cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ράινχαρντ Χάιντριχ
Η Νύχτα των Κρυστάλλων
Ο Χάιντριχ έψαχνε να βρει αφορμή για μεγάλης κλίμακας διωγμό των Εβραίων της Γερμανίας. Τη βρήκε όταν δολοφονήθηκε ο Ερνστ φον Ρατ (Ernst Von Rath), ακόλούθος της Γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι από τον 17χρονο Χένρι Γκρίνσπαν (Henry Grynszpan), γιό δύο υπό διωγμό Εβραίων της Γερμανίας, ο οποίος ήθελε να δημοσιοποιήσει τους διωγμούς των γονέων και των ομοεθνών τους από τους Ναζί. Έτσι, ο Χάιντριχ εξαπέλυσε ένα πογκρόμ ενάντια στους Εβραίους της Γερμανίας, στις 9 Νοεμβρίου του 1938. Ο διωγμός αυτός ξεκίνησε με το σπάσιμο των βιτρινών όλων των εβραϊκής ιδιοκτησίας καταστημάτων, γι' αυτό και επονομάσθηκε Η Νύχτα των Κρυστάλλων (Kristallnacht). Ακολούθησε η πυρπόληση όλων των εβραϊκών συναγωγών: Μέσα σε μια νύχτα κάηκαν 1.350 συναγωγές σε όλη τη χώρα. 30.000 Εβραίοι συνελήφθησαν, κακοποιήθηκαν και κατέληξαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ 91 δολοφονήθηκαν. 7.000 επιχειρήσεις διαλύθηκαν και χιλιάδες κατοικίες Εβραίων λεηλατήθηκαν. Επειδή η Γερμανία δεν κατασκεύαζε υαλοπίνακες εκείνη την εποχή, τους παράγγειλε στο Βέλγιο και χρέωσε στους Εβραίους ένα δισεκατομμύριο μάρκα για την αποκατάσταση της ζημιάς.
Πολωνία
Αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του συμβολή στην εξυπηρέτηση των «εθνικών συμφερόντων» ο Χίμλερ αναθέτει στον Χάιντριχ τη Διοίκηση του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA), μιας υπηρεσίας που συγκέντρωνε στους κόλπους της τη δράση των SD, της Γκεστάπο, της Ποινικής Αστυνομίας και της υπηρεσίας κατασκοπείας. Η RSHA επρόκειτο να αποτελέσει το μεγαλύτερο όργανο τρομοκρατίας και μαζικών δολοφονιών που εμφανίστηκε ποτέ στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Πρώτο της έργο ήταν να επιχειρηθεί η καταστροφή της Πολωνίας ως έθνους.
Για να έχει καλύτερα αποτελέσματα, ο Χάιντριχ αποφάσισε τη δημιουργία των Ομάδων Ειδικής Δράσης (Einsatzgruppen). Οι ομάδες αυτές προέβησαν σε συστηματικές εξοντώσεις των Πολωνών πολιτικών, εξεχουσών φυσιογνωμιών της αριστοκρατίας, της επιστήμης, του κλήρου και των επαγγελματικών ομάδων. Αν αυτοί εξέλιπαν, ο υπόλοιπος πολωνικός πληθυσμός, θεωρούμενος ως φυλετικά κατώτερος, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα λαό σκλάβων. Όμως, ανάμεσα στους «κατώτερους» Πολωνούς, υπήρχαν και περίπου δύο εκατομμύρια «υπανθρώπων» (Untermensch): Οι Πολωνοί Εβραίοι. Με διαταγή του Χάιντριχ δημιουργήθηκαν τρία τεράστια γκέτο στη Βαρσοβία, την Κρακοβία και το Λοτζ. Η ανηλεής απομόνωσή τους, η έλλειψη τροφίμων και υγειονομικής περίθαλψης, που προκάλεσε επιδημίες, είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο περίπου μισού εκατομμυρίου Εβραίων μέχρι τα μέσα του 1941.
Μαζικές δολοφονίες Εβραίων
Οι Ειδικές Ομάδες, ύστερα από αυτή τη διαταγή, στρέφουν την προσοχή τους στις μαζικές δολοφονίες των Ρωσοεβραίων. Ο Διοικητής της υποομάδας Ότο Όλεντορφ (Otto Ohlendorf) έδωσε, στη Δίκη της Νυρεμβέργης, ακριβέστατη περιγραφή της μεθόδου: «...Η επιλεγμένη ομάδα έμπαινε στο χωριό ή την πόλη που προέβλεπε το σχέδιο και διέτασσε όλους τους Εβραίους να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένο σημείο, με στόχο την (υποτιθέμενη) μετεγκατάστασή τους. Τoυς ζητούσαν να παραδώσουν όλα τα πολύτιμά τους αντικείμενα και, λίγο πριν την εκτέλεση, την εξωτερική τους περιβολή. Στη συνέχεια, άνδρες, γυναίκες και παιδιά οδηγούνταν σε προεπιλεγμένο χώρο εκτέλεσης και πλάι σε μια ειδικά ανοιγμένη βαθεία αντιαρματική τάφρο, όπου εκτελούνταν με τα σώματα να πέφτουν σε αυτή και να ενταφιάζονται στη συνέχεια...». Αυτό ακριβώς έκαναν στο Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, όπου εκτελέσθηκαν μέσα σε 48 ώρες περίπου 25.000 άτομα. Οι Ειδικές Ομάδες, κατ' εντολή του Χάιντριχ, τηρούσαν λεπτομερές αρχείο, συμπεριλαμβανομένου και του αριθμού των εκτελεσθέντων και δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που οι ομάδες έκαναν διαγωνισμό για το ποια θα επιτύγχανε μεγαλύτερους αριθμούς. Κατά το πρώτο έτος της ναζιστικής κατοχής στην ΕΣΣΔ δολοφονήθηκαν με αυτό τον τρόπο περίπου 300.000 Εβραίοι, μέχρι το Μάρτιο του 1943 ο αριθμός είχε φθάσει τις 600.000 και μέχρι το τέλος του πολέμου (κατ' εκτίμηση) το 1.300.000.
Μια από τις εκτελέσεις της Ομάδας Β στο Κίεβο έγινε αντικείμενο παρακολούθησης από τον ίδιο το Χίμλερ, ο οποίος προς το τέλος της είχε εμφανώς την όψη αρρώστου. Όταν συνήλθε από την παρολίγον λιποθυμία του, ούρλιαξε στους ενόπλους να τελειώνουν όσο το δυνατό πιο γρήγορα, ειδικά με όσους ήταν απλά τραυματισμένοι. Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Χίμλερ διέταξε τους επικεφαλής να υιοθετήσουν μια πιο ανθρώπινη μέθοδο εξόντωσης των θυμάτων με χρήση κινητών θαλάμων αερίων: Σε ένα κλειστό θάλαμο αυτοκινήτου θα διοχετεύονταν τα καυσαέρια από άλλα αυτοκίνητα και το μονοξείδιο του άνθρακα θα σκότωνε τα θύματα. Η μέθοδος δοκιμάστηκε αλλά δεν απέδωσε τα αναμενόμενα: Ο αριθμός των θυμάτων ήταν μικρός, ο θάνατος ήταν επίσης αργός και επιπλέον υπήρχε και το θέμα αποκομιδής των πτωμάτων. Από εδώ ξεκίνησε η ιδέα του Χάιντριχ για τη χρήση του Κυκλώνα Β σε θαλάμους αερίων, η οποία και εφαρμόσθηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης.
Η διάσκεψη της Βάνζεε
Στις 31 Ιουλίου 1941, ύστερα από εντολή του Χίτλερ, ο Στρατάρχης του Ράιχ Χέρμαν Γκέρινγκ έδωσε εντολή στον Χάιντριχ να ετοιμάσει ένα γενικό σχέδιο των απαιτούμενων μέτρων για την Τελική Λύση του Εβραϊκού ζητήματος. Ο Χάιντριχ συγκάλεσε, στις 20 Ιανουαρίου 1942, τη Διάσκεψη της Βάνζεε, που θεωρείται η απαρχή του Ολοκαυτώματος.
Δολοφονία και Αντίποινα
Έχει, όμως, κτυπηθεί στον σπλήνα και τα θραύσματα που έχουν σφηνωθεί εκεί, μαζί με τμήματα από την ταπετσαρία του αυτοκινήτου και τη στολή του, του προκαλούν σηψαιμία. Οι προσπάθειες των ιατρών αποβαίνουν άκαρπες και ο Χάιντριχ καταλήγει. Η Γκεστάπο και τα SS, στο μεταξύ, εξαπολύουν ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσουν τους δολοφόνους του. Εκτελούνται τόσο οι δολοφόνοι όσο και οποιοσδήποτε πιστεύουν ότι μπορεί να είχε κάποια ανάμιξη στη δολοφονία. Συνολικά, 3.000 Εβραίοι από το γκέτο του Τερεζίενσταντ οδηγούνται για εκτέλεση. Άλλοι 500 συλλαμβάνονται στο Βερολίνο και 152 από αυτούς εκτελούνται κατά τη διάρκεια της κηδείας του, ως αντίποινα για το θάνατό του. Οι Ναζί του επιφύλαξαν μεγαλοπρεπή κηδεία, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Χίτλερ τον αποκάλεσε «ο άνθρωπος με τη σιδερένια καρδιά».
Η σφαγή του Λίντιτσε
Κατ' εντολήν του Χίτλερ, και ως πράξη εφαρμογής σκληρότερων αντιποίνων, οι άνδρες της SD (Sicherheitsdienst, Υπηρεσία Ασφαλείας της SS) κυκλώνουν τη μικρή κωμόπολη του Λίντιτσε (Lidice) με την (ψευδή) κατηγορία ότι οι κάτοικοί του είχαν βοηθήσει τους εκτελεστές του Χάιντριχ. Εδώ γράφεται μια από τις μελανότερες πράξεις του Πολέμου, στις 10 Ιουνίου 1942: Τρεις αξιωματικοί και είκοσι στρατιώτες συστήνουν εκτελεστικό απόσπασμα, από το οποίο μεθοδικά εκτελούνται όλοι οι άνδρες της πόλης άνω των 16 ετών, συνολικά 172 άτομα, με πυρά πυροβόλων όπλων. Την ίδια τύχη έχουν ένδεκα άνδρες που άλλαζαν βάρδια σε παρακείμενο ορυχείο και δεκαπέντε συγγενείς των εκτελεστών, ανεβάζοντας τον αριθμό των θυμάτων σε 198. Εκτελούνται, επίσης, επιτόπου 71 γυναίκες, άλλες επτά οδηγούνται για «ανάκριση» στην Πράγα, όπου επίσης εκτελούνται. Οι υπόλοιπες γυναίκες, 184 συνολικά, οδηγούνται στο στρατόπεδο του Ράβενσμπρικ, απ' όπου θα επιζήσουν 143. Ενενήντα παιδιά στέλνονται στο στρατόπεδο του Γκνάιζεναου (Gneisenau). Μερικά από αυτά, έχοντας τα άρεια χαρακτηριστικά, στέλνονται σε ορφανοτροφεία του Ράιχ ή δίνονται για υιοθεσία σε οικογένειες των SS, διαφεύγοντας έτσι το θάνατο. Η ίδια η κωμόπολη πυρπολείται. Τα ερείπια καταστρέφονται με δυναμίτη και μπουλντόζες την ισοπεδώνουν, διαγράφοντάς την ολοκληρωτικά από το χάρτη, καθώς διατάσσεται η εκτύπωση χαρτών χωρίς το όνομα της πόλης. Στο χωράφι που κάποτε υπήρχε η πόλη σπέρνεται σιτάρι. Η κωμόπολη αποτέλεσε σύμβολο της Ναζιστικής κτηνωδίας. Την ίδια τύχη έχει και το παρακείμενο χωριό Λέζακι (Lezaky), στο οποίο οι SS ανακάλυψαν τον ασύρματο επικοινωνίας των εκτελεστών, στο οποίο εκτελούνται όλοι οι ενήλικες κάτοικοι. Με εντολή του Χίμλερ στις 24 Οκτωβρίου 1942 εκτελούνται με αέρια 242 συγγενείς και φίλοι των κατοίκων του Λίντιτσε, κρατούμενοι στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. right|thumb|180px|Τα ερείπια του Λίντιτσε, καλοκαίρι 1942. Φωτ. Library of Congress μικρογραφία|181x181εσ|Μνημείο για τα παιδιά του Λίντιτσε στο πάρκο μπροστά από το μουσείο Μετά τον Πόλεμο το Λίντιτσε ανοικοδομήθηκε λίγο πιο μακριά από το παλαιό και ονομάστηκε Νόβο Λίντιτσε (Novo Lidice).Το Λίντιτσε ανακηρύχθηκε εθνικό πολιτιστικό μνημείο. Σήμερα υπάρχει ένα μουσείο για την τραγωδία της σφαγής.
Μετά τη δολοφονία
Αρκετούς μήνες αργότερα και ύστερα από πολλούς δισταγμούς, ο Χίμλερ ορίζει αντικαταστάτη του Χάιντριχ τον Ερνστ Καλτενμπρούννερ (Ernst Kaltenbrunner), έναν αλκοολικό δικηγόρο, ο οποίος, αν και εξίσου κτηνώδης, δεν είχε τις ικανότητες του Χάιντριχ. Ωστόσο, το σχέδιο του Χάιντριχ για την «Τελική Λύση» συνέχισε να εκτελείται από τους Χίμλερ, Καλτενμπρούννερ και Άιχμαν.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Χαιντριχ Κατηγορία:Μέλη των SS Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά Κατηγορία:Προσωπικό του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ
Άνα ντε λα Ρεγκέρα
Η Άνα ντε λα Ρεγκέρα (Ana de la Reguera, Βερακρούς, Μεξικό, 8 Απριλίου 1977) είναι Μεξικανή ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Σταδιοδρομία
Η Άνα (αληθινό όνομα Anabell Gardoqui de la Reguera) ξεκίνησε της σπουδές της στο Πολιτιστικό Ινστιτούτο της Βερακρούς και εργάστηκε σαν παρουσιάστρια της εκπομπής Pasarela στο τηλεοπτικό δίκτυο Televisa (το μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο στο Μεξικό). Μετά την αποχώρηση της σπούδασε κοντά στους Rosa María Bianchi, Patricia Reyes Spíndola και Rafael Miranau. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα από τον Raúl Quintanilla στο Κέντρο Υποκριτικής του τηλεοπτικού δικτύου Azteca (πρώην κρατικό και νυν το δεύτερο μεγαλύτερο τηλεοπτικό δίκτυο στο Μεξικό).
Η επαγγελματική της καριέρα άρχισε με το ρόλο της στην τηλενουβέλλα Azúl (1996) και ακολούθησαν τα Pueblo chico, infierno grande (1997) (όπου απέσπασε και βραβείο ερμηνείας) και Desencuentro (1997). Και οι τρεις σειρές ήταν σκηνοθετημένες από τον Ernesto Alonso. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με την εταιρεία παραγωγής Argos, καρπός αυτής της συνεργασίας ήταν οι σειρές Tentaciones (1998), Destino και Todo por amor (για το οποίο κέρδισε το βραβείο Palmas de oro). Το Cara ο Cruz στο οποίο συμμετείχε το 2002 ήταν η πρώτη συμπαραγωγή των εταιρειών Argos και Telemundo αποκλειστικά γυρισμένο για το ισπανόφωνο κοινό των Η.Π.Α, αν και αργότερα μεταδόθηκε και στο Μεξικό. Η Άνα έπαιξε ακόμα στην τηλενουβέλλα του Azteca Por tí (2002) και στη μίνι σειρά Como Pedro por su casa (2003), μια συμπαραγωγή του Κολομβιανού δικτύου Caracol και του Telemundo.
Έχει εμφανιστεί σε αναρίθμητα διαφημιστικά και τηλεοπτικά shows στο Μεξικό, μεταξύ των οποίων τα Mujer, casos de la vida real, Al derecho y al Dérbez, Íntimamente Shanik, Chiquitos pero picosos, La venta increíble, Llévatelo και Cómplices en familia. Στο θέατρο έχει συμμετάσχει στην παράσταση El cartero σε σκηνοθεσία Raúl Quintanilla, εμφάνιση για την οποία κέρδισε δύο βραβεία από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου.
Η καριέρα της στο σινεμά ξεκίνησε με την ταινία Por la Libre, σε σκηνοθεσία Juan Carlos de Llaca, ενώ αργότερα εμφανίστηκε στις ταινίες Un Secreto de Esperanza, Ladies' Night και Gitanas. Το 2006 συμμετείχε στην ταινία του Jared Hess (Napoleon Dynamite) Nacho Libre όπου ερμήνευσε τον ρόλο της όμορφης αδερφής Encarnación δίπλα στον Τζακ Μπλακ. Λόγω της ομοιότητας τους, συχνά την μπερδεύουν με τις ηθοποιούς Πενέλοπε Κρουθ και Παθ Βέγα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Βαρταμπέντ
Ο βαρταμπέντ ή βαρνταπέτ (վարդապետ) είναι ιδιαιτέρως μορφωμένος αρχιμανδρίτης εντός της παραδόσεως της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Πρόκειται για τιμητικό τίτλο ο οποίος αποδίδεται σε μοναχούς ηγούμενους μοναστηριών, σε εφημέριους υπεύθυνους σημαντικών ενοριών ή σε ιερείς υπεύθυνους για την φύλαξη αγίων τόπων. Από την τάξη των βαρταμπέντ, συνήθως, επιλέγονται οι μελλοντικοί επίσκοπο της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Αρμενική Αποστολική Εκκλησία Κατηγορία:Ανατολίτες Ορθόδοξοι μοναχοί Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Όττο Μαρσέους φαν Σρικ
μικρογραφία|300x300εσ| Πρωινή χαρά, [[φρύνος και έντομα, 1660]] Ο Όττο Μαρσέους φαν Σρικ (Otto Marseus van Schrieck, περ. 1613, Ναϊμέχεν – τάφηκε στις 22 Ιουνίου 1678, Άμστερνταμ ) ήταν ζωγράφος της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Είναι περισσότερο γνωστός για τους πίνακες ζωγραφικής χλωρίδας και πανίδας.
Βιογραφία
Ο Όττο Μαρσέους φαν Σρικ πέρασε την περίοδο 1652-1657 στη Ρώμη και τη Φλωρεντία με τους ζωγράφους Ματτίας Βίτχοος (Matthias Withoos) και Βίλλεμ φαν Ελστ και εντάχθηκε στην εκεί  Ολλανδική Συντεχνία Καλλιτεχνών. Αργότερα εργάστηκε στην Αυλή του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και ταξίδεψε σε όλη την Αγγλία και τη Γαλλία, μετά την οποία εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ. Στις 25 Απριλίου 1664, παντρεύτηκε τη Μαργκαρίτα Χάισελς (θυγατέρα του Κορνέλιους Χάισελς, χαράκτη). Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν στη βιογραφία του Όττο αναφέρει ότι προσεχώρησε στους Bentvueghels στη Ρώμη και επονομαζόταν snuffelaer ή “ferreter” ("μυριστής"), επειδή ήταν πάντα στον κήπο ψάχνοντας για λεπτομέρειες. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει τη σύζυγο του Όττο, η οποία, μετά από δύο γάμους, ζούσε ακόμη όταν αυτός έγραψε το βιβλίο του. Σύμφωνα με αυτήν, ο Όττο Μαρσέους φαν Σρικ εξέτρεφε φίδια και σαύρες σε ένα υπόστεγο στο πίσω μέρος του σπιτιού του, καθώς και σε ένα κομμάτι γης έξω από την πόλη, που ήταν περιτειχισμένο για αυτό το σκοπό.
Έργο
Πολλοί από τους πίνακες του είναι, σε σκοτεινές αποχρώσεις, μελέτες φυτών, συχνά με σαύρες στη βάση τους και έντομα στα φύλλα και κλαδιά. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης, οπαδοί του ήταν οι Βίλλεμ φαν Ελστ, Άντονι φαν Μπόρσσομ (Anthonie van Borssom), Ελίας φαν ντερ Μπρουκ (Elias van den Broeck), Γ. Φαλκ (J. Falk), Καρλ Βίλχελμ ντε Χάμιλτον (Carl Wilhelm de Hamilton), Τράιαν Χιουζ (Trajan Hughes), Νικολάες Λαχτρόπιους (Nicolaes Lachtropius), Γιάκομπ Μάρρελ (Jacob Marrel), Αμπραχάμ Μινιόν (Abraham Mignon), Ράχελ Ρόις, Κρίστιεν Στριπ (Christiaen Striep), Ίσακ Φρόμανς (Isac Vromans), Ματτίας Βίτχοος (Matthias Withoos) και Πίτερ Βίτχοος (Pieter Withoos). Μια αξιοσημείωτη παράλειψη σε αυτήν τη λίστα είναι η θυγατέρα και αδελφή των δύο τελευταίων, Αλίντα Βίτχοος (Alida Withoos), η οποία συνεργάστηκε με αυτόν για τη δημιουργία ζωγραφικής του κήπου του Vijverhof για τη συλλογή του άλμπουμ κήπων της Άγκνες Μπλοκ (Agnes Block).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
A Portuguesa
Στίχοι
Ο ύμνος αποτελείται από την πρώτη στροφή του αρχικού ποιήματος του Μεντόνσα και το ρεφρέν, ενώ η δεύτερη και τρίτη στροφή δε χρησιμοποιούνται και γενικότερα είναι άγνωστες σε μεγάλο αριθμό Πορτογάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Πορτογαλίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Τραγούδια του 1890
Ελισάβετ της Κλέβης, κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elisabet von Kleve από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα τοης Κλέβης και της Μαρίας των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Μαζί είχαν 11 παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Ερασίνος (Αργολικός)
Ο Ερασίνος είναι ποταμός της Αργολίδας που ρέει στην περιοχή του Αργολικού κάμπου. Πηγάζει από το χωριό Κεφαλάρι, νοτιοδυτικά του Άργους, στην συνέχεια ρέει ανατολικά διασχίζοντας τμήμα του Αργολικού κάμπου και εκβάλλει στον Αργολικό κόλπο στην Νέα Κίο.
Στο σημείο των πηγών του ποταμού είναι χτισμένη εκκλησία, αφιερωμένη στην Ζωοδόχο πηγή. Το μεγαλύτερο μέρος των νερών του ποταμού διοχετεύονται σήμερα σε κανάλια που χρησιμοποιούνται για την άρδευση του Αργολικού κάμπου. Έτσι, τμήματα του εκβάλουν στον Αργολικό Κόλπο σε περιοχές μεταξύ Μύλων και Νέας Κίου. Ο ποταμός ονομαζόταν και Στύμφαλος κατά την αρχαιότητα αφού σύμφωνα με την παράδοση υπήρχε η πεποίθηση πως τα νερά του προέρχονταν από την λίμνη Στυμφαλία κάτι που δεν επιβεβαιώνεται σήμερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αργολίδας
Αίγισθος
Ο Αίγισθος είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.
Ο μύθος
Αποτελεί τον καρπό της ανοσιώτερης αιμομιξίας, ήταν γιος του Θυέστη και της κόρης του Πελοπίας από τη Λαοδάμεια και κατά το γένος από πατέρα αλλά και μητέρα Τανταλίδης, που για ολόκληρο το γένος του Ταντάλου, από της σφαγής του πατρός του Πέλοπα, η αγανάκτηση των Ολυμπίων θεών εκδηλωνόταν σε κάθε γενεά με φρικαλεότητες εκ μέρους των μελών, έτσι ώστε όλοι να εξοντωθούν.
Τον Θυέστη είχε εκδιώξει από τις Μυκήνες ο Ατρέας, μεγαλύτερος αδελφός του, αφού προηγουμένως του είχε προσφέρει σε γεύμα τα ίδια του τα παιδιά, επειδή είχε καταφέρει να σαγηνέψει τη σύζυγό του Αερόπη με αποτέλεσμα να σφετεριστεί το θρόνο.
Εκδιωκόμενος ο Θυέστης ζήτησε άσυλο στον Βασιλέα της Ηπείρου Θεσπρώτη όπου κάποιο βράδυ βίασε την κόρη του που χωρίς να το ξέρει είχε και εκείνη καταφύγει στην αυλή του ίδιου Βασιλέως. Έτσι γεννήθηκε ο Αίγισθος που αργότερα δολοφόνησε το θείο του, Ατρέα, κι έτσι ο πατέρας του Θυέστης πήρε ξανά την εξουσία των Μυκηνών. Αργότερα, ο γιος του Ατρέα,ο ισχυρός βασιλιάς Αγαμέμνονας, πήρε ξανά την εξουσία και έδιωξε και τους δυο από τις Μυκήνες.
Όταν ο Αγαμέμνονας έφυγε για την Τροία, όπου έλειψε πάνω από δέκα χρόνια, η γυναίκα του Κλυταιμνήστρα έζησε με τον Αίγισθο, κάνοντας μαζί του τρία παιδιά. Στην επιστροφή του Αγαμέμνονα, ο Αίγισθος σε συνεργασία με την Κλυταιμνήστρα τον παρέσυρε και τον σκότωσε, μαζί με τους συντρόφους του και την Κασσάνδρα, τη σκλάβα του. Τον Αίγισθο και την Κλυταιμνήστρα, τους σκότωσε ο Ορέστης, γιος του Αγαμέμνονα, για να εκδικηθεί το φόνο του παππού και του πατέρα του. Είναι ένας από τους λίγους μυθικούς ήρωες για τον οποίο ο Όμηρος το χαρακτήρισε δόλιο προδότη και του έμεινε ο χαρακτηρισμός και από αρχαίους και σύγχρονους συγγραφείς χωρίς να βρούνε λόγια κατανόησης ή δικαιολογίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Ερασίνος
Με το όνομα Ερασίνος αναφέρονται οι ποταμοί:
Σημείωση
Επίσης με το όνομα αυτό αναφερόταν κατά την αρχαιότητα ο Βουραϊκός ποταμός,
Ένωση για τη Μεσόγειο
Η Ένωση για τη Μεσόγειο (γαλλικά: Union pour la Méditerranée, πρωτύτερα γνωστή ως Μεσογειακή Ένωση, στα γαλλικά: Union méditerranéenne), είναι κοινότητα που αποτελείται από τα κράτη-μέλη της ΕΕ και άλλα κράτη που διαβρέχονται από τη Μεσόγειο αλλά δεν ανήκουν στην ΕΕ. Ιδρύθηκε στις 13 Ιουλίου του 2008 από το Γάλλο Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζύ. Ο ηγέτης πρότεινε για πρώτη φορά την ιδέα ως εναλλακτική πρόταση για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, τα σχέδια απέτυχαν και η ιδέα σύντομα εγκαταλείφθηκε. Το Μάρτιο του 2008 η Τουρκία δέχτηκε να συμμετάσχει στην Ένωση, καθώς έλαβε εγγυήσεις ότι δεν πρόκειται να αποτελέσει εναλλακτική λύση στο να γίνει η ίδια κράτος-μέλος της ΕΕ.
Μέλη
Η Ένωση αποτελείται από όλα τα κράτη της ΕΕ και όλες τις χώρες της ζώνης της Μεσογείου ή εκείνες που συμμετέχουν στην Ευρωμεσογειακή Συνεργασία. Η ιδέα για την Ένωση αφορά την ύπαρξη συνδέσμου ανάμεσα στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή.
Οι αρχικές προτάσεις προέβλεπαν να γίνουν μέλη της ένωσης μόνο τα κράτη μέλη της ΕΕ που συνορεύουν με τη Μεσόγειο, δηλαδή: Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος, Μάλτα και Σλοβενία. Οι υπόλοιπες χώρες όμως δυσαρεστήθηκαν, όπως η Γερμανία κι έτσι συμπεριελήφθησαν όλες οι χώρες της ΕΕ και άλλαξε και η ονομασία από Μεσογειακή Ένωση σε Ένωση για τη Μεσόγειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ενωση Μεσογειο|Ενωση Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Καρολίνα Μπουβιέ Κένεντι
Η Καρολίνα Μπουβιέ Κένεντι (Caroline Bouvier Kennedy, 27 Νοεμβρίου 1957) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας, δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1957 και είναι κόρη του δολοφονηθέντος προέδρου των ΗΠΑ, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, και της Ζακλίν Μπουβιέ. Το 1975 και ενώ έβγαινε από το σπίτι του βουλευτή των συντηρητικών Φρέιζερ, στο οποίο φιλοξενείτο, στο Λονδίνο ανατινάχθηκε το αυτοκίνητό της από βόμβα που είχε τοποθετήσει ο ΙΡΑ. Από την έκρηξη δεν έπαθε τίποτα, σκοτώθηκε όμως ένας περαστικός. Μετά το πέρας των σπουδών της ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, τη συγγραφή βιβλίων και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Για 22 μήνες ήταν υπεύθυνη ενός προγράμματος για τη δημόσια εκπαίδευση της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Στις 19 Ιουλίου του 1986 παντρεύτηκε με τον Εβραίο σχεδιαστή και επιχειρηματία Έντουιν Σλόσμπεργκ και απέκτησε τρία παιδιά την Ρόουζ, την Τατιάνα και τον Τζων.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2008 μαζί με τον θείο της Τεντ Κένεντι υποστήριξε ανοιχτά τον Μπάρακ Ομπάμα. Μετά την ανακοίνωση του διορισμού της Κλίντον στην θέση της υπουργού εξωτερικών, η Καρολίνα Κένεντι εκδήλωσε την πρόθεσή της να την αντικαταστήσει στην γερουσία. Για την ίδια θέση έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον και ο Άντριου Κουόμο, υπουργός δικαιοσύνης της Νέας Υόρκης και πρώην σύζυγος της πρώτης της ξαδέρφης Μέρι Κέρι Κένεντι. Η θέση θα δοθεί από τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης όπως προβλέπει η νομοθεσία και ο νέος κάτοχός αυτής θα κληθεί να την διεκδικήσει στις εκλογές του 2010. Παρ'ολό τον αρχικό ενθουσιασμό πολλοί αναρωτιούνταν αν θα έπαιρνε κανείς στα σοβαρά την υποψηφιότητά της, αν δεν είχε αυτό το επίθετο καθώς δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε καμία δημόσια θέση ούτε είχε ποτέ σταθερή δουλειά. Τελικά τον Ιανουάριο του 2008 με ανακοίνωσή της απέσυρε το ενδιαφέρον της για την γερουσία επικαλούμενη προσωπικούς λόγους. Οι λόγοι της απόσυρσης αν και παραμένουν επισήμως άγνωστοι εικάζεται ότι αφορούν είτε την άρνησή της να δημοσιοποιήσει στοιχεία για τα οικονομικά είτε γιατί είχε λάβει γνώση ότι ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης δεν θα την επέλεγε.
Τον Ιούλιο του 2013 διορίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στην Ιαπωνία.
Παραπομπές
Καρολινα Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί
Είμαστε Οικογένεια (Σλοβακία)
Το Είμαστε Οικογένεια (Sme rodina), προηγουμένως Κόμμα Πολιτών της Σλοβακίας, είναι ένα δεξιό λαϊκιστικό πολιτικό κόμμα στη Σλοβακία με επικεφαλής τον Μπόρις Κολάρ γνωστό για τον λαϊκισμό και την αντίθεσή του στη μετανάστευση. Οι θέσεις του κόμματος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ήπια ευρωσκεπτικιστικές, αλλά είναι υπέρ του status quo. Το κόμμα απορρίπτει την ομοσπονδιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των δικαιωμάτων των LGBT.
Ιστορικό
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2015 από τον επιχειρηματία Μπόρις Κολάρ μετονομάζοντας και επαναπροσδιορίζοντας ένα υπάρχον μικρό κόμμα με το όνομα Η Γη μας (Náš Kraj). Το κόμμα πήρε το 6,6% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές του 2016, κερδίζοντας 11 έδρες στο Εθνικό Συμβούλιο. Τον Φεβρουάριο του 2019, το κόμμα εντάχθηκε στο Κόμμα Ταυτότητα και Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβακικά πολιτικά κόμματα
Ινές ντε Κάστρο
Η Ινές ντε Κάστρο (Ines de Castro, 1325 - 7 Ιανουαρίου 1355), ευγενής από τη Γαλικία ήταν γνωστή ως ερωμένη και μεταθανάτια νόμιμη σύζυγος του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας. Οι δραματικές συνθήκες σχετικά με τις σχέσεις της με τον πρίγκιπα Πέτρο που τις είχε απαγορεύσει ο πατέρας του Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας, η δολοφονία της με διαταγή του Αλφόνσου Δ΄, η σκληρή εκδίκηση του Πέτρου στους δολοφόνους και η εκταφή της σωρού της έγιναν αντικείμενο τέχνης, λογοτεχνίας και μουσικής. Η Ινές ήταν η κόρη του Πέδρο Φερνάντεζ δε Κάστρο Λόρδου του Λέμος και Σαρρία και της ερωμένης του Αλδόνζα Λορέντσο δε Βαγιαδάρες.
Η οικογένειά της καταγόταν από ευγενείς της Γαλικίας και της Πορτογαλίας, ήταν καλά δικτυωμένη με τις βασιλικές οικογένειες της Ιβηρικής Χερσονήσου. Η μητριά της ήταν η Ινφάντη Βεατρίκη της Πορτογαλίας που ήταν με την σειρά της η μικρότερη κόρη του Ινφάντη Αλφόνσου του Πορταλέγρε και της Βιολάντε-Εμμανουέλας ινφάντας της Καστίλλης, κόρης του Εμμανουήλ της Καστίλης. Η γιαγιά της ήταν η Βιολάντε Σάντσες της Καστίλης, νόθη κόρη του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης. Ο προ-προπάππους της ήταν ο Ροδρίγο Αλφόνσος δε Λεόν, λόρδος του Αλεξέρ και νόθος γιος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν. Καταγόταν επίσης νομίμως από την Ινφάντα Σάνσα Ενρίκες της Πορτογαλίας, κόρη του Ερρίκου, Κόμη της Πορτογαλίας.
Έρωτας με τον διάδοχο και δολοφονία
Η Ινές ήρθε στην Πορτογαλία (1340), την μετέφερε στην συνοδεία της ως καμαριέρα η Κωνσταντία του Πενιαφιέλ που ήταν πρόσφατα παντρεμένη με τον πρίγκιπα Πέτρο, διάδοχο του θρόνου της Πορτογαλίας. Ο πρίγκιπας την ερωτεύτηκε και άρχισε να παραμελεί τη νόμιμη γυναίκα του, έθεσε σε κίνδυνο τις ήδη αδύναμες σχέσεις με την Καστίλη. Επιπλέον, η αγάπη του Πέτρου για την Ινές έφερε την εξόριστη Καστιλιάνικη αριστοκρατία πολύ κοντά στην εξουσία, με τους αδελφούς της Ινές να γίνονται φίλοι και αξιόπιστοι σύμβουλοι του πρίγκηπα. Ο βασιλιάς Αλφόνσος Δ΄ ο πατέρας του Πέτρου, δυσαρεστούνταν από την επιρροή της Ινές στο γιο του και περίμενε ο αμοιβαίος πόθος τους να ξεθυμάνει, κάτι που δεν συνέβη.
Η πρώτη σύζυγος του πρίγκιπα Πέτρου Κωνσταντία του Πενιαφιέλ πέθανε (1345). Ο βασιλιάς Αλφόνσος Δ΄ προσπάθησε αρκετές φορές να κανονίσει για το γιο του νέο γάμο, αλλά ο Πέτρος αρνούνταν να λάβει άλλη γυναίκα εκτός από την Ινές, η οποία δεν θεωρούνταν επιλέξιμη να γίνει βασίλισσα. Ο νόμιμος γιος του Πέτρου, ο μελλοντικός βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας, ήταν ένα εύθραυστο παιδί, ενώ τα νόθα παιδιά του με την Ινές ήταν υγιέστατα. Αυτό δημιουργούσε ακόμη περισσότερο δυσφορία μεταξύ των Πορτογάλων ευγενών, οι οποίοι φοβούνταν την αυξανόμενη επιρροή της Καστίλης πάνω στον Πέτρο. Ο Αλφόνσος Δ΄ εξόρισε την Ινές από την Αυλή μετά το θάνατο της Κωνσταντίας αλλά ο Πέτρος παρέμεινε μαζί της κηρύσσοντας την ως την μόνη αληθινή του αγάπη. Μετά από αρκετές προσπάθειες να τους κρατήσει χώρια, ο βασιλιάς Αλφόνσος διέταξε το θάνατο της Ινές. Ο Πέρο Κοέλο, ο Αλβάρο Γκονζάλβες, και ο Ντιόκο Λόπεζ Παχέκο πήγαν στο Μοναστήρι της Σάντα Κλάρα στην Κοΐμπρα, όπου η Ινές είχε τεθεί υπό κράτηση, και την σκότωσαν, αποκεφαλίζοντας την μπροστά στο μικρό παιδί της. Όταν ο Πέτρος το έμαθε, επικήρυξε τους δολοφόνους και αργότερα κατάφερε να συλλάβει δύο από αυτούς (1361), ο τρίτος δραπέτευσε. Τους εκτέλεσε δημοσίως, ξεριζώνοντας την καρδιά τους, υποστηρίζοντας ότι δεν είχαν καρδιά αφού ράγισαν την δική του.
Θρύλοι
thumb|250px|right|Η στέψη της Ινές ντε Κάστρο (1361), έργο του Πιέρ-Τσάρλς Κόμτε (1823-1895) Ο Πέτρος έγινε βασιλιάς της Πορτογαλίας όταν πέθανε ο πατέρας του (1357). Στη συνέχεια, δήλωσε ότι είχε παντρευτεί κρυφά την Ινές, η οποία ήταν κατά συνέπεια η νόμιμη βασίλισσα, αν και ο λόγος του ήταν και εξακολουθεί να είναι η μόνη απόδειξη του γάμου. Την εποχή που ξέσπασε η κρίση της διαδοχής για τον θρόνο της Πορτογαλίας ο διακεκριμένος δικαστικός Ζοάο ντας Ρέγκρας δήλωσε ότι ο πάπας είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει τον γάμο του Πέτρου με την Ινές, ο Ιωάννης της Βαλένσια ντε Κάμπος που διεκδικούσε συνεπώς την ίδια περίοδο τον θρόνο ήταν νόθος. Ο Ζοάο ντας Ρέγκρας υποστήριξε αντίθετα την νομιμότητα ενός άλλου νόθου γιου του Πέτρου Α΄, του Ιωάννη αρχηγού του Τάγματος των Αβίς που έγινε αργότερα (1385) βασιλιάς ως Ιωάννης Α΄ της Πορτογαλίας. Ο θρύλος αναφέρει ότι όταν έγινε ο Πέτρος βασιλιάς της Πορτογαλίας ξέθαψε το πτώμα της και ανάγκασε ολόκληρη την αυλή του να δηλώσει υποταγή στην νέα βασίλισσα :
"Ο βασιλιάς Πέτρος έκανε εκταφή της σωρού της αγαπημένης του Ινές και την τοποθέτησε στον θρόνο φορώντας το βασιλικό διάδημα και τις βασιλικές ρόμπες. Απαίτησε από ολόκληρη την βασιλική αυλή να πλησιάσει και να της φιλήσει το χέρι για να της αποδώσει μετά θάνατο τις βασιλικές τιμές που δεν είχε λάβει την εποχή που ζούσε".
Οι περισσότερες σύγχρονες πηγές περιγράφουν την ιστορία αυτή σαν θρύλο, εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο του θεατρικού συγγραφέα Χερόνιμο Μπερμούδες (1577). Ο θρύλος λέει ότι ξέθαψε το σώμα της Ινές και ανάγκασε ολόκληρη την Αυλή να δηλώσει υποταγή στη νέα βασίλισσα φιλώντας το χέρι του πτώματος. Αργότερα θάφτηκε στο Μοναστήρι της Αλκομπάσα όπου μπορεί κανείς ακόμα να δει το φέρετρό της, αντικριστά σε αυτό του Πέτρου, έτσι ώστε, σύμφωνα με τον μύθο κατά την Δευτέρα Παρουσία ο Πέτρος και η Ινές να μπορούν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλο καθώς θα σηκώνονται από τους τάφους τους. Και τα δύο φέρετρα είναι από μάρμαρο με εξαίσια γλυπτά με σκηνές από τη ζωή τους και μια υπόσχεση από τον Πέτρο ότι θα είναι μαζί "μέχρι το τέλος του κόσμου".
Οικογένεια
thumb|250px|right|Η δολοφονία της Ινές ντε Κάστρο, έργο του Κολουμπάνο Μπορντάλο Πινιέρο (1857-1929) Η Ινές ντε Κάστρο και ο Πέτρος Α΄ της Πορτογαλίας είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Η Ινές ντε Κάστρο στη λογοτεχνία και τη μουσική
Η ιστορία της Ινές ντε Κάστρο έχει μεταφερθεί σε αρκετά θεατρικά έργα και ποιήματα στα Πορτογαλικά, όπως το Ός Λουσιάδες του εθνικού ποιητή των Πορτογάλων Λουίς δε Καμόες. Ο Ισπανός θεατρικός συγγραφέας Χερόνιμο Μπερμούδες αναφέρεται για την Ινές στα έργα του "Nise lastimosa" και "Nise laureada" (1577), όπως και ο Ισπανός Λούις Βέλες ντι Γκεβάρα στο έργο του "Βασιλεία μετά τον θάνατο". Ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Ανρί ντε Μοντερλάν (1895 - 1972) έγραψε για την Ινές στο έργο του "Η νεκρή βασίλισσα". Γράφτηκαν πάνω από 20 όπερες, μεταξύ των οποίων:
Ο σύγχρονος Πορτογάλος συνθέτης Πέντρο Καμάτσο (γεν. το 1979) έγραψε σχετικά με την Ινές ντε Κάστρο στο έργο του "Ρέκβιεμ" (28 Μαρτίου 2012), την συνέθεσε στον Καθεδρικό ναό της Κοΐμπρα στην επέτειο των 650 ετών από την μεταφορά των οστών της από την Κοΐμπρα στο "μοναστήρι της Αλκομπάκα". Ο συνθέτης Κρίστοφερ Μπόχμαν (1950) με την "Νέα Ορχήστρα της Λισαβώνας" έγραψε την όπερα "Σώμα και Ψυχή" με βάση τους μύθους για την μεγάλη αγάπη του Πέτρου απέναντι στην Ινές μετά τον θάνατο της.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογάλοι ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Αμοιβάδα
Η αμοιβάδα είναι μονοκύτταρος οργανισμός, το χαρακτηριστικότερο ίσως από τα Πρωτόζωα, που κινείται με ψευδοπόδια. Ως αμοιβάδες (αμοιβαδοειδή) λογίζονται και τα πρωτόζωα που είναι ίδια με αυτήν και επίσης κινούνται με τον ίδιο τρόπο. Ο γνωστότερος εκπρόσωπός της είναι η αμοιβάς η πρωτεύς (Amoeba proteus). Υπάγεται στην οικογένεια γυμναμοιβαδίδες. Ζουν μέσα σε γλυκά νερά, έλη και λίμνες. Παρουσιάζουν ερεθιστικότητα, καθώς αντιδρούν (πλησιάζουν ή απομακρύνονται) στα διάφορα ερεθίσματα που δέχονται από το περιβάλλον τους, όπως το φως και η θερμοκρασία. Για την ευκολία που υπάρχει να βρεθούν και να διατηρηθούν στη ζωή, χρησιμοποιούνται από επιστήμονες ως πειραματόζωα.
Ιστορία
Ανακαλύφθηκε από τον Άουγκουστ Γιόχαν Ρέζελ φον Ρόζενχοφ το 1755. Οι πρώτοι φυσιοδίφες αναφέρονταν στην αμοιβάδα ως Proteus animalcule, δίνοντάς της το όνομα του Πρωτέα, του θεού της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος άλλαζε μορφές. Το όνομα amibe δόθηκε από τον Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν, από την ελληνική λέξη «αμοιβή», που σημαίνει αλλαγή.
Περιγραφή
thumb|250px|Ανατομία της αμοιβάδας. Αποτελείται από ένα κυτταρόπλασμα, το οποίο είναι διαφανές στην περιφέρεια (εξώπλασμα) και στο εσωτερικό έχει κοκκώδη μορφή και περιλαμβάνει τον πυρήνα. Το τελευταίο είναι και το κυρίως κυτταρόπλασμα, που καλείται ενδόπλασμα. Σε αυτό βρίσκονται και τα χυμοτόπια.
Τροφή
Η αμοιβάδα τρέφεται με άλλους μικροοργανισμούς, πρωτόζωα, αλλά και με βακτήρια και πρωτόφυτα. Η σύλληψη της τροφής γίνεται με τα ψευδοπόδια. Κλείνει την τροφή σε ένα πεπτικό χυμοτόπιο. Στη συνέχεια γίνεται πέψη της τροφής, οπότε και διαλύεται με πεπτικά υγρά. Όλο το σώμα της αμοιβάδας μπορεί να μετατραπεί σε στόμα αλλά και στομάχι. Η αποβολή των άχρηστων προϊόντων γίνεται από οποιοδήποτε μέρος της κυτταρικής μεμβράνης.
Εξαιτίας της ώσμωσης στο σώμα της, εισέρχεται στην αμοιβάδα νερό από το εξωτερικό περιβάλλον. Αυτό συμβαίνει επειδή η σύσταση του περιβάλλοντος είναι αραιότερη από τη σύσταση του σώματος της αμοιβάδας. Το νερό που περισσεύει συγκεντρώνεται σε κύστεις, που λέγονται σφυγμώδη κενοτόπια, ώστε να μην καταστραφεί το σώμα της αμοιβάδας από τις συνεχείς διογκώσεις του. Από τα κενοτόπια, το νερό που περισσεύει αποβάλλεται στο περιβάλλον και ο μηχανισμός αυτός είναι κοινός σε όλα τα πρωτόζωα που ζουν σε γλυκά νερά.
Κίνηση
Ο τρόπος με τον οποίο το πρωτόζωο κινείται, ονομάζεται αμοιβαδοειδής κίνηση. Με τον ίδιο τρόπο κινούνται και τα φαγοκύτταρα, που αποτελούν μια κατηγορία λευκών αιμοσφαιρίων. Τα κύτταρα αυτά δημιουργούν προεξοχές (τα ψευδοπόδια) του κυτταροπλάσματός τους προς μια κατεύθυνση από την οποία προέρχεται κάποιο ερέθισμα, όπως η τροφή. Το κυτταρόπλασμα κινείται προς τα ψευδοπόδια και από την πίσω πλευρά του κυττάρου τα ήδη υπάρχοντα ψευδοπόδια συρρικνώνονται. Έτσι συντελείται η μετακίνηση του μικροοργανισμού, ο οποίος αλλάζει συνεχώς σχήμα.
Πολλαπλασιασμός
Ο μικροοργανισμός πολλαπλασιάζεται με διαίρεση (διχοτόμηση). Αρχικά ο πυρήνας της χωρίζεται σε δύο άλλους, θυγατρικούς, και έπειτα το κυτταρόπλασμά της επίσης διαιρείται στο κέντρο, με περίσφιξη.
Επικινδυνότητα
Πολλά είδη αμοιβάδας αποτελούν απειλή για τον άνθρωπο. Μερικά παρασιτούν στο παχύ έντερο, όπως η ιστολυτική αμοιβάδα (Endamoeba histolytica), η οποία προκαλεί παθολογικές καταστάσεις, καθώς καταστρέφει τα τοιχώματα του εντέρου. Η παρασίτωση αυτή λέγεται αμοιβάδωση. Τα συμπτώματα της παρασίτωσης είναι έντονοι πόνοι στην κοιλιά και διάρροια, η οποία συνοδεύεται από έκκριση αίματος. Η εν λόγω παρασίτωση διακρίνεται σε οξεία ή χρόνια και υπό ορισμένες συνθήκες μπορεί να μετατραπεί σε σοβαρή μολυσματική νόσο. Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η περίπτωση της αμοιβάδωσης στην οποία το πρωτόζωο έχει κάνει μετάσταση σε διάφορα όργανα του ανθρώπινου οργανισμού και δημιουργεί διάφορα αποστήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτόζωα
Τζέιμς Φόρεστ
Ο Τζέιμς Φόρεστ (γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1972) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,04 μ. και αγωνιζόταν κυρίως σαν πάουερ φόργουορντ, και υπό συνθήκες σαν σέντερ.
Κολλεγιακή καριέρα
Ο Τζέιμς Φόρεστ εισήχθη το 1992 στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζια Τεκ, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνιζόταν στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα. Από το Τζόρτζια Τεκ αποφοίτησε το 1996.
Επαγγελματική καριέρα
Το 1996, ο Τζέιμς Φόρεστ αποφάσισε να αφήσει την Αμερική και να ταξιδέψει στο Ισραήλ για λογαριασμό της Χαποέλ Ελιάτ.
Το 1997 συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ και κατάφερε να εξασφαλίσει συμβόλαιο συνεργασίας με τους Λος Άντζελες Λέικερς, στους οποίους όμως παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες.
Τη σεζόν 1997-98, ο Τζέιμς Φόρεστ αγωνίστηκε στις Ουέλβα (Ισπανία) και Χαποέλ Ελιάτ (Ισραήλ).
Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε κυρίως στην Ιταλική Πιστόγια, ενώ στις αρχές του 1999 πραγματοποίησε ένα σύντομο πέρασμα από την Κοκοντρίγιος ντε Καράκας, ομάδα της Βενεζουέλας.
Το καλοκαίρι του 1999 ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό το Ηράκλειο, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το καλοκαίρι του 2000 μετεγγράφη στον ΑΡΗ Θεσσαλονίκης.
Το 2001 κατηφόρισε από τη Θεσσαλονίκη στον Πειραιά για λογαριασμό του Ολυμπιακού, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας μάλιστα το Κύπελλο Ελλάδος του 2002.
Την περίοδο 2002-03, ο Τζέιμς Φόρεστ αγωνίστηκε στην Ολύμπια Λάρισας.
Το Νοέμβριο του 2003, μετεγγράφη στο Ηράκλειο για δεύτερη φορά, ωστόσο παρέμεινε στην ομάδα μόλις για δύο μήνες.
Την περίοδο 2004-05 αγωνίστηκε αρχικά στην Σκαβολίνι κι έπειτα στη Φαμπριάνο.
Η περίοδος 2005-06 ήταν και η τελευταία στην επαγγελματική καριέρα του Τζέιμς Φόρεστ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής αγωνίστηκε στην ισπανική Πλασένσια.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Λιβόρνο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βενεζουελάνικων συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Επαρχία Ερμιονίδος
right|thumb|250px|Η επαρχία Ερμιονίδας πριν την κατάργησή της το 1997 Η Επαρχία Ερμιονίδος ήταν επαρχία του Νομού Αργολίδας, στην Ανατολική Πελοπόννησο. Σχηματίστηκε με την διοικητική διαίρεση του 1833 και έμεινε αμετάβλητη σχεδόν μέχρι την κατάργησή της το 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστρια.
Γεωγραφική περιγραφή
Η Ερμιονίδα, είναι χερσόνησος που απέχει 2 ½ ώρες από την Αθήνα, 1 ½ ώρα από τον Ισθμό της Κορίνθου και 1 ώρα περίπου από το Ναύπλιο. Βρέχεται απ' τον Αργολικό κόλπο στα δυτικά και απ' το Μυρτώο πέλαγος στα νότια. Δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα έντονο ανάγλυφο με εξαίρεση τον ορεινό όγκο του Διδύμου στα βόρεια της επαρχίας. Με την επαρχία Ερμιονίδας γειτνιάζουν ο Πόρος, η Ύδρα και η Σπέτσες που διοικητικά ανήκαν στην Νομαρχία Πειραιώς. Με τα παραπάνω νησιά συνδέεται δια θαλάσσης με πλοία που ξεκινούν απ' το λιμάνι του Πειραιά και φτάνουν στο Πόρτο Χέλι ή την Ερμιόνη. Από ξηράς συνορεύει με την Επίδαυρο και τις Επαρχίες Άργους και Ναύπλιου που προσφέρονται για αποδράσεις εκτός της Ερμιονίδας.
Οθωμανική περίοδος
Η επαρχία Ερμιονίδος υπήρξε και κατά την Οθωμανική περίοδος στην Β' Τουρκοκρατία σαν Βιλαέτι Κάτω Νεχαγιέ. Είχε αποσπαστεί στα τέλη του 18ου αιώνα από το βιλαέτι του Ναυπλίου, πρωτεύουσα της ήταν το Κάτω Νεχαγιέ. Η διοικητική αυτή διαίρεση παρέμεινε μέχρι τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης.
Περίοδος 1833-1997
Η επαρχία Ερμιονίδας δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις επτά επαρχίες του νομού Αργολίδας και Κορινθίας. Αρχικά περιλάμβανε την μέχρι τότε Επαρχία Κάτω Ναχαγιέ περιέχοντας το Καστρί και το Κρανίδι, αλλά και τις Σπέτσες, με πρωτεύουσα τις Σπέτσες. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Το 1948 αποσπάστηκε από αυτή το νησί των Σπετσών. Τα επόμενα χρόνια η Επαρχία Ερμιονίδας ήταν η τρίτη επαρχία του Νομού Αργολίδας που αποτελούνταν από τους Δήμους Κρανιδίου και Ερμιόνης και από τις κοινότητες Δίδυμων, Θερμησίας, Ηλιοκάστρου, Κοιλάδας, Πορτοχελίου και Φούρνων. Είχε ως έδρα της το Δήμο Κρανιδίου.
Μετά το 1997
Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Στην θέση της δημιουργήθηκαν οι δήμοι Κρανιδίου και Ερμιόνης. Με το σχέδιο Καλλικράτης, εδάφη της επαρχίας αποτελούν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Ερμιονίδας.
Τουρισμός και παραλίες της Ερμιονίδας
Η Ερμιονίδα έχει μεγάλο μήκος ακτογραμμών. Οι ακτές της έχουν χαρακτηριστικό δαντελωτό σχήμα και διαμορφώνονται πολλές παραλίες και λιμανάκια. Οι πιο σημαντικές παραλίες της Ερμιονίδας είναι οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:επαρχίες του νομού Αργολίδας
Τζίνα Σιμονόφσκι
Ο Κίριλ (Τζίνα) Σιμονόφσκι (19 Οκτωβρίου 1915-12 Ιουνίου 1984) ήταν Βορειομακεδόνας διεθνής (με την Εθνική Ομάδα της πρώην Γιουγκοσλαβίας) ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίσθηκε στους συλλόγους FK Jug (στο ξεκίνημά του), Gragjanski Skopje (1938-1940), Macedonia Skopje (1941-1942 στο πρωτάθλημα της βουλγαρικής πολιτείας, όπως είχε μετονομαστεί η περιοχή λόγω κατάληψης από το βουλγαρικό στρατό, ενώ το ίδιο διάστημα έπαιξε 2 φορές στην Εθνική Ομάδα της Βουλγαρίας με το εκβουλγαρισμένο όνοματεπώνυμο Kiril Simeonov ), FK Vardar (1943-1944) και FK Partizan (1945-1950, κερδίζοντας 2 πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας και 1 κύπελλο). Ήταν ο πρώτος Σλαβομακεδόνας ποδοσφαιριστής που κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας (10 συμμετοχές-1 γκολ).
Μετά τη λήξη της αγωνιστικής σταδιοδρομίας του, έγινε προπονητής και εργάσθηκε στην Παρτιζάν, στη Βαρντάρ, στον Απόλλων Αθηνών, Άρη Θεσσαλονίκης, στον Ολυμπιακό και σε πολλά άλλα σωματεία της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδας και της Κύπρου.
Πηγές
Σιμονοφσκι Τζινα Σιμονοφσκι Τζινα Σιμονοφσκι Τζινα Σιμονοφσκι Τζινα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Βάρνταρ Κατηγορία:Βορειομακεδόνες προπονητές ποδοσφαίρου
Νικητές στο Γουίμπλεντον (διπλό)
Το διπλό ανδρών ξεκίνησε το 1884 ενώ το διπλό των γυναικών του τουρνουά αντισφαίρισης Γουίμπλεντον άρχισε το 1913. Εξαιτίας των δύο Παγκοσμίων Πολέμων δε διεξήχθησαν πρωταθλήματα τα έτη 1915–1918 και 1940–1945. Στον πιο πρόσφατο τελικό, τον Ιούλιο του 2017, στους άνδρες κέρδισε το δίδυμο των Λούκας Κούμποτ και Μαρσέλο Μέλο από την Πολωνία και τη Βραζιλία αντίστοιχα, ενώ στις γυναίκες τον τίτλο πήραν οι Ρωσίδες Εκατερίνα Μακάροβα και Έλενα Βέσνινα.
Παραπομπές
Νικητες διπλο
Ενιπέας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ενιπέας αναφέρονται:
Επίσης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος
Ο Μιχαήλ Α΄ Κηρουλάριος (1000 - 21 Ιανουαρίου 1059) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1043 έως το 1059.
Βιογραφία
Καταγόταν από οικογένεια συγκλητικών και ο ίδιος προοριζόταν για πολιτική σταδιοδρομία. Για το λόγο αυτό απέκτησε σημαντική μόρφωση. Αναμείχθηκε στη συνωμοσία για την ανατροπή του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ του Παφλαγόνα και για το λόγο αυτό εξορίστηκε μαζί με τον αδελφό του. Μόλις έμαθε ότι ο αδελφός του αυτοκτόνησε, αποφάσισε να καρεί μοναχός, για να αποφύγει περαιτέρω τιμωρίες.
Πατριαρχία
Με την άνοδο στο θρόνο του Κωνσταντίνου Θ΄ του Μονομάχου, αναδείχθηκε πανίσχυρος σύμβουλός του και κατόπιν εξελέγη Πατριάρχης. Εργάστηκε για το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την τόνωση του κύρους της πατερικής παράδοσης. Ευρύτερα γνωστός είναι ο Μιχαήλ Κηρουλάριος ως ο Πατριάρχης επί της Πατριαρχίας του οποίου συνετελέσθη το Σχίσμα μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Εκκλησίας.
Ήταν από τους Πατριάρχες που αναμείχθηκαν με αυτοκρατορικό τρόπο στα κοινά. Ο Μιχαήλ Ψελλός αναφέρει ότι του έλειπε μόνο η πορφύρα και τα ερυθρά πέδιλα. Ήρθε σε σύγκρουση με τον Μιχαήλ Ψελλό, ο οποίος υπερασπιζόταν την κλασική ελληνική φιλοσοφία και πολλές φορές τον αποδοκίμαζε και τον ανάγκαζε να υπαναχωρήσει από τις θέσεις του.
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος του συμπεριφερόταν με φόβο και ο Κηρουλάριος αναμείχθηκε στο ζήτημα της απομάκρυνσής του από τον θρόνο. Όταν όμως επιχείρησε να επιβληθεί στη διάδοχό του, την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, αυτή του είπε να περιοριστεί στα εκκλησιαστικά θέματα. Ο διάδοχός της, Μιχαήλ ΣΤ΄ ο Στρατιωτικός, προσπάθησε να ακολουθήσει το παράδειγμά της, αλλά ο Κηρουλάριος του έδειξε την περιφρόνησή του με το να φοράει τα πορφυρά υποδήματα που προορίζονταν για τους αυτοκράτορες και να συμμετάσχει στη συνωμοσία για την αντικατάστασή του από τον Ισαάκιο Α' Κομνηνό. Ως ανταμοιβή, ο Ισαάκιος παρείχε στο Πατριαρχείο τον πλήρη έλεγχο πάνω στον αυτοκρατορικό καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας.
Όμως, ο Ισαάκιος σύντομα εξοργίστηκε από την αλαζονεία του Κηρουλάριου και, έχοντας πάρει με το μέρος του την κοινή γνώμη, φρόντισε για την απομάκρυνσή του από τον Οικουμενικό Θρόνο. Εξορίστηκε στην Προικόνησο και κατόπιν στην Ίμβρο. Συγκροτήθηκε μάλιστα και δικαστήριο εναντίον του, αλλά δεν πρόλαβε να τον δικάσει, καθώς πέθανε αιφνιδιαστικά από αποπληξία το 1059.
Ιδιαίτερες αναφορές
Δεν δίστασε να εμπλακεί σε σύγκρουση με τον παπικό θρόνο, όταν επιχειρήθηκε η βίαιη επιβολή των λατινικών εθίμων στις επαρχίες Απουλίας, Καλαβρίας και Σικελίας του οικουμενικού θρόνου.
Δείτε επίσης
Μιχαήλ Α Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Έκταμα
Η λέξη έκταμα απαντάται κυρίως ως ναυτικός όρος. Παλαιότερα λεγόταν "κάθεμα", είναι το κοινώς λεγόμενο "καλούμο" ή "καλούμα καδένας". Ως έκταμα χαρακτηρίζεται το συνολικό μήκος της αλυσίδας (καδένας) της άγκυρας που έχει ποντιστεί μέχρι του πλοίου (όκκιο) και μετριέται σε αριθμούς αμμάτων, αρχής γενομένης από την άγκυρα προς το πλοίο, π.χ. έκταμα πέντε αμμάτων (κοινώς "πέντε κλειδιά καλούμο"). Από το μήκος του εκτάματος εξαρτάται και η ασφαλής αγκυροβολία. Τα πλοία που "σαλεύουν" επί μιας αγκύρας θα πρέπει να παρεάσουν (=αφήσουν) έκταμα περίπου το τριπλάσιο του βάθους του σημείου αγκυροβολίας.
Για παράδειγμα αν το βάθος στο επιλεγμένο σημείο αγκυροβολίας είναι 7 μ. τότε το έκταμα της καδένας που θα πρέπει να αφεθεί πρέπει να είναι τουλάχιστον 21 μέτρα. Αν ο άνεμος γίνεται σφοδρότερος ευνόητο είναι ότι θα πρέπει να "παρεάται" (καλουμάρεται) αλυσίδα ώστε ν΄ αυξάνεται το έκταμα. Αν και τότε εξακολουθεί το πλοίο να σύρει την άγκυρα, που αυτό γίνεται και εμπειρικά αντιληπτό από τα "σκροτσαρίσματα" (τραντάγματα) της καδένας στη πλώρη, τότε ποντίζεται και δεύτερη άγκυρα με έκταμα σχεδόν ίσο με το βάθος του βυθού ως "μόλυβδο βολίδος" όπως λεγόταν παλαιότερα, ή διαφορετικά επαναλαμβάνεται αγκυροβολία σε άλλο ασφαλέστερο σημείο.
Σε περίπτωση "αμφιδέτησης επ΄ αγκύρων" (αγκυροβολία και με τις δύο άγκυρες) θα πρέπει, όσο το δυνατόν, τα εκτάματα των καδενών να εξισώνονται (να είναι ίσα). Το εκάστοτε έκταμα + το μήκος του πλοίου αποτελούν την ακτίνα ασφαλείας του πιθανού κύκλου στροφής του αγκυροβολημένου πλοίου σε περιπτώσεις μετάπτωσης του ανέμου. Τούτο σημειώνεται στο χάρτη (αγκυροβολίας) και ελέγχεται το ελεύθερο του χώρου από κάθε κίνδυνο (π.χ. προσάραξης σε αβαθή, ή επικίνδυνης προσέγγισης με άλλο αγκυροβολημένο πλοίο).
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Ναυτική τέχνη
Τίρυνθα
Η Τίρυνθα (Τίρυνς) είναι μυκηναϊκός αρχαιολογικός χώρος στην Αργολίδα της Πελοποννήσου.
Η Τίρυνθα ήταν ένα φρούριο πάνω σε έναν λόφο, εγκαταλελειμένο επτά χιλιάδες χρόνια, πριν από την αρχή της Εποχής του Χαλκού. Έφτασε στο απόγειο της μεταξύ 1400 και 1200 π.Χ., όταν έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του μυκηναϊκού κόσμου, και ειδικότερα της Αργολίδας. Τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της ήταν το ανάκτορό της, οι κυκλώπειες σήραγγες και ιδιαίτερα τα κυκλώπεια τείχη της, που έδωσαν στην πόλη το ομηρικό της επίθετο «ισχυρή τειχισμένη Τίρυνθα». Η Τίρυνθα συνδέθηκε με τους μύθους γύρω από τον Ηρακλή, καθώς η πόλη ήταν η κατοικία του ήρωα κατά τη διάρκεια των άθλων του, και ορισμένες πηγές την αναφέρουν ως γενέτειρά του.
Το περίφημο μέγαρο του ανακτόρου της Τίρυνθας διαθέτει μεγάλη αίθουσα δεξιώσεων, η κύρια αίθουσα της οποίας είχε θρόνο τοποθετημένο στον δεξιό τοίχο και κεντρική εστία, που οριοθετείται από τέσσερις ξύλινους κίονες μινωικού τύπου, που χρησίμευαν ως στηρίγματα της στέγης. Δύο από τους τρεις τοίχους του μεγάρου ενσωματώθηκαν σε αρχαϊκό ναό της Ήρας. Η τοποθεσία παρήκμασε στο τέλος της μυκηναϊκής περιόδου και ερήμωσε εντελώς την εποχή που την επισκέφτηκε ο Παυσανίας τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Το 1300 π.Χ. η ακρόπολη και η κάτω πόλη είχαν πληθυσμό 10.000 κατοίκων που κάλυπταν 20–25 εκτάρια. Παρά την καταστροφή του παλατιού το 1200 π.Χ., ο πληθυσμός της πόλης συνέχισε να αυξάνεται και μέχρι το 1150 π.Χ., είχε πληθυσμό 15.000 κατοίκων.
Η UNESCO χαρακτήρισε την Τίρυνθα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1999.
Θρύλος
thumb|left|100εσ|αναπαράσταση της Τίρυνθας απο ψηλά Η Τίρυνθα αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο, ο οποίος ύμνησε τα τεράστια τείχη της. Η αρχαία παράδοση υποστήριζε ότι τα τείχη χτίστηκαν από τους Κύκλωπες επειδή μόνο γίγαντες υπεράνθρωπης δύναμης θα μπορούσαν να είχαν σηκώσει τις τεράστιες πέτρες. Μετά την παρατήρηση των τειχών της ερειπωμένης ακρόπολης τον 2ο αιώνα μ.Χ., ο γεωγράφος Παυσανίας έγραψε ότι δύο μουλάρια που έλκονταν μεταξύ τους δεν μπορούσαν να μετακινήσουν ούτε τις μικρότερες πέτρες.