cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωμανός Δ΄ Διογένης
Η απώλεια του Μάτζικερτ
Την διετία 1068 - 1069 ο Ρωμανός Δ΄ ξεκίνησε εκστρατείες εναντίον του Σελτζούκου πολέμαρχου Αλπ Αρσλάν, είναι εκπληκτικό το ότι παρά την κακή κατάσταση του στρατού, είχε κάποιες επιτυχίες στα μέτωπα. Παρ΄ όλα αυτά δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους Τούρκους όπως επιθυμούσε, δηλαδή σε μάχη εκ παρατάξεως. Ο βασικός στόχος των Τούρκων ήταν η Αίγυπτος, βάσει θρησκευτικών διαφορών με τους Φατιμίδες, και όχι η Βυζαντινή αυτοκρατορία. Στην πορεία όμως ο Αλπ Αρσλάν αναγκάστηκε για διάφορους λόγους να στραφεί κατά του Ρωμανού, ο οποίος προσπαθούσε να επανακτήσει την Αρμενία και να εξασφαλίσει τα ανατολικά σύνορα. Ο Σελτζούκος Σουλτάνος Αλπ Αρσλάν επιτέθηκε σε Βυζαντινές περιοχές και κατέλαβε το σημαντικό Βυζαντινό κάστρο Μαλαζγκίρτ αλλά ο Ρωμανός του έκανε προσφορά να το ανταλλάξει με την Ιεράπολη στην Συρία που είχε κατακτήσει πριν από τρία χρόνια.
Την άνοιξη του 1071 και ενώ ο αυτοκράτορα συνέχιζε τις διαπραγματεύσεις με τον Αλπ Αρσλάν για το Μάτζικερτ προχώρησε με έναν μεγάλο στρατό σε εκστρατεία για να ανακαταλάβει το κάστρο. Ο στρατός ήταν απείθαρχος και λεηλατούσε τις γύρω περιοχές, ο Ρωμανός Δ΄ προσπάθησε να επιβάλει μεγαλύτερη πειθαρχία αλλά οι Γερμανοί μισθοφόροι επαναστάτησαν. Με την ελπίδα ότι ο Αλπ Αρσλάν δεν θα βρισκόταν στο Μάτζικερτ ο Ρωμανός αποφάσισε να διαιρέσει τον στρατό του, το ένα υπό το στρατηγό Ιωσήφ Ταρχανειώτη θα έκανε επίθεση στην Χαλάτα που βρισκόταν υπό την κατοχή των Τούρκων. Ο αυτοκράτορας βάδισε με το κύριο σώμα του στρατού του για το Μάτζικερτ που ανακατέλαβε σύντομα. Την ίδια στιγμή ένας μεγάλος Τουρκικός στρατός έφτασε στο Μάτζικερτ, ο Ρωμανός Δ΄ έδωσε εντολή στον στρατό του που βρισκόταν στην Χαλάτα να ενωθεί μαζί του αλλά ένας άλλος Τουρκικός στρατός εμφανίστηκε και τους ανάγκασε να δραπετεύσουν, εξαφανίστηκε στην Μαλάτεια. Ο Βυζαντινός στρατός εξασθένησε περισσότερο όταν οι μισθοφόροι από το Ουζέ αποστάτησαν στους Τούρκους.
Η μάχη του Μάτζικερτ
Ο Αλπ Αρσλάν έκανε προτάσεις για ειρήνη στον Ρωμανό με ευνοϊκούς όρους αλλά ο αυτοκράτορας τις απέρριψε όλες και ετοιμάστηκε για μάχη που πραγματοποιήθηκε τελικά στις 26 Αυγούστου 1071. Η μάχη κράτησε μία ολόκληρη μέρα χωρίς νικητή, ο Ρωμανός διέταξε τότε ένα τμήμα του στρατού του που βρισκόταν στο κέντρο να επιστρέψει στο στρατόπεδο. Η διαταγή αυτή παρεξηγήθηκε, ο Ανδρόνικος Δούκας γιος του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα βρήκε την ευκαιρία να προδώσει τον αυτοκράτορα, διέδωσε ότι σκοτώθηκε ο Ρωμανός και αποχώρησε με 30.000 άντρες. Οι Τούρκοι άρχισαν να πιέζουν σκληρά το Βυζαντινό στρατόπεδο σε αρκετά πλεονεκτική θέση. Όταν ο αυτοκράτορας έμαθε τι συνέβη προσπάθησε με κάθε τρόπο να κερδίσει το χαμένο έδαφος, αποφασίζοντας να πολεμήσει μόνος του μέχρι το τέλος.
Φόρεσε την πανοπλία του και έγδυσε το ξίφος εναντίον των εχθρών, σκότωσε πλήθος από αυτούς, άλλους τόσους έτρεψε σε φυγή. . Εν συνεχεία όμως εκείνοι, που έβαλαν εναντίον του τον αναγνώρισαν και τον περικύκλωσαν. Τότε πληγωμένος γλιστράει από το άλογο και πιάνεται αιχμάλωτος. Ο αυτοκράτωρ των Ρωμαίων οδηγείται δορυάλωτος στους εχθρούς και το στράτευμα διαλύεται. Λίγοι ήταν αυτοί που διέφυγαν. Οι περισσότεροι είτε πέρασαν δια στόματος μαχαίρας είτε αιχμαλωτίσθηκαν.
Η γενναιοδωρία του Αλπ Αρσλάν
Βυζαντινοί ιστορικοί όπως ο Ιωάννης Σκυλίτζης γράφουν ότι ο Αλπ Αρσλάν δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτός ο στρατιώτης που βρισκόταν ντυμένος στα κουρέλια ήταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας. Ο Αλπ Αρσλάν σηκώθηκε έβαλε το πόδι του στον λαιμό του Ρωμανού Δ΄ συμβολικά για την νίκη του αλλά αυτή ήταν η μοναδική ταπεινωτική πράξη απέναντι του. Από τότε και τις επόμενες οκτώ μέρες που τον κράτησε ο Αλπ Αρσλάν συμπεριφέρθηκε στον Ρωμανό Δ΄ βασιλικά, στην συνέχεια τον απελευθέρωσε αφού του υποσχέθηκε ένα μεγάλο ποσό για λύτρα. Το ποσό που πρότεινε αρχικά ο Σουλτάνος ήταν 10.000.000 νομίσματα αλλά αργότερα τα μείωσε σε 1.500.000 νομίσματα με ετήσιες δόσεις 360.000 νομισμάτων. Η απώλεια της Ανατολίας, βασικού τροφοδότη σε έμψυχο υλικό και τρόφιμα, σημαίνει την ανεπανόρθωτη αποδυνάμωση μεγάλου τμήματος της Βυζαντινής επικράτειας, αν και μπόρεσε να ορθοποδήσει, ποτέ ξανά δεν έφτασε τα επίπεδα ακμής της Δυναστείας των Μακεδόνων.
Ανατροπή
thumb|right|270px|Χρυσό ιστάμενον του Ρωμανού Δ΄: στη μία όψη στέκονται οι τρεις αδελφοί: ο Μιχαήλ Ζ΄ στο μέσο, ο Κωνστάντιος δεξιά του και ο Ανδρόνικος. Στην άλλη όψη: ο Χριστός στο μέσο στέφει τον Ρωμανό Δ΄ δεξιά του και την Ευδοκία. Επιγρ.: ΡΩΜ MIX ΑΝΔ / ΡΩΜΑΝΟΣ IC-XC ΕΥΔΟΚΙΑ
Τύφλωση και θάνατος
Ο Ανδρόνικος Δούκας του δήλωσε, ότι θα του χαρίσουν την ζωή αν παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματα του και αποσυρθεί σε μοναστήρι, ο Ρωμανός συμφώνησε και η συνθήκη υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ο εκδικητικός Καίσαρας Ιωάννης Δούκας διέταξε ωστόσο να ακυρώσουν την συνθήκη και να τον τυφλώσουν σκληρά (29 Ιουνίου 1072). Ο Μιχαήλ Ατταλειάτης γράφει ότι ο πρώην αυτοκράτορας ικέτευε συγχώρεση, δεν ήθελε να τυφλωθεί από έναν "άπειρο Εβραίο", τον τύφλωσε μετά από τρεις προσπάθειες ενώ "κοίταζε σαν ταύρος". Ο Μιχαήλ Ατταλειάτης γράφει ότι "σήκωσε τα μάτια του γεμάτα αίματα, το θέαμα ήταν τόσο θλιβερό που έκανε όλους όσους τον κοίταζαν να κλαίνε με λυγμούς". Ο Ρωμανός εξορίστηκε στην νήσο Πρώτη στην Θάλασσα του Μαρμαρά, χωρίς καμία ιατρική επίβλεψη τα τραύματα του χειροτέρευσαν μέχρι που πέθανε. Ο μισητός εχθρός του Μιχαήλ Ψελλός λίγο πριν τον θάνατο του έστειλε επιστολή με την οποία τον συγχαίρει ειρωνικά για την απώλεια των ματιών του. Πέθανε παρακαλώντας τον θεό να τον συγχωρέσει για τις αμαρτίες του ενώ η σύζυγος του Ευδοκία προχώρησε σε μεγαλοπρεπή κηδεία. Ο ιστορικός Τζον Τλούλιους Νόρυιτς (1929 - 2018) έγραψε "θανάτωσαν μαρτυρικά έναν γενναίο και σωστό άνδρα".
Νομίσματα
Ο Ρωμανός Δ΄ έκοψε χρυσά ιστάμενα, χρυσά τεταρτηρά, αργυρά στα 2/3 ή στο 1/3 του μιλιαρησίου και χάλκινες φόλλεις.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο, μία ανώνυμη κόρη του Αλουσιάνου, απέκτησε:
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών είναι το παλαιότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ελλάδα με σκοπό την ανάπτυξη των εικαστικών τεχνών και η πρώτη ιστορικά ελληνική Σχολή Καλών Τεχνών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο 1837 και το 1930, όταν υπουργός Παιδείας ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου, έγινε αυτοτελές Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα ισότιμο προς το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Ρωμανός Δ΄ Διογένης
Οικογένεια
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα απέκτησε:
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Ιστορία
Πρόδρομη μορφή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών υπήρξε το Σχολείον των Τεχνών που ιδρύθηκε στην Αθήνα στις 31 Δεκεμβρίου του 1836 (12 Ιανουαρίου 1837 με το νέο ημερολόγιο) και περιλάμβανε τρία τμήματα: το Σχολείο Κυριακών και Εορτών, το σχολείο των Βιομηχάνων Τεχνών και το σχολείο των Ωραίων Τεχνών. Το τελευταίο μετονομάστηκε το 1843 σε ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών πενταετούς φοίτησης, ενώ την περίοδο 1844-1862, το πρόγραμμα διδασκαλίας διαμορφώθηκε σύμφωνα με τα πρότυπα των Ακαδημιών Καλών Τεχνών της Ευρώπης.
Το 1930 με τις ριζικές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Βενιζέλου, το Σχολείο των Καλών Τεχνών άλλαξε μορφή και αναβαθμίστηκε σε Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Έως το 1940 στεγαζόταν αποκλειστικά στο κεντρικό κτίριο Αβέρωφ της Πατησίων, που τώρα χρησιμοποιείται κυρίως από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Με πρωτοβουλίες του τότε πρύτανη Νίκου Κεσσανλή, η ΑΣΚΤ από το 1993 στεγάζεται στην οδό Πειραιώς 256, στα πρώην υφαντήρια Σικιαρίδη. Εκεί στεγάζονται όλα τα Εργαστήρια Ζωγραφικής, Γλυπτικής, Χαρακτικής, τα Εργαστήρια των συμπληρωματικών υποχρεωτικών μαθημάτων και των κατ΄επιλογήν υποχρεωτικών εργαστηριακών μαθημάτων, οι κτιριακοί χώροι των Μεταπτυχιακών Προγραμμάτων, η αίθουσα των θεωρητικών μαθημάτων και προβολών, η Βιβλιοθήκη, ο εκθεσιακός χώρος, η αίθουσα θεάτρου, η αίθουσα των Πολυμέσων και της Βιντεοτέχνης, η αίθουσα κινηματογράφου, άλλες αίθουσες διδασκαλίας των μαθημάτων της Νωπογραφίας και Τεχνικής των Φορητών Εικόνων, της Σκηνογραφίας, του Ψηφιδωτού, των Γραφικών Τεχνών, των Υλικών και Τεχνολογίας Υλικών, του Μαρμάρου, της Γυψοτεχνίας, του Ξύλου, του Μετάλλου, και της Κεραμικής. Επίσης, η αίθουσα διδασκαλίας του μαθήματος "Γυμνού Νυκτός", και το εστιατόριο.
Ρωμανός Δ΄ Διογένης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Οίκος Διογένη Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
Ιστορία
Η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών διαθέτει επίσης έξι Καλλιτεχνικούς Σταθμούς στις ακόλουθες περιοχές: Καλλιτεχνικός Σταθμός Δελφών, Καλλιτεχνικός Σταθμός Μήθυμνας Λέσβου, Καλλιτεχνικός Σταθμός Μυκόνου, Καλλιτεχνικός Σταθμός Ρεθύμνου, Καλλιτεχνικός Σταθμός Ρόδου και Καλλιτεχνικός Σταθμός Ύδρας. Πρόσφατα περιήλθαν στην ιδιοκτησία της Σχολής ακίνητα για τη δημιουργία Καλλιτεχνικών Σταθμών στην Παροικιά Πάρου, στο Μονοδένδρι Ιωαννίνων και στην Παραμυθιά Θεσπρωτίας, που θα λειτουργήσουν μελλοντικά.
Τμήματα
Η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών απαρτίζεται από δυο τμήματα, το Τμήμα Εικαστικών Τεχνών και το Τμήμα Θεωρητικών Σπουδών Τέχνης, που ιδρύθηκε με το Π.Δ. 486/1991, λειτούργησε για πρώτη φορά το ακαδηµαϊκό έτος 2006-2007 και με το Π.Δ. 129/2009 μετονομάστηκε σε Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα στην Αθήνα
Κάστρο του Ουίνδσορ
To Κάστρο του Ουίνδσορ (αγγλικά: Windsor Castle) είναι βρετανική βασιλική κατοικία στο Ουίνδσορ του Μπέρκσιρ στη νότια Αγγλία. Το κάστρο είναι αξιοσημείωτο για τη μακροχρόνια σύνδεσή του με την αγγλική και αργότερα με τη βρετανική βασιλική οικογένεια, αλλά και για την αρχιτεκτονική του. Το αρχικό κάστρο του Ουίνδσορ χτίστηκε τον 11ο αιώνα, μετά τη νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας υπό τον Γουλιέλμο Α΄. Από την εποχή του Ερρίκου Α΄ χρησιμοποιείται από τους εκάστοτε μονάρχες, όντας το μεγαλύτερο παλάτι της Ευρώπης.
Το κάστρο περιλαμβάνει το Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, που χτίστηκε τον 15ο αιώνα και αποτελεί τον πνευματικό τόπο του κάστρου. Είναι το πολυπληθέστερο κάστρο στον κόσμο, καθώς περισσότεροι από 500 άνθρωποι ζουν και εργάζονται εκεί. Η Ελισάβετ Β΄ χρησιμοποιούσε το κάστρο για τη διαμονή της τα Σαββατοκύριακα, καθώς και ως τόπο δεξιώσεων και υποδοχής ξένων προσκεκλημένων. Κάθε χρόνο πραγματοποιείτο εκεί η Τελετή του Βατερλώ, με την παρουσία της Βασίλισσας, και η ετήσια τελετή του Τάγματος της Περικνημίδας, που γίνεται στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Το Κάστρο είναι επίσης σημαντικός τουριστικός προορισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κερύνειο Όρος
Με την ονομασία Όρος Κερύνεια αποκαλείται επιμήκυς ορεινός όγκος της Αχαΐας, βορείως των Καλαβρύτων, με υψόμετρο 1.573 μ. (κορυφή όρους Σκεπαστό).
Τοποθεσία
Διαφορετικές απόψεις υφίστανται σχετικά με ποια περιοχή ακριβώς καταλαμβάνει.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την παλιότερη άποψη του ιστορικού Γεώργιου Παπανδρέου έχει υψόμετρο 1.780 μ. -ευρισκόμενο σε περιοχή ανάμεσα στο νότιο τμήμα του Δήμου Αιγιαλείας και το βόρειο τμήμα του Δήμου Καλαβρύτων οριζόμενη από τους ποταμούς Σελινούντα και Βουραϊκό- και πρόκεται για βουνό με πολλές κορυφές και διακλαδώσεις με υψηλότερη κορυφή του με υψόμετρο 1.780 μ. τον Κλωκό, ο οποίος θεωρείται και ξεχωριστό βουνό· Το όρος Κερύνεια καλείται και Κλωκός ή Φτέρη.
Υπό αυτό το πρίσμα, στις πλαγιές του βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο τα χωριά Άγιος Παντελεήμονας (1.110 μ.), Πτέρη (1.100 μ.), Κερπινή (1.080 μ.) και Ρωγοί (1.050μ.).
Αντιθέτως, σύγχρονες απόψεις, όπως του αρχαιολόγου Νικόλα Φαράκλα, προτείνουν ως ορθότερο να αποκαλείται «Κερύνεια» μόνο ο ορεινός όγκος απαρτιζόμενος από τα βουνά Σκεπαστό και Προφήτης Ηλίας καθότι μόνο αυτά τα δύο βουνά θα μπορούσαν να θεωρηθούν το όρος Κερύνεια της αρκαδικής περιοχής της Κυναίθης· οι λεγόμενες διακλαδώσεις του, όπως τα βουνά Ρούσκιο και Κλωκός, δεν εθεωρούντο ποτέ τμήμα της αρχαίας Αρκαδίας. Ομοίως, ο Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής αναφέρει ήδη από το 1853 ότι το λεγόμενο Κερύνειο Όρος βρισκόταν στην βόρεια Αρκαδία και συγκεκριμένα στα σύνορά της με την Αχαΐα, στην ίδια περιοχή που τοποθετείται και η αρκαδική πόλη Κύναιθα στην επικράτεια της οποίας και πιθανότατα ανήκε.
Αυτό ακριβώς υιοθετεί και η Γ.Υ.Σ. σε χάρτες της.
Μυθολογία
Γνωστό από τη μυθολογία εξαιτίας της σύνδεσής του με ένα από τους 12 άθλους του Ηρακλή, αυτόν της σύλληψης της Κερυνίτιδος ελάφου που ζούσε εκεί. Το ιερό αυτό ελάφι της Αρτέμιδος με τα χρυσά κέρατα και τις χάλκινα πόδια έτρεχε τόσο γρήγορα που κανένας δεν μπορούσε να το φτάσει. Ο Ηρακλής όμως, αφού το κατεδίωξε για έναν ολόκληρο χρόνο, κατάφερε να το πιάσει και να το μεταφέρει ζωντανό στις Μυκήνες. Σύμφωνα με τον Παυσανία από το όρος αυτό πήγαζε ο ομώνυμος ποταμός Κερυνίτης που διέσχιζε την Αχαΐα και από τον οποίο πήρε μάλλον το όνομά της η αχαϊκή πόλη Κερύνεια.
Οικονομία
Στις πλαγιές του βουνού Προφήτης Ηλίας, στη θέση «Λίθος», βρίσκεται αιολικό πάρκο.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βουνά της Αχαΐας Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Ηρακλής
Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου
Το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου (σερβικά: Univerzitet u Beogradu) είναι ένα πανεπιστήμιο στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1808 από τον Δοσιθέου Ομπράντοβιτς. Έχει αναπτυχθεί σε 31 σχολές με περίπου 90.000 προπτυχιακούς και πτυχιακούς φοιτητές, δέκα ινστιτούτα και περίπου 4.500 καθηγητές και βοηθούς. Η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη είναι εξοπλισμένη με 2.500.000 περίπου τόμους και παρέχει στους φοιτητές ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Σερβία Κατηγορία:Βελιγράδι
Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας
Ο Γουλιέλμος Β΄ (γερμανικά: Wilhelm II., 27 Ιανουαρίου 1859 - 4 Ιουνίου 1941) ήταν ο τελευταίος Γερμανός Αυτοκράτορας (γερμ.: Κάιζερ) και Βασιλιάς της Πρωσίας (15 Ιουνίου 1888-9 Νοεμβρίου 1918). Παρά την εξέλιξη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ως μίας Μεγάλης Δύναμης με την οικοδόμηση ενός ισχυρού ναυτικού, οι άκομψες δημόσιες δηλώσεις του και η ανταγωνιστική εξωτερική πολιτική και θεωρούνται από πολλούς ως μία από τις υποκείμενες αιτίες που οδήγησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ίδιος αναγκάστηκε να παραιτηθεί, τερματίζοντας έτσι την μακραίωνη βασιλεία του Οίκου του Χοεντσόλλερν.
Τον Μάρτιο του 1890, ο Γουλιέλμος Β΄ απέλυσε τον πανίσχυρο και για πολλά έτη Καγκελάριο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, Όττο φον Μπίσμαρκ, αναλαμβάνοντας τον άμεσο έλεγχο της πολιτικής του έθνους του. Εγκαινίασε την λεγόμενη «Νέα Πορεία» με σκοπό να εδραιώσει την ιδιότητα της Γερμανίας ως μίας ηγετικής παγκόσμιας δύναμης. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Γερμανική Αποικιακή Αυτοκρατορία απέκτησε εδάφη στην Κίνα και τον Ειρηνικό Ωκεανό (όπως ο Κόλπος Κιάουτσου, τα Νησιά Βόρειες Μαριάνες και οι Καρολίνες Νήσοι) και έγινε η σημαντικότερη βιομηχανική χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Ωστόσο, ο Γουλιέλμος συχνά υπονόμευε την πρόοδο αυτή, κάνοντας απρόσεκτες δηλώσεις και εξαπολύοντας απειλές προς άλλες, χώρες χωρίς προηγουμένως να έχει συμβουλευτεί τους υπουργούς του. Η Βρετανία εξελίχθηκε σε κύριο εχθρό της Γερμανίας όταν ο Κάιζερ ξεκίνησε μια μαζική αναβάθμιση του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ναυτικού. Στις αρχές του 20ου αιώνα η Γερμανία είχε μόλις δύο σημαντικούς συμμάχους: την Αυστροουγγαρία και την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Ιουλίου του 1914, ο Γουλιέλμος εγγυήθηκε στρατιωτική υποστήριξη στην Αυστροουγγαρία, κάτι που αποτέλεσε μία από τις αφορμές για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια είχε διαμορφωθεί μια κατ΄ουσίαν στρατιωτική δικτατορία, υπό την ηγεσία του Γουλιέλμου Β΄, που καθόριζε την εθνική πολιτική για το υπόλοιπο μέρος του Πολέμου. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία βγήκε νικήτρια στον πόλεμο εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και απέκτησε σημαντικά εδαφικά κέρδη στην ανατολική Ευρώπη, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλες τις κατακτήσεις της μετά από την ήττα που σημείωσε στο Δυτικό Μέτωπο το φθινόπωρο του 1918. Έχοντας χάσει την υποστήριξη του στρατού της χώρας και πολλών από τους υπηκόους του, ο Γουλιέλμος αναγκάστηκε να παραιτηθεί κατά την Γερμανική Επανάσταση του 1918-1919. Η Επανάσταση κατήργησε τη μοναρχία και δημιούργησε ένα ασταθές δημοκρατικό καθεστώς, που έμεινε γνωστό ως Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Ο Γουλιέλμος εγκαταστάθηκε στην Ολλανδία, όπου απεβίωσε εκεί το 1941, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ολλανδίας από τη Ναζιστική Γερμανία.
Πρώιμα χρόνια
Ως γόνος του βασιλικού οίκου των Χοεντσόλλερν, ο Γουλιέλμος εκτέθηκε από νεαρή ηλικία στη στρατιωτική κοινωνία της πρωσικής αριστοκρατίας. Το γεγονός είχε μεγάλο αντίκτυπο σε εκείνον, καθώς ως ενήλικας απεικονιζόταν σπάνια χωρίς στρατιωτική στολή. Η υπεραρρενωπή στρατιωτική κουλτούρα της Πρωσίας συνέβαλε πολύ στο να πλαισιώσει τα πολιτικά του ιδανικά και τις προσωπικές του σχέσεις.
Ο Γουλιέλμος έτρεφε προς τον πατέρα του βαθιά αγάπη και σεβασμό. Η ιδιότητα του πατέρα του ως ήρωας των πολέμων της ενοποίησης επηρέασε το νεαρό Πρίγκιπα, όπως και οι συνθήκες υπό τις οποίες μεγάλωσε. Ωστόσο, η στενή συναισθηματική επαφή μεταξύ πατέρα και γιου δεν ενθαρρύνθηκε. Αργότερα, καθώς ήρθε σε επαφή με πολιτικούς αντιπάλους του πατέρα του, ο Γουλιέλμος άρχισε να υιοθετεί πιο αμφίθυμα συναισθήματα προς τον πατέρα του, αντιλαμβανόμενος την επιρροή που ασκούσε σε εκείνον η μητέρα του Γουλιέλμου. Ο Γουλιέλμος «ειδωλοποίησε», επίσης, τον παππού του, Γουλιέλμο Α΄, και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις μεταγενέστερες προσπάθειες να λάβει ο πρώτος Γερμανός Αυτοκράτορας τον τίτλο «Γουλιέλμος ο Μέγας». Οι σχέσεις του Γουλιέλμου με τη μητέρα του ήταν απόμακρες.
Ο Γουλιέλμος αντιστάθηκε στις προσπάθειες των γονιών του, ιδιαίτερα της μητέρας του, να τον εκπαιδεύσουν στο πνεύμα του βρετανικού φιλελευθερισμού. Αντίθετα, δέχτηκε την συντηρητική πολιτική που υποστήριζαν οι καθηγητές του. Έτσι, αποξενώθηκε από τους γονείς του, υποπτευόμενος ότι εκείνοι βάζουν τα συμφέροντα της Βρετανίας πάνω από εκείνα της Γερμανίας. Όταν ο Γουλιέλμος πλησίαζε την ηλικία των 21 ετών, ο Γερμανός Αυτοκράτορας, Γουλιέλμος Α΄, αποφάσισε ότι ο εγγονός του ήταν έτοιμος για να ξεκινήσει μία στρατιωτική εκπαίδευση, η οποία θα τον προετοιμάσει για την μετέπειτα βασιλικά του καθήκοντα. Διορίστηκε ως υπολοχαγός στο 1ο Σύνταγμα Πεζοφυλάκων, που στάθμευε στο Πότσδαμ.
Από πολλές απόψεις, ο Γουλιέλμος υπήρξε θύμα της κληρονομιάς του και των μηχανορραφιών του Όττο φον Μπίσμαρκ. Ο Μπίσμαρκ προσπάθησε να χωρίσει το νεαρό πρίγκιπα από τους γονείς του, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με την πολιτική που ακολουθούσε ο Γερμανός Καγκελάριος. Ο Μπίσμαρκ σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει τον Γουλιέλμο ως όπλο ενάντια στους γονείς του προκειμένου να διατηρήσει τη δική του πολιτική κυριαρχία. Ως αποτέλεσμα ανέπτυξε μια δυσλειτουργική σχέση με τους γονείς του, αλλά κυρίως με την Αγγλίδα μητέρα του.
Από νεαρή ηλικία, ερωτεύτηκε μια από τις πρώτες ξαδέλφες του από την πλευρά της μητέρας του, την Ελισάβετ της Έσσης-Ντάρμστατ. Εκείνη ωστόσο τον απέρριψε και παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Αλεξάνδροβιτς. Το 1880 ο Γουλιέλμος αρραβωνιάστηκε την Αυγούστα Βικτωρία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ο γάμος τους πραγματοποιήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1881 και διατηρήθηκε μέχρι το θάνατό της Αυγούστας Βικτωρίας το 1921. Το ζεύγος απέκτησε επτά παιδιά, έξι γιους και μια κόρη.
Ξεκινώντας το 1884, ο Μπίσμαρκ άρχισε να υποστηρίζει ότι ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος Α΄ έστελνε τον εγγονό του σε διπλωματικές αποστολές, ένα προνόμιο που στερούσε από τον γιο του και Διάδοχο του θρόνου, Φρειδερίκο. Την ίδια χρονιά, ο πρίγκιπας Γουλιέλμος στάλθηκε στην αυλή του Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη για να παραστεί στην τελετή ενηλικίωσης του τσάρεβιτς Νικολάου. Δύο χρόνια αργότερα, ο Γουλιέλμος Α΄ μετέβη με τον πρίγκιπα Γουλιέλμο σε ένα ταξίδι για να γνωριστεί με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ της Αυστροουγγαρίας. Το 1886, χάρη στον Χέρμπερτ φον Μπίσμαρκ, γιο του Καγκελαρίου, ο Γουλιέλμος άρχισε να εκπαιδεύεται δύο φορές την εβδομάδα στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Ενθρόνιση
Ο Γουλιέλμος Α΄ πέθανε στο Βερολίνο στις 9 Μαρτίου 1888 και ο πατέρας του πρίγκιπα Γουλιέλμου ανέβηκε στο θρόνο ως Φρειδερίκος Γ΄. Έπασχε ήδη από έναν ανίατο καρκίνο στο λαιμό και πέρασε και τις 99 ημέρες της βασιλείας του πολεμώντας την ασθένεια πριν αποβιώσει. Στις 15 Ιουνίου του ίδιου έτους, ο 29χρονος γιος του τον διαδέχθηκε ως Γερμανός Αυτοκράτορας και Βασιλιάς της Πρωσίας.
Σύγκρουση και απομάκρυνση του Μπίσμαρκ
Αν και υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του Όττο φον Μπίσμαρκ, ο συγκεντρωτισμός της εξουσίας που επιθυμούσε να εφαρμόσει ο Γουλιέλμος τον έφερε σύντομα σε σύγκρουση με τον «Σιδηρούν Καγκελάριο», μια κυρίαρχη μορφή στα θεμέλια της Αυτοκρατορίας του. Ο νέος Αυτοκράτορας αντιτάχθηκε στην φιλειρηνική εξωτερική πολιτική του Μπίσμαρκ, προτιμώντας μία δυναμική και ταχεία επέκταση των γερμανικών συμφερόντων. Επιπλέον, ο νεαρός Αυτοκράτορας είχε έρθει στο θρόνο αποφασισμένος να βασιλεύει αλλά και να κυβερνήσει, σε αντίθεση με τον παππού του. Αν και το αυτοκρατορικό σύνταγμα ανέθετε την εκτελεστική εξουσία στον Αυτοκράτορα, ο Γουλιέλμος Α΄ αρκέστηκε να αφήνει την καθημερινή διοίκηση στον Μπίσμαρκ. Οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ του Γουλιέλμου Β΄ και του Καγκελάριου δηλητηρίασαν σύντομα τη σχέση μεταξύ των δύο ανδρών. Ο Μπίσμαρκ πίστευε ότι ο Γουλιέλμος ήταν ελλιποβαρής, που μπορούσε να χειραγωγηθεί, και έδειξε ελάχιστο σεβασμό στις πολιτικές του Κάιζερ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1880. Η τελική διάσπαση μεταξύ μονάρχη και πολιτικού συνέβη αμέσως μετά από την προσπάθεια του Μπίσμαρκ να εφαρμόσει έναν ευρύτερο αντισοσιαλιστικό νόμο στις αρχές του 1890.
Ο Γουλιέλμος έδειχνε όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα κοινωνικά προβλήματα, ειδικά για τη μεταχείριση των εργαζομένων στα ορυχεία που έκαναν απεργία το 1889. Ο Μπίσμαρκ, με τη σειρά του, διαφώνησε έντονα με τις πολιτικές του Γουλιέλμου υπέρ των συνδικάτων και προσπάθησε να τις παρακάμψει. Νιώθοντας πιεσμένος και υπονομευμένος από τους φιλόδοξους συμβούλους του Αυτοκράτορα, ο Μπίσμαρκ αρνήθηκε να προσυπογράψει μια διακήρυξη που αφορούσε την προστασία των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, ήταν αντίθετος στις αυξήσεις μισθών, στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και στη ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Επιπλέον, η κυβέρνηση συνασπισμού, την οποία ο Μπίσμαρκ έλεγχε από το 1867, είχε πλέον χάσει την πλειοψηφία των εδρών του Κοινοβουλίου. Η τελική ρήξη μεταξύ του Καγκελαρίου και του μονάρχη συνέβη όταν ο Μπίσμαρκ αναζήτησε μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, προσεγγίζοντας το Κόμμα του Καθολικού Κέντρου και το Συντηρητικό Κόμμα.
Στα περισσότερα κοινοβουλευτικά συστήματα, ο επικεφαλής της κυβέρνησης εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και έχει το δικαίωμα να σχηματίσει συνασπισμούς για να διατηρήσει την εξουσία. Σε μια συνταγματική μοναρχία, ωστόσο, ο Καγκελάριος δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει εχθρό τον μονάρχη, ο οποίος έχει πολλά μέσα στη διάθεσή του για να εμποδίσει τους πολιτικούς στόχους ενός Καγκελαρίου. Για αυτούς τους λόγους, ο Κάιζερ πίστευε ότι είχε το δικαίωμα να ενημερωθεί πριν ο Καγκελάριος ξεκινήσει συνομιλίες με την Αντιπολίτευση για τη δημιουργία νέου κυβερνητικού συνασπισμού.
Παρά το γεγονός ότι ο Γουλιέλμος είχε μια θερμή σχέση με τον αρχηγό του Κόμματος του Καθολικού Κέντρου, έγινε έξαλλος όταν άκουσε για τις συνομιλίες που μόλις είχαν ξεκινήσει.
Ο Γουλιέλμος κατηγόρησε σε μια έντονη λογομαχία τον Μπίσμαρκ για ασέβεια προς τη μοναρχία, αναγκάζοντάς τον να υποβάλλει την παραίτησή του από την καγκελαρία. Στο προσωπικό του αρχείο, που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του, ο Μπίσμαρκ κατηγορεί τον Γουλιέλμο για παρεμβατισμό στην εξωτερική και στην εσωτερική πολιτική της χώρας.
Στις 6 Μαΐου του 1890, ο Κάιζερ δήλωσε ενώπιον του Γερμανικού Κοινοβουλίου ότι το πιο σημαντικό ζήτημα ήταν η περαιτέρω διεύρυνση του νομοσχεδίου για την προστασία των εργατών. Το 1891, το Κοινοβούλιο ψήφισε τους νόμους για την προστασία των εργαζομένων, οι οποίοι βελτίωσαν τις συνθήκες εργασίας, προστάτευσαν τις γυναίκες και τα παιδιά και ρύθμισαν τις εργασιακές σχέσεις.
Μετά Μπίσμαρκ Εποχή
Στην εξωτερική πολιτική, ο Μπίσμαρκ είχε επιτύχει μια εύθραυστη ισορροπία συμφερόντων μεταξύ Γερμανίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Με την παραίτησή του, οι Ρώσοι περίμεναν πλέον μια ανατροπή της πολιτικής στο Βερολίνο, γι΄ αυτό και ξεκίνησαν για τη δημιουργία μαζί με τη Γαλλία ενός αντιγερμανικού άξονα στην Ευρώπη. Μετά την αναγκαστική συνταξιοδότησή του και μέχρι την ημέρα του θανάτου του, ο Μπισμαρκ έγινε σφοδρός επικριτής των πολιτικών του Γουλιέλμου. Κατέκρινε τις πολιτικές που οδήγησαν στην απομόνωση της Γερμανίας, κατηγορώντας ευθέως τον Κάιζερ για την πολιτική της λεγόμενης «Νέας Πορείας».
Ο Γουλιέλμος ήθελε να αποκλείσει την εμφάνιση ενός νέου Σιδηρού Καγκελαρίου, ο οποίος θα κρατούσε υπό ασφυξία τις εξουσίες του μονάρχη. Με τον διορισμό στην καγκελαρία του Λέο φον Καπρίβι και στη συνέχεια του Χλωδοβίκου του Χόενλοε-Σίλινγκσφιρστ, ο Γουλιέλμος ήλπιζε να επηρεάσει αποφασιστική την διακυβέρνηση της Αυτοκρατορίας. Υπάρχει συζήτηση μεταξύ των ιστορικών ως προς τον ακριβή βαθμό στον οποίο ο Γουλιέλμος πέτυχε να εφαρμόσει τον μία συγκεντρωτική εξουσία σε αυτήν την εποχή, αλλά αυτό που είναι σαφές είναι η διαφορετική δυναμική που σημειώθηκε μεταξύ του Στέμματος και του επικεφαλής της κυβέρνησης.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, ο Γουλιέλμος άρχισε να επικεντρώνεται στην δημιουργία ενός ισχυρού γερμανικού ναυτικού που θα συναγωνιζόταν εκείνο της Βρετανίας και θα επέτρεπε στη Γερμανία να αυτοανακηρυχθεί παγκόσμια δύναμη. Διέταξε τους στρατιωτικούς του ηγέτες να διαβάσουν το βιβλίο του ναύαρχου Άλφρεντ Θάιερ Μαχάν, «Η επιρροή της θαλάσσιας ισχύς στην ιστορία», και ξόδεψε ώρες σχεδιάζοντας σκίτσα των πλοίων που ήθελε να κατασκευαστούν. Ο Μπέρνχαρντ φον Μπύλοβ και ο Τέομπαλντ φον Μπέτμαν-Χόλβεγκ, πιστοί του Καγκελάριοι, φρόντισαν για τις εσωτερικές υποθέσεις, ενώ ο Γουλιέλμος άρχισε να προκαλεί ανησυχία στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με τις ολοένα και πιο εκκεντρικές απόψεις του για τις εξωτερικές υποθέσεις.
Προώθηση τεχνών και επιστημών
Ο Γουλιέλμος προώθησε με ενθουσιασμό τις τέχνες και τις επιστήμες, καθώς και τη δημόσια εκπαίδευση και την κοινωνική πρόνοια. Υπήρξε προστάτης της Εταιρείας «Κάιζερ Γουλιέλμος», η οποία απασχολήθηκε με την επιστημονική έρευνα. Η εταιρεία χρηματοδοτήθηκε από πλούσιους ιδιώτες και από το κράτος και περιλάμβανε μια σειρά από ερευνητικά ιδρύματα τόσο στις αμιγείς όσο και στις εφαρμοσμένες επιστήμες. Η Πρωσική Ακαδημία Επιστημών δεν μπόρεσε να αποφύγει την πίεση του Κάιζερ και έχασε μέρος της αυτονομίας της όταν αναγκάστηκε να ενσωματώσει νέα προγράμματα στη μηχανική και να χορηγήσει νέες υποτροφίες ως αποτέλεσμα ενός δώρου από τον Κάιζερ το 1900.
Ο Γουλιέλμος υποστήριξε τους εκσυγχρονιστές καθώς προσπαθούσαν να μεταρρυθμίσουν την πρωσική δευτεροβάθμια εκπαίδευση, η οποία ήταν αυστηρά παραδοσιακή, ελιτιστική, πολιτικά αυταρχική και αμετάβλητη στην πρόοδο των φυσικών επιστημών. Ως κληρονομικός προστάτης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη, ενθάρρυνε το χριστιανικό τάγμα να θέσει τη γερμανική ιατρική στην πρώτη γραμμή της σύγχρονης ιατρικής πρακτικής μέσω ενός συστήματος νοσοκομείων, κέντρων υγείας, νοσηλευτικών σχολών και γηροκομείων σε όλη τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Ο Γουλιέλμος παρέμεινε προστάτης του Τάγματος ακόμη και μετά το 1918, καθώς η θέση ήταν στενά συνδεδεμένη με τον επικεφαλής του Οίκου των Χοεντσόλλερν.
Προσωπικότητα
Οι ιστορικοί έχουν τονίσει συχνά τον ρόλο που έπαιξε η προσωπικότητα του Γουλιέλμου στη διαμόρφωση της βασιλείας του. Τοιουτοτρόπως, ο Τόμας Νίπερνταϊ συμπέρανε ότι ήταν «χαρισματικός, με γρήγορη κατανόηση, μερικές φορές λαμπρός, με γούστο για το μοντέρνο (τεχνολογία, βιομηχανία, επιστήμη), αλλά ταυτόχρονα επιφανειακός, βιαστικός, ανήσυχος, ανίκανος να χαλαρώσει, χωρίς βαθύτερο επίπεδο σοβαρότητας, χωρίς καμία επιθυμία για σκληρή δουλειά ή προσπάθεια για να τελειώσει κάτι, χωρίς καμία αίσθηση νηφαλιότητας, για ισορροπία και όρια ή ακόμα και για πραγματικά προβλήματα, ανεξέλεγκτος και ελάχιστα ικανός να μάθει από την εμπειρία, απελπισμένος για επευφημίες και επιτυχίες».
Ο ιστορικός Ντέηβιντ Φρόμκιν ανέφερε ότι ο Γουλιέλμος είχε μια σχέση αγάπης-μίσους με τη Βρετανία. Σύμφωνα με τον Φρόμκιν: «''Από την αρχή, η μισή γερμανική πλευρά του ήταν σε πόλεμο με την άλλη μισή αγγλική πλευρά. Ζήλευε τρελά τους Βρετανούς, θέλοντας να είναι Βρετανός, θέλοντας να είναι καλύτερος Βρετανός από τους ίδιους τους Βρετανούς, ενώ ταυτόχρονα τους μισούσε και αγανακτούσε γιατί ποτέ δεν μπορούσε να γίνει πλήρως αποδεκτός από αυτούς''».
Ο Ουίλλιαμ Λάνγκερ τόνισε τις αρνητικές διεθνείς συνέπειες της ακανόνιστης προσωπικότητας του Γουλιέλμου: «''Πίστευε στη δύναμη και στην «επιβίωση του ισχυρότερου», στην εσωτερική αλλά και στην εξωτερική πολιτική... Ο Γουλιέλμος δεν είχε έλλειψη ευφυΐας, αλλά έλλειψη σταθερότητας, συγκαλύπτοντας τις βαθιές του ανασφάλειες σε φασαρίες και σκληρές κουβέντες. Έπεφτε συχνά σε κατάθλιψη και υστερίες... Η προσωπική αστάθεια του Γουλιέλμου αντικατοπτριζόταν σε αμφιταλαντεύσεις της πολιτικής του. Οι ενέργειές του, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, δεν είχαν κάποιον οδηγό και, ως εκ τούτου, συχνά προκαλούσαν σύγχυση ή εξόργιση της κοινής γνώμης. Δεν ενδιαφερόταν τόσο για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, όπως συνέβαινε με τον Μπίσμαρκ, όσο για την επιβεβαίωση των θέλω του. Αυτά τα γνωρίσματα του ηγεμόνα της ηγετικής ηπειρωτικής δύναμης ήταν μια από τις κύριες αιτίες της ανησυχίας που επικρατούσε στην Ευρώπη κατά το τέλος του αιώνα''».
Σχέσεις με συγγενείς του στο εξωτερικό
Ως εγγονός της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Γουλιέλμος ήταν πρώτος ξάδελφος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και των εξής Βασιλισσών: Μαρίας της Ρουμανίας, Ματθίλδης της Νορβηγίας, Βικτωρίας Ευγενίας της Ισπανίας και Αλεξάνδρας της Ρωσίας. Το 1889, η μικρότερη αδερφή του Γουλιέλμου, Σοφία, παντρεύτηκε τον μελλοντικό Κωνσταντίνο Α΄ της Ελλάδας. Ο Γουλιέλμος εξοργίστηκε από τη μεταστροφή της αδερφής του από τον Λουθηρανισμό στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Της απαγόρευσε μάλιστα για τρία χρόνια την είσοδο στη Γερμανία.
Οι πιο αμφιλεγόμενες σχέσεις του Γουλιέλμου ήταν εκείνες που αφορούσαν τους Βρετανούς συγγενείς του. Λαχταρούσε την αποδοχή της γιαγιάς του, της Βασίλισσας Βικτώριας, καθώς και της υπόλοιπης οικογένειάς της. Παρά το γεγονός ότι η γιαγιά του τον αντιμετώπιζε με ευγένεια και διακριτικότητα, οι άλλοι συγγενείς του αρνήθηκαν σε μεγάλο βαθμό να τον αποδεχτούν. Είχε μια ιδιαίτερα κακή σχέση με τον θείο του πρίγκιπα Αλβέρτο Εδουάρδο (μετέπειτα Εδουάρδο Ζ΄). Μεταξύ 1888 και 1901 ο Γουλιέλμος δυσανασχετούσε με τον θείο του, ο οποίος παρόλο που ήταν διάδοχος του βρετανικού θρόνου, αντιμετώπιζε τον Γουλιέλμο όχι ως ένα βασιλεύοντα μονάρχη, αλλά ως έναν απλό ανιψιό του. Με τη σειρά του, ο Γουλιέλμος συχνά περιφρονούσε τον θείο του, τον οποίο αποκαλούσε «γηραιό παγώνι». Αρχίζοντας από τη δεκαετία του 1890, ο Γουλιέλμος πραγματοποίησε μια σειρά από επισκέψεις στην Αγγλία για τους αγώνες ιστιοπλοΐας που διεξάγονταν στη Νήσο Ουάιτ και συχνά διαγωνιζόταν εναντίον του θείου του. Η γυναίκα του Εδουάρδου, Αλεξάνδρα της Δανίας, αντιπαθούσε επίσης τον Γουλιέλμο. Παρόλο που ο Γουλιέλμος δεν ευθυνόταν για το γεγονός, η Αλεξάνδρα ένιωθε θυμό για την πρωσική κατάληψη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν από τη Δανία τη δεκαετία του 1860. Ήταν επίσης ενοχλημένη για τη συμπεριφορά του Γουλιέλμου ως προς τη μητέρα του. Παρά τις κακές σχέσεις του με τους Άγγλους συγγενείς του, όταν πληροφορήθηκε ότι η Βασίλισσα Βικτωρία πέθαινε τον Ιανουάριο του 1901, ο Γουλιέλμος ταξίδεψε στην Αγγλία και βρισκόταν δίπλα της όταν απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου. Ήταν επίσης παρών στην κηδεία του Εδουάρδου Ζ΄ το 1910.
Εξωτερικές σχέσεις
Η βρετανική κοινή γνώμη είχε μια σχετικά ευνοϊκή άποψη ως προς τον Κάιζερ κατά τα πρώτα δώδεκα χρόνια της βασιλείας του, όμως σταδιακά, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1890, το κλίμα αντιστράφηκε. Το 1896 συνεχάρη τον Πρόεδρο της Νοτιο-Αφρικανικής Δημοκρατίας, Πάουλ Κρούγκερ, που απέτρεψε την ενσωμάτωση της χώρας από την Βρετανική Αυτοκρατορία. Έτσι, στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Γουλιέλμος εξελίχθηκε ως ο κεντρικός στόχος της αντιγερμανικής προπαγάνδας στη Βρετανία και η προσωποποίηση ενός μισητού εχθρού.
Μία από τις λίγες φορές που ο Γουλιέλμος πέτυχε μια διπλωματική νίκη ήταν όταν το 1900 υποστήριξε τον γάμο του Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας με την κόμισσα Σοφία Τσοτέκ, παρά τις επιθυμίες του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας. Μια επιτυχία του στο εσωτερικό ήταν ο γάμος της κόρης του, Βικτωρίας Λουίζας, με τον Ερνέστο Αύγουστο του Αννοβέρου το 1913. Ο γάμος αυτός βοήθησε ώστε να επουλωθεί το ρήγμα μεταξύ του Οίκου του Αννοβέρου και του Οίκου των Χοεντσόλλερν που είχε ακολουθήσει την προσάρτηση του Αννόβερου από την Πρωσία το 1866.
Επισκέψεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στην πρώτη του επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη το 1889, ο Γουλιέλμος εξασφάλισε την πώληση γερμανικής κατασκευής τουφεκιών για τον Οθωμανικό Στρατό. Αργότερα, το 1898, πραγματοποίησε μια δεύτερη πολιτική επίσκεψη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως φιλοξενούμενος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Στη δεύτερη επίσκεψή του, υποσχέθηκε την κατασκευή του σιδηροδρομικής γραμμής Βερολίνου - Βαγδάτης και θεμελίωσε το Γερμανικό Σιντριβάνι στην Κωνσταντινούπολη προς τιμήν του ταξιδιού του. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του, επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, την Χάιφα, την Ιερουσαλήμ, τη Βηθλεέμ, τη Γιάφα, τη Βηρυτό, το Αλέι, τη Ζάχλε και τη Δαμασκό. Αφού επισκέφθηκε το Μαυσωλείο του Σαλαδίνου πραγματοποίησε μια ομιλία, κατά την οποία ανέφερε: "Μπροστά σε όλες τις ευγένειες που μας δίνονται εδώ, νιώθω ότι πρέπει να σας ευχαριστήσω, τόσο εγώ όσο και η Αυτοκράτειρα, για αυτές, για την εγκάρδια υποδοχή που μας έγινε σε όλες τις κωμοπόλεις και τις πόλεις που έχουμε προσεγγίσει και ιδιαίτερα για το υπέροχο καλωσόρισμα που μας επεφύλαξε η πόλη της Δαμασκού. Βαθιά συγκινημένος από αυτό το επιβλητικό θέαμα και επίσης από τη συνείδηση ότι στέκομαι στο σημείο όπου κυριαρχούσε ένας από τους πιο ιπποτικούς ηγεμόνες όλων των εποχών, ο μεγάλος Σουλτάνος Σαλαδίνος, έναν ιππότη χωρίς φόβο και χωρίς μομφή, που συχνά δίδασκε στους αντιπάλους του τη σωστή αντίληψη περί ιπποτισμού, δράττομαι με χαρά την ευκαιρία να ευχαριστήσω, κυρίως, τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ για τη φιλοξενία του. Είθε ο Σουλτάνος να είναι σίγουρος, καθώς και τα τριακόσια εκατομμύρια Μωαμεθανοί που είναι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο και σέβονται τον χαλίφη τους, ότι ο Γερμανός Αυτοκράτορας θα είναι και θα παραμένει πάντα φίλος τους."
- Kaiser Wilhelm II
Η τρίτη του επίσκεψη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνέβη στις 15 Οκτωβρίου του 1917, όταν Σουλτάνος ήταν ο Μωάμεθ Ε΄. Ο Αυτοκράτορας συναντήθηκε με σημαντικούς Οθωμανούς αξιωματούχους, επισκέφθηκε ιστορικά μέρη και επιθεώρησε το μέτωπο της Καλλίπολης.
Ομιλία περί των Ούννων
Ανάμεσα στο 1899 και το 1901 συνέβη στην Κίνα η Εξέγερση των Μπόξερ, η οποία κατεστάλη από μια διεθνή δύναμη βρετανικών, γαλλικών, ρωσικών, αυστριακών, ιταλικών, αμερικανικών, ιαπωνικών και γερμανικών στρατευμάτων. Κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς τους αναχωρούντες στρατιώτες, ο Κάιζερ τους διέταξε να είναι ανελέητοι στη μάχη, όπως και οι Ούννοι. Η φλογερή ρητορική του Γουλιέλμου εξέφραζε ξεκάθαρα το όραμά του για μια δυνατή και μεγάλη Γερμανία. Μεταξύ άλλων, σημείωσε τα εξής:
"Μεγάλα καθήκοντα στο εξωτερικό έχουν πέσει στη νέα Γερμανική Αυτοκρατορία, καθήκοντα πολύ μεγαλύτερα από ό,τι περίμεναν πολλοί συμπατριώτες μου. Η Γερμανική Αυτοκρατορία έχει, από τον ίδιο της τον χαρακτήρα, την υποχρέωση να βοηθά τους πολίτες της, εάν τους επιτίθενται σε ξένες χώρες... Σας περιμένει ένα μεγάλο έργο (στην Κίνα): πρέπει να εκδικηθείτε τη φρικτή αδικία που έχει γίνει. Οι Κινέζοι έχουν ανατρέψει το δίκαιο των εθνών. Έχουν χλευάσει την ιερότητα του διπλωματικού απεσταλμένου, τα καθήκοντα της φιλοξενίας με τρόπο ανήκουστο στην παγκόσμια ιστορία. Είναι ακόμη πιο εξωφρενικό το γεγονός ότι αυτό το έγκλημα διαπράχθηκε από ένα έθνος που υπερηφανεύεται για τον αρχαίο πολιτισμό του. Δείξτε την παλιά πρωσική αρετή. Παρουσιαστείτε ως Χριστιανοί στην εύθυμη υπομονή του πόνου. Είθε η τιμή και η δόξα να ακολουθούν τα λάβαρα και τα χέρια σας. Δώστε σε ολόκληρο τον κόσμο ένα παράδειγμα ανδρισμού και πειθαρχίας... Αν συναντήσετε τον εχθρό, θα νικηθεί! Δεν θα δοθεί έλεος! Δεν θα συλληφθούν κρατούμενοι! Όποιος πέσει στα χέρια σας χάνεται. Ακριβώς όπως πριν από χίλια χρόνια οι Ούννοι υπό τον βασιλιά τους Αττίλα δημιούργησαν ένα όνομα για τον εαυτό τους, ένα όνομα που ακόμα και σήμερα τους κάνει να φαίνονται πανίσχυροι στην ιστορία και τον θρύλο, είθε το όνομα Γερμανός να επικυρωθεί από εσάς με τέτοιο τρόπο ώστε στην Κίνα κανένας Κινέζος δεν θα τολμήσει ποτέ να κοιτάξει αλλήθωρα έναν Γερμανό."
Ο όρος «Ούννος» έγινε αργότερα δημοφιλές προσωνύμιο της συμμαχικής αντιγερμανικής πολεμικής προπαγάνδας κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Υπόθεση Όιλενμπουργκ
Κατά τα έτη 1907–1909, ο εβραϊκής καταγωγής δημοσιογράφος Μαξιμίλιαν Χάρντεν δημοσίευσε κατηγορίες για ομοφυλοφιλική δραστηριότητα που αφορούσε υπουργούς, αυλικούς, αξιωματικούς του στρατού και τον πιο στενό φίλο και σύμβουλο του Γουλιέλμου, τον πρίγκιπα Φίλιππο του Όιλενμπουργκ. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρόμπερτ Κ. Μάσσι:"Η ομοφυλοφιλία επίσημα στη Γερμανία ήταν παράνομη... Ήταν ποινικό αδίκημα, τιμωρούμενο με φυλάκιση, αν και ο νόμος σπάνια επικαλούνταν ή επιβάλλονταν. Ωστόσο, η ίδια η κατηγορία θα μπορούσε να προκαλέσει ηθική προσβολή και να φέρει κοινωνική καταστροφή. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα στα υψηλότερα επίπεδα της Κοινωνίας." Το αποτέλεσμα των άρθρων προκάλεσε σκάνδαλα με μεγάλη δημοσιότητα, δίκες, παραιτήσεις και αυτοκτονίες. Ο Χάρντεν, όπως και κάποιοι ανώτεροι αξιωματούχοι του στρατού και της κυβέρνησης, δυσανασχέτησαν με την έγκριση του Όιλενμπουργκ περί της Αντάντ, καθώς και για την ενθάρρυνση για να κυβερνήσει προσωπικά ο Γουλιέλμος. Το σκάνδαλο οδήγησε τον τελευταίο να υποστεί νευρικό κλονισμό και να απομακρύνει τον Όιλενμπουργκ και άλλων προσωπικοτήτων από την αυλή. Κάποιοι μελετητές εκτιμούν ότι ο Γουλιέλμος ήταν βαθιά καταπιεσμένος ομοφυλόφιλος και ότι δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τα συναισθήματά του για τον Όιλενμπουργκ. Συνδέουν μάλιστα το σκάνδαλο Όιλενμπουργκ με μια θεμελιώδη αλλαγή στη γερμανική εξωτερική πολιτική που αύξησε τη στρατιωτική της επιθετικότητα και τελικά συνέβαλε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κρίση του Μαρόκου
Η παρουσία του Κάιζερ θεωρήθηκε ως προώθηση των γερμανικών συμφερόντων στο Μαρόκο, εις βάρος των συμφερόντων της Γαλλίας. Στην ομιλία του έκανε ακόμη και παρατηρήσεις υπέρ της ανεξαρτησίας του Μαρόκου, οδηγόντας σε τριβές με τη Γαλλία, η οποία εκείνη την εποχή επέκτεινε τα αποικιακά της συμφέροντα στο Μαρόκο. Η Διάσκεψη της Αλχεθίρας, η οποία τερμάτισε την κρίση, χρησίμευσε σε μεγάλο βαθμό στην περαιτέρω απομόνωση της Γερμανίας στην Ευρώπη.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και παραίτηση
Κατά τα επόμενα έτη ήταν ιδιαίτερα έντονο ως φαινόμενο στην μεσαία κοινωνική τάξη της χώρας το εθνικό αίσθημα, το οποίο ενισχυόταν από την πεποίθηση ότι η Γερμανία είχε αναδειχθεί σε παγκόσμια υπερδύναμη που θα μπορούσε να επικρατήσει ακόμη και μετά από μια γενικευμένη σύρραξη στην περιοχή. Η αφορμή για κάτι τέτοιο προκλήθηκε τον Ιούνιο του 1914, με τη δολοφονία του Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας στο Σαράγιεβο της Βοσνίας. Ο Κάιζερ εξώθησε την Αυστρία σε πόλεμο κατά της Σερβίας, ο οποίος εξελίχθηκε στον περίφημο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918), με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να εισέρχονται σε κάποιες από τις δύο συμμαχίες (Αντάντ-Κεντρικές Δυνάμεις).
Στενοί στρατιωτικοί συνεργάτες του Κάιζερ υπήρξαν οι Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και Έριχ Λούντεντορφ. Τελικά, όμως, ο Γουλιέλμος, που θεωρούσε τον εαυτό του στρατιωτική ιδιοφυΐα, συνέβαλε στην ήττα της Γερμανίας: απέρριπτε συμβιβαστικές λύσεις ειρήνευσης, ενώ ταυτόχρονα επέμενε στον εκτεταμένο υποβρυχιακό πόλεμο. Η τελευταία τακτική προκάλεσε την αντίδραση και την είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών προς το τέλος του πολέμου στο πλευρό της Αντάντ και εναντίον της Γερμανίας.
Η ήττα της Γερμανίας το 1918 είχε ως αποτέλεσμα έντονες εσωτερικές ανατροπές και διαμαρτυρίες, που κορυφώθηκαν με στάση στο γερμανικό πολεμικό ναυτικό και οδήγησαν στην παραίτηση του Γουλιέλμου. Κατέφυγε στην Ολλανδία, όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του και συνέγραψε τα απομνημονεύματά του. Πέθανε στο Ντόορν σε ηλικία 82 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1881 την Αυγούστα Βικτωρία, κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και είχε τέκνα:
Το 1921 απεβίωσε η Αυγούστα Βικτωρία και ο Γουλιέλμος Β΄ έκανε το 1922 δεύτερο γάμο με την Ερμίνε, κόρη του Ερρίκου ΚΒ΄ του Ρόις-Γκράιτς· δεν απέκτησαν απογόνους.
Τάγματα και παράσημα
• Πρωσία:
• * Ιππότης του Μαύρου Αετού, 1869
• * Μεγαλόσταυρος του Ερυθρού Αετού, 1869
• * Ιππότης του Πρωσικού Στέμματος, 1869
• * Μεγαλόσταυρος του Τάγματος των Χοεντσόλερν, 1869
• * Σιδηρούς Σταυρός, 1ης Τάξης, 1914
• * Πουρ λε Μερίτ, 1915
•  Χοεντσόλερν:
• Σταυρός της Τιμής του Πριγκιπικού Τάγματος του Οίκου των Χοεντσόλερν, 1ης Τάξης
• Flagge Herzogtum Anhalt.svg Άνχαλτ:
• * Μεγαλόσταυρος του Αλβέρτου του Αρκτούρου, 1884
• * Φρειδερίκειος Σταυρός, 1914
• Flagge Großherzogtum Baden (1891–1918).svg Βάδη:
• * Ιππότης του Τάγμα της Πιστότητας, 1877
• * Ιππότης του Τάγματος του Βερτόλδου Α΄, 1877
• Flag of Bavaria (striped).svg Βαυαρία:
• * Ιππότης του Αγίου Ουβέρτου, 1881
• * Μεγαλόσταυρος του Στρατιωτικού Τάγματος του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, 1914
• Flagge Herzogtum Braunschweig.svg Μπρούνσβικ:
• * Σταυρός Πολεμικής Αξίας, 1914
• Flagge Herzogtum Sachsen-Coburg-Gotha (1911-1920).svg Flag of Saxe-Altenburg (1893-1918).svg Flag of Saxe-Meiningen (1826).svg Δουκάτα του Ερνέστου:
• * Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Ερνέστου του Οίκου της Σαξονίας, 1877
• * Σταυρός Πολεμικής Αξίας (Μάινινγκεν), 1917
• Flag of Bremen.svg Flag of the Free City of Lübeck.svg Flag of Hamburg.svg Ελεύθερες Χανσεατικές πόλεις: Χανσεατικός Σταυρός, 1917
• * Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Λουδοβίκου, 1872
• * Ιππότης του Χρυσού Λέοντος, 1894
• Flagge Fürstentum Lippe.svg Λίππε: Σταυρός Πολεμικής Υπηρεσίας, 1917
• Flagge des Landesteils Mecklenburg.svg Μεκλεμβούργο:
• * Μεγαλόσταυρος του Στέμματος των Βενδών
• * Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Δούκα Πέτρου Φρειδερίκου Λουδοβίκου, 1878
• * Σταυρός Φρειδερίκου Αυγούστου, 1917
• Flagge Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach (1813-1897).svg Σαξονία-Βαϊμάρη-Άιζεναχ: Μεγαλόσταυρος του Λευκού Γερακιού, 1877
• Flagge Königreich Sachsen (1815-1918).svg Βασίλειο της Σαξονίας:
• * Ιππότης του Στέμματος της Σαξονίας, 1877
• * Μεγαλόσταυρος του Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Ερρίκου, 1914
• Flagge Fürstentum Schaumburg-Lippe.svg Σάουμπουργκ-Λίππε: Σταυρός της Υπηρεσίας, 1914
• Flagge Königreich Württemberg.svg Βυρτεμβέργη:
• * Μεγαλόσταυρος του Στέμματος της Βυρτεμβέργης, 1877
• * Μεγαλόσταυρος του Σταυρού Πολεμικής Αξίας, 1914
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πρωσίας Κατηγορία:Γερμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Διάδοχοι της Γερμανίας Κατηγορία:Διάδοχοι της Πρωσίας
Κανάλι 29
Το Κανάλι 29 ήταν τηλεοπτικός σταθμός πανελλαδικής εμβέλειας, με έδρα τον Ταύρο Αττικής. Ανήκε στον όμιλο Κουρή και ήταν ο τρίτος κατά σειρά, χρονολογικά, ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός εθνικής εμβέλειας που λειτούργησε στην Ελλάδα, μετά την έναρξη λειτουργίας του MEGA και του ΑΝΤ1 (και σχεδόν ταυτόχρονα με το New Channel).
Το όνομά του ο σταθμός το πήρε από την κεντρική συχνότητα που εξέπεμπε (29 UHF - εκπομπή από Υμηττό). Τον Σεπτέμβριο του 1993, απέκτησε προσωρινή τηλεοπτική άδεια, όπως και οι υπόλοιποι πέντε τότε νεοφερμένοι πανελλαδικά σταθμοί ενώ λίγο καιρό μετά οι αδελφοί Κουρή πούλησαν τον τηλεοπτικό σταθμό στον Όμιλο Βαρδινογιάννη και το Κανάλι 29 μετονομάστηκε σε Star Channel, το οποίο ξεκίνησε την λειτουργία του στις 4 Δεκεμβρίου 1993.
Ιστορία
Ο σταθμός ξεκίνησε να λειτουργεί τον Ιανουάριο του 1990 και είχε σοβαρή υλικοτεχνική υποδομή, με πρώην μηχανήματα της ΕΡΤ που εξασφάλισε ο Δημήτρης Μαρούδας. Τον πρώτο καιρό, οι εκπομπές του περιλάμβαναν πολιτικές συζητήσεις αντιπολιτευτικού χαρακτήρα με στελέχη του ΠΑΣΟΚ και έτσι κατάφερε να συγκεντρώσει σημαντικά ποσοστά τηλεθέασης, καθώς εκείνη την εποχή MEGA και ΑΝΤ1 υποστήριζαν την Νέα Δημοκρατία.
Περιστατικό Υμηττού
Το βράδυ της 8ης Απριλίου 1990, ο Γιώργος Κουρής, ενημερωμένος από ανθρώπους του ΠΑΣΟΚ μέσα στην ΕΥΠ, συνέλαβε με τη βοήθεια της Αστυνομίας και συνεργείου του Καναλιού 29, δύο υπαλλήλους της υπηρεσίας (Γεώργιος Σταθόπουλος, αστυνομικός αποσπασμένος στην ΕΥΠ, και Παναγιώτης Τσίτσης, μόνιμος πολιτικός υπάλληλος της ΕΥΠ), οι οποίοι βρίσκονταν σε ένα άσπρο βαν δίπλα στον πομπό του σταθμού στον Υμηττό και με εξοπλισμό παρεμβολών της ΕΥΠ, προκαλούσαν παράσιτα στο σήμα του σταθμού.
Αργότερα την ίδια μέρα, οι δύο υπάλληλοι της ΕΥΠ, αφέθηκαν ελεύθεροι, έπειτα από παρέμβαση του τότε διοικητή της ΕΥΠ και αντιστράτηγου Δημητρίου Αγγελόπουλου, ο οποίος ανέφερε πως βρίσκονταν εκεί εκτελώντας αποστολή που τους είχε αναθέσει η διοίκηση της ΕΥΠ. Η όλη επιχείρηση βιντεοσκοπήθηκε, και προβαλλόταν στη συνέχεια επί μέρες στο Κανάλι 29. Οι υπάλληλοι της ΕΥΠ απολύθηκαν από την υπηρεσία, ενώ ο τότε διοικητής, Αντιστράτηγος Δ. Αγγελόπουλος, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση υπό την πίεση της ποινικής δίωξης για παράβαση καθήκοντος που ασκήθηκε εναντίον του.
Τέλος λειτουργίας
Στην πορεία, το Κανάλι 29 διασπάστηκε τυπικά σε δύο ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας: