cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Scream 3
Box office
Η ταινία με προϋπολογισμό 40 εκατομμύρια δολάρια έκανε ένα εντυπωσιακό άνοιγμα τριημέρου με 34,7 εκατομμύρια δολάρια. Παρ' όλα αυτά στην Αμερική δεν κατάφερε να φτάσει τα 100 εκατομμύρια δολάρια, κάτι που κατόρθωσαν οι δύο προηγούμενες ταινίες, αποφέροντας συνολικά 89,1 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 72,6 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως συγκέντρωσε 161,8 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 27η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία για το 2000 τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως και μέχρι το 2011 το Scream 3 είναι η 548η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία παγκοσμίως πίσω από το Scream και Scream 2 και η τρίτη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην κατηγορία ταινιών σλάσερ και πάλι πίσω από τις προηγούμενες ταινίες της σειράς.
Κριτικές
Το Scream 3 έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes το 41% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικά σχόλια. Οι περισσότεροι κριτικοί έκαναν λόγο ότι η ταινία έχασε την πρωτοτυπία της και τη φρεσκάδα της πέφτοντας στα κλισέ τρόμου που σατίριζε.
Το περιοδικό Time Out ήταν ιδιαίτερα επικριτικό αποκαλώντας το σχολιασμό της ταινίας πάνω στο μεταμοντέρνο μια φτωχή απομίμηση της ταινίας Ο Νέος Εφιάλτης (Wes Craven's New Nightmare, 1994) που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Κρέιβεν. Ο κριτικός Τζέιμς Μπεραρντινέλι έγραψε "το 'Scream 3' θα έπρεπε να κάνει κάτι ριζοσπαστικό ή εφευρετικό ώστε να αποφύγει να καταλήξει κουραστικό. Δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα εδώ που ακόμα και ο πιο άπειρος λάτρης των ταινιών τρόμου θα βρει καινοτόμο και το προβλέψιμο αποτέλεσμα είναι μια ταινία που ωχριά σε σύγκριση με τους προκατόχους της". Η εφημερίδα Chicago Tribune σχολίασε ότι "εφόσον η ταινία είναι η πιο χολιγουντιανή, θα μπορούσε να τελειώσει με ένα αναρχικό στιλ. Αντιθέτως, παρά τις συμπαθητικές ανατροπές, παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά και ακολουθεί πολύ αυστηρά τη φόρμουλά της ώστε να καταφέρει να αποφύγει αυτό που διακωμωδεί". Το περιοδικό Entertainment Weekly σχολίασε έντονα το σενάριο γράφοντας "ο νέος σεναριογράφος, Έρεν Κρούγκερ, δεν ξέρει να διασκεδάζει ώστε να μας κινήσει το ενδιαφέρον στις μηχανορραφίες των ταινιών σλάσερ".
Σε μια πιο μικτή κριτική ο Ρότζερ Ίμπερτ σχολίασε ότι "οι χαρακτήρες είναι τόσο αδύναμοι που είναι σχεδόν διάφανοι", ξεχώρισε όμως την ερμηνεία της Νιβ Κάμπελ γράφοντας "ο φακός τη λατρεύει και θα μπορούσε να γίνει ένα πραγματικά μεγάλο αστέρι". Η εφημερίδα The New York Times ήταν πιο θετική γράφοντας "η ταινία είναι αστεία και ζωηρή, με αρκετές καλές ατάκες" ενώ επαίνεσε την Κάμπελ σχολιάζοντας "η σειρά ταινιών 'Scream' είναι χτισμένη γύρω από την Κάμπελ. Δείχνει αληθινή ικανότητα... έχει αναπτυχθεί ως ηθοποιός. Όταν τα μάτια της σκοτεινιάζουν με ανησυχία και φόβο, είναι εξουθενωμένη και βασανισμένη, δεν προσποιείται". Η εφημερίδα Los Angeles Times χαρακτήρισε την ταινία "γνήσια τρομακτική και άκρως διασκεδαστική" και ο κριτικός Τομ Κόουτς του BBC έγραψε "ως ολοκλήρωση της τριλογίας λειτουργεί πιο αποτελεσματικά απ' ό,τι θα μπορούσε κάποιος να περιμένει με φρέσκο αίμα, έξυπνες ανατροπές και έντονες ερμηνείες". Το περιοδικό Empire αποκάλεσε την ταινία ικανοποιητική αν και σημείωσε ότι αρχίζει να φαίνεται η φθορά στη σειρά ταινιών και το Variety επαίνεσε την ταινία γράφοντας "οι λάτρεις των ταινιών θα μπορέσουν να εκτιμήσουν με πόση οξυδέρκεια ο Κρέιβεν έριξε αυλαία στην σειρά που αναβίωσε το είδος του τρόμου και που πολλοί μιμήθηκαν".
Επανεκτίμηση
Γράφοντας για το SyFy Wire, η Έμμα Φρέιζερ σχολίασε ότι καθ΄όλη τη σειρά η Μορίν Πρέσκοτ χαρακτηρίζεται ως γυναίκα ελαφρών ηθών και ως θύμα βιασμού που κατηγορήθηκε. Η Φρέιζερ σημείωσε ότι η ύπουλη χειραγώγηση όσων βρίσκονται στην εξουσία και οι προσπάθειες τους να συγκαλύψουν μια επίθεση ενώ κακολογούν το θύμα δεν ήταν μια καινούρια ιδέα όταν κυκλοφόρησε το Scream 3. Ωστόσο, η συζήτηση είναι πιο διαδεδομένη και επικεντρωμένη σήμερα, μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου του Γουάνστιν. Επισήμανε επίσης το γεγονός ότι αν και ο Γουάνστιν ήταν παραγωγός της σειράς ταινιών δε σημαίνει ότι υπάρχει μια μυστική συνωμοσία ή κάποιο κρυφό μήνυμα μέσα στην ταινία προς τον κινηματογραφικό παραγωγό, αλλά είναι αδύνατο να δει κάποιος το όνομά του στους τίτλους και να μην συγκρίνει αυτό που βλέπει στην οθόνη με το σκάνδαλο που συνεχίζει να παίζεται μπροστά στα μάτια μας. Ξεχώρισε μια ατάκα του χαρακτήρα Τζον Μίλτον "το Χόλιγουντ είναι γεμάτο εγκληματίες των οποίων η καριέρα ανθίζει" και σχολίασε ότι δύο δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του Scream 3 αυτή η ατάκα ακούγεται σαν να να σου κλείνει το μάτι αλλά πολύ περισσότερο ακούγεται σαν προειδοποίηση από το παρελθόν. H Φρέιζερ επισήμανε εντόνως την έλλειψη εξερεύνησης όλων αυτών των θεμάτων, δηλώνοντας ότι "η ταινία θα μπορούσε να ρίξει μια συναρπαστική ματιά στα εγκλήματα αυτής της βιομηχανίας και τη σύνδεση που έχει το είδος του τρόμου με το θέμα του σεξ".
Σατιρικό ύφος
Για άλλη μια φορά, και το τρίτο μέρος της σειράς σατιρίζει τις ταινίες τρόμου αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται στο Χόλιγουντ και εστιάζει την δράση στα γυρίσματα του Stab 3, της ταινίας δηλαδή που είναι εμπνευσμένη από γεγονότα της τριλογίας, δηλαδή της ταινίας μέσα στην ταινία. Παραδείγματος χάριν οι ηθοποιοί Πάρκερ Πόουζι και Ματ Κίσλαρ παίζουν τους χαρακτήρες Τζένιφερ Τζολί και Τομ Πρινζ βασισμένοι στους ήρωες Γκέιλ Γουέδερς και Ντιούι Ράιλι. Ο χαρακτήρας Τζένιφερ Τζολί είναι συνδυασμός των Τζένιφερ Άνιστον και Αντζελίνα Τζολί. Ενώ ο ήρωας Τομ Πρινζ είναι συνδυασμός των Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ και Τομ Κρουζ. Ο χαρακτήρας Σάρα Ντάρλινγκ της Τζένι Μακάρθι παραπονιέται ότι παίζει ένα ρηχό ρόλο που σκοτώνεται μετά από δύο σκηνές. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στη Σάρα στο Scream 3.
Soundtrack
To Scream 3: The Album αποτελεί το σάουντρακ της ταινίας. Κυκλοφόρησε στις 25 Ιανουαρίου 2000 και περιέχει 18 τραγούδια κυρίως από τη μέταλ μουσική σκηνή με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως System of a Down, Slipknot, Powerman 5000, Full Devil Jacket, Godsmack, Sevendust, Incubus, Static-X και Staind. Το τραγούδι "Red Right Hand" του Nick Cave and the Bad Seeds ακούγεται στην ταινία όπως και στις προηγούμενες ταινίες της σειράς. Ο Νικ Κέιβ έγραψε μια "συνέχεια" του τραγουδιού ειδικά για την ταινία, η εκδοχή της οποίας ακούγεται στους τίτλους τέλους. Επίσης, το μουσικό γκρουπ Creed έδωσε δύο τραγούδια στο σάουντρακ της ταινίας. Το πρώτο τραγούδι "What If" έγινε και βίντεο κλιπ και ο Ντέιβιντ Αρκέτ κάνει μια μικρή εμφάνιση. Το δεύτερο "Is This the End" γράφτηκε ειδικά για την ταινία και ακούγεται στους τίτλους τέλους.
Σπυρίδων Δημητρακόπουλος
Ο Σπυρίδων Δημητρακόπουλος ήταν Έλληνας πρωτοπόρος ηθοποιός σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών γνωστός με το ψευδώνυμο "Σπυριντιών", θεωρείται δε ο πρώτος Έλληνας κωμικός ηθοποιός.
Scream 3
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο 2000 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τρόμου σλάσερ Κατηγορία:Scream (σειρά ταινιών)
Σπυρίδων Δημητρακόπουλος
Ο Δημητρακόπουλος ήταν πληθωρικός και ως ηθοποιός του ελαφρού θεάτρου (βαριετέ). Το 1911 ίδρυσε την Αθήνη φιλμ γυρίζοντας συνολικά τέσσερις (4) κωμικές ταινίες μικρού μήκους όλες σε σκηνοθεσία Φιλίπο Μαρτέλι. Το 1911 λοιπόν γύρισε την πρώτη του κωμική ταινία, χωρίς ήχο,, Κβο Βάντις Σπυριντιών, για να ακολουθήσουν οι Ο Σπυριντιών χαμαιλέων ο Ο Σπυριντιών μπέμπης[ και το 1914 Οι δυο τυχεροί. Από τις ταινίες αυτές η ταινία Ο Σπυριντιών μπέμπης παίχτηκε με επιτυχία και στη Γερμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Μάι αλ-Κάιλα
Η Μάι αλ-Κάιλα (مي الكيلة, γεννημένη 8 Απριλίου 1955) είναι Παλαιστίνια γιατρός, διπλωμάτης και πολιτικός, και η πρώτη γυναίκα Υπουργός Υγείας της Παλαιστίνης. Κατέχει διδακτορικό (PhD) στη Δημόσια Υγεία και στη Διοίκηση Υγείας. Διετέλεσε Πρόεδρος του Παλαιστινιακού Ιατρικού Συμβουλίου υπό την ιδιότητά της ως Υπουργός Υγείας.
Εκπαίδευση
Η Μάι Σαλέμ Χάνα αλ-Κάιλα γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ στις 8 Απριλίου 1955. Έλαβε τη βασική και προκαταρκτική της εκπαίδευση στα σχολεία της Μπιρζέιτ και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο Ιδιωτικό Κολέγιο της Ραμάλα. Σπούδασε νοσηλευτική στο Νοσοκομείο Αουγκούστα Βικτώρια στην Ιερουσαλήμ και ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας στην Ισπανία, όπου και απέκτησε το πτυχίο της ως ιατρός. Έπειτα, ειδικεύτηκε στο πεδίο της μαιευτικής και γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, από όπου έλαβε το μεταπτυχιακό της. Απέκτησε το διδακτορικό της (PhD) πάνω στη Δημόσια Υγεία και Επιδημιολογία από το Πανεπιστήμιο της Χιλής.
Καριέρα
Η αλ-Κάιλα εργάστηκε ως ιατρός στο Νοσοκομείο Ερυθρής Ημισελήνου (Red Crescent Hospital) της Παλαιστίνης πάνω στο πρόγραμμα Μαιευτικής και Γυναικολογίας. Έχει προωθήσει θέσεις εργασίας δουλεύοντας ως λέκτορας στο Τμήμα Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Al-Quds και ως επικεφαλής στο Πρόγραμμα Μητρότητας και Παιδικής Ηλικίας του Οργανισμού Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες της Παλαιστίνης στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA).
Το 1994, η αλ-Κάιλα διορίστηκε στην παλαιστινιακή αντιπροσωπεία για να συμμετάσχει στην Παγκόσμια Διάσκεψη για Γυναίκες, 1995 στο Πεκίνο, στην Κίνα.
Στις 31 Οκτωβρίου 2005, διορίστηκε Πρέσβειρα του Κράτους της Παλαιστίνης στη Χιλή, θέση που διατήρησε μέχρι την 1η Οκτωβρίου 2013, οπότε και διορίστηκε Πρέσβειρα του Κράτους της Παλαιστίνης στην Ιταλία. Στις 4 Δεκεμβρίου 2016, κέρδισε τις εκλογές του Παλαιστινιακού Επαναστατικού Συμβουλίου, οι οποίες διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του δέκατου έβδομου συμβουλίου της Φατάχ, και έγινε μέλος του.
Στις 13 Απριλίου 2019, η αλ-Κάιλα έδωσε τον συνταγματικό όρκο ενώπιον του Προέδρου του Κράτους της Παλαιστίνης, Μαχμούντ Αμπάς, ως Υπουργός Υγείας εντός της κυβέρνησης του Μοχάμαντ Σταγιέχ.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 2017, η αλ-Κάιλα βραβεύτηκε με χρυσό μετάλλιο από τη Νορμανδική Ακαδημία σε συνεργασία με την Ιταλική Πολεμική Αεροπορία, για τη δράση της ως ακτιβίστρια και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ
Left 4 Dead
Το Left 4 Dead είναι ένα παιχνίδι τρόμου - επιβίωσης για πολλούς παίκτες του 2008 που αναπτύχθηκε από τη Valve South και δημοσιεύθηκε από τη Valve. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μηχανή κώδικα της Valve και είναι διαθέσιμο για Microsoft Windows, Xbox 360 και Mac OS X. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ολοκληρώθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2008 και δύο εκδόσεις κυκλοφόρησαν ψηφιακά: Μια ψηφιακή έκδοση με δυνατότητα λήψης, που κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 2008, και μια ψηφιακή έκδοση δίσκου λιανικής πώλησης, με ημερομηνία κυκλοφορίας που καθορίστηκε για την κάθε περιοχή. Η ψηφιακή έκδοση δίσκων λιανικής κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία στις 18 Νοεμβρίου 2008 και στην Ευρώπη στις 21 Νοεμβρίου 2008.
Μετά από ένα ξέσπασμα ζόμπι στην Ανατολική Ακτή ,το παιχνίδι βάζει τους τέσσερις πρωταγωνιστές του - που ονομάζονται "Survivors"- ενάντια στις ορδές των μολυσμένων. Υπάρχουν τέσσερις τρόποι παιχνιδιού: 1) ένας τρόπος ενός παίκτη στον οποίο οι συμμαχικοί χαρακτήρες ελέγχονται από την τεχνητή νοημοσύνη, 2) μια λειτουργία εκστρατείας τεσσάρων παικτών, συνεργασίας, 3) μια λειτουργία οκτώ παικτών σε απευθείας σύνδεση όπου ο καθένας είναι μόνος εναντίων των υπόλοιπων παικτών και 4) μια λειτουργία επιβίωσης τεσσάρων παικτών. Σε όλες τις λειτουργίες, μια τεχνητή νοημοσύνη (AI), που ονομάζεται "Διευθυντής", ελέγχει το ρυθμό επιπέδου και τις τοποθετήσεις στοιχείων, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια δυναμική εμπειρία και να αυξήσει την αξία επανάληψης.
Το Left 4 Dead έτυχε μεγάλης υποδοχής από τα μέσα ενημέρωσης της βιομηχανίας κατά την κυκλοφορία του, με επαίνους για την αξία επανάληψης, την εστίαση στο συνεργατικό παιχνίδι και την κινηματογραφική εμπειρία. Αρκετές επικρίσεις είχαν ως στόχο την επιλογή περιορισμένου επιπέδου και την έλλειψη αφήγησης. Το παιχνίδι έχει κερδίσει αρκετά βραβεία έκδοσης, καθώς και διακρίσεις από την Academy of Interactive Arts & Sciences και British Academy of Film and Television Arts. Όπως έγινε με την Taem Fortress 2,η Valve συμπλήρωσε το παιχνίδι με δωρεάν περιεχόμενο με δυνατότητα λήψης. Το πρώτο, που ονομάζεται "Πακέτο Επιβίωσης" ( Survival Pack ), κυκλοφόρησε στις 21 Απριλίου 2009. Το δεύτερο κομμάτι του DLC χρεώθηκε στο Xbox Live και ήρθε με τη μορφή μιας νέας καμπάνιας με τίτλο "Crash Course", που κυκλοφόρησε τόσο για τον υπολογιστή όσο και για το Xbox 360 στις 29 Σεπτεμβρίου 2009. Το Left 4 Dead κυκλοφόρησε για το Mac στις 28 Οκτωβρίου 2010.
Η δημοτικότητα του παιχνιδιού οδήγησε στην ανάπτυξη μιας συνέχειας του Left 4 Dead, το
Left 4 Dead 2, η οποία κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 2009. Ένας νέος χάρτης τόσο για το Left 4 Dead όσο και για το Left 4 Dead 2, που ονομάζεται "The Sacrifice", κυκλοφόρησε στις 5 Οκτωβρίου 2010. Τον Ιούλιο του 2012, όλες οι καμπάνιες Left 4 Dead μεταφέρθηκαν στο Left 4 Dead 2, με υποστήριξη πολλαπλών παικτών μεταξύ των εκδόσεων Windows και Mac του παιχνιδιού.
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2008
Αμπού (Αζερμπαϊτζάν)
Το Αμπού είναι χωριό και δήμος της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 791 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Αμπού, Οσναγακιουτσέ, και Ξελφεκιουτσέ.
Όλγα Νικολάεβνα Σολόμινα
Η Όλγα Νικολάεβνα Σολόμινα (γεννημένη στις 21 Δεκεμβρίου 1956, Μόσχα) είναι Ρωσίδα Παγετωνολόγος και Παλαιοκλιματολόγος, ειδικός στον τομέα της ποσοτικής ανακατασκευής του κλίματος υψηλής ανάλυσης, Μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών (2003), Διευθύνουσα του Ινστιτούτου Γεωγραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών (από το 2015), Διδάκτωρ γεωγραφίας, Professor.
Βιογραφία
Η Όλγα Σολόμινα γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1956 στη Μόσχα.
Το 1981 αποφοίτησε από το βραδινό τμήμα της Σχολής Ιστορίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας.
Το 1987 υπερασπίστηκε τη διδακτορική διατριβή και το 1998 τη μετα-διδακτορική διατριβή.
Από το 1977 εργάζεται στο Τμήμα Παγετωνολογίας του Ινστιτούτου Γεωγραφίας της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ (Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1991).
Από το 2015 - Διευθύνουσα του Ινστιτούτου Γεωγραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Επανεξελέγη για δεύτερη θητεία το 2020.
Από το 2003 - μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, στο Τμήμα Ωκεανολογίας, Φυσικής της Ατμόσφαιρας και Γεωγραφίας.
Από το 2014 - καθηγήτρια στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Τομσκ.
Από το 2019 - Επιστημονική Διευθύνουσα της Σχολής Γεωγραφίας και Τεχνολογιών Γεωπληροφορικής της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών του Εθνικού Πανεπιστημίου Ερευνών.
Από το 2020 - Μέλος του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας.
Είναι κύριος συγγραφέας του 4ου και 5ου  Εκθέσεων Αξιολόγησης της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC).
Ερευνητικά ενδιαφέροντα: παλαιοκλιματολογία, κινήσεις των παγετώνων στο Ολοκαίνιο, ανάλυση δακτυλίων των δέντρων, χρονολόγηση λιθώνων (moraine), ανακατασκευή φυσικών καταστροφικών διαδικασιών στα όρη.
Οι περιοχές εργασίας καλύπτουν τον Καύκασο, την Τιέν Σαν, το Αλτάι, την Κριμαία, το Ουράλ, την Άπω Ανατολή, την Αρκτική και την Ανταρκτική, τη Ρωσική πεδιάδα.
Βραβεία και διακρίσεις
Στην Όλγα Σολόμινα απονεμήθηκε:
Συμμετοχή σε οργανισμούς
Συμμετοχή σε επιστημονικές κοινότητες και συμβούλια εμπειρογνωμόνων:
Βιβλιογραφία
Συγγραφέας πάνω από 150 επιστημονικών εργασιών, μεταξύ των οποίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι γεωγράφοι Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες
Χιμπέρνιαν ΦΚ
Η Χιμπέρνιαν (αγγλικά: Hibernian) είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη του Εδιμβούργου στη Σκωτία και αγωνίζεται στην Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λίγκ. Ιδρύθηκε το 1875 απο Ιρλανδούς μετανάστες. Μαζί με την Χαρτς αποτελούν τους δύο κυριότερους εκπροσώπους του Εδιμβούργου στο ποδόσφαιρο της Σκωτίας και στα μεταξύ τους ντέρμπι υπάρχει μεγάλη αντιπαλότητα.
Τίτλοι
Η Χιμπέρνιαν έχει κατακτήσει 4 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σκωτίας, 3 φορές το Κύπελλο Σκωτίας και 3 φορές το Λίγκ καπ Σκωτίας.
Πρωτάθλημα Σκωτίας
Λίγκ Καπ Σκωτίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1875 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1875 Κατηγορία:Εδιμβούργο Κατηγορία:Χιμπέρνιαν ΦΚ Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς
Οσναγακιουτσέ
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Viva World Cup
Το Viva World Cup (Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου VIVA) είναι ένα διεθνές τουρνουά ποδοσφαίρου το οποίο διοργανώνεται από την ομοσπονδία Nouvelle Fédération-Board, της οποίας τα μέλη δεν είναι μέλη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FIFA). Η διοργάνωση αυτή έχει σχεδιαστεί να γίνεται κάθε δύο χρόνια.
Ιστορία
Το παλαιότερο προηγούμενο του Παγκόσμιο Κύπελλο VIVA ήταν το Εναλλακτικό Παγκόσμιο Κύπελλο (Alternative Worldwide Cup) του 1988 που έλαβε χώρα στην Ιορδανία.
Εγκαίνια
Τον Απρίλιο του 2005, η NF-Board ανακοίνωσε ότι η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου είχε επιλεγεί για να φιλοξενήσει την εναρκτήρια διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου VIVA, αφού φιλοξένησε με επιτυχία το 50ο Κύπελλο KTFF, μία διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε με σκοπό να γιορτάσει τα 50 χρόνια της Τουρκοκυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (KTFF), στο οποίο συμμετείχαν το συνδεδεμένο μέλος του NF-Board Λαπωνία και το Μη-ΦΙΦΑ Κόσοβο. Το NF-Board ήλπιζε ότι θα λάβουν μέρος δεκαέξι ομάδες, από τα μέλη της.
Αμφισβήτηση
Την άνοιξη του 2005, η νέα κυβέρνηση που εξελέγη στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ήταν πρόθυμη να προωθήσει τις σχέσεις της με τα άλλα έθνη. Το NF-Board υποστήριξε ότι η κυβέρνηση του Σογιέρ επέμεινε για τον περιορισμό σχετικά με το ποιες ομάδες θα μπορούσαν να λάβουν μέρος και ποιές όχι εξαιτίας πολιτικών επιχειρημάτων. Από την πλευρά της, η KTFF ισχυρίστηκε ότι το NF-Board είχε παράλογες οικονομικές απαιτήσεις.
Άμπλιανη
Με το όνομα Άμπλιανη αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αγκάθα Κρίστι
Η Άγκαθα Μαίρυ Κλαρίσσα Μίλλερ, Λαίδη Μάλλοουαν, ' (Agatha Mary Clarissa Miller, Lady Mallowan, 25 Σεπτεμβρίου 1890 – 12 Ιανουαρίου 1976), γνωστή κυρίως με το όνομα Αγκάθα Κρίστι, αν και η ορθή προφορά είναι η Άγκαθα Κρίστι' (Agatha Christie''), ήταν Αγγλίδα συγγραφέας η οποία ήταν γνωστή κυρίως για τα αστυνομικά έργα της -66 μυθιστορήματα και 14 συλλογές διηγημάτων. Έγραψε επίσης δύο αυτοβιογραφικά έργα, αισθηματικά μυθιστορήματα αλλά και θεατρικά, μεταξύ των οποίων το μακροβιότερο έργο στην ιστορία του σύγχρονου θεάτρου, την Ποντικοπαγίδα. Η δουλειά της στα έργα αυτά, στα οποία πρωταγωνιστούν οι ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό και Μις Μαρπλ, της έδωσε τον τίτλο της «Βασίλισσας του Εγκλήματος» και την έκανε έναν από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς στην εξέλιξη του λογοτεχνικού αυτού ρεύματος.
Γεννήθηκε στο Ντέβον και μεγάλωσε στο Άσφιλντ. Πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων, εργάστηκε ως βοηθός φαρμακοποιού στην αεροπορία, την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ίσως και για αυτό σε πολλά μυθιστορήματά της, τα δηλητήρια είχαν και εξέχουσα θέση στην πλοκή.
Παρόλο που οι Πουαρό και Μις Μαρπλ είναι από τους πιο γνωστούς ντετέκτιβ που επινόησε η Κρίστι, υπήρξαν κι άλλοι, όπως το ζευγάρι Τόμμυ και Τάππενς, που εμφανίζονται στο μυθιστόρημα Σύντροφοι στο Έγκλημα και Οι Άγγελοι δεν Φλυαρούν. Άλλοι ντετέκτιβ της Κρίστι, όπως ο Πάρκερ Πάιν και ο κύριος Χάρλεϋ Κουττίν, εμφανίστηκαν σε σύντομες ιστορίες, αλλά υπόλοιποι, όπως ο Αρχιεπιθεωρητής Τζαπ και η Αριάδνη Όλιβερ, συνόδευαν τους Πουαρό και Μαρπλ στα μυθιστορήματά τους. Το 1975 σκότωσε τους δύο αγαπημένους της ήρωες, τον Ηρακλή Πουαρό στο μυθιστόρημα Αυλαία: η τελευταία υπόθεση του Πουαρό και τη Μις Μαρπλ στο Ρετρό στην ομίχλη. Το τελευταίο της μυθιστόρημα με πρωταγωνιστές το ζεύγος Μπέρεσφορντ είχε τον τίτλο Η Πύλη του Πεπρωμένου και το έγραψε στα τέλη του 1973.
Εκτιμάται ότι τα βιβλία της έχουν πουλήσει 1 δισεκατομμύριο αντίτυπα στα αγγλικά, και ένα ακόμη δισεκατομμύριο σε 103 άλλες γλώσσες.
Από τις σκηνικές επιτυχίες της Άγκαθα Κρίστι μεγαλύτερη είναι The Mousetrap (Η ποντικοπαγίδα), που παιζόταν στο Λονδίνο από το 1952 μέχρι το 2012, και η θεατρική προσαρμογή του Ten Little Niggers (Δέκα μικροί νέγροι) το οποίο πλέον φέρει το όνομα And Then There Were None (Κι έπειτα δεν έμεινε κανένας). Βρίσκεται στη λίστα: Βιβλία με περισσότερα από 100 εκατομ. αντίτυπα.
Τα περισσότερα από τα βιβλία της έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο (μερικά μάλιστα πολλές φορές, όπως το Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές και το Έγκλημα στον Νείλο). Επίσης πολλά έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση, στο ράδιο και έχουν εμπνεύσει βιντεοπαιχνίδια και κόμικς.
Το 2007, ο Άγγλος συγγραφέας Μπράιαν Άλντις είπε ότι η Άγκαθα Κρίστι του είχε πει ότι έγραφε τα βιβλία της μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο και μετά αποφάσιζε ποιος χαρακτήρας ήταν λιγότερο πιθανό να εκληφθεί ως ύποπτος. Ακολούθως έκανε τις απαραίτητες αλλαγές στο κείμενο για να «ενοχοποιήσει» τον χαρακτήρα αυτό.
Περιοδικό Time
Σύμφωνα με το περιοδικό Time και την κριτικό λογοτεχνίας και επιμελήτρια της έκδοσης του βιβλίου Women Crime Writers: Eight Suspense Novels of the 1940s & 50s, Σάρα Γουάινμαν, τα 5 καλύτερα μυθιστορήματά της είναι:
Εφημερίδα The Guardian
Σύμφωνα με την αγγλική εφημερίδα The Guardian και τον έγκριτο μελετητή του έργου της, Τζον Κέραν, τα 10 καλύτερα μυθιστόρημά της είναι:
Σύμφωνα με την ίδια την Άγκαθα Κρίστι
Το 1972 η Άγκαθα Κρίστι, με αφορμή τη δημοσίευση της λίστας με τα 10 καλύτερα βιβλία της από τον Ιάπωνα μεταφραστή της, έγραψε και εκείνη τη δική της λίστα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ Κατηγορία:Βρετανοί αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς
Αλεξάντερ Ραζμπόροφ
Ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Ραζμπόροφ (Алекса́ндр Алекса́ндрович Разбо́ров, γεννηθείς στις 16 Φεβρουαρίου 1963), μερικές φορές γνωστός ως Σάσα Ραζμπόροφ, είναι Σοβιετικός και Ρώσος μαθηματικός και υπολογιστικός θεωρητικός. Είναι Καθηγητής Διακεκριμένης Υπηρεσίας Άντριου ΜακΛις στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Έρευνα
Το πιο γνωστό έργο του, από κοινού με τον Στίβεν Ρούντιτς, εισήγαγαν την έννοια των φυσικών αποδείξεων, μια τάξη στρατηγικών που χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν τα θεμελιώδη κάτω όρια στην υπολογιστική πολυπλοκότητα. Ειδικότερα, ο Ραζμπόροφ και ο Ρούντιτς έδειξαν ότι, κάτω από την υπόθεση ότι ορισμένων ειδών μονόδρομων συναρτήσεων υπάρχουν τέτοιες αποδείξεις που δεν μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα P=NP, έτσι θα απαιτηθούν νέες τεχνικές για να λύσουν αυτό το ζήτημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί
Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1871
Η Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1871 (ή «Υπουργείον Ζαΐμη») - (Οκτώβριος - Δεκέμβριος 1871) διοίκησε την Ελλάδα για δύο περίπου μήνες, αμέσως μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Κουμουνδούρου. Στις 25 Οκτωβρίου 1871, στην Βουλή διενεργήθηκαν, εκλογές για την ανάδειξη του Προέδρου της γ' συνόδου της Γ' κοινοβουλευτικής περιόδου, ο υποψήφιος του Κουμουνδούρου, Ευθύμιος Κεχαγιάς, έλαβε μόνο 48 ψήφους, έναντι των 78 ψήφων, του ζαϊμικού υποψηφίου, Δημήτριου Χατζίσκου.
Η κυβέρνηση Ζαΐμη βασισμένη σε μια ασθενέστατη και τυχαία συγκεντρωμένη πλειοψηφία δεν κατόρθωσε να μακροημερεύσει.
Παραπομπές
1871 10 Κατηγορία:1871
Σίγιοφ
Το Σίγιοφ (επίσης, Σιλόφ και Σιόφ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.120 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Σίγιοφ, Ξελφεχονού και Ακουσαπεστέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου - Βιβλίο 2: Γη
Ο δεύτερος κύκλος (Βιβλίο 2: Γη) του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής είναι αμερικάνικη σειρά κινουμένων σχεδίων του τηλεοπτικού καναλιού Nickelodeon, η οποία προέβαλε τα 20 επεισόδια της σειράς από τις 17 Μαρτίου 2006 μέχρι τις 1 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου. Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Μάικλ Τάντε ΝτιΜάρτινο, τον Μπράιν Κονιέτζκο και στην οποία πρωταγωνιστούν ο Ζάχαρι Τάιλερ Άιζεν, η Μέι Ουίτμαν, ο Τζακ ΝτεΣένα, η Τζέσι Φλάουερ, ο Μάκο Ιβαμάτσου, η Γκρέι ΝτεΛάιλ και ο Ντάντε Μπάσκο.
Η σειρά αρχίζει με τον Άανγκ, το κύριο πρωταγωνιστή, και τους φίλους του, Κατάρα και Σόκκα, να κατευθύνονται στο Βασίλειο της Γης, για να βρουν ένα γαιοδαμαστή δάσκαλο, η οποία θα είναι η Τοφ. Ο Σόκκα βρίσκει μια πληροφορία, η οποία θα βοηθήσει να νικήσουν τον Άρχοντα της Φωτιάς, αλλά δε μπορούν να τη μεταφέρουν στον βασιλιά της Μπα-Σινγκ-Σε, καθώς ο ιπτάμενος βίσονας, Άππα, αιχμαλωτίζεται. Ο Άανγκ και οι φίλοι του τελικά φτάνουν στην Μπα-Σινγκ-Σε, στην πρωτεύουσα του Βασιλείου της Γης, αλλά εκεί η Αζούλα, η πριγκίπισσα του Έθνους της Φωτιάς, παραλίγο να σκοτώσει τον Άανγκ χάρη στους κεραυνούς της.
Η δεύτερη σεζόν του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής είχε δεχτεί καλή κριτική: Αν και σε ιδέα, το Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής δεν αποτέλεσε έκπληξη, αλλά ως προς την εκτέλεση ήταν εξαιρετικό. Η δεύτερη σεζόν του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής έλαβε τα βραβεία "Best Character Animation in a Television Production" στα 34α Annie Awards και "Outstanding Individual Achievement in Animation" στα Βραβεία Έμμυ του 2007.
Από τις 23 Ιανουαρίου 2007 μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου 2007, η Nickelodeon κυκλοφόρησε 5 DVD, τα 4 από τα οποία έχουν 5 επεισόδια ενώ το 5ο όλα τα 20 επεισόδια. Όλα τα DVD εκδόθηκαν στην Περιοχή 1, δηλ. στις ΗΠΑ και στο Καναδά.
Αλλαγή ηθοποιών
Ο Μάκο Ιβαμάτσου, ο οποίος υποδείοταν τον Άιρο πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και τον αντικατέστησε ο Γκρεγκ Μπάλτουιν. Κατά τη διάρκεια του 15ου επεισοδίου, Ιστορίες της Μπα-Σιν-Κσε (αγγ. The Tale of Ba Sing Se), μόλις τελείωνει η ιστορία του Άιρο, εμφανίζεται η επιγραφή Προς μνήμη του Μάκου (αγγ. In Honor of Mako).
Κριτική
Στα 34α Annie Awards, ήταν υποψήφια για το βραβείο «Best Character Animation in a Television Production», για το επεισόδιο Τυφλός ληστής (6ο επεισόδιο) και για το βραβείο «Best Directing in an Animated Television Production», για το επεισόδιο Η πολιορκία (13ο επεισόδιο). Το 2007, στα Βραβεία Έμμυ, η σειρά ήταν υποψήφια για το βραβείο «Outstanding Animated Program», για το επεισόδια Η πόλη των τείχων και των μυστικών (14ο επεισόδιο), αλλά δεν τα κατάφερε. Αλλά, η σειρά έλαβε το βραβείο "Outstanding Individual Achievement in Animation", για το επεισόδιο Λίμνη Λαογκάι (17ο επεισόδιο). .
Σε DVD
Η Nickelodeon άρχισε να προβάλει τα DVD για τον 2ο κύκλο της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου από τις 23 Ιανουαρίου 2007. Τα πρώτα 5 είχαν 4 επεισόδια το καθένα. Το τελικό DVD σετ ήταν το "Complete Book 2 Box Set", το οποίο περιλαμβάνει 5 δίσκους με όλα τα επεισόδια της σειράς, καθώς και ένας δίσκος-έκπληξη. Στην Περιοχή 2, δηλ. στην Ευρώπη, τα DVD κυκλοφόρησαν στις 20 Ιουλίου 2009.
Σε βιντεοπαιχνίδια
Στον δεύτερο κύκλο της σειράς Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου βασίζεται το βιντεοπαιχνίδι Avatar: The Last Airbender – The Burning Earth, το οποίο κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου 2007.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Καλωδιακό πλοίο
thumb|right|280px|Το ελληνικό καλωδιακό πλοίο «Θαλής ο Μιλήσιος» Καλωδιακό πλοίο ή απλά καλωδιακό (cable ship) χαρακτηρίζεται κάθε πλοίο ειδικής απασχόλησης όπως συνηθίζεται να λέγεται, που φέρει ανάλογο τεχνικό εξοπλισμό για πόντιση υποβρύχιων καλωδίων (cable bedding) προς εξυπηρέτηση επικοινωνιακών σκοπών, όπως τηλεγραφικά ή τηλεφωνικά καλώδια. Επίσης με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζονται και πλοία που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και την συντήρηση ή επισκευή ποντισμένων καλωδίων.
Τέτοια πλοία συνήθως είναι κρατικά και λιγότερο ιδιωτικά (εμπορικά). Φέρουν στη πλώρη ή στη πρύμνη ειδική κατασκευή προβόλων δια των οποίων διέρχεται ο καλωδιακός τροχός από τον οποίο αργά - αργά ξετυλίγεται και ποντίζεται το καλώδιο. Εναλλακτικά, ο τροχός παραμένει στο κύτος/αμπάρι και με ειδικούς τρόχιλους το καλώδιο οδηγείται στη πλώρη, ή στη πρύμνη, όπου και ποντίζεται, με μεγαλύτερους όμως κινδύνους φθοράς λόγω κάμψεων. Τα δε πλοία συντήρησης υποβρυχίων καλωδίων, φέρουν συνήθως πλευρική κατασκευή με τρόχιλους δια των οποίων διέρχεται το υποβρύχιο καλώδιο ανελκυόμενο και ποντιζόμενο (όπως το ύφασμα στη ραπτομηχανή).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοηθητικά πλοία
Χιλιοστόμετρο
Το χιλιοστόμετρο αποτελεί μονάδα μήκους ίση με το χιλιοστό του μέτρου (0,001 μέτρα). Λέγεται και χιλιοστό του μέτρου. Η διεθνής συντομογραφία του χιλιοστόμετρου είναι το mm, (προφέρεται μιλιμέτρ, από το γαλλικό millimètre), ενώ στα ελληνικά η συντομογραφία του γράφεται ως χλστ.
Κατηγορία:Μονάδες μήκους
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023
Η Ελλάδα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023, που διεξήχθη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, με 22 αθλητές, 10 άνδρες και 12 γυναίκες.
Παραπομπές
Ελλάδα
Ακουσαπεστέ
Το Ακουσαπεστέ (επίσης, Ακουσαπέστε και Αγκοσαπεστά) είναι χωριό της επαρχίας Λερίκ Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σίγιοφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Δημήτριος Σταύρου (μεταφραστής)
Ο Δημήτριος Σταύρου (1899-1973) είναι μεταφραστής αγγλόφωνων κυρίως συγγραφέων. Είναι αδελφός του φιλολόγου, ποιητή και μεταφραστή Θρασύβουλου Σταύρου.
Εξέδωσε τα έργα Άγγλοι λυρικοί (1944), Σύγχρονοι αμερικανοί και άγγλοι λυρικοί (1946), Νέγροι ποιητές (1966), Δύο έγχρωμοι ποιητές (1970). Μετέφρασε Ιγκόρ Γκουζένκο (1954) και πολλά θεατρικά του Τζων Μίλιγκτον (1934-1970). Μεταφράσεις του υπάρχουν στα περιοδικά Κύκλος και Νέα Εστία.
Πέθανε στην Αθήνα σε ηλικία 74 ετών. Η σύζυγός του Τατιάνα, το γένος Αδαμαντιάδου (παντρεύτηκαν το 1929), ήταν συγγραφέας.
Σταυρου, Δημητρι
Κεσάι Νότε
Ο Κεσάι Χέζα Νότε (Kessai Hesa Note, 7 Αυγούστου 1950-) είναι πολιτικός από τις νήσους Μάρσαλ. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από το 2000 ως το 2008.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αϊλινγκλάπλαπ το 1950. Είναι μέλος του Ηνωμένου Δημοκρατικού Κόμματος και εξελέγη πρόεδρος το 2000 από το Κοινοβούλιο. Επανεξελέγη τον Ιανουάριο του 2004, με 20 ψήφους έναντι 9 για τον Τζάστιν ντεΜπραμ (Justin deBrum).
Στις 7 Ιανουαρίου του 2008 στην ψηφοφορία του Κοινοβουλίου για πρόεδρο ήρθε 2ος με 15 ψήφους και τον διαδέχθηκε στην προεδρία της χώρας ο Λιτόκουα Τομέινγκ, ο οποίος στην ίδια ψηφοφορία έλαβε 18 ψήφους.
Το 2016 στην βραχύβια κυβέρνηση του Κάστεν Νέμρα, ο Νότε έγινε υπουργός Εξωτερικών.
Παραπομπές
Νοτε Κεσαι
Χαλβαντζαίικα Φθιώτιδας
Τα Χαλβαντζαίικα είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 40 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Χαλβαντζαίικα βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Καλλίδρομο, νότια του Ασωπού ποταμού και σε απόσταση 14 χλμ. Ν.-ΝΑ. της Λαμίας. Αποτελούν τη νότια συνέχεια της Κάτω Δαμάστας, ενώ δυτικά τους είναι η Άνω Δαμάστα. Νότια και ανατολικά του χωριού περνά η ΕΟ Λιβαδειάς - Λαμίας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται πρώτη φορά το 1961 να απογράφονται στην τότε κοινότητα Δαμάστας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Άνω Δαμάστα, την Κάτω Δαμάστα και τη Μονή Γενεσίου Θεοτόκου Δαμάστας αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Δαμάστας, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Γοργοποτάμου του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 57 κατοίκους, ενώ με αυτή του 2001 είχε 85.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Μουσειακή εκπαίδευση
Η Μουσειακή Εκπαίδευση είναι ένας καινούργιος θεσμός, ο οποίος φιλοδοξεί να δράσει στο χώρο της εκπαίδευσης. Στην Κύπρο ο θεσμός αυτός εμφανίστηκε εδώ και 25 χρόνια. Στην ουσία όμως μπορούμε να μιλούμε για μουσειακή εκπαίδευση στο δημοτικό σχολείο από τη δεκαετία του '90. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ: Αξίζει να γνωρίζουμε, ότι καθοριστική περίοδος για τα μουσεία υπήρξε η περίοδος από τα τέλη του 18ου αιώνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα, όπου είχαμε το μετασχηματισμό των μουσείων από ιδιωτικά ιδρύματα σε εθνικά ιδρύματα. Από τότε τα μουσεία ανήκουν στο έθνος, προστατεύουν την εθνική κληρονομιά του κάθε πολιτισμού και κατ' επέκταση καλλιεργούν την εθνική μνήμη των ανθρώπων. Από τα μέσα του 20ου αιώνα δημιουργήθηκαν νέα πλαίσια για τα μουσεία. Τα σύγχρονα πλέον μουσεία αρχίζουν να θεωρούνται χώροι καλλιέργειας της εθνικής παιδείας, χώροι μάθησης και απόκτησης γνώσεων με βασικό σκοπό την ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό τους.
Ο ρόλος του μουσείου είναι η συλλογή, η συντήρηση, η μελέτη και η έκθεση υλικών μαρτυριών. Πέρα από όλα αυτά, ο ευρύς κοινωνικός ρόλος του μουσείου έχει να κάνει με επιστημονικούς, εκπαιδευτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς. Τα σύγχρονα μουσεία αποτελούν χώρους συνάντησης, διαλόγου και επικοινωνίας διαφόρων και διαφορετικών κοινωνιών και πολιτισμικών κόσμων, γι' αυτό η φυσιογνωμία τους διαμορφώνεται πάντοτε ανάλογα με την επικοινωνιακή πολιτική που ασκούν. Στις μέρες μας έχει δοθεί έμφαση στη μουσειακή εκπαίδευση με το Υ.Π. να ενθαρρύνει μέσα από τα Ν.Α.Π. τους εκπαιδευτικούς στη χρήση του μουσείου κατά τη διδασκαλία των κοινωνικών θεμάτων και συγκεκριμένα του μαθήματος της Ιστορίας. ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ! Βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων μουσείων είναι η ανάπτυξη συνειδητής επικοινωνιακής πολιτικής που αποσκοπεί στη μετάδοση πληροφοριών, μηνυμάτων και εμπειριών με σαφή αποτελέσματα και ευχάριστο τρόπο. Από το "ευρύ" λοιπόν κοινό έχουμε περάσει στον "ενεργό" επισκέπτη και πλέον οι επισκέπτες αντιμετωπίζονται ως άτομα με τις ιδιαίτερές τους ανάγκες, τις μαθησιακές τους προτιμήσεις, τις κοινωνικές και τις πνευματικές τους ιδέες και προκαταλήψεις. Στην εποχή μας και ιδιαίτερα από τη δεκαετία του ΄60 και μετά, το μουσείο άρχισε να συνδέεται με προσδοκίες εκπαιδευτικής φύσεως και καλείται να παίξει ενεργό ρόλο στην αγωγή και εκπαίδευση του πληθυσμού. Όσον αφορά τον τομέα της εκπαίδευσης, στόχος της μουσειακής εκπαίδευσης είναι η προσπάθεια προσέλκυσης των παιδιών της σχολικής ηλικίας με την ανάπτυξη εκπαιδευτικών τμημάτων στα μουσεία. Τα μουσεία μπορούν να είναι παράλληλα εκπαιδευτικά συστήματα ανοικτά για όλους και να αποτελούν ταυτόχρονα έναν καλό συνεργάτη του σχολείου.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΕΙΑΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ! Οι οπαδοί της μουσειακής εκπαίδευσης βλέπουν σε αυτήν ένα δυναμικό φορέα εκπαιδευτικής φύσεως. Υποστηρίζουν ότι το μουσείο προσφέρεται για σφαιρική - διαθεματική προσέγγιση της γνώσης, γεγονός που αποτελεί και αίτημα των Ν.Α.Π. Παράλληλα θεωρούν ότι το μουσείο μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας, στη δημιουργία του αυριανού ενεργού πολίτη και στην οικοδόμηση της κριτικής του γνώσης. Έρευνες που έγιναν στον τομέα αυτό παρατήρησαν ότι η συμπεριφορά των μαθητών στα μουσεία δείχνει ότι ενθαρρύνεται η συμμετοχή ακόμα και των πιο αδύνατων μαθητών λόγω  απουσίας της πίεσης της βαθμολογίας ή της υψηλής επίδοσης. Παράλληλα τονίζουν ότι η μουσειακή εκπαίδευση συμβάλλει στη διαπολιτισμική εκπαίδευση, αφού σου δίνει τη δυνατότητα να σεβαστείς και να εκτιμήσεις τον πλούτο των άλλων πολιτισμών. Οι εκπαιδευτικές δράσεις του σύγχρονου μουσείου περιλαμβάνουν δραστηριότητες εντός και εκτός του μουσειακού χώρου, όπως για παράδειγμα οι εκθέσεις, τα εκπαιδευτικά προγράμματα, οι διαλέξεις, οι ξεναγήσεις ή ακόμη και η δραματοποίηση.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Η ΜΟΥΣΕΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ! Ενώ ο θεσμός των εκπαιδευτικών προγραμμάτων στο μουσείο μπορεί να συμβάλει θετικά από θεματικής και διδακτικής άποψης, εμφανίζεται να αδυνατεί να διαχειριστεί τη σχολική γνώση και την προσέγγισή της. Οι δημιουργοί των εκπαιδευτικών προγραμμάτων μπορεί να γνωρίζουν πολύ καλά τα εκθέματα των μουσειακών τους χώρων, αλλά δεν είναι εξοικειωμένοι με τις αρχές της παιδαγωγικής και της διδακτικής. Επιπλέον υπάρχει απουσία ταύτισης του μουσείου με το σχολείο σε σημαντικά ζητήματα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Τι εννοούμε με αυτό; Η σχέση σχολείου - μουσείου δεν διαπνέεται ακόμα από την αμοιβαία συνεργασία. Για το λόγο αυτό, οι προϋποθέσεις της λειτουργίας των εκπαιδευτικών προγραμμάτων πρέπει να μελετηθούν περαιτέρω και να ερευνηθούν και άλλες ενότητες και θεωρητικά και εμπειρικά. Θέματα προς διερεύνηση θα μπορούσαν να αποτελούν μια μεθοδολογία σχεδιασμού εκπαιδευτικών προγραμμάτων θεμελιωμένη στην παιδαγωγική, μια μεθοδολογία αξιολόγησης των εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Επίσης υπάρχει έλλειψη ενδιαφέροντος από τους εκπαιδευτικούς κατά την επίσκεψή τους σε μουσεία.
Φλαβανόνη
300px|δεξιά|μικρογραφία| Ο γενικός χημικός σκελετός της φλαβανόνης (στο σχήμα με διάφορους [[εντοπιστές).]] Οι φλαβονόνες, ένας τύπος φλαβονοειδών, είναι ορισμένες αρωματικές άχρωμες κετόνες που προέρχονται από τη φλαβόνη, οι οποίες ανευρίσκονται συχνά στα φυτά, ως γλυκοζίτες.
Μεταβολισμός
Το ένζυμο που ονομάζεται, ισομεράση χαλκόνης, χρησιμοποιεί μια ένωση που ομοιάζει με χαλκόνη (δηλ. ένα χαλκονοειδές) για να παράγει τη φλαβανόνη.
Σύνθεση
Υπάρχουν πολλές συνθετικές μέθοδοι για την εναντιοεκλεκτική χημική και βιοχημική σύνθεση φλαβανόνων και συναφών ενώσεων.
Άμπλιανη Ευρυτανίας
Η Άμπλιανη είναι οικισμός του Νομού Ευρυτανίας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Σταυροπήγιο, ενώ το 1984 μετονομάστηκε ξανά σε Άμπλιανη. Απέχει 62 χλμ. από το Καρπενήσι.
Βρίσκεται στα νότια του νομού και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.220 μέτρων. Ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Δομνίστας) και απέχει περίπου 31 χιλιόμετρα από το Κρίκελλο. Η Άμπλιανη είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 37,580 χμ² (2011).
Πληθυσμός
Το τοπωνύμιο «Σταυροπήγιο» αναφέρεται σε σταυροπηγιακή μονή, η οποία υπήρχε στην περιοχή κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Το σλαβικής προέλευσης όνομα «Άμπλιανη» οφείλεται στους πολλούς αμπλάδες (μικρές πηγές με πολύ νερό) της περιοχής. Πριν την Επανάσταση του 1821, η Άμπλιανη ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της Ευρυτανίας μετά το Καρπενήσι. Στην Κατοχή οι κάτοικοι του χωριού πήραν ενεργά μέρος στην Αντίσταση, πληρώνοντας και τις ανάλογες συνέπειες, καθώς οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό. Ο πληθυσμός της, κατά την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 13 κατοίκους, εκ των οποίων οι μόνιμοι τη χειμερινή περίοδο είναι ακόμη λιγότεροι. Η Άμπλιανη είναι γνωστή για τα υφαντά και τις παραδοσιακές φορεσιές των γυναικών.
Αξιοσημείωτος είναι ο παραδοσιακός χορός «Στέγκος», ο οποίος χορεύεται στην ομώνυμη τοποθεσία του χωριού την παραμονή του πανηγυριού της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου). Αξιοθέατες είναι επίσης οι εκκλησίες που βρίσκονται μέσα και γύρω από την Άμπλιανη, με κυριότερες την Αγία Παρασκευή (1867), τον Άγιο Νικόλαο, την Αγία Σωτήρα (στο νεκροταφείο), τον Άγιο Ιωάννη και τον προφήτη Ηλία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας Κατηγορία:Κράβαρα
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1815 – 14 Απριλίου 1891) ήταν Έλληνας ιστορικός που χαρακτηρίζεται από τους σύγχρονους ιστορικούς ως ο «πατέρας» της ελληνικής ιστοριογραφίας. Είναι ο θεμελιωτής της αντίληψης της ιστορικής συνέχειας της Ελλάδας από την αρχαιότητα έως σήμερα, αφού καθιέρωσε στην διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών την τριμερή διαίρεση της ελληνικής ιστορίας (αρχαία, μεσαιωνική και νέα) και επιδίωξε να αναιρέσει τις κυρίαρχες εκείνη την εποχή απόψεις ότι η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν περίοδος παρακμής και εκφυλισμού, που δεν αναγνωριζόταν ως τμήμα της ελληνικής ιστορίας. Πιστεύεται ότι έθεσε τις βάσεις για τη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας της νεοελληνικής κοινωνίας.
Νεανικά χρόνια
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γεννήθηκε το 1815 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Δημητρίου Παπαρρηγόπουλου, τραπεζίτη από τη Βυτίνα και προκρίτου της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολη, και της Ταρσίας Νικοκλή. Με την έκρηξη της επανάστασης του 1821 οι Τούρκοι θανάτωσαν τον πατέρα του, τον αδερφό του Μιχαήλ, τον θείο του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο και τον γαμπρό του πατέρα του, Δημήτριο Σκαναβή), ενώ δήμευσαν και ολόκληρη την περιουσία του. Ύστερα από αυτά τα τραγικά γεγονότα η μητέρα του, Ταρσία Νικοκλή, κατέφυγε στην Οδησσό μαζί με τα οκτώ παιδιά της. Εκεί ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος σπούδασε ως υπότροφος του Τσάρου στο γαλλικό Λύκειο «Ρισελιέ» μέχρι το 1830, οπότε η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο. Ο ίδιος παρακολουθούσε μαθήματα στην κεντρική σχολή της Αίγινας με δάσκαλο τον Γεώργιο Γεννάδιο, αλλά τελικά δεν κατάφερε να αποφοιτήσει. Παρ' όλο που γνώριζε αρκετές ξένες γλώσσες (γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά) και μελετούσε πολύ, δεν ολοκλήρωσε ποτέ καμία βαθμίδα της εκπαίδευσης, γεγονός που έγινε αιτία να μη διοριστεί στο Πανεπιστήμιο. Βαθύτερη αιτία του αποκλεισμού του ήταν ότι ήταν "ετερόχθων", δηλ. από επαρχίες που δε συμπεριλήφθηκαν στο νεοπαγές ελληνικό κράτος. Ο στρατηγός Μακρυγιάννης είχε υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια τον διορισμό στο Δημόσιο αποκλειστικά των αυτοχθόνων, μόνον όσων προέρχονταν δηλαδή από τις απελευθερωμένες περιοχές. «Αν δεν φάγομεν εμείς ας πάει κατά διαβόλου η ελευθερία» φέρεται να είπε σε συνεδρίαση της εθνοσυνέλευσης.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 1833 διορίσθηκε υπάλληλος στο υπουργείο Δικαιοσύνης, φθάνοντας στο βαθμό του διευθυντή. Το 1845 απολύθηκε από το υπουργείο σύμφωνα με το ψήφισμα της Α΄ Εθνικής Συνέλευσης σχετικά με τους ετερόχθονες. Το ίδιο έτος διορίστηκε καθηγητής ιστορίας στο Γυμνάσιο των Αθηνών, ύστερα από την δυσμενή μετάθεση του Γ. Γ. Παππαδόπουλου, με τον οποίο είχε στο παρελθόν δημόσιες διαφωνίες για ιστορικά θέματα. Το 1848 απορρίφθηκε η αίτησή του για να προσληφθεί ως υφηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στο πανεπιστήμιο, λόγω έλλειψης πανεπιστημιακού πτυχίου και διδακτορικού. Το πανεπιστήμιο του Μονάχου τον ανακήρυξε διδάκτορα in absentia, στις 10 Δεκεμβρίου του 1849 όταν ο Παπαρρηγόπουλος υπέγραψε ένα υπόμνημα, γραμμένο στα λατινικά, προς τη Φιλοσοφική Σχολή του Μονάχου, και ο Κωνσταντίνος Σχινάς το διαβίβασε στις 19 Ιανουαρίου του 1850. Στις 22 του ίδιου του μήνα του παρείχε το σχετικό δίπλωμα. Τον Μάρτιο του 1850 υποβάλλεται στη διαδικασία του δοκιμαστικού μαθήματος στη Νομική Σχολή χωρίς όμως να διορισθεί σε αυτή. Έγινε καθηγητής της Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή, στη θέση του Κωνσταντίνου Σχινά, όπου θα δίδασκε «την από των αρχαιοτέρων μέχρι των σημερινών χρόνων τύχην του ελληνικού έθνους». Ορίστηκε έκτακτος καθηγητής στις 6 Μαρτίου 1851. Στις 17 Φεβρουαρίου του 1856 προήχθη σε τακτικό καθηγητή. Το ακαδημαϊκό έτος 1861-1862 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1870 και 1871 διεκδίκησε την πρυτανεία χωρίς επιτυχία, τελικά όμως το 1872 κατάφερε να εκλεγεί πρύτανης. Το 1875 ορίστηκε επίτιμος καθηγητής του πανεπιστημίου της Οδησσού, ενώ το 1881 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας της Σερβίας. Μέχρι το 1864 συμμετείχε κάθε χρόνο στην κριτική επιτροπή των Ποιητικών Διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών και τις χρονιές 1858 και 1859 συνέταξε και την εισηγητική έκθεση της επιτροπής. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του εξελέγη επίτιμος πρόεδρος του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός». Το 1869 ίδρυσε μαζί με πληθώρα άλλων λογίων τον «Σύλλογο προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων». Τιμήθηκε για το έργο του από τη βασιλική οικογένεια της Ελλάδας, ενώ υπήρξε και δάσκαλος των βασιλοπαίδων.
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία το 1833, αρθρογραφώντας στην εφημερίδα «Τριπτόλεμος» του Ναυπλίου. Στα επόμενα χρόνια ο Παπαρρηγόπουλος έγινε εκδότης, για μικρό χρονικό διάστημα, σε δύο εφημερίδες, τις «Εθνική» (1847), εφημερίδα φιλική προς τον Ιωάννη Κωλέττη και «Έλλην» (1858-1860), δική του εφημερίδα με πολιτικό και φιλολογικό περιεχόμενο, η οποία υποστήριζε την πολιτική του Όθωνα. Εκεί δημοσίευσε και την μελέτη του σχετικά με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη. Ήταν συνιδρυτής και από το 1853 διευθυντής της γαλλόφωνης εφημερίδας « Spectateur de l'Orient », που ενημέρωνε τους ξένους για τα ελληνικά ζητήματα. Από το 1856 έως το 1858 ο Παπαρρηγόπουλος ήταν ανταποκριτής στην Αθήνα της ελληνικής εφημερίδας της Τεργέστης «Ημέρα» του Ιωάννη Σκυλίτση.
Οικογένεια
Το 1841 νυμφεύθηκε τη Μαρία Αφθονίδη, κόρη του Γεωργίου Αφθονίδη, αξιωματούχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μαζί της απέκτησε τρία παιδιά: τον Δημήτριο (1843), ποιητή και θεατρικό συγγραφέα, την Αγλαΐα (1849) και την Ελένη (1854). Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος είχε την ατυχία να βιώσει τον θάνατο του γιου του, Δημητρίου (1873), καθώς και τον θάνατο της κόρης του, Ελένης και της γυναίκας του (1890), αλλά και του αδελφού του, του Πέτρου, (1891).
Απεβίωσε στις 14 Απριλίου/26 Απριλίου 1891 στην Αθήνα.
Επιστημονικό έργο
Το 1843 πρωτοεμφανίστηκε με μια διατριβή «Περὶ τῆς ἐποικήσεως σλαβικῶν τινῶν φυλῶν εἰς τὴν Πελοπόννησον», καταδεικνύοντας τα λάθη της θεωρίας του Φαλμεράυερ, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα (1841) είχε μεταφράσει το έργο « Le Centaure » του M. De Guerin, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ευρωπαϊκός Ερανιστής». Το 1844 δημοσιεύει μια πραγματεία σχετικά με την άλωση της Κορίνθου από τους Ρωμαίους, «Το τελευταίον έτος της ελληνικής ελευθερίας», ενώ το 1846 συντάσσει ένα «Επίτομον Λεξικόν της γαλλικής γλώσσης» και συνεργάζεται στη σύνταξη μιας γαλλικής μεθόδου. Το 1849 δημοσίευσε το «Εγχειρίδιον Γενικής Ιστορίας» προορισμένο για μαθητές Γυμνασίου. Το 1853 εξέδωσε την πρώτη, σύντομη, μορφή του έργου του «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των νεοτέρων». Το 1860 ξεκίνησε η έκδοση της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», έργου που τον καθιέρωσε στον επιστημονικό χώρο. Το συγκεκριμένο έργο ήταν χωρισμένο σε 3 τόμους των 15 βιβλίων και η έκδοσή του τέλειωσε το 1876. Μαθητής του ήταν και ο ιστορικός, και μετέπειτα πρωθυπουργός, Σπυρίδων Λάμπρος, καθώς και ο Παύλος Καρολίδης.
Ο «μεσαιωνικός ελληνισμός»
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος συνέδεσε ιστορικά την αρχαιότητα με τη νεότερη Ελλάδα μέσω του Βυζαντίου. Τις ίδιες απόψεις είχε υποστηρίξει νωρίτερα ο ιστορικός Σπυρίδων Ζαμπέλιος, στην εισαγωγή του στον τόμο της έκδοσης των δημοτικών τραγουδιών, το 1852, καθώς επίσης και ο Βρετανός Τζορτζ Φίνλεϊ τo 1851 στο "History of Greece, from its Conquest by the Crusaders to its Conquest by the Turks" και ο Γερμανός Γιόχαν Βίλχελμ Τσινκάιζεν. Ήταν από τους πρώτους εκφραστές της Μεγάλης Ιδέας. Σύμφωνα με τον Παπαρρηγόπουλο, ο ελληνισμός δεν έσβησε ολοκληρωτικά με την ήττα των Ελλήνων από τους Ρωμαίους το 146 π.Χ., αλλά συνέχισε να υπάρχει και μάλιστα κατόρθωσε να αναγεννηθεί με τη σύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία δεν ήταν εκφυλισμένο υπόλειμμα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, αλλά αποτελούσε την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Ως εναρκτήριο σημείο του Νέου Ελληνισμού προσδιόρισε το 1204, δηλαδή την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους της Δ΄ Σταυροφορίας. Διαφώνησε με τον ιστορικό Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ, ο οποίος στο έργο του «Ιστορία της χερσονήσου του Μωρέως κατά τον μεσαίωνα» (1830 και 1836) υποστήριζε ότι ο ελληνικός πληθυσμός είχε εξαφανιστεί τον 6ο αι. μ.Χ., ύστερα από την κάθοδο σλαβικών φύλων, επομένως οι νεότεροι Έλληνες δεν είχαν καμία φυλετική συγγένεια με τους αρχαίους.