cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος της Πρωσίας (1726-1802)
Βιογραφία
Το 1802 απεβίωσε στο Ανάκτορο Ράινσμπεργκ της Πρωσίας σε ηλικία 76 ετών και τάφηκε στο ανάκτορο σε πυραμιδόσχημο τάφο.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1752 τη Βιλελμίνη, κόρη του Μαξιμιλιανού της Έσσης-Κάσσελ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Αμφιθέα Παλαιού Φαλήρου
Βουρλοπόταμος
Η ονομασία Βουρλοπόταμος που είχε η συνοικία κατά τη χρονική περίοδο 1930-1960 οφείλεται στο ρέμα που διέσχιζε την περιοχή. Το ρέμα αυτό διέσχιζε την οδό Τυρταίου - Γοργοποτάμου (η ονομασία έχει προέρθει από το ρέμα) - Λ. Αμφιθέας και Αγίας Κυριακής. Το ρέμα εκβάλει στο Δέλτα Φαλήρου. Σήμερα το ρέμα δεν υπάρχει στην παλαιά μορφή καθώς πάνω σε αυτό χτίστηκαν πολυκατοικίες αλλά συνεχίζει να ρέει υπογείως.
Πλατεία Ντάβαρη
Η πλατεία Ντάβαρη παίζει σημαντικό ρόλο στη δομή της περιοχής καθώς είναι η είσοδος της συνοικίας από τη λεωφόρο Αμφιθέας αλλά επίσης σημαντικό είναι πως γύρω από αυτή δεσπόζει η αγορά ολόκληρης της περιοχής. Η ονομασίας της πλατείας έχει δοθεί από τον τέως δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου Ι. Ντάβαρη.
Σύγχρονη μορφή, μέσα μεταφοράς
Η Αμφιθέα με την πάροδο του χρόνου έχει συγχρονιστεί στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής γι' αυτό μπορεί να παρατηρήσει κανείς πολυάριθμες πολυκατοικίες, σχολεία και χώρους αναψυχής. Η περιοχή έχει εύκολη πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς καθώς από το 2004 το τραμ διασχίζει την περιοχή, ενώ και αρκετές λεωφορειακές γραμμές περνούν από εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Παλαιού Φαλήρου
Γκόλντι Χον
Η Γκόλντι Χον ή Γκόλντι Χόουν (αγγλικά: Goldie Hawn, 21 Νοεμβρίου 1945) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτρια και παραγωγός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1945 στην Ουάσινγκτον και έχει εβραϊκή καταγωγή από το μέρος της μητέρας της.
Το 1970 βραβεύτηκε με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Το αγκάθι (Cactus Flower, 1969), ενώ ήταν υποψήφια και για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης.
Στον κινηματογράφο έχει εμφανιστεί σε ταινίες όπως: The Sugarland Express, Foul Play - Παιχνίδι για δολοφόνους, Seems Like Old Times, Το Κλαμπ των χωρισμένων γυναικών, Ο θάνατος σου πάει πολύ, Γυναίκα στη θάλασσα, Private Benjamin, Bird on a Wire, Housesitter, Deceived, CrissCross, Όλοι λένε σ' αγαπώ, The Banger Sisters, Τα χρονικά των Χριστουγέννων κ.α.
Στην τηλεόραση έχει παίξει στις σειρές Rowan & Martin's Laugh-In και Good Morning, World, ενώ έχει δώσει τη φωνή της στο Φινέας και Φερμπ. Στο θέατρο έκανε το ντεμπούτο της το 1964 στο έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα.
Από το 1983 έχει σχέση με τον Κερτ Ράσελ, με τον οποίο έχει αποκτήσει έναν γιο, τον Γουάιατ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Συναγωγή Ετζ Χαγίμ
Η συναγωγή Ετζ Χαγίμ (בית הכנסת עץ חיים, "Δέντρο της Ζωής") είναι συναγωγή στην παλιά πόλη των Χανίων, η μόνη σωζόμενη συναγωγή στην Κρήτη. Βρίσκεται στην εβραϊκή γειτονιά, σε πάροδο της οδού Κονδυλάκη. Κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα, υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αναστηλώθηκε το 1997-1999. Από την αναστήλωσή της και εξής λειτουργεί ως χώρος προσευχής, μνήμης, αναστοχασμού και συμφιλίωσης.
Ιστορία
Στη θέση της συναγωγής είχε κατασκευαστεί τον 15ο αιώνα καθολική εκκλησία, μάλλον αφιερωμένη στην Αγία Αικατερίνη. Αυτή η εκκλησία καταστράφηκε κατά την πολιορκία της πόλης το 1535-1540 από τους Οθωμανούς. Στην κατασκευή των τειχών της πόλης, στην συνέχεια, αναφέρονται ότι συμμετείχαν εθελοντικά 36 Εβραίοι και μάλλον οι Ενετοί έδωσαν ή πούλησαν την γκρεμισμένη εκκλησία στους Εβραίους για να κατασκευάσουν τη συναγωγή, περίπου το 1560. Στα Χανιά υπήρχε και μία δεύτερη συναγωγή, η συναγωγή Μπεθ Σαλόμ.
Μέχρι το 1944 στα Χανιά κατοικούσαν περίπου 270 Εβραίοι. Μαζί με τους περίπου 15 Εβραίους του Ηρακλείου αποτελούσαν την εναπομείνασα εβραϊκή κοινότητα της Κρήτης. Τα ξημερώματα της 20ης Μαΐου 1944 οι Γερμανοί συνέλαβαν τα μέλη της κοινότητας των Χανίων κι αρχικά τους μετέφεραν στις φυλακές Αγιάς. Έμειναν εκεί για αρκετές ημέρες. Κατόπιν τους μετέφεραν με φορτηγά στο Ηράκλειο απ' όπου τους επιβίβασαν στον πλοίο «Τάναϊς». Μαζί με τους Εβραίους στο πλοίο ήταν και χριστιανοί αντιστασιακοί και οι Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου από την Κρήτη. Στόχος ήταν να μεταφερθούν σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πιθανότατα στο Άουσβιτς. Όμως, ανοικτά της Μήλου το πλοίο τορπιλίστηκε από βρετανικό υποβρύχιο. Δεν υπήρξαν επιζώντες από τους αιχμαλώτους.
Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών των Χανίων το 1941 η παλιά πόλη είχε υποστεί μεγάλες ζημιές και η συναγωγή Μπεθ Σαλόμ είχε καταστραφεί εντελώς. Η εξολόθρευση της εβραϊκής κοινότητας των Χανίων το 1944 σήμανε την σταδιακή κατάρρευση και της συναγωγής Ετζ Χαγίμ. Η χρήση του κτιρίου εγκαταλείφθηκε, σταδιακά το κτίσμα αλλοιώθηκε σε διάφορα σημεία του και με τα χρόνια έπαψε να σημαίνει τίποτα. Μετά τον πόλεμο λειτούργησε ως αποθήκη, χωματερή και στάβλος, ενώ για λίγα χρόνια έζησαν εκεί τέσσερις οικογένειες.
Μετά και από σεισμό το 1994 η συναγωγή ήταν πια ετοιμόρροπη. Το 1995 ο Νίκος Χανάν Σταυρουλάκης, τότε διευθυντής του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδας, ξεκίνησε εκστρατεία για την αναστήλωση της συναγωγής Ετζ Χαγίμ. Κοινοποιώντας παγκόσμια την μνημειακή αξία του κτιρίου της συναγωγής κατάφερε να μαζέψει τις απαιτούμενες δωρεές. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1997 και διήρκησαν περίπου δύο χρόνια. Η αναστηλωμένη συναγωγή εγκαινιάστηκε τις 10 Οκτωβρίου 1999. Στο ιερό της συναγωγής (εχάλ) τοποθετήθηκαν οι κύλινδροι του Νόμου και έλαβε χώρα η τελετή του καρφώματος των μεζουζά. Ακολούθησε μέσα στο χώρο της Συναγωγής η παραδοσιακή προσευχή και η λειτουργία για την υποδοχή του Σαββάτου.
Την νύκτα της 5ης και της 16ης Ιανουαρίου 2010, η συναγωγή έγινε στόχος διπλού εμπρησμού. Στην πρώτη απόπειρα κάηκε μια εξωτερική ξύλινη σκάλα και μερικά βιβλία της βιβλιοθήκης. Στην δεύτερη απόπειρα καταστράφηκε μέρος του αρχείου της συναγωγής, σπάνια βιβλία, έργα τέχνης και υλικοτεχνικός εξοπλισμός. Συνολικά κάηκαν 2.500 βιβλία. Οι ζημιές ανήλθαν σε 200.000 ευρώ. Για την επίθεση συνελήφθησαν ένας Έλληνας, δύο Βρετανοί και δύο Αμερικανοί. Θεωρήθηκε πράξη αντισημιτισμού.
Περιγραφή
Η συναγωγή αποτελείται από το κύριο κτίριο της συναγωγής και δύο αυλές. Στα νότια βρίσκεται η αυλή του Ρόναλντ Λάουντερ, με πρόσβαση στη λατρευτική κρήνη (Μίκβε), την οποία μοιραζόταν με τη συναγωγή Μπεθ Σαλόμ. Στην αυλή υπάρχουν επίσης και τέσσερις τάφοι ραββίνων που δεν είχαν ταφεί στο εβραϊκό νεκροταφείο της Νέας Χώρας. Η βόρεια αυλή είναι αφιερωμένη στους Φίλους της Ετζ Χαγίμ και διαθέτει στον ανατολικό της τοίχο μια κρήνη, η οποία ανακατασκευάστηκε το 1995. Στα βόρεια συνορεύει με το κτίριο που στεγαζόταν η σχολή διδασκαλίας του Ταλμούδ. Η κάθε αυλή έχει δική της πρόσβαση. Η πρόσβαση στη βόρεια αυλή γίνεται από την πύλη Ρόσνταϊλντ, ενώ στη νότια αυλή γίνεται από μια μικρή είσοδο που οδηγούσε και στον γυναικωνίτη τα χρόνια που αυτός ήταν σε χρήση.
Το κύριο κτίριο είναι μονόκλιτο θολωτό. Η εσωτερική διαρρύθμισή του είναι παρόμοια με αυτή των συναγωγών των Ιωαννίνων, της Χαλκίδας και της Κέρκυρας, και ακολουθεί την παράδοση της ρωμανιώτικης κοινότητας. Το Εχάλ (ιερό της Τορά) βρίσκεται στον ανατολικό τοίχο, ενώ το Βήμα (αναγνωστήριο της Τορά) βρίσκεται ακριβώς απέναντί του, στον δυτικό τοίχο.
Πολιορκία της Μάλτας
Ο όρος πολιορκία της Μάλτας μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω ιστορικά γεγονότα:
Ταουτσίκ
Το Ταουτσίκ (Таушық, Taushıq, تاۋشىق) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Μανγκιστάου του νοτιοδυτικού Καζακστάν, με πληθυσμό 2.600 κατοίκων. βρίσκεται σε υψόμετρο 93 μέτρων (305 πόδια).
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Γιώνιδες Σάμου
Οι Γιώνιδες είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 51 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κ. Μανρό του Χάμιλτον
Το '''Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κ. Μανρό του Χάμιλτον (αγγλικά: John C. Munro Hamilton International Airport), γνωστό μερικές φορές ως Διεθνές Αεροδρόμιο του Χάμιλτον του Τορόντο''' (αγγλικά: Toronto Hamilton International Airport), είναι ένα διεθνές αεροδρόμιο στο Χάμιλτον του Οντάριο στον Καναδά. Το αεροδρόμιο αποτελεί μέρος της συνοικίας του Μάουντ Χόουπ, 11 χλμ. νοτιοδυτικά του κέντρου του Χάμιλτον και 64 χλμ. νοτιοδυτικά του Τορόντο. Εξυπηρετεί την πόλη του Χάμιλτον και τις παρακείμενες περιοχές του Νότιου Οντάριο, συμπεριλαμβανομένης της Ευρύτερης Περιοχής του Τορόντο. Θεωρείται αντικαταστάτης του Διεθνούς Αεροδρομίου Πήρσον του Τορόντο.
Παραπομπές
Χαμιλτον Χαμιλτον
Συμμετοχή της Κύπρου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Κύπρος θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η ενδέκατη συνεχόμενη εμφάνιση της χώρας στους αγώνες.
Παραπομπές
Κύπρος 2020
Ερρίκος της Πρωσίας (1747-1767)
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (30 Δεκεμβρίου 1747 - 26 Μαΐου 1767) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αυγούστου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Λουίζας των Γουέλφων, κόρης του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Ο πατέρας του απεβίωσε όταν ο Ερρίκος ήταν 11 ετών και στα 17 του απέκτησε επίτροπο τον συνταγματάρχη Χανς φον Μπλούμενταλ, διοικητή της Προσωπικής Φρουράς. Ο Ερρίκος και ο κατά τρία έτη μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β΄ περνούσαν αρκετό χρόνο στην ιδιοκτησία του συνταγματάρχη στο Πάρετς.
Από νέος έλαβε στρατιωτικές προαγωγές και διακρίσεις· το 1748 έγινε μέλος του Τάγματος του Μέλανος Αετού και το 1764 λοχαγός και υποδιοικητής του 1ου τάγματος της Προσωπικής Φρουράς του βασιλιά. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτος προήχθη σε διοικητή και το 1767 έγινε αντισυνταγματάρχης από τον θείο του Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας.
Ήταν ένας πολλά υποσχόμενος λοχαγός στη Φρουρά και ο θείος του έτρεφε πολλές ελπίδες σε αυτόν. Το 1767 πήγαινε με την επιλαρχία του των θωρακοφόρων σε παρέλαση και επιθεώρηση, αλλά στο Πρότσεν που σταμάτησε, κόλλησε ευλογιά και απεβίωσε προς λύπη του θείου του.
Ήταν 20 ετών και άγαμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Τεζεκέντ (κοντά στην Σούρρα, Νταβάτσι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι
Νίκος Σφυρόερας
Ο '''Νίκος Βλ. Σφυρόερας''' (1913 – 17 Σεπτεμβρίου 1989) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, λαογράφος, συγγραφέας, ποιητής, δημοσιογράφος και σεναριογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Απείρανθο της Νάξου και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη σχολή της Ελληνικής Σκηνής Κουν-Δεβάρη. Πριν ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και τη λαογραφία του τόπου του, άρχισε τη σταδιοδρομία του ως ηθοποιός, στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Καρόλου Κουν. Από τα φοιτητικά του χρόνια εξάλλου ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, συνεργαζόμενος με εφημερίδες και περιοδικά, και αναλαμβάνοντας τελικώς αρχισυντάκτης του περιοδικού Ελληνική Δημιουργία του Σπύρου Μελά. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έλαβε ενεργό μέρος στην εθνική αντίσταση, στο πλευρό του ΕΑΜ και για τον λόγο αυτό τιμήθηκε μετά την απελευθέρωση με το Μετάλλιο Ανδρείας του Στρατάρχη Αλεξάντερ «για τη συμβολή του στην απελευθέρωση της Ευρώπης». Επίσης, ήταν ο στιχουργός του ύμνου του ΕΑΜ της Νάξου. Υπήρξε συνεργάτης του Ε.Ι.Ρ. και μετέπειτα του Ε.Ι.Ρ.Τ.. Υπεστήριξε τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου (1955-1959) γράφοντας άρθρα και ποιήματα, και παρουσιάζοντας ραδιοφωνικές εκπομπές. Για τη δράση του αυτή τιμήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, όταν αυτός έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Νίκος Σφυρόερας ήταν μεγαλύτερος αδελφός του ιστορικού Βασιλείου Σφυρόερα.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι
Σολανίνη
μικρογραφία|380x180εσ|Η πολύπλοκη χημική δομή της σολανίνης. Η σολανίνη είναι μία χημική ένωση που ανήκει στα αλκαλοειδή. Χαρακτηρίζεται ως ένα δραστικό γλυκοαλκαλοειδές δηλητήριο που απαντάται σε είδη των Στρυχνοειδών του γένους Solanum, όπως την πατάτα (Solanum tuberosum), τη ντομάτα (Solanum lycopersicum) και τη μελιτζάνα (Solanum melongena). μικρογραφία|220x220εσ| Οι πράσινες πατάτες έχουν συνήθως αυξημένα επίπεδα σολανίνης και δεν πρέπει να καταναλώνονται. Μπορεί να εμφανιστεί φυσικά και σε οποιοδήποτε μέρος του φυτού, συμπεριλαμβανομένων των φύλλων, των καρπών και των κονδύλων. Η σολανίνη έχει παρασιτοκτόνες ιδιότητες και αποτελεί μια από τις φυσικές άμυνες των φυτών. Η σολανίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1820 από τα μούρα του Ευρωπαϊκού μαύρου νυχτολούλουδου Solanum nigrum, από το οποίο και έλαβε την ονομασία του. Ως χημική ένωση, ανήκει στις σαπωνίνες.
Η δηλητηρίαση από σολανίνη εκδηλώνεται κυρίως με γαστρεντερικές και νευρολογικές διαταραχές. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ναυτία, διάρροια, έμετο, κράμπες στο στομάχι, κάψιμο στο λαιμό, καρδιακή δυσρυθμία, εφιάλτες, πονοκέφαλο, ζάλη, κνησμό, έκζεμα, προβλήματα θυρεοειδούς και φλεγμονή και πόνο στις αρθρώσεις. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, έχουν αναφερθεί παραισθήσεις, απώλεια της αίσθησης, παράλυση, πυρετός, ίκτερος, υποθερμία, ακόμη και θάνατος.
Όταν το στέλεχος, οι κόνδυλοι ή τα φύλλα του φυτού εκτίθενται στο φως του ήλιου, διεγείρει τη βιοσύνθεση της σολανίνης και άλλων γλυκοαλκαλοειδών ως αμυντικό μηχανισμό και έτσι δεν καταναλώνεται. Ως εκ τούτου, θεωρείται φυσικό φυτοφάρμακο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο Κατηγορία:Δηλητήρια
Λέκα Σάμου
Η Λέκκα (ή Λέκα) είναι χωριό της Σάμου, χτισμένη στους βορειοανατολικούς πρόποδες του βουνού Κέρκης, κοντά στην πόλη του Καρλοβάσου. Διοικητικά αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Λέκκας, η οποία ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Καρλοβασίου του Δήμου Δυτικής Σάμου, της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου και είναι ένα από τα παλαιότερα και μεγαλύτερα χωριά του νησιού. Είναι κτισμένο ανάμεσα σε ένα καταπράσινο τοπίο με εξαιρετική θέα βόρεια, προ την πόλη του Καρλοβάσου, και στα απέναντι μικρασιατικά παράλια, καθώς και προς το νησί της Χίου.
Ο μόνιμος πληθυσμός της Λέκκας ανέρχεται σε 408 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011
Το χωριό Λέκκα διατηρεί σημαντικά στοιχεία της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και έχει χαρακτηριστεί ως οικισμός ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, με πολλούς περιορισμούς στην κατασκευή νέων κατοικιών. Η όμορφη πλατεία με τον μεγάλο πλάτανο, τα παραδοσιακά καφενεία, η υπέροχη θέα, τα όμορφα παραδοσιακά σπίτια και τα πολλά αρχοντικά, σε συνδυασμό με τους φιλόξενους ανθρώπους σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητα στους επισκέπτες.
Ονομασία
αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Το χωριο Λέκκα (φώτο: Σπύρος Ν. Κούκουρας) Το χωριό πιθανότατα δημιουργήθηκε το 1715, από τον Ιωάννη Λέκκα που ήρθε από την Πελοπόννησο, από τον οποίο πήρε και το όνομά του. Πιθανόν ήρθε στη Σάμο για να ξεφύγει από τον διωγμό των Τούρκων. Πιστεύεται ότι ο Λέκκας δεν εγκαστάθηκε σε μέρος που ήταν έρημο, αλλά σε μέρος, το οποίο του υπέδειξαν, και που υπήρχε ήδη κάποιος οικισμός, που όμως ήταν «αόρατος» από τη θάλασσα. Αναφορές στον οικισμό υπάρχουν από το 1581, σε έγγραφο του ίδιου έτους.
Οι πρώτοι κάτοικοι
Η Σάμος στους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας, λόγω των πειρατών είχε σχεδόν ερημωθεί. Το 1475 οι λίγοι κάτοικοι που είχαν απομείνει στη Σάμο, μεταφέρθηκαν από τους Γενουάτες στη Χίο.
Δεν είναι δυνατόν όμως, να πούμε με βεβαιότητα, ότι τους βρήκαν όλους, γυρίζοντας από σπηλιά σε σπηλιά και τους έβαλαν σε καΐκια. Από τη θάλασσα για τους πειρατές φαίνονταν ακατοίκητο. Όσοι έμειναν φρόντισαν να ζουν μακριά από τη θάλασσα, σε μέρη δύσβατα και απόκρυφα. Το νησί είχε πάντα αφθονία από φρούτα, βλάστηση και άγρια γίδια, που μπορούσαν να συντηρήσουν κάποιο αριθμό κατοίκων. Με τη συνθήκη του 1501 μεταξύ Βενετίας και Τουρκίας, τη Σάμο την εξουσίαζαν οριστικά οι Τούρκοι. Ο Κιλίτζ Αλή ή Πασά Οχιαλή κατέβηκε στο νησί, είδε πως ήταν πολύ εύφορο και σκέφτηκε ότι είναι κρίμα να μένει σχεδόν εντελώς ακατοίκητο. Για τις ομορφιές και την ιστορία του νησιού του μίλησε και έναν λοστρόμος που είχε μαζί του, ο Νικόλαος Σαρακίνης, Κρητικός στην καταγωγή, αλλά γεννημένος στην Πάτμο.
Όταν έφτασε στην Πόλη ο Κιλίτζ Αλή ζήτησε από το Σουλτάνο Σουλεϊμάν το Νομοθέτη να του δώσει την άδεια να εποικίσει ξανά τη Σάμο. Έτσι το 1562 ο Σουλτάνος, όχι μόνο του επέτρεψε να εποικίσει το νησί, αλλά του το χάρισε, με αυτοκρατορικό έγγραφο. Με καινούργιο φιρμάνι μάλιστα, έδινε σε αυτούς που θα το κατοικούσαν μοναδικά προνόμια:
Και το πιο σημαντικό:
Με το φιρμάνι αυτό στα χέρια του ο Κιλίτζ Αλή έστειλε το Νικόλαο Σαρακίνη, κατ’ αρχάς στη Χίο, να ζητήσει από τους Σαμιώτες που είχαν καταφύγει εκεί το 1475 να επιστρέψουν στο νησί. Επέστρεψαν οι περισσότεροι Σαμιώτες. Μετά τον έστειλε στα γύρω νησιά, καθώς και στην απέναντι στεριά της Μικράς Ασίας, όπου ζούσαν πολλοί Έλληνες. Άρχισαν, λοιπόν, να καταφτάνουν και να εγκαθίστανται στη Σάμο κάτοικοι αυτών των περιοχών, δίνοντας στους οικισμούς τους το όνομα των περιοχών από τις οποίες προέρχονταν. Έτσι έχουμε τα χωρία Μυτιληνιοί, Βουρλιώτες και άλλα. Σύντομα το νέο διαδόθηκε και στην ηπειρωτική Ελλάδα και άρχισαν να καταφθάνουν έποικοι από όλες τις περιοχές της. Για παράδειγμα, αυτοί που ήρθαν από την περιοχή του Πύργου Πελοποννήσου, ονόμασαν το χωριό τους Πύργο.
Ανάμεσα σε αυτούς που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Κιλίτζ Αλή ήταν και πολλοί αλβανόφωνοι Έλληνες, που εγκαταστάθηκαν στα χωρία Άνω και Κάτω Αρβανίτες, και στη Λέκκα.
Η ζωή στο χωρίο και οι ασχολίες των κατοίκων
Με τη γεωργία ασχολούνταν κυρίως οι κάτοικοι του χωριού, με κυριότερα προϊόντα που παράγουν μέχρι σήμερα, να είναι το Λάδι, το Κρασί, τα Εσπεριδοειδή και τα κηπευτικά, ενώ παλιότερα καλλιεργούνταν και δημητριακά.
Παράλληλα με τη γεωργία και μελισσοκομία, πολλοί κάτοικοι έκαναν και άλλες δουλείες είτε ως κύριο, είτε ως 2ο επάγγελμα. Κάποιες από τις εργασίες, ήταν: Οικοδόμοι, Πελεκάνοι, Τζακάδες, Μαραγκοί, Ξυλουργοί – Υλοτόμοι, Σιδηρουργοί, αλλά και επαγγέλματα που πλέον δεν υπάρχουν, όπως: Πηγαδάδες, Νεροκράτες, Κοφινάδες, Τσαγκάρηδες, Ράφτες, Υφάντρες ,
Ο τύφος του '45
Στα τέλη του 1945, στη Λέκκα ξέσπασε μια επιδημία τύφου στο χωριό, με αρκετά θύματα κυρίως ηλικιωμένους. Οι φαντάροι που είχαν επιστρέψει από τον πόλεμο, καθάρισαν και πέρασαν με ασβέστη όλο το χωριό. Επειδή φοβήθηκαν μήπως είναι μολυσμένη και η δεξαμενή που τροφοδοτούσε με νερό το χωριό, καθαρίστηκε και ασβεστώθηκε και αυτή. Ο μεγάλος αριθμός των άρρωστων, ανάγκασε τους κατοίκους να μετατρέψουν το σχολείο του χωριού, προσωρινά σε νοσοκομείο, ενώ από τη νομαρχία δόθηκαν κουβέρτες και υγειονομικό υλικό. Προκειμένου να μην διακοπούν τα μαθήματα, το σχολείο μεταφέρθηκε στην κεντρική εκκλησία του χωριού.
Οι ανάγκες για γιατρούς ήταν μεγάλες, έτσι οι κάτοικοι ζήτησαν επιπλέον υγειονομικό προσωπικό πέρα των δυο γιατρών που διέθετε ήδη ο οικισμός. Ο γιατρός, που διέθεσε η νομαρχία, συγκάλεσε συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού και ενημέρωσε τους πολίτες για βασικούς κανόνες υγιεινής. Δηλ. όσοι περιποιούνται αρρώστους να πλένουν προσεκτικά με σαπούνι και νερό τα χέρια του. Τα τρόφιμα και ιδιαίτερα τα φρούτα και λαχανικά να πλένονται σχολαστικά, ενώ τα χόρτα να βράζονται πολύ. Ιδιαίτερα τονίστηκε ότι θα πρέπει οι ακαθαρσίες των αρρώστων να θάβονται εκτός χωριού. Τέλος, ενημέρωσε τους κατοίκους ότι ο τύφος είναι μεταδοτική ασθένεια και πρέπει για το καλό του χωριού, όλοι να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί.
Το επόμενο διάστημα οι άρρωστοι μεταφέρθηκαν στον σχολείο, όπου τους περιποιούνταν οι γυναίκες του χωριού σύμφωνα με τις οδηγίες των γιατρών και νοσηλευτών. Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των νεκρών από την επιδημία του τύφου, αλλά ήταν σχετικά μικρός σε σχέση με τον πληθυσμό και τη μεταδοτικότητα της νόσου.
Παραδοσιακά Εδέσματα και προϊόντα
Φαγητά με προϊόντα από το Αμπέλι, εκτός από το σταφύλι ως φρούτο, τις σταφίδες και το κρασί οι κάτοικοι μέχρι και σήμερα φτιάχνουν τα παρακάτω εδέσματα:
Μετά το πάτημα των σταφυλιών, τον μούστο που δεν θέλουν να τον κάνουν κρασί, τον «κόβουν», δηλ. σε ένα μεγάλο καζάνι βάζουν μούστο και καθαρή στάχτη και το βράζουν μέχρι να καθίσει κάτω η στάχτη, στη συνέχεια και όταν κρυώσει το σουρώνουν με ένα τουλπάνι για να καθαρίσει ο μούστος από τη στάχτη. Αυτός ο μούστος δεν μπορεί πλέον να γίνει κρασί, αλλά σε αυτή την κατάσταση μπορεί να διατηρηθεί για μεγάλο διάστημα και οι νοικοκυρά μπορεί να φτιάξει διάφορα τρόφιμα.
Από τις ελιές που μαζεύουν, εκτός από λάδι, αλλά και τις παραδοσιακές επιτραπέζιες ποικιλίες, στη Λέκκα, όπως και σε άλλες περιοχές της Σάμου έχουμε τις:
Γεωγραφικά και οικονομικά στοιχεία
Το χωριό Λέκκα βρίσκεται περίπου στα 217m υψόμετρο, έχει έκταση 0,07km2, ενώ η έκταση ανά άτομο είναι 170m2. Η οικονομία του βασίζεται κυρίως στη γεωργία (αμπελουργία, ελιές, κηπευτικά και παλαιότερα χαρούπια ως ζωοτροφή). Η θέση του χωριού είναι πανοραματική: Ανατολικά είναι η κοιλάδα του Καρλοβάσου, Προς το όρος Καρβούνη φαίνονται τα χωριά Πλάτανος, Υδρούσα, και Κοντακέϊκά, Βόρεια βλέπει προς το Αιγαίο.
Οι αποστάσεις από τις κυριότερες πόλεις και χωριά είναι:
4km από την πόλη Καρλόβασι,
9km από το χωριό Μαραθόκαμπος,
35km από την πόλη της Σάμου,
38km από την πόλη Πυθαγόρειο.
Το χωριό και οι συνοικισμοί του
Η κοινότητα της Λέκκας αναγνωρίστηκε επίσημα το 1918 (ΦΕΚ Α 204), οι αρχικοί συνοικισμοί που απαρτίζανε τη κοινότητα ήταν οι: Λέκκα, Τσουρλαίοι, Πλάκα και Καπώλιδες. Πλέον στην τοπική κοινότητα της Λέκκας ανήκει μόνο το χωριό του Αγίου Παντελεήμονα με 7 κατοίκους, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 1,5 χλμ. βορειοδυτικά του χωριού, και έχει πάρει το όνομά του από την εκκλησία, μέχρι το 1940 ονομάζονταν Τσουρλαίοι, από το όνομα του πρώτου οικιστή, που ήταν ο Σταμούλος Σουρλής.
Πληθυσμός της κοινότητας Λέκκας
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής της Λέκκας, έχει τα χαρακτηριστικά του μεσογειακού κλίματος των νησιών του Αιγαίου Πελάγους. Πολύ περιορισμένες είναι οι μεταβολές της θερμοκρασίας και οι ελάχιστες θερμοκρασίες σπάνια πέφτουν κάτω από το μηδέν. Κατά τους θερινούς μήνες επικρατούν κυρίως βόρειοι άνεμοι, έτσι το χωριό που είναι κτισμένο στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Κέρκι το καλοκαίρι είναι δροσερό και ευχάριστο.
Οι Πρόεδροι του χωριού
Ο πρώτος Δήμαρχος του χωριού Λέκκα είναι ο Πέτρος Τζάκονας το έτος 1848, από έγγραφο που έστειλε ο ίδιος τον Αύγουστο του ίδιου έτους, προς το Ηγεμονικό Γραφείο, που δηλώνει ότι εισέπραξε από το Γενικό Ταμία Σάμου 300 γρόσια για την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Πρόδρομου Λέκκας, όπως είχε αποφασιστεί από την ΙΤΣ' Γενική Συνέλευση.
Οι πρόεδροι του χωρίου από τις αρχές τους 1900 σύμφωνα με το ημερολόγιο του Συλλόγου «Η Ανθεμούσα»
Η κεντρική εκκλησία του χωριού και τα ξωκλήσια της Λέκκας
=== Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος === Ο ιερός ναός του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, είναι αφιερωμένος στην αποτομή της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου και εορτάζει στις 29 Αυγούστου. Αποτελεί τον ενοριακό ναό του χωρίου. Βρίσκεται στην κορυφή του χωρίου, ενώ από μακριά φαίνεται πως είναι στη μέση, στην πραγματικότητα είναι χτισμένη πάνω σε ένα λόφο.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανέγερσής της, ο θρύλος λέει ότι μια γυναίκα με το όνομα Χαρίκλεια καταπλακώθηκε από χώματα ή βράχους.
Η εκκλησία άρχισε να χτίζεται περίπου το 1845, με σημαντικές οικονομικές ενισχύσεις των απόδημων και εθελοντική εργασία των κατοίκων του χωριού, τους οποίους καλούσαν κάθε Κυριακή για εργασία. Οι μάστορες είχαν το ελεύθερο να παίρνουν οικοδομικά υλικά (πέτρες, ξυλεία κτλ) για την ανέγερση του ναού, απ’ όλη την περιφέρεια του χωριού, χωρίς να πρέπει να ζητήσουν την άδεια από τον ιδιοκτήτη. Το 1848, ο τότε δήμαρχος Λέκκας εισέπραξε από τον Γενικό Ταμία Σάμου, 300 γρόσια για την εκκλησία, όπως είχε αποφασιστεί από την 16η Γενική συνέλευση.
Η εκκλησία είναι χτισμένη με τη Χριστιανική Βασιλική τεχνοτροπία, με δίριχτη κεραμοσκεπή χωρίς τρούλο, είναι οικοδόμημα επιμήκους σχήματος, χωρισμένη εσωτερικά με κολώνες σε 3 κλίτη. Το κεντρικό κλίτος είναι ο κύριος ναός του Άγιου Ιωάννη, Το νότιο κλίτος είναι αφιερωμένο στους Αγ. Ταξιάρχες, η οποία πιθανόν να ήταν εκκλησία στον πρώην οικισμό «Μωριά». Το βόρειο κλίτος είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο, ίσως για να θυμούνται την παλιά τους εκκλησία, που εγκαταλείφθηκε το 1863, λόγω μη καταλληλόλητας του εδάφους που ήταν χτισμένη.
Το μέγεθος του ναού είναι 36μ μήκος και 16μ πλάτος, ενώ ο στεγαζόμενος χώρος είναι 600τ.μ. περίπου. Η σκεπή του ναού είναι φτιαγμένη από άγρια κυπαρίσσια και πεύκα τα οποία προέρχονται από την περιοχή του οικισμού του Αγίου Παντελεήμονα (Τσουρλαίοι). Το περίτεχνο μαρμάρινο καμπαναριό του ναού, δεν διαθέτει καμιά επιγραφή, αλλά το πιθανότερο είναι να κατασκευάστηκε στο εργαστήριο μαρμαρογλυπτικής στη Σμύρνη, του Τηνιακού μαρμαροτεχνίτη, Νικόλαου Περάκη.
Στο καμπαναριό σήμερα βρίσκονται 4 από τις 6 Ρωσικές καμπάνες που είχε, ο ήχος τους είναι γλυκός και δυνατός, τόσο δυνατός που ακούγεται μέχρι το Καρλόβασι και τα απέναντι χωριά, γι’ αυτό και τα άλλα χωριά της Σάμου έδωσαν το παρατσούκλι στους κατοίκους της Λέκκας «Καμπανάριδες».
Το εσωτερικό του ναού, είναι πλούσια διακοσμημένο, με ωραίο μαρμάρινο, καλοδουλεμένο τέμπλο, το οποίο κατασκευάστηκε το 1914, από τον Τηνιακό καλλιτέχνη Ν. Περάκη, στο εργαστήριο μαρμαρογλυπτικής στη Σμύρνη. Το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, ήταν έργο του 1871, του γνωστού ως «Μαστροσοφοκλή», παραδοσιακού ξυλογλύπτη της περιοχής, το οποίο αντικαταστάθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου Λέκκας και υπάρχει ως σήμερα. Το ίδιο έτος κατασκευής του ξυλόγλυπτου τέμπλου, κατασκευάστηκε από τον επίσης Τηνιακό μαρμαροτεχνίτη, Γαβριήλ Λυρίτη, και ο μαρμάρινος σολέας, όπου στηρίζονταν το παλαιό ξυλόγλυπτο τέμπλο. Οι δύο σειρές από κολώνες που στηρίζουν τη σκεπή, εσωτερικά αποτελούνται από κορμούς κυπαρισσιών με επίχρισμα εξωτερικά, προκειμένου να δίνουν την εντύπωση μαρμάρινης κολώνας. Η οροφή το ναού αποτελείται από ξυλοκατασκευή, σοβατισμένη εξωτερικά, με εξαιρετικές γύψινες διακοσμητικές κορνίζες και μερικές παραστάσεις ζωγραφισμένες.
Υπάρχει πλούσια συλλογή εικόνων, αφού περιλαμβάνει όλες τις εικόνες και των μικρών εκκλησιών του χωριού, οι οποίες μεταφέρονται στα ξωκλήσια όταν γιορτάζουν. Επίσης στη συλλογή της εκκλησίας περιλαμβάνονται και πλήθος από αφιερώματα των πιστών. Το πιο σημαντικό όμως όλων είναι το κομμάτι από την Αγία Κάρα του Αγίου Ιωάννη, που προμηθεύτηκαν οι κάτοικοι της Λέκκας, από τους Αγίους Τόπους και το αντάλλαξαν «με πολλά γομάρια λάδι» (γομάρι = φόρτωμα ενός γαϊδάρου). Ο ξυλόγλυπτος Δεσποτικός θρόνος κατασκευάστηκε το 1811, ενώ ο εξαιρετικής τέχνης επιτάφιος τον 19ο αιώνα.
Ο ναός διαθέτει βιβλιοθήκη, στην οποία φυλάσσονται 47 έντυπα βιβλία από το 1749 έως το 1900, κυρίως λειτουργικά και μουσικά, ένα εξ αυτών του ιεροδιάκονου Αθανασίου, του 1882, ένα βιβλίο σπάνιο για τα βιβλιογραφικά δεδομένα.
Η πρόσβαση στον ναό είναι εύκολη, είτε από την πλατεία του χωριού με τα ποδιά, είτε με αυτοκίνητο ακολουθώντας τον δρόμο προς το χωριό Καστανιά και στρίβοντας αριστερά, μετά από 450μ από το πάρκινγκ του χωριού.
Τα ξωκλήσια της Λέκκας
Το εκκλησάκι βρίσκεται στο δρόμο προς Καστανιά ανήκει στα αδέρφια Παναγιώτη, Δημητρίου και Σπύρου Νικ. Κούκουρα. Χτίστηκε το 1978 με δαπάνη κυρίως του Παν. Κούκουρα, και του αδερφού του Σπύρου. Τη συντήρηση την έχει η οικογένεια του Παν. Κούκουρα.
Η εκκλησία αυτή βρίσκεται βοριοδυτικά των Τσουρλαίων, πάνω σε απότομη πλαγιά. Την έχτισε κάποιος κάτοικός της Λέκκας, ονόματι Χατζηγιώργης. Σύμφωνα με την ιστορία, έβλεπε τις σκοτεινές νύχτες προς το μέρος εκείνο φως και στον ύπνο του μια γυναίκα να τον παρακινεί να πάει εκεί. Πήγε κάποια στιγμή και αφού έψαξε βρήκε σε κάποια σχισμή των βράχων την εικόνα της παναγίας. Στο μέρος που βρέθηκε η εικόνα χτίστηκε ένα μικρό προσκυνητάρι και λίγο πιο κάτω διαμορφώθηκε κατάλληλα ο χώρος προκειμένου να χτιστεί το εκκλησάκι. Τα τελευταία χρόνια έχουν τη φροντίδα της εκκλησίας τα αδέρφια Θαλασσινός και Δέσποινα Θ. Θαλασσινού.
Πριν λίγα χρόνια καταστράφηκε η πρωτότυπη αγιογράφηση της εικόνας από αναμμένο κερί. Η αποκατάσταση έγινε πάνω στην παλιά εικόνα με δαπάνη των κατοίκων του χωριού.
Βρίσκεται στην τοποθεσία «Περιβόλι» της Λέκκας. Χτίστηκε το 1970 από τον Κων. Πλ. Παπουτσή μέσα σε ιδιόκτητο κτήμα με δικά του έξοδα. Μέχρι σήμερα τη φροντίδα του την έχει ο ίδιος.
Βρίσκεται στην περιοχή της Μουριάς. Αριστερά της εισόδου υπάρχει τάφος με όνομα: Χριστόδουλος Γεωργιάδης 1807-1885, τον Απρίλιο του 2000 ξεκίνησε η συντήρηση και επισκευή, διότι βρίσκονταν σε πολύ άσχημη κατάσταση.
Βρίσκεται στην περιοχή «Νικολαίοι» μια δύσβατη περιοχή, χτίστηκε το 1810, ανακαινίσθηκε το 1927. Μέχρι το 1960 και πριν εγκαταλειφθεί η περιοχή, υπήρχαν τριγύρω πολλοί κήποι και το επισκέπτονταν αρκετός κόσμος. Το 1996 κατασκευάστηκε δασικός δρόμος, οποίος περνάει σχεδόν δίπλα από το εκκλησάκι, έτσι η πρόσβαση έγινε εύκολη, με αποτέλεσμα πρόσφατα να γίνει εκ νέου συντήρησή του ναού
Ο άγιος Νικόλαος, ο φτωχός, βρίσκεται στην τοποθεσία «Μύλοι», λίγο πιο πάνω από το ρέμα, το οποίο παλιότερα λέγοντας Κερκήτιος ποταμός. Φημολογείται ότι έχει χτιστεί πριν από 800 – 1200 χρόνια! Ανακαινίστηκε γύρο στο 1880, από τον μεγαλοκτηματία Νικόλαο Ματθαίου. Με τα χρόνια δημιουργήθηκε αγροτικός δρόμος που περνάει δίπλα από το εκκλησάκια και το φθινόπωρο του 1999, με πρωτοβουλία του Ηρακλή Χριστοδ. Κρητικού ανακαινίστηκε εξωτερικά και εσωτερικά.
Το εκκλησάκι άρχισε να χτίζεται το 1972, μετά τη δημιουργία νέου νεκροταφείου, σε κτήμα που παραχωρήθηκε. Η ηλεκτροδότησή του έγινε το 1999 με έξοδα του πολιτιστικού συλλόγου «Ανθεμούσα».
Βρίσκεται στην πάνω Μουριά. Λέγεται ότι την έχτισε ο Οσίος Χριστόδουλος. Το εκκλησάκια ανακαινίστηκε γύρω στο 1936, με χρήματα που έστειλε από την Αμερική ο Δημ. Διακανδρέου, γιος του Παναγιώτη Διακανδρέου, που ήταν ιδιοκτήτης του για πολλά χρόνια.
Είναι το νεότερο εκκλησάκι του χωριού Λέκκα. Άρχισε να χτίζεται το 1995 και ολοκληρώθηκε το 1997. Βρίσκεται στην περιοχή Όχτο, λίγο πιο κάτω από την κεντρική εκκλησία του χωριού, στον δρόμο προς την Καστανιά.
Ο άγιος Φανούριος βρίσκεται στην τοποθεσία Κούκο, είναι ιδιόκτητο εκκλησάκι της οικ. Παπαθεοδώρου.
Στο μοναστήρι της Αγίας Αικατερινής ζει ο ιερομόναχος π. Τιμόθεος Κων. Χαλέπης, κτήτορας και ιδιοκτήτης του μοναστηριού και της εκκλησίας του.
Βρίσκεται στον δρόμο Λέκκας-Τσουρλαίων, πριν το 1922 ήταν ένα πολύ μικρό Εκκλησάκι. Σύμφωνα με την ιστορία στη Μικρασιατική Καταστροφή μια γυναίκα παρακαλούσε την Αγία Άννα για να βρεθεί κάποιος συγγενείς αγνοούμενός. Κάποια στιγμή παρουσιάστηκε στον ύπνο της η Αγία Άννα και της είπε: « Με παρακαλείς, αλλά δεν ήρθες να με δεις στο συγκεκριμένο μέρος». Η γυναίκα πήγε και είδε το εκκλησάκι, αγόρασε το κτήμα και η οικογένειά της έχτισε τη μεγάλη εκκλησία εκεί. Ο Στρατιώτης γύρισε σώος από τη Μ. Ασία και μέχρι σήμερα η οικογένειά της (Οικ. Ανδριανόπουλου) έχει τη φροντίδα την εκκλησίας.
Βρίσκεται στο δρόμο προς το χωριό Κοσμαδαίους, είναι ένα πολύ παλιό ξωκλήσι, που ανακαινίστηκε από κάποιον Χατζηγεωργίου, στο μέρος αυτό παλιά υπήρχε ένα χωρίο με την ονομασία «Αρβανίτες». Πριν τη συντήρησή της ήταν διώροφη. Από το 1915 περίπου και μετά άλλαξαν την είσοδό της από το βόρειο μέρος, στο νότιο, για να είναι πιο εύκολη η πρόσβαση των πιστών.
Βρίσκεται στη νότια άκρη του χωριού, χτίστηκε το 1928 πάνω σε ερείπια του παλιού εξωκλησιού με την ίδια ονομασία.
Το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε τον 19ο αιώνα και πριν την ανακαίνισή του ήταν πολύ μικρό και φτωχικό. Βρίσκεται κάτω από τον οικισμό Νικολούδες, αλλά ανήκει στην ενορία της Λέκκας. Στη γύρο περιοχή υπάρχουν πολλοί κήποι, αμπέλια και πυκνή βλάστηση, λόγω της πηγής που υπάρχει λίγο πιο πάνω. Τη σημερινή της μορφή την πήρε το 1936.
Είναι ένα από τα πιο παλιά ξωκλήσια, βρίσκεται στην περιοχή ενός παλαιού χωρίου με το όνομα «Μουριά», στην είσοδό του έχει επιγραφή με τη χρονολογία 1784.
Πολιτιστικοί σύλλογοι του χωριού
Ο σύλλογος εκδίδει το περιοδικό «Ο Άνεμος της Λέκκας» με περιεχόμενο που αναβιώνει τοπικά έθιμα, καθώς και θέματα γενικού περιεχομένου, απευθύνεται κυρίως στους ομογενείς που βρίσκονται στον Καναδά και την Αμερική.
Οι σημαντικότερες παρεμβάσεις του συλλόγου μέχρι σήμερα:
Ήθη και έθιμα
Τα περισσότερα έθιμα της Λέκκας (όπως και σχεδόν όλης της Σάμου), περιστρέφονται γύρω από τις Χριστιανικές εορτές. Τα κυριότερα έθιμα είναι:
Παραδοσιακά Κάλαντα
Κάτω στα Ιεροσόλυμα και στου Χριστού τον Τάφο
Εκεί δεντρί δεν ήτανε, δεντρί ξεφανερώθη.
Κι ανάμεσα στους κλώνους του Αγγέλοι κι Αρχαγγέλοι
Χριστέ για δως μου τα κλειδιά και τα χρυσά κλειδάκια,
Ν ανοίξω τον παράδεισο, να μπω σε περιβόλι,
Να φάω μήλο δροσερό, να πιω νερό δροσάτο,
Να πέσω ν αποκοιμηθώ στη λεμονιά από κάτω,
Και σας καλονυχτίζουμε, πέστε κοιμηθείτε,
Στην εκκλησία τρέξετε, με όλη την προθυμία,
Και του Θεού ν ακούσετε την Θείαν Λειτουργίαν,
Του Ιησου΄μας του Χριστού Γέννηση την Αγία,
Δώστε και μας τον κόπο μας, οτ’ είναι ορισμός σας
Και ο Χριστός μας πάντοτε, να είανι βοηθός σας,
Και εις έτη πολλά.
Σεισμός 2020
Στις 31 Οκτώβριου του 2020, στις 13.51 ώρα Ελλάδος σημειώθηκε σεισμός μεταξύ Σμύρνης και Σάμου, το μέγεθος του σεισμού ήταν 6,7 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ. Στη Σάμο και στη Λέκκα προκλήθηκαν ζημιές σε παλιά κτίρια και στις εκκλησίες. Ειδικά για τη Λέκκα καταγράφηκαν ζημίες στην κεντρική εκκλησία του χωριού, σε αρκετές οικίες, ενώ μόνο δυο κρίθηκαν κατεδαφιστέες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Τσάο Τούο
Ο Τσάο Τουό (240 π.Χ. - 137 π.Χ.) ήταν Κινέζος στρατηγός των Τσιν, μετέπειτα βασιλιάς του κράτους των Νανγιούε.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 240 π.Χ. και σε ηλικία 37 ετών, συμμάχησε με τους Γιουέ, ιδρύοντας το κράτος των Νανγιουέ το οποίο επίσης περιελάμβανε εδάφη που σήμερα ανήκουν στην Κίνα. .Συμμετείχε στην κατάκτηση των λαών Baiyue του Γκουανγκντόνγκ, του Γκουανγκσί και του Βόρειου Βιετνάμ. Μετά την πτώση του Qin, ίδρυσε το ανεξάρτητο βασίλειο του Nanyue με την πρωτεύουσά του στο Panyu (τώρα Guangzhou) το 204 π.Χ.και θα καταλυθεί το 113 π.Χ.
Ο Zhao Tuo γεννήθηκε περίπου το 257 π.Χ. στο Zhending στην πολιτεία Zhao (εντός της σύγχρονης Hebei). Όταν η πολιτεία του Zhao ηττήθηκε και προσαρτήθηκε από τον Qin το 222 π.Χ., ο Zhao Tuo εντάχθηκε στο Qin, υπηρετώντας ως ένας από τους στρατηγούς τους στην κατάκτηση του Yangyue (楊 越). Το έδαφος αυτών των κατακτηθέντων Yues χωρίστηκε στις τρεις επαρχίες Guilin, Nanhai και Xiang. Ο Ζάο υπηρέτησε ως δικαστής στην επαρχία Νανχάι έως ότου ο στρατιωτικός διοικητής του, Ρεν Σιάο, αρρώστησε. Πριν πεθάνει, ο Ρεν συμβούλεψε τον Ζάο να μην εμπλακεί στις υποθέσεις του παρακμάζοντος Τσιν και αντ 'αυτού δημιούργησε το δικό του ανεξάρτητο βασίλειο που επικεντρώθηκε γύρω από τη γεωγραφικά απομακρυσμένη και απομονωμένη πόλη Panyu (σύγχρονη Guangzhou). Ο Ρεν έδωσε στον Ζάο την πλήρη εξουσία να ενεργήσει ως στρατιωτικός διοικητής της Nanhai και πέθανε λίγο αργότερα. Ο Zhao έκλεισε αμέσως τους δρόμους στο Hengpu, το Yangshan και το Huangqi. Χρησιμοποιώντας μια δικαιολογία ή την άλλη απέκλεισε τους υπαλλήλους του Qin και τους αντικατέστησε με τους δικούς του διορισμένους. Όταν το Qin έπεσε το 206 π.Χ., ο Zhao είχε επίσης κατακτήσει τις επαρχίες Guilin και Xiang. Ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά Wu του Nanyue (Southern Yue)
Δυναστεία Χαν, που είχε αυτοκράτορα τον Γου Τι (βασίλευσε 141-87 π.Χ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι μονάρχες Κατηγορία:Κινέζοι στρατηγοί Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ
Βουλή των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια (αγγλικά: Virginia House of Delegates), είναι το ένα από τα δύο μέρη της Γενικής Συνέλευσης της Βιρτζίνια, ενώ το άλλο είναι η Γερουσία της Βιρτζίνια.
Αποτελείται από 100 μέλη που εκλέγονται για διετείς θητείες· αντίθετα με τις περισσότερες πολιτείες, αυτές οι εκλογές γίνονται σε μονά έτη. Της Βουλής προΐσταται ο Πρόεδρος της Βουλής, ο οποίος εκλέγεται από τα μέλη του σώματος. Ο Πρόεδρος (Speaker) είναι σχεδόν πάντα μέλος του κόμματος της πλειοψηφίας και, ως Πρόεδρος, γίνεται το ισχυρότερο μέλος της Βουλής.
Η Βουλή, μοιάζεται την νομοθετική της εξουσία, μαζί με την Γερουσία της Βιρτζίνια (την άνω βουλή της Γενικής Συνέλευσης της Βιρτζίνια).
Η Βουλή των Αντιπροσώπων, συγκροτήθηκε αρχικά στο Τζέιμσταουν το 1619. Η Βουλή διαιρείται στις κοινοβουλευτικές ομάδες του Δημοκρατικού και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Εκτός του Προέδρου της Βουλής, υπάρχει ηγέτης της πλειοψηφίας, (ο ηγέτης της ομάδας της πλειοψηφίας), ηγέτης της μειοψηφίας, (ηγέτης της ομάδας της μειοψηφίας), και οι πρόεδροι διαφόρων επιτροπών της Βουλής.
Προσμετρώντας και το House of Burgesses, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια, είναι το παλαιότερο συνεχόμενο νομοθετικό σώμα στο Νέο Κόσμο. Αρχικά έχον 22 μέλη, η Βουλή λειτουργούσε από το 1619 μέχρι το 1632 στην εκκλησία του Τζέιμσταουν. Αργότερα και μέχρι το 1699 στεγάστηκε σε τέσσερα διαφορετικά κτίρια στην ίδια πόλη. Αρχικά συνερχόταν στο σπίτι του Αποικιακού Κυβερνήτη Τζον Χάρβεϋ μέχρι το 1656.
Η Βουλή συνέρχεται στο κτίριο του Καπιτωλίου της Βιρτζίνια, που σχεδίασε ο Τόμας Τζέφερσον, από το 1788. Το νομοθετικό σώμα συνερχόταν από το 1788 μέχρι το 1904 στην αίθουσα Old Hall της House of Delegates or commonly referred to as the Old House Chamber. Η Old House Chamber είναι μέρος της αρχικής δομής του Καπιτωλίου. Έχει πλάτος 27 μέτρα και είναι εφοδιασμένο με έπιπλα that resemble what the room would have looked like during its time of use. There are many bronze and marble busts of historic Virginians on display in the Old House Chamber, including: George Mason, George Wythe, Patrick Henry, Richard Henry Lee, and Meriwether Lewis. From 1904 to 1906, University of Virginia graduate and architect John K. Peeples designed and built compatible classical wings to the west and east side of the Capitol building. The new wings added to provide more space and serve as the legislative chambers in the Virginia General Assembly, the Senate of Virginia resides in the west chamber and the House of Delegates resides in the east chamber. The General Assembly members and staff operate from offices in the General Assembly Building, located in Capitol Square. Prior to 1788 the House of Delegates met in the Colonial Capital of Williamsburg.
Το 1999 οι Ρεπουμπλικανοί απέσπασαν την πλειοψηφία στο σώμα για πρώτη φορά μετά την Ανασυγκρότηση (με εξαίρεση μια διετία οπότε το Readjuster Party είχε την πλειοψηφία την δεκαετία του 1880).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιρτζίνια Κατηγορία:Πολιτειακές κάτω βουλές στις Ηνωμένες Πολιτείες
Λε Μπυ-συρ-Ρουβρ
Το Λε Μπυ-συρ-Ρουβρ (γαλλικά: Le Bû-sur-Rouvres) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπυτουά (γαλλικά: Bûtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κάρολος της Πρωσίας
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Κάρολος Αλέξανδρος ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας και της Λουίζας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Καλογερικό Σάμου
Το Καλογερικό είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 9 κατοίκους.
Κάρολος της Πρωσίας
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε τη Μαρία της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και ο αδελφός του Γουλιέλμος, μελλοντικός αυτοκράτορας της Γερμανίας, νυμφεύτηκε την Αυγούστα, αδελφή της Μαρίας. Το 1883 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 82 ετών και τάφηκε στο Ναό των Αγίων Πέτρου & Παύλου στο Βάνζεε του Βερολίνου.
Καλογερικό Σάμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Κάρολος της Πρωσίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1827 τη Μαρία, κόρη του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Γρηγόριος Στούρτζας
Ο Γρηγόριος Στούρτζα (1821–1901) ήταν Μολδαβός, αργότερα Ρουμάνος στρατηγός και πολιτικός. Ανήκε στην Οικογένεια Στούρτζα και ήταν κύριος του Κοζμέστι.
Σπαργή
Σπαργή είναι η διόγκωση τού κυτταροπλάσματος και κυρίως τών χυμοτοπίων ενός φυτικού κυττάρου, η οποία οφείλεται στη διείσδυση νερού στο εσωτερικό τους, όταν το κύτταρο βυθίζεται σε ένα υποτονικό διάλυμα, δηλαδή σε ένα διάλυμα με μικρότερη συγκέντρωση από αυτήν τού κυττάρου ή τού χυμοτοπίου.
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Κυτταρολογία
Γρηγόριος Στούρτζας
Βιογραφία
Γιος του Μιχαήλ Στούρτζα (1795-1884), βοεβόδα της Μολδαβίας (κυβ. 1834-48) και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ-Ελένης Ροσέττι (1802-1882), κόρης του Βασιλείου Ροσέττι και της Σμαράγδας Δημάχη.
Ο Δημήτριος Στούρτζας τετράκις Πρωθυπουργός της Ρουμανίας ήταν 3ος εξάδελφός του.
Εκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και τη Γερμανία. Έγινε στρατηγός στον οθωμανικό στρατό με το όνομα Muklis Pasha και στη συνέχεια κατέκτησε την ίδια θέση στον στρατό της Μολδαβίας. Ήταν υποψήφιος για τον θρόνο της Μολδαβίας το 1859 και στη συνέχεια εξέχον μέλος του ρωσόφιλου κόμματος στο κοινοβούλιο της Ρουμανίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα
Σέρβοι του Μαυροβουνίου
Οι Σέρβοι του Μαυροβουνίου (σερβικά: Срби уРной Гори/Srbi u Crnoj Gori) ή Μαυροβούνιοι Σέρβοι αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη εθνικότητα στο Μαυροβούνιο (28,7% του πληθυσμού), μετά τους Μαυροβούνιους. Επιπλέον, το 0,64% του πληθυσμού υποστηρίζει ότι έχει διπλή εθνικότητα και ότι είναι δηλαδή Σερβο-Μαυροβούνιος ή Μαυροβουνιο-Σέρβος. Οι Σέρβοι είναι μια ιθαγενής πληθυσμιακή ομάδα που κατοικεί στο Παλαιό Μαυροβούνιο, την Παλαιά Ερζεγοβίνη, την Μπρντα, την Ράσκα, τον Κόλπο του Κότορ και τη Ζέτα.
Γλώσσα
Η εθνική γλώσσα του Μαυροβουνίου ιστορικά και παραδοσιακά ονομάζεται σερβική. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Πάβλε Ίβιτς, δύο διάλεκτοι της σερβικής γλώσσας ομιλούνται στο Μαυροβούνιο: η Διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης και η Διάλεκτος Ζέτας-Νοτίου Σαντζακίου. Η Διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης ομιλείται στο Μαυροβούνιο, τη Σερβία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Κροατία. Ωστόσο, η Διάλεκτος Ζέτας-Νοτίου Σαντζακίου θεωρείται από τους κρατικούς φορείς ως εθνικό πρότυπο.
Περίπου το 42,9% του πληθυσμού της χώρας μιλάει σερβικά ως τη μητρική του γλώσσα, συμπεριλαμβανομένου του 37% των όσων έχουν απογραφεί ως Μαυροβούνιοι. Η σερβική ήταν η μόνη επίσημη γλώσσα του Μαυροβουνίου μέχρι το 2007, ωστόσο η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να χαρακτηρίσει ως μοναδική επίσημη γλώσσα του κράτους τη μαυροβουνιακή, ενώ η σερβική εντάχθηκε σε καθεστώς μειονοτικής γλώσσας.
Θρησκεία
Οι Σέρβοι ανήκουν στο σύνολό τους στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, που αποτελεί τον ισχυρότερο θρησκευτικό θεσμό του Μαυροβουνίου (με συνολικά 460.383 πιστούς, 74% του συνολικού πληθυσμού). Ένας από τους μεγαλύτερους τόπους λατρείας στη χώρα είναι ο Καθεδρικός Ναός της Ανάστασης του Χριστού στην Ποντγκόριτσα.
Το μέλλον της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο έχει απειληθεί από τη νεοσυσταθείσα Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου, η οποία διεκδικεί τις σερβικές ορθόδοξες εκκλησίες στο Μαυροβούνιο και υποστηρίζεται από ένα μικρό ποσοστό Ορθοδόξων Χριστιανών στη χώρα. Η κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει την Εκκλησία, εντούτοις καμία από τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν έχει πράξει κάτι ανάλογο και την θεωρεί σχισματική. Αρχηγός της είναι ο αμφιλεγόμενος Μίρας Ντέντιτς, πρώην Σέρβος Ορθόδοξος κληρικός. Ο Ντέντιτς καθαιρέθηκε από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία μετά τη διάπραξη μοιχείας, ενώ το 1997 αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι Κατηγορία:Κοινωνία του Μαυροβουνίου
Γαργηττός (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γαργηττός μπορεί να αναφέρονται:
Fiat BR.20 Cicogna
Το Fiat BR.20 Cicogna (ιταλικά: πελαργός) ήταν μέσο βομβαρδιστικό σχεδίασης του Τσελεστίνο Ροζατέλι (Celestino Rosatelli). Ήταν το πρώτο ιταλικό βομβαρδιστικό ολομεταλλικής κατασκευής και το μοναδικό δικινητήριο που εντάχθηκε σε υπηρεσία με την Ιταλική Βασιλική Αεροπορία (Regia Aeronautica). Κατά την εισαγωγή του το 1936 ήταν ένα από τα πλέον προηγμένα βομβαρδιστικά παγκοσμίως, όμως τα επόμενα χρόνια ξεπεράστηκε τεχνολογικά από νεώτερες σχεδιάσεις.
Κύριος χρήστης των Cicogna ήταν η Ιταλική Αεροπορία η οποία τα αξιοποίησε εκτενώς κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, όπου συγκρότησαν τον κορμό της δύναμης βομβαρδισμού της Aviazione Legionaria, καθώς και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του παγκοσμίου πολέμου τα Fiat γνώρισαν δράση στα περισσότερα θέατρα επιχειρήσεων όπου πολέμησαν οι ιταλικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων της εισβολής στη Γαλλία και την Ελλάδα, του βομβαρδισμού της Μάλτας και της Μάχης της Αγγλίας. Παρόλα αυτά ήδη από τα μέσα του πολέμου τα BR.20 ήταν πλέον παρωχημένα με συνέπεια να τους ανατίθενται δευτερεύοντες ρόλοι. Έπειτα από την συνθηκολόγηση της Φασιστικής Ιταλίας το 1943 ορισμένα αεροσκάφη πέρασαν στις ιταλικές δυνάμεις που τάχθηκαν στο πλευρό των Συμμάχων. Ομοίως, μικρός αριθμός αεροσκαφών βρέθηκε στις τάξεις του καθεστώτος του Σαλό. Σημαντικός ξένος χρήστης των BR.20 ήταν η Αεροπορία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού η οποία χρησιμοποίησε τα αεροσκάφη που παρέλαβε στον Β΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο μέχρι τη σταδιακή τους αντικατάσταση από πιο σύγχρονους τύπους εγχώριας προέλευσης.
Παρήχθησαν 500-600 BR.20 όλων των εκδόσεων.
Σημειώσεις
<references group ="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
BR.20 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη