cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάδιο Κάντριντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κροατία Κατηγορία:ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στην Κροατία Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γιουγκοσλαβία
Αιολική Γη
Η Αιολική γη θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα, αν όχι το σημαντικότερο, έργο του Ηλία Βενέζη. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 14 Δεκεμβρίου 1943 από τις εκδόσεις «Άλφα», με την καλλιτεχνική εκδοτική επιμέλεια του Γιάννη Σκαζίκη, σε 3.500 κοινά αντίτυπα και 400 πολυτελείας. Η συγγραφή του όμως είχε αρχίσει μερικά χρόνια πριν και συγκεκριμένα γύρω στο 1938.
Γραμμένο σε πρώτο ενικό πρόσωπο σε αυτό του το μυθιστόρημα ο Βενέζης αναφέρεται με νοσταλγία στις παιδικές του αναμνήσεις στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μ. Ασίας. Ο συγγραφέας γεννήθηκε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών του χρόνων σε αυτήν την περιοχή, έως το 1914, όταν άρχισαν οι πρώτοι διωγμοί του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε ο ίδιος και η οικογένειά του έπεσαν θύματα του διωγμού. Σε αυτό το έργο, ο Βενέζης μας παρουσιάζει έναν κόσμο αιθέριο, αγγελικό και αγνό στα Κιμιντένια βουνά της Μικράς Ασίας.
Μετά τον θάνατο του Βενέζη η Αιολική Γή κυκλοφόρησε στη Νότια Αφρική με τον τίτλο Verlange na die Hartland (1979), στην Ισπανία το 1991 (Tierra de Eolia), την Εσθονία το 1998 (Aioolia Maa). Υπάρχει και μία μετάφραση στα ρωσικά που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 2004. Συνεχίστηκαν επίσης οι επανεκδόσεις το βιβλίου σε Γαλλία (β΄έκδοση 1974, γ΄ έκδοση 1981)  και Γερμανία (ε΄έκδοση 1992, στ΄ έκδοση 2001).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιολικη
Έρικ Βάργκα
Ο Έρικ Βάργκα (γενν. 9 Ιουνίου 1976) είναι Σλοβάκος αθλητής της σκοποβολής. Ήταν 9ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο στο αγώνισμα του τραπ και 12ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο. Τον Αύγουστο του 2018 πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σλοβάκοι αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σλοβάκοι αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2015 Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκοποβολής Κατηγορία:Σλοβάκοι Ολυμπιονίκες
Ξένια Μιλίτσεβιτς
Η Ξένια Μιλίτσεβιτς (γεννημένη στις 15 Σεπτεμβρίου 1942) είναι Γαλλίδα ζωγράφος, αρχιτέκτονας και σχεδιάστρια πόλης. Η βάση της είναι στο Παρίσι, με στούντιο στο Μπατώ-Λαβουάρ στη Μονμάρτρη και διατηρεί επίσης βάση στη Νοτιοδυτική Γαλλία.
Ζωή
Η Ξένια Μιλίσεβιτς γεννήθηκε το 1942 στο Ντρίνιτσι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η μητέρα της γεννήθηκε στη Λακαβάνα της Νέας Υόρκης και ο πατέρας της στο Μαυροβούνιο. Και οι δύο ήταν αντάρτες που συμμετείχαν σε αντάρτικες ενέργειες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά την τέταρτη επίθεση κατά των ανταρτών από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 1943 και την πέμπτη από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 1943 στη νοτιοανατολική Βοσνία και στο βόρειο Μαυροβούνιο, η Μιλίσεβιτς έμεινε με τους παππούδες της στο Μαυροβούνιο. Μετά τον πόλεμο, οι γονείς της προσχώρησαν στη διπλωματική υπηρεσία και έζησε μαζί τους στη Σόφια και την Πράγα.
Η Ξένια Μιλίσεβιτς ανακάλυψε την αρχιτεκτονική, τα ψηφιδωτά, τις τοιχογραφίες και τους πίνακες ζωγραφικής σε παλιά μοναστήρια. Ο πατέρας της, επίσης ζωγράφος, της έδωσε δώρο τα λάδια ζωγραφικής του, με αποτέλεσμα την πρώτη ελαιογραφία της σε ηλικία δεκαπέντε. Μετά από σπουδές στο Γυμνάσιο V° και ένα έτος στο Πανεπιστήμιο Μηχανικής στο Βελιγράδι, μετακόμισε στο Αλγέρι το 1962. Εκεί σπούδασε αρχιτεκτονική στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Αστικής Σχολής του Ινστιτούτου Αστυφιλίας. Αποφοίτησε και από τα δύο το 1968. Στον ελεύθερο χρόνο της, η Μιλίσεβιτς συμμετείχε στα μαθήματα ζωγραφικής του ζωγράφου Μχάμεντ Ισιακέμ, στη Σχολή Καλών Τεχνών, που βρίσκεται στο ίδιο κτίριο. Εργάστηκε για ένα χρόνο στην ECOTEC με την ομάδα του Βραζιλιάνου αρχιτέκτονα Όσκαρ Νίεμαϊερ. Εξαιτίας του ενδιαφέροντος της για την Ιταλική Αναγέννηση, ταξίδεψε στην Ιταλία το 1965 για να δει τους σπουδαίους ζωγράφους.
Η Μιλίσεβιτς μετακόμισε στο Σαν Μιγκιέλ ντε Τουκουμάν στα βόρεια της Αργεντινής για να εργαστεί ως αρχιτέκτονας. Εδώ έγινε μέλος της σχολής τέχνης του Εθνικού Πανεπιστημίου και αποφοίτησε το 1976. Η πρώτη της έκθεση πραγματοποιήθηκε στο Τουκουμάν το 1970.
Έζησε επίσης στην Ισπανία και το Μεξικό ενώ από το 1987 έχει εγκατασταθεί στη Γαλλία. Το 1989 άνοιξε εργαστήριο στο Μπατώ-Λαβουάρ στη Μονμάρτρη. Το στούντιο της βρίσκεται δίπλα σε αυτό του Endre Rozsda. Από το 1976 είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στη ζωγραφική. Έχει πραγματοποιήσει 120 ατομικές και συλλογικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο.
Το 2011 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Ζωγραφικής του Αγίου Φράτζου, Haute Garonne της Γαλλίας με μία επιλογή από 30 έργα ζωγραφικής από τη Μίλσεβιτς στη μόνιμη συλλογή. Το 2012 η Ξένια Μιλίσεβιτς δημιούργησε τη Διεθνή Μπιενάλε ζωγραφικής για παιδιά. Το 2014 η Μιλίσεβιτς δημιούργησε το κίνημα Art Resilience και το 2015 τη Διεθνή Έκθεση Art Resilience. Τον Μάιο του 2016, η Ξένια Μιλίσεβιτς συμμετέχει στο Ευρωμεσογειακό Συνέδριο - Μασσαλία: Ανθεκτικότητα στον Κόσμο των Ζώντων, υπό την προεδρία του Μπόρις Σίρουλνικ, 19-21 Μαΐου 2016, Παρέμβαση στην ανθεκτικότητα στην τέχνη. ,
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άλφα Νοτίου Σταυρού
Ο α (άλφα) Νοτίου Σταυρού (α Cru, Aplha Crucis, γνωστός και ως Acrux) είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό Νότιος Σταυρός, όντας πολλαπλό σύστημα αστέρων με συνολικό φαινόμενο μέγεθος 0,77, και ο 13ος φωτεινότερος αστέρας σε ολόκληρο τον γήινο ουρανό. αλλά και ο νοτιότερος αστέρας πρώτου μεγέθους, ελάχιστα νοτιότερος του α Κενταύρου.
Ονομασίες
Στην κινεζική ο όρος 十字架 (Shí Zì Jià, «Σταυρός») αναφέρεται σε μία ομάδα αστέρων που αποτελείται από τους α, γ, β και δ Νοτίου Σταυρού. Συνακόλουθα, ο α Νοτίου Σταυρού ήταν γνωστός ως 十字架二 (Shí Zì Jià èr, «ο δεύτερος αστέρας του Σταυρού»).
Ο α Νοτίου Σταυρού αναπαριστάνεται στις σημαίες της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, των Σαμόα και της Παπούα Νέας Γουινέας, σε όλες ως ένας από τους 5 ή 4 αστέρες που συναποτελούν τον Νότιο Σταυρό. Τον βρίσκουμε επίσης στη σημαία της Βραζιλίας, μαζί με 26 άλλους αστέρες, καθένας από τους οποίους αναπαριστά μία ομόσπονδη πολιτεία της χώρας. Ο α Νοτίου Σταυρού αναπαριστά την πολιτεία του Σάο Πάολο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο α Νοτίου Σταυρού είναι ένα πολλαπλό αστρικό σύστημα (δηλαδή μερικοί αστέρες που φαίνονται με το γυμνό μάτι ως ένας αστέρας), που απέχει 321 έτη φωτός από τη Γη. Μόνο δύο από τους αστέρες διακρίνονται ως ξεχωριστοί με το τηλεσκόπιο, ο α1 και ο α2, που χωρίζονται από 4 δευτερόλεπτα της μοίρας. Ο α1 έχει φαινόμενο μέγεθος 1,40 και ο α2 2,09. Αμφότεροι είναι θερμοί αστέρες φασματικού τύπου B, με επιφανειακές θερμοκρασίες περίπου 28.000 και 26.000 K, αντιστοίχως. Οι λαμπρότητές τους είναι 25.000 και 16.000 φορές μεγαλύτερες από τη λαμπρότητα του Ηλίου, καθώς έχουν συνολικό απόλυτο μέγεθος −4,14. Οι α1 και α2 περιφέρονται περί το κοινό τους κέντρο μάζας μία φορά κάθε 15 και πλέον αιώνες, οπότε η κίνησή τους αυτή είναι μόλις ανιχνεύσιμη. Η ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους ανέρχεται σε 430 αστρονομικές μονάδες.
Ο ίδιος ο α1 είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας, δηλαδή αποτελείται με τη σειρά του από δύο αστέρες με μάζες που εκτιμώνται στο 14πλάσιο και στο 10πλάσιο της μάζας του Ηλίου. Βρίσκονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, μόλις 1 αστρονομική μονάδα, και περιφέρονται περί το κοινό τους κέντρο μάζας σε σχεδόν κυκλικές τροχιές μία φορά κάθε 76 ημέρες. Οι μεγάλες μάζες του α2 και του φωτεινότερου από τους αστέρες του α1 σημαίνουν ότι θα εκραγούν κάποτε ως υπερκαινοφανείς. Το όλο σύστημα πλησιάζει τη Γη με μέση ταχύτητα 11,2 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.
Λίγο μακρύτερα βρίσκεται ένας κυανός υπογίγαντας φασματικού τύπου B4, ο α Νοτίου Σταυρού C (α Crucis C) ή α-3 Crucis, 90 δευτερόλεπτα της μοίρας από τον παραπάνω τριπλό αστέρα, αλλά έχει κοινή με αυτόν ιδία κίνηση στον χώρο, υποδεικνύοντας ότι μάλλον είναι βαρυτικά συνδεδεμένος με αυτόν. Σε αυτή την περίπτωση, ο α Νοτίου Σταυρού είναι ένα τετραπλό αστρικό σύστημα. Ωστόσο, έχει διατυπωθεί και η άποψη ότι ο α Crucis C έχει μικρότερη λαμπρότητα για τον φασματικό του τύπο, κάτι που σημαίνει ότι βρίσκεται πολύ εγγύτερα στη Γη και ότι απλώς συμβαίνει να παρατηρείται κοντά στους άλλους.
Αξιοσημείωτη παρατήρηση
Στις 2 Οκτωβρίου 2008 το διαστημόπλοιο Κασσίνι- Χόιχενς διέκρινε τρία από τα μέλη του συστήματος του α Νοτίου Σταυρού (τα A, B και C) κατά την επιπρόσθηση αυτών από τον Κρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου B Κατηγορία:Υπογίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Διπλοί αστέρες Κατηγορία:Σταυρός του Νότου Κατηγορία:Τριπλά αστρικά συστήματα Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες
Δημήτριος Κουκουλέτσος
Ο Δημήτριος Κουκουλέτσος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910 και του 1920.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών
Η Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών είναι ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1958, με την πρωτοβουλία και ηγεσία του Καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αειμνήστου Στυλιανού Γ. Κορρέ, σε συνεργασία με άλλους επιφανείς Κυκλαδίτες.
Έκτοτε αποτελεί έναν καταξιωμένο θεσμό υψηλού κύρους, που ανταποκρίνεται στην ανάγκη συγκροτήσεως μίας παγκυκλαδικής πνευματικής ενώσεως και σφυρηλατεί την κοινή νησιωτική συνείδηση, συσπειρώνοντας όλους τους Κυκλαδίτες.
Η Εταιρεία διατηρεί στενή επαφή και επικοινωνία με όλα σχεδόν τα κυκλαδικά σωματεία συμβάλλοντας στην επιστημονική και πολιτιστική πρόοδο των Κυκλάδων. Μέλη της είναι επιφανείς κυκλαδίτες επιστήμονες στη μεγάλη τους πλειονότητα, καταξιωμένοι στους τομείς δραστηριότητάς τους, εκλεγμένοι καθηγητές πανεπιστημίου και ειδικοί ερευνητές καθώς και ακαδημαϊκοί.
Έχει τιμηθεί για το σύνολο του έργου της με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1996.
Δραστηριότητες
Η εν γένει δραστηριότητα της Εταιρείας μέχρι σήμερα, χάριν στις προσπάθειες όλων, των κατά καιρούς, Διοικητικών της Συμβουλίων επικεντρώνεται στη διοργάνωση σημαντικών πολιτιστικών και άλλων επιστημονικών δράσεων στην Αθήνα και στα νησιά καθώς και τιμητικών εκδηλώσεων που αφορούν στο έργο και στη δράση καταξιωμένων πανελληνίως και διεθνώς Κυκλαδιτών. Το κύριο έργο της είναι η έκδοση του επιστημονικού περιοδικού Επετηρίς Κυκλαδικών Μελετών, καθώς και ορισμένων μικρότερων μελετών και αυτοτελών βιβλίων.
Τη δεκαετία του 1990 ξεκίνησε τη διοργάνωση του Διεθνούς Κυκλαδολογικού Συνεδρίου, τα πρακτικά του οποίου εκδίδονται σε τόμους της Επετηρίδας.
Από το 2017 εγκαινίασε την έκδοση αυτοτελούς σειράς μονογραφιών υπό τον γενικό τίτλο "Βιβλιοθήκη της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών".
Επετηρίδα Κυκλαδικών Μελετών
Η Επετηρίδα της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών είναι ένα επιστημονικό περιοδικό, με συμβολές σε θέματα που αφορούν στις Κυκλάδες. Το περιοδικό συγκαταλέγεται στον κατάλογο των επιστημονικών περιοδικών του Εθνικού Kέντρου Tεκμηρίωσης, με αριθμό ISSN 0440-758X. Έως σήμερα έχουν εκδοθεί 21 τόμοι, από το 1961 έως και το 2015.
Η Εταιρεία έχει εκπονήσει νέο αναθεωρημένο κανονισμό δημοσιευμάτων και ενισχύει την εγκυρότητά του με την τήρηση του κανόνος της επιπλέον κρίσεως, κάθε προς δημοσίευση μελέτης από δύο τουλάχιστον ανεξαρτήτους ανώνυμους κριτές.
Διεθνές Κυκλαδολογικό Συνέδριο
Σημαντική δράση της Εταιρείας αποτελεί η διοργάνωση του Διεθνούς Κυκλαδολογικού Συνεδρίου. Με απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου αποφάσισε τη σταθερή διοργάνωση του κάθε τρία έτη.
Κατά τα τελευταία χρόνια η Εταιρεία συνεργαζόμενη με τοπικούς φορείς διοργάνωσε δύο Κυκλαδολογικά συνέδρια:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Κυκλαδικός πολιτισμός Κατηγορία:Πολιτιστικοί σύλλογοι της Ελλάδας
Κωνσταντίνος Στούρτζας
Ο Κονσταντίν Στούρζα, ρουμαν.: Constantin Sturdza (γεννημένος στις 24 Αυγούστου 1989) είναι Ελβετός τενίστας. Είναι μέλος της οικογένειας Στούρτζα.
Ο Στούρτζας έχει κατάταξη διπλού ATP στα 1140 της καριέρας, που επιτεύχθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2015.
Χωρή Χίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Κωνσταντίνος Στούρτζας
Έκανε το ντεμπούτο του στον βασικό αγώνα αντισφαίρισης ATP στο 2016 Geneva Open στον αγώνα διπλού, με αντίπαλο παίκτη τον Βίκτορ Χανέσκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα Κατηγορία:Ελβετοί αθλητές της αντισφαίρισης
Μπάρι Νέλσον
Ο Μπάρι Νέλσον (πραγματικό όνομα: Ρόμπερτ Χάακον Νίλσεν, 16 Απριλίου 1917 – 7 Απριλίου 2007 ) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο πρώτος ηθοποιός που απεικόνισε τον φανταστικό μυστικό πράκτορα του Ίαν Φλέμινγκ, τον Τζέιμς Μποντ. Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που τον υποδύθηκε στην οθόνη σε μια προσαρμογή του μυθιστορήματος Casino Royale του Ίαν Φλέμινγκ στην τηλεοπτική σειρά ανθολογίας Climax! το 1954, η οποία προηγείται χρονικά της ερμηνείας του Σον Κόνερι στο Δόκτορ Νο κατά οκτώ χρόνια. Φημολογείται ότι το συγκεκριμένο επεισόδιο θεωρήθηκε ως πιλότος για μια πιθανή τηλεοπτική σειρά του Τζέιμς Μποντ, αν και δεν είναι γνωστό εάν ο Nelson σκόπευε να συνεχίσει να παίζει τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Ο Νέλσον έπαιξε τον Τζέιμς Μποντ ως έναν Αμερικανό πράκτορα τον οποίο κάποιοι στο επεισόδιο τον αποκαλούν «Τζίμι». Το 2004, ο Νέλσον είπε: «Εκείνη την εποχή, κανείς δεν είχε ακούσει ποτέ για τον Τζέιμς Μποντ. Έξυνα το κεφάλι μου και αναρωτιόμουν πώς να το παίξω. Δεν είχα διαβάσει το βιβλίο ή κάτι παρόμοιο γιατί δεν ήταν πολύ γνωστό». Ο Τζέιμς Μποντ δεν έγινε πολύ γνωστός στις ΗΠΑ έως ότου ο Πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι κατάταξε το βιβλίο Από τη Ρωσία, με Αγάπη ανάμεσα στα 10 αγαπημένα του βιβλία σε ένα άρθρο του Life στις 17 Μαρτίου 1961.
Λιλικάς Χίου
Ο Λιλικάς είναι οικισμός στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 3 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Όρος Σύμβολο
Το όρος Σύμβολο είναι μικρή οροσειρά στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Καβάλας, στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Ψηλότερη κορυφή της είναι η Αγριάδα, με ύψος 694 μέτρα, και ακολουθούν οι κορυφές Καψάλα (684 μ) και Σκουφαδοκορυφή (667 μ.). Η οροσειρά εκτείνεται δίπλα στη θάλασσα από την Καβάλα μέχρι τον κόλπο του Ορφανού, με συνολικό μήκος 35 χιλιόμετρα, παράλληλα με το Παγγαίο από το οποίο χωρίζεται με την Πιερία Λεκάνη, μια κοιλάδα την οποία αποστραγγίζει ο χείμαρρος Μαρμαράς. Λόγω της θέσης, το βουνό προσφέρει πανοραμική θέα προς το δέλτα του Νέστου, τη Σαμοθράκη, τη Θάσο, τον Άθω, το Παγγαίο, το Φαλακρό και την πεδιάδα της Δράμας.
Το βουνό καλύπτεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από δάση και από αυτό πηγάζουν πολλά μικρά ρέμματα. Δεν υπάρχει σημαντική οικονομική εκμετάλλευση πέρα της βόσκης και της μελισσοκομίας. Στις νότιες πλαγιές του, στα χωριά Ελαιοχώρι, Μυρτόφυτο και Φωλιά, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις φτάνουν μέχρι το ημιορεινό της περιοχής. Στο βουνό έχουν διαμορφωθεί χώροι αναψυχής και περιήγησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Καβάλας
Τομά Σανκαρά
Ο Τομά Ισιντόρ Νοέλ Σανκαρά (Thomas Isidore Noël Sankara, 21 Δεκεμβρίου 1949 – 15 Οκτωβρίου 1987) ήταν Αφρικανός στρατιωτικός ηγέτης, μαρξιστής επαναστάτης, θεωρητικός του παναφρικανισμού, πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Άνω Βόλτα και τελικά Πρόεδρος της ίδιας χώρας, την οποία μετονόμασε σε Μπουρκίνα Φάσο, από το 1983 μέχρι το 1987, οπότε ανατράπηκε και δολοφονήθηκε σε πραξικόπημα. Αναφέρεται ακόμα συχνά ως «ο Τσε Γκεβάρα της Αφρικής».
Οικογένεια και εκπαίδευση
Ο Τομά Σανκαρά γεννήθηκε στο Γιακό της τότε Γαλλικής Δυτικής Αφρικής. Γονείς του ήταν η Μαργκερίτ Σανκαρά και ο χωροφύλακας Σαμπό Ζοζέφ Σανκαρά (1919-2006). , πιστοί Ρωμαιοκαθολικοί και Σιλμί-Μοσί (Silmi-Mossi), δηλαδή μέλη ομάδας με μικτή καταγωγή από άνδρες της φυλής Μοσί και γυναίκες της φυλής Φούλα. Ο πατέρας του είχε πολεμήσει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον γαλλικό στρατό και είχε κρατηθεί αιχμάλωτος από τους Γερμανούς.
Ο Τομά πήγε δημοτικό σχολείο στην Γκαουά και γυμνάσιο στη Μπομπό-Ντιουλασό, τη δεύτερη πόλη της χώρας. Οι γονείς του ήθελαν να γίνει ιερέας. Μετά το γυμνάσιο ωστόσο, κατατάχθηκε στον στρατό και ένα χρόνο αργότερα στάλθηκε στη Μαδαγασκάρη για εκπαίδευση ως αξιωματικός. Εκεί έτυχε να γίνει αυτόπτης μάρτυρας λαϊκών εξεγέρσεων (1971, 1972) ενάντια στην κυβέρνηση του Φιλιμπέρ Τσιρανανά και να διαβάσει για πρώτη φορά τα έργα των Μαρξ και Λένιν, που σημάδεψαν την πολιτική του σκέψη για το υπόλοιπο της ζωής του. Επιστρέφοντας στη χώρα του το 1972, πολέμησε το 1974 σε έναν συνοριακό πόλεμο μεταξύ Άνω Βολτά και Μάλι, όπου κέρδισε την αναγνώριση ως ηρωικός πολεμιστής. (Χρόνια αργότερα, θα αποκήρυσσε τον πόλεμο αυτό ως «άχρηστο και άδικο» .) Μετά από αυτά ήταν φυσικό να ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία, παρότι έπαιζε αρκετά καλά κιθάρα.
Το 1976, σε ηλικία μόλις 27 ετών, έγινε διοικητής του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Κόμαντο στο Πο. Το ίδιο έτος γνώρισε τον Μπλαίζ Κομπαορέ στο Μαρόκο. Επί προεδρίας του συνταγματάρχη Σαγιέ Ζερμπό, μία ομάδα νέων αξιωματικών συνέστησε μία μυστική οργάνωση, την «Ομάδα Κομμουνιστών Αξιωματικών (Regroupement des officiers communistes, ROC), τα επιφανέστερα μέλη της οποίας ήταν ο Ανρί Ζονγκό, ο Ζαν-Μπατίστ Μπουκαρύ Λινγκανί, ο Κομπαορέ και ο Σανκαρά.
Κυβερνητικές θέσεις
Ο Τομά Σανκαρά διορίσθηκε υπουργός Πληροφοριών στη στρατιωτική κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 1981. Πήγε στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο με ποδήλατο, αλλά παραιτήθηκε στις 21 Απριλίου 1982, αντιτιθέμενος σε αυτό που θεώρησε ως «αντεργατική στροφή» του καθεστώτος, ανακοινώνοντας: «Δυστυχία σε όσους φιμώνουν το λαό!» («Malheur à ceux qui bâillonnent le peuple!»)
Αλλά όταν ένα πραξικόπημα, στις 7 Νοεμβρίου 1982, έφερε στην εξουσία τον Ζαν-Μπατίστ Ουεντραογκό, ο Σανκαρά διορίσθηκε πρωθυπουργός, στις 10 Ιανουαρίου 1983. Ωστόσο, μετά από μία επίσκεψη του συμβούλου επι αφρικανικών θεμάτων της γαλλικής κυβερνήσεως Ζαν-Κριστόφ Μιτεράν (γιου τού τότε Γάλλου Προέδρου) στη χώρα, στις 17 Μαΐου 1983, ο Σανκαρά απολύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, όπως και οι Ανρί Ζινγκό και Ζαν-Μπατίστ Μπουκαρύ Λινγκανί. Αυτό προκάλεσε λαϊκή αναταραχή.
Προεδρία
"Η επανάστασή μας στη Μπουργκίνα Φάσο ποτίζεται από την ολότητα των εμπειριών του ανθρώπου, από την πρώτη ανάσα της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Θέλουμε να είμαστε οι κληρονόμοι όλων των επαναστάσεων του κόσμου, όλων των απελευθερωτικών αγώνων των λαών του Τρίτου Κόσμου. Ρουφάμε τα διδάγματα της Αμερικανικής Επανάστασης. Η Γαλλική Επανάσταση μάς δίδαξε τα δικαιώματα του ανθρώπου. Η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση έφερε τη νίκη στο προλεταριάτο και έκαμε δυνατή την πραγμάτωση των ονείρων της Κομμούνας των Παρισίων για δικαιοσύνη."
- Τομά Σανκαρά, Οκτώβριος 1984
Τότε ένα νέο πραξικόπημα, οργανωμένο από τον Κομπαορέ, έκανε τον Σανκαρά Πρόεδρο της χώρας την 4η Αυγούστου 1983. (Η ημερομηνία πιθανώς να είχε επιλεγεί για συμβολικούς λόγους, όχι βέβαια από το ομώνυμο ελληνικό πραξικόπημα, αλλά ως η 194η επέτειος από την κατάργηση των φεουδαλικών προνομίων από τη Γαλλική Επανάσταση.) Το πραξικόπημα υποστηρίχθηκε από το καθεστώς της Λιβύης, που την εποχή εκείνη βρισκόταν στα πρόθυρα πολέμου με τη Γαλλία για το Τσαντ.
Ο 33χρονος Σανκαρά είδε τότε τον εαυτό του ως «επαναστάτη στην εξουσία» και, εμπνευσμένος από τους Φιντέλ Κάστρο, Τσε Γκεβάρα και τον στρατιωτικό ηγέτη της Γκάνας Τζέρυ Ρώλινγκς, ξεκίνησε να «τα αλλάξει όλα». Δεν εξαίρεσε ούτε το ίδιο το όνομα της χώρας, αφού το 1984, στην πρώτη επέτειο της ανόδου του στην εξουσία, τη μετονόμασε σε Μπουρκίνα Φάσο, που σημαίνει «η γη των όρθιων ανθρώπων» στη μορέ και τη νττζούλα, τις δύο κυριότερες ιθαγενείς γλώσσες της. Της έδωσε επίσης νέα σημαία και έγραψε ο ίδιος έναν νέο εθνικό ύμνο (Une Seule Nuit).
Ο αγώνας για την αυτάρκεια
"Η χώρα μας παράγει αρκετά για να μας θρέψει όλους. Αλίμονο, από έλλειψη οργάνωσης είμαστε αναγκασμένοι να ικετεύουμε για βοήθεια σε τρόφιμα. Είναι αυτή η βοήθεια που ενσταλάζει μέσα στο πνεύμα μας τη νοοτροπία του ζητιάνου."
- Thomas Sankara
Τα πρώτα μέτρα ωστόσο που πήρε, αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία, ήταν ουσιαστικότερα: Αφαίρεσε τις περισσότερες εξουσίες των φυλάρχων. Οι αρχηγοί των φυλών στη χώρα είχαν μεγάλες ιδιόκτητες εκτάσεις, τις οποίες ο Σανκαρά μοίρασε στους αγρότες με λαχνούς που διένειμε προσωπικά ο ίδιος στην ετήσια εμποροπανήγυρη της Ουαγκαντουγκού Με μία σειρά προγραμμάτων για την άρδευση και τη διανομή λιπασμάτων, μέσα σε 4 χρόνια η Μπουρκίνα Φάσο έφθασε να γίνει αυτάρκης σε τρόφιμα. Ενώ το 1986 η μέση απόδοση για το σιτάρι στις χώρες του Σαχέλ ήταν 170 κιλά ανά στρέμμα, η Μπουρκίνα Φάσο παρήγαγε 390. . Εκτός από το σιτάρι, και η παραγωγή βαμβακιού αυξήθηκε εντυπωσιακά.
Φροντίδα υγείας και δημόσια έργα
Η πρώτη προτεραιότητα του Σανκαρά μαζί με τη γεωργική παραγωγή ήταν η ιατρική φροντίδα για τον λαό. Εγκαινίασε ένα πρόγραμμα μαζικών εμβολιασμών για να καταπολεμήσει την πολιομυελίτιδα, τη μηνιγγίτιδα και την ιλαρά. Μέσα σε μια εβδομάδα εμβολίασε ο ίδιος προσωπικά 2,5 εκατομμύρια κατοίκους, κάτι που απέσπασε τα συγχαρητήρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Επίσης, η διοίκηση του Σανκαρά ήταν η πρώτη αφρικανική κυβέρνηση που αναγνώρισε δημόσια την επιδημία του AIDS ως μείζονα απειλή για την Αφρική.
Προγράμματα για τη στέγαση και τις υποδομές ενεργοποιήθηκαν και εργοστάσια κατασκευής τούβλων δημιουργήθηκαν για να κτιστούν σπίτια που θα αντικαθιστούσαν τις παραγκουπόλεις των αστικών κέντρων. Καταβλήθηκαν επίσης προσπάθειες για την καταπολέμηση της αποδάσωσης, με τη φύτευση εκατομμυρίων δένδρων. Μεγάλης κλίμακας ήταν και η κατασκευή νέων δρόμων και 700 χιλιομέτρων σιδηροδρομικής γραμμής για τη διευκόλυνση της εξορύξεως και μεταφοράς μαγγανίου, χωρίς την παραμικρή τεχνική ή οικονομική βοήθεια από το εξωτερικό. Αυτά τα προγράμματα ήταν μία προσπάθεια να αποδειχθεί ότι οι αφρικανικές χώρες μπορούσαν να ευημερήσουν χωρίς ξένη βοήθεια. Ο Σανκαρά προσπάθησε να καταπολεμήσει και τον αναλφαβητισμό στη χώρα του, που ήταν περίπου 90%. Μετά από αρχικές επιτυχίες ωστόσο, ήρθε αντιμέτωπος με μεγάλης κλίμακας απεργίες των δασκάλων, και η απροθυμία του να διαπραγματευθεί μαζί τους οδήγησε στην απόλυση 2.500 δασκάλων το 1987 και την αντικατάστασή τους από τους «Επαναστατικούς Δασκάλους»: οποιοσδήποτε με οποιοδήποτε πτυχίο πανεπιστημίου προσκλήθηκε να διδάξει εθελοντικά με μόλις 10 ημέρες σεμινάριο. Τα αποτελέσματα υπήρξαν καταστροφικά.
Τα Λαϊκά Επαναστατικά Δικαστήρια
Ο Σανκαρά ίδρυσε ένα σύστημα δικαστηρίων γνωστών ως «Λαϊκά Επαναστατικά Δικαστήρια» (ΛΕΔ), αρχικώς για να δικάσουν αξιωματούχους του προηγούμενου καθεστώτος «με άμεσο τρόπο» και τη δυνατότητα συμμετοχής ή παρακολουθήσεως των δικών από τον μέσο Μπουρκιναμπέ (πολίτη της Μπουρκίνα Φάσο). Οι κατηγορούμενοι σε αυτά δικάζονταν με κατηγορίες για διαφθορά, φοροδιαφυγή ή για «αντεπαναστατική δραστηριότητα». Οι ποινές για τους πρώην αξιωματούχους ωστόσο ήταν ελαφρές και συχνά με αναστολή. Η διαδικασία στις δίκες των ΛΕΔ, ιδίως η νομική προστασία των κατηγορουμένων, δεν ακολουθούσε τα διεθνή πρότυπα: Οι κατηγορούμενοι έπρεπε να αποδείξουν την αθωότητά τους και δεν τους επιτρεπόταν η εκπροσώπηση από νομικό σύμβουλο. Τα ΛΕΔ έγιναν στην αρχή δεκτά με ενθουσιασμό από τον λαό, αλλά με την πάροδο των ετων έγιναν διεφθαρμένα και καταπιεστικά. Εργαζόμενοι δικάζονταν ως «τεμπέληδες εργάτες» και καταδικάζονταν σε άμισθη εργασία ή απολύονταν. Κάποιοι έστηναν τα δικά τους δικαστήρια για να ξεκαθαρίσουν προσωπικές διαφορές και να ταπεινώσουν τους εχθρούς τους.
Οι Επιτροπές για την Υπεράσπιση της Επανάστασης
Οι «Επιτροπές για την Υπεράσπιση της Επανάστασης» (Comités de Défense de la Révolution, CDR) συστάθηκαν ως μαζικές ένοπλες οργανώσεις, ως αντίβαρο στην ισχύ του στρατού, αλλά και για την «προαγωγή της πολιτικής και κοινωνικής επανάστασης». Η ιδέα αντιγράφηκε από το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο. Οι CDR του Σανκαρά ωστόσο υπερέβησαν τις εξουσίες τους και κατηγορήθηκαν για «γκανγκστερική συμπεριφορά». Οι ομάδες τους ανακατεύονταν με την καθημερινή ζωή των κατοίκων. Κάποιοι χρησιμοποιούσαν τη δύναμή τους για να ξεκαθαρίσουν προσωπικές διαφορές ή για να τιμωρήσουν εχθρούς. Ο ίδιος ο Σανκαρά παραδέχθηκε την αποτυχία τους. Η κοινή γνώμη θεωρούσε μόνο υπεύθυνο τον ίδιο για τη δράση μεμονωμένων CDR. Η αποτυχία των CDR και του προγράμματος των «Επαναστατικών Δασκάλων», καθώς και η ακαμψία του Σανκαρά οδήγησαν στην εξασθένηση της λαϊκής υποστηρίξεως για το καθεστώς.
Δικαιώματα των γυναικών
"Η επανάσταση και η απελευθέρωση των γυναικών πάνε μαζί. Δε μιλάμε για τη γυναικεία χειραφέτηση σα μια πράξη φιλανθρωπίας ή από μια περίσσεια ανθρώπινης συμπόνοιας. Είναι μια βασική αναγκαιότητα για το θρίαμβο της επανάστασης."
- Thomas Sankara
Ο Σανκαρά αναδείχθηκε σε έναν από τους επιφανέστερους Αφρικανούς φεμινιστές. Η βελτίωση της θέσεως των γυναικών στην κοινωνία της χώρας ήταν ένας από τους διακηρυγμένους στόχους του. Η κυβέρνησή του περιελάμβανε μεγάλο αριθμό γυναικών, κάτι χωρίς προηγούμενο στη Δυτική Αφρική. Απαγόρευσε τους καταναγκαστικούς γάμους και την πολυγαμία, διόρισε γυναίκες σε υψηλές κρατικές θέσεις και ενεθάρρυνε τον γυναικείο πληθυσμό να εργάζεται έξω από το σπίτι και τις μαθήτριες να μένουν στο σχολείο ακόμα και αν είναι έγκυες. Ο Σανκαρά προώθησε επίσης την αντισύλληψη και προέτρεψε τους συζύγους να αγοράσουν φαγητό και να ετοιμάσουν γεύματα για να αποκτήσουν την εμπειρία των συνθηκών που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. Αναγνώρισε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Αφρικανίδες σε έναν περίφημο λόγο του κατά τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου 1987 στην Ουαγκαντούγκου. Μίλησε σε χιλιάδες γυναίκες και δήλωσε ότι η επανάσταση «εγκαθίδρυε νέες κοινωνικές σχέσεις» που θα αναστάτωναν «τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες, υποχρεώνοντας το κάθε φύλο να ξανασκεφτεί τη φύση αμφότερων. Αυτό το καθήκον είναι απίστευτα δύσκολο, αλλά απαραίτητο.» Υπήρξε επιπλέον ο πρώτος Αφρικανός ηγέτης που στρατολόγησε ενεργά γυναίκες στις ένοπλες δυνάμεις.
Ανθρώπινα δικαιώματα και παραβιάσεις
Το καθεστώς του Σανκαρέ επικρίθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία και άλλους διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς για παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως εκτελέσεις χωρίς δίκη, αυθαίρετες κρατήσεις και βασανισμό πολιτικών αντιπάλων. Ο βρετανικός αναπτυξιακός οργανισμός Oxfam κατέγραψε τη σύλληψη και τον βασανισμό ηγετών συνδικαλιστικών ενώσεων το 1987. Το 1984 επτά άτομα συνδεόμενα με το προηγούμενο καθεστώς κατηγορήθηκαν για προδοσία και εκτελέσθηκαν μετά από συνοπτική δίκη. Σύμφωνα με τους Κρίστιαν Μόρισον και Ζαν-Πωλ Αζάμ του ΟΟΣΑ, το «κλίμα της επείγουσας και δραστικής ενέργειας, υπό το οποίο πολλές ποινές επιβλήθηκαν και εκτελέσθηκαν αμέσως σε εκείνους που είχαν την ατυχία να βρεθούν ένοχοι για μη επαναστατική συμπεριφορά, έφερε κάποιες με αυτά που συνέβησαν κατά τις χειρότερες ημέρες της Γαλλικής Επαναστάσεως, κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας. Παρά το ότι λίγοι άνθρωποι σκοτώθηκαν, η βία ήταν εκτεταμένη.»
Προσωπική εικόνα και δημοφιλία
thumb|right|225px|Ο [[θυρεός της Μπουρκίνα Φάσο από το 1984 ως το 1987, με ένα ντόπιο δρεπάνι (mattock) κι ένα «Καλάσνικοφ» διασταυρωμένα, και με τη φράση «La Patrie ou la Mort, nous vaincrons» (= «Η πατρίδα ή ο θάνατος, θα νικήσουμε»).]] Εκτός από τη χαρισματική του προσωπικότητα, ο Σανκαρά είχε μία σειρά πρωτότυπων πρωτοβουλιών που συνεισέφεραν στη δημοφιλία του και κάποιες τράβηξαν την προσοχή και διεθνών ΜΜΕ:
«Τσε Γκεβάρα της Αφρικής»
- Τομά Σανκαρά
thumb|205px|«Πιονιέροι της επανάστασης» φορούν μπερέδες με άστρο όπως ο Γκεβάρα Ο Σανκαρά αναφέρεται συχνά ως «ο Τσε Γκεβάρα της Αφρικής». Για να τιμήσει την 20ή επέτειο από την εκτέλεσή του, στις 9 Οκτωβρίου 1967, ο Σανακαρά έδωσε ομιλία μία εβδομάδα πριν δολοφονηθεί ο ίδιος, στις 15 Οκτωβρίου 1987.
Δολοφονία
Το σώμα του νεκρού Σανκαρά διαμελίσθηκε και θάφτηκε εσπευσμένα σε έναν ανώνυμο τάφο, ενώ η χήρα του Μαριάμ και δύο παιδιά τους εγκατέλειψαν τη χώρα. Ο Κομπαορέ αμέσως ανέστρεψε τις εθνικοποιήσεις και σχεδόν όλες τις πολιτικές του Σανκαρά: Επέστρεψε τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Παγκόσμια Τράπεζα για να φέρει στη χώρα «τους πόρους που χρειαζόταν απελπισμένα» για να ανορθώσει την «ερειπωμένη οικονομία» της, και τελικώς περιφρόνησε όλη σχεδόν την κληρονομιά του Σανκαρά. Η δικτατορία του Κομπαορέ παρέμεινε στην εξουσία επί 27 χρόνια, μέχρι που ανατράπηκε από λαϊκή εξέγερση το 2014.
Εκταφή και μνήμη
Η εκταφή των οστών του Σανκαρά άρχισε την Ημέρα Ελευθερίας της Αφρικής, στις 25 Μαΐου 2015. Τα οστά ταυτοποιήθηκαν με εξετάσεις από την οικογένειά του. Τον Οκτώβριο του 2015, ένας από τους δικηγόρους της χήρας του ανέφερε ότι η αυτοψία είχε αποκαλύψει ότι το σώμα του Σανκαρά είχε δεχθεί περισσότερες από 12 σφαίρες κατά τη δολοφονία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Επαναστάτες Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Μάρκος Κοτρώτσιος
Ο Μάρκος Κοτρώτσιος ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσινικόλα Καρδίτσας και είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε πρόεδρος και γενικός γραμματέας του Δικηγορικού Συλλόγου Καρδίτσας καθώς και νομικός σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του Αυγούστου 1910
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Αεροδρόμιο Μαφία
Το Αεροδρόμιο Μαφία (αγγλ.: Mafia Airport / σουαχ.: Uwanja wa Ndege Mafia) IATA: MFA και ICAO: HTMA, είναι αεροδρόμιο στη Νήσο Μαφία, στην Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region) της Τανζανίας. Το νησί βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και απέχει 17 km (11 mi) από τις ακτές της Τανζανίας.
Το 2013 ο διάδρομος προσγείωσης στο Αεροδρόμιο Μαφία, αποκαταστάθηκε με κεφάλαια που δόθηκαν από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω του Millennium Challenge Corporation.
Ο μη κατευθυνόμενος φάρος (non-directional beacon) (Κωδικός: MF) βρίσκεται στην ύπαιθρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Τανζανία
Έγκλημα και μνήμη
Το Έγκλημα και μνήμη (γαλλικός τίτλος: Meurtres pour mémoire) είναι γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα του Ντιντιέ Ντενένξ, που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 1983. Παραπέμπει σε μια οδυνηρή για τη Γαλλία σελίδα του πολέμου της Αλγερίας, είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του συγγραφέα και αυτό που τον έκανε γνωστό στο αναγνωστικό κοινό.
Περίληψη
Το μυθιστόρημα αρχίζει με την αφήγηση της διαδήλωσης υπέρ της ανεξαρτησίας της Αλγερίας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου Αλγερίας στο Παρίσι στις 17 Οκτωβρίου 1961, που κατέληξε σε λουτρό αίματος. Η ιστορία ξεκινά με στιγμές από τη ζωή τριών ανθρώπων, ένας από τους οποίους είναι ο Ροζέ Τιρώ, καθηγητής ιστορίας στο γυμνάσιο, ο οποίος επιστρέφει από τη δουλειά του στο σπίτι του ακριβώς την ώρα της διαδήλωσης. Αστυνομικές δυνάμεις έχουν μόλις καταφτάσει για να την καταστείλουν και ακολουθεί πραγματικό μακελειό (δεν είναι γνωστός ακριβώς ο αριθμός των θυμάτων). Ένα από τα θύματα ήταν ο Ροζέ Τιρώ, αφήνοντας πίσω την έγκυο γυναίκα του.
Η ιστορία ξεκινά 21 χρόνια αργότερα, το 1982. Ο Μπερνάρ Τιρώ είναι ο γιος του Ροζέ. Όπως και ο πατέρας του, είναι ιστορικός ή, ακριβέστερα, φοιτητής Ιστορίας. Φεύγοντας για διακοπές στο Μαρόκο με την αρραβωνιαστικιά του Κλωντίν, επίσης φοιτήτρια Ιστορίας, περνούν από την Τουλούζη, όπου ο Μπερνάρ δολοφονείται μετά από έρευνα που διεξήγαγε στα περιφερειακά αρχεία της πόλης. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο επιθεωρητής Καντέν, πρόσφατα μετατεθείς στην Τουλούζη. Ο Καντέν αποφασίζει πρώτα να ερευνήσει τι αναζητούσε το θύμα και ανακαλύπτει ότι ο Μπερνάρ προσπαθούσε να συνεχίσει την έρευνα του πατέρα του σχετικά με μια γαλλική πόλη και, ειδικότερα, την εποχή που υπήρχε εκεί στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, από όπου είχε γίνει μεγάλος αριθμός απελάσεων παιδιών Εβραίων. Ο Καντέν πηγαίνει στο Παρίσι για να ερευνήσει επίσης τη δολοφονία του Ροζέ Τιρώ και ανακαλύπτει ότι οι δύο φόνοι συνδέονται μεταξύ τους.
Υποδοχή
Το 1985, το μυθιστόρημα τιμήθηκε με το γαλλικό Μεγάλο Βραβείο Αστυνομικής Λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Γκραν Πρι Ρωσίας 2019 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Ρωσίας 2019 είναι ο 16ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξάγεται στην πίστα του Σότσι στη Ρωσία το τριήμερο 27-29 Σεπτεμβρίου 2019.
Ελαστικά
Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 27 Σεπτεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 27 Σεπτεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 28 Σεπτεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2019.
Ποινές
Εδώ παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ > – Ο Κέβιν Μάγκνουσεν δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων μετά το τέλος του αγώνα επειδή απέκτησε πλεονέκτημα βγαίνοντας εκτός πίστας.<br/ >
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2019 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Ρωσία
Μονή Αγίας Ματρώνης Χαλάνδρων Χίου
Η Μονή Αγίας Ματρώνης Χαλάνδρων είναι ορθόδοξο μοναστήρι στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Χίο
Βασίλειος Γρίβας
Ο Βασίλειος Γρίβας ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του Αυγούστου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου 1910 και του Δεκεμβρίου 1915.
Απεβίωσε το 1927.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Ειδύλλιο (λογοτεχνία)
Ειδύλλιο λέγεται το μικρό ποίημα, το οποίο έχει ως θέμα κυρίως τον έρωτα στην αγροτική ή ποιμενική ζωή. Το ειδύλλιο ανήκει στη βουκολική ποίηση και αποτελεί το ένα από τα δύο είδη ποιημάτων της. Επίσης, στην αρχαιότητα ειδύλλια λέγονταν και τα ποιήματα που έχουν μικρή έκταση σε στίχους, σε αντίθεση με τα μεγάλα ποιήματα, χωρίς την έννοια του βουκολικού ποιήματος που απέκτησαν μεταγενέστερα.
Ιστορία
Το ειδύλλιο και με τους δύο ορισμούς, ως ποίημα ανάγεται στην αρχαιότητα.
Αρχαία Ρώμη
Το ειδύλλιο στην αρχαία Ρώμη εμφανίστηκε κατά την περίοδο της πνευματικής ακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο σημαντικότερος λατίνος ποιητής που καλλιέργησε το εν λόγω ποιητικό είδος, ήταν ο Βιργίλιος, με σημαντικότερο έργο τα Βουκολικά ή αλλιώς Εκλογές, ο οποίος είχε επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα ποιήματα του Θεόκριτου και είναι ο πρώτος που έγραψε ολόκληρα ποιήματα βουκολικής ποίησης.
Βυζαντινή Εποχή
Στην εποχή του Βυζαντίου, βρίσκουμε κάποια έργα ειδυλλιακής ποίησης, κυρίως στο Βέλθανδρος και Χρυσάντζας και στο Λίβιστρος και Ροδάμνης.
Εποχή του Διαφωτισμού
Στα μεγάλα πνευματικά κέντρα της Ευρώπης -στη Γαλλία, την Ισπανία, την Αγγλία, την Ελβετία και τη Γερμανία- της εποχής της Αναγέννησης και ιδιαίτερα του Διαφωτισμού άρχισε να ανθίζει ξανά το ποιητικός είδος του ειδυλλίου.
Στη γαλλική λογοτεχνία καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα το είδος του ειδυλλίου, με σημαντικότερους ποιητές που έγραψαν εξαιρετικά ειδύλλια να είναι ο Μπερναντέν ντε Σαιν και ο Σατωμπριάν.
Στην ιταλική λογοτεχνία της εν λόγου χρονικής περιόδου ο σημαντικότερος ποιητής που καλλιέργησε το ειδύλλιο ήταν ο Βοκκάκιος.
Στην αγγλική λογοτεχνία ειδύλλια έγραψαν ο Σπένσερ και ο Ποπ.
Στην ισπανική λογοτεχνία ονομάστηκαν ειδύλλια και πεζογραφικά έργα. Κυριότερος εκπρόσωπος του ειδυλλιακού ποιήματος είναι ο Μοντεμάγιορ.
Στην ελβετική λογοτεχνία σημαντικότερος εκπρόσωπος του εν λόγω ποιητικού είδους, ο οποίος έγραψε το εξαιρετικό ειδύλλιο Εικόνες της αγροτικής ζωής, είναι ο ποιητής Σολομών Γκέσνερ.
Στη γερμανική λογοτεχνία της εν λόγω χρονικής περιόδου, κυριότεροι εκπρόσωποι που καλλιέργησαν το ειδύλλιο είναι ο Φος και ο Σίλλερ.
19ος αιώνας
Στη σύγχρονη λογοτεχνία του 19ου αιώνα το ειδύλλιο παίρνει το χαρακτήρα ενός γαλήνιου και συναισθηματικού τόνου!
Κυριότεροι εκπρόσωποι του νέου χαρακτήρα του ειδυλλίου είναι ο Άλφρεντ Τένισον που έγραψε Τα ειδύλλια του Βασιλιά, ο Ρόμπερτ Μπράουνινγκ που έγραψε τα Δραματικά ειδύλλια, ο Καρλ Στίλερ που έγραψε το Ένα χειμωνιάτικο ειδύλλιο, ο Πέτκο Τοντόροφ που έγραψε μια σειρά σχεδιασμάτων, ο Λεοπάρντι όπου έγραψε μερικά ειδύλλια στο έργο του Ωδές, ο Καρντούτσι που έγραψε το Ειδύλλιο στην ακρογιαλιά και ο Σενιέ που έγραψε τα Ποιήματα.
Χαρακτηριστικά
Χαρακτηριστικό του ειδυλλίου είναι η περιγραφή της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου, των αγροτών και των ποιμένων, με ιδιαίτερη έμφαση στις ιστορίες αγάπης. Τα χαρακτηριστικά του ειδυλλίου είναι ο χαμηλός και απαλός τόνος, και το χαριτωμένο και απέριττο ύφος.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία
Μονή Ταξιαρχών Χίου
Η Μονή Ταξιαρχών είναι μοναστήρι στη Χίο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Χίου της Περιφερειακής Ενότητας Χίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Χίο
Μαρίνα Στούρτζα
Η πριγκίπισσα Μαρίνα-Νικόλ Στούρτζα (25 Απριλίου 1944 – 24 Οκτωβρίου 2017) ήταν πριγκίπισσα της Ρουμανίας και φιλάνθρωπος.
Νεανική ζωή
Η πριγκίπισσα Μαρίνα-Νικόλ Στούρτζα γεννήθηκε στη Ρουμανία στις 25 Απριλίου 1944, στο Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας. Και οι δύο γονείς της προέρχονται από την ρουμανική αριστοκρατία. Πατέρας της ήταν ο πρίγκιπας Ίον Στούρτζα (της αριστοκρατικής οικογένειας Στούρτζα, που συμμετείχε στη διακυβέρνηση της Μολδαβίας) και μητέρα της η πριγκίπισσα Ιωάννα Σούτσου. Διαζεύχθηκαν όταν η πριγκίπισσα Μαρίνα ήταν πολύ μικρή.
Ένα χρόνο μετά την παραίτηση του βασιλιά Μιχαήλ από τη Ρουμανία το 1947, οι γονείς της Στούρτζα έφυγαν από τη χώρα με ψευδώνυμα. Η γιαγιά της Μαρίνας (με την οποία έμεινε για λίγο) την έβαλε σε τρένο για την Ελβετία. Τη συμβούλευσε να μην μιλήσει Ρουμανικά, για να μην προδώσει την εθνική της καταγωγή, όταν συναντήσει τον διπλωμάτη στα ελβετικά σύνορα, έτσι επανενώθηκε με τους γονείς της στη Ζυρίχη. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στον Καναδά. Η μητέρα και ο πατριός της εργάστηκαν σε ένα χοιροστάσιο στο Σασκάτσουαν, όπου η Μαρίνα κατοικούσε σε ένα μονόχωρο σχολείο. Η οικογένεια μετακόμισε στο Τορόντο του Καναδά, οκτώ μήνες αργότερα.
Δημοσιογραφία, ακτιβισμός και βραβεία
Η Στούρτζα έγινε αρθρογράφος μόδας και πολιτισμού για δύο αμερικανικές εφημερίδες, την The Globe and Mail και την Το αστέρι του Τορόντο και εργάστηκε εν συντομία για το Όσκαρ ντε λα Ρέντα. Αργότερα έγινε διευθύντρια μάρκετινγκ για ευχετήριες κάρτες της UNICEF στη Γενεύη της Ελβετίας. Στη δεκαετία του 1990 η Στούρτζα επέστρεψε στη Ρουμανία μαζί με τη σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων Ιοάνα Ερτάγκουν (σύζυγο του προέδρου της Ατλάντικ Ρέκορντς, Αχμέτ Ερτεγκούν). Η Στούρτζα υποστήριξε ορισμένα προγράμματα παιδικής μέριμνας και υποστηρικτικής φροντίδας για παιδιά στην πατρίδα της.
Ήταν πρόεδρος των γραφείων στρατηγικού σχεδιασμού Marina Sturdza Enterprises και Summits International, που ειδικεύονταν στην Ανατολική Ευρώπη. Ήταν προστάτης μίας σειράς φιλανθρωπικών οργανώσεων και ανθρωπιστικών υποθέσεων που αφορούσαν την περιοχή, όπως η Ελπίδα και σπίτια για παιδιά. Ήταν επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του Υπέρ της Πατρίδας, της Εθνικής Παρακαταθήκης της Ρουμανίας. Το 2005 έλαβε το βραβείο «Γυναίκες των επιτευγμάτων» από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προσωπική ζωή
Το 1970 η Στούρτζα παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Ντένις Χάρβεϋ· το ζευγάρι αργότερα διαζεύχθηκε. Η Στούρτζα ήταν πολύγλωσση και μιλούσε τουλάχιστον 6 διαφορετικές γλώσσες.
Ο Στούρτζα απεβίωσε στη Νέα Υόρκη στις 22 Οκτωβρίου 2017, από αιτίες που σχετίζονται με τον καρκίνο.
Ο σύζυγός της είχε μία κόρη από άλλον γάμο του, η οποία είχε δύο παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα
Γροιλανδικό Κοινοβούλιο
Το Γροιλανδικό Κοινοβούλιο (Γροιλανδικά: Inatsisartut, Γροιλανδική προφορά: [inatsisɑʁtut] Δανικά: Landstinget, κυρ. η συνέλευση της χώρας) είναι το νομοθετικό σώμα της Γροιλανδίας, μια αυτόνομη περιοχή του δανικού βασιλείου. Ιδρύθηκε το 1979, και οι συνελεύσεις του λαμβάνουν χώρα στο Ινατσισαρτούτ, στο κεντρικό Νούουκ.
Κάρολος Α΄ του Ελμπέφ
Ο Κάρολος Α΄, γαλλ. Charle I, (18 Οκτωβρίου 1556 - 4 Αυγούστου 1605) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν μαρκήσιος (1566-1582), μετά δούκας (158-1605) του Ελμπέφ.
Γροιλανδικό Κοινοβούλιο
Υπάρχουν 31 μέλη. Εκλέγονται σε τετραετείς θητείες.
Κάρολος Α΄ του Ελμπέφ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζουανβίλ και ήταν ο μόνος γιος του Ρενέ Β΄ μαρκήσιου του Ελμπέφ και της Λουίζας ντε Ριέ, κόρης του Κλαύδιου κόμη του Αρκούρ. Η μητέρα του το 1557 κληρονόμησε την κομητεία του Αρκούρ· όταν απεβίωσε το 1570 τη διαδέχθηκε ο Κάρολος Α΄.
Γροιλανδικό Κοινοβούλιο
Παραπομπές
Κοινοβουλ
Κάρολος Α΄ του Ελμπέφ
Βιογραφία
Το 1581 έγινε ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος. Μετά την δολοφονία του εξαδέλφου του Ερρίκου Α΄ το 1588 τον συνέλαβαν προληπτικά για να μην εκδικηθεί. Όταν ελευθερώθηκε, ενώθηκε με την Καθολική Μερίδα εναντίον του Ερρίκου Δ΄ της Ναβάρρας. Το 1589 ο Ερρίκος Δ΄ έγινε τελικά βασιλιάς της Γαλλίας. Ο Κάρολος Α΄ ειρήνευσε με αυτόν το 1594, όταν ο Ερρίκος Δ΄ τον έκανε κυβερνήτη του Πουατιέ· από τότε έγινε πιστός σε εκείνον.
Οικογένεια
Το 1583 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα ντε Σαμπό, κόρη του Λεονόρ κόμη του Σαρνύ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Αεροδρόμιο Σινυάνγκα
Το Αεροδρόμιο Σινυάνγκα ή Ιμπαντακούλι (αγγλ.: Shinyanga [or Ibadakuli] Airport / σουαχ.: Uwanja wa Ndege Shinyanga [au Ibadakuli]) IATA: SHY και ICAO: HTSY, είναι αεροδρόμιο στη μικρή πόλη Σινυάνγκα, στην Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District), της Περιφέρειας Σινυάνγκα (Shinyanga Region), της Τανζανίας.
Το Αεροδρόμιο Σινυάνγκα ή Ιμπαντακούλι, απέχει 10 km (6,2 mi) βορειοανατολικά από τον Δήμο, εκτός της οδικής αρτηρίας Β6.
Ο μη κατευθυνόμενος φάρος (non-directional beacon) Μουαντούι (Mwadui) (Κωδικός: WM) βρίσκεται 9,2 ναυτικά μίλια (17 km) βορειοανατολικά του αεροδρομίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Τανζανία
Πάουλ Κόγκερμαν
Ο Πάουλ Νικολάι Κόγκερμαν (5 December 1891    στο Τάλιν – 27 Ιουλίου 1951 στο Τάλιν) ήταν Εσθονός χημικός και ιδρυτής της σύγχρονης έρευνας στον πετρελαϊκό σχιστόλιθο.
Ο Κόγκερμαν γεννήθηκε σε μια οικογένεια εργάτη σε εργοστάσιο αερίου (και πρώην ναύτη). Πήγε σε δημοτικό σχολείο το 1901-1904 και σε σχολείο στην πόλη το 1904-1908. Μετά το σχολείο της πόλης, ο Κόγκερμαν κέρδιζε τα προς το ζην διδάσκοντας σε αρχοντικά εκκλησιών κοντά στο Τάλιν. Το 1913 αποφοίτησε από το Alexander Gymnasium στο Τάλιν (Reval) ως εξωτερικός. Ξεκινώντας το 1913, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, αποφοιτώντας από το Τμήμα Χημείας του το 1918. Στον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας πολέμησε σε μια μονάδα δασκάλων του Τάλιν. Το 1919-1920 πήρε κρατική υποτροφία για να σπουδάσει στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου. Τον Μάιο του 1921 έλαβε το πτυχίο του χημικού τεχνολόγου από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και το 1922 έλαβε το πτυχίο Μάστερ Επιστημών.
Καριέρα
Από το 1921 έως το 1936, ο Κόγκερμαν δραστηριοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Μετά την υπεράσπιση της μεταπτυχιακής του διατριβής σχετικά με τη θερμική διάσπαση του σχιστολιθικού πετρελαίου, εξελέγη διδάκτωρ Οργανικής Χημείας του Πανεπιστημίου το 1922. Έγινε έκτακτος καθηγητής το 1924 και τακτικός καθηγητής το 1925 Το 1926 και το 1933 ήταν προσκεκλημένος λέκτορας στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) της Ζυρίχης και το 1927-1928 στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 1934, υποστήριξε, στη Ζυρίχη, τη διδακτορική του διατριβή σχετικά με τις αντιδράσεις συνδυασμού και πολυμερισμού των απομονωμένων διενίων διπλού δεσμού.
Από το 1936 έως το 1941, ο Κόγκερμαν ήταν καθηγητής οργανικής χημείας στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τάλιν, το 1936-1939 ήταν επίσης πρύτανης του Πανεπιστημίου. Το 1938, ο Κόγκερμαν επιλέχθηκε στη νεοσύστατη Ακαδημία Επιστημών της Εσθονίας και το 1946 επελέγη ξανά μετά την επανίδρυση της Ακαδημίας ως Ακαδημία Επιστημών της Εσθονικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Διετέλεσε πρόεδρος της Εσθονικής Εταιρείας Φυσικολόγων το 1929–1936.
Το 1938–1939 ο Κόγκερμαν ήταν αυτεπάγγελτα μέλος του Εθνικού Συμβουλίου (Riiginõukogu). Από τον Οκτώβριο του 1939 μέχρι τη σοβιετική κατοχή της Εσθονίας στις 21 Ιουνίου 1940 ο Κόγκερμαν υπηρέτησε ως υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης.
Το 1941, ο Κόγκερμαν, μαζί με την οικογένειά του, απελάθηκαν από τις σοβιετικές αρχές στο στρατόπεδο κρατουμένων στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ. Απελευθερώθηκε πρόωρα και του επέτρεψαν να επιστρέψει στην Εσθονία το 1945 Από το 1945 έως το 1951 ήταν διευθυντής της έδρας για την οργανική χημεία στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Τάλιν. Από το 1947 έως το 1950 υπηρέτησε επίσης ως διευθυντής του Ινστιτούτου Χημείας της Ακαδημίας Επιστημών.