cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Γούναρης
Βιογραφικά στοιχεία
Επέστρεψε στην Ελλάδα αρχικά ως ερευνητής στο Δημόκριτο στη συνέχεια καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (1972-1979) και στη συνέχεια ως Καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1979-2006). Συνταξιοδοτήθηκε και εξελέγη Ομότιμος Καθηγητής το 2007.
Έργο
Ο Γεώργιος Ι. Γούναρης έχει δημοσιεύσει περισσότερο απο 150 εργασίες παγκοσμίως. Έχει δώσει πολλές ομιλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Έχει γράψει 2 πανεπιστημιακά συγγράματα που χρησιμοποιούνται σε αρκετά πανεπιστήμια. Τα έργα του χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα, όσο και στην Ελλάδα τόσο και στο εξωτερικό για την διδασκαλία της Κβαντικής Μηχανικής και της Στατιστικής Φυσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://users.auth.gr/~gounaris/
http://users.auth.gr/~gounaris/Viografiko/Viografiko.pdf
https://www.physics.auth.gr/people/28
Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Αΐμονας Ρεθύμνης
O Αΐμονας είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 48 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 400 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί αρχαϊκές πλάκες και ειδώλια οι οποίες απεικονίζουν αρχαία θεά.
Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης (1890) αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το Άγιος Μόνος. Ο Νικόλαος Σταυρινίδης θεωρεί πιθανότερη προέλευση την παραφθορά του ονόματος Άγιος Παντελεήμονας, λόγω της παρουσίας ομώνυμου ναού στο χωριό. Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι μπορεί να προέρχεται από το επίθετο Aymo ή Aymone, το οποίο συναντάται στις βενετσιάνικες συμβολαιογραφικές πράξεις του 14ου αιώνα.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Aimonos. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Aimona με 202 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Aimonas. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Aymonos, με 38 χαράτσια. Το 1881 ανήκε στο δήμο Δαμάστας και σύμφωνα με την απογραφή είχε 149 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Σε εκείνη την απογραφή αναφέρεται ως Αΐμονος. Στην απογραφή του 1900 είχε 227 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο.
Το 1925, ο Αΐμονας (αναφέρεται ως Αείμονος) ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.
Δείτε Κοινότητα Αΐμονα
Αξιοθέατα
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βασίλειο. Άλλοι ναοί του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιος Δημήτριος, Kοίμηση της Θεοτόκου και Άγιος Παντελεήμων, ο οποίος είναι τοιχογραφημένος, και στην ενορία του χωριού υπάγονται επίσης τα εξωκλήσια Άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος και Άγιοι Πάντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Κάστρο του Σαντόμιες
Το Βασιλικό Κάστρο του Σαντόμιες (πολωνικά: Zamek Królewski w Sandomierzu) είναι μεσαιωνικό κάστρο στο Σαντόμιες της Πολωνίας. Χτίστηκε σε μια πλαγιά του ποταμού Βιστούλα από τον Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα και επεκτάθηκε τον 16ο αιώνα. Το αρχικό κτίριο ανατινάχθηκε το 1656, αφήνοντας όρθια μόνο τη δυτική πτέρυγα. Αργότερα μετατράπηκε σε κατοικία αναγεννησιακού στιλ, με τη δυτική πτέρυγα να διατηρείται ως μουσείο.
Ιστορία
Το κάστρο του 14ου αιώνα χτίστηκε στη θέση του υπάρχοντος οχυρού τον 10ο αιώνα. Μεταξύ 1146-1166 ήταν η έδρα του Πρίγκιπα Ερρίκου του Σαντόμιες, γιου του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου. Το γοτθικό κάστρο χτίστηκε από τον Καζίμιρ το Μέγα. Τα απομεινάρια της γοτθικής κατασκευής είναι ορατά στα θεμέλια του οκταγωνικού πύργου της νότιας γωνίας, που αποτελεί το παλαιότερο τμήμα του μνημείου. Ο υπάρχων πύργος χτίστηκε κατά τη βασιλεία του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας τον 15ο αιώνα ως αναπόσπαστο μέρος του λεγόμενου Μεγάλου Οίκου, της έδρας του πρίγκιπα.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας και του Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου της Πολωνίας, το κάστρο διευρύνθηκε Ο ακρογωνιαίος λίθος του Σιγισμούνδος Α΄ σώζεται πάνω από την είσοδο στην ανατολική πλευρά της συστοιχίας. Φέρει την ημερομηνία 1520 και μαι επιγραφή με τον αετό του Σιγισμούνδου. Την επίβλεψη της κατασκευής είχε ο βασιλικός αρχιτέκτονας Μπενέντικτ Σαντομιέρσκι, ο οποίος έχτισε διώροφα μοναστήρια γύρω από μια κλειστή αυλή.
Κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού το κάστρο ανατινάχθηκε από τα υποχωρούντα σουηδικά στρατεύματα του Στρατηγού Σίνκλερ. Περίπου πενήντα Πολωνοί, που μπήκαν στο εγκαταλελειμμένο κάστρο, σκοτώθηκαν. Η σωζόμενη δυτική πτέρυγα του κάστρου ανοικοδομήθηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, μεταξύ 1680-1688.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Μουσεία ιστορίας στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Μουσεία στο Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Σαντόμιες Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία
Κοινότητα Λαμπιωτών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Βιτάλιος Μεδιολάνων
Ο Βιτάλιος (ιταλικά : Vitale ) (... - Μιλάνο, 555) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 552 μέχρι το θάνατό του. Τιμάτε από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία ως άγιος επίσκοπος.
Βιογραφία
Υπάρχουν λίγες και αποσπασματικές πληροφορίες για τον επίσκοπο Βιτάλιο. Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium', η επισκοπική του θητεία τοποθετείται μεταξύ εκείνων του Δάκιου, ο οποίος πέθανε μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουλίου 552 , και του Αουσάνο. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 4 χρόνια θητείας και λέει ότι είναι τάφηκε στη βασιλική του Αγίου Βιταλίου. Παραδοσιακά η επισκοπική του θητεία ανατίθεται στα έτη 552-555
Σύμφωνα με την τάξη των επισκόπων που αναφέρεται σε αυτόν τον κατάλογο, ο Βιτάλιος ταυτίζεται με τον ανώνυμο Μιλανέζο επίσκοπο που αναφέρει ο Πάπας Πελάγιος Α΄ σε μια επιστολή που γράφτηκε τον Μάρτιο του 559 προς τον πατρίκιο Βαλεριανό της Ραβέννας, στην οποία ο ποντίφικας υπενθυμίζει τις συνθήκες του διορισμού και εκλογής του Μιλανέζου επισκόπου, που έλαβε χώρα όταν η Βενετία με την Ίστρια βρισκόταν ακόμη στα χέρια του βασιλιά των Οστρογότθων Τωτίλα. Αυτή η χρονολογική ένδειξη μας επιτρέπει να αποδείξουμε ότι ο Βιτάλιος έγινε επίσκοπος του Μιλάνου μεταξύ Φεβρουαρίου 502, εποχή κατά την οποία ο επίσκοπος Δάκιος τεκμηριώνεται για τελευταία φορά, και στις αρχές Ιουλίου του ίδιου έτους, όταν ο Τωτίλας πέθανε στο πεδίο της μάχης, νικημένος από τα βυζαντινά στρατεύματα. του Ναρσή.
Στην επιστολή του, ο ποντίφικας θυμάται πώς ήταν ο ίδιος ο Βαλεριανός που εμπόδισε τον διορισμό του νέου επισκόπου του Μιλάνου πριν λάβει τη συγκατάθεση του βυζαντινού αυτοκράτορα. και ότι πάλι μέσω του έργου του ευγενούς πατρικίου ο εκλεκτός και ο ιεροθέτης του, ο επίσκοπος της Ακουειλίας Μακεδόνιος, μεταφέρθηκε στη Ραβέννα για την τελετή διορισμού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Microsoft Office 2003
Το Microsoft Office 2003 είναι μια σουίτα εφαρμογών γραφείου που δημιουργήθηκε από τη Microsoft και κυκλοφόρησε για βιομηχανοποίηση στις 19 Αυγούστου του 2003 και διαθέσιμο στις 21 Οκτωβρίου του 2003. Είναι ο διάδοχος του Microsoft Office XP και ο προκάτοχος του Microsoft Office 2007. Η βασική υποστήριξη έληξε στις 14 Απριλίου 2009, ενώ η εκτεταμένη υποστήριξη έληξε στις 8 Απριλίου 2014, την ίδια στιγμή με τα Windows XP.
Το πρώτο Service Pack κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου του 2004, το Service Pack 2 κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου του 2005 και το Service Pack 3 κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου του 2007.
Ένα νέο λογότυπο του Office έκανε το ντεμπούτο του, ως μια προσπάθεια για μία νέα εμφάνιση. Δημιουργούνται επίσης δύο νέες εφαρμογές, το InfoPath και OneNote. Το Office 2003 είναι συμβατό μόνο με εκδόσεις Windows NT. Είναι επίσης η τελευταία έκδοση του Office που υποστηρίζεται μέσω των Windows 2000. Το Office 2003 χρησιμοποιεί εικονίδια, visual styles και χρώματα παρόμοια με αυτά των Windows XP.
Το Office 2003 ήταν η τελευταία έκδοση του Microsoft Office που περιείχε εντελώς προσαρμόσιμα toolbars και εφαρμογές για όλες τις εφαρμογές, ο βοηθός του Office, Office Web Components, και Save My Settings Wizard, όπου ο χρήστης μπορούσε να επιλέξει είτε να κρατήσει ένα αντίγραφο των αρχείων της εγκατάστασης. Το Microsoft Office Picture Manager εμφανίζεται ως μια νέα εφαρμογή αντικαθιστώντας το Microsoft Photo Editor, με αποτέλεσμα πολλές δυνατότητες να μην είναι διαθέσιμες στην αντικατάσταση του.
Εκδόσεις
Συνολικά, πέντε εκδόσεις του Office 2003 είναι διαθέσιμες:
Παραπομπές
Office 2003
Αρία Λυρκείας Αργολίδας
Η Αρία υπάρχει απο την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Αποτέλεσε αρχικά μέρος του Δήμου Οινόης μέχρι το 1840, απο το 1840 μέχρι το 1909 στον Δήμο Λυρκείας και απο το 1909 μέχρι σήμερα υπάγεται στην κοινότητα Καρυάς. Κοντινοί οικισμοί αποτελούν η Καρυά και το Μερκούρι.
Πληθυσμός
Μέχρι το 1961 ο πληθυσμός της Αρίας ήταν σταθερός γύρω στα 150 άτομα. Απο το 1971 και ύστερα ο πληθυσμός έχει μειωθεί δραματικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Σεισμός στους Σοφάδες (1954)
Στις 30 Απριλίου 1954 σεισμός 7,0 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στους νομούς Καρδίτσας, Λάρισας, Τρικάλων, Φθιώτιδας, Μαγνησίας και Ευρυτανίας.
Σεισμός
Ο μεγαλύτερος προσεισμός έγινε στις 25 Απριλίου και ήταν μεγέθους 4,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ ενώ ο μεγαλύτερος μετασεισμός έγινε στις 4 Μαΐου και είχε μέγεθος 5,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Καταστροφές και θύματα
25 άνθρωποι σκοτώθηκαν 117 τραυματίστηκαν και 28.673 κτίρια υπέστησαν βλάβες (6.599 καταστράφηκαν), η πόλη των Σοφάδων καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ τα χωριά Πασχαλίτσα, Νέο Ικόνιο, Ασημοχώρι, Φύλλο, Γραμματικό, Οθωμανικό υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Εξαιρετικά μεγάλες ζημιές υπέστησαν οι πόλεις της Καρδίτσας αλλά και των Φαρσάλων.
Παραπομπές
Σοφαδες
Dassault Group
Η Dassault Group (Γαλλική προφορά Ντασώ) όπως επίσης η GIM Dassault ή Groupe Industriel Marcel Dassault SAS ) είναι ένας όμιλος εταιρειών με έδρα τη Γαλλία που ιδρύθηκε το 1929 με τη δημιουργία της Dassault Aviation από τον Marcel Dassault, και με επικεφαλής τον γιο του Serge Dassault σαν συνιδρυτή της Dassault Systèmes Charles Edelstenne.
Επί του παρόντος, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Dassault Aviation είναι ο Éric Trappier.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Groupe Dassault
Ξένια Μπορίσοβνα
Η Ξένια Μπορίσοβνα Γκοντούνοβα (Царевна Ксения Борисовна Гондунова/Tsarevna Kseniya Borisovna Gondunova, 1582 - 30 Αυγούστου 1622) ήταν κόρη του Μπορίς Γκοντουνόφ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1582, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Μπορίς Γκοντουνόφ και της Μαρίας Γρηγορίεβνα Σκουράτοβα-Μπέλσκαγια.
Η Ξένια δεν παντρεύτηκε ποτέ. Περιγράφηκε ως πολύ όμορφη και μορφωμένη.
Πέθανε στις 30 Αυγούστου 1622 στο Βλαντίμιρ σε ηλικία 40 ετών. Είναι θαμμένη στο Μαυσωλείο Γκοντουνόφ του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Μονή Λαύρας Αγίας Τριάδας-Αγίου Σέργιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Θεόδωρος Φαρμακόπουλος
Ο Θεόδωρος Φαρμακόπουλος (1861 - 1919) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Φαρμακόπουλου και της Μαριορής Δεληγιάννη, αδελφής του Θεόδωρου Δεληγιάννη και μέλους της οικογένειας Δεληγιάννη. Αδέλφια του ήταν οι Νικόλας, Γεώργιος, Ιωάννης, διπλωμάτη, και Τάκης. Είχε σπουδάσει ιατρική και ιδιώτευσε ως ιατρός. Εξελέγη βουλευτής Ναυπλίας στις εκλογές του 1902 και επανεξελέγη σε αυτές του 1905, του 1906, και ως βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας, στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και του Δεκεμβρίου 1915. Στην κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη διετέλεσε υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ναυπλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Φίλιππος Σοφιανός
Ο Φίλιππος Σοφιανός (Καλαμάτα, 20 Ιανουαρίου 1957) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε το 1957 στην Καλαμάτα ενώ σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1977 αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική ξεκινώντας της σπουδές του στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από όπου και αποφοίτησε το 1980.
Τηλεοπτικές δουλειές
Έκανε τις πρώτες του τηλεοπτικές εμφανίσεις το 1983 στις σειρές "Ιστορία γραμμένη με νότες" και "Το μινόρε της αυγής". Έγινε ευρύτερα γνωστός το 1988 με τη συμμετοχή του στη σειρά "Ποιος σκότωσε τον Άβελ". Από το 1990 έλαβε μέρος σε διάφορες επιτυχημένες σειρές της ιδιωτικής τηλεόρασης. Η πρώτη από αυτές ήταν η καθημερινή σειρά "Οικογένεια" την περίοδο 1989-1990 ενώ από το 1992 μέχρι το 1994 συμμετείχε στο πρωταγωνιστικό καστ της καθημερινής σειράς "Παράλληλοι δρόμοι". Ακολούθησαν κι άλλοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι τη δεκαετία του 1990, μεταξύ των οποίων "Στρας", "Η πρόβα του νυφικού", "Διπλανή πόρτα", "Οι άνδρες δεν υπάρχουν πια", ενώ τη σεζόν 1998-1999 συμμετείχε ως ηθοποιός φωνής στη ελληνική σειρά cartoon "Πανδώρα και Πλάτωνας".
Από το 2011 μέχρι και σήμερα ζει στην Κύπρο, όπου έχει λάβει μέρος σε επιτυχημένες σειρές της κυπριακής τηλεόρασης, μερικές εκ των οποίων έχουν προβληθεί και στην Ελλάδα. Αρχικά τη σεζόν 2011-2012 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Σάκη Μπουλά και Μαριάννα Καυκαρίδου στην κωμική σειρά "Daddy Cool". Την επόμενη σεζόν είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην δραματική σειρά "Μοιραία φεγγάρια". Τη σεζόν 2013-2014 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή σειρά "Όνειρο ήταν", ενώ τη σεζόν 2014-2015 έλαβε μέρος στη σειρά "Το δαχτυλίδι της φωτιάς". Έχει επισης παρουσιάσει τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα στην κρατική τηλεόραση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Καρωτή Ρεθύμνου
Η Καρωτή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 20,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και δύο χιλιόμετρα από την Επισκοπή Λαππαίων. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 120 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού ετυμολογικά προέρχεται από την καρυδιά ή καρυά. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Caroti στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Carotti με 194 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 κάνει μνεία στο χωριό ως Caroti. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 30 σπίτια. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μανουήλ Χουρμούζη, το 1842.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Αργυρούπολης και είχε 150 χριστιανούς κατοίκους και 5 τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 206 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο, ο οποίος είχε μετονομαστεί σε δήμο Λαππαίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Η Καρωτή αρχικά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επισκοπής, αλλά το 1953 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι τη σύσταση του δήμου Επισκοπής το 1989. Με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λαππαίων.
Δείτε Κοινότητα Καρωτής
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι μονόκλιτος ναός του 1884 και εσωτερικό του υπάρχουν εικόνες ζωγραφισμένες από τον Αντώνιο Βεβελάκη. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο του Προδρόμου. Άλλοι ναοί της ενορίας περιλαμβάνουν τον Άγιο Γεώργιο και τα εξωκλήσια Aγία Παρασκευή, Tίμιος Σταυρός, Άγιος Aντώνιος και Άγιος Iωάννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Οζχάν Οζτούρκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Μαύρη Θάλασσα Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1939
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης 1939 ή Δ΄ Πανελλήνιοι Αγώνες Ελληνορωμαϊκής Πάλης ήταν η 4η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελληνορωμαϊκής Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Πυγμαχίας, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στην Παλαίστρα του Πανελληνίου Γ.Σ., στην Αθήνα στις 22, 26 και 29 Οκτωβρίου του 1939. Διεξήχθησαν 7 αγωνίσματα.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. με 23 βαθμούς. Τέσσερις σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. με 3 χρυσά, 6 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 2 χρυσά και 1 χάλκινο μετάλλιο και την τρίτη ο ΒΑΟ με 1 χρυσό, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Κάτοχοι μεταλλίων
1937 | 1938 | 1939 | 1940 | 1946
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1939 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελληνορωμαϊκής Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελληνορωμαϊκής πάλης στην Αθήνα
Smile (τραγούδι, Τσάρλι Τσάπλιν)
Το Smile είναι τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε ως σάουντρακ στην ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν Μοντέρνοι Καιροί. Ο Τσάπλιν σύνεθεσε τη μουσική, με τους Τζων Τάρνερ και Τζόφφρεϊ Πάρσονς να προσθέτουν στίχους το 1954.
Στους στίχους ο τραγουδιστής μιλά στους θεατές για το πως να φτιάξουν τη διάθεση τους και για ένα φωτεινό αύριο. Το Smile έγινε γνωστό μετά τη χρήση του στην ταινία του Τσάπλιν.
Αρχική εκδοχή
Το τραγούδι αρχικά εκτελέστηκε από τον Νατ Κινγκ Κόουλ. Ο τραγουδιστής Σάννι Γκέιλ επίσης εκτέλεσε το κομμάτι, μοιραζόμενος τις πωλήσεις με τον Κολ, όπως δείχνει το εμπορικό σήμα Cashbox. Εκτελέστηκε από τη Νάταλι Κόουλ για το άλμπουμ Unforgettable... with Love.
Στη Βρετανία κυκλοφόρησαν rival versions από τις Λίτα Ρόζα και Πετούλα Κλαρκ το 1954. Η Κλαρκ το ηχογράφησε εκ νέου για το άλμπουμ The Other Man's Grass Is Always Greener, η οποία ήταν προσωπική φίλη του Τσάρλι Τσάπλιν.
Εκδοχή του Μάικλ Τζάκσον
Ο Μάικλ Τζάκσον ηχογράφησε το κομμάτι για το άλμπουμ HIStory: Past, Present and Future, Book I. Σχεδιαζόταν να κυκλοφορήσει ως το όγδοο και τελευταίο σινγκλ από το άλμπουμ το 1997, αλλά ακυρώθηκε λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του. Μόνο λίγα αντίτυπα από την Ολλανδία, τη Γερμανία και τη Νότια Αφρική διασώθηκαν ενώ τα άλλα αντίτυπα αποσύρθηκαν. Τα σπανιότερα από αυτά περιέχουν ένα CD maxi single (κοστίζει περίπου 500 ευρώ) και το single track promo (Το promo single CD στοίχιζε περίπου 1.725 δολάρια τον Φεβρουάριο του 2011).
Ο Τζάκσον δεν εκτέλεσε ποτέ ζωντανά το κομμάτι - σχεδιάστηκε αρχικά ένα HBO special για το κομμάτι, αλλά ο Τζάκσον κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της πρόβας. Κατά τις τελευταίες συναυλίες του HIStory World Tour, το τραγούδι παίζονταν στην αρχή κάθε συναυλίας προς τιμήν της Πριγκίπισσας Νταϊάνας. Στο Living with Michael Jackson, αναφέρει το κομμάτι στο Neverland Valley Ranch και το τραγούδι στο μετρό του Λας Βέγκας.
Ο αδερφός του Μάικλ, Ζερμαίν Τζάκσον εκτέλεσε το Smile στην κηδεία του Μάικλ στις 7 Ιουλίου 2009, στο Staples Center του Λος Άντζελες, λίγο αργότερα αφότου η Μπρουκ Σιλντς ανέφερε ότι ήταν το αγαπημένο κομμάτι του Τζάκσον. Επίσης το εκτέλεσε σε συνέντευξη με το Today στη Neverland πριν την κηδεία και μόνο λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Μάικλ. Κατά τη διάρκεια της κηδείας, ο Ζερμαίν άλλαξε τις λέξεις gladness και sadness στους στίχους.
Το τραγούδι έφθασε στην 74η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην 71η θέση στη Γερμανία, στην 70η θέση στην Ελβετία και στην 56η θέση στην Αυστραλία.
Κατάλογος κομματιών
CD-Maxi Single
12" Maxi single
Promotional single
Promotional CD single
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον
Μαργαρίτα του Νεβέρ
Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite (Δεκέμβριος 1393 - Φεβρουάριος 1442) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον δελφίνο της Γαλλίας, που έφερε τον τίτλο του δούκα του Γκυγιέν.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1404 τον Λουδοβίκο των Βαλουά δελφίνο της Γαλλίας & δούκα του Γκυγιέν. Αυτός απεβίωσε το 1415 σε ηλικία 18 ετών.
Το 1423 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αρθούρο Γ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης. Το 1442 απεβίωσε η Μαργαρίτα και το 1458 ο Αρθούρος.
Δεν απέκτησε τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά-Βουργουνδίας
Σιεμιανοβίτσε Σλόνσκιε
Το Σιεμιανοβίτσε Σλόνσκιε (πολωνικά: Siemianowice Śląskie), επίσης γνωστό ως Σιεμιανοβίτσε (πολωνικά: Siemianowice, Siemianowitz-Laurahütte, σιλεσικά: Siymianowice), είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της νότιας Πολωνίας, στην Άνω Σιλεσία, κοντά στο Κατοβίτσε. Βρίσκεται στην Άνω Μητροπολιτική Ένωση Σιλεσίας, μια μητρόπολη με πληθυσμό 2 εκατομμυρίων κατοίκων στα Υψίπεδα της Σιλεσίας, στον ποταμό Μπρινίτσα (παραπόταμος του Βιστούλα).
Προηγουμένως, ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Κατοβίτσε και πιο πριν στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939). Το Σιεμιανοβίτσε είναι μια από τις πόλεις της αστικής περιοχής του Κατοβίτσε των 2,7 εκατομμυρίων κατοίκων, στην καρδιά της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής Άνω Σιλεσίας, με πληθυσμό περίπου 5.294.000 κατοίκων. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 65.845 κάτοικοι (2020). Το Σιεμιανοβίτσε Σλόνσκιε συνορεύει με τέσσερις πόλεις: Πιεκάρι Σλόνσκιε, Χόζουφ, Τσέλατς και την πρωτεύουσα του βοεβοδάτου, Κατοβίτσε.
Ετυμολογία
Υπάρχουν τρεις υποθετικές εξηγήσεις για την προέλευση του ονόματος Siemianowice: είτε προέρχεται από επτά καλύβες που ονομάζονταν Siedminowice/Siedmionowice στα παλιά πολωνικά, είτε από τον παλιό μύθο για τον Siemion, τον Michał και τον Maciej, ή τον Siemion, τον Michał και τον Jakub είτε προέρχεται από το ziemia nawa, που σημαίνει γη που απομακρύνθηκε από το νερό.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Σιεμιανοβίτσε Σλόνσκιε στο μεσοπόλεμο Το Σιεμιανοβίτσε Σλόνσκιε χρονολογείται από τη μεσαιωνική Πολωνία που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ. Πιθανότατα αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε έγγραφα το 1253.
Το 1924, οι κοινότητες Σιεμιανοβίτσε και Χούτα Λάουρι συγχωνεύτηκαν. Η νέα πόλη ονομάστηκε Siemianowice Śląskie και απέκτησε προνόμια πόλης το 1932.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, την πρώτη ημέρα της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε μια αψιμαχία μεταξύ Γερμανών σαμποτέρ και της πολωνικής αυτοάμυνας στη σημερινή συνοικία Μιχαουκοβίτσε (Michałkowice). Γερμανοί σαμποτέρ μπήκαν στη συνέχεια στο τοπικό ορυχείο, παίρνοντας ως ομήρους αρκετές δεκάδες Πολωνούς ανθρακωρύχους. Μετά από μια μάχη, πολωνικά στρατεύματα και εθελοντές, συμπεριλαμβανομένων μελών της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου» και προσκόπων, κατέλαβαν ξανά ορυχείο. Υπήρξαν νεκροί και από τις δύο πλευρές, και οι Πολωνοί συνέλαβαν επίσης δεκάδες Γερμανούς σαμποτέρ. Οι Γερμανοί τελικά εισέβαλαν και κατέλαβαν την πόλη τις επόμενες ημέρες, και ήδη στις 8 Σεπτεμβρίου 1939, το γερμανικό Φράικορπς δολοφόνησε έξι Πολωνούς στην πόλη. Τον Σεπτέμβριο του 1939, η γερμανική Einsatzgruppe I έδρασε στην πόλη και διέπραξε διάφορα εγκλήματα κατά του πολωνικού πληθυσμού. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, δύο στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας ιδρύθηκαν και λειτούργησαν στην πόλη: ένα για Πολωνούς (Πόλενλαγκερ) και ένα για Εβραίους. Τον Απρίλιο του 1944, οι Γερμανοί δημιούργησαν επίσης ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς, στο οποίο κρατήθηκαν πάνω από 900 άτομα και υποβλήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Τον Ιανουάριο του 1945, οι κρατούμενοι του υποστρατοπέδου οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν και λίγο αργότερα οι Γερμανοί εγκατέλειψαν την πόλη και η κατοχή έληξε.
Το 1951, οι Μιχαουκοβίτσε, Μπίτκουφ (Bytków), Μπάνγκουφ (Bańgów) και Πσεουάικα (Przełajka) συμπεριλήφθηκαν στα όρια της πόλης του Σιεμιανοβίτσε ως νέες συνοικίες.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σιεμιανοβίτσε Σλόνσκιε είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939) Κατηγορία:Επαρχία της Σιλεσίας Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Αραβικός κώδικας Μπράιγ
Ο αραβικός κώδικας Μπράιγ (بِرَيْل عَرَبِيَّة, μπιράυλ αραμπίγια) είναι η διαμόρφωση του κώδικα Μπράιγ για τις ανάγκες της αραβικής γλώσσας.
Περιγραφή
Η προέλευση του είναι από τον αγγλικό κώδικα Μπράιγ, ο οποίος εισάχθηκε στην Αίγυπτο πριν το 1878 από κάποιον Άγγλο ιεραπόστολο, και έτσι η διευθέτηση των γραμμάτων γενικά έχει διατηρηθεί σε σύμβαση με τον αγγλικό κώδικα, ενώ και ο ρομανισμός των γραμμάτων ακολουθεί τους ίδιους κανόνες όπως αυτούς του ελληνικού κώδικα Μπράιγ και του ρωσικού κώδικα Μπράιγ. Παλαιότερα υπήρχαν διάφορα διαφορετικά πρότυπα, όπως ο αλγερινός κώδικας Μπράιγ, τα οποία δεν σχετίζονται με τον αιγυπτιακό κώδικα, όμως το 1950 ο αιγυπτιακός υιοθετήθηκε ως το επίσημο πρότυπο για όλες τις αραβικές γλώσσες. Υπάρχουν επίσης κάποια συστήματα Μπράιγ τα οποία ως βάση έχουν το αραβικό, όπως τα Ούρντου και τα περσικά, τα οποία ωστόσο διαφέρουν σε κάποια γραμμάτων και σημεία τονισμού.
Αντίθετα με την κανονική αραβική γραφή, ο αραβικός κώδικας Μπράιγ διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά, σύμφωνα με τη διεθνή σύμβαση. Οι αριθμοί γράφονται επίσης από αριστερά προς τα δεξιά, όπως και στην κανονική αραβική γραφή.
Γράμματα
Αν και τα βραχέα φωνήεντα δεν αποτελούν διακριτικά σημεία στον αραβικό κώδικα Μπράιγ, είναι προαιρετικά και γενικά παραλείπονται όπως και στην κανονική γραφή.
Τονισμός και μορφοποίηση
Υπάρχουν κάποιες διαφορές στον τονισμό και άλλα σημεία όπως παρενθέσεις, εισαγωγικά κ.α., μεταξύ των παραδοσιακών και των κοινών συμβάσεων.
Παραπομπές
Μ Α
Καρλ Μπριουλόφ
Ο Καρλ Πάβλοβιτς Μπριουλόφ (ρωσικά: Карл Па́влович Брюлло́в, αγγλικά: Karl Pavlovich Bryullov ή Briullov ή Briuloff, 12 /23 Δεκεμβρίου 1799 – 11 Ιουνίου 1852) ήταν Ρώσος ζωγράφος, θεωρούμενος ως η ηγετική μορφή της μετάβασης της ρωσικής ζωγραφικής από το νεοκλασικισμό προς τον ρομαντισμό.
Βιογραφικά
Ο Καρλ Μπριουλόφ γεννήθηκε στις στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας και ήταν γιος του ακαδημαϊκού, ξυλογλύπτη και χαράκτη Πάβελ Ιβάνοβιτς Μπριουλό (Pavel Ivanovich Briullo (Brulleau, 1760—1833). Από τα νεανικά του χρόνια, ένιωθε να τον προσελκύει η Ιταλία. Παρά τις επιμελείς και μακροχρόνιες σπουδές του στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης (1809 – 1821), ο Μπριουλόφ ποτέ δεν ενστερνίστηκε τις κλασικές διδαχές των καθηγητών του. Τελειώνοντας τις σπουδές του, αναχώρησε για τη Ρώμη, όπου εργάστηκε μέχρι το 1835 ως πορτρετίστας και ζωγράφος σκηνών της καθημερινής ζωής (genre), αν και η φήμη του ήρθε αργότερα, όταν άρχισε να φιλοτεχνεί τις μεγάλες ιστορικές συνθέσεις του. Το 1835 ταξίδεψε στην Ελλάδα κι Τουρκία κι φιλοτέχνησε μερικούς πίνακες.
Ο Μπριουλόφ, ενώ φιλοτεχνούσε την οροφή του Καθεδρικού ναού του Αγίου Ισαάκ στην Αγία Πετρούπολη, οι δυνάμεις του ξαφνικά τον εγκατέλειψαν. Ακολουθώντας τις συμβουλές των γιατρών του, αναχώρησε το 1849 για τη Μαδέρα (Madeira) και πέρασε τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ιταλία. Πέθανε στο χωριό Μαρτσιάνο (Marciano), κοντά στη Ρώμη και ενταφιάστηκε στο εκεί Κοιμητήριο των Εγγλέζων (Cimitero degli Inglesi).
Καλλιτεχνική δημιουργία
Ως το αριστούργημα της καλλιτεχνικής πορείας του Μπριουλόφ θεωρείται το έργο του «Η τελευταία ημέρα της Πομπηίας» (1830 -1833), μια πελώρια σύνθεση, που ο Πούσκιν και ο Γκόγκολ την συνέκριναν με τα καλύτερα έργα του Ρούμπενς και του Βαν Ντάικ. Το έργο προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στην Ιταλία και καθιέρωσε τον Μπριουλόφ ως έναν από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους ζωγράφους της εποχής του. Μετά την περάτωση του έργου του, επέστρεψε θριαμβευτικά στη Ρωσία, όπου απέκτησε πολλούς φίλους στους κύκλους της ρωσικής αριστοκρατίας και της πνευματικής διανόησης και κατέλαβε μια θέση στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης. Κατά το διάστημα που δίδασκε στην Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης, ανέπτυξε ένα προσωπικό ύφος στις προσωπογραφίες του, συνδυάζοντας μια νεοκλασική απλοϊκότητα με μια ρομαντική τάση και ψυχολογική διείσδυση.
Ο Καρλ Μπριουλόφ επικεντρώθηκε στα έργα του σε σκηνές με ιστορικά θέματα, τοπία και προσωπογραφίες. Αριστουργηματική θεωρείται από τις προσωπογραφίες του το «Πορτρέτο των αδελφών Σισμάρεφ» (1839). Μια επιλογή από τα πιο σημαντικά έργα του Καρλ Μπριουλόφ περιλαμβάνει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι
Σχέσεις Βενεζουέλας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Βενεζουέλας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας.
Ιστορία
Στη δεκαετία του 1630, υπήρχαν ιδέες που προτάθηκαν μεταξύ του Δούκα Ιάκωβου Κέττλερ και του Βασιλιά της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας, για τον πολωνικό αποικισμό της Βενεζουέλας. Πολωνικά πλοία είχαν εξερευνήσει οικισμούς εντός της Καραϊβικής και προσπάθησαν τέσσερις φορές να ιδρύσουν μια αποικία στο κοντινό νησί Τομπάγκο, ωστόσο η προσπάθεια μιας αποικίας απέτυχε και όλα τα σχέδια για την ίδρυση μιας αποικίας στη Βενεζουέλα σταμάτησαν. Το 1787, ο Πολωνός Βασιλιάς Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι φιλοξένησε τον μελλοντικό στρατιωτικό ηγέτη και επαναστάτη της Βενεζουέλας, Φρανσίσκο ντε Μιράντα, για λίγες μέρες στο Κάνιουφ (στη σημερινή Ουκρανία) ενώ ο Μιράντα ταξίδευε στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας, πολλοί Πολωνοί αξιωματούχοι υπηρέτησαν και αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας εναντίον ισπανικών στρατευμάτων. Ένας Πολωνός αξιωματικός, ο Ιζίντορ Μπορόφσκι, αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας και προήχθη σε στρατηγό από τον Σιμόν Μπολίβαρ. Λίγο μετά την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας, μικρός αριθμός Πολωνών μετανάστευσε στη Βενεζουέλα, πολλοί από αυτούς ήταν επιστήμονες, κληρικοί, αρχιτέκτονες και μηχανικοί.
Το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την ίδια χρονιά, ο Πολωνός Αρχηγός Κράτους, Γιούζεφ Πιουσούτσκι, ενημέρωσε όλα τα ανεξάρτητα έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας, για την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Το 1933, η Πολωνία και η Βενεζουέλα σύναψαν επίσημα διπλωματικές σχέσεις. Αρχικά, η Πολωνία πιστοποίησε έναν πρέσβη στη Βενεζουέλα από τη διπλωματική της αποστολή στην Πόλη του Μεξικού του Μεξικού από το 1933 έως το 1942 και στη συνέχεια από την Μπογκοτά της Κολομβίας από το 1942 έως το 1944. Ταυτόχρονα, η Βενεζουέλα διαπίστευσε τον πρέσβη της στο Βερολίνο της Γερμανίας στην Πολωνία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και τα δύο έθνη ήταν μέρος των Συμμάχων, ωστόσο, η Βενεζουέλα δεν συμμετείχε στρατιωτικά στον πόλεμο και η κυβέρνηση της Βενεζουέλας διατήρησε τις διπλωματικές σχέσεις με την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση που είχε έδρα στο Λονδίνο. Λίγο μετά το τέλος του πολέμου, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας καθιέρωσε σχέσεις με την Πολωνική Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το 1945.
Μεταξύ 1947 και 1949, περίπου 4.000 Πολωνοί έφτασαν στη Βενεζουέλα, πολλοί από στρατόπεδα προσφύγων στη Γερμανία και ένας μεγάλος αριθμός πρώην στρατιωτών των Πολωνικών Ένοπλων Δυνάμεων. Το 1948, ιδρύθηκε στο Καράκας η πρώτη πολωνική οργάνωση, η Ένωση Πολωνών στη Βενεζουέλα. Το 1952, η Βενεζουέλα ανέστειλε τις διπλωματικές σχέσεις με την Πολωνία όταν η πολωνική κυβέρνηση κήρυξε ένα κομμουνιστικό σύστημα στη χώρα. Οι σχέσεις αποκαταστάθηκαν το 1960. Το 1980, ως επικεφαλής του πολωνικού συνδικάτου Αλληλεγγύης, Λεχ Βαλέσα, επισκέφθηκε τη Βενεζουέλα. Το 1989, ο Βαλέσα πραγματοποίησε μια δεύτερη επίσκεψη στη Βενεζουέλα, όπου του δόθηκε το Τάγμα του Φρανσίσκο ντε Μιράντα από τον Πρόεδρο Κάρλος Αντρές Πέρες.
Τον Ιούνιο του 2000, μια αντιπροσωπεία της Βενεζουέλας πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Πολωνία και συναντήθηκε με Πολωνούς βουλευτές και έναν γερουσιαστή για διμερείς διασκέψεις για τις σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών. Το 2003, μια πολωνική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε τη Βενεζουέλα. Τον Ιανουάριο του 2013, κατά τη διάρκεια της πρώτης συνόδου κορυφής μεταξύ της Κοινότητας Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πραγματοποιήθηκε στο Σαντιάγο της Χιλής, οι Υπουργοί Εξωτερικών, Ελίας Χάουα και Ραντόσουαφ Σικόρσκι, συναντήθηκαν και υπέγραψαν αρκετές διμερείς συμφωνίες συνεργασίας.
Διμερείς σχέσεις
Και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει πολλές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συμφωνία για την πολιτιστική συνεργασία (1973), τη συμφωνία επιστημονικής και τεχνικής συνεργασίας (1988), τη συμφωνία για την κατάργηση θεωρήσεων για κατόχους διπλωματικών και υπηρεσιακών διαβατηρίων (1996) και τη συμφωνία οικονομικής, ενέργειας, υποδομών, γεωργικής, τουριστικής και περιβαλλοντικής συνεργασίας (2013).
Εμπορικές συναλλαγές
δεξιά|μικρογραφία| Κτίριο που φιλοξενεί την Πρεσβεία της Βενεζουέλας στη Βαρσοβία. Το 2014, το εμπόριο μεταξύ Πολωνίας και Βενεζουέλας ανήλθε σε 117 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ωστόσο, λόγω της τρέχουσας κρίσης στη Βενεζουέλα, το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών έχει μειωθεί σημαντικά. Το 2017, το εμπόριο μεταξύ Πολωνίας και Βενεζουέλας ανήλθε σε 40,4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στη Βενεζουέλα περιλαμβάνουν: ηλεκτρονικό εξοπλισμό, εξοπλισμό χάλυβα, έπιπλα και τρόφιμα (τυρί και γάλα σε σκόνη). Οι κύριες εξαγωγές της Βενεζουέλας στην Πολωνία περιλαμβάνουν: πρώτες ύλες, προϊόντα αλουμινίου και χημικά. Κατά τη διάρκεια των ετών, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας αγόρασε αρκετά αεροπλάνα Skytruck από την Πολωνία για τον στρατό της Βενεζουέλας.
Παραπομπές
Πολωνια Βενεζουελα
Μινέτ Ντι Σίλβα
μικρογραφία|228x228εσ|Η Μινέτ Ντι Σίλβα και ο [[Πάμπλο Πικάσο (αριστερά) στο Παγκόσμιο Συνέδριο Διανοουμένων για την Προάσπιση της Ειρήνης, 1948]]
Η Ντι Σίλβα ήταν η πρώτη γυναίκα από τη Σρι Λάνκα που εκπαιδεύτηκε ως αρχιτεκτόνισσα και η πρώτη Ασιάτισσα που εξελέγη συνεργάτισσα του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανικών Αρχιτεκτόνων (RIBA) το 1948. Η ντι Σίλβα ήταν επίσης η πρώτη Ασιάτισσα εκπρόσωπος του CIAM το 1947 και ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Αρχιτεκτονικής εκδοτικής Marg. Αργότερα στη ζωή της, της απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο SLIA για τη συνεισφορά της στην Αρχιτεκτονική και ειδικότερα το πρωτοποριακό της έργο για την ανάπτυξη ενός «περιφερειακού μοντερνισμού για τις τροπικές περιοχές».
Πρώιμη ζωή (1918-1930)
Η Μινέτ Ντι Σίλβα γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1918 στο Κάντι σε μια πολύ γνωστή μικτής φυλής οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο Τζορτζ Ε. ντε Σίλβα, ένας εξέχων πολιτικός από το Κάντι με κληρονομιά σχεδόν τριάντα ετών. Ήταν Σιναλέζος Βουδιστής και Πρόεδρος του Εθνικού Κογκρέσου της Κεϋλάνης, και επίσης υπηρέτησε ως υπουργός Υγείας. Η μητέρα της, Agnes de Silva (το γένος Nell), ήταν χριστιανή του Burgher που αγωνιζόταν ενεργά για την καθολική ψηφοφορία στη Σρι Λάνκα. Η Σίλβα αφηγείται ότι η συμμετοχή της μητέρας της στο κίνημα των Tεχνών και των Xειροτεχνιών την εξέθεσε σε διάφορες παραδόσεις που αντικατοπτρίζονται στο μεταγενέστερο έργο της ως αρχιτεκτόνισσα. Ήταν το μικρότερο από πέντε παιδιά. Η αδερφή της Ανίλ ντε Σίλβα ήταν κριτικός τέχνης και ιστορικός. Ο αδελφός της Φρέντρικ ντε Σίλβα ήταν δικηγόρος και πολιτικός που υπηρέτησε ως δήμαρχος του Κάντι και αργότερα ως μέλος του Κοινοβουλίου. Ο Φρέντρικ ήταν επίσης πρεσβευτής της Σρι Λάνκα στη Γαλλία.
Η Ντι Σίλβα εκπαιδεύτηκε για πρώτη φορά στο Kandy Convent σε ηλικία 7 ετών, πριν μεταφερθεί στο οικοτροφείο του Bishop's College στο Κολόμβο. Το 1928, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αγγλία, όπου σπούδασε στο St. Mary's, στο Μπράιτον της Αγγλίας. Μετά από αίτημα του πατέρα της, επέστρεψε στην Κεϋλάνη τη δεκαετία του 1930. Η ντε Σίλβα δεν ολοκλήρωσε την επίσημη εκπαίδευσή της, λόγω συνθηκών που σχετίζονταν με την οικονομική κρίση και την πολιτική ζωή του πατέρα της, και την κακή υγεία της μητέρας της.
Δεν μπόρεσε να εκπαιδευτεί ως αρχιτεκτόνισσα στο Κολόμβο, γι' αυτό έπρεπε να πείσει τον πατέρα της και τον θείο της (από τη μητέρα της), Dr Andreas Nell (1864-1956) να της επιτρέψουν να ταξιδέψει στη Βομβάη για να εκπαιδευτεί στη Σχολή Τέχνης Sir Jamsetjee Jeejebhoy.
Εκπαίδευση (1930–1948)
Καθώς η Ντι Σίλβα δεν ολοκλήρωσε τις εγγραφές της στο σχολείο, που ισοδυναμεί με το σημερινό Προχωρημένο Επίπεδο στη Σρι Λάνκα, έπρεπε να εργαστεί ως μαθητευόμενη για την εταιρεία με έδρα τη Βομβάη, Mistri and Bhedwar, όπου έγινε φίλη με την Perin Mistri και τον αδελφό της Minoo, και παρακολούθησε ιδιωτικά μαθήματα στην Αρχιτεκτονική Ακαδημία πριν εγγραφεί στο Sir Jamsetjee Jeejebhoy School of Art.
Η Ντι Σίλβα ήταν μέρος των πολιτιστικών και πολιτικών κύκλων που περιλάμβαναν τους Mulk Raj Anand και Ravi Shankar και έγινε η αρχιτεκτονική συντάκτρια του Marg, μιας νέας εκδοτικής εκείνη την εποχή για τη σύγχρονη τέχνη και τον πολιτισμό.
Κυβερνητική Αρχιτεκτονική Σχολή
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής στην Ινδία, παρακολούθησε μια πορεία για την απελευθέρωση του Γκάντι και ως αποτέλεσμα αποβλήθηκε επειδή δεν απολογήθηκε στον επικεφαλής της Σχολής. Στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενη βοηθός του μετανάστη αρχιτέκτονα και σχεδιαστή Otto Koenigsberger στο γραφείο του στη Μπανγκαλόρ, δουλεύοντας σε προκατασκευασμένες κατοικίες για το σχέδιο Tata Steel City στο Μπιχάρ. Έμεινε εκεί για περίπου επτά μήνες.
Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης επίσκεψης στην Κεϋλάνη, η Ντι Σίλβα συνάντησε τον Herwald Ramsbotham, τον Γενικό Κυβερνήτη της Κεϋλάνης, ο οποίος έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την κατάστασή της και παρενέβη προσωπικά ως επικεφαλής της Επιτροπής Παιδείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, καταφέρνοντας να κλείσει μια θέση για εκείνη στον Αρχιτεκτονικό Σύλλογο για να της επιτρέψει να δώσει μια ειδική εξέταση του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανών Αρχιτεκτόνων για φοιτητές που επέστρεψαν για τον πόλεμο.
Η Ντι Σίλβα ήταν επίσης η εκπρόσωπος Ινδίας-Κεϋλάνης στο Congrès Internationalaux D'Architecture Moderne (CIAM) από το 1946 έως το 1957. Εκεί γνώρισε τον Le Corbusier με τον οποίο διατήρησε μια μακρά φιλία.
Πρώιμη καριέρα (1948-1962)
Η Ντι Σίλβα επέστρεψε στη Σρι Λάνκα το 1949 μετά από επιμονή του πατέρα της, ο οποίος ζήτησε τη συνεισφορά της στη νέα ανεξάρτητη χώρα. Επέστρεψε στο σπίτι των γονιών της, στο St. George's, όπου θα ξεκινούσε την αρχιτεκτονική της καριέρα χωρίς δικά της χρήματα. Αν και οι γονείς της θα ήθελαν να πάρει μια αξιόπιστη μισθωτή θέση, έμεινε στο Κάντι και ακολούθησε την καριέρα της ανεξάρτητα, καθώς είχε τις ρίζες της εκεί και ήταν το πολιτιστικό και παραδοσιακό κέντρο του έθνους. Αυτό ήταν σημαντικό για εκείνη καθώς είχε μεγαλώσει σε μια ατμόσφαιρα των πατριωτικών πολιτικών και πολιτιστικών δεσμεύσεων των γονιών της προς την κοινότητα και τη χώρα. Η Σίλβα, που ως παιδί έζησε και μετακόμισε ανάμεσα σε καλλιτέχνες και τεχνίτες του Κάντι, θα οδηγούνταν από τους γονείς της για να δει την αρχαία Σιναλέζικη αρχιτεκτονική των περιόδων Anuradhapura και Polonnaruwa. Όπως και οι γονείς της, επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την Ananda Coomaraswamy, η οποία υποστήριξε τη διατήρηση των παραδοσιακών τεχνών και χειροτεχνιών, των ντόπιων τεχνιτών και των μεθόδων και υλικών κατασκευής και θα ήταν μία από τους πρώτους αρχιτέκτονες της Σρι Λάνκα που θα γινόταν υποστηρίκτρια των τοπικών τεχνιτών. Θα ανέπτυσσε το δικό της στυλ αρχιτεκτονικής που είναι ακόμα εμφανές στη σημερινή αρχιτεκτονική της Σρι Λάνκα, και θα ήταν μια από τους πρώτους αρχιτέκτονες που θα ενσωμάτωνε τη γνώση των κτιρίων που αποκτήθηκε στη Δύση με αυτήν της Σρι Λάνκα και της Ινδίας.
Το πρώτο της κτίριο ήταν το Karunaratne House στο Κάντι. Η παραγγελία του 1949 προήλθε από τους φίλους των γονιών της Algy, που ήταν δικηγόρος, και Letty Karunaratne, που της ζήτησαν να χτίσει ένα σπίτι για 40.000 Rs. Ετοίμασε σχέδια για ένα σπίτι σε χωριστά επίπεδα για μια τοποθεσία σε ένα λόφο, το πρώτο του είδους στο Κάντι. Ήταν το πρώτο κτίριο που σχεδιάστηκε από γυναίκα στη Σρι Λάνκα και τράβηξε πολλή προσοχή και αντιπαράθεση. Έπρεπε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα από νωρίς ως αποτέλεσμα του να είναι η πρώτη και μοναδική γυναίκα αρχιτεκτόνισσα στη Σρι Λάνκα. Το γεγονός ότι εργαζόταν ανεξάρτητα σε έναν ανδροκρατούμενο τομέα, χωρίς άνδρα συνεργάτη ή καθιερωμένη εταιρεία, έκανε δύσπιστους τους εργολάβους, τις επιχειρήσεις, την κυβέρνηση και τους αρχιτεκτονικούς θαμώνες.
Μετά την ολοκλήρωση του σπιτιού Karunaratne το 1951, η υπόλοιπη δεκαετία του 1950 θα ήταν η πιο δραστήρια δεκαετία της Ντι Σίλβα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της.
Ταξίδια (1962–1973)
Το 1962 η μητέρα της Ντι Σίλβα απεβίωσε, και ως αποτέλεσμα εκείνη υπέφερε από κρίσεις κακής υγείας και κατάθλιψης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ταξίδευε, περνώντας μεγάλες περιόδους μακριά από τη Σρι Λάνκα, αφήνοντας την πρακτική της να κλονίζεται. Η καριέρα της άρχισε να παρακμάζει ακριβώς όταν ο Geoffrey Bawa ξεκίνησε τη δική του.
Το 1960 η Σίλβα έφυγε από τη Σρι Λάνκα για 5 χρόνια, αποκαλώντας τα την περίοδο της αυτόανανέωσης της. Πέρασε αυτό το διάστημα ταξιδεύοντας στην Ελλάδα, το Ιράν, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν και επισκέφτηκε ξανά την Ινδία. Μετά την επιστροφή της στη Σρι Λάνκα ασχολήθηκε με το σχεδιασμό μιας σειράς μεγάλων τουριστικών ξενοδοχείων. Το έργο και η ζωή της συζητούνται στο βιβλίο της Flora Samuel Le Corbusier: Architect and Feminist.
Λονδίνο και Χονγκ Κονγκ (1973-1979)
Το έργο της Σίλβα για την Ιστορία της Αρχιτεκτονικής της άνοιξε τις πόρτες για να ενταχθεί στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής, στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, όπου διορίστηκε λέκτορας στην Ιστορία της Ασιατικής Αρχιτεκτονικής. Έμεινε στο Χονγκ Κονγκ από το 1975 έως το 1979 και καινοτόμησε με έναν νέο τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής σε ένα ασιατικό πλαίσιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου επιμελήθηκε μια έκθεση που παρουσιάστηκε στο Ινστιτούτο Κοινοπολιτείας στο Λονδίνο με τη μεγάλη συλλογή φωτογραφιών της δημοτικής ασιατικής αρχιτεκτονικής που είχε συγκεντρώσει. Είχε επίσης σχέδια να γράψει τη δική της περιεκτική ιστορία της ασιατικής αρχιτεκτονικής για το Athlone Press, ωστόσο αυτό δεν διεκπεραιώθηκε.
Θάνατος
Μαστιζόμενη πάντα από οικονομική ανασφάλεια, η ντε Σίλβα πέθανε πάμπτωχη σε ένα νοσοκομείο στο Κάντι στις 24 Νοεμβρίου 1998 σε ηλικία 80 ετών. Είχε πέσει από την μπανιέρα της και δεν βρέθηκε για μέρες.
Αναγνώριση
Το 1996, δύο χρόνια πριν από το θάνατό της, αφού αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους της καριέρας της, η Σίλβα τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο από το Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων της Σρι Λάνκα.
Λαϊκή κουλτούρα
Το μυθιστόρημα του 2019 Plastic Emotions, του Shiromi Pinto, είναι ένα μυθιστόρημα βασισμένο στην πραγματική ιστορία της Ντι Σίλβα.
Αναφορές
Βλ. αγγλικές βιβλιογραφικές αναφορές
Βιβλιογραφία
Βλ. αγγλική βιβλιογραφία
Εντγκάρ Ιέ
Μπαρτσελόνα
Γεννημένος στο Μπισάου της Γουινέας-Μπισσάου, ο Ιέ εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Σπόρτινγκ Λισαβόνας το 2008, σε ηλικία 14 ετών. Το καλοκαίρι του 2012, μετακόμισε στην Μπαρτσελόνα, μαζί με τον συμπαίκτη και συμπατριώτη του, Αγκοστίνιο Κα.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Ο Κιρίτσουγκου Έμιγια (αγγλικά:Emiya Kiritsugu) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που εμφανίστηκε στο οπτικό μυθιστόρημα του Fate Stay Night.
Εντγκάρ Ιέ
Μπαρτσελόνα
Στην Καταλονία, ο Ιέ ξεκίνησε να παίζει με την Μπαρτσελόνα B στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στις 8 Δεκεμβρίου 2012, παίζοντας δέκα λεπτά στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Έλτσε.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Ο Κιρίτσουγκου εμφανίζεται ως πρωταγωνιστικός ρόλος στον ρόλο του αντί ήρωα στο Prequel Fate Zero.
Εντγκάρ Ιέ
Μπαρτσελόνα
Ο Ιέ έκανε την πρώτη και μοναδική του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα στις 3 Δεκεμβρίου 2014, αντικαθιστώντας τον Ζερεμί Ματιέ για τα τελευταία 27 λεπτά της νίκης με 4-0 επί της Ουέσκα, για τον γύρο των 32 του Κυπέλλου Ισπανίας. Στις 27 Αυγούστου 2015, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Βιγιαρεάλ, όπου ανατέθηκε στη Β ομάδα στη Σεγούντα Ντιβισιόν B. Αγωνίστηκε σποραδικά στη σεζόν, η οποία ολοκληρώθηκε με συμμετοχή στα πλέι οφ, ενώ αποβλήθηκε, μαζί με τον Αντόν Σβετς, στις 3 Απριλίου, στην εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Βαλένθια Μεστάγια.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Χαρακτήρας
Ο συγγραφέας Gen Urobuchi όταν έγραψε το Fate/Zero ως τραγικό prequel χειρίστηκε διαφορετικά τον χαρακτήρα του Κίριτσουγκου. Το σχέδιό του δημιουργήθηκε από τον Takashi Takeuchi αν και δεν σχεδίασε πολλές εικονογραφήσεις του.Στην ιαπωνική μεταγλώττιση τη φωνή του την έδωσε ο Rikiya Koyama.Στην αγγλική μεταγλώττιση, η φωνή του Κιρίτσουγκου δώθηκε από τον Matthew Mercer. Ο Miyu Irino στην ιαπωνική μεταγλώττιση έδωσε τη φωνή του στον νεαρό Κιρίτσουγκου κατά τη διάρκεια αναδρομής στο παρελθόν, ενώ στην αγγλική μεταγλώττιη τη φωνή του νεαρού Κιρίτσουγκου έδωσε η Marin Miller.
Εντγκάρ Ιέ
Λιλ
Στις 5 Ιουλίου 2017, μετακινήθηκε στη γαλλική Λιλ έναντι 3 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο ποσό μεταγραφής που έλαβε ποτέ η Μπελενένσες για έναν παίκτη. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στη Λιγκ 1 στις 28 Ιανουαρίου 2018, βοηθώντας τους γηπεδούχους να νικήσουν τη Στρασμπούρ με 2-1, σκοράροντας με κεφαλιά ύστερα από εκτέλεση κόρνερ του Ανουάρ Ελ Γάζι στις καθυστερήσεις του αγώνα.
Στα τέλη Ιανουαρίου 2019, ο Ιέ εντάχθηκε με δανεισμό στη Ναντ έως το τέλος της σεζόν.
Τράμπζονσπορ
Στις 12 Αυγούστου 2019, ο Ιέ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την τουρκική Τράμπζονσπορ, ως μέρος συμφωνίας που περιελάμβανε τον Γιουσούφ Γιαζιτζί. Εντάχθηκε με δανεισμό στη Φέγενορντ τέσσερις μέρες αργότερα, κάνοντας το ντεμπούτο του στην Έρεντιβιζι στις 18 Αυγούστου, στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Ουτρέχτης.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Εμφανίσεις
Στο Fate Zero ο Κιρίτσουγκου μεγάλωσε στο νησί Αλιμάνγκο μαζί με τον πατέρα του καθώς έχασε σε νεαρή ηλικία τη μητέρα του.Ο Κιρίτσουγκου ένα βράδυ γνωρίζει την Νατάλια Καμίνσκι,μια εκτελεστή μάγων η οποία τον έσωσε από τους ανθρώπους που ξαφνικά έπασχαν από βαμπιρισμό.Μετά τη δολοφονία του πατέρα του ο Κιρίτσουγκου μεγάλωσε με την Νατάλια κι έγινε εκτελεστής μάγων.
Εντγκάρ Ιέ
Εθνική ομάδα
Αρχικά, ο Ιέ επιλέχτηκε από την Πορτογαλία U19 για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2012, αλλά έχασε τη διοργάνωση που διεξήχθη στην Εσθονία λόγω τραυματισμού. Τελικά, έκανε 37 συμμετοχές για όλες τις «μικρές» Εθνικές Πορτογαλίας, συμπεριλαμβανομένων 12 για την ομάδα U21.
Κιρίτσουγκου Έμιγια
Εμφανίσεις
Αργότερα ο Κιρίτσουγκου γνώρισε μία γυναίκα στρατιώτη,τη Μάγια η οποία έγινε η βοηθός του.