cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deep Purple
Τα χρόνια της διάλυσης
Από το 1976 ως το 1984, κυκλοφόρησαν διάφορες ζωντανές ηχογραφήσεις παλιότερων συναυλιών των Deep Purple ("Deep Purple in Concert", "Live in London") αλλά και επιτυχημένες συλλογές, όπως το "24 Carat Purple" (# 14 στη Βρετανία) και το "Deepest Purple" του 1980 που ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ και είναι πλέον πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Επανένωση και νέες αλλαγές
Τον Απρίλιο του 1984, το θρυλικό χαρντ ροκ συγκρότημα επανενώθηκε στην πιο επιτυχημένη του μορφή, με τη σύνθεση των Μπλάκμορ, Γκίλαν, Γκλόβερ, Λορντ και Πέις. Αφού υπέγραψαν στην PolyGram, με διανομή μέσω της Mercury Records στην Αμερική και της Polydor στην Ευρώπη, ηχογράφησαν το νέο τους άλμπουμ στο Βερμόντ. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1984, κυκλοφόρησε το πλατινένιο "Perfect Strangers", ανειβαίνοντας στο # 5 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 17 στις Η.Π.Α.. Μετά από τρεις συναυλίες στο Περθ της Αυστραλίας κατά τις οποίες εμφανίστηκε μαζί τους και ο πρώην κιθαρίστας των Beatles, Τζωρτζ Χάρισον, ξεκίνησε η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, κατά την οποία οι Deep Purple έπαιξαν σε μεγάλα στάδια μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς, φθάνοντας να είναι το δεύτερο πιο επιτυχημένο συγκρότημα σε έσοδα συναυλιών για το 1985, μετά τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Στην πατρίδα τους έδωσαν μόνο μία συναυλία, στο φεστιβάλ του Νέμπγουορθ μπροστά σε 80.000 θεατές, με τους Scorpions, UFO και Meat Loaf να ανοίγουν την εμφάνιση τους.
Το 1989, ο Ίαν Γκίλαν αποχώρησε για δεύτερη φορά από το συγκρότημα λόγω των ιδιαίτερα τεταμένων σχέσεων με τον Ρίτσι Μπλάκμορ. Αντικαταστάτης του αυτή τη φορά ήταν ο Τζο Λιν Τέρνερ, πρώην τραγουδιστής των Rainbow, στα τέλη του ίδιου έτους. Με τον Τέρνερ στα φωνητικά οι Deep Purple κυκλοφορήσαν το μέτριο "Slaves and Masters" (# 45 στη Βρετανία, # 23 στη Γερμανία, # 87 στις Η.Π.Α.) τον Οκτώβριο του 1990, το οποίο κατακρίθηκε λόγω της έντονης μελωδικότητας του. Για την προώθηση του, οι Deep Purple περιόδευσαν από τον Φεβρουάριο ως τον Αύγουστο του 1991 και υπήρξαν συναυλίες που ο Τέρνερ αποδοκιμάστηκε. Το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις ενός ακόμη άλμπουμ, αλλά η απογοήτευση των Λορντ, Γκλόβερ και Πέις με το υλικό, παράλληλα με την 25η επέτειο του συγκροτήματος που πλησίαζε, οδήγησαν σε αποχώρηση του Τέρνερ.
Τον Αύγουστο του 1992, επανενώθηκε για δεύτερη φορά η κλασική σύνθεση του γκρουπ, λόγω της πίεσης που ασκήθηκε στον Μπλάκμορ από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος. Ο Γκίλαν ηχογράφησε κομμάτια τα οποία είχαν αρχικά κάνει κάποια ντέμο με τον Τέρνερ και τον Ιούλιο του 1993, κυκλοφόρησαν το "The Battle Rages On", φθάνοντας ως το # 21 στην πατρίδα τους, το # 5 στη Ιαπωνία, όπου ο δίσκος έγινε χρυσός, αλλά μόλις στο # 192 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η περιοδεία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο στην Ευρώπη, αλλά ο Μπλάκμορ δεν ήταν ικανοποιημένος από την αποχώρηση του προηγούμενου τραγουδιστή και για να δεχθεί να συνεργαστεί και πάλι με τον Γκίλαν απαίτησε και πληρώθηκε 250.000 δολάρια. Ο κιθαρίστας ανακοίνωσε την αποχώρηση του μετά το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας, παίζοντας την τελευταία του συναυλία με τους Deep Purple στις 17 Νοεμβρίου 1993 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, ηχογραφήθηκε το ζωντανό άλμπουμ "Come Hell or High Water", που έφθασε στο # 30 στην Ιαπωνία.
Τη θέση του κιθαρίστα κάλυψε προσωρινά ο Τζο Σατριάνι. Η εταιρεία προώθησης του συγκροτήματος ενημέρωσε το κοινό για την επερχόμενη ιαπωνική περιοδεία, ότι ο Μπλάκμορ είχε αποχωρήσει και τους προσέφερε επιστροφή χρημάτων, αλλά από τις 80.000 εισιτήρια που προπωλήθηκαν μόνο οι 2.000 επεστράφησαν. Με τον Σατριάνι στη σύνθεση τους, οι Deep Purple ολοκλήρωσαν την περιοδεία της προώθησης του "The Battle Rages On" στις 5 Ιουλίου 1994. Στη συνέχεια, του πρότειναν να παραμείνει ως μόνιμο μέλος του συγκροτήματος, κάτι το οποίο αρνήθηκε λόγω του συμβολαίου του για την προσωπική του καριέρα, το οποίο τον απέτρεπε από το να περιοδεύσει στις ΗΠΑ με τους Deep Purple, όπως και του λίγου χρόνου που του απέμενε πέραν των υποχρεώσεων του.
Αλλαγή σύνθεσης και ανανέωση
Το Νοέμβριο του 1994, ο Στηβ Μορς, μέλος των Dixie Dregs, εντάχθηκε στο συγκρότημα. Η νέα σύνθεση των Deep Purple ξεκίνησε τις ζωντανές εμφανίσεις της με μία περιοδεία στο Μεξικό, στα τέλη Νοεμβρίου του 1994. Μέσα στο 1995, περιόδευσαν σε χώρες τις οποίες δεν είχαν επισκεφθεί στο παρελθόν, περνώντας από την Κορέα, τη Νότιο Αφρική μαζί με τους Uriah Heep, όπως και την Ινδία, ενώ ηχογράφησαν τον επόμενο δίσκο τους.
left|thumb|260px|Οι Deep Purple ζωντανά το 2004 Τον Φεβρουάριο του 1996, κυκλοφόρησαν το "Purpendicular", φθάνοντας μόλις στο # 58 στη Βρετανία αλλά και στο # 3 στη Σουηδία, το οποίο περιείχε ένα από τα καλύτερα κομμάτια της νεότερης ιστορίας του συγκροτήματος με τίτλο "Sometimes I Feel Like Screaming" και ξεκίνησαν μία πολύ μεγάλης κλίμακας παγκόσμια περιοδεία. Το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο στο Παρίσι, "Live at the Olympia '96".
Τον Μάιο του 1998, επανήλθαν στη δισκογραφία με το άλμπουμ "Abandon" (#76 στη Βρετανία, # 16 στη Γερμανία), το οποίο πήρε το όνομα του από τη στάση της δισκογραφικής εταιρείας προς τον δίσκο. Το συγκρότημα ξεκίνησε να περιοδεύει τον Ιούνιο του 1998, συνεχίζοντας μέχρι το 2002.
Το 1999, αποφάσισαν να επανεκτελέσουν το ιστορικό "Concerto for Group and Orchestra", αφού ο Ολλανδός οπαδός των Deep Purple και μουσικολόγος Μάρκο ντε Γκετζ, αναδημιούργησε τις παρτιτούρες εξ ακοής. Σε δύο εμφανίσεις του συγκροτήματος, στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου, οι Deep Purple μαζί με τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο και άλλους μουσικούς έπαιξαν στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, τα τρία movement της αρχικής σύνθεσης του "Concerto" όπως και άλλα κομμάτια τους. Η κυκλοφορία "Live at the Royal Albert Hall" απαθανάτισε τη συγκεκριμένη εμφάνιση.
Το 2002, επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία για μία περιοδεία η οποία διακόπηκε λόγω μόλυνσης του Ίαν Γκίλαν και ξεκίνησε και πάλι τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς.
Ένταξη του Ντον Έρεϊ και αναγνώριση
thumb|290px|Οι Deep Purple με τον τότε πρόεδρο της Ρωσίας, [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ το 2011]] Το 2002, ο Ντον Έρεϊ αντικατέστησε τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα, μετά από επιθυμία του τελευταίου, με τους δύο κιμπορντίστες να μοιράζονται τη σκηνή κατά την ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2002, κατά την εμφάνιση των Deep Purple στο "Hammersmith Apollo" του Λονδίνου, οι Μπρους Ντίκινσον, Τζάνικ Γκερς και Νίκο Μακ Μπρέιν των Iron Maiden ανέβηκαν στη σκηνή για να παίξουν το "Smoke on the Water".
Με τη νέα σύνθεση, κυκλοφόρησαν το "Bananas" τον Σεπτέμβριο του 2003 (# 3 στη Γερμανία, # 2 στην Ελλάδα, #85 στη Βρετανία) και περιόδευσαν στις αρχές του 2004 με τους Thin Lizzy στη Βόρεια Αμερική. Μέσα στη χρονιά εμφανίστηκαν ζωντανά στην Άπω Ανατολή και την Ωκεανία, με καλλιτέχνες όπως οι Rose Tattoo, Τζο Σατριάνι, Thunder και Πίτερ Φράμπτον να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους.
Μετά από μία συναυλία στην Ελβετία στις 3 Μαρτίου 2005, οι Deep Purple μεταφέρθηκαν στο Λος Άντζελες για την ηχογράφηση του επόμενου τους δίσκου. Την 1 Νοεμβρίου 2005 κυκλοφόρησε το "Rapture of the Deep", φθάνοντας μόλις στο # 81 στη Βρετανία και το # 10 στη Γερμανία), ένα από τα πιο progressive άλμπουμ του συγκροτήματος.
Η περιοδεία για την προώθηση του "Rapture of the Deep" διήρκεσε από τον Ιανουάριο του 2006 μέχρι το Μάιο του 2011 με το συγκρότημα να δίνει 385 συναυλίες. Η περιοδεία ψηφίστηκε ως η έκτη καλύτερη του 2007 από τους ακροατές του βρετανικού "Planet Rock Radio", ενώ εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" του 2006 μαζί με τους Άλις Κούπερ, Journey, Queensrÿche, κ.α., στο φεστιβάλ "Fête de l'Humanité 2009" στη Γαλλία μπροστά σε 100.000 θεατές, στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ στην Ελβετία το 2006 και το 2008, και το φεστιβάλ "Rock Over The Volga" στη Σαμάρα της Ρωσίας μπροστά σε 200.000 οπαδούς, το μεγαλύτερο κοινό μπροστά στο οποίο έπαιξαν μετά από το "California Jam" το 1974.
Ζωντανές ηχογραφήσεις του συγκροτήματος που κυκλοφόρησαν κατά την περιοδεία του "Rapture of the Deep" ήταν τα "Live at Montreux 2006" (2007) και "Live at Montreux 2011" (2011).
Τον Ιούνιο του 2011, οι Deep Purple περιόδευσαν για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την περιοδεία "The Songs That Built Rock", στην οποία συμμετείχε και μία 38μελής ορχήστρα. Η περιοδεία συνεχίστηκε στην Ευρώπη τον Ιούλιο του ίδιου έτους και τον Οκτώβριο μεταφέρθηκε στη Νότια Αμερική. Η πολύ μεγάλη αυτή περιοδεία, συνεχίστηκε το χειμώνα του 2011 στην Ευρώπη και το Φεβρουάριο του 2012 στον Καναδά, για να ολοκληρωθεί με ένα πολύ μεγάλο ευρωπαϊκό κομμάτι, το οποίο ξεκίνησε στις 24 Οκτωβρίου στην Εκατερίνμπουργκ της Ρωσίας και τελείωσε στις 10 Δεκεμβρίου στο Κλερμόντ της Γαλλίας.
Θάνατος του Τζον Λορντ και Now What?!
Στις 16 Ιουλίου του 2012, ο Τζον Λορντ απεβίωσε λόγω καρκίνου στο πάγκρεας. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς το συγκρότημα ηχογράφησε τον επόμενο δίσκο του, ο οποίος είναι αφιερωμένος στο Λορντ. Η ανακοίνωση του δίσκου έγινε ταυτόχρονα με την ανάρτηση μιας σελίδας στο διαδίκτυο η οποία έκανε αντίστροφη μέτρηση για την ημέρα κυκλοφορίας του δίσκου. Στις 26 Φεβρουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ότι ο τίτλος του νέου δίσκου θα ήταν "Now What?!" και η επίσημη κυκλοφορία του στις 30 Απριλίου 2013, αν και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες κυκλοφόρησε στις 26 και 29 Απριλίου. Ένα μήνα νωρίτερα, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ μετά το τραγούδι "Rapture of the Deep" του 2005, με τίτλο "Hell to Pay" μαζί με το κομμάτι "All the Time in the World". Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, την Τσεχία, την Αυστρία και τη Νορβηγία, ενώ μπήκε στο Top-20 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της Μεγάλης Βρετανίας.
thumb|220px|Ο Ίαν Γκίλαν και ο Στηβ Μορς στο Wacken Open Air 2013 Στις 21 Φεβρουαρίου, οι Deep Purple ξεκίνησαν την παγκόσμια περιοδεία τους από το Ντουμπάι και συνέχισαν με έξι συναυλίες στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Μετά την εμφάνιση τους στη Σιγκαπούρη στις 12 Μαρτίου 2013, έκαναν μία παύση για ενάμισι μήνα, με την περιοδεία να συνεχίζεται στην Ευρώπη ξεκινώντας από το Ισγκλ της Αυστρίας στις 30 Απριλίου. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε όλη την Ευρώπη από τον Ιούνιο μέχρι το Νοέμβριο του 2013, ενώ το 2014 συνέχισαν με εμφανίσεις στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Βόρεια Αμερική.
Infinite και Long Goodbye Tour
Στις 11 Ιουνίου 2014, ο Ίαν Γκίλαν δήλωσε ότι το συγκρότημα δουλεύει πάνω σε νέα κομμάτια σε στούντιο στο Αλγκάρβε της Πορτογαλίας. Παράλληλα, περιόδευσαν στη Νότια Αμερική το Νοέμβριο του 2014 και στο Μεξικό από τις 27 Μαΐου μέχρι τις 7 Ιουνίου 2015. Μέσα στο καλοκαίρι που ακολούθησε πραγματοποίησαν άλλη μια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ολοκληρώνοντας τη χρονιά με εμφανίσεις στην κεντρική Ευρώπη και τελευταία για το 2015 στο O2 Arena του Λονδίνου.
Την ίδια περίοδο, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα θα ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις του διαδόχου του "Now What?!" στις αρχές του 2016. Τον Απρίλιο του 2016, εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame]], όπου τιμήθηκαν οι Γκίλαν, Μπλάκμορ, Γκλόβερ, Λορντ, Πέις, Κόβερντεϊλ, Χιουζ και Έβανς. Στα τέλη της χρονιάς, ανακοινώθηκε ότι το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος θα ονομάζεται "Infinite" και την παραγωγή του έχει επιμεληθεί και πάλι ο Μπομπ Έζριν. Στις 15 Δεκεμβρίου 2016, δόθηκε στη δημοσιότητα το κομμάτι "Time for Bedlam" ως πρώτο δείγμα από τον επερχόμενο δίσκο. Ακολούθησε η κυκλοφορία ενός ακόμη σινγκλ με τίτλο "All I Got Is You", με το άλμπουμ να κυκλοφορεί στις 7 Απριλίου 2017. Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία, επαναφέροντας τους Deep Purple στο Top-10 της Μεγάλης Βρετανίας για πρώτη φορά μετά το 1987, ενώ αποτέλεσε το όγδοο # 1 άλμπουμ τους στη Γερμανία, όπου έγινε χρυσό. Παράλληλα μπήκε στο Top-10 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, όπως και στους καταλόγους επιτυχιών της Αυστραλίας και του Καναδά, όπου το συγκρότημα δεν είχε γνωρίσει επιτυχία από τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε τον Μάιο του ίδιου έτους και έφερε την ονομασία The Long Goodbye Tour, πυροδοτώντας τις φήμες για διάλυση του συγκροτήματος μετά το τέλος της.
Whoosh!
Η The Long Goodbye Tour ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2019, με τους Deep Purple να εμφανίζονται σε 170 συναυλίες σε όλο τον κόσμο, με ονόματα όπως ο Alice Cooper, οι Europe, οι Judas Priest και οι In Flames μεταξύ άλλων να περιοδεύουν μαζί τους. Ο Ίαν Γκίλαν ανέφερε ότι παρ' ότι υπήρχε ένα πλάνο για το τέλος του συγκροτήματος, κάτι τέτοιο αναβάλλεται για το μέλλον.
Το 21ο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Whoosh!", είχε αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας τον Ιούνιο του 2020, αλλά η κυκλοφορία του αναβλήθηκε για τις 7 Αυγούστου του ίδιου έτους λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Με παραγωγό για τρίτη φορά τον Μπομπ Έζριν, αρχικά κυκλοφόρησαν τρία σινγκλ διαδικτυακά, το "Throw My Bones" στις 20 Μαρτίου, το "Man Alive" στις 30 Απριλίου και το "Nothing at All" στις 10 Ιουλίου του 2020. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση του βρετανικού τσαρτ και αποτέλεσε το ένατο # 1 άλμπουμ τους στη Γερμανία. Η περιοδεία για την πρόωθηση του δίσκου ανακοινωθηκε ότι θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2021.
Προέλευση του ονόματος "Deep Purple"
Οι Deep Purple, χρωστάνε το όνομά τους στον πιανίστα Peter De Rose και πιο συγκεκριμένα, στην ομώνυμη μεγάλη jazz επιτυχία του, που τύγχανε να είναι και το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς του Ρίτσι Μπλάκμορ. Η σύνθεση είχε δημοσιευθεί το 1933 ως σύνθεση για πιάνο. Τον επόμενο χρόνο, ο Paul Whiteman το ενορχήστρωσε για την Big Band Orchestra του, η οποία έκανε την jazz, κυρία όπως του άρεσε να λέει. Η ενορχήστρωση αυτή έγινε τόσο δημοφιλής σε πωλήσεις παρτιτούρας, που είχε σαν αποτέλεσμα το 1939, να προστεθούν και στίχοι από τον Mitchell Parish:
"''When the deep purple falls
And the stars begin to twinkle in the sky
In the mist of a memory
you wander back to me
Breathing my name with a sigh…"
Μουσικοί
thumb|250px|Ο Ρίτσι Μπλάκμορ το 1970
Τζορτζ Τσακίρης
Ο Τζορτζ Τσακίρης (αγγλ.: George Chakiris, 16 Σεπτεμβρίου 1932) είναι Αμερικανός χορευτής και ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1961 Γουέστ Σάιντ στόρι (West Side Story), ταινία στην οποία υποδύθηκε των αρχηγό της συμμορίας των Sharks.
Βιογραφία
Ο Τζορτζ Τσακίρης, γεννήθηκε στο Νόργουντ του Οχάιο το 1932. Οι γονείς του ήταν ο Στίβεν Τσακίρης και η Ζωή Αναστασιάδου, Έλληνες μετανάστες. Ο Τσακίρης σπούδασε στην Αμερικανική Ακαδημία Χορού. μικρογραφία|Ο Τσακίρης (κέντρο) στο [[Γουέστ Σάιντ Στόρι (ταινία, 1961)|Γουέστ Σάιντ στόρι]] Ο ηθοποιός έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση το 1947 στην ταινία Σονάτα έρωτος (A Song of Love) με θέμα τη ζωή του Ρόμπερτ Σούμαν και της συζύγου του Κλάρας, όπου υποδύθηκε ένα από τα παιδιά της χορωδίας. Η κινηματογραφική του πορεία συνεχίστηκε κατά τη δεκαετία του 1950 κυρίως ως χορευτής σε ταινίες μιούζικαλ. Είναι ένας από τους χορευτές που πλαισίωναν τη Μέριλιν Μονρόε στο νούμερο Diamonds Are a Girl's Best Friend στην ταινία του Χάουαρντ Χοκς Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθιές (Gentlemen Prefer Blondes, 1953), καθώς κι ο παρτενέρ της Ρόζμαρι Κλούνεϊ στο μιούζικαλ Λευκά Χριστούγεννα (White Christmas, 1954). Εμφανίστηκε επίσης στη σκηνή της κηδείας στο μιούζικαλ του Βινσέντε Μινέλι Brigadoon, 1954. μικρογραφία|Ο Τσακίρης το 2019 Έλαβε διεθνή αναγνωρισιμότητα με τη συμμετοχή του στο μιούζικαλ των Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζερόμ Ρόμπινς Γουέστ Σάιντ στόρι (West Side Story, 1961) που βραβεύτηκε με 10 Όσκαρ. Ο Τσακίρης βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το ρόλο του Μπερνάρντο. Ο ηθοποιός είχε ερμηνεύσει στο θέατρο West End του Λονδίνου το ρόλο του Ριφ αρχηγό των Jets πριν λάβει μέρος στην κινηματογραφική μεταφορά του μιούζικαλ. Κατά τη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε επίσης στο πλευρό των Τσάρλτον Ίστον και Υβέτ Μιμιέ στην ταινία του 1963 Έρωτας και εξουσία (Diamond Head) καθώς και στο μιούζικαλ του Ζακ Ντεμί Τα κορίτσια του Ρόσφορντ (Les demoiselles de Rochefort, 1967) πλάι στους Τζιν Κέλι, Κατρίν Ντενέβ και Φρανσουάζ Ντορλεάκ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κυκλοφόρησε επίσης μερικά τραγούδια με σχετική επιτυχία.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, ο Τσακίρης δούλεψε περισσότερο στην τηλεόραση, όπου εμφανίστηκε σε σειρές όπως Wonder Woman, Medical Center, Χαβάη 5-0 (Hawaii Five-O), Ντάλας (Dallas), Η συγγραφέας ντετέκτιβ (Murder, She Wrote) καθώς και στη σαπουνόπερα Σάντα Μπάρμπαρα (Santa Barbara). Εμφανίστηκε επίσης στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς Οικογένεια Πάρτριτζ πλάι σε μιαν άλλη ηθοποιό του μιούζικαλ την Σίρλεϊ Τζόουνς.
Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην κωμική σειρά του 1996 Last of the Summer Wine, έκτοτε έχει αποσυρθεί, ασχολούμενος με τη δημιουργία κοσμημάτων από ασήμι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σέρχιο Μπουσκέτς
Ο Σέρχιο Μπουσκέτς (Sergio Busquets Burgos, 16 Ιουλίου 1988) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Σαβαδέλ που αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την Ίντερ Μαϊάμι.
Καριέρα
Ο Μπουσκέτς ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπαρτσελόνα C΄ το 2006, χωρίς όμως να έχει χρόνο συμμετοχής. Αγωνίστηκε μόνο σε ένα ματς. Το 2007 προάχθηκε στη Μπαρτσελόνα Β΄ και βοήθησε την ομάδα να προβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβιζιόν Β'. Με τον ερχομό του Ζοζέπ Γκουαρδιόλα στους «μπλαουγκράνα», ο Μπουσκέτς προάχθηκε στην κανονική ομάδα.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2008 ο Μπουσκέτς έκανε το ντεμπούτο του στη Πριμέρα Ντιβιζιόν εναντίον της Ρασίνγκ Σανταντέρ. Στις 22 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους έκανε 3ετής επέκταση του συμβολαίου του με ρήτρα που φτάνει στα 80.000.000€.
Τη σεζόν 2009-2010 ο Μπουσκέτς αντικαταστάθηκε από το Γιαγιά Τουρέ. Όμως σε έναν αγώνα για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10 ο Γιαγιά Τουρέ τραυματίζεται και δίνεται η ευκαιρία στον Μπουσκέτς να κερδίσει τις εντυπώσεις του Γκουαρδιόλα.
Την επόνενη σεζόν ο Μπουσκέτς έγινε πάλι βασικός στην εντεκάδα. Στις 27 Ιανουαρίου 2011 ο Ισπανός μέσος έκανε επέκταση του συμβολαίου μέχρι το 2015 και με ρήτρα εξαγοράς το ποσό των 150.000.000€.
Στις 24 Απριλίου 2012 ο Μπουσκέτς σκόραρε σπάνιας ομορφιάς γκολ εναντίον της Τσέλσι στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12. Όμως η Μπαρτσελόνα ηττήθηκε με 3-2. Μέχρι στιγμής στο πρωτάθλημα με την πρώτη ομάδα έχει αγωνιστεί σε 282 ματς και έχει σκοράρει 6 φορές.
Από τον Ιούλιο 2023 αγωνίζεται για την Ίντερ Μαϊάμι.
Εθνική Ομάδα
Στις 11 Οκτωβρίου 2008 ο Μπουσκέτς αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελπίδων. Στις 11 Φεβρουαρίου 2009 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ισπανίας στο φιλικό παιχνίδι με την Εθνική Αγγλίας. Το επίσημο ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στα προκριματικά του Μουντιάλ 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Μαϊάμι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Μάνι Μάτερ
Ο Μάνι Μάτερ (Mani Matter, 4 Αυγούστου 1936 – 25 Νοεμβρίου 1972) ήταν δημοφιλής Ελβετός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χανς-Πέτερ Μάτερ (Hans-Peter Matter).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάνι Μάτερ γεννήθηκε στο Χερτσόγκενμπούχζεε του Καντονίου της Βέρνης. Ο πατέρας του, Έρβιν Μάτερ, ήταν δικηγόρος και η μητέρα του, η Ολλανδή Βιλελμίνα ντε Χάαν-Μάτερ, ήταν γραμματέας. Οι γονείς του είχαν και μια κόρη δύο χρόνια μεγαλύτερή του, την Έλεν.
Μεγαλώνοντας στη Βέρνη, ο Μάνι άρχισε να ερμηνεύει δικά του τραγούδια στη βερνική διάλεκτο της γερμανικής σε τοπικές εκδηλώσεις και στο ραδιόφωνο, συνοδεύοντάς τα ο ίδιος με την κιθάρα του. Υπήρξε δραστήριος πρόσκοπος και ερμήνευσε τα πρώτα δικά του τραγούδια σε προσκοπικές εσπερινές συγκεντρώσεις. Επίσης ερμήνευσε μαζί με τους «Τροβαδούρους της Βέρνης» (Berner Troubadours).
Ο Μάνι Μάτερ σκοτώθηκε σε ηλικία 36 ετών σε τροχαίο δυστύχημα, που συνέβη κοντά στο Κίλχμπεργκ του Καντονίου της Ζυρίχης, ενώ πήγαινε σε μια συναυλία. Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Μπρεμγκάρτεν (Bremgartenfriedhof) στη Βέρνη. Ο Μάτερ ήταν έγγαμος με την Τζόυ Νταίμπελι (Joy Doebeli) από το 1963 και είχαν τρία παιδιά. Το στιχουργικό έργο του είναι αρχειοθετημένο στα Ελβετικά Λογοτεχνικά Αρχεία στη Βέρνη.
Αποδοχή
Τα τραγούδια του Μάνι Μάτερ στη διάλεκτο της Βέρνης παραμένουν πολύ δημοφιλή στο γερμανόφωνο τμήμα της Ελβετίας και ο καλλιτέχνης μια σημαντική επιρροή στη μουσική σκηνή της διαλέκτου στη Βέρνη, με τα τραγούδια του να ερμηνεύονται συχνά από άλλους τραγουδιστές. Μια τέτοια συλλογή κυκλοφόρησε το 1992 στο άλμπουμ Matter Rock. Τα τραγούδια του Μάτερ διδάσκονται συχνά σε σχολείο (ακόμα και σε μαθήματα για ενήλικες που επιθυμούν να μάθουν τη βερνική διάλεκτο της γερμανικής) και είναι γνωστά για τη μαλακή ειρωνεία τους. Το 2002 γυρίσθηκε το βιογραφικό ντοκιμαντέρ με τίτλο Mani Matter - Warum syt dir so truurig? σε σκηνοθεσία του Φρήντριχ Κάπελερ (Friedrich Kappeler)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί τραγουδιστές Κατηγορία:Τραγουδοποιοί
Σαλόρνο σουλλα Στράντα ντελ Βίνο
Το Σαλόρνο σουλλα Στράντα ντελ Βίνο (ιταλικά: Salorno sulla Strada del Vino) ή Σαλούρν αν ντερ Βάινστρασε (γερμανικά: Salurn an der Weinstraße) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Καριντάνα νταλλε Κάρτσερι
Η Καριντάνα νταλλε Κάρτσερι (ιταλικά : Carintana dalle Carceri) είχε καταγωγή από τη Βερόνα της Λομβαρδίας, ήταν Τριτημόρια του Ωρεού και Πριγκίπισσα της Αχαΐας. Η οικογένειά της ήταν φεουδάρχες, από τους τριτημόριους της Εύβοιας που ήρθαν εκεί το 1205 μετά την Δ΄ Σταυροφορία.
Πατέρας της ήταν ο Ρικάρντο νταλε Κάρτσερι (Riccardo dalle Carceri), βαρώνος της Β. Εύβοιας (Ωρεού) δηλ. ένας από τους τρεις βαρώνους της Εύβοιας (τριτημόριος, terzier), ο οποίος πέθανε το 1220.
Μετά τον θάνατο του αδελφού της Μαρίνο νταλε Κάρτσερι, ο διάδοχός του και εξάδελφός της Ναρτσότο ντάλε Κάρτσερι, έδωσε το ήμισυ της βαρωνίας του Ωρεού στην Καριντάνα. Το 1246 παντρεύτηκε τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο. Μετά τον θάνατό της το 1255 ο Γουλιέλμος διεκδίκησε την κληρονομιά της στον Ωρεό και ξεκίνησε πόλεμο με τους τριτημόριους βαρώνους της Εύβοιας, που έληξε με την Μάχη στο Καρύδι το 1258 και την συνθήκη που υπογράφηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Τριτημόριοι του Ωρεού Αικατερινη
Ηρακλής Χαλικιόπουλος
Γεννήθηκε το 1855. Από νωρίς τον μάγεψε το θέατρο και αν και αυτοδίδακτος γρήγορα διακρίθηκε σε δραματικούς και λεπτούς κωμικούς ρόλους. Με την έναρξη λειτουργίας του Βασιλικού θεάτρου προσλήφθηκε από τους πρώτους στο θίασο αυτού και σχεδόν αμέσως ανέλαβε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πέθανε το 1937. Στην εγκυκλοπαίδεια του Θόδωρου Έξαρχου αναφέρεται ως Χαλκιόπουλος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μούντα (γλώσσες)
Οι γλώσσες Μούντα είναι γλωσσική οικογένεια με εννέα περίπου εκατομμύρια ομιλητές στην ανατολική Ινδία και το Μπανγκλαντές. Συνιστούν κλάδο των αυστροασιατικών γλωσσών και θεωρούνται συνήθως ως κλάδος ο αντίποδας των επίσης αυστροασιατικών γλωσσών Μον-Χμερ της ΝΑ Ασίας, που σημαίνει ότι είναι μακρινοί συγγενείς της Βιετναμικής. Η προέλευση των γλωσσών Μούντα δεν είναι γνωστή, αν και πιστεύεται γενικώς ότι είναι αυτόχθονες γλώσσες της ανατολικής Ινδίας. Η Χο, η Μουντάρι και η Σαντάλι είναι αξιοσημείωτες γλώσσες αυτής της ομάδας.
Οι γλώσσες Μούντα έχουν δεχθεί επίδραση από άλλες ινδικές γλώσσες όπως η Σανσκριτική και οι Δραβιδικές γλώσσες, στις οποίες θεωρείται ότι έχουν εξίσου ασκήσει σημαντική επίδραση. Η οικογένεια γενικώς διαιρείται σε δύο κλάδους: τις βόρειες Μούντα, που μιλούνται στα υψίπεδα της Χότα Ναγκπούρ του Τζαρκάντ, στη Βεγγάλη και την Ορίσα και τις νότιες, που μιλούνται στην κεντρική Ορίσα και στα σύνορά της με το Άντρα Πραντές.
Σημαντικότερες θεωρούνται οι βόρειες Μούντα, από τις οποίες κύρια είναι η Σαντάλι. Οι γλώσσες της μιλούνται περίπου από το 90% των ομιλητών των γλωσσών Μούντα. Δεύτερη κατατάσσονται σε αριθμό ομιλητών οι γλώσσες Μουντάρι και Χο ακολουθούμενες από τις γλώσσες Κόρκου και Σόρα. Οι υπόλοιπες γλώσσες Μούντα μιλούνται από μικρές, απομονωμένες ομάδες ατόμων και είναι λίγο γνωστές.
Στα χαρακτηριστικά των γλωσσών Μούντα περιλαμβάνονται οι αριθμοί ενικός, δυικός και πληθυντικός, δύο γένη και η χρήση προθεμάτων ή βοηθητικών ρημάτων που υποδεικνύουν χρόνο. Στο φωνητικό σύστημα των γλωσσών Μούντα δεν είναι συχνές οι σειρές συμφώνων παρά μόνον στο μέσον της λέξης.
Diffloth (1974)
Αναφέρεται ευρέως στη βιβλιογραφία η διμερής ταξινόμηση Diffloth (1974:
Diffloth (2005)
Οι κλάδοι που καταγράφονται με έντονη γραφή θεωρούνται αδιαμφισβήτητες ομάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Αυστροασιατικές γλώσσες
Ευγενικό Έβρου
Το Ευγενικό είναι χωριό του Νομού Έβρου.
Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Μάνης του Δήμου Διδυμοτείχου, και βρίσκεται σε απόσταση 15 χλμ. από τα ελληνοτουρκικά σύνορα (Διδυμότειχο-ποταμός Έβρος) και 16 χλμ από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Απέχει περίπου 110 χλμ από την Αλεξανδρούπολη.Η παλαιά του ονομασία ήταν Ντελίκιοϊ.
Βρίσκεται στις ρίζες χαμηλών λόφων στη βόρεια άκρη της κοιλάδας του Ερυθροπόταμου ή Κοκκινοπόταμου, με πανοραμική θέα στην κοιλάδα του ποταμού.
Ιστορία
Η παλαιά τοποθεσία του ήταν πάνω στους λόφους, στην περιοχή: Παλαιοχώρια, περίπου 2 χλμ βορειοανατολικά του σημερινού χωριού. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Ντελίμουσλουκ και με παραφθορά Ντελίμις. Το χωριό, με την υπ' αριθμ. 103.295 από 29-08-1921 απόφαση του Υπουργού Πολιτικού Διοικητού Θράκης, με θέμα: "Περί μετονομασίας συνοικισμών του νομού Σαράντα Εκκλησιών", που δημοσιεύθηκε στο Παράρτημα της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, που εξεδίδετο στην έδρα του, την Αδριανούπολη, μετονομάσθηκε σε Δελήτιον. Το 1922 το χωριό μεταφέρθηκε στην τωρινή θέση του με σχέδιο πόλεως κατά το Ιπποδάμειο σύστημα - οικοδομικά τετράγωνα, με κεντρική πλατεία και οικόπεδα για εκκλησία και σχολείο. Σ' αυτό εγκαταστάθηκαν (Έλληνες) πρόσφυγες, διωγμένοι από την Ανατολική Θράκη, η οποία παραδόθηκε αμαχητί στην Τουρκία, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1955, κατόπιν ευεργεσίας (ύδρευση - μικρό υδραγωγείο με τέσσερις κοινόχρηστες βρύσες, κατά μήκος της κεντρικής όδού, τμήματος της Επαρχιακής Οδού Διδυμοτείχου - Λάδης) του γνωστού εθνικού ευεργέτη Ευγενίου Ευγενίδη, μετονομάσθηκε σε Ευγενικόν, με το από 26-07-1954 Β.Δ, που δημοσιεύθηκε στο υπ΄ αριθ. 188 ΦΕΚ της 19-08-1954, τ. Α΄.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2013
Το 99ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2013 διεξήχθη στις 20–21 Ιουλίου 2013 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, εκτός από τα πρωταθλήματα βάδην, 10χλμ και μαραθωνίου που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για όγδοη φορά στην ιστορία του.
Σχόλια
Μέτριες γενικά επιδόσεις σημειώθηκαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 2013. Στα περισσότερα αγωνίσματα οι επιδόσεις ήταν χειρότερες από εκείνες του πρωταθλήματος 2012. Μόνο σε οκτώ αγωνίσματα οι επιδόσεις των νικητών ήταν καλύτερες από εκείνες του προηγούμενου πρωταθλήματος. Σημειώθηκε μόνο ένα πανελλήνιο ρεκόρ, από τον Κώστα Δουβαλίδη στα 110μ. εμπ. με 13.34.
Ένας μόνο αθλητής κατάφερε να πετύχει δύο νίκες. Ήταν ο Τσάκωνας που επικράτησε στα 100μ και 200μ. Επίσης, δέκα αθλητές αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ήταν οι: Λ. Τσάκωνας (200μ), Αν. Δημητράκης (1500μ), Κ. Γκελαούζος (5.000μ), Κ. Δουβαλίδης (110μ εμπ.), Δ. Τσιάμης (τριπλούν), Κ. Φιλιππίδης (κοντώ), Μ. Σταματόγιαννης (σφαίρα), Αλ. Παπαδημητρίου (σφύρα), Γ. Τρέμος (δίσκος), Κυρ. Πηλίδης (δέκαθλο).
Ο Αλέξανδρος Παπαδημητρίου νίκησε για 16η συνεχόμενη χρονιά στη σφύρα και έγινε ο μοναδικός Έλληνας αθλητής που έχει τόσες συνεχόμενες νίκες. Έτσι αποχώρησε από τους στίβους ως αήττητος πρωταθλητής Ελλάδος.
Τα ταξίδια του Σάλιβαν
Η ταινία Τα ταξίδια του Σάλιβαν (αγγλ. Sullivan's Travels), αποτελεί κωμωδία παραγωγής 1942 σε σενάριο και σκηνοθεσία Πρέστον Στάρτζες. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τζόελ ΜακΚρέι και Βερόνικα Λέικ (σε μια από τις πρώτες της κινηματογραφικές εμφανίσεις). Ο τίτλος κάνει σαφή αναφορά στο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Σουίφτ Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ.
Το 1990 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου.
Υπόθεση
Ο Τζον Λ. Σάλιβαν (Τζόελ ΜακΚρέι) είναι ένας νέος σκηνοθέτης του Χόλιγουντ, που γυρίζει εμπορικές, αλλά ρηχές κωμωδίες. Αποφασίζει λοιπόν να αλλάξει ρότα σκηνοθετώντας την κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας "Ω, Αδελφέ Πού Είσαι", αλλά ο διευθυντής της εταιρίας στην οποία εργάζεται τον υποχρεώνει να γυρίσει ακόμη μια κωμωδία. Ο ιδεαλιστής Σάλιβαν, έρχεται σε ρήξη με το αφεντικό του κι αποφασίζει να δει τον ανθρώπινο πόνο και τα προβλήματα από πρώτο χέρι. Ξεκινάει λοιπόν ένα ταξίδι, ως αλήτης προκειμένου να γνωρίσει τις δυσκολίες της ζωής και να επιστρέψει στο στούντιο και να γυρίσει το αριστούργημά του. Το μόνο που καταφέρνει να βρει είναι μια όμορφη ξανθιά ηθοποιό για σύντροφο στο ταξίδι του (Βερόνικα Λέικ). Ο Σάλιβαν προθυμοποιείται να βοηθήσει την κοπέλα να ξεκινήσει την καριέρα της και την καλεί να επιστρέψει μαζί του στο Χόλιγουντ με το αυτοκίνητό του, αλλά το ζευγάρι συλλαμβάνεται από την αστυνομία. Όταν οι δυο τους αφήνονται ελεύθεροι, προσπαθούν να επιστρέψουν στο Χόλιγουντ επιβαίνοντας λαθραία σ' ένα τραίνο, όπου ο Σάλιβαν δέχεται επίθεση από ληστές που τον αφήνουν αναίσθητο στο τραίνο. Σύντομα ξυπνάει στην ύπαιθρο, όπου βρίσκει τον εαυτό του να δουλεύει σε καταναγκαστικά έργα.
Πληροφορίες παραγωγής
Η Paramount αγόρασε το σενάριο της ταινίας του Στάρτζες για 6.000 δολάρια. Ο σκηνοθέτης έγραψε το σενάριο για να σχολιάσει όλα εκείνα τα κοινωνικά μηνύματα που χαρακτήριζαν τις κωμωδίες των τελών της δεκαετίας του '30 (κυρίως του Φρανκ Κάπρα), όπου το αστείο είχε εγκαταληφθεί για να ευνοηθεί το μήνυμα. Ο Στάρτζες ίσως να είχε επίσης επηρεαστεί από τη ζωή του Τζον Γκάρφιλντ, ο οποίος πριν γίνει διάσημος είχε γυρίσει την αμερικανική ύπαιθρο είτε με ώτοστοπ, είτε ως λαθρεπιβάτης σε τραίνα. Ο Στάρτζες έγραψε το σενάριό του έχοντας στο μυαλό του τον ΜακΚρέι για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά η ανεύρεση της κατάλληλης ηθοποιού για το ρόλο που τελικά πήγε στην Βερόνικα Λέικ δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Αρχικές υποψήφιες ήταν η Μπάρμπαρα Στάνγουικ και Φράνσις Φάρμερ.
Τα στελέχη της Paramount ήθελαν τους τίτλους έναρξης της ταινίας να πλαισιώνονται από κινούμενα σχέδια, όπως είχε συμβεί και στην ταινία Η γυναίκα πειρασμός (The Lady Eve), το σχέδιο αυτό όμως δεν ευοδώθηκε ποτέ.
Οι λογοκριτές, του γραφείο του γερουσιαστή Χέιζ, είχαν αντιρρήσεις πάνω σε πολλά σημεία του αρχικού σεναρίου που έλαβαν. Είχαν την εντύπωση ότι η λέξη bum (=πισινός) επρόκειτο να λογοκριθεί στην Αγγλία και έδωσαν συστάσεις πάνω στις σκηνές στις οποίες ο Σάλιβαν κοιμάται πλάι στο κορίτσι στο τραίνο. Απαγορευόταν να γίνει οποιαδήποτε νύξη ότι υπήρξε σεξουαλική σχέση μεταξύ τους.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Μάιο του 1941 και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο. Η Βερόνικα Λέικ ήταν έξι μηνών έγκυος όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα και το αποκάλυψε στον σκηνοθέτη μόνο τότε. Ο Στάρτζες έγινε έξω φρενών όταν το έμαθε καθώς αυτό περιόριζε κατά πολύ τις κινήσεις που έπρεπε να κάνει η ηθοποιός. Ο Στάρτζες συμβουλεύτηκε γυναικολόγο για να διαβεβαιωθεί ότι η ηθοποιός μπορούσε να αναλάβει το ρόλο και προσέλαβε τη διάσημη σωσία της Λέικ, Σέριλ Γουόκερ για τις επικίνδυνες σκηνές. Η Ίντιθ Χεντ που σχεδίασε τα κοστούμια της ταινίας έπρεπε να βρει τρόπους ώστε να αποκρύψει την εγκυμοσύνη της Λέικ. Η Λέικ δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής από πολλά από τα μέλη του καστ και ο Τζόελ ΜακΚρέι αρνήθηκε να ξανασυνεργαστεί μαζί της. Αυτός ήταν κι ο λόγος που απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Παντρεύτηκα μια Μάγισσα (I Married a Witch, 1942). Όμως κι ο Φρέντρικ Μαρτς που ανέλαβε το ρόλο στην εν λόγω ταινία είχε ακριβώς την ίδια κακή σχέση με την Λέικ. Ο ΜακΚρέι είχε καλές σχέσεις με τον Πρέστον Στάρτζες και μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων του έκανε δώρο ένα ρολόι με την επιγραφή: Για την καλύτερη σκηνοθεσία που έλαβα ποτέ μου.
Εμπορικότητα
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις Η.Π.Α. στις 4 Δεκεμβρίου του 1941, χωρίς να κάνει ιδιαίτερη επιτυχία. Οι προηγούμενες ταινίες του Στάρτζες Εκλογικά Σκάνδαλα (The Great McGinty, 1940) και Η Γυναίκα Πειρασμός είχαν κάνει τεράστια εμπορική επιτυχία.
Αποδοχή
Το 1990 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου, ενώ το 2007 το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 67η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Ουρανία Γκούζου
Η Ουρανία Γκούζου (γεν. 25/01/1981) είναι διεθνής αθλήτρια του βόλεϊ. Έχει ύψος 1,84 και αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό ως κεντρική.
Βιογραφικό
Η Ουρανία Γκούζου γεννήθηκε το 1981 στην Καλαμάτα, όπου έκανε τα πρώτα βήματα στον τοπικό σύλλογο «Ακρίτας». Εκεί αναδείχθηκε και στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, την οποία τη σεζόν 2001-02 βοήθησε να προαχθεί από την Α2 στην Α1 εθνική κατηγορία. Τον Ιούνιο του 2001 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα γυναικών, αν και παίκτρια της Α2. Το 2002-03 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 με την ΑΕΚ. Το 2007 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο και το 2011 επέστρεψε στην ΑΕΚ.
Το 2013 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα της παίρνοντας μεταγραφή για την πολυνίκη ομάδα της χώρας, τον Παναθηναϊκό.
Πολυτιμότερη παίκτρια
Τη σεζόν 2008-09 η Ουρανία αναδείχθηκε πολυτιμότερη αθλήτρια (MVP) της 22ης αγωνιστικής, με 14 πόντους, 11/18 επιθέσεις, 1 άσο, 2 μπλοκ και 9 άμυνες, στο νικηφόρο αγώνα της ομάδας της επί του Ηρακλή Κηφισιάς, με τον οποίο ολοκληρώθηκε η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος.
Επίσης, αναδείχθηκε MVP της προημιτελικής φάσης των πλεϊ-οφ σημειώνοντας σε τρία ματς: 34 πόντους, 3 άσσους, 15/36 επιθέσεις και 16 μπλοκ. Επί πλέον έβγαλε 14 άμυνες συμβάλλοντας σημαντικά στην πρόκριση της ομάδας της στα ημιτελικά.
Εθνική ομάδα
Η Ουρανία Γκούζου συμμετείχε με την Εθνική Ομάδα Γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001, που κατέλαβε την 9η θέση. Επίσης, κλήθηκε ξανά το 2009 για τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Εθνικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Φρειδερίκος του Νερ
Ο Φρειδερίκος, δανικά Frederik (23 Αυγούστου 1800 - 2 Ιουλίου 1865) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν πρίγκιπας του Νερ (γερμ. Noer, δαν. Nør).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και της Λουίζας Αυγούστας, κόρης του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας (νομικά), μάλλον όμως του εραστή της μητέρας της Γιόχαν Φρίντριχ Στρούενσε (βιολογικά).
Γεννήθηκε στο Κίελο. Η μητέρα του ήταν αδελφή του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας και η αδελφή του Καρολίνα Αμαλία ήταν σύζυγος του Χριστιανού Η΄ της Δανίας. Έτσι είχε σειρά στη διαδοχή του δανικού θρόνου. Ο Φρειδερίκος νυμφεύτηκε την Ερριέττα, 5η απόγονο του Χριστιανού Ε΄ της Δανίας. Η αδελφή της Λουίζα Σοφία είχε παντρευτεί τον Χριστιανό Αύγουστο Β΄, αδελφό του Φρειδερίκου.
Οικογένεια
Το 1858 απεβίωσε η Ερριέττα και ο Φρειδερίκος έκανε τον Νοέμβριο του 1864 δεύτερο γάμο με τη Μαίρη Εσθήρ Λι, κόρη του Δαβίδ Λι, εμπόρου· δεν απέκτησαν τέκνα, αφού ο Φρειδερίκος απεβίωσε λίγους μήνες μετά τον γάμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Αρένα της Βερόνας
μικρογραφία| Η Αρένα της Βερόνας σε νυχτερινή λήψη, 2018Η Αρένα της Βερόνας (Arena di Verona) είναι ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο του 30 μ.Χ, ευρισκόμενο στην Πιάτσα Μπρα στη Βερόνα της Ιταλίας. Χρησιμοποιείται ως και στη σημερινή εποχή για διάφορες παραστάσεις, ειδικότερα για οπερατικές.
Νύχτα Αγωνίας
μικρογραφία|260x260εσ|[[Ίνγκριντ Μπέργκμαν και Γκρέγκορι Πεκ σε σκηνή της ταινίας]] Το Νύχτα αγωνίας (πρωτότυπος τίτλος Spellbound), γνωστό και ως Έκστασις και Νύχτες αγωνίας στο Σπέλμπουντ, είναι αμερικανική θρίλερ - ψυχολογική ταινία, παραγωγής 1945, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Το σενάριο της ταινίας, το οποίο έγραψαν οι Μπεν Χεκτ και Άνγκους ΜακΦέιλ, είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του 1927 The House of Dr. Edwardes των Χίλαρι Σέιντ Τζορτζ Σόντερς και Τζον Πάλμερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Γκρέγκορι Πεκ και η Ίνγκριντ Μπέργκμαν.
Πλοκή
Ο διευθυντής της ψυχιατρικής κλινικής The Green Manors, γιατρός Μέρτσισον (Λίο Τ. Κάρολ) ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη θέση του και περιμένει τον αντικαταστάτη του, τον γιατρό Έντουαρντς (Γκρέγκορι Πεκ). Ο Έντουαρντς φτάνει στην κλινική και γοητεύεται από την όμορφη αλλά ψυχρή γιατρό Κοντσάνς Πίτερσεν (Ίνγκριντ Μπέργκμαν). Οι δυο τους ερωτεύονται, αλλά σύντομα γίνεται γνωστό ότι ο άνδρας που παρουσιάστηκε ως γιατρός Έντουαρντς είναι στην πραγματικότητα απατεώνας.
Ο άνδρας που έχει χάσει τη μνήμη του το σκάει από την κλινική κι η Κονστάνς, ακόμα ερωτευμένη μαζί του, τρέχει ξωπίσω του και τον συναντά σε ένα ξενοδοχείο. Η Κονστάνς υπόσχεται στον άνδρα ότι πρόκειται να τον βοηθήσει να βρει τη μνήμη του κι οι δυο τους ξεκινούν τις έρευνες προκειμένου να εξιχνιάσουν το μυστήριο της εξαφάνισης του πραγματικού γιατρού Έντουαρντς.
Παραγωγή
Η ταινία δημιούργησε μεγάλη ρήξη στις σχέσεις μεταξύ του Άλφρεντ Χίτσκοκ και του παραγωγού Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ. Ο Χίτσκοκ είχε υπογράψει συμβόλαιο με την εταιρία του Σέλζνικ το 1939, αλλά από το 1939 μέχρι και το 1945 είχε γυρίσει μόνο τρεις ταινίες (εκτός του Νύχτα αγωνίας οι άλλες δυο ήταν το Ρεβέκκα (Rebecca, 1940) και το Υπόθεση Παραντάιν (The Paradine Case, 1947)) για τον παραγωγό. Στο μεταξύ ο Σέλζνικ τον δάνειζε όποτε έκρινε σωστό σε άλλα κινηματογραφικά στούντιο. Ο Σέλζνικ είχε θετική εμπειρία από την ψυχανάλυση και ζήτησε από το Χίτσκοκ να σκηνοθετήσει μια ταινία πάνω στο θέμα. Έφερε επίσης τον ψυχαναλυτή του στα γυρίσματα ως τεχνικό σύμβουλο κάτι που προκάλεσε την οργή του σκηνοθέτη.
Η διένεξη συνεχίστηκε όταν ο Σέλζνικ προσέλαβε το σουρεαλιστή Ισπανό ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί για να οραματιστεί τις σκηνές που σχετίζονταν με την ψυχολογική ψευδαίσθηση. Ο ζωγράφος δημιούργησε τη σκηνή του ονείρου του Γκρέγκορι Πεκ, στην οποία ο Χίτσκοκ είχε ελάχιστη ανάμειξη. Η δουλειά του Νταλί ξεπέρασε τις προσδοκίες του Σέλζνικ και παρά το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της, ένα κομμάτι της σκηνής του ονείρου στο οποία η Ίνγκριντ Μπέργκμαν μεταμορφωνόταν σε άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος αφαιρέθηκε από την ταινία. Ο Ντόναλντ Σπότο αναφέρει στη βιογραφία του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τίτλο The Dark Side of Genius ότι η Ίνγκριντ Μπέργκμαν υποστήριξε ότι η σεκάνς του ονείρου, πριν την επεξεργαστεί ο Σέλζνικ, είχε διάρκεια 20 περίπου λεπτών. Το υλικό που αφαιρέθηκε από την ταινία έχει πλέον χαθεί, ενώ σώζονται μόνο φωτογραφίες από τα γυρίσματα στο αρχείο του Σέλζνικ. Ο Σέλζνικ προσέλαβε τον Γουίλιαμ Κάμερον Μένζις με τον οποίο είχε συνεργαστεί και στο Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With the Wind, 1939) για τη δημιουργία των σκηνικών της ταινίας.
Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Μίκλος Ρόζα, ο οποίος βραβεύτηκε με όσκαρ για τη δουλειά του. Ο Σέλζνικ ήθελε αρχικά να προσλάβει τον Μπέρναρντ Χέρμαν, ο οποίος εκείνη την περίοδο δεν ήταν διαθέσιμος. Παρά το γεγονός ότι η μουσική επιμέλεια του Ρόζα για την ταινία θεωρείται ως μια από τις καλύτερες που έκανε ποτέ ο συνθέτης, ο Χίτσκοκ είχε αντίθετη άποψη. Ο σκηνοθέτης θεωρούσε ότι το μουσικό θέμα της ταινίας παρεμπόδιζε τη δική του δουλειά. Ο Ρόζα δήλωσε ότι μετά από εκείνη τους τη συνεργασία δεν ξαναείδε ποτέ τον σκηνοθέτη.
Υποδοχή
Μετά την κυκλοφορία της, η ταινία έσπασε όλα τα ρεκόρ στο Λονδίνο. Γέμισε τα δυο μεγαλύτερα σινεμά της πρωτεύουσας της Αγγλίας, κάνοντας υψηλές πωλήσεις που δίηρκεσαν περίπου έναν μήνα.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 6 βραβεία Όσκαρ το 1946. Τη βραδιά των όσκαρ όμως έλαβε τελικά μονάχα ένα βραβείο για τη μουσική επένδυση του Μίκλος Ρόζα. Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν παρά το γεγονός ότι έλαβε το βραβείο των κριτικών της Νέας Υόρκης για την ερμηνεία της στην ταινία δεν προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου καθώς η ακαδημία προτίμησε την ερμηνεία της στην ταινία Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας (The Bells of St. Mary's) της ίδιας χρονιάς. Η ταινία που ήταν υποψήφια και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας έχασε το βραβείο από Το χαμένο Σαββατοκύριακο (The Lost Weekend, 1945) του Μπίλι Γουάιλντερ. Ο Χίτσκοκ έλαβε την τρίτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας κι έχασε από τον Γουάιλντερ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Αρένα της Βερόνας
Η Αρένα της Βερόνας επιλέχθηκε ως χώρος διεξαγωγής της τελετής λήξεως των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026 και της τελετής έναρξης των Χειμερινών Παραολυμπιακών Αγώνων του 2026.
Λυρικό θέατρο
Οι πρώτες παρεμβάσεις για την ανάκτηση της λειτουργίας της αρένας ως χώρος διεξαγωγής παραστάσεων ξεκίνησαν κατά την Αναγέννηση. Αρκετούς αιώνες αργότερα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850, στο κτίριο ανέβηκαν παραστάσεις όπερας, ένεκα της εξαιρετικής ακουστικής του. Το 1913, ο Ιταλός οπερατικός τενόρος Τζοβάνι Ζενατέλο και ο ιμπρεσάριος Οτόνε Ροβάτο ηγήθηκαν μιας προσπάθειας να μετατραπεί η Αρένα σε λυρικό θέατρο. Η πρώτη οπερατική παραγωγή του 20ου αιώνα στην Αρένα, μια παράσταση της Άιντα του Τζουζέπε Βέρντι, πραγματοποιήθηκε στις 10 Αυγούστου εκείνου του έτους, για να εορταστεί η γέννηση του επιφανούς οπερατικού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι 100 χρόνια πριν, το 1813. Παρόντες στην παράσταση αυτή ήταν, μεταξύ άλλων, οι συνθέτες Τζάκομο Πουτσίνι και Πιέτρο Μασκάνι. Από τότε, κατά τις θερινές περιόδους παρουσιάζονται οπερατικές παραγωγές στην Αρένα, με εξαίρεση τα διαστήματα 1915 – 1918 και το 1940 – 1945, κατά τα οποία η Ιταλία εμπλεκόταν στους Α' και Β' παγκοσμίους πολέμους. Στη σημερινή εποχή, τουλάχιστον τέσσερις παραγωγές ανεβαίνουν κάθε χρόνο μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου. Τους χειμερινούς μήνες, οι τοπικές εταιρείες όπερας και μπαλέτου παρουσιάζουν παραστάσεις στο Τεάτρο Φιλαρμόνικο.
Το 1947, η επιφανής υψίφωνος Μαρία Κάλλας έκανε το ντεμπούτο της στην Ιταλία πρωταγωνιστώντας ως Αΐντα σε μια παραγωγή της ομώνυμης όπερας στην Αρένα της Βερόνας. Ακόμα, οι ονομαστοί μονωδοί Τζουζέπε Ντι Στέφανο, Τίτο Γκόμπι και Ρενάτα Τεμπάλντι τραγούδησαν εκεί κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Για τις παραγωγές όπερας στην Αρένα της Βερόνας δεν χρησιμοποιούνταν μικρόφωνα ή μεγάφωνα μέχρι να εγκατασταθεί ένα σύστημα ενίσχυσης ήχου το 2011.
Λοιπές χρήσεις
μικρογραφία| Η Τζιάνα Νανίνι στην τελετή των βραβείων Wind Music Awards στην Αρένα της Βερόνας το 2016 Στη σύγχρονη εποχή η αρένα έχει φιλοξενήσει επίσης πολλές συναυλίες διεθνών ροκ και ποπ συγκροτημάτων, ενώ κατά τα έτη 1981, το 1984, το 2010, το 2019 και το 2022 η Αρένα φιλοξένησε την παρουσίαση του Γύρου της Ιταλίας, με χιλιάδες κόσμου να προσέρχονται για να παρακολουθήσουν την απονομή των βραβείων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια
Ευαρχοντομυωξοί
Οι Ευαρχοντομυωξοί (Euarchontoglires, συνώνυμο με το Supraprimates) είναι κλάδος των θηλαστικών, τα ζώντα μέλη των οποίων είναι τα τρωκτικά, τα λαγόμορφα, οι δενδρομυγαλές, τα δερμόπτερα και τα πρωτεύοντα (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων).
Εξελικτικές σχέσεις
Ο κλάδος των Ευαρχοντομυωξών βασίζεται σε αναλύσεις ακολουθιών DNA καθώς και σε δεδομένα παρουσίας/απουσίας ρετρομεταθετών, συνδυάζοντας τον κλάδο των μυωξών (Glires), ο οποίος αποτελείται από τα τρωκτικά και τα λαγόμορφα με αυτόν των Ευάρχοντων, κλάδος που αποτελείται από τις δενδρομυγαλές, τα πρωτεύοντα και τα δερμόπτερα. Οι Ευαρχοντομυωξοί αναγνωρίζονται ως μία από τις τέσσερεις κύριες ομάδες των Ευθήριων (περιλαμβάνουν τα πλακουντοφόρα θηλαστικά). Αυτοί οι τέσσερεις κλάδοι συνήθως αναφέρονται χωρίς λινναία βαθμίδα, αλλά τους αποδίδεται η βαθμίδα της κοόρτης ή της μεγατάξης και υπερτάξης. Οι σχέσεις ανάμεσα στις τέσσερεις κοόρτες, Ευαρχοντομυωξοί, Ξέναρθρα, Λαυρασιαθήρια και Αφροθήρια, και η ταυτότητα της προέλευσης του πλακούντα παραμένουν κάπως αμφιλεγόμενα.
Οι Ευαρχοντομυωξοί πιθανότατα διαχωρίστηκαν από την αδελφική ομάδα των Λαυρασιαθήριων πριν περίπου 85 με 95 εκατομύρια χρόνια, αναπτυσσόμενοι στην ομάδα νησιών της Λαυρασίας που αργότερα θα γινόταν η Ευρώπη. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται σε απολιθώματα καθώς και μοριακά δεδομένα. Ο κλάδος των Ευαρχοντομυωξών και των Λαυρασιαθήριων αναγνωρίζεται ως Βορεοευθήρια.
Οργάνωση
Η υποτιθέμενη σχέση ανάμεσα στους Ευαρχοντομυωξούς είναι ως εξής:
Χόφενχαϊμ 1899
thumb|130px|Παλαιό λογότυπο Η Χόφενχαϊμ (γερμανικά: Hoffenheim) είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που αγωνίζεται στην Μπούντεσλιγκα. Ιδρύθηκε το 1899 και εδρεύει στο Χόφενχαϊμ, ένα προάστιο 3.100 κατοίκων της πόλης Ζίνσχαϊμ του ομοσπονδιακού κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης.
Το πλήρες όνομα του συλλόγου είναι "Turn- und Sportgemeinschaft 1899 Hoffenheim". Από το 2007 αποφάσισε να υιοθετήσει την πιο σύντομη εκδοχή του ονόματος "1899 Hoffenheim". Χρώματα της ομάδας αποτελούν το μπλε και το λευκό.
Έχει τα παρατσούκλια: "Hoffe", "Hoppenheim" (από το όνομα του ιδιοκτήτη της Dietmar Hopp) και "18,99 € Hoffenheim". Το τελευταίο παραπέμπει στην τακτική του συλλόγου να μην κάνει ακριβές μεταγραφές.
Αγωνίζεται στο Στάδιο Ράιν-Νέκαρ Αρένα, χωρητικότητας 30.150 θεατών. Πρόεδρος είναι ο Πέτερ Χόφμαν (Peter Hofmann) και προπονητής ο Ραλφ Ράνγκνικ (Ralf Rangnick).