται το γυάλινο κάτω μέρος των θυρών.]]
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το ιδιαίτερα συμπαγές C-Airplay ήταν ένα αυστηρά διθέσιο όχημα πόλης, μήκους μόλις 3,30 μέτρων, δηλαδή ήταν 13,5 εκατοστά κοντύτερο από το Citroën C1 πρώτης γενιάς, του 2005 - 2014, ενώ είχε και πολύ έντονα καμπυλωτό σχήμα, που θύμιζε κάπως το ντιζάιν του Fiat 500 που εισήχθη το 2007. Μηχανικά, το C-Airplay έφερε έναν 4-κύλινδρο σε σειρά (I4) κινητήρα βενζίνης, 1.6 λίτρων και ισχύος 110 ίππων, σε συνδυασμό με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων SensoDrive, που διέθετε και χειροκίνητη λειτουργία, με έλεγχο μέσω μοχλών paddles πάνω στο τιμόνι.
Επιπλέον, το C-AirPlay διέθετε την τεχνολογία Stop & Start για μείωση της κατανάλωσης και των εκπομπών καυσαερίων, μια τεχνολογία ήδη γνωστή την τότε εποχή από το Citroën C2 και το Citroën C3 πρώτης γενιάς.
Σχεδιαστικές ιδέες
thumb|right|Το ίδιο Citroën C-Airplay, από πίσω.
Πρωτίστως, ωστόσο, το C-AirPlay είχε ως στόχο να παρέχει στον οδηγό και στον συνοδηγό μια διαφορετική αντίληψη του περιβάλλοντός τους, με μια αίσθηση ελευθερίας, καθώς:
Μελλοντικές εφαρμογές
Επισήμως ανακοινώθηκε τότε ότι αυτό το αυτοκίνητο δεν επρόκειτο να περάσει στην παραγωγή στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, πολλά σχεδιαστικά στοιχεία του C-Airplay θα έχουν άμεση εφαρμογή σύντομα. Γενικότερα, η έντονα καμπυλωτή εμφάνιση και η γενικότερη σχεδιαστική φιλοσοφία του C-Airplay φαίνεται να παραπέμπουν κάπως στο μεταγενέστερο πρωτότυπο Citroën DS Revolte του 2009, για το οποίο είχαν υπάρξει τότε πιθανά σχέδια να φτάσει στην παραγωγή μελλοντικά, με πιθανότερη τελική ονομασία Citroën DS2, αν και με κάποιες διαφορές στην αισθητική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτότυπα μοντέλα αυτοκινήτων C-Airplay Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Άννα Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ
Η Άννα Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ του Σάδερλαντ (Anne Sutherland-Leveson-Gower of Sutherland, γεννημένη ως Άννα Χέι-Μακένζι Anne Hay-Mackenzie, 21 Απριλίου 1829 - 25 Νοεμβρίου 1888) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1829, και ήταν κόρη του Ιωάννη Χέι-Μακένζι του Νιούχολ και του Κρόμαρτι και της Λαίδης Άννας Γκίμπσον-Κρεγκ.
Στις 27 Ιουνίου 1849 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ, 3ο Δούκα του Σάδερλαντ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Την περίοδο 1870-1874 ήταν Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Βικτώριας, και της απονεμήθηκε το Τάγμα της Βικτώριας και του Αλβέρτου.
Πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1888 στο Στάφορντ Χάουζ του Σαιντ Τζέιμς σε ηλικία 56 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μπάμπακομπ του Ντέβον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες των Ρομπών Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου
Η Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Τίταρου, απέναντι από τον Όλυμπο και κάτω από το χωριό Λιβάδι, σε υψόμετρο 1000 περίπου μέτρων. Είναι από τις παλιές μονές της Μητρόπολης Ελασσόνας. Οι βάσιμες ιστορικές μαρτυρίες και πληροφορίες για την ύπαρξη και λειτουργία της μονής είναι ελάχιστες και ξεκινούν από τις αρχές του 18ου αι. Ακριβή χρονολογία ιδρύσεως δεν την γνωρίζουμε. Πιθανόν να κτίστηκε κατά τον 17ο αι. μια αποχή άνθισης και ακμής του μοναχικού βίου στον θεσσαλικό χώρο και ιδιαίτερα στην επαρχία Ελασσόνας.
Κλουμπ Λεόν
Η Κλουμπ Λεόν (ισπανικά: Club León) είναι μια μεξικανή επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λεόν, στην πολιτεία Γκουαναχουάτο. Συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, τη Λίγα ΜΧ. Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Λεόν, χωρητικότητας 31.297 θεατών.
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου
Στα ύστερα οθωμανικά χρόνια η μονή ωφελείται από την σχετική ανεξαρτησία που εξασφαλίζουν στην περιοχή τα αρματολίκια του Ολύμπου και από την γενικότερη ανάκαμψη του ελληνικού στοιχείου και βρίσκεται σε περίοδο ακμής. Το έτος 1942 η μονή πυρπολήθηκε από τους Ιταλούς σε αντίποινα για την υπόνοια υπόθαλψης ανταρτών. Από τότε αρχίζει η παρακμή της μονής ώσπου μένει χωρίς αδελφότητα.
Κλουμπ Λεόν
Έχει κερδίσει 7 πρωταθλήματα Μεξικού (1948, 1949, 1952, 1956, 1992, Απερτούρα 2013 και Κλαουσούρα 2014). Έγινε η πρώτη μεξικανή «Campeonísimo» (νικήτρια πρωταθλήματος και κυπέλλου την ίδια χρονιά) το 1949. Το 1993 ήταν φιναλίστ ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, χάνοντας από την κοσταρικανή Ντεπορτίβο Σαπρίσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλουμπ Λεόν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1944
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου
Η αρχική μονή του μοναστηριακού συγκροτήματος έχει αλλοιωθεί από τις πολλαπλές και καταστροφικές επιθέσεις αλλά, μετά την εγκατάσταση γυναικείας αδελφότητας ανακαινίστηκε πλήρως. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της μονής. Ο ναός, τα κελιά των μοναχών, οι χώροι υποδοχής και τα υπόλοιπα κτίσματα σχηματίζουν ένα «Π», στο εσωτερικό του οποίου περικλείεται ο αύλιος χώρος με τη φιάλη του αγιασμού.
Το καθολικό της μονής είναι ένας μονόχωρος, δρομικός ναός με εξωτερικές διαστάσεις 18×6,30μ. και ύψος περίπου 9,20μ. Εσωτερικά η συνέχεια του χώρου διασπάται από πέντε ισαπέχουσες κατακόρυφες νευρώσεις στο βόρειο και νότιο τοίχο, συμμετρικά διατεταγμένες ως προς τον κύριο άξονα του ναού. Σε επαφή με την νότια όψη και σε όλο το μήκος της, έχει κατασκευαστεί ένα προστώο – εξωνάρθηκας το οποίο προς τον Νότο οριοθετείται από μία τοξοστοιχία επτά ανοιγμάτων, στηριζόμενοι αρχικά σε πέντε κίονες και τρεις πεσσούς. Κατά τον τελευταίο αιώνα το μεσαίο από τα πέντε υποστυλώματα αφαιρέθηκε για να δημιουργηθεί πρόσβαση από την αυλή της μονής.
Ο κύριος όγκος του ναού, όπως τον βλέπουμε σήμερα, προέκυψε μετά από εκτεταμένη αναδόμηση, η οποία σύμφωνα με κεραμοπλαστική επιγραφή που βρίσκεται λίγο κάτω από το γείσο της στέγης, στο μέσο της νότιας όψης, ολοκληρώθηκε το 1832. Σε αυτή τη φάση ανοικοδόμησης ανήκει το σύνολο σχεδόν της νότιας όψης, η τοξοστοιχία με τα υποστυλώματα, τμήματα της ανατολικής και δυτικής όψης και ίσως η ανώτερη ζώνη της βόρειας όψης. Ωστόσο, στην νότια όψη είναι εμφανέστατη η ύπαρξη μιας παλαιότερης φάσης, που ανήκε πιθανότατα σε έναν ναό του 18ου αι. ο οποίος κατέρρευσε κατά την καταστροφή της μονής από τους Τούρκους το 1822.
Ο σημερινός ναός ήταν αρχικά καμαροσκεπής με διαμήκη καμάρα, η οποία πιθανώς κατασκευάστηκε κατά αντιστοιχία της μορφής που είχε ο ναός πριν από την καταστροφή του 1822. Η καμάρα αυτή αφαιρέθηκε στα τέλη του 19ου αι. και κατασκευάστηκε η σημερινή ξύλινη στέγη επικαλυμμένη με ντόπια σχιστόπλακα. Η ξύλινη στέγη που κατασκευάστηκε είναι δίρριχτη με τυπικές τραπεζοειδής απολήξεις στα ανατολικά και δυτικά άκρα.
Ζαν Πιαζέ
Ο Ζαν Πιαζέ (Jean William Fritz Piaget, 9 Αυγούστου 1896 - 16 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν Ελβετός φιλόσοφος, φυσικός επιστήμονας και ψυχολόγος, ιδιαίτερα γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τα παιδιά, τη θεωρία της γνωστικής ανάπτυξης (αγγλικά: Τheory of cognitive development) και για την επιστημολογική του άποψη γνωστή και ως γενετική επιστημολογία. Η σημαντικότερη συμβολή του θεωρείται η στρουκτουραλιστική κατασκευή των σταδίων της γνωστικής ανάπτυξης του ανθρώπου, ενώ όσον αφορά τη θεωρία της μάθησης υποστήριξε την εμπειριστική πρόσκτηση γνώσης μέσω της εμπειρίας, της παρατήρησης και τέλος της αφαίρεσης.
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λιβαδίου
Εσωτερικά της Τράπεζας σώζεται το παλαιό περίτεχνο επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο, το οποίο σύμφωνα με την επιγραφή που σώζεται κατασκευάστηκε το 1750. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι οι φυτόμορφες ζωγραφικές παραστάσεις στα θωράκια, το περίτεχνο σκάλισμά του και ο πλούσιος χρωματικός διάκοσμος.
Ζαν Πιαζέ
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1896 στο Νεσατέλ (Neuchâtel) της Ελβετίας όπου και μεγάλωσε. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Αρτύρ Πιαζέ, πανεπιστημιακού καθηγητή Λογοτεχνίας, και της Ρεμπέκα Τζάκσον. Η αρχή της επιστημονικής του δραστηριότητας τοποθετείται στην ηλικία των 11 ετών, όταν ως μαθητής, έγραψε τις πρώτες του παρατηρήσεις για ένα σπουργίτι. Το ενδιαφέρον του για την έρευνα και της φυσικές επιστήμες συνεχίστηκε και ως αντικείμενο σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Νεσατέλ, όπου απέκτησε και το διδακτορικό του. Οι πρώτες του μελέτες για τη γνωστική ανάπτυξη ξεκίνησαν στο École de la rue de la Grange-aux-Belles της Γαλλίας. Σ' αυτό το πεδίο επικεντρώθηκε κυρίως το ερευνητικό του έργο. Το 1921 διετέλεσε διευθυντής σπουδών στο Ινστιτούτο Ρουσσώ στη Γενεύη της Ελβετίας. Με αντικείμενο την κοινωνιολογία,την ψυχολογία, τη γενετική και πειραματική ψυχολογία, δίδαξε σε πολλά από τα Πανεπιστήμια της Ελβετίας αλλά και στη Σορβόννη της Γαλλίας. Το 1955 ίδρυσε το Παγκόσμιο Κέντρο Γενετικής Επιστημολογίας, του οποίου ήταν και διευθυντής μέχρι τον θάνατό του. Πέθανε στη Γενεύη 16 Σεπτεμβρίου του 1980. Θεωρήθηκε όχι μόνον ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς και ερευνητές στον κλάδο της Ψυχολογίας, αλλά και ο τέταρτος από εκείνους που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή με το έργο τους.