cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανιώνιος ο Χίος
[μτφρ. νεα ελλ.] «Άνθρωπε που απόχτησες την περιουσία σου με τις πιο ανόσιες επιχειρήσεις απ᾽ όσες είδε ο κόσμος ώς τώρα, τί κακό ή εγώ ο ίδιος ή κάποιος απ᾽ την οικογένειά μου σου έκανε, ή σε σένα ή σε κάποιον απ᾽ τους δικούς σου, και με κατάντησες, από άντρας που ήμουνα, ένα μηδενικό; και πίστευες πως θα μείνουν κρυφές απ᾽ το μάτι των Θεών οι βρωμοδουλειές που έκανες τότε; όμως αυτοί εσένα, για τ᾽ ανόσια έργα σου, εφαρμόζοντας τον δίκαιο νόμο τους, σ᾽ έριξαν στα χέρια μου, κι έτσι δε θα μείνεις παραπονεμένος από την τιμωρία που σου ετοιμάζω».
Μετά από αυτά λόγια, ο Ερμότιμος διέταξε να φέρουν τα τέσσερα παιδιά του Πανιωνίου, και τον ανάγκασε να τα ευνουχήσει ο ίδιος. Ο Πανιώνιος, βλέποντας ότι δεν είχε άλλη επιλογή το έκανε. Στην συνέχεια, ο Ερμότιμος ανάγκασε τα παιδιά να κάνουν την ίδια επέμβαση στον ίδιο τους τον πατέρα. Έτσι, λέει ο Ηρόδοτος, ο Πανιώνιος τιμωρήθηκε και ο Ερμότιμος πήρε την εκδίκηση του.
Τζοβάνι Λεόνε
Ο Τζοβάνι Λεόνε (Giovanni Leone, 3 Νοεμβρίου 1908 - 9 Νοεμβρίου 2001) ήταν Ιταλός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός και πρόεδρος της χώρας.
Γεννήθηκε στη Νάπολη στις 3 Νοεμβρίου 1908. Σπούδασε νομικά. Ήταν εκ των ιδρυτών της Χριστιανοδημοκρατίας στην πόλη του και εξελέγη μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης του 1946. Ο Τζοβάνι Λεόνε ανήκε στη δεξιά πτέρυγα του κόμματός του, με το οποίο εκλεγόταν βουλευτής από το 1948 ως το 1963. Την περίοδο 1955-1963 διετέλεσε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να υπηρετήσει ως πρωθυπουργός για μικρό διάστημα (21 Ιουνίου 1963 ως 5 Νοεμβρίου 1963).
Επιχείρησε πολλές φορές να θέσει υποψηφιότητα για την Προεδρία της χώρας. Το 1968 ορίστηκε ισόβιος γερουσιαστής, ενώ την ίδια χρονιά υπηρέτησε εκ νέου ως πρωθυπουργός για μικρό διάστημα (24 Ιουνίου-19 Νοεμβρίου).
Το 1971, με 518 ψήφους από 996, εξελέγη Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας. Υποχρεώθηκε σε παραίτηση από τη θέση του στις 15 Ιουνίου 1978, καθώς αναμείχθηκε σε σκάνδαλο. Πέθανε στις 9 Νοεμβρίου 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας
Τζία Καράντζι
Η Τζία Καράντζι (Gia Marie Carangi, Φιλαδέλφεια, 29 Ιανουαρίου 1960 - Φιλαδέλφεια, 18 Νοεμβρίου 1986) ήταν Αμερικανίδα μοντέλο, γνωστή αργότερα ως Τζία (Gia), που έγινε διάσημη στο αποκορύφωμα της καριέρας της την δεκαετία του 1980.Ήταν από τις πρώτες γνωστές γυναίκες που πέθαναν από επιπλοκές του ιού HIV.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Τζία Καράντζι ήταν για πολλούς το πρώτο top model στη δεκαετία του 80. Μια πανέμορφη γυναίκα με αδύναμο, όμως, χαρακτήρα. Όσοι την γνώρισαν λένε ότι τυφλώθηκε από τα δυνατά φώτα της δημοσιότητας, που εισέβαλαν ξαφνικά στη ζωή της, και ο κόσμος της μόδας όσο γρήγορα την έκανε διάσημη, τόσο γρήγορα την ξέχασε μόλις άρχισαν τα προσωπικά της προβλήματα. Το πανέμορφο φωτομοντέλο είχε μία σύντομη και ταραχώδη ζωή που κατέδειξε την σκοτεινή πλευρά του φανταχτερού κόσμου της μόδας.
Η Gia Mari Carangi γεννήθηκε το 1960 και τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στη Φιλαδέλφεια. Ήταν ιταλικής, ιρλανδικής και ουαλικής καταγωγής. Η μητέρα της έφυγε από το σπίτι όταν ήταν περίπου 10 ετών. Έμεινε με τον πατέρα της και εργάστηκε για λίγο στο οικογενειακό fast food από το οποίο έφυγε με ένα νεαρό. Την ερωτεύτηκε και της πρότεινε να γίνει μοντέλο στα 17 της χρόνια. Με μεγάλο θάρρος αλλά και θράσος για την ηλικία της εισέβαλε στο γραφείο του πρακτορείο μοντέλων και εντυπωσίασε την ιδιοκτήτρια, από την οποία πήρε πολλές συμβουλές για μία επιτυχημένη πορεία στον χώρο της μόδας. Όντας ένα διαφορετικό κορίτσι σε μια εποχή με κυρίαρχα τα ξανθά μαλλιά και το νάζι, η Gia έκανε αισθητή την παρουσία της και έτσι άρχισε να γίνεται διάσημη από το 78.
Έκανε πολλά εξώφυλλα και είχε συνεργασίες με πολλά διάσημα ονόματα όπως Francesco Scavullo,  Arthur Elgort , Richard Avedon και Chris von Wangenheim. Μεταξύ 1979 και 1982 εμφανίστηκε στο εξώφυλλο μεγάλων περιοδικών μόδας όπως το Vogue Paris (Απρίλιος 1979 και Αύγουστος 1980), το American Vogue (Αύγουστος 1980) και το Italian Vogue(Ιανουάριος 1981) και σε διάφορα εξώφυλλα του Cosmopolitan.
Είχε ιδιαίτερες ερωτικές προτιμήσεις και ερωτεύτηκε την Σάντυ Λίντερ, μία στυλίστρια, με την οποία είχε μια περιπετειώδη σχέση πάθους αλλά και πολλά προβλήματα. Σύντομα άρχισε να παίρνει σκληρά ναρκωτικά. Λόγω της αυξανόμενης εξάρτησής της στην ηρωίνη, δεν μπορούσε να εργαστεί επαγγελματικά. Τελικά η φίλη της την έβαλε να διαλέξει ανάμεσα σε εκείνη και τις ουσίες. Ήταν όμως πραγματικά εθισμένη και δεν μπορούσε να αποχωριστεί τον λευκό θάνατο.
Στο πλευρό της είχε πάντα την μητέρα της, η οποία την πίεζε να παραμείνει στον χώρο της μόδας, χωρίς να βλέπει ότι η κόρη της γινόταν ψυχολογικό ράκος. Η κάτω βόλτα την πήρε όταν πέθαναν από καρκίνο η φίλη της, ιδιοκτήτρια του πρακτορείου μοντέλων και σε τροχαίο ο αγαπημένος της φωτογράφος. Οι φήμες για τα ναρκωτικά οργίαζαν και έτσι σταμάτησε να είναι περιζήτητη, αφού πολλές φορές πήγε σε φωτογραφήσεις υπό την επιρροή ουσιών. Πολύ σύντομα από τα πλούτη έμεινε απένταρη και χωρίς προτάσεις για δουλειά ενώ συνελήφθη σε αεροδρόμιο μεταφέροντας ναρκωτικές ουσίες το 83. Τελικά επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια, όπου και μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης.
Η Τζία αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μόδα για να εργαστεί ως πωλήτρια. Δεν έκοψε όμως τις κακές συνήθειες και σύντομα έπεσε στα δίχτυα της πορνείας. Βιάστηκε επανειλημμένα από τους πλούσιους πελάτες της ώσπου αρρώστησε με πνευμονία. Τότε οι γιατροί την ενημέρωσαν ότι πάσχει από AIDS. Συνάντησε και αποχαιρέτισε τη Λίντερ, τον μοναδικό άνθρωπο που ερωτεύτηκε πραγματικά, και γύρισε στο σπίτι της. Στις 18 Νοεμβρίου του 1986 σε ηλικία μόλις 26 ετών, πέθανε στο νοσοκομείο. Στο πλευρό της, μέρα νύχτα, βρισκόταν μόνο η μητέρα της ενώ στην κηδεία της δεν πήγε κανείς από τον λαμπερό κόσμο του μόντελινγκ.
Η ζωή της έχει γυριστεί σε ταινία το 1998 με τίτλο Τοπ μόντελ (Gia) και πρωταγωνίστρια την Αντζελίνα Τζολί, ένας ρόλος που της χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα α’ γυναικείου ρόλου. Εξαίρετη και η Φέι Νταναγουέι, που κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα β’ γυναικείου ρόλου. Η πανέμορφη Τζία έχει μείνει γνωστή για την διαφορετικότητά της, αλλά και για το ότι έκανε τον κόσμο της μόδας να πάει ένα βήμα παραπέρα αποδεχόμενος πια τις ιδιαιτερότητες του καθενός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
ΑΣ Εξελσιόρ
Η ΑΣ Εξελσιόρ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τον Άγιο Ιωσήφ, Ρεϊνιόν. Ιδρύθηκε το 1940. Έδρα της ομάδας είναι το Stade Raphaël Babet, χωρητικότητας 2000 θεατών. Συμμετέχει στην Πρεμιέρ Λιγκ Ρεϊνιόν. Έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα (1974) και 3 κύπελλα (2004, 2005, 2014). Επίσης, έχει μια συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (2006).
Ρίζωμα
thumb|Ανάπτυξη ριζωμάτων από φυτό του γένους [[ευφορβία (Euphorbia antiquorum)]] thumb|Ρίζωμα [[Ινδικός λωτός|ινδικού λωτού καθαρισμένο και κομμένο]] thumb|right|Ρίζωμα [[Κουρκουμάς|κουρκουμά, ολόκληρο και αλεσμένο]] thumb|right|Νέοι υπέργειοι βλαστοί αναφυόμενοι από κόμβους ριζώματος [[Ιριδοειδή|ιριδοειδούς (γένος Crocosmia)]] Στη βοτανική το ρίζωμα είναι ένας υπόγειος, πολυετής βλαστός, που λειτουργεί ως αποθηκευτικό όργανο, αλλά κάποτε και ως μέσο αναπαραγωγής του φυτού. Βρίσκεται λίγο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους και είναι καλυμμένος από λεπτά βράκτεια. Αναπτύσσεται οριζόντια ή σχεδόν οριζόντια (εκτός από εξαιρέσεις) και διατηρεί το γενικά κυλινδρικό σχήμα του βλαστού. Επάνω του υπάρχουν εσοχές και εξογκώματα.
Το ρίζωμα αναπτύσσει προς τα κάτω κανονικές ρίζες, που εισχωρούν βαθύτερα στο έδαφος, αλλά φέρει και επάκριους οφθαλμούς, από τους οποίους εκφύονται βλαστοί ή και ανθοφόρα στελέχη.
Ριζώματα απαντώνται πολύ συχνά στα πολυετή ποώδη φυτά, όπως τα μονοκοτυλήδονα σπαθόχορτο, κάννα και άκαρος. Σε κάθε περίπτωση το ρίζωμα, όταν υπάρχει, θεωρείται ως ο βασικός βλαστός του φυτού και όταν αποχωρισθεί από το υπόλοιπο φυτό, το κάθε τμήμα του μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να δώσει ένα νέο φυτό.
Οι ουσίες που αποθηκεύονται σε ένα ρίζωμα, οι λεγόμενες αθησαυριστικές ουσίες, είναι άμυλα, άλλα σάκχαρα, πρωτεΐνες και μερικές φορές και λίπη. Αυτές αποθηκεύονται στο θεμελιώδες παρέγχυμα και αργότερα τροφοδοτούν τα νεαρά φυτάρια που θα προέλθουν από το ρίζωμα. Με την αποθήκευση αυτή το ρίζωμα εξογκώνεται έντονα, χάνοντας κάποτε την αρχική κυλινδρική μορφή του με συμπίεση και διαπλάτυνση (όπως στη γλαδιόλα), ή παίρνοντας τη μορφή περιδέραιου με εξόγκωση των γονάτων και βράχυνση των μεσογονατίων, όπως στο πολυγόνατο, γένος του οποίου η ίδια η ονομασία οφείλεται στο ρίζωμά του.
Μερικά ριζώματα που είναι ιδιαιτέρως πλούσια σε άμυλο, τρώγονται από τον άνθρωπο και από ζώα, όπως αυτά του ηλίανθου, ενώ άλλα έχουν θεραπευτικές ιδιότητες (π.χ. πιπερόριζα) ή χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία (π.χ. ίριδα). Στη μαγειρική χρησιμοποιούνται επίσης το ρίζωμα του κουρκουμά (κιτρινόριζας) ως μπαχαρικό, του ινδικού λωτού, το γκάλανγκαλ (είδη Alpinia galanga, Alpinia officinarum, Boesenbergia rotunda και Kaempferia galanga) και το τζίντζερ.
Χρήση των ριζωμάτων για την αναπαραγωγή και διάδοση καλλιεργούμενων φυτών γίνεται από αγρότες και κηπουρούς. Η ίδια φυσική διαδικασία επιτρέπει την πλάγια επέκταση φυτών όπως το μπαμπού και τα αγρωστώδη. Παραδείγματα φυτών που διαδίδονται με αυτόν τον τρόπο αποτελούν ο Λυκίσκος το ζυθοβότανο, το σπαράγγι, το τζίντζερ, η ίριδα, το κρινάκι μυγκέ, τα είδη της κάννας και οι συμποδικές ορχιδέες.
Τα ριζώματα που φυλάσσονται από τους καλλιεργητές σε αποθήκες, υπόκεινται σε μολύνσεις από βακτήρια και μύκητες, που μπορούν να τα καταστήσουν ακατάλληλα για επαναφύτευση και να μειώσουν σε μεγάλο βαθμό τα αποθέματα. Ωστόσο, τα ριζώματα μπορούν να παραχθούν και από καλλιέργειες φυτικών ιστών. Η ικανότητα αυτή επιτρέπει μεγαλύτερα αποθέματα για επαναφύτευση και μεγαλύτερες αποδόσεις. Οι φυτικές ορμόνες αιθυλένιο και ιασμονικό οξύ έχει βρεθεί ότι επάγουν και ρυθμίζουν την ανάπτυξη των ριζωμάτων, ειδικά στο ραβέντι. Η γνώση της χρήσεως αυτών των ορμονών για την αύξηση των ριζωμάτων θα μπορούσε να βοηθήσει τους αγρότες όσο και τους βιολόγους να παράγουν φυτά από ριζώματα.
Ορισμένα φυτά έχουν ριζώματα που φύονται πάνω από το έδαφος ή κείνται στην επιφάνεια του εδάφους, όπως μερικά είδη ίριδας και οι φτέρες (Πτεριδόφυτα), οι οποίες διαδίδονται με αυτά. Φυτά με υπόγεια ριζώματα είναι μεταξύ άλλων όλα τα φυτά της οικογένειας Ζιγγιβεροειδή (Zingiberaceae), το μπαμπού, η διωναία, η Physalis alkekengi, το Toxicodendron diversilobum, ο λυκίσκος, η αλστρεμέρια και τα αγριόχορτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία φυτών Κατηγορία:Αναπαραγωγή των φυτών
Ματθίλδη του Αινώ
Η Ματθίλδη του Αινώ (Mathilde de Hainaut, 29 Νοεμβρίου 1293 - Αβέρσα, 1331) από τον Οίκο του Αβέν ήταν πριγκίπισσα της Αχαΐας από το 1313 μέχρι το 1318.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φλωρέντιου του Αινώ (Florent de Hainaut) και της Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνου, πριγκίπισσας της Αχαΐας, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας.
Ο πρώτος της γάμος, όταν ήταν μόλις έξι ετών, έγινε με τον δούκα των Αθηνών Γκυ Β΄ ντε λα Ρος, από τον οποίο έμεινε χήρα το 1308.
Το 1313 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το Λουδοβίκο της Βουργουνδίας τιτουλάριο βασιλιά της Θεσσαλονίκης. Ο γάμος αυτός είχε σκοπό να ενώσει τις απαιτήσεις των Καπετιδών-Ανζού και των Καπετιδών-Βουργουνδίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας: Ο Ούγος Ε΄ δούκας της Βουργουνδίας και μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκου είχε αρραβωνιαστεί την Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί, αλλά ο πατέρας της, Κάρολος κόμης του Βαλουά, χάλασε τον αρραβώνα για να παντρέψει την κόρη του με τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Για να αποζημιώσει ο Φίλιππος Α΄ την οικογένεια της Βουργουνδίας, παραχώρησε τα δικαιώματα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας στη διεκδικήτριά του Ματθίλδη, την οποία πάντρεψε με το Λουδοβίκο.
Το ζευγάρι έφτασε στην Αχαΐα για να πάρει την εξουσία του πριγκιπάτου, το οποίο είχε στο μεταξύ καταλάβει ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας και η σύζυγός του Ισαβέλλα ντε Σαμπράν, εξαδέλφη της Ματθίλδης και επίσης διεκδικήτρια του πριγκιπάτου. Ο Φερδινάνδος νικήθηκε και σκοτώθηκε στην Μάχη της Μανωλάδας, στην Ηλεία στις 5 Ιουλίου 1316, αλλά και ο Λουδοβίκος πέθανε δηλητηριασμένος (ή από πυρετό) λίγο μετά.
Η Ματθίλδη παντρεύτηκε μυστικά στε τέταρτο γάμο τον Ούγο του Λα Παλίς (Hugues de La Palice) και αποσύρθηκε στην Αβέρσα, όπου και απεβίωσε το 1331. Καθώς δεν είχε απογόνους, η εξαδέλφη της Ισαβέλλα ντε Σαμπράν και οι απόγονοί της διεκδίκησαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Οικογένεια
Έκανε τους εξής γάμους:
Δεν απέκτησε απογόνους και το πριγκιπάτο πέρασε από τον 3ο σύζυγό της Ιωάννη στον αδελφό του Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Ταυτόχρονα το διεκδίκησε η Ισαβέλλα ντε Σαμπράν επίσης εγγονή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας.
Αναφορές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Αποτελεσματική μέθοδος
Στη λογική, τα μαθηματικά και την επιστήμη των υπολογιστών, ειδικά περαιτέρω θεωρία της λογικής και θεωρία υπολογισιμότητας, μια αποτελεσματική μέθοδος ή αποτελεσματική διαδικασία είναι μια διαδικασία για την επίλυση ενός προβλήματος από μια συγκεκριμένη κατηγορία. Μια αποτελεσματική μέθοδος μερικές φορές ονομάζεται επίσης μηχανική μέθοδος ή διαδικασία.
Ορισμός
Μια μέθοδος επίσημα ονομάζεται αποτελεσματική για μία κλάση προβλημάτων όταν πληροί τα εξής κριτήρια: Προαιρετικά, μπορεί να απαιτηθεί, επίσης, ότι η μέθοδος δεν θα επιστρέφει αποτέλεσμα όπως σαν να ήταν μια απάντηση όταν η μέθοδος εφαρμόζεται σε ένα πρόβλημα έξω από την κλάση. Προσθέτοντας αυτή την απαίτηση μειώνεται το σύνολο των κλάσεων για τις οποίες δεν είναι αποτελεσματική μέθοδος.
Αλγόριθμοι
Μια αποτελεσματική μέθοδος για τον υπολογισμό των τιμών της συνάρτησης είναι ένας αλγόριθμος. Συναρτήσεις για τις οποίες υπάρχει μερικές φορές μια αποτελεσματική μέθοδος  ονομάζεται αποτελεσματικά υπολογίσιμη.
Υπολογίσιμες συναρτήσεις
Αρκετές ανεξάρτητες προσπάθειες για να δώσουν έναν επίσημο χαρακτηρισμό μίας αποτελεσματικής υπολογισιμότητας οδήγησαν σε μια ποικιλία προτεινόμενων ορισμών (γενική αναδρομή, μηχανές Turing, λ-λογισμός) που αργότερα φάνηκε να είναι ισοδύναμες. Η έννοια που συλλήφθηκε από αυτούς τους ορισμούς είναι γνωστή ως περιοδικότητα ή αποτελεσματική υπολογισιμότητα.
Η Church-Turing διατριβή αναφέρει ότι οι δύο έννοιες συμπίπτουν, κάθε αριθμός-θεωρητική συνάρτηση που να είναι αποτελεσματικά υπολογίσιμη, μπορεί να υπολογιστεί ότι είναι αναδρομικά υπολογίσιμη. Καθώς αυτό δεν είναι μια μαθηματική δήλωση, δεν μπορεί να αποδειχθεί με μαθηματική απόδειξη.
References
Κατηγορία:Θεωρία υπολογισμού Κατηγορία:Μεταλογική
Ημι-υπολογίσιμη συνάρτηση
Στη θεωρία υπολογισιμότητας, μία ημι-υπολογίσιμη συνάρτηση είναι μια μερική συνάρτηση  που μπορεί να προσεγγιστεί είτε από πάνω είτε από κάτω από μια υπολογίσιμη συνάρτηση.
Πιο συγκεκριμένα μια μερική συνάρτηση είναι άνω ημι-υπολογίσιμη, που σημαίνει ότι μπορεί να προσεγγιστεί από πάνω, αν υπάρχει μια υπολογίσιμη συνάρτηση, όπου x είναι η επιθυμητή παράμετρος, για την f(x) και k είναι το επίπεδο προσέγγισης, έτσι ώστε: Εντελώς ανάλογα μια μερική συνάρτηση είναι κάτω ημι-υπολογίσιμη αν η -f(x) είναι άνω ημι-υπολογίσιμης ή ανάλογα αν υπάρχει μια υπολογίσιμη συνάρτηση \phi(x,k) τέτοια ώστε Εάν μια μερική συνάρτηση είναι και άνω και κάτω ημι-υπολογίσιμη λέγεται υπολογίσιμη.
Αναφορές
Κατηγορία:Μαθηματική λογική
Παύλος Τσακιρίδης
Ο Παυλος Τσακιρίδης (1913 - 2000) ήταν Έλληνας νομικός,δημοσιογράφος και πολιτικός. Καταγόταν από ποντιακή οικογένεια, αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε βουλευτής Κοζάνης για 27 έτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κοζάνης στις εκλογές του 1954 με την υποστήριξη του Ελληνικού Συναγερμού. Μετά την αποχώρηση του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη από τον Ε.Σ. προσχώρησε στο Κόμμα των Προοδευτικών, από το οποίο αποχώρησε δηλώνοντας ότι διαφωνούσε με την διαφαινόμενη προσέγγιση με την ΕΔΑ και προσχωρώντας παράλληλα στην νεοϊδρυθείσα ΕΡΕ. Επανεξελέγη βουλευτής Κοζάνης με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956, 1958, 1961, 1963 και 1964. Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής Κοζάνης με την Νέα Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Αγρός Λεμεσού
Ο Αγρός είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Αγρός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1000 μέτρων, στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη, στα νοτιοδυτικά με τον Κάτω Μύλο, στα δυτικά με την Ποταμίτισσα, στα βορειοδυτικά με τα Αγρίδια, στα βόρεια με τον Πολύστυπο και στα ανατολικά με την Άλωνα και τον Άγιο Θεόδωρο.
Ιστορία
Την περίοδο της εικονομαχίας, σαράντα μοναχοί έφυγαν από την Μονή του Μεγάλου Αγρού, που βρισκόταν στην Κύζικο της Μικράς Ασίας, και πήγαν στην Κύπρο. Μαζί τους είχαν και την εικόνα της Παναγίας. Φτάνοντας στην περιοχή του Αγρού έκτισαν ένα μοναστήρι το οποίο ονόμασαν όπως το αρχικό τους μοναστήρι, δηλαδή Μονή του Μεγάλου Αγρού.
Τέλη του 17ου αιώνα μια ασθένεια προκάλεσε τον θάνατο των 2/3 των κατοίκων της Κύπρου. Όσοι κάτοικοι της γύρω από το μοναστήρι περιοχής σώθηκαν, εγκατέλειψαν τους οικισμούς τους και εγκαταστάθηκαν κοντά στο μοναστήρι. Με τα χρόνια δημιουργήθηκε ένα χωριό το οποίο ονομάστηκε Αγρός.
Η Μονή του Μεγάλου Αγρού στο χωριό καταστράφηκε το 1894 από τους κατοίκους του χωριού, μετά από διαφωνίες του τρόπου εκμετάλλευσης της από την μητρόπολη.
Εγκαταστάσεις και ασχολίες κατοίκων
Στο χωριό υπάρχουν ακόμη Κέντρο Γεωργικής Εκπαίδευσης, αστυνομικός σταθμός, ταχυδρομείο, υγειονομικό κέντρο, τράπεζες, γήπεδο ποδοσφαίρου, κλειστό γήπεδο καλαθοσφαίρισης και περιφερειακό θέατρο.
Επιπλέον, στο χωριό λειτουργούν διάφορες γνωστές επιχειρήσεις και βιοτεχνίες:
Ελένη του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
Η Ελένη του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ (Helene von Hohenlohe-Langenburg, 22 Νοεμβρίου 1807 - 5 Σεπτεμβρίου 1880) ήταν κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου Γ΄ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.
Αγρός Λεμεσού
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1960 αυξανόταν. Μετά το 1960 παρατηρήθηκαν κάποιες αυξομειώσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγρού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ελένη του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1807 στο Λάνγκενμπουργκ, και ήταν το δωδέκατο παιδί και η ένατη κόρη του Κάρολου Λουδοβίκου Γ΄ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Αμαλίας Ερριέτας του Ζολμς-Μπάρουτ.
Αγρός Λεμεσού
Ιεροί ναοί
Στον Αγρό υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί:
Μουσεία
Στο χωριό υπάρχουν τα εξής μουσεία:
Ελένη του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
Βιογραφία
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1827 παντρεύτηκε τον Ευγένιο της Βυρτεμβέργης. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Αγρός Λεμεσού
Αθλητισμός
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Αθλητικός Όμιλος Αχιλλέας Αγρού. Η καλαθοσφαιρική ομάδα του Αχιλλέα συμμετείχε για πολλά χρόνια στην Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι το Αθλητικό Κέντρο Γλαύκος Κληρίδης.
Ελένη του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
Αγρός Λεμεσού
Αδελφοποιήσεις
Ο Αγρός αποτελεί μέλος του Ντουζελάζ, ενός συνδέσμου αδελφοποίησης πόλεων, με μία πόλη από κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όντας μέλος στον σύνδεσμο αυτό, ο Αγρός είναι αδελφοποιημένος με τα υπόλοιπα 27 μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
Α.Ο. Ταυρωπός Καρδίτσας
Από ιδρύσεώς του ο Ταυρωπός συμμετείχε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Καρδίτσας έως τη χρονιά 2004 όπου ανέβηκε στη Δ' Εθνική και παρέμεινε για τρεις αγωνιστικές περιόδους (2004-05, 2005-06, 2006-07).
Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε ξανά στο Περιφερειακό πρωτάθλημα για τέταρτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Λειτουργία (μουσική)
Η Λειτουργία (Missa), δεν είναι μια καθαρή μουσική φόρμα αλλά πρόκειται στην ουσία για τη θεία λειτουργία της Καθολικής Εκκλησίας οπότε και ως μουσικό είδος πρέπει να ακολουθεί το καθολικό τυπικό.
Τα βασικά μέρη της Λειτουργίας, που το κείμενο της είναι στα λατινικά, είναι πέντε:
Αρχικά η Λειτουργία ήταν μια σύνθεση a cappella, κατά το 17ο αιώνα όμως εισάγεται η οργανική συνοδεία από εκκλησιαστικό όργανο και αργότερα, με την τελειοποίηση των μουσικών οργάνων και την ανάπτυξη της οργανικής μουσικής, έχουμε μια ολόκληρη ορχήστρα που συνοδεύει τους σολίστες-τραγουδιστές και τη χορωδία.
Μία από τις γνωστότερες λειτουργίες, είναι η «Λειτουργία του Πάπα Μαρκέλου» που έγραψε ο Παλεστρίνα και για την οποία θρυλείται ότι ήταν η αιτία να διασωθεί η πολυφωνία στη Δυτική Μουσική, όταν η Καθολική Εκκλησία σκεφτόταν σοβαρά την επιστροφή στη μονοφωνία λόγω της πολυφωνικής υπερβολής που δεν επέτρεπε πλέον την κατανόηση του κειμένου από τους πιστούς.
Στη μορφή της λειτουργίας έγραψαν σημαντικοί συνθέτες όπως οι Μπαχ, Χάυντν, Μότσαρτ, Σούμαν, Λιστ κ.ά.
Κατηγορία:Καθολική μουσική Κατηγορία:Μεσαιωνική μουσική Κατηγορία:Αναγεννησιακή μουσική
Αμπελοχώρι
Με το όνομα Αμπελοχώρι αναφέρονται τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας
Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας
Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, Συρίας, Αραβίας, Κιλικίας, Ιβηρίας τε και Μεσοποταμίας και πάσης Ανατολής, όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, τρίτο στην τιμητική τάξη μετά τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας και τέταρτο κατά το προ του Σχίσματος τυπικό, που περιελάμβανε και το Πατριαρχείο Ρώμης. Πρόκειται για την μεγαλύτερη Ορθόδοξη (και σήμερα αραβόφωνη) Xριστιανική Εκκλησία στη Μέση Ανατολή. Μερικές φορές ονομάζεται ως Ρουμ-Ορθόδοξη Eκκλησία (από τουρκ. millet-i Rûm, ελληνικά: Ρουμ μιλλέτ, «έθνος των Ρωμαίων»). Έτσι ονομαζόταν το μιλλέτ των Ορθόδοξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Από το 1343 η έδρα του Πατριαρχείου βρίσκεται στη Δαμασκό της Συρίας.
Η ιστορία της Εκκλησίας και του Πατριαρχείου Αντιοχείας διακρίνεται σε τέσσερις χρονικές περιόδους: την Πρώιμη (37 – 638), - από της ιδρύσεως μέχρι την πρώτη αραβική κατάκτηση της Συρίας, τη Μέση (638 – 1517) (Αραβοκρατία – Φραγκοκρατία) και τη Νεώτερη (1517 – 1927) (Οθωμανική επικυριαρχία) καταλήγοντας στη Σύγχρονη συγκρότησή της. Η διαίρεση αυτή κρίνεται ορθότερη ως ιστορική παρά ως θεολογική από το γεγονός ότι οι εκάστοτε κυριαρχίες επηρέασαν τα μέγιστα στην τύχη της Εκκλησίας αυτής, σε αντίθεση με τις όποιες έριδες που ήταν είτε εσωτερικές υποθέσεις της, είτε θεολογικές διαφορές.
Ίδρυση και πρώιμη περίοδος (37 - 638)
Η διασημότερη βιβλική αναφορά σχετικά με την Αντιόχεια έχει να κάνει με το ότι ήταν σε αυτή την πόλη όπου οι οπαδοί του Χριστού πρώτη φορά χλευαστικά αναφέρθηκαν ως «Χριστιανοί» (Πράξεις των Αποστόλων 11,26). Στο βιβλίο των Πράξεων, που προσφέρει έναν απολογισμό των πρώτων ετών της Εκκλησίας, η Αντιόχεια είναι η δεύτερη σε αναφορές πόλη. Ο Νικόλαος, ένας από τους επτά Διακόνους ήταν νεοφώτιστος από την Αντιόχεια και ίσως ο πρώτος Χριστιανός της πόλης (Πράξεις των Αποστόλων 6,5). Κατά τη διάρκεια του διωγμού που προκάλεσε τον θάνατο του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, μέλη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας της Ιερουσαλήμ κατέφυγαν στην Αντιόχεια προκειμένου να βρουν καταφύγιο.
Η εκκλησιαστική παράδοση υποστηρίζει ότι η Εκκλησία της Αντιοχείας ιδρύθηκε από τον Απόστολο Πέτρο το 34. Ο Πέτρος συνεπικουρούμενος από τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα κήρυξε στους εθνικούς και τους Εβραίους, οι οποίοι φαίνεται να ήταν πολυάριθμοι στην πόλη. Εκεί εκδηλώθηκε και μια από τις πρώτες συγκρούσεις στην εκκλησία μεταξύ Πέτρου και Παύλου. Η σύγκρουση είχε ως αιτία την ανάγκη περιτομής των νεοφώτιστων εθνικών χριστιανών. Η Αποστολική Σύνοδος της Αντιοχείας, υπό τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο, αποφάσισε ότι δε χρειαζόταν περιτομή για την είσοδο στον χριστιανισμό και απάλλαξε τους εξ εθνών Χριστιανούς από την ανάγκη τηρήσεως του Μωσαϊκού νόμου.
Μετά από περίπου επτά έτη παραμονής στην Αντιόχεια, ο Πέτρος αναχώρησε για τη Ρώμη. Ως επίσκοπο της πόλης όρισε τον Ευόδιο, ο οποίος αριθμείται στους πρώιμους επισκοπικούς καταλόγους ως πρώτος διάδοχος του Πέτρου στον Αντιοχειανό Θρόνο.
thumb|left|200px|Ο Ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Αντιόχεια.
Ο Πέτρος ήταν ο πρώτος που έλαβε τον τίτλο του «Πατριάρχη» επειδή ο χριστιανισμός διαδόθηκε αρχικά μεταξύ των Εβραίων, των οποίων ο Πέτρος θεωρούνταν, μέσα στο χριστιανικό περιβάλλον, φυλετικός αρχηγός. Η απόδοση από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451) του τίτλου του «Πατριάρχη» προς τον επίσκοπο Αντιοχείας υπήρξε η τυπική αναγνώριση της ακολουθούμενης πρακτικής.
Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Αντιόχεια κατείχε σημαντική θέση ως διοικητικό κέντρο. Ο Επίσκοπος της προήδρευσε στις τοπικές Συνόδους Αγκύρας (351) και Καισαρείας (316) και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας (325) αναγνώρισε τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Αντιοχείας σε όλες τις επισκοπές της Ανατολής ενώ η Β' Οικουμενική Σύνοδος (381) επιβεβαίωσε αυτή τη δικαιοδοσία. Αφ' ετέρου, η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (431) κήρυξε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Κύπρου από το Πατριαρχείο Αντιοχείας.
Δογματικές έριδες και αραβοκρατία
Η πρώτη διάσπαση προκλήθηκε το 498 με την αίρεση των Νεστοριανών συνεπεία της Οικουμενικής Συνόδου της Εφέσου το 431. Αυτό ακολουθήθηκε από την αποχώρηση Συρίων και Αρμενίων, δεδομένου ότι αρνήθηκαν τα ψηφίσματα που εγκρίθηκαν από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών υπήρξε η επίσημη αποχώρηση των Μαρωνιτών από το σώμα της Αντιοχειανής Εκκλησίας, με την ανάδειξη του Ιωάννη Μαρούν ως Πατριάρχη τους το 685. Στα μέσα του 8ου αιώνα, η ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας απαίτησε την ανεξαρτησία της από το Πατριαρχείο, κάτι που τελικά πέτυχε το 1050.
Τον 7ο αιώνα κυριάρχησαν στη Συρία οι Άραβες (638) και οι Χριστιανοί καταδιώχθηκαν. Το 695 ο Πατριάρχης Αλέξανδρος Β' σκοτώθηκε και ο θρόνος έμεινε κενός για 40 χρόνια. Αυτό είχε άκρως δυσάρεστες συνέπειες, γιατί πολλοί χριστιανοί εξισλαμίστηκαν. Οι Άραβες ευνοούσαν τους Συροικωβίτες χριστιανούς σε βάρος των Ορθοδόξων. Από τον 8ο αιώνα άρχισαν να γίνονται Πατριάρχες εντόπιοι που χρησιμοποιούσαν την αραβική γλώσσα. Το 969 ο Νικηφόρος Φωκάς ελευθέρωσε τη Συρία και οι Πατριάρχες εκλέγονταν στην Κωνσταντινούπολη ή την Αντιόχεια.
Σταυροφορίες και οθωμανική κυριαρχία
Με την έλευση των Σταυροφόρων ιδρύθηκε Λατινικό Πατριαρχείο. Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης αναγκάστηκε να φύγει και έμενε συνήθως στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ο θρόνος έμεινε κενός για 50 χρόνια. Το 1155 ο Μανουήλ Κομνηνός πήρε την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μπήκε σ' αυτήν θριαμβευτικά και τους υποχρέωσε να δεχτούν Ορθόδοξο Πατριάρχη, τον Ιωάννη Θ' που είχε χειροτονηθεί στην Κωνσταντινούπολη, αργότερα όμως πάλι οι Πατριάρχες δεν έμεναν στην έδρα τους, όπως ο Θεόδωρος Βαλσαμών που χειροτονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και δεν μετέβη ποτέ στην Αντιόχεια. Οι Πατριάρχες Αντιοχείας παρέμεναν στην Κωνσταντινούπολη έως την εκδίωξη των ευρωπαϊκών στρατών το 1268. Στα 1343 αποφασίστηκε η μεταφορά της έδρας του Πατριαρχείου στη Δαμασκό, τη σημαντικότερη πόλη στη Συρία, δεύτερη μετά την Αντιόχεια όσον αφορά τη μητροπολιτική σημασία της. Επίσκοπος Δαμασκού ήταν τότε ο Ιωακείμ, 58ος στη σειρά μετά τον πρώτο Επίσκοπο της πόλης Ανανία.
Αυτή την εποχή, η οθωμανική διοίκηση της Συρίας επέτρεψε την έντονη δράση του λατινικού προσηλυτισμού. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος υπήρξε εξασθένηση του Πατριαρχείου, γεγονός που προέτρεψε τους Πατριάρχες να ζητήσουν ενίσχυση και δωρεές από τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο.
Ο Πατριάρχης Μακάριος Γ' (1647 - 1685) ενίσχυσε τον Ρωμαιοκαθολικισμό και η ορθοδοξία κινδύνεψε. Πολλά υπέφερε πάλι το Πατριαρχείο, όταν έγινε Πατριάρχης ο Κύριλλος, έφηβος 15 χρονών. Όταν ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέλεξε Πατριάρχη τον Νεόφυτο (1672).
Λόγω της έντονης δράσης του καθολικισμού και του αντίκτυπου που είχε στις εκλογές Πατριαρχών, ο λαός και οι Επίσκοποι του Πατριαρχείου ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να τους στείλει Έλληνα Πατριάρχη, με σκοπό τη διατήρηση της ορθοδοξίας στην περιοχή. Η ελληνική παρουσία στην κεφαλή της Αντιοχειανής Εκκλησίας διήρκεσε από το 1724 έως το 1898. Το 1774 οι Ρωμαιοκαθολικοί ίδρυσαν το «Πατριαρχείο των Γραικομελχιτών» για τους Ορθοδόξους που έγιναν Ρωμαιοκαθολικοί. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κάλεσε δυο αντιπαπικές συνόδους το 1722 και 1727 και με πολλούς άλλους τρόπους προσπαθούσε ν' αντιδράσει στις προσηλυτιστικές ενέργειες των Ρωμαιοκαθολικών.
Ο αρχιμανδρίτης Πορφύριος Ουσπένκη επισκέφθηκε τη Συρία και την Παλαιστίνη και διαπίστωσε ότι μπορούσε να αναπτυχθεί εκεί ρωσόφιλη κίνηση. Ιδρύθηκε στη Ρωσία η «Ορθόδοξος Ρωσική Αυτοκρατορική Παλαιστίνειος Εταιρεία» το 1882 με σκοπό να προωθήσει τα ρωσικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, όπου ίδρυσαν σχολεία, νοσοκομεία και μοναστήρια.
Το τέλος της ελληνικής διοίκησης
Το 1850 παρατηρήθηκε διχογνωμία για την εκλογή Πατριάρχη, όμως πάλι εξελέγη στην Κωνσταντινούπολη ο Ιερόθεος (1850 - 1884). Την περίοδο αυτή αναζωπυρώθηκε το αίτημα για Άραβα Πατριάρχη. Η εποχή της πατριαρχίας του Ιεροθέου ήταν ταραγμένη, γιατί έγινε εμφύλιος πόλεμος και σφαγές χιλιάδων χριστιανών από το 1860 και ύστερα. Οι σφαγές σταμάτησαν με την επέμβαση των Γάλλων και ο Λίβανος κέρδισε την αυτοδιοίκηση του.
Οι τρεις Πατριάρχες που ακολούθησαν έδειξαν χαλαρή στάση και όταν παραιτήθηκε ο τελευταίος Έλληνας Πατριάρχης Σπυρίδων (1898) η Σύνοδος διασπάστηκε με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τελικά, ύστερα από παλινωδίες της Υψηλής Πύλης και επεμβάσεις των Ρώσων, εξελέγη ο Άραβας Πατριάρχης Λαοδικείας Μελέτιος Ντουμάνι το 1899.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας *
Ιωάννης Παπακυριακόπουλος
Ο Ιωάννης Παπακυριακόπουλος (1901 - ;) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Λεχαινά και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Χαϊδελβέργη. Υπήρξε υφηγητής του ποινικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εκπροσώπησε ως Πολιτική Αγωγή τους Ελληνες Εβραίους στη Δίκη του Αϊχμαν.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας, Εφοδιασμού και Διανομών
Αντώνιος Μίγγας
Ο Αντώνης Μίγγας ή Μίγκας (Νάουσα, 1876 - Καρυδιά Πέλλας, 7 Ιουλίου 1907) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος με καταγωγή από τη Νάουσα. Ήταν στενός συνεργάτης του Μακεδονομάχου Τέλλου Αγαπηνού και απαγχονίστηκε μαζί του στις 7 Ιουνίου 1907, στο χωριό Τέχοβο (Καρυδιά) Πέλλας, μετά από ενέδρα των κομιτατζήδων της ΕΜΕΟ Κασάπτσε, Ζλάταν και Χαντούρη.
Θυσία μαζί με τον Καπετάν Άγρα
thumb|left|Ο Καπετάν Άγρας (αριστερά) και ο Αντώνης Μίγγας (δεξιά) μετά τον απαγχονισμό τους από τους κομιτατζήδες (7 Ιουνίου 1907) Η θυσία του Αντώνη Μίγγα αποτελεί λαμπρό παράδειγμα, αφού αν και μπορούσε να γλιτώσει τη ζωή του, προτίμησε να θυσιαστεί δίπλα στον αρχηγό του και να ταφούν μαζί. "Μαζί ήρθαμε, μαζί θα πεθάνουμε, σαν θέλει ο Θεός και όπου θα πεθάνει ο αρχηγός μου, εκεί θα πεθάνω κι εγώ" ήταν τα τελευταία λόγια του Ναουσαίου εθνομάρτυρα Μακεδονομάχου, σύμφωνα με αυτόπτες, ο οποίος έπεσε τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, προσδοκώντας την απελευθέρωση της Μακεδονίας, η οποία ήρθε 5 χρόνια αργότερα, το 1912.
Απόδοση τιμών
thumb|400px|left|Το μνημείο των δύο Μακεδονομάχων έξω από την [[Καρυδιά Πέλλας]] Στο πάρκο της Νάουσας, όπως και στον τόπο του απαγχονισμού του στην Καρυδιά Πέλλας, δίπλα στα μνημεία των 1.241 Αγίων Ναουσαίων Νεομαρτύρων και των εθνομαρτύρων Ζαφειράκη Θεοδοσίου και Αναστάσιου Καρατάσου στήθηκε το 2012 προτομή, ως οφειλόμενη τιμή σε ένα πρόσωπο που δόξασε τη Νάουσα και τη Μακεδονία. Τα αποκαλυπτήρια της προτομής έγιναν στις 17 Οκτωβρίου 2012 κατά την 100η επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης από τον τουρκικό ζυγό και το άγαλμα αποκάλυψε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος μαζί με τον δήμαρχο Ηρωικής Πόλης Νάουσας κ. Αναστάσιο Καραμπατζό.
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2013 Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Λουί-Μισέλ βαν Λου
Ο Λουί-Μισέλ βαν Λου (Louis-Michel van Loo, Τουλόν, 2 Μαρτίου 1707 - Παρίσι, 20 Μαρτίου 1771) ήταν Γάλλος ζωγράφος.
Καταγόμενος από την οικογένεια ζωγράφων των βαν Λου, η οποία εγκαταστάθηκε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα, ο Λουί-Μισέλ βαν Λου σπούδασε υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ βαν Λου, στο Τορίνο και τη Ρώμη. Κέρδισε το βραβείο της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι το 1725. Έζησε στη Ρώμη από το 1727 ως το 1732 μαζί με το θείο του, το ζωγράφο Σαρλ Αντρέ βαν Λου.
Το 1736, έγινε επίσημος ζωγράφος της αυλής του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, στη Μαδρίτη. Ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της Ακαδημίας της Μαδρίτης το 1752. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1753 και φιλοτέχνησε πολλά πορτρέτα του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το 1765, διαδέχθηκε το θείο του, Σαρλ-Αντρέ, ως διευθυντής της Βασιλικής Σχολής Προστατευόμενων μαθητών.
Ήταν αδερφός των ζωγράφων Φρανσουά βαν Λου και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου.
Παραπομπές
Λου Βαν Μισελ Λουι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό
Παύλος Βοιωτίας
Ιστορία
Ο Παύλος πρωτοκατοικήθηκε τον 17ο αιώνα και κατά μία άποψη πήρε το όνομά του από το όνομα κτηνοτρόφου που διατηρούσε χάνι ή καλύβα στην περιοχή< ref>. Υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Ορχομενού οπού παραμένει έως σήμερα.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός του παραμένει σχεδόν σταθερός παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις.
Πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες
{|
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φωκίδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φωκίδας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φωκίδας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φωκίδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φωκίδας για το 2015-16 είναι η εξής:
Όμιλος Δελφών
Πηγή: Ιστολόγιο Πολύδροσου Παρνασσού
Β΄ Φάση
Για την ανάδειξη του πρωταθλητή οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου της Α΄ κατηγορίας αγωνίζονται σε ένα μίνι πρωτάθλημα διπλών αγώνων.Οι 2 πρώτοι των ομίλων ξεκινούν με 3 βαθμούς και οι δεύτεροι κάθε ομίλου με 1 βαθμό. 2 αγωνιστικές πριν το τέλος ο Αστέρας Ιτέας εξασφάλισε μαθηματικά τον τίτλο, νικώντας τον κύριο διεκδικητή Απόλλωνα Ευπαλίου. Η τελική βαθμολογία διαμορφώθηκε ως εξής: Πηγή: Ιστοσελίδα StarSports.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φωκίδας. Για το 2015-16 οι συμμετοχές ηταν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος και ο Φωκικός που αγωνίζεται στη Γ' Εθνική. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 3 Οκτωβρίου 2015 και ολοκληρώθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2016 με τον τελικό.
1η Φάση
Πηγές: nafpaktianews.gr Ώρα της Φωκίδας
2η Φάση
Πηγή: Ιστολόγιο Πολύδροσου Παρνασσού
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί ήταν διπλοί αγώνες. Πηγές: starsports.gr Ιστολόγιο Πολύδροσου Παρνασσού
Τελικός
Στον τελικό ο Κρισσαίος Χρισσού κέρδισε 3-1 τον Αστέρα Ιτέας και κατέκτησε το τρόπαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φωκίδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Ολύμπια
Ολύμπια ονομάζονταν στην αρχαία Ελλάδα, αθλητικοί αγώνες, προς τιμήν του Ολύμπιου Διός. Από τους οποίους οι πιο γνωστοί ήταν οι:
Άλλες διοργανώσεις με το ίδιο όνομα:
Πόλεις:
Αχελώος (μυθολογία)
Στην αρχαία Ελληνική Μυθολογία, ο Αχελώος ήταν μια ποτάμια θεότητα. Ο Όμηρος τοποθετεί τον Αχελώο πριν από τον Ωκεανό. Οι θάλασσες, οι πηγές και τα νερά που πηγάζουν από τη γη προέρχονται από αυτόν. Αντίθετα ο Ησίοδος συγκαταλέγει τον Αχελώο στα παιδιά της Τηθύος και του Ωκεανού, στις ποτάμιες θεότητες. Κόρες του ήταν οι Σειρήνες, οι Νύμφες και πολλές άλλες πηγές (Κασταλία, Καλλιρρόη κλπ).
Ο Αχελώος είχε αρκετές μορφές. Συνήθως απεικονίζεται από τη μέση και κάτω σαν ψάρι, γενειοφόρος με κέρατα στο κεφάλι του. Άλλες μορφές του ποτάμιου αυτού θεού ήταν σαν φίδι, σαν ταύρος και σαν ανθρωπόμορφο ον με κεφάλι ταύρου που από τα γένια του έτρεχαν πολλά νερά (ανθρωπομορφίες των όψεων του ποταμού). Το μόνο βέβαιο είναι πως στις περισσότερες μορφές του ο Αχελώος ήταν (φάνταζε) ένα άσχημο τέρας.
Αχελώος και Ηρακλής
Γνωστός είναι ο μύθος της πάλης του με τον Ηρακλή για χάρη της Δηιάνειρας. Ο Ηρακλής όταν πήγε στον Άδη συνάντησε τον Μελέαγρο, αδελφό της Δηιάνειρας και γιο του Οινέα. Αυτός του ζήτησε σαν χάρη να παντρευτεί την αδελφή του. Ο ήρωας δεν αθέτησε την υπόσχεση του και πήγε στην Καλυδώνα όπου βασίλευε ο Οινέας. Εκεί όμως ένας επίμονος μνηστήρας, ο Αχελώος, ζητούσε την κόρη του Οινέα παίρνοντας διάφορες μορφές. Έγινε μάχη και ο ποτάμιος θεός, παρά τις συνεχείς μεταμορφώσεις του, έχασε. Τότε ο Ηρακλής του απέκοψε το δεξί του κέρατο (έκλεισε τη μία εκβολή του ποταμού) και από το αίμα που έρρευσε γεννήθηκαν οι Σειρήνες. Το κέρατο αυτό δεν το κράτησε ο Ηρακλής. Ο Αχελώος σε αντάλλαγμα του έδωσε το κέρας της Αμάλθειας (το νέο πλούσιο γόνιμο έδαφος) που στη συνέχεια ο ήρωας δώρησε στον Οινέα. Ο ποταμός-Θεός είχε νικηθεί και ο Ηρακλής νυμφεύθηκε τη Δηιάνειρα. Βέβαια ο μύθος αυτός και κατά τον Διόδωρο αλλά και τον Στράβωνα ερμηνεύει τις προσπάθειες των αρχαίων εκεί κατοίκων να τιθασεύσουν την ορμή του ποταμού (κέρας) περιφράσσοντάς τον με μεγάλα έργα (μεταμορφώσεις ποταμού) και να τον μετατρέψουν σε γόνιμο ποταμό (γάμος του Ηρακλή).
Σύμφωνα με τον Οβίδιο, είναι το κέρατο που έσπασε ο Ηρακλής που αφιερώνουν οι Nαϊάδες ως κέρας της Αμάλθειας.
Οι Εχινάδες
Στις εκβολές του ποταμού υπάρχουν τα νησιά Εχινάδες. Σύμφωνα με τον μύθο ήταν κάποτε νύμφες αλλά δυστυχώς για αυτές ξέχασαν να τιμήσουν τον Αχελώο και ο θεός θύμωσε και τις μεταμόρφωσε σε νησιά.
Ο ποτάμιος Θεός Αχελώος εικονίζεται ως κερασφόρος σε νομίσματα των Ακαρνάνων και των Μεταποντίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτάμιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Μυθολογια
Κουρόντα Κιγιοτάκα
Ο Κουρόντα Κιγιοτάκα (黒田 清隆 - 9 Νοεμβρίου 1840—23 Αυγούστου 1900) ήταν Ιάπωνας πολιτικός, ο 2ος Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, μέλος οικογένειας των Σαμουράι και γκενρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκενρό Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιαπωνίας
Αγέλης
Ο Αγέλης ο Χίος ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Χίο, ο οποίος αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης σε άγνωστη χρονολογία στο αγώνισμα της πυγμαχίας παίδων. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι είχε δει στην Ολυμπία τον ανδριάντα του, έργο του γλύπτη Θεομνήστου από τις Σάρδεις, δίπλα στον ανδριάντα του Χαρίνου του Ηλείου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες
Σπυρίδων Λαμπίρης
Ο Σπυρίδων Λαμπίρης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε έκτακτος καθηγητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διορίστηκε υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 20 Ιουνίου 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Λ
Αδελφικό Σερρών
Το Αδελφικό είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως του Δήμου Σερρών. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 8,871 τ.χλμ. και 10 μέτρα μέσο υψόμετρο.
Πληροφορίες
Το Αδελφικό βρίσκεται στην καρδιά του εύφορου κάμπου της περιφερειακής ενότητας Σερρών και σε κοντινή απόσταση από τον ποταμό Στρυμόνα, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με την αγροτική καλλιέργεια καλαμποκιού, ρυζιού, ηλιάνθου κ.α.
Έχει 2 καταστήματα, ένα καφέ και ένα μίνι μάρκετ. Επίσης, υπάρχει μια εκκλησία που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο. Η παλιά ονομασία του Αδελφικού είναι Άνγκος Μαχαλά.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Ιωακείμ Πάριος
Ο Ιωακείμ Πάριος (1730-1810) ήταν Πάριος λόγιος, διδάσκαλος και Σχολάρχης της Μεγάλης του Γένους Σχολής, Μητροπολίτης Αγχιάλου και Μητροπολίτης Κυζίκου.
Βίος
Ο Ιωακείμ Πάριος γεννήθηκε γύρω στα 1730 στην Πάρο. Τα πρώτα του γράμματα πιθανώς να τα έμαθε κοντά σε κάποιον ιερέα ή σε κάποιο από τα μοναστήρια του νησιού. Στη συνέχεια μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για ευρύτερες σπουδές.
Σχολάρχης της Μεγάλης του Γένους Σχολής
Γύρω στα 1753 εντάσσεται στο διδακτικό προσωπικό της Μεγάλης του Γένους Σχολής, και στα 1763, κατά τον Μηνά Χαμουδόπουλο στα 1765, αναλαμβάνει της Σχολαρχεία της Σχολής. Υπήρξε οπαδός του Αριστοτέλη και έτσιεισήγαγε τα συγγράμματα του Σταγειρίτη φιλοσόφου στη Σχολή. Στη Σχολή διδάσκει μέχρι το 1767΄ή μέχρι το 1775, οπότε και έγινε Μητροπολίτης.
Μητροπολίτης Αγχιάλου
Στη διάρκεια της ποιμαντορίας του ιδρύει σχολεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα, ενώ στις 4 Αυγούστου διορίζεται έφορος της Μεγάλης του Γένους Σχολής.
Μητροπολίτης Κυζίκου
Τον Σεπτέμβριο του 1794 τοποθετείται στη Μητρόπολη Κυζίκου, όταν ο Κυζίκου Αγάπιος που πέθανε στο μεταξύ, αποδείχθηκε καταχραστής των οικονομικών της έδρας του και κρίθηκε ως πιο κατάλληλος για να τα διευθετήσει ο Ιωακείμ.
Το 1806 διορίσθηκε Έφορος της Σχολής της Ιεράς Μονής του Προφήτη Ηλία Σαντορίνης. Στις 14 Μαΐου 1806 παραιτείται από τον Μητροπολιτικό θρόνο επικαλούμενος λόγους υγείας αλλά και το προχωρημένο της ηλικίας του. Πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη και αναλαμβάνει την εποπτεία της Κιβωτού του λεξικού της Ελληνικής γλώσσας.
Συγγραφικό-εκδοτικό έργο
Στα 1774 συντάσσει τον βίο και την ασματική ακολουθία του νεομάρτυρα Αντωνίου και εκδίδεται το 1776 στη Μόσχα με τον τίτλο,Κανών και βίος του νέου μάρτυρος Αντωνίου του Αθηναίου. Για τις διάφορες εκπαιδευτικές ανάγκες συντάσσει και βιβλία φιλοσοφίας,θεολογίας,εγχειρίδια γραμματικής ηθικής,κατηχήσεως.Του ανατίθεται η σύνταξη και διαφόρων σιγιλλίων Πατριαρχικών. Το 1804 του ανατίθεται η εποπτεία του ελληνικού λεξικού της Κιβωτού
Πηγή
Κατηγορία:Πάριοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Διευθυντές Μεγάλης του Γένους Σχολής Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυζίκου Κατηγορία:Μητροπολίτες Αγχιάλου
Εργασία
Εργασία είναι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που αποσκοπεί στην παραγωγή και προσφορά ενός προϊόντος, υλικού ή πνευματικού. Μπορεί να είναι χειρωνακτική, ή πνευματική ή συνδυασμός των δύο. Είναι η ενασχόληση με μία υποχρέωση έως ότου ληφθεί μετρήσιμο αποτέλεσμα. Η εργασία είναι δούλεψη και υπηρεσία, γενικά μία χρονοβόρα διαδικασία που πρέπει να αμείβεται όταν γίνεται για λογαριασμό άλλου. Εργοδότης είναι το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αναθέτει εργασίες στον εργαζόμενο άνθρωπο έναντι αμοιβής. Η σχέση εργοδότη-εργαζόμενου διέπεται από νόμους, κανονισμούς και κοινές συμβάσεις, και ονομάζεται εργασιακή σχέση. Το σύνολο των εργαζόμενων μίας χώρας αποτελούν την εργατική τάξη. Εργατικό Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των κανονισμών που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις.
Η εργατική τάξη δραστηριοποιείται για βιοπορισμό, δηλαδή για την εξασφάλιση εισοδήματος που επιτρέπει την επιβίωση, ανάπτυξη και ευτυχία. Στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία καλό εισόδημα σημαίνει μεγαλύτερη ευτυχία για τον εργαζόμενο, που αδιάκοπα διεκδικεί μεγαλύτερες απολαβές και ευημερία. Το πρότυπο εργασίας είναι μοντέλο που παρουσιάζει την ιδανική ποιότητα εργασίας, αποδοτικότητα, συμπεριφορά και ηθική, με τα οποία ένας εργαζόμενος θα εξασφαλίσει τις μέγιστες απολαβές.
Ιστορική αναδρομή
O Hσίοδος υμνεί την εργασία και καταδικάζει την αργία. Ο Αριστοτέλης χαρακτηρίζει δίκαιους "τους μη αφ' ετέρους ζώντες" .Ο Ευριπίδης πιστεύει  ότι η ευτυχία και η δόξα είναι αποκυήματα του μόχθου. Στον αρχαίο ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο υποτιμούνταν η χειρωνακτική εργασία.Στην Παλαιά Διαθήκη η πρώτη εντολή του Θεού στον Αδάμ και την Εύα ήταν να εργάζονται. Στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός εργαζόταν ως ξυλουργός. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την εργασία εκτός από καθήκον, πράξη αγάπης και διακονίας του συνανθρώπου. Στην Πατερική θεολογία, η προσωπική εργασία- συνεργασία διευκολύνει την μετάβαση του ανθρώπου από τον ατομικό στον προσωπικό κοινωνικό χώρο, απελευθερώνοντάς τον από τον εγωκεντρισμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εργασία
Πανδούρα
Η βιβλιογραφία και η εικονογραφία η σχετική με την πανδούρα είναι πολύ φτωχή και οι πληροφορίες ελάχιστες. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι τα λαουτοειδή στον ελλαδικό χώρο δεν ήταν καθόλου διαδεδομένα και ακόμη περισσότερο θεωρούνταν όργανα εντελώς λαϊκά και περιθωριοποιημένα. Το φαινόμενο του παραγκωνισμού κάποιων οργάνων δεν είναι καινούργιο. Κάθε φορά που νέες τάσεις και τεχνοτροπίες έρχονται στο φως συναντούν την έντονη κριτική και μη αποδοχή των σκεπτικιστών που έχουν συνηθίσει να κινούνται μέσα σε ένα συντηρητικό περιβάλλον. Όντως η πανδούρα παρουσίαζε τέτοιους νεωτερισμούς ώστε να αφοριστεί μονομιάς από τους ακαδημαϊκούς κύκλους. Χάριν του δαχτυλοθέσιού της, λόγω του βραχίονα, προσέφερε μεγάλες δυνατότητες στον εκτελεστή για φωνητικά και οργανικά περάσματα που συνόδευαν μεμονωμένους φθόγγους ή που συνέδεαν φθόγγους έτσι ώστε να δημιουργηθούν μελίσματα και λεγκάτα, μία τεχνοτροπία που ήταν τεχνικά αδύνατο να εφαρμοστεί σε χορδόφωνα όπως η λύρα στην οποία γινόταν χρήση μίας χορδής για κάθε φθόγγο. Τα μελίσματα αυτά παραβαίνουν, με σκανδαλώδη τρόπο, τους αυστηρούς κανόνες της κλασσικής παιδείας με αποτέλεσμα οι εραστές της πανδουρίδας να περιθωριοποιούνται τόσο σε μουσικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Ο μελισματικός όμως χαρακτήρας του οργάνου, που συχνά κρατούσαν στα χέρια τους εταίρες σε γιορτές και οινοποσίες, βοηθούσε την ηδονιστική και λάγνα τέρψη που κι αυτή βεβαίως υπέρβαινε τους στερεούς κανόνες της ηθικής. Ένα τέτοιο άτομο, πολύ επιρρεπές σε αυτά τα παραβατικά στάδια, ήταν ο Φίλιππος ο Μακεδόνας, ο πατέρας του Αλέξανδρου. Ο Φίλιππος διασκέδαζε υπό τους ήχους της πανδούρας, μέθαγε και γλεντοκοπούσε γι αυτό και θεωρούνταν κατάπτυστος από τους Αθηναίους ρήτορες και πολιτικούς του αντιπάλους.