cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Αλχημιστής (θεατρικό έργο)
Υπόβαθρο
Ο χώρος για τον οποίο ο Τζόνσον προφανώς έγραψε το έργο του αντανακλά αυτή τη νέα, σταθερή αποδοχή του θεάτρου ως μιας πλευράς της αστικής ζωής. Το 1597 οι αρχές είχαν αρνηθεί την άδεια στον θίασο «Lord Chamberlain's Men» (τους μετέπειτα King's Men) να χρησιμοποιήσει το θέατρο στο Μπλάκφριαρς ως χειμερινή σκηνή, εξαιτίας αντιρρήσεων από κατοίκους της συνοικίας με επιρροή. Κάποια στιγμή μεταξύ 1608 και 1610, η εταιρεία, τώρα οι King's Men, ανέλαβε ξανά τον έλεγχο της σκηνής, αυτή τη φορά χωρίς αντιρρήσεις. Η καθυστερημένη πρεμιέρα τους σε αυτή τη σκηνή εντός των τειχών της πόλεως, μαζί με τη βασιλική προστασία, σηματοδοτεί την άνοδο αυτής της εταιρείας στον θεατρικό κόσμο του Λονδίνου (Gurr, 171). Ο Αλχημιστής ήταν ένα από τα πρώτα έργα που επιλέχθηκαν για παράσταση στο θέατρο αυτό.
Το έργο του Τζόνσον αντανακλά αυτή την ανανεωμένη αυτοπεποίθηση. Σε αυτό, ο συγγραφέας εφαρμόζει την κλασική του αντίληψη για το δράμα για πρώτη φορά σε ένα σκηνικό στο σύγχρονό του Λονδίνο, με αναζωογονητικά αποτελέσματα. Τα κλασικά στοιχεία, κυρίως η σχέση μεταξύ Λόβγουιτ και Φέις, είναι πλήρως εκσυγχρονισμένα. Παρομοίως, στην απεικόνιση του ιακωβιανού Λονδίνου δίνεται τάξη και κατεύθυνση από την κλασική κατανόηση της κωμωδίας ως μέσου για να εκθέσεως το κακού και της επιπολαιότητας στη γελοιοποίηση.
Η υπόθεση του έργου
Σε μια επιδημία πανούκλας στο Λονδίνο, ο αξιοσέβαστος κύριος Λόβγουιτ (Lovewit) αποφασίζει και καταφεύγει στην ύπαιθρο χώρα για την εξασφάλιση της υγείας του. Αφήνει το σπίτι του υπό την αποκλειστική ευθύνη του μπάτλερ του, ονόματι Τζέρεμυ. Ο Τζέρεμυ επωφελείται της ευκαιρίας αυτής για να χρησιμοποιήσει το σπίτι ως το κέντρο του για απατεωνιές. Μεταμορφώνεται στον «Λοχαγό Φέις» (Captain Face) και στρατολογεί τη βοήθεια του Σαμπτλ (Subtle) επίσης απατεώνα, και της Ντολ Κόμον, μιας πόρνης.
Το έργο ξεκινά με μια έντονη λογομαχία ανάμεσα στον Σαμπτλ και τον Φέις με θέμα τη μοιρασιά των κερδών που έχουν αποκτήσει και θα συνεχίσουν να αποκτούν. Ο Φέις απειλεί ότι θα παραγγείλει ένα πορτρέτο του Σαμπτλ όπου η φάτσα του θα είναι πιο άσχημη από εκείνη του (διαβόητου τότε) ληστή ταξιδιωτών Γκαμάλιελ Ράτσυ. Η Ντολ τους χωρίζει και αποδέχονται ότι πρέπει να δρουν ως ομάδα εάν θέλουν να επιτύχουν. Το πρώτο θύμα τους είναι ο Ντάπερ (Dapper), υπάλληλος ενός δικηγόρου, που θέλει να εφαρμόσει ο Σαμπτλ τις υποτιθέμενες ικανότητές του στη νεκρομαντεία προκειμένου να καλέσει ένα πνεύμα για να τον βοηθήσει στις χαρτοπαικτικές του φιλοδοξίες. Οι τρεις τους καταλήγουν ότι θα πρέπει να προτείνουν στον Ντάπερ να κερδίσει την εύνοια της «Βασίλισσας των Νεράιδων», μόνο που θα πρέπει να υποβάλει τον εαυτό του σε εξευτελιστικές τελετουργικές πράξεις ώστε να τον βοηθήσει η Βασίλισσα. Το δεύτερο θύμα τους είναι ο Ντρούγκερ (Drugger), ένας καπνοπώλης, που ενδιαφέρεται να ιδρύσει μια επικερδή επιχείρηση (κατάστημα). Ως τρίτος «πελάτης» εμφανίζεται κατόπιν ένας πλούσιος ευγενής, ο σερ Έπικιουρ Μάμμον (Epicure Mammon, δηλαδή «Επίκουρος Μαμμωνάς»), εκφράζοντας τον πόθο του να αποκτήσει την περίφημη φιλοσοφική λίθο, που πιστεύει ότι θα του αποφέρει τεράστιο υλικό και μη πλούτο. Συνοδεύεται από τον Σούρλη (Surly), έναν σκεπτικιστή που απορρίπτει την όλη ιδέα της αλχημείας. Οι απατεώνες τού υπόσχονται τη λίθο, η οποία θα μετατρέπει όλα τα κοινά μέταλλα σε χρυσάφι, ωστόσο ο Σούρλη υποπτεύεται ότι ο Σαμπτλ είναι κλέφτης. Κι όταν ο Μαμμωνάς βλέπει την Ντολ, τού λένε ότι είναι η αδελφή ενός λόρδου και πάσχει από ανισορροπία. Ο Σαμπτλ υποκρίνεται ότι θυμώνει με τον Ανανία, έναν Αναβαπτιστή, και απαιτεί να επιστρέψει με ένα ανώτερο μέλος της αιρέσεώς του. Ο Ντρούγκερ επιστρέφει και οι απατεώνες του δίνουν κωμικές άστοχες συμβουλές για το πώς να στήσει το κατάστημά του. Εκείνος τους γνωστοποιεί ότι μια νεαρή και πλούσια χήρα, η κυρία Πλάιαντ (Dame Pliant) έχει φθάσει με τον αδελφό της Κάστριλ στο Λονδίνο. Οι Σαμπτλ και Φέις, γεμάτοι απληστία και φιλοδοξία, αναζητούν τρόπους να κερδίσουν τη χήρα.
Οι Αναβαπτιστές επιστρέφουν και συμφωνούν να πληρώσουν ώστε αγαθά να μετατραπούν σε χρυσάφι. Αυτά τα αγαθά ανήκουν στον Μαμμωνά. Ο Ντάπερ επιστρέφει και του υπόσχονται ότι σύντομα θα συναντηθεί με τη Βασίλισσα των Νεράιδων. Τον φιμώνουν και τον κλειδώνουν στον καμπινέ. Ο Ντρούγκερ φέρνει τον Κάστριλ, που όταν τον πληροφορούν ότι ο Σαμπτλ είναι ικανός προξενητής, τρέχει να φέρει την αδελφή του. Οι απατεώνες λένε στον Ντρούγκερ ότι αν πληρώσει ένα κατάλληλο χρηματικό ποσό μπορεί να εξασφαλίσει τον γάμο του με την πλούσια χήρα. Επίσης γνωρίζουν τον Μαμμωνά στην Ντολ, ο οποίος της κάνει υπερβολικά κοπλιμέντα. Ο Κάστριλ επιστρέφει με την αδελφή του, η οποία αιχμαλωτίζει με τη γοητεία της τους Φέις και Σαμπτλ, οι οποίοι τσακώνονται για το ποιος θα την αποκτήσει.
Τότε φθάνει ένας «Ισπανός ευγενής», αλλά πρόκειται για τον Σούρλη μεταμφιεσμένο. Οι Φέις και Σαμπτλ νομίζουν ότι δεν μιλάει αγγλικά και τον προσβάλλουν. Πιστεύουν επίσης ότι έχει έρθει αναζητώντας κάποια γυναίκα, αλλά η Ντολ βρίσκεται αλλού στο αρχοντικό, «απασχολημένη» με τον Μαμμωνά, οπότε ο Φέις έχει τη φαεινή έμπνευση να του γνωρίσει την κυρία Πλάιαντ. Εκείνη είναι διστακτική στην ιδέα να γίνει Ισπανή κόμισσα, αλλά ο αδελφός της την πείθει με έντονο τρόπο να βγει με τον Σούρλη. Οι απατεώνες τότε πρέπει να απαλλαγούν από τον Μαμμωνά. Η Ντολ προσποιείται μια κρίση τρέλας και γίνεται μια «έκρηξη» στο αλχημικό «εργαστήριο». Επιπροσθέτως, ο εξοργισμένος αδελφός της κυρία Πλάιαντ κυνηγάει τον Μαμμωνά, ο οποίος φεύγει. Ο Σούρλη αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα στην Πλάιαντ και ελπίζει ότι εκείνη θα αποκτήσει μια ευνοϊκή εικόνα για αυτόν. Επίσης ο Σούρλη αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα και στους απατεώνες Φέις και Σαμπτλ, τους οποίους καταγγέλλει. Σύντομα επιστρέφουν ο ένας μετά τον άλλον οι Κάστριλ, Ντρούγκερ και Ανανίας, συναντώντες τον Σούρλη, ο οποίος αποχωρεί. Λένε στον Ντρούγκερ να πάει να βρει μια ισπανική φορεσιά αν θέλει να έχει μια ευκαιρία να κατακτήσει τη χήρα. Τότε η Ντολ αναγγέλλει ότι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έχει επιστρέψει.
Ο Λόβγουιτ πληροφορείται από τους γείτονες ότι το σπίτι του είχε πολλούς επισκέπτες κατά τη διάρκεια της απουσίας του. Ο Φέις είναι και πάλι ο υπηρέτης Τζέρεμυ και αρνείται το γεγονός, λέγοντας ότι κράτησε το σπίτι κλειδωμένο εξαιτίας της πανδημίας. Αλλά οι Σούρλη, Μαμμωνάς, Κάστριλ και οι Αναβαπτιστές επιστρέφουν, ενώ ακούγεται μια φωνή και από τον καμπινέ: ο Ντάπερ έχει μασήσει το φίμωτρό του. Ο απατεώνας υπηρέτης δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει την πραγματικότητα. Υπόσχεται στον Λόβγουιτ ότι αν τον συγχωρήσει θα τον βοηθήσει να πάρει ως σύζυγο μια πλούσια χήρα (δηλαδή την κυρία Πλάιαντ). Ο Ντάπερ συναντά τη «Βασίλισσα των Νεράιδων» και αποχωρεί ευχαριστημένος. Ο Ντρούγκερ δίνει την ισπανική φορεσιά και αποστέλλεται να βρει έναν πάστορα για να τελέσει τον γάμο. Ο Φέις/Τζέρεμυ γνωστοποιεί στους Σαμπτλ και Ντολ ότι εξομολογήθηκε την αλήθεια στον Λόβγουιτ και ότι έρχεται η αστυνομία: οι Σαμπτλ και Ντολ υποχρεώνονται να διαφύγουν με άδεια χέρια.
Τα θύματα επιστρέφουν και πάλι. Ο Λόβγουιτ παντρεύεται την πλούσια χήρα, και επιπλέον βρίσκει και τα αγαθά που έχει εγκαταλείψει ο Μαμμωνάς στο σπίτι, τα οποία ο τελευταίος δεν τολμά να τα διεκδικήσει και αποχωρεί με τον Σούρλη απαρηγόρητος. Οι Αναβαπτιστές και ο Ντρούγκερ φεύγουν επίσης, ενώ ο Κάστριλ αποδέχεται τον γάμο της αδελφής του με τον Λόβγουιτ. Ο Λόβγουιτ αναγνωρίζει τη μεγάλη εξυπνάδα του υπηρέτη του και ο Φέις ζητεί τη συγχώρηση του κοινού, κάνοντας τον επίλογο του έργου.
Πηγές
Αλχημιστης
Κύριλλος Γ΄
Ο Κύριλλος Γ΄ (ο επονομαζόμενος «Σπανός») διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για δυο μικρά χρονικά διαστήματα, το 1652 και το 1654.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν κατ' άλλους από την Ξάνθη, κατ' άλλους από τη Ρούμελη. Διετέλεσε αρχικά Μητροπολίτης Κορίνθου, καθαιρέθηκε όμως από τον Πατριάρχη Κύριλλο Β΄. Ακολούθως απέσπασε με τη βία τη Μητρόπολη Φιλιππουπόλεως και κατόπιν τη Μητρόπολη Τυρνόβου, ενώ επιχείρησε να καταλάβει και την Μητρόπολη Χαλκηδόνος. Ήταν εριστικός, συνωμοτικός και ραδιούργος και προκαλούσε συνεχώς προβλήματα, τόσο στις Μητροπόλεις όπου πήγαινε, όσο και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Κορίνθου Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Τυρνόβου Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Ανδρέας Ευδαιμονογιάννης
Ο Ανδρέας Ευδαιμονογιάννης ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Κύδωνα της Κρήτης από γονείς με καταγωγή από την οικογένεια των Παλαιολόγων που κατέφυγαν εκεί μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στην πατρίδα, και ήρθε στην Πάδουα μαζί με τον συμπατριώτη του Κωνσταντίνο Παλαιόκαπα, όπου παρακολούθησε μαθήματα ρητορικής και φιλοσοφίας. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου το 1574 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη μαζί με τον αδελφό του Παλαιόκαπα. Ασπάσθηκε τον καθολικισμό και κατατάχτηκε στο τάγμα του Ιησού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Punisher
Ο Punisher (πραγματικό όνομα: Francis "Frank" Castle, ελληνική μετάφραση: Τιμωρός) είναι φανταστικός αντιήρωας που εμφανίζεται σε αμερικανικά κόμικς της Marvel Comics. Πρωτοεμφανίστηκε το 1974 στο The Amazing Spider-Man #129 και δημιουργήθηκε από τους Τζέρι Κόνγουεϊ, Ρος Άντρου και Τζον Ρομίτα.
Βιογραφία
Ο Φρανκ Καστλ ήταν παρασημοφορημένος λοχαγός των πεζοναυτών, μέχρι την ημέρα που πήγε για πικ-νικ στη Νέα Υόρκη με την γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Εκεί, έγιναν μάρτυρες δολοφονίας από μαφιόζους, οι οποίοι προσπάθησαν να τους σκοτώσουν. Μόνο ο Φρανκ επέζησε. Παραιτήθηκε από τους πεζοναύτες και άρχισε να προετοιμάζεται για την επιστροφή του. Έγινε ένας πάνοπλος εκδικητής, ορκισμένος να σκοτώνει όποιον παραβαίνει τον νόμο. Οι μέθοδοί του τον έχουν φέρει αντιμέτωπο με τους Spider-Man, Daredevil, αλλά και τους αστυνόμους, όμως αρνείται να πολεμά τους τελευταίους.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Χαρακτήρες της Marvel Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Τζον Ρομίτα
G-14
Η G-14 ήταν οργάνωση των ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών συλλόγων που υπήρχε το διάστημα μεταξύ 2000 και 2008, και αποτελούνταν αρχικά από 14 ομάδες, αργότερα επεκτάθηκε σε 18. Διαλύθηκε το 2008 και αντικαταστάθηκε από την Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συλλόγων (ECA) που εκπροσωπεί πάνω από 100 σωματεία, σε μία συμφωνία που επετεύχθη με τη FIFA.
Τα μέλη
Το 2000, 14 σύλλογοι ίδρυσαν την G14. Τον Αύγουστο του 2002, τέσσερα νέα σωματεία προσχώρησαν στον οργανισμό, αυξάνοντας τον αριθμό των μελών σε 18, δίχως να αλλάξει η ονομασία G14.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
G
Γιεσαούλ
Το Γιεσαούλ, ή Οσαούλ (есау́л, осавул, από το τουρκικό yasaul που σημαίνει επικεφαλής), είναι θέση και κατάταξη στις ουκρανικές και ρωσικές κοζακικές μονάδες.
Τα πρώτα αρχεία του αξιώματος υποδηλώνουν ότι εισήχθη από τον Στεφάν Μπατόρι, βασιλιά της Πολωνίας το 1576.
Κοζάκοι στη Ρωσία
Υπήρχαν διαφορετικές θέσεις και κατατάξεις του γιεσαούλ στους Κοζάκους στην αυτοκρατορική Ρωσία:
Κοζακικό Χετμανάτο και Ελεύθερη Ουκρανία
Στην Ουκρανία του 17ου και 18ου αιώνα ο οσαούλ ήταν στρατιωτικός και διοικητικός υπάλληλος που ασκούσε τα καθήκοντα του βοηθού του στρατοπέδου. Ο αρχηγός του κράτους, ο χετμάνος, θα διορίσει μέχρι δύο οσαούλ γνωστό ως στρατηγός Οσαούλ. Υπήρξε επίσης ένας Ομοσπονδιακός Οσαούλ καθώς και ένας Οσαούλ του λόχου, με κάθε τακτικό κοζακικό σύνταγμα και λόχος εκτός από το πυροβολικό έχοντας δύο από αυτούς. Εκτός από αυτούς υπήρχαν οσαούλ με ειδικές αποστολές, μία από τις οποίες υπηρετούσε για τον στρατηγό Ομπόζνι που ασκούσε τα καθήκοντα ενός επικεφαλής εκτελεστικού και ήταν ο δεύτερος σε σημασία μετά τον χετμάνο.
Στρατηγός οσαούλ
Ένας ανώτερος αξιωματικός ενός κοζακικού χετμανατικού στρατεύματος ήταν μέλος του προσωπικού του γενικού αξιωματικού.
Μερικά από τα καθήκοντά του ήταν τα εξής:
Τα άλλα καθήκοντα αποτελούνταν από τη θέση ως απεσταλμένος του χετμάνου, την επίβλεψη θεμάτων εσωτερικής ασφάλειας, τη διεξαγωγηή ετήσιων συνταγματικών επιθεωρήσεων και άλλα. Μεταξύ των περίφημων οσαούλ ήταν ο Πέτρο Ντοροσένκο, ο Ντεμιάν Μνοχοχρίσνι, ο Ιβάν Μαζέπα και ο Ιβάν Σκοροπάντσκι.
Το 1798-1800 μετά την εκκαθάριση της Ζαποριζιακής Εστίας, ο βαθμός του οσαούλ ισοδυναμούσε με τις τάξεις του ριτμάιστερ στο ιππικό και του καπετάνιου στο πεζικό.
Σοτένι Οσαβούλ
Ο σοτένι οσαβούλ (Сотенний осавул) είναι βοηθός σότνικ σε στρατιωτικές υποθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοζάκοι
Οικία Φίνλεϊ
Η Οικία του Φίνλεϊ, που ανακαινισμένη σώζεται μέχρι σήμερα, βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Κέκροπος 8 και Θουκυδίδου στην Αθήνα (Πλάκα). Ανήκε στον Σκωτσέζο ιστορικό της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay, 1799 - 1875), ο οποίος έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση, ακολουθώντας τον Λόρδο Βύρωνα στην Ελλάδα. Έζησε στην Ελλάδα μέχρι το θάνατό του.
Αυτή ήταν η εικόνα της Αθήνας στα 1834, όταν άρχισε να διαμορφώνεται το οικιστικό περιβάλλον της Πλάκας με τις πρώτες ιδιωτικές κατοικίες. Η Πλάκα του 1833-34 ήταν η πιο κεντρική συνοικία της Αθήνας. Η οδός Αδριανού, που άρχιζε από την πλατεία του Αγίου Φιλίππου και κατέληγε στην Πύλη του Αδριανού, ήταν τότε ο πιο κεντρικός και πιο πολυσύχναστος δρόμος.
Τα σπίτια που κτίζονταν στην Πλάκα από το 1832 και στα επόμενα χρόνια της οθωνικής Αθήνας, όπως το αρχοντικό των Μπενιζέλων, η οικία Τσωρτς, η οικία Κλεάνθη - Σάουμπερτ, το αρχοντικό Λασσάνη και άλλα, ακολουθούν την ίδια ρυθμολογία και αρχιτεκτονική φυσιογνωμία, με κεραμοσκεπές, παραστάδες, κυμάτια και ακροκέραμα. Εκείνη την εποχή, μαζί με τους Έλληνες, πολλοί ξένοι αγοράζουν μεγάλες εκτάσεις, είτε για εκμετάλλευση είτε για να οικοδομήσουν τα σπίτια τους.
Ανάμεσα σ' αυτά τα πρώτα σπίτια της Πλάκας ήταν το σπίτι του Αμερικανού ιεραπόστολου Ιωνά Κινγκ (1792 - 1869) στη γωνία των οδών Αδριανού και Σχολείου, σε σχέδια του διάσημου Μακεδόνα αρχιτέκτονα της οθωνικής εποχής Σταμάτη Κλεάνθη, το οποίο φιλοξένησε για πολλές δεκαετίες τον Φίνλεϊ. Σ' αυτό το σπίτι της οδού Αδριανού (που δεν υπάρχει σήμερα) γράφτηκαν τα περισσότερα από τα ιστορικά βιβλία του Φίνλαιη "Η Ελλάδα υπό τους Ρωμαίους", "Η ιστορία της Βυζαντινής και Ελληνικής Αυτοκρατορίας" και το κλασικό έργο του "Η ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως" (1861).
Η Οικία Φίνλεϊ της οδού Κέκροπος 8 θεωρείται κτίσμα της Τουρκοκρατίας, το οποίο επισκευάστηκε από τον Φίνλεϊ το 1835 και όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 1875. Το 1972, όπως αναγράφεται σε εντοιχισμένη μαρμάρινη πλάκα, το σπίτι του Φίνλεϊ φιλοξένησε τη Σωτηρία Μπέλλου και την ορχήστρα της.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Κατηγορία:Πλάκα
100 Καλύτεροι Τραγουδιστές (Περιοδικό Rolling Stone)
Τα παρακάτω ονόματα είναι οι εκατό καλύτεροι τραγουδιστές όπως ανακηρύχθηκαν από το περιοδικό "Rolling Stone". Η λίστα δημοσιεύθηκε στο τεύχος της 27 Νοεμβρίου 2008 του εν λόγω περιοδικού. thumb|200px|Η Aretha Franklin thumb|200px|Ο Ray Charles thumb|200px|Ο Elvis Presley thumb|200px|Ο John Lennon
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγουδιστές
Ματάνο
Με μέγιστο βάθος 590 μέτρα, η Ματάνα είναι η βαθύτερη λίμνη στην Ινδονησία, η ενδέκατη σε μέγιστο βάθος σε ολόκληρη τη Γη, αλλά και η βαθύτερη σε οποιοδήποτε νησί της Γης. Το υψόμετρο της επιφάνειάς της πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας είναι 382 μ., κάτι που σημαίνει ότι τα βαθύτερα μέρη του πυθμένα της είναι χαμηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας (κρυπτοβύθισμα). Είναι η μία από τις δύο μεγάλες λίμνες στο σύστημα λιμνών Μαλίλι (η άλλη είναι η λίμνη Τοβούτι). Η Ματάνο θεωρείται λίμνη μεγάλης ηλικίας, καθώς σχηματίσθηκε από μια τεκτονική καθίζηση τεμάχους πριν από περίπου 1 έως 2 εκατομμύρια έτη.
Η λίμνη Ματάνο και η λεκάνη απορροής της διεθέτουν πολλά ενδημικά είδη χλωρίδας και πανίδας. Τα εδάφη της λεκάνης απορροής και τα πετρώματα που τα αποτελούν έχουν σχετικώς μεγάλη περιεκτικότητα σε σίδηρο. Επειδή η λίμνη βρίσκεται στην τροπική ζώνη της Γης και επομένως η θερμοκρασία του τόπου δεν μεταβάλλεται παρά ελάχιστα κατά τη διάρκεια του έτους, το ανώτερο στρώμα του νερού της (το επιλίμνιο) δεν ψύχεται ποτέ αρκετά ώστε να αναμειχθεί με το κατώτερο στρώμα (το υπολίμνιο). Οι συνθήκες περιβάλλοντος στο υπολίμνιο είναι αξιοσημείωτες εξαιτίας της πιθανής ομοιότητάς τους με εκείνες των ωκεανών στους παλαιότερους γεωλογικούς μεγααιώνες, τον Αρχαιοζωικό και τον Προτεροζωικό, προτού λάβει χώρα η Μεγάλη οξυγόνωση της ατμόσφαιρας και των ωκεανών. Η βιογεωχημική δραστηριότητα στο υπολίμνιο έχει μελετηθεί ως πρότυπο για τις συνθήκες εκείνων των ωκεανών.
Μέρι Μπεργκ
Η Mέρι Μπεργκ (Mary Berg, γεννήθηκε ως Μίριαμ Βάτενμπεργκ [Miriam Wattenberg]) (10 Οκτωβρίου 1924 - Απρίλιος 2013) ήταν επιζήσασα του Γκέτο της Βαρσοβίας και συγγραφέα ενός ημερολογίου του Ολοκαυτώματος, το οποίο περιέχει τις προσωπικές της καταχωρήσεις που γράφτηκαν μεταξύ 10 Οκτωβρίου 1939 και 5 Μαρτίου 1944, κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ζωή
Ο πατέρας της Μέρι Μπεργκ, Σάγια (Σρούελ, Στάνλεϊ) Βάτενμπεργκ, ήταν ιδιοκτήτης τοπικής γκαλερί στο προπολεμικό Λοτζ. Η μητέρα της, Λένα (η νόμιμη σύζυγός του), ήταν Αμερικανίδα πολίτης που κατοικούσε στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία. Οι γονείς της Λένα Βάτενμπεργκ, ο Κος και η Κα Μπένο Ζολ, ήταν η οικογένεια Ζολοταρέφσκι (αργότερα Zol) του Λονγκ Μπραντς στο Νιου Τζέρσεϊ. Η Μέρι είχε μια αδερφή, την Άννα. Οι αδελφές απέκτησαν την αμερικανική ιθαγένεια λόγω της εθνικότητας της μητέρας τους.
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία από τη ναζιστική Γερμανία, η οικογένεια μετεγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία από το Λοτζ. Λόγω της αμερικανικής τους σύνδεσης, πριν από την εκκαθάριση του γκέτο (Μεγάλη Επιχείρηση της Βαρσοβίας), οι αδελφές και οι γονείς τους κρατήθηκαν στη φυλακή Πάβιακ τον Ιούλιο του 1942. Άκουσαν τους πυροβολισμούς και τις κραυγές των Εβραίων της Βαρσοβίας που μεταφέρονταν στο Umschlagplatz, όπου φορτώθηκαν σε τρένα και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα για το θάνατό τους. Είχαν περιορισμένη επαφή με φίλους και μερικούς από τους Πολωνούς συγγενείς τους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς όλοι τους προσπαθούσαν να αποφύγουν την απέλαση. Τον Ιανουάριο του 1943, η Μέρι και η οικογένειά της μεταφέρθηκαν στο Βιτέλ της Γαλλίας, ένα στρατόπεδο κράτησης με Βρετανούς και Αμερικανούς πολίτες και άλλους που διέφυγαν προσωρινά από το θάνατο.
Την 1η Μαρτίου 1944, επιβιβάστηκαν σε τρένο για τη Λισαβόνα. Μετά την αναχώρησή τους, πολλοί από τους κρατούμενους του Βιτέλ, συμπεριλαμβανομένης της συγκατοίκου της Μέρι, μεταφέρθηκαν πίσω στην Πολωνία για τους θανάτους τους στο Άουσβιτς. Στη Λισαβόνα, η οικογένεια Μπέργκ επιβιβάστηκε στο υπερωκεάνιο SS Gripsholm για το ταξίδι στην Αμερική. Τα απομνημονεύματα της, Γκέτο της Βαρσοβίας, περιγράφει τα χρόνια της στο γκέτο και τους μήνες της στη φυλακή Πάβλακ και στο Βιτέλ. Έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάρτιο του 1944, σε ηλικία 19 ετών. Τα απομνημονεύματα της κυκλοφόρησαν σε αμερικανικές εφημερίδες το 1944, καθιστώντας τα μία από τις πρώτες αναφορές του Ολοκαυτώματος που γράφτηκε στα αγγλικά.
Δημοσίευση
Τον Ιούνιο του 1944, ο εκδοτικός οίκος Dial Press αρνήθηκε να δημοσιεύσει το χειρόγραφο λέγοντας ότι η αγορά πλημμύριζε βιβλία σχετικά με στρατόπεδα συγκέντρωσης και ναζιστικές διώξεις. Το βιβλίο εκδόθηκε τελικά από τον Λ.Μ. Φίσερ τον Φεβρουάριο του 1945, αλλά η έκδοση σταμάτησε τη δεκαετία του 1950. Αναδημοσιεύτηκε το 2006 από την Oneworld Publications ως Το ημερολόγιο της Μέρι Μπεργκ: μεγαλώνοντας στο γκέτο της Βαρσοβίας (ISBN 1851685855 /ISBN 978-1851685851) και ξανά την 1η Απριλίου 2009.
Ύστερα χρόνια
Δεν ξέρουμε με σιγουριά τι συνέβη στους λίγους φίλους και τους δύο θείους που άφησε η Μέρι που ήταν ακόμα ζωντανοί όταν έφυγε. Υποσχέθηκε να κάνει ό,τι μπορούσε για να «σώσει εκείνους που θα μπορούσαν να σωθούν και να εκδικηθεί εκείνους που ταπεινώθηκαν τόσο πικρά στις τελευταίες στιγμές τους. Και όσοι αλέστηκαν σε τέφρα, θα τους βλέπω πάντα ζωντανούς. Θα πω τα πάντα...». Η Μέρι ήταν ενεργή στο να διηγείται την ιστορία του γκέτο της Βαρσοβίας μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, στο ραδιόφωνο και έκανε εμφανίσεις για να δημοσιοποιήσει αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ολοκαύτωμα. Μετά από αυτό, έπεσε από τη δημόσια θέα. Αρνήθηκε αποφασιστικά να συμμετάσχει δημόσια σε οποιεσδήποτε εκδηλώσεις που σχετίζονται με το Ολοκαύτωμα, προστατεύοντας με ζήλο το απόρρητό της. Δεν θα έδινε άδεια για να αναδημοσιεύσει το ημερολόγιό της, αν και αναδημοσιεύτηκε ούτως ή άλλως επειδή ο εκδότης και μεταφραστής της, Σ.Λ. Σνάιντερμαν, κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα. Έζησε για πολλά χρόνια στην Γιορκ της Πενσυλβάνιας, όπου παντρεύτηκε τον Ουίλιαμ Πέντιν και ήταν γνωστή ως Μέρι Πέντιν. Ήταν κάπως αντικοινωνική, καθώς οι γείτονές της δεν ήξεραν ότι ήταν Εβραία, πόσο μάλλον ότι είχε ζήσει τις φρίκες του γκέτο της Βαρσοβίας. Οι γνωστοί συγγενείς της, οι οποίοι κατάγονταν από την αδερφή της, Άννα, η οποία παντρεύτηκε έναν παθολόγο, τον Λέον Υοίλιαμς Πάουελ Τζ.. και απέκτησε τέσσερα παιδιά, είτε αρνήθηκαν να παράσχουν είτε αρνήθηκαν νέες ή πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την Μπεργκ, οπότε λίγα είναι γνωστά για τα χρόνια της στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Μέρι Μπεργκ Πέντιν πέθανε στο Γιορκ Υόρκη της Πενσυλβάνια τον Απρίλιο του 2013, σε ηλικία 88 ετών. Η ταυτότητά της ανακαλύφθηκε μετά το θάνατό της όταν ένας έμπορος αντικών μερικής απασχόλησης αγόρασε το λεύκωμά της σε μια πώληση ακινήτων επειδή ενδιαφερόταν για τις φωτογραφίες της με αεροσκάφη. Αργότερα, μετά από αίτημα ενός από τους ανιψιούς της Μέρι, δώρισε το υλικό στο Μουσείο Μνημείων του Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ, όπου είναι τώρα διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Το ημερολόγιό της διασκευάστηκε σε ένα έργο με τίτλο A Bouquet of Alpine Violets από τον Γιαν Κσιζανόφσκι.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Κατηγορία:Έγκλειστοι στο Γκέτο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αμανές
Ο Αμανές αποτελεί ιδιόρρυθμο είδος μονωδικού, μακρόσυρτου και παθητικού τραγουδιού με κύριο χαρακτηριστικό την επανάληψη του τουρκικού επιφωνήματος αμάν (έλεος, οίκτος).
Προέλευση
Παρότι ο αμανές φαίνεται να έχει τουρκότροπο μουσικό χαρακτήρα, πλείστοι έγκυροι ανατολιστές και μουσικοκριτικοί υποστηρίζουν ότι, αν και καλλιεργήθηκε από τους Τούρκους και άλλους λαούς της Ανατολής, φέρεται να έχει κάποια επίδραση απο την Βυζαντινή μουσική και συγκεκριμένα του ήχου που λέγεται "βαρύς" και ανήκει στο εναρμόνιο γένος. Παρόμοια χαρακτηριστικά με τους αμανέδες βρίσκουμε στους βαρείς και μακρόσυρτους επαναλαμβανόμενους ήχους όπως το χριστιανικό ψαλτικό «τεριρέμ». Ωστόσο οι ανατολίτικες και μουσουλμανικές επιρροές στο συγκεκριμένο είδος είναι ξεκαθαρες.
Η λέξη «Αμανές», προσδιορίζεται εκ του συμφυρμού των τουρκικών λέξεων «αμάν» και «μανές» (= λιανοτράγουδο, δίστιχο ή τετράστιχο).
Τεχνοτροπία
Μουσικά, οι αμανέδες έχουν δική τους τεχνοτροπία με υψηλόφωνη, βαριά και βαθιά μολπή (τραγουδιστική απόδοση) που σύρει επί μακρόν σε ένταση και ποικιλία τους ήχους των λέξεων προσδίδοντας έτσι ανατολίτικο πάθος απροσμέτρητης αισθηματικότητας (κοινώς «νταλκά»).
Στην αρχή του αμανέ οι λέξεις αφού χωρίζονται σε φθόγγους και συλλαβές με παρατεταμένη κλιμάκωση και ποικιλία εκφώνησης, έτσι που μόλις ένα δίστιχο να χρειάζεται πέντε λεπτά της ώρας για να αποδοθεί, στη συνέχεια αρχίζει η επανάληψη πάλι του ίδιου διστίχου σε ταχύτερο ρυθμό με συνοδεία και άλλων αμανετζήδων όπου και οι λέξεις πλέον γίνονται κατανοητές.
Συνήθως η μακρόσυρτη αυτή εισαγωγή των αμανέδων συντονίζει τα συναισθήματα, τη διάθεση και τη προετοιμασία του ψυχικού εκείνου κλίματος της ομήγυρης. Στη συνέχεια όλοι οι συνδαιτυμόνες συμμετέχουν στο τραγούδι με τη συνοδεία του μπουζουκιού στο «τσάκισμα» όπως λέγεται η επωδός (το ρεφρέν) του αμανέ. Γενικά οι αμανέδες έχουν τρία τέτοια γοργο-σύντομα τσακίσματα που εκφράζουν την έννοια του αμανέ. Τα δε δίστιχα που τραγουδιόνται σ΄ αυτά εκφράζουν κυρίως κάποια φιλοσοφική ιδέα ή κοινωνική, ή συναισθηματική φόρτιση επί γεγονότος.
Περίφημοι μεταξύ πολλών αμανέδων ήταν ο Ταμπαχανιώτικος και ο Σμυρνιώτικος, ειδικότερα ο Μπουρνοβαλιώτικος π.χ.
Ο Αμανές στην Ελλάδα
Ο ελληνικός λαός αναγνώρισεστο είδος αυτό όχι μόνο τη βυζαντινή συνέχεια αλλά και την απαρχή των ασμάτων των αρχαίων ραψωδών που με την ίδια ακριβώς φόρτιση ξεκινούσαν την απαγγελία των Ομηρικών περικοπών στα διάφορα συμπόσια, με αποτέλεσμα οι Έλληνες αμανετζήδες να δημιουργήσουν ένα ελαφρύτερο είδος αμανέ, λιγότερο βαρύ και μονότονο και περισσότερο ευπρεπές και εύηχο αντικαθιστώντας το κλαυθμηρό ύφος με υμνωδικά στοιχεία.
Αν και το είδος αυτό απαντιώταν στον ελληνικό χώρο από παλαιότερα, το 1877 φαίνεται πως άρχισε ν΄ απασχολεί τους τότε συνθέτες και στιχουργούς. Η πρώτη ηχογράφηση αμανέδων έγινε το 1906, στην Αθήνα, και περίπου τον ίδιο χρόνο και στην Κωνσταντινούπολη.
Όμως και παρά τη σύγχρονη τάση εκ της ξενηλασίας και του «μοντερνισμού» που καταπολέμησε επιπρόσθετα το είδος αυτό, δε έπαψε να αποτελεί τουλάχιστον ο ελληνικός αμανές, από τη μακρά περίοδο συμβίωσης με τους Τούρκους, μέρος αναπόσπαστο της λαϊκής μουσικής και παράδοσης. Ένας από τους χαρακτηριστικούς αμανέδες είναι κι ο ακόλουθος: Επίσης από τον κύκλο των "αμανέδων", πολλοί σύγχρονοι στίχοι λαϊκών τραγουδιών και στιχουργημάτων οφείλουν την καταγωγή τους. Χαρακτηριστικός ήταν ο τιτλοφορούμενος αμανές "Χιτζάζ" που τραγούδησε ο Κ. Θωμαΐδης: Τους στίχους αυτούς είχαν μεταβάλει οι Έλληνες στρατιώτες που τραγουδούσαν στα στρατόπεδα:
Πολλοί σύγχρονοι μουσικοί ερευνητές θεωρούν το είδος του αμανέ να συγγενεύει με το κλέφτικο, το ριζίτικο, με το λεγόμενο της τάβλας, το μοιρολογίστικο όπου κυριαρχεί ο πόνος, το παράπονο και κάποιος καημός.
Κίλι Σμιθ
Η Κίλι Σμιθ (Dorothy Jacqueline Keely, 9 Μαρτίου 1928 – 16 Δεκεμβρίου 2017), επαγγελματικά γνωστή ως Keely Smith, ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ και της λαϊκής μουσικής, η οποία έπαιξε και ηχογράφησε εκτενώς τη δεκαετία του 1950 με τον τότε -σύζυγο Λούις Πρίμα, και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ως σόλο καλλιτέχνης.
Η Σμιθ παντρεύτηκε τον Πρίμα το 1953. Το ζευγάρι ήταν αστέρια σε όλο τον κλάδο της ψυχαγωγίας, συμπεριλαμβανομένης της σκηνής, της τηλεόρασης, των κινηματογραφικών ταινιών, των δίσκων επιτυχιών και των ηθοποιών σε καμπαρέ. Κέρδισαν ένα Grammy το 1959, την εναρκτήρια χρονιά του, για τη μεγάλη επιτυχία τους, "That Old Black Magic", που παρέμεινε στα τσαρτς για 18 εβδομάδες.
Πρώτα χρόνια
Η Σμιθ γεννήθηκε στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια. Η καταγωγή της ήταν Ιρλανδή και Τσερόκι. Ο Τζέσι Σμιθ, ο πατριός της, ήταν ξυλουργός και η μητέρα της έμπαινε σε πλυντήρια για να κερδίσει χρήματα για να αγοράσει ρόμπες για να φορέσει η Σμιθ όταν έπαιζε.
Αιχμάλωτοι του μίσους
Το Αιχμάλωτοι του μίσους είναι ελληνικό ψυχολογικό δράμα του 1972, της Φίνος Φιλμ, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Φώσκολου. Η ταινία έχει διάρκεια 101 λεπτά και πρωταγωνιστούν ο Κώστας Καρράς και η Ζωή Λάσκαρη.
Κίλι Σμιθ
Καριέρα
Όταν η Σμιθ ήταν 11 ετών, τραγουδούσε τακτικά ως μέλος του επιτελείου του προγράμματος The Joe Brown Radio Gang σε έναν σταθμό του Νόρφολκ. Σε ηλικία 14 ετών η Σμιθ τραγούδησε με ένα συγκρότημα ναυτικού σταθμού με επικεφαλής τη Saxie Dowell. Στα 15 της, πήρε την πρώτη της αμειβόμενη δουλειά στο συγκρότημα του Earl Bennett. Είδε τον Λούις Πρίμα να παίζει στη Νέα Υόρκη το 1949. Ηχογράφησαν μαζί το 1949 και παντρεύτηκαν στις 13 Ιουλίου 1953
Τα τραγούδια τους περιελάμβαναν το "That Old Black Magic" του Τζόνι Μέρσερ και του Χάρολντ Άρλεν, το οποίο ήταν επιτυχία στα Top 20 στις ΗΠΑ το 1958. Στα 1α ετήσια βραβεία Grammy το 1959, οι Σμιθ και Πρίμα κέρδισαν το πρώτο Grammy Καλύτερης Ερμηνείας από φωνητικό συγκρότημα ή χορωδία για το "That Old Black Magic". Το δίδυμο ακολούθησε τις μικρές επιτυχίες " I've Got You Under My Skin " και " Bei Mir Bist Du Schoen ", μια διασκευή της επιτυχίας των Andrews Sisters του 1937.
Αιχμάλωτοι του μίσους
Πλοκή
Ο Άγγελος φον Ζίραχ (Κώστας Καρράς), γερμανικής καταγωγής πλοιοκτήτης και επιχειρηματίας με πλούσιο φιλανθρωπικό έργο, αναλαμβάνει τη θεραπεία της, ενώ παράλληλα στηρίζει οικονομικά τον αδελφό της (Νίκος Δαδινόπουλος), που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Σταδιακά, ο φον Ζίραχ συνάπτει ερωτικό δεσμό με τη Βίκυ, την οποία βοηθάει να κάνει καριέρα στον χορό και το τραγούδι. Όταν της ζητά να παντρευτούν, εκείνη δέχεται την πρόταση, προς μεγάλη αγανάκτηση της Τζίνας (Ελένη Ανουσάκη), η οποία εκτός από γραμματέας του Άγγελου είναι και ερωμένη του.
Κίλι Σμιθ
Καριέρα
Η πρώτη της μεγάλη σόλο επιτυχία ήταν το "I Wish You Love" το 1957 και της έφερε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy για την Καλύτερη Φωνητική Ερμηνεία, Γυναικεία. Το ντεμπούτο της άλμπουμ με τον ίδιο τίτλο κέρδισε το χρυσό Το 1961, η Σμιθ χώρισε από τον Πρίμα. Στη συνέχεια υπέγραψε με την Reprise Records, όπου ο μουσικός της διευθυντής ήταν ο Νέλσον Ριντλ. Το 1965 είχε τις 20 καλύτερες επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο με ένα άλμπουμ με συνθέσεις των Beatles, Keely Smith Sings The John Lennon—Paul McCartney Songbook, και ένα σινγκλ, " You're Breaking My Heart ", που έφτασε στο Νο. 14 τον Απρίλιο. .
Αιχμάλωτοι του μίσους
Πλοκή
Στη διάρκεια της έγγαμης ζωής του ζευγαριού, οι έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις του Άγγελου προβληματίζουν τη Βίκυ, η οποία σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολύ σκληρή πραγματικότητα. Όπως την ενημερώνει η Τζίνα, ο σύζυγός της ασχολείται στην πραγματικότητα με το λαθρεμπόριο όπλων. Μέρος των προϊόντων τα οποία διακινεί παράνομα καταλήγουν στην Αφρική, σε πολεμικές αναμετρήσεις, όπως αυτή στην οποία η Βίκυ έχασε ολόκληρη την οικογένειά της. Η Βίκυ αποφασίζει να τον καταγγείλει ως λαθρέμπορο όπλων και έτσι ο σύζυγός της καταλήγει στη φυλακή.
Κίλι Σμιθ
Καριέρα
Επέστρεψε στο τραγούδι το 1985, ηχογραφώντας το άλμπουμ I'm in Love Again με τους Bud Shank και Bill Perkins. Τα άλμπουμ της, Swing, Swing, Swing (2000), Keely Sings Sinatra (2001) για τα οποία έλαβε υποψηφιότητα για Grammy, και Keely Swings Basie-Style With Strings (2002) κέρδισαν κριτικούς και λαϊκές κριτικές. Το 2008 ερμήνευσε ένα ντουέτο με τον Kid Rock κατά τη διάρκεια των 50ων βραβείων Grammy στο "That Old Black Magic". Η Σμιθ κέρδισε θετικές κριτικές για τις εμφανίσεις της στο νυχτερινό κλαμπ Feinstein στο Μανχάταν το 2005.
Αιχμάλωτοι του μίσους
Παραγωγή
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1972-1973, με πρώτη προβολή στις 25 Δεκεμβρίου 1972 κόβοντας 124.745 εισιτήρια. Ήρθε στην 14η θέση σε 64 ταινίες.
Κίλι Σμιθ
Καριέρα
Η τελευταία παράσταση της Σμιθ ήταν στις 13 Φεβρουαρίου 2011, στο Cerritos Performing Arts Center στη Νότια Καλιφόρνια.
Αιχμάλωτοι του μίσους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου Κατηγορία:Ψυχολογικές δραματικές ταινίες
Κίλι Σμιθ
Προσωπική ζωή
Η Σμιθ παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Matteo Gambardella Jr., στις 6 Σεπτεμβρίου 1947, στην κομητεία Pasquotank της Βόρειας Καρολίνας, πριν χωρίσει τον Δεκέμβριο του 1950. Η Σμιθ παντρεύτηκε τον Λούις Πρίμα στις 13 Ιουλίου 1953 στη Virginia Beach Απέκτησαν δύο παιδιά, την Toni Elizabeth και τη Luanne Francis. Η Σμιθ είχε σχέση με τον Frank Sinatra πριν από το διαζύγιό της από τον Πρίμα το 1961. Είχε επίσης σχέση με τον Κλιντ Ίστγουντ. Παντρεύτηκε τον Τζίμι Μπόουεν το 1965. Το ζευγάρι χώρισε το 1969. Το 1975 η Smith παντρεύτηκε τον τραγουδιστή Bobby Milano (πραγματικό όνομα Charles Caci) στο Παλμ Σπρινγκς.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2017 η Σμιθ πέθανε από προφανή καρδιακή ανεπάρκεια στο Παλμ Σπρινγκς της Καλιφόρνια, σε ηλικία 89 ετών. Είναι θαμμένη στο Forest Lawn Memorial Park, Hollywood Hills.
Κληρονομιά
Το 1998, ένα Golden Palm Star στο Palm Springs Walk of Stars αφιερώθηκε σε αυτήν. Έχει επίσης ένα αστέρι στο 7080 Hollywood Boulevard στο τμήμα ηχογράφησης του Hollywood Walk of Fame. Αφιερώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ
Διαμέρισμα Αουατσαπάν
Γεωγραφία
Το Αουατσαπάν βρίσκεται βορειοδυτικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Δυτική Επαρχία. Είναι το δυτικότητα διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ. Στα νότια βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Συνορεύει στα νοτιοανατολικά με το Σονσονάτε, στα βορειοανατολικά με τη Σάντα Άνα και σταδυτικά με το διαμέρισμα Χουτιάπα της Γουατεμάλα. Έχει έκταση 1.239,60 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το όγδοο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα, το Τσαλατενάνγκο, το Λα Λιμπερτάδ και το Μορασάν.
Η κυριότερη λίμνη είναι η λιμνοθάλασσα Λαγούνα δελ Γιάνο (Laguna del Llano).
Δημογραφία
Το Διαμέρισμα Αουατσαπάν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 335.339 κατοίκους (περίπου το 28 % του συνολικού πληθυσμού του Ελ Σαλβαδόρ). Είναι σε πληθυσμό το έβδομο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, το Λα Λιμπερτάδ, το Σάντα Άνα, το Σαν Μιγκέλ, το Σονσονάτε και το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν.
Δήμοι
Το Αουατσαπάν διαιρείται σε 12 δήμους:
Ούγο Κόρο
Ο Ούγο Κόρρο (Hugo Pastor Corro, 5 Νοεμβρίου 1953 – 15 Ιουνίου 2007) ήταν Αργεντινός πυγμάχος, ο οποίος κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη, το 1978-79.
Προφίλ
Γεννήθηκε στο Σαν Κάρλος Μεντόσα στις 5 Νοεμβρίου του 1953 και κέρδισε το Ροδρίγο Βαλντές το 1978 κατακτώντας τον παγκόσμιο τίτλο στα μεσαία βάρη. Κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο του μία φορά και αποχώρησε από τα ρινγκ έχοντας στο ενεργητικό του συνολικά 59 αγώνες, με 50 νίκες (εκ των οποίων οι 26 με νοκάουτ), 7 ήττες και 2 ισοπαλίες.
Πέθανε στις 15 Ιουνίου του 2007 στη Μεντόσα.
Πηγές
Κορο, Ουγ
Κατάλογος Χένρυ Ντρέιπερ
Ο Κατάλογος Henry Draper είναι αστρονομικός κατάλογος αστέρων με αστρομετρικά και φασματοσκοπικά δεδομένα για περισσότερους από 225.000 από τους φωτεινότερους αστέρες που είναι ορατοί από το βόρειο και το νότιο ημισφαίριο της Γης.
Ο κατάλογος δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά μεταξύ των ετών 1918 και 1924. Συντάχθηκε από την Άνι Τζαμπ Κάνον και τους συνεργάτες της στο Αστεροσκοπείο του Harvard College υπό την επίβλεψη του Έντουαρντ Πίκερινγκ, και ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Χένρυ Ντρέιπερ, του οποίου η χήρα δώρισε τα χρήματα που απαιτούσε η κατάρτιση του καταλόγου.
Οι αστέρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο έχουν μέσο φαινόμενο μέγεθος, μέχρι 9 (περίπου 50 φορές αμυδρότεροι από τους αμυδρότερους αστέρες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι). Αυτό τους καθιστά ορατούς με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια και πολύ φωτεινούς μέσα από επαγγελματικό εξοπλισμό.
Η μεγαλύτερη ιστορική αξία του καταλόγου, πέρα από το ότι είναι από τους πρώτους που κάλυπταν ολόκληρη την ουράνια σφαίρα, έγκειται στο ότι υπήρξε η πρώτη προσπάθεια για την καταλογογράφηση των φασματικών τύπων των αστέρων, σε μεγάλο αριθμό αστέρων.
Ο Κατάλογος Henry Draper άνοιξε τη συστηματική μελέτη των εκπομπών ακτινοβολίας των αστέρων. πράγμα που οδήγησε στη σωστή τους φασματική ταξινόμηση και στο Διάγραμμα Hertzsprung-Russell.
Ο αριθμός ενός αστέρα στον κατάλογο, που ακολουθεί τα αρχικά HD (από το  Henry Draper) χρησιμοποιείται ευρύτατα ως η ονομασία του αστέρα όταν δεν υπάρχει ιδιαίτερο όνομα, ονομασία με μικρό γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου ή αριθμός Φλάμστηντ.
Οι αστέρες με αριθμούς από 1 ως 225300 ανήκουν στον αρχικό κατάλογο και είναι όλοι αριθμημένοι κατά σειρά αύξουσας ορθής αναφοράς για την εποχή 1900.0. Οι αστέρες με αριθμούς από 225301 ως 359083 ανήκουν σε μία επέκταση του καταλόγου που έγινε το 1949. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται για τους αστέρες της επεκτάσεως τα διακριτικά HDE (από το Henry Draper Extension = Επέκταση του Χένρυ Ντρέιπερ), αλλά ακόμα και αυτοί συνήθως γράφονται ως HD, αφού η αρίθμηση εξασφαλίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει σύγχυση.
Πηγές
Χενρυ Χενρυ
Ελληνοσερβική συνθήκη (1913)
Η Ελληνοσερβική Συνθήκη Ειρήνης, Φιλίας και Αμοιβαίας Συνεργασίας μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και του Βασιλείου της Σερβίας υπογράφηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μάη /1 Ιουνίου 1913.
Τα 11 άρθρα του τελικού κειμένου «προέβλεπαν σύμφωνα και με τους όρους του προκαταρκτικού πρωτοκόλλου, την αμοιβαία εγγύηση των εδαφικών κτήσεων και των δύο χωρών και την αμοιβαία παροχή στρατιωτικής βοήθειας σε περίπτωση απρόκλητης επιθέσεως εναντίον του ενός, τον καθορισμό της διανομής των εδαφών που θα εκχωρούνταν από την Τουρκία μετά τον τερματισμό του Πολέμου και, ακόμη, την ελληνική υποχρέωση για παροχή κάθε αναγκαίας ευκολίας στο σερβικό εισαγωγικό και εξαγωγικό εμπόριο μέσω Θεσσαλονίκης».
Η συνθήκη υπογράφηκε εκ μέρους της Ελλάδας, από τον Έλληνα πρόξενο στο Βελιγράδι, Ιωάννη Αλεξανδρόπουλο και εκ μέρους της Σερβίας, από τον πρεσβευτή της στην Αθήνα, Ματιέγα Μπόσκοβιτς.
Ιστορικό
Σημείωση: όλες οι ημερομηνίες δίνονται σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου οι τρεις από τις τέσσερεις σύμμαχες χώρες - που αποτελούσαν τον Βαλκανικό Συνασπισμό - κατέλαβαν εδάφη της Μακεδονίας χωρίς ωστόσο καμία να καταφέρει να ενσωματώσει στο κράτος της όλα τα εδάφη που επιθυμούσε. Έτσι, μετά το τέλος του πολέμου, η Μακεδονία έγινε το μήλο της έριδας ανάμεσα σε Ελλάδα, Σερβία, και Βουλγαρία.
Η Βουλγαρία επέλεξε να πάρει με τα όπλα το κομμάτι της Μακεδονίας που θεωρούσε ότι της ανήκε, και πριν της απαντήσουν επίσης, με τα όπλα, η Ελλάδα και η Σερβία, ήρθαν σε μεταξύ τους συνεννοήσεις για να ορίσουν και να διασφαλίσουν τη συμμαχία τους.
Αρχές Μαρτίου 1913, ο Έλληνας πρόξενος στο Βελιγράδι, πήρε εντολές από τον Έλληνα υπουργό εξωτερικών, Λάμπρο Κορομηλά, να διερευνήσει τη στάση της σερβικής κυβέρνησης απέναντι στο ενδεχόμενο της συμμαχίας μεταξύ των δύο χωρών.
Η σερβική κυβέρνηση υποδέχτηκε θετικά τις ελληνικές προτάσεις και στις 22 Απριλίου 1913 (ν.ε) υπογράφεται στη Θεσσαλονίκη μεταξύ του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Λάμπρου Κορομηλά και του Σέρβου πρεσβευτή στη Ελλάδα, Ματιέγα Μπόσκοβιτς (Mateja Bošković), πρωτόκολλο στρατιωτικής συνεργασίας, στο οποίο τα δυο κράτη αναλαμβάνουν να σχηματίσουν κοινό στρατιωτικό μέτωπο σε περίπτωση επίθεσης από τη Βουλγαρία. Στην ίδια συνάντηση υπήρξαν συνενοήσεις για το καθορισμό της ελληνοσερβικής μεθορίου, και συμφωνήθηκε η απόδοση από τη Σερβία στην Ελλάδα της Φλώρινας και από την Ελλάδα στη Σερβία τη Γευγελής.
Την 14η Μαΐου του 1913 και πάλι στη Θεσσαλονίκη, συνάπτεται στρατιωτική σύμβαση μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας την οποία υπογράφουν ο τότε λοχαγός του Γενικού Επιτελείου Ιωάννης Μεταξάς και οι Σέρβοι συνταγματάρχες Πέταρ Πέσιτς και Ντούσαν Τούφετζιτς στην οποία δεν προβλεπόταν καμμία ανάμειξη της Ελλάδας σε ενδεχόμενο Σερβοαυστριακό πόλεμο. Ωστόσο, οι Σέρβοι μετανοώντας για αυτή τη προσθήκη αρνήθηκαν να την επικυρώσουν.
Στις 5 Μαΐου (π.η), ο Σέρβος πρόξενος στην Αθήνα, Ματιέγα (Ματία) Μπόσκοβιτς συνυπέγραψε μαζί με τον υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, την προκαταρκτική συνθήκη που έμεινε γνωστή ως «Πρωτόκολλο των Αθηνών».
Παρόλα αυτά την 1η Ιουνίου 1913 και λόγω της επίθεσης των Βουλγάρων στο Παγγαίο όρος και με ορατό το κίνδυνο που απειλούσε τη Θεσσαλονίκη, υπογράφεται στην έπαυλη του πρίγκιπα Νικολάου της Ελλάδας συνθήκη συμμαχίας. Τη συνθήκη υπέγραψαν από ελληνικής πλευράς ο Ιωάννης Αλεξανδρόπουλος και από σερβικής ο Ματιέγα Μπόσκοβιτς. Υπογράφηκε επίσης, νέα στρατιωτική σύμβαση στην οποία οι Σέρβοι διόρθωσαν το λάθος τους και έτσι «στα άρθρα 1 και 2 αναφερόταν ότι η Ελλάδα θα παρέτασσε υποχρεωτικά δύναμη 90.000 ανδρών στην περιοχή μεταξύ Παγγαίου και Θεσσαλονίκης και Γουμένισσας σε περίπτωση επίθεσης των Βουλγάρων εναντίον Ελλήνων και Σέρβων. Εάν κάποια από τις δύο σύμμαχες χώρες δεχόταν συντονισμένη επίθεση από τη Βουλγαρία και κάποια εξωβαλκανική χώρα, τότε θα έπρεπε αμέσως η άλλη να προσβάλει τη Βουλγαρία.» Τη σύμβαση υπέγραψαν ο Ξενοφώντας Στρατηγός και οι σέρβοι συνταγματάρχες Πέταρ Πέσιτς και Ντούσαν Τούφετζιτς.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Ιούλιο του 1914 η Σερβία δέχτηκε επίθεση από την Αυστροουγγαρία, αλλά ο βασιλιάς Κωνσταντινος αρνήθηκε την κινητοποίηση του στρατού, αφού η συμφωνία αναφερόταν μόνο στις επιθέσεις από Βαλκανικά κράτη. Αντ΄ αυτού προέκρινε την πολιτική της αποκαλούμενης «ευμενής [προς την Αντάντ] ουδετερότητας» της χώρας.
Το ίδιο επαναλήφθηκε και τον Σεπτέμβριο του 1915 όταν μετά την επιστράτευση της Βουλγαρίας ενάντια στη Σερβία, ο Βενιζέλος πρότεινε την ενεργοποίηση της συνθήκης. Επειδή όμως η Σερβική πλευρά βρισκόταν μέσα στον κλοιό τριών κρατών (Γερμανική Αυτοκρατορία, Αυστροουγγαρία και Βασίλειο της Βουλγαρίας) θα αδυνατούσε να παρατάξει τις 150.000 δυνάμεις στρατού στα σερβοβουλγαρικά σύνορα που προέβλεπε η συμφωνία, ο Βενιζέλος πρότεινε αυτές να αντικατασταθούν με 150.000 από τη Στρατιά της Ανατολής που αποχωρούσαν εκείνη την εποχή ηττημένα από την Εκστρατεία της Καλλίπολης.
Η συμφωνία συνέχισε να παίζει κάποιο περιορισμένο ρόλο, εν μέσω του Εθνικού Διχασμού και το φθινόπωρο του 1916, αν και η Σερβία είχε ηττηθεί κατά κράτος, όταν το παλάτι, παρά την επίσημη στάση της "διαρκούς ουδετερότητας", υποχώρησε στην Τριπλή Συνεννόηση (Αντάντ) για την με τρένα μεταφορά του εξόριστου Σερβικού στρατού από την Κέρκυρα, όπου είχε καταφύγει μετά την ήττα του, στη Θεσσαλονίκη (τότε υπό την αντίπαλη κυβέρνησης «Εθνικής Αμύνης»), ώστε να επανα-εξοπλιστεί.
Η συνθήκη
Στη συνθήκη συμφωνήθηκε ότι οι δύο κυβερνήσεις οι δύο χώρες να έχουν κοινό σύνορο δυτικά του Αξιού (Βαρδάρη), η δε χάραξη των νέων συνόρων να βασίζεται επί της «αρχής των κατεχομένων εδαφών», (en:Uti possidetis). Έτσι το ανάπτυγμα του κοινού συνόρου θ΄ αρχίζει από τη λίμνη Οχρίδα ακολουθώντας πορεία γύρω από αυτή προς νότια στη λίμνη Πρέσπα, νότια του Μοναστηρίου (που παραμένει στη Σερβία), και ακολουθώντας στη συνέχεια τη γραμμή διαχώρισης του ποταμού μεταξύ Τσέρνας και Μογλενίτσας καταλήγει στον Αξιό, 3 χλμ. νότια από τη Γευγελή.
Επίσης συμφωνείται ότι επί της αυτής αρχής και οι δύο χώρες θα συμφωνήσουν και για την Ελληνοβουλγαρική και Σερβοβουλγαρική οριοθετική γραμμή. Δηλαδή το σερβικό σύνορο από βόρεια της Γευγελής θ΄ ανέρχεται το ρουν του Αξιού μέχρι τη συμβολή του παραπόταμου Μπεγκαλνίτσα και εκ του ρου του δεύτερου μέχρι τα παλαιά τουρκοβουλγαρικά σύνορα, ενώ το ελληνικό θα διέρχεται από νότια του Κιλκίς, βόρεια της Νιγρίτας και από εκεί από τη λίμνη Αχινού (Κερκίνης) και του Αγγίστα ποταμού που κατέρχεται προς τη θάλασσα, ανατολικότερα του λιμένα των Ελευθερών.
Επίσης συμφωνήθηκε επίσης πως σε περίπτωση που δεν θα είναι εφικτή συμφωνία με τη Βουλγαρία με βάση την παραπάνω αρχή καθορισμού συνόρων, θα προτείνουν τη προσφυγή σε διαιτησία. Αν όμως η Βουλγαρία εκδηλώσει επιθετική στάση προς επιβολή των αξιώσεών της δια των όπλων, οι δύο χώρες (Σερβία και Ελλάδα) αναλαμβάνουν την υποχρέωση «...προκειμένου να εξασφαλίσουν την ακεραιότητα των κτήσεών τους να παράσχουν αμοιβαία στρατιωτική βοήθεια και να μην συνάψουν ειρήνη (με τη Βουλγαρία), παρά μόνο από κοινή συμφωνία». Επίσης Σερβία και Ελλάδα αναλαμβάνουν ν΄ ακολουθήσουν την αυτή διπλωματική στάση στις διάφορες διαπραγματεύσεις για τη διανομή των εδαφών που παραχωρήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Τέλος η Ελλάδα υποσχέθηκε να παράσχει για μια 50ετία κάθε δυνατή διευκόλυνση στο σερβικό εξαγωγικό εμπόριο δια του λιμένα της Θεσσαλονίκης και των σιδηροδρομικών γραμμών προς Σκόπια και Μοναστήρι.
Ο διακανονισμός αυτός των συνόρων πράγματι δεν έγινε δεκτός από τη Βουλγαρία, και παρά την παρέμβαση ρωσικής διαιτησίας σύντομα, στις 16 Ιουνίου 1913, ξέσπασε με την επίθεση της Βουλγαρίας ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος.
Παραπομπές
Σ Σ Σ Σ Κατηγορία:Εθνικός Διχασμός
Ραλφ Λόρεν
Ο Ραλφ Λόρεν (Ralph Lauren, 14 Οκτωβρίου 1939) είναι Αμερικανός σχεδιαστής μόδας, φιλάνθρωπος και επιχειρηματίας, γνωστός για την εταιρεία Ralph Lauren, μια παγκόσμια επιχείρηση πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Έγινε γνωστός για τη συλλογή του από σπάνια αυτοκίνητα, μερικά από τα οποία έχουν εκτεθεί σε μουσεία. Ο Λόρεν παραιτήθηκε από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας τον Σεπτέμβριο του 2015, αλλά παραμένει εκτελεστικός πρόεδρος και επικεφαλής δημιουργικός υπεύθυνος. Τον Απρίλιο του 2022 η καθαρή του θέση του υπολογιζόταν σε 6,9 δισεκατομμύρια δολάρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1939 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από οικογένεια Ασκεναζιτών Εβραίων από το Πινσκ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας (σημερινή Λευκορωσία). Ήταν ένας από τους πολλούς σχεδιαστές μόδας που μεγάλωσαν στην εβραϊκή κοινότητα στο Μπρονξ, μαζί με τον Κάλβιν Κλάιν και τον Ρόμπερτ Ντένινγκ.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1964 παντρεύτηκε τη Ρίκι Αν Λεβ-Μπιρ και έχουν τρία παιδιά.
Ο Λόρεν είναι τακτικός δωρητής στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες αυτοκινήτων Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Ασκεναζίτες Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνοεβραϊκής καταγωγής
Κυθνιακά
Γενικά
Μετά την επανάσταση που εκδηλώθηκε τον Ιανουάριο 1862 στο Ναύπλιο και τις ταραχές που σημειώθηκαν σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, πολλοί από τους πρωταίτιους αυτών έχουν συλληφθεί και με απόφαση της Κυβέρνησης στέλνονται με τον ατμοδρόμωνα «Αμαλία» (ιστορικότατο πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού - τότε νεότευκτο) εξόριστοι στην Κύθνο.
Καταστολή
Ο Νομάρχης Σύρου Α. Αλεξανδρόπουλος καταφέρνει όμως να επιβιβαστεί σε αγκυροβολημένο αυστριακό πλοίο και μέσω του τηλεγράφου του να ειδοποιήσει την Κυβέρνηση περί των κινήσεων των εξεγερμένων.Τη γνωστοποίηση στο Παλάτι της στάσης, ακολουθεί ο άμεσος κατάπλους για Κύθνο (εκ νέου) του «Αμαλία», με κυβερνήτη το Λεωνίδα Παλάσκα (πιστό του Όθωνα) και ειδικό στρατιωτικό απόσπασμα, τον 4ο Λόχο υπό το λοχαγό Τσίρο. μικρογραφία|Πλάκες αφιερωμένες στη μνήμη των πεσόντων. Λίγο πριν το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, 1ης Μαρτίου, το «Αμαλία» εντοπίζει στο βόρειο ακρωτήριο του νησιού και κανονιοβολεί χωρίς αποτέλεσμα το «Καρτερία», που κατορθώνει να ελλιμενιστεί ταχύτατα στο μικρό κόλπο της Αγίας Ειρήνης. Οι Λεωτσάκος και Μωραϊτίνης καταλαμβάνουν δύο θέσεις εκεί κοντά, στήνοντας σε επίκαιρο σημείο ένα από τα τηλεβόλα τους, αλλά στο ίδιο διάστημα ο Τσίρος με ισχυρή δύναμη που αποτελείτο από 150 στρατιώτες, 40 χωροφύλακες και μερικούς ακόμη ένοπλους είχε αποβιβασθεί στο βόρειο άκρο της Κύθνου. Οι αντιοθωνικοί μετακινούνται κατά τι προς ένα λοφίσκο στον όρμο των Λουτρών, όπου και υποδέχονται με ασταμάτητο πυρ τους αντιπάλους τους. Τελικά υποχρεώνονται να υποχωρήσουν ακόμη ψηλότερα, καθώς βάλλονται συνεχώς από τα εύστοχα πυρά του «Αμαλία» υπό τον Παλάσκα.
Αντιλαμβανόμενος ο Τσίρος πως οι αντίπαλοι θα κινηθούν προς το εσωτερικό του νησιού με σκοπό να ξεφύγουν, χωρίζει τις δυνάμεις του στα τρία και αρχίζει την επίθεση εναντίον τους. Έτσι στην Κύθνο την 1η Μαρτίου 1862 πέφτουν νεκροί οι Νικόλαος Λεωτσάκος, Περικλής Μωραϊτίνης και ο φοιτητής Σκρβέλης ή Σκαρβέλης, ενώ οι υπόλοιποι συλλαμβάνονται.
Λαογραφία
Ο θάνατος των τριών και τα σκληρά κυβερνητικά μέτρα που λαμβάνονται εις βάρος των επιζώντων, εξαγείρουν την αθηναϊκή κοινή γνώμη υπέρ των στασιαστών, οι οποίοι τιμούνται τότε ως ήρωες τόσο με πατριωτικά, όσο και με λαϊκά επαναστατικά τραγούδια. Ακόμη και μέχρι σήμερα πάντως, ακούγεται το τραγούδι των γέρων κατοίκων της Κύθνου: «Του Λεωτσάκου το παιδί και του Μωραϊτίνη, απάνου σκοτωθήκανε εις την Αγιάν Ειρήνη.»
Πηγές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Κύθνου Κατηγορία:1862
Συμεών Καβάσιλας
Ο Συμεών Καβάσιλας ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.