cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ
Πολιτική καριέρα
Μεταξύ του 2000 και του 2004 υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Πέτερ Μίλερ και έγινε η πρώτη γυναίκα σε αυτό το αξίωμα στη Γερμανία.
Στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, ήταν μέλος αντιπροσωπείας της ομάδας εργασίας CDU/CSU για την εκπαίδευση και την πολιτική έρευνα.
Πρωθυπουργός του Σάαρλαντ, 2011-2018
Τον Ιανουάριο του 2011 η Κραμπ-Καρενμπάουερ διορίστηκε διάδοχος του Μίλερ στην πρωθυπουργία. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός έγινε δικαστής στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας.
Τον Ιανουάριο του 2012 τερμάτισε την συμμαχία με το φιλελεύθερο Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) και κατηγόρησε το κόμμα για την αυτοδιάλυσή του. Η ίδια δήλωσε ότι ο τρικομματικός συνασπισμός – (που περιελάμβανε τα κόμματα των Πρασίνων, το FDP και το δικό της CDU) – είχε χάσει την απαραίτητη εμπιστοσύνη, σταθερότητα και ικανότητα να ενεργεί με τους φιλελεύθερους. Επί ηγεσίας της Κραμπ-Καρεμπάουερ, η CDU κέρδισε τις εκλογές που διεξήχθησαν το 2012.
Σε εθνικό επίπεδο, η Κραμπ - Κάρενμπάουερ υπηρέτησε ως επίτροπος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας για Πολιτιστικά θέματα στο πλαίσιο της Συνθήκης για τη Γαλλογερμανική Συνεργασία μεταξύ 2011 και 2014.
Έπειτα από τις εκλογές του 2017, οι Χριστιανοδημοκράτες κατήγαγαν νίκη και η Καρενμπάουερ παρέμεινε στην πρωθυπουργία.
Γενική Γραμματέας της CDU, 2018
Τον Φεβρουάριο του 2018 η Κραμπ-Κάρενμπαουερ προτάθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ για το αξίωμα της γενικής γραμματέα της CDU. Στις 26 Φεβρουαρίου 2018 εξελέγη επίσημα γενική γραμματέας από το συνέδριο του CDU με ποσοστό 98,87%.
Πρόεδρος της CDU, 2018–2021
Στις εσωκομματικές εκλογές της CDU που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 2018, εξελέγη πρόεδρος του κόμματος, διαδεχόμενη την Άνγκελα Μέρκελ. Τον Φεβρουάριο του 2020 ανακοίνωσε την επικείμενη παραίτησή της από την ηγεσία του CDU.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με έναν μηχανικό ορυχείων, τον Χέλμουτ Κάρενμπάουερ, και έχει τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σάαρλαντ Κατηγορία:Πολιτικοί της CDU
Ζωή Κασσαβέτης
Σταδιοδρομία
Η πρώτη εμπειρία της με τον κόσμο του κινηματογράφου ήλθε σε ηλικία ενός έτους, όταν εμφανίσθηκε στον ρόλο ανώνυμου μωρού στην ταινία Μίνι και Μόσκοβιτς του πατέρα της, αλλά μόλις είκοσι χρόνια αργότερα υποδύθηκε πραγματικά έναν ρόλο: στην ταινία Ted & Venus (1991). Ακολούθησαν άλλοι μικροί ρόλοι, στις ταινίες Πίσω από τα παρασκήνια (Noises Off..., 1992) και Ενας απρόβλεπτος έρωτας (1993). Το 1994 η Ζωή και η φίλη της σκηνοθέτιδα Σοφία Κόπολα δημιούργησαν και παρουσίαζαν την τηλεοπτική σειρά «βαριετέ» Hi Octane, που φιλοξένησε καλεσμένους όπως τους Κιάνου Ριβς, Beastie Boys και Μάρτιν Σκορσέζε. Η σειρά διήρκεσε μόνο για μια σεζόν, αλλά είναι ιστορική επειδή υπήρξε από τις πρώτες που «γυρίστηκε» εξ ολοκλήρου σε ψηφιακό βίντεο.
Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Ζωή Κασσαβέτης ήταν η μικρού μήκους Men Make Women Crazy Theory, που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς το 2000. Είναι περισσότερο γνωστή ως σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος της ταινίας Σπαστά αγγλικά (Broken English) του 2007, όπου έπαιζαν η μητέρα της και η Πάρκερ Πόουζυ. Υπήρξε υποψήφια για το σενάριό της για το Βραβείο Independent Spirit Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Σεναριογράφου, αλλά το έχασε από την Ντιάμπλο Κόντυ και την ταινία Juno.
Το 2012 η Ζωή προσκλήθηκε να συμμετάσχει στην καμπάνια του οίκου μόδας Miu Miu «The Women's Tales». Η ταινία μικρού μήκους που δημιούργησε για αυτήν, με τίτλο The Powder Room, έκανε πρεμιέρα στο 69ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.
Στη δεύτερη ταινία της μεγάλου μήκους, το Day Out of Days, πρωταγωνιστεί η Αλεξία Λαντώ (Alexia Landeau) στον ρόλο μιας σαραντάχρονης ηθοποιού που παλεύει να «επιπλεύσει» στο Χόλυγουντ. Σε δεύτερους ρόλους εμφανίζονται οι Μέλανι Γκρίφιθ, Έντι Ίζαρντ, Τσεγιέν Τζάκσον, Αλεσάντρο Νίβολα, Μπρουκ Σμιθ και Μπέλαμυ Γιανγκ.
Οικογένεια και προσωπικά
Η Ζωή Κασσαβέτης είναι παντρεμένη με τον Sebastien Chenut.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Τουπουνγάτο
Το Τουπουνγάτο (Tupungato), ένα από τα υψηλότερα βουνά στην Αμερική, είναι ένα τεράστιος θόλος λάβας στις Άνδεις που χρονολογείται στην Πλειστόκαινο. Βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της μητροπολιτικής περιφέρειας της Χιλής (κοντά σε έναν σημαντικό διεθνή αυτοκινητόδρομο περίπου 80 χλμ. ανατολικά του Σαντιάγο) και της επαρχίας Μεντόσα της Αργεντινής, περίπου 100 χλμ. νότια του Ακονκάγουα, της υψηλότερης κορυφής τόσο του Νότιου όσο και του Δυτικού ημισφαιρίου. Ακριβώς νοτιοδυτικά του βρίσκεται το ενεργό ηφαίστειο Τουπουνγκακίτο (κυριολεκτικά, μικρό Τουπουνκάτο), το οποίο εξερράγη για τελευταία φορά το 1987.
Ο νομός Τουπουνγάτο, μια σημαντική οινοπαραγωγική περιοχή της Αργεντινής στην επαρχία Μεντόσα, πήρε το όνομά του από το ηφαίστειο. Πρόσφατη χαρτογράφηση από τη Χιλή δείχνει ότι έχει ύψος 6.635μ.
Συντριβή αεροσκάφους το 1947
Στις 2 Αυγούστου 1947, το αεροσκάφος Star Dust, ένα Avro Lancastrian που μετέφερε έξι επιβάτες και πέντε μέλη πληρώματος πάνω από την οροσειρά των Άνδεων, συνετρίβη σε έναν απότομο παγετώνα ψηλά στην αργεντίνικη πλευρά του Τουπουνγάτο. Το αεροπλάνο θάφτηκε γρήγορα από την επακόλουθη χιονοστιβάδα και τη σφοδρή χιονόπτωση που λάμβανε χώρα εκείνη την περίοδο. Το αεροπλάνο βρισκόταν απαρατήρητο βαθιά κάτω από το χιόνι και τον πάγο του παγετώνα για πάνω από 50 χρόνια. Τα απομεινάρια του αναδύθηκαν τελικά στην άκρη του παγετώνα το 2000. Λίγο αργότερα, μια αποστολή του Στρατού της Αργεντινής ανακάλυψε τα διάσπαρτα συντρίμμια, συλλέγοντας κάποια από τα στοιχεία για έρευνα.
Κοιλιακό ανεύρυσμα
thumb|right|250px|Heart left ventricular aneurysm short axis view Τα κοιλιακά ανευρύσματα είναι μία από τις πολλές επιπλοκές που μπορεί να εμφανιστούν μετά από καρδιακή προσβολή. Η λέξη ανεύρυσμα αναφέρεται σε διόγκωση ή «θύλακα» του τοιχώματος ή της επένδυσης ενός αγγείου, που εμφανίζεται συνήθως στα αιμοφόρα αγγεία στη βάση του διαφράγματος ή εντός της αορτής. Στην καρδιά, συνήθως προκύπτουν από ένα τμήμα εξασθενημένου ιστού σε ένα κοιλιακό τοίχωμα, το οποίο διογκώνεται σε μια φυσαλίδα γεμάτη με αίμα. Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να μπλοκάρει τις διόδους που οδηγούν έξω από την καρδιά, οδηγώντας σε σοβαρά περιορισμένη ροή αίματος στο σώμα. Τα κοιλιακά ανευρύσματα μπορεί να είναι θανατηφόρα. Συνήθως δεν θραύονται επειδή είναι επενδεδυμένα με ουλώδη ιστό.
Σημάδια και συμπτώματα
Τα κοιλιακά ανευρύσματα συνήθως αναπτύσσονται με πολύ αργό ρυθμό, αλλά μπορούν ακόμα να δημιουργήσουν προβλήματα. Συνήθως, αυτός ο τύπος ανευρύσματος αναπτύσσεται στην αριστερή κοιλία. Αυτή η φυσαλίδα έχει τη δυνατότητα να εμποδίσει τη ροή του αίματος στο υπόλοιπο σώμα, και έτσι να περιορίσει την αντοχή του ασθενούς. Σε άλλες περιπτώσεις, ένα παρόμοιο ανεπτυγμένο ψευδοανεύρυσμα («ψευδές ανεύρυσμα») μπορεί να εκραγεί, μερικές φορές με αποτέλεσμα τον θάνατο του ασθενούς. Επίσης, θρόμβοι αίματος μπορεί να σχηματιστούν στο εσωτερικό των κοιλιακών ανευρυσμάτων και να σχηματίσουν εμβολισμούς. Εάν ένας τέτοιος θρόμβος διαφύγει από το ανεύρυσμα, θα μετακινηθεί με την κυκλοφορία σε όλο το σώμα. Εάν κολλήσει μέσα σε κάποιο αιμοφόρο αγγείο, μπορεί να προκαλέσει ισχαιμία στα άκρα, μια οδυνηρή κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη κίνηση και θάνατο ιστών στο άκρο. Εναλλακτικά, εάν ένας θρόμβος εμποδίσει ένα αγγείο που πηγαίνει στον εγκέφαλο, μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλικό επεισόδιο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κοιλιακά ανευρύσματα προκαλούν κοιλιακή ανεπάρκεια ή αρρυθμία. Σε αυτό το στάδιο, η θεραπεία είναι απαραίτητη.
Αιτίες
Τα κοιλιακά ανευρύσματα είναι συνήθως επιπλοκές που προκύπτουν μετά από καρδιακή προσβολή. Όταν ο καρδιακός μυς νεκρώνεται εν μέρει κατά τη διάρκεια καρδιακής προσβολής, ένα στρώμα μυός μπορεί να επιβιώσει και, όταν εξασθενήσει σοβαρά, αρχίζει να εξελίσσεται σε ανεύρυσμα. Το αίμα μπορεί να ρέει στον γύρω νεκρό μυ και να διογκώνει το εξασθενημένο πτερύγιο του μυός σε φυσαλίδα. Μπορεί επίσης να είναι συγγενής.
Διάγνωση
δεξιά|μικρογραφία| Ανεύρυσμα αριστερής κοιλίας μικρογραφία| ΗΚΓ ατόμου με αριστερό κοιλιακό ανεύρυσμα. Σημειώστε την ανύψωση ST στα πρόσθια τμήματα Όταν ένα άτομο επισκέπτεται το νοσοκομείο ή το γιατρό με άλλα συμπτώματα, ειδικά με ιστορικό καρδιακών προβλημάτων, θα πρέπει κανονικά να υποβληθεί σε ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ), το οποίο παρακολουθεί την ηλεκτρική δραστηριότητα εντός της καρδιάς και εμφανίζει ανωμαλίες όταν υπάρχει καρδιακό ανεύρυσμα. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί ως διόγκωση σε ακτινογραφία θώρακος και, στη συνέχεια, θα γίνει ακριβέστερη διάγνωση χρησιμοποιώντας ηχοκαρδιογράφημα, το οποίο χρησιμοποιεί υπερήχους για να «φωτογραφίσει» την καρδιά και πώς λειτουργεί ενώ κτυπά.
Διαφορική διάγνωση
Επίσης, δεν πρέπει να συγχέεται με ένα ψευδοανεύρυσμα, ανεύρυσμα στεφανιαίας αρτηρίας ή ρήξη του μυοκαρδίου (που περιλαμβάνει οπή στο τοίχωμα, όχι μόνο μια διόγκωση. )
Καρδιακός εκφυλισμός
Το καρδιακό εκκόλπισμα ή το κοιλιακό εκκόλπισμα ορίζεται ως συγγενής δυσπλασία του ινώδους ή μυϊκού τμήματος της καρδιάς, η οποία είναι ορατή μόνο κατά την ακτινογραφία θώρακος ή κατά τη διάρκεια ανάγνωσης ηχοκαρδιογραφημάτων. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την κοιλιακή εκτροπή, καθώς το τελευταίο είναι υποτύπος που προέρχεται από το τελευταίο σε συγγενείς περιπτώσεις. είναι συνήθως ασυμπτωματικό και ανιχνεύεται μόνο με απεικόνιση. Ο ινώδης εκφυλισμός χαρακτηρίζεται από ασβεστοποίηση εάν υπάρχει στην άκρη (κορυφή) ή θρόμβους που μπορεί να αποκολληθούν για να σχηματίσουν έμβολο (θρόμβο η φυσαλίδα). Ο μυϊκός εκφυλισμός χαρακτηρίζεται από σχηματισμό προσαρτήματος στον αιθέρα των κοιλιών. Είναι σπάνια ανωμαλία και μπορεί να διαγνωστεί προγεννητικά. Η διάγνωση γίνεται συνήθως με ακτινογραφία θώρακος και η σιλουέτα προβάλλεται γύρω από την καρδιά. Η ανάγνωση του ηχοκαρδιογραφήματος παρουσιάζει παρόμοια εικόνα με τα κοιλιακά ανευρύσματα στο τμήμα ST. Η διαχείριση εξαρτάται από την κατάσταση που παρουσιάζεται και τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Συνήθως, συνιστάται χειρουργική εκτομή αλλά σε προγεννητικές περιπτώσεις, λόγω συνδυασμού με άλλες καρδιακές ανωμαλίες, ειδικά στα τελευταία τρίμηνα, αλλά η περικαρδιοκέντηση είναι χρήσιμη τεχνική για τη μείωση της υπεζωκοτικής συλλογής ή / και των δευτερογενών διαταραχών.
Θεραπευτική αγωγή
Μπορεί να χορηγηθούν παράγοντες αραίωσης του αίματος (αντιπηκτικά), για να βοηθήσουν στη μείωση της πιθανότητας πύκνωσης του αίματος και σχηματισμού θρόμβων, μαζί με τη χρήση φαρμάκων για τη διόρθωση του ακανόνιστου ρυθμού της καρδιάς (εμφαίνεται στο ηλεκτροκαρδιογράφημα),
Στέλιος Μιχαηλίδης
Ο Στέλιος Μιχαηλίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο.
Κοιλιακό ανεύρυσμα
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις της καρδιάς
Στέλιος Μιχαηλίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέλιος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1907. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ήταν δημόσιος υπάλληλος, ναυτιλιακός πράκτορας και επιχειρηματίας.
Λευκοσουσουράδα
Η Λευκοσουσουράδα είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Σεισοπυγιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Motacilla alba και περιλαμβάνει 11 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Motacilla alba alba Linnaeus, 1758.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Motacilla (παραλλαγές: Matacilla, Metacilla, Motacitta, Mottacilla ) είναι λατινική και έχει ως ρίζα το ρήμα moto «κινώ», με σαφή αναφορά στη χαρακτηριστική κίνηση του οπισθίου τμήματος του πτηνού. Αυτό ισχύει και για την αγγλική ονομασία wagtail «κινώ την ουρά».
Στέλιος Μιχαηλίδης
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρειας Λεμεσού με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Μετά τη διάλυση του Πατριωτικού Μετώπου το 1969 εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ενιαίου Κόμματος.
Λευκοσουσουράδα
Ονοματολογία
Η ίδια σημασία αποδίδεται και στην ελληνική λαϊκή ονομασία «σουσουράδα», με ενδιαφέρουσα ετυμολογία: [ΕΤΥΜ. < σεισουράδα (με προληπτ. αφομοίωση) < σεισούρα (< σείω, πβ; αόρ. έ-σεισ-α, + ουρά) + παραγ. επίθημα -άδα]. Επίσης, η λόγια ονομασία του πτηνού «σεισοπυγίς», έχει τα ίδια εννοιολογικά χαρακτηριστικά: [ΕΤΥΜ. < μτγν. σεισοπυγίς, -ίδος < σεισο- (< αρχ. σείω, πβ. αόρ. σεΐσ-ai) + - πυγίς < αρχ. πυγή ≪οπίσθια≫.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο, στο περίφημο έργο του Systema Naturae (Σουηδία, 1758).
Φυλογενετικά, το είδος φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένο με τα είδη Motacilla grandis, M. madaraspatensis, M. samveasnae και M. aguimp, σχηματίζοντας υπερείδος μαζί τους. Ωστόσο, δεδομένα κυτοχρώματος b mtDNA και ακολουθίας NADH αφυδρογονάσης (υπομονάδα 2), δείχνουν ότι το είδος ανήκει σε πολυφυλετική ή παραφυλετική ομάδα.
Γεωγραφική κατανομή
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης εξάπλωσης των υποειδών του Motacilla alba, με σχηματοποιημένες τις μορφολογικές διαφορές τους (εμφανίζονται μόνον οι περιοχές αναπαραγωγής τους, ενώ οι περιοχές διαχείμασης είναι διαφορετικές) Η λευκοσουσουράδα είναι ανάλογα με το υποείδος, πλήρως, μερικώς μεταναστευτικό ή και επιδημητικό πτηνό, αν και σε γενικές γραμμές, οι περισσότεροι πληθυσμοί είναι αποδημητικοί, με ευρεία κατανομή σε όλο τον Παλαιό Κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρασία, ενώ κάποιοι πληθυσμοί φθάνουν μέχρι τον Βερίγγειο πορθμό και τη Δ Αλάσκα, στην Αμερική. Η αναπαραγωγική του επικράτεια εκτείνεται σε μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, μέχρι τις 75° περίπου, λίγο πριν τις αρκτικές περιοχές, ενώ βρίσκεται σε όλα τα ενδιαιτήματα πλην των ερημικών.
Εθνική Καμερούν (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Σενεγάλη το 1984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμερουν Γυναικων
Λευκοσουσουράδα
Γεωγραφική κατανομή
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Γενικός χάρτης εξάπλωσης του είδους Motacilla alba (ανεξαρτήτως υποειδών) Κίτρινο = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής Πράσινο = Mόνιμο (επιδημητικό) Μπλέ = Περιοχές διαχείμασης Η καταγραφή των μεταναστευτικών οδών των διαφόρων πληθυσμών είναι αρκετά δύσκολη, δεδομένου ότι, πρακτικά, σε κάθε γεωγραφική περιοχή αναμιγνύονται άτομα που προέρχονται από διαφορετικά μέρη, ιδιαίτερα στις ενδιάμεσες κεντροασιατικές θέσεις. Ειδικά, το καλώς μελετημένο ευρωπαϊκό υποείδος Motacilla alba alba, ακολουθεί δύο μεταναστευτικές οδούς: η μία ανήκει στους δυτικούς και κεντρικούς ευρωπαϊκούς πληθυσμούς με νοτιοδυτική κατεύθυνση, και διαχείμαση στη Δ. Μεσόγειο και Δ. Αφρική. Αντίθετα, οι βόρειοι και ανατολικοί ευρωπαϊκοί πληθυσμοί, κινούνται νοτιοανατολικά και διαχειμάζουν στην Α. Μεσόγειο, την Α. Αφρική και την Αραβική χερσόνησο. Οι κεντροευρωπαϊκοί πληθυσμοί διαχειμάζουν κυρίως σε μία ευρεία ζώνη που εκτείνεται απο τη ΝΔ. Ευρώπη, μέχρι το Μαρόκο και την Αλγερία.
Η μετανάστευση των ευρωπαϊκών πληθυσμών προς τα εδάφη διαχείμασης αρχίζει από το Σεπτέμβριο, κορυφώνεται στα μέσα Οκτωβρίου, ενώ οι τελευταίοι, μικροί πληθυσμοί φεύγουν το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοεμβρίου. Η εαρινή αποδημία στα εδάφη αναπαραγωγής αρχίζει τον Φεβρουάριο, με την άφιξη να πραγματοποιείται το 2ο ή 3ο δεκαήμερο του Μαρτίου, ενώ έχει ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα Απριλίου. Τα πουλιά ταξιδεύουν σε χαμηλό ύψος και ακολουθούν το γεωγραφικό ανάγλυφο, με την εαρινή αποδημία να γίνεται τη νύκτα και την φθινοπωρινή, την ημέρα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Γκαμπόν και το Μπουρούντι, τις Σεϋχέλλες και τα νησιά Παλάου.
Αναπαραγωγική περίοδος
Η λευκοσουσουράδα συχνάζει σε ημι-ανοικτούς ή ανοικτούς χώρους, αλλά πρακτικά μπορεί να βρίσκεται παντού, εκτός από τα σκοτεινά, πυκνά δάση, ακόμη και στα πυκνοδομημένα κέντρα των πόλεων. Μεγάλη σημασία έχουν οι εκτάσεις χωρίς, ή με πολύ χαμηλή βλάστηση που απαιτούνται για αναζήτηση τροφής, αλλά και οι ανθρωπογενείς δομές, όπως κτήρια ή δενδροστοιχίες για την κατασκευή της φωλιάς.
Γενικά, προτιμώνται περιοχές κοντά σε νερό, ιδιαίτερα με διάσπαρτες πέτρες, όπως είναι οι λασπώδεις, αμμώδεις ή χαλικώδεις όχθες δίπλα σε ποτάμια. Σήμερα, το διαμορφωμένο τοπίο παρέχει κατάλληλες θέσεις σε μεγάλο βαθμό, όπως λιβάδια, χωράφια, αγροτικούς δρόμους, ανοικτές αγροτικές ή χέρσες περιοχές, ακόμη και ασφαλτοστρωμένες περιοχές ή λατομεία.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Το είδος συχνάζει σε υγρές θέσεις όλων των ειδών, αλλά και στα οργωμένα χωράφια. Τα σμήνη που δημιουργούνται, συνήθως, κουρνιάζουν σε περιοχές με καλαμιές, ιτιές ή άλλες προστατευμένες τοποθεσίες. Ειδικά στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη, τα διαχειμάζοντα πουλιά αρέσκονται σε φωτεινές θέσεις, όπως και σε χώρους που φωτίζονται τη νύχτα, σε αστικές περιοχές, ώστε να έχουν ένα θερμότερο «μικροκλίμα». Στις περιοχές διαχείμασης της Β. Αφρικής, η λευκοσουσουράδα συχνάζει στην ακτή, σε αλυκές, οάσεις, πηγάδια και καταυλισμούς των νομάδων.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Χωριά, Λιβάδια, Καλαμώνες, Πόλεις και Ρεικότοποι.
Μορφολογία
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Eνήλικη αρσενική λευκοσουσουράδα (μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα) Η λευκοσουσουράδα είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα μικρά πουλιά της υπαίθρου και των πόλεων, εύκολα αναγνωρίσιμο από τη σιλουέτα του, με το λεπτό σώμα, τους ασπρόμαυρους χρωματισμούς και την μακριά ουρά που την κινεί συνεχώς πάνω-κάτω, κάτι που έδωσε την ονομασία στο είδος. Επίσης κινεί και το κεφάλι μπρος-πίσω όταν περπατάει, όπως κάνουν τα περιστέρια. Εμφανίζεται μικρός φυλετικός και εποχικός διμορφισμός, χωρίς όμως κάτι το εξαιρετικά διαφορετικό. Η μακριά ουρά έχει γυαλιστερό μαύρο χρώμα, με μόνο τα δύο εξωτερικά ζεύγη πτερών να είναι λευκά, κάτι ιδιαίτερα εμφανές όταν το πουλί είναι στον αέρα. Το ράμφος, οι ταρσοί και τα πόδια είναι σταχτόμαυρα και η ίριδα μαύρη.
Αναπαραγωγική περίοδος
Ο γενικός χρωματισμός είναι γκρίζα ράχη, λευκή κοιλιά και ασπρόμαυρο κεφάλι με μαύρη κορυφή, γκρίζο τράχηλο, λευκό πρόσωπο και μαύρο λαιμό και στήθος (bib), αλλά αυτά τα τελευταία στοιχεία είναι εκείνα που διαφοροποιούν τα υποείδη μεταξύ τους. Στο αρσενικό είναι πολύ έντονο το γυαλιστερό μαύρο πηγούνι, ο λαιμός και το στήθος, με σαφή οριοθέτηση από τις κατάλευκες περιοχές του προσώπου και του γκρίζου τραχήλου και ράχης. Το ουροπύγιο είναι γκρι στο χρώμα του σχιστόλιθου προς μαύρο, καθώς και τα άνω καλυπτήρια της ουράς, οι πλευρές των οποίων καλύπτονται από λευκό. Τα γκρι φτερά των ώμων οριοθετούνται από το καθαρό λευκό της κάτω επιφανείας του στήθους και των πλευρών (flanks). Οι πτέρυγες είναι καφέ-μαύρες αλλά με λευκές περιοχές, έτσι ώστε να φαίνονται ασπρόμαυρες από κάποια απόσταση.
Το θηλυκό μοιάζει με το αρσενικό στο φτέρωμα αναπαραγωγής, αλλά τα λευκά μέρη του προσώπου δεν είναι συνήθως τόσο σαφώς διαχωρισμένα από τις μαύρες περιοχές και εν μέρει, φέρει στίγματα γκριζωπά. Το μαύρο χρώμα του λαιμού δεν οριοθετείται, επίσης, τόσο καλά από τη γκρίζα ράχη, ενώ και πτέρυγες δεν κάνουν την έντονη αντίθεση μαύρου-λευκού όπως στο αρσενικό. Η κορυφή του κεφαλιού είναι και αυτή μαύρη, αλλά δεν εκτείνεται σε όλο το εύρος της όπως στο αρσενικό, ενώ αναμιγνύεται με το γκρίζο του τραχήλου στο τέλος της. Πάντως, σε ορισμένα θηλυκά, το σχέδιο του κεφαλιού μπορεί να είναι απαράλλακτο με των αρσενικών. μικρογραφία|300x300εσ|Ενήλικη λευκοσουσουράδα του υποείδους M. a. leucopsis (μη αναπαραγωγικό πτέρωμα) Η λευκοσουσουράδα είναι εξαιρετικά ποικιλόμορφο είδος, με κάποια υποείδη πιθανό να έχουν προκύψει λόγω μερικής γεωγραφικής απομόνωσης, όπως το βρετανικό υποείδος M. a. yarrellii. Αυτό, διαφέρει από το κύριο ευρωπαϊκό υποείδος M. a. alba, από τη μαύρη (ή πολύ σκούρα γκρι στα θηλυκά) ράχη, αλλά κατά τα άλλα είναι ίδιο στην εμφάνιση. Τα άλλα υποείδη, που η ύπαρξη ορισμένων από αυτά είναι αμφισβητήσιμη, διαφέρουν ως προς το χρώμα των πτερύγων, της ράχης και του κεφαλιού, ή κάποιων άλλων επί μέρους χαρακτηριστικών. Ιδιαίτερα στους ασιατικούς πληθυσμούς, μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ τους. Φυλογενετικές μελέτες μιτοχονδριακού DNA δείχνουν ότι ορισμένα μορφολογικά χαρακτηριστικά έχουν εξελιχθεί περισσότερο από μία φορά, όπως της ράχης και του χρώματος του λαιμού.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Στο χειμερινό τους πτέρωμα, τα ενήλικα στερούνται των έντονων μαύρων περιοχών στο κεφάλι και στο στήθος, ειδικά στο τελευταίο, που περιορίζεται σε μία ημισεληνοειδή ζώνη. Το μέτωπο είναι «βρώμικο» λευκό προς γκρι, ενώ η κορυφή του κεφαλιού και ο τράχηλος ανάλογα με το φύλο έχουν μαύρο ή γκρίζο χρώμα. Το υπόλοιπο του πτερώματος μοιάζει με το πτέρωμα αναπαραγωγής. Το αρσενικό διαφέρει από το θηλυκό μόνο από την πιο πιο σκούρα κορυφή του κεφαλιού, ενώ κατά το πρώτο έτος της ζωής τους, τα αρσενικά έχουν ωχροκίτρινο πρόσωπο. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ενήλικη λευκοσουσουράδα του υποείδους M. a. subpersonata Στα νεαρά άτομα η άνω επιφάνεια του σώματος είναι κυρίως γκρίζα με κάποια ελαφρά κίτρινη απόχρωση και με τη ράχη λίγο πιο φωτεινή, ενώ η κορυφή του κεφαλιού και ο λαιμός έχουν ελαφρώς καφετί χρώμα. Η περιοχή πίσω από το μάτι φέρει μιαν ανοιχτόχρωμη λωρίδα, ενώ οι πλευρές του λαιμού, το πηγούνι και το μπροστινό του τμήμα είναι «βρώμικα» λευκά. Το στήθος φέρει μία σταχτοκίτρινη κεντρική περιοχή, ενώ οι πλευρές του στήθους είναι γκρι. Οι πτέρυγες και τα φτερά της ουράς μοιάζουν με των ενηλίκων, αλλά ξεθωριάζουν γρήγορα και στη συνέχεια δείχνουν μικρή αντίθεση μεταξύ των κέντρων και των ραφών τους.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Η ακριβής σύνθεση της διατροφής του είδους ποικίλλει ανά περιοχή, αλλά τα χερσαία και υδρόβια έντομα και άλλα μικρά ασπόνδυλα αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της. Περιλαμβάνονται σκαθάρια, λιβελούλες, μικρά σαλιγκάρια, αράχνες, σκουλήκια, καρκινοειδή, Δίπτερα και οι προνύμφες τους. Μικρoί γόνοι ιχθύων έχουν επίσης καταγραφεί στη λεία του πτηνού. Η λευκοσουσουράδα είναι κάπως ασυνήθιστη σε εκείνες τις περιοχές όπου δεν είναι αποδημητική, δεδομένου ότι είναι εντομοφάγο πουλί που συνεχίζει να τρέφται με έντομα κατά τη διάρκεια του χειμώνα (τα περισσότερα άλλα εντομοφάγα πτηνά σε εύκρατα κλίματα μεταναστεύουν ή στρέφονται σε φυτικά υλικά). Ωστόσο, σπάνια μπορεί να τρώγονται και μικροί καρποί ή σπέρματα
Η αναζήτηση της τροφή τους γίνεται, κυρίως σε ανοικτές περιοχές με μικρή ή καθόλου βλάστηση, σχεδόν πάντοτε στο έδαφος, σπανιότερα στον αέρα όπως κάνουν οι μυγοχάφτες. Αυτές μπορεί να είναι παραθαλάσσιες περιοχές, οικισμοί με κοντινά νερά, δρόμοι, μονοπάτια ή λιβάδια. Συλλαμβάνεται μόνο εκτεθειμένη λεία, ιδιαίτερα εκείνη που προέρχεται από το σκάψιμο ή τη διαταραχή που προκαλούν με την κίνησή τους στο έδαφος διάφορα μεγάλα ζώα, όπως αγελάδες πρόβατα και άλογα.
Πτήση
μικρογραφία|350x350εσ|Ενήλικη λευκοσουσουράδα του υποείδους M. a. yarrellii Η πτήση της λευκοσουσουράδας είναι πολύ χαρακτηριστική, με ταχύτατη και ακριβή απογείωση και προσγείωση. Πετάει πολύ κυματιστά (undulating), ενώ όσο βρίσκεται στον αέρα αρθρώνει χαρακτηριστική φωνή. Όσο βρίσκεται στο έδαφος τρέχει πολύ γρήγορα και βρίσκεται πάντοτε σε επιφυλακή.
Ηθολογία
Η χαρακτηριστική κίνηση της ουράς της λευκοσουσουράδας, όπως άλλωστε και όλων των σουσουράδων έχει μελετηθεί αρκετά, αλλά δεν έχει δοθεί κάποια ικανοποιητική εξήγηση της αιτίας που την προκαλεί. Κάποιοι ερευνητές υποθέτουν ότι, αυτό συμβαίνει για να προκαλέσει τον αιφνιδιασμό των εντόμων, που είναι η βασική της λεία. Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι μία κίνηση συμβολικής ιεραρχικής σημασίας μέσα σε ένα σμήνος, ενώ τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν ότι είναι ένα «σήμα» επιφυλακής απέναντι σε πιθανούς θηρευτές.
Αναπαραγωγή
Οι λευκοσουσουράδες αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα από το 1ο έτος της ζωής τους, είναι μονογαμικά πτηνά και υπερασπίζονται τις περιοχές αναπαραγωγής τους, ωστόσο, έχουν καταγραφεί και περιπτώσεις πολυγυνίας. Η αναπαραγωγική περίοδος για τους περισσότερους πληθυσμούς είναι από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο, με την περίοδο να αρχίζει αργότερα στις βόρειες περιοχές. Και τα δύο φύλα είναι υπεύθυνα για την κατασκευή της φωλιάς, με το αρσενικό συνήθως να αρχίζει και, το θηλυκό να ολοκληρώνει τη διαδικασία.
Στα εδάφη όπου αναπαράγεται (βλ. Βιότοπος), η λευκοσουσουράδα φωλιάζει σε τρύπες ή κοιλότητες που πρακτικά μπορεί να βρίσκονται παντού, όπως σε κτήρια, τοίχους, αχυροσκεπές, σωλήνες, όχθες, γκρεμούς, δένδρα, συστάδες από αμμόφιλες πόες, αλλά ακόμη και φωλιές άλλων πτηνών, κυρίως χελιδονιών. Η φωλιά είναι μία πρόχειρη κυπελοειδής κατασκευή από κλαδιά, χόρτα, φύλλα, ρίζες και βρύα. Επιστρώνεται με μαλακά υλικά, όπως τρίχες, φτερά και μαλλί από ζώα.
Κατάσταση πληθυσμού
Το μέγεθος του παγκόσμιου πληθυσμού είναι άγνωστο, αλλά πιστεύεται ότι είναι μεγάλο, με το είδος να περιγράφεται ως «κοινό», τουλάχιστον σε κάποιες θέσεις της επικράτειάς του. Οι πληθυσμικές τάσεις δεν έχουν ποσοτικοποιηθεί, αλλά το είδος δεν πιστεύεται ότι θα προσεγγίσει τα κατώτατα όρια για το κριτήριο μείωσης του πληθυσμού του στην Κόκκινη λίστα του IUCN (δηλαδή μείωση κατά περισσότερο από 30% μέσα σε δέκα χρόνια ή τρεις γενεές). Για τους λόγους αυτούς, το είδος αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Το είδος έχει προσαρμοστεί καλά στις αλλαγές στο περιβάλλον που προκαλέι ο άνθρωπος και, στην πραγματικότητα, τις εκμεταλλεύεται προς όφελός του.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Παρόλο που οι λευκοσουσουράδες αναπαράγονται σχεδόν σε όλο τον ηπειρωτικό χώρο από την Πελοπόννησο και βορειότερα, καθώς και στα περισσότερα νησιά -ωστόσο, είναι σπάνιες στο Ιόνιο-, η παρουσία τους είναι αρκετά σποραδική και διακεκομμένη. Κατά την διάρκεια του χειμώνα παρατηρούνται πολύ περισσότερο, αφ’ ενός λόγω της υψομετρικής μετακίνησης των περισσοτέρων ορεινών πληθυσμών προς τις περιοχές με μικρότερο υψόμετρο, αφ’ ετέρου λόγω της εισροής των μεταναστευτικών πληθυσμών από τις βορειότερες χώρες. Σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ δύσκολο να διακριθούν οι επιδημητικοί από τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, αν και είναι βέβαιο ότι οι πρώτοι είναι, σχετικά, ολιγάριθμοι.
Οι χειμωνιάτικες συναθροίσεις του είδους, φθάνουν σε μεγάλα νούμερα, ακόμη και εντός του οικιστικού ιστού. Οι αφίξεις αρχίζουν ήδη από τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου, για να κορυφωθούν στα τέλη Οκτωβρίου. Αντιστρόφως, οι διαχειμάζοντες πληθυσμοί αναχωρούν για τις αναπαραγωγικές επικράτειες κατά το πρώτο 15νθήμερο του Μαρτίου, αναμιγνυόμενοι σε μεγάλα μεταναστευτικά σμήνη, από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τα μέσα Απριλίου.
Καθεστώς προστασίας
Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Άλλες ονομασίες
Η λευκοσουσουράδα απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες Κωλοσούσα, Ασπροσουσουράδα, Σεισούρα, Σεισουράδα, Σεισουρήθρα, Τσιλιβήθρα, Σκαλιφούρτα, Τσικλαρίδα και Τσίνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σεισοπυγίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πανίδα της Ιαπωνίας
Αντονίν Βάτσλαβ Σουρέκ
Ο Αντονίν Βάτσλαβ Σουρέκ (Antonín Václav Šourek, 3 Ιουνίου 1857, Πίσεκ - 20 Φεβρουαρίου 1926, Σόφια) ήταν Τσέχος μαθηματικός, αξιοσημείωτος ως ένας από τους θεμελιωτές των σύγχρονων μαθηματικών στη Βουλγαρία (η οποία εκσυγχρονίστηκε μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου).
Βιογραφία
Ο Αντονίν Σουρέκ αποφοίτησε το 1876 από το σχολείο Realschule στο Πίσεκ. Από το 1876 έως το 1878 σπούδασε στο TU Wien, όπου παρακολούθησε διαλέξεις μαθηματικών, φυσικής και περιγραφικής γεωμετρίας. Ήταν μαθητής του Εμίλ Βάιρ. Στη συνέχεια ο Σούρεκ πήγε στο Τσεχικό Πολυτεχνείο της Πράγας, όπου συνέχισε τις γνώσεις του στα μαθηματικά, τη φυσική και την περιγραφική γεωμετρία. Το 1880 πέρασε τις εξετάσεις που πιστοποιούσαν τη διδακτική επάρκεια στα μαθηματικά και την περιγραφική γεωμετρία και πήγε στη Βουλγαρία. Εκεί τον Σεπτέμβριο του 1880 έγινε καθηγητής μαθηματικών στη Ρεάλσχολή στη Σλίβνα. Ένα χρόνο αργότερα μετατέθηκε από τη Σλίβνα στη Φιλιππούπολη. Από εκεί, το 1890, μετακινήθηκε στη Ρεάλσχολή (Realschule) της Σόφιας, όπου σχεδόν ταυτόχρονα διορίστηκε έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας (που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1888). Το 1893 παραιτήθηκε από τη Ρεάλσχολή και μετακόμισε οριστικά στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, όπου διορίστηκε απλός καθηγητής το 1898. Από τα έτη 1893 έως 1902, ενώ συνέχιζε τα καθηγητικά του καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, δίδασκε μαθήματα περιγραφικής γεωμετρίας σε σχολή επιμόρφωσης δασκάλων. Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών το 1904 στη Χαϊδελβέργη. Από το 1893 έγινε επίσης καθηγητής περιγραφικής γεωμετρίας στη Στρατιωτική Ακαδημία της Σόφιας, όπου δίδαξε για εννέα χρόνια. Από το 1895 έως το 1912 έδωσε διαλέξεις για την προοπτική στην Ακαδημία Ζωγραφικής της Σόφιας. Το 1914 η κακή του υγεία τον ανάγκασε να παραιτηθεί από τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας και να μετακομίσει στη Ρώμη, όπου έγινε άμισθος γραμματέας του στρατιωτικού ακόλουθου. Στις αρχές του 1916 ο Σουρέκ πήγε στη Βέρνη, όπου βοήθησε στη φροντίδα των Βούλγαρων αιχμαλώτων πολέμου. Κατόπιν αιτήματος των διοικητικών υπαλλήλων του πανεπιστημίου, μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας και δίδαξε εκεί από το 1921 μέχρι το θάνατό του το 1926.
Συνεισφορές
Ο Σουρέκ έγραψε βουλγαρικά εγχειρίδια για την επίπεδη τριγωνομετρία, τη στερεά γεωμετρία, την αναλυτική γεωμετρία, τη σφαιρική τριγωνομετρία και την περιγραφική γεωμετρία. Δημοσίευσε τις βουλγαρικές μαθηματικές διαλέξεις του για την προβολική γεωμετρία (1909), τη διαφορική γεωμετρία (1911), την αναλυτική γεωμετρία (1912, 1914) και την περιγραφική γεωμετρία (1914). Ίσως οι δύο σημαντικότερες μεταφράσεις του στα βουλγαρικά είναι το Geometrie pro vyšší třídy reálných gymnázií του Alois Strnad (βουλγαρικός τίτλος: Геометрия за висшите класове на реалните гимназии,) και το εγχειρίδιο Algebra pro vyšší třídy středních škol και το βιβλίο του Εμανουέλ Ταφτλ Άλγεβρα pro (βουλγαρικός τίτλος: Algebra pro vyšší třídy středních škol): Алгебра за горните класове на гимназиалните училища, Άλγεβρα για τις ανώτερες τάξεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης).
Ο Α. Β. Σουρέκ θεωρείται επίσης ο ιδρυτής της βουλγαρικής ορολογίας στην περιγραφική γεωμετρία. Χάρη στην καλή γνώση της βουλγαρικής και άλλων γλωσσών (τσεχική, γερμανική, γαλλική, ιταλική), τη βαθιά γνώση του συντακτικού, τη στενή συνεργασία με φιλολόγους και κυρίως την άριστη γνώση της ίδιας της περιγραφικής γεωμετρίας, ανέπτυξε ένα πολύ επιτυχημένο σύστημα βασικών όρων με μεγάλες δυνατότητες λεπτομερέστερης εξέλιξης. Χάρη στη μέθοδό του και το κύρος του μεταξύ των μελών της βουλγαρικής κοινότητας, οι περισσότεροι όροι του χρησιμοποιούνται χωρίς καμία αλλαγή ή το πολύ με μικρές μόνο τροποποιήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Τσέχοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Πολς Κάλνινς
Ο Πολς Κάλνινς (3 Μαρτίου 1872, στο περιοχή Βίλτσε – 26 Αυγούστου 1945, στο Λούστεναου, στην Αυστρία) ήταν Λετονός γιατρός και πολιτικός (LSDSP), επί μακρόν Πρόεδρος της Σαϊμά, ένας από τους υπογράφοντες το Μνημόνιο του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας στις 17 Μαρτίου 1944, και ήταν Αναπληρωτής Πρόεδρος της Λετονίας (1927, 1944–1945).
Προσωπική ζωή
Ο Πολς Κάλνινς γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1872  (από άλλες πηγές – 3 Απριλίου ) στην περιοχή Βίλτσε "Μαζπετσούλος" ως γιος αγρότη. Αφού αποφοίτησε από το τοπικό ενοριακό σχολείο, σπούδασε στο Γυμνάσιο Λιεπάγια, όπου συνάντησε μεταγενέστερους πολιτικούς όπως ο Μικέλις Βάλτερς και ο Γιάνις Γιάνσονς-Μπράουνς. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1892 και πήγε να σπουδάσει φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά αργότερα μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου σπούδασε ιατρική, αποκτώντας το πτυχίο Ιατρικής ως Διδάκτωρ Ιατρικής το 1898. Γνώρισε τη γυναίκα του, Κλάρα Κάλνινα, το 1895 και την παντρεύτηκε τρία χρόνια αργότερα.
Πολιτική καριέρα
Ως μέλος των Πικαλκαλόνια, το 1897, συνελήφθη μαζί με άλλα μέλη του Νέου Ρεύματος και απελάθηκε από τη Λετονία μέχρι το 1901. Η απέλαση έγινε στο Ζαγκάρε. Αφού επέστρεψε στη Λετονία, έγινε εξέχον μέλος των Σοσιαλδημοκρατών, συμμετείχε στη Ρωσική Επανάσταση του 1905 και ήταν συνεργάτης στο εκδοτικό επιτελείο των Τσίνα και Νεατκαρίγκα Τσίνα (τώρα Νεατκαρίγκα Ρίτα Αβίζε). Εντάχθηκε στο μη μπολσεβίκικο τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας. Έγινε Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής του LSDSP (1918–1924), μέλος του Λαϊκού Συμβουλίου, μέλος της Συνταγματικής Συνέλευσης και μέλος όλων των πρώτων ελεύθερων πολιτειών Σαϊμά, ως Πρόεδρος του 1ου, 2ου, 3ου και 4η Σαϊμά. Σύμφωνα με τον Κ. Ούλμανις, πέρασε 4 μήνες στη φυλακή μετά το πραξικόπημα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Λετονίας, ως τελευταίος Πρόεδρος της Σαϊμά, ήταν ο εν ενεργεία πρόεδρος μέχρι το θάνατό του. Για αυτόν και άλλους λόγους, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Κάλνινς ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας.
Στη συνεδρίαση του Κεντρικού Συμβουλίου της Λετονίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, ο Κάλνινς υπέγραψε μια δήλωση για την αποκατάσταση του λετονικού κράτους: «Στη βάση του Σατβέρσμε της Δημοκρατίας της Λετονίας (άρθρο 52), η θέση του τελευταίου Προέδρου της Σαϊμά πέρασε σε εμένα ως ο τελευταίος νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος της Σαϊμά. Την ημέρα αυτή ανέλαβα τη θέση του Προέδρου μέχρι την εκλογή νέου Προέδρου σύμφωνα με τη διαδικασία που προβλέπεται στο Σατβέρσμε. [. . ] "
Θάνατος
Το 1944 μετανάστευσε. Πέθανε στις 26 Αυγούστου 1945 στο χωριό Μπεκάβα κοντά στη Λουστενάβα, στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Αυστρία.
Κληρονόμοι του Κάλνινς ήταν η σύζυγός του Κλάρα Κάλνινα και ο γιος του Μπρούνο Κάλνινς, οι οποίοι ήταν επίσης αξιόλογοι υπάλληλοι των Σοσιαλδημοκρατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου Κατηγορία:Πρόεδροι της Λετονίας
Αυτοκρατορία του Ασάντι
Η Αυτοκρατορία του Ασάντι ήταν ένα βασίλειο και μια αυτοκρατορία του λαού Ακάν από το 1701 έως το 1957, στην περιοχή της σημερινής Γκάνα. Περιλάμβανε την κεντρική, δυτική και ανατολική περιφέρεια της σημερινής Γκάνα και ορισμένα τμήματα της Ακτής Ελεφαντοστού και του Τόγκο. Λόγω της στρατιωτικής ισχύος, του πλούτου, της αρχιτεκτονικής, της εξελιγμένης ιεραρχίας και του πολιτισμού, η αυτοκρατορία του Ασάντι έχει μελετηθεί εκτενώς και διαθέτει πλούσια βιβλιογραφία κυρίως από Βρετανούς και άλλους Ευρωπαίους συγγραφείς από οποιονδήποτε άλλο ιθαγενή πολιτισμό της υποσαχάριας Αφρικής.
Ξεκινώντας στα τέλη του 17ου αιώνα, ο βασιλιάς του Ασάντι Οσέι Τούτου (1695-1717) ίδρυσε το βασίλειο του Ασάντι και το χρυσό σκαμνί έγινε το σύμβολό του. Ο Οσέι Τούτου επέβλεψε μια εδαφική επέκταση, εισήγαγε τον στρατό, δημιούργησε μια νέα κοινωνική οργάνωση και μετέτρεψε τον πειθαρχημένο βασιλικό στρατό σε μια αποτελεσματική μηχανή μάχης. Το 1701 ο στρατός του Ασάντι κατέλαβε την περιοχή Ντεκίρα και έδωσε στο βασίλειο πρόσβαση στον κόλπο της Γουινέας και στο παράκτιο εμπόριο μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού με τους Ευρωπαίους, κυρίως τους Ολλανδούς. Η οικονομία της αυτοκρατορίας του Ασάντι βασίστηκε κυρίως στο εμπόριο του χρυσού και των σκλάβων. Ο στρατός χρησίμευσε ως το αποτελεσματικότερο εργαλείο για την σύλληψη των αιχμαλώτων.
Σήμερα το βασίλειο του Ασάντι επιβιώνει ως ένα συνταγματικά προστατευόμενο, παραδοσιακό κράτος και έχει ενωθεί με την Δημοκρατία της Γκάνας. Στο βασίλειο του Ασάντι βρίσκεται η λίμνη Μποσούμτουϊ, η μοναδική φυσική λίμνη στην Γκάνα. Τα τρέχοντα οικονομικά έσοδα της πολιτείας προέρχονται κυρίως από το εμπόριο των ράβδων χρυσού, του κακάου, του καλαμποκιού και της γεωργίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γκάνας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής
Ματίας Γκίντερ
Ο Γκίντερ ξεκίνησε από την Φράιμπουργκ και το 2014 αποκτήθηκε από την Μπορούσια Ντόρτμουντ με πενταετές συμβόλαιο. Το 2017 αποκτήθηκε από την Μπορούσια Μενχεγκλάντμπαχ για περίπου 17 εκατομμύρια ευρώ. Το 2022 επέστρεψε στη Φράιμπουργκ ως ελεύθερος.
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2014 και ήταν μέλος των αποστολών της Γερμανίας στο Μουντιάλ 2014, το οποίο κατέκτησε όντας το νεαρότερο μέλος της αποστολής, αν και δεν αγωνίστηκε, το κύπελλο συνομοσπονδιών 2017, το οποίο κατέκτησε, και το Μουντιάλ 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φράιμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Άλις Γκόριουπ
Η Άλις Γκόριουπ (18 Αυγούστου 1894 στο Μπουζιασφούρντο – 4 Φεβρουαρίου 1979 στη Βουδαπέστη ) ήταν Ουγγαρέζα βιβλιοθοικονόμος, ιστορικός μέσων ενημέρωσης και βιβλιογράφος. Δημοσίευσε αρκετές εργασίες για τη βιβλιογραφία καθώς και για άλλες πτυχές της βιβλιοθηκονομίας.
Καριέρα
Το 1916, η Γκόριουπ, με μια διατριβή σχετικά με το έργο του φιλολόγου Γκάμπορ Ντομπρεντέι, η Γκόριουπ απέκτησε το διδακτορικό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Φραγκίσκος Ιωσήδ στην Κολοσβάρ της τότε Αυστροουγγαρίας. Μετά την Ένωση της Τρανσυλβανίας με τη Ρουμανία, η πόλη έγινε γνωστή ως Κλουζ, και στη συνέχεια ως Κλουζ-Ναπόκα.
Το 1917 η Γκόριουπ απέκτησε επάρκεια για να διδάσκει την ουγγρική και τη γερμανική γλώσσα, έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα στο Πανεπιστήμια της Βιέννης και στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας με μερική υποτροφία. Στη συνέχεια συνέχισε περαιτέρω τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Το 1917-1918, η Γκόριουπ δίδαξε γερμανική γλώσσα στο πανεπιστήμιο από το οποίο είχε πάρει πτυχίο. Το 1918 ξεκίνησε να απασχολείται ως ασκούμενη στην Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι (Országos Széchényi Könyvtár) στη Βουδαπέστη και το 1922 έγινε βοηθός διευθυντή της ίδιας βιβλιοθήκης. Καθώς το τμήμα της βιβλιοθήκης που ήταν αφιερωμένο στις εφημερίδε ήταν σε κακή κατάσταση μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γκόριουπ συνέταξε κανόνες καταλογογράφησης των εφημερίδων το 1923 και διηύθυνε την ίδρυση μιας νεόδμητης αποθήκης το 1926. Την περίοδο μεταξύ 1928-29, η Γκόριουπ ταξίδεψε στην Αυστρία για ένα χρόνο περαιτέρω σπουδών στο εξωτερικό και ταξίδεψε ξανά το 1935 στη Γερμανία.
Έχοντας μελετήσει το νέο σύστημα καταλογογράφησης των εθνικών βιβλιοθηκών της Γερμανίας που εισήχθη στο Βερολίνο, το Γκέτινγκεν, τη Φρανκφούρτη και το Ντάρμσταντ, η Γκόριουπ δημιούργησε ένα νέο σύστημα καταλογογράφησης στην Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι το 1936. Η μεταρρύθμιση εισήγαγε την καθολική δεκαδική ταξινόμηση και έλυσε το πρόβλημα της δημιουργίας πολλαπλών καταλόγων ευρετηριασμένων ανά συγγραφέα, τίτλο, θέμα κ.λπ.
Το 1944 η Γκόριουπ έγινε υπεύθυνη των συλλογών της εθνικής βιβλιοθήκης, με την ανησυχία της να επικεντρώνεται κυρίως στην ασφάλεια της συλλογής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945 και το 1946 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταπολεμική αποκατάσταση και αναδιοργάνωση της βιβλιοθήκης.
Το 1946 η Γκόριουπ ίδρυσε την Εθνική Βιβλιογραφία της Ουγγαρίας (Magyar Nemzeti Bibliográfia). Παρέμεινε επιμελήτριά της μέχρι το 1954. Από το 1948 έως το 1953 ήταν βιβλιοθοικονόμος στο Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd και δίδασκε μαθήματα καταλογογράφησης και επιμέλειας βιβλιογραφίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι ιστορικοί
Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό
Η Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό (Σεπτέμβριος 1888) είναι ένα από τα ζωγραφικά έργα του Βίνσεντ βαν Γκογκ της νυχτερινής Αρλ. Ζωγραφίστηκε σε ένα σημείο της όχθης του ποταμού Ροδανού που απείχε ένα ή δύο λεπτά από το Κίτρινο Σπίτι στην Place Lamartine το οποίο νοίκιαζε ο Βαν Γκογκ εκείνη την περίοδο. Ο νυχτερινός ουρανός και τα εφέ που δημιουργεί το φως τη νύχτα αποτέλεσαν το θέμα για μερικούς από τους διάσημους πίνακές του, συμπεριλαμβανομένου και του Καφέ Τεράς τη Νύχτα (που είχε ζωγραφίσει νωρίτερα τον ίδιο μήνα) και τον μετέπειτα πίνακα από το Σαιντ-Ρεμί Έναστρη Νύχτα.
Ένα σκίτσο του πίνακα περιλαμβάνεται στην επιστολή που έστειλε ο Βαν Γκογκ στον φίλο του Eugène Boch στις 2 Οκτωβρίου, 1888, και άλλο ένα σε επιστολή προς τον αδελφό του, Τεό βαν Γκογκ.
Ο πίνακας παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1889 στην ετήσια έκθεση της Ένωσης Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών στο Παρίσι, μαζί με τις Ίριδες. Το τελευταίο έργο προστέθηκε από τον Τεό, ενώ ο Βίνσεντ είχε προτείνει έναν από τους πίνακές του από το δημόσιο κήπο στην Αρλ, πιθανότατα την έκδοση που βρίσκεται τώρα στη συλλογή Φίλιπς.
Περιεχόμενο
Η θέα είναι από την αποβάθρα (ένας παρόχθιος δρόμος) στην ανατολική πλευρά του Ροδανού, στo γόνατο του ποταμού προς τη δυτική ακτή: κατεβαίνοντας από το βορρά, ο Ροδανός γυρίζει προς τα δεξιά σε αυτό το σημείο σε περιβάλλοντα βράχια, στο οποίο είναι χτισμένη η Αρλ. Από τους πύργους του Saint-Julien και Saint-Trophime στα αριστερά, ο θεατής ακολουθεί την ανατολική όχθη έως τη δυτική όχθη με τη σιδερένια γέφυρα που συνδέει την Αρλ με το προάστιο της Trinquetaille στα δεξιά. Αυτή περιλαμβάνει και μια άποψη της πλατείας Place Lamartine προς τα νοτιοδυτικά. 43.68237°N, 4.63029°W
Δημιουργία
μικρογραφία|Το προσχέδιο του πίνακα που έστειλε ο Βαν Γκογκ στον αδελφό του Ο Βαν Γκογκ ανακοινώνει και περιγράφει τη σύνθεση σε επιστολή του προς τον αδελφό του Τεό:
Στην πραγματικότητα, η άποψη που απεικονίζεται στον πίνακα βλέπει αντίθετα από τη Μεγάλη Άρκτο, η οποία είναι προς τα βόρεια. Το προσκήνιο είναι βαρύ και πολυδουλεμένο, με υγρή μπογιά-σε-υγρή μπογιά, μόλις η βάση είχε τελειώσει. Τα σκίτσα της επιστολής αυτής της περιόδου μάλλον βασίζονται στην αρχική σύνθεση.
Χρώματα της νύχτας
Η πρόκληση να ζωγραφίσει τη νύχτα, κέντρισε το ενδιαφέρον του Βαν Γκογκ. Το πλεονεκτικό σημείο που επέλεξε για την Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό τού επέτρεψε να συλλάβει τις αντανακλάσεις του φωταερίου στην Αρλ, σε όλο τους το φέγγος πάνω στα γαλάζια νερά του Ροδανού. Σε πρώτο πλάνο, δύο εραστές κάνουν βόλτα στις όχθες του ποταμού.
Η απεικόνιση του χρώματος ήταν μεγάλης σημασίας για τον Βαν Γκογκ. Σε επιστολές του προς τον αδελφό του συχνά περιγράφει τα αντικείμενα στους πίνακές του βάσει του χρώματός τους. Στα νυχτερινά έργα του, συμπεριλαμβανομένου του Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό, τονίζεται η σημασία που έδινε στη σύλληψη των αστραφτερών χρωμάτων του νυχτερινού ουρανού και του τεχνητού φωτισμού που ήταν νέος για την εποχή.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Γίνεται αναφορά στον πίνακα στο τραγούδι των Μπράιαν Ίνο και Τζον Κέιλ, «Spinning Away» από το άλμπουμ Wrong Way Up του 1990. Στη δεύτερη στροφή εμφανίζεται η παρομοίωση «Στροβιλίζονται σαν τον νυχτερινό ουρανό στην Αρλ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
Ανεύρυσμα στεφανιαίας αρτηρίας
Το ανεύρυσμα στεφανιαίας αρτηρίας (αγγλ. Coronary artery aneurysm) είναι μία ανώμαλη διαστολή ενός τμήματος της στεφανιαίας αρτηρίας. Ως παθολογική νόσος, υπάγεται στις παθήσεις της αορτικής βαλβίδας.
Αίτια
Τα επίκτητα αίτια αυτής περιλαμβάνουν αθηροσκλήρωση, νόσο Καβασάκι, και στεφανιαίο καθετηριασμό. Μπορεί επίσης να είναι συγγενής νόσος.
Θεραπεία
Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ενιαία αποδεκτή θεραπεία για το ανεύρυσμα αυτό. Απαιτεί, ωστόσο, συνεχή ιατρική παρακολούθηση. Ορισμένοι καρδιοχειρουργοί συστήνουν άμεση αντιμετώπιση με παρεμβατικό τρόπο, λ.χ. διαδερμική παρέμβαση στεφανιαίας, τοποθέτηση στεφανιαίο stent, ή αορτοστεφανιαία παράκαμψη (bypass), ενώ άλλοι καρδιολόγοι επιμένουν σε μία συντηρητική αντιμετώπιση του προβλήματος, απλά μόνο με περιοδική τακτική παρακολούθηση.
Πρόγνωση
Γενικά, έχει καλή πρόγνωση. Στη νόσο του Καβασάκι, χωρίς θεραπεία, υπάρχει ποσοστό θανάτου 1-2%, από καρδιακές αιτίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις της καρδιάς Κατηγορία:Παθήσεις αορτικής βαλβίδας
Γιάκομπ ντε Γκέυν ΙΙ
Βιογραφία
Ο Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος γνώριζε επί δεκαπενταετία τον Γιάκομπ ντε Γκέυν όταν εκδόθηκε το βιβλίο του Het Schilder-Boek το 1604, αναγράφει ότι "οι γονείς του Γιάκομπ προέρχονταν από ευγενή οικογένεια της Ουτρέχτης με διακεκριμένους και αξιότιμους προγόνους". Δεν είναι γνωστό πότε βαπτίστηκε ο Γιάκομπ, αλλά ο φαν Μάντερ αναγράφει ότι γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1565.
Ο Γιάκομπ εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον πατέρα του, αλλά περί το 1585 εγκαταστάθηκε στο Χάαρλεμ για να μαθητεύσει με τον Χέντρικ Χόλτσιους επί μια πενταετία. Ωστόσο δεν είναι βέβαιο αν η μαθητεία του διήρκεσε δύο χρόνια και στη συνέχεια έγινε βοηθός του Χόλτσιους ή δημιούργησε στο Χάαρλεμ δικό του εργαστήριο. Το 1590 ο Χόλτσιους έφυγε για την Ιταλία και ο Γίάκομο έφυγε από το Χάαρλεμ και εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ, όπου δημιούργησε χαρακτικά από δικά του σχέδια αλλά και σχέδια άλλων καλλιτεχνών, ιδιαίτερα του Άμπραχαμ Μπλούμερτ. Περί το 1590-91, ο προικισμένος χαράκτης Γιαν Σένρενταμ διετέλεσε μαθητής του. Το 1593 η πόλη του Άμστερνταμ του ανέθεσε τη δημιουργία ενός δίφυλλου χαρακτικού, την Πολιορκία του Χειρτρούιντεμπουρχ (Geertruideburgh), για να εορτάσει μια από τις νίκες του Πρίγκηπα Μαουρίτς. Ο ντε Γκέυν όταν αρχικά εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ πέρασε μια περίοδο πενίας, αλλά ως το 1595 γνώρισε σημαντική οικονομική ανάκαμψη, γι' αυτό και το 1595 νυμφεύτηκε την Εύα Στάλπερτ φαν ντερ Βίλε (Eva Stalpaert van der Wiele), που προερχόταν από πλούσια οικογένεια του Μέχελεν, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ότι η σύζυγός του ήταν από τη Χάγη, όπου ο πατέρας της είχε διατελέσει Δήμαρχος. Το μοναδικό παιδί του ζεύγους, ο Γιάκομπ ντε Γκέυν ΙΙΙ, πιθανότατα γεννήθηκε το 1596. Ο γάμος αυτός είχε ως αποτέλεσμα ο Γιάκομπ να εισέλθει στους κύκλους της αριστοκρατίας και να γίνει οικονομικά ανεξάρτητος. Άρχισε να ρέπει προς το σχέδιο και, από το 1600 και ύστερα, και στη ζωγραφική, επιλέγοντας ο ίδιος τη θεματολογία του, ενώ, όπως ο Χόλτσιους, με την αλλαγή του αιώνα εγκαταλείπει τη χαρακτική και αφιερώνεται στο σχέδιο, στη ζωγραφική και στην εγκαυστική χαρακτική. Εν τούτοις, τα 430 τυπωμένα χαρακτικά που δημιούργησε αποτελούν αριθμό εντυπωσιακότερο και από τα περίπου 1500 σχέδιά του που έχουν καταλογογραφηθεί, καθώς η χαρακτική είναι πολύ πιο επίπονη ως τέχνη και η ενασχόλησή του με αυτήν δεν υπερέβη τη διάρκεια των 15 ετών.
Από το 1596 ως το 1602 εγκαθίσταται στο Λέιντεν και συνεργάζεται με τον ουμανιστή και λόγιο από το Ντελφτ Χούγκο Χρότιους ή Χούγκο ντε Χρόοτ (Hugo de Groot). Η συνεργασία τους - ο Γιάκομπ δημιουργούσε χαρακτικά για λογαριασμό του Χρότιους, ο οποίος συνέγραφε τα (λατινικά) κείμενα - διήρκεσε χρόνια και είχε ως συνέπεια την είσοδο του Γιάκομπ στον κόσμο των ουμανιστών, των επιστημόνων και των μαθηματικών.