cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Χαλχίν Γκολ
Δράσεις Μαΐου, Ιουνίου και Ιουλίου
Στις 14 Μαΐου, ο Αντισυνταγματάρχης Γιόζο Αζούμα οδήγησε το  αναγνωριστικό σύνταγμα  της 23ης Μοίρας Πεζικού, που υποστηρίζονταν από την 64η Μοίρα Πεζικού της ίδιας μονάδας, υπό τον Στραγητό Τακεμίτσου Γιαμαγκάτα, μέσα στην περιοχή και οι Μογγόλοι αποσύρθηκαν. Τα Σοβιετικά και Μογγολικά στρατεύματα επέστρεψαν στην αμφισβητούμενη περιοχή, εντούτοις, και οι δυνάμεις τους Αζούμα κινήθηκαν εκ νέουν για να  τους απωθήσουν. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά, καθώς οι Σοβιετο-Μογγολικές δυνάμεις περικύκλωσαν τις δυνάμεις του Αζούμα στις 28 Μαΐου και τις αποδεκάτισαν. Οι απώλειες στις δυνάμεις του Αζούμα ήσαν 8 αξιωματικοί και 97 άνδρες νεκροί και τραυματίες ένας αξιωματικός και 33 άντρες, συνολικές απώλειες περίπου το 63%. Ο διοικητής των Σοβιετικών δυνάμεων και του Μετώπου Άπω Ανατολής ήταν ο  Κομαντάρμ Γκριγκόρι Στερν από το Μαΐο του 1938.
Και οι δύο πλευρές άρχισαν να ενισχύουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή: σύντομα η Ιαπωνία συγκέντρωσε 30,000  άντρες στο θέατρο της σύγκρουσης. Οι Σοβιετικοί απέστειλαν έναν νέο στρατιωτικό διοικητή, τον Κομκόρ Γκεόργκι Ζούκοφ, που έφτασε στις 5 Ιουνίου και έφερε μαζί του περισσότερες μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες δυνάμεις (I Ομάδα Στρατού) στη ζώνη της μάχης. Μαζί με τον Ζούκοφ κατέφτασε και ο Κομκόρ Γιάκοβ Σμούσκεβιτς με την αεροπορική του μονάδα. Και ως αναπληρωτή διοικητή του Γ. Ζούκοφ διορίστηκε ο Στρατιωτικός Κομμισάριος του Επαναστατικού Στρατού του Λαού της Μογγολίας J. Lkhagvasuren.
Στις 27 Ιουνίου, η 2η Αεροπορική Ταξιαρχία της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας   προσέβαλλε την Σοβιετική αεροπορική βάση στο Ταμσάκ-Μπουλάκ στη Μογγολία. Οι Ιάπωνες κέρδισαν αυτή την αναμέτρηση, αλλά το χτύπημα είχε διαταχθεί από τη Στρατιά Κβάντουγκ  χωρίς να πάρουν άδεια από τα κεντρικά του  Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού στο Τόκυο. Σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν την κλιμάκωση του επεισοδίου, το Τόκιο διέταξε άμεσα την Αυτοκρατορική Ιαπωνική Αεροπορία να μην προβεί σε κανένα περαιτέρω αεροπορικό χτύπημα ενάντια στις Σοβιετικές αεροπορικές βάσεις.
thumb|200px|Κατεστραμμένο σοβιετικό τεθωρακισμένο όχημα [[BA-10]] thumb|200px|Κατεστραμμένο Σοβιετικό Αεροπλάνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας
Υποσαχάρια Αφρική
thumb|300px|Απλοποιημένος κλιματικός χάρτης της Αφρικής: Η Υποσαχάρια Αφρική αποτελείται από τα άνυδρα [[Σαχέλ και Κέρας της Αφρικής στα βόρεια (κίτρινο), τη σαβάνα (ανοιχτό πράσινο), τα τροπικά δάση της Ισημερινής Αφρικής, την άνυδρη Λεκάνη Καλαχάρι (κίτρινο) και την «Μεσογειακή» νότια ακτή της Νότιας Αφρικής. Οι αριθμοί αντιστοιχούν στη χρονολογία όλων των σιδερένιων αντικειμένων που σχετίζονται με την εξάπλωση των Μπαντού.]]
Υποσαχάρια Αφρική είναι γεωγραφικός όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το τμήμα της αφρικανικής ηπείρου που εκτείνεται νότια από τη Σαχάρα, ή τις χώρες της Αφρικής που βρίσκονται πλήρως ή εν μέρει νοτίως της Σαχάρας. Χρησιμοποιείται αντιθετικά με τον όρο Βόρεια Αφρική, που λογίζεται ως μέρος του Αραβικού κόσμου.
Η Υποσαχάρια Αφρική είναι επίσης γνωστή και ως Μαύρη Αφρική, εξαιτίας των πολλών μαύρων στο χρώμα του δέρματος πληθυσμών της. Οι Άραβες κατά τον μεσαίωνα χρησιμοποιούσαν τον παρόμοιο όρο bilâd as-sûdân, ο οποίος σημαίνει «χώρα των μαύρων» εν αντιθέσει με τους πληθυσμούς του κλασσικού Ισλαμικού κόσμου. Η επικρατέστερη θρησκεία στην Υποσαχάρια Αφρική είναι ο Χριστιανισμός (με ταχύτερα αναπτυσσόμενη ομάδα τους Πεντηκοστιανούς) σε αντίθεση με τη Βόρεια Αφρική που κυριαρχεί το Ισλάμ. Υπάρχει ωστόσο και μια σημαντική μουσουλμανική παρουσία που είναι εντονότερη στη βορειοδυτική Υποσαχάρια Αφρική καθώς και στη Σομαλία και τις ακτές της ανατολικής Αφρικής. Τέλος υπάρχουν και οι παραδοσιακές αφρικανικές ανιμιστικές λατρείες ιδίως σε απομακρυσμένα μέρη της ηπείρου.
Δημήτρης Δασκαλόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το ονοματεπώνυμο Δημήτρης Δασκαλόπουλος μπορεί να αναφέρονται:
Δήμος Αγράφων
Ο Δήμος Αγράφων είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ευρυτανίας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αγράφων, Απεραντίων, Ασπροποτάμου, Βίνιανης και Φραγκίστας, βάσει των διατάξεων του Προγράματος «Καλλικράτης». Έδρα του δήμου είναι το Κερασοχώρι.
Απλώνεται στο νότιο τμήμα των Αγράφων, από τα οποία έλαβε και την ονομασία του. Συνορεύει με τις περιφερειακές ενότητες Καρδίτσας και Αιτωλοακαρνανίας. Αποτελεί έναν από τους πλέον ορεινούς δήμους όλης της χώρας και οι οικισμοί του είναι αποκλειστικά χωριά.
Διαίρεση
Ο Δήμος Αγράφων διαιρείται σε 5 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 5 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε δημοτικές και τοπικές «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων δήμων.
Πιο συγκεκριμένα, με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, ακολουθεί η ονοματολογία, βάσει της απ. 45892 του Υπουργείου Εσωτερικών, και τα πληθυσμιακά στοιχεία, βάσει της Απογραφής του 2011:
Δήμαρχοι
Το φθινόπωρο του 2013 ο Δημήτριος Τάτσης, δήμαρχος Αγράφων, τέθηκε σε αργία για 3 μήνες και νέα δήμαρχος εξελέγη (με 15 ψήφους) η 26χρονη Βασιλική Φεγγούλη, που ήταν έως εκείνη τη στιγμή αντιδήμαρχος. Η Φεγγούλη έγινε η νεαρότερη σε ηλικία δήμαρχος στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Στις Ελληνικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2014 το Πρωτοδικείο Ευρυτανίας έθεσε εκτός εκλογών το συνδυασμό του έτερου υποψηφίου για το δημαρχιακό θώκο, Χρήστου Δημητρόπουλου, και έτσι μοναδικός υποψήφιος χωρίς αντίπαλο ήταν ο Θεόδωρος Μπαμπαλής.
Παραπομπές
Αγραφων
Χημική ισορροπία
Οι περισσότερες χημικές αντιδράσεις δεν ολοκληρώνονται. Φαίνεται ότι σταματούν, όταν μέρος μόνο των αντιδρώντων μετατραπεί σε προϊόντα. Στις περιπτώσεις αυτές η αντίδραση γίνεται και προς την αντίθετη κατεύθυνση και έτσι το σύστημα καταλήγει, κάτω από κατάλληλες συνθήκες, σε μια δυναμική ισορροπία, γνωστή ως χημική ισορροπία. Στην κατάσταση χημικής ισορροπίας η σύσταση (ποιοτική και ποσοτική) των αντιδρώντων και προϊόντων παραμένει σταθερή. Φαίνεται δηλαδή ότι το μίγμα δεν αντιδρά. Στην πραγματικότητα όμως, οι δύο αντίστροφες αντιδράσεις γίνονται ακατάπαυστα με τον ίδιο ρυθμό.
Στις πολύ αργές αντιδράσεις, η μεταβολή της σύστασης του αντιδρώντος σώματος γίνεται με τέτοιο αργό ρυθμό, ώστε να δίνεται η ψευδαίσθηση ισορροπίας (φαινομενική ισορροπία), χωρίς όμως πραγματικά να συμβαίνει αυτό. Ένας τρόπος για να διακρίνουμε την πραγματική από τη φαινομενική ισορροπία είναι να επιταχύνουμε την αντίδραση με τη χρησιμοποίηση π.χ. καταλυτών. Στην πρώτη περίπτωση η σύσταση του μίγματος εξακολουθεί να παραμένει σταθερή, ενώ στη δεύτερη αλλάζει.
Άννα Αικατερίνη Κωνσταντία Βάσα
Η 'Άννα-Αικατερίνη-Κωνσταντία, πολων. Anna Katarzyna Konstancja Waza (7 Αυγούστου 1619 - 8 Οκτωβρίου 1651) από τον Οίκο των Βάσα ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας & Πολωνιας-Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Σιγισμούνδου Γ΄ της Σουηδίας & Πολωνία-Λιθουανίας και της Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας.
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία και απεβίωσε στη Κολωνία σε ηλικία 32 ετών.
Νώνακρις
Η  Νώνακρις ήταν αρχαία Αρκαδική πόλη των Αζάνων. Σήμερα διοικητικά ανήκει στον Νομό Αχαΐας.
Άννα Αικατερίνη Κωνσταντία Βάσα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1642 τον Φίλιππο-Γουλιέλμο των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνο:
Νώνακρις
Ιστορία
Η Νώνακρις ανήκε στην πόλη - κράτος του Φενεού και με το ίδιο όνομα υπήρχε και άλλη Αρκαδική πολίχνη, ένας από τους τρεις οικισμούς - πολίχνες της Τρίπολης. Ονομάστηκε έτσι από την Νωνάκριδα, γυναίκα του μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα και βρισκόταν κοντά στα Ύδατα της Στυγός. Όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας, βρήκε μόνο ερείπια της πόλης.
Άννα Αικατερίνη Κωνσταντία Βάσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πολωνές του 17ου αιώνα
Νώνακρις
Ιστορία
Σήμερα η ορεινή περιοχή και οι οικισμοί της στα σύνορα του πρώην Δήμου Ακράτας με το Δήμο Καλαβρύτων λέγεται Νωνάκριδα ή χωριά της Νωνάκριδος. Μάλιστα υπήρξε και Δήμος Νωνάκριδος το 19ο αιώνα που ανήκε στην Επαρχία Καλαβρύτων.
Η ακριβής θέση της αρχαίας πόλεως δεν έχει εντοπιστεί αλλά πιστεύεται ότι βρισκόταν στην παραπάνω περιοχή και συγκεκριμένα μεταξύ των χωριών Σόλου και Μεσορρουγίου του πρώην Δήμου Ακράτας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας Κατηγορία:Επαρχία Καλαβρύτων
Περουτζίνο
Ο Πιέτρο ντι Κριστόφορο Βανούτσι (Pietro di Cristoforo Vannucci, π. 1448 - Φεβρουάριος 1523), περισσότερο γνωστός ως Περουτζίνο (il Perugino), ήταν διακεκριμένος Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης. Υπήρξε δάσκαλος του Ραφαήλ και θεωρείται πως το έργο του σηματοδότησε τη μετάβαση από τα πρώιμα στα ύστερα αναγεννησιακά πρότυπα. Ως ευρύτερα αποδεκτό έτος γέννησής του θεωρείται το 1450. Σύμφωνα με τον ζωγράφο και ποιητή Τζοβάννι Σάντι, που ήταν ο πατέρας του Ραφαήλ, είχε την ίδια ηλικία με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, γεννημένο το 1452. Σχετικά με την εκπαίδευσή του, διαθέτουμε ελάχιστες πληροφορίες. Κατά τον Τζόρτζιο Βαζάρι, μαθήτευσε αρχικά στο εργαστήριο ενός ζωγράφου στην πόλη της Περούτζια, πιθανώς του Φιορέντσο ντι Λορέντσο (π. 1440-1525) ή του Μπενεντέττο Μπονφίλι (1420-96). Το 1472 βρέθηκε στη Φλωρεντία, καθώς σύμφωνα με έγγραφα της εποχής, την ίδια χρονιά έγινε δεκτός στη φλωρεντινή συντεχνία των καλλιτεχνών του Αγίου Λουκά.
Στην πόλη της Φλωρεντίας, μαθήτευσε στο εργαστήριο του Αντρέα ντελ Βερρόκκιο, όπου εργαζόταν επίσης, ως βοηθός, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Θεωρείται πιθανό πως ο Περουτζίνο υπήρξε ακόμα μαθητής του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα (π. 1420-92) στο Αρέτσο, όπου ενδέχεται να ήρθε σε επαφή και με τον διακεκριμένο ζωγράφο της εποχής Λούκα Σινιορέλλι, ωστόσο δεν είναι βέβαιο αν αυτό συνέβη πριν ή μετά την εκπαίδευσή του στη Φλωρεντία. Ο Περουτζίνο πέθανε το Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 1523 από πανούκλα, στην πόλη Φοντινιάνο, κοντά στην Περούτζια.
Έργο
Τα πρώτα έργα του Περουτζίνο μαρτυρούν την επιρροή τόσο του Βερρόκκιο όσο και του Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα. Στο σύνολο των διαθέσιμων εγγράφων που σχετίζονται με τη ζωή και το έργο του, οι αναφορές στις πρώιμες δημιουργίες του είναι περιορισμένες, ωστόσο οι περισσότερες από αυτές που σώζονται μέχρι σήμερα, ανήκουν στα νεανικά του έργα. Ένας από τους πρώτους πίνακες που φιλοτέχνησε αναπαριστά το θέμα της Προσκύνησης των Μάγων (π. 1475, Περούτζια, Εθνική Πινακοθήκη της Ούμπρια). Ένα ακόμα έργο που επιβεβαιωμένα ανήκει στον Περουτζίνο αποτελεί η νωπογραφία του Αγίου Σεβαστιανού που φιλοτεχνήθηκε για την εκκλησία του Cerqueto, κοντά στην Περούτζια, περίπου το 1478, έργο του οποίου διαθέτουμε σήμερα μόνο ορισμένα τμήματα.
Την περίοδο 1478-79, φιλοτέχνησε μία νωπογραφία με παραγγελιοδότη τον πάπα Σίξτο Δ΄ στη Ρώμη. Το έργο δεν έχει σωθεί, ωστόσο από έγγραφα της εποχής συμπεραίνουμε πως απεικόνιζε την Παναγία μαζί με το Θείο Βρέφος. Ο πάπας τού ανέθεσε επίσης τη διακόσμηση ενός τμήματος της Καπέλα Σιξτίνα. Για το σκοπό αυτό, ο Περουτζίνο ολοκλήρωσε αρκετές νωπογραφίες από τις οποίες σημαντικότερη είναι εκείνη που φέρει τον τίτλο Ο Χριστός παραδίδει τα Κλειδιά στον Πέτρο. Φιλοτέχνησε επίσης σκηνές για τη διακόσμηση του ιερού, έργα που όμως καταστράφηκαν αργότερα από τον Μιχαήλ Άγγελο προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ο χώρος που καταλάμβαναν για τη νωπογραφία της Δευτέρας Παρουσίας του ίδιου. Ο Περουτζίνο υπήρξε πιθανώς αποκλειστικά υπεύθυνος για τη διακόσμηση της Καπέλα Σιξτίνα, πριν την ανάμιξη περισσότερων καλλιτεχνών σε μεταγενέστερο στάδιο των εργασιών, όπως του Σάντρο Μποτιτσέλι και του Γκιρλαντάιο. Στη Ρώμη, ο Περουτζίνο φιλοτέχνησε επίσης νωπογραφίες για την εκκλησία του Αγίου Μάρκου, οι οποίες όμως δεν σώζονται.
Το μεγαλύτερο μέρος των έργων που ολοκλήρωσε στη δεκαετία του 1480 έχει καταστραφεί, ενώ λίγες πληροφορίες μπορούν να εξαχθούν σχετικά με αυτά. Σύμφωνα με επίσημα έγγραφα, επιβεβαιώνεται πως εργάστηκε στη Φλωρεντία την περίοδο 1486-7. Μετά το 1487, είναι πιθανό πως συνεργάστηκε με τους Μποτιτσέλι, Φιλιππίνο Λίπι και Ντομένικο Γκιρλαντάιο για τη διακόσμηση της βίλας του Λαυρέντιου του Μεγαλοπρεπούς, φιλοτεχνώντας κυρίως έργα με θέματα εμπνευσμένα από τη μυθολογία. Η δεκαετία του 1490 υπήρξε η πλέον παραγωγική για τον Περουτζίνο, κατά τη διάρκεια της οποίας εργάστηκε κυρίως στη Φλωρεντία. Ανάμεσα στα έργα που ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ξεχωρίζουν το Όραμα του Αγίου Βερνάρδου (π. 1493, Μόναχο, Παλαιά Πινακοθήκη), μία αναπαράσταση της Παναγίας με το Θείο Βρέφος και Αγγέλους (π. 1493, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης), καθώς και η νωπογραφία με θέμα τη Σταύρωση για το παρεκκλήσι της μονής Σάντα Μαρία Μανταλένα ντέι Πάτσι, στη Φλωρεντία.
Μέχρι το 1500, η φήμη του είχε φτάσει στο υψηλότερο σημείο της, ωστόσο τα επόμενα χρόνια επισκιάστηκε από άλλους καλλιτέχνες. Αν και συνέχισε να διατηρεί το εργαστήριο που λειτουργούσε στη Φλωρεντία, μετέφερε το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς του στην Περούτζια, δουλεύοντας κυρίως στην Ούμπρια και αναλαμβάνοντας παραγγελίες από τη Ρώμη και άλλες μικρότερες ιταλικές πόλεις. Τα έργα που φιλοτέχνησε αυτή την περίοδο αποτυπώνουν το γεγονός πως η ποιότητά τους είχε αρχίσει να φθίνει, τόσο σε σύγκριση με τις δημιουργίες άλλων σύγχρονων καλλιτεχνών, όπως του Λεονάρντο ή του Μιχαήλ Αγγέλου, όσο και σε σχέση με τις προγενέστερες δημιουργίες του ίδιου. Παρ' όλα αυτά, ο Περουτζίνο συνέχισε να αναλαμβάνει παραγγελίες από ισχυρούς προστάτες. To 1508, ανέλαβε μαζί με άλλους καλλιτέχνες, τη διακόσμηση τής οροφής τής αίθουσας Stanza dell’Incendio του Βατικανού, παραγγελία του πάπα Ιουλίου Β΄. Μετά το 1510, εργάστηκε κυρίως στην Περούτζια και γενικά στην Ούμπρια. Στις σημαντικότερες παραγγελίες που ανέλαβε στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ανήκουν οι νωπογραφίες που φιλοτέχνησε για την εκκλησία του Σαν Σεβέρο της Περούτζια, ολοκληρώνοντας το έργο που είχε ξεκινήσει ο Ραφαήλ αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει εξαιτίας του θανάτου του, το 1520.
Ο Περουτζίνο εργάστηκε ως αυτόνομος ζωγράφος, αρνούμενος στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του να αποτελέσει καλλιτέχνη κάποιας βασιλικής αυλής. Ο Βαζάρι τόνισε τον επιχειρηματικό χαρακτήρα του, αποδίδοντάς τον στα φτωχικά παιδικά του παιδικά χρόνια, αν και ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος καθώς ο πατέρας του Περουτζίνο ήταν ευυπόληπτος κτηματίας. Διατηρώντας για ένα διάστημα δύο εργαστήρια, το πρώτο στη Φλωρεντία και το δεύτερο στην Περούτζια, κατάφερε να αποκτήσει σημαντική φήμη και οικονομική άνεση, έχοντας πολυάριθμους βοηθούς προκειμένου να αντεπεξέλθει στην πληθώρα των παραγγελιών που αναλάμβανε. Σε αντίθεση με τον Μιχαήλ Άγγελο ή τον Βαζάρι, δεν ασπαζόταν το πλατωνικό ιδεώδες σχετικά με τον ρόλο του καλλιτέχνη, τον οποίο ο ίδιος δεν αντιλαμβανόταν ως έναν διανοούμενο της εποχής αλλά πρωτίστως ως έναν επαγγελματία που όφειλε να φέρει εις πέρας, με επιτυχία, τις παραγγελίες που του ανέθεταν. Πιθανώς εξαιτίας του όγκου των έργων που αναλάμβανε, ο Περουτζίνο επέλεγε να επαναλαμβάνεται στα έργα του, γεγονός για το οποίο κατακρίθηκε. Επιχειρώντας μία συνολική αποτίμηση του καλλιτεχνικού του έργου, ο Βαζάρι κατέταξε τον Περουτζίνο μεταξύ των σημαντικότερων καλλιτεχνών του 15ου αιώνα, αν και το έργο του σύντομα επισκιάστηκε από εκείνο του μαθητή του, Ραφαήλ. Ως ζωγράφος, είχε απήχηση τόσο στην Ιταλία, όσο και σε άλλες χώρες όπως η Γαλλία και η Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούμπρια Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Φαίδων Γεωργίτσης
Ο Φαίδων Γεωργίτσης (Αθήνα, 21 Ιανουαρίου 1939 - Αθήνα, 1 Μαρτίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφικό
Σπούδασε στις Δραματικές Σχολές των Καρόλου Κουν, Χρήστου Βλαχιώτη και Πέλου Κατσέλη. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ταινία Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασέν το 1960.
Έγινε δημοφιλής μέσα από τις ταινίες-μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, με συχνούς συμπρωταγωνιστές τη Μαίρη Χρονοπούλου, τη Ζωή Λάσκαρη, τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρθα Καραγιάννη κ.ά. Στο θέατρο συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν αλλά και με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τον θίασο του Μίνωα Βολανάκη.
Ασχολήθηκε επίσης με τη σκηνοθεσία σε θεατρικά και σε κινηματογραφικά έργα.
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μπέτυ Αρβανίτη και εν συνεχεία παντρεύτηκε την Μπέτσυ με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Ραφαέλο και τη Μαρίζα. Το ζευγάρι είχε δημιουργήσει τον δικό του θεατρικό θίασο, ο οποίος εδρεύει στο Κορωπί και με τον οποίο ασχολιόταν κατά τα τελευταία χρόνια.
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, την 1η Μαρτίου 2019 από καρκίνο του εγκεφάλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πάπας Θεόδωρος Β΄ Αλεξανδρείας
Ο Πάπας Θεόδωρος Β' Αλεξανδρείας (Ⲡⲁⲡⲁ Ⲁⲃⲃⲁ Ⲑⲉⲟ́ⲇⲱⲣⲟⲥ ⲡⲓⲙⲁϩ ⲃ̅', Αραβικά:البابا تواضروس الثاني) είναι ο 118ος Κόπτης Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας, διάδοχος του θρόνου του Αγίου Μάρκου. Ενθρονίστηκε και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 18 Νοεμβρίου 2012, 15 μέρες μετά την εκλογή του.
Παιδική ζωή και σπουδές
Ο Πάπας Θεόδωρος γεννήθηκε με το όνομα Ουαζίχ Σούμπχι Μπάκι Σουλεϊμάν (وجيه صبحى باقى سليمان) στις 4 Νοεμβρίου 1952 στην περιοχή της Μανσούρα στην Αίγυπτο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αλεξανδρείας, όπου έλαβε πτυχίο Φαρμακευτικής το 1975. Εισήλθε σε μοναστήρι στη κοιλάδα της Νιτρίας, για να μελετήσει θεολογία για δύο χρόνια. Εκάρη μοναχός το 1988 και το 1989 χειροτονήθηκε ιερέας.
Επίσκοπος
Στις 15 Ιουνίου 1997 χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον τότε Κόπτη Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σενούντα Γ΄, λαβαίνοντας το όνομα Θεόδωρος (Tawadros). Υπηρέτησε στην Μητρόπολη της επαρχίας Μπεχίρα στη βόρεια Αίγυπτο.
Απόψεις και θέματα
Ο Θεόδωρος είχε δηλώσει πως η Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011 ήταν μια κρίσιμη καμπή στις σχέσεις της Κοπτικής Εκκλησίας με τη νεολαία του. Μεταξύ των πρώτων του καθηκόντων είναι το θέμα του μεταβαλλόμενου πολιτικού σκηνικού της Αιγύπτου, λαμβάνοντας υπόψιν του το νέο σύνταγμα.
Συμμετοχή στο πραξικόπημα του 2013
Το καλοκαίρι του 2013, έναν χρόνο μετά την άνοδο στη θέση του προέδρου της Αιγύπτου του Μοχάμεντ Μόρσι, μαζικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στη χώρα κατά της πολιτικής του Αιγύπτιου προέδρου. Στις διαδηλώσεις αυτές οι Ένοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου, με επικεφαλής υπουργό Άμυνας, στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, αποφάσισαν να παρέμβουν παίρνοντας το μέρος των διαδηλωτών. Στις 3 Ιουλίου 2013 ο Στρατός της Αιγύπτου ανέτρεψε τον Μοχάμεντ Μόρσι. Ο κόπτης Πάπας υποστήριξε επίσημα την κίνηση του Στρατού, ως ο ένας από τους δύο θρησκευτικούς ηγέτες που στήριζαν την ανατροπή, μαζί τον μεγάλο ιμάμη του Αλ Άζχαρ Αχμέντ ελ-Ταγιέμπ. Η στάση του προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ όξυνε την σχέσεις μεταξύ Κοπτών Χριστιανών και Μουσουλμάνων υποστηρικτών του Μόρσι, τις επόμενες ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι κληρικοί Θεοδωρος Β
Τρούφα
Η τρούφα (ιταλ. tartufo, αγγλ. truffle) είναι ένα σχετικά σπάνιο είδος υπόγειου μανιταριού, που συμβιώνει και αναπτύσσεται στις ρίζες ορισμένων ειδών δένδρων ή και θάμνων. Οι τρούφες είναι οι καρποφορίες υπόγειων μυκήτων του γένους Tuber (Ασκομύκητες) και Terfezia. Έχει σχήμα κονδύλου, μεγέθους 2-7 συνήθως εκατοστών γκριζόμαυρα έως ωχρόλευκα, που παράγεται μέσα στο έδαφος σε βάθος 6-15 περίπου εκατοστών. Η υπόγεια καρποφορία των τρουφών θεωρείται ότι οφείλεται στην προσαρμογή τους στις δασικές πυρκαγιές, ξηρές ή εποχές παγετού στις οποίες τα υπέργεια μανιτάρια θα ήταν εκτεθειμένα.
Όπως όλοι οι μύκητες είναι ετερότροφοι οργανισμοί και έτσι δεν μπορούν να συνθέσουν ουσίες απαραίτητες για την επιβίωση τους. Για να αντιμετωπίσουν αυτή την έλλειψη προσκολλώνται σε μερικούς τύπους φυτών (δέντρα και θάμνους), δημιουργώντας μια σχέση ονομαζόμενη «μυκορριζική συμβίωση», από την οποία ωφελούνται και τα δύο μέρη. Η συμβίωση πραγματοποιείται τόσο σε ξυλώδη και σε ποώδη φυτά, κυρίως με συγκεκριμένα δασικά είδη όπως ο κάρπινος, τα κέδρα, οι φουντουκιές, τα πεύκα, οι λεύκες, οι δρυς, οι ιτιές και τα φλαμούρια.
Μορφολογία
Η τρούφα στην πραγματικότητα και κυριολεκτικά ονομάζεται «καρποφόρο γόνιμο σώμα» και προσκολλάται στο φυτό με μια φυτική (βλαστική) σύνθεση-δομή, που ονομάζεται "μυκήλιο". Οι μυκηλιακές υφές αυτών των μυκήτων περιβάλλουν τα λεπτά ριζικά τριχίδια των φυτών και απομυζούν από αυτά κυρίως υδατάνθρακες ενώ οι ρίζες των φυτών ευεργετούνται ως προς την αύξηση της ικανότητάς τους να προσροφούν νερό από το έδαφος, αζωτούχες ουσίες και στοιχεία όπως κάλιο, φώσφορο, σίδηρο καθώς και ιχνοστοιχεία. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν έως και 100 μέτρα μυκηλιακών υφών σε ένα κουταλάκι εδάφους από ένα υγιές δάσος.
Η τρούφα σχηματίζεται κάτω από το έδαφος πάνω στη ρίζα του συμβιούντος φυτού. Έχει μορφή στρογγυλή περισσότερο ή λιγότερο ανώμαλη, με μέγεθός που ποικίλλει από τις διαστάσεις ενός μπιζελιού σε εκείνη ενός πορτοκαλιού. Εξωτερικά καλύπτεται από φλοιό που ονομάζεται «περίδιο», το εσωτερικό, που ονομάζεται «σάρκα του καρπού ή βώλος», περιέχει εκατομμύρια «σπόρους», που εκτελούν την αναπαραγωγική λειτουργία. Κάθε είδος τρούφας περιέχει σπόρους διαφορετικών χρωμάτων και διαστάσεων. Μέσω της βοήθειας ενός μικροσκοπίου, η ταξινόμηση των ειδών είναι σχετικά εύκολη. Με την βλάστηση των σπόρων δημιουργείται το μυκήλιο, το οποίο, εκτός του ότι συνδέει το φυτό με τον μύκητα, εισχωρεί στα φυτά, "μολύνοντας" τις νέες ρίζες που βρίσκονται στο έδαφος. Κατά την ωριμότητα, κάθε είδος τρούφας εκπέμπει τη δική του οσμή και για το λόγο αυτό ένας εκπαιδευμένος σκύλος είναι σε θέση να προσδιορίσει την θέση της τρούφας, η οποία συλλέγεται από τον εμπειρογνώμονα τρουφών. Στο "Όνομα του Ρόδου", ο συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο αναφέρει ότι τις τρούφες ανεύρισκαν πιο εύκολα οι χοίροι.
Η γαστρονομική και θρεπτική του αξία κάνουν αυτόν τον μύκητα ένα από τα πλέον περιζήτητα εδέσματα παγκοσμίως. Τού αποδίδονται, επίσης, θεραπευτικές δράσεις κατά μυικών και αρθριτικών πόνων και υψηλών επιπέδων χοληστερόλης. Κυρίως, όμως, του αποδίδονται ισχυρές αφροδισιακές ιδιότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
τρουφα-κυνηγι αγριας τρουφας
Κατηγορία:Μανιτάρια Κατηγορία:Εδώδιμοι μύκητες Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα
Σωτήρης Μπιλλής
Ο Σωτήρης Μπιλλής (Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 1997), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για την ομάδα του Α.Ο. Κολοσσού Ρόδου.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Μπιλλής έπαιξε από νεαρή ηλικία στις ομάδες νέων του Πανιωνίου, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του πορεία.
Επαγγελματική πορεία
Ο Μπιλλής υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο με την ομάδα της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας Πανιωνίου, το 2014. Tη σεζόν 2014-15, μέτρησε 14 συμμετοχές στην Α1 με την ομάδα της Νέας Σμύρνης, έχοντας κατά μέσο όρο 2 πόντους και 1 ριμπάουντ.
Τη σεζόν 2015-16, έπαιξε στον Κολοσσό Ρόδου, και κατόπιν επέστρεψε στον Πανιώνιο για μια δεύτερη θητεία στις 28 Ιουλίου 2016. Επανήλθε στον Κολοσσό στις 8 Αυγούστου 2017, και έμεινε στην ομάδα για δύο σεζόν.
Την αγωνιστική περίοδο 2019–2020 αγωνίστηκε με τον ΑΣ Καρδίτσας της Α2 Κατηγορίας. Στην Α2 μέτρησε 13 συμμετοχές, έχοντας κατά μέσο όρο 5.5 πόντους, 3.4 ριμπάουντ και 1.3 ασίστ.
Στις 19 Αυγούστου 2020 επέστρεψε στον Κολοσσό Ρόδου για τρίτη φορά. Στις 2 Ιουλίου 2021, ο Μπιλλής ανανέωσε το συμβόλαιό του με τη νησιωτική ομάδα για έναν ακόμη χρόνο. Τη σεζόν 2021-22, μέτρησε 2.1 πόντους και 1.2 ριμπάουντ σε 16 αγώνες στην Α1. Στις 2 Αυγούστου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μία χρονιά με την ομάδα της Ρόδου. Στις 23 Οκτωβρίου κόντρα στον Προμηθέα, κατέγραψε μια ιστορική επίδοση, καθώς έφτασε τις 100 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Την περίοδο 2022-23 ο Μπιλλής είχε 1.3 πόντους και 1.4 ριμπάουντ μέσο όρο σε 8 λεπτά συμμετοχής. Την 1η Αυγούστου 2023, ανακοινώθηκε η ανανέωση του συμβολαίου του για ακόμα έναν χρόνο.
Εθνική ομάδα
Ο Μπιλλής ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας των Εφήβων στο Παγκόσμιο U19 που έγινε στο Ηράκλειο το 2015, με την οποία κατέκτησε την τέταρτη θέση έχοντας 2,2 πόντους και 1 ριμπάουντ σε 5,6 λεπτά κατά μέσο όρο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε και στο Ευρωπαϊκό U20 που έγινε στην Ιταλία, με την Εθνική ομάδα Νέων Ανδρών, έχοντας 4,8 πόντους και 3,4 ριμπάουντ σε 18,7 λεπτά κατά μέσο όρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Κυτταρικός σκελετός
Ο κυτταρικός σκελετός ανακαλύφθηκε να διασχίζει το κυτταρόπλασμα χάρις την ηλεκτρονική μικροσκοπία μετά από αρκετές παρατηρήσεις του κυττάρου ανατρέποντας μερικές αντιλήψεις που θεωρούσαν το κύτταρο ως μία ημίρρευστη μάζα στην οποία επέπλεαν τα οργανίδια. Ο κυτταρικός σκελετός προσφέρει μηχανική υποστήριξη καθορίζοντας την κίνηση των οργανιδίων μέσα στο κύτταρο καθώς και το σχήμα και την κίνηση του ίδιου του κυττάρου.
Στην κυτταρική διαίρεση αξιοποιείται ο κυτταρικός σκελετός. Οι μικροσωληνίσκοι σχηματίζουν την άτρακτο στον ισημερινό της οποίας διατάσσονται τα χρωμοσώματα.
Μικροσωληνίσκος
Ο μικροσωληνίσκος είναι ένας κύλινδρος που προκύπτει από δύο έλικες, μία έλικα φτιαγμένη από την πρωτεΐνη σωληνίνη α και μία φτιαγμένη από την σωληνίνη β. Η μία έλικα βρίσκεται ενδιάμεσα στην άλλη, ώστε μεταξύ δύο σπειρών της μίας έλικας να παρεμβάλλεται μία σπείρα της άλλης έλικας. Η διάμετρος της κάθε σπείρας είναι 25 νανόμετρα.
Από μικροσωληνίσκους αποτελείται το κεντροσωμάτιο και η μιτωτική άτρακτος.
Μικρονημάτιο
Το μικρονημάτιο είναι συμπαγής κύλινδρος αποτελούμενος από την πρωτεΐνη ακτίνη.
Ενδιάμεσα νημάτια
Τα ενδιάμεσα νημάτια όπως προδίδει το όνομά τους έχουν μέγεθος το οποίο κυμαίνεται μεταξύ αυτών των μικρονηματίων και των μικροσωληνίσκων. Αποτελούνται από επιμήκεις ινώδεις πρωτεΐνες και προσδίδουν μηχανική αντοχή στη πίεση στο κύτταρο.
Φραγμοπλάστης
Ο φραγμοπλάστης είναι μία δομή που χρησιμοποιείται στο διαχωρισμό του κυττάρου κατά την κυτταρική διαίρεση του κυτταροπλάσματος στα φυτικά κύτταρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι
Η Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι (Γεωργιανά: სამეგრელო-ზემო სვანეთი) είναι μια περιφέρεια (Μχάρε) στην δυτική Γεωργία που περιλαμβάνει τις ιστορικές γεωργιανές επαρχίες Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία) και Ζέμο Σβανέτι (Άνω Σβανέτι), και η πρωτεύουσα είναι το Ζουγκντίνι. Η περιφέρεια αποτελείται από μια πόλη, το Πότι και τους ακόλουθους δήμους:
Γεωγραφία
Η περιφέρεια Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι διαπερνάται από δύο τμήματα βορειοανατολικής γραμμής ίσου γεωγραφικού πλάτους και μήκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Γεωργίας (χώρας)
Αστρική εξέλιξη
thumb|285px|Ο κύκλος της ζωής ενός αστέρα όμοιου με τον Ήλιο. thumb|285px|Καλλιτεχνική αναπαράσταση του κύκλου ζωής ενός αστέρα όμοιου με τον Ήλιο: ο αστέρας αρχίζει τη ζωή του στην Κύρια ακολουθία κάτω αριστερά, κατόπιν διογκώνεται κατά τις φάσεις του [[Υπογίγαντας|υπογίγαντα και του ερυθρού γίγαντα, μέχρι που ο εξωτερικός του θύλακας αποχωρίζεται για να σχηματίσει ένα πλανητικό νεφέλωμα άνω δεξιά.]]
Αστρική εξέλιξη ονομάζεται η διαδικασία μεταβολής ενός αστέρα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η διάρκεια ζωής (που κυμαίνεται από μερικά εκατομμύρια μέχρι τρισεκατομμύρια έτη) και η εξέλιξη ενός αστέρα εξαρτώνται πολύ από τη μάζα του. Οι αστέρες δημιουργούνται από τη βαρυτική κατάρρευση σχετικώς πυκνών νεφελωμάτων αερίου και σκόνης, συνήθως μοριακών νεφών. Μέσα σε μερικά εκατομμύρια έτη, αυτοί οι πρωτοαστέρες καταλήγουν σε μία κατάσταση ισορροπίας, οπότε λέγεται ότι βρίσκονται στην Κύρια ακολουθία.
Η μελέτη της αστρικής εξελίξεως δεν μπορεί να γίνει παρατηρώντας τη ζωή ενός και μόνο αστέρα, αφού οι περισσότερες μεταβολές που υφίσταται συμβαίνουν με υπερβολικά αργό ρυθμό για να ανιχνευθούν κατά την πάροδο μερικών αιώνων. Αντί για αυτό, οι αστροφυσικοί κατανοούν την αστρική εξέλιξη παρατηρώντας πολλούς αστέρες που τυχαίνει να βρίσκονται σε διάφορα σημεία του βίου τους, και προσομοιώνοντας την αστρική δομή με τη χρήση υπολογιστικών μοντέλων.
Πρωτοαστέρας
Η αστρική εξέλιξη αρχίζει με τη βαρυτική κατάρρευση ενός γιγάντιου μοριακού νέφους. Οι διαστάσεις ενός τέτοιου νέφους είναι της τάξεως των 100 ετών φωτός, με το νέφος να περιέχει μέχρι και 6 εκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου. Καθώς καταρρέει όμως, διαχωρίζεται σε όλο και μικρότερα κομμάτια. Στο καθένα από αυτά, το καταρρέον αέριο απελευθερώνει βαρυτική δυναμική ενέργεια, η οποία μετατρέπεται σε θερμότητα. Ως αποτέλεσμα, η θερμοκρασία και η πίεσή του αυξάνονται, καθώς το τεμάχιο του αρχικού νέφους συμπιέζεται σε μία περιστρεφόμενη σφαίρα υπέρθερμου αερίου, η οποία είναι γνωστή ως πρωτοαστέρας.
Ο πρωτοαστέρας αυξάνει τη μάζα του με την προσθήκη αερίου και σκόνης από το μοριακό νέφος, μετατρεπόμενος σε αστέρα προ της Κύριας Ακολουθίας καθώς η προσθήκη μάζας σταματά. Η εξέλιξή του από το σημείο αυτό και μετά καθορίζεται από τη μάζα του. (Η μάζα συνήθως εκφράζεται σε ηλιακές μάζες. Ο Ήλιος έχει μάζα 2 × 10^30 χιλιόγραμμα.)
Οι πρωτοαστέρες περιβάλλονται από σκόνη και γι' αυτό είναι ευκολότερα ανιχνεύσιμοι στο υπέρυθρο: Παρατηρήσεις με το διαστημικό τηλεσκόπιο της αποστολής WISE απεκάλυψαν πολυάριθμους πρωτοαστέρες στον Γαλαξία μας και τα μητρικά τους αστρικά σμήνη.
Φαιοί νάνοι και υποαστρικά σώματα
Οι πρωτοαστέρες που έχουν μάζα μικρότερη από περίπου 0,08 (8%) της ηλιακής δεν αναπτύσσουν ποτέ αρκετά υψηλές θερμοκρασίες στα κέντρα τους ώστε να αρχίσει εκεί πυρηνική σύντηξη του υδρογόνου. Τέτοιοι πρωτοαστέρες εξελίσσονται σε φαιούς νάνους. Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ορίζει σήμερα τους φαιούς νάνους ως σώματα με αρκετή μάζα ώστε να συντήκουν δευτέριο σε κάποιο σημείο της ζωής τους (13 μάζες Δία, 2,5 × 1028 χιλιόγραμμα ή 0,0125 της ηλιακής μάζας). Σώματα ελαφρότερα από 13 μάζες Δία ταξινομούνται ως «υποφαιοί νάνοι (sub-brown dwarfs), αλλά αν περιφέρονται γύρω από έναν αστέρα καλούνται πλανήτες. Αμφότερα τα είδη αυτά φέγγουν αμυδρά στο ερυθρό φως και περισσότερο στο υπέρυθρο, και σβήνουν καθώς ψύχονται βαθμιαία κατά τη διάρκεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών.
thumb|left|Πυκνό αστρικό πεδίο στον αστερισμό Τοξότη
Σύντηξη υδρογόνου
Σε έναν πρωτοαστέρα μεγαλύτερης μάζας από την παραπάνω, η θερμοκρασία στον πυρήνα του θα ανέλθει τελικώς στα 10 εκατομμύρια K, οπότε στις συγκεκριμένες πυκνότητες και πιέσεις (που καθορίζονται επίσης από τη συνολική μάζα του αστέρα) αρχίζει η αλυσιδωτή αντίδραση πρωτονίου-πρωτονίου, που συντήκει απλό υδρογόνο (μεμονωμένα πρωτόνια) πρώτα σε δευτέριο και μετά σε ήλιο. Σε αστέρες με μάζα λίγο μεγαλύτερη της ηλιακής, η αντίδραση άνθρακα-αζώτου-οξυγόνου (κύκλος CNO) συνεισφέρει μεγάλο μέρος της ολικής παραγωγής ενέργειας. Η έναρξη των (θερμο)πυρηνικών αντιδράσεων οδηγεί σχετικά γρήγορα σε κατάσταση υδροστατικής ισορροπίας, στην οποία η ενέργεια που απελευθερώνεται στον πυρήνα του αστέρα ασκεί μία «πίεση ακτινοβολίας» που εξισορροπεί το βάρος των υπερκείμενων στρωμάτων του αστέρα, αποτρέποντας την περαιτέρω βαρυτική κατάρρευση. Ο αστέρας έτσι εξελίσσεται ταχύτατα σε μία σταθερή κατάσταση, αρχίζοντας τη φάση της Κύριας Ακολουθίας στην εξέλιξή του.
Κάθε νέος αστέρας θα καταλάβει ένα συγκεκριμένο σημείο της Κύριας Ακολουθίας στο Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ, με τον φασματικό του τύπο να εξαρτάται από τη μάζα του. Μικρής μάζας ερυθροί νάνοι συντήκουν με πολύ αργό ρυθμό το υδρογόνο τους και θα παραμείνουν στην Κύρια Ακολουθία εκατοντάδες δισεκατομμύρια έτη ή και περισσότερο, ενώ μεγάλης μάζας θερμοί αστέρες φασματικού τύπου Ο θα εγκαταλείψουν την Κύρια Ακολουθία μετά από μόλις λίγα εκατομμύρια έτη. Αστέρες όπως ο Ήλιος, δηλαδή κίτρινοι νάνοι, θα παραμείνουν σε αυτή για περίπου 10 δισεκατομμύρια έτη. Σήμερα ο Ήλιος θεωρείται ότι βρίσκεται στο μέσο της παραμονής του στην Κύρια Ακολουθία.
Η ώριμη ηλικία
Τελικώς ο αστρικός πυρήνας εξαντλεί το υδρογόνο του και ο αστέρας αρχίζει να εξελίσσεται πέρα από την Κύρια Ακολουθία. Χωρίς την προς τα έξω πίεση (θερμική και ακτινοβολίας από τη σύντηξη υδρογόνου, οι κεντρικές περιοχές του αστέρα αρχίζουν να συστέλλονται μέχρι που είτε η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων γίνει αρκετά υψηλή ώστε να αντισταθεί στη βαρυτική, είτε η θερμοκρασία ανέλθει αρκετά (φθάνοντας περί τα 100 εκατομμύρια K), ώστε να αρχίσει να συντήκεται ήλιο. Το τι από τα δύο θα συμβεί πρώτο εξαρτάται από τη μάζα του αστέρα.
Αστέρες μικρής μάζας
Το τι θα συμβεί αφού ένας αστέρας μικρής μάζας παύσει να παράγει ενέργεια από σύντηξη δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί, καθώς η ηλικία του Σύμπαντος, περί τα 13,8 δισεκατομμύρια έτη, είναι πολύ μικρότερος χρόνος από αυτόν που απαιτείται για την εξάντληση του υδρογόνου σε τέτοιους αστέρες.
295px|left|thumb|Εσωτερικές δομές αστέρων της Κύριας Ακολουθίας. Οι ζώνες ρευμάτων μεταφοράς συμβολίζονται με κύκλους με βέλη, ενώ οι ζώνες ακτινοβολίας με κόκκινες αστραπές. Στα αριστερά είναι ένας [[ερυθρός νάνος μικρής μάζας, στο κέντρο ένας κίτρινος νάνος μεσαίας μάζας και στα δεξιά ένας γαλανόλευκος αστέρας της Κύριας Ακολουθίας με μεγάλη μάζα.]]
Αστέρες μέσης μάζας
thumb|Το [[Νεφέλωμα Μάτι της Γάτας, ένα πλανητικό νεφέλωμα που σχηματίσθηκε από τον θάνατο ενός άστρου με περίπου την ίδια μάζα με τον Ήλιο.]]
Αστέρες με μάζα 0,5 ως 1 γίνονται ερυθροί γίγαντες, δηλαδή μεγάλοι αστέρες εκτός Κύριας Ακολουθίας με φασματικό τύπο K ή M. Καταλαμβάνουν τότε τη δεξιά και άνω δεξιά πλευρά στο Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ εξαιτίας του χρώματός τους και της μεγάλης τους λαμπρότητας. Παραδείγματα ερυθρών γιγάντων είναι ο Αλντεμπαράν και ο Αρκτούρος. Οι ερυθροί γίγαντες έχουν όλοι πυρήνα όπου έχουν σταματήσει οι αντιδράσεις συντήξεως και κέλυφος πέριξ του πυρήνα όπου συντήκεται ακόμα υδρογόνο.
Οι αστέρες με μέση μάζα βρίσκονται στην κατάσταση του ερυθρού γίγαντα σε δύο διαφορετικά στάδια της εξελίξεώς τους πέρα από την Κύρια Ακολουθία: στον κλάδο των ερυθρών γιγάντων, των οποίων ο αδρανής πυρήνας αποτελείται από ήλιο, και στον ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων, των οποίων ο αδρανής πυρήνας αποτελείται από άνθρακα. Η δεύτερη κατηγορία συντήκει ήλιο σε ένα δεύτερο κέλυφος, που βρίσκεται στο εσωτερικό του κελύφους που συντήκει υδρογόνο, ενώ η πρώτη κατηγορία γιγάντων διαθέτει μόνο ένα κέλυφος, το οποίο συντήκει υδρογόνο. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η επιταχυνθείσα σύντηξη στο υδρογονικό κέλυφος προκαλεί τη διαστολή του αστέρα. Η διαστολή σηκώνει τα εξωτερικά στρώματα του αστέρα μακρύτερα από τον πυρήνα, μειώνοντας έτσι τη βαρυτική δύναμη που ασκείται επάνω τους, με αποτέλεσμα να διαστέλλονται ταχύτερα από τον ρυθμό αυξήσεως της παραγωγής ενέργειας. Αυτό με τη σειρά του επιφέρει πτώση της θερμοκρασίας των ανώτερων στρωμάτων του αστέρα, και για τον λόγο αυτό ο αστέρας εμφανίζεται πιο «κόκκινος» από ό,τι ήταν στην Κύρια Ακολουθία.
Στον κλάδο των ερυθρών γιγάντων
Το στάδιο του κλάδου των ερυθρών γιγάντων στη ζωή ενός αστέρα βρίσκεται χρονικά αμέσως μετά τη ζωή στην Κύρια Ακολουθία. Αρχικώς, οι κεντρικές περιοχές των αστέρων αυτών καταρρέουν, καθώς η εσωτερική τους πίεση δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει τη βαρυτική. Αυτή η βαρυτική κατάρρευση απελευθερώνει ενέργεια που θερμαίνει τις εφαπτόμενες στον πυρήνα ηλίου περιοχές (ομόκεντρα κελύφη), των οποίων το υδρογόνο αρχίζει να συντήκεται. Ο πυρήνας ενός αστέρα του κλάδου των ερυθρών γιγάντων που έχει μάζα μέχρι 4 ή 5 ηλιακές μάζες σταματά να καταρρέει όταν είναι αρκετά πυκνός ώστε να εξισορροπηθεί από την πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων. Μόλις συμβεί αυτό, ο πυρήνας επιτυγχάνει υδροστατική ισορροπία: η πίεση από τον εκφυλισμό των ηλεκτρονίων επαρκεί για να εξισορροπήσει τη βαρυτική πίεση. Η βαρύτητα που ασκεί ο πυρήνας συμπιέζει το υδρογόνο στο κέλυφος που τον περιβάλλει, προκαλώντας μεγάλη αύξηση του ρυθμού των αντιδράσεων συντήξεως σε σχέση με τον ρυθμό τους σε έναν αστέρα της Κύριας Ακολουθίας με την ίδια μάζα. Αυτό με τη σειρά του αυξάνει τη λαμπρότητα του αστέρα κατά χίλιες έως δέκα χιλιάδες φορές, καθώς και τη διάμετρό του. Η αύξηση της επιφάνειας του αστέρα υπερβαίνει την αύξηση της λαμπρότητας, έτσι ώστε η θερμοκρασία της επιφάνειας μειώνεται.
285px|left|thumb|Η εξέλιξη ενός [[Ηλιοειδείς αστέρες|ηλιοειδούς αστέρα]]
Τα διαστελλόμενα εξωτερικά στρώματα του αστέρα έχουν ρεύματα μεταφοράς της θερμότητας (ανοδικά και καθοδικά), δηλαδή το υλικό τους αναδεύεται από τις συντήκουσες περιοχές μέχρι την επιφάνεια του αστέρα. Μέχρι τότε (αντίθετα με τα μικρής μάζας άστρα) το υλικό από τη σύντηξη είχε παραμείνει βαθιά μέσα στο αστρικό εσωτερικό, αλλά τώρα τα ρεύματα μεταφοράς φέρνουν τα προϊόντα της συντήξεως για πρώτη φορά μέχρι την επιφάνεια. Σε αυτό το εξελικτικό στάδιο οι σημαντικότερες μεταβολές, όπως αυτές των ισοτόπων του υδρογόνου και του ηλίου, δεν είναι παρατηρήσιμες. Τα αποτελέσματα των αντιδράσεων του κύκλου CNO εμφανίζονται στην επιφάνεια, με μικρότερες αναλογίες 12C/13C και αλλοιωμένη την αναλογία άνθρακα προς άζωτο, φαινόμενα που έχουν μετρηθεί φασματοσκοπικά σε πολλούς εξελιγμένους αστέρες.
Καθώς το υδρογόνο στο κέλυφος επάνω από τον πυρήνα καταναλώνεται, ο πυρήνας ηλίου συστέλλεται. Τελικώς τα ηλεκτρόνιά του, για αστέρες με μάζα μικρότερη των περίπου 2,5 ηλιακών μαζών, εκφυλίζονται, αποτρέποντας την περαιτέρω συστολή του πυρήνα. Αργότερα στη φάση του ερυθρού γίγαντα, οι πυρήνες αστέρων με μάζα πάνω από 0,5 ηλιακή θερμαίνονται αρκετά ώστε να αρχίσει να συντήκεται ήλιο με τη διαδικασία των τριών άλφα, η οποία παράγει άνθρακα με αργούς ρυθμούς. Σε αστέρες με τη μάζα του Ήλιου, μπορεί να χρειασθεί ένα δισεκατομμύριο χρόνια ή περισσότερο ώστε να φθάσει ο πυρήνας τους σε θερμοκρασίες αρκετά υψηλές ώστε να αρχίσει εκεί η σύντηξη του ηλίου.
Εάν ο πυρήνας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από την πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων, η σύντηξη του ηλίου αρχίζει παντού μέσα σε λίγες ημέρες, προκαλώντας τη λεγόμενη αναλαμπή ηλίου (helium flash). Σε αστέρες μεγαλύτερης μάζας, η έναυση της συντήξεως ηλίου γίνεται με αργούς ρυθμούς, χωρίς αναλαμπή. Η πυρηνική ενέργεια που εκλύεται κατά τη διάρκεια της αναλαμπής ηλίου είναι πολύ μεγάλη, της τάξεως των 108 ηλιακών λαμπροτήτων για λίγες ημέρες, ακόμα και 1011 για λίγα δευτερόλεπτα. Ωστόσο, η ενέργεια αυτή απορροφάται από τα ανώτερα στρώματα και συνεπώς δεν μπορεί να παρατηρηθεί έξω από τον αστέρα. Μετά από αυτό όμως η ενέργεια από τη σύντηξη του ηλίου προκαλεί τη διαστολή του πυρήνα και τη συνακόλουθη επιβράδυνση της συντήξεως υδρογόνου στο υπερκείμενο κέλυφος, με αποτέλεσμα τη μείωση της συνολικής παραγωγής ενέργειας και συνεπώς τη συστολή του αστέρα. Παρατηρησιακά, αυτό εκδηλώνεται με τη μετανάστευση του αστέρα στον οριζόντιο κλάδο του διαγράμματος Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ, με τη συστολή να επιφέρει άνοδο της επιφανειακής θερμοκρασίας. Οι αστέρες αναλαμπής ηλίου εξελίσσονται ως το ερυθρό άκρο του οριζόντιου κλάδου, αλλά δεν αποκτούν υψηλότερες επιφανειακές θερμοκρασίες προτού αναπτύξουν έναν εκφυλισμένο πυρήνα άνθρακα-οξυγόνου και αρχίσουν να συντήκουν ήλιο σε κέλυφος. Αυτοί οι αστέρες παρατηρούνται συχνά ως μία «ερυθρή συσσώρευση» στο διάγραμμα χρώματος-μεγέθους ενός αστρικού σμήνους, όντας θερμότεροι αλλά λιγότερο λαμπροί από ερυθρούς γίγαντες. Οι αστέρες μεγαλύτερης μάζας με μεγαλύτερους πυρήνες ηλίου κινούνται (εξελίσσονται) κατά μήκος του οριζόντιου κλάδου προς υψηλότερες θερμοκρασίες και μερικοί μετατρέπονται σε ασταθείς παλλόμενους αστέρες στην κίτρινη λωρίδα αστάθειας (μεταβλητοί τύπου RR Λύρας), ενώ άλλοι αναπτύσσουν ακόμα θερμότερες επιφάνειες και σε κάποια σμήνη σχηματίζουν μία γαλάζια «ουρά» ή «αγκίστρι» στον οριζόντιο κλάδο. Η ακριβής μορφολογία του οριζόντιου κλάδου εξαρτάται από παραμέτρους όπως η μεταλλικότητα, η ηλικία και η περιεκτικότητα σε ήλιο, αλλά οι λεπτομέρειες συζητούνται ακόμα.
Στον ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων
Μετά την εξάντληση και των αποθεμάτων ηλίου στον πυρήνα του, ο αστέρας εξακολουθεί να συντήκει τόσο υδρογόνο όσο και ήλιο σε ομόκεντρα κελύφη που περιβάλλουν έναν υπέρθερμο πυρήνα άνθρακα και οξυγόνου. Ο αστέρας ακολουθεί τότε τον ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων στο διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ, παραλληλίζοντας την αρχική εξέλιξη ερυθρού γίγαντα, αλλά με ταχύτερους ρυθμούς και μικρότερη διάρκεια. Παρά το ότι το ήλιο συντήκεται και αυτό σε κέλυφος, η περισσότερη ενέργεια παράγεται από τη σύντηξη υδρογόνου σε ένα εξωτερικό ως προς αυτό κέλυφος. Το ήλιο που παράγεται από αυτή τη σύντηξη καθιζάνει ως βαρύτερο στοιχείο στο υποκείμενο κέλυφος και κατά περιόδους η παραγωγή ενέργειας από το κέλυφος ηλίου αυξάνεται εντυπωσιακά, ένα φαινόμενο γνωστό ως «θερμικός παλμός», που συμβαίνει προς το τέλος του σταδίου του ασυμπτωτικού κλάδου των γιγάντων, κάποτε ίσως και λίγο μετά από αυτό. Αναλόγως της μάζας και της παρουσίας άλλων στοιχείων, μπορεί να λάβουν χώρα μερικοί μόνο ή και εκατοντάδες θερμικοί παλμοί.
Υπάρχει μία φάση κατά την άνοδο του ασυμπτωτικού κλάδου των γιγάντων, όπου σχηματίζεται μία βαθιά ζώνη ρευμάτων μεταφοράς, η οποία μπορεί να μεταφέρει άνθρακα από τον πυρήνα μέχρι την επιφάνεια. Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή ως η «δεύτερη ανάσυρση» (dredge up), ενώ σε ορισμένους αστέρες μπορεί να υπάρξει και τρίτη ανάσυρση. Με τον τρόπο αυτό προκύπτει ένας αστέρας άνθρακα, με χαμηλής θερμοκρασίας, πολύ κόκκινη επιφάνεια με ισχυρές γραμμές του άνθρακα στο φάσμα του. Μία διαδικασία γνωστή ως θερμή σύντηξη πυθμένα (hot bottom burning) μπορεί να μετατρέψει τον άνθρακα σε οξυγόνο και άζωτο προτού προλάβει να ανασυρθεί στην επιφάνεια. Η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των διεργασιών καθορίζει τις παρατηρούμενες λαμπρότητες και τα φάσματα των αστέρων άνθρακα σε συγκεκριμένα σμήνη.
Μία άλλη πολύ γνωστή τάξη αστέρων του ασυμπτωτικού κλάδου των γιγάντων αποτελούν οι μεταβλητοί αστέρες τύπου Μίρα, που πάλλονται με καλώς ορισμένες περιόδους, οι οποίες ανάλογα με τον αστέρα μπορεί να είναι από δεκάδες μέχρι εκατοντάδες ημέρες. Το πλάτος των διακυμάνσεων της λαμπρότητας είναι πολύ μεγάλο και μπορεί να φθάσει στο υπέρυθρο τα 10 μεγέθη (στο ορατό φως η συνολική λαμπρότητα μεταβάλλεται πολύ λιγότερο). Αστέρες μεγαλύτερης μάζας πάλλονται με μεγαλύτερες περιόδους και χάνουν μάζα προς το διάστημα, με αποτέλεσμα να μειώνεται το ορατό φως τους που φθάνει μέχρι εμάς. Αυτοί μπορούν να παρατηρηθούν ως αστέρες OH/IR, που πάλλονται στο υπέρυθρο και εμφανίζουν δραστηριότητα μέιζερ OH, όντας πλούσιοι σε οξυγόνο σε σχέση με τους αστέρες άνθρακα (και οι δύο κατηγορίες ωστόσο πρέπει να δημιουργηθούν από ανασύρσεις των στοιχείων αυτών από το βαθύ εσωτερικό τους).
Οι αστέρες μέσης μάζας φθάνουν τελικώς στο άκρο του ασυμπτωτικού κλάδου των γιγάντων, όταν εξαντλείται το υλικό των κελυφών τους. Δεν έχουν αρκετά μεγάλη μάζα ώστε να αρχίσουν να συντήκουν άνθρακα σε ευρεία κλίμακα στις κεντρικές τους περιοχές, οπότε συστέλλονται και πάλι, ενώ τα εξωτερικά τους στρώματα δημιουργούν με έναν «αστρικό υπεράνεμο» (superwind) ένα πλανητικό νεφέλωμα. Οι κεντρικές περιοχές, χωρίς πυρηνικές αντιδράσεις, ψύχονται δίνοντας έναν λευκό νάνο. Εξαιτίας των ανασύρσεων, το αέριο που αποχωρίσθηκε είναι σχετικώς πλούσιο σε βαρύτερα του λιθίου στοιχεία που παράχθηκαν στο εσωτερικό του παλαιού αστέρα. Το αέριο σχηματίζει έναν διαστελλόμενο περιαστρικό θύλακα και ψύχεται καθώς απομακρύνεται από τον αστέρα, επιτρέποντας σταδιακά τη δημιουργία κόκκων σκόνης και μορίων. Με τη μεγάλη ακτινοβόληση υπέρυθρης ενέργειας από το κεντρικό υπόλειμμα του αστέρα, δημιουργούνται ιδανικές συνθήκες μέσα σε αυτούς τους θύλακες για διέγερση μέιζερ.
Είναι δυνατή ακόμα η επαγωγή θερμικών παλμών μετά το τέλος της πορείας του αστέρα στον ασυμπτωτικό κλάδο των γιγάντων, οπότε προκύπτει μία ποικιλία ασυνήθιστων και ανεπαρκώς ερευνηθέντων αστέρων που είναι γνωστοί ως «αναγεννημένοι αστέρες του ασυμπτωτικού κλάδου των γιγάντων» και ίσως δίνουν παρατηρησιακά αστέρες του ακραίου οριζόντιου κλάδου (υπονάνους τύπου B), κεντρικούς αστέρες μεταβλητών πλανητικών νεφελωμάτων και μεταβλητούς αστέρες τύπου R Βορείου Στεφάνου.
Αστέρες μεγάλης μάζας
thumb|295px|left|Το [[Νεφέλωμα του Καρκίνου στον αστερισμό Ταύρο, εκτοξευθέντα υπολείμματα από μία αστρική έκρηξη, της οποίας το φως έφθασε στη Γη το έτος 1054 μ.Χ.]] Στους αστέρες μεγάλης μάζας ο πυρήνας είναι ήδη αρκετά θερμός και συμπιεσμένος κατά την αρχή της συντήξεως υδρογόνου σε κέλυφος, ώστε η έναρξη της κεντρικής συντήξεως ηλίου θα γίνει πριν κυριαρχήσει η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων. Για τον λόγο αυτό, όταν τέτοιοι αστέρες διαστέλλονται και ψύχονται, δεν αυξάνουν τη λαμπρότητά τους τόσο όσο οι αστέρες μικρότερης μάζας. επειδή όμως εκκινούν από πολύ μεγαλύτερη αρχική λαμπρότητα, είναι και πάλι λαμπρότεροι από τους ερυθρούς γίγαντες που δίνουν οι ελαφρότεροι αστέρες. Οι αστέρες μεγάλης μάζας είναι απίθανο να επιβιώσουν για πολύ ως ερυθροί υπεργίγαντες και ανατινάσσονται ως υπερκαινοφανείς αστέρες.
Οι (σχετικά ελάχιστοι) αστέρες με μάζα μεγαλύτερη των περίπου 40 ηλιακών μαζών, έχουν πολύ έντονους και ταχείς αστρικούς ανέμους εξαιτίας της πιέσεως της ακτινοβολίας τους, και επομένως χάνουν μάζα τόσο γρήγορα, ώστε έχουν απολέσει σχεδόν ολόκληρα τα εξωτερικά τους στρώματα προτού μπορέσουν να διασταλούν σε ερυθρούς υπεργίγαντες. Διατηρούν έτσι πολύ υψηλές επιφανειακές θερμοκρασίες (και άρα γαλανόλευκο χρώμα) από την παραμονή τους στην Κύρια Ακολουθία μέχρι το τέλος της σύντομης ζωής τους. Οι βαρύτεροι αστέρες της σημερινής γενεάς δεν μπορούν να υπερβούν ένα όριο μεταξύ 100 και 150 ηλιακών μαζών επειδή τα εξωτερικά στρώματα πέρα από αυτό το όριο θα αποτινάσσονταν σχεδόν αμέσως από την εξαιρετικά έντονη ακτινοβολία, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ υδροστατική ισορροπία, αφήνοντας πίσω τους αστέρες μικρότερης μάζας. Παρότι οι αστέρες μικρότερης μάζας δεν αποχωρίζουν υπό κανονικές συνθήκες τόσο γρήγορα τα εξωτερικά τους στρώματα, μπορούν και αυτοί να αποφύγουν το στάδιο του ερυθρού γίγαντα ή υπεργίγαντα αν αποτελούν μέλος διπλού συστήματος, έχοντας έναν άλλο αστέρα σε τόσο μικρή απόσταση από αυτούς, ώστε να τους αφαιρεί υλικό με τη βαρύτητά του καθώς αυτοί διαστέλλονται. Μπορεί επίσης να περιστρέφονται γύρω από τον άξονά τους τόσο γρήγορα, ώστε τα ρεύματα μεταφοράς να εκτείνονται από τον πυρήνα τους μέχρι την επιφάνεια, οπότε δεν υπάρχει ξεχωριστός πυρήνας και εξωτερικά στρώματα εξαιτίας της αναδεύσεως του υλικού.
Η θερμοκρασία και η πυκνότητα του αστρικού πυρήνα αυξάνονται καθώς το ήλιο που προκύπτει από τη σύντηξη υδρογόνου στο κέλυφος καθιζάνει. Σε όλους τους αστέρες μεγάλης μάζας η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων είναι ανεπαρκής για να αναχαιτίσει τη βαρυτική κατάρρευση, η οποία οδηγεί σε περαιτέρω αύξηση της θερμοκρασίας και σύντηξη βαρύτερων στοιχείων, που σταματά προσωρινά την κατάρρευση. Αν ο αστρικός πυρήνας έχει μάζα μικρότερη από περίπου 1,4 ηλιακή μάζα, λαβαίνοντας υπόψη την απώλεια μάζας που έχει συμβεί μέχρι τότε, μπορεί ίσως να σχηματίσει έναν λευκό νάνο (πιθανώς περιβαλλόμενο από ένα πλανητικό νεφέλωμα), όπως περιγράφηκε για τους ελαφρότερους αστέρες, με τη διαφορά ότι ο λευκός νάνος θα αποτελείται κυρίως από οξυγόνο, νέον και μαγνήσιο.
right|325px|thumb|Τα επάλληλα στρώματα ενός εξελιγμένου αστέρα μεγάλης μάζας λίγο πριν την κατάρρευση του πυρήνα (το πάχος των στρωμάτων δεν είναι υπό την ίδια κλίμακα)