cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουβανική Επανάσταση
Επίθεση στο στρατοπέδο Ντομίνγκο Γκοϊκουρία
Ενώ οι αδελφοί Κάστρο και οι άλλοι αντάρτες του Κινήματος της 26ης Ιουλίου εκπαιδεύονταν στο Μεξικό και προετοιμάζονταν για την αμφίβια επίθεση τους στην Κούβα, μια άλλη επαναστατική ομάδα ακολούθησε το παράδειγμα της επίθεσης στους Στρατώνες της Μονκάνδα. Στις 29 Απριλίου 1956 και ώρα 12:50 μ.μ. κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης Λειτουργίας, μια ανεξάρτητη ομάδα ανταρτών περίπου 100 ανταρτών με επικεφαλής τον Ρέινολ Γκασία επιτέθηκε στο στρατόπεδο Ντομίνγκο Γκοϊκουρία στην επαρχία Ματάνζας. Η επίθεση αποκρούστηκε με δέκα αντάρτες και τρεις στρατιώτες που σκοτώθηκαν στις μάχες, και ένας επαναστάτης εκτελέστηκε με συνοπτική διαδικασία από τον διοικητή της φρουράς. Ο ιστορικός του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Φλόριντα, Μιγκέλ Α. Μπρίτο, βρισκόταν στον κοντινό καθεδρικό ναό όταν ξεκίνησε η μάχη και γράφει πως: «Εκείνη την ημέρα, ξεκίνησε η Κουβανική Επανάσταση για μένα και το Ματάνζας».
Κλιμακούμενη σύγκρουση
300px|thumb|Χάρτης της Κούβας που δείχνει την τοποθεσία της άφιξης των ανταρτών στο Γκράνμα στα τέλη του 1956, το προπύργιο των ανταρτών στη Σιέρα Μαέστρα και τη διαδρομή του Γκεβάρα και του Σινφουένγκος προς την Αβάνα μέσω της επαρχίας Λας Βίλλας τον Δεκέμβριο του 1958
Άφιξη Γκράνμα
Το σκάφος Γράνμα αναχώρησε από το Τούξπαν της Βερακρούζ του Μεξικού, στις 25 Νοεμβρίου 1956, μεταφέροντας τους αδελφούς Κάστρο και 80 άλλους, συμπεριλαμβανομένων των Τσε Γκεβάρα και Καμίλο Σινφουένγκος, παρόλο που το σκάφος σχεδιάστηκε να δέχεται μόνο 12 άτομα με μέγιστο αριθμό 25 ατόμων. Στις 2 Δεκεμβρίου, κατέπλευσε στην Πλάγια Λας Κολοράντας, στον δήμο Νιγκουέρο, φτάνοντας δύο ημέρες αργότερα από το προγραμματισμένο χρόνο επειδή το σκάφος ήταν πολύ φορτωμένο, σε αντίθεση με τις πρακτικές διαδρομές ιστιοπλοΐας. Αυτό διέλυσε κάθε ελπίδα για μια συντονισμένη επίθεση με την πτέρυγα του Κινήματος. Όταν έφτασε και βγήκε από το πλοίο, η ομάδα των ανταρτών άρχισε να κατευθύνεται προς τα βουνά Σιέρα Μαέστρα, μιας οροσειράς στη νοτιοανατολική Κούβα. Τρεις ημέρες μετά την έναρξη του οδοιπορικού, ο στρατός του Μπατίστα επιτέθηκε και σκότωσε τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες στο Γκράνμα, με τον ακριβή αριθμό να αμφισβητείται, καθώς περισσότεροι από είκοσι από τους αρχικούς ογδόντα δύο άνδρες επέζησαν από τις αρχικές συναντήσεις με τον κουβανικό στρατό και διέφυγαν στη Σιέρα Μαέστρα.
Η ομάδα των επιζώντων περιελάμβανε τους Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο, Τσε Γκεβάρα και Καμίλο Σιενφουέγκος. Οι διασκορπισμένοι επιζώντες, μόνοι ή σε μικρές ομάδες, περιπλανήθηκαν στα βουνά αναζητώντας ο ένας τον άλλον. Τελικά, οι άνδρες θα ξανασυνδεθούν –με τη βοήθεια των προσκείμενων χωρικών– και θα αποτελούσαν τον πυρήνα της ηγεσίας του αντάρτικου στρατού. Πολλές γυναίκες επαναστάτριες, συμπεριλαμβανομένης της Σέλια Σάντσεζ και της Χέιντι Σανταμαρία (αδερφή του Άμπελ Σανταμαρία), βοήθησαν επίσης τις επιχειρήσεις του Φιντέλ Κάστρο στα βουνά.
Επίθεση στο προεδρικό μέγαρο
300px|thumb|left|Επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο της Αβάνας, 13 Μαρτίου 1957 Στις 13 Μαρτίου 1957, μια ξεχωριστή ομάδα επαναστατών - η αντικομμουνιστική Φοιτητική Επαναστατική Διεύθυνση, αποτελούμενη κυρίως από φοιτητές - εισέβαλε στο Προεδρικό Μέγαρο στην Αβάνα, προσπαθώντας να δολοφονήσει τον Μπατίστα και να ανατρέψει την κυβέρνηση. Η επίθεση κατέληξε σε απόλυτη αποτυχία. Ο αρχηγός των φοιτητών, Χοσέ Αντόνιο Ετσεβαρία, πέθανε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με τις δυνάμεις του Μπατίστα στον ραδιοφωνικό σταθμό της Αβάνας που είχε καταλάβει για να διαδώσει την είδηση ​​του αναμενόμενου θανάτου του Μπατίστα. Η ομάδα των επιζώντων περιελάμβανε τον Δρ. Ουμπέρτο Καστέλο (ο οποίος αργότερα έγινε Γενικός Επιθεωρητής στο Εσκαμπράι), τον Ρολάντο Κουμπέλα και τον Φαούρ Χομόν (και οι δύο μεταγενέστεροι διοικητές του Κινήματος της 13ης Μαρτίου, με κέντρο τα βουνά Εσκαμπράι της επαρχίας Λας Βίλλας).
Το σχέδιο, όπως εξήγησε ο Φαούρ Χομόν, ήταν να επιτεθεί στο Προεδρικό Μέγαρο από μια ομάδα καταδρομών πενήντα ανδρών και ταυτόχρονα να υποστηρίξει την επιχείρηση εκατό ανδρών που θα καταλάμβαναν τον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Ρελόι στο κτίριο του Ραδιομεγάρου CMQ για να ανακοινωθεί ο θάνατος του Μπατίστα. Η επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο θα είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση του Μπατίστα και ο σκοπός της κατάληψης του Ράδιο Ρελόι, ήταν να ανακοινωθεί ο θάνατος του Μπατίστα και να καλέσουν σε γενική απεργία, καθώς και να υποκινήσουν τον λαό της Αβάνας να συμμετάσχει στον ένοπλο αγώνα. Ωστόσο, αυτή η δευτερεύουσα επιχείρηση υποστήριξης δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ καθώς οι άνδρες που επρόκειτο να συμμετάσχουν δεν έφτασαν ποτέ στον τόπο των γεγονότων λόγω απροθυμίας της τελευταίας στιγμής. Αν και οι επιτιθέμενοι έφτασαν στον τρίτο όροφο του Προεδρικού Μεγάρου, δεν εντόπισαν ούτε εκτέλεσαν τον Μπατίστα.
Ναυτική ανταρσία στο Σιενφουέγκος
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1957 μέλη του κουβανικού ναυτικού στη Ναυτική Βάση του Σιενφουέγκος οργάνωσαν μια εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Μπατίστα. Με επικεφαλής κατώτερους αξιωματικούς που έδειξαν συμπάθεια προς το Κίνημα της 26ης Ιουλίου, προοριζόταν αρχικά να συμπέσει με την κατάληψη πολεμικών πλοίων στο λιμάνι της Αβάνας. Σύμφωνα με πληροφορίες, μεμονωμένοι αξιωματούχοι της Πρεσβείας των ΗΠΑ γνώριζαν το σχέδιο και είχαν υποσχεθεί την αναγνώριση των ΗΠΑ εάν ήταν επιτυχής.
Στις 5:30 π.μ. η βάση ήταν στα χέρια των στασιαστών. Τα περισσότερα από τα 150 στελέχη του ναυτικού που κοιμούνταν στη βάση ενώθηκαν με τους 28 αρχικούς συνωμότες, ενώ 18 αξιωματικοί συνελήφθησαν. Περίπου 200 μέλη του Κινήματος της 26ης Ιουλίου και άλλοι υποστηρικτές των ανταρτών μπήκαν στη βάση από την πόλη και τους δόθηκαν όπλα. Το Σιενφουέγκος βρισκόταν στα χέρια των ανταρτών για αρκετές ώρες. Μέχρι το απόγευμα, κυβερνητική μηχανοκίνητη μονάδα πεζικού είχε φτάσει από τη Σάντα Κλάρα, που υποστηρίζονταν από βομβαρδιστικά Β-26. Ακολούθησαν τεθωρακισμένες μονάδες από την Αβάνα. Μετά από οδομαχίες όλο το απόγευμα και τη νύχτα, οι τελευταίοι από τους αντάρτες, που άντεξαν στο αρχηγείο της αστυνομίας, σκοτώθηκαν. Περίπου 70 στασιαστές και υποστηρικτές των ανταρτών εκτελέστηκαν και τα αντίποινα εναντίον αμάχων προστέθηκαν στον εκτιμώμενο συνολικό αριθμό των νεκρών των 300 ανδρών. Η χρήση βομβαρδιστικών και αρμάτων μάχης που είχαν παρασχεθεί πρόσφατα στο πλαίσιο μιας συμφωνίας όπλων ΗΠΑ-Κούβας ειδικά για χρήση στην άμυνα, αύξησε τις εντάσεις μεταξύ των δύο κυβερνήσεων.
Κουβανικές γενικές εκλογές 1958
thumb|left|Ο τελευταίος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος Αντρές Ριβέρο Αγουέρο το 1958 Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κούβα στις 3 Νοεμβρίου 1958. Οι τέσσερις κύριοι προεδρικοί υποψήφιοι ήταν ο Κάρλος Μάρκες Στέρλινγκ του Partido del Pueblo Libre, ο Ραμόν Γκράου του Partido Auténtico, ο Αντρές Ριβέρο Αγουέρο της Coalición Progresista Nacional και ο Αλμπέρτο Σάλας Αμάρο για το κόμμα Union Cubana. Η προσέλευση των ψηφοφόρων υπολογίστηκε σε περίπου 50% των ψηφοφόρων. Αν και ο Αγουέρο κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με 70% των ψήφων, δεν μπόρεσε να αναλάβει τα καθήκοντά του λόγω της Κουβανικής Επανάστασης.
Ο Αγουέρο επρόκειτο να ορκιστεί στις 24 Φεβρουαρίου 1959. Σε μια συνομιλία που είχε με τον Αμερικανό πρεσβευτή Ερλ Σμιθ στις 15 Νοεμβρίου 1958, αποκάλεσε τον Κάστρο «άρρωστο» και δήλωσε ότι θα ήταν αδύνατο να επιτευχθεί συμφωνία με αυτόν. Ο Αγουέρο ανέφερε επίσης ότι σχεδιάζει να αποκαταστήσει τη συνταγματική κυβέρνηση και θα συγκαλέσει νέα Συνταγματική Συνέλευση μετά την ανάληψη των καθηκόντων του.
Αυτές ήταν οι τελευταίες δημοκρατικές εκλογές στην Κούβα, καθώς το Σύνταγμα της Κούβας του 1940, το Κογκρέσο και η Γερουσία της Κουβανικής Δημοκρατίας, διαλύθηκαν γρήγορα λίγο αργότερα. Οι αντάρτες είχαν καλέσει δημοσίως σε εκλογικό μποϊκοτάζ, εκδίδοντας το Μανιφέστο του Ολοκληρωτικού Πολέμου στις 12 Μαρτίου 1958, απειλώντας ότι θα σκοτώσουν όποιον ψήφιζε.
Μάχη της Σάντα Κλάρα και πτώση του Μπατίστα
thumb|300px|right|Είσοδος στην Αβάνα του Κάστρο και του Μάτος. 8 Ιανουαρίου 1959. Στις 31 Δεκεμβρίου 1958, η μάχη της Σάντα Κλάρα έλαβε χώρα σε ένα σκηνικό μεγάλης έντασης. Η πόλη της Σάντα Κλάρα έπεσε στις συνδυασμένες δυνάμεις των ανταρτών του Τσε Γκεβάρα, του Σιενφουέγκος και της Φοιτητικής Επαναστατικής Διεύθυνσης με επικεφαλής τους Κομαντάντε Ρολάντο Κουμπέλα,Χουάν Αμπραχάντες και Γουίλιαμ Αλεξάντερ Μόργκαν. Τα νέα για αυτές τις ήττες προκάλεσαν πανικό στον Μπατίστα, ο οποίος διέφυγε από την Κούβα αεροπορικώς για τη Δομινικανή Δημοκρατία λίγες ώρες αργότερα την 1η Ιανουαρίου 1959. Ο Κομαντάντε Αλεξάντερ Μόργκαν συνέχισε τις μάχες καθώς ο Μπατίστα έφευγε και είχε καταλάβει την πόλη Σιενφουέγκος μέχρι τις 2 Ιανουαρίου. Ο Κουβανός στρατηγός Ελότζιο Καντίλο μπήκε στο Προεδρικό Μέγαρο της Αβάνας, όπου και ανακήρυξε τον δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κάρλος Πιέντρα ως νέο πρόεδρο της Κούβας και άρχισε να διορίζει νέα μέλη στην παλιά κυβέρνηση του Μπατίστα.
Όταν ο Κάστρο έμαθε για τη φυγή του Μπατίστα το πρωί, ξεκίνησε αμέσως διαπραγματεύσεις για να αναλάβει το Σαντιάγο ντε Κούβα. Στις 2 Ιανουαρίου, ο στρατιωτικός διοικητής της πόλης, συνταγματάρχης Ρουμπίντο, διέταξε τους στρατιώτες του να μην πολεμήσουν και οι δυνάμεις του Κάστρο κατέλαβαν την πόλη. Οι δυνάμεις του Γκεβάρα και του Σιενφουέγκος μπήκαν στην Αβάνα την ίδια περίπου ώρα. Δεν είχαν συναντήσει καμία αντίσταση στο ταξίδι τους από τη Σάντα Κλάρα στην πρωτεύουσα της Κούβας. Ο ίδιος ο Κάστρο έφτασε στην Αβάνα στις 8 Ιανουαρίου μετά από μια μακρά πορεία νίκης και επέλεξε ως νέο προέδρο, τον Μανουέλ Ουρουτία, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 3 Ιανουαρίου.
Σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες
300px|thumb|Νικητές αντάρτες στο Χίλτον της Αβάνας, Ιανουάριος 1959. thumb|300px|Ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα το 1962. Η κουβανική επανάσταση ήταν μια κρίσιμη καμπή στις σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας. Αν και η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν αρχικά πρόθυμη να αναγνωρίσει τη νέα κυβέρνηση του Κάστρο, σύντομα φοβήθηκε ότι οι κομμουνιστικές εξεγέρσεις θα εξαπλωθούν στα έθνη της Λατινικής Αμερικής, όπως συνέβη στη Νοτιοανατολική Ασία. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση του Κάστρο αγανακτούσε τους Αμερικανούς για την παροχή βοήθειας στην κυβέρνηση του Μπατίστα κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Όταν η επαναστατική κυβέρνηση εθνικοποίησε όλη την περιουσία των ΗΠΑ στην Κούβα τον Αύγουστο του 1960, η αμερικανική κυβέρνηση Αϊζενχάουερ πάγωσε όλα τα κουβανικά περιουσιακά στοιχεία σε αμερικανικό έδαφος, διέκοψε τους διπλωματικούς δεσμούς και σκλήρυνε το εμπάργκο της στην Κούβα. Το πορθμείο Κι Γουέστ-Αβάνα έκλεισε.
Το 1961, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ξεκίνησε την Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, κατά την οποία η Ταξιαρχία 2506 (μια δύναμη 1.500 στρατιωτών εκπαιδευμένη από τη CIA, κυρίως Κουβανοί εξόριστοι) αποβιβάστηκε σε μια αποστολή να εκδιώξει τον Κάστρο. Ωστόσο η προσπάθεια ανατροπής του Κάστρο απέτυχε, με την εισβολή να αποκρούεται από τον κουβανικό στρατό. Το εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κούβας εξακολουθεί να ισχύει από το 2020, αν και υπέστη μερική χαλάρωση κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Ομπάμα, για να ενισχυθεί μόνο το 2017 υπό τον Ντόναλντ Τραμπ. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τις προσπάθειες εξομάλυνσης των σχέσεων με την Κούβα στα μέσα της δεκαετίας του 2010, και άνοιξε επισήμως την πρεσβεία της στην Αβάνα μετά από πάνω από μισό αιώνα τον Αύγουστο του 2015. Η κυβέρνηση Τραμπ ανέτρεψε μεγάλο μέρος της κουβανικής χαλάρωσης μέτρων περιορίζοντας αυστηρά τα ταξίδια Αμερικανών πολιτών στην Κούβα και αυστηροποιώντας το εμπάργκο της κυβέρνησης των ΗΠΑ κατά της χώρας.
Παγκόσμια επιρροή
Η νίκη του Κάστρο και η μεταεπαναστατική εξωτερική πολιτική είχαν παγκόσμιες επιπτώσεις, καθώς επηρεάστηκαν από την επέκταση της Σοβιετικής Ένωσης στην Ανατολική Ευρώπη μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Σύμφωνα με το κάλεσμά του για επανάσταση στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο ενάντια στις αυτοκρατορικές δυνάμεις, που διατυπώθηκε στις διακηρύξεις του στην Αβάνα, ο Κάστρο επεδίωξε αμέσως να «εξάγει» την επανάστασή του σε άλλες χώρες της Καραϊβικής και όχι μόνο, στέλνοντας όπλα στους Αλγερινούς αντάρτες ήδη από το 1960. Τις επόμενες δεκαετίες, η Κούβα συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη κομμουνιστικών εξεγέρσεων και κινημάτων ανεξαρτησίας σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, στέλνοντας στρατιωτική βοήθεια στους αντάρτες στην Γκάνα, τη Νικαράγουα, την Υεμένη και την Ανγκόλα, μεταξύ άλλων. Η παρέμβαση του Κάστρο στον Εμφύλιο της Αγκόλα στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 ήταν ιδιαίτερα σημαντική, με τη συμμετοχή 60.000 Κουβανών στρατιωτών.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κούβας Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Αμερικανοκουβανικές σχέσεις Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού
Νοσοκομείο Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού
Φλόγα
Η φλόγα είναι ένας σύλλογος γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια και ιδρύθηκε το 1982. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε μέσα από το νοσοκομείο Παναγιώτη και της Αγλαΐας Κυριακού και έχει  μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Τα θέματα παρέμβασης της Φλόγας στα θέματα της ιατρικής ψυχικής και κοινωνικής φροντίδας των παιδιών είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα
Περίνεο
200px|thumb|Οι μύες του ανδρικού περινέου.
Μία οριζόντια γραμμή διαιρεί το περίνεο σε δύο περιοχές, την πρόσθια και την οπίσθια. Η πρόσθια, η οποία περνάει κάτω από την ουρήθρα του άντρα και κάτω από την ουρήθρα και τον κόλπο της γυναίκας, καλείται ουρογεννητική περιοχή, η δε οπίσθια καλείται πρωκτική χώρα. Το μέσο αυτής της γραμμής αποτελεί το λεγόμενο κέντρο του περίνεου. Αμέσως μπροστά από αυτό το κέντρο βρίσκεται, στο μεν άνδρα ο βολβός της ουρήθρας, στη δε γυναίκα το πίσω άκρο της σχισμής του αιδοίου.
Οι μύες του περινέου διακρίνονται σε τρεις στιβάδες: την κάτω, τη μέση, και την άνω.
Η κάτω στιβάδα απαρτίζεται από τους εξής μύες: τον έξω σφιγκτήρα του πρωκτού, τον επιπολής εγκάρσιο, τον ισχιοσηραγγώδη και τον βολβοσηραγγώδη.
Οι μύες της μέσης στιβάδας αποτελούν το λεγόμενο ουρογεννητικό τρίγωνο ή διάφραγμα. Οι κύριοι μυες αυτής της στιβάδας είναι ο εν τω βάθει εγκάρσιος και ο σφιγκτήρας της υμενώδους ουρήθρας.
Η άνω στιβάδα αποτελείται από δύο κυρίως μύες: τον ανελκτήρα του πρωκτού και τον ισχιοκοκκυγικό.
Πηγές
Γ. Αποστολάκη, Ανατομική του ανθρώπου, Αθήνα, 1955.
Κατηγορία:Ανθρώπινη ανατομία
Αετοφωλιά Τήνου
Η Αετοφωλιά (επίσημη ονομασία Αετοφωλέα) είναι οικισμός του νομού Κυκλάδων, του δήμου Τήνου. Κατοικείται από 40 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Τήνου σε υψόμετρο 114 μέτρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη, η Αετοφωλιά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Εξωμβούργου, στην Τοπική Κοινότητα Καλλονής. Η επίσημη ονομασία είναι “η «Αετοφωλέα», αν και συχνά συναντάται και ως «του Βοριά το Βουνί». Η ονομασία της προέρχεται από τη θέση της, καθώς είναι χτισμένο ψηλά στου «Βοριά το Βουνί». Η τέχνη της κεραμικής αποτελεί παράδοση, καθώς έχει εμφανιστεί στο χωριό από τα παλαιότερα χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, καλλιτέχνες κεραμικής από τη Σίφνο εγκαταστάθηκαν πριν χρόνια στο χωριό. Έτσι, μέχρι σήμερα λειτουργεί εργαστήριο ζωγραφικής – γλυπτικής – κεραμικής και ένα μικρό Λαογραφικό Μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Σιφρέντι της Νορθουμβρίας
Ο Σιφρέντι της Νορθουμβρίας ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας ο οποίος σύμφωνα με νομισματικά ευρήματα βασίλευσε την περίοδο 895 - 900 και διαδέχθηκε τον Γκούθρεντ. Το 1840 σε μια δέσμη 8000 αντικειμένων που βρέθηκε στο Λάνκασιρ υπήρχε μια σειρά από ασημένια νομίσματα με την επιγραφή "βασιλεύς Σιφρέντους" που αποδεικνύει την ύπαρξη ενός βασιλιά με το συγκεκριμένο όνομα. Το όνομα ενός άλλου βασιλιά με το όνομα Κνουτ εμφανίζεται επίσης στα νομίσματα και αποδεικνύει ότι ο Κνουτ ήταν βασιλιάς μετά τον Σιφρέντους την περίοδο 900 - 905 και επίσης ο Σιφρέντους διαδέχθηκε τον Γκούθρεντ που βασίλευσε την περίοδο 895 - 900. Τα ονόματα του Κνουτ και του Σιφρέντους εμφανίζονται πολλές φορές την ίδια περίοδο και αποδεικνύουν ότι μερικές φορές ήταν συγκυβερνήτες.
Ιστορικές αναφορές
Ο ιστορικός Άλφρεντ Σμιθ (1942 - 2016) και πολλοί άλλοι προτείνουν την άποψη ότι Σιφρέντι ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Σιγκφριθ που ήταν αρχηγός του στόλου των Βίκινγκ εναντίον του Ουέσσεξ το 893, ωστόσο πρόκειται για τον ίδιο Σίγκφριθ που διεκδίκησε τον θρόνο του Δουβλίνου εκείνη την χρονιά. Άν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα την ταυτοποίηση των δυο Σίγκφριθ είναι βέβαιο ότι υπήρχαν πολλές συναντήσεις ανάμεσα στους Βίκινγκ της Νορθουμβρίας και στους Βίκινγκ του Δουβλίνου εκείνη την περίοδο. Έχουν προταθεί δυο θεωρίες για την καταγωγή του Σιφρέντι, ο Σμιθ γράφει ότι ήταν ένας Νορθούμβριος που απέπλευσε για το Δουβλίνο, απέτυχε να καταλάβει την πόλη και άρχισε τις προστριβές με τους Βίκινγκ του Δουβλίνου οι οποίες περιγράφονται στα Χρονικά του Ούλστερ. Ο Άνγκους από την άλλη πλευρά προτείνει την άποψη ότι ο Σιφρέντι ήταν Δουβλινέζος που έφυγε για την Αγγλία μετά την αποτυχία του να πάρει τον θρόνο. Η εξήγηση του Σμιθ είναι περισσότερο κατανοητή αν κρίνουμε από το γεγονός ότι τα Χρονικά του Έθελγουλντ τονίζουν ότι η καταγωγή του Σίγκφριθ ήταν από την Νορθουμβρία. Μια τρίτη εναλλακτική θεωρία σύμφωνα με τον Κάννον και τον Χάργκριβς ήταν ότι ο Σιφρέντι της Νορθουμβρίας ταυτιζόταν με τον διάδοχο του Κνουτ της Νορθουμβρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Γιορκ
Θύρα 7
Η Θύρα 7 είναι ο δημοφιλέστερος σύνδεσμος οργανωμένων οπαδών του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Ιστορία
Ακριβής ημερομηνία για την ίδρυση της θύρας 7 δεν υπάρχει, όμως σύμφωνα με ιδρυτικά μέλη της ουσιαστικά υφίσταται από την τραγωδία του 1981 και έπειτα και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη θύρα του Σταδίου Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, από όπου παρακολουθούσαν τα παιχνίδια του Ολυμπιακού οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του. Πρώτος σύνδεσμος της Θύρας 7 ήταν η Ερυθρόλευκη Στρατιά το 1982 και βρισκόταν πίσω από το πέταλο στο παλιό Καραϊσκάκη. Ακολούθησε ο σύνδεσμος του Πειραιά και του Κορυδαλλού το 1984 και πολλοί ακόμα στο πέρασμα των χρόνων.
Νωρίτερα είχε δημιουργηθεί ο ΣΑΦΟΠ (Σύνδεσμος Αθηναίων Φιλάθλων Ολυμπιακού Πειραιώς) που έδρευε στην συμβολή των οδών Αναξαγόρα και Σωκράτους στο κέντρο της Αθήνας. Ακόμα παλαιότερα, το 1957, υπήρχε ο ΣΦΟΟΠ (Σύνδεσμος Φιλάθλων Οπαδών Ολυμπιακού Πειραιώς) με οργανωμένη παρουσία σε εκδρομές στη Δράμα και στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, καθώς και πολλοί σύνδεσμοι φίλων του Ολυμπιακού ανα την επικράτεια. Μια από τις πιο δυνατές σχέσεις οργανωμένων οπαδών συνδέει αυτούς του Ολυμπιακού με του Ερυθρού Αστέρα, ή αλλιώς της Θύρας 7 με τους Delije. Ήταν 1η Οκτωβρίου του 1986 όταν Ερυθρός Αστέρας και Παναθηναϊκός διασταυρώνονταν στην Ευρώπη. Τότε οι οπαδοί του Ολυμπιακού επισκέφτηκαν τους Σέρβους οπαδούς και ζήτησαν 200 εισιτήρια για τον επικείμενο αγώνα. Ακόμα, πολλοί οπαδοί του Ολυμπιακού ταξίδεψαν στη Σερβία υποστηρίζοντας τον Ερυθρό Αστέρα και στον επαναληπτικό αγώνα. Οι Σέρβοι εντυπωσιάστηκαν από το πάθος των οπαδών του Ολυμπιακού και με τα χρόνια η αδελφοποίηση έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις με τους οπαδούς του Ερυθρού Αστέρα να υψώνουν πανό της Θύρας 7 σε κάθε αγώνα τους και τη θύρα 7 σε κάθε ματς του Ολυμπιακού να υψώνει σημαίες και πανό του Ερυθρού Αστέρα. Σε κάθε συνάντηση των αδελφικών ομάδων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, οι φίλαθλοι τους γιορτάζουν μαζί και ακολουθούν κοινή πορεία μες στο γήπεδο. Παρόλο που πρόκειται για 2 από τα πιο φανατικά κλαμπ οπαδών παγκοσμίως, όχι μόνο δεν υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ τους, αλλά συνθήματα της μιας ομάδας ακούγονται στο γήπεδο της άλλης. Οι οπαδοί των δύο ομάδων, ενώνονται ακόμα από τα ερυθρόλευκα χρώματα και τη χριστιανική ορθόδοξη θρησκεία.
Το καλοκαίρι του 1988 καταφτάνει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού, ο κορυφαίος τότε ποδοσφαιριστής της Μπουντεσλίγκα, Λάγιος Ντέταρι. Η θύρα 7 σε κάλεσμα της μάζεψε στην υποδοχή του παίκτη περίπου 60.000 οπαδούς. Αποτελεί μέχρι και σήμερα τη μεγαλύτερη μακράν υποδοχή παίκτη στην Ελλάδα. Η δεκαετία του 1980 απετέλεσε την περίοδο ακμής της Θύρας 7, και οι ιδρυτές της συνήθως φέρονταν με ψευδώνυμα.
Από το 2001 προβάλλεται η εκπομπή της Θύρας 7, με παρουσιαστές τον Τάκη Τσουκαλά και τον Άκη Βαρδαλάκη.
"No politica"
Η πρακτική που ακολουθείται από τη Θύρα 7 εδώ και δεκαετίες, είναι να μείνουν μακριά από πολιτικές σκοπιμότητες και να μην υπάρχει ποτέ εμπλοκή σε πολιτικά θέματα, έτσι ώστε να μην δημιουργούνται εσωτερικές διαμάχες ανάμεσα στα μέλη της. Αυτή η απόφασή της, τη διαχωρίζει από άλλα ευρωπαϊκά κλαμπ (πχ. Ντιναμό Κιέβου), τα οποία εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα στο πλαίσιο υποστήριξης της ομάδας τους. Αντιπαραθέσεις με κυβερνήσεις έχουν υπάρξει μόνο για θέματα που αφορούσαν τον Ολυμπιακό και τον αθλητισμό και κάθε προσπάθεια του αντίθετου καταδικάστηκε από την πλειοψηφία των οπαδών.
Η πρακτική που ακολουθεί η Θύρα 7 επιβεβαιώθηκε ακόμα μια φορά με τη διαφοροποίησή της από τις αποφάσεις της διοίκησης, να οργανώσει στις 10 Απριλίου 2022 έναν φιλικό φιλανθρωπικού χαρακτήρα αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού και Σάχταρ Ντόνετσκ, ως ένδειξη υποστήριξης της Ουκρανίας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο. Ως διαμαρτυρία κατά της απόφασης της διοίκησης η Θύρα 7 κράτησε κλειστό το πέταλο των οπαδών της κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Η Τραγωδία της Θύρας 7
Τραγική ημέρα στην ιστορία του Ολυμπιακού και του ελληνικού αθλητισμού ήταν η 8η Φεβρουαρίου 1981, όταν 21 φίλαθλοι από τη Θύρα 7 βρήκαν φρικτό θάνατο κατά τη διάρκεια του αγώνα με την ΑΕΚ στο Στάδιο Καραϊσκάκη, που έληξε με 6–0 υπέρ των ερυθρολεύκων. Οι 20 από αυτούς ήταν φίλοι του Ολυμπιακού και ένας της ΑΕΚ.
left|μικρογραφία|240px|Το νέο μνημείο στην «Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7» με τα ονόματα των πεσόντων Μέσα σε πανηγυρισμούς, πολλοί φίλαθλοι έτρεξαν λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα να βγουν από τη Θύρα 7, δημιουργώντας συνωστισμό ενώ η πόρτα της θύρας ήταν κλειστή. Κάποιοι από τους φιλάθλους έπεσαν στα σκαλιά της θύρας με αποτέλεσμα το πλήθος που συνέρρεε προς την έξοδο να τους ποδοπατήσει. Εκτός από τους 21 νεκρούς υπήρξαν και 53 τραυματίες.
Δεκάδες τραυματίες και νεκροί μεταφέρθηκαν με περιπολικά και ασθενοφόρα στο Τζάνειο Νοσοκομείο, στο οποίο είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ατόμων, δημιουργώντας σκηνές αλλοφροσύνης. Πολλοί τραυματίες μεταφέρθηκαν επίσης στο Γενικό Κρατικό Πειραιώς και στο ΚΑΤ.
Παράλληλα, τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα έκαναν έκκληση σε γιατρούς και αιμοδότες να προσέλθουν στο Τζάνειο, ενώ σε ένδειξη πένθους διέκοψαν τα προγράμματά τους και μετέδιδαν πένθιμη μουσική.
Η μνήμη των θυμάτων τιμάται κάθε χρόνο από τη διοίκηση και τους οπαδούς της ομάδας. Στο Νέο Στάδιο Καραϊσκάκη υπάρχουν 21 μαύρα καθίσματα, για να τιμηθούν τα θύματα της τραγωδίας, ενώ στο μουσείο του συλλόγου έχουν διατηρηθεί και φυλάσσονται η πόρτα και μέρος από τα σκαλοπάτια όπου συνέβη το τραγικό περιστατικό.
Σχέσεις με την διοίκηση
Μετά την κατεδάφιση του Σταδίου Καραϊσκάκη και την κατασκευή του Νέου Σταδίου Καραϊσκάκη ο σύνδεσμος κατέχει το πέταλο και συγκεκριμένα τις θύρες 4,5,6,7 αριθμώντας περίπου 6000 θέσεις ή το 1/5 της χωρητικότητας του γηπέδου. Αριθμεί παραπάνω από 58 υποσυνδέσμους σε διάφορα μέρη του κόσμου, στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Αμερική, τη Γερμανία, το Λονδίνο, τον Καναδά και δύο σημαντικές ελληνικές παροικίες της Αυστραλίας, το Σίδνεϋ και τη Μελβούρνη.
Τα τελευταία χρόνια η Θύρα 7 έχει γίνει διάσημη και για τα κορεό, που έχει δημιουργήσει με αναφορές στη σειρά Η τέλεια ληστεία και το παιχνίδι Call of Duty.
Πρόεδρος μάλιστα του ερασιτέχνη Ολυμπιακού είναι από το 2011, το ηγετικό στέλεχος της Θύρας 7, ο Μιχάλης Κουντούρης, γεγονός που δείχνει την εμπιστοσύνη που υπάρχει μεταξύ διοίκησης και οπαδών του συλλόγου.
Πολλές φορές έχει ασκηθεί κριτική από τη θύρα 7 στις διοικήσεις του Ολυμπιακού, όμως οι σχέσεις παρέμεναν πάντα άμεσες και φιλικές. Στήριξαν μάλιστα με θέρμη την απόφαση της ΚΑΕ και των αδελφών Αγγελόπουλων να αποχωρήσει η ομάδα καλαθοσφαίρισης από το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής κατηγορίας, με το σύνθημα # Μέχρι τέλους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που θα είχε αυτό για τον σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Ολυμπιακού
Έλληνες στο Αζερμπαϊτζάν
Ιστορικά, οι Έλληνες στο Αζερμπαϊτζάν δεν έχουν σχηματίσει μια μεγάλη κοινότητα σε σύγκριση με εκείνους στη γειτονική Γεωργία και την Αρμενία. Αποτελείται κυρίως από Πόντιους πρόσφυγες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Υπό την Ρωσική Αυτοκρατορία
Αρχικά, οι μετανάστες έφτασαν στη δεκαετία του 1830 και εγκαταστάθηκαν στο χωριό Μεχμανά στις όχθες του ποταμού Ταρτάρ. Στις 23 Μαΐου 1830, ο γεωργιανός έξαρχος διόρισε τον πρωθιερέα Βασίλι Αντριάνοφ να οδηγήσει τη θρησκευτική κοινότητα της Μεχμανά.
Το 1851, ο γεννημένος στην Τραπεζούντα Χαράλαμπος Κουντούροφ (τοπικά γνωστός ως Ουστά Αλαχβέρντι) ίδρυσε δύο εργοστάσια χαλκού στο Ορντουμπάντ, όπου το κύριο προσωπικό αποτελούταν από Έλληνες εργάτες. Δέκα χρόνια αργότερα, χτίστηκε ένα σχολείο και μια εκκλησία για την ελληνική κοινότητα στην περιοχή. Η εκκλησία είχε επικεφαλής το Νικόλαο Λαβός. Οι γιοι του Κουντούροφ κατείχαν τα εργοστάσια μετά τον θάνατό του μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Οι τοπικοί Έλληνες ήταν επίσης προεξέχοντες στην αρχιτεκτονική και το κατασκευαστικό τομέα. Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπακού και μια Ορθόδοξη εκκλησία στο Αλτιαγκάτς σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε κατά τη δεκαετία του 1850 από Έλληνες αρχιτέκτονες και εργολάβους.
Κλησώνυμος
Στην ελληνική μυθολογία ο Κλησώνυμος ή Κλυσώνυμος ήταν γιος του Αμφιδάμαντα του Οπουντίου. Ο Κλησώνυμος ήταν συνομήλικος και παιδικός φίλος με τον Πάτροκλο. Μια μέρα, καθώς τα δύο παιδιά έπαιζαν αστραγάλους, ο Πάτροκλος, άθελά του, σκότωσε τον Κλησώνυμο, οπότε υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Οπούντα και ο πατέρας του τον εμπιστεύθηκε στον Πηλέα, όπου μεγάλωσε και συνδέθηκε με αδελφική φιλία με τον Αχιλλέα (Ομήρου Ιλιάδα Ψ 87, Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου Γ 13,9).
Έλληνες στο Αζερμπαϊτζάν
Υπό την Ρωσική Αυτοκρατορία
Οι Έλληνες δεν είχαν αρχίσει να μεταναστεύουν στο Μπακού, τη σημερινή πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, μέχρι την πετρελαϊκή άνθηση από τα τέλη του δέκατου ένατου και στις αρχές του εικοστού αιώνα. Στατιστικά αρχεία από το 1886 αποκάλυψαν ότι δεν υπήρχαν Έλληνες στο κυβερνείο του Μπακού εκείνη την εποχή, αλλά η εικόνα άλλαξε το 1897, όταν η απογραφή κατέγραψε 278 Έλληνες στο Κυβερνείο του Μπακού και 658 στο Κυβερνείο Ελισαβετπόλ (σε σύγκριση με τα 102 άτομα το 1886). Οι μετανάστες αποτελούνταν κυρίως από γενικούς εργάτες και εμπόρους λιανικής πώλησης και περιλάμβανε τόσο τους Τούρκους πολίτες όσο και τους ιθαγενείς των ελληνικών οικισμών αλλού στον Καύκασο.
Κλησώνυμος
Πηγή
Κλησωνυμος
Έλληνες στο Αζερμπαϊτζάν
Υπό την Ρωσική Αυτοκρατορία
Το 1907, η πόλη του Μπακού από μόνη της είχε εκτιμώμενο ελληνικό πληθυσμό 800 ατόμων, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν μεταναστεύσει από τη Μικρά Ασία και συνεπώς δεν θα μπορούσαν να εκτελέσουν θρησκευτικές υπηρεσίες σε ρωσικές Ορθόδοξες εκκλησίες, όπου οι γλώσσες εργασίας ήταν η παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική και τα ρωσικά. Έτσι, η Ελληνική Φιλάνθρωπη Κοινωνία του Μπακού έλαβε την άδεια να κατασκευάσει μια ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία στο Μπακού. Ο αριθμός των Ελλήνων στο Μπακού δεν είχε αλλάξει πολύ, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του 1917. Σύμφωνα με το ρώσο εθνογράφο Αντρέι Ποπόφ, υπήρχαν 2.161 Έλληνες που ζούσαν σε οκτώ πόλεις και χωριά στα κυβερνεία Μπακού και Ελισαβετπόλ ως το 1919.
Σοβιετική περίοδος
Στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την εγκαθίδρυση της Σοβιετικής κυριαρχίας στο Μπακού το 1920, κατέφθασε ένα άλλο κύμα ελληνικής μετανάστευσης στο Μπακού. Το 1923, ο ελληνικός πληθυσμός του Αζερμπαϊτζάν αυξήθηκε σε πάνω από 1.000 άτομα, από τους οποίους 58 από αυτούς ζούσαν στο πρωτοποριακό οικισμό Μεχμανά. Το κτίριο του ελληνικού φιλανθρωπικού συλλόγου βρίσκεται στην οδό Μιλιόναγια (προς το παρόν ονομάζεται οδός Αμίροφ) στο Μπακού στέγαζε ένα ερασιτεχνικό ελληνικό θέατρο, μια εκκλησία, μια βιβλιοθήκη και ένα σχολείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο είχε 89 μαθητές το 1921. Υπήρχε ένας κοινοτικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με το όνομα Εμπρός.
Περιέργως σχεδόν το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού του Αζερμπαϊτζάν επέλεξε να διατηρήσει την αλλοδαπή ιθαγένεια. Το 1937, το 95% των ξένων πολιτών που διέμεναν στο Αζερμπαϊτζάν ήταν Έλληνες. Αυτός ο παράγοντας, καθώς και η αλλαγή στάση της ΕΣΣΔ προς τον ελληνικό πληθυσμό, έκαναν τους Έλληνες του Μπακού στόχο καταστολής και αναγκαστικής μετεγκατάστασης. Το 1937-1938, πολλά μέλη της κοινότητας συνελήφθησαν και αργότερα μερικά εκτελέστηκαν. Ανάμεσα στα θύματα ήταν η ηθοποιός Παμφυλία Ταναϊλίδη. Από το 1939, με τη βοήθεια της ελληνικής πρεσβείας στην ΕΣΣΔ, οι περισσότεροι αλλοδαποί πολίτες ελληνικής καταγωγής εγκατέλειψαν το Μπακού για την Ελλάδα. Δύο κύματα καταστολής, με αποτέλεσμα την μετεγκατάσταση στην Κεντρική Ασία και τη Σιβηρία στόχευσαν τους Έλληνες του Αζερμπαϊτζάν με Σοβιετική υπηκοότητα και έλαβαν χώρα το 1942 και το 1949 αντίστοιχα, ως μέρος της Μπολσεβικικής εκστρατείας της "εκκαθάρισης του Καυκάσου από τα πολιτικά αναξιόπιστα στοιχεία."
Μετά την ανεξαρτησία
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, εν μέσω πολιτικής αστάθειας πάνω από 100 από τους εναπομείναντες Έλληνες εγκατέλειψαν το Αζερμπαϊτζάν. Ο ελληνικός πληθυσμός του χωριού Μεχμανά έφυγαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το 1994, ιδρύθηκε το ελληνικό πολιτιστικό κέντρο στο Μπακού με πρωτοβουλία του Έλληνα πρέσβη. Το 1997, αναδιοργανώθηκε ως Ελληνική Κοινωνία Αργώ. Η κοινότητα, που έχει ξεχάσει σε μεγάλο βαθμό την Ποντιακή γλώσσα, προς το παρόν αριθμεί 535 άτομα, οι οποίοι είναι Έλληνες ή απόγονοι μικτών οικογενειών.
Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης
Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) ιδρύθηκε το 1957 και με την τότε κατάργηση του τραμ, είναι το μονοπώλιο διαχείρισης και λειτουργίας των δημόσιων αστικών συγκοινωνιών της Θεσσαλονίκης μέχρι τη λειτουργία του μετρό.
Ιστορικό
Οι μεταφορές στη Θεσσαλονίκη ξεκινούν με πρωτοβουλία Βελγικής εταιρείας να φέρει άμαξες πέντε θέσεων το 1879. Τα επόμενα χρόνια, εγκαταστάθηκαν γραμμές σιδηροτροχιών με άμαξες είκοσι θέσεων να διελαύνουν. Το 1908 ιδρύεται η Εταιρεία Τροχιοδρόμων και Ηλεκτρισμού. Οι πρώτες ήταν η γραμμή Αποθήκης (Εξοχών) – Λιμένος και γραμμή Χηρς (Ιπποκράτειο) – Μπεχτσινάρι (26ης Οκτωβρίου). Την πενταετία 1930 - 1935 αυτοκίνητα είκοσι πέντε θέσεων άρχισαν να λειτουργούν παραλλήλως τον τροχιοδρομιών. Το 1940 η Βελγική Εταιρεία εξαγοράζεται από το δημόσιο θα και αντικαθίσταται από την Κρατική Εκμετάλλευση Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης που περνούν στην κυριότητά της τα 150 λεωφορεία. Το 1947 ιδρύονται τα ΚΤΕΛ και οι αστικές συγκοινωνίες χωρίστηκαν σε τρία ταμεία, μέχρι το 1952 που ενώθηκαν σε ένα, την Κ.Τ.Ε.Α.Λ.Θ. με στόλο 243 λεωφορείων και ο τομέας του ηλεκτρισμού περιήλθε στη νεοσύστατη, τότε, ΔΕΗ και το τραμ το αναλαμβάνει η Κρατική Εκμετάλλευση Τροχιοδρόμων Θεσσαλονίκης.
Ο ΟΑΣΘ ιδρύθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα 3721/1957 ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου με σκοπό να εκτελεί το έργο των αστικών συγκοινωνιών της Θεσσαλονίκης, με συμβάσεις παραχώρησης (οικονομικές συμφωνίες) που υπογράφονται μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και του ΟΑΣΘ. Ο αρχικός στόλος του ΟΑΣΘ περιελάμβανε 283 λεωφορεία 60 έως 80 θέσεων.
Το 2001 υπογράφτηκε η τρίτη συμφωνία με το ελληνικό δημόσιο, με ισχύ μέχρι το 2009. Το 2003 ο ΟΑΣΘ επεκτάθηκε εκ νέου σε 15 νέους δήμους και δημιουργήθηκαν 12 νέες γραμμές προς τα προάστια της Θεσσαλονίκης. Το 2009 προστέθηκαν 64 νέα λεωφορεία στον στόλο του, ο οποίος έφθασε έτσι τα 604 οχήματα συνολικά. Η τελευταία συμφωνία με το ελληνικό δημόσιο για το μονοπώλιο και τη χρηματοδότηση του οργανισμού, που υπογράφτηκε το 2008, ισχύει μέχρι και για δύο χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του Μετρό της Θεσσαλονίκη ς. Με τη λήξη της σύμβασης τα αμαξοστάσια και το τροχαίο υλικό του προβλέπεται να περιέλθουν στο ελληνικό δημόσιο και οι μέτοχοι του ΟΑΣΘ να αποζημιωθούν για το αναπόσβεστο της αξίας τους.
Γραμμές
Ο ΟΑΣΘ λειτουργεί συνολικά 77 γραμμές εντός της μητροπολιτικής περιοχής της Θεσσαλονίκης. Εκτός από το κυρίως πολεοδομικό συγκρότημα, εξυπηρετεί με περιαστικές γραμμές τους γειτονικούς δήμους Δέλτα, Θερμαϊκού, Θέρμης, Λαγκαδά και Ωραιοκάστρου. Για κάποιες από τις περιοχές που βρίσκονται εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος υπάρχει ανταπόκριση με άλλες λεωφορειακές γραμμές από τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, από το Κ.Τ.Ε.Λ. και από τον Α.Σ. ΙΚΕΑ.
ΑΜΕΑ
Στον ΟΑΣΘ εφαρμόζεται απο το 2005 ειδικό πρόγραμμα για την δωρεάν μεταφορά ΑμεΑ (άτομα με αναπηρία) και κάθε χρόνο γύρω στις 12.000 μετακινήσεις ΑμεΑ πραγματοποιούνται με τα 4 ειδικά διαμορφωμένα λεωφορεία του ΟΑΣΘ (3 κανονικά και 1 εφεδρικό).
Τηλεματική
Ο ΟΑΣΘ έχει εγκαταστήσει σύστημα τηλεματικής για τον εντοπισμό των λεωφορείων και την διαχείριση της κυκλοφορίας αυτών, ως και για την πληροφόρηση των επιβατών δια της οπτικής και ηχητικής αναγγελίας των στάσεων εντός ορισμένων λεωφορείων και σε 200 τηλεματικές έξυπνες στάσεις δια της αναγγελίας της ώρας διέλευσης των διερχόμενων λεωφορείων.
Στόλος Λεωφορείων
Ο στόλος του ΟΑΣΘ αριθμεί 622 λεωφορεία. Από αυτά τα 347 είναι κανονικά, τα 249 αρθρωτά, τα 22 μικρά και 4 ειδικά διαμορφωμένα για μετακίνηση ΑμεΑ.thumb|200px|Λεωφορείο του ΟΑΣΘ|εναλλ.=.]] μικρογραφία|εναλλ.=Το εσωτερικό λεωφορείου ΟΑΣΘ|Το εσωτερικό λεωφορείου ΟΑΣΘ
Πρώτος διαγωνισμός το 2019 επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ακύρωση
Στις αρχές του 2019 ξεκίνησε από την τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ η διαδικασία για την προκήρυξη διαγωνισμού για την προμήθεια και συντήρηση (για 15 έτη) 350 νέων λεωφορείων (150 ηλεκτρικά, 150 φυσικού αερίου και 50 πετρελαίου) για την πόλη της Θεσσαλονίκης, με συνολικό προϋπολογισμό περίπου 461 εκατομμύρια ευρώ.
Ο διαγωνισμός προέβλεπε την προμήθεια 750 νέων λεωφορείων, συνολικά, για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, προκηρύχθηκε τον Μάιο του 2019 και η ημερομηνία αποσφράγισης των προσφορών είχε οριστεί, αρχικά, στις 5 Ιουλίου 2019, δύο μέρες πριν τις εθνικές εκλογές και παρόλο που δεν υπήρχε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Επιπλέον, οι συμμετέχουσες στο διαγωνισμό εταιρείες εξέφρασαν την αντίδραση τους στην υποχρέωση που προέβλεπε η σύμβαση για συντήρηση των νέων λεωφορείων επί 15 έτη με ευθύνη του προμηθευτή, καθώς και σε ορισμένες άλλες ειδικές υποχρεώσεις, χαρακτηρίζοντας τις απαιτήσεις ασύμφορες και πρωτοφανείς ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Στη συνέχεια, ο διαγωνισμός αρχικά πήρε παράταση για το Σεπτέμβριο του 2019, αλλά δύο εταιρείες προσέφυγαν στην Αρχή Εκδίκασης Προδικαστικών Προσφυγών (ΑΕΠΠ) κατά των όρων του. Ως αποτέλεσμα, η ΑΕΠΠ αποφάσισε τον Αύγουστο του 2019 να ακυρώσει το διαγωνισμό καθώς έκρινε ότι έθετε πρόσθετες απαιτήσεις παραβιάζοντας την εθνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία, καθώς και ότι οι τεχνικές προδιαγραφές της σύμβασης ήταν υπερβολικές και απρόσφορες, δυσκολεύοντας την κατάθεση προσφορών και μειώνοντας τον ανταγωνισμό.
Νέος διαγωνισμός το 2019 επί Νέας Δημοκρατίας
Το Νοέμβριο του 2019 ανακοινώθηκε από το νέο Υπουργείο Υποδομών ότι θα προκηρυχθεί νέος διαγωνισμός με αναζήτηση χρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Ο νέος διαγωνισμός αποτελείται από δύο φάσεις και προβλέπει, συνολικά, την προμήθεια 1.300 νέων αστικών λεωφορείων από τα οποία τα 300 προορίζονται για τη Θεσσαλονίκη.
Σε πρώτη φάση θα προμηθευτούν συνολικά 600 νέα λεωφορεία (150 για τη Θεσσαλονίκη), 200 ηλεκτρικά, 200 φυσικού αερίου και 200 υβριδικά, με στόχο να κυκλοφορήσουν εντός του 2021 και με κόστος περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ το οποίο θα καλυφθεί από την ΕΤΕπ και από το ΕΣΠΑ 2014-2020. Σε δεύτερη φάση, από το 2021, θα ξεκινήσει η διαδικασία για την προμήθεια επιπλέον 750 αστικών λεωφορείων, συνολικά, για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Σύμβαση ΟΣΕΘ - ΚΤΕΛ
Κατόπιν σύναψης σύμβασης μεταξύ του ΟΣΕΘ και των ΚΤΕΛ, από τον Μάρτιο του 2020 τα ΚΤΕΛ ανέλαβαν περίπου το ένα τρίτο του συγκοινωνιακού έργου της Θεσσαλονίκης και μέχρι τις αρχές Απριλίου 2020 θα κυκλοφορήσουν στην πόλη 100 νέα λεωφορεία σε 25 γραμμές. Με τη σύμβαση αυτή, το ελληνικό δημόσιο αναμένεται να εξοικονομήσει περίπου 23 εκατομμύρια ευρώ.
Αμαξοστάσια
Για την στάθμευση και συντήρηση των λεωφορείων του ΟΑΣΘ διατίθενται δύο αμαξοστάσια, στην Ευκαρπία και τον Φοίνικα.
Στο αμαξοστάσιο του φοίνικα κυκλοφορούν όλα τα καινούργια λεωφορεία του ΟΑΣΘ καθώς και τα μεταχειρισμένα του ομίλου Παπαδακη
Κριτική
Ο ΟΑΣΘ δεχόταν συχνά κριτική για το ύψος της επιδότησης που ελάμβανε και για το κέρδος των μετόχων του περί τα €16,45 εκατομμύρια ανά έτος που του εξασφάλιζαν οι συμβάσεις που είχε υπογράψει με το ελληνικό δημόσιο. Για την περίοδο 2007-2013 έλαβε συνολική επιδότηση €910 εκατομμυρίων, μόλις €70 εκατομμύρια λιγότερα από τον ΟΑΣΑ ο οποίος διακίνησε υπερτριπλάσιους επιβάτες την ίδια περίοδο. Στις κατα καιρούς δικαστικές διαμάχες του με το δημόσιο, ο οργανισμός έχει καταφέρει να δικαιωθεί συστηματικά.
Κριτική δέχεται επίσης για τον μονοπωλιακό του χαρακτήρα, καθώς και για το ότι δεν επέτρεψε να αντικατασταθούν οι τρεις γραμμές των τραμ από αντίστοιχες γραμμές των τρόλεϋ στη Θεσσαλονίκη, όπως προβλεπόταν από την σύμβαση του 1957.
Με την λειτουργία του μετρό,θα παύσει το συγκοινωνιακό μονοπώλιο εντός της πόλεως της Θεσσαλονίκης και θα γίνει αναδιάρθρωση των λεωφορειακών γραμμών.
Τρόλλεϋ
Υπήρξε μελέτη του 1957 για την αντικατάσταση των τραμ με τρόλλεϋ στην Θεσσαλονίκη στις γραμμές:
Επίσης, προέβλεπε οχήµατα 100 θέσεων και δροµολόγια με συχνότητα µικρότερης των 3 λεπτών, ωστόσο το αρμόδιο υπουργείο μεταφορών υπήρξε αρνητικό για την προοπτική αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στη Θεσσαλονίκη
Seven Deadly
Το Seven Deadly είναι το εικοστό άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Φεβρουαρίου του 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "SPV/Steamhammer".
Αρχικά, σκοπός του συγκροτήματος ήταν να κυκλοφορήσει το άλμπουμ τον Ιούνιο του 2011, αλλά αναβλήθηκε για τις αρχές του επόμενου έτους. Οι πωλήσεις του δίσκου παρουσίασαν βελτίωση, αφού κατάφεραν να φθάσουν στο # 63 των τσαρτ της πατρίδας τους, το # 55 στη Γερμανία και το # 59 στη Σουηδία.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Blabbermouth" με 8 / 10, το "Sea of Tranquillity" με 4 / 5, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,5 / 5 και το "Ultimate Guitar" με 8,5 / 10.
Θέσεις τσαρτ
Seven Deadly (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 27 Φεβρουαρίου 2012
Μέλη των UFO
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Seven Deadly" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των UFO Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Τρολ (Διαδίκτυο)
right|thumb|250px|Χιουμοριστική απεικόνιση ενός τρολ
Στη γλώσσα του Διαδικτύου η λέξη τρολ (troll) περιγράφει κάποιον χρήστη του Ίντερνετ με πονηρά προκλητικές, σκόπιμα ανόητες ή επιτηδευμένα εκτός θέματος θέσεις και απόψεις σε μία online ανοιχτή κοινότητα, όπως ένα φόρουμ συζήτησης, mailing list, chat room ή μπλογκ, με πρωταρχική πρόθεση να προκαλέσει και να ερεθίσει άλλους χρήστες ή με κάθε τρόπο να επιφέρει διαταραχή σε μια διαδικτυακή συζήτηση για οποιοδήποτε θέμα και να πετύχει μια αλυσίδα αντιδράσεων από άλλους χρήστες. Η συμπεριφορά αυτή που λέγεται τρολάρισμα (trolling) πολλές φορές συνοδεύεται από αμφιλεγόμενη διαμάχη των υπολοίπων περί του σκοπού του.
Ετυμολογία
Η σύγχρονη χρήση του όρου φαίνεται ότι εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Διαδίκτυο στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αλλά η πιο γνωστή καταγεγραμμένη αναφορά προέρχεται από συζήτηση του 1991.
Σύμφωνα με αυτή την έννοια, Troll είναι αυτός που κάνει trolling, αγγλική λέξη που αναφέρεται σε σύρσιμο του δολώματος μέσα στο νερό κατά την τεχνική της αλιείας θύννου (τόννου) και ξιφία, παρόμοια με την συρτή.
Η λέξη παραπέμπει επίσης και στα τρολλ (trolls), δαιμόνια πλάσματα που παρουσιάζονται στη σκανδιναβική λαογραφία. Τα τρολλ είναι πλάσματα αντίστοιχα των Καλικάντζαρων της ελληνικής λαογραφίας που με την σειρά της πηγάζει από την αρχαιοελληνική δοξασία περί «δαιμονίων». Σύμφωνα με την σύγχρονη δοξασία οι Καλικάντζαροι εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο 25 Δεκεμβρίου - 6 Ιανουαρίου.
Η ψυχολογία του Τρολ
Έρευνα των καναδών Erin Buckels, Paul Trapnell και Delroy Paulhus, οι οποίοι πήραν συνέντευξη από 1200 τρολ, βρήκε υψηλή συσχέτιση με τον σαδισμό, ψυχοπάθεια και μακιαβελλισμό. Ο σαδισμός σημαίνει πως αντλεί ευχαρίστηση με το να προκαλεί κακό στους άλλους, η ψυχοπάθεια είναι ψυχιατρική νόσος, αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και ο μακιαβελισμός σημαίνει πως του αρέσει να εξαπατά και δεν έχει αισθήματα.
Ο αμερικάνος ερευνητής Ben Radford έγραψε για το φαινόμενο των Κλόουν (παλιάτσων) στην παλιά και σύγχρονη εποχή, στο βιβλίο του Bad Clowns και βρήκε ότι οι κακοί κλόουν έχουν εξελιχθεί σε Τρολ του διαδικτύου. Δεν ντύνονται ως παραδοσιακοί κλόουν, αλλά, για την διασκέδαση τους, προκαλούν και εκμεταλλεύονται ανθρώπινες αδυναμίες με σκοπό να πούνε την "αλήθεια" και να πάρουν αντιδράσεις. Όπως το μέικ απ των κλόουν, έτσι και τα τρολ χρησιμοποιούν ανώνυμους λογαριασμούς και ψεύτικα ονόματα. Στα μάτια τους, εκτελούν ένα έργο για το ανώνυμο ακροατήριο τους από το διαδίκτυο.
Αντιμετώπιση του τρολ
Ένα ιδιαίτερα επίμονο και ενοχλητικό τρολ μπορεί να αποτρέψει άλλους χρήστες από το να συμμετάσχουν σ' έναν κοινό διάλογο, ενώ μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τη διάλυση μιας διαδικτυακής κοινότητας. Αν ένα τρολ αγνοηθεί από την υπόλοιπη κοινότητα (πρόκειται συνήθως για το πιο αποτελεσματικό μέτρο), συνήθως αρχίζει να παράγει όλο και πιο ενοχλητικά και προσβλητικά μηνύματα με μόνο στόχο να προκαλέσει αντίδραση. Αν αυτή δεν έρθει, τότε το τρολ συνήθως εγκαταλείπει την κοινότητα.
Η συμμετοχή ή απάντηση σε συζήτηση που συμμετέχει το τρολ, σατιρικά περιγράφεται ως "τάισμα" του τρολ, γι' αυτό και υπάρχει η συνήθης παραίνεση «μην ταΐζετε τα τρολ» (Αγγλ. "Don't feed the trolls") ώστε να μην προκληθούν αντιδράσεις που θα ικανοποιήσουν το τρολ, ή περαιτέρω δυσάρεστες τροπές.
Εκτός από την αδιαφορία, σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν χρήσιμα τεχνικά μέσα για την καταπολέμηση ενός χρήστη - τρολ, όπως η άμεση αφαίρεση των μηνυμάτων του, η τεχνική με κατάλληλα φίλτρα προστασίας ώστε αυτά να καθίστανται αυτομάτως αόρατα, ή η φραγή του, αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα ώστε να μην έχει τη δυνατότητα να γράψει απολύτως τίποτα. Σε chat rooms οι διαχειριστές ("operators" ή "moderators") έχουν τη δυνατότητα να απομακρύνουν το τρολ από ένα "δωμάτιο" συζήτησης (kick) ή και να του απαγορεύσουν την επανείσοδο (ban). Δραστικότερη είναι η μέθοδος κατά την οποία το τρολ τίθεται αμέσως εκτός chat room με την απλή είσοδό του σε αυτό με συγκεκριμένο ψευδώνυμο ή από συγκεκριμένη IP (akick). Τέλος, αν η περίπτωση του τρολ είναι πολύ «βαριά», δεν του επιτρέπεται καν η σύνδεση με το διακομιστή (K-lined).
Περιστατικά ελληνικού ενδιαφέροντος
Μια από τις πιο γνωστές περιπτώσεις τρολαρίσματος στην Ελλάδα είναι η περίπτωση του «Γέροντα Παστίτσιου» μιας σατιρικής ιστοσελίδας που το 2012 επινόησε και δημοσίευσε ένα υποτιθέμενο μεταθανάτιο θαύμα ενός αγιορείτη μοναχού, του Γέροντα Παΐσιου. Το «θαύμα» αναδημοσιεύτηκε μαζικά σε ιστοσελίδες και μπλογκ θρησκευτικού περιεχομένου και έφτασε να γίνει μέχρι και πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας. Η αποκάλυψη του τρολαρίσματος εξόργισε πολλούς πιστούς και το περιεχόμενο της ιστοσελίδας συζητήθηκε ακόμα και στη Βουλή. Ο δημιουργός συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή για εξύβριση θρησκεύματος κατ' εξακολούθηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδικτυακά φαινόμενα Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Αργκό του Διαδικτύου Κατηγορία:Διαδικτυακός εκφοβισμός
Ηλιοστάσιο
thumb|right|373x373px|Δύο γραφικές παραστάσεις που δείχνουν το ποσό του ανακλώμενου ηλιακού φωτος κατά το βόρειο και το νότιο θερινό ηλιοστάσιο αντιστοίχως (σε [[βατ|W / m²).]] Ηλιοστάσιο ονομάζεται η χρονική στιγμή κατά την οποία ο άξονας της Γης εμφανίζεται στραμμένος όσο περισσότερο προς ή μακριά από τον Ήλιο, συμβαίνει κατά την ετήσια τροχιά της Γης γύρω από αυτόν.
Περιγραφή
Αυτό ισοδυναμεί με τον Ήλιο να βρίσκεται στο βορειότερο ή νοτιότερο (ετήσιο) του ουρανού που βρίσκεται ποτέ το μεσημέρι, όπως εμφανίζεται σε εμάς πάνω στην επιφάνεια της Γης. Για περιοχές της Γης εκτός των Τροπικών (δηλαδή με γεωγραφικό πλάτος μεγαλύτερο από 23,5 μοίρες ή μικρότερο από -23,5 μοίρες), τα ηλιοστάσια είναι επίσης οι ημέρες κατά τις οποίες ο Ήλιος φτάνει το ψηλότερο (θερινό ηλιοστάσιο) ή το χαμηλότερο σημείο (χειμερινό ηλιοστάσιο) που έχει το μεσημέρι στη διάρκεια ενός χρόνου.
Η ημέρα του ηλιοστασίου είναι είτε η μεγαλύτερη (το καλοκαίρι-Θερινό ηλιοστάσιο) είτε η μικρότερη (τον χειμώνα-Χειμερινό ηλιοστάσιο) μέρα του έτους για όλες τις περιοχές της γης εκτός από τους Τροπικούς.
Η λέξη προέρχεται από το «ήλιος» και το «στέκομαι»/«στάση» επειδή κοντά στα ηλιοστάσια (λίγες ημέρες πριν ή μετά) ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει τη φαινομενική κίνησή του προς τα βόρεια ή προς τα νότια (κίνηση στην απόκλιση), μέχρι που την ημέρα του ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται. Εξίσου ορθό ετυμολογικώς είναι και το συνώνυμο «ηλιοτρόπιο» (βλ. παρακάτω, Πολιτιστικές επιδράσεις και λαογραφία). Με την ευρύτερη σημασία, ο όρος «ηλιοστάσιο» σημαίνει και την ημέρα που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, δύο φορές τον χρόνο, τον Ιούνιο και τον Δεκέμβριο. Τα ηλιοστάσια, όπως και οι ισημερίες, συνδέονται αναπόσπαστα με τις εποχές του έτους. Σε κάποιες χώρες ή γλώσσες θεωρείται ότι αρχίζουν ή διαχωρίζουν τις εποχές, ενώ σε άλλες θεωρούνται τα κέντρα τους.
Τα ηλιοστάσια συμβαίνουν και για τους άλλους πλανήτες. Ορίζονται αντίστοιχα ως οι χρονικές στιγμές κατά τις οποίες ο άξονας περιστροφής του πλανήτη εμφανίζεται στραμμένος όσο περισσότερο προς ή μακριά από τον Ήλιο συμβαίνει κατά την ετήσια τροχιά του πλανήτη γύρω από αυτόν.
Ονόματα
Τα δύο ηλιοστάσια κάθε χρονιάς φέρουν διάφορα ονόματα ανάλογα με το ποιο χαρακτηριστικό τους θέλουμε να τονίσουμε.
Ηλιοκεντρική θεώρηση των εποχών
Η αιτία της υπάρξεως των εποχών του έτους είναι ότι ο άξονας περιστροφής της Γης γύρω από τον εαυτό της δεν είναι κάθετος στο επίπεδο της περιφοράς της γύρω από τον Ήλιο, αλλά (στα χρόνια μας) σχηματίζει μία γωνία περίπου 23° 26΄ (αποκαλούμενη λόξωση της εκλειπτικής), ενώ ταυτόχρονα ο άξονας κρατά την ίδια διεύθυνση στον χώρο. Ως αποτέλεσμα, τη μισή χρονιά (από τις 20 Μαρτίου ή 21 Μαρτίου ως τις 22 Σεπτεμβρίου ή 23 Σεπτεμβρίου) το βόρειο ημισφαίριο «γέρνει» προς τον Ήλιο, με το μέγιστο περί τις 21 Ιουνίου, ενώ την άλλη μισή χρονιά το νότιο ημισφαίριο είναι αυτό που «γέρνει» περισσότερο προς τον Ήλιο, με το μέγιστο περί τις 21 Δεκεμβρίου. Οι δύο στιγμές των μεγίστων αυτών είναι τα ηλιοστάσια.