cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1265
thumb|Η [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η περιοχή της κατά το έτος 1265]]
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1265 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντρ (νομός)
Η Αντρ (γαλλικά: Indre) είναι γαλλικός νομός της διοικητικής περιοχής Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ. Το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Αντρ που τον διαρρέει. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 36. Πρωτεύουσα είναι το Σατωρού και μεγαλύτερες πόλεις είναι οι Λε Μπλάν, Λα Σατρ και Ισουντέν.
Γεωγραφία
Ο νομός αποτελείται από τέσσερις φυσικές περιοχές:
Οι κύριοι ποταμοί του νομού είναι ο ο Κρεζ, ο Κλεζ και ο Αντρ, από τον οποίο έλαβε το όνομα. Την περιοχή διαρρέουν επίσης πολλοί παραπόταμοι.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Αντριάν από το όνομα του νομού αλλά και Μπερισόν, από την πρώην επαρχία Μπερί στην οποία ανήκε η περιοχή.
Ιστορία
Πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η γαλατική φυλή των Βιτουρίγων εγκαταστάθηκε στην περιοχή που περιλάμβανε τους σημερινούς νομούς Αντρ, Σερ, και μέρος του Λιμουζέν. Η πρωτεύουσά τους ήταν το Αβάρικο (σημερινή Μπουρζ), και ένας άλλος σημαντικός οικισμός ήταν στο Αρζαντόν-συρ-Κρεζ. Μετά την κατάκτηση της Γαλατίας από τον Ιούλιο Καίσαρα που ολοκληρώθηκε γύρω στο 52 π.Χ., η περιοχή έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Γαλατίας και απολάμβανε μια περίοδο σταθερότητας. Η γαλατο-ρωμαϊκή παρουσία πιστοποιείται από αρχαιολογικά ευρήματα σε όλη την περιοχή και ιδιαίτερα στην κοινότητα Ντεόλ από σκαλιστές πέτρες, νομίσματα, κεραμικά, τεφροδόχους.
Μετά την κατάρρευση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Φράγκοι επικράτησαν στην περιοχή, όπως και σε μεγάλο μέρος της χώρας.
Στα τέλη του 10ου αιώνα, ένα κάστρο χτίστηκε στη σημερινή πρωτεύουσα Σατωρού, στο οποίο η πόλη οφείλει το όνομά της, από τον Ραούλ, πρίγκιπα του Ντεόλ. Τον 11ο αιώνα, οι άρχοντες του Σατωρού ήταν ισχυροί στην περιοχή, η επικράτειά τους κάλυπτε τα δύο τρίτα του σημερινού νομού Αντρ και είχαν δικό τους νόμισμα. Από το 920 έως το 1008, οι νορμανδικές επιδρομές ανάγκασαν τους μοναχούς της μονής Σαιν-Γκιλντά, που ιδρύθηκε στη Βρετάνη από τον Άγιο Γκιλντά, να φέρουν τα λείψανά του στο αβαείο του Σαιν-Γκιλντά του Σατωρού, που ιδρύθηκε υπό την προστασία του πρίγκιπα Εμπ του Ντεόλ, πατέρα του Ραούλ. Το 1188 η περιοχή κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, ο οποίος προστάτεψε την κλωστοφαϋντουργική δραστηριότητα που είχε αναπτυχθεί.
Το 1616, όταν κατακτήθηκε από τον Ερρίκο Β΄Κοντέ, αναβαθμίστηκε στο βαθμό του δουκάτου. Το 1736 επέστρεψε στο στέμμα. Το σημερινό κάστρο του Ραούλ που πλέον στεγάζει τα γραφεία της νομαρχίας χρονολογείται από τον 15ο αιώνα.
Διοικητική διαίρεση
Ο νομός Αντρ χωρίζεται σε 4 διοικητικά διαμερίσματα, 13 καντόνια και 241 κοινότητες.
Πόλεις
Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Αντρ είναι:
Οικονομία
Κυριότερη οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωργία με καλλιέργειες σιταριού, βρώμης, αραβοσίτου, κριθαριού, ελαιοκράμβης και ηλίανθου. Στην περιοχή Μπρεν έχει αναπτυχθεί η ιχθυοκαλλιέργεια.
Η αμπελοκαλλιέργεια είναι παρούσα, με κρασιά ονομασίας ελεγχόμενης προέλευσης: Βαλανσέ, Ρεϊγύ και Σατωμεγιάν.
Η εκτροφή βοοειδών και αιγοπροβάτων είναι ανεπτυγμένη επίσης στο νομό. Τα τυριά με ονομασία ελεγχόμενης προέλευσης, όπως το Πουλινύ-Σαιν-Πιερ, το Σαιντ-Μωρ ντε Τουραίν και το Βαλανσέ, αποτελούν μέρος της γαστρονομίας του νομού Αντρ.
Αξιόλογη σημασία για την οικονομία της περιοχής έχουν επίσης μερικοί βιομηχανικοί τομείς, όπως κατασκευής αεροσκαφών, κλωστοϋφαντουργίας, μεταλλοτεχνίας και δέρματος, με τις βιομηχανίες συγκεντρωμένες στην πρωτεύουσα του νομού Σατωρού.
Στο νομό υπάρχουν τρία υδροηλεκτρικά φράγματα.
Αξιοθέατα
Στην κοιλάδα του Κρεζ υπάρχει μεγάλη τουριστική κίνηση, ενώ στο Βαλανσέ υπάρχει ένας αναγεννησιακός πύργος που ανήκε στον Ταλλεϋράνδο. Στο Νεβύ-Σαιν-Σεπλύς σώζεται μια κυκλική εκκλησία του 11ου αιώνα. Το σπίτι της συγγραφέα Γεωργίας Σάνδη βρίσκεται στο Γκαρζιλές-Νταμπιέρ.
Στον νομό Αντρ βρίσκονται δύο χωριά που έχουν ταξινομηθεί στα Πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας: το Σαιν-Μπενουά-ντυ-Σω και το Γκαρζιλές-Νταμπιέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί του Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Σεγκολέν Ρουαγιάλ
Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ (Marie Ségolène Royal, 22 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Γαλλίδα πολιτικός, υποψήφια του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2007.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σενεγάλη στις 22 Σεπτεμβρίου 1953. Δεν έχει υπάρξει παντρεμένη. Συζούσε από τα τέλη της δεκαετίας '70 μέχρι το 2007 με τον μετέπειτα νικητή των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας του 2012, Φρανσουά Ολλάντ (François Hollande, επίσης διατελέσαντα πρόεδρο του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας από το 1997 έως το 2008), μη καν έχοντας χρήση του νόμου περί της "πολιτικής ένωσης" (που επίσημα αναγνωρίζει τη συμβίωση δύο ατόμων ανεξαρτήτως φύλου), παρά την σχετική φημολογία που υπήρχε. Καρπός αυτής της συμβίωσης τα τέσσερα παιδιά τους, Τομά, Κλεμάνς, Ζυλιά και Φλορά. Η δημόσια ανακοίνωση τερματισμού της σχέσης τους το βράδυ του 2ου γύρου των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2007, ήρθε ως είδηση μέσω πρακτορείου ειδήσεων. Σύμφωνα με κατοπινά δημοσιεύματα του Guardian, η Ρουαγιάλ είχε ζητήσει από τον επί 30ετίας σύντροφό της να "εγκαταλείψει τον κοινό χώρο διαβίωσής τους και να αφοσιωθεί στο νέο του ερωτικό ενδιαφέρον," το οποίο λεπτομερώς αναφέρεται στον Τύπο της εποχής (εννοώντας την ήδη επί ενός έτους κρυφή σχέση του με την δημοσιογράφο Valérie Trierweiler).
Σπούδασε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης του Παρισιού. Έγινε δικαστής διοικητικών δικαστηρίων και το 1982 προσελήφθη στο επιτελείο του Φρανσουά Μιτεράν.
Πολιτική καριέρα
Διετέλεσε πολλές φορές βουλευτής. Ήταν Υπουργός Περιβάλλοντος στην Κυβέρνηση του Πιέρ Μπερεγκοβουά μεταξύ των ετών 1992 και 1993, υποψήφια Πρόεδρος του Γαλλικού Κοινοβουλίου, Υφυπουργός Παιδείας και Υφυπουργός Οικογένειας στην Κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν μεταξύ των ετών 2000 και 2002. Στις περιφερειακές εκλογές εξελέγη πρόεδρος περιφέρειας (αντίστοιχο του νομάρχη) με ποσοστό 55%.
Στις 16 Νοεμβρίου 2006 εξελέγη από τα μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος υποψήφια του κόμματος αυτού για τις Προεδρικές Εκλογές του 2007.
Προκειμένου να εμπλακούν οι πολίτες στις πολιτικές διαδικασίες, πρότεινε την αξιολόγηση των πεπραγμένων των εκλεγμένων πολιτικών από επιτροπές πολιτών, που θα αναδεικνύονται μέσω κλήρωσης. Η πρόταση αυτή προκάλεσε αμέσως ζωηρές αντιδράσεις πολιτικών και αρθρογράφων τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς, που την παρομοίασαν με το Μάο, τους αβράκωτους του 1793, τον Πεταίν, τον Πολ Ποτ, τους σοβιετικούς, επειδή κατά τη γνώμη τους "'πρόκειται για ένα μέτρο που γειτνιάζει με την ηλιθιότητα", που "ενστερνίζεται το λαϊκισμό, που θα κάνει χαρούμενη την ακροδεξιά", και αντίδραση του συλλόγου δημάρχων της Γαλλίας.
Σε επίσκεψή της στην Κίνα, στις 9 Ιανουαρίου 2007, έκανε αναφορά στην έλλειψη προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εκλογές 2007
Στον πρώτο γύρο των εκλογών, στις 22 Απριλίου του 2007, η Ρουαγιάλ ήρθε δεύτερη, με 26% των ψήφων, έναντι 31% για το Νικολά Σαρκοζύ, ο οποίος την κέρδισε τελικά στο δεύτερο γύρο, στις 6 Μαΐου 2007, με 53% των ψήφων έναντι 46% για εκείνη.
Υποψήφια για την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος
Στις 18 Μαΐου του 2008 η Ρουαγιάλ ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή της να διεκδικήσει την ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Κατάλογος νομών Ελλάδας ανά έκταση, ανά πληθυσμό και ανά πυκνότητα πληθυσμού
Στους παρακάτω πίνακες παρουσιάζονται οι κατάλογοι των νομών της Ελλάδας ταξινομημένοι ανά έκταση, ανά πληθυσμό και ανά πυκνότητα πληθυσμού. Σε ότι αφορά τα πληθυσμιακά στοιχεία, αυτά προέρχονται από τα αποτελέσματα της απογραφής του 2001.
Αναλυτικότερα για την Αττική
* νομων ελλαδας ανα εκταση, ανα
Τοκιχάρου Άμπε
Ο Τοκιχάρου Άμπε (ιαπων. 阿部 宗明, Abe Tokiharu, 3 Απριλίου 1911 – 9 Αυγούστου 1996) ήταν Ιάπωνας βιολόγος και συγκεκριμένα ιχθυολόγος.
Ο Τοκιχάρου Άμπε γεννήθηκε στο Τόκιο και εργάσθηκε για το Μουσείο του Πανεπιστημίου του Τόκιο. Ο επιστήμονας αυτός είναι αξιοσημείωτος για τις μελέτες του στην ταξινομική των ακτινοπτερύγιων ιχθύων των θαλασσών της Ανατολικής Ασίας που ανήκουν στην οικογένεια τετραοδοντίδες (τα κοινώς λεγόμενα «ψάρια-φούσκες»), με πιο σημαντικές τις μελέτες για το εξαιρετικά δηλητηριώδες γένος ψαριού τακιφούγκου (Takifugu), το οποίο πρώτος αυτός περιέγραψε το έτος 1949 και του έδωσε τη χαρακτηριστική αυτή ιαπωνική ονομασία: fu-gu σημαίνει «γουρούνι των ποταμών». Ο Τοκιχάρου Άμπε περιέγραψε και αρκετά σημαντικά είδη, όπως το Sagamichthys abei, τον καρχαρία Centroscyllium kamoharai και το Fugu obscurus. Κάποια άλλα είδη, όπως τα «τετραόδων του Άμπε» (Tetraodon abei) και Chaunax abei, ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του. Ο Άμπε ήταν επίτιμο αντεπιστέλλον μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Ιχθυολόγων και Ερπετολόγων (ASIH).
Ο Τοκιχάρου Άμπε απεβίωσε σε ένα νοσοκομείο του Τόκιο σε ηλικία 85 ετών από εγκεφαλική αιμορραγία.
Συγκεκριμένες έρευνες
Το 1950 ο Τοκιχάρου Άμπε άρχισε τη μεγάλη σειρά δημοσιεύσεων στο Ιαπωνικό περιοδικό Ιχθυολογίας υπό τον γενικό τίτλο «Νέα, σπάνια ή ασυνήθιστα είδη ιχθύων των ιαπωνικών υδάτων». Η σειρά εργασιών του με θέμα τις ταξινομικές μελέτες των τετραοδοντίδων («ψάρια-φούσκες») χρειάσθηκε επίσης επτά δημοσιεύσεις για να ολοκληρωθεί, έως το 1952. Την ίδια εποχή ο επιστήμονας ανεκάλυψε στα ανοικτά των Νήσων του Σολομώντα το νέο είδος ψαριού «τετραγώνουρος του Ειρηνικού» (Tetragonurus pacificus) της ομώνυμης οικογένειας τετραγωνουρίδες, ενώ δύο χρόνια αργότερα ανεκάλυψε ένα νέο είδος χελιδονόψαρου, το Prognichthys sealei
Με την ιδέα του να ερευνήσει το περιεχόμενο του στομαχιού φαλαινών που είχαν αλιευθεί στην Ανταρκτική, ο Τοκιχάρου Άμπε κατόρθωσε να ανακαλύψει όχι απλώς ένα νέο είδος, αλλά και ένα νέο γένος ψαριού, τον «ξενόκυτο» (Xenocyttus nemotoi, 1957).
Δημοσίευσε επίσης το δίτομο βιβλίο Εικονογραφημένες περιγραφές χιλίων χρήσιμων ψαριών (εκδ. Morikita Shuppan, Τόκιο 1957, στην ιαπωνική). Από τις μεταγενέστερες έρευνές του αξίζει να αναφερθεί η εισαγωγή του νέου γένους με το ιδιόμορφο όνομα «ψευδοταράκτης» (Pseudotaractes), που δεν έγινε ευρύτερα αποδεκτό. Επίσης, η επέκταση των ερευνών του στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου μαζί με τον Y. Haneda περιέγραψε το 1973 ένα νέο είδος ψαριού, που ανήκει στο γένος φωτοβλέφαρο (Photoblepharon).
Πηγές
Κατηγορία:Ιάπωνες βιολόγοι Κατηγορία:Ιχθυολόγοι
Ταξιδεύοντας
Ταξιδεύοντας
Θεωρείται ο συγγραφέας που καθιέρωσε την ταξιδιωτική λογοτεχνία στα ελληνικά γράμματα, αν και σύμφωνα με τον Πήτερ Μπην ο γεννήτορας της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα ήταν ο Κώστας Ουράνης.
Ταξιδεύοντας: Ισπανία
Οι εντυπώσεις του Νίκου Καζαντζάκη από τα ταξίδια του στην Ισπανία το 1926, 1932-33 και 1936. Αποτελείται από πρόλογο και δύο μέρη, Ισπανία και Βίβα λα Μουέρτε!, και περιλαμβάνει τα κείμενα:
Ταξιδεύοντας: Ιαπωνία - Κίνα
Οι εντυπώσεις του Καζαντζάκη από το πρώτο του ταξίδι στην Ιαπωνία και την Κίνα το 1935. Ο Νίκος Καζαντζάκης, μαζί με τη σύζυγό του Ελένη Καζαντζάκη αυτή τη φορά, πραγματοποίησε και δεύτερο ταξίδι στην Ιαπωνία και την Κίνα, το 1957, το οποίο ήταν και το τελευταίο του, διότι κατά την επιστροφή πέθανε στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας.
Το βιβλίο περιέχει και κείμενα της Ελένης Καζαντζάκης από το δεύτερο ταξίδι τους με τίτλο Μετά είκοσι χρόνια και υπότιτλο  Που δεν πρόφτασε να γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης.
Τα περιεχόμενα του βιβλίου είναι:
Επίμετρο 1961
Το έμβλημα των Εκδόσεων Καζαντζάκη έχει ιαπωνικοκινεζική προέλευση. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης σε επιστολή του στον Παντελή Πρεβελάκη αναφέρεται στο έμβλημα ως «ιερό τροχό του Σιντό».
Ταξιδεύοντας: Αγγλία
Οι εντυπώσεις του Καζαντζάκη από το ταξίδι του στην Αγγλία το 1939, στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελείται από πρόλογο και δώδεκα μέρη. Τα εξής:
Ταξιδεύοντας: Ιταλία - Αίγυπτος - Σινά - Ιερουσαλήμ - Κύπρος - Ο Μοριάς
Οι εντυπώσεις του Καζαντζάκη από τα ταξίδια του στην Ιταλία (1926), Αίγυπτο (1927), Σινά (1927), Ιερουσαλήμ (1926), Κύπρο (1926) και Πελοπόνησσο (1937):
Ο Πήτερ Μπην, σπάνιας εμβρίθειας μελετητής του Καζαντζάκη, θεωρεί πως το έργο Ταξιδεύοντας: Ο Μοριάς αποτελεί το πρώτο βήμα του Καζαντζάκη προς έναν ώριμο πατριωτισμό, όπως θα εκφραστεί στο μυθιστόρημά του Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, αλλά και ότι «για πρώτη φορά, ο Καζαντζάκης δεν θεοποιεί την αντίφαση· αντίθετα, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να συγχωνεύσει την απέχθεια και τον θαυμασμό, που γεννιούνται ταυτόχρονα μέσα του, για τους Έλληνες .»
Ταξιδεύοντας: Ρουσία
Όπως γράφει ο ίδιος Καζαντζάκης στον πρόλογο του Ταξιδεύοντας: Ρουσία από το 1925 έως και το 1930 πήγε τρεις φορές στη Σοβιετική Ένωση και έμεινε συνολικά δύο χρόνια, ενώ προσπάθησε σε βιβλία (Τι είδα στη Ρουσία, Ιστορία της Ρωσικής Λογοτεχνίας, Τόντα-Ράμπα) και σε σειρές άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες να καταγράψει τη μεγάλη και επίπονη πορεία. «Συγκεντρώνοντας σήμερα στο βιβλίο ετούτο τα όσα είδα, τα όσα στοχάστηκα κι ένιωσα στην απέραντη χώρα, δε θέλησα να τ' αλλάξω .»:
«Ας σημειωθεί, τέλος, ότι είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που ασχολήθηκε με τη σεναριογραφία και μάλιστα σε μια εποχή που ο κινηματογράφος δεν είχε ακόμη γνωρίσει ευρεία διάδοση .» Αυτό έγινε στη Ρωσία το 1928.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
1262
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1262 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ραφίνια
Το Ραφίνια (πορτογαλικά: Rafinha) είναι η υποκοριστική μορφή του ονόματος Ράφαελ. Μπορεί να αναφέρεται στους:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Ψευδώνυμα
Τζοάνα Κρούπα
Η Τζοάνα Κρούπα ή Γιοάνα Κρούπα (Joanna Krupa, η ορθή πολωνική προφορά είναι: Γιοάνα Κρούπα, 23 Απριλίου 1979) είναι Πολωνή ηθοποιός και μοντέλο.
Σταδιοδρομία
Η Τζοάννα έχει κάνει εξώφυλλα σε πολλά περιοδικά, μεταξύ των οποίων τα FHM, Personal, Inside Sport, Stuff, Steppin Out, Teeze, και Maxim. Το αμερικανικό Playboy Ιουλίου του 2005 έχει ενα εκτενές φωτογραφικό αφιέρωμα στη Τζοάννα. Το περιοδικό Maxim την κατατάσσει 61η στη λίστα με τις 100 πιο "καυτές" παρουσίες του 2006. Εμφανίζεται επίσης στη σελίδα του περιοδικού με φωτογραφίες από τα Κορίτσια του Maxim. Το γερμανικό Maxim την ψήφισε φωτομοντέλο της χρονιάς για το έτος 2004/2005. Το περιοδικό GQ παρουσιάζει την Τζοάννα στο τέυχος Οκτωβρίου με τον υπότιτλο: "Τζοάνα Κρούπα - Η πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο; Οι αποδείξεις εντός..."
Στη συνέντευξη της στο Playboy δήλωσε ότι είχε σχέση με τον ηθοποιό Τζένσεν Ακλς (αγγλ. Jensen Ackles) της τηλεοπτικής σειράς Smallville (ελλ. "Σούπερμαν - Τα Χρόνια της Νιότης"). Απο το 2006 πιθανολογείτε ότι δεν είναι πλέον μαζί, εντούτοις δεν έχει αποδειχθεί. Ο Τζένσεν πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά Supernatural. Συμμετείχε ακόμα στην τηλεοπτική εκπομπή The Man Show σαν χορεύτρια, για σύντομο χρονικό διάστημα. Αργότερα δήλωσε ότι ήταν μεν διασκεδαστικό, άλλα στην ουσία ήταν απλά χάσιμο χρόνου.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Rock You to Hell
Το Rock You to Hell είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "RCA".
Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Γκάρι Σαρπ, ενώ ένα βίντεο κλιπ γυρίστηκε για το ομώνυμο κομμάτι.
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος που κυκλοφόρησαν οι Grim Reaper κατά την δεκαετία του '80, αφού διαλύθηκαν λόγω προβλημάτων με την προηγούμενη δισκογραφική τους εταιρεία, "Ebony Records".
Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 93 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τραγούδια
1. Rock You to Hell (Bowcott, Grimmet) - 4:01
2. Night of the Vampire (Bowcott, Grimmet) - 3:45
3. Lust for Freedom (Bowcott, Grimmet) - 4:26
4. When Heaven Comes Down (Bowcott) - 4:23
5. Suck It and See (Bowcott, Grimmet) - 2:34
6. Rock Me 'till I Die (Bowcott, Grimmet) - 4:43
7. You'll Wish That You Were Never Born (Bowcott, Grimmet) - 4:06
8. Waysted Love (Bowcott, DeMercado) - 4:18
9. I Want More (Bowcott, Grimmet) - 4:52
Θέσεις τσαρτ
Rock You to Hell (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 5 Σεπτεμβρίου 1987
Τα μέλη των Grim Reaper
Το Rock You to Hell ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Grim Reaper Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Ζάμπαρι (Βάλιεβο)
Το Ζάμπαρι (σερβικά κυριλλικά: Жабари) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 406 κατοίκους.
Άμβρακας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Άμβρακας (Άμβραξ) ήταν γιος του Θεσπρωτού, γενάρχη των Θεσπρωτών. Ο Άμβρακας έδωσε το όνομά του στην Αρχαία Αμβρακία, η οποία με τη σειρά της έδωσε το όνομά της στον Αμβρακικό Κόλπο. Στην αρχαιότητα θεωρούσαν τον Άμβρακα ιδρυτή ενός ναού της θεάς Αφροδίτης, καθώς και σε ένα Ηρώον αφιερωμένου στον Αινεία, που υπήρχαν στην πόλη αυτή. Ο γιος του Θεσπρωτού ήταν ο Έφυρος που έδωσε το όνομα του στην Εφύρα Θεσπρωτίας την αρχαιότερη προϊστορική Μυκηναϊκή πόλη της Ηπείρου και στην ίδια την Ήπειρο.
Ασούρ Νταν Β΄
Ο Ασούρ Νταν Β' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (935 π.Χ. - 912 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Τιγκλάθ Πιλεσέρ Β'. Κατασκεύασε πολλά άροτρα με τα οποία πέτυχε ρεκόρ παραγωγής σιτηρών αναδιοργανώνοντας την Ασσυριακή οικονομία, Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αντάντ Νιραρί Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Κένυας
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κένυας (στη γλώσσα Σουαχίλι: Rais wa Jamhuri ya Kenya) είναι αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης στην Κένυα. Ο Πρόεδρος ηγείται του εκτελεστικού της κυβέρνησης και είναι αρχηγός των Δυνάμεων της Άμυνας. Η επίσημη κατοικία του είναι ο Κρατικός Οίκος (State House) στο Ναϊρόμπι.
Ο πρόεδρος εκλέγεται από τον λαό για πενταετή θητεία κάθε Αύγουστο μήνα. Για πρώτη φορά στα χρονικά οποιασδήποτε αφρικανικής χώρας, οι γενικές εκλογές του 2017 ακυρώθηκαν. Για να είναι έγκυρη η προεδρική εκλογή, θα πρέπει να έχει ο υποψήφιος
Στις εκλογές του 2022 πρόεδρος εξελέγη ο Γουίλιαμ Ρούτο.
Μονάρχης (1963–1964)
Η διαδοχή στο θρόνο ήταν ίδια με τη διαδοχή στον βρετανικό θρόνο.
Γενικός Κυβερνήτης
Ο γενικός κυβερνήτης ήταν ο εκπρόσωπος του μονάρχη στην Κένυα και ασκούσε τις περισσότερες εξουσίες του μονάρχη. Ο γενικός κυβερνήτης διορίστηκε για αόριστο χρόνο, υπηρετώντας κατά τη βούληση του μονάρχη. Δεδομένου ότι η Κένυα έλαβε την ανεξαρτησία με τον Νόμο Περί Ανεξαρτησίας της Κένυας το 1963, αντί να καθιερωθεί αρχικά ως ημιαυτόνομη κυριαρχία και αργότερα να προωθηθεί στην ανεξαρτησία όπως ορίζεται από το Καταστατικό του Ουεστμίνστερ 1931, ο γενικός κυβερνήτης έπρεπε να διορίζεται πάντα αποκλειστικά κατόπιν συμβουλής του Υπουργικού Συμβουλίου της Κένυας χωρίς τη συμμετοχή της βρετανικής κυβέρνησης. Καθώς η Κένυα έγινε δημοκρατία πριν αντικατασταθεί ο Μάλκολμ Μακντόναλντ, ο πρώην αποικιακός κυβερνήτης, αυτό δεν συνέβη ποτέ. Σε περίπτωση κενής θέσης, ο ανώτατος δικαστής θα είχε διατελέσει Διαχειριστής της κυβέρνησης.
{{legend|#E6E6AA|Denotes Chief Justice acting as Officer Administering the Government}}
Πρόεδροι (1964-σήμερα)
{{legend|#E6E6AA|Υποδηλώνει Αντιπρόεδρο με καθήκοντα Προέδρου}}
Παραπομπές
Προεδρ *
Βικτώρια της Πρωσίας
Η Βικτωρία της Πρωσίας (Viktoria von Preußen, 12 Απριλίου 1866 - 13 Νοεμβρίου 1929) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γ´ της Γερμανίας.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Αμαλία Βιλελμίνη Βικτωρία γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1866 στο Νέο Παλάτι του Πότσδαμ, και ήταν το πέμπτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γ´ της Γερμανίας και της Βικτωρίας, Βασιλικής Πριγκίπισσας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Σε νεαρή ηλικία ερωτεύτηκε τον Αλέξανδρο του Μπάττενμπεργκ (αργότερα Πρίγκιπα της Βουλγαρίας). Οι γονείς της ήταν υπέρ ενός μελλοντικού γάμου με τον νεαρό Αλέξανδρο, αλλά ο παππούς της, ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος, και ο καγκελάριος Όττο φον Μπίσμαρκ ήταν αντίθετοι. Πίστευαν ότι αν η Βικτωρία παντρευόταν τον Αλέξανδρο, αυτό θα ήταν άδικο για τους Ρώσους, τους οποίους ο Αλέξανδρος αμφισβητούσε.
Τελικά παντρεύτηκε τον Αδόλφο του Σάουμπουργκ-Λίππε στις 19 Νοεμβρίου 1890. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Ο Αδόλφος πέθανε το 1916.
Το 1927 παντρεύτηκε τον Ρώσο φοιτητή Αλεξάντρ Ζούμπκοφ στο δημαρχείο της Βόννης και μετά σε ελληνορθόδοξη εκκλησία. Χωρίς να ζητήσει άδεια από τον τέως αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄, παραιτήθηκε από τους τίτλους της. Στο γάμο η οικογένεια της δεν ήταν παρούσα. Χώρισαν το 1928.
Πέθανε από πνευμονία στις 13 Νοεμβρίου 1929 στο Νοσοκομείο Άγιος Φραγκίσκος στη Βόννη σε ηλικία 63 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι Φρίντριχσχοφ, οικία της αδελφής της Μαργαρίτας, στο Κρόνμπεργκ ιμ Τάουνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Κάρολος Έντσαρντ της Ανατολικής Φρισίας
Ο Κάρολος-Έντσαρτ, γερμ.: Charles Edzard (18 Ιουνίου 1716 στο Άουριχ - 25 Μαΐου 1744 στο Άουριχ) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν ο τελευταίος πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας. Κυβέρνησε από τις 12 Ιουνίου 1734 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Γενήθηκε στο κάστρο Άουριχ ως το τέταρτο παιδί του Γεωργίου-Αλβέρτου πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας και της Χριστίνας-Λουίζας πριγκίπισσας του Nάσσαου-Ίντσταϊν.
Η νεανική ζωή του
Ο Κάρολος-Έντσαρντ έλαβε μία σκληρή, αυταρχική εκπαίδευση από τον πατέρα του Γεώργιο-Αλβέρτο, σε μία ατμόσφαιρα μισαλλοδοξίας και ασκητικής ευσέβειας, η οποία δεν άφησε στο παιδί καμία ελευθερία ή ευκαιρίες για αυτο-ανάπτυξη. Το γεγονός ότι όλα τα αδέλφια του απεβίωσαν κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής τους, είχε πανικοβάλει τον πατέρα του, που φοβόταν την εξάλειψη του Οίκου των Σίρκσενα. Ο Γεώργιος-Αλβέρτος σχεδίαζε σχολαστικά το καθημερινό πρόγραμμα. Κάθε εβδομάδα, κάθε ημέρα και κάθε ώρα είχε καθοριστεί από ένα ακριβές χρονοδιάγραμμα, που έπρεπε να ακολουθείται από τον πρίγκιπα. Ακόμη και η ώρες χαλάρωσης, ιππασίας και περπατήματος είχαν προγραμματιστεί ακριβώς.
Ως πρίγκιπας
Ο πατέρας τού Καρόλου-Έντσαρντ ήταν ασθενής για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είχε πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο πριν από τα 18α γενέθλια του Καρόλου-Έντσαρντ. Ένας γάμος διοργανώθηκε βιαστικά, για τον άνδρα που δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να αποφασίσει κάτι στη ζωή του. Αυτή τη φορά μάλλον ήταν η μητριά του που αποφάσισε γι' αυτόν. Επέλεξε την ανιψιά της Σοφία-Βιλμελμίνη των Χοεντσόλερν (1714–1749), κόρη του αδελφού της Γεωργίου-Φρειδερίκου-Καρόλου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ-Μπάυροϊτ· τακτοποίησε τον γάμο μεταξύ του Καρόλου-Έντσαρντ και της εξαδέλφης του αυτής, οποία ήταν μόλις δεκαέξι ετών. Παντρεύτηκαν στις 25 Μαΐου 1734 στο κάστρο Μπέρουμ.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 12 Ιουνίου 1734, ο πατέρας του απεβίωσε και ο Κάρολος-Έντσαρντ έγινε κυβερνήτης της Ανατολικής Φρισίας, χωρίς να είναι πραγματικά προετοιμασμένος γι' αυτό το έργο. Μετά από χρόνια συγκρούσεων των τελευταίων ετών μεταξύ του πριγκιπικού του Οίκου και της Συνέλευσης των ευγενών, ο πρίγκιπας δεν είχε καθόλου κύρος. Η πόλη του Έμντεν και άλλοι εξεγερμένοι της Συνέλευσης αρνήθηκαν να τού αποτίσουν φόρο υποτέλειας. Το αν ο Κάρλος-Έντσαρντ συνέβαλε καθόλου στη διοίκηση της χώρας του, είναι τουλάχιστον αμφίβολο. Είναι πιθανό ότι οι αποφάσεις "του" να ελήφθησαν από άλλους.
Ο Κάρολος-Έντσαρντ απεβίωσε απροσδόκητα στις 25 Μαΐου 1744, μόλις 28 ετών και τέσσερις ημέρες μετά την αποβολή της συζύγου του πριγκίπισσας Σοφίας-Βιλελμίνης (το μόνο επιζόν παιδί τους ήταν μία κόρη, η Ελισάβετ-Σοφία-Μαγδαληνή, γεννημένη στις 5 Δεκεμβρίου 1740, που απεβίωσε στις 14 Ιουνίου 1742). Ήταν ο τελευταίος κυβερνών πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας. Οι συνθήκες του τέλους του, είτε φυσικές είτε όχι, δεν μπορούν πλέον να εξακριβωθούν.
Η Ανατολική Φρισία περιήλθε τώρα στην Πρωσία. Μετά τη Σύμβαση του Έμντεν, που συνάφθηκε στις 14 Μαρτίου 1744 μεταξύ της πόλης Έμντεν και του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας, επετράπη στον τελευταίο να βαδίσει χωρίς αντίσταση στην Ανατολική Φρισία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1734 την εξαδέλφη του Σοφία-Βιλμελμίνη των Χοεντσόλερν (1714–1749), κόρη του Γεωργίου-Φρειδερίκου-Καρόλου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ-Μπάυροϊτ και είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Οργανοποιία
Η τέχνη της κατασκευής και επισκευής μουσικών οργάνων. Οι ρίζες της οργανοποιίας εντοπίζονται αρκετά χιλιάδες χρόνια πριν, τη στιγμή που ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται τον τρόπο παραγωγής του ήχου, αν και δεν είναι δυνατόν να οριστεί μια χρονολογία λόγω της υποκειμενικότητας του ορισμού του μουσικού οργάνου. Από τότε η τέχνη αυτή έχει εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό, συμβαδίζοντας με την εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας.
Κατηγορία:Μουσικά όργανα
Πόλκα
Η πόλκα είναι ένας εύθυμος, ζωντανός χορός με καταγωγή από την κεντρική Ευρώπη, από την Τσεχία, που διαδόθηκε ιδιαίτερα κατά τον 19ο αιώνα, μετά το 1830. Είναι συνηθισμένος στη Σουηδία, Λιθουανία, Τσεχία, Πολωνία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Ρωσία, Σλοβενία και Σλοβακία.
Από τις γνωστότερες πόλκες είναι οι συνθέσεις του Γιόχαν Στράους (πατέρα και γιου). Οι πόλκες έχουν ρυθμό 2/4.
Το όνομα Πόλκα προέρχεται από την τσεχική λέξη půlka— που σημαίνει μικρό μισό', κάτι που αναφέρεται στα μικρά μισά βήματα του χορού.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκοί χοροί Κατηγορία:Σύμβολα του Ουισκόνσιν Κατηγορία:Μορφές χορού κλασικής μουσικής
Τιγκλάθ Πιλεσέρ Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Στάδιο Αλασκέρτ
Το Στάδιο Αλάσκερτ (αρμενικά: Ալաշկերտ մարզադաշտ), είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Γερεβάν της Αρμενίας.
Το Στάδιο Αλασκέρτ χτίστηκε το 1960 στο νότιο τμήμα της πόλης του Γερεβάν, στην περιοχή Σενγκαβίτ (τότε έφερε την ονομασία Σπανταργιάν Ραγιόν), δίπλα στη λίμνη του Γερεβάν, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ραζντάν. Με χωρητικότητα 6.850 θεατών, αποτελεί σήμερα την επίσημη έδρα της Αλασκέρτ, η οποία αγωνίζεται στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ. Αποτελεί ιδιοκτησία του συλλόγου από τον Φεβρουάριο του 2013. Μέχρι το τέλος του 2013, το παλιό γήπεδο αντικαταστάθηκε με νέο φυσικό χλοοτάπητα σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Ήταν γνωστό ως  Στάδιο Nαϊρί μέχρι το 2013 όταν μετονομάστηκε σε Αλασκέρτ, από τους νέους ιδιοκτήτες.
Κατά την περίοδο 2019-2022, το στάδιο χρησιμοποιούνταν ως κοινή έδρα και της ποδοσφαιρικής ομάδα Νοά.
Εξωτερικές πηγές
Αλασκερτ σταδιο Αλασκερτ σταδιο Κατηγορία:Αλασκέρτ ΦΚ
1261
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1261 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Όρος Άπο
Το Όρος Άπο, γνωστό τοπικά και ως Άπο σαντάβα (Apo Sandawa), είναι το υψηλότερο βουνό στο Αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων, με μέγιστο υψόμετρο 2.954 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι ένα μεγάλο ηφαίστειο, που βρίσκεται στο νησί Μιντανάο, ανάμεσα στη μεγάλη Πόλη του Νταβάο και στην Επαρχία Νταβάο ντελ Σουρ των Φιλιππίνων. Η κορυφή του απέχει 45 χιλιόμετρα από την Πόλη του Νταβάο, 25 από την Ντίγκος και 20 από την Κινταπάβαν. Το Όρος Άπο είναι προστατευόμενη οικολογική περιοχή και Εθνικό Πάρκο των Φιλιππίνων.
Ετυμολογία και φυλές
Το όνομα «Άπο» του όρους προέρχεται από έναν τίτλο σεβασμού, που σημαίνει κάτι σαν «σεβάσμιος γέρων» σε διάφορες γλώσσες των γύρω φυλών των Λούμαντ. Είναι η βραχεία μορφή της πρωταρχικής ονομασίας στις γλώσσες μανόμπο και καλάγκαν, των ομώνυμων φυλών ιθαγενών που ζουν στους πρόποδες: Apo Sandawa, που είναι το πνεύμα του βουνού, αλλά και των προγόνων των ιθαγενών. Οι φυλές αυτές περιλαμβάνουν επίσης τους Όμπο, τους Ταγκαμπάβα, τους Ματιγκσαλούγκ, τους Άτα, τους Αρουμάνεν, τους Τινανάνεν, τους Κουλαμάνεν, τους Ταγκακάουλο και τους Καγκάν. Το ίδιο το όρος θεωρείται ιερό έδαφος. Διάφορες τελετές προς το πνεύμα Άπο Σαντάβα διεξάγονται από τον ανώτατο σαμάνο (ο οποίος αποκαλείται babaylan ή waylan στις Φιλιππίνες και χρησιμεύει επίσης ως μέντιουμ για το Άπο Σαντάβα και τα πνεύματα των προγόνων των φυλών Μανόμπο και Καλάγκαν.
Γεωγραφία και γεωλογία
Το Όρος Άπο είναι ένα σολφαταρικό στρωματοηφαίστειο με επίπεδο άνω μέρος, που έχει τρεις κορυφές. Η νοτιοδυτική κορυφή είναι το υψηλότερο σημείο στο κράτος Φιλιππίνες και βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 6°59΄15΄ Βόρειο πλάτος και 125°16΄15΄΄ Ανατολικό μήκος. Δεν υπάρχει υψηλότερη κορυφή σε απόσταση 905 χιλιομέτρων προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, μέχρι το βουνό Φουγιούλ Σοτζόλ της Ινδονησίας.
Στην υψηλότερη κορυφή του Άπο υπάρχει κρατήρας διαμέτρου διακοσίων μέτρων, που περιέχει μια μικρή λίμνη.
Η ηφαιστειακή ιστορία του όρους Άπο είναι ελάχιστα γνωστή, αλλά εκρήξεις του μακρινού παρελθόντος έχουν στρώσει ανδεσιτικές έως δακιτικές λάβες. Μια γραμμή από σολφατάρες (θειωνιές) εκτείνεται από τη νοτιοανατολική πλευρά, από υψόμετρο 2400 μέτρων μέχρι την κορυφή. Δεν είναι γνωστή κάποια έκρηξη του Άπο κατά τους ιστορικούς χρόνους, δηλαδή στην καταγεγραμμένη ιστορία.
Διοικητικώς, ο ορεινός όγκος του Άπο, το οποίο έχει διάμετρο βάσεως 40 χιλιόμετρα, μοιράζεται στις Επαρχίες Κοταμπάτο και Νταβάο ντελ Σουρ.
Λίμνες
Υπάρχουν 4 κάπως μεγάλες λίμνες στο όρος Άπο, με πιο δημοφιλείς στους επισκέπτες τη Λίμνη Άγκκο (κάποτε γνωστή ως «Γαλάζια Λίμνη») και τη Λίμνη Βενάντο, τόπο κατασκηνώσεως των ορειβατών και στάση στην πορεία προς την κορυφή. Οι λίμνες Μακαντάκ και Τζόρνταν βρίσκονται στο άδενδρο μέρος της κορυφής, όπου φύονται μόνο ποώδη φυτά.
Ποτάμια
Το Όρος Άπο έχει 19 ποτάμια και 21 ρυάκια, που αποστραγγίζουν τις οκτώ λεκάνες απορροής του (PASAlist.1992). Χάρη σε μια μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων που έγινε το 1991 για ένα σχέδιο γεωθερμικής εκμεταλλεύσεως του ηφαιστείου, γνωρίζουμε ότι η γεωθερμική περιοχή αποστραγγίζεται από δύο ποτάμια συστήματα ως προς την οικολογία τους: (1) Το σύστημα των ποταμιών Μάρμπελ-Ματινγκάο, που χαρακτηρίζεται από στενότερες και βραχόσπαρτες κοίτες ποταμών, μεγαλύτερα υψόμετρα, ταχύτερες ροές νερού και καθαρότερο νερό. Οι υδρόβιοι οργανισμοί σε αυτό το σύστημα έχουν αναμενόμενα μικρότερη βιολογική παραγωγικότητα και αριθμό ειδών. Η μελέτη ταυτοποίησε 12 είδη ψαριών στην περιοχή. (2) Το σύστημα των ποταμιών Καμπακάν-Πουλάνγκι, που χαρακτηρίζεται από πλατύτερες κοίτες σε περιοχές με μικρότερες κλίσεις, αργότερες ροές νερού και αμμώδεις/λασπώδεις κοίτες. Ο ποταμός Καμπακάν πηγάζει σε υψόμετρο 1552 μέτρα στο βουνό, έχει μήκος 80 χιλιόμετρα και εκβάλλει στον (μεγαλύτερο) ποταμό Πουλάνγκι.
Καταρράκτες
Οι Καταρράκτες Τουντάγια (Tudaya), με ύψος περί τα 100 μέτρα, είναι οι υψηλότεροι στο Εθνικό Πάρκο του Όρους Άπο. Τα νερά τους καταλήγουν στον ποταμό Σιμπουλάν, που χύνεται στη θάλασσα.
Κλίμα
thumb|Το Όρος Άπο το 2008 thumb|upright=0.8|left|Το είδος σαρκοφάγου φυτού Nepenthes copelandii, ενδημικό στα βουνά του [[Μιντανάο]] Το όρος Άπο έχει γενικώς τροπικό κλίμα με πολλές βροχές, οι οποίες είναι σχετικώς καλά μοιρασμένες σε ολόκληρο το έτος. Η χαμηλότερη μέση μηνιαία θερμοκρασία αντιστοιχεί στον Ιανουάριο και η υψηλότερη στον Απρίλιο, με διαφορά μεταξύ τους μόλις 1,5 βαθμού. Η σχετική υγρασία είναι επίσης σχετικώς σταθερή σε όλο το έτος, κυμαινόμενη από 78% τον Μάρτιο και τον Απρίλιο μέχρι 82% τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.
Τον Απρίλιο του 2016, εξαιτίας του ακραίου φαινομένου Ελ Νίνιο εκείνης της χρονιάς, μεγάλες πυρκαγιές, τόσο δασικές, όσο και σε θαμνώδεις εκτάσεις, εμφανίσθηκαν στις πλαγιές του Άπο. Ο τουρισμός στην περιοχή απειλήθηκε από την πυκνή καπνομίχλη που τύλιξε τις πλαγιές του βουνού. Το βουνό «ανάρρωσε» αργότερα, αφότου η κυβέρνηση και οι τοπικοί παράγοντες άρχισαν την εφαρμογή ενός σχεδίου ολιστικής αναβιώσεως για ολόκληρο το εθνικό πάρκο.
Χλωρίδα και πανίδα
Το Όρος Άπο φιλοξενεί περισσότερα από 272 είδη πουλιών, 111 από τα οποία είναι ενδημικά στην περιοχή. Εκεί ζει ένας από τους μεγαλύτερους αετούς του κόσμου, ο σπάνιος αετός των Φιλιππίνων, που είναι το «εθνικό πτηνό» των Φιλιππίνων.
Γεωθερμική ενέργεια
thumb|Μια [[Σολφατάρα|θειωνιά στο Άπο]] Στο Άπο κατασκευάσθηκαν και λειτουργούν οι γεωθερμικές εγκαταστάσεις «Mt. Apo 1» και «Mt. Apo 2», η καθεμιά από τις οποίες έχει ονομαστική ισχύ 54,24 μεγαβάτ (σύνολο 108,48 MW). Ιδιοκτήτρια είναι η εταιρεία Energy Development Corporation (EDC). Η «Mt. Apo 1» τέθηκε σε λειτουργία τον Φεβρουάριο του 1997 και η «Mt. Apo 2» τον Ιούνιο του 1999. Από κοινού ονομάζονται «Πεδίο Γεωθερμικής Παραγωγής του Μιντανάο» και βρίσκονται κοντά στην πόλη Κινταπάβαν της Επαρχίας Κοταμπάτο. Μέχρι σήμερα αποτελούν τις μοναδικές γεωθερμικές μονάδες παραγωγής ενέργειας στο νησί Μιντανάο.
Μονάδα Τουντάγια
Το Υδροηλεκτρικό Εργοστάσιο Τουντάγια βρίσκεται κοντά στους πρόποδες του ηφαιστείου, στην τοποθεσία Σάντα Κρους της Επαρχίας Νταβάο ντελ Σουρ, και αποτελείται από δύο υπομονάδες, που συνεισφέρουν στις ενεργειακές ανάγκες του Μιντανάο από το έτος 2014.
Μονάδα Σιμπουλάν
Τα μικρά Υδροηλεκτρικά Εργοστάσια Σιμπουλάν παράγουν συνολικά 42,5 MW ηλεκτρικής ισχύος για την πόλη Νταβάο από το έτος 2010. Επιπλέον, οι κάτοικοι της περιοχής, που ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια αβακά και οπωροφόρων, έχουν επωφεληθεί από τη χρήση των μήκους 44 χιλιομέτρων δρόμων που κατασκευάσθηκαν για την πρόσβαση στις εγκαταστάσεις αυτές.
Το Εθνικό Πάρκο και η ορειβασία-οδοιπορία
thumb|Ορειβάτες στην κορυφή του Άπο Στις 9 Μαΐου 1936 το Όρος Άπο ανακηρύχθηκε Εθνικό Πάρκο (Ανακήρυξη No. 59 του Προέδρου των Φιλιππίνων Μανουέλ Λ. Κεσόν, που ακολουθήθηκε από την Ανακήρυξη No. 35 της 8ης Μαΐου 1966 και την Ανακήρυξη No. 882 της 24ης Σεπτεμβρίου 1996. Στις 3 Φεβρουαρίου 2004 η έγκριση της Πράξεως No. 9237 καθόρισε το βουνό ως «προστατευόμενη περιοχή» στην κατηγορία «Εθνικά Πάρκα» με ακριβή έκταση (εμβαδόν) 549,75 τετραγωνικά χιλιόμετρα συν δύο περιφερειακές εκτάσεις εμβαδού 25,72 τετρ. χιλιομέτρων και 65,06 τετρ. χιλιομέτρων παρεχόμενων για τη διαχείριση του πάρκου και μεταβατικές δραστηριότητες. Σήμερα οι Φιλιππίνες έχουν 94 Εθνικά Πάρκα και συνολικά 240 προστατευόμενες περιοχές.
Ως το υψηλότερο βουνό, αλλά και ηφαίστειο, των Φιλιππίνων, το Όρος Άπο αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς της χώρας για οδοιπορία και ορειβασία.
Αρκετά διαφορετικά μονοπάτια οδηγούν μέχρι την κορυφή, ξεκινώντας από αμφότερες τις Επαρχίες Κοταμπάτο and Νταβάο ντελ Σουρ. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η ευκολότερη διαδρομή αρχίζει από την πόλη Κινταπάβαν και, μαζί με την επιστροφή, διαρκεί 3 ή 4 ημέρες πεζοπορίας. Αξιοθέατα της διαδρομής είναι μεταξύ άλλων η Λίμνη Βενάντο, η υψηλότερη λίμνη των Φιλιππίνων, τόπος κατασκηνώσεως των ορειβατών και στάση στην πορεία προς την κορυφή, και οι θειωνιές, καθώς και ο παλαιός κρατήρας κοντά στην κορυφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απο
Ασούρ Ρες Ισί Β΄
Ο Ασούρ-ρες-ισί Β΄, Aššur-rēša-iši, Ashur-resh-ishi II (= ο [θεός] Ασούρ σήκωσε την κεφαλή μου) υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (972 π.Χ. - 967 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασούρ Ραμπί Β΄. Διαδέχθηκε ηλικιωμένος ήδη τον πατέρα του που πέθανε σε βαθύτατο γήρας.
Μονή Απεζανών Ηρακλείου
Η Ιερά Μονή Απεζανών είναι ενοριακή μονή της Κοινότητας Αντισκαρίου του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου.Βρίσκεται σε ωραία τοποθεσία στη δυτική πλευρά των Αστερουσίων ορέων, τιμωμένη στο όνομα του Αγίου Αντωνίου του Αγιοφαραγγίτη. Ο ναός είναι τρίκλιτος και το βόρειο κλίτος του είναι καθιερωμένο στον Άγιο Αντώνιο, το μεσαίο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα και το νότιο στους Τρεις Ιεράρχες. Η μονή εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου. Υπάγεται στον οικισμό Αντισκάρι του Δήμου Μοιρών και βρίσκεται σε υψόμετρο 440 μ. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 63,2 χλμ.
Στη μονή σώζονται παλαιά ιερά άμφια, χρυσοί και ασημένιοι σταυροί, ευαγγέλια με χρυσοποίκιλτα καλύμματα και εγχάρακτες εικόνες και επιγραφές, άγια λείψανα 19 αγίων, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και λείψανο του χεριού του Ιωάννη του Χρυσόστομου. Το 2001 απεγράφησαν 7 άτομα.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Ο Ναός του Αγίου Αντωνίου στο Αγιοφάραγγο. Σύμφωνα με την παράδοση, η θέση του μοναστηριού ήταν αρχικά στο Αγιοφάραγγο, νότια της Μονής Οδηγήτριας, όπου σώζεται ακόμη η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος είναι βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, υπαγόμενη σήμερα στη Μονή Οδηγητρίας. Εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών κατά την εποχή εκείνη οι μοναχοί για να απαλλαγούν, παρέλαβαν την εικόνα του Αγίου Αντωνίου και τα σκεύη της Μονής και έφυγαν, ζητώντας άλλο, καταλληλότερο τόπο για την εγκατάσταση της νέας μονής. Το υποζύγιο που κουβαλούσε την εικόνα του αγίου, σταμάτησε στη θέση της σημερινής μονής και δεν ήθελε να προχωρήσει. Αυτό θεωρήθηκε ως θέληση του Αγίου να χτιστεί εκεί η νέα Μονή και ξεπέζεψαν εκεί. Από το γεγονός έλαβε το όνομα Απεζανές η μονή, επειδή εκεί επέζεψε ή απέζεψε ο Άγιος (από το πεζέφνω= αφιππεύω).
Σύμφωνα με άλλη άποψη, η μονή ιδρύθηκε από τους αδερφούς Παπαδόπουλους, από τους οποίους ο Μάρκος, όπως είναι γνωστό, ίδρυσε το 1600 τη μονή Αρέτι στην επαρχία Μιραμπέλλου. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ιδρύθηκε παλαιότερα και αναφέρουν ως έτος ιδρύσεως το 1458. Αυτό είναι το πιθανότερο, όπως βεβαιώνεται από το Χρονικόν του Ιωάννου Δορυανού, ότι ο Δορυανός εκείνος χειροτονήθηκε μοναχός στη μονή του Αγίου Αντωνίου των Απεζωνών το 1566 (Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, έκδοση Ακαδημίας Αθηνών, Α΄, ιβ΄ και Κρητ. Χρονικά, ΙΓ΄, 62). Αναφέρεται επίσης η μονή στις επιστολές του Μελετίου Πηγά το 1581.
Η μονή ήταν φρουριακή με είσοδο από βορρά, με επάλξεις, η οποία φρουρούνταν με κανόνι, και γι' αυτό οι Τούρκοι την έλεγαν Τοπλού Μοναστήρ όπως και τη μονή της Ακρωτηριανής, τη γνωστή σήμερα Μονή Τοπλού στη Σητεία.
Κατά την Τουρκοκρατία οι μοναχοί καλλιεργούσαν τα γράμματα και η μονή είχε πλούσια βιβλιοθήκη με αρχαία χειρόγραφα βυζαντινής μουσικής.
Βιβλιογραφία
Απεζανών Απεζανων Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
1263
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1263 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ελληνική Επανάσταση στη Μολδοβλαχία
Η ελληνική επανάσταση στη Μολδοβλαχία το 1821 υπήρξε η πρώτη επαναστατική ενέργεια των εξεγερμένων Ελλήνων εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διήρκεσε επί επτά σχεδόν μήνες και έληξε με ήττα των επαναστατών. Πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της εξέγερσης ήταν ο επικεφαλής της Φιλικής Εταιρείας πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο οποίος είχε τη γενική ευθύνη των επιχειρήσεων και ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσος.
Ιστορικό πλαίσιο
Από τα τέλη του 1820 σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε από τους Φιλικούς στο Ισμαήλι της Βεσσαραβίας λήφθηκε η απόφαση έναρξης της ελληνικής επανάστασης, καθώς οι συνθήκες, λόγω της δέσμευσης μεγάλων τουρκικών δυνάμεων στην Ήπειρο εναντίον του Αλή Πασά, θεωρήθηκαν ευνοϊκές. Η ημερομηνία της επανάστασης δεν καθορίσθηκε επακριβώς αφού υπήρχαν αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις στο εσωτερικό των επαναστατών, ωστόσο αυτή τοποθετήθηκε χρονικά εντός του επομένου έτους (1821). Τον Ιανουάριο του 1821, ωστόσο, πληροφορίες που έφτασαν στους ηγέτες των επαναστατών έκαναν λόγο για ενημέρωση της Υψηλής Πύλης σχετικά με το επαναστατικό σχέδιο, οπότε λήφθηκε η απόφαση να επισπευσθεί η εξέγερση, σε ταυτόχρονες μάλιστα εστίες.
Το καθεστώς των ηγεμονιών
Η περιοχή των δύο Παραδουνάβιων ηγεμονιών Μολδαβίας και Βλαχίας (τμημάτων της σημερινής Ρουμανίας) απολάμβανε καθεστώς αυτονομίας υπό την εγγύηση του τσάρου της Ρωσίας, με χριστιανό ηγεμόνα (τον Μιχαήλ Σούτσο, ο οποίος είχε μυηθεί στην Εταιρεία από το 1819), κατοικούνταν δε από σημαντικά τμήματα χριστιανικών πληθυσμών, οπότε θεωρήθηκε ως ιδανικός τόπος για την ανάφλεξη μίας επαναστατικής εστίας. Ακόμη και στην περίπτωση που η επανάσταση δεν επιτύγχανε εκεί (πράγμα που τελικά και συνέβη), θα μπορούσε η εξέγερση στο βόρειο άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου να λειτουργήσει παρελκυστικά ως αντιπερισπασμός, προκειμένου να ευοδωθεί η επανάσταση στη Νότια Ελλάδα (Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα και αλλού)
Το ξεκίνημα της επανάστασης
Η έναρξη της επανάστασης στη Νότιο Ελλάδα είχε σχεδιαστεί για την 25η Μαρτίου 1821, αλλά για διάφορους λόγους ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποφάσισε να κινηθεί νωρίτερα στη Μολδοβλαχία. Κατά τον αγωνιστή και λόγιο της Επανάστασης Μιχαήλ Οικονόμου (1798 - 1879), το σχέδιο ήταν ο Αλ. Υψηλάντης να κινηθεί προς την Πελοπόννησο και να βρίσκεται εκεί την 25 Μαρτίου. Έτσι έλαβε υπ' όψη το χρόνο που χρειαζόταν γι' αυτή τη μετακίνηση. Ταυτόχρονα, αποφάσισε να κινηθεί ενωρίτερα διότι είχαν πέσει στα χέρια των Τούρκων έγγραφα με την υπογραφή του, με τα οποία μπορούσε να εκθέσει τον τσάρο της Ρωσίας και να προκαλέσει την οργή του. Επίσης μπορούσε να συλληφθεί μετά από αίτημα της Πύλης, (όπως ο Ρήγας και άλλοι) αφού υπήρχε αμοιβαία συμφωνία των δύο κυβερνήσεων για παράδοση των καταζητούμενων. Κατά τον επίσης σύγχρονο της Επανάστασης ιστορικό Ηλία Φωτεινό, στην πρόωρη κίνηση του Υψηλάντη συνέβαλε και ο θάνατος του ηγεμόνα Αλεξάνδρου Σούτσου.
Το γενικό σχέδιο των Φιλικών για την εξέγερση στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες
Ξεκινώντας να διαμορφώσουν τους επαναστατικούς σχεδιασμούς τους για την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων, οι Φιλικοί στόχευαν σε μια πανβαλκανική εξέγερση των λαών της χερσονήσου κατά της Οθωμανικής Αρχής, σύμφωνα με την ιδέα που πρώτος είχε συλλάβει ο Ρήγας Φεραίος. Συμπαραστάτης στα σχέδιά τους ήταν ο Ρουμάνος ηγέτης των πανδούρων (χωρικών) Θεόδωρος Βλαδιμηρέσκου, με τον οποίο μάλιστα είχαν υπογράψει και σύμφωνο. Παρόμοια έγγραφα υπογράφτηκαν και με τους ηγέτες των Σέρβων και Βουλγάρων εθνικιστών, όπως και με τους Αλβανούς (κύρια Αρβανίτες που υπηρετούσαν στη φρουρά των Ηγεμονιών). Ωστόσο, τα πιο συντηρητικά και αντιδραστικά μέλη της Εταιρείας δεν έβλεπαν με ευνοϊκή διάθεση τη μετατροπή του ελληνικού χώρου σε πεδίο μιας γενικευμένης σύρραξης και για το λόγο αυτό πίεζαν στην κατεύθυνση του να υπάρξει μια περιορισμένη εξέγερση, δεδομένου ότι τα πιο μάχιμα τμήματα της τουρκικής στρατιωτικής δύναμης του Μοριά ήταν απασχολημένα με την εκστρατεία εναντίον του Αλή πασά των Ιωαννίνων. Επιπρόσθετα, διάφορες ταξικές αντιθέσεις αλλά και η αθέτηση των αρχικών συμφωνιών μεταξύ των συμμάχων υποδούλων ηγεσιών, οδήγησαν σε μια μεταβολή του αρχικού προγραμματισμού. Ο Υψηλάντης, αποφασισμένος να εκμεταλλευτεί την ευνοϊκή συγκυρία που του παρείχε η ευμενής ουδετερότητα την οποία τήρησαν οι Ρώσικες συνοριακές φρουρές, άλλαξε τον αρχικό προσανατολισμό του και αποφάσισε οριστικά να αρχίσει την επανάσταση από τις Παραδουνάβιες επαρχίες και όχι από την Πελοπόννησο. Σε αυτό συνέτειναν οι πληροφορίες που είχε για γνωστοποίηση των σχεδίων του στην Υψηλή Πύλη μέσω Άγγλων κατασκόπων. Οι ελπίδες των επαναστατών ενισχύονταν από την πεποίθηση ότι τόσο οι Σέρβοι του Μίλος Οβρένοβιτς όσο και οι υπόλοιποι εξεγερμένοι λαοί θα συνένωναν τις δυνάμεις τους και θα βάδιζαν μετά κατά της ΚΠολης. Επιπλέον, οι επαναστάτες είχαν ενισχυθεί με χρήματα, πολεμικό υλικό και εθελοντές μαχητές από το Ρωσικό φιλελληνικό κίνημα, αλλά και τους Δεκεμβριστές. Η συνολική δύναμη του Υψηλάντη έφτασε έτσι να αριθμεί περίπου 7.000 στρατιώτες, εκ των οποίων μόνο τα 2/3 ήταν ελληνικής καταγωγής.
Χαρακτήρας της επανάστασης στις Ηγεμονίες
Τόσο από την ελληνική πλευρά, όσο και τη ρουμανική, οι ηγέτες της εξέγερσης σκόπευαν σε αγαστή στρατιωτική συνεργασία, ενώ η πολιτική επιδίωξή τους ήταν να προκαλέσουν την συμμετοχή στο κίνημα των αγροτικών μαζών, αφού τόσο ο Βλαδιμηρέσκου στο «Μανιφέστο» του «Προς το λαό του Βουκουρέστ και των άλλων πολιτειών και χωριών της Ρουμάνας Τσάρας» (Ρουμάνικη χώρα), όσο και οι αρχικές στοχεύσεις του Υψηλάντη προσανατολίζονταν σε κατάργηση της φεουδαρχίας, απελευθέρωση δουλοπάροικων και στην επίτευξη ενός καθεστώτος ευρείας κοινωνικής πρόνοιας υπέρ των φτωχών και σε βάρος των προνομιούχων γαιοκτημόνων (κοινωνική μεταβολή). Ωστόσο, ενώ ο Βλαδιμηρέσκου επέμεινε στο στόχο αυτό, ξεσηκώνοντας υπό τις διαταγές του τους Ρουμάνους χωριάτες και καλλιεργητές, ο Υψηλάντης, επηρεασμένος τόσο από τις αρχικές επιτυχίες στο στρατιωτικό πεδίο, όσο και από τις διαμαρτυρίες των συντηρητικών φιλικών αλλά και των ντόπιων διανοούμενων (Φαναριωτών) και μεγαλοϊδιοκτητών (Βογιάρων) οπισθοχώρησε. Αποτέλεσμα αυτής της διάστασης υπήρξε η σύγκρουσή του με τον Βλαδιμηρέσκου, στην οποία συνετέλεσαν και οι μηχανορραφίες πρακτόρων της Αγγλίας και της Αυστρίας.
Έτσι χάθηκε η ευκαιρία μιας συντονισμένης επιθετικής επιχείρησης κατά της Τουρκίας από Έλληνες και Ρουμάνους, δεδομένου ότι ο Βλαδιμηρέσκου ανατράπηκε και συνελήφθη με εντολή του Υψηλάντη από το Γ. Ολύμπιο σε συνεννόηση με Ρουμάνους οπλαρχηγούς, παραπέμφθηκε σε δίκη από έκτακτο στρατοδικείο κατηγορούμενος για προδοσία του κινήματος και αθέτηση των συμφωνιών και τελικά εκτελέστηκε στο Τεργκοβίστε ενώ η εξέγερση βρισκόταν ακόμη σε πλήρη εξέλιξη (27 Μαΐου 1821), τα δε στρατεύματά του, εμπνεόμενα από τους οραματισμούς του για εγκαθίδρυση εθνικού κράτους, με πολιτική οργάνωση, φορογικές ελαφρύνσεις και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, αριθμούσαν ήδη 6.000 πεζούς αλλά και αξιοσημείωτη δύναμη ιππικού (2.500 άνδρες) με τα οποία είχε εισέλθει στο Βουκουρέστι απελευθερώνοντάς το, μια εβδομάδα πριν φτάσει εκεί η ελληνική δύναμη.