cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοκαράς Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το βυζαντινό επώνυμο Σωκαράς, που σημαίνει αυτός που πλέκει σχοινιά. Λέγεται πως πριν ονομαστεί Σοκαράς λέγονταν Τρείς Εκκλησιές. Υπάρχουν ακόμη δύο εκδοχές για την ονομασία του Σοκαρά, η μία λέει για την προέλευση του ονόματος από τους Τούρκους επειδή το χωριό είχε τότε πολλά τρεχούμενα νερά, και στα Τούρκικα το Σου-Καρά σημαίνει μαύρο νερό. Όμως αφού το όνομα φαίνεται να προϋπήρχε από την εποχή τουλάχιστον της Βενετοκρατίας, η εκδοχή αυτή δεν ισχύει. Πιθανότατα οι Τούρκοι συνέχισαν να χρησιμοποιούν το ίδιο όνομα αφού ταίριαζε και στη δικιά τους γλώσσα. Η άλλη εκδοχή μιλάει για κάποιον στρατηγό του Νικηφόρου Φωκά με όνομα Σοκάριο, στον οποίο δόθηκε η περιοχή του χωριού μετά την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς το 961, και ο οποίος ήταν ο οικιστής του χωριού δίνοντας του το όνομα του.
Ο αείμνηστος καθηγητής Σήφης Κοσόγλου είχε αναφέρει πως έχουν εντοπιστεί στο Ηράκλειο έγγραφα και συμβόλαια από την περίοδο της Βενετοκρατίας, τα οποία είχε συντάξει ένας συμβολαιογράφος (Νοτάριος) ο οποίος έμενε στην ευρύτερη περιοχή του χωριού, ίσως στο Μετόχι ή το Αποϊνι, μπορεί όμως και στον Σοκαρά, και ήταν για την εποχή εκείνη ο μοναδικός Νοτάριος στην περιοχή, εξυπηρετώντας μια έκταση από τα μέρη της Βιάννου και όλη την πεδιάδα της Μεσαράς και τα Αστερούσια όρη, μέχρι και σχεδόν τις Μοίρες. Φαίνεται να εξυπηρετούσε σχεδόν όλο τον νότο του σημερινού νομού Ηρακλείου ανεξαρτήτως επαρχίας, δείχνοντας τη σημαντική γεωγραφική θέση του Σοκαρά τους καιρούς εκείνους που τα δρομολόγια ήταν δύσκολα και επικίνδυνα πολλές φορές.
Για το όνομα του λόφου της Στραβοράς δίπλα στον Σοκαρά, στον οποίο υπήρχε μεσαιωνικός οικισμός υπάρχουν δύο εκδοχές, η μία λέει πως εκεί έμενε η κόρη του στρατηγού Σοκάριου με όνομα Ειρήνη, η οποία είχε όμορφα πόδια και όταν περπάταγε σήκωνε τη φούστα της για να φαίνονται, και επειδή περπάταγε συνέχεια με τη φούστα στραβά τη φώναζαν Στραβορήνη ή Στραβορήνα, οπότε έμεινε το όνομα, και η άλλη εκδοχή λέει πως κάποτε ο οικισμός της Στραβοράς ερημώθηκε από κάποια επιδημία και ο μόνος που επέζησε ήταν ένας τυφλός (στραβός). Οι εκκλησίες του οικισμού της Στραβοράς καταστράφηκαν σε κάποια επανάσταση από τους Τούρκους.
Στο χώρο της κεντρικής πλατείας του Σοκαρά παλιότερα ήταν το σημείο στο οποίο βρισκόταν το νεκροταφείο την εποχή της Τουρκοκρατίας, στο σημείο που βρίσκεται το δημοτικό σχολείο αμέσως βόρεια της πλατείας βρισκόταν το τζαμί και προς το σημείο δυτικά που βρίσκεται σήμερα η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου και τα γραφεία και οι αίθουσες της κοινότητας βρισκόταν ο μιναρές, στον οποίο λέγεται πως ένας Σοκαριανός κάποτε ανέβασε ένα γαϊδουράκι, και όταν αυτό μετά από λίγη ώρα άρχισε να γκαρίζει αυτός φώναξε στους Τούρκους Αμέτε μρε στου Χότζα σας που σασε φωνάζει. Παλιότερα στην πλατεία δεν υπήρχε τίποτα και εκεί μάζευαν τα ξύλα για να καεί ο Ιούδας το Πάσχα. Σήμερα η πλατεία έχει διαμορφωθεί με παγκάκια και λουλούδια και στην ανατολική της άκρη υπάρχει μια μικρή παιδική χαρά και το ηρώο του Σοκαρά με μνημείο αφιερωμένο στα θύματα όλων των πολεμικών συγκρούσεων, ενώ μέσα στην πλατεία υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στις μάνες/συζύγους/αδερφές των θυμάτων.
Στα βόρεια του χωριού πάνω σε λόφο υπήρχε οικισμός της Βενετικής εποχής ενώ εκεί κοντά έχει ανασκαφεί και οικία της Μεσομινωικής (1700 π.Χ.) περιόδου με 2-3 δωμάτια και πολλά ευρήματα. Υπάρχουν ενδείξεις για νεκροταφεία της Μινωικής και της Ρωμαϊκής περιόδου στην ευρύτερη περιοχή του χωριού. Επίσης στα ανατολικά του χωριού κοντά στο Βελούλι πάνω σε λόφο/ακρόπολη, βρίσκεται ο κηρυγμένος από το 2001 αρχαιολογικός χώρος Βάκιωτες. Η ακρόπολη αυτή, η οποία καλύπτει μια μακρά περίοδο κατοίκησης (έχει βρεθεί κεραμική από τη Γεωμετρική περίοδο, 1050-700 π.Χ. μέχρι και την Τουρκοκρατία) εντάσσεται στις λεγόμενες  λαξευτές ακροπόλεις  λόγω του μεγάλου αριθμού οικιών και κάποιων ταφών (σώζεται θαλαμοειδής τάφος της Ρωμαϊκής εποχής, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ο λεγόμενος από τους κατοίκους  Σπήλιος  ) και μαζί με μερικά πατητήρια είναι όλα σκαμμένα στο μαλακό βράχο της περιοχής. Ο χώρος είναι στις πρώτες θέσεις στην Κρήτη στο είδος αυτό των λαξευτών ακροπόλεων. Το όνομα της ακρόπολης έχει συνδεθεί από τον αείμνηστο καθηγητή Σήφη Κοσόγλου που καταγόταν από το χωριό με το όνομα του θεού Βάκχου, θεού που συνδέεται/συγχέεται με τον θεό Διόνυσο, τον αρχαίο θεό του κρασιού και της οργιαστικής λατρείας. Τα πατητήρια που σώζονται στις Βάκιωτες (με ελάχιστη ανασκαφική έρευνα έχουν βρεθεί 3-4) και ΒΔ τους στον λοφίσκο Βόλακα, μέχρι τον οποίο πιθανότατα εκτεινόταν η αρχαία πόλη, δείχνουν μια μεγάλη βιοτεχνική δυναμική στην παραγωγή κρασιού. Μπροστά στον αρχαιολογικό χώρο και δυτικά από αυτόν μέσα στα χωράφια υπάρχουν ερείπια, πιθανότατα μονόχωρης καμαροσκέπαστης εκκλησίας, και ερείπια παλιού ανεμόμυλου που ονομάζεται  Ζουρίδη μύλος .
Το 1936 βρέθηκε στην περιοχή των Βακιωτών από τον αρχαιολόγο Σπυρίδωνα Μαρινάτο τάφος της Ρωμαϊκής περιόδου που είχε μέσα ως κτερίσματα 4 ασημένια δηνάρια Ρωμαϊκής εποχής των αυτοκρατόρων Βεσπασιανου, Τραϊανού και Δομιτιανού (τέλη 1ου-αρχές 2ου αιώνα μ.Χ.) που βρισκόταν τοποθετημένα μέσα σε ένα γυάλινο μεγάλο δοχείο, και σήμερα μπορεί κάποιος να τα δει μαζί με το δοχείο τους στο Αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου στην αίθουσα νομισμάτων.
Κατά την Κατοχή, το χωριό μετά από προδοσία καταστράφηκε από τους Γερμανούς Ναζί και έγινε εκτέλεση 27 ανδρών κατοίκων του Σοκαρά, στη θέση Σπηλιάρα στις 17 Αυγούστου του 1944. Η αφορμή δόθηκε όταν αντάρτες χτύπησαν και πέταξαν σε γκρεμό δύο αδέρφια συνεργάτες των Γερμανών, ενώ κούρεψαν δύο γυναίκες που έκαναν παρέα με Γερμανούς. Άλλοι συνεργάτες διέδωσαν πως οι Γερμανοί θα ελευθέρωναν σκύλους γύρω από το χωριό και όποιος ήταν έξω θα τον έπνιγαν, κι έτσι όσοι το πίστεψαν και έμειναν μέσα στο χωριό πιάστηκαν. Φυλακίστηκαν στο κτήριο του δημοτικού σχολείου από όπου τους έπαιρναν αλυσοδεμένους ανά τρεις και τους πήγαιναν στον τόπο εκτέλεσης, ενώ είχαν αφαιρέσει τα κεραμίδια από τη σκεπή με σκοπό να βάλουν φωτιά και να κάψουν και τις γυναίκες του χωριού που κρατούσαν σε άλλη αίθουσα, πράγμα που τελικά δεν έκαναν. Υπάρχει μια ιστορία που λέει πως ερχόταν από τον Πύργο Γερμανικό αυτοκίνητο με εντολή ακύρωσης της εκτέλεσης αλλά έπαθε ζημιά στο δρόμο και δεν έφτασε έγκαιρα. Αν και έγινε προσπάθεια να αποδοθεί η παραπάνω αφορμή ως η αιτία της εκτέλεσης, στις δίκες των δοσιλόγων μετά τον πόλεμο ομολογήθηκε από τον ίδιο τον αρχιγκεσταμπίτη της Μεσαράς Νικόλαο Μαγιάση, πως οι κατοχικές δυνάμεις είχαν από καιρό συλλέξει στοιχεία για αντιστασιακή ομάδα που δρούσε στο χωριό και προμήθευε με όπλα και εφόδια αντάρτες στα γύρω βουνά. Τα οστά των εκτελεσθέντων Σοκαριανών φυλάσσονται σήμερα στο ναό των Αγίων Δέκα, ο οποίος κτίστηκε με συνδρομή των συζύγων και συγγενών των θυμάτων δίπλα στο χώρο εκτέλεσης και ταφής. Τα τελευταία χρόνια μετά από έρευνα του συλλόγου ιστορίας και μνήμης του Σοκαρά, έχουν βρεθεί ακόμη 3-4 θύματα από το χωριό την περίοδο της κατοχής, και η μνήμη όλων μαζί τιμάται κάθε χρόνο στις 17 Αυγούστου με επιμνημόσυνη δέηση ακολουθούμενη από κατάθεση στεφάνων και ομιλίες στον τόπο εκτέλεσης, και τέλος με γεύμα στην αίθουσα εκδηλώσεων.
Το 1959-60 ο σταθμός της χωροφυλακής που υπήρχε στο χωριό μεταφέρθηκε στο γειτονικό Ασήμι  με πολιτικό μέσον  κατά ομολογία σε τηλεοπτική εκπομπή του τότε Ενωμοτάρχη/Νοματάρχη που υπηρετούσε στο χωριό, Χρήστου Μανωλεδάκη. Οι κάτοικοι της κοινότητας Σοκαρά κατέβηκαν με τα όπλα στο Ασήμι, εν μέσω πυροβολισμών έδεσαν τους χωροφύλακες και πήραν τα έγγραφα του σταθμού και τους ίδιους τους χωροφύλακες στο Σοκαρά. Ακολούθησαν συλλήψεις και δίκες Σοκαριανών, αλλά τελικά αφέθησαν ελεύθεροι και ο σταθμός επέστρεψε στο Ασήμι.
Τραπέζι
thumb|right|300px|Τραπέζι γεύματος για δύο με [[Καρέκλα|καρέκλες]]
Σοκαράς Ηρακλείου
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925, γραμμένος ως Σωκαράς, να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασημίου. Το 1926 με το ΦΕΚ 301Α - 13/09/1926 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του οικισμού διορθώθηκε σε Σοκαράς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αποΐνι, Βελούλι και Μετόχια Σοκαρά αποτελούν την κοινότητα Σοκαρά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόφινα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 785 κατοίκους.
Τραπέζι
Το τραπέζι είναι έπιπλο αποτελούμενο από μία οριζόντια επιφάνεια και τη βάση της. Πολλές φορές χρησιμοποιείται για να κρατήσει αντικείμενα ή φαγητό σε ένα βολικό και λειτουργικό ύψος, καθώς οι άνθρωποι κάθονται γύρω από αυτό. Το βασικό είδος τραπεζιού είναι τυπικά συνδυασμένο με καρέκλες. Ένα τραπέζι που είναι ειδικά σχεδιασμένο για γραφική εργασία συνήθως ονομάζεται γραφείο.
Σοκαράς Ηρακλείου
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Σοκαρά
Παραπομπές
Σοκαρας Σοκαρας Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας
Τραπέζι
Σχήμα, ύψος και λειτουργία
Τραπέζια υπάρχουν σε ποικιλία σχημάτων, υλικού, προέλευσης, στυλ και χρήσης. Όλα τα τραπέζια σχηματίζονται από μία επίπεδη επιφάνεια και μία βάση που μπορεί να αποτελείται από ένα ή περισσότερα πόδια. Η επιφάνεια μπορεί να έχει σχεδόν οποιοδήποτε σχήμα, αν και τρίγωνα, τετράγωνα, στρογγυλά και οβάλ επιφάνειες είναι οι πιο συνηθισμένες. Ένα τραπέζι μπορεί να αιωρείται ή να έχει φτιαχτεί για να στηρίζεται με βίδες στον τοίχο. Μπορεί να έχει περισσότερα ή λιγότερα από τέσσερα πόδια· τα μακριά τραπέζια πολλές φορές έχουν επιπλέον πόδια για στήριξη, ενώ τα παραδοσιακά τραπέζια "του καφέ" έχουν τρία πόδια. Μερικά τραπέζια έχουν επιφάνειες για κάθισμα.
Τα τραπέζια μπορούν να είναι ανεξάρτητα ή σχεδιασμένα για τοποθέτηση σε τοίχο. Τα τραπέζια που έχουν σχεδιαστεί για να τοποθετούνται σε τοίχο είναι γνωστά ως τραπέζια Pier ή τραπέζια κονσόλας και μπορεί να είναι τοποθετημένα σε βραχίονα (παραδοσιακά), σαν ράφι ή να έχουν πόδια, τα οποία μερικές φορές μιμούνται την εμφάνιση ενός τραπεζιού τοποθετημένου σε βραχίονα.
Χρήσεις
Ένα τραπέζι μπορεί να χρησιμοποιηθεί προσωρινά για αντικείμενα όπως τροφές, για βιβλία (ειδικά όσα δεν μπορεί κάποιος εύκολα να κρατήσει στο χέρι), γραφή, και οτιδήποτε μπορεί να απαιτεί την χρήση πολλών αντικειμένων ταυτόχρονα, συμπεριλαμβανομένων πολλών χόμπι. Τα τραπέζια χρησιμοποιούνται συχνά για να αφεθούν μικρά πράγματα όπως μολύβια μέχρι να ξαναχρειαστούν. Τα τραπέζια καμιά φορά αντικαθιστούν οποιοδήποτε άλλο είδος επίπλωσης όπως καρέκλες και κρεβάτια, τα οποία απαιτούν λίγο παραπάνω από απλά μια επίπεδη επιφάνεια για να ικανοποιήσουν το σκοπό τους.
Ιστορία
Τα πρώτα τραπέζια φτιάχτηκαν από Αιγύπτιους και ήταν κάτι ελάχιστα παραπάνω από μεταλλικές ή πέτρινες πλατφόρμες που χρησίμευαν στο να κρατάνε τα αντικείμενα μακριά από το πάτωμα. Δεν χρησιμοποιούνταν για να κάθονται άνθρωποι. Το φαγητό τοποθετούνταν σε μεγάλες πιατέλες. Οι Αιγύπτιοι έκαναν χρήση διαφόρων μικρών τραπεζιών και υπερυψωμένων πλατφορμών.
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι έκαναν πιο συχνή χρήση του τραπεζιού, κυρίως για γεύματα, αν και τα ελληνικά τραπέζια σπρώχνονταν κάτω από τα κρεβάτια μετά την χρήση. Ήταν βοηθητικά καλοφτιαγμένα έπιπλα, με πόδια από ξύλο, χαλκό ή ορείχαλκο και πολλές φορές διακοσμημένα με λεοντόμορφα και τραγοπόδαρα πέλματα. Συνήθως είχαν τρία πόδια για να εδράζονται σωστά στα ανώμαλα δάπεδα, και οι επιφάνειες τους ήταν στρογγυλά ή παραλληλόγραμμα καπάκια. Τα τραπέζια αυτά ονομάζονταν τράπεζαι και η μορφολογία τους απεικονίζεται σε πολλές αγγειογραφίες. Δεν έχουν διασωθεί, ωστόσο, δείγματα πέρα από τα ορειχάλκινα τμήματα τράπεζας που βρίσκονται στο μουσείο του Παλέρμο της Σικελίας. Οι αρχαίοι Έλληνες εφηύραν ένα έπιπλο που έμοιαζε με το σημερινό κομοδίνο (κιβωτός ή λάρναξ). Τα τραπέζια φτιάχνονταν από μάρμαρο ή ξύλο και μέταλλο (συνήθως χαλκός ή κράματα ασημιού). Αργότερα, τα μεγαλύτερα τετράγωνα τραπέζια φτιάχτηκαν από ξεχωριστές πλατφόρμες και κολόνες. Οι Ρωμαίοι επίσης εισήγαγαν το μεγάλο ημικυκλικό τραπέζι στην Ιταλία, το mensa lunata.
Η επίπλωση κατά τον Μεσαίωνα δεν είναι τόσο γνωστή όσο αυτή σε προηγούμενες ή μεταγενέστερες περιόδους και οι περισσότερες πηγές δείχνουν τους τύπους που χρησιμοποιούνταν από την αριστοκρατία. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα τραπέζια ήταν φτιαγμένα από μέταλλο ή ξύλο, συνήθως σε τέσσερα πόδια, συχνά συνδεδεμένα με ιμάντες σε σχήμα Χ. Τα τραπέζια για γεύματα ήταν μεγάλα, συνήθως κυκλικά, ή ημικυκλικά. Στη δυτική Ευρώπη, οι εισβολές και οι σκληροί πόλεμοι προκάλεσαν την περισσότερη απ' τη γνώση της κλασικής εποχής να χαθεί. Σαν αποτέλεσμα της απαίτησης για τη δυνατότητα μεταφοράς ενός τραπεζιού, τα περισσότερα τραπέζια ήταν τετράγωνα απλής κατασκευής, αν και μικρά κυκλικά επανεμφανίστηκαν κατά τον 15ο αιώνα και μετά. Στην γοτθική περίοδο, το σεντούκι έγινε πολύ δημοφιλές και συχνά χρησιμοποιούνταν σαν τραπέζι.
Εκφράσεις
Χαρακτηριστικές ελληνικές δημώδεις (ιδιωματικές) εκφράσεις που έχουν σχέση με το τραπέζι είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έπιπλα Κατηγορία:Εκφράσεις
Δουνκέρκη (ταινία)
Πλοκή
Η εξέλιξη των γεγονότων δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία.
Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Γαλλίας, οι συμμαχικές δυνάμεις έχουν ξεμείνει στη Δουνκέρκη. Οι Άγγλοι στρατιώτες προσπαθούν να διασωθούν, ενώ παράλληλα τους επιτίθενται γερμανικά αεροπλάνα.
Το Βασιλικό Ναυτικό ζητά από τους πολίτες να κατευθυνθούν προς τη Δουνκέρκη για να σώσουν τους στρατιώτες. Ανάμεσα σε αυτούς, είναι ο Ντόσον με το γιο του, Πίτερ, και έναν φίλο τους γιου του, τον Τζορτζ, που βρίσκονται στο καράβι Moonstone. Οι τρεις τους διασώζουν έναν στρατιώτη, ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Όταν καταλαβαίνει ότι ο Ντόσον κατευθύνεται προς τη Δουνκέρκη, τους επιτίθεται και κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ο Τζορτζ χτυπά και χάνει την όρασή του.
Στη συνέχεια, μαχητικά αεροπλάνα κατευθύνονται προς τη Γαλλία. Το ένα πετά με πιλότο τον Φάριερ και το άλλο πέφτει στη θάλασσα και ο πιλότος του, Κόλινς, διασώζεται από το Moonstone.
Στην πορεία, Άγγλοι στρατιώτες μπαίνουν σε πλοίο για να γλυτώσουν, ενώ τους επιτίθενται γερμανικά αεροσκάφη. Το πλοίο αρχίζει και βυθίζεται και πολλοί στρατιώτες πνίγονται. Αρκετοί που επιζώντες, ανεβαίνουν στο Moonstone, όπου διαπιστώνεται ότι ο Τζορτζ είναι νεκρός. Παράλληλα, ο Φάριερ καταστρέφει το γερμανικό βομβαρδιστικό.
Στο τέλος, ο ναύαρχος Μπόλτον δηλώνει πως έχουν διασωθεί και επιστρέφουν στη Μεγάλη Βρετανία 330.000 στρατιώτες, και εκείνος θα παραμείνει εκεί, ώσπου να σωθούν και οι Γάλλοι. Οι Βρετανοί στρατιώτες βρίσκονται στο τρένο της επιστροφής, ενώ ο Φάριερ ξεμένει από καύσιμα, καίει το αεροπλάνο και συλλαμβάνεται από τον γερμανικό στρατό.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στις Χρυσές Σφαίρες ήταν υποψήφια σε τρεις κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και πρωτότυπης μουσικής.
Στα Βραβεία BAFTA κέρδισε το βραβείο καλύτερου ήχου και ήταν υποψήφια και στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη, φωτογραφίας, μουσικής, μοντάζ, σχεδιασμού παραγωγής και οπτικών εφέ.
Στα βραβεία Satellite έλαβε το βραβείο καλύτερου ήχου και ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη, πρωτότυπου σεναρίου, Β' Ανδρικού Ρόλου (Μαρκ Ράιλανς), φωτογραφίας, πρωτότυπης μουσικής, μοντάζ, σχεδιασμού κοστουμιών, οπτικών εφέ και καλλιτεχνικής διεύθυνσης και σχεδιασμού παραγωγής. Στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών ήταν υποψήφιο όλο το καστ για την ερμηνεία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ολλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Επικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Γαλλικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
16ος αιώνας π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ.
18ος αιώνας π.Χ.| 17ος αιώνας π.Χ. | 16ος αιώνας π.Χ. | 15ος αιώνας π.Χ. | 14ος αιώνας π.Χ.
Ο 16ος αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 1600 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 1501 π.Χ.
Γεγονότα
-85 Κατηγορία:2η χιλιετία π.Χ.
Βράσταμα Χαλκιδικής
Τα Βράσταμα είναι ημιορεινό χωριό και πρώην κοινότητα με 793 κατοίκους το 2001. Σήμερα αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Πολυγύρου στο νομό Χαλκιδικής. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χολομώντα και απέχει από τον Πολύγυρο 11 χιλιόμετρα. Κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η ελαιοκομία (υπάρχουν δύο ελαιουργεία), η μελισσοκομία, η κτηνοτροφία και η υλοτομία (παράγονται λάδι, σιτηρά, μέλι και ξυλοκάρβουνα). Επίσης, στα Βράσταμα παρασκευάζεται ένα ποτό (είδος τσίπουρου) που το λένε κούμαρο. Ανάμεσα στα άλλα ο οικισμός διαθέτει παραδοσιακές ταβέρνες, φαρμακείο, Δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, αγροτικό ιατρείο και ΚΑΠΗ. Ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος, όπως επίσης και σύλλογος γυναικών, με το όνομα Τα Γεννήματα.
Δ.δ. Βραστάμων
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Βραστάμων αριθμούσε 1.148 κατοίκους το 2001 και το συναποτελούν οι οικισμοί:
Ιστορικά στοιχεία
Τα Βράσταμα ή Βραστά είναι από τους παλαιότερους οικισμούς της Χαλκιδικής. Στη θέση του επισημάνθηκε αρχαία πόλη, με άγνωστη σήμερα ονομασία και το ίδιο το χωριό αναφέρεται ως Βράσταμα σε πηγές του 9ου αιώνα. Οι κάτοικοι των Βραστάμων συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 μεταξύ αυτών ήταν ο Δημήτριος Παραδείσης. Τα Πλανά είναι γνωστά από τα αρχαία χρόνια και τα μνημονεύει ο Ξενοφών στο έργο του "Κύρου Ανάβασις", με το όνομα 'Ασσα. Εκεί, σύμφωνα με το συγγραφέα πέρασαν τα περσικά στρατεύματα 8 μήνες.
Μνημεία και αξιοθέατα
Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που είναι συμπολιούχος με τον Άγιο Γεώργιο. Ο ναός ανακαινίστηκε το 1814, καθώς είχε καεί από τους Τούρκους. Στο λόφο όπου βρίσκεται υπήρχε αρχαίος ναός. Επίσης, στη θέση Μικρόκαμπος βρίσκεται η σπηλιά του Οσίου Ευθυμίου, που ασκήτευσε στην περιοχή. Το σπήλαιο αυτό είναι κτισμένο πάνω σε ένα βράχο. Η μνήμη του τιμάται στις 14 Οκτωβρίου. Ο επισκέπτης μπορεί ακόμα να θαυμάσει τα αιωνόβια δέντρα στον περίβολο της Παναγίας και των Αγίων Αναργύρων (πανηγυρίζει 1 Ιουλίου). Επίσης, υπάρχουν οι ναοί της Αγίας Κυριακής (7 Ιουλίου) και πανηγύρι γίνεται και στις 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θεοτόκου).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Βρασταμα Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Κατηγορία:Πολύγυρος
Δολοφονία του Ρόμπερτ Φ. Κέννεντυ
Στις 5 Ιουνίου 1968, ο προεδρικός υποψήφιος Ρόμπερτ Κέννεντυ τραυματίστηκε θανάσιμα λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο ξενοδοχείο Ambassador στο Λος Άντζελες. Νωρίτερα εκείνο το βράδυ, ο 42χρονος γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη ανακηρύχθηκε νικητής στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος της Νότιας Ντακότας και της Καλιφόρνιας του 1968 κατά τις προεδρικές εκλογές του 1968 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσημα ανακηρύχθηκε νεκρός στις 1:44 π.μ. στις 6 Ιουνίου, περίπου 26 ώρες μετά τον πυροβολισμό του.
Μετά από διπλές νίκες στις πρωταρχικές εκλογές στην Καλιφόρνια και τη Νότια Ντακότα για το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προέδρια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο γερουσιαστής Κένεντι μίλησε με δημοσιογράφους και εργαζόμενους στην εκστρατεία σε μια ζωντανή τηλεοπτική μεταδόση από τη σκηνή της εξέδρας του στο Ambassador Hotel. Λίγο μετά την έξοδο από το βάθρο και την έξοδο από ένα διάδρομο κουζίνας, τραυματίστηκε θανάσιμα από πολλούς πυροβολισμούς. Ο Κένεντι πέθανε στο νοσοκομείο Καλός Σαμαρείτης, 26 ώρες αργότερα. Ο δολοφόνος ήταν ο 24χρονος Σιρχάν Σιρχάν, ο οποίος το 1969, δικάστηκε για δολοφονία του γερουσιαστή και καταδικάστηκε σε θάνατο. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη το 1972. Ένας ανεξάρτητος δημοσιογράφος μιας εφημερίδας ηχογράφησε τα γεγονότα σε μαγνητοταινία και το αποτέλεσμα συνέλαβε στην εικόνα.
Τα σώμα του Κένεντι μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πατρικίου της Νέας Υόρκης για δύο ημέρες δημόσιας προσκυνήματος πριν από τη διεξαγωγή της κηδείας στις 8 Ιουνίου. Το σώμα του ενταφιάστηκε τη νύχτα στο Εθνικό Νεκροταφείο του Άρλινγκτον κοντά στον αδελφό του Τζον. Ο θάνατός του Ρόμπερτ Κένεντι ώθησε τη Μυστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών να προστατεύσει τους προεδρικούς υποψηφίους. Ο αντιπρόεδρος Χιούμπερτ Χάμφρεϊ που ήταν επίσης υποψήφιος για την προεδρία συνέχισε να κερδίζει το χρίσμα των Δημοκρατικών, αλλά τελικά έχασε τις εκλογές από τον Ρεπουμπλικανικό υποψήφιο Ρίτσαρντ Νίξον.
Όπως και η δολοφονία του Τζον Κένεντι, η δολοφονία του Ρόμπερτ οδήγησε σε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Μέχρι σήμερα, δεν έχουν προκύψει αξιόπιστα στοιχεία ότι ο Σιρχάν δεν ήταν ο δολοφόνος ή ότι δεν ενήργησε μόνος του. Ο Κένεντι και ο Χούι Λονγκ της Λουιζιάνας (το 1935) είναι οι μόνοι δύο γερουσιαστές των Ηνωμένων Πολιτειών που χάσαν τη ζωή τους.
Κάθοδος στην πολιτική
Ο Ρόμπερτ Κένεντι ήταν μόλις 22 ετών το 1948 όταν επισκέφτηκε τη Βρετανική αποικία της Παλαιστίνης και έγραψε άρθρα στην εφημερίδα The Boston Post για το ταξίδι και τις επιπτώσεις του σε αυτόν. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, έγραψε ότι μεγάλωσε για να θαυμάσει τους Εβραίους κατοίκους της περιοχής και έγινε ισχυρός υποστηρικτής του Ισραήλ όταν έγινε γερουσιαστής. Διορίστηκε Γενικός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών τον Δεκέμβριο του 1960 από τον αδερφό του, Πρόεδρο Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ, υπηρέτησε σε αυτό το αξίωμα από τον Ιανουάριο του 1961 μέχρι την παραίτησή του στις 3 Σεπτεμβρίου 1964, προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για την εκλογή του στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Απέναντι από τον κατεστημένο Ρεπουμπλικανικό Κένεθ Κίτινγκ, η πρώτη του προσπάθεια ως υποψήφιος σημείωσε μια δύσκολη νίκη στον αγώνα σε ένα κατά τα άλλα πτωτικό έτος του Δημοκρατικού Κόμματος. Ανέλαβε τα καθήκοντά του ως γερουσιαστής από τη Νέα Υόρκη στις 3 Ιανουαρίου 1965.
Η πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του 1968 υπό τον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον ήταν μια περίοδος μεγάλης κοινωνικής αναταραχής. Υπήρξαν ταραχές σε μεγάλες πόλεις εν μέσω των προσπαθειών του Τζόνσον να εισαγάγει νομοθεσία κατά της φτώχειας και κατά των διακρίσεων και υπήρξε σημαντική αντίθεση του κόσμπου στον συνεχιζόμενο πόλεμο του Βιετνάμ.
Η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στις 4 Απριλίου 1968, οδήγησε σε περαιτέρω ταραχές σε αρκετές πόλεις. Ο Κένεντι μπήκε στον αγώνα για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος για την προέδρια στις 16 Μαρτίου, τέσσερις μέρες μετά τον γερουσιαστή Eugene McCarthy και έλαβε ένα μεγάλο ποσοστό των ψήφων στις προκριματικές του Νιού Χάμσαϊρ εναντίον του τότε Προέδρου (42% στον Τζόνσον, το 49% στον Κένεντι). Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Πρόεδρος Τζόνσον ανακοίνωσε ότι δεν επιδίωκε πλέον την επανεκλογή του, και ο Αντιπρόεδρος Χιούμπερτ Χάμφρεϊ ανακοίνωσε ότι θα διεκδίκηση την προεδρία ένα μήνα αργότερα. Ο Χάμφρεϊ δεν συμμετείχε σε καμία πρωτοβουλία, αλλά έλαβε την υποστήριξη πολλών αντιπροσώπων του Δημοκρατικού Κόμματος. Μετά τις προκριματικές της Καλιφόρνια, ο Κένεντι ήταν στη δεύτερη θέση με 393 αντιπροσώπους σε σύγκριση με τους 561 του Χάμφρεϊ και 258 του ΜακΚάρθυ.
Δολοφονία
Οι προκριματικές εκλογές της Καλιφόρνια του 1968 πραγματοποιήθηκαν την Τρίτη 4 Ιουνίου. Τα αποτελέσματα σε όλη την πολιτεία έδωσαν στον Κένεντι 46% και τον Μακάρθυ 42%. Τέσσερις ώρες μετά την ολοκλήρωση των δημοσκοπήσεων στην Καλιφόρνια, ο Κένεντι κέρδισε τη νίκη του προεδρικού χρισμάτος των δημοκρατικών. Μίλησε τηλεφωνικά με τον γερουσιαστή της Νότιας Ντακότας, Τζορτζ ΜακΓκοβερν. Περίπου στις 12:10 π.μ. στις 5 Ιουνίου, μίλησε στους υποστηρικτές της εκστρατείας του στην αίθουσα χορού του Ambassador Hotel 's στην περιοχή Mid-Wilshire του Λος Άντζελες. Εκείνη την εποχή, η κυβέρνηση παρείχε μυστική υπηρεσία προστασία για έναν εν ένεργεια πρόεδρο, αλλά όχι για τους προεδρικούς υποψηφίους. Η μόνη ασφάλεια του Κένεντι που του δόθηκε ήταν από τον πρώην πράκτορα του FBI Γουίλιαμ Μπάρι και τους δύο ανεπίσημους σωματοφύλακες: τον χρυσό Ολυμπιονίκη του δεκάθλου Ράφερ Τζόνσον και τον πρώην παίκτη ποδοσφαίρου Ρόσεϊ Γκριέρ. Ο Κένεντι είχε συνεχώς επαφή με το κοινό κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, και οι άνθρωποι προσπαθούσαν συχνά να τον αγγίξουν στον ενθουσιασμό τους.
Ο Κένεντι σχεδίαζε να περπατήσει μέσα από την αίθουσα χορού όταν είχε τελειώσει η ομιλία του. Τελείωσε την ομιλία δηλώνοντας: «Ένα ευχαριστώ σε όλους εσάς και τώρα ακολουθεί το Σικάγο και ας κερδίσουμε εκεί!» Ήταν καθ' οδόν για μια άλλη συγκέντρωση υποστηρικτών μέσα στο ξενοδοχείο.
Οι δημοσιογράφοι ήθελαν συνέντευξη τύπου, και ο βοηθός της εκστρατείας του Φρεντ Ντότον αποφάσισε ότι ο Κένεντι θα παραιτηθεί από τη δεύτερη συγκέντρωση και αντ 'αυτού θα περάσει από την κουζίνα του ξενοδοχείου και πίσω από την αίθουσα χορού στην περιοχή του Τύπου. Ο Κένεντι άρχισε να φεύγει όταν ο Γουίλιαμ Μπάρι τον σταμάτησε και του είπε, «Όχι, έχει αλλάξει». Ο Μπάρι και ο Ντότον άρχισαν να ανοίγουν έναν δρόμο για τον Κένεντι για να στρίψει αριστερά μέσα από ταλαντευόμενες πόρτες στον διάδρομο της κουζίνας, αλλά ο Κένεντι ήταν στριμωγμένος από το πλήθος και ακολούθησε τον μετρ του ξενοδοχείου Καρλ Ουέκερ από μια πίσω έξοδο. Ο Ουέκερ οδήγησε τον Κένεντι στην κουζίνα, κρατώντας τον δεξί του καρπό, αλλά συχνά τον αφήνε καθώς ο Κένεντι έκανε χειραψία με ανθρώπους που γνώριζε. Ο Ουέκερ και ο Κένεντι άρχισαν να περνούν από ένα πέρασμα που στενεύει στο δεξί τοίχο και ένα τραπέζι προς τα αριστερά. Ο Κένεντι στράφηκε στα αριστερά του και έσφιξε τα χέρια του με τον Juan Romero, ακριβώς τότε ο Σιρχάν Σιρχάν κατέβηκε από ένα χαμηλό πέρασμα δίπλα στην μηχανή πάγου, προσπέρασε τον Ουέκερ και επανειλημμένα πυροβόλησε οκτώ φορές με ένα 22άρι περίστροφο τύπου Iver Johnson Cadet 55-Α.
Ο Κένεντι έπεσε στο πάτωμα, με τον σωματοφύλακα Γουίλιαμ Μπάρι να χτυπά τον Σιρχάν δύο φορές στο πρόσωπο, ενώ άλλοι, όπως ο συγγραφέας Τζορτζ Πλίμπτον και ο Γκάρι, τον στρίμωξαν στο τραπέζι ατμού και τον αφοπλίσαν, καθώς συνέχισε να πυροβολεί με το όπλο του σε τυχαίες κατευθύνσεις. Πέντε άλλοι τραυματίστηκαν: ο William Weisel του ABC News, ο Paul Schrade της United Automobile Workers, η ακτιβίστρια του Δημοκρατικού Κόμματος Ελίζαμπεθ Έβανς, η Ίρα Γκόλντσταϊν της ηπειρωτικής υπηρεσίας ειδήσεων, και ο εθελοντής της εκστρατείας του Κένεντι, Irwin Stroll.
Μετά από ένα λεπτό, ο Σιρχάν παλεύοντας ελευθερώθηκε και άρπαξε ξανά το περίστροφο, αλλά είχε ήδη ρίξει όλες τις σφαίρες και σταμάτησε. Ο Μπάρι πήγε στον Κένεντι και έβαλε το σακάκι του κάτω από το κεφάλι του υποψηφίου, υπενθυμίζοντας αργότερα: «Ήξερα αμέσως ότι ήταν ένα 22άρι, μικρού διαμετρήματος, οπότε ήλπιζα ότι δεν θα ήταν τόσο κακό, αλλά τότε είδα την τρύπα στο κεφάλι του γερουσιαστή, και κατάλαβα». Οι δημοσιογράφοι και φωτογράφοι έσπευσαν στην περιοχή και από τις δύο κατευθύνσεις, συμβάλλοντας στη σύγχυση και το χάος. Καθώς ο Κένεντι βρισκόταν πληγωμένος, ο Χουάν Ρομέρο έβαλε το κεφάλι του και του έβαλε ένα κομπολόι στο χέρι του. Ο Κένεντι ρώτησε τον Ρομέρο, «Είναι όλοι εντάξει;» και ο Ρομέρο απάντησε, «Ναι, όλοι είναι εντάξει». Ο Κένεντι έπειτα γύρισε και είπε, «Όλα θα πάνε καλά.» Αυτή η στιγμή καταγράφηκε από τον φωτογράφο του Life Μπιλ Έπριτζ και τον Boris Yaro των Los Angeles Times και έγινε η εικόνα της δολοφονίας. Υπήρχε κάποια αρχική σύγχυση σχετικά με το ποιος πυροβολήθηκε, ένας μάρτυρας πίστευε ότι το κύριο θύμα ήταν ο διευθυντής της καμπάνιας του Κένεντι και κουνιάδος του Στίβεν Σμίθ. Ένας άλλος μάρτυρας δήλωσε ότι μια γυναίκα με φόρεμα πουά είχε αναφωνήσει επανειλημμένα, «Τον σκοτώσαμε», πριν φύγει.
Η σύζυγος του Κέννεντι, Έθελ ήταν τρεις μήνες έγκυος όταν στάθηκε έξω από το συμβάν στη σκηνή ζητώντας βοήθεια. Σύντομα πήγε στον άντρα της και γονατίσε δίπλα του. Ο Κένεντι γύρισε το κεφάλι του και φάνηκε να την αναγνωρίζει. Ο Σμιθ εμφανίστηκε αμέσως στην τηλεόραση και ζήτησε ήρεμα έναν γιατρό. Ο φίλος και δημοσιογράφος Pete Hamill υπενθύμισε ότι ο Κένεντι είχε «ένα είδος γλυκού χαμόγελου στο πρόσωπό του, σαν να ήξερε ότι όλα θα τελείωναν έτσι». Μετά από αρκετά λεπτά, οι γιατροί έφτασαν και έβαλαν τον Κένεντι σε ένα φορείο, όπου φάνηκε να ψιθυρίζει, «Μην με σηκώνεις», που ήταν τα τελευταία του λόγια, καθώς έχασε τις αισθήσεις του λίγο μετά.
Μεταφέρθηκε ένα μίλι μακριά στο Central Receiving Hospital, όπου ένας γιατρός χαστούκισε το πρόσωπό του, λεγόντας του «Μπομπ, Μπομπ», ενώ ένας άλλος γιατρός έκανε μαλάξεις χειροκίνητα στην καρδιά του. Αφού έλαβαν έναν καλό καρδιακό παλμό, οι γιατροί έδωσαν ένα στηθοσκόπιο στην Έθελ για να ακούσει την καρδιά του να χτυπά. Μετά από περίπου 30 λεπτά, ο Κένεντι μεταφέρθηκε αρκετά τετράγωνα στο Νοσοκομείο του Καλού Σαμαρείτη για να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Ένα γυμνάσιο κοντά στο νοσοκομείο δημιουργήθηκε ως προσωρινή έδρα για τον Τύπο και τα μέσα ενημέρωσης για να λαμβάνουν ενημερώσεις σχετικά με την κατάστασή του. Η χειρουργική επέμβαση ξεκίνησε στις 3:12 π.μ. και διήρκεσε τρεις ώρες και 40 λεπτά. Στις 5:30 μ.μ. την Τετάρτη, ο εκπρόσωπος Φρανκ Μακένζι ανακοίνωσε ότι οι γιατροί του Κένεντι «ανησυχούσαν για τη συνεχιζόμενη αποτυχία του να δείξει βελτίωση καθώς η κατάστασή του παρέμεινε «εξαιρετικά κρίσιμη». Ο Κένεντι πυροβολήθηκε τρεις φορές. Μια σφαίρα σε εύρος ίσως μιας ίντσας (3 cm) μπήκε πίσω από το δεξί του αυτί, διασκορπίζοντας θραύσματα σε όλο τον εγκέφαλό του. Οι άλλες δύο μπήκαν στο πίσω μέρος της δεξιάς μασχάλης του, με την μία να βγήκε από το στήθος του και την άλλη από το πίσω μέρος του λαιμού του. Παρά την εκτεταμένη νευροχειρουργική επεμβάση για να αφαίρεθουν τα θραύσματα της σφαίρας και των οστών από τον εγκέφαλό του, κηρύχθηκε νεκρός στις 1:44 π.μ. στις 6 Ιουνίου, σχεδόν 26 ώρες μετά το συμβάν..
Δράστης
Όταν ο Σιρχάν κρατήθηκε από την αστυνομία, βρήκαν ένα άρθρο εφημερίδας στην τσέπη του, το οποίο ανέφερε την υποστήριξη του Κένεντι προς το Ισραήλ. Ο Σιρχάν κατέθεσε στη δίκη του ότι άρχισε να μισεί τον Κένεντι αφότου έμαθε γι' αυτήν την υποστήριξη. Το 1989, είπε στον δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φροστ στη φυλακή: «Η μόνη σύνδεσή μου με τον Ρόμπερτ Κένεντι ήταν η υποστήριξη του στο Ισραήλ και η σκόπιμη προσπάθειά του να στείλει αυτούς τους 50 βομβιστές στο Ισραήλ για προφανώς να βλάψει τους Παλαιστίνιους». Ορισμένοι μελετητές θεωρούν τη δολοφονία ως ένα από τα πρώτα μεγάλα περιστατικά πολιτικής βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες που προέρχονται από την αραβική-ισραηλινή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.
Η ερμηνεία ότι ο Σιρχάν είχε ως κίνητρο την πολιτική της Μέσης Ανατολής έχει επικριθεί ως υπεραπλούστευση που αγνοεί τα ψυχολογικά του προβλήματα. Οι δικηγόροι του Σιρχάν επιχείρησαν να χρησιμοποιήσουν την υπεράσπιση της μειωμένης ευθύνης κατά τη διάρκεια της δίκης, ενώ ο ίδιος ο Σιρχάν προσπάθησε να ομολογήσει το έγκλημα και να αλλάξει την καταθέση του σε αρκετές περιπτώσεις. Κατέθεσε ότι σκότωσε τον Κένεντι «με 20 χρόνια μίσους στο παρελθόν». Ο δικαστής δεν αποδέχθηκε αυτή την ομολογία και την απέσυρε αργότερα.
Ο Σιρχάν δικάστηκε για τη δολοφονία του Ρόμπερτ Κένεντι στις 17 Απριλίου 1969 και καταδικάστηκε σε θάνατο έξι ημέρες αργότερα. Το 1972, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη με τη δυνατότητα αποφυλάκισης αφού το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνιας ακύρωσε όλες τις εκκρεμείς θανατικές ποινές που είχαν επιβληθεί πριν από το 1972 στην πολιτεία. Από τότε, ο Σιρχάν έχει απαλλαγεί 15 φορές και επί του παρόντος βρίσκεται στο σωφρονιστικό ίδρυμα Richard J. Donovan στη νότια κομητεία του Σαν Ντιέγκο. Οι δικηγόροι του ανέφεραν ότι ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν έχει καμία ανάμνηση του εγκλήματός του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Λίμνη Βόλβη
Σχηματισμός
μικρογραφία|Λίμνη Βόλβη - Φύση μικρογραφία|Υπεραιωνόβιος πλάτανος με φωλιές πουλιών κοντά στο χωριό Σχολάρι Η περιοχή αρχικά καλυπτόταν από την θάλασσα και η γέννηση της λίμνης Βόλβης προήρθε τεκτονικά. Η σημερινή γεωμορφολογία του χώρου διαμορφώθηκε πριν από 1.800.000 έτη (κατώτερο Πλειστόκαινο), όταν ρήγματα στην προ-μυγδονική λεκάνη προκάλεσαν τη βύθισή της. Κατ' αυτό τον τρόπο διακόπηκε η επικοινωνία της με τη θάλασσα και δημιουργήθηκε μια μεγάλη λίμνη, η λίμνη της Μυγδονίας. Οι τεκτονικές διεργασίες συνεχίστηκαν διοχετεύοντας πολλά από τα νερά της στον Στρυμονικό κόλπο. Όσα από αυτά έμειναν, περιορίσθηκαν στα βαθύτερα σημεία της λεκάνης σχηματίζοντας τις δύο μικρότερες λίμνες, την Κορώνεια και την Βόλβη.
Αποτέλεσμα του γεωτεκτονικού αυτού ρήγματος είναι η λίμνη να διαθέτει στο εσωτερικό της πάρα πολλές θερμές πηγές, εκ των οποίων μία μεγάλη ακριβώς στη νότια όχθη της, και στο σημείο που σήμερα λειτουργούν τα θειούχα θερμά Λουτρά της Νέας Απολλωνίας. Ένεκα των πηγών αυτών η στάθμη της δεν πέφτει ποτέ (υπερχείληση του Ρηχείου ποταμού), κάποιες φορές μάλιστα, με πολλές βροχές ή πολλά χιόνια, η στάθμη της ανεβαίνει επικίνδυνα, όπως τον χειμώνα του 2015, που η άνοδός της ξεπέρασε τα 2 μέτρα.
Λόγω και πάλι αυτής της γεωτεκτονικής μορφής της, η λίμνη είναι γενέτειρα σεισμών μικρών και μεγάλων, με αποτέλεσμα την εκδήλωση καθημερινών μικροσεισμών που δεν γίνοται αισθητοί από τον άνθρωπο. Αυτός, ίσως, είναι και ο λόγος που η προηγούμενη ονομασία της ήταν Μπεσίκ (από τό τουρκικό beşik, που σημαίνει λίκνο, παιδική κούνια). Το 1978 εκδηλώθηκε με επίκεντρο τη λίμνη ισχυρός σεισμός 6,5 ρίχτερ, ο οποίος δοκίμασε σκληρά τη Θεσσαλονίκη.
Ονομασία
Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, η Βόλβη ήταν Νύμφη, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος, που ζούσε στα νερά της λίμνης, την οποία και προστάτευε. Σύμφωνα με τον Αθήναιο, απέκτησε με τον Ηρακλή έναν γιό, τον Όλυνθο. Από αυτήν την Νύμφη πήρε το όνομά της η λίμνη Βόλβη, η οποία αναφέρεται από το Στράβωνα. Ο Ξενοφών την αναφέρει με το όνομα Βολυκή. Ο Αισχύλος στην τραγωδία Πέρσαι αναφέρει τη λίμνη Βόλβη στην περιγραφή της πορείας που ακολούθησαν οι ηττημένοι Πέρσες: « ἔς τε Μακεδόνων χώραν ἀφικόμεσθ᾽, ἐπ᾽ Ἀξιοῦ πόρον, Βόλβης θ᾽ ἕλειον δόνακα, Πάγγαιόν τ᾽ ὄρος » («φτάσαμε στη Μακεδονία, στον Αξιό, και στους βάλτους και τις καλαμιές της Βόλβης και στο Παγγαίο όρος»).
Οικολογία
μικρογραφία|213x213εσ|Πελαργός στον οικισμό της [[Νυμφόπετρας (Λίμνη Βόλβη)]] Η λίμνη Βόλβη διαθέτει πλούσια ιχθυοπανίδα, που περιλαμβάνει 24 είδη ψαριών, ανάμεσά τους το ψάρι λιπαριά (Alosa macedonica) που είναι ενδημικό της λίμνης και δεν συναντάται σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Επίσης, ιδιαίτερα σπάνια είναι τα ψάρια γελάρτζα (Alburnus volviticus) και λακόψαρο ή τυλινάρι. Τα κυριότερα είδη της λίμνης αποτελούν το γριβάδι (Cyprinus carpio), το περκί (Perca fluviatilis), το τσιρώνι (Rutilus rutilus), η λεστιά (Abramis brama), η κοκκινοφτέρα (Scardinius erythrophthalmus), η τούρνα (Esox lucius), η πεταλούδα (Carassius gibelio), το χέλι (Anguilla anguilla), η μαλαμίδα (Vimba melanops), η βιργιάνα (Barbus strumicae) κ.ά. Επίσης, παλαιότερα υπήρχε και ο γουλιανός (Silurus glanis), που η παρουσία του σήμερα όμως, έχει γίνει σπάνια ή έχει εξαφανιστεί, εξαιτίας της εισαγωγής του ανταγωνιστικού του είδους, που είναι το γλανίδι (Silurus aristotelis). Τέλος, όσον αφορά κάποια είδη ψαριών χωρίς εμπορική σημασία, υπάρχουν η μουρμουρίτσα (Rhodeus amarus), η θρακοβελονίτσα (Cobitis strumicae), ο ποντογωβιός (Knipowitschia caucasica), η ποταμοσαλιάρα (Salaria fluviatilis) και το κουνουπόψαρο (Gambusia holbrooki). Στην περιοχή υπάρχουν 245 είδη πτηνών μεταξύ αυτών και πολλά αποδημητικά. Η λίμνη Βόλβη αποτελεί σημαντικό τόπο αναπαραγωγής για το σταχτοτσικνιά (Ardea cinerea). Στους δύο υπεραιωνόβιους πλάτανους κοντά στο χωριό Σχολάρι (ανάμεσα στις δυο λίμνες) φιλοξενούνται περίπου 200 φωλιές σταχτοτσικνιάδων. Επίσης, μικρός αριθμός από σταχτοτσικνιάδες και λευκοτσικνιάδες (Egretta garzetta) φωλιάζει στο μοναδικής οικολογικής αξίας, παραλίμνιο υγρόφιλο δάσος της Απολλωνίας, στη νότια πλευρά της λίμνης, μαζί με πολλά ζευγάρια λευκοπελαργών (Ciconia ciconia), συνθέτοντας μια σπάνια κοινωνία. Μεγάλος αριθμός από φωλιές λευκοπελαργών παρατηρείται σ' όλους τους παραλίμνιους οικισμούς της λίμνης και ιδιαίτερα στον οικισμό της Νυμφόπετρας. Η λίμνη Βόλβη είναι ένας από τους 11 ελληνικούς υγροτόπους που προστατεύονται από τη Συνθήκη Ραμσάρ. Η περιοχή είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR1220009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Θεσσαλονίκης Βολβη Κατηγορία:Υγροβιότοποι
Αροράε
Η Αροράε (παλαιότερα γνωστή ως Αροράι, Αρουράι, Νήσος Χόουπ ή Χουρντ) είναι μια ατόλλη στα Νησιά Γκίλμπερτ που ανήκει στο Κιριμπάτι και βρίσκεται κοντά στον Ισημερινό.
Γεωγραφία
Η ατόλλη έχει έκταση 9,5 χμ² και πληθυσμό περίπου 1.125 άτομα (2000), οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι Προτεστάντες. Τα μεγαλύτερα χωριά στην ατόλλη είναι τα Ρορέτι, Ταμαρόα και Ταρίμπο.
Η ατόλλη είναι ένα χαμηλό και επίπεδο κοραλλιογενές νησί με επίμηκες σχήμα. Έχει μήκος 9 χμ και πλάτος 1 χμ. Επειδή είναι μια μικρή ατόλλη, δεν υπάρχει λιμνοθάλασσα.
Κουλτούρα
Ο πολιτισμός της Αροράε έχει επηρεαστεί από την Σαμόα περισσότερο από τα υπόλοιπα νησιά της αλυσίδας των Γκίλμπερτ. Αυτό συνέβη γιατί ιεραπόστολοι από την Σαμόα εγκαταστάθηκαν εκεί και προσυλήτισαν τους κατοίκους του νησιού στην Προτεσταντική Εκκλησία. Η παρουσία των Σαμοανών στην Αροράε διαμόρφωσε το στυλ του χορού, κάνοντας γνωστή την Αροράε για το "ταουμπάτι", έναν χορό στον οποίο χρησιμοποιούνται παλαμάκια, χαστουκίσματα και σφυροκοπήματα ως οπτική επίκρουση για την συνοδεία τοπικών τραγουδιών.
Οι ψαράδες της Αροράε είναι ειδικευμένοι στο πιάσιμο μεγάλων τόνων και καρχαριών. Οι ψαράδες συνήθως κρατούν τα ραχιαία πτερύγια των καρχαριών για εξαγωγή για την σούπα από πτερύγιο καρχαρία, όμως, το νησί έχει έναν αυστηρό νόμο που απαγορεύει την κοπή του ραχιαίου πτερυγίου οποιουδήποτε καρχαρία εάν δεν τον βγάλουν ολόκληρο στην ακτή για να φαγωθεί.
Η Αροράε είναι επίσης γνωστή για τις πέτρες πλοήγησης που βρέθηκαν παλαιότερα στην βόρεια άκρη του νησιού και χρησιμοποιούνταν για να βοηθήσουν τους ταξιδιώτες στο να θέσουν την πορεία τους προς τα γειτονικά νησιά.
Κατηγορία:Νησιά Γκίλμπερτ Αροραε
Morandi
Οι Morandi είναι ρουμανικό μουσικό συγκρότημα της ποπ. Αποτελείται από δύο καλλιτέχνες, τον Μάριους Μόγκα (τα δύο πρώτα γράμματα του επωνύμου του είναι τα ισάριθμα του ονόματος του συγκροτήματος) και τον Αντρέας Τέφας Ροπκέα ή Ράντι, εξ ου και το Μοράντι.
Πέρα από την επιτυχία τους στη Ρουμανία το σινγκλ του ντουέτου Beijo ανέβηκε σε υψηλές θέσεις σε όλη την Ευρώπη στα τσαρτς, το καλοκαίρι του 2005, μη εξαιρουμένου και του MTV Europe chart και του World Chart Express. Οι Morandi ήταν υποψήφιοι ως καλύτερο ρουμανικό συγκρότημα στα MTV Europe Music Awards 2005, έχασαν όμως το βραβείο από τους Voltaj.
Στα ρουμανικά βραβεία του MTV του 2006, το συγκρότημα κέρδισε το βραβείο καλύτερου τραγουδιού για το Beijo και καλύτερου βιντεοκλίπ για το Falling Asleep.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμανικά μουσικά συγκροτήματα
Ολύμπια (19ος αιώνας)
μικρογραφία|318x318εσ|Βραβείο πρώτης κλάσης, 1875 (ως ,ΑΩ´Ο´Ε´ βάσει του [[Ελληνικό σύστημα αρίθμησης|ελληνικού συστήματος αρίθμησης). 42 χιλιοστά, 58.65 γρ. κοπής Παρισιού. Απεικόνιση Γεωργίου Α´. Επιγραφή ανάμεσα σε κότινο, ΑΓΩΝΟΘΕΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΖΑΠΠΑΣ, ΟΛΥΜΠΙΑ ΑΘΗΝΗΣΙ και ΤΑΞΕΩΣ Α´. Ένα από τα 10 που παρήχθησαν και απονεμήθηκαν.]]
Τα Ολύμπια ήταν σειρά αθλητικών διοργανώσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα κατά τα έτη: 1859, 1870, 1875 και 1888-1889. Αυτές οι διοργανώσεις, που ονομάστηκαν έτσι από τον χρηματοδότη τους Ευάγγελο Ζάππα -μερικές φορές αναφέρονται και ως Ζάππειες ολυμπιάδες- βάσει της ονομασίας των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων, υπήρξαν η πρώτη ουσιαστική προσπάθεια στη σύγχρονη ιστορία για την αναβίωση των ολυμπιακών αγώνων, πριν την καθιέρωση των σύγχρονων διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων που ξεκίνησαν αργότερα με πρωτοβουλία του βαρόνου Πιέρ ντε Κουμπερτέν το 1896 στην Αθήνα.
Ιστορικό
''Ευχαρήστησα τον Ζάππα για αυτή την έξοχη ιδέα, αλλά του ανέφερα επίσης ότι οι καιροί έχουν αλλάξει από την αρχαιότητα. Σήμερα, τα έθνη δεν διακρίνονται, έχοντας τους καλύτερους αθλητές και δρομείς, αλλά από τους πρωτοπόρους τους βιομηχανίας και της γεωργίας. Του πρότεινα αντ' αυτού να χρηματοδοτήσει βιομηχανικούς Ολυμπιακούς Αγώνες.''
Για τρεις μήνες δεν υπήρξε καμία απάντηση. Τελικά μετά από συνεννοήσεις μεταξύ του Ζάππα και του ποιητή Παναγιώτη Σούτσου, υπέρμαχου της ολυμπιακής αναβίωσης, σειρά άρθρων στον ελληνικό τύπο πυροδότησε δραστικές εξελίξεις: το θέμα της πρότασης του Ζάππα έγινε ευρέως γνωστό στο κοινό με αποτέλεσμα να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες από το επίσημο κράτος και να υπογραφεί το βασιλικό διάταγμα της διοργάνωσης των Αγώνων, που αποφασίστηκε να πραγματοποιηθούν το 1859.
Ολύμπια του 1859
thumb|220px|Εισιτήριο των αγώνων του 1859 Στις 15 Νοεμβρίου 1859 έλαβε χώρα η πρώτη προσπάθεια αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στη νεότερη ιστορία. Καθώς οι εργασίες αναστήλωσης του Παναθηναϊκού σταδίου είχαν καθυστερήσει, οι αγώνες έλαβαν μέρος στην πλατεία Λουδοβίκου (σημερινή πλατεία Ομονοίας). Βέβαια, παρόλο που οι αγώνες έφεραν τον τίτλο "Ολυμπιακοί", δεν υπήρξαν παγκόσμιας εμβέλειας διοργάνωση, ο χαρακτήρας τον αγώνων ήταν καθαρά εθνικός και οι αθλητές ήταν αποκλειστικά ελληνικής εθνικότητας, είτε υπήκοοι του ελληνικού κράτους είτε μέλη της ελληνικής διασποράς του εξωτερικού.
Καθώς εκείνη την εποχή ο αθλητισμός, ως φαινόμενο, δεν ήταν τμήμα της καθημερινότητας, η επιτροπή των Ολυμπιών δέχτηκε να συμμετάσχουν άτομα από διάφορες κοινωνικές τάξεις: εργάτες, αγρότες κτλ. Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής συνέβησαν και διάφορα αξιοπερίεργα γεγονότα όπως: ένας αστυνομικός, που είχε αναλάβει τη φύλαξη των αθλητικών χώρων, άφησε προσωρινά τη θέση του για να συμμετάσχει ως αθλητής, όπως και ένας υποτιθέμενος τυφλός ζητιάνος ξαφνικά θεραπεύτηκε και έλαβε μέρος ως δρομέας.
Οι νικητές ήταν :
Ολύμπια του 1870
Ο Ευάγγελος Ζάππας σχεδίαζε να χρηματοδοτεί σε μόνιμη βάση διοργανώσεις των Ολυμπίων, όμως πέθανε το 1865. Άφησε αμύθητη περιουσία τόσο για την κατασκευή μεγαλοπρεπών εγκαταστάσεων στην Αθήνα, όσο και για την κάλυψη οποιουδήποτε κόστους σχετικά με τις διοργανώσεις αυτές, ώστε να είναι εφικτή η ανά τετραετία πραγματοποίησή τους. Τον Ιούλιο του 1869 ανακοινώθηκε επίσημα η διοργάνωση των δεύτερων Ολυμπίων. Η αρμόδια επιτροπή που συστάθηκε για αυτό τον σκοπό κάλυψε όλα τα έξοδα των αθλητών που επρόκειτο να συμμετάσχουν. Οι αθλητές υποβλήθηκαν σε τρίμηνες προπονήσεις στο ανακαινισμένο τότε Παναθηναϊκό στάδιο.
Η διοργάνωση του 1870 εγκαινίασε επίσημα το Παναθηναϊκό (καλλιμάρμαρο) στάδιο, χωρητικότητας 30.000 θεατών. Όλα ήταν οργανωμένα στο έπακρο και οι αθλητές έφεραν ειδικές ομοιόχρωμες ενδυμασίες και σανδάλια. Στις 1 Νοεμβρίου κηρύχθηκε η επίσημη έναρξη των αγώνων. Όμως, λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών έπρεπε να αναβληθούν μέχρι τις 15 του μήνα. Περίπου 20.000 με 25.000 θεατές παρακολούθησαν 31 αθλητές σε ποικίλα αγωνίσματα. Ταυτόχρονα με τις αθλητικές δοκιμασίες είχε διοργανωθεί και διαγωνισμός σε εικαστικές τέχνες.
Οι νικητές των αγώνων κέρδισαν και χρηματικά βραβεία, ενώ στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος απονεμήθηκε κλάδος ελιάς. Κατά την απονομή ορχήστρα παιάνιζε τον ολυμπιακό ύμνο, ο οποίος είχε συντεθεί ειδικά για αυτό τον σκοπό. Οι κριτές ήταν κυρίως καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών και ο βασιλιάς Γεώργιος Α' της Ελλάδας απένειμε τα μετάλλια στους νικητές ενώ ηχούσε ο ύμνος.
Τα Ολύμπια του 1870 είχαν μεγάλη απήχηση στον κόσμο και ο τύπος της εποχής αφιέρωσε διθυραμβικές στήλες και αμέτρητους επαίνους λόγω της πολύ καλής οργάνωσής τους.
Οι νικητές ήταν :
Ολύμπια του 1875
Η σχεδιασμός για τα Ολύμπια του 1875 ξεκίνησε από το 1871, ενώ το 1873 ανακοινώθηκε η κατασκευή του Ζαππείου Μεγάρου. Τη διοργάνωση των τρίτων Ολύμπιων την ανέλαβε ο διευθυντής του Δημόσιου Γυμνασίου Αθηνών, Ιωάννης Φωκιανός. Ο Φωκιανός πίστευε ότι τα ιδανικά του αθλητισμού και της ευγενούς άμιλλας μπορούσαν να υιοθετηθούν μόνο από τις πιο εύπορες και θεωρητικά πιο πολιτισμένες και μορφωμένες κοινωνικές τάξεις. Για αυτό τον σκοπό αποκλείστηκαν όλοι οι υποψήφιοι αθλητές πέραν των φοιτητών Πανεπιστημίου. Οι αθλητές πέρασαν ένα στάδιο προπόνησης, έμπνευσης του ίδιου του Φωκιανού με την υποστήριξη Γερμανών συμβούλων, στο Δημόσιο Γυμνάσιο Αθηνών. 220px|thumb|Άποψη του Ζαππείου μεγάρου από την κύρια είσοδο. Οι αγώνες συνέπεσαν χρονικά με βιομηχανική έκθεση από 1.200 Έλληνες και 72 ξένους εκθέτες, τη μεγαλύτερη ως τότε που είχε γνωρίσει το ελληνικό κράτος. Παρόλο όμως που έγιναν πυρετώδεις προετοιμασίες, η διοργάνωση δεν είχε την αναμενόμενη ανταπόκριση. Ο κόσμος που επιθυμούσε να παρευρεθεί στους αγώνες ήταν τόσος που δεν ήταν δυνατό να συγκεντρωθούν όλοι στο στάδιο. Ο τύπος έκρινε με αρνητικά σχόλια τη διοργάνωση και ιδιαίτερα των αποκλεισμό αθλητών που ανήκαν στις εργατικές τάξεις. Ο ίδιος ο Φωκιανός απογοητευμένος από το τελικό αποτέλεσμα παραιτήθηκε. Όμως, οι καλλιτεχνικοί διαγωνισμοί που υπήρξαν μέρος των Ολύμπιων είχαν τεράστια επιτυχία: 25 συνθέτες μουσικής και 25 γλύπτες και ζωγράφοι τιμήθηκαν για την ποιότητα των έργων τους.
Οι νικητές ήταν :
Ολύμπια του 1888-1889
Μετά από μια μακρά περίοδο δικαστικού αγώνα μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και ορισμένων συγγενών του Ευάγγελου Ζάππα, για την τύχη της περιουσίας του, ο Κωνσταντίνος Ζάππας, εξάδελφός του ορίστηκε ο εκτελεστής και συνεχιστής του έργου του, σύμφωνα και με τη διαθήκη του. Η ελληνική κυβέρνηση με χρηματικά ποσά του Ζάππα κατασκεύασε γυμναστήριο, το 1878. Το Ζάππειο μέγαρο εκείνη την εποχή βρίσκονταν υπό κατασκευή και τα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν στις 20 Οκτωβρίου 1888. Συνολικά τριάντα αθλητές αγωνίστηκαν σε διάφορα αθλήματα μεταξύ των οποίων: άρση βαρών και δισκοβολία.
Το 1890, με βασιλικό διάταγμα του διαδόχου τότε Κωνσταντίνου, ανακοινώθηκε ότι τα Ολύμπια θα διοργανώνονταν κάθε τέσσερα έτη. Η επόμενη Ολυμπιάδα ήταν να διοργανωθεί το 1892, όμως αυτό δεν έγινε ποτέ λόγω έλλειψης κεφαλαίων.
Το Παναθηναϊκό στάδιο που θα φιλοξενούσε το 1896 τους Α΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες, που ξεκίνησαν με την πρωτοβουλία του Πιέρ ντε Κουμπερτέν, ήταν πλέον διεθνούς εμβέλειας.
Οι νικητές ήταν :
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις στην Αθήνα
Δασικές πυρκαγιές στον Καναδά το 2023
300px|thumb|Καπνοί πάνω από το Οντάριο και το Κεμπέκ στις 3 Ιουνίου 2023. Ξεκινώντας τον Μάρτιο του 2023 και σε συνεχή αύξηση γύρω στον Ιούνιο, ο Καναδάς έχει επηρεαστεί από μια συνεχιζόμενη σειρά πυρκαγιών που σημειώνει ρεκόρ. Ως η χειρότερη εποχή πυρκαγιών στην καταγεγραμμένη καναδική ιστορία, έχουν πληγεί έντεκα επαρχίες και περιοχές, με μεγάλες πυρκαγιές να μαίνονται στην Αλμπέρτα, τη Νέα Σκωτία, το Οντάριο και το Κεμπέκ.
Από τις 21 Ιουνίου 2.765 πυρκαγιές έχουν κάψει 59.580 τ. χλμ, περίπου το μέγεθος της Κροατίας. Μέχρι τις 21 Ιουνίου, υπήρχαν 330 ενεργές πυρκαγιές, οι 78 από τις οποίες κρίθηκαν «ανεξέλεγκτες». Η διεθνής βοήθεια συνέβαλε στη μείωση των επιπτώσεων.