cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναός της Δήμητρας (Νάξος)
Περιγραφή
Στο ομαλό επιστύλιο, κρυμμένο πίσω από πλάκες στην πρόσοψη, βρίσκονται τα μπροστινά δοκάρια της παλαιότερης γνωστής μαρμάρινης οροφής αρχαίας αρχιτεκτονικής, η οποία εκτείνεται στον χωρικά γειτονικό πρόναο. Επτά δοκοί, μήκους σχεδόν τεσσάρων μέτρων, σχημάτιζαν τις τεγίδες αυτής της οροφής. Όλες οι δοκοί λυγίστηκαν προς τα πάνω κατά 2 εκατοστά, το οποίο μεταφέρθηκε σε όλα τα επακόλουθα δομικά μέλη της οροφής και ήταν μέρος της καμπυλότητας που διατρέχει το κτίριο.
Δύο πόρτες, που αντιστοιχούσαν στη δεύτερη και την πέμπτη ενδιάμεση στήλη στη θέση του μπροστινού πυλώνα, παρείχαν πρόσβαση στο σηκό. Τα κουφώματα της πόρτας ήταν διακοσμημένα με κορδέλες επενδεδυμένες με χάντρες, τα κατώτατα όρια είχαν βαμμένο κύμα, αλλά το υπέρθυρο απλώς αφέθηκε χωρίς διακόσμηση.
Ο σηκός χωρίζεται σε δύο μέρη από πέντε στήλες σε όλη την αίθουσα. Αντιστοιχούσαν στους κίονες της πρόσοψης. Οι εσωτερικοί κίονες έφταναν σε ύψος από 5,40 μ. έως 6,46 μ. αλλά στη βάση τους έχουν όλες διάμετρο 50 εκατοστά παρά τις διαφορετικές διαστάσεις και έτσι παραβίαζαν τους κανόνες αρχαϊκής αρχιτεκτονικής, καθώς ήταν, χωρίς κωνικότητα. Στην πραγματικότητα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως στρογγυλοί κίονες. Όπως οι κίονες της πρόσοψης, στέκονται σε ομαλές ιωνικές βάσεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν είχαν δακτύλιο. Οι κίονες αυτοί υποστηρίζουν τη δίρριχτη οροφή, με το μήκος της κάθε πλευράς την να είναι περίπου 4 μέτρα στους εμπρός και πίσω τοίχους. Δοκοί από μάρμαρο περίπου 2 μέτρα μήκος και μόνο 20 cm ύψος αναπαύονται στις τεγίδες, τα οποία καλύφθηκαν με μαρμάρινη στέγη. Καθώς οι πλάκες είναι πάχους 2-4 εκατοστών, το φως της ημέρας διεισδύει διάχυτα στο εσωτερικό, ακόμη και με τις πόρτες του σηκού κλειστές. Τα ίδια τα τοιχώματα των σηκών στηρίχθηκαν σε στυλοβάτη ύψους 28 εκατοστών και πλάτους 70 εκατοστών και αποτελούταν από δύο στρώματα. Ενώ το εξωτερικό κέλυφος αποτελείται από ορθογώνιες πλάκες, το εσωτερικό κέλυφος ήταν κατασκευασμένο από μικρότερες πέτρες διαφορετικών σχημάτων και είχε ακανόνιστη εμφάνιση. Οι κοίλοι χώροι ανάμεσα στα κελύφη ήταν γεμάτοι με μπάζα και πέτρες από μάρμαρο. Οι πλάκες του εξωτερικού κελύφους έχουν αναθύρωση στις αρθρώσεις των άκρων, αλλά όχι στις αρθρώσεις των λείων κρεβατιών Οι πλάκες συνδέονταν περιστασιακά μόνο με ξύλινους πείρους, κυρίως στην περιοχή του γείσου. Το εξωτερικό κέλυφος είχε εξωτερική κλίση περίπου 3 %, το οποίο, όπως και το σχέδιο των εσωτερικών κιόνων, είναι αντίθετο στις κοινές αρχές σχεδιασμού, καθώς συνήθως αναμένεται εσωτερική κλίση. Όλος ο εξωτερικός τοίχος επιχρίστηκε και βάφτηκε.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ολόκληρη η κατασκευή, η οποία κατασκευάστηκε από μαρμάρινα μέρη, χαρακτηρίζεται από μια καμπυλότητα, για την οποία κάθε μεμονωμένο στοιχείο έπρεπε να κατασκευαστεί ξεχωριστά για τη θέση του. Ταυτόχρονα, αυτός ο τύπος παραγωγής διευκολύνει την ανοικοδόμηση, αφού μετά από ακριβή μέτρηση η αρχική θέση μπορεί να προσδιοριστεί για μεγάλη ακρίβεια.
Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε
Η Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε (Αγγλικά: Wanging'ombe District, Σουαχίλι: Wilaya ya Wanging'ombe), είναι μία από τις έξη επαρχίες στην Περιφέρεια Ντζόμπε (Njombe Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με τις Περιφέρειες Μπέυα (Mbeya Region) και Ιρίνγκα (Iringa Region), ανατολικά με τις Περιοχές Αστική Περιοχή Μακαμπάκο ((Makambako Urban District)) και Αγροτική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Rural District), νότια με την Αστική Περιοχή Ντζόμπε (Njombe Urban District) και δυτικά με την Περιοχή Μακέτε (Makete District).
Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Ιγκουατσανύα (Igwachanya).
Ιστορία
Η Επαρχία Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District), ιδρύθηκε επισήμως όταν δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, τον Μάρτιο του 2012. Δημιουργήθηκε από το τμήμα της παλαιάς Περιοχής Ντζόμπε (Njombe District), η οποία ανήκε στην Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region).
Τμήματα
Από το 2012, η Περιοχή Ουανγκινγκ'όμπε (Wanging'ombe District), διαιρείται διοικητικά σε δεκαέξι Τμήματα:
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες στην Περιφέρεια Ντζόμπε Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Κάρολος Γ΄ της Ναβάρρας
Ο Κάρολος Γ΄  ο Ευγενής (γαλλικά: Charles III le Noble, 1361 - 8 Σεπτεμβρίου 1425) ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας (1387 - 1425) και κόμης του Εβρέ (1387 - 1404) την περίοδο που αντάλλαξε τον ρόλο του με αυτόν του δούκα του Νεμούρ.
Διοίκηση
Προσπάθησε να δημιουργήσει ειρηνικές σχέσεις με όλα τα γειτονικά κράτη: συμμάχησε με την Καστίλη, προκειμένου να πραγματοποιήσει πόλεμο στη Ναβάρρα, ενώ με τη Συνθήκη των Παρισίων εγκατέλειψε τα δικαιώματά του στην Καμπανία και στο Μπρι προκειμένου να πραγματοποιήσει συμμαχία με τη Γαλλία. Δημιούργησε το Κορτ, το ανώτατο δικαστήριο και τον τίτλο του πρίγκιπα της Βιάνα για τον διάδοχο του θρόνου, τίτλο που παραχώρησε στον εγγονό του Κάρολο (1423). Προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, ολοκλήρωσε την κατασκευή του Καθεδρικού ναού της Παμπλόνα, ολοκλήρωσε τη λεκάνη απορροής των συνοικιών της Παμπλόνα (1423)· την εποχή του θανάτου του έκτισε τα βασιλικά ανάκτορα της Ταφάλλα και της Ολίτε. Η αδελφή του Ιωάννα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Ελεονώρα από τον Οίκο των Ιβρέα-Τραστάμαρα, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης, απέκτησε:
Γέζι και Ιρένα Κρένπετς
Οι Γέζι και Ιρένα Κρένπετς ήταν ζευγάρι Πολωνών, που ζούσαν στο Γκοουόπκι (Gołąbki) κοντά στη Βαρσοβία κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι οποίοι έσωσαν Πολωνοεβραίους με τις οικογένειες τους, συμπεριλαμβανομένων προσφύγων από το Γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Οι τελετές
Οι Γέζι και Ιρένα Κρένπετς έλαβαν τους τίτλους των Δίκαιων των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στις 18 Απριλίου 1994. Τα τιμητικά τους μετάλλια δόθηκαν στη χήρα Ιρένα Κρένπετς από τον Γενικό Πρόξενο του Ισραήλ στον Καναδά, Ντάνιελ Γκαλ, κατά τη διάρκεια της τελετής στο ισραηλινό προξενείο στο Μόντρεαλ, στις 12 Δεκεμβρίου 1995, παρουσία της Πολωνικής Γενικής Προξένου Μαουγκοζάτα Ντζιεντουσίτσκι και των γαλλικών και αγγλικών Τύπων.
Ο Ντάνιελ Γκαλ εξήγησε στην ομιλία του ότι οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος παρακάλεσαν εξ ονόματος ολόκληρης της οικογένειας Κρένπετς με όλα τα μέλη της και ότι το Γιαντ Βασσέμ τίμησε πρώτα τον Γέζι και την Ιρένα. Στη συνέχεια, ο γιος τους, Ταντέους, που ζούσε στο Μόντρεαλ, και οι δύο αδερφές του Γέζι, Εουγκένια Κρένπετς-Μουσίνσκι και Χαλίνα Κρένπετς-Τίσκα, αναγνωρίστηκαν ως Δίκαιοι τον Μάιο και τον Νοέμβριο του 2002, με περισσότερες μαρτυρίες από τους Εβραίους συμπατριώτες τους. Η τελετή γράφτηκε σε 12 άρθρα εφημερίδων σε τρεις γλώσσες. «Ο πατέρας μου δεν ζήτησε ποτέ αναγνώριση ή αποζημίωση για αυτό που έκανε», είπε ο Αντρέ Κρένπετς - ο μεγαλύτερος γιος του Ταντέους Κρένπετς - που παρευρέθηκε στο φόρουμ μαζί με τη χήρα μητέρα του Χαλίνα, τα τρία αδέρφια, την αδερφή και τις οικογένειές τους. «Για αυτόν, ήταν απλώς ζήτημα ανθρώπινων αξιών…».
Οι διασώστες και οι διασωθέντες
Μετά την εισβολή στην Πολωνία το 1939, ο Γέζι Κρένπετς (1896–1981) και η Ιρένα, το γένος Αντάμους (1906–1999), αναγκάστηκαν να απομακρυνθούν από τους Ναζί από το κτήμα τους κοντά στο Πουότσκ. Μετακόμισαν στο Γκοουόπκι κοντά στη Βαρσοβία με τα τρία παιδιά τους: τον Ταντέους (14), την Κριστίνα (13) και τη Μάρια (9) και νοίκιασαν ένα αγρόκτημα όχι μακριά από το μέρος όπου ζούσαν οι γονείς της Ιρένα. Σύντομα άρχισαν να δέχονται Εβραίους που δραπέτευσαν από τους ναζιστικούς διωγμούς. Ανάμεσά τους: η Κριστίνα Ιζμπίτσκι, η Άννα Ζόφια και ο γιος της Γιόζεφ Έτινγκερ, η Κριστίνα Ραντζιεγέφσκι και η θετή κόρη της Λαρίσα Στόρχαν, η Τσεσουάβα Κόνκο, η Ζόφια Σίντορ και οι αδερφές της, η Ελίζα Τέμλερ και ο Δρ. Τβορκόφσκι. Περισσότεροι από 20 Εβραίοι πρόσφυγες ενώθηκαν μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας. Όλοι δούλευαν στο αγρόκτημα και στα χωράφια για να συντηρήσουν τις προμήθειες τροφίμων και επίσης, για τη δική τους κάλυψη. Παιδιά, Χριστιανοί και Εβραίοι, παρακολουθούσαν μαθήματα σε ένα υπόγειο σχολείο που είχε δημιουργήσει η οικογένεια.
Ο Γέζι Κρένπετς νοίκιασε μια δεύτερη φάρμα εκεί κοντά, όπου έβαλε τις δύο αδερφές του: την Χαλίνα Τίσκα (με τις κόρες, Μάρτα και Στέφα) και την Εουγκένια Μουσίνσκι με την έφηβη κόρη της, Ολένκα (14). Η Χαλίνα Τίσκα εκδιώχθηκε από το κτήμα της κοντά στο Μπίντγκοστς (το οποίο ενσωματώθηκε στη ναζιστική Γερμανία). Ο σύζυγός της, Φέλικς, Πολωνός αξιωματικός, εκτελέστηκε από τους Ναζί μαζί με τους δύο θείους του. Η Χαλίνα δραπέτευσε όταν απειλήθηκε με σύλληψη, λόγω της προηγούμενης βοήθειάς της που είχε δώσει στους Εβραίους σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας στο Μπιέλιν όπου εργαζόταν το 1941. Ο σύζυγος της Εουγκένια κρατήθηκε ως Πολωνός αιχμάλωτος στη Γερμανία. Οι δύο αδερφές άρχισαν αμέσως να κρύβουν περισσότερους Εβραίους. Δούλευαν όλοι μαζί στο αγρόκτημα. Τα μεγαλύτερα παιδιά τους, ειδικά ο Ταντέους και η Ολένκα βοήθησαν. Οι Εβραίοι μετακινούνταν από το ένα αγρόκτημα στο άλλο σε περίπτωση κινδύνου. Μερικοί έλαβαν ψεύτικα δελτία ταυτότητας χάρη στις υπόγειες επαφές του Γέζι, κάτι που ήταν καλό και για το ηθικό τους.
Ολόκληρη η οικογένεια Κρένπετς βοήθησε όσους είχαν ανάγκη με στέγη, τροφή, ρούχα και ηθική υποστήριξη. Οι άνθρωποι στο χωριό γνώριζαν για τις πολυάριθμες εβραϊκές οικογένειες που ζούσαν και στις δύο φάρμες, αλλά κανείς δεν τους πρόδωσε και όλοι οι πρόσφυγες επέζησαν. Πράγματι, ο Γέζι Κρένπετς είχε πολλούς σιωπηλούς συνεργάτες, συμπεριλαμβανομένων γειτόνων που γνώριζαν καλά τη διαδοχή αγροτών που μιλούσαν πολωνικά με προφορά. Απτόητος από τον σχετικό κίνδυνο, ο Ταντέους Κρένπετς συνήθιζε να βγαίνει κρυφά τη νύχτα και να κλέβει όπλα και χειροβομβίδες από τη γερμανική μεραρχία Πάντσερ που βρισκόταν εκεί κοντά και στη συνέχεια τα έθαβε στο αγρόκτημα για το Πολωνικό Υπόγειο Κίνημα.
Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια Κρένπετς κράτησε επαφή με τους Εβραίους φίλους που είχαν μείνει μαζί τους κατά τη διάρκεια της κατοχής. Λάμβαναν αποστολές πορτοκαλιών από το Ισραήλ. Ωστόσο, δεν θα δεχόντουσαν την πρόταση να για μετανάστευση από την πατρίδα τους. Ο γιος τους, Ταντέους Κρένπετ, ο οποίος σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Βαρσοβίας, τελικά μετακόμισε στο Μόντρεαλ το 1973 ως μηχανικός.
Εμινέ Σεμιγιέ Ονάσια
Η Εμινέ Σεμιγιέ Ονάσια (28 Μαρτίου 1864 - 1944), γνωστή ως Εμινέ Σεμιγιέ και Εμινέ Βαχιντέ, ήταν Τουρκάλα συγγραφέας, ακτιβίστρια και πρώιμη φεμινίστρια.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Εμινέ Σεμιγιέ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 28 Μαρτίου 1866. Ήταν η δεύτερη κόρη του Αχμέτ Τζεβντέτ Πασά και αδερφή της Φατμά Αλιγιέ Τοπούζ. Η μητέρα της ήταν η Άντβιγε Ράμπια Χανίμ. Η Εμινέ Σεμιγιέ σπούδασε ψυχολογία και κοινωνιολογία στη Γαλλία και την Ελβετία για επτά χρόνια. Ήταν μια από τις πρώτες Οθωμανές μουσουλμάνες, που εκπαιδεύτηκαν στην Ευρώπη.
Καριέρα
Ξεκινώντας το 1892, η Εμινέ Σεμιγιέ εργάστηκε ως  καθηγήτρια τουρκικών και  λογοτεχνίας στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες επαρχίες. Υπηρέτησε ως επιθεωρήτρια σε σχολεία κοριτσιών και βοηθός νοσοκόμα στο Νοσοκομείο Σισλί Ετφάλ. Τα γραπτά της σχετικά με την πολιτική και την εκπαίδευση δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες όπως η Mütalaa (Γνώμη) (στη Θεσσαλονίκη ) και η Hanımlara Mahsus Gazete (Εφημερίδα για τις γυναίκες) ("Newspaper for Women" στα αγγλικά) μετά τη διακήρυξη της συνταγματικής μοναρχίας το 1908 (βλ. Δεύτερη Συνταγματική Εποχή). Έγραψε επίσης άρθρα για την εφημερίδα Ασίρ (αργότερα ονομάστηκε Γιενί Ασίρ). Έγραψε επίσης ένα μαθηματικό βιβλίο με τίτλο Hulasa-i Ilm-i Hesap το 1893. Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά της είναι η Sefalet (1908) ("Φτώχεια") και η Gayya Kuyusu ("Ο λάκκος της Κόλασης"). Έχει γράψει έργα σχεδόν σε κάθε είδος λογοτεχνίας όπως μυθιστορήματα, ιστορίες, δοκίμια, απομνημονεύματα και ποίηση. Γενικά θεωρείται ότι η Εμινέ Σεμιγιέ ως συγγραφέας επισκιάστηκε από την αδελφή της Φατμά Αλιγιέ Τοπούζ. Η Εμινέ Σεμιγιέ επηρεάστηκε από το περιεχόμενο του περιοδικού Σέρβετ-ι Φινούν (Ο Πλούτος της Γνώσης) (Servet-i Fünûn). Το στυλ του Σέρβετ-ι Φινούν αντικατοπτρίζεται στα έργα της συγγραφέα καθώς και στα θέματα της. Η σύγκρουση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, η επιθυμία να δραπετεύσει και ο αυτοκτονικός πλούτος είναι μεταξύ των θεμελιωδών αντιλήψεων του Σέρβετ-ι Φινούν.
Η Εμινέ Σεμιγιέ, μαζί με την μεγαλύτερη αδερφή της Φατμά Αλιγιέ Τοπούζ, ήταν μια σημαντική προσωπικότητα για το οθωμανικό κίνημα των γυναικών. Ίδρυσε αρκετές φιλανθρωπικές οργανώσεις, για να βοηθήσει τις γυναίκες. Πάντα αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των γυναικών. Έγινε μέλος της προοδευτικής Επιτροπής Ένωσης και Προόδου και αργότερα, του Οθωμανικού Δημοκρατικού Κόμματος. Το 1920, διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Τουρκικής Ένωσης Δημοσιογράφων, η οποία ονομαζόταν Οθωμανική Ένωση Τύπου μέχρι εκείνη τη χρονιά.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η Εμινέ Σεμιγιέ έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Παρίσι. Παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Μουσταφά Μπέη. Ο δεύτερος ήταν ο Ρεσίτ Πασά. Χώρισαν αργότερα. Είχε δύο γιους. ένα από κάθε σύζυγο. Τα ονόματά τους είναι ο Χασάν Ριζά, γιος του Μουσταφά Μπέη και ο Σεβντέτ Λαγκάς, γιος του Ρεσίτ Πασά. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1944.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς
Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ
Ο Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ (Димитър Иванов Бербатов, Μπλαγκόεβγκραντ, 30 Ιανουαρίου 1981) είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως επιθετικός. Υπήρξε αρχηγός της εθνικής ομάδας της Βουλγαρίας από το 2006 έως το 2010 και είναι ο κορυφαίος σκόρερ της όλων των εποχών. Έχει βραβευτεί επτά φορές ως Βούλγαρος ποδοσφαιριστής της χρονιάς, ξεπερνώντας τον Χρίστο Στόιτσκοφ.
Πηγές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Δυο Γίγαντες Συγκρούονται
Η ταινία ( ελληνικός τίτλος ) Δυο γίγαντες συγκρούονται, ( ή ακριβής μετάφραση ) Το ακρωτήρι του φόβου - ( πρωτότυπος τίτλος Cape Fear) είναι ταινία θρίλερ Αμερικανικής παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Τζέι Λι Τόμσον, βασισμένη σε μυθιστόρημα του Τζον Ν. ΜακΝτόναλντ. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν οι Γκρέγκορι Πεκ και Ρόμπερτ Μίτσαμ
Περίληψη
Μετά την αποφυλάκισή του ο Μαξ Κέιντι (Ρόμπερτ Μίτσαμ), ένας εγκληματίας που πέρασε 8 χρόνια της ζωής του στη φυλακή, φτάνει στην πόλη που ζει ο πρώην δικηγόρος του, Σαμ Μπόουντεν (Γκρέγκορι Πεκ). Ο Κέιντι είχε καταδικαστεί για ένα σεξουαλικό έγκλημα. Ο Μπόουντεν ήταν κύριος μάρτυρας στη δίκη και οι μαρτυρίες του οδήγησαν τον Κέιντι στη φυλακή. Για τον δικηγόρο είναι φανερό πως ο πρώην κατάδικος θα ζητήσει εκδίκηση. Μια εκδίκηση που στόχος της θα είναι η οικογένεια του δικηγόρου, η γυναίκα του, Πέγκι (Πόλι Μπέργκεν), και η κόρη του, Νάνσυ (Λόρι Μάρτιν).
Παραγωγή Και Διανομή Ρόλων
Το 1961 ο Γκρέγκορι Πεκ απέκτησε τα δικαιώματα του μυθιστορήματος "The Executioners" του Τζον Ν. ΜακΝτόναλντ, χωρίς να έχει σκοπό να συμμετάσχει στην ταινία και θέλοντας να έχει μόνο την ιδιότητα του παραγωγού. Οι κινηματογραφικές εταιρείες όμως τον ήθελαν για το ρόλο του κακού της υπόθεσης του πρώην καταδίκου Μαξ Κέιντι. Ο Πεκ όμως θεωρούσε ότι το κοινό δεν θα τον δεχόταν ποτέ σε ρόλο κακού και αρνήθηκε το ρόλο, αναλαμβάνοντας αντ' αυτού το ρόλο του δικηγόρου Σαμ Μπόουντεν. Σκηνοθέτης της ταινίας θα ήταν ο Τζει Λι Τόμσον που είχε ήδη σκηνοθετήσει τον Πεκ στην ταινία "Τα κανόνια του Ναβαρόνε" (The Guns Of Navarone) το 1960. Οι δυο τους κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι καταλληλότερος για το ρόλο του Κέιντι ήταν ο Ρόμπερτ Μίτσαμ, ο οποίος είχε σκιαγραφήσει το χαρακτήρα ενός αναλόγου θηριώδους άνδρα το 1955, στην ταινία "Η Νύχτα του Κυνηγού" (The Night Of The Hunter). Ο Μίτσαμ αρχικά αρνήθηκε το ρόλο και οι Πεκ και Τόμσον του έστειλαν ένα μπουκάλι μπέρμπον και ένα σημείωμα, στο οποίο ο Μίτσαμ απάντησε Πήρα το μπέρμπον σας, είμαι μεθυσμένος, θα το κάνω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τζόρτζια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζ. Λι Τόμσον Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
Πύργος Ντουέρχα
Ο πύργος Ντουέρχα (μαλτέζικα: Torri tad-Dwejra) είναι ένα μικρό παρατηρητήριο στον κόλπο Γαλάζιο Παράθυρο, στα όρια του San Lawrenz στο νησί Γκόζο της Μάλτας. Ο πύργος ολοκληρώθηκε το 1652 και είναι ένας από τους πύργους του Giovanni Paolo Lascaris, που χτίστηκαν στο νησί από τους Οσπιτάλιους Ιππότες. Σήμερα, το κτίσμα είναι σε καλή κατάσταση και είναι ανοιχτό για επίσκεψη από το κοινό.
Ιστορία
Ο Πύργος Ντουέρχα χτίστηκε το 1652 κατά τη διάρκεια της δικαστικής εξουσίας του Μεγάλου Μαγίστρου Giovanni Paolo Lascaris και χρηματοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Γκόζο. Η πρόθεση πίσω από την κατασκευή του ήταν να λειτουργήσει ως παρατηρητήριο για την προστασία των γύρω περιοχών από τους επερχόμενους εχθρούς, και ιδίως από τις πειρατικές επιθέσεις. Αυτός ο πύργος, όπως και οι άλλοι πύργοι, μπορούσε να επικοινωνήσει με τα κοντινά αμυντικά οχυρά μέσω φωτιάς και καπνού τη νύχτα και κατά τη διάρκεια της ημέρας αντίστοιχα. Τα έξοδα για τη λειτουργία του πύργου καλύφθηκαν με την παραγωγή αλατιού από τις αλυκές που βρίσκονταν κοντά του. Ο πύργος Ντουέρχα ήταν εξοπλισμένος με τρία κανόνια τον δέκατο όγδοο αιώνα. Το 1744, ο Μεγάλος Μάγιστρος Μανουέλ Πίντο ντε Φονσέκα έκανε παράνομη τη μετάβαση στην παρακείμενη βραχονησίδα Μανιτάρι, επειδή ένας μύκητας που μεγάλωνε εκεί πιστεύεται ότι είχε φαρμακευτικές ιδιότητες και ο πύργος Ντουέρχα χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο για να αποτρέπει οποιονδήποτε να μεταβεί στη βραχονησίδα.
Ο πύργος επανδρώθηκε από το Royal Malta Fencible Artillery μεταξύ 1839 και 1873. Στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε μέχρι το 1914, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν στάλθηκαν το Σύνταγμα του Βασιλιά της Μάλτας και το Βασιλικό Πυροβολικό της Μάλτας και εξοπλίστηκε με δύο και αργότερα με τέσσερα κανόνια. Χρησιμοποιήθηκε ξανά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως παρατηρητήριο και το 1942 ο καπετάνιος Φρανκ Ντέμπονο και ο Κάρμελο Ζάχρα, που ήταν τοποθετημένοι εκεί, έσωσαν έναν πιλότο της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας της Αγγλίας που είχε πέσει στον κόλπο.
Ο πύργος εκμισθώθηκε στον Ζεράρ ντε Τραφόρ το 1956. Διαβιβάστηκε με δάνειο στην ΜΚΟ Din l-Art Ħelwa σε κατάσταση πλήρους φθοράς.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία| Ο πύργος Ντουέρχα με το [[Γαλάζιο Παράθυρο πίσω του]] Ο πύργος ανακαινίστηκε από την Din l-Art Ħelwa στο διάστημα μεταξύ 1997 και 1999. Βρίσκεται τώρα σε καλή κατάσταση και είναι ανοιχτός στο κοινό χωρίς χρέωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πύργοι
Καμπύλη Πεάνο
Η καμπύλη Πεάνο αποτελεί ένα από τα πρώτα παραδείγματα καμπυλών με την ιδιότητα να "γεμίζει τον χώρο". Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον μαθηματικό Τζιουζέπε Πεάνο.
Αν τη δούμε ως συνάρτηση (δηλαδή ως παραμετρική καμπύλη) η καμπύλη Πεάνο είναι μια συνεχής και επί απεικόνιση μεταξύ του μοναδιαίου διαστήματος [0,1] και του μοναδιαίου τετραγώνου [0,1]^2. Η τελευταία ιδιότητα έδωσε στην καμπύλη Πεάνο τον χαρακτηρισμό "καμπύλη γεμίζουσα τον χώρο", επειδή η καμπύλη διέρχεται από όλα τα σημεία του μοναδιαίου τετραγώνου. Η απεικόνιση αυτή όμως δεν είναι ένα προς ένα, επομένως υπάρχουν σημεία του [0,1]^2 από τα οποία η καμπύλη διέρχεται περισσότερες από μια φορές. Ο Πεάνο εμπνεύστηκε την κατασκευή αυτής της καμπύλης από ένα προηγούμενο αποτέλεσμα του Καντόρ, για το ότι τα σύνολα [0,1] και [0,1]^2 έχουν το ίδιο πλήθος στοιχείων. Πολλές φορές (εκ παραδρομής) ο όρος καμπύλη Πεάνο αποδίδεται και σε άλλες καμπύλες με την ίδια ιδιότητα (να γεμίζουν το χώρο).
Η καμπύλη Πεάνο προκύπτει ως το όριο μιας ακολουθίας σημείων.
Κατασκευή
Η κατασκευή της καμπύλης γίνεται μέσω μιας αναδρομικής διαδικασίας. Ξεκινάμε από το τετράγωνο S_0=[0,1]^2 και το κεντρικό του σημείο P_0. Στη συνέχεια χωρίζουμε το τετράγωνο αυτό σε εννέα μικρότερα τετράγωνα και παίρνουμε τα κέντρα τους. Ενώνουμε με ευθύγραμμα τμήματα τα καινούρια κέντρα ακολουθώντας την πρώτη από τις παρακάτω διατάξεις (οι υπόλοιπες θα χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια): Επομένως μετά το πρώτο βήμα (όπως φαίνεται και στο σχήμα) κατασκευάζουμε τα 9 καινούρια τετράγωνα S_1 και την πολυγωνική γραμμή P_1. Διατάσσουμε και τα τετράγωνα και τα σημεία ακολουθώντας την πρώτη από τις παραπάνω διατάξεις. Στη συνέχεια, θεωρώντας ότι έχουμε τα τετράγωνα S_n, χωρίζουμε κάθε ένα από αυτά τα τετράγωνα σε 9 μικρότερα τετράγωνα (παίρνουμε έτσι το σύνολο S_{n+1} και ενώνουμε τα κέντρα αυτών των τετραγώνων (σύνολο P_{n+1}) χρησιμοποιώντας μια από τις προηγούμενες 4 διατάξεις. Στο πρώτο από τα τετράγωνα του S_{n} ακολουθούμε την πρώτη διάταξη καθώς το χωρίζουμε σε 9 μικρότερα. Όμοια πράττουμε και για το P_{n}, όπου αντικαθιστούμε το πρώτο σημείο με τα 9 σημεία ακολουθώντας την αντίστοιχη διάταξη.  Για όλα τα επόμενα τετράγωνα, επιλέγουμε την διάταξη της οποίας το πρώτο σημείο βρίσκεται κοντύτερα (σε απόσταση ακριβώς όσο η πλευρά καθενός από τα 9 μικρότερα τετράγωνα) στο τελευταίο από τα 9 σημεία του προηγούμενου τετραγώνου.
Για παράδειγμα, δίνουμε τη διάταξη στο 2ο βήμα της κατασκευής (αρχικά είχαμε 9 τετράγωνα, τα οποία χωρίσαμε σε 9 μικρότερα τετράγωνα -> σύνολο 81 μικρότερα τετράγωνα). Όπως φαίνεται στο σχήμα, βάζουμε τον αριθμό 1 (το πρώτο νέο τετράγωνο) αμέσως μετά τον αριθμό 9 (το τελευταίο μικρότερο τετράγωνο του προηγούμενου μεγάλου τετραγώνου): Η καμπύλη Πεάνο είναι το όριο της παραπάνω διαδικασίας.
Υπάρχουν επίσης και κατασκευές βασισμένες στη θεωρία των επαναλαμβανόμενων συναρτήσεων παρεμβολής. Στο διαδίκτυο υπάρχει και διαθέσιμος κώδικας σε Matlab για την κατασκευή των βημάτων της αναδρομής.
Η καμπύλη Πεάνο έχει μελετηθεί εκτενώς στη βιβλιογραφία και οι ιδιότητές της έχουν αναλυθεί πλήρως. Τα τελευταία χρόνια κατασκευές των πρώτων βημάτων της καμπύλης έχουν βρει εφαρμογές στη μικροηλεκτρονική, όπου χρησιμοποιείται για την κατασκευή κεραιών μεγάλου μήκους που χωράνε σε μικρό χώρο (π.χ. για κινητά τηλέφωνα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Καμπύλες Κατηγορία:Φράκταλ Κατηγορία:Τοπολογία
Όλγασσυς
Εθνικό πάρκο
Το εθνικό πάρκο των Ορέων Ιλγκάζ (τουρκικά: Ilgaz Dağı Milli Parkı) στα δυτικά του αυτοκινητοδρόμου εγκαινιάστηκε στις 2 Ιουνίου 1976 και είναι εύκολα προσβάσιμο από τον αυτοκινητόδρομο D765. Η συνολική έκταση του πάρκου είναι 7.32 χλμ. Στο υψηλότερο υψόμετρο του πάρκου, υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία που εξυπηρετούν τους σκιέρ. Οι σκιέρ μπορούν να χρησιμοποιήσουν μια τελεφερίκ μήκους 1.500 μ στην περιοχή του σκι. Η απόσταση από την Άγκυρα είναι 200 χιλιόμετρα, γεγονός που καθιστά το πάρκο το πλησιέστερο θέρετρο χειμερινών αθλημάτων για τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, οι επισκέπτες μπορούν να αλιεύσουν στην κοιλάδα Μπαλντιράν μέσα στο εθνικό πάρκο.
Οικολογία
Τα όρη Ιλγκάζ, ειδικά οι βόρειες πλαγιές, καλύπτονται από δέντρα. Το δημοφιλές όνομα των δέντρων γύρω από τα βουνά Ιλγκάζ είναι "θάλασσα δέντρων" (τουρκικά: ağaç denizi). Μερικά από τα άγρια ζώα που ζουν στις δασωμένες οροσειρές είναι το ελάφι, αγριογούρουνο, η καφέ αρκούδα, ο γκρίζος λύκος, το ευρωπαϊκό τσακάλι, ο αίγαγρος και η κόκκινη αλεπού. Το 1996, ένα νέο είδος εντόμων ανακαλύφθηκε στην ορεινή οικολογία του Ιλγκάζ και το 2010 ονομάστηκε Merodon ilgazense.
Στον σημερινό πολιτισμό
Το θέμα του λαϊκού τραγουδιού "Ιλγκάζ", με σύνθεση του Αχμέτ Σαμίμ Μπιλγκέν και στίχους του Τζεμίλ Τουρκαρμάν αναφέρεται στα όρη Ιλγκάζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οροσειρές της Τουρκίας
Ανδρόνικος Κομνηνός (υιός Αλέξιου Α΄)
Ο Ανδρόνικος Κομνηνός (18 Σεπτεμβρίου 1091 - 1130/1131) ήταν Βυζαντινός πρίγκιπας και στρατιωτικός διοικητής. Έγινε σεβαστοκράτωρ και συμμετείχε στη μάχη του Φιλομηλίου εναντίον των Σελτζούκων. Αντιτέθηκε στη διαδοχή από τον πρωτότοκο αδελφό του Ιωάννη Β΄, ωστόσο του επετράπη να παραμείνει στην συλή. Συμμετείχε σε δύο εκστρατείες του Ιωάννη Β΄ στα Βαλκάνια.
Βιογραφία
Ήταν το τέταρτο τέκνο και ο δευτερότοκος γιος του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας, κόρης του Ανδρονίκου πρωτοβεστιαρίου και πρωτοπροέδρου της Ρωμανίας. Έλαβε το όνομα του εκ μητρός πάππου του. Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του βασίλευε, έτσι ο Ανδρόνικος ονομάστηκε πορφυρογέννητος. Ο χειρόγραφος κώδικας της Μόσχας Νο 53/147 δίνει ημερομηνία γέννησής του 18 Σεπτεμβρίου 1091, όμως η διήγηση της Αλεξιάδας, έργου της μεγαλύτερης αδελφής του Άννας Κομνηνής, αναφέρει ότι το 1116 ήταν έφηβος· αυτό τοποθετεί η γέννησή του το 1099/1100.
Περί το 1103 απεβίωσε ο θείος του Ισαάκιος Κομνηνός και τον διαδέχθηκε στον τίτλο του σεβαστοκράτορος. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι αυτό έγινε με τον γάμο του, μόλις ενηλικιώθηκε. Το 1116 διοίκησε την αριστερή πτέρυγα της μάχης στο Φλομήλιον εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων. Κατά τη σύγκρουση οδήγησε μία τολμηρή επίθεση στους Τούρκους, καταλαμβάνοντας τη σκηνή του Μαλικσάχ Β΄ σουλτάνου του Ικονίου. Στην Αλεξιάδα το κατόρθωμα αυτό συνοδεύει τον επικήδειο και ορισμένοι λόγιοι θεώρησαν λανθασμένα ότι σκοτώθηκε στη μάχη.
Απεβίωσε έπειτα από μακρά ασθένεια στη Μικρά Ασία το 1130/31. Η μητέρα του και ο Νικηφόρος Βρυέννιος συνόδευσαν τη σορό του στην Κωνσταντινούπολη. Όταν περνούσε τον Βόσπορο, ξέσπασε ξαφνική καταιγίδα και το πλοίο, που τον μετέφερε, κόντεψε να βυθιστεί, αλλά τελικά έφθασε στην πρωτεύουσα. Ακολούθησε επιτηδευμένη δημόσια κηδεία και μάλλον τάφηκε στην Μονή του Χριστού Φιλανθρώπου, μαζί με τον πατέρα του. Οι Μιχαήλ Ιταλικός και Θεόδωρος Πρόδρομος έγραψαν μία μονωδία προς τιμήν του· ο τελευταίος έγραψε και ένα μακροσκελές ποίημα προς παρηγορία της Ειρήνης Δούκαινας. Η στενή σχέση του με την αδελφή του και τη μητέρα του, τού εξασφάλισε μία ευνοϊκή μεταχείριση στην Αλεξιάδα και στα έργα των δύο ποιητών της Αυλής, οι οποίοι ανήκαν στον κύκλο της μητέρας του Αυτοκράτορα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ειρήνη, πιθανώς Ρωσίδα πριγκίπισσα και μάλλον κόρη του Βολοντάρ των Ρούρικ πρίγκιπα του Περεμύσλ και Ζβενυορόντ: το «Πρώτο Χρονικό» αναφέρει ότι το 1104 γινόταν διαπραγματεύσεις μεταξύ του Αλεξίου Α΄ και του Βολοντάρ για γάμο της κόρης του Ειρήνης. Η Ειρήνη ήταν εξαίρετα όμορφη, όπως περιγράφει ο Θεόδωρος Πρόδρομος, απεβίωσε όμως περί το 1122. Ο Ανδρόνικος είχε τέκνο:
Είναι πιθανό ο Ανδρόνικος να ξαναπαντρεύτηκε, καθώς ο κώδικας Νο 524 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης της Βενετίας αναφέρει κάποιον σεβαστοκράτορα Ανδρόνικο και την σύζυγό του, σεβαστοκρατόρισσα Άννα, μάλλον όμως να πρόκειται για άσχετα άτομα. Ακόμη σε Εκκλησιαστική Σύνοδο της 6ης Μαρτίου 1166 αναφέρεται ότι συμμετείχε ο γιος του Ιωάννης Δούκας, ενώ είναι γνωστό ότι είχε μια κόρη Μαρία, και ίσως ακόμη μία κόρη, Άννα. Αν πρόκειται για κόρες της Ειρήνης, η παράλειψή τους από τις μονωδίες οφείλεται πιθανώς είτε στο ότι ο ποιητής έδωσε έμφαση στα άρρενα τέκνα, είτε ότι είχαν αποβιώσει σε νηπιακή ηλικία.
Πηγές
Ανδρονικος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Σεβαστοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
MREN
Το MREN (Ερευνητικό και Εκπαιδευτικό Δίκτυο Μαυροβουνίου) είναι ένας φορέας που συγκεντρώνει όλες τις υπηρεσίες και τις εγκαταστάσεις δικτύωσης που υποστηρίζουν τις απαιτήσεις πληροφόρησης και επικοινωνίας της εκπαιδευτικής και ερευνητικής κοινότητας στο Μαυροβούνιο. Ο μοναδικός σκοπός του δικτύου MREN είναι να δημιουργήσει, να προωθήσει, να προσφέρει και να συμμετάσχει στη δημιουργία και τη διατήρηση των απαραίτητων βάσεων για τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών πληροφοριών και επικοινωνίας στην εκπαιδευτική και ερευνητική κοινότητα του Μαυροβουνίου. Μία από τις κύριες αποστολές του MREN είναι η σύνδεση του ακαδημαϊκό δικτύου με το ερευνητικό και εκπαιδευτικό GÉANT και η ουσιαστική αξιοποίηση του πανευρωπαϊκών και παγκοσμίων ερευνητικών δικτύων από Μαυροβουνίους ερευνητές, επιστήμονες, καθηγητές και φοιτητές. Εκτός από το GÉANT, το MREN συμμετέχει σε άλλα μεγάλα ευρωπαϊκά έργα, όπως είναι τα εξής: SEERA-EI, EGI-InSPIRE και HP-SEE. Τα ολοκληρωμένα έργα στα οποία έχει συμμετάσχει το MREN είναι τα εξής: SEE-GRID-SCI, SEEREN και SEE-GRID. Το MREN έχει σαφείς στόχους για την εκπλήρωση του σκοπού του για υποστήριξη των ΤΠΕ στην εκπαίδευση και την ερευνητική κοινότητα και αυτοί περιλαμβάνουν τα εξής:
Το MREN εμπλέκεται σε διάφορες δραστηριότητες για την επίτευξη αυτών των στόχων:
Για την τεχνική διαχείριση και παρακολούθηση του Εθνικού Ερευνητικού και Εκπαιδευτικού Δικτύου είναι αρμόδιο το Κέντρο Πληροφορικής του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου (UoM), ενώ για τις επαγγελματικές και διοικητικές δραστηριότητες σύμφωνα με τις απαιτήσεις του MREN είναι αρμόδιο Υπουργείο Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Μαυροβούνιο
Σμαράγδος
μικρογραφία|Η Στήλη του Φωκά Ο Σμαράγδος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, πατρίκιος και Έξαρχος της Ραβέννα δύο φορές, το 585-589 και το 603-611.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, Ο Σμαράγδος έκανε μια συμμαχία με την Φράγκους και Αβάρους εναντίον των πολυετών εχθρών της Εξαρχίας, τους Λομβαρδούς, και εμφανίστηκε έτοιμος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους Λομβαρδούς. Ωστόσο, οι προσπάθειες του δεν κατέληξαν πουθενά, οι Φράγκοι δεν ήταν τόσο έτοιμοι για την καταπολέμηση των Λομβαρδών όσο ήταν ο Σμαράγδος. Μία αξιοσημείωτη στρατιωτική επιτυχία κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του ήταν η ανάκτηση της "Κλασσίς", το λιμάνι της Ραβένα, από τους Λομβαρδούς το 588.
Ο Σμαράγδος ανέγειρε ένα επίχρυσο άγαλμα του αυτοκράτορα Φωκά τη λεγόμενη "στήλη του Φωκά" στη Ρωμαϊκή Αγορά. Όταν ο Φωκάς καθαιρέθηκε από τον Ηράκλειο το 610, ο Σμαράγδος αντικαταστάθηκε και πάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Έξαρχοι Ραβένας
257-γωνο
Στη γεωμετρία, το 257-γωνο είναι ένα πολύγωνο με 257 πλευρές. Το άθροισμα των εσωτερικών γωνιών οποιουδήποτε μη αυτο-τεμνόμενου 257-γώνου είναι 91800°.
Το εμβαδόν ενός κανονικού 257-γώνου με μήκος πλευράς t είναι:
Ένα ολόκληρο κανονικό 257-γωνο δεν ξεχωρίζει οπτικά από έναν κύκλο και η περίμετρός του διαφέρει από εκείνη του εγγεγραμμένου κύκλου του κατά περίπου 24 μέρη ανά εκατομμύριο.
Κατασκευή κανονικού 257-γώνου
Το κανονικό 257-γωνο (που όλες οι πλευρές του είναι ιδίου μήκους και όλες οι γωνίες του είναι ίσες) έχει αρκετό ενδιαφέρον ως κατασκευάσιμο πολύγωνο, καθώς μπορεί να κατασκευαστεί με κανόνα και διαβήτη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το 257 είναι πρώτος αριθμός Φερμά, ο οποίος είναι της μορφής 2(2 n) + 1 (στην περίπτωση αυτή n = 3). Έτσι, οι τιμές και  είναι 128 μοιρών αλγεβρικοί αριθμοί και όπως όλοι οι κατασκευάσιμοι αριθμοί μπορεί να γραφτούν χρησιμοποιώντας τετραγωνικές ρίζες και όχι ρίζες υψηλότερης τάξης.
Αν και από το 1801 ήταν γνωστό στον Καρλ Φρίντριχ Γκάους ότι ήταν κατασκευάσιμο το κανονικό 257-γωνο, οι πρώτες σαφείς κατασκευές του δόθηκαν από τον Μάγκνους Γκεόργκ Πάουκερ το 1822, ενώ τις επόμενες μεθόδους τις έδωσε το 1832 ο Φρίντριχ Ιούλιος Ρισελότ (1808–1875), καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Königsberg. Η κατασκευή του κανονικού 257-γωνου που πραγματοποίησε ο Ρισελότ ήταν μια εκτεταμένη εργασία 81 σελίδων που δημοσιεύτηκε το 1832 (Crelle’s Journal, IX, 1832). Εκεί ο Ρισελότ εξήγαγε και κατασκεύασε τις ρίζες της εξίσωσης z257 = 1. Η διδακτορική του διατριβή που υποβλήθηκε το 1831 στο πανεπιστήμιο του Königsberg είχε για θέμα τη διαίρεση του κύκλου σε 257 ίσα μέρη.
Μια άλλη μέθοδος περιλαμβάνει τη χρήση 150 κύκλων, εκ των οποίων οι 24 είναι κύκλοι Carlyle (η μέθοδος αυτή απεικονίζεται κατωτέρω). Ένας από αυτούς τους κύκλους Carlyle επιλύει την τετραγωνική εξίσωση x2 + x − 64 = 0.
Μια άλλη μέθοδος:
257-γραμμα
Το 257-γραμμα είναι ένα αστεροειδές πολύγωνο με 257 πλευρές. Καθώς το 257 είναι πρώτος αριθμός, υπάρχουν 127 κανονικές μορφές που παράγονται από τα σύμβολα Schläfli {257/n} για όλους του φυσικούς αριθμούς 2 ≤ n ≤ 128, δεδομένου ότι:
Παρακάτω είναι μια άποψη του {257/128}, με 257 σχεδόν ακτινικές πλευρές και με εσωτερική γωνία της κάθε αστεροειδούς κορυφής του 180/257° (~0,7°).
Προσέγγιση κατασκευής της πρώτης πλευράς ενός 257-γώνου
Δεδομένου ότι η ακριβής κατασκευή του 257-γώνου είναι πολύ εκτεταμένη και δεν μπορεί να προβληθεί με σαφήνεια, στο εξής, η πρώτη πλευρά θα εμφανίζεται ως προσεγγιστική κατασκευή.
AME1 = 1,40077828746899...° ; 360° : 257 = 1,40077821011673...° ; AME1 - 360° : 257 = 7,73...E-8°
Για παράδειγμα, για να επεξηγεί το σφάλμα σε έναν περιγεγραμμένο κύκλο με ακτίνα r = 1000 χιλιόμετρα (η απόσταση της αερογραμμής Λονδίνο - Μόναχο είναι περίπου 918 χιλιόμετρα), βλέπούμε ότι το απόλυτο σφάλμα στην πρώτη πλευρά θα ήταν περίπου 1,35 mm.
Για λεπτομέρειες, βλ.:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα Κατηγορία:Ευκλείδεια επιπεδομετρία
Άδελε
Το Άδελε είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Βρίσκεται 8 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 70 μ. Στο χωριό λειτουργεί 12/θέσιο δημοτικό σχολείο, το οποίο εξυπηρετεί επίσης και τα όμορα χωριά.
Ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογία του ονόματος είναι άγνωστη. Έχει προταθεί ότι προέρχεται από τις λέξης άδηλο, άδολος ή κάποια αραβική λέξη. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Adhele. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Adele με 154 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Adheli. Στην απογραφή η οποία διενεργήθηκε το 1834 από τους Αιγυπτίους, απογράφεται μαζί με άλλα χώρια της περιοχής, με συνολικό πληθυσμό 50 χριστιανικές και 180 τουρκικές οικογένειες.
Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στον δήμο Πηγής και είχε 245 χριστιανούς και 15 τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 υπάγεται στον ίδιο δήμο και είχε 230 κατοίκους. Το 1925, το Άδελε ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου, του οποίου ορίστηκε έδρα.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Γερμανοί συνέλαβαν 30 κατοίκους του χωριού ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση τους και τους ανάγκασαν να σκάψουν τον τάφο τους. Πριν τη εκτέλεσή τους, ένα από αυτούς, ο Στυλιανός Χαρκιανάκης, κατάφερε να αιφνιδιάσει τρεις φρουρούς και να τους σκοτώσει με το φτυάρι, πριν τον εκτελέσουν. Μνημείο για τους εκτελεσμένους βρίσκεται στη θέση Σαρακήνα.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Ο κεντρικός πυρήνας του χωριού διατηρεί ακόμη τον βενετσιάνικο χαρακτήρα του. Στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα βρίσκονται δύο διαβατικά, τα οποία μπορεί να ήταν οι μεσαιωνικές πύλες του χωριού. Ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα είναι ο κεντρικός ναός της ενορίας. Άλλοι ναοί έντος του χωριού είναι οι Άγιος Nικόλαος και Άγιοι Aνάργυροι. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στη Ζωοδόχο Πηγή.
Οικονομία
Το χωριό περιβάλλεται από εκτεταμένο ελαιώνα και αμπελώνα. Από τις ελιές της περιοχής παράγεται πρώτης ποιότητας ελαιόλαδο. Οι τοπικοί παραγωγοί το 1967 ίδρυσαν αγροτικό συνεταιρισμό. Από 79 μέλη κατά την ίδρυσή του, σήμερα αριθμοί περίπου 150 και διαθέτει ιδιόκτητο ελαιοτριβείο και ιδιόκτητο τυποποιητήριο για επιτραπέζιες ελιές, και συγκεκριμένες χοντροελιές και ρεθυμνιώτικες ελιές.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας, ενώ το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 να ορίζεται έδρα του δήμου Αρκαδίου από τον οποίο αποστάσθηκε το 2010 και προσαρτήθηκε στο δήμο Ρεθύμνης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Παρασκευή και τον Αδελιανό Κάμπο, αποτελούν την κοινότητα Άδελε που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 489 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
NGC 4643
Ο NGC 4643 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Παρθένο. Ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 4753 η οποία με την σειρά της εντάσσεται στις Ομάδες γαλαξιών Παρθένος II, μια σειρά από γαλαξίες και γαλαξιακά σμήνη που εκτείνονται πέρα από το νότιο όριο του Υπερσμήνους της Παρθένου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4643 42797 07895
Ημέρα Ανεξαρτησίας (Βόρεια Μακεδονία)
Η Ημέρα της Ανεξαρτησίας (Ден на независноста) της Βόρειας Μακεδονίας γιορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για εθνική εορτή η οποία καθιερώθηκε το 1991, όταν πραγματοποιήθηκε το σλαβομακεδονικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. Στη συνέχεια, η τότε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία, στην οποία ανήκε ως ομοσπονδιακό κράτος, και έγινε κυρίαρχη κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Ιστορία
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1991, πάνω από το 95,5% του 75,8% των ψηφοφόρων που έλαβαν μέρος στο σχετικό δημοψήφισμα ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας. Το απόγευμα της 8ης Σεπτεμβρίου 1991, ο τότε πρόεδρος της πΓΔΜ Κίρο Γλιγκόροφ, κήρυξε επίσημα την ανεξαρτησία της χώρας, απευθυνόμενος σε πολίτες οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας της χώρας, Σκόπια, για να γιορτάσουν το επιτυχημένο δημοψήφισμα.
Η λαϊκή βούληση για ανεξάρτητο κράτος επιβεβαιώθηκε με τη διακήρυξη των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, η οποία υπογράφηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1991 από την πρώτη πολυκομματική Συνέλευση της πΓΔΜ. Τέλος, στις 25 Σεπτεμβρίου 1991, η διακήρυξη της ανεξαρτησίας εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο της πΓΔΜ. Στη συνέχεια, εγκρίθηκε το νέο Σύνταγμα της χώρας στις 17 Νοεμβρίου 1991.
Λόγω των ελληνικών αντιρρήσεων για τη δημιουργία ενός νέου κράτους με τον όρο Μακεδονία στην ονομασία του, το καθεστώς κυριαρχίας του κράτους δεν είχε αναγνωριστεί μέχρι τις 8 Απριλίου 1993, με αναγνώριση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, όταν η χώρα έγινε δεκτή ως το 181ο πλήρες μέλος στον παγκόσμιο οργανισμό υπό την προσωρινή ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Εορτασμός
Η Ημέρα της Ανεξαρτησίας ως εθνική εορτή είναι μη εργάσιμη ημέρα στη Βόρεια Μακεδονία. Ο πρόεδρος και η κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας διοργανώνουν διάφορες εκδηλώσεις. Οι πολίτες συνήθως βγαίνουν στο ύπαιθρο για να κάνουν πικ νικ. Η Ομοσπονδία Μοτοσικλετών Βόρειας Μακεδονίας διοργανώνει διεθνές ράλι στα Σκόπια.
Όλες οι πρεσβείες, τα προξενεία και οι διπλωματικές αντιπροσωπείες της χώρας διοργανώνουν εορταστικές εκδηλώσεις στις χώρες όπου βρίσκονται.
Τζέρεμι Χαντ (πολιτικός)
Ο Τζέρεμι Ρίτσαρντ Στρέυνσαμ Χαντ (αγγλικά: Jeremy Richard Streynsham Hunt, 1 Νοεμβρίου 1966) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Οκτώβριο του 2022, θέση στην οποία υπηρέτησε υπό την Κυβέρνηση της Λιζ Τρας, και σήμερα υπηρετεί υπό την Κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ.
Υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, υπό την Κυβέρνηση της Τερέζας Μέι, από το 2018 έως το 2019, και υπό τις Κυβερνήσεις του Ντέιβιντ Κάμερον ως Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας (2012–2018) και ως Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού (2010–2012).
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής με το Συντηρητικό Κόμμα στις εκλογές του 2005 αντιπροσωπεύοντας εκλογική έδρα της κομητείας του Σάρρεϋ στην νότια Αγγλία.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Τζέρεμι Χαντ γεννήθηκε στο Λονδίνο τον Νοέμβριο του 1966 και μεγάλωσε στο Σάρρεϋ της Αγγλίας. Είναι υιός αξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού, του Ναυάρχου Σερ Νίκολας Χαντ. Φοίτησε στο Τσαρτεχάουζ, ένα από τα πιο γνωστά σχολεία της Αγγλίας, και αργότερα σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομικά (PPE) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1987 με βαθμό άριστα.
Καριέρα
Είχε μια επιτυχημένη πορείας ως επιχειρηματίας ιδρύωντας τον εκδοτικό οίκο Hotcourses που δραστηριοποιήθηκε στην Βρετανία και την Ιαπωνία.
Εξελέγη βουλευτής με το Συντηρητικό Κόμμα, το 2005. Πέντε χρόνια αργότερα, με την άνοδο των Συντηρητικών στην εξουσία, διορίστηκε Υπουργός Πολιτισμού, όπου μεταξύ άλλων ήταν αρμόδιος για την διεκπεραίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 στο Λονδίνο. Κατόπιν θήτευσε επί έξι έτη (2012–2018) ως Υπουργός Υγείας, ο μακροβιότερος Βρετανός προϊστάμενος αυτού του υπουργείου.
Τον Ιούλιο του 2018 ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών μετά από την παραίτηση του Μπόρις Τζόνσον. Παρέμεινε στο αξίωμα έως τον Ιούλιο του 2019.
Στις εσωκομματικές εκλογές του 2019 για την ηγεσία των Συντηρητικών ήταν ο βασικός ανθυποψήφιος εναντίον του Μπόρις Τζόνσον. Ήταν επίσης ανεπιτυχώς υποψήφιος για τις εσωκομματικές εκλογές του 2022 για την ηγεσία των Συντηρητικών.
Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου
Κατά τον σχηματισμό της Κυβέρνησης του νέου πρωθυπουργού Ρίσι Σούνακ, ανακοινώθηκε ότι θα παραμείνει στην θέση του Καγκελαρίου του Θησαυροφυλακίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πολιτικοί του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Μονστέρα
Η Μονστέρα είναι γένος 59 ειδών μονοκοτυλήδονων φυτών της οικογένειας Αροειδών με καταγωγή από τροπικές περιοχές της Αμερικής. Όνομα του γένους στα λατινικά σημαίνει «τερατώδης» ή «αφύσικος» και αναφέρεται σε ασυνήθιστα φύλλα με οπές που έχουν τα φυτά του γένους αυτού.
Περιγραφή
Είναι αειθαλή αναρριχώμενα φυτά που αναπτύσσονται πάνω στα δέντρα που στερεώνονται με την βοήθεια εναέριων ριζών. Φτάνουν μέχρι 20 μέτρα στο ύψος. Φύλλα εναλλασσόμενα, δερματώδη με σκούρο πράσινο χρώμα, μεγάλου μεγέθους 25-90 εκ. στο μήκος και 15-75 εκ. στο πλάτος, συχνά με οπές στην επιφάνειά τους. Τα άνθη βρίσκονται σε μια εξειδικευμένη ταξιανθία που ονομάζεται σπάδικας, μήκους 5–45 εκ. Ο καρπός είναι μια συστάδα από λευκά μούρα, βρώσιμα σε ορισμένα είδη.
Χρήση
Τα φυτά του γένους Μονστέρα καλλιεργούνται ευρέως ως καλλωπιστικά φυτά εσωτερικού χώρου. Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος του γένους, Monstera deliciosa, καλλιεργείται επίσης για τα φρούτα του τα οποία είναι εδώδιμα και έχουν γεύση που μοιάζει με μπανάνα και ανανά.
Είδη
Από Νοέμβριο 2022 Plants of the World Online αναγνωρίζει 59 taxa :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αροειδή
Συνέδριο του Γκνιέζνο
μικρογραφία| Η [[Πολωνία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ του Γενναίου και η διαδρομή του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ στο Γκνιέζνο .]] μικρογραφία|182x182εσ| Η αιχμή του δόρατος της [[Ιερή Λόγχη|Ιερής Λόγχης, Αυτοκρατορικό Θησαυροφυλάκιο, Βιέννη]] μικρογραφία|300x300εσ| Πολωνικό αντίγραφο της Ιερής Λόγχης, [[Κάστρο Βάβελ|Λόφος Βάβελ, Κρακοβία.]] Το Συνέδριο του Γκνιέζνο (Zjazd gnieźnieński, Akt von Gnesen) ήταν μια φιλική συνάντηση μεταξύ του Πολωνού Δούκα Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου και του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία έλαβε χώρα στο Γκνιέζνο της Πολωνίας στις 11 Μαρτίου 1000. Οι μελετητές διαφωνούν σχετικά με τις λεπτομέρειες των αποφάσεων που λήφθηκαν στη συνέλευση, ειδικά εάν ο ηγεμόνας της Πολωνίας ενεχυριάστηκε το στέμμα του βασιλιά ή όχι.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία| Αργυρό φέρετρο λειψάνων του Αγίου Αδαλβέρτου στον Καθεδρικό Ναό του Γκνιέζνο Μετά το θάνατό του το 997 κατά τη διάρκεια μιας αποστολής μεταξύ των παγανιστικών πρωσικών φυλών, ο Επίσκοπος Αδαλβέρτος της Πράγας ανακηρύχθηκε γρήγορα άγιος από την κοινή προσπάθεια του Δούκα Μπολέσλαφ Α΄ και του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ'. Έτσι, ο Αδαλβέρτος έγινε ο πρώτος Σλάβος επίσκοπος που έγινε άγιος. Το σώμα του, το οποίο αγόρασε ο Μπολέσλαφ από τους Πρώσους για το βάρος του σε χρυσό, τοποθετήθηκε σε έναν τάφο στον Καθεδρικό Ναό του Γκνιέζνο, ο οποίος έγινε το εκκλησιαστικό κέντρο της Πολωνίας.
Σύμφωνα με τα χρονικά του Τίτμαρ του Μέρζεμπουργκ, ο Όθων Γ΄, ο οποίος ήταν φίλος και μαθητής του Αδαλβέρτου, δεσμεύτηκε σε ένα προσκύνημα από την Ιταλία στον τάφο του Αγίου Αδαλβέρτου στο Γκνιέζνο, στην προσπάθειά του να επεκτείνει την επιρροή του Χριστιανισμού στην Ανατολική Ευρώπη και να ανανεώσει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με βάση μια ομοσπονδιακή αντίληψη («Renovatio imperii Romanorum») με τα πολωνικά και ουγγρικά δουκάτα να αναβαθμίζονται σε ανατολικές ομοσπονδίες της αυτοκρατορίας. Ως μέρος αυτής της πολιτικής παραχώρησε επίσης στον Μέγα Πρίγκιπα Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας το στέμμα του βασιλιά (το Στέμμα του Αγίου Στεφάνου).
Η πολωνική δυναστεία των Πιαστ υπό τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας είχε επεκτείνει τις επικράτειές της πέρα από τον ποταμό Όντερ, όπου οι διεκδικήσεις τους για την εξουσία συγκρούστηκαν με τα συμφέροντα του Σάξονα Μαργράβου Γκέρο. Μετά την ήττα του από τα στρατεύματα του Γκέρο το 963, ο Μιέσκο Α΄ αποφάσισε να συμβιβαστεί με τον Αυτοκράτορα Όθωνα Α΄ και συμφώνησε να αποτίσει φόρο τιμής για αυτό το μέρος των εδαφών του. Με τη σειρά του, κέρδισε τον τίτλο του amicus imperatoris («Φίλος του Αυτοκράτορα») και την αναγνώριση της θέσης του ως Δουξ της Πολωνίας. Συνέχισε την πολιτική του της σύγκλισης με την Αυτοκρατορία κάνοντας γάμο με την Όντα του Χάλντενσλεμπεν, την κόρη του Σάξονα Μαργράβου, Ντίτριχ του Χάλντενσλίμπεν, το 978 και παντρεύοντας τον γιο του, Μπόλεσλαφ Α΄, με μια κόρη του Μαργράβου Ρίκνταγκ του Μάισεν. Προληπτικά ωστόσο, λίγο πριν από το θάνατό του το 992 έθεσε το βασίλειό του (Civitas Schinesghe) υπό την προστασία του Πάπα Ιωάννη ΙΕ΄, σύμφωνα με την άδεια dagome iudex.
Όταν τον διαδέχθηκε ο γιος του, Μπολέσλαφ, η Πολωνία παρέμεινε σύμμαχος της Αυτοκρατορίας στις εκστρατείες κατά των πολαβικών φυλών Λουτίτσι. Ο αυτοκράτορας Όθωνας Β΄, πατέρας του Όθωνα Γ΄, πέθανε σε ηλικία 28 ετών το 983 και η χήρα του, Θεοφανώ Σκλήραινα και η γιαγιά του βασίλεψαν για τον βασιλιά Όθωνα Γ΄. Το 996, ο Όθωνας Γ΄ στέφθηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Ρώμη. Μέχρι τη στιγμή του Συνεδρίου στο Γκνιέζνο το 1000 μ.Χ., ήταν 20 ετών.
Η πράξη
Στην ίδια επίσκεψη, ο Όθωνας Γ΄ ανέβασε το Γκνιέζνο στον βαθμό της αρχιεπισκοπής. Δημιουργήθηκαν τρεις νέες επισκοπές που υπάγονταν στο Γκνιέζνο: η Επισκοπή της Κρακοβίας (που ανατέθηκε στον Επίσκοπο Πόππο), η Επισκοπή του Βρότσουαφ (που ανατέθηκε στον Επίσκοπο Γιαν) και η Επισκοπή του Κοουόμπζεγκ στην Πομερανία (ανατέθηκε στον επίσκοπο Ράινμπερν). Ο αδελφός του Αγίου Αδαλβέρτου, Ράντιμ Γκαουντέντσιους, έγινε ο πρώτος αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο. Ο Όθωνας Γ΄ έδωσε στον Μπολέσλαφ ένα αντίγραφο της Ιερής Λόγχης του, μέρος του Αυτοκρατορικού Εμβλήματος, και ο Μπολέσλαφ χάρισε στον Αυτοκράτορα ένα λείψανο, ένα βραχίονα του Αγίου Αδαλβέρτου σε αντάλλαγμα.