cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Αθανασιάδης
ΠΑΣ Γιάννινα
Τον Σεπτέμβριο του 2018 υπέγραψε για δύο χρόνια στον ΠΑΣ Γιάννινα. Παρότι είχε μια γεμάτη σεζόν με 23 συμμετοχές,δεν κατάφερε να βοηθήσει στο σκοράρισμα,σημειώνοντας μόλις 2 γκολ.Το καλοκαίρι του 2019 έλυσε το συμβόλαιο του και έμεινε ελεύθερος.
Απόλλων Λάρισας
Το καλοκαίρι του 2020, υπέγραψε στον Απόλλωνα Λάρισας με σκοπό να βοηθήσει στην προσπάθεια της θεσσαλικής ομάδας να ανέβει κατηγορία.
Αναγέννηση Καρδίτσας
Το καλοκαίρι του 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με την Αναγέννηση Καρδίτσας.
Στις εθνικές ομάδες
Ο Αθανασιάδης ήταν μέλος της εθνικής Ελπίδων (Κ-21) με την οποία είχε συνολικά 6 συμμετοχές και 1 τέρμα. Έγινε διεθνής με την Ανδρών τον Ιούνιο του 2011, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον του Ισημερινού (1-1).
Στατιστικά στοιχεία ανά περίοδο
Μέχρι 18 Μαΐου 2019
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Λάρισας
Δήμος Νίκου Καζαντζάκη
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Νίκου Καζαντζάκη.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Αρχανών-Αστερουσίων.
thumb|Το ΚΕΠ του Δήμου Νίκου Καζαντζάκη, στην έδρα του Δήμου, Πεζά. Ο Δήμος Νίκου Καζαντζάκη ήταν δήμος του Νομού Ηρακλείου που λειτούργησε την περίοδο 1994 -2010. Συστάθηκε το 1994, με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, οι οποίες απετέλεσαν τα δημοτικά διαμερίσματα (Δ.δ.) του δήμου, ενώ με την εφαρμογή του Προγράμματος Καποδίστριας διευρύνθηκε, με την προσάρτηση των κοινοτήτων Μεταξοχωρίου και Δαμανίων. Καταργήθηκε το 2011, με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Αρχάνων-Αστερουσίων. Βρισκόταν στο κέντρο του Νομού Ηρακλείου και κατελάμβανε έκταση 102.201 στρεμμάτων. Ωε έδρα είχε οριστεί ο οικισμός Πεζά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2001, ο δήμος είχε πληθυσμό 7.171 κατοίκων.
Περιελάμβανε 14 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καζαντζάκη *
6ος αιώνας
Ο 6ος αιώνας είναι η περίοδος 501-600, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο στην Κοινή Εποχή. Στη Δύση αυτόν τον αιώνα σηματοδοτεί το τέλος της Κλασσικής Αρχαιότητας και την αρχή του Μεσαίωνα. Μετά την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, η Ευρώπη έσπασε σε πολλά μικρά γερμανικά βασίλεια, τα οποία ανταγωνίζονταν σκληρά για τη γη και τον πλούτο. Από αυτή την αναταραχή οι Φράγκοι ήρθαν στο προσκήνιο, και χάραξαν μια αρκετά μεγάλη περιοχή που περιελάμβανε ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης Γαλλίας και της Γερμανίας. Εν τω μεταξύ, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία άρχισε να επεκτείνεται υπό τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, ο οποίος τελικά ανακαταλάβει τη Βόρεια Αφρική από τους βανδάλους, και προσπάθησε να ανακτήσει πλήρως την Ιταλία, καθώς με την ελπίδα της αποκαταστάσεως του ρωμαϊκού έλεγχου των περιοχών που κάποτε κυριαρχούσαν από τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Μετά το θάνατο του Ιουστινιανού, τα περισσότερα από τα εδάφη του χάθηκαν.
Κατά τη δεύτερη Χρυσή Εποχή των Σασσανιδών η αυτοκρατορία τους έφτασε στο απόγειο της δύναμής της υπό τον Χοσρόη Α. Η αυτοκρατορία Γκούπτα της βόρειας Ινδίας, σε μεγάλο βαθμό κατακλύστηκε από την Χουνα, στα μέσα του 6ου αι. Στην Ιαπωνία, η περίοδος Κοφούν έδωσε τη θέση της στην περίοδο Ασουκα. Στην Κίνα μετά την διάσπαση για περισσότερα από 150 χρόνια στην Νότια και Βόρεια δυναστεία, η Κίνα επανασυνδέθηκε με τη δυναστεία Σουι προς το τέλος του 6ου αιώνα. Τα τρία βασίλεια της Κορέας παρέμειναν όλον των 6ου αιώνα. Η Γκοκτουρκς έγιναν μια μεγάλη δύναμη στην Κεντρική Ασία μετά την ήττα των Ρουναν.
Στην Αμερική, οι Τεοτιουακάν άρχισαν να παρακμάζουν τον 6ο αιώνα, αφού έφθασε στο αποκορύφωμά τους μεταξύ του 150 και του 450 μ.Χ. Η Κλασική Περίοδο του πολιτισμού των Μάγια στην Κεντρική Αμερική.
Εφευρέσεις, ανακαλύψεις, εισαγωγές
06
Βασιλικό Ιωαννίνων
Το Βασιλικό είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου εντός των ορίων της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων (πρώην Νομού Ιωαννίνων). Βρίσκεται κτισμένο βορειοδυτικά των Ιωαννίνων, στις πλαγιές του όρους Δούσκου σε υψόμετρο 784 μέτρα. Έως το 1928 είχε την ονομασία Τσαραπλανά.
Ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία του χωριού χάνεται στα βάθη των αιώνων, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα: Στις θέσεις "Δράνια", "Μεγάλες" και "Τσαβάλου Αλώνι", βρέθηκαν τάφοι που χρονολογούνται προ του 9ου αιώνα π.Χ.. Στη θέση "Παλαιόκαστρο" (ίσως "Πυρρόκαστρο"), βρέθηκαν νομίσματα της εποχής του Πύρρου. Συνεχίζεται κατά την Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή, όπως μαρτυρείται από την ύπαρξη Βυζαντινών - Μεταβυζαντινών εκκλησιών (Άγιος Αθανάσιος - που χρονολογείται το 1300, Άγιος Γεώργιος - με μια σπάνιου τύπου αγιογραφία του Παντοκράτορα). Ακολουθεί η Ενετική κατάκτηση, που σύμφωνα με την παράδοση έφερε στο χωριό και την καλλιέργεια της καστανιάς. Στην πρώτη απογραφή που γίνεται από τους Τούρκους, μετά την υποδούλωση του Πωγωνίου, το 1431, το χωριό αναφέρεται ως "Girapnana" (Τσαραπλανά) και έχει 15 σπίτια.
Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, λόγω του τουρκικού ζυγού, της βαρύτατης φορολογίας άλλα και των ληστρικών συμμοριών που λυμαίνονταν την περιοχή, οι περισσότεροι άνδρες αναγκάζονταν να ξενιτευτούν. Με την πάροδο των χρόνων οι ταξιδεμένοι έφεραν πίσω πλούτο και πρόοδο. Άνοιγαν δρόμους, έφτιαχναν πηγάδια και βρύσες, έχτιζαν εκκλησίες, πλήρωναν παπάδες και δασκάλους. Την περίοδο αυτή το χωριό είχε, σύμφωνα με τον Ιωάννη Λαμπρίδη (1886), 4 συνοικίες: "Γκράτσιτα, Άγιον Μηνά, Μεσαίαν, ένθα και τα δημόσια κτίρια και Μαυρίκη" (διατηρήθηκε η ορθογραφία του συγγραφέα).
Το 1777, μετά το πρώτο πέρασμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (το 1776), εγκαθίσταται στο χωριό για να διδάξει στο νάρθηκα της εκκλησίας (μάλλον του Άη-Γιώργη) ο Ιερομόναχος Καραλής. Γύρω στο 1860 υπάρχει ήδη Ελληνικό Σχολείο. Λίγο αργότερα ιδρύεται και Παρθεναγωγείο. Το 1778 ο Ιερομόναχος Ν. Ματσικάτης ανήγειρε τον Ναό της Υπαπαντής, δαπανώντας 11.520 άσπρα (μέχρι τότε, ενοριακός ναός ήταν ο Ναός του Αγίου Γεωργίου). Ο ίδιος, ίδρυσε την ίδια χρονιά και την Μονή του Αγίου Κωνσταντίνου στον "Πύργο".
Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Ληκ (William Leake), λοχαγός του Αγγλικού στρατού, που περνά από το Βασιλικό το 1809 γράφει:
Στο χωριό βρίσκεται το πατρικό του σπίτι και το οποίο έχει διαμορφωθεί σε μουσείο. Στους χώρους του μπορεί κανείς να δει τα άμφια, τα πετραχήλια, την Πατριαρχική μίτρα και την Πατριαρχική ράβδο, καθώς και άλλα προσωπικά είδη του Πατριάρχη.
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου το Βασιλικό βομβαρδίστηκε από το Ιταλικό πυροβολικό με αποτέλεσμα να καταστραφούν επτά οικίες. Τον Ιούλιο του 1943, ο οικισμός λεηλατήθηκε από τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, ενώ καταστράφηκαν άλλα τέσσερα σπίτια και εκτελέστηκαν δύο κάτοικοί του.
Διοικητικά - Δημογραφικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 με την παλιά του ονομασία Τσαραπλανά να ορίζεται έδρα της τότε ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Βασιλικόν. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Βασιλικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Πωγωνίου του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 228 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Άνω Πωγωνίου Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Αντώνης Πρέκας
Ο Αντώνης Πρέκας του Μιχαήλ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Ασχολήθηκε με την ιστορία του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και εξέδωσε αρκετά βιβλία. Έχει εργαστεί κατά καιρούς σε μεγάλες πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδες, στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και σε περιοδικά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 20 Οκτωβρίου του 1960. Σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, καθώς και υποκριτική στις δραματικές σχολές του Εθνικού Ωδείου και του Ωδείου Αθηνών. Ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία από το 1979. Παντρεύτηκε το 1993 τη δημοσιογράφο Έλσα Συμεωνίδου (σήμερα διευθύντρια σύνταξης της καθημερινής εφημερίδας "Star press" και του εδομαδιαίου περιοδικού "Λοιπόν") και απέκτησαν δύο παιδιά, την Κατερίνα το 1994 και τον Μιχάλη το 1997.
Δημοσιογραφική πορεία
Την περίοδο 1983-91 εργάστηκε ως συντάκτης ύλης, ρεπόρτερ ή αρχισυντάκτης σε διάφορες εφημερίδες, όπως τον «Ελεύθερο Τύπο», «Τα Νέα», την «Βραδυνή», τις «24 Ώρες», την «Φλόγα» και την καθημερινή «Εξόρμηση». Το 1989 έγινε ο πρώτος διευθυντής της ελληνικής έκδοσης του περιοδικού «Penthouse» και διευθυντής του περιοδικού ποικίλης ύλης «Πρόσωπα και Πράγματα». Το 1991–92 ήταν διευθυντής της εφημερίδας «Ελεύθερος». Στις αρχές του 1993 ανέλαβε να εκδόσει το πρώτο ένθετο τηλεοπτικό περιοδικό στην ιστορία του ελληνικού τύπου, το «TV Έθνος» (με το «Έθνος της Κυριακής»), διευθυντής του οποίου παρέμεινε για περίπου 18 χρόνια. Το 2001 ανέλαβε παράλληλα το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό ένθετο «Έθνος άουτ», αλλά και τα αντίστοιχα section της εφημερίδας «Έθνος», ενώ λίγο αργότερα εξέδωσε ως διευθυντής το μηνιαίο περιοδικό "VIVA" ως ένθετο της ίδιας εφημερίδας, από την οποία αποχώρησε στο τέλος του 2010. Στη συνέχεια εργάστηκε στα περιοδικά «Crash» (Διευθυντής έκδοσης) και «ΤV menu» (Διευθυντής), στα site “zappit” (Διευθυντής), “crashonline” και “medicalland” (Διευθυντής σύνταξης) και στις εφημερίδες «Παραπολιτικά» (Διεύθυνση ειδικών εκδόσεων), "Παρασκήνιο" (Διευθυντής έκδοσης), "Κυριακάτικη Ελευθερία του Τύπου" (Διευθυντής έκδοσης) και «Στο Καρφί» (Διευθυντής έκδοσης από το 2016).
Υπήρξε διοργανωτής και διευθυντής του Διεθνούς διαγωνισμού Γελοιογραφίας “TV ETHNOS CARTOONS AWARDS” (2008).
Τηλεοπτική και ραδιοφωνική παρουσία
Στο ραδιόφωνο εργάστηκε ως παραγωγός εβδομαδιαίας εκπομπής στον ANT1 μαζί με τον Κώστα Καρρά (1989), στον «Αθήνα 984» ως παραγωγός της εκπομπής λόγου και μουσικής «Στα στέκια τα παλιά» (2007-2011) και στα «Parapolitika 90.1» ως παραγωγός της εκπομπής «Ημερολόγια καταστρώματος» (2016).
-Σημαντικοί σταθμοί της πορείας του στην τηλεόραση είναι ως παρουσιαστής, αρχισυντάκτης και σεναριογράφος στο τηλεπαιχνίδι «Το Μυστικό» (1988), βασικός συντελεστής της καθημερινής εκπομπής «Μαζί και σήμερα» στην δημόσια τηλεόραση (1989), ρεπόρτερ θεμάτων στην εβδομαδιαία εκπομπή για το θέατρο «Πρεμιέρα», αρχισυντάκτης και συμπαρουσιαστής του τηλεοπτικού μαγκαζίνο  «Πράγματα» (Παραγωγή της εταιρείας Stefi films) το οποίο μετέδιδαν το 1990 οκτώ περιφερειακά κανάλια (TRT, Κρήτη tv, Super B  κ.ά.) και το Πανελλαδικής εμβέλειας SEVEN-X. Το 2001 και το 2003 επιμελήθηκε, παρουσίασε και έγραψε το σενάριο στη σειρά εκπομπών «Σαν Παλιό Σινεμά», με πορτρέτα Ελλήνων ηθοποιών. Αρχικά στην ΕΤ-1 και αργότερα στην ΕΤ3.
-Το 1996–97 είχε την ιδέα του εορταστικού σόου «Καλή Χρονιά Σας, Έλληνες» στην ΕΤ-1, το οποίο συνέδεε τους Έλληνες σε όλο τον κόσμο. Ο ίδιος ήταν ο συντονιστιστής, ο κειμενογράφος αλλά και ο συμπαρουσιαστής της εν λόγω εκπομπής, με μεγάλα ονόματα του αθλητισμού και του πολιτισμού στην παρουσίαση (Νάνα Μούσχουρη και Λίνα Νικολακοπούλου - Παραμονή Πρωτοχρονιάς 1997, Ελένη Κούρκουλα και Βούλα Πατουλίδου - Παραμονή Πρωτοχρονιάς 1996).
-Το 1997 εμπνεύστηκε και ανέλαβε (μέχρι το τέλος του θεσμού το 2010) τη διεύθυνση του φεστιβάλ  «Τηλεοπτικά Βραβεία – Πρόσωπα», με κύριο φορέα διοργάνωσης το «TV Έθνος», τη συμπαράσταση πλήθος ημερησίων εφημερίδων και εβδομαδιαίων περιοδικών, τη συμμετοχή όλων σχεδόν των επαγγελματικών φορέων του κλάδου (ΠΟΕΣΥ, ΣΕΗ, Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος, ΠΟΣΠΕΡΤ, ΕΤΕΚΤ κ.ά.}. Επί 13 χρόνια τα τηλεοπτικά βραβεία αποτελούσαν σημείο αναφοράς των εργαζομένων στο χώρο των μέσων ενημέρωσης αλλά και του κοινού. Την τελετή απονομής των βραβείων μετέδιδαν ζωντανά αλλά εκ περιτροπής κάθε χρόνο τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας, ιδιωτικά κα δημόσια (ΝΕΤ, Mega, Alpha, Star) με υψηλότατα ποσοστά τηλεθέασης, που σε κάποιες στιγμές ξεπερνούσαν ακόμη και το 50%.
Κινηματογράφος - Θέατρο
Ως ηθοποιός έλαβε μέρος σε περισσότερες από 10 κινηματογραφικές ταινίες. Ενδεικτικά: «Χούλιγκανς. Κάτω τα χέρια από τα νειάτα», του Κώστα Καραγιάννη (1983), «Θύρα 7. Η μεγάλη στιγμή», του Νίκου Φώσκολου (1983), «Κιτς 1984», του Λευτέρη Κυπραίου (μικρού μήκους- 1984), »Παλληκάρι στα θρανία», του Κώστα Καραγιάννη (1987) κ.ά.
Σκηνοθέτησε περισσότερες από 30 θεατρικές παραστάσεις και έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός σε πολλές από αυτές, αλλά και σε άλλες. Έχει γράψει θεατρικά έργα, ενώ διασκεύασε για το θέατρο τα διηγήματα του Αντώνη Σαμαράκη «Γραφείο Ιδεών» και «Οδός Ταχυδρομείου», «Μαρτυριάρα καρδιά» του Έντγκαρ Άλαν Πόε και το έργο «Ελεύθεροι πολιορκημένοι» του Διονύσιου Σολωμού.
Υπήρξε σύμβουλος ρεπερτoρίου, casting και δημοσίων σχέσεων του θεατρικού επιχειρηματία Βαγγέλη Λειβαδά (Θέατρα Αμιράλ, Βέμπο και Παρκ).
Επί μία τετραετία (2005-2009) δίδαξε υποκριτική και είχε την ευθύνη της θεατρικής ομάδας «Οι Ασκεπείς» του Επιμορφωτικού Συλλόγου του Δήμου Κορωπίου, με την οποία ανέβασε τα έργα «Μα έκανε ο Σέξπιρ κους- κους;»" (θεατρικό πολυθέαμα βασισμένο σε κείμενα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου) και το «Θάψτε τους νεκρούς» (του Ίρβιν Σόου σε μουσικοχορευτική προσαρμογή).
Έχει παρουσιάσει (έρευνα, κείμενα, σκηνοθετική επιμέλεια) με τη συνεργασία συλλόγων και φορέων ποιητικές βραδιές (Γ. Σεφέρης, Κ. Βάρναλης, Κ.Π. Καβάφης, Δημοτικό τραγούδι κ.ά.) υπό την μορφή πολυθεάματος, καθώς και το θρησκευτικό δρώμενο «Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο» στον Καθολικό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών του Διονυσίου Αρεοπαγίτη.
Τηλεόραση
Συμμετοχή ως ηθοποιός στις τηλεοπτικές παραγωγές:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου
Πλώρα Ηρακλείου
Η Πλώρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου.
Βρίσκεται στη βόρειες υπώρειες των Αστερουσίων σε υψόμετρο 180 μέτρα στο 53ο χιλιόμετρο προς Λέντα.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα είναι όπως φαίνεται το ίδιο με την αρχαία πόλη Πυλωρός, της οποίας τα ερείπια είναι στα δυτικά του χωριού. Το 1583 αναφέρεται με 167 κατοίκους.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 217 κατοίκους.
Δραστηριότητες
Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και κυρίως με την ελαιοκομία. Στην περιοχή του χωριού βρίσκονται ελαιόδεντρα πελώρια δέντρα και το λάδι αποτελεί το βασικό προϊόν.
Έπειτα από την κατασκευή αρδευτικού φράγματος στον Πλωριανό ποταμό εξασφαλίστηκε η καλλιέργεια εσπεριδοειδών.
Στην Πλώρα βρίσκονται οι ναοί του Δεσπότη Χριστού και του Ευαγγελισμού. Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια του Αγίου Αντωνίου, ο Άγιος Γεώργιος ο Καλαμιάρης, παλαιά τοιχογραφημένα και ο Άγιος Παντελεήμων.
Πηγές
Πλωρ Πλωρ
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Ο Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ (Samuel Pierpont Langley, 22 Αυγούστου 1834 – 27 Φεβρουαρίου 1906) ήταν Αμερικανός αστρονόμος, φυσικός, εφευρέτης του βολόμετρου και πρωτοπόρος της αεροπορίας.
Βίος
Γεννήθηκε στο Ρόξμπερι της Βοστώνης στις 22 Αυγούστου 1834.
Παρακολούθησε τα μαθήματα του Λατινικού Σχολείου της Βοστώνης, αποφοίτησε από το Αγγλικό Λύκειο της Βοστώνης, υπήρξε βοηθός στο Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ, και έπειτα έλαβε μια φαινομενική θέση εργασίας ως καθηγητής μαθηματικών στη Ναυτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά για την ακρίβεια εστάλη εκεί για να αποκαταστήσει το μικρό αστεροσκοπείο της Ακαδημίας. Το 1867, έγινε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αλεγκένι και καθηγητής αστρονομίας στο Δυτικό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, γνωστό σήμερα ως Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ, μία θέση που κράτησε μέχρι το 1891 ενώ έγινε τρίτος γραμματέας του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν το 1887. Ο Λάνγκλεϊ ήταν ιδρυτής του Αστροφυσικού Αστεροσκοπείου του Σμιθσόνιαν. Το 1888 ο Λάνγκλεϊ εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας. Το 1898, έλαβε το βραβείο Ζυλ Ζανσέν, το υψηλότερο βραβείο της Αστρονομικής Εταιρείας της Γαλλίας.
Αστεροσκοπείο Αλεγκένι
Καθώς οι σιδηρόδρομοι άρχισαν να λειτουργούν, η έλλειψη μονάδων κανονικού χρόνου έγινε επικίνδυνη. Τα τρένα κινούνταν με βάση δημοσιευμένο πρόγραμμα, αλλά ο προγραμματισμός ήταν χαοτικός. Εάν τα ρολόγια ενός μηχανικού και ενός χειριστή κλειδιών διέφεραν ακόμη και λίγα λεπτά, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει καταστροφή. Δύο τρένα θα μπορούσαν να βρίσκονται στην ίδια τροχιά ταυτόχρονα και να πέσουν το ένα πάνω στο άλλο.
American IG
Η American IG είναι αμερικανική εταιρεία που χρωστά τη γέννησή της στην γερμανική κοινοπραξία IG Farben. Η οικονομική και βιομηχανική αυτοκρατορία της IG έχει περιγραφεί ως «κράτος εν κράτει».
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Αστεροσκοπείο Αλεγκένι
Χρησιμοποιώντας τις αστρονομικές παρατηρήσεις που ελήφθησαν από το νέο τηλεσκόπιο, ο Λάνγκλεϊ επινόησε ένα ακριβές χρονικό πρότυπο το οποίο έγινε γνωστό ως Σύστημα Χρόνου Αλεγκένι. Αρχικά μετέδιδε σήματα χρόνου στις επιχειρήσεις της πόλης του Αλεγκένι και στον σιδηρόδρομο της Πενσυλβάνια. Τελικά, δύο φορές την ημέρα, τα σήματα του χρόνου Αλεγκένι μετέδιδαν την ορθή ώρα μέσω τηλεγραφικών γραμμών σε όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Ο Λάνγκλεϊ χρησιμοποίησε τα χρήματα από τους σιδηροδρόμους για να χρηματοδοτήσει το αστεροσκοπείο. Από το 1868 περίπου, τα έσοδα από τον Χρόνο Αλεγκένι συνέχισαν να χρηματοδοτούν το αστεροσκοπείο έως ότου το Αμερικανικό Ναυτικό Αστεροσκοπείο παρείχε τα σήματα δωρεάν το 1883.
American IG
Το καρτέλ της Farben δημιουργήθηκε το 1925, όταν ο Χέρμαν Σμιτς (Hermann Schmitz), ο κύριος οργανωτής, με την οικονομική υποστήριξη της Γουώλ Στριτ, δημιούργησε την υπεργιγάντια χημική βιομηχανία, ενώνοντας οκτώ - μερικές από αυτές ήδη γιγαντιαίες - γερμανικές εταιρίες χημικών — την Badische Anilin- und Sodafabrik Ludwigshafen (BASF), τη Bayer, την Agfa, τη Hoechst, τη Weiler-ter-Meer, και την Griesheim-Elektron. Αυτές οι επιχειρήσεις ενώθηκαν σχηματίζοντας Internationale Gesellschaft Farbenindustrie AG, γνωστότερη ως IG Farben.
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Αστεροσκοπείο Αλεγκένι
Μόλις εξασφάλισε τη χρηματοδότηση, ο Λάνγκλεϊ αφιέρωσε τον χρόνο του στο αστεροσκοπείο στην έρευνα του Ήλιου. Χρησιμοποίησε τις δεξιότητές του (από την πρώτη του δουλειά μέχρι το γυμνάσιο) για να παράγει εκατοντάδες σχέδια ηλιακών φαινομένων, πολλά από τα οποία ήταν τα πρώτα που παρουσιάστηκαν ευρύτερα. Η εξαιρετικά λεπτομερής παρουσίαση μιας ηλιακής κηλίδας το 1873 έγινε κλασικό έργο.
American IG
Το 1928 τα Αμερικανικά συμφέροντα της IG Farben, δηλαδή η Αμερικανική παρουσία της Bayer, της General Aniline Works, της Agfa Ansco, και της χημικής βιομηχανίας Winthorp, οργανώθηκαν σε μια Ελβετική εταιρεία που ονομάστηκε Internationale Gesellschaft für Chemische Unternehmungen AG ή IG Chemie. Τον έλεγχο αυτής της εταιρείας είχε η IG Farben στη Γερμανία. Το επόμενο έτος, το 1929, μόνο μια δεκαετία πριν το Δεύτερο Παγκοσμιο Πόλεμο, αυτές οι Αμερικανικές επιχειρήσεις ενώθηκαν για να γίνουν η American IG Chemical Corporation, ή πιο απλά American IG, που αργότερα μετονομάστηκε σε General Aniline & Film.
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Αστεροσκοπείο Αλεγκένι
Το 1886, ο Λάνγκλεϊ έλαβε το πρώτο μετάλλιο Χένρι Ντρέιπερ από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών για τις συνεισφορές του στην ηλιακή φυσική. Η δημοσίευσή το 1890 των υπέρυθρων παρατηρήσεων στο Αστεροσκοπείο Αλεγκένι στο Πίτσμπεργκ μαζί με τον Φρανκ Ουάσιγκτον Βέρι και τα δεδομένα που συγκέντρωσε από την εφεύρεσή του, το βολόμετρο, χρησιμοποιήθηκαν από τον Σβάντε Αρρένιους για τους πρώτους υπολογισμούς του φαινομένου του θερμοκηπίου. Το 1898, ο Λάνγκλεϊ έλαβε το βραβείο Ζυλ Ζανσέν, το ύψιστο βραβείο της Αστρονομικής Εταιρείας της Γαλλίας.
American IG
Όταν ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος η Γερμανική χημική κοινοπραξία IG Farben ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο και είχε εξαιρετικά ισχυρή οικονομική και πολιτική επιρροή στη Ναζιστική Γερμανία. Το 1936, η βιομηχανία ήταν η κύρια πηγή του Κυκλώνα Β (Zyklon B), του δηλητηριώδους παρασκευάσματος που χρησιμοποιήθηκε στα Γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης. Από το 1942 ως το 1945, η εταιρεία χρησιμοποίησε καταναγκαστική εργασία χρησιμοποιώντας εργατικά χέρια που προέρχονταν από τους κρατουμένους στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά το 1945, τρία μέλη του διοικητικού συμβουλίου της American IG δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου. Το 1952 η IG Farben διαλύθηκε σε 12 εταιρείες από τις οποίες γνωστότερες είναι οι σημερινές BASF, Bayer, και Hoechst.
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Έργο στην αεροπορία
thumb|upright|Το ατμοκίνητο Aërodrome No. 5 του Λάνγκλεϊ εν πτήσει, 6 Μαΐου 1896. Φωτογραφία του [[Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ]]
American IG
Η General Aniline & Film (ή GAF) αργότερα παρήγαγε το View-Master, ένα παιδικό παιχνίδι, που σήμερα παράγεται από το τμήμα Fisher-Price της Mattel. Η GAF σήμερα υπάρχει ακόμη με το όνομα GAF Materials Corporation, και παράγει άσφαλτο και άλλα υλικά για οικοδομές.
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Έργο στην αεροπορία
Ο Λάνγκλεϊ προσπάθησε να κατασκευάσει ένα λειτουργικό βαρύτερο από τον αέρα αεροσκάφος. Τα μοντέλα του πέταξαν, αλλά οι δύο απόπειρες με αεροσκάφη κανονικής κλίμακας δεν ήταν επιτυχείς. Ο Λάνγκλεϊ άρχισε να πειραματίζεται με μοντέλα και ανεμόπτερα κινούμενα με λαστιχάκια το 1887, αν και δεν μπορούσε να αντιγράψει τα μοντέλα του Αλφόνς Πενώ. Κατασκεύασε έναν περιστρεφόμενο βραχίονα, παρόμοιο με αεροδυναμική σήραγγα και κατασκεύασε μεγαλύτερα ιπτάμενα μοντέλα τα οποία τροφοδοτούνταν από μικρές ατμομηχανές. Ο Λάνγκλεϊ αντελήφθη μέσα από πειράματα πως η σταθερή μηχανοκίνητη πτήση ήταν εφικτή.
American IG
Πηγές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Σάμιουελ Πίρποντ Λάνγκλεϊ
Έργο στην αεροπορία
Ο Λάνγκλεϊ κατανόησε πως τα αεροσκάφη χρειάζονται ώθηση για να ξεπεράσουν την οπισθέλκουσα, παρατηρώντας πως επιφάνειες με μεγαλύτερη αναλογία είχαν μεγαλύτερη άντωση και χαμηλότερη οπισθέλκουσα.
Η πρώτη του επιτυχία ήρθε στις 6 Μαΐου 1896 όταν το μη επανδρωμένο αεροσκάφος του Number 5 το οποίο είχε βάρος 11 κιλών πραγματοποίησε δύο πτήσεις μήκους 700 μέτρων και 1000 μέτρων μετά από απογείωση με τη χρήση καταπέλτη σε πλοίο στον ποταμό Ποτόμακ. Η απόσταση ήταν δέκα φορές μεγαλύτερη από οποιοδήποτε προηγούμενο πείραμα με βαρύτερη από τον αέρα ιπτάμενη μηχανή, επιδεικνύοντας πως η σταθερότητα και η επαρκής άντωση ήταν εφικτές σε ένα τέτοιο αεροσκάφος.
thumb|left|Το [[Langley Aerodrome (αεροσκάφος)|Aerodrome No. 6 του Λάνγκλεϊ στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπεργκ]]
thumb|upright|Ο Λάνγκλεϊ στα δεξιά με τον μηχανικό του Τσαρλς Μάνλι
Ενώ το πλήρους κλίμακας Aerodrome σχεδιαζόταν και κατασκευαζόταν, υπογράφηκε το συμβόλαιο για τον κινητήρα εσωτερικής καύσης με τον μηχανικό Στίβεν Μ. Μπάλζερ (1864–1940). Όταν αυτός απέτυχε να κατασκευάσει έναν κινητήρα με τα χαρακτηριστικά ισχύος και βάρους που του ζητήθηκαν, ο Μάνλι ολοκλήρωσε το σχέδιο. Ο κινητήρας αυτός είχε πολύ περισσότερη ισχύ από τον κινητήρα του πρώτου αεροπλάνου των Ράιτ—50 ίπποι εν αντιθέσει με 12 ίππους. Ο κινητήρας, κυρίως το τεχνικό κομμάτι που πραγματοποίησαν οι άνδρες του Λάνγκλεϊ, ήταν πιθανώς η κύρια συμβολή του έργου στην αεροπορία. Η επανδρωμένη μηχανή διέθετε παράλληλες πτέρυγες με στήριξη από σύρματα. Είχε πτέρυγα τύπου Πενώ για τον έλεγχο της κλίσης και της εκτροπής, αλλά χωρίς έλεγχο περιστροφής, ο οποίος εξαρτιόνταν από τη δίεδρη γωνία των πτερύγων για τη διατήρηση του επιπέδου πλεύσης.
thumb|left|Η πρώτη αποτυχία του επανδρωμένου Aerodrome, ποταμός Ποτόμακ, 7 Οκτωβρίου 1903
Σε αντίθεση με το μοντέλο ελεγχόμενου αεροπλάνου των αδελφών Ράιτ, το οποίο μπορούσε να πετάξει κόντρα σε ισχυρό άνεμο και να προσγειωθεί στο έδαφος, ο Λάνγκλεϊ επιχείρησε με νηνεμία σε νερό στον ποταμό Ποτόμακ. Αυτό απαιτούσε καταπέλτη για απονήωση. Το αεροσκάφος δε διέθετε τροχούς προσγείωσης, και το σχέδιο ήταν το αεροσκάφος να προσυδατωθεί μετά την πτήση επίδειξης εφόσον αυτή ήταν επιτυχημένη. Ειδάλλως, θα ανακατασκεύαζε τη μηχανή. Ο Λάνγκλεϊ εγκατέλειψε το σχέδιο μετά από δύο αποτυχημένες πτήσεις που οδήγησαν σε πτώσεις στις 7 Οκτωβρίου και 8 Δεκεμβρίου 1903.
Στην πρώτη απόπειρα, ο Λάνγκλεϊ ανέφερε πως η πτέρυγα χτύπησε στον καταπέλτη οδηγώντας σε πτώση στον ποταμό. Στη δεύτερη απόπειρα το αεροσκάφος έσπασε μόλις έφυγε από τον καταπέλτη. Ο Μάνλι διέφυγε σώος από τον ποταμό και τις δύο φορές. Ο τύπος δικαιολόγησε τις αποτυχίες, ωστόσο μέλη του Κογκρέσου επέκριναν το έργο.
thumb|Μοντέλο κλίμακας 1⁄4 του Λάνγκλεϊ, το οποίο πέταξε για μερικά μέτρα στις 8 Αυγούστου 1903
Το Aerodrome τροποποιήθηκε και πέταξε από τον Γκλεν Κέρτις το 1914, ως μέρος της απόπειρας του να πετάξει με την ευρεσιτεχνία των αδελφών Ράιτ, και ως μία απόπειρα του Ινστιτούτου Σμιθσόνιαν να περισώσει την αεροναυτική φήμη του Λάνγκλεϊ. Ωστόσο, οι πτήσεις του Κέρτις ενθάρρυναν το Σμιθσόνιαν να εκθέσει το Aerodrome στο μουσείο του ως το «πρώτο αεροπλάνο το οποίο κατάφερε σταθερή ελεύθερη πτήση». Η ενέργεια αυτή του Σμιθσόνιαν πυροδότησε ταραχές που διήρκεσαν για δεκαετίες με τον μέχρι τότε ζωντανό εκ των αδελφών Ράιτ, Όρβιλ.
Ο Λάνγκλεϊ δεν κατάφερε να ξεπεράσει την κεντρική καινοτομία των αδελφών Ράιτ σχετικά με τον έλεγχο ενός αεροπλάνου αρκετά μεγάλου ώστε να ελεγχθεί από το βάρος του κυβερνήτη του. Έτσι εάν το Aerodrome πετούσε σταθερά όπως και τα μοντέλα, ο Μάνλι θα βρισκόταν σε κίνδυνο όταν η μηχανή θα έχανε ύψος χωρίς έλεγχο.
Βολόμετρο
Το 1880 ο Λάνγκλεϊ εφηύρε το βολόμετρο, ένα όργανο που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τη μέτρηση της υπέρυθρης ακτινοβολίας. Το βολόμετρο επέτρεψε στους επιστήμονες να ανιχνεύσουν αλλαγή θερμοκρασίας μικρότερη από το 1/100.000 ενός βαθμού Κελσίου. Έθεσε τα θεμέλια για τις μετρήσεις της ποσότητας ηλιακής ενέργειας στη Γη. Το 1881 δημοσίευσε επιστημονικό άρθρο για το θέμα με τίτλο «Το βολόμετρο και η ακτινοβολούμενη ενέργεια». Πραγματοποίησε μία από τις πρώτες προσπάθειες μέτρησης της θερμοκρασίας της επιφάνειας της Σελήνης και η μέτρηση της παρεμβολής της υπέρυθρης ακτινοβολίας από το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα της Γης χρησιμοποιήθηκε από τον Σβάντε Αρρένιους το 1896 στον πρώτο υπολογισμό για μελλοντική αλλαγή του κλίματος από μελλοντικό διπλασιασμό των επιπέδων διοξειδίου του άνθρακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Κρυονέρι Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κρυονέρι (αποσαφήνιση)
Το Κρυονέρι (ή "Κρυονέριον") είναι ελληνικό ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης) σε υψόμετρο 380 μέτρα.
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 35 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και περίπου 60 χλμ. από τα Ιωάννινα παρά τους πρόποδες της Βελούσας σε υψόμετρο περίπου 380 μ. Πρόκειται για χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 277 κατοίκους, διαθέτοντας δημοτικό σχολείο. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 40 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 28 κατοίκους.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Sin After Sin
Sin After Sin είναι ο τίτλος του τρίτου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της "CBS Records" τoν Απρίλιο του 1977.
Ιστορία του δίσκου
Το "Sin After Sin" ηχογραφήθηκε στα "Ramport Studios" του Λονδίνου, τους δύο πρώτους μήνες του 1977 σε παραγωγή του πρώην μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ. Ο δίσκος παρουσιάζει ένα ηχητικό σύνολο που συγκλίνει προς το χέβι μέταλ σε σύγκριση με τις έντονες χαρντ ροκ επιρροές των πρώτων δύο άλμπουμ του συγκροτήματος. Στο άλμπουμ περιλαμβάνεται και η διασκευή στο "Diamonds & Rust" της Τζόαν Μπαέζ, το οποίο έγινε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος για αρκετά χρόνια.
Τη θέση του ντράμερ ανέλαβε προσωρινά και μόνο για τις ηχογραφήσεις του συγκεκριμένου δίσκου, ο Σάιμον Φίλιπς, αφού οι Judas Priest είχαν απολύσει λίγο καιρό νωρίτερα τον Άλαν Μουρ.
Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 23 των βρετανικών τσαρτ και παρ' όλο που αρχικά δεν μπήκε στους καταλόγους του Billboard, του απονεμήθηκε το βραβείο του χρυσού δίσκου στις 10 Νοεμβρίου 1989.
Για την προώθηση του δίσκου, οι Judas Priest περιόδευσαν μαζί με τους REO Speedwagon και τους Foreigner, ενώ στις 23 και 24 Ιουλίου του 1977 εμφανίστηκαν στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια για το φεστιβάλ "Day on the Green", στο οποίο πρώτο όνομα ήταν οι Led Zeppelin. Επίσης, έπαιξαν στο "Superjam" στο Σεντ Λούις ανοίγοντας για τους REO Speedwagon και τον Τεντ Νούτζεντ μπροστά σε 45.000 θεατές.
Το τραγούδι "Dissident Aggressor" διασκευάστηκε από τους Slayer για το δίσκο "South of Heaven" το 1988 και το "Starbreaker" από τους Arch Enemy, το 2001.
Τραγούδια
1. Sinner (Halford, Tipton) - 6:45
2. Diamonds & Rust (Baez) - 3:28
3. Starbreaker (Halford, Downing, Tipton) - 4:49
4. Last Rose of Summer (Halford, Tipton) - 5:37
5. Let Us Prey / Call for the Priest (Halford, Downing, Tipton) - 6:12
6. Raw Deal (Halford, Tipton) - 6:00
7. Here Come the Tears (Halford, Tipton) - 4:36
8. Dissident Aggressor (Halford, Downing, Tipton) - 3:07
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 23 Απριλίου 1977
Βραβεία
Sin After Sin (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Μέλη των Judas Priest
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Sin After Sin" είχε την εξής μορφή:
Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικά
Γκλεν Τίπτον - κιθάρα
Σάιμον Φίλιπς - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Judas Priest Κατηγορία:Άλμπουμ του 1977
Μπωζέλ
Το Μπωζέλ (γαλλικά: Beauzelle, οξιτανικά: Bausèla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπωζελουά (γαλλικά: Beauzellois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Δήμος Μεσολογγίου
Ο Δήμος Μεσολογγίου ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που περιελάμβανε και την πρωτεύουσα του νομού, το Μεσολόγγι.
Βρίσκονταν στο νότιο τμήμα του νομού και περιέβαλλε την ομώνυμη λιμνοθάλασσα. Ο δήμος αποτελούνταν από οκτώ δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 17.988 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η έκταση που καλύπτει ο δήμος είναι 151,9 τ.χλμ.. Έδρα του δήμου ήταν το Μεσολόγγι.
Με την εφαρμογή του σχεδίου αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης Καλλικράτης, ενσωματώθηκε στον διευρυμένο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Οικισμοί
Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ * Δ *
Σαλάτα Χουμούς
μικρογραφία|Ένα πιάτο σαλάτας Χουμούς Η Σαλάτα Χουμούς (سلطة حمص) είναι Αραβική σαλάτα. Συνήθως αποτελείται από ξηρό ρεβίθι, σόδα με ανθρακικό, χυμό λεμονιού, σκόρδο, ταχίνι, αλάτι, ελαιόλαδο και κύμινο. Είναι μεταξύ των δημοφιλέστερων σαλατών που καταναλώνονται στον Αραβικό κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Σαλάτες
Φινλανδοποίηση
Η Φινλανδοποίηση είναι όρος στην διεθνή πολιτική σκηνή που περιγράφει την κατάσταση στην οποία περιήλθε η Φινλανδία μετά το τέλος του Β παγκόσμιου Πολέμου. Δηλαδή στην διατήρηση, ύστερα από ακρωτηριασμό, της εδαφικής ανεξαρτησίας αλλά με τίμημα την πειθήνια στάση της στην Σοβιετική Ένωση.
Είναι η διαδικασία με την οποία μια ισχυρή χώρα αναγκάζει μια μικρότερη γειτονική χώρα να συμμορφώνεται με τους κανόνες εξωτερικής πολιτικής της ισχυρής χώρας, επιτρέποντας της ταυτόχρονα να διατηρήσει την ανεξαρτησία της και το δικό της πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Η υιοθέτηση αυτής της στάσης ήταν απότοκο του φόβου ότι η μικρή χώρα οδηγούμενη σε σύρραξη με τη γείτονά της θα χάσει πολλά περισσότερα. Ο όρος αυτός αφορά τις ιστορικές σχέσεις της Φινλανδίας με τη Σοβιετική Ένωση. Μετά από μία σειρά ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ των δύο χωρών στο πρώτο μισό του αιώνα, η μεταπολεμική φινλανδική κυβέρνηση του Juho Kusti Paasikivi ακολούθησε μία πολιτική ευμενούς ουδετερότητας απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, η οποία μέσα από ένα πλέγμα συμφώνων συνεργασίας, καθώς και τη σύναψη προνομιακών οικονομικών σχέσεων, οδήγησε στο συντονισμό της εξωτερικής και εν μέρει της εσωτερικής πολιτικής της Φινλανδίας βάσει των απαιτήσεων της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο όρος θεωρείται γενικά υποτιμητικός και προέρχεται από τη Δυτική Γερμανική πολιτική συζήτηση της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970. Έτσι όπως  χρησιμοποιήθηκε ο όρος στη Γερμανία και σε άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, αναφερόταν στην απόφαση μιας χώρας να μην αμφισβητήσει έναν πιο ισχυρό γείτονα στην εξωτερική πολιτική, διατηρώντας παράλληλα την εθνική κυριαρχία. Χρησιμοποιείται συνήθως σε ό,τι αφορά τις πολιτικές της Φινλανδίας στη σχέση της με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά μπορεί να παραπέμπει γενικότερα σε παρόμοιες διεθνείς σχέσεις, όπως η στάση της Δανίας έναντι της Γερμανίας μεταξύ 1871 και 1945 ή οι πολιτικές της ελβετικής κυβέρνησης με την Ναζιστική Γερμανία μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Κάρολος Φίλιππος της Σουηδίας
Ο Κάρολος Φίλιππος της Σουηδίας (Σουηδικά: Carl Philip av Sverige, 13 Μαΐου 1979) είναι ο μοναδικός γιος του του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και της Βασίλισσας Σίλβιας. Ο Κάρολος Φίλιππος είναι στην τέταρτη θέση της γραμμής διαδοχής του σουηδικού θρόνου, έπειτα από την αδελφή του Βικτώρια, την ανιψιά του Στέλλα και τον ανιψιό του Όσκαρ.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Ο Κάρολος Φίλιππος γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1979 ως Διάδοχος του θρόνου της Σουηδίας, θέση που το αφαιρέθηκε την 1 Ιανουαρίου 1980, μετά την αλλαγή του νόμου περί διαδοχής στο σύνταγμα της χώρας. Με βάση τις αλλαγές που θεσπίστηκαν η σειρά διαδοχής καθοριζόταν με βάση τον χρόνο γέννησης και όχι με βάση το φύλο. Ως εκ τούτου, η αδελφή του Βικτώρια θα κηρυχθεί από τη σουηδική κυβέρνηση Διάδοχος, παρά τις ενστάσεις του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου.
Η βάπτισή του έγινε στις 31 Αυγούστου 1979 στην εκκλησία των σουηδικών ανακτόρων. Ανάδοχοι του Πρίγκιπα ήταν ο Μπέρτιλ της Σουηδίας, ο Λεοπόλδος της Βαυαρίας, η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας και η Μπρίγκιτα της Σουηδίας.
Κατά τη διάρκεια των ετών 1984-1986, ο Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος παρακολουθούσε μαθήματα στο εκκλησιαστικό σχολείο Βέστερλεντ. Το φθινόπωρο του 1986 συνέχισε την εκπαίδευσή του που έλαβε μέρος σε άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Το 1994 εντάχθηκε στο Σχολείο Κεντ των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ επέστρεψε αργότερα στη Σουηδία για να φοιτήσει στο σχολείο Λούντμπεργκ, από το οποίο αποφοίτησε την άνοιξη του 1999.
Ακολούθησε σπουδές γραφιστικής στη Σχολή Σχεδίασης του Ρόουντ Άιλανντ. Το 2011 ο Κάρολος Φίλιππος ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην γεωργική και αγροτική διαχείριση στο Σουηδικό Πανεπιστήμιο Γεωργικών Επιστημών του Άλναρπ.
Δραστηριότητες και καθήκοντα
Ως μέλος της βασιλικής οικογένειας της Σουηδίας, ο Κάρολος Φίλιππος, αναλαμβάνει ορισμένα επίσημα καθήκοντα. Έχει διατελέσει βασιλικός αντιπρόσωπος εν απουσία του πατέρα του και της μεγαλύτερης αδελφής του.
Στο παρελθόν υπήρξε πρόσκοπος και είναι λάτρης της υπαίθριας ζωής. Ασχολείται με τον αθλητισμό και κυρίως με το ποδόσφαιρο, την κολύμβηση, την ιστιοπλοΐα και το σκι. Το 2003 συμμετείχε και ολοκλήρωσε τον μαραθώνιο αγώνα σκι Βασαλόπετ. Απολαμβάνει επίσης τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, στα οποία συμμετέχει ως οδηγός σε αγώνες.
Ο Πρίγκιπας ολοκλήρωσε την στρατιωτική του θητεία το φθινόπωρο του 2000 στο παράκτιο σύνταγμα πυροβολικού Βάξχολµ. Το 2007 και το 2008 κατατάχθηκε στο Σουηδικό Εθνικό Αμυντικό Κολλέγιο. Την άνοιξη του 2008 απέκτησε το βαθμό του υποπλοιάρχου του σουηδικού βασιλικού ναυτικού.
Προσωπική ζωή
Ο Κάρολος Φίλιππος βρισκόταν σε σχέση με την Έμα Πέρναλντ από το 1999 έως τον Μάρτιο του 2009, οπότε και χώρισαν. Η Έμα είχε δηλώσει ότι η απόφαση για το χωρισμό τους ήταν κοινή.
Τον Απρίλιο του 2010 δημοσιεύματα ήθελαν τον Πρίγκιπα να βρίσκεται σε σχέση με τον μοντέλο Σοφία Χέλκβιστ. Τον Αύγουστο του 2010 εκπρόσωπος των ανακτόρων επιβεβαίωσε τη σχέση μεταξύ του Κάρολου Φίλιππου και της Σοφίας. Στις 27 Ιουνίου 2014 ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε και λίγους μήνες αργότερα ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο να παντρευτεί στις 13 Ιουνίου του 2015. Σε μια συνέντευξη, ο Κάρολος Φίλιππος, επέκρινε τα μέσα ενημέρωσης τα οποία υπονοούν ότι η Σοφία Χέλκβιστ δεν ήταν δεκτή από την οικογένειά του.
Ο γάμος τους τελέστηκε φαντασμαγορικά, με πλήθος βασιλικών καλεσμένων από όλο τον κόσμο, στο βασιλικό παρεκκλήσι του παλατιού της Στοκχόλμης. Τον Οκτώβριο ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το πρώτο του παιδί τον Απρίλιο του 2016. Το ζευγάρι έχει μαζί ένα γιο, τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο, Δούκα του Σόντερμανλαντ, ο οποίος γεννήθηκε στις 19 Απριλίου 2016 στο Νοσοκομείο Νταντέρουντ της Στοκχόλμης. Είναι το πρώτο παιδί του Πρίγκιπα Κάρολου Φίλιππου και της Πριγκίπισσας Σοφίας και το νεότερο μέλος της Βασιλικής Οικογένειας της Σουηδίας και της Δυναστείας Μπερναντότε.
Στις 23 Μαρτίου 2017 ανακοινώθηκε ότι το ζευγάρι περιμένει το δεύτερο παιδί του και αναμένεται να γεννηθεί τον Σεπτέμβριο του 2017. Στις 31 Αυγούστου 2017 ο πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος και η σύζυγός του πριγκίπισσα Σοφία απέκτησαν τον δεύτερο γιο τους, τον Πρίγκιπα Γαβριήλ, Δούκα της Νταλάρνα. Στις 26 Μαρτίου 2021 γεννήθηκε ο τρίτος του γιος, ο Πρίγκιπας Ιουλιανός, Δούκας του Χάλαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας
Μάχη της Κραννώνας
Η μάχη της Κραννώνας ήταν η αποφασιστική μάχη του Λαμιακού Πολέμου. Διεξήχθηκε το 322 π.Χ. στην Κραννώνα της Θεσσαλίας, ανάμεσα στις Μακεδονικές δυνάμεις του Αντίπατρου και μιας αντιμακεδονικής στρατιωτικής δύναμης με επικεφαλής τους Αθηναίους. Κατέληξε σε Μακεδονική νίκη, που έπεισε (τελικά) τους αντίπαλους να ζητήσουν ειρήνη. Αυτό σημάδεψε το τέλος της πολιτικής ελευθερίας των πόλεων - κρατών από τη Μακεδονική Ηγεμονία.
Προοίμιο
Όταν οι Αθηναίοι έμαθαν το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τον Ιούνιο του 323 π.Χ. αποφάσισαν να πολεμήσουν ενάντια στη Μακεδονική Ηγεμονία. Επιστράτευσαν, λοιπόν, μια δύναμη μισθοφόρων και ενώθηκαν με πολλές άλλες πόλεις - κράτη. Αρχικά οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους είχαν επιτύχει τοπική αριθμητική υπεροχή ενάντια στον άμεσο αντίπαλό τους, τον Αντίπατρο, που ήταν τότε ο αντιβασιλιάς των Μακεδόνων στην Ευρώπη, γιατί τα στρατεύματά του στη Μακεδονία ήταν αριθμητικά περιορισμένα, εξαιτίας της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολή. Έτσι, ο αντιμακεδονικός συνασπισμός βρήκε την ευκαιρία να επιτύχει την εκδίωξη των Μακεδονικών φρουρών. Έτσι ξεκίνησε ο Λαμιακός πόλεμος. Αντίπαλοι ήταν από τη μία πλευρά το Μακεδονικό βασίλειο υπό τον Αντίπατρο και από την άλλη ο αντιμακεδονικός συνασπισμός των Αθηναίων, Κορινθίων, Αχαιών κ.ά.. Ο πόλεμος άρχισε με τη μάχη της Ηράκλειας, στις Θερμοπύλες, που κατέληξε σε ήττα του Αντίπατρου και υποχώρησή του στη Λαμία, καλώντας ενισχύσεις από την Ασία. Ακολούθησε η ναυμαχία των Εχινάδων, κατά την οποία ο Κλείτος ο Μέλας νίκησε τον αθηναϊκό στόλο υπό τον Ευετίωνα στις Εχινάδες νήσους. Σε αυτή τη ναυμαχία, οι Αθηναίοι έχασαν 60 πλοία. Ύστερα ακολούθησε η πολιορκία της Λαμίας, όπου βρισκόταν οχυρωμένος ο Αντίπατρος. Εκεί, κατά τη διάρκεια εφόδου, ο Αθηναίος στρατηγός Λεωσθένης σκοτώθηκε και τον αντικατέστησε ο Αντίφιλος. Αυτός έμαθε ότι ερχόταν ο Μακεδόνας στρατηγός Λεοννάτος, προς ενίσχυση των πολιορκημένων. Στη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε, σκοτώθηκε ο Λεοννάτος, κατά τη διάρκεια συμπλοκής με το αντιμακεδονικό ιππικό.
Η μάχη
Το 322 π.Χ., αφίχθηκαν νέες Μακεδονικές ενισχύσεις υπό τον Κρατερό, αριθμώντας 10.000 πεζούς, 1.000 τοξότες και 1.500 ιππείς, και ενώθηκε με το στρατό του πολιορκημένου Αντιπάτρου. Σε αυτούς προστέθηκαν και οι άνδρες του νεκρού Λεοννάτου οι οποίοι αριθμούσαν 40.000 πεζούς, 5.000 ιππείς και 3.000 τοξότες. Από την άλλη ο Αντίφιλος διέθετε 25.000 πεζούς και 3.500 ιππείς. Παρά την αριθμητική υπεροχή των Μακεδόνων, ο Αντίφιλος αποφάσισε να δώσει μάχη. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στην Κραννώνα της Θεσσαλίας, στις 7 Αυγούστου του 322 π.Χ.. Ο Αντίφιλος είχε παρατάξει όλο το ιππικό του στη δεξιά πτέρυγα, ενώ ο Αντίπατρος το δικό του ιππικό στην αριστερή του, απέναντι από το αντίπαλο. Ο Αντίφιλος βασίστηκε στην υψηλή φήμη και ικανότητα των Θεσσαλών ιππέων του. Έτσι, η μάχη ξεκίνησε με την επίθεση του ιππικού του Αντίφιλου στο εχθρικό απέναντί του, προσπαθώντας, δηλαδή, να κερδίσει στη μάχη με το ιππικό του. Πράγματι, το αντιμακεδονικό ιππικό νίκησε το αριθμητικά υπεράριθμο μακεδονικό και το απώθησε. Αλλά κατά τη διάρκεια της ιππομαχίας το πεζικό του Αντίπατρου επιτέθηκε στο αντιμακεδονικό αντίστοιχο. Το αντιμακεδονικό πεζικό απωθήθηκε από το υπεράριθμο μακεδονικό σε πιο υψηλό έδαφος, από το οποίο όμως απέκρουσε κάθε μακεδονική επίθεση. Βλέποντας ότι το πεζικό τους είχε υποχωρήσει, το αντιμακεδονικό ιππικό, που είχε εν τω μεταξύ επικρατήσει επί του αντίπαλου μακεδονικού, απεμπλάκηκε από τη μάχη, αφήνοντας έτσι τελικά τη νίκη στα μακεδονικά χέρια.
Ιώσηπος Μοισιόδακας
Ο Ιώσηπος Μοισιόδακας (ή Μοισιόδαξ, 1725 – 1800) ήταν Έλληνας δάσκαλος του γένους, συγγραφέας και μεταφραστής.
Μάχη της Κραννώνας
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη ο αντιμακεδονικός συνασπισμός αριθμούσε 500 νεκρούς, ενώ οι Μακεδόνες 130 νεκρούς. Παρ' όλο που ο αντιμακεδονικός συνασπισμός διατηρούσε ακόμη αξιόμαχο στρατό, ήταν ξεκάθαρο ότι οι Μακεδόνες είχαν κερδίσει το πλεονέκτημα σε αυτόν τον πόλεμο. Μετά από σύσκεψη του Αντίφιλου με τον αρχηγό του ιππικού του, Μένωνα της Φαρσάλου, στάλθηκε αντιπροσωπεία του αντιμακεδονικού συνασπισμού στον Αντίπατρο, για να συζητήσει όρους συνθηκολόγησης. Ο Αντίπατρος αρνήθηκε να διαπραγματευθεί με την αντιπροσωπεία του συνασπισμού, απαιτώντας ξεχωριστές αντιπροσωπείες ανά πόλη - κράτος. Οι όροι αυτοί αρχικά απορρίφθηκαν από τους εκπροσώπους του αντιμακεδονικού συνασπισμού, αλλά έπειτα, αφού ο μακεδονικός στρατός κατέλαβε αρκετές θεσσαλικές πόλεις, προκάλεσε ρήγματα και αποστασίες στον αντιμακεδονικό συνασπισμό, που τελικά οδήγησαν στην υπογραφή ειρήνης ξεχωριστά με κάθε πόλη - κράτος, εκτός της Αθήνας. Αφού εγκαταλείφθηκε από τους συμμάχους της, η Αθήνα τελικά υποχρεώθηκε σε παράδοση άνευ όρων. Ο Αντίπατρος επέβαλε στην Αθήνα την αλλαγή του πολιτεύματός της από δημοκρατικό σε τιμοκρατικό, με επικεφαλής τον Φωκίωνα, δηλαδή ένα είδος ολιγαρχίας στο οποίο θα θεωρούνταν στο εξής πολίτες με πλήρη δικαιώματα μόνο όσοι είχαν περιουσία τουλάχιστον 2.000 δραχμές. Ακόμη, η Αθήνα θα πλήρωνε πολεμική αποζημίωση, θα αποχωρούσε από τις κληρουχίες της στην Ίμβρο, στη Σκύρο, στη Λήμνο και στη Σάμο, θα δέχονταν μόνιμη μακεδονική φρουρά στη Μουνιχία και θα παραδίνονταν οι αντιμακεδόνες ρήτορες, με πρώτους τους Δημοσθένη και Υπερείδη. Μετά τον Λαμιακό πόλεμο, άρχισαν οι συγκρούσεις των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου με σκοπό το μοίρασμα της τεράστιας αυτοκρατορίας του.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Μάχες του Λαμιακού Πολέμου Κατηγορία:Μάχες αθηναϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες μακεδονικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Μάχες ελληνιστικής περιόδου
Ιώσηπος Μοισιόδακας
Βίος
Ο Ιώσηπος Μοισιόδακας γεννήθηκε στο χωριό Τσερναβόδα στη νότια όχθη του Δούναβη, κατά μαρτυρία του Ρήγα Βελεστινλή στη Μεγάλη Χάρτα του. Ως συμβατικό έτος γέννησής του αναφέρεται το 1725. Δεν είναι γνωστό τίποτα σχετικά με την οικογένειά του και τα πρώτα του χρόνια στην Τσερναβόδα. Το όνομά του Ιώσηπος το έλαβε αργότερα, όταν χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος. Το κοσμικό του όνομα φέρεται να ήταν Ιωάννης. Το επώνυμο Μοισιόδακας δεν ήταν οικογενειακό αλλά δηλωτικό της εθνικής του προέλευσης, ένας συλλογικός προσδιορισμός που αφορούσε τους ρουμανόφωνους κατοίκους της βόρειας Βουλγαρίας. Ίσως τα πρώτα του γράμματα να τα διδάχθηκε κάπου στη Βλαχία ή στη Θράκη.
Το 1756 πέρασε στη Σίφνο και στη Μύκονο, όπου μάλλον σταδιοδρόμησε ως δάσκαλος με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για να ταξιδέψει στη δύση. Όμως δεν επιβεβαιώνεται η εκπαιδευτική του δράση στη Μύκονο, αντιθέτως πρέπει να διήλθε για ένα χρόνο από τη Σίφνο όπου κάλυψε το κενό σε δάσκαλο που υπήρχε στο Κοινό Παιδευτήριο του νησιού, μετά την αποχώρηση Στέφανου του Κύπριου.
Στη Βενετία
Μετά τη Σίφνο πέρασε από την Αθήνα και στα 1759 βρέθηκε πλέον στη Βενετία. Την άνοιξη εκείνης της χρονιάς εκφωνούσε κηρύγματα στον Άγιο Γεώργιο των Ελλήνων τις Κυριακές της Σαρακοστής, αμειβόμενος με πενήντα δουκάτα. Η χειροτονία του σε ιεροδιάκονο πρέπει να τοποθετηθεί πριν το ταξίδι του στην Ιταλία. Ο Μοισιόδαξ μετέβη στην Πάδοβα και παρακολούθησε μαθήματα στην Ιατροφιλοσοφική Σχολή ή Universita degli Artisti, μεταξύ 1759–1760 και 1760–1761 και ίσως και το 1762. Στα μέσα του 1760 ή το αργότερο το πρώτο εξάμηνο του 1761 ταξίδεψε στη Βιέννη και στις ελληνικές κοινότητες της Ουγγαρίας για να λάβει οικονομική ενίσχυση της έκδοσης της μετάφρασής του για το έργο Ηθική Φιλοσοφία του Μουρατόρι.