cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Μάνι
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο Πατσάι, εργάστηκε υπό την καθηγήτρια Ο Σολομών Παπάγια, όπου ερεύνησε τις οπτικές ιδιότητες του ρουμπινιού και του διαμαντιού. Έγραψε πέντε ερευνητικές εργασίες και υπέβαλε τη διδακτορική της διατριβή, αλλά δεν της δόθηκε διδακτορικό δίπλωμα επειδή δεν είχε μεταπτυχιακό στη φυσική. Αφού επέστρεψε στην Ινδία το 1948, εντάχθηκε στο Μετεωρολογικό τμήμα στο Πούνε. Δημοσίευσε πολλές ερευνητικές εργασίες για μετεωρολογικά εργαλεία. Ήταν κυρίως υπεύθυνη για την οργάνωση μετεωρολογικών οργάνων, που εισήχθησαν από τη Βρετανία. Μέχρι το 1953, ήταν επικεφαλής του τμήματος με 121 άντρες να εργάζονται γι 'αυτήν.
Βαθιά αφοσιωμένη στο έργο της, η Άννα Μάνι δεν παντρεύτηκε ποτέ. Συνεργάστηκε με πολλούς επιστημονικούς οργανισμούς όπως η Ινδική Εθνική Επιστημονική Ακαδημία, η Αμερικανική Μετεωρολογική Εταιρεία, η Διεθνής Εταιρεία Ηλιακής Ενέργειας, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (WMO), η Διεθνής Ένωση Μετεωρολογίας και Ατμοσφαιρικής Φυσικής κ.λπ. Το 1987, έλαβε το μετάλλιο ΙΝΣΑ ΚΡ Ραμανάθαν.
Μεταφέρθηκε στο Δελχί το 1969 ως αναπληρώτρια γενική διευθύντρια. Το 1975, υπηρέτησε ως σύμβουλος Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού στην Αίγυπτο. Αποσύρθηκε ως αναπληρώτρια γενική διευθύντρια του Ινδικού Μετεωρολογικού τμήματος το 1976.
Το 1994 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε στις 16 Αυγούστου 2001 στο Θιρουβανανθαπουράμ.
Ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός την τίμησε στα 100στά γενέθλια και δημοσίευσε το προφίλ της ζωής της μαζί με τη συνέντευξη της Άννας.
Συνθήκη της Ρίγας
Η Συνθήκη της Ρίγας (πολωνικά: Traktat Ryski), επίσης γνωστή ως Ειρήνη της Ρίγας, υπογράφηκε στη Ρίγα στις 18 Μαρτίου 1921, μεταξύ της Πολωνίας, της Σοβιετικής Ρωσίας (ενεργώντας επίσης για λογαριασμό της Σοβιετικής Λευκορωσίας) και της Σοβιετικής Ουκρανίας. Η συνθήκη τερμάτισε τον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο.
Τα σοβιετικά-πολωνικά σύνορα που καθορίστηκαν από τη συνθήκη παρέμειναν σε ισχύ μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα επανασχεδιάστηκαν κατά τη Διάσκεψη της Τεχεράνης, τη Διάσκεψη της Γιάλτας και τη Διάσκεψη του Πότσδαμ.
Ιστορικό
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αφαίρεσε τα πρώην αυτοκρατορικά σύνορα σε όλη την Ευρώπη. Το 1918, αφού η Ρωσική Επανάσταση είχε αποκηρύξει τις τσαρικές αξιώσεις στην Πολωνία στη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ και ο πόλεμος είχε τελειώσει με την παράδοση της Γερμανίας, η Πολωνία αποκατέστησε την ανεξαρτησία της μετά από έναν αιώνα διαίρεσης από τρεις αυτοκρατορίες.
Ο Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος έδωσε την ευκαιρία στην Πολωνία, υπό την ηγεσία του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, να ανακτήσει τμήματα των εδαφών της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που είχαν ενσωματωθεί στη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας-Λιθουανίας. Το 1920, η στρατιωτική επίθεση του Πιουσούτσκι στην Ουκρανία αντιμετωπίστηκε με μια σοβιετική αντεπίθεση στην κεντρική Πολωνία. Η Πολωνία θεωρήθηκε από τους Σοβιετικούς, οι οποίοι σκόπευαν να επεκτείνουν την επανάσταση προς τα δυτικά, ως χερσαία γέφυρα προς τη Δυτική Ευρώπη. Ο Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος κορυφώθηκε με τη Μάχη της Βαρσοβίας, που κέρδισαν οι Πολωνοί. Περαιτέρω στρατιωτικές αποτυχίες έκαναν τη Σοβιετική Ρωσία πρόθυμη να συμμετάσχει σε διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη ειρήνης. Η κυβέρνηση της Πολωνίας, μια χώρα που υπέστη σοβαρές ζημιές και εξαντλήθηκε από τον πόλεμο, ήταν επίσης αποφασισμένη να διεξάγει και να ολοκληρώσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Ο Πιουσούτσκι και οι υποστηρικτές του αντιτάχθηκαν στην ειρηνευτική διαδικασία.
Διαπραγματεύσεις
Οι στρατιωτικές αποτυχίες των Σοβιετικών έκαναν την αντιπροσωπεία τους να προσφέρει στην Πολωνία σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις στις αμφισβητούμενες συνοριακές περιοχές. Ωστόσο, σε πολλούς παρατηρητές, φαινόταν ότι η πολωνική πλευρά διεξήγαγε τις συνομιλίες της Ρίγα σαν να είχε χάσει τον πόλεμο η Πολωνία. Στην πολωνική αντιπροσωπεία κυριαρχούσαν μέλη των Εθνικοδημοκρατικών, που ήταν οι πολιτικοί αντίπαλοι του Πιουσούτσκι. Οι Εθνικοδημοκράτες δεν ήθελαν οι μη πολωνικές μειονότητες στο αναγεννημένο πολωνικό κράτος να αποτελούν περισσότερο από το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού, επομένως, ήταν έτοιμοι να δεχτούν ένα πολωνοσοβιετικό σύνορο ουσιαστικά στα δυτικά αυτού που προσέφεραν οι Σοβιετικοί, αν και θα άφηνε εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνούς στη σοβιετική πλευρά των συνόρων.
Η απόφαση αυτή υποκινήθηκε επίσης από πολιτικούς στόχους. Η βάση δημόσιας υποστήριξης των Εθνικοδημοκρατικών ήταν μεταξύ των Πολωνών στην κεντρική και δυτική Πολωνία. Στα ανατολικά της χώρας και στις αμφισβητούμενες συνοριακές περιοχές, η υποστήριξη προς τους Εθνικοδημοκράτες αντισταθμίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την υποστήριξη προς τον Πιουσούτσκι, και στην ύπαιθρο, έξω από τις πόλεις, οι Πολωνοί ήταν περισσότεροι από τους Ουκρανούς ή τους Λευκορώσους σε αυτές τις περιοχές. Επομένως, ένα σύνορο πολύ μακριά στα ανατολικά θα ήταν ενάντια όχι μόνο στον ιδεολογικό στόχο των Εθνικοδημοκρατών για την ελαχιστοποίηση του μειονοτικού πληθυσμού της Πολωνίας, αλλά και στις εκλογικές προοπτικές τους. Η εχθρική κοινή γνώμη στην Πολωνία τάχθηκε επίσης υπέρ του τερματισμού των διαπραγματεύσεων, και οι δύο πλευρές παρέμειναν υπό πίεση από την Κοινωνία των Εθνών για να καταλήξουν σε συμφωνία.
Μια ειδική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία, αποτελούμενη από έξι μέλη του Πολωνικού Σέιμ, διεξήγαγε ψηφοφορία για το αν θα αποδεχόταν τις εκτεταμένες παραχωρήσεις των Σοβιετικών, οι οποίες θα άφηναν το Μινσκ στην πολωνική πλευρά των συνόρων. Πιεζόμενοι από τον ιδεολόγο των Εθνικοδημοκρατών, Στανίσουαφ Γκράπσκι, τα 100 χιλιόμετρα επιπλέον εδάφους απορρίφθηκαν, μια νίκη για το εθνικιστικό δόγμα και μια σκληρή ήττα για τον φεντεραλισμό του Πιουσούτσκι.
Ανεξάρτητα από αυτό, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις διήρκεσαν για μήνες λόγω της σοβιετικής απροθυμίας να υπογράψουν. Ωστόσο, το θέμα έγινε πιο επείγον για τη σοβιετική ηγεσία, η οποία έπρεπε να αντιμετωπίσει αυξημένες εσωτερικές αναταραχές προς τα τέλη του 1920, όπως η Εξέγερση του Ταμπόφ και αργότερα η Εξέγερση της Κροστάνδης κατά των σοβιετικών αρχών. Ως αποτέλεσμα, ο Βλαντίμιρ Λένιν διέταξε τους σοβιετικούς πληρεξούσιους να οριστικοποιήσουν τη συνθήκη ειρήνης με την Πολωνία.
Η Συνθήκη της Ρίγας, που υπογράφηκε στις 18 Μαρτίου 1921, χώρισε τα αμφισβητούμενα εδάφη στη Λευκορωσία και στην Ουκρανία μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας και τερμάτισε τη σύγκρουση.
Όροι
Η Συνθήκη αποτελούνταν από 26 άρθρα. Η Πολωνία επρόκειτο να λάβει χρηματική αποζημίωση (30 εκατομμύρια ρούβλια σε χρυσό) για την οικονομική συνεισφορά της στη Ρωσική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας. Σύμφωνα με το άρθρο 14, η Πολωνία έπρεπε επίσης να λάβει σιδηροδρομικά υλικά (μηχανές, τροχαίο υλικό, κ.λπ.) αξίας 29 εκατομμυρίων χρυσών ρουβλίων. Η Ρωσία επρόκειτο να παραδώσει έργα τέχνης και άλλους πολωνικούς εθνικούς θησαυρούς που αποκτήθηκαν από πολωνικά εδάφη μετά το 1772 (όπως οι γιαγκελόνιες ταπετσαρίες και η Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι). Και οι δύο πλευρές παραιτήθηκαν από τις αξιώσεις για πολεμική αποζημίωση. Το άρθρο 3 όριζε ότι τα συνοριακά ζητήματα μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας θα επιλύονταν από αυτά τα κράτη. Το άρθρο 6 δημιούργησε επιλογές υπηκοότητας για άτομα και στις δύο πλευρές των νέων συνόρων. Το άρθρο 7 συνίστατο σε μια αμοιβαία εγγύηση ότι θα επιτραπεί σε όλες τις εθνικότητες «η ελεύθερη πνευματική ανάπτυξη, η χρήση της εθνικής τους γλώσσας και η άσκηση της θρησκείας τους».
Επακόλουθα
Οι Συμμαχικές Δυνάμεις ήταν αρχικά απρόθυμες να αναγνωρίσουν τη συνθήκη, η οποία είχε συναφθεί χωρίς τη συμμετοχή τους. Οι μεταπολεμικές διασκέψεις τους είχαν υποστηρίξει τη Γραμμή Κάρζον ως τα πολωνο-ρωσικά σύνορα και τα εδαφικά κέρδη της Πολωνίας στη συνθήκη ήταν περίπου 250 χλμ ανατολικά αυτής της γραμμής. Η γαλλική υποστήριξη οδήγησε στην αναγνώρισή της τον Μάρτιο του 1923 από τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιταλία και την Ιαπωνία, ακολουθούμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Απρίλιο.
Στην Πολωνία, την Συνθήκη της Ρίγας υποδέχτηκε κριτική από την πρώτη στιγμή. Κάποιοι χαρακτήρισαν τη συνθήκη ως κοντόφθαλμη και υποστήριξαν ότι πολλά από αυτά που είχε κερδίσει η Πολωνία κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου χάθηκαν κατά τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Ο Γιούζεφ Πιουσούτσκι είχε συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις της Ρίγα μόνο ως παρατηρητής και χαρακτήρισε τη συνθήκη που προέκυψε «πράξη δειλίας». Ο Πιουσούτσκι θεώρησε ότι η συμφωνία ήταν ένας ξεδιάντροπος και κοντόφθαλμος πολιτικός υπολογισμός, με την Πολωνία να εγκαταλείπει τους Ουκρανούς συμμάχους της. Στις 15 Μαΐου 1921, ζήτησε συγγνώμη από τους Ουκρανούς στρατιώτες κατά την επίσκεψή του στο στρατόπεδο εγκλεισμού στο Κάλις. Η συνθήκη συνέβαλε ουσιαστικά στην αποτυχία του σχεδίου του να δημιουργήσει μια μεταπολεμική ομοσπονδία της Ανατολικής Ευρώπης υπό την Πολωνία, καθώς τμήματα της επικράτειας που είχαν προταθεί για την ομοσπονδία παραχωρήθηκαν στους Σοβιετικούς.
Ο Λένιν θεώρησε επίσης τη συνθήκη μη ικανοποιητική, καθώς τον ανάγκασε να παραμερίσει τα σχέδιά του για την εξαγωγή της σοβιετικής επανάστασης στη Δύση.
Τα κινήματα ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας είδαν τη συνθήκη ως οπισθοδρόμηση. 4 εκατομμύρια Ουκρανοί και πάνω από 1 εκατομμύριο Λευκορώσοι ζούσαν σε περιοχές που παραχωρήθηκαν στην Πολωνία. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, μόνο το 15% του πληθυσμού ήταν εθνοτικά Πολωνοί. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας, με επικεφαλής τον Σιμόν Πετλιούρα, είχε συμμαχήσει με την Πολωνία βάσει της Συνθήκης της Βαρσοβίας, η οποία καταργήθηκε από τη Συνθήκη της Ρίγας. Η νέα συνθήκη παραβίαζε τη στρατιωτική συμμαχία της Πολωνίας με την ΛΔΟ, η οποία απαγόρευε ρητά μια ξεχωριστή ειρήνη. Κάτι τέτοιο χειροτέρεψε τις σχέσεις μεταξύ της Πολωνίας και των Ουκρανών που είχαν υποστηρίξει τον Πετλιούρα. Οι υποστηρικτές ένιωσαν ότι η Ουκρανία είχε προδοθεί από τον Πολωνό σύμμαχό της, το οποίο θα εκμεταλλευόταν η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών και θα συνέβαλλε στις αυξανόμενες εντάσεις και τις ενδεχόμενες αντιπολωνικές σφαγές στη δεκαετία του 1930 και του 1940. Μέχρι το τέλος του 1921, οι περισσότερες συμμαχικές με την Πολωνία ουκρανικές, λευκορωσικές και ρωσικές δυνάμεις είχαν εκμηδενιστεί από τις σοβιετικές δυνάμεις ή είχαν διασχίσει τα σύνορα προς την Πολωνία και τα όπλα τους.
Σύμφωνα με τον Λευκορώσο ιστορικό Αντρέφ Σαβτσένκο, τα νέα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας ήταν «στρατιωτικά ανυπεράσπιστα και οικονομικά μη βιώσιμα» και πηγή αυξανόμενων εθνοτικών εντάσεων, καθώς οι προκύπτουσες μειονότητες στην Πολωνία ήταν πολύ μεγάλες για να αγνοηθούν ή να αφομοιωθούν και πολύ μικρές για να κερδίσουν την επιθυμητή αυτονομία τους.
Περαιτέρω συνέπειες
Κατά την άποψη ορισμένων ξένων παρατηρητών, η ενσωμάτωση σημαντικών μειονοτικών πληθυσμών από τη συνθήκη στην Πολωνία οδήγησε σε φαινομενικά ανυπέρβλητες προκλήσεις, επειδή οι νεοσύστατες οργανώσεις όπως η ΟΟΕ συμμετείχαν σε ενέργειες τρομοκρατίας και δολιοφθοράς σε εθνικά μικτές περιοχές για να πυροδοτήσουν τις συγκρούσεις στην περιοχή. Ωστόσο, πολλές ομάδες που εκπροσωπούν τις εθνοτικές μειονότητες καλωσόρισαν την επιστροφή του Πιουσούτσκι στην εξουσία το 1926, παρέχοντας ευκαιρίες να παίξουν ρόλο στην πολωνική κυβέρνηση. δεξιά|μικρογραφία|344x344εσ| Δεύτερη σελίδα της συνθήκης, πολωνική έκδοση Οι πληθυσμοί που χωρίστηκαν από την Πολωνία με τα νέα πολωνο-σοβιετικά σύνορα γνώρισαν διαφορετική μοίρα από τους συμπολίτες τους. Οι εθνοτικοί Πολωνοί που έμειναν εντός των σοβιετικών συνόρων υπέστησαν διακρίσεις και δήμευση περιουσίας. Τουλάχιστον 111.000 εκτελέστηκαν συνοπτικά στην επιχείρηση του ΛΚΕΥ το 1937-38, πριν από άλλες εκστρατείες εθνοτικής καταστολής που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ άλλοι εξορίστηκαν σε διάφορες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι Λευκορώσοι και οι Ουκρανοί, έχοντας αποτύχει να δημιουργήσουν τα δικά τους κράτη, υπήρξαν υποκείμενα καταστολής στη Σοβιετική Ένωση, ακόμη και εξόντωσης π.χ. κατά τη διάρκεια του Γολοντομόρ. Οι Λευκορώσοι και οι Ουκρανοί που ζούσαν στην πολωνική πλευρά των συνόρων υποβλήθηκαν σε πολωνοποίηση, η οποία συνέβαλε στην άνοδο των ουκρανικών εθνικιστικών οργανώσεων και στην υιοθέτηση τρομοκρατικών τακτικών από Ουκρανούς εξτρεμιστές.
Η Σοβιετική Ένωση, αν και αντικρούστηκε το 1921, θα έβλεπε τη σφαίρα επιρροής της να επεκτείνεται ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την εγκαθίδρυση του ελέγχου της στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, τα πολωνοσοβιετικά σύνορα μετακινήθηκαν δυτικά το 1945 για να συμπίπτουν περίπου με τη Γραμμή Κάρζον. Αυτή η μετατόπιση συνοδεύτηκε από μεγάλες μεταφορές πληθυσμού που οδήγησαν στην εκδίωξη των Πολωνών που ζούσαν ανατολικά των νέων συνόρων, και επίσης μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της ουκρανικής μειονότητας που παρέμενε στην Πολωνία στα πρώην γερμανικά εδάφη που παραχωρήθηκαν στην Πολωνία ως αποζημίωση. Τα ενοποιημένα εδάφη Λευκορωσίας και Ουκρανίας ενσωματώθηκαν πλήρως στην ΕΣΣΔ.
Ωστόσο, το 1989, η Πολωνία θα ανακτούσε την πλήρη κυριαρχία της και αμέσως μετά, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Λευκορωσία και η Ουκρανία θα γίνονταν ανεξάρτητα έθνη.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος Κατηγορία:Συνθήκες της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Συνθήκες της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Ρωσίας Κατηγορία:Σχέσεις Ουκρανίας-Πολωνίας
Βαγγέλης Ντούλες
Ο Ευάγγελος Ντούλες (Ευάγγελος Δούλες, Vangjel Dule· Αργυρόκαστρο, 13 Νοεμβρίου 1968) είναι πολιτικός και εκπρόσωπος της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Από το 2002, είναι πρόεδρος του Κόμμα Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο εκπροσωπεί τις ελληνικές κοινότητες στο αλβανικό κοινοβούλιο.
Ο Ντούλες είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου των Τιράνων όπου σπούδασε αγγλική φιλολογία. Από το 2001 κατέχει αξίωμα στον νομό Αυλώνα. Το 2002-2006, καθώς και το 2007-2010, ο Ντούλες ήταν μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Γκαμπίτσε Μάρε
Το Γκαμπίτσε Μάρε (ιταλικά: Gabicce Mare) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Φροντόνε (Ιταλία)
Το Φροντόνε (ιταλικά: Frontone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Γκραντάρα
Η Γκραντάρα (ιταλικά: Gradara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Λα Μεϊγρέ
Το Λα Μεϊγρέ (γαλλικά: La Meilleraie) είναι κλειστή αθλητική αρένα που βρίσκεται στο Σολέ του Μαιν-ε-Λουάρ της Γαλλίας. Η αρένα είναι μέρος ενός μεγαλύτερου κέντρου εκθέσεων και εκδηλώσεων που ονομάζεται Εκθεσιακό Κέντρο Μεϊγρέ, το οποίο χωρίζεται σε διάφορες ζώνες. Το γήπεδο αποτελεί την «Ερυθρά Ζώνη» του συγκροτήματος.
Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 5.191 θεατές. Σήμερα φιλοξενεί την ομάδα καλαθοσφαίρισης Σολέ Μπασκέτ. Το κτίριο άνοιξε το 1987 και ανακαινίστηκε το 2009 με κόστος 250.000 €.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στη Γαλλία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στη Γαλλία
Δελβινακόπουλο Ιωαννίνων
Το Δελβινακόπουλο είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 450 μέτρα. Απέχει περίπου 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 24 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Βόρεια του χωριού είναι το Κοκκινόχωμα και η Λευκοθέα (παλιά Αραχωβίτσα) ενώ νοτιοανατολικά το Σπήλαιο. Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κοκκινοχώματος της δημοτικής ενότητας Ευρυμενών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 43 κατοίκους.
Ίνιγο Αρίστα της Παμπλόνα
Ο Ίνιγο Αρίστα της Παμπλόνα (βασκικά: Eneko, ισπανικά: Íñigo Arista de Pamplona, 790 - 851) ήταν Βάσκος ηγέτης και ο πρώτος βασιλιάς της Παμπλόνα. Ανέβηκε στην εξουσία ύστερα από την πτώση των τοπικών Φράγκων φεουδαρχών (816), η βασιλεία του τοποθετείται μετά από την ήττα του στρατού των Καρολιδών (824). Καταγράφεται από τους ιστορικούς σαν επαναστάτης απέναντι στο Χαλιφάτο της Κόρδοβας από το 840 μέχρι τον θάνατο του, θεωρείται ο ιδρυτής του έθνους και αναφέρεται από τον 10ο αιώνα με το ψευδώνυμο Αρίστα. Η προέλευση του ονόματος πιθανότατα να είναι η βασκική λέξη Αρίτζα (Aritza) ή την λατινική Αρέστα (Aresta). Άραβες χρονικογράφοι του 11ου αιώνα αναφέρουν τον ίδιο και τον αδελφό του ως ιμπν-Βανάκο (αραβικά: بن ونّقه‎) που μεταφράζεται στα ισπανικά ως Ίνιγεθ, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο πατέρας τους λεγόταν Ίνιγο. Αναφέρεται από τον Χιμένεθ ντε Ράδα (1170 - 1247) σαν κόμης του Μπιγκόρ αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις γι'αυτό. Αναφέρεται σαν ευγενής του Γκαρσία Χιμένεθ ο οποίος τον 8ο αιώνα διαδέχθηκε τον πατέρα του Χιμένο τον ισχυρό στο Δουκάτο της Γασκώνης η οποία βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Καρολιδών.
Πτώση των Φράγκων στην περιοχή της Ναβάρρας
Το όνομα της μητέρας του Ίνιγο είναι άγνωστο μερικές φορές αναγράφεται ως Οννέκα, είναι γνωστό ότι παντρεύτηκε επίσης τον λόρδο Μουσά-ιμπν-Φορτούν-ιμπν-Κασί με τον οποίο απέκτησε γιο τον Μουσά-ιμπν-Μουσά-ιμπν-Κασί. Ο νεώτερος Μουσά έγινε αρχηγός των Μπανού Κασί που κυβερνούσε την Τουδέλα και ένας από τους σημαντικότερους άρχοντες στην κοιλάδα του Έβρου. Λόγω της συγγένειας που είχαν ο Ίνιγο Αρίστα συμμάχησε με τον Μουσά-ιμπν-Μουσά, συμμαχία που επέτρεψε να επεκτείνει την εξουσία του Ίνιγο στην κοιλάδα των Πυρηναίων, αυτό οδήγησε σε εξεγέρσεις με τελικό αποτέλεσμα η Παμπλόνα να διακόψει τους δεσμούς της με τα Εμιράτα. Η οικογένεια αναδείχτηκε από τις διαμάχες μεταξύ των Φράγκων και της επιρροής της Κόρδοβας στην βόρεια Ιβηρία. Οι Φράγκοι δολοφόνησαν (799) τον Μουταρρίφ-ιμπν-Μούσα κυβερνήτη της Παμπλόνα πιθανότατα αδελφό του Μουσά-ιμπν-Μουσά-ιμπν-Κασί άρα και του Ίνιγο Αρίστα. Οι αναφορές του Ίμπν Χαγιάν λένε ότι το 816 ο Άμπντ-αλ-Βαχίντ-ιμπν-Βαχιντ-ιμπν-Μουζίτ έκανε στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Φράγκου Βελάσκο της Γασκώνης τον οποίο αναφέρει σαν «εχθρό του θεού» επειδή είχε ενώσει χριστιανικές και παγανιστικές παραδόσεις. Η μάχη κράτησε τρεις μέρες, η Κόρδοβα συνέτριψε τους αντιπάλους της σκοτώνοντας τον Βελάσκο και τον Γκαρσία Λόπεθ ευγενή του Αλφόνσου Β΄ των Αστουριών, αυτή η ήττα φαίνεται να βοήθησε τον Ίνιγο Αρίστα εχθρό τον Φράγκων να ανέλθει στην εξουσία.
Το 820 ο Ίνιγο λέγεται πως επενέβη στην κομητεία της Αραγωνίας, εκδιώχνοντας έναν Φράγκο υποτελή, τον κόμη Αθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ, προκειμένου να  προωθήσει τον Γκαρθία τον «Κακό» ο οποίος ήταν γαμπρός του Ίνιγο. Οι δυνάμεις των Καρολιδών με τους κόμητες Αέμπλους και Αθνάρ Σάντσεθ, επιτέθηκαν εναντίον της Παμπλόνα (824) και ηττήθηκαν στην δεύτερη μάχη του Ρονκεσβάλλ. Η νίκη αυτή πιθανότατα ήταν αιτία να στεφθεί ο Ίνιγο Αρίστα βασιλιάς της Παμπλόνα αλλά η συμμετοχή του στην μάχη ήταν αβέβαιη, στις Αραβικές πηγές αναφέρεται με τον ίδιο τίτλο δηλαδή «Βαλάσκο, άρχοντας της Παμπλόνα».
Ήττα και υποταγή στην Κόρδοβα
Το 840 τα εδάφη του Ίνιγο δέχτηκαν επίθεση από τον Αμπντ-Αλλάχ-ιμπν-Κουλαίμπ κυβερνήτη της Σαραγόσας οδηγώντας τον ετεροθαλή αδελφό του Μουσά-ιμπν-Μουσά σε εξέγερση. Ο γιος του Γκαρθία έγινε αντιβασιλιάς με την σύμφωνη γνώμη του πολεμοχαρούς αδελφού του Φορτούν Ίνιγεθ ο οποίος ήταν επίσης ετεροθαλής αδελφός του Μουσά-ιμπν-Μουσά και ενώθηκαν μαζί σε επανάσταση εναντίον του Εμιράτου της Κόρδοβας. Ο Άμπντ-αρ-Ραχμάν Β΄, εμίρης της Κόρδοβας ξεκίνησε τα επόμενα χρόνια εκστρατείες. Σε μάχη το 843 ο Φορτούν Ίνιγεθ σκοτώθηκε και ο Μουσά-ιμπν-Μουσά χωρίς το άλογο του κατάφερε να δραπετεύσει με τα πόδια, ο Ίνιγο Αρίστα μαζί με τον γιο του δραπέτευσαν με πολλά τραύματα ενώ πολλοί μεγάλοι ευγενείς έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Την επόμενη χρονιά ο γιος του Ίνιγο, Γκαλίντο Ίνιγεθ και ο γιος του Μουσά-ιμπν-Μουσά, Λούμπ-ιμπν-Μουσά κατέφυγαν στην Κόρδοβα και ζήτησαν από τον Μουσά-ιμπν-Μουσά να υποταχθεί. Ακολούθησε ειρήνη (845) αλλά ο Μουσά εξεγέρθηκε ξανά (850) με την υποστήριξη της Παμπλόνα ενώ απεσταλμένοι του Ίνιγο έγιναν δεκτοί στην αυλή του βασιλιά των Φράγκων.
Ο Ίνιγο Αρίστα πέθανε στα τέλη του 851, περίοδος που αντιστοιχεί στο μουσουλμανικό έτος 237, τον διαδέχτηκε ο γιος του Γκαρθία Ίνιγεθ ο οποίος ήταν κυβερνήτης του βασιλείου όλη την περίοδο που ήταν άρρωστος ο πατέρας του. Στην διάρκεια της ζωής του Ίνιγο, επιβεβαιώνεται η ύπαρξη ενός πλήθους μοναστηριών κατά μήκος της Ναβάρρας, ιδιαίτερα όταν ο ιερέας Ευλόγιος της Κόρδοβας ήρθε στην περιοχή. Σε επιστολή του προς τον επίσκοπο της Παμπλόνα, ο Ευλόγιος τον αναφέρει ως κυβερνήτη της Παμπλόνα «εν Χριστώ βασιλιά», ενώ παράλληλα κατονομάζει τρία μοναστήρια: της Σιρέσα, το Σεν Θαχαρίας και το Λέιρε, τα οποία βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από την Παμπλόνα. Το φημισμένο μοναστήρι της Λείρ ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα, η ίδρυση του οποίου αποδόθηκε αργότερα στον βασιλιά της Παμπλόνα, που δώρισε σε αυτό πολλά κτήματα. Ένα έγγραφο του 842 αναφέρει ότι δώρισε στο μοναστήρι τις πόλεις Γιέσα και Λείρ αλλά η αυθεντικότητα του αμφισβητείται. Ο ίδιος ο Ίνιγο Αρίστα τάφηκε στο μοναστήρι της Λείρ μετά τον θάνατο του.
Οικογένεια
Το όνομα της συζύγου της Ίνιγο Αρίστα δεν αναφέρεται σε σύγχρονες με την εποχή του πηγές, αναφέρεται σε πηγές αργότερα ως Τόδα ή Οννέκα, πιθανότατα κόρη του Βελάσκο, άρχοντα της Παμπλόνα, μαζί της απέκτησε :
Νικητές Ροδόπης
Γενικά στοιχεία
Οι Νικητές βρίσκονται στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και σε υψόμετρο 140 μέτρα. Το χωριό απέχει 9 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 31 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Νότια του περνάει ο Λίσσος ποταμός και δίπλα - δυτικά είναι ο οικισμός Κίνυρα. Η παλιά ονομασία του είναι Ούτς Γαζή και μετά την απελευθέρωση της Θράκης αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Η τωρινή του ονομασία οφείλεται στους τρείς τάφους - μαυσωλεία που βρίσκονται σε λόφο 1 χλμ. δυτικά του χωριού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κινύρων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αρριανών του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 94 κατοίκους.  Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Ίζολα ντελ Πιάνο
Η Ίζολα ντελ Πιάνο (ιταλικά: Isola del Piano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Πέζαρο και Ουρμπίνο
Γεώργιος Στρατινάκης
Ο Γεώργιος Στρατινάκης του Δημητρίου, ήταν Κρητικός Μακεδονομάχος, από τους πρωτοπόρους του Μακεδονικού αγώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ορθούνιο Κυδωνίας Χανίων το 1882 με καταγωγή από τη περιοχή των Σφακίων.
Το 1903 στρατολογήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση (μέσω του Παύλου Μελά και Γεωργίου Τσόντου) μαζί με άλλους εννέα άνδρες από την περιοχή των Χανίων και εστάλη τον Ιούνιο του 1903 στη Μακεδονία, όπου και εκεί αποτέλεσαν το πρώτο ελληνικό σώμα που ξεκίνησε το Μακεδονικό αγώνα. Το πρώτο αυτό σώμα, αποτελούσαν οι παρακάτω: Ευθύμιος Καούδης, Γιώργης Πέρος ή Περάκης, Γιώργης Δικώνυμος – Μακρής, Λαμπρινός Βρανάς, Γιώργης Σεϊμένης, Γιώργης Ζουρίδης, Νικόλας Λουκάκης, Στρατής Μπουνάτσος, Μανούσος Καντουνάτος και Γιώργης Στρατινάκης.
Αυτή η πρώτη ελληνική αποστολή παρουσιάστηκε στο Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη, ο οποίος για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε ζητήσει από την Ελλάδα να στείλει στην περιοχή ένοπλα σώματα για να μην πέσει η Μακεδονία στα χέρια των Βούλγαρων. Αυτός τους ευλόγησε και τους εξήγησε ότι ο πρωταρχικός σκοπός τους θα ήταν η αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων της περιοχής, που κινδύνευε από τους κομιτατζήδες, που είχαν σαν σκοπό τους τη «βουλγαροποίηση» της Μακεδονίας. Πράγματι οι πρώτοι Έλληνες Μακεδονομάχοι εξόρμησαν στη περιοχή, αναγκάζοντας σε πολλές περιπτώσεις τους Βούλγαρους να σταματήσουν τις θηριωδίες τους, ενώ αναπτέρωσαν το φρόνημα των Ελλήνων. Εντύπωση στους ντόπιους έκανε και η Κρητική ενδυμασία των πρώτων ανταρτών, ενώ αναπτερώθηκε και το ηθικό τους διότι έβλεπαν Κρητικούς, οι οποίοι φημίζονταν για το θάρρος τους. Η παραμονή και δράση τους στη περιοχή μαθεύτηκε και κυνηγημένοι από τους πολυπληθέστερους κομιτατζήδες αλλά και τους Τούρκους, μετά από ένα μήνα παραμονής επέστρεψαν στην Αθήνα, αφήνοντας μάλιστα κι έναν νεκρό, τον Γιώργη Σεϊμένη, που σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τους Βούλγαρους.
Ο Γιώργης Στρατινάκης προσαρμόστηκε γρήγορα στις συνθήκες του ανταρτοπόλεμου και μετά από τις συστάσεις για το ακέραιο του χαρακτήρα του, ο Παύλος Μελάς τον διάλεξε ως μέλος της 35μελούς αντάρτικης ομάδας που δημιούργησε για να δράσει στη περιοχή. Εκεί συμμετείχε σε όλες τις αποστολές. Στις 12 Οκτωβρίου 1904 διανυκτέρευσε στο χωριό Στάτιστα (σημερινός Μελάς), στο ίδιο δωμάτιο με τον Μελά, μαζί με τους Λάκη Πύρζα, Πέτρο Χατζητάση, Ντίνα Θεόδωρο και το ψυχογιό του Μελά, Βλάχο. Χωρίς να το γνωρίζουν όμως στο ίδιο χωριό βρισκόταν ο Βούλγαρος βοεβόδας Μήτρος Βλάχου. Ο Βλάχου με στόχο να τους παγιδεύσει ειδοποίησε τον τουρκικό στρατό μέσω τρίτων πως στο χωριό βρισκόταν ο ίδιος και έφυγε. Στις 13 Οκτωβρίου το χωριό περικυκλώθηκε από Τουρκικό απόσπασμα 150 ανδρών που πίστευε πως κατεδίωκε τον Βλάχου και ύστερα από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Μελάς πέθανε.
Ο Στρατινάκης, μετά τη περισυλλογή του σώματος του Μελά και τον ενταφιασμό του στο Ζέλοβο, συγκλονισμένος επέστρεψε στην Κρήτη και δε συμμετείχε άλλο στο Μακεδονικό Αγώνα. Συνέχισε τη ζωή του ως αγρότης και το 1948 εγκαταστάθηκε στην περιοχή Λαγγός Ορθουνίου Κυδωνιάς Χανίων. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1972. Είχε τρία παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος του σκοτώθηκε στη μάχη του Βιτσίου τον Αύγουστο του 1949.
Ο Γεώργιος Στρατινάκης δεν έχει αναγνωριστεί ως Μακεδονομάχος και ούτε είναι εγγεγραμμένος στις σχετικές επετηρίδες. Η μη αναγνώρισή του οφείλεται στο ότι ούτε ο ίδιος, ο οποίος ήταν αγράμματος, ούτε κάποιος συγγενής του υπέβαλαν σχετική αίτηση για την αναγνώρισή του κατά τη δεκαετία του 1930, αλλά και το 1962, όταν συντάχθηκαν οι σχετικές επετηρίδες των Μακεδονομάχων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Αγρότες
Αρίστων (πυγμάχος)
Ο Αρίστων (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από άγνωστη πόλη ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα της πυγμαχίας κατά τους 82ους (452 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Πιθανώς πρόκειται για τον ίδιο Αρίστωνα ο οποίος έγινε ολυμπιονίκης στην πυγμαχία παίδων κατά την προηγούμενη διοργάνωση (81οι αγώνες, 448 π.Χ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Κανονική κατανομή (στατιστική μηχανική)
Κατανομή πιθανότητας
Η πιθανότητα να βρούμε ένα τέτοιο σύστημα με θερμοκρασία Τ σε μια μικροκατάσταση r, δίνεται από την κατανομή Μπόλτζμαν:
όπου β=1/kBT (kB η σταθερά του Μπόλτζμαν) και Εr η συνολική ενέργεια της μικροκατάστασης r. Ο παράγοντας Ζ είναι ουσιαστικά ένας παράγοντας κανονικοποίησης, και προκύπτει από την απαίτηση
Ο παράγοντας αυτός ονομάζεται συνάρτηση επιμερισμού και έχει πολύ μεγάλη σημασία στη Στατιστική Φυσική, καθώς από εκείνη μπορούν να υπολογισθούν όλες οι θερμοδυναμικές ποσότητες του μελετώμενου συστήματος που μας ενδιαφέρουν.
Συνάρτηση επιμερισμού
Η συνάρτηση επιμερισμού ισούται με
Εν γένει, ο υπολογισμός της συνάρτησης επιμερισμού δεν είναι εύκολος, ιδιαίτερα στην περίπτωση των διακριτών ενεργειακών σταθμών. Ακόμη και υπολογιστικά, ο απ' ευθείας υπολογισμός αυτής είναι πολλές φορές ακατόρθωτος και πρέπει να διαφύγουμε σε διάφορες προσεγγίσεις και ειδικές τεχνικές υπολογισμού (π.χ. μεθόδους Μόντε Κάρλο).
Θεωρητική εξαγωγή
300px|thumb|Σχηματική αναπαράσταση ενός συστήματος που περιγράφεται ως συλλογή NVT - το απομονωμένο περιβάλλον C, το μελετώμενο σύστημα Α, και το θερμικό λουτρό R.|right
Η εξαγωγή των παραπάνω αποτελεσμάτων είναι δυνατή από πρώτες αρχές, ξεκινώντας από τις δύο βασικές αρχές της Στατιστικής Φυσικής:
Ας θεωρήσουμε ένα απόλυτα απομονωμένο σύστημα C σε θερμοδυναμική ισορροπία, το οποίο αποτελείται από δύο υποσυστήματα Α (το σύστημα που θέλουμε να μελετήσουμε) και R (το θερμικό λουτρό) τα οποία βρίσκονται σε επαφή και μπορούν να ανταλλάσσουν θερμότητα μεταξύ τους. Κάθε χρονική στιγμή, καθένα από τα συστήματα έχει ορισμένη ενέργεια Ε, αριθμό μικροκαταστάσεων Ω και εντροπία S=kBlnΩ. Η τριάδα αυτή (Ε,Ω,S) για τα συστήματα Α και R θα υπόκειται (εν γένει) σε αλλαγές, παρ' όλα αυτά το άθροισμα αυτών (οι αντίστοιχες παράμετροι του συνολικού συστήματος C) θα παραμένει σταθερό (εφόσον το C βρίσκεται σε ισορροπία και είναι απομονωμένο).
Ο βασικός μας σκοπός είναι να βρούμε μια σχέση που να μας δίνει την πιθανότητα να βρεθεί το σύστημα Α σε μία συγκεκριμένη μικροκατάστασή του, έστω r* (μια δεδομένη τιμή του αυθαίρετου δείκτη r που θα χρησιμοποιήσουμε για να συμβολίσουμε όλες τις δυνατές μικροκαταστάσεις) αυτή. Για να το κάνουμε αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε τη σχέση που μας δίνει τον συνολικό αριθμό των μικροκαταστάσεων του συστήματος C συναρτήσει του αντίστοιχου αριθμού αυτών για καθένα από τα συστήματα R και Α που το απαρτίζουν:
όπου Εr* η ενέργεια της συγκεκριμένης μικροκατάστασης r*. Η πιθανότητα λοιπόν να βρούμε το σύστημα Α σε μία συγκεκριμένα μικροκατάσταση r*, θα ισούται με το λόγο του συνόλου των μικροκαταστάσεων διαθέσιμων στο σύστημα C όταν r=r*, προς τον συνολικό αριθμό όλων των μικροκαταστάσεων που είναι διαθέσιμες στο σύστημα αυτό. Μαθηματικώς,
Ο ίδιος τύπος όμως θα ισχύει για οποιαδήποτε από τις μικροκατάστασεις του συστήματος Α, ήτοι pr*=pr. Βάσει του δεύτερου αξιώματος της Στατιστικής Φυσικής, η εντροπία σχετίζεται με τον αριθμό των μικροκαταστάσεων μέσω της σχέσης S=kBlnΩ, ή αλλιώς Ω=exp(S/kB). Αντικαθιστώντας λοιπόν στην προηγούμενη εξίσωση, βρίσκουμε ότι:
Μέχρι στιγμής, τα αποτελέσματά μας είναι εντελώς γενικά. Για να φθάσουμε όμως στη λεγόμενη κατανομή Μπόλτζμαν, πρέπει να κάνουμε μία ακόμη υπόθεση. Η υπόθεση αυτή είναι ότι το θερμικό ρεζερβουάρ R είναι πολύ μεγαλύτερο από το σύστημα Α, συνεπώς θα ισχύει ότι Εr<<ΕC. Η συνθήκη αυτή μας δίνει τη δυνατότητα ν' αναπτύξουμε την έκφραση SR(EC-Er) σε δυναμοσειρά (ανάπτυγμα Taylor) με κέντρο το EC:
Όμως, αφού το ρεζερβουάρ βρίσκεται σε θερμική ισορροπία με το σύστημα Α σε μια συγκεκριμένη θερμοκρασία Τ, θα έχουμε ότι (βάσει του ορισμού της θερμοκρασίας) ∂SR/∂ER=1/Τ. Αν επίσης αναλογισθούμε ότι οι ποσότητες SR(EC) και SC είναι σταθερές, τότε προκύπτει ότι η πιθανότητα να βρεθεί το σύστημα Α σε μια από τις μικροκαταστάσεις του r είναι ίση με:
Αυτή είναι η περίφημη κατανομή Μπόλτζμαν για θερμοδυναμικά συστήματα σε θερμική ισορροπία με λουτρό θερμότητας. Η σταθερά C είναι μια σταθερά κανονικοποίησης, η οποία υπολογίζεται αν απαιτήσουμε η συνολική πιθανότητα να βρούμε το σύστημα Α σε οποιαδήποτε από τις διαθέσιμες μικροκαταστάσεις του είναι, φυσικά, 1. Δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι ο δείκτης r παίρνει διακριτές τιμές,
Στη διεθνή βιβλιογραφία, ο συντελεστής κανονικοποίησης (συγκεκριμένα το 1/C) ονομάζεται συνάρτηση επιμερισμού, και συμβολίζεται με Ζ. Με βάση αυτό τον ορισμό, η πιθανότητα θα δίνεται τελικά από τον τύπο:
Θερμοδυναμικές ποσότητες
Εν γένει, όλες οι θερμοδυναμικές (μακροσκοπικές) ποσότητες ενός συστήματος σε επαφή με θερμικό λουτρό μπορούν να υπολογισθούν αν γνωρίζουμε το λογάριθμο της συνάρτησης επιμερισμού. Κάθε θερμοδυναμική ποσότητα σχετίζεται με τη παραγώγιση του lnZ ως προς κάποια μεταβλητή του προβλήματος.
Εντροπία
Στην κανονική και μεγαλοκανονική κατανομή, η μακροσκοπική εντροπία ορίζεται με τον εξής τρόπο:
Ο ορισμός αυτός είναι εντελώς γενικός και εμπεριέχει την περίπτωση της μικροκανονικής κατανομής όπου pr=1/Ω.
Ενέργεια
Λόγω της αλληλεπίδρασης του συστήματος με το λουτρό θερμότητας, η μακροσκοπική ενέργεια, U, του συστήματος θα αναπαριστά τη μέση ενέργεια αυτού. Ορίζουμε τη μακροσκοπική ενέργεια του συστήματος λοιπόν ως
Άρα λοιπόν,
Η έκφραση αυτή ταυτίζεται με την εσωτερική ενέργεια γνωστή από τη θερμοδυναμική.
Ελεύθερη ενέργεια Χέλμχολτζ
Βάσει του ορισμού αυτού, είναι εύκολο να δειχθεί ότι
Γνωρίζοντας όμως την ελεύθερη ενέργεια Χέλμχολτζ, μπορούμε αμέσως να υπολογίσουμε ποια θα είναι η πίεση (P) και η εντροπία (S) του συστήματος. Συγκεκριμένα,
Οι σχέσεις αυτές προκύπτουν αμέσως αν διαφορίσουμε την εξίσωση-ορισμό της ελεύθερης ενέργειας Χέλμχολτζ
και από το γεγονός ότι η ίδια ποσότητα είναι παράλληλα μια συνάρτηση των V και T, συνεπώς θα ισχύει ότι
Στατιστικές διακυμάνσεις ενέργειας
Οι διακυμάνσεις αυτές τυπικά ποσοτικοποιούνται μέσω της ποσότητας ΔΕ, η οποία ορίζεται ως
Η ποσότητα αυτή αναφέρεται συνήθως ως τυπική απόκλιση από τη μέση τιμή, και εκφράζει το πόσο «απλωμένες» είναι οι τιμές μιας συνάρτησης σε σχέση με την αντίστοιχη μέση τιμή. Η γνώση του μεγέθους των στατικών διακυμάνσεων της ενέργειας σε μια κατανομή NVT είναι μεγάλης σημασίας, διότι μας πληροφορεί για το πόσο αντικειμενική είναι η μετρούμενη μέση τιμή της εσωτερικής ενέργειας του συστήματος σε σχέση με την πραγματική ενέργεια στην οποία βρισκόταν το σύστημα τη στιγμή της μέτρησης.
Σύμφωνα με τους νόμους της Κβαντομηχανικής, όταν μετρήσουμε την ενέργεια μιας ποσότητας θα πάρουμε ως αποτέλεσμα μία από τις ιδιοτιμές της (π.χ. αν μετρήσουμε την ενέργεια ενός ατόμου υδρογόνου θα καταγράψουμε μία από τις ιδιοτιμές της Χαμιλτονιανής). Εν γένει όμως, η μετρούμενη μέση ενέργεια μιας κατανομής NVT δεν ταυτίζεται με καμία από τις αντίστοιχες ιδιοτιμές της. Προκύπτει λοιπόν το εύλογο ερώτημα του κατά πόσο μπορεί να αποκλίνει η μετρούμενη μέση τιμή σε κάθε μέτρηση από την πραγματική ενέργεια του συστήματος.
Από τον ορισμό της ΔΕ και της μέσης ενέργειας μιας κατανομής NVT, είναι εύκολο να δειχθεί ότι
Για παράδειγμα, ένα τέλειο αέριο που ικανοποιεί την εξίσωση U~NkBΤ~N/β θα παρουσιάζει στατιστικές διακυμάνσεις της τάξης του
Η σχετικές διακυμάνσεις ενέργειας (ΔΕ/Ε) θα είναι λοιπόν της τάξης του
Το αποτέλεσμα αυτό είναι αρκετά τυπικό για τέτοια συστήματα. Αυτό που μας λέει είναι ότι οι σχετικές διακυμάνσεις της ενέργειας για συστήματα με μακροσκοπικά μεγάλο αριθμό ατόμων είναι μηδαμινές, συνεπώς μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι κάθε στιγμή η μετρούμενη μέση ενέργεια U ενός τέτοιου συστήματος θα ταυτίζεται με τη πραγματική ενέργεια της μικροκατάστασης στην οποία βρίσκεται. Πράγματι, αν υποθέσουμε ότι ο αριθμός των «ατόμων» ενός τέλειου αερίου είναι της τάξης του 1020, τότε οι σχετικές διακυμάνσεις της ενέργειας θα είναι της τάξης του 10−10, δηλαδή του ενός δεκάτου του ενός δισεκατομμυριοστού.
Εφαρμογές
Ορισμένες από τις δημοφιλέστερες εφαρμογές ενός συστήματος NVT μη-αλληλεπιδρώντων σωματιδίων είναι οι εξής:
Πρόσθετα
Κατηγορία:Στατιστική μηχανική Κατηγορία:Κατανομές
Λουνάνο
Το Λουνάνο (ιταλικά: Lunano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Πέζαρο και Ουρμπίνο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Φαινόμενο
μικρογραφία|329x329εσ| Η καύση ενός σπίρτου είναι ένα παρατηρήσιμο συμβάν, ή γεγονός, και επομένως ένα φαινόμενο. Ένα φαινόμενο είναι ένα παρατηρήσιμο γεγονός. Ο όρος εισήχθη στη σύγχρονη φιλοσοφική του χρήση μέσω του Ιμμάνουελ Καντ, ο οποίος τον αντιπαρέβαλε με το νοούμενο, το οποίο δεν μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα. Ο Καντ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς σε αυτό το μέρος της φιλοσοφίας του, στο οποίο το φαινόμενο και το όνομα χρησιμεύουν ως αλληλένδετοι τεχνικοί όροι. Πολύ πριν από αυτό, ο αρχαίος Έλληνας πυρρωνιστής φιλόσοφος Σέξτος ο Εμπειρίκος χρησιμοποίησε επίσης φαινόμενο και νοούμενο ως αλληλένδετους τεχνικούς όρους.
Φιλοσοφία
Στη σύγχρονη φιλοσοφική χρήση, ο όρος φαινόμενα έχει καταλήξει να σημαίνει «αυτό που βιώνεται στη βάση της πραγματικότητας ». Στην διατριβή του, ο Ιμμάνουελ Καντ (1770) θεωρεί ότι ο ανθρώπινος νους περιορίζεται στον λογικό κόσμο και έτσι μπορεί να ερμηνεύσει και να κατανοήσει τα περιστατικά μόνο σύμφωνα με τις φυσικές τους εμφανίσεις. Έγραψε ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να συμπεράνουν μόνο όσα τους επέτρεπαν οι αισθήσεις τους, αλλά όχι να βιώσουν το ίδιο το πραγματικό αντικείμενο. Αυτό μπορεί να έχει νόημα από την άποψη ενός καναλιού επικοινωνίας (επιστημολογία) που τροφοδοτείται από ένα σύνολο εισροών πραγματικότητας (οντολογία) αλλά όχι με την έννοια της εφαρμογής σοφής φαντασίας (όπως ο Άλμπερτ Αϊστάιν, στη μερική επιτυχία). Έτσι, ο όρος φαινόμενο αναφέρεται σε κάθε περιστατικό που αξίζει έρευνας και διερεύνησης, ιδιαίτερα σε διαδικασίες και γεγονότα που είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστα ή ιδιαίτερης σημασίας.
Επιστήμη
Στις φυσικές επιστήμες, ένα φαινόμενο είναι ένα παρατηρήσιμο γεγονός. Συχνά, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αιτίες ενός συγκεκριμένου γεγονότος. Παράδειγμα φυσικού φαινομένου είναι ένα παρατηρήσιμο φαινόμενο της σεληνιακής τροχιάς ή το φαινόμενο των ταλαντώσεων ενός εκκρεμούς.
Ένα μηχανικό φαινόμενο είναι ένα φυσικό φαινόμενο που σχετίζεται με την ισορροπία ή την κίνηση των αντικειμένων. Μερικά παραδείγματα είναι το εκκρεμές του Νεύτωνα, οι κινητήρες και τα διπλά εκκρεμή.
Κοινωνιολογία
Τα ομαδικά φαινόμενα αφορούν τη συμπεριφορά μιας συγκεκριμένης ομάδας μεμονωμένων οντοτήτων, συνήθως οργανισμών και κυρίως ανθρώπων. Η συμπεριφορά των ατόμων συχνά αλλάζει σε ένα ομαδικό περιβάλλον με διάφορους τρόπους, και μια ομάδα μπορεί να έχει τις δικές της συμπεριφορές που δεν είναι δυνατές για ένα άτομο λόγω της νοοτροπίας της αγέλης.
Τα κοινωνικά φαινόμενα ισχύουν ιδιαίτερα για τους οργανισμούς και τους ανθρώπους σε υποκειμενικές καταστάσεις που υπονοούνται στον όρο. Οι στάσεις και τα γεγονότα συγκεκριμένα για μια ομάδα μπορεί να έχουν αποτελέσματα πέρα από την ομάδα και είτε να προσαρμοστούν από την ευρύτερη κοινωνία είτε να θεωρηθούν παρεκκλίνοντα, να τιμωρούνται ή να αποφεύγονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινομενολογία Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Φαινόμενα
Παναγιώτης Μαυρίδης
Ο Παναγιώτης Μαυρίδης (1928 - 2012) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και νομάρχης.
Γκέρτι Κόρι
Η Γκέρτι Κόρι (Gerty Theresa Cori, 15 Αυγούστου 1896 – 26 Οκτωβρίου 1957) ήταν Εβραία βιοχημικός αυστριακής-ουγγρικής-αμερικανικής καταγωγής, που το 1947 έγινε η τρίτη γυναίκα — και πρώτη Αμερικανίδα — που κέρδισε βραβείο Νόμπελ, και η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Νόμπελ στην Φυσιολογία ή Ιατρική, για τον ρόλο της στην ανακάλυψη του γλυκογόνου.
Η Κόρι γεννήθηκε στην Πράφα (τότε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, σήμερα στην Τσεχία). Το Γκέρτι δεν ήταν ψευδώνυμο αλλά μάλλον το όνομα ενός αυστριακού πολεμικού πλοίου. Μεγάλωσε σε μια εποχή όπου οι γυναίκες δεν είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιστήμη και είχαν ελάχιστες ευκαιρίες για εκπαίδευση. Ωστόσο η ίδια έγινε αποδεκτή στην ιατρική σχολή, όπου συνάντησε τον μελλοντικό της σύζυγο Καρλ Φέρντιναντ Κόρι στο μάθημα ανατομίας και τον οποίο το 1920 με την αποφοίτησή τους παντρεύτηκε. Λόγω των αρκετά άσχημων συνθηκών στην Ευρώπη, το ζευγάρι μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1922. Η Κόρι συνέχισε την έρευνα στην ιατρική επιστήμη, σε συνεργασία με το εργαστήριο του συζύγου της. Οι μελέτες της δημοσιεύθηκαν τόσο σε συνεργασία με τον σύζυγό της όσο και ατομικά. Αντίθετα από τον σύζυγό της, η ίδια δυσκολεύθηκε να λάβει μόνιμη ερευνητική θέση, ενώ όσες θέσεις κατέλαβε τής παρείχαν μια πενιχρή αμοιβή. Ο σύζυγός της επέμενε να συνεχίσουν τη συνεργασία τους, παρόλο που τα ερευνητικά κέντρα στα οποία εργάστηκε τον αποθάρρυναν να προχωρήσει σε μια τέτοια ενέργεια.
Με τον σύζυγό της Καρλ και τον Αργεντίνο γιατρό Μπερνάρδο Ουσάυ, η Γκέρτι Κόρι έλαβε το Βραβείο Νόμπελ το 1947 για την ανακάλυψη του μηχανισμού με τον οποίο το γλυκογόνο - παράγωγο της γλυκόζης - διασπάται σε γαλακτικό οξύ και επανασυντίθεται στο σώμα, όπου αποθηκεύεται ως πηγή ενέργειας. Προσδιόρισαν επίσης τον καταλύτη εστέρα. Το 2004 η Γκέρτι και ο Καρλ Κόρι έλαβαν το βραβείο National Historic Chemical Landmark ως αναγνώριση του έργου τους για τον μεταβολισμό των υδατανθράκων.
Το 1957 η Κόρι πέθανε μετά από δεκαετή μάχη με τη μυελοσκλήρυνση. Εργάστηκε στο ερευνητικό εργαστήριο του συζύγου της μέχρι το τέλος της ζωής της. Έλαβε αναγνώριση για τα επιτεύγματά της μέσω των πολλαπλών βραβείων που έλαβε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της.
Παραπομπές
33.
Ζακί Ντυγκεπερού
Ο Τζακί Ντυγκεπερού είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος εργάζεται, πλέον, ως προπονητής, γεννημένος στις 2 Ιανουαρίου 1948 στο Σαιν-Μαλό (Ιλ-ε-Βιλαίν).
Βιογραφία
Αγωνίστηκε ως αμυντικός ή αμυντικός μέσος για λογαριασμό των Βαλανσιέν και Στρασμπούρ.
Εργάστηκε ως προπονητής της ΡΚ Στρασμπούρ για πρώτη φορά διαδεχόμενος τον Ντανιέλ Ζαντυπέ στα μέσα του 1995. Στην Αλσατία, αναδείχτηκε φιναλίστ του Κυπέλλου Γαλλίας του 1995, ενώ κατέκτησε το Λιγκ Καπ του 1997 απέναντι στην Ζιροντέν Μπορντό. Παρά την κατάκτηση αυτού του τίτλου, ωστόσο, απομακρύνθηκε από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου το 1998.
Έπειτα από αριθμό σεζόν κατά την διάρκεια των οποίων εργάστηκε ως σκάουτερ, επέστρεψε στην θέση του προπονητή αντικαθιστώντας τον Αντουάν Κομπουαρέ τον Οκτώβριο του 2004. Παρέλαβε, εκείνη την περίοδο, μία ομάδα της Στρασμπούρ η οποία βρισκόταν στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος της Λιγκ 1. Έπειτα από μία ιδιαίτερα δύσκολη σεζόν, ο Ντυγκεπερού πέτυχε να φτάσει την ομάδα έως το μέσον του βαθμολογικού πίνακα, ενώ, παράλληλα, κατέκτησε το Λιγκ Καπ του 2005 επικρατώντας στον τελικό της διοργάνωσης της ΣΜ Καέν, χάρη, μεταξύ άλλων, στην επιθετική τριπλέτα των Μαμαντού Νιάνγκ - Μικαέλ Παζίς - Αλεξάντερ Φάρνερουντ.
Η επόμενη σεζόν ήταν αρκετά ιδιαίτερη: η Ρασίνγκ ήταν επιπέδου κάτω του μετρίου στο πρωτάθλημα, ωστόσο σημείωσε καλή πορεία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ολοκλήρωσε την σεζόν, τελικά, στην 19η θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε στην Λιγκ 2. Ο Τζακί Ντυγκεπερού αποφάσισε, τότε, να αφήσει την θέση του στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου στο Γάλλο πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή, Ζαν-Πιέρ Παπέν.
Εργάστηκε ως τεχνικός της Εσπεράνς ντε Τυνίς για την σεζόν 2006-2007, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως τεχνικός διευθυντής των τμημάτων υποδομής της Ετουάλ ντυ Σαχέλ την σεζόν 2007-2008.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Στρασμπούρ
Γιαΐρ Λαπίντ
Ο Γιαΐρ Λαπίντ ( יָאִיר לַפִּיד, μεταγραφή: Yāʾīr Lapīð, ; γεννημένος στις 5 Νοεμβρίου 1963) είναι Ισραηλινός πολιτικός και πρώην δημοσιογράφος που είναι πρόεδρος του κεντρώου κόμματος Γες Ατίντ και έγινε ο 14ος πρωθυπουργός του Ισραήλ. Προηγουμένως διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ισραήλ και υπουργός Εξωτερικών από το 2021 έως το 2022. Ήταν αρχηγός της Αντιπολίτευσης από το 2020 έως το 2021 και υπουργός Οικονομικών από το 2013 έως το 2014.
Πριν μπει στην πολιτική το 2012, ο Λαπίντ ήταν συγγραφέας, τηλεοπτικός παρουσιαστής και παρουσιαστής ειδήσεων. Το κεντρώο κόμμα Γες Ατίντ, το οποίο ίδρυσε, έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στην Κνεσέτ κερδίζοντας 19 έδρες στις πρώτες του βουλευτικές εκλογές το 2013. Τα περισσότερα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα συνέβαλαν στη φήμη του Λαπίντ ως κορυφαίου κεντρώου.
Από το 2013 έως το 2014, μετά τη συμφωνία συνασπισμού του με τη Λικούντ, ο Λαπίντ διετέλεσε υπουργός Οικονομικών υπό τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το 2013 ο Λαπίντ κατέλαβε την πρώτη θέση στη λίστα με τους «Εβραίους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο» από την The Jerusalem Post. Αναγνωρίστηκε επίσης το 2013 ως ένας από τους κορυφαίους στοχαστές του Foreign Policy Global Thinkers, και κατατάχθηκε ως ένας από τους 100 «Με τη μεγαλύτερη επιρροή ανθρώπους στον κόσμο» του περιοδικού Time. Υπηρετεί στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και Άμυνας της Κνεσέτ και στην Υποεπιτροπή Πληροφοριών και Υπηρεσιών Ασφαλείας.
Ο Λαπίντ έγινε πρωθυπουργός του Ισραήλ την 1η Ιουλίου 2022 μετά την παραίτηση του Μπένετ από την πρωθυπουργία μετά τη διάλυση της Κνεσέτ. Ο Λαπίντ θα παραμείνει πρωθυπουργός μέχρι να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές.
Βραβεία και αναγνώριση
Τον Απρίλιο του 2013 ο Λαπίντ εμφανίστηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τους «100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο το 2013» στην κατηγορία Ηγέτες (Leaders). Τον επόμενο μήνα, κατέλαβε την πρώτη θέση στη λίστα με τους «Εβραίους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο» από την The Jerusalem Post. Επίσης συμπεριλήφθηκε ως ένας από τους "Παγκόσμιες Στοχαστές Εξωτερικής Πολιτικής 2013".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ισραήλ Κατηγορία:Εβραίοι θεατρικοί συγγραφείς Λαπιντ
Αιολικό Πάρκο Παναχαϊκού
Το «Αιολικό Πάρκο Παναχαϊκού» αποτελείται από δύο επιμέρους αιολικά πάρκα με τις ονομασίες «Παναχαϊκό Ι» και «Παναχαϊκό ΙΙ», τα οποία βρίσκονται στην κορυφογραμμή του ομώνυμου όρους στο Νομό Αχαΐας, και το δικαίωμα εκμετάλλευσής τους έχει η εταιρεία με την επωνυμία «ΑΙΟΛΙΚΗ ΠΑΝΑΧΑΪΚΟΥ Α.Ε.». Η εταιρεία «Αιολική Παναχαϊκού Α.Ε.» ανήκει στην ενεργειακή εταιρεία «Cesa Hellas A.E.», η οποία ανήκει στον ισπανικό όμιλο «ACCIONA», ενώ συμμετέχει και η εταιρεία «ΕΝ.ΤΕ.ΚΑ. Α.Ε.».
Τοποθεσία
Τα αιολικά πάρκα του Παναχαϊκού βρίσκονται στο βόρειο και κεντρικό τμήμα του Νομού Αχαΐας και εκτείνονται σε μήκος περίπου 20 χλμ. από βορρά προς νότο. Οδηγεί εκεί ορεινός χωματόδρομος από τα χωριά Σελλά και Πιτίτσα.
Λόγω της θέσης του, η οποία προσφέρει αμέριστη θέα προς την πόλη της Πάτρας, τη Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, τον Πατραϊκό Κόλπο, τον Κορινθιακό Κόλπο, διάφορες περιοχές της Στερεάς Ελλάδας κ.λπ., αποτελεί τρόπον τινά τουριστικό προορισμό καθώς και σημείο ιδανικό για φωτογράφιση και αποτελεί μετά τη Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου το πλέον φωτογραφημένο θέμα της ευρύτερης περιοχής της Πάτρας, σχεδόν ήδη με τη λειτουργία του. Τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται στο χώρο του αιολικού πάρκου αθλητικές εκδηλώσεις.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το έργο χρηματοδοτήθηκε από το Γ΄ ΚΠΣ μέσω του επιχειρησιακού προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα» και δίνει αρκετά μεγάλα ανταποδοτικά οφέλη στους δήμους Πάτρας και Ρίου.