cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς
Ο Γιούζεφ Άνταμ Ζίγκμουντ Τσιρανκιέβιτς (πολωνικά: Józef Adam Zygmunt Cyrankiewicz) (23 Απριλίου 1911 - 20 Ιανουαρίου 1989) ήταν Πολωνός Σοσιαλιστής (ΠΣΚ) και μετά το 1948 Κομμουνιστής πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας μεταξύ 1947 και 1952, και ξανά για 16 χρόνια μεταξύ 1954 και 1970. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Πολωνίας από το 1970 έως το 1972.
Πρώιμη ζωή
Ο Τσιρανκιέβιτς γεννήθηκε στο Τάρνουφ, που βρισκόταν τότε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Ο πατέρας του ήταν ο Γιούζεφ (1881-1939) και η μητέρα του η Ρεγκίνα, το γένος Σπακ (1880-1966). Ο πατέρας του ήταν ντόπιος ακτιβιστής της Εθνικής Δημοκρατίας, καθώς και υπολοχαγός στις Πολωνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ η μητέρα του ήταν ιδιοκτήτρια αρκετών πριονιστηρίων. Ο Τσιρανκιέβιτς παρακολούθησε το Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο. Έγινε γραμματέας του παραρτήματος της Κρακοβίας του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος το 1935.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ενεργός με την Ένωση Ενόπλων Μάχης (Związek Walki Zbrojnej, αργότερα μετονομάστηκε σε Εσωτερικός Στρατός), την πολωνική οργάνωση αντίστασης, από την αρχή της ήττας της Πολωνίας το 1939 στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τσιρανκιέβιτς συνελήφθη από τη Γκεστάπο την άνοιξη του 1941 και μετά τη φυλάκιση του στη φυλακή Μοντελούπιχ στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Έφτασε στις 4 Σεπτεμβρίου 1942 και έλαβε τον αριθμό εγγραφής 62.933.
Αυτός, μαζί με άλλους κρατούμενους στο Άουσβιτς, μεταφέρθηκε τελικά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν, καθώς η σοβιετική πρώτη γραμμή πλησίασε το Άουσβιτς στα τέλη του πολέμου. Τελικά απελευθερώθηκε από τον αμερικανικό στρατό.
Το επίμαχο ζήτημα του Άουσβιτς
Σύμφωνα με την μεταπολεμική κομμουνιστική προπαγάνδα της εποχής, ενώ ήταν στο Άουσβιτς, ο Τσιρανκιέβιτς επιχείρησε να οργανώσει ένα κίνημα αντίστασης μεταξύ των άλλων φυλακισμένων σοσιαλιστών και επίσης εργάστηκε για να ενώσει τις διάφορες διεθνείς ομάδες κρατουμένων. Αυτοί οι ισχυρισμοί, που χρησιμοποιούνταν για να ενισχύσουν τη φήμη του στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, θεωρούνται υπερβολικοί από τους σύγχρονους ιστορικούς. Αντ΄ αυτού, οι σύγχρονοι ιστορικοί σημειώνουν ότι ο Τσιρανκιέβιτς αρνήθηκε αμφιλεγόμενα όχι μόνο την έφεση για θανατική ποινή από τον Βίτολντ Πιλέτσκι, έναν μαχητή αντίστασης του Εσωτερικού Στρατού που διείσδυσε στο Άουσβιτς και θεωρείται ο κύριος δημιουργός της αντίστασης εκεί, αλλά πρότεινε «να αντιμετωπιστεί σκληρά, ως εχθρός του κράτους».
Πρώτη περίοδος στην εξουσία
Μετά το τέλος του πολέμου, έγινε γενικός γραμματέας της κεντρικής εκτελεστικής επιτροπής του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος το 1946. Ωστόσο, οι εσωτερικές συγκρούσεις χώρισαν το Κόμμα σε δύο στρατόπεδα: το ένα με επικεφαλής τον Τσιρανκιέβιτς, το άλλο με επικεφαλής τον Έντβαρντ Οσούμπκα-Μοράφσκι, ο οποίος ήταν επίσης πρωθυπουργός.
Ο Οσούμπκα-Μοράφσκι πίστευε ότι το ΠΣΚ πρέπει να ενωθεί με το άλλο μη κομμουνιστικό κόμμα στην Πολωνία, το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα (ΠΛΚ), για να σχηματίσει ένα ενωμένο μέτωπο ενάντια στον κομμουνισμό. Ο Τσιρανκιέβιτς υποστήριξε ότι το ΠΛΚ πρέπει να στηρίξει τους κομμουνιστές (που κατείχαν τις περισσότερες θέσεις στην κυβέρνηση) στην εκτέλεση ενός σοσιαλιστικού προγράμματος, ενώ ήταν αντίθετος στην επιβολή μονοκομματικής διακυβέρνησης. Το Κομμουνιστικό Πολωνικό Εργατικό Κόμμα (ΠΕΚ) έπαιξε σε αυτή τη διαίρεση εντός του ΠΣΚ, απομακρύνοντας τον Οσούμπκα-Μοράφσκι και καθιστώντας τον Τσιρανκιέβιτς πρωθυπουργό.
Το ΠΛΚ συγχωνεύθηκε με το ΠΕΚ το 1948 για να σχηματιστεί το Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών (ΠΚΕΕ). Αν και το ΠΚΕΕ ήταν το ΠΕΚ με νέο όνομα, ο Τσιρανκιέβιτς παρέμεινε ως πρωθυπουργός. Ορίστηκε επίσης γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΚΕΕ.
Ο Τσιρανκιέβιτς εγκατέλειψε τη θέση του πρωθυπουργού το 1952, επειδή ο αρχηγός του κόμματος, Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, ήθελε τη θέση για τον εαυτό του. Ωστόσο, έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός υπό τον Μπιέρουτ.
Δεύτερη περίοδος στην εξουσία
Ωστόσο, το 1954, αφού η Πολωνία επέστρεψε στη «συλλογική ηγεσία», ο Τσιρανκιέβιτς επέστρεψε στην πρωθυπουργία, μια θέση που θα κατείχε μέχρι το 1970. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, υπήρχε λίγη αριστερά από τον Τσιρανκιέβιτς τον σοσιαλιστή, όπως αποδεικνύεται κατά τη διάρκεια της αναταραχής του 1956 μετά τη «μυστική ομιλία» της Νικίτα Χρουστσόφ. Προσπάθησε να καταστείλει τις ταραχές που ξέσπασαν αρχικά σε ολόκληρη τη χώρα, απειλώντας ότι «οποιοσδήποτε προκλητικός ή τρελός που σηκώνει το χέρι του εναντίον της λαϊκής κυβέρνησης μπορεί να είναι σίγουρος ότι αυτό το χέρι θα κοπεί».
Ο Τσιρανκιέβιτς ήταν επίσης υπεύθυνος για την εντολή του πυροβολισμού των διαδηλωτών κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του 1970 στην ακτή, όπου 42 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 1.000 τραυματίστηκαν. Λίγους μήνες μετά από αυτές τις διαδηλώσεις, ο Τσιρανκιέβιτς βγήκε στην ημι-συνταξιοδότηση και διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας - μια θέση ισοδύναμη με εκείνη ενός τελετουργικού προέδρου. Κατείχε αυτήν τη θέση μέχρι να αποσυρθεί το 1972.
Ο Τσιρανκιέβιτς πέθανε το 1989, λίγους μήνες πριν από την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ωστόσο, ο Τσιρανκιέβιτς (και άλλοι που συμμετείχαν στη δίκη του 1948) κατηγορήθηκε μετά θάνατον, το 2003, για συνενοχή στη δολοφονία του Βίτολντ Πιλέτσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1965-1969) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1969-1972) Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν-Γκούζεν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 2η τάξη Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Σαϊτάμα
Το όνομα Σαϊτάμα μπορεί να αναφέρεται:
Εποχή της πληροφορίας
thumb|260x260px|Οπτικοποίηση των διάφορων διαδρομών μέσα από ένα τμήμα του [[Διαδίκτυο|διαδικτύου]]
Ο όρος εποχή της πληροφορίας, γνωστή και ως εποχή των υπολογιστών, αναφέρεται στην ιδέα ότι η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται από τη δυνατότητα των ανθρώπων να ανταλλάσσουν και να μεταφέρουν πληροφορίες ελεύθερα και να έχουν άμεση πρόσβαση σε γνώσεις που θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να βρεθούν στο παρελθόν. Η έννοια αυτή συνδέεται με την έννοια της ψηφιακής εποχής ή της ψηφιακής επανάστασης και μεταφέρει τις επιπτώσεις της αλλαγής από την παραδοσιακή βιομηχανία (την οποία εγκαθίδρυσε η βιομηχανική επανάσταση μέσα από την εκβιομηχάνιση) σε μια οικονομία που βασίζεται στο χειρισμό των πληροφοριών. Η περίοδος αυτή θεωρείται ότι ξεκίνησε γύρω στα τέλη του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα μ.Χ., χωρίς να υπάρχει επίσημη ημερομηνία έναρξης. Με την εφεύρεση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στις αρχές του 21ου αιώνα, μερικοί ισχυρίζονται ότι η εποχή της πληροφορίας έχει μετεξελιχθεί στην εποχή της προσοχής.
Ο όρος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως από τα τέλη του 1980 και κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα.
Το διαδίκτυο
μικρογραφία|260x260εσ|[[Φορητός υπολογιστής που συνδέεται στη Βικιπαίδεια μέσω διαδικτύου έχοντας έτσι πρόσβαση στις πληροφορίες της]] Το διαδίκτυο σχεδιάστηκε αρχικά ως ένα κατανεμημένο δίκτυο που θα μπορούσε να συνδέσει υπολογιστές μεταξύ τους, να είναι ανθεκτικό και να μην έχει τρωτά σημεία. Το διαδίκτυο δεν θα μπορούσε να καταρρεύσει ολοκληρωτικά από μια μοναδική αιτία, και αν μεμονωμένες περιοχές του δικτύου απενεργοποιηθούν τότε οι πληροφορίες θα μπορούσαν να αλλάξουν εύκολα πορεία. Δημιουργήθηκε από την APRA και η πρώτη του ονομασία ήταν APRANET. Οι πρώτες βασικές του εφαρμογές και λειτουργίες ήταν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και η μεταφορά αρχείων.
Παρ' όλα αυτά, μόνο μετά την δημιουργία του παγκόσμιου ιστού το 1989 το διαδίκτυο έγινε πραγματικά ένα παγκόσμιο δίκτυο. Σήμερα το διαδίκτυο έχει γίνει η απόλυτη πλατφόρμα για την επιτάχυνση της ροής των πληροφοριών και είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μορφή των μέσων ενημέρωσης.
Εξέλιξη
Το 1956 στις Ηνωμένες Πολιτείες οι ερευνητές παρατήρησαν ότι ο αριθμός των ατόμων που κατείχαν θέσεις εργασίας γραφείου υπερέβαιναν στον αριθμό των ανθρώπων που κατείχαν θέσεις χειρωνακτικής εργασίας. Τότε οι ερευνητές συνειδητοποίησαν ότι η βιομηχανική εποχή είχε φτάσει στο τέλος της. Καθώς η βιομηχανική εποχή έφτανε στο τέλος της, τα νεότερα χρόνια υιοθέτησαν τον τίτλο της εποχής της πληροφορίας.
Εκείνη την εποχή, ελάχιστες θέσεις εργασίας είχαν να κάνουν με υπολογιστές και γενικά με ότι έχει να κάνει με την τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι άνθρωποι που κατείχαν βιομηχανικές θέσεις κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής εποχής ήταν σταθερά απομακρυσμένοι. Ο αριθμός των ανθρώπων που κρατούσαν θέσεις εργασίας ως υπάλληλοι καταστημάτων, υπάλληλοι γραφείου, νοσοκόμοι, δάσκαλοι κλπ. ολοένα και αυξανόταν. Ο δυτικός κόσμος μετατρεπόταν σε μια οικονομία παροχής υπηρεσιών.
Τελικά η τεχνολογία της πληροφορικής και των επικοινωνιών (όπως είναι οι υπολογιστές και γενικά των ηλεκτρονικών υπολογιστικών μηχανημάτων, των οπτικών ινών, των επικοινωνιακών δορυφόρων, του διαδικτύου) έγινε σημαντικό μέρος της σύγχρονης οικονομίας. Οι υπολογιστές εξελίσσονταν συνεχώς και σαν αποτέλεσμα πολλές επιχειρήσεις γνώρισαν δραματικές αλλαγές.
Έτσι, συχνά ο όρος εποχή της πληροφορίας αναφέρεται στη χρήση των κινητών τηλεφώνων της ψηφιακής μουσικής, της τηλεόρασης υψηλής ευκρίνειας, των ψηφιακών καμερών, του διαδικτύου καθώς και σε άλλα σχετικά προϊόντα και υπηρεσίες που έχουν τεθεί σε ευρεία χρήση.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Ψηφιακά μέσα Κατηγορία:Νεότερη ιστορία Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι Κατηγορία:Μεταμοντερνισμός Εποχη πληροφοριας
Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ (Papa Gregorio XVI, γεννημένος ως Βαρθολομέος Αλμπέρτο Καππέλλαρι, 18 Σεπτεμβρίου 1765 – 1 Ιουνίου 1846) βασίλεψε από τις 2 Φεβρουαρίου 1831 έως και τον θάνατό του το 1846. Είχε υιοθετήσει το όνομα Μαούρο κατά την είσοδό του στο θρησκευτικό τάγμα του Καμαλντόλεσε.
Έντονα συντηρητικός και παραδοσιακός, αντέταξε δημοκρατικό εκσυγχρονισμό και μεταρρυθμίσεις στο παπικό κράτος και σε όλη την Ευρώπη, βλέποντας τα μέτωπα του επαναστατικού αριστερισμού. Έναντι αυτών των τάσεων που αποσκοπούσε στην ενδυνάμωση της θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας του παπισμού, ενθάρρυνε ιεραποστολική δραστηριότητα στο εξωτερικό για να αυξηθεί η διεθνής επιρροή της εκκλησίας, αλλά η σκληρή καταστολή, η οικονομική σπατάλη και αμέλεια του άφησε βαθύ αντιλαϊσμό στην εγχώρια αγορά.
Παραμένει ο τελευταίος πάπας που έλαβε το όνομα «Γρηγόριος» μετά την εκλογή του, και ο τελευταίος μη-επίσκοπος που έγινε πάπας.
Πρόωρη ζωή
Ο Καππέλλαρι γεννήθηκε στο Μπελούνο, στις 18 Σεπτεμβρίου 1765. Οι γονείς του ήταν από ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Πεσάριλς, στο Φρίουλι. Σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο θρησκευτικό τάγμα του Καμαλντόλεσε (μέρος της μοναστικής οικογένειας των Βενεδικτίνων) και εισήλθε στο Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ στο Μουράνο, κοντά στη Βενετία. Ως μοναχός του Καμαλντόλεσε, ο Καππέλλαρι σύντομα κέρδισε την διάκριση για τις θεολογικές και τις γλωσσικές δεξιότητες του.
Το 1799 δημοσίευσε μια πολιτική εναντίον των ιταλικών Τζανσένιστς με τίτλο Trionfo della Σάντα Sede («Ο Θρίαμβος της Αγίας Έδρας»), η οποία πέρασε από διάφορες εκδόσεις στην Ιταλία και μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Το 1800 έγινε μέλος της Ακαδημίας της Καθολικής Θρησκείας, που ιδρύθηκε από τον Πάπα Πίο VII (1800-1823), στην οποία συνέβαλε απομνημονεύματα για θεολογικά και φιλοσοφικά ερωτήματα. Το 1805 έγινε ηγούμενος της Μονής του Αγίου Γρηγορίου της Ρώμης.
Όταν ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων πήρε τη Ρώμη και αποβλήθηκε ο Πάπας Πίος VII το 1809, ο Καππέλλαρι κατέφυγε στο Μουράνο. Από εκεί και μια ομάδα μοναχών μετακόμισε στην Πάδοβα το 1814. Μετά από την τελική ήττα του Ναπολέοντα, το Συνέδριο της Βιέννης αποκατέστησε την κυριαρχία του Πάπα, πάνω από την κεντρική Ιταλία και ο Καππέλλαρι κλήθηκε πίσω στη Ρώμη για να αναλάβει ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος του Καμαλντόλεσε. Στη συνέχεια διορίστηκε ως σύμβουλος για την Ιερά Εξέταση και αργότερα προήχθη σε Νομάρχης της Συνόδου της Προπαγάνδας Fide («Διάδοση της Πίστης»), η οποία ασχολήθηκε με όλα το ιεραποστολικό έργο εκτός της ισπανικής αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των μη καθολικών κρατών στην Ευρώπη.
Καρδινάλιος
Στις 21 Μαρτίου 1825, ο Καππέλλαρι διορίσθηκε καρδινάλιος από τον Πάπα Λέοντα ΧΙΙ, και λίγο αργότερα του ζητήθηκε να διαπραγματευτεί ένα κονκορδάτο για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των Καθολικών στις Κάτω Χώρες, μια διπλωματική εργασία η οποία ολοκλήρωσε επιτυχώς. Ο ίδιος διαπραγματεύτηκε επίσης μια ειρήνη για λογαριασμό των Αρμενίων Καθολικών με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έχει καταδικάσει δημοσίως τους Πολωνούς επαναστάτες, που νόμιζε ότι είχαν προσπαθήσει να υπονομεύσουν τον Ρώσο Τσάρο Νικόλαο Ι προκειμένου να υποστηρίξει την Καθολική αιτία των βασιλοφρόνων στη Γαλλία αναγκάζοντάς τον να εκτρέψουν τα στρατεύματά του για να καταστείλει την εξέγερση στην Πολωνία.
Εκλογή ως Πάπας
Στις 2 Φεβρουαρίου 1831 μετά από μια πενήντα ημέρες συνεδρίασης του κονκλάβιου, ο Καππέλλαρι απροσδόκητα επιλέγεται να διαδεχθεί τον Πάπα Πίο VIII (1829-1830). Η εκλογή είχε επηρεαστεί από το γεγονός ότι ο καρδινάλιος θεωρείται ο πιο πάπας ακόμη και αν, ο Τζιάκομο Ιουστινιάνης, άσκησε βέτο από τον βασιλιά Φερδινάνδο VII της Ισπανίας. Τότε προέκυψε ένα αδιέξοδο μεταξύ των άλλων δύο σημαντικότερων υποψηφίων, τον Εμμανουήλ Ντε Γκρεγκόριο και τον Βαρθολομαίο Πάκκα. Για να επιλύσουν το αδιέξοδο, οι καρδινάλιοι στράφηκαν προς τον Καππέλλαρι, αλλά πήρε το 83% των ψηφοδελτίων.
Κατά το χρόνο της εκλογής, ο Καρδινάλιος Καππέλλαρι δεν ήταν ακόμη ένας επίσκοπος: αυτός είναι ο τελευταίος άνθρωπος μέχρι στιγμής που εκλέχθηκε Πάπας πριν από την επισκοπική χειροτονία του. Χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Βαρθολομαίο Πάκκα, Καρδινάλιος Επίσκοπος της Όστια και του Βελλέτρι και πρύτανης του Ιερού Κολεγίου των Καρδιναλίων, μαζί με τον Πιέρ Φραντσέσκο Γκαλλέφφι, Καρδινάλιος Επίσκοπος του Πόρτο Σάντα Ρουφίνα και υποπρύτανη του Ιερού Κολλεγίου των Καρδιναλίων και τον Τομάσο Αρέτσο, Καρδινάλιος Επίσκοπος της Σαμπίνα, που ενεργεί ως συν-Κονσεκράτορας.
Η επιλογή του Γρηγορίου ΙΣΤ, όπως το όνομα του επηρεάστηκε από το γεγονός ότι ήταν ηγούμενος του μοναστηριού Αγίου Γρηγορίου στο λόφο Πίστη για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Αυτό ήταν το ίδιο μοναστήρι από το οποίο ο Πάπας Γρηγόριος Ι είχε αποστείλει ιεραπόστολους στην Αγγλία το 596.
Το έργο του ως Πάπας
Η Γαλλική Επανάσταση του 1830, η οποία ανέτρεψε την Βουλή των Βουρβόνων, είχε μόλις προκάλεσε ένα σοβαρό πλήγμα για τα Καθολικά βασιλόφρονα κόμματα στη Γαλλία. Σχεδόν η πρώτη πράξη της νέας γαλλικής κυβέρνησης ήταν να αδράξουν την Ανκόνα, ρίχνοντας έτσι την Ιταλία και ιδίως το παπικό κράτος, σε μια κατάσταση σύγχυσης και πολιτικών αναταραχών. Κατά τη διάρκεια του αγώνα που ακολούθησε, ήταν περισσότερες από μία φορές που χρειαζόταν τα αυστριακά στρατεύματα να πολεμήσουν τους Ρεπουμπλικάνοου συμμετείχαν σε μια εκστρατεία ανταρτών. Η συντηρητική κυβέρνηση της Παπικής Πολιτείας ανέβαλαν μεταρρυθμίσεις που τους είχε υποσχεθεί μετά από μια σειρά από απόπειρες δολοφονίας. Η αντικατάσταση του Θωμά Μπερνέττι από τον Λουίτζι Λαμπρουσκίνι ως Καρδινάλιος Υφυπουργός το 1836 δεν έκανε τίποτα για να κατευνάσει την κατάσταση.
Διακυβέρνηση του Πάπα
Ο Γρηγόριος ΙΣΤ' και ο Καρδινάλιος Λαμπρουσκίνι ήταν αντίθετοι σε βασικές τεχνολογικές καινοτομίες όπως ο φωτισμός του φυσικού αερίου και των σιδηροδρόμων, πιστεύοντας ότι θα προωθήσουν το εμπόριο και να αυξήσουν τη δύναμη της αστικής τάξης, οδηγώντας σε αιτήματα για φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που θα υπονόμευε την μοναρχική εξουσία του Πάπα πάνω από την κεντρική Ιταλία. Ο Γρηγόριος ΙΣΤ' στην πραγματικότητα απαγόρευσε τους σιδηρόδρομους στα παπικά κράτη, λόγω της γαλλικής θεατρικής παράστασης για τους γαλλικούς σιδηροδρόμους chemins d'Enfer.
Οι εξεγέρσεις στο Βιτέρμπο το 1836, σε διάφορα μέρη των απολινώσεων το 1840, στη Ραβέννα το 1843 και στο Ρίμινι το 1845, ακολούθησαν χονδρικές εκτελέσεις και δρακόντειες ποινές της σκληρής εργασίας και της εξορίας, αλλά δεν έφεραν την αναταραχή μέσα στα παπικά κράτη υπό τον έλεγχο των αρχών. Ο Γρηγόριος ΙΣΤ' έκανε μεγάλες δαπάνες για αμυντικά, αρχιτεκτονικά και τεχνικά έργα, με ένα μνημείο για τον Πάπα Λέοντα ΧΙΙ που χτίστηκε από τον Τζιουσέππε Φαμπρίς το 1837. Επίσης, υπήρξε αφειδώς αιγίδα σε μελετητές όπως ο Άντζελο Μάι, ο Τζιουσέππε Μεζζοφάντι και ο Γκαετάνο Μορόνι. Αυτή η γενναιοδωρία, ωστόσο, αποδυνάμωσε σημαντικά τα οικονομικά του Πάπα.
Άλλες δραστηριότητες
Το 1839, ο Γρηγόριος ΙΣΤ' εξέδωσε εγκύκλιο κατά του Ατλαντικού δουλεμπορίου, το Σουπρέμο Αποστόλατους. Άλλες σημαντικές εγκύκλιες ήταν το Σολλισίτουντο των Εκκλησιών που αναφερόταν στην περίπτωση της αλλαγής της κυβέρνησης, η εκκλησία θα διαπραγματευόταν με τη νέα κυβέρνηση για την τοποθέτηση των επισκόπων και των κενών μητροπόλεων (εκδόθηκε το 1831), το Μιράρι Βος σχετικά με τον φιλελευθερισμό και τη θρησκευτική αδιαφορία (που εκδόθηκε στις 15 Αυγούστου 1832), το Στάτους Γκραβιόρα σχετικά με το προγματιστικό Σύνταγμα στην Ρηνανία (που εκδόθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1833) και το Σίνγκιουλαρι Αριθμός στις ιδέες του Hugues Félicité Robert de Lamennais (που εκδόθηκε στις 25 Ιουνίου 1834).
Ο Γρηγόριος ΙΣΤ' αγιοποιήθηκε από το Βερόνικα Τζουλιάνι, ένα ιταλικό μυστικιστικό. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, πέντε άγιοι αγιοποιήθηκαν, τριάντα τρεις υπηρέτες του Θεού δηλώθηκαν Μακάριοι, (συμπεριλαμβανομένου του Αυγουστινιάνικου Σάιμον του Κασκία), πολλές νέες παραγγελίες ιδρύθηκαν ή υποστηρίχθηκε, η αφοσίωση των πιστών προς τη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, αυξήθηκε, στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.
Θάνατος και ταφή
Στις 20 Μαΐου 1846, ένιωσε τον εαυτό του αδύναμο παραλείποντας τον τομέα της υγείας. Λίγες μέρες αργότερα, ήταν άρρωστος με ερυσίπελας στο πρόσωπο. Αρχικά, η λοίμωξη δεν θεωρούταν να είναι πολύ σοβαρή, αλλά στις 31 Μαΐου, η δύναμη του ξαφνικά χάθηκε, και θεωρήθηκε ότι το τέλος του ήταν κοντά.
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ' πέθανε την 1 Ιουνίου 1846 μετά από μια σοβαρή επίθεση του ερυσίπελας προσώπου, ενώ υπήρχαν δύο συνοδοί κοντά του τη στιγμή του θανάτου του. Μετά την κηδεία του, θάφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Καταδίκη του δουλεμπορίου
Το 1839, ο Γρηγόριος ΙΣΤ' καταδικάζοντας το δουλεμπόριο έγραψε:
''Εμείς κρίναμε ότι ανήκε στην ποιμαντική μέριμνα μας για τους εαυτούς μας για να ασκήσουμε διώξη από τους πιστούς, το απάνθρωπο δουλεμπόριο σε νέγρους και όλους τους άλλους άνδρες. [...] Ελπίζω να αφαιρέσετε μια τέτοια ντροπή από όλα τα χριστιανικά έθνη, που αντικατοπτρίζεται πλήρως σε όλο το ζήτημα και αφού λάβει τη γνώμη πολλών από τους Σεπτού μας αδελφούς, τους καρδιναλίους της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας και το περπάτημα στην χνάρια των προκατόχων μας, μας προειδοποιούν και εξορκίζω διακαώς στον Κύριο ότι οι πιστοί πρέπει να έχουν κάθε προϋπόθεση ότι κανείς στο μέλλον θα τολμήσουν να πειράξουν κανέναν, να λεηλατήσουν τα υπάρχοντά του, να μειώσει σε δουλεία, ή να δανείζει ενισχύσεις σε όσους δώσουν στον εαυτό τους μέχρι σε αυτές τις πρακτικές, ή η άσκηση που η απάνθρωπη κυκλοφορία με την οποία οι μαύροι, είναι σαν να μην ήταν άνδρες, αλλά μάλλον ζώα, που έχουν τεθεί σε υποτέλεια, σε καμία περίπτωση δεν έχει σημασία με ποιο τρόπο είναι, χωρίς καμία διάκριση, σε περιφρόνηση των δικαιωμάτων της δικαιοσύνης και της ανθρωπότητας, δεν αγοράζονται, δεν πωλούνται, και αφιερώστε μερικές φορές την πιο δύσκολη εργασία. Περαιτέρω, με την ελπίδα του κέρδους, προτάσεις αγοράς που γίνονται στους πρώτους ιδιοκτήτες των Μαύρων, οι διαφωνίες και οι σχεδόν αέναες συγκρούσεις που προκλήθηκαν σε αυτές τις περιοχές. Εμείς κατακρίνουμε, τότε, βάσει της Αποστολικής μας Αρχής, όλες οι πρακτικές που προαναφέρθηκαν κρίθικαν ως απολύτως ανάξια του χριστιανικού ονόματος. Με την ίδια Αρχή Απαγορεύουμε και αυστηρά οποιοδήποτε Εκκλησιαστικό ή να ορίσει πρόσωπο από τεκμήριο να υπερασπιστεί ως επιτρεπτή αυτή τη κίνηση στους Μαύρους, υπό Δεν έχει σημασία τι πρόφαση ή δικαιολογία, ή από τη δημοσίευση ή τη διδασκαλία με οποιονδήποτε τρόπο, σε δημόσια ή ιδιωτικά, γνώμες αντίθετες προς Αυτό που έχουμε που ορίζονται στην παρούσα Αποστολική Επιστολή.''
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Πάπες 19ου αιώνα
Αρκάντιους Μάλας
Ο Αρκάντιους Μάλαρτζ (Arkadiusz Malarz, 19 Ιουνίου 1980) είναι Πολωνός ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1980 στην πόλη Πούλτουσκ της Πολωνίας. Αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της πατρίδας του (με πιο γνωστές την Πολόνια Βαρσοβίας και την Λέχ Πόζναν) πριν έρθει στην Ελλάδα για να αγωνιστεί για λογαριασμό της Ξάνθης τον χειμώνα του 2005. Μετά από 1 1/2 χρόνο στην ακριτική ομάδα, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναθηναϊκό μέχρι το καλοκαίρι του 2008, οπότε και δόθηκε με τημ μορφή δανεισμού στην ομάδα του ΟΦΗ.Το 2009 πήρε μεταγραφή από τον Παναθηναϊκό στην Α.Ε. Λάρισα υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο συνεργασίας. Όμως το Νοέμβριο του 2010 η συνεργασία του με την θεσσαλική ομάδα λύθηκε κοινή συναινέσει. Άμεσα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΕΛ Λεμεσού, αργότερα για λίγο με την Παναχαϊκή και τον Ιούνιο 2012 με τον Εθνικό Άχνας.
Διακρίσεις
Την περίοδο 2006-07 αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας του ελληνικού πρωταθλήματος, μετά από ψηφοφορία του ΠΣΑΠ για τους κορυφαίους της σεζόν 2006-07. .
Με τη φανέλα της Λέγκιας Βαρσοβίας κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (2016, 2017, 2018) και τρία κύπελλα Πολωνίας (2015, 2016, 2018). Με την Μπέλτσατοφ κέρδισε το πρωτάθλημα β' Πολωνίας και παράλληλα και την άνοδο στην Α' Πολωνίας, το 2014. Την περίοδο 2006-07 αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας του ελληνικού πρωταθλήματος, μετά από ψηφοφορία του ΠΣΑΠ για τους κορυφαίους της σεζόν 2006-07. Τη σεζόν 2017-18 ανακηρύχθηκε τερματοφύλακας της χρονιάς για το πολωνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Λέγκια Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί συνδέσεις
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμίκα Βρόνκι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκβάρντια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σβιτ Νόβι Ντβορ Μαζοβιέτσκι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΚΣ Μπελχάτοφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Ημεραίος πλους
Η αρχαία ελληνική έκφραση Ημεραίος πλους μπορεί γραμματολογικά να σημαίνει ο πλους που συντελείται κατά την ημέρα, πλην όμως στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσε την συνήθη κατά θάλασσα μονάδα μέτρησης μήκους για μεγάλες αποστάσεις πλού.
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Αρχαίες μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Αρχαίος βίος
Lex Acilia Calpurnia
Με την ονομασία Lex Acilia Calpurnia, ή "Lex Calpurnia Acilia", φερόταν ένας ιδιαίτερος αυστηρός νόμος του Ρωμαϊκού Δικαίου που θεσπίστηκε στη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, περί το 66 π.Χ.. Η ονομασία του νόμου αυτού λήφθηκε από τα ονόματα των δύο Ρωμαίων δικαστών που τον είχαν εισαγάγει.
Συμφωνα με τον νόμο αυτό επιβαλλόταν εκτός από αυστηρό πρόστιμο, μόνιμος αποκλεισμός από κάθε δημόσια θέση σε πρόσωπο που αποδεικνυόταν ότι είχε εμπλακεί σε περιπτώσεις δωροδοκίας ή εκλογικής διαφθοράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Μείγμα
Γενικά ως μείγμα ή και μηχανικό μείγμα, χαρακτηρίζεται ένα προϊόν ή ένα υλικό που αποτελείται από διάφορες χημικές ουσίες που όμως δεν συνδυάζονται (συνδέονται) μεταξύ τους με χημική διαδικασία. Με τον όρο "μέιγμα", εννοούμε την ανάμιξη δύο ή περισσοτέρων ουσιών.
Τα περισσότερα υλικά γύρω μας είναι ή χημικές ενώσεις ή μείγματα. Και ενώ οι χημικές ενώσεις περιέχουν σωματίδια χημικών στοιχείων που συνδέονται με ισχυρές μεταξύ τους ελκτικές δυνάμεις, αντίθετα τα μείγματα περιέχουν ανακατεμένα στοιχεία ή ενώσεις, σε χαλαρή όμως σύνδεση μεταξύ τους.
Τα συστατικά του μείγματος διαχωρίζονται σχετικά εύκολα με μηχανικά μέσα, σημαντικότεροι μεθόδοι των οποίων είναι: η απόσταξη, η διήθηση, η ηλεκτροφόρηση, η εξάνθηση κ.ά. σε αντίθεση με τις χημικές ενώσεις, που τα αρχικά συστατικά τους διαχωρίζονται μόνο με χημικά μέσα.
Για παράδειγμα μηχανικό μείγμα είναι η μαύρη πυρίτιδα (κοινώς: μπαρούτι) που αποτελείται από άνθρακα, θείο και νίτρο (νιτρικό άλας). Το ότι είναι μηχανικό μείγμα αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι με έκπλυση με διθειάνθρακα αφαιρείται εξ αυτής το θείο, και στη συνέχεια δια εξατμίσεως απομονώνεται από τον διθειάνθρακα. Στη συνέχεια, με παρόμοιο τρόπο (με νερό) απομονώνεται το νίτρο και παραμένει το τρίτο συστατικό, ο άνθρακας.
Επίσης σε ανάμειξη θείου και σιδήρου, με μαγνήτη μπορεί να αφαιρεθεί ο σίδηρος. Αν όμως το μείγμα θείου - σιδήρου θερμανθεί, τότε σχηματίζεται ο θειούχος σίδηρος, που όμως αποτελεί χημική ένωση, όπου πλέον είναι αδύνατον με μηχανικά μέσα να ληφθούν τα αρχικά συστατικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημεία Κατηγορία:Φυσικοχημεία *
Σαϊτάμα (πόλη)
Η πόλη της Σαϊτάμα (ορθότερα: Σάιταμα) (さいたま市, Saitama-shi, Σαϊταμά-σι) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη του ομώνυμου νομαρχιακού διαμερίσματος. Η πόλη της Σαϊτάμα είχε τον Ιούλιο του 2006 πληθυσμό ίσο με 1.182.115 κατοίκους. Η συνολική της έκταση είναι 217,49 τ.χλμ. και, απέχει περίπου 30 χλμ από το Τόκυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Αδάμ της Βρέμης
Ο Αδάμ της Βρέμης (Adam von Bremen, πριν το 1050 - περί το 1085) ήταν ένας κορυφαίος Γερμανός χρονικογράφος της Μεσαιωνικής εποχής, γνωστός για το περίφημο έργο του "Πράξεις των επισκόπων της εκκλησίας του Αμβούργου". Λίγα είναι γνωστά για την προσωπική του ζωή, το πιθανότερο είναι ότι κατάγεται από το Μάισσεν στη Σαξονία. Οι ακριβείς ημερομηνίες της γέννησης και του θανάτου του είναι άγνωστες αλλά συνδέεται με οικογενειακές σχέσεις με πολλούς άλλους συγγραφείς. Το όνομα Αδάμ υποδηλώνει ότι ήταν βαθύτατα μορφωμένος περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην εποχή του, σπούδασε στο Μαγδεβούργο.
Το 1066 κλήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Άνταλμπερτ του Αμβούργου να παραβρεθεί στην εκκλησία της Βρέμης, πέρασε όλα τα στάδια εκπαίδευσης μέχρι το 1069 που έγινε διευθυντής της Καθεδρικής σχολής της επισκοπής. Στη συνέχεια ξεκίνησε τη συγγραφή του σπουδαίου έργου του. Οι δραστηριότητες του ως απεσταλμένος της εκκλησίας της Βρέμης του επέτρεψαν να συγκεντρώσει πληροφορίες σχετικά με την ιστορία ολόκληρης της βόρειας Γερμανίας. Η παραμονή του στην αυλή του Σβεν Β΄ της Δανίας του επέτρεψε να συγκεντρώσει πληροφορίες σχετικά με τη Δανία και τις υπόλοιπες χώρες της Σκανδιναβίας. Ανάμεσα στις υπόλοιπες πληροφορίες που μας παρέχει είναι η περιγραφή της ιστιοπλοϊκής διαδρομής από το Χέλσινγκορ στο Χέλσινγκμποργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί
Ευστράτιος Δημητρίου
Ο Ευστράτιος Δημητρίου ή Demetrio Stratos (Αλεξάνδρεια, 22 Απριλίου 1945 – Νέα Υόρκη, 13 Ιουνίου 1979) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, πολυοργανίστας και μουσικός ερευνητής, συνιδρυτής και τραγουδιστής του ιταλικού progressive rock, jazz fusion μουσικού συγκροτήματος AreA – International POPular Group, γνωστότερων ως Area ή AreA(Αρέα).
Τα πρώτα χρόνια 1945–1971
Ο Demetrio Stratos (Ευστράτιος Δημητρίου) γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1945 στην Αλεξάνδρεια από Έλληνες της Αιγύπτου, τους Ιωάννη Δημητρίου και Αθανασία Αρχοντογιώργη. Έζησε έως τα 13 του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, όπου σπούδασε πιάνο και ακορντεόν στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και την Αγγλική γλώσσα στο British Boys School. Η ελληνορθόδοξη θρησκευτική πίστη της οικογένειάς του συνέβαλε στην πρώιμη γνωριμία του με την Βυζαντινή μουσική, ενώ στα ακούσματά του επίσης περιελαμβάνετο η παραδοσιακή Αραβική, όπως απαντάται στην περιοχή της Αλεξάνδρειας και η, εν τη γενέσει, Rock & Roll δισκογραφία· ένα ετερόκλητο φάσμα μουσικών ειδών, το οποίο απαντάται και επέδρασε χαρακτηριστικά στο σύνολο του καλλιτεχνικού του έργου. Ο ίδιος θα επισημάνει αργότερα ότι, το γεγονός της γέννησης του στην Αλεξάνδρεια τον έκανε να αισθάνεται ένας «ιδιαίτερος και προνομιούχος αχθοφόρος ενός διεθνούς ξενοδοχείου, προορισμένος να ζει το πέρασμα των ανθρώπων και να συμβάλλει στην αληθινή πολιτισμική/διαπολιτισμική κυκλοφορία της ευρύτερης Μεσόγειου, της τόσο μεστής ποικίλων εθνικών ομάδων και εντόνων μουσικών χρωμάτων».
Το 1962 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μιλάνο της Ιταλίας και γράφτηκε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Πολυτεχνείου. Το 1963 δημιούργησε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα και με την ιδιότητα του πιανίστα/οργανίστα εμφανίστηκε αρχικά στο Casa dello studente Festival του Μιλάνου και έπειτα σε τοπικές παμπ όπως η Santa Tecla και η Intra’s al Corso. Το ρεπερτόριο του συγκροτήματος εκείνο τον καιρό αποτελείτο από Σόουλ, Μπλουζ και Ρυθμ & Μπλουζ μουσική. Αφορμή για την εκκίνηση της λαμπρής ιστορικά καλλιτεχνικής σταδιοδρομίας του Δημητρίου στάθηκε η αντικατάσταση του, απόντος εκείνη την ημέρα λόγω τροχαίου ατυχήματος, τραγουδιστή απ' τον ίδιο. Κατά την ίδια περίοδο, ο Δημητρίου επίσης συμμετείχε επαγγελματικά, με την ιδιότητα του εξωτερικού συνεργάτη, (σέσιον) ως οργανίστας σε διάφορα στούντιο ηχογράφησης του Μιλάνου.
Το 1967 προσχώρησε σαν οργανίστας και τραγουδιστής στην Ιταλική beat band «I Ribelli» (Ι Ριμπέλι-"Οι Επαναστάτες"). Η δημοσιότητά του αυξήθηκε χαρακτηριστικά έκτοτε, έπειτα από πλειάδα εμπορικά επιτυχημένων singles, μεταξύ αυτών τα "Chi mi aiuterà", "Oh Darling!" και το "Pugni chiusi", τραγούδι που θεωρήθηκε ηχητικό σύμβολο-συνώνυμο της Ιταλίας της δεκαετίας του ’60 Το 1969, το συγκρότημα των I Ribelli κυκλοφορεί τον ομώνυμο στούντιο δίσκο του και την αμέσως επόμενη χρονιά ο Δημητρίου αποχώρησε από τη σύνθεσή τους, δημιουργώντας ένα καινούργιο μουσικό συγκρότημα, στη σύνθεση των οποίων και κάποιοι Εγγλέζοι μουσικοί, όπως ο ντράμερ Jan Broad. Παράλληλα αφοσιώθηκε στη μελέτη της φωνητικής λειτουργίας και της μουσικής, πειραματιζόμενος επάνω στα φωνητικά φαινόμενα, ενδιαφέρον το οποίο ξεκίνησε έπειτα από την παρατήρηση της κόρης του, Αναστασίας (1970-σήμερα). Ούσα βρέφος και ως όλα, δεν άρθρωνε λόγο όμως παρήγαγε πρώιμες ηχητικές μορφές. Ο Δημητρίου θεώρησε το γεγονός αυτό ως "παιχνίδισμα και πειραματισμό", του οποίου ο ηχητικός πλούτος χάνεται εν καιρώ, με την ανάπτυξη της λεκτικής ομιλίας. Η παρατήρησή του «το παιδί χάνει τον ήχο για να οργανώσει λόγο» στάθηκε καθοριστική στην έρευνά, στην φωνητική του ερμηνεία καθώς και στο σύνολο του έργου του. Το 1971 κυκλοφόρησε από την Numero Uno, δισκογραφική εταιρία ανήκουσα στους καλλιτέχνες Mogol και Lucio Battisti, το single "Daddy's dream", κυκλοφορία φέρουσα το επίσημο ιταλικό του όνομά Demetrio Stratos, και αποτελούσε το τελευταίο του εγχείρημα σχετικό με την εμπορική μουσική της εποχής.
Area (1972–1978)
Το 1972 ο Δημητρίου και ο ντράμερ Giulio Capiozzo ίδρυσαν τους Area, ένα progressive rock, jazz fusion μουσικό συγκρότημα, το οποίο έως και σήμερα θεωρείται ένα εκ των σημαντικότερων και δημοφιλέστερων στην Ιταλία. Η αρχική σύνθεση συμπεριελάμβανε τους Eddie Busnello (σαξόφωνο), Patrick Djivas (μπάσσο), Leandro Gaetano (πιάνο) και Johnny Lambizzi (κύρια ηλεκτρική κιθάρα). Σύντομα οι Busnello και Djivas αποχώρησαν από τη σύνθεση στην οποία προστέθηκαν οι Patrizio Fariselli (πιάνο, αρμόνιο) και Paolo Tofani (κύρια ηλεκτρική κιθάρα, συνθεσάϊζερ, VCS 3). Ο Djivas αντικαταστήθηκε από τον Ares Tavolazzi (μπάσσο, τρομπόνι) όταν αργότερα προσχώρησε στους Premiata Forneria Marconi (PFM). Ο Δημητρίου ηχογράφησε και κυκλοφόρησε με το συγκρότημα των Area αρκετούς στούντιο και ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους μέσω της δισκογραφικής εταιρίας Cramps Records η οποία κυκλοφόρησε και τις δημιουργίες του ως Demetrio Stratos.
To 1973 ο Δημητρίου συμμετείχε στην 8η Μπιενάλε του Παρισιού και παράλληλα οι Area κυκλοφόρησαν το πρώτο στούντιο άλμπουμ τους, Arbeit Macht Frei ("Η Εργασία Απελευθερώνει», τίτλος-αναφορά σε επιγραφή στην είσοδο του Άουσβιτς.
Το 1974, οι Area συμμετείχαν σε φεστιβάλ της Γαλλίας, της Πορτογαλίας και της Ελβετίας. Ο Δημητρίου αρχίζει σταδιακά να εμβαθύνει στον ανεξερεύνητο κόσμο της φωνητικής λειτουργίας, πλατύνοντας παράλληλα την έρευνα του επάνω στη σημασία και στην ποιότητα της φωνητικής άσκησης στην Ασία και στους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής. Στο Μιλάνο συνεργάστηκε με τους Gianni Emilio Simonetti, Juan Hidalgo, και Walter Marchetti, των Zaj, πειραματικού και performance art καλλιτεχνικού συγκροτήματος, ιδρυθέντος το 1959, στα πλαίσια του Fluxus, διεθνούς δικτύου καλλιτεχνών, συνθετών και σχεδιαστών/γραφιστών, με κύριο αντικείμενό τους την ανταλλαγή και σύνθεση καλλιτεχνικού έργου και αρχών. Αργότερα συνέβαλε στη μουσική του John Cage, τραγουδώντας στο άλμπουμ του "Sixty-Two Mesostics Re Merce Cunningham" σε μια διασκευή για σόλο φωνή, έργο το οποίο εν συνεχεία παρουσιάστηκε σε πολλά φεστιβάλ, ακροατηρίων αποτελούμενων κυρίως από νεανικά πλήθη, όπως στο φεστιβάλ της προλεταριακής νεολαίας στο Λάμπρο Παρκ του Μιλάνου, όπου ο Δημητρίου παρουσίασε το έργο αυτό σε κοινό 15,000 ατόμων. Αργότερα, συμπεριλήφθηκε στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ Nova Musicha N. 1: John Cage ( CRSLP 6101 ), που κυκλοφόρησε από την Cramps Records, εγκαινιάζοντας τη σειρά "Nova Musicha". Παράλληλα οι Area ηχογραφούν και κυκλοφορούν το 2ο στούντιο άλμπουμ τους, Caution Radiation Area.
Το 1975, οι Area κυκλοφορούν το τρίτο studio album τους, Crac!. Εκείνο τον καιρό, ο Δημητρίου επέκτεινε την υπάρχουσα φωνητική του έρευνα του προς τη συγκριτική μουσικολογία, στα προβλήματα της παγκόσμιας φωνητικής καθώς και στις φωνητικές μεθόδους της μουσικής στην Ανατολική Ασία, ειδικότερα σε εκείνες που απαντώνται στο Αρμονικό Τραγούδι, αποτέλεσμα του οποίου πονήματος παρουσιάστηκε στο πρώτο ολοκληρωμένο προσωπικό του έργο φέρον το επίσημο ιταλικό όνομά του, Demetrio Stratos, τον δίσκο Metrodora. Ο τίλος και το ομώνυμο κομμάτι αποτελούν αναφορά στη Μετροδώρα, Βυζαντινή φυσικό του 6ου αιώνα μ.Χ. Την ίδια χρονιά περιόδευσε με τους Area σε φεστιβάλ της Γαλλίας και της Πορτογαλίας, ενώ με τους Patrizio Fariselli (prepared piano), Paolo Tofani (ηλεκτρική κιθάρα και συνθεσάιζερ), Paul Lytton (κρουστά) και Steve Lacy (σοπράνο σαξόφωνο), παρουσίασαν την παράσταση "Aula Magna" στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, το ηχητικό ντοκουμέντο της οποίας, Event '76, κυκλοφόρησε το 1979 από την Cramps Records. Κατά την περίοδο αυτή ο Δημητρίου σπούδαζε ψυχανάλυση, σε μια προσπάθειά του να εξερευνήσει τη σχέση ομιλούσας γλώσσας και ψυχής, ενώ παρουσιάστηκε και ως ομιλητής σε πολυάριθμα σεμινάρια του Ινστιτούτου Γλωσσολογίας και Φωνητικής (Istituto di Glottologia e Fonetica) του Πανεπιστημίου της Πάντοβα στην Ιταλία, διαμορφώνοντας την προσωπική του «Παιδαγωγική της φωνής». Στην Πάντοβα, επίσης, συνεργάστηκε με το Κέντρο Φωνιατρικής (Centro Medico di Foniatria) για τους σκοπού των μελετών του επάνω στα όρια της γλώσσας. ΚΑτά την ίδια περίοδο, ήρθε σε επαφή με την Emile Leipp, διευθύντρια του Εργαστηρίου Ακουστικής (Laboratory of Acoustics) της Σχολής Επιστημών του Paris VI University, στο Παρίσι. Ο Δημητρίου, συνδυάζοντας την υπάρχουσα έρευνά του με τις καινούργιες σπουδές και μελέτες του, θεωρείται ότι επεσήμανε τη σχέση γλώσσας και ψυχής και προσέφερε γνώση επάνω στη σχέση των δύο τελευταίων με τους ήχους που παρήγαγαν οι δικές του φωνητικές χορδές, τις οποίες θεωρούσε ως μια ενότητα συνιστώσα μουσικό όργανο.
Το 1977, οι φωνητικές του ικανότητες έγιναν αντικείμενο έρευνας του καθηγητή Franco Ferrero, του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, σε ντοκιμαντέρ,  το αποτέλεσμα της οποίας κατέληξε σε δύο επιστημονικές εκδόσεις και σε ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο "Suonare la voce". Παράλληλα ο Δημητρίου πραγματοποίησε κάποιες προσωπικές ζωντανές εμφανίσεις στο θέατρο "Arsenale" και στην «Γκαλερί Μαρκόνι» στο Μιλάνο, ενώ στα Παρίσι ήρθε σε επαφή με τον καλλιτέχνη της παραδοσιακής Βιετναμέζικης μουσικής Tran Quang Hai.
<-- Ο Demetrio Stratos και ο Tran Quang Hai (Παρίσι 1977) -->
Σε συνέντευξη του Tran Quang Hai, ανταποκρινόμενου στην ερώτηση του Albert Hera για τη γνώμη του για τον Δημητρίου:
Διδάχτηκε από εμένα κάποια στιγμή στη Γαλλία το 1977. Μας έφερε σε επαφή ο manager του, μεταφέροντας μου την επιθυμία του Master Demetrio Stratos να διδαχθεί τις τεχνικές μου. Έμεινε μαζί μου και σε δύο ώρες είχε μάθει τα πάντα. Έπειτα επέστρεψε στην Ιταλία, όπου χρησιμοποίησε τις τεχνικές μου στις προσωπικές του μελέτες.
Ο Tran Quang Hai στον Albert Hera| }}
Το 1978, οι Area μεταφέρθηκαν από την Cramps Records στην, θυγατρική της CGD, δισκογραφική εταιρία Ascolto, μέσω της οποίας κυκλοφόρησε το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους Gli Dei Se Ne Vanno, Gli Arrabbiati Restano!, το οποίο υπήρξε και το τελευταίο με τον Δημητρίου στη σύνθεση του συγκροτήματος. Ο ίδιος διατήρησε τη συνεργασία του με την Cramps Records ως σόλο καλλιτέχνης κυκλοφορώντας τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο Cantare la Voce. Τον Φεβρουάριο, στα πλαίσια της Δέκατης Παγκόσμιας Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών (X Internationals Biennale of Young Artists), διοργάνωσης του Ατελιέ Ραδιοφωνικής Δημιουργίας (Atelier de Création Radiophonique) εκπροσώπησε την Ελλάδα, εμφανιζόμενος με το έργο του Daniel Caux "Musics at an Exhibition", στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού (Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris). Έπειτα εμφανίστηκε ζωντανά, ως σόλο καλλιτέχνης στην Pre-Art Gallery του Μιλάνου και περιόδευσε στην Πορτογαλία με τους Area. Η άνοδος της φήμης του Δημητρίου σε διεθνές επίπεδο, ξεκίνησε έπειτα από τη συμμετοχή του στις ζωντανές εμφανίσεις του John Cage, οι οποίες έλαβαν μέρος στο Roundabout Theatre της Νέας Υόρκης, στις 18 και 19 Μαρτίου. Ένα show με τον τίτλο "Event", υπό την παραγωγή του Merce Cunningham και της Dance Company, την καλλιτεχνική διεύθυνση του Jasper Johns, τη μουσική επιμέλεια του John Cage και τη σκηνογραφία και ενδυματολογική επιμέλεια των Robert Rauschenberg, Mark Lancaster και Andy Warhol. Στο “Event” ο Δημητρίου παρήγαγε μια εντυπωσιακή ποικιλία ήχων και ηχητικών εφέ, με την αποκλειστική χρήση της φωνής του.
Τις 2 Ιουνίου, ο Δημητρίου εμφανίστηκε στην Μπολόνια, κατά τη δεύτερη International Week of the Performance, ενώ στις 15 του ίδιου μήνα, στο Άμστερνταμ, συμμετείχε στο "Sounday" του John Cage, μια αδιάλειπτη δεκάωρη παράσταση που διήρκεσε από τις 7:00 π.μ. έως τις 5:00 μ.μ., διοργάνωσης του Dutch Radio KRO Radio Hilversum IV στο Centrum Bellevue. Στο Άμστερνταμ, επίσης, ο Δημητρίου εμφανίστηκε ζωντανά και παρέδωσε σεμινάριο στο Μουσείο Stedelijk. Κατά τις 26, 27 και 28 Ιουνίου, στην Μπολόνια, συμμετείχε στο show "Il Treno di John Cage – Alla ricerca del silenzio perduto" του John Cage's, έργο το οποίο τελούσε υπό την επίβλεψη των Walter Marchetti and Juan Hidalgo, ενώ στις 4 Ιουλίου στο Margherita theatre της Γένοβας, ερμήνευσε, πλαισιωθείς από τους Grete Sultan και Paul Zukofsky, σε μια ζωντανή εμφάνιση του John Cage.[2]
Από τις 28 Ιουλίου έως τις 5 Αυγούστου, οι Area συμμετείχαν στο Παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό Φεστιβάλ Νεότητας και Μαθητών για την Ειρήνη και τη Φιλία (World Festival of Youth and Students for Anti-Imperialist Solidarity, Peace and Friendship), στην Αβάνα της Κούβας. Ο Δημητρίου προσεκλήθη από το Κουβανικό Υπουργείο Πολιτισμού, σε γνωριμία και συμμετοχή σε συζήτηση με αντιπροσωπεία μουσικών από την Μογγολία, επάνω στις φωνητικές μεθόδους της μουσικής στην Ανατολική Ασία. Επιστρέφοντας από την Κούβα, ηχογράφησε το ηχητικό ποίημα « Ο Τζίτζηρας ο Μίτζιρας» (Ο Tzitziras ο Mitziras), στο οποίο αποπειράθηκε να εξερευνήσει την ονοματοποιητική ισχύ του ομώνυμου ελληνικού γλωσσοδέτη. Το έργο αυτό συμπεριελήφθη στην ιστορική/κριτική ανθολογία "Futura", που κυκλοφόρησε από την Cramps Records. Το Σεπτέμβρη εμφανίστηκε ζωντανά στο "Teatro dell’Elfo" στο Μιλάνο, στα πλαίσια της Εβδομάδας John Cage “Settimana John Cage” στο Opéra Louis Jouvet του Παρισιού και ανταποκρίθηκε σε πρόσκληση του John Cage, να διδάξει στο Κέντρο για την Πειραματική Μουσική (Center for Experimental Music) του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, επάνω στις δυνατότητες της ανθρώπινης φωνής.
Θάνατος
Τον Ιανουάριο του 1979, ο Δημητρίου ηχογράφησε το Le Milleuna, ερμηνεία συνολικής διάρκειας μίας ώρας, σε στίχους του Nanni Balestrini, με την μιμική ερμηνευτική συμμετοχή της Valeria Mallets και τον επόμενο μήνα μετέβη στο Παρίσι για την ερμηνεία του χαρακτήρα Antonin Artaud, σε μια θεατρική διασκευή που διοργάνωσε ο Γαλλικός Πολιτισμός (France Culture) και παράλληλα παρέδωσε σειρά προσωπικών εμφανίσεων, από τις 8 έως τις 11 του ίδιου μήνα, στο θέατρο Alberico της Ρώμης. Εκείνο τον καιρό ο Δημητρίου ξεκίνησε, με τη συνεργασία των Paolo Tofani και Mauro Pagani, το σχεδιασμό του show "Rock' n' roll Exhibition", μιας απόπειρα επανεμφάνισης στο προσκήνιο της αίγλης των χαρακτηριστικών καλλιτεχνών του rock and roll της δεκαετίας του ΄50. Δοκιμαστική ζωντανή εμφάνιση του έργου έλαβε μέρος στο θέατρο "Porta Romana" στο Μιλάνο, η οποία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε τον επόμενο Ιούνιο σε δίσκο βινυλίου. Εκείνον τον καιρό συμμετείχε στα γυρίσματα της κινηματογραφικής παραγωγής “Poésie Ininterrompue”, συνεργασίας του France Culture και του σκηνοθέτη Claude Royet-Journoud. Ο Δημητρίου είχε εκτενή συνέντευξη από τον Daniel Charles, κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσίασε και ερμήνευσε σειρά ηχητικών αλληλουχιών και παραδειγμάτων. Παράλληλα έλυσε τη συνεργασία του με τους Area, σκοπεύοντας ν’ αφοσιωθεί αποκλειστικά στην φωνητική μελέτη, στον πειραματισμό καθώς και στην προσωπική του καλλιτεχνική δραστηριότητα. Έπειτα συνεργάστηκε με το Μουσικό Ωδείο "G. Verdi" του Μιλάνου, παραδίδοντας μαθήματα επάνω στη Σημειωτική της Φωνητικής στη Σύγχρονη Μουσική, τα οποία διήρκεσαν έως το Μάρτιο. Την Παρασκευή 30 Μαρτίου ο Δημητρίου εμφανίστηκε για τελευταία φορά σε συναυλία, στο "Teatrino di Villa Reale" στη Μόνζα.
Τον Απρίλιο, ο Δημητρίου διαγνώστηκε με σοβαρή περίπτωση απλαστικής αναιμίας. Στις 2 Απριλίου νοσηλεύτηκε στην Πολυκλινική του Μιλάνου, η κατάσταση της υγείας του όμως επιδεινώθηκε δραματικά και μεταφέρθηκε στο Memorial Hospital της Νέας Υόρκης για θεραπεία. Την ίδια στιγμή, οι φίλοι του στην Ιταλία διοργάνωσαν συναυλία, σαν αρωγή προς τα ιατρικά έξοδα της νοσηλείας του και πολυάριθμοι καλλιτέχνες αποδέχθηκαν την πρόσκληση να εμφανιστούν στις 14 Ιουνίου, ημερομηνία στην οποία τοποθετήθηκε το γεγονός. Επρόκειτο να μετατραπεί σε συναυλία μνήμης για τον Demetrio Stratos, στην οποία πάνω από εκατό καλλιτέχνες εμφανίστηκαν σε κοινό 100.000 ατόμων, στην Arena του Μιλάνου, γεγονός που θεωρείται πως αποτέλεσε την πρώτη και σημαντικότερη ενωτική συνάθροιση για τη νεολαία της Ιταλίας. Ο Δημητρίου απεβίωσε την προηγούμενη ημέρα από τη συναυλία, στις 13 Ιουνίου του 1979, σε ηλικία 34 ετών, αναμένοντας τη μεταφορά μοσχεύματος μυελού των οστών. Ως επίσημο μοιραίο αίτιο αναφέρθηκε το μυοκαρδιακό έμφραγμα, γνωστότερο και ως καρδιακό επεισόδιο.
Ο θάνατός του αναστάτωσε όχι μόνο την avant-garde και πειραματική μουσική κοινότητα, που τον θεωρούσε ως το σημαντικότερο και αντιπροσωπευτικότερο μέλος της, αλλά και το σύνολο της επιχείρησης θεάματος της εποχής. Το νέο του εκλείποντος Δημητρίου διαδόθηκε ταχύτατα, ακόμα και από μέσα ενημέρωσης με ελάχιστη εγγύτητα στην εναλλακτική μουσική. Εκείνο τον καιρό επίσης, φημολογήθηκε ότι η υγεία του Δημητρίου εξασθένησε λόγω των μυστικών και επικίνδυνων πρακτικών εξάσκησής του και ο ίδιος παρομοιάστηκε με μοντέρνο Ίκαρο, τιμωρημένο για την επισφαλή πτήση του προς τον ήλιο, αμφότερα γεγονότα που αποδίδονται στην άποψη κάποιων, ότι ο Δημητρίου έχασε τη ζωή του, λόγω της επιθυμίας του για εξερεύνηση πέραν των ορίων των φυσικών ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Το γεγονός του θανάτου του Δημητρίου, τέλος, διέκοψε τη συνεργασία του καλλιτέχνη με τον ποιητή Antonio Porta, επάνω σε εγχείρημα βασισμένο στη μουσική της φωνής του Δημητρίου.
Ο τάφος του Δημητρίου είναι εγχάρακτος με τους εισαγωγικούς στίχους από την Οδύσεια του Ομήρου "Άνδρα μοι έννεπε, μούσα, πολύτροπον". Βρίσκεται στο κοιμητήριο του Scipione Castello, μικρού χωριού κοντά στην πόλη Salsomaggiore Terme, της επαρχίας της Πάρμα, στη βορειοϊταλική περιοχή Emilia-Romagna.
Αναγνώριση, καλλιτεχνική κληρονομιά, 1979–σήμερα
Το 1996, ξεκίνησε στην πόλη της Alberone di Cento, της επαρχίας Ferrara στην Emilia-Romagna της βόρειας Ιταλίας, το Rassegna di Musica Diversa "Omaggio a Demetrio Stratos" (Επισκόπηση της Διαφορετικής Μουσικής “Συνάντηση στη μνήμη του Demetrio Stratos”), πολιτισμικό γεγονός στο οποίο προβάλλονται τα περισσότερα καινοτομικά μουσικά συγκροτήματα και εγχειρήματα της χώρας.
Η αίθουσα συνεδριάσεων του ραδιοφωνικού δικτύου Radio Popolare στο Μιλάνο φέρει την ονομασία «Demetrio Stratos». Από το 2000 και ετησίως, το Scipione Castello διοργανώνει και πραγματοποιεί μουσικό φεστιβάλ στη μνήμη του Demetrio Stratos.
Το 2002, το ιταλικό progressive rock, jazz fusion/jazz rock μουσικό συγκρότημα Picchio dal Pozzo, ανακάλυψε μαγνητοταινίες ηχογραφήσεων του συγκροτήματος το 1979 από τη συνεργασία τους με τον Δημητρίου στο IPPAI Theatre (Institute for Youth's Protection and Assistance) στην Γένοβα της Ιταλίας. Το αποτέλεσμα εμφανίστηκε στο δίσκο τους Pic_nic @ Valdapozzo του 2004, με συνθέσεις βασισμένες στην ερμηνεία και στις μελωδίες τις οποίες ερμήνευσε ο Δημητρίου. Εμφανέστερο γίνεται στο τραγούδι "Epitaffio", όπου ο Δημητρίου ερμηνεύει μια ευχάριστη/γλυκιά μελωδία, χρησιμοποιώντας την τεχνική της Φλαουτοφωνίας επάνω από το ηχητικό υπόστρωμα λεπτών ρυθμών και αρμονιών τα οποία γίνονται αντιληπτά διακριτικά χωρίς να επισκιάζονται από τη φωνή.
Το 2005, έπειτα από πρωτοβουλία της συζύγου του Δημητρίου, Daniela Ronconi Demetriou, του Patrizio Fariselli του συγκροτήματος των Area και τους Claudio Chianura, Walter Prati και Gerd Rische, θεσπίστηκε το Διεθνές Βραβείο πειραματικής μουσικής “Demetrio Stratos”, το οποίο απονέμεται εγχειρήματα και καλλιτέχνες κριθέντες ως περισσότερο καινοτόμους επάνω στην μουσική εξερεύνηση. The Career Awards have been received by Diamanda Galás in 2005, Meredith Monk in 2007, and Fred Frith in 2008.
Πρόσφατα, ο Ιταλός σκηνοθέτης Gabriele Salvatores ανακοίνωσε την πρόθεσή του για την παραγωγή κινηματογραφικής ταινίας, η οποία θα εξερευνά την ιταλική πολιτική ιστορία εκείνης της εποχής, μέσα από την ζωή του χαρισματικού τραγουδιστή. η οποία θεωρείται ότι ενσάρκωσε πλήρως το πνεύμα της δεκαετίας του ΄70.