cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Αλμυρού
Συνέπειες
Παρά τη μεγάλη νίκη τους, οι Καταλανοί της Εταιρείας δεν είχαν ακόμη αρχηγό. Ο αρχικός αρχηγός τους, Ροζέ ντε Φλορ, είχε δολοφονηθεί από τους Βυζαντινούς το 1305. Ο επόμενος, Μπερεγκάρ ντε Ροκαφόρ, είχε απαχθεί και φυλακιστεί από τους Φράγκους το 1308 και από τότε την προσωρινή διοίκηση της Εταιρείας είχε αναλάβει τετραμελής επιτροπή. Καθώς οι Καταλανοί ένιωθαν την ανάγκη να βρουν νέο αρχηγό, και μάλιστα ευγενή, πρόσφεραν την αρχηγία στον αιχμάλωτο Βονιφάτιο της Βερόνας ο οποίος την αρνήθηκε. Στη συνέχεια την πρόσφεραν στον άλλο αιχμάλωτό τους, τον Ροζέ Ντελόρ, ο οποίος δέχτηκε. Επιζητώντας επιπλέον νομιμοποίηση και προστασία, πρόσφεραν την επικυριαρχία του Δουκάτου στο βασιλιά Φρειδερίκο Β' της Σικελίας και αργότερα στο βασιλιά της Αραγωνίας. Έτσι εκείνοι ασκούσαν τη διοίκηση μέσω επιτρόπου.
Η επικράτεια που κατέλαβαν οι Καταλανοί χωρίστηκε σε δύο δουκάτα. Το νότιο (Δουκάτο των Αθηνών) είχε πρωτεύουσα την Θήβα, ενώ το βόρειο (Δουκάτο Νέων Πατρών) είχε πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη (σημ. Υπάτη). Η Καταλανική καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα του κράτους, αν και τα Λατινικά δεν έπαψαν να χρησιμοποιούνται, ενώ η νομοθεσία που καθόρισε τις σχέσεις ανάμεσα στους κατακτητές και τον γηγενή πληθυσμό στηρίχθηκε στις «συνήθειες» (εθιμικό δίκαιο) της Βαρκελώνης. Το μόνο δημόσιο αξίωμα που μπορούσαν να ασκήσουν αυτόχθονες ήταν εκείνο του νοταρίου (συμβολαιογράφου), όπως και επί Φράγκων, ενώ τους απαγορευόταν να αγοράζουν, πωλούν ή διαθέτουν την περιουσία τους όπως ήθελαν ή να συνάπτουν μικτούς γάμους.
90 Αντιόπη
Η Αντιόπη (Antiope) είναι ένας μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,27. Ανακαλύφθηκε το 1866 από τον Γερμανό αστρονόμο Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, και πήρε το όνομά του από την Αντιόπη της ελληνικής μυθολογίας, είτε την Αμαζόνα Αντιόπη, είτε τη μητέρα των Αμφίονα και Ζήθου. Η Αντιόπη ανήκει στην «Οικογένεια της Θέμιδος» και περιφέρεται στο εξωτερικό τρίτο της κεντρικής περιοχής της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Αντιόπης είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,060. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, ενώ η μέγιστη σε -29° Κελσίου.
Η Αντιόπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της (στην πραγματικότητα τα δύο σώματα που την αποτελούν γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας, βλ. παρακάτω) μία φορά κάθε 16 ώρες και 30,3 λεπτά.
Η Αντιόπη ως διπλός αστεροειδής
Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Αντιόπης είναι ότι αποτελείται από δύο σώματα με σχεδόν τις ίδιες διαστάσεις (η διαφορά στη μάζα είναι λιγότερο από 2,5% ή 10 τρισεκατομμύρια τόνοι), καθιστώντας την έναν αληθινά «διπλό αστεροειδή» (και όχι έναν αστεροειδή με δορυφόρο, όπως π.χ. ο 243 Ίδη). Το απόλυτο μέγεθος του κάθε σώματος είναι 9,02. Η διπλή φύση της Αντιόπης ανακαλύφθηκε στις 10 Αυγούστου 2000 από μία ομάδα αστρονόμων (W.J. Merline, L.M. Close, J.C. Shelton, C. Dumas, F. Menard, C.R. Chapman και D.C. Slater) με τη χρήση προσαρμοστικών οπτικών στο Τηλεσκόπιο Κεκ στη Χαβάη. Το λίγο μικρότερο μέλος του συστήματος φέρει τυπικά το όνομα S/2000 (90) 1.
Το καθένα από τα δύο σώματα έχει μέση διάμετρο 86±1 χλμ. και τα κέντρα τους απέχουν μόνο περί τα 171 χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι ο διαχωρισμός τους είναι μόλις 60 χλμ. περίπου και περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας κάθε 16,5 ώρες σε κυκλική ή ελαφρώς ελλειπτική τροχιά (εκκεντρότητα 0,01 ± 0,02). Αυτό αντιστοιχεί σε ταχύτητα 18 m/sec ή 65 χιλιομέτρων την ώρα. Κάθε λίγα γήινα χρόνια έρχεται μία εποχή αμοιβαίων εκλείψεων ορατών από τη Γη, οπότε με τη χρήση του τρίτου νόμου του Κέπλερ είναι δυνατός ο υπολογισμός της μάζας και της πυκνότητας των μελών του διπλού συστήματος.
Το επίπεδο της τροχιάς των δύο μελών γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας παρουσιάζει μεγάλη κλίση (περίπου 63±2 μοίρες) σε σχέση με το επίπεδο της τροχιάς του όλου συστήματος (της «Αντιόπης») γύρω από τον Ήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντιοπη
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - 50 χιλιόμετρα βάδην
Το αγώνισμα των 50 χιλιομέτρων βάδην του πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου πραγματοποιήθηκε το πρωί της Παρασκευής 22 Αυγούστου 2008 και συμμετείχαν 59 δρομείς. Ολυμπιονίκης αναδείχτηκε ο Ιταλός Άλεξ Σβάτσερ με χρόνο 3 ώρες 37 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα, επίδοση που αποτελεί νέο ολυμπιακό ρεκόρ. Το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε ο Αυστραλός Τζάρεντ Τάλεντ και το χάλκινο ο Ρώσος Ντένις Νιζεγκορόντοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008
Ο Υπναράς
Πλοκή
Καθώς το σπίτι του ιατρού γέμισε με αστυνομικούς, ο Μάιλς διέφυγε και κρύφτηκε σε ένα φορτηγάκι που μεταφέρει ρομπότ-υπηρέτες. Για να μην γίνει αντιληπτός, μεταμφιέστηκε σαν κι αυτά. Τελικά, βρέθηκε στο σπίτι της Λούνα. Όμως, αυτή θα τον πάει σε ένα συνεργείο ρομπότ γιατί ήταν δυσλειτουργικός. Όταν είδε, ο Μάιλς, τι θα του κάνουν σταμάτησε την προσποίηση και ξεκίνησε να τρέχει. Κατόπιν ζητά βοήθεια από τη Λούνα, αλλά εκείνη δεν μπορεί να δεχτεί ό,τι της λέει. Τελικά, όταν αυτή κέρδισε την εμπιστοσύνη του, τον κάρφωσε στις Αρχές, όμως οι Αρχές είχαν σχέδια και για αυτήν. Τελικά ο Μάιλς σώζει τη Λούνα και φεύγουν.
Κάποια στιγμή, της δίνει τα σχέδια και της λέει να πάει να βρει εκείνη την Αντίσταση και, διαφεύγοντας αυτή, εκείνος συλλαμβάνεται. Τότε, προσπαθούν να του διαγράψουν τη μνήμη. Και το καταφέρνουν. Και ο Μάιλς για λίγο καιρό γίνεται ένας κανονικός πολίτης του καθεστώτος αυτού. Όμως, η Αντίσταση τον σώζει και σιγά σιγά τον βοηθούν να επαναφέρει τις αναμνήσεις του. Ωστόσο, ο Μάιλς, που είναι ερωτευμένος με τη Λούνα, ζηλεύει που αυτή φιλιέται με τον Έρνο, τον αρχηγό της Αντίστασης.
Η Λούνα και ο Μάιλς ανακαλύπτουν, σε μία αποστολή τους, ότι ο κυβερνήτης είναι νεκρός εδώ και καιρό και οι Αρχές δεν το έχουν ανακοινώσει, για να μην υπάρξουν αναταραχές. Και ότι το μόνο που διασώθηκε από εκείνον είναι η μύτη του και μέσω αυτής θα τον κλωνοποιούσαν. Τελικά, οι δύο τους καταφέρνουν να αποσπάσουν τη μύτη και να την καταστρέψουν. Η ταινία τελειώνει, καθώς διαφεύγουν από το κυνήγι της αστυνομίας, και βρισκόμενοι σε ένα όχημα αποκαλύπτουν την αγάπη που έχει ο ένας για τον άλλον. Τότε η Λούνα του λέει ότι έχουν χημεία, εκείνος της λέει ότι δεν πιστεύει στην επιστήμη. Κι εκείνη αποκρίνεται: «Δεν πιστεύεις στον Θεό, δεν πιστεύεις στην Επιστήμη, δεν πιστεύεις στην Πολιτική, πού πιστεύεις;» Κι εκείνος απαντά: «''Στο σεξ και στον θάνατο. -Δύο πράγματα που έρχονται μία μόνο φορά στη ζωή μας- τουλάχιστον, όμως, μετά τον θάνατο δε νιώθεις ζαλάδες''».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γούντι Άλεν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κολοράντο
Ειρήνη Αγγελίνα
Η Ειρήνη Αγγελίνα, η οποία γεννήθηκε το 1181 και απεβίωσε το 1208, ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα. Υπήρξε Δούκισσα της Σουαβίας και Βασίλισσα των Γερμανών, μέσω του γάμου της με τον Φίλιππο της Σουαβίας.
Βιογραφία
Η Ειρήνη ήταν μία από τις κόρες του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου. Το 1193 παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ρογήρο Γ΄ της Σικελίας, ο οποίος απεβίωσε στην διάρκεια του ιδίου έτους. .
Η Ειρήνη παντρεύτηκε εκ νέου, το 1197, τον Φίλιππο της Σουαβίας, έναν από τους γιου τους Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα, αδερφό του αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από τα επτά συνολικά παιδιά που απέκτησαν, τέσσερις κόρες έφτασαν έως την ενηλικίωση:
Ο σύζυγός της κληρονόμησε το Δουκάτο της Σουαβίας με τον θάνατο ενός από τα αδέρφια του. Έπειτα από το θάνατο (το 1197) του άλλου αδερφού του, αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄, εκλέχτηκε βασιλέας των Ρωμαίων το 1198. Ωστόσο, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ υποστήριξε άλλον υποψήφιο, τον Όθωνα Δ΄ του Μπράουνσβαϊγκ, με αποτέλεσμα ο Φίλιππος να μη στεφθεί αυτοκράτορας.
Ο Φίλιππος της Σουαβίας δολοφονήθηκε στις 21 Ιουνίου 1208. Η Ειρήνη απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, αφότου γέννησε το έβδομο παιδί τους, μία κόρη, η οποία δεν κατάφερε να επιβιώσει.
117 Λόμια
Η Λόμια (Lomia) είναι ένας μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,95. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία. Είναι αξιοσημείωτη η σχεδόν κυκλική τροχιά της (πολύ μικρή εκκεντρότητα) που όμως συνδυάζεται με σχετικά μεγάλη κλίση ως προς το επίπεδο της εκλειπτικής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λόμιας υπολογίσθηκε σε 148,7 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,4 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λόμιας εκτιμάται σε 4,16 cm/sec² (235 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 78,6 m/sec (283 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Λόμιας είναι C (ανθρακούχος). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 112 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από τη Λόμια έχουν παρατηρηθεί, το 2000 και το 2003. Η Λόμια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 8 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λομια
2157 Άσμπρουκ
Ο Άσμπρουκ (Ashbrook) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,4. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Τζόζεφ Άσμπρουκ, όπως και ο κρατήρας Άσμπρουκ στη Σελήνη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Άσμπρουκ είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασμπρουκ
1398 Ντονέρα
Η Ντονέρα (Donnera) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,188. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας. Πήρε το όνομά της προς τιμή του αστρονόμου Άντερς Ντόνερ (1854-1938), καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, όπως και ο κρατήρας Ντόνερ στην αόρατη πλευρά της Σελήνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ντονέρας εκτιμάται σε 29 περίπου χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1913. Η Ντονέρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 14 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντονερα
Αμελί-λε-Μπαιν-Παλαλντά
Το Αμελί-λε-Μπαιν-Παλαλντά (γαλλικά: Amélie-les-Bains-Palalda, καταλανικά: Els Banys d'Arles i Palaldà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμελιέν (γαλλικά: Améliens).
Εκτυπωτής μήτρας
thumb|Μεγέθυνση τύπου εκτυπωτή μήτρας 9 βελόνων Ο εκτυπωτής χαρακτήρα (όχι γραμμής), με ειδική κεφαλή εκτύπωσης από μικρές βελόνες, σε διάταξη ορθογώνιου πίνακα (μήτρας), ας πούμε 63 βελόνες, σε επτά σειρές των εννιά. Αν σπρώξετε μια βελόνα εμπρός ώστε να χτυπήσει πάνω σε μια κορδέλα γραφομηχανής που έχει πίσω της μια λευκή κόλλα χαρτί, θα τυπωθεί μια τελεία. Κι αν πατήσετε με τον ίδιο τρόπο το σωστό συνδυασμό από βελόνες, θα σχηματιστεί ένε σχέδιο στιγμάτων, που μοιάζει με αλφαριθμητικό χαρακτήρα.
Οι βελόνες κινούνται μπρος πίσω σε «κάννες», αντίστοιχες με εκείνες σε ένα τουφέκι. Μα αυτό το είδος εκτύπωσης δεν είναι η μοναδική εφαρμογή των τεχνικών που προσφέρει το σύστημα Μatrix. Βάζοντας ένα θερμαντικό υλικό στην κάννη και χρησιμοποιώντας θερμοευαίσθητο χαρτί, έχουμε θερμική εκτύπωση, που καίει ένα στίγμα πάνω στο χαρτί. Η άλλη δημοφιλής μέθοδος εκτύπωσης με Matrix είναι η ηλεκτροστατική. Κατευθύνοντας ένα απειροελάχιστο ηλεκτρικό φορτίο πάνα σε ειδικό χαρτί, μεταβάλλεται η σύσταση της επικάλυψής του, δημιουργώντας στο σημείο αυτό ένα στίγμα.
Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών
Imprimante
RETScreen
Το Λογισμικό Διαχείρισης Καθαρής Ενέργειας RETScreen (συνήθως συντομευμένο σε RETScreen) είναι ένα πακέτο λογισμικού που δημιουργήθηκε από την Κυβέρνηση του Καναδά. Το RETScreen Expert επισημάνθηκε στη Διυπουργική Επιτροπή Καθαρής Ενέργειας του 2016 που έλαβε χώρα στο Σαν Φρανσίσκο.
Το RETScreen Suite, που περιέχει το RETScreen 4 και το RETScreen Plus, αποτελεί την προηγούμενη έκδοση του λογισμικού RETScreen. Το RETScreen Suite περιλαμβάνει δυνατότητες συμπαραγωγής και εκτός-δικτύου ανάλυσης.
Σε αντίθεση με τo RETScreen Suite, το RETScreen Expert αποτελεί μια ολοκληρωμένη πλατφόρμα λογισμικού: χρησιμοποιεί λεπτομερή και περιεκτικά αρχέτυπα για την εκτίμηση των έργων, αλλά και περιλαμβάνει τη δυνατότητα ανάλυσης χαρτοφυλακίου. Το RETScreen Expert ενσωματώνει μια σειρά από βάσεις δεδομένων για να βοηθήσει το χρήστη, συμπεριλαμβανομένης μιας παγκόσμιας βάσης δεδομένων κλιματολογικών συνθηκών που λαμβάνονται από 6.700 επίγειους σταθμούς και δορυφορικά δεδομένα της NASA, μιας βάσης δεδομένων αναφοράς, μιας βάσης δεδομένων κόστους, μιας βάσης δεδομένων έργων, μιας υδρολογικής βάσης δεδομένων και μιας βάσης δεδομένων προϊόντων. Το λογισμικό περιέχει εκτενές, ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό υλικό, συμπεριλαμβανομένου ενός ηλεκτρονικού εγχειριδίου.
Ιστορία
Η πρώτη έκδοση του RETScreen κυκλοφόρησε στις 30 Απριλίου 1998. Το RETScreen Έκδοση 4 λανσαρίστηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2007 στο Μπαλί της Ινδονησίας από τον Υπουργό Περιβάλλοντος του Καναδά. Το RETScreen Plus κυκλοφόρησε το 2011. Το RETScreen Suite (που ενσωματώνει το RETScreen 4 και το RETScreen Plus με πολυάριθμες πρόσθετες αναβαθμίσεις), κυκλοφόρησε το 2012. Το RETScreen Expert κυκλοφόρησε στο ευρύ κοινό στις 19 Σεπτεμβρίου 2016.
Απαιτήσεις προγράμματος
Το πρόγραμμα απαιτεί τη χρήση των Microsoft® Windows 7 SP1, Windows 8.1 ή Windows 10, και Microsoft® .NET Framework 4.7 ή νεότερης έκδοσης. Το πρόγραμμα δύναται να λειτουργήσει σε υπολογιστές Apple Macintosh χρησιμοποιώντας Parallels ή VirtualBox για Mac.
Συνεργάτες
Το RETScreen τελεί υπό την ηγεσία και συνεχή οικονομική στήριξη του Ερευνητικού Κέντρου CanmetENERGY Varennes του Natural Resources Canada, ενός τμήματος της Κυβέρνησης του Καναδά. Η ομάδα πυρήνα αξιοποιεί τη συνεργασία με πλήθος άλλων κυβερνητικών και πολυμερών οργανισμών, με την τεχνική υποστήριξη ενός μεγάλου δικτύου εμπειρογνωμόνων από το βιομηχανικό, κυβερνητικό και ακαδημαϊκό χώρο. Στους κύριους εταίρους συγκαταλέγονται το Ερευνητικό Κέντρο Langley της NASA, η Σύμπραξη για την Ανανεώσιμη Ενέργεια και την Ενεργειακή Απόδοση (REEEP), ο Ανεξάρτητος Διαχειριστής του Συστήματος Ηλεκτρικής Ενέργειας (IESO) του Οντάριο, η Ενεργειακή Μονάδα του Τομέα Τεχνολογίας, Βιομηχανίας και Οικονομικών του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), το Παγκόσμιο Ταμείο Περιβάλλοντος (GEF), το Πρωτότυπο Ταμείο Άνθρακα της Παγκόσμιας Τράπεζας, και η Πρωτοβουλία για Βιώσιμη Ενέργεια του Πανεπιστημίου York.
Παραδείγματα χρήσης
Από το Φεβρουάριο του 2018, το λογισμικό RETScreen είχε περισσότερους από 575.000 χρήστες σε κάθε χώρα και επικράτεια.
Μια ανεξάρτητη μελέτη επιπτώσεων εκτίμησε ότι μέχρι το 2013, η χρήση του λογισμικού RETScreen ευθυνόταν, παγκοσμίως, για πάνω από 8 δισεκατομμύρια $ εξοικονόμηση σε κόστος συναλλαγής χρήστη, για 20 MT ετησίως μείωση εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, και επέτρεψε τουλάχιστον 24 GW εγκατεστημένης δυναμικότητας καθαρής ενέργειας.
Το RETScreen χρησιμοποιείται ευρέως για τη διευκόλυνση και την υλοποίηση έργων καθαρής ενέργειας. Για παράδειγμα, το RETScreen έχει χρησιμοποιηθεί:
Μια εκτενής συλλογή άρθρων που περιγράφουν λεπτομερώς τον τρόπο με τον οποίο το RETScreen έχει χρησιμοποιηθεί σε διαφορετικά πλαίσια, διατίθεται στην ιστοσελίδα LinkedIn του RETScreen.
Το RETScreen χρησιμοποιείται, επίσης, ως διδακτικό και ερευνητικό εργαλείο σε πολύ περισσότερα από 1.100 πανεπιστήμια και κολέγια παγκοσμίως, και συχνά αποτελεί αντικείμενο παραπομπών στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Παραδείγματα χρήσης του RETScreen στον ακαδημαϊκό χώρο μπορούν να βρεθούν στις ενότητες υπό τους τίτλους “Δημοσιεύσεις και Αναφορές” και “Πανεπιστημιακά και Κολεγιακά Μαθήματα” του ενημερωτικού δελτίου του RETScreen, προσβάσιμες μέσω του Εγχειριδίου χρήστη στο ληφθέν λογισμικό.
Η χρήση του RETScreen είναι υποχρεωτική ή συνιστάται από προγράμματα παροχής κινήτρων για καθαρή ενέργεια σε όλα τα κυβερνητικά επίπεδα παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων των UNFCCC και της EΕ, του Καναδά, της Νέας Ζηλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, πολλών Αμερικανικών πολιτειών και Καναδικών επαρχιών, πόλεων και δήμων, καθώς και επιχειρήσεων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας. Εργαστήρια κατάρτισης πάνω στο RETScreen έχουν διεξαχθεί σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο κατόπιν επίσημου αιτήματος από τις Κυβερνήσεις της Χιλής, της Σαουδικής Αραβίας, και 15 χωρών της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής, καθώς επίσης και του Οργανισμού Ενέργειας Λατινικής Αμερικής (OLADE).
Βραβεία και αναγνώριση
Το 2010, η RETScreen International τιμήθηκε με το Βραβείο Αριστείας Δημόσιας Υπηρεσίας, το ανώτατο βραβείο που απονέμεται από την Καναδική κυβέρνηση στους δημόσιους λειτουργούς της.
Κριτικές
Μια κριτική του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας σχετικά με τη δοκιμαστική (beta) έκδοση του τμήματος υδροηλεκτρικής ενέργειας του λογισμικού, την περιέγραφε ως "πολύ εντυπωσιακή". Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος διαβεβαιώνει ότι το RETScreen είναι ένα "εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο." Το RETScreen έχει επίσης αποκαλεστεί ως "ένα από τα ελάχιστα εργαλεία λογισμικού, και μακράν το καλύτερο, που διατίθενται για την οικονομική αξιολόγηση των εγκαταστάσεων ανανεώσιμης ενέργειας", αλλά και ως "ένα εργαλείο για την ενίσχυση... της συνοχής της αγοράς" στην καθαρή ενέργεια παγκοσμίως.
BMW C1
thumb|300px|BMW C1 Το BMW C1 Roller ήταν μια μοτοσικλέτα που κατασκεύαζε η γερμανική εταιρεία BMW, μεταξύ του 2000 και του 2002. Παραγόταν στις εγκαταστάσεις της Bertone στην Ιταλία.
Εκδόσεις
thumb|300px|Αστυνομικό BMW C1 στη [[Βαυαρία.]]
Δύο μοντέλα κυκλοφόρησαν:
Και οι δύο κινητήρες κατασκευάστηκαν από την Rotax και συνδυάζονταν με ένα κιβώτιο ταχυτήτων διαρκώς μεταβαλλόμενης σχέσης CVT.
Εξοπλισμός
thumb|300px|BMW C1 FF 200 thumb|300px|Το ταμπλό του BMW C1
Η BMW προσέφερε αρκετά αξεσουάρ που του έδιναν μια αίσθηση αυτοκινήτου. Συνήθως παραγγέλνονταν εξ αρχής, αλλά μπορούσαν και να προστεθούν στα σημεία πώλησης ή μερικές φορές και εκ των υστέρων. Τα κυριότερα ήταν:
Ένας υαλοκαθαριστήρας με εκτοξευόμενο υγρό ολοκλήρωνε την «αίσθηση αυτοκινήτου με 2 τροχούς» και μαζί με την οροφή και τον κλωβό των επιβατών δημιουργούσε ένα δίτροχο που είχε υψηλότερο κέντρο βάρους από όποιο άλλο δίτροχο κυκλοφορούσε τότε. Επιπλέον, ο αναβάτης συγκρατείτο όρθιος κατά την έδρα της πλάτης από ζώνη ασφαλείας 4 σημείων (4 σημεία πρόσδεσης της ζώνης ασφαλείας). Το γεγονός αυτό καθιστούσε το χειρισμό με χαμηλή ταχύτητα και ιδίως τις στροφές στις γωνίες σε στενούς χώρους δύσκολο μέχρι να αποκτηθεί εμπειρία. Το C1 ζύγιζε 185 κιλά, με κατανομή του βάρους εμπρός / πίσω στο 40 / 60. Λόγω του μεγάλου βάρους πάντως, είχε εμφανώς μέτριες επιδόσεις, αφού ακόμα και όλες οι τότε «χιλιάρες» ζύγιζαν λιγότερο.
Ασφάλεια
Η πρόθεση της BMW με το C1 ήταν να προσελκύσει οδηγούς αυτοκινήτων για την καθημερινή οδήγηση σε πολυσύχναστους αστικούς δρόμους. Η ιδέα ήταν να προσφέρουν την άνεση και ευελιξία ενός σκούτερ ή μοτοσικλέτας, πλην όμως χωρίς πολλούς από τους συναφείς κινδύνους ή ενοχλήσεις των δικύκλων.
Το πλέον καινοτόμο χαρακτηριστικό του C1 ήταν όντως η έμφαση στην ασφάλεια. Σκοπός της σχεδίασης του C1 ήταν να συνδυάσει την ασφάλεια ενός μικρού αυτοκινήτου με την ευελιξία ενός δίτροχου οχήματος. Η κύρια στρατηγική του μάρκετινγκ για να προσελκύσει αγοραστές αυτοκινήτων, ήταν ο ισχυρισμός ότι το C1 ήταν τόσο ασφαλές ώστε ο αναβάτης δεν χρειάζεται να φοράει κράνος για να το οδηγήσει, καθώς:
Ως αποτέλεσμα, είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό δίκυκλο που επιτρέπεται σε πολλά κρατη να κυκλοφορεί στο δρόμο χωρίς ο οδηγός του να φορά κράνος. Επίσης, όπως προαναφέρθηκε, μπορούσε να εξοπλιστεί και με ABS.
Πωλήσεις
Το 2001 η BMW πώλησε 10.614 αντίτυπα του C1, αλλά μόλις 2.000 αντίτυπα το 2002 και τον Οκτώβριο του 2002 σταμάτησε την παραγωγή του, λόγω μειωμένης εμπορικής ζήτησης, καθώς η τιμή του ήταν αρκετά υψηλή για την κατηγορία του. Συνολικά πωλήθηκαν 30.000 μοτοσικλέτες αυτού του μοντέλου, ενώ σημειωτέον ότι δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια η BMW πούλησε το όνομα C1 στην εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων Citroën, η οποία το χρησιμοποίησε στο αυτοκίνητο πόλης Citroën C1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών BMW
Νιέβρ (νομός)
Η Νιέβρ (γαλλικά: Nièvre) είναι γαλλικός νομός στη διοικητική περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ, στο κέντρο της Γαλλίας. Το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Νιέβρ που τον διαρρέει. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Νεβέρ. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 58.
Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 209.161 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 6.817 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 4 διαμερίσματα.
Γεωγραφία
Ο νομός Νιέβρ συνορεύει προς τα βόρεια με το νομό Ιόν, ανατολικά με το νομό Κοτ-ντ'Ορ, νοτιοανατολικά με το νομό Σον-ε-Λουάρ, στα νότια με το νομό Αλιέ, δυτικά με το νομό Σερ και στα βορειοδυτικά με το νομό Λουαρέ. Έχει πρωτεύουσα το Νεβέρ, που βρίσκεται 216 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού κατ'ευθεία γραμμή. Έχει έκταση 6.817 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ο νομός βρίσκεται στα δυτικά της περιοχής Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ και είναι γνωστός για τα πολλά κανάλια που τον διασχίζουν. Ο πιο σημαντικός ποταμός είναι ο Λίγηρας, ο μεγαλύτερος ποταμός της Γαλλίας, ο οποίος έρχεται από τα νότια, διασχίζει την παλιά πόλη Ντεσίζ και την πρωτεύουσα Νεβέρ, όπου συμβάλλει με τον ποταμό Νιέβρ, σχηματίζοντας τα σύνορα με το νομό Σερ. Ο ποταμός Νιέβρ, δεξιός παραπόταμος του Λίγηρα, που έδωσε και την ονομασία στο νομό, διασχίζει το Νεβέρ από τα βορειοδυτικά.
Στο ανατολικό τμήμα του νομού βρίσκεται η δασωμένη χαμηλή οροσειρά Μορβάν και στο κέντρο το δασώδες οροπέδιο Νιβερναί. Στα δυτικά βρίσκεται η λεκάνη του ποταμού Λίγηρα. Το έδαφος εκτείνεται σε υψόμετρο από 140 μέτρα, στην περιοχή Σολόν, ως πάνω από 800 μέτρα στον ορεινό όγκο Μοβάν.
Ιστορία
Ο νομός δημιουργήθηκε στις 4 Μαρτίου 1790 και είναι σχεδόν πανομοιότυπος με την παλιά επαρχία Νιβερναί.
Από το 1960 έως το 2015, ήταν μέρος της περιοχής της Βουργουνδίας, αν και ιστορικά δεν ανήκει στην επαρχία της Βουργουνδίας. Από την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή της Βουργουνδίας, συνενώθηκε με την όμορη περιοχή Φρανς-Κοντέ και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Οικονομία
Το Νεβέρ είναι μια διοικητική πόλη με παράδοση στη βιομηχανική παραγωγή φαγιεντιανών και κεραμικών προϊόντων από το 16o αιώνα. Από τη δεκαετία του 1960, έχουν αναπτυχθεί πολλές μικρές και μεσαίες βιομηχανίες μεταλλουργίας, μηχανοκατασκευών, ηλεκτρολογικού εξοπλισμού, χημικών προϊόντων, ενδυμάτων, καουτσούκ, πορσελάνης. Βιομηχανικές μονάδες υπάρχουν επίσης σε πολλές μικρές πόλεις γύρω από το Νεβέρ, στο Κλαμσί και στο Ντεσίζ.
Η αγροτική οικονομία του νομού βασίζεται κυρίως στην κτηνοτροφία με βοοειδή και πρόβατα, στην οινοπαραγωγή, ιδιαίτερα στην περιοχή Πουιγύ-συρ-Λουάρ που είναι γνωστή για το λευκό κρασί της, το Pouilly Fumé και στην δασοκομία στα δάση του Μορβάν.
Ο τουρισμός αποτελεί έναν άλλο πόλο ανάπτυξης της περιοχής. Στην κοιλάδα του Λίγηρα υπάρχουν γραφικές τοποθεσίες, όπως η πόλη Λα Σαριτέ. Οι παλιές πόλεις Σατώ-Σινόν και Κλαμσί αποτελούν τουριστικά κέντρα. Άλλη περιοχή με τουριστικό ενδιαφέρον είναι το Μορβάν, όπου υπάρχει περιφερειακό φυσικό πάρκο με τεχνητές λίμνες του 11ου αιώνα, ιδανικό για πεζοπορία, θαλάσσια σπορ (κανό, ιστιοπλοΐα ή ποδήλατο), ιππασία ή ορεινή ποδηλασία. Το κανάλι του Νιβερναί, που συνδέει τον Λίγηρα με τον Σηκουάνα, είναι ένα από τα πιο γραφικά κανάλια στη Γαλλία.
Τα ιαματικά λουτρά προσελκύουν επισκέπτες στις εγκαταστάσεις μερικών κοινοτήτων, όπως στις κοινότητες Σαιντ-Ονορέ και Πουγκ-λεζ-Ω.
Διοικητική διαίρεση
εναλλ.=|μικρογραφία|320x320εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Νιέβρ Ο νομός Νιέβρ χωρίζεται σε 4 διοικητικά διαμερίσματα, 17 καντόνια και 309 κοινότητες.
Πολιτιστική κληρονομιά
Με αξιόλογη ιστορική κληρονομιά, o νομός Νιέβρ έχει πολλά μνημεία του πολιτισμού και της αρχιτεκτονικής παλιότερων εποχών, μερικά από τα οποία είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη σελίδα του νομού ΝιέβρΝιέβρ-Τουρισμός
Κατηγορία:Νομοί της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Λεζ Ανγκλ (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Λεζ Ανγκλ (γαλλικά: Les Angles, καταλανικά: Els Angles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανγκλουά (γαλλικά: Anglois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
1399 Τενερίφα
Η Τενερίφα (Teneriffa) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,558. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Τενερίφη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Τενερίφα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τενεριφα
Λιούπκο Πέτροβιτς
Ο Λιούπκο Πέτροβιτς (γεννήθηκε 15 Μαϊου 1947) είναι Γιουγκοσλάβος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Αν και ως ποδοσφαιριστής δεν είχε κάποια μεγάλη διάκριση, μιας και αγωνίστηκε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην κροατική ΝΚ Όσιγιεκ αλλά και σε αμερικάνικες ομάδες που συμμετείχαν σε πρωταθλήματα ποδοσφαίρου κλειστού χώρου, παρ' όλα αυτά έχει αρκετές διακρίσεις ως προπονητής, με κυριότερη αυτή της κατάκτησης του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 1991 με τον Ερυθρό Αστέρα.
Ποδοσφαιριστής
Ο Λιούπκο Πέτροβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου στην Όσιγιεκ, με την οποία υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο το 1967. Στην ομάδα της Κροατίας παρέμεινε μέχρι το 1979, χωρίς να έχει καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 1979 άφησε την Ευρώπη και ταξίδεψε στις ΗΠΑ. Από τότε και μέχρι το τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε σε αμερικάνικες ομάδες που συμμετείχαν σε πρωταθλήματα ποδοσφαίρου κλειστού χώρου και συγκεκριμένα στις Μπούφαλο Στάλιονς, Κάνσας Κόμετς και Ινφέρνο Φοίνιξ. Κατάφερε να πετύχει κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στις αμερικάνικες ομάδες 102 γκολ σε σύνολο 110 εμφανίσεων.
Το 1982, ο Λιούμπκο Πέτροβιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να τερματίσει την πολυετή καριέρα του σε ηλικία 35 ετών.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής, ο Λιούπκο Πέτροβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Ο Πέτροβιτς εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετές χώρες του κόσμου και συγκεκριμένα στις: Κροατία, Ισπανία, Σερβία, Ουρουγουάη, Ελλάδα, Αυστρία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κίνα, Βουλγαρία, Καζακστάν και Βοσνία.
Συγκεκριμένα, οι ομάδες στις οποίες έχει εργαστεί ως προπονητής είναι οι: ΝΚ Όσιγιεκ, Εσπανιόλ, Σπάρτακ Σουμπότιτσα, Βοϊβοντίνα, Ραντ Βελιγραδίου, Ερυθρός Αστέρας, Ατλέτικο Πενιαρόλ, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός Πειραιώς, Γκράτσερ ΑΚ, Αλ Αχλί Ντουμπάι, Σαγκάη Σένσουα, Λέφσκι Σόφιας, Μπεϊτζίνγκ Γκουοάν, Λίτεξ Λόβετς, Λίτεξ Λόβετς, ΟΦΚ Βελιγραδίου, Κροάτια Σέσβετε, ΝΚ Λοκομοτίβα, ΦΚ Ταράζ και Σαράγεβο.
Εκτός των άλλων, έχει διατελέσει ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου νέων της Γιουγκοσλαβίας (1988).
Τίτλοι
Ως προπονητής
Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ταράζ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπάρτακ Σουμπότιτσα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΚ Όσιγιεκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκράτσερ ΑΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπεϊτζίνγκ Γκουοάν ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λέφσκι Σόφιας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Γιόζεφ Καρλ Στίλερ
Ο Γιόζεφ Καρλ Στίλερ (Josef Karl Stieler, 1 Νοεμβρίου, 1781—9 Απριλίου, 1858) ήταν Γερμανός ζωγράφος.
Γεννήθηκε στο Μάιντς από οικογένεια χαρακτών και μεταλλουργών και πήρε καλλιτεχνική εκπαίδευση από τον πατέρα του, Άουγκουστ Φρήντριχ Στίλερ (1736-1789).
Ο Στίλερ άρχισε τη σταδιοδρομία του ως ζωγράφος με την κατασκευή μικρογραφιών. Το καλλιτεχνικό του ύφος διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο παριζιάνικο εργαστήρι ζωγραφικής του Φρανσουά Ζεράρ, μαθητή του Ζακ-Λουί Νταβίντ.
Πέθανε στο Μόναχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Αλέκος Καράλης
Ο Αλέκος Καράλης είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Η θέση του ήταν σούτινγκ γκαρντ. Το ύψος του έδινε πλεονέκτημα κοντά στο καλάθι και συνήθιζε να αγωνίζεται με μπασίματα. Σημαντικά προσόντα του ήταν ικανότητα του να διακρίνεται σε άμυνα και επίθεση αλλά και η ευστοχία του. Αγωνίστηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού από το 1948 και συνέβαλε στην κατάκτηση 3 πρωταθλημάτων (1950, 1951, 1954) που ήταν από τα πρώτα που κατέκτησε ο σύλλογος. Υπήρξε επίσης διεθνής και συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1951 όπως επίσης και σε αγώνες της εθνικής ενόπλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος ενόπλων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης
Το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης (αγγλ,: University of Glasgow, γαελ.: Oilthigh Ghlaschu, λατ.: Universitas Glasguensis) είναι το τέταρτο αρχαιότερο Πανεπιστήμιο του αγγλόφωνου κόσμου και το δεύτερο αρχαιότερο της Σκωτίας. Ιδρύθηκε το 1451 και συχνά κατατάσσεται στη λίστα με τα 100 καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου.
Γνωστοί απόφοιτοι του πανεπιστημίου είναι ο οικονομολόγος Άνταμ Σμιθ, ο αρχιτέκτονας Ντόναλντ Ντιούαρ, ο φυσικός και μηχανικός Λόρδος Κέλβιν.
Σχολές και τμήματα
μικρογραφία|Το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου της Γλασκώβης (κτίριο "Γκίλμπερτ Σκοτ") Σήμερα, το Πανεπιστήμιο έχει 4 Σχολές και 21 Τμήματα.
Σχολή Καλών Τεχνών (College of Arts)
Σχολή Ιατρικών, Κτηνιατρικών σπουδών και επιστημών της ζωής (College of Medical, Veterinary and Life Sciences)
Σχολή επιστήμης και πολυτεχνική σχολή (College of Science and Engineering)
Σχολή κοινωνικών επιστημών (College of Social Sciences)
Παραπομπές
Γλασκώβη Κατηγορία:Γλασκώβη
Βουκιτσέβιτσα
Η Βουκιτσέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Вукићевица) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς και εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 566 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ομπρένοβατς
Πήγασος Ι (περιπολικό)
Το περιπολικό Πήγασος Ι / 2221, Ρ-236 (πρώην αμερικανικό ‘BYMS 2221’, πρώην 'USS YMS 221') ήταν πλοίο τύπου ‘YMS’ που κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Hubbards South Cost Co’. Ένα από τα 6 Ν/Α που μετατράπηκαν σε περιπολικά μεταξύ 1959-1960. Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Ομοίου τύπου πλοία : 'Θάλεια ΙΙ', Κλειώ ΙΙ, Ανδρομέδα Ι, Προκύων, Πήγασος Ι και Λαμπαδιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Fade to Black
To Fade to Black είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού Heavy Metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δεύτερο δίσκο τους ονόματι Ride the Lightning, το 1984. Επίσης, ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε για αυτόν δίσκο. Η μουσική γράφτηκε από τους Τζέιμς Χέτφιλντ, Κερκ Χάμμετ, Λαρς Ούλριχ και Κλιφ Μπάρτον, ενώ οι στίχοι από τον πρώτο, οι οποίοι έχουν επίκεντρο την παραίτηση, την αυτοκτονία.
Στα ελβετικά chart κατέλαβε την 100η θέση, το 2008, ενώ έγινε χρυσό από την Recording Industry Association of America. Γνωστό, επίσης, το τραγούδι είναι για την ακουστική εισαγωγή του και για το σόλο του Κερκ Χάμμετ, το οποίο οι αναγνώστες του Guitar World, το κατέταξαν 24ο ανάμεσα στα Καλύτερα Κιθαριστικά Σόλο όλων των εποχών.
Το κομμάτι θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του συγκροτήματος. To Loudwire, μεταξύ των 10 καλύτερων τραγουδιών του σχήματος, το κατέταξε 9ο. To Guitar World, το κατέταξε 10ο ανάμεσα στα 100 καλύτερα τραγούδια τους. Ενώ, σε ψηφοφορία που έγινε στην ελληνική έκδοση του Metal Hammer, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 200 Σπουδαιότερων Τραγουδιών όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 16η θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles της Elektra Records Κατηγορία:Singles της Megaforce Records
Καυκαλήθρα
Άλλες ονομασίες
Εκτός από καυκαλήθρα, ονομάζεται επίσης και καυκαλίδα. Στην Κρήτη αποκαλείται «αγριοκουτσουνάδα» και στην Κάσο «μοσχοπιδιά».
Περιγραφή
Η καυκαλήθρα αναπτύσσεται συνήθως σε ύψος 20-50 εκατοστών. Έχει ένα στέλεχος που είναι όρθιο διακλαδισμένο με μαλακές, τρίχες που εξαπλώνονται στη βάση και διάσπαρτες τρίχες κατά μήκος του υπόλοιπου στελέχους. Τα φύλλα είναι μαλακά τριχωτά και πτεροειδή, με τα χαμηλότερα φύλλα να είναι ωοειδή με οδοντωτά τμήματα και τα ανώτερα φύλλα να έχουν γραμμικά τμήματα. Έχει 2-8 πρωτογενείς ακτίνες. Τα οριακά άνθη διαθέτουν 1 λευκό πέταλο, διευρυμένα και ομοιόμορφου βάθους 2-λοβωτά. Τα βράκτια (bracts) και τα βρακτίδια είναι γραμμικά, μακρά, αιχμηρά με απλωμένες τρίχες. Ο καρπός είναι στρογγυλός, πεπλατυσμένος και συνήθως έχει μέγεθος 5-8 χιλιοστά. thumb|280px|left|Η καυκαλήθρα (το χόρτο που ακουμπά το μαχαίρι), συναντάται σε αγρούς και λειβάδια της Ελληνικής υπαίθρου.
Βιότοπος
Οι καυκαλήθρες, βρίσκονται να καλλιεργούνται σε παρτέρια, χέρσα εδάφη και κράσπεδα. Το φυτό προτιμά αμμώδη, αργιλούχα και πηλώδη εδάφη. Οι καυκαλίδες προτιμούν επίσης τα όξινα, ουδέτερα και αλκαλικά εδάφη. Δεν μπορούν να αναπτυχθούν στη σκιά.
Χρήσεις
Η καυκαλίδα είναι άγριο χόρτο εξαιρετικής ποιότητας, με ευχάριστο άρωμα. Χρησιμοποιείται περισσότερο στην παρασκευή χορτοπιτών και ως μυρωδικό αλλά τρώγεται και μόνο του ή βρασμένο μαζί με άλλα άγρια χόρτα όπως σκατζίκια, αλευρίδες, ζοχούς κ.ά.
Τελευταία, άρχισε να χρησιμοποιείται και στη γαστρονομία και για το λόγο αυτό, μπορεί κανείς να το βρει να πωλείται σε ματσάκια, στις λαϊκές αγορές ή μανάβικα.
Οι μεσογειακές καυκαλήθρες έχουν βρώσιμα φύλλα. Στην Ιταλία χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα. Σε ανάλυση της σύνθεσης του αιθέριου ελαίου των υπέργειων μερών καυκαλήθρας από την Ιταλία  ταυτοποιήθηκαν εξήντα επτά ενώσεις που αντιπροσώπευαν το 96,5% του ελαίου. Οι πιο άφθονες ενώσεις ήταν (Ε)-β-οκιμένιο (ocimene) (17,3), α-humulene (11,4%) και οκτύλιο οκτανοϊκό (octyl octanoate) (8,8%). Αιθέριο έλαιο από υπέργεια μέρη του Τ. του Άπουλου από την Ελλάδα έχει αναφερθεί ότι περιέχει α-humulene (28,7%) και οκτύλιο εξανοϊκό (octyl hexanoate) (11,7%) ως κύρια συστατικά. Δεν υπάρχουν γνωστές θεραπευτικές χρήσεις για το φυτό.
Τέχνες
Έχει προταθεί ότι οι καρποί του φυτού έχουν χρησιμοποιηθεί ως το φυτικό μοντέλο στο Χρυσό Κόσμημα των Μαλίων για τα τρία στρογγυλά κρεμαστά δισκία του κοσμήματος.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελινοειδή Κατηγορία:Σκιαδοφόρα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Χόρτα Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Φίλιπ Μίλερ
Βιογραφία
Ο Φίλιπ Μίλερ ήταν γιος ενός αγρότη από τα περίχωρα του Ντέτφορντ (Deptford). Ήταν παντρεμένος με την Μαίρη Κένετ (Mary Kennet). Από το 1721 μέχρι λίγο πριν από το θάνατό του ήταν υπεύθυνος του Φυσικού Κήπου του Τσέλσι (Chelsea Physic Garden). Συνέγραψε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων Το λεξικό του κηπουρού (Gardener's Dictionary, 1731), όπου περιγράφονται μέθοδοι για τη βελτίωση ανθόκηπων και οπωρώνων. Ο Μίλερ διατηρούσε αλληλογραφία με άλλους βοτανολόγους και συνέλεγε δείγματα φυτών από όλα τα μέρη της γης, πολλά από τα οποία καλλιέργησε για πρώτη φορά στην Αγγλία. Ο Μίλερ για πολλά χρόνια αρνιόταν να χρησιμοποιήσει στα συγγράμματά του το διωνυμικό σύστημα του Καρόλου Λινναίου και προτιμούσε τις ταξινομήσεις των Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ και Τζων Ραίη. Για πρώτη φορά το 1768 με την όγδοη έκδοση του Gardener's Dictionary υιοθέτησε τη διωνυμική ταξινόμηση, παρόλο που και προηγουμένως είχε περιγράψει διάφορα φυτά όπως για παράδειγμα τον λάρικα και τη βανίλια χρησιμοποιώντας το σύστημα του Λινναίου. Το 1733 ήταν ο πρώτος που έστειλε σπόρους βαμβακιού στην Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί βοτανολόγοι
Σίλβιο Μπερλουσκόνι
°Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι (ιταλικά: Silvio Berlusconi, 29 Σεπτεμβρίου 1936 - 12 Ιουνίου 2023) ήταν Ιταλός μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης, επιχειρηματίας και πολιτικός, που διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ιταλίας σε τέσσερις κυβερνήσεις (1994-1995, 2001-2006, 2008-2011). Ήταν Ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (1999-2001, Ιούλιος 2019 - Οκτώβριος 2022), μέλος Γερουσίας της Ιταλίας (Μάρτιος-Νοέμβριος 2013, 2022-2023), μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (1994-2013).
Ο Μπερλουσκόνι ανέβηκε στο οικονομικό παρασκήνιο της Ιταλίας στα τέλη της δεκαετίας του '60, αφού επηρεάστηκε και βοηθήθηκε από τον Ιταλό πολιτικό Πιερσάντι Ματαρέλα όσο και από την τραγουδίστρια Έλενα Ζαγκόρσκαγια. Ήταν ο κύριος μέτοχος της Mediaset και ιδιοκτήτης της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομάδας ΑΚ Μίλαν από το 1986 έως το 2017. Το περιοδικό Forbes τον κατέταξε ως τον 190ο πλουσιότερο άνθρωπο στον πλανήτη, με καθαρή περιουσία 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Ήταν ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στην Ιταλία.
Ο Μπερλουσκόνι διετέλεσε πρωθυπουργός για εννέα χρόνια, γεγονός που τον καθιστά τον μακροβιότερο μεταπολεμικό πρωθυπουργό της Ιταλίας και τον τρίτο μακροβιότερο μετά την ιταλική ενοποίηση, μετά τον Μπενίτο Μουσολίνι και τον Τζιοβάνι Τζιολίτι. Υπήρξε ηγέτης του κεντροδεξιού κόμματος Forza Italia από το 1994 έως το 2009, και του διάδοχου κόμματος Ο Λαός της Ελευθερίας από το 2009 έως το 2013. Από το 2013 έως το 2023 ηγείται του αναγεννημένου Forza Italia. Ο Μπερλουσκόνι ήταν ο ανώτερος ηγέτης της G8 από το 2009 έως το 2011, και σήμερα κατέχει το ρεκόρ φιλοξενίας συνόδων κορυφής της G8 (έχοντας φιλοξενήσει τρεις συνόδους κορυφής στην Ιταλία). Αφού υπηρέτησε σχεδόν 19 χρόνια ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, της Κάτω Βουλής της χώρας, έγινε μέλος της Γερουσίας μετά τις ιταλικές βουλευτικές εκλογές του 2013.
Την 1η Αυγούστου 2013, ο Μπερλουσκόνι καταδικάστηκε για φορολογική απάτη από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο. Η ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών που του είχε επιβληθεί επιβεβαιώθηκε και του απαγορεύτηκε να κατέχει δημόσιο αξίωμα για δύο χρόνια. Σε ηλικία 76 ετών, απαλλάχθηκε από την άμεση φυλάκιση, και αντ' αυτού εξέτισε την ποινή του κάνοντας απλήρωτη κοινωνική εργασία. Στην Ιταλία, τα τρία χρόνια συγχωρούνται αυτόματα- είχε καταδικαστεί σε ακαθάριστη φυλάκιση άνω των δύο ετών, και ο νόμος Severino κατά της διαφθοράς, που του απαγόρευε την εξάχρονη φυλάκιση, τον απέβαλε από τη Γερουσία. Ο Μπερλουσκόνι δεσμεύτηκε να παραμείνει ηγέτης της Forza Italia καθ' όλη τη διάρκεια της φυλάκισης και της απαγόρευσης άσκησης δημόσιου αξιώματος. Μετά τη λήξη της απαγόρευσης, ο Μπερλουσκόνι έθεσε υποψηφιότητα και εξελέγη ευρωβουλευτής στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2019 και επέστρεψε στη Γερουσία αφού κέρδισε μια έδρα στις ιταλικές βουλευτικές εκλογές του 2022.
Ο Μπερλουσκόνι ήταν ο πρώτος άνθρωπος που ανέλαβε την πρωθυπουργία χωρίς να έχει ασκήσει προηγουμένως κανένα κυβερνητικό ή διοικητικό αξίωμα. Ήταν γνωστός για το λαϊκίστικο πολιτικό του στυλ και την αυθάδη προσωπικότητά του. Κατά τη μακρά θητεία του, συχνά κατηγορήθηκε ως αυταρχικός ηγέτης και ισχυρός άνδρας.[16][17][18] Ο Μπερλουσκόνι παρέμεινε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που δίχασε την κοινή γνώμη και τους πολιτικούς αναλυτές. Οι υποστηρικτές τόνισαν τις ηγετικές του ικανότητες και τη χαρισματική του δύναμη, τη δημοσιονομική του πολιτική που βασιζόταν στη μείωση των φόρων και την ικανότητά του να διατηρεί ισχυρές και στενές εξωτερικές σχέσεις τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και με τη Ρωσία[19][20][21] Γενικά, οι επικριτές ασχολούνται με την απόδοσή του ως πολιτικού και την ηθική των κυβερνητικών πρακτικών του σε σχέση με τις επιχειρηματικές του συμμετοχές. Τα ζητήματα με το πρώτο περιλαμβάνουν τις κατηγορίες για κακή διαχείριση του κρατικού προϋπολογισμού και για αύξηση του ιταλικού δημόσιου χρέους. Η δεύτερη κριτική αφορά τη σθεναρή επιδίωξη των προσωπικών του συμφερόντων κατά τη διάρκεια της θητείας του, συμπεριλαμβανομένης της ωφέλειας από την ανάπτυξη των δικών του εταιρειών λόγω των πολιτικών που προωθούσαν οι κυβερνήσεις του, της τεράστιας σύγκρουσης συμφερόντων λόγω της ιδιοκτησίας μιας αυτοκρατορίας μέσων ενημέρωσης, με την οποία περιόριζε την ελευθερία της πληροφόρησης, και του εκβιασμού του ως ηγέτη λόγω της ταραχώδους ιδιωτικής του ζωής.
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του σε κολλέγιο των Σαλισιανών, ο Μπερλουσκόνι σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, από όπου αποφοίτησε με άριστα το 1961, με μια διατριβή σχετικά με τις νομικές πτυχές της διαφήμισης. Δεν χρειάστηκε να υπηρετήσει την καθιερωμένη μονοετή θητεία στον ιταλικό στρατό που ήταν υποχρεωτική εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών, ήταν μπασίστας σε ένα συγκρότημα που σχηματίστηκε με τον σημερινό πρόεδρο της Mediaset και ερασιτέχνη πιανίστα Fedele Confalonieri και περιστασιακά εμφανιζόταν ως κροίσος σε κρουαζιερόπλοια. Στην μετέπειτα ζωή του, έγραψε τον ύμνο της A.C. Milan με τον Ιταλό μουσικό παραγωγό και ποπ τραγουδιστή Tony Renis και τον ύμνο της Forza Italia με τον σκηνοθέτη της όπερας Renato Serio. Με τον Ναπολιτάνο τραγουδιστή Mariano Apicella, έγραψε δύο άλμπουμ με ναπολιτάνικα τραγούδια: Meglio 'na canzone το 2003 και L'ultimo amore το 2006.
Το 1965, ο Μπερλουσκόνι παντρεύτηκε την Κάρλα Ελβίρα Νταλ'Όλιο και απέκτησαν δύο παιδιά: Μέχρι το 1980, ο Μπερλουσκόνι είχε συνάψει σχέση με την ηθοποιό Βερόνικα Λάριο (κατά κόσμον Μίριαμ Μπαρτολίνι), με την οποία απέκτησε στη συνέχεια τρία παιδιά: την Μπάρμπαρα (γεννηθείσα το 1984), την Ελεονόρα (γεννηθείσα το 1986) και τον Λουίτζι (γεννηθείς το 1988). Πήρε διαζύγιο από την Νταλ'Όλιο το 1985 και παντρεύτηκε την Λάριο το 1990. Μέχρι τότε, ο Μπερλουσκόνι ήταν γνωστός επιχειρηματίας και ο γάμος του ήταν ένα αξιοσημείωτο κοινωνικό γεγονός. Ένας από τους κουμπάρους του ήταν ο Μπετίνο Κράξι, πρώην πρωθυπουργός και ηγέτης του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τον Μάιο του 2009, η Λάριο ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να καταθέσει αίτηση διαζυγίου.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2012, ο Μπερλουσκόνι διατάχθηκε να πληρώνει στην πρώην σύζυγό του Βερόνικα Λάριο 48 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε διακανονισμό διαζυγίου που κατατέθηκε την ημέρα των Χριστουγέννων, αλλά μπορούσε να κρατήσει το σπίτι των 100 εκατομμυρίων δολαρίων στο οποίο ζουν με τα τρία τους παιδιά.
Τον Απρίλιο του 2017, ο Μπερλουσκόνι εμφανίστηκε σε ένα βίντεο που προωθούσε μια χορτοφαγική πασχαλινή εκστρατεία. Τον έδειχναν να αγκαλιάζει αρνιά που είχε υιοθετήσει για να τα σώσει από τη σφαγή για την παραδοσιακή γιορτή της Κυριακής του Πάσχα- δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε αν ο ίδιος είναι χορτοφάγος.
Επιχειρηματική καριέρα
Το 1962 ίδρυσε την πρώτη του κατασκευαστική εταιρεία «Εντιλνόρντ» επωφελούμενος από την ραγδαία οικοδομική έξαρση του Μιλάνου. Στη 10ετία του '70 επιχειρεί τις πρώτες του επενδύσεις στα ΜΜΕ εκμεταλλευόμενος την απελευθέρωση της τηλεοπτικής αγοράς. Μέσα σε 15 χρόνια (1986) έφθασε να του ανήκει το 80% της ιταλικής ιδιωτικής τηλεόρασης, ενώ το ίδιο έτος γίνεται ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας Μίλαν.
Στη συνέχεια ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποκτά τον μεγαλύτερο εκδοτικό ιταλικό οίκο το γνωστό «Μονταντόρι» και μια από τις κορυφαίες ιταλικές εφημερίδες την «Ιλ Τζιορνάλε», ενώ ακόμη άλλες 150 περίπου εταιρείες περιέχονται κάτω από τον έλεγχο της «Fininvest», της μητρικής εταιρείας του οικονομικού κολοσσού του. Παρά ταύτα, μια ακολουθία από χρέη και δικαστικές έρευνες για φοροδιαφυγή, δωροδοκίες, λογιστικές απάτες μέχρι και για διασυνδέσεις με την ιταλική μαφία είχαν κυριολεκτικά αποτελέσει ένα κλοιό γύρω από τον Ιταλό μεγιστάνα. Αντίθετα όμως από κάθε πρόβλεψη ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι προχωρεί στην ίδρυση του πολιτικού κόμματος «Φόρτσα Ιτάλια» και κατεβαίνει στην πολιτική αρένα σε συνεργασία με την «Εθνική Συμμαχία» και την, γνωστή από τις αποσχιστικές τάσεις της, «Λέγκα του Βορρά».
Πολιτική καριέρα
μικρογραφία|247x247εσ|O Σίλβιο Μπερλουσκόνι το 2008 Στις εκλογές του 1994 ο ιταλικός λαός του προσφέρει τη νίκη και ο Μπερλουσκόνι χρίστηκε Πρωθυπουργός της Ιταλίας.
Η πρώτη του θητεία θα διαρκέσει μερικούς μήνες λόγω των εσωτερικών κλυδωνισμών της κυβερνώσας συμμαχίας που θα τον αναγκάσουν σε παραίτηση. Παρά την αναστροφή αυτή που ακολούθησαν πρωτόδικες καταδίκες – που αργότερα όμως ακυρώθηκαν – περί οικονομικών σκανδάλων (1997 και 1998), παρέμεινε πολιτικά ενεργός ως ηγέτης της αντιπολίτευσης.
Το 2001 εξαγγέλλοντας πλήθος φοροαπαλλαγών, μέτρων κατά του εγκλήματος, αύξησης συντάξεων και μείωσης της ανεργίας κέρδισε και πάλι τις εκλογές και θα ακολουθήσει μια σειρά πολιτικών συγκινήσεων για τον ίδιο και την Ιταλία, μεταξύ των οποίων ήταν ο σκανδαλώδης νόμος 2003 που παραχωρούσε άσυλο σε δημόσιους αξιωματούχους, η άρνησή του να εγκαταλείψει τον έλεγχο της media αυτοκρατορίας του, η υποστήριξή του (2ος στη σειρά) στην εισβολή στο Ιράκ και μια σειρά άλλων μέτρων και θέσεων λιγότερο όμως σημαντικών.
Στις τελευταίες όμως εκλογές του 2006 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι θα χάσει από τον αντίπαλό του Ρομάνο Πρόντι και θα επανέλθει στην ηγεσία της αντιπολίτευσης.
Το κόμμα Λαός της Ελευθερίας, με το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 2008 ιδρύθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 2007 και προήλθε από την ένωση της Φόρτσα Ιτάλια με την Εθνική Συμμαχία του Τζιανφράνκο Φίνι. Η επίσημη ίδρυση έγινε στο συνέδριο στις 27-29 Μαρτίου του 2009, στο οποίο ο Μπερλουσκόνι εξελέγη αρχηγός του κόμματος.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2009 τραυματίστηκε στο πρόσωπο έπειτα από επίθεση που υπέστη από ένα άτομο, το οποίο τον γρονθοκόπησε. Το συμβάν έλαβε χώρα στο Μιλάνο, έπειτα από πολιτική συγκέντρωση.
Η κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή με ψήφους 342-275 στις 29 Σεπτεμβρίου 2010 και από την Γερουσία στις 14 Δεκεμβρίου 2010, με 162 ψήφους υπέρ επί των 308.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δέχθηκε πιέσεις να παραιτηθεί μετά την επιδείνωση της ιταλικής οικονομίας και την αύξηση του επιτοκίου κρατικού δανεισμού πάνω από 6%. Τελικά, υποσχέθηκε ότι θα παραιτηθεί μετά την ψήφιση του πακέτου σταθεροποίησης της ιταλικής οικονομίας από το Ιταλικό Κοινοβούλιο, όπως και έπραξε στις 12 Νοεμβρίου 2011.