cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Άρης Σύρου
Τμήμα Πετοσφαίρισης
Τον Μάϊο του 1988 εγγράφεται η  "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ" Α.Ο. στην ΕΟΠΕ. Από το 1997 με την μετονομασία σε "Α.Ο. ΑΡΗΣ ΣΥΡΟΥ"  η ομάδα ανήκει στην Τοπική Επιτροπή Κυκλάδων της Ζ’ Περιφέρειας (Νήσων) της Ε.Ο.ΠΕ. Έχει ανδρικό τμήμα και τμήματα υποδομής. Το 2003 πήρε τον τίτλο και τις σεζόν 2004 έως 2006 αγωνίστηκε στη Γ΄ Εθνική. Το Τμήμα σήμερα δεν υπάρχει.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σύρου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1928 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1987 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1928
Φλαβία Καισαρησία
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
Πρωθιερέας
Πρωθιερέας στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οφφίκιο που αποδίδεται σε έγγαμο μόνο κληρικό των οψιγενών Νεοπαγών Πατριαρχείων της Ανατολής(Πατριαρχείο Ρωσίας, Πατριαρχείο Σερβίας, Πατριαρχείο Ρουμανίας και Πατριαρχείο Βουλγαρίας), στις δε υπόλοιπες Εκκλησίες της Ανατολής απαντάται το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου που φέρει τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης. Είναι ο ανώτερος βαθμός στον οποίο μπορεί να φτάσει έγγαμος κληρικός των Εκκλησιών αυτών. Διακρίνεται από τον πρεσβύτερο, καθώς φοράει επιγονάτιο και σταυρό. Αλλά και από τον Πρωτοπρεσβύτερο διότι φέρει κόκκινη ταινία διαγώνια στο στήθος απο τα δεξιά του προς τα αριστερά.
Ναζιστική ευγονική
Η ναζιστική ευγονική ήταν η πρακτική εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών της ναζιστικής Γερμανίας, που τοποθέτησαν στο κέντρο της ναζιστικής ιδεολογίας τη βελτίωση της Άριας φυλής ή της γερμανικής "Übermenschen" κυρίαρχης φυλής. Στοχοποιήθηκαν άνθρωποι, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν "ζωές ανάξιες της ζωής" (Γερμανικά: Lebensunwertes Leben), που περιλαμβάνουν, εκτός των άλλων, ποινικούς εγκληματίες, "εκφυλισμένους", αντιφρονούντες, αδύναμους διανοητικά ή σωματικά, ομοφυλόφιλους, αέργους, παράφρονες, για να αποβληθούν από την αλυσίδα της κληρονομικότητας. Περισσότερα από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους, ενώ 275.000 θανατώθηκαν στο πλαίσιο του Προγράμματος T4, ενός προγράμματος ευθανασίας.
Καταβολές στο ευρύτερο ευρωπαϊκό/αμερικανικό κίνημα της ευγονικής
Το κίνημα της ευγονικής, αφού εξαπλώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδόθηκε και στη Γερμανία. Υποστηρικτές της ευγονικής στην Καλιφόρνια άρχισαν να παράγουν λογοτεχνικά έργα που προωθούσαν την ευγονική και τις στειρώσεις και να τα αποστέλλουν στο εξωτερικό, σε Γερμανούς επιστήμονες και επαγγελματίες του χώρου της υγείας. Μέχρι το 1933, η Καλιφόρνια είχε υποβάλει σε υποχρεωτική στείρωση περισσότερους ανθρώπους από όσους όλες οι άλλες πολιτείες των ΗΠΑ μαζί. Το πρόγραμμα υποχρεωτικής στείρωσης που σχεδιάστηκε από τους Ναζί ήταν εν μέρει εμπνευσμένο από την Καλιφόρνια.
Το Ίδρυμα Ροκφέλερ βοήθησε να αναπτυχθούν και να χρηματοδοτηθούν διάφορα γερμανικά προγράμματα ευγονικής, συμπεριλαμβανομένου εκείνου στο οποίο εργάστηκε ο Γιόζεφ Μένγκελε πριν πάει στο Άουσβιτς.
Μετά την επιστροφή του από τη Γερμανία το 1934, όπου στειρώνονταν αναγκαστικά περισσότερα από 5.000 άτομα το μήνα, ο επικεφαλής της ευγονικής της Καλιφόρνιας CM Goethe καυχήθηκε σε έναν συνάδελφό του:
''«Θα σας ενδιέφερε να γνωρίζετε ότι το έργο σας έχει διαδραματίσει έναν ισχυρό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεων της ομάδας των διανοούμενων που βρίσκονται πίσω από τον Χίτλερ σε αυτό το κοσμοϊστορικής σημασίας πρόγραμμα. Παντού ένιωσα ότι οι απόψεις τους είχαν ενεργοποιηθεί σε δραματικό βαθμό από την αμερικανική σκέψη .. . θέλω, αγαπητέ μου φίλε, να έχεις αυτή τη σκέψη μαζί σου για το υπόλοιπο της ζωής σου, ότι έχεις πραγματικά θέσει σε λειτουργία μια μεγάλη κυβέρνηση 60 εκατομμυρίων ανθρώπων».''
Ο ερευνητής ευγονικής Harry H. Laughlin συχνά καυχιόταν ότι το υπόδειγμά του για νόμο Ευγονικής και Στειρώσεων είχε ενσωματωθεί στους νόμους φυλετικής υγιεινής της Νυρεμβέργης, το 1935. Το 1936, ο Laughlin προσκλήθηκε σε τελετή απονομής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία (προγραμματισμένη για την επέτειο της εκκαθάρισης των Εβραίων του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης από τον Χίτλερ, το 1934), για να λάβει τιμητικό διδακτορικό τίτλο για το έργο του σχετικά με την "επιστήμη της φυλετικής κάθαρσης". Λόγω οικονομικών δυσχερειών, ο Laughlin δεν ήταν σε θέση να παραστεί στην τελετή και παρέλαβε τον τίτλο από το Ίδρυμα Ροκφέλερ. Στη συνέχεια, μοιράστηκε με υπερηφάνεια το βραβείο με τους συναδέλφους του, αισθανόμενος ότι συμβολίζει την «κοινή αντίληψη των Γερμανών και Αμερικανών επιστημόνων για τη φύση της ευγονικής».
Οι απόψεις του Χίτλερ για την ευγονική
Ο Αδόλφος Χίτλερ διάβαζε φυλλάδια σχετικά με τη φυλετική υγιεινή κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στις φυλακές του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ. Πίστευε ότι η Γερμανία θα μπορούσε να γίνει και πάλι ισχυρή μόνο αν το κράτος επιβάλει τις αρχές της φυλετικής υγιεινής και ευγονικής στη γερμανική κοινωνία.
Ο Χίτλερ πίστευε ότι η χώρα είχε γίνει αδύναμη, είχε διαφθαρεί από την έγχυση των εκφυλισμένων στοιχείων στο αίμα της, τα οποία έπρεπε να αφαιρεθούν γρήγορα. Πίστευε επίσης ότι οι ισχυροί και οι φυλετικά καθαροί, θα πρέπει να ενθαρρύνονται να αποκτούν περισσότερα παιδιά, και ότι οι ασθενείς και οι φυλετικά ακάθαρτοι πρέπει να εξουδετερωθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Η ρατσιστική ιδεολογία και η ιδέα του ανταγωνισμού, που ονοματίστηκε κοινωνικός δαρβινισμός το 1944, συζητούνταν από Ευρωπαίους επιστήμονες, αλλά και από τον Τύπο της Βιέννης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Πότε ακριβώς ο Χίτλερ άντλησε αυτές τις ιδέες είναι αβέβαιο. Η θεωρία της εξέλιξης είχε γίνει γενικά παραδεκτή στη Γερμανία μέχρι τότε, αλλά αυτού του είδους οι ακραίες απόψεις ήταν σπάνιες. Το 1876, ο Ernst Haeckel είχε συζητήσει την πολιτική επιλεκτικής παιδοκτονίας της αρχαίας Σπάρτης.
Στο δεύτερο βιβλίο του, το οποίο παρέμεινε αδημοσίευτο κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου, ο Χίτλερ επαινούσε τη Σπάρτη, προσθέτοντας ότι τη θεωρούσε το πρώτο "λαϊκό κράτος". Δεχόταν και υποστήριζε την πρακτική που θεωρούσε σαν πρώιμη ευγονική αντιμετώπιση των παραμορφωμένων παιδιών:
''Η Σπάρτη πρέπει να θεωρηθεί ως το πρώτο λαϊκό κράτος. Η έκθεση των άρρωστων, αδύναμων, παραμορφωμένων παιδιών, με λίγα λόγια, ο αφανισμός τους, ήταν πιο αξιοπρεπής και στην πραγματικότητα είναι χίλιες φορές πιο ανθρώπινος από την άθλια παραφροσύνη των ημερών μας, στην οποία διατηρείται και το πιο παθολογικό υποκείμενο, και μάλιστα με οποιαδήποτε κόστος, ωστόσο αφαιρεί τη ζωή εκατό χιλιάδων υγιών παιδιών, ως συνέπεια του ελέγχου των γεννήσεων ή μέσω αμβλώσεων, προκειμένου στη συνέχεια να αναπαράγουν μια φυλή εκφυλισμένων, επιβαρυμένων με ασθένειες.''
Το πρόγραμμα ευγονικής των Ναζί
Στα πλαίσια της οργάνωσης του προγράμματος ευγονικής τους, οι Ναζί είχαν εμπνευστεί από τα προγράμματα υποχρεωτικής στείρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδίως όσον αφορά τους νόμους ευγονικής που είχαν θεσπιστεί στην Καλιφόρνια.
Με το νόμο για την Πρόληψη απογόνων των ασθενών με κληρονομικές ασθένειες, που εφαρμόστηκε στις 14 Ιουλίου του 1933, οι γιατροί υποχρεούνταν να καταγράφουν κάθε περίπτωση κληρονομικής ασθένειες που περιέπιπτε στην αντίληψή τους, εκτός από των γυναικών άνω των 45 ετών. Οι γιατροί θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με πρόστιμο σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.
Το 1934, το πρώτο έτος της εφαρμογής του Νόμου, περίπου 4.000 άτομα άσκησαν έφεση κατά των αποφάσεων των υπηρεσιών στείρωσης. Συνολικά 3.559 εφέσεις απορρίφθηκαν. Μέχρι το τέλος του ναζιστικού καθεστώτος, πάνω από 200 Δικαστήρια Γενετικής Υγείας (Erbgesundheitsgerichte) δημιουργήθηκαν, και, με τις αποφάσεις τους, πάνω από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους.
Φορείς ευγονικής των Ναζί
Το κάστρο Χάνταμαρ, που είχε μετατραπεί σε ψυχιατρικό νοσοκομείο στην ομώνυμη γερμανική πόλη, χρησιμοποιήθηκε από τη ναζιστική κυβέρνηση ένας από τους χώρους εφαρμογής του Προγράμματος T4. Το 1927 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας, Ανθρώπινης Γενετικής και Ευγονικής Kaiser Wilhelm. Το κέντρο ευθανασίας Σλος Χάρτχαϊμ ήταν επίσης ένας από τους χώρους εφαρμογής του προγράμματος ευθανασίας, όπου άτομα με φερόμενη αναπηρία δολοφονήθηκαν από τους Ναζί. Η πρώτη μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε αφορούσε τη μεταφορά ασθενών με λεωφορεία στα οποία τα αέρια της εξάτμισης οδηγούνταν στο εσωτερικό των λεωφορείων, θανατώνοντας έτσι τους επιβάτες. Αργότερα αναπτύχθηκαν θάλαμοι αερίων που χρησιμοποιούσαν καθαρό μονοξείδιο του άνθρακα για να σκοτώνουν τους ασθενείς. Στα πρώτα της χρόνια και κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου, ​​η κλινική συνδέθηκε έντονα με τις θεωρίες της ευγονικής και της φυλετικής υγιεινής, υποστηριζόμενες από τους κορυφαίους θεωρητικούς τους Φριτς Λεντς (Fritz Lenz) και Όιγκεν Φίσερ (Eugen Fischer), και από τον διευθυντή της Ότμαρ φον Φέρσουερ (Otmar von Verschuer). Υπό τον Φίσερ έγινε η στείρωση των λεγόμενων Νόθων της Ρηνανίας. Το Κάστρο Γκράφενεκ ήταν ένα από τα κέντρα θανατώσεων της ναζιστικής Γερμανίας, και σήμερα είναι χώρος μνήμης αφιερωμένος στα θύματα του Προγράμματος T4.
Ταυτοποίηση
Με τον νόμο για την Απλούστευση του Συστήματος Υγείας, τον Ιούλιο του 1934, δημιουργήθηκαν Κέντρα Πληροφόρησης για τη γενετική και φυλετική υγιεινή, καθώς και των Υγειονομικά Γραφεία. Ο νόμος προέβλεπε επίσης διαδικασίες για «καταγγελία» και «αξιολόγηση» ανθρώπων, οι οποίοι στη συνέχεια αποστέλλονταν σε Δικαστήρια Γενετικής Υγείας, όπου αποφασιζόταν η στείρωση.
Ενδείξεις για τον προσδιορισμό αυτών που θεωρούνταν «γενετικά άρρωστοι» συλλέγονταν από τις συνηθισμένες πληροφορίες που παρέχονταν από τους ανθρώπους στα ιατρεία και τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας. Τυποποιημένα ερωτηματολόγια είχαν σχεδιαστεί από τους ναζί, με τη βοήθεια της Dehomag (θυγατρικής της IBM το 1930), έτσι ώστε οι πληροφορίες να μπορούν να κωδικοποιηθούν εύκολα σε διάτρητες κάρτες Χόλεριθ για γρήγορη ταξινόμηση και καταμέτρηση.
Στο Αμβούργο, οι γιατροί παρείχαν πληροφορίες σε ένα Κεντρικό Αρχείο Διαβατηρίου Υγείας (περί το 1934), κάτω από έναν θεσμό που ονομαζόταν «Συνολική Παρατήρηση της Ζωής σχετικά με την Υγεία». Αυτό το αρχείο προοριζόταν να περιλαμβάνει εκθέσεις από γιατρούς, αλλά και από τα δικαστήρια, τις ασφαλιστικές εταιρείες, αθλητικά σωματεία, τη Χιτλερική Νεολαία, τον στρατό, την υπηρεσία εργασίας, κολέγια κλπ. Κάθε φορέας που έδινε πληροφορίες, ελάμβανε ως αντάλλαγμα αντίστοιχες πληροφορίες. Το 1940 το Υπουργείο Εσωτερικών προσπάθησε να επιβάλει ένα σύστημα σαν του Αμβούργου στο σύνολο του κράτους.
Ναζιστικές πολιτικές ευγονικής σχετικά με τον γάμο
Μετά την επιβολή από τους Ναζί των ρατσιστικών νόμων της Νυρεμβέργης, που επέτρεπαν να παντρεύονται μόνον " Άριοι" μεταξύ τους, έγινε επίσης υποχρεωτικός ο έλεγχος και των δύο μελλονύμφων για τυχόν κληρονομικές ασθένειες, προκειμένου να διατηρηθεί η υποτιθέμενη φυλετική καθαρότητα της Άριας φυλής. Όλοι ενθαρρύνονταν να αξιολογήσουν προσεκτικά τους πιθανούς μελλοντικούς συζύγους τους από ευγονικής άποψης κατά τη διάρκεια της γνωριμίας μαζί τους. Τα μέλη των SS προειδοποιούνταν να υποβάλουν σε ερωτήσεις τους μελλοντικούς συζύγους τους για να βεβαιωθούν ότι δεν είχαν οικογενειακό ιστορικό κληρονομικής ασθένειας ή παραφροσύνης, αλλά προσεκτικά, έτσι ώστε να μην βλάψουν τα συναισθήματα του υποψήφιου μνηστήρα και, αν ήταν απαραίτητο να τους απορρίψουν για λόγους ευγονικής, να το κάνουν διακριτικά και χωρίς να τους προσβάλουν.
Πηγές
Κατηγορία:Ευγονική Κατηγορία:Ναζιστική προπαγάνδα Κατηγορία:Ιστορία της ψυχιατρικής
Πυρκαγιά του Βρετανικού Κοινοβουλίου (1834)
εναλλ.=Coloured aquatint of the Burning of Parliament. Firemen are pictured in front of the building, while soldiers are seen towards the left of the image, keeping back crowds.|μικρογραφία| Το [[Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ|Παλάτι του Γουέστμινστερ φλεγόμενο, Οκτώβριος 1834, με την άποψη του Old Palace Yard ]] Το παλάτι του Γουέστμινστερ, το μεσαιωνικό βασιλικό παλάτι που χρησιμοποιήθηκε ως χώρος του βρετανικού κοινοβουλίου, καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από πυρκαγιά στις 16 Οκτωβρίου 1834. Η πυρκαγιά προκλήθηκε από το κάψιμο μικρών ξύλινων κλαδιά που είχαν χρησιμοποιηθεί ως μέρος των λογιστικών διαδικασιών στο Θησαυροφυλάκιο του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι το 1826. Τα κλαδιά πετάχτηκαν χωρίς την απαιτούμενη προσοχή στους δύο κλιβάνους κάτω από τη Βουλή των Λόρδων, η οποία προκάλεσε φωτιά στους δύο καπνοδόχους που περνούσαν κάτω από την αίθουσα συνεδριάσεων των Λόρδων και τους τοίχους.
Η επακόλουθη πυρκαγιά εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο το συγκρότημα και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη πυρκαγιά του Λονδίνου μεταξύ της Μεγάλης Πυρκαγιάς του 1666 και του Βομβαρδισμού της Αγγλίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμου. Το γεγονός παρακίνησε μεγάλα πλήθη μεταξύ των οποίων αρκετούς καλλιτέχνες που παρείχαν εικονογραφικά αρχεία της πυρκαγιάς. Η φωτιά διήρκεσε το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του ανακτόρου, συμπεριλαμβανομένου του παρεκκλησίου του Αγίου Στεφάνου - του τόπου συνάντησης της Βουλής των Κοινοτήτων - της αίθουσας συνεδριάσεων των Λόρδων, της αίθουσας συνεδριάσεων με τις διάσημες τοιχογραφίες (Painted Chamber) και των επίσημων κατοικιών του Προέδρου και του Γραμματέα της Βουλής των Κοινοτήτων.
Οι ενέργειες του επιθεωρητή Τζέιμς Μπράιντγουντ της Πυροσβεστικής του Λονδίνου εξασφάλισαν ότι το Westminster Hall και μερικά άλλα τμήματα των παλαιών Κοινοβουλίων σώθηκαν από τη φωτιά. Το 1836 ο Charles Barry κέρδισε στο διαγωνισμό για αρχιτεκτόνων για τα σχέδια ενός νέου παλατιού. Τα σχέδια του Barry, που αναπτύχθηκαν σε συνεργασία με τον Augustus Pugin, ενσωμάτωσαν τα σωζόμενα κτίρια στο νέο συγκρότημα. Ο διαγωνισμός καθιέρωσε το τ ως το κυρίαρχο εθνικό αρχιτεκτονικό στιλ και το παλάτι από τότε έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας.
μικρογραφία| Σχέδιο του [[Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ|παλατιού του Γουέστμινστερ το 1834, που δείχνει τη θέση της Βουλής των Λόρδων (στη Λευκή Αίθουσα), της Βουλής των Κοινοτήτων (στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου), της αίθουσας του Γουέστμινστερ, της Ζωγραφισμένης Αίθουσας, του Προέδρου και του Θησαυροφυλακίου . ]] Το Παλάτι του Γουέστμινστερ χρονολογείται από τις αρχές του ενδέκατου αιώνα, όταν ο Μέγας Κνούτος έχτισε τη βασιλική κατοικία του στη βόρεια πλευρά του ποταμού Τάμεση. Διαδοχικοί βασιλιάδες πρόσθεσαν στο συγκρότημα: ο Έντουαρντ ο Ομολογητής έχτισε το Αββαείο του Ουεστμίνστερ. Ο Γουίλιαμ ο Κατακτητής άρχισε να χτίζει νέο παλάτι. Ο γιος του, William Rufus, συνέχισε τη διαδικασία, η οποία περιελάμβανε το Westminster Hall, ξεκίνησε το 1097. Ο Ερρίκος ο Γ' δημιούργησε νέα κτίρια για το Υπουργείο Εξωτερικών - το τμήμα φορολογίας και εισπράξεως εσόδων της χώρας - το 1270 και το Court of Common Pleas, μαζί με το Court of King's Bench και το Court of Chancery. Μέχρι το 1245 ο βασιλικός θρόνος ήταν στο παλάτι, το οποίο σήμαινε ότι το κτίριο ήταν το κέντρο της αγγλικής βασιλικής διοίκησης.
Το 1295 το Ουέστμινστερ ήταν ο τόπος διεξαγωγής του Model Parliament, της πρώτης βρετανικής αντιπροσωπευτικής συνέλευσης, που κλήθηκε από τον Εδουάρδο τον Α' της Αγγλίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του κάλεσε δεκαέξι κοινοβούλια, τα οποία συνεδρίαζαν είτε στην Τοιχογραφημένη Αίθουσα είτε στο Λευκή Αίθουσα. Μέχρι το 1332 οι βαρόνοι (που αντιπροσωπεύουν τις τάξεις με τίτλο) και οι αστυνομικοί και οι πολίτες (που αντιπροσωπεύουν τα κοινά) άρχισαν να συναντώνται χωριστά, και το 1377 τα δύο σώματα αποσπάστηκαν εντελώς. Το 1512 μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος του βασιλικού παλατιού και ο Ερρίκος ο Η' μετέφερε τη βασιλική κατοικία στο κοντινό Παλάτι του Whitehall, αν και το Γουέστμινστερ εξακολουθούσε να διατηρεί το καθεστώς του ως βασιλικό παλάτι. Το 1547 ο γιος του Χένρι, Εδουάρδος ΣΤ', παρείχε το παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου για να το χρησιμοποιήσουν οι Κοινότητες ως αίθουσα συνεδριάσεων. Η Βουλή των Λόρδων συναντήθηκε στη μεσαιωνική αίθουσα της αίθουσας της Βασίλισσας, προτού μεταφερθεί στη Μικρή Αίθουσα, το 1801. Κατά τη διάρκεια των τριών αιώνων από το 1547, το παλάτι διευρύνθηκε και άλλαξε με ξύλινα περάσματα και σκάλες.
Οι εγκαταστάσεις ήταν τόσο φτωχές που, στις συζητήσεις το 1831 και το 1834, ο Joseph Hume, ένας Ριζοσπαστικός βουλευτής, ζήτησε νέο χώρο για το Σώμα, ενώ ο συνάδελφός του, William Cobbett, ρώτησε: «Γιατί συμπιεζόμαστε σε έναν τόσο μικρό χώρο που είναι απολύτως αδύνατο να υπάρξει ήρεμη και τακτική συζήτηση, ακόμη και μόνο από περιστάσεις  ... Γιατί οι 658 από εμάς είναι στριμωγμένοι σε ένα χώρο που δεν επιτρέπει σε καθένα από εμάς ενάμιση τετραγωνικό; "
Μέχρι το 1834 το συγκρότημα των ανακτόρων είχε αναπτυχθεί περαιτέρω, πρώτα από τον John Vardy στα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα και στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα από τους James Wyatt και Sir John Soane. Ο Vardy πρόσθεσε το Stone Building, σε παλαντιανή αρχιτεκτονική στη δυτική πλευρά του Westminster Hall. Ο Wyatt διεύρυνε τις Κοινότητες, μετέφερε τους Λόρδους στο Εφετείο και ξαναχτίστηκε η Αίθουσα του Προέδρου. Ο Soane, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το παλάτι μετά το θάνατο του Wyatt το 1813, ανέλαβε την ανοικοδόμηση του Westminster Hall και ανέπτυξε τα δικαστήρια σε νεοκλασικό στιλ. Ο Soane παρείχε επίσης μια νέα βασιλική είσοδο, σκάλα και γκαλερί, καθώς και αίθουσες επιτροπών και βιβλιοθήκες.
Οι πιθανοί κίνδυνοι του κτηρίου ήταν εμφανείς σε ορισμένους, καθώς δεν υπήρχαν πυροφραγμοί ή διαχωριστικοί τοίχοι για να επιβραδύνουν την ανάπτυξη μιας πυρκαγιάς. Στα τέλη του 18ου αιώνα μια επιτροπή βουλευτών προέβλεψε ότι θα υπάρξει καταστροφή, εάν το παλάτι πάρει φωτιά. Ακολούθησε μια έκθεση του 1789 από δεκατέσσερις αρχιτέκτονες που προειδοποιούσαν για την πιθανότητα πυρκαγιάς στο παλάτι. Οι υπογράφοντες περιελάμβαναν τους Soane και Robert Adam. O Soane προειδοποίησε και πάλι για τους κινδύνους το 1828, όταν έγραψε ότι «η ανάγκη ασφάλειας από τη φωτιά, τα στενά, ζοφερά και ανθυγιεινά περάσματα και η ανεπάρκεια των καταλυμάτων σε αυτό το κτίριο είναι σημαντικές αντιρρήσεις που απαιτούν αναθεώρηση και ταχεία τροποποίηση. " Η έκθεσή του αγνοήθηκε και πάλι. εναλλ.=Two small pieces of wood, slightly triangular in shape; these are two halves of the same piece of wood. The top piece shows writing in old English; the lower is rougher.|αριστερά|μικρογραφία| Ξύλινα στικ που χρησιμοποιήθηκαν από αξιωματούχους του Υπουργείου Οικονομικών μέχρι το 1826.  Από τα μεσαιωνικά χρόνια, το Θησαυροφυλάκιο χρησιμοποιούσε ξύλα, κομμάτια σκαλιστά και χαραγμένα, συνήθως από ιτιά, ως μέρος των λογιστικών τους διαδικασιών.   Η κοινοβουλευτική ιστορικός Caroline Shenton περιέγραψε τα κομμάτια ως "περίπου όσο το εύρος του δείκτη και του αντίχειρα".  Αυτά τα ραβδιά χωρίστηκαν σε δύο, έτσι ώστε οι δύο πλευρές μιας συμφωνίας είχαν ένα ιστορικό της κατάστασης.  Μόλις τελείωσε ο σκοπός κάθε μέτρησης, συνήθως καταστρέφονταν.  Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, η χρησιμότητα του συστήματος καταμέτρησης είχε επίσης λήξει και μια πράξη του Κοινοβουλίου του 1782 ανέφερε ότι όλα τα αρχεία θα έπρεπε να είναι σε χαρτί, όχι σε ξύλα. Ο νόμος κατάργησε επίσης τις θέσεις αργομισθίας στο Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά μια ρήτρα στην πράξη εξασφάλισε ότι θα μπορούσε να τεθεί σε ισχύ μόνο όταν οι υπόλοιποι κάτοχοι αργομισθίας είχαν πεθάνει ή αποσυρθεί. Ο τελευταίος κάτοχος αργομισθίας πέθανε το 1826 και η πράξη τέθηκε σε ισχύ, το 1834 αντικαταστάθηκαν οι παλαιές διαδικασίες. Ο μυθιστοριογράφος Τσαρλς Ντίκενς, σε ομιλία του στη Διοικητική Ένωση Μεταρρυθμίσεων, περιέγραψε τη διατήρηση των ξύλων ως μία «πειστική προσήλωση σε ένα ξεπερασμένο έθιμο». Χλευάζει, επίσης, τα γραφειοκρατικά βήματα που απαιτούνται για την εφαρμογή της αλλαγής από ξύλο σε χαρτί. Είπε ότι «όλη η γραφειοκρατία στη χώρα έγινε πιο κόκκινη με τη γυμνή αναφορά αυτής της τολμηρής και πρωτότυπης σύλληψης». Μέχρι τη στιγμή που η διαδικασία αντικατάστασης είχε τελειώσει, υπήρχαν δύο καροτσάκια από παλιά μπαστούνια που περιμένουν να απορριφθούν.
Τον Οκτώβριο του 1834, ο Ρίτσαρντ Γουόμπλεϊ, ο υπάλληλος του Έργου, έλαβε οδηγίες από αξιωματούχους του Υπουργείου Οικονομικών να καθαρίσουν τα παλιά ραβδιά κατά τις διακοπές του κοινοβουλίου. Αποφάσισε να μην δώσει τα ραβδιά στο κοινοβουλευτικό προσωπικό για χρήση ως καυσόξυλα, και αντίθετα επέλεξε να τα κάψει στους δύο κλιβάνους θέρμανσης της Βουλής των Λόρδων. Οι κλίβανοι είχαν σχεδιαστεί για να καίνε άνθρακα - που εκπέμπει υψηλή θερμότητα με μικρή φλόγα - και όχι ξύλο, που καίγεται με υψηλή φλόγα. Οι καμινάδες των κλιβάνων περνούσαν από τα τοιχώματα του υπογείου στο οποίο στεγάζονταν, κάτω από τα πατώματα το των Λόρδων, στη συνέχεια πάνω από τους τοίχους και έξω από τις καμινάδες.
Μέχρι το απόγευμα
Όσοι φροντίζουν τους κλιβάνους δεν γνώριζαν ότι η θερμότητα από τις πυρκαγιές είχε λιώσει τη χάλκινη επένδυση των καυσαερίων και ξεκίνησε σε μια καμινάδα. Με τις πόρτες των κλιβάνων ανοιχτές, εισήχθη περισσότερο οξυγόνο στους κλιβάνους, γεγονός που εξασφάλισε ότι η φωτιά φούντωσε πιο έντονα και οι φλόγες κινούνταν πιο ψηλά από τις κανονικές. Οι καμινάδες είχαν αποδυναμωθεί με την πάροδο του χρόνου. Τον Οκτώβριο του 1834 οι καμινάδες δεν είχαν ακόμη καθαριστεί, όπως κάθε χρόνο, και μια σημαντική ποσότητα κλίνκερ είχε συσσωρευτεί στο εσωτερικό των καυσαερίων.
Μια έντονη μυρωδιά καψίματος ήταν παρούσα στις αίθουσες των Λόρδων το απόγευμα της 16ης Οκτωβρίου και στις 4:00 μ.μ. δύο άνδρες τουρίστες που επισκέφτηκαν για να δουν τις ταπετσαρίες Armada που έχουν τοποθετηθεί εκεί δεν μπόρεσαν να τις δουν σωστά λόγω του πυκνού καπνού. Καθώς πλησίαζαν στη θέση του Αξιωματούχου στη γωνία του δωματίου, ένιωθαν θερμότητα από το πάτωμα που περνούσε από τις μπότες τους. Λίγο μετά τις 4:00 μ.μ. ο Cross και ο Furlong ολοκλήρωσαν τη δουλειά, έβαλαν τα τελευταία μπαστούνια στους φούρνους - κλείνοντας τις πόρτες - και έφυγαν για να πάνε στην κοντινή παμπ Star and Garter.
Λίγο μετά τις 5:00 μμ, η θερμότητα και οι σπινθήρες από ένα καπνό ξεκίνησαν να καίνε τις ξύλινες κατασκευές. Οι πρώτες φλόγες εντοπίστηκαν στις 6:00μμ, κάτω από την πόρτα της Βουλής των Λόρδων, από τη σύζυγο ενός από τους θυρωρούς. Μπήκε στην αίθουσα και είδε το γραφείο του Αξιωματούχου να φλέγεται, οι φλόγες να καίνε τις κουρτίνες και τα ξύλινα πάνελ, και χτύπησε τον συναγερμό. Για 25 λεπτά το προσωπικό μέσα στο παλάτι αρχικά πανικοβλήθηκε και στη συνέχεια προσπάθησε να αντιμετωπίσει τη φλόγα, αλλά δεν ζήτησαν βοήθεια, ούτε ειδοποίησαν το προσωπικό στη Βουλή των Κοινοτήτων, στο άλλο άκρο του ανακτόρου.
Στις 6:30 μμ υπήρξε μια ανατροπή, μια γιγαντιαία μπάλα φλόγας που ανέφερε η Μάντσεστερ Γκάρτινεν «ξέσπασε στο κέντρο της Βουλής των Λόρδων, [...] και κάηκε με τόσο οργή που σε λιγότερο από μισή ώρα, ολόκληρο το εσωτερικό [...] παρουσιάστηκε [...] μια ολόκληρη μάζα φωτιάς».  Η έκρηξη  έκαιγε την οροφή, γεγονός που μπορούσε να το δει η βασιλική οικογένεια στο Κάστρο του Windsor, 20 μίλια (32 χλμ) μακριά. Προειδοποιημένοι από τις φλόγες, έφτασε βοήθεια από κοντινούς ενοριακούς πυροσβεστικούς σταθμούς. καθώς υπήρχαν μόνο δύο κινητήρες χειροκίνητης αντλίας στο σημείο, που ήταν περιορισμένης χρήσης. Συμμετείχαν στις 6:45 μ.μ 100 στρατιώτες από τους Γρεναδιέρους Φρουρούς, μερικοί από τους οποίους βοήθησαν την αστυνομία να σχηματίσει μια μεγάλη πλατεία μπροστά από το παλάτι για να κρατήσει το αυξανόμενο πλήθος πίσω από τους πυροσβέστες. Μερικοί από τους στρατιώτες βοήθησαν τους πυροσβέστες να αντλούν την παροχή νερού από τους κινητήρες.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Πυρκαγιές στην Αγγλία Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:1834 Κατηγορία:Λονδίνο
Παννονία Βαλερία
Η Παννονία Βαλερία, λατιν.: Pannonia Valeria ή απλά Valeria, γνωστή και ως Παννονία Παρόχθια (Pannonia Ripensis), ήταν μία από τις επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Συγκροτήθηκε το έτος 296 επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού, σε τμήμα της Κάτω Παννονίας (Pannonia Inferior). Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν οι Σοφιαναί (σήμερα Πεκς). Η Παννονία Βαλερία περιελάμβανε τμήματα της σημερινής Ουγγαρίας και της Κροατίας.
Η επαρχία συνεχίστηκε ως οντότητα υπό την κυριαρχία των Ούννων μέχρι την άνοδο τού βασιλείου των Οστρογότθων τον 5ο αι.
Έπειτα έγινε το κεντρικό βασίλειο των Αβάρων στη συνέχεια μέρος της πορείας των Αβάρων, αργότερα αναπτύχθηκε στο πριγκιπάτο της Κάτω Παννονίας, που ανέκτησε την Παννονία Δευτέρα (Pannonia Secunda) πριν κατακτηθεί από τους Μαγυάρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ύστερες Ρωμαϊκές επαρχίες
Κρεμμύδι Φωκίδος
Το Κρεμμύδι Φωκίδος (ή Μονόλιθος) είναι βραχονησίδα, εξοχή βράχου, απέναντι από τα παράλια του οικισμού του Αγίου Σπυρίδωνος Φωκίδος του Δήμου Δωρίδος του Νομού Φωκίδος στον Κορινθιακό κόλπο. Σε περίπτωση θαλασσοταραχής είναι δύσκολα ορατό και αποτελεί επικίνδυνο σημείο για τα πλωτά σκάφη. Ανατολικά βρίσκεται η Νήσος Αγίου Φανουρίου (Πρασούδι).
Κρασνοτουριγίνσκ
250px|thumb|εργοστάσιο αλουμινίου Το Κρασνοτουριγίνσκ (ρωσ. Краснотурьинск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 62.600 κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 426 χλμ και οδικά 376 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ και 32 χλμ από το Σερόβ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Δανιήλ Παπαδόπουλος
Ο Δανιήλ Παπαδόπουλος (γεννημένος το 1963 στη Θεσσαλονίκη) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε κατά καιρούς, σε διαφορετικές θέσεις του γηπέδου. Σε ολόκληρη την καριέρα του αγωνίστηκε στον Ηρακλή, φτάνοντας τις 419 συμμετοχές, επίδοση, η οποία τον κατατάσσει ανάμεσα στους κορυφαίους σε συμμετοχές στην Α΄ Εθνική.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα στον ερασιτεχνικό σύλλογο του Ολύμπου Δεντροποτάμου. Το 1981 τον αποκτά ο Ηρακλής, στον οποίο αγωνίστηκε σε ολόκληρη την επαγγελματική του καριέρα. Μέχρι το 1998, οπότε και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα, έπαιξε σε 419 αγώνες σημειώνοντας 64 γκολ, επίδοση που τον αναδεικνύει σε ρέκορντμαν συμμετοχών του συλλόγου. Σημαντικότερες στιγμές της ομάδας του κατά τη διάρκεια της παρουσίας του υπήρξαν η κατάκτηση του Βαλκανικού κυπέλλου το 1985 και η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Καβάλα
Κατάλογος χωρών κατά ποσοστό ανεργίας
Μέθοδοι υπολογισμού και παρουσίασης του ποσοστού ανεργίας ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Ορισμένες χώρες μετράνε μόνο ασφαλισμένους ανέργους, κάποιες μετράνε μόνο όσους λαμβάνουν επίδομα κοινωνικής πρόνοιας, κάποιες μετράνε τα άτομα με ειδικές ανάγκες και άλλους μόνιμα μη απασχολήσιμους ανθρώπους, ορισμένες χώρες μετρούν όσους επιλέγουν (και είναι οικονομικά σε θέση) να μην εργάζονται, που υποστηρίζεται από τους συζύγους και φροντίζουν μια οικογένεια, κάποιες μετράνε φοιτητές στο πανεπιστήμιο και ούτω καθεξής.
Για λόγους σύγκρισης, οι εναρμονισμένες τιμές δημοσιεύονται από την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ) και τον ΟΟΣΑ. Το εναρμονισμένο ποσοστό ανεργίας της ΔΟΕ αναφέρεται σε εκείνους που επί του παρόντος δεν εργάζονται, αλλά είναι πρόθυμοι και ικανοί να εργαστούν με αμοιβή, που διατίθενται σήμερα για εργασία, και έχουν ψάξει ενεργά για εργασία. Το εναρμονισμένο ποσοστό ανεργίας του ΟΟΣΑ δίνει τον αριθμό των ανέργων ως ποσοστό του εργατικού δυναμικού. * με πλάγια γράμματα είναι: χώρες εκτός ΟΗΕ / χώρες μη διεθνώς αναγνωρισμένες / εξαρτημένες ή αυτόνομες περιοχές / υπερπόντιες κτήσεις κρατών κ.λ.π.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών Κατηγορία:Ανεργία
Πιέρ Μονάτ
O Πιέρ Μονάτ (Pierre Monatte, 15 Ιανουαρίου 1881 – 27 Ιουνίου 1960) ήταν Γάλλος συνδικαλιστής, ιδρυτής της γαλλικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών (στα γαλλικά: Confédération générale du travail -συντομ. CGT) στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Μονάτ θεωρείται σημαντική προσωπικότητα στον επανασταστικό συνδικαλισμό.
Ο Μονάτ δεν έκρυβε την συμπάθειά του στον αναρχισμό, αλλά απομακρύνθηκε από αυτόν μετά το Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο του Άμστερνταμ, όταν συγκρούστηκε με τον Μαλατέστα για τον τρόπο οργάνωσης της εργατικής τάξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστές
Έντουαρντ Μέρικε
Ο Έντουαρντ Φρίντριχ Μέρικε (Eduard Friedrich Mörike, 8 Σεπτεμβρίου 1804 - 4 Ιουνίου 1875) ήταν Γερμανός ποιητής του Ρομαντισμού.
Βιογραφία
Ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία και έγινε Λουθηρανός πάστορας. Το 1834 ονομάστηκε πάστορας στο Κλεβερσούλτσμπαχ, κοντά στο Βάινσμπεργκ και, ύστερα από την πρόωρη παραίτησή του για λόγους υγείας έγινε Καθηγητής της γερμανικής φιλολογίας στο Katharinenstift της Στουτγκάρδης, θέση στην οποία παρέμεινε ως τη συνταξιοδότησή του το 1866. Παρέμεινε στην πόλη μέχρι τον θάνατό του. Ως προς τις πολιτικές και κοινωνικές του πεποιθήσεις, ήταν συντηρητικός και φιλομοναρχικός.
Μελοποιήσεις έργων του
Πολλοί από τους στίχους του μελοποιήθηκαν από τον Χούγκο Βολφ (Hugo Wolf), τον Λούντβιχ Χετς (Ludwig Hetsch) και τον Φριτς Κάουφμαν (Fritz Kauffmann). Ο Ίγκνατς Λάχνερ (Ignaz Lachner) μελοποίησε την όπερά του Die Regenbrüder. ενώ πολλά από τα ποιήματά του έγιναν λαϊκά άσματα.
Θέμα Μαρίσοβου και Μοροβίσδου
Η Θέμα Μαρίσοβου και Μοροβίσδου, ήταν διοικητική διαίρεση, μικρό συνοριακό Θέμα πιθανότατα στρατηγίδα, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην σημερινή Αλβανία και την περιοχή του Πωγωνίου και της Ζαγοράς στα ελληνοαλβανικά σημερινά σύνορα.
Το Θέμα περιελάμβανε τα κάστρα ή φρούρια του Μορίσοβου και του Μοροβίσδου. Αναφέρεται σαν Θέμα στα τέλη του 12ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Μεσαιωνική Αλβανία
Κώστια Κοντολέων
Η Κώστια Κοντολέων (Αθήνα, 1945), είναι Ελληνίδα συγγραφέας και μεταφράστρια. Χρησιμοποίησε και το ψευδώνυμο Άννα Δομηνίκου. . Έχει μεταφράσει πάνω από 100 βιβλία (συλλογές παραμυθιών και κυρίως μυθιστορήματα για ενήλικες, εφήβους και παιδιά) και έχει τιμηθεί το 1992 με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης. Έχει ακόμα βραβευτεί από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, την Ένωση Μεταφραστών και από το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα. Συγγραφέας πέντε μυθιστορημάτων και μιας συλλογής διηγημάτων. Υπήρξε και για τέσσερα χρόνια υπεύθυνη του ένθετου για το βιβλίο της εφημερίδας "Αδέσμευτος της Κυριακής". Είναι παντρεμένη με τον συγγραφέα Μάνο Κοντολέων και έχουν δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Έγκλημα στο Λάος
Το έγκλημα στο Λάος υπάρχει σε διάφορες μορφές όπως είναι η διαφθορά, οι ληστείες, οι βιασμοί τουριστριών, οι δολοφονίες, το εμπόριο ναρκωτικών και το εμπόριο λευκής σάρκας.
Κατά τοποθεσία
Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ταξιδιωτική οδηγία αναφέροντας ότι το Βανγκ Βιένγκ είναι μια τοποθεσία στο Λάος υψηλού κινδύνου για τους τουρίστες σε σχέση με τους κινδύνους βιασμού και ληστείων. Πολλά εστιατόρια σε αυτήν την περιοχή προσφέρουν διάφορα μενού, ιδίως «πίτσες», «κοκτειλς ή «τσάγια» που ενδέχεται να περιέχουν άγνωστες ουσίες ή οπιούχα ναρκωτικά. Αυτά τα προϊόντα διαφημίζονται συχνά ως «χαρούμενα» ή «ειδικά» είδη. Αυτές οι άγνωστες ουσίες ή τα οπιούχα μπορεί να είναι επικίνδυνες, προκαλώντας σοβαρή ασθένεια ή ακόμη και το θάνατο.
Η Νότια Κορέα τον Μάρτιο του 2016 ακολούθησε τις ΗΠΑ και την Αυστραλία στην έκδοση ταξιδιωτικής οδηγίας για ταξίδια προς την κεντρική επαρχία Σαϊσομπούν του Λάος, καθώς και για τη διαδρομή 13 που εκτείνεται από το Κάσι έως το Φου Χουν, μέρος της οδικής σύνδεσης μεταξύ Βιεντιάν και Λουάνγκ Πράμπανγκ. Η οδηγία αυτή ακολούθησε έναν αριθμό πρόσφατων περιστατικών που αφορούσαν δολοφονίες Κινέζων υπηκόων που εργάζονταν στο Λάος.
Διαφθορά
Η διαφθορά είναι ένα πρόβλημα στο Λάος. Ο Διεθνής Δείκτης Διαφάνειας για το 2012 κατέταξε τη χώρα στον αριθμό 160, από τις 176 χώρες συνολικά. Η κυβέρνηση του Λάος καταβάλλει προσπάθειες να εξαλείψει ή να περιορίσει τη διαφθορά.
Εμπορία σεξ στο Λάος
Το Λάος είναι κυρίως χώρα καταγωγής για σεξουαλικά διακινούμενα άτομα. Πολλοί πολίτες, κυρίως γυναίκες και κορίτσια, από όλες τις εθνοτικές ομάδες και αλλοδαπούς έχουν πέσει θύματα εμπορίας σεξ στο Λάος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λάος
Δρυόπη (αποσαφήνιση)
Η Δρυόπη είναι πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.
Με την ονομασία αυτή υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Τσελεστίνο Καβεντόνι
Ο Τσελεστίνο Καβεντόνι (Celestino Cavedoni, 18 Μαΐου 1795 – 26 Νοεμβρίου 1865) ήταν Ιταλός μοναχός, αρχαιολόγος και νομισματολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λεβιτσάνο-Ρανγκόνε, κοντά στη Μόντενα. Αρχικώς μελέτησε θεολογία στη θεολογική σχολή της τοπικής επισκοπής και από το 1816 ως το 1821 διακρίθηκε στη μελέτη της αρχαιολογίας και της ελληνικής και εβραϊκής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Ακολούθως διορίσθηκε έφορος του Νομισματικού Μουσείου της Μοντένα και αποδέχθηκε μία θέση στη βιβλιοθήκη της πόλεως το 1847. Από το 1830 μέχρι το 1863 κατείχε την έδρα της ερμηνευτικής στο Πανεπιστήμιο της Μοντένα.
Ο Καβεντόνι ήταν αντεπιστέλλον μέλος της επιτροπής που δημιούργησε ο Ναπολέων Γ΄ για να επιμεληθεί την έκδοση των έργων του Κόμη Μπαρτολομέο Μποργκέζι, μία συλλογή στην οποία ο Καβεντόνι συνεισέφερε πολυάριθμες επιστημονικές σημειώσεις. Το σημαντικότερο νομισματολογικό έργο του Καβεντόνι ήταν το Saggio di osservazioni sulle medaglie di famiglie romane (= «Δοκίμια επί των μεταλλίων των ρωμαϊκών οικογενειών», 1829). Ακόμα, συνέγραψε τα Carellii nummorum Italiæ Veteris tabulæ (Λειψία 1850) και τα Numismatica Biblica (Μοντένα 1850). Πολυάριθμες ήταν και οι ιστορικές και αρχαιολογικές εργασίες του, που δημοσιεύθηκαν στα Annali και στο Δελτίο του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Ρώμης, αλλά και σε άλλα περιοδικά. Από πλευράς θρησκευτικών έργων, συνέγραψε ένα βιβλίο κριτικής της Ζωής του Ιησού του Ερνέστου Ρενάν, υπό τον τίτλο Confutazione dei principali errori di Ernesto Renan nella sua Vie de Jésus (= «Ανασκευαί των κυριωτέρων λαθών του Ερνέστου Ρενάν εις την Ζωήν του Ιησού του», Μοντένα 1863), το οποίο έκανε 4 εκδόσεις μέσα σε μερικούς μήνες.
Ο Τσελεστίνο Καβεντόνι απεβίωσε στη Μοντένα σε ηλικία 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Αγωνιστική περίοδος BAA 1948-1949
H αγωνιστική περίοδος 1948-49 ήταν η τρίτη στην ιστορία του Basketball Association of America (BAA). Το BAA ήταν η διοργανώτρια αρχή του επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης στη Βόρεια Αμερική κατά τις πρώτες τρεις σεζόν διεξαγωγής του, πριν ενωθεί με το NBL και δημιουργήσουν το NBA το 1949.
Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 12 ομάδες και έδωσαν 60 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μινεάπολις Λέικερς επικράτησαν των Ουάσινγκτον Κάπιτολς με 4-2 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Το NBA αναγνωρίζει τις τρεις σεζόν του BAA ως μέρος της ιστορίας του, επομένως η περίοδος 1948-49 θεωρείται από πολλούς ως η τρίτη του NBA.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Πολιτική ανυπακοή (βιβλίο)
Το βιβλίο Πολιτική Ανυπακοή (αγγλικά: Resistance to Civil Government ή Civil Disobedience) είναι μια πραγματεία του Αμερικάνου υπερβατιστή φιλοσόφου Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1849. Σε αυτό ο Θορώ υποστηρίζει οτι τα άτομα δεν θα έπρεπε να επιτρέπουν στην κυβέρνηση να κυβερνά ή να προκαλεί ατροφία στη συνείδηση τους, και πως οι άνθρωποι εχουν το καθήκον να μην αποδέχονται την κυβέρνηση να τους μετατρέπει σε υποκείμενα της αδικίας. Ο Θορώ έγραψε το βιβλίο κινούμενος από την απέχθεια που ένοιωθε για τη δουλεία και τον αμερικανικό-μεξικανικό πόλεμο του 1846-48.
Κατηγορία:Πολιτικά βιβλία
Δημήτριος Καβουρόπουλος
Ο Δημήτριος Καβουρόπουλος ήταν Ζακύνθιος πατριώτης του 19ου αιώνα, μέλος της Φιλικής Εταιρείας.
Όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα, ο Καβουρόπουλος μετοίκησε στο Ναύπλιο, αλλά όταν δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας θεωρήθηκε ότι ήταν αγγλόφιλος, και τον υποχρέωσαν να γυρίσει στη Ζάκυνθο, όπου πέθανε πάμπτωχος. Ο Δημήτριος Καβουρόπουλος έγραψε πολλά υπομνήματα, με σημαντική ιστορική αξία.
Πηγές
Καβουροπουλος
Πλανέμι Φωκίδας
Το Πλανέμι είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται στην αρχή του ανοίγματος του κόλπου και φυσικού λιμένα της νήσου Τριζόνια. Μαζί με τα Τριζόνια, τη νησίδα του Αγίου Ιωάννου και τη νησίδα του Αγίου Φανουρίου (Πρασούδι) αποτελούν το σύμπλεγμα των Τριζονίων στον Κορινθιακό κόλπο. Το Πλανέμι είναι ακατοίκητο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας
Σολρεσόλ
thumb| thumb| Η Σολρεσόλ είναι μια τεχνητή γλώσσα που επινοήθηκε από τον François Sudre, ξεκινώντας το 1827. Ο Sudre δημοσίευσε το μείζον έργο του για αυτήν, Langue musicale universelle, το 1866, αν και την είχε ήδη διαφημίσει για μερικά χρόνια. Η Σολρεσόλ γνώρισε μια μικρή δημοτικότητα, φτάνοντας στο απόγειο της με τον Boleslas Gajewski το 1902 με τη μεταθανάτια δημοσίευση του έργου Grammaire du Solresol.
Λεξιλόγιο
Οι λέξεις της Σολρεσόλ είναι φτιαγμένες μόνο από επτά διαφορετικές συλλαβές. Αυτές οι συλλαβές μπορούν να με μια σειρά διαφορετικών τρόπων — ως μουσικές νότες από διαφορετικές κλίμακες, ως συλλαβές της καθημερινής ομιλίας (βασισμένες στο σολφέζ, αντιστοιχίζοντας τες με ένα τρόπο με νότες της μουσικής), με χρώματα, σύμβολα, χειρονομίες κλπ. Έτσι, θεωρητικά η επικοινωνία στη Σολρεσόλ γλώσσα μπορεί να γίνει μέσω της ομιλίας, του τραγουδιού, ή με σημαίες διαφορετικών χρωμάτων — ακόμα και ζωγραφίζοντας.
Όπως και στη Ro (γλώσσα), οι πιο εκτεταμένες λέξεις χωρίζονται σε κατηγορίες νοημάτων, βασισμένες στην πρώτη συλλαβή, ή νότα. Οι λέξεις που αρχίζουν από 'σολ' έχουν νοήματα σχετικά με τις τέχνες και επιστήμες, ή, εάν αρχίζουν από 'σολσολ', με την αρώστια ή την ιατρική (e.g., solresol, "γλώσσα"; solsolredo, "ημικρανία"). (Όπως άλλες τεχνητές γλώσσες με a priori λεξιλόγιο, η Σολρεσόλ αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα στην κατηγοριοποίηση του πραγματικού κόσμου που είναι γύρω μας με λογικό τρόπο. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να διακρίνεις τη διαφορά με έναν a priori τρόπο μεταξύ του "μήλου" και "αχλαδιού", ή ανάμεσα στη "Δευτέρα" και την "Τρίτη".)
Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό της Σολρεσόλ είναι ότι τα νοήματα δέχονται άρνηση με την αντιστροφή των συλλαβών των λέξεων. Για παράδειγμα φάλα σημαίνει καλό ή όμορφο, ενώ λάφα σημαίνει κακό. Είναι ασαφές όμως πως αυτό λειτουργεί με τον τρόπο που οι λέξεις κατηγοριοποιούνται ανάλογα με την πρώτη νότα.
Ο επόμενος πίνακας δείχνει τις λέξεις που αποτελούνται μέχρι δύο συλλαβές:
* Τα θηλυκά σχηματίζονται τονίζοντας της τελευταία συλλαβή.
Πρόσθετα χαρακτηριστικά
Πρόσθετα χαρακτηριστικά της Σόλρεσολ περιλαμβάνουν:
Η απαγόρευση της διδασκαλίας νοηματικών γλωσσών σε κωφάλαλους ανάμεσα στο 1880 και το 1991 στη Γαλλία, αποτέλεσε ένα γεγονός που συνεισέφερε στην πτώση της Σολρεσόλ σε αφάνεια. Σε κάθε περίπτωση, η Σολρεσόλ δεν Solresol δεν λειτουργεί καλά ως νοηματική γλώσσα, καθώς η μορφή των σημείων μοιάζει περισσότερο με την προφορά λέξεων με το χέρι (ενώ οι νοηματικές γλώσσες αναπτύσσονται συνήθως για να αξιοποιούν το πλεονέκτημα ενός μεγαλύτερου εύρους διαθέσιμων 'φωνημάτων', καθώς υπάρχουν χιλιάδες δυνατοί ταυτόχρονοι συνδυασμοί της μορφής, της θέσης, του προσανατολισμού και της κίνησης του χεριού).
Μετά από μερικά χρόνια δημοφιλίας, η γλώσσα περιήλθε σε αφάνεια μπροστά στην εμφάνιση πιο επιτυχημένων γλωσσών όπως η Volapük και η Εσπεράντο. Παρόλα αυτά υπάρχει ακόμα μια μικρή κοινότητα ενθουσιωδών υποστηρικτών της Σολρεσόλ διασκορπισμένη σε όλον τον κόσμο, που έχει τη δυνατότητα να επικοινωνεί καλύτερα μέσα από το ηλεκτρονικό μέσο του Διαδικτύου απ΄ότι γινόταν στο παρελθόν.
Μια πιο πρόσφατη μουσική γλώσσα που βασίζεται σε μουσικούς τόνους είναι η Eaiea, που δημιουργήθηκε από τον Bruce Koestner, η οποία χρησιμοποιεί ολόκληρη της 12βάθμια δυτική χρωματική κλίμακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες
Αλεκσάντερ Βόλστσαν
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ο Βόλσταν γεννήθηκε στο Στετσίνεκ (Szczecinek, πρώην Νέο Στεττίνο) της Πολωνίας στις 29 Απριλίου 1946 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» στο Τορούν (MSc το 1969 και διδακτορικό το 1975). Το 1982 μετανάστευσε στις ΗΠΑ για να εργαστεί στα Πανεπιστήμια Κορνέλ και Πρίνστον. Αργότερα έγινε καθηγητής της Αστρονομίας στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όπου και διδάσκει μέχρι σήμερα, ενώ από το 1994 ως το 2008 ήταν ταυτόχρονα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο «Νικόλαος Κοπέρνικος» στο Τορούν. Επίσης είναι μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Μαζί με τον Ντέιλ Φρέιλ ο Βόλσταν πραγματοποίησε αστρονομικές παρατηρήσεις από το Αστεροσκοπείο του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο, οι οποίες τους οδήγησαν στην ανακάλυψη του πάλσαρ PSR B1257+12 το 1990. Το 1992, βασιζόμενοι σε περιοδικές μικρομεταβολές στον χρονισμό των παλμών του, κατέδειξαν ότι το σώμα αυτό έχει δύο πλανήτες που περιφέρονται γύρω του σε απόσταση από αυτό 0,36 και 0,47 AU. Αυτή ήταν η πρώτη επιβεβαιωμένη ανακάλυψη πλανητών πέρα από το Ηλιακό Σύστημα (αρκετές εκατοντάδες είναι γνωστοί σήμερα).
Το 2003 οι Βόλσταν και Maciej Konacki προσδιόρισαν και τις κλίσεις των τροχιών αυτών των πλανητών ως προς τη διεύθυνση της Γης, υπολογίζοντας με τον τρόπο αυτό τις μάζες τους σε 3,9 και 4,3 φορές τη μάζα της Γης. Ο Βόλσταν συνέχισε τις έρευνές του ανακαλύπτοντας και άλλους εξωηλιακούς πλανήτες ή εξωπλανήτες, όπως αποκαλούνται.
Το 1996 ο Βόλσταν τιμήθηκε με το Βραβείο Μπεατρίς Τίνσλεΰ από την Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία, ενώ το 2002 η μορφή του διακόσμησε ένα πολωνικό γραμματόσημο.
Ανάμιξη με την υπηρεσία ασφαλείας
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2008 ο Βόλσταν παραδέχθηκε την αλήθεια παλαιότερων ισχυρισμών πολωνικών πηγών, σύμφωνα με τους οποίους από το 1973 μέχρι το 1988 υπήρξε πληρωμένος πληροφοριοδότης της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Υπουργείου Εσωτερικών (Służba Bezpieczeństwa), που ήταν η μυστική αστυνομία του τότε κομμουνιστικού καθεστώτος της Πολωνίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί αστρονόμοι Κατηγορία:Πολωνοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Νικόλαος Κοπέρνικος του Τόρουν
Θάψος
Με το όνομα Θάψος είναι γνωστά τα:
Άννα Άντερσον
Η Άννα Άντερσον (πολωνικά: Anna Anderson, 16 Δεκεμβρίου 1896 - 12 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Πολωνή (τότε Γερμανική Αυτοκρατορία) απατεώνισσα, που έμεινε περισσότερη γνωστή για τον ισχυρισμό της ότι είναι η Αναστασία Ρομανώφ. Η Αναστασία ήταν η νεότερη κόρη του τελευταίου Τσάρου της Ρωσίας, Νικόλαου Β΄ και της Αλεξάνδρας Φιόντοροβνα, που εκτελέστηκε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της Οικογένειας Ρομανόφ, στις 17 Ιουλίου το 1918, από τους κομμουνιστές επαναστάτες, στο Γεκατερίνμπουργκ, με τη σορό της να μην έχει βρεθεί έως και το 2007.
Το 1920, η Άντερσον εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική, μετά από απόπειρα της να αυτοκτονήσει, στο Βερολίνο. Στην αρχή παρουσιάστηκε ως Fräulein Unbekannt (Άγνωστη Δεσποινίς), αφού αρνήθηκε να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. Αργότερα, χρησιμοποίησε το όνομα Τσαϊκόφσκι και το Άντερσον. Τον Μάρτιο του 1922, ισχυρίστηκε ότι ήταν μια Ρωσίδα δούκισσα, λαμβάνοντας έτσι δημοσιότητα. Τα περισσότερο μέλη της οικογένειας που έζησαν ή όσοι ήξεραν την Αναστασία, χαρακτήρησαν την Άντερσον ως μία απατεώνισσα, ωστόσο υπήρξαν κι αυτοί που πείστηκαν. Το 1927, μετά από ιδιωτική έρευνα του αδελφού της τσαρίνας, Ερνέστου Λουδοβίκου, η Άντερσον ταυτοποιήθηκε ως Φρανσίσκα Σάνσκοβσκα (Franziska Schanzkowska), μια Πολωνή εργάτρια, με βεβαρημένο ψυχιατρικό μητρώο. Μετά από πολλά χρόνια, η γερμανική δικαιοσύνη τελικά απέρριψε τους ισχυρισμούς της Άντερσον, ωστόσο η υπόθεση έλαβε μεγάλη δημοσιότητα από τα μέσα ενημέρωσης.
Μεταξύ το 1922 και το 1968, η Άντερσον ζούσε στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας αρκετούς υποστηρικτές. Επίσης, έζησε και σε κλινικές, σανατόρια καθώς και τουλάχιστον ένα άσυλο. Στις ΗΠΑ μετακινήθηκε το 1968, και λίγο πριν λήξει η βίζα της, στις 23 Δεκεμβρίου 1968, παντρεύτηκε τον Τζακ Μάναχαν, έναν ιστορικό από τη Βιρτζίνια. Το 1984, απεβίωσε και η αποτεφρώθηκε, με την τέφρα της να πετάγεται σε περιοχή της Βαβαρίας, στη Γερμανία. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, βρέθηκαν οι σοροί της οικογένειας των τσάρων, όπου ταυτοποιήθηκαν με τεστ DNA. Ωστόσο, έγινε τεστ DNA και για την Άντερσον, αλλά δεν ταίριαξε με κανέναν από τα μέλη της οικογένειας Ρομανόφ, ούτε και με τους απογόνους τους. Το δείγμα της Άντερσον ταίριαξε με ένα ανίψι της Φρανσίσκα Σάνκοβσκα. Πολλοί ιστορικοί, επιστήμονες και δημοσιογράφοι θεωρούν ότι η Σάνκοβσκα και η Άντερσον ήταν το ίδιο πρόσωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άνθρωποι από τη Δυτική Πρωσία Κατηγορία:Αναστασία Νικολάεβνα της Ρωσίας
Σαρλεβίλ-σου-Μπουά
Το Σαρλεβίλ-σου-Μπουά (Κάρλχαϊμ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Επάνζ, Μυσσύ-λ'Εβέκ, Νιντάνζ, Ρενάνζ, Σαν-Μισέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μουσταφά Φολ
Ο Μουσταφά Φολ (γαλλικά: Moustapha Fall) (Παρίσι, 23 Φεβρουαρίου 1992) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ για τον Ολυμπιακό.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Υπέγραψε με την Ελάν Σαλόν για τη σεζόν 2016-17, όπου με την ομάδα κέρδισε το Πρωτάθλημα Γαλλίας, ο οποίος ήταν ο πρώτος εθνικός τίτλος του Φολ. Επιπλέον, ο Φολ έπαιξε στον τελικό του FIBA Europe Cup με τη Σαλόν, όπου η ομάδα του έχασε από τη Ναντέρ 92. Ανακηρύχθηκε ο Κορυφαίος Παίκτης του Τελικού από το FIBA Europe Cup.
Πριν από την έναρξη της επόμενης σεζόν στη Γαλλία, ο Φολ συμμετείχε στο NBA Σάμερ Λιγκ 2016 στο Λας Βέγκας με τους Λος Άντζελες Λέικερς.
Στις 13 Ιουλίου 2017, ο Φολ υπέγραψε συμβόλαιο με την τουρκική Σακάρια Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντιγέσι ΣΚ.
Στις 26 Ιουλίου 2018, ο Φολ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν της VTB Λίγκα. Ο Φολ τελείωσε τη σεζόν με 7,1 πόντους, 4 ριμπάουντ, 1,1 ασίστ και 1 τάπα ανά αγώνα.