cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράνκε φαν ντερ Στοκτ
Έργο
Το έργο του φαν ντερ Στοκτ επηρεάστηκε έντονα από τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, με τον οποίο είναι πιθανό να συνεργάστηκαν. Σε σύγκριση με τον Βάιντεν, "διαθέτει απαλότερη σχεδίαση". Αν και οι μορφές του είναι "λεπτές, κομψές και πιο εξεζητημένες", δεν ήταν σε θέση να τους προσδώσει την ίδια κομψή κίνηση και το βαθύ δράμα που απεικόνιζαν τα έργα του δασκάλου του".
Συχνά αναπαρήγαγε μοτίβα από πίνακες του φαν ντερ Βάιντεν με μικρές μόνο τροποποιήσεις, όπως μαρτυρά το έργο του "Γονυπετής δωρητής με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή" (σήμερα στη συλλογή του μουσείου Allen Memorial Art), στο οποίο η μορφή του Αγίου μοιάζει εκπληκτικά με αυτήν του πίνακα του Βάιντεν "Η Παναγία των Μεδίκων" Η Πιετά του, επίσης, έχει ως πρότυπο την Πιετά του φαν ντερ Βάιντεν.
Αν και κατά κύριο λόγο ήταν ζωγράφος, ο φαν ντερ Στοκτ έφτιαξε και προσχέδια για κεντήματα και ταπισερί καθώς και σχέδια για ξυλογραφίες.
Κανένα έργο του δεν είναι τεκμηριωμένο: Τα έργα του αποδίδονται σε αυτόν επί τη βάσει της στυλιστικής τους σχέσης με το "τρίπτυχο της Λύτρωσης" που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης, το οποίο δεν αποδόθηκε σε αυτόν παρά μόνο κατά τη δεκαετία του 1920.
Μιχάλης Μαρίνος
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο της Κύπρου στις 26 Οκτωβρίου του 1970. Σε ηλικία 9 ετών, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αλεξανδρούπολη όπου πέρασε τα μαθητικά του χρόνια. Τελειώνοντας το σχολείο, το 1988, πέρασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου κι αποφοίτησε τέσσερα χρόνια μετά. Το 1992, μετά τις σπουδές του στα οικονομικά άλλαξε εντελώς επαγγελματικό προσανατολισμό και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Έτσι ξεκίνησε να φοιτά στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Από εκεί αποφοίτησε το 1998. Στις σπουδές του περιλαμβάνονται σεμινάρια υποκριτικής, κίνησης και φωνής, όπως επίσης και τραγούδι στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με δασκάλα την Άννα Διαμαντοπούλου.
Βιογραφικό
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έκανε το τηλεοπτικό του ντεπούτο ως ηθοποιός. Πιο συγκεκριμένα το 1995, έκανε μία σύντομη εμφάνιση στην κωμική σειρά «Ο Πέτρος και τα κορίτσια του» στο Mega Channel. Ακολούθησε ένα μικρό ρόλος στη δραματική σειρά «Ο Μεγάλος Θυμός» το 1998 ενώ το 1999 έκανε μία guest εμφάνιση στη σειρά του Λευτέρη Παπαπέτρου, «Εγκλήματα» υποδυόμενος ένα σερβιτόρο. Την ίδια χρονιά πήρε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο καστ της καθημερινής σειράς «Για μια θέση στον ήλιο». Εκεί για τρία χρόνια υποδυόταν τον Πέτρο, ένα φιλόδοξο οικονομολόγο που προσπαθούσε να κερδίσει χρήματα με δόλιο τρόπο από την οικογένεια Κασιμάτη.
Μετά την πολύχρονη παρουσία του στη σειρά, ακολούθησαν διάφορες εμφανίσεις στην κωμωδία «Η τράπεζα» όπου υποδύθηκε ένα παρουσιαστή ειδήσεων ενώ το 2003 έπαιξε σε ένα επεισόδιο της σειράς «Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη». Έγινε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό από το ρόλο του στην κωμική σειρά «Στο Παρά Πέντε». Εκεί τις σεζόν 2005-2007 υποδύθηκε τον Αλέξη Στεργίου, οικονομικό διευθυντή και συνεργάτη της Ντάλιας Χατζηαλεξάνδρου. Την περίοδο 2006-2007, πέρα από την παρουσία του στο δεύτερο κύκλο του «Παρά Πέντε», παρουσίαζε μαζί με την Σοφία Αλιμπέρτη την πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή του Σαββατοκύριακου «Καλομελέτα κι έρχεται» στον ANT1 ενώ συμμετείχε και σε δύο ιστορίες της σειράς «Εντιμότατοι κερατάδες». Τη σεζόν 2007-2008 είχε συμμετοχή σε δύο τηλεοπτικές δουλειές. Από τη μία πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά «Τα κορίτσια του μπαμπά» στον ANT1 και από την άλλη συμμετείχε στη σειρά «Υπέροχα πλάσματα» της Μυρτώς Κοντοβά στον Alpha. Την επόμενη σεζόν πρωταγωνίστησε μαζί με την Κάρμεν Ρουγγέρη και την Λίνα Σακκά στην αισθηματική σειρά «40 Κύματα» ενώ τη σεζόν 2009-2010 έπαιξε μαζί με την Άντα Λιβιτσάνου στη σειρά «Κος & Κα Πελς». Από το 2010 μέχρι το 2011 πρωταγωνίστησε στη σειρά «Αλλού Ξημερωμένοι» στην κυπριακή τηλεόραση. Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από μεγάλη περίοδο αποχής το 2014. Εκεί τη χρονιά συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειράς «Τρίχες» ενώ υποδύθηκε τον Γρηγόρη Λάσκαρη στην καθημερινή σειρά του ANT1, «Οι Συμμαθητές». Αποχώρησε από τους «Συμμαθητές» στο τέλος του πρώτου κύκλου. Αμέσως μετά ασχολήθηκε ξανά με την παρουσίαση, αναλαμβάνοντας την μουσική εκπομπή «Μουσική Σκηνή» μαζί με τον Αντώνη Λουδάρο και τη Μαρία Κωνσταντάκη στο κανάλι Action 24. Από το 2016 μέχρι το 2018, παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι «Βρες τη Χρονιά» στο Action 24 συνεχίζοντας την πορεία του ως παρουσιαστής. Παράλληλα από το 2016 μέχρι σήμερα, πρωταγωνιστεί στην καθημερινή κωμική σειρά «Έλα στη θέση μου» στον Alpha. Εκεί υποδύεται τον Δαμιανό Σοφοκλέους ενώ η παρουσία του στη σειρά συνεχίζεται μέχρι σήμερα για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Από το 2018 μέχρι σήμερα παρουσιάζει μαζί με την Ναταλία Δραγούμη την μουσική εκπομπή «Στα τραγούδια λέμε ναι» στην κρατική τηλεόραση.
Στο θέατρο ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία στο musical των J.Jacobs & W. Cassey "Grease" σε σκηνοθεσία D. Gilmore (θέατρο Βέμπο, 1998) και ακολούθησαν οι παραστάσεις "Πέρσες" του Αισχύλου, σκηνοθεσία Λ. Βογιατζή (Εθνικό Θέατρο, 1999), η μουσική παράσταση "Miserere" του Π. Πασχίδη, σε σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου και μουσική Θ. Μικρούτσικου (Εθνικό Θέατρο, 2001), "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου, μουσική Δ. Παπαδημητρίου, (Εθνικό Θέατρο, 2002) και η παράσταση "Βρώμικοι άγγελοι", του Β. Αναστασίου, σε σκηνοθεσία Π. Ζούλια (2003).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Κογιολσάουκι
Στη μυθολογία των Αζτέκων, η Κογιολξάουκι ή Κογιολσάουκι (ισπ. Coyolxauhqui) ήταν θεότητα της σελήνης. Ήταν κόρη της Κοατλίκουε και εξουσίαζε τους θεούς των αστεριών. Ήταν πανίσχυρη μάγισσα κι οδήγησε τα αδέρφια της εναντίον της μητέρας τους, Κοατλίκουε, επειδή έμεινε έγκυος από ένα θύσανο φτερών. Από την κοιλιά όμως της Κοατλίκουε ξεπήδησε πλήρως ανεπτυγμένος και οπλισμένος ο Ουιτζιλοπότστλι, θεός του ήλιου και του πολέμου, και τη σκότωσε. Έπειτα, προκειμένου να ανακουφίσει τη μητέρα του, που ήθελε να βλέπει την κόρη της κάθε μέρα, έστειλε την Κογιολξάουκι στον ουρανό και έγινε η Σελήνη.
Νουρ Φετάχογλου
Η Ασιγιέ Νουρ Φετάχογλου (τουρκικά: Asiye Nur Fettahoğlu, 12 Νοεμβρίου 1980) είναι Τουρκογερμανίδα ηθοποιός, τηλεπαρουσιάστρια και fashion designer.
Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1980 στο Ντούισμπουργκ της Δυτικής Γερμανίας. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή για το ρόλο της ως "Μαχιντεβράν Σουλτάν" στη σειρά Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε δύο φορές παντρεμένη και έχει μια κόρη από τον δεύτερο γάμο της.
Πατ Καλάθης
Ο Πατ Καλάθης (αγγλικά: Patrick Sean Calathes), (Φλόριντα, 12 Δεκεμβρίου 1985), είναι Ελληνοαμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,08 μ. και αγωνιζόταν ως Σμολ φόργουορντ και Πάουερ φόργουορντ. Μετά την απόσυρσή του έγινε μάνατζερ παικτών.
Σταδιοδρομία
Έχει διπλή υπηκοότητα ελληνική και αμερικανική και έχει αποφασίσει να αγωνιστεί με την Εθνική Ελλάδος, όπως ο μικρότερος αδελφός του, ο Νικ Καλάθης. Ο Πατ ξεκίνησε το μπάσκετ στο γυμνάσιο του Λέικ Χόουελ (Lake Howell) ως πόιντ γκαρντ (τότε είχε ύψος 1,80) και καθώς ψήλωνε ως τα 2,08 εξελίχθηκε σε σμολ φόργουορντ. Συνέχισε στους Saint Joseph's Hawks του πανεπιστήμιου Saint Joseph's University στη Φιλαδέλφεια, όπου είχε μ.ό. 13,9 πόντους και 7,1 ριμπάουντ ανά αγώνα. Σταδιακά ως την τελευταία χρονιά ανέβασε τους μ.ό. σε 17,5 πόντους και 7,5 ριμπάουντ και το 2008 κατάφερε να οδηγήσει τους Χοκς από την Atlantic 10 Conference στην ανώτερη κατηγορία (Division I) του NCAA για πρώτη φορά από το 2004. Συνολικά σκόραρε 1.251 πόντους στην παρουσία του στους Χοκς, επίδοση που τον φέρνει στους 30 πρώτους σκόρερ στην ιστορία του κολεγίου. Επίσης, με 630 ριμπάουντ βρίσκεται στην 22η θέση της αντίστοιχης λίστας. Είναι στον κατάλογο των 26 παικτών του κολεγίου που έχουν ταυτόχρονα πετύχει πάνω από 1000 πόντους και πάνω από 500 ριμπάουντ.
Δεν έγινε ντραφτ για το ΝΒΑ και τελικά προτίμησε να έλθει στην Ελλάδα, όπου το 2008 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο στον Γ.Σ. Αμαρουσίου. Το καλοκαίρι του 2010, όταν κι έμεινε ελεύθερος, ο Καλάθης πήρε μεταγραφή στον Κολοσσό Ρόδου.
Τον Ιούλιο 2011 ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό, δηλώνοντας χαρούμενος που θα αγωνιστεί μαζί με τον αδερφό του Νικ. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας και έφτασε στο final four της Κωνσταντινούπολης. Το 2012 έληξε η συνεργασία του με τον Παναθηναϊκό και υπέγραψε συμβόλαιο με την ισραηλινή Μακάμπι Χάιφα, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ισραήλ το 2013, κερδίζοντας το βραβείο του MVP των τελικών. Τη σεζόν 2012-13 είχε 16,3 πόντους, 9,3 ριμπάουντ και 2,1 ασίστ κατά μέσο όρο.
Το 2013 πήρε μεταγραφή στην Αστάνα από το Καζακστάν. Έπαιξε δύο φορές στα πλέι οφ της VTB Λίγκα, ενώ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (2014, 2015) και ένα κύπελλο (2014) Καζακστάν κατά την παραμονή του στην ομάδα, ενώ αποτέλεσε μέλος της καλύτερης πεντάδας του πρωταθλήματος το 2016. Στην Αστάνα έμεινε μέχρι το 2016.
Τον Αύγουστο 2016 ανακοινώθηκε η επιστροφή του στην ομάδα του Παναθηναϊκού έπειτα από τέσσερα χρόνια, οπού βρέθηκε ξανά μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Νικ. Ο Καλάθης δεν έπαιξε καθόλου στην Ευρωλίγκα με τα πράσινα, ενώ στο Πρωτάθλημα Ελλάδας είχε εννιά συμμετοχές με 2,7 πόντους μέσο όρο.
Στις 4 Ιανουαρίου 2017 συνέχισε την καριέρα του στην ιταλική Καντού. Στις 2 Δεκεμβρίου, ανακοίνωσε ότι σταματάει το μπάσκετ και γίνεται ατζέντης αθλητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Αστάνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές καζακικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Κώστας Στιβαχτής
Ο Κώστας Στιβαχτής (γεννημένος στις 22 Μαΐου 1980) είναι Έλληνας επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,86 μ. και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.
Καριέρα
Ο Κώστας Στιβαχτής έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ιωνικού Ν.Φ., με τον οποίο μάλιστα υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας.
Στον Ιωνικό παρέμεινε μέχρι το 2003, όταν και μεταπήδησε στον Α.Ο. Παγκρατίου.
Τη σεζόν 2004-05, ο Στιβαχτής αγωνίστηκε με τον ΑΟΝΣ Μίλων, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με τις ομάδες της ΑΕ Νίκαιας και του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Τη διετία 2006-08, αγωνίστηκε με τις φανέλες των ΑΟ Ορεστιάδας και ΑΟ Παγκρατίου.
Το 2008 μετεγγράφη στην ΑΕΚ, με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα Α2 εθνικής κατηγορίας του 2009, το οποίο και σηματοδοτούσε την άνοδο της ομάδας στην ανώτατη εθνική κατηγορία της ελληνικής πετοσφαίρισης.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του Στιβαχτή ήταν ο Παμβοχαϊκός, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια.
Μετά το πέρασμά του από τον Παμβοχαϊκό, ο Στιβαχτής δοκίμασε την τύχη του σε ομάδα του εξωτερικού, για πρώτη φορά στην πολυετή καριέρα του. Συγκεκριμένα, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ιταλική Καστεγιάνα Γκρότε, στην οποία, ωστόσο, παρέμεινε για μόλις μία σεζόν.
Το 2013 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Κώστας Στιβαχτής υπέγραψε μονοετές επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό, στον οποίο επέστρεψε εννιά χρόνια μετά την αποχώρησή του από το σύλλογο. Στην ομάδα του Πειραιά παραμένει μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Κώστας Στιβαχτής είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας, με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές.
Διεθνείς Τίτλοι - Διακρίσεις
'''Μεσογειακοί Αγώνες
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ
Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε
Η Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε (αγγλικά: Karate Federation of Balkan, KFB) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του καράτε στη Βαλκανική χερσόνησο. Ιδρύθηκε αρχικά το 1994 με την ονομασία Balkan Karate Federation (BKF) και το 2013 ως νέα ομοσπονδία με την ονομασία Karate Federation of Balkan (KFB).
Η KFB συνεργάζεται με την Διεθνή Ομοσπονδία Καράτε (WKF) και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Καράτε (EKF) και ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με το καράτε σε βαλκανικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 12 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των βαλκανικών διοργανώσεων, όπως το Βαλκανικό Πρωτάθλημα. Η έδρα της βρίσκεται στο Βελιγράδι και ο πρόεδρός της από το 2015 είναι ο Εσάτ Ντελιχασάν.
Ιστορία
Η Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε ιδρύθηκε το 1994 με την ονομασία Balkan Karate Federation (BKF). Ένας από τους ιδρυτές της ήταν η Βουλγαρική Ομοσπονδία Καράτε. Το 2013 ύστερα από το οικονομικό σκάνδαλο που ξέσπασε στην ομοσπονδία με πρόεδρο από την ίδρυση της τον Γιώργο Γερόλυμπο, τα μέλη της με εξαίρεση την Ελληνική Ομοσπονδία Καράτε έπαψαν να είναι μέλη αυτής στις 13 Σεπτεμβρίου του 2013 και ίδρυσαν τη νέα ομοσπονδία με την ονομασία Karate Federation of Balkan (KFB) με έδρα το Βελιγράδι.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Διοργανώσεις
Η Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μέλη της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Καράτε Βαλκανική Ομοσπονδία Καράτε Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Καράτε
ΠΑΟ (αποσαφήνιση)
Το ακρωνύμιο ΠΑΟ μπορεί να αναφέρεται:
Ελαιούς
Το όνομα Ελαιούς ή Ελαιούντας μπορεί να αναφέρεται για:
Άκαμπτο αερόπλοιο
250px|thumb|Φωτογραφία από την κατασκευή του [[USS Shenandoah (ZR-1)|USS Shenandoah (ZR-1), 1923, όπου φαίνεται το πλαίσιο στήριξης ενός άκαμπτου αερόπλοιου.]] Ένα άκαμπτο αερόπλοιο είναι τύπος αερόπλοιου (ή πηδαλιουχούμενου), στο οποίο το κάλυμμα υποστηρίζεται από εσωτερικό πλαίσιο αντί να διατηρείται στη θέση του από την πίεση του ανυψωτικού αερίου που βρίσκεται εντός αυτού, όπως συμβαίνει στα μικρά αερόστατα και τα ημιάκαμπτα αερόπλοια. Τα άκαμπτα αερόπλοια ονομάζονται συχνά Ζέπελιν, αν και ο όρος αυτός αναφέρεται τεχνικά αποκλειστικά στα αερόπλοια που κατασκεύασε η εταιρεία Luftschiffbau Zeppelin.
Τα άκαμπτα αερόπλοια κατασκευάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία από τις αρχές της δεκαετίας του 1900 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1930. Η περίοδος ακμής τους ολοκληρώθηκε όταν το αερόπλοιο Hindenburg έπιασε φωτιά στις 6 Μαΐου 1937.
Κατασκευή και λειτουργία
Τα άκαμπτα αερόπλοια αποτελούνταν από ένα πλαίσιο στήριξης το οποίο καλυπτόταν συνήθως από ενισχυμένο ύφασμα, το οποίο αποτελείται από σάκους αερίου ή κελιά που περιέχουν ανυψωτικό αέριο. Στα περισσότερα αερόπλοια που κατασκευάστηκαν πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το εξαιρετικά εύφλεκτο υδρογόνο χρησιμοποιούνταν για τον σκοπό αυτό, έχοντας ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν πυρκαγιές σε πολλά αερόπλοια, όπως το βρετανικό R101 και το γερμανικό Hindenburg. Το ευγενές αέριο ήλιο χρησιμοποιήθηκε στα αμερικάνικα αερόπλοια τις δεκαετίες του 1920 και 1930 καθώς και σε όλα τα σύγχρονα αερόπλοια.
Αν και τα αερόπλοια στηρίζονται στην αρχή της διαφοράς της πυκνότητας μεταξύ του ανυψωτικού αερίου και του περιβάλλοντος αέρα για να παραμείνουν στον αέρα, μπορούν επίσης να δημιουργήσουν συγκεκριμένη ποσότητα αεροδυναμικής άνωσης με τη χρήση των δικών τους ελκυστήρων, πετώντας με την πλώρη προς τα πάνω. Παρομοίως, μπορεί να δημιουργηθεί δύναμη καθόδου όταν το αερόπλοιο πλέει με την πλώρη προς τα κάτω, ώστε το σκάφος να μην ξεπεράσει το υψόμετρο πίεσης του. Κατά κανόνα τα αερόπλοια πετούν με τους σάκους αερίου τους φουσκωμένους στο 95% της χωρητικότητας. Καθώς το αερόπλοιο παίρνει ύψος το ανυψωτικό αέριο διαστέλλεται μιας και η πίεση του περιβάλλοντος αέρα μειώνεται. Το ύψος στο οποίο η εσωτερική πίεση των σάκων αερίου ισούται με την εξωτερική ατμοσφαιρική πίεση ονομάζεται υψόμετρο πίεσης. Εάν το αερόπλοιο περάσει το υψόμετρο αυτό, είναι αναγκαίο να αποδεσμεύσει αέριο ώστε να μην σπάσουν οι σάκοι.
Πρώιμη ιστορία
Μέχρι το 1874 πολλοί ήταν αυτοί που είχαν εμπνευστεί την κατασκευή ενός άκαμπτου αερόπλοιου (σε αντίθεση με τα μη άκαμπτα μηχανοκίνητα αερόπλοια τα οποία πετούσαν από το 1852). Ο Γάλλος Ζοζέφ Σπις έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για άκαμπτο αερόπλοιο το 1873, αλλά απέτυχε να βρει χρηματοδότες. Ο Κόμης Ζέπελιν περιέγραψε τις σκέψεις του για ένα άκαμπτο αερόπλοιο στις καταγραφές του ημερολογίου του από τις 25 Μαρτίου 1874 έως το 1890 όταν αποχώρησε από τον στρατό. Ο Ντάβιντ Σβαρτς είχε σκεφτεί να κατασκευάσει αερόπλοιο τη δεκαετία του 1880 και πιθανότατα άρχισε τον σχεδιασμό του το 1891. Μέχρι το 1892 είχε αρχίσει την κατασκευή του. Το πλήρως αλουμινένιο αερόπλοιο του κατασκευάστηκε μετά τον θάνατό του Σβαρτς, με τη βοήθεια του βιομήχανου Καρλ Μπεργκ του Πρωσικού Τάγματος Αεροπλοίων, δοκιμάστηκε το 1897. Οι Σβαρτς και Μπεργκ είχαν αποκλειστικό συμβόλαιο και ο Κόμης Ζέπελιν ήταν υποχρεωμένος να έρθει σε νομική συμφωνία με τους κληρονόμους του Σβαρτς για να αποκτήσει αλουμίνιο από τον Καρλ Μπεργκ, αν και τα μοντέλα των δύο ανδρών ήταν διαφορετικά και ανεξάρτητα. Το μοντέλο του Σβαρτς είχε λιγότερους διακριτούς εσωτερικούς σάκους αερίου από ότι ένα μέσο άκαμπτο αερόπλοιο. Έχοντας το αλουμίνιο του Μπεργκ, ο Ζέπελιν μπόρεσε να αρχίσει την κατασκευή του πρώτου του αερόπλοιου το 1899.
Πρώτα πρακτικά άκαμπτα αερόπλοια
thumbnail|Το LZ 1, το πρώτο επιτυχημένο άκαμπτο αερόπλοιο Ο Φερδινάνδος φον Ζέπελιν ολοκλήρωσε την κατασκευή του πρώτου αεροπλοίου του, LZ 1 τον Ιούλιο του 1900. Κατασκευάστηκε σε πλωτό υπόστεγο στη Λίμνη Κωνσταντίας, και είχε μήκος 128,02 μέτρα, διάμετρο 11,73 μέτρων και όγκο 11.298m3, ενώ τροφοδοτούνταν από δύο κινητήρες Daimler ισχύος 11 kW (14 άλογα). Η πρώτη πτήση, που είχε διάρκεια 20 λεπτών, πραγματοποιήθηκε στις 2 Ιουλίου, αλλά κατέληξε με το αερόπλοιο να έχει υποστεί φθορές. Μετά από επιδιορθώσεις και τροποποιήσεις, πραγματοποιήθηκαν δύο ακόμη πτήσεις τον Οκτώβριο του 1900. Τα πειράματα αυτά απέτυχαν να προσελκύσουν επενδυτές, και ο Κόμης Ζέπελιν δεν ολοκλήρωσε την κατασκευή του επόμενου μοντέλου του, LZ-2, μέχρι το 1906. Το αερόπλοιο αυτό πραγματοποίησε μια πτήση στις 17 Ιανουαρίου 1906. Μετά από προβλήματα και στους δύο κινητήρες το αερόπλοιο πραγματοποίησε αναγκαστική προσγείωση στα όρη Αλγκάου, όπου μια καταιγίδα το κατέστρεψε ολοκληρωτικά. Ένα παρόμοιο μοντέλο, το LZ-3 ολοκληρώθηκε σε σύντομο διάστημα. Είχε ικανοποιητικές επιδόσεις και προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Γερμανικού Στρατού, ο οποίο όμως ζητούσε ένα αερόπλοιο με δυνατότητα πτήσης για 24 ώρες. Αυτό ήταν πέρα από τις δυνατότητες του LZ-3, και έτσι κατασκευάστηκε ένα μεγαλύτερο σκάφος, το LZ-4. Είχε μήκος 136 μέτρα, διάμετρο 12,95 μέτρα και τροφοδοτούνταν από δύο κινητήρες Daimler ισχύος 156 kW (210 άλογα). Το LZ-4 πέταξε για πρώτη φορά στις 20 Ιουνίου 1908, και την 1η Ιουλίου πραγματοποίησε μια θεαματική 12ωρη πτήση πάνω από την Ελβετία πετώντας πάνω από τη Ζυρίχη και επιστρέφοντας και πάλι στη Λίμνη Κωνσταντία. Η 24ωρη δοκιμή ξεκίνησε στις 4 Αυγούστου, αλλά διακόπηκε λόγω προβλήματος με τον έναν κινητήρα. Προσγειώθηκε κοντά στο Εχτερντίνγκεν για να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις, αλλά ξέσπασε και πάλι καταιγίδα η οποία κατέστρεψε το υπόστεγο προκαλώντας φωτιά. Το συμβάν έλαβε χώρα μπροστά σε 40 με 50 χιλιάδες θεατές και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός εθνικού κύματος υποστήριξης του έργου του Ζέπελιν. Οι αυτόκλητες δωρεές από τον λαό άρχισαν να έρχονται. Μέσα σε 24 ώρες είχαν συγκεντρωθεί αρκετά χρήματα ώστε να γίνει πλήρης επανακατασκευή του αερόπλοιου. Συγκεντρώθηκαν συνολικά πάνω από 6 εκατομμύρια μάρκα, δίνοντας μια επαρκή οικονομική βάση στον Κόμη Ζέπελιν για τα πειράματά του.
Το 1911 πραγματοποίησε πτήσεις το πρώτο αερόπλοιο που κατασκεύασε η γερμανική εταιρεία Schütte-Lanz. Είχαν σχεδιαστεί από το ναυπηγό Γιόχαν Σούτε, και είχαν αρκετές τεχνικές καινοτομίες. Το σχήμα του σκελετού του ήταν πιο εξορθολογισμένο από τα πρώτα σκάφη του Ζέπελιν, οι σκελετοί των οποίων ήταν κυρίως κυλινδρικοί, απλοποιώντας την κατασκευή τους σε βάρος της αεροδυναμικής αποτελεσματικότητας. Σε άλλες καινοτομίες της Schütte-Lanz περιλαμβάνονταν η χρήση αξονικού καλωδίου σε όλο το μήκος του αερόπλοιου με σκοπό τη μείωση της επιπρόσθετης πίεσης που προκαλούσε το μερικό ξεφούσκωμα των σάκων αερίου, η εισαγωγή αγωγών εξαερισμού και οι απλοποιημένες σταυροειδείς ουρίαιες επιφάνειες.
thumb|left|Το αερόπλοιο του Σπις το 1913
Το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό έδειξε από νωρίς ενδιαφέρον στα άκαμπτα αερόπλοια και παρήγγειλε το Αερόπλοιο Αρ. 1 το 1909 από την εταιρεία Vickers Limited στο Μπάροου-ιν-Φέρνες. Είχε μήκος 156,06 μέτρων και δύο κινητήρες Wolseley. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1911 αλλά έσπασε στα δύο πριν την πρώτη του πτήση και αχρηστεύθηκε. Το γεγονός αυτό προκάλεσε προσωρινή παύση στα σχέδια ανάπτυξης βρετανικών αερόπλοιων, αλλά το 1913 διατάχθηκε η κατασκευή του Αερόπλοιου Αρ. 9. Η κατασκευή αυτού ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1917.
Το μοναδικό άκαμπτο αερόπλοιο της Γαλλίας σχεδιάστηκε από τον Αλσατό μηχανικό Ζοζέφ Σπις και κατασκευάστηκε από τη Société Zodiac στο Αεροδρόμιο του Σαιν-Κυρ-λ'Εκόλ. Διέθετε πλαίσιο στήριξης από ξύλινους δοκούς ενωμένους με σύρματα, και έλαβε το όνομα Zodiac XII αν και η ονομασία SPIESS ήταν γραμμένη στο πλάι. Είχε μήκος 113 μέτρων, και διάμετρο 13,5 μέτρων, ενώ τροφοδοτούνταν από έναν κινητήρα Chenu ισχύος 200 αλόγων ο οποίος κινούσε δύο έλικες. Πέταξε για πρώτη φορά στις 13 Απριλίου 1913, αλλά αποδείχθηκε πως είχε μικρή ισχύ και χρειαζόταν περισσότερη άνωση. Έτσι επιμηκύνθηκε στα 140 μέτρα και προστέθηκαν τρία επιπλέον κελιά αερίου και δεύτερος κινητήρας. Τότε ο Σπις παρέδωσε το αερόπλοιο στη γαλλική κυβέρνηση ως δώρο. Μετά από δοκιμές, το αερόπλοιο απορρίφθηκε από τον γαλλικό στρατό, μιας και θεωρούσαν πως μικρότερα μη άκαμπτα αερόπλοια ήταν πιο αποτελεσματικά για τον σκοπό τους. Το αερόπλοιο του Σπις λέγεται πως καταστράφηκε το 1914.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το πρώτο βρετανικό αερόπλοιο που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν το No. 9r, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά στα τέλη του 1916 και χρησιμοποιήθηκε για πειραματικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς. Τότε, ο πόλεμος κατά των πλοίων-U βρισκόταν το αποκορύφωμα και το 9r ακολουθήθηκε σε σύντομο διάστημα από 4 αερόπλοια κλάσης 23, δύο κλάσης R23X και δύο κλάσης R31. Το τελευταίο στηριζόταν στην αρχή των αερόπλοιων Schütte-Lanz έχοντας ξύλινη κατασκευή, και είναι η μεγαλύτερη ξύλινη κατασκευή όλων των εποχών. Η μοναδική σημαντική επιτυχία των αερόπλοιων αυτών σε μάχη ήταν, πέρα από την αναχαιτιστική τους δράση, η συμβολή στην καταστροφή του SM UB-115 από το R29 τον Σεπτέμβριο του 1918.
1919–1939
thumb|Το βρετανικό R34 στο [[Λονγκ Άιλαντ κατά την πρώτη διάσχιση του Ατλαντικού τον Ιούλιο του 1919]] Στο τέλος του πολέμου δύο βρετανικά αερόπλοια κλάσης R33 βρισκόταν στο στάδιο της ολοκλήρωσης. Τα R33 έγιναν πολιτικά αερόπλοια, ολοκληρώνοντας την πορεία τους με την πραγματοποίηση επιστημονικού έργου. Το R34 έγινε το πρώτο αεροσκάφος που πραγματοποίησε υπερατλαντική πτήση τον Ιούλιο του 1919, αλλά υπέστη σοβαρές φθορές τον Ιανουάριο του 1921 και συνεπώς αχρηστεύθηκε. Το R36 ήταν το μοναδικό αερόπλοιο της κλάσης R35 του οποίου η κατασκευή ολοκληρώθηκε. Άρχισε να χρησιμοποιείται πολιτικά αλλά καταστράφηκε τρεις μήνες μετά την πρώτη του πτήση και δεν επισκευάστηκε ποτέ. Τέσσερα αερόπλοια της κλάσης R38 άρχισαν να κατασκευάζονται, αλλά μόνο ένα ολοκληρώθηκε και πωλήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ αποκτώντας το όνομα ZR-2. Τον Ιούνιο του 1921 έσπασε στον αέρα πάνω από το Κίνγκστον απόν Χαλ προτού παραδοθεί, με αποτέλεσμα τα 44 άτομα του πληρώματός του να σκοτωθούν. Το τελευταίο αερόπλοιο που παραγγέλθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν το R80. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1920 αλλά καταστράφηκε κατά τη διάρκεια δοκιμών έναν χρόνο αργότερα, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει εμπορική χρήση.
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Zeppelin συνέχισε την κατασκευή και λειτουργία πολιτικών αερόπλοιων. Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών τους είχε απαγορευθεί η κατασκευή αερόπλοιων με χωρητικότητα μεγαλύτερη των 28.300 κυβικών μέτρων. Ωστόσο κατασκευάστηκαν δύο μικρά επιβατικά αερόπλοια, το LZ 120 Bodensee και το αδελφό LZ 121 Nordstern, τα οποία θα χρησιμοποιούνταν σε δρομολόγια μεταξύ Βερολίνου και Φριντριχσχάφεν. Στη συνέχεια κατασχέθηκαν και παραδόθηκαν σε Ιταλία και Γαλλία ως μέρος πολεμικών αποζημιώσεων για τα Ζέπελιν του πολέμου τα οποία υπέστησαν δολιοφθορές από τα πληρώματα τους το 1919. Η εταιρεία Zeppelin σώθηκε από τη χρεοκοπία μετά από παραγγελία αερόπλοιου από το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ. Το αερόπλοιο αυτό, το USS Los Angeles (ZR-3), παραδόθηκε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 1924.
thumb|left|Το [[USS Akron (ZRS-4)|USS Akron πάνω από το Μανχάταν]]
Το 1924 η Βρετανική Κυβέρνηση εισήγαγε το Αυτοκρατορικό Σχέδιο Αερόπλοιων, ένα σχέδιο ένωσης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας με δρομολόγια αερόπλοιων. Σύμφωνα με αυτό προβλεπόταν η κατασκευή δύο μεγάλων αερόπλοιων, του R100 και του R101, με έξοδα της κυβέρνησης. Το R100 κατασκευάστηκε ιδιωτικά από τη Vickers-Armstrongs με τη χρήση των υπαρχουσών εμπορικών πρακτικών, με τον Μπαρνς Ουάλις να ηγείται της ομάδας σχεδιασμού. Μετά την πρώτη πτήση του τον Δεκέμβριο του 1929, το R100 πραγματοποίησε επιτυχημένη πτήση προς το Κεμπέκ του Καναδά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του επόμενου χρόνου. Το ανταγωνιστικό R101 σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από το Υπουργείο Αεροπορίας και υποτίθεται πως θα ενθάρρυνε τη χρήση νέων πρακτικών. Το R101 ήταν ελαφρώς βαρύτερο από το κανονικό, κυρίως λόγω της χρήσης κινητήρων ντίζελ ώστε να μειωθεί το ρίσκο για πυρκαγιά. Έτσι αποφασίστηκε να επιμηκυνθεί ο σκελετός του σκάφους ώστε να αυξηθεί η άνωση. Τον Οκτώβριο του 1930 το R101 ξεκίνησε το ταξίδι του για το Καράτσι στην παρθενική του πτήση αλλά συνετρίβη στη βόρεια Γαλλία λόγω κακοκαιρίας με τους 48 από τους 54 επιβαίνοντες να χάνουν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργού Αεροπορίας και του μεγαλύτερου μέρους της ομάδας σχεδιασμού. Μετά το ατύχημα αυτό, το R100 δεν πέταξε ποτέ ξανά και εν τέλει αχρηστεύθηκε το Νοέμβριο του 1931, σημαίνοντας το τέλος του ενδιαφέροντος της Βρετανίας στα άκαμπτα αερόπλοια.
Το 1926 η Zeppelin Lufftschiffbau ξεκίνησε την κατασκευή του LZ 127 Graf Zeppelin. Ολοκληρώθηκε το 1928 και ήταν το πλέον επιτυχημένο επιβατικό αερόπλοιο όλων των εποχών.
Το πρόγραμμα άκαμπτων αερόπλοιων των ΗΠΑ βασιζόταν Αεροναυπηγικό Σταθμό του Λέικχερστ στο Νιου Τζέρσεϊ. Το USS Shenandoah (ZR-1) ήταν το πρώτο άκαμπτο αερόπλοιο που κατασκευάστηκε στην Αμερική, το οποίο επιχείρησε μεταξύ 1923 και 1925 όταν έσπασε στον αέρα εν μέσω κακοκαιρίας, σκοτώνοντας τα 14 μέλη του πληρώματος. Το USS Los Angeles (ZR-3) ήταν γερμανικό αερόπλοιο που κατασκευάστηκε για λογαριασμό των ΗΠΑ το 1924. Το σκάφος σταμάτησε να πετά το 1931, λόγω της Ύφεσης, αλλά δεν διαλύθηκε για 5 χρόνια. Τα αδελφά σκάφη Akron και Macon συνετρίβησαν αμφότερα. Το Akron πετούσε πάνω από τη θάλασσα εν μέσω κακοκαιρίας και έσπασε. Πάνω από 70 άτομα σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένου και ενός υποστηρικτή των αερόπλοιων στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ, του υποναύαρχου Ουίλιαμ Α. Μόφετ. Το Macon κατέληξε επίσης στη θάλασσα όταν πετούσε εν μέσω κακοκαιρίας με βλάβη από προηγούμενο ατύχημα που δεν είχε επισκευαστεί, αλλά η χρήση σωσιβίων είχε ως αποτέλεσμα μόνον δύο άτομα να χάσουν τη ζωή τους.
Το LZ 129 Hindenburg μετέφερε επιβάτες, ταχυδρομείο και εμπορεύματα σε τακτική βάση με δρομολόγια μεταξύ Γερμανίας και Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Όλα αυτά διακόπηκαν μετά την καταστροφή του Χίντενμπουργκ το 1937.
Παρακμή
Μετά την καταστροφή του Χίντενμπουργκ, η εταιρεία Zeppelin αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ήλιο στα μελλοντικά αερόπλοια της. Αλλά την περίοδο αυτή η Ευρώπη βρισκόταν στον δρόμο για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, η μοναδική χώρα με επαρκή αποθέματα ηλίου, αρνήθηκε να πωλήσει το απαραίτητο αέριο. Η εμπορική διεθνής αεροπορία περιορίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, έτσι η ανάπτυξη νέων αερόπλοιων ανακόπηκε. Μετά την ταχεία πρόοδο στην αεροπορία κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα βαρύτερα από τον αέρα αεροσκάφη σταθερών πτερύγων, μπορούσαν να πετάξουν γρηγορότερα από τα άκαμπτα αερόπλοια, και έγιναν τα προτιμητέα μέσα για διεθνή αεροπορικά ταξίδια.
Σύγχρονα αερόπλοια
Η εταιρεία Zeppelin αναφέρεται στο σκάφος της NT ως άκαμπτο. Ωστόσο το σχήμα του καλύμματος έχει διατηρηθεί εν μέρει λόγω της υπερπίεσης του ανυψωτικού αερίου, και έτσι το NT ταξινομείται ακριβέστερα ως ημιάκαμπτο.
Το αερόπλοιο Aeroscraft πιστοποιήθηκε ως αξιόπλοο από την Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας των ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2013 και πραγματοποιεί δοκιμαστικές πτήσεις.
Ελλάδα
Μια από τις πρώτες και σημαντικότερες εμφανίσεις αερόπλοιου τύπου Ζέπελιν, έγινε το 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Θεσσαλονίκη. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1916, στις δύο επιδρομές του, το γερμανικό Ζέπελιν LZ-85 είχε βομβαρδίσει δημόσια κτίρια και χώρους της πόλης. Η τρίτη επιδρομή, τη νύχτα της 3ης προς την 4η Μαΐου είχε σκοπό τον βομβαρδισμό των εγκαταστάσεων των Άγγλων στον Αξιό. Ωστόσο τα Συμμαχικά πυρά κατάφεραν να καταρρίψουν το αερόπλοιο, με το αγγλικό πλοίο HMS Agamemnon να δίδει τη χαριστική βολή. Το σκάφος κατέπεσε στην περιοχή της Χαλάστρας. Τα συντρίμμια του συναρμολογήθηκαν και εκτέθηκαν για αρκετές εβδομάδες στην πλατεία του Λευκού Πύργου, με το γεγονός να λαμβάνει διεθνή δημοσιότητα.
Αράζ Αμπντουλάγιεφ
Ο Αράζ Αμπντουλά ογλού Αμπντουλάγιεφ, (αζέρικα: Araz Abdulla oğlu Abdullayev, γεννήθηκε 18 Απριλίου 1992) είναι ποδοσφαιριστής από το Αζερμπαϊτζάν ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ και της Εθνικής Αζερμπαϊτζάν. Αγωνίζεται κυρίως στη θέση του μέσου, όπου είναι ικανός να αγωνιστεί και στις δύο πλευρές του γηπέδου, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως επιθετικός.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Το Κύπελλο Κύπρου 1949-50 ήταν η 13η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1949-50. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Αράζ Αμπντουλάγιεφ
Έβερτον
Η αγγλική Έβερτον ήρθε σε συμφωνία στις 4 Ιουλίου 2010, η οποία και της έδινε το δικαίωμα να έχει προτεραιότητα για την απόκτηση του Αμπντουλάγιεφ για το διάστημα των δύο επόμενων ετών στην περίπτωση που ο παίκτης κατόρθωνε να εξασφαλίσει άδεια εργασίας για την παραμονή του στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 21 Σεπτεμβρίου, ανακοινώθηκε ότι η συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών θα ξεκινούσε με την υπογραφή συμβολαίου διάρκειας τριών ετών, με οψιόν ανανέωσης για δύο πρόσθετες σεζόν, με την έναρξη της μεταγραφικής περιόδου τον Ιανουάριο του 2011. Στις 7 Ιανουαρίου 2011, έγινε γνωστό ότι η Έβερτον έφτασε σε συμφωνία για την υπογραφή πολυετούς συμβολαίου με τον Αμπντουλάγιεφ ώστε ο παίκτης να καταφέρει να εξασφαλίσει άδεια εργασίας, αν και η διάρκεια του συμβολαίου αυτού δεν έγινε γνωστή, ενώ ο αγγλικός σύλλογος του έδωσε την άδεια να αγωνίζεται με τη Νεφτσί έως το τέλος της σεζόν στην Αζερμπαϊτζάνικη Πρέμιερ Λιγκ. Επέστρεψε στην Έβερτον εν όψει της σεζόν 2011-12 της Πρέμιερ Λιγκ και αγωνίστηκε στην πρώτη φιλική αναμέτρηση της δεύτερης ομάδας της Έβερτον για τη σεζόν απέναντι στην ΣΚ Φράιμπουργκ, αναμέτρηση η οποία διεξήχθη στα πλαίσια του Κυπέλλου Λεβ Γιασίν του 2011
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1949-50 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1949-50. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Αράζ Αμπντουλάγιεφ
Πανιώνιος
Στις 27 Δεκεμβρίου 2011, ο Αμπντουλάγιεφ μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, υπό τη μορφή δανεικού για μία σεζόν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη νέα του ομάδα σε φιλική αναμέτρηση που διεξήχθη στις 30 Δεκεμβρίου 2011, με αντίπαλο το Κορωπί, ο Αμπντουλάγιεφ αγωνίστηκε συνολικά 61 λεπτά ξεκινώντας ως βασικός, με τον Πανιώνιο να κερδίζει, τελικά, τη συγκεκριμένη αναμέτρηση με σκορ 3–2.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΕΠΑ και η Ανόρθωση. Ο τελικός διεξήχθη στις 19 Μαρτίου 1950 στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Οκτώ λεπτά πριν τη λήξη της αναμέτρησης η Ανόρθωση προηγείτο με 1-0. Η ΕΠΑ κέρδισε πέναλτι, με το οποίο κατάφερε να ισοφαρίσει. Ο διαιτητής διέταξε επανάληψη της εκτέλεσης του πέναλτι και ο ποδοσφαιριστής της ΕΠΑ αστόχησε. Αυτό στάθηκε αφορμή να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο οπαδοί της ΕΠΑ. Ο αγώνας διακόπηκε. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε την επανάληψη του αγώνα στο ίδιο γήπεδο στις 23 Απριλίου. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ με σκορ 2-1.
Αράζ Αμπντουλάγιεφ
Νεφτσί Μπακού
Ο Αμπντουλάγιεφ επέστρεψε στη Νεφτσί Μπακού το καλοκαίρι του 2012.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Τελικός
Διαιτητής: Βάσος Αϊβαλιώτης
Αράζ Αμπντουλάγιεφ
Διεθνής Καριέρα
Έπειτα από σειρά πολύ καλών εμφανίσεων σε συλλογικό επίπεδο, ο Αμπντουλάγιεφ κλήθηκε στην αποστολή της Εθνικής Αζερμπαϊτζάν ενόψει αναμέτρησης για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 απέναντι στη Φινλανδία που έλαβε χώρα στις 11 Οκτωβρίου 2008, καθιστώντας τον, με αυτό τον τρόπο, τον νεαρότερο στην ιστορία Αζέρο διεθνή ποδοσφαιριστή, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του σε ηλικία 16 ετών και 4 μηνών.
Τίτλοι
Νεφτσί Μπακού
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Τελικός
Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Ξάνθος Σαρρής, Μωυσής Μάντζαλος, Ανδρέας Λαζαρίδης, Άριστος Ραφαήλ, Φικρέτ Αχμέτ, Τζώρτζης Αβετισιάν, Κώστας Βασιλείου, Ανδρέας Στυλιανίδης, Ευάγγελος Βατίστας, Κώστας Μελετίου
Διαιτητής: Φαΐκ Μουφτιζατέ
ΕΠΑ: Σταύρος Σπύρου «Μαύρος», Τάκης Χριστοδουλίδης, Χουσεΐν Αχμέτ, Τάκης Νεοφύτου, Στέφος Μεταξάς, Θαλής Παπαδόπουλος, Ανδρέας Δρουσιώτης, Κωστάκης Μάμας, Κόκος Χειμωνίδης, Αράμ Τερζιάν, Αράμ Τσατιρτσιάν
Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Μωυσής Μάντζαλος, Ξάνθος Σαρρής, Ευγένιος Ζερβίδης «Βοσκαρής», Άριστος Ραφαήλ, Φικρέτ Αχμέτ, Αντώνης Παπαδόπουλος, Ανδρέας Λαζαρίδης, Ανδρέας Στυλιανίδης, Τζώρτζης Αβετισιάν, Κώστας Μελετίου
Σκόρερ: 14΄ 1-0 Ανδρέας Δρουσιώτης, 35΄ 1-1 Αντώνης Παπαδόπουλος, 88΄ 2-1 (π.) Αράμ Τερζιάν
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1949-1950
122 (αριθμός)
Το 122 (εκατόν είκοσι δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 121 και πριν από το 123. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 122:2 = 61, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 122 συμβολίζεται ως CXXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΒ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Δήμος Καλλονής
right|200px
Ο δήμος Καλλονής λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος  του  νομού Λέσβου από το 1999 έως το 2010 με έδρα τη Καλλονή.
Ήταν ο 2ος σε πληθυσμό [8.194 κατ. (2001)] (χωρίς τον νεοαφιχθέντα Τζι) και ο 2ος σε έκταση της Λέσβου.
Έδρα του ήταν η Καλλονή με 1.732 κατ. (Δ.Δ. Καλλονής 2.027 κατ.) και ακολουθούν τα εξής Δημοτικά Διαμερίσματα:
Πηγές
Εκδόσεις Δομή-Ελλάδα-Τόμος 46, Νομός Λέσβου (Δήμοι, Κοινότητες και Οικισμοί) [Ιδική προσφορά της εφημερίδας "ΤΟ ΒΗΜΑ"].
Επίσημη Ιστοσελίδα Δήμου Καλλονής Η Διαδικτυακή Πύλη της Καλλονής
Kalloni Kalloni Kalloni Kalloni 卡洛尼
Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ
thumb|right|Το μεγάλο [[κατοπτρικό τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου («τηλεσκόπιο Χέιλ»), το μεγαλύτερο στον κόσμο από το 1948 μέχρι το 1976.]] Το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ (Palomar Observatory) βρίσκεται στη βόρεια Κομητεία του Σαν Ντιέγκο, στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, 145 χλμ. νοτιοανατολικά του Αστεροσκοπείου του όρους Γουίλσον. Πήρε το όνομά του από το Όρος Πάλομαρ στην κορυφή του οποίου βρίσκεται. Το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ αποτελεί ιδιοκτησία του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνια («Καλτέκ»). Το αστεροσκοπείο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.713 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 33° 21΄ 21΄΄ βόρειο και μήκος 116° 51΄50΄΄ δυτικό.
Σήμερα το αστεροσκοπείο διαθέτει 4 κύρια τηλεσκόπια: το μεγάλο τηλεσκόπιο «Χέιλ» των 200 ιντσών (5,08 μέτρων), προς τιμή του αμερικανού αστρονόμου Γ. Χέιλ, το τηλεσκόπιο «Samuel Oschin» των 122 εκατοστών, το τηλεσκόπιο τύπου Σμιντ των 45,7 εκατοστών και ένα ακόμα κατοπτρικό τηλεσκόπιο 152 εκατοστών. Υπάρχει επίσης το Συμβολόμετρο του Πάλομαρ (Palomar Testbed Interferometer).
Το Τηλεσκόπιο «Χέιλ» (Hale)
Σήμερα το τηλεσκόπιο λειτουργείται από ένα συνασπισμό των Καλτέκ, JPL και Πανεπιστημίου Κορνέλ. Λεπτομερής ιστορία της κατασκευής του οργάνου δίνεται στο βιβλίο The Perfect Machine του Ronald Florence (ISBN 0-06-018205-9). Επίσης, ο Richard Preston συνέγραψε μια ιστορία για το τηλεσκόπιο και τους αστρονόμους που το χρησιμοποίησαν, το First Light.
Παρότι με το τηλεσκόπιο αυτό έχουν ανακαλυφθεί εκατοντάδες αστεροειδών, αξίζει να σημειωθεί ότι το ακριβές μοντέλο του σε κλίμακα 1:10 βρίσκεται ακόμα στο Κόρνινγκ της Νέας Υόρκης, έδρα της κατασκευάστριας εταιρείας Corning Glass Works, και χρησιμοποιήθηκε για να ανακαλυφθεί τουλάχιστον ένας αστεροειδής, ο 34419 Κόρνινγκ (34419 Corning).
Η Ουράνια Επισκόπηση του Πάλομαρ (Palomar Observatory Sky Survey)
Η Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία των ΗΠΑ χρηματοδότησε τη φωτογράφηση ολόκληρου του ουρανού, του τμήματος δηλαδή της ουράνιας σφαίρας που είναι ορατό από το γεωγραφικό αυτό πλάτος. Η συλλογή αυτών των φωτογραφικών πλακών ονομάζεται National Geographic Society - Palomar Observatory Sky Survey (POSS) και ολοκληρώθηκε το 1958 (οι πρώτες φωτογραφίες λήφθηκαν τον Νοέμβριο του 1948 και οι τελευταίες τον Απρίλιο του 1958). Χρησιμοποιήθηκε το τηλεσκόπιο τύπου Σμιντ «Samuel Oschin» των 122 cm και φωτογραφικές πλάκες με επιφάνεια 90,32 τετραγωνικών cm που ήταν δύο ειδών: ευαίσθητες στο κυανό (Kodak 103a-O) και ευαίσθητες στο ερυθρό (Kodak 103a-E). Η επισκόπηση κάλυψε όλο τον ουρανό από τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο μέχρι απόκλιση -27 μοίρες. Η ευαισθησία έφθανε το φαινόμενο μέγεθος +22 (περίπου 1 εκατομμύριο φορές αμυδρότερο από το όριο του γυμνού ματιού). Κατά τη διετία 1957 - 1958 έγινε μια επέκταση στους νότιους ουρανούς μέχρι αποκλίσεως -33°. Η τελική επισκόπηση POSS αποτελείται από 937 ζεύγη φωτογραφικών πλακών.
Ο J.B. Whiteoak, ένας Αυστραλός ραδιοαστρονόμος, επεξέτεινε με το ίδιο όργανο την επισκόπηση νοτιότερα μέχρι τις περίπου -45° σε απόκλιση, χρησιμοποιώντας όμως μόνο τις ευαίσθητες στο ερυθρό πλάκες.
Μέχρι την ολοκλήρωση της Επισκοπήσεως των 2 Μικρών (Two Micron All Sky Survey, 2MASS), η POSS ήταν η πλέον εκτεταμένη επισκόπηση που είχε γίνει ποτέ. Στο μέλλον, όταν τελειώσει και η Ψηφιακή Ουράνια Επισκόπηση Sloan (Sloan Digital Sky Survey), θα ξεπερνά την POSS σε βάθος (φαινόμενο μέγεθος), αλλά όχι σε έκταση, αφού η POSS καλύπτει σχεδόν 2,5 φορές περισσότερη έκταση της ουράνιας σφαίρας. Η POSS υπάρχει σήμερα και σε ψηφιακή μορφή (δηλ. οι φωτογραφικές πλάκες σκαναρίστηκαν), τόσο σε μορφή εικόνων (DSS) όσο και σε μορφή καταλόγου, όπως στον Κατάλογο MAPS.
Τρέχουσα έρευνα
Από τα τρέχοντα ερευνητικά προγράμματα στο Πάλομαρ σήμερα είναι η «Παρακολούθηση Αστεροειδών Κοντά στη Γη» (Near-Earth Asteroid Tracking», NEAT). Το NEAT χρησιμοποιεί την επισκόπηση μεταβλητότητας ουράνιων σωμάτων του Πάλομαρ που είναι γνωστή ως Quasar Equatorial Survey Team (QUEST), που άρχισε το φθινόπωρο του 2001 να χαρτογραφεί μια ζώνη της ουράνιας σφαίρας γύρω από τον ουράνιο ισημερινό. Από το καλοκαίρι του 2003 αυτή η επισκόπηση γίνεται με μία νέα κάμερα στο τηλεσκόπιο «Samuel Oschin» και τα αποτελέσματα χρησιμοποιούνται από αρκετά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και το NEAT. Μια άλλη έρευνα που χρησιμοποιεί τα αποτελέσματα της QUEST ανεκάλυψε τον νάνο πλανήτη 90377 Σέντνα το 2003 και γύρω στους 40 άλλους αστεροειδείς της Ζώνης Κάιπερ, ενώ μία άλλη είναι η αναζήτηση οπτικών αντίστοιχων των εκρήξεων ακτίνων γάμμα από τον Σρι Κουλκάρνι. Ο αστρονόμος Ρίτσαρντ Έλις αναζητά υπερκαινοφανείς αστέρες για να ελέγξει αν η διαστολή του Σύμπαντος επιταχύνεται, ενώ ο George Djorgovski αναζητά κβάζαρ.
Πρόσβαση για το κοινό
Παρότι στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ διεξάγεται έρευνα, κάποια τμήματά του είναι ανοικτά στο κοινό κατά την ημέρα. Οι επισκέπτες μπορούν να ξεναγηθούν στο τηλεσκόπιο των 5,08 μέτρων καθημερινά από τις 9 π.μ. ως τις 4 μ.μ., ενώ υπάρχει κέντρο επισκεπτών και κατάστημα αναμνηστικών.
Το Αστεροσκοπείο απέχει δύο ώρες με το αυτοκίνητο από το κέντρο του Σαν Ντιέγκο και τρεις ώρες από το κέντρο του Λος Άντζελες. Παρότι η γύρω περιοχή δεν έχει αναπτυχθεί, υπάρχει ένα μεγάλο ξενοδοχείο και καζίνο (το Harrah's Rincon) περί τα 24 χιλιόμετρα από το αστεροσκοπείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλομαρ Αστεροσκοπειο Παλο
Γιασεμίν Αντάρ
Η Γιασεμίν Αντάρ (τουρκ: Yasemin Adar, Μπαλικεσίρ, Τουρκία, 6 Δεκεμβρίου 1991) είναι Τουρκάλα αθλήτρια της ελευθέρας πάλης. Έχει αναδειχτεί μια φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια (2017), καθώς και τέσσερις συνεχόμενες φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης (από το 2016 μέχρι το 2019) στην κατηγορία των 75 και 76 κιλών.
Βιογραφία
Η Αντάρ γεννήθηκε το 1991 στο Μπαλικεσίρ της ομώνυμης επαρχίας της δυτικής Τουρκίας. Σπούδασε φυσική αγωγή και αθλητισμό στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς της και εργάζεται ως δασκάλα στη Νίγδη της Καππαδοκίας. Ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τον αθλητισμό ως σφαιροβόλος, ωστόσο αργότερα μεταπήδησε στην πάλη, μετά από έπειτα από προτροπή του προπονητή πάλης και πρώην πρωταθλητή στο αγώνισμα Αρσλάν Σεϊχανλί. Ανήκει στο έμψυχο δυναμικό του συλλόγου Trakya Birlik SK που εδρεύει στην Αδριανούπολη.
Καριέρα
Ακολούθησαν το 2015 οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες, όπου ηττήθηκε στον αγώνα για την τρίτη θέση από τη Μολδαβή Σβ. Σαένκο και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των ΗΠΑ, κατά το οποίο αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση.
Τον αμέσως επόμενο χρόνο στο Νόβι Σαντ υπερασπίστηκε με επιτυχία τον τίτλο της απέναντι στη Ζανέτ Νέμεθ από την Ουγγαρία. Παράλληλα, αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία των 75 κ. στους αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι, επικρατώντας στον τελικό με 5-4 της Λευκορωσίδας Βασιλίσσα Μαρζαλιούκ, αλλά και νικήτρια στους IV Αγώνες Ισλαμικής Αλληλεγγύης.
Το 2018 η Αντάρ κέρδισε ακόμη ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα νικώντας στον τελικό την Μπούκινα, ενώ αναδείχτηκε δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Το 2019 κατέκτησε το τέταρτο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό επικρατώντας της Αυστριακής Μαρτίνα Κούεντς, ενώ τον Φεβρουάριο του 2020 η Τουρκάλα αθλήτρια αναδείχτηκε δεύτερη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ρώμης, χάνοντας στον τελικό με 4-3 από την Μπούκινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι αθλητές
Lotta Comunista
« Το 1867 έβγαινε ο πρώτος τόμος του «Κεφαλαίου», έργο για το οποίο ο Μαρξ θυσίασε «την υγεία, την ευτυχία της ζωής και την οικογένεια», όπως έγραψε ο ίδιος. Το προλεταριάτο, επιτέλους, είχε την επιστήμη του και μπορούσε να βγει από την ομίχλη του ουτοπισμού [...]. Έναν αιώνα αργότερα, το «Κεφάλαιο» όχι μόνο επιβεβαίωσε την επιστημονική του εγκυρότητα αλλά καθίσταται αναγκαίο ως επιστήμη του μέλλοντος, ως επιστήμη της επανάστασης. Το έργο του Μαρξ είναι ακόμα ως ένα βαθμό προς εμπέδωση, αλλά ως προς ένα μεγαλύτερο ακόμα βαθμό προς ανάπτυξη και εφαρμογή. Είναι ένα έργο που μέχρι τώρα, δεν απελευθέρωσε παρά μόνο ένα ελάχιστο μέρος της δύναμής του. Γι’ αυτό το λόγο είναι το έργο του μέλλοντος, το οπλοστάσιο της τάξης του μέλλοντος » . (Lotta Comunista, Μάρτης-Απρίλιος 1967) « ...η λειτουργία του επαναστατικού κόμματος δεν είναι και δε μπορεί να είναι μόνο, εκείνη της πρόβλεψης. Ο μαρξισμός μάς εφοδιάζει τα όργανα της ανάλυσης που εξατομικεύουν και προβλέπουν τις τάσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τις αντιφάσεις της, τις αντιθέσεις της, τους διασπαθισμούς της: ακριβώς γι’ αυτό ο μαρξισμός είναι επιστήμη. Αλλά για τους επαναστάτες, οι προβλέψεις είναι μονάχα η προϋπόθεση της πολιτικής πράξης, της πολιτικής πάλης: ακριβώς γι’ αυτό ο μαρξισμός είναι, προ πάντων, η επιστήμη της επανάστασης, η επιστήμη της σχέσης μεταξύ των αντικειμενικών συνθηκών που καθορίζονται ιστορικά και της υποκειμενικής συνειδητής παρέμβασης του κόμματος » . (Arrigo Cervetto, 1969)
left|500px|thumb|Το λογότυπο της μηνιαίας, ομώνυμης εφημερίδας.Η Lotta Comunista (Κομμουνιστική Πάλη) είναι ένα ιταλικό εξωκοινοβουλευτικό κόμμα (astensionismo strategico, δηλαδή δεν αναγνωρίζονται οι κοινοβουλευτικές δυναμικές ως επίκαιρη τακτική για τη στρατηγική του κόμματος) της ιταλικής κομμουνιστικής αριστεράς με ιδρυτές τους Αρίγκο Τσερβέτο και Λορέντσο Παρόντι, θεμελιωμένο στις ιδέες των Μαρξ και Λένιν. Η οργάνωση κατάγεται από το έργο και τη δραστηριότητα ορισμένων πρώην ανταρτών της GAAP (Gruppi Anarchici di Azione Proletaria – Αναρχικές Ομάδες Προλεταριακής Δράσης), στις αρχές της δεκαετίας του '50, που συμμετείχαν στην FCL (Federazione Comunista Libertaria – Ελευθεριακή Κομμουνιστική Ένωση), η οποία θα διαγραφεί από την FAI (Federazione Anarchica Italiana – Ιταλική Αναρχική Ένωση) λόγω της Μαρξιστικής Λενινιστικής στροφής τής GAAP, στην οποία θα προσχωρήσει η ομάδα Azione Comunista (Κομμουνιστική Δράση) μόλις απομακρυνθεί από το PCI (Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας), τασσόμενη υπέρ της Ουγγρικής εξέγερσης που καταπνίγηκε από τα σοβιετικά τανκς (1956).
Ο σταλινισμός, για όλους εκείνους τους αποσχισθέντες, όριζε την αντιδραστική πολιτική μορφή της αντεπανάστασης που επακολούθησε μετά το θάνατο του Λένιν. Κατά συνέπεια, η οργάνωση εναντιώθηκε στις θέσεις του PCI που θεωρούταν όχι μόνο εξωτερικά εξαρτώμενο από το Κ.Κ.Σ.Ε. (Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης), αλλά και εσωτερικά διευθετούμενο από τον ντόπιο ιταλικό καπιταλισμό. Όλη εκείνη η δρώσα πραγματικότητα ενδυνάμωνε τη γεωπολιτική δομή που σχηματιζόταν, εμποδίζοντας τη γέννηση και την ανάπτυξη των πραγματικών μαρξιστικών και διεθνιστικών δυνάμεων.
Το 1965, έπειτα από μια περίοδο αποσαφήνισης θεωρητικών ζητημάτων στο εσωτερικό της οργάνωσης, επιλέγεται η ονομασία "Lotta Comunista" και ακολουθείται η τακτική της στρατηγικής αποχής από τις κοινοβουλευτικές εκλογές και τον κρετινισμό της «αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας».
Σκοπός του κόμματος είναι η διάδοση της επιστήμης του μαρξισμού στις μάζες και η ριζοσπαστικοποίηση του προλεταριάτου των πόλεων για την οργάνωση της προλεταριακής επανάστασης.
Η κεντρική έδρα της Lotta Comunista βρίσκεται στη Γένοβα αλλά δραστηριοποιείται σε όλες τις βιομηχανικές και πανεπιστημιακές δομές και οι εργατικοί - φοιτητικοί κύκλοι του Μιλάνου, του Τορίνο, της Ρώμης και της Νάπολης είναι ιδιαίτερα δραστήριοι. Έχουν επίσης αναπτυχθεί διάφορες άλλες έδρες στο εξωτερικό, με κυριότερη εκείνη της Γαλλίας αλλά και στην Ελλάδα και στην Ισπανία. Εκδίδει και διαχέει μαζικά την ομώνυμη μηνιαία εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1965. Οι εκδόσεις Lotta Comunista, με διάφορες σειρές βιβλίων συγκεντρώνουν και προτείνουν το υλικό που παράγουν από το 1950 μέχρι και σήμερα στην ιταλική, γαλλική, ισπανική, αγγλική, ελληνική, πορτογαλική, ρωσική και γερμανική γλώσσα.