cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη Κροατία
Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας
Οι Ούστασε, ένα υπερεθνικιστικό και φασιστικό κίνημα το οποίο ιδρύθηκε το 1929, υποστήριζε μια μεγάλη Κροατία που θα εκτεινόταν μέχρι τον ποταμό Δρίνο και τη δυτική άκρη του Βελιγραδίου. Ο Άντε Πάβελιτς, Πόγκλαβνικ (αρχηγός) των Ούστασε, διαπραγματευόταν με τη Φασιστική Ιταλία από το 1927. Σύμφωνα με τις διαπραγματεύσεις, ο Πάβελιτς θα υποστήριζε την προσάρτηση της Δαλματίας από την Ιταλία και η Ιταλία θα υποστηρίξει μια ανεξάρτητη Κροατία. Επίσης, ο Μουσσολίνι προσέφερε στον Πάβελιτς το δικαίωμα προσάρτησης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από την Κροατία. Τελικά ο Πάβελιτς αποδέχθηκε την προσφορά.
Βοσνιακός πόλεμος
Στην αρχή του Βοσνιακού πολέμου, οι Κροάτες και Βόσνιοι συμμάχησαν εναντίον του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού και του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας. Ο κύριος Κροατικός στρατός ήταν το Κροατικό Συμβούλιο Αμύνης (HVO), ενώ ο Βοσνιακός Μουσουλμανικός στρατός ήταν ο Στρατός της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ARBiH). Τον Νοέμβριο του 1991, η Κροατική Δημοκρατία της Ερζέγ-Βοσνίας ιδρύθηκε ως κροατική αυτόνομη μονάδα εντός των συνόρων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Ο Πρόεδρος της Κροατίας Φράνιο Τούτζμαν επικρίθηκε για την προσπάθεια του να επεκτείνει τα σύνορα της Κροατίας, κυρίως με την προσάρτηση τμημάτων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με κροατικές πλειοψηφίες. Το 2013, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) αποφάνθηκε ότι η κροατική ηγεσία στόχευε να εντάξει τις περιοχές της Ερζέγ-Βοσνίας σε μια "μεγάλη Κροατία", διευρύνοντας τα σύνορα της χώρας όπως έγινε και με την Μπανόβινα της Κροατίας το 1939. Ο δικαστής Ζαν-Κλωντ Αντονέτι, προεδρεύων δικαστής, εξέδωσε ξεχωριστή άποψη με την οποία αμφισβητούσε την άποψη ότι ο Τούτζναν σκόπευε να διαιρέσει τη Βοσνία. Στις 29 Νοεμβρίου 2017, το Τμήμα Εφέσεων απεφάνθη ότι Τούτζμαν είχε ως απώτατο στόχο την "ίδρυση μιας κροατικής οντότητας που επανέφερε παλαιότερα σύνορα και θα οδηγούσε στην επανένωση του Κροατικού λαού".
Προβάλιο ντ'Ιζέο
Το Προβάλιο ντ'Ιζέο (ιταλικά: Provaglio d'Iseo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πουενιάγκο ντελ Γκάρντα
Το Πουενιάγκο ντελ Γκάρντα (ιταλικά: Puegnago del Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Κροάτες της Σερβίας
Δημογραφικά στοιχεία
Ο μεγαλύτερος καταγεγραμμένος αριθμός Κροατών αφορά την απογραφή του 1961, όταν υπήρχαν 196.409 Κροάτες (συμπεριλαμβανομένων των Μπουνγέβτσι και Σόκτσι) στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας (περίπου το 2,57% του συνολικού πληθυσμού της Σερβίας τότε). Στις επόμενες απογραφές ο πληθυσμός της Κροατίας στη Σερβία μειώνεται σταδιακά. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής μετανάστευσης, και των εθνοτικών εντάσεων των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, και συγκεκριμένα στον πόλεμο της Κροατίας το 1991-1995. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολέμου, οι Κροάτες στη Σερβία ήταν υπό την πίεση του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος και ορισμένων Σέρβων προσφύγων από την Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ώστε αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Κροατία. Την εποχή εκείνη, μετακινήθηκε αρκετός πληθυσμός μεταξύ Κροατών από τη Σερβία και Σέρβων από την Κροατία. Σύμφωνα με έρευνα του Ταμείου Ανθρωπιστικού Δικαίου του Βελιγραδίου, κατά τη διάρκεια του Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου 1992 περισσότεροι από 10.000 Κροάτες από τη Βοϊβοντίνα αντάλλαξαν τις περιουσίες τους με τις περιουσίες Σέρβων από την Κροατία και συνολικά περίπου 20.000 Κροάτες εγκατέλειψαν τη Σερβία. Σύμφωνα με τον Πέταρ Κούντιτς της Δημοκρατικής Συμμαχίας Κροατών στη Βοϊβοντίνα, 50.000 Κροάτες εγκατέλειψαν τη Σερβία κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Μειονότητες
Μπουχίγκουε
Η πόλη Μπουχίγκουε (Αγγλικά: Buhigwe (Rural Ward) και Σουαχίλι: Buhigwe (vijijini)), είναι η ονομασία της επαρχιακής πρωτεύουσας της Περιοχής Μπουχίγκουε (Buhigwe District) στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region), της Τανζανίας.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Κιγκόμα Κατηγορία:Επαρχία Μπουχίγκουε
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Ο Ίγκορ Βασίλιεβιτς Κουρτσάτοφ (ρωσ. Игорь Васильевич Курчатов, Ιανουάριος 1903 – 7 Φεβρουαρίου 1960), ήταν Σοβιετικός πυρηνικός φυσικός, γνωστός κυρίως ως ο επικεφαλής του σοβιετικού προγράμματος ατομικής βόμβας. Μαζί με τους Γκεόργκι Φλιόροφ και Αντρέι Ζαχάρωφ, ο Κουρτσάτοφ αποκλήθηκε «πατέρας της σοβιετικής ατομικής βόμβας» (αλλά και αργότερα «πατέρας του πρώτου σοβιετικού πυρηνικού πυραύλου»). Συνεργάσθηκε επίσης, το 1950, με τον Ζαχάρωφ στην κατασκευή της πρώτης βόμβας υδρογόνου των Σοβιετικών, αλλά στην περίπτωση αυτή ο Ζαχάρωφ ήταν ο βασικός σχεδιαστής.
Αργότερα ο Κουρτσάτοφ συνηγόρησε υπέρ της αναπτύξεως των ειρηνικών εφαρμογών της πυρηνικής τεχνολογίας. Μερικά άλλα σημαντικά πρότζεκτ που ολοκληρώθηκαν υπό την επίβλεψή του ήταν η εγκατάσταση και ανάπτυξη του πρώτου σοβιετικού επιταχυντή σωματιδίων (κύκλοτρο), η εγκατάσταση του πρώτου παγκοσμίως πυρηνικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, στο Όμπνινσκ, και η κατασκευή του πρώτου πυρηνοκίνητου πλοίου επιφάνειας στην ιστορία, του παγοθραυστικού Λένιν (1959).
Οι απαρχές
Ο Ίγκορ Κουρτσάτοφ γεννήθηκε στο Σίμ του Κυβερνείου της Ούφα (σήμερα στο Όμπλαστ του Τσελιάμπινσκ της Ρωσίας) και ήταν γιος ενός τοπογράφου μηχανικού. Αφού τελείωσε το 1ο Γυμνάσιο Συμφερόπολης, εγγράφηκε στο Τμήμα Φυσικής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Κριμαίας, από το οποίο πήρε και το διδακτορικό του υπό την επίβλεψη του Αμπράμ Ιόφε. Ο Κουρτσάτοφ σπούδασε επίσης στο Πολυτεχνείο της Αγίας Πετρούπολης, από όπου πήρε πτυχίο ναυπηγικής.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Κουρτσάτοφ έγινε βοηθός ερευνών στον τομέα φυσικής του Ινστιτούτου Ιόφε στο Μπακού. Αργότερα εργάσθηκε υπό την καθοδήγηση του ίδιου του Ιόφε στο Ινστιτούτο πάνω σε διάφορα προβλήματα συνδεδεμένα με τη ραδιενέργεια. Μετά από ένα έτος, το 1925, πήγε στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας του Λένινγκραντ. Το ταλέντο του Κουρτσάτοφ στον πειραματισμό και στην οργάνωση ερευνητικών ομάδων αναγνωρίσθηκε εκεί. Αρχικώς απασχολήθηκε με τη φυσική των κρυστάλλων σε διηλεκτρικά και σιδηροηλεκτρικά υλικά. Μια από τις σημαντικές ανακαλύψεις του ήταν αυτή των σιδηροηλεκτρικών ιδιοτήτων του τρυγικού καλιονατρίου, η οποία του χάρισε και δεύτερο διδακτορικό, στα «φυσικομαθηματικά», χωρίς εκπόνηση διατριβής, το 1934. Προηγουμένως, το 1932, είχε εξασφαλίσει χρηματοδότηση για τη δική του ερευνητική ομάδα πυρηνικής φυσικής, η οποία κατασκεύασε τον πρώτο επιταχυντή σωματιδίων-κύκλοτρο της Σοβιετικής Ενώσεως το 1939.
Ο Κουρτσάτοφ νυμφεύθηκε τη Μαρίνα Σινελνίκοβα το 1927, αλλά δεν απέκτησε ποτέ τέκνα.
Γερμανοί στη Σερβία
Οι Γερμανοί της Σερβίας (σερβικά: Nemci u Srbiji/Немци у Србији, γερμανικά: Serbiendeutsche)είναι μια εθνοτική μειονότητα της Σερβίας που αριθμεί 4.064 άτομα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού του 2011. Οι Γερμανοί της Σερβίας συνήθως αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Σουηβοί και ταξινομούνται στους Σουηβούς του Δούναβη ή τους Σουηβούς του Μπανάτ στην περιοχή της Βοϊβοντίνα, όπου κατοικεί η πλειοψηφία του πληθυσμού τους. Οι Γερμανοί εγκατέστησαν τμήματα της Σερβίας στα τέλη του 17ου αιώνα κατά τη διάρκεια του Αψβουργικής διακυβέρνησης. Ο γερμανικός πληθυσμός της Βοϊβοντίνα ήταν πιο πολυπληθής στο παρελθόν (περίπου 350.000 άτομα πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο). Περισσότεροι από 250.000 παρέμειναν κατά την αποχώρηση των ναζιστικών δυνάμεων. Ως επακόλουθο των γεγονότων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, η κομμουνιστική γιουγκοσλαβική κυβέρνηση διέπραξε αντίποινα σε γηγενείς πολίτες γερμανικής καταγωγής, όπως η ανάκληση της υπηκοότητάς τους και η εθνικοποίηση των περιουσιών τους. Από το 1944 έως το 1946 δημιουργήθηκε ένα σύστημα φυλάκισης σε στρατόπεδα Γιουγκοσλάβων γερμανικής καταγωγής, συνήθως στις περιοχές όπου ζούσαν. Όταν έκλεισαν αυτά τα στρατόπεδα, οι Γερμανοί ανέκτησαν τα δικαιώματά τους και την ιθαγένειά τους, όμως οι περισσότεροι από αυτούς μετανάστευσαν στη Γερμανία ή την Αυστρία τα επόμενα χρόνια λόγω οικονομικών λόγων.
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Ακαδημαϊκή έρευνα
Αρκετά αργότερα, το 1943, επέστρεψε στο Ινστιτούτο Ιόφε, όπου συνεργάσθηκε με τον Ανατόλι Πέτροβιτς Αλεξάντροφ. Από τα τέλη ήδη του 1941 είχαν επινοήσει από κοινού μια μέθοδο που απομαγνήτιζε τα πλοία, ώστε να προστατεύονται από τις γερμανικές θαλάσσιες νάρκες. Η μέθοδος ήταν λειτουργική από τα τέλη του 1941 και χρησιμοποιήθηκε από τότε μέχρι το τέλος του πολέμου και μετέπειτα. Το εργαστήριο του Κουρτσάτοφ αποσχίσθηκε από το Ινστιτούτο Ιόφε και εγκαταστάθηκε στη Μόσχα το 1943 για εργασία στο σοβιετικό πρόγραμμα ατομικής βόμβας.
Γερμανοί στη Σερβία
Δημογραφικά στοιχεία
Οι περισσότεροι Γερμανοί (3.272) ζουν στην αυτόνομη περιοχή της Βοϊβοντίνα, με σημαντικό αριθμό (498) να βρίσκεται στην πρωτεύουσα Βελιγράδι.
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Ακαδημαϊκή έρευνα
Από το 1932 οι Τζορτζ Γκάμοφ και Λεβ Μυσόφσκι είχαν υποβάλει ένα σχέδιο εκ μέρους του ακαδημαϊκού συμβουλίου του Ινστιτούτου Ραδίου, το οποίο εγκρίθηκε από τη σοβιετική κυβέρνηση. Ο Χλόπιν, με την άμεση συμμετοχή και καθοδήγηση των Κουρτσάτοφ, Μυσόφσκι και Γκάμοφ, εγκατέστησε τον πρώτο επιταχυντή σωματιδίων-κύκλοτρο σε όλη την Ευρώπη. Η εγκατάστασή του ολοκληρώθηκε το 1937 και η έρευνα με αυτόν άρχισε στις 21 Σεπτεμβρίου 1939.
Γερμανοί στη Σερβία
Δημογραφικά στοιχεία
Οι Γερμανοί άρχισαν να εγκαθίστανται στο έδαφος της σημερινής Σερβίας στα τέλη του 17ου αιώνα, όταν η Μοναρχία των Αψβούργων πήρε τμήματα αυτών των περιοχών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Αψβούργων, οι Γερμανοί ήταν η προνομιούχα εθνικότητα στην αυτοκρατορία και η γερμανική γλώσσα ήταν η κοινή γλώσσα της χώρας, που χρησιμοποιούνταν και από μέλη άλλων εθνικοτήτων. Μετά τον αυστριακό-ουγγρικό συμβιβασμό του 1867, η σημερινή βόρεια Σερβία συμπεριλήφθηκε στο ουγγρικό τμήμα της Διπλής Μοναρχίας και η ουγγρική γλώσσα αντικατέστησε τη γερμανική ως κύρια γλώσσα διοίκησης και επικοινωνίας ανάμεσα στις εθνικότητες.
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Ακαδημαϊκή έρευνα
Ο Κουρτσάτοφ και ο μαθητευόμενός του Γκεόργκι Φλιόροφ ανεκάλυψαν τα βασικά δεδομένα σχετικά με την πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση και είχαν την ιδέα του πυρηνικού αντιδραστήρα το 1939. Το 1942 ο Κουρτσάτοφ ανακοίνωσε: «Με τη διάσπαση των πυρήνων των ατόμων ενός χιλιογράμμου ουρανίου, η ενέργεια που απελευθερώνεται πρέπει να ισούται με αυτή της εκρήξεως 20.000 τόνων τροτυλίου.»
Γερμανοί στη Σερβία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Σερβίας Κατηγορία:Γερμανία
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Πειράματα και το σοβιετικό πυρηνικό πρόγραμμα
Από το 1933 έως το 1940 ο Κουρτσάτοφ συμμετέσχε σε πολλά επιστημονικά πειράματα. Μαζί με τον K.Ντ. Σινέλνικοφ άρχισαν να εργάζονται στον πρώτο επιταχυντή πρωτονίων το 1933 στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας του Χαρκόβου. Το ίδιο έτος οργάνωσε την επιτροπή του «Πρώτου Πανενωσιακού Συνεδρίου επί του ατομικού πυρήνα». Ο Κουρτσάτοφ μελέτησε την απορρόφηση των νετρονίων από τον πυρήνα και το 1935 ανεκάλυψε τον πυρηνικό ισομερισμό. Αργότερα το ίδιο έτος διοργάνωσε ένα σεμινάριο για τη φυσική του νετρονίου, ενώ εργαζόταν με τον Λεβ Β. Μυσόφσκι στο Κρατικό Ινστιτούτο Ραδίου. Το 1937 διερεύνησε τον συντονισμό απορροφήσεως νετρονίων από τους πυρήνες. Ο Κουρτσάτοφ βοήθησε επίσης να ανακαλυφθεί η πυρηνική σχάση μαζί με τους Ότο Χαν και Φριτς Στράσμαν, ενώ αμέσως μετά άρχισαν μια σε βάθος διερεύνηση του ουρανίου. Αυτή η διερεύνηση έφερε τον προσδιορισμό του αριθμού των νετρονίων της δευτερογενούς σχάσεως, την απομόνωση του ουρανίου-235 ως σχάσιμου ισοτόπου και τέλος την ανακάλυψη της αυθόρμητης σχάσεως του ισοτόπου ουρανίου-238 με τους Φλιόροφ και K.A. Πέρτζακ. Το 1941 η ομάδα του Κουρτσάτοφ συγκαταλεγόταν στις κορυφαίες παγκοσμίως στην πυρηνική φυσική. Στη συνέχεια η ομάδα άρχισε να μελετά τις αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ο Κουρτσάτοφ συνειδητοποιούσε τις μοναδικές δυνατότητες αυτής της νέας ερευνητικής περιοχής και έγινε μέλος της «Επιτροπής Ουρανίου» της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Χλόπιν ήταν επικεφαλής αυτής της επιτροπής στην Ακαδημία το 1940 και το 1941. Η επιτροπή σε έγγραφό της προς την κυβέρνηση υπεστήριξε την ανάγκη να προωθηθεί η έρευνα στο ουράνιο.
Το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας υπό τον Κουρτσάτοφ μπορεί να χωρισθεί σε τρεις ευρείες περιόδους: Η πρώτη, από το 1935 έως το 1945, ήταν η ερευνητική φάση. Η δεύτερη ήταν η κυρίως φάση δημιουργίας πυρηνικής βιομηχανίας και κατασκευής πυρηνικών όπλων, από το 1946 μέχρι τον Αύγουστο του 1949. Η τρίτη περίοδος, από το 1950 έως το 1957, περιλαμβάνει τη δημιουργία της βόμβας υδρογόνου, την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικούς σταθμούς-εργοστάσια και την ανάπτυξη του σοβιετικού οπλοστασίου πυρηνικών όπλων και πυραύλων.
To πρόγραμμα της ατομικής βόμβας
Στις 22 Ιουνίου 1941 η ναζιστική Γερμανία άρχισε την επίθεσή της κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Εκείνη τη στιγμή ο Κουρτσάτοφ ήταν ήδη ευρύτατα γνωστός στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών για τις πολυσχιδείς του έρευνες. Αιφνιδιασμένη από τον πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση δεν ανέλαβε κάποια σοβαρή πρωτοβουλία για την έναρξη ερευνών σχετικών με πυρηνικό όπλο μέχρι το 1942. Τον Απρίλιο του 1942 ο Γκεόργκι Φλιόροφ, που αργότερα θα ήταν ένας άνθρωπος-κλειδί του πυρηνικού προγράμματος, έστειλε μία μυστική επιστολή στον Ιωσήφ Στάλιν επισημαίνοντας ότι τίποτα δεν δημοσιευόταν στα ερευνητικά περιοδικά φυσικής από Αμερικανούς, Βρετανούς ή Γερμανούς πάνω στην πυρηνική σύντηξη από το έτος της ανακαλύψεώς της το 1939. Αυτή η «επιστημονική σιωπή» ήταν πολύ ύποπτη και ο Φλιόροφ προέτρεψε τον Στάλιν να ξεκινήσει αμέσως ένα ερευνητικό πρόγραμμα για την πυρηνική σχάση, καθώς πίστευε ότι άλλες χώρες ήδη προχωρούσαν μυστικά τα δικά τους προγράμματα. Το 1943 το NKVD εξασφάλισε αντίγραφο μιας μυστικής βρετανικής αναφοράς με θέμα το εφικτό της κατασκευής πυρηνικών όπλων, και αυτό το γεγονός οδήγησε τελικώς τον Στάλιν να διατάξει την έναρξη σοβιετικού πυρηνικού προγράμματος, αν και με πολύ περιορισμένους πόρους.
Ο Στάλιν στράφηκε προς τη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών και ζήτησε τον καλύτερο από διοικητικής και οργανωτικής απόψεως επιστήμονα για να τον θέσει επικεφαλής του προγράμματος. Η Ακαδημία επέλεξε τον Κουρτσάτοφ εξαιτίας και της ευρείας εμπειρίας του στην πυρηνική φυσική. Συγκεκριμένα ο Ιόφε συνέστησε τον Κουρτσάτοφ στον Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, ο οποίος συμβούλευσε τον Στάλιν να θέσει αυτόν τον επιστήμονα διευθυντή του προγράμματος.
Αρχικώς πάντως το πρόγραμμα για την κατασκευή «ατομικής βόμβας» (του πρώτου πυρηνικού όπλου) παρέμεινε χαμηλής σχετικώς προτεραιότητας, μέχρι που ντοκουμέντα από τον επιστήμονα κατάσκοπο Κλάους Φουκς και αργότερα η καταστροφή από ατομική βόμβα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι έπεισαν τον Στάλιν να αναλάβει καίριες αποφασεις: Ο Στάλιν διέταξε τον Κουρτσάτοφ να έχει έτοιμη μια ατομική βόμβα μέχρι το τέλος του 1948 και ανέθεσε όλη τη μη επιστημονική διοίκηση του προγράμματος στον σκληρό Λαυρέντη Μπέρια. Ο Μπέρια άδειασε από τους κατοίκους της τη μικρή πόλη Σαρόφ επί του ποταμού Βόλγα, τη μετονόμασε σε «Αζαρμάς 16» και εγκατέστησε εκεί την ομάδα του Κουρτσάτοφ υπό την επωνυμία «Πανενωσιακό Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών Πειραματικής Φυσικής» (γνωστό στη Δύση με τα λατινικά αρχικά VNIIEF και συνθηματικά στην ΕΣΣΔ ως KB-11). Η ομάδα, που περιελάμβανε και άλλους επιφανείς Σοβιετικούς φυσικούς, όπως ήταν ο Γ. Χαρίτων και ο Γ. Ζέλντοβιτς, βοηθήθηκε τόσο από δημόσιες αποκαλύψεις της αμερικανικής κυβερνήσεως, όσο και από επιπλέον πληροφορίες που έστελνε ο Φουκς, αλλά οι Κουρτσάτοφ και Μπέρια (φοβούμενοι ότι οι έξωθεν πληροφορίες αποτελούσαν σκόπιμη παραπληροφόρηση) επέμεναν οι επιστήμονες της ομάδας να δοκιμάζουν και πάλι τα πάντα μόνοι τους.
Η «Πρώτη αστραπή»
Στις 29 Αυγούστου 1949, η ομάδα του Κουρτσάτοφ έκανε με επιτυχία την πρώτη της δοκιμή (έκρηξη) ατομικής βόμβας, της «Πρώτης αστραπής» ή ΡΔC-1 (μιας βόμβας πλουτωνίου) στο Πεδίο Δοκιμών του Σεμιπαλάτινσκ. Αργότερα ο Κουρτσάτοφ σχολίασε ότι το κυρίαρχο συναίσθημά του εκείνη την ώρα ήταν η ανακούφιση.
Στον απόηχο της πρώτης επιτυχημένης δοκιμής βόμβας υδρογόνου των ΗΠΑ το 1952, ο Στάλιν διέταξε και πάλι τους Σοβιετικούς επιστήμονες να κατασκευάσουν ένα συγκρίσιμο όπλο, ένα πρόγραμμα που άρχισε το 1953. Επικεφαλής αυτού του εγχειρήματος ήσαν οι Βιτάλι Γκίνζμπουργκ και Αντρέι Ζαχάρωφ, με τον δεύτερο να έχει την αρχική ιδέα («η τρίτη ιδέα του Ζαχάρωφ»). Ο Κουρτσάτοφ απλώς συνεισέφερε κάποιους από τους υπολογισμούς του. Το 1953 η Σοβιετική Ένωση δοκίμασε με επιτυχία την πρώτη της βόμβα υδρογόνου. Οι Γκίνζμπουργκ, Ζέλντοβιτς και Ζαχάρωφ απέκτησαν φήμη από αυτή, ενώ η συνεισφορά του Κουρτσάτοφ αγνοήθηκε.
Κουιντσάνο ντ'Όλιο
Το Κουιντσάνο ντ'Όλιο (ιταλικά: Quinzano d'Oglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Περαιτέρω δράση
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Κουρτσάτοφ συνηγόρησε υπέρ της απαγορεύσεως των δοκιμών πυρηνικών όπλων. Τα «ειρηνικά» επιτεύγματά του στα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξαν ωστόσο μνημειώδη: Ο πρώτος παγκοσμίως πυρηνικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, στο Όμπνινσκ, και η κατασκευή του πρώτου πυρηνοκίνητου πλοίου επιφανείας στην ιστορία, του παγοθραυστικού Λένιν (1959).
Κουιντσάνο ντ'Όλιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Περαιτέρω δράση
Κατά τη διάρκεια του προγράμματος για την ατομική βόμβα, ο Κουρτσάτοφ ορκίστηκε πως δεν θα έκοβε τα γένεια του μέχρι να επιτύχει το πρόγραμμα. Συνέχισε να διατηρεί μακριά γενειάδα σε όλη την υπόλοιπη ζωή του (συχνά κουρεμένη εκκεντρικά), κάτι που του χάρισε το παρατσούκλι «η Γενειάδα».
Υγεία και θάνατος
Τον Ιανουάριο του 1949 ο Κουρτσάτοφ ήταν παρών σε ένα σοβαρότατο δυστύχημα, στη δεύτερη κλειστή πόλη πυρηνικών ερευνών, το Τσελιάμπινσκ-40. Σε αυτή την καταστροφή είναι πιθανό να σκοτώθηκαν περισσότεροι άνθρωποι από τους αρχικούς τριάντα νεκρούς της καταστροφής του Τσερνόμπιλ. Σε μια προσπάθεια να σώσει το φορτίο ουρανίου και να μειώσει τις απώλειες στην παραγωγή πλουτωνίου, ο Κουρτσάτοφ ήταν ο πρώτος που μπήκε μέσα στην κεντρική αίθουσα του αντιδραστήρα με τη βλάβη, στην οποία είχαν διαρρεύσει ραδιενεργά αέρια ισότοπα.
Η υγεία του χάλασε απότομα μετά από αυτό το γεγονός. Το 1954 έπαθε εγκεφαλικό και το 1960 πέθανε στη Μόσχα από καρδιακή εμβολή σε ηλικία 57 ετών. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του αποτέθηκαν στο Τείχος του Κρεμλίνου, στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.
Αντώνης Στρατής
Ο Αντώνης Στρατής (1918 — 19 Οκτωβρίου 1987) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, στενός φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου από τα χρόνια που ήταν συμφοιτητές στη Νομική Αθηνών. Μετά το 1981 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού, πρόεδρος της ΕΡΤ 2 και γενικός διευθυντής της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ).
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Τιμητικές διακρίσεις
Και του απονεμήθηκαν τα εξής παράσημα:
Αντώνης Στρατής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1918 στην Άνδρο των Κυκλάδων και ήταν ανηψιός του συνδικαλιστή και βουλευτή της Αριστεράς Δημήτρη Στρατή. Μεγάλωσε στα Πατήσια και τελείωσε το 8ο Γυμνάσιο Αθηνών. Μπήκε στη Νομική Αθηνών το 1937 μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο γρήγορα έγιναν στενοί φίλοι.
Ίγκορ Κουρτσάτοφ
Τιμητικές διακρίσεις
Είναι εξάλλου ιδιαιτέρως σημαντικό ότι οι στάχτες του Κουρτσάτοφ εντοιχίσθηκαν στο Τείχος του Κρεμλίνου της Μόσχας, μία θέση που επιφυλασσόταν για τους κορυφαίους Σοβιετικούς αξιωματούχους. Πολύ σημαντικές υπήρξαν και οι ονοματοδοσίες προς τιμή του:
Αντώνης Στρατής
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1939 συνελήφθη από την Γενική Ασφάλεια Αθηνών της Αστυνομίας Πόλεων μαζί με την τροτσκιστική ομάδα στην οποία συμμετείχε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, που λειτουργούσε υπό την αιγίδα της ΕΟΚΔΕ (Ενιαία Οργάνωση Κομμουνιστών—Διεθνιστών Ελλάδας) του Παντελή Πουλιόπουλου.
Ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά από αυτή την περιπέτεια έφυγε για την Αμερική, ο Στρατής παρέμεινε στην Ελλάδα και φυλακίστηκε. Μετά την κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941 και την έναρξη της Κατοχής, αποφυλακίστηκε και στις αρχές του 1942 πήρε μέρος στην ίδρυση του ΕΑΜ ως εκπρόσωπος της Νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Την 25η Μαρτίου 1942 είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκδήλωση της πρώτης μεγάλης αντιφασιστικής εκδήλωσης στην Αθήνα. Ένα μήνα μετά, δραπέτευσε με πλοιάριο στη Μέση Ανατολή. Πήρε μέρος στην εξέγερση των δημοκρατικών αξιωματικών και στρατιωτών και φυλακίστηκε από τους Άγγλους. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1945, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή και έκανε μεταπτυχιακά στις πολιτικές επιστήμες.
Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα το 1961, ανανέωσαν τη φιλία τους. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, υπήρξε αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής στις εφημερίδες «Εξόρμηση» και «Το Βήμα της Κυριακής», ενώ το 1981 ορίστηκε ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1986, οπότε ανέλαβε πρόεδρος της ΕΡΤ 2. Επίσης, από το 1983 είχε και τη θέση του γενικού διευθυντή της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας (ΚΕΔΚΕ).
Στις 2 Οκτωβρίου 1987 ο Αντώνης Στρατής υπέστη καρδιακή ανακοπή, η οποία αρχικά αντιμετωπίστηκε από τους γιατρούς, αλλά είχε ως αποτέλεσμα να μείνει ο εγκέφαλός του χωρίς οξυγόνο για 5 λεπτά. Περιήλθε σε κώμα και τελικά εξέπνευσε στις 19 Οκτωβρίου 1987, σε ηλικία 69 ετών.
Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δήλωσε μετά το θάνατό του:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ
Ρεμεντέλλο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Ανδόρρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Europlates - Andorra (AND), europlates.eu
Κατηγορία:Μεταφορές στην Ανδόρρα Ανδόρρα
Άρης Γραικούσης
Ο Άρης Γραικούσης είναι Έλληνας πιανίστας. Γεννήθηκε στην Αθήνα και Αποφοίτησε από το Ελληνικό Ωδείο Αθηνών (Δίπλωμα πιάνου – τάξη Ρ. Σχοινά) με Α’ βραβείο και χρυσό μετάλλιο. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Ντέτμολντ στη Γερμανία, με καθηγητές τους M.Kellig και τον διεθνούς φήμης Γάλλο πιανίστα J.E. Bavouzet,απ’ όπου πήρε το δίπλωμά του (Reifeprufung – Diplom /Master of Music) με άριστα. Κατόπιν, μελέτησε ρεπερτόριο δίπλα στη διακεκριμένη παιδαγωγό Renate Kretschmar – Fischer. Είχε ενεργό συμμετοχή σε πολλά σεμινάρια πιάνου (P.B. Scoda, B.Berthold, Duo Ganev, J.Mounieur και στα καλοκαιρινά τμήματα της Ακαδημίας “Mozarteum” στο Salzburg στην Αυστρία με τον καθηγητή J. Paratore). Εργάστηκε στην Opernschule της Ακαδημίας του Ντέτμολντ και στη Μουσική Σχολή Καλών Τεχνών του Γκύτερσλο. Έχει δώσει ρεσιτάλ και συναυλίες μουσικής δωματίου στη Γερμανία, στο Detmold (Concert Hall και Brahms-Saal της ακαδημίας), Hannover (Αμφιθέατρο της Waldorfschule και στη Maritin Saal), Bielefeld, Wittmund, Paderborn, Essen, Dortmund, Herford, Bochum καθώς και στην Πολωνία, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μουσικές Πέμπτες» στο Gdansk.
Στην Ελλάδα: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, Διεθνές Καλλιτεχνικό Κέντρο και Ωδείο Athenaeum, Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός», Ίδρυμα Κακογιάννη, καθώς και στα Φεστιβάλ Ηρακλείου Κρήτης (Κηποθέατρο Χατζιδάκις, Βικελαία Βιβλιοθήκη), Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου (Τζαμί Νερατζέ και στο Ενετικό κάστρο Φορτέτσα), Φεστιβάλ Χανίων, Φεστιβάλ Σύμης, ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας, Ιστορικό Μουσείο Ύδρας, «Αίθουσα του Βωμού» του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Επιγραφικό μουσείο και σε άλλες διοργανώσεις ανά την Ελλάδα. Σημαντική ήταν η συναυλία για την “Πανσέληνο του Αυγούστου” το 1999 στη Δήλο, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμό της EPTA (European Piano Teachers Associations) όπου του διοργάνωσαν ατομικό ρεσιτάλ. Έχει συμπράξει ως σολίστ την ορχήστρα δωματίου της Ακαδημίας του Detmold και τη Συμφωνική Πειραματική Ορχήστρα Ρεθύμνου.
Πολύ θερμές κριτικές απέσπασαν τα ρεσιτάλ του, «Μουσικοί Συσχετισμοί», "F. Chopin -Polonaises & Nocturnes", «L. V. Beethoven-Στη Βασιλεία του Ντο» και οι «ρώσικες εικόνες». Στην Κωνσταντινούπολη και συγκεκριμένα στην ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΣΧΟΛΗ, τον Μάιο 2019 πραγματοποίησε ρεσιτάλ όπου του απονεμήθηκαν τιμητικές πλακέτες για την καλλιτεχνική του παρουσία, από τον διευθυντή της Μεγάλης του Γένους και τον εκδότη της εφημερίδας «Ηχώ» για τα τρία χρόνια Πανελλαδικής της κυκλοφορίας. Στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο 2018, έπαιξε προς τιμήν του τιμώμενου (Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητας) Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. μικρογραφία Έχει πραγματοποιήσει τριήμερο σεμινάριο πιάνου σε σπουδαστές όλων των επιπέδων, του παραρτήματος του Ελληνικού ωδείου της Κω και του Τροφώνιου Ωδείου Λιβαδειάς.
Συνεργάστηκε με την ηθοποιό – σκηνοθέτη Μάνια Παπαδημητρίου όπου παρουσίασαν με μεγάλη επιτυχία από το 2012 και για έξι χρόνια με μεγάλη επιτυχία, τη μουσικό-θεατρική παράσταση «Ας θυμηθούμε χωρίς νοσταλγία» σε κείμενα της Μ. Παπαδημητρίου. Συνεργάστηκε με το Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και από το 2015 διδάσκει πιάνο στο ωδείο & καλλιτεχνικό κέντρο «Μουσικοί ορίζοντες».
Έχει δώσει ρεσιτάλ και συναυλίες μουσικής δωματίου στο Detmold, Hannover, Bielefeld, Wittmund, Herford, στην Πολωνία, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μουσικές Πέμπτες» του Sopot, στο Gdansk, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο διεθνές καλλιτεχνικό κέντρο «Athenaeum», στο φιλολογικό σύλλογο «Παρνασσός» στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, στο Φεστιβάλ Ηρακλείου Κρήτης και στο Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου.
Έχει δώσει επίσης συναυλίες με τη «Δημοτική Συμφωνική Πειραματική Ορχήστρα Ρεθύμνου» στο Ενετικό Κάστρο Fortezza, στο Φεστιβάλ Χανίων, στο Φεστιβάλ Σύμης, στο Ίδρυμα Κακογιάννη, στο ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας, στο ιστορικό μουσείο Ύδρας, στο κάστρο της Νάξου, στο Πήλιο, στο πνευματικό κέντρο Μυκόνου και στους πολυχώρους «Διέλευσις» και «Πινακοθήκη».
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συναυλία για την «πανσέληνο του Αυγούστου» το 1999 στη Δήλο, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού. Το 2005, διακρίθηκε σε ακρόαση της EPTA (European Piano Teachers Associations), όπου του διοργάνωσαν ατομικό ρεσιτάλ. Τα τελευταία του ρεσιτάλ “Promenade” (αφιέρωμα σε Ρώσους συνθέτες) και «Μουσικοί συσχετισμοί», απέσπασαν πολύ θερμές κριτικές.
Ασχολείται με τη συνοδεία στο κλασικό/σύγχρονο τραγούδι και διδάσκει πιάνο στο Ωδείο Μουσικοί Ορίζοντες. Στο Ωδείο Ακρόαση είναι καθηγητής στις σχολές πιάνου & συνοδείας πιάνου και στα τμήματα προετοιμασίας για τα διεθνή τμήματα μουσικών σπουδών, ενώ είναι accompanist στη σχολή μονωδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες
Βιέντσμπορκ
Το Βιέντσμπορκ (πολωνικά: Więcbork, Vandsburg) είναι πόλη του Πόβιατ Σεμπούλνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας. Βρίσκεται στην εθνοπολιτιστική περιοχή Κράινα. Ο πληθυσμός του είναι 5.885 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Μπαρόκ αρχιτεκτονική|Μπαρόκ Εκκλησία των Αγίων Σίμωνα και Ιούδα]] Μετά το 960, η πόλη ήταν μέρος της Πολωνίας των Πιαστ υπό τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά με το όνομα Wanszowna στα ιστορικά αρχεία στο χρονικό του Γιαν του Τσάρνκουφ το 1383. Το πρώτο αρχείο του ονόματος Βιέντσμπορκ εμφανίστηκε το 1405. Η πόλη ήταν μέρος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και ήταν μια ιδιωτική πόλη, η οποία ανήκε σε διάφορους Πολωνούς ευγενείς. Διοικητικά βρισκόταν στο Πόβιατ Νάκουο στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, με το όνομα Vandsburg (Βάντσμπουργκ). Το 1807, το Βιέντσμπορκ ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και περιλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία, όπου ήταν διοικητικά μέρος του Κράις Φλάτοφ (Landkreis Flatow) μέχρι το 1920, όταν το ανατολικό τμήμα της περιφέρειας με 30.516 κατοίκουςι (συμπεριλαμβανομένων 8.600 Πολωνών) και οι πόλεις Κάμιεν Κραγένσκι, Σεμπούλνο Κραγένσκιε και Βιέντσμπορκ επανενσωματώθηκαν στην ανασυσταθείσα Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η πόλη έγινε μέρος του Πόβιατ Σεμπούλνο, με το αποκατεστημένο πολωνικό όνομα Βιέντσμπορκ.
Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε και στο Πόβιατ Σεμπούλνο και το προσαρτήθηκε το 1939, και η πόλη έγινε τώρα μέρος του Κράις Ζέμπελμπουργκ, με το όνομα Vandsburg. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής, το Einsatzgruppe IV εισήλθε στην πόλη για να διαπράξει φρικαλεότητες εναντίον των Πολωνών. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Πολωνοί υπέστησαν διώξεις, μαζικές συλλήψεις, απελάσεις και σφαγές. Πολλοί Πολωνοί φυλακίστηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράντζιμ και σε μια φυλακή που ιδρύθηκε από τη Σέλμπστουτζ στο Σεμπούλνο Κραγένσκιε και αργότερα δολοφονήθηκαν εκεί ή απελάθηκαν σε άλλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μαζικές συλλήψεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 1939. Το 1945, η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Αθλητισμός
Ο αθλητικός σύλλογος Γκρομ Βιέντσμπορκ εδρεύει στο Βιέντσμπορκ, με τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου, άρσης βαρών, σκακιού και διπλού μπριτζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939)
Ρετσάτο
Το Ρετσάτο (ιταλικά: Rezzato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μοχάμεντ Χουσεΐν Ρόμπλε
Ο Μοχάμεντ Χουσεΐν Ρόμπλε (Mohamed Hussein Roble, σομαλικά: Maxamed Xuseen Rooble, γεννημένος τον Οκτώβριο του 1963 ) είναι Σομαλός πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της Σομαλίας από τις 23 Σεπτεμβρίου 2020 έως τις 26 Ιουνίου 2022.
Ιστορικό
Γεννήθηκε στο Χόμπιο. Έλαβε πτυχίο πολιτικού μηχανικού από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σομαλίας και αργότερα παρακολούθησε το Βασιλικό Τεχνολογικό Ινστιτούτο KTH στη Στοκχόλμη της Σουηδίας όπου ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό στην περιβαλλοντική μηχανική και την αειφόρο μηχανική. Πριν το διορισμό του ως πρωθυπουργού υπηρέτησε ως μέλος των Ηνωμένων Εθνών στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας στο Ναϊρόμπι της Κένυας ως μηχανικός του περιβάλλοντος.
Διορισμός στην πρωθυπουργία
Διορίστηκε στη θέση του πρωθυπουργού από τον Μοχάμεντ Αμπντουλαχί Μοχάμεντ τον Σεπτέμβριο του 2020 Στην πρώτη του ομιλία στο κοινοβούλιο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, δεσμεύτηκε να σχηματίσει ένα υπουργικό συμβούλιο που θα κατευθύνει τη Σομαλία κατά την εκλογική μετάβαση του 2021. Ο Ρόμπλε διόρισε εκ νέου τον Χαντάρ Μοχάμεντ Γκουλάιντ ως αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και διόρισε 26 υπουργούς στο υπουργικό του συμβούλιο, 15 από τους οποίους ήταν και στο προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο. Το νέο υπουργικό συμβούλιο περιλαμβάνει 17 υφυπουργούς και 4 γυναίκες.
Βομβιστική επίθεση στην Γκαλκάγιο το 2020
Στις 18 Δεκεμβρίου 2020 ο Ρόμπλε επρόκειτο να μιλήσει σε μια συγκέντρωση σε ένα στάδιο στην πόλη Γκαλκάγιο. Λίγα λεπτά πριν την άφιξή του, ένας βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχθηκε έξω από το γήπεδο, σκοτώνοντας επτά πολίτες και τρεις στρατιώτες. Ο Ρόμπλε εξέφρασε τα θερμά του συλλυπητήρια στις οικογένειες και τους φίλους των θυμάτων και έκανε έκκληση για ενότητα μεταξύ του σομαλικού λαού στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας για την προώθηση της ειρήνης και της ανάπτυξης στη χώρα.
Εκλογές του 2021
Την 1η Μαΐου 2021 ο Ρόμπλε έλαβε την εντολή από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Σομαλίας για την επίβλεψη της εκλογικής διαδικασίας σύμφωνα με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από το Εθνικό Συμβουλευτικό Φόρουμ και το Πλαίσιο της Μπαϊντόα της 16ης Φεβρουαρίου 2021, καθώς και ρυθμίσεις ασφαλείας για τις εκλογές.
Ελευθερία του Τύπου
Την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου, στις 3 Μαΐου 2021, ο Ρόμπλε συνεχάρη τους Σομαλούς δημοσιογράφους, επαινώντας τους για τις θυσίες, την ανθεκτικότητα και τη δέσμευσή τους. Εγγυήθηκε επίσης στους δημοσιογράφους την ασφάλεια και την πρόσβαση στην πληροφόρηση, ιδιαίτερα μέσα από τις επερχόμενες εκλογές, ενθαρρύνοντάς τους να προσεγγίσουν το έργο τους με υπευθυνότητα και επαγγελματισμό.
Ένταση με τον πρόεδρο Φαρμάτζο
Τον Σεπτέμβριο του 2021 ο πρόεδρος Φαρμάτζο ανέστειλε τις εκτελεστικές εξουσίες του Ρόμπλε έπειτα από μια διαμάχη σχετικά με την παύση του Φαχάντ Γιασίν, πρώην επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και Ασφαλείας (NISA) σχετικά με την έρευνα για τη δολοφονία του Ικράν Ταλίλ Φαράχ.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2021 ο Φαρμάτζο έπαυσε τον Ρόμπλε κατηγορώντας τον για διαφθορά και για κατάχρηση δημόσιας γης. Ο Ρόμπλε περιέγραψε την κίνηση ως απόπειρα πραξικοπήματος από τον πρόεδρο.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2021 ο Ρόμπλε ζήτησε από τον Φαρμάτζο να παραιτηθεί αμέσως και να επικεντρωθεί στην προεκλογική εκστρατεία για τις επερχόμενες εκλογές.
Στις 10 Ιανουαρίου οι Σομαλοί ηγέτες ανακοίνωσαν ότι κατέληξαν σε συμφωνία για την ολοκλήρωση των κοινοβουλευτικών εκλογών έως τις 25 Φεβρουαρίου, ύστερα από επανειλημμένες καθυστερήσεις που απείλησαν τη σταθερότητα της χώρας. Η συμφωνία επετεύχθη έπειτα από πολυήμερες συνομιλίες που διοργάνωσε ο Ρόμπλε με ηγέτες των κρατών με στόχο τον τερματισμό του αδιεξόδου σχετικά με τις κάλπες.
Παραπομπές
Ρομπλε Χουσειν Μοχαμεντ
Ντούνγκα
Ο Κάρλος Καετάνο Μπλέντορν Βέρι (Carlos Caetano Bledorn Verri, 31 Οκτωβρίου 1963), περισσότερο γνωστός ως Ντούνγκα (Dunga), είναι Βραζιλιάνος προπονητής ποδοσφαίρου και παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος.
Ο Ντούνγκα ξεκίνησε την καριέρα του από την Ιντερνασιονάλ και αφότου πέρασε από διάφορες βραζιλιάνικες ομάδες, αποκτήθηκε το 1988 από τη Φιορεντίνα, με την οποία αγωνίστηκε για τέσσερις χρονιές. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Πεσκάρα και την Στουτγκάρδη και εν συνεχεία, το 1995, αγωνίστηκε για την ιαπωνική Γιούμπιλο Ιβάτα. Με την εθνική Βραζιλίας ο Ντούνγκα πραγματοποίησε 91 συμμετοχές από το 1987 μέχρι το 1998. Ήταν αρχηγός της ομάδας που κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο 1994. Μαζί με τον Τσάβι, είναι ένας από τους δύο άνδρες που έχουν αγωνιστεί σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, Ολυμπιακών Αγώνων, Κυπέλλου Συνομοσπονδιών και Διηπειρωτικού κυπέλλου.
Ο Ντούνγκα έχει διατελέσει προπονητής της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας δύο φορές. Η πρώτη ήταν από το 2006 μέχρι το 2010, κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα 2007 και το κύπελλο συνομοσπονδιών το 2009, όμως στο Μουντιάλ 2010 έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και απολύθηκε. Προσλήφθηκε για δεύτερη φορά το 2014, όμως μετά τον πρόωρο αποκλεισμό της Βραζιλίας στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο απολύθηκε τον Ιούνιο του 2016. Το 2013 ήταν προπονητής της Ιντερνασιονάλ.
Το παρατσούκλι προέρχεται από το πορτογαλικό όνομα ενός από τους νάνους της Χιονάτης, και του δόθηκε από το θείο του λόγω του χαμηλού αναστήματός του ως παιδί. Αν και ο ίδιος ψήλωσε, το παρατσούκλι παρέμεινε. Είναι ιταλικής και γερμανικής καταγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Βραζιλιάνοι γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ροκκαφράνκα
Η Ροκκαφράνκα (ιταλικά: Roccafranca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Φωκιονήσια Αστυπάλαιας
Τα Φωκιονήσια είναι συστάδα νησίδων της Αστυπάλαιας στα Δωδεκάνησα απέναντι από το καινούργιο λιμάνι του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκονται στο βόρειο κόλπο της Αστυπάλαιας, στο Ικάριο πέλαγος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αστυπάλαιας. Από το 2001 έχει αναγνωριστεί ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Ροντένγκο-Σαϊάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πιστιανά Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Πιστιανά υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Τα Πιστιανά μαζί με την Καλλιθέα και τα Πλατάνια αποτελούν την τοπική κοινότητα Πιστιανών που ανήκει στη δημοτική κοινότητα Ξηροβουνίου με συνολικό πληθυσμό 259 κατοίκους.
Αρχεία της Βενετίας
Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία αναφέρεται ότι το έτος 1697, τα Πιστιανά μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών.
19ος αιώνας
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, τα Πιστιανά, από πλευρά ιδιοκτησίας, ανήκαν στην κατηγορία «ιδιόκτητο» και κατοικούσαν σε αυτό 29 χριστιανικές οικογένειες.
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι τα Πιστιανά υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 138 άτομα. Η απελευθέρωση των Πιστιανών έλαβε χώρα το 1912.
Β΄Παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου, χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες έχασαν την ζωή τους. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρξαν και τρεις κάτοικοι των Πιστιανών. Ο Βόλβας Αναστάσιος του Κωνσταντίνου, ο οποίος γεννήθηκε το 1911, υπήρξε δεκανέας και πέθανε στα Πιστιανά, στις 27 Ιανουαρίου 1941, ο Κράψης Κωνσταντίνος του Γεωργίου, ο οποίος γεννήθηκε το 1918, υπήρξε στρατιώτης στο 40ο Συν.Ευζώνων και σκοτώθηκε στην Καστανιανή Πωγωνίου, στις 22 Νοεμβρίου 1940 και ο Σφήκας Ηλίας του Φωτίου, ο οποίος γεννήθηκε το 1917, υπήρξε στρατιώτης στο 8ο Συν.Πυροβολικού και σκοτώθηκε στην περιοχή Πωγωνίου, στις 19 Δεκεμβρίου 1940.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Πιστιανά Νέας Ελλάδας και το 1928 αποσπάσθηκε από το Τμήμα Υποδιοικήσεως Φιλιππιάδος και εντάχθηκε στην επαρχία Άρτης και Τζουμέρκων του νομού Άρτας. Το 1962 ο οικισμός μετονομάσθηκε σε Πιστιανά. Το 1997 τα Πιστιανά εντάχθηκαν στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Τα Πιστιανά γειτνιάζουν με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Πιστιανών και τη Ροδαυγή.
Κοινοτικές δομές, εκπαίδευση και πολιτισμός
Ο ενοριακός ναός των Πιστιανών είναι αφιερωμένος στο Γενέσιο της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για μεγάλων διαστάσεων βασιλική, κτίσμα του όψιμου 19ου αιώνα. Το 1997 με υπουργική απόφαση ο ναός χαρακτηρίστηκε ως μνημείο το οποίο χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιστιανα Αρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Δακαλιό Ψαρών
Το Δακαλιό ή Δασκαλιό  ή Δασκαλειό είναι βραχονησίδα του Αιγαίου πελάγους η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στις δυτικές ακτές των Ψαρών. Είναι απέναντι (ανατολικά) από την παραλία και αρχαιολογικό χώρο Αρχοντίκι με τα οποία στην αρχαιότητα ήταν ήταν ενωμένα και σχημάτιζαν μικρή χερσόνησο με φυσικό λιμάνι, το οποίο οι περιηγητές ονόμαζαν "Da Scalio". Μέσα στη θάλασσα υπάρχουν ερείπια μέρους του αρχαίου οικισμού και του νεκροταφείου. Ευρήματα από την περιοχή φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χίου.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον δήμο Ψαρών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψαρά Δακαλιό Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ζένια Λάρσον
Η Ζένια Σάινα Λάρσον (Zenia Szajna Larsson, το γένος Μαρτσινόφσκα [Marcinkowska]) (2 Απριλίου 1922 - 4 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Πολωνή-Σουηδή συγγραφέας και γλύπτρια εβραϊκής καταγωγής. Η Λάρσον ήταν ένας επιζώσα του Ολοκαυτώματος, η οποία ήταν από τους πρώτους στη Σουηδία που περιέγραψε την εμπειρία του πολέμου.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1922 στο Λοτζ, ως Ζένια Μαρτσινόφσκα. Μεγάλωσε σε μια εργατική γειτονιά και έγινε φίλη με την Χάβα Ρόζενφαρπ, με την οποία αργότερα αντάλλαζε γράμματα για πολλά χρόνια. Κατά τα έτη 1940-1944, περιορίστηκε στο Γκέτο του Λοτζ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πατέρας της Ζένια αυτοκτόνησε για να μπορέσουν η γυναίκα και η κόρη του να πάρουν τις μερίδες του. Ήταν η Ρόζενφαρπ που ανακάλυψε το πτώμα. Μετά την εκκαθάριση του γκέτο, η Ζένια απελάθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και στη συνέχεια μετακόμισε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπέργκεν-Μπέλζεν, όπου απελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1945. Με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, μετανάστευσε στη Σουηδία τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Καριέρα
Στη Σουηδία, ξεκίνησε αρχικά να σπουδάζει στοΠανεπιστήμιο Konstfack και μετά πήγε στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τέχνης, όπου σπούδασε γλυπτική με τον Έρικ Γκρέιτ. Δουλεύοντας με υλικά όπως ξύλο, τερακότα, γύψο και μάρμαρο, η Λάρσον εργάστηκε κυρίως σε μελέτες χαρακτήρων και πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένου ενός πορτρέτου της Άστριντ Λίντγκρεν. Τα έργα της σε δημόσιους χώρους περιλαμβάνουν το γλυπτό Vandraren στο Φάλουν.
Το 1960, η Λάρσον έκανε το ντεμπούτο της ως συγγραφέας με το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Skuggorna vid träbron (Οι σκιές δίπλα στην ξύλινη γέφυρα), στο οποίο περιέγραψε την εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τη σκοπιά του alter ego της, ενός κοριτσιού που ονομαζόταν Πάουλα Λέβιν (Paula Levin). Ήταν ο πρώτος τόμος σε μια πολεμική τριλογία, η οποία περιλαμβάνει επίσης το Lang är gryningen (Μεγάλη είναι η αυγή, 1961) και το Livet till mötes (Ζωή για συνάντηση, 1962). Έτσι, η Λάρσον έγινε ένας από τους πρώτους επιζώντες του Ολοκαυτώματος στη Σουηδία που περιέγραψε τις εμπειρίες του πολέμου.
Η Ζένια Λάρσον πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007 στη Στοκχόλμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές γλύπτριες Κατηγορία:Σουηδές γλύπτριες Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Σουηδές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σουηδές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Έγκλειστοι στο Γκέτο του Λοτζ Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Μπέργκεν-Μπέλζεν
Κακόνκο
Η πόλη Κακόνκο (Αγγλικά: Kakonko (Rural Ward) και Σουαχίλι: Kakonko (vijijini)), είναι η ονομασία της επαρχιακής πρωτεύουσας της Περιοχής Κακόνκο (Kakonko District) στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region), της Τανζανίας.
Κατά την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Αγροτικό Τμήμα Κακόνκο (Kakonko Rural Ward)), ήταν 21.827 άτομα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Κιγκόμα Κατηγορία:Επαρχία Κακόνκο
Ιωσήφ Ματβέγιεβιτς Ντρίζε
Ο Ιωσήφ Ματβέγιεβιτς Ντρίζε (20 Μαρτίου 1927, Ποτσιέπ, Κυβερνείο του Μπριάνσκ - 3 Νοεμβρίου 2016, Μόσχα) ήταν σοβιετικός και ρώσος επιστήμονας στον τομέα της δημιουργίας σύγχρονων μέσων αεράμυνας.
Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Αεροπορίας της Μόσχας το 1950. Από το 1949 εργάστηκε στο Ερευνητικό Ηλεκτρομηχανολογικό Ινστιτούτο της Μόσχας και από το 1986 ήταν ο κύριος σχεδιαστής του Ινστιτούτο, ενώ υπήρξε και επικεφαλής του Ινστιτούτου.
Επέβλεψε τη δημιουργία στρατιωτικών Εναέριων Συστημάτων Αντιπυραυλικής Άμυνας, την ανάπτυξη τους, την ανάπτυξη της παραγωγής τους, καθώς και τις τροποποιήσεις μερικών Εναέριων Συστημάτων Αντιπυραυλικής Άμυνας.
Ήταν υποψήφιος τεχνικών επιστημών το 1966.
Βραβεία και διακρίσεις
Βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν το 1967, καθώς και με το βραβείου του Επίτιμου ραδιοφωνικού χειριστή της ΕΣΣΔ (1977). Έχει βραβευτεί με το βραβείο του Διακεκριμένου σχεδιαστή της Ρωσικής Ομοσπονδίας το 2012.
Επίσης, έχει βραβευτεί με το Τάγμα του Λένιν (δύο φορές), με το Τάγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης, με το Εργατικό Κόκκινο Λάβαρο, και με τέσσερα μετάλλια "Για τις υπηρεσίες στην Πατρίδα τρίτου βαθμού", το 2002.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι επιστήμονες Κατηγορία:Σοβιετικοί επιστήμονες Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Ρονκαντέλλε
Το Ρονκαντέλλε (ιταλικά: Roncadelle) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Αποθετήριο Κάλλιπος
Η ψηφιακή βιβλιοθήκη Αποθετήριο Κάλλιπος αποτελεί μέρος της Δράσης «Ελληνικά Ακαδημαϊκά Ηλεκτρονικά Συγγράμματα και Βοηθήματα/ Κάλλιπος». «Στόχος του αποθετηρίου είναι η συστηματική καταγραφή, οργάνωση και μακροχρόνια διατήρηση συγγραμμάτων και μαθησιακών αντικειμένων της ακαδημαϊκής και ερευνητικής κοινότητας». Το Αποθετήριο Κάλλιπος, παρέχει στους χρήστες του ελεύθερη πρόσβαση σε επιστημονικό περιεχόμενο εκπαιδευτικής αξίας, το οποίο διατίθεται δωρεάν, χωρίς να προϋποθέτει συνδρομή ή εγγραφή του χρήστη στην πλατφόρμα. Η Δράση Κάλλιπος αποτέλεσε την πρώτη ολοκληρωμένη απόπειρα ψηφιοποίησης και ελεύθερης διακίνησης συγγραμμάτων για την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Φορείς και χρηματοδότηση
Για την υλοποίηση τη Δράσης συνεργάστηκαν ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (ΣΕΑΒ), το Εθνικό Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Για τη συγκέντρωση του εκπαιδευτικού υλικού που θα φιλοξενούνταν στο Αποθετήριο Κάλλιπος, τα μέλη της Ακαδημαϊκής Κοινότητας τα οποία συμμετείχαν στη Δράση Κάλλιπος παρήγαγαν ατομικά ή συλλογικά ακαδημαϊκά εγχειρίδια με σκοπό την ελεύθερη διακίνησή τους στο ψηφιακό πεδίο.
Το πρόγραμμα χρηματοδοτήθηκε από το ελληνικό κράτος και από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ με συνολικό προϋπολογισμό, στην πρώτη φάση, περίπου 8.000.000 ευρώ. Βασικό κίνητρο της δημιουργίας της πλατφόρμας υπήρξε η μείωση του κόστους των ακαδημαϊκών συγγραμμάτων. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης του προγράμματος δημιουργήθηκαν περισσότερα από 520 εγχειρίδια ακαδημαϊκού περιεχομένου.
1η φάση
Η Δράση Κάλλιπος ξεκίνησε στις αρχές του 2013, με την στελέχωση των αρμόδιων ομάδων εργασίας (Επιτροπή Διοίκησης, Κεντρική Ομάδα Υποστήριξης, Θεματικές επιτροπές) για την ενημέρωση της Ακαδημαϊκής Κοινότητας σχετικά με τους στόχους της Δράσης, για την υποβολή προτάσεων και τη χρηματοδότηση των ηλεκτρονικών συγγραμμάτων και βοηθημάτων.
2η φάση
Από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως και τον Αύγουστο του 2014 συγκροτήθηκαν πέντε θεματικές ενότητες της Δράσης, οι οποίες αφορούσαν τα εξής επιστημονικά πεδία: (α) Ανθρωπιστικές και Νομικές επιστήμες, Επιστήμες Τεχνών και Γραμμάτων, (β) Ιατρικές Επιστήμες, Επιστήμες της Ζωής, (γ) Οικονομικές, Πολιτικές, Κοινωνικές επιστήμες- Γεωπονικές Επιστήμες, (δ) Φυσικές Επιστήμες και (ε) Επιστήμες Μηχανικών και Πληροφορική.
3η φάση
Από τον Οκτώβριο του 2014 έως και τον Νοέμβριο του 2015 οι συγγραφικές ομάδες ολοκλήρωσαν και παρέδωσαν το έργο των συγγραμμάτων.
Ανοιχτή πρόσβαση και πνευματικά δικαιώματα
Το Αποθετήριο Κάλλιπος αξιοποιεί το καθεστώς διάθεσης βιβλίων με Ανοικτή Πρόσβαση, μέσω του οποίου επιτρέπεται η απεριόριστη χρήση τους από όλους. Τα πνευματικά δικαιώματα των συγγραφέων διασφαλίζονται με τη χρήση των αδειών Creative Commons, οι οποίες εξυπηρετούν τον ευκολότερο διαμοιρασμό πνευματικής ιδιοκτησίας. Η Δράση Κάλλιπος λειτουργεί αντιπαραθετικά προς την τάση εμπορευματοποίησης της ακαδημαϊκής γνώσης, προάγοντας την παραγωγή εκπαιδευτικού περιεχομένου και την ελεύθερη διακίνησή του ως κοινού αγαθού, με ανοιχτή πρόσβαση στο σύνολο της κοινωνίας.