cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sukhoi Su-35BM
Ηλεκτρομαγνητικό ίχνος
Για τη μείωση του ίχνους του σκάφους έχουν χρησιμοποιηθεί και υλικά που απορροφούν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Επιπλέον η καλύπτρα απέκτησε ειδικό επίχρισμα ώστε να μην μπορεί η ακτινοβολία ραντάρ να εισέλθει στο πιλοτήριο. Η μείωση του μεγέθους των κάθετων σταθερών, και τροποποιήσεις σε θυρίδες προσιτότητας και κεραίες συνέβαλαν στη μείωση του ίχνους. Θεωρείται ότι με αυτές τις βελτιώσεις το ηλεκτρομαγνητικό ίχνος του Sukhoi είναι αντίστοιχο ενός F-16, γεγονός σημαντικό με δεδομένο το μέγεθός του. Το ηλεκτρομαγνητικό ίχνος του Su-35BM εκτιμάται σε 2-4 m2, σημαντικά μικρότερο σε σχέση με προγενέστερα μοντέλα όπως το Su-30 MKI όπου φθάνει τα 20 m2, και κοντά στο ίχνος του EF2000, το οποίο αναφέρεται ότι περιορίζεται σε 1 m2.
Οπλισμός
Το αεροσκάφος διαθέτει 12 εξωτερικούς φορείς, 4 κάθε από κάθε φτερό και 4 κάτω από την άτρακτο.
Πυροβόλο
1 πυροβόλο GSh-301 30 mm
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Su-35BM Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Εθνική Ονδούρας (ποδόσφαιρο ανδρών)
thumb|150px|Παλαιότερο λογότυπο Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ονδούρας εκπροσωπεί την Ονδούρα στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Εθνική Αυτόνομη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ονδούρας (FENAFUTH). Έχει προκριθεί τρεις φορές στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου: το 1982, το 2010 και το 2014.
Ιστορία
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ονδούρας αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους αγώνες Τορνέο ντελ Σεντενάριο οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν στην Πόλη της Γουατεμάλας το Σεπτέμβριο του 1921, χάνοντας 10–1 από τη Γουατεμάλα.
Στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 ήρθε αντιμέτωπη τη μισητή της αντίπαλό, το Ελ Σαλβαδόρ, γεγονός που αποτέλεσε την αφορμή το ξέσπασμα του πολέμου του ποδοσφαίρου ο οποίος διήρκεσε 100 ώρες. Το 1981 κέρδισε το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονσιπ και προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονσιπ του 1985 τερμάτησε στη δεύτερη θέση, χάνοντας στον τελικό με 2–1 από τον Καναδά.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Εστάδιο Ολίμπικο Μετροπολιτάνο, χωρητικότητας 37.325 θεατών, το οποίο βρίσκεται στο Σαν Πέδρο Σούλα.
Εκλεκτορικό Κολέγιο (ΗΠΑ)
μικρογραφία|Ο αριθμός των εκλεκτόρων που αναδεικνύει κάθε πολιτεία για τις εκλογές του 2012, 2016 και 2020. Το Εκλεκτορικό Κολλέγιο (αγγλικά: Electoral College) ή Σώμα Εκλεκτόρων είναι πολιτικός θεσμός των ΗΠΑ, μέσω του οποίου εκλέγεται ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ κάθε τέσσερα χρόνια.
Η διαδικασία εκλογής έχει ως εξής: Οι εκλογείς, στο κοινό για όλα τα ζεύγη υποψηφίων προέδρων και αντιπροέδρων ψηφοδέλτιο και στον οικείο χώρο, δίπλα στα ονόματα του κάθε ζεύγους, σημειώνουν την προτίμησή τους για το ζεύγος προέδρου και αντιπροέδρου, που επιλέγουν για τα δύο αξιώματα. Στις περισσότερες πολιτείες δεν εμφανίζονται καν τα ονόματα των εκλεκτόρων στο ψηφοδέλτιο. Σε μερικές υπάρχουν, αλλά ο ψηφοφόρος δε σημειώνει κάποια προτίμηση γι' αυτούς, παρά μόνο για πρόεδρο και αντιπρόεδρο, πάντα σε κοινό ζεύγος. Όποιο ζεύγος υποψηφίων απλώς πλειοψηφήσει σε κάθε μια δεδομένη εκλογική περιφέρεια από τις 56 συνολικά (πρόκειται για τις 50 Πολιτείες σε πολιτειακό επίπεδο, τις 5 χωριστές εκλογικές περιφέρειες εντός δύο Πολιτειών, Μέιν (2) και Νεμπράσκα (3), και της Ουάσινγκτον, Περιοχή της Κολούμπια) "παίρνει" όλες τις Εκλεκτορικές Θέσεις της δεδομένης εκλογικής περιφέρειας. Έτσι οι εκλογείς, ψηφίζοντας άμεσα για πρόεδρο και αντιπρόεδρο στο ψηφοδέλτιο, στην πραγματικότητα εκλέγουν έμμεσα τους εκλέκτορες, οι οποίοι έχουν οριστεί από το κόμμα των υποψηφίων σε κάθε μία από τις 56 εκλογικές περιφέρειες προεκλογικά. Αυτοί στη συνέχεια άμεσα θα εκλέξουν τα δύο πρόσωπα, τα οποία θα αναλάβουν τα δύο ανώτατα πολιτειακά αξιώματα.
Η επιλογή των εκλεκτόρων γίνεται από τα κόμματα ή τους μεμονωμένους υποψηφίους προ των εκλογών με διαδικασίες που διαφέρουν από κόμμα σε κόμμα, αλλά και από Πολιτεία σε Πολιτεία. Οι εκλέκτορες συνηθίζεται να είναι γνωστά και σπουδαία πρόσωπα της περιοχής. Όλοι, βέβαια, οι εκλογείς γνωρίζουν ότι, ψηφίζοντας στο κοινό για όλους τους υποψηφίους ψηφοδέλτιο το συγκεκριμένο ζεύγος υποψηφίων, αν αυτοί πλειοψηφήσουν στη δεδομένη εκλογική περιφέρεια, οι προταθέντες από το κόμμα των υποψηφίων αντίστοιχοι εκλέκτορες θα αντιπροσωπεύσουν την περιφέρειά τους, είτε πρόκειται για μια ολόκληρη Πολιτεία, είτε για περιοχή Πολιτείας, προκειμένου για τις 5 εκλογικές περιφέρειες σε Μέιν και Νεμπράσκα, είτε πρόκειται για την Ουάσινγκτον.
Από το 1969 ο αριθμός των εκλεκτόρων, που συμμετέχουν στο Κολλέγιο, είναι 538. Το Άρθρο 2, Ενότητα 1, Παράγραφος 2 του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών ορίζει ότι ο αριθμός των εκλεκτόρων κάθε Πολιτείας ισούται με το άθροισμα των αντιπροσώπων που έχει στο Κογκρέσσο. Αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός των εκλεκτόρων κάθε Πολιτείας είναι ίσος με το άθροισμα των Γερουσιαστών και των Αντιπροσώπων, τους οποίους διαθέτει κάθε Πολιτεία στο Ανώτατο Νομοθετικό Σώμα των ΗΠΑ. Ως εκ τούτου ο αριθμός των εκλεκτόρων ανά Πολιτεία ποικίλλει εξαιρετικά. Για παράδειγμα η πολυπληθής Καλιφόρνια έχει 55 εκλέκτορες, καθότι διαθέτει 53 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives) και 2 στη Γερουσία (Senate). Στο "άλλο άκρο" πολιτείες με λίγο πληθυσμό διαθέτουν μόλις 3 εκλέκτορες, όπως για παράδειγμα η Αλάσκα, αφού η ολιγοπληθής αυτή Πολιτεία διαθέτει μόλις 1 έδρα στη Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives) και 2 στη Γερουσία (Senate). Ωστόσο στον αριθμό 535 των εκλεκτόρων από τις 50 Πολιτείες προστίθενται ακόμη 3 εκλέκτορες από την Ουάσινγκτον, Περιοχή της Κολούμπια (Washington District of Columbia ή συντομογραφικά WDC). Η WDC, που γεωγραφικά συμπίπτει με το κεντρικό τμήμα της πρωτεύουσας των ΗΠΑ, αν και δεν αντιπροσωπεύεται στο Κογκρέσσο, "δίνει" 3 εκλέκτορες στο Κολλέγιο των Εκλεκτόρων για να έχουμε τον τελικό αριθμό 538 (535 από τις Πολιτείες και 3 από την WDC). Οι υπεράκτιες κτήσεις των ΗΠΑ δεν αντιπροσωπεύονται.
Ωστόσο στο ίδιο ακριβώς χωρίο του Συντάγματος (2,1,2) ανατίθεται σε κάθε Πολιτεία, με την εσωτερική της πολιτειακή νομοθεσία πλέον, να καθορίσει το δικό της σύστημα εκλογής, με το οποίο επιλέγονται οι δικοί της εκλέκτορες. Οι 48 Πολιτείες και η Περιοχή της Κολούμπια της Πρωτεύουσας (WDC) προϊόντος του χρόνου έχουν καταλήξει σε ίδιο σύστημα εκλογής. Αυτό είναι το απλό πλειοψηφικό σύστημα, θεωρουμένης της Πολιτείας στο σύνολο της ως μίας ενιαίας εκλογικής περιφέρειας. Ως εκ τούτου όποιο ζεύγος υποψηφίου προέδρου και αντιπροέδρου απλώς πλειοψηφήσει στην περιφέρεια αυτή κερδίζει όλες τις εκλεκτορικές θέσεις, δηλ. οι προεπιλεγμένοι υποψήφιοι εκλέκτορες για το συγκεκριμένο ζεύγος ανακηρύσσονται οι μοναδικοί εκλέκτορες της περιφέρειας. Οι Πολιτείες του Μέιν και της Νεμπράσκα έχουν ένα πιο σύνθετο σύστημα, πάντως απλό πλειοψηφικό. Για την ακρίβεια σε κάθε μία από τις δύο αυτές Πολιτείες εκλέγονται από δύο εκλέκτορες σε επίπεδο πολιτειακό και από ένας σε κάθε εκλογική περιφέρεια της κάθε Πολιτείας, οι οποίες ήδη υφίστανται για τις βουλευτικές εκλογές. Αυτές οι βουλευτικές εκλογικές περιφέρειες στο εσωτερικό των δύο Πολιτειών είναι δύο για το Μέιν και τρεις για τη Νεμπράσκα.
Το Εκλεκτορικό Κολέγιο είναι παράδειγμα ιδιότυπης εκλογής κυβερνώντων. Ξεκινά ως άμεση (στο εκλογικό τμήμα) εκλογή και στην πορεία μετατρέπεται σε έμμεση, αφού οι εκλέκτορες είναι θεωρητικά ελεύθεροι να ψηφίσουν υπέρ οποιουδήποτε έχει δικαίωμα να εκλεγεί πρόεδρος ή αντιπρόεδρος, ακόμα κι αν δεν ήταν επίσημος υποψήφιος και απλώς κατεγράφη ιδιοχείρως στο ψηφοδέλτιο από τους εκλογείς. Ωστόσο στην πράξη είναι από πριν γνωστό με ποιού το συνδυασμό έχουν επιλεγεί και κατά συνέπεια δεσμεύονται, ηθικά τουλάχιστον, να υποστηρίξουν αυτόν τον υποψήφιο που ανέδειξε πρώτο στην εκλογική τους περιφέρεια το εκλογικό σώμα.
Το Σύνταγμα των ΗΠΑ ορίζει ότι η ψηφοφορία του Εκλεκτορικού Κολλεγίου για την ανάδειξη προέδρου και αντιπροέδρου διεξάγεται την ίδια ημέρα για όλες τις Πολιτείες. Επίσης στην ίδια διάταξη ανατίθεται στο Κογκρέσσο να ορίσει τακτή ημερομηνία.
Η Δωδέκατη Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος ορίζει ότι οι δύο ψηφοφορίες για εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου γίνονται αφενός χωριστά, αφετέρου σε τόπο που ορίζει κάθε Πολιτεία. Κάθε εκλέκτορας έχει μία ψήφο για την εκλογή προέδρου και μία για την εκλογή αντιπροέδρου.
Η ψηφοφορία του Εκλεκτορικού Κολλεγίου σε λιγότερες Πολιτείες είναι μυστική, στις περισσότερες φανερή. Σε 26 από τις δεύτερες προβλέπονται διάφορες μικρές ποινές, συνήθως χρηματικές, για τους εκλέκτορες που δεν θα ακολουθήσουν τη λαϊκή εντολή. Πάντως οι περιπτώσεις παρασπονδίας από την λαϊκή εντολή είναι εξαιρετικά σπάνιες. Μετά το 1968 καταγράφονται μόλις 6 μεμονωμένες περιπτώσεις. Οπωσδήποτε σε καμία απ' αυτές δεν ανετράπη το γενικό αποτέλεσμα.
Τα αποτελέσματα αποστέλλονται επισήμως και σφραγισμένα στην έδρα της κυβερνήσεως των ΗΠΑ και ανοίγονται από τον Πρόεδρο της Γερουσίας παρουσία της Ολομέλειας του Κογκρέσσου (Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων). Το άτομο που θα συγκεντώσει την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων του Εκλεκτορικού Κολλεγίου θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Σε περίπτωση που έχουμε αδυναμία επίτευξης απόλυτης πλειοψηφίας η Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives), η οποία αριθμει 435 μέλη, αμέσως θα εκλέξει με απόλυτη πλειοψηφία πλέον τον πρόεδρο από τους τρεις πρώτους σε εκλεκτορικές ψήφους υποψηφίους.
Ωστόσο πρέπει να σημειωθεί ότι οι βουλευτές δεν θα ψηφίσουν ατομικά. Θα αποφασίσουν πρώτα με "εσωτερική" ψηφοφορία ανά Πολιτεία για το ποιόν υποψήφιο προτιμούν και μετά θα ψηφίσουν πλέον οι Πολιτείες με μία μόνο ψήφο η κάθε Πολιτεία για την εκλογή προέδρου. Πρόεδρος εκλέγεται ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Πολιτειών.
Παρόμοια διαδικασία ακολουθείται για τον αντιπρόεδρο με τις εξής διαφορές: (α) Η επιλογή γίνεται από τη Γερουσία, η οποία αριθμεί 100 μέλη. (β) Η επιλογή θα γίνει από τους δύο πρώτους σε ψήφους υποψηφίους. (γ) Απαιτείται απαρτία δύο τρίτων για να είναι έγκυρη η εκλογή. Όπως και στην εκλογή προέδρου αντιπρόεδρος εκλέγεται ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Γερουσιαστών.
Οι πολέμιοι του θεσμού υποστηρίζουν πως είναι αντιδημοκρατικός και πως δίνει σε πολιτείες, όπου κανείς από τους δυο υποψήφιους δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, ανάρμοστα μεγάλη δυνατότητα να εκλέγουν Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο. Οι υπέρμαχοι θεωρούν ότι το Εκλεκτορικό Κολλέγιο είναι σημαντικό και αντιπροσωπευτικό στοιχείο του αμερικανικού φεντεραλισμού, και παράλληλα προασπίζεται τα δικαιώματα των μικρότερων πολιτειών. Πολυάριθμες συνταγματικές τροπολογίες έχουν κατατεθεί στο Κογκρέσσο για την αντικατάστασή του με άμεση λαϊκή ψηφοφορία, ωστόσο καμία από αυτές δεν έχει περάσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Βάλτερ Γκρόπιους
Ο Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius, 18 Μαΐου 1883 - 5 Ιουλίου 1969) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και ο ιδρυτής του Μπαουχάους.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Βερολίνο και ήταν το τρίτο παιδί του Βάλτερ Άντολφ Γκρόπιους και της Μανόν Αουγκούστε Παουλίνε Σαρνβέμπερ. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μόναχο και στο πολυτεχνείο στο Σαρλόττενμπουργκ του Βερολίνου.
Το 1911 παντρεύτηκε τη χήρα του διάσημου συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ, Άλμα Μάλερ, με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Μανόν. Η Μανόν πέθανε το 1935 από πολιομυελίτιδα. Ο Βάλτερ Γκρόπιους και η Άλμα χώρισαν το 1920. Το 1923 παντρεύτηκε την Ίζε Φρανκ. Μαζί έζησαν μέχρι τον θάνατό του. Το ζευγάρι υιοθέτησε μια κόρη, την Μπεάτε Γκρόπιους, γνωστή ως Άτι.
Το 1908 ο Γκρόπιους βρήκε απασχόληση στην εταιρία τού Πέτερ Μπέρενς, ενός από τους πρώτους βιομηχανικούς σχεδιαστές. Ανάμεσα στους συναδέλφους του συγκαταλέγονταν οι Μις φαν ντερ Ρόε και Ντίτριχ Μαρκς. Το 1910 ο Γκρόπιους άφησε την εταιρία Μπέρενς και μαζί με τον συνάδελφό του Άντολφ Μέγερ άνοιξε ένα γραφείο στο Βερολίνο. Μαζί μοιράστηκαν τις ιδέες για ένα από τα δημιουργικά νεωτεριστικά κτήρια που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το εργοστάσιο παπουτσιών Φάγκους στο Άνφελντ της Γερμανίας, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά στοιχεία άγνωστα και πρωτοποριακά για την αρχιτεκτονική της εποχής, όπως το γυαλί. Οι γυάλινοι τοίχοι-κουρτίνες αυτού του κτηρίου κατέδειξαν και τη νεωτεριστική ανησυχία ότι η μορφή απεικονίζει τη λειτουργία και την υποστήριξή του για την εργατική τάξη. Άλλες εργασίες αυτής της πρώιμης περιόδου περιλαμβάνουν το κτήριο για την έκθεση Βέρκμπουντ (Werkbund) στην Κολωνία, το 1914.
Στόχος του ήταν "να κτίσει το μέλλον" και σε όλη τη του ζωή εργάστηκε προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Βάλτερ Γκρόπιους υπήρξε κορυφαίος Γερμανός αρχιτέκτονας, θεωρητικός και δάσκαλος της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, ο κύριος δημιουργός του περίφημου αισθητικού κινήματος Μπαουχάους. Ο χαρακτηρισμός αυτός, τον οποίο έδωσε ο Γκρόπιους για πρώτη φορά στη Σχολή της Βαϊμάρης όταν ανέλαβε τη διεύθυνσή της μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, σήμαινε τη μεταφορά στον σύγχρονο τρόπο ζωής της συντεχνιακής νοοτροπίας των τεχνιτών του Μεσαίωνα, που μέσα στην κοινοβιακή καλύβα-εργαστήρι συζητούσαν, μελετούσαν και έβαζαν σε λειτουργία τα σχετικά με τη δουλειά τους καλλιτεχνικά και χειροτεχνικά προβλήματα. Ο Γκρόπιους πίστευε πως οι καλλιτέχνες και οι τεχνίτες πρέπει να έχουν την ίδια, θεμελιακή, αισθητική μόρφωση και ανάπτυξη. Στο μανιφέστο του αναφέρει ότι «Δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις εφαρμοσμένες τέχνες, τη γλυπτική και τη ζωγραφική, είναι όλα τμήματα του οικοδομείν».
Η παραγωγικότερη και σημαντικότερη αρχιτεκτονικά περίοδος της ζωής του ήταν η δεκαετία 1923-1934, οπότε και αυτοεξορίστηκε στην Αγγλία λόγω της επικράτησης του ναζισμού. Το 1923, ο Γκρόπιους σχεδίασε μία από τις διασημότερες εργασίες του, τις λαβές θυρών. Σχεδίασε και μεγάλα έργα όπως το Τόταλ Θίατερ, πολεοδομικά συγκροτήματα κατοικιών στην Καρλσρούη, στο Ντεσάου και στο Βερολίνο, προκατασκευασμένα πρότυπα σπίτια καθώς και εργοστάσια.
Το 1945 ίδρυσε το γραφείο The Architects Collaborative (TAC) στο Κέιμπριτζ. Στα πιο ενδιαφέροντα έργα του της τελευταίας περιόδου συγκαταλέγονται το κτίριο της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (1957-1961) και το εργοστάσιο πορσελάνης Ρόζενταλ στη Γερμανία.
Ραδιοφωνική Τέχνη
Η Ραδιοφωνική Τέχνη (Radio Art) είναι η καλλιτεχνική έκφραση που αξιοποιεί δημιουργικά τις ιδιότητες του ραδιοφώνου. Εντάσσεται στις media arts και ξεκίνησε κυρίως από τις γερμανόφωνες χώρες και τον Καναδά. Ως αυτόνομη τέχνη μορφοποιείται στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Από το 1995 και μετά εμφανίζονται και υβριδικές μορφές ραδιοφωνικής τέχνης που χρησιμοποιούν και εικόνα ή το διαδίκτυο. Επίσης, υπάρχουν έργα ραδιοφωνικής τέχνης που επεκτείνουν το υλικό τους πέρα από τα ραδιοφωνικά σήματα, σε κάθε σήμα που προέρχεται από ηλεκτρομαγνητικά κύματα (π.χ. από συσκευές, βιομηχανικά κύματα, αστρική ακτινοβολία κλπ.). Πολλές φορές στη βιβλιογραφία ο όρος "ραδιοφωνική τέχνη" σημαίνει ραδιοφωνικό θέατρο, καλλιτεχνικό ραδιόφωνο, τέχνη της παραγωγής μιας ραδιοφωνικής εκπομπής ή τέχνη της κατασκευής ενός ραδιοφώνου. Το παρόν άρθρο περιορίζεται σε αυτό που στα αγγλικά ονομάζεται radio art, δηλαδή τις πιο πειραματικές μορφές ραδιοφωνικού περιεχομένου.
Πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Ως πρώτη μορφή μιας τέχνης του ραδιοφώνου μπορεί να θεωρηθεί το ραδιοφωνικό θέατρο (στη Γερμανία Hörspiel). Έργα ραδιοφωνικού θεάτρου δημιουργήθηκαν σε πολλούς ραδιοφωνικούς σταθμούς στις ανεπτυγμένες χώρες ήδη από τη δεκαετία του 1920. Μέσα από αυτά δημιουργήθηκε ένα πλαίσιο ραδιοφωνικής δημιουργίας, που αφορούσε την προσαρμογή υπαρχόντων θεατρικών έργων, στην κατασκευή ειδικών εφφέ, και κάποιες φορές στη συγγραφή έργων που να ταιριάζουν στο ραδιοφωνικό μέσο, δηλαδή να μπορούν να γίνουν κατανοητά παρά την έλλειψη οπτικού ερεθίσματος. Σημαντικά μπορούν να θεωρηθούν το A Comedy of Danger του Richard Hughes (BBC, 1924), το Ozeanflug του Μπέρτολντ Μπρεχτ (Γερμανία, 1929) και ασφαλώς το διάσημο War of the Worlds του Orson Welles. Στη Γερμανία συναντάμε και πειραματικά έργα χωρίς κείμενο, όπως το Wochenende του Walter Ruttmann (1928). Τα έργα αυτά βασίζονται στη χρήση ήχων και θεωρούνται η αρχή της πειραματικής ραδιοφωνικής τέχνης. Κάποιοι μάλιστα, όπως ο Hans Flesch και ο Kurt Weill εξέφρασαν τη θεωρία μιας "απόλυτης" ραδιοφωνικής τέχνης που θα βασίζεται στη χρήση και επεξεργασία όλων των ήχων.
Βάλτερ Γκρόπιους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Ραδιοφωνική Τέχνη
Neues Hörspiel
Αναβίωσε τις προπολεμικές ιδέες τη δεκαετία του 1960 στη Γερμανία και δημιούργησε μια παράδοση που σήμερα ονομάζεται Ars Acustica. Το Neues Ηörspiel επηρεάστηκε σε ένα βαθμό και από τα σύγχρονα κινήματα της ηλεκτρακουστικής μουσικής (musique concrète) και της ηχητικής ποίησης. Εμφανίστηκε ως αντίδραση στο κλασικό Hörspiel που είχε επικρατήσει τη δεκαετία του 1950 και είχε καταξιωθεί ως λογοτεχνικό είδος στη Γερμανία. Οι νεωτερισμοί που προτάθηκαν από τον Friedrich Knilli το 1961 και τέθηκαν σε εφαρμογή τη δεκαετία του 1960 περιλάμβαναν την κατάργηση του γλωσσικού αφηγηματικού ιστού και την ισότητα ανάμεσα στα τρία βασικά ραδιοφωνικά στοιχεία, τον λόγο, τη μουσική και τους άλλους ήχους. Μεγάλος θεωρητικός του είδους είναι ο Klaus Schöning που ίδρυσε το Hörspiel Studio (μετέπειτα Studio Akustische Kunst) και έδωσε στο νέο είδος την ονομασία Ars Acustica. Σημαντικά δείγματα του είδους είναι και έργα του John Cage, Mauricio Kagel και άλλων.
Καναδάς
Στον Καναδά η ραδιοφωνική τέχνη αναπτύχθηκε τις δεκαετίες 1960 και 1970 στα πλαίσια των κοινοτικών ραδιοφωνικών σταθμών (community radio), καθώς επίσης και στα πλαίσια συνεργασιών μεταξύ καλλιτεχνών από διάφορους τομείς (Intermedia).
Αυστρία
Στην Αυστρία η ραδιοφωνική τέχνη τη δεκαετία του 1970 έχει την κατεύθυνση της χρήσης τηλεπικοινωνιακών συσκευών για τη δημιουργία τέχνης (Telematic Art). Σταδιακά τα διάφορα projects πέρασαν από τα κλειστά δίκτυα στο δημόσιο ραδιοφωνικό δίκτυο. Η ραδιοφωνική τέχνη όμως δεν έχει τόσο τη μορφή ενός έργου-τελειωμένου προϊόντος, αλλά τη μορφή εγκατάστασης.
1980-1995
Σε αυτή τη δεκαπενταετία αυξάνονται τα διάφορα projects και οι συνεργασίες μεταξύ καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, κάτι που οδηγεί στην αποκρυστάλλωση ενός κινήματος ραδιοφωνικής τέχνης και στην αρχή της δημιουργίας της θεωρίας της. Ένα από τα πιο σημαντικά συνέδρια και projects είναι το Radio Rethink που έγινε στο Banff το 1989.
Μετά το 1995
Μετά το 1995 η δικτύωση σταθμών και καλλιτεχνών γίνεται ευκολότερη χάρη στο Διαδίκτυο και την ψηφιακή τεχνολογία. Εδώ συναντάμε projects όπως το Horizontal Radio (1995), το Rivers & Bridges (1996) και άλλα. Πρωτοπόρος στην Ευρώπη θεωρείται το πρόγραμμα Kunstradio της Αυστριακής Ραδιοφωνίας. Παράλληλα όμως αναδύονται και άλλοι σημαντικοί φορείς, όπως το δίκτυο ανεξάρτητων σταθμών Radia.
Μετά το 2000
Το Radio Art ξεκίνησε το ταξίδι του στο Διαδίκτυο το 2006 με τη συνεργασία ευφυών προγραμματιστών, μουσικών και μουσικολόγων από όλο τον κόσμο. Το πρόγραμμα Radio Art βελτιώνεται και αναπτύσσεται συνεχώς.
Το Radio Art είναι ένας ευρωπαϊκός διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός. Παίζει πολλούς τύπους μουσικής, αλλά δίνει έμφαση σε ακουστικά όργανα και φυσικούς ήχους που έχουν επιλεγεί ειδικά για την ανακούφιση από το στρες και τη μείωση του άγχους.
Η μείωση του στρες και του άγχους βελτιώνει την ψυχική και σωματική υγεία, με αποτέλεσμα τον καλύτερο έλεγχο των σκέψεων και των συναισθημάτων, την ισχυρότερη αντοχή κατά τη διάρκεια της εργασίας και την επίτευξη ενός ήρεμου και χαλαρωτικού ύπνου τη νύχτα.
Το Radio Art μεταδίδει 140 μουσικά κανάλια και 24 κανάλια με φυσικούς ήχους. Οι ακροατές του προέρχονται από πάνω από 100 χώρες από όλο τον κόσμο.
Το Radio Art διαθέτει για τους ακροατές του ένα  μοναδικό σύστημα ήχου (player) που συνδυάζει μουσική με φυσικούς ήχους. Για παράδειγμα, ο ακροατής μπορεί να προσθέσει κελαϊδίσματα  πουλιών, ήχους βροχής  κ.α. σε μουσική πιάνου δημιουργώντας ένα ηχητικό περιβάλλον  που είναι ιδανικό για χαλάρωση και ξεκούραση.
Επιπλέον, ο ακροατής μπορεί να δημιουργήσει  μια λίστα αγαπημένων καναλιών, με τη σειρά και τη διάρκεια που επιθυμεί  να παίζουν ώστε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό ηχητικό περιβάλλον σύμφωνα με τις προτιμήσεις του. Η λίστα μπορεί να αποθηκευτεί και να ανοίξει ξανά ανά πάσα στιγμή.
Η βασική πρόθεση του Radio Art είναι να βοηθήσει στην ανακούφιση από το στρες και να συμβάλει στην καλλιέργεια της ψυχής μέσω της μουσικής.
Η Radio Art  ιδρύθηκε και διευθύνεται από τον κ. Λάμπρο Μητρόπουλο και υποστηρίζεται από μια ομάδα που αγαπά τη Μουσική αντλώντας τεχνογνωσία από πολλούς επιστημονικούς τομείς όπως Καλών τεχνών, πληροφορικής, Διοίκησης επιχειρήσεων, Ιατρικής κλπ.
Πηγές
Douglas Kahn & Gregory Whitehead (επιμ.), Wireless Imagination: Sound, Radio and the Avant-Garde, Cambridge Massachusetts, MIT Press, 1992
Musicworks, Toronto, Music Gallery, 53: “Radiophonics and Other –Phonies”, Summer 1992
Neil Strauss & Dave Mandl (επιμ.), Radiotext(e), Semiotext(e) 16, 1993
Allen Weiss, Phantasmic Radio, Durham, Duke University Press, 1995
Allen Weiss (επιμ.), Experimental Sound and Radio, Cambridge Massachusetts, MIT Press, 2001
Erik Granly Jensen & Brandon LaBelle (επιμ,), Radio Territories, Los Angeles/Copenhangen, Errant Bodies Press, 2007
Τεχνη Ραδιοφωνο Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου αποτελεί μια από τις πιο ιστορικές ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης με παρουσία στις Εθνικές κατηγορίες και με πιο σημαντική την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20, αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Το τμήμα πετοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 2014 με γυναικεία ομάδα. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20, η γυναικεία ομάδα βόλεϊ αγωνίζεται στην Α2 Εθνική κατηγορία.
Προπολεμική περίοδος
Ο Απόλλων Καλαμάτας ιδρύθηκε το 1927. Το τμήμα ποδοσφαίρου αποτέλεσε το πρώτο τμήμα του συλλόγου, ο οποίος αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας το 1929. Την προπολεμική περίοδο οι οπαδοί του ανήκαν κυρίως στη φιλοβασιλική μερίδα του πληθυσμού. Μαζί με τα Πράσινα Πουλιά αποτελούσαν τις σημαντικότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της Καλαμάτας. Όμως, ο Απόλλων είχε σαφώς περισσότερους οπαδούς.
Tartan Army
thumb|Παρέλαση στους δρόμους της Νέας Υόρκης
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Προπολεμική περίοδος
Στις 2 Φεβρουαρίου 1929, με την ευκαιρία της εορτής της Υπαπαντής, υποδέχτηκε στην Καλαμάτα τον Πανιώνιο Αθηνών, από τον οποίο ηττήθηκε με 7-2. Στους αγώνες αυτούς, που ήταν οι πρώτοι αθηναϊκής ομάδας στην Καλαμάτα, ο Απόλλων χρησιμοποίησε τους εξής παίκτες: τερμ.: Ιωαννίδης, αμυντικοί: Κουμάντος, Μπογέας, μέσοι: Συκιώτης, Κοταχέας, Καμπούρης, κυνηγοί: Σταθόπουλος (σκόρερ των 2 γκολ), Τρουπάκης, Καλφακάκος (αρχηγός), Κουντούρης, Δημόπουλος. Διαιτητής ήταν ο Σ. Οικονομίδης.
Tartan Army
Το Tartan Army είναι μια ονομασία που έχει δοθεί στους οπαδούς της Εθνικής Σκωτίας. Έχουν βραβευτεί από αρκετές οργανώσεις για την ήρεμη συμπεριφορά τους, καθώς και για το κοινωνικό τους έργο. Ορισμένες φορές, βέβαια, έχουν υποστεί οξεία κριτική για ορισμένες συμπεριφορές τους, όπως το γιουχάισμα του Βρετανικού Εθνικού Ύμνου. Το όνομα του συνδέσμου σημαίνει Ο Στρατός που Φορά Ταρτάν και αναφέρεται στο ύφασμα ταρτάν, το παραδοσιακό καρώ σκωτσέζικο ύφασμα από το οποίο φτιάχνονται τα κιλτ, εθνική φορεσιά της Σκωτίας.
Ιστορία
thumb|Η Tartan Army στο Μιλάνο της Ιταλίας Το συγκεκριμένο όνομα άρχισε να χρησιμοποιείται από το ευρύ κοινό στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, για την περιγραφή των "αναζωογονημένων ορδών" που κατελάμβαναν τους εξώστες του Χάμπντεν Παρκ, ή δύο φορές τον χρόνο το Γουέμπλεϊ για το Ντέρμπι της Αγγλίας. Οι Σκωτσέζοι οπαδοί δέχονταν ιδιαίτερη κριτική εκείνη την εποχή για τον χουλιγκανισμό τους, ειδικά μετά την έφοδό τους στον αγωνιστικό χώρο του Γουέμπλεϊ και την καταστροφή των δύο τερμάτων μετά τη νίκη τους με 2–1 επί της Αγγλίας το 1977. Δύο χρόνια αργότερα, πραγματοποιήθηκαν 349 συλλήψεις και άλλοι 144 οπαδοί αποκλείστηκαν από το Στάδιο Γουέμπλεϊ στη διάρκεια του αγώνα μεταξύ των δύο χωρών για το 1979 British Home Championship, οι περισσότεροι εξ αυτών λόγω μέθης, άτακτης συμπεριφοράς και βανδαλισμού. Η συμπεριφορά των οπαδών στον τελευταίο αυτό αγώνα οδήγησε τον Υπουργό Αθλητισμού της Σκωτίας Άλεξ Φλέτσερ να απολογηθεί στους ομολόγους του, ενώ οδήγησε και στη δημιουργία του Scotland Travel Club.
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Προπολεμική περίοδος
Μια άλλη από τις πρώτες ενδεκάδες του συλλόγου, με την οποία στις 20 Απριλίου 1930 ήρθε ισόπαλος 2-2 σε φιλικό ματς με τον Απόλλωνα Αθηνών στο γηπ. Καλαμάτας, ήταν: Ιωαννίδης, Οικονομίδης, Γεωργιάδης, Περούνιας, Αναγνωστόπουλος, Καμπούρης, Αλεξανδρόπουλος, Σταθόπουλος, Καλφακάκος, Κοτοχέας.
Tartan Army
Ιστορία
Το Scotland Travel Club ιδρύθηκε το 1980, με ρητό στόχο την ενθάρρυνση για κόσμια συμπεριφορά εκ μέρους των οπαδών. Είχε προταθεί εκείνη την εποχή από τον Καθηγητή Έρικ Ντάνινγκ, η βελτίωση της συμπεριφοράς των οπαδών να προέρχεται από την "πατριωτική" επιθυμία τους να παρουσιάζουν καλύτερη εικόνα από τους Άγγλους οπαδούς, οι οποίοι αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα με τον χουλιγκανισμό τους στη διάρκεια των δεκαετιών του 1980 και του 1990. Η Tartan Army έχει κερδίσει αρκετά βραβεία για τη συμπαράστασή της στην εθνική ομάδα της χώρας, αλλά και για την, σε κόσμια επίπεδα, συμπεριφορά της. Η οργάνωση του Travel Club είχε άμεσο αποτέλεσμα, καθώς οι αγώνες της Σκωτίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982 διεξήχθησαν σε "οικογενειακό κλίμα". Η Tartan Army βραβεύτηκε επίσης ως η καλύτερη εκπροσώπηση οπαδών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1992, ενώ βραβεύτηκε και για τη συμπεριφορά της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998 στη Γαλλία. Το BBC News περιέγραψε τους Σκωτσέζους οπαδούς ως "ένα από τα highlights" εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, σε συνδυασμό με την πολύχρωμη παρουσία τους.
Οι αγώνες απέναντι στην Αγγλία, που αρχικά παίζονταν σε ετήσια βάση ως μέρος του British Home Championship, υποχρεώθηκαν να σταματήσουν μετά το 1989 εξαιτίας της βίας και του οργανωμένου χουλιγκανισμού. Και οι δύο αγώνες που έλαβαν χώρα μεταξύ των δύο ομάδων τον Νοέμβριο του 1999 για τα προκριματικά του UEFA Euro 2000 είχαν τέτοιου είδους προβλήματα. Η αστυνομία του Στράθκλαϊντ πραγματοποίησε 230 συλλήψεις με αφορμή τον αγώνα στο Χάμπντεν Παρκ, ενώ τα επιεσόδια του επαναληπτικού αγώνα στο Γουέμπλεϊ είχαν αποτέλεσμα τον τραυματισμό 56 οπαδών και 39 συλλήψεις. Οι εκπρόσωποι τύπου, πάντως, της σκωτσέζικης και της αγγλικής αστυνομίας επιχείρησαν να υποβαθμίσουν τη σημασία αυτών των επεισοδίων. Δημοσιεύματα πάντως μετά τον πρώτο αγώνα έδειξαν πως οι συλλήψεις είχαν γίνει για μικροπαραβάσεις και πως η βία που είχε σημειωθεί ήταν πολύ μικρότερη ενός τυπικού απογευματινού αγώνα της Παρασκευής στη Γλασκώβη. Η Metropolitan Police υιοθέτησε μια στάση "μηδενικής ανοχής" ενόψει του δεύτερου αγώνα, αλλά ο αριθμός των συλληφθέντων ήταν "σχετικά μικρότερος" και η "μεγάλη πλειοψηφία" των οπαδών είχαν θετική διαγωγή.
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Προπολεμική περίοδος
Τη Λαμπροδευτέρα του 1932 νίκησε το Π.Σ. Γουδί με 4-2 (2-1) με δύο γκολ του δυναμικού σέντερ φορ Καλφακάκου, του μέσα δεξιά Σταθόπουλου και του έξω δεξιά Κουφάκου. Η σύνθεση του Απόλλωνα ήταν: Ιωαννίδης (τερμ.), Κουμάντος, Μανωλάκος, Βαχαβιώλος, Καμπούρης, Αδαμόπουλος, Μαμώλης, Βλαχογιάννης ΙΙ, Καλφακάκος, Σταθόπουλος, Κουφάκος.
Tartan Army
Ιστορία
Η Tartan Army βραβεύτηκε με βραβείο για το fair play από την Βέλγικη Ολυμπιακή Επιτροπή μετά τον μεταξύ τους προκριματικό αγώνα στις Βρυξέλλες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002. Επίσης, οι οπαδοί δέχτηκαν τα συγχαρητήρια του δημάρχου του Ζάγκρεμπ για τη συμπεριφορά τους στη διάρκεια ενός αγώνα κατά της Κροατίας για την ίδια διοργάνωση. Το 2002, στα πλαίσια της συμμαχίας μεταξύ Σκωτίας και Ιρλανδίας για την ανάληψη της διοργάνωσης του UEFA Euro 2008, ο Πρωθυπουργός της Σκωτίας Τζακ ΜακΚόνελ ανέφερε την "παγκόσμια φήμη" της Tartan Army ως ένα δυνατό σημείο της υποψηφιότητας, αναφέροντας πως άλλες χώρες τους υποδέχονται με "ανοικτές αγκάλες". Το 2005, το Scotland Travel Club μετονομάστηκε σε Scotland Supporters Club, με την ταυτόχρονη ίδρυση ειδικών τμημάτων για νεαρούς φίλους της Σκωτίας. Ο αριθμός των μελών εκείνη τη χρονική περίοδο είχε φτάσει στις 17,000. Η προκριματική φάση του UEFA Euro 2008 είδε τον αριθμό των μελλών να εκτοξεύεται στις 27,500, με μια λίστα αναμονής άνω των 10,000 ατόμων. Το Scotland Supporters Club ελέγχεται από τη Σκωτσέζικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, με την εγγραφή ως μέλος να εξασφαλίζει δωρεάν εισιτήρια για τους εντός έδρας αγώνες αλλά και τη δυνατότητα κράτησης εισιτηρίων για εκτός έδρας αναμετρήσεις. Από τον Αύγουστο του 2010, η λέσχη έχει φτάσει στον μέγιστο αριθμό μελλών της, στις 35,000 και πλέον δεν δέχεται αιτήσεις εγγραφής.
Τον Αύγουστο του 2008, ο γενικός διευθυντής της Ιρλανδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Χάουαρντ Γουέλς άσκησε έντονη κριτική στα γιουχαΐσματα των Σκωτσέζων οπαδών κατά την ανάκρουση του Βρετανικού Εθνικού Ύμνου, God Save The Queen, πριν από την έναρξη μιας φιλικής αναμέτρησης με αντίπαλο την Βόρειο Ιρλανδία. Η SFA, η οποία είχε προηγουμένως παρακαλέσει τους οπαδούς να μην προβούν σε οποιαδήποτε μορφή αποδοκιμασίας κατά την ανάκρουση των εθνικών ύμνων, παραδέχτηκε πως κι αυτή ήταν "απογοητευμένη" από τις αποδοκιμασίες. Η Σκωτσέζικη Κυβέρνηση επίσης κριτίκαρε την Tartan Army, σημειώνοντας πως το συγκεκριμένο περιστατικό είχε προκαλέσει "σοβαρό πλήγμα" στη φήμη της. Η Σκωτία, παρ' όλα αυτά, δεν τιμωρήθηκε για τις αποδοκιμασίες, καθώς ο αγώνας ήταν φιλικός, ξεφεύγοντας έτσι από τις αρμοδιότητες της UEFA. Το God Save The Queen χρησιμοποιούνταν παλιότερα ως ο εθνικός ύμνος της σκωτσέζικης ομάδας, αλλά αντικαταστάθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, λόγω της συνεχόμενης αποδοκιμασίας του στη διάρκεια των αγώνων. Το Scotland the Brave χρησιμοποιήθηκε σε πρώτη φάση ως αντικατάστασή του, με το Flower of Scotland να χρησιμοποιείται με ευρεία αποδοχή από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Αυτό το θέμα επανήλθε στην επιφάνεια όταν η Σκωτία αντιμετώπισε το Λίχτενσταϊν τον Σεπτέμβριο του 2010, καθώς ο εθνικός του ύμνος χρησιμοποιεί τη μελωδία του God Save The Queen. Ο διευθύνων σύμβουλος της SFA, Τζορτζ Πιτ προέβη σε δημόσια απολογία για τη συμπεριφορά μερίδας των οπαδών. Αποδομιμάστηκε για μια ακόμη φορά όταν η Σκωτία αντιμετώπισε τη Βόρειο Ιρλανδία για το 2011 Nations Cup.
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Μεταπολεμική εποχή
Μεταπολεμικά, κατέκτησε αρκετές φορές το τοπικό πρωτάθλημα και συμμετείχε στο πρώτο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής το 1959-60. Το 1958 έκανε μεγάλη πορεία στο Κύπελλο Ελλάδος. Αφού απέκλεισε Παναχαϊκή, Παναιγιάλειο και Παναυπλιακό έφτασε στους 16. Κληρώθηκε με τον Παναθηναϊκό. Ο αγώνας έγινε στην Καλαμάτα και ο Απόλλων αποκλείστηκε έπειτα από δυνατή μάχη χάνοντας με 2-3. Αφού προηγήθηκε δύο φορές με 1-0 και 2-1 και ισοφαρίστηκε, δέχτηκε το μοιραίο γκολ στο 81΄.
Tartan Army
Ιστορία
Η Tartan Army ήταν συνεχώς αντίθετη στην ιδέα δημιουργίας μιας ομάδας της Μεγάλης Βρετανίας, ειδικά όταν τέθηκε το θέμα συμμετοχής της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, λόγω φόβων πως μια ενδεχόμενη συμμετοχή σε αυτή την προσπάθεια θα έθετε σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της Σκωτίας στον χώρο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Μεταπολεμική εποχή
Το 1967 η δικτατορία υποχρέωσε τον Απόλλωνα να συγχωνευτεί με τις άλλες δυο ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης: τα Πράσινα Πουλιά και τον Ολυμπιακό και να ιδρύσουν τον Π.Σ. Καλαμάτα.
Tartan Army
Σύνθεση
Έρευνα, η οποία έλαβε χώρα το 1996 έδειξε πως το ποσοστό παρουσίας στην Tartan Army οπαδών των Ρέιντζερς, οι οποίοι "αποτελούν παραδοσιακά τη ραχοκοκαλιά της Tartan Army", είναι σε σταθερή πτώση από τη δεκαετία του 1980. Πάραυτα, οι οπαδοί των Ρέιντζερς συνεχίζουν να αποτελούν την πλειοψηφία με ένα ποσοστό της τάξης του 21%. Κι αυτό ενώ η πλειοψηφία των Σκωτσέζων καθολικών, που ήταν παραδοσιακά οπαδοί της Σέλτικ Γλασκώβης, ήταν σχετικά απόντες από τη λέσχη. Σε πολιτικό επίπεδο, το Scottish National Party συγκεντρώνει την πρότιμηση δύο στα πέντε μέλη της Tartan Army.
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Μεταπολεμική εποχή
Όμως, το 1974 ο Απόλλων ιδρύθηκε ξανά από τα παλιά μέλη του. Σύντομα ανέκτησε την ηγετική του θέση στο τοπικό ποδόσφαιρο. Ανέβηκε γρήγορα τις κατηγορίες και το 1978-79 αναδείχθηκε πρωταθλητής Μεσσηνίας και ανέβηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία. Όμως, δεν κατάφερε να σταθεί και υποβιβάστηκε.
Tartan Army
Επίσημο ταρτάν
Πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998, ο Κιθ Λούμσντεν σχεδίασε ένα ειδικό ταρτάν για την Tartan Army, το οποίο καταγράφηκε επίσημα την 1η Μαρτίου 1997, υπό τον αριθμό μητρώου 2389 τόσο στη Scottish Tartans Authority (STA), όσο και το Scottish Tartans World Register (STWR).
Χρησιμοποιείται σ'αυτό κυρίως το Balmoral Blue και το Torea Bay, μαζί με Freedom Red , Gainsboro White , και Golden Poppy.
Α.Σ. Απόλλων Καλαμάτας
Μεταπολεμική εποχή
Από τότε έχει κατακτήσει πολλούς τοπικούς τίτλους και έχει αγωνιστεί πολλές φορές στο πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής ή της Δ΄ Εθνικής. Σήμερα αγωνίζεται στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Στις Εθνικές κατηγορίες
Ο Απόλλων έχει αγωνιστεί έξι φορές στη Β΄ Εθνική. Τρεις σεζόν στο πειραματικό στάδιο της κατηγορίας (1959 ως 1962), όταν διεξαγόταν σε δύο φάσεις. Στην α΄ φάση οι ομάδες αγωνίζονταν σε πολλούς τοπικούς ομίλους (24 το 1959-60, 36 το 1960-61 και 31 το 1961-62) και στη β΄ φάση οι κορυφαίες ομάδες χωρίζονταν σε περιφερειακούς ομίλους (3, 4 και 10 το 1961-62 που έγινε και γ΄ φάση με τους νικητές των 10 ομίλων). Ο Απόλλων ήταν παρών και τις τρεις αυτές σεζόν αλλά δεν κατάφερε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Βασικά στελέχη εκείνης της ομάδας ήτνα οι: Κούτσης (τερμ.), Μπιστικέας, Μανούσος Ι και ΙΙ, Μπαλαζίδης, Μαρκόπουλος, Διαμαντόπουλος, Ιωσηφίδης, Δέδες, Μπιτζονίδης.
Το 1962-63 κατάφερε να ενταχθεί στην πρώτη σεζόν της κανονικής Β΄ Εθνικής. Έπαιξε στο β΄ όμιλο αλλά υποβιβάστηκε, αν και έκανε αξιοπρεπή παρουσία τερματίζοντας στην 11η θέση με 59 β., μόλις 3 λιγότερους από την παραμονή. Όμως, υποβιβάζονταν 7 ομάδες (10η ως 16η) και δεν τα κατάφερε. Τη σεζόν εκείνη πέτυχε μερικές εντυπωσιακές νίκες, όπως εκτός έδρας: 4-1 επί του Σπαρτιατικού, 6-3 επί του Άρη Κορίνθου και στην Καλαμάτα 3-0 επί του ΟΦΗ.
Στη Β΄ Εθνική επανήλθε το 1965 με πιο δυνατή ομάδα, την πιο ανταγωνιστική της ιστορίας του. Πριν εξαναγκαστεί σε συγχώνευση από τη δικτατορία το καλοκαίρι του 1967, έπαιξε δύο σεζόν στη Β΄ εθνική τερματίζοντας και τις δύο στην τέταρτη θέση. Είχε πολύ δυνατή έδρα και το 1965-66 έκανε 14 νίκες στο γήπεδό του και μόνο μία ήττα από την Καλογρέζα. Μεταξύ άλλων συνέτριψε με 3-0 τον πρωταθλητή ΟΦΗ, 6-0 τον Παναρκαδικό και 4-2 τα Χανιά, ενώ έκανε και 3 νίκες εκτός έδρας. Την επόμενη χρονιά σε όμιλο με 18 ομάδες συγκέντρωσε περισσότερους βαθμούς κάνοντας μόλις 8 ήττες. Μεταξύ άλλων συνέτριψε με 6-0 τα Χανιά και τον Παναρκαδικό, πήρε ισοπαλία 1-1 εκτός έδρας από τον πρωταθλητή Πανελευσινιακό και έκανε 5 νίκες εκτός έδρας.
Η δυνατή αυτή ομάδα αποτέλεσε τη βάση του νέου σωματείου Π.Σ. Καλαμάτα, που δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 1967, όταν η δικτατορία επέβαλε τη συγχώνευση του Απόλλωνα με τα Πράσινα Πουλιά και τον Ολυμπιακό.
Μετά την επανιδρυσή του, το 1974, κατάφερε να αγωνιστεί κάποιες χρονιές στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία (Γ΄ Εθνική) και στη Δ΄ Εθνική. Την καλύτερη παρουσία του είχε τη σεζόν 1993-94, όταν τερμάτισε 2ος στον όμιλό του πίσω από τη Σπάρτη χάνοντας την άνοδο στη Γ΄ Εθνική για τρεις μόνο βαθμούς.
Τμήμα κολύμβησης
Εκτός από ποδοσφαρικό τμήμα, το 1948 αναφέρεται η ύπαρξη και κολυμβητικού τμήματος, το οποίο μαζί με τα Πράσινα Πουλιά, την ΑΕΚ Καλαμάτας και το Ν.Ο. Καλαμάτας διοργάνωσαν στις 17/7/48 στην Καλαμάτα τους κολυμβητικούς αγώνες "Α΄ Ακροπόλεια", με χορηγό την εφημερίδα "Ακρόπολις".
Τμήμα πετοσφαίρισης
Το τμήμα πετοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 2014 με γυναικεία ομάδα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Tartan Army
Επίσημο ταρτάν
Η Scottish Tartans Society σημειώνει πως ο σχεδιασμός βασίστηκε στο Royal Stewart, το οποίο έχει τροποποιηθεί με την προσθήκη ως φόντου του Black Watch. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Σκωτίας (ποδόσφαιρο)
Γιάννης Κ. Καρράς
Ο Γιάννης Καρράς του Κωνσταντίνου (1907– 10 Ιουνίου 1989) ήταν Έλληνας μεγαλοεφοπλιστής, εγγονός του καπετάνιου και πλοιοκτήτη Ιωάννη Ι. Καρρά (1852-1927) από τα Καρδάμυλα της Χίου και υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Ναυτιλιακής Συνεργασίας (GSCC) στο Λονδίνο στα 1963-1965. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως εθελοντής αξιωματικός στο Ελληνικό Ναυτικό και παρασημοφορήθηκε τρεις φορές. Υποστήριζε από την αρχή την έναρξη των Ποσειδωνίων, της πλέον επιτυχημένης διεθνούς ναυτιλιακής έκθεσης που πραγματοποιείται στην Ελλάδα. Ήταν επίσης συνιδρυτής της ναυτιλιακής ακαδημίας μηχανικών στη Χίο. Ο Γιάννης Καρράς πέθανε το 1989. Όλη η περιουσία πέρασε στα παιδιά του και τους λοιπούς συγγενείς.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιάννης Καρράς γεννήθηκε στα Καρδάμυλα της Χίου σε οικογένεια που είχε προϊστορία με τη ναυτιλία. Όταν ενηλικιώθηκε σπούδασε οικονομικά στη Λωζάνη της Ελβετίας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε ως διευθύνων στέλεχος στα γραφεία του Άγγελου Λούζη CBE. Ωστόσο το 1965, περίπου μετά από μια δεκαετία από τον θάνατο του Άγγελου Λούζη, η εταιρεία A. Lusi Ltd. μετονομάσθηκε σε J.C. Carras Sons (Shipbrokers) Ltd.. Ο Γιάννης Καράς και ο Άγγελος Λούζης είχαν στην κατοχή τους ο καθένας από ένα από τα 100 πλοία Liberties που διατέθηκαν από την Αμερικάνικη κυβέρνηση στην Ελλάδα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα τέλη της δεκαετίας του 1960, οπότε ο στόλος του ομίλου επιχειρήσεων του Γιάννη Καρρά βρισκόταν στο ζενίθ, κατείχε συνολικά 34 πλοία με χωρητικότητα που άγγιζε τα 640.000 dwt. Κατά την περίοδο αυτή ασχολήθηκε επίσης με το real estate και τις τουριστικές επιχειρήσεις και αγόρασε μια εκτεταμένη περιοχή στη Σιθωνία Χαλκιδικής, όπου το 1973 άρχισε η κατασκευή ενός τουριστικού θέρετρου, του γνωστού Porto Carras.
Επενδύσεις
Τη δεκαετία του 1970 είχε στην κατοχή του μέρος του μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας Κρήτης καθώς και τα ναυπηγεία Χαλκίδας. Στις προσωπικές του επενδύσεις στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνονται επίσης και η Hellenic Ship and Aircraft Insurance καθώς και η δημιουργία του Porto Carras. Ωστόσο κατά το τέλος της δεκαετίας του '70 οι επιχειρήσεις του Γιάννη Καρρά είχαν πτωτική πορεία και ο στόλος είχε μέχρι το 1981 συρρικνωθεί στο μισό αριθμό πλοίων περίπου. Το 1985, χρονιά σημαντικής κρίσης στον ναυτιλιακό τομέα, κατείχε 10 πλοία, η Τράπεζα Κρήτης πουλήθηκε και η ναυτιλιακή εταιρία έκλεισε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Ολυμπιακός Καλαμάτας
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος «Ολυμπιακός» Καλαμάτας υπήρξε ποδοσφαιρικός σύλλογος, ίδρυσης περί τα τέλη της δεκαετίας του '20 από φίλους του Ολυμπιακού Πειραιώς στην πόλη. Το 1961 συγχωνεύθηκε με τα Πράσινα Πουλιά για τη δημιουργία του ΑΟ Ολυμπιακός-Πράσινα Πουλιά, περισσότερο γνωστού ως Ομίλου Καλαμάτας.
Το 1979 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Ολυμπιακός Καλαμάτας, με χρώματα τα κόκκινο-άσπρο και έμβλημα το στεφανωμένο έφηβο. Πλην μίας αγωνιστικής περιόδου που προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, μετέχει στις διοργανώσεις της τοπικής Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μεσσηνίας (ΕΠΣΜ). Έδρα του αποτελεί το δημοτικό γήπεδο ΚΤΕΛ «Γιώργος Λουκαρέας», χωρητικότητας 300 θεατών και συνθετικού χλοοτάπητα.
ΠΑΟ Ολυμπιακός Καλαμάτας
Σύλλογος με το όνομα Ολυμπιακός Καλαμών αναφέρεται από το Νοέμβριο του 1928, όταν ηττήθηκε 5-0 σε φιλικό αγώνα από τη συμπολίτισσα ΑΕΚ. Το 1932 έλαβε μέρος με τις α΄ και β΄ ομάδες του στα εναρκτήρια πρωταθλήματα της ΕΠΣ Καλαμών αντιμετωπίζοντας τους ΑΕΚ, Απόλλωνα, Μεσσηνιακό και Φαραϊκό. Το 1940 επικράτησε με 3-0 του Αστέρα Τρίπολης σε φιλικό:
Στις αρχές του 1957 αναφέρεται σε κατάσταση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας με άλλα σωματεία που όφειλαν τη συνδρομή ως μέλη της.
Γενικά, ο Ολυμπιακός παρέμεινε στην πόλη υπό τη σκιά του Απόλλωνα και των Πράσινων Πουλιών.
Όμιλος Καλαμάτας
Το 1962, αμέσως ερχόμενο έτος από τη συνένωση δυνάμεων Ολυμπιακού και Πράσινων Πουλιών, ο Όμιλος κατέκτησε τον τίτλο –της μετονομασθείσας πλέον– ΕΠΣ Μεσσηνίας, αήττητος έως τη 12η αγωνιστική με μία μόνο ισοπαλία και τέρματα 57-0. Απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής στην ιδιότυπη τότε Β΄ Εθνική της ίδιας περιόδου, όπου αποκλείστηκε της τελικής φάσης για άνοδο στην κορυφαία κατηγορία. Ωστόσο, η κατάληψη της 3ης θέσης από τις 8 του Γ΄ ομίλου εξασφάλισε την παρουσία του και για την επόμενη διοργάνωση 1962-63, ουσιαστικά την πρώτη του θεσμού σε μόνιμη βάση. Ως 10ος στους 16, βρέθηκε μόλις κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού εξαιτίας χαμηλότερης αναλογίας γκολ (ισόβαθμος του ΟΦΗ που πέτυχε την παραμονή), έχοντας πάντως σημειώσει πριν μία νίκη 8-0 επί του Σπαρτιατικού, την ευρύτερη της τετράχρονης ιστορίας του.
Παμμεσσηνιακός
Ο Όμιλος απορροφήθηκε το 1965 από την ΑΕΚ Καλαμάτας, ώστε να αγωνιστούν ως Παμμεσσηνιακός στις δύο εναρκτήριες –επίσης– περιόδους της Γ΄ Εθνικής.
ΠΣ Καλαμάτα
Όπως πλήθος άλλων σε όλη τη χώρα, ο νέος σύλλογος υποχρεώθηκε το 1967 από τη δικτατορία των Συνταγματαρχών σε συγχώνευση εκ νέου με τα Πράσινα Πουλιά που ενδιάμεσα είχαν ανασυσταθεί και τον Απόλλωνα της πόλης, για να δημιουργηθεί ο ΠΣ Καλαμάτα.
Α.Ο. Ολυμπιακός Καλαμάτας
Την περίοδο 2015-16 αγωνίζεται στην ανώτατη κατηγορία της ΕΠΣΜ.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μάχη των Θερμοπυλών (1941)
Η Μάχη των Θερμοπυλών του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1941, κατά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, μετά τις ήττες των ελληνικών και συμμαχικών στρατευμάτων, στις μάχες της Βεύης και της Κλεισούρας και τη συνθηκολόγηση του ελληνικού στρατού την 20ή Απριλίου 1941.
Τα στρατεύματα της βρετανικής κοινοπολιτείας είχαν υποχωρήσει από τα περάσματα του Ολύμπου και των Σερβίων και άρχισαν να στήνουν αμυντικές θέσεις στο ιστορικό πέρασμα των Θερμοπυλών. Ο στρατηγός Μπέρναρντ Φρέιμπεργκ έλαβε εντολή να υπερασπιστεί το παράκτιο πέρασμα ενώ ο στρατηγός Μακκέι να κρατήσει το χωριό Μπράλος. Από την πλευρά των Νεοζηλανδών, η 5η Ταξιαρχία αναπτύχθηκε κατά μήκος του παραλιακού δρόμου, στις παρυφές των λόφων νότια της Λαμίας και στον ποταμό Σπερχειό. Η 4η Ταξιαρχία τοποθετήθηκε στα δεξιά όπου ανέλαβε παράκτιες περιπολίες και η 6η Ταξιαρχία τέθηκε σε εφεδρεία. Στον Αυστραλιανό τομέα η 19η Ταξιαρχία, που αποτελούνταν από τα 2/4 και 2/8 τάγματα, ανέλαβε την υπεράσπιση του Μπράλου. Στις 19 Απριλίου τα 2/1ο και 2/5 τάγματα τέθηκαν υπό τη διοίκηση του αντιστράτηγου Τζορτζ Βάσεϊ και την ίδια μέρα το 2/11 τάγμα επανενώθηκε με την ταξιαρχία. Οι στρατηγοί Φρέιμπεργκ και Μακκέι ενημέρωσαν τους υφισταμένους τους ότι δεν θα υπάρξουν άλλες υποχωρήσεις, αγνοώντας τις συζητήσεις που πραγματοποιούνταν σε ανώτερο επίπεδο για τις προοπτικές εκκένωσης. Μετά τη μάχη ο Μακκέι είπε:
Όταν έφτασαν οι εντολές της υποχώρησης το πρωί της 23ης Απριλίου αποφασίστηκε ότι οι δύο θέσεις θα προστατεύονταν από μία ταξιαρχία έκαστη. Αυτές οι ταξιαρχίες, η Αυστραλιανή 19η και η Νεοζηλανδική 6η, θα κρατούσαν τα περάσματα όσο το δυνατόν περισσότερο, επιτρέποντας στις άλλες μονάδες να αποσυρθούν. Ο στρατηγός Βάσεϊ, διοικητής της 19ης Ταξιαρχίας είπε:
Αυτό μεταφράστηκε από τον υποδιοικητή της ταξιαρχίας ως «η ταξιαρχία θα κρατήσει τις παρούσες αμυντικές της θέσεις ανεξάρτητα από το θα επακολουθήσει». Οι Γερμανοί επιτέθηκαν στις 11.30 πμ της 24ης Απριλίου, συνάντησαν ισχυρή αντίσταση, έχασαν δεκαπέντε άρματα και είχαν σημαντικές απώλειες. Με την επίτευξη του στόχου να καθυστερήσουν τα γερμανικά στρατεύματα υποχώρησαν προς την κατεύθυνση των παραλίων εκκένωσης και έστησαν μία οπισθοφυλακή στη Θήβα.
Μετά την απελευθέρωση τη χώρας, σε έναν από τους λόγους του, ο Άρης Βελουχιώτης απεκάλεσε το γεγονός «αιώνια ντροπή» για την Ελλάδα και το καθεστώς που διηύθυνε τον πόλεμο.
Πηγές
Θ Θ Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1941 Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν την Αυστραλία Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν τη Νέα Ζηλανδία
Βλαδίσλαος Γ΄ της Πολωνίας
Ο Βλαδίσλαος Γ΄ της Βάρνας ή Βλαδίσλαος Γ΄ της Πολωνίας (πολωνικά: Władysław III Warneńczyk, «Βουαντίσουαφ Γ΄ Βαρνέντσικ») (31 Οκτωβρίου 1424 − 10 Νοεμβρίου 1444) από τον οίκο των Γιαγκελλόνων, υπήρξε βασιλιάς της Πολωνίας από το 1434 και της Ουγγαρίας από το 1440 μέχρι τον θάνατό του στη Μάχη της Βάρνας. Στη σλοβακική, τη βουλγαρική και την τσεχική γλώσσα είναι γνωστός ως Βλάντισλαβ Α΄, ενώ στην ουγγρική ως Ουλάζλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1424 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Λαδίσλαου Β΄ της Πολωνίας και της Σοφίας, κόρης του Ανδρέα πρίγκιπα Χαλσχάνυ/Ολσχάνσκυ. Το 1434, μετά τον θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχθηκε στον πολωνικό θρόνο, αν και μέχρι την ενηλικίωσή του η εξουσία ασκούταν από το συμβούλιο της αντιβασιλείας, με επικεφαλής τον καρδινάλιο Ζμπίγκνιου Ολεσνίσκι.
Το 1439, λίγο πριν ο Βλαδίσλαος αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά του, ξέσπασε εξέγερση υπό τον ευγενή Σπίτεκ ή Σπίτκο του Μέλτσιν (ο οποίος ήταν πολιτικός αντίπαλος του καρδινάλιου Ολεσνίσκι και υποστηρικτής των Ουσιτών) η οποία κατεστάλη από τα στρατεύματα της αντιβασιλείας.
Ακόμη και μετά την επίσημη ανάληψη της βασιλείας από τον Βλαδίσλαο, η διοίκηση του κράτους παρέμεινε ουσιαστικά στα χέρια του Ολεσνίσκι, ο οποίος προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή των Γιαγκελλόνων προς τον Νότο. Προς αυτήν την κατεύθυνση, πέτυχε το 1440 την αναγόρευση του Βλαδίσλαου ως διαδόχου του ουγγρικού θρόνου μετά τον θάνατο του Αλβέρτου Β΄, με αντάλλαγμα την πολωνική βοήθεια στην Ουγγαρία απέναντι στην οθωμανική απειλή. Ακολούθως ξέσπασε διετής πόλεμος ανάμεσα στον Βλαδίσλαο και τη χήρα του Αλβέρτου, Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, η οποία προσπαθούσε να εξασφαλίσει τον θρόνο για τον νεογέννητο γιο της, Λαδίσλαο που γεννήθηκε τέσσερις μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Τελικά, η σύγκρουση σταμάτησε με επέμβαση του πάπα Ευγένιου Δ΄, ο οποίος απεφάνθη υπέρ του Βλαδίσλαου, αφού πρώτα εκείνος δέχτηκε να ηγηθεί σταυροφορίας εναντίον των Τούρκων. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί ευγενείς της δυτικής και βορειοδυτικής Ουγγαρίας, έχοντας την υποστήριξη του Φρειδερίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (τότε αρχιδούκας της Αυστρίας και βασιλιάς της Γερμανίας) διατήρησαν την ανεξαρτησία τους από τον Πολωνό βασιλιά.
Η πρώτη εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών
Η εκστρατεία ξεκίνησε κατά το β΄ μισό του 1443 και πέραν του Βλαδίσλαου, συμμετείχαν οι Γιάνος Χουνυάντι, Γεώργιος Μπράνκοβιτς κ.ά. Αρχικά οι σταυροφόροι επικράτησαν των Οθωμανών στη μάχη του Νις (αρχές Νοεμβρίου) και προέλασαν μέχρι τη Ζλάτιστα (ανατολικά της Σόφιας) όπου αναχαιτίστηκαν στις 12 Δεκεμβρίου από ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα. Παρόλα αυτά, κατά την υποχώρησή της, η χριστιανική συμμαχία πέτυχε σημαντικές νίκες επί των αντιπάλων στρατευμάτων στη Μελσίτσα (κοντά στη Σόφια) και κυρίως στην Κουνόβιτσα (πλησίον του Νις) που επέτρεψαν στον Βλαδίσλαο να επιστρέψει τον Φεβρουάριο του 1444 στη Βούδα μέσα σε πανηγυρικό κλίμα.