cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανς Τίμερμανς
Πρώιμα χρόνια και εκπαίδευση
Πήγε στο δημοτικό σχολείο στο Σιντ-Στίβενς-Βόλουε στο Βέλγιο, προτού ενταχθεί, από το 1972, στην ιδιωτική Αγγλική Σχολή του Αγίου Γεωργίου στη Ρώμη. Από το 1975 μέχρι το 1980 παρακολούθησε το αθηναίον, στην πόλη που έγινε η πατρίδα του, το Χέερλεν.
Το 1980, ο Τίμερμανς εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Ράντμπουντ του Ναϊμέχεν, όπου αποφοίτησε με πτυχίο στη γαλλική λογοτεχνία το 1985. Το 1984, επίσης, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο 2 Νανσύ στη Γαλλία, όπου διδάχτηκε ευρωπαϊκό δίκαιο, γαλλική λογοτεχνία και ιστορία. Στις 6 Ιανουαρίου 1986 κατετάγη στον Βασιλικό Ολλανδικό Στρατό, όπου υπηρέτησε στην Ολλανδική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών και Ασφαλείας.
Εκτός από τις μητρικές του γλώσσες, τα λιμβουργιανά και τα ολλανδικά, ο Τίμερμανς μιλάει άπταιστα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ρωσικά.
Πολιτική Καριέρα
Ο Τίμερμανς υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας από το 2012 έως το 2014 στη δεύτερη κυβέρνηση του Μαρκ Ρούτε και υφυπουργός Εξωτερικών από το 2007 έως το 2010 στην τέταρτη κυβέρνηση του Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε, αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Ήταν μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για το Εργατικό Κόμμα από το 1998 έως το 2007 και ξανά από το 2010 έως το 2012. Υπήρξε υπάλληλος στην ολλανδική κυβέρνηση από το 1987 έως το 1998, όταν και αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί ενεργά στην πολιτική.
Με την εκλογή της Επιτροπής φον ντερ Λάιεν διατήρησε τον τίτλο του Πρώτου Αντιπροέδρου, ενώ συνμπεριλήφθηκε σε αυτόν ο τίτλος του Εκτελεστικού Αντιπροέδρου με χαρτοφυλάκιο την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία. Ήταν ο επικεφαλής υποψήφιος του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (PES) για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι
Καμίγ Λιμπάρ
Ο Καμίγ Λιμπάρ (γεννημένος στις 27 Δεκεμβρίου 1917 στο Λουξεμβούργο και πεθαμένος στις 10 Οκτωβρίου 1991) ήταν Λουξεμβουργιανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Συλλογική Καριέρα
Ξεκίνησε τη συλλογική του καριέρα αγωνιζόμενος στην ομάδα της γενέτειράς του, τη Σταντ Ντουντελάνζ από το 1937. Κατέκτησε μαζί της το εγχώριο πρωτάθλημα το 1939, το 1940, το 1945, το 1946 και το 1947. Αναδείχτηκε, επίσης, πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος το 1946, σε ισοπαλία με 17 τέρματα με τον Πολ Φελέρ, και το 1947 με 22 τέρματα.
Μετά από αυτούς τους πέντε τίτλους, μετακόμισε στη Γαλλία για λογαριασμό της ΡΚ Στρασμπούρ όμως δεν κατάφερε να αγωνιστεί παρά σε έξι αναμετρήσεις. Αποφάσισε, τότε, να μεταγραφεί στη Ζιροντέν Μπορντό η οποία αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Πέτυχε 41 από τα 107 τέρματα της ομάδας του εκείνη τη σεζόν. Στις 7 Μαΐου 1950, ο ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Πρωτάθλημα Γαλλίας, δώδεκα μήνες αφότου είχε πετύχει την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Με τους Ντε Χάρντερ και Καργκού, αποτέλεσε έναν εκ των πρωταγωνιστών της ομάδας εκείνη τη σεζόν.
Διεθνής Καριέρα
Αγωνίστηκε με το Λουξεμβούργο το χρονικό διάστημα μεταξύ 1943 και 1947, στη διάρκεια του οποίου κατάφερε να πετύχει 3 τέρματα σε 8 επίσημες συμμετοχές. Συμπεριλαμβανομένων των ανεπίσημων αναμετρήσεων που έδωσε η Εθνική Λουξεμβούργου εκείνο το διάστημα, μετρά συνολικά 24 διεθνείς συμμετοχές στη διάρκεια των οποίων πέτυχε 14 τέρματα από το 1938 ως το 1947.
Προπονητική Καριέρα
Επέστρεψε στον χώρο του ποδοσφαίρου από τη θέση του προπονητή και ξεκίνησε τη νέα του καριέρα τη σεζόν 1952-53, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της Περπινιάν, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στη Λε Μαν, η οποία αγωνιζόταν τότε στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας. Παρέμεινε στην ομάδα επί τέσσερις σεζόν προτού επιστρέψει στους Γιρονδίνους. Διαδεχόμενος τον Σαντιάγο Ουρτιθμπερέα, ανέλαβε επικεφαλής της ομάδας για τη σεζόν 1956-57 η οποία αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία και τη βοήθησε να επιστρέψει στην πρώτη κατηγορία έπειτα από μια νίκη στη διάρκεια της τελευταίας αγωνιστικής, στις 31 Μαΐου 1959. Το 1960, αντικαταστάθηκε από τον Σαλβαδόρ Αρτίγας στην τεχνική ηγεσία της ομάδας και έβαλε τέλος στην προπονητική του καριέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ (1937) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λε Μαν ΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λουξεμβούργου
Κατρίνι
Το κατρίνι (εκ του ιταλικού quattrino) ήταν νόμισμα που ίσχυε στην Επτάνησο επί Ενετοκρατίας.
Το κατρίνι ήταν το ένα τέταρτο της νομισματικής αξίας της γαζέτας, εξ ου και η ονομασία του. Ήταν διαμέτρου 0.02 και αντιστοιχούσε περίπου με την αξία του ενός ελληνικού λεπτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Ενετοκρατία Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων
Στέλιος Αποσπόρης
Ο Στέλιος Αποσπόρης είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και τώρα προπονητής.
Βιογραφικό
Ο Στέλιος Αποσπόρης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 15 Νοεμβρίου 1964. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού χαφ. Έκανε καριέρα επί μια δεκαετία σε δυο ομάδες της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Έπαιξε σε 250 αγώνες συνολικά, στον Πανιώνιο και στον ΟΦΗ.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1976 στα τσικό του Πανιωνίου και αφού πέρασε από την παιδική και εφηβική ομάδα, το 1982-83 προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα από τον προπονητή Πάνο Μάρκοβιτς. Προηγουμένως είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα εφήβων του 1981, με συμπαίκτες μεταξύ άλλων το Χρήστο Κουτρόπουλο και το Δημήτρη Ζυγούρη. Έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική πετυχαίνοντας το τρίτο γκολ του Πανιωνίου στην εκτός έδρας νίκη με 3-1 επί του Παναθηναϊκού στις 9 Ιανουαρίου 1983. Ήταν βασικός στην ομάδα του Πανιωνίου τη δεκαετία του '80, τόσο στις δύσκολες σεζόν 1982-83 και 1983-84, που η ομάδα έδωσε μπαράζ για να σωθεί από τον υποβιβασμό, όσο και στις πετυχημένες χρονιές που ακολούθησαν, με προπονητές τους Νίκο Αλέφαντο και Ούρμπεν Μπραμς.
Αγωνίστηκε στις εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων της Ελλάδας.
Το 1990 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ και στο τέλος της καριέρας του έπαιξε για τρία χρόνια στη Δόξα Βύρωνα, που αγωνιζόταν στη Β΄ Εθνική και στη Γ΄ Εθνική. Με τη νέα του ομάδα το 1995 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1996 σε ηλικία 32 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Βύρωνα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U21
Βραβείο Ειρήνης Φελίξ Χουφουέτ-Μπουανί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φελιξ Χουφουέτ-Μπουανί Κατηγορία:UNESCO
Πεισιστρατίδες
Πεισιστρατίδες (αρχαία ελληνικά Πεισιστρατίδαι) αποκαλούνταν  από τους αρχαίους ιστορικούς οι απόγονοι και συγγενείς του τυράννου των Αθηνών  Πεισίστρατου, αλλά κυρίως  οι δύο γιοι και διάδοχοι του,  Ιππίας και  Ίππαρχος. Όταν αναφέρονταν στους γιους, τους παρουσίαζαν με αυτό τον πληθυντικό ως συγκυβερνήτες, παρότι βασικός ηγέτης σύμφωνα με τους περισσότερους –αλλά όχι όλους- τους ιστορικούς φαίνεται να ήταν ο Ιππίας. Μερικοί πάντως  θεωρούν πρωτότοκο και βασικό ηγέτη τον Ίππαρχο. Ως «περίοδος των  Πεισιστρατιδών» εννοείται συνήθως το διάστημα 527-510 π.Χ. δηλαδή  από το θάνατο του Πεισίστρατου την άνοιξη του 527 π.Χ. μέχρι την αποκατάσταση της αθηναϊκής δημοκρατίας  το καλοκαίρι του  του 510  π.Χ. αν και κάποιοι ιστορικοί  περιλαμβάνουν σε αυτήν και την περίοδο διακυβέρνησης του ίδιου του Πεισίστρατου (560-528 π.Χ.), εξετάζοντας συνολικά τα δημόσια έργα και τις πολιτικές εξελίξεις για όλο το διάστημα που η Αθήνα είχε τυραννίδα.
Άλλες χρήσεις το όρου
Συχνά ο όρος χρησιμοποιείτο για να προσδιορίσει  όχι μόνον τα πρόσωπα των δύο γιων, αλλά ευρύτερα για να εκφράσει την  οικογενειοκρατία της δυναστείας που έλεγχε με συγγενείς ή πρόσωπα του περιβάλλοντός της όλες τις διοικητικές θέσεις. Στη συνέχεια, όταν η οικογένεια εξορίστηκε και οι γιοι του Πεισίστρατου ήταν νεκροί, ο όρος  χρησιμοποιείτο ως οικογενειακό επώνυμο, δηλαδή για όλους τους απογόνους ή συγγενείς του Πεισίστρατου, ανεξαρτήτως του κατά πόσον είχαν εξουσία ή όχι.
Επίσης ως όρος χρησιμοποιείτο και για το χαρακτηρισμό του πολιτεύματος της τυραννίδας, έτσι όπως αυτό εφαρμοζόταν από κάποια χρονική στιγμή και μετά, όταν πιθανόν  είχε παραλλαχθεί κάπως – για να διακρίνεται από την τυραννίδα του ίδιου του Πεισίστρατου.
Ο πληθυντικός για τον Ιππία
Η φράση «επί Πεισιστρατιδών» χρησιμοποιείτο για ολόκληρη την  17ετή διακυβέρνηση της Αθήνας αρχικά από τον Ιππία και  τον Ίππαρχο, και μετά αποκλειστικά από τον πρώτο. Συγκεκριμένα ο Ίππαρχος δολοφονήθηκε τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 514 π.Χ. από τους εραστές Αρμόδιο και Αριστογείτονα, οπότε ο Ιππίας κυβέρνησε μόνος του τα επόμενα 4 χρόνια. Ακόμα και μετά το θάνατο του Ίππαρχου όμως οι ιστορικοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν για την διακυβέρνηση τον όρο στον πληθυντικό (Πεισιστρατίδες) ενώ λογικά θα έπρεπε να αναφέρονται στον ενικό –στον Πεισιστρατίδη Ιππία.
Ο πληθυντικός αυτός δεν αιτιολογείται από την παρουσία άλλων αδελφών, γιατί αυτοί αν και υπήρχαν, δεν συμμετείχαν στην διακυβέρνηση. Τεκμαίρεται ότι ο όρος παρέμεινε στον πληθυντικό επειδή εξαρχής υποδήλωνε κυρίως την οικογενειοκρατία της εποχής εκείνης. Ένας εγγονός του Πεισίστρατου, για παράδειγμα, ονομαζόμενος Πεισίστρατος κι αυτός, γιος του Ιππία, εξελέγη  επώνυμος άρχων το 521 π.Χ. Άλλοι συγγενείς, δεύτερου ή και τρίτου βαθμού,  κατείχαν  όλες τις σημαντικές θέσεις  στο διάστημα της σχεδόν απόλυτης εξουσίας των Πεισιστρατιδών.
Όσον αφορά συγκεκριμένα τα πέντε αδέλφια του Ιππία, από τους τρεις γάμους του πατέρα του Πεισίστρατου, κανείς δεν αναμιγνυόταν πλην του Ίππαρχου στη διακυβέρνηση του κράτους των Αθηνών.
Αναλυτικά, ο Ιππίας δεν είχε κανένα αδελφό ή αδελφή από τον δεύτερο κατά σειρά γάμο του πατέρα του, εκείνον που έκανε ο Πεισίστρατος για λόγους  πολιτικής σκοπιμότητας με την κόρη του Αλκμεωνίδη Μεγακλή –ο Πεισίστρατος την παντρεύτηκε αλλά δεν θέλησε να αποκτήσει διάδοχο από αυτήν. Ο Πεισίστρατος δηλαδή φοβόταν ότι οι Αλκμεωνίδες θα μπορούσαν με τα χρήματά τους και τις πολιτικές διασυνδέσεις τους να παραγκωνίσουν τον Ιππία και τον Ίππαρχο και να επιβάλουν τον «δικό τους» Πεισιστρατίδη. Ο Ιππίας είχε μόνον ένα ομογάλακτο αδελφό, τον Ίππαρχο, από τον πρώτο γάμου του πατέρα του. Αναφέρεται και μία αδελφή που πάντως δεν είχε πολιτική δράση όπως και καμία Αθηναία γυναίκα την εποχή εκείνη.
Απομένουν για να δικαιολογήσουν τον πληθυντικό των «Πεισιστρατιδών» τα ετεροθαλή αδέλφια του Ιππία, από την Αργεία Τιμώνασσα, ο Ηγησίστρατος και ο Θετταλός. Ο μεν Ηγησίστρατος έλειπε στο Σίγειο της Ιωνίας όπου ήταν τύραννος από την εποχή που ακόμα ζούσε ο πατέρας τους, άρα δεν είχε καμία ανάμιξη στα των Αθηνών, ο δε Θετταλός παρουσιάζεται ως αμέτοχος στα πολιτικά. Άλλοι τον αναφέρουν ως πολιτικά δημοκρατικό άτομο που έμεινε εκ πεποιθήσεως αμέτοχο στην τυραννική διακυβέρνηση και έχαιρε γενικά του σεβασμού των πολιτών και άλλοι τον φέρουν ως ζωηρό και προβληματικό, πάντως και πάλι ως «πολύ νεαρό» και μη ενεργό στην πολιτική. Ο Αριστοτέλης αναφέρει και έναν αδελφό Ιοφώντα που εικάζεται ότι πέθανε πολύ μικρός. Κανένα από τα αδέλφια δεν αιτιολογεί τον πληθυντικό στην τετραετή διακυβέρνηση από τον Ιππία και κατά συνέπεια ο πληθυντικός απομένει να δηλώνει μάλλον την οικογενειοκρατία της εποχής.
Ποιος κυβερνούσε ουσιαστικά
Για την 14ετή συγκυβέρνηση των δύο Πεισιστρατιδών ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν ώστε να μπορεί κάποιος να διαχωρίσει με σιγουριά τις ενέργειες του Ιππία από του Ίππαρχου και να συμπεράνει ποιος ήταν ο πραγματικός τύραννος ή ποιος  ήταν έστω  ο  ιθύνων πολιτικός νους. Όλα δείχνουν πάντως ότι ήταν και οι δύο μεσήλικες (40-50 ετών) και δεν υπάρχει ομοφωνία στο ποιος ήταν πρωτότοκος.
Κάποιοι θεωρούν σημαντικότερο πολιτικό πρόσωπο στην τυραννίδα τον ΄Ιππαρχο, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στην φροντίδα του για τον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης του πατέρα του και γενικά στην ιδιαίτερη μέριμνά του για τα πολιτισμικά. Ο Αριστοτέλης  και ο Θουκυδίδης είναι κάθετοι στην πρωτοκαθεδρία του Ιππία. Γράφουν με βεβαιότητα ότι ο Ίππαρχος ο τύραννος ενδιαφερόταν μόνον για τις τέχνες και τον έρωτα και ότι ο ουσιαστικός ηγέτης ήταν ο Ιππίας. Αναφέρουν επίσης ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο γνώρισε τόση δημοσιότητα το όνομα του Ίππαρχου, ήταν το γεγονός ότι  δολοφονήθηκε. Ο Θουκυδίδης με όσα γράφει δείχνει ότι οι σύγχρονοί του πίστευαν πάντως το αντίθετο, δηλαδή ότι ο βασικός τύραννος ήταν ο Ίππαρχος. Στα γραφτά του μάλιστα φαίνεται σχεδόν εξοργισμένος με αυτή την εσφαλμένη αντίληψη  αφού κατά τη γνώμη του ο Ιππίας ήταν αυτονόητα ο ηγέτης της οικογένειας μετά το θάνατο του Πεισίστρατου. Έμμεσα δε αποδίδει τη διαστρέβλωση των γεγονότων  στην προσπάθεια των Αθηναίων να ξεχάσουν ότι  ανέτρεψαν την τυραννίδα χάρη στους Λακεδαιμόνιους  και  να συνεχίσουν να πιστεύουν αυτό που τους άρεσε, ότι δηλαδή την ανέτρεψαν οι ίδιοι με τον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα.
Αυτό το βασικό λόγο αναφέρουν και άλλοι ιστορικοί για την προβολή του Ίππαρχου. Αποδίδουν δηλαδή την πεποίθηση πως ο Ίππαρχος ήταν ο πραγματικός ηγέτης, στην κοινή γνώμη των Αθηναίων όπως και στα πολιτικά παιχνίδια εναντίον των Αλκμεωνιδών μετά την ανατροπή της τυραννίδας. Συγκεκριμένα, η πράξη του Αρμόδιου και Αριστογείτονα πέρασε αμέσως στο καθημερινό λεξιλόγιο της εποχής ως τυραννοκτονία και όταν οι  Αθηναίοι απαλλάχτηκαν τέσσερα χρόνια μετά  από την τυραννία με τη βοήθεια του Κλεομένη της Σπάρτης και με πρωτοβουλίες των Αλκμεωνιδών, αυθόρμητα θέλησαν να υποβιβάσουν τη συμμετοχή της Σπάρτης στην αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος τους. Παράλληλα οι οικογένειες που ήταν αντίπαλες των Αλκμεωνιδών, θέλησαν να υποβαθμίσουν  τη συμμετοχή της ισχυρής αυτής οικογένειας σε ένα τόσο ζωτικό για την πόλη τομέα –την ανατροπή της τυραννίδας.
Έτσι, ο μεν λαός ενστικτωδώς από αντιπάθεια για τη Σπάρτη  και οι πολιτικές φράξιες συνειδητά για να εξουδετερώσουν κάπως την επιρροή των Αλκμεωνιδών,   μεγέθυναν τον αντιτυραννικό χαρακτήρα της πράξης του ερωτικού ζευγαριού Αρμόδιου και Αριστογείτονα και τους εξύψωσαν σε πολιτικά ευαισθητοποιημένους τυραννοκτόνους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την ερωτική αντιζηλία και την εκδίκηση που κατ’ αρχήν τουλάχιστον όπλισε τα χέρια τους. Καθώς μείωναν το κίνητρο της εκδίκησης και του έρωτα, υπερτόνιζαν αναγκαστικά το πολιτικό κίνητρο και υπερέβαλαν στο ρόλο που πράγματι είχε παίξει ο Ίππαρχος στην τυραννίδα  όσο αυτός ζούσε.
Η κοινή διακυβέρνηση
Συνολικά για τα πρώτα 13 χρόνια της περιόδου των Πεισιστρατιδών οι εκτιμήσεις είναι ότι κύλησαν ομαλά και θετικά, σε πνεύμα μάλλον διαλλακτικό. Ο Ίππαρχος παρουσιάζεται σαν ο διανοούμενος της οικογένειας. Χάρη σε αυτόν όντως ήρθε στην Αθήνα ο λυρικός ποιητής Λάσος της Ερμιόνης και ίδρυσε σχολή διθυραμβικής ποίησης –μαθητής του ήταν ο Πίνδαρος. Ο Ίππαρχος επίσης κάλεσε από την Κέα και φιλοξένησε υπό την προστασία του τον Σιμωνίδη τον Κείο, ο  ποιητής Ανακρέων ο Τήιος ,  ο ελεγειακός ποιητής Θέογνις και άλλοι
Φαίνεται πως ο Ιππίας –πιθανόν σε συνεννόηση με τον αδελφό του Ίππαρχο- επεδίωξε αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του να εκλεγεί επώνυμος άρχων των Αθηνών ώστε να νομιμοποιήσει περισσότερο τη θέση του. Όντως επώνυμος άρχων το έτος 526 προς 525 π.Χ. εξελέγη ο Ιππίας. Το γεγονός ότι το επόμενο έτος (το 525 προς 524 π.Χ.) εκλέγεται επώνυμος άρχων ο Αλκμεωνίδης Κλεισθένης, δηλαδή εκπρόσωπος μιας οικογένειας με την οποία ο Πεισίστρατος είχε κάκιστες σχέσεις και την είχε εξορίσει, δείχνει ότι οι Πεισιστρατίδες έκαναν την εποχή εκείνη  τρόπον τινά ένα πολιτικό άνοιγμα προ τις άλλες αριστοκρατικές οικογένειες. Αυτό το άνοιγμα πιθανόν να είχε γίνει και στα τελευταία χρόνια της ζωής του Πεισίστρατου και οι Αλκμεωνίδες να είχαν ήδη επανέλθει από την εξορία.
Είναι βέβαιο πάντως ότι για λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Πεισίστρατου οι γιοι του για να προλάβουν τυχόν ανατρεπτικές κινήσεις, επεδίωξαν τυπικά και επιφανειακά τουλάχιστον την εξομάλυνση των σχέσεών του με διάφορες αριστοκρατικές φατρίες, όχι μόνο των Αλκμεωνιδών που ήθελαν μερίδιο στην εξουσία, αλλά και με την οικογένεια του  Ολυμπιονίκη Κίμωνα γιος του οποίου ήταν ο  Μιλτιάδης –εκείνος που έμελλε να δοξαστεί αργότερα στη μάχη του Μαραθώνα. Ο Μιλτιάδης αυτός εξελέγη επώνυμος άρχων τον αμέσως επόμενο χρόνο, δηλαδή το έτος 524 π.Χ. προς 523 π.Χ. παρά τις κακές σχέσεις του πατέρα του Κίμωνα με την οικογένεια του Πεισίστρατου. Αυτό δεν δείχνει ότι εξελέγη παρά τη θέληση του Ιππία και του Ίππαρχου, αφού τα δύο αδέλφια ήλεγχαν πάντα με πλάγιους αλλά και άμεσους τρόπους την εκλογή του επώνυμου άρχοντα. Δείχνει απεναντίας ότι οι Πεισιστρατίδες παρουσιάζονταν ως χαλαροί τύραννοι που ακολουθούσαν πολιτική γεφύρωσης του χάσματος με τις άλλες πολιτικά υπολογίσιμες οικογένειες.
Αυτή η επιφανειακή εξομάλυνση των σχέσεων πάντως πήρε σύντομα τέλος, γιατί εκείνη την εποχή (πιθανόν μάλιστα τη χρονιά που ο Μιλτιάδης εξελέγη επώνυμος άρχων) δολοφονήθηκε από μια συμμορία ο ολυμπιονίκης πατέρας του Κίμωνας.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθεί ότι τα χρόνια εκείνα σημαντική πολιτική επιρροή ασκούσαν κυρίως οι αριστοκράτες, οι στρατηγοί που δοξάζονταν σε μάχες και οι Ολυμπιονίκες. Μερικοί από αυτούς έτειναν να εκμεταλλευτούν το σεβασμό του λαού προς το πρόσωπό τους και καθώς ήταν δημοφιλείς, έδειχναν τάσεις σφετερισμού της εξουσίας. Έτσι οι τύραννοι προσπαθούσαν να περιορίζουν την επιρροή των Ολυμπιονικών γιατί τους έβλεπαν ως πιθανούς αντιπάλους.
Όσον αφορά συγκεκριμένα τον Κίμωνα, ο Πεισίστρατος ήδη τον είχε εξορίσει. Η πρόφαση είναι άγνωστη, αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν πως είχε βγει πολλές φορές Ολυμπιονίκης στις αρματοδρομίες –η τελευταία του νίκη στο τέθριππο ήταν το 528 π.Χ. Οι ιστορικοί ανέφεραν μάλιστα και τη φήμη ότι για να επανέλθει από την εξορία παραιτήθηκε από την δεύτερη κατά σειρά νίκη του στο τέθριππο το 532 π.Χ. και αναγνώρισε ως νικητή τον ίδιο τον τύραννο Πεισίστρατο που τεκμαίρεται ότι συμμετείχε στο ίδιο αγώνισμα. Ο Κίμωνας δολοφονήθηκε από συμμορία το 525 π.Χ. ή λίγο αργότερα και τότε ο κόσμος –και ακόμα περισσότερο ο γιος του θύματος, ο επώνυμος άρχοντας Μιλτιάδης-  έλεγε ότι η συμμορία είχε εκτελέσει  εντολές του Ιππία και του Ίππαρχου.
Ο φόνος είχε σαν αποτέλεσμα οι σχέσεις των δύο οικογενειών να ψυχρανθούν απόλυτα, παρότι οι Πεισιστρατίδες είχαν συλλυπηθεί τον Μεγακλή και αρνούνταν οποιαδήποτε συμμετοχή στο έγκλημα. Ο Ολυμπιονίκης Κίμωνας είχε αποκτήσει εν τω μεταξύ δύο παιδιά, τον Μιλτιάδη και τον  Στησαγόρα, που όμως δεν ζούσε στην Αθήνα και κυβερνούσε ως τύραννος την Θρακική Χερσόνησο. Λίγο αργότερα ο Μιλτιάδης έφυγε από την Αθήνα για να αναλάβει ως τύραννος τη διοίκηση της Θρακικής Χερσονήσου επειδή είχε πεθάνει από χρόνια ο θείος του Μιλτιάδης ο πρεσβύτερος, εδραιωτής της αποικίας και της εκεί τυραννίδας και πρόσφατα είχε σκοτωθεί και ο διάδοχός του στην τυραννίδα της Χερσονήσου, Στησαγόρας. Ο Μιλτιάδης έφυγε από την Αθήνα επισήμως για να αναλάβει την τυραννίδα ως φυσικός διάδοχος, αφού ήταν ανιψιός του Μιλτιάδη του πρεσβύτερου και αδελφός του Στησαγόρα, αλλά ουσιαστικά επρόκειτο για απομάκρυνση ή αποχώρηση λόγω των τεταμένων σχέσεών του με τους Πεισιστρατίδες.
Ο Ιππίας και ο Ίππαρχος ανεξαρτήτως των ασταθών ανοιγμάτων προς τους αριστοκράτες, εξακολουθούσαν να συντηρούν παράλληλα και τον προσωπικό μισθοφορικό στρατό τους όπως όλα τα τυραννικά καθεστώτα, αφού οι μισθοφόροι και η εξουδετέρωση ή ο προσεταιρισμός  των υπόλοιπων ευγενών ήταν ο μόνος τρόπος να ασκούν προσωποπαγή πολιτική οι τύραννοι. Ο στρατός αυτός συντηρείτο από τα εισοδήματα που είχαν τα δύο αδέλφια από το Παγγαίο και συγκεκριμένα από τις επιχειρήσεις στα ορυχεία χρυσού και ασημιού που εκμεταλλευόταν παλιότερα ο πατέρας τους και τα οποία τώρα είχαν κληρονομήσει εκείνοι. Επίσης συντηρείτο εν μέρει και από το δημόσιο ταμείο των Αθηνών.
Η μανία τους με τη μαντική
Τα δύο αδέλφια είχαν βαθιά πίστη σε δεισιδαιμονίες ή πιθανόν επεδίωκαν με αυτές να χειραγωγούν το λαό. Οι ενδείξεις είναι πως ίσχυαν και τα δύο. Πάντως είχαν μανία με την  ερμηνεία των χρησμών και των ονείρων. Φύλαγαν μάλιστα σε κρύπτη της Ακρόπολης μια σειρά από χρησμούς του Μαντείου των Δελφών και άλλες προφητείες που έδειχναν ότι η Αθήνα θα συγκρουόταν με τη Σπάρτη.
Ο Ίππαρχος φέρεται από τον Ηρόδοτο να είχε ως έμπιστό του  έναν  μάντη και ποιητή που τον έλεγαν Ονομάκριτο  και τον οποίο είχε υπεύθυνο στην αρχαιοθέτηση ποιημάτων και χρησμών. Τελικά τον εξόρισε όμως, γιατί τον συνέλαβε επ’ αυτοφώρω να παραποιεί αρχαίους χρησμούς του Μουσαίου    και συγκεκριμένα έναν που έλεγε ότι η Λήμνος θα βυθιζόταν στη θάλασσα Ο Ονομάκριτος  παραποιούσε και αρχαία ποιήματα ή και τον ΄Ομηρο ακόμα, προσθέτοντας δικούς του στοίχους εκεί που αυτό τον εξυπηρετούσε  ή τοu άρεσε. Τον ίδιο μάντι πάντως ξαναχρησιμοποίησε αργότερα η οικογένεια του Πεισίστρατου, στην αυλή του Πέρση βασιλιά όπου κατέφυγε μετά την ανατροπή της τυτραννίδας ο Ιππίας. Τότε ζήτησε από τον Ονομάκριτο να λέει στον Πέρση ηγεγμόνα μόνον τους θετικούς χρησμούς και να αποσιωπά τους δυσάρεστους, ώστε να πεισθεί αυτός να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδας και να ορίσει εκεί ηγεμόνα τον Ιππία.
Για τη μανία του Ιππία με τους οιωνούς αναφέρεται και  ένα περιστατικό από τη μάχη του Μαραθώνα, λίγο πριν από το θάνατό του. Μία μέρα πριν είχε δει στον ύπνο του ότι κοιμήθηκε με τη μητέρα του και ξύπνησε χαρούμενος ερμηνεύοντάς το όνειρο ως οιωνό πως θα επανέκαμπτε στην Αθήνα ως ηγεμόνας. Όμως στη μάχη του Μαραθώνα, όπου συμμετείχε ως σύμβουλος των Περσών για τα κατατόπια της περιοχής και το καταλληλότερο  σημείο της απόβασης, συνέβη άλλο επεισόδιο. Φταρνίστηκε έντονα κάποια στιγμή και έχασε μεμιάς αρκετά δόντια λόγω της πολύ μεγάλης ηλικίας του. Ερμήνευσε αυτό το φυσικό φαινόμενο ως οιωνό για σίγουρη ήττα των Περσών και του ιδίου
Και για τον Ίππαρχο αναφέρεται ένα προφητικό όνειρο. Ήταν δυσάρεστο και ο Ίππαρχος το είδε την παραμονή της δολοφονίας του και είχε προσπαθήσει να το ερμηνεύσει. Πιθανόν όμως αυτό να αποτελεί δοξασία του λαού και να κυκλοφορούσε ως φήμη μετά το φόνο, επειδή γενικά ο κόσμος πίστευε τότε πολύ στα όνειρα και επειδή ήταν γνωστό πόση σημασία  έδιναν σε αυτά και οι δύο τύραννοι.
Η δολοφονία του Ίππαρχου
Σημείο σταθμό στην τυραννίδα των Πεισιστρατιδών αποτέλεσε η δολοφονία του Ίππαρχου το 514 π.χ. από ένα ζευγάρι εραστών, τον Αρμόδιο και τον Αριστογείτονα, για κυρίως προσωπικούς λόγους.
Αλλαγή στην τυραννίδα
Μετά το θάνατο του Ίππαρχου η στάση του Ιππία άλλαξε σε πολλά και η τυραννίδα σκλήρυνε, όχι μόνον εξαιτίας του φόνου μα και μιας σειράς άλλων γεγονότων που δυσχέραιναν την οικονομία της Αθήνας και του Ιππία προσωπικά. Αυτά, όμως, ανήκουν περισσότερο στο λήμμα Ιππίας. Σε γενικές γραμμές η εκτράχυνση της τυραννίδας αλλά και η απόφαση της Σπάρτης να αναμιχθεί πιο ενεργά στην Αττική, σε συνδυασμό και με τις πολιτικές, θρησκευτικές (προς το Μαντείο των Δελφών) και στρατιωτικές κινήσεις των Αλκμεωνιδών, οδήγησαν τον Ιππία στην απομόνωση και την ανασφάλεια. Παράλληλα η προέλαση των Περσών στην σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία και στην ανατολική Μακεδονία, τον στέρησαν από τα εισοδήματά του από το Παγγαίο, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε οικονομικό αδιέξοδο και να επιβάλει για πρώτη φορά μεγάλες φορολογίες. Δεν μπορούσε πια να συντηρεί ούτε τον μισθοφορικό στρατό του αλλά ούτε και να δίνει παροχές προς τη μερίδα του λαού που κατ' εξοχήν τον στήριζε.
Η ανατροπή των Πεισιστρατιδών
Η τυραννίδα των Πεισιστρατιδών πήρε τέλος με την ανατροπή του Ιππία το 510 π.Χ. και ο τρόπος με τον οποίο αυτός ανατράπηκε, περιγράφεται αναλυτικά στο λήμμα Ιππίας ο τύραννος Σε γενικές γραμμές, μετά την αποτυχημένη αλλά πάντως απειλητική στρατιωτική επέμβαση των  Αλκμεωνιδών και των συγγενών τους Παιονιδών όπως και μισθοφόρων, ο Ιππίας  απομονώθηκε σημαντικά. Στη μάχη με το στρατό των δύο αριστοκρατικών οικογενειών είχαν τρέξει να συμμετάσχουν και πολλοί πολίτες από το άστυ. Ενάμισι χρόνο αργότερα οι Αλκμεωνίδες κατάφεραν με τα χρήματά τους αυτό που δεν είχαν καταφέρει στρατιωτικά: έπεισαν με πλούσιες δωρεές αλλά πιθανόν και με άμεση δωροδοκία τα Μαντείο των Δελφών να υποστηρίξει την υπόθεσή τους, δηλαδή να διωχθούν οι Πεισιστρατίδες. Η Πυθία σε κάθε χρησμό της προς Σπαρτιάτη –ιδιώτη ή πολιτικό- έλεγε στο τέλος «και μην ξεχνάτε να ελευθερώσετε την Αθήνα». Ο Κλεομένης που ήταν τότε βασιλιάς στη Σπάρτη, θεώρησε ότι τον συνέφερε να παρέμβη και με πρόσχημα τους χρησμούς κινήθηκε για να ανατρέψει την τυραννίδα της Αθήνας. Η πρώτη του κίνηση απέτυχε γιατί έστειλε μικρή δύναμη και με πλοία, ο Ιππίας γνώριζε το σχέδιο, και προετοιμάστηκε κατάλληλα οπότε νίκησε. Τη δεύτερη φορά ο Κλεομένης ηγήθηκε προσωπικά της εκστρατείας και ανέτρεψε τον Ιππία, επαναφέροντας τους Αλκμεωνίδες. Οι Πεισιστρατίδες έφυγαν υπόσπονδοι και εξορίστηκαν.
Αναφορές μετά το θάνατο του Ιππία
Οι απόγονοι του Ιππία –ο Ίππαρχος δεν είχε παιδιά- και γενικά οι συγγενείς του Πεισιστράτου αναφέρονται ξανά ως Πεισιστρατίδες, με την έννοια πλέον του οικογενειακού επωνύμου. Συγκεκριμένα, επανεμφανίζονται δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Ιππία, πιθανόν με επικεφαλής τον Πεισίστρατο, γιο του Ιππία και εγγονό του τύραννου Πεισιστράτου. Ηταν λίγο πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ., τότε που οι Αθηναίοι ήταν σε απελπιστική κατάσταση. Οι Πεισιστρατίδες τους πρότειναν τότε  να συνθηκολογήσουν και να παραδοθούν στον Ξέρξη. Οι Αθηναίοι απέρριψαν την πρόταση και οι  Πεισιστρατίδες στη συνέχεια αποχώρησαν. Ο κύριος κλάδος  της οικογένειάς τους πρέπει στο εξής ή και ήδη να ζούσε στην αυλή του Πέρση βασιλιά.
Ειδικά για τον γιο του Ιππία και εγγονό του τύραννου Πεισίστρατου, τον Πεισίστρατο το νεότερο, που είχε εκλεγεί και επώνυμος άρχων το 521 π.Χ., υπάρχουν αναφορές για το 495, δηλαδή λίγο πριν τη μάχη του Μαραθώνα, οπότε κάποιος Πεισίστρατος εμφανίζεται ως βασικός αντίπαλος των Αλκμεωνιδών. Επίσης υπάρχει αναφορά πάλι για κάποιον Πεισίστρατο το 485 π.Χ., ως υποψήφιο για οστρακισμό και εξορία. Δεν είναι όμως απόλυτα τεκμηριωμένο ότι οι Αθηναίοι θα επέτρεπαν σε απόγονο του Πεισίστρατου να επανέλθει και να είναι τόσο ενεργός πολιτικά, οπότε ίσως πρόκειται για συνωνυμία. Οι ενδείξεις μάλιστα συνηγορούν επί της συνωνυμίας, αφού φαίνεται πως οι Πεισιστρατίδες εξαιρέθηκαν από όλα τα διατάγματα αμνηστίας που εκδόθηκαν τα επόμενα χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Ξάνθη (πετρελαιοφόρο)
'''Β.Π. Π/Φ ΞΑΝΘΗ (Πετρελαιοφόρο) / ΑΚ 94, ΑΚ 578'''
Πρώην ‘EMPIRE TI GOON’. Πρώην ‘STEINGROUND’.
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Σκωτίας ‘UK – St Monace, Scotland’. Καθελκύστηκε στις 14 Απριλίου 1943. Ύψωσε την Ελληνική Σημαία στην Αλεξάνδρεια στις 1 Αυγούστου 1945 όταν και παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό. Αναφέρεται στη δύναμη του Στόλου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε χωρητικότητα : 1000 ΤΝ (περίπου) και τέθηκε σε υπηρεσία ως βοηθητικό πετρελαιοφόρο λιμένος. Παρέμεινε στην υπηρεσία μέχρι το 1958.
Επεστράφη το Βρετανικό Βασιλικό ναυτικό στις 12 Νοεμβρίου 1959.
Πηγές
{ Κ. Παΐζη - Παραδέλη "Τα πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού 1830-1979" Εκδ. ΓΕΝ Αθήνα.
Σταροτσερκάσκαγια
μικρογραφία|Σπίτια στη πόλη και η εκκλησία Πετροπαβλόφσκ όπως φαίνεται από το καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού της ΑναστάσεωςΗ Σταροτσερκάσσκαγια (Старочерка́сская), πρώην γνωστή ως Τσερκάσσκ (Черка́сск), είναι μια αγροτική περιοχή (στάνιτσα) στην επαρχία Ακσάισκι στην Περιφέρεια Ροστόφ στη Ρωσία, με ρίζες που χρονολογούνται από τα τέλη του 16ου αιώνα. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Ποταμού Ντον, περίπου 35 χιλιόμετρα από τη μεγάλη ρωσική πόλη-λιμάνι Ροστόφ επί του Ντον.
Είναι διάσημη για το γεγονός ότι ήταν η έδρα του πολιτισμού και της πολιτικής των Κοζάκων του Ντον για σχεδόν δύο αιώνες ως η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Εστίας του Ντον. Λόγω τακτικών ανοιξιάτικων πλημμυρών που κατέκλυζαν την πόλη σε αρκετές χρονιές, οι Κοζάκοι μετακίνησαν την πρωτεύουσα σε υψηλότερο έδαφος στο Νοβοτσερκάσσκ το 1805.
Μέσα και γύρω από τη Σταροτσερκάσσκαγια υπάρχουν πάνω από σαράντα αξιόλογα ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία, όπως ο Καθεδρικός ναός της Ανάστασης (Βοσκρεσένσκι) που ολοκληρώθηκε το 1719, και το περίφημο επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Ιστορία
Το Κοζακικό φρούριο στο νησί που αργότερα ονομάστηκε Μοναστίρσκι στον ποταμό Ντον πιθανότατα κτίστηκε πριν από το 1570 αν και αναφέρεται για πρώτη φορά στα χρονικά το 1593. Μετά από πενήντα χρόνια έγινε η πρωτεύουσα των Κοζάκων των Ντον, για πρώτη φορά ως ανεξάρτητη οντότητα ανάμεσα στη Ρωσία, τη Τουρκία και τη Πολωνία, μετά ως υποτελής των ρωσικών τσάρων και στη συνέχεια, ως διοικητική περιοχή, ως επαρχία Ντον Βόισκο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ| Κοιτάζοντας προς το Καθεδρικό Ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Πρεομπραζένσκι) Στο απόγειό της τον 18ο αιώνα, το Τσερκάσσκ ήταν μια πολυάσχολη πόλη με ένα ισχυρό φρούριο. Η πόλη ήταν η κύρια κατοικία αρκετών διάσημων Κοζάκων του Ντον του 17ου και 18ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Στένκα Ράζιν, Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς, Κοντράτι Μπουλάβιν και Ματβέι Πλάτοφ. Ήταν επίσης η θέση σκληρών μαχών μεταξύ των δυνάμεων της Ρωσίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Κριμαίας και των Κοζάκων.
Η θέση της πόλης στο νησί ήταν πολύ βολικό για το φρούριο και το στρατόπεδο, αλλά ήταν άβολο για ένα διοικητικό και εμπορικό κέντρο, καθώς την άνοιξη το νησί πλημμύριζε από τον ποταμό Ντον και η γεμάτη ξυλόκτιστη πόλη υπόκειταν σε καταστροφικές πυρκαγιές.
Το 1805, ο αταμάνος της επαρχίας Ντον Βόισκο Ματβέι Πλάτοφ μετέφερε την πρωτεύουσα στην πρόσφατα και ειδικά κατασκευασμένη πόλη για αυτό το σκοπό Νοβοτσερκάσσκ (κυριολεκτικά Νέο-Τσερκάσσκ), το οποίο βρισκόταν σε ένα λόφο, περίπου 40 χιλιόμετρα από το Τσερκάσσκ. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Τσερκάσσκ μετακόμισαν στην νέα πρωτεύουσα. Τα απομεινάρια της παλιάς πόλης έχουν πάρει το όνομα του στάνιτσα (χωριό) της Νοβοτσερκάσσκαγια (κυριολεκτικά Παλιό Τσερκάσσκ). Τώρα η πόλη είναι χώρος ενός σημαντικού μουσείου, τουριστικού κέντρου και ορθόδοξης ανδρικής μονής. Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ συνέβαλε σημαντικά στην οργάνωση του μουσείου.
Ιστορικά και πολιτιστικά σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|Καθεδρικός Ναός της Αναστάσεως
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφανισμένες πόλεις στη Ρωσία
Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας
thumb|right|250px|Ο Φίλιππος Αύγουστος Β' της Γαλλίας.
Ο Φίλιππος Β΄ ο επιλεγόμενος Αύγουστος (Philippe II, 21 Αυγούστου 1165 - 14 Ιουλίου 1223), βασιλιάς της Γαλλίας (1180 - 1223) ήταν γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και της τρίτης συζύγου του Αδέλας των Μπλουά, κόρης του Θεοβάλδου Β΄ κόμη της Καμπανίας. Οι Καπετίδες βασιλείς ήταν γνωστοί μέχρι τον Φίλιππο Β΄ ως "βασιλείς των Φράγκων"· ο Φίλιππος Β΄ είναι ο πρώτος Καπετίδης μονάρχης, που αναφέρεται ως "βασιλιάς της Γαλλίας". Ονομάστηκε Αύγουστος ή Θεόσταλτος, επειδή ο πατέρας του Λουδοβίκος Ζ΄ τον απέκτησε σε προχωρημένη ηλικία, μετά από τρεις γάμους χωρίς να αποκτήσει διάδοχο· είχε πάρει την απόφαση ότι η δυναστεία των Καπετιδών θα εξαλειφθεί. Ο 12ετής πόλεμος που είχε ο Φίλιππος Β΄ με τους Πλανταγενέτες (1202 - 1214) έληξε με τον θρίαμβο τού Φιλίππου Β΄ στη μάχη του Μπουβίν (1214), όπου νίκησε τους Άγγλους με όλους τούς συμμάχους τους Φλαμανδούς και Γερμανούς, μετατρέποντας τη Γαλλία στο ισχυρότερο βασίλειο της Ευρώπης. Στην Αγγλία ο βασιλιάς Ιωάννης ο Ακτήμονας είχε πολλά προβλήματα από την εξέγερση των βαρόνων· τους βαρόνους βοήθησε σημαντικά ο ίδιος ο Φίλιππος Β΄ στον Α΄ Βαρονικό Πόλεμο. Ο Φίλιππος Β΄ δημιούργησε ένα σύγχρονο και ισχυρό κράτος, εξαλείφοντας τα μέχρι τότε προνόμια των φεουδαρχών, οι οποίοι ήταν σχεδόν αυτόνομοι· ενίσχυσε την αστική τάξη, τους εμπόρους, έκτισε ένα μεγάλο τείχος γύρω από το Παρίσι και έφερε τη νομισματική σταθερότητα.
Άνοδος του Φιλίππου Β΄ Αυγούστου στον Γαλλικό θρόνο
Ο Λουδοβίκος Ζ΄ είχε ενδιαφερθεί να κάνει τον γιο του συμβασιλιά, όσο το δυνατό συντομότερα. Σε ένα κυνήγι με φίλους, ο 13χρονος Φίλιππος χάθηκε στο δάσος της Κομπιένης (1178)· ολόκληρη την επόμενη νύχτα έψαχνε απελπισμένα και ανεπιτυχώς να βρει τον δρόμο της επιστροφής. Λιπόθυμο από τον φόβο, το κρύο και την κούραση τον βρήκε ένας ανθρακωρύχος, που τον μετέφερε, αλλά ο μικρός Φίλιππος εκτεθειμένος στα δηλητήρια αρρώστησε πολλές ημέρες με υψηλό πυρετό. Ο Λουδοβίκος Ζ΄ πήγε στο ιερό του Θωμά Μπέκετ να κάνει τάμα να βρεθεί ο μικρός Φίλιππος· εκεί τον πληροφόρησαν ότι ο γιος του βρέθηκε. Στον δρόμο της επιστροφής του στο Παρίσι υπέστη από το άγχος εγκεφαλικό επεισόδιο, που θα τον αφήσει παράλυτο τα επόμενα δυο χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Στις 1 Νοεμβρίου 1179 στέφθηκε ο Φίλιππος Β΄ ως συμβασιλιάς στον Καθεδρικό ναό του Ρενς. Ο Φίλιππος Β΄ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Αινώ, κόρη του Βαλδουίνου Ε΄ του Αινώ και της Μαργαρίτας της Φλάνδρας, μεγαλύτερης αδελφής των πρώτων Λατίνων Αυτοκρατόρων της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου Α΄ και Ερρίκου της Φλάνδρας, η οποία πήρε προίκα το Αρτουά. Οι μεγάλοι ευγενείς τού βασιλείου, η μητέρα του και οι θείοι του δυσαρεστήθηκαν έντονα από τον γάμο, επειδή έχαναν τα προνόμιά τους. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1180 πέθανε ο πατέρας του και ο Φίλιππος Β΄ ανέλαβε επίσημα μόνος τον θρόνο.
Τον Απρίλιο του 1182 ο Φίλιππος Β΄ έδιωξε από τη χώρα όλους τους Ιουδαίους και έκανε κατάσχεση της περιουσίας τους. Ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχός του, ο δελφίνος Λουδοβίκος, γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1187 και κληρονόμησε από τη μητέρα του την κομητεία του Αρτουά (1190). Σε περιόδους μεγάλων συγκρούσεων συγκέντρωνε άνετα 250 ιππότες, 250 λογχοφόρους ιππείς, 100 ιππείς τοξότες, 133 πεζούς τοξότες, 2000 πεζούς λογχοφόρους και 300 μισθοφόρους. Στο τέλος της βασιλείας του συγκέντρωνε αντίστοιχα 3.000 ιππότες, 9.000 λογχοφόρους, 6.000 αστούς πολιτοφύλακες και πολλές χιλιάδες πεζούς. Ο Φίλιππος Β΄ ήταν ο δημιουργός του Γαλλικού ναυτικού και ο πρώτος Καπετίδης ηγεμόνας που δημιούργησε ναυτική δύναμη, συγκεντρώνοντας στόλο 7.000 ανδρών (2015). Τα επόμενα δυο χρόνια ο στόλος του περιείχε 10 μεγάλα πλοία και πολλά άλλα μικρότερα.
Προστριβές με τον κόμη της Φλάνδρας
thumb|right|250px|Η στέψη του Φιλίππου B΄ παρουσία του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ - μικρογραφία (1400).
Το 1181 ξεκίνησε πόλεμος ανάμεσα στον Φίλιππο Β΄ Αύγουστο και στον Φίλιππο της Αλσατίας, κόμη της Φλάνδρας για την κυριαρχία στο Βερμαντουά, το οποίο ζητούσε ο Γάλλος βασιλιάς ως προίκα της συζύγου του, αλλά ο κόμης τού το αρνήθηκε. Ο κόμης επιτέθηκε στη Γαλλία, λεηλατώντας τις περιοχές του Σάμ και του Ουάζ. Ο Φίλιππος Β΄ συγκέντρωσε γρήγορα 2.000 ιππότες και οι δυο στρατοί ήρθαν αντιμέτωποι. Σύμμαχοι του Φιλίππου της Αλσατίας ήταν ο Ερρίκος Α΄ δούκας της Βραβάντης και ο Φίλιππος του Έινσμπεργκ· ο Γάλλος βασιλιάς κατάφερε να διαλύσει τη συμμαχία, αναγκάζοντας τον κόμη να συνθηκολογήσει χωρίς πόλεμο. Με τη συνθήκη του Μπωβ στη συνέχεια (Ιούλιος 1185) μεγάλες εκτάσεις, όπως η Αμιένη και το Αρτουά, πέρασαν στον Γάλλο βασιλιά· το υπόλοιπο του Βερμαντουά το κράτησε ο κόμης της Φλάνδρας. Ο Φίλιππος Β΄ ονομάστηκε τότε για πρώτη φορά Αύγουστος από τον μοναχό Ριγκόρντ λόγω των κατακτήσεων του, που αύξησαν (augmente) την επικράτειά του. Ο Στέφανος Α΄ του Σανκέρ κυρίευσε την Ορλεάνη, αλλά ο Φίλιππος Β΄ τον νίκησε.
Προστριβές με τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Β΄
Ο Φίλιππος Β΄ Αύγουστος ξεκίνησε τον πόλεμο με τον βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας για τις περιοχές που κατείχε ο Άγγλος βασιλιάς στο Γαλλικό έδαφος, όπως το Ανζού, η Ακουιτανία και η Νορμανδία. Οι διαμάχες ξεκίνησαν με τον θάνατο τού μεγαλύτερου γιου τού Ερρίκου Β΄, Ερρίκου του νεότερου, τον Ιούνιο του 1183, ο οποίος είχε νυμφευτεί την ετεροθαλή αδελφή τού Φιλίππου Β΄ Αυγούστου, τη Μαργαρίτα. Ο Γάλλος βασιλιάς ζήτησε πίσω την προίκα της αδελφής του, καθώς είχε γίνει γαμήλια συμφωνία: αν πεθάνουν χωρίς διαδόχους, θα πρέπει να επιστραφεί το Βεξίν στο Γαλλικό στέμμα. Οι δυο βασιλείς συναντήθηκαν χωρίς αποτέλεσμα. Ο Φίλιππος Β΄ τράβηξε περισσότερο την κατάσταση, όταν ο Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας ζήτησε το χέρι τής χήρας Μαργαρίτας· ο Ερρίκος Β΄ τότε αναγκάστηκε να συμφωνήσει. Ο πρόωρος θάνατος τού τέταρτου γιου τού Ερρίκου Β΄, τού Γοδεφρείδου Β΄ της Βρετάνης με έναν αγέννητο γιο, τον Αρθούρο ξεκίνησε νέο κύκλο από διαμάχες ανάμεσα στους δυο βασιλείς. Ο Φίλιππος Β΄ ζήτησε την κυριαρχία της Βρετάνης μέχρι να γεννηθεί ο διάδοχος και πρότεινε τον γάμο της άλλης ετεροθαλούς αδελφής του Αδελαΐδας του Βεξίν με τον τρίτο γιο του Ερρίκου Β΄ και διάδοχό του. τον Ριχάρδο (Α΄) τον Λεοντόκαρδο.
Ο Φίλιππος Β΄ αρχικά συμμάχησε με τους επαναστατημένους γιους τού Ερρίκου Β΄ και έκανε επίθεση στο Μπερρύ, αλλά τελικά συμφώνησε να κλείσει μαζί του -το καλοκαίρι του 1187- διετή ειρήνη, επιτρέποντάς του να έχει την κυριαρχία του Ισσοντάν και του Φρετεβάλ στο Βερμαντουά. Μετά τη λήξη της ειρήνης εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του Ερρίκου Β΄, λόγω της νέας επανάστασης του Ριχάρδου, για να ξεκινήσει πάλι τις εχθροπραξίες. Συμμάχησε ανοιχτά με τον Ριχάρδο, ταπεινώνοντας τον Ερρίκο Β΄ με τη Συνθήκη του Αζαί λε Ριντώ (4 Ιουλίου 1189), όπου τον ανάγκασε να τού παραχωρήσει ξανά το Ισσοντάν και το Φρετεβάλ. Ο μικρότερος γιος τού Άγγλου βασιλιά, ο Ιωάννης της Αγγλίας -που μέχρι τότε υποστήριζε τον πατέρα του- αποστάτησε στον εχθρό και ο Ερρίκος Β΄ πέθανε. Ο θάνατος του Ερρίκου Β΄ και η πτώση της Ιερουσαλήμ από τον Σαλαντίν επισκίασαν όλα τα υπόλοιπα γεγονότα της εποχής. Προσπάθησε με κάθε μέσο να διαλύσει την Ανδεγαυική αυτοκρατορία στη Γαλλία. Είχε πολύ καλές σχέσεις με τους γιους τού Ερρίκου Β΄, όταν σαν πρίγκιπες επαναστάτησαν εναντίον τού πατέρα τους, αλλά έκανε το εντελώς αντίθετο σαν βασιλιάς· χαρακτηριστικότερη περίπτωση η τεράστια θλίψη του στον πρόωρο θάνατο του Γοδεφρείδου.
Συμμετοχή του Φιλίππου Β΄ στην Γ΄ Σταυροφορία
thumb|right|250px|Οι βασιλείς της Γαλλίας Φίλιππος Β΄ Αύγουστος και της Αγγλίας Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος παίρνουν τα κλειδιά της πόλης της Άκρας - Μεγάλα Γαλλικά Χρονικά.
Το 1190 ξεκίνησε την Γ΄ Σταυροφορία με τον αυτοκράτορα της Γερμανίας Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα και τον βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο. Ξεκίνησε μαζί με τον Ριχάρδο Α΄, αλλά χώρισαν στη Λυών, διότι ο μεν Ριχάρδος Α΄ ήθελε να συνεχίσουν μέσω πλοίων, ο δε Φίλιππος Β΄ μέσω των Άλπεων· συναντήθηκαν ξανά στη Μεσσήνη, όπου έβγαλαν μαζί τον χειμώνα. Στις 30 Μαρτίου 1191 ο Φίλιππος Β΄ εξέπλευσε στα Ιεροσόλυμα και άρχισε τις εφόδους πριν την άφιξη του Ριχάρδου Α΄, ο οποίος ήρθε στις 8 Ιουνίου. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου ο Φίλιππος Β΄ προσεβλήθη από δυσεντερία και θα ήταν βέβαιος ο θάνατός του αν δεν επέστρεφε ταχύτατα στη Γαλλία εγκαταλείποντας την πολιορκία, κάτι που έκανε αφήνοντας μόνο μία μικρή Γαλλική στρατιωτική δύναμη υπό τον Ούγο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Εξοργισμένος ο Ριχάρδος Α΄ για την πράξη αυτή του Φιλίππου Β΄, του έκανε έντονη επίθεση, λέγοντας ότι καθήκον του ήταν να καθήσει να πεθάνει αντί να εγκαταλείψει την προσπάθεια τού να περιέλθει η Άκρα στα χέρια των Σταυροφόρων. Στην πολιορκία της Άκρας σκοτώθηκε ο Φίλιππος κόμης της Φλάνδρας, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του την ιδιοκτησία στο Βερμαντουά· ο θάνατός του απειλούσε να σπάσει τη Συνθήκη του Γκιζόρ, με την οποία ο Φίλιππος Β΄ περιόριζε την ισχύ της δυνατής οικογένειας των Μπλουά. Στις 31 Ιουλίου 1191 Γαλλικός στρατός 10.000 ανδρών παρέμεινε στην Ουτρεμέρ υπό τις διαταγές του Ούγου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ενώ ο Φίλιππος Β΄ με τον εξάδελφό του Πέτρο ντε Κουρτεναί επέστρεψε στη Γαλλία. Ο Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος παρέμεινε στους Αγίους Τόπους, αλλά άρχισε να φοβάται -λόγω της κακής συμπεριφοράς που έδειξε στον Φίλιππο Β΄ Αύγουστο- τυχόν επίθεση στις κτήσεις του στη βόρεια Γαλλία, γι'αυτό αποφάσισε, έστω και καθυστερημένα, να επιστρέψει. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των δυο βασιλέων ήταν η διάλυση τού αρραβώνα του Ριχάρδου Α΄ με την ετεροθαλή αδελφή τού Φιλίππου Β΄, την Αδελαΐδα· ο Ριχάρδος Β΄ υποχρεώθηκε να επιστρέψει την προίκα του, στην οποία ανήκε το πανίσχυρο κάστρο του Γκισόρ. Η αρχική συμφωνία ήταν να παραμείνει στους απογόνους του Ριχάρδου Α΄ και της Αδελαΐδας, εκτός αν δεν έκαναν παιδιά, οπότε έπρεπε να επιστρέψει στον Γάλλο βασιλιά.
Ξεκίνημα εχθροπραξιών του Φιλίππου Αυγούστου με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο
Στα τέλη του 1191 μετά την επιστροφή του στη Γαλλία αποφάσισε να ξεκινήσει εκστρατεία εναντίον του Ριχάρδου αλλά ήταν δεσμευμένος με όρκο να μην ενοχλήσει τα εδάφη του όσο ο Άγγλος βασιλιάς έλειπε σε Σταυροφορία. Ζήτησε άδεια από τον πάπα Κελεστίνο Γ΄ να σπάσει τον όρκο του αλλά του το αρνήθηκε. Στις 20 Ιανουαρίου 1192 ο Φίλιππος συνάντησε τον Γουλιέλμο Φίτζραλφ διοικητή του Ριχάρδου στη Νορμανδία, του παρουσίασε χειρόγραφα τα οποία του κατοχύρωναν τις αμφισβητούμενες περιοχές στη Γαλλία όπως το Βεξίν αλλά απέρριψε τις προτάσεις του. Ο Φίλιππος μπροστά σε αδιέξοδο διέδωσε άσχημες φήμες, διέδωσε ότι ο Ριχάρδος έκανε κρυφή συμμαχία με τον Σαλαντίν να πέσουν στα χέρια του η Γάζα, η Γιάφα και η Ασκαλών και ότι βρισκόταν πίσω από τη δολοφονία του Κορράδου του Μομφερράτου. Αμέσως μετά συναντήθηκε με τον μικρότερο αδελφό του Ριχάρδου Ιωάννη τον Ακτήμονα και του ζήτησε να συνεργαστούν για την ανατροπή του με αντάλλαγμα να γίνει εκείνος βασιλιάς της Αγγλίας.
Σκληροί πόλεμοι με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο
Ο Φίλιππος συνέχισε τις πολεμικές του επιχειρήσεις με την πολιορκία της Βερνέγ, ο Ριχάρδος έφτασε για διαπραγματεύσεις αλλά ο Φίλιππος συνέχισε κρυφά τις πολεμικές επιχειρήσεις, όταν το έμαθε ο Ριχάρδος εξοργίστηκε διακόπτοντας τις συνομιλίες. Ο Φίλιππος Αύγουστος απέκτησε το πλεονέκτημα στη βορειοανατολική Νορμανδία, έκανε επιδρομή στη Διέππη, έκαψε στο λιμάνι τα Αγγλικά πλοία και στη συνέχεια αποφάσισε να βαδίσει νότια στην περιοχή του Μπέρρυ όπου κατέλαβε εύκολα το κάστρο και την πόλη του Ισοντάν. Την επόμενη χρονιά ο ανιψιός του βασιλιά Ριχάρδου Αρθούρος της Βρετάνης έπεσε στα χέρια του Φιλίππου αλλά ο Ριχάρδος πήρε ξανά το πάνω χέρι όταν νίκησε τον βασικότερο από τους συμμάχους του Φιλίππου Βαλδουίνο της Φλάνδρας (1197). Ο Γερμανός αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ πέθανε στη συνέχεια και ο διάδοχος του Όθων Δ΄ ανιψιός του Ριχάρδου στράφηκε φανερά εναντίον του Φιλίππου. Οι Νορμανδοί ευγενείς που υποστήριζαν τον Γάλλο βασιλιά ύστερα από αυτό άρχισαν να στρέφονται υπέρ του Ριχάρδου, οι δυνάμεις του Φιλίππου προσπάθησαν να καταλάβουν το κάστρο του Γκισόρ αλλά η γέφυρα του ποταμού Έμπ κατέρρευσε από το υπερβολικό βάρος και ο στρατός του διαλύθηκε. Ο Ριχάρδος είχε κερδίσει το φθινόπωρο του 1198 οτιδήποτε είχε χάσει από το 1193, ο Φίλιππος Αύγουστος ζήτησε απεγνωσμένα ειρήνη προσφέροντας στον Ριχάρδο τα πάντα εκτός από το Γκισόρ. Οι δυο βασιλείς συναντήθηκαν τον Ιανουάριο του 1199 στις όχθες του Σηκουάνα και συμφώνησαν ειρήνη 5 ετών, τον ίδιο χρόνο ο Άγγλος βασιλιάς δολοφονήθηκε από δικούς του υποτελείς στην Ακουιτανία. Δεν άφησε απογόνους και τον διαδέχθηκε στον Αγγλικό θρόνο ο μικρότερος αδελφός του και πρώην σύμμαχος του Φιλίππου Ιωάννης ο Ακτήμονας.
Άνοδος στον Αγγλικό θρόνο του Ιωάννη του Ακτήμονα
Τον Μάιο του 1200 ο Φίλιππος Αύγουστος υπέγραψε με τον Ιωάννη τον Ακτήμονα τη Συνθήκη του Λε Γκουλέτ, η συνθήκη περιελάμβανε εκτός από την Ακουιτανία και όλες τις υπόλοιπες αμφισβητούμενες περιοχές όπως το Ανζού, το Μαιν και η Τουρραίνη. Ο Ιωάννης αναγκάστηκε να υπογράψει όλους τους ταπεινωτικούς όρους, να εγκαταλείψει τις Αγγλικές κτήσεις στο Μπερρύ και να πληρώσει αποζημίωση 20.000 ασημένια μάρκα, σε αντάλλαγμα ο Φίλιππος τον αναγνώρισε βασιλιά της Αγγλίας εγκαταλείποντας την υποστήριξη στον ανιψιό του Αρθούρο της Βρετάνης. Η συνθήκη κατοχυρώθηκε με τον γάμο της Λευκής της Καστίλης ανιψιάς του Ιωάννη με τον δελφίνο Λουδοβίκο. Η συνθήκη δεν τερμάτισε τον πόλεμο, πολύ σύντομα μέσα στο 1200 οι κάτοικοι της Ακουιτανίας εξεγέρθηκαν εναντίον του Ιωάννη μια εξέγερση που ο ίδιος ο Φίλιππος Β΄ είχε ενθαρρύνει μυστικά. Ο Φίλιππος κάλεσε στο Παρίσι τον Ιωάννη να απαντήσει στις εναντίον του κατηγορίες αλλά εκείνος αρνήθηκε να παρουσιαστεί. Ο Φίλιππος αποκήρυξε τον Ιωάννη από τον Αγγλικό θρόνο αναγνωρίζοντας βασιλιά τον Αρθούρο τον οποίο αρραβώνιασε με την 6χρονη κόρη του Μαρία, ο Ιωάννης συνέλαβε τον μικρό ανιψιό του ο οποίος από τότε εξαφανίστηκε (1203). Ο κόσμος άρχισε να διαδίδει ότι τον δολοφόνησε, ο Γάλλος βασιλιάς εκμεταλλεύτηκε την οργή του λαού εναντίον του πολιορκώντας και καταλαμβάνοντας την Ανδελί. Ο Ιωάννης δραπέτευσε στην Αγγλία, στα τέλη του 1204, το μεγαλύτερο τμήμα των Ανδεγαυικών κτήσεων μαζί με την Ακουιτανία πέρασαν στα χέρια του Φιλίππου. Ο Φίλιππος αποφάσισε κατόπιν να αντιμετωπίσει τον Ιωάννη με νομικά μέσα, τον κάλεσε στην αυλή του στο Παρίσι να δώσει εξηγήσεις σχετικά με τον θάνατο του Αρθούρου της Βρετάνης, ο Ιωάννης ζήτησε την προσωπική του ασφάλεια ο Φίλιππος δεν του την εγγυήθηκε γι'αυτό αρνήθηκε να παρουσιαστεί. Ο Ιωάννης ο Ακτήμονας αφού παρασύρθηκε από τους βαρόνους του αποφάσισε την εποχή που απουσίαζε ο Φίλιππος εισβολή στη βόρεια Γαλλία (1206) η οποία τελικά ήταν καταστροφική, αναγκάστηκε να παρακαλέσει τον Φίλιππο για διετή ειρήνη με τους δυσμενέστερους όρους.
Σκληρές διαμάχες με τον Ιωάννη τον Ακτήμονα
Ο Φίλιππος της Σουαβίας διεκδικητής του θρόνου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας δολοφονήθηκε (1208), το αυτοκρατορικό στέμμα πέρασε στον αντίπαλο του Όθων Δ΄ γιο της αδελφής του Ιωάννη του Ακτήμονα Ματθίλδης. Ο Όθων υποσχέθηκε να βοηθήσει τον Ιωάννη πριν ανέβει στον θρόνο αλλά οι συνθήκες που βρήκε τον έκαναν πολύ επιφυλακτικό. Ο Όθων Δ΄ και ο Ιωάννης συμμάχησαν εναντίον του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ (1212) με διαφορετικά συμφέροντα, ο Ιωάννης ήθελε να αρνηθεί την παπική κηδεμονία στην Αρχιεπισκοπή του Καντέρμπουρι και ο Όθων ήθελε να αποκηρύξει τον βασιλιά των Γερμανών Φρειδερίκο Β΄ από το Σικελικό στέμμα. Ο Φίλιππος Αύγουστος εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα υποστηρίζοντας τον Φρειδερίκο, ο Ιωάννης ο Ακτήμονας από την άλλη πλευρά υποστήριξε ανοιχτά τον Όθωνα. Ο Φίλιππος αποφάσισε να εισβάλλει στην Αγγλία με την πρόφαση ότι ο Ιωάννης είναι εχθρός της εκκλησίας, κάλεσε συνέλευση των Άγγλων βαρόνων στο Σουασόν (1212), παραβρέθηκαν όλοι εκτός από τον Φερδινάνδο, κόμη της Φλάνδρας ο οποίος είχε πρόσφατα παντρευτεί την Ιωάννα της Κωνσταντινούπολης. Ο Φερδινάνδος αρνήθηκε να παραστεί επειδή ήταν έντονα δυσαρεστημένος από την επίθεση του δελφίνου Λουδοβίκου στα εδάφη του και την κατάληψη των πόλεων Αιρ και Σαιν, απαίτησε αποκατάσταση των παλιών του συνόρων πριν προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια.
Ο θρίαμβος του Μπουβίν
thumb|right|250px|Η νίκη του Φιλίππου Αυγούστου στο Μπουβίν - μικρογραφία (1400) thumb|right|250px|Ο Φίλιππος Αύγουστος μεταφέρει τον κόμη Φερδινάνδο και τους υπόλοιπους αιχμαλώτους μετά τη [[μάχη του Μπουβίν - Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας.]] Ο Γαλλικός στόλος κατευθύνθηκε στο το λιμάνι της Ντάμ με 1700 πλοία και ο στρατός πολιόρκησε τη Γάνδη. Στην αρχή της πολιορκίας ο Φίλιππος έμαθε ότι ο Αγγλικός στόλος είχε αιχμαλωτίσει τα Γαλλικά πλοία στην Ντάμ, είχε κλείσει το λιμάνι και ο στόλος ήταν αδύνατο να δραπετεύσει. Οι Φλαμανδικές πόλεις ζήτησαν 30.000 μάρκα για να ελευθερώσουν τους ομήρους, σε 2 μέρες απελευθέρωσε τη φρουρά αλλά ήταν πολύ αργά για να σώσει τον στόλο του. Έδωσε εντολή να καεί ο στόλος του για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών του στο λιμάνι της Ντάμ, επίσης διέταξε όλες οι Φλαμανδικές πόλεις που καταλαμβάνονται να καίγονται και οι κάτοικοι τους να θανατώνονται ή να πωλούνται σαν δούλοι.