cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελαιόλαδο
Παραγωγή και επεξεργασία
Οι ελιές συλλέγονται με τα χέρια ή με τίναγμα του δένδρου με ραβδισμό ή με μηχανήματα. Μετά τη συλλογή ο καρπός μεταφέρεται το συντομότερο στο ελαιοτριβείο (ή αλλιώς ελαιουργείο, κοινώς λιοτρίβι, "λουτριβιό" ή φάμπρικα) ώστε να αποφευχθεί η ζύμωση και η ανάπτυξη μούχλας που υποβαθμίζει την ποιότητα του ελαιολάδου. Στα ελαιουργεία η επεξεργασία αρχίζει με το ζύγισμα, τον διαχωρισμό και το πλύσιμο των ελιών. Οι ελιές, που έχουν τοποθετηθεί σε τελάρα ή σάκκους, μεταφέρονται με αναβατόρια σε μια μεγάλη λεκάνη η οποία βρίσκεται σε ένα ύψωμα του ελαιουργείου. Από εκεί πέφτουν με χοανοειδείς αγωγούς σε θραυστήρες ή μυλόλιθους. Ακολουθεί η μάλαξη του πολτού της ελιάς, με ανάδευση επί μισή ή μία ώρα σε συσκευές που λέγονται "μαλακτήρες". Εκεί μπορεί να γίνεται και θέρμανση της ελαιόμαζας για να βελτιωθεί η απόδοση σε λάδι. Για καλής ποιότητας ελαιόλαδο η μάλαξη γίνεται "εν ψυχρώ", δηλαδή σε θερμοκρασία δωματίου.
Μετά τη μάλαξη, στα παραδοσιακά πιεστήρια (που πλέον είναι ελάχιστα στην Ελλάδα), με τη βοήθεια ισχυρών υδραυλικών πιεστηρίων, εξάγονται τα υγρά της ελιάς, που είναι μείγμα ελαιολάδου με υδαρή συστατικά του καρπού. Στα σύγχρονα ελαιοτριβεία ο διαχωρισμός των υγρών από τα στερεά γίνεται με φυγοκέντρηση σε συσκευές που ονομάζονται "ντεκάντερ". Το στερεό υποπροϊόν που μένει ονομάζεται "πυρήνας". Τα υγρά που λαμβάνονται από το ντεκάντερ (βασικά μείγμα νερού και λαδιού) οδηγούνται σε έναν ή περισσότερους φυγοκεντρικούς διαχωριστήρες όπου το λάδι διαχωρίζεται από το υδαρές τμήμα λόγω διαφοράς στην πυκνότητα. Τα υδαρή συστατικά που αποβάλλονται ονομάζονται κοινώς "κατσίγαρος" και είναι σκούρου καφέ χρώματος και χαρακτηριστικής οσμής.
Στα ελαιουργεία υπάρχουν επίσης δεξαμενές όπου συγκεντρώνονται οι μούργες και τα νερά του πλυσίματος των ελαιών. Τα υγρά απόβλητα των ελαιοτριβείων (γνωστά και ως "κατσίγαρος") παλαιότερα απορρίπτονταν στο περιβάλλον, γι' αυτό και τα περισσότερα ελαιοτριβεία ήταν κοντά σε ρέματα ή ακόμα και κοντά στη θάλασσα. Στη σύγχρονη εποχή αυτά τα απόβλητα θεωρούνται μόλυνση για το περιβάλλον και λαμβάνονται διάφορα μέτρα για επεξεργασία τους ή αποθήκευση σε σηπτικές δεξαμενές. Σε ορισμένες περιπτώσεις από τα υγρά απόβλητα με φυγοκέντρηση παράγεται βιομηχανικό ελαιόλαδο που προορίζεται είτε για ραφινάρισμα είτε για βιομηχανική χρήση. Σε κάθε περίπτωση η διαχείριση των υγρών αποβλήτων των ελαιοτριβείων είναι δύσκολη διότι έχουν υψηλό οργανικό φορτίο και δυσοσμία.
Τα στερεά απόβλητα λέγονται κοινώς "πυρήνας" ή κοινώς "λιοκόκι". Αυτός αποτελείται από κυτταρινούχες ουσίες από το κουκούτσι, τη σάρκα και το φλοιό της ελιάς. Ο πυρήνας περιέχει ένα σημαντικό ποσό ελαιολάδου το οποίο λαμβάνεται με φυσικοχημικές μεθόδους στα πυρηνελαιουργεία. Εκεί βασικά γίνεται ξήρανση του υλικού και στη συνέχεια εκχύλιση του ελαιολάδου με οργανικό διαλύτη. Το ελαιόλαδο που παράγεται εκεί, το ακατέργαστο πυρηνέλαιο, είναι ακατάλληλο για βρώση λόγω υψηλής οξύτητας και δυσάρεστης οσμής και γεύσης. Για να γίνει βρώσιμο υφίσταται εξευγενισμό ή "ραφινάρισμα" σε ειδικά εργοστάσια που λέγονται "ραφιναρίες". Ο εξευγενισμός είναι μια έντονη χημική διαδικασία που καταστρέφει μεγάλο μέρος από τη γεύση, το άρωμα και ορισμένα χρήσιμα θρεπτικά συστατικά του ελαιολάδου. Το παραγόμενο ελαιόλαδο δεν λέγεται πλέον "παρθένο ελαιόλαδο" και διατίθεται στην κατανάλωση μόνο ως μείγμα με παρθένο. Είναι η κατώτερη από τις κατηγορίες βρώσιμου ελαιολάδου που διατίθενται στην αγορά.
Εξευγενισμός του ελαιολάδου
Η επεξεργασία αυτή πραγματοποιείται σε ελαιόλαδα κατώτερης ποιότητας, τα οποία έχουν δυσάρεστη οσμή και γεύση, επειδή περιέχουν υψηλή οξύτητα ή προσμίξεις από ξένες ύλες, ανεπιθύμητο χρώμα κλπ. Χάρη στον εξευγενισμό (ραφινάρισμα), τα ελαιόλαδα χάνουν την ανεπιθύμητη οξύτητα αλλά ταυτόχρονα υποβαθμίζονται και γευστικά και θρεπτικά. Εάν στο ελαιόλαδο, εκτός από τα ελεύθερα λιπαρά οξέα, υπάρχουν και ακαθαρσίες (ρητινώδεις ουσίες, πρωτεΐνες ή υπολείμματα φυτικών ιστών) για τον εξευγενισμό απαιτείται μετάγγιση, πλύσιμο, διύλιση και αφαίρεση με διαλύτες και διαδοχικές διηθήσεις της ελαιώδους φάσης με επανάκτηση του διαλύτη. Το θειούχο ελαιόλαδο, εκχύλισμα με τον θειούχο άνθρακα, είναι πράσινο και έχει δυσάρεστη οσμή. Γι' αυτό χρησιμοποιείται στην παρασκευή πράσινου σαπουνιού ή, αν δεν έχει πολύ μεγάλη οξύτητα, εξευγενίζεται και χρησιμοποιείται ως εδώδιμο.
Το εξευγενισμένο ελαιόλαδο έχει πολύ μικρή οξύτητα - σχεδόν μηδενική - αλλά και πολύ λίγο από το χαρακτηριστικό άρωμα του παρθένου ελαιολάδου. Για το λόγο αυτό δεν επιτρέπεται να πωλείται αμιγές αλλά μόνο με την προσθήκη τουλάχιστον 30% παρθένου ελαιολάδου. Η ετικέτα αυτών των μιγμάτων πρέπει να γράφει σαφώς ότι πρόκειται για μείγμα.
Φυσικά και χημικά χαρακτηριστικά
Το ακατέργαστο παρθένο ελαιόλαδο είναι ένα μείγμα διαφόρων συστατικών. Αυτά μπορούν να διακριθούν σε τρείς κατηγορίες: Γλυκερίδια, λιποδιαλυτές ουσίες και υδατοδιαλυτές ουσίες. Επίσης μπορούν να διακριθούν σε σαπωνοποιούμενα και μή σαπωνοποιούμενα συστατικά. Τα γλυκερίδια, τα οποία είναι και σαπωνοποιούμενα συστατικά, είναι κυρίως τριγλυκερίδια, δηλαδή εστέρες της γλυκερίνης με λιπαρά οξέα. Τα τελευταία είναι κυρίως τα: ελαϊκό, παλμιτελαϊκό, λινελαϊκό, στεατικό και παλμιτικό. Τα τρία πρώτα είναι ακόρεστα λιπαρά οξέα, και τα άλλα δύο κεκορεσμένα.
Ιστορικά στοιχεία
Στον ελληνικό χώρο έχουν βρεθεί πιεστήρια για παραγωγή λαδιού από τις ελιές και δοχεία (πιθάρια) αποθήκευσης λαδιού που χρονολογούνται από τη μυκηναϊκή εποχή.
Σύμφωνα με τις ανασκαφές που πραγματοποίησε στο πρωτοκυκλαδικό ΙΙ (2.700-2.300 π.Χ.) νεκροταφείο Σπεδού το 1903 ο Κλωνός Στέφανος, μεταξύ των άλλων ευρημάτων αναφέρεται σε ένα επάργυρο πήλινο αγγείο το οποίο έφερε ίχνη αλλοιωμένου ελαιολάδου. Η επισταμένη έρευνα στο χημείο του Εθνικού Πανεπιστημίου υπό τον καθηγητή Κ. Ζεγγέλη απέδειξε, πέραν αμφισβητήσεως, την ύπαρξη ελαιόλαδου. Ο Κλώνος Στέφανος (στα Πρακτικά της Αρχαιολογικής Εταιρείας ΠΑΕ 1906) σημειώνει ότι μαζί με το επάργυρο πήλινο αγγείο βρέθηκε τριπλός πήλινος λύχνος ελαίου. Το ελαιόλαδο αναφέρεται σε μια πινακίδα Γραμμικής Β από την Κνωσσό ως erawo (έλαιον) και σε άλλες με ειδικό ιδεόγραμμα.
Οι χρήσεις του λαδιού, εκτός από τη χρήση του στις τροφές ήταν:
Διεθνής παραγωγή και κατανάλωση
Οι μεσογειακές χώρες είναι από τους σημαντικότερους παραγωγούς ελαιολάδου στον κόσμο, με την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα να παράγουν τις μεγαλύτερες ποσότητες, ενώ η Ελλάδα έχει με διαφορά την μεγαλύτερη κατανάλωση ελαιόλαδου ανά κεφαλή διεθνώς.
Ποιότητες
Τα «παρθένα ελαιόλαδα» κατατάσσονται και ταξινομούνται αναλυτικά με τις ακόλουθες ονομασίες, ανάλογα με την περιεκτικότητά τους σε ελεύθερα λιπαρά οξέα (οξύτητα) και με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προβλέπονται για την κάθε κατηγορία:
Ελαιόλαδο και υγεία
Το ελαιόλαδο περιέχει υψηλά επίπεδα μονοακόρεστων λιπαρών οξέων (MUFA) καθώς και πληθώρα βιοδραστικών συστατικών. Από αυτά, τα φαινολικά συστατικά είναι τα εκτενέστερα μελετημένα. Σχετικά με τα οφέλη των MUFA στην ανθρώπινη υγεία, ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Ποτών αδειοδότησε ποιοτικούς ισχυρισμούς υγείας (health claims), για πρώτη φορά το 2004, σχετικά με την προστασία που προσφέρουν τα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα του ελαιολάδου κατά του κινδύνου καρδιοαγγειακών παθήσεων. Συνολικά, τα οφέλη των λιπαρών οξέων του ελαιόλαδου συνοψίστηκαν στο πρώτο Διεθνές Συνέδριο για το Ελαιόλαδο και την υγεία, το 2005.
Η ευρωπαϊκή μελέτη EUROLIVE (The effect of olive oil consumption on oxidative damage in European populations) παρουσίασε, το 2006, τεκμηριωμένες αποδείξεις για τον προστατευτικό ρόλο των φαινολικών συστατικών του ελαιόλαδου Τα πειράματα της μελέτης αυτής πραγματοποιήθηκαν σε 200 υγιείς εθελοντές από όλη την Ευρώπη και κατέδειξαν προστασία ενάντια στο οξειδωτικό στρες, κατόπιν καθημερινής κατανάλωσης 25 ml ελαιόλαδου πλούσιου σε φαινολικά συστατικά (παρθένο ελαιόλαδο). Συγκεκριμένα, παρατηρήθηκε αύξηση στα επίπεδα HDL (καλής χοληστερόλης), και μειωμένοι δείκτες λιπιδικού οξειδωτικού στρες μετά από τρίμηνη κατανάλωσης παρθένου ελαιόλαδου. Επιπλέον, η ίδια μελέτη, έδειξε μείωση σε δείκτες οξείδωσης του DNA, της τάξεως του 13% - ποσοστό συγκρίσιμο με τα ποσά που παρατηρούνται μετά τη διακοπή¨ του καπνίσματος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυτικά έλαια Κατηγορία:Μαγειρικά έλαια Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα  Υπαρχουν και μειονεκτηματα ψαξστετα
Πλαγιόνοτος ο ανθικός
Ο Πλαγιόνοτος ο ανθικός (Plagionotus floralis) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Cerambycinae. Από τα οκτώ ευρωπαϊκά είδη του γένους Πλαγιόνοτος, εκτός από τον Πλαγιόνοτος ο ανθικός στην Ελλάδα συναντάμε και τον Plagionotus arcuatus τον Plagionotus detritus , τον Plagionotus scalaris και μήπως τον Plagionotus bobelayei. Η ταξινόμηση του γένους Plagionotus είναι ακόμα υπό συζήτηση, συναντούμε και τα συνώνυμα Echinocerus floralis και Paraplagionotus floralis
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το έντομο αποκτά μήκος από πέντε μέχρι οκτώ χιλιοστά. Το σώμα είναι επίμηκες και κυλινδρικό. Είναι μαύρο με κίτρινες λωρίδες, οι κεραίες και τα πόδια έχουν χρώμα καστανό.
Το κεφάλι είναι πιο πλατύ παρά μακρύ. Τα στοματικά μόρια δείχνουν προς τα κάτω. Οι κεραίες είναι νηματοειδείς. Αποτελούνται από ένδεκα μέρη, από τα οποία τα μεσαία έχουν πλευρικές επεκτάσεις σχηματίζοντας «πριόνι». Οι κεραίες φτάνουν περίπου μέχρι το μισό των ελύτρων. Εκφύονται μεταξύ των οφθαλμών και κοντά σε αυτούς. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς και περιλαμβάνουν τη βάση των κεραιών από πίσω. Στην κορυφή του κεφαλιού οι άκρες των οφθαλμών είναι πιο μακριά η μία από την άλλη παρά οι βάσεις των κεραιών (Εικ. 1).
Το πρόνωτο είναι περίπου σφαιρικό και περίπου το ίδιο φαρδύ με τα έλυτρα. Στην μπροστινή άκρη και μπροστά την οπίσθια άκρη έχει από μια κίτρινη λωρίδα.
Τα πόδια έχουν ψευδοτετραμερείς ταρσούς. Το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, που διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο. Οι μηροί του μεσαίου και οπίσθιου ποδιού δεν έχουν μεγάλες τρίχες προς τα κάτω (Εικ. 4).
Βιολογία
Ο Πλαγιόνοτος ο ανθικός είναι θερμόφιλο είδος. Η προνύμφη αναπτύσσεται σε ποώδη φυτά (Medicago, Achillea Euphorbia...), στο βλαστό ή στις ρίζες. Το είδος μπορεί να γίνει και επιζήμιο. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί έναν χρόνο, στις βόρειο ανατολικές περιοχές γεωγραφικής εξαπλώσεως μέχρι και δύο χρόνια. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την αρχή του καλοκαιριού, ιδιαίτερα στα λουλούδια. Αυτό το γεγονός εξηγεί και το όνομα του είδους. Το λατινικό «floralis» σημαίνει στα ελληνικά «ανθικός» ή «άνθινος» "του λουλουδιού"
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής του Πλαγιόνοτος ο ανθικός εξαπλώνεται από τη Νότια Ευρώπη και τη νότια μεσαία Ευρώπη μέχρι τη Μέση Ανατολή και πέριξ της Μαύρης Θάλασσας. Στο δυτικό μέρος το είδος είναι σπάνιο μέχρι πολύ σπάνιο. Στα ανατολικά μπορεί να απαντάται και πολύ συχνά. Στα ανατολικά το έντομο επεκτείνεται και προς τα βόρεια και πέρα από τα Ουράλια όρη.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Καραμπαγκλάρ (Γκοϊτσάι)
Το Καραμπαγκλάρ (επίσης, Καράμπαγκλαρ και Καραμπαλλάρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γκοϊτσάι του Αζερμπαϊτζάν. Αποτελεί μέρος του δήμου Σεχαντέτ και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Κρυσταλλικό πλέγμα
Με τον όρο κρυσταλλικό πλέγμα ονομάζεται η γεωμετρική εκείνη δόμηση μιας χημικής ουσίας εκ της οποίας και ορίζεται αυτή ως κρύσταλλος.
Το κρυσταλλικό πλέγμα ανάλογα με τη γεωμετρική διάταξη που σχηματίζουν τα άτομα ή άλλου είδους σωματίδια στο εσωτερικό της ουσίας διακρίνεται σε επτά κρυσταλλικά συστήματα. Σημειώνεται πως όλοι οι κρύσταλλοι μιας ουσίας ανήκουν στο ίδιο πάντα κρυσταλλικό σύστημα εμφανίζοντας έτσι το ίδιο βασικό σχήμα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κρύσταλλοι
Τουρκμέν (Γκοϊτσάι)
Το Τουρκμέν(επίσης, Τουρκμάν και Τγιουρκμάν) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γκοϊτσάι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κιουρντεμίς και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκοϊτσάι
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – 400 μέτρα ελεύθερο γυναικών
Το αγώνισμα των 400 μέτρων με ελεύθερο γυναικών στα πλαίσια της κολύμβησης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου από τις 25 έως τις 26 Ιουλίου 2021.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι σε Ώρα Ιαπωνίας (UTC+9)
Παραπομπές
400ελ Γ
Ταράνα Μπερκ
Ιδρύτρια του κινήματος Me Too
Το 2006, η Μπερκ άρχισε να χρησιμοποιεί το Me Too για να βοηθήσει άλλες γυναίκες, ιδίως έφηβες, με παρόμοιες, δραματικές εμπειρίες βιασμού, σωματικής και λεκτικής βίας, σεξουαλικής παρενόχλησης και κατάχρησης εξουσίας σε επαγγελματικό χώρο, να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Μετά από μια και πλέον δεκαετία, το 2017, έγινε το σήμα #MeToo μια σημαντικότατη δημοφιλής τάση σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα του κόσμου, με την σημαντική βοήθεια της Αλίσα Μιλάνο, όταν πολλές γυναίκες στο κοινωνικό δίκτυο Twitter οργανώθηκαν με αφορμή τις αποκαλύψεις για τη δράση του παραγωγού Χάρβι Γουάινστιν, ο οποίος τελικά καταδικάστηκε για βιασμό και σήμερα εκτίει ποινή φυλάκισης 23 ετών στις ΗΠΑ. Ο Γουάινστιν κατηγορήθηκε για εκατοντάδες σεξουαλικές παρενοχλήσεις και άσκηση βίας που είχε διαπράξει. Αυτό δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγύης και ταυτόχρονα διαμαρτυρίας. Σήμερα το κίνημα Me Too είναι ευρέως γνωστό, όπως και στην Ελλάδα.
Το περιοδικό Time την κατέταξε, μαζί και με άλλες ακτιβίστριες σαν «Πρόσωπο της Χρονιάς» το 2017. Σήμερα, η Μπερκ δραστηριοποιείται και μιλά ανοιχτά σε εκδηλώσεις για αυτά που έχει υποστεί και είναι δραστήρια ακτιβίστρια υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, καταδικάζοντας τη σεξουαλική βία οποιαδήποτε μορφής.
Βιογραφικά στοιχεία και σπουδές
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, προερχόμενη από μια οικογένεια χαμηλού εισοδήματος, από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα. Υπέμεινε σεξουαλικό βιασμό σε πολύ νεαρή ηλικία και κατ' επανάληψη υπέστη σεξουαλική κακοποίηση και βία στον εργασιακό χώρο αλλά και στην κοινωνική ζωή, και υπέφερε τόσο ως παιδί όσο και ως έφηβη.
Καριέρα και ακτιβισμός
Ξεκίνησε τον ακτιβισμό το 1989. Από τη Νέα Υόρκη μετακόμισε στην πόλη Σέλμα στην Πολιτεία Αλαμπάμα όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο. Γνωρίστηκε με πολλά θύματα, κυρίως γυναίκες που είχαν υποστεί σεξουαλική βία και το 2003 ίδρυσε ένα μη κερδοσκοπικό φορέα, τον "Just Be", που σκοπό είχε την προστασία των νεαρών κοριτσιών, ιδίως Αφροαμερικανικής καταγωγής, ηλικίας 12 ως 18 ετών, από τέτοιες δραματικές καταστάσεις.
Στη συνέχεια ίδρυσε το κίνημα Me Too. Η έκφραση αυτή, που σημαίνει κατά λέξη, «και εγώ», το έδωσε στο κίνημα από τα ίδια της τα λόγια. Αυτά ήταν τα μόνα που μπόρεσε να ψελλίσει σε ένα νεαρό κορίτσι, 12χρονο, που είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτιβισμός
Ανδρέας Παπαγεωργίου
Ο Ανδρέας Παπαγεωργίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός, δικηγόρος και νομικός σύμβουλος. Διετέλεσε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο 1956-1959 σπούδασε νομικά στο Γκρέις Ιν. Επέστρεψε στην Κύπρο και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Λευκωσία και στη Λεύκα. Το 1963 εργοδοτήθηκε στην Τράπεζα Κύπρου ως εσωτερικός νομικός σύμβουλος. Οργάνωσε τις εσωτερικές νομικές υπηρεσίες της τράπεζας και προήχθη σε ανώτερο διευθυντή.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε γενικός διευθυντής του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης.
Είναι νυμφευμένος με τη Μάρω Παπαγεωργίου και έχει δύο κόρες και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Στις 9 Μαρτίου 1978 διορίστηκε Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1980.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου και Βιομηχανίας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κύπριοι νομικοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978
Τάκης Γκοσιόπουλος
Ο '''Τάκης Π. Γκοσιόπουλος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο Στέφανος Χρυσός''', γεννήθηκε στο Λέχοβο Φλώρινας το 1909, πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 18 Μαρτίου 2001) ήταν Έλληνας ποιητής, συγγραφέας, αρθρογράφος και κριτικός λογοτεχνίας και τέχνης. Ήταν από τους σημαντικότερους ποιητές της μεταπολεμικής Θεσσαλονίκης. Έχει επιδείξει σημαντικό έργο στην ανάδειξη των λογοτεχνών στην Βόρεια Ελλάδα και της νεότερης μακεδονικής λογοτεχνικής κληρονομιάς. Παρόλο που η καταγωγή του ήταν από τη Δυτική Μακεδονία, θεωρούνταν στον καλλιτεχνικό χώρο της Βόρειας Ελλάδας, ως λογοτέχνης της Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1909 στο Λέχοβο του νομού Φλώρινας. Πατέρας του ήταν Πέτρος Γκοσιόπουλος, υποδηματοποιός στο επάγγελμα, μέλος της τοπικής εθνικής επιτροπής κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, πρόεδρος της κοινότητας του Λεχόβου επί συναπτά έτη, ερευνητής της ιστορίας της κωμόπολης και της περιοχής του Βιτσίου. Το 1973, ένα χρόνο μετά το θάνατό του πατέρα του, ο Τάκης Γκοσιόπουλος εξέδωσε σημαντικό μέρος της συλλογής του.
Τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στο Λέχοβο. Το 1931, ο αρθρογράφος Π. Ξ. Ζαφιρόπουλος της εφημερίδας Μακεδονία, αναφέρεται στο ταλέντο του νεόκοπου ποιητή Τάκη Γκοσιόπουλου όταν επισκεπτόμενος την τότε κωμόπολη Λέχοβο, διαβάζει την πρώτη του ποιητική συλλογή. Έπειτα, τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Θεσσαλονίκη, όπου συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά. Δεν κατάφερε να σπουδάσει, γιατί το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είχε δημιουργηθεί αρκετά χρόνια μετά την ενηλικίωσή του. Παρακολούθησε όμως μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή. Εργάστηκε στην Εταιρεία Σιδηροδρόμων από την οποία παραιτήθηκε μετά από μια απεργιακή κοινοποίηση όπου πρωτοστάτησε. Στη συνέχεια εργάστηκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Το φιλολογικό του ψευδώνυμο ήταν Στέφανος Χρυσός. Μετά την πρώτη του εκδοτική προσπάθεια, το 1930, εξέδωσε πολλές ποιητικές συλλογές και υπήρξε ένας από τους σημαίνοντες κριτικούς λογοτεχνικών έργων και έργων τέχνης στη Βόρεια Ελλάδα. Στην αρχή εντάσσεται στην παραδοσιακή λογοτεχνική ομάδα που δημιουργείται στη πόλη μέσω του φιλολογικού περιοδικού "Μορφές", την οποία ίδρυσαν ο Βασίλης Δεδούσης και ο Χρήστος Ντάλιας, για να την εγκαταλείψει αργότερα, επηρεασμένος από τους νεωτεριστές, που υπακούν στο νέο ρεύμα της εποχής εκείνης που χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ευαισθησία στη γραφή και απλότητα στο ποιητικό μέτρο.
Στις 28 Μαρτίου 1977, έλαβε το Χρυσό Βραβείο στο τομέα της πνευματικής και πολιτιστικής προσφοράς κατά την διάρκεια εκδήλωσης των δυο Ροταριανών ομίλων της Θεσσαλονίκης. Στις 12 Φεβρουαρίου 1979, έλαβε το Χρυσό Βραβείο Γραμμάτων σε μουσικοφιλολογική εκδήλωση που διοργάνωση η Μουσική Εταιρεία Ελλάδος με την υποστήριξη της Παμβορειοελλαδικής Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων, για την προσφορά του στα γράμματα, μαζί με την ποιήτρια και υψίφωνο Ιφιγένεια Διδασκάλου. Στις 2 Νοεμβρίου 1980, τιμήθηκε από τον Πανελλήνιο Σύλλογο Γραμμάτων και Τεχνών σε ειδική εκδήλωση στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.
Υπήρξε μέλος σε πολλούς πολιτιστικούς συλλόγους της πόλης και της Βόρειας Ελλάδας, όπως της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας, της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, του Συλλόγου Δυτικομακεδόνων "Η Ένωσις", του Ενωτικού Συλλόγου Λεχοβιτών "Προφήτης Ηλίας",, του Φυσιολατρικού Ομίλου Βορείου Ελλάδος, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Μουσικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος.
Εργογραφία
Ορισμένα από τα έργα του είναι οι ακόλουθες ποιητικές συλλογές και οι μελέτες:
Απανθίσματα ποιημάτων
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης
Μάγκνους Α΄ του Βολφενμπύτελ
O Μάγκνους Α΄ ο ευσεβής (1304 - 1369) από των Οίκο των Γουέλφων, ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1344-1369), μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Εμπλεκόταν σε συγκρούσεις που συνήθως δεν απέβαιναν θετικά γι' αυτόν.
Βιογραφία
Ήταν ο 4ος από τους πέντε γιους του Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και του Γκέτινγκεν και της ρίξα του Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν επίσκοποι. Ήταν 14ετής όταν απεβίωσε ο πατέρας του και μαζί με το νεότερο αδελφό του Ερνέστο Α΄ επιτροπευόταν από τον μεγαλύτερο αδελφό του Όθωνα που διοικούσε μόνος του. Όταν ο Μάγκνους Α΄ νυμφεύτηκε τη Σοφία του Άνχαλτ, ο θείος της Λουδοβίκος Δ΄ βασιλιάς της Γερμανίας το 1333 τον έκανε μαρκήσιο (landgrave) του Λάντσμπεργκ και μαρκήσιο (παλατινό κόμη) της Σαξονίας. Το νέο ζεύγος έκανε μόνιμη κατοικία του το Ζανγκερχάουζεν. Το 1344 απεβίωσε ο Όθων και το επόμενο έτος οι δύο αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις του: ο Μάγκνους Α΄ έλαβε το Βολφενμπύτελ και ο Ερνέστος Α΄ το Γκέτινγκεν.
Το 1346 ενεπλάκη σε ζημιογόνο πόλεμο για τα σύνορα του Βολφενμπύτελ με τον αρχιεπίσκοπο του Μαγδεβούργου: για να ανταμείψει τη βοήθεια που είχε πώλησε τη μαρκιωνία του Λάντσμπεργκ· απώλεσε το Σένινγκεν και αναγκάστηκε να παραχωρήσει το Χέτενσλέμπεν. Καταστράφηκε οικονομικά και δεν μπορούσε να συγκρατήσει τις πόλεις από το να αποκτούν όλο και περισσότερα προνόμια, ιδιαίτερα το Μπράουνσβαϊγκ.
Όταν ο Κάρολος Δ΄ βασιλιάς της Γερμανίας έδωσε το Λάντσμπεργκ και τη μαρκιωνία (παλατινή κομητεία) της Σαξονίας στον Βερνάρδο πρίγκιπα του Άνχαλτ, ξέσπασε σύγκρουση, που όμως τελείωσε ειρηνικά με το γάμο των παιδιών τους: ο Μάγκνους Β΄ των Γουέλφων νυμφεύτηκε την Αικατερίνη του Άνχαλτ.
Ο 2ος εξάδελφός του Γουλιέλμος Β΄ του Λύνεμπουργκ δεν είχε άρρενες απογόνους. Είχε δύο κόρες και στην πρώτη, που είχε παντρευτεί τον Όθωνα δούκα του Σαξ-Βίτενμπεργκ, της υποσχέθηκε το Λύνεμπουργκ. Ο Μάγκνους Α΄ πάντρεψε το γιο του Λουδοβίκο με τη δεύτερη κόρη εκείνου Ματίλντα και συμφώνησαν να λάβει εκείνη το Λύνεμπουργκ. Έτσι όταν το 1369 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄, ξέσπασε πόλεμος για τη διαδοχή του Λύνεμπουργκ, που κράτησε 19 έτη.
Το 1367 ο Μάγκνους Α΄ ενώθηκε με άλλους εναντίον του Γκέρχαρτ του Μπέργκ επισκόπου του Χίλντεσχάιμ, αλλά ηττήθηκαν. Ο Μάγκνους Α΄ αιχμαλωτίστηκε, εξαγόρασε όμως την ελευθερία του. Απεβίωσε δύο έτη αργότερα και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μάγκνους Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο, 2019-2024
Η παρούσα λίστα περιλαμβάνει τα 6 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο''' για την περίοδο 2019-2024.
Σημερινός Κατάλογος
Τον Φεβρουάριο του 2020 πειθαρχικό συμβούλιο της ΕΔΕΚ διέγραψε τον Δημήτρη Παπαδάκη από το μητρώο των μελών του κόμματος. Ακολούθως ο πρόεδρος της ΕΔΕΚ δήλωσε ότι ο Δημήτρης Παπαδάκης δεν εκπροσωπεί πλέον την ΕΔΕΚ στο ευρωκοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κυπρος
Πύλη της Σαλάριας οδού
Η Πύλη της Σαλάριας οδού, (λατιν.:Porta Salaria) ήταν πύλη των Αυρηλιανών τειχών της Αρχαίας Ρώμης, στην Ιταλία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 271 μ.Χ. και 275 μ.Χ.· ανακαινίστηκε δύο φορές και κατεδαφίστηκε δύο φορές με τελευταία το 1921.
Ιστορία
Η Πύλη Σαλάρια ήταν μέρος των Αυρηλιανών Τειχών, που κτίστηκαν επί αυτοκρατορίας Αυρηλιανού τον 3ο αι. μ.Χ., και συμπεριέλαβε προϋπάρχοντα μνημεία για την επίσπευση των εργασιών. Κάτω από αυτή περνούσε η Νέα Σαλάρια οδός (Via Salaaria Nova), η οποία ενώθηκε με τη Παλαιά Σαλάρια οδό (Via Salaria Vetus) έξω από την πόλη. Η πύλη είχε ένα μόνο άνοιγμα και πλαισιωνόταν από δύο ημικυκλικούς πύργους. Οι Κήποι του Σαλούστιου (Horti Sallustiani) ευρίσκοντο στην πόλη, ακριβώς μέσα στην πύλη.
Κατά την ανακαίνιση από τον Αυτοκράτορα Ονώριο στις αρχές του 5ου αι. η αψίδα ενισχύθηκε με μικτό κτίσιμο (opus mixtum, με πλίνθους και πέτρες) και επάνω της ανοίχτηκαν τρία μεγάλα παράθυρα.
μικρογραφία|250x250εσ|αριστερά|Η Πύλη Σαλάρια λίγο πριν την κατεδάφισή της το 1871. Ο Βησιγότθος βασιλιάς Αλάριχος Α΄ μπήκε στη Ρώμη από αυτή την πύλη, για να ξεκινήσει την περίφημη λεηλασία της Ρώμης. Το 537 η περιοχή μεταξύ Πόρτα Σαλάρια και Κάστρο Πρετόριο ήταν η τοποθεσία της πολιορκίας του Γότθου βασιλιά Ουίτιγι από τα στρατεύματα του Βελισάριου.
Κατά τον Μεσαίωνα, σε αντίθεση με άλλες πύλες της πόλης, η Πόρτα Σαλάρια δεν έλαβε χριστιανικό όνομα.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1870 το τμήμα των Αυρηλιανών Τειχών μεταξύ της Πόρτα Σαλάρια και της Πόρτα Πία έγινε μάρτυρας του τέλους των Παπικών Κρατών (βλ. Κατάληψη της Ρώμης). Τότε η πύλη υπέστη ζημιές από τα πυρά του πυροβολικού των ιταλικών στρατευμάτων και τον επόμενο χρόνο κατεδαφίστηκε. Το 1873 ξανακτίστηκε υπό το σχέδιο του αρχιτέκτονα Βιρτζίνιο Βεσπινιάνι.
Ωστόσο το 1921 αποφασίστηκε ξανά η κατεδάφιση της πύλης, για να ανοίξει η περιοχή στην οδική κυκλοφορία. Η περιοχή καταλαμβάνεται πλέον από την Πιάτσα Φιούμε (Piazza Fiume).
Υπολείμματα
Η κατεδάφιση του 1921 αποκάλυψε πολλά ταφικά μνημεία, που πλαισίωσαν την παλαιά Βία Σαλάρια και που είχαν επαναχρησιμοποιηθεί για την ανέγερση των πύργων. Ένα αντίγραφο του τάφου του Κόιντου Σουλπίκιου Μάξιμου (Quintus Sulpicius Maximus), ενός 11χρονου αγοριού, είναι πλέον ορατό στην Πιάτσα Φιούμε (το πρωτότυπο είναι στα Μουσεία Καπιτωλίου).
Στα δεξιά των τειχών κοντά στην πλατεία υπάρχουν λείψανα τάφων του 1ου αι. π.Χ.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη
Κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους
Ο Κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους είναι ένας κατάλογος 67 αρχαίων αιγυπτιακών πυραμίδων που συνέταξε το 1842–1843 ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους, αιγυπτιολόγος και αρχηγός της Πρωσικής αποστολής στην Αίγυπτο από το 1842 ως το 1846.
Ο Κατάλογος Λέψιους είναι η πρώτη συστηματική προσπάθεια καταγραφής όλων των αιγυπτιακών πυραμίδων, και ως τέτοια, είναι μια πρωτοπόρα προσπάθεια της πρώιμης σύγχρονης αιγυπτιολογίας. Ο κατάλογος δημοσιεύτηκε μαζί με τα αποτελέσματα της αποστολής στο έργο του Λέψιους Denkmäler aus Aegypten und Aethiopien (1849–1859).
Ιστορία
Μετά την επιτυχία της Γαλλό-Τοσκανικής αποστολής στην Αίγυπτο υπό την ηγεσία του Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν, η Πρώσοι επιστήμονες Αλεξάντερ φον Χούμπολτ και Ρόμπερτ Μπούνζεν και ο Υπουργός Εκπαίδευσης Johann Eichhorn πρότειναν στο βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ να σταλεί αποστολή στην Αίγυπτο. Ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους ο οποίος είχε μάθει τη μέθοδο του Σαμπολιόν για την αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών, και είχε συναντηθεί με τον Ιπόλιτο Ροσελίνι της Γαλλό-τοσκανικής αποστολής, επιλέχθηκε να ηγηθεί της αποστολής. Ο κύριος σκοπός της αποστολής ήταν η καταγραφή των αρχαιοτήτων του αιγυπτιακού πολιτισμού, όπως και η συλλογή αντικειμένων για το Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου.
Η Πρωσική αποστολή συγκεντρώθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1842 και σύντομα αναχώρησε για τη Γκίζα, στην οποία κατέφτασε το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Προχωρώντας από τα βόρεια προς τα νότια, οι άντρες του Λέψιους εξερεύνησαν τις περιοχές των πυραμίδων του Αμπουσίρ, Σακάρα, Νταχσούρ, και το 1843 της Χαουάρα. Ο Λέψιους και η ομάδα του παρέμειναν συνολικά έξι μήνες σε αυτές τις τοποθεσίες, και η Πρωσική αποστολή ήταν η πρώτη που μελέτησε και κατέγραψε το υλικό από το Παλαιό Βασίλειο σε βάθο. Συνολικά, ο Λέψιους και οι άντρες του ανακάλυψαν 67 πυραμίδες και 130 τάφους. Στις πυραμίδες, που χρονολογούνταν από τη Τρίτη (περ. 2686–2613 π.Χ.) μέχρι τη Δέκατη τρίτη Δυναστεία (περ. 1800–1650 π.Χ.), δόθηκαν ρωμαϊκοί αριθμοί από τα βόρεια προς τα νότια, αρχίζοντας από το Αμπού Ροάς. Αν μερικά από τα κτίσματα που περιέλαβε ο Λέψιους είναι σήμερα γνωστό ότι πρόκειται για μασταμπάδες και άλλα μνημειακά κτήρια και όχι πυραμίδες (στον κατάλογο παρακάτω με γκρι), ο κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους ακόμα θεωρείται ένα πρωτοποριακό κατόρθωμα της σύγχρονης αιγυπτιολογίας. Για κάποιες από τις πυραμίδες η αρίθμηση του Λέψιους παραμένει ακόμα μέχρι σήμερα η παγιωμένη περιγραφή τους.
Τα αποτελέσματα της Πρωσικής αποστολής στην Αίγυπτο, που περιελάμβανε τον κατάλογο, δημοσιεύτηκαν στο έργο Denkmäler aus Aegypten und Aethiopien.
Χάρτες του Λέψιους
Ο Λέψιους σχεδίασε χάρτες από τις τοποθεσίες που επισκέφτηκε η αποστολή του. Ομαδοποιούν τις πυραμίδες του καταλόγου και παρουσιάζονται από τα βόρεια προς τα νότια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ζωικό δέρμα
thumb|right|250px|Επεξεργασία και τρόποι χρήσης του δέρματος Ψάχνοντας ο πρωτόγονος άνθρωπος για ένα υλικό να σκεπάσει τον εαυτό του, την καλύβα και τα τρόφιμά του, στράφηκε ή σε μεγάλα φύλλα δέντρων ή στα δέρματα (τομάρια) των ζώων που σκότωνε. Τα τελευταία συνήθως τα προτιμούσε για την ένδυση του, επειδή ήταν μεγαλύτερα, καλύτερης αντοχής και πιο ζεστά.
Επεξεργασία δέρματος
Τα τομάρια αυτά, όμως είχαν τρία βασικά μειονεκτήματα:
Τα τομάρια των ζώων μετατρέπονται σε δέρμα με την επεξεργασία που ονομάζεται δέψη. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι δέψης, αλλά όλες επιφέρουν τις εξής αλλαγές:
Μέθοδοι δέψης
Οι κύριες μέθοδοι δέψης χρησιμοποιούσαν καπνό, δεψικές ύλες από τους κορμούς ή τα φύλλα των δένδρων (φυτική δέψη), έλαια ζώων και ψάρια και μερικά άλατα. Το κυριότερο από τα τελευταία ήταν η στύψη (με μορφή θειικού αργιλίου). Η επεξεργασία φυτικής δέψης απαιτεί σχετικά μεγαλύτερο χρόνο, με αποτέλεσμα τα δερμάτινα προϊόντα που έχουν υποστεί τέτοιου είδους επεξεργασία να κοστολογούνται ακριβότερα. Μόνο το 10% των δερμάτινων προϊόντων παγκοσμίως επεξεργάζονται με φυτική δέψη. Αυτό έχει πλέον αντικατασταθεί κατά μεγάλος μέρος από άλατα χρωμίου, τα οποία δίνουν μία πράσινη-μπλε απόχρωση στα δέρματα και αποτελούν την συνηθέστερη μέθοδο επεξεργασίας. Άλλα υλικά που χρησιμοποιούνται σήμερα είναι η φορμαλδεΰδη και μια ποικιλία συνθετικών χημικών ειδικά παρασκευασμένα για δέψη, που ονομάζονται «συνθετικές ταννίνες».
Χρήσεις του δέρματος
Οι χρήσεις αυτές απαιτούν πολλές διαφορετικές ιδιότητες στο δέρμα. Οι ιδιότητες αυτές επιτυγχάνονται με την κατάλληλη εκλογή της πρώτης ύλης, δηλαδή του ακατέργαστου δέρματος και με διάφορες παραλλαγές στις διαδικασίες της επεξεργασίας.
Η ιδιότητα του δέρματος να μπορεί να «αναπνέει» μέσα από τις ίνες του είναι αυτή που το έχει κάνει να είναι μέχρι σήμερα ένα φυσικό προϊόν αναντικατάστατο από διάφορα άλλα τεχνητά. Έχει επίσης την ιδιότητα να μπορεί να συγκρατεί την αφίδρωση στις ίνες του ακόμα και εάν έχει επικαλυφτεί με διάφορες ουρεθάνες, ακρυλικά, φιλμ κλπ..
Πηγές
Κατηγορία:Υφάσματα Κατηγορία:Ζωικά προϊόντα
Αναστάσιος Αρβανιτάκης
Ο Αναστάσιος Αρβανιτάκης, γνωστός στον λογοτεχνικό χώρο ως Τάσος Φάλκος, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1937 και υπηρέτησε ως καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας μέχρι το 2004. Εξέδωσε πλειάδα πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, αλλά από πολύ νωρίς ασχολήθηκε και με την λογοτεχνία. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1993 για το έργο του Αγών- Ο αθλητισμός σαν βασική εκδήλωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που επανεκδόθηκε το 1995 και το 2003 αναπλασμένο και σημαντικά εκτεταμένο με το τίτλο ο ελληνικός αθλητισμός.
Βιογραφία
Κατοχή και εμφύλιος σημαδεύουν τα παιδικά του χρόνια. Ως μαθητής στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είχε την τύχη να έχει εξαιρετικούς δασκάλους. Στα γράμματα εμφανίζεται την δεκαετία του '60 με δύο αφηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά και με εκτενή αποσπάσματα σε εφημερίδα του μυθιστορήματος οι Δίκαιοι, θέμα την εμποδισμένη δράση των ανθρώπων που προσπαθούν να έχουν οδηγό μονάχα τη συνείδησή τους. Το έργο σε εντελώς πρωτόλεια μορφή είχε αποσπάσει τον πρώτο έπαινο αδημοσίευτου μυθιστορήματος το 1966. Στις Βρυξέλλες, όπου βρίσκεται με υποτροφία της βελγικής κυβέρνησης, αρχίζει τη σύνθεση του Διγενή Ακρίτα, όπου επιχειρεί να περιγράψει τη διφυή ανθρώπινη υπόσταση, το γήινο και το θεϊκό στοιχείο, αλλά και την ακραία οριακή κατάστασή του καθώς και την κεντρική ιδιότητα του φύλακα. Διορίζεται στη φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 1970 βρίσκεται στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, όπου προετοιμάζει τη διδακτορική του διατριβή, ενώ παράλληλα γράφει τη Σοφίτα, θεατρικό κατά της δικτατορίας και κάθε μορφής καταπίεσης. Με αφορμή τον θάνατο του Μικρασιάτη πατέρα του, γράφει τα μικρασιατικά αφηγήματα Η Νύχτα και το μυθιστόρημα Η λίμνη. Το 1980 διορίζεται στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, όπου παραμένει ως την συνταξιοδότησή του το 2004. Διδάσκει Εισαγωγή στη Φιλοσοφία και Μεθοδολογία και τεχνογραφία της επιστημονικής έρευνας, μάθημα που εισηγήθηκε ο ίδιος. Για ένα διάστημα (1988-1990) υπηρετεί στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης ως Επισκέπτης Καθηγητής, όπου διδάσκει Εισαγωγή στη Φιλοσοφία και το επιλεγόμενο μάθημα Σέβας και φόβος των θεών. Διετέλεσε Διευθυντής (Κοσμήτωρ) του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Στην Ανώτατη Εκπαίδευση υπηρέτησε συνολικά 37 χρόνια.
Το 2010 εκδίδεται ο τιμητικός τόμος Τάσος Φάλκος-Αρβανιτάκης, Πενήντα χρόνια δημιουργίας, που περιέχει κρίσεις και μελέτες για τον άνθρωπο και το επιστημονικό και λογοτεχνικό έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Λέβι Μουαναγουάσα
Ο Λέβι Μουαναγουάσα (Levy Patrick Mwanawasa) ήταν πολιτικός από τη Ζάμπια, τρίτος Πρόεδρος της χώρας από το 2002 ως το θάνατό του, το 2008. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος της Ζάμπιας που απεβίωσε εν ενεργεία.
Πολιτική καριέρα
Το 1991 έγινε αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Προέδρου Φρέντερικ Τσιλούμπα. Παραιτήθηκε το 1994, καταγγέλλοντας διαφθορά και απέτυχε να εκλεγεί Πρόεδρος το 1996. Το 2001 κέρδισε τις προεδρικές εκλογές επικρατώντας 10 ακόμα υποψηφίων και ορκίστηκε Πρόεδρος στις 2 Ιανουαρίου του 2002, ενώ η Αντιπολίτευση κατήγγειλε νοθεία. Το 2005, ο Μουαναγουάσα ζήτησε συγγνώμη από το λαό του επειδή απέτυχε να αντιμετωπίσει τη φτώχεια.
Επανεκλογή
Επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές της 28 Σεπτεμβρίου του 2006 (ως υποψήφιος του Κινήματος για την Πολυκομματική Δημοκρατία- Movement for Multiparty Democracy) με 43% των ψήφων, έναντι 29,4% για τον υποψήφιο του Πατριωτικού Μετώπου, Μάικλ Σάτα και 25,3% για τον Χακαΐντε Χιτσιλέμα της Ενωμένης Δημοκρατικής Συμμαχίας (United Democratic Alliance).
Ασθένεια
Στις 29 Ιουνίου του 2008 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ βρισκόταν το Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου για τη σύνοδο της Αφρικανικής Ένωσης. Στις 2 Ιουλίου μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο Παρίσι για επιπλέον νοσηλεία. Ο Μουαναγουάσα ήταν σε ημικωματώδη κατάσταση.
Στις 3 Ιουλίου του 2008 ήρθαν στο φως εσφαλμένες πληροφορίες ότι ο Μουαναγουάσα είχε πεθάνει στο νοσοκομείο του Παρισιού. Τις ψεύτικες πληροφορίες διέψευσε η ίδια η κυβέρνηση της Ζάμπιας.
Ο Μουαναγουάσα εισήχθη για νοσηλεία στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο του Περσί, στο Παρίσι. Σε ιατρικό ανακοινωθέν στις 7 Ιουλίου του 2008 αναφέρθηκε ότι η κατάστασή του ήταν σταθερή Ωστόσο, ο πρόεδρος υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση, εξαιτίας αναπνευστικού προβλήματος. Η εν λόγω επέμβαση ήταν επιτυχής.
Θάνατος
Ο προσωρινός πρόεδρος Ρουπία Μπάντα δήλωσε στις 18 Αυγούστου ότι η κατάσταση της υγείας του Μουαναγουάσα είχε παρουσιάσει ξαφνική επιδείνωση. Παρά την επέμβαση των ιατρών, η κατάστασή του παρέμεινε κρίσιμη. Ο Πρόεδρος κατέληξε στη Γαλλία στις 19 Αυγούστου και τη θλιβερή ανακοίνωση έκανε μέλος της οικογένειάς του, που επιθύμησε να κρατήσει την ανωνυμία του.
Μασπάλι
Η εξόρυξη της πέτρας από το Μασπάλι
Το πέτρινο υλικό του λόφου είναι κατάλληλο για χρήση σε οικοδομικές εργασίες. Έτσι, άγνωστο πότε, οι κάτοικοι της περιοχής αξιοποίησαν το υλικό μετατρέποντας το βουνό σε λατομείο. Είναι πιθανόν η εξόρυξη της πέτρας από το Μασπάλι να έγινε και κατά τους αρχαίους χρόνους, αλλά σε περιορισμένη κλίμακα.
Υπάρχουν καταγραφές από το τις αρχές του 1900 ότι το Μασπάλι με τον πέτρινο όγκο του έγινε λατομείο και τροφοδότησε την πόλη του Ληξουρίου στην κατασκευή σπιτιών και δημόσιων κτηρίων. Η αφαίρεση του πορώδους υλικού άφησε μεγάλα ανοίγματα και κοιλώματα, που βεβαιώνουν τον κόπο των παλιότερων μαστόρων που με το σκαρπέλο και το σφυρί έκοβαν την πέτρα και τη μετέφεραν με κάρα για να την πουλήσουν στο Ληξούρι.
Προτάσεις για αξιοποίηση του λόφου
Ο λόφος στο Μασπάλι δεσπόζει στην περιοχή, έχει στρατηγική σημασία και προσφέρεται ως τοπίο φυσικού κάλλους για φυσιολατρικούς περιπάτους, εφόσον αξιοποιηθεί. Με το σκπετικό αυτό, έχουν καταγραφεί προτάσεις για την ανάδειξη του λόφου, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται:
1. Να κηρυχθεί το Μασπάλι Τοπίο Φυσικού Κάλλους. 2. Να γίνει αρχαιολογική έρευνα για τη διερεύνηση της ύπαρξης αρχαίας ακρόπολης στην τοποθεσία. 3. Ο ηλεκτροφωτισμός των βράχων με κρυφό φωτισμό. 4. Χάρη στα μεγάλα ανοίγματα των πέτρινων όγκων, με λίγες παρεμβάσεις μπορεί να διαμορφωθεί σε χώρο για ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Πηγές
Γεράσιμος Σ. Γαλανός, άρθρο για το Μασπάλι στην τοπική εφημερίδα "Κουνόπετρα Ρεπόρτο", Ληξούρι, Κεφαλονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κεφαλονιά Κατηγορία:Λόφοι της Ελλάδας
Πέτρος Σουγαράκης
Ο Πέτρος Σουγαράκης ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από την Ήβενη ή Ήβαινα Μοριχόβου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος Σουγαράκης γεννήθηκε το 1881 στην Ήβενη ή Ήβαινα Μοριχόβου. Είχε μία αδελφή και έναν αδελφό, το Χρήστο.
Εξέγερση του Προφήτη Ηλία (Ίλιντεν)
Από το 1902 είχαν αρχίσει στο Μορίχοβο να εξοπλίζονται οι χριστιανοί (Έλληνες και Βούλγαροι) με στόχο κυρίως τις Οθωμανικές αρχές. Κατά την εξέγερση του Ίλιντεν, το 1903 συμμετείχε ως οπλίτης στο σώμα του Έλληνα οπλαρχηγού Ντέντο-Κόλια (Νικόλαος Κώτας) από τη Δομπροβένη της Δευριόπου (περιοχή Περλεπέ). Ο Ντέντο-Κόλιας συνεργάστηκε με το Βούλγαρο οπλαρχηγό Τόλε πασά (Στόγιαν Τράικωφ). Οι δύο τελευταίοι δεν είχαν αναμειχθεί στην Ελληνο-βουλγαρική διαπάλη που μαίνονταν ήδη στην περιοχή. Στο διάστημα αυτής της εξέγερσης συνεργάστηκε και με τον Μοναστηριώτη Αντώνιο Ζώη, ο οποίος έγινε υπαρχηγός και σύμβουλος του σώματος στο οποίο συμμετείχε και ο Πέτρος Σουγαράκης, υπό τις γενικές οδηγίες του Ντέντο-Κόλια. Ο Πέτρος Σουγαράκης και ο Αντώνιος Ζώης με τις ομάδες τους οχυρώθηκαν στην Ελληνική μονή του Αγίου Γεωργίου κοντά στο Παράλοβο. Εκεί έστησαν ενέδρα στο Οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα που εκστράτευσε από το Μοναστήρι και όταν αυτό διέρχονταν τη στενωπό κάτω από τη μονή, οι αντάρτες έσπρωξαν μεγάλες πέτρες και βράχους προξενώντας σημαντικές απώλειες στον εχθρό. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης και ενώ διαφαίνονταν οι προθέσεις των Βουλγάρων κομιτατζήδων να στραφούν κατά του Ελληνισμού, οι δύο αρχηγοί Ντέντο-Κόλιας και Τόλε πασάς αποχαιρετίστηκαν λέγοντας σύμφωνα με τον Πέτρο Σουγαράκη:
Μακεδονικός Αγώνας
Μετά την αποχώρηση του Ντέντο-Κόλια, ο Πέτρος Σουγαράκης (Σεπτέμβριος του 1904) συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα της οποίας τέθηκε επικεφαλής και τέθηκε υπό τις γενικές οδηγίες του Αντώνιου Ζώη. Το σώμα βοηθούσαν ποικιλοτρόπως οι κάτοικοι του Μοριχόβου, το Ελληνικό Κέντρο Μοναστηρίου και ο δάσκαλος του Γκορνιτσόβου (Κέλλης) Παπανεκτάριος. Το σώμα αποτελούσαν χωρικοί από τη Γραδέσνιτσα, τη Σταραβίνα, το Βουδιμίρτσι, τη Γρούνιστα, το Ζώβικ, το Μάκοβο, το Μπροντ, την Ήβενη, την Πόλτσιστα, το Σκοτσιβίρι και το Τεπάφτσι. Οι κάτοικοι αν και σλαβόφωνοι είχαν Ελληνική συνείδηση και είχαν υποφέρει από τις τρομοκρατικές επιθέσεις των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ο Πέτρος Σουγαράκης αναφέρει στα απομνημονεύματά του σχετικά:
Στα τέλη Μαΐου του 1905 οι Βούλγαροι κομιτατζήδες Ντάνεφ και Καρατάσιεφ εισήλθαν στην Ήβενη και δολοφόνησαν τη μητέρα και την αδελφή του Πέτρου Σουγαράκη. Τότε τα ενωμένα Ελληνικά σώματα υπό τους Χ. Τσολακόπουλο, Π. Φιωτάκη, Αντώνιο Ζώη και Πέτρο Σουγαράκη εξαπέλυσαν επίθεση κατά Βουλγαρικών στόχων, προκειμένου να εκδικηθούν τις αθρώες δολοφονίες Ελλήνων. Στις 10 Ιουνίου εισέβαλαν στο Μπύρνικ και εντόπισαν τον κομιτατζή Τράικο. Οι Έλληνες έκαψαν την οικία όπου κρύβονταν και κάηκαν μαζί του 10 κομιταζήδες, καθώς και συγγενείς του. Στη συνέχεια αποχώρησαν καθώς επενέβη Οθωμανικό απόσπασμα και μετά από εξάωρη μάχη τους ανάγκασε σε φυγή πέρα από τον Εριγώνα. Στις 22 Ιουνίου του 1905 (ανήμερα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου) τα σώματα του Πέτρου Σουγαράκη, του Αντώνιου Ζώη και του Π. Φιωτάκη έφτασαν στο Πετάλινο, όπου οι Βούλγαροι υπό τον Ντίμκο από την Αχρίδα, είχαν ήδη εισβάλει και το απειλούσαν με ολοκληρωτική καταστροφή. Ο πρόκριτος του Πετάλινου Γιόφτσης Νάιδος ειδοποίησε τους αντάρτες για την παρουσία των Βουλγαρικών σωμάτων στο χωριό. Τότε οι Πέτρος Σουγαράκης, Αντώνιος Ζώης και Π. Φιωτάκης εξαπέλυσαν σφοδρή επίθεση κατά των κομιτατζήδων, περικυκλώνοντας το χωριό και απέτρεψαν την καταστροφή του. Οι Βούλγαροι κατάφεραν να διαφύγουν αλλά το σώμα του Πέτρου Σουγαράκη συνέλαβε τον αρχηγό τους, Ντίμκο. Τότε ο αδελφός του Πέτρου Σουγαράκη, Χρήστος που υπηρετούσε στο σώμα του, βασάνισε και σκότωσε τον Ντίμκο, εκδικούμενος το φόνο της μητέρας του και αδελφής του (οι κομιτατζήδες είχαν σκοτώσει την αδελφή του Πέτρου και του Χρήστου, και έκλεισαν στον τάφο και την ζωντανή μητέρα τους). Το κεφάλι του Ντίμκο, το έστειλαν στον Οθωμανό σταθμάρχη της αστυνομίας στη Σταραβίνα, Μουντούρ.
Οι Βούλγαροι τότε εξαπέλυσαν νέα επίθεση κατά των Ελληνικών σωμάτων με τις ομάδες του Τάνε Κλιάντσε με 300 άνδρες και του Τζόλε Στόιτσεφ και συγκρούστηκαν χωρίς επιτυχία με το σώμα του Πέτρου Σουγαράκη κοντά στο Πετάλινο. Μετά τη μάχη αυτή έκαψαν 5 οικίες στο Πετάλινο και επιτέθηκαν στη Γραδέσνιτσα την οποία κατέκαψαν ολοκληρωτικά στις 16 Ιουλίου του 1905, καθώς είχε μείνει ανυπεράσπιστη αφού ο Πέτρος Σουγαράκης είχε παραμείνει στο Πετάλινο για να το προστατεύσει. Στη Γραδέσνιτσα έκαψαν 70 οικίες και δολοφόνησαν το ιερέα παπα-Δημήτρη και τον δάσκαλο Ιωάννη Μαρκούλη. Μετά από αυτά τα γεγονότα οι Πέτρος Σουγαράκης, Αντώνιος Ζώης και Π. Φιωτάκης επιτέθηκαν από νοτιοδυτικά και ο Χ. Τσολακόπουλος (Ρέμπελος) από ανατολικά και κατάφεραν να τρέψουν σε φυγή τα Βουλγαρικά σώματα, καταδιώκοντάς τα, έως έξω από το Μορίχοβο στον ποταμό Εριγώνα. Τότε, στις 3 Αυγούστου, επενέβηκε ο Οθωμανικός στρατός και ο Πέτρος Σουγαράκης με το σώμα του οπισθοχώρησαν προς Σκοτσιβίρι και Πόλογκ. Στη συνέχεια ο Πέτρος Σουγαράκης επανήλθε στο Μορίχοβο και μαζί με τους Αντώνιο Ζώη και Π. Φιωτάκη παρέμειναν στην Ήβενη για να προστατέψουν την περιοχή από ενδεχόμενες νέες επιθέσεις. Στις 12 Αυγούστου τα ενωμένα Ελληνικά σώματα συγκρούστηκαν με Βουλγαρική ομάδα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι ξάδελφοι Δημοσθένης και Δημήτριος από τη Σταραβίνα. Ο Χ. Τσολακόπουλος που πληροφορήθηκε το συμβάν κατηγόρησε το Π. Φιωτάκη ως υπέυθυνο και τον έδιωξε από την περιοχή. Η διαφωνία αυτή κατέληξε σε σύγκρουση των δύο αξιωματικών, αλλά τελικά επενέβησαν οι Μοριχοβίτες και τους συμφιλίωσαν λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εμείς καπετανέους θέλομεν να πολεμάνε και όχι να φεύγουν».
Στα τέλη του 1905 έφτασε στο Μορίχοβο ο αξιωματικός Μ. Λυμπερόπουλος (Κρόμπας) και συνεργάστηκε με το σώμα του Πέτρου Σουγαράκη, στο οποίο συμμετείχε και ο αδελφός του τελευταίου, Χρήστος. Ο Πέτρος Σουγαράκης με το σώμα και το σώμα του Μ. Λυμπερόπουλου προχώρησαν σε επιχείρηση σύλληψης του Ρουμανίζοντα κομιτατζή Ηλία Τσίγγελου από τη Δομπροβένη, στις 8 Νοεμβρίου του 1905 στο Πετάλινο, αλλά κυκλώθηκαν από Οθωμανικό στρατό που είχε ειδοποιηθεί με αποτέλεσμα σφοδρή μάχη, όπου έχασαν τη ζωή τους ο Χρήστος Σουγαράκης, ο Μ. Λυμπερόπουλος, ο Χρήστος Γκόλιος από το Τσέγγελι, ο Βασίλειος Μπαμπούρης από τη Γρούνιστα, ο Αθανάσιος Μπινέκος από το Μοναστήρι, και ο Τρύφων Πετκάκης από το Πετάλινο. Λίγες μέρες αργότερα ήλθε διαταγή από το Ελληνικό Κέντρο Μοναστηρίου, να μεταβεί μεταξύ άλλων οπλαρχηγών ο Πέτρος Σουγαράκης στην Αθήνα.
Το 1906 ο Πέτρος Σουγαράκης επέστρεψε στο Μορίχοβο και ανασυγκρότησε το σώμα του, συνεργαζόμενος με τους Σίμο Ιωαννίδη και Παύλο Νικολαΐδη. Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1906 ο Πέτρος Σουγαράκης συνεργαζόμενος με τον Γ. Τσόντο επιτέθηκε κατά Βουλγαρικών στόχων στην Μπαρέσανη και στην Άνω Καλλινίκη. Στις 8 Φεβρουαρίου του 1908 ο Πέτρος Σουγαράκης με τα σώματα των Στέφου Γρηγορίου, Στογιάννη Τσίτσου, Τραϊανού Μπραγιάννη, Εμ. Κατσίγαρη, Εμ. Νικολούδη, Παύλου Νεράντζη, Π. Γερογιάννη και Αντώνιου Ζώη πήρε μέρος στη σφοδρή μάχη της Μπεσίστας, όπου σκοτώθηκαν 6 Έλληνες και πολλοί Οθωμανοί στρατιώτες.
Το καλοκαίρι του 1908 ο Πέτρος Σουγαράκης συνεργάστηκε με τον Γ. Βολάνη στην εξόντωση του κομιτατζή Κάρστε Ντάνωφ (ή Σταύρου Μπογδάνη) από το Τσέροβο (Κλειδί). Μετά από αυτήν την επιχείρηση του Τσερόβου (Κλειδιού), ο Πέτρος Σουγαράκης και οι λοιποί οπλαρχηγοί συναντήθηκαν στο Μεγάροβο και κατευθύνθηκαν στο Μοναστήρι, όπου κατέθεσαν τα όπλα για να αποκομίσουν τα οφέλη της αμνηστίας που χορήγησαν οι Νεότουρκοι.
Συγγραφικό έργο
Ο Πέτρος Σουγαράκης αν και είχε ως μητρική γλώσσα, τη σλαβική διάλεκτο Μοριχόβου - Τικφών, ήταν πολύ καλός γνώστης της ελληνικής και συνέγραψε ένα από τα πιο σημαντικά έργα που περιγράφουν την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών πολέμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ζαν Ντεσεμέτ
Ο Ζαν Ντεσεμέτ (Jean Descemet, 1732-1810) ήταν Γάλλος ιατρός και βοτανολόγος, ο οποίος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τη μεμβράνη του Ντεσεμέτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Γάλλοι βοτανολόγοι
Φωτεινό Μονοπάτι
Το «Φωτεινό Μονοπάτι» είναι στη λίστα ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α), ενώ τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και ο Καναδάς τη χαρακτηρίζουν επίσης ως τρομοκρατική ομάδα και απαγορεύουν κάθε οικονομική ή άλλους είδους βοήθεια προς αυτό.
Μετά τη σύλληψη του αρχηγού της, Αμπιμαέλ Γκουσμάν το 1992, η οργάνωση δρα πιο σποραδικά. Μέσα στο κόμμα προκλήθηκαν δύο διασπάσεις, μία εκ των οποίων συνεχίζει τον ένοπλο αγώνα.
Στέφεν Σάνουελ
Ο Στέφεν Σάνουελ (αγγλ. Stephen Hoel Schanuel, 1933 - 2014) ήταν Αμερικανός μαθηματικός στον τομέα της άλγεβρας και θεωρίας αριθμών.
Επιστημονικό έργο
Ως μαθητής, απέδειξε το λύμα του Σανουέλ, που ονομάστηκε προς τιμή του, στην ομολογική άλγεβρα.
Η εικασία του Schanuel, την οποία καθιέρωσε, διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη θεωρία των υπερβατικών αριθμών, καθώς προκύπτουν πολλά αποτελέσματα. Λέει αν n σύνθετοι αριθμοί l_i και τους αριθμούς \exp{(l_i)} είναι γραμμικά ανεξάρτητα έναντι των λογικών αριθμών, οι οποίοι καθορίζονται από τη συνάρτηση αυτών 2n Οι αριθμοί σχημάτισαν πεδία επέκτασης των λογικών αριθμών τουλάχιστον του βαθμού υπέρβασης n κατέχει. Η εικασία δεν έχει ακόμη αποδειχθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Βαγγέλης Συρόπουλος
Ο Βαγγέλης Συρόπουλος ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στις ομάδες της Βέροιας και του Άρη, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας του 1970.
Καριέρα
Ο Συρόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στην Βέροια, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας μέχρι το καλοκαίρι του 1964. Τότε πήρε την μεταγραφή του στον Άρη και κατατάχθηκε στον στρατό, με αποτέλεσμα να παίξει σε μόλις τρία παιχνίδια την σεζόν 1964-65.
Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση στα τέλη Ιανουαρίου του 1966 και έναν μήνα αργότερα πέτυχε δύο γκολ στην επιβλητική νίκη του Άρη επί του ΠΑΟΚ με 5-1. Το 1968-69 συμμετείχε σε 25 αγώνες και πέτυχε τέσσερα τέρματα, με τον προπονητή Σεβεριάνο Κορέιρα να τον μεταφέρει στα χαφ και τον Άρη να κατακτά την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, όντας η μοναδική ομάδα που έσπασε την τριάδα του Π.Ο.Κ. στην δεκαετία του '60.