cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγγελής Γοβιός
Βιογραφία
Μαζί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Αθανάσιο Διάκο και πολλούς ακόμη πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821, θήτευσε στη φρουρά του Αλή Πασά και διδάχθηκε στη στρατιωτική σχολή του. Η συμμετοχή του στη Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς τον έκανε ξακουστό για τη γενναιότητά του.
Η αναδιοργάνωση του στρατοπέδου στα "Βρυσάκια"
Ο Αγγελής Γοβιός έφτασε στα "Βρυσάκια" το Μάιο του 1821, όπου κατόρθωσε να οργανώσει, μέσα σε ελάχιστο διάστημα, το εκεί ελληνικό στρατόπεδο, και να μεταβάλει τους απειροπόλεμους Ευβοιώτες σε γενναίους και τολμηρούς στρατιώτες, οι οποίοι κέρδισαν την πρώτη μεγάλη νίκη τους το καλοκαίρι του 1821 στην ομώνυμη περιοχή των Μεσσαπίων - κοντά στα Ψαχνά - απέναντι στον οργανωμένο στρατό του Ομέρ Βρυώνη. Αναλυτικότερα, στις 15 Ιουλίου ο Ομέρ Βρυώνης, που είχε θέσει ως στόχο του, μετά την κατάληψη της Λιβαδειάς, να καταστείλει την επανάσταση στην Εύβοια για να εξασφαλίσει τις συγκοινωνίες και τον ανεφοδιασμό του, προκειμένου να προχωρήσει στην Αττική, κατευθύνθηκε στα "Βρυσάκια", όπου ο Γοβιός με 400 άντρες έσπευσε να κρατήσει το μεγάλο φυσικό οχύρωμα της θέσης, ενώ οι έμπιστοί του Κώτσος Δημητρίου και Θανάσης Μπαλαλάς τοποθετήθηκαν με τους άντρες τους στο ανατολικό και νότιο μέρος. Η προσωπικότητα και ο στρατηγικός νους του Γοβιού έδωσαν μια σπουδαία νίκη στους Έλληνες απέναντι στον πολυαριθμότερο στρατό των 2.000 ανδρών του Ομέρ Βρυώνη, μετά από πεισματική μάχη επτά ωρών. Τρεις μέρες αργότερα ο Ομέρ Βρυώνης εξεστράτευσε και πάλι, αλλά εφόσον ο Γοβγίνας με τους άντρες του είχαν πλέον αποσυρθεί στο χωριό Άγιος, περιορίστηκε να κάψει τις καλύβες των Ελλήνων στα "Βρυσάκια" και να επιστρέψει στη Χαλκίδα, απ' όπου αποφάσισε τελικά να φύγει, αφού το φρούριο της πόλης ήταν πολύ ισχυρό και δε χρειαζόταν τη βοήθειά του. Μόλις αναχώρησαν οι τουρκικές δυνάμεις, ο Γοβγίνας έσπευσε ν' ανακαταλάβει τα "Βρυσάκια".
Τα σχέδιά του να προχωρήσει εναντίον της Καρύστου και ο θάνατός του
Στις αρχές του 1822, όταν τελικά διαλύθηκε η πολιορκία στην Κάρυστο, έμεινε ο μοναδικός ηγέτης του αγώνα στο νησί. Σκοπός του ήταν να αποκλείσει πρώτα τους Τούρκους της Χαλκίδας και μετά να προχωρήσει εναντίον της Καρύστου. Έχοντας επίγνωση των δυσκολιών κάλεσε σε ενίσχυση τους Ολύμπιους αγωνιστές που ήταν στις Σποράδες και άλλους οπλαρχηγούς, όπως ο αδελφός του Αναγνώστης Γοβγίνας. Η συγκέντρωση των αγωνιστών κανονίστηκε να γίνει στα "Βρυσάκια" στις 28 Μαρτίου, τη νύχτα. Όταν οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν τη συνάντηση αυτή ξεκίνησε σώμα 1.000 από αυτούς από τη Χαλκίδα και κατέλαβε τα "Δυο Βουνά" (περιοχή κοντά στα Ψαχνά). Από εκεί απόσπασμα ιππέων κατευθύνθηκε προς τα "Βρυσάκια". Ο Γοβγίνας, μόλις αντιλήφθηκε τις κινήσεις των Τούρκων, θέλησε να τους αντιμετωπίσει αμέσως, χωρίς να περιμένει να ξημερώσει. Κατά την καταδίωξη του τουρκικού αποσπάσματος έπεσε σε ενέδρα στα "Δυο Βουνά" και κυκλώθηκε από παντού. Στη συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκε, όπως και ο αδελφός του Αναγνώστης. Το μεγαλύτερο όμως μέρος των Ελλήνων στρατιωτών πρόλαβε και διασώθηκε. Ο θάνατός του στέρησε από την επανάσταση στην Εύβοια ένα σημαντικότατο στέλεχος.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Μακρυώτικα Κεφαλονιάς
Τα Μακρυώτικα είναι χωριό της Πυλάρου στο νησί της Κεφαλλονιάς, μεταξύ Αγίας Ευφημίας και Άσσου. Έχει 432 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Συμπεριλαμβάνει τον οικισμό των Ποταμιανάτων.
Παραπομπες
Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς
Υδραγωγείο των Σκοπίων
Το Υδραγωγείο των Σκοπίων (Скопски аквадукт) είναι πρώην βυζαντινό ή οθωμανικό υδραγωγείο, ευρισκόμενο σε απόσταση 2 χμ. βορειοδυτικά του κέντρου της πόλεως των Σκοπίων, πρωτεύουσας της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί ένα εκ των τριών, συνολικά, υδραγωγείων τα οποία αριθμούσε η περιοχή της Γιουγκοσλαβίας, καθώς και το μοναδικό στη Μακεδονία. Η ακριβής ημερομηνία ανέγερσής του είναι άγνωστη, ενώ είναι πιθανό να ανεγέρθηκε από τους Ρωμαίους ή τους Βυζαντινούς, ωστόσο θεωρείται πιθανότερο να ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα.
Διαδρομή
thumb|left|Πανοραμική άποψη του υδραγωγείου σε οθωμανική καρτ ποστάλ. Το υδραγωγείο μετέφερε τα νερά πηγής της Σκόπσκα Τσρνα Γκόρα, ορεινό όγκο ο οποίος ευρίσκεται βορειοδυτικά της πόλεως, προς το Φρούριο των Σκοπίων. Διασχίζει την κοιλάδα της Σέραβα, μικρού ποταμού, ενώ, επίσης, διασχίζει υψομετρική διαφορά της τάξεως των 300 μέτρων. Η χρησιμοποιούμενη πηγή ευρισκόταν στο Μπάνιανε, χωριό ευρισκόμενο σε υψόμετρο 480 μέτρων, καθώς και σε απόσταση, περίπου, 10 χιλιομέτρων από τα Σκόπια. Οι Οθωμανοί το χρησιμοποιούσαν για την παροχή νερού στα χαμάμ του Παλαιού Παζαριού των Σκοπίων.
Αρχιτεκτονική
Τα κατάλοιπα του υδραγωγείου αποτελούνται από 50 ενιαίες καμάρες, με ιδιαίτερα ανοιχτή στροφή, με τοιχοποιία αποτελούμενη κυρίως από πλατιούς πλίνθους και κονίαμα, καθώς και κροκάλη επί της εξωτερικής επιφάνειάς της, με εναλλαγές με διαζώματα αποτελούμενα από πλίνθους. Ορισμένοι αρχαιολόγοι εκτιμούν πως το υδραγωγείου είχε, αρχικώς, συνολικά 200 καμάρες.
Ανάπτυξη και διατήρηση
Το μνημείο είναι φθαρμένο και διαβρωμένο από το πέρασμα του χρόνου, ενώ, επίσης, είναι απομονωμένο από την πόλη καθώς ευρίσκεται μεταξύ του Αυτοκινητοδρόμου M3 και του στρατοπέδου Ίλιντεν, το οποίο αποτελεί ιδιοκτησία των Ενόπλων Δυνάμεων της Βόρειας Μακεδονίας. Ταυτόχρονα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στους κατοίκους των Σκοπίων, ενώ, παράλληλα, δεν αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο. Ωστόσο, υπάρχει πληθώρα σχεδίων με στόχο την αναστήλωση του μνημείου και την εκ νέου αξιοποίηση της συγκεκριμένης περιοχής, όπως μέσω της μετατροπής των στρατιωτικών εκτάσεων σε κατοικημένη συνοικία, με ταυτόχρονη ανάδειξη της κοιλάδας της Σέραβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Υδραγωγεία στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Σκόπια Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία εκτός Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική
Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας (6 Ιουνίου 1714 – 24 Φεβρουαρίου 1777) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν βασιλιάς της Πορτογαλίας από το 1750 έως το 1777.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωσήφ Φραγκίσκος Αντώνιος Ιγνάτιος Νορβέρτος Αυγουστίνος γεννήθηκε στην Λισαβώνα, τρίτος γιος και διάδοχος του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας Άννας Ιωσηφίνας της Αυστρίας. Με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του έγινε διάδοχος του πορτογαλικού θρόνου και 15ος δούκας του Μπραγκάνσα.
Παντρεύτηκε το 1729 την Ισπανίδα Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων ενώ η μεγαλύτερη αδελφή του, Βαρβάρα, αντίστοιχα παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο ΣΤ΄ της Ισπανίας. Η σύζυγος του ήταν καλλιεργημένη γυναίκα με αγάπη στην μουσική και το κυνήγι.
Είχε μεγάλη αγάπη στην εκκλησία και στην όπερα. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 35 ετών και παρέδωσε την διαχείριση της εξουσίας στον Μαρκήσιο του Πομπάλ. Μόλις είδε ότι δεν ήταν δυνατή η γέννηση γιου του, κήρυξε την μεγαλύτερη κόρη του Μαρία διάδοχο και πριγκίπισσα της Βραζιλίας. Ο Μαρκήσιος του Πομπάλ προσπάθησε να εκσυγχρονίσει την χώρα οικονομικά, κοινωνικά, αποικιακά, φέρνοντας την χώρα του ισότιμη με τις μεγάλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του ίδιου και του Βασιλιά έκαναν τον Μαρκήσιο να καταφύγει σε δραστικότερα μέτρα. Εκδίωξε την αντίπαλή του οικογένεια των Ταβόρα, εξόρισε τους Ιησουίτες και ανέλαβε τον έλεγχο της δημόσιας εκπαίδευσης και των εκκλησιαστικών κτημάτων.
Συνέπειες του ισχυρότατου σεισμού του 1755
μικρογραφία|δεξιά|200px|Έφιππος ανδριάντας του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωσήφ Α΄ στη Λισσαβώνα Η βασιλεία του Ιωσήφ Α΄ είναι σημαδεμένη στην ιστορία από τον ισχυρότατο σεισμό στις 1 Νοεμβρίου 1755, που συντάραξε την Λισαβώνα και προκάλεσε το θάνατο 100.000 ανθρώπων. Λόγω του σεισμού ο Βασιλιάς Ιωσήφ απέκτησε έντονη κλειστοφοβία για όλη την υπόλοιπη ζωή του, σε σημείο να φοβάται να μπει σε οποιοδήποτε κλειστό κτίσμα. Μετέφερε το επιτελείο του σε μια ομάδα αντίσκηνων στους λόφους της Λισαβώνας.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μαριάννα Βικτωρία, κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, απέκτησε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Μαρκήσιοι
Γυμνάσιο αρχαίας Ολυμπίας
Το Γυμνάσιο αρχαίας Ολυμπίας βρισκόταν στον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας στα βορειοδυτικά και έξω από τον ιερό περίβολο της Άλτεως, δίπλα στην κοίτη του ποταμού Κλαδέου και ανήκει στο ίδιο συγκρότημα με την παλαίστρα. Ήταν ο χώρος διεξαγωγής των προπονήσεων των αθλητών στα αγωνίσματα του δρόμου και του πεντάθλου, τα οποία παλαιότερα γίνονταν στην ίδια περιοχή, αλλά στην ύπαιθρο. Η τελική διαμόρφωση έγινε στα ελληνιστικά χρόνια, και το κτήριο που σώζεται σήμερα χρονολογείται στο 2ο αι. π.Χ.
Περιγραφή και ιστορικά στοιχεία
Το Γυμνάσιο αρχαίας Ολυμπίας ήταν ένα μεγάλο περίκλειστο μακρόστενο κτίσμα, το οποίο είχε στο κέντρο του μια ευρύχωρη αυλή με δωρικές στοές στις τέσσερις πλευρές του. Η δυτική του πλευρά έχει παρασυρθεί από τον ποταμό Κλαδέο και πιθανολογείται, ότι αποτελείτο από δωμάτια, που χρησίμευαν ως καταλύματα των αθλητών. Στην ανατολική στοά υπήρχε εξωτερικός τοίχος με διπλή εσωτερική δωρική κιονοστοιχία από 66 κίονες και προς την αυλή μια δεύτερη κιονοστοιχία από 60 κίονες. Το συνολικό μήκος της στοάς αυτής ήταν ίσο με το μήκος του ολυμπιακού σταδίου έτσι ώστε οι αθλητές του δρόμου να προπονούνται ακριβώς στην ίδια απόσταση. Η προπόνηση των αθλητών στα αγωνίσματα του ακοντίου και του δίσκου γινόταν στο μεγάλο υπαίθριο χώρο του γυμνασίου, με διαστάσεις 220 μ. μήκος και 100μ. Η νότια πλευρά του Γυμνασίου ακουμπούσε στην παλαίστρα ενώ η βόρεια δεν έχει ακόμη ερευνηθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία
Πέλος Κατσέλης
Ο Πέλος (Πελοπίδας) Κατσέλης (1907 - 19 Αυγούστου 1981) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος της υποκριτικής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Ναζλί της Μικράς Ασίας το 1907.
Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και τις ολοκλήρωσε στην Αθήνα, όπου και γράφτηκε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε στη σχολή θεάτρου του Φώτου Πολίτη, ενώ συνέχισε τις σπουδές θεάτρου στη Γερμανία και την Αυστρία.
Ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο σαν ηθοποιός, γρήγορα όμως αρχίζει να ασχολείται κυρίως με τη σκηνοθεσία. Το 1939 ανέλαβε τη διεύθυνση του κινούμενου θίασου του Εθνικού Θεάτρου, Άρμα Θέσπιδος. Στα χρόνια του εμφυλίου απομακρύνθηκε από το Εθνικό Θέατρο λόγω των αριστερών φρονημάτων του.
Το 1951 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής της Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης. Στα πλαίσια του εγχειρήματος αυτού, το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «Φυσικό Θέατρο», ανέβαζε παραστάσεις σε ανοικτό χώρο.
Εκτός από την ηθοποιία και τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε και με την αρθρογραφία και την κριτική, ενώ και συνέγραψε και μελέτες με θέμα τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Μαίρη Σαγιάνου, μέχρι τον θάνατό της, στις 4 Αυγούστου 1932. Δεύτερη σύζυγος του ήταν η επίσης ηθοποιός, Αλέκα Κατσέλη, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Νόρα και τη Λούκα.
Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου του 1981.
Διδασκαλία
Σημαντικό μέρος της ζωής του Πέλου Κατσέλη αποτέλεσε η διδασκαλία της υποκριτικής. Από το 1941 έως το 1946 δίδασκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, το 1956 στη σχολή Σταυράκου και το αμέσως επόμενο έτος ίδρυσε τη δικιά του δραματική σχολή.
Παραστασιογραφία
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων τις οποίες ο Π. Κατσέλης σκηνοθέτησε.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πέτρος Γ΄ της Πορτογαλίας
Ο Πέτρος Γ΄ της Πορτογαλίας (Pedro III de Portugal, πλήρες όνομα: Pedro Clemente Francisco José António de Bragança, 5 Ιουλίου 1717 – 25 Μαΐου 1786) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν βασιλικός σύζυγος - συμβασιλέας της Πορτογαλίας από το 1777 έως το 1786, αφού παντρεύτηκε την ανιψιά του, Μαρία Α΄, μεγαλύτερη κόρη του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωσήφ Α΄.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Κλήμης Φραγκίσκος Ιωσήφ Αντώνιος ήταν ο μικρότερος γιος του Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας Άννας της Αυστρίας. Με τον γάμο του με την Μαρία Άννα το 1760 έλαβε και τον τίτλο του πρίγκηπα της Βραζιλίας μέσω του συζυγικού δικαιώματος (jure uxoris).
Absolut Vodka
Absolut Vodka είναι σουηδική μάρκα βότκας που παράγεται στο Åhus, στη νότια Σουηδία από μία θυγατρική της Wine & Spirit. Το 2008, η σουηδική κυβέρνηση αποφάσισε την πώληση της στην γαλλική εταιρία, Pernod Ricard, έναντι ποσού της τάξεως των €5.63 δισεκατομμυρίων.
Περίπου 95% από τις φιάλες Absolut κατασκευάζονται από το εργοστάσιο υαλουργίας Limmareds στο Sjuhäradsbygden.
Ιστορικό
Το όνομα Absolut δημιουργήθηκε από την Absolut Rent βότκα στα μέσα του 1970 και μετονομάστηκε σε Renat βότκα. Τελικά όμως το 1979 προωθήθηκε μόνο με το όνομα Absolut βότκα. Το ποτό ήρθε στο προσκήνιο το 1980 μέσω μίας καινοτόμου ανακοίνωσης συνδυασμένης με την παρουσίαση μίας διαφανούς φιάλης της οποίας η μορφή ήταν εμπνευσμένη από παλιές φιάλες φαρμάκων. Το όνομα της ήταν γραμμένο κατευθείαν στο γυαλί. Πίσω από το επιτυχές λανσάρισμα του ποτού ήταν ο διευθυντής του μάρκετινγκ της Wine & Spirit Peter Ekelunt, οι διαφημιστές Hans Brindfors και Gunnar Broman και ο ζυθοποιός Börje Karlsson.
Μέσω μίας συνεχούς και συνεπούς ροής εμπορεύματος σε συνδυασμό με το μάρκετινγκ και με έμφαση στο σχεδιασμό και την τέχνη έχει καθιερωθεί ως η τρίτη καλύτερη μάρκα οινοπνεύματος στην αγορά μετά το Bacardi και τη Smirnoff. Η φιάλη της Absolut ήταν πάντα στο επίκεντρο του μάρκετινγκ με διαφημίσεις που απεικονίζονται και ερμηνεύονται ελεύθερα από καλλιτέχνες όπως ο Άντι Γουόρχολ.
Αγορά
Η πιο σημαντική αγορά για την Absolut βότκα είναι οι Η.Π.Α όπου το 2003 πωλήθηκαν 73 εκατομμύρια λίτρα. Αποτελεί, με ποσοστό 40% μεγαλύτερο από άλλες μάρκες, την μεγαλύτερη εισαγόμενη βότκα στις Η.Π.Α. Από το 1986 έχει λανσάρει ακόμα και διάφορες γεύσεις στην αγορά σε παρόμοιες φιάλες.
Προϊόντα
thumb|Φιάλη Absolut Vodka Χρόνος λανσαρίσματος μέσα στην παρένθεση
Πέρα από αυτά είναι μία σειρά από ειδικές εκδόσεις
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Επίσημη ιστοσελίδα
Δήμος Ερινεού
Ο Δήμος Ερινεού ήταν δήμος προηγούμενων διοικητικών διαιρέσεων του Νομού Αχαΐας. Με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί πλέον από το 2010 Δημοτική Ενότητα του νεοπαγούς Δήμου Αιγιαλείας.
Έδρα του «καποδιστριακού» δήμου ήταν το Λαμπίρι.
Δήμος Ερινεού (1996-2010)
Ιδρύθηκε το 1996 με την συνένωση των κοινοτήτων των χωριών Καμάρες, Ζήρια και Νέος Ερινεός. Το 1998 προστέθηκαν στο δήμο, σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», τα χωριά των κοινοτήτων Σαλμενίκου, Αρραβωνίτσας και Δαμακινίου. Στο δήμο ανήκει επίσης ο οικισμός Μεσοχώρι.
Αρχαία Ιστορία
Στην περιοχή του Δήμου υπήρχε η Ρυπική χώρα και η αρχαία πόλη Ρύπες η οποία ήταν μία από τις πόλεις της Αχαϊκής συμπολιτείας. Στην θαλάσσια περιοχή έγινε ναυμαχία μεταξύ Αθηναίων και Πελοποννησίων το 412 π.X. Στις Καμάρες υπάρχουν ερείπια από καμάρες υδρεύσεως της ρωμαϊκής εποχής στα οποία οφείλεται η ονομασία του χωριού Καμάρες. Στο χωριό Σαλμενίκο υπάρχει κάστρο το Κάστρο της Ωριάς. Στο σημερινό Λαμπίρι υπήρχε στην αρχαιότητα το λιμάνι των Ρυπών, ο Ερινεός, του οποίου το όνομα προέρχεται από την αγριοσυκιά. Το Λαμπίρι πήρε το όνομά του από τον Γάλλο σταυροφόρο και φεουδάρχη της περιοχής Sir de Lambri.
Δήμος Ερινεού (1835-1912)
Σύμφωνα με τον Χ. Κορύλλο ο Δήμος ανήκε στην Επαρχία Πατρών ήταν Β' τάξεως και συνόρευε με τους δήμους Αιγίου, Φαρρών και Πατρέων. Είχε 4 δημοτικά σχολεία αρρένων, 2 θηλέων, ένα ελληνικό σχολείο και 6 γραμματεία. Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία και η γεωργία.
Δημοτικά διαμερίσματα (1997-2010)
Στον καποδιστριακό δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Αθλητισμός
Ομάδες του Δήμου είναι ο Α.Σ. Αχιλλέας Καμαρών με τμήματα Ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης, ο '''Α.Ο. Ζήριας, και ο Ολυμπιακός Καμαρών'''.
Ολυμπιακός Καμαρών Ο Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Καμαρών ιδρύθηκε το 1991 και έχει έδρα το χωριό Καμάρες, δίπλα στο Αίγιο. Αγωνίζεται στο Εθνικό Στάδιο Καμαρών το οποίο έχει φυσικό χόρτο. Χρώματα έχει το κόκκινο-άσπρο. Ανήκει στην δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με αριθμό μητρώου ΕΠΟ 4877. Είναι το δεύτερο σωματείο των Καμαρών μετά τον Αχιλλέα Καμαρών. Από την ημέρα ίδρυσής του έχει αγωνιστεί μόνο στη Β' και Γ' κατηγορία.
'''Α.Ο. Ζήρια''' Ο Α.Ο. Ζήρια ιδρύθηκε το 1980 και έχει έδρα το χωριό Ζήρια με χρώματα το μαύρο και άσπρο και έμβλημα ένα αστέρι. Αγωνίζεται στο γήπεδο Θεόδωρος Αντωνόπουλος που διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα και έχει πάρει το όνομα του παλιού ποδοσφαιριστή της ομάδας που απεβίωσε στην προπόνηση της ομάδας το 2008. Αγωνίζεται στην Α' κατηγορία από το 2003. Ο ΑΟ Ζήρια διέθετε στις τάξεις του και έναν διεθνή ποδοσφαιριστή τον Παύλο Μητρόπουλο, βασικό στέλεχος της Εθνικής Ελλάδος παίδων, μέχρι που πήρε μεταγραφή το 2007 στον Παναιγιάλειο Γ.Σ. όπου αγωνιζέται έως σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αχαΐας * Δ
Χιερόνυμους Κοκ
Ο Χιερόνυμους Κοκ (φλαμανδικά: Hieronymus Cock ή Hieronymus Wellens de Cock (1518 – 3 Οκτωβρίου 1570) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, χαράκτης, εκδότης και διανομέας εκτυπωμένων χαρακτικών των παλαιότερων "Δασκάλων". Ο Κοκ ήταν ο σημαντικότερος εκδότης χαρακτικών στη βόρεια Ευρώπη της εποχής του και διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στον μετασχηματισμό της εκτύπωσης χαρακτικών από δραστηριότητα των μεμονωμένων καλλιτεχνών και τεχνιτών σε βιομηχανία βασισμένη στον καταμερισμό της εργασίας.
Βιογραφία
Ο Κοκ γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών. Ο πατέρας του, Γιαν Βέλλενς ντε Κοκ και ο αδελφός του Ματτάις Κοκ ήταν και οι δύο ζωγράφοι και σχεδιαστές. Έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1545. Διέμεινε στη Ρώμη κατά την περίοδο 1546 - 1548. Με την επιστροφή του στη Αμβέρσα το 1548, ίδρυσε τον δικό του εκδοτικό οίκο, που ονόμασε Aux quatre vents ή In de Vier Winden (γαλλ. και φλαμ. αντίστοιχα = στους τέσσερις ανέμους). Οι πρώτες του εκτυπώσεις έγιναν το 1548.
Η επιχείρηση του Κοκ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διάδοση της τέχνης της ιταλικής ύστερης Αναγέννησης στη βόρεια Ευρώπη, καθώς ο Κοκ εξέδιδε χαρακτικά που είχαν φιλοτεχνήσει κορυφαίοι χαράκτες, όπως οι Τζόρτζιο Γκίζι, Ντιρκ Φόλκερτς Κόορνχερτ και Κορνέλις Κορτ βασισμένα σε έργα κορυφαίων Ιταλών ζωγράφων, όπως οι Ραφαήλ, Φραντσέσκο Πριματίτσιο, Άνιολο Μπροντσίνο, Τζούλιο Ρομάνο και Αντρέα ντελ Σάρτο. Ο Ιταλός ιστορικός της αρχιτεκτονικής Βιντσέντσο Σκαμότσι (Vincenzo Scamozzi) αντέγραψε πολλά από τα χαρακτικά που εξέδωσε ο Κοκ το 1551 για το βιβλίο του σχετικά με τη Ρώμη Discorsi sopra L'antichita di Roma (Venice: Ziletti, 1583).
Η πλειονότητα των εκτυπώσεων του Κοκ βασιζόταν σε πίνακες καλλιτεχνών από τις Κάτω Χώρες, όπως οι Φρανς Φλόρις, Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Λαμπέρ Λομπάρ, Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ και Ιερώνυμος Μπος, καθώς και σχέδια αρχιτεκτονικών διακοσμήσεων των Κορνέλις Φλόρις και Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις. Το 1559 εξέδωσε την πρώτη και το 1661 τη δεύτερη σειρά χαρακτικών τοπίων, δημιουργημένων από τον άγνωστο καλλιτέχνη που αναφέρεται ως "Δάσκαλος των μικρών τοπίων". Οι σειρές αυτές είχαν σχεδιαστεί εκ του φυσικού στην περιοχή της Αμβέρσας και άσκησαν σημαντική επίδραση στην εξέλιξη της ρεαλιστικότητας της φλαμανδικής και ολλανδικής τοπιογραφίας.
Ο Κοκ συνεργάστηκε, επίσης, με τον Ισπανό χαρτογράφο Ντιέγο Γκουτιέρρες (Diego Gutiérrez) για την έκδοση ενός "χάρτη της Αμερικής| του 1562.
Συνεργάστηκε, επίσης, με τον αρχιτέκτονα και σχεδιαστή από την Αμβέρσα Κορνέλις Φλόρις ντε Φριντ (Cornelis Floris de Vriendt) για τις εκδόσεις των σχεδίων του για μνημεία και διακοσμήσεις, με τον τίτλο Veelderley veranderinghe van grotissen ( = πολλές παραλλαγές των παραδόξων), που εκδόθηκε το 1556 και Veelderley niewe inuentien van antycksche sepultueren ( = Τα πολλά νέα σχέδια παλαιών γλυπτών), το οποίο εκδόθηκε το 1557. Τα δύο αυτά βιβλία συνέβαλαν στη διάδοση του αποκαλουμένου "ύφους του Φλόρις" σε ολόκληρη την περιοχή των Κάτω Χωρών.
Ο Ολλανδός εκδότης Φίλιπ Χάλλε εργάστηκε στον εκδοτικό οίκο του Κοκ από το 1557 και τον διαδέχτηκε το 1570.
Pictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies
Ο Κοκ απεβίωσε το 1570 καταλείποντας τον επιφανέστερο εκδοτικό οίκο στην Ευρώπη βορείως των Άλπεων. Η χήρα του Φόλξκεν Ντίρικξ (Volcxken Diericx) συνέχισε τη λειτουργία του οίκου μέχρι τον θάνατό της το 1601. Το 1572 εξέδωσε ένα βιβλίο του Ντομίνικους Λαμψόνιους με τίτλο Pictorum aliquot celebrium Germaniae inferioris effigies (λατ., = Μορφές μερικών διάσημων ζωγράφων στην κάτω Γερμανία), μια ομάδα από 23 χαρακτικά - πορτρέτα καλλιτεχνών, με μικρούς λατινικούς στίχους κάτω από το καθένα. Ο Χιερόνυμους Κοκ εργαζόταν πάνω σ' αυτή την έκδοση πριν τον θάνατό του. Η ποιότητα των χαρακτικών ήταν εξαίρετη, καθώς ήταν δημιουργίες μερικών από τους επιφανέστερους χαράκτες της εποχής, όπως οι Γιαν Βίριξ, Άντριεν Κόλλερτ και Κορνέλις Κορτ. Οι καλλιτέχνες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο είναι (με τη σειρά εμφάνισής τους σε αυτό): Χούμπερτ βαν Άικ, Γιαν βαν Άικ, Ιερώνυμος Μπος, Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, Ντίρικ Μπάουτς, Μπέρναρντ φαν Ορλέι, Γιαν Μαμπούζε, Γιοάχιμ Πατινίρ, Κουέντιν Μασσάις, Λούκας φαν Λέιντεν, Γιαν φαν Άμστελ, Γιόος φαν Κλέφε, Ματτάις Κοκ, Χέρρι μετ ντε Μπλες, Γιαν Κορνέλις Φερμάγιεν, Πίτερ Κούκε φαν Ελστ, Γιαν φαν Σκόρελ, Λαμπέρ Λομπάρ, Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, Βίλλεμ Κέι, Λούκας Χάσσελ, Φρανς Φλόρις και καταλήγει με τον Χιερόνυμους Κοκ. Το βιβλίο περιλαμβάνει και ένα ποίημα του Λαμψόνιους αφιερωμένο στη μνήμη του Χιερόνυμους Κοκ, ενώ επικροτεί την εργασία της χήρας του. Τα πορτρέτα και τα κείμενα αποτελούν φόρο τιμής στους παλαιότερους Φλαμανδούς και Ολλανδούς καλλιτέχνες. Η έκδοση, συνεπώς, συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας γενικής αρχής σχετικά με τους καλλιτέχνες αυτούς, εργασία που έγινε πριν την έκδοση του Κάρελ φαν Μάντερ το 1604, στις βιογραφίες παλαιότερων και νεότερων καλλιτεχνών που περιέλαβε στο Schilder-boeck του.
Ο εκδότης Χέντρικ Χόντριους ο πρεσβύτερος εξέδωσε, το 1610, ένα βιβλίο με σχεδόν ίδιο τίτλο (Pictorum aliquot celebrium, præcipué Germaniæ Inferioris, σε ελεύθερη απόδοση "Μορφές μερικών διάσημων καλλιτεχνών, κυρίως από την κάτω Γερμανία") που περιείχε 69 χαρακτικά με πορτρέτα καλλιτεχνών. Η εργασία του Χόντριους περιλάμβανε, στο πρώτο της μέρος, αναθεωρημένες παραλλαγές 22 από τα πορτρέτα της έκδοσης του 1572. Το πορτρέτο του Χιερόνυμους Κοκ (συχνά του αποδίδεται ο αριθμός 23) δεν περιλήφθηκε από τον Χόντιους, καθώς δεν είχε γίνει "ζωντανά" (ad vivum, δηλ. με ζωντανό το μοντέλο) όπως στα υπόλοιπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Άγγελος Αντωνάκος
Ο Άγγελος Αντωνάκος (γεν. 23 Οκτωβρίου 1953) είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στη θέση του κεντρικού μέσου και επιθετικού και σε επίπεδο Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας με τη φανέλα των Παναθηναϊκού, Προοδευτικής και Καλαμάτας. Επίσης αγωνίστηκε με την Εθνική Ελλάδας νέων και την Εθνική Ελλάδας ενόπλων δυνάμεων.
Βιογραφικό
Ο Μανιάτης στην καταγωγή Άγγελος Αντωνάκος γεννήθηκε το 1953 στην Καλαμάτα και το 1963 και σε ηλικία των 10 ετών μετακόμισε οικογενειακώς στον Πειραιά και εγκαταστάθηκαν στο Πασαλιμάνι. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον γειτονικό του Αθλ. Όμιλο Προφήτη Ηλία Πειραιά, κάνοντας τα πρώτα του βήματα στο πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Το 1966 μεταπήδησε στα τμήματα υποδομών του Παναθηναϊκού, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στο εφηβικό πρωτάθλημα Α' Εθνικής και στο Θερινό πρωτάθλημα Ο.Π.Α.Π., όπου αγωνίστηκε πλάι με επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Το 1971 δόθηκε με υποσχετική για μια χρονιά στην Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1971-72 και αγωνίστηκε συνολικά σε 34 αγώνες από τους 38 σύνολο του πρωταθλήματος, έχοντας προπονητή τον Πάνο Μάρκοβιτς και αξιοσημείωτους συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Σταμάτη Βουρδαμή, Λάκη Γκλέζο, Παναγιώτη Σκούφο, Διονύση Σπετσαρία, Αντώνη Τζανετουλάκο κ.α. Το 1972 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό έπειτα από το ενδιαφέρον του προπονητή του Φέρεντς Πούσκας που είχε παρακολουθήσει τη σταδιοδρομία του στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής με την Προοδευτική. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1972-73 σε εντός έδρας αγώνα με το Αιγάλεω στις 5 Νοεμβρίου 1972 φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 10, όπου επικράτησε με 5-0 ενώπιον 25.000 θεατών. Παρέμεινε και την επόμενη χρονιά 1973-74 στην ομάδα του Παναθηναϊκού, χωρίς ωστόσο να αποτελεί βασικό της στέλεχος.
Το καλοκαίρι του 1974 πήρε μεταγραφή στην ομάδα της γενέτειρας του, Καλαμάτα. Με τη φανέλα της «Μαύρης Θύελλας» αγωνίστηκε 2 χρονιές, αρχικά την πρώτη (1974-75) στην Α' Εθνική όπου πανηγύρισε και τη μεγάλη νίκη στην Καλαμάτα με 2-0 επί της προηγούμενης ομάδας του, Παναθηναϊκό στις 2 Μαρτίου 1975 και την επόμενη (1975-76) στην Β' Εθνική και είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Ραούλ Βάλιαν, Έλβιο Μάνα, Σέρτζιο Εσπινόζα κ.α. Το καλοκαίρι του 1976 επέστρεψε στον Πειραιά και την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι και το 1980 στην Β' Εθνική κατηγορία, έχοντας συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Μίλτο Βρεκούση, Νίκο Σταθόπουλο, Γιάννη Μανδρέκα, Νίκο Πρινέα, Χρήστο Ξανθόπουλο, Άγη Πανόπουλο κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Σπύρος Λαγκαδίτης
Ο Σπύρος Λαγκαδίτης (γεν. Αιγάλεω, 3 Φεβρουαρίου 1957) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων και πρωταθλητής Γ΄Εθνικής, που αγωνιζόταν σαν κεντρικός αμυντικός.
Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Ορφέα Αιγάλεω το 1970 και την περίοδο 1973-74 ντεμπουτάρισε στο πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Αθηνών. Την επόμενη χρονιά (1974-75) ο Λαγκαδίτης αναδείχθηκε πρωταθλητής Γ΄Εθνικής και τη διετία 1976-1977 αγωνίσθηκε με τον Ορφέα στη Β΄Εθνική κατηγορία. Το 1976 κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των Νέων και το 1979 μεταγράφηκε στη μεγάλη ομάδα της περιοχής, τον Αιγάλεω Α.Ο. Ωστόσο, ένας σοβαρότατος τραυματισμός που υπέστη στο πόδι σε φιλικό αγώνα τον υποχρέωσε να υποβληθεί σε δυο χειρουργικές επεμβάσεις στο εξωτερικό και το πρόβλημά του να απασχολήσει τον Π.Σ.Α.Π.
Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά. Ο μεγάλος γιος του Κωνσταντίνος Λαγκαδίτης αγωνίσθηκε σαν τερματοφύλακας στον Α.Ο. Αιγάλεω και ο μικρότερος (Λοΐζος Λαγκαδίτης) στις Ακαδημίες ποδοσφαίρου του Π. Κατσικογιάννη.
Στις δημοτικές εκλογές του 2010 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, με το συνδυασμό του Χρήστου Καρδαρά
Παραπομπές
Λαγκαδιτης Σπυρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Λαγκαδιτης Σπυρος Λαγκαδιτης Σπυρος Λ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Θεμιστοκλή Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Ο. Ήφαιστου Περιστερίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Μπιλιάνα Σίμανιτς
Η Μπιλιάνα Σίμανιτς (ορθή προφορά Μπίλιανα Σίμανιτς) (γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1985) είναι Σέρβα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται ως διαγώνια. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σερβίας, της Τουρκίας, της Ρωσίας και της Ελλάδας.
Καριέρα
Το 2003 μετεγγράφη στη ΖΟΚ Σρεμ, ενώ ένα χρόνο αργότερα αποκτήθηκε από τη Ντιναμό Πάντσεβο. Στη Ντιναμό παρέμεινε για μία τριετία (2004-07) χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2007 αποφάσισε να αφήσει τη Σερβία και να ταξιδέψει στην Τουρκία για λογαριασμό της Μπέηλικντούζου. Στη Μπέηλιγκντούζου παρέμεινε για δύο χρόνια, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2009 μεταπήδησε στην επίσης τουρκική, Νιλούφερ Μπελεντίγιεσπορ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 2010 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ντιναμό Γιαντάρ. Στη ρωσική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο, καθώς το 2011 αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ομάδα του Πειραιά πραγματοποίησε μια αρκετά επιτυχημένη σεζόν καθώς κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 2012 ενώ βρέθηκε και στη δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης του Ελληνικού Πρωταθλήματος πετοσφαίρισης γυναικών.
Το 2012 επέστρεψε στην Τουρκία και μετεγγράφη στην Καρσιγιάκα Βόλειμπολ, στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Η Μπιλιάνα Σίμανιτς είναι διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Σερβίας, με την οποία έχει πραγματοποιήσει πάνω από 30 συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1985-86
Στα ημιτελικά είχαν φθάσει η Γιουβεντούτ Μπανταλόνα και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας (από το 2ο προημιτελικό όμιλο, σε βάρος των Σταντ Φρανσέ Παρί Γαλλίας και Βεβέ Μπασκέτ Ελβετίας). Στον 1ο προημιτελικό όμιλο ήταν πρώτη η Μπαρτσελόνα (5 νίκες-1 ήττα) με δεύτερη τη Σκαβολίνι που εκτόπισε πολύ δύσκολα την τρίτη Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ (KK Split), ενώ ουραγός εδώ ήταν η αυστριακή Βιενα UBSC.
Διαδικασία διεξαγωγής
Στη διοργάνωση πήραν μέρος μόλις 22 ομάδες, δυο περισσότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 12 (6 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών.
1ος γύρος (Προκριματική φάση)
Έγιναν οκτώ διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις Χαακσμπέργκεν Τονέγκο/Χατράνς, Τσέπελ SC, Χάουκαρ Χαφναφιόρδουρ (Ισλανδία), Φενερμπαχτσέ Ιστάνμπουλ, ΤΣΣΚΑ Σόφιας, Σπάρτα Μπερτράνζ (Λουξεμβούργο), ENAD Λευκωσίας και Σαλζίν Μέρκσεμ'' (Βέλγιο).
2ος γύρος (Φάση των 12)
Εδώ, το παιχνίδι έχασαν έξι ακόμη σύλλογοι: Οι ΠΑΟ, Μακάμπι Χάιφα, Κότκα KTP, Χέμοσβιτ Σβιτ BK (Σλοβενία), Μάντσεστερ Τζάιαντς ATS και Τάμπυ Μπάσκετ (Σουηδία).
Ημιτελικά
Στους πρώτους αγώνες, η Σκαβολίνι υποδέχτηκε τη Μπαδαλόνα και η Μπαρτσελόνα την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στο Πέζαρο, οι ιταλοί επικράτησαν με εννέα πόντους διαφορά (109-100) και στη Βαρκελόνη οι καταλανοί νίκησαν άνετα τους ρώσους (100-81). Έτσι, ενώ η ρεβάνς ήταν διαδικαστική υπόθεση για τη Μπαρτελόνα (έχασε 88-84 στη Μόσχα), δεν έγινε το ίδιο στον επαναληπτικό μεταξύ Γιουβεντούτ και Σκαβολίνι. Οι ισπανοί κατάφεραν να ισοφαρίσουν τη διαφορά (103-94) και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Τελικά, η Σκαβολίνι (με πρωταγωνιστή τον ιταλο-αμερικανό Μάικλ Σιλβέστερ που σημείωσε 36 πόντους) πήρε τη μεγάλη πρόκριση, αφού ηττήθηκε με επτά πόντους (τελικό σκορ 114-107 υπέρ της Μπανταλόνα).
Τελικός
Στο μεγάλο Τελικό, διαιτήτευσε ο έλληνας Σταύρος Δουβής. Η Μπαρτσελόνα με κορυφαίο το διεθνή καναδό σέντερ Γκρεγκ Γουίλτζερ έφθασε σε μια άνετη νίκη (101-86), επαναλαμβάνοντας το θρίαμβο της Γκρενόμπλ και ολοκληρώνοντας έτσι την τριετή κυριαρχία των ισπανικών συλλόγων. Από την άλλη, η Σκαβολίνι, παρότι αγωνίσθηκε σε ιταλικό έδαφος, απέτυχε να ξανανιώσει όπως τρία χρόνια πριν στη Μαγιόρκα, όταν είχε στεφθεί Κυπελλούχος Ευρώπης επί της Βιλερμπάν.
Οι συνθέσεις.
Χένρι Όλιγχαμ
200px|thumb|right|Ο Χένρι Όλιγχαμ. Ο Χένρι Όλιγχαμ (Henry William Allingham, 6 Ιουνίου 1896 – 18 Ιουλίου 2009) ήταν υπεραιωνόβιος από το Ηνωμένο Βασίλειο, βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και για έναν μήνα ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο. Στις 13 Φεβρουαρίου του 2007 έγινε το δεύτερο γηραιότερο εν ζωή πρόσωπο στη Βρετανία και στις 29 Μαρτίου του 2009 έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία Βρετανός, ξεπερνώντας τον Ουαλό Τζον Έβανς, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 112 ετών και 295 ημερών. Σε ηλικία 113 ετών και 13 ημερών έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο μετά το θάνατο του Ιάπωνα Τομότζι Τανάμπε στις 19 Ιουνίου του 2009, με επιβεβαίωση από το το βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Πέθανε από φυσικά αίτια τον Ιούλιο του 2009 σε ηλικία 113 ετών και 42 ημερών. Ο Όλιγχαμ ήταν το μεγαλύτερο σε ηλικία επιζήσαν μέλος των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων και ο γηραιότερος επιζήσας βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ο τελευταίος εναπομείνας από τους επιζήσαντες της Ναυμαχίας της Γιουτλάνδης, το τελευταίο εν ζωή μέλος της Βασιλικής Αεροναυτικής Υπηρεσίας(RNAS) και το τελευταίο επιζών ιδρυτικό μέλος της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF). Από το 2001 πραγματοποιούσε συχνές δημόσιες εμφανίσεις για να βεβαιωθεί ότι οι νέες γενιές δεν είχαν λησμονήσει την απώλεια ζωών και την καταστροφή που συνέβησαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξαιτίας της μακροζωίας του και των υπηρεσιών του κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τιμήθηκε με πλήθος επαίνων και βραβείων.
Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|left|Ο Όλιγχαμ σε νηπιακή ηλικία Γεννήθηκε στο Κλάπτον του Λονδίνου το 1896 και όταν ήταν 14 μηνών ο πατέρας του πέθανε από φυματίωση. Τον μεγάλωσε η μητέρα του και οι παππούδες του. Μορφώθηκε στο Σχολείο της Κομητείας του Λονδίνου και εν συνεχεία εργάστηκε ως μαθητευόμενος κατασκευαστής χειρουργικών εργαλείων στο Νοσοκομείο Μπαρτς. Ωστόσο, δε θεωρούσε την εν λόγω δουλειά ενδιαφέρουσα και για το λόγο αυτό έφυγε να εργαστεί ως κατασκευαστής πούλμαν.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Σεπτέμβριο του 1917, όντας πια πρώτης κλάσεως μηχανικός αεροσκαφών εστάλη στο Δυτικό Μέτωπο και κατατάχθηκε στο No. 12 Squadron RNAS.
Στις 12 Νοεμβρίου του 1917 τοποθετήθηκε στην αεροπορική αποθήκη στη Δουνκέρκη της Γαλλίας, όπου παρέμεινε ως το τέλος του πολέμου, ασχολούμενος κυρίως με τις επισκευές αεροσκαφών.
Μετά τη συγχώνευση των RNAS και RFC ο Όλιγχαμ πήγε στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, την 1η Απριλίου του 1918. Την περίοδο εκείνη του δόθηκε νέος αριθμός υπηρεσίας: 208317. Απολύθηκε επίσημα στις 16 Απριλίου του 1919.
Γάμος και παιδιά
Το 1918 παντρεύτηκε την Ντόροθι Κάτορ (1895-1970) στο Ρόμφορντ και έπειτα μετακόμισαν στο ανατολικό Σάσεξ. Παρέμειναν παντρεμένοι ως το θάνατο της Ντόροθι. Απέκτησαν δύο κόρες, την Τζιν και την Μπέτι, αμφότερες από τις οποίες εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ και πέθαναν μετά τα 80 τους. Όταν πέθανε, ο Όλιγχαμ άφησε 6 εγγόνια, 12 δισέγγονα, 14 τρισέγγονα και 1 τετρασέγγονο.
Μετέπειτα χρόνια
Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Όλιγχαμ εργάστηκε κυρίως στην εξουδετέρωση των ναρκών. Το 2001 τον εντόπισε ένας από τον σύλλογο βετεράνων και ο Όλιγχαμ διηγήθηκε την ιστορία του για τις επόμενες γενιές.Το 2003 άρχισε να συμμετέχει σε εκδηλώσεις μνήμης για τον Πόλεμο.
Το 2004 αλλά και τα επόμενα χρόνια ο Όλιγχαμ έλαβε μέρος στις εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 2005 έκανε παρέλαση και κατέθεσε στεφάνια στα μνημόσυνα που έγιναν στο Σαιντ Ομέρ την επέτειο της λήξης του Πολέμου. Ήταν η τελευταία φορά που ένας βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου έκανε παρέλαση στο κενοτάφιο και ήταν το τέλος μιας εποχής. Ως το Μάιο του 2006 ζούσε μόνος του. Την περίοδο εκείνη μπήκε σε οίκο ευγηρίας κοντά στο Μπράιτον.
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 2008 παρουσίασε ένα βιβλίο για τη ζωή του, το οποίο συνέγραψε με τον Ντένις Γκούντγουιν.
Κατά τους εορτασμούς για την 90ή επέτειο από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στις 11 Νοεμβρίου του 2008, ο Όλιγχαμ μαζί με τους Χάρι Πατς και Μπιλ Στόουν κατέθεσε στεφάνι στο κενοτάφιο του Λονδίνου.
Μακροζωία
Ο Όλιγχαμ γιόρτασε τα 113α του γενέθλια πάνω σε πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού. Απέδιδε τη μακροζωία του στα "τσιγάρα, το ουίσκι και τις πολύ άγριες γυναίκες, όπως επίσης και στην καλή αίσθηση του χιούμορ".
Είχε τιμηθεί με 4 συνολικά μετάλλια, δύο εκ των οποίων ήταν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τιμήθηκε επίσης από τη Γαλλία με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Χώρα της Γαλλίας
μικρογραφία|150px|Η Χώρα της Γαλλίας, με το κάστρου του [[Εκουάν να την επιβλέπει.]] Η Χώρα της Γαλλίας, η οποία ονομάζεται επίσης Parisis ή Πεδιάδα της Γαλλίας, είναι μια φυσική περιοχή η οποία βρίσκεται στην διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς στα βόρεια του Παρισιού. Αποτελείται κυρίως από μια πεδιάδα από αλούβιο η οποία είναι αφιερωμένη στην μεγαλοπαραγωγή δημητριακών, της οποίας το νότιο τμήμα είναι ενσωματωμένο στα βόρεια προάστια του Παρισιού και έχει αστικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό. Στην περιοχή βρίσκεται επίσης το Αεροδρόμιο Ρουασί-Σαρλ-ντε-Γκολ.
Σε διοικητικό επίπεδο, αντιστοιχεί περίπου στο ανατολικό τμήμα του νομού της Βαλ ντ'Ουάζ, σε ένα τμήμα της Σεν-Σαιν-Ντενί και στο βορειοδυτικό άκρο της Σεν-ε-Μαρν.
Τοποθεσία
Η Χώρα της Γαλλίας (ή Πεδιάδα της Γαλλίας) οριοθετείται στα νοτιοδυτικά από τον Σηκουάνα, στα δυτικά από τους δρυμούς του Μονμορενσί και της Καρνέλ, στα ανατολικά από τον ποταμό Μαρν και τους λοφίσκους του Νταμαρτέν και της Γκοέλ, και στα βόρεια από το δάσος του Σαντιγί και τον λοφίσκο του Μονμελιάν.
Ανθρωπογεωγραφία
Η Κοιλάδα της Γαλλίας είναι ένα από τα πλέον ευαίσθητα τμήματα της Ιλ-ντε-Φρανς. Πράγματι, είχε σημαντικό αντίκτυπο από την αποβιομηχανοποίηση της περιοχής, ενώ η περιοχή αυτή (και κυρίως το νότιο άκρο της) είχε ειδικευτεί στην βαριά βιομηχανία, και ήταν λογικό να φιλοξενεί τους εργατικούς πληθυσμούς των βιομηχανιών αυτών στα grands ensembles που την χαρακτήριζαν. Ένας σημαντικός αριθμός μεταξύ αυτών αποτέλεσε αντικείμενο σχεδίων αστικού εκσυγχρονισμού, έχοντας έρθει σε συμφωνία ή στην διάρκεια διαπραγματεύσεων με την ANRU. Ο τομέας μετρά 32 ZUS, ζώνες αστικής ανανέωσης ή καθαρά αστικές περιοχές.
Οι μεσαίες τάξεις είχαν την τάση να εγκαταλείπουν την Κοιλάδα της Γαλλίας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990, και, ενώ το μέσο εισόδημα των Παριζιάνων ή των κατοίκων των Ω-ντε-Σεν αυξήθηκε κατά 23 % μεταξύ 1984 και 1998, αυτό των κατοίκων της Λα Κουρνέβ, του Ωμπεριβιλιέ ή της Σαρσέλ μειώθηκε κατά 15 %.
Η Κοιλάδα της Γαλλίας είναι μια περιοχή σε πλήρη εκσυγχρονισμό. Ανανέωση των κατοίκων, καθώς, κάθε χρόνο, 91,000 κάτοικοι εγκαταλείπουν την περιοχή, ενώ ισάριθμος αριθμός μετακομίζει σ'αυτήν. Ανανέωση σε αστικό επίπεδο, με τον αριθμό σχεδίων που έχουν ξεκινήσει από τις διάφορες κοινότητες και τις ενώσεις τους (Plaine Commune ή οι υπόλοιπες κοινοτικές κοινότητες ή οι αστικές μητροπολιτικές περιοχές της ευρύτερης περιοχής), με την υποστήριξη, αρκετά συχνά, του Δημοσίου Οργανισμού Ανοικοδόμησης της Κοιλάδας της Γαλλίας. Οικονομική ανανέωση, τέλος, λόγω της οικονομικής δυναμικής πόλων όπως η Κοιλάδα Σαιν-Ντενί ή ο αεροπορικός πόλος του Ρουασί, που παρέχει εργασία σε περισσότερους από 85,000 υπαλλήλους και δημιουργεί θέσεις εργασίας, κυρίως στους τομείς της λογιστικής.
Η ανανέωση αυτή θα βοηθηθεί σημαντικά από τον εκσυγχρονισμό που έχει προγραμματιστεί για τα Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας όσον αφορά τις υποδομές τους, όπως το RER B και το RER D, ή την δημιουργία νέων υποδομών, όπως το T8, το Tramway Saint-Denis - Garges-Sarcelles, η Tangentielle Nord και ενδεχομένως το CDG Express (που θα συνδέει το Αεροδρόμιο Σαρλ-ντε-Γκολ με το Παρίσι χωρίς ενδιάμεση στάση δίνοντας την δυνατότητα εξυπηρέτησης της περιοχής).
Τοπωνυμία
Η λέξη France έκανε την εμφάνισή της με τους πρώτους Μεροβίγγειους, κατά τον 5ο αιώνα. Όριζε κατά τον 6ο αιώνα το σύνολο των εδαφών που βρίσκονταν υπό την εξουσία της, μεταξύ του Ρήνου και του Λίγηρα. Την εποχή των Καρολιγγειανών, ο χώρος αυτός περιορίστηκε και δεν όριζε πλέον παρά μια περιοχή η οποία βρισκόταν μεταξύ της Αυστρασίας και της Νευστρίας. Στη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα, η περιοχή αυτή περιορίστηκε ακόμη περισσότερο φτάνοντας να ορίζει παρά μόνο τα βορειοανατολικά του Παρισιού. Υπήρξε δίχως αμφιβολία μια υποδιαίρεση της Διακονίας του Παρισιού η οποία αντιστοιχούσε σε αυτή την περιοχή, η αρχιδιακονία της Γαλλίας.
Ο ορισμός « de France » έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά σε ένα κείμενο του 1126 για τον ορισμό του Αββαείου του Σαιν-Ντενί (Monasterii beati dyonisii de Francia). Το αββαείο αυτό θα μπορούσε να αποτελεί την πηγή της επέκτασης του ορισμού αυτού για το σύνολο της χώρας, καθώς τα πλούτη και τα εδάφη του κάλυπταν μια σημαντική έκταση της περιοχής. Στα τέλη του Μεσαίωνα, σχεδόν το σύνολο των περιοχών της χώρας χαρακτηριζόταν ως « en France » ή « de France ». Από την Αναγέννηση και μετά, η χώρα ενσωματώθηκε σε μια κατά πολύ μεγαλύτερη οντότητα με την ονομασία « Île-de-France », η οποία κάλυπτε περίπου την σημερινή έκταση της ομώνυμης περιοχής, όμως η περιοχή βορειοανατολικά του Παρισιού συνέχιζε να ορίζεται με την ονομασία της Γαλλίας. Ο ορισμός αυτός χρησιμοποιούνταν ακόμη σε αριθμό εγγράφων του Παλαιού Καθεστώτος. 82 χωριά ή θέρετρα ορίζονταν την εποχή εκείνη ως « en France ».
Η συγκεκριμένη ονομασία φαίνεται να έπεσε σε αχρησία με την Γαλλική Επανάσταση. Σήμερα, οκτώ κοινότητες διατηρούν το τοπωνύμιο : Μπαγιέ-αν-Φρανς, Μπελουά-αν-Φρανς, Μπονέιγ-αν-Φρανς, Σατεναί-αν-Φρανς, Μαρέιγ-αν-Φρανς, Πουιζέ-αν-Φρανς, Ρουασί-αν-Φρανς και από τον Αύγουστο του 1989 το Τραμπλαί-αν-Φρανς το οποίο παλαιότερα ονομαζόταν Τραμπλαί-λε-Γκονές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γαλλίας
Datsun 12
To Datsun 12 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης, που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun και κυκλοφόρησε το 1933, αντικαθιστώντας το Datsun 11, με την τιμή του Datsun 12 να κυμαίνεται στα 1.350 γιεν.
Εκδόσεις
Οι εκδόσεις που ήταν διαθέσιμο το Datsun 12 ήταν τρεις: η στάνταρ και πιο κοινή έκδοση ήταν η τετραθέσια phaeton, με τη διθέσια Roadster και την τετραθέσια σεντάν εκδοχή να συμπληρώνουν την παλέτα των εκδοχών του αυτοκινήτου.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Η κυριότερη αναβάθμιση του μοντέλου πάντως, συγκριτικά με το Datsun 11, ήταν στον τομέα των επιδόσεων και συγκεκριμένα στον κινητήρα. Λόγω μιας αλλαγής στη νομοθεσία της Ιαπωνίας, που αύξησε το νόμιμο όριο του μέγιστου κυβισμού στην κατηγορία αυτή από 500 cm³ σε 750 cm³ από το 1933, έγινε εφικτή η χρήση μεγαλύτερων σε κυβισμό κινητήρων, που είχε ως αποτέλεσμα και την άμεση βελτίωση των επιδόσεων.
Έτσι στο Datsun 12 χρησιμοποιήθηκε ένας εντελώς νέος κινητήρας, κυβισμού 747 cm³ που απέδιδε 12 ίππους (20% επιπλέον ισχύ) στις 3.000 στροφές το λεπτό και μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς μέσω ενός 3-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου ταχυτήτων. Επίσης, η τελική ταχύτητα του οχήματος έφτανε τα 73 χιλιόμετρα την ώρα.
Πηγές
Κατηγορία:Μοντέλα Datsun Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Εγχειρίδιο μορφοποίησης του πανεπιστημίου του Σικάγο
Το εγχειρίδιο μορφοποίησης του πανεπιστημίου του Σικάγο (The Chigago Manual of Style - συντομογραφία ΤCMOS ) είναι οδηγός μορφοποίησης και τεκμηρίωσης που εκδόθηκε το 1906 από το University of Chicago Press. Χρησιμοποιείται ευρύτατα από την Αμερικανική Ανθρωπολογική Εταιρία, έχει σχετικά μεγάλη αποδοχή στη μορφοποίηση της ελληνικής ακαδημαϊκής βιβλιογραφίας και συνήθως απαντάται κόμμα ως σημείο στίξης στη θέση της τελείας.
Ιστορία
Το The Chicago Manual of Style πρωτοεκδόθηκε το 1906 μετον τίτλο Manual of Style: Being a compilation of the typographical rules in force at the University of Chicago Press, to which are appended specimens of type in use. Από την πρώτη έκδοση των 203 σελίδων, το CMOS εξελίχθηκε σε οδηγό μορφοποίησης των 1.026 σελίδων στην 16th έκδοση. Ήταν ένας από πρώτους οδηγούς μορφοποίησης στις ΗΠΑ και θεωρείται βάση προτυποποίησης της ερευνητικής μεθοδολογίας, σε ό,τι αφορά κυρίως στην τεκμηρίωση.
Η σημαντικότερη αναθεώρηση στο εγχειρίδιο έγινε στη 12η έκδοση, που εκδόθηκε το 1969. Η πρώτη έκδοση των 20.000 αντιγράφων εξαντλήθηκε πριν την εκτύπωση του οδηγού. Το 1982, κατά την 13η έκδοση, μετονομάστηκε επίσημα The Chicago Manual of Style, υιοθετώνταςτην ανεπίσημη ονομασία που ήταν ήδη σε ευρύτατη χρήση.
Η 15η έκδοση αναθεωρήθηκε έτσι ώστε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αναδυόμενης τεχνολογίας υπολογιστών και του Διαδικτύου στον χώρο των εκδόσεων, προσφέροντας οδηγίες για την παράθεση ηλεκτρονικών έργων. Επιπλέον συμπεριελήφθηκε ένα κεφάλαιο του Μπράιαν Α. Γκάρνερ (Bryan A. Garner) για την αμερικανική-αγγλική γραμματική και μια αλλαγή στη χρήση των μαθηματικών έργων
Περισσότεροι συγγραφείς
Παρατηρείται εν γένει ότι στη βιβλιογραφία για λόγους αλφαβητικής ταξινόμησης το επώνυμο προηγείται του ονόματος
Άρθρο εφημερίδας
Οι εφημερίδες συνήθως αναφέρονται στις σημειώσεις αλλά όχι στις βιβλιογραφίες. Αν περιλαμβάνεται βιβλιογραφική καταχώρηση, μορφοποιείται όπως παραπάνω.
Μουσική σύνθεση
[σημείωση] Charles L. Johnson, "Crazy Bone Rag", στο Ragtime Jubilee: 42 Piano Gems, 1911-21, εκδ. David A. Jasen, 41-45 (Mineola, NY: Dover Publications, 1997). [βιβλιογραφία] Johnson, Charles L. "Crazy Bone Rag". στο Ragtime Jubilee: 42 Piano Gems, 1911-21, έκδοση από David A. Jasen, 41-45. Mineola, NY: Dover Publications, 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδηγοί ακαδημαϊκής τεκμηρίωσης
Τριόλη
Στη χημεία, τριόλη ονομάζεται μια χημική ένωση που περιέχει τρεις ομάδες υδροξυλίου (λειτουργικές ομάδες), όπως λ.χ. η γλυκερόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκοόλες
Προολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών 2016
Τα προολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών 2016 ήταν προκριματικά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της Διεθνούς Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA), από τα οποία τρεις ομάδες προκρίθηκαν στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016. Πραγματοποιήθηκαν στις 4 με 10 Ιουλίου του 2016 στην Ιταλία, τις Φιλιππίνες και τη Σερβία.
Επιλογή διοργανωτριών
Στις 12 Νοεμβρίου του 2015, την ημέρα μετά τη λήξη της προθεσμίας υποβολής προσφορών, η FIBA ανακοίνωσε έξι υποψήφιες συνδιοργανώτριες των τριών προολυμπιακών τουρνουά των ανδρών:
Η αξιολόγηση όλων των προσφορών πραγματοποιήθηκε, και η Ιταλία, οι Φιλιππίνες και η Σερβία ανακοινώθηκαν ως διοργανώτριες των τριών προολυμπιακών τουρνουά στις 19 Ιανουαρίου του 2016.
Kλήρωση
Η κλήρωση για τα προολυμπιακά τουρνουά πραγματοποιήθηκε στο The House of Basketball στο Μι της Ελβετίας, στις 26 Ιανουαρίου του 2016. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι δοχεία. Η κλήρωση είχε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος είχε να κάνει με το προολυμπιακό τουρνουά στο οποίο θα μετέχει η κάθε ομάδα, εκτός των διοργανωτριών. Το δεύτερο μέρος της κλήρωσης αφορούσε την τοποθέτηση των ομάδων σε ομίλους (Α ή Β) και το τρίτο μέρος έκρινε τα ζευγάρια κάθε αγωνιστικής.
Πηγή: FIBA
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Πανταλέων ο Πρεσβύτερος
Τα προσωπικά στοιχεία του Πανταλέων δεν είναι γνωστά, αλλά πιθανολογείτε ότι ήταν κληρικός. Στην πραγματικότητα, στο Μωσαϊκό του Οτράντο, βρίσκουμε μια επιγραφή στην οποία ο ίδιος υπογράφει, σαν Πανταλεών πρεσβύτερος. Υποτίθεται ότι ο Πανταλέων ήταν βασιλικός μοναχός, από την ελληνόφωνη κοινότητα του Σαλέντο, από το μοναστήρι Ιδρούντος του Σαν Νικόλα ντι Κασόλε (Αγίου Νικολάου των Κασούλων).