cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λικινιανός
Καίσαρας
Ο Λικινιανός έγινε ύπατος το 319. Μαζί του ήταν ο θείος του Κωνσταντίνος Α΄. Το 321 η σχέση μεταξύ των δύο Αυγούστων είχε επιδεινωθεί και ο καθένας έκανε διαφορετικές υποψηφιότητες για την υπατεία: Ο Λικινιανός Β΄ έγινε ύπατος για δεύτερη φορά με τον πατέρα του στα ανατολικά, αλλά ο Κωνσταντίνος Α΄ και ο Κρίσπος κατείχαν το διπλό αξίωμα στη δύση (βλ.: κατάλογος των Ρωμαίων υπάτων). Η πενταετία (quinquennalia) του Λικινιανού εορτάστηκε την 1η Μαρτίου 321. Ο θησαυρός του Μονάχου φτιάχτηκε για την ευκαιρία της πενταετίας: εκτός από μία αργυρή προτομή του Λικινιανού, κατασκευάστηκαν τρία μεγάλα αργυρά κύπελλα largitiο, που το καθένα ζύγιζε μία ρωμαϊκή λίβρα (300 γραμ.). Τα κύπελλα largitio ήταν διακοσμημένα με πορτρέτα των δύο αυτοκρατόρων, με επιγραφές που εόρταζαν τα quinquennalia τού Λικινιανού καθώς και ένα vota (όρκο καλής διακυβέρνησης) για μία δεκαετία (decennalia).
Μετά τις ήττες του από τον Κωνσταντίνο Α΄ και τον Κρίσπο στη μάχη της Χρυσόπολης και τη μάχη του Ελλησπόντου (18 Σεπτεμβρίου 324), ο Λικίνιος παρέδωσε τον εαυτό του και τις δυνάμεις του, που είχαν απομείνει, στον Κωνσταντίνο Α΄ στη Νικομήδεια. Με τη μεσολάβηση της Φλαβίας Ιουλίας Κωνσταντίας, ο Κωνσταντίνος Α΄ δεν τιμώρησε τον κουνιάδο του, ούτε τον ανιψιό του. Ο Λικίνιος αποσύρθηκε στη Θεσσαλονίκη ως ιδιώτης. Αμέσως μετά την ήττα και τη συνθηκολόγηση τού πατέρα του, ο Λικινιανός στερήθηκε τον τίτλο τού Καίσαρα. Ο Κωνσταντίνος Α΄ φαίνεται ότι μετάνιωσε για την επιείκειά του και έτσι ο Λικίνιος απαγχονίστηκε την άνοιξη του 325 Ο Λικίνιος είχε κατηγορηθεί για σχέδιο ανανέωσης των εχθροπραξιών και εκτελέστηκε με αυτό το πρόσχημα, πραγματικό ή φανταστικό. Ο συναυτοκράτορας του Λικίνιου και Αύγουστος Μαρτινιανός επίσης εκτελέστηκε, είτε αυτή την εποχή ,, είτε το 324 Ο Λικινιανός επέζησε μέχρι το επόμενο έτος. Immediately after his father's defeat and capitulation the Licinius II was stripped of the title of caesar. Constantine seems to have regretted his leniency and the former augustus was hanged in the spring of 325.
μικρογραφία|300εσ|[[Φόλλις του Λικινίου, 321–324 με επιγρ.: D[ΟΜINUS] N[OSTRI] VAL[ERIUS] LICIN[IANUS] LICINIUS NOB[ILISSIMUS] C[AESAR] στον εμπροσθότυπο, με τον Δία στην πίσω όψη, που έχει αετό και αιχμάλωτο στα πόδια του. Επιγρ.: IOVI CONSERVATORI ("Δίας ο συντηρητής") X III SΜΚΓ (Kύζικος).]]
To τέλος
Ο Λικινιανός εκτελέστηκε από τον θείο του Κωνσταντίνο Α΄ το 326. Έπεσε θύμα των υποψιών τού Αυγούστου και απεβίωσε στην Pola (Πούλα Κροατίας), πιθανώς στο πλαίσιο της εκτέλεσης του Κρίσπου. Όπως και ο πατέρας του, ο Λικινιανός αποτέλεσε αντικείμενο μεταθανάτιας απαγόρευσης της μνήμης του (damnatio memoriae) και τα ονόματά τους διαγράφηκαν από τις επίσημες επιγραφές.
Liciniani filius στον Θεοδοσιανό Κώδικα
Ένας "γιος τού Λικινιανού" (Liciniani filius), σημειώνεται σε δύο νόμους στον Θεοδοσιανό Κώδικα του 336. Σύμφωνα με την Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν επρόκειτο για τον Λικινιανό, αλλά για έναν νόθο αδελφό του, που είχε νομιμοποιηθεί με διάταγμα. Αυτός ο νόθος γιος τού Λικινίου αναγκάστηκε, βάσει νομοθεσίας, σε σκλαβιά στα αυτοκρατορικά εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας (gynaeceum) στην Καρχηδόνα της Αφρικής. Το κείμενο περιέχει μία οδηγία να αναχθεί στο καθεστώς σκλάβου από τη γέννησή του. Κανένας γιος της αδελφής τού Κωνσταντίνου Α΄ δεν θα είχε αναφερθεί με αυτόν τον τρόπο, επομένως, αυτός ο νόθος πρέπει να ήταν γιος τού Αυτοκράτορα Λικινίου από μία δούλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτελεσθέντα παιδιά Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Μέσα Χωριό Πάφου
Το Μέσα Χωριό είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης Ηλικιωμένων
Η 15η Ιουνίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ενημέρωσης για την Κακοποίηση των ηλικιωμένων, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί το παγκόσμιο κοινό, όσον αφορά στην κακομεταχείριση που υφίστανται οι ηλικιωμένοι ακόμη και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, από ανθρώπους της οικογένειάς τους ή ανθρώπους υπεύθυνους για τη φροντίδα τους γενικότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιες ημέρες Κατηγορία:Κακοποίηση Κατηγορία:Γήρανση
Δημήτρης Λιάκος
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Δημήτρης Λιάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972.
Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, από όπου έλαβε τον τίτλο σπουδών το 2001. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές, όπου το 2005, έλαβε Μεταπτυχιακό Τίτλο Σπουδών από το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από την Ελληνική Εταιρία Διοικήσεως Επιχειρήσεων.
Από το 2002, εργάστηκε στην Τράπεζα Κύπρου, στο Τμήμα Διαχείρισης Αμοιβαίων Κεφαλαίων, έως το 2007 και από τότε έως το 2010, ως Διευθυντής Τμήματος Ανάπτυξης & Μεριδιούχων. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής και Διευθυντής Επενδύσεων στην Αιολική - Ανώνυμος Εταιρεία Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου, από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2014.
Το 2014 διορίζεται στο γραφείο του τέταρτου αντιπροέδρου της Βουλής ως Assistant Officer. Από 2 Φεβρουαρίου 2015 ανέλαβε τα καθήκοντα του Γραμματέα Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥ.Σ.ΟΙ.Π.) παράλληλα με τα καθήκοντά του ως Επιστημονικός Συνεργάτης του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Γιάννη Δραγασάκης. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υλοποίηση και την επιτυχή ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων του 3ου Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και των Θεσμικών Οργάνων.Διετέλεσε Διευθυντής Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού από 15 Οκτωβρίου 2015 έως 4 Νοεμβρίου 2016.
Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 διορίστηκε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, θέση την οποία διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Μάχη των Cibalae
Η μάχη των Cibalae διεξήχθη το 316 μεταξύ των δύο Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου Α΄ (βασ. 306–337 ) και ο Λικινίου (βασ. 308–324). Ο τόπος της μάχης, κοντά στην πόλη Cibalae (νυν Βινκόβτσι Κροατίας) στη Ρωμαϊκή επαρχία Παννονία Δευτέρα, ήταν περίπου 350 χιλιόμετρα εντός της επικράτειας του Λικινίου. Ο Κωνσταντίνος Α΄ κέρδισε μία ηχηρή νίκη, παρά το γεγονός ότι ήταν ο στρατός τού Λικινίου ήταν μεγαλύτερος σε αριθμό.
Ιστορικό
Οι εχθροπραξίες προκλήθηκαν από τον διορισμό τού κουνιάδου του, Βασιανού, από τον Κωνσταντίνο Α΄ ως Καίσαρα. Ο Βασιανός ανακαλύφθηκε ότι μηχανορραφεί εναντίον τού Κωνσταντίνου Α΄, ίσως μετά από υποκίνηση τού ίδιου τού αδελφού του Σενεσίου, στενού συνεργάτη του Λικινίου. Όταν ο Κωνσταντίνος Α΄ απαίτησε από τον Λικίνιο να παραδώσει τον Σενέσιο, ο Λικίνιος αρνήθηκε. Ο Κωνσταντίνος Α΄ βάδισε εναντίον του Λικινίου, ο οποίος απάντησε ανυψώνοντας έναν άλλο συνεργάτη, τον Βαλέριο Βάλη. Η ημερομηνία ανάδειξης του Β. Βάλη ως αυτοκράτορα πιθανότατα συνέβη μετά τη μάχη των Cibalae.
Το αναξιόπιστο έργο Εορτές (Fasti) τού Υδατίου χρονολογεί τη μάχη στις 8 Οκτωβρίου 314, αλλά τα υπόλοιπα λογοτεχνικά και νομισματικά στοιχεία δείχνουν, ότι η μάχη διεξήχθη το 316
Η μάχη
μικρογραφία|270x270εσ| Οι Παραδουνάβιες επαρχίες της Ρώμης. Εμφανίζονται οι Cibalae, που βρίσκονται στο ΝΑ τμήμα της Παννονίας. Τα αντίπαλα στρατεύματα συναντήθηκαν στην πεδιάδα μεταξύ των ποταμών Σάβου και Δράβου κοντά στην πόλη Cibalae (Βινκκόβτσι). Η μάχη κράτησε όλη μέρα. Η μάχη άνοιξε με τις δυνάμεις του Κωνσταντίνου Α΄ παρατεταγμένες δίπλα σε βουνοπλαγιές. Ο στρατός του Λικίνιου ήταν τοποθετημένος στο χαμηλότερο έδαφος πιο κοντά στην πόλη Cibalae, καθώς ο Λικίνιος φρόντισε να εξασφαλίσει τα πλευρά του. Καθώς το πεζικό του Κωνσταντίνου Α΄ χρειαζόταν να προχωρήσει μπροστά μέσα από κακοτράχαλα εδάφη, το ιππικό ωθήθηκε μπροστά, για να λειτουργήσει ως παραπέτασμα. Έτσι ο Κωνσταντίνος Α΄ μετέφερε τον σχηματισμό του στο πιο ανοιχτό έδαφος και προχώρησε ενάντια στους αναμένοντες τού Λικινίου. Μετά από μία περίοδο αψιμαχιών και έντονων βλημάτων εξ αποστάσεως, τα αντίπαλα κύρια σώματα πεζικού συναντήθηκαν σε στενή μάχη και ακολούθησαν σκληρές μάχες σώμα με σώμα. Αυτή η μάχη φθοράς έληξε, αργά την ημέρα, όταν ο Κωνσταντίνος Α΄ ηγήθηκε προσωπικά ενός ιππικού από τη δεξιά πτέρυγα τού στρατού του. Το πλήγμα ήταν καθοριστικό και οι τάξεις του Λικινίου έσπασαν. Περίπου 20.000 από τα στρατεύματα του Λικίνιου σκοτώθηκαν στη σκληρή μάχη. Το επιζόν ιππικό του ηττημένου στρατού συνόδευσε τον Λικίνιο, όταν έφυγε από το πεδίο κάτω από την κάλυψη του σκότους.
Συνέπεια
Μετά τη μάχη ο Λικίνιος αναγκάστηκε να καταφύγει στο Σίρμιο (Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, Σερβία) και στη συνέχεια, αφού μάζεψε την οικογένεια και το θησαυροφυλάκιό του, στη Θράκη. Ξεκίνησαν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, αλλά κατέρρευσαν. Στη συνέχεια δόθηκε μία περαιτέρω μάχη, η μάχη της Μαρδίας, η οποία αποδείχθηκε αναποφάσιστη. Βαριές απώλειες υπέστησαν και οι δύο πλευρές. Μετά τη μάχη, εν αναμονή της υποχώρησης του Λικινίου στο Βυζάντιο, ο Κωνσταντίνος Α΄ προχώρησε προς την κατεύθυνση αυτής της πόλης. Ωστόσο, ο Λικίνιος είχε αποσυρθεί προς τα βόρεια και αυτό τον έβαλε πέρα από τις γραμμές επικοινωνίας του Κωνσταντίνου Α΄. Ο Κωνσταντίνος Α΄ έχασε επίσης πολλές από τις αποσκευές του στον Λικίνιο. Στη συνέχεια έγινε διαπραγμάτευση μίας συνθήκης πολύ ευνοϊκής για τον Κωνσταντίνο Α΄. Αυτό περιελάμβανε την παραχώρηση από τον Λικίνιο του μεγαλύτερου μέρους της Βαλκανικής χερσονήσου και την ανύψωση των γιων του Κωνσταντίνου Α΄, Κρίσπου (τότε περίπου 14) και Κωνσταντίνου Β΄ (που ήταν μόλις βρέφος), με τον μικρό γιο του Λικίνιου (Λικινιανό), στο βαθμό του καίσαρα. Στη συνέχεια ο Λικίνιος καθαίρεσε και εκτέλεσε τον πρώην συναυτοκράτορά του Β. Βάλη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού
Βασιλική Οικογένεια της Σουηδίας
Η σουηδική βασιλική οικογένεια (svenska kungafamiljen) από το 1818 αποτελείται από μέλη του σουηδικού βασιλικού Οίκου των Μπερναντότε, στενά συνδεδεμένα με τον βασιλιά της Σουηδίας. Σήμερα όσοι αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση, έχουν βασιλικούς τίτλους και προσφωνήσεις (τρόπους επίκλησης) και εκτελούν επίσημες δεσμεύσεις και τελετουργικά καθήκοντα του κράτους. Η ευρύτερη οικογένεια του βασιλιά (Sveriges kungliga familj ) αποτελείται και από άλλους στενούς συγγενείς, που δεν είναι βασιλικοί και επομένως δεν εκπροσωπούν επίσημα τη χώρα.
Ιστορία
Μέχρι τη δεκαετία του 1620 οι σουηδικές επαρχίες παραχωρούνταν ως εδαφικές πρόσοδοι (appanage) σε βασιλικούς πρίγκιπες, οι οποίοι ως δούκες των επαρχιών αυτών κυβερνούσαν ημιαυτόνομα. Ξεκινώντας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γουσταύου Γ΄, και όπως κωδικοποιήθηκε στην § 34 του Εργαλείου της Διακυβέρνησης του 1772, επαρχιακά δουκάτα υπήρχαν στη βασιλική οικογένεια μόνο ως ονομαστικοί, μη κληρονομικοί τίτλοι, χωρίς καμία εγγενή κληρονομική ιδιοκτησία ή παρακαταθήκη. Αν και αρκετά μέλη της βασιλικής οικογένειας έχουν διατηρήσει μια ειδική δημόσια σύνδεση με ένα δουκάτο, και μερικές φορές διατηρούν μία δευτερεύουσα κατοικία σε αυτό.
Ο γιος ενός Σουηδού βασιλιά είχε συνήθως τον πριγκιπικό τίτλο ως ένας της βασιλικής δυναστείας (όπως ο πρίγκιπας Μπέρτιλ, δούκας του Χάλαντ), αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις ως ευγενής (όπως ο πρίγκιπας Φρειδερίκος-Γουλιέλμος του Έσενσταϊν) ή ως τίτλο ευγένειας για έναν πρώην μέλος της δυναστείας (όπως ο πρίγκιπας Όσκαρ Μπερναντόττε).
Βασιλικός Οίκος
μικρογραφία| Μερικά από τα -κυβερνητικά αναγνωρισμένα- (βασιλικά) μέλη της σουηδικής βασιλικής οικογένειας το 2012. Η Σουηδική Βασιλική Αυλή απαριθμεί τα ακόλουθα πρόσωπα ως μέλη του Βασιλικού Οίκου (Kungl. Huset):
παντρεύτηκε με τον Κρίστοφερ Ο'Νηλ (γενν. το 1974, δεν είναι μέλος του Βασιλικού Οίκου)
Βασιλική οικογένεια
μικρογραφία|Η αδελφή του βασιλιά, η πριγκίπισσα [[Χριστίνα της Σουηδίας (1943)|Χριστίνα, κα. Mάγκνουσον (φωτογραφία με τον άνδρα της).]]
Η Βασιλική Αυλή απαριθμεί τα ακόλουθα πρόσωπα επιπλέον ως μέλη της Βασιλικής Οικογένειας (Kungl. Familjen):
Σχέσεις σημερινών μελών
<references group="N" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικοί οίκοι της Σουηδίας
Γκράουντ Νατσιονάλι Τα' Κάλι
Το Γκράουντ Νατσιονάλι Τα' Κάλι είναι το εθνικό στάδιο της Μάλτας. Αποτελεί έδρα της Εθνικής Μάλτας ποδοσφαίρου. Στο στάδιο πραγματοποιούνται κυρίως αγώνες πρωταθλήματος και κυπέλλου, καθώς και διεθνείς αγώνες. Είναι το μεγαλύτερο στάδιο στη Μάλτα με χωρητικότητα 18000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Μάλτα
Φαινυλομεθανιμίνη
Η φαινυλομεθανιμίνη ή ιμινομεθυλοβενζένιο είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο PhCH=NH. Είναι μια πρωτοταγής αρωματική ιμίνη.
Από βενζαλδεΰδη και αμμωνία
Με επίδραση αμμωνίας σε βενζαλδεΰδη :
Συμπεριφορά βάσης
Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:
Αναγωγή
Ανάγεται προς βενζυλαμίνη :
Πηγές
Κατηγορία:Αρωματικές ιμίνες
Μελάνδρα
Η Μελάνδρα είναι τουρκοκυπριακή κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Γιαν Μπούκχορστ
Ο Γιαν Μπούκχορστ (φλαμανδικά: Jan Boeckhorst ή Johann Bockhorst, περ. 1604 - 21 Απριλίου 1668) ήταν Φλαμανδός, γεννημένος στη Γερμανία μπαρόκ ζωγράφος και σχεδιαστής. Ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης, που δημιούργησε πίνακες με ιστορικό περιεχόμενο, ρωπογραφίες και πορτρέτα σε ύφος επηρεασμένο από την τριάδα των κορυφαίων μπαρόκ ζωγράφων της Αμβέρσας, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς.
Βιογραφία
Ο Γιαν Μπούκχορστ γεννήθηκε στο Μίνστερ της Βεστφαλίας, δευτερότοκος γιος της οικογένειας από δώδεκα παιδιά. Η οικογένειά του ανήκε στους ιδιαίτερα σεβαστούς πολίτες του Μίνστερ (Honoratioren) και ο πατέρας του, Χάινριχ, διετέλεσε επ' ολίγον δήμαρχος της πόλης.
Ο Γιαν Μπούκχορστ έγινε "κανονικός" (canon) στο Τάγμα των Ιησουιτών σε ηλικία 17 ετών. Άρχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές όταν ήταν σε ηλικία εικοσιδύο ετών. Στα μέσα της δεκαετίας του 1620 ο Μπούκχορστ μετοίκησε στην Αμβέρσα, προφανώς για να σπουδάσει με τον Ρούμπενς. Δεν υπάρχουν σαφείς αποδείξεις ότι ο Μπούκχορστ όντως σπούδασε με τον Ρούμπενς, μόνο μια δήλωση του ανεψιού του καλλιτέχνη, Φίλιπ, ότι κάτι τέτοιο συνέβη. Εν τούτοις, τεκμηριώνεται μια στενή σχέση ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες κατά τη δεκαετία του 1630. Είναι, επίσης, πιθανό να διετέλεσε μαθητής και του Γιόρντενς, όσο ο Ρούμπενς απουσίαζε στο Λονδίνο κατά τη δεκαετία του 1620. Στην Αμβέρσα ο Μπούκχορστ ήταν γνωστός ως ο Lange Jan (ο ψηλός Γιαν) λόγω της ψηλής κορμοστασιάς του.
Από το 1626 ως το 1635 ο Μπούκχορστ εργάστηκε σε μια παραγγελία του ευκατάστατου εμπόρου Λοντεβάικ ντε Ρόομερ, για να ολοκληρώσει 26 έργα για το παρεκκλήσιο της μονής Falcon στην κεντρική Αμβέρσα (ή για το παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωσήφ στη μονή του Αγίου Αυγουστίνου στην Αμβέρσα). Τα έργα αυτά, τα οποία φιλοτέχνησε σε συνεργασία με τον Γιαν Βίλντενς σήμερα θεωρούνται χαμένα.
Μεταξύ 1627 και 1632 πιθανότατα συνεργάστηκε με τον Άντονι βαν Ντάικ, ο οποίος είχε εκείνη την περίοδο επιστρέψει στην Αμβέρσα ύστερα από μακρά παραμονή στο εξωτερικό. Οι δύο καλλιτέχνες συνεργάστηκαν σε συγκεκριμένα έργα, ενώ ο Μπούκχορστ δημιούργησε αντίγραφα έργων του βαν Ντάικ.
Ο Μπούκχορστ έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1633-1634. Ήταν τακτικός συνεργάτης του Ρούμπενς στα μέσα της δεκαετίας του 1640. Αρχικά εργάστηκε στις διακοσμήσεις της θριαμβευτικής εισόδου {Pompa Introitus) στην Αμβέρσα του νέου κυβερνήτη των αψβουργιανών Κάτω Χωρών Καρδιναλίου Ινφάντη Φερδινάνδου, των οποίων ο Ρούμπενς είχε τη γενική επίβλεψη. Ο Μπούκχορστ συμμετείχε στην Pompa Introitus με αρχιτεκτονικά στοιχεία στην "Αψίδα της Ισαβέλλας" και στις μορφές της Securitas και της Salus publica σε συνεργασία με τους Χέραρντ Σέγκερς και Γιαν Μπόρχρεφ.
Το 1635 ο Μπούκχορστ ταξίδεψε στην Ιταλία. Επέστρεψε στην Αμβέρσα και την περίοδο 1636-1638 συνεργάστηκε με το εργαστήριο του Ρούμπενς στη μεγάλη παραγγελία της δημιουργίας μυθολογικών διακοσμήσεων στο κυνηγετικό περίπτερο Torre de la Parada του βασιλέα Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας κοντά στη Μαδρίτη. Για το έργο αυτό ο Μπούκχορστ δημιούργησε έγχρωμα διακοσμητικά σε σχέδια του Ρούμπενς.
Νέο ταξίδι στην Ιταλία πραγματοποίησε το 1639, διαμένοντας στη Ρώμη. Εκεί πιθανόν προσχώρησε στον κύκλο Φλαμανδών και Ολλανδών καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνταν στην πόλη και ήταν γνωστοί ως Bentvueghels. Εκεί φαίνεται ότι, κατά τη συνήθεια που επικρατούσε στους Bentvueghels, έλαβε το προσωνύμιο Doctor Faustus.
Η χρονολογία επιστροφής του στην Αμβέρσα δεν είναι επακριβώς γνωστή και εκτιμάται κατά την περίοδο 1639 - 1649. Είναι γνωστό ότι ολοκλήρωσε μερικά ημιτελή έργα του Ρούμπενς, ύστερα από τον θάνατο του τελευταίου το 1640. Μετά την επιστροφή του στην Αμβέρσα έλαβε πολυάριθμες παραγγελίες από θρησκευτικά ιδρύματα στη Φλάνδρα, όπως από την εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στη Μπρυζ και των Αγίων Μιχαήλ και Αγίου Ιακώβου στη Γάνδη.
Ο Μπούκχορστ απεβίωσε στις 21 Απριλίου 1668 στην Αμβέρσα και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου της πόλης. Μετά τον θάνατό του η μεγάλη του συλλογή βγήκε σε δημοπρασία η οποία διήρκεσε έξι ημέρες και συγκέντρωσε το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσόν των 6.026 γκίλντερς. Η συλλογή του περιλάμβανε ένα πλήρες σετ πρώιμων σχεδίων του Ρούμπενς.
Γενικά
Ο Μπούκχορστ ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης που δημιούργησε ιστορικούς πίνακες με θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα, αλληγορικές σκηνές, σκηνές καθημερινότητας και προσωπογραφίες. Εργάστηκε, επίσης, ως σχεδιαστής "χαρτονιών" για ταπισερί. Είναι γνωστό ότι σχεδίασε οκτώ ταπισερί με τους μύθους του Απόλλωνα. Το Μουσείο Mont-de-Piété στη Μπεργκ διατηρεί οκτώ προκαταρκτικά σχεδιάσματα αυτών των οκτώ ταπισερί. Ο Μπούκχορστ δημιούργησε, επίσης, σχέδια για τους εκδότες της Αμβέρσας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1650 δημιούργησε σχέδια για το Breviarium Romanum καθώς και εννέα διακοσμητικά σχέδια περιθωρίων για το Missale Romanum. Όλα έγιναν χαρακτικά από τον Κορνέλιους Χάλλε τον νεότερο και εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο του Κριστόφ Πλαντέν στην Αμβέρσα.
Υπάρχουν μόνον τρία υπογεγραμμένα και χρονολογημένα έργα του (χρονολογούμενα μεταξύ 1646 και 1660) και πέντε χρονολογημένα την περίοδο 1659-1666. Ο πρώτος υπογεγραμμένος του πίνακας, Η Παναγία με το Βρέφος και τον Άγιο Ιωάννη χρονολογείται το 1646, περίπου 20 χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμβέρσα. Λόγω του μικρού αριθμού των υπογεγραμμένων πινάκων, είναι δύσκολο να αποδοθούν έργα σε αυτόν με βεβαιότητα και ορισμένες αποδόσεις είναι υπό αμφισβήτηση μεταξύ των ιστορικών τέχνης.
Συνεργασίες
Όπως ήταν κοινή πρακτική ανάμεσα στους ζωγράφους της Αμβέρσας, ο Μπούκχορστ συνεργάστηκε συχνά ως ζωγράφος μορφών σε συνθέσεις με τοπιογράφους, όπως οι Γιαν Βίλντενς και Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος και ζωγράφους νεκρών φύσεων όπως ο Φρανς Σνάιντερς. Παράδειγμα τέτοιας συνεργασίας είναι ο πίνακας Χωρικοί που πηγαίνουν στην αγορά (σήμερα στην Οικία - Μουσείο Ρούμπενς στην Αμβέρσα), στον οποίο συνεργάστηκε με τον Σνάιντερς. Αυτή η ρωπογραφία, η οποία διαδραματίζει, επίσης, και ρόλο αλληγορίας των τεσσάρων στοιχείων, είναι μνημειωδώς μεγάλων διαστάσεων (217,5 x 272,5 εκ.). Στο έργο είναι εμφανής η επιρροή των ρωπογραφιών του Γιόρντενς.
Είναι πιθανόν να συνεργάστηκε σε αναθηματικούς πίνακες (πίνακες με γιρλάντες). Αυτός είναι ειδικός τύπος νεκρής φύσης που αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο σε συνεργασία με τον Ιταλό Καρδινάλιο Φεντερίκο Μπορρομέο στις αρχές του 17ου αιώνα. Το είδος συνδέθηκε αρχικά με την εικονογραφία του κινήματος της Αντιμεταρρύθμισης και τυπικά περιλάμβανε συνεργασία μεταξύ ζωγράφου μορφών και ζωγράφου νεκρών φύσεων. Καμία συνεργασία του Μπούκχορστ σε αυτό τον τύπο έργου δεν του έχει αποδοθεί με βεβαιότητα.
Πιστεύεται ότι ο Μπούκχορστ έκανε αλλαγές σε έργα του Ρούμπενς. Αυτό το έκανε σε πίνακα ενός tronie του 1613 (ονομάζονται έτσι τα πορτρέτα με υπερβολικές εκφράσεις προσώπου), το Ο βασιλέας Δαβίδ παίζει άρπα (Städel, Φρανκφούρτη). Το δεύτερο tronie του Ρούμπενς, του 1616/17, που μετασχημάτισε ο Μπούκχορστ το 1640/41 σε μορφή μεγέθους μπούστου ήταν η Κεφαλή γενειοφόρου άνδρα σε προφίλ που κρατά μπρούτζινη φιγούρα (Christie’s, Λονδίνο, 2 Ιουλίου 2013, lot 30). Πιθανόν επίσης να μεγένθυνε την Ανάσταση των Ευλογημένων του Ρούμπενς, ύστερα από αίτημα του Γιαν Βίλντενς για να ταιριάξει με τηνΠτώση των Καταραμένων, που τότε ο Βίλντενς είχε στη συλλογή του. Μετά τη δεκαετία του 1630, οι συνεργασίες του Μπούκχορστ σταματούν.
Πορτρέτα
Τα πορτρέτα του Μπούκχορστ είναι επηρεασμένα από τους Άντονι βαν Ντάικ και Κορνέλις ντε Φος, τους δύο κορυφαίους προσωπογράφους του πρώτου ημίσεος του 17ου αιώνα. Ευκαιριακά ζωγράφιζε ομαδικά πορτρέτα εκ του φυσικού. Μερικά από τα μεγάλα ομαδικά πορτρέτα του, όπως το Πορτρέτο μιας οικογένειας (σήμερα στην Alte Pinakothek, Μόναχο), είναι στο ύφος του ντε Φος αλλά με περισσότερη ζωντάνια και αυθορμητισμό.
Κεντρικό σημείο στα ομαδικά του πορτρέτα είναι η έμφαση στην αρετή των ισχυρών οικογενειακών δεσμών (της αποκαλουμένης Concordia familiae). Ο Μπούκχορστ ήταν επιδέξιος στο να αποτυπώνει τα μοντέλα του με αυθορμητισμό και ζωντάνια. Τα πορτρέτα του δεν έχουν τυπικό χαρακτήρα. Χρησιμοποιούσε βαριές κουρτίνες ως παρασκήνιο, οι οποίες, σε μίμηση του Γιόρντενς, απεικονίζονται πολύ ζωντανά.
Τελευταία έργα
Τα τελευταία του έργα, των δεκαετιών 1650 και 1660 περιλαμβάνουν πολυάριθμες εικόνες για Αγία Τράπεζα για ναούς σε ολόκληρη τη Φλάνδρα και σχέδια για ταπισερί (χαρτόνια). Η εκφραστικότητα των μορφών του βαν Ντάικ και η χρήση των χρωμάτων, όπως στο έργο Ο Οδυσσέας ανακαλύπτει τον Αχιλλέα ντυμένο γυναικεία (σήμερα στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου) είναι επίσης ένα από τα αξιοπρόσεκτα έργα του αυτής της περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών
Το Γενικό Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών (Γ.Ν.Α. Λαϊκό) είναι ελληνικό τριτοβάθμιο δημόσιο πανεπιστημιακό νοσηλευτικό ίδρυμα, ενταγμένο στο Ε.Σ.Υ. Το ίδρυμα υπάγεται στην 1η Υ.ΠΕ. Αττικής. Διαθέτει πολλές Κλινικές, Εργαστήρια, Τμήματα και Εξωτερικά Ιατρεία. Στεγάζεται επί της οδού Αγίου Θωμά 17, Τ.Κ. 11527, στην Αθήνα.
Ιστορία
Το Λαϊκό Νοσοκομείο ιδρύθηκε το 1933 υπό μορφή Ν.Π.Δ.Δ., στη θέση του πανεπιστημιακού περιπτέρου στου Γουδή, βάσει του ν. 5746/2-9-1933 και υπήχθη στο –τότε- Υπουργείο Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως. Σταδιακά, οι δομές του νοσοκομείου ενισχύθηκαν με τις συνεχείς προσθήκες τμημάτων, εξοπλισμού και κλινικών. Στο χώρο του λειτούργησαν, επίσης, σχολές Φυσικοθεραπείας και Νοσηλευτικής.
Τομείς του ιδρύματος
Στο Λαϊκό Νοσοκομείο υπάρχουν και λειτουργούν 3 επιστημονικοί τομείς, ήτοι Παθολογικός, Χειρουργικός και Εργαστηριακός.
Το νοσοκομείο διαθέτει επίσης 7 Κέντρα Εμπειρογνωμοσύνης Σπάνιων Παθήσεων, συγκεκριμένα:
1) Κέντρο Μεσογειακής  Αναιμίας  και  Δρεπανοκυτταρικής  Νόσου - Κύρια  Θεματική Ενότητα Σπάνια Αιματολογικά Νοσήματα
2) Α’ Προπαιδευτική  Παθολογική  Κλινική  και  Ειδική  Νοσολογία  (Μονάδα Ενδοκρινολογίας) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Νευροενδοκρινικά Νεοπλάσματα
3) Κλινική Παθολογικής Φυσιολογίας μετά του Ομώνυμου Εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού  Πανεπιστημίου  Αθηνών - Κύρια  Θεματική  Ενότητα  Σπάνια Νοσήματα του Συνδετικού Ιστού και Μυοσκελετικών Παθήσεων
4) Κλινική Παθολογικής Φυσιολογίας μετά του Ομώνυμου Εργαστηρίου του Εθνικού και Καποδιστριακού  Πανεπιστημίου  Αθηνών - Κύρια  Θεματική  Ενότητα  Σπάνια Συστηματικά Αυτοφλεγμονώδη και Αυτοάνοσα Νοσήματα.
5) Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική και Ειδική Νοσολογία (Μονάδα Αυτοάνοσων Ρευματικών Νόσων)  του  Εθνικού  και  Καποδιστριακού  Πανεπιστημίου  Αθηνών - Κύρια  Θεματική  Ενότητα  Σπάνια  Νοσήματα  του  Συνδετικού Ιστού και Μυοσκελετικών Παθήσεων
6) Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική και Ειδική Νοσολογία (Μονάδα Αυτοάνοσων Ρευματικών Νόσων)  του  Εθνικού  και  Καποδιστριακού  Πανεπιστημίου  Αθηνών - Κύρια Θεματική Ενότητα Σπάνια Συστηματικά Αυτοφλεγμονώδη και Αυτοάνοσα Νοσήματα
7) Α’ Παθολογική Κλινική (Μονάδα Ενδοκρινολογίας) του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Κύρια  Θεματική  Ενότητα  Σπάνια  Ενδοκρινολογικά Νοσήματα.
Το Κέντρο Σπανίων Σκελετικών Νοσημάτων του Λαϊκού Νοσοκομείου λειτουργεί από το Μάιο του 2018 ως κέντρο αναφοράς, ενώ η θετική γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας (ΚΕ.Σ.Υ.) για την αναγνώρισή του ως Κέντρο Εμπειρογνωμοσύνης διαβιβάστηκε στον Υπουργό Υγείας το Μάιο του 2020 και εκκρεμεί η έκδοση σχετικού ΦΕΚ.
Παραπομπές
Λαϊκο Γ. Ν. Α.
Σύνδεσμος χελιδονοουράς
μικρογραφία|Τυπικός σύνδεσμος της χελιδονοουράς μικρογραφία|200x200εσ|Ξυλουργική συνδεσμολογία (τύπου χελιδονοουράς) σε τοιχοποιία παλιάς εκκλησίας στη Ρουμανία μικρογραφία|Πέτρινος πυλώνας με σύνδεσμο χελιδονοουράς στον παλαιό ναό Vazhappally Maha Siva Ο σύνδεσμος χελιδονοουράς (αγγλ. dovetail joint), ή απλώς συνοπτικά χελιδονοουρά, είναι τύπος συνδέσμου της ξυλουργικής, που χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια σε ποικίλες ξύλινες κατασκευές, συμπεριλαμβανομένων των επίπλων, ντουλαπιών, κορμοκατοικιών και κτιρίων με πλαίσια ξύλινων στοιχείων. Ο σύνδεσμος χελιδονοουράς είναι σύμβολο διαχρονικής ξυλουργικής αξίας και αποτελεί -ιστορικά- τεχνική με υψηλή δημοφιλία στο χώρο της εσωτερικής διακόσμησης και της επιπλοποιίας.
Βέβαια στην αγγλική γλώσσα ο ίδιος τεχνικός όρος αναφέρεται στην ουρά του περιστεριού (dove), αλλά στα ελληνικά έχει επικρατήσει, ως χελιδονοουρά, εδώ και δεκαετίες, ως πιο εύστοχος.
Χαρακτηριστική είναι η υψηλή αντοχή του συνδέσμου που εξασφαλίζεται σε τάσεις αξονικού εφελκυσμού. Πρόσθετα ο σύνδεσμος χελιδονοουράς χρησιμοποιείται για την ένωση των πλευρών συρταριών στο μπροστινό μέρος. Σειρά από κομμένες καρφίτσες που εκτείνονται από το άκρο μιας σανίδας με μια σειρά από ουρές που κόβονται στο άκρο μιας άλλης ξύλινης σανίδας. Οι καρφίτσες και οι ουρές έχουν ένα τραπεζοειδές σχήμα. Αξιοσημείωτο, αφού κολληθεί, ένας ξύλινος σύνδεσμος χελιδονοουράς δεν απαιτεί μηχανικούς συνδετήρες, ούτε καρφιά ή βίδες.
Αναδρομή
Η τεχνική συνδεσμολογίας της χελιδονοουράς πιθανώς προηγείται της γραπτής ιστορίας. Μερικά από τα παλαιότερα γνωστά παραδείγματα του συνδέσμου χελιδονοουράς απαντώνται σε αρχαία αιγυπτιακά έπιπλα που βρέθηκαν ενταφιασμένα με μούμιες και που χρονολογούνται από την Πρώτη Δυναστεία. Επίσης παρόμοια βρέθηκαν στους τάφους των Κινέζων αυτοκρατόρων και σε πέτρινη κολώνα στο ναό Vazhappally Maha Siva, στην Ινδία. Η χελιδονοουρά, ως σύνδεσμος, είναι σημαντική παράμετρος διάκρισης των διαφόρων περιόδων επίπλων και φανερώνει και την στάθμη του πολιτισμού κάθε αρχαίου λαού.
Μέθοδοι
Η ένωση της χελιδονοουράς είναι πολύ δυνατή λόγω του τρόπου με τον οποίο διαμορφώνονται οι «ουρές» και οι «καρφίτσες». Αυτό καθιστά δύσκολη την απομάκρυνση της άρθρωσης και ουσιαστικά αδύνατη ιδίως όταν προστίθεται κόλλα. Αυτός ο τύπος συνδέσμου χρησιμοποιείται σε κατασκευές κουτιών όπως συρτάρια, κοσμηματοθήκες, ντουλάπια και άλλα έπιπλα όπου απαιτείται αντοχή. Είναι κοπιώδες στο να μορφοποιηθεί με το χέρι, που απαιτεί εξειδικευμένη εργασία και σχετική εμπειρία. Υπάρχουν διάφοροι τύποι χελιδονοουράς, που διαφέρουν ανάλογα με τη χρήση.
Η γωνία κλίσης ποικίλλει ανάλογα με το ξύλο που χρησιμοποιείται, τον σκοπό της ένωσης και το είδος της εργασίας. Συνήθως η κλίση είναι 1:6 για τα μαλακά ξύλα και μια πιο ρηχή κλίση 1:8 για τα σκληρά ξύλα. Συχνά μια κλίση 1:7 χρησιμοποιείται ως συμβιβασμός. Ωστόσο, μια διαφορετική κλίση δεν επηρεάζει την αντοχή του αρμού σε διαφορετικούς τύπους ξύλου.
Νέα εκκλησία του Σαιντ Πάνκρας
Η νέα εκκλησία του Σαιντ Πάνκρας (αγγλικά: St Pancras New Church) είναι αγγλικανική εκκλησία στην περιοχή Σαιντ Πάνκρας του βόρειου Λονδίνου. Κτίστηκε κατά την περίοδο 1819–22 ακολουθώντας τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της ελληνικής αναβίωσης, και αναφέρεται ως νέα εκκλησία ώστε να είναι διακριτή από την παλαιότερη εκκλησία του Σαιντ Πάνκρας η οποία βρίσκεται βορειότερα.
Ιστορία
Η εκκλησία βρίσκεται στο βόρειο άκρο της περιοχής του Μπλούμσμπουρυ στο δημοτικό διαμέρισμα του Κάμντεν. Κτίστηκε ως η κύρια εκκλησία της ενορίας του Σαιντ Πάνκρας, η οποία κατά την περίοδο εκείνη κάλυπτε μια πολύ μεγάλη έκταση από την Όξφορντ Στριτ έως το Χάιγκεϊτ. Η παλαιότερη εκκλησία της ενορίας ήταν ένα μικρό κτήριο από την εποχή του Μεσαίωνα το οποίο είχε παραμεληθεί μετά την μετακίνηση του κύριου όγκου του πληθυσμού βορειότερα, και κατά τον 19ο αιώνα τελούνταν λειτουργία μόνο μια φορά τον μήνα, με τις υπόλοιπες λειτουργίες να τελούνται συνήθως στο παρεκκλήσι του Κέντις Τάουν. Με την αύξηση του πληθυσμού στα βόρεια του Λονδίνου, δημιουργήθηκε η ανάγκη για ύπαρξη επιπλέον εκκλησιών. Με την κατασκευή της νέας εκκλησίας η παλαιότερη εκκλησία συνέχισε να λειτουργεί ως συμπληρωματική εκκλησία της ίδιας ενορίας, αν και αργότερα έγινε ξεχωριστή ενορία. Η κατασκευή της νέας εκκλησίας ορίστηκε το 1816, και ο σχεδιασμός της ανατέθηκε στον Ουίλιαμ Ίνγουντ σε συνεργασία με τον γιο του τον Χένρυ Ίνγουντ, και κατασκευαστή τον Ισαάκ Σίμπρουκ.
Ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε από τον δούκα της Υόρκης την 1η Ιουλίου του 1819, και είχε χαραγμένη την φράση στα ελληνικά (ελληνιστική κοινή) ΜΑΚΑΡΙΟ ΦΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΟΥΤΟΣ ΑΕΙ ΦΟΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΕΘΝΟΝ ΑΦΑΝΕΙΣ ΝΕΟΣ (Το μακάριο φως του ευαγγελίου ας φωτίζει για πάντα των εθνών τους αφανείς ναούς). Στην αγγλική μετάφραση έχει μεταφερθεί ως τους σκοτεινούς ναούς των ειδωλολατρών / May the light of the blessed Gospel thus ever illuminate the dark temples of the Heathen.
Το συνολικό κόστος του κτηρίου ανήλθε στις 76.679 λίρες Αγγλίας και σχεδιάστηκε με στόχο την φιλοξενία 2.500 πιστών. Ήταν η εκκλησία με τα μεγαλύτερα έξοδα κατασκευής μετά την ανακαίνιση του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου. Η κρύπτη εντός της εκκλησίας, βρίσκεται στο υπόγειο και εκτείνεται κατά μήκος όλου του κτίσματος, και σχεδιάστηκε ώστε να μπορεί να αποθηκεύσει 2.000 φέρετρα, ωστόσο έως το 1854, όταν η πρακτική αυτή σταμάτησε σε όλες τις εκκλησίες του Λονδίνου, υπήρχαν λιγότερα από 500. Κατά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο χρησίμευσε ως καταφύγιο για προστασία από τους βομβαρδισμούς του Λονδίνου, και αρκετά αργότερα μετατράπηκε σε αίθουσα τέχνης.
Η εκκλησία σταμάτησε την λειτουργία της κατά την περίοδο 1951-1952 λόγω εργασιών ανακαίνισης για την επισκευή των φθορών που είχαν επιφέρει η παλαιότητα του κτηρίου αλλά και οι βομβαρδισμοί κατά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο. Το 1970 προστέθηκε το βόρειο παρεκκλήσι στο σύμπλεγμα του ναού, και το εσωτερικό ανακαινίσθηκε το 1981. Το κτήριο είναι προστατευόμενο σύμφωνα με τις διατάξεις της αγγλικής νομοθεσίας για τα κτίσματα πολιτιστικής κληρονομιάς. Πέρα από τις λειτουργικές εκδηλώσεις της αγγλικανικής εκκλησίας, το κτήριο ενίοτε χρησιμοποιείται και για πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως παραστάσεις ορχηστρικής μουσικής.
Αρχιτεκτονική
Το κτήριο ακολουθεί τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της ελληνικής αναβίωσης, και είναι κτισμένο με ιωνικό ρυθμό. Είναι κτισμένη με τούβλα, εκτός από την στοά της κιονοστοιχίας και τον πυργίσκο στην οροφή όπου είναι κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου από πέτρα. Οι κίονες είναι κατασκευασμένοι από τερακότα. Τα αρχαιοελληνικά χαρακτηριστικά του ναού στηρίζονται στο Ερέχθειο και τον πύργο των Ανέμων στην Αθήνα. Ο Ουίλιαμ Ίνγουντ βρισκόταν στην Αθήνα όταν το σχέδιο του ναού έγινε αποδεκτό, και έφερε μαζί του γύψινα εκμαγεία με λεπτομέρειες του Ερεχθείου καθώς και μερικά ανασκαφθέντα ευρήματα πίσω στην Αγγλία. Παρόμοιος πυργίσκος βρίσκεται και στο κτήριο όπου στεγάζεται ο ελληνορθόδοξος καθεδρικός ναός των Αγίων Πάντων στην περιοχή Κάμντεν Τάουν του βόρειου Λονδίνου και τον οποίο είχε επίσης σχεδιάσει ο Ίνγουντ με τον γιο του.
Σημειώσεις
<references group="Σημείωση"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Λονδίνο
Σεπτιμανία
thumb|303x303px|Η Σεπτιμανία το 537 Η Σεπτιμανία (Septimania) είναι μια ιστορική περιοχή της νότιας Γαλλίας που σήμερα αντιστοιχεί χονδρικά με το Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν. Στα ανατολικά ορίζεται από τον Ροδανό και στα νότια από τα Πυρηναία. Υπήρξε η δυτικότερη περιοχή της ρωμαϊκής επαρχίας της Ναρβωνικής Γαλατίας που πέρασε κάτω από τον έλεγχο των Βησιγότθων το 462, που την ονόμαζαν απλώς Γαλατία ή Ναρβωνική. Με την μουσουλμανική κατάκτηση του Βησιγοτθικού Βασιλείου πέρασε προσωρινά τον 8ο αιώνα στα χέρια των μουσουλμάνων της Αλ-Άνταλους που εκδιώχθηκαν από τους Φράγκους όταν ίδρυσαν στην περιοχή την Γοτθική Μαρκία.
Ο όρος Σεπτιμανία προέρχεται είτε από το ρωμαϊκό όνομα του Μπεζιέ (Colonia Julia Septimanorum Beaterrae) είτε από τις επτά πόλεις της επικράτειάς της: Μπεζιέ, Έλνα, Αγκντ, Ναρμπόν, Λοντέβ, Μαγκελόν και Νιμ.
Κατηγορία:Βησιγότθοι Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Οξιτανίας Κατηγορία:Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία
Βασιανός
Ο Βασιανός, λατιν.: Vassianus (απεβ. 316 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, τον οποίο ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ κανόνισε να νυμφευτεί την ετεροθαλή αδελφή του, Αναστασία. Το 314 ο Κωνσταντίνος Α΄ ήλπιζε να ανυψώσει τον Βασιανό στον αυτοκρατορικό βαθμό του Καίσαρα, αλλά ο συναύγουστος τού Κωνσταντίνου Α΄ στην Ανατολή Λικίνιος αντιτάχθηκε επιτυχώς στην κίνηση. Σύμφωνα με το Anonymus Valesianus, ένα λατινικό χρονικό που συντάχθηκε κατά την ύστερη αρχαιότητα, αργότερα ο Βασιανός κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά τού θρόνου και εκτελέστηκε από τον Κωνσταντίνο Α΄.
Βιογραφία
Η επιλογή του Βασιανού πιθανότατα πρέπει να γίνει κατανοητή υπό το φως τού γεγονότος, ότι ο αδελφός του Βασιανού, Σενέσιο, ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος στην υπηρεσία του Λικινίου, συναδέλφου του Κωνσταντίνου Α΄ στην Ανατολή, και έτσι αυτός ο γάμος ενίσχυσε τον δεσμό μεταξύ των δύο Αυγούστων.
Τον επόμενο χρόνο, το 316, ο Κωνσταντίνος Α΄ έστειλε τον ετεροθαλή αδελφό του Ιούλιο Κωνστάντιο στον Λικίνιο στο Σίρμιον, με την πρόταση να αναβιβάσει τον Βασιανό στον βαθμό του Καίσαρα και με εξουσία στην Ιταλία. Ο Λικίνιος αρνήθηκε να αναγνωρίσει το διορισμό. Επιπλέον, είπε στον Σενέσιο να επικοινωνήσει με τον αδελφό του και να τον βάλει να σκοτώσει τον Κωνσταντίνο Α΄, να πάρει τα όπλα και να κατακτήσει την Ιταλία για τον Λικίνιο. Η συνωμοσία ανακαλύφθηκε και ο Βασιανός συνελήφθη και θανατώθηκε. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ζήτησε από τον Λικίνιο να τού παραδώσει τον Σενέσιο, αλλά ο Λικίνιος αρνήθηκε και ανέτρεψε τα αγάλματα του συναδέλφου του στην Ήμονα, στα σύνορα μεταξύ των δύο σφαιρών επιρροής. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στο ξέσπασμα των εχθροπραξιών μεταξύ τού Κωνσταντίνου Α΄ και τού Λικινίου, ένα επεισόδιο εμφυλίου πολέμου γνωστό ως bellum Cibalense.
Πρόσφατες προσωπογραφικές μελέτες υποδηλώνουν, ότι ο Bασιανός και ο Σενέσιο ήταν μέλη των οικογενειών των Aνικίων και των Nummii Albini Seneciones.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Ύστεροι Ρωμαϊκοί Αυτοκρατορικοί πολιτικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Εκτελεσθέντες Αρχαίοι Ρωμαίοι
Μουσείο Πολύγνωτου Βαγή
Το Δημοτικό Μουσείο Πολύγνωτου Βαγή βρίσκεται στο χωριό Ποταμιά Θάσου, σε απόσταση 14χλμ από την πόλη Λιμένας. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1981 και είναι αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Πολύγνωτου Βαγή. Το μουσείο στεγάζεται σε ένα διώροφο πέτρινο κτίριο, πρώην δημοτικό σχολείο, στο κέντρο του χωριού.
Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από 98 γλυπτά του Βαγή. Από αυτά, τα 25 έχουν πολύ μικρό μέγεθος και εκτίθενται συλλογικά. Υπάρχουν επίσης πίνακες του Βαγή από την περίοδο 1920-60. Τα έργα της πρώτης του περιόδου (1919-30) είναι κυρίως εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική ιστορία και τη μυθολογία και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τα υλικά του είναι γύψος, χαλκός και μάρμαρο. Τα έργα της δεύτερης περιόδου του (1932 και εξής) τείνουν να είναι ημι-αφηρημένα και χυτεύονται σε χαλκό ή σκυρόδεμα, ή σκαλίζονται σε πέτρα, μάρμαρο, ξύλο ή γρανίτη. Πρόκειται για μορφές και κεφάλια, στυλιζαρισμένα φεγγάρια, αετοί και ψάρια.
Υπάρχουν επίσης αρκετά μνημειακά έργα, όπως το Αρκούδα με το Νεογέννητο, το Κόσμος και διάφορα μικρογλυπτικά έργα.
Εκτός από αυτό το μουσείο, το έργο του εκτίθεται διεθνώς στο Μουσείο Μπρούκλιν, στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουίτνεϊ στη Νέα Υόρκη, στο Μουσείο Τέχνης του Τολέδο στο Οχάιο και το Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ στο Ισραήλ. Στην Ελλάδα εκτίθενται στο Δημοτικό Μουσείο Καβάλας και υπαίθρια στη Θεσσαλονίκη.
Πραουίτ Γουονγκσουγουάν
O Πραουίτ Γουονγκσουγουάν (Prawit Wongsuwan, στα ταϊλανδικά: ประวิตร วงษ์สุวรรณ,  γεννημένος στις 11 Αυγούστου 1945) είναι Ταϊλανδός πολιτικός που διετέλεσε υπουργός Άμυνας από το 2008 έως το 2011 και από το 2014 έως το 2019. Είναι αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για την Ειρήνη και την Τάξη (NCPO) και κατέχει επίσης τη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Από το 2004 έως το 2005 ήταν ο αρχιστράτηγος του Βασιλικού Στρατού της Ταϊλάνδης (RTA). Μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ταϊλάνδης στις 24 Αυγούστου 2022, με την οποία το δικαστήριο ανέστειλε τα πρωθυπουργικά καθήκοντα του στρατηγού Πραγιούθ Τσαν-ότσα εν αναμονή της συζήτησης για το εάν είχε υπερβεί το συνταγματικό όριο θητείας για την πρωθυπουργία, ο Πραουίτ ασκεί καθήκοντα πρωθυπουργού μέχρι να αποφανθεί το δικαστήριο για το θέμα.
Ζωή και καριέρα
Ο πατέρας του Πραουίτ ήταν ο υποστράτηγος Πρασέρτ Γουονγκσουγουάν. Έχει τέσσερα μικρότερα αδέρφια.
Τον Δεκέμβριο του 2008 διορίστηκε υπουργός Άμυνας στο υπουργικό συμβούλιο του Αμπχισίτ Βετζάτζιβα, υπηρετώντας μέχρι τον Αύγουστο του 2011 Κατά τη διάρκεια των πολιτικών διαμαρτυριών της Ταϊλάνδης το 2010 στις οποίες η κυβέρνηση αντέδρασε με κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης και τελικά στρατιωτική καταστολή, ο Πραουίτ ήταν ο αναπληρωτής διευθυντής, μετά τις 5 Οκτωβρίου 2010 διευθυντής του Κέντρου για την Επίλυση της Έκτακτης Κατάστασης.
Πραξικόπημα του 2014
Σύμφωνα με τον Πολ Σάντερσον, αρθρογράφο στο New Mandala, ο Prawit "θεωρείται ευρέως ο αρχιτέκτονας του πραξικοπήματος του 2014".
Μετά το πραξικόπημα της 22ας Μαΐου 2014, η χούντα διόρισε τον Πραουίτ πρόεδρο του «συμβουλευτικού συμβουλίου» της. Στις 31 Αυγούστου 2014 διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Άμυνας στο υπουργικό συμβούλιο του Πραγιούτ. Στις 16 Σεπτεμβρίου διορίστηκε επίσης αναπληρωτής πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για την Ειρήνη και την Τάξη (NCPO). Στους πολλαπλούς του ρόλους, ο Πραουίτ συμμετέχει σε «...περισσότερες από 50 επιτροπές».
Σκάνδαλο διαφθοράς
Τον Δεκέμβριο του 2017 η Εθνική Επιτροπή Καταπολέμησης της Διαφθοράς (NACC) άρχισε έρευνα για τις αποκαλύψεις περιουσιακών στοιχείων του Πραουίτ. Η NACC έδωσε στον Πραουίτ προθεσμία μέχρι τις 8 Ιανουαρίου 2018 για να διευκρινίσει γιατί ορισμένα περιουσιακά στοιχεία του, όπως τα 18 πολυτελή ρολόγια που είχαν εντοπιστεί εκείνη την εποχή,  δεν περιλαμβάνονταν στις υποχρεωτικές δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων του όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του. μετά το πραξικόπημα του 2014. Καθώς έγιναν δημόσιες περισσότερες αποκαλύψεις ρολογιών,η NACC παρέτεινε την προθεσμία για τον Πραουίτ έως τις 19 Ιανουαρίου. Στις 29 Δεκεμβρίου ο Γουοραγουίτ Σουκμπούν, γενικός γραμματέας της NACC είπε: «Θα ερευνήσουμε αυτήν την υπόθεση. Δεν θα πάρει πολύ χρόνο γιατί δεν είναι περίπλοκο» Σύμφωνα με το νόμο, οι κάτοχοι πολιτικών αξιωμάτων καθώς και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι πρέπει να αναφέρουν την περιουσία τους πριν αναλάβουν τις θέσεις τους και αφού αποχωρήσουν από τις θέσεις. Δεν υποχρεούνται να δηλώνουν περιουσιακά στοιχεία κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Λέγεται ότι υπέβαλε δηλώσεις περιουσίας στις 22 Δεκεμβρίου 2008 όταν έγινε υπουργός Άμυνας υπό τον Αμπχισίτ Βετζάτζιβα, στις 10 Αυγούστου 2011 όταν παραιτήθηκε από αυτόν τον ρόλο, στις 9 Αυγούστου 2012, ένα χρόνο μετά την παραίτηση από τον προηγούμενο ρόλο του και στις 4 Σεπτεμβρίου 2014 όταν έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Άμυνας. Στις 6 Ιανουαρίου η Bangkok Post εκτίμησε την αξία των 16 γνωστών τότε ρολογιών του Prawit σε «...έως 22 εκατομμύρια [δισεκατομμύρια μπατ]» (685.000 δολάρια ΗΠΑ). Από τις 6 Ιανουαρίου, άλλα εννέα ρολόγια έχουν εντοπιστεί από τον ιστότοπο του Facebook, CSI_LA, ανεβάζοντας το σύνολο του Πραουίτ σε 25 ρολόγια, συνολικής αξίας σχεδόν 40 εκατομμυρίων μπατ. Ο Πραουίτ ισχυρίζεται ότι όλα του τα δάνεισαν φίλοι. Στις 9 Ιανουαρίου 2018 ο πρόεδρος της NACC, Pol Gen Watcharapol Prasarnrajkit, ανακοίνωσε ότι ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη της έρευνας ρολογιών του Πραουίτ. Υποσχέθηκε μια «...«επαγγελματική, διαφανή» [έρευνα], αν και θα πάρει κάποιο χρόνο». Ο γενικός γραμματέας της NACC Worawit Sukboon ζήτησε από τα μέσα ενημέρωσης να μην ρωτήσουν ξανά για το θέμα μέχρι τις "αρχές του επόμενου μήνα" (Φεβρουάριος 2018).
Η Ένωση για την Προστασία του Συντάγματος της Ταϊλάνδης, μια ομάδα εποπτείας, ζήτησε από την NACC να ερευνήσει τον Πραουίτ για πιθανή ψευδή δήλωση περιουσιακών στοιχείων και απόκρυψη πληροφοριών που πρέπει να δηλωθούν στην υπηρεσία. Η οργάνωση κατηγόρησε επίσης τον Πραουίτ ότι ήταν ασυνήθιστα πλούσιος σύμφωνα με το Άρθρο 66 του Εθνικού Νόμου κατά της Διαφθοράς. «Ο στρατηγός Πραουίτ υπηρέτησε στο στρατό για περίπου 40 χρόνια και ήταν κάτοχος πολιτικού αξιώματος για δύο θητείες, χωρίς καμία επιχείρηση. Δεν θα μπορούσε να αποκτήσει τόσο μεγάλο πλούτο, είπε ένας εκπρόσωπος. Το 2008 ο Πραουίτ δήλωσε περιουσιακά στοιχεία 57 εκατομμυρίων μπατ. Στη δήλωσή του το 2014, τα περιουσιακά του στοιχεία είχαν ανέλθει στα 87 εκατομμύρια μπατ.
Παραπομπές
Πραουιτ Πραουιτ
Μελάδια
Η Μελάδια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Φραγκίσκος Γ΄ της Μόντενα
O Φραντσέσκο Γ΄, ιταλ. Francesco III, (2 Ιουλίου 1698 - 22 Φεβρουαρίου 1780) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Μόντενα και του Ρέτζο (1737-1780).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο δουκικό ανάκτορο της Μόντενα και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρινάλντο δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και της Καρλότας-Φελίσιτας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του Ιωάννη-Φρειδερίκου πρίγκιπα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Το 1737 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, μετά από τους Πολέμους για την Ισπανική, την Πολωνική και την Αυστρική Διαδοχή, το δουκάτο χρεοκόπησε. Ο Φραντσέσκο Γ΄ αναγκάστηκε να πωλήσει τα πολυτιμότερα των έργων τέχνης από την Πινακοθήκη των Έστε. Στη διακυβέρνησή του ήταν προσεκτικός διαχειριστής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της δημοσιονομικής πολιτικής του δουκάτου ήταν στα χέρια του Αυστριακού πληρεξούσιου, του Μπελρτράμε Κριστιάνι.
Ανάμεσα στα έργα που έκανε είναι η αστική ανακαίνιση της Μόντενα και η κατασκευή της Βία Βαντέλλι, που ενώνει τη Μόντενα με την Τοσκάνη. Ήταν ο ενδιάμεσος διοικητής του Μιλάνου για το διάστημα 1754-71. Απεβίωσε το 1780 στη βίλλα Βαρέζε και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Έρκολε Γ΄.
Οικογένεια
To 1721 νυμφεύτηκε την Καρλόττα-Αγλαΐα των Βουρβόνων, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης και αντιβασιλιά κατά την περίοδο ενηλικίωσης του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Πέρασμα Μπρέννερ
thumb|Θέα μεταξύ του πάνω μέρους του περάσματος και του χωριού Γκρις αμ Μπρέννερ thumb|Το Πέρασμα Μπρέννερ διασχίζει αυτοκινητόδρομος τεσσάρων λωρίδων κυκλοφορίας, από τις σημαντικότερες διαδρομές διελεύσεως μεταξύ Βορείου και Νοτίου Ευρώπης.
Το Πέρασμα Μπρέννερ (γερμανικά: Brennerpass, ιταλικά: Passo del Brennero) είναι ορεινό πέρασμα μέσω των Άλπεων που αποτελεί το σύνορο μεταξύ Ιταλίας και Αυστρίας. Είναι ένα από τα κύρια περάσματα της οροσειράς των Ανατολικών Άλπεων και έχει το χαμηλότερο υψόμετρο μεταξύ των αλπικών περασμάτων της περιοχής.
Τα βοοειδή γαλακτοπαραγωγής βόσκουν σε αλπικά βοσκοτόπια καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού σε κοιλάδες κάτω από το πέρασμα και στα βουνά από πάνω του. Σε χαμηλότερα υψόμετρα, οι αγρότες υλοτομούν πεύκα, φυτεύουν καλλιέργειες και μαζεύουν σανό για χειμερινή χορτονομή. Πολλά από τα ψηλά βοσκοτόπια βρίσκονται σε υψόμετρο πάνω από 1.500 μέτρα. Ένας μικρός αριθμός στέκεται ψηλά στα βουνά στα περίπου 2.000 μέτρα.
Το κεντρικό τμήμα του Περάσματος Μπρέννερ καλύπτει έναν αυτοκινητόδρομο τεσσάρων λωρίδων και σιδηροδρομικές γραμμές που συνδέουν το Μπότσεν/Μπολτσάνο στα νότια και το Ίνσμπρουκ στα βόρεια. Στο χωριό Μπρέννερ βρίσκονται εκπτωτικό εμπορικό κέντρο (σούπερ μάρκετ και καταστήματα), οπωροπωλεία, εστιατόρια, καφετέριες, ξενοδοχεία και ένα βενζινάδικο. Έχει πληθυσμό 400 έως 600 κατοίκους (από το 2011).
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιταλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Αυστρίας
Μάρωνας Πάφου
Ο Μάρωνας είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Γκιλερβάλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκιλερβαλουά (γαλλικά: Guillervallois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Αγγελική Παπούλια
μικρογραφία|Τρέιλερ της ταινίας [[Η Έκρηξη (ταινία)|Η έκρηξη]] Η Αγγελική Παπούλια (Αθήνα, 1975) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Εμπρός το 2000 και το 2004 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα Blitz μαζί με τον Γιώργο Βαλαή και τον Χρήστο Πασσαλή. Έχει γίνει γνωστή από τη συμμετοχή της στις ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου.
Το 2009 κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σαράγεβο για τον Κυνόδοντα. Ήταν υποψήφια για το βραβείο Α' Γυναικείου ρόλου στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 2010 για τον Κυνόδοντα και το 2015 για την Έκρηξη, κατακτώντας το βραβείο για τη ταινία Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών το 2020.
Επίσης, έχει παίξει σε παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο και στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
C8H9N
Ο χημικός τύπος C8H9N, με μοριακή μάζα 119,16 amu) μπορεί να αναφέρεται και στα ακόλουθα ισομερή:
Εξάνθημα
thumb|Εξάνθημα στη ράχη Το εξάνθημα είναι μια αλλαγή στο ανθρώπινο δέρμα που επηρεάζει το χρώμα, την εμφάνιση ή την υφή του.
Ένα εξάνθημα μπορεί να εντοπιστεί σε ένα μέρος του σώματος ή να επηρεάσει όλο το δέρμα. Τα εξανθήματα μπορεί να προκαλέσουν αλλαγή χρώματος στο δέρμα, φαγούρα, να γίνει ζεστό, ανώμαλο, σκασμένο, ξηρό ή με φουσκάλες, πρήξιμο και μπορεί να είναι επώδυνο. Οι αιτίες, και επομένως οι θεραπείες για τα εξανθήματα, ποικίλλουν ευρέως. Η διάγνωση πρέπει να λαμβάνει υπόψη πράγματα όπως η εμφάνιση του εξανθήματος, άλλα συμπτώματα, σε τι μπορεί να έχει εκτεθεί ο ασθενής, το επάγγελμα και η εμφάνιση στα μέλη της οικογένειας. Η παρουσία εξανθήματος μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση καθώς ορισμένα εξανθήματα είναι διαγνωστικά (παθογνωμονικά) για ορισμένες ασθένειες. Για παράδειγμα, το εξάνθημα στην ιλαρά είναι ερυθηματώδες κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα που ξεκινά λίγες μέρες μετά την έναρξη του πυρετού. Κλασικά ξεκινά από το κεφάλι και απλώνεται προς τα κάτω.
Διαφορική διάγνωση
Οι κοινές αιτίες των εξανθημάτων περιλαμβάνουν: