cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυτικές Ινδίες
Ιστορία
Στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, γαλλικά, αγγλικά και ολλανδικά πλοία, έμποροι και πειρατές άρχισαν τις εργασίες τους στην Καραϊβική Θάλασσα. Αυτές οι τρεις χώρες εισβάλλουν και απειλούν ισπανικά και πορτογαλικά πλοία και παράκτιες περιοχές. Συχνά κατέφευγαν και επισκεύαζαν τα πλοία τους σε περιοχές όπου οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να κατακτήσουν, π.χ. τα νησιά των Αντιλλών, τη βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής συμπεριλαμβανομένου του στομίου του Ορινόκο, και την Ατλαντική Ακτή της Κεντρικής Αμερικής. Στις μικρές Αντίλλες κατάφεραν να καθιερωθούν μετά τον αποικισμό του Αγίου Χριστοφόρου το 1624 και του Μπαρμπάντος σε 1626. Όταν έλαβε χώρα η επανάσταση της Ζάχαρης στα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα, χιλιάδες Αφρικανοί μεταφέρθηκαν βίαια για να εργαστούν ως σκλάβοι. Αυτοί οι Αφρικανοί έγραψαν μια δημογραφική επανάσταση, όπου αντικατέστησαν ή ενώθηκαν με τους Καραΐβους (αυτόχθονες) ή τους Ευρωπαίους έποικους που μεταφέρθηκαν εκεί ως μισθωμένοι υπηρέτες.
Ο αγώνας ανάμεσα στους βορειοευρωπαίους και τους Ισπανούς για την εξάπλωση προς τα νότια συνεχίστηκε στα μέσα προς τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα, καθώς οι Άγγλοι, Ολλανδοί, Γάλλοι και Ισπανοί (και σε πολλές περιπτώσεις οι Αφρικανοί σκλάβοι τους) κατέλαβαν τις Γουιάνες (οι οποίες προσαρτήθηκαν στους τρεις πρώτους), ενώ η κοιλάδα του Ορινόκου προσαρτήθηκε στην Ισπανική αποικιακή αυτοκρατορία. Οι Ολλανδοί, σε συμμαχία με τους Καραΐβους του Ορινόκου, θα φέρουν τους αγώνες για επέκταση βαθιά στη Βόρεια Αμερική, πρώτα κατά μήκος του Ορινόκου και στη συνέχεια κατά μήκος των βόρειων περιοχών του Αμαζονίου.
Δεδομένου ότι καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν είχε καταλάβει μεγάλο μέρος της Κεντρικής Αμερικής, σταδιακά οι Άγγλοι της Τζαμάικα συμμάχησαν με το βασίλειο Μισκίτο της σύγχρονης Νικαράγουας και της Ονδούρας, ενώ μετά άρχισαν την παρουσία τους στην περιοχή του σύγχρονου Μπελίζ. Αυτές οι διασυνδεδεμένες εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις αποτελούσαν τη ζώνη Δυτικής Καραϊβικής η οποία υπήρχε από τις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα. Στο Βασίλειο Μισκίτο, η άνοδος των Μισκίτο-Ζάμπος στην εξουσία, οι οποίοι κατάγονταν από τους επιζώντες μιας εξέγερσης σε πλοίο δουλεμπορίας τη δεκαετία του 1640 και η εισαγωγή Αφρικανών σκλάβων από τους Βρετανούς αποίκους στην περιοχή των Μισκίτο και στο Μπελίζ, επίσης μετέτρεψε τη περιοχή σε μια περιοχή με υψηλά ποσοστά ατόμων αφρικανικής καταγωγής, τα οποία βρίσκονταν στο μεγαλύτερο μέρος της Καραϊβικής.
Από το 17ο μέχρι το 19ο αιώνα, οι Ευρωπαϊκές αποικίες στις Δυτικές Ινδίες ήταν οι Γαλλικές Δυτικές Ινδίες, οι Βρετανικές Δυτικές Ινδίες, οι δανικές Δυτικές Ινδίες, τις Ολλανδικές Αντίλλες (Ολλανδικές Δυτικές Ινδίες), και οι Ισπανικές Δυτικές Ινδίες.
Το 1916, η Δανία πώλησε τις Δανικές Δυτικές Ινδίες στις Ηνωμένες Πολιτείες για 25 εκατομμύρια δολάρια σε χρυσό, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Δανικών Δυτικών Ινδιών. Οι Δανικές Δυτικές Ινδίες έγινε νησιωτική περιοχή των ΗΠΑ με την ονομασία Παρθένοι Νήσοι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το 1958-1962, το Ηνωμένο Βασίλειο αναδιοργάνωσε όλες τις επικράτειες του στις Δυτικές Ινδίες (εκτός από τα Βρετανικά Παρθένα Νησιά και τις Μπαχάμες) στην Ομοσπονδία Δυτικών Ινδιών. Πίστευαν ότι η ομοσπονδία θα εξελιχθεί σε ενιαίο και ανεξάρτητο έθνος. Ωστόσο, η Ομοσπονδία είχε περιορισμένη εξουσία, διάφορα πρακτικά προβλήματα και έλλειψη υποστήριξης από τους κατοίκους της. Τελικώς, η ομοσπονδία διαλύθηκε από τους Βρετανούς το 1963, με τη μετατροπή 9 επαρχιών σε ανεξάρτητα κράτη. Τέσσερις άλλες επαρχίες έγιναν υπερπόντιες επικράτειες της Βρετανίας. Ωστόσο, στο κρίκετ οι χώρες των Δυτικών Ινδιών αγωνίζονται ως ενιαία ομάδα (Δυτικές Ινδίες).
Οι όροι Δυτικές Ινδίες και Δυτική Ινδία χρησιμοποιήθηκε για αρκετές εταιρείες τον 17ο και 18ο αιώνα, όπως τη Δανική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών, την Ολλανδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών, τη Γαλλική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών και τη Σουηδική Εταιρεία Δυτικών Ινδιών.
Ο επίσημος όρος των Ηνωμένων Πολιτειών για να αναφερθούν σε άτομα από τις Δυτικές Ινδίες είναι ο «Δυτικός Ινδός».
Δεσκλοϊζίτης
Είναι το πρώτο και κυριότερο μέλος μιας ομάδας σπάνιων ορυκτών που φέρει το όνομά του (ομάδα δεσκλοϊζίτη), ενώ το άλλο άκρο της ομάδας είναι ο μοττραμίτης PbCu(VO4)(OH) (στον οποίο ο ψευδάργυρος αντικαθίσταται από χαλκό). Σχηματίζεται ως δευτερογενές ορυκτό στη ζώνη οξείδωσης βαναδιούχων μεταλλευμάτων των κυρίων μετάλλων (μολύβδου, χαλκού, ψευδαργύρου κτλ). Σπάνια χρησιμοποιείται και ως μετάλλευμα βαναδίου.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο μοττραμίτης, ο βαναδινίτης, ο πυρομορφίτης, ο μιμητίτης, ο βουλφενίτης και ο κερουσίτης.
Ανευρίσκεται σε αρκετές χώρες. Σε αυτές περιλαμβάνονται η Αυστρία, η Γερμανία, η Πορτογαλία, η Βραζιλία (Minas Gerais), η Χιλή (περιοχή Αντοφαγάστα), η Αργεντινή (επαρχία Cordoba), το Μεξικό (περιοχή Mapimi), οι ΗΠΑ (Πολιτείες Αριζόνα, Νεβάδα, Νέο Μεξικό), η Ναμίμπια (κοίτασμα Τσουμέμπ), η Ζάμπια και η Δημοκρατία του Κονγκό.
Σημειώσεις
Δεσκλοϊζιτης Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου Κατηγορία:Ορυκτά του ψευδαργύρου
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1952-53
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1952-53 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, ο οποίος εκπροσώπησε την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1952-53.
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος για την συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α΄ με την πρωταθλήτρια Α2, δηλαδή ο Φωστήρας με τον Άρη Αθηνών. Επιβλήθηκε ο Φωστήρας, ο οποίος παρέμεινε στην κατηγορία. Τα αποτελέσματα των δύο αγώνων ήταν:
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α2 με την πρωταθλήτρια της Β΄, δηλαδή ο Ατρόμητος με τον Ηλυσιακό. Χρειάστηκαν τέσσερις αγώνες μέχρι να επιβληθεί ο Ηλυσιακός, ο οποίος ανέβηκε στην ανώτερη κατηγορία. Τα αποτελέσματα των αγώνων ήταν:
Βαθμολογία
1 Πρόκειται για τον μετέπειτα «Α.Ο. Δάφνης» και όχι για τον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου. Ο Δήμος Δάφνης λεγόταν τότε «Δήμος Αγ. Δημητρίου», από όπου και η ονομασία της ομάδας.
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Β΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Β΄ με την πρωταθλήτρια της Γ΄, δηλαδή ο Άφοβος Σεπολίων με τον Γκυζιακό. Έπειτα από τρεις αγώνες επικράτησε ο Γκυζιακός και ανέβηκε κατηγορία. Τα αποτελέσματα:
Γ΄ Κατηγορία
Στη Γ κατηγορία συμμετείχαν συνολικά 21 σύλλογοι. Το πρωτάθλημα έληξε τυπικά στις 7 Ιουνίου με δυο εναπομείναντες αγώνες ενώ μια βδομάδα πριν ο Γκυζιακός είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα, κερδίζοντας σε αγώνα κατάταξης τον ισόβαθμο Γ.Σ. Αμαρουσίου
Οι ομάδες που συμμετείχαν:
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1952-1953
Εφιάλτης ο Αθηναίος
Βιογραφικά στοιχεία
Η βιογραφία του είναι ελάχιστα γνωστή, ωστόσο παραδίδεται πως ήταν φτωχός, δίκαιος και αδιάφθορος. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο περιστατικό που αναφέρεται σε αυτόν. Κάποτε οι φίλοι του θέλησαν να του δώσουν δέκα τάλαντα, εκείνος όμως δεν τα δέχθηκε, με το εξής επιχείρημα: «αυτά θα με αναγκάσουν, επειδή θα σας ντρέπομαι, να αποκρύψω κάτι από τα δίκαια. Επειδή όμως ούτε θέλω να σας ντρέπομαι, ούτε να σας χαρίζομαι, θα σας φανώ δυσάρεστος». Ακόμη, όταν κάποτε ένας στρατηγός τον κατηγόρησε ως φτωχό, αποκρίθηκε: «γιατί όμως δεν ανέφερες και το άλλο, ότι δηλαδή είμαι δίκαιος;». Ανήκε στην προοδευτική πολιτική παράταξη των δημοκρατικών, την αρχηγία της οποίας ανέλαβε μετά τον εξοστρακισμό του Θεμιστοκλή το 471 π.Χ., και αντιπολιτευόταν τον προβεβλημένο πολιτικό Κίμωνα, εκπρόσωπο της αριστοκρατικής παράταξης. Αγωνίστηκε για τον περιορισμό της εξουσίας του αριστοκρατικού σώματος του Αρείου Πάγου. Κυριότερη πηγή για τις μεταρρυθμίσεις του είναι η Αθηναίων πολιτεία του Αριστοτέλη.
Ο Εφιάλτης ξεκίνησε δικαστικές διώξεις εναντίον μελών του Αρείου Πάγου επικρίνοντας τη διαφθορά τους και πέτυχε έτσι τη μείωση του γοήτρου του στην αθηναϊκή κοινωνία. Το 462/61 π.Χ. εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Κίμωνα στη Μεσσηνία κατά τον Γ΄ Μεσσηνιακό Πόλεμο(469-463π.Χ) και πέτυχε να περάσει νόμο στην εκκλησία του δήμου, που αφαιρούσε πολλές εκτελεστικές και δικαστικές αρμοδιότητες από τον Άρειο Πάγο. Την επικράτηση της αντιλακωνικής δημοκρατικής παράταξης βοήθησε η αποτυχημένη, λόγω της Σπαρτιατικής καχυποψίας, εξέλιξη της αθηναϊκής βοήθειας προς τη Σπάρτη υπό την ηγεσία του Κίμωνα. Οι Σπαρτιάτες απέπεμψαν με προσβλητικό τρόπο από την Ιθώμη την αθηναϊκή δύναμη, που οι ίδιοι είχαν καλέσει για βοήθεια εναντίον των επαναστατημένων ειλώτων. Οι Αθηναίοι αντέδρασαν συμμαχώντας με το Άργος, τον προαιώνιο εχθρό της Σπάρτης, και στράφηκαν εναντίον του Κίμωνα, που είχε υποστηρίξει ένθερμα την αποστολή βοήθειας. Οι δημοκρατικοί, με τον Εφιάλτη και τον Περικλή, ανέκτησαν το κύρος τους στο δήμο και έστρεψαν την πόλη προς την πολιτική της σύγκρουσης με τη Σπάρτη και της ηγεμονίας επί των άλλων πόλεων στα πλαίσια της Αθηναϊκής Συμμαχίας.
Ο νόμος που ψηφίστηκε με πρωτοβουλία του Εφιάλτη
Πιο συγκεκριμένα, ο νόμος που ψήφισε η εκκλησία του δήμου με πρωτοβουλία του Εφιάλτη:
Αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων ήταν να χάσει ο Άρειος Πάγος και τα τελευταία μέσα έμμεσης πολιτικής επιρροής, όπως π.χ. την καταδίκη φιλόδοξων αρχόντων μετά το τέλος της θητείας τους και τον αποκλεισμό τους από τον Άρειο Πάγο. Την αρμοδιότητα εκλογής αρχόντων και προβουλευτικής επεξεργασίας των ψηφισμάτων είχε αφαιρέσει από τον Άρειο Πάγο ήδη ο Σόλων. Έτσι, ο Άρειος Πάγος απώλεσε το ρόλο του ως υπέρτατης αρχής και φύλακα του αθηναϊκού πολιτεύματος. Το πολίτευμα της Αθήνας έκανε ακόμα ένα σημαντικό βήμα προς τον εκδημοκρατισμό.
Όταν επέστρεψε ο Κίμων, προσπάθησε να αναστρέψει το νόμο, πράγμα που δεν κατόρθωσε. Αντιθέτως, οι αντίπαλοί του, λόγω της αποτυχημένης επιχείρησής του στη Μεσσηνία και της μεγάλης προσβολής που υπέστη το αθηναϊκό γόητρο εξαιτίας του, πέτυχαν να εξοστρακισθεί (461 π.Χ.). Έτσι, επικράτησαν τελικά οι μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη, αλλά ο ίδιος ο Εφιάλτης δολοφονήθηκε λίγο αργότερα από όργανα των αριστοκρατικών και τον ηγετικό ρόλο του στη δημοκρατική παράταξη της Αθήνας ανέλαβε ο Περικλής. Λόγω της επίσης σημαντικής προσφοράς του τελευταίου στην ανάδειξη της Αθήνας σε ηγέτιδα δύναμη στο Αιγαίο, αλλά και ευρύτερα στον ελληνικό κόσμο τον 5ο αι. π.Χ., πολλές μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη αποδόθηκαν εσφαλμένα στον Περικλή.
Λίγα χρόνια μετά τις μεταρρυθμίσεις, το 458 π.Χ., διδάχθηκε η Ορέστεια του Αισχύλου, στην οποία ο Άρειος Πάγος προβάλλεται ως το ανώτατο, αδιάφθορο δικαστήριο που φυλάσσει το δίκαιο του αίματος (Blutrecht) ως τη βάση κάθε δικαίου και πολιτειακής τάξης. Οι απόψεις σχετικά με την ιστορική ερμηνεία του φαινομένου διίστανται: Αποτελεί η Ορέστεια προσπάθεια καθησυχασμού των πολιτών για τις μεταρρυθμίσεις της δημοκρατικής παράταξης, προσπάθεια διάσωσης του γοήτρου του Αρείου Πάγου παρά τις μεταρρυθμίσεις ή απόπειρα αντίδρασης στις μεταρρυθμίσεις και προβολής του επιχειρήματος ότι ο Άρειος Πάγος είναι η βάση κάθε δικαίου;
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες νομοθέτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
1425
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1425 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παρνταγιάν
Το Παρνταγιάν (γαλλικά: Pardailhan, οξιτανικά: Pardalhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
1425
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παρνταγιάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παρνταγιαναί (γαλλικά: Pardailhanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λίπαρι
Το Λίπαρι (ιταλικά Lipari, αρχ. ελληνικά Μελιγουνίς και Λιπάρα) είναι ηφαιστειογενές νησί της νότιας Ιταλίας ευρισκόμενο στη νότια Τυρρηνική Θάλασσα, 16 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας.
Με έκταση 37,6 τ.χλμ. - σχεδόν όσο η Ανάφη - είναι η μεγαλύτερη Αιολίδα Νήσος. Ο πληθυσμός ανέρχεται επισήμως σε 8.686 κατοίκους (απογραφή 2001 ). Η πρωτεύουσα του νησιού ονομάζεται επίσης Λίπαρι και αποτελεί έδρα του Δήμου Λίπαρι (Comune di Lipari), ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις Αιολίδες εκτός από τη νήσο Σαλίνα.
1426
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1426 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λίπαρι
Προϊστορία
Σε Νεολιθικούς χρόνους η νήσος Λίπαρος όπως και η Σαρδηνία ήταν ένα από τα κέντρα στα οποία εμπορευόταν ο Οψιανός, ένα ηφαιστειώδες σκληρό υάλινο πέτρωμα που ήταν διάσημο για τις κοπτικές του ικανότητες σε σκληρά πετρώματα. Οι πρόσφατες ανακαλύψεις ειδικά σε Νεκροπόλεις έδειξαν ότι η ιστορία του νησιού είναι πλούσια σε μεγάλο βάθος χρόνου. Το νησί κατοικείται από το 5000 π.Χ. αν και ο τοπικός θρύλος λέει ότι τους πρώτους κατοίκους στην Λίπαρο μετέφερε ο ομώνυμος θρυλικός βασιλιάς Λίπαρος από την Ιταλική Καμπανία. Στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού, στα τέλη της 3ης Χιλιετίας π.Χ. έφτασαν στην Λίπαρο Αιολείς άποικοι από την Μυκηναϊκή Ελλάδα, έδωσαν το όνομα τους και στα επτά γειτονικά νησάκια. Οι Μυκηναίοι είχαν ιδρύσει ήδη μιά αποικία στο Μεταπόντιο της Απουλίας, χρειαζόντουσαν και την Λίπαρο σαν φυλάκιο ώστε να μπορούν να ελέγχουν το Στενό της Μεσσήνης. Τον 13ο αιώνα π.Χ. κατέφθασαν οι Αύσονες από την γειτονική Καμπανία υπό την ηγεσία του Λίπαρου, εγκαταστάθηκε στο επώνυμο νησί και ίδρυσε την επώνυμη πόλη ως πρωτεύουσα, οι ίδιοι εισήγαγαν τον σχετικό μύθο. Διαδοχικά οικοδομήματα έχουν βρεθεί στις ανασκαφές που χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα π.Χ., ιδιαίτερα Μηκυναικά που φαίνεται καθαρά η κεραμική τους. Ο Αυσονικός οικισμός διακόπτηκε βίαια τον 9ο αιώνα π.Χ., όπως δείχνουν τα ευρήματα καταστράφηκε από φωτιά και δεν ξανακτίσθηκε. Από τη Λιπάρα προέρχεται το λατινικό Liparae κι από εκεί η σύγχρονη ονομασία, Lipari.
Αρχαιότητα
thumb|right|300px|Πανοραμική άποψη της πρωτεύουσας Οι Έλληνες άποικοι έφτασαν στα Λίπαρα (580 π.Χ.) από την Δωρική Κνίδο της Καρίας, είχαν κάνει μιά πρώτη αποτυχημένη απόπειρα να κατακτήσουν την Σικελία, σκοτώθηκε ο αρχηγός τους Πένταθλος. Οι Κνίδιοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό που έμεινε γνωστό ως "Καστέλλο", με την αποικία αντιμετώπισαν επιτυχώς τους Ετρούσκους που ήθελαν να ελέγξουν την Τυρρηνική θάλασσα. Η πόλη οικοδομήθηκε αρχικά στην κορφή ενός βράχου, είχε τον ρόλο της Ακρόπολης τόσο σε θέματα διοικητικά όσο και λατρευτικά. Με το πέρασμα του 5ου αιώνα π.Χ. ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά, επεκτάθηκε στους βραχώδεις πρόποδες και στην κορυφή του λόφου Σίβιτα. Τον 5ο αιώνα π.Χ. κατασκευάστηκε το πρώτο τείχος της πόλης στους πρόποδες των λόφων, άφησε έξω την συνοικία της Ντιάνα η οποία θα μετατραπεί στην Νεκρόπολη της πόλης. Τον 4ο αιώνα π.Χ. κατασκευάστηκε το δεύτερο τείχος για να ενσωματώσει τις περιοχές βόρεια και νότια από τις όχθες των ποταμών Σάντα Λουτσία και Πόντε, τα τείχη της πόλης κοντά στις όχθες των ποταμών ενώθηκαν με την Ακρόπολη και τον λόφο του Σίβιτα. Τα ισχυρά τείχη είναι ορατά και σήμερα στην συνοικία της Ντιάνα, διαχώριζαν την πόλη από την Νεκρόπολη. Οι Καρχηδονιακές δυνάμεις διατήρησαν για σύντομο χρονικό διάστημα την πόλη όταν πολεμούσε εναντίον τους ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος, κατόπιν εισήλθαν σε τριμερή συμμαχία στην οποία συμμετείχε και η νέα αποικία του Διονυσίου στο Τίνταρι. Η Λίπαρα ευημερούσε μέχρι την εποχή που την κατέκτησε και την λεηλάτησε ο Αγαθοκλής των Συρακουσών (304 π.Χ.), τα κλοπιμαία χάθηκαν ωστόσο από τρικυμία στην θάλασσα. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η Λίπαρα έγινε Καρχηδονιακή ναυτική βάση αλλά η Ρωμαϊκή Δημοκρατία την κατέλαβε (252 π.Χ.-251 π.Χ.). Στην εκστρατεία που έκανε ο Οκταβιανός Αύγουστος εναντίον του Πομπήιου την κατέλαβε ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έγινε διάσημος τόπος εξορίας επιφανών ανθρώπων που περνούσαν καλά χάρη στις φυσικές θερμές πηγές του νησιού. Ο αυτοκράτορας Καρακάλλας έστειλε εξορία στην Λίπαρα την σύζυγο του Φουλβία Πλαυτίλλα και τον αδελφό της Γάιο Φούλβιο Πλαύτιο Ορτενσιανό, παρέμειναν σε αυτήν μέχρι τον θάνατο τους.
Νεότερα χρόνια
Τον 3ο αιώνα μ.Χ. η Λίπαρι έγινε επισκοπική έδρα, ο Πάπας Αγάθων βρήκε σύμφωνα με την παράδοση τα ιερά λείψανα του Απόστολου Βαρθολομαίου (546) που είχε μαρτυρήσει και οικοδόμησε μεγαλοπρεπή Καθεδρικό ναό για να τα στεγάσει. Τον 9ο αιώνα η Σικελία κατακτήθηκε από τους Άραβες, σύντομα οι Σαρακηνοί πειρατές λεηλάτησαν τις ακτές της Τυρρηνικής με δραματικές επιπτώσεις για την Λίπαρι. Οι Σαρακηνοί έσφαξαν το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού και τα λείψανα του Αποστόλου Βαρθολομαίου μεταφέρθηκαν στο Μπενεβέντο, το νησί ερημώθηκε. Οι Νορμανδοί έδιωξαν τους Άραβες από την Σικελία (1060-1099), η Λίπαρι εποικίστηκε ξανά και η επισκοπή αποκαταστάθηκε (1131). Παρά τις ασταμάτητες πειρατικές επιδρομές το νησί της Λίπαρι ήταν κατοικημένο συνεχώς, μετά τους Νορμανδούς την εξουσία παρέλαβαν ο Οίκος των Χοενστάουφεν, ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού και το Βασίλειο της Αραγωνίας μέχρι την εποχή που ο Κάρολος Α΄ της Αραγωνίας στέφθηκε ως Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα έκανε σκληρή επιδρομή στο νησί, υποδούλωσε ολόκληρο τον πληθυσμό και τον πούλησε στα σκλαβοπάζαρα. Ο Ζερόμ Μοράν θρηνώντας για τον αφανισμό του χριστιανικού πληθυσμού έγραψε "Να βλέπεις τόσους φτωχούς χριστιανούς ειδικά μικρά αγόρια και κορίτσια σου προκαλεί τεράστια θλίψη." Στην συνέχεια περιγράφει τα δάκρυα των φτωχών Λιπαριωτών όπου "ο πατέρας δεν μπορούσε να αποχωριστεί τον γιο και η μητέρα την κόρη, τα άρπαξαν στην σκλαβιά αυτά τα σκυλιά που έμοιαζαν σαν λύκοι ανάμεσα σε άκακα πρόβατα". Μια μερίδα των αιχμαλώτων αφέθηκε στην Μεσσήνη και στην συνέχεια επέστρεψαν στην Λίπαρι. Ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ κατασκεύασε στην κορυφή του νησιού ένα μεγάλο κάστρο με πανίσχυρα τείχη, στην θέση της αρχαίας Ελληνικής Ακρόπολης. Οι κάτοικοι ήταν ασφαλείς στο κάστρο από τους πειρατές αλλά μέχρι τον 19ο αιώνα δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν με ασφάλεια στο υπόλοιπο νησί. Την δεκαετία του 1930 το Φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι χρησιμοποίησε την Λίπαρι σαν τόπο εξορίας Κροατών εθνικιστών.
Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας
Ο Ερρίκος Β΄ (Henri II de France, 31 Μαρτίου 1519 - 10 Ιουλίου 1559) ήταν μονάρχης του Οίκου των Βαλουά, ο οποίος κυβέρνησε ως βασιλιάς της Γαλλίας από τις 31 Μαρτίου του 1547 έως το θάνατό του το 1559. Ήταν ο δεύτερος γιος του Φραγκίσκου Α' και της Κλαυδίας της Βρετάνης και έγινε δελφίνος της Γαλλίας μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, Φραγκίσκου Γ', δούκα της Βρετάνης, το 1536. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη των Μεδίκων (13 Απριλίου, 1519 - 5 Ιανουαρίου, 1589) στις 28 Οκτωβρίου 1533. Ήταν και οι δύο δεκατεσσάρων ετών. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 31 Μαρτίου 1547. Την επόμενη χρονιά έκανε εξωσυζυγική σχέση με την τριανταπεντάχρονη χήρα Νταιάνα ντε Πουατιέ η οποία έγινε η πιο πιστή του σύμβουλος και, για τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια, ασκούσε παρασκηνιακά μεγάλη επιρροή στις πολιτικές εξελίξεις της εποχής.
Λίπαρι
Οικονομία
Ο μισός πληθυσμός του νησιού ζει στην πρωτεύουσα, η οποία είναι και η μοναδική πόλη των Αιολίδων Νήσων. Περίπου 1.900 ζουν στο μεγαλύτερο χωριό, το Κανέτο, και οι υπόλοιποι σε εννέα ακόμα μικρά χωριά.
Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας
Η Βασιλεία του
Η βασιλεία του Ερρίκου Β΄ χαρακτηρίστηκε από τους πολέμους με την Αυστρία, και τη δίωξη των προτεσταντών. Ο Ερρίκος Β΄ τους τιμώρησε σκληρά, καίγοντας τους ζωντανούς ή αποκόπτοντας τις γλώσσες τους για τη διάδοση των προτεσταντικών πεποιθήσεών τους. Ακόμη και εκείνοι που υποψιάζονταν ότι ήταν προτεστάντες θα μπορούσαν να φυλακιστούν για την υπόλοιπη ζωή τους.
Λίπαρι
Αξιοθέατα
Κεντρικό αξιοθέατο του Λίπαρι είναι το κάστρο. Κατά το παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί και ως φυλακή, ενώ σήμερα στεγάζει το αρχαιολογικό μουσείο των Αιολίδων με εκθέματα από το ανθρώπινο και το γεωλογικό παρελθόν των νησιών. Εντός του κάστρου βρίσκεται επίσης ο καθεδρικός ναός. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βαρθολομαίο, του οποίου το σκήνωμα ανακαλύφθηκε σε μια παραλία το 264 και φυγαδεύθηκε το 839 για να μην πέσει στα χέρια των Σαρακηνών κουρσάρων.
Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας
Η Βασιλεία του
Ο ιταλικός πόλεμος 1551-1559, γνωστός ως πόλεμος Αψβούργων - Βαλουά, άρχισε όταν ο Ερρίκος Β΄ κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στον Αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με την πρόθεση της εκ νέου κυριαρχίας της Ιταλίας και της εξασφάλισης των γαλλικών, παρά Αψβουριανών, συμφερόντων στη κυριαρχία των ευρωπαϊκών υποθέσεων.
Λίπαρι
Αξιοθέατα
Εκτός της πόλης υπάρχει ένα αρχαίο ελληνικό θέατρο που έχει ανακατασκευαστεί, καθώς και η νεκρόπολη στην περιοχή Ντιάνα.
Ερρίκος Β΄ της Γαλλίας
Η Βασιλεία του
Μετά από την παραίτηση του Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη διάσπαση της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων το 1556 του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας και του Φερδινάρδου Α΄ της Αυστρίας, η εστίαση του πολέμου μετατοπίστηκε στη Φλαμανδική περιοχή, όπου ο Φίλιππος, νίκησε τους Γάλλους. Η είσοδος της Αγγλίας στον πόλεμο οδήγησε στη γαλλική κατάληψη του Καλαί. Αν και γαλλικός στρατός λεηλάτησε τις ισπανικές Αψβουργιανές κτήσεις στις Κάτω Χώρες ο Ερρίκος Β΄ εν τούτοις αναγκάστηκε να δεχτεί την ειρήνη, με την οποία αρνήθηκε περαιτέρω αξιώσεις στην Ιταλία.
Το τέλος του
Ο Ερρίκος Β΄ ήταν άπληστος κυνηγός και συμμετείχε σε κονταρομαχίες και πρωταθλήματα της εποχής. Στις 30 Ιουνίου 1559, στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια μιας γιορτής, για να γιορτάσει την Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί με τους εχθρούς του, τους Αψβούργους της Αυστρίας και για να γιορτάσει το γάμο της κόρης του Ελισάβετ των Βαλουά με τον Αψβούργο Βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, πληγώθηκε θανάσιμα από μια αγκίδα από τη λόγχη του λοχαγού Γκαμπριέλ Μοντγκόμερι, της σκωτικής φρουράς, σε κονταρομαχία. Διαπέρασε το αριστερό μάτι του, διαπέρασε τον εγκέφαλο και βγήκε μέσω του αυτιού του. Υπέφερε τρομερά, και παρά τις προσπάθειες του βασιλικού χειρουργού, πέθανε στις 10 Ιουλίου 1559.
Οικογένεια
Από την ερωμένη του Φιλίππα Ντούτσι είχε τέκνο;
Από τη λαίδη Τζάνετ Στιούαρτ (1508-1563), νόθη κόρη τού Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας είχε τέκνο:
Από τη Νικόλ ντε Σαβινύ είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Αβδού Ηρακλείου
Το Αβδού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος, της δημοτικής ενότητας και δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδος του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Το Αβδού είναι χωριό στο Δ. ΒΔ. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε ημιορεινή τοποθεσία στους πρόποδες του όρους Σελένα και κοντά στα όρια με τον νομό Λασιθίου, στην κοιλάδα και το φράγμα του ποταμού Αποσελέμη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 235. Απέχει περίπου 37 χλμ. ΝΑ. του Ηρακλείου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 11,750 χμ².
Κοινοτάρχες Αβδού
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αβδού.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Παναγιώτη Κασσαπάκη.
Ονομασία
Το τοπωνύμιο οφείλεται πιθανότατα στον προφήτη Αβδιού, του οποίου ναός υπήρχε, κατά την παράδοση, στη θέση «Λινές».αβδη στα αρχαια ελληνικα ειναι η φωνη (κραυγη)
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη αναφορά του ονόματος γίνεται το 1381, ενώ αναφέρεται ως Avudu το 1387 και Afdhu το 1390. Το χωριό αναφέρεται από τον Καστροφύλακα (Κ94) ως Avdhù με 253 κατοίκους το 1583.
Διάφορα
Το Αβδού βρίσκεται στη μέση του καταπράσινου κάμπου της Λαγκάδας και παράγει κυρίως λάδι. Το χωριό σφύζει από ζωή ιδιαίτερα το καλοκαίρι όπου ο πληθυσμός του ανεβαίνει. Αυτό συμβαίνει καθώς οι ντόπιοι επιστρέφουν πάντα πατροπαράδοτα στον τόπο τους, τιμώντας απαραιτήτως τις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο μορφωτικός και εκπολιτιστικός σύλλογος του χωριού.
Προσωπικότητες
Είναι γενέτειρα του αρχαιολόγου Στέφανου Ξανθουδίδη, του Νικολάου Καγιαμπή, ο οποίος έδρασε κατά την Επανάσταση του 1821 και πολέμησε στο Μεσολόγγι και υπήρξε σημαιοφόρος του Καραϊσκάκη, καθώς επίσης και του Ιωάννη Νταφώτη, ο οποίος συμμετείχε στην Επανάσταση του 1897 και τον Μακεδονικό Αγώνα. Για το λόγο αυτό, το Αβδού έχει αποκτήσει την προσωνυμία Καπετανοχώρι.
Το Αβδού πέρα από καπετανοχώρι φημίζεται και για τους φωτισμένους ανθρώπους που γεννήθηκαν και κατάγονται από εκεί. Οι τέχνες έχουν ανθίσει μεταξύ άλλων στο χωριό. Φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που έχουν μείνει στην ιστορία όπως ο Στέφανος Ξανθουδίδης αλλά και καλλιτέχνες που αφήνουν σήμερα με την εξέλιξη και το ταλέντο τους το δικό τους στίγμα στο χρόνο.
Ο διάσημος σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης έχει καταγωγή από το χωριό. Το επισκεπτόταν συχνά. Για αυτό επέλεξε και γύρισε μία από τις ταινίες του εκεί. Από την άλλη, ο τραγουδιστής Νίκος Ανδρουλάκης, δεν σταματά ποτέ να λέει και να παινεύει τον τόπο καταγωγής του. Όσα χρόνια και αν πέρασαν και όσο καταξιωμένη καριέρα και αν έχει κάνει στο καλλιτεχνικό χώρο επιστρέφει όποτε του το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις του, μένει στο χωριό, τραγουδά για τους συγχωριανούς του. Μάλιστα είναι σημαντική η συμβολή του κατά την περίοδο των πασχαλιάτικων εορτών. Όπου συγκεντρώνει τις γυναίκες του χωριού, δημιουργώντας κάθε χρόνο μια χορωδία. Η οποία ψάλλει στην εκκλησία και στους δρόμους του χωριού τα εγκώμια.
Η παράδοση στο χωριό είναι πλούσια και ο πολιτιστικός σύλλογος ιδιαίτερα ενεργός καθώς ποικίλες εκδηλώσεις καθ ‘ όλη την διάρκεια του χρόνου λαμβάνουν χώρα εκεί. Παλιά έθιμα αναβιώνουν συνεχώς και στόχος όλων των ντόπιων είναι να προβάλλουν το χωριό τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Αρτιμέτ
Το Αρτιμέτ (αρμενικά: Արտիմետ, παλαιότερα γνωστό ως Αλί-Μπεγκλί, ενώ, στη συνέχεια, ως Αρταμπεκιάν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,126 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Άννα του Ρόις-Κέστριτς
Η Άννα του Ρόις-Κέστριτς (Anna Reuß zu Köstritz, 9 Ιανουαρίου 1837 - 2 Φεβρουαρίου 1907) ήταν κόρη του Ερρίκου ΞΓ´ Ρόις του Κέστριτς.
Βιογραφία
Η Άννα Ελισάβετ γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1837 στη Δρέσδη, και ήταν κόρη του Ερρίκου ΞΓ´ Ρόις του Κέστριτς και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε.
Είχε καλλιτεχνικό ταλέντο και το 1862 πήγε στο Βερολίνο, όπου έλαβε μαθήματα ζωγραφικής και μουσικής. Εκεί γνώρισε και τον μελλοντικό της σύζυγο Όθωνα του Στόλμπεργκ-Βερνιγκερόντε. Ο γάμος τους έγινε στις 22 Αυγούστου 1863 στο Κάστρο του Στανίσοβ της Κάτω Σιλεσίας. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά:
Πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1907 στο Βερνιγκερόντε σε ηλικία 70 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Λίμνη Ασσάλ
Η λίμνη Ασσάλ (αραβικά: بحيرة عسل, κυριολεκτικά λίμνη Μελιού) είναι υπεραλμυρή ηφαιστειακή λίμνη στο Τζιμπουτί. Η λίμνη βρίσκεται 155 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας στο τρίγωνο του Αφάρ και είναι το χαμηλότερο χερσαίο σημείο στην Αφρική και η τρίτη χαμηλότερη χερσαία κοιλότητα στη Γη μετά τη Νεκρά Θάλασσα και τη Θάλασσα της Γαλιλαίας. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του κόλπο της Ταντζουρά, στη Περιφέρεια Ταντζουρά, στο άκρο της Μεγάλης Ρηξιγενούς Κοιλάδας, περίπου 120 χιλιόμετρα δυτικά από τη πόλη Τζιμπουτί. Η λίμνη δεν έχει εκροή και εξαιτίας της έντονη εξάτμισης η αλατότητα της λίμνης είναι περίπου 10 φορές μεγαλύτερη από αυτή τη θάλασσα και ως εκ τούτου είναι η πιο αλμυρή λίμνη στο κόσμο μετά τη λίμνη Δον Χουάν στην Ανταρκτική.
Η λίμνη θεωρείται «εθνικός θησαυρός» και είναι προστατευόμενη με νόμο περιοχή από το 2000. Παρόλα αυτά, ο νόμος δεν καθορίζει τα όρια της λίμνης. Επειδή η εκμετάλλευση του αλατιού της λίμνης γινόταν χωρίς έλεγχο, ο νόμος έδινε έμφαση στον έλεγχο της εκμετάλλευσης ώστε να μην υπάρχει αρνητικός αντίκτυπος στο περιβάλλον. Το δικαιώματα εκμετάλλευσης των αποθεμάτων αλατιού της λίμνης έχει δοθεί σε τέσσερις δικαιούχος από το 2002 και λαμβάνει χώρα στο νοτιοανατολικό άκρο της λίμνης. Το 80% της παραγωγής γίνεται από τη Société d’Exploitation du Lac and Société d’Exploitation du Salt Investment S.A de Djibouti. Η κυβέρνηση του Τζιμπουτί έχει προτείνει στην UNESCO να ανακηρυχθεί η λίμνη και το ηφαίστειο Αρντουκομπά μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αφρικής Κατηγορία:Γεωγραφία του Τζιμπουτί Κατηγορία:Αλμυρές λίμνες
1428
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1428 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιωάννης Τζυκής
Ο Ιωάννης Τζυκής ήταν βυζαντινός στρατηγός της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας του 13ου αιώνα.
Ο Τζυκής αναφέρεται ότι ήταν δουξ του Θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου, πανσέβαστος και σεβαστός. Η θητεία του σαν δουξ στην περιοχή αλλά και η μοναδική αναφορά στο όνομα του, ήταν το 1211 όπου ασχολήθηκε με την διένεξη μίας μονής και φαίνεται να πέθανε την ίδια περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μυλάσσης και Μελανουδίου Κατηγορία:Σεβαστοί
Μπερνάρ Ταπί
Ο Μπερνάρ Ταπί (γαλλικά: Bernard Tapie) (26 Ιανουαρίου 1943 - 3 Οκτωβρίου 2021) ήταν Γάλλος επιχειρηματίας, πολιτικός, τραγουδιστής και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Υπήρξε υπουργός Πολιτικών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του Πιερ Μπερεγκοβουά στη Γαλλία.
Ο Ταπί γεννήθηκε το 1943 στο Παρίσι από φτωχή οικογένεια.
Ως επιχειρηματίας ειδικεύονταν στην αγορά προβληματικών εταιρειών που είχαν πτωχεύσει, ή βρίσκονταν κοντά στην πτώχευση, μεταξύ των οποίων η Adidas, την οποία κατείχε από το 1990 έως το 1993. Υπήρξε ιδιοκτήτης αθλητικών ομάδων, όπως της ομάδας ποδηλασίας La Vie Claire που κέρδισε το Tour de France δύο φορές (1985, 1986), και της ποδοσφαιρικής ομάδας της Μασσαλίας, Ολιμπίκ Μαρσέιγ η οποία κέρδισε το Πρωτάθλημα Γαλλίας τέσσερις συνεχόμενες φορές και το Ευρωπαϊκό τρόπαιο, το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, το 1993. Από το 1986 έως το 1994, διετέλεσε πρόεδρος της Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Πέθανε από καρκίνο του στομάχου τον Οκτώβριο 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί
Άγιος Γεώργιος Ευρυτανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Είναι κτισμένο στις νότιες πλαγιές του όρους Τρίκορφο σε υψόμετρο 440 μέτρα με θέα προς την τεχνητή λίμνη Κρεμαστών. Απέχει 44 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τα Άγραφα (έδρα του δήμου), 51 χλμ. Δ. από το Καρπενήσι και μόλις 1 χλμ. Β. η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου, ενώ στα νότια είναι η Γέφυρα Επισκοπής. Το χωριό δημιουργήθηκε όταν στο γειτονικό Παλαιοχώρι ένα μέρος του βούλιαξε εξαιτίας κατολισθήσεων και πολλοί κάτοικοί του μετακινήθηκαν προς τις δυο άκρες του (δυτικά στο Νεοχώρι και ανατολικά στον Άγιο Γεώργιο). Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγραίων. Από το 1967 έως το 1988 ήταν έδρα της κοινότητας Παλαιοχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Νεοχώρι και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Παλαιοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 112 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Άλοϋς του Λίχτενσταϊν (1846-1920)
Ο Άλοϋς ή Αλοϋσιος (γερμ. Aloys(ius), 18 Νοεμβρίου 1846 - 25 Μαρτίου 1920) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εξάδελφος των Ιωάννη Β΄ και Φραγκίσκου Α΄, πριγκίπων του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ο Άλοϋς Φραγκίσκος ντε Πάουλα Μαρία γεννήθηκε στην Πράγα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου ντε Πάουλα και της Εύας Ιωσηφίνας Ιουλίας Ποτόκα, κόρης του Αλφρέδου Βόιτσεκ Ποτόκι, ευγενούς Πολωνού.
Όπως οι περισσότεροι του Οίκου του, παρακολούθησε το Σκωτικό Γυμνάσιο στη Βιέννη. Έγινε πολιτικός στην Αυστρία και κοινωνικός αναμορφωτής. Εναντιώθηκε στον λιμπεραλισμό και υπηρέτησε στο Αυτοκρατορικό Συμβούλιο της Αυστρίας (Reichsrat) το διάστημα 1878-1889 ως μέλος των Καθολικών-Συντηρητικών του κοινοβουλίου. Το 1881 έγινε μέλος, και το 1888-89 πρόεδρος, της συντηρητικής Λέσχης του Κέντρου. Το 1875 συνάντησε τον Καρλ φον Βόγκελσανγκ και το 1887 ήλθε σε επαφή με τον Καρλ Λούεγκερ, όπου ακολούθησε τον τελευταίο στο Χριστιανο-Σοσιαλιστικό κόμμα, όταν αυτό ιδρύθηκε το 1891. Ο Άλοϋς, ο Βόγκελσανγκ, ο Λούεγκερ και ο Φραντς Μάρτιν Σίνντλερ συναντιόταν τακτικά στο Ξενοδοχείο Η Χρυσή Πάπια στην 1η περιοχή της Βιέννης και αναφερόταν σε αυτές τις συναντήσεις ως τα απογεύματα της Πάπιας. Αυτή η ομάδα εργασίας έγινε η αιτία για κοινωνική αναμόρφωση και οργάνωσαν τη Δεύτερη Αυστριακή Καθολική Ημέρα το 1889. Από αυτό ο Σίνντλερ ανάπτυξε τη βάση για το νεοϊδρυθέν Χριστιανικό Κοινωνικό Κόμμα.
Αντιπροσώπευσε το κόμμα ως το 1911. Εργάστηκε για να φέρει τους Καθολικούς Συντηρητικούς και τους Χριστιανούς Σοσιαλιστές σε συνασπισμό το 1896-1907 και να κρατήσουν τους λιμπεραλιστές στην αντιπολίτευση. Όταν το 1910 ο Λούεγκερ απεβίωσε, ο Άλοϋς έγινε πρόεδρος του κόμματος.
Το 1906-18 ήταν στρατηγός της Κάτω Αυστρίας. Το 1911 διορίστηκε στην Άνω Βουλή (Herrenhaus), αλλά σταδιακά αποσυρόταν από τη δημόσια ζωή, λόγω της όχι καλής υγείας του. Το 1918 παραιτήθηκε από όλα τα αξιώματά του. Οι εκστρατείες του για κοινωνική αναμόρφωση, θρησκευτικά σχολεία (confessionsschulen) και θρησκευτικούς νόμους ήταν στο πνεύμα του Πάπα Λέοντα ΙΓ΄. Όπως ο Λόυεγκερ, εθεωρείτο αντισημίτης. Απεβίωσε στη Βιέννη σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο Κεντρικό Κοιμητήριο (Zentralfriedhof) της Βιέννης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1872 τη Μαρί Φοξ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Μιζραχίτες
Οι Μιζραχίτες Εβραίοι (יהודי המִזְרָח) ή Μιζραχίμ (מִזְרָחִים), γνωστοί και ως Μιζραχί (מִזְרָחִי), Εντότ ΧαΜιζράχ (עֲדוֹת-הַמִּזְרָח; "[Εβραϊκές] Κοινότητες της [Μέσης] Ανατολής", μιζραχιτική διάλεκτος των εβραϊκών: ʿEdot(h) Ha(m)Mizraḥ), ή Μεσανατολίτες Εβραίοι, είναι οι απόγονοι των τοπικών Εβραϊκών κοινοτήτων που υπήρχαν στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική από τη βιβλική εποχή μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Αρχικά ο όρος Μιζραχί ήταν η εβραϊκή μετάφραση του γερμανικού ονόματος για τους Εβραίους της Ανατολικής Ευρώπης, Οστγιούντεν (Ostjuden = Ανατολικοί Εβραίοι), θέση με την οποία συμφωνούσε το κίνημα των Μιζραχιτών, η Τράπεζα Μιζραχί και το ΧαΠοέλ ΧαΜιζραχί.
Στη δεκαετία του 1950, οι Εβραίοι που έρχονταν από τις κοινότητες που αναφέρονται παραπάνω αποκαλούνταν απλά, και ήταν γνωστοί ως Εβραίοι (στα αραβικά ονομάζονταν Γιαχούντ). Για να γίνουν διακριτοί από τις άλλες εβραϊκές υποεθνότητες, οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι, οι οποίοι ήταν κατά κύριο λόγο ανατολικοευρωπαϊκής καταγωγής, μετέφεραν το όνομα "Μιζραχί" στους Μιζραχίτες (υπήρχαν και περιπτώσεις όπου υπάλληλοι της υπηρεσίας μετανάστευσης έδιναν στους νεοαφιχθέντες μετανάστες το επώνυμο Μιζραχί, αντικαθιστώντας τα επώνυμα που είχαν πριν μεταναστεύσουν στο Ισραήλ), παρόλο που οι περισσότεροι Μιζραχίτες μετανάστες έφθαναν από εδάφη δυτικά της Κεντρικής Ευρώπης. Το Μιζραχί, λόγω αυτής της αιτίας που αναφέρθηκε παραπάνω, είναι το πιο συχνά αλλασόμενο επώνυμο στο Ισραήλ, με αρκετούς μελετητές να υποστηρίζουν ότι η μεταφορά του ονόματος "Μιζραχίμ" ήταν μορφή οριενταλισμού προς τους Μεσανατολίτες Εβραίους, παρομοίως με τους τρόπους με τους οποίους οι Δυτικοί Εβραίοι (Westjuden) είχαν θεωρήσει τους Ανατολικούς Εβραίους (Ostjuden) ως "άτομα δεύτερης τάξης" και τους απέκλειαν από πιθανές θέσεις στην εξουσία.
Στους Μιζραχίτες περιλαμβάνονται οι απόγονοι των Βαβυλόνιων Εβραίων από το Ιράκ και το Ιρακινό Κουρδιστάν, οι Σύριοι Εβραίοι, οι Υεμενίτες Εβραίοι, οι Γεωργιανοί Εβραίοι, οι Ορεινοί Εβραίοι από το Νταγκεστάν και το Αζερμπαϊτζάν, οι Πέρσες Εβραίοι από το Ιράν, οι Εβραίοι της Μπουχάρας από το Ουζμπεκιστάν και το Τατζικιστάν.
Ο όρος Μιζραχίμ χρησιμοποιείται μερικές φορές για τους απόγονους των Μαγκρεμπιτών και Σεφαρδιτών Εβραίων που ζούσαν στη Βόρεια Αφρική (συγκεκριμένα στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο), των Σεφαρδιτικών κοινοτήτων της Τουρκίας και των μεικτών λεβαντίνικων κοινοτήτων στο Λίβανο, των Παλαιών Γισούβ και της Συρίας. Οι ποίκιλες αυτές εβραϊκές κοινότητες συνενώθηκαν επίσημα σε μια ενιαία εθνική ταυτότητα, στο Σχέδιο του Ενός Εκατομμυρίου της Εβραϊκής Υπηρεσίας το 1944. Το 2005, το 61% των Ισραηλινών Εβραίων είχε πλήρη ή μερική μιζραχιτική καταγωγή.
Από το 1948 έως το 1980 πάνω από 850.000 Μιζραχίτες και Σεφαρδίτες Εβραίοι απελάθηκαν, εκριζώθηκαν ή εκκενώθηκαν από αραβικά και μουσουλμανικά κράτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Εβραϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ελλάδα Μιζραχίτες Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας  Κατηγορία:Σημιτικοί λαοί
Μαρία ντε λος Άνχελες Αλβαρίνιο Γκονθάλεθ
Η Μαρία ντε λος Άνχελες Αλβαρίνιο Γκονθάλεθ (ισπανικά: María de los Ángeles Alvariño González) (3 Οκτωβρίου 1916 - 29 Μαΐου 2005), γνωστή ως Άνχελες Αλβαρίνιο, ήταν Ισπανίδα βιολόγος ερευνήτρια αλιείας και ωκεανογράφος, παγκοσμίως αναγνωρισμένη ως αυθεντία στη βιολογία του πλαγκτόν. Ήταν η πρώτη γυναίκα που διορίστηκε ποτέ ως επιστήμονας σε οποιοδήποτε βρετανικό ή ισπανικό πλοίο εξερεύνησης. Ανακάλυψε 22 νέα είδη θαλάσσιων ζώων και δημοσίευσε πάνω από εκατό επιστημονικά βιβλία, δοκίμια και άρθρα. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της μελέτησε την ιστορία της πρώιμης θαλάσσιας επιστημονικής εξερεύνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί επιστήμονες Κατηγορία:Ωκεανογράφοι Κατηγορία:Θαλάσσιοι βιολόγοι Κατηγορία:Ζωολόγοι
Τσιγκόζιε Ομπιόμα
Ο Τσιγκόζιε Ομπιόμα (Chigozie Obioma) είναι Νιγηριανός συγγραφέας, γεννημένος το 1986 στην πόλη Άκουρε της Νιγηρίας. Από το Φθινόπωρο του 2015 διδάσκει λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα.
Βιογραφία
Ο Ομπιόμα γεννήθηκε στο Άκουρε, στη νοτιοδυτική Νιγηρία, σε μια πολυμελή οικογένεια με 12 παιδιά. Ανήκει στη φυλή των Ίγκμπο και μητρικές του γλώσσες ήταν τα Γιορούμπα, τα Ίγκμπο και τα Αγγλικά. Στα παιδικά και νεανικά του χρόνια τον είχαν γοητεύσει οι ελληνικοί μύθοι και οι Άγγλοι κλασσικοί συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ, ο Τζον Μίλτον, ο Τόμας Χάρντυ κ.ά.
Σπούδασε για 2 χρόνια στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Κύπρου, ένα ιδιωτικό αγγλόφωνο πανεπιστήμιο της Βόρειας Λευκωσίας. Ενώ ακόμη σπούδαζε, ξεκίνησε τη συγγραφή του πρώτου του μυθιστορήματος, το οποίο ολοκλήρωσε κατά την παραμονή του στον καλλιτεχνικό ξενώνα Ledig House, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου βρισκόταν από το φθινόπωρο του 2012 με υποτροφία. Στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στη δημιουργική γραφή. Από αυτό το πανεπιστήμιο τιμήθηκε με το βραβείο Hopwood λογοτεχνίας το 2013 και ποίησης το 2014. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά όπως τα Virginia Quarterly Review και New Madrid. Το δοκίμιό του με τίτλο Audacity of Prose (Η τόλμη της πρόζας) είχε σημαντική απήχηση.
Οι Ψαράδες, το πρώτο του μυθιστόρημα, συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα του Βραβείου Μπούκερ και του Βραβείου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Κέρδισε το Βραβείο FT/OppenheimerFunds Emerging Voices 2015. Η κριτική των New York Times τον απεκάλεσε διάδοχο του Τσινούα Ατσέμπε. Η πλοκή του μυθιστορήματος περιστρέφεται γύρω από τις δοξασίες των Ίγκμπο σχετικά με το πεπρωμένο, οι οποίες σύμφωνα με τον συγγραφέα, φέρουν ομοιότητες με την αρχαία ελληνική τραγωδία και με τις σαιξπηρικές τραγωδίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιγηριανοί συγγραφείς
Μιχάλης Βρανόπουλος
Ο Μιχάλης Βρανόπουλος (1946 – 24 Ιανουαρίου 1994) ήταν Έλληνας δικηγόρος και τραπεζίτης, που διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη».
Βιογραφικά στοιχεία
Ιδιώτευσε ως δικηγόρος και υπήρξε νομικός σύμβουλος αρκετών τραπεζών. Το 1975 διορίστηκε οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος και το 1977 γενικός διευθυντής της Ιονικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1982. Το 1989 ανέλαβε τη διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας για να μεταπηδήσει, το 1991, στη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας, στον θώκο της οποίας παρέμεινε μέχρι και το 1993.
Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία-Ιουλία Δασκαλάκη, κόρη του Γεωργίου Δασκαλάκη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Μαρίνα.
Δολοφονία από 17Ν.
Στις 24 Ιανουαρίου 1994 δολοφονήθηκε από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σόλωνος, καθώς κατευθυνόταν προς το δικηγορικό του γραφείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βρανοπουλος, Μιχαηλ Κατηγορία:Έλληνες θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
1429
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1429 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αϊγκέκ
Το Αϊγκέκ (αρμενικά: Այգեկ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,634 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Ένα γράμμα σε τρεις γυναίκες
Η ταινία Ένα γράμμα σε τρεις γυναίκες (Πρωτότυπος τίτλος A Letter to Three Wives) είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1949 σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζον Κλέμπνερ Ένα γράμμα σε πέντε συζύγους. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Αν Σόδερν, η Τζίνι Κρέιν, η Λίντα Νταρνέλ, ο Κερκ Ντάγκλας, ο Πολ Ντάγκλας, ο Τζέφρι Λιν και η Θέλμα Ρίτερ. Η ταινία κέρδισε βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου και Σκηνοθεσίας, ενώ ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο Μάνκιεβιτς βραβεύτηκε ξανά την επόμενη χρονιά με Όσκαρ Σεναρίου και Σκηνοθεσίας για την ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve, 1950).
Υπόθεση
Πριν την αναχώρησή τους για ένα ταξίδι με μια ομάδα παιδιών, τρεις γυναίκες λαμβάνουν ένα γράμμα από μια φίλη τους, την Άντι Ρος (Σελέστ Χολμ), η οποία τις πληροφορεί ότι το έσκασε μαζί με το σύζυγο μιας από τις τρεις, χωρίς να αποκαλύπτει ποιας ακριβώς. Έτσι οι γυναίκες που είναι δεσμευμένες να συνοδεύσουν τα παιδιά στο ταξίδι με τη βάρκα περνούν ολόκληρη την ημέρα αναλογιζόμενες τη ζωή τους με τους συζύγους τους και προσπαθώντας να καταλάβουν τι ήταν αυτό που ώθησε το σύζυγό τους να τις αφήσει. Η Ντέμπορα Μπίσοπ (Τζίνι Κρέιν) αισθάνεται αταίριαστη στον κοινωνικό περίγυρο του συζύγου της, Μπράντφορντ Μπίσοπ (Τζέφρι Λιν). Η Λόρα Μέι Χόλινγκσγουεϊ παντρεύτηκε, σύμφωνα με τους περισσότερους, το συζυγό της, Πόρτερ (Πολ Ντάγκλας) για τα χρήματά του. Και η Ρίτα Φιπς (Αν Σόδερν) ασχολείται πολύ περισσότερο με τη δουλειά της για το ραδιόφωνο, από ότι με την οικογένειά της και αυτό κάνει το σύζυγό της, Τζορτζ (Κερκ Ντάγκλας), να αισθάνεται παραμελημένος. Με το τέλος της εκδρομής οι γυναίκες θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν την αλήθεια σχετικά με το γράμμα.
Πληροφορίες παραγωγής
Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1946, όταν η 20th Century Fox, αγόρασε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος του Τζον Κλέμπνερ Ένα γράμμα σε πέντε συζύγους που είχε δημοσιευτεί σε συνέχειες από περιοδικό. Οι Μέλβιλ Μπέικερ και Ντόροθι Μπένετ, εργάστηκαν αρχικά για τη δημιουργία σεναρίου. Ήταν επίσης ιδέα του Μπέικερ, ο χαρακτήρας της Άντι να μην εμφανίζεται στην ταινία, αλλά να ακούγεται μόνο η φωνή της, που να διηγείται στο θεατή τις ζωές των πρωταγωνιστριών. Τον Οκτώβριο του 1946, ο Φ. Χιου Χέρμπερτ προσελήφθη για να κάνει την κινηματογραφική διασκευή, αλλά τελικά η συμμετοχή του στη δημιουργία της ταινίας δεν επιβεβαιώθηκε. Ενώ ακόμη το σενάριο δεν είχε γραφτεί ανακοινώθηκαν τα ονόματα των Τζιν Τίρνεϊ, Λίντα Νταρνέλ, Μορίν Ο'Χάρα, Ντόροθι ΜακΓκουάιερ και Αλις Φέι για τους πέντε πρωταγωνιστικούς ρόλους στην ταινία που έφερε ακόμα τον τίτλο του βιβλίου: Γράμμα σε πέντε συζύγους.
Το σενάριο αποσύρθηκε προσωρινά από την παραγωγή και δυο χρόνια αργότερα, ο Τζόζεφ Μάνκιεβιτς άρχισε να διασκευάζει το σενάριο σε συνεργασία με την Βέρα Κάσπαρι. Η Κάσπαρι μείωσε των αριθμό των συζύγων, από πέντε σε τέσσερις και η ταινία μετονομάστηκε σε Γράμμα σε τέσσερις συζύγους. Το Μάιο του 1948, οι τέσσερις κεντρικοί ρόλοι είχαν δοθεί στις Αν Μπάξτερ, Τζίνι Κρέιν, Λίντα Νταρνέλ και Αν Σόδερν, ενώ οι παραγωγοί προσέγγισαν τις Τζόαν Κρόφορντ και Άιντα Λουπίνο, για την ανάθεση του εκτός οθόνης, ρόλου της Άντι. Το καλοκαίρι του 1948 ο Ντάριλ Φ. Ζάνουκ και ο Τζόζεφ Μάνκιεβιτς αποφάσισαν να μειώσουν ακόμα τις συζύγους. Ο Μάνκιεβιτς παραπονέθηκε στο Ζάνουκ ότι η ταινία επρόκειτο να γίνει πολύ μεγάλη και τότε ο διευθυντής της 20th Century Fox του είπε: Αφαίρεσε μια από τις συζύγους. Κατά συνέπεια η Αν Μπάξτερ και ο Τάιρον Πάουερ που είχαν αναλάβει να υποδυθούν το τέταρτο ζευγάρι αποχώρησαν από το εγχείρημα και η ταινία μετονομάστηκε σε Γράμμα σε τρεις συζύγους. Όταν ο Ζάνουκ ρωτήθηκε για την αλλαγή του τίτλου υποστήριξε ότι εκείνος και ο Μάνκιεβιτς θεώρησαν το κομμάτι της τέταρτης συζύγου, Μάρθα, που ερμήνευε η Αν Μπάξτερ, πιο αδύναμο από τα άλλα τρία και γι' αυτό το λόγο αναγκάστηκαν να το αφαιρέσουν.
Το όνομα της ηθοποιού που επρόκειτο να ερμηνεύσει το ρόλο της Άντι Ρος παρέμεινε κρυφό μέχρι και την προβολή της ταινίας. Το ρόλο της Άντι, ανέλαβε η Σελέστ Χολμ, ενώ ο Πολ Ντάγκλας έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε συνολικά τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, κερδίζοντας δυο: Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου. Ο Τζόζεφ Μάνκιεβιτς που στέφθηκε νικητής και στις δυο αυτές κατηγορίες επανέλαβε αυτή τη διάκριση ένα χρόνο αργότερα όταν βραβεύτηκε ξανά για την ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve, 1950). Στην κατηγορία Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας ηττήθηκε από την ταινία του Ρόμπερτ Ρόσεν Όλοι οι Άνθρωποι του Βασιλιά (All the King's Men, 1949).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη (πολιτεία) Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς
Νομός Αδριανουπόλεως
Ο Νομός Αδριανουπόλεως (1920 - 1922) ήταν νομός της Ελλάδας. Δημιουργήθηκε με την Συνθήκη των Σεβρών και διαλύθηκε με την Ανακωχή των Μουδανιών.
Συγκεκριμένα, η Ανατολική Θράκη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών και καταλήφθηκε από τον ελληνικό στρατό υπό τον Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1920. Εγκαταλείφθηκε όμως τον Οκτώβριο του 1922 στα πλαίσια της Ανακωχής των Μουδανιών. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης η περιοχή επιστράφηκε οριστικά στην Τουρκία. Διοικητικά ο νομός ανήκε στην Γενική Διοίκηση Θράκης μαζί με τους νομούς Έβρου, Καλλιπόλεως, Ραιδεστού, Ροδόπης και Σαράντα Εκκλησιών.
Σήμερα τα εδάφη του τέως ελληνικού νομού Αδριανουπόλεως, ανήκουν σε τρείς χώρες (Βουλγαρία, Ελλάδα και Τουρκία), και αποτελούν περιοχές τόσο του σημερινού Νομού Έβρου (Καστανιές, Ρίζια, Πεντάλοφος του Δήμου Ορεστιάδας κ.α.) άλλα και της τούρκικης επαρχίας Αδριανούπολης που έχει διαφορετική έκταση.
Πρωτεύουσα του νομού ήταν η ομώνυμη Αδριανούπολη ενώ ως Νομάρχης για το βραχύχρονο αυτό διάστημα υπηρέτησε ο Αλή Ναΐπ Ζαδέ, που εκλέχθηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων.