cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μελισσοκομία
Η μελισσοκομία στην Ελλάδα
Στη Ελλάδα οι μεγαλύτερες ποσότητες μελιού προέρχονται από το πεύκο (55-60%), ενώ σημαντική είναι και η παραγωγή μελιού ελάτης (5-10%) και θυμαριού (15%).
Περίπου 80% όσων ασχολούνται με τη μελισσοκομία είναι γεωργοί και το υπόλοιπο 20% ετεροεπαγγελματίες. Οι μέλισσες καλύπτουν περίπου το 1,80% της ελληνικής ζωικής παραγωγής.
Μελισσομικά βιβλία
Η μελισσοκομική τεχνική ξεκινά από τη μελισσοκομική γνώση. Η μελέτη βιβλίων για το σκοπό αυτό είναι απαραίτητη προτού ξεκινήσει κάποιος. Δίνεται μια λίστα από μελισσοκομικά βιβλία που κυκλοφορούν στην Ελλάδα:
Από τη ζωή των μελισσών, Karl von Frisch – Μετάφραση Μ. Υφαντίδης (1980)
Όλα για το μέλι, Θαν. Μπίκος (1991)
Παθολογία των μελισσών, Βασίλης Λιάκος (1993)
Παθήσεις του μελισσιού, Μ. Υφαντίδης (1995)
Εχθροί και Ασθένειες, Ανδρέας Θρασυβούλου (1996)
Μέλισσα και μελισσομική τεχνική, Πασχ. Χαριζάνης (1996)
Γύρω από τη γύρη, Θαν. Μπίκος (1997)
Μάνα δεν είναι μόνο μία, Θαν. Μπίκος (1999)
Μελισσοκομία, Επιστήμη και Εφαρμογή, Μ. Υφαντίδης (2000)
Η μελισσοκομία χωρίς δάσκαλο, Ν. Ι. Νικολαϊδης (2000)
Πρακτική Μελισσοκομία, Ανδρέας Θρασυβούλου (2001)
Σφήκες, Γιάννη Ρέρρα (2001)
Πρόπολις, Θαν. Μπίκος (2001)
Κυψέλη Αργώ Βαλ. Πανταζής, Θαν. Μπίκος (2005)
Εμπειρίες ενός μελισσοκόμου. Πρακτικά μαθήματα μελισσοκομίας μέσα από διαλόγους, Δημ. Καρακούσης (2013)
Η ιστορία μιας βασίλισσας, Μαν. Δερμάτης (2013)
Τροφή και Στέγη για τα μελίσσια μου, Δημ. Καρακούσης (2014)
Βασιλοτροφία και παραγωγή βασιλικού πολτού, Δημ. Καρακούσης (2015)
Κηροτεχνίες – Φτιάχνω κηραλοιφές, σαπούνια και κεριά με φυσικό κερί μέλισσας, Δημ. Καρακούσης (2016)
Νόστιμο Ευρυτανίας
}} Το Νόστιμο είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 940 μέτρων στις πλαγιές του όρους Χελιδώνα. Υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός Δήμος Ποταμιάς) και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ανέρχεται σε 41 κατοίκους. Απέχει 12 χλμ. από το Καρπενήσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Ποταμιάς Ευρυτανίας
S/2004 S 7
Το S/2004 S 7 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, και Brian G. Marsden στις 4 Μαΐου του 2005 από παρατηρήσεις που έγιναν την περίοδο από 12 Δεκεμβρίου του 2004 έως 8 Μαρτίου του 2005.
Το S/2004 S 7 έχει περίπου 6 χιλιόμετρα διάμετρο, η τροχιά του από τον Κρόνο έχει μέση απόσταση 20.999 Mm και η περιφορά του διαρκεί 1140,24 ημέρες, έχει κλίση προς την εκλειπτική 166° (166° με τον ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,5299.
Ντέρεκ Τζάκομπι
Ο Σερ Ντέρεκ Τζορτζ Τζάκομπι (αγγλικά: Sir Derek George Jacobi) (γεννημένος στις 22 Οκτωβρίου 1938) είναι Βρετανός ηθοποιός. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας. Έχει παίξει σε εκατοντάδες θεατρικές παραστάσεις και έχει βραβευτεί επανειλημμένα για τη θεατρική του πορεία. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό εκτός Μεγάλης Βρετανίας από την ιστορική σειρά του BBC Εγώ, ο Κλαύδιος.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Ο Ντέρεκ Τζάκομπι γεννήθηκε στο Λέιτενστοουν (στα περίχωρα του Ανατολικού Λονδίνου), ήταν το μοναχοπαίδι του Άλφρεντ Τζορτζ Τζάκομπι, και της Νταίζυ Γερτρούδης Μάστερς Τζάκομπι. Ο πατέρας του εργαζόταν ως καπνοπώλης και η μητέρα του ως γραμματέας. Από παιδί είχε δείξει την κλίση του για την υποκριτική, μόλις 6 ετών είχε λάβει μέρος σε μια παράσταση της ερασιτεχνικής ομάδας του τοπικού βιβλιοπωλείου με το έργο Ο πρίγκιπας και ο φτωχός. Στο σχολείο εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα και στο τέλος συμμετείχε σε μια παράσταση του Άμλετ, που παίχτηκε στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου.
Χάρη στην επιτυχία αυτής της παράστασης, στα 18 του γράφτηκε με υποτροφία στο τμήμα ιστορίας του St. John's College του Κέιμπριτζ αλλά δεν εγκατέλειψε τα ενδιαφέροντά του για το θέατρο και γράφτηκε στη θεατρική λέσχη, στην οποία συμμετείχε τότε και ο Ίαν ΜακΚέλεν. Το 1960 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο και έγινε αμέσως δεκτός στο Θέατρο Ρεπερτορίου του Μπέρμιγχαμ χάρη στην ερμηνεία του στο έργο Εδουάρδος Β’ του Κρίστοφερ Μάρλοου.
Πρώτα θεατρικά βήματα
Ο Λόρενς Ολίβιε τον καλεί το 1963 να συμμετάσχει στο νεοϊδρυθέντα θίασο του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, του οποίου ο Τζάκομπι γίνεται το πιο νεαρό ιδρυτικό μέλος και ο μόνος προς το παρόν άγνωστος ηθοποιός. Στο Εθνικό παρέμεινε για 8 χρόνια ερμηνεύοντας πολλούς κλασικούς ρόλους: τον Λαέρτη στον Άμλετ με πρωταγωνιστή τον Πήτερ Ο' Τουλ, τον Αντρέι στις Τρεις αδελφές του Τσέχωφ, τον Κάσσιο στον Οθέλο με τη Μάγκι Σμιθ, με την οποία πρωταγωνίστησε και στη Μαύρη Κωμωδία του Πήτερ Σάφερ.
Εδραίωση θεατρικής καριέρας
Το 1971 φεύγει από το Εθνικό και εντάσσεται στην θεατρική ομάδα Πρόσπεκτ, όπου θα εμφανιστεί στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, στον Ιβάνοφ του Τσέχωφ, στη Δωδέκατη νύχτα του Σαίξπηρ κ.ά. Δεδομένης της διεθνούς αναγνωρισιμότητας που του είχε φέρει το τηλεοπτικό σίριαλ Εγώ, ο Κλαύδιος, ο Τζάκομπι ξεκίνησε μια περιοδεία με τον Άμλετ στη Σουηδία, στη Φινλανδία, στην Αίγυπτο, στην Αυστραλία και στην Κίνα, όπου θα είναι ο πρώτος ηθοποιός που ερμηνεύει αυτό το έργο στη γλώσσα του Σαίξπηρ. Το 1980 παίζει για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ με το έργο Η κωμωδία του αυτόχειρα του Νικολάι Έρντμαν.
Από το 1982 μέχρι το 1985 θα συνεργαστεί με τον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο και θα δώσει εξαιρετικές ερμηνείες σε έργα όπως στα σαιξπηρικά Πολύ κακό για το τίποτα (στο ρόλο του Βενέδικτου, ερμηνεία που τιμήθηκε με τα βραβεία Λόρενς Ολιβιέ, Evening Standard και Τόνυ το 1985)  και Η Τρικυμία (στο ρόλο του Πρόσπερο), στο Συρανό ντε Μπερζεράκ του Εντμόν Ροστάν (κερδίζοντας το βραβείο Λόρενς Ολιβιέ) και στο Πεερ Γκυντ του Ίψεν, στους ομώνυμους ρόλους.
Το 1986 κάνει το ντεμπούτο του ως πρωταγωνιστής στο Γουέστ Εντ, την κεντρική θεατρική πιάτσα του Λονδίνου, με το έργο Σπάζοντας τον κώδικα, στο οποίο ενσαρκώνει τον Άλαν Τιούρινγκ, τον μαθηματικό που αποκρυπτογράφησε τη γερμανική συσκευή Enigma κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1988 κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τον Άμλετ, που ανεβαίνει με πρωταγωνιστή τον Κένεθ Μπράνα από το θίασό του Renaissance Theatre Company. Ο ίδιος παίζει τον Ριχάρδο τον Β' , που θα συνεχίσει και την επόμενη χρονιά, σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με τον Ριχάρδο τον Γ' .
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Ο Φιόντορ Μιχάιλοβιτς Ντοστογιέφσκι (Фёдор Миха́йлович Достое́вский, ΔΦΑ, 30 Οκτωβρίου 1821, Μόσχα – 9 Φεβρουαρίου 1881, Αγία Πετρούπολη) ήταν Ρώσος μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος. Στα λογοτεχνικά έργα του διερευνά την ανθρώπινη ψυχολογία κατά την ταραγμένη πολιτικά, κοινωνικά και πνευματικά ατμόσφαιρα της Ρωσίας του 19ου αιώνα και καταπιάνεται με διάφορα πνευματικά και θρησκευτικά θέματα. Στα πιο αναγνωρισμένα μυθιστορήματα του περιλαμβάνονται τα Έγκλημα και Τιμωρία (1866), Ο Ηλίθιος (1869), Οι Δαιμονισμένοι (1872) και Αδερφοί Καραμαζώφ (1880). Το συνολικό έργο του περιλαμβάνει 12 μυθιστορήματα 4 νουβέλες, 16 διηγήματα και διάφορά άλλα γραπτά. Πολλοί κριτικοί λογοτεχνίας τον θεωρούν ως έναν από τους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας και πολλά από τα έργα του θεωρούνται αριστουργήματα που άσκησαν μεγάλη επίδραση. [3] Η νουβέλα του Σημειώσεις από το Υπόγειο (1864) θεωρείται ως ένα από τα πρώτα έργα της υπαρξιστικής λογοτεχνίας..
Ντέρεκ Τζάκομπι
Εδραίωση θεατρικής καριέρας
Και τη δεκαετία του '90 συνεχίζει να υπηρετεί το κλασσικό ρεπερτόριο, να ενσαρκώνει επί σκηνής διάφορες ιστορικές μορφές όπως ο ηθοποιός του 18ου αιώνα Έντμουντ Κιν, στο έργο Κιν του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και ο αρχιεπίσκοπος Τόμας Μπέκετ στο έργο του Ζαν Ανούιγ Μπέκετ ή Η τιμή του Θεού και το 1994 ξανασυνεργάζεται με το Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο, στο Λονδίνο και στο  Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Από το 1995 έως το 1997 γίνεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ θεάτρου στο Chichester, όπου παίζει για πρώτη φορά τον Θείο Βάνια του Τσέχωφ.
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Οικογενειακή-κοινωνική καταγωγή
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1821 στη Μόσχα. Ο πατέρας του ήταν γιος κληρικού, και δεν ήταν αριστοκράτης. Σύμφωνα με την παράδοση της εποχής θα έπρεπε να γίνει και αυτός κληρικός, κατόρθωσε όμως να σπουδάσει ιατρική, έγινε στρατιωτικός γιατρός και με τη σταδιοδρομία του αυτή μπήκε στην κληρονομική αριστοκρατία. Φεύγοντας από τη στρατιωτική υπηρεσία τελείωσε την καριέρα του ως διευθυντής ενός πτωχοκομείου στη Μόσχα. Έτσι η κοινωνική αφετηρία του Ντοστογιέφσκι βρισκόταν κατά κάποιον τρόπο στο σύνορο της αριστοκρατίας και των Rasnotchinzen, (που κατά λέξη μεταφράζεται άνθρωποι από άλλη τάξη) οι οποίοι είναι άτομα του μη αριστοκρατικού μεσαίου στρώματος, με προσωπικές ικανότητες και επιτεύγματα, τα οποία είχαν κατορθώσει να αποκτήσουν πρόσβαση στο ανώτερο στρώμα, κυρίως ως καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, δάσκαλοι (ιδίως οικοδιδάσκαλοι), γιατροί, επίσης σε άλλα επαγγέλματα διανοουμένων που ως προϋπόθεση είχαν ένα υψηλότερο πνευματικό επίπεδο. Έτσι, ο πατέρας του ήταν «ευγενής πρώτης γενιάς κι από νομική άποψη ανήκε στα προνομιούχα ανώτερα στρώματα, χωρίς όμως κοινωνικό κύρος.» Ο πατέρας του Ντοστογιέφσκι θα αγοράσει το 1831 ένα μεγάλο αγρόκτημα με τρία χωριά και για να εξασφαλίσει την οικογένειά του και για να έχει πρόσβαση στην αριστοκρατία. Έτσι ο νεαρός Φιοντόρ «δεν μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και στη στέρηση» αλλά μέσα σε συνεχείς οικονομικούς υπολογισμούς και παρατηρώντας την πραγματική φτώχεια στους ασθενείς του πτωχοκομείου. Ο πατέρας του θα δολοφονηθεί το 1839 επειδή ήταν ιδιαίτερα μισητός από τους χωρικούς λόγω του σκληροτράχηλου και αυταρχικού του χαρακτήρα. Ο Ντοστογιέφσκι ύστερα από μία αρχική κατ΄οίκον διδασκαλία πήγε οικότροφος σε δύο σχολεία στη Μόσχα, ένα από τα οποία γαλλικό. Όταν τέλειωσε το σχολείο συνέχισε τις σπουδές του στην Πετρούπολη σε κρατική στρατιωτική σχολή μηχανικών και για σύντομο χρονικό διάστημα άσκησε αυτό το επάγγελμα. Το 1843 αποχωρώντας οριστικά από αυτό το επάγγελμα έλαβε την απόφαση να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη λογοτεχνία. Αυτό δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα μίας μακράς πορείας, η οποία ξεκινούσε από τα χρόνια της σχολικής εκπαίδευσής του: σταθερός ήταν ο προσανατολισμός του στη λογοτεχνία.
Ντέρεκ Τζάκομπι
Τηλεόραση
Παράλληλα με το θέατρο, από το 1972 συμμετείχε και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, κυρίως του BBC. Το 1974 έλαβε μέρος σε 8 επεισόδια της σειράς The Pallisers βασισμένης στα ομώνυμα μυθιστορήματα του Άντονι Τρόλοπ. Η θεατρική του καριέρα είχε πλέον εδραιωθεί αλλά την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα την έφερε το 1976 η ιστορική σειρά του BBC Εγώ, ο Κλαύδιος, σειρά 12 επεισοδίων, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς. Η ερμηνεία του ανάπηρου αυτοκράτορα του έφερε το βραβείο BAFTA Α' ανδρικού ρόλου. Το σίριαλ προβλήθηκε από πολλά ξένα δίκτυα και το όνομά του έγινε γνωστό σε όλον τον κόσμο.
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Η σύλληψη, η δίκη και η καταδίκη του σε εξορία
Τον Απρίλιο του 1849 ο Ντοστογιέφσκι συνελήφθη και πέρασε από έκτακτο στρατοδικείο. Η κατηγορία ήταν για συμμετοχή σε προδοτική συνωμοσία. Την άνοιξη του 1849 είχε προσχωρήσει σε μια πολιτικοφιλοσοφική λέσχη που έγινε γνωστή ως κίνηση Πετρασέφσκι ή οι Πετρασέφσκηδες. Η ποινή που επιβλήθηκε στον Ντοστογιέφσκι ήταν τέσσερα χρόνια καταναγκαστικά έργα και στρατιωτική υπηρεσία ως απλός στρατιώτης για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Στο δικαστήριο δεν αρνήθηκε ούτε τις φιλελεύθερες πεποιθήσεις του ούτε το ενδιαφέρον του για τον ουτοπικό σοσιαλισμό, ιδιαίτερα για τις ιδέες του Σαρλ Φουριέ ή τη διαμαρτυρία του για πολλά φαινόμενα της ρωσικής πραγματικότητας. Παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν «αφελή-έντιμο ανθρωπιστή και λόγιο ο οποίος απέβλεπε στο γενικό καλό της ανθρωπότητας», κυρίως όμως ήθελε μέσα από την πλούσια βιβλιοθήκη των Πετρασέφσκι «να γνωρίσει τα νεότατα λογοτεχνικά ρεύματα της Ευρώπης» Το δικαστήριο δεν δέχθηκε αυτή του την εξήγηση και «ίσως είχε τους λόγους του να είναι δύσπιστο» Έτσι από μεταγενέστερες μαρτυρίες είναι λ.χ. γνωστό ότι συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια λειτουργίας παράνομου τυπογραφείου, ενώ «ευκαιριακά είχε δηλώσει πως ήταν διατεθειμένος να πάρει μέρος εν ανάγκη και σε μια ένοπλη εξέγερση» Στις 16 Νοεμβρίου 1849 ο Ντοστογιέφσκι και οι σύντροφοί του δικάστηκαν και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ακολούθησε ένας πόλεμος νεύρων με εικονικές εκτελέσεις και ατέλειωτες ώρες παραμονής σε μια πλατεία της Πετρούπολης, στις 22 Δεκεμβρίου του 1849, σε αναμονή του εκτελεστικού αποσπάσματος. Η ποινή του μετατράπηκε τελικά σε τετραετή εξορία και καταναγκαστικά έργα στο Ομσκ της Σιβηρίας. Το φθινόπωρο του 1855 έγινε υπαξιωματικός και τον επόμενο χρόνο προήχθη σε αξιωματικό. Τον Μάρτιο του 1859 του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, όχι όμως ακόμα στις μεγάλες πόλεις. Αυτό θα γίνει τον Δεκέμβριο του 1859. Την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας θα κάνει τον πρώτο του γάμο: γνωρίζει και παντρεύεται τον Φεβρουάριο του 1857 τη Μαρία Ισάγιεβα που λίγο πριν είχε χηρέψει. Ήταν «μία πραγματικά μορφωμένη και με τον τρόπο της γοητευτική γυναίκα, συνάμα όμως έπασχε από ανίατο πνευμονικό νόσημα, νευρική και ευερέθιστη, προφανώς υστερική, αν όχι ψυχοπαθής.»
Μετά την επιστροφή του από την εξορία
Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος για να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Την ίδια περίοδο εκδηλώθηκε το σχεδόν νοσηρό του πάθος για τα τυχερά παιχνίδια-ακριβώς ως αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής δυσχέρειας- που τον έφερε στο χείλος της υλικής και της σωματικής καταστροφής. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: Ο παίκτης, Οι αδερφοί Καραμαζώφ, Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος, Οι δαιμονισμένοι. Όταν κατάφερε πλέον να ανασάνει από το βάρος των χρεών ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Πολίτης" και λίγα χρόνια αργότερα εξέδωσε το δικό του περιοδικό, Το Ημερολόγιο Ενός Συγγραφέα, που σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδοτικές εμπειρίες σημείωσε τεράστια επιτυχία. Πέθανε το 1881 στην Πετρούπολη σε ηλικία 60 ετών.
Ντέρεκ Τζάκομπι
Τηλεόραση
Με το BBC θα κάνει στα επόμενα χρόνια κι άλλες επιτυχημένες συνεργασίες: το 1978 τον Ριχάρδο Β'  του Σαίξπηρ μαζί με τον Τζον Γκίλγκουντ και το 1980 τον Άμλετ, μια τηλεοπτική μεταφορά που ακόμη χρησιμοποιείται από τα σχολεία σε Αγγλία και Αμερική για να διδάσκονται οι μαθητές το έργο του μεγάλου δραματουργού.
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Το σπίτι-μουσείο του Ντοστογιέφσκι
thumb|250px|Το σπίτι που έζησε και πέθανε ο Ντοστογιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη, Οδός Κουζνέτσκυ αριθ. 5. Στις αρχές Οκτώβρη του 1878, ο Ντοστογιέφσκι με την οικογένειά του μετακόμισε σ' ένα διαμέρισμα στην Οδό Κουζνέτσνυ αριθ. 5. Η απόφαση να πάει σ' ένα νέο σπίτι συνδέεται με τον τραγικό θάνατο του μικρότερου γιου του στις 16 Μαΐου 1878 από επιληψία, αρρώστια που είχε κληρονομήσει από τον ίδιο τον πατέρα του. Το διαμέρισμα αυτό της Κουζνέτσνυ αριθ. 5, όπου ο Ντοστογιέφσκι έζησε για 2 1/2 χρόνια μέχρι το θάνατό του, ήταν στο δεύτερο όροφο με έξι δωμάτια και παράθυρα με θέα στην Εκκλησία του Αγίου Βλαντίμιρ, όπου ο Ντοστογιέφσκι εκκλησιαζόταν στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σ' αυτό το σπίτι με την ταπεινή επίπλωση, ο Ντοστογιέφσκι έγραψε το τελευταίο μυθιστόρημά του Οι αδελφοί Καραμαζώφ. Το Νοέμβριο του 1991, με τη συμπλήρωση 150 χρόνων από τη γέννηση του συγγραφέα, το Μουσείο Ντοστογιέφσκι της Αγίας Πετρούπολης άνοιξε στο κοινό τις πύλες του στο σπίτι αυτό.
Ο Ντοστογιέφσκι, πέρα από επιληπτικός, υπέφερε σ' όλη του τη ζωή και από ασθένεια των πνευμόνων. Στις 26 Γενάρη του 1881, είχε μια σοβαρή πνευμονική αιμορραγία. Το βράδυ της ίδιας ημέρας κάλεσαν τον ιερέα της γειτονικής Εκκλησίας του Αγίου Βλαντίμιρ κι ο Ντοστογιέφσκι εξομολογήθηκε και δέχτηκε τη Θεία Κοινωνία. Όπως γράφει στο "Ημερολόγιό" της η 'Αννα Γρηγόριεβνα Ντοστογιέφσκι, όταν διαβεβαίωνε τον Ντοστογιέφσκι ότι θα ζούσε ακόμη για πολλά χρόνια, εκείνος της απάντησε: "Όχι, το ξέρω, θα πεθάνω σήμερα! Άναψε μια λαμπάδα, 'Αννια, και δώσ`μου το Ευαγγέλιο".
Ντέρεκ Τζάκομπι
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση θα του προσφέρονται πάντα σημαντικοί ρόλοι, είτε σε τηλεταινίες είτε σε σίριαλ. Το 1982 ερμηνεύει τον Χίτλερ στην τηλεταινία Inside the Third Reich και κερδίζει μια υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ Β' ανδρικού ρόλου. Την ίδια χρονιά παίζει τον αρχιδιάκονο Φρολλό στην ταινία Η Παναγία των Παρισίων με τον Άντονι Χόπκινς στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κουασιμόδου. Το 1985 γυρίζει σε τηλεταινία τη θεατρική του επιτυχία Συρανό ντε Μπερζεράκ. Το 1988 ερμηνεύει τον ρόλο του «κακού» στην τηλεταινία Ο δέκατος άνθρωπος με πρωταγωνιστές τον Άντονι Χόπκινς και την Κριστίν Σκοτ Τόμας. Γι' αυτόν το ρόλο κερδίζει το βραβείο Έμμυ Β' ανδρικού ρόλου και μια υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες.
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
Το σπίτι-μουσείο του Ντοστογιέφσκι
Στις 28 Γενάρη (9 Φεβρουαρίου με το νέο ημερολόγιο), ώρα 8.36 το βράδυ, ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι πέθανε. Τα νέα για το θάνατο του Ντοστογιέφσκι τάραξαν αφάνταστα τους Ρώσους της Αγίας Πετρούπολης. Για δυο συνεχείς ημέρες, 29-30 του Γενάρη, το διαμέρισμα της Οδού Κουζνέτσνυ αριθ. 5 κατακλυζόταν από κόσμο, που συνέρρεε για το τελευταίο αντίο - μπροστά στο ξεσκέπαστο φέρετρο στη μέση του γραφείου του - στον πολυαγαπημένο του συγγραφέα. Όλα τα δωμάτια του σπιτιού ήταν κατάμεστα με κόσμο. Μεγάλες μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας συνωστίζονταν γύρω από το φέρετρό του. thumb|200px|Ο τάφος του Ντοστογιέφσκι στο Κοιμητήριο Τίχβιν της Μονής Αλεξάντερ Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη Το Σάββατο στις 31 Γενάρη, η σορός του Ντοστογιέφσκι μεταφέρθηκε από το σπίτι της Οδού Κουζνέτσνυ αριθ. 5. Όλη η Αγία Πετρούπολη, δίχως άλλο προηγούμενο, ακολούθησε τη νεκρική πομπή προς το Μοναστήρι του Αλεξάντερ Νιέφσκι, όπου θα γινόταν η ταφή. Πρωτομηνιά, Φλεβάρης του 1881, μετά την εξόδιο λειτουργία στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος της Μονής και με την παρουσία τεράστιου πλήθους ανθρώπων, ο Ντοστογιέφσκι τάφηκε στο Κοιμητήριο Τίχβιν (Tikhvin) του Μοναστηριού Αλεξάντερ Νιέφσκι, δίπλα στον τάφο του Ρώσου ποιητή Βασίλι Ζουκόφσκι. Στα 1883, σε επιτάφια τελετή, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου και της προτομής του Ντοστογιέφσκι, έργο του γλύπτη Ν. Λαβρέτσκυ. Όχι μακρυά από τον τάφο του Ντοστογιέφσκι, βρίσκονται και οι τάφοι διάσημων συνθετών της Ρωσίας - Τσαϊκόφσκι, Ρίμσκυ-Κόρσακοφ, Μουσόργκσκι, Μποροντίν και Γκλίνκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι
Ντέρεκ Τζάκομπι
Τηλεόραση
Από το 1994 μέχρι το 1998 θα ερμηνεύσει τον μοναχό Κάντφελ σε ένα σίριαλ 13 επεισοδίων, που βασίζεται στα αστυνομικά μεσαιωνικά μυθιστορήματα της Έλις Πίτερς. Το 1996 γυρίζει την τηλεοπτική μεταφορά της θεατρικής του επιτυχίας Breaking the Code. Το 2000 ερμηνεύει τον Φινέα, βασιλιά της Θράκης στην τηλεταινία Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες. Το 2001 θα λάβει ένα ακόμη βραβείο Έμμυ, για την εμφάνισή του στην κωμική σειρά Frasier. Το 2007 έπαιξε τον παππού στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ντίκενς Το παλαιοπωλείο. Από το 2007 έως το 2009 ήταν ο αφηγητής στα 100 επεισόδια της παιδικής σειράς In the Night Garden. Ως αφηγητής συμμετείχε και σε πολλά ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους.
Το 2012, και για 2 σεζόν, τον βρίσκει πρωταγωνιστή στην κοινωνική σειρά του BBC Last Tango in Halifax, στο ρόλο ενός εβδομηντάρη χήρου που ξαναβρίσκει τον νεανικό του έρωτα μέσω Facebook. Ο ρόλος αυτός του έδωσε μια ακόμη υποψηφιότητα για τα τηλεοπτικά βραβεία BAFTA. Από το 2013 και για 2 τηλεοπτικές σεζόν ήταν πρωταγωνιστής μαζί με τον Ίαν ΜακΚέλεν στην τηλεοπτική σειρά Vicious
Κινηματογράφος
Ο Λόρενς Ολιβιέ, έχοντας αναγνωρίσει στο πρόσωπο του νεαρού ακόμη Τζάκομπι ένα γνήσιο ταλέντο, αφού τον ενέταξε στο δυναμικό του Εθνικού θεάτρου της Βρετανίας, του έδωσε και τον πρώτο κινηματογραφικό του ρόλο το 1965 στη μεταφορά για τη μεγάλη οθόνη του Οθέλου και το 1970 τον συμπεριέλαβε στο καστ της ταινίας Οι 3 αδελφές. Έκτοτε, ακολούθησε πλειάδα άλλων ταινιών, στις οποίες πλαισίωνε ιδανικά τους πρωταγωνιστές αλλά ο κινηματογράφος ερχόταν πάντα σε τρίτη μοίρα στην καριέρα του, μετά το θέατρο και την τηλεόραση.
====Φιλμογραφία ====
Τιμές
Ο Τζάκομπι και ο Λόρενς Ολιβιέ είναι οι μοναδικοί ηθοποιοί που έχουν χριστεί ιππότες στη Μεγάλη Βρετανία και στη Δανία.
Προσωπική ζωή
Σεμνός ως ηθοποιός, ακόμη και ντροπαλός στα πρώτα του βήματα, ο Τζάκομπι δεν τράβηξε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητος στην προσωπική του ζωή, γι' αυτό και πολύ λίγα ήταν γνωστά γι' αυτόν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Ύστερα από συμβίωση 27 ετών με το σύντροφό του Ρίτσαρντ Κλίφφορντ (ηθοποιό, σκηνοθέτη και παραγωγό), τον Μάρτιο του 2006 επισημοποίησαν τη σχέση τους με σύμφωνο συμβίωσης, 4 μόλις μήνες αφού το σύμφωνο έγινε νόμιμο και μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών στην Αγγλία. Το ζευγάρι ζει σε ένα βικτωριανό σπίτι στη συνοικία Primrose Hill του βόρειου Λονδίνου.
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άθεοι
Τογιοτόμι Χιντεγιόρι
μικρογραφία| Τάφος της οικογένειας Τογιοτόμι στο [[όρος Κόγια]] μικρογραφία| Σημάδι στην τοποθεσία αυτοκτονίας του Χιντεγιόρι και της Γιόντο-ντόνο, στο Κάστρο της Οσάκα Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόρι (豊臣 秀頼, 28 Αυγούστου, 1593 -  4 Ιουνίου, 1615) ήταν γιος και διάδοχος του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, τον στρατηγό, που πρώτος ένωσε όλη την Ιαπωνία. Η μητέρα του, Γιόντο-ντόνο, ήταν ανηψιά του Όντα Νομπουνάγκα.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε το 1593, και ήταν ο δεύτερος γιος του Χιντεγιόσι. Η γέννηση του Χιντεγιόρι δημιούργησε ένα πιθανό πρόβλημα διαδοχής. Για να το αποφύγει, ο Χιντεγιόσι εξόρισε τον ανιψιό του και διάδοχό του Χιντετσούγκου στο όρος Κόγια και στη συνέχεια τον διέταξε να αυτοκτονήσει τον Αύγουστο του 1595. Τα μέλη της οικογένειας του Χιντετσούγκου, που δεν ακολούθησαν το παράδειγμά του δολοφονήθηκαν στη συνέχεια στο Κιότο, συμπεριλαμβανομένων 31 γυναικών και πολλών παιδιών και επίσης της κόρης του Μογκάμι Γιοσιάκι. Ο Χιντεγιόσι αρνήθηκε να χαρίσει τη ζωή της κόρης του Γιοσιάκι, η οποία μόλις είχε φτάσει στο Κιότο, για να γίνει η παλλακίδα του Χιντετσούγκου και δεν είχε ακόμη γνωρίσει τον μέλλοντα σύζυγό της.
Όταν ο Χιντεγιόσι πέθανε το 1598, οι πέντε αντιβασιλείς, που είχε ορίσει να κυβερνούν στη θέση του Χιντεγιόρι άρχισαν να συναγωνίζονται μεταξύ τους για την εξουσία. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου κατέλαβε τον έλεγχο το 1600, μετά τη νίκη του επί των άλλων στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα. Ο κανονισμένος γάμος του Χιντεγιόρι με τη Σένχιμε, την επτάχρονη εγγονή του Ιεγιάσου, σχεδιάστηκε για να μετριάσει τη διχόνοια και τη συνωμοσία της φυλής Τογιοτόμι. Σε αυτήν την περίοδο, το οκτάχρονο αγόρι εξασκούσε την καλλιγραφία με φράσεις, που επιθυμούσαν την ειρήνη σε όλο τον κόσμο.
Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, ο Χιντεγιόρι ήταν τώρα ένας νεαρός νταϊμιό, που ζούσε στο Κάστρο της Οσάκα, γιος και νόμιμος διάδοχος του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Ωστόσο, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου συνέχισε να βλέπει τον νεαρό Χιντεγιόρι ως πιθανή απειλή. Πολλοί σαμουράι, που αντιτάχθηκαν στον Ιεγιάσου συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Χιντεγιόρι, ισχυριζόμενοι ότι ήταν ο νόμιμος ηγεμόνας της Ιαπωνίας.
Σύγκρουση με τον Ιεγιάσου
Ο Ιεγιάσου βρήκε λάθος στην τελετή έναρξης ενός ναού, που έχτισε ο Χιντεγιόρι. Ήταν σαν να προσευχήθηκε για τον θάνατο του Ιεγιάσου και την καταστροφή της φυλής Τοκουγκάβα. Ο Ιεγιάσου διέταξε τον Χιντεγιόρι να φύγει από το Κάστρο της Οσάκα, αλλά όσοι ήταν στο κάστρο αρνήθηκαν και κάλεσαν τους σαμουράι να συγκεντρωθούν μέσα στο κάστρο. Στη συνέχεια, το 1614, ο Τοκουγκάβα πολιόρκησε το Κάστρο της Οσάκα εναντίον του Χιντεγιόρι.
Πολιορκία της Οσάκα
Οι δυνάμεις του Τοκουγκάβα με επικεφαλής τον Σογκούν Τοκουγκάβα Χιντετάντα επιτέθηκαν στο Χιντεγιόρι στην Πολιορκία της Οσάκα τον χειμώνα του 1614, γνωστή ως "η χειμερινή πολιορκία της Οσάκα". Η επίθεση απέτυχε, αλλά ο Χιντεγιόρι αναγκάστηκε να υπογράψει ανακωχή και να διαλύσει την άμυνα του οχυρού του στο Κάστρο της Οσάκα.
Τον Απρίλιο του 1615, ο Ιεγιάσου έλαβε είδηση ότι ο Τογιοτόμι Χιντεγιόρι συγκέντρωνε ακόμη περισσότερα στρατεύματα από τον προηγούμενο Νοέμβριο και ότι προσπαθούσε να σταματήσει το γέμισμα της τάφρου του Κάστρου της Οσάκα. Οι δυνάμεις του Τογιοτόμι άρχισαν να επιτίθενται στα στρατιωτικά σώματα των δυνάμεων του Σόγκουν κοντά στην Οσάκα. Στις 5 Ιουνίου 1615, ο Τοκουγκάβα επιτέθηκε στο κάστρο της Οσάκα, γνωστό ως "η θερινή πολιορκία της Οσάκα", καθώς οι δυνάμεις του Τογιοτόμι άρχισαν να χάνουν τη μάχη, μια μικρότερη δύναμη με επικεφαλής απευθείας από τον Χιντεγιόρι απομακρύνθηκε από το Κάστρο της Οσάκα πολύ αργά και κυνηγήθηκε πίσω στο κάστρο από τους εχθρούς, που προέλαυναν. Δεν υπήρχε χρόνος, για να στηθεί μια σωστή άμυνα του κάστρου, και σύντομα πυρπολήθηκε και χτυπήθηκε από τα πυρά του πυροβολικού. Ο Χιντεγιόρι και η μητέρα του διέπραξαν σεππούκου και η τελευταία μεγάλη εξέγερση ενάντια στην κυριαρχία του Τοκουγκάβα για άλλα 250 περίπου χρόνια έλαβε τέλος. Η χήρα του ξαναπαντρεύτηκε αλλά αργότερα έγινε βουδίστρια καλόγρια.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Χιντεγιόρι άρχισε να κινείται με τα στρατεύματά του, για να φύγει από την Οσάκα. Εν τω μεταξύ, τα στρατεύματα της Οσάκα τα πήγαιναν αρκετά καλά παρά το αριθμητικό μειονέκτημα. Έχει μάλιστα ειπωθεί, στο βιβλίο του Μέρντοχ, όπως λέει σε ένα απόσπασμα από μια επιστολή ιεραποστόλων σχετικά με το γεγονός (υπήρχαν αρκετοί μέσα στο κάστρο της Οσάκα σε αυτό το σημείο) ότι η επίθεση στην Οσάκα ήταν στην πραγματικότητα αρκετά επιτυχημένη και οδήγησε τους στρατιώτες του Τοκουγκάβα πίσω αρκετά ταχέως. Το σχέδιο δημιουργίας σύγχυσης του Τοκουγκάβα λειτούργησε και σύμφωνα με τους Ιησουΐτες, ο ίδιος ο Ιεγιάσου, που χρησίμευε ως η απόλυτη ενίσχυση της κεντρικής δύναμης, είχε πει στους άντρες του να τον σκοτώσουν, εάν η νίκη φαινόταν κοντά. Όχι μόνο το έγραψαν αυτό οι Ιησουΐτες, αλλά, σε μια άλλη αφήγηση, ο Μέρντοχ δηλώνει ότι ο Ιεγιάσου είχε τουλάχιστον για κάποιο διάστημα σχέδια για σεππούκου, επειδή η νίκη φαινόταν να του ξέφευγε.
Σύμφωνα με τον Σίμπολντ, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, καθώς ο Χιντεγιόρι έφευγε από την Οσάκα, για να μπει στη μάχη, ο Ιεγιάσου έστειλε στην Οσάκα τον γιο του καπετάνιου της Οσάκα Όνο Χαρουνάγκα, που ήταν όμηρος των Τοκουγκάβα. Ο γιος του Όνο Χαρουνάγκα μπήκε στο κάστρο και έστειλε αμέσως ένα γράμμα από τον Τοκουγκάβα στον πατέρα του. Το γράμμα έλεγε «Μην αφήσετε τον Χιντεγιόρι να φύγει από το κάστρο. Στο κάστρο είναι μια συνωμοσία και μόλις το αφήσει ο Χιντεγιόρι θα δεχτεί επίθεση από τα μετόπισθεν». Εξαιτίας αυτής της επιστολής, σύμφωνα με τον Σίμπολντ, το μέρος του σχεδίου του Χιντεγιόρι απέτυχε. Ήταν μόλις έτοιμος να φύγει, όταν του ανακοινώθηκε το περιεχόμενό του, και σε αυτό το σημείο, καθυστέρησε να μπει στη μάχη.
Τελικά, παρά την αγριότητα και τις αρχικές νίκες των στρατευμάτων της Οσάκα, το αριθμητικό πλεονέκτημα των δυνάμεων του Τοκουγκάβα αποδείχθηκε υπερβολικό. Σύμφωνα με το Νιχόν Σένσι:
«Ο Χιντεγιόρι, όταν έλαβε πληροφορίες για την ήττα του ρονίν του, είπε: "Ο θάνατος είναι αυτό, που ήμουν έτοιμος να συναντήσω εδώ και πολύ καιρό" και ήταν έτοιμος να φύγει από το κάστρο, για να δώσει την τελευταία του μάχη όταν τον σταμάτησε ο Χαγιάμι, ένας από τους επτά καπετάνιους του, ο οποίος προέτρεψε ένας αρχιστράτηγος να μην εκθέσει το πρόσωπό του ανάμεσα στους ανάμεικτους νεκρούς. Αφήστε τον Χιντεγιόρι να υπερασπιστεί το κάστρο μέχρι το τέλος. Όταν έπεσε, θα ήταν ώρα να λάβει μια απόφαση!».
Και μέσα στο χάος που ακολούθησε, ο Χιντεγιόρι οπισθοχώρησε. Το κάστρο πυρπολήθηκε και ακολούθησε γενικό χάος. Αυτός ο Χαγιάμι, ένας από τους επτά καπετάνιους του, οδήγησε τελικά τον Χιντεγιόρι, τη σύζυγό του, την κόρη του σόγκουν και εγγονή του Ιεγιάσου, και τη μητέρα του, Γιοντογκίμι, σε ένα προστατευμένο φυλάκιο στο κάστρο. Από εδώ, η σύζυγος του Χιντεγιόρι, η κόρη του σόγκουν, έφυγε για να παρακαλέσει τον πατέρα και τον παππού της να γλιτώσει τον Χιντεγιόρι. Σύμφωνα με τον Μέρντοχ, όταν τελικά αυτή έφτασε στον σογκούν, Χιντετάντα, της έκανε παρατήρηση ψυχρά: "Γιατί δεν πεθαίνεις με τον άντρα σου;" που ήταν συνηθισμένο. Ωστόσο, ο Ιεγιάσου προσποιήθηκε συμπόνια και έδωσε εντολή στους καπετάνιους του Τοκουγκάβα, Ιί και Άντο, να φροντίσουν για την ασφαλή υποχώρηση του Χιντεγιόρι.
Ο Χιντεγιόρι, ωστόσο, παρέμεινε στο φυλάκιο με τη μητέρα του και, έχοντας στείλει αποστολές στον Ιεγιάσου και στον Χιντετάντα, περίμενε απάντηση. Δεν του δόθηκε καμία απάντηση και, όταν το φυλάκιο πυροβολήθηκε από τις δυνάμεις του Ιί και του Άντο, φέρεται να αυτοκτόνησε τελετουργικά και το φυλάκιο καταστράφηκε.
Αν και ο Ιί είχε επιφορτιστεί με την ασφαλή υποχώρηση του Χιντεγιόρι, όταν, λίγο μετά, ο Ιί είχε αναφέρει τις υποθέσεις στον Ιεγιάσου και είπε ότι υπερέβαινε τις εντολές, που του είχαν δοθεί και, στη συνέχεια, ζήτησε από τον Ιεγιάσου να τον τιμωρήσει ανάλογα, σύμφωνα με το βιβλίο του Μέρντοχ, ο Ιεγιάσου απλώς έγνεψε καταφατικά χωρίς να πει τίποτα και ο Ιί έφυγε μπροστά από τον Ιεγιάσου. Αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Ιί έλαβε μια αύξηση στα έσοδά του στο Χικόνε, στο Όμι, με το ποσό να ανέρχεται από 180.000 koku σε 230.000 koku και, αργότερα, το 1617 σε 280.000 koku.
Οικογένεια
μικρογραφία|320x320εσ| Πορτρέτο της Σένχιμε μικρογραφία| Τενσούνι
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ακάμηρος
Ο Ακάμηρος (έδρασε περί το 799 μ.Χ.)—το αρχικό του όνομα πιθανώς να ήταν Ακαμίρ —ήταν "άρχων των Σκλαβηνών της Βελζετίας" (ό των Σκλαυινών της Βελζητίας άρχων), μιας αυτόνομης κοινότητας Νότιων Σλάβων (σκλαβηνίας) στη Κεντρική Ελλάδα υπό Βυζαντινή εξουσία, στα τέλη του 8ου αιώνα.
Το όνομά του αναφέρεται μόλις μία φορά, από τον Θεοφάνη Ομολογητή, ως ηγέτη συνωμοσίας στην οποία συμμετείχαν οι υιοί του Κωνσταντίνου Ε΄ (βασίλευσε μεταξύ 741-775) - οι πρώην καίσαρες Νικηφόρος και Χριστόφορος, καθώς και οι νεαρότεροι αδερφοί τους Νικήτας, Άνθιμος και Ευδόκιμος - οι οποίοι είχαν εκθρονιστεί και ακρωτηριαστεί από τον μεγαλύτερο αδερφό τους, τον Αυτοκράτορα Λέοντα Δ΄ τον Χαζάρο (βασίλευσε μεταξύ 775-780). Έπειτα από τον θάνατο του Λέοντα, η σύζυγός του, Ειρήνη η Αθηναία, εκθρόνισε τον υιό της, Κωνσταντίνο ΣΤ΄ το 797, και έστειλε σε εξορία τους θείους του στην Αθήνα, προκειμένου να μην αποτελέσουν απειλή για την βασιλεία της. Τον Μάρτιο του 799, ο Ακάμηρος, σε συνεργασία με στρατεύματα προερχόμενα από το τοπικό Θέμα της Ελλάδος, σχεδίασε να τους αρπάξει και να ανακηρύξει έναν εξ'αυτών ως αυτοκράτορα. Η συνωμοσία, ωστόσο, απέτυχε επειδή διέρρευσε έγκαιρα στην Ειρήνη. Η αυτοκράτειρα απέστειλε έμπιστο συγγενή της στην Αθήνα, ο οποίος προχώρησε στην τύφλωση των αδερφών και την μεταφορά τους στη νήσο Πάνορμο της Θάλασσας του Μαρμαρά. Καμία περαιτέρω πληροφορία δεν είναι γνωστή για τον Ακάμηρο.
Η περιοχή της Βελζετίας έχει ταυτοποιηθεί από ορισμένους ακαδημαϊκούς με την περιοχή εγκατάστασης των Βελεγεζιτών κοντά στη Δημητριάδα της ανατολικής Θεσσαλίας, ωστόσο πιθανώς να πρόκειται για σφάλμα, με την προέλευση του όρου Βελζετία να πρέπει να αναζητηθεί σε έτερη σλαβική φυλή, τους Βερζήτες.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σλάβοι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Ιστορία των Νότιων Σλάβων Κατηγορία:Μεσαιωνική Κεντρική Ελλάδα Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Ελλάδας Κατηγορία:Βυζαντινοί σλαβικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Όμιλος Τράπεζας Πειραιώς
Ο Όμιλος Τράπεζας Πειραιώς είναι το δίκτυο εταιριών με πυρήνα την Τράπεζα Πειραιώς. Τον Δεκέμβριο του 2020 είχε 444 καταστήματα στην Ελλάδα και περίπου 16 στο εξωτερικό. Εχει παρουσία σε 3 χώρες : Γερμανία Ελλάδα, Ουκρανία. Ο Όμιλος απασχολεί 11.345 ανθρώπους.
Η Τράπεζα Πειραιώς είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών (athex: ΠΕΙΡ 60).
Δραστηριότητες
Ο Όμιλος της Τράπεζας Πειραιώς δραστηριοποιείται στη λιανική τραπεζική, στη χρηματοδότηση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στις αγορές κεφαλαίων, στην επενδυτική τραπεζική, στη χρηματοδοτική μίσθωση (leasing), στην αγορά ακινήτων (real estate) και τη χρηματοδότηση του τομέα της ναυτιλίας, στην πράσινη τραπεζική, στην ηλεκτρονική τραπεζική.
Επέκταση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη
Το 1995, ιδρύθηκε η Piraeus Bank Romania και ένα χρόνο αργότερα το πρώτο ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα της Αλβανίας, το οποίο τώρα έχει πάνω από 56 καταστήματα. Το 1999 με την εξαγορά της Χίος Βank, ο Όμιλος ανέλαβε τα υποκαταστήματα της Χίος στη Σόφια της Βουλγαρίας. Έχει σήμερα 83 υποκαταστήματα στη χώρα. Ο Όμιλος απέκτησε επίσης μια μικρή τράπεζα που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, τη Marathon National Bank και την Interbank NY. Εν συνεχεία συγχώνευσε την Interbank στη Marathon Bank.
Το 2002, ο Όμιλος απορρόφησε το 58% της ΕΤΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης). Ο Όμιλος ξεκίνησε επίσης μια στρατηγική συμμαχία με την ING Group, η οποία πήρε ένα 5% των μετοχών της Τράπεζας Πειραιώς. Το 2006, ο Όμιλος πώλησε στην ING τη συμμετοχή του σε μια εταιρεία αμοιβαίων κεφαλαίων, την οποία διαχειρίζονταν μέχρι πρότινος από κοινού. Η συνεργασία συνεχίζεται μέσω της εταιρείας τραπεζοασφαλιστικών ING-PIRAEUS.
Το 2005, ο Όμιλος της Τράπεζας Πειραιώς απέκτησε την Atlas Banka με έδρα το Βελιγράδι της Σερβίας (σήμερα Piraeus Bank Beograd με 42 καταστήματα), και την Egyptian Commercial Bank (σήμερα Piraeus Bank Egypt με 43 καταστήματα).
Το 2007, ο Όμιλος αγόρασε ένα τμήμα της Arab Bank στην Κύπρο και τη μετονόμασε σε Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρος). Στις 13 Σεπτεμβρίου του 2007 η Τράπεζα Πειραιώς ολοκλήρωσε την εξαγορά του 99,6% του μετοχικού κεφαλαίου της International Commercial Bank στην Ουκρανία, σήμερα Piraeus ICB.
Τον Ιούνιο του 2012, ο Όμιλος υπέγραψε συμφωνία με την επενδυτική Bancorp Inc, για τη μεταφορά των μετοχών του Ομίλου στη Marathon Banking Corporation στη Νέα Υόρκη, στην Investors Bancorp. Ο Όμιλος χρησιμοποίησε τα χρήματα που έλαβε για τη Marathon για να χρηματοδοτήσει την εξαγορά της ελληνικής τράπεζας Geniki Bank και το υγιές τμήμα της ATEbank.
Στις 26 Μαρτίου 2013, απέκτησε τα ελληνικά υποκαταστήματα της Τράπεζας Κύπρου, τα ελληνικά καταστήματα της Ελληνικής Τράπεζας και της Λαϊκής Τράπεζας. Αργότερα, το 2013, απορρόφησε τη Millenium Bank.
Άλλες δραστηριότητες
Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς διεξάγει σχετικές με τον πολιτισμό δραστηριότητες της τράπεζας, οι οποίες αποτελούν μέρος της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης. Το ιστορικό αρχείο έχει επιμεληθεί το ίδρυμα. Το 2012 το ίδρυμα κέρδισε το Europa Nostra Award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πειραιως
Τάφος των Σκιπιώνων
μικρογραφία|300x300εσ| Θέση του τάφου στην αρχαία Ρώμη. μικρογραφία|300x300εσ|Η είσοδος στον τάφο. Ο τοίχος κατά μήκος της Βία ντι Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο βρίσκεται ακριβώς πίσω από αυτόν που κρατά τη φωτογραφική μηχανή, ο οποίος στέκεται προς το εσωτερικό της πύλης στον αριθμό 6. Πέρα από τον τοίχο στην επάνω δεξιά γωνία του λόφου είναι ο δρόμος του πάρκου. Ο τάφος, που είχε πρόσοψη και ανοίγματα προς αυτή την κατεύθυνση, υψωνόταν επάνω από την Αππία Οδό, η οποία τώρα είναι αρκετά μέτρα υψηλότερη από τότε. Ο λόφος συνεχίζει προς τα κάτω στα αριστερά, όπου βρίσκονται τα περισσότερα από τα ερείπια.
Ο τάφος των Σκιπιώνων, λατιν.: sepulcrum Scipionum, που ονομάζεται επίσης υπόγειο των Σκιπιώνων, λατιν.: hypogaeum Scipionum, ήταν ο κοινός τάφος της οικογένειας των πατρικίων Σκιπιώνων κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας για ταφές μεταξύ των αρχών του 3ου αι. π.Χ. και των αρχών του 1ου αι. μ.Χ. Στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και μέσα σε μερικές εκατοντάδες χρόνια χάθηκε η θέση του.
Ο τάφος ανακαλύφθηκε ξανά δύο φορές, την τελευταία φορά το 1780 και βρίσκεται κάτω από έναν λόφο στην άκρη του δρόμου, πίσω από έναν τοίχο στους αριθμούς 9 και 12 της Βία ντι Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο στη Ρώμη, όπου μπορεί να τον επισκεφτεί το κοινό με ένα μικρό αντίτιμο εισόδου. Η τοποθεσία ήταν ιδιόκτητη, όταν ανακαλύφθηκε ο τάφος, αλλά αγοράστηκε από την πόλη το 1880 με πρόταση του Ροντόλφο Αμεντέο Λαντσιάνι. Στη συνέχεια κτίστηκε ένα σπίτι σε έναν πρώην αμπελώνα εκεί. Η σημερινή κύρια είσοδος του τάφου είναι ένα τοξωτό άνοιγμα στην πλευρά του λόφου, όχι η αρχική κύρια είσοδος. Μετά την ανακάλυψη, τα λίγα σωζόμενα λείψανα μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν με τιμή αλλού, ή πετάχτηκαν από άγνοια. Τα αντικείμενα -μία ολόκληρη σαρκοφάγος και τα θραύσματα άλλων σαρκοφάγων- εκτέθηκαν στην αίθουσα του Μουσείου Πίο-Κλεμεντίνο στο Βατικανό το 1912. Ο τάφος είναι ένα λαξευμένο θαλαμοειδές δωμάτιο στο εσωτερικό, με τα λείψανα μίας όψιμης πρόσοψης στο εξωτερικό.
Κατά την εποχή της Δημοκρατίας ο τάφος βρισκόταν σε ένα νεκροταφείο για εξέχοντες και τις οικογένειές τους, που βρισκόταν στη γωνία μεταξύ της Αππίας Οδού και της Βία Λατίνα, σε έναν συνδετικό δρόμο που ένωνε τους δύο δρόμους, ακριβώς μετά το σημείο διακλάδωσης. Αρχικά βρισκόταν έξω από την πόλη, όχι μακριά από το σημείο όπου η Αππία Οδός περνούσε από τα Σέρβια Τείχη στην Πόρτα Καπένα. Στους επόμενους αιώνες νέα κατασκευή άλλαξε εντελώς τα ορόσημα της περιοχής: το Τείχος επεκτάθηκε, για να γίνει το Αυρηλιανό Τείχος, όπου μέσω της Πόρτα Αππία περνούσε η Αππία Οδός. Το νεκροταφείο ήταν πλέον μέσα στην πόλη. Η Πόρτα Αππία σήμερα ονομάζεται Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο. Πριν από αυτή είναι η λεγόμενη Αψίδα του Δρούσου, στην πραγματικότητα ένα τμήμα του υδραγωγείου. Η Αππία Οδός σε εκείνη την τοποθεσία μετονομάστηκε σε Βία ντι Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο. Περνάει από το Πάρκο των Σκιπιώνων, όπου κάποτε βρισκόταν το νεκροταφείο. Η Βία είναι ανοιχτή στην κυκλοφορία. Το μεγαλύτερο μέρος της είναι ευθγραμμισμένο με τοίχους.
Περίοδος χρήσης από την οικογένεια
Ο τάφος-μαυσωλείο ιδρύθηκε στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. μετά το άνοιγμα της Αππίας Οδού το 312 π.Χ., πιθανότατα από τον τότε αρχηγό της οικογένειας Λεύκιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Βαρβάτο, ύπατο το 298 π.Χ. Είναι ο παλαιότερος γνωστός ένοικος μετά το τέλος του γύρω στο 280 π.Χ. Η σαρκοφάγος του ήταν η μόνη που σώθηκε άθικτη· τώρα εκτίθεται στα Μουσεία του Βατικανού, επανενωμένη με την αρχική της επιγραφή. Σύμφωνα με τον Κοαρέλλι, η χωρητικότητα του κτιρίου έφθανε τις 30 ταφικές θέσεις και το κύριο σώμα του συγκροτήματος είχε ουσιαστικά γεμίσει στα μέσα του 2ου αι. π.Χ., αλλά νέες ταφές συνεχίζοντο -με μεγάλα διαστήματα- μέχρι τον 1ο αι. μ.Χ. Εκείνη την περίοδο ο τάφος ήταν τοπόσημο στην αρχαία Ρώμη.
Ο τάφος περιείχε τα λείψανα ενός ατόμου, που δεν ανήκε στην οικογένεια του Σκιπιώνων: του ποιητή Έννιου, του οποίου υπήρχε ένα μαρμάρινο άγαλμα στον τάφο σύμφωνα με τον Κικέρωνα. Κανένας από τους πιο γνωστούς Σκιπίωνες (Aφρικανός, Aσιατικός και Ισπανικός) δεν τάφηκε εδώ, αλλά σύμφωνα με τον Λίβιο και τον Σενέκα τάφηκαν στην έπαυλή (villa) τους στο Liternum.
Οι επιγραφές στις σαρκοφάγους υποδηλώνουν επίσης, ότι το υπόγειο ήταν ολοκληρωμένο περί το 150 π.Χ. Εκείνη την εποχή προστέθηκε και ένα άλλο τετράγωνο δωμάτιο, χωρίς δίοδο προς το υπόγειο· σε αυτό ήταν θαμμένα άλλα μέλη της οικογένειας. Σε εκείνη την περίοδο χρονολογείται και η δημιουργία μίας επίσημης, σπηλαιώδους (rupestre) πρόσοψης. Η διακόσμηση αποδίδεται στην πρωτοβουλία του Σκιπίωνα Αιμιλιανού και αποτελεί θεμελιώδες δείγμα εξελληνισμού του ρωμαϊκού πολιτισμού κατά τη διάρκεια του 2ου αι. π.Χ. Την περίοδο εκείνη ο τάφος έγινε ένα είδος οικογενειακού μουσείου, που διαιώνιζε και δημοσιοποιούσε τα πεπραγμένα των ενοίκων του.
Η τελευταία γνωστή χρήση του ίδιου του τάφου ήταν στην περίοδο του Κλαύδιου και του Νέρωνα, όταν εδώ τάφηκε η κόρη και το εγγόνι του Γναίου Κονρήλιου Λέντουλου Γαιτουλικού. Οι επισκευές στον τάφο συνεχίστηκαν μέχρι τον 4ο αι. Μετά από τότε οι -κυρίως χριστιανοί- Ρωμαίοι (που δεν είχαν την ίδια πίστη στις παραδόσεις της παγανιστικής Ρώμης) προφανώς σταμάτησαν να τον συντηρούν και χάθηκαν τα ίχνη του.
Εκ νέου ανακαλύψεις και δημοσιεύσεις
αριστερά|μικρογραφία|Σχέδιο βασισμένο στην άποψη του σχεδίου του Πιρανέζι, που επικρίθηκε από τον Λαντσιάνι ως υπερβολικά εξιδανικευμένο. Μόνο η γενική κατεύθυνση του τάφου κατά μήκος της Αππίας Οδού προς τα νότια ήταν γνωστή από τις γραπτές πηγές. Το ερώτημα αν ήταν μέσα ή έξω από την πόλη προκαλεί κάποια σύγχυση, προφανώς χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι η πόλη είχε επεκταθεί, για να τον περιλάβει. Ο τάφος ανακαλύφθηκε ξανά το 1614 σε έναν αμπελώνα, διαρρηγμένος σε ένα σημείο του (δεν ισχύει ο όρος «ανεσκαμμένος» με τη σύγχρονη έννοια), όπου βρέθηκαν δύο σαρκοφάγοι και η επιγραφή (titulus) του Λ. Κορνήλιου, γιου του Βαρβάτου, υπάτου το 259 π.Χ., η οποία αποσπάστηκε και πωλήθηκε. Αυτή άλλαξε χέρια πολλές φορές, πριν τοποθετηθεί με τα άλλα αντικείμενα του τάφου. Εν τω μεταξύ δημοσιεύτηκε από τον Τζιάκομο Σιρμόντο το 1617 στο «Antiquae inscriptionis, qua L. Scipionis Barbati, filii expressum est elogium, explanatio». Αυτή η χρήση του ελεγείον (elogium, με την έννοια της επιγραφής) άρχισε να ισχύει για ολόκληρη τη συλλογή (elogia Scipionum).
Ο ιδιοκτήτης του ακινήτου το 1614 δεν αλλοίωσε, ούτε δημοσιοποίησε περαιτέρω τον τάφο. Πρέπει να τον σφράγισε ξανά, να έκρυψε την είσοδο και να κράτησε μυστική τη θέση του, για οποιονδήποτε λόγο, καθώς ο τάφος εξαφανίστηκε από τα γνωστά μέρη και χάθηκε ξανά, παρά τη δημοσίευση της επιγραφής. Το 1780 οι τότε ιδιοκτήτες του αμπελώνα, τα αδέλφια Σάσσι (Sassi), που προφανώς δεν είχαν ιδέα ότι ήταν εκεί, εισέβαλαν ξανά στον τάφο κατά τη διάρκεια της αναδιαμόρφωσης της κάβας τους. Τον έδειξαν στους κορυφαίους μελετητές της εποχής. Κάποιος, ίσως αυτοί, έκοψε τις πλάκες που κάλυπταν τα loculi (αρκοσόλια), με προφανή πρόθεση να αποκτήσει πρόσβαση στο περιεχόμενο, προσέχοντας να διατηρήσει τις επιγραφές. Αν η πράξη πρόκειται να αποδοθεί στους Σάσσι, και αν το κίνητρο του κυνηγιού θησαυρού πρέπει να τους καταλογιστεί, δεν βρήκαν θησαυρό. Ό,τι βρήκαν το παρέδωσαν στο Βατικανό στον πάπα Πίο ΣΤ΄, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού δαχτυλιδιού από το λείψανο του Βαρβάτου. Προφανώς τοποθετήθηκε κάποια τοιχοποιία στον τάφο με μία ασαφή πρόθεση.
Ο τάφος δημοσιεύτηκε στη Ρώμη το 1785 από τον Φραντσέσκο Πιρανέζι στο "Μνημείο των Σκιπιώνων" (Monumenti degli Scipioni). Ο Φ. Πιρανέζι ολοκλήρωνσε ένα προηγούμενο, ημιτελές έργο τού πατέρα του Τζοβάννι-Μπατίστα Πιρανέζι, ο οποίος είχε αποβιώσει. Η ακρίβεια των σχεδίων σε αυτό το έργο (στην πραγματικότητα είναι δύο έργα, πατέρα και γιου) αφήνει πολλά να είναι επιθυμητά. Για παράδειγμα, ο διάδρομος που περιέχει το φέρετρο του Βαρβάτου φαίνεται ολοκληρωμένος, αν και κατέληγε στην άκρη σε βράχο.
Ο τάφος στη συνέχεια παραμελήθηκε ξανά, αλλά δεν χάθηκε, μέχρι να αγοραστεί από την πόλη της Ρώμης. Μάλιστα, υπήρξαν αναφορές για μία οικογένεια τσιγγάνων, που ζούσε σε αυτό. Ο τάφος αναστηλώθηκε το 1926 από το Τμήμα Χ της Κοινότητας της Ρώμης. Την εποχή εκείνη αφαιρέθηκε η τοιχοποιία, που είχε τοποθετηθεί το 1616 και το 1780. Προς το παρόν περιέχει αντίγραφα των αντικειμένων του Βατικανού και είναι καλά φροντισμένος. Πείροι ή δοκοί από χάλυβα υποστηρίζουν τμήματα, που κινδυνεύουν να καταρρεύσουν.
Τέχνη και αρχιτεκτονική
Το μνημείο χωρίζεται σε δύο ευδιάκριτα μέρη: το κύριο συγκρότημα, σκαμμένο σε μία προεξοχή από τόφφο σε μεγάλη τετράγωνη κάτοψη, και μία πλινθόκτιστη στοά της μεταγενέστερης περιόδου, με ξεχωριστή είσοδο. Η άποψη που εξέφρασε ο Σίμων Μπελ Πλάτνερ (μεταξύ άλλων), ότι ο τάφος κτίστηκε επάνω σε λατομείο τόφφου είναι καθαρά μία εικασία, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία ούτε υπέρ ούτε κατά.
Η κεντρική αίθουσα χωρίζεται από τέσσερις μεγάλες παραστάδες -οι οποίες επισκευάστηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, για να διασφαλιστεί ότι το υπόγειο δεν θα καταρρεύσει- με 4 μακριές στοές κατά μήκος των πλευρών και δύο κεντρικές στοές που διασταυρώνονται η μία με την άλλη σε ορθή γωνία, δίνοντας την όψη ενός πλέγματος.
Η πρόσοψη έβλεπε βορειοανατολικά, αλλά σώζεται μόνο ένα μικρό τμήμα του δεξιού άκρου της, με ελάχιστα υπολείμματα τοιχογραφιών. Ήταν φτιαγμένη στο κάτω μέρος με μία υψηλή βάση, στην οποία ήταν τρία τόξα κατασκευασμένα με τόφφο από το Ανιένε: το ένα (το κεντρικό) οδηγούσε στην είσοδο του υπογείου, ένα (το δεξί) στο νέο δωμάτιο, ενώ το τρίτο (το αριστερό) δεν οδηγούσε πουθενά. Αυτή η βάση ήταν εξ ολοκλήρου καλυμμένη με τοιχογραφίες, από τις οποίες σώζονται μόνο μικρά κομμάτια, που δείχνουν τρία στρώματα: τα δύο παλαιότερα (από τα μέσα περίπου του 2ου αι. π.Χ.) παρουσιάζουν ιστορικές σκηνές (διακρίνονται ορισμένες μορφές στρατιωτών), ενώ το τελευταίο, το πιο πρόσφατο, έχει κόκκινη, λιτή διακόσμηση με στυλιζαρισμένα κυμάτια (1ος αι. μ.Χ.).
Πιο εντυπωσιακό ήταν το επάνω μέρος της πρόσοψης, με 3 κόγχες με ημικίονες εκατέρωθεν αυτών· στις κόγχες (σύμφωνα με τον Λίβιο) ήταν τοποθετημένα τα αγάλματα του Σκιπίωνα του Αφρικανού, του αδελφού του Σκιπίωνα Ασιατικού και του ποιητή Έννιου, συγγραφέα του ποιήματος Σκιπίωνας.
Αριστερά, μία μεγάλη κυκλική κοιλότητα έχει καταστρέψει μια γωνία του τάφου, πιθανότατα από την κατασκευή και χρήση ενός κυκλικού ασβεστοκάμινου κατά τη μεσαιωνική περίοδο.
Το λεγόμενο «κεφάλι του Έννιου»
Στον τάφο έχουν βρεθεί δύο γλυπτά κεφάλια. Το ένα, που ανακαλύφθηκε το 1780, βρίσκεται τώρα στα Μουσεία του Βατικανού. Αυτή η πρώτη κεφαλή (24 εκ. ύψος και φτιαγμένη από τόφφο από το Ανιένε) ονομάστηκε του Έννιου, ο οποίος είχε ολόκληρο άγαλμα στην πρόσοψη του υπογείου σύμφωνα με τον Λίβιο, αλλά αυτή η απόδοση είναι εσφαλμένη, αφού οι πηγές αναφέρουν ότι το άγαλμα του Έννιου ήταν από μάρμαρο και όχι από τόφφο. Το άλλο κεφάλι, από μάρμαρο, ανακαλύφθηκε το 1934 και εκλάπη αμέσως. Είναι γνωστό μόνο από μία φωτογραφία. Δεν είναι σαφές πού στον τάφο βρισκόταν τα κεφάλια· είναι πιθανώς προτομές άλλου ενοίκου του τάφου. Η ελαφρώς κεκλιμένη θέση του λαιμού έχει κάνει ορισμένους να πιστεύουν, ότι το πρώτο κεφάλι είναι μέρος ενός μεγαλύτερου αγάλματος, ίσως μία ξαπλωμένη μορφή συμποσίου από ένα σκέπασμα σαρκοφάγου, ένας τύπος κοινός στη νότια Ετρουρία από τις αρχές του 3ου αι. π.Χ.
Ο τρόπος πλασίματος του κεφαλιού είναι αδρός και ρεαλιστικός, με στρογγυλό πρόσωπο, διογκωμένα χείλη, φαρδιά μύτη και μεγάλα βλέφαρα. Τα μαλλιά υποδηλώνονται πολύ αόριστα και το κεφάλι φέρει δάφνινο στεφάνι με φύλλωμα από μικρά φύλλα. Οι μελετητές προτείνουν τη χρονολόγησή του στα τέλη του 2ου αι. π.Χ., όταν το ετρουσκικό στυλ του Λατίου υπέστη τις πρώτες του ελληνικές επιρροές.
Σαρκοφάγοι και επιγραφές
Οι 30 θέσεις ανάπαυσης αντιστοιχούν περίπου στον αριθμό των Σκιπιώνων, που έζησαν μεταξύ των αρχών του 3ου και των μέσων του 2ου αι. π.Χ., σύμφωνα με τον Κοαρέλλι. Οι εσοχές βρίσκονται εκεί που ήταν, αλλά οι πλάκες έχουν μεταφερθεί στο Βατικανό. Η μονολιθική σαρκοφάγος του Βαρβάτου βρισκόταν στο τέλος ενός διαδρόμου, σε ευθυγράμμιση με αυτό που κάποτε μπορεί να ήταν ένα παράθυρο, τώρα η κύρια είσοδος. Οι άλλες σαρκοφάγοι και των δύο τύπων προστέθηκαν αργότερα, καθώς άλλες εσοχές και δωμάτια έγιναν για το σκοπό αυτό.