cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Ντούτσε Αφηγείται (ταινία, 1945)
Πλοκή
Στη συνέχεια, ο Μουσολίνι αναφέρει τη βοήθεια της Ναζιστικής Γερμανίας ως το "μαγικό χαλί", με το οποίο φαντάζεται ότι στέκεται πάνω από την Ελλάδα, η οποία παίρνει τη μορφή μιας παλάμης και τον διαλύει. Μετά από όλο αυτό, η Ιταλική Ιστορία, που έχει εκνευριστεί με όσα ακούει, τον παίρνει και τον πηγαίνει σε έναν παραθαλάσσιο γκρεμό, όπου του δένει έναν βράχο στο λαιμό και τον σπρώχνει. Η ιστορία τελειώνει με τον Ιταλό δικτάτορα να καρφώνεται πάνω στο κατάρτι του βυθισμένου ελληνικού καταδρομικού Έλλη, το οποίο βυθίστηκε στις 15 Αυγούστου 1940, στα ανοιχτά της Τήνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες κινουμένων σχεδίων
Οικογενειακό δέντρο Ιαπώνων μοναρχών
Το παρακάτω είναι ένα γενεαλογικό δέντρο των αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας, από τον μυθικό αυτοκράτορα (天皇, τεν-νό) έως τον σημερινό μονάρχη, Nαρουχίτo.
Οι σύγχρονοι μελετητές αμφισβητούν την ύπαρξη τουλάχιστον των εννέα πρώτων αυτοκρατόρων. Ο απόγονος του Kόγκεν, αυτοκράτορας Σουτζίν (98 π.Χ – 30 π.Χ.;), είναι ο πρώτος, για τον οποίο πολλοί συμφωνούν ότι μπορεί να υπήρχε στην πραγματικότητα. Αυτοί οι μονάρχες θεωρούνται από τους ιστορικούς ως «μυθικοί αυτοκράτορες», καθώς δεν υπάρχει επαρκές διαθέσιμο υλικό για περαιτέρω επαλήθευση και μελέτη.
Η βασιλεία του αυτοκράτορα Kινμέι ( c. 509 – 571 μ.Χ.), ο 29ος αυτοκράτορας, είναι ο πρώτος, για τον οποίο η σύγχρονη ιστοριογραφία είναι σε θέση να ορίσει επαληθεύσιμες ημερομηνίες. Ωστόσο, τα συμβατικά αποδεκτά ονόματα και οι ημερομηνίες των πρώτων αυτοκρατόρων δεν επρόκειτο να επιβεβαιωθούν ως «παραδοσιακά» μέχρι τη βασιλεία του αυτοκράτορα Kάνμου (737–806), του 50ου κυρίαρχου της δυναστείας Γιαμάτο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Βασίλεια
Η Βασίλεια είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Αλεξέι Νίκολιτς
Ο Αλεξέι Νίκολιτς (σλοβένικα: Aleksej Nikolić) (γενν. 21 Φεβρουαρίου 1995) είναι Σλοβένος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για την Σαν Πάμπλο Μπούργος.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 25 Φεβρουαρίου 2013 υπέγραψε νέο τετραετές συμβόλαιο με την ΟΚΚ Σπαρς.
Στις 10 Ιουλίου 2018, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Παρτίζαν Βελιγραδίου.
Στις 9 Αυγούστου 2019, υπέγραψε μονοετή επέκταση συμβολαίου με την Παρτίζαν και στη συνέχεια δόθηκε δανεικός στην ιταλική Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ. Στις 10 Μαΐου 2020, έληξε ο δανεισμός του και επέστρεψε στην Παρτίζαν.
Στις 27 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Σαν Πάμπλο Μπούργος.
Εθνική ομάδα
Ο Νίκολιτς έπαιξε με τις «μικρές» εθνικές Σλοβενίας Κ16, Κ18 και Κ20.
Ως μέλος της Εθνικής Σλοβενίας ανδρών, ο Νίκολιτς αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου έπαιξε τρία παιχνίδια, μεταξύ των οποίων και αυτό με τις ΗΠΑ. Αγωνίστηκε επίσης στα Ευρωμπάσκετ του 2017, όπου η Σλοβενία το κατέκτησε και του 2022, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.
Προσωπική ζωή
Ο Νίκολιτς είναι σερβικής καταγωγής. Ο Αλεξέι είναι γιος του Νταβίντ (καταγωγής από το Λέσκοβατς) και της Γιάνα Νίκολιτς. Ο πατέρας του ήταν καλαθοσφαιριστής και στη συνέχεια βοηθός προπονητή της Εθνικής Σλοβενίας από το 2004 έως το 2006. Ο αδελφός του, Μίτγια, είναι επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σλοβένοι σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΚΚ Σπαρς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουνιβέρσο Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραβλίν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαν Πάμπλο Μπούργος Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Υγειονομική περίθαλψη στην Κροατία
Η Κροατία διαθέτει ένα καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, οι απαρχές του οποίου μπορούν να εντοπιστούν στον Ουγγροκροατικό Κοινοβουλευτικό Νόμο του 1891, με την παροχή μιας μορφής υποχρεωτικής ασφάλισης όλων των βιομηχανικών εργατών και τεχνιτών. Ο κροατικός πληθυσμός καλύπτεται από ένα βασικό πρόγραμμα ασφάλισης υγείας που παρέχεται διά νόμου, ενώ την προαιρετική ασφάλιση διαχειρίζεται το Κροατικό Ταμείο Ασφάλισης Υγείας. Το 2012, η ετήσια υποχρεωτική δαπάνη για την υγειονομική περίθαλψη ανερχόταν στο ποσό των 21,0 δισεκατομμύρια κούνα (που αντιστοιχεί περίπου σε 2,8 δις ευρώ).
Δημόσια δαπάνη
Η δημόσια δαπάνη για την υγειονομική περίθαλψη αντιστοιχεί σε ποσοστό 0,6% ιδιωτικών ασφαλίσεων υγείας και δημόσιας δαπάνης. Το 2012, η Κροατία δαπάνησε το 6,8% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος της στην υγειονομική περίθαλψη, κάτω από το περίπου 8% που είναι η αντίστοιχη εκτίμηση για το έτος 2008, όταν το 84% της δαπάντης για την υγειονομική περίθαλψη προερχόταν από το δημόσιο ταμείο. Η Κροατία κατατάχθηκε περίπου στην 50ή θέση σε παγκόσμιο επίπεδο, με προσδόκιμο ζωής τα 73 χρόνια για τους άνδρες και τα 79 χρόνια για τις γυναίκες, ενώ είχε χαμηλά ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας, τα οποία αντιστοιχούσαν σε 6 θανάτους ανά 1.000 γεννήσεις.
Φορείς υγειονομικής περίθαλψης
Υπάρχουν εκατοντάδες φορείς υγειονομικής περίθαλψης στην Κροατία, μεταξύ των οποίων 79 νοσοκομεία και κλινικές με 25.285 κλίνες, που περιθάλπουν περισσότερους από 760.000 ασθενείς κάθε χρόνο. Η ιδιοκτησία νοσοκομείων μοιράζεται μεταξύ του κεντρικού κράτους και των Επαρχιών της Κροατίας. Υπάρχουν 5.792 ιδιωτικά ιατρεία και 46.020 συνολικά επαγγελματίες υγείας σε όλη χώρα, από τους οποίους 10.363 είναι ιατροί. Υπάρχουν, επίσης, 79 μονάδες ιατρικών υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης, οι οποίες, ενδεικτικά, κατά το 2012 πραγματοποίησαν περισσότερες από ένα εκατομμύριο παρεμβάσεις.
Ο ευρωδείκτης καταναλωτών για την υγεία τοποθέτησε τη χώρα στην 16η θέση στην Ευρώπη, σχολιάζοντας ότι τα πήγε καλά στις μεταμοσχεύσεις νεφρών, πραγματοποιώντας περισσότερες από 50 ανά εκατομμύριο κάθε χρόνο, ενώ σχολίασε ότι θα μπορούσε να γίνει προορισμός ιατρικού τουρισμού.
Υγεία
Η κύρια αιτία θανάτου το 2011 ήταν οι καρδιαγγειακές παθήσεις με ποσοστά 41,7% για τους άνδρες και 55,4% για τις γυναίκες αντίστοιχα, ακολουθούμενες από τους όγκους, με ποσοστά 31,7% για τους άνδρες και στο 22,8% για τις γυναίκες αντίστοιχα. Το 2012, είκοσι μόνο Κροάτες είχαν μολυνθεί από HIV / AIDS, ενώ έξι από αυτούς κατέληξαν από αυτήν την ασθένεια. Το 2008, εκτιμήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ότι το 27,4% των Κροατών άνω των 15 ετών είναι καπνιστές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΠΟΥ για το 2003, το 22% του ενήλικου πληθυσμού της Κροατίας είναι παχύσαρκο. Η χώρα κατείχε το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό θανάτων από μολυσματικές ασθένειες στην Ευρώπη (12 θάνατοι ανά 100.000 κατοίκους) το 2015.
Η παρουσία του COVID-19 στην Κροατία το 2020
Στις 25 Φεβρουαρίου του 2020, η Κροατία επιβεβαίωσε το πρώτο της κρούσμα του COVID-19. Ένας 26χρονος άνδρας που είχε μείνει στο Μιλάνο της Ιταλίας από τις 19 έως τις 21 Φεβρουαρίου, διαγνώστηκε ως θετικός και νοσηλεύτηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λοιμωδών Νοσημάτων Δρ. Φραν Μιχάλιεβιτς στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Στις 26 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, επιβεβαιώθηκαν δύο νέα κρούσματα. Το δεύτερο κρούσμα αφορούσε τον δίδυμο αδελφό του πρώτου κρούσματος, ο οποίος εισήχθη επίσης στο ίδιο νοσοκομείο. Τέλος, το τρίτο κρούσμα αφορούσε έναν Κροάτη που εργαζόταν στην Πάρμα της Ιταλίας, ο οποίος νοσηλεύτηκε στη Ριέκα.
Από τις 29 Φεβρουαρίου του 2020, καταγράφηκαν επτά επιβεβαιωμένα κρούσματα του COVID-19 στην Κροατία. Από τις 4:10 μ.μ. της 17ης Μαρτίου του 2020, καταγράφηκαν 65 κρούσματα. Επί του παρόντος, έχει γίνει γνωστό ότι έχουν θεραπευθεί τέσσερις από τους ασθενείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υγειονομική περίθαλψη ανά χώρα
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Κουρνάς Αποκορώνου)
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Καρτσιγιάκα
Το Καρτσιγιάκα είναι χωριό της επαρχίας Γκίρνε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Βασίλεια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκίρνε
Λαγερστροιμία η ινδική
thumb|Κοντινή άποψη άνθους της κρεπ-μυρτιάς. thumb|Λαγερστροιμία η ινδική (Lagerstroemia indica) — [[Μουσείο Τουλούζης.]] Η Λαγερστροιμία η ινδική (Lagerstroemia indica), (κοινώς κρεπ μυρτιά) είναι ένα είδος του γένους Λαγερστροιμία (Lagerstroemia), στην οικογένεια Λυθροειδή (Lythraceae).
Από την Κίνα, την Κορέα, την Ιαπωνία και την ινδική υποήπειρο η Λαγερστροιμία η ινδική, είναι συχνά πολυ-βλαστική, φυλλοβόλο δένδρο ευρείας εξάπλωσης, με επίπεδη κορυφή, στρογγυλεμένη, ή ακόμα και σε σχήμα ακίδας εμφάνιση. ( spike shaped open habit). Φυτεύεται σε ηλιόλουστες θέσεις ή κάτω από άλλα δέντρα,  είναι ένας δημοφιλής θάμνος φωλιάσματος για ωδικά πτηνά και τρωγλοδύτες.
Η Λαγερστροιμία η ινδική είναι ανθεκτική στον παγετό, προτιμά τις ηλιόλουστες θέσεις αναπτύσσεται έως τα 6 μέτρα (20 πόδια) ύψος, με την εξάπλωσή του να φτάνει άλλα 6 μέτρα (20 πόδια) σε πλάτος.
Πολλές υβριδικές ποικιλίες έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των L. indica και L. faueri thumb|none|300px|Η ποικιλία "Dynamite" ("Δυναμίτης") της κρεπ μυρτιάς.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Λυθροειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Κορέας
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Κυριακοσέλια Αποκορώνου)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Κυριακοσέλια Αποκορώνου). Ο ναός του Αγίου Νικολάου στα Κυριακοσέλια Αποκορώνου κτίστηκε στους πρόποδες λόφου, πάνω στον οποίο βρίσκεται ένα πρωτοβυζαντινό φρούριο, το Καστέλι, που ήλεγχε την είσοδο στον κόλπο της Σούδας. Αρχικά ήταν μονόχωρος, καμαροσκέπαστος με τρούλο, ενώ κατά την ενετοκρατία έγινε σταυροειδούς μορφής. Στις αρχές του 20ου αι. προστέθηκε μια μονόχωρη επέκταση, η οποία έδωσε και την τελική μορφή στο ναό. Ο ναός ξεχωρίζει για τον πλούσιο τοιχογραφικό διάκοσμο, έργο ικανών ζωγράφων του 13ου αι., που περιλαμβάνει, εκτός από το λειτουργικό κύκλο, σκηνές από το Χριστολογικό, το Θεομητορικό και το βίο του Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2017–18
Το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2017–18 ήταν η 47η σεζόν της 2ης μεγαλύτερης ευρωπαϊκής διοργάνωσης ποδοσφαίρου ανδρών με διοργανώτρια την ΟΥΕΦΑ, και η 9η σεζόν από τότε που μετονομάστηκε από UEFA Cup σε UEFA Europa League. Ο τελικός της διοργάνωσης θα διεξαχθεί στο Parc Olympique Lyonnais που βρίσκεται στη Λυών της Γαλλίας. Ο πρωταθλητής θα προκρίθει απευθείας στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατέκτησε τον περσινό τίτλο, ενώ η Ατλέτικο Μαδρίτης κατέκτησε τον τίτλο αυτής της περιόδου.
Κατάταξη ομοσπονδιών
Για το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2017-18 οι ομοσπονδίες κατανεμήθηκαν με βάση την επίδοσή τους σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις από την περίοδο 2011–12 έως και την περίοδο 2015–16.
Ομάδες
Οι ετικέτες στις παρενθέσεις δείχνουν τη μέθοδο πρόκρισης κάθε ομάδας στον θεσμό:
Ημερομηνίες κληρώσεων και αγώνων
Ο προγραμματισμός της διοργάνωσης είναι ο ακόλουθος :
Μερικά παιχνίδια στην προκριματική φάση, στη φάση των ομίλων και στη νοκ άουτ φάση ενδεχομένως να διεξαχθούν Τρίτη ή Τετάρτη, αντί Πέμπτης.
Προκριματικοί γύροι
Στην προκριματική φάση και στη φάση των play-off, οι ομάδες χωρίζονται σε ισχυρές και αδύναμες με βάση την κατάταξη της ΟΥΕΦΑ για το 2016. Ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούν να τεθούν αντιμέτωπες σε αυτές τις φάσεις.
Πρώτος προκριματικός γύρος
Η κλήρωση για τον 1ο και τον 2ο Προκριματικό Γύρο έγινε στις 19 Ιουνίου 2017. Οι πρώτοι αγώνες θα διεξαχθούν στις 29 Ιουνίου, και οι επαναληπτικοί θα γίνουν στις 6 Ιουλίου 2017.
Δεύτερος προκριματικός γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 12-13 Ιουλίου και οι επαναληπτικοί στις 20 Ιουλίου 2017.
Τρίτος Προκριματικός Γύρος
Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 27 Ιουλίου και οι επαναληπτικοί στις 2-3 Αυγούστου.
Γύρος πλέι-οφ
Οι πρώτοι αγώνες στις 16-17 Αυγούστου, και οι επαναληπτικοί στις 24 Aυγούστου 2017.
Φάση των 32
Στην φάση αυτή συμμετέχουν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ.
Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 13 και 15 και στις 21-22 Φεβρουαρίου 2018.
Φάση των 16
Η κλήρωση για τη φάση των 16 διεξήχθη στις 23 Φεβρουαρίου 2018.
Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 8 και στις 15 Μαρτίου 2018.
Προημιτελική φάση
Η κλήρωση για τη φάση των 8 διεξήχθη στις 16 Μαρτίου 2018.
Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 5 Απριλίου 2018 και οι επαναληπτικοί στις 12 Απριλίου 2018.
Ημιτελική φάση
Η κλήρωση για τα ημιτελικά διεξήχθη στις 13 Απριλίου 2018.
Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 26 Απριλίου και οι επαναληπτικοί στις 3 Μαΐου 2018.
Δείτε Επίσης
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2017-18
Πηγές
Επίσημος Ιστότοπος,escore.gr
Ιερός Ναός του Σωτήρα Χριστού (Μεσκλά Κυδωνίας)
Ο Ιερός Ναός του Σωτήρα Χριστού (Μεσκλά Κυδωνίας). Ο ναός του Σωτήρα Χριστού στον οικισμό Μεσκλά Κυδωνίας κτίστηκε κατά το α’ μισό του 13ου αι. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό, που εντυπωσιάζει για τον πλούσιο τοιχογραφικό του διάκοσμο. Οι τοιχογραφίες ιστορήθηκαν μεταξύ των μέσων του 13ου αι. και του β’ μισού του 14ου αι. από ικανούς ζωγράφους, μεταξύ των οποίων είναι ο Θεόδωρος – Δανιήλ Βενέρης και ο ανιψιός του Μιχαήλ.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη
Ιερός Ναός Παναγίας (Αλίκαμπος Αποκορώνου)
Ο Ιερός Ναός Παναγίας (Αλίκαμπος Αποκορώνου). Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ο ναός της Παναγιάς της Σηροθιανής στον Αλίκαμπο Αποκορώνου είναι μονόχωρος και καμαροσκέπαστος. Εξωτερικά διακοσμείται με εφυαλωμένα πινάκια, ενώ εσωτερικά ο τοιχογραφικός διάκοσμος αποτελεί έργο του Ιωάννη Παγωμένου (1316) και ενός άλλου λαϊκού ζωγράφου. Μεταξύ των αγιογραφιών ξεχωρίζει η ένθρονη Παναγία και ο Χριστός.
Πηγές
Παναγια Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Σκιερνιεβίτσε
Το Σκιερνιεβίτσε (πολωνικά: Skierniewice) είναι πόλη και η πρωτεύουσα του Πόβιατ Σκιερνιεβίτσε στο Βοεβοδάτο Λοτζ (από το 1999) στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 48.327 κάτοικοι (2016). Τα έτη 1975-1998, ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Σκιερνιεβίτσε. Η πόλη βρίσκεται σχεδόν στα μισά του δρόμου μεταξύ του Λοτζ και της Βαρσοβίας. Την πόλη διασχίζει το μικρό ποτάμι Γούπια, που ονομάζεται επίσης Σκιερνιέφκα.
Ιστορία
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά του Σκιερνιεβίτσε προέρχεται από το 1359, αν και το χωριό υπήρχε από νωρίτερα. Υπήρχε ήδη ένα παλάτι των αρχιεπισκόπων του Γκνιέζνο στο χωριό εκείνη την εποχή. Το Σκιερνιεβίτσε απέκτησε δικαιώματα πόλης το 1457 και έλαβε διάφορα προνόμια το 1456-1458. Διοικητικά ήταν μέρος της Βοεβοδάτου Ράβα της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος μέχρι τους διαμελισμούς της Πολωνίας. Το Σκιερνιεβίτσε βρισκόταν σε μια εμπορική οδό που σύνδεε τις μεγάλες πόλεις της Πολωνίας, Τόρουν και Λβουφ. Ντόπιοι έμποροι συμμετείχαν επίσης στο εμπόριο με το Γκντανσκ, την Ελάσσων Πολωνία και την Ποδολία, καθώς και με τα γερμανικά κράτη. Πραγματοποιούνταν μια ετήσια γιορτή από το 1457, το 1527 ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας δημιούργησε μια δεύτερη γιορτή και το 1641 το Σέιμ καθιέρωσε δύο ακόμη γιορτές. Η πόλη υπέφερε τον 18ο αιώνα ως αποτέλεσμα της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία και των επιδημιών, και το 1793 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας. αριστερά|μικρογραφία| Βασιλικό προνόμιο του [[Ιωάννης Α΄ Αλβέρτος της Πολωνίας|Ιωάννη Α΄ Αλβέρτου από το 1499 για το Σκιερνιεβίτσε.]] αριστερά|μικρογραφία| Ο [[σιδηροδρομικός σταθμός του Σκιερνιεβίτσε το 1872.]] Ανακτήθηκε από τους Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας το 1806, το 1815 έγινε μέρος της λεγόμενης Πολωνίας του Συνεδρίου και έπεσε στο Ρωσικό Διαμελισμό. Το 1845 άνοιξε ο σιδηρόδρομος Βαρσοβίας-Βιέννης, ο οποίος διερχόταν από το Σκιερνιεβίτσε. Υπό τις πολιτικές εκρωσισμού, πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν στην αποτυχημένη πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση τον Ιανουάριο του 1863 και το 1905-1906 πραγματοποιήθηκαν πολωνικές διαδηλώσεις στην πόλη. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1884 ήταν το σκηνικό για τη συνάντηση της Συμμαχίας των Τριών Αυτοκρατόρων. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1890 υπήρξε σημαντική επιχειρηματική ανάπτυξη στην πόλη. Εμφανίστηκαν δύο εργοστάσια τούβλων, ένα ζυθοποιείο, ένα μηχανικό πριονιστήριο, ένα εργοστάσιο πλακιδίων, ένας μεγάλος μύλος, κ.λπ.. Επιπλέον, χτίστηκε ένα σύγχρονο νοσοκομείο και μερικά σχολεία. Ο σιδηρόδρομος, καθώς και η στρατιωτική (ρωσική) φρουρά που είχαν εγκατασταθεί εδώ, είχαν μεγάλη σημασία. Ο Ρώσος τσάρος είχε επίσης ένα αρχοντικό στο Σκιερνιεβίτσε.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τη Γερμανία και μετά τον πόλεμο, το 1918, έγινε μέρος του επαναϋφιστάμενου πολωνικού κράτους Ο πληθυσμός αυξήθηκε και η οικονομική ανάπτυξη ξεκίνησε ξανά. Χτίστηκε ένα κτίριο για το δημοτικό συμβούλιο. Ο σιδηροδρομικός σταθμός ξαναχτίστηκε μετά την καταστροφή του πολέμου και το περιφερειακό νοσοκομείο επεκτάθηκε.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Σεπτέμβριο του 1939, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην πόλη, βομβαρδίζοντας το σιδηροδρομικό σταθμό, καθώς και σπίτια, το νοσοκομείο και μια εκκλησία κατά τη διάρκεια μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Περίπου 150 άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι 200 τραυματίστηκαν και 100 κτίρια καταστράφηκαν. Κατελήφθη από τη Βέρμαχτ στις 10 Σεπτεμβρίου 1939 και την επόμενη μέρα τα γερμανικά στρατεύματα πραγματοποίησαν μια εκτέλεση 60 Πολωνών στην πόλη. Στις 11-12 Σεπτεμβρίου, ο Αδόλφος Χίτλερ επισκέφθηκε την πόλη. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, οι Γερμανοί δημιούργησαν στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς κρατούμενους πολέμου, οι οποίοι αργότερα απελάθηκαν στη ναζιστική Γερμανία και ένα γκέτο για τους Εβραίους, οι οποίοι αργότερα απελάθηκαν στο Γκέτο της Βαρσοβίας και σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν πάνω από 200 άτομα στην πόλη, ωστόσο, το πολωνικό υπόγειο κίνημα αντίστασης εξακολουθούσε να είναι ενεργό εκεί. Η παραγωγή των υπαρχόντων εργοστασίων μετατράπηκε σε κατασκευή προϊόντων για τη Γερμανία και προσαρμόστηκε στις ανάγκες των Γερμανών. Στις 17 Ιανουαρίου 1945, το Σκιερνιεβίτσε κατελήφθη από τις σοβιετικές δυνάμεις.
Μεταξύ 1945 και 1997, η περιοχή της πόλης αυξήθηκε στο διπλό και ο πληθυσμός αυξήθηκε από 17.524 το 1946 σε 47.188 κατοίκους το 1992. Δημιουργήθηκαν πολλά νέα εργοστάσια και, έτσι, θέσεις εργασίας. Το 1975, δημιουργήθηκε το Βοεβοδάτο Σκιερνιεβίτσε, το οποίο οδήγησε στην ίδρυση ορισμένων ιδρυμάτων. Το 1990, πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές για το Δημοτικό Συμβούλιο. Κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1999, το Σκιερνιεβίτσε απέκτησε το καθεστώς πόλης με δικαιώματα περιφέρειας, υπό το Βοεβοδάτο Λοτζ.
Αθλητισμός
Οι ομάδες ποδοσφαίρου Ούνια Σκιερνιεβίτσε και Βίντοκ Σκιερνιεβίτσε εδρεύουν στο Σκιερνιεβίτσε.
Φιλοθέη Μεσσηνίας
Η Φιλοθέη Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 35 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Σκιερνιεβίτσε
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σκιερνιεβίτσε είναι αδελφοποιημένο με τις:
Φιλοθέη Μεσσηνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Σκιερνιεβίτσε
Αξιοσημείωτα πρόσωπα
Διάσημα πρόσωπα που συνδέονται με την περιοχή του Σκιερνιεβίτσε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ράβα Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939)
Αντώνης Μάντζαρης
Ο Αντώνης Μάντζαρης (εναλλακτική ορθογραφία: Αντώνιος) (γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1986) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Έχει ύψος 1,93 μέτρων. Μπορεί να παίξει στις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ. Αγωνίζεται στη ομάδα του Πανιωνίου.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Μάντζαρης ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με τον σύλλογο του Ελληνικού Πρωταθλήματος Περιστέρι το 2004. Πήγε στην ΑΕΚ το 2011.
Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ως μέλος των μικρών εθνικών ελληνικών ομάδων, ο Μάντζαρης έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2004 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2006.
Προσωπική ζωή
Ο αδερφός του Μάντζαρη, Βαγγέλης Μάντζαρης, είναι επίσης επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Ψυχικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Δημοτικό Στάδιο Πύλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Μεσσηνία
Τεπεμπάτσι
Το Τεπέμπασι είναι χωριό της επαρχίας Γκίρνε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Διόριος. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκίρνε
Γεωδυναμικό Ινστιτούτο
Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο είναι ερευνητικό κέντρο που μελετάει (μεταξύ άλλων) τη σεισμική δραστηριότητα στην Ελλάδα και ιδρύθηκε το 1893. Αποτελεί τμήμα του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και διευθυντής του είναι ο Άκης Τσελέντης (από τον Ιανουάριο του 2018). Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο έχει εγκαταστήσει σταθμούς σεισμογράφων σε όλη την Ελλάδα, από τη Κέρκυρα μέχρι το Καστελόριζο και από τη Κρήτη μέχρι τη Μακεδονία. Κάθε εικοσιτετράωρο που περνάει οι σεισμογράφοι αυτοί καταγράφουν δεκάδες μικροσεισμούς (ή και μεγαλύτερους) στον ελλαδικό χώρο. Επίσης στο πλαίσιο του ινστιτούτου, αναπτύσσεται δίκτυο παρακολούθησης τσουνάμι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2011
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2011 διεξήχθη στις 29–30 Ιουλίου 2011 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα. Στη συνολική βαθμολογία των συλλόγων συμπεριελήφθησαν και οι βαθμοί από τα Πανελλήνια πρωταθλήματα συνθέτων, 20.000μ. βάδην και 10.000μ. του 2011, καθώς και τα αντίστοιχα του Μαραθωνίου και 50.000 μ. βάδην (μόνο για άνδρες) του 2010. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για έκτη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2011 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Αζογυράς Χανίων
Ο Αζογυράς (ή Αζωγυράς ) είναι οικισμός της Κοινότητας Γραμβουσής του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αζογυράς είναι πεδινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στη βάση της χερσονήσου Γραμβούσας, στους πρόποδες της κορυφής «Γεροσκίνος» (762 μ.), ανατολικά από τα Φαλάσαρνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 110. Απέχει 45 χλμ. περίπου Δ. των Χανίων.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Αζογυράς είναι από τους παλαιότερους οικισμούς της Κρήτης που διατηρούν την ονομασία τους. Αναφέρεται, ήδη, από το 1583 με 140 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαρδά του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γραμβούσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου.
Αξιοθέατα
Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη νότια έξοδο του οικισμού
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Πόλεμος Μπόσιν
Ο Πόλεμος Μπόσιν (戊辰戦争, Μπόσιν Σενσό, «Πόλεμος του έτους του Επίγειου Δράκου Γιάνγκ»), ή αλλιώς Ιαπωνική Επανάσταση, ήταν εμφύλιος πόλεμος στην Ιαπωνία που έγινε κατά τα έτη 1868–69 μεταξύ των δυνάμεων του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα και δυνάμεων πιστών στον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας που ήθελαν να επαναφέρουν την εξουσία της αυτοκρατορικής αυλής.
Η αιτία του πολέμου βρισκόταν στη δυσαρέσκεια μεταξύ πολλών ευγενών και νεαρών Σαμουράι σχετικά με την αντιμετώπιση των ξένων δυνάμεων από τον σόγκουν, μετά το Άνοιγμα της Ιαπωνίας της περασμένης δεκαετίας. Η όλο και αυξανόμενη δυτική επιρροή στην οικονομία της Ιαπωνίας οδηγούσε σε παρακμή παρόμοια με αυτήν των άλλων ασιατικών λαών αυτής της περιόδου. Μια συμμαχία από δυτικούς Σαμουράι, πιο συγκεκριμένα οι φατρίες των Τσοσού, Σατσούμα και Τόσα, και αυλικών αξιωματούχων, κατάφερε και απέκτησε τον έλεγχο της αυτοκρατορικής αυλής και να επηρεάσει τον αυτοκράτορα Μέιτζι. Ο κυβερνών μέχρι τότε σόγκουν, Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου, αντιλαμβανόμενος το επισφαλές της θέσης του, παραιτήθηκε υπέρ της αυτοκρατορικής εξουσίας. Με αυτή του την κίνηση, ο Τοκουγκάβα ήλπιζε ότι ο οίκος του θα διασωθεί και ότι θα συμμετείχε σε μελλοντικές κυβερνήσεις.
Ωστόσο, στρατιωτικές κινήσεις των αυτοκράτορικών δυνάμεων, ανταρτικές βιαιότητες στην πόλη Έντο και αυτοκρατορικό διάταγμα υπαγορευμένο από τους Σατσούμα και Τσοσού που καθαιρούσε τον οίκο των Τοκουγκάβα, οδήγησε τον Γιοσινόμπου στην οργάνωση μιας στρατιωτικής εκστρατείας προκειμένου να συλλάβει την αυτοκρατορική αυλή στο Κυότο. Οι τύχες του πολέμου γύρισαν γρήγορα υπέρ της μικρότερης αλλά σχετικά εκσυγχρονισμένης αυτοκρατορικής παράταξης και ύστερα από μια σειρά μαχών που κορυφώθηκαν με την παράδοση του Έντο, ο ίδιος ο Γιοσινόμπου παραδόθηκε. Οι πιστοί στους Τοκουγκάβα υποχώρησαν αρχικά στη βόρεια Χόνσου και ύστερα στο Χοκκάιντο, όπου και ίδρυσαν τη Δημοκρατία του Έζο. Η ήττα τους στη Μάχη του Χάκοντάτε εξάλειψε και το τελευταίο προπύργιο του Σόγκουν και η αυτοκρατορική κυριαρχία ήταν πλέον γεγονός σε όλη την Ιαπωνία. Έτσι τελείωσε και η στρατιωτική φάση της Μεταρρύθμισης Μέιτζι.
Περίπου 120.000 άνδρες κινητοποιήθηκαν και εξ αυτών περίπου 3.500 σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Στο τέλος η νικήτρια αυτοκρατορική παράταξη εγκατέλειψε τον αρχικό σκοπό της να διώξει τους ξένους από την Ιαπωνία και αντ' αυτού υιοθέτησε πολιτική συνεχούς εκσυγχρονισμού αποβλέποντας στην επαναδιαπραγμάτευση των Άνισων Συμφωνιών που έγιναν με τις δυτικές δυνάμεις. Με την επιμονή του Σαιγκό Τκαμόρι, ενός επιφανούς ηγέτη των αυτοκρατορικών, οι πιστοί του Τογκουκάβα έτυχαν επιεικούς μεταχείρισης και σε πολλούς από τους αρχηγούς τους και σε σαμουράι δόθηκαν θέσεις ευθύνης στη νέα κυβέρνηση.
Όταν άρχισε ο πόλεμος αυτός η Ιαπωνία ήδη βρισκόταν σε περίοδο εκσυγχρονισμού, σημειώνοντας την ίδια πρόοδο με αυτήν των εκβιομηχανισμένων δυτικών εθνών. Αλλά η Ιαπωνία προστάτευε την εύτρωτη οικονομία της απορρίπτοντας την επιβεβλημένη από τη Δύση ελευθερία του εμπορίου. Και δεδομένου ότι αυτά τα δυτικά έθνη, ιδιαίτερα η Βρετανία και η Γαλλία, είχαν έντονη ανάμειξη στην πολιτική της Ιαπωνίας, η εγκαθίδρυση της αυτοκρατορικής εξουσίας περιέπλεκε τα πράγματα. Με τον καιρό, ο πόλεμος αυτός εξιδανικεύτηκε σαν "αναίμακτη επανάσταση" παρά τον μεγάλο αριθμό των απωλειών.
Πρόωρη δυσαρέσκεια στο Σογκουνάτο
μικρογραφία|294x294εσ|[[Σαμουράι που κρατούν σημαίες Sonnō jōi.]] Για δύο αιώνιες πριν το 1854, η Ιαπωνία είχε περιορισμένο εμπόριο με ξένα κράτη, με αξιοσημείωτες εξαιρέσεις την Κορέα, την Κίνα της Δυναστείας Τσινγκ και την Ολλανδία. To 1854, ο Αμερικανός αξιωματικός του ναυτικού Μάθιου Πέρρυ κατάφερε και άνοιξε το Ιαπωνικό εμπόριο σε όλον τον κόσμο με απειλή βίας, αρχίζοντας μια περίοδο γρήγορου εκσυγχρονισμού και διεθνούς εμπορίου. Οι συμφωνίες που συνήψαν πολλές δυτικές δυνάμεις με τους Ιάπωνες μετά το άνοιγμα της χώρας ονομάστηκαν άνισες, λόγω των ταπεινωτικών για τους Ιάπωνες όρων. . Αυτή ήταν η αιτία που δημιουργήθηκε έντονο εχθρότητας ενάντια στο Σογκουνάτο, που εκφράστηκε με το κίνημα Σοννό τζοΐ (尊皇攘夷, κυριολεκτικά: Τιμήστε τον αυτοκράτορα, διώξτε τους βάρβαρους!). αριστερά|μικρογραφία|202x202εσ|Ιάπωνες στρατιώτες με Δυτικές στολές. Ο αυτοκράτορας Κομέι έτρεφε τα ίδια αισθήματα και -παρά τη μακραίωνα αυτοκρατορική παράδοση- άρχισε να έχει ενεργό ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας. Τοποθετήθηκε απερίφραστα κατά των συμφωνιών και προσπάθησε να αναμιχθεί στη διαδοχή του Σόγκουν. Οι προσπάθειες του κορυφώθηκαν τον Μάρτιο του 1863 με το "Διάταγμα Εκδίωξης των Βαρβάρων" (攘夷勅命, Τζόι τσοκουμέι). Αν και το Σογκουνάτο δεν είχε την πρόθεση να το εφαρμόσει, το διάταγμα ωστόσο ενέπνευσε πολλές επιθέσεις είτε εναντίον τόσο του Σογκουνάτου όσο και των ξένων. Η σημαντικότερη από τις ενέργειες αυτές αφορούσε τον Άγγλο έμπορο Τσαρλς Λέννοξ Ρίτσαρντσον, για τον θάνατο του οποίου η κυβέρνηση Τοκουγκάβα πλήρωσε αποζημίωση εκατό χιλιάδων αγγλικών λιρών. Άλλη ενέργεια στα πλαίσια αυτών των αντιδράσεων ήταν ο βομβαρδισμός ξένων πλοίων στο Σιμονοσέκι.
Στήλη του Κάτσχι
Η Στήλη του Κάτσχι ( კაცხის სვეტი) είναι ένας φυσικός ασβεστολιθικός μονόλιθος που βρίσκεται στο χωριό Κάτσχι, στο δυτικό Γεωργιανό μχάρε Ιμερέτι, κοντά στην πόλη Τσιατούρα. Έχει ύψος περίπου 40 μ., και βλέπει στην μικρή κοιλάδα του ποταμού Κατσχούρα, έναν δεξί παραπόταμο του Κβιρίλα.
Πόλεμος Μπόσιν
Πρόωρη δυσαρέσκεια στο Σογκουνάτο
Το επόμενο έτος 1864 οι ξένες δυνάμεις ανταπέδωσαν τις επιθέσεις αυτές με βομβαρδισμό πολλών πόλεων, όπως ο βρετανικός βομβαρδισμός της Καγκοσίμα και ο πολυεθνικός του Σιμονοσέκι. Τον ίδιο περίπου καιρό, δυνάμεις των Τσοσού μαζί με Ρόνιν κήρυξαν την Εξέγερση Χαμαγκούρι προσπαθώντας να καταλάβουν την πόλη του Κυότο όπου βρισκόταν η αυτοκρατορική αυλή αλλά απωθήθηκαν από τον μέλλοντα Σόγκουν Τοκουγκάβα Γιοσινόμπου. Το Σογκουνάτο οργάνωσε εκστρατεία τιμωρίας ενάντια στους Τσοσού, την Πρώτη Εκστρατεία Τσοσού, και τους υπέταξε χωρίς μάχη. Σε αυτό το σημείο η αρχική αντίσταση μεταξύ της ηγεσίας των Τσοσού και της αυτοκρατορικής αυλής υποχώρησε, αλλά κατά τον επόμενο χρόνο φάνηκε ότι ο Σόγκουν δεν μπορούσε να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της χώρας γιατί πολλοί φεουδάρχες άρχισαν να αγνοούν τις εντολές του Έντο (σήμερα Τόκιο).
Σιεμόβιτ του Μπύτομ
Ο Σιμόβιτ, πολων. Siemowit bytomski (1292 - μετά τις 1 Ιουλίου 1342) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπύτομ (1312-15) και του Γκλιβίτσε (από το 1340).
Πόλεμος Μπόσιν
Ξένη στρατιωτική υποστήριξη
αριστερά|μικρογραφία|292x292εσ|Ιαπωνικό ιππικό κατά τα γαλλικά πρότυπα. Παρά τον βομβαρδισμό της Καγκοσίμα, στο νοτιότατο άκρο της Ιαπωνίας, οι φεουδάρχες της περιοχής, οι Σατσούμα, είχαν δημιουργήσει δεσμούς με τη Βρετανία και αναδιοργάνωναν στρατό και ναυτικό με την υποστήριξή τους. Πολλοί ξένοι πωλούσαν διάφορα στρατιωτικά είδη σε ιαπωνικές φατρίες, όπως πολεμικά πλοία και όπλα. Αξιόλογο είναι το παράδειγμα με τον Τόμας Μπλέικ Γκλόβερ ο οποίος εκτός από το ότι πούλησε είδη στους Ιάπωνες, βοήθησε να απομακρυνθεί το φεουδαρχικό σύστημα από πολλές ιαπωνικές πόλεις. Αμερικάνοι και Βρετανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι (συνήθως πρώην αξιωματικοί) ίσως αναμείχθηκαν άμεσα στον ένοπλο αγώνα. Ο Βρετανός πρεσβευτής Χάρυ Σμίθ Πάρκς υποστήριξε αντι-σουγκουνικές δυνάμεις προκειμένου να δημιουργήσει μια νόμιμη, ενοποιημένη αυτοκρατοτική διοίκηση στην Ιαπωνία και να εξουδετερώσει τη γαλλική επιρροή. Την περίοδο αυτή, ηγέτες της νότιας Ιαπωνίας, όπως ο Σαϊγκό Τακαμόρι των Σατσούμα ή ο Ίτο Χιρομπούμι των Τσοσού, καλλιέργησαν συνήψαν προσωπικές σχέσεις με Βρετανούς διπλωμάτες, ιδιαίτερα με τον Έρνεστ Μάισον Σάτοου.
Στήλη του Κάτσχι
Ο βράχος, με ορατά τα ερείπια μιας εκκλησίας στην κορυφή του έκτασης 150 τ.μ., τιμάται από τους ντόπιους ως Πυλώνας της Ζωής και ως ένα σύμβολο του Αληθινού Σταυρού, και είναι περιστοιχισμένος από θρύλους. Η κορυφή παρέμενε ανεξερεύνητη μέχρι το 1944 και μελετήθηκε συστηματικά τα έτη 1999-2009. Οι μελέτες έδειξαν ότι τα ερείπια προέρχονται από ένα πρώιμο Μεσαιωνικό ερημητήριο που χρονολογείται του 9ου ή του 10ου αιώνα. Η Γεωργιανή επιγραφή που παλαιογραφικά χρονολογείται του 13ου αιώνα υποδεικνύει ότι το ερημητήριο υπήρχε ακόμα τότε. Η θρησκευτική δραστηριότητα που συνδέεται με τη στήλη αναζωπυρώθηκε κατά τη δεκαετία του 1990 και μέχρι το 2009 το κτίριο του μοναστηριού είχε αποκατασταθεί στο πλαίσιο ενός κρατικά χρηματοδοτούμενου προγράμματος.
Σιεμόβιτ του Μπύτομ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας.
Ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ έγινε αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Δεν γνωρίζουμε γιατί ο Καζιμίρ άφησε στον Σιεμόβιτ το μεγαλύτερο μέρος του δουκάτου, το Μπύτομ. Ο Καζιμίρ απεβίωσε το 1312, αλλά ήδη από το 1311 τον είχε κάνει συγκυβερνήτη. Εγκαθίδρυσε επαφές με την Αυλή του Βλάντισλαφ Α΄ του Βραχύ, βασιλιά της Πολωνίας, στο κάστρο Βάβελ. Η διακυβέρνησή του δεν ήταν σημαντική. Μπόρεσε να διατηρήσει την εξουσία του μόνο τέσσερα έτη: το 1316 ο δευτερότοκος Βλάντισλαφ, για άγνωστους λόγους, ανέλαβε τη εξουσία του δουκάτου.
Πόλεμος Μπόσιν
Ξένη στρατιωτική υποστήριξη
Το σογκουνάτο επίσης προετοιμαζόταν για στρατιωτικές επιχειρήσεις και εκσυγχρόνιζε τον στρατό του. Σύμφωνα με τα σχέδια του Παρκς, οι Βρετανοί, οι σημαντικότεροι μέχρι τότε συνεργάτες του σογκουνάτου, φάνηκαν απρόθυμοι να του προσφέρουν βοήθεια. Ο Τοτουγκάβα συνεπώς βασίστηκε κυρίως σε Γάλλους ειδικούς, εμπιστευόμενος το στρατιωτικό κύρος που είχαν προσδώσει στον Ναπολέοντα Γ΄ οι επιτυχίες του στον Κριμαϊκό Πόλεμο και στον πόλεμο της Ιταλίας του 1859. .
Σιεμόβιτ του Μπύτομ
Βιογραφία
Το 1327 ο Σιεμόβιτ, μαζί με τον Βλάντισλαφ και τον τεταρτότοκο Γεώργιο, δήλωσαν υποτέλεια στον Ιωάννη της Βοημίας, στην Οπάβα. Αυτό σημαίνει πως, παρά το ότι ο Βλάντισλαφ τον είχε εκτοπίσει, οι αδελφοί είχαν συμφιλιωθεί. Ο Σιεμόβιτ αναφέρεται ξανά το 1340 σε έγγραφο του Πσέκλαφ του Πογκοσέλι, επισκόπου του Βρόκλαφ, όπου τον ονομάζει δούκα του Γκλιβίτσε. Αυτή είναι η τελευταία αναφορά στο πρόσωπό του.
Απεβίωσε το 1342-55, μάλλον πιο κοντά στο 1342. Ήταν άγαμος και το Γκλιβίτσε επεστράφη στο δουκάτο του Μπύτομ.
Πηγές
Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
Πόλεμος Μπόσιν
Ξένη στρατιωτική υποστήριξη
Το σογκουνάτο κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να έχει τον πιο δυνατό και εκσυγχρονισμένο στρατό. Ναυπήγησε στόλο, τον δυνατότερο πλέον σε όλη την Ασία, πυρήνας του οποίου ήταν οκτώ ατμοκίνητα πολεμικά πλοία. Το 1865 κατασκευάστηκε ο πρώτος σύγχρονος ναύσταθμος στην Ιαπωνία, στην πόλη Γιοκοσούκα, από Γάλλους μηχανικούς. Τον Ιανουάριο του 1867 έφθασε μια γαλλική στρατιωτική αποστολή για να αναδιοργανώσει τον στρατό των Σόγκουν και να δημιουργήσει την επίλεκτη μονάδα των Ντενσουτάι, (伝習隊) και απευθύνθηκε αίτημα στις Ηνωμένες Πολιτείες για την αγορά του γαλλικής κατασκευής θωρηκτού CSS Stonewall, απομεινάρι του Αμερικανικού Εμφυλίου. Λόγω της διακηρυγμένης ουδετερότητας των δυτικών δυνάμεων, οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να παραδώσουν το πλοίο, αλλά μόλις η ουδετερότητα έπαψε να ισχύει, η αυτοκρατορική παράταξη κατόρθωσε να αποκτήσει το πλοίο για να το χρησιμοποιήση σε επιχειρήσεις στο Χακοντάτε, με το όνομα Κοτέτσου (甲鉄, Θωρηκτό).
Σιεμόβιτ του Μπύτομ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Πόλεμος Μπόσιν
Πραξικοπήματα
μικρογραφία|279x279εσ|Εκσυγχρονισμένη εξάρτυση στρατιώτη πεζικού. αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Γάλλοι αξιωματικοί εκπαιδεύουν Ιάπωνες στρατιώτες. Μετά από πραξικόπημα εντός της επικράτειας των Τσοσού, που επανέφερε στην εξουσία την αντίθετη με τον Σόγκουν εξτρεμιστική πτέρυγά τους, το σογκουνάτο ανακοίνωσε την πρόθεσή του να τιμωρήσει τους αποστάτες με τη Δεύτερη εκστρατεία εναντίον των Τσοσού. . Αυτό ώθησε τους Τσοσού να συνάψουν μυστική συμμαχία με τους Σατσούμα και το καλοκαίρι του 1866 το σογκουνάτο ηττήθηκε από τους Τσοσού, υφιστάμενο μεγάλο πλήγμα του κύρους του. Στα τέλη του έτους, ο Σόγκουν Ιγεμότσι και ο αυτοκράτορας Κομέι πέθαναν και τους διαδέχτηκαν οι Γιοσινόμπου και Μέιτζι. Όλα αυτά τα γεγονότα οδήγησαν σε κατάπαυση των εχθροπραξιών.
Μολονότι η παραίτηση του Γιοσινόμπου δημιούργησε ένα φαινομενικό κενό στα ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης, η πολιτική του επιρροή εξακολουθούσε να υφίσταται. Είναι γεγονός ότι η δυναστεία των Τοκουγκάβα είχε σημαντική θέση και ρόλο στα γεγονότα των επόμενων ετών. Οι ουσιαστικές εμφύλιες συγκρούσεις άρχισαν όταν στις 3 Ιανουαρίου 1868 σκληροπυρηνικά μέλη των μέλη των Τσοσού και Σατσούμα κατέλαβαν το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Κυότο και την επόμενη μέρα υπαγόρευσαν στον δεκαπεντάχρονο αυτοκράτορα Μέιτζι να δηλώσει ότι αναλαμβάνει την πλήρη εξουσία. Αν και η πλειοψηφία του συμβουλευτικού σώματος του αυτοκράτορα ήταν ευχαριστημένη με την απ' ευθείας διακυβέρνηση από την αυλή και έτειναν να υποστηρίξουν τη συνέχιση της συνεργασίας με τους Τοκουγκάβα (με το σύνθημα "δίκαιη κυβέρνηση"), ο Σαϊγκό Τακαμόρι απείλησε με την κατάργηση του τίτλου του Σόγκουν και τη διαταγή κατάσχεσης των γαιών του Γιοσινόμπου.
Μολονότι ενδοτικός στην αρχή ο Γιοσινόμπου, στις 17 Ιανουαρίου 1968 δήλωσε ότι δεν δεσμεύεται από το διάταγμα της Παλινόρθωσης (της αυτοκρατορικής εξουσίας) και ζήτησε την ανάκλησή του. Στις 24 Ιανουαρίου, αποφάσισε να επιτεθεί στο Κυότο, που ελεγχόταν από δυνάμεις των Τσοσού και Σατσούμα. Αυτή η απόφαση υπαγορεύθηκε από την πληροφορία ότι είχαν γίνει πολλοί εμπρησμοί στην πόλη Έντο, αρχής γενομένης από τα πέριξ του πύργου του Έντο, της κύριας κατοικίας των Τοτουγκάβα. Υπαίτιος για αυτό θεωρήθηκε ένας σαμουράι προσκείμενος στους Σατσούμα που την ίδια μέρα επιτέθηκε σε δημόσιο γραφείο. Την επομένη δυνάμεις του Σόγκουν επιτέθηκαν στην κατοικία του νταϊμυό (μεγάλου φεουδάρχη) των Σατσούμα Τακαμόρι στο Έντο, όπου κρύβονταν πολλοί αντισογκουνικοί που δημιουργούσαν προβλήματα στον Σόγκουν, υπό την καθοδήγηση του νταϊμυό. Η κατοικία κάηκε ολοσχερώς και πολλοί οπαδοί του Τακαμόρι σκοτώθηκαν και εκτελέστηκαν.
Πρώτες συγκρούσεις
μικρογραφία|297x297εσ|Ο Γιοσινόμπου φεύγει από τη Μάχη Τομπά-Φουσίμι ηττημένος. Διακρίνεται πίσω το φλεγόμενο κάστρο του. Στις 27 Ιανουαρίου 1868, δυνάμεις του Σόγκουν επιτέθηκαν σε δυνάμεις των Τσοσού και Σατσούμα κοντά στις τοποθεσίες Τομπά και Φουσίμι, στη νότια είσοδο του Κυότο. Ένα μέρος από τους 15.000 άντρες που είχε η στρατιά του Σόγκουν είχε εκπαιδευτεί από τους Γάλλους, αλλά η πλειονότητα ήταν παραδοσιακοί Σαμουράι. Οι δυνάμεις των Τσοσού και Σατσούμα ήταν μικρότερες (μόλις 5.000 άντρες), πλήρως όμως κσυγχρονισμένες. Είχαν πυροβόλα καμπύλης τροχιάς (howitzer), τυφέκια και λίγα πολυβόλα Γκάτλινγκ. Η πρώτη ημέρα της μάχης δεν ήταν αποφασιστική. Τη δεύτερη ημέρα οι δυνάμεις Τσοσού-Σατσούμα ύψωσαν την αυτοκρατορική σημαία και όρισαν κατ' όνομα διοικητή της στρατιάς έναν συγγενή του αυτοκράτορα καθιστώντας έτσι τον στρατό τους αυτοκρατορικό (官軍, κανγκούν). Επί πλέον, αρκετοί ελάσσονες νταϊμυό, πιστοί μέχρι τότε στον σόγκουν, άρχισαν να αυτομολούν στο αυτοκρατορικό στρατόπεδο, παρακινημένοι από τους αυλικούς. Φεουδαρχικοί ηγέτες μικρών φατριών πρόδωσαν τον Σόγκουν και τάχθηκαν με το μέρος του αυτοκράτορα. Έτσι η αυτοκρατορική παράταξη είχε το πλεονέκτημα.
Στις 7 Φεβρουαρίου ο Γιοσινόμπου αποθαρρυμένος από τις προδοσίες και την αυτοκρατορική κάλυψη των αντιπάλων του, κατέφυγε στο Έντο. Τον ακολούθησε ο στρατός του, κι έτσι η συμπλοκή Τομπά-Φουσίμι θεωρήθηκε νίκη της αυτοκρατορικής παράταξης, αν και εκτιμάται ότι τη μάχη θα την είχε κερδίσει ο στρατός του Σόγκουν. Το κάστρο της Οσάκα την επόμενη μέρα καταλήφθηκε.
Αλλά η έξαρση των κατά των ξένων αισθημάτων οδήγησε σε αρκετές επιθέσεις εναντίον τους κατά τους επόμενους μήνες. Ένδεκα Γάλλοι ναύτες της κορβέττας Ντυπλέξ σκοτώθηκαν από σαμουράι της Τόσα στο επεισόδιο Σακάι τον Μάρτιο του 1868. Δεκαπέντε μέρες αργότερα ο Βρετανός πρεσβευτής σερ Χάρρυ Παρκς δέχθηκε επίθεση από σαμουράι σε δρόμο του Κυότο. .
Αγριόματα Μεσσηνίας
Τα Αγριόματα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 106 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Βέργας και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Πόλεμος Μπόσιν
Παράδοση του Έντο
μικρογραφία|394x394px|Αποτύπωση της Μάχης του Ουένο. Στις αρχές του Φεβρουαρίου του ίδιου έτους ο Γάλλος πρεσβευτής Λεόν Ρος κατέστρωσε σχέδιο προκειμένου να σταματήσει η εισβολή αυτοκρατορικών στρατευμάτων στην Ονταγουάρα, το τελευταίο στρατηγικό σημείο πριν το Έντο. Ο Σόγκουν όμως αποφάσισε να μην αφήσει το σχέδιο να τεθεί σε εφαρμογή και ο Ρος εξοργισμένος παραιτήθηκε. Τον Μάρτιο, χάρη στους διπλωματικούς ελιγμούς του Βρετανού αντιπροσώπου Χάρρυ Πάρκς, οι ξένες χώρες υπέγραψαν σύμφωνο αυστηρής ουδετερότητας .
Ο Σαϊγκό Τακαμόρι οδήγησε τις νικηφόρες αυτοκρατορικές δυνάμεις στη βόρεια και ανατολική Ιαπωνία και νίκησε στη Μάχη Κοσού-Κατσουνούμα. Έπειτα περικύκλωσε το Έντο (Μάιος 1868) που παραδόθηκε άνευ όρων. Μερικές ομάδες συνέχισαν την αντίσταση ακόμη και μετά την παράδοση της πόλης, αλλά ηττήθηκαν στη Μάχη της Ουένο στις 4 Ιουλίου 1868.
Η αντίσταση του Βόρειου Συνασπισμού
αριστερά|μικρογραφία|342x342εσ|Αναπαράσταση της Μάχης της Αϊζού. Μετά την παράδοση του Γιοσινόμπου, η πλειονότητα της Ιαπωνίας αποδέχθηκε την κυβέρνηση του αυτοκράτορα. Ωστόσο, πολλά τιμάρια της Βόρειας Ιαπωνίας, με επίκεντρο αυτό της πατριάς Αϊζού συνέχισαν την αντίσταση. Τον Μάιο πολλοί νταϊμυό δημιούργησαν συμμαχία εναντίον των αυτοκρατορικών δυνάμεων. Η συμμαχία αυτή, με όνομα Ουέτσου Ρεππάν (奥羽越列藩同盟) είχε ως κύρια μέλη τις πατριές: Σεντάι, Γιονεζάγουα, Αϊζού, Σονάι και Ναγκαόκα. Ο στρατός τους στο σύνολο αριθμούσε 50.000 άνδρες. Ένας αυτοκρατορικός πρίγκηπας, ο Κιτασιρακάβα Γιοσιχίσα, διέφυγε στον βορρά με οπαδούς του Τοκουγκάβα και έγινε ο οναμαστικός αρχηγός του Βόρειου Συνασπισμού, επιδιώκοντας να ονομαστεί "Αυτοκράτορας Τόμπου". . μικρογραφία|319x319εσ|Άγαλμα των Λευκών Τίγρεων που αυτοκτόνησαν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Ο στόλος του Ενομότο συγκεντρώθηκε στο Σεντάι στις 26 Αυγούστου. Παρότι μεγαλύτερος, ήταν φτωχά εξοπλισμένος και βασιζόταν σε παλαιές μεθόδους μάχης. Σύγχρονος εξοπλισμός δεν υπήρχε και έγιναν κάποιες προσπάθειες της τελευταίας ώρας για την κατασκευή ξύλινων κανονιών. Τα κανόνια αυτά τοποθετούνταν στα πλοία με σκοινιά και γάντζους και μπορούσαν να πυροβολήσουν τρεις με τέσσερις φορές πριν εκραγούν. Μόνο ο νταϊμυό της Ναγκαόκα κατάφερε και απέκτησε δύο με τρία Πολυβόλα Γκάτλινγκ και περίπου 2.000 σύγχρονα τυφέκια από τον Γερμανό έμπορο όπλων Χένρυ Σνέλλ.
Τον Μάιο του έτους 1868 ο νταϊμυό της Ναγκαόκα κατάφερε και έπληξε βαριά τον αυτοκρατορικό στρατό στη Μάχη του Χοκουέτσου αλλά στο τέλος το κάστρο του αλώθηκε στις 19 του μηνός. Οι αυτοκρατορικές δυνάμεις συνέχισαν να κατευθύνονται βόρεια νικώντας δυνάμεις του Σόγκουν στη Μάχη του Περάσματος Μπονάρι, που άνοιξε τον δρόμο για την επίθεσή τους στο κάστρο του Αϊζουβακαμάτσου κατά τη Μάχη της Αϊζού τον Οκτώβριο του 1868, και άφησε το Σαντάι ανυπεράσπιστο.
Ο συνασπισμός διαλύθηκε, και στις 12 Οκτωβρίου 1868 ο στόλος του Σόγκουν έφυγε από το Σεντάι και κατευθύνθηκε στο νησί Έζο (που μετονομάστηκε αμέσως μετά σε Χοκκάιντο) έχοντας αποκτήσει δύο ακόμη πλοία και περίπου 1.000 ακόμη άνδρες από τους εναπομείναντες των μαχών και ατάκτους. Επίσης στον στόλο υπήρχαν αρκετοί Γάλλοι σύμβουλοι.
Στήλη του Κάτσχι
Αρχιτεκτονική
Το κτιριακό συγκρότημα της στήλης του Κάτσχι επί του παρόντος περιλαμβάνει μια εκκλησία αφιερωμένη στον Μάξιμο τον Ομολογητή, μια κρύπτη (υπόγειος νεκρικός θάλαμος), τρία ερημιτικά κελιά, ένα κελάρι κρασιών και έναν οχυρωματικό τοίχο στην ανώμαλη κορυφαία επιφάνεια της στήλης. Στη βάση της στήλης βρίσκεται η νεόκτιστη εκκλησία του Συμεών του Στυλίτου και τα ερείπια ενός παλαιού τείχους και ενός καμπαναριού.
Πόλεμος Μπόσιν
Δημιουργία της Δημοκρατίας του Έζο
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Ο πρώτος και τελευταίος πρόεδρος της Δημοκρατίας του Έζο, [[Ενομότο Τακεάκι.]] Ύστερα από την ήττα στη βόρεια Χόνσου, ο Ενομότο Τακεάκι κατέφυγε στο βορειότατο νησί Χοκκάιντο (που ονομαζόταν τότε Έζο) με τα υπολείμματα του στόλου και τους Γάλλος συμβούλους. Εκεί οργάνωσαν κυβέρνηση βασισμένη στα αμερικάνικα πρότυπα. Σκοπός της κυβέρνησης αυτής ήταν να δημιουργηθεί ένα ανεξάρτητο νησιωτικό κράτος προκειμένου να αναπτυχθεί το νησί. Το κράτος που δημιουργήθηκε ήταν η Δημοκρατία του Έζο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η μοναδική περίπτωση δημοκρατίας στην Ιαπωνία και ότι ο Ενομότο εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία. Η κυβέρνηση προσπάθησε να έρθει σε επαφή με ξένες διπλωματικές αντιπροσωπείες που βρίσκονταν στη Χακοντάτε (Αμερικανούς, Γάλλους και Ρώσους), προκειμένου να κερδίσει την αναγνώριση και ενίσχυση τους, αλλά αυτές οι προσπάθειες δεν τελεσφόρησαν. Οι περισσότερες χώρες δεν αναγνώριζαν το κράτος αυτό ως μια πραγματική οντότητα και το έβλεπαν ως ένα σχισματικό δημιούργημα. Ο Ενομότο πρότεινε να δοθεί η περιοχή στον σόγκουν Τοτουγκάβα υπό την αυτοκρατορική επικυριαρχία, αλλά η πρόταση δεν έγινε δεκτή από το Αυτοκρατορικό Συμβούλιο. μικρογραφία|230x230εσ|Το Κοτέτσου, το πλοίο που ήθελαν να αποκτήσουν οι ναύτες του Σόγκουν. Τον χειμώνα οι στασιαστές οχύρωσαν τις θέσεις τους στη νοτιότατη χερσόνησο του νησιού, τη Χακοντάτε, και κατασκεύασαν το φρούριο Γκορυοκάκου στο κέντρο της. Τα στρατεύματα ήταν υπό γαλλο-ιαπωνική διοίκησιν. Ανώτατος διοικητής ήταν ο Οτόρι Κεϊσούκε και μετά από αυτόν ο Ζυλ Μπρυνέ. . Ο συνολικός στρατός τους αριθμούσε τέσσερις ταξιαρχίες διοικούμενες από έναν Γάλλο υπαξιωματικό και διαιρούμενες σε οκτώ ημιταξιαρχίες υπό Ιάπωνες διοικητές.