cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάρσιφαλ (όπερα)
Η μουσική του "Πάρσιφαλ"
Πολλοί θεωρητικοί της μουσικής έχουν χρησιμοποιήσει τον Πάρσιφαλ για να διερευνήσουν τις δυσκολίες στην ανάλυση της χρωματικότητας της μουσικής στα τέλη του 19ου αιώνα. Η ασυνήθιστη αρμονική εξέλιξη των μοτίβων που αποτελούν τη δομή του έργου, καθώς και η βαριά χρωματικότητα της Τρίτης Πράξης, καθιστούν το έργο δύσκολο να αναλυθεί μουσικά.
Όπως είναι σύνηθες στις ώριμες όπερες του Βάγκνερ, ο "Πάρσιφαλ" συντέθηκε έτσι ώστε κάθε πράξη να είναι μία συνεχής ροή μουσικής. Ως εκ τούτου δεν υπάρχουν άριες που να μπορούν να σταθούν ελεύθερες από το έργο. Ωστόσο μία σειρά από ορχηστρικά αποσπάσματα της όπερας έχουν διασκευαστεί από τον ίδιο τον Βάγκνερ και παραμένουν στο συναυλιακό ρεπερτόριο. Το Πρελούδιο της Πρώτης Πράξης εκτελείται συχνά μόνο του είτε σε συνδυασμό με μία διασκευή της μουσικής της "Μεγάλης Παρασκευής" που συνοδεύει το δεύτερο μισό της 1ης Σκηνής της Τρίτης Πράξης. Το μεγάλο σόλο της Κούντρι στη Δεύτερη Πράξη ("Ich sah das Kind") ερμηνεύεται κι αυτό περιστασιακά σε συναυλίες, όπως και ο θρήνος του Αμφόρτας από την Πρώτη Πράξη ("Wehvolles Erbe").
Ενορχήστρωση
Ο "Πάρσιφαλ" είναι γραμμένος για ορχήστρα αποτελούμενη από τα παρακάτω όργανα:
Ο "Πάρσιφαλ" είναι το μόνο έργο που έγραψε ποτέ ο Βάγκνερ όπου χρησιμοποιείται κοντραφαγκότο. Από το έργο ξεχωρίζει το φωτεινό Πρελούδιο της Πρώτης Πράξης, που περιλαμβάνει σημαντικά θέματα του έργου, και η ήρεμη μουσική που συνοδεύει τη σκηνή της Μεγάλης Παρασκευής στην Τρίτη Πράξη, στην οποία παρακολουθούμε τη μαγική μεταμόρφωση της φύσης.
Πρελούδιο
Ο "Πάρσιφαλ" βασίζεται σε χριστιανικές τελετές της Μεγάλης Εβδομάδας, στις οποίες πρωτοστατούν μυθικά πρόσωπα της μεσαιωνικής Γερμανίας και από τις οποίες αναδύεται η βασική προβληματική του δράματος: η θρησκευτική πίστη. Κατά τη διάρκεια του πρελούδιου εμφανίζονται τα βασικά θέματα της όπερας και τυγχάνουν αριστοτεχνικής μεταχείρισης από τον Γερμανό συνθέτη ο οποίος, ευρισκόμενος σε πλήρη καλλιτεχνική ωριμότητα, βρίσκει τον τρόπο να εκφράσει με μουσικά μέσα τη μεστή πνευματικότητα του περιεχομένου της όπερας.
Η Μαγεία της Μεγάλης Παρασκευής
Η σκηνή την οποία περιγράφει "Η μαγεία της Μεγάλης Παρασκευής" εκτυλίσσεται στην Τρίτη Πράξη της όπερας και συγκεκριμένα τη στιγμή όπου ο Γκούρνεμαντς, ένας από τους παλαιότερους ιππότες του Αγίου Δισκοπότηρου, βαφτίζει τον Πάρσιφαλ και αυτός με τη σειρά του βαφτίζει την Κούντρι. Ο Γκούρνεμαντς εξηγεί στον νεαρό Πάρσιφαλ πως τη Μεγάλη Παρασκευή πρασινίζει όλη η φύση από τα δάκρυα των αμαρτωλών που μετανοούν. Η περιγραφική δύναμη του μουσικού αυτού κομματιού αλλά και η πνευματική ανάταση που το συνοδεύει το έχουν αναγάγει σε ένα από τα ωραιότερα έργα συναυλιών, με τη σφραγίδα της βαγκνερικής ωριμότητας.
Ηχογραφήσεις
Ο "Πάρσιφαλ" γράφτηκε ρητά για τη σκηνή του Μπαϊρόιτ και πολλές από τις πιο γνωστές ηχογραφήσεις της όπερας προέρχονται από τις ζωντανές εμφανίσεις σ' αυτή τη σκηνή. Στην προ των δίσκων μεγάλης διάρκειας (LP) εποχή, ο Καρλ Μουκ διηύθυνε στο Μπαϊρόιτ αποσπάσματα της όπερας τα οποία θεωρούνται ακόμα ως μερικές από τις καλύτερες εκτελέσεις της όπερας που κυκλοφόρησαν σε δίσκο (περιέχουν επίσης τη μοναδική ηχητική καταγραφή από τις καμπάνες που κατασκευάστηκαν για την πρεμιέρα του έργου, τις οποίες έλιωσαν αργότερα οι Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Ο Χανς Κνάπερτμπους ήταν ο μαέστρος που συνδέθηκε πιο πολύ με τον "Πάρσιφαλ" στο Μπαϊρόιτ κατά τα μεταπολεμικά χρόνια, και οι παραστάσεις υπό την μπαγκέτα του το 1951 σηματοδότησαν την επανέναρξη του Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτές οι ιστορικές εκτελέσεις ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν σε μονοφωνικό ήχο. Ο Κνάπερτμπους ηχογράφησε την όπερα ξανά το 1962 σε στερεοφωνικό ήχο και αυτή η εκτέλεση θεωρείται συχνά ως μία από τις κλασικές ηχογραφήσεις του "Πάρσιφαλ". Υπάρχουν επίσης πολλές "ανεπίσημες" ζωντανές ηχογραφήσεις από το Μπαϊρόιτ, συλλαμβάνοντας σχεδόν κάθε "Πάρσιφαλ" που διηύθυνε ο Κνάπερτμπους.
Εκτός από μία σειρά παραστάσεων που είναι διαθέσιμες σε DVD, ο "Πάρσιφαλ" μεταφέρθηκε στην οθόνη από τον σκηνοθέτη Χανς-Γιούργκεν Σίμπερμπεργκ.
Η μουσική του "Πάρσιφαλ" είναι διαθέσιμη στην ηλεκτρονική διεύθυνση International Music Score Library Project.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Το Κύπελλο Ελλάδας του 1950 ήταν το όγδοο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για τέταρτη φορά στην ιστορία της επικρατώντας στον τελικό του Άρη με σκορ 4-0. Ο τελικός διεξήχθη στο στάδιο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Συμμετοχές
Δήλωσαν συμμετοχή 157 σωματεία (αριθμός ρεκόρ), εκ των οποίων 58 από το Κέντρο (Αθήνα και Πειραιά). Λιγοστές υπήρξαν οι ηχηρές απουσίες, όπως του Ατρόμητου Αθηνών. Για πρώτη φορά μετείχαν ομάδες από τη Νάουσα, τη Λέσβο και τη Χίο. Οκτώ σύλλογοι προκρίθηκαν απευθείας στην Α΄ προημιτελική φάση (των 16). Ήταν οι πρώτοι των πρωταθλημάτων των τριών ιδρυτριών Ενώσεων: ΠΑΟ, Πανιώνιος, Φωστήρας (ΕΠΣ Αθηνών), Ολυμπιακός, Εθνικός (ΕΠΣ Πειραιά), ΠΑΟΚ, Άρης, Μακεδονικός (ΕΠΣ Μακεδονίας).
Οι 157 ομάδες που συμμετείχαν στην διοργάνωση, κατανέμονται ως εξής ανά περιφέρεια:
Προκριματική φάση
Η προκριματική φάση έγινε ανά περιφέρεια με τελικό στόχο να προκριθούν οκτώ (8) σύλλογοι, οι οποίοι μαζί με τους οκτώ καλύτερους από Αθήνα (3), Πειραιά (2) και Θεσσαλονίκη (3) της προηγούμενης σεζόν να συγκροτήσουν τη 16άδα της α΄ προημιτελικής φάσης. Όλες οι υπόλοιπες ομάδες μπήκαν στην κλήρωση από την 1η αγωνιστική, ακόμα και της Α΄ κατηγορίας (π.χ. ΑΕΚ, Απόλλων, Αστήρ Αθ., Ηρακλής Θεσ.) με αποτέλεσμα να υπάρξουν αρκετά μεγάλα σκορ όταν οι αντίπαλοί τους ήταν Γ΄ κατηγορίας.
Στην επαρχία, σε κάθε περιφέρεια, στις πρώτες φάσεις οι ομάδες αγωνίζονταν ανά πόλη ή νομό και στη συνέχεια οι νικήτριες των πόλεων έπαιζαν μεταξύ τους. Σε τοπικό επίπεδο υπήρξε μεγάλος φανατισμός και συχνά είχαμε διακοπές αγώνων, αποχωρήσεις ομάδων πριν από τη λήξη του αγώνα και μηδενισμούς. Σε μια περίπτωση, στον αγώνα "ΑΕ Ορχομενού - Παλλεβαδειακή", υπήρξε μηδενισμός και των δύο ομάδων, επειδή συνεπλάκησαν παράγοντες και οπαδοί τους κατά τη διάρκεια του ματς, με συνέπεια να διακοπεί με κοινή υπαιτιότητα.
Σύμφωνα με τον κανονισμό, η γηπεδούχος ομάδα έπρεπε να καλύπτει τα έξοδα μετακίνησης της φιλοξενούμενης, με συνέπεια να έχουμε παραιτήσεις και αποτελέσματα άνευ αγώνος, κυρίως από τις νησιωτικές ομάδες, όπως του Δωριέα Ρόδου και του Παλλεσβιακού που αδυνατούσαν να καλύψουν τα έξοδα μετάβασης των αθηναϊκών συλλόγων.
Α΄ Προημιτελική φάση (16)
1 Η Παναχαϊκή παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη επειδή άλλαξε ο αρχικός αντίπαλός της που ήταν η ΑΕΚ, από τον αγώνα με την οποία προσδοκούσε μεγαλύτερα έσοδα.
B΄ Προημιτελική φάση (8)
1Η ΑΕΚ ευνοήθηκε στην κλήρωση, η οποία προβλεπόταν μετά τη δεύτερη ισοπαλία.
Μείλιχος ποταμός
260px|thumb|right|Η Ρωμαϊκή αρχαία γέφυρα του Μείλιχου. Ο Μείλιχος είναι χείμαρρος στην Αχαΐα που πηγάζει από το βορειοδυτικό μέρος του Παναχαϊκού όρους και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στην περιοχή Αγυιά της Πάτρας.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την αρχαιότητα, στην σημερινή περιοχή των Συχαινών και δίπλα στον Μείλιχο, βρισκόταν ο ναός της Τρικλαρίας Αρτέμιδος, ο οποίος δεν έχει βρεθεί και ανασκαφεί ακόμα από τους αρχαιολόγους. Στην Πάτρα, επί της Οδού Αρέθα, σε μικρή απόσταση από τον Μείλιχο έχει ανασκαφεί αρχαία γέφυρα, κτίσμα των Ρωμαϊκών χρόνων.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Γεωγραφία της Πάτρας
Γκούσταβ Μάλερ
thumb|right|250px|Ο Γκούσταβ Μάλερ Ο Γκούσταβ Μάλερ (Gustav Mahler, 7 Ιουλίου 1860 - 18 Μαΐου 1911) ήταν Αυστριακός συνθέτης της ύστερης ρομαντικής μουσικής και ένας από τους κορυφαίους διευθυντές ορχήστρας της γενιάς του. Συνέθεσε κυρίως συμφωνίες και μελοποίησε τραγούδια.
Έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους ύστερο - ρομαντικούς συνθέτες, αν και η μουσική του δεν έγινε ποτέ πλήρως αποδεκτή από το μουσικό καθεστώς της Βιέννης κατά τη διάρκεια της ζωής του. Τα έργα του χαρακτηρίστηκαν αρχικά ως «εκκεντρικά», ενώ κατά άλλους εξέφραζαν το γερμανικό μοντερνισμό, ωστόσο μόνο κατά την τελευταία δεκαετία της ζωής του γνώρισαν ευρύτερη απήχηση. Ο Μάλερ συνέθεσε κατά κύριο λόγο συμφωνίες και λήντερ (Lieder=τραγούδια), ωστόσο η προσέγγισή του στο τελευταίο αυτό είδος κατέστησε συχνά δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ των ορχηστρικών ειδών του Ληντ, της συμφωνίας και του συμφωνικού ποιήματος.
Παιδικά και νεανικά χρόνια
Ο Μάλερ υπήρξε γόνος γερμανόφωνης οικογένειας Εβραίων Εσκενάζι, στην πόλη Καλίστχ της Βοημίας, τότε επαρχίας της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, και νυν περιοχή της Τσεχίας. Ήταν το δεύτερο από δώδεκα παιδιά, από τα οποία μόνο τα έξι επέζησαν. Οι γονείς του Μάλερ μετακόμισαν από νωρίς στη Γίχλαβα της Μοραβίας, περιοχής η οποία επίσης ανήκει στη σημερινή Δημοκρατία της Τσεχίας. Εκεί ο Μάλερ πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Οι γονείς του, έχοντας παρατηρήσει το ταλέντο του παιδιού τους από νεαρή ηλικία, φρόντισαν ώστε να ξεκινήσει μαθήματα πιάνου από έξι ετών.
Το 1875, ο Μάλερ, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, έγινε δεκτός στο Ωδείο της Βιέννης, όπου σπούδασε πιάνο με διδάσκαλο τον Γιούλιους Έπσταϊν, Αρμονία με τον Ρόμπερτ Φουκς, και Σύνθεση με τον Φραντς Κρενν. Τρία χρόνια αργότερα, ο Μάλερ εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου δίδασκε ο Άντον Μπρούκνερ. Εκεί ο Μάλερ σπούδασε Ιστορία, Φιλοσοφία καθώς και Μουσική. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του εργάστηκε ως δάσκαλος, κι έκανε την πρώτη του σημαντική απόπειρα σύνθεσης με την καντάτα Το τραγούδι του παραπόνου (Das Klagende Lied). Με το έργο αυτό συμμετείχε σε έναν διαγωνισμό, στου οποίου την επιτροπή ήταν επικεφαλής ο Γιοχάνες Μπραμς. Ωστόσο, δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο βραβείο. thumb|αριστερά|240px|Ο Γκούσταβ Μάλερ σε ηλικία έξι ετών
Άνοδος της φήμης του
Στα 1880, ο Μάλερ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως διευθυντή ορχήστρας, εργαζόμενος στο θερινό Θέατρο Μπαντ Χαλ. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο μουσικός εργάστηκε σε ολοένα και σημαντικότερες Όπερες της Ευρώπης, όπως στην Όπερα της Λιουμπλιάνα το 1881, του Όλομουκ το 1882, της Βιέννης και του Κάσσελ το 1883, της Πράγας το 1885, της Λειψίας το 1886 και της Βουδαπέστης το 1888. Το 1887, ανέλαβε επίσης να διευθύνει το έργο του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Το δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν (Der Ring Des Nibelungen), αντικαθιστώντας τον ασθενή αρχιμουσικό Άρτουρ Νίκις και εγκαθιδρύοντας έτσι τη φήμη του μεταξύ τόσο των κριτικών όσο και του κοινού. Στη συνέχεια παρουσίασε μια εκδοχή ερμηνείας της ημιτελούς όπερας του Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, Οι Τρεις Πίντες (Die drei Pintos). Η επιτυχία αυτού του έργου τού απέφερε οικονομικές απολαβές και συνέβαλε στην άνοδο της φήμης του. Ο Μπραμς εντυπωσιάστηκε επίσης από τη διεύθυνσή του στο Ντον Τζιοβάννι του Μότσαρτ. Η πρώτη μακρόχρονη εργασία του Μάλερ ήταν στην Όπερα του Αμβούργου το 1891, όπου παρέμεινε έως το 1897. Το 1895, κι ενώ ο Μάλερ βρισκόταν στο Αμβούργο, ο νεότερος αδελφός του Όθων, επίσης συνθέτης, αυτοκτόνησε σε ηλικία 21 ετών. Κατά την περίοδο 1893 έως και 1896, ο Μάλερ παραθέριζε στην περιοχή Στάινμπαχ της Βόρειας Αυστρίας, όπου αναθεώρησε τη Συμφωνία Νο. 1 (που είχε πρωτοακουστεί το 1899), συνέθεσε τη Συμφωνία Νο. 2, σχεδίασε τη Συμφωνία Νο. 3 και έγραψε τα περισσότερα τραγούδια του από τον Κύκλο Τραγουδιών Το παιδί με το Μαγικό Κόρνο (Des Knaben Wunderhorn), βασισμένο στον περίφημο ομώνυμο κύκλο παραδοσιακών ποιημάτων.
Το 1897, ο Μάλερ σε ηλικία τριάντα επτά ετών, δέχθηκε τη θέση του αρχιμουσικού στην Όπερα της Βιέννης. Η θέση αυτή είχε το μεγαλύτερο κύρος σε ολόκληρη την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, καθώς το συγκεκριμένο αξίωμα θεωρείτο "αυτοκρατορικό" και τελούσε υπό την προστασία του Αυστροουγγρικού νόμου, κατά συνέπεια δεν προσφερόταν σε Εβραίους. Ο Μάλερ, ο οποίος δεν υπήρξε ποτέ του ένθερμος Εβραίος, είχε εγκαίρως μεταστραφεί στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Ως παιδί, είχε συμμετάσχει στη χορωδία της Καθολικής ενορίας του, όπου είχε λάβει και τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τον χορωδιάρχη. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο Μάλερ ένιωθε μια αυξανόμενη έλξη προς τον Καθολικισμό. Οι επιρροές αυτές είναι ιδιαίτερα αισθητές σε κάποια έργα του, όπως για παράδειγμα στον ύμνο της Συμφωνίας Νο. 8, "Veni Creator Spiritus". Παρ' όλα αυτά, στην τρίτη πράξη της Συμφωνίας Νο. 1, μπορεί κανείς να βρει αρκετά εβραϊκά στοιχεία. Στα 1899 και 1910, διηύθυνε την αναθεωρημένη εκδοχή των Συμφωνιών Νο. 2 και Νο. 4 του Ρόμπερτ Σούμαν.
Ύστερη περίοδος
thumb|δεξιά|Ο Γκούσταβ Μάλερ το 1909
Τον Ιούνιο του 1901, μετακόμισε σε μια καινούρια έπαυλη στη λίμνη του Μάιερνιγκ, στην Καρινθία. Στις 9 Μαρτίου 1902, ο Μάλερ νυμφεύθηκε την Άλμα Σίντλερ (1879 - 1964), νεότερή του κατά είκοσι χρόνια και θετή κόρη του φημισμένου Βιεννέζου ζωγράφου, Καρλ Μολλ. Η Άλμα ήταν επίσης μουσικός και συνθέτης, μαθήτρια του συνθέτη Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ, με τον οποίο διέκοψε τον δεσμό που διατηρούσε καθώς δεν ήταν αποδεκτός από την οικογένειά της, για να παντρευτεί τον Μάλερ που ήταν περισσότερο διάσημος. Μετά τον γάμο της ωστόσο, ο Μάλερ της απαγόρευσε να ασχολείται δημιουργικά με τη μουσική, παρ' όλο που τον βοηθούσε καθαρογράφοντας τις χειρόγραφες παρτιτούρες του. Ο Μάλερ συνήψε δεσμούς με διάφορες γυναίκες, όπως η βιολονίστρια Νάταλι Μπάουερ Λέχτερ, κατά δύο χρόνια νεότερή του, με την οποία είχαν γνωριστεί κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Βιέννη. Ο ρόλος της Άλμα σύμφωνα με τον Μάλερ ήταν να προσαρμόζεται στις δικές του ανάγκες κι απαιτήσεις. Μαζί της απέκτησε δύο κόρες τη Μαρία Άννα, η οποία πέθανε από διφθερίτιδα σε ηλικία τεσσάρων ετών και την Άννα, η οποία αργότερα έγινε γλύπτρια.
Ο θάνατος της κόρης του έκανε τον Μάλερ να καταρρεύσει ψυχολογικά. Ωστόσο τα χτυπήματα της μοίρας δεν σταμάτησαν εκεί. Τον ίδιο χρόνο ανακάλυψε ότι έπασχε από οξεία καρδιοπάθεια που τον ανάγκασε να μειώσει τις δραστηριότητές του. Στην Όπερα, η ισχυρογνωμοσύνη του σε σχέση με καλλιτεχνικά ζητήματα είχε δημιουργήσει εχθρούς, ενώ τον απασχολούσαν σοβαρά και οι επιθέσεις που δεχόταν από την αντισημιτική μερίδα του Τύπου. Η παραίτησή του από την Όπερα το 1907, δεν υπήρξε ιδιαίτερα απρόσμενη.
Η μουσική του Μάλερ προκαλούσε αντιδράσεις στους κριτικούς, οι οποίοι έτειναν να θεωρούν τις συμφωνίες του ως συμπιλήματα στα οποία τα θέματα από ανομοιογενείς περιόδους και μουσικές παραδόσεις ήταν αδιακρίτως συνονθυλευμένα. Ο Μάλερ παρέθετε στα έργα του υλικό τόσο από "υψηλές" όσο και από "χαμηλές" κουλτούρες, ενώ ανεμείγνυε διαφορετικές, από εθνοτικής πλευράς, μουσικές παραδόσεις, εξοργίζοντας τους συντηρητικούς κριτικούς σε μία εποχή που τα μαζικά εργατικά κινήματα αυξάνονταν ραγδαία, και οι τριβές μεταξύ Γερμανών, Τσέχων, Ούγγρων και Εβραίων δημιουργούσαν ανησυχία και αστάθεια. Παρ' όλα αυτά πάντοτε είχε ένθερμους θαυμαστές στο πλευρό του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μάλερ άρχισε να σημειώνει μεγάλη επιτυχία στο ευρύ κοινό, με την παρουσίαση της Συμφωνίας Νο. 2 στο Μόναχο το 1900, την πρώτη παρουσίαση της Συμφωνίας Νο. 3 στην πλήρη μορφή της στο Κρέφελντ το 1902, και κυρίως με μία θριαμβευτική παρουσίαση της μεγαλειώδους και τιτάνιας Συμφωνίας Νο. 8 το 1910. Η μουσική που έγραψε στη συνέχεια ωστόσο, δεν παρουσιάστηκε όσο ο ίδιος ήταν εν ζωή.
Η τελική ώθηση προκειμένου να εγκαταλείψει ο Μάλερ την Όπερα της Βιέννης δόθηκε με μία σημαντική ευκαιρία να εργαστεί στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης. Εργάστηκε ως διευθυντής ορχήστρας για μία και μοναδική σεζόν, το 1908, μόνο και μόνο για να παραμεριστεί στη συνέχεια προς χάριν του Αρτούρο Τοσκανίνι. Παρά το γεγονός ότι υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής τόσο στο κοινό όσο και στους κριτικούς, είχε πέσει στη δυσμένεια των Επιτρόπων του Συμβουλίου της Όπερας. Πίσω στην Ευρώπη, τον περίμεναν νέες δυσκολίες λόγω της κρίσης που είχε δημιουργηθεί στον γάμο του, καθώς είχε αποκαλυφθεί μια απιστία της Άλμα. Στα 1910 ο Μάλερ είχε μία και μοναδική (και μάλλον βοηθητική) συνεδρία με τον Σίγκμουντ Φρόυντ.
Έχοντας υπογράψει πλέον πολυετές συμβόλαιο με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης, ο Μάλερ μαζί με την οικογένειά του ταξίδεψαν ξανά για την Αμερική. Την εποχή εκείνη ολοκλήρωσε Το Τραγούδι της Γης (Das Lied von der Erde) και τη Συμφωνία Νο. 9, η οποία υπήρξε το τελευταίο πλήρως ολοκληρωμένο έργο του. Τον Φεβρουάριο του 1911, κατά τη διάρκεια μιας μακράς κι απαιτητικής σεζόν στη Νέα Υόρκη, ο Μάλερ ένιωσε σοβαρή αδιαθεσία. Έπασχε από στρεπτόκοκκο στο αίμα, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να διευθύνει την τελευταία του συναυλία ενώ είχε πυρετό (στο πρόγραμμα συγκαταλεγόταν η παγκόσμια πρώτη παρουσίαση του έργου του Φερρούτσιο Μπουζόνι Ελεγειακό Νανούρισμα (Berceuse elegiaque). Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, μεταφέρθηκε στο Παρίσι, όπου πρόσφατα είχε εξελιχθεί μια νέα θεραπεία. Ωστόσο, δεν ανταποκρίθηκε κι ύστερα από επιθυμία του τον μετέφεραν στη Βιέννη. Πέθανε εκεί στις 18 Μαΐου 1911, σε ηλικία πενήντα ετών, αφήνοντας τη Συμφωνία Νο. 10 ημιτελή.
Η χήρα του Μάλερ ανέφερε ότι η τελευταία φράση του ήταν: "Μότσαρτλ!" (Βιενέζικο υποκοριστικό: "μικρούλη μου Μότσαρτ", "dear little Mozart!"). Θάφτηκε ύστερα από επιθυμία του δίπλα στην κόρη του στο Κοιμητήριο Γκρίντσινχ της Βιέννης. Η ταφόπλακα έγραφε όπως ο ίδιος ζήτησε, μόνο το όνομά του. Ο στενός του φίλος Μπρούνο Βάλτερ, περιέγραψε την κηδεία του ως εξής: "Στις 18 Μαΐου 1911, πέθανε. Το επόμενο απόγευμα, όταν μεταφέραμε το φέρετρο στο Κοιμητήριο Γκρίντσινχ, ξέσπασε τόσο δυνατή καταιγίδα που ήταν αδύνατον να προχωρήσουμε. Το πλήθος αν και πολυάριθμο, ακολουθούσε την πομπή σε νεκρική σιγή. Τη στιγμή που τελικά το φέρετρο αποτέθηκε, ο ήλιος φάνηκε πίσω από τα σύννεφα" (Βάλτερ, 1957, 73)
Η Άλμα Μάλερ αναφέρει ότι ο σύζυγός της θεωρούσε τον εαυτόν του, τρις απάτριδα, ως Βοημό στην Αυστρία, ως Αυστριακό στη Γερμανία και ως Εβραίος σε ολόκληρο τον κόσμο. "Παντού με αντιμετωπίζουν ως εισβολέα, πουθενά δεν με καλοδέχονται". Η συγκεκριμένη φράση αποτελεί ωστόσο το συγκλονιστικό κλείσιμο ενός σημειώματος που έγραφε ο Άντον Ρούμπινσταϊν μεταξύ του 1860 και 1870, επομένως πιθανόν να αποτελεί δάνειο του Μάλερ (ή και της ίδιας της Άλμα) που το προσάρμοσε στη δική του περίπτωση.
Η Άλμα έζησε πενήντα επιπλέον χρόνια ύστερα από τον θάνατο του Μάλερ, κι ανέλαβε ενεργό δράση, εκδίδοντας υλικό που αφορούσε τη ζωή και το έργο του αποθανόντος συζύγου της. Παρ' όλα αυτά, η προσέγγισή της στην προσωπικότητα του μεγάλου συνθέτη έχει κατηγορηθεί από κάποιους ως αναξιόπιστη και παραπλανητική, κάτι που έχει αποτελέσει το επονομαζόμενο Ζήτημα της Άλμα. Έχει κατηγορηθεί για παράδειγμα ότι πλαστογράφησε την αλληλογραφία της με τον σύζυγό της, παρουσιάζοντάς τον έτσι περισσότερο αρνητικά απ' ό,τι θα άρεσε σε κάποιους ιστορικούς.
Έργο
Ο Μάλερ υπήρξε ο τελευταίος από μια σειρά Βιεννέζων συνθετών συμφωνικής μουσικής επεκτείνοντας την Πρώτη Βιεννέζικη Σχολή που αποτελείτο από τους Χάυντν, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Φραντς Σούμπερτ, και τον Κύκλο των Ρομαντικών μεταξύ των οποίων ο Άντον Μπρούκνερ και ο Γιοχάνες Μπραμς, ενώ ακόμη ενσωμάτωσε στοιχεία και μη Βιεννέζων ρομαντικών, όπως ο Ρόμπερτ Σούμαν και ο Φέλιξ Μέντελσον. Ωστόσο το έργο του έχει δεχθεί τεράστια επίδραση κυρίως από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο οποίος σύμφωνα με τον Μάλερ υπήρξε ο μοναδικός συνθέτης μετά τον Μπετόβεν που με το έργο του κατάφερε να επιφέρει κάποια μορφολογική εξέλιξη στη μουσική της εποχής του. (βλ. Σονάτα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2006-2007
Α2 Γυναικών 2006-2007
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 8 Οκτωβρίου 2006 έως τις 14 Ιανουαρίου 2007. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 21 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 29 Απριλίου 2007. Πρωταθλήτριες της κατηγορίας αναδείχτηκαν η ομάδα του Αίαντα Ευόσμου (Βορράς) και η ομάδα του Αθηναϊκού (Νότος) για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Βορρά 20px|Α2
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Νότου 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2006 2007 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2006 2007
Εθνική γιορτή της Γαλλίας
Είναι ημέρα αργίας στη Γαλλία και γιορτάζεται σε όλη τη χώρα. «Η παλαιότερη και μεγαλύτερη στρατιωτική παρέλαση στην Ευρώπη» πραγματοποιείται στις 14 Ιουλίου στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι μπροστά στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, Γάλλους αξιωματούχους και ξένους προσκεκλημένους.
Η άλωση της Βαστίλης
Κύριο άρθρο Άλωση της Βαστίλης μικρογραφία|250x250εσ|Η [[άλωση της Βαστίλης]] Όταν στις 11 Ιουλίου 1789 ο Ζακ Νεκέρ, υπουργός Οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και δημοφιλής στην Τρίτη τάξη, απολύθηκε από τον βασιλιά, ο λαός του Παρισιού, εν μέσω επαναστατικού ενθουσιασμού και υπό τον φόβο επικείμενης επίθεσης από τον βασιλικό στρατό ή από ξένα συντάγματα μισθοφόρων στην υπηρεσία του βασιλιά, και κυρίως επιδιώκοντας να αποκτήσει όπλα, πυρομαχικά και πυρίτιδα, αποφάσισε να κινητοποιηθεί. Στις 13 Ιουλίου επιτέθηκαν στο μέγαρο των Απομάχων από όπου αποκόμισαν πυροβόλα όπλα, μουσκέτα και κανόνια αλλά τους έλειπαν τα πυρομαχικά. Η Βαστίλη ήταν μια φυλακή-φρούριο στο Παρίσι όπου συχνά φυλακίζονταν άνθρωποι βάσει των βασιλικών επιστολών εντολής εγκλεισμού, αυθαίρετα βασιλικά κατηγορητήρια στα οποία δεν μπορούσε να ασκηθεί έφεση και δεν ανέφεραν τον λόγο της φυλάκισης, καθώς και πολιτικοί κρατούμενοι των οποίων τα γραπτά είχαν δυσαρεστήσει τη βασιλική κυβέρνηση, και ως εκ τούτου ήταν σύμβολο του απολυταρχισμού της μοναρχίας, αν και τη στιγμή της επίθεσης τον Ιούλιο του 1789, υπήρχαν μόνο επτά κρατούμενοι, κανένας μεγάλης πολιτικής σημασίας. Συγχρόνως όμως, στη Βαστίλη υπήρχαν ποσότητες πυρομαχικών και πυρίτιδας. Έτσι, επιχείρησαν την έφοδο και η άλωση της Βαστίλης, μετά από πολύωρη πολιορκία των στασιαστών, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της 14ης Ιουλίου 1789.
Η άλωση της Βαστίλης αποτελεί την πρώτη νίκη του γαλλικού λαού κατά ενός συμβόλου του Παλαιού Καθεστώτος. Το κτήριο της Βαστίλης κατεδαφίστηκε πλήρως τους μήνες που ακολούθησαν. Λίγο μετά την άλωση της Βαστίλης, στις 4 Αυγούστου, μετά από μια θυελλώδη συνέλευση της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, η φεουδαρχία καταργήθηκε και στις 26 Αυγούστου, διακηρύχθηκε η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.
Η γιορτή της Ομοσπονδίας
μικρογραφία|270x270εσ|Η Γιορτή της Ομοσπονδίας στο [[Πεδίον του Άρεως (Παρίσι)|Πεδίον του Άρεως]] Ένα χρόνο αργότερα, η γιορτή της Ομοσπονδίας στις 14 Ιουλίου 1790 ήταν ένας εορτασμός της ενότητας του γαλλικού έθνους κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Ο στόχος αυτής της γιορτής, ένα χρόνο μετά την άλωση της Βαστίλης, ήταν να συμβολίσει την ειρήνη, καθώς πίστευαν ότι η επανάσταση είχε φθάσει στο τέλος της. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Πεδίον του Άρεως, το οποίο βρισκόταν έξω από το Παρίσι εκείνη την εποχή. Για τις απαιτούμενες εργασίες της περιοχής για τον εορτασμό, χιλιάδες Παριζιάνοι πολίτες συγκεντρώθηκαν και ολοκλήρωσαν την κατασκευή.
Την ημέρα της γιορτής, περίπου 260.000 Παριζιάνοι πολίτες συγκεντρώθηκαν, υπό βροχή, στο Πεδίον του Άρεως. Ο δημοφιλής στρατηγός Λαφαγιέτ, ως αρχηγός της Εθνικής Φρουράς του Παρισιού και έμπιστος του βασιλιά, ορκίστηκε στο σύνταγμα, ακολουθούμενος από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ', ο οποίος επίσης ορκίσθηκε και υποσχέθηκε να σέβεται το νόμο και το σύνταγμα. Μετά το τέλος της επίσημης γιορτής, η ημέρα τελείωσε σε μια τεράστια τετραήμερη λαϊκή γιορτή.
Εκδηλώσεις
Η 14η Ιουλίου είναι αργία στη Γαλλία. Στο Παρίσι, διοργανώνεται στρατιωτική παρέλαση στη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων και μονάδες του γαλλικού στρατού από όλη τη Γαλλία (και πρόσφατα προσκεκλημένες ξένες μονάδες) παρελαύνουν μπροστά στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, άλλες κρατικές αρχές και καλεσμένους. Σε όλη τη Γαλλία, οι εκπρόσωποι του κράτους και οι στρατιωτικές αρχές οργανώνουν μικρές παρελάσεις τοπικών στρατιωτικών μονάδων.
Το απόγευμα της ημέρας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διοργανώνει γιορτή με επίσημους προσκεκλημένους στους κήπους του μεγάρου Ελιζέ, που είναι η επίσημη κατοικία του.
Το βράδυ, και συχνά ακόμη και το προηγούμενο βράδυ, σε πολλές πόλεις πραγματοποιούνται γιορτές που χρηματοδοτούνται από τους δήμους με χορούς και πυροτεχνήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η 14η Ιουλίου στην ιστοσελίδα της Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα (ελληνικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικός πολιτισμός
Λάρισσος ποταμός
Ο Λάρισσος ή Ριολίτικο είναι ποταμός στην Αχαΐα. Ονομάζεται και "Λαρισσός" ή και "Μάννα", και έχει μήκος 19,5 χιλιόμετρα. Πηγάζει από το όρος Σκόλλις και χύνεται στο Ακρωτήριο Άραξος στο Ιόνιο πέλαγος, σχηματίζοντας μικρό έλος. Κατά την αρχαιότητα ήταν το σύνορο ανάμεσα στους νομούς Αχαΐας και Ηλείας. Κοντά στο ποτάμι υπήρχαν οι αρχαίες πόλεις Δύμη και (σύμφωνα με τον Στράβωνα) η Λάρισα. Κατά την μυθολογία, στο ποτάμι ήπιε νερό ο Ηρακλής πηγαίνοντας να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία. Από το ποτάμι έχει πάρει και το όνομά του ο σημερινός Δήμος Λαρισσού. Ο ποταμός δεν χύνεται στην θάλασσα, αλλά στη Λίμνη Προκόπου.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Λάκναου
thumb|250px|Η είσοδος του Μπάρα Ιμαμπάρα Το Λάκναου (αγγλικά: Lucknow, χίντι: लखनऊ, ουρντού:  لکھنؤ, τοπική προφορά: Λάχναου) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της ινδικής πολιτείας Ούταρ Πραντές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Λάκναου έχει 2.815.601 κατοίκους και είναι η 11η μεγαλύτερη πόλη στην Ινδία. Η πόλη βρίσκεται στην πεδιάδα του Γάγγη, στη Βόρεια Ινδία, στις όχθες του ποταμού Γκόμπτι, ο οποίος χωρίζει τη πόλη στα δύο, σε υψόμετρο 123 μέτρων. Νεπαλικα Pacnhu Bovigh
Ιστορία
Το Λάκναου υπήρξε ιστορικά το κέντρο της περιοχής Αβάντ. Ιδρύθηκε από τον Ναουάμπ Ασάφ-ουν-Ντάουλα και υπήρξε πρωτεύουσα των Ναουάμπ, γι' αυτό και έγινε γνωστή ως η πόλη των Ναουάμπ. Η περιοχή ήταν πολύ εύφορη. Από το 1315 μ.Χ. και έπειτα, η πόλη βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Σουλτανάτου του Δελχί, του Σουλτανάτου του Σάρκι, της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας, των Ναουάμπ του Αβάντ, της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και των Βρετανών Ρατζ. Το Λάκναου ήταν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Ινδικής Επανάστασης του 1857. Μετά την απελευθέρωση της Ινδίας αναπτύχθηκε γρήγορα και σήμερα είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες μεγαλουπόλεις της Ινδίας.
Γενικά
Το Λάκναου είναι μια πολυπολιτισμική πόλη. Το 70% των κατοίκων της είναι Ινδουιστές και το 26% είναι μουσουλμάνοι. Η πόλη είναι γνωστή για τους κήπους, τα αρχαία ερείπια, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και την μεγάλη ιστορική και πολιτιστική της κληρονομιά. Μνημεία που βρίσκονται στη πόλη περιλαμβάνουν το Μπάρα Ιμαμπάρα, το οποίο κατασκευάστηκε το 1784, το Τσότα Ιμαμπάρα, που κτίστηκε ως μαυσωλείο του τρίτου Ναουάμπ του Λάκναου, το Τσαττάρ Μανζίλ, το Τζάμα Μαστζίντ, παλάτι του 15ου αιώνα και την εντυπωσιακή πύλη Ρούμι Νταρουάζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Ούταρ Πραντές
Φλαβαν-3-όλες
δεξιά|μικρογραφία|270x270εσ| Τυπική δομή μιας φλαβαν-3-όλης Οι φλαβαν-3-όλες (συχνά αναφερόμενες ως φλαβανόλες) είναι υποομάδα φλαβονοειδών, χημικά παράγωγα των φλαβανών, που διαθέτουν έναν σκελετό 2-φαινυλο-3,4-διυδρο-2Η-χρωμεν-3-όλης.
Οι φλαβανόλες -που χημικώς είναι διφαινόλες- είναι δομικά διαφορετικές και περιλαμβάνουν σειρά από ενώσεις, όπως π.χ. κατεχίνη, γαλλική επικατεχίνη, επιγαλλοκατεχίνη, γαλλική επιγαλλοκατεχίνη, προανθοκυανιδίνες, θεαφλαβίνες και θεαρουμπιγίνες. Απαντώνται στα περισσότερα φυτά και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην άμυνα του κάθε φυτικού οργανισμού και στην προστασία του από παθογόνους μικροοργανισμούς.
Χημική δομή
Η κατεχίνη ως μονομερές, ή το ισομερές της επικατεχίνης (βλ. εικόνα), προσθέτει τέσσερα υδροξύλια στη φλαβαν-3-όλη, δημιουργώντας δομικά στοιχεία για συνενωμένα πολυμερή (προανθοκυανιδίνες) και πολυμερή ανώτερης τάξης (ανθοκυανιδίνες).
Οι φλαβανό-3-όλες διαθέτουν δύο χειρόμορφους άνθρακες, που σημαίνει ότι υπάρχουν τέσσερα διαστερεοϊσομερή για καθένα από αυτά.
Διακρίνονται από τα κιτρινωπού χρωματισμού φλαβονοειδή που περιέχουν κετόνη, όπως λ.χ. κερσιτίνη ή ρουτίνη, τα οποία ονομάζονται φλαβονόλες. Η πρώιμη χρήση του όρου βιοφλαβονοειδές εφαρμόστηκε με ασάφεια για να συμπεριλάβει τις φλαβανόλες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από την απουσία μιας κετόνης. Τα μονομερή, τα διμερή και τα τριμερή κατεχίνης (ολιγομερή) είναι άχρωμα. Τα πολυμερή ανώτερης τάξης, π.χ. οι ανθοκυανιδίνες, εμφανίζουν βαθύ ερυθρό χρώμα και μετατρέπονται σε πολυμερικές ενώσεις που ονομάζονται ταννίνες.
Η κατεχίνη και η επικατεχίνη είναι επιμερή, με την (–)-επικατεχίνη και την (+)-κατεχίνη να είναι τα πιο κοινά οπτικά ισομερή που απαντώνται στη φύση. Η κατεχίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά από το φυτικό εκχύλισμα catechu (είδος Senegalia catechu), από το οποίο προέρχεται το όνομά της. Η θέρμανση της κατεχίνης πέρα από το σημείο αποσύνθεσής της απελευθερώνει και πυροκατεχόλη (που ονομάζεται επίσης κατεχόλη), η οποία εξηγεί την κοινή προέλευση των ονομασιών αυτών των χημικών ενώσεων.
Η επιγαλλοκατεχίνη και η γαλλοκατεχίνη περιέχουν μια επιπλέον φαινολική υδροξυλομάδα σε σύγκριση με την επικατεχίνη και την κατεχίνη, αντιστοίχως, παρόμοια, με τη διαφορά στην πυρογαλλόλη σε σύγκριση με την πυροκατεχόλη.
Οι γαλάτες κατεχίνης είναι εστέρες γαλλικού οξέος των κατεχινών. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η επιγαλλοκατεχίνη, η οποία είναι συνήθως η πιο άφθονη κατεχίνη στο τσάι. Οιπροανθοκυανιδίνες και οι θεαρουμπιγίνες είναι ολιγομερείς φλαβαν-3-όλες.
Σε αντίθεση με πολλά άλλα φλαβονοειδή, οι φλαβαν-3-όλες δεν απαντώνται στα φυτά ως γλυκοζίτες. κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ| Χημικές δομές από: (επι)κατεχίνη, (επι)κατεχίνη-γαλλική, (επι)γαλλοκατεχίνη και (επι)γαλλοκατεχίνη-γαλλική.
Βιοσύνθεση της (–)-επικατεχίνης
Τα φλαβονοειδή είναι προϊόντα που συντίθενται από μια μονάδα εκκίνησης κινναμοϋλ-CoA, με επέκταση αλυσίδας χρησιμοποιώντας τρία μόρια μαλονύλ-CoA. Οι αντιδράσεις καταλύονται από ένα ένζυμο PKS τύπου III.
Αυτά τα ένζυμα δεν χρησιμοποιούν ACPS, αλλά αντ' αυτού χρησιμοποιούν εστέρες του συνενζύμου Α και έχουν μία μόνο ενεργή θέση για την εκτέλεση της απαραίτητης σειράς αντιδράσεων, π.χ. επέκταση αλυσίδας, συμπύκνωση και κυκλοποίηση. Η επέκταση αλυσίδας του 4-υδροξυκινναμοϋλ-CoA με τρία μόρια μηλονύλ-CoA δίνει αρχικά ένα πολυκετίδιο (Εικόνα 1), το οποίο μπορεί να διπλωθεί. Αυτό επιτρέπει την εμφάνιση αντιδράσεων τύπου Claisen δημιουργώντας έτσι αρωματικούς δακτυλίους.
Μικροσκοπία απεικόνισης διάρκειας ζωής φθορισμού (FLIM) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση φλαβανολών στα φυτικά κύτταρα. εναλλ.=Figure 1|κέντρο|800x800εσ| Φιγούρα 1 ''Σχήμα 1: Σχηματική επισκόπηση της βιοσύνθεσης της φλαβανόλης (–)-επικατεχίνης στα φυτά: Τα ένζυμα υποδεικνύονται με μπλε χρώμα, με συντομογραφία ως εξής: Ε1, λυάση αμμωνίας φαινυλαλανίνης (PAL), Ε2, λυάση αμμωνίας τυροσίνης (TAL), E3, κινναμική 4-υδροξυλάση, Ε4, 4-κουμαροϋλ: CoA-λιγάση, Ε5, συνθάση χαλκόνης ( συνθάση ναρινγενίνης-χαλκόνης), Ε6, ισομεράση χαλκόνης, Ε7, 3'-υδροξυλάση φλαβονοειδών, E8-υδροφλαβανολάση, E8- υδροφλαβανολόνη 4-αναγωγάση, Ε10, συνθάση ανθοκυανιδίνης (διοξυγενάση λευκοανθοκυανιδίνης), Ε11, ανθοκυανιδίνη αναγωγάση. HSCoA, Συνένζυμο Α, L-Tyr: L-τυροσίνη, L-Phe: L-φαινυλαλανίνη.''
Διατροφικές πηγές
δεξιά|390px|μικρογραφία| Μέσες τιμές περιεκτικότητας φλαβανόλης σε συνήθη τρόφιμα. Οι φλαβανόλες βρίσκονται σε αφθονία στο τσάι που προέρχεται από το φυτό Camellia sinensis, καθώς και σε ορισμένα φυτά κακάο (φτιαγμένα από τους σπόρους του κακάο Theobroma), αν και η περιεκτικότητα επηρεάζεται σημαντικά από την επεξεργασία, ειδικά στη σοκολάτα.
Οι φλαβανόλες είναι επίσης παρούσες στη διατροφή του ανθρώπου ιδιαίτερα σε φρούτα, λ.χ. μούρα, λαχανικά ή και στο κρασί. Η περιεκτικότητά τους στα τρόφιμα ποικίλλει και επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, όπως ποικιλία, επεξεργασία και προετοιμασία.
Πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες
Καθώς οι κατεχίνες στο εκχύλισμα πράσινου τσαγιού δύναται να είναι ηπατοτοξικές, οργανισμοί υγείας (Health Canada, EFSA) έχουν συστήσει προσοχή προτείνοντας η ημερήσια πρόσληψη να μην υπερβαίνει τα 800 mg.
Έρευνες έχουν δείξει ότι οι φλαβαν-3-όλες μπορεί να επηρεάσουν την αγγειακή λειτουργία, την αρτηριακή πίεση και τα λιπίδια του αίματος, με ελάχιστες επιδράσεις που έχουν αποδειχθεί από το 2019.
Το 2015, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε έναν ισχυρισμό υγείας για στερεά κακάο που περιέχουν 200 mg φλαβανολών, δηλώνοντας ότι αυτή η πρόσληψη «μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση της αγγειακής ελαστικότητας και της φυσιολογικής ροής του αίματος».
Μέτρια στοιχεία που συνοψίζονται στις κλινικές οδηγίες από το 2022 υποδηλώνουν ότι η ημερήσια πρόσληψη 400–600 mg/ημέρα φλαβαν-3-όλης θα μπορούσε να έχει ένα μικρό αλλά στατιστικά σημαντικό όφελος για την καρδιομεταβολική υγεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινολικές ενώσεις Κατηγορία:Δευτερογενείς μεταβολίτες Κατηγορία:Φυσικά προϊόντα
Qantas Airways
thumb|right |Airbus A380 της Qantas |273x273px Η Qantas (επίσημα ως Qantas Airways Limited) είναι ο εθνικός αερομεταφορέας της Αυστραλίας. Το αρχικό όνομα ήταν "Qantas", ένα αρκτικόλεξο για τη λέξη "Queensland and Northern Territory Aerial Services".
Ιστορία
Η αεροπορική εταιρεία εδρεύει στο Σύδνεϋ, με κύριο κόμβο της στο αεροδρόμιο του Σίδνεϊ. Είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Αυστραλίας, είναι η παλαιότερη αεροπορική εταιρία με συνεχή λειτουργία στον κόσμο και η δεύτερη αρχαιότερη στον κόσμο συνολικά. Τα κεντρικά γραφεία της Qantas που βρίσκεται στο Κέντρο Qantas στο προάστιο της πόλης του Botany Bay, Σίδνεϊ, Νέα Νότια Ουαλία.
Σήμερα η Qantas Airways θεωρείται τεσσάρων αστέρων αεροπορική εταιρεία από την εταιρεία ερευνών και συμβούλων αεροπορικών εταιριών Skytrax. Τα τελευταία χρόνια οι ψηφοφορίες της Skytrax περιλαμβάνουν την Qantas airlines σταθερά στις 10 καλύτερες αεροπορικές εταιρίες ολόκληρου του κόσμου. Το 2011, η Qantas ψηφίστηκε την όγδοη καλύτερη αεροπορική εταιρεία στον κόσμο, το 2010 (έβδομη), το 2009 (έκτη),το 2008 (τρίτη),το 2007 (πέμπτη),το 2006 (δεύτερη), και το 2005 (δεύτερη). Το 2010, η Qantas διατηρεί κατά 65 τοις εκατό των αερομεταφορών της Αυστραλίας, ωστόσο η εταιρεία προσπαθεί να ανταγωνιστεί με άλλους αερομεταφορείς της σε διεθνείς δραστηριότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Τουρισμός στην Αυστραλία
Κρατιδιακές εκλογές του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (2017)
Eκλογές διεξήχθησαν στο γερμανικό κρατίδιο Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν στις 7 Μαΐου 2017. Εξελέγησαν όλα τα μέλη του κρατιδιακού κοινοβουλίου (Landtag). Στις εκλογές, ο Πρωθυπουργός του Σλέσβιγκ-Χόλσταϊν Τόρστεν Άλμπιγκ οδήγησε έναν συνασπισμό που αποτελείτο από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) μαζί με τους Πράσινους και την Ομοσπονδία Ψηφοφόρων του Νότιου Σλέσβιχ (SSW).
Οι εκλογές κατέληξαν στη νίκη της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) που σχημάτισε κυβέρνηση με το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) και τους Πράσινους.
Ο Ντάνιελ Γκίντερ ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός τον Ιούνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλογές στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Σλεσβιχ Χολσταιν
Χούλου
Η Χούλου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων πάνω απο τη στάθμη της θάλασσας. Απέχει 24km από την πόλη της Πάφου και 78km από την πόλη της Λεμεσού. Συνορεύει με τα χωριά Άγιο Δημητριανό, Στατό-Άγιο Φώτιο (Αμπελίτης), Φάλεια, Λεμόνα, Λετύμβου, Κούρδακα, Πολέμι και Ψάθι. Στα δυτικά της ρέει ο ποταμός Έζουσας και ο παραπόταμος του Χαλαρά.
Κατοικείται σύμφωνα με την τελευταία εκτίμηση από περίπου 150 άτομα, Ελληνοκύπριους κυρίως καθώς και μερικούς ξένους κυρίως Ευρωπαίους. Η τελευταία απογραφή που έγινε το 2011 από την Στατιστική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας αναφέρει πληθυσμό 147 άτομα (59 άνδρες και 88 γυναίκες), στην πλειοψηφία τους άνω των 60 ετών.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον κ. Αβραάμ Παπαμιχαήλ συγγραφέα του βιβλίου "Η Χούλου και η πολιτιστική της κληρονομιά", ''«η Χούλου ιδρύθηκε με τον ερχομό των Φράγκων τον 13ο αιώνα μ.Χ. Οι Φράγκοι επέλεξαν το μέρος αυτό λόγω του ότι υπήρχαν πολλά νερά. Εγκαθίδρυσαν την έδρα του φέουδου και έκτισαν το παλάτι στη αυλή της σημερινής εκκλησίας. Η εκκλησία ήταν η εκκλησία του παλατιού. Ήταν προσωπική εκκλησία του φεουδάρχη»''. Το παλάτι καταστράφικε κατά τον σεισμό του 1953, που μέχρι τότε λειτουργούσε ως ένα εκ των δύο δημοτικών σχολείων της κοινότητας. Το πιθανότερον, βέβαια, είναι ο οικισμός να προϋπήρχε της έλευσης των Φράγκων. Κατά μια εκδοχή η Χούλου πήρε το όνομα της από τον Συριακής καταγωγής, του γένους των Λευκών Γενουατών, Φεουδάρχη Goul. Κατοικείτο αρχικά από Ορθοδόξους και Λατίνους. Αργότερα, μετά την κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς η Χούλου απέκτησε και Τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι ζούσαν αρμονικά μέχρι το 1963. Τότε και μετά από επαπειλούμενη επίθεση ομάδων εθνικιστών από διπλανά χωριά, οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν την Χούλου και μεταφέρθηκαν σε άλλα χωριά. (Αξύλου ή/και Πιταρκού )
Η Αροδαφνούσα, πρωταγωνίστρια του ομώνυμου δημοτικού τραγουδιού ήταν από την Χούλου. Σχετική αναφορά υπάρχει και στο Χρονικό του Λεόντιου Μαχαιρά
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Η Χούλου σήμερα
Στο χωριό λειτουργεί Πολιτιστικός σύλλογος ονόματι "Ρήγας" ο οποίος εκδίδει και ομώνυμο περιοδικό. Το Δημοτικό σχολείο του χωριού λειτουργεί πλέον ως Πολιτιστικό Κέντρο.
Πέντε ξενώνες (αγροτουριστικά καταλύματα), εστιατόριο και καφενείο προσφέρουν υπηρεσίες κυρίως σε επισκέπτες του χωριού.
Σχολείο
Σύμφωνα με τον Κύπριο Ιστορικό συγγραφέα και ερευνητή Ιερώνυμο Περιστιάνη, στο χωριό "λειτούργησε ιδιωτικό σχολείο από το 1860. Αναφέρεται ένας δάσκαλος, ο Ιωάννης Ιακώβου, που είχε τότε μόνο 6 μαθητές στους οποίους δίδασκε τα «εκκλησιαστικά γράμματα» επί πιστώσει!"
Εκκλησίες - Νερόμυλοι - Βρύσες
μικρογραφία|δεξιά|Λεπτομέρεια από εκκλησία Παναγίας Παντάνασσας
Μέσα και γύρω από το χωριό υπάρχουν / υπήρχαν 9 εκκλησίες και ξωκλήσια καθώς και 1 τζαμί. Αυτές είναι: μικρογραφία|δεξιά|Τμήμα τοιχογραφίας από ξωκλήσι Αγίου Γεωργίου
Στην τοποθεσία Κεφαλή της Καμήλας" βρίσκονται τα ερείπια των δύο νερόμυλων του χωριού. Στον "Κατάλογο Αρχαίων Μνημείων" του τμήματος αρχαιοτήτων αναφέρονται ως "Σύμπλεγμα δύο νερόμυλων με την ονομασία Χουλιόμυλος ή Πουκατόμυλος και Πουπανόμυλος". Ο Πουπανόμυλος είναι επίσης γνωστός με το όνομα "Σιελιδώνα". Ο Χουλιόμυλος είναι ο νεότερος εξ αυτών.
Οι κάτοικοι της Χούλου έπαιρναν το νερό τους από τις πολλές βρύσες Κυπριακή Δημοκρατία, Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων, Τμήμα Δημοσίων Έργων - Προσφορά για παροχή υπηρεσιών για την μελέτη εκτίμησης επιπτώσεων στο περιβάλλον από το δρόμο Χούλου – Στατός – Αγ. Φώτιος που βρίσκονταν μέσα και γύρω από το χωρίο. Αυτές είναι:
Πέραν των προαναφερόμενων νερόμυλων, στον "Κατάλογο Αρχαίων Μνημείων" του τμήματος αρχαιοτήτων συμπεριλαμβάνονται και οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Θεοδώρου και της Παναγίας Θεοτόκου καθώς και ο υπαίθριος ελιόμυλος του χωριού.
Σημαντικά πρόσωπα
1) Αροδαφνούσα
2) Νίκος Χριστοδουλίδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ρωμανός Δ΄ Διογένης
Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης (1030 - 4 Αυγούστου 1072) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (1068 - 1071). Ανέβηκε στον θρόνο (1068) χάρη στον γάμο του με την χήρα αυτοκράτειρα Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα και παρέμεινε αυτοκράτορας για τρία χρόνια. Έμεινε γνωστός για την αποτυχημένη του προσπάθεια να ανορθώσει τις στρατιωτικές δυνάμεις της αυτοκρατορίας με οδυνηρή κατάληξη την καταστροφική Μάχη του Μαντζικέρτ (1071). Την εποχή που ήταν αιχμάλωτος των Σελτζούκων ανατράπηκε με πραξικόπημα στην Κωνσταντινούπολη από την Δυναστεία των Δουκών, την ίδια χρονιά ελευθερώθηκε, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη αλλά ηττήθηκε, τυφλώθηκε και πέθανε από τα τραύματα του.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Ρωμανός Διογένης ήταν γιος του Κωνσταντίνου Διογένη (πέθανε το 1032) ενός ισχυρού γαιοκτήμονα από την Καππαδοκία, η οικογένεια του συνδέθηκε μέσω των γάμων με τις ισχυρότερες οικογένειες στην Μικρά Ασία. Ο παππούς του από μητέρα ήταν ο Βασίλειος Αργυρός αδελφός του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄ Αργυρού. Ο Ρωμανός Δ΄ ήταν εξαιρετικά θαρραλέος και ορμητικός, έδειξε αμέσως τα στρατιωτικά του προσόντα στα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας. Όταν πέθανε ο προκάτοχος του Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας κατηγορήθηκε ότι σχεδίαζε να σφετεριστεί τον θρόνο από τους γιους του (1067). Την ώρα που περίμενε να δεχτεί την ποινή του η χήρα του αυτοκράτορα Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα του δήλωσε ότι όχι απλά τον συγχωρούσε αλλά τον επέλεξε σαν επόμενο σύζυγο και κηδεμόνα των γιων της. Η Ευδοκία πήρε την πρωτοβουλία επειδή χρειαζόταν επειγόντως έναν ισχυρό σύζυγο την εποχή που οι Σελτζούκοι έκαναν επέλαση στα ανατολικά, ήταν επίσης γοητευμένη από τον Ρωμανό. Η απόφαση συνάντησε αρχικά αντιδράσεις αλλά η επέλαση των Τούρκων στην Καππαδοκία που κατέλαβαν την Καισάρεια δεν άφηνε άλλα περιθώρια, χρειαζόταν ένας δυναμικός αυτοκράτορας. Η Ευδοκία έσπασε τον όρκο που έκανε στον Κωνσταντίνο Ι΄ ότι δεν θα παντρευτεί ποτέ, ο πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Ιωάννης Η΄ Ξιφιλίνος επικύρωσε τον γάμο τους (1 Ιανουαρίου 1068), ο Ρωμανός και η Ευδοκία στέφτηκαν αυτοκράτορες.
Ο Ρωμανός Δ΄ ορίστηκε κηδεμόνας και Συναυτοκράτορας με τους τρεις θετούς γιους του Μιχαήλ, Κωνστάντιο και Ανδρόνικο Δούκα. Η άνοδος του ενόχλησε έντονα την οικογένεια των Δουκάδων ειδικότερα τον Καίσαρα Ιωάννη Δούκα μικρότερο αδελφό του Κωνσταντίνου Ι΄ που έγινε αρχηγός της εξέγερσης. Η Βαράγγειος Φρουρά ήταν επίσης έντονα ενοχλημένη με τον δεύτερο γάμο της Ευδοκίας και την παραβίαση του όρκου στον Κωνσταντίνο Ι΄, το ίδιο και ο Μιχαήλ Ψελλός. Ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης ήταν ωστόσο αποφασισμένος να δείξει την αξία του στο πεδίο της μάχης σαν αρχηγός του στρατού εναντίον των Σελτζούκων.
Πρώτες επιδρομές των Τούρκων
Την προηγούμενη χρονιά (1067) οι Τούρκοι έκαναν επιδρομές στην Μεσοποταμία, την Μαλάτεια, την Συρία, την Κιλικία και την Καππαδοκία, κατέλαβαν την Καισάρεια και λεηλάτησαν τον ναό του Μέγα Βασιλείου. Τον χειμώνα στρατοπέδευσαν στα ανατολικά σύνορα της αυτοκρατορίας και ετοιμάστηκαν για νέες επιδρομές, ο Ρωμανός ήταν πεπεισμένος ότι οι Βυζαντινοί υπερείχαν σημαντικά και οι Τούρκοι ήταν μια ομάδα ληστών που θα ηττηθούν εύκολα στην πρώτη μάχη. Δε υπολόγισε όμως την εξασθένιση στην άμυνα της αυτοκρατορίας και των Βυζαντινών στρατιωτικών δυνάμεων, υπήρχε σημαντική κακοδιαχείριση από τους προκατόχους του ιδιαίτερα τον Κωνσταντίνο Ι΄. Το μεγαλύτερο τμήμα του στρατού του ήταν Σλάβοι, Αρμένιοι, Βούλγαροι και Φράγκοι μισθοφόροι πλήρως ανοργάνωτοι. Ο Ρωμανός για να ενδυναμώσει το Βυζαντινό στράτευμα στρατολόγησε, εκπαίδευσε και τοποθέτησε σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας, μισθοφόρους που συνολικά αριθμούσαν τους 100.000. Η καταγωγή τους ήταν από την Ιβηρία της Αρμενίας, Σλάβοι, Τουρκομάνοι, Χαζάροι, Γότθοι, Αλανοί, Κουμάνοι, Πετσενέγοι, Φράγκοι και Νορμανδοί. Ο Ρωμανός Δ΄ ήταν προσωπικά μεγάλο στρατιωτικό ταλέντο αλλά η ανυπομονησία του και η ορμητικότητα του θα του στοιχίσουν ακριβά.
Πρώτες επιτυχίες
Οι πρώτες εκστρατείες του ήταν επιτυχείς, η Αντιόχεια δέχτηκε επίθεση από τους Σαρακηνούς στο Χαλέπι οι οποίοι με την βοήθεια Τουρκικών στρατευμάτων προσπάθησαν να κατακτήσουν την Βυζαντινή επαρχία της Συρίας. Ο Ρωμανός Διογένης βάδιζε στα νοτιοανατολικά σύνορα να τους αντιμετωπίσει αλλά ενώ βρισκόταν στο Θέμα Λυκανδού άκουσε ότι οι Σελτζούκοι έκαναν νέα επιδρομή στον Πόντο και λεηλάτησαν την Νεοκαισάρεια. Με έναν μικρό στρατό πέρασε από την Σεβάστεια και έφτασε στα βουνά στην Τεφρική, έδιωξε τους Σελτζούκους και απελευθέρωσε τους αιχμαλώτους. Μετά την επιστροφή του στον νότο ο Ρωμανός ενώθηκε με τον κύριο στρατό του, πέρασε από τα στενά του Ταύρου στα βόρεια του Καχραμάνμαρας και επιτέθηκε στο Εμιράτο του Χαλεπίου. Ο Ρωμανός Δ΄ κατέκτησε την Ιεράπολη Φρυγίας και την μετέτρεψε σε κάστρο για να προστατέψει την αυτοκρατορία από νέες επιδρομές, έκανε και άλλες εκστρατείες στους Σαρακηνούς του Χαλεπίου αλλά οι νίκες του ήταν μόνο προσωρινές. Όταν τελείωσε η εκστρατεία επέστρεψε από την Αλεξανδρέττα και έφτασε στις Κιλικιακές πύλες του Πόδανδος, εκεί πληροφορήθηκε ότι οι Σελτζούκοι έκαναν νέα επιδρομή στο Αμόριο. Προχώρησε γρήγορα να τους αντιμετωπίσει αλλά όταν έφτασε οι Σελτζούκοι είχαν φύγει, τον Ιανουάριο του 1069 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη.
Εκστρατεία στην Αρμενία
Τα σχέδια του Ρωμανού για νέα εκστρατεία την επόμενη χρονιά έπεσαν στο κενό όταν οι Νορμανδοί μισθοφόροι επαναστάτησαν υπό την ηγεσία του Ρομπέρ Κρίσπιν. Η αιτία πιθανότατα ήταν ότι ο αυτοκράτορας τους άφησε απλήρωτους, οι Φράγκοι λεηλάτησαν την ενδοχώρα, σταμάτησαν στην Έδεσσα και επιτέθηκαν στους αυτοκρατορικούς φοροσυλλέκτες. Την ίδια εποχή η περιοχή γύρω από την Καισάρεια δέχτηκε επιδρομή ξανά από τους Τούρκους και ο Ρωμανός Δ΄ αναγκάστηκε να μεταφέρει τις περισσότερες δυνάμεις του στην Καππαδοκία. Απρόθυμος να σπαταλήσει και άλλες στρατιωτικές δυνάμεις διέταξε την εκτέλεση όλων των Τούρκων αιχμαλώτων ακόμα και ενός Σελτζούκου οπλαρχηγού που πλήρωνε ένα τεράστιο ποσό για την απελευθέρωση του. Όταν επανέφερε την ειρήνη στην περιοχή βάδισε μέσω της Μελίτεια προς τον Ευφράτη με στόχο να κυριεύσει την Χαλάτα στην Λίμνη Βαν ώστε να προστατεύσει τα σύνορα με την Αρμενία.
Ο αυτοκράτορας με ένα μικρό στρατιωτικό σώμα βάδισε προς την Χαλάτα, ο στρατηγός Φιλάρετος Βραχάμιος παρέμεινε με το κύριο σώμα του στρατού να υπερασπιστεί τα σύνορα στην Μεσοποταμία, ο Φιλάρετος Βραχάμιος ηττήθηκε από τους Τούρκους που κατέλαβαν το Ικόνιο. Ο Ρωμανός Δ΄ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα σχέδια του και να επιστρέψει στην Σεβάστεια, ζήτησε από τον Δούκα της Αντιόχειας να τον αφήσει να περάσει από την Μοψουεστία και προσπάθησε να υποτάξει τους Τούρκους στην Ηράκλεια. Οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τις λεηλασίες στο Χαλέπι και αποσύρθηκαν στα βουνά της Κιλικίας, ο Ρωμανός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη άλλη μία φορά χωρίς κάποια σημαντική επιτυχία.
Μεταρρυθμίσεις
Το 1070 ο Ρωμανός Δ΄ έμεινε στην Κωνσταντινούπολη και ασχολήθηκε με διοικητικές υποθέσεις την ίδια εποχή που το Μπάρι το τελευταίο οχυρό των Βυζαντινών στην Ιταλία έπεφτε στους Νορμανδούς. Η πολιορκία ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια (1068) αλλά ο αυτοκράτορας περίμενε δύο χρόνια μέχρι να απαντήσει, παρήγγειλε έναν μεγάλο στόλο με προμήθειες που θα κρατούσαν πολύ χρόνο. Ο στόλος ηττήθηκε ωστόσο από τους Νορμανδούς υπό την ηγεσία του Ρογήρου Μπόσο, του μικρότερου αδελφού του Ροβέρτου Γυισκάρδου, το τελευταίο Βυζαντινό οχυρό στην Ιταλία χάθηκε (15 Απριλίου 1071).