cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα
Τοπογραφία
Η συνολική λεκάνη απορροής είναι 1.342.000 χλμ2. Μεταξύ των ποταμών που ρέουν στην Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα, οι Ιντιγκίρκα, Αλαζέγια, Μεγάλος Τσουκότσια, Κολίμα, Ραουτσούα, Τσάουν και Πεγκτιμέλ είναι οι πιο σημαντικοί. Μόνο λίγα ποτάμια είναι πλεύσιμα. Η ακτογραμμή της θάλασσας έχει μήκος 3.016 χλμ.. Κάνει μεγάλες στροφές, μερικές φορές εκτείνεται βαθιά μέσα στη στεριά και έχει μια μάλλον διαφορετική τοπογραφία στο ανατολικό και δυτικό τμήμα. Οι λεπτές στροφές είναι σπάνιες και εμφανίζονται μόνο στα δέλτα των ποταμών. Το παράκτιο τμήμα μεταξύ των Νήσων της Νέας Σιβηρίας και των εκβολών του ποταμού Κολίμα είναι ομοιόμορφο, με χαμηλές και αργά μεταβαλλόμενες κλίσεις. Εκτείνεται προς την ξηρά μέχρι την ελώδη τούνδρα που είναι γεμάτη με πολλές μικρές λίμνες. Αντίθετα, η ακτή στα ανατολικά του ποταμού Κολίμα είναι ορεινή, με απότομους βράχους.
Η υποβρύχια τοπογραφία της υφαλοκρηπίδας που σχηματίζει το βυθό της θάλασσας είναι μια πεδιάδα, με κλίση από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά, καλυμμένη από μείγμα λάσπης, άμμου και λίθων και χωρίς σημαντικά βαθουλώματα και υψόμετρα. Περίπου το 70% της θάλασσας είναι μικρότερο από 50 μέτρα, με κυρίαρχο βάθος στα 20-25 μέτρα. Βορειοανατολικά προς τις εκβολές των ποταμών Κολίμα και Ιντιγκίρκα, υπάρχουν βαθιές τάφροι στον βυθό της θάλασσας, οι οποίες αποδίδονται στις αρχαίες κοιλάδες των ποταμών, που τώρα βυθίζονται από τη θάλασσα. Η περιοχή με μικρά βάθη στο δυτικό τμήμα σχηματίζει τα αβαθή ύδατα του Νοβοσιμπίρσκ. Τα μεγαλύτερα βάθη των περίπου 150 μέτρων βρίσκονται στο βορειοανατολικό τμήμα της θάλασσας.
Η Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα βρέχεται νότια από την Πεδιάδα της Ανατολικής Σιβηρίας, μια προσχωσιγενή πεδιάδα που αποτελείται κυρίως από ιζήματα θαλάσσιας προέλευσης, η οποία χρονολογείται από την εποχή που ολόκληρη η περιοχή καταλαμβανόταν από τη Θάλασσα Βερχογιάνσκ, μια αρχαία θάλασσα στην άκρη της Σιβηρίας ηπείρου στην Πέρμια περίοδο. Καθώς περνούσαν οι αιώνες, σταδιακά, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής που περιόριζε τη θάλασσα, καθώς και η συνεχόμενη Θάλασσα Λάπτεφ στα νότια γέμισε με τις προσχωσιγενείς αποθέσεις των σύγχρονων ποταμών.
Κλίμα
Οι άνεμοι φυσούν από βορρά το καλοκαίρι, είναι αδύναμοι τον Ιούνιο, ενισχύονται σε 6–7 μ/δ (25 χλμ/ώρα) τον Ιούλιο και φτάνουν τα 10–15 μ/δ (50 χλμ/ώρα) τον Αύγουστο, καθιστώντας το δυτικό τμήμα της θάλασσας μία από τις πιο βίαιες περιοχές στη βόρεια ρωσική ακτή. Το νοτιοανατολικό τμήμα είναι ωστόσο πολύ πιο ήρεμο. Οι βόρειοι άνεμοι έχουν ως αποτέλεσμα τις χαμηλές μέσες θερμοκρασίες 0–1 °C στην ανοιχτή θάλασσα και 2–3 °C στην ακτή τον Ιούλιο. Ο ουρανός είναι συνήθως συννεφιασμένος, με συχνές βροχοπτώσεις ή υγρό χιόνι. Κατά μήκος των ακτών, οι ομίχλες εμφανίζονται 90-100 ημέρες το χρόνο, κυρίως το καλοκαίρι (68-75 ημέρες). Η βροχόπτωση είναι χαμηλή στους 100–200 χιλιοστά ανά έτος, αλλά εξακολουθεί να είναι μεγαλύτερη από τον όγκο εξάτμισης.
Υδρολογία
μικρογραφία| Πάγος στην Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα μικρογραφία| Καταφύγιο θαλάσσιου πάγου στην Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα. Επάνω: 15 Ιουνίου 2007, κάτω: 27 Ιουλίου του ίδιου έτους. Η ηπειρωτική απορροή στην Ανατολική Σιβηριανή Θάλασσα είναι σχετικά μικρή, σε περίπου 250 χλμ3/έτος, που αποτελεί μόνο το 10% της συνολικής απορροής σε όλες τις αρκτικές θάλασσες της Ρωσίας. Η μεγαλύτερη συνεισφορά είναι από τον ποταμό Κολίμα με 132 χλμ3, ακολουθούμενο από τον ποταμό Ιντιγκίρκα με 59 χλμ3. Οι περισσότερες απορροές (90%) εμφανίζονται το καλοκαίρι. Είναι συγκεντρωμένη κοντά στην ακτή, λόγω των ασθενών ρευμάτων του ποταμού, και ως εκ τούτου δεν επηρεάζει σημαντικά τη θαλάσσια υδρολογία. Η ανταλλαγή νερού μεταξύ των γειτονικών θαλασσών έχει ως εξής. Η ετήσια εκροή προς τη Θάλασσα Λάπτεφ, τη Θάλασσα Τσούκτσι και τον Αρκτικό Ωκεανό είναι 3.240, 6.600 και 11.430 χλμ3, αντίστοιχα, ενώ οι αντίστοιχες τιμές εισροής είναι 3.240, 8.800 και 9.230 χλμ3.
Η θερμοκρασία των επιφανειακών υδάτων μειώνεται από νότο προς βορρά. Το χειμώνα κυμαίνεται μεταξύ −0,2 και 0,6 °C στα δέλτα των ποταμών και από −1,7 έως −1,8 °C στο βόρειο θαλάσσιο τμήμα. Το καλοκαίρι, θερμαίνεται στους 7-8 °C στους κόλπους και τις εισόδους και στους 2–3 °C στις θαλάσσιες ζώνες χωρίς πάγο.
Η θάλασσα παγώνει μεταξύ Οκτωβρίου – Νοεμβρίου και Ιουνίου – Ιουλίου. Ο πάγος είναι συνεχής και ακίνητος κοντά στην ακτή, φτάνοντας το πάχος των 2 μέτρων μέχρι το τέλος του χειμώνα. Το πάχος μειώνεται από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Περαιτέρω μέσα στη θάλασσα, το κάλυμμα πάγου μετατρέπεται σε παρασυρόμενο πάγο με πάχος 2–3 μετρα. Οι νότιοι χειμωνιάτικοι άνεμοι μετατοπίζουν αυτόν τον πάγο προς τα βόρεια, δημιουργώντας πολίνιες κοντά στο θαλάσσιο κέντρο. Δεν υπάρχουν παγόβουνα στη θάλασσα. Το λιώσιμο των πάγων ξεκινά συνήθως γύρω στο Μάιο, πρώτα γύρω από το δέλτα του κύριου ποταμού Κολίμα.
Χλωρίδα και πανίδα
Η χλωρίδα και η πανίδα είναι σχετικά σπάνια λόγω του σκληρού κλίματος. Η καλοκαιρινή άνθιση πλαγκτόν είναι σύντομη αλλά έντονη, παράγοντας 5 εκατομμύρια τόνους πλαγκτόν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, ενώ η ετήσια παραγωγή είναι 7 εκατομμύρια τόνοι. Τα θρεπτικά συστατικά του νερού παρέχονται ως επί το πλείστον από τις εκροές ποταμών και τη διάβρωση των ακτών. Τα είδη πλαγκτού κυριαρχούνται από τα είδη των κωπήποδων του Ειρηνικού.
Οι θαλάσσιες ακτές και τα στρώματα πάγου φιλοξενούν δακτυλιοφόρες φώκιες (Phoca hispida), γενειοφόρες φώκιες (Erignathus barbatus) και θαλάσσιους ίππους (Odobenus rosmarus) μαζί με το αρπακτικό τους, την πολική αρκούδα (Ursus maritimus). Στα πτηνά περιλαμβάνονται οι γλάροι, οι ουρίες και οι κορμοράνοι. Τα θαλάσσια νερά επισκέπτονται συχνά η φάλαινα της Γροιλανδίας (Balaena mysticetus), η γκρίζα φάλαινα (Eschrichtius robustus), η μπελούγκα (Delphinapterus leucas) και η ναρβάλ (Monodon monoceros . Τα κυριότερα είδη ψαριών είναι οι θύμαλλοι και οι κορήγονοι (λευκόψαρα), όπως το μύξων (Coregonus muksun), το πλατύ λευκόψαρο (Coregonus nasus) και το όμουλ (Coregonus autumnalis). Επίσης κοινά είναι ο ευρωπαϊκός όσμηρος, ο βαθυκίτρινος μπακαλιάρος, ο πολικός μπακαλιάρος, το πησσί και ο αρκτοσαλβελίνος.
Ιστορία
Οι ακτές της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας κατοικούνταν για αιώνες από τους αυτόχθονες λαούς της βόρειας Σιβηρίας, όπως οι Γιουκαγκίρ και οι Τσούκτσι (ανατολικές περιοχές). Αυτές οι φυλές ασχολούνταν με το ψάρεμα, το κυνήγι και την εκτροφή ταράνδων, καθώς τα έλκηθρα ταράνδων ήταν απαραίτητα για τη μεταφορά και το κυνήγι. Ενώθηκαν και απορροφήθηκαν από τους Εβένους και τους Εβένκους γύρω στον 2ο αιώνα και αργότερα, μεταξύ του 9ου και του 15ου αιώνα, από τους πολύ πιο πολυάριθμους Σαχά. Όλες αυτές οι φυλές μετακινήθηκαν βόρεια από την περιοχή της λίμνης Βαϊκάλης αποφεύγοντας τις αντιπαραθέσεις με τους Μογγόλους. Ενώ όλοι ασκούσαν το Σαμανισμό, μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.
Στη θάλασσα πλοηγούνταν Ρώσοι θαλασσοπόροι, οι οποίοι μετακινούνταν από τις εκβολές ενός ποταμού στο άλλο με τα κοτς τους ήδη από τον 17ο αιώνα. Το 1648, ο Σιμιόν Ντεζνιόφ και ο Φεντότ Αλεξέγιεβιτς Ποπόφ έπλευσαν την ακτή της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας από τον Κολίμα στον ποταμό Ανάντιρ στη Βερίγγειο Θάλασσα. Η συστηματική εξερεύνηση και χαρτογράφηση της θάλασσας και των ακτών της πραγματοποιήθηκε από μια σειρά αποστολών τα έτη 1735–42, 1820–24, 1822, 1909 και 1911–14.
Στη δεκαετία του 1930, ο παράκτιος οικισμός Αμπάρτσικ, που βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Κολίμα, χρησιμοποιήθηκε ως μεταβατικό στρατόπεδο εργασίας από το οποίο οι κρατούμενοι μεταφέρονταν σε άλλα βόρεια στρατόπεδα του συστήματος Γκουλάγκ. Ενώ στάθμευαν στο Αμπάρτσικ, οι κρατούμενοι απασχολούνταν για να κατασκευάσουν το μεγαλύτερο μέρος της λιμενικής υποδομής και να ξεφορτώσουν φορτία από τα εισερχόμενα πλοία. Αργότερα, λόγω των ρηχών νερών, η ναυτιλία μεταφέρθηκε σταδιακά στο Τσέρσκι στο κάτω ρου του Κολίμα, προκειμένου να φιλοξενήσει μεγαλύτερα σκάφη. Ως αποτέλεσμα αυτής της μεταφοράς, το λιμάνι και ο οικισμός έχουν εγκαταλειφθεί. Σήμερα, το Αμπάρτσικ φιλοξενεί μόνο έναν μετεωρολογικό σταθμό που λειτουργεί από λίγα μέλη του προσωπικού.
Άλλα δύο στρατόπεδα εργασίας του συστήματος Γκουλάγκ άνοιξαν αργότερα κοντά στο Πεβέκ, συγκεκριμένα το Τσαουνλάγκ (1951–1953) και το Τσαουντσουκότλαγκ (1949–1957). Και τα δύο περιείχαν περίπου 10.000 κρατούμενους που χρησιμοποιήθηκαν στο ορυχείο και στις κατασκευαστικές εργασίες.
Ανθρώπινες δραστηριότητες
μικρογραφία| Άποψη του Πεβέκ Η νότια ακτή της θάλασσας μοιράζεται η Δημοκρατία των Σαχά στα δυτικά και ο Αυτόνομος Θύλακας Τσουκότκα της Ρωσίας στα ανατολικά. Οι παραθαλάσσιοι οικισμοί είναι λίγοι και μικροί, με τυπικό πληθυσμό κάτω από 100 άτομα. Η μόνη πόλη είναι το Πεβέκ (πληθυσμός 5.206), που είναι η βορειότερη πόλη της Ρωσίας. Υπάρχουν ορυχεία χρυσού κοντά στο Λένινγκραντσκι και στο Πεβέκ, αλλά πολλά ορυχεία έκλεισαν πρόσφατα, όπως, για παράδειγμα, ορυχεία κασσίτερου στο Πεβέκ τη δεκαετία του 1990, που οδήγησαν σε εκροή πληθυσμού. Έτσι, ο οικισμός Λογκάσκινο, ο οποίος ήταν ένα αξιόλογο λιμάνι της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, καταργήθηκε το 1998.
Η θάλασσα χρησιμοποιείται κυρίως για τη μεταφορά εμπορευμάτων μέσω της βόρειας ακτής της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Αυγούστου-Σεπτεμβρίου. Η ναυσιπλοΐα εμποδίζεται ακόμη και το καλοκαίρι από τον εναπομείναν πλωτό πάγο, ο οποίος επίσης κατεβαίνει στις νότιες ακτές από περιστασιακούς ανέμους. Η αλιεία και το κυνήγι θαλάσσιων ζώων εξακολουθούν να ασκούνται ως παραδοσιακές δραστηριότητες, αλλά έχουν μόνο τοπική σημασία. Η αλιεία στοχεύει κυρίως σε σολομό, ιππόγλωσσο και καβούρι. Υπάρχουν στοιχεία για την παραγωγή ψαριών, η οποία το 2005 κατανεμήθηκε, σε χιλιάδες τόνους ως εξής: σαρδέλα (1,6), Coregonus autumnalis (1,8), Coregonus laurettae (2,2), πλατύ λευκόψαρο (2,7), μύξων (2,8) και άλλα (3,6).
Από το 1944, η περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια για την περιοχή παρέχεται από τον θερμοηλεκτρικό σταθμό του Πεβέκ, ισχύος 30 MW. Με την πάροδο των χρόνων καταναλώνει πολύ πετρέλαιο που πρέπει να μεταφέρεται από μακριά. Ως εκ τούτου, υπήρξε ένα έργο για την αντικατάσταση του σταθμού από έναν πλωτό σταθμό ατομικής ενέργειας 70 MW έως το 2015, όμως κατέληξε σε αποτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάλασσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Σιβηρίας
Γιασμάχ-Αντάντ
Ο Γιασμάχ-Αντάντ ήταν ο μικρότερος γιος του Αμορίτη βασιλιά της Άνω Μεσοποταμίας Σαμσί-Αντάντ Α΄. Τοποθετήθηκε από τον πατέρα του βασιλιάς στον θρόνο της Μάρι, μετά την επιτυχή εκστρατεία του στην πόλη και την δολοφονία του βασιλιά της Γιαχντούν-Λιμ (1796 π.Χ.). Ο Γιασμάχ-Αντάντ ήταν υπεύθυνος για το νοτιοδυτικό τμήμα του βασιλείου του πατέρα του, περιείχε τους ποταμούς Αβώρ και Ευφράτη με πρωτεύουσα την Μάρι, συνόρευε με το Χαλέπι και τις Συριακές στέπες όπου κατοικούσαν Νομάδες. Ο πατέρας του κυβερνούσε το βόρειο τμήμα του βασιλείου και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ισμέ-Νταγκάν Α΄ το νοτιοανατολικό με την Εκαλλατούμ. Η ηγεμονία του Γιασμάχ-Αντάντ έληξε με τον θάνατο του πατέρα του, ο νόμιμος βασιλιάς της πόλης Ζίμρι-Λιμ, επίσης Αμορίτης βρήκε την ευκαιρία να ανακαταλάβει την πόλη (1775 π.Χ.) Οι πηγές δεν συμφωνούν για την περαιτέρω τύχη τους, πιθανότατα καταδιώχθηκαν και σκοτώθηκαν πριν δραπετεύσουν από την πόλη. Ο Σαμσί Αντάντ Α΄ είχε σημαντικό ρόλο στην διακυβέρνηση του γιου του με συχνές επεμβάσεις. Σε κάποια στιγμή με στόχο να εξασφαλίσει τις συμμαχίες του στην δυτική Συρία τον διέταξε να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά της Κάτνας Ισί-Αντάντ Βελτούμ. Ο Γιασμάχ-Αντάντ ήταν ωστόσο ήδη παντρεμένος, της συμπεριφέρθηκε υποτιμητικά σαν δεύτερη σύζυγο και της απαγόρευσε να ζει μαζί του στα ανάκτορα. Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ ασκούσε συνέχεια ασφυκτικές πιέσεις στους γιους του σε θέματα διακυβέρνησης, οι ίδιοι είχαν μόνο τους τίτλους αλλά την εξουσία ασκούσε ο πατέρας τους.
Κριτικές από την οικογένεια του
Ο Γιασμάχ-Αντάντ έγινε γενικά γνωστός για τις κριτικές που δέχθηκε από τον πατέρα του, τον επιπλήττει σαν τεμπέλη και ότι αμελεί τα βασιλικά του καθήκοντα. Ο πατέρας του τον κατηγόρησε επιπλέον για την ανηθικότητα του και τις πολλές σεξουαλικές σχέσεις με τις γυναίκες που ήταν αιτία να αμελεί τα καθήκοντα του. Η συνομιλία ανάμεσα στον πατέρα και τους γιους βρέθηκε στο αρχείο της Μαρί, αποτελούσε έναν διάλογο ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας με φράσεις χιουμοριστικής μορφής. Ο ίδιος κατηγορήθηκε για την ανικανότητα στα καθήκοντα του τόσο από τον πατέρα του όσο και από τον μεγαλύτερο αδελφό του. Ο χαρακτήρας του Γιασμάχ-Αντάντ φαίνεται ξεκάθαρα στις φράσεις που χρησιμοποίησε ο πατέρας του "Ως πότε θα σε καθοδηγώ εγώ; Είσαι ακόμα παιδί, δεν ενηλικιώθηκες; Δεν έχεις βγάλει ακόμα γένι στο πρόσωπο; Πότε θα αναλάβεις τις ευθύνες σου, δεν βλέπεις τον αδελφό σου πως ηγείται σε μεγάλους στρατούς; Ανέλαβε τις ευθύνες σου λοιπόν για τον εαυτό σου, το ίδιο σου το σπίτι". Σε ένα άλλο γράμμα του Σαμσί-Αντάντ Α΄ τον συγκρίνει με τον μεγαλύτερο αδελφό του "Ο μεγάλος σου αδελφός είναι πάντοτε νικητής σε μάχες, δεν ασχολείται όπως εσύ μόνο με γυναίκες". Οι περισσότερες κριτικές απέναντι στον Γιασμάχ-Αντάντ αφορούσαν μόνο τα πολιτικά του καθήκοντα, δεν έχουν σχέση με την προσωπική του ζωή, σε αυτό η ευθύνη ήταν του πατέρα του ο οποίος ήταν υποχρεωμένος να τα ασκήσει ο ίδιος σαν βασιλιάς. Η αλληλογραφία που είχε ο Γιασμάχ-Αντάντ με τον μεγαλύτερο αδελφό του έδειξε ότι δεν δεχόταν αρνητικές κριτικές μόνο από τον πατέρα του.
Ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ έγραψε στον μικρότερο αδελφό του "Γιατί φωνάζεις για αυτό το πράγμα; Δεν είναι σωστή συμπεριφορά", ζήτησε από τον Γιασμάχ-Αντάντ να γίνει ο ίδιος μεσάζων στις συνομιλίες με τον πατέρα του. Δεν είναι γνωστό αν το ζήτησε από αγάπη στον αδελφό του ή για να αποκτήσει ο ίδιος μεγαλύτερη αξία. Σε άλλη επιστολή ο Γιασμάχ-Αντάντ γράφει στον μεγαλύτερο αδελφό του "Δες εδώ τι μου γράφει ο πατέρας σε επιστολή. Ως πότε θα σε καθοδηγώ εγώ; Είσαι ακόμα παιδί, δεν ενηληκιώθηκες; Δεν έχεις βγάλει ακόμα γένι στο πρόσωπο; Πότε θα αναλάβεις τις ευθύνες σου, δεν βλέπεις τον αδελφό σου πως ηγείται σε μεγάλους στρατούς; Ανέλαβε τις ευθύνες σου λοιπόν για τον εαυτό σου, το ίδιο σου το σπίτι. Πως γίνεται να με θεωρεί ακόμα μικρό παιδί και να μου αναθέτει τόσο δύσκολες αποστολές; Πάω αμέσως στον πατέρα να του εξηγήσω την δυστυχία μου". Οι ιστορικοί έβγαλαν τα συμπεράσματα τους με βάση τις επιστολές, σύμφωνα με αυτά ο Σαμσί Αντάντ Α΄ είχε μεγάλο άγχος για να μην καταρρεύσει η νεοσύστατη αυτοκρατορία του. Ο Γιασμάχ-Αντάντ αναρωτήθηκε γιατί διόρισε κυβερνήτη τον ίδιο τον γιο του που θεωρούσε ανίκανο αντί να βάλει του κάποιον ικανό στρατηγό να διοικήσει μια τόσο σημαντική πόλη όπως η Μαρί. Οι γνώμες διίστανται, άλλοι είναι υπέρ του πατέρα του, άλλοι υποστηρίζουν τον ίδιον. Το γεγονός ότι δεν ανέλαβε ο ίδιος καμιά στρατιωτική εκστρατεία και όταν πέθανε ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ ο Ζίμρι-Λιμ ανακατέλαβε την Μάρι δικαιώνει περισσότερο τον πατέρα του. Ο Ισμέ-Νταγκάν Α΄ έχασε και εκείνος το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου του, διατήρησε μόνο το Εκαλλατούμ και το Ασσούρ. Οι επιστολές που έστειλε ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ στον Γιασμάχ-Αντάντ δείχνουν επιπλέον την βάναυση συμπεριφορά απέναντι στους αιχμαλώτους τους, τους θανάτωνε όλους. Οι πηγές και οι επιγραφές παρουσιάζουν τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ ως μεγαλόψυχο απέναντι στους αιχμαλώτους και τους εχθρούς του, οι επιστολές ωστόσο στον γιο του έδειξαν το εντελώς αντίθετο. Ο φύλαρχος Μαραντού και όλα τα μέλη της αυλής και της οικογένειας του εκτελέστηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Μάρι
Βασιλικά (νομοθετήματα)
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Βασίλειος Α΄ (αριστερά) και ο γιος του Λέων (ΣΤ΄) (δεξιά), από το έργο [[Σύνοψις Ιστοριών του Σκυλίτζη. Χειρόγραφο του 12ου αι., που βρίσκεται στη Μαδρίτη.]] Τα Βασιλικά (θεσπίσματα) ήταν μία συλλογή νόμων, που ολοκληρώθηκαν περίπου το 892 στην Κωνσταντινούπολη με εντολή του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού κατά τη διάρκεια της Μακεδονικής δυναστείας. Αυτή ήταν μία συνέχεια των προσπαθειών τού πατέρα του, τού Βασιλείου Α΄, να απλοποιήσει και να προσαρμόσει τον κώδικα νόμου του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ Corpus Juris Civilis, που εκδόθηκε μεταξύ του 529 και του 534 και είχε ξεπεραστεί. Ο όρος «Βασιλικά» σημαίνει «Βασιλικοί νόμοι».
Ιστορικό
Στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πραγματοποιήθηκαν πολλές αλλαγές μεταξύ της βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄ και του Λέοντα ΣΤ΄, κυρίως η αλλαγή της επίσημης γλώσσας από τα Λατινικά στα Ελληνικά. Κατά την εποχή του Ιουστινιανού Α΄ τα λατινικά ήταν ακόμη σε κοινή χρήση και σε αυτή έγραφαν τα δικαστικά κείμενα. Ωστόσο μέχρι τον 9ο αι. η χρήση των λατινικών ήταν ξεπερασμένη, γεγονός που με τη σειρά του κατέστησε δύσκολο τον κώδικα του Corpus Juris Civilis για Έλληνες ομιλητές, ακόμη και στην πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης. Επιπλέον πολλοί από τους νόμους του Corpus Juris Civilis δεν αφορούσαν πια τους περισσότερους ανθρώπους, καθώς νέοι νόμοι είχαν συντεθεί στη θέση τους. Αυτό απαιτούσε μία αναθεώρηση του Ρωμαϊκού νομοθετικού συστήματος.
Επίσης τα Βασιλικά και παρόμοιες νομικές μεταρρυθμίσεις βοήθησαν στη διατήρηση και την αναζωογόνηση της Ρωμαϊκότητας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Την ίδια χρονική περίοδο, η Καρολίγγεια αυτοκρατορία και ο παπισμός στα Δυτικά και η Α΄ Βουλγαρική αυτοκρατορία στα Βαλκάνια αύξησαν την εξουσία τους και αμφισβήτησαν την κοσμική και θρησκευτική ηγεσία της Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Ο Λουδοβίκος Β΄ ενοχλήθηκε από ένα λάθος στα λατινικά σε μία επιστολή του Ρωμαίου (Βυζαντινού) Αυτοκράτορα και έγραψε μία επικριτική επιστολή, που κατηγόρησε τους «Έλληνες» ότι έστρεψαν την πλάτη τους στην πόλη της Παλαιάς Ρώμης, στον ρωμαϊκό λαό και στη ρωμαϊκή γλώσσα (τα λατινικά), και έτσι δεν άξιζαν να είναι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες. Αν και τα αραβικά χαλιφάτα των Ομεϋαδών και των Αββασιδών ήταν ισχυροί γεωπολιτικοί ανταγωνιστές και είχαν κατακτήσει μεγάλες περιοχές της Ρωμαϊκής επικράτειας, οι Άραβες δεν αμφισβήτησαν τη Ρωμαϊκή ταυτότητα του Βυζαντίου, αλλά θεωρούσαν ότι ήταν συνεχιστές της Αρχαιότητας.
Τα Βασιλικά εμφανίζονται επίσης ως σύνδεση με παλαιότερους χρόνους, πριν από την περίοδο της Εικονομαχίας, προσφέροντας στη Μακεδονική δυναστεία μία αίσθηση θρησκευτικής νομιμότητας. Αυτό ξεκίνησε με τον Βασίλειο Α΄ και την επιθυμία του να αποστασιοποιηθεί από τους εικονομάχους και να συνδέσει τον εαυτό του και τους γιους του με τον μεγάλο προκάτοχό τους, τον Ιουστινιανό Α΄.
Δομή των Βασιλικών
Τα 60 βιβλία των Βασιλικών είχαν μεγάλο αντίκτυπο στη μελέτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, διότι διατηρούσαν πολλά νομικά έγγραφα. Στα νομικά αυτά βιβλία, εκτός από τη διατήρηση του Κώδικα του Ιουστινιανού, συμπεριλήφθηκαν επίσης νέες νομικές συνήθειες, που είχαν αναπτυχθεί στους ενδιάμεσους αιώνες. Περιλάμβανε επίσης νομικά έργα, που είχε ξεκινήσει ο Βασίλειος Α΄ συμπεριλαμβανομένου του Πρόχειρου (ένα εγχειρίδιο αστικών νόμων και συνηθειών, το οποίο απέκλειε εκείνα που δεν χρησιμοποιούνται πλέον) και την Επαναγωγή (ένα διευρυμένο Πρόχειρον, που περιελάμβανε μία εισαγωγή και μία περίληψη) καθώς και πολλά διατάγματα των εικονομάχων Αυτοκρατόρων. Όμως ο Κώδικας ακολουθούσε ακόμη την παράδοση του Corpus Juris, ξεκινώντας με εκκλησιαστικό δίκαιο, πηγές δικαίου, διαδικασία, ιδιωτικό δίκαιο, διοικητικό δίκαιο και ποινικό δίκαιο.
Ωστόσο διέφερε σε μεγάλο βαθμό στη χρήση σχολίων, τα οποία ήταν κομμάτια νομικών έργων από τον 6ο και 7ο αι., καθώς και τον 12ο και τον 13ο τρίτο αι. Προηγουμένως, ο Ιουστινιανός Α΄ είχε απαγορεύσει τον σχολιασμό του συνόλου των νόμων του, κάνοντας τα σχόλια στα Βασιλικά μοναδικά. Η πραγματική μορφή των ίδιων των βιβλίων ποικίλλει σημαντικά. Ορισμένα εκπροσωπούνται σε ένα χειρόγραφο, το οποίο μπορεί να περιέχει ή να μην περιέχει σχόλια ή πλήρη τμήματα άλλων νομικών έργων, που έχουν αναφερθεί. Ομοίως ορισμένα βιβλία έχουν χαθεί εντελώς.
Επιπτώσεις των Βασιλικών
Σε αντίθεση με τον Κώδικα του Ιουστινιανού, που συνέχισε να έχει επιρροή στη Δύση ως συνέχεια του Ρωμαϊκού Δικαίου, η εφαρμογή των Βασιλικών περιορίστηκε στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Αυτό στη συνέχεια επέφερε επίδραση στον σύγχρονο κώδικα της Ελλάδας. Μετά τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας κατά των Οθωμανών το 1821, τα Βασιλικά υιοθετήθηκαν μέχρι την εισαγωγή του παρόντος αστικού κώδικα της Ελλάδας. Αυτή η μακρά συνέχιση της Βυζαντινής νομοθεσίας με καταβολές από τους Ρωμαίους, παρουσιάζει μία έντονη διαφοροποίηση με το νομικό σύστημα της Δύσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία Κατηγορία:Βυζαντινό Δίκαιο Κατηγορία:9ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Getty 86.AE.237
Ο μεθυσμένος ποιητής απαγγέλλει ονομάζεται αρχαίο ελληνικό αγγείο με αριθμό καταλόγου Getty 86.AE.237 (ή αλλιώς "Beazley 10147"), που εκτίθεται στο Μουσείο Γκέτι στην ομώνυμη βίλα.
Ιστορικό του ευρήματος
Το αγγείο αυτό είχε στην ιδιοκτησία του ο αμερικανός συλλέκτης Άντρε Έμμεριχ (Andre Emmerich Gallery) στη Νέα Υόρκη, ο οποίος το 1964 το μεταπώλησε στους Ουόλτερ και Μόλι Μπάραϊς (Walter and Molly Bareiss). Από αυτούς περιήλθε στην ιδιοκτησία του ιδρύματος Μαίρη Μπάραϊς (Mary S. Bareiss 1983) τη δεκαετία του 1980 και από εκεί στο μουσείο Γκέτι.
Περιραφή
Το ερυθρόμορφο αγγείο είναι πήλινη οινοχόη τύπου γ, ο λεγόμενος χους (χοῦς). Είναι κατασκευή αρχαίου Αθηναϊκού εργαστηρίου, που χρονολογείται περίπου στο 470 π.Χ. Έχει βολβοειδές σχήμα ύψους 23 εκ. με διάμετρο 18,6 εκ. και 12,3 εκ. στη κοιλιά και στη βάση αντίστοιχα. Είναι γανωμένο απέξω και από μέσα. Το πλατύ στόμιο κάνει μια μικρή κλίση για να διευκολύνει την ροή του περιεχομένου κατά την έκχυση. Το χερούλι είναι πλατύ.
Στην εμπρόσθια όψη παρουσιάζεται η διακοσμητική σκηνή, που ενώ είναι απλαισίωτη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ζώνες, μια στο λαιμό επάνω και μια στην βάση στο κάτω μέρος της κανάτας. Η χαριεντίζουσα ζωγραφιά που φιλοτέχνησε ο αγγειογράφος του Οινοκλή εικονίζει ένα ποιητή την ώρα που απαγγέλει εν μέθη και ταυτόχρονα ουρεί, ενώ ο δούλος του, ένα παιδάκι με ραβδί και καλάθι στον ώμο, κρατάει ένα άλλο κανάτι μπροστά στον ποιητή για να μη λερώσει το πάτωμα.
Αλεράμο του Μομφερράτου
O Αλεράμο, ιταλ. Aleramo (απεβ. 991) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Μομφερράτου & της Λιγουρίας στη βόρειο Ιταλία.
Getty 86.AE.237
Ερμηνεία
Χρήση της κανάτας αυτού του συγκεκριμένου τύπου γίνονταν στην τριήμερη ετήσια Αθηναϊκή γιορτή των Ανθεστηρίων και μάλιστα την δεύτερη ημέρα, κατά την διάρκεια διαγωνισμού οινοποσίας. Τα Ανθεστήρια ήταν αφιερωμένα στον θεό του αμπελιού Διόνυσο, και το μέτρημα στο διαγωνισμό κρασιού γινόταν με το κανάτι αυτό. Το εικονιζόμενο αντικείμενο, πέραν του χρήσιμου του ως κανάτα κρασιού, ήταν ίσως σουβενίρ όπως θα λέγαμε σήμερα, για να το πάρουν οι επισκέπτες των Ανθεστηρίων σπίτι τους ή για δώρο λόγω του εύθυμου και ξεκαρδιστικού χαρακτήρα της ζωγραφιάς του.
Αλεράμο του Μομφερράτου
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γουλιέλμου Α΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου.
Getty 86.AE.237
Ερμηνεία
Ο ποιητής, καθώς στεφανωμένος, μάλλον έχει πάρει μέρος στο διαγωνισμό. Είναι φανερό ότι έχει πιει πολύ, αφού στέκει όρθιος, με τη χλαμύδα του ριγμένη στον ώμο και στα χέρια, και απαγγέλει κάποιον ομηρικό στίχο. Το παιδάκι που κουβαλάει τα πράματα του αφεντικού του, είναι ο μικρός δούλος, που παρευρίσκεται του διαγωνισμού και βοηθάει τον αφεντικό του να ξαλαφρώσει.
Εκθέσεις
Το αγγείο παρουσιάστηκε στις εξής εκθέσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οινοχόη Κατηγορία:Εκθέματα στα μουσεία Γκέτι
Αλεράμο του Μομφερράτου
Βιογραφία
Το 958 διορίστηκε μαρκήσιος από τον Βερεγγάριο Β΄ των Ιβρέα βασιλιά της Λομβαρδίας και νυμφεύτηκε την κόρη του. Ωστόσο τρία έτη μετά έλαβε το μέρος τού Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, που τού έδωσε περισσότερες κτήσεις στη Λάνγκε και γαίες από το Τάναρο, την Όρμπα και τη θάλασσα της Λιγουρίας. Οι νέες κτήσεις ευνοήθηκαν από τη σύζυγο τού Όθωνα Α΄, την Αδελαΐδα των Παλαιών Γουέλφων, κόρη τού Βερεγγάριου Β΄.
Όταν η Λομβαρδία περιήλθε υπό τον άμεσο έλεγχο τού βασιλιά της Γερμανίας το 962, οι τίτλοι τού Αλεράμο επικυρώθηκαν από τον Όθωνα Α΄. Ο Αλεράμο τάφηκε στο Γκρατσάνο Μπαντόλιο της επαρχίας Άστι· το επιτάφιο μνημείο του, ένα ψηφιδωτό με δύο μυθικά πλάσματα, αποκαταστάθηκε τον 16ο και τον 20ο αι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αδελαΐδα και είχε τέκνα:
Έπειτα ο Αλεράμο έκανε δεύτερο γάμο με την Γκέρμπεργκα των Ιβρέα, κόρη τού Βερεγγάριου Β΄ της Λομβαρδίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Ρεουβέν Ριβλίν
Ο Ρεουβέν Ριβλίν (Εβραϊκά: רְאוּבֵן "רוּבִי" רִיבְלִין) (9 Σεπτεμβρίου 1939) είναι Ισραηλινός πολιτικός και δικηγόρος που υπηρέτησε ως 10ος Πρόεδρος του Ισραήλ από το 2014 ως το 2021. Είναι μέλος του κόμματος Λικούντ. Ο Ριβλίν ήταν υπουργός Επικοινωνιών από το 2001 έως το 2003 και στη συνέχεια διετέλεσε Πρόεδρος της Κνεσέτ από το 2003 έως το 2006 και πάλι από το 2009 έως το 2013. Στις 10 Ιουνίου 2014 εξελέγη Πρόεδρος του Ισραήλ.
Ο Ριβλίν υποστηρίζει ότι ένα Μεγάλο Ισραήλ θα αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους και θα δώσει στους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης και της Γάζας την πλήρη ισραηλινή ιθαγένεια. Είναι επίσης ισχυρός υποστηρικτής των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, ιδιαίτερα για τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Είναι απόγονος των μαθητών του Vilna Gaon. Οι γονείς του ήταν η Rachel "Ray" Rivlin και ο Yosef Yoel Rivlin, ο οποίος δημιούργησε την πρώτη εβραϊκή έκδοση του Κορανίου και ήταν υποψήφιος για τρίτος πρόεδρος του Ισραήλ.
Ο Ριβλίν υπηρέτησε στο Σώμα Πληροφοριών των Ισραηλινών Δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών, πολέμησε με την ταξιαρχία της Ιερουσαλήμ και συνόδευσε την ταξιαρχία των αλεξιπτωτιστών ως αξιωματικός πληροφοριών. Μετά από στρατιωτική θητεία, σπούδασε νομικά στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ.
Προτού εισέλθει στην πολιτική, ο Ριβλίν υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος του Αθλητικού Συλλόγου Beitar Jerusalem, διευθυντής της ομάδας ποδοσφαίρου Beitar και πρόεδρος του σωματείου, μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Ιερουσαλήμ, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελ Α. πρόεδρος του Ισραηλινού Ινστιτούτου για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγιεινή μέλος του διοικητικού συμβουλίου του θεάτρου Khan και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Μουσείου Ισραήλ.
Ήταν παντρεμένος με την Νεχαμά Ριβλίν από το 1971 έως τον θάνατό της, το 2019, και έχει τέσσερα παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Αρχικά εξελέγη στη 12η Κνεσέτ το 1988 και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Λικούντ από το 1988 έως το 1993. Έχασε την έδρα του στις εκλογές του 1992 αλλά επέστρεψε στην Κνεσέτ μετά τις εκλογές του 1996. Επανεξελέγη το 1999, διορίστηκε υπουργός Επικοινωνιών τον Μάρτιο του 2001, υπηρετώντας μέχρι τον Φεβρουάριο του 2003, όταν εξελέγη Πρόεδρος της Κνεσέτ μετά τις εκλογές του 2003. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρόεδρος, επικρίθηκε ότι παραβίασε την παράδοση της πολιτικής ουδετερότητας της θέσης. Ήταν ένας από τους σκληρότερους επικριτές του Αριέλ Σαρόν σχετικά με το σχέδιο απεμπλοκής και είχε δημόσια αντιπαράθεση με τον Αχαρόν Μπαράκ, τον αρχηγό του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σχετικά με την εξουσία του δικαστηρίου να κηρύξει παράνομη τη νομοθεσία.
Ο Ριβλίν επανεξελέγη το 2006 και το 2009. Αποσύρθηκε μετά τον πρώτο γύρο εκλογών, όταν κατέστη σαφές ότι ο βουλευτής του Καντίμα Σιμόν Πέρες είχε αρκετά ευρεία υποστήριξη για να κερδίσει αναπόφευκτα σε μια αποχώρηση.
Στις 30 Μαρτίου 2014 η Κνεσέτ επέλεξε τον Ριβλίν ως πρόεδρο με πλειοψηφία 90 ψήφων από 120.
Για την πρώτη επίσημη επίσκεψή του ως πρόεδρος της Κνεσέτ, επέλεξε την Αραβο-Ισραηλινή πόλη Ουμ αλ Φαμ, νότια της Γαλιλαίας. Συνοδεύτηκε από τους βουλευτές Ουρί Ορμπάχ και Αφού Αγκμπαριγιάχ (Hadash), κάτοικο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ισραήλ
Missing Noir M
Το Missing Noir M (Χανγκούλ: 실종느와르 M) είναι νοτιοκορεάτικη αστυνομική σειρά μυστηρίου με πρωταγωνιστές τον Κιμ Κανγκ-γου και τον Παρκ Χι-σουν. Μεταδιδόταν στο κανάλι ΟCN τα Σάββατο στις 23:00 για 10 επεισόδια από τις 28 Μάρτιο έως 30 Μαΐου το 2015.
Πλοκή
Ο Γκιλ Σου-χιόν είναι (όπως περιγράφεται στην σειρά) ένα παιδί-θαύμα που άρχισε να σπουδάζει στο Χάρβαρντ από την ηλικία των 10. Στα 15 του, άρχισε να δουλεύει στη NASA και στα 18 του, στο FBI. Μυστηριωδώς αποφασίζει να γυρίσει στην Κορέα, όπου αναλαμβάνει να δουλέψει σαν αρχηγός σε μια ειδική ομάδα αγνοούμενων προσώπων που λύνει τις 1% πιο δύσκολες, άλυτες υποθέσεις αγνοουμένων προσώπων.
Συνάδελφός του είναι ο Ο Ντε-γιόνκγ, ένας υπαστυνόμος με πολλά χρόνια εμπειρίας στο πεδίο και δυνατό αίσθημα απονομής της δικαιοσύνης. Ο Σου-χιόν έχοντας μεγάλη αναλυτική ικανότητα και ο Ντε-γιόνγκ καθοδηγείται από το ένστικτό του. Σε αυτή τη σειρά συνδυάζονται αυτά τα δύο χαρακτηριστικά καθώς και το δυνατό αίσθημα απονομής της δικαιοσύνης, βάζουν στην φυλακή τους πιο σκληρούς εγκληματίες της χώρας.
Παρ' όλο που η σειρά είχε χαμηλά ποσοστά τηλεθέασης, πολλοί τηλεθεατές την ενέταξαν μέσα στις αγαπημένες τους σειρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές τηλεοπτικές σειρές
Βεστιαρίται
Οι βεστιαρίται ήταν στην Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ένα σώμα αρχικά Αυτοκρατορικών σωματοφυλάκων του Βεστιαρίου (Θησαυροφυλακίου) και μετά δημοσιονομικών αξιωματούχων, που πιστοποιούνται από τον 11ο έως τον 15ο αι.
Ιστορία και λειτουργίες
Το βεστιαρίται εμφανίζονται στα μέσα του 11ου αι., με πρώτο γνωστό βεστιαρίτη τον Ιωάννη Ιβηρίτζη να αναφέρεται το 1049. Όπως υποδηλώνει το όνομά τους, είχαν σχέση με την Αυτοκρατορική ιματιοθήκη και το Θησαυροφυλάκιο, το Βεστιάριον. Πιθανώς οι βεστιαρίτες αρχικά να δημιουργήθηκαν ως ένα απόσπασμα φρουράς για τη φύλαξη του Βεστιαρίου. Περίπου από το 1080 και μετά είχαν διακριθεί επισήμως σε δύο ομάδες: τους «εσωτερικούς» ή «του νοικοκυριού» (έσω ή οικείοι) βεστιαρίτες, που συνδέονται με το ιδιωτικό Θησαυροφυλάκιο του Αυτοκράτορα (το έσω / οικιακόν Βεστιάριον) κάτω από έναν μεγάλο πριμικήριο· και οι «εξωτερικοί» (έξω) βεστιαρίτες κάτω από έναν πριμικήριο, που πιθανότατα ήταν υπό το δημόσιο (το κρατικό) Θησαυροφυλάκιο (βασιλικόν Βεστιάριον). Σταδιακά αντικατέστησαν διάφορες άλλες ένοπλες φρουρές, που οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες απασχολούσαν στην ίδια την Κωνσταντινούπολη, όπως οι μαγγλαβίται και οι πανθεώται και έγιναν το αποκλειστικό σώμα των εμπιστευτικών υπσλλήλων του Αυτοκράτορα. Όπως γράφει η πριγκίπισσα και ιστορικός Άννα Κομνηνή, ήταν οι αυλικοί «οι εγγύτερα» στον Αυτοκράτορα. Με τη στρατιωτική κρίση της δεκαετίας του 1070, διαμορφώθηκαν σε ένα κανονικό σώμα φρουράς του Παλατιού, που υπηρετούσε παράλληλα με τη Φρουρά των Βαράγγων στον στρατό της εποχής των Κομνηνών.
Οι βεστιαρίται πιστοποιούνται ως το 1387 και πιθανότατα συνέχισαν να υπάρχουν μετά. Ωστόσο τον 13ο και 14ο αιώνα ο ρόλος τους ήταν κυρίως δημοσιονομικός: ήταν υπεύθυνοι για τη στρατολόγηση ανδρών και αμαξών από τις επαρχίες, υπό τον έλεγχο του δομεστίκου των θεμάτων της Ανατολής. Ο επικεφαλής της βεστιαριτών ονομαζόταν πρωτοβεστιαρίτης κατά τον 13ο και 14ο αι. (δεν πρέπει να συγχέεται με το πολύ παλαιότερο και πιο σημαντικό αξίωμα του πρωτοβεστιαρίου). Ο τίτλος επιβεβαιώνεται μέχρι το 1451, όταν ήταν κάτοχός του ο ιστορικός Γεώργιος Σφραντζής. Στο Βιβλίο των Αξιωμάτων του Ψευδο-Κωδινού στα μέσα του 14ου αι. ο βεστιαρίτης κατατάσσεται ως 14ο στη σειρά προτεραιότητας, έπειτα από τον λογοθέτη του Γενικού. Σύμφωνα με το ίδιο έργο, τα διακριτικά του ήταν: μία ξύλινη ράβδος με χρυσές και ερυθρόχρυσες λαβές (δικανίκιον), ένας πίλος (σκιάδιον) με κέντημα (κλαπωτόν), ένα άλλο είδος πίλου από λευκό και χρυσό μετάξι με κέντημα από χρυσό σύρμα και εικόνες του Αυτοκράτορα μπροστά και πίσω (σκαρακίνικον) και ένα μεταξωτό ένδυμα του αξιώματος (καββάδιον).
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι
Καμάρα Κέρκυρας
Η Καμάρα είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 113 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Γουλιέλμος Β΄ του Μομφερράτου
Ο Γουλιέλμος Β΄, ιταλ. Guglielmo II (απεβ. π. 961) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν μαρκήσιος τού Μομφερράτου μαζί με τον πατέρα του.
Βιογρραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλεράμο μαρκησίου του Μομφερράτου και της Αδελαΐδας. Έλαβε το όνομα τού πάππου του Γουλιέλμου Α΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου και προπάτορα τού Οίκου.
Φαίνεται πως κυβέρνησε μαζί με τον πατέρα του και προαπεβίωσε αυτού. Η μόνη αναφορά τού ονόματος τού Γουλιέλμου Β΄ είναι σε ένα έγγραφο ίδρυσης αββαείου από τον Αλεράμο: "pro anime nostre et quondam Gulielmi qui fuit filius et filiaster atque germanus noster seu parentum nostrum mercede".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Μουσείο Γκέτι
Το Μουσείο Γκέτι (πλήρες όνομα: Μουσείο Τ. Πολ Γκέτι, αγγλικά: J. Paul Getty Museum) είναι μουσείο Τέχνης στο Λος Άντζελες, που στεγάζεται σε δύο εγκαταστάσεις: στο Κέντρο Γκέτι και τη Βίλα Γκέτι.
Το Κέντρο Γκέτι διαθέτει ευρωπαϊκούς πίνακες ζωγραφικής, σχέδια, φωτισμένα χειρόγραφα, γλυπτά, διακοσμητικές τέχνες και φωτογραφίες από όλο τον κόσμο. Η Βίλα Γκέτι διαθέτει έργα τέχνης από την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και την Ετρουρία. Ο σχεδιασμός του κτιρίου της είναι εμπνευσμένος από τη Βίλα των Παπύρων και ενσωματώνει πρόσθετες λεπτομέρειες από άλλες αρχαίες τοποθεσίες.
Ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Τζιν Πολ Γκέτι (J. Paul Getty Trust) το 1954.
thumb|285x285px|Άποψη του [[Κέντρο Γκέτι|Κέντρου Γκέτι από τον κυρίως κήπο.]] thumb|285x285px|Άποψη της [[Βίλα Γκέτι|Βίλας Γκέτι.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκετι Κατηγορία:Λος Άντζελες
Γιάννης Ψαρράς
Ο Γιάννης Ψαρράς είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του αριστερού μπακ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 27 Απριλίου του 1958. Αγωνίστηκε από μικρός στις ομάδες υποδομών της Παναχαϊκής και το 1975, στα 17 του χρόνια, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα.
Στην Πάτρα αγωνίστηκε δίπλα σε παίκτες της «μεγάλης ομάδας» που συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1974-75) και ποδοσφαιριστές της όπως ο Δαβουρλής και ο Μιχαλόπουλος, όπου, θαύμαζε ως μικρότερος ευρισκόμενος στις ακαδημίες. Όντας παίκτης της Παναχαϊκής αγωνίστηκε με την ομάδα στην Α΄ Εθνική και στο Κύπελλο Ελλάδος, που το 1977 έφτασε και μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.
Έμεινε στην Παναχαϊκή μέχρι το 1981. Τον Ιανουάριο εκείνου του έτους μετέβη στην Θεσσαλονίκη για τον ΠΑΟΚ, που αποτέλεσε την πρώτη μεταγραφή που έγινε στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο κατά τη χειμερινή περίοδο.
Με τον ΠΑΟΚ πανηγύρισε το 1985 το τίτλο του πρωταθλήματος, τον δεύτερο στην ιστορία της ομάδας. Αγωνίστηκε επίσης στην Ευρώπη και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με κορυφαία στιγμή τον αγώνα με την Μπάγερν Μονάχου μέσα στη Γερμανία, όπου οι Θεσσαλονικείς, έπειτα το 0-0 της κατάμεστης Τούμπας που είχε προηγηθεί, άγγιξαν την πρόκριση σε βάρος των Βαυαρών αλλά το απέτυχαν αφού μετά τη δεύτερη λευκή ισοπαλία στην κανονική διάρκεια, οδηγήθηκαν στην παράταση και τελικά στην διαδικασία των πέναλτι όπου αποκλείστηκαν με σκορ 9-8. Είχε εκτελέσει και σκοράρει πέναλτι και ο Ψαρράς.
Με τον «Δικέφαλο» αγωνίστηκε μέχρι το 1987, όταν και επέστρεψε στην ομάδα της αχαϊκής πρωτεύουσας.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τις φανέλες της Αχαϊκής και του Ατρόμητου Αντιρρίου. Το 1993 επέστρεψε και ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Παναχαϊκή.
Ο Γιάννης Ψαρράς υπήρξε και διεθνής με τη φανέλα των μικρότερων ομάδων της Εθνικής Ελλάδος.
Ίππειον Λέσβου
Το Ίππειον, αναφερόμενο συνήθως ως Ίππειος και Ίππειο, είναι το μεγαλύτερο χωριό του πρώην Δήμου Ευεργέτουλα Λέσβου με 818 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η παλαιότερη χρονολογία για την ύπαρξή του μαρτυρείται το 1567. Είναι χτισμένο σε μια από τις ευφορότερες πεδιάδες του νησιού γεμάτη από περιβόλια με ελιές, με κηπευτικά και κάθε λογής οπωροφόρα. Παλαιότερα καλλιεργούνταν σιτηρά, βαμβάκι, καπνά και μάλιστα φημιζόταν για την άριστη παραγωγή σύκων τα οποία και εξήγαγε. Η ποιότητα του εδάφους σε συνδυασμό με τον πλούσιο και σε μικρό βάθος υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής δίνουν ώθηση στην καλλιέργεια των προϊόντων αυτών και αποτελούν βασική απασχόληση των κατοίκων. Άλλωστε λίγο πριν την είσοδο του χωριού, στην περιοχή “Ύδατα” όπου πήγαζαν άφθονα νερά από την αρχαιότητα, βρίσκεται σήμερα το κυριότερο αντλιοστάσιο ύδρευσης του Δήμου Μυτιλήνης.
Λέγεται ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από τη λέξη υπτίως (από το ύπτιος) δηλαδή αυτό που είναι πεδινό ή από τη λέξη Υπηοίος. Η προφορική παράδοση δε, το αποδίδει στα άλογα (ίππους) που εκτρεφόταν παλαιότερα στον κάμπο του χωριού.
Στο πλαίσιο των εκσκαφικών εργασιών του δικτύου αποχέτευσης, αποκαλύφθηκε κοντά στον κεντρικό τομέα του χωριού και σε βάθος 1.50μ. από την επιφάνεια του οδοστρώματος ένα μοναδικό και σπάνιο ταφικό σύνολο για την ιστορία και την αρχαιολογία των πρώιμων ιστορικών χρόνων της Λέσβου. Πρόκειται για κτιστό κιβωτιόσχημο τάφο από σχιστόλιθο, εντός του οποίου αποκαλύφθηκε σε ύπτια στάση μία ασύλητη ταφή, πιθανώς νεαρής γυναίκας, που χρονολογείται περίπου στα 750-700 π.Χ.. Τη νεκρή συνόδευαν πέντε πήλινα τεφρά αγγεία πόσεως πιθανώς λεσβιακού εργαστηρίου, όπως ένα κύπελλο-κρατηρίσκος, μία βαθειά και ρηχή λεκάνη, δύο πρόχοι, καθώς και κοσμήματα στο ύψος της λεκάνης και της κεφαλής, όπως χρυσά και χάλκινα, καθώς και μία οστέϊνη περόνη. Τα χρυσά κοσμήματα περιλαμβάνουν δύο σκουλαρίκια κατασκευασμένα από λεπτά φύλλα χρυσού με την τεχνική της κοκκίδωσης, μεγάλη αμφικωνική χάνδρα, καθώς και χάλκινη χάνδρα, πιθανώς από περιδέραιο. Βόρεια της ταφής εντοπίσθηκε μία κτιστή από σχιστόλιθους θήκη η οποία περιείχε έναν πήλινο τεφρό αμφορέα με το λίθινο πώμα του, καθώς και μια ρηχή πήλινη λεκάνη. Τα κοσμήματα αποτελούν εξαιρετικά δείγματα της τέχνης της χρυσοχοΐας των πρώιμων ιστορικών χρόνων που αναπτύσσεται δειλά κατά τον 8ο αι. στο Αιγαίο και την ηπειρωτική Ελλάδα και αποκορυφώνεται τον 7ο και 6ο αι. π.Χ.. Επισημαίνεται ότι πρώτη φορά ανασκάπτεται στη Λέσβο γεωμετρικός τάφος του ύστερου 8ου αι. π.Χ..
Τζωρτζ Νέβιλ, 14ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Τζωρτζ Νέβιλ, 14ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (16 Μαΐου 1702 - 15 Νοεμβρίου 1723) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, 14ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν δεύτερος αλλά μεγαλύτερος επιζήσας γιος του Τζωρτζ Νέβιλ, 13ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της Άννας Γουόκερ. Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1702 και βαπτίστηκε στις 26 Αυγούστου στην Σαιν Μαρτίν ιν δε Φίλντς, διαδέχθηκε τον πατέρα του στην βαρονία στις 7 Μαρτίου 1721. Έκανε εγγραφή στο Διεθνές Κολέγιο της Οξφόρδης (13 Σεπτεμβρίου 1722).
Ο Τζωρτζ Νέβιλ παντρεύτηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1722 στην Σαιν Μαρία Μαγδαληνή της Όλντ Φις Στρίιτ την Ελισάβετ Θορνίκροφτ (πέθανε το 1778). Πέθανε από ευλογιά στις 15 Νοεμβρίου 1723 στην Σόχο Σκουάε και τάφηκε στο Σέφιλντ του Σάσσεξ. Η χήρα του Ελισάβετ γέννησε δυο μεταθανάτια δίδυμα κορίτσια στις 20 Νοεμβρίου 1723 που πέθαναν και τα δυο μαζί στις 1 Δεκεμβρίου 1723. Ο διάδοχος του στην βαρονία ήταν ο μικρότερος αδελφός του Έντουαρντ Νέβιλ, 15ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί, η χήρα του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Αλούρέντ Πίνκ του Τότεναμ Χαι Κρος (πέθανε το 1755). Ο ιστορικός Τόμας Χιρν (1678 - 1735) περιγράφει τον Μπεργκαβεννί "πολύ έξυπνο ευγενή νέο αλλά σημαντικά παραμορφωμένο".
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Καρδαμάτικα Κέρκυρας
Τα Καρδαμάτικα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Ρίο Γκράντε ντο Σουλ
Η Ρίο Γκράντε ντο Σουλ είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πολιτεία της Βραζιλίας με 11.247.972 κατοίκους, η ένατη μεγαλύτερη με έκταση 281.748,5 τ.χλμ. και η τέταρτη με βάση το ΑΕΠ της χώρας (331 δυσ.$, έρχεται μετά το Σάο Πάολο, το Ρίο ντε Τζανέιρο και το Μίνας Ζεράις).
Στα νότια της πολιτεία βρίσκονται τα ερείπια της ιεραποστολής του Σάο Μιγκέλ ντας Μισσόες, που αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες της Βραζιλίας
Ισπανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Το Ισπανικό Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ισπανικά: Campeonato de España de Tenis de mesa) είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Ισπανίας, που διοργανώνεται από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Real Federación Española de Tenis de Mesa).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Ισπανίας σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό. Η διοργάνωση διεξήχθη για πρώτη φορά το 1946.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Ο 11 φορές πρωταθλητής στο απλό ανδρών, Κάρλος Μασάδο. thumb|right|Ο πρωταθλητής το 2003 στο απλό ανδρών, Χε Ζιγουέν. thumb|right|Η 6 φορές πρωταθλήτρια στο απλό γυναικών, Γκαλία Ντβόρακ. thumb|right|Η πρωταθλήτρια το 2019 στο απλό γυναικών, Σοφία Σουάν-Ζανγκ. thumb|right|Η πρωταθλήτρια το 2020 στο απλό γυναικών, Κλαούντια Καϊμέλ.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στην Ισπανία Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας
Η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας ή ΓΣΕΒΕΕ, είναι τριτοβάθμια πανελλαδική οργάνωση εργοδοτών και ένας από τους 4 κοινωνικούς εταίρους που συνυπογράφουν την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
Γενικά στοιχεία
μικρογραφία|δεξιά|Λογότυπο της ΓΣΕΒΕΕ Αποτελεί το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων όλης της χώρας. Δραστηριοποιείται για την προαγωγή και κατοχύρωση των επαγγελματικών, οικονομικών, πολιτιστικών και κοινωνικών συμφερόντων των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η ΓΣΕΒΕΕ έχει στην δύναμή της 59 Τοπικές και 30 Κλαδικές Ομοσπονδίες Επαγγελματιών Βιοτεχνιών & Εμπόρων και 1 συνταξιούχων, με 1.100 σωματεία και περίπου 160.000 εγγεγραμμένα μέλη φυσικά πρόσωπα. Η ΓΣΕΒΕΕ είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Βιοτεχνικών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (UEAPME).
Ιστορικό
Στις 16 Ιανουαρίου 1919, οι αντιπρόσωποι 30 αθηναϊκών και πειραϊκών εργοδοτικών σωματείων συναντήθηκαν στο Δημαρχείο Αθηνών με αρχική πρόθεση να ανασυστήσουν το «Σύνδεσμο των εν Αθήναις Συντεχνιών». Αντί αυτού, συμφώνησαν στην ίδρυση του πρώτου τριτοβάθμιου συνδικαλιστικού οργάνου των μεσαίων τάξεων στην ελληνική ιστορία. Επρόκειτο για την «Ένωση Συντεχνιών και Σωματείων Εργοδοτών της Ελλάδος» (Ε.Σ.Σ.Ε.Ε.) με έδρα την πρωτεύουσα και αξιώσεις πανελλήνιας εμβέλειας. Οι αρχαιρεσίες της 6/2/1919 ανέδειξαν τον Αλέξανδρο Ζαμίχα (πρόεδρο του συνδέσμου ξενοδόχων ύπνου) στη θέση του Γενικού Προέδρου. Το 1920 η Ε.Σ.Σ.Ε.Ε. μετονομάστηκε σε «Ένωση Βιοτεχνικών Συντεχνιών της Ελλάδος» (Ε.Β.Σ.Ε.), ενώ το 1922 μετεξελίχθηκε σε «Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Παραγωγών της Ελλάδος» (Γ.Σ.Ε.Β.Π.Ε.). Από το 1988 ο τίτλος μετατράπηκε σε ΓΣΕΒΕΕ.
Διοίκηση Συνομοσπονδίας
Τα όργανα διοίκησης της ΓΣΕΒΕΕ είναι η Γενική Συνέλευση, το Διοικητικό Συμβούλιο, το Προεδρείο και η Ελεγκτική Επιτροπή.
Τομείς Δράσης
Η Συνομοσπονδία έχει αναπτύξει διαχρονικά έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα, προασπίζοντας τα συμφέροντα των επαγγελματιών, εμπόρων και βιοτεχνών, συμμετέχοντας στο δημόσιο διάλογο για την αύξηση της απασχόλησης, την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή, την ισότητα ευκαιριών και τη διαμόρφωση υγιούς περιβάλλοντος λειτουργίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Επιπλέον η ΓΣΕΒΕΕ διαθέτει ενεργή θεσμική δραστηριότητα, έχοντας εκπροσώπους της σε σημαντικές επιτροπές, φορείς και οργανισμούς, όπως η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, η Εργατική Εστία, το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), οι Επιτροπές Παρακολούθησης Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και η Εθνική Επιτροπή Ανταγωνιστικότητας. Τέλος η Συνομοσπονδία έχει επιστημονική και εκπαιδευτική δραστηριότητα μέσω του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ) καθώς και του Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΚΕΚ ΓΣΕΒΕΕ). Η ΓΣΕΒΕΕ ως κοινωνικός εταίρος συμμετέχει, μέσω των εκπροσώπων της, σε σημαντικό αριθμό φορέων, επιτροπών και οργανισμών. Μεταξύ των φορέων αυτών ενδεικτικά αναφέρονται ο ΟΑΕΔ, ο ΕΟΠΥΥ, το ΙΚΑ, η Εργατική Εστία, η ΟΚΕ (Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή), οι Επιτροπές Παρακολούθησης Επιχειρησιακών Προγραμμάτων του ΕΣΠΑ, ο ΕΟΠΠΕΠ και το Εθνικό Συμβούλιο Διά Βίου Μάθησης.
Η παρουσία της ΓΣΕΒΕΕ και των φορέων της σε Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο
Η ΓΣΕΒΕΕ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Βιοτεχνικών, και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων (UEAPME), στην οποία ανήκουν εθνικές ομοσπονδίες, ευρωπαϊκές κλαδικές ομοσπονδίες, καθώς και άλλα συνεργαζόμενα μέλη του τομέα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Συμμετέχει, επίσης, με εκπρόσωπό της ενεργά στην Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΕΟΚΕ), κάθε χρόνο με αντιπροσωπεία της στις Συνόδους της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO), και έχει, ακόμα, ενταχθεί, διά του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων (ΙΜΕ), στην Ακαδημία Αβινιόν, τον ερευνητικό φορέα των Οργανώσεων Βιοτεχνιών και ΜΜΕ της Ευρώπης, και μέσω του ΚΕΚ στην EVTA, την Ευρωπαϊκή Ένωση Επαγγελματικής Κατάρτισης. Πέρα από τους φορείς όπου εκπροσωπείται, η ΓΣΕΒΕΕ έχει αμφίδρομη επικοινωνία και συνεργασία και με άλλους σημαντικούς για τις βιοτεχνίες και ΜΜΕ οργανισμούς, όπως εθνικές και κλαδικές οργανώσεις βιοτεχνιών και ΜΜΕ στην Ευρώπη, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή [και ιδίως τη Γενική Διεύθυνση (Γ.Δ.) Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων και Γ.Δ. Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας] και την Αντιπροσωπεία της στην Ελλάδα, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (CEDEFOP), το Ευρωπαϊκό Γραφείο των Βιοτεχνικών, Εμπορικών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων σε θέματα Τυποποίησης (NORMAPME) κ.α.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Επαγγελματικές ενώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Ενώσεις εργοδοτών στην Ελλάδα
Φρειδερίκος Καζιμίρ Κέττλερ
Ο Φειδερίκος-Καζιμίρ, γερμανικά: Friedrich Casimir Kettler (6 Ιουλίου 1650 - 22 Ιανουαρίου 1698) ήταν δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας από το 1682 έως το 1698.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ σπούδασε νομικά στη Γερμανία και επισκέφθηκε διάφορες ευρωπαϊκές Αυλές. Το 1673 βρισκόταν στην Ολλανδική στρατιωτική υπηρεσία και συμμετείχε με το σύνταγμά του της Κουρλάνδης στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο. Στις 5 Οκτωβρίου 1675 στη Χάγη, ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Σοφία-Αμαλία του Νάσσαου-Ζήγκεν και επέστρεψε στο σπίτι. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ο Φρειδερίκος-Κασιμίρ έγινε δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας και εντρύφησε σθεναρά σε δημόσιες υποθέσεις. Το 1684 ο τυπογράφος βιβλίων τού δούκα Γκέοργκ Ράντεκις στο Μίταου (νυν Γιέλγκαβα) έγινε ο πρώτος, που εκτύπωσε βιβλία στη λετονική γλώσσα. Οι προσπάθειες τού Φρειδερίκου-Καζιμίρ για την αποκατάσταση των εκμεταλλεύσεων, σταμάτησαν από τη δύναμη της Σουηδίας, η οποία τότε επικρατούσε στη βόρεια Ευρώπη. Ωστόσο ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ εγκαθίδρυσε μία υπέροχη Αυλική ζωή, σύμφωνα με τα καλύτερα πρότυπα της Δύσης.
Το 1688 απεβίωσε η Σοφία-Αμαλία. Το 1691 ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ εόρτασε έναν μεγάλο γάμο με την Eλισάβετ-Σοφία του Βρανδεμβούργου.