cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίκης Θεοδωράκης
Κριτική
To 1999 δέχτηκε κριτική για δηλώσεις του στα ελληνικά ΜΜΕ μετά την παράδοση Οτσαλάν, όπου στρεφόταν κατά της - τότε ευρισκόμενης στην Ελλάδα - εκπροσώπου του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, Σεμσί Κιλίτς-Ντιλάν, την οποία κατηγορούσε για αχαριστία προς την ελληνική κυβέρνηση, λέγοντας συγκεκριμένα "''Η κυρία αυτή κατηγορεί ονομαστικά τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και μια σειρά υπουργούς χωρίς κανένα στοιχείο ότι συμμετείχαν σ’ αυτή την απεχθή συνωμοσία. Όλα αυτά λέγονται σε ελληνικό έδαφος και αποδεικνύουν βέβαια τη δημοκρατικότητα του πολιτεύματός μας και την ανοχή των Ελλήνων. [...] Δεν παύουν όμως να τραυματίζουν, να πληγώνουν τον ελληνικό λαό. Αυτή την ντροπή και αυτή την πληγή θέλω να εκφράσω αυτή τη στιγμή. Γιατί γνωρίζω ότι αυτή τη στιγμή στην παγκόσμια κοινή γνώμη δεν είναι ο Πάγκαλος ή ο Σημίτης ή οποιοσδήποτε υπουργός που κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα. Είναι ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας. Και όλοι οι Έλληνες, ανεξάρτητα από την τοποθέτησή μας, πρέπει αυτή τη στιγμή να σταθούμε στο πλευρό του. [...] Αυτή τη στιγμή θέλουν κάποιοι να δοθεί αυτή η απαίσια εικόνα της χώρας μας σε όλο τον κόσμο. Ότι εμείς, η Ελλάδα πλέον, κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Γιατί είναι πραγματικά προδοσία να παραδίδεις στους εχθρούς του έναν φιλοξενούμενό σου. [...] Δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο πλευρό ανθρώπων στους οποίους προσφέρουμε φιλοξενία με μεγάλους κινδύνους για τη χώρα μας και αυτοί μας πληρώνουν με το τίμημα της αχαριστίας και της συκοφαντίας''". Αυτές οι δηλώσεις είχαν οδηγήσει κάποιους στο να αποκαλέσουν τον συνθέτη "από μηχανής Θεό της κυβέρνησης Σημίτη".
Κατά τη διάρκεια της ελληνικής οικονομικής κρίσης (2009-2018) ο Μίκης Θεοδωράκης βρέθηκε στο επίκεντρο κριτικής από ορισμένους δημοσιογράφους, πολιτικούς και αναλυτές για την πολιτική του στάση κατά των μνημονίων συνεργασίας με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ένωση και κατηγορήθηκε για λαϊκισμό και συναισθηματικά φορτισμένους λόγους.
Αντίστοιχα, η πολιτική κίνηση «Σπίθα», της οποίας ηγήθηκε, έχει επίσης βρεθεί στο επίκεντρο έντονης κριτικής για άτοπες πολιτικές τοποθετήσεις και πολιτικό λαϊκισμό. Επιπλέον, έχουν σχολιαστεί αρνητικά και οι κομματικές προτιμήσεις-αλλαγές του Μίκη Θεοδωράκη, όπως αυτές καταγράφονται μετά τη μεταπολίτευση.
Τον Ιούνιο του 2013, με αφορμή δηλώσεις της Μαρίας Ρεπούση, είπε: ''«Αν είχα δύναμη, θα έλεγα στη Ρεπούση, είναι προσόν που ζεις στην Ελλάδα και είσαι Έλληνας. Αν δεν το καταλαβαίνεις πήγαινε αλλού, πήγαινε να ζήσεις στη Νιγηρία».'' Οι συγκεκριμένες δηλώσεις κατακρίθηκαν έντονα από μερίδα ΜΜΕ και συγγραφείς.
Το 2011 και αφού η Ελλάδα εφάρμοσε τα πρώτα μέτρα λιτότητας, το όνομα του Μίκη Θεοδωράκη συμπεριλήφθηκε σε λίστα του δημοσίου με συνταξιούχους βουλευτές, που αιτούνταν την καταβολή αναδρομικών μισθών από το Ελληνικό κράτος. Η συγκεκριμένη κίνηση του Θεοδωράκη προκάλεσε αρνητικά σχόλια.
Ομιλία στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία (2018)
Η ομιλία του στο Μακεδονικό συλλαλητήριο του Ιανουαρίου 2018 ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών χαρακτηρίστηκε από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και αριστερά κόμματα ως «παραλήρημα» και «ιστορικό λάθος», που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική του στάση για το ζήτημα της ονομασίας,     και ταυτόχρονα φέρεται να έχει ακροδεξιό χρώμα. Αντίθετα, υπήρξαν και ΜΜΕ που χαρακτήρισαν την ομιλία συγκλονιστική και ιστορική, ενώ εκπρόσωποι κομμάτων από τη Νέα Δημοκρατία και τη Χρυσή Αυγή, ευχαρίστησαν τον Μίκη Θεοδωράκη. Η συμμετοχή του στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία συνδέθηκε με αυτή στο κίνημα των «αγανακτισμένων» το 2011 και το χαιρετισμό που απηύθυνε και χαρακτηρίστηκε ως δημαγωγός.
Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε την προσφώνηση που χρησιμοποίησε στην ομιλία του ο Μίκης Θεοδωράκης («αδέρφια μου ναζιστές») λέγοντας ότι: «''Τέτοιες φράσεις όπως ‘Αδέρφια μου ναζιστές’ ούτε για αστείο πρέπει να λέγονται». '' Επίσης, κάποια ΜΜΕ καταδίκασαν τις δηλώσεις του για τη Χρυσή Αυγή και χαρακτήρισαν «ξέπλυμα» το τρόπο με τον οποίο εκφράστηκε για το νεοναζιστικό κόμμα. Ο Μίκης Θεοδωράκης από την πλευρά του απάντησε ότι «όσοι αντιδρούν δεν μπορούν να δεχθούν ότι ένας παλιός κομμουνιστής και αριστερός είναι τόσο πατριώτης».
Η φράση του «περιφρονώ τον φασισμό σε όλες του τις μορφές, προπαντός στην πιο απατηλή και επικίνδυνη μορφή του, την αριστερόστροφη» συζητήθηκε από πολιτικούς και δημοσιογράφους με ανάμεικτα σχόλια. Κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως δεξιά ΜΜΕ εκφράστηκαν θετικά   για την κριτική που άσκησε στην κυβέρνηση, ενώ άλλοι έκαναν λόγο για επικίνδυνη ρητορική που συμπλέει με τη Χρυσή Αυγή και λοιπές ακροδεξιές ιδεολογίες   και κατηγόρησαν τον συνθέτη ότι «ξεχνάει το πολιτικό του παρελθόν».
Κατηγορίες για αντισημιτισμό και η απάντησή του
Το 2003 διατύπωσε αμφιλεγόμενες απόψεις στην παρουσίαση του βιβλίου «Πού να βρω την ψυχή μου», όπου δήλωσε αναφορικά με τους Εβραίους: «Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο μικρός λαός είναι στη ρίζα του κακού, που σημαίνει ότι η πολλή αυτογνωσία και η πολλή επιμονή κάνουν κακό». Για αυτά τα σχόλια επικρίθηκε για αντισημιτισμό. Σε ανακοίνωση του ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε ότι: «''Η γνώμη μου για τον ισραηλινό λαό ήταν πάντα γνωστή -όπως άλλωστε και για όλα τα θέματα- και ειλικρινά απορώ για ποιον λόγο τώρα δημιουργήθηκε τόσος θόρυβος σαν να άκουσαν κάτι για πρώτη φορά. Ίσως κάποιοι να θεώρησαν κατάλληλη γι'αυτούς τη στιγμή να εξαπολύσουν επίθεση εναντίον μου. Ήμουν πάντα στο πλευρό των αδυνάτων, των αγωνιζόμενων για τα δίκαιά τους λαών. Και μεταξύ αυτών και του ισραηλινού λαού. Τραγούδησα τα πάθη του όσο μπόρεσα καλύτερα. Ήμουν πάντα υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών. Και το απέδειξα έμπρακτα, μεταξύ άλλων και όταν ανέλαβα ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Αλόν και Αραφάτ στα γεγονότα του 1972. Όμως ακριβώς για τους λόγους αυτούς είμαι απολύτως κατά της πολιτικής Σαρόν και το έχω επανειλημμένα τονίσει, όπως επίσης επανειλημμένα έχω καταδικάσει το ρόλο επιφανών Αμερικανοεβραίων πολιτικών, διανοητών και θεωρητικών στη χάραξη της σημερινής επιθετικής πολιτικής Μπους. Μόνο σκόπιμα μπορεί να γίνει σύγχυση ανάμεσα στον ισραηλινό λαό που έμπρακτα έχω αποδείξει ότι τιμώ και θαυμάζω και στα αρνητικά αυτά φαινόμενα που στην ουσία αυτά αμαυρώνουν την εικόνα του Ισραήλ παίζοντας γνήσια αντισημητικό ρόλο. Αυτά βρίσκονται στην πλευρά του Κακού, στη ρίζα του Κακού, όπως δήλωσα πρόσφατα. Προσωπικά είμαι ευτυχής διότι γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλοί Ισραηλινοί σε όλο τον κόσμο και μέσα στο Ισραήλ που συμφωνούν μαζί μου και αγωνίζονται για τα πραγματικά δίκαια του λαού τους που μπορούν να συνυπάρξουν με τα δίκαια των άλλων λαών, αγωνίζονται για την ειρήνη στην περιοχή τους και σε όλο τον κόσμο. Είμαι ευτυχής που είμαστε μαζί στους κοινούς αυτούς αγώνες, εδώ και δεκαετίες. Και ξέρω ότι με γνωρίζουν καλά, μέσα από τους αγώνες αυτούς και δεν περιμένουν τη λάσπη κάποιων για να με γνωρίσουν. Μήπως όμως αυτός είναι ο στόχος όσων ξαφνικά ανακάλυψαν τις ιδέες μου συκοφαντώντας με ως δήθεν αντισημίτη;»''
Αντίστοιχα σε συνέντευξη του το 2011 παραδέχθηκε δημόσια ότι «είναι αντισημίτης» και πως «οι Εβραίοι ευθύνονται για την παγκόσμια οικονομική κρίση». Σε επιστολή του προς το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (Ελλάδα) εξήγησε ότι επρόκειτο για φραστικό λάθος: «... ''Στην πραγματικότητα, αφού ανέλυσα σε κάποια συνέντευξή μου τον ρόλο του κράτους των ΗΠΑ, που κατά τη γνώμη μου περνά την πιο άγρια ιμπεριαλιστική του φάση με τους πολέμους και τις γενοκτονίες στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, είπα ότι το κράτος του Ισραήλ δυστυχώς στηρίζει τις ΗΠΑ και τη σημερινή εξωτερική τους πολιτική που είναι η ρίζα του Κακού, επομένως βρίσκεται κοντά στη ρίζα του Κακού. Με κατηγόρησαν ακόμα πρόσφατα ότι αποδέχθηκα ότι είμαι αντισημίτης. Εδώ ήταν πιο τυχεροί. Πώς έχει ακριβώς η φράση μου σε τηλεοπτική μου συνέντευξη; "Θα πρέπει όμως να διευκρινίσω ότι είμαι αντισημίτης. Ουσιαστικά αγαπώ τον Εβραϊκό λαό, αγαπώ τους Εβραίους, έχω ζήσει πολύ μαζί τους, αλλά όσο μισώ τον Αντισημιτισμό άλλο τόσο μισώ και τον Σιωνισμό". Διαβάζοντας ολόκληρο το κομμάτι αυτό κι όχι μια φράση ξεκομμένη όπως κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, και διανοητικά ανάπηρος να είναι κανείς, καταλαβαίνει χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία ότι μετά από μία δίωρη εξαντλητική συνέντευξη η λέξη «αντισημίτης» ήταν ένα φραστικό λάθος, διότι πώς μπορεί να είναι αντισημίτης κάποιος που στην επόμενη ακριβώς φράση λέει ότι αγαπά τον εβραϊκό λαό και τους Εβραίους και ότι μισεί τον Αντισημιτισμό;''». Το ΚΙΣΕ απάντησε «Χαιρόμαστε πραγματικά, που τη διατύπωση σας "είμαι αντισημίτης" την αποδώσατε σε φραστικό σας λάθος.»
Το 2011 με απόφαση της προέδρου της Αυστριακής Βουλής λογοκρίθηκε και οδηγήθηκε σε ματαίωση η παρουσίαση του έργου «Μαουτχάουζεν» του Έλληνα συνθέτη στην τελετή μνήμης των θυμάτων του Ναζισμού στην αυστριακή Εθνοσυνέλευση. Συγκεκριμένα, με ανακοίνωσή της η Αυστριακή Βουλή αναγνώρισε τα αντισημιτικά σχόλια του Μίκη Θεοδωράκη. Ο συνθέτης απάντησε: «Θεωρώ βρώμικο σκουλήκι όποιον ξανατολμήσει να με προσβάλλει στο πιο ευαίσθητο σημείο του χαρακτήρα μου».
Μουσικό έργο
Στις συνθέσεις που έχει ολοκληρώσει περιλαμβάνονται έργα όπερας, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, ορατόρια, μπαλέτα, χορωδιακή, εκκλησιαστική μουσική, μουσική αρχαίου δράματος, θεάτρου, κινηματογράφου, έντεχνου, λαϊκού τραγουδιού, λαϊκά ορατόρια και μετασυμφωνικά έργα.
Εργογραφία (βιβλία)
Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει γράψει πολλά βιβλία, αρκετά από αυτά έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Μεταξύ άλλων, το δημοσιευμένο έργο του περιλαμβάνει:
“Στη Διαλεκτική της Αρμονίας” (συγγραφή με τον Κώστα Γουλιάμο), Gutenberg, 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Έλληνες - Ελληνίδες αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Τόφου
thumb|Κινουγκόσι τόφου Το τόφου είναι προϊόν που δημιουργείται από το γάλα σόγιας. Παρασκευάζεται όπως το τυρί. Είναι δημοφιλές σε πολλές χώρες της Άπω Ανατολής (Ιαπωνία, Κίνα κ.α) και σε ανθρώπους που ακολουθούν τη χορτοφαγία ή την αυστηρή χορτοφαγία (veganism).
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά του τόφου (ως Ντουφου) γίνεται από τον Κινέζο Τάο Κου γύρω στο 950 μ.Χ. Πρωτοεμφανίστηκε στην Ευρώπη κατά το 1700, αλλά έγινε δημοφιλές σε αυτήν περίπου την εποχή της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960 και από τότε θεωρείται εναλλακτική του ζωϊκού γάλακτος στην Δυτική δίαιτα.
Παρασκευή
Η παρασκευή του τόφου μοιάζει με την αντίστοιχη του τυριού, αλλά η βασική της διαφορά είναι ότι το ρόλο του γάλακτος κατέχει ένα λευκό παχύρρευστο υγρό που βγάζουν τα μουλιασμένα σε νερό φασόλια της σόγιας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση όσπρια
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ναυπλίου
μικρογραφία|Ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένος Ναυπλίου Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ναυπλίου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Ναύπλιο.
Ιστορία
Ο σταθμός κτίστηκε το 1885 και τα πρώτα δρομολόγια για Αθήνα άρχισαν να εκτελούνται το 1886. Ο παλαιός σιδηροδρομικός σταθμός Ναυπλίου βρισκόταν στη συμβολή των οδών Βασιλέως Κωνσταντίνου και Θεσσαλονίκης, στον οποίο υπήρχε πρόσβαση μέσω της οδού Αιγίου, στο οδόστρωμα της οποίας βρίσκονται ακόμα ορατές οι ράγες. Το 1972 αγοράστηκε από τον ΟΣΕ χώρος κοντά στο λιμάνι της πόλης για χρήση του νέου σιδηροδρομικού σταθμού, Ο σταθμός έκλεισε μαζί με τη γραμμή Ναυπλίου-Κορίνθου το 1963, και λειτούργησε ξανά το 1993. Ο σταθμός βρίσκεται υπό αναστολή λειτουργίας από το 2011 και προς το παρόν, εξυπηρετείται από τρένα εκδρομικής λειτουργίας, ενώ παραμένει ανενεργός σε άλλα δρομολόγια. Στον χώρο φιλοξενείται το Σιδηροδρομικό Πάρκο Ναυπλίου, ενώ το κτήριο του σταθμού στεγάζει ωδείο. Στο κτήριο της παλιάς αποθήκης στεγάζεται μουσείο αφιερωμένο στο παιδί.
Ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένος Ναυπλίου βρίσκεται στην παραλιακή οδό Ναυπλίου-Νέας Κίου και έκλεισε το Δεκέμβριο του 2010 μαζί με τη σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου-Άργους-Ναυπλίου ενώ είναι άγνωστο το πότε θα επαναλειτουργήσει.
Παραπομπές
Ναύπλιο Ναύπλιο Ναύπλιο Ναύπλιο Ναύπλιο
Ιβάν Ρίμπαρ
Ο Ιβάν Ρίμπαρ (κροατικά : Ivan Ribar), (Βουκμάνιτς 21 Ιανουαρίου 1881 - Ζάγκρεμπ 11 Ιουνίου 1968) ήταν Γιουγκοσλάβος πολιτικός κροατικής καταγωγής.
Γεννήθηκε στο Βουκμάνιτς κοντά στο Κάρλοβατς της Αυστροουγγαρίας, είχε διδακτορικό στην νομική. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Κάρλοβατς το 1881 και το λύκειο της ίδιας πόλης το 1899. Το 1913 εκλέγει βουλευτής στο Κροατικό κοινοβούλιο. Ήταν υποστηρικτής της Κροατοσερβικής συμμαχίας και συμμετείχε ενεργά στα προπολεμικά πολιτικά γεγονότα στην Κροατία. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε με τον Αυστροουγγρικό στρατό.
Το 1918 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Σερβικού δημοκρατικού κόμματος, το 1943 έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν πρόεδρος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης το 1920 - 1922, πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής στο αντιφασιστικό συμβούλιο της λαϊκής απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας από τις 26 Οκτωβρίου 1942 έως τις 4 Δεκεμβρίου 1943, πρόεδρος του προεδρείου της προσωρινή λαϊκής συνέλευσης το 1943 - 1945 και πρόεδρος του προεδρείου της εθνοσυνέλευσης το 1945 - 1953.
Ο Ρίμπαρ έχασε όλη την οικογένειά του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι δύο γιοι του αγωνίστηκαν για τους Παρτιζάνους κατά των Ιταλών φασιστών. Πέθανε στο Ζάγκρεμπ σε ηλικία 87 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κροάτες πολιτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί
Φάμπιο Κοεντράο
Ο Φάμπιο Κοεντράο (Fábio Alexandre da Silva Coentrão, 11 Μαρτίου 1988) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την Ρίο Άβε ΦΚ στην Πορτογαλία και την Εθνική Πορτογαλίας. Αγωνίζεται κυρίως ως αριστερό μπακ αλλά και ως αριστερός ή κεντρικός μέσος.
210 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μιαούλης (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μιαούλης μπορεί ν΄ αναφέρεται:
Στα πλοία που πήραν το όνομά τους από το Ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη, αγωνιστή του 1821:
Στην εκδήλωση:
211 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πολυμερισμός
μικρογραφία|Αυτή η εικόνα περιγράφει έναν από τους κοινούς μηχανισμούς πολυμερισμού ριζών αναστρέψιμης απενεργοποίησης Στην οργανική Χημεία, ο όρος πολυμερισμός (αγγλ. Polymerisation) αποτελεί συνοπτική ονομασία των χημικών αντιδράσεων που δημιουργούν πολυμερείς ενώσεις, δηλαδή ενώσεις με μακρομόρια (μεγάλου πλήθους ατόμων), που έχουν ως επακόλουθο χαρακτηριστικό το μεγάλο μοριακό βάρος τους.
Οι χημικές αντιδράσεις πολυμερισμού, ανάλογα του τρόπου δημιουργίας τους διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες στις προερχόμενες από «αλυσωτό πολυμερισμό» και στις προερχόμενες από «σταδιακό πολυμερισμό». Οι χημικές αντιδράσεις αλυσωτού πολυμερισμού παρουσιάζουν τον μηχανισμό της «πολυπροσθήκης» και της «κυκλοπροσθήκης» (διάνοιξης δακτυλίου), ονομαζόμενες αντίστοιχα, ενώ οι χημικές αντιδράσεις σταδιακού πολυμερισμού το μηχανισμό της «πολυσυμπύκνωσης», εξ ου και η ονομασία τους αντιδράσεις πολυσυμπύκνωσης.
Ανάλογα του είδους του ενεργειακού κέντρου της μακρομοριακής αλυσίδας που βαίνει συνεχώς αυξανόμενη στη διάρκεια της αντίδρασης αυτή λαμβάνει και επιμέρους ονομασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη χημικών αντιδράσεων Κατηγορία:Υδρογονάνθρακες
Ανέτ Μπένινγκ
Η Ανέτ Μπένινγκ (Annette Carol Bening), (29 Μαΐου 1958) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη δυο φορές με Χρυσή Σφαίρα για τις ταινίες Η τελευταία λέξη της Τζούλια (Being Julia, 2004) και Τα παιδιά είναι εντάξει (The Kids Are Alright, 2010). Η Μπένινγκ είναι παντρεμένη από το 1992 με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Γουόρεν Μπίτι.
Καριέρα
Η συμμετοχή της στην ταινία του 2010 Τα παιδιά είναι εντάξει (The Kids Are Alright) απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, τις καλύτερες που είχε λάβει από την εποχή του American Beauty. Κάποιοι κριτικοί δήλωσαν ότι αξίζει το όσκαρ μια και η υπέροχη ερμηνεία της κλέβει την ταινία. Η ερμηνεία αυτή της χάρισε τη δεύτερή της χρυσή σφαίρα και την τέταρτη υποψηφιότητα για όσκαρ.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη για 7 χρόνια με το χορογράφο Τζέι Στίβεν Γουάιτ από τον οποίο χώρισε το 1991. Το 1992 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Γουόρεν Μπίτι με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Εθνική Αστυνομία (Γαλλία)
Η Εθνική Αστυνομία (γαλλικά: Police nationale), πρώην Εθνική Ασφάλεια (Sûreté nationale), είναι μία από τις δύο Δυνάμεις της Αστυνομίας και υπηρεσίες επιβολής του νόμου στη Γαλλία, με κύρια αρμοδιότητα στις πόλεις και κωμοπόλεις. Η άλλη υπηρεσία είναι η Εθνική Χωροφυλακή, με κύρια αρμοδιότητα σε μικρότερες πόλεις και αγροτικές και παραμεθόριες περιοχές. Η Εθνική Αστυνομία υπάγεται στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Εσωτερικών με περίπου 145.699 υπαλλήλους (τον Απρίλιο του 2008).
Η Εθνική Αστυνομία έχει υπό τη δικαιοδοσία της, ως επί το πλείστον σε μικρές και μεγάλες πόλεις. Διεξάγει επιχειρήσεις ασφαλείας (περιπολίες, έλεγχο της κυκλοφορίας, εξακρίβωση στοιχείων), ενώ τελεί, επίσης, υπό τις διαταγές και την εποπτεία των ανακριτών της δικαστικής εξουσίας, διενεργεί ποινική έρευνα, αναζητήσεις έπειτα από εντάλματα κλπ. Διατηρεί συγκεκριμένες υπηρεσίες (δικαστική αστυνομία) για ποινικές έρευνες.
Οργάνωση
Η Εθνική Αστυνομία διοικείται από τον Γενικό Διευθυντή (Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Αστυνομίας) ο οποίος είναι σήμερα ο Ζαν-Μαρκ Φαλκόν. Ο Γενικός Διευθυντής είναι επιφορτισμένος με τα καθήκοντα της υπηρεσίας της Γενικής Διεύθυνσης Εθνικής Αστυνομίας (Direction Générale de la Police nationale, DGPN).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας Α
212 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντετέκτιβ Μονκ
Το Ντετέκτιβ Μονκ (αγγλικά: Monk) είναι αμερικανική αστυνομική δραματική σειρά μυστηρίου που δημιουργήθηκε από τον Άντυ Μπρέκμαν, με πρωταγωνιστή τον Τόνυ Σαλούμπ ως ήρωα του τίτλου, Ντετέκτιβ Άντριαν Μονκ (Adrian Monk). Η σειρά προβλήθηκε από το 2002 έως το 2009 και πρόκειται κυρίως για μια αστυνομική σειρά αλλά προβάλει κωμικά και δραματικά στοιχεία κατά την εξερεύνηση της προσωπικής ζωής των βασικών χαρακτήρων. Η παραγωγή της σειράς έγινε από τη Mandeville Films και την Touchstone Television σε συνεργασία με την Universal Television.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Ιουλίου 2002, από το τηλεοπτικό δίκτυο USA Network. Συνεχίστηκε για οκτώ κύκλους, με τον τελευταίο κύκλο να κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009 και να ολοκληρώνεται στις 4 Δεκεμβρίου του 2009. Η σειρά έχει κερδίσει το βραβείο της καλύτερης δραματικής σειράς σε όλη την ιστορία της τηλεόρασης από το 2009 μέχρι το 2012 με το επεισόδιο "Mr. Monk and the End – Μέρος II", το τελευταίο επεισόδιο της σειράς, να έχει 9,4 εκατομμύρια τηλεθεατές, 3,2 εκατομμύρια από αυτούς να ανήκουν στο κοινό 18-49.
Πρόλογος
Ο Άντριαν Μονκ ήταν εξαίσιος ντετέκτιβ για το Αστυνομικό Τμήμα του Σαν Φρανσίσκο μέχρι που η σύζυγός του Τρούντι σκοτώθηκε σε ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων από μια βόμβα, την οποία ο Μονκ πίστευε ότι προοριζόταν για τον ίδιο. Σε ένα μετέπειτα επεισόδιο, ο Μονκ ανακαλύπτει ότι η βόμβα προοριζόταν στην πραγματικότητα για την Τρούντι. Αργότερα πιστεύει ότι ο θάνατος της Τρούντι αποτελούσε μέρος μιας μεγαλύτερης συνομωσίας την οποία η ίδια είχε ξεσκεπάσει ενώ εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Ο θάνατος της Τρούντι οδήγησε τον Μονκ σε έναν νευρικό κλονισμό. Απολύθηκε από την αστυνομία και κλείστηκε στο σπίτι του για 3,5 χρόνια. Μέχρι το τελευταίο επεισόδιο, ο θάνατος της Τρούντι ήταν η μοναδική άλυτη υπόθεση του Μονκ.
Τελικά εγκαταλείπει το σπίτι χάρη στη βοήθεια της νοσοκόμας του Σαρόνα Φλέμινγκ (Sharona Fleming). Στον τρίτο κύκλο, αυτή η βοηθός αλλάζει και γίνεται η Νάταλι Τίγκερ (Natalie Teeger), μια γυναίκα την οποία συναντά ενώ διαλευκάνει μια υπόθεσή της στον ίδιο κύκλο. Αυτή η συνάντηση του επιτρέπει να εργάζεται ως ιδιωτικός ερευνητής και ως σύμβουλος στο τμήμα ανθρωποκτονιών της αστυνομίας, παρά τους περιορισμούς που έχει εξαιτίας της ψυχαναγκαστικής διαταραχής του, η οποία έχει χειροτερέψει σημαντικά από τον θάνατο της Τρούντι, μαζί με πολλές άλλες φοβίες.
Οι καταναγκαστικές συνήθειες του Μονκ είναι αρκετές και ένα πλήθος από φοβίες συνθέτουν τον περίεργο χαρακτήρα του, όπως ο φόβος του για τα μικρόβια. Ο Μονκ φοβάται 312 πράγματα, μεταξύ των οποίων το γάλα, τα έντομα, οι φυσαρμόνικες, τα ύψη, οι κλειστοί χώροι, η οδήγηση, η ακαταστασία και ο κίνδυνος. Η ψυχαναγκαστική διαταραχή του και μια πληθώρα από φοβίες οδηγούν αναπόφευκτα σε πολύ αδέξιες καταστάσεις και δημιουργούν προβλήματα τόσο στον Μονκ όσο και σε όποιον βρίσκεται γύρω του καθώς διερευνά τις υποθέσεις. Αυτές οι προσωπικές παραξενιές του, ιδιαίτερα η διαταραχή του, είναι αυτές που τον βοηθούν να λύνει τις υποθέσεις του : η αιχμηρή μνήμη του, η ιδιαίτερη νοοτροπία του και η προσοχή του στη λεπτομέρεια. Σε ένα επεισόδιο, "Mr. Monk and His Biggest Fan", η Marci Maven είχε δημιουργήσει μια λίστα με όλες τις φοβίες του Άντριαν. Σε άλλο επεισόδιο, ο Μονκ προσπαθεί να ξεπεράσει τους φόβους του κανόντας ποικίλες δραστηριότητες στις οποίες περιλαμβάνονται οι φοβίες του. Για παράδειγμα, προσπαθεί να πιει γάλα, να ανέβει μια σκάλα και να βάλει ένα έντομο στο χέρι του, αλλά όταν τα πράγματα βρίσκονται διασκορπισμένα πάνω στο τραπέζι, δεν μπορεί να αντισταθεί και να τα τακτοποιήσει.
Στον ελεύθερο χρόνο του, ο Μονκ συνεχίζει να αναζητά πληροφορίες για τον θάνατο της συζύγου του και βασανίζεται από την ιδέα ότι ίσως δεν ανακαλύψει ποτέ ποιος σκότωσε την Τρούντι. Αφιερώνει τη ζωή του στην επίλυση άλλων δολοφονιών επειδή πιστεύει ότι κατ'αυτόν τον τρόπο θα λυθεί η αταξία στον κόσμο. Δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν μια γυναίκα δολοφονείται ή όταν κάποιος σκοτώνεται από μια βόμβα επειδή αυτό του θυμίζει τη δολοφονία της Τρούντι.
Στη μέση του τρίτου κύκλου, η Σαρόνα αποφασίζει να ξαναπαντρευτεί τον τρίτο σύζυγό της και μετακομίζει ξανά στο Νιου Τζέρσι, προτρέποντας τον Μονκ να προσλάβει τη Νάταλι Τίγκερ ως τη νέα του βοηθό. Η Νάταλι είναι χήρα και μητέρα μιας εντεκάχρονης κόρης, της Τζούλι. Ο Μονκ ανακαλύπτει τη Νάταλι όταν η τελευταία εμπλέκεται σε μια υπόθεση δολοφονίας, στο επεισόδιο "Mr. Monk and the Red Herring".
Ο Μονκ έχει έναν αδερφό, τον Ambrose, και έναν ετεροθαλή αδερφό, τον Jack Jr., για τον οποίο ο Μονκ μαθαίνει όταν τον ενημερώνει ο πατέρας του στον πέμπτο κύκλο. Ύστερα συναντά τον Jack Jr. στο επεισόδιο "Mr. Monk's Other Brother" στον έβδομο κύκλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Universal Television Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του USA Network
Γιώργος Ζουρίδης
Ο Γιώργος Ζουρίδης είναι έλληνας δημοσιογράφος που εργάζεται ως αθλητικός συντάκτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και μεγάλωσε στο Περιστέρι, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Αιγάλεω. Πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην αθλητική δημοσιογραφία το 1970 στην καθημερινή εφημερίδα "ΦΩΣ των Σπορ", όπου και συνεχίζει. Έχει καλύψει χιλιάδες ποδοσφαιρικούς αγώνες, με εξειδίκευση στις αθηναϊκές ομάδες για των οποίων το ρεπορτάζ είναι υπεύθυνος. Έχει επίσης κατά καιρούς εργασθεί στη "Μεσημβρινή", στο "Αθλητικό Περιστέρι" και στα "Κρητικά Νέα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι
Λάζαρος Γιουρδής
Ο Λάζαρος Γιουρδής ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης και πολιτικός που διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Δημητρίου Γιουρδή και της Τσαμαδού, κόρης του Δημητρίου Τσαμαδού. Ασχολήθηκε με τη ναυτιλία, από την οποία απέκτησε σημαντική περιουσία. Εξελέγη δήμαρχος Ύδρας καθώς και βουλευτής αυτής στις εκλογές του 1850 και του του 1859. Στις εκλογές του 1862 επανεξελέγη πληρεξούσιος Ύδρας. Την περίοδο 1850 - 1851 διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Μίμης Γκιουλέκας
Ο Μίμης Γκιουλέκας (1945-2010) ήταν Έλληνας δημοφιλής ρεμπέτης λαϊκός τραγουδιστής. Καθιερώθηκε ως ερμηνευτής του Μάγκικου τραγουδιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1945 στον Παλαμά Καρδίτσας. Απεβίωσε σε ηλικία 65 ετών, στις 10 Ιουλίου 2010, στην Καρδίτσα και κηδεύτηκε στον τόπο καταγωγής του, τον Παλαμά.
Διατηρούσε στενή φιλία και συνεργασία με τον Στράτο Διονυσίου, πριν το θάνατο του τελευταίου. Είχε δικό του κέντρο λίγο έξω από την πόλη της Καρδίτσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
213 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βασίλειος Τσορλίνης (Μακεδονομάχος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Γευγελή
Ελενίτα Βάργκας
Η Ελενίτα Βάργκας (Helenita Vargas, πλήρες όνομα: Sofia Helena Vargas Marulanda) γεννήθηκε στην πόλη Πουέρτο Τεχάδα (Puerto Tejada) της Κολομβίας στις 3 Μαρτίου του 1934 και πέθανε στο Κάλι την 7η Φεβρουαρίου 2011. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες κολομβιανές τραγουδίστριες και πρότυπο χάρη στο φιλελεύθερο πνεύμα και την τόλμη να κυνηγήσει το όνειρό της παλεύοντας κόντρα στο κατεστημένο, σε μια εποχή που η γυναικεία ανεξαρτησία ήταν απλώς ένα όνειρο.
Πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 2011 στο Κάλι της Κολομβίας.
Η σειρά Φωνή Ελευθερίας, Ελενίτα Βάργκας (ισπανικά: La ronca de oro) είναι αφιερωμένη στη ζωή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Τραγουδίστριες
869 Μελλένα
Η Μελλένα (Mellena) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,632. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Ρίχαρντ Σορ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του δημάρχου του Αμβούργου και γερουσιαστή Βέρνερ φον Μέλλε (1853-1937).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μελλένας εκτιμάται σε 18,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,056. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μελλένα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελλενα
Ζαχαρίας Τέιλορ
Ο Ζαχαρίας Τέιλορ (αγγλικά: Zachary Taylor, 26 Δεκεμβρίου 1784 - 9 Ιουλίου 1850) ήταν ο 12ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Διετέλεσε Πρόεδρος από τις 4 Μαρτίου 1849 έως τις 9 Ιουλίου 1850.
Ο Τέιλορ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1848 εκπροσωπώντας το κόμμα των Ουίγων. Τελικά κατάφερε να κερδίσει τον αντίπαλο του δημοκρατικού κόμματος Lewis Cass, αν και αρχικά δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική. Ο Τέιλορ ήταν ο τελευταίος Πρόεδρος κατά το θάνατο του οποίου εξακολουθούσε να ισχύει ο θεσμός της δουλείας και ο δεύτερος και επίσης ο τελευταίος υποψήφιος του κόμματος των Ουίγων που κέρδισε σε προεδρικές εκλογές.
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Franks Wild Years
Το Franks Wild Years είναι μουσικό έργο του Τομ Γουέιτς του 1987. Οι στίχοι είναι του ίδιου, σε συνεργασία με την σύζυγό του. Παρουσιάστηκε στο θέατρο Briar St. Theatre στο Σικάγο στις 22 Ιουνίου 1986 από την Steppenwolf Theatre Company.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Οικογένεια Ρούφου
Η Οικογένεια Ρουφ ή Ρούφου ήταν αρχοντική οικογένεια που ήκμασε στην Πάτρα.
Η καταγωγή
Η πρώτη αναφορά για το επώνυμο Ρούφος στην περιοχή της Ελλάδας γίνεται το 1435, όταν ο Κυριάκος Αγκωνιάτης περιγράφει τον Ιάκωβο Ρούφο, έπαρχο Λευκάδος (1435) και Ζακύνθου (1435-1436). Η οικογένεια Ρουφ καταγόταν από αριστοκρατική Σικελική οικογένεια και είχε ηγεμονεύσει, κυρίως κατά την περίοδο της Νορμανδικής κατάκτησης, την Καλαβρία. Μέλη της Σικελικής οικογενείας ήρθαν στην Ελλάδα και διασκορπίστηκαν στην Κέρκυρα, στην Πάτρα και στην Αθήνα. Τα μέλη των τριών κλάδων είχαν καθολικό θρήσκευμα.
Τα μέλη του κλάδου των Πατρών είχαν προέλθει κυρίως από την Αθήνα, γι' αυτό και συνήθιζαν να βαφτίζονται με Αθηναϊκά ονόματα όπως: Αγγελής, Μαμονάς και Μπενιζέλος. Η συγγένεια με τον Κερκυραϊκό κλάδο της οικογενείας προκύπτει από τον Στέργιο Ρούφο ή Ρουφόπουλο, κάτοικο Κέρκυρας, ο οποίος άφησε την περιουσία του στους Ρούφους των Πατρών.
Η ημερομηνία εγκατάστασης της οικογενείας στην Πάτρα προσδιορίζεται γύρω στο 1698, έτος στο οποίο συναντάμε τον Γεωργάκη και τον Σταμάτη Ρούφο να δραστηριοποιούνται στην αγορά των Πατρών. Το 1794 ο Σικελός Σκροφάνι, φιλοξενούμενος στην εξοχική κατοικία των Ρούφων στη μέση του Ωλένου, αναφέρει ότι η οικογένεια Ρουφ εγκαταστάθηκε στην Πάτρα πριν από δύο αιώνες. Το 1720 αναφέρεται στα Ενετικά έγγραφα ο έμπορος Πατρών Άγγελος Ρούφος.
Συμμετοχή στην Επανάσταση του 1821
Η ακμή της οικογένειας Ρουφ έφτασε στο απόγειο της όταν ο Μπενιζέλος το 1750 παντρεύτηκε δι' απαγωγής την Αγγελική Κανακάρη, αδελφή των πλούσιων Πατρινών εμπόρων. Τα αδέλφια της Λουκάς και Ρόδης Κανακάρης ήταν αντίθετα με τον γάμο, λόγω του Καθολικού δόγματος του Μπενιζέλου Ρούφου. Και οι δύο όμως ήταν άγαμοι με αποτέλεσμα, μετά τον θάνατο του Λουκά, ο Ρόδης Κανακάρης να συμφιλιωθεί με τον Μπενιζέλο, με τον όρο ότι η αδελφή του και τα παιδιά τους θα βαφτιζόταν Ορθόδοξοι, ενώ τα αγόρια θα έπαιρναν τα όνομα Θάνος (Αθανάσιος), Λουκάς και Ρόδης. Επίσης οι γιοί που θα έπαιρναν τα προαναφερόμενα ονόματα θα έπαιρναν και το επώνυμο Κανακάρης.
Η οικογένεια Ρουφ συμμετείχε ενεργά στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, ενώ ανέδειξε και μεγάλες μορφές της πολιτικής αλλά και της πνευματικής ζωής του τόπου. Πολλά μέλη της Πατρινής οικογενείας διετέλεσαν πρόκριτοι, δήμαρχοι Πατρέων, νομάρχες, γερουσιαστές, βουλευτές και πρωθυπουργοί. Στις δημοτικές εκλογές του 1899 υπήρξε διάσπαση του Ρουφικού κόμματος, γιατί δύο από τους γιούς του Μπενιζέλου Ρούφου, ο Αθανάσιος και ο Αγγελής έθεσαν υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο. Ο δεύτερος είχε και τη στήριξη του ανιψιού Ιωάννη. Αυτό είχε ως συνέπεια να μην εκλεγεί κανείς από τους δύο και δήμαρχος να αναδειχθεί ο Δημήτριος Βότσης.
Σήμερα στην Πάτρα δεν κατοικεί κανένας απόγονος της οικογενείας με το επώνυμο "Ρούφος". Υπάρχουν όμως τέσσερις δρόμοι που με την επωνυμία τους μας υπενθυμίζουν το πέρασμα των Ρούφων από την πόλη. Οι δρόμοι είναι οι εξής: οδοί Γεωργίου (εκεί που βρίσκεται και το Ρούφειο δημοτικό σχολείο), Βασιλείου και Μπενιζέλου Ρούφου καθώς και η οδός Κανακάρη-Ρούφου. Η οικογένεια Ρουφ διαθέτει ένα πραγματικά εντυπωσιακό μνήμα, σε δικό της λόφο, στο Α' νεκροταφείο Πατρών.
Επίσης, λίγο πιο πάνω από την περιοχή του περιοχής Ρωμανός, στους πρόποδες του Παναχαϊκού, συναντάται έως και σήμερα το τοπωνύμιο "Πύργος των Ρούφων ", όπου υπάρχουν τα ερείπια του πύργου του Βασιλείου Ρούφου.
Εξέχοντα μέλη
Τα σημαντικότερα μέλη της οικογένειας είναι τα εξής:
Γενεαλογικό δέντρο
Ακολουθεί γενεαλογικό δέντρο αρρενογονίας της Οικογένειας Μπενιζέλου Ρούφου και Αγγελικής Κανακάρη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Ρουφου
Δημήτρης Τζανακόπουλος
Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος (Αθήνα, 5 Ιουνίου 1982) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει διατελέσει υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος (2016–2019).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος της ίδιας Σχολής και υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 2005 παρέλαβε από τον Τάσο Κορωνάκη τη σκυτάλη του γραμματέα της Νεολαίας Συνασπισμού, θέση την οποία κράτησε μέχρι το 2010. Επίσης, ήταν νομικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα κατά το διάστημα που αυτός ήταν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (Μάιος 2012-Δεκέμβριος 2014).
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 16 Ιουλίου 2019 ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος και στις 6 Σεπτεμβρίου 2020 εκλέχθηκε νέος Γραμματέας του κόμματος.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία, ωστόσο παραιτήθηκε από τα κομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ στις 29 Ιουνίου του 2023, ημέρα κατά την οποία παραιτήθηκε και ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, από την ηγεσία του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι (Ελλάδα) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών
Σίρις (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σίρις είναι γνωστή η «επώνυμη ηρωίδα» (δηλαδή το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του) της πόλεως Σίρις, στον Κόλπο του Τάραντα, στην Ιταλία.
Η Σίρις γενεαλογείται ως θυγατέρα του Μόργητα, βασιλιά στην Ιταλία. Τη θεωρούσαν επίσης ως μία από τις Νηρηίδες και την πρώτη σύζυγο του βασιλιά Μεταπόντου. Είναι πιθανό ότι ο Μετάποντος την έδιωξε για να παντρευτεί την Άρνη, κόρη του Αιόλου. Σύμφωνα με μία παράδοση, η Σίρις είχε δύο γιους, τον Αίολο και τον Βοιωτό, τους οποίους μετά από καιρό έβαλε να σκοτώσουν την `Αρνη.
Πηγές
Σιρις
Πόλεμος της παύλας
Ο πόλεμος της παύλας ήταν γλωσσολογική διαμάχη για το πως θα ονομάζεται η Τσεχοσλοβακία μετά την πτώση της Κομμουνιστικής κυβέρνησης το 1989.
Ψήφισμα
Ως συμβιβαστική λύση, στις 29 Μαρτίου 1990, το Τσεχοσλοβακικό κοινοβούλιο αποφάσισε ότι το πλήρες όνομα της χώρας θα είναι το "Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας," αναγνωρίζοντας ρητά ότι η χώρα θα είναι ομοσπονδία. Το όνομα γραφόταν χωρίς παύλα στα τσεχικά (Československá federativní republika), αλλά με παύλα στη σλοβακική γλώσσα (Česko-slovenská federatívna republika). Μια άτυπη συμφωνία για το σλοβακικό μακροπρόθεσμο όνομα θα κωδικοποιούταν σε μια μελλοντική νομοθεσία σχετικά με τα κρατικά σύμβολα.
Η λύση αυτή βρέθηκε να είναι ικανοποιητική, και λιγότερο από ένα μήνα αργότερα, στις 20 Απριλίου του 1990, το κοινοβούλιο άλλαξε και πάλι το όνομα σε Τσεχική και σλοβακική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία" (Česká a Slovenská Federativní Republika, Česká a Slovenská Federatívna Republika, γνωστή και με τα αρχικά ČSFR). Αυτός ο νόμος αναφέρεται ανέφερε τα ονόματα σε κεφαλαία μορφή και στις δύο γλώσσες και δήλωναν ότι είναι ίσες.
Ο συμβιβασμός απαιτούσε ακόμη περισσότερες γλωσσικές αντιπαραθέσεις απ'ότι φαινόταν στην πρωτοεμφάνιση του ζητήματος. Γενικά, μόνο η πρώτη λέξη του ονόματος γράφεται με κεφαλαία στα τσεχικά και σλοβακικά. Εάν όλες οι λέξεις γράφονταν με κεφαλαία, αυτό θα εξάλειφθε τα ζητήματα γοήτρου γύρω από την κεφαλαιοποίηση του "Slovenská".
Αν και οι Σλοβάκοι ζητούσαν παύλα (τσεχικά και σλοβακικά: spojovník), οι Τσέχοι το ονόμαζαν διπλή παύλα (της τσεχίας, της σλοβακίας: pomlčka). Αν και υπάρχει μια σαφής διαφορά ανάμεσα σε μια παύλα και τη διπλή παύλα στην τσεχική και σλοβακική ορθογραφία (η παύλα χρησιμοποιείται για να σηματοδοτήσει μια σύνδεση ανάμεσα σε δύο λέξεις, ενώ η παύλα χρησιμοποιείται και σε άλλες περιπτώσεις), οι Τσέχοι και Σλοβάκοι χρησιμοποιούν συνήθως τον όρο pomlčka (πόμλτσκα) και για τα δύο.
Ενώ ο πόλεμος της παύλας δεν άξιζε πραγματικά την ονομασία "πόλεμος", έδειξε ότι υπήρχαν διαφορές μεταξύ των Τσέχων και των Σλοβάκων σχετικά με την ταυτότητα και την κοινή τους πατρίδα. Κατά τα επόμενα δύο χρόνια, προέκυψαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο εθνών της ομοσπονδίας. Το 1992, οι τσεχοσλοβάκοι πολιτικοί συμφώνησαν να χωρίσουν την χώρα σε δύο κράτη, τη Τσεχία και τη Σλοβακία, το λεγόμενο Βελούδινο Διαζύγιο—το οποίο τέθηκε σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Ιστορία της Τσεχίας Κατηγορία:Ιστορία της Σλοβακίας Κατηγορία:Ιστορία της Τσεχοσλοβακίας
Ζίγκμουντ Κούμπιακ
Ο Ζίγκμουντ Κούμπιακ (πολωνικά: Zygmunt Kubiak, 30 Απριλίου 1929, Βαρσοβία - 19 Μαρτίου 2004, Βαρσοβία ) ήταν Πολωνός συγγραφέας, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, υποστηρικτής του αρχαίου πολιτισμού και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και πέρασε την παιδική του ηλικία στο Γκρόχουφ της Βαρσοβίας. Πήρε το διδακτορικό του πτυχίο το 1994 στη Σχολή Πολωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, βάσει της διατριβής με τίτλο Studia nad twórczością Klemensa Janickiego i Jana Kochanowskiego (Μελέτες για το έργο των Κλέμενς Γιανίτσκι και Γιαν Κοχανόφσκι).
Ήταν ο συγγραφέας των Mitologii Greków i Rzymian (Μυθολογία Ελλήνων και Ρωμαίων - 1997, υποψηφιότητα για το Βραβείο Λογοτεχνίας Νίκε 1998), Brewiarza Europejczyka (1998), Literatury Greków i Rzymian (Λογοτεχνία Ελλήνων και Ρωμαίων - 1999), Dziejów Greków i Rzymian (Ιστορίες Ελλήνων και Ρωμαίων - 2003) και μετέφρασε, μεταξύ άλλων, την Αινειάδα. Το 1978 δημοσίευσε μεταφράσεις των Εξομολογήσεων του Αυγουστίνου Ιππώνος στο Ινστιτούτο Εκδόσεων Pax. Τα επόμενα χρόνια επανεκδόθηκε αρκετές φορές σε αυτόν τον εκδοτικό οίκο και στη συνέχεια, από το 1994, στον εκδοτικό οίκο Znak. Τα τελευταία έργα που σχεδίασε ήταν ένα βιβλίο για τον Γιαν Κοχανόφσκι και μια μετάφραση της Καινής Διαθήκης (μόνο το Ευαγγέλιο Κατά τον Άγιο Λουκά, Świat Książki 2004).
Ο Κούμπιακ μετέφρασε ποιήματα του ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη. Αφιέρωσε πάνω από 30 χρόνια στη μετάφραση και των 253 ποιημάτων του Καβάφη. Δημοσίευσε επίσης τις ανθολογίες Muza grecka (1960), Muza Rzymska (1963) και Antologię Palatyńską (1978) με τις δικές του μεταφράσεις της αρχαιότητας και μια Ανθολογία Νεοελληνικής ποίησης (1970). Επιπλέον, μετέφρασε από τα αγγλικά: Selected Poetry (1991) του Ουίλιαμ Μπλέικ και την ανθολογία Twarde dno snu. Επίσης, μετέφρασε την Ισπανική Τραγωδία του Τόμας Κιντ (στην ανθολογία Ελισαβετιανό Δράμα ).
Το 1997 του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας. Βραβεύτηκε με το Βραβείο Κοστσιέλσκι το 1963. Το 2000, έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας Βουαντίσουαφ Ρέιμοντ. Υπήρξε μέλος της Πολωνικής Ένωσης Συγγραφέων.
Προσωπική ζωή
Ήταν ο γιος του Φραντσίσεκ Κούμπιακ (1895-1946) και της Τσετσίλια, το γένος Νταμιόντσκιε (1895-1969). Σύζυγος της Χάνα Ράμουκ (1932-2006) και πατέρας, μεταξύ άλλων, της Μόνικα Κούμπιακ, αδελφός του ποιητή Ταντέους Κούμπιακ και του ιστορικού Γιάνους Στέφαν Κούμπιακ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Νίκε Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Κοστσιέλσκι
Τζέιν Φόντα
Η Τζέιν Φόντα (αγγλ.: Jane Fonda, 21 Δεκεμβρίου 1937) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη δύο φορές με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Πέρα από τη συμμετοχή της σε πολυάριθμες παραγωγές του θεάτρου και του κινηματογράφου είναι γνωστή για το ακτιβιστικό της έργο κατά τη διάρκεια του πολέμου των ΗΠΑ με το Βιετνάμ, καθώς και για το λανσάρισμα μιας σειράς από βιντεοκασέτες γυμναστικής, δικής της παραγωγής, που έκαναν την αερόβια άσκηση μόδα, κατά τη διάρκεια δεκαετίας του '80.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και είναι κόρη του μεγάλου Αμερικανού ηθοποιού Χένρι Φόντα και της Φράνσις Φορντ Σέιμουρ. Είναι επίσης αδερφή του ηθοποιού Πίτερ Φόντα που γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα και θεία της ηθοποιού Μπρίτζετ Φόντα, κόρης του Πίτερ. Οι γονείς της Τζέιν την ονόμασαν Λαίδη Τζέιν Σέιμουρ εμπνευσμένοι από τη μακρινή απόγονο της μητέρας της, την Τζέιν Σέιμουρ, η οποία ήταν τρίτη σύζυγος του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου του Η'. Η μητέρα της, που αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα, αυτοκτόνησε όταν η Τζέιν ήταν 13 ετών κι ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε.
Πρώτα βήματα στο χώρο του θεάματος
thumb|150px|left|Η Τζέιν Φόντα στην αρχή της καριέρας της. Κατα τη διάρκεια της εφηβείας της η Τζέιν Φόντα εργάστηκε ως μοντέλο κοσμώντας δυο φορές το εξώφυλλο του περιοδικού Vogue, ενώ στα δεκαεφτά της έλαβε τα πρώτα ερεθίσματα που την οδήγησαν να ασχοληθεί με την υποκριτική, όταν εμφανίστηκε στο πλάι του πατέρα της στο θεατρικό του Κλίφορντ Όντετς Η χωριατοπούλα. Μετά την αποφοίτησή της από το αριστοκρατικό κολλέγιο Βασάρ αναχώρησε για την Ευρώπη. Σπούδασε ιστορία της τέχνης στο Παρίσι για δυο χρόνια κι όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ η Φόντα γνωρίστηκε με τον πρωτοπόρο της υποκριτικής και καθηγητή του Actor's Studio Λι Στράσµπεργκ, ο οποίος της είπε ότι έχει ταλέντο. Η δήλωση του Στράσμπεργκ άλλαξε ριζικά τη ζωή της Τζέιν, που πλέον μοχθούσε να γίνει ηθοποιός. Έτσι το 1960 η Φόντα έκανε την παρθενική της εμφάνιση στο Μπρόντγουέϊ στο θεατρικό There was a little girl, ενώ την ίδια χρονιά γύρισε και την πρώτη της ταινία στο πλευρό του Άντονι Πέρκινς με τίτλο Οι γυναίκες τρελαίνονται για τους ψηλούς, (Tall Story). Ακολούθησαν οι ταινίες Το σπίτι της αμαρτίας, (Walk On The Wild Side, 1962), που της χάρισε την πρώτη της υποψηφιότητα για χρυσή σφαίρα, Γάμος υπό δοκιμή, (Period Of Adjustment, 1963) βασισμένο σε θεατρικό του Τένεσι Γουίλιαμς και Κυριακή στη Νέα Υόρκη, (Sunday In New York, 1965). Ήταν όμως η συμμετοχή της στην ταινία του 1965 Η λησταρχίνα (Cat Ballou) που την έκανε σταρ.
Σύμβολο του σεξ και πολιτικός ακτιβισμός
μικρογραφία|Η Τζέιν Φόντα με τον πατέρα της [[Χένρι Φόντα και τον αδελφό της Πίτερ Φόντα]] Το 1965 η Φόντα παντρεύτηκε τον Γάλλο σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ, ο οποίος τη σκηνοθέτησε το 1968 στην καλτ πλέον ταινία Μπαρμπαρέλα (Barbarella). Η ταινία αυτή την καθιέρωσε ως «σύμβολο του σεξ» και «Αμερικανίδα Μπριζίτ Μπαρντό», καθώς η υπερχειλίζουσα σεξουαλικότητά της αναδείχθηκε ακόμη περισσότερο από τα εντυπωσιακά κοστούμια του έργου φέρνοντας ρίγη ανεκπλήρωτου πόθου σε εκατομμύρια αρσενικούς θαυμαστές της. Την ίδια χρονιά η Φόντα απέκτησε το πρώτο της παιδί, τη Βανέσα Βαντίμ. Η ζωή με το Βαντίμ διεύρυνε τους ορίζοντες της Τζέιν, η οποία μυήθηκε στην έντονη και ταραχώδη πολιτικοποίηση και άλλαξε τον τρόπο σκέψης της, πράγμα που άρχισε να γίνεται εμφανές και στη δουλεία της ως ηθοποιός εφόσον το ταλέντο της άρχισε να ωριμάζει. Πρώτο δείγμα είναι η ταινία που της χάρισε την πρώτη της υποψηφιότητα για όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, το Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν (They Shoot Horses, Don't They?, 1969), ενώ παράλληλα απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες Μπόνι και Κλάιντ (Bonnie and Clyde, 1967) και Το μωρό της Ρόζμαρι (Rosemary's Baby, 1968). Η Φόντα βίωνε την πιο παραγωγική της περίοδο ως ηθοποιός, η έντονη πολιτικοποίηση της και το γεγονός ότι ήταν υποστηρίκτρια του κινήματος κατά του πολέμου του Βιετνάμ, είχε ως αποτέλεσμα να δεχτεί αρνητικές κριτικές κι έντονα πυρά από τον τύπο. Το 1970 η Φόντα μαζί με τον ηθοποιό Ντόναλντ Σάδερλαντ και τον ακτιβιστή Φρεντ Γκάρντνερ δημιούργησαν ένα είδος πολιτικής επιθεώρησης που αποκαλούσαν FTA Tour (Free the army tour) με την οποία περιόδευσαν κατά μήκος της δυτικής ακτής των ΗΠΑ συνομιλώντας με στρατιώτες που θα πήγαιναν να πολεμήσουν στο Βιετναμ. Η νίκη της το 1972 στα όσκαρ και στην κατηγορία Α' γυναικείος ρόλος για την ταινία του Άλαν Πακούλα Η εξαφάνιση (Klute), έλαβε χλιαρή υποδοχή. Στο λόγο της η Φόντα ευχαρίστησε όσους τη χειροκρότησαν και προσέθεσε ότι θα μπορούσε να πει πολλά περισσότερα, αλλά δεν επρόκειτο να το κάνει εκείνη τη βραδιά. Την ίδια χρονιά επισκέφτηκε το Βόρειο Βιετνάμ και μπήκε για άλλη μια φορά στο μάτι του κυκλώνα. Έκτοτε αποκαλούνταν από τον τύπο «Χάνοϊ Τζέιν». Η Φόντα κατά την παραμονή της στο Βιετνάμ συμμετείχε σε 10 ραδιοφωνικές εκπομπές όπου αποκαλούσε τα ανώτατα στελέχη του αμερικάνικου κράτους και του αμερικανικού στρατού εγκληματίες πολέμου. Επισκέφτηκε επίσης τους Αμερικάνους αιχμαλώτους πολέμου για χάρη των οποίων μετέφερε μηνύματα από τις οικογένειές τους.
Γκρίζα περίοδος
Από τη στιγμή που κέρδισε το όσκαρ το 1971, μέχρι και την προβολή της ταινίας Χρυσοδάχτυλοι της υψηλής κοινωνίας (Fun with Dick and Jane) το 1977, η Φόντα δεν είχε εμπορική επιτυχία παρά το γεγονός ότι γύριζε ταινίες. Οι πολιτικές της πεποιθήσεις είχαν αμαυρώσει την εικόνα της. Το 1972 συμμετείχε στην ταινία του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ Όλα πάνε καλά (Tout va bien), ενώ ένα χρόνο μετά χώρισε από τον Ροζέ Βαντίμ και παντρεύτηκε τον αμερικάνο ακτιβιστή Τομ Χέιντεν με τον οποίο απέκτησε ένα γιο τον Τομ Γκάριτι.
Η ζωή με τον βασιλιά των μίντια
right|thumb|Η Τζέιν Φόντα με τον [[Ρόμπερτ Ρέντφορντ στην απονομή των 62ων βραβείων όσκαρ τον Μάρτιο του 1990]] μικρογραφία|Η Φόντα με τον πρώην σύζυγό της, Τεντ Τέρνερ Το 1990 η Τζέιν Φόντα πήρε διαζύγιο από το δεύτερό της σύζυγο, τον Τομ Χέιντεν κι ένα χρόνο αργότερα, την ημέρα των γενεθλίων της παντρεύτηκε τον ιδρυτή του ειδησεογραφικού δικτύου CNN, Τεντ Τέρνερ κι αποσύρθηκε από τον χώρο της υποκριτικής. Το Στάνλεϊ και Ίρις (Stanley & Iris, 1990), με συμπρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ήταν και η τελευταία ταινία που γύρισε τη δεκαετία του '90. Παρόλα αυτά συνέχισε να είναι ενέργός στο χώρο της αεροβικής γυμναστικής μέχρι και το 1995 που έβγαλε την τελευταία της κασέτα.
Η νέα χιλιετία
Η νέα χιλιετία βρήκε τη Φόντα να χωρίζει από τον Τέντ Τέρνερ το 2000 και να επιστρέφει στο χώρο της 7ης τέχνης, του θεάτρου, του πολιτικού ακτιβισμού και του αερόμπικ. Το 2005 υποδύθηκε την "κακιά πεθερά" στο ομώνυμο φιλμ (αγγλ. Monster-in-Law) όπου ταλαιπωρούσε την Τζένιφερ Λόπεζ και το 2007 στην ταινία Σπίτι με κανόνες (Georgia Rule). Τον Απρίλιο του 2005 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της με τίτλο My Life So Far.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Μάρτυρες του Ιεχωβά
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αποτελούν επίσημη χριστιανική θρησκεία με πάνω από 8,7 εκατομμύρια μέλη και 117.960 εκκλησίες σε 240 χώρες. Βάση της πίστης τους είναι η Αγία Γραφή, αλλά σε αρκετά θέματα διαφέρουν από τις παραδοσιακές Εκκλησίες του χριστιανικού κόσμου. Το ξεκίνημα των Μαρτύρων του Ιεχωβά έγινε πριν από 140 και πλέον χρόνια στις ΗΠΑ και οι ίδιοι αξιώνουν ότι αποτελούν αναβίωση της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας μιας και τα πιστεύω τους εναρμονίζονται και βασίζονται στο ακέραιο την Αγία Γραφή. Σε αρμονία με το Ματθαίος 28:19,20 και Ρωμαίους 10:13-15 το πιο γνώριμο χαρακτηριστικό τους είναι το δημόσιο κήρυγμά τους, συνήθως από σπίτι σε σπίτι .Μέσω της υγειονομικής κρίσης αυτό το παγκόσμιο και εθελοντικό έργο γίνεται μέσω επιστολών και τηλεφώνου. Αυτό το έργο επίσης περιλαμβάνει ενθαρρυντικά και γεμάτα ελπίδα μηνύματα καθώς και συμβουλές για μια ευτυχισμένη ζωή για όλη την ανθρωπότητα μέσω της Αγίας Γραφής και όχι μέσω ανθρωπονόητων παραδόσεων. Είναι επίσης γνωστοί για την άρνηση στράτευσης και την άρνηση των μεταγγίσεων αίματος.