cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέσα ενημέρωσης
Ταινίες
Η ταινία θεωρείται από πολλούς ως μια σημαντική μορφή τέχνης. Οι ταινίες διασκεδάζουν, εκπαιδεύουν, φωτίζουν και εμπνέουν το κοινό. Κάθε ταινία μπορεί να γίνει παγκόσμιο αξιοθέατο, ειδικά με την προσθήκη μεταγλώττισης ή υποτίτλων που μεταφράζουν το μήνυμα της ταινίας. Οι ταινίες είναι επίσης αντικείμενα που δημιουργούνται από συγκεκριμένους πολιτισμούς, που αντικατοπτρίζουν αυτούς τους πολιτισμούς, αλλά και τους επηρεάζουν.
Βιντεοπαιχνίδια
Ένα βιντεοπαιχνίδι είναι ένα παιχνίδι ελεγχόμενο από υπολογιστή στον οποίο μια οθόνη ή τηλεόραση, είναι η κύρια συσκευή ανατροφοδότησης. Ο όρος "computer game" περιλαμβάνει επίσης παιχνίδια που εμφανίζουν μόνο κείμενο (και τα οποία, ως εκ τούτου, θεωρητικά μπορούν να παιχτούν σε μια συσκευή τυπογράφου) ή που χρησιμοποιούν άλλες μεθόδους, όπως ήχο ή δόνηση, ως κύρια συσκευή ανάδρασης, αλλά υπάρχουν πολύ λίγα νέα παιχνίδια σε αυτές τις κατηγορίες. Πρέπει πάντα να υπάρχει κάποιο είδος συσκευής εισόδου, συνήθως με τη μορφή συνδυασμών κουμπιών / χειριστηρίου (σε παιχνίδια arcade), συνδυασμού πληκτρολογίου και ποντικιού / trackball (παιχνίδια υπολογιστή), χειριστήριο (παιχνίδια κονσόλας) ή συνδυασμός οποιουδήποτε από τα παραπάνω. Επίσης, έχουν χρησιμοποιηθεί περισσότερες μέθοδοι για είσοδο, π.χ. η κίνηση του παίκτη. Συνήθως υπάρχουν κανόνες και στόχοι, αλλά σε πιο ανοιχτά παιχνίδια ο παίκτης μπορεί να είναι ελεύθερος να κάνει ό, τι θέλει μέσα στα όρια του εικονικού σύμπαντος.
Στο κοινό λεξιλόγιο, ένα "παιχνίδι arcade" αναφέρεται σε ένα παιχνίδι που έχει σχεδιαστεί για να παίζεται σε μια συσκευή στην οποία οι πελάτες πληρώνουν για να παίξουν σε κάθε χρήση. Ένα "παιχνίδι υπολογιστή" ή "pc game" αναφέρεται σε ένα παιχνίδι που παίζεται σε έναν προσωπικό υπολογιστή. Ένα "βιντεοπαιχνίδι" (ή "βιντεοπαιχνίδι") έχει εξελιχθεί σε μια λέξη που περιλαμβάνει το οποιοδήποτε παιχνίδι που έχει δημιουργηθεί για οποιαδήποτε συσκευή, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, προηγμένων αριθμομηχανών, κινητών τηλεφώνων, PDA κ.λπ.
Διαδίκτυο
Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, το Διαδίκτυο (επίσης γνωστό απλώς ως "ο Ιστός") και ο Παγκόσμιος Ιστός δεν είναι συνώνυμα. Το Διαδίκτυο είναι το σύστημα διασυνδεδεμένων δικτύων υπολογιστών, που συνδέονται με καλώδια χαλκού, καλώδια οπτικών ινών, ασύρματες συνδέσεις κλπ. Ο Παγκόσμιος Ιστός είναι το περιεχόμενο ή τα διασυνδεδεμένα έγγραφα που συνδέονται με hyperlinks και διευθύνσεις URL. Το World Wide Web είναι προσβάσιμο μέσω του Διαδικτύου, μαζί με πολλές άλλες υπηρεσίες όπως e-mail, κοινή χρήση αρχείων κλπ.
Προς το τέλος του 20ού αιώνα, η έλευση του Παγκόσμιου Ιστού σηματοδότησε την πρώτη εποχή στην οποία τα περισσότερα άτομα θα μπορούσαν να έχουν μέσα έκθεσης σε κλίμακα συγκρίσιμη με εκείνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οποιοσδήποτε έχει έναν ιστότοπο έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε ένα παγκόσμιο κοινό, αν και η εξυπηρέτηση σε υψηλά επίπεδα κυκλοφορίας, εξακολουθεί να είναι σχετικά ακριβή. Είναι πιθανό ότι η άνοδος των τεχνολογιών peer-to-peer μπορεί να είχε ξεκινήσει τη διαδικασία για τη διαχείριση του κόστους του εύρους ζώνης. Παρόλο που διατίθεται τεράστιος αριθμός πληροφοριών, εικόνων και σχολίων (δηλ. το "Περιεχόμενο"), είναι συχνά δύσκολο να προσδιοριστεί η αυθεντικότητα και η αξιοπιστία των πληροφοριών που περιέχονται σε ιστοσελίδες (σε πολλές περιπτώσεις, το περιεχόμενο είναι αυτο-δημοσιευόμενο). Η εφεύρεση του Διαδικτύου έχει επιτρέψει επίσης να φτάνουν ειδήσεις σε όλο τον κόσμο μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτή η ταχεία ανάπτυξη της στιγμιαίας, αποκεντρωμένης επικοινωνίας θεωρείται συχνά πιθανό να αλλάξει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τη σχέση τους με την κοινωνία.
Το Διαδίκτυο γίνεται γρήγορα το κέντρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Όλα γίνονται προσβάσιμα μέσω του Διαδικτύου. Αντί να αγοράζουν εφημερίδες ή να παρακολουθούν τις ειδήσεις των 8, όλοι μπορούν να συνδεθούν στο Διαδίκτυο για να λάβουν τις ειδήσεις που θέλουν, όταν το θέλουν. Για παράδειγμα, πολλοί εργαζόμενοι ακούνε το ραδιόφωνο μέσω του Διαδικτύου καθισμένοι στο γραφείο τους.
Ακόμη και το εκπαιδευτικό σύστημα βασίζεται στο Διαδίκτυο. Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να επικοινωνήσουν με ολόκληρη την τάξη στέλνοντας ένα e-mail. Μπορούν να έχουν ιστοσελίδες στις οποίες οι μαθητές μπορούν να πάρουν ένα άλλο αντίγραφο των εργασιών της τάξης.
Ιστολόγια (Blogs)
Το blogging, επίσης, έχει γίνει μια διαδεδομένη μορφή μέσου μαζικής ενημέρωσης. Ένα Ιστολόγιο ή blog είναι ένας ιστότοπος, που συνήθως συντηρείται από ένα άτομο, με τακτικές καταχωρήσεις σχολίων, περιγραφών γεγονότων ή διαδραστικών μέσων όπως εικόνες ή βίντεο. Οι καταχωρήσεις εμφανίζονται συνήθως με αντίστροφη χρονολογική σειρά, με τις πιο πρόσφατες δημοσιεύσεις να εμφανίζονται στην κορυφή. Πολλά ιστολόγια παρέχουν σχόλια ή ειδήσεις για ένα συγκεκριμένο θέμα, ενώ άλλα λειτουργούν ως πιο προσωπικά διαδικτυακά ημερολόγια. Ένα τυπικό ιστολόγιο συνδυάζει κείμενο, εικόνες, αλλά και συνδέσμους προς άλλα ιστολόγια, ιστοσελίδες και σχετικά μέσα. Η ικανότητα των αναγνωστών να αφήνουν σχόλια σε διαδραστική μορφή, είναι ένα σημαντικό κομμάτι πολλών ιστολογίων. Τα περισσότερα ιστολόγια είναι κυρίως κειμενικά, αν και κάποια εστιάζουν στην τέχνη (artlog), σε φωτογραφίες (photoblog), σε σκίτσα (sketchblog), σε βίντεο (vlog), σε μουσική (blog MP3), στον ήχο (podcasting) και αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου δικτύου κοινωνικών μέσων. Το Microblogging είναι ένας άλλος τύπος blogging που αποτελείται από ιστολόγια με πολύ σύντομες δημοσιεύσεις.
Μαξιμιλιανός Β΄ της Βαυαρίας
Ο Μαξιμιλιανός Β΄ Ιωσήφ (Maximilian II. Joseph, 28 Νοεμβρίου 1811 - 10 Μαρτίου 1864) ήταν βασιλιάς της Βαυαρίας (1848-1864) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ.
Η εποχή του
Ο Μαξιμιλιανός Ιωσήφ γεννήθηκε στο Μόναχο. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας και της Θηρεσίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν (μετά της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ). Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Όθωνα, Βασιλιά της Ελλάδας.
Προσπαθούσε να διατηρήσει τη Βαυαρία ανεξάρτητη από τους πολέμους της Γερμανικής Ενοποίησης και να μεταμορφώσει το Μόναχο, πρωτεύουσα του βασιλείου, σε πρωτεύουσα του πολιτισμού και της παιδείας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Χοεντσόλλερν, κόρη του Γουλιέλμου της Πρωσίας. Είχαν τέκνα: Και οι δύο υιοί του διακηρύχθηκαν παράφρονες και εκθρονίστηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Φραντσέσκο Γκασπαρίνι
Ο Φραντσέσκο Γκασπαρίνι (Francesco Gasparini, Καμαϊόρε 19 Μαρτίου 1661 – Ρώμη 22 Μαρτίου 1727) ήταν Ιταλός συνθέτης, οργανίστας και μουσικοπαιδαγωγός της μπαρόκ περιόδου. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στον χώρο της όπερας (dramma per musica, tragedia, favola pastorale) στην Ιταλία και, περιστασιακά, στη Γερμανία και την Αγγλία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκασπαρίνι γεννήθηκε στο Καμαϊόρε, της επαρχίας Λούκα, το 1661, και ήταν το δεύτερο από τα πέντε παιδιά του Νικόλαο και της Ελιζαμπέτα (Μπελφιόρε). Πιθανόν, είχε λάβει τα πρώτα μαθήματα μουσικής από τον Τ. Ν. Τζιουλιάνι (Giovanni Domenico Giuliani), διευθυντή παρεκκλησίου της Santa Maria Assunta στο Καμαϊόρε, από το 1674 ως το 1679. Το 1682, ζούσε στη Ρώμη, όπου ανέλαβε το πόστο του οργανίστα στην εκκλησία της Madonna dei Monti.
Στις 27 Ιουνίου 1684, μπήκε στη Φιλαρμονική Ακαδημία (Accademia Filarmonica) της Μπολόνια ως τραγουδιστής και, στις 17 Μαΐου 1685, ως συνθέτης. Στις 28 Νοεμβρίου 1685 νυμφεύτηκε την τραγουδίστρια Μαρία Ρόζα Μπορρίνι, στη Ρώμη. Τον Δεκέμβριο του 1686, έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο του Λιβόρνο, με συμμετοχή στις όπερες Η Εκδικημένη Ολιμπία του Αλεσάντρο Σκαρλάτι και Ροντερίκο του Κ. Πολαρόλο (Carlo Francesco Pollarolo), για τις οποίες πρέπει να είχε γράψει διάφορες, νέες άριες. Το 1689, έγινε μέλος του Εκκλησιάσματος της Αγίας Καικιλίας (Saint Cecilia) στη Ρώμη. Για την Σαρακοστή του ιδίου έτους, συνέθεσε το λατινικό ορατόριο Θριαμβεύουσα Ιουδήθ του Ολοφέρνους. Κατά τη διάρκεια του Καρναβαλιού τού 1690 στο Κολλέγιο Κλεμεντίνο της Ρώμης, παρουσίασε το πρώτο του λυρικό δράμα Βελλερεφόντης. Δύο χρόνια αργότερα, στο ίδιο κολλέγιο, έκανε πρεμιέρα το ορατόριό του Αττάλεια.
Τον Ιούνιο του 1701 εγκαταστάθηκε στη Βενετία, όπου διορίστηκε χοράρχης στο «Ίδρυμα Πιετά» (Pio Ospedale della pietà). Εκεί γνώρισε τον Βιβάλντι που αργότερα, το 1703, διορίστηκε εξάρχων βιολονίστας στο ίδιο ίδρυμα. Για το «Ίδρυμα Πιετά», ο Γκασπαρίνι συνέθεσε 9 ορατόρια σε λατινικά ορατόρια, κατά τα έτη 1701-1714. Τον Απρίλιο του 1713, οι διοικούντες του ιδρύματος χορήγησαν στον Γκασπαρίνι άδεια για να φύγει για έξι μήνες από τη Βενετία, αλλά ο συνθέτης εγκατέλειψε την πόλη χωρίς να επιστρέψει.
Το 1718 εισήχθη στην Ακαδημία της Αρκαδίας. Από το 1725 μέχρι τον θάνατό του ήταν διευθυντής του παρεκκλησίου Μποργκέζε στη Σάντα Μαρία Ματζόρε (Santa Maria Maggiore) και της Bασιλικής Αγίου Ιωάννη του Λατερανού (Basilica di San Giovanni in Laterano). αν και ασθένησε και δεν μπόρεσε να αναλάβει πλήρως τα καθήκοντά του.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ο Γκασπαρίνι θεωρείται ένας από τους καλύτερους συνθέτες της εποχής του. Η μουσική του χαρακτηρίζεται από υψηλή δεξιότητα και συνθετική ποιότητα, ιδιαίτερα οι καντάτες του, οι οποίες εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα από τον ιστορικό μουσικής του 18ου αιώνα, Τσαρλς Μπέρνι (Charles Burney). Εξίσου αξιόλογα ήταν, επίσης, τα θρησκευτικά του έργα, γραμμένα με μαεστρία και χρησιμοποιώντας, συχνά, σύνθετες τεχνικές. Το στιλ των θεατρικών του συνθέσεων είναι χαρακτηριστικό της εποχής, εκτός από τα τελευταία έργα του, στα οποία παρατηρούνται μελωδικά και ρυθμικά χαρακτηριστικά τυπικά των έργων των επόμενων γενεών. Έγραψε περίπου 60 όπερες, μεταξύ των οποίων η πιο διάσημη ήταν ο Άμλετ, βασισμένο σε παραλλαγμένη εκδοχή του ομώνυμου έργου του Σαίξπηρ.
Το θρησκευτικό έργο του Γκασπαρίνι Κανονική Λειτουργία (Missa Canonica) ήταν γνωστό στον Μπαχ ο οποίος, το 1740, το αντέγραψε και, μετά την προσθήκη μερών για έγχορδα, όμποε, κόρνα, τρομπόνια και εκκλησιαστικό όργανο, παρουσίασε τα μέρη «Kyrie» και «Gloria» στις Εκκλησίες του Αγίου Θωμά και του Αγίου Νικολάου, στη Λειψία.
Ο Γκασπαρίνι ως μουσικοπαιδαγωγός
Εκτός από συνθέτης, ο Γκασπαρίνι ήταν δραστήριος και ως δάσκαλος μουσικής. Στους μαθητές του συμπεριλαμβάνονταν ονόματα μεγάλης εμβέλειας όπως οι: Μπενεντέτο Μαρτσέλο, Γιόχαν Γιόακιμ Κβαντς και Ντομένικο Σκαρλάτι. Τη φήμη του ως παιδαγωγού χρωστάει στην εξαίρετη πραγματεία του για το μπάσο κοντίνουο, Η Πρακτική Αρμονική για το Τσέμπαλο: Κανόνες, παρατηρήσεις και συμβουλές για τον καλό ήχο στο μπάσο και τη συνοδεία στο τσέμπαλο, τη σπινέτα και το [εκκλησιαστικό] όργανο, που δημοσιεύθηκε στη Βενετία από τον Α. Μπορτόλι (Antonio Bortoli), το 1708, και ανατυπώθηκε σε τουλάχιστον εννέα εκδόσεις μέχρι το 1808. Σε αυτό το πόνημα ο συγγραφέας επαναλαμβάνει, εν μέρει, τις μεθόδους της πρακτικής του 17ου αιώνα και, εν μέρει, τις καινοτομίες στην τεχνική, το ύφος και τις προτιμήσεις της εποχής του, όπως τον «γεμάτο ήχο», τον διπλασιασμό των συνηχήσεων ή τη χρήση των επερείσεων και την εισαγωγή ξένων φθόγγων στην αρμονία, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας ήχος «αξιοθαύμαστου αποτελέσματος».
Διάφορα
Έγραψε, επίσης, 12 ντουέτα μαδριγαλίων με συνοδεία μπάσο κοντίνουο (11 για σοπράνο και κοντράλτο και 1 για δύο σοπράνο), 33 καντάτες, 8 αντίφωνα, 2 Credo, 2 οφερτόρια, 6 τρίο για δύο βιολιά, κ.α.
Δημήτριος Πλατυγένης
Ο Δημήτριος Πλατυγένης (1803 -1856) ήταν Έλληνας πρωτεργάτης της Επανάστασης του 1821 και ευεργέτης του Εθνικού Πανεπιστημίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από τη Θεσσαλία. Γεννήθηκε το 1803 στην Πορταριά του Πηλίου. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Πλατυγένης.
Με την έκρηξη της επανάστασης ο Πλατυγένης υπήρξε ο διοργανωτής των Θεσσαλικών επαναστάσεων του 1821 και 1823. Μετά την αποτυχία τους κατέφυγε στη Σκόπελο, όπου έμεινε μέχρι το 1824. Από εκεί πήγε και εγκαταστάθηκε στην Τεργέστη, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο μέχρι τέλους της ζωής του.
Απεβίωσε στις 25 Ιανουαρίου 1856 και κληροδότησε ολόκληρη την περιουσία του στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Με απόφαση της Ακαδημαϊκής Συγκλήτου στήθηκε το 1912 αναμνηστική στήλη στο νεκροταφείο των ορθοδόξων Ελλήνων στην Τεργέστη αναμνηστική πλάκα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Σιν Μπετ
Η Γενική Υπηρεσία Ασφαλείας (εβραϊκά: שירות הביטחון הכללי, Sherut haBitaẖon haKlali, αραβικά: جهاز الأمن العام), περισσότερο γνωστή με το ακρωνύμιο Σαμπάκ (εβραϊκά: שב"כ, αραβικά: شاباك, αγγλικά: ISA) ή Σιν Μπετ (από τα δύο πρώτα εβραϊκά γράμματα της σύντμησης του ονόματος), είναι η υπηρεσία εσωτερικής ασφάλειας του Ισραήλ (παρόμοια με τη βρετανική MI5 ή το αμερικανικό FBI). Το σύνθημά της είναι Μαγκέν βεΛό Γιερα'έ (מגן ולא יראה), που σημαίνει «αμυνόμενος που δεν πρέπει να φανεί» ή «η αόρατη ασπίδα».
Είναι μία από τις τρεις κύριες οργανώσεις της ισραηλινής κοινότητας υπηρεσιών πληροφοριών, παράλληλα με την Αμάν (στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών) και τη Μοσάντ (μυστική υπηρεσία εξωτερικών).
Οργάνωση
Η Σιν Μπετ πιστεύεται ότι έχει τρεις επιχειρησιακές πτέρυγες:
Παρά το γεγονός ότι είναι υπηρεσία ασφαλείας, δεν αποτελεί μέρος του ισραηλινού υπουργείου άμυνας, ενώ ο επικεφαλής λογοδοτεί απευθείας στον πρωθυπουργό του Ισραήλ.
Καθήκοντα και ρόλοι
Τα καθήκοντα της Σιν Μπετ αφορούν θέματα κρατικής ασφάλειας, αποκαλύψεις σχετικές με περιπτώσεις τρομοκρατίας, ανάκριση υπόπτων για τρομοκρατία, παροχή απόρρητων πληροφοριών για τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, αντικατασκοπία, μέσα προσωπικής ασφάλειας των ανωτέρων δημοσίων υπαλλήλων, εξασφαλίζοντας παράλληλα προστασία σε σημαντικές υποδομές και κυβερνητικά κτίρια, όπως και η διαφύλαξη ισραηλινών αεροπορικών εταιρειών και πρεσβειών στο εξωτερικό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών Κατηγορία:Ισραήλ
Ναχαγιέ Σμεντεράβσκα
Το Ναχαγιέ Σμεντεράβσκα ή Σμεντέρεβο (σερβικά : Смедеревска нахија) ήταν Ναχαγιέ - επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Πριγκιπάτου της Σερβίας που δημιουργήθηκε με την διοικητική διαίρεση του 1819 και διατηρήθηκε έως το 1833 όπου καταργήθηκε. Έδρα του ήταν η πόλη Σμεντέρεβο.
Το ναχαγιέ στα πλαίσια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργήθηκε το 1459 μετά την κατάληψη του Δεσποτάτου της Σερβίας και ανήκε στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Το 1819 με την αυτονόμηση του Πριγκιπάτου της Σερβίας παρέμεινε διοικητική διαίρεση έως το 1834.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας Σμεντεραβσκα Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Τζέιμς Χαντ
Ο Τζέιμς Χαντ(πλήρες ονοματεπώνυμο Τζέιμς Σάιμον Ουέιλις Χαντ)(Μπελμόντ 29 Αυγούστου 1947 - Γουίμπλεντον 15 Ιουνίου 1993) ήταν Βρετανός οδηγός αγώνων από την Αγγλία ο οποίος το 1976 αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την Μακλάρεν. Μετά την απόσυρσή του έγινε σχολιαστής αγώνων και επιχειρηματίας.
Καριέρα
thumb|left|230px|Ο Τζέιμς Χαντ οδηγώντας μια [[Μπράμπαμ|Μπράμπαμ ΒΤ21 στο Μπραντς Χατς το 1969]] Άρχισε την καριέρα του αγωνιζόμενος με αγωνιστικά αυτοκίνητα παραγωγής. Μεταπήδησε στη Formula 3 όπου τράβηξε την προσοχή των ανθρώπων της τότε ομάδας της Formula 1 Hesketh.
Ο Χαντ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Φόρμουλα 1 το 1973. Η πρώτη του νίκη (και τελευταία με την ομάδα Hesketh) ήρθε στο GP Ολλανδίας το 1975, όμως ο λόρδος Χέσκεθ δεν είχε την οικονομική άνεση να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την ομώνυμη ομάδα του, οπότε η Μακλάρεν τον έκανε οδηγό στη δική της ομάδα. Το 1976 στην πρώτη του πλήρη χρονιά στη ΜακΛάρεν ο Χαντ κατάφερε να πάρει στο νήμα τον παγκόσμιο τίτλο από τον Νίκι Λάουντα. Έμεινε στην ΜακΛάρεν για ακόμα 2 χρόνια, χωρίς όμως να έχει την ίδια επιτυχία. Στις αρχές του 1979 υπέγραψε στην ομάδα Wolf και μετά τα πρώτα ατυχή αποτελέσματα στους αγώνες την εγκαταλείπει και μαζί και την Φόρμουλα 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Χριστιανικές Μεταρρυθμισμένες Εκκλησίες της Αυστραλίας
Οι Χριστιανικές Μεταρρυθμισμένες Εκκλησίες της Αυστραλίας ή Χριστιανικές Αναμορφωμένες Εκκλησίες της Αυστραλίας είναι Χριστιανικό εκκλησιαστικό δόγμα στην Αυστραλία που ανήκει στην Αναμορφωμένη και Πρεσβυτεριανή παράδοση. Έχει περίπου 9,500 μέλη σε περισσότερες από 50 εκκλησίες, και συνδέεται με την Παγκόσμια Κοινωνία Αναμορφωμένων Εκκλησιών.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄, γερμ. Friedrich Wilhelm I (2 Μαΐου 1682 - 16 Ιουνίου 1719) από τον Οίκο του Μπεκ/Γκλύξμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1689-1719).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αυγούστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και της Φιλίππας Λουίζας, κόρης του Φιλίππου Α΄, κόμη του Σάουμμπουργκ-Λίππε.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1689. Μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και ακολούθησε τον στρατό της Αυστρίας. Το 1719 τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη της Φρανκαβίλα στη Σικελία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1708 τη Μαρία Αντωνία, κόρη του Φραγκίσκου Αντωνίου Μαξιμιλιανού Εμμανουήλ Ισνάρντι ντι Καστέλο, μαρκησίου του Καράλιο και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
193 Μοίρα Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων
Η μονάδα διαθέτει εκτοξευτές του πυραυλικού συστήματος MLRS. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 2009 πραγματοποιήθηκε πρότυπη άσκηση εξομοίωσης συνθηκών πραγματικής μάχης.
Ιστορία
Η 193 Μοίρα Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων συγκροτήθηκε το 1959 ως 193 Μοίρα Βαρέως Πυροβολικού με έδρα τη Λάρισα και πρώτο διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Μανωλαράκη και έδρα το στρατόπεδο Μπουγά στη Λάρισα. Το 1960 μετασταύθμευσε στο στρατόπεδο Καπετάν Άγρα στα Γιαννιτσά και ανέλαβε τακτικό πυρηνικό ρόλο. Το 1994 παρέλαβε τους πρώτους εκτοξευτές MLRS με διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη (ΠΒ) Γεώργιο Φιλιπαίο. Το Μάρτιο του 1996 πραγματοποιήθηκε η πρώτη βολή με το πυραυλικό σύστημα MLRS. Έως το 2013, η 193 ΜΠΕΠ μαζί με τις 194 ΜΠΕΠ και 165 ΜΠΕΠ, συγκροτούσε το 1ο Σύνταγμα Πυροβολικού (1ο ΣΠΒ). Με την αναδιάρθρωση του Ελληνικού Στρατού το 2013, η 193 ΜΠΕΠ, όπως και οι υπόλοιπες μονάδες που συγκροτούσαν το 1ο ΣΠΒ, υπάγεται πλέον στη Διοίκηση Πυροβολικού της 1ης Στρατιάς (ΔΠΒ/1η Στρατιά).
Έμβλημα
Το έμβλημα της 193 Μοίρας Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων αποτελείται από ένα MLRS και ήλιο της Βεργίνας με φόντο την ελληνική σημαία. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΑΜΕΣ ΔΕ Γ' ΕΣΣΟΜΕΣΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ (Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι).
Διάρθρωση
Η επιχειρησιακή διάρθρωση της 193 ΜΠΕΠ είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας‎ Κατηγορία:Ελευθερούπολη
Κτήριο της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας
Το Κτήριο της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας (σερβ.: Дом Народне μεкупштине Републике Србије, λατ.: Dom Narodne skupštine Republike Srbije) είναι η έδρα της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας. Το κτήριο βρίσκεται στην πλατεία Nikola Pašić στο κέντρο του Βελιγραδίου και αποτελεί ορόσημο και τουριστικό αξιοθέατο. Από την ολοκλήρωσή του το 1936 έως το 2006 ήταν η έδρα του Κοινοβουλίου της Γιουγκοσλαβίας και του Κοινοβουλίου της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Από το 2006 είναι έδρα της Εθνοσυνέλευσης της Σερβίας.
Ιστορία
Ο βασιλιάς Πέτρος Α' έχτισε τη Βουλή των Αντιπροσώπων του Βασιλείου της Σερβίας κοντά στην θέση ενός μεγάλου τζαμιού του Μπατάλ. Τα πρώτα σχέδια για τη μελλοντική Βουλή των Αντιπροσώπων εκπονήθηκαν από τον αρχιτέκτονα Κονσταντίν Γιοβάνοβιτς το 1891, ο οποίος σχεδίασε και το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης της Βουλγαρίας. Τα σχέδιά του αναθεωρήθηκαν ελαφρώς λόγω του νέου πολιτειακού συντάγματος που επέβαλε διθάλαμο (αντί για μονοθάλαμο) νομοθετικό σώμα. Ο αρχιτέκτονας Γιόβαν Ίλκιτς κέρδισε έναν διαγωνισμό σχεδιασμού του 1901, τηρώντας το βασικό σχέδιο του Γιοβάνοβιτς. Ο θεμέλιος λίθος της Βουλής των Αντιπροσώπων τέθηκε σε δημόσια τελετή το 1907 από τον βασιλιά Πέτρο Α΄ παρουσία άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας και ανώτερων αξιωματούχων. Η κατασκευή διήρκεσε μέχρι το 1936, διακοπτόμενη από τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μεγάλη Ύφεση. Η πρώτη συνεδρίαση στη νέα Βουλή πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1936.
Το κτήριο εμβαδού 13.800 m2 (149.000 τετραγωνικά πόδια) είναι σχεδιασμένο σε νεομπαρόκ στυλ. Το εσωτερικό του, που ολοκληρώθηκε το 1938, σχεδιάστηκε από τον Ρώσο αρχιτέκτονα Νικολάι Κράσνοφ. Ο Krasnov σχεδίασε κάθε λεπτομέρεια: πολυελαίους, φωτιστικά, χειρολαβές, παράθυρα και έπιπλα. Τα σχέδιά του ήταν ζωγραφισμένα με ακουαρέλα, αντί για ένα κλασικό τεχνικό σχέδιο με μολύβι και χάρακα. Οι νομοθέτες δεν είχαν πολύ χρόνο να απολαύσουν τη νεόκτιστη Βουλή των Αντιπροσώπων. Μετά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία το 1941 και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Βουλή των Αντιπροσώπων στέγασε τη γερμανική ανώτατη διοίκηση για τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Το κτήριο υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της 5ης Οκτωβρίου 2000 και εμφανίζεται στο τραπεζογραμμάτιο των 5.000 RSD. Το κτήριο του κοινοβουλίου παρουσιάστηκε στην ταινία του 2011, Κοριολανός.
Εξωτερικό
Το κτήριο σχεδιάστηκε αρχικά από τον αρχιτέκτονα Κωνσταντίν Γιοβάνοβιτς το 1891, αλλά οι οικονομικοί περιορισμοί εμπόδισαν την κατασκευή του εκείνη την εποχή. Ένας νέος σχεδιασμός προτάθηκε από τον Γιόβαν Ίλκιτς το 1901 μετά από μια συνταγματική τροποποίηση και τη δημιουργία ενός διθάλαμου κοινοβουλίου.
Μετά τον σχηματισμό του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων το 1918, το κοινοβούλιο αυξήθηκε και το αρχικό σχέδιο (υπό κατασκευή) κρίθηκε ανεπαρκές. Ένα τροποποιημένο σχέδιο έγινε από τον γιο του Ίλκιτς, Πάβλε, το 1920 και η κατασκευή συνεχίστηκε μέχρι την ολοκλήρωσή της το 1936. Το 1939 τοποθετήθηκε μπροστά από το κτήριο ένα γλυπτό του Τόμα Ροσάντιτς, Igrali se konji vrani (Παιχνίδι με μαύρα άλογα).
Εσωτερικό
Το εσωτερικό του κτηρίου σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Nikolai Krasnov σε ακαδημαϊκό παραδοσιακό στυλ. Με έκταση περίπου 13.400 m2 (144.000 τετραγωνικά πόδια), έχει τέσσερις ορόφους: υπόγειο, ισόγειο, πρώτος όροφος και σοφίτα, με ημιώροφο κάτω από το υπόγειο, μεταξύ του υπογείου και του ισογείου και μεταξύ του ισογείου και του πρώτου ορόφου. Το κτήριο διαθέτει 100 γραφεία, μεγάλες και μικρές αίθουσες και τέσσερις αίθουσες επιτροπών. Η βιβλιοθήκη 165 τετραγωνικών μέτρων, στον πρώτο όροφο, περιέχει πάνω από 60.000 βιβλία. Το κτήριο είναι διακοσμημένο με 23 τοιχογραφίες και μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και άλλα έργα τέχνης.
Κατά τη διάρκεια των ταραχών της 5ης Οκτωβρίου του 2000, 91 έργα τέχνης εκλάπησαν από την Εθνοσυνέλευση. Τριάντα πέντε έχουν βρεθεί, αλλά 56 εξακολουθούν να αγνοούνται.
Κατασκευή
Η κατασκευή άρχισε στις 27 Αυγούστου 1907, όταν ο θεμέλιος λίθος του κτήριο τέθηκε παρουσία του Πέτρου Α΄ της Σερβίας, του Γεωργίου, πρίγκιπα διαδόχου της Σερβίας, των μελών του κοινοβουλίου και του διπλωματικού σώματος. Ο χάρτης του, που σφραγίστηκε στον ακρογωνιαίο λίθο κατά τη διάρκεια της τελετής, έφερε τα ονόματα του βασιλιά, του μητροπολίτη και του αρχιτέκτονα Γιόβαν Ίλκιτς. Η κατασκευή επιβλέφθηκε από τον εργολάβο του Βελιγραδίου Vasa Tešić. Καθυστέρησε μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με μόνο τον πρώτο όροφο να έχει ολοκληρωθεί. Η κατασκευή επηρεάστηκε από τον σχηματισμό του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, ο οποίος επέβαλε την τροποποίηση του έργου. Μετά τον θάνατο του Ίλκιτς το 1917, ο γιος του, ο αρχιτέκτονας του Υπουργείου Κατασκευών Pavle Ilkić, ηγήθηκε του έργου. Στα καθήκοντά του περιλαμβάνονταν η πραγματοποίηση των απαιτούμενων αλλαγών και η ολοκλήρωση του αρχικού σχεδίου. Η κατασκευή συνεχίστηκε από το 1920 έως το 1926, οπότε και διακόπηκε και πάλι. Η απόφαση για την επόμενη φάση ελήφθη μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας το 1934, οπότε ανάδοχος έγινε ο αρχιτέκτονας του Υπουργείου Κατασκευών Νικολάι Κράσνοφ (1864-1939). Τα 30 χρόνια εμπειρίας του Κράσνοφ στον σχεδιασμό δημόσιων κτηρίων (που του χάρισε τους τίτλους του αρχιτέκτονα της ρωσικής αυτοκρατορικής αυλής και του «ακαδημαϊκού της αρχιτεκτονικής») οδήγησαν στην πρόσκλησή του να εργαστεί σε σημαντικά κτήρια της σερβικής πρωτεύουσας, και παρείχε λεπτομέρειες για το εσωτερικό. Η Εθνοσυνέλευση εγκαινιάστηκε στις 18 Οκτωβρίου 1936 παρουσία του Πέτρου Β΄ της Γιουγκοσλαβίας, μετά από 29 χρόνια κατασκευής. Η πρώτη κυβερνητική συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε δύο ημέρες αργότερα, και μέχρι το τέλος του έτους το κτήριο είχε ολοκληρωθεί πλήρως.
Αρχιτεκτονική
Στο κεντρικό ριζίτικο του κτηρίου δεσπόζει μια στοά με τριγωνικό τύμπανο, πάνω από την οποία βρίσκεται ένας τρούλος με φανάρι στην κορυφή. Ο εξωτερικός σχεδιασμός του (με ρουστίκ πράσινη πέτρα από το Ripanj για το υπόγειο), καθώς και το σχήμα των παραθύρων και των παραστάδων που εκτείνονται στα δύο κεντρικά επίπεδα και καταλήγουν σε γείσο οροφής με κιγκλίδωμα, υποδηλώνουν νεοαναγεννησιακά και νεομπαρόκ πρότυπα. Οι εραλδικές και γλυπτικές διακοσμήσεις του αρχικού σχεδίου δεν εκτελέστηκαν. Τα μόνα πλαστικά στολίδια είναι μενταγιόν με εικόνες του Περικλή, της Αθηνάς, του Δημοσθένη και του Κικέρωνα, του γλύπτη Đorđe Jovanović, στα πλευρικά ριζίτικα. Ένα γλυπτό πάνω από τις πύλες ενός αγγέλου με πυρσό και κλαδί ελιάς σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Petar Palavičini. Μια περίφραξη του 1937 με διακοσμητικά καντήλια και δύο φυλάκια με στυλιζαρισμένα φανάρια στην κορυφή σχεδιάστηκε από τον Krasnov- η περίφραξη έμεινε μέχρι το 1956, όταν αφαιρέθηκε για την πλατεία Μαρξ και Ένγκελς (σημερινή πλατεία Nikola Pašić). Το 1939 εγκαταστάθηκε κοντά στα σκαλιά ένα γλυπτό συγκρότημα του Toma Rosandić, το Black Horses Playing (Μαύρα άλογα που παίζουν).
Ο εσωτερικός σχεδιασμός περιλαμβάνει μεγάλες και μικρές αίθουσες και αίθουσες συνεδριάσεων, έναν κεντρικό προθάλαμο που στεγάζεται από θόλο, πολύχρωμους τοίχους με κίονες, παραστάδες, κόγχες και λότζια και μαρμάρινο δάπεδο. Η αίθουσα συνελεύσεων, που είχε σχεδιαστεί για να χωράει 200 άτομα, επεκτάθηκε για να φιλοξενήσει 400 άτομα.
Τα σχέδια επίπλων του Krasnov αντικατοπτρίζουν τα σύγχρονα γούστα του Βελιγραδίου. Οι τοίχοι της Συνέλευσης κοσμούνται με είκοσι τοιχογραφίες, που φιλοτεχνήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1937 από διακεκριμένους Γιουγκοσλάβους καλλιτέχνες. Λόγω της αρχιτεκτονικής, πολιτιστικής, ιστορικής και καλλιτεχνικής του αξίας, το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο το 1984.
Προηγούμενο κτήριο
Πριν από το 2006, η Εθνοσυνέλευση της Σερβίας συνεδρίαζε σε άλλο κτήριο του Κοινοβουλίου στην οδό Kralja Milana, ενώ το σημερινό κτήριο χρησιμοποιούνταν από την Ομοσπονδιακή Συνέλευση της Γιουγκοσλαβίας. Το κτήριο του κοινοβουλίου εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από την εθνοσυνέλευση για γραφεία και διοίκηση.
Ο σχεδιασμός του κτηρίου αυτού ολοκληρώθηκε το 1948 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στα τέλη του 1953. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα E. Azriel και κατασκευάστηκε από το Ινστιτούτο Κατασκευών της Σερβίας. Το κτήριο ήταν γνωστό ως Κτήριο Γραφείων της Προεδρίας της Κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σερβίας στην οδό Στρατάρχη Τίτο (αργότερα μετονομάστηκε σε οδό Kralja Milana). Η πρώτη σύνοδος της Εθνοσυνέλευσης στο κτήριο πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου 1954- από το 1945 έως το 1954, οι σύνοδοι της Εθνοσυνέλευσης διεξάγονταν στο Σπίτι της Εθνοσυνέλευσης στην πλατεία Nikola Pašić.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνοσυνελευση
Εμμανουήλ Κωνσταντίνου (ευεργέτης)
Ο Εμμανουήλ Κωνσταντίνου (ή Κωνσταντίνος) ήταν Έλληνας ευεργέτης του Εθνικού Πανεπιστημίου, ο οποίος συνεισέφερε το ποσό των 92.000 δρχ. από την πώληση κτημάτων του.
Η καταγωγή του ήταν από την Κρητη και είναι 45 χρονών. Ήταν έμπορος και είχε εγκατασταθεί στην Μανσούρα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Σπυρίδων Λάμπρος (1896). Οι Ευεργέται και Καθηγηταί του Εθνικού Πανεπιστημίου. Αθήνα: Εστία.
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ταϊρίζ Γκίμπσον
Ο Ταϊρίζ Νταρνέλ Γκίμπσον (Tyrese Darnell Gibson, 30 Δεκεμβρίου του 1978) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής. Κυκλοφόρησε το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ του το 1998, που έφτασε στην δωδέκατη θέση του Billboard Hot 100. Το δεύτερο και το τρίτο άλμπουμ του, 2000 Watts και I Wanna Go There, κυκλοφόρησαν το 2001 και το 2002 αντίστοιχα. Το τελευταίο έφτασε στην έβδομη θέση του Billboard Hot 100. Το τέταρτο του άλμπουμ, Alter Ego, κυκλοφόρησε το 2006, ενώ έλαβε υποψηφιότητα για Βραβεία Grammy Καλύτερου R&B Άλμπουμ, Open Invitation (2011). Το έκτο του άλμπουμ, Black Rose (2015), έκανε ντεμπούτο ως νούμερο ένα στο Billboard 200 των ΗΠΑ.
Ο Γκίμπσον είχε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Μεγάλο Παιδί (2001), και μετά ξεκίνησε να εμφανίζεται ως Ρόμαν Πιρς στο franchise Fast & Furious. Ο Γκίμπσον αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία δράσης Four Brothers (2005) και υποδύθηκε τον Ρόμπερτ Επς στο franchise Transformers. Εμφανίστηκε στην κωμωδία Μαθητευόμενος Μπάτσος 2 (2016) και στην υπερηρωική ταινία Morbius (2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Τραγουδιστές χιπ χοπ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Φθοροχλωριούχο βηρύλλιο
To φθοροχλωριούχο βηρύλλιο (αγγλικά beryllium chloride fluoride) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει βηρύλλιο, φθόριο και χλώριο, με εμπειρικό τύπο BeClF. Αποτελεί μικτό άλας του βηρυλλίου με φθόριο και χλώριο.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Ενώσεις βηρυλλίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Houses of the Holy
Το Houses of the Holy είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1973 μέσω της "Atlantic Records".
Ιστορία του δίσκου
Το Μάιο του 1972, συνέχισαν τις ηχογραφήσεις στα "Olympic Studios" του Λονδίνου, στα οποία ξεκίνησε και η μίξη του ήχου για να ολοκληρωθεί στα "Electric Lady Studios" της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια της Βορειοαμερικανικής περιοδείας τους, τον Ιούνιο του 1972. Στο διάστημα των ηχογραφήσεων συνέθεσαν και τα τραγούδια "Black Country Woman", "Walter's Walk", "The Rover" και "Houses of the Holy" τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σε μεταγενέστερες κυκλοφορίες του συγκροτήματος.
Τον Οκτώβριο του 1972, οι Led Zeppelin μετέβησαν στην Ιαπωνία για έξι συναυλίες στο Τόκιο, την Οσάκα, τη Ναγκόγια και το Κιότο. Στις 30 Νοεμβρίου ξεκίνησαν μία μεγάλη περιοδεία στη Μεγάλη Βρετανία, κατά την οποία έδωσαν 29 συναυλίες στο set list των οποίων συμπεριέλαβαν τα "Over the Hills and Far Away", "Dancing Days", "The Song Remains the Same", "The Rain Song" και "The Ocean" από τον επερχόμενο δίσκο τους.
Το συγκρότημα είχε σκοπό το νέο άλμπουμ να εκδοθεί τον Ιανουάριο της νέας χρονιάς, αλλά προβλήματα σχετικά με τη δημιουργία του εξωφύλλου καθυστέρησαν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου ως τα τέλη Μαρτίου, ενώ οι Led Zeppelin βρισκόταν σε περιοδεία στην Ευρώπη. Αυτό ήταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Led Zeppelin το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της "Atlantic", αφού το 1974 ίδρυσαν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, "Swan Song".
Στις 4 Μαΐου 1973 ξεκίνησε η αμερικανική περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, η οποία με μία διακοπή τον Ιούνιο συνέχισε για ολόκληρο τον Ιούλιο τελειώνοντας με τρεις εμφανίσεις στο "Madison Square Garden" της Νέας Υόρκης οι οποίες βιντεοσκοπήθηκαν για να κυκλοφορήσουν τρία χρόνια αργότερα με την ονομασία "The Song Remains the Same". Αυτές ήταν και οι τελευταίες συναυλίες του συγκροτήματος μέχρι τον Ιανουάριο του 1975.
Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία, όντας ο τρίτος στη δισκογραφία του συγκροτήματος ο οποίος ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ενώ μέχρι σήμερα έχει βραβευθεί ως έντεκα φορές πλατινένιος. Μαζί με το δίσκο κυκλοφόρησε το Top-20 σινγκλ "D'yer Mak'er" αλλά και τα "Over the Hills and Far Away" και "The Ocean", τα οποία εδραίωσαν την εμπορική επιτυχία του δίσκου. Οι κριτικοί έδωσαν ιδιαίτερα θετικές κριτικές στο δίσκο με το περιοδικό "Classic Rock" να το κατατάσσει 90ο στη λίστα με τα εκατό καλύτερα άλμπουμ βρετανικού ροκ όλων των εποχών. Το "Rolling Stone" το συμπεριέλαβε στο # 148 στη λίστα του με τα "500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών" ενώ η "Pitchfork Media" το χαρακτήρισε ως το 75ο καλύτερο άλμπουμ της δεκαετίας του '70.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το "The Song Remains the Same", με το οποίο τον ίδιο τίτλο είχε το διπλό άλμπουμ και η ταινία τα οποία κυκλοφόρησαν το 1976. Οι στίχοι αναφέρονται στην πεποίθηση του Ρόμπερτ Πλαντ ότι η μουσική είναι παγκόσμια, ενώ ο αρχικός τίτλος με τον οποίο το παρουσίαζαν στις συναυλίες τους ήταν "The Campaign". Στο "The Rain Song" ο Τζόουνς έπαιζε το μέλλοτρον και οι στίχοι του αναφέρονται στα εναλλασσόμενα συναισθήματα της αγάπης.
Τρίτο τραγούδι του δίσκου ήταν το "Over The Hills And Far Away" το οποίο προήλθε από το ακουστικό σόλο κιθάρας "White Summer" το οποίο είχε γράψει ο Τζίμι Πέιτζ όταν έπαιζε στους Yardbirds. Οι στίχοι του ήταν επηρεασμένοι από το βιβλίο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, "Το Χόμπιτ". Το "The Crunge" προήλθε από μία πρόβα στο στούντιο με τον Τζον Μπόναμ να ξεκινάει το ρυθμό και να ακολουθεί ο Τζον Πωλ Τζόουνς με το μπάσο για να μπει ο Τζίμι Πέιτζ με ένα ριφ επηρεασμένο από τραγούδι του Τζέιμς Μπράουν, αναφορά στον οποίο γίνεται όταν στο τέλος του κομματιού ο τραγουδιστής Ρόμπερτ Πλαντ κάνει την ερώτηση "Where's the bridge?" (που είναι η γέφυρα;), ερώτηση την οποία έκανε ο Μπράουν στο τραγούδι του "Sex Machine".
Το "Dancing Days" είναι επηρεασμένο από μία μελωδία την οποία άκουσαν ο Πέιτζ και ο Πλαντ όταν είχαν ταξιδέψει στην Ινδία και οι στίχοι του αναφέρονται στην εποχή του καλοκαιριού. Ακολουθεί το ρέγκε τραγούδι "D'yer Mak'er" (προφέρεται Τζαμέικα δηλαδή Τζαμάικα), με το τον χαρακτηριστικό ήχο των τυμπάνων να προέρχεται από την ηχογράφηση τους με τρία μικρόφωνα τα οποία τοποθετήθηκαν σε αρκετά μακρινή απόσταση. Στο "No Quarter" ο Τζόουνς παίζει πιάνο και ο τίτλος του, στην πειρατική ορολογία, σημαίνει "όχι έλεος".
Ο δίσκος κλείνει με το "The Ocean" (Ο Ωκεανός), το οποίο είναι αναφορά στην εικόνα των οπαδών όπως τους βλέπει το συγκρότημα από τη σκηνή. Στην εισαγωγή του κομματιού ακούγεται η φωνή του ντράμερ Τζον Μπόναμ ο οποίος ενθαρρύνει το συγκρότημα να ηχογραφήσει πετυχημένα το κομμάτι, ενώ ο στίχος "Girl who won my heart" αναφέρεται στην τρίχρονη, τότε, κόρη του Ρόμπερτ Πλαντ, Κάρμεν Πλαντ.
Τραγούδια
2. The Rain Song (Page, Plant) - 7:39
3. Over the Hills and Far Away (Page, Plant) - 4:50
4. The Crunge (Page, Plant, Jones, Bonham) - 3:17
5. Dancing Days (Page, Plant) - 3:43
6. D'yer Mak'er (Page, Plant, Jones, Bonham) - 4:23
7. No Quarter (Page, Plant, Jones) - 7:00
8. The Ocean (Page, Plant, Jones, Bohnam) - 4:31
Βραβεία
Houses of the Holy (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 11 φορές πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): 2 φορές χρυσός
Αργεντινή (CAPIF Certification): Χρυσός
Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός
Μέλη των Led Zeppelin
Το Houses of the Holy ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ρόμπερτ Πλαντ - φωνητικά, φυσαρμόνικα
Τζίμι Πέιτζ - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Τζον Πωλ Τζόουνς - μπάσο, πλήκτρα
Τζον Μπόναμ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Led Zeppelin Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης
Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης (The Book of Laughter and Forgetting ; τσέχικα : Kniha smíchu a zapomnění) είναι μυθιστόρημα του Μίλαν Κούντερα, που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1979. Αποτελείται από επτά αυτοτελείς ιστορίες που ενώνονται με ορισμένα κοινά θέματα. Το βιβλίο εξετάζει τη φύση της λήθης όπως αυτή εμφανίζεται στην ιστορία, την πολιτική και τη ζωή γενικότερα. Οι ιστορίες περιέχουν επίσης στοιχεία που συναντώνται στο λογοτεχνικό είδος του μαγικού ρεαλισμού.
Δημοσίευση
Ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου είναι Kniha smíchu a zapomnění. Ολοκληρώθηκε το 1978 και κυκλοφόρησε στη Γαλλία με τον τίτλο Le Livre du rire et de l'oubli το 1979. Στα αγγλικά δημοσιεύτηκε αρχικά στις ΗΠΑ από τον εκδοτικό οίκο Alfred A. Knopf το 1980, σε μετάφραση του Michael Henry Heim. Αρκετά τμήματα του βιβλίου δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα The New Yorker. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στη τσεχική γλώσσα από τον εκδοτικό οίκο 68 Publishers Toronto τον Απρίλιο 1981.
Κόρη (δορυφόρος)
Η Κόρη (αγγλικά: Kore) ή Δίας XLIX είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003. Πήρε το όνομά του τον Μάρτιο του 2005 από την Κόρη, άλλη ονομασία της Περσεφόνης, η οποία ήταν κόρη της θεάς Δήμητρας και του Δία σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 14.
Έχει διάμετρο περίπου 2 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 23.239.000 χλμ. σε 723,720 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 141° με την εκλειπτική (139° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα τροχιάς 0,2462.
Η Κόρη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 144,5° έως 158,3°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορη
Κασπάρ Γκαραμπετιάν
Ο Κασπάρ Γκαραμπετιάν ή Καραμπετιάν (αρμενικά: Գասպար Կարապետյան, Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 1948) είναι Έλληνας ακτιβιστής αρμενικής καταγωγής. Κατέχει τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Αρμενικής Ομοσπονδίας για την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία (EAFJD).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα από οικογένεια Αρμενίων. Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο του Νέου Κόσμου, συνέχισε τις σπουδές του στο κολλέγιο Νισάν Παλατζιάν στη Βηρυτό. Φοίτησε επίσης στο Τμήμα Ευρωπαϊκής Ιστορίας και Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδος.
Σταδιοδρομία
Ο Κασπάρ Γκαραμπετιάν έχει εκλεγεί αρκετές φορές μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδος. Έχει δημοσιεύσει ποικίλα άρθρα στην ημερήσια αρμενική εφημερίδα «Αζάντ Ορ» Είναι συγγραφέας ιστορικών μελετών στην εφημερίδα «Το Βήμα» και στο ελληνο-αρμενικό περιοδικό «Αρμενικά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρμενικής καταγωγής
Περικοπτόμενος πρώτος αριθμός
Στη θεωρία αριθμών, ένας περικοπτόμενος πρώτος είναι ένας πρώτος αριθμός ο οποίος, σε μια δεδομένη βάση, δεν περιέχει 0, και αν το πρώτο ("αριστερό") ψηφίο αφαιρεθεί διαδοχικά, τότε όλοι οι αριθμοί που προκύπτουν είναι πρώτοι. Για παράδειγμα, το 9.137 είναι ένας αριστερά-κολοβωμένος πρώτος, αφού το 9.137, το 137, το 37 και το 7 είναι όλοι πρώτοι. Η δεκαδική αναπαράσταση συχνά θεωρείται και χρησιμοποιείται πάντα σε αυτό το άρθρο.
Ένας δεξιά περικοπτόμενος πρώτος είναι ένας πρώτος που παραμένει πρώτος όταν αφαιρεθεί διαδοχικά το τελευταίο ("δεξί") ψηφίο. Το 7.393 είναι ένα παράδειγμα δεξιού-κολοβωμένου πρώτου, αφού το 7.393, το 739, το 73 και το 7 είναι όλοι πρώτοι.
Ένας αριστερά-και-δεξιά-περικοπτόμενος πρώτος είναι ένας πρώτος που παραμένει πρώτος εάν αφαιρέσουμε διαδοχικά το πρώτο ("αριστερό") και τελευταίο ("δεξί") ψηφίο και καταλήξουμε με ένα ή δύο ψηφία. Το 1.825.711 είναι ένα παράδειγμα αριστερού-και-δεξιού-κολοβωμένου πρώτου, αφού το 1.825.711, το 82.571, το 257 και το 5 είναι όλοι πρώτοι.
Στη βάση 10, υπάρχουν ακριβώς 4.260 αριστερά-κολοβωμένοι πρώτοι, 83 δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι, και 920.720.315 αριστερά-και-δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι.
Ιστορία
Ένας συγγραφέας με το όνομα Leslie E. Card στους πρώτους τόμους του Journal of Recreational Mathematics (που ξεκίνησε να κυκλοφορεί το 1968) θεώρησε ένα θέμα κοντά σε αυτό των δεξιά-κολοβωμένων πρώτων, καλώντας ακολουθίες και προσθέτοντας ψηφία στα δεξιά με τη σειρά σε έναν αρχικό αριθμό.
Η συζήτηση του θέματος χρονολογείται τουλάχιστον τον Νοέμβριο του 1969, στο Mathematics Magazine, όπου οι κολοβωμένοι πρώτοι ονομάστηκαν πρώτοι πρώτοι, από δύο συν-συγγραφείς (Murray Berg και John E. Walstrom).
Δεκαδικοί κολοβωμένοι πρώτοι
Υπάρχουν 4.260 αριστερά-κολοβωμένοι πρώτοι:
Ο μεγαλύτερος είναι ο 357.686.312.646.216.567.629.137 (24 ψηφία).
Υπάρχουν 83 δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι. Ολόκληρη η λίστα:
Ο μεγαλύτερος είναι ο 73.939.133 (8 ψηφία). Όλοι οι πρώτοι πάνω από 5 τελειώνουν με το ψηφίο 1, 3, 7 ή 9, οπότε ένας δεξιά-κολοβωμένος πρώτος μπορεί να περιέχει μόνο αυτά τα ψηφία μετά το πρώτο ψηφίο.
Υπάρχουν 920.720.315 αριστερά-και-δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι:
Υπάρχουν 331.780.864 αριστερά-και-δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι με περιττό αριθμό ψηφίων. Ο μεγαλύτερος είναι ο 7.228.828.176.786.792.552.781.668.926.755.667.258.635.743.361.825.711.373.791.931.117.197.999.133.917.737.137.399.993.737.111.177 (97 ψηφία).
Υπάρχουν 588.939.451 αριστερά-και-δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι με άρτιο αριθμό ψηφίων. Ο μεγαλύτερος είναι ο 91.617.596.742.869.619.884.432.721.391.145.374.777.686.825.634.291.523.771.171.391.111.313.737.919.133.977.331.737.137.933.773.713.713.973 (104 ψηφία).
Υπάρχουν 15 πρώτοι που είναι ταυτόχρονα αριστερά-κολοβωμένοι και δεξιά-κολοβωμένοι. Έχουν ονομαστεί διπλής-όψης πρώτοι. Ολόκληρη η λίστα:
Ένας αριστερά-κολοβωμένος πρώτος ονομάζεται περιορισμένος εάν όλες οι αριστερές επεκτάσεις του είναι σύνθετες, δηλαδή δεν υπάρχει άλλος αριστερά-κολοβωμένος πρώτος εκ των οποίων αυτός ο πρώτος είναι η αριστερά-κολοβωμένη "ουρά". Επομένως, το 7.937 είναι ένας περιορισμένος αριστερά-κολοβωμένος πρώτος, επειδή οι εννέα πενταψήφιοι αριθμοί που τελειώνουν σε 7937 είναι όλοι σύνθετοι, ενώ το 3.797 είναι ένας αριστερά-κολοβωμένος πρώτος που δεν είναι περιορισμένος επειδή το 33.797 είναι επίσης πρώτος.
Υπάρχουν 1.442 περιορισμένοι αριστερά-κολοβωμένοι πρώτοι:
Ομοίως, ένας δεξιά-κολοβωμένος πρώτος ονομάζεται περιορισμένος εάν όλες οι δεξιές επεκτάσεις του είναι σύνθετες. Υπάρχουν 27 περιορισμένοι δεξιά-κολοβωμένοι πρώτοι:
Άλλες βάσεις
Παρόλο που η πρωταρχικότητα ενός αριθμού δεν εξαρτάται από το αριθμητικό σύστημα που χρησιμοποιείται, οι κολοβωμένοι πρώτοι ορίζονται μόνο σε σχέση με μια δεδομένη βάση. Μια παραλλαγή περιλαμβάνει την αφαίρεση 2 ή περισσότερων δεκαδικών ψηφίων κάθε φορά. Αυτό είναι μαθηματικά ισοδύναμο με τη χρήση της βάσης 100 ή μεγαλύτερης δύναμης του 10, με τον περιορισμό ότι οι βάσεις με 10ν ψηφία πρέπει να είναι τουλάχιστον 10ν-1, ώστε να ταιριάζουν με έναν δεκαδικό αριθμό με ν-ψηφία χωρίς το πρώτο να είναι 0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάξεις πρώτων αριθμών Κατηγορία:Ακέραιες ακολουθίες που εξαρτώνται από τη βάση
Πέτρος ο Ίβηρας
O Πέτρος ο Ίβηρας (γεωργιανά: პეტრე იბერი, περ. 409/417 - 491) ήταν μονοφυσίτης μοναχός, επίσκοπος και θεολόγος που δραστηριοποιήθηκε κατά τον 5ο αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιβηρία (σημ. Γεωργία) μεταξύ των ετών 409 και 417 και αναφέρεται ως γιος τοπικού άρχοντα της δυναστείας των Χοσροϊδών που στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως πολιτικός όμηρος, αν και η συγκεκριμένη εκδοχή αμφισβητείται. Σύμφωνα με γεωργιανές πηγές, το κοσμικό του όνομα ήταν Μουρβανός.
Η παρουσία του Πέτρου στην αυτοκρατορική αυλή του Θεοδοσίου Β΄ μαρτυρείται ήδη από το 421/422, ωστόσο αργότερα εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη -κατά τον βιογράφο και μαθητή του Πέτρου, Ιωάννη Ρούφο, δραπέτευσε - προκειμένου να μεταβεί στην Ιερουσαλήμ. Εκεί, με τη συμβολή της αγίας Μελανίας εκάρη μοναχός και ακολούθως ίδρυσε μοναστήρι κοντά στον Πύργο του Δαβίδ (αρχαίο φρούριο εντός της Ιερουσαλήμ), το οποίο έμεινε γνωστό ως μονή Ιβήρων. Τα επόμενα χρόνια, το ξέσπασμα δογματικών έριδων στους κόλπους της Ανατολικής Εκκλησίας ανάγκασαν τον Πέτρο, ως φανατικό μονοφυσίτη, να εγκατασταθεί στη Γάζα όπου συνέχισε να ασκητεύει. Το 446 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ενώ το 453 αναρριχήθηκε στον επισκοπικό θρόνο του Μαϊουμά. Κατόπιν, μετέβη για ένα διάστημα στην Αίγυπτο, όπου συμμετείχε μαζί με έναν ακόμη ιεράρχη στην ενθρόνιση του μονοφυσίτη επισκόπου Αλεξανδρείας Τιμόθεου Β΄. Επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη, αρνήθηκε να υπογράψει το Ενωτικόν της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου που είχε διεξαχθεί το 451 στη Χαλκηδόνα και ακολούθως αναζήτησε καταφύγιο στην περιοχή της Φοινίκης. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ασκητεύοντας και προσπαθώντας να οργανώσει τοπικές μονοφυσιτικές εκκλησίες και απεβίωσε το 491 στην Ιάμνεια της Παλαιστίνης.
Ο Πέτρος ο Ίβηρας θεωρείται εμβληματική προσωπικότητα του μονοφυσιτισμού και ένας από τους πολέμιους των αποφάσεων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι συγγραφείς, καθώς και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας, απορρίπτουν τη σύνδεση του Πέτρου με τις αντιχαλκιδόνιες εκκλησίες, παρουσιάζοντάς τον ως νεοπλατωνικό φιλόσοφο. Η πρώτη βιογραφία του γράφτηκε λίγο μετά τον θάνατό του από τον ακόλουθό του, Ιωάννη Ρούφο, ο οποίος αποδίδει στον Πέτρο θαυματουργές ικανότητες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονοφυσιτισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Δόριζας Αρκαδίας
Ο Δόριζας είναι Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Βαλτετσίου. Ανήκει στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Η επίσημη ονομασία είναι “ο Δόριζας” αλλά χρησιμοποιείται και το όνομα "η Δόριζα" ή "η Ντόριζα". Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ο Δόριζας ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Δόριζα, του πρώην Δήμου Βαλτετσίου του Νομού Αρκαδίας.
Ο οικισμός
Το παλιό δημοτικό σχολείο, που δεν λειτουργεί πλέον, στεγάζει το Πνευματικό Κέντρο του χωριού, όπου κατά καιρούς οργανώνονται εκδηλώσεις και εκθέσεις. Το παραδοσιακό πανηγύρι του χωριού είναι του Αγίου Παντελεήμονα και οργανώνεται αμέσως μετά το θερισμό στη Δόριζα στις 26 και 27 Ιουλίου.