cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Γόμορρα
Η επιχείρηση αυτή σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από την βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF) με στόχο προσβολής τη γερμανική πόλη και λιμένα του Αμβούργου, με συμμετοχή αεροσκαφών δύο βρετανικών αεροπορικών διοικήσεων και μίας των ΗΠΑ. Αν και ο σχεδιασμός της προέβλεπε συνεχή διάρκεια αεροπορικής προσβολής 8 ημερών (συμπεριλαμβανομένων των νυκτερινών ωρών), η όλη επιχείρηση εντάθηκε τις νυκτερινές ώρες στις 27 προς 28 (1ος μεγάλος βομβαρδισμός), 29 προς 30 (2ος μεγάλος βομβαρδισμός) και 2 προς 3 Αυγούστου του 1943 (3ος μεγάλος βομβαρδισμός), όπου και έληξε.
Ονομασία
Από τους ανελέητους αυτούς βομβαρδισμούς και τον όλεθρο που σκόρπισαν συνυπολογίζοντας το φαινόμενο των θυελλωδών ανέμων που προκλήθηκαν ένεκα των υψηλών θερμοκρασιών που αναπτύχθηκαν, καθώς και την ασφυξία που σημειώθηκε, ίσως θα πρέπει μακάβρια να ομολογηθεί η απόλυτη επιτυχία της επιλογής της ονομασίας της προς τη βιβλική καταστροφή των Σοδόμων και της Γομόρρας. Οι ίδιοι δε οι Βρετανοί χαρακτήρισαν αργότερα το Αμβούργο "Χιροσίμα της Γερμανίας".
Βομβαρδισμοί
Οι αεροπορικές επιδρομές της επιχείρησης ξεκίνησαν στις 24 Ιουλίου του 1943 περίπου στη 01:00΄ με διάρκεια περίπου μιας ώρας. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ακολούθησε μια δεύτερη επιδρομή μικρής διάρκειας. Αμέσως μετά τα μεσάνυχτα της 25ης προς 26η Ιουλίου ακολουθεί η τρίτη αεροπορική επιδρομή που λόγω όμως άσχημων καιρικών συνθηκών διακόπηκε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας αυτής δεν πραγματοποιήθηκε επιδρομή.
1ος μεγάλος βομβαρδισμός
Την νύχτα της 27ης Ιουλίου και λίγο πριν τα μεσάνυχτα εξαπολύεται πάνω από τον ουρανό του Αμβούργου η μεγαλύτερη μέχρι τότε αεροπορική επιδρομή στην οποία συμμετέχουν 739 αεροσκάφη. Επί 40 περίπου λεπτά της ώρας υπολογίσθηκε πως περισσότερα από 600 πλήρη φορτία μεταφερομένων βομβών ρίχτηκαν σε έκταση από το κέντρο της πόλης μέχρι και τον λιμένα, δηλαδή σε μόλις περίπου 3 τ.χλμ.
Η μεγάλης έντασης πυρκαγιά που ακολούθησε, στην οποία και συνέβαλαν και οι διάφορες αποθήκες καυσίμων γύρω από τον λιμένα, καθώς και εγκαταστάσεις χημικών και παραγωγής εκρηκτικών, αναπτύσσοντας θερμοκρασία περίπου 800 °C μέχρι ύψους 1000 ποδών, στάθηκε ικανή να δημιουργήσει ένα αιφνίδιο θερμικό ανοδικό ρεύμα αέρος με φυσικό επακόλουθο την εκδήλωση τοπικών θυελλωδών ανέμων εκ των αμέσως παρακείμενων περιοχών ταχύτητας 240 χλμ. την ώρα, δίνοντας έτσι την εικόνα πύρινης λαίλαπας με τις φλόγες να στροβιλίζονται επί δυο ώρες. Αυτό το απρόσμενο φαινόμενο, που τελικά κόπασε μετά τρίωρο από τη γένεσή του, ήταν και η κύρια αιτία της άμεσης εξάπλωσης της πυρκαγιάς σε έκταση 21 τ.χλμ. καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά της. Κάτω από αυτές τις θερμοκρασίες ακόμα και η άσφαλτος των οδών αναφλεγόταν μετατρέποντας τους δρόμους σε κανάλια λάβας και δηλητηριωδών αερίων, καθιστώντας αδύνατη την προσέγγιση και πολύ περισσότερο την προσπέλαση για πυρόσβεση και διάσωση αμάχων.
2ος μεγάλος βομβαρδισμός
Συνέχεια του προηγούμενου βομβαρδισμού, την νύκτα της 29ης προς 30η Ιουλίου εξαπολύθηκε νέος ανελέητος βομβαρδισμός στον οποίο και συμμετείχαν περισσότερα από 700 αεροσκάφη της RAF προκειμένου να ολοκληρωθεί η βιβλική καταστροφή της πόλης, καθ' όμοιο τρόπο του προηγουμένου αλλά σαφώς σε μικρότερο βαθμό αφού η μεγαλύτερη καταστροφή είχε ήδη επιτελεστεί.
3ος μεγάλος βομβαρδισμός
Η επιχείρηση Γόμορρα έληξε στις 3 Αυγούστου (1943) οπότε και πραγματοποιήθηκε στα πλαίσιά της η τελευταία αεροπορική επιδρομή στο Αμβούργο, από αργά το βράδυ της προηγουμένης με συμμετοχή 740 αεροσκαφών, που λόγω όμως των δυσμενών καιρικών συνθηκών δεν κατάφεραν να πετάξουν όλα πάνω από το Αμβούργο, βομβαρδίστηκαν όμως δευτερεύοντες στόχοι. Ο βομβαρδισμός αυτός, αν και τελευταίος της επιχείρησης Γόμορρα, δεν ήταν και ο τελευταίος του Αμβούργου μέχρι τη λήξη του πολέμου.
Συνέπειες
Σύμφωνα με τα γερμανικά επίσημα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα και που αφορούν τα συγκεντρωτικά των αεροπορικών επιδρομών της επιχείρησης Γόμορρα, περίπου 9.000 τόνοι βομβών υπολογίστηκε ότι ρίχτηκαν στη διάρκεια αυτών, οι οποίοι και έσπειραν το θάνατο σε περίπου 42.600 ανθρώπους και επέφεραν τον τραυματισμό περίπου σε 37.000.
Οι υλικές καταστροφές στη πόλη και τον λιμένα του Αμβούργου υπήρξαν τεράστιες, παραλύοντας κάθε δραστηριότητα. Επί συνόλου 524 μεγάλων βιομηχανικών εργοστασίων καταστράφηκαν ολοσχερώς 183, ενώ από περίπου 9.000 εργοστάσια ελαφράς βιομηχανίας και βιοτεχνίας καταστράφηκαν τα 4.118 πλησιάζοντας έτσι το 50% αυτών. Επί του συνόλου των 414.000 οικιών στη πόλη του Αμβούργου, καταστράφηκαν οι 214.600, υπερβαίνοντας ελάχιστα το 50% αυτών. Για πολλές εγκαταστάσεις υποδομών της πόλης και του λιμένος, εκ της ολικής καταστροφής που υπέστησαν, παρέμεινε αδύνατη η αποκατάστασή τους.
Τέλος αναφέρθηκε ότι περίπου 1.200.000 κάτοικοι, δηλαδή τα 2/3 του συνολικού πληθυσμού του Αμβούργου και περιχώρων του, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη λόγω της μόλυνσης της ατμόσφαιρας.
Μνημεία του ολέθρου
thumb|right|220px|Το μνημείο καταφυγίου με 370 θύματα. Όλα τα θύματα των αεροπορικών επιδρομών τάφηκαν, εξ ανάγκης, σε ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο Ohlsdorf του Αμβούργου.
Μεταξύ των διαφόρων μνημείων που ανεγέρθηκαν για να θυμίζουν τους τρεις αυτούς βομβαρδισμούς της επιχείρησης Γόμορρα είναι αφενός η εκ του μύθου της Στυγός, της ελληνικής μυθολογίας, ανάγλυφη αναπαράσταση, υπό τον τίτλο "Το πέρασμα της Στυγός", έργο του Γκέρχαρτ Μαρκς, που απεικονίζει τον Χάροντα να διαπορθμεύει ένα νεαρό ζευγάρι με το παιδί τους υπό τρόμο καθώς  και η αναπαράσταση ανθρώπου σε γωνία καταφυγίου που χάνει τη ζωή του από τη θερμότητα και το μονοξείδιο του άνθρακα, όπως αυτό συνέβη σε καταφύγιο πολυκαταστήματος όπου όσοι είχαν καταφύγει σ΄ αυτό βρήκαν τραγικό θάνατο.
Διεύθυνση επιχείρησης Γόμορρα
Η βρετανική κυβέρνηση του Τσώρτσιλ επέδειξε ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα στην ούτως ή άλλως ακραία αυτή εξαγγελία, χωρίς να γίνεται αναφορά στον παραλογισμό που υπέκρυπτε: "Σκόπιμα, φονεύουμε (βομβαρδίζουμε) αμάχους για να επιφέρουμε πτώση ηθικού αμάχων και μαχητών μετώπων" που τελικά αποτελεί μια κυνική ομολογία εγκλήματος πολέμου.
Παρά ταύτα αργότερα, ο ίδιος ο Άρθουρ Χάρρις, στα "Απομνημονεύματά" του, παραδέχθηκε ότι η «Επιχείρηση Γόμορρα ήταν μια βαναυσότητα της μεθόδου του», που όμως όταν συνέβη θεωρήθηκε περίλαμπρη βρετανική νίκη.
Αεροπορική τακτική επιχείρησης
Εξετάζοντας την επιχείρηση Γόμορρα από καθαρά αεροπορικής τακτικής και ειδικότερα στους τρεις μεγάλους βομβαρδισμούς, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το πρωτοφανές και απρόσμενο φαινόμενο του πύρινου ανεμοστρόβιλου, διαπιστώνονται τα ακόλουθα: thumb|right|220px|Βομβαρδιστικό Λάνκαστερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αμβούργο Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Φλάμπουρα Αχαΐας
Τα Φλάμπουρα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, τμήμα της οποίας αποτελούν και οι οικισμοί Νεοχώρι και Ορθολίθι, ως τμήμα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 733 μέτρων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Λαπάθεια και Τρεχλό.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη εξέλιξη του πληθυσμού του είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Δημήτριος Ταγκόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας αλλά για βραχύ χρονικό διάστημα, καθώς επιδόθηκε στο γράψιμο σε εφημερίδες της εποχής, όπως ο Ραμπαγάς, η Εστία και το Έθνος. Σύμφωνα με άλλη πηγή, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1890 αναγορεύθηκε διδάκτορας της ιατρικής, ενώ στη συνέχεια άσκησε για μικρό διάστημα την ιατρική στη Θεσσαλία. Επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1896 και από τότε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα γράμματα. Είχε ήδη εκδώσει τη σατιρική εφημερίδα Δον Κιχώτης το 1894. Εξέδωσε και το δικό του περιοδικό, τον Νουμά, το 1903, ένα περιοδικό το οποίο αναδείχθηκε σε στυλοβάτη της δημοτικής γλώσσας. Το «Νουμάς» το είχε ήδη χρησιμοποιήσει ο ίδιος ως ψευδώνυμο στην Εστία. Χρησιμοποιούσε επίσης σε άλλα έντυπα το ψευδώνυμο «Κύριος Ιερεμίας». Ο Δ. Ταγκόπουλος φιλοδοξούσε να θεωρείται κυρίως θεατρικός συγγραφέας. Διορίστηκε γραμματέας στη Σχολή Καλών Τεχνών και τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, δύο χρόνια πριν τον θάνατό του, που συνέβη το 1926.
Πεζά
Τα τραγούδια του Ραμπαγά (1898, με κείμενα του Κλ. Τριανταφύλλου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Πάχη Αττικής
Η Πάχη είναι χωριό της Δυτικής Αττικής του Δήμου Μεγαρέων. Βρίσκεται νοτιοανατολικά των Μεγάρων, στις ακτές του Σαρωνικού κόλπου, απέναντι από τη Σαλαμίνα. Στη θέση της Πάχης βρισκόταν στην αρχαιότητα η Μεγαρική πόλη Νίσαια. Η Πάχη έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 331 κατοίκους.
Η Πάχη βρίσκεται απέναντι από το νησί Ρεβυθούσα, που είναι εγκατεστημένα τα εργοστάσια του Φυσικού Αερίου Αττικής. Διαθέτει αρκετές ψαροταβέρνες και καφετέριες. Βόρεια της υπάρχει ο λόφος του Άι Γιώργη, που στην κορυφή του υπάρχει το ομώνυμο εξωκλήσι. Στην Πάχη επίσης υπάρχει το εξωκλήσι του Άι Νικόλα. Απέναντι της σε μικρή απόσταση είναι δύο νησιά, το Μικρό και Μεγάλο νησί της Πάχης.
Οι μόνιμοι κάτοικοι του οικισμού ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την αλιεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαρέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Ινστιτούτο Καρολίνσκα
Το Ινστιτούτο Καρολίνσκα (σουηδικά: Karolinska Institutet) είναι πανεπιστήμιο ιατρικής με έδρα τη Σόλνα στη Στοκχόλμη. Ιδρύθηκε το 1810.
Είναι απο τους μεγαλύτερους, αποκλειστικά ανώτερης εκπαίδευσης στην ιατρική, θεσμούς παγκοσμίως. Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Καρολίνσκα συνδέεται με το πανεπιστήμιο ως εκπαιδευτικό νοσοκομείο.
Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της Σουηδίας για εκπαίδευση και έρευνα, και υπεύθυνο για το 30% της ιατρικής εκπαίδευσης και το 40% ιατρικής ακαδημαϊκής έρευνας που διεξάγεται σε εθνικό επίπεδο.
Το ινστιτούτο είναι μέλος της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Πανεπιστημίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Σουηδία Κατηγορία:Στοκχόλμη
Θεόφιλος Κεφαλάς - Χατζημιχαήλ
Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (πραγματικό όνομα: Θεόφιλος Κεφαλάς ή Κεφάλας ) (Βαρειά Λέσβου, 1870 - Μυτιλήνη, 22 ή 24 Μαρτίου 1934), γνωστός απλά και ως Θεόφιλος, ήταν Έλληνας λαϊκός ζωγράφος της νεοελληνικής τέχνης και αγιογράφος. Κυρίαρχο στοιχείο του έργου του είναι η ελληνικότητα και η εικονογράφηση της ελληνικής λαϊκής παράδοσης και ιστορίας.
Βιογραφία
Η ζωή του ήταν πολύ δύσκολη εξαιτίας του κόσμου που τον χλεύαζε, επειδή κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα. Σε ηλικία περίπου δεκαοκτώ ετών εγκατέλειψε το οικογενειακό του περιβάλλον και εργάστηκε ως θυροφύλακας («Καβάσης») στο Ελληνικό Προξενείο της Σμύρνης. Εκεί έμεινε για μερικά χρόνια, πριν εγκατασταθεί στην πόλη του Βόλου, περίπου το 1897, αναζητώντας ευκαιριακές δουλειές και ζωγραφίζοντας σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής ενώ σήμερα σώζονται τοιχογραφίες που πραγματοποίησε εκεί. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Πήλιο. Προστάτης του εκείνη την περίοδο, στάθηκε ο κτηματίας Γιάννης Κοντός, για λογαριασμό του οποίου, ο Θεόφιλος πραγματοποίησε αρκετά έργα. Η οικία Κοντού αποτελεί σήμερα το Μουσείο Θεόφιλου. Εκτός από την ζωγραφική του δραστηριότητα, ο Θεόφιλος συμμετείχε στην διοργάνωση λαϊκών θεατρικών παραστάσεων στις εθνικές γιορτές και την περίοδο της Αποκριάς, όπου κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, άλλοτε ντυμένος σαν Μεγαλέξανδρος, με τους μαθητές σε παράταξη μακεδονικής φάλαγγας, και άλλοτε σαν ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, με εξοπλισμό και κουστού­μια που έφτιαχνε ο ίδιος.
Το 1927 επέστρεψε στη Μυτιλήνη. Εικάζεται πως αφορ­μή για την αναχώρηση του από τον Βόλο, ήταν ένα επεισόδιο σε ένα καφενείο, όταν κάποιος για να διασκεδάσει τους παρευρισκόμενους έριξε τον Θεόφιλο από μία σκάλα όπου ήταν ανεβασμένος και ζωγράφιζε.
Στη Μυτιλήνη, παρά τις κοροϊδίες και τα πειράγματα του κόσμου, συνεχίζει να ζωγραφίζει, πραγματοποιώντας αρκετές τοιχογραφίες σε χωριά, έναντι ευτελούς αμοιβής, συνήθως για ένα πιάτο φαγητό και λίγο κρασί. Πολλά από τα έργα του αυτής της περιόδου έχουν χαθεί, είτε από φυσική φθορά είτε εξαιτίας καταστροφής τους από κατόχους τους. Στη Μυτιλήνη, τον συνάντησε ο καταξιωμένος τεχνοκριτικός και εκδότης Στρατής Ελευθεριάδης (Tériade), ο οποίος διέμενε στο Παρίσι. Στον Ελευθεριάδη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αναγνώριση της αξίας του έργου του Θεόφιλου αλλά και η διεθνής προβολή του, που ωστόσο σημειώθηκε μετά το θάνατό του. Με έξοδα του Ελευθεριάδη ανεγέρθηκε επίσης το 1964 το Μουσείο Θεοφίλου στη Βαρειά. Τα έργα του υπέγραφε συνήθως χρησιμοποιώντας το επώνυμο της μητέρας του, ενώ το μοναδικό έργο που φέρει το κατά κόσμον όνομά του, έχει υπογραφή «Έργο Θεόφιλου Γαβριήλ Κεφαλά» και είναι μια εικόνα των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο σκευοφυλάκιο του Ιερού Ναού Ταξιαρχών στις Μηλιές Πηλίου
Ο Θεόφιλος πέθανε τον Μάρτιο του 1934, παραμονές του Ευαγγελισμού, πιθανότατα από τροφική δηλητηρίαση, στη Μυτιλήνη.
Τον Ιούνιο του 1961 εγκαινιάστηκε μεγάλη έκθεση με έργα του Θεόφιλου στο Μουσείο του Λούβρου. Ήταν ο θρίαμβος του φουστανελά που κάποτε τον έλεγαν "σοβατζή". Το κοσμοπολίτικο Παρίσι υποδέχθηκε τον Έλληνα αυτοδίδακτο καλλιτέχνη, τον "παρθένο μαθητή των αισθήσεων", ο οποίος, κατά τον Οδυσσέα Ελύτη "έδωσε έκφραση πλαστική στο αληθινό μας πρόσωπο". Η έκθεση οφείλετο στον Τεριάντ, βαθύ πατριώτη και εμπνευστή κορυφαίων δημιουργών του 20ού αιώνα, που ανακάλυψε τον Θεόφιλο και προσέδωσε κύρος στο έργο του, κινώντας το ενδιαφέρον της Ευρώπης, των διανοουμένων της εποχής. Ο "εν ξιφήρεις" φουστανελάς μπήκε στις αίθουσες του πιο λαμπρού μουσείου και οι Λουδοβίκοι συναντήθηκαν με τον Αντώνη Κατσαντώνη, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Μέγα Αλέξανδρο, την Αρετούσα. Έργα απλά, ελεύθερα, γεμάτα φως, σοφία και γλαφυρότητα, ενθουσίασαν τους επισκέπτες της έκθεσης "οι οποίοι εξεφράζοντο μετά θαυμασμού δια την πρωτοτυπίαν του ζωγράφου Θεόφιλου, που θεωρείται ως ο πρωτοπόρος της λαϊκής αυτής τεχνοτροπίας".
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Καλλιτέχνες του περιθωρίου Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Οικογένεια Κεφαλά
Κάτω Αλεποχώρι Αττικής
Το Αλεποχώρι είναι χωριό της περιφέρειας Αττικής που εκτείνεται στις περιφέρειες των δήμων Μεγαρέων και Μάνδρας - Ειδυλλίας. Βρίσκεται βόρεια των Μεγάρων, στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Διαθέτει μία από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Δυτικής Αττικής. Κοντά στο Αλεποχώρι βρισκόταν η αρχαία πόλη των Μεγαρέων, οι Παγές. Το Κάτω Αλεποχώρι έχει πληθυσμό 220 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Αρχαία χρόνια
Οι αρχαίες Παγές ή Πηγές εντοπίζονται στο σύγχρονο Κάτω Αλεποχώρι, 20 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης των Μεγάρων. Υπήρξαν κώμη και λιμάνι των αρχαίων Μεγάρων στον Κορινθιακό Κόλπο. Η ταύτιση των Παγών με το συγκεκριμένο ύψωμα-λόφο βασίζεται σε επιγραφικές μαρτυρίες. Θεωρείται πόλη στρατηγικής σημασίας, με ιδιαίτερο ρόλο στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, όπως μαρτυρείται από τον Θουκυδίδη. Το 461 π.Χ. οι Μεγαρείς προσχώρησαν στην αθηναϊκή συμμαχία και οι Αθηναίοι χρησιμοποίησαν τις Παγές ως ορμητήριο του στόλου τους στον Κορινθιακό Κόλπο. Τον 2ο αι. π.Χ. αυτονομήθηκαν, εντάχθηκαν στην Αχαϊκή Συμπολιτεία και έκοψαν δικό τους νόμισμα.
Στη σφαίρα επιρροής των Παγών συμπεριλαμβανόταν το μικρό λιμάνι του Πανόρμου, στον όρμο της Ψάθας, για το οποίο οι Παγές φιλονικούσαν με τη γειτονική πόλη των Αιγοσθένων (Πόρτο Γερμενό).
Στην πόλη των Παγών υπήρχε θέατρο και αγορά. Αναφέρονται επίσης ιερά του Διός, της Αρτέμιδος, της Ίσιδος καθώς και του ήρωα Αιγιαλέα. Ο περιηγητής Παυσανίας, τον 2ο αι. μ.Χ. αναφέρει ότι υπήρχε χάλκινο άγαλμα της Αρτέμιδος Σωτείρας, όμοιο με αυτό που βρισκόταν στα Μέγαρα.
Η κατοίκηση της θέσης επιβεβαιώνεται αρχαιολογικά και κατά τους πρώιμους χριστιανικούς χρόνους. Στα βυζαντινά χρόνια οι Παγές αναφέρονται ως επισκοπική έδρα.
Ιστορικά πρόσωπα:
Με λεωφορείο
Το Αλεποχώρι εξυπηρετείται από τα ΚΤΕΛ Αττικής, στη γραμμή Μεγάρων-Ν. Περάμου-Κινέτας-Αλεποχωρίου.
Οδικώς
Η Λεωφόρος Αλεποχωρίου, ξεκινά από την πόλη των Μεγάρων. Υπάρχει είσοδος προς την Παλαιά αλλά και στη Νέα Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Μάνδρας - Ειδυλλίας
Μίσνι (40° 09' Β 46° 03' Α, Καλμπατζάρ)
Το Μίσνι είναι χωριό στην επαρχία Καλμπατζάρ Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας, στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Καστράκι Λάρισας
μικρογραφία|[[Δήμος Φαρσάλων]]
μικρογραφία|[[Δημοτική Ενότητα Ναρθακίου]] Το Καστράκι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας. Το χωριό υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ναρθακίου, του Δήμου Φαρσάλων. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης των Φαρσάλων και σε απόσταση 16 χλμ. από αυτή, δίπλα στον ρου του ποταμού Ενιπέα. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 245 μέτρων και μέχρι πριν μερικά χρόνια, το χωριό δεν είχε μόνιμους κατοίκους. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 60 κατοίκους, ενώ εποχιακά έχει περισσότερους. Τη δεκαετία του ’70, υπήρχαν 130 περίπου μόνιμοι κάτοικοι, αμιγώς Σαρακατσάνοι.
Όνομα
Το αρχικό (Τούρκικο) όνομα του χωριού όπως αναγράφεται στο αρχικό συμβόλαιο αγοράς του τσιφλικιού (1884) ήταν Κολοκλόμπασι, Κοκλόμπασι ή Κουκλόμπασι (αναφέρεται και με τις τρεις εκδοχές). Η ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι όμως ήταν το Κουκλόμπασι.
Snowpiercer
Το Snowpiercer (κορεατικά: 설국 열차 χάντσα: 雪 國 列車 RR: Seolgungnyeolcha) είναι ταινία δράσης και επιστημονικής φαντασίας του 2013 από τη Νότια Κορέα. Βασίζεται στη γαλλική εικονογραφημένη νουβέλα Le Transperceneige από τους Ζακ Λομπ, Μπενζαμέν Λεγκράν και Ζαν-Μαρκ Ροσέτ. Η σκηνοθεσία είναι του Πονγκ Τσουν-χο και το σενάριο γράφτηκε από τον Πονγκ και τον Κέλι Μάστερσον. Η ταινία είναι το αγγλόφωνο ντεμπούτο του Πονγκ, περίπου το 80% της ταινίας γυρίστηκε στα αγγλικά.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κρις Έβανς, Σονγκ Κανγκ-χο, Τίλντα Σουίντον, Τζέιμι Μπελ, Οκτάβια Σπένσερ, Τζον Χαρτ, και Εντ Χάρις.
Καστράκι Λάρισας
Όνομα
Με γενική εντολή της Νομαρχίας, το 1957, μετονομάστηκαν πολλά χωριά του Νομού Λάρισας, έτσι έγινε και η αλλαγή του ονόματος του χωριού σε Καστράκιον (Καστράκι πλέον). Το νέο όνομα, οφείλεται σε λείψανα τειχών και θέσης ενός κάστρου, που βρέθηκαν σε ένα λόφο, σε απόσταση περίπου 3 χλμ. βόρεια του χωριού. Η αρχική πρόθεση των κατοίκων ήταν να ονομάσουν το χωριό «Νεράιδα» από το όνομα του βουνού που βρίσκεται ΝΑ του χωριού και το ονομάζουν «Νεραιδή». Το όνομα αυτό όμως είχε ήδη δοθεί από το 1927, σε διπλανό χωριό.
Snowpiercer
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής The Weinstein Company Κατηγορία:Τσεχικές ταινίες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αυστρία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πονγκ Τσουν-χο Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες δράσης
Καστράκι Λάρισας
Ιστορία
1883
Με το διάταγμα του Βασίλειου της Ελλάδος (ΦΕΚ 126/2-4-1883 σελ. 656) "Περί της εις δήμους διαιρέσεως της κατά τον νομόν Λαρίσσης ομωνύμου επαρχίας" ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Φαρσάλων με πληθυσμό  εκατό εξήντα ένα (161) κατοίκους και εκτιμώμενη απόσταση απο την έδρα του δήμου δύο ωρες και  τριάντα λεπτά (2ω:30λ)
1891
Με το ΦΕΚ 122Α - 02/05/1891 η επαρχία Δομοκού - Φαρσάλων διαιρείτε σε δύο ξεχωριστές επαρχίες. Το Κουκλόμπασι προσαρτάται στην επαρχία Φαρσάλων.
1912
Το Κουκλόμπασι αποσπάται από το δήμο Φαρσάλων και προσαρτάται στην νεοϊδρυθείσα κοινότητα Κιοπελκίου (ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912)
1957
Ο οικισμός μετονομάζεται από Κουκλόμπασι σε Καστράκιον (ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957)
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ναρθακίου και προσαρτάται στο δήμο Ναρθακίου (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997)
2010
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Ναρθακίου και προσαρτάται στο δήμο Φαρσάλων (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010)
Η περιοχή, έκτασης 16.000 στρεμμάτων, αποτελούσε Οθωμανικό τσιφλίκι, που αγοράστηκε από τα αδέρφια Νικόλαο (απεβ.1923) και Ηλία (απεβ.1899) Πλατσή, από τον Τούρκο ιδιοκτήτη (άγνωστος) κατά το 1884.
Στην συνέχεια και κατά το έτος 1911, πέρασε στην ιδιοκτησία των Ιωάννη, Μαρίας (συζ. Ν. Χατζόπουλου) και Κωνσταντίνου οι οποίοι ήταν τέκνα του Νικολάου Πλατσή, καθώς και των Ευαγγέλου, Κωνσταντίας, Μαρίας και  Ελένης (συζ. Μιχ. Καλία), οι οποίοι ήταν τέκνα του Ηλία Πλατσή. Το χωριό δημιουργήθηκε όταν πουλήθηκε το τσιφλίκι από τους ιδιοκτήτες του το 1925 και το 1926. Η αγορά του τσιφλικιού έγινε σε δύο (2) φάσεις. Πρώτα πούλησε το μερίδιο του (Α' Μοίρα όπως αναγράφεται), μόνο ο ένας εκ των αδελφών και στην συνέχεια πούλησε (Β' Μοίρα όπως αναγράφεται) την επόμενη χρονια και ο δεύτερος αδερφός. Έτσι το κτήμα ονομάστηκε από τους χωρικούς «πάνω κτήμα» και «κάτω κτήμα». Το τίμημα για την αγορά όλου του κτήματος, ήταν 1.450.000.δρχ. (4.019.40€ ) και ο διαμοιρασμός στους νέους ιδιοκτήτες, έγινε με το σύστημα του κλήρου. Στο πάνω κτήμα ο κάθε κλήρος αντιστοιχούσε σε 580 στρέμματα και στο κάτω, σε 950 στρέμματα και η έκταση που αγόρασε κάθε οικογένεια, εξαρτιόνταν από την αγοραστική δύναμή της. Η περιοχή δεν ήταν άγνωστη στους μετέπειτα ιδιοκτήτες της, γιατί στα προηγούμενα της αγοράς, χρόνια, οι εκτάσεις ενοικιαζόταν για την βόσκηση των κοπαδιών των κτηνοτρόφων, τη χειμερινή περίοδο (χειμαδιά). Γι' αυτό και στα συμβόλαια, ονομάζονται σκηνίτες. Την καλοκαιρινή περίοδο οι κάτοικοι, μετακινούταν σε ορεινούς βοσκότοπους στα βουνά των Αγράφων και του Γράμμου.
Τα πρώτα κτίσματα του χωριού ήταν αυτά που άφησαν πίσω τους οι παλιοί ιδιοκτήτες του τσιφλικιού και ήταν όπως αναφέρονται στα συμβόλαια: οικοδομές, αχυρώνες, υδρόμυλοι, σταύλοι, αποθήκες κλπ. Στην συνέχεια και περίπου το 1935, έγιναν τα πρώτα σπίτια των κατοίκων που αγόρασαν το κτήμα. Η πλειοψηφία τους όμως ζούσε ακόμα στα σαρακατσάνικα καλύβια. Το χωριό απέκτησε την σημερινή περίπου μορφή, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Από το 1950 και μετά, έγιναν τα περισσότερα σπίτια. Τότε που άρχισαν σιγά-σιγά οι κτηνοτρόφοι, να εγκαταλείπουν τα θερινά τους λιβάδια στα βουνά και να μένουν πλέον μόνιμα, στις πεδινότερες περιοχές. Η τελευταία μετακίνηση κοπαδιών έγινε περίπου το 1956, οπότε και το χωριό πήρε πλέον την τελική του μορφή. Τα χρόνια αυτά ήταν και το μεταίχμιο μεταξύ της αλλαγής του τρόπου ζωής των κατοίκων του, που από κυρίως κτηνοτρόφοι, μετατρέπονται σταδιακά σε κυρίως γεωργοί. Είναι τα χρόνια που η νέοι της εποχής θέλουν να εγκαταλείψουν την κτηνοτροφία, η οποία είναι δύσκολη αλλά και έχει αρχίσει να δείχνει τα πρώτα σημάδια κάμψης της και να ακολουθήσουν την γεωργία, που με την ολοένα και περισσότερη εκμηχανοποίηση της, είναι πιο κερδοφόρα και πολύ πιο ξεκούραστη. Είναι το χρονικό διάστημα (1950) που κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα ιδιόκτητα, ερπυστριοφόρα στην αρχή, τρακτέρ. Τρακτέρ που στην σημερινή εποχή, μπορεί να θεωρούνται εντελώς παρωχημένα, αλλά τότε ήταν σύγχρονα μηχανήματα, τα οποία αντικατέστησαν το ζευγάρι μουλαριών ή αλόγων με το οποίο έκαναν τις γεωργικές εργασίες. Με την πάροδο των ετών οι βοσκήσιμες εκτάσεις (λιβάδια) μειώνονται και με άδειες εκχέρσωσης, μετατρέπονται, με την χρήση γαιοπροωθητών και τρακτέρ, σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής, είναι σήμερα (2022) να έχει απομείνει στο χωριό, μόνο ένας κτηνοτρόφος. Σημαντικές στιγμές για το χωριό ήταν η υδροδότησή του, που έγινε το 1970 και η ηλεκτροδότησή του ένα χρόνο μετά, το 1971. Το χωριό μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, ήταν ένας ζωντανός οικισμός. Με την αυγή της δεκαετίας του ‘80, οι κάτοικοι άρχισαν να το εγκαταλείπουν και να εγκαθίστανται κυρίως στην γειτονική πόλη τα Φάρσαλα, αλλά και στην Λάρισα και στο Βόλο. Η εγκατάλειψη του χωριού δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση των κατοίκων του, αλλά ήταν μια αναγκαία κατάσταση για τους παρακάτω λόγους:
Το χωριό είχε οκτώ (8) παιδιά, που μετακινούταν στο διπλανό χωριό Δένδρα, στο οποίο υπήρχε Δημοτικό Σχολείο. Εκεί μαζί με τα τέσσερα (4) παιδιά του τοπικού χωριού, απάρτιζαν ένα μονοθέσιο σχολείο με 12 παιδιά συνολικά. Η μετακίνηση αυτή γινόταν καθημερινά με μισθωμένο ταξί. Όμως πολύ συχνά το χειμώνα, οι καιρικές συνθήκες (χιονόπτωση) εμπόδιζαν να πραγματοποιηθεί η μεταφορά. Τα χρόνια εκείνα οι χιονοπτώσεις ύψους 20-30 εκ. και περισσότερο, ήταν συνηθισμένες. Τότε επιστρατεύονταν οι γονείς των παιδιών, οι οποίοι με τρακτέρ πραγματοποιούσαν τις μετακινήσεις. Μόλις τελείωναν το Δημοτικό Σχολείο, η παρακολούθηση του Γυμνασίου μπορούσε να γίνει μόνο στα Φάρσαλα, όπου λειτουργούσε και το μοναδικό Γυμνάσιο - Λύκειο της Επαρχίας, με μετακίνηση των μαθητών με λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Μια διαδικασία κουραστική και χρονοβόρα για τα παιδιά, γιατί οι μικρές τάξεις είχαν λιγότερες ώρες διδασκαλίας από τις μεγάλες, με αποτέλεσμα τα γυμνασιόπαιδα να αναγκάζονται να περιμένουν μία ή και δύο ώρες μέχρι να σχολάσουν και οι τάξεις του Λυκείου για να επιστρέψουν με το λεωφορείο στο χωριό. Στα πρώτα χρόνια του ’70 υπήρχε σύνδεση με λεωφορείο του ΚΤΕΛ, δύο φορές την ημέρα (πρωί-μεσημέρι). Με τον σταδιακό εκφυλισμό του χωριού όμως, η υπεραστική σύνδεση μειώθηκε σε ένα δρομολόγιο την εβδομάδα, κάθε Τρίτη, που γινόταν και γίνεται μέχρι και σήμερα η Λαϊκή Αγορά των Φαρσάλων, το λεγόμενο και παζάρι, ενώ στην συνέχεια διακόπηκε τελείως. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι λιγοστοί εναπομείναντες κάτοικοι, να έχουν αποκοπεί τελείως συγκοινωνιακά. Ο μόνος τρόπος μετακίνησης πλέον, ήταν τα ΕΙΧ. Έτσι μετακινήθηκαν και αυτοί οι τελευταίοι κάτοικοι, στα Φάρσαλα. Η ασφαλτόστρωση του δρόμου Ναρθάκι - Φάρσαλα, έγινε το 1977 αλλά τα τέσσερα (4) χιλιόμετρα που χωρίζουν το χωριό από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο Ναρθακίου, χρειάστηκε να περάσουν περισσότερα από είκοσι (20) χρόνια για να στρωθεί και σε αυτά ασφαλτοτάπητας. Το χειμώνα η κατάσταση του δρόμου αυτού ήταν τέτοια, που αποθάρρυνε την μετακίνηση των κατοίκων με τα αυτοκίνητα τους.
Οργάνωση – διοίκηση
Το χωριό δεν υπήρξε ποτέ έδρα Κοινότητας, αλλά υπαγόταν ως οικισμός αρχικά στην Κοινότητα Ναρθακίου, μετέπειτα στον Δήμο Ναρθακίου και πλέον στο Δήμο Φαρσάλων Είχε όμως αξιόλογο αγροτικό συνεταιρισμό μέχρι και το 2012, οπότε και καταργήθηκαν οι συνεταιρισμοί. Οι κάτοικοι του χωριού αν και έγιναν μόνιμοι πλέον κάτοικοι και όχι νομάδες, τηρούσαν τους κανόνες του τσελιγκάτου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ύπαρξη ιδιωτικού σχολείου παλαιότερα στο χωριό, με δάσκαλο που πληρωνόταν από τους κατοίκους και όχι από το κράτος. Το σχολείο λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του ’70. Το κτίσμα του, υπήρχε μαζί με τον εξοπλισμό του, μέχρι και την δεκαετία του ’80. Το χωριό λειτουργούσε και λειτουργεί με μια ιδιότυπη, άτυπη, οργάνωση-διοίκηση. Κάθε τι που αφορά το σύνολο του χωριού, αποφασίζεται από μια συνέλευση στην οποία παίρνουν μέρος οι «αρχηγοί» των οικογενειών, οι οποίοι είναι ισότιμοι μεταξύ τους. Ότι αφορά εκλεγμένες θέσεις (Πρόεδρος Συνεταιρισμού, δημοτικός σύμβουλος ή Πάρεδρος), το χωριό χωρίζεται σε δύο ομάδες, οι οποίες έχουν να κάνουν με τις συγγένειες. Κάθε ομάδα έχει την σειρά της για την εκλεγόμενη θέση. ‘Έτσι αποφασίζει αυτή εσωτερικά ποιον από τα μέλη της θα προτείνει για υποψήφιο. Ακόμα και μέσα στην ομάδα όμως, υπάρχει σειρά, έτσι ώστε κάθε οικογένεια που την απαρτίζει, να μπορεί να εκλέξει εκπρόσωπο της σε αξίωμα. Την επόμενη φορά, η άλλη ομάδα με τον ίδιο τρόπο, θα ορίσει υποψήφιό της, ο οποίος είναι δεκτός από το σύνολο του χωριού. Δυστυχώς όμως, με την απόσυρση των παλαιότερων από την ενεργό δράση, πλέον τείνει να εξαφανιστεί αυτό το σύστημα διοίκησης.
Ασχολίες
Το χωριό ξεκίνησε ως αμιγώς κτηνοτροφικό. Στα πρώτα χρόνια τα βοσκοτόπια του, φιλοξενούσαν περισσότερα από πέντε χιλιάδες (5.000) πρόβατα. Λιγοστά ήταν τα γίδια και πολύ λίγα τα γελάδια. Μετά τον 2ο Π.Π που άρχισε η ενηλικίωση της δεύτερης γενιάς κατόχων του κτήματος, άρχισε σιγά-σιγά και η καλλιέργεια μικρών εκτάσεων. Από το ’50 μέχρι και τα μέσα του ’70, υπήρχε παράλληλη απασχόληση με την γεωργία και την κτηνοτροφία, με την δεύτερη να βαίνει σταθερά μειούμενη μέχρι δεκαετία του ’80, όπου σχεδόν έπαψε να υπάρχει. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις είναι περίπου 11.000 στρέμματα, και μοιράζονται κατά κύριο λόγο σε σιτάρι, κριθάρι, αλλά καλλιεργούνται επίσης βαμβάκι σε ικανές εκτάσεις, βίκος, τριφύλλι και τα τελευταία χρόνια, φακή, ρεβίθια και περιστασιακά διάφορα άλλα δημητριακά και ψυχανθή. Την τελευταία δεκαετία φυτεύτηκαν και αρκετά στρέμματα με περιβόλια κερασιάς, καρυδιάς και αμυγδαλιάς. Με το πρόγραμμα δάσωσης, έχουν καλυφθεί και αρκετές εκτάσεις με ακακίες και καρυδιές. Εγκαταστάθηκε επίσης και μια μεγάλη μονάδα φωτοβολταϊκών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ
Ο Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ (Carl Theodor Dreyer ή Carl Th. Dreyer), Κοπεγχάγη 3 Φεβρουαρίου 1889 – Φρέντερικσμπεργκ 20 Μαρτίου 1968, ήταν Δανός σκηνοθέτης. Θεωρείται από πολλούς κριτικούς και κινηματογραφιστές ως ο σημαντικότερος σκηνοθέτης της χώρας του και από τους μεγαλύτερους, σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ιδιαίτερα οι τελευταίες, λιγοστές ταινίες του συναγωνίζονται η μία την άλλη σε ποιοτικό επίπεδο. Οι πιο γνωστές από αυτές είναι: Τα πάθη της Ζαν Ντ’ Αρκ (1928), «Βαμπίρ» (1932), «Ημέρες Οργής» (1943), « Ο Λόγος» (1955) και «Γερτρούδη» (1964).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντράγιερ γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη, και ήταν μη-αναγνωρισμένος (illegitimate) γιος της Τ. Νίλσον (Josefine Bernhardine Nilsson), μιας υπηρέτριας από τη Ν. Σουηδία. Ο πατέρας του, Γ. Τορπ (Jens Christian Torp), Δανός αγρότης που ζούσε στη Σουηδία ήταν εργοδότης της μητέρας του, αλλά δεν τον αναγνώρισε ως παιδί του, όντας νυμφευμένος με άλλη γυναίκα, και τον έθεσε υπό υιοθεσία. Ο μικρός Καρλ πέρασε τα πρώτα δύο χρόνια της ζωής του σε ορφανοτροφεία, μέχρι να βρεθούν οι θετοί γονείς, ένας τυπογράφος που ονομαζόταν Καρλ Ντράγιερ και η σύζυγός του, Ι. Μαρί (Inger Marie, το γένος Olsen). Πήρε το όνομα του θετού πατέρα του, αλλά σύμφωνα με το δανικό εθιμοτυπικό, δεν υπήρχε η δυνατότητα να προστεθεί στο όνομά του το «junior», για να διακρίνεται από τον πατέρα του. Ωστόσο, οι θετοί γονείς του Καρλ υπήρξαν συναισθηματικά απόμακροι και στην παιδική ηλικία του ήταν, σε μεγάλο βαθμό, δυστυχισμένος. Αργότερα, θυμόταν ότι οι θετοί γονείς του συνεχώς τού υπενθύμιζαν πως «έπρεπε να είναι ευγνώμων για το φαγητό που τού έδιναν και ότι, δεν έπρεπε να έχει απολύτως καμία αξίωση σε τίποτα, εφόσον η μητέρα του απαλλάχτηκε από τα έξοδα πέφτοντας να πεθάνει». Όμως, ήταν ένας ιδιαίτερα ευφυής μαθητής, και έφυγε από το σπίτι οριστικά το 1904. Η δύσκολη παιδική του ηλικία αποτυπώνεται έντονα στη θεματολογία των ταινιών που σκηνοθέτησε.
Ο Ντράγιερ υπήρξε συντηρητικός, ιδεολογικά. Σύμφωνα με τον θεωρητικό και ιστορικό του κινηματογράφου Ν. Μπόρντουελ (David Bordwell), «Ως νεολαίος ανήκε στο κόμμα των Κοινωνικά Φιλελευθέρων, μια συντηρητική ομάδα, ριζοσπαστική μόνο στην αντίθεσή της σε στρατιωτικές δαπάνες ...» Ακόμα και όταν ήταν στην εφημερίδα Ekstrabladet, ο Ντράγιερ θυμάται ότι, « ήμουν συντηρητικός ... δεν πιστεύω στις επαναστάσεις. Έχουν, κατά κανόνα, το ανιαρό χαρακτηριστικό να κρατάνε την ανάπτυξη πίσω. Πιστεύω περισσότερο στην εξέλιξη, στις μικρές προόδους».
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Όταν ήταν νέος, ο Ντράγιερ εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αλλά τελικά προσχώρησε στην κινηματογραφική βιομηχανία ως συντάκτης υποτίτλων του βωβού κινηματογράφου και, στη συνέχεια, ως σεναριογράφος και μοντέρ. Είχε αρχικά προσληφθεί από τη δανική Nordisk Film το 1913.
Οι πρώτες του προσπάθειες στη σκηνοθεσία είχαν περιορισμένη επιτυχία, και έφυγε από τη Δανία για να εργαστεί στη βιομηχανία του γαλλικού κινηματογράφου. Ενώ ζούσε στη Γαλλία, γνώρισε τον Ζαν Κοκτώ, τον Ζαν Ουγκώ και άλλα μέλη της γαλλικής καλλιτεχνικής σκηνής και, το 1928, έκανε την πρώτη κλασική ταινία του, Τα πάθη της Ζαν Ντ’ Αρκ. Μελετώντας συστηματικά τα σωζόμενα πρακτικά της δίκης της Ιωάννας της Λωραίνης, δημιούργησε ένα συγκινητικό αριστούργημα που ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον εξπρεσιονισμό.
Αργότερα, ο βαρώνος Nicolas de Gunzburg θα χρηματοδοτήσει την επόμενη ταινία του Ντράγιερ, καθώς η βιομηχανία κινηματογράφου της Δανίας βρισκόταν σε οικονομική κατάρρευση. Το φιλμ «Βαμπίρ» (Vampyr), του 1932, είναι ένας σουρεαλιστικός διαλογισμός πάνω στο φόβο. Η λογική παραχωρεί τη θέση της στην ψυχική διάθεση και την ατμόσφαιρα, σε αυτή την ιστορία ενός άνδρα που προστατεύει δύο αδελφές από ένα βαμπίρ. Η ταινία περιέχει πολλές ανεξίτηλες εικόνες που έχουν μείνει κλασικές. Η ταινία ήταν βωβή, αλλά με κάποιος αραιούς, κρυπτικούς διαλόγους στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Και οι δύο, αυτές, ταινίες απέτυχαν οικονομικά, οπότε ο Ντράγιερ αποφάσισε να μην κάνει άλλη ταινία μέχρι το 1943. Η Δανία βρισκόταν, τότε, υπό ναζιστική κατοχή, και η ταινία «Ημέρες οργής» είχε ως θέμα την παράκρουση που επικράτησε στην Ευρώπη, τον 17ο αιώνα, για το κυνήγι μαγισσών, στο έντονα θεοκρατικό πλαίσιο της εποχής. Με το έργο αυτό, ο Ντράγιερ καθιέρωσε το στυλ που θα σηματοδοτήσει τις ομιλούσες ταινίες του: προσεκτικές οπτικές συνθέσεις, αυστηρά μονοχρωματική κινηματογραφία, και μακρόσυρτα πλάνα. Κέρδισε τη διεθνή αναγνώριση και συνέβαλε στην αναγέννηση του δανικού κινηματογράφου. Κατόπιν, και για μια δεκαετία, Ο Ντράγιερ θα γυρίσει μόνο δύο ντοκιμαντέρ.
Το 1955, ο Ντράγιερ θα σκηνοθετήσει το απόλυτο αριστούργημά του, την ταινία «Ο Λόγος», βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Κaj Munk. Η ταινία συνδυάζει μια ιστορία αγάπης, με την σύγκρουση γύρω από την μισαλλοδοξία και την πραγματική πίστη. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και ήταν η μόνη ταινία του Ντράγιερ, η οποία είχε αρτιστική και οικονομική επιτυχία. Ο «Λόγος» θεωρείται, πλέον, από πολλούς κριτικούς ως μοναδικό αριστούργημα, ιδιαίτερα στον τομέα της κινηματογραφίας (cinematograrhy).
Θεματολογία και ύφος
Ο Ντράγιερ έχει μια εντελώς ιδιαίτερη θεματολογία όπου διερευνά τη θρησκευτική εμπειρία με το χαρακτηριστικό «στατικό» ύφος των παρατεταμένων, διεισδυτικών γκρο-πλαν, αδιαφορώντας για την γρήγορη εξέλιξη της δράσης. Οι ταινίες του συχνά αναφέρονται στη μαγεία και το υπερφυσικό, την πάλη καλού-κακού και, κυρίως, την πουριτανική αδιαλλαξία και την καταπίεση. Η σκηνοθεσία του στηρίζεται στη χρήση αυθεντικών, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, χώρων και μακρόσυρτων κοντινών πλάνων. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το διαφορετικό άτομο ως επίκεντρο της θεματολογίας του, το οποίο ξεχωρίζει από το σύνολο (με την έννοια του όχλου), το οποίο γίνεται συχνά αντικείμενο διώξεων.
Κριτική
Ο Καρλ Ντράγιερ υπήρξε έντονα αντιφατική προσωπικότητα που, ανεξάρτητα της αναμφισβήτητης καλλιτεχνικής του αξίας, δίχασε τους κριτικούς, τους ηθοποιούς των ταινιών του και την κοινή γνώμη, κυρίως για τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε για την επίτευξη του επιθυμητού αποτελέσματος που καταγράφεται στο σελουλόιντ. Έχει χαρακτηριστεί ως παρεξηγημένη ιδιοφυΐα, συντηρητικός αστός σκηνοθέτης, αλλά και ως ο «τυραννικός Δανός» όπως το έθεσε ο Paul Moor, το 1951, σε άρθρο του στο οποίο, αναφέρεται στις σαδιστικές τάσεις του Ντράγιερ. Η «διαβόητη» συμπεριφορά του απέναντι στην συγκλονιστική Ρενέ Φαλκονετί, στην ταινία «Τα Πάθη της Ζαν ντ’ Αρκ», πιθανόν να πυροδότησε αυτές τις φήμες. Πολλοί κριτικοί και ερευνητές υποστήριξαν ότι, οι «επιδόσεις» της Φαλκονετί στην συγκεκριμένη ταινία ήταν το αποτέλεσμα της ακραίας «σκληρότητας» που είχε επιδείξει ο Ντράγιερ, ένας «διαβόητα» απαιτητικός σκηνοθέτης που, για να πετύχει αυτό το καταγεγραμμένο στο σελουλόιντ ψυχογράφημα, την ώθησε στο χείλος της συναισθηματικής κατάρρευσης.
Για παράδειγμα, ο κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Έμπερτ (Roger Ebert) γράφει: «…για την Φαλκονετί, τα γυρίσματα ήταν μια ψυχοφθόρα δοκιμασία. Υπάρχουν αναφορές από το τιμ αυτών που εργάστηκαν για την ταινία ότι, ο Ντράγιερ ανάγκαζε την ηθοποιό να γονατίζει πάνω στις πέτρες και, στη συνέχεια, να αφαιρεί όλο τον εξωτερικό πόνο (sic), ούτως ώστε να διαφανεί μόνον ο εσωτερικός/ψυχικός πόνος στο πρόσωπό της. Ο Ντράγιερ επαναλάμβανε τα γυρίσματα ξανά και ξανά, ελπίζοντας ότι στην αίθουσα μοντάζ θα μπορούσε να βρει ακριβώς τη σωστή «απόχρωση» στην έκφραση του προσώπου της Φαλκονετί…».
Ωστόσο, στην βιογραφία τους για τον Ντράγιερ, οι Τζιν και Ντέιλ Ντραμ (Jean and Dale Drum) αναφέρουν ότι αυτές οι ιστορίες βασίζονται μόνο σε φήμες και ότι «δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο Ντράγιερ θα μπορούσε να ήταν ένας σαδιστής».
Πηγές
Κατηγορία:Δανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Δανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
M*A*S*H
Ο όρος M*A*S*H μπορεί να αναφέρεται σε:
Ραλλού Μάνου
Η Ραλλού Μάνου (1915 - 15 Οκτωβρίου 1988) ήταν Ελληνίδα χορογράφος, που ίδρυσε το Ελληνικό Χορόδραμα
Βιογραφία
Ήταν σύζυγος του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά, με τον οποίο είχε αποκτήσει δύο γιους, τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο Μυλωνά. Ήταν κόρη του Πέτρου Μάνου και της Σοφίας Τομπάζη. Από την πλευρά του πατέρα της καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια, ενώ από την πλευρά της μητέρας της από παραδοσιακή ναυτική οικογένεια της Ύδρας. Ήταν εγγονή του Θρασύβουλου Μάνου και δισεγγονή του Γεωργίου Τομπάζη, υποναυάρχου και υπουργού του Πέτρου Μαυρομιχάλη, βουλευτού, καθώς και του Δημητρίου Μαυροκορδάτου, νομικού και υπουργού Εξωτερικών. Η ετεροθαλής αδερφή της, Ασπασία Μάνου, είχε παντρευτεί τον βασιλιά Αλέξανδρο. Το 1941 ίδρυσε τη σχολή που φέρει το όνομά της, με σκοπό την εκπαίδευση και την προαγωγή γενικά του χορού στην Ελλάδα.
Το 1959 επιμελήθηκε τη χορογραφία στη θρυλική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης "Όρνιθες", σε σκηνοθεσία του Κουν.
Κατοικούσε στο κέντρο της Αθήνας.
Τηλεοπτικές εκπομπές στις οποίες έλαβε μέρος
Η Μάνου συμμετείχε στις εξής εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Τομπάζη
Ζεντεόν Ταλμάν ντε Ρεώ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζεντεόν Ταλμάν ντε Ρεώ γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1619 στη Λα Ροσέλ, γόνος πλούσιας οικογένειας τραπεζιτών Ουγενότων. Το όνομα ντε Ρεώ προήλθε από μία ιδιοκτησία που αγόρασε το 1650. Όταν ήταν περίπου 18 ετών, πήγε στην Ιταλία με τον αδερφό του Φρανσουά, αββά Ταλμάν. Κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, ο Ταλμάν σπούδασε νομικά και ο πατέρας του του εξασφάλισε θέση συμβούλου του Παρλαμέντου (ανώτατο δικαστήριο). Το επάγγελμά του δεν τον ικανοποιούσε, έτσι το 1646 αποφάσισε να αναζητήσει ένα εναλλακτικό εισόδημα με το γάμο του με την εξαδέλφη του Ελιζαμπέτ ντε Ραμπουιγιέ, μέσω της οποίας απέκτησε πρόσβαση στο λογοτεχνικό σαλόνι του μεγάρου Ραμπουιγιέ.
Η οικοδέσποινα του σαλονιού Κατρίν ντε Ραμπουγιέ τροφοδότησε την περιέργεια του Ταλμάν με ιστορίες για πρόσωπα και γεγονότα των βασιλειών του Ερρίκου Δ΄ και του Λουδοβίκου ΙΓ΄ που έχουν πραγματική ιστορική αξία. Οι συγκεντρώσεις στο λογοτεχνικό σαλόνι της ήταν ένα πεδίο παρατήρησης και πληροφόρησης για τις καυστικές αλλά ποτέ ψευδείς σημειώσεις του.
Το 1685, ο Ταλμάν ντε Ρεώ μεταστράφηκε στον καθολικισμό. Φαίνεται ότι η αλλαγή δεν ήταν εντελώς αδιάφορη για τον συγγραφέα, ο οποίος είχε υποστεί σημαντικές χρηματικές απώλειες, καθώς αμέσως μετά έλαβε σύνταξη 2.000 λιρών. Πέθανε στο Παρίσι στις 6 Νοεμβρίου 1692.
Το έργο
Στις Ιστοριούλες (Historiettes), ο Ταλμάν ντε Ρεώ δίνει ολοκληρωμένα πορτρέτα σημαντικών προσώπων της εποχής του, όπως των Βενσάν Βουατύρ, Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ, Φρανσουά ντε Μαλέρμπ, Μπουαρομπέρ, Ζακ Βαλέ ντε Μπαρώ, Πωλ Σκαρρόν, Πιέρ Κορνέιγ, Ρακάν, Μαρί-Κατρίν ντε Βιλντιέ, Μαντλέν ντε Σκυντερύ, Μαντλέν ντε Σουβρέ, Μαντάμ ντε Σεβινιέ και πολλών άλλων. Οι Μπλαιζ Πασκάλ και Ζαν ντε Λα Φονταίν εμφανίζονται επίσης στο έργο του. Αναφέρεται επίσης σε πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο καρδινάλιος Ρισελιέ και σε σκανδαλώδεις ευγενείς όπως η Νινόν ντε λ'Ανκλό, η Μαριόν Ντελόρμ, η Ανζελίκ Πωλέ κλ. Ο συγγραφέας αναφέρει ότι πρόθεσή του είναι «να μιλήσει για το καλό και το κακό χωρίς να κρύψει την αλήθεια».
Το έργο του Ταλμάν ντε Ρεώ είναι πολύτιμο για τη λογοτεχνική ιστορία της εποχής. Τις σημειώσεις του, που αναφέρονταν σε προσωπικότητες της υψηλής κοινωνίας, των κύκλων της διανόησης, της κοσμικής ζωής και της πολιτικής της εποχής του, τις συστηματοποίησε και τις συγκέντρωσε σε μία συλλογή 300 «προσωπογραφιών» αλλά ποτέ δεν τις εξέδωσε. Δημοσιοποιήθηκαν πολύ αργότερα, τον 19ο αιώνα με τον τίτλο Ιστοριούλες (1834-1835). Η ακρίβεια και η ειλικρίνειά του δεν αμφισβητούνται, καθώς ανεξάρτητες μαρτυρίες έχουν αποδείξει την ουσιαστική ορθότητα των αναφορών του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι βιογράφοι
Πλοίαρχος Νέμο
thumb|250px|Ο Πλοίαρχος Νέμο κοιτά τον ήλιο να δύει στην Ανταρκτική στο μυθιστόρημα 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα.
Ο Πλοίαρχος Νέμο είναι φανταστικό πρόσωπο που εμφανίζεται σε δύο μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, το 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα (1870) και το Η Μυστηριώδης Νήσος (1874).
Ο Νέμο(ς), ένας από τους πιο διάσημους φανταστικούς ήρωες, και από τους λίγους στην κλασική μυθιστοριογραφία που είναι ταυτόχρονα ήρωας και αντιήρωας, αποτελεί μία μυστηριώδη μορφή. Αναφέρεται ως μία επιστημονική διάνοια που τριγυρίζει στα βάθη της θάλασσας μέσα στο υποβρύχιό του, τον Ναυτίλο, το οποίο ναυπηγήθηκε σε ένα έρημο νησί. Μνημονεύεται πως ήταν γιος ενός Ινδού μαχαραγιά και το όνομά του ήταν Πρίγκηπας Ντακκάρ — τουλάχιστον αυτό ήταν πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Ο Νέμο προσπαθεί να προβάλλει έναν ψυχρό, αυτοελεγχόμενο χαρακτήρα που εμπνέει εμπιστοσύνη, ωστόσο οδηγείται από μία ακόρεστη δίψα για εκδίκηση και ένα μίσος ενάντια στον ιμπεριαλισμό (ειδικότερα ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία), ενώ ταυτόχρονα νιώθει τύψεις για τους θανάτους των μελών του πληρώματός του, ακόμα και για τους θανάτους ναυτών του εχθρού.
Ετυμολογία
Επιπλέον, με την έννοια του «κανένας», παραπέμπει στο «Ούτις», το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί ο Οδυσσέας, η αρχετυπική αυτή μορφή του ήρωα περιπέτειας, για να παραπλανήσει τον Κύκλωπα Πολύφημο.
Η ζωή του
thumb|Το ανάκτορο Orchha, κατοικία των αληθινών μαχαραγιάδων του Μπουντελχάντ upright|thumb|Απεικόνιση του θανάτου του Πλοιάρχου Νέμο στο τέλος του μυθιστορήματος [[Η μυστηριώδης νήσος]]
Τίποτα σχετικά με το παρελθόν του Πλοιάρχου Νέμο δεν αποκαλύπτεται στο 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, εκτός από το ότι έχει λόγο να μισεί τα κράτη της Γης, την απώλεια των μελών της οικογένειάς του σε κάποιο σημείο του παρελθόντος.
Στη Μυστηριώδη νήσο, ο Νέμο αποκαλύπτει ότι είναι ο πρίγκηπας Ντακ(κ)άρ, γιος του μαχαραγιά του Μπουντελχάντ στην Ινδία και απόγονος του Μουσουλμάνου σουλτάνου Φατέχ Αλή Τιπού του Βασιλείου της Μυσόρης. Ο τελευταίος υπήρξε διάσημος για τους πολέμους του κατά των Βρετανών.
Ο Νέμο εχθρεύεται βαθιά τη Βρετανική Αυτοκρατορία, εξαιτίας της κατάκτησης των Ινδιών από αυτή. Μετά την Ινδική Επανάσταση του 1857, στην οποία έχασε το βασίλειό του και οι Βρετανοί σκότωσαν τη σύζυγο και τα παιδιά του, αφοσιώθηκε στην επιστημονική έρευνα, σχεδίασε και κατασκεύασε ένα προηγμένο υποβρύχιο, τον Ναυτίλο. Μαζί με ένα πλήρωμα αποτελούμενο από πιστούς του ακόλουθους, ο Πλοίαρχος Νέμο διασχίζει τις θάλασσες πολεμώντας την αδικία και τον ιμπεριαλισμό. Ανακτά πολύτιμα μέταλλα από διάφορα ναυάγια στον βυθό των ωκεανών, κυρίως τους θησαυρούς της ισπανικής αρμάδας στον Κόλπο του Βίγο, που βυθίσθηκε κατά τη Ναυμαχία του Κόλπου του Βίγο.
Ο Νέμο ισχυρίζεται ότι είναι άπατρις και δεν ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις του κόσμου της ξηράς, αλλά περιστασιακά παρεμβαίνει προς βοήθεια των καταπιεσμένων, εφοδιάζοντας π.χ. με χρυσάφι τους Κρητικούς που επαναστατούν ενάντια στους Τούρκους κυριάρχους, ή σώζοντας (τόσο σωματικά όσο και οικονομικά) έξω από τη σημερινή Σρι Λάνκα έναν αλιέα μαργαριταριών που πέφτει θύμα καταδυτικού ατυχήματος, ή ακόμα προσέχοντας και βοηθώντας κρυφά τους ναυαγούς στη Μυστηριώδη νήσο.
Ο Νέμο, όπως πολλά αρχοντόπουλα της Ινδίας τον 19ο αιώνα, είχε ευρωπαϊκή μόρφωση, καθώς δηλώνει ότι είχε ξοδέψει τα νιάτα του σπουδάζοντας και γυρνώντας στην Ευρώπη. Στην πρώτη του συνάντηση με τον Καθηγητή Αρονάξ και τους συντρόφους του, εκείνοι του μιλούν στη γαλλική, στην αγγλική, στη γερμανική, ακόμα και στη λατινική γλώσσα. Αργότερα, ο Νέμο αποκαλύπτει ότι γνωρίζει όλες αυτές τις γλώσσες.
Ο Αρονάξ σχολιάζει ότι τα γαλλικά του Πλοιάρχου Νέμο ήταν τέλεια και χωρίς ξενική προφορά, και επαφίεται στη διαίσθησή του και στις εθνολογικές του γνώσεις για να εκτιμήσει ότι ο πλοίαρχος κατάγεται από νότια μέρη. Ωστόσο, δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει τη χώρα από την οποία προέρχεται. Η βιβλιοθήκη και η συλλογή τέχνης του Ναυτίλου αποκαλύπτουν την εξοικείωση του Πλοιάρχου με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τέχνες. Επιπλέον, ξέρει και παίζει εκκλησιαστικό όργανο.
Ο Πλοίαρχος Νέμο εμφανίζεται στη Μυστηριώδη νήσο να πεθαίνει από γηρατειά πάνω στον Ναυτίλο, σε μία θαλασσινή σπηλιά στη Νήσο Λίνκολν του Νότιου Ειρηνικού. Οι ναυαγοί στο νησί υπό τον Κύρο Σμιθ, που έχουν ευεργετηθεί από τον πλοίαρχο, φροντίζουν σύμφωνα με τις τελευταίες επιθυμίες του και ακολουθώντας τις οδηγίες του να βυθιστεί το κενό πλέον υποβρύχιο με τη σορό του στα νερά του σπηλαίου, το οποίο ονομάζουν «Σπήλαιο Ντακκάρ». Λίγο μόνο καιρό μετά, το σπήλαιο και ολόκληρο το νησί ανατινάζονται μετά από έκρηξη του ηφαιστείου του.
Χαρακτήρας
Η καλύτερη ίσως περιγραφή του χαρακτήρα του Πλοιάρχου Νέμο προέρχεται από τις παρατηρήσεις του Καθηγητή Πιερ Αρονάξ, αφηγητή του 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, ο οποίος περιμαζεύεται από τον Ναυτίλο όταν ο Πλοίαρχος είναι περίπου 40 ετών. Ο καθηγητής περιγράφει τον Νέμο ως λιγομίλητο άνθρωπο σε όλη τη διήγησή του, ψηλό και μαυρειδερό στην εμφάνιση, με ευθεία μύτη και μάτια σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, πράγμα που του προσφέρει όραση με ευρύτερο οπτικό πεδίο. Στην περιγραφή που δίνεται στη Μυστηριώδη νήσο ο ηλικιωμένος πλέον Νέμο έχει μακριά λευκή γενειάδα.
Ο Πλοίαρχος αποφεύγει την ξηρά, έχοντας διακόψει όλους τους δεσμούς του με αυτή. Και όταν πατά πάνω της, το κάνει μόνο όταν η ξηρά είναι ακατοίκητη, όπως στην Ανταρκτική και τα ερημονήσια (π.χ. η Νήσος Λίνκολν στη Μυστηριώδη νήσο). Αγαπά τη θάλασσα και διατείνεται ότι αληθινή ελευθερία υπάρχει μόνο κάτω από τα κύματα. Σε συμφωνία με την απέχθειά του για τα «έθνη της ξηράς», δεν χρησιμοποιεί προϊόντα που δεν προέρχονται από τη θάλασσα: τρόφιμα, ρούχα, επίπλωση, όλα προέρχονται από τη θάλασσα, π.χ. γάλα και γαλακτοκομικά από γάλα φάλαινας, ακόμα και ο καπνός για κάπνισμα από ένα είδος φυκιού.
Ελάχιστα αποκαλύπτονται για τις πολιτικές του απόψεις, εκτός από το σχεδόν τυφλό μίσος του για την καταπίεση, με την οποία ταυτίζει όλα τα ιμπεριαλιστικά κράτη του κόσμου. Δεν διστάζει να ταυτισθεί με όσους καταπιέζονται, είτε αυτοί είναι Κρητικοί που επαναστατούν ενάντια στους Οθωμανούς, είτε φτωχοί αλιείς μαργαριταριών, είτε ακόμα μαύρες φάλαινες που δέχονται επίθεση από φυσητήρες.
left|upright|thumb|Ο Πλοίαρχος Νέμο στέκεται πάνω από το πλήρωμα του Ναυτίλου καθώς τελούν μία υποθαλάσσια κηδεία.