cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Ο ρόλος των στρατιωτικών πληροφοριών
Οι πληροφορίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο καθόλη τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν αλλάξει την πορεία του πολέμου. Η χρήση, σωστή ή λανθασμένη, των στρατιωτικών πληροφοριών έκρινε την έκβαση πολλών μεγάλων μαχών κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, όπως τη Μάχη του Βατερλώ, της Λειψίας, της Σαλαμάνκα και της Βιτόρια. Μια σημαντική εξαίρεση από τη μεγαλύτερη χρήση υπέρτερων στρατιωτικών πληροφοριών για τη διεκδίκηση της νίκης ήταν η Μάχη της Ιένας το 1806. Εκεί ακόμη και οι υπέρτερες στρατιωτικές πληροφορίες των Πρώσων δεν ήταν αρκετές για να αντισταθμίσουν την απόλυτη στρατιωτική ισχύ των στρατευμάτων του Ναπολέοντα.
Η χρήση των πληροφοριών διέφερε σε μεγάλο βαθμό στις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις του πολέμου. Στο Ναπολέοντα εκείνη την περίοδο παρέχονταν περισσότερες πληροφορίες από ότι σε οποιονδήποτε Γάλλο στρατηγό πριν από αυτόν. Ωστόσο ο ίδιος δεν ήταν τότε υπέρμαχος των στρατιωτικών πληροφοριών καθώς τις θεωρούσε συχνά αναξιόπιστες και ανακριβείς σε σύγκριση με τις δικές του αντιλήψεις για τον εχθρό. Ο Ναπολέων μάλλον μελετούσε τους εχθρούς του μέσω εγχώριων εφημερίδων, διπλωματικών δημοσιεύσεων, χαρτών και προηγούμενων εγγράφων στρατιωτικών δραστηριοτήτων σε θέατρα πολέμου στα οποία επρόκειτο να επιχειρήσει. Ήταν αυτή η εμβριθής και συνεχής μελέτη του εχθρού που έκανε το Ναπολέοντα τον στρατιωτικό εγκέφαλο της εποχής του. Ενώ οι αντίπαλοί του - Βρετανία, Αυστρία, Πρωσία και Ρωσία - βασίζονταν πολύ περισσότερο στις παραδοσιακές μεθόδους συλλογής πληροφοριών και ήταν πολύ πιο γρήγοροι και πρόθυμοι να δράσουν βάσει αυτών.
Στόχος των πληροφοριών κατά τη διάρκεια αυτών των πολέμων ήταν ο σχηματισμός τεράστιων και σύνθετων δικτύων αντίστοιχων πρακτόρων, το σπάσιμο κωδίκων και η κρυπτοανάλυση. Η σημαντικότερη κρυπτογράφηση που χρησιμοποιήθηκε για την απόκρυψη στρατιωτικών επιχειρήσεων την περίοδο αυτή ήταν γνωστή ως η Μεγάλη Κρυπτογράφηση του Παρισιού, που χρησιμοποιήθηκε από τους Γάλλους. Ωστόσο χάρη στη σκληρή δουλειά των βρετανών αποκωδικοποιητών όπως ο Τζορτζ Σκόβελ, οι Βρετανοί κατάφεραν να σπάσουν τους γαλλικούς κώδικες και να αποκτήσουν τεράστιες ποσότητες στρατιωτικών πληροφοριών για το Ναπολέοντα και τις στρατιές του.
Στη μυθοπλασία
Οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι ήταν ένα καθοριστικό γεγονός των αρχών του 19ου αιώνα και ενέπνευσαν πολλά έργα μυθοπλασίας, από τότε μέχρι σήμερα. Το επικό μυθιστόρημα του Λέοντος Τολστόι, «Πόλεμος και Ειρήνη», αφηγείται τους πολέμους του Ναπολέοντα μεταξύ του 1805 και του 1812 (ειδικά την καταστροφική εισβολή του 1812 στη Ρωσία και την επακόλουθη υποχώρηση) από τη ρωσική προοπτική. Το μυθιστόρημα του Σταντάλ «Το μοναστήρι της Πάρμας» ανοίγει με μια αφήγηση της Μάχης του Βατερλώ και της επακόλουθης χαοτικής υποχώρησης των Γαλλικών δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Συγκρούσεις παγκόσμιας κλίμακας Ναπολεοντειοι
Ελένη Μούρνου
Η Λένα Μούρνου είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια της χειροσφαίρισης. Γεννήθηκε στην Βέροια το 1994. Αγωνίζεται στην θέση του Αριστερού Ίντερ. Θεωρείται από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην Ελλάδα, ενώ έχει μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα. Είναι διεθνής σε σάλα και άμμο.
Καριέρα
Το 2012 μεταγράφηκε με δανεισμό από την ομάδα του Φίλιππου Βέροιας στην πρωταθλήτρια Ελλάδας 2011-2012 ομάδα της Ορμής ΛΟΥΞ Πάτρας. Με το πέρας του πρωταθλήματος 2012-2013 ψηφίστηκε ως η κορυφαία αθλήτρια του πρωταθλήματος, ενώ ταυτόχρονα ψηφίστηκε και στην καλύτερη επτάδα του πρωταθλήματος. Το 2013 πήρε μεταγραφή στην πρωταθλήτρια Ελλάδας 2012-2013 ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. ενώ το 2014 επέστρεψε στην ομάδα της Ορμής Πάτρας. Το 2015 υπέγραψε ξανά συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. στον οποίο παρέμεινε για τις αγωνιστικές σεζόν. Τη σεζόν 2018-2019 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Αναγέννησης Άρτας ενώ επέστρεψε το καλοκαίρι του 2019 στον ΠΑΟΚ υπογράφοντας εκ νέου συμβόλαιο συνεργασίας. Τον Οκτώβριο του 2020 επέστρεψε στην ομάδα της Αναγέννησης Άρτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήτριες της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Ορμής Πάτρας
Μαργαρίτα της Αυστρίας (1567-1633)
H Μαργαρίτα, γερμ. Marguerita von Habsburg (25 Ιανουαρίου 1567 - 5 Ιουλίου 1633) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν πριγκίπισσα της Γερμανίας. Έγινε μοναχή.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Μαξιμιλιανού Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας.
Γεννήθηκε στο Νόιστατ της Βιέννης και από μικρή επηρεάστηκε από τον αυστηρό Καθολικισμό της μητέρας της. Το 1582 η Μαρία επέστρεψε στην Ισπανία μόνιμα, παίρνοντας μαζί της τη μικρή Μαργαρίτα, με την υπόσχεση να την παντρέψει με τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Αυτός είχε χάσει την τέταρτη σύζυγό του Άννα των Αψβούργων, αδελφή της Μαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Αντρέι Γκόσαρ
Ο Αντρέι Γκόσαρ (σλοβενικά : Andrej Gosar) (30 Νοέμβριου 1887, Λόγκατετς - 21 Απρίλιος 1970 Λιουμπλιάνα) ήταν Γιουγκοσλάβος, σλοβενικής καταγωγής, νομικός, πολιτικός, κοινωνιολόγος και παιδαγωγός.
Σπούδασε στη σχολή δικαίου της Βιέννης και το 1916 έλαβε το διδακτορικό του. Το 1920 διετέλεσε ειδικός σύμβουλος κοινωνικής πρόνοιας στην κυβέρνηση της επαρχίας της Σλοβενίας και εξελέγη με τις στην Γιουγκοσλαβική συντακτική συνέλευση και επανεξελέγη το 1926. Το 1927 και 1928 διετέλεσε Υπουργός κοινωνικής πολιτικής της Λ.Δ. Σλοβενίας, 1929-1931 ήταν μέλος του Ανωτάτου νομοθετικού συμβουλίου στο υπουργικό συμβούλιο. Στο δεύτερο μισό του Μεσοπολέμου ήταν μέλος της γιουγκοσλαβικής αντιπροσωπείας στη γενική συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη. Ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του δημοσίευσε άρθρα σχετικά με κοινωνικά και εκπαιδευτικά θέματα, από το 1921, ήταν ένας από τους εξέχοντες πολιτικούς αρθρογράφους στην "νέα εποχή και Δικαιωμάτων" (1924-1928 επίσημη έκδοση του). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επίσης, άρχισε να δημοσιεύει σε ένα περιοδικό κοινωνικής σκέψης. Τον Απρίλιο του 1929 έγινε αναπληρωτής καθηγητής έως τον Οκτώβριο του 1935 όπου έγινε καθηγητής οικονομικών και κοινωνιολογίας στο τμήμα τεχνικών επιστημών στη Λιουμπλιάνα, την περίοδος 1936-1939 ήταν πρύτανης.
Το 1941, ο ίδιος αρνήθηκε να συμμετάσχει στη πολιτική γιατί απέρριψε τον κομμουνισμό και την ηγεσία του. Το φθινόπωρο του 1941 ο ίδιος και οι οπαδοί του, άρχισε να ασχολήται ε την πολιτική με μία ομάδα με την επωνυμία "Ενωμένοι Σλοβένοι". Το 1944 ήταν φυλακισμένος στο Νταχάου.
Μετά τον πόλεμο, μέχρι το 1958 δίδαξε στη σχολή τεχνικών επιστημών στη Λιουμπλιάνα.
Πηγές
Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Υπουργοί της Σλοβενίας Κατηγορία:Σλοβένοι νομικοί Κατηγορία:Σλοβένοι οικονομολόγοι
Κορινθιακός κρατήρας, Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου
Ο κορινθιακός κρατήρας που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου είναι έργο αρχαίας Ελληνικής τέχνης με αγγειογραφίες που έχουν για θέμα τους την αναχώρηση του Αμφιάραου για τη μάχη και τους Αγώνες προς τιμή του Πελία.
Περιγραφή
Ως κρατήρας χρησίμευε στην ανάμειξη κρασιού και νερού πριν το σερβίρισμα. Στον πόδα είναι διακοσμημένος με ακτίνες. Φέρει τρεις αγγειογραφίες οι οποίες είναι διατεταγμένες σε δύο ζωφόρους και μια εικόνα κάτω από την αριστερή λαβή.
Αναχώρηση του Αμφιάραου
Το θέμα της άνω ζωφόρου είναι η αναχώρηση του Αμφιάραου για την γνωστή μάχη «Επτά επί Θήβας». Η εικόνα που εκτυλίσσεται βρίσκεται σε αρμονία με τον μύθο όπως μας τον μεταφέρει ο Παυσανίας, στην περιγραφή της Λάρνακας του Κυψέλου στον ναό της Ήρας στην αρχαία Ολυμπία.
Στο κέντρο εικονίζεται ο Αμφιάραος πάνοπλος με το γυμνό σπαθί στο δεξί χέρι, τη στιγμή που ανεβαίνει στο πολεμικό του άρμα. Ένα δεύτερο σπαθί που είναι ακόμα στη θήκη του μαζί με την ασπίδα κρατάει στο αριστερό του χέρι. Με θυμό στρέφει το βλέμμα του προς την αίθουσα του παλατιού, όπου είναι συγκεντρωμένη η οικογένειά του. Πρώτη από δεξιά ίσταται η σύζυγός του, Εριφύλη, ντυμένη με το μανδύα επάνω στην κεφαλή της ως ένδειξη των τύψεων. Κρατάει το μοιραίο περιδέραιο στο αριστερό της χέρι. Ακολουθούν προς τα δεξιά οι θυγατέρες Δημώνασσα και Ευριδίκη, μαζί με τον μικρό Αλκμαίωνα, η τροφός με τον βρεφικό Αμφίλοχο. Όλοι μαζί ξεπροβοδούν τον Αμφιάραο με υψωμένα τα χέρια ικετεύοντάς τον.
Στο δεξιό μισό της εικόνας βρίσκεται η πέτρινη πύλη την οποία πρέπει να περάσει ο Αμφιάραος για να εγκαταλείψει το παλάτι. Στο άρμα είναι ήδη ανεβασμένος ο ηνίοχος Βάτον. Φοράει μακρύ διακοσμημένο χιτώνα και έχει περασμένη την ασπίδα στην πλάτη. Η Λεοντίδα προσφέρει στον Βάτονα το ποτό του αποχαιρετισμού, ενώ ο ιπποκόμος Ιπποτίον συγκρατεί τα άλογα που ανυπομονούν να καλπάσουν. Ο μόνος που αντιλαμβάνεται την τραγωδία που πρόκειται να συμβεί φαίνεται να είναι ο γέρος υπηρέτης Αλιμήδης, που κάθεται θλιμμένος στο έδαφος.
Ανάμεσα στους χαρακτήρες, πλήθος μικρών ζώων και ζωυφίων συμπληρώνει την σκηνή δίνοντας ίσως κάποια συμβολική έννοια στην όλη εικόνα.
Σκηνή πάλης
Κάτω από την αριστερή λαβή βρίσκεται μια εικόνα παλαιστών. Αγωνίζονται ο πατέρας του Αχιλλέα, Πηλέας εναντίον του Αργοναύτη Ιππάλκμου. Φύλλα φοινικιάς που συμβολίζουν τον ηρωισμό διακοσμούν τους κενούς χώρους ανάμεσα στα πόδια των αθλητών.
Άθλα επί Πελία
Η αγγειογραφία της κάτω ζωφόρου έχει ως θέμα την επίσημη νεκρώσιμη τελετή με αγωνίσματα που διοργάνωσε ο Άκαστος προς τιμή του νεκρού πατέρα του. Την σκηνή αυτή μας την μεταφέρει και ο Παυσανίας στην περιγραφή του της λάρνακας του Κυψέλου. Στην τελετή παρευρέθηκαν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι ήρωες της εποχής. Μια σκηνή αρματοδρομίας προς τα αριστερά καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ζωφόρου. Στα αριστερά κάθονται οι τρεις ηλικιωμένοι άνδρες διαιτητές, Φέρης, Αργέος και Άκαστος σε πολυτελείς καρέκλες. Ο Αργέος ίσως να είναι ο θρυλικός ναυπηγός της Αργούς, ενώ οι δύο άλλοι είναι ο γιος και γαμπρός του νεκρού Πελία. Ανάμεσα στους διαιτητές και στους αρματοδρόμους εικονίζεται ως έπαθλο ένας τρίποδας. Πρώτος φαίνεται να τερματίζει ο περίφημος ιδρυτής της Κυρήνης Εύφημος, ακολουθούμενος από τον Διόσκουρο Κάστωρα και τον Άδμητο.
Σκηνή ιππέων και πολεμιστών
Μια άλλη μικρότερη ζωφόρος εικονίζει πλήθος ιππέων και πολεμιστών.
Πηγές
Κατηγορία:Κρατήρας Κατηγορία:Εκθέματα στο Άλτες Μουζέουμ Βερολίνου
17 π.Χ.
''Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 17 π.Χ. κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο ''
Κέντρο Διεθνούς Πολιτικής Θεσσαλονίκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Αριστομένης
Αριστομένης είναι ανδρικό ελληνικό όνομα με ρίζες στην αρχαιότητα. Προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων άριστος + μένος και σημαίνει "ο ανδρειότατος".
Ιστορικά πρόσωπα που έφεραν το παρακάτω όνομα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εθνόσημο της Τανζανίας
Συμβολισμοί και περιγραφή
Το χρυσό τμήμα στην κορυφή της ασπίδας αντιπροσωπεύει τα ορυκτά στην Ενωμένη Δημοκρατία, ενώ το κόκκινο κάτω από τη σημαία συμβολίζει την πλούσια και εύφορη γη της Αφρικής. Οι κυματιστές μπλε και άσπρες λωρίδες αντιπροσωπεύουν τη γη, τη θάλασσα, τις λίμνες και τις ακτογραμμές της Ενωμένης Δημοκρατίας.
Στο χρυσό τμήμα της σημαίας βρίσκεται ένας φλεγόμενος πυρσός, ο οποίος συμβολίζει την ελευθερία (Ουχούρου), το διαφωτισμό και τη γνώση. Υπάρχει ακόμα ένα πολεμικό δόρυ που συμβολίζει την υπεράσπιση της ελευθερίας και σταυρωτό τσεκούρι και τσάπα, τα οποία είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί ο λαός της αναπτυσσόμενης χώρας.
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (Τουρκία)
120px|thumb|Παλαιότερο σήμα του υπουργείου Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (τουρκικά: Milli Savunma Bakanlığı, MSB) είναι υπουργείο της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Τουρκίας, υπεύθυνο για το συντονισμό και την επίβλεψη όλων των φορέων και των λειτουργιών της κυβέρνησης που σχετίζονται με την εθνική ασφάλεια και τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Το υπουργείο εδρεύει στο Μπακανλικλάρ της Άγκυρας.
Εθνόσημο της Τανζανίας
Συμβολισμοί και περιγραφή
Η ασπίδα στέκεται πάνω στο Όρος Κιλιμάντζαρο. Υπάρχουν χαυλιόδοντες από ελέφαντες, που τους κρατούν ένας άνδρας και μία γυναίκα, με ένα κλαδί από γαρίφαλο στα πόδια του άνδρα και ένα φυτό βαμβακιάς στα πόδια της γυναίκας, υποδηλώνοντας το θέμα της συνεργασίας.
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (Τουρκία)
Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας είναι επικεφαλής του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, μετέχοντας στο Συμβούλιο των Υπουργών το οποίο δίνει αναφορά απευθείας στον Πρόεδρο της Τουρκίας.
Εθνόσημο της Τανζανίας
Συμβολισμοί και περιγραφή
Το ρητό της Ενωμένης Δημοκρατίας – Uhuru na Umoja – είναι γραμμένο στα Σουαχίλι και σημαίνει ‘Ελευθερία και Ενότητα’.
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (Τουρκία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Κατηγορία:Υπουργεία Άμυνας Κατηγορία:Κυβερνητικά υπουργεία της Τουρκίας
Εθνόσημο της Τανζανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τανζανια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τανζανίας
Αρχηγός κυβέρνησης των Κομορών
Ο Πρωθυπουργός των Κομορών ήταν ένα αξίωμα στις Κομόρες το οποίο καταργήθηκε. Ήταν ο αρχηγός της κυβέρνησης και ο διορισμός του έπρεπε να εγκρίνεται από τον Πρόεδρο σύμφωνα με το Σύνταγμα. Το 1989 με δημοψήφισμα θεσμοθετήθηκε επίσημα το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Το αξίωμα καταργήθηκε οριστικά το 2002.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Κομορών
Βέρχνιαγια Σαλντά
Η Βέρχνιαγια Σαλντά (ρωσ. Верхняя Салда) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 50.100 κατοίκους. Βρίσκεται 195 χλμ βόρεια από το Αικατερίνενμπουργκ, στο ποτάμι Σαλντά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Δημοσθένης Βουβαλούδης
Ο Δημοσθένης Βουβαλούδης (25 Φεβρουαρίου 1929 - 8 Φεβρουαρίου 2016), του Γεωργίου και της Αρχοντίας, ήταν Έλληνας γιατρός, κλινικάρχης και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Μαγνησίας από το 1989 ως το 1993.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το Μεγάλο Μοναστήρι Φθιώτιδας, όμως εγκαταστάθηκε στο Βόλο σε νεαρή ηλικία. Σπούδασε ιατρική (απέκτησε διδακτορικό τίτλο στη Χειρουργική στη Γερμανία) και εργάστηκε ως χειρουργός στην κλινική που ίδρυσε ο ίδιος, στον Βόλο.
Το 1974 ήταν ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο ήταν υποψήφιος βουλευτής το 1989 (δύο φορές), 1990, 1993 και το 1996. Εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990. . Υπηρέτησε επίσης ως διοικητής στο Νοσοκομείο Βόλου, συμβάλλοντας στην αναβάθμισή του.
Πέθανε στο Βόλο και κηδεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2016 από τον ιερό ναό Μεταμόρφωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας
Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία
Η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία έχει σήμερα περισσότερα από 270 μέλη από 64 διαφορετικές χώρες. Τα μέλη αυτά είναι διαστημικές υπηρεσίες (κρατικές ή ιδιωτικές) και οργανισμοί, επιστημονικές εταιρείες και επαγγελματικές ενώσεις. Τα μέλη αυτά καταβάλλουν μία ετήσια συνδρομή σε ελβετικά φράγκα. Συνδέεται με τη Διεθνή Ακαδημία Αστροναυτικής (IAA) και με το Διεθνές Ινστιτούτο Διαστημικού Δικαίου (IISL, επίσης με έδρα το Παρίσι), μαζί με τα οποία η IAF διοργανώνει το ετήσιο Διεθνές Αστροναυτικό Συνέδριο (IAC).
Στο συνέδριο αυτό η Ομοσπονδία απονέμει κάθε χρόνο τρία βραβεία: το «Βραβείο στη μνήμη του Allan D. Emil», το «Μετάλλιο Αστροναυτικής Franck J. Malina» και το «Βραβείο Luigi G. Napolitano».
Εργαζόμενη σε στενή συνεργασία με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία διοργανώνει επίσης το Εργαστήριο Διαστήματος για τις Αναπτυσσόμενες Χώρες (Space Workshop for Developing Nations). Από κοινού με την Επιτροπή Διαστημικών Ερευνών (COSPAR) και με το Διεθνές Ινστιτούτο Διαστημικού Δικαίου, η IAF συντάσσει επίσης μία ετήσια επισκόπηση των εξελίξεων της διαστημικής για λογαριασμό του ΟΗΕ.
Δημοσιεύσεις
Η Διεθνής Αστροναυτική Ομοσπονδία εκδίδει τα πρακτικά του Διεθνούς Αστροναυτικού Συνεδρίου σε ηλεκτρονική μορφή, καθώς και ενημερώσεις για τις εξελίξεις στον χώρο της αστροναυτικής υπό τη μορφή αναφορών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διεθνης Αστροναυτικη Ομοσπονδια Διεθνης Αστροναυτικη Ομοσπονδια
Φεντερασιόν
160px|thumb|Αίτηση της Φεντερασιόν για αναγνώριση προς το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, 1916 μικρογραφία|Το έμβλημα της Φεντερασιόν Η Φεντερασιόν (πλήρης επωνυμία στα ελληνικά Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία Θεσσαλονίκης - Φεδερασιόν Σοσιαλίστα Οβραδέρα δε Σαλονίκι στα ισπανοεβραϊκά) ήταν μια μεγάλη πολυεθνική εργατική οργάνωση της πόλης της Θεσσαλονίκης, με ιδρυτή και ηγέτη τον σοσιαλιστή Αβραάμ Μπεναρόγια, και μέλη σοσιαλιστές εργάτες, προερχόμενους κυρίως από την προοδευτική εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονικής και διάφορους διανοούμενους.
Προϊστορία
Διάφορες ριζοσπαστικές πολιτικές ομάδες αρχίζουν να δραστηριοποιούνται στην Θεσσαλονίκη: ομάδες προσκείμενες στους τεκτονικούς κύκλους, άλλες που περιλαμβάνει παλιννοστήσαντες από το εξωτερικό. τη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία, δασκάλους κυρίως και λίγους εργάτες. Οι τεκτονικοί κύκλοι, οι προσκείμενοι στον Ιωσήφ Νεχαμά, θα κινηθούν πρώτοι μετά την παραχώρηση Συντάγματος οργανώνοντας σωματεία μικτά και οικονομικές διεκδικήσεις. Αρχικά προκρίνεται η συνεργασία με τους Νεοτούρκους και την κατά εθνότητες οργάνωση των σωματείων. Η δεύτερη ομάδα αποτελούμενη από παλιά στελέχη της ρουμανικής και βουλγαρικής σοσιαλδημοκρατίας, όπως ο Αβραάμ Μπεναρόγια. Επίσης σε αυτήν ανήκουν και οι προσκείμενοι στο αγροτικό ή αναρχικό κίνημα της Βουλγαρίας ή της Ρουμανίας.Το Σεπτέμβριο του 1908 οι Μπεναρόγια και Νεχαμά αποφασίζουν να συντονίσουν τη δράση τους συγκροτώντας μια λέσχη με σκοπό τη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών μέσα στους ισραηλιτικής εθνότητας εργάτες της Θεσσαλονίκης. Τον Απρίλιο του 1909 αποφασίζεται η μετατροπή της λέσχης σε πολιτική οργάνωση και λαμβάνει το όνομα Εργατικός Σύνδεσμος Θεσσαλονίκης (Ασσοσιασιόν Ομπραντέρα ντε Σαλόνικα) Η συμμετοχή της οργάνωσης στην εργατική διαδήλωση της Πρωτομαγιάς του 1909 αύξησε την επιρροή της. Οι οθωμανικές αρχές αν και ήθελαν να περιορίσουν κάθε μορφή συνδικαλιστικής δράσης και να απαγορεύσουν τις απεργίες, ενίσχυσαν περισσότερο την οργάνωση. Επέτρεψαν τη λειτουργία της Φεντερασιόν επειδή ήταν νομιμόφρων προς τις αρχές και κυρίως επειδή επαγγελόταν διαθρησκειακή ενότητα, ενώ άλλες οργανώσεις ήθελαν να συγκροτηθούν βάσει εθνικών κριτηρίων.
Σύσταση
Στις 24 Ιουλίου 1909, την επομένη δηλαδή του εορτασμού της πρώτης επετείου της επανάστασης των Νεοτούρκων, η εβραϊκή, σοσιαλιστική, εργατική λέσχη με ονομασία Εργατικός Σύνδεσμος Θεσσαλονίκης, συνενώθηκε με τη βουλγαρική Σοσιαλδημοκρατική Ομάδα (οι λεγόμενοι "στενοί"), δημιουργώντας τη Φεντερασιόν. Στο πρώτο άρθρο του Καταστατικού της οργάνωσης δηλωνόταν πως "σκοπόν έχει να αργανώση το προλεταριάτο δια την πάλην των τάξεων. Πολύ σύντομα η πλειοψηφία των "στενών" με επικεφαλής τον Βασίλη Γκλαβίνωφ αποχώρησε. Η βασική διαφωνία ήταν η ρεφορμιστική οργανωτική και ιδεολογική πλατφόρμα των Εβραίων της οργάνωσης και η συνεπόμενη τάση συνδιαλλαγής με τους Νεοτούρκους. Η αφορμή για την αποχώρηση των στενών ήταν η συνεργασία της Φεντερασιόν και αστών μασόνων της Θεσσαλονίκης σε συλλαλητήριο διαμαρτυρίας για τη θανατική καταδίκη του Ισπανού αναρχικού Φρανσίσκο Φερρέρ. Η αποχώρηση έγινε τον Αύγουστο του 1909 και οδήγησε την Φεντερασιόν στα πρόθυρα της διάλυσης. Κλείνοντας σχεδόν ένα μήνα ύπαρξης, η οργάνωση θα αποκτήσει και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο (ο πρώτος σοσιαλιστής βουλευτής που εκπροσωπεί το βορειοελλαδικό χώρο στο οθωμανικό κοινοβούλιο), αφού ο Ντιμιτάρ Βλάχοφ, που ήταν ήδη εκλεγμένος (Λαϊκό Ομοσπονδιακό Κόμμα), έγινε μέλος της οργάνωσης. Τα γραφεία της Φεντερασιόν βρίσκονταν στην οδό Σχολείων απένατι από το κτίριο των Θυγατέρων της Ισραηλιτικής Ένωσης Θεσσαλονίκης. Η Φεντερασιόν ίδρυσε Σοσιαλιστική Νεολαία το 1910, που αριθμούσε περί τα 250 μέλη. Οργανώσεις της υπήρχαν και στην Καλαμαριά και στην Καβάλα.
Φεντερασιόν και Νεότουρκοι
Η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης συνεργαζόταν πρόθυμα με τους Νεότουρκους, σε αντίθεση με τους Σλαβομακεδόνες σοσιαλιστές οι οποίοι αντιτίθεντο στη νέα κατάσταση. Η Φεντερασιόν πίστευε πως το καθεστώς των Νεοτούρκων θα έλυνε το πρόβλημα των εθνοτήτων. Προέκρινε την αρχή της ομοσπονδιοποίησης ως το μέσο για τη μετατροπή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε ένα κράτος αποκεντρωμένο όπου κάθε εθνότητα θα ήταν ελεύθερη και ασφαλής. Η σοασιαλιστική Φεντερασιόν αποδείχθηκε η πιο μετριοπαθής από όλες τις βαλκανικές σοσιαλιστικές ομάδες: δεν θέλησε να συμμετάσχει σε καμία πρωτοβουλία κατά του νέου καθεστώτος με αφορμή τον ιταλοτουρκικό πόλεμο που είχε ξεσπάσει. Όταν όμως οι Νεότουρκοι κατέφυγαν στη λήψη καταπιεστικών μέτρων ακόμα και σε βάρος της οργάνωσης η Φεντερασιόν τους αποκήρυξε και ζήτησε από το Διεθνές Σοσιαλιστικό γραφείο να ασκήσει πίεση για να τερματιστεί η πολιτική των διώξεων.
Απήχηση
Η Φεντερασιόν επηρεάζει δώδεκα από τα δεκαεννιά συνδικάτα της πόλης:το ισραηλιτικό σωματείο καπνεργατών, το ισραηλιτικό σωματείο εμποροϋπαλλήλων, το ισραηλιτικό σωματείο εργατών σιγαρόχαρτων, τα βουλγαρικά σωματεία των τυπογράφων,υποδηματεργατών, χαλκουργών, ραπτεργατών και τα μικτά των εργατών μεταλλουργίας, λευκοσιδηρουργούς, υφαντουργούς καιλατόμους. Οι Σλαύοι Ντιμιτάρ Βλαχώφ και Ανγκέλ Τόμωφ συνεργάζονται μέχρι το 1913. Η δομή των μελών της υπήρξε αρχικά σχεδόν εβραϊκή, αλλά αυτό οφειλόταν στο γεγονός πως την περίοδο αυτή ήταν έντονος ο εθνικός ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων στα ευρωπαϊκά εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και καθιστούσαν δυσχερή τη μεταξύ τους συνεργασία.
Οθωμανική περίοδος
Η Φεντερασιόν ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα μεταξύ των εργατών της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα την Πρωτομαγιά του 1910 πραγματοποιήθηκε μεγάλη διαδήλωση με καλεσμένο τον Ρουμάνο Κριστιάν Ρακόφσκι. Τα μέλη της βοηθούσαν τη δημιουργία εργατικών σωματείων, εκ των οποίων τα περισσότερα ήταν τα καπνεργατικά. Οργάνωνε επίσης εργατικές απεργίες.
Ελληνική περίοδος
Όταν εντάχθηκε η Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα, η οργάνωση υιοθέτησε το σύνθημα περί αυτόνομης Μακεδονίας ενώ δεν αναγνώριζε ως τελεσίδικη την προσάρτηση της Θεσσαλονίκης στο ελληνικό κράτος. Κατά τις παραμονές της συνθήκης του Βουκουρεστίου, με κείμενο της προς το Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο όπως και σε άλλες περιστάσεις, υποστήριξε την άποψη περί αυτονομίας. Αυτό, σε συνδυασμό με την υποστήριξη στις κινητοποιήσεις των καπνεργατών της Μακεδονίας είχε ως αποτέλεσμα καταδιώξεις, φυλακίσεις και εξορίες από την ελληνική διοίκηση. Παρ' όλα αυτά, η οργάνωση άντεξε μέχρι και το 1918, χρονιά στην οποία προσχώρησε στο Σ.Ε.Κ.Ε. (που αργότερα μετονομάστηκε σε Κ.Κ.Ε.) Στις 9 Δεκεμβρίου 1918 η Κεντρική Επιτροπή του ΣΕΚΕ ειδοποίησε πως πλέον στο Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης εκπροσπείτο από το νεο κόμμα του Σ.Ε.Κ.Ε.
Η Φεντερασιόν και η σχέση της με τις άλλες ελληνικές σοσιαλιστικές ομάδες
Διάφοροι παράγοντες,ιδεολογικοί, τακτικής και στρατηγικής εμπόδισαν τη σχέση μεταξύ Φεντερασιόν και των άλλων σοσιαλιστών:ο Μπεναρόγια έβλεπε καχύποπτα τον εθνικισμό των Ελλήνων σοσιαλιστών, αλλά και οι Έλληνες σοσιαλιστές Νικόλαος Γιαννιός και Στέφανος Παπαδόπουλος δεν εμπιστεύονταν την Φεντερασιόν λόγω τη στενής συνεργασίας της με τους Νεότουρκους. Επίσης το ότι η Φεντερασιόν προέκρινε τη σύσταση Οθωμανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος σε ομοσπονδιακή βάση,κάτι που θα επέτρεπε στις ομάδες των διαφόρων εθνοτήτων να διατηρήσουν την τοπική τους αυτονομία, την έφερνε σε σύγκρουση με τις άλλες σοσιαλιστικές ομάδες οι οποίες ήταν υπέρ ενός πιο συγκεντρωτικού μοντέλου. Πάντως η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης ακολουθώντας οδηγίες του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Γραφείου επιχείρησε να συμβάλει προς την κατεύθυνση της ενοποίησης του ελληνικού σοσιαλισμού με τον συμβιβασμό ανάμεσα στο Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών και τη Σοσιαλιστική Ένωση Αθηνών. Τον Απρίλιο του 1915 συνέρχεται στην Αθήνα με πρωτοβουλία της Φεντερασιόν σοσιαλιστική συνδιάσκεψη, γνωστή ως Α' Πανελλαδική Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη με σκοπό την ένωση των διαφόρων ομάδων σε ένα ενιαίο σοσιαλιστικό κόμμα. Η συνεργασία αυτή είχε επιπτώσεις στην συνεργασία ανάμεσα στις διάφορες σοσιαλιστικές ομάδες και στη συνοχή της ίδιας της Φεντερασιόν: το ηγετικό στέλεχος Αλβέρτος Αρδίττης αποχώρησε μαζί με μια ομάδα το καλοκαίρι του 1915 και ο Γιαννιός από την Αθήνα εξαπέλυσε δριμεία επίθεση. Στις αρχές Φεβρουαρίου 1918 πραγματοποιήθηκε μυστική Πανελλαδική Σοσιαλιστική Συνδιάσκεψη στην Θεσσαλονίκη με σκοπό την κατάρτηση ενός κοινού προγράμματος που θα παρουσίαζε η Ελληνική πλευρά στα πλαίσια της επικείμενης Διασυμμαχικής Εργατικής και Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης στο Λονδίνο στα τέλη του ίδιου μήνα: ο Γιαννιός και οι συνεργαζόμενοι με αυτόν δεν προσκλήθηκαν. Εκεί αποδέχθηκαν το εδαφικό καθεστώς πριν τον πόλεμο για την Ελλάδα και δημοψηφίσματα σε Βόρειο Ήπειρο, Κύπρο, Δωδεκάνησα, Λήμνο,Ίμβρο, Τένεδο και Σαμοθράκη. Επίσης την επιστροφή των Ελλήνων και των Τούρκων προσφύγων, την προστασία των μειονοτήτων και τη δημιουργία δημοκρατικής ομοσπονδίας των Βαλκανίων Ο Πλάτων Δρακούλης που συμμετείχε στις εργασίες της Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης του Λονδίνου κατηγόρησε τη Φεντερασιόν ως γερμανόφιλη και πως δεν εκπροσωπούσε το ελληνικό εργατικό κίνημα Ο Γιαννιός συνέχισε την σε βάρος της Φεντερασιόν πολεμική του όταν με άρθρο του στην εφημερίδα Σοσιαλισμός τον Αύγουστο του 1918 τόνισε την αναγκαιότητα εξασφάλισης μιας ελληνικής πλειοψηφίας και καθορισμού της Αθήνας ως κέντρου του ελληνικού σοσιαλισμού. Έτσι έμμεσα έθετε θέμα μη ελληνικότητας της Φεντερασιόν και επιρροής των Εβραίων.
Η Φεντερασιόν και η δράση της στην ελληνική πολιτική ζωή
Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος πόλεμος η Φεντερασιόν τήρησε εξ αρχής ουδέτερη και αντιπολεμική τακτική. Επειδή επίσης η πλειοψηφία των μελών της ήταν Εβραίοι δεν δεσμεύονταν από τα πατριωτικά και εθνικιστικά συναισθήματα των Ελλήνων συντρόφων τους. Έτσι διαφωνούσαν με την πολιτική του Βενιζέλου και τον επεκτατικό εθνικισμό της Ελλάδας. Καθώς ανήκαν στην παράταξη των ουδετερόφιλων κλήθηκαν από τον Γούναρη να συνεργαστούν σε τοπικό επίπεδο σε Θεσσαλονίκη και Μακεδονία. Προσδοκώντας να έχει εκλογικά οφέλη η Φεντερασιόν δέχθηκε να συνεργαστεί με τον όρο οι Μπεναρόγιας και Γιονάς που ήταν ακόμα στην εξορία, θα απολύονταν μετά τις εκλογές και οι σοσιαλιστές βουλευτές που θα εκλέγονταν θα ασκούσαν ακώλυτα το κοινοβουλευτικό τους έργο. Στα πλαίσια της Α' Πανελλαδικής Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης που ανήλθε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1915 έγινε καταρχήν αποδεκτή η συνεργασία της Φεντερασιόν με την κυβέρνηση Γούναρη. Στις εκλογές του του Μαΐου 1915 εξελέγησαν δύο βουλευτές ο Αριστοτέλης Σίδερης και ο Αλβέρτος Κουριέλ με το ψηφοδέλτιο του κόμματος Γούναρη. Όπως σχολιάζει ο Γεώργιος Λεονταρίτης, «Η εκλογική επιτυχία της Φεντερασιόν αντανακλούσε περισσότερο την αντιβενιζελική και αντιπολεμική θέση του εβραϊκού[...]στοιχείου της πόλης παρά γνήσια σοσιαλιστική δύναμη» Όταν ο βασιλιάς διέλυσε τη βενιζελική βουλή τον Νοέμβριο του 1915, η Φεντερασιόν αποκήρυξε την ενέργειά του ως αντισυνταγματική και απολυταρχική και μποϋκόταρε τις εκλογές που προκηρύχθηκαν για τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος συγκρότησε κυβέρνηση η Φεντερασιόν ζήτησε να μην αναγνωρίζουν οι σοσιαλιστές βουλευτές την τότε Βουλή ως αρμόδιο σώμα για την προετοιμασία της μελλοντικής εθνοσυνέλευσης, και να ζητήσουν τη διεξαγωγή εκλογών με το σύστημα της απλής αναλογικής. Εν όψει της συγκρότησης της Τέταρτης Διασυμμαχικής Εργατικής και Σοσιαλιστικής Συνδιάσκεψης ο Βενιζέλος προσέγγισε τη Φεντερασιόν επειδή προωθούσε την ενοποίηση του διαιρεμένου σοσιαλιστικού κόμματος. Όμως μέλη της διατύπωσαν αντιρρήσεις κατά κάθε μορφής επαφών με την κυβέρνηση. Έθεσαν ως όρους πριν από κάθε επαφή, να υπάρχει ένα χρονικό περιθώριο συνεννόησης με τις άλλες σοσιαλιστικές ομάδες, να επιτραπεί η σύγκληση ενός Πανελλαδικού Σοσιαλιστικού Συνεδρίου και να σταματήσει κάθε δίωξη σοσιαλιστή. Ο Βενιζέλος δέχθηκε τους όρους Η συνάντηση Μπεναρόγια-Βενιζέλου πραγματοποιήθηκε την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου 1918. Ο Βενιζέλος ζήτησε την υποστήριξη του σοσιαλιστικού κινήματος των ελληνικών πολεμικών επιδιώξεων και την αντίθεσή του σε κάθε βουλγαρική διεκδίκηση. Με τη σειρά τους οι σοσιαλιστές ζήτησαν την ελεύθερη σύγκληση δύο συνεδρίων, την άρση του στρατιωτικού νόμου και τη μην ανάμειξη των αρχών στα εσωτερικά των εργατικών σωματείων.
Πολιτιστική δράση
Η Φεντερασιόν σύστησε θεατρικό τμήμα με την επωνυμία Ισραηλιτικός Ερασιτεχνικός Δραματικός Όμιλος με σκοπό την καλλίεργεια της δραματικής τέχνης και της θεατρικής παιδείας των μελών της, μέσω βιβλιοθήκης,αναγνωστηρίου, θεατρικών παραστάσεων και διαλέξεων. Το πρώτο θεατρικό έργο που ανέβασε ήταν το έργο του Οκτάβ Μιρμπώ Οι κακοί ποιμένες στις 14 Μαρτίου 1913. Θα ακολουθήσουν το Οι υποθέσεις είναι υποθέσεις του ίδιου συγγραφέα, η Ανάσταση του Τολστόϊ, το Κουρέλι του Ντάριο Νικοντέμι. Μετά την πυρκαγιά του 1917 ανεβάζει την κωμωδία του Ζωρζ Κουρτελίν Ο σοβαρός πελάτης(1917) και στα 1925 το έργο του Σπύρου Μελά Μια νύχτα μια ζωή. Το 1928 το έργο του Εβραίου Θεσσαλονικιού δημοσιογράφου Αλμπέρ Μόλχο Μπελατσί, το 1929 τη δραματοποιημένη διασκευή των Αδελφών Καραμαζόφ και το 1932 το Τοπαζ του Μαρσέλ Πανιόλ. .
Δημοσιογραφική-εκδοτική δραστηριότητα της Φεντερασιόν
Η πρώτη εφημερίδα της οργάνωσης ήταν η Τζορνάλ ντε Λαβοραδόρ (Εφημερίδα του Εργάτη) (1909-1911; ) με εκδότη τον Μπεναρόγια. Εκδίδεται σε τέσσερις γλώσσες: ισπανοεβραϊκή, ελληνική, βουλγαρική και τουρκική και μετά μόνο στην πρώτη και στη δεύτερη γλώσσα, σε τέσσερα φύλλα με την πρώτη σε πέντε με τη δεύτερη.
Το 1910 εκδίδεται η νέα εφημερίδα της οργάνωσης η Solidaridad Obradera (Εργατική αλληλεγγύη),αλλά η κυκλοφορία της θα διακοπεί λίγο πριν την απελευθέρωση από τις Οθωμανικές αρχές. Ήταν αρχικά εβδομαδιαία, μετά δισεβδμαδιαία, τρισεβδομαδίαια και φτάνει στα 1911 να κυκλοφορεί σε 3000 αντίτυπα κατακτώντας την πρώτη κυκλοφορία στην Θεσσαλονίκη.
Αποτίμηση της δράσης της
Αν και είχε βραχύβια διάρκεια, κατάφερε να αποτελέσει σημείο αναφοράς του τότε μικρού σοσιαλιστικού κινήματος της χώρας. . Η Φεντερασιόν σημάδεψε κατά κάποιον τρόπο τα Βαλκάνια, αφού αυτή αποτέλεσε τον πυρήνα  της δημιουργίας του ΣΕΚΕ  (ΚΚΕ). Στελέχη της έφυγαν από τη Θεσσαλονίκη λόγω της εθνικής ομογενοποίησης που δημιουργήθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) και τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τέλος, τα μέλη της έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα αριστερά κόμματα της Βουλγαρίας, της Τουρκίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού Κατηγορία:Εργατικά κόμματα Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη
18 π.Χ.
''Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 18 π.Χ. κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο ''
19 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γενικές εκλογές του Πουέρτο Ρίκο (2020)
Στις 3 Νοεμβρίου 2020 διεξήχθησαν οι γενικές εκλογές στο Πουέρτο Ρίκο, για να εκλεγούν ο Κυβερνήτης, ο Αρμοστής, τα 81 μέλη του Κοινοβουλίου και 78 δήμαρχοι. Παράλληλα, διεξήχθη και ένα δημοψήφισμα για το αν θέλουν οι εκλογείς να γίνει το Πουέρτο Ρίκο μία από τις πολιτείες των ΗΠΑ.
Ιστορικό
Εκλογή κυβερνήτη: Η απερχόμενη Κυβερνήτρια του Πουέρτο Ρίκο, η Γουάντα Βάσκες Γκάρσεντ, έχασε στις προκριματικές εκλογές του Νέου Προοδευτικού Κόμματος από τον Πέδρο Πιερλουίσι. Ακόμα 5 υποψήφιοι συμμετέχουν στην εκλογή.
Εκλογή Αρμοστή: Η Τζένιφερ Γκονζάλες διεκδικεί μία δεύτερη θητεία στη θέση του Αρμοστή, και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι η επικρατέστερη υποψήφια. Ακόμα 4 υποψήφιοι συμμετέχουν στην εκλογή.
Δημοψήφισμα: Στο δημοψήφισμα οι εκλογείς πρέπει να απαντήσουν με «Ναι» ή «Όχι» στην ερώτηση: «Θέλετε να γίνει το Πουέρτο Ρίκο μία από τις Πολιτείες των ΗΠΑ αμέσως τώρα;». Ιστορικά, το αν θα γίνει το Πουέρτο Ρίκο το 51ο αστέρι στη σημαία των ΗΠΑ είναι ένα ζήτημα που παραμένει προς συζήτηση εδώ και 122 χρόνια. Το Νέο Προοδευτικό Κόμμα είναι υπέρ της Ένωσης ενώ το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα κρατά τη συντηρητική άποψη ότι είναι καλύτερα τα πράγματα να μείνουν όπως είναι.
Εκλογή κυβερνήτη
Η εκλογή του Κυβερνήτη γίνεται με άμεσες δημοκρατικές εκλογές που διεξάγονται ανά τετραετία. Το εκλογικό σύστημα είναι απλό πλειοψηφικό ενός γύρου, δηλαδή ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους ψήφους ανακηρύσσεται νικητής. Η πλειοψηφία δεν χρειάζεται να είναι απόλυτη, δηλαδή ο υποψήφιος δεν χρειάζεται να φτάσει το 50% των ψήφων για να ανακηρυχτεί νικητής. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν οι Πουερτορικάνοι ηλικίας άνω των 35 ετών, με την προϋπόθεση να είναι για πολίτες των ΗΠΑ και καλή τη πίστει πολίτες του Πουέρτο Ρίκο για τουλάχιστον πέντε χρόνια πριν την ημέρα των εκλογών.
Βουλευτικές εκλογές
Τα 51 μέλη της Πουερτορικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέχθηκαν, για τετραετή θητεία, ως εξής:
Η Γερουσία αποτελείται από 27 μέλη, που εκλέχθηκαν για τετραετή θητεία, ως εξής:
Ο αριθμός των εκλεγμένων μελών μπορεί να αυξηθεί αν κριθεί απαραίτητο, όπως ορίζει το Πουερτορικανικό Σϋνταγμα, ώστε να αυξηθεί η εκπροσώπηση των μειονοτήτων στο κοινοβούλιο.
Αλί Μπονγκό
Ο Αλί-Μπεν Μπονγκό Οντιμπά (Ali Bongo Ondimba, 1959-) είναι πολιτικός από την Γκαμπόν, ο οποίος ανακηρύχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών του 2009 και ανέλαβε πρόεδρος στις 16 Οκτωβρίου 2009. Είναι γιος του προέδρου Ομάρ Μπονγκό και επίσης αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος της Γκαμπόν (PDG). Νωρίτερα χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών από το 1989 ως το 1991 και ως υπουργός Άμυνας από το 1999 ως το 2009. Έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του 2016, ο Μπονγκό επανεξελέγη για άλλη μία θητεία.
Πρώτα χρόνια και πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στην Μπραζαβίλ ως Alain Bernard Bongo στις 9 Φεβρουαρίου του 1959. Γιος του Αλμπέρ-Μπερνάρ (μετέπειτα Ομάρ) Μπονγκό και της Ζοζεφίν Καμά. Έχοντας συλληφθεί 18 μήνες πριν το γάμο του Αλμπέρ-Μπερνάρ, φημολογείται ευρέως ότι είναι θετός γιος του Μπονγκό, ισχυρισμό τον οποίο ο ίδιος απορρίπτει. Σπούδασε Νομικά και έγινε μέλος του PDG το 1981. Εξελέγη στην κεντρική επιτροπή του στο τρίτο έκτακτο συνέδριο, που έγινε τον Μάρτιο του 1983. Εν συνεχεία επιλέχθηκε από τον πατέρα του ως προσωπικός εκπρόσωπος στο κόμμα και το 1984 έγινε μέλος του πολιτικού γραφείου. Έπειτα εξελέγη στο πολιτικό γραφείο στο τακτικό συνέδριο του Σεπτεμβρίου του 1986.
Γενικές εκλογές του Πουέρτο Ρίκο (2020)
Βουλευτικές εκλογές
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Πουερτορικανοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, με την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα κατόπιν απόφασης δικαστηρίου ή λόγω ιατρικής διάγνωσης.
Αλί Μπονγκό
Πρώτα χρόνια και πολιτική καριέρα
Μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση κατέλαβε τη βουλευτική του έδρα το 1991. Το Φεβρουάριο του 1992 he οργάνωσε μια επίσκεψη του Αμερικανού τραγουδιστή της ποπ Μάικλ Τζάκσον στην Γκαμπόν.
Γενικές εκλογές του Πουέρτο Ρίκο (2020)
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Πουέρτο Ρίκο Πουερτο Ρικο
Αλί Μπονγκό
Πρώτα χρόνια και πολιτική καριέρα
Κατάφερε να επανεκλεγεί στις βουλευτικές εκλογές του 2001 με το ίδιο κόμμα και πάντα στην ίδια επαρχία. Κατά το 8ο τακτικό συνέδριο του PDG τον Ιούλιο του 2003 εξελέγη στο αξίωμα του αντιπροέδρου του PDG. Εργάστηκε στο πλευρό του πατέρα του ως συντονιστής για τη νεολαία και διηύθυνε την προεκλογική εκστρατεία για την επανεκλογή του στις προεδρικές εκλογές του 2005. Έπειτα από εκείνες τις εκλογές, στις οποίες ο πατέρας Μπονγκό επανεξελέγη, ο Μπονγκό ο νεότερος έγινε υπουργός προεδρίας στις 21 Ιανουαρίου του 2006, διατηρώντας παράλληλα το χαρτοφυλάκιο της άμυνας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2006 επανεξελέγη βουλευτής στην Οτ-Ογκοουέ. Διατήρησε το αξίωμα του υπουργού προεδρίας επί θεμάτων άμυνας και μετά τις βουλευτικές εκλογές, ωστόσο υποβιβάστηκε σε απλό υπουργό στις 28 Δεκεμβρίου του 2007. Επανεξελέγη αντιπρόεδρος στο τακτικό συνέδριο του PDG τον Σεπτέμβριο του 2008.
Διαδοχή του Ομάρ Μπονγκό
Ο Ομάρ Μπονγκό πέθανε σε νοσοκομείο της Ισπανίας στις 8 Ιουνίου του 2009. Ο Αλί Μπονγκό σε τηλεοπτική του εμφάνιση ζήτησε ηρεμία και αυτοσυγκράτηση, με σκοπό να διαφυλαχθεί η ενότητα και η ειρήνη.
Έπειτα από το θάνατο του πατέρα του, ο Αλί εθεωρείτο ο πιο πιθανός διάδοχος, καθώς είχε διοριστεί από τον αποβιώσαντα πρόεδρο σε πολλά αξιώματα. Ωστόσο, μερίδα του Τύπου προέβλεψε έναν δύσκολο προεκλογικό αγώνα, καθώς σοβεί αντιπαλότητα ανάμεσα στον Αλί Μπονγκό και στην αδερφή του, Πασκαλίν, η οποία ήταν διευθύντρια του προεδρικού γραφείου. Ο Τύπος αμφισβήτησε επίσης την αποδοχή του στους κόλπους του PDG, ισχυριζόμενοι ότι ο Μπονγκό θεωρείται από πολλούς "ένα κακομαθημένο παιδί, γεννημένο στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, μεγαλωμένο στη Γαλλία, που δύσκολα μπορεί να μιλήσει σε ιθαγενείς γλώσσες και με την εμφάνιση ενός αστέρα της χιπ χοπ".
Προεδρικές εκλογές 2009
Κατά τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 30 Αυγούστου του 2009, ο Μπονγκό ήταν ένας από τους υποψηφίους για το αξίωμα με το PDG. Η υποψηφιότητα του πολιτικού εγκρίθηκε σε έκτακτο συνέδριο του κόμματος στις 19 Ιουλίου. Ο Μπονγκό υποσχέθηκε σε ομιλία του στο συνέδριο ότι αν εκλεγόταν πρόεδρος θα καταπολεμήσει τη διαφθορά και θα φέρει μεγαλύτερη ανάπτυξη.
Παρά το γεγονός ότι κατήλθε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, ο Μπονγκό παρέμεινε υπουργός άμυνας στην κυβέρνηση που διορίστηκε στις 22 Ιουλίου του 2009. Η προσωρινή πρόεδρος, Ροζ Φρανσίν Ρογκομπέ ζήτησε αυτοσυγκράτηση και από τους υποψηφίους να είναι "άξιοι" των ψήφων που θα λάμβαναν. Η αντιπολίτευση αντέδρασε σθεναρά στο γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στην κυβέρνηση ο Μπονγκό ως υπουργός. Τελικά, η προσωρινή πρόεδρος Ρογκομπέ διόρισε νέο υπουργό άμυνας το Ζαν-Φρανσουά Ντονγκού. Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε επίσημα στις 15 Αυγούστου του 2009.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2009 ανακοινώθηκε ότι νικητής των εκλογών ήταν ο Μπονγκό, με 41,73% των ψήφων έναντι 25,88% για τον πρώην υπουργό εξωτερικών (2005-2009) Αντρέ Μπα Ομπάμε και 25,22% για τον αντιπολιτευόμενο ριζοσπάστη Πιερ Μαμπουντού. Οι οπαδοί της αντιπολίτευσης προκάλεσαν βίαια επεισόδια, πυρπολώντας μεταξύ άλλων το γαλλικό προξενείο στην Πορ Ζαντίλ και αμφισβητώντας το αποτέλεσμα, ενώ ο ίδιος ο Μπονγκό σε ομιλία του δεσμεύτηκε να είναι "ο πρόεδρος όλων των πολιτών της Γκαμπόν". Ορκίστηκε στις 16 Οκτωβρίου του 2009.
Το 2012 ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα σε υποστηρικτές του πολιτικού της αντιπολίτευσης Αντρέ Εμπά Ομπαμέ και στην αστυνομία στη Λιμπρεβίλ.
Προεδρικές εκλογές 2016
Ο Μπονγκό επανεξελέγη στις εκλογές που έγιναν τον Αύγουστο του 2016. Ο Μπονγκό έλαβε 49,8% των ψήφων έναντι 48,2 για το αντίπαλό του, Ζαν Πινγκ. Περισσότερες από 1.100 συλλήψεις και μετεκλογική βία με τουλάχιστον 3 νεκρούς ακολούθησαν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.
Ασθένεια και απόπειρα πραξικοπήματος
Στις 24 Οκτωβρίου 2018 ο Μπονγκό εισήχθη σε νοσοκομείο του Ριάντ και η ασθένειά του δεν έγινε γνωστή. Στις 29 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο του Ραμπάτ για να συνεχίσει τη θεραπεία του. Στις 9 Δεκεμβρίου 2018 έγινε γνωστό από τον αντιπρόεδρο Πιερ Κλαβέρ Μακανγκά Μουσαβού ότι ο Μπονγκό είχε υποστεί ένα εγκεφαλικό επεισόδιο κατά την παραμονή του στο Ριάντ και μετά τη νοσηλεία του στο Ραμπάτ μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κατοικία της μαροκινής πρωτεύουσας για ανάρρωση. Ο πρόεδρος Μπονγκό δεν πραγματοποίησε καμία δημόσια εμφάνιση από τις 24 Οκτωβρίου 2018, πυροδοτώντας αμφιβολίες για το αν ζούσε ή όχι. Την Πρωτοχρονιά του 2019 ο πρόεδρος Μπονγκό πραγματοποίησε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση με διάγγελμα που μαγνητοσκοπήθηκε και προβλήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα, διαψεύδοντας τις φημολογίες περί θανάτου του.
Στις 7 Ιανουαρίου 2019 στρατιώτες της Γκαμπόν επιχείρησαν αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος. Η κυβέρνηση ανέκτησε τον έλεγχο της χώρας και κατά την απόπειρα σκοτώθηκαν 2 άτομα.
Οικογένεια
Ο Αλί παντρεύτηκε τη Σίλβια Άζμα Βαλεντίν, κόρη του Εντουάρ Βαλεντίν. Η σύζυγός του εργάζεται ως γραμματέας του προεδρικού γραφείου, και ο Εντουάρ είναι Chargé des affaires sociales στην Εργατική Συνομοσπονδία της Γκαμπόν (Confédération patronale gabonaise'', CPG). Έχει τρία παιδιά, μία κόρη και δύο γιους.
Βέρχνιαγια Πησμά
Η Βέρχνιαγια Πησμά (ρωσ. Верхняя Пышма) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 57.700 κατοίκους. Προάστιο του Αικατερίνενμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Ολλανδός (μηχανή)
thumb|right|350px|Ο Ολλανδός Ο Ολλανδός ήταν μια από τις σημαντικότερες επινοήσεις του 17ου αιώνα στο χώρο παραγωγής χαρτιού. Ο μηχανισμός αυτός έπαιξε σημαντικό ρόλο τόσο στην παραγωγή χαρτιού όσο και στην τυπογραφία, ενώ με το πέρασμα των χρόνων βελτιωνόταν.
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για έναν μηχανισμό τεμαχισμού των ρακών που αντικατέστησε τις σφύρες των παλαιών χαρτόμυλων που μετέτρεπαν τα ράκη σε πολτό. Ο "Ολλανδός" ή αλλιώς Hollander επινοήθηκε στην Ολλανδία το 1673. Αποτέλεσε μια σημαντική εφεύρεση στην βιομηχανική παραγωγή. Ο "Ολλανδός" με διάφορες βελτιώσεις χρησιμοποιήθηκε ως τον 20ό αιώνα και μία εξελιγμένη μορφή του χρησιμοποιείται ακόμα στα εργοστάσια χαρτοποιίας για την επεξεργασία του πολτού που φτάνει σε ξηρά μορφή από άλλα εργοστάσια κατεργασίας ξύλου. Κατά το πέρασμα των χρόνων όμως και γύρω στο 1720 στη Γερμανία άρχισε να χρησιμοποιείται μία συσκευή που έμοιαζε με εκείνες που έκοβαν το άχυρο, και τεμάχιζε τα ράκη με μία μεγάλη λεπίδα που ανεβοκατέβαινε. Αργότερα αυτός ο τρόπος βελτιώθηκε με την χρήση περιστρεφόμενων λεπίδων.
Περιγραφή μηχανής και λειτουργία
Ο "Ολλανδός" αποτελείτο από μία οβάλ ξύλινη ή πέτρινη σκάφη, στη μέση της οποίας υπήρχε ένα χώρισμα. Από τη μία πλευρά, πάνω από μαχαίρια στερεωμένα στη βάση της σκάφης, περιστρεφόταν ένας κύλινδρος με λεπίδες στην επιφάνειά του. Τα ευρισκόμενα σε κατάσταση αποσύνθεσης ράκη αλέθονταν περνώντας ανάμεσα στις λεπίδες του περιστρεφόμενου κυλίνδρου και τα μαχαίρια της βάσης και μετατρεπόταν σε πολτό.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την προβιομηχανική περίοδο, δηλαδή στα μέσα του 15ου αιώνα και πριν την καινοτομία του "Ολλανδού", η διαδικασία παραγωγής του χαρτιού ήταν διαφορετική. Η πρώτη ύλη, δηλαδή τα ράκη, συνήθως και κατά προτίμηση γίνονταν από λινά υφάσματα, καθαρίζονταν και βρεγμένα στοιβάζονταν για 4-5 μέρες ώστε να αρχίσει μια διαδικασία αποσύνθεσης. Στη συνέχεια τεμαχίζονταν και τοποθετούνταν σε μια σειρά ξύλινων "γουδιών" για να πολτοποιηθούν από ξύλινες σφύρες οι οποίες ανεβοκατέβαιναν με έναν υδροκινούμενο μηχανισμό και τα χτυπούσαν αδιάκοπα. Η πολτοποίηση αυτή χωριζόταν σε δύο ή τρεις φάσεις με ενδιάμεσα διαλείμματα, ώστε να προχωρεί η αποσύνθεση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαρτοποιία Κατηγορία:Χειροτεχνία
Κατάλογος πολιτειών και εδαφών των ΗΠΑ ανά πληθυσμό
μικρογραφία|374x374εσ|Χάρτης του πληθυσμού κάθε πολιτείας το 2020. [[Αρχείο:% Population Change by state from 2010 - 2020.png|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης μεταβολής του πληθυσμού στις πολιτείες των ΗΠΑ μεταξύ Ιουλίου 2010 και Ιουλίου 2020. Υπόμνημα:
{{legend|#de8787|<-0,5%}} {{legend|#e9afaf|<-0,25%}} {{legend|#f4d7d7|<0%}} {{legend|#d7f4d7|<0,25%}}
{{legend|#afe9af|<0,5%}} {{legend|#87de87|<0,75%}} {{legend|#5fd35f|<1,0%}} {{legend|#37c837|<1,25%}}
{{legend|#2ca02c|<1,5%}} {{legend|#217821|<1,75%}} {{legend|#165016|<2,0%}} {{legend|#0b280b|>2,0%}}
]] Αυτός είναι ένας κατάλογος των πολιτειών των ΗΠΑ κατά πληθυσμό (με τις κατοικημένες δικαιοδοσίες που δεν είναι πολιτείες να περιλαμβάνονται για λόγους σύγκρισης) κατά την 1 Απριλίου 2020, ημερομηνία της Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών του 2020. Οι εννέα πολυπληθέστερες πολιτείες περιέχουν ελαφρώς περισσότερο από το μισό του συνολικού πληθυσμού. Οι 25 λιγότερο κατοικημένες πολιτείες περιέχουν λιγότερο από το ένα έκτο του συνολικού πληθυσμού. Η Καλιφόρνια, η πιο πολυπληθής πολιτεία, περιέχει περισσότερους κατοίκους από τις 21 πιο αραιοκατοικημένες πολιτείες σε συνδυασμό.
Μεθοδολογία
Η Απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών μετρά τους περισσότερους ανθρώπους που κατοικούν στις Ηνωμένες Πολιτείες περιλαμβανομένων των πολιτογραφημένων, των μη πολιτογραφημένων μόνιμων κατοίκων, και των μη πολιτογραφημένων μακροχρόνιων επισκεπτών. Οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ομοσπονδιακοί υπάλληλοι που υπηρετούν στο εξωτερικό και οι εξαρτώμενοι τους προσμετρώνται στην πολιτεία καταγωγής τους.
Κορυνηφόρος
Κορυνηφόροι λέγονταν οι οπλισμένοι με κορύνη (ρόπαλο) εξ ου και ροπαλοφόροι.
Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε αστυνομικό σώμα αποτελούμενο από κορυνηφόρους τους οποίους σύμφωνα με ψήφισμα του Αριστίωνα παρεχώρησαν οι Αθηναίοι στον Πεισίστρατο ως σωματοφύλακες για τη προστασία του από τυχόν αντιστασιαστές (561 π.Χ.). Στην αρχή ο Πεισίστρατος τους χρησιμοποίησε για να καταλάβει την Ακρόπολη και να γίνει «Τύραννος» των Αθηνών τους οποίους και διατήρησε στη συνέχεια ως προσωπική του φρουρά, η οποία και εξελίχθηκε στη συνέχεια ως φρουρά για τους εκάστοτε Άρχοντες της Αθήνας.
Κατάλογος πολιτειών και εδαφών των ΗΠΑ ανά πληθυσμό
Πολιτείες και εδάφη
— μη εφαρμόσιμο
Κορυνηφόρος
Στη Σικυώνα πολύ νωρίτερα κορυνηφόροι ονομάζονταν δούλοι αντίστοιχοι με τους «Γυμνησίους» των Αργείων και τους «Είλωτες» των Σπαρτιατών. Τους δούλους αυτούς απελευθέρωσαν στη Σικυώνα οι Ορθαγορίδες και κατέστησαν αυτούς ελεύθερους μεν αλλά υποδεέστερους των άλλων πολιτών. Αυτοί ήταν που συμμετείχαν στους πολέμους ως Ψιλοί.
Κατάλογος πολιτειών και εδαφών των ΗΠΑ ανά πληθυσμό
Πηγές
Πολιτειες Πληθυσμος Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κορυνηφόρος
Κατά τους τελευταίους χρόνους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα εκτελεστικά όργανα των καλουμένων Ειρηνάρχων στην Ανατολή λέγονταν επίσης «Κορυνηφόροι» και ήταν ανάλογα οπλισμένοι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Αθηναϊκός στρατός Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Αρχαιότητας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Γεωγραφικός πόλος
μικρογραφία| Απεικονίζεται ο γεωγραφικός άξονας της περιστροφής Α (σε πράσινο). Εμφανίζεται ο βόρειος γεωγραφικός πόλος Α1 και ο Νότιος γεωγραφικός πόλος Α2. Εμφανίζεται επίσης ένα μαγνητικό πεδίο και ο μαγνητικός άξονας περιστροφής Β (σε μπλε) και ο βόρειος μαγνητικός πόλος Β1 και ο νότιος μαγνητικός πόλος Β2. Ως γεωγραφικοί πόλοι εννοούνται τα δύο σημεία στη Γη όπου ο άξονας περιστροφής της Γης τέμνει την επιφάνειά της Γης. Ο Βόρειος Πόλος βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό, ενώ ο Νότιος Πόλος βρίσκεται στην επιφάνεια της Ανταρκτικής. Οι δύο πόλοι εντοπίζονται και στους υπόλοιπους πλανήτες και δορυφόρους του ηλιακού συστήματος. Στους υπόλοιπους πλανήτες και δορυφόρους ο βόρειος πόλος βρίσκεται στην ίδια πλευρά του αμετάβλητου επιπέδου με τον Βόρειο πόλο της Γης.