cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναγέννηση
Πολωνία
Ένας πρώιμος Ιταλός ουμανιστής που ήρθε στην Πολωνία στα μέσα του 15ου αιώνα ήταν ο Φίλιπο Μπουονακόρσι. Πολλοί Ιταλοί καλλιτέχνες ήρθαν στην Πολωνία με την Μπόνα Σφόρτσα του Μιλάνου, όταν παντρεύτηκε το βασιλιά Σιγισμούνδο το 1518. Αυτό υποστηρίχθηκε από προσωρινά ενισχυμένες μοναρχίες και στις δύο περιοχές, καθώς και από νεοσύστατα πανεπιστήμια. Η Πολωνική Αναγέννηση διήρκεσε από τα τέλη του 15ου ως τα τέλη του 16ου αιώνα και ήταν η Χρυσή Εποχή του πολωνικού πολιτισμού. Κυβερνούμενο από τη δυναστεία των Γιαγκελλόνων, το Βασίλειο της Πολωνίας (από το 1569 γνωστό ως Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία) συμμετείχε ενεργά στην ευρεία Ευρωπαϊκή Αναγέννηση. Το πολυεθνικό πολωνικό κράτος γνώρισε μια ουσιαστική περίοδο πολιτιστικής ανάπτυξης, εν μέρει χάρη σε έναν αιώνα χωρίς μεγάλους πολέμους – εκτός από τις συγκρούσεις στα αραιοκατοικημένα ανατολικά και νότια σύνορα. Η Μεταρρύθμιση εξαπλώθηκε ειρηνικά σε όλη τη χώρα (γεννώντας τους Πολωνούς Αδελφούς), ενώ οι συνθήκες διαβίωσης βελτιώθηκαν, οι πόλεις μεγάλωσαν και οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων πλούτισαν τον πληθυσμό, ειδικά τους ευγενείς (σλάχτα) που κυριάρχισαν στο νέο πολιτικό σύστημα της Χρυσής Ελευθερίας.
Το μεγαλύτερο μνημείο της εποχής στην επικράτεια του πρώην Δουκάτου της Πομερανίας είναι το Κάστρο των Δουκών στο Στσέτσιν.
Πορτογαλία
Αν και η Ιταλική Αναγέννηση είχε μέτριο αντίκτυπο στις τέχνες στην Πορτογαλία, η χώρα επηρέασε τη διεύρυνση της ευρωπαϊκής κοσμοθεωρίας, δραστηριοποιούμενη στην ουμανιστική έρευνα. Η Αναγέννηση έφτασε μέσω της επιρροής των πλούσιων Ιταλών και Φλαμανδών εμπόρων που επένδυσαν στο κερδοφόρο υπερπόντιο εμπόριο. Ως πρωτοπόρα βάση των ευρωπαϊκών εξερευνήσεων η Λισαβόνα άκμασε στα τέλη του 15ου αιώνα, προσελκύοντας ειδικούς που έκαναν πολλές ανακαλύψεις στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη ναυτική τεχνολογία, όπως οι Πέντρο Νούνες, Ζοάο ντε Κάστρο, Αβραάμ Ζακούτο και Μάρτιν Μπεχάιμ. Οι χαρτογράφοι Πέντρο Ρέινελ, Λόπο Χόμεμ, ΕστεβάοΓκόμεζ και Ντιόγκο Ριμπέιρο έκαναν σημαντικές προόδους στη χαρτογράφηση του κόσμου. Ο φαρμακοποιός Τομέ Πίρεζ και οι γιατροί Γκαρσία ντε Ορτα και Κριστοβάο ντα Κόστα συνέλεξαν και δημοσίευσαν έργα για φυτά και φάρμακα, που σύντομα μεταφράστηκαν από το Φλαμανδό πρωτοπόρο βοτανολόγο Κάρολους Κλούσιους.
Ρωσία
Δεν υπήρξε Αναγέννηση στη Ρωσία με την αρχική έννοια του όρου.<refGary Saul Morson: Russian Literature article of the Encyclopedia Britannica LINK:[2]
Οι τάσεις της Αναγέννησης από την Ιταλία και την Κεντρική Ευρώπη επηρέασαν τη Ρωσία με πολλούς τρόπους. Ωστόσο η επιρροή τους ήταν μάλλον περιορισμένη, λόγω των μεγάλων αποστάσεων μεταξύ της Ρωσίας και των κύριων ευρωπαϊκών πολιτιστικών κέντρων και της ισχυρής προσκόλλησης των Ρώσων στις ορθόδοξες παραδόσεις τους και στη βυζαντινή κληρονομιά.
Ο Πρίγκιπας Ιβάν Γ' εισήγαγε την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική στη Ρωσία προσκαλώντας αρκετούς αρχιτέκτονες από την Ιταλία, οι οποίοι έφεραν μαζί τους νέες τεχνικές κατασκευής και μερικά στοιχεία αναγεννησιακού ρυθμού, ενώ σε γενικές γραμμές ακολούθησαν τα παραδοσιακά σχέδια της ρωσικής αρχιτεκτονικής. Το 1475 ο αρχιτέκτονας Αριστοτέλης Φιοραβάντι από τη Μπολόνια ήρθε για να ανοικοδομήσει τον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας, που είχε καταστραφεί από σεισμό. Του δόθηκε ως πρότυπο ο Καθεδρικός ναό του Βλαντίμιρ του 12ου αιώνα και δημιούργησε ένα σχέδιο που συνδύαζε το παραδοσιακό ρωσικό ύφος με την αναγεννησιακή αίσθηση ευρυχωρίας, αναλογίας και συμμετρίας.
Ερέτρια Λάρισας
Η Ερέτρια είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Φαρσάλων. Έχει πληθυσμό 147 κατοίκων, κατά την Απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 291 μέτρων. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Τσαγκλί.
Αναγέννηση
Ρωσία
Μεταξύ των αρχών του 16ου και του τέλους του 17ου αιώνα αναπτύχθηκε στη Ρωσία μια πρωτότυπη αρχιτεκτονική παράδοση πέτρινης σκηνόμορφης στέγης. Ήταν αρκετά μοναδικό και διαφορετικό από την αναγεννησιακή αρχιτεκτονική της εποχής σε άλλα μέρη της Ευρώπης, αν και ορισμένοι μελετητές ονομάζουν το ύφος «ρωσικό γοτθικό» και το συγκρίνουν με την ευρωπαϊκή γοτθική αρχιτεκτονική της προηγούμενης περιόδου. Οι Ιταλοί με την προηγμένη τεχνολογία τους μπορεί να επηρέασαν την εφεύρεση της πέτρινης σκηνόμορφης στέγης (οι ξύλινες σκηνές ήταν γνωστές στη Ρωσία και την Ευρώπη πολύ πριν). Σύμφωνα με μια υπόθεση ένας Ιταλός αρχιτέκτονας ονόματι Πέτροκ Μάλι μπορεί να ήταν δημιουργός της Εκκλησίας της Ανάληψης στο Κολομένσκογιε, μιας από τις παλαιότερες και πιο εξέχουσες εκκλησίες με σκηνόμορφη στέγη.<refThe first stone tented roof church and the origins of the tented roof architecture by Sergey Zagraevsky at RusArch.ru (in Russian)
Ερέτρια Λάρισας
Γενικές πληροφορίες
Κοντά στην περιοχή βρίσκεται το Τσαγγλί, όπου έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα που μαρτυρούν την παρουσία νεολιθικού πολιτισμού στο μέρος. Οι αρχαιολόγοι Χρήστος Τσούντας, Ussing, Bursian Stahlin A. Wace και M. Thompson, έχουν συμπεράνει ότι στα αρχαία εκείνα χρόνια είχε σημειωθεί σημαντική σεισμική καταστροφή, αλλά η ζωή συνεχίστηκε εν αντιθέσει με άλλες περιοχές της ιδίας εποχής (π.χ. Σέσκλο). Στην περιοχή διασώζεται και η Μονή Τεκέ, ένα παλαιό μοναστήρι των Μουσουλμάνων (Μπεκτασήδων). Η Ερέτρια είναι ένα χωριό που είχε προσελκύσει πολλούς κατοίκους στο πρόσφατο παρελθόν, καθώς μπορούσαν να βρουν εργασία στις εξορύξεις μεταλλευμάτων. Ο πληθυσμός της είναι κυρίως αγροτικός και κτηνοτροφικός.
Αναγέννηση
Ρωσία
Το 17ο αιώνα η επιρροή της αναγεννησιακής ζωγραφικής είχε ως αποτέλεσμα οι ρωσικές εικόνες να γίνονται ελαφρώς πιο ρεαλιστικές, αν και ακόμη ακολουθούσαν τους περισσότερους παλιούς κανόνες της εικονογραφίας, όπως φαίνεται στα έργα των Μπογκντάν Σαλτάνοφ, Σιμόν Ουσάκοφ, Γκιούρι Νικίτιν, Καρπ Ζολοταριόφ και άλλων Ρώσων καλλιτεχνών της εποχής. Σταδιακά εμφανίστηκε ο νέος τύπος κοσμικής ζωγραφικής πορτρέτων, που ονομαζόταν parsúna (από το πρόσωπο), που ήταν ύφος μεταβατικό μεταξύ αφηρημένης εικονογραφίας και ρεαλιστικής ζωγραφικής.
Στα μέσα του 16ου αιώνα οι Ρώσοι υιοθέτησαν την τυπογραφία από την Κεντρική Ευρώπη, με πρώτο γνωστό Ρώσο τυπογράφο τον Ιβάν Φιοντόροφ. Το 17ο αιώνα η τυπογραφία διαδόθηκε ευρέως και οι ξυλογραφίες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Αυτό οδήγησε στην ανάπτυξη μιας ειδικής μορφής λαϊκής τέχνης γνωστής ως τυπογραφία λούμποκ, που επιβίωσε στη Ρωσία μέχρι το 19ο αιώνα.
Ορισμένες τεχνολογίες της περιόδου της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης υιοθετήθηκαν από τη Ρωσία αρκετά νωρίς και στη συνέχεια τελειοποιήθηκαν για να γίνουν μέρος μιας ισχυρής εγχώριας παράδοσης. Κυρίως επρόκειτο για στρατιωτικές τεχνολογίες, όπως η χύτευση κανονιών που υιοθετήθηκαν τουλάχιστον από το 15ο αιώνα. Το Κανόνι του Τσάρου, που είναι το μεγαλύτερο σε διαμέτρημα κανόνι στον κόσμο, είναι ένα αριστούργημα της ρωσικής κατασκευής κανονιών. Χυτεύθηκε το 1586 από τον Αντρέι Τσόκοφ και είναι αξιοσημείωτο για το πλούσιο, διακοσμητικό του ανάγλυφο. Μια άλλη τεχνολογία, που σύμφωνα με μια υπόθεση αρχικά έφεραν από την Ευρώπη οι Ιταλοί, είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της βότκας, του εθνικού ποτού της Ρωσίας. Ήδη από το 1386 οι Γενοβέζοι πρεσβευτές έφεραν το πρώτο aqua vitae («νερό της ζωής») στη Μόσχα και το παρουσίασαν στο Μέγα Δούκα Ντμίτρι Ντονσκόι. Οι Γενοβέζοι πιθανότατα ανέπτυξαν αυτό το ποτό με τη βοήθεια των αλχημιστών της Προβηγκίας, που χρησιμοποίησαν μια συσκευή απόσταξης που είχε εφευρεθεί από τους Άραβες για να μετατρέπουν το μούστο των σταφυλιών σε αλκοόλ. Ένας μοσχοβίτης μοναχός ονόματι Ισίδωρος χρησιμοποίησε αυτή την τεχνολογία για να παράγει την πρώτη αυθεντική ρωσική βότκα γύρω στα 1430.
Ερέτρια Λάρισας
Προέλευση ονομασίας
Ετυμολογικά, η λέξη Ερέτρια, συνδέεται πιθανόν, με το ρήμα «ερέσσω» ή «ερέττω», το οποίο σημαίνει κωπηλατώ. Η έννοια του ρήματος οδηγεί κάποιους ειδικούς στη σκέψη, ότι προφανώς παλαιότερα, είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή αυτή, άποικοι της παραθαλάσσιας Ερέτριας, που βρίσκεται στην Εύβοια. Έτσι, οι παραθαλάσσιοι κάτοικοι, έδωσαν το όνομα της μητρόπολής τους, στην πόλη που ίδρυσαν.μικρογραφία|Λήψη από αέρως της αρχαίας ακρόπολης της Ερέτριας στην Λάρισα
Βίντεο
Ερετρια Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Αναγέννηση
Σύλληψη του όρου
thumb|left|160px|Φωτογραφικό πορτραίτο του Ελβετού ιστορικού τέχνης Γιάκομπ Μπούρκχαρντ (1818–1897).Ο όρος «Αναγέννηση» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά αναδρομικά από τον Ιταλό καλλιτέχνη και κριτικό Τζόρτζιο Βαζάρι (1511-1574) στο σύγγραμμά του με τίτλο «Vite de' più eccellenti architetti, pittori, et scultori Italiani» («Βίοι των εξοχότερων Ιταλών αρχιτεκτόνων, ζωγράφων και γλυπτών»), που εκδόθηκε το 1550. Σε αυτό ο Βαζάρι προσπάθησε να προσδιορίσει εκείνο που ο ίδιος θεωρεί ρήξη με τις βαρβαρότητες της γοτθικής τέχνης: οι τέχνες είχαν παρακμάσει μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μόνο οι καλλιτέχνες της Τοσκάνης Τσιμαμπούε (περ. 1240–1302) και Τζιόττο (1267-1337) αποπειράθηκαν να αντιστρέψουν τη διαδικασία αυτή. Σύμφωνα με το Βαζάρι η αρχαία τέχνη κατείχε κεντρική θέση στην αναγέννηση των τεχνών στην Ιταλία.
Ωστόσο μόνο το 19ο αιώνα η γαλλική λέξη renaissance έγινε δημοφιλής για την περιγραφή του αυτοσυνείδητου πολιτιστικού κινήματος που βασίστηκε στην αναβίωση των ρωμαϊκών προτύπων, που ξεκίνησε στα τέλη του 13ου αιώνα. Ορίστηκε έτσι για πρώτη φορά από το Γάλλο ιστορικό Ζυλ Μισλέ (1798–1874), στο έργο του «Histoire de France» («Ιστορία της Γαλλίας», 1855) ως μια ολόκληρη ιστορική περίοδος, ενώ μέχρι τότε χρησιμοποιείτο με πιο περιορισμένη σημασία. Για το Μισλέ η Αναγέννηση υπήρξε περισσότερο βήμα στην εξέλιξη της επιστήμης κι όχι τόσο σε εκείνη της τέχνης και του πολιτισμού. Υποστήριξε ότι κάλυπτε την περίοδο από τον Κολόμβο ως τον Κοπέρνικο και το Γαλιλαίο, δηλαδή από τα τέλη του 15ου μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα. Επιπλέον τόνισε τη διαφορά ανάμεσα σε αυτά που αποκαλούσε «παράξενα και τερατώδη» χαρακτηριστικά του Μεσαίωνα και στις δημοκρατικές αξίες που εκείνος, δηλωμένος δημοκρατικός, επέλεξε να δει στην περίοδο αυτή. Ως Γάλλος εθνικιστής ο Μισλέ προσπάθησε επίσης να διεκδικήσει την Αναγέννηση ως γαλλικό κίνημα.
Ο Ελβετός ιστορικός Γιάκoμπ Μπούρκχαρντ (1818 – 1897) στο έργο του «Die Cultur der Renaissance in Italien» («Ο Πολιτισμός της Αναγέννησης στην Ιταλία») (1860), αντιθέτως, οριοθέτησε την Αναγέννηση ως την περίοδο ανάμεσα στον Τζόττο και το Μιχαήλ Άγγελο στη Ιταλία, δηλαδή, από το 14ο ως τα μέσα του 16ου αιώνα. Είδε στην Αναγέννηση την ανάδυση του νεότερου πνεύματος της ατομικότητας, που είχε καταπνιγεί το Μεσαίωνα. Το βιβλίο του διαβάστηκε ευρέως και άσκησε μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη της σύγχρονης ερμηνείας της Ιταλικής Αναγέννησης.
Πιο πρόσφατα ορισμένοι ιστορικοί τείνουν πολύ λιγότερο να προσδιορίζουν την Αναγέννηση ως ιστορική εποχή, η ακόμη κι ως πολιτιστικό κίνημα με κάποια συνοχή. Ο Ράντολφ Σταρν, ιστορικός στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ, υποστηρίζει:
"«Αντί για μία περίοδο με ακριβώς καθορισμένη αρχή και τέλος και συνεχές περιεχόμενο στο μεταξύ, η Αναγέννηση μπορεί να (και μερικές φορές έχει πράγματι) θεωρηθεί ως ένα κίνημα πρακτικών και ιδεών στο οποίο ανταποκρίθηκαν ποικιλοτρόπως συγκεκριμένες ομάδες και αναγνωρίσιμα πρόσωπα σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Θα ήταν με αυτή την έννοια ένα δίκτυο από ποικίλες, συχνά συγκλίνουσες, μερικές φορές αντικρουόμενες κουλτούρες, όχι μια ενιαία και χρονικά οριοθετημένη κουλτούρα»."
Διχογνωμίες αναφορικά με την πρόοδο
Υπάρχουν διχογνωμίες αναφορικά με το βαθμό που η Αναγέννηση βελτίωσε τον πολιτισμό του Μεσαίωνα. Τόσο ο Μισελέ όσο και ο Μπούκχαρντ περιέγραψαν με θέρμη τα βήματα προόδου που συντελέστηκαν κατά την Αναγέννηση προς τη σύγχρονη εποχή. Ο Μπούκχαρντ παρομοίωσε την αλλαγή με ένα πέπλο το οποίο αφαιρέθηκε από τα μάτια των ανθρώπων, επιτρέποντάς τους να δουν καθαρά.
''«Κατά το Μεσαίωνα αμφότερες οι πλευρές της ανθρώπινης αντίληψης - εκείνη που στράφηκε προς τα μέσα κι εκείνη που στράφηκε προς τα έξω - παρέμεναν σε όνειρο ή μισοκοιμισμένες κάτω από ένα κοινό πέπλο. Το πέπλο είχε υφανθεί με την πίστη, την αυταπάτη και την παιδιάστικη προκατάληψη, δια μέσου των οποίων ο κόσμος και η ιστορία φαίνονταν επενδυμένα με περίεργα χρώματα».'' —Γιακόμπ Μπούκχαρντ, «Ο Πολιτισμός της Αναγέννησης στην Ιταλία»
thumb|280px|«Η [[Αικατερίνη των Μεδίκων ατενίζει τα πτώματα των προτεσταντών που σφαγιάστηκαν κατά τη Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου (1572) στο Παρίσι», έργο του Εντουάρ Ντεμπά - Πονσάν, 1880.]]Από την άλλη πλευρά, πολλοί ιστορικοί σήμερα τονίζουν πως πολλοί από τους αρνητικούς κοινωνικούς παράγοντες που είθισται να συσχετίζονται με τη μεσαιωνική εποχή - π.χ. φτώχεια, πόλεμος, θρησκευτικοί και πολιτικοί διωγμοί - κατά τα φαινόμενα χειροτέρεψαν κατά την Αναγέννηση, η οποία υπήρξε μάρτυρας της ανόδου της μακιαβελικής πολιτικής, των θρησκευτικών πολέμων, των δολοπλοκιών που άσκησαν οι Βοργίες και της εξάπλωσης των κυνηγιών μαγισσών κατά το 16ο αιώνα. Πολλοί από τους ανθρώπους που έζησαν κατά την Αναγέννηση δεν την αντιμετώπιζαν ως τη «χρυσή εποχή» που φαντάστηκαν ορισμένοι συγγραφείς του 19ου αιώνα, αλλά αντίθετα εξέφραζαν την ανησυχία τους για τις κοινωνικές αυτές ασθένειες. Χαρακτηριστικά, ωστόσο, οι καλλιτέχνες, συγγραφείς και μαικήνες των τεχνών που υπήρξαν κομμάτι της πολιτιστικής αυτής επανάστασης, θεωρούσαν πως ζούσαν σε μια νέα εποχή, που ήταν σε πλήρη αντιδιαστολή με το Μεσαίωνα. Ορισμένοι μαρξιστές ιστορικοί προτιμούν να περιγράφουν την Αναγέννηση με υλικούς όρους, υιοθετώντας την άποψη πως οι αλλαγές στην τέχνη, τη γραμματεία και τη φιλοσοφία υπήρξαν κομμάτι μιας γενικότερης οικονομικής τάσης από το φεουδαλισμό προς τον καπιταλισμό, που είχε ως αποτέλεσμα την άνθηση μιας αστικής τάξης με αρκετό ελεύθερο χρόνο για ενασχόληση με τις τέχνες.
Ο Γιόχαν Χουιζίνγκα (1872–1945) αναγνώριζε την ύπαρξη της Αναγέννησης μα αμφέβαλλε κατά πόσο επρόκειτο για θετική αλλαγή. Στο βιβλίο του «Herfsttij der Middeleeuwen» («Η Παρακμή του Μεσαίωνα») (1919) υποστήριξε πως η Αναγέννηση ήταν περίοδος παρακμής από τον Υψηλό Μεσαίωνα, οπότε και καταστράφηκαν πολλά σημαντικά πράγματα. Η λατινική γλώσσα, για παράδειγμα, είχε εξελιχθεί σημαντικά από την κλασική εποχή και ήταν ακόμη ζωντανή γλώσσα, η οποία χρησιμοποιούταν στην εκκλησία και αλλού. Η εμμονή της Αναγέννησης με την κλασική καθαρότητα παρεμπόδισε την περαιτέρω εξέλιξή της με αποτέλεσμα να επανέλθει στην κλασική της μορφή. Ο Ρόμπερτ Σ. Λόπεζ ισχυρίστηκε πως επρόκειτο για εποχή βαθειάς οικονομικής κρίσης. Στο μεταξύ, οι Τζωρτζ Σάρτον και Λυν Θόρννταϊκ υποστήριξαν πως η επιστημονική πρόοδος ίσως και να ήταν λιγότερο καινοτόμος από ό,τι παραδοσιακά θεωρείται. Τέλος, η Τζοάν Κέλλυ πως οδήγησε σε βαθύτερο χάσμα ανάμεσα στα φύλα, μειώνοντας τα μέσα που κατείχαν οι γυναίκες το Μεσαίωνα.
Ορισμένοι ιστορικοί έχουν αρχίσει να θεωρούν πως η λέξη «Αναγέννηση» τείνει να φορτίζεται άσκοπα, υπονοώντας μια αναμφισβήτητα θετική αναγέννηση από την υποτιθέμενη πιο πρωτόγονη «Σκοτεινή Εποχή». Πολλοί ιστορικοί πλέον προτιμούν τον όρο «Πρώιμη Σύγχρονη» για αυτή την περίοδο, μια πιο ουδέτερη φράση που τονίζει το ρόλο της ως μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στο Μεσαίωνα και το σήμερα. Άλλοι, όπως ο Ρότζερ Όσμπορν, θεωρούν πως η Ιταλική Αναγέννηση υπήρξε αποθήκη των μύθων και ιδανικών του δυτικού κόσμου γενικότερα, και πως αντί για μια αναβίωση του αρχαίου κόσμου επρόκειτο για μια εποχή μεγάλων καινοτομιών.
Ο ιστορικός της τέχνης Erwin Έρβιν Πανόφσκι παρατήρησε αυτή την αντίδραση στην έννοια της «Αναγέννησης»:
"Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η πραγματικότητα της Ιταλικής Αναγέννησης αμφισβητήθηκε πιο έντονα από εκείνους που δεν είναι υποχρεωμένοι να ενδιαφέρονται επαγγελματικά για τις αισθητικές πτυχές του πολιτισμού - ιστορικούς των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων, των πολιτικών και θρησκευτικών καταστάσεων και, οι περισσότεροι ιδιαίτερα, οι φυσικές επιστήμες – αλλά μόνο κατ' εξαίρεση από φοιτητές της λογοτεχνίας και σχεδόν ποτέ από ιστορικούς της τέχνης."
Άλλες Αναγεννήσεις
Ο όρος Αναγέννηση έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να ορίσει περιόδους εκτός του 15ου και 16ου αιώνα. Ο Τσαρλς Χ. Χάσκινς (1870–1937), για παράδειγμα, έκανε μια υπόθεση για μια Αναγέννηση του 12ου αιώνα.[142] Άλλοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει μια Καρολίγγεια Αναγέννηση τον 8ο και 9ο αιώνα, Οθωνική Αναγέννηση το 10ο αιώνα και την Αναγέννηση των Τιμούριδων του 14ου αιώνα. Η Χρυσή Εποχή του Ισλάμ έχει επίσης οριστεί μερικές φορές ως Ισλαμική Αναγέννηση.[143]
Άλλες περίοδοι πολιτιστικής αναγέννησης ονομάστηκαν επίσης «αναγεννήσεις», όπως η Αναγέννηση της Βεγγάλης, η Αναγέννηση των Ταμίλ, η Αναγέννηση της Νεβάρι του Νεπάλ, ή η Αναγέννηση του Χάρλεμ. Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί και στον κινηματογράφο. Στα κινούμενα σχέδια η Αναγέννηση της Ντίσνεϊ είναι μια περίοδος που διήρκησε από το 1989 ως το 1999 που το στούντιο επέστρεψε στο επίπεδο ποιότητας της Χρυσής Εποχής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Δυτικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορικές περίοδοι
Χένρι Τζορτζ
Ο Χένρι Τζορτζ (2 Σεπτεμβρίου 1839 - 29 Οκτωβρίου 1897) ήταν Αμερικανός πολιτικοοικονομικός και δημοσιογράφος. Τα κείμενά του ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στην Αμερική του 19ου αιώνα. Εμπνεύστηκε την οικονομική φιλοσοφία που είναι γνωστή ως Γεωργισμός (Georgism), η οποία υποστηρίζει ότι στον κάθε άνθρωπο πρέπει να ανήκει όση αξία παράγει ο ίδιος και, ταυτόχρονα, η οικονομική αξία της γης (συμπεριλαμβανομένων των φυσικών πόρων) πρέπει να ανήκει ισόποσα σε όλα τα μέλη της κοινωνίας. Ο Τζορτζ υποστήριξε ότι ένας μόνο φόρος στις αξίες της γης θα δημιουργούσε μια πιο παραγωγική και δίκαιη κοινωνία.
Το πιο διάσημο έργο του, "Πρόοδος και Φτώχεια" (1879), πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το βιβλίο ερευνά την παράδοξη αύξηση της ανισότητας και της φτώχειας μέσα στην οικονομική και τεχνολογική πρόοδο.
Θεοφάνης Φλωρίας
Ο Θεοφάνης ο Φλωρίας ήταν Έλληνας ιεράρχης.
Χένρι Τζορτζ
Ο Τζορτζ ήταν δημοσιογράφος για πολλά χρόνια, και τα δημοφιλή γραπτά του αλλά και οι ομιλίες του, τον οδήγησαν να θέσει υποψηφιότητα για δήμαρχος της Νέας Υόρκης το 1886. Ο Τζορτζ πέθανε μετά το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη κατά τη διάρκεια της δεύτερης εκλογικής του εκστρατεία για τη διεκδίκηση δημαρχίας της Νέας Υόρκης το 1897. Περίπου 100.000 άνθρωποι παρακολούθησαν την κηδεία του.
Θεοφάνης Φλωρίας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα και διετέλεσε Μητροπολίτης Σερρών το διάστημα 1603-1612, υπήρξε δε παράλληλα και συνοδικός.
Χένρι Τζορτζ
Οι ιδέες και το παράστημα του Τζορτζ συνεχίζουν να συζητούνται και να μελετώνται μέχρι σήμερα. Το έργο του έχει επηρεάσει προσωπικότητες όπως ο Oυίνστον Τσώρτσιλ, ο Σουν Γιατ-σεν και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ.
Θεοφάνης Φλωρίας
Βιογραφικά στοιχεία
Είχε την φήμη ότι είχει εξαιρετική ευφυΐα, μεγάλες ικανότητες και επιβλητικό ανάστημα. Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών διετέλεσε το διάστημα 1612-1639. Έδειξε πατρικό ενδιαφέρον για την παλιά του Μητρόπολη, την οποία επισκεπτόταν κατά καιρούς και έστελνε στις Σέρρες πολύτιμα ιερά άμφια και γενικά συνέβαλλε στην πρόοδό της. Μάλιστα, όταν πέθανε ο μητροπολίτης Σερρών Τιμόθεος, με δική του βοήθεια εξελέγη νέος μητροπολίτης ο πρωτοσύγκελος της μητροπόλεως του Αχιλλεύς. Το 1622 κέρδισε οριστικά τις επισκοπές της Μεθώνης και Κορώνης από την μητρόπολη Μονεμβασιάς. Το 1635 μερίμνησε ώστε η Μονή της Θεοτόκου Χρυσοποδαρούσσας να ανακηρυχθεί σταυροπηγιακή μαζί με το μετόχι του Αγίου Νικολάου.
Χένρι Τζορτζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι
Θεοφάνης Φλωρίας
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1639 παραιτήθηκε υπέρ του ανηψιού του Παρθένιου Β΄.
Παραπομπές
Θεοφανης Α Θεοφανης Α
Φρειδερίκος Α΄ της Δανίας
Ο Φρειδερίκος Α΄ (Frederik 1., 7 Οκτωβρίου 1471 - 10 Απριλίου 1533) ήταν βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας. Βασίλευσε από το 1523 ως το 1533. Ήταν ο τελευταίος καθολικός μονάρχης που βασίλευσε στη Δανία, καθώς οι μετέπειτα μονάρχες ασπάστηκαν τον Λουθηρανισμό μετά τη Μεταρρύθμιση.
Υπόβαθρο
Ο Φρειδερίκος ήταν γιος του πρώτου Δανού Βασιλιά από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ, του Χριστιανού Α΄, και της συζύγου του Δωροθέας του Βρανδεμβούργου. Το 1482, μετά το θάνατο του πατέρα του, ο ανήλικος τότε Φρειδερίκος εξελέγη συνδούκας του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν. Το 1490 τα δουκάτα διαμοιράστηκαν με τον αδελφό του Ιωάννη.
Το 1500 έπεισε τον αδελφό του να κατακτήσει το Ντίτμαρσεν, σε μια αποστολή που απέτυχε παταγωδώς. Στη Μάχη του Χέμινγκστεντ περίπου το ένα τρίτο του συνόλου των ιπποτών του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν έχασε τη ζωή του.
Βασιλεία
Μια ομάδα Γιουτών ευγενών είχε προσφέρει στο Φρειδερίκο το θρόνο ήδη από το 1513, όταν ο αδελφός του Βασιλιάς Ιωάννης έχασε τη ζωή του. Όμως εκείνος είχε αρνηθεί, θεωρώντας ότι δεν είχε με το μέρος του την πλειοψηφία των Δανών ευγενών. Ωστόσο, το 1523 ο ανιψιός του Χριστιανός Β΄, Βασιλιάς της Δανίας, της Νορβηγίας και της Σουηδίας, εκθρονίστηκε από ευγενείς, οι οποίοι τοποθέτησαν το Φρειδερίκο στο θρόνο.
Το 1524 και το 1525 ο Φρειδερίκος βρέθηκε αντιμέτωπος με εξεγέρσεις στην Γιουτλάνδη και την Σκάνια, οι οποίες απαιτούσαν την παλινόρθωση του Χριστιανού Β΄. Η καταστολή τους απαίτησε βαρύ φόρο αίματος.
Ο Φρειδερίκος διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη διάδοση της λουθηρανικής διδασκαλίας στη Δανία. Παράλληλα, όμως, παρέμενε ο επίσημος προστάτης της Καθολικής Εκκλησίας εκεί. Ενθάρρυνε επίσης την έκδοση της Αγίας Γραφής στην δανική γλώσσα. Όταν ο Χανς Τάουσεν κινδύνευσε να συλληφθεί ως αιρετικός, ο Φρειδερίκος του έδωσε ασυλία και τον διόρισε ως προσωπικό του ιερέα. Το 1527 εξουσιοδότησε το κλείσιμο των φραγκισκανικών κοινοβίων και μοναστηριών σε 28 πόλεις της Δανίας. Οι εντάσεις μεταξύ καθολικών και προτεσταντών αυξήθηκαν κατακόρυφα με το θάνατό του.
Ως Βασιλιάς της Νορβηγίας ο Φρειδερίκος έμεινε γνωστός για το γεγονός ότι δεν την επισκέφθηκε ποτέ, ενώ ούτε ενθρονίστηκε ποτέ επίσημα ως Βασιλιάς της. Απεβίωσε στις 10 Απριλίου 1533 στο Γκόττορπ, σε ηλικία 61 ετών, ενώ ένα χρόνο νωρίτερα είχε καταφέρει να συλλάβει το Χριστιανό Β΄.
Οικογένεια
Νυμμφεύτηκε στις 10 Απριλίου 1502 την Άννα των Χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Κικέρωνος εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά:
Η Άννα απεβίωσε στις 5 Μαΐου 1514, σε ηλικία 26 ετών. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 9 Οκτωβρίου 1518, ο Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο και νυμφεύτηκε τη Σοφία, κόρη του Μπόγκισλαβ Ι΄ δούκα της Πομερανίας. Η Σοφία και ο Φρειδερίκος Α΄ απέκτησαν πέντε παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Δούκες του Σλέσβιχ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν
200
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 200 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λουκάς Λουκά (ποδοσφαιριστής)
Ο Λουκάς Λουκά είναι Κύπριος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός και ανήκε στην Ανόρθωση Αμμοχώστου.
Βιογραφικό
Ο Λουκά γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1978 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1997 από την Ανόρθωση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002. Το 2002 - 03 αγωνίστηκε στην Ελλάδα με την φανέλα του Εθνικού Αστέρα για να επιστρέψει στη συνέχεια στην Κύπρο και την Ανόρθωση όπου παρέμεινε ως το 2008 όταν και υπέγραψε στην Αλκή Λάρνακας.
Στατιστικά
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Δερύνειας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚ Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Φ.Ο. Πρωτέας Γρεβενών
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Γρεβενών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Χαράλαμπος Πενλίδης, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούλιο του 2017 ο Πέτρος Μουρουζίδης.
Ιστορική αναδρομή
Τον Πρωτέα Γρεβενών ίδρυσε το 1987 ο πρώτος της πρόεδρος, Παναγιώτης Ντάσιος, με καταγωγή από την Αθήνα. Το 2005 οργανώθηκαν οι ακαδημίες του συλλόγου. Η ομάδα ανδρών του συλλόγου συμμετείχε από την ίδρυση της στα τοπικά πρωταθλήματα τα οποία διοργανώνονται υπό την εποπτεία της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Σε τοπικό επίπεδο έχει αναδειχθεί πρωταθλήτρια τέσσερα συνολικά έτη: το 1991, το 1997, το 2007 και το 2012. Η κατάκτηση του τροπαίου το 2007 επέτρεψε στο σύλλογο να ανέλθει στα πανελλαδικά πρωταθλήματα, και συγκεκριμένα στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Εκεί αγωνίζεται η ομάδα εδώ και δέκα σχεδόν χρόνια (με διακοπή ενός έτους) και είναι πλέον μια παραδοσιακή δύναμη στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Κατά την πρώτη του περίοδο στην κατηγορία, 2007-08, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις του στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα εξασφαλίζοντας επιτυχώς την παραμονή του. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, ο Πρωτέας πέτυχε καλύτερη επίδοση τερματίζοντας 6ος, με 16 νίκες και 10 ήττες σύνολο. Κατόπιν, το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2009-10 βρήκε το σύλλογο 7ο στην τελική κατάταξη του ομίλου του.
Ωστόσο τη χρονιά 2010-11 ο Πρωτέας τερμάτισε στη 12η θέση της βαθμολογίας και γνώρισε τον υποβιβασμό στο τοπικό του Πρωτάθλημα. Η παραμονή του εκεί υπήρξε, ωστόσο, σύντομη, καθώς την επόμενη περίοδο, 2011-12, αναδείχθηκε τροπαιούχος της Α' Κατηγορίας της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., επιστρέφοντας στις εθνικές κατηγορίες. Κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου τερμάτισε στην 1η θέση, ενώ στα play-off νίκησε τον Α.Π.Σ. Πτολεμαΐδας [2-0] και στη συνέχεια τον Α.Σ. Καστοριάς [3-1].
Ξεκινώντας μια νέα πορεία στη Γ' Εθνική, ο Πρωτέας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για τη χρονιά 2012-13 στην 7η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Τις επόμενες χρονιές ο Πρωτέας εύκολα ή δύσκολα παραμένει στη Γ' Εθνική.
Τμήματα υποδομής
Από τα εφηβικά τμήματα του Πρωτέα ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία ο Γρεβενιώτης διεθνής καλαθοσφαιριστής Κώστας Παπανικολάου.
Η ομάδα Παμπαίδων το 2012 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., ενώ το 2013 αναδείχθηκε πρώτη στον όμιλό της.
Η ομάδα Παίδων αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. τη σεζόν 2013-14, όπως επίσης και τη σεζόν 2014-15 και προχώρησε στην επόμενη φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος, δείχνοντας έτσι για πρώτη φορά την αξιόλογη δουλειά που γίνεται στα τμήματα υποδομών και την πρόοδο που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια.
Το 2015-16, ακολούθησε και η πρώτη κατάκτηση πρωταθλήματος Εφήβων της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ.
To 2017-18 τα νέα παιδιά του συλλόγου κέρδισαν και αυτά το Παιδικό Πρωτάθλημα
Ενώ και το 2018-19 η εφηβική ομάδα έκανε τη μεγάλη έκπληξη και κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα γυναικών του Πρωτέα διαθέτει επίσης μακρόχρονη πορεία στα πρωταθλήματα της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., έχοντας κατακτήσει τον τίτλο της κορυφαίας ομάδας το 2000.
Ως αποτέλεσμα κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών (η οποία σήμερα δεν υφίσταται) κατά την αγωνιστική περίοδο 2000-01. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 10η θέση της κατάταξης του Βορείου Ομίλου χωρίς να σημειώσει καμία νίκη, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί και πάλι στα τοπικά πρωταθλήματα.
Τα τελευταία χρόνια η γυναικεία ομάδα δεν είναι ενεργή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γρεβενών Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1987 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1987
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1967-1968
Πρωτάθλημα Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1967-1968. Πρωταθλήτρια ομάδα για το 1968 αναδείχθηκε η αήττητη ΑΕΚ, σε μιά εξαιρετική χρονιά για το δικέφαλο, καθώς κατέκτησε και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Υποβιβάστηκαν οι ΧΑΝΘ και Αετός.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1967 1968 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1967 1968
Τσίχλα
Ιστορία
Η τσίχλα υπήρχε από τη Νεολιθική περίοδο σε διάφορες μορφές. Στη Φινλανδία βρέθηκε τσίχλα 5.000 ετών από φλοιό Σημύδας, στην οποία πάνω υπήρχαν αποτυπώματα δοντιών. Το υλικό από το οποίο κατασκευάζονταν οι τσίχλες θεωρείτο ιδιαίτερα ωφέλιμο από ιατρικής απόψεως. Οι Αζτέκοι έπαιρναν μία ουσία από ένα φυσικό δέντρο τσίχλας, την οποία χρησιμοποιούσαν σε καθημερινή βάση για να κολλάνε πράγματα μεταξύ τους. Κάποιες μορφές τσίχλας, χρησιμοποιήθηκαν και στην Αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι Έλληνες μασούσαν τσίχλα μαστίχας, που προέρχεται από το μαστιχόδεντρο. Πολλοί άλλοι πολιτισμοί μασούσαν ουσίες τύπου τσίχλας, οι οποίες προέρχονταν από φυτά ή ρητίνες. Οι Ινδιάνοι της Βόρειας Αμερικής μασούσαν ρητίνη από έλατα. Οι άποικοι της Νέας Αγγλίας πήραν την πρακτική αυτή και το 1848 ο Τζον Κέρτις ανέπτυξε και πούλησε την πρώτη εμπορική τσίχλα. Γύρω στο 1850 μία τσίχλα κατασκευασμένη από κερί παραφίνης αναπτύχθηκε και έγινε η πιο δημοφιλής. Στις 28 Δεκεμβρίου 1869 ο Ουίλιαμ Φίνλεϋ Σεμπλ δημιούργησε μια πατέντα τσίχλας με αριθμό δημοσίευσης 98304. μικρογραφία|Διαφημιστική εικόνα της τόφυ τολαουταίο του Κόλγκαν το 1910 Περίπου το 1860 ο Τζον Κόλγκαν, φαρμακοποιός από το Κεντάκι, δημιούργησε την πρώτη αρωματισμένη τσίχλα. Ο Κόλγκαν ανέμειξε ζάχαρη άχνη με τολουταίο ( μια σκόνη που λαμβάνεται από ένα εκχύλισμα του δέντρου βάλσαμο) και δημιούργησε μικρά μπαστούνια αρωματισμένης τσίχλας, την οποία ονόμασε « Τάφυ Τολουταίο». Στις 2 Αυγούστου 1910 πήρε άδεια για μια πατέντα που κόβει αυτόματα τσίχλες από μεγάλα κομμάτια σε μικρότερα.
Εγκεφαλική Λειτουργία
Υποστηρίζεται ότι το μάσημα τσίχλας τονώνει το νοητικό σύστημα και ειδικότερα ότι δυναμώνει τη μνήμη. Σύμφωνα με μελέτη που έχουν διεξάγει Ιάπωνες επιστήμονες, το μάσημα της τσίχλας ενεργοποιεί οχτώ περιοχές του εγκεφάλου, οι οποίες επιταχύνουν τις αντιδράσεις του έως και 10%. Έρευνες έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η μάσηση τσίχλας βελτιώνει τη μνήμη, καθώς συμβάλλει στην αύξηση ροής αίματος στον εγκέφαλο. Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι εάν ένας μαθητής μασήσει τσίχλα λίγα λεπτά προτού υποβληθεί στη διαδικασία γραπτών εξετάσεων, θα θυμάται περισσότερα πράγματα.
Στοματική Υγιεινή
Το μάσημα τσίχλας φαίνεται να αποτελεί έναν αποτελεσματικό τρόπο καταπολέμησης της δυσοσμίας του στόματος, αφού χαρίζει φρεσκάδα στην αναπνοή και απομακρύνει τα βακτήρια. Μια νέα μελέτη φαίνεται να υποστηρίζει ότι η τσίχλα είναι ικανή να απομακρύνει σχεδόν τον ίδιο αριθμό βακτηρίων με το οδοντικό νήμα. Έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι τσίχλες που αντί για ζάχαρη, περιέχουν ξυλιτόλη, μειώνουν την τερηδόνα. Οι τσίχλες αυτές μειώνουν το σχηματισμό της οδοντικής πλάκας, καθώς συλλέγουν τα μικρόβια που συγκεντρώνονται στα δόντια. Η μάσηση τους οδηγεί στην παραγωγή σάλιου, το οποίο εξουδετερώνει τα οξέα και διώχνει τα σάκχαρα από το στόμα.
Κατάποση Τσίχλας
Σύμφωνα με αρκετούς μύθους, εάν κάποιος καταπιεί μία τσίχλα, θα παραμείνει στο στομάχι του έως και για εφτά έτη, δεδομένου ότι δεν είναι εύπεπτη. Στην πραγματικότητα, για να μείνει μέσα στο στομάχι, θα πρέπει η ποσότητα που έχει καταπιεί κάποιος, να είναι τεράστια ώστε να φράξει τα έντερα. Έπειτα από έρευνα που έχει πραγματοποιηθεί, η επαναλαμβανόμενη κατάποση τσιχλών μπορεί να επιφέρει προβλήματα υγείας, όπως διάρροια ή κοιλιακό άλγος.
Απαγορεύσεις
Πολλά σχολεία απαγορεύουν το μάσημα τσίχλας, καθώς αρκετοί μαθητές τις κολλάνε κάτω από τα θρανία ή τις καρέκλες. Το μάσημα της τσίχλας θεωρείται ικανό να αποσπάσει την προσοχή ενός μαθητή, ενώ μπορεί να μεταφέρει ασθένειες ή βακτήρια σε άλλους μαθητές. Η κυβέρνηση της Σιγκαπούρης έθεσε το 1992 τις τσίχλες εκτός νόμου, επικαλούμενη τον κίνδυνο που προξενείται στους υπόγειους σιδηρόδρομους, καθώς οι τσίχλες σφηνώνουν στις πόρτες τους. Ωστόσο το 2002 επέτρεψε στα φαρμακεία να πωλούν τσίχλες άνευ ζάχαρης, υπό την έγκριση γιατρού ή οδοντίατρου.
Αρνητικές Επιπτώσεις στο Περιβάλλον
Η τσίχλα θεωρείται ιδιαίτερα βλαβερή για το περιβάλλον αφού δεν είναι υδατοδιαλυτή και σε αντίθεση με άλλα προϊόντα ζαχαροπλαστικής, δεν καταναλώνεται πλήρως. Παρά το γεγονός ότι έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια για περιβαλλοντική ηθική, συχνά βρίσκονται κολλημένες τσίχλες σε παγκάκια, σκάλες, δρόμους και γενικότερα σε δημόσιους χώρους. Η διαδικασία αφαίρεσης της τσίχλας είναι ιδιαίτερα δύσκολη και δαπανηρή, ιδίως όταν αυτή έχει ξεραθεί. Μόνο στη Ρώμη κάθε χρόνο βρίσκονται τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια τσίχλες κολλημένες στο δρόμο.
Δοκιμαστής Τσίχλας
Όσο και αν ηχεί περίεργο, ο δοκιμαστής τσίχλας είναι επάγγελμα κατά το οποίο ελέγχεται το μέγεθος αλλά και η γεύση της τσίχλας.
Δείτε Επίσης
Μαστίχα, Ξυλιτόλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυκά
Παλαιών Πατρών Θεοφάνης Β΄ ο Λοκαμίστας
Ο Θεοφάνης Β΄ ο Λοκαμίστας ( -, 1650) ήταν Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών με δύο θητείες, μεταξύ 1641 με 1646 και μεταξύ 1649 με 1650.
Βιογραφικά στοιχεία
Πριν καταλάβει τον μητροπολιτικό θρόνο της Πάτρας, ήταν μητροπολίτης Φαναρίου και Νεοχωρίου. Υπήρξε συνοδικός και το 1641, μετέφερε μαζί με τους μετέπειτα Πατριάρχες, μητροπολίτη Ηρακλείας, Ιωαννίκιο και Μητροπολίτη Αδριανουπόλεως, Παρθένιο, το λείψανο της Αγίας Παρασκευής στον βοεβόδα του Ιασίου Βασίλειο Αρβανίτη, που πλήρωσε ως αντίτιμο όλα τα χρέη του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στις 13 Μαρτίου 1646, κλήθηκε σε απολογία από τη Ιερά Σύνοδο, αλλά αρνήθηκε να πάει και καθαιρέθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1646. Τον Ιούνιο του 1649, η Σύνοδος ανεγνώρισε την αδικία στο πρόσωπό του και τον αποκατέστησε στον μητροπολιτικό θρόνο της Πάτρας, όπου παρέμεινε ως τον θάνατό του τον Μάρτιο του 1650.
Πηγές
Θεοφανης Β
Άνθιμος Γιοβανόπουλος
Ο αρχιμανδρίτης Άνθιμος Γιοβανόπουλος (1830 - 8 Μαρτίου 1905), γνωστός στη βιβλιογραφία ως Αρχιμανδρίτης Άνθιμος, ήταν Έλληνας ιερέας, αρχιμανδρίτης και ηγούμενος της Μονής Αγίου Νικολάου Σλίβενης από το χωριό Κωσταράζι της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε ως Άνθιμος Γιοβαννόπουλος με πατέρα τον Ιωάννη Γιοβανόπουλο από το Κωσταράζι, ενώ η μητέρα ήταν από την Κορησό (τότε Γκορέντση) του καζά της Καστοριάς κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αρχικά σπούδασε στο χωριό του και έπειτα πήγε στη μονή του Αγίου Νικολάου στη Λεύκη (τότε Ζουπάνιτσα) Καστοριάς. Εκεί εκάρη μοναχός, έγινε ηγούμενος και στην συνέχεια αρχιμανδρίτης.
Την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα που ήταν ηγούμενος στη μονή, βοήθησε τα ελληνικά σώματα των Μακεδονομάχων καθιστώντας το μοναστήρι καταφύγιο στο πόλεμο ενάντια στους Βούλγαρους κομιτατζίδες, ενώ ο ίδιος διετέλεσε πράκτορας Α΄τάξης. Στις 8 Μαρτίου 1905, το μοναστήρι πολιορκείται από το βουλγάρικο σώμα, το οποίο είχε πυρπολήσει πρόσφατα και τη Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου, και θανατώνονται ο ηγούμενος Άνθιμος και ο μοναχός Δαμιανός Τόσκος.
Απόδοση τιμών
Η προτομή του αρχιμανδρίτη Άνθιμου τοποθετήθηκε σε βάθρο στο νεότερο οικισμό Νέο Κωσταράζι, επ' ευκαιρία της επίσκεψης στις 15 Οκτωβρίου 2004 του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου στον νομό Καστοριάς. Επίσης, στον προαύλιο χώρο της μονής Αγίου Νικολάου Κορομηλιάς, υπάρχει μνημείο εις μνήμην του αρχιμανδρίτη Άνθιμου και του μοναχού Δαμιανού Χ. Τόσκου που επίσης δολοφονήθηκε από τους κομιτατζήδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Ιστορία της Καστοριάς
Κόξαρη Ηρακλείου
Η Κόξαρη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 180 μ. και απέχει από το Ηράκλειο 23,3 χλμ. και από την Θάλσσα 3χλμ. Είναι κτισμένο στην κατάπρασινη κοιλάδα του ποταμού Καρκανιά.
Κοινότητα Κόξαρης
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κόξαρης περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Γεώργιος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 199 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Κουφάκη.
Κοινοτάρχες Κόξαρης
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κόξαρης.
Ιστορική αναφορά
Αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδος το 1577 από το Fr. Barozzi, σαν Coxari, από τον Καστροφύλακα, το 1583 από το Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630, στην τουρκική απογραφή του 1671 σαν Koksari, με 42 χαράτσα. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από το βυζαντινό επίθετο Κόξαρης.Σε έγγραφο του 1378, του Δουκικού αρχείου του Χάνδακα αναφέρεται ο Costi Coiri, από τα Χανιά. Το χωριό Κόξαρη ήταν φέουδο της οικογένειας Grego, και δόθηκε μέρος απo αυτό, προίκα στην Έλλενα Γρέγκον, που παντρεύτηκε το 1618 τον ποιητή του «Φορτουνάτο» Μάρκο Αντώνιο Φώσκολο.
Κοντά στην Κόξαρη είναι η Μονή της Κερα- Ελεούσας. Η Κόξαρη ανήκε στο Λατινικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοξαρη Κοξαρη Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Μαυρογένης
Το όνομα Μαυρογένης μπορεί να αναφέρεται:
Uncharted 2: Among Thieves
Το Uncharted 2: Among Thieves (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ως Uncharted 2: Ανάμεσα σε Κλέφτες) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας βολών τρίτου προσώπου, που δημιουργήθηκε από τη Naughty Dog και εκδόθηκε από την Sony Computer Entertainment μόνο για το PlayStation 3. Κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α την 13η Οκτωβρίου 2009, στην Ευρώπη την 16η Οκτωβρίου 2009, ενώ στην Ιαπωνία την 15η Οκτωβρίου 2009. Είναι η συνέχεια του παιχνιδιού Uncharted: Drake's Fortune. Η πρώτη φορά που ανακοινώθηκε ήταν την 1η Δεκεμβρίου 2008. Επισήμως ανακοινώθηκε τον Ιανουάριο του 2009 στο τεύχος της Game Informer, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2009.
Μια κρίσιμη και εμπορική επιτυχία, που ονομάστηκε από την Metacritic ως το πιο θρυλικό παιχνίδι του 2009, και κέρδισε το βραβείο του "Παιχνιδιού της Χρονιάς", επίσης για το έτος 2009, από πολλές ακόμα εταιρείες. Η συνέχειά του και το τρίτο μέρος της σειράς, είναι το Uncharted 3: Drake's Deception, που κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου του 2011.
201
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Έλλη Λαμπέτη
Η Έλλη Λαμπέτη (Έλλη Λούκου) (13 Απριλίου 1926 – 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν η μεγαλύτερη Ελληνίδα ηθοποιός.
Κονιαροχώρια Σερρών
Τα Κονιαροχώρια ή Κονιαρομαχαλάδες ή απλά μαχαλάδες του Μενοικίου όρους των Σερρών, είναι εγκαταλελειμμένοι οικισμοί, που βρίσκονται στα ορεινά σύνορα των σημερινών δήμων Εμμανουήλ Παππά και Νέας Ζίχνης της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων, στις νότιες πλαγιές του Μενοικίου όρους, βόρεια από τα σημερινά χωριά Μέταλλα Σερρών και Αναστασιά Σερρών. Αποτελούνται από τρεις εγκαταλελειμμένους οικισμούς, τον Σύρος-Μαχαλά , τον Ζίχνα-Μαχαλά και τον Ορτά-Μαχαλά, οι οποίοι ήταν σε κοντινή απόσταση και είχαν οπτική επαφή μεταξύ τους.
Έλλη Λαμπέτη
Βιογραφία
Από τον Δ. Χορν χώρισε το 1959, όταν γνώρισε τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέικμαν (Frederic Wakeman), τον οποίο παντρεύτηκε, αλλά χώρισε το 1976 μετά από πολλά προβλήματα και όντας χρόνια σε διάσταση. Ο καρκίνος κάνει την εμφάνισή του στη ζωή της ηθοποιού το 1969, αφού της στέρησε τις αγαπημένες της αδελφές, τις οποίες έχασε όλες (εκτός από την Αντιγόνη, η οποία έζησε αρκετά χρόνια και μετά τον θάνατο της Έλλης) από καρκίνο του μαστού. Μετά την εγχείρηση (ολική μαστεκτομή) στην οποία υποβλήθηκε στις ΗΠΑ, επιστρέφει και προσπαθεί να το ξεπεράσει.
Κονιαροχώρια Σερρών
Ονομασίες
Τα ονόματα των δύο πρώτων οικισμών, προέρχονται από τα πλησιέστερα αστικά κέντρα που άκμαζαν κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο, τις Σέρρες και τη Ζίχνα. Ο Σύρος-Μαχαλά ή Σερριώτικος Μαχαλάς, βρισκόταν προς τη δυτική κατεύθυνση (προς Σέρρες), ενώ ο Ζίχνα-Μαχαλά ή Ζιχνιώτικος Μαχαλάς, προς την ανατολική (προς Ζίχνα). Ο Ορτά-Μαχαλά, δηλαδή ο μεσαίος, βρισκόταν μεταξύ των άλλων δύο και λίγο βορειότερα. Οι οικισμοί αυτοί είναι επίσης γνωστοί με την ονομασία Τσέκοβα .
Έλλη Λαμπέτη
Βιογραφία
Μια προσπάθεια υιοθεσίας (της μικρής Ελίζας) από κοινού με τον Γουέικμαν, της δημιούργησε πλείστα προβλήματα, όταν δικαστική απόφαση την υποχρέωσε να επιστρέψει το παιδί, μετά παρέλευση 4 χρόνων, στους φυσικούς γονείς του. Η περιπέτεια αυτή της δημιούργησε γενική κατάπτωση και μελαγχολία, που την κράτησε μακριά από το θέατρο.
Κονιαροχώρια Σερρών
Ονομασίες
Ο οικισμός Ζίχνα-Μαχαλά δεν πρέπει να συγχέεται με τον εγκαταλελειμμένο οικισμό Παλιά Ζίχνη Σερρών που βρίσκεται στην ίδια περιοχή. Επίσης, εντός των ορίων της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών, υπάρχουν τρεις ακόμη εγκαταλελειμμένοι οικισμοί με παλαιά ονομασία Ορτά-Μαχαλά, η Μεσαία Σερρών, ο Δίλοφος Σερρών και ο Ορτά-Μαχαλά στο όρος Τσιγκέλι.
Έλλη Λαμπέτη
Βιογραφία
Ο καρκίνος έκανε την επανεμφάνισή του μετά από 11 χρόνια, το 1980. Οι μεταστάσεις ήταν συνεχείς. Οι χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε έπληξαν τις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα σταδιακά να χάσει και τη φωνή της. Η τελευταία παράσταση στην οποία πρωταγωνίστησε στην Αθήνα ήταν το "Σάρα - Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού" στον ρόλο της κωφής Σάρας.
Κονιαροχώρια Σερρών
Ιστορία
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκαν διοικητικά στον Καζά της Ζίχνας του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Έλλη Λαμπέτη
Βιογραφία
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1983 στις 7:30 το πρωί άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο Mount Sinai Hospital των ΗΠΑ, όπου είχε μεταβεί λίγες εβδομάδες πριν. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1983 η σορός της μεταφέρθηκε στην Αθήνα και στις 6 Σεπτεμβρίου 1983 κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Την ίδια χρονιά δημοσιεύτηκε η βιογραφία της από τη δημοσιογράφο Φρίντα Μπιούμπη, με τίτλο: Έλλη Λαμπέτη: Η τελευταία παράσταση, στην οποία η συγγραφέας παραθέτει κομμάτια από τη ζωή της ηθοποιού όπως εκείνη της τα αφηγήθηκε, μερικούς μήνες πριν φύγει από τη ζωή.
Κονιαροχώρια Σερρών
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1912, οι οικισμοί καταστράφηκαν και ο πληθυσμός εκδιώχθηκε. Ελάχιστοι κάτοικοι παρέμειναν τα επόμενα χρόνια στο κοντινό χωριό Αναστασιά Σερρών, όπου δούλευαν ως εργάτες και βοσκοί. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, περιήλθαν στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 δεν είχαν κατοίκους. Τη δεκαετία του 1920, στα ερείπια των οικισμών διέμεναν κατά τους θερινούς μήνες νομάδες Σαρακατσάνων και Βλάχων.
Έλλη Λαμπέτη
Επαγγελματική σταδιοδρομία
μικρογραφία|αριστερά|Η Λαμπέτη με τον Δημήτρη Χορν στην [[Ιστορία μιας κάλπικης λίρας|Κάλπικη λίρα.]] Το 1941 έδωσε εξετάσεις έπειτα από παρότρυνση του θείου της και απέτυχε, τόσο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όσο και στη σχολή Κοτοπούλη. Η ίδια η Μαρίκα Κοτοπούλη, όμως, αναγνώρισε το ταλέντο της και την έκανε δεκτή στη σχολή της. Άλλαξε το επώνυμό της από Λούκου σε Λαμπέτη, όταν διάβασε το ποίημα Αστραπόγιαννος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Πρώτη της θεατρική εμφάνιση το 1942 στο έργο "Η Χάνελε πάει στον Παράδεισο" του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν. Η συνεργασία της με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το διάστημα '46-'48, είναι αυτή που την καθιερώνει ως εξαίρετη ηθοποιό. Ξεχώρισαν οι ερμηνείες της στον "Γυάλινο κόσμο", στην "Αντιγόνη" και στο πρώτο ανέβασμα του "Ματωμένου γάμου" στην Ελλάδα, παράσταση για την οποία έγραψε τη γνωστή πλέον μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις. Ακολούθησαν οι συνεργασίες της με τον θίασο της Κατερίνας (1948) και το Εθνικό Θέατρο (1948). Από το 1949 ανήκει στο θίασο του Κώστα Μουσούρη, όπου οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν το "Πεγκ, καρδούλα μου" και "Η κληρονόμος", έργα που ξανανέβασε αρχές '60. Το 1952 συγκροτεί με τον Δημήτρη Χορν και τον Γιώργο Παππά τον θίασο Λαμπέτη - Παππά - Χορν και από το 1956 τον θίασο Λαμπέτη-Χορν. Ανέβασαν με μεγάλη επιτυχία κλασικά έργα, όπως το "Νυφικό κρεβάτι", "Αριστοκρατικός δρόμος", "Το παιχνίδι της μοναξιάς" και περιόδευσαν σε Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη και Κύπρο. μικρογραφία|δεξιά|Η αφίσα της ταινίας Το τελευταίο ψέμα Μετά τον χωρισμό της με τον Χορν το 1959, συνεχίζει τη θεατρική της πορεία τη δεκαετία του '60 με δικό της θίασο, με μεγαλύτερή της επιτυχία, καλλιτεχνικά το "Λεωφορείον ο πόθος" (της είχε στείλει και συγχαρητήρια επιστολή ο Γιώργος Σεφέρης) και εμπορικά το "Πέπσι" (έκανε 400 παραστάσεις, αριθμό ρεκόρ για την εποχή). Όμως η πιο ώριμη επαγγελματική δεκαετία της ήταν του '70, παρ' όλα τα προσωπικά της προβλήματα. Ανέβασε με εξ ίσου μεγάλη επιτυχία από μιούζικαλ ("Η γλυκιά Ίρμα", 1972) μέχρι Αντόν Τσέχωφ ("Ο βυσσινόκηπος", 1974 με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ). Το 1977 συνεργάστηκε στη "Φθινοπωρινή ιστορία" με τον Μάνο Κατράκη, που επιπλέον τους συνέδεε βαθιά φιλία. Ανεπανάληπτες οι ερμηνείες της στο "Δεσποινίς Μαργαρίτα", στη "Φιλουμένα Μαρτουράνο" και στα "Μονόπρακτα". Τελευταία της παρουσία στο θέατρο ήταν το 1981 στο έργο "Σάρα - Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού", υποδυόμενη με επιτυχία την κωφάλαλη Σάρα. Και στον ελληνικό κινηματογράφο οι επιτυχίες της δεν ήταν λίγες, ιδιαίτερα σε ταινίες όπως Το κορίτσι με τα μαύρα, Κυριακάτικο ξύπνημα και Η κάλπικη λίρα.
Κονιαροχώρια Σερρών
Ιστορία
Από το 1912 μέχρι σήμερα, τα ερείπια των οικισμών λιθολογήθηκαν και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν σε νεότερες κατασκευές στα γύρω χωριά. Παρ' όλα αυτά, στην τοποθεσία του Ζίχνα-Μαχαλά, ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος σε έκταση, υπάρχουν ακόμη και σήμερα αρκετά ερείπια σπιτιών, καθώς και τμήμα ενός τζαμιού. Στις άλλες δύο τοποθεσίες, υπάρχουν επίσης διάσπαρτοι σωροί από πέτρες, οι οποίοι έχουν απομείνει από τα σπίτια που υπήρχαν κάποτε εκεί.
Πληθυσμός
* χαρακτηρίζεται ως κατεστραμμένο και ακατοίκητο.
Έλλη Λαμπέτη
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Για την ερμηνεία της στο Τελευταίο ψέμα ήταν υποψήφια για βραβείο BAFTA (British Academy of Film and Television Arts) A' γυναικείου ρόλου.
Κονιαροχώρια Σερρών
Χάρτης
<mapframe latitude="41.10502" longitude="23.78103" zoom="12" width="813" height="445" align="center" text="Σύρος-Μαχαλά (δυτικά), Ζίχνα-Μαχαλά (ανατολικά) και Ορτά-Μαχαλά (βόρεια)">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": { "name": "Σύρος-Μαχαλά" },     "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.77078,         41.10642        ]      }    },    {      "type": "Feature", "properties": { "name": "Ορτά-Μαχαλά" },     "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.77979,         41.11100        ]      }    },    {      "type": "Feature", "properties": { "name": "Ζίχνα-Μαχαλά" },     "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.78756,         41.10008        ]      }    }  ] }
Έλλη Λαμπέτη
Θέατρο
Παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε η Έλλη Λαμπέτη:
Κονιαροχώρια Σερρών
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Έλλη Λαμπέτη
Δισκογραφία
Έχει τραγουδήσει σε πρώτη εκτέλεση, στην θεατρική παράσταση «Γλυκιά Ίρμα» του 1972 τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Αραουάκοι
Οι Αραουάκοι ή Αραουάκ είναι μία από τις φυλές των ιθαγενών λαών των Δυτικών Ινδιών. Η πληθυσμιακή αυτή ομάδα ανήκει στην οικογένεια της γλώσσας των Αραουάκων. Μετανάστευσαν από τη Νότια Αμερική μέσω των Μεγάλων Αντιλών της Καραϊβικής στις Μπαχάμες στον Ατλαντικό. Ανέπτυξαν διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς στα νησιά της περιοχής, ενώ πολλές ήταν οι φυλές τους που είχαν διαφορετικά μεταξύ τους ονόματα.
Στους Αραουάκους περιλαμβάνονται και οι Ταΐνο, οι οποίοι ήσαν εγκατεστημένοι στις Μεγάλες Αντίλλες και τις Μπαχάμες (όπου ήταν γνωστοί ως Λουκαγιανοί), οι Νεπόγια και οι Σουπόγια του Τρινιδάδ,  οι Λοκόνο της Γουιάνας, οι Ιγκνέροι, οι οποίοι προϋπήρχαν των Καραΐβων στις Μικρές Αντίλλες, μαζί με συγγενικές τους φυλές (συμπεριλαμβανομένων των Λουκαγιανών) οι οποίες κατοικούσαν κατά μήκος των βορειοανατολικών ακτών της Νότιας Αμερικής, με νοτιότερο άκρο την περιοχή της σημερινής Βραζιλίας.
Νάνα Σιμόπουλος
Η Νάνα Σιμόπουλος είναι ελληνικής καταγωγής μουσικοσυνθέτις, η οποία γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ.
Αραουάκοι
Οι Λουκαγιανοί (Αραουάκοι) ήταν οι ιθαγενείς τους οποίους συνάντησε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1492, όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Αμερική. Οι Ισπανοί τους περιέγραψαν ως ειρηνικούς, πρωτόγονους ανθρώπους.