cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αριστείδης Βλάσσης
Παρουσίασε εικοσιτρείς ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε δεκαέξι ομαδικές. Έργα του υπάρχουν σε πολλές πινακοθήκες και ιδρύματα, όπως η Εθνική Πινακοθήκη, η Δημοτική Πινακοθήκη Ηρακλείου κ.ά. Το 1993 τιμήθηκε με το βραβείο Νίκος Καζαντζάκης. Το 1992, επανακυκλοφορεί με δικό του εξώφυλλο, ο δίσκος «Κόκκινα Φανάρια» του Σταύρου Ξαρχάκου. Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα σε «Μελέτες για το Παιδί» (Εκδόσεις ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ, 1991 &2001). Έχει εικονογραφήσει επίσης το αναγνωστικό για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας για τους Έλληνες της Αμερικής (Learning Greek – Μαθαίνουμε Ελληνικά, Θ. Παπαλοΐζου, 1984) καθώς και διάφορες ποιητικές συλλογές.
μικρογραφία|261x261px|Έργο του Αριστείδη Βλάσση Η αναπηρία, που τον είχε καθηλώσει σε αναπηρικό καρότσι, δεν εμπόδισε τη δημιουργία του. Πέθανε το Μάιο του 2015, ενώ τα έργα του παρουσιάζονταν στη Βασιλική Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριστείδης Βλάσσης
Έσβησε ξαφνικά ο Αριστείδης Βλάσσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
NGC 953
Ο NGC 953 (επίσης PGC 9586, UGC 1991, MCG 5-7-1, GWT GWT 504 104 ή 505.1) είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Τρίγωνον. Έχει φαινόμενο μέγεθος 14,5. Τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ στις 26 Σεπτεμβρίου 1865.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 0953 Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός) 09586 01991
Αποσελέμι Ηρακλείου
Το Αποσελέμι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τεφελίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αστερουσίων, του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Το Αποσελέμι είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται πολύ κοντά στο Τεφέλι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 35 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τεφελίου του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Τεφελίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αστερουσίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αστερουσίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρχανών-Αστερουσίων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Pontiac Firebird
Η Pontiac Firebird (Πόντιακ Φάιαρμπερντ) ήταν σπορ αυτοκίνητο που παρήχθη από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Pontiac, από τις 23 Φεβρουαρίου 1967 έως τις 30 Αυγούστου 2002. Θεωρείται τυπικός εκπρόσωπος της κατηγορίας των λεγόμενων «muscle cars». Συνολικά παρήχθησαν τέσσερις διαδοχικές γενιές του μοντέλου, με κάποιες επιπλέον αισθητικές και μηχανικές αναβαθμίσεις κατά τη διάρκεια της κάθε γενιάς.
Μάλιστα η ονομασία «Firebird» είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως από τον μητρικό όμιλο της General Motors για τα πρωτότυπα αυτοκίνητα (concept cars) General Motors Firebird στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Pontiac Trans Am WS6 Ram Air του 1998 - 2002.
Η Firebird εισήχθη την ίδια σεζόν (model year) του 1967 με τη δίδυμη Chevrolet Camaro, με την οποία μοιραζόταν την ίδια πλατφόρμα, γνωστή ως F-body, και συνήθως μοιραζόταν και τους ίδιους κινητήρες, εκτός από την πρώτη γενιά, η οποία έφερε αποκλειστικά κινητήρες της Pontiac. Η παραγωγή της Firebird ξεκίνησε μόλις 5 μήνες μετά την εισαγωγή της Camaro, που είχε γίνει στις 29 Σεπτεμβρίου 1966, ενώ ο κύκλος ζωής κάθε γενιάς συνέπιπτε πάντα χρονολογικά με την εκάστοτε αντίστοιχη γενιά της Camaro, με ταυτόχρονη διακοπή της παραγωγής και των δύο μοντέλων στα τέλη Αυγούστου του 2002 (στις 27 Αυγούστου η Camaro και στις 30 Αυγούστου η Firebird ). Σε σύγκριση με την Camaro, ωστόσο, η Firebird είχε πάντα πληρέστερο εξοπλισμό και λίγο υψηλότερη τιμή πώλησης, αν και καμία έκδοσή της δεν υπήρξε ποτέ επίσημα αυτοκίνητο πολυτελείας. Η κορυφαία έκδοση της Pontiac Firebird ονομαζόταν Firebird Trans Am ή απλώς Trans Am και εισήχθη για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 1969.
Και τα δύο μοντέλα σχεδιάστηκαν από τον μητρικό όμιλο της General Motors με σκοπό να ανταγωνιστούν τη Ford Mustang, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 1964 και σήμερα βρίσκεται στην έκτη γενιά της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, σημειώθηκε μια τεράστια πτώση της ζήτησης του κοινού για τις Firebird και Camaro, σε βαθμό που η ετήσια παραγωγή της Firebird έπεσε στα μόλις 35.000 αντίτυπα κατά μέσον όρο, και ως αποτέλεσμα η General Motors αποφάσισε το 2001 να αποσύρει τα δύο μοντέλα της πλατφόρμας F-Body, όπως και έγινε το 2002. Ένας άλλος λόγος ήταν η εξαιρετικά μεγάλη ηλικία της πλατφόρμας F-Body εκείνη την εποχή, καθώς είχε παραμείνει αμετάβλητη από το 1966 και δεν θα μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί στις επερχόμενες προδιαγραφές παθητικής ασφάλειας. Ιδίως μάλιστα η επαρκής προστασία από τυχόν πρόσκρουση στο πίσω μέρος (καθώς μάλιστα το ντεπόζιτο καυσίμων στην πλατφόρμα αυτή ήταν στο πίσω άκρο του αμαξώματος, έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση) και στα πλάγια θα απαιτούσε τεράστιο κόστος ανακατασκευής και αναβάθμισης, ενώ και οι πωλήσεις είχαν πέσει πλέον τόσο χαμηλά που δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν το κόστος εξέλιξης μιας νέας πλατφόρμας.
Η νεότερη αναβίωση της Chevrolet Camaro, που έγινε με την παρουσίαση της πέμπτης γενιάς τον Απρίλιο του 2009, ως μοντέλο της σεζόν του 2010, πυροδότησε αρχικά έντονες φήμες για αναβίωση και της Pontiac Firebird, αλλά η οριστική διακοπή της Pontiac τον Δεκέμβριο του 2009 προς Ιανουάριο του 2010 ματαίωσε οριστικά κάθε πιθανότητα επιστροφής του μοντέλου.
Διάσημες εμφανίσεις
Ωστόσο, η πιο γνωστή και εντυπωσιακή εμφάνιση του μοντέλου, ήταν στην εξαιρετικά δημοφιλή αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Knight Rider (ελληνικός τίτλος: Ο Ιππότης της Ασφάλτου) του 1982 - 1986. Ο πρωταγωνιστής της σειράς, KITT (Knight Industries Two Thousand), το υπερ-εξελιγμένο φουτουριστικό αυτοκίνητο με τεχνητή νοημοσύνη, ήταν μια σειρά αυτοκινήτων Pontiac Trans Am 5.0 λίτρων V8 τρίτης γενιάς (συνολικά 23 αυτοκίνητα σε όλη τη διάρκεια της σειράς, αν και τα περισσότερα ήταν μοντέλα του 1982), με λίγο διαφορετικό και μακρύτερο μπροστινό προφυλακτήρα, κόκκινο σκάνερ στο μπροστινό ρύγχος (το «βλέμμα» του KITT), φιμέ κάλυμμα στα πίσω φώτα και aftermarket ταμπλό με έναν εντυπωσιακό ψηφιακό πίνακα οργάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Firebird
Νόνα Γκαπριντασβίλι
Σκακιστική καριέρα
Το 1961, σε ηλικία 20 ετών, η Γκαπριντασβίλι κέρδισε το τέταρτο τουρνουά υποψηφίων γυναικών και εξασφάλισε έναν αγώνα για τον τίτλο ενάντια στην Ρωσίδα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ελισαβέτα Μπίκοβα. Κέρδισε τον αγώνα εύκολα, με τελικό σκορ 9-2 (+7 -0 =4), και στη συνέχεια υπερασπίστηκε με επιτυχία τον τίτλο της τέσσερις φορές (1965: 10-6, 1969: 12-7, 1972: 12-11 και 1975: 9-4). Τελικά έχασε το στέμμα της το 1978 με σκορ 6½-8½ (+2 -4 =9), από την τότε 17 ετών Γεωργιανή συμπαντριώτισσά της Μάγια Τσιμπουρντανίτζε.
Η Γκαπριντασβίλι υπήρξε πέντε φορές νικήτρια στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών της ΕΣΣΔ, το 1964, 1973, 1981, 1983 και 1985.
Έπαιξε σε Ολυμπιάδες Σκακιού με την Σοβιετική Ένωση το 1963, 1966, 1969, 1972, 1974, 1978, 1980, 1982, 1984, 1986, 1990 και με τη Γεωργία το 1992. Το 1986 στην Ολυμπιάδα του Ντουμπάι κέρδισε και τους δέκα αγώνες που έδωσε. Ήταν μια από τις πολύτιμες σκακίστριες της ομάδας της ΕΣΣΔ που κυριάρχησε στις Ολυμπιάδες των γυναικών την δεκαετία του 1980, κερδίζοντας 25 μετάλλια, μεταξύ των οποίων 11 ομαδικά χρυσά μετάλλια και 9 ατομικά χρυσά μετάλλια. Περισσότερα κέρδισε μόνο η συμπατριώτισσά της Μάγια Τσιμπουρντανίτζε, 28 μετάλλια σε 15 Ολυμπιάδες (15 ατομικά και 13 ομαδικά μετάλλια, από τα οποία τα 15 ήταν χρυσά).
Το 1976 η Γκαπριντασβίλι τιμήθηκε με τον τίτλο γκρανμαίτρ γυναικών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της συμμετείχε με επιτυχία σε τουρνουά ανδρών, κερδίζοντας μεταξύ άλλων το τουρνουά υποψηφίων για το Hastings International Chess Congress το 1963/4, ενώ ισοβάθμησε στην πρώτη θέση του τουρνουά Lone Pine International το 1977, κερδίζοντας μια νόρμα-γκρανμαίτρ.
Το 1978 η Γκαπριντασβίλι έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με τον τίτλο γκρανμαίτρ. Πήρε τον τίτλο της όταν σημείωσε δύο νόρμες-γκρανμαίτρ με συνολικά 23 αγώνες, οι τελευταίοι εκ των οποίων έγιναν κερδίζοντας το τουρνουά Lone Pine International το 1977, ενάντια σε 45 παίκτες, που κυρίως ήταν γκρανμαίτρ. Παρόλο που δεν πληρούσε τις τεχνικές απαιτήσεις για τον τίτλο γκρανμαίτρ, ο οποίος απαιτεί 24 ή περισσότερους αγώνες για την νόρμα-γκρανμαίτρ η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία έκρινε ότι τα αποτελέσματα που έφερε ισοδυναμούσαν με 24 αγώνων και την έκανε την πρώτη γυναίκα γκρανμαίτρ. Αργότερα, η Ζούζα Πόλγκαρ υπήρξε η πρώτη γυναίκα που πήρε τον τίτλο γκρανμαίτρ με κανονικό παίξιμο στα τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές Κατηγορία:Σοβιετικοί σκακιστές Κατηγορία:Γεωργιανοί αθλητές Κατηγορία:Γεωργιανοί σκακιστές
Ιωάννης Πετραλίφας
Ο Ιωάννης Πετραλίφας (απεβ. π. 1227) ήταν ευγενής στη Ρωμανία. Έγινε κυβερνήτης της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας στα τέλη 12ου - αρχές 13ου αι. με τον βαθμό του σεβαστοκράτορος.
Βιογραφία
Ήταν μέλος της Οικογένειας Πετραλίφα, που είχαν Ιταλο-Νορμανδική καταγωγή. Στην αγιογραφία της κόρης του αναφέρεται ότι νυμφεύτηκε την Ελένη, ευγενή από την Κωνσταντινούπολη· έλαβε τον βαθμό του σεβαστοκράτορος και ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (1185-95) τον έστειλε κυβερνήτη της Θεσσαλίας και Μακεδονίας.. Παρ' όλα αυτά το 1195 ήταν από τους κύριους ευγενείς, που συνωμότησαν εναντίον του Αυτοκράτορα και εγκατέστησαν στον θρόνο τον αδελφό αυτού Αλέξιο Γ΄ (1195-1203).
Το 1204 η Κωνσταντινούπολη έπεσε από την Δ΄ Σταυροφορία. Ο Ιωάννης υποστήριξε τον Θεόδωρο (εξάδελφο του Ισαακίου Β΄ και Αλεξίου Γ΄) στη δημιουργία του δεσποτάτου της Ηπείρου, μάλιστα ο Θεόδωρος νυμφεύτηκε την αδελφή εκείνου Μαρία Πετραλίφαινα. Απεβίωσε μεταξύ των ετών 1224 και 1230. Ο Ντόναλντ Νίκολ και ο Δημήτριος Πολέμης τον ταυτίζουν με τον Ιωάννη Πετραλίφα μέγα χαρτουλάριο στη Νίκαια περί το 1237, αλλά αυτό μάλλον δεν ευσταθεί.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη, ευγενή από την Κωνσταντινούπολη και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πετραλίφα
Devoxx
Με περισσότερους από 3300 συμμετέχοντες, το Devoxx 2011 είχε εξαντλήσει όλα τα εισιτήρια 6 εβδομάδες πριν από την εκδήλωση. Το 2012, το συνέδριο ήταν και πάλι πλήρες στις 4 Οκτωβρίου, 6 εβδομάδες πριν από την εκδήλωση, φτάνοντας τους 3400 συμμετέχοντες από 40 διαφορετικές χώρες. Το 2017, το Devoxx Belgium είχε εξαντλήσει όλα τα εισιτήρια για συμμετοχή στο συνέδριο στα τέλη Αυγούστου.
Το 2012, η ​​πρώτη έκδοση του Devoxx France, η οποία διοργανώθηκε από το Java User Group του Παρισιού, πραγματοποιήθηκε από τις 18/4 έως τις 20/4 στο Παρίσι. Με περισσότερους από 1200 συμμετέχοντες και 149 ομιλητές η Devoxx France ήταν πλήρης 1 εβδομάδα πριν από την εκδήλωση.
Η πρώτη έκδοση του Devoxx 4 Kids 2012 διοργανώθηκε στη Γάνδη (13 Οκτωβρίου) και στις Βρυξέλλες (20 Οκτωβρίου) προσελκύοντας 65 έφηβους μεταξύ 10 και 14 ετών. Οι έφηβοι έπαιξαν με το Scratch, προγραμμάτισαν Lego Mindstorms και ανακάλυψαν τον υπέροχο κόσμο του Mars Rovers και του ρομπότ NAO.
Το Devoxx UK 2013 ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της εναρκτήριας ομιλίας του Devoxx 2012 (14 Νοεμβρίου, Αμβέρσα). Η πρώτη έκδοση του Devoxx UK ήταν ένα διήμερο συνέδριο που φιλοξενήθηκε στο Business Design Center στο Λονδίνο στις 26-27 Μαρτίου. Η εκδήλωση έτρεξε παράλληλα με την Devoxx France και προσέλκυσε πάνω από 500 συμμετέχοντες κατά το πρώτο έτος. Το Devoxx UK πρωτοστάτησε το 2013 από τους Ben Evans, Martijn Verburg, Dan Hardiker και Stephan Janssen σε στενή συνεργασία με την κοινότητα Java του Λονδίνου. Από τον Ιανουάριο του 2014, όταν ο Mark Hazell διορίστηκε ο νέος Πρόεδρος του Devoxx UK, επικεντρώθηκε στις προσπάθειες του Devoxx UK, μαζί με τον Dan Hardiker, τον Stephan Janssen, τον James McGivern, μια επιτροπή εθελοντών προγραμματιστών και κοινοτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένης της κοινότητας Java του Λονδίνου.
Το 2014, κατά την εναρκτήρια ομιλία της Devoxx BE, ανακοινώθηκε η Devoxx PL. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες εκδοχές, αυτό το πολωνικό συνέδριο δεν είναι χτισμένο από τα θεμέλια. Θα αντικαταστήσει ένα συνέδριο που ήταν παλαιότερα γνωστό ως 33rd Degree. Η πρώτη εκδοχή αυτής της εκδήλωσης έλαβε χώρα στο Kraków Congres Centre στις 22-24 Ιουνίου 2015.
Το 2015, κατά την εναρκτήρια ομιλία της Devoxx France, ανακοινώθηκε το Devoxx Μαρόκο. Και πάλι ένα ήδη υπάρχον συνέδριο που εντάσσεται στην οικογένεια Devoxx. Αντικαθιστά το συνέδριο που ήταν παλαιότερα γνωστό ως JMagreb το οποίο λαμβάνει χώρα στην Καζαμπλάνκα (Μαρόκο) στο "Le Studio Des Arts Vivants".
Το Devoxx US ανακοινώθηκε κατά την εναρκτήρια ομιλία του Devoxx UK 2016 στις 8 Ιουνίου. Η εναρκτήρια εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 21-23 Μαρτίου 2017 στο Συνεδριακό Κέντρο του Σαν Χοσέ. Το Ίδρυμα Eclipse ήταν υπεύθυνο για τη γενική λειτουργία και παραγωγή της Devoxx των ΗΠΑ. Η εκδήλωση αναμενόταν να προσελκύσει περισσότερους από 1000 προγραμματιστές λογισμικού και πάνω από 30 χορηγούς.
Τοποθεσίες
Οι 4 εκδοχές του Devoxx UK πραγματοποιήθηκαν στο Business Design Center του Λονδίνου, μια πρώην βικτοριανή γεωργική αίθουσα που βρίσκεται στο Islington.
Οι πρώτες 3 εκδοχές του Devoxx France πραγματοποιήθηκαν στο ξενοδοχείο Marriott Rive Gauche και από το 2015 η Devoxx France μετακόμισε στο "Le Palais des Congrès de Paris".
Το Devoxx Μαρόκο 2015 έλαβε χώρα στο "Le Studio Des Arts Vivants".
Το Devoxx US 2017 έλαβε χώρα στο συνεδριακό κέντρο του Σαν Χοσέ.
Voxxed
Το Voxxed είναι μια ιστοσελίδα για προγραμματιστές λογισμικού που ξεκίνησε από τους Stephan Janssen και Mark Hazell στις 12 Νοεμβρίου 2014. Ο ιστότοπος είναι μια συλλογή καταχωρήσεων που υποβάλλονται από τους εγγεγραμμένους χρήστες του. Μεταφέρει τη γραμμή "Share the Knowledge", αντανακλώντας την πολιτική της κοινής χρήσης υλικού από άλλα μέρη στο διαδίκτυο. Το όνομα "Voxxed" είναι ένα λογοπαίγνιο με τη λέξη "Devoxx" και ενώ είναι μια ξεχωριστή εταιρική οντότητα, έχει ισχυρούς δεσμούς με τη σειρά εκδηλώσεων. Οι εκδότες του Voxxed βρίσκονται στο χώρο των εκδηλώσεων της Devoxx για να πάρουν συνεντεύξεις από τους ομιλητές και τους συμμετέχοντες, και το περιεχόμενο στη συνέχεια μοιράζεται στο Voxxed.com.
Ο δικτυακός τόπος χωρίζεται σε έξι διαφορετικές κατηγορίες, αποτελούμενες από: Java, JVM, Mobile, Cloud, Methodology και Future. Κάθε κατηγορία είναι ορατή στην κεντρική σελίδα σε νέους χρήστες και σε αυτούς που κάνουν περιήγηση στον ιστότοπο χωρίς να συνδεθούν σε έναν λογαριασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Java
Κοινότητα Αχλαδέ
Η Κοινότητα Αχλαδέ είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Αχλαδές. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Σιριπιδιανά και Σολοχιανά. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Σιριπιδιανά και Σολοχιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 191 (2021) κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Πολυμίλη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητας Αχλαδέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Εκεί κάτω (μυθιστόρημα)
Το Εκεί κάτω (γαλλικός τίτλος: Là-bas) είναι μυθιστόρημα του Ζορίς-Καρλ Υσμάν που εκδόθηκε το 1891. Είναι το πιο γνωστό έργο του Υσμάν μετά το Ανάποδα. Το μυθιστόρημα πραγματεύεται το θέμα του Σατανισμού στη Γαλλία και προκάλεσε διαμάχη με την πρώτη του εμφάνιση.
Μετά την επιτυχία του Ανάποδα (1884) και τη ρήξη του με τον νατουραλισμό, μ' αυτό το βιβλίο ο Υσμάν απομακρύνεται οριστικά από αυτή τη λογοτεχνική σχολή (το μυθιστόρημα ξεκινά με μια κριτική του νατουραλισμού από τον ήρωα) και παρουσιάζει για πρώτη φορά τον χαρακτήρα Ντυρτάλ, ένα λογοτεχνικό alter ego του συγγραφέα, ο οποίος θα είναι ο πρωταγωνιστής του στα μεταγενέστερα μυθιστορήματα Καθ' οδόν και Ο Καθεδρικός Ναός.
Κατέχει προνομιακή θέση στο έργο του Υσμάν, φανερώνοντας τις μυστικιστικές αναζητήσεις του λίγο πριν τη μεταστροφή του στον καθολικισμό το 1892.
Δημοσίευση
Το Εκεί κάτω κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε συνέχειες από την εφημερίδα L'Écho de Paris, με το πρώτο μέρος να εμφανίζεται στις 15 Φεβρουαρίου 1891. Εκδόθηκε σε βιβλίο τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Πολλοί από τους πιο συντηρητικούς αναγνώστες της εφημερίδας σοκαρίστηκαν από το θέμα και προέτρεψαν τον εκδότη να σταματήσει τη δημοσίευση, αλλά εκείνος τους αγνόησε. Η πώληση του βιβλίου απαγορεύτηκε από τους γαλλικούς σιδηροδρομικούς σταθμούς.
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τίτλο Là-bas και υπότιτλο Ταξίδι στη σκοτεινή πλευρά το 2004.
Υπόθεση
Το έργο είναι ταυτόχρονα μυθιστόρημα, δοκίμιο, αυτοβιογραφία και ιστορική αφήγηση, και δεν έχει αντίστοιχο στη γαλλική λογοτεχνία.
Η πλοκή του αναφέρεται στον μέτριο Παριζιάνο συγγραφέα Ντυρτάλ, ο οποίος έχει κουραστεί από το κενό και τη χυδαιότητα του σύγχρονου κόσμου. Αναζητά ανακούφιση στρεφόμενος στη μελέτη του Μεσαίωνα (το πρώτο κεφάλαιο περιέχει την πρώτη κριτική εκτίμηση της Σταύρωσης του τρίπτυχου Ρετάμπλ του Ίζενχαϊμ (1512-16) του Ματίας Γκρύνεβαλντ) και αρχίζει να ερευνά τη ζωή του διαβόητου παιδοκτόνου του 15ου αιώνα στρατάρχη Ζιλ ντε Ρε, ο οποίος δικάσθηκε και εκτελέστηκε το 1440 με την κατηγορία ότι βίασε, βασάνισε και δολοφόνησε δεκάδες παιδιά στα πλαίσια μυστικιστικών τελετών. Εμπλέκεται έτσι σε μια φρικτή και συναρπαστική έρευνα, αναζητά στοιχεία για τη σύλληψη και τη δίκη του Ντε Ρε προσπαθώντας να προσδιορίσει ποια κίνητρα ώθησαν αυτόν τον ιππότη συμπολεμιστή της Ιωάννας της Λωρραίνης να γίνει ένας απεχθής εγκληματίας.
Με τους φίλους του στο Παρίσι, ο Ντυρτάλ συζητά για τον αποκρυφισμό, την αστρολογία, τον πνευματισμό, τη μαγεία και ιδιαίτερα τον σατανισμό και ανακαλύπτει ότι ο σατανισμός δεν ανήκει απλώς στο παρελθόν αλλά είναι ζωντανός στη Γαλλία του 19ου αιώνα. Ξεκινά μια έρευνα για τον απόκρυφο υπόκοσμο με τη βοήθεια της ερωμένης του μαντάμ Σαντλούβ που διατηρεί σχέσεις με κάποιους από τα σκοτεινά κυκλώματα και αποκαλύπτει τα πραγματικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα των σατανιστικών κύκλων που ανακάλυψε, τα οποία καλύπτονται με μυθοπλαστικά στοιχεία. Το μυθιστόρημα κορυφώνεται με την περιγραφή μιας μαύρης λειτουργίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Αλκόφεν
Το Αλκόφεν (γερμ. Alkoven) είναι δήμος και κωμόπολη της Αυστρίας, στο διαμέρισμα Έφερντινχ της Άνω Αυστρίας. Στις αρχές του 2018 είχε 5.961 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Αλκόφεν βρίσκεται κοντά στη μεγάλη πόλη Λιντς, από την οποία απέχει μόλις 15 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή προς τα δυτικά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 268 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων και νότια από τη δεξιά όχθη του Δούναβη. Ο δήμος έχει έκταση 42,58 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με το 17% περίπου της εκτάσεως του δήμου να καλύπτεται από δάσος και το 65% από γεωργική γη.
Η οικονομία του Αλκόφεν βασίζεται στη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Ιστορία
Το αναγεννησιακού αρχιτεκτονικού ρυθμού Κάστρο Χάρτχαϊμ, που βρίσκεται στο Αλκόφεν, είναι διαβόητο επειδή υπήρξε ένα από τα κέντρα ευθανασίας του Ναζιστικού καθεστώτος στα πλαίσια του Προγράμματος T4, από τον Μάιο του 1940 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστρίας
TV-6 (Ρωσία)
Το TV-6 (ТВ-6) ήταν ο πρώτος εμπορικός τηλεοπτικός σταθμός στη Ρωσία. Άρχισε να εκπέμπει την 1η Ιανουαρίου 1993 και έκλεισε στις 22 Ιανουαρίου 2002. .
1991-1993
Η Ανεξάρτητη Εταιρεία Μεταδόσεων της Μόσχας (MIBC) ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1991. Μεταξύ των μετόχων ήταν η Κυβέρνηση της Μόσχας, η JSC Logovaz, η Mosbiznesbank, η OJSC Lukoil, η VGTRK, η Mosfilm και οι ιδιώτες Έντουαρντ Σαγκαλάγιεφ, Όλεγκ Ορλόφ και Νουγκζάρ Ποπχάντζε.
Στις 12 Νοεμβρίου 1992, η εταιρεία κέρδισε το διαγωνισμό για την έκτη τηλεοπτική συχνότητα, μπροστά από τη ρωσική εφημερίδα Argumenty i Fakty και τον εμπορικό ραδιοφωνικό σταθμό Europa Plus.
Το ίδιο έτος, η MIBC και το Turner Broadcasting System υπέγραψαν συμφωνία για την ίδρυση του πρώτου ανεξάρτητου ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού της Ρωσίας, το TV-6 Μόσχας, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Τεντ Τέρνερ στη Ρωσία.
Ο Έντουαρντ Σαγκαλάγιεφ έγινε ο πρώτος πρόεδρος του καναλιού.
1993-1994
Άρχισε να εκπέμπει στις 1 Ιανουαρίου 1993 για πέντε ώρες καθημερινώς (από τις 7 μ. μ. έως τα μεσάνυχτα ώρα Μόσχας), με 500.000 θεατές στη Μόσχα και τη περιφέρεια Μόσχας (ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας). Οι ώρες μετάδοσης αυξήθηκαν στις 10 μέχρι το τέλος του 1993.
Μέχρι το 1994 μοιραζόταν τη συχνότητα με ένα μικρό κανάλι, το "Βόρειο Στέμμα" (ρωσικά: Северная корона) που έκλεισε ένα χρόνο αργότερα.
Ήταν αρχικά ένα ψυχαγωγικό κανάλι που μετέδιδε εκπομπές, κινούμενα σχέδια, μουσική και σειρές.
Το κανάλι δημιουργήθηκε αρχικά ως κοινή ρωσοαμερικανική εμπορική συνεργασία, σύμφωνα με την οποία η Turner Broadcasting System ανέλαβε την υποχρέωση να παρέχει ταινίες και ειδήσεις, και ο ρώσος ομόλογός του δεσμεύτηκε να δημιουργήσει το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι της Ρωσίας που θα εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του Τεντ Τέρνερ στις ρωσικές περιφέρειες. Έτσι θα γίνει το ρωσικό αντίστοιχο δίκτυο του TNT (το οποίο ανήκε στον Τέρνερ) λόγω της μουσικής των σημάτων του TV-6. . Από το 1994, η συμφωνία για την ίδρυση του ρωσοαμερικανικού τηλεοπτικού καναλιού ακυρώθηκε με πρωτοβουλία του ρωσικού μέρους.
Ο Αλεξάντερ Πονομάριοφ, ο οποίος διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος τον Ιανουάριο του 1993, κοινοποίησε την ανώτερη άποψη του ότι χρειαζόταν μια ρωσική ομάδα νέων επαγγελματιών και όχι μια ομάδα αμερικανών διαχειριστών για να βοηθήσουν τη δυνητικά ιδιαίτερα προσοδοφόρα ρωσική αγορά τηλεόρασης. Ως αποτέλεσμα ο οικοδεσπότης MuzOBOZ Ιβάν Ντεμίντοφ έγινε Γενικός Παραγωγός του καναλιού το καλοκαίρι του 1993. Ο Αλεξάντερ Ολέινικοφ, διευθυντής στο γραφείο Μόσχας της Κεντρικής Τηλεόρασης της ΕΣΣΔ, έγινε αναπληρωτής του.
Ο κύριος στόχος που επιδίωξαν οι Ντεμίντοφ και Ολέινικοφ ήταν να δημιουργήσουν και να αναπτύξουν το ψυχαγωγικό τηλεοπτικό κανάλι, κάτι εντελώς νέο στη Ρωσία. Μέσα σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, εξελίχθηκε από Μοσχοβίτικο κανάλι σε ένα από τα κορυφαία τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας και χυτήριο ταλέντων για τα νέα αστέρια της ρωσικής τηλεόρασης.
Το φθινόπωρο του 1993, η Λαρίσα Σινελστσίκοβα έγινε επικεφαλής του νεοσύστατου διαφημιστικού οργανισμού TV-6 Media. Την ίδια στιγμή, έγινε αναπληρωτής και Αντιπρόεδρος του TV-6 Μόσχας.
Η TV-6 Media ήταν η πρώτη ρωσική τηλεοπτική διαφημιστική εταιρεία που ήταν άμεσα ενσωματωμένη με το κανάλι. Ήταν ο οίκος πωλήσεων του καναλιού. Τότε, η Premier SV και Video International είχαν εικονικό μονοπώλιο στη ρωσική τηλεοπτικό διαφημιστική αγορά, πωλώντας το 100% των διαφημίσεων σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Η TV-6 Media επέλεξε εντελώς διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης με βάση την ανεξάρτητη εργασία στην αγορά της διαφήμισης προς το συμφέρον του καναλιού. Ως αποτέλεσμα, το κανάλι γρήγορα έγινε εντελώς αυτάρκης και δεν χρειαζόταν επιδοτήσεις για να γίνει ένα από τα κορυφαία ψυχαγωγικά κανάλια της χώρας.
Τον Απρίλιο του 1994 άρχισε να εκπέμπει σε άλλες περιοχές της Ρωσίας ως δίκτυο καναλιών: ενώ είχε τη δική του συχνότητα στη Μόσχα, το TV-6 προβαλλόταν σε όλες τις άλλες πόλεις και κωμοπόλεις, μέσω των συχνοτήτων των περιφερειακών τηλεοπτικών επιχειρήσεων οι οποίες λειτούργησαν ως μεσάζοντες και ήταν υπεύθυνοιγια τη διαβίβαση των τηλεοπτικών σημάτων.
Το ίδιο έτος, το TV-6 Μόσχας άρχισε να παράγει τα δικά του προγράμματα.
1995-1998
Στις 9 Ιανουαρίου 1995 το όνομα του καναλιού αντικαταστάθηκε με κυριλλικά γράμματα και το κανάλι εμφανίστηκε με το όνομα "ТВ-6 Москва" για πρώτη φορά.
Την ίδια χρονιά ο Ιβάν Ντεμίντοφ και ο Αλεξάντερ Ολέινικοφ γέμισαν την κενή θέση του γενικού παραγωγού του καναλιού.
Το 1996 ο χρόνος εκπομπήςς του TV-6 Μόσχας αυξήθηκε σε 18.5 ώρες την ημέρα.
Το Μάρτιο του 1996, το κανάλι ξεκίνησε τη δική του υπηρεσία ειδήσεων και το 6 novostey ("Έξι κομμάτια των ειδήσεων", ρωσικά: 6 новостей), ενημερωτικό πρόγραμμα κατά την οποία οι θεατές καθόριζαν την "είδηση της ημέρας" από τηλεφωνική ψηφοφορία και τα νέα θα γίνονταν μέρος ειδικής αναφοράς την επόμενη Κυριακή. Εκείνη την εποχή άρχισε να μεταδίδει εκπομπές όπως οι Skandaly nedeli ("Σκάνδαλα της εβδομάδας", ρωσικά: Скандалы недели), ένα ενημερωτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα αφιερωμένο στην κοινωνική ζωή, και Katastrophy nedeli ("Καταστροφές της εβδομάδας", ρωσικά: Катастрофы недели), μια τηλεοπτική εκπομπή εστιασμένη στα ατυχήματα και φυσικές καταστροφές σε όλο τον κόσμο.
Μεγάλο μέρος του χρόνου μετάδοσης του καναλιού αφιερώθηκε σε ψυχαγωγικά προγράμματα, όπως τα Raz v nedelyu ("μια Φορά την εβδομάδα", ρωσικά: Раз в неделю), Nazlo rekordam!; ("Παρά το ρεκόρ!?", Ρωσικά: Назло рекордам!?) και άλλα.
Τον Σεπτέμβριο του 1997, η Σινελστσίκοβα, αντιπρόεδρος δημόσιων σχέσεων και διαφήμισης για το κανάλι, γνώρισε τον Αλεξάντερ Λιουμπίμοφ σε μια εκδήλωση τον Σουργκούτ αφιερωμένο στην προώθηση του TV-6 στις περιφέρειες της Ρωσίας. Ο Λιουμπίμοφ ήταν διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας τηλεοπτικών παραγωγών VID.
Σε μια ιδιωτική συνομιλία που είχαν την επόμενη μέρα, ο Λιουμπίμοφ περιέγραψε τις προοπτικές ανάπτυξης της VID ως εταιρεία παραγωγής στη Σινελστσίκοβα και της πρότεινε ότι θα πρέπει να εξετάσει την καριέρα της ως τηλεοπτικός παραγωγός και παραγωγός μέσων.
Τον Ιανουάριο του 1998, η Σινελστσίκοβα έφυγε από το TV-6 και έγινε διευθύνων σύμβουλος της VID.
1998-1999
Το 1998 και το 1999, το TV-6 Μόσχας άλλαξε στο σύστυμα διανομής συνδυασμένου σήματος. Το κανάλι άνοιξε παραρτήματα σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας ως θυγατρικές επιχειρήσεις της MIBC (TV-6 Πετρούπολης, TV-6 Βλαντιμίρ, TV-6 Κεμέροβο, TV-6 Πομόριε, TV-6 Περμ και TV-6 Ουφά), προσθέτοντας περιφερειακούς εταίρους και μεσάζοντες στο κανάλι.
1999-2001
Τον Ιούνιο του 1999, ο Έντουαρντ Σαγκαλάγιεφ πώλησε το 37.5% των μετοχών του στη MIBC στον επιχειρηματία Μπόρις Μπερεζόφσκι, ενοποιώντας το 75% του TV-6.
Στις 3 Ιουνίου 1999 ο πρώην παρουσιαστής της Βρέμια Σεργκέι Ντόρενκο διορίστηκε Αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του TV-6 Μόσχας για Πληροφοριακά και Πολιτικά Προγράμματα. Αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο στην πολιτική προγράμματος του καναλιού μετατοπίζοντας το σκοπό της από ψυχαγωγικά σε κοινωνικοπολιτικά θέματα.
Στα τέλη Μαρτίου 2001, ο Μπάντρι Παταρκατσισβίλι, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ORT TV, έγινε διευθύνων σύμβουλος του καναλιού. Ο Αλεξάντερ Πονομάριοφ πέρασε κάποιο διάστημα ως πρώτος αναπληρωτής του και ο Ιγκόρ Σαμπντουρασούλοφ ήταν επικεφαλής του Διοικητικού συμβουλίου.
Στις 14 Απριλίου 2001, μετά την εκλογή του Μπόρις Τζόρνταν ως νέος διευθύνων σύμβουλος του NTV και την επακόλουθη απόλυση πάνω από 350 εργαζομένων, ο Μπόρις Μπερεζόφσκι προσέφερε στον Γιεβγκένι Κισελιόφ το πόστο του προσωρινού διευθύνων συμβούλου.
Στις 17 Απριλίου 2001, ο Πονομάριοφ παραιτήθηκε από τη θέση του. Αν και δεν υπήρξε κανένα σχόλιο σχετικά με τους λόγους πίσω από αυτή την απόφαση, πολλοί πίστευαν ότι η παραίτησή του σχετίζεται με το διορισμό του Κισελιόφ ως προσωρινό διευθύνων σύμβουλο.
Στις 16 Απριλίου, ο Μιχαήλ Πονομάριοφ, αρχισυντάκτης της υπηρεσίας πληροφοριών του TV-6 επίσης παραιτήθηκε, δηλώνοντας σε συνέντευξή του ότι "ως πολίτης, άτομο, δημοσιογράφος και απλά ως ανθρώπινο ον, δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να εργαστώ υπό τη διεύθυνση του Γιεβγκένι Αλεξέγιεβιτς Κισελιόφ".
Στις 14 Μαΐου 2001, η αναπληρώτρια διευθύνων σύμβουλος Στέλλα Νερέτινα, ο Γενικός Παραγωγός Ιβάν Ντεμίντοφ, η Επικεφαλής της Περιφερειακής Υπηρεσίας Γιελένα Ζλοτνίκοβα και ο Τεχνικός Διευθυντής του TV-6 Μόσχας Αλεξάντερ Ζολοτνίτσκι έφυγαν από το κανάλι αμέσως μετά την έκτακτη συνεδρίαση των μετόχων του καναλιού όπου εγκρίθηκε ο διορισμός του Κισελιόφ ως νέο διευθύνων σύμβουλο δόθηκε η τελική έγκριση.
Την επόμενη μέρα, η καθημερινή εφημερίδα MK δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο BABskoye TV-6 ("TV-6 του Μπερεζόφσκι", ρωσικά: БАБское ТВ-6). Ο Αλεξάντερ Πονομάριοφ σχολίασε την κατάσταση ως εξής: "Ο χειρότερός μου φόβος έγινε πραγματικότητα".
Οι περισσότεροι παρουσιαστές που εργάζονταν στο TV-6 απολύθηκαν και ο Γιεβγκένι Κισελιόφ έφερε την ομάδα του ήρθε στο κανάλι. Η υπηρεσία πληροφοριών χτυπήθηκε σκληρά με την απόλυση 50 εργαζομένων (από τους 85).
Από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 2001, ο Κισελιόφ αποφάσισε να σταματήσει τη μετάδοση των δημοφιλών ψυχαγωγικών προγραμμάτων που στόχευαν στο νεανικό κοινό, καθώς αυτό δεν συμφωνούσε με την ιδέα ενός πολιτικού τηλεοπτικού καναλιού προωθούμενο από τον Μπόρις Μπερεζόφσκι στο TV-6 Μόσχα. Υπήρχαν μόνο μερικά ψυχαγωγικά προγράμματα που απέμειναν στο κανάλι μετά τις "εκκαθαρίσεις": Den za dnyom ("μέρα με τη μέρα", ρωσικά: День за днём), Skandaly nedeli και Vy-ochevidets. Πολιτικά προγράμματα όπως το Itogo ("όλα", ρωσικά: Итого) και Tushite svet ("σβήστε τα φώτα", ρωσικά: Тушите свет) αντικατέστησαν άλλα ψυχαγωγικά προγράμματα.
Οι αναθεωρήσεις στην πολιτική μεταδόσεων του καναλιού ολοκληρώθηκαν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2001. Τότε, μόνο ένα ψυχαγωγικό πρόγραμμα είχε παραμείνει στο TV-6 Μόσχας, το Za steklom ("Πίσω από το Γυαλί", ρωσικά: За стеклом).
Την ίδια στιγμή, ο αριθμός των ξένων σειρά έπεσε απότομα στο TV-6 Μόσχας και αντικαταστάθηκαν με ρωσικές, όπως οι Ulitsy razbitykh fonarey ("Οδοί των σπασμένων φώτων", ρωσικά: Улицы разбитых фонарей), Agent natsionalnoy bezopasnosti ("Πράκτορας της Εθνικής Ασφάλειας", ρωσικά: Агент национальной безопасности) και Banditsky Peterburg ("Πετρούπολη του Ληστή", ρωσικά: Бандитский Петербург).
Κλείσιμο
Μετά την αλλαγή του προσωπικού στη Lukoil τον Μάιο του 2001, ξεκίνησε η δικαστική μάχη για τη πτώχευση στην οποία ο σταθμός έχασε στις 11 Ιανουαρίου 2002 και τέθηκε σε εκκαθάριση, με ομόφωνη απόφαση 14 δικαστών στο ανώτατο διαιτητικό δικαστήριο, ανατρέποντας μια απόφαση (στις 29 Δεκεμβρίου 2001) ενός χαμηλότερου εφετείου που θα αναβίωνε το κανάλι και θα ζητούσε νέα ακρόαση για την αίτηση πτώχευσης. Δύο κατώτερα διαιτητικά δικαστήρια είχε αποφασίσει εναντίον του δικτύου στο φθινόπωρο του 2001.
Η Lukoil, η οποία κατείχε το 15% των μετοχών της TV-6, κατέθεσε τη διαδικασία πτώχευσης κατά το 2001. Η Lukoil χρησιμοποίησε ένα νόμο που χορηγούσε στους μετόχους το δικαίωμα να διαλύσουν μια εταιρεία αν η καθαρή αξία έπεφτε κάτω από ένα ορισμένο επίπεδο για δύο χρόνια. Το TV-6 ανέφερε ότι η καθαρή αξία του βυθίστηκε το 1998, αλλά ανέκαμψε το περασμένο έτος όταν κατατέθηκε η αγωγή και το 2002 υπερέβαινε το νόμιμο όριο. Σύμφωνα με το νέο νόμο που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2002, ένας μειοψηφικός μέτοχος όπως η Lukoil δεν θα μπορούσε να υποβάλει αίτηση πτώχευσης για μια εταιρεία. Αλλά η Lukoil υποστήριξε ότι η έφεση κατά του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ήταν έγκυρη, διότι η απόφαση χορηγήθηκε τρεις μέρες πριν την ενεργοποίηση του νόμου.
Το ρεύμα έπεσε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης 22 Ιανουαρίου 2002, στη μέση της εκπομπής "Νύχτα του Αηδονιού" του Βλαντιμίρ Σολοβιόφ, ενώ ο προσκεκλημμένος τραγουδιστής Μιχαήλ Κρουγκ τραγουδούσε λαϊκά τραγούδια. Στις 00:02, το πρόγραμμα με τον Σολοβιόφ να ανακοινώνει το κλείσιμο και να αποχαιρετά τους τηλεθεατές. Μετά το κανάλι εμφάνισε το λογότυπο του TV-6 σε λευκό φόντο με ένα ισομετρικό πράγμα στα αριστερά. Στις 00:09 π.μ. το κανάλι μετέδωσε μια Σοβιετική δοκιμαστική κάρτα ΟΥΕΪΤ. Στις 00:13 μετέδωσε το μήνυμα "НАС СНЯЛИ С ЭФИРА" ("Μας κατέβασαν απ'τον αέρα") σε μαύρο φόντο. Μέσα σε λίγες ώρες το TV-6 έκλεισε και η συχνότητα του σταθμού παραχωρήθηκε στο NTV+, που παρείχε ζωντανή κάλυψη των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2002.
Απόψεις σχετικά με το κλείσιμο
Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Μπάουτσερ δήλωσε σε συνέντευξη στον The Guardian ότι "Υπάρχει μια ισχυρή εμφάνιση πολιτικής πίεσης στη δικαστική διαδικασία κατά των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης. Η ελευθερία του τύπου και το κράτος δικαίου μπορούν να εξυπηρετούνται καλύτερα με τη διατήρηση του TV-6 στον αέρα".
Η διευθύνων σύμβουλος της VID Λαρίσα Σινελστσίκοβα περιέγραψε την κατάσταση ως "σύγκρουση μεταξύ των ιδιοκτητών αντί για πολιτικό θέμα", προσθέτοντας ότι "το κλείσιμο του τηλεοπτικού καναλιού δεν είναι ένα έσχατο μέτρο επισημαίνοντας την επαγγελματική ανεπάρκεια της διαχείρισης του καναλιού και του ιδιοκτήτη του".
Ο αναπληρωτής πρόεδρος της VGTRK Αλεξάντερ Πονομάριοφ πρότεινε ότι "έπρεπε να βρεθεί λύση έτσι ώστε οι θεατές να συνεχίσουν να βλέπουν το κανάλι και οι δημοσιογράφοι να κάνουν τη δουλειά τους".
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 1993
Κοινότητα Πανόρμου Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Πανόρμου είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Πάνορμον. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Λαυρίς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Γυναικεία κεφαλή Αιγυπτίας πριγκίπισσας (Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου 21223)
Η Γυναικεία κεφαλή Αιγυπτιακής πριγκίπισσας είναι αρχαιολογικό εύρημα που βρέθηκε το 1920 σε αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον οίκο P 47,1 στην Τελ ελ-Αμάρνα. Αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον για το Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου και φιλοξενείται με τον αριθμό ευρετηρίου Berlin 21223.
Κοινότητα Πανόρμου Ρεθύμνης
Συνολικά η κοινότητα έχει 628 κατοίκους.
Γυναικεία κεφαλή Αιγυπτίας πριγκίπισσας (Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου 21223)
Περιγραφή
Η κεφαλή είναι κατασκευασμένη από χαλαζιοποιημένο ασβεστόλιθο. Έχει χαρακτηριστικά παιδιού και ενήλικου, με αυθεντικά ανατομικά χαρακτηριστικά του λαιμού, αυχένα και του κρανίου. Οι οφθαλμοί και τα φρύδια ήταν ένθετα, αλλά δεν έχουν διασωθεί.
Κοινότητα Πανόρμου Ρεθύμνης
Η κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μάριο Βασσάλο. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Πανόρμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Γυναικεία κεφαλή Αιγυπτίας πριγκίπισσας (Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου 21223)
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Το όνομα της πριγκίπισσας δεν διασώζεται, πιστεύεται όμως ότι πρόκειται για την κόρη του Ακενατόν, Νεφερτίτη. Η τεχνοτροπία του ανήκει στην νέα καλλιτεχνική έκφραση της εποχής του Φαραώ Ακενατόν. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τεχνοτροπίας αυτής είναι η μακρόστενη απόδοση του προσώπου και του πηγουνιού, με μακρύ λαιμό και στενόμακρο κρανίο. Τα χαρακτηριστικά αυτά αποτέλεσαν ιδανικό ομορφιάς για μια εποχή. Η κεφαλή προορίζονταν να προσαρμοστεί επάνω σε άγαλμα. Πρόκειται για εξέχον καλλιτέχνημα αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης που χρονολογείται περίπου το 1350 π.Χ. και συγκαταλέγεται στην εποχή της Αμάρνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Νόιες Μουζέουμ του Βερολίνου
Άγιος Γεώργιος Νεοχωρίου Θεσπρωτίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας, κοντά στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Χιονίστρα» (1.644 μ.) των ορέων Παραμυθιάς. Βρίσκεται νότια του Νεοχωρίου, από το οποίο τον χωρίζει η Εγνατία Οδός, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Aπέχει 29 χλμ. περίπου Α. της Ηγουμενίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Σκουπίτσα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεοχωρίου του νομού Ιωαννίνων. Το 1937 εντάχθηκε στον νομό Θεσπρωτίας και το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος. Το 1961 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1997 και να ενταχθεί στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Στάδιο Μαξ Μόρλοκ
Το Στάδιο Μαξ Μόρλοκ (γερμανικά: Max-Morlock-Stadion) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, το οποίο άνοιξε το 1928. Γειτονεύει με την Κλειστή Αρένα Νυρεμβέργης.
Από το 1966, είναι η έδρα της 1. ΦΚ Νυρεμβέργη. Κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1972, το στάδιο φιλοξένησε έξι ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το 1967, φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης 1966-67 μεταξύ της Ρέιντζερς Γλασκώβης και της Μπάγερν Μονάχου, όπου η Μπάγερν κέρδισε με 1-0.
Το στάδιο φιλοξένησε πέντε αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου αγώνα μεταξύ της Πορτογαλίας και της Ολλανδίας.
Ονομασία
Αρχικά, το στάδιο ήταν γνωστό ως Städtisches Stadion («Δημοτικό Στάδιο») μέχρι το 1945, όταν μετονομάστηκε σε Στάδιο Νίκης. Το 1961, επέστρεψε στο αρχικό του όνομα μέχρι το 1991, όταν έλαβε το όνομα Frankenstadion.
Τον Ιούλιο του 2016, το όνομα του σταδίου άλλαξε και πάλι σε Στάδιο Νυρεμβέργης, αφού η πόλη της Νυρεμβέργης δεν μπόρεσε να βρει νέο χορηγό. Από την 1η Ιουλίου 2017, το όνομα του σταδίου έγινε επίσημα Στάδιο Μαξ Μόρλοκ.
Εγκαταστάσεις
Οι διαθέσιμες εγκαταστάσεις στο γήπεδο περιλαμβάνουν δύο αποδυτήρια παικτών, αποδυτήρια προπονητών και διαιτητών. Διατίθενται επίσης αίθουσες ιατρών και θεραπείας. Ένας χώρος τύπου 300 μ², ένας χώρος για συνεντεύξεις τύπου και τρία τηλεοπτικά στούντιο κάνουν το στάδιο πραγματικά μοντέρνο. Τα 1200 μ² αποτελούν τον χώρο VIP με χώρο για 800 άτομα. Για να αντισταθμιστεί ο μεγάλος αριθμός θέσεων υπάρχουν 15.000 θέσεις στάθμευσης με 205 για VIP.
Το στάδιο διαθέτει επίσης εγκαταστάσεις στίβου που ακολουθούν τους διεθνείς κανονισμούς. Ένα πλήρες σύστημα καταιονισμού, που τροφοδοτεί το γρασίδι με νερό της βροχής. Ο χώρος είναι επίσης θερμαινόμενος και φωτίζεται με σύστημα προβολέων. Υπάρχουν δύο μεγάλες οθόνες 60 μ² που παρέχουν βίντεο στους φιλάθλους. Υπάρχει επίσης ένα εφεδρικό σύστημα πλήρους ισχύος, που τροφοδοτείται από γεννήτριες ντίζελ. μικρογραφία| Εξωτερική άποψη του σταδίου μικρογραφία| Ποδοσφαιρικός αγώνας στο γήπεδο
Ιστορία
Ξεκινώντας το 1933, οι εθνικοσοσιαλιστές άρχισαν να χρησιμοποιούν το στάδιο ως χώρο πορείας για τη Νεολαία Χίτλερ. Η τέταρτη Deutsche Kampfspiele, μια από τις μεγαλύτερες εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν από το Ναζιστικό Αθλητικό Σώμα, έλαβε χώρα σε αυτό το στάδιο από τις 23 έως τις 29 Ιουλίου 1934.
Μετά το 1963, το στάδιο ανακαινίστηκε πολλές φορές, ώστε να μπορεί να καλύψει τις απαιτήσεις για ποδόσφαιρο στην Μπούντεσλιγκα.
Ανακαινίσεις
Το Στάδιο Μαξ Μόρλοκ έχει ανακαινιστεί δύο φορές, πρώτα από το 1988 έως το 1991, και στη συνέχεια ξανά το 2002, για να είναι έτοιμο εγκαίρως τόσο για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 όσο και για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Η ανακαίνιση του 2002 κόστισε 56,2 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία μοιράστηκαν μεταξύ της πόλης της Νυρεμβέργης, του κρατιδίου της Βαυαρίας και της οικοδομικής εταιρείας που διαχειριζόταν το στάδιο. Αυτός ο εκσυγχρονισμός (σχεδιασμένος και υλοποιημένος από την HPP Architects) αύξησε τη χωρητικότητα σε 48.548 θεατές, επεκτείνοντας τη νοτιοδυτική και βορειοδυτική κερκίδα. Ο αγωνιστικός χώρος κατέβηκε κατά 1,30 μέτρα για να παρέχει σε όλα τα καθίσματα απεριόριστη θέα στο γήπεδο. Η Πλατεία Μαξ Μόρλοκ αναπτύχθηκε ως ένα μέρος για να συναντηθούν οι θαυμαστές και να απολαύσουν κάτι να φάνε. Η συνολική έκταση αυτού του τόπου είναι 1.000 μέτρα. Το καλοκαίρι του 2012, η χωρητικότητα αυξήθηκε σε 50.000 θεατές.
Παγκόσμιο Κύπελλο 2006
Το στάδιο ήταν ένα από τα γήπεδα διεξαγωγής για το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2006. Στο γήπεδο κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης διεξήχθησαν οι εξής αγώνες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1972 Κατηγορία:Στάδια Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Συνομοσπονδιών 2005 Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νυρεμβέργη Κατηγορία:ΦΚ Νυρεμβέργη
Ρωσική χιπ χοπ
Η ρωσική χιπ χοπ αναφέρεται στη μουσική χιπ χοπ που ηχογραφείται στη Ρωσία ή στη ρωσική γλώσσα σε πρώην σοβιετικά κράτη όπως η Ουκρανία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν. Οι επιτυχίες των Ρώσων ράπερ περιλαμβάνονται στα soundtracks ορισμένων παιχνιδιών για προσωπικούς υπολογιστές και έχουν αποτελέσει μέρος πολλών δημοφιλών διαδικτυακών μιμιδίων.
Πολλοί Ρώσοι καλλιτέχνες της ραπ έχουν σημειώσει εμπορική επιτυχία, όπως οι Detsl, Bad Balance, Timati, Nnewmann, Basta, Centr, Kasta και ο Λευκορώσος καλλιτέχνης Seryoga.
Ιστορία
Η ποίηση αποτελεί μεγάλο μέρος της ρωσικής κουλτούρας, η οποία έχει ισχυρή επιρροή στην παλαιότερη μουσική χιπ χοπ. Ιστορικά η Ρωσία είχε ένα παρόμοιο στοιχείο με το σημερινό χιπ χοπ, όπως το Chastushka, όπου δύο άτομα εκτελούσαν εναλλάξ ένα ποίημα σε αισιόδοξη μουσική και χρησιμοποιούσαν τη σάτιρα για ατάκα. Ένας Λευκορώσος καλλιτέχνης, ο Seryoga, συχνά συνδυάζει τη δυτική ραπ με τη μητρική ρωσική chastushka. Η ηχογράφηση ήταν επηρεασμένη από τη μουσική των Grandmaster Flash και Captain Sensible. Τα πειράματα αυτά δεν είχαν αναγνωριστεί γενικά εκείνη την εποχή.
Δεκαετία του '90
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, δεν υπήρχαν καλλιτέχνες ραπ στη Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση.
Οι πρωτοπόροι της ρωσικής ραπ ήταν οι Malchishnik, Bogdan Titomir, Mister Maloy και Detsl. Το ρωσικό χιπ χοπ, όπως και το καναδικό χιπ χοπ, είναι εμπνευσμένο από τη μουσική Rastafari, η οποία γνώρισε μεγάλη άνθηση κατά τη διάρκεια της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης.
Στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας του '90 εμφανίζονται σκηνές χιπ-χοπ στη Μόσχα (D. O. B Community, White Hot Ice) και την Αγία Πετρούπολη (DA-108, Baltic Clan).
Στα τέλη της δεκαετίας του '90 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το Ροστόφ στο Ντον θεωρήθηκε το κέντρο της ρωσικής υποκουλτούρας χιπ χοπ και ο πιο αξιοσημείωτος εκπρόσωπος ήταν ο Kasta.
Δεκαετία του 2000
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες ήταν οι Kasta, Mnogotochie, Detsl και Bad Balance.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, ο Ρώσος ράπερ ST1M έλαβε σκανδαλώδη δημοτικότητα μετά την παραγωγή του single του "Я Рэп" (I'm Rap), με τη συμμετοχή του Seryoga, στο οποίο διαφωνούσε με όλους σχεδόν τους πιο σημαντικούς Ρώσους ράπερ, παρόμοια με το "How to Rob" του 50 Cent.
Το 2007 το συγκρότημα Centr έγινε όλο και πιο δημοφιλές, εν μέρει λόγω της επιθετικής προώθησης στο διαδίκτυο, και το 2008 κέρδισε ένα βραβείο στα MTV Russia Music Awards. Τα μέλη του γκρουπ ήταν ο Aleksey Dolmatov, γνωστός και ως Guf, ο David Nuriev, γνωστός και ως Ptaha ("ptaha" σημαίνει "μικρό πουλί" στα ρωσικά) και ο Igor Motylyov, γνωστός και ως Slim. Τα δύο άλμπουμ τους, "Качели" (Kacheli/Swing) και "Эфир в норме" (Efir v norme /Ether's Fine) έγιναν ένα από τα πιο δημοφιλή ρωσικά άλμπουμ χιπ χοπ). Το 2008 κέρδισε το MTV Russia Music Award για το καλύτερο Hip Hop Project. Το 2010 το γκρουπ διαλύθηκε λόγω των διαφωνιών μεταξύ των συμμετεχόντων και ο καθένας τους συνέχισε τη σόλο καριέρα του ή εντάχθηκε σε άλλα γκρουπ. Το 2016 το συγκρότημα επανενώθηκε και ηχογράφησε το νέο άλμπουμ "Система" (Sistema / The System).
Το 2008 το ρωσικό μουσικό κανάλι Muz-TV ξεκίνησε ένα χιπ-χοπ σόου Battle for Respect, το οποίο οδήγησε τον νικητή Ant (Zasada Production) να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 - αρχές του 2010 οι νέοι αξιόλογοι καλλιτέχνες εμφανίστηκαν στην ετικέτα Gazgolder Records, που ανήκε στον Basta (όπως οι AK47,(gamora) Triagrutrica, Tati, Charusha, Slovetsky και Skriptonit, ο DJ από το Καζακστάν).
Δεκαετία του 2010
Σε ομιλία του το 2018, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν κατήγγειλε τη ραπ μουσική, λέγοντας ότι θα οδηγήσει στην υποβάθμιση της Ρωσίας και ότι στηρίζεται στους πυλώνες του "σεξ, των ναρκωτικών και της διαμαρτυρίας". Ζήτησε από το Συμβούλιο Πολιτισμού και Τέχνης της Αγίας Πετρούπολης να θέσει υπό έλεγχο την κουλτούρα της ραπ, λέγοντας ότι "αν είναι αδύνατο να τη σταματήσουμε, θα πρέπει να την αναλάβουμε και να της δείξουμε τον δρόμο με συγκεκριμένο τρόπο".
Δεκαετία του 2020
Τον τελευταίο καιρό, η ρωσική ραπ έχει αποκτήσει πολιτιστικό αντίκτυπο εκτός Ρωσίας, με κομμάτια όπως το "Tripaloski / Tri Poloski - ТРИ ПОЛОСКИ" το 2016. Με την εμφάνιση πλατφορμών όπως το Tiktok, εμφανίστηκαν δημοφιλή διαδικτυακά μιμίδια που επεκτάθηκαν στον αγγλόφωνο κόσμο, το 2020 το Ice by Morgenshtern έγινε viral και το 2021 το My head is turning like a screw (Моя голова винтом).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στη Ρωσία Κατηγορία:Μουσικά είδη
Σαν Λορέντσο εκτός των Τειχών
H βασιλική του '''Αγ. Λαυρεντίου εκτός των Τειχών''', ιταλ. basilica di San Lorenzo fuori le Mura είναι Ρωμαιοκαθολικός, παπικός ναός και ενορία και βρίσκεται βορειοανατολικά από το κέντρο της Ρώμης, κοντά στο Πανεπιστήμιο. Είναι μία από τις Επτά Προσκυνηματικές Εκκλησίες και ήταν η έδρα ενός από τα πέντε λατινικά πατριαρχεία, αυτού της Ιερουσαλήμ. Είναι ο ιερός τόπος και ο τάφος του Αγ. Λαυρεντίου, ενός από τους πρώτους επτά διακόνους της Ρώμης, που μαρτύρησε το 258. Εδώ έχουν ταφεί αρκετοί άλλοι άγιοι και ο Πάπας Πίος Θ΄. Ο ναός είναι στο κέντρο ενός αρχαίου ταφικού συγκροτήματος.
Ιστορία
Πριν τον ναό, εδώ είχε κτίσει ο Κωνσταντίνος Α΄ ένα παρεκκλήσιο (ναΐσκο). Ο Αυτοκράτορας το ίδρυσε στον τόπο, που από την παράδοση τάφηκε ο Άγ. Λαυρέντιος το 258. Τη δεκαετία του 550, ο Πάπας Πελάγιος Β΄ ανέθεσε την κατασκευή ναού στη μνήμη του Αγίου. Τον 13ο αι. ο Πάπας Ονώριος Γ΄ έδωσε εντολή για την κατασκευή ενός ακόμη ναού, μπροστά από τον πρώτο. Ο ναός διακοσμήθηκε με νωπογραφίες που παριστούν τη ζωή του Αγίου Λαυρεντίου και του διακόνου Αγ. Στεφάνου, του πρώτου μάρτυρα, που επίσης έχει ταφεί στην κρύπτη του ναού, στο μαρτύριο, που είναι κάτω από τον βωμό. Οι δύο κατασκευές ενώθηκαν αργότερα, κατά τη διάρκεια ενός προγράμματος αστικής αναδόμησης. Εκσκαφές αποκάλυψαν αρκετές κρύπτες διαφόρων προσώπων, που τάφηκαν κάτω από το σημερινό επίπεδο του δρόμου. Επίσης εδώ έχει ταφεί ο άγιος Πάπας Ιλάριος.
Το προστώο του 1220 έχει έξι κίονες και στο δάπεδο μαρμαροθετήματα από την οικογένεια τεχνιτών Βασαλέτο. Οι νωπογραφίες του 13ου αι., που έχουν ανακατασκευαστεί, παριστούν σκηνές από τους βίους των Αγ. Λαυρεντίου και Αγ. Στεφάνου, που και οι δύο διάκονοι μαρτύρησαν, αν και νέοι. Στο προστώο υπάρχουν δύο αρχαίες σαρκοφάγοι: η μία είναι χριστιανική και μάλλον έχει σχεδιαστεί τον 7ο αι. επάνω σε μία παλαιότερη. Το ανάγλυφό της παριστά ερωτιδείς (putti) να μαζεύουν σταφύλια· αν και η άμπελος με τα σταφύλια συμβολίζουν τη Θεία Ευχαριστία, το θέμα δεν έγινε γι' αυτό. Στο προστώο έχουν μεταφερθεί και δύο ρωμανικοί, λίθινοι λέοντες από την παλαιά είσοδο.