cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zelda II: The Adventure of Link
Το The Adventure of Link είναι μία επευθείς συνέχεια από το πρώτο The Legend of Zelda, έχοντας, ξανα, τον πρωτοαγονιστή, Link, σε μια περιπέτεια να σώσει την πριγκίπισσα Zelda που έχει πέσει σε ένα ξόρκι ύπνου. To Παιχνίδι δίνει έμφαση σε side-scrolling και role-playing στοιχεία μία σημαντική αναχώρηση από το πρώτο παιχνιδι. Αυτό το παιχνίδι είναι το μόνο sequel του πρώτου παιχνιδιού επειδή όλα τα υπόλυπα παιχνίδια είναι ή prequel ή λαμβάνει μέρος σε μία εναλλακτηκή πραγματικότητα. Αυτό άλλαξε με το παιχνίδι The Legend of Zelda: Breath of the Wild, πού είναι το τελευταίο παιχνίδι στο χρονοδιάγραμμα των παιχνιδιών.
Το παιχνίδι ήταν μία κριτική και οικονομική επιτυχία και το επόμενο παιχνίδι της σείρας θα είναι το The Legend of Zelda: A Link to the Past για το Super Nintendo Entertainment System.
Παιχνίδι
Το «Zelda II: The Adventure of Link» είναι ένα παιχνίδι ρόλων δράσης, που μοιάζει λίγο με το The Legend of Zelda (video game ή στα επόμενα παιχνίδια στην σειρά. Το παιχνίδι διαθέτει side-scrolling περιοχές σε έναν μεγαλύτερο  πάνω-κάτω χάρτη, αντί για το στυλ της κάμερας του προηγούμενου παιχνιδιού το οποίο χρησιμοποιεί μόνο πλευρική κύλιση σε μερικά υπόγεια μπουντρούμια. Το σύστημα παιχνιδιού είναι παρόμοιο με τα χαρακτηριστικά της σειράς «Castlevania», ειδικά το «Castlevania II: Simon's Quest». Το παιχνίδι ενσωματώνει ένα στρατηγικό σύστημα μάχης και περισσότερη αλληλεπίδραση με μη παικτούς χαρακτήρες . Εκτός από τα CD_i παιχνίδια τηε σειράς,   Link: The Faces of Evil  και  Zelda: The Wand of Gamelon , κανένα άλλο παιχνίδι της σειράς δεν περιλαμβάνει ενα σύστημα πολλαπλών ζωών. Το πλευρικό στυλ κάμερας εμφανίζεται περιστασιακά στο  Link's Awakening  και τα αλλά παιχνίδια του Game Boy, οι οποίες βασίζονται κυρίως στο στυλ κάμερας του πρώτου παιχνιδιού.
πλοκή
Έξι χρόνια μετά τα γεγονότα του "The Legend of Zelda (video game |ο Link μαθαίνει από την Impa για μια άλλη κοιμισμένη πριγκίπισσα Zelda. ο τώρα-16χρονος Link παρατηρεί ένα περίεργο σημάδι στο πίσω μέρος του αριστερού του χεριού, ακριβώς όπως την κορυφή του Hyrule. Αναζητά τον Ίμπα, που τον πηγαίνει στο Βόρειο Κάστρο, όπου μια πόρτα είναι σφραγισμενη μαγικά για γενιές. Ο Impa τοποθετεί το πίσω μέρος του αριστερού χεριού του Link στην πόρτα, και ανοίγει, αποκαλύπτοντας ένα κορίτσι που κοιμάται. Ο Impa λέει στον Link ότι το κορίτσι είναι η  Zelda (όχι Η Zelda από το πρώτο παιχνίδι), η πριγκίπισσα του Hyrule από πολύ καιρό, και η προέλευση του τίτλου "Legend of Zelda". Ο αδερφός της Zelda προσπάθησε να την αναγκάσει να πει τα μυστικά του πρόσφατα αποθανόντος πατέρα τους σχετικά με το Triforce. Η πριγκίπισσα Ζέλντα αρνήθηκε να αποκαλύψει την τοποθεσια του (του triforce) και ο φίλος του πρίγκιπα, με θυμό, προσπάθησε να την χτυπήσει με ένα ξόρκι. Η Zelda έπεσε στην επίδραση από ένα ισχυρό ξόρκι ύπνου, αλλά ο μάγος δεν μπόρεσε να ελέγξει την άγρια ​​μαγεία και σκοτώθηκε από αυτήν. Ο πρίγκιπας, γεμάτος τύψεις και ανίκανος να αντιστρέψει το ξόρκι, τοποθέτησε την αδερφή του στον πύργο του κάστρου, ελπίζοντας ότι μια μέρα θα ξυπνούσε. Αποφάσισε ότι οι πριγκίπισσες που θα γεννιόντουσαν από τη βασιλική οικογένεια από εκείνο το σημείο θα ονομάζονταν Zelda, σε ανάμνηση αυτής της τραγωδίας.
Ανάπτυξη
Ο Shigeru Miyamoto, συν-δημιουργός του πρωτόυ The Legend of Zelda, σκόπευε να κάνει το Zelda II: The Adventure of Link διαφορετικό από τον προκάτοχό του. Μια νέα ομάδα συγκροτήθηκε για να αναπτύξει τη συνέχεια, εκτός από τον Miyamoto (ο οποίος αναφέρεται με το ψευδώνυμο "Miyahon") ως παραγωγός, και τον Takashi Tezuka που έγραψε την ιστορία και το σενάριο. Το Zelda II: The Adventure of Link είχε δύο σκηνοθέτες: Tadashi Sugiyama και Yasuhisa Yamamura. Ο Sugiyama αναφέρεται με το ψευδώνυμο "Sugiyan" ως το πρώτο μεγάλο έργο του στη Nintendo, και ο Yamamura αναφέρεται με το ψευδώνυμό του "Yamahen". Ο μουσικός συνθέτης Akito Nakatsuka αναφέρεται ως "Tsukasan".
Το Adventure of Link κυκλοφόρησε ξανά το 2003 στο δίσκο The Legend of Zelda: collector's edition για το GameCube, και ξανά το 2004 ως μέρος της σειράς Classic NES για το Game Boy Advance, με μικρές αλλαγές. Το εισαγωγικό κείμενο άλλαξε σε "Third Triforce" αντί για "No.3 Triforce" και η ημερομηνία πνευματικών δικαιωμάτων άλλαξε σε "1987-2004 Nintendo". Το animation του θανάτου του Link αφαίρεσε τα χρώματα που αναβοσβήνουν σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν οι επιληπτικές κρίσεις, αντικαθιστώντας το με ένα συμπαγές κόκκινο χρώμα.
Το Zelda II κυκλοφόρησε ως το 100ο παιχνίδι στην virtual console του Wii στην Ιαπωνία στις 23 Ιανουαρίου 2007, στην Ευρώπη και την Αυστραλία στις 9 Φεβρουαρίου 2007 και κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 4 Ιουνίου 2007. Οι αλλαγές στο κείμενο δεν υπάρχουν σε αυτήν την έκδοση, αλλά διαθέτει το συμπαγές κόκκινο χρώμα στις κινούμενες εικόνες θανάτου από τις εκδόσεις GameCube και Game Boy Advance. Κυκλοφόρησε ξανά στην virtual console του Nintendo 3DS τον Σεπτέμβριο του 2011, παράλληλα με το πρώτο παιχνίδι Zelda, στο πλαίσιο του προγράμματος "3DS Ambassadors". Είναι ένα από τα δέκα παιχνίδια NES για ιδιοκτήτες που αγόρασαν κονσόλες 3DS πριν από την πτώση της τιμής. Αργότερα διατέθηκε για όλους τους κατόχους 3DS στην Ιαπωνία στις 6 Ιουνίου 2012, στην Ευρώπη στις 13 Σεπτεμβρίου, και στη Βόρεια Αμερική στις 22 Νοεμβρίου. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε επίσης στην virtual console του Wii U τον Σεπτέμβριο του 2013. Είναι ένα από τα 30 παιχνίδια της NES Classic Edition, ένα μικρογραφικό αντίγραφο του Nintendo Entertainment System, που κυκλοφόρησε στις 10 Νοεμβρίου 2016, στην Αυστραλία και την Ιαπωνία, και μια μέρα αργότερα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη.
Υποδοχή
Με την κυκλοφορία του παιχνιδιού στη Βόρεια Αμερική, το Zelda II δέχθηκε κυρίως θετικά σχόλια από κριτικούς και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια NES του 1988, με πολλούς εμπόρους λιανικής πώλησης να αναφέρουν ότι το παιχνίδι εξαντλήθηκε εκείνο το έτος. Το παιχνίδι πούλησε τελικά 4,38 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Το 1987, ο Famicom Tsūshin (τώρα Famitsu) του έδωσε βαθμολογία 36 στα 40, με βάση μια ομάδα τεσσάρων κριτικών που της έδωσε βαθμολογίες 8, 10, 9 και 9 στους 10. Αυτό το έκανε το δεύτερο υψηλότερο τους παιχνίδι του 1987, πίσω από το Dragon Quest II. Αυτά ήταν επίσης τα μόνα δύο παιχνίδια που είχαν λάβει βαθμολογία Famitsu 35/40 ή παραπάνω έως το 1987. Το περιοδικό Play επαίνεσε το μοναδικό παιχνίδι, λέγοντας ότι "αυτός ο συνδυασμός μοναδικών στοιχείων δημιουργεί μια εμπειρία δράσης-RPG σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη". Η Nintendo Power είπε ότι το παιχνίδι ήταν "ένα διασκεδαστικό και φυσικό βήμα στην εξέλιξη του franchise" και του απένειμε το βραβείο Game of the Year για το 1988. Το 1990, η ειδική έκδοση της Nintendo Power Pak Source του έδωσε βαθμολογία 4/5 για γραφικά και ήχο, 3,5 / 5 για έλεγχο Play, 4,5 / 5 για πρόκληση και 4/5 για θέμα διασκέδασης. Το 1992 Σύνολο! Το περιοδικό κέρδισε βαθμολογία 82%, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μέτρια υπο-βαθμολογίες για μουσική και γραφικά. [40] Μια κριτική του 1993 στο Dragon από τον Sandy Petersen, έδωσε 3 στα 5 αστέρια.
Το 1997, η Electronic Gaming Monthly καταχώρισε το Zelda II ως τον αριθμό 72 στα "100 καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών", λέγοντας ότι ενώ τα άλλα τρία υπάρχοντα παιχνίδια της σειράς ήταν καλύτερα (The Legend of Zelda, A Link to the Past και Link's Awakening όλα τα κορυφαία 30), ήταν ακόμα ένα αριστούργημα, με εξαιρετικό gameplay και πολύ μεγαλύτερη αναζήτηση από τον προκάτοχό του. Το Zelda II βαθμολογήθηκε ως το 110ο καλύτερο παιχνίδι που έγινε σε ένα σύστημα της Nintendo στη λίστα των 200 κορυφαίων παιχνιδιών της Nintendo Power. Τον Αύγουστο του 2008, η Nintendo Power το χαρακτήρισε ως το 12ο καλύτερο βιντεοπαιχνίδι Nintendo Entertainment System, περιγράφοντάς το ως μια ριζοσπαστική και αναζωογονητική αποχώρηση από τον προκάτοχό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια The Legend of Zelda Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1987
Ιωάννης Β΄ Ιεροσολύμων
Ο Ιωάννης Β' (περ. 356 - 417) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν αρχικά μοναχός και διαδέχτηκε τον Κύριλλο το 387. Ήταν σύγχρονος του Ρουφίνου της Ακυληίας και του Ιερώνυμου, με τον οποίο μάλιστα διαφώνησε περί διαχειριστικών θεμάτων της κοινότητας των Ιεροσολύμων. Με εντολή του Ιωάννη Β' ξεκίνησε η ανέγερση του ναού της Αγίας Σιών.
Πηγές
Ιωαννης 02 Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Ρικίνη
Η ρικίνη είναι μια εξαιρετικά τοξική φυσικώς απαντώμενη λεκτίνη που απαντάται στους σπόρους του φυτού ρετσινολαδιά (Ricinus communis). Μία δόση καθαρής ρικίνης σε σκόνη με μέγεθος ολίγων κόκκων επιτραπέζιου αλατιού μπορεί να επιφέρει τον θάνατο σε ενήλικα άνθρωπο. Η μέση θανατηφόρος δόση (LD 50) ρικίνης είναι περίπου 22 μικρογραμμάρια ανά χιλιόγραμμο σωματικού βάρους (1,78 χιλιοστόγραμμα για τον μέσο ενήλικα). Χάρη σύγκρισης, ένα τυπικό δισκίο παρακεταμόλης (ακεταμινοφαίνη) περιέχει 500 mg ακεταμινοφαίνης και μια χαμηλή δόση ασπιρίνης περιέχει 81 mg ασπιρίνης. Η στοματική πρόσληψη ρικίνης αποβαίνει πολύ λιγότερο τοξική και εκτιμάται ότι η θανατηφόρος δόση στον άνθρωπο είναι περίπου 1 χιλιοστόγραμμο ανά χιλιόγραμμο.
Τοξικότητα
Η ρικίνη είναι πολύ δηλητηριώδης είτε εισπνέεται είτε λαμβάνεται με ένεση είτε με κατάποση. Δρα ως τοξίνη με αναστολή της πρωτεϊνικής σύνθεσης. Αποτρέπει κύτταρα από τη "συναρμολόγηση" διαφόρων αμινοξέων προς πρωτεΐνες σύμφωνα με τα μηνύματα που λαμβάνονται από το αγγελιοφόρο RNA σε μία διαδικασία που διενεργείται από το κύτταρο στα ριβοσώματα, δηλαδή το πιο βασικό επίπεδο του μεταβολισμού των κυττάρων, που είναι απαραίτητη για όλα τα ζωντανά κύτταρα και έτσι για την ίδια τη ζωή. Η ρικίνη είναι ανθεκτική, αλλά όχι αδιαπέραστη, στον μεταβολισμό από πεπτιδάσες. Με κατάποση, η παθολογία της ρικίνης περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στον γαστρεντερικό σωλήνα, όπου μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς του βλεννογόνου. Με την κατάλληλη θεραπεία, οι περισσότεροι ασθενείς θα έχουν πλήρη ανάκαμψη.
Επειδή τα συμπτώματα που προκαλούνται προέρχονται από την αποτυχία σύνθεσης πρωτεϊνών από τα κύτταρα, κάνουν την εμφάνισή τους μετά από μια όχι σταθερή καθυστέρηση που εκτείνεται από λίγες ώρες μέχρι μια πλήρη ημέρα μετά την έκθεση. Αντίδοτο έχει αναπτυχθεί από τον στρατό του Ηνωμένου Βασιλείου, αν και δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί σε ανθρώπους. Ένα άλλο αντίδοτο που αναπτύχθηκε από τον στρατό των ΗΠΑ, έχει αποδειχθεί ότι είναι ασφαλές και αποτελεσματικό σε πειραματόζωα (ποντίκια) με ένεση όταν αίμα πλούσιο σε αντισώματα αναμιγνύεται με ρικίνη, ενώ έγιναν και κάποιες δοκιμές σε ανθρώπους. Συμπτωματική και υποστηρικτική θεραπεία είναι διαθέσιμες. Οι επιζώντες συχνά αναπτύσσουν μακροχρόνια βλάβη ορισμένων οργάνων. Η ρικίνη προκαλεί ισχυρή διάρροια και τα θύματα μπορεί να πεθάνουν από το κυκλοφορικό σοκ. Ο θάνατος επέρχεται συνήθως μέσα σε 3-5 ημέρες από την έκθεση.
Οι σπόροι συνθλίβονται σε μια μορφή ελαιοτριβείου για την εξαγωγή καστορελαίου. Αυτή η διαδικασία αφήνει ως κατάλοιπο τα στερεά τμήματα των σπερμάτων, που ονομάζονται "πίτα", "πίτα του ελαίου", και "πίτα σύνθλιψης". Ενώ οι "πίτες" που προέρχονται από σύνθλιψη καρύδας, φιστικιών και βαμβακιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε ως ζωοτροφές ή / και λιπάσματα, η τοξική φύση τους τις εμποδίζει από τη χρήση τους ως ζωοτροφές, εκτός εάν η ρικίνη πρώτα απενεργοποιηθεί με κλίβανο. Τυχαία κατάποση "πίτας" από σπέρματα του ricinus communis που έχει χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα έχει αναφερθεί ότι είναι υπεύθυνη για θανατηφόρα δηλητηρίαση από ρικίνη σε ζώα.
Οι θάνατοι από κατάποση σπόρων του φυτού είναι σπάνιοι, εν μέρει λόγω του δύσπεπτου περιβλήματός τους, και επειδή το σώμα μπορεί, αν και με δυσκολία, να υποβάλει σε διαδικασία πέψης τη ρικίνη. Ο πολτός από οκτώ σπέρματα θεωρείται επικίνδυνος για ενήλικο άτομο. Οι Rauber και Heard αναφέρουν ότι η προσεκτική εξέταση μελετών περιπτώσεων (case studies) των αρχών του 20ού αιώνα, δείχνουν ότι δημόσιες και επαγγελματικές αντιλήψεις της τοξικότητας της ρικίνης «δεν αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια τις δυνατότητες της σύγχρονης ιατρικής διαχείρισης».
Υπερδοσολογία
Πιο σοβαρά επεισόδια δηλητηρίασης στον άνθρωπο είναι το αποτέλεσμα της από του στόματος κατάποσης σπερμάτων του φυτού, 5-20 των οποίων θα μπορούσαν να αποδειχθούν μοιραία για έναν ενήλικα. Ωστόσο, υπήρχε μία περίπτωση 37χρονης γυναίκας που επέζησε ύστερα από πρόσληψη 30 σπερμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2013. Τα θύματα συχνά εμφανίζουν πρόδηλη ναυτία, διάρροια, ταχυκαρδία και υπόταση, και επιληπτικές κρίσεις εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι και για μια εβδομάδα. Οι συγκεντρώσεις ρικίνης ή ρικινίνης στο αίμα, στο πλάσμα ή στα ούρα μπορούν να μετρηθούν για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση.Οι εργαστηριακές εξετάσεις συνήθως περιλαμβάνουν ανοσοδοκιμασία ή υγρή χρωματογραφία-φασματομετρία μάζας.
Θεραπεία δηλητηρίασης
Δεν υπάρχει αντίδοτο για δηλητηρίαση από ρικίνη σε ανθρώπους. Οι υπάρχουσες θεραπείες δίνουν έμφαση στην ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων του δηλητηρίου. Πιθανές θεραπείες περιλαμβάνουν ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, υποβοήθηση της αναπνοής ή χορήγηση φαρμάκων για την αντιμετώπιση των επιληπτικών κρίσεων και χαμηλή αρτηριακή πίεση. Εάν η ρικίνη έχει καταποθεί πρόσφατα, το στομάχι μπορεί να υποστεί έκπλυση με ενεργό άνθρακα.
Βιοχημεία
Η ρικίνη έχει ταξινομηθεί ως τύπου 2 πρωτεΐνη αδρανοποίησης ριβοσώματος (RIP). Ενώ ο τύπος 1 RIP αποτελείται από πρωτεΐνες απλής αλυσίδας που έχουν καταλυτική δράση, οι τύπου 2 RIPs, επίσης γνωστές ως ολοτοξίνες, αποτελούνται από δύο διαφορετικές αλυσίδες πρωτεϊνών που σχηματίζουν ένα ετεροδιμερές σύμπλοκο. Στον τύπο 2 RIP οι πρωτεΐνες αποτελούνται από μια Α αλυσίδα που είναι λειτουργικά ισοδύναμη με τον τύπο 1 RIP, ομοιοπολικά συνδεδεμένη με ένα μόνο δισουλφιδικό δεσμό με μια αλυσίδα Β, η οποία είναι καταλυτικά αδρανής, αλλά χρησιμεύει για να μεσολαβήσει στη μεταφορά του συμπλόκου πρωτεΐνης ΑΒ από την επιφάνεια του κυττάρου, μέσω φορέων κυστιδίων, στον αυλό του ενδοπλασματικού δικτύου (ER). Αμφότερες οι τύπου 1 και τύπου 2 RIP είναι λειτουργικά δραστικά έναντι των ριβοσωμάτων in vitro, ωστόσο μόνο οι τύπου 2 RIPs εμφανίζουν κυτταροτοξικότητα που οφείλεται στις λεκτινικές ιδιότητες της Β αλυσίδας. Για να εμφανίσετε τη λειτουργία αδρανοποίησης ριβοσώματος, ο δισουλφιδικός δεσμός στη ρικίνη πρέπει να διασπαστεί με αναγωγή του.
Βιοσύνθεση
Η ρικίνη συντίθεται στο ενδοσπέρμιο του σπέρματος του φυτού ρετσινολαδιά. Η πρόδρομος πρωτεΐνη της ρικίνης αποτελείται από πεπτίδιο 576 αμινοξέων μήκους και περιέχει ένα πεπτίδιο σήματος ( αμινοξέα στις θέσεις 1-35), την αλυσίδα ρικίνης Α (36 έως 302), ένα πεπτίδιο σύνδεσης (303-314), και την αλυσίδα ρικίνης Β (315 - 576). Η Ν-τερματική αλληλουχία σήματος παραδίδει το προ- προπολυπεπτίδιο στο ενδοπλασματικό δίκτυο (ER) και, στη συνέχεια, το πεπτίδιο-σηματοδότης αποκόπτεται. Εντός του αυλού του ενδοπλασματικού δικτύου το προπολυπεπτίδιο είναι γλυκοζυλιωμένο και μία ισομεράση δισουλφιδίου διασπά τον δισουλφιδικό δεσμό σχηματισμού μεταξύ κυστεϊνών 294 και 318. Το προπολυπεπτίδιο υφίσταται περαιτέρω γλυκοζυλίωση εντός του σωματίου Golgi και μεταφέρεται στους σχηματισμούς αποθήκευσης πρωτεΐνης. Το προπολυπεπτίδιο διασπάται με τη βοήθεια μιας ενδοπεπτιδάσης που οδηγεί στην παραγωγή της πρωτεΐνης - ώριμης ρικίνης που αποτελείται από μία αλυσίδα Α 267 αμινοξέων και Β αλυσίδα 262 αμινοξέων, οι οποίες είναι ομοιοπολικά συνδεδεμένες με έναν απλό δισουλφιδικό δεσμό.
Δομή
Η τεταρτοταγής δομή της ρικίνης είναι ένα σφαιρικό, γλυκοζυλιωμένο ετεροδιμερές περίπου 60-65 kDa. Η αλυσίδα Α και η αλυσίδα Β έχουν παρόμοια μοριακά βάρη περίπου 32 kDa και 34 kDa, αντίστοιχα.
Πολλά φυτά όπως το κριθάρι έχουν την αλυσίδα Α, αλλά όχι τη Β αλυσίδα. Οι άνθρωποι δεν αρρωσταίνουν από την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων των εν λόγω τροφίμων, ενώ η ρικίνη Α εμφανίζει εξαιρετικά χαμηλή τοξικότητα για όσο διάστημα η αλυσίδα Β δεν είναι παρούσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεΐνες Κατηγορία:Τοξικές ουσίες
Ιβανίς Μπερισλάβιτς
Ο Ιβανίς Μπερισλάβιτς (σερβικά : Ivaniš Berislavić ) ήταν ηγεμόνας, δεσπότης, του Δεσποτάτου της Σερβίας από το 1504 έως το 1514.
Βιογραφία
Ο Ιβανίς ήταν από κροατική οικογένεια ευγενών της Σλαβονίας που υπαγόταν στο βασίλειο της Ουγγαρίας. Μετά το θάνατο του δεσπότη Γιοβάν Μπράνκοβιτς το 1502 παντρεύτηκε την χήρα του Ελένη μετά απο μεσολάβηση του Ούγγρου βασιλιά Λάντισλαβ Β΄ εφόσον η οικογένεια Μπράνκοβιτς δεν είχε αρσενικό απόγονο. Ωστόσο, ο γάμος αυτός δεν ήταν επιθυμητός στους Σέρβους όπου οι τοπικοί χρονικογράφοι δεν τον αναφέρουν στην σειρά των δεσποτών.
Ο Ιβανίς τέθηκε ως προστάτης της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουγγαρία, υπέγραφε ως «τη χάρη του Θεού, δεσπότης της Σερβίας". Πήρε όρκο να εξασφαλίσει τα νότια σύνορα της Ουγγαρίας και να είναι πιστός στο λαό του. Η υπεράσπιση των νοτίων συνόρων του Βασιλείου της Ουγγαρίας χειρίζεται ο Μπερισλάβιτς ως δεσπότης, με την υποστήριξη της Στέφαν, Μάρκο και Πέταρ, Στέφαν Μπραντάκ, και οι ένοπλες δυνάμεις του Βελιγραδίου και της Σάμπατς.
Ο γιος του, Στέφανος, είχε τον τίτλο του «Δεσπότη της Σερβίας» μέχρι την ήττα του στη μάχη κατά των Οθωμανών το 1535.Είναι άγνωστο ακριβώς πότε πέθανε, το 1513 υπάρχει η τελευταία αναφορά γι΄αυτόν, θεωρείται ότι πέθανε το 1514, επειδή η σύζυγός του Ελένη αναφέρεται ως ο Κύριος των στρατιωτικών δυνάμεων του Δεσπότη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Οίκος Μπερισλάβιτς
556
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 556 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γέφυρα Ακάσι-Καϊκιό
Η γέφυρα Ακάσι-Καϊκιό είναι η γέφυρα στην Ιαπωνία, που συνδέει την πόλη Κόμπε στο ηπειρωτικό τμήμα του Χονσού με την Ιβάγια στο νησί Αβάτζι πάνω από τα πολυσύχναστα στενά Ακάσι. Όταν ολοκληρώθηκε το 1998 ήταν η γέφυρα με το μεγαλύτερο κεντρικό άνοιγμα από κάθε κρεμαστή γέφυρα με άνοιγμα 1.991 μέτρων. Είναι μέρος της εθνικής οδού Χονσού-Σικόκου. Έχει συνολικό μήκος τέσσερα χιλιόμετρα.
Ιστορία
Πριν χτιστεί, οι άνθρωποι διέσχιζαν τα στενά Ακάσι με πλοία. Αυτή η επικίνδυνη πλωτή οδός συχνά βιώνει έντονες καταιγίδες και, το 1955, δύο πλοία βυθίστηκαν στα στενά, κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας, σκοτώνοντας 168 ανθρώπους. Το επακόλουθο σοκ και η δημόσια κατακραυγή έπεισε την ιαπωνική κυβέρνηση να αναπτύξει σχέδια για μια κρεμαστή γέφυρα που θα διασχίζει το στενό. Το αρχικό πρόγραμμα προέβλεπε μια μικτή σιδηροδρομική και οδική γέφυρα, αλλά όταν άρχισε η κατασκευή της τον Απρίλιο του 1988, περιορίστηκε σε έξι λωρίδες δρόμου. Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε το Μάιο του 1988, και άνοιξε για την κυκλοφορία στις 5 Απριλίου 1998. Τα στενά Ακάσι χρησιμοποιούνται από τη διεθνή ναυσιπλοΐα, γεγονός που κατέστησε επιτακτική την κατασκευή μιας γέφυρας που παρέχει μια λωρίδα πλάτους ενάμιση χιλιομέτρου για τα πλοία.
Αρχιτεκτονική
Η γέφυρα έχει τρία ανοίγματα. Το κεντρικό άνοιγμα είναι 1.991 μέτρα και τα άλλα δύο τμήματα είναι 960 μ. έκαστο. Έχει ολικό μήκος 3.911 μέτρα. Το κεντρικό άνοιγμα ήταν αρχικά 1.990 μέτρα, αλλά ο μεγάλος σεισμός Χανσίν στις 17 Ιανουαρίου 1995, μετακίνησε τους δύο πύργους (μόνο οι πύργοι είχαν ανεγερθεί τότε), οπότε το άνοιγμα αυξήθηκε κατά 1 μέτρο.
Η γέφυρα έχει σχεδιαστεί με ειδικό σύστημα δύο δοκών στροφέων, που της επιτρέπει να αντέχει ανέμους 286 χιλιομέτρων ανά ώρα, σεισμούς έντασης στο 8,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, και ισχυρά θαλάσσια ρεύματα. Η γέφυρα περιλαμβάνει επίσης εκκρεμή που έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν στη ιδιοσυχνότητα της γέφυρας ώστε να περιορίζουν την ένταση των ταλαντώσεων. Οι δύο κύριοι πύργοι υποστήριξης εξέχουν 298 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και η γέφυρα μπορεί να επεκταθεί λόγω των διαστολών έως και 2 μ. κατά τη διάρκεια της ημέρας. Κάθε αγκύρωση απαιτεί 350.000 τόνους (390.000 μικρούς τόνους) σκυροδέματος. Τα καλώδια από χάλυβα αποτελούνται από 300.000 χιλιόμετρα σύρματος. Κάθε καλώδιο έχει διάμετρο 112 εκατοστά και περιέχει 36.830 επιμέρους καλώδια.
Η Γέφυρα Ακάσι-Καϊκιό διαθέτει συνολικά 1.737 λάμπες φωτισμού: 1.084 για τα κύρια καλώδια, 116 για τους κύριους πύργους, 405 για τις δοκούς και 132 για τις αγκυρώσεις.
Χρήση
Το συνολικό κόστος εκτιμάται στα 500 δις γιεν, και αναμένεται να επιστραφεί από τη χρέωση διοδίων στους οδηγούς να διασχίσουν τη γέφυρα. Τα διόδια κοστίζουν 2.300 ¥ και τη γέφυρα χρησιμοποιούν περίπου 23.000 αυτοκίνητα ημερησίως.
Παραπομπές
Ακάσι-Καϊκιό Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Νίκος Τζίνης
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σε ανώτερο επίπεδο με τη Νίκη Βόλου, ως παίκτης της οποίας το 1961 κατέκτησε την άνοδο για την Α΄ Εθνική κατηγορία. Κατόπιν μίας διετίας στον Ολυμπιακό Πειραιώς και έχοντας λάβει μέρος κατά τον επαναληπτικό –τρίτο– τελικό του νικηφόρου Β΄ Βαλκανικού κυπέλλου, επέστρεψε στη θεσσαλική πόλη αρχικά για τη Νίκη και αργότερα τον Ολυμπιακό Βόλου.
Μετείχε σε έναν αγώνα της εθνικής Ανδρών όταν χρησιμοποιήθηκε από το 67' αντί του Γιώργου Πετρίδη, ο οποίος –επίσης αλλαγή και στη μοναδική του διεθνή εμφάνιση– ένα λεπτό πριν είχε διαμορφώσει το τελικό Ελλάδα-Πολωνία 3-1 στον φιλικό της 16ης Οκτωβρίου 1963.
Τίτλοι
Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Seven More Minutes
Το "Seven More Minutes" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των The Rentals. Κυκλοφόρησε στις 13 Απριλίου του 1999. Περιέχει συνεργασίες με διάσημους καλλιτέχνες όπως την Petra Haden των That Dog, την Donna Matthews των Elastica, την Miki Berenyi των Lush, τον Tim Wheeler των Ash, τον Kevin March και τον Damon Albarn των Blur. Τα τραγούδια του άλμπουμ γράφτηκαν στην Βαρκελώνη και μιλάνε για ένα κορίτσι που είχε γνωρίσει ο Matt Sharp εκεί.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Matt Sharp εκτός από το σημειωμένο
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Φρανσουά Ζαν Νταρλάν
Ο Φρανσουά Ζαν Νταρλάν (πλήρες όνομα Ζαν Λουί Φρανσουά Ξαβιέ Νταρλάν, Jean Louis Xavier François Darlan, 7 Αυγούστου 1881 - 24 Δεκεμβρίου 1942) ήταν Γάλλος ναύαρχος και πολιτικός που διατέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας, για ένα χρόνο, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Κυβέρνηση του Βισύ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν Νταρλάν γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1881 στην πόλη Νεράκ (Nérac) του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν (Lot-et-Garonne) της Γαλλίας. Σπούδασε στη γαλλική Ναυτική Ακαδημία εμποροπλοιάρχων από την οποία και αποφοίτησε το 1902. Έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη μάχη του Βερντέν υπό τον στρατηγό Φιλίπ Πεταίν. Μετά τον πόλεμο συνέχισε καριέρα στρατιωτική όπου και κατατάχθηκε στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό στο οποίο και εξελίχθηκε φθάνοντας το 1929 στο βαθμό του υποναυάρχου και το 1932 στο βαθμό του αντιναυάρχου. Τέσσερα χρόνια αργότερα προήχθη σε ναύαρχο και το 1939 έλαβε τον τιμητικό διοικητικό τίτλο του "Ναυάρχου του στόλου" ή στόλαρχου, τίτλος που απενεμήθη για πρώτη φορά.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά τα δραματικά γεγονότα της κατάρρευσης του μετώπου και την κατάληψη του Παρισιού από τα γερμανικά στρατεύματα, (Ιούνιος 1940), τάχθηκε ανοικτά υπέρ της σύναψης ανακωχής. Μετά την παραίτηση του Πωλ Ρεϊνώ, υπήρξε ένας από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του αντιπροέδρου Φιλίπ Πεταίν ν' αναλάβει την εξουσία. Αναλαμβάνοντας ο τελευταίος πρόεδρος στη λεγόμενη κυβέρνηση του Βισύ, μετά τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, ο Ζαν Νταρλάν διορίσθηκε παράλληλα με τα καθήκοντά του, υπουργός του ναυτικού, όπου και διέταξε το μεγαλύτερο μέρος του γαλλικού στόλου να μετακινηθεί στα παράλια των γαλλικών αποικιών της Β. Αφρικής.
Τις ημέρες που ακολούθησαν, οι Άγγλοι, φοβούμενοι τυχόν προσχώρηση του γαλλικού στόλου στις δυνάμεις του Άξονα, ζήτησαν από τον Γάλλο ναύαρχο ούτε λίγο ούτε πολύ την παράδοση του στόλου του σε βρετανικό έλεγχο, ή την μετακίνησή του στη Καραϊβική. Βεβαίως προ του αιτήματος αυτού σε σύμμαχο χώρα με καταφανή έλλειψη εμπιστοσύνης και κατάφωρη προσβολή της αξιοπρέπειας των Γάλλων κυβερνητών, αξιωματικών και ναυτών, ο Ζαν Νταρλάν αρνήθηκε. Είναι πολύ αμφίβολο αν θα υπήρχαν Άγγλοι ναύαρχοι που θα ικανοποιούσαν όμοιο αίτημα, αν οι όροι ήταν αντίστροφοι.
Μετά από αυτή την εξέλιξη, στις 3 Ιουλίου, του 1940, ο Τσώρτσιλ διέταξε τον αιφνίδιο βομβαρδισμό του μέχρι τότε "συμμαχικού" γαλλικού στόλου που ελλιμενιζόταν στο όρμο του Μερς Ελ Κεμπίρ, σκορπώντας τον θάνατο σε 1300 ανυποψίαστους Γάλλους, βυθίζοντας και καταστρέφοντας γαλλικά πολεμικά πλοία, επεκτείνοντας παρόμοιες επιχειρήσεις στη Σενεγάλη και Μαδαγασκάρη.
Το γεγονός αυτό καθαυτό ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε έγκλημα πολέμου. Υπήρξε όμως ικανό για να ανατρέψει ακόμα περισσότερο την όποια συμπάθεια του γαλλικού λαού προς τον βρεταννικό και να ακολουθήσει μια έντονη φιλογερμανική στάση για συνεργασία που ζήτησε ο Χίτλερ και που επεβλήθη από τον Φ. Πεταίν κηρύσσοντας την Εθνική Επανάσταση, με το σύνθημα Εργασία, Οικογένεια, Πατρίδα, προχωρώντας σε πρωτοφανείς διώξεις κάθε πραγματικού ή φανταστικού αντιφρονούντος.
Δολοφονία
Λίγες εβδομάδες αργότερα της συνομολόγησης των παραπάνω συμφωνιών στις 24 Δεκεμβρίου του 1942 ο Ζαν Νταρλάν δέχθηκε εντός του ναυαρχείου δολοφονική επίθεση από ένα ένοπλο νεαρό 20χρονο Γάλλο του κινήματος της γαλλικής αντίστασης ονόματι Φερνάν Μποννιέ ντε λα Σαπέλ, από τον πυροβολισμό του οποίου υπέκυψε λίγες ώρες αργότερα. Ο δε δολοφόνος συνελήφθη και εκτελέστηκε από στρατιωτικό απόσπασμα δύο ημέρες αργότερα.
Κρίσεις - Παρατηρήσεις
Ο Ναύαρχος Νταρλάν υπήρξε λαμπρός αξιωματικός, άριστος επιτελικός και δίκαια μπορούσε να υπερηφανευόταν ότι ήταν ο δημιουργός του γαλλικού στόλου όπως είχε διαμορφωθεί το 1940, υπογραμμίζοντας συχνά πως ως Γάλλος ηγήτορας δεν είχε ηττηθεί ποτέ. Υπήρξε φλεγματικός, υπερόπτης αλλά και πεισματάρης. Τάχθηκε υποστηρικτής της ανακωχής ως αναπόφευκτη ανάγκη, βλέποντας τους Γερμανούς μέσα στο Παρίσι, προκειμένου να σωθεί ότι ήταν δυνατόν. Συμμετείχε στη κυβέρνηση του Βισύ λόγω θέσεως που κατείχε, πλην όμως φάνηκε στη συνέχεια ενάντιος στη πολιτική των διώξεων του Λαβάλ, κατά πολιτικών, κομμουνιστών, Εβραίων κ.λπ. τον οποίον και αντικατέστησε στη δεύτερη περίοδο του Βισύ.
Υπήρξε πράγματι αντι-βρετανός έχοντας επίγνωση της ανάγκης της διατήρησης του ανέπαφου και αξιόμαχου γαλλικού στόλου τον οποίο και διέταξε ορθότατα σε διασπορά. Αλλά και ποια εμπιστοσύνη θα μπορούσε τότε να έτρεφε προς τους Άγγλους όταν η εκκένωση της Δουνκέρκης (αρχές Ιουνίου 1940) αφέθηκε χωρίς σχέδιο στη τύχη της, που αν συνέβη, όπως συνέβη, ένα θαύμα, αυτό οφειλόταν στον αυθορμητισμό του βρετανικού λαού που έσπευσε εθελοντικά με κάθε πλωτό μέσον να βοηθήσει αφήνοντας όμως την πίκρα της εγκατάλειψης των 40.000 Γάλλων στρατιωτών της οπισθοφυλακής που κατέληξαν όμηροι.
Στη συνέχεια χωρίς ποτέ ο ίδιος να δώσει αφορμή αμφιβολιών για την περαιτέρω στάση του στον αγώνα κατά του ναζισμού, αμυνόμενος στη κυριολεξία την αξιοπρέπεια του όπλου που ηγείτο, έγινε θεατής της μεγαλύτερης πολεμικής παραφροσύνης, του "συμμαχικού" βομβαρδισμού μέρους του στόλου του, αφήνοντας 1300 νεκρούς χωρίς να υπολογίζεται η υλική καταστροφή του.
Τον Αύγουστο του 1940 ο Νταρλάν σε μία προσπάθεια παζαρέματος βελτίωσης της γαλλικής κατάστασης από τους Γερμανούς, τους παρέσχε κάποιες πληροφορίες που αφορούσαν το Γιβραλτάρ. Αργότερα όταν ανέλαβε πολιτική εξουσία από τον Πεταίν, κατά την αντιβρετανική εξέγερση που σημειώθηκε στο Ιράκ, τον Μάιο του 1941, πιστεύοντας ότι του δινόταν η ευκαιρία να εντυπωσιάσει τους Γερμανούς, τους πρόσφερε τη χρήση των αεροδρομίων στη Συρία με βέβαιη την ελπίδα του παζαρέματος. Όμως και αυτή απεδείχθη μονόπλευρη, εκτός του ότι αποτέλεσμα ήταν η βρετανική εισβολή στη Συρία. Από εκεί και πέρα σταμάτησε κάθε συνεννόηση με τους Γερμανούς και όχι μόνο, αλλά αντιστρατεύτηκε σε κάθε κίνηση παροχής νεοσυλλέκτων που ζήτησε η Βέρμαχτ, όπου μετά την πίεση της τελευταίας επανήλθε στις 18 Απριλίου του 1942 ο Λαβάλ, αρχηγός της κυβέρνησης και ο Νταρλάν περιορίστηκε στο αξίωμα του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας
Κώστας Παπαδήμας
Ο Κώστας Παπαδήμας (1932 - 22  Μάιου  2021 ) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Είχε ύψος  1.87  και  αγωνίζονταν  με  επιτιχία σε  όλες  τις  θέσεις   του  γηπέδου. Το φόρτε  του  ήταν  όμως   η  θέση του  πλέι μέικερ,   και  του  αριστερού  ελ - σμόλ φόργουοντ. Παράλληλα ασχολούνταν και  με  άλλα  αθλήματα  κυρίως  του  στίβου  με  ιδιαίτερη  επιτυχία. Διέθετε καλό  σουτ, ενώ   ήταν   εκπληκτικά  γρήγορος και  πολύ  αλτικός. Στην ομάδα  του  Πανελληνίου  φορούσε  την φανέλα με το  νούμερο  8. Υπήρξε και  προπονητής   του  Πανελληνίου  Γ.Σ.,  ενώ  από   την  στιγμή  που   του προτάθηκαν  χρήματα,  αυτός  παραιτήθηκε. Σπούδασε  και  εξάσκησε  το   επάγγελμα   του  πολιτικού  μηχανικού
Αγωνίστηκε στην ομάδα καλαθοσφαίρισης του Πανελληνίου και ήταν μέλος της «Χρυσής Πεντάδας». Κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Ελλάδας (1953, 1955, 1957). Το 1953 κατέκτησε το πρωτάθλημα χωρίς ήττα ενώ το 1955 με διαφορά 84 πόντους μέσο όρο.
Με την εθνική Ελλάδος σε 17 αγώνες και σημείωσε 104 πόντους. Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 και 1955 και στην Ολυμπιάδα του 1952. Ο Κώστας  Παπαδήμας  έφυγε  από  την ζωή  τον  Μάιο του  2021 σε  ηλικία  89  ετών.
στις Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1955 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος
Το Ψηλός λιγνός και ψεύταρος είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1985, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη. Το σενάριο το έγραψε ο Λάκης Μιχαηλίδης, ενώ η παραγωγή έγινε από τον Γιώργο Καραγιάννη. Πρωταγωνιστούν οι Στάθης Ψάλτης και Καίτη Φίνου.
557
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ψηλός λιγνός και ψεύταρος
Πλοκή
Ένας παθολογικός ψεύτης, έχοντας φτάσει σε μεγάλη ηλικία, διηγείται τη ζωή του με σκοπό να γίνει τηλεοπτική σειρά, ενώ οι συγγενείς του τον περίμεναν να πεθάνει και να τον κληρονομήσουν.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα κράτησαν μόνο δύο μήνες, αλλά η ταινία είναι η ακριβότερη από όλες όσες γύρισε ο Στάθης Ψάλτης.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1985. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Σεπτεμβρίου 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Ορέστης Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν αρχικά Βασιλιανός Μοναχός στην νότια Ιταλία, και αργότερα ορθόδοξος. Διετέλεσε Πατριάρχης από το 986 ως το 1010. Αναφέρεται ότι το έτος 1000 υπήρξε μέλος της διπλωματικής αποστολής στην Κωνσταντινούπολη με στόχο την διαπραγμάτευση όρων ειρήνης με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Απεβίωσε το 1010.
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής.
Η Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής έχει πληθυσμό 74651 κατοίκους.
Δήμος Αγκιστρίου
Έδρα του Δήμου είναι το Μεγαλοχώρι. Ο Δήμος Αγκιστρίου έχει μόνιμο πληθυσμό 1.142 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Αίγινας
Έδρα του Δήμου είναι η Αίγινα. Ο Δήμος Αίγινας έχει μόνιμο πληθυσμό 13.056 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Κυθήρων
Έδρα του Δήμου είναι τα Κύθηρα. Ο Δήμος Κυθήρων έχει μόνιμο πληθυσμό 4.041 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Πόρου
Έδρα του Δήμου είναι ο Πόρος. Ο Δήμος Πόρου έχει μόνιμο πληθυσμό 3.993 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δήμος Σαλαμίνος
Έδρα του Δήμου είναι η Σαλαμίνα. Ο Δήμος Σαλαμίνος έχει μόνιμο πληθυσμό 39.283 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México
Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México είναι ο τίτλος του ζωντανού άλμπουμ και DVD του Αμερικάνικου Heavy Metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Νοεμβρίου του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Universal Records".
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής
Δήμος Σπετσών
Έδρα του Δήμου είναι οι Σπέτσες. Ο Δήμος Σπετσών έχει μόνιμο πληθυσμό 4.027 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México
Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "Death Magnetic", τον Ιούνιο του 2009 στην Πόλη του Μεξικού.
Το "Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México" κυκλοφόρησε αποκλειστικά στη Λατινική Αμερική, αλλά αργότερα υπήρξε διανομή και στη Βόρεια Ευρώπη. Περιλαμβάνει δύο CD και δύο DVD και είναι το πρώτο, ζωντανά ηχογραφημένο άμπουμ του συγκροτήματος από το "S&M" του 1999.
Έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στην Αργεντινή και το Μεξικό και τριπλά πλατινένιο στη Βραζιλία.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 30 Νοεμβρίου 2009
Βραβεία
Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México (άλμπουμ)
Βραζιλία (ABPD Certification) : 3 x πλατινένιος
Αργεντινή (CAPIF Certification) : Πλατινένιος
Μεξικό (AMPROFON Certification) : Πλατινένιος
Μέλη των Metallica
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México" είχε την εξής μορφή:
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής
Δήμος Ύδρας
Έδρα του Δήμου είναι η Ύδρα. Ο Δήμος Ύδρας έχει μόνιμο πληθυσμό 1966 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Orgullo, Pasión, y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009 Κατηγορία:Live άλμπουμ των Metallica
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής
Δείτε επίσης
Νησων
Κεντρική περιφέρεια Ρουμανίας
Η  Κεντρική περιφέρεια (centru) είναι μία από τις οκτώ, κατά γεωγραφική θέση, περιφέρειες της Ρουμανίας, εξ ου και η ονομασία της, που δημιουργήθηκαν το 1998. Καταλαμβάνει το κεντρικό τμήμα της χώρας και πρωτεύουσά της είναι το Μπρασόφ.
Επαρχίες
Η κεντρική περιφέρεια αποτελείται από έξι επαρχίες. Αυτές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ρουμανίας
560
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 560 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χαλέπα
Η Χαλέπα Χανίων αποτελεί σπουδαίο ιστορικό προάστιο των Χανίων, στην Κρήτη, που κατέστη περισσότερο γνωστή από την ομώνυμη διμερή «Συμφωνία της Χαλέπας» που συνομολογήθηκε σ΄ αυτή στις 15 Οκτωβρίου του 1878 μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αντιπροσωπείας συνέλευσης Κρητών, ως προϊόν της διεθνούς Βερολίνειας Συνθήκης που είχε συνομολογηθεί τρεις μήνες πριν.
Γενικά
Η Χαλέπα βρίσκεται ΒΑ. των Χανίων επί των υψωμάτων που δεσπόζουν του ισθμού που ενώνει την χερσόνησο του Ακρωτηρίου με την πεδιάδα των Χανίων. Άρχισε να οικίζεται περί τις αρχές του 19ου αιώνα από εύπορους Χανιώτες οι οποίοι και μετεξέλιξαν αυτό σε σπουδαίο αριστοκρατικό προάστιο με πολυτελείς επαύλεις με πλούσιους κήπους και δενδροφυτευμένους δρόμους, δίνοντας εικόνα ευρωπαϊκού θερέτρου εκτεινόμενο μέχρι της ακτής, σχετικά απόκρημνης, με πλούσιο διαμελισμό σε μικρούς ορμίσκους και εκπληκτική θέα των Χανίων και του ομώνυμου όρμου. Στη Χαλέπα ήταν η έδρα του εκάστοτε Γενικού Διοικητή της Κρήτης, οι επαύλεις των γενικών προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων καθώς και η Γαλλική Σχολή Καλογραιών (θηλέων) του τάγματος Σαν Ζοζέφ.
Το προάστιο αυτό επέλεξε αργότερα και ο Αρμοστής Πρίγκιπας Γεώργιος όπου και η έπαυλη αυτού, την οποία οι κάτοικοι αποκαλούν ανάκτορο, καθώς και ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως τόπο μόνιμης διαμονής του, σε θερινή οικία που είχε κτίσει ο πατέρας του Κυριάκος Βενιζέλος, έμπορος των Χανίων και η οποία, (σήμερα αποτελεί μουσείο - ίδρυμα μελετών), βρίσκεται πολύ κοντά της προηγούμενης. Ο Πρίγκιπας Γεώργιος κατά τη διάρκεια της αρμοστείας του στη Κρήτη, από τις αποδοχές που έλαβε από τη Ρωσία ως ναύαρχος του αυτοκρατορικού στόλου, ανήγειρε στη Χαλέπα τον ιερό ναό της Αγίας Μαγδαληνής, ρωσικού ρυθμού, με τον χαρακτηριστικό τρούλο.
Στο ΒΔ. άκρο της παραλίας όπου η ακτή είναι ομαλή υφίσταται σήμερα μικρό αλιευτικό καταφύγιο, ενώ κάποια βυρσοδεψεία που είχαν αναπτυχθεί στο παρελθόν σήμερα έχουν ερημωθεί. Παρά ταύτα και σήμερα ακόμα παραμένει το πλέον αξιόλογο προάστιο των Χανίων με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη.
Πηγές
Κατηγορία:Χανιά
Βορειοανατολική περιφέρεια Ρουμανίας
Η  Βορειοανατολική περιφέρεια (Nord Est) είναι μία από τις οκτώ, κατά γεωγραφική θέση, περιφέρειες της Ρουμανίας, εξ ου και η ονομασία της, που δημιουργήθηκαν το 1998. Καταλαμβάνει το βορειοανατολικό τμήμα της χώρας και πρωτεύουσά της είναι η Πιάτρα Νέαμτς
Επαρχίες
Η Βορειοανατολική περιφέρεια αποτελείται από έξι επαρχίες. Αυτές είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Ρουμανίας
Δημήτριος Βάλβης
Ο Δημήτριος Βάλβης (1808-1892) ήταν ανώτατος δικαστικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας παντρεμένος με την Μάριου Σίλβα Ιταλικής καταγωγής το 1833. Απέκτησε 3 αγόρια τον Ιωάννη το 1835, τον Κωνσταντίνο το 1838, και τον Σπυρίδωνα το 1842.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 8 Μαΐου 1808 (ή το 1814 ) και καταγόταν από οικογένεια ιερωμένων. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Βάλβης. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου, βρισκόταν μέσα στην πόλη με την οικογένεια του και την τελευταία στιγμή διέφυγε στη νήσο Κάλαμο και από εκεί στην Ιταλία, όπου βρισκόταν ο θείος του, Σπυρίδων Βάλβης, και ο αδερφός του, Ζηνόβιος Βάλβης, που σπούδαζε νομικά. Εκεί γνώρισε την σύζυγό του Μάριου Σίλβα Ιταλικής καταγωγής όπου την παντρεύτηκε το 1833. Απέκτησε 3 αγόρια τον Ιωάννη το 1835, τον Κωνσταντίνο το 1838, και τον Σπυρίδωνα το 1842. Ακολούθησε και αυτός την νομική επιστήμη σπουδάζοντας νομικά στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1834 και εισήλθε στον δικαστικό κλάδο. Το 1872 ανέλαβε την προεδρία του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1885. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε πρόεδρος του ειδικού δικαστηρίου που δίκασε μέλη της κυβερνήσεως Βούλγαρη (Σιμωνιακά). Λόγω της έκρυθμης πολιτικής κατάστασης, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ τον διόρισε στις 3 Μαΐου 1886 πρωθυπουργό, θέση στην οποία παρέμεινε για λίγες μέρες. Είχε τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρα.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 1892 και ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου Δ Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος
Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Η Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ (Ida zu Waldeck und Pyrmont, 26 Σεπτεμβρίου 1796 - 12 Απριλίου 1869) ήταν κόρη του Γεωργίου Α΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ.
Κρητική Επανάσταση του 1841
Η Κρητική Επανάσταση του 1841 υπήρξε μία από τις πολλές επαναστάσεις των Κρητικών κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ενάντια στην Οθωμανική κυριαρχία.
Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Βιογραφία
Η Ίντα Καρολίνα Λουίζα γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1796 στο Ρόντεν, και ήταν το όγδοο παιδί και τρίτη κόρη του Γεωργίου Α΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της Αυγούστας του Σβάρτσμουργκ-Σόντερσχαουζεν.
Κρητική Επανάσταση του 1841
Το πολιτικοδιπλωματικό και στρατιωτικό πλαίσιο εκδήλωσής της, ήταν η νέα κρίση του Ανατολικού Ζητήματος, που άρχισε τον Ιούνιο του 1839 όταν οι στρατιωτικές δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ηττήθηκαν από τις υπερέχουσες του Μεχμέτ Αλή Πασά της Αιγύπτου, στο Νεζίπ. Το ενδεχόμενο προέλασης των Αιγυπτιακών στρατευμάτων στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσα από τη Συρία ανησύχησε τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις οι οποίες θέλησαν να παρέμβουν διπλωματικά και στρατιωτικά με σκοπό τη διατήρηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έμεινε ανεπηρέαστη από την όλη κατάσταση. Αρχικά επιδιώχθηκε να αποσπασθεί η Κρήτη από την τουρκική κυριαρχία και τον αιγυπτιακό έλεγχο με διπλωματικά μέσα, ενώ στη συνέχεια δεν αποκλείσθηκε το ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία. Η κρίση του Ανατολικού Ζητήματος αναπτέρωνε τις ελληνικές ελπίδες και το λαϊκό συναίσθημα για την απελευέρωση των υπόδουλων Ελλήνων: η Κρητική Επανάσταση του 1841 είναι η πιο ισχυρή απόδειξη. Πρόδρομες προσπάθειες έγιναν σε διπλωματικό επίπεδο από την επιτροπή των εξόριστων Κρητικών προς την Αγγλία στο τέλος του 1838, όταν κατέθεσε σχετικό αίτημα για να καταληφθεί «προσωρινά» το νησί από αυτήν η και να συσταθεί αγγλικό προτεκτοράτο. Νέες εκκλήσεις απευθύνθηκαν προς τις μεγάλες δυνάμεις στις 10 Αυγούστου 1839 και πάλι, προς την Αγγλία, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Βιογραφία
Στις 23 Ιουνίου 1816 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γουλιέλμο του Σάουμπουργκ-Λίππε στο Άρλοσεν. Μαζί απέκτησαν εννέα παιδιά:
Κρητική Επανάσταση του 1841
Η ελληνική κυβέρνηση θα συνάψει όμως εμπορική συμφωνία με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα αποδυναμώσει ενέργειες που θα προωθούσαν την επίλυση του Κρητικού Ζητήματος. Η συνθήκη του Λονδίνου (3/15 Ιουλίου 1840), η οποία υπογράφηκε ανάμεσα σε Αγγλία, Ρωσία, Αυστρία και Πρωσσία, προέβλεπε την απομάκρυνση του Μεχμέτ Αλή από την Κρήτη και την επαναφορά της σουλτανικής κυριαρχίας.
Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Βιογραφία
Πέθανε στις 12 Απριλίου 1869 στο Μαντόν σε ηλικία 72 ετών.
Κρητική Επανάσταση του 1841
Πριν υπογραφεί η οριστική μεταβίβαση του νησιού στους Τούρκους, εξόριστοι Κρητικοί στην Ελλάδα όπως ο Β. Χάλης, Ι. Κουμής, Εμμανουήλ Πατέλαρος, Αναγνώστης Τσουδερός, Εμμανουήλ Δεικτάκης, οι αδελφοί Χαιρέτη και μαζί τους ο νεαρός τότε Αλέξανδρος Κουμουνδούρος αφού συνεννοήθηκαν με Κρητικούς οπλαρχηγούς έφθασαν στο νησί στα τέλη του 1840. Λίγο μετά, στις 22 Φεβρουαρίου 1841, κήρυξαν την επανάσταση.
Ίντα του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βάλντεκ και Πύρμοντ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Κρητική Επανάσταση του 1841
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία Κατηγορία:Επαναστάσεις της Κρήτης Κατηγορία:1841 Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
Πάβλε Μπάκιτς
Ο Πάβλε Μπάκιτς (σερβικά : Павле Бакић, ουγγρικά : Bakith Pál ) (1525 - 20 Σεπτεμβρίου 1537) ήταν ο τελευταίος Δεσπότης της Σερβίας, που κυβέρνησε μια περιοχή στο πλαίσιο του ουγγρικού στέμματος μέχρι το θάνατό του το 1537.
Βιογραφία
Ο Πάβλε είχε τιμάρια στην Οθωμανοκρατούμνη Σερβία, όπως και ο πατέρας του, και ήταν άρχοντας μεγάλων κτημάτων γύρω από Βάνσατς και Σουμαντίγια. Επίσης είχε την υποχρέωση για τη συλλογή των φόρων από τους ανθρώπους του. Σε συνενόηση με τον Παλ Τομόρι και τον Λουδοβίκο Β΄ της Ουγγαρίας, έφυγε από τη γη του με την οικογένειά του και ένα μεγάλο αριθμό των Σέρβων, και πήγαν στην Ουγγαρία, όπου σε αντάλαγμα έλαβε την πόλη της Λακ και πολλά κτήματα. Με τις δυνάμεις του συμμετείχε στη μάχη του Μοχάκς κατά των Οθωμανών το 1526.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου διαδοχής μεταξύ Φερδινάδου και Ιωάννη Zápolya, πήρε την πλευρά του Zápolya. Μετά την ήττα του Zápolya το 1527 έδωσε όρκο πίστης στον Φερδινάνδο και έμεινε πιστός σε αυτόν όλη του τη ζωή. Πήρε μέρος με το ιππικό του στην υπεράσπιση της Βιέννης το 1529. Το 1537 του δόθηκε ο τίτλος του Δεσπότη της Σερβίας. Προσπάθησε να διώξει του Οθωμανούς από την Σλαβονία χωρίς να τα καταφέρει, σκοτώθηκε σε μάχη στην Γκοριανί το 1537 και το κεφάλι του στάλθηκε στον Σουλτάνο.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας
Αλέξιος Μαυροθαλασσίτης
Οπλαρχηγός που καταγόταν από παράλια περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και αγωνίστηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην Κρήτη από το 1821 έως το 1822, οπότε και φονεύθηκε.
Προτού εκραγεί η επανάσταση, ο Μαυροθαλασσίτης όπως τον έλεγαν οι συμπολεμιστές του λόγω καταγωγής (και που όμως έτσι αποκαλούσαν σχεδόν όλους τους Πόντιους τότε σε αντιδιαστολή προς του "Aσπροθαλασσίτες" του Αιγαίου), δρούσε ως αρματωλός στη Μικρά Ασία και εκεί ήρθε σε επαφή με πολλούς Κρητικούς. Εξάλλου με την Κρήτη υπήρχαν και παλαιότεροι δεσμοί, γιατί από το 1410 αλλά κυρίως μετά την κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Οθωμανούς, πολλοί Πόντιοι κατέφυγαν στη μεγαλόνησο.
Οταν ξέσπασε η επανάσταση ήρθε με Κρητικούς και συμπατριώτες του στην Ύδρα και τον Οκτώβριο του 1821 κατέβηκε στην Κρήτη επικεφαλής 120 πολεμιστών. Αναμεσα στις σημαντικές νίκες στις οποίς συμμετείχε ήταν στη μάχη κοντά στο Βαθύπετρο Κρήτης με τους Παναγιώτου, Νικολαϊδη και με τον Παναγιώτη Ζερβουδάκη. Εκείνη την περίοδο αρχιστράτηγος Κρήτης καθ' υπόδειξη του Δημήτριου Υψηλάντη ήταν ο μη Κρητικός Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλης ή Αφεντούλιεφ, που έδινε απ΄ευθείας αναφορά στον Ιωάννη Κωλέττη και ο οποίος τελικά προκάλεσε έντονες αντιπαλότητες με τους ντόπιους, δηλαδή ταχύτατα αναπτύχθηκε αμοιβαία αντιπάθεια. Ο Μαυροθαλασσιτης συμμετείχε σε πολλές μαχες στο νησί. Με τους Δεληγιαννάκη, Μανουσέλη και άλλους καταφέρνουν να ανακαταλάβουν το Αρκάδι. Λίγο αργότερα, το Φλεβάρη, μαζί με τους Χούρδο, Δεληγιαννάκη, Μανουσέλη και Μεληδώνη νικούν στο Μυλοπόταμο (χάνουν 17 άνδρες, ενώ οι Τούρκοι 150). Για την ανδρεία του στις μάχες που έδωσε, νικηφόρες και μη, τον Απρίλιο του 1822 τιμήθηκε με το βαθμό του ταγματάρχη.
Ενα μήνα αργότερα αποφασίζεται να επιτεθούν στο Μαλεβίζι (και Μαλεβύζι), μιας επαρχίας  στα νοτιοδυτικά του Ηρακλείου που είχε μεγάλη σημασία επειδή ήταν εξαιρετικά εύφορη. . Καθώς εισέβαλε εκεί μαζί με τον Παναγιώτη Ζερβουδάκη (από την Τύλισο του Μαλεβιζίου και άλλους, δολοφονήθηκε για άγνωστους λόγους από έναν άνδρα που μάλλον υπηρετούσε στο δικό του σώμα.
Την ίδια εποχή (λίγο πριν ή αμέσως μετά) ο αγωνιστής Ιωσήφ Βαλέστρας (κορσικανικής καταγωγής και φίλος του Υψηλάντη,γεννημένος στην Κρήτη και γνώστης των ελληνικών) έπεισε τους Κρητικούς και Πόντιους εθελοντές να επιτεθούν στο Ρέθυμνο με 3.000 άνδρες. Στη μάχη αυτή ο Αφεντούλης φέρεται να δίνει την εντολή σε έναν οπλαρχηγό να μην υποστηρίξει τον Βαλέστρα και το εγχείρημα της κατάλυψης του Ρεθύμνου έχει τραγικό τέλος -μεταξύ άλλων, ο φιλέλληνας κατακρεουργήθηκε από τους Τούρκους. Λίγο αργότερα μαχαιρώνει και σκοτώνει τον οπλαρχηγό Αντώνιο Μεληδώνη ο οπλαρχηγός Ρούσος Βουρδουμπάς, επειδή στον αγώνα είχαν υπεισέλθει και εσωτερικές διενέξεις για την προαγωγή Σφακιανών έναντι άλλης καταγωγής κρητικών και έμμεσα για την πριμοδότηση του εμπορίου σε επιλεγμένες περιοχές. Τις έριδες αυτές κατέδιδε στον Κωλέττη ο Αφεντούλης, αλλά και οι οπλαρχηγοί από πλευράς τους κατήγγειλαν το Νοέμβριο του 1822 ότι τις καλλιεργούσε αυτός. Οπως και να έχει, εσωτερικές έριδες υπήρχαν έντονες και πιθανόν σε αυτό το πλαίσιο να δολοφονήθηκε ο Μαυροθαλασσίτης.
Πηγές
Μαυροθ
Φιλικούντι
thumb|Τμήμα του όρμου Πόρτο από ψηλά. Στο βάθος η Φόσα Φέλτσι.