cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πύργος του Ρολογιού (Άρτα)
Περιγραφή
Η μοναδική είσοδος του πύργου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά και είναι υπερυψωμένη από τη στάθμη του εδάφους, ενώ η πρόσβαση για το προσωπικό συντήρησης είναι εφικτή μέσω μίας πέτρινης σκάλας. Οι εσωτερικές τοιχοποιίες είναι χυτές και ενισχύονται με ξυλοδεσιές, τοποθετημένες καθ’ ύψος ανά 1 μ. περίπου, ενώ οι γωνίες υποστηρίζονται από ξύλινα υποστυλώματα. Η ανάβαση στην κορυφή γίνεται μέσω μίας μεταλλικής ελικοειδούς σκάλας, η οποία καταλήγει σε μία οριζόντια ράμπα. Η είσοδος στο άνω τμήμα του ρολογιού γίνεται μέσω μίας δεύτερης σκάλας, η οποία συνδέει τη ράμπα με το ξύλινο κλιμακοστάσιο όπου βρίσκεται ο μηχανισμός λειτουργίας του ρολογιού. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός είναι ρυθμισμένος έτσι ώστε να χτυπάει κάθε 30 και 60 λεπτά τη μεγάλη καμπάνα που υπάρχει στην κορυφή του πύργου και να σηματοδοτεί την ώρα.
Η κορυφή του πύργου καλύπτεται με κεραμοσκεπή, η οποία αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη στον αρχικό πύργο. Τα στηρίγματα της κεραμοσκεπής είναι κατασκευασμένα από κόκκινα τούβλα μικρών διαστάσεων και με τη διαταξή τους σχηματίζουν οχτώ τοξωτά ανοίγματα, δύο σε κάθε πλευρά. Η καμπάνα του ρολογιού είναι σταθερού τύπου και οι κτύποι είναι εφικτοί μέσω μίας εξωτερικής κινούμενης σφύρας.
Ιστορία
Ο Πύργος του Ρολογιού είναι έργο του 17ου αιώνα αλλά δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία κατασκευής όμως πιθανολογείται ότι χτίστηκε την περίοδo 1630 - 1650 και υπήρξε το πρώτο μηχανικό ρολόι με δίσκο σε όλη την αχανή Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το ρολόι είχε αρχικά αραβικούς αριθμούς και ήταν διακοσμημένο με σμάλτο.
Τα Οθωμανικά ρολόγια
Αντίθετα, η κατασκευή δημόσιων ρολογιών σε περιοχές με αμιγώς μουσουλμανικό στοιχείο ήρθε αργότερα διότι υπήρχε έντονη προκατάληψη απέναντι στους πύργους, οι οποίοι κατά κάποιο τρόπο αποτελούσαν το αντίπαλο δέος των μιναρέδων αλλά και απέναντι στον ήχο της καμπάνας, η οποία για τους μουσουλμάνους συμβόλιζε το κάλεσμα των χριστιανών για προσευχή. Οι συγκεκριμένες προκαταλήψεις υπήρχαν και σε περιοχές με μεικτό μουσουλμανικό και χριστιανικό στοιχείο αλλά σε ένα βαθμό ξεπεράστηκαν με το να κατασκευαστούν πύργοι χαμηλότερου ύψους από εκείνο των μιναρέδων αλλά κυρίως με το να ταυτιστούν στη λαική συνείδηση ως οικοδομήματα μέτρησης χρόνου και όχι ως χριστιανικά σύμβολα. Παρ' όλα αυτά μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα η εξάπλωση των πύργων υπήρξε σχετικά μικρή ακόμη και στις χριστιανικές περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας διότι εκτός από τις προκαταλήψεις, οι πύργοι των ρολογιών είχαν υψηλό κόστος κατασκευής και συντήρησης και γι' αυτό η κατασκευή τους λάμβανε χώρα κυρίως σε πόλεις με οικονομική άνθιση και έντονη εμπορική δραστηριότητα.
Το ρολόι της Άρτας
Η Άρτα του 17ου αιώνα ήταν μία ακμάζουσα οικονομικά πόλη και είχε όλες τις προυποθέσεις για να φιλοξενήσει ένα από τα πρώτα δημόσια ρολόγια στην Οθωμανική αυτοκρατορία διότι αποτελούσε χώρο προνομιακό για το ευρωπαικό εμπόριο και κομβικό σημείο για τον έλεγχο της διακίνησης των προϊόντων. Εξίσου σημαντικό ρόλο έπαιξε και η σύνθεση του πληθυσμού της Άρτας τον 17ο αιώνα. Ο Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή επισκέφθηκε την Άρτα το 1670 και μας αναφέρει ότι υπήρχαν 17 συνοικίες από τις οποίες οι τρεις ήταν μουσουλμανικές, οι τέσσερις εβραικές και οι υπόλοιπες χριστιανικές ενώ ο Γάλλος γιατρός και αρχαιολόγος Ζακόμπ Σπον επισκέφθηκε την Άρτα το 1675 και μας πληροφορεί ότι η πόλη είχε περίπου εφτά με οχτώ χιλιάδες κατοίκους και οι Έλληνες υπερείχαν σε αριθμό των Τούρκων.
Ιστορικά η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του ρολογιού είναι το «Βιβλίο των ταξιδιών» του Εβλιγιά Τσελεμπή, ο οποίος μας αναφέρει ότι το ρολόι έκανε μία πλήρη περιστροφή κάθε 24 ώρες και είχε μία μεγάλη καμπάνα, της οποίας ο ήχος μπορούσε να γίνει αντιληπτός σε απόσταση μίας ώρας από την Άρτα ενώ ταυτόχρονα τονίζει ότι δεν υπήρχε σε κανένα άλλο τόπο, ρολόι ανάλογης τεχνικής αρτιότητας.
Ο Γάλλος ιστορικός και διπλωμάτης Φρανσουά Πουκεβίλ στο έργο του «Ιστορία της αναγέννησης της Ελλάδας» κάνει αναφορά στο ρολόι με αφορμή ένα περιστατικό που συνέβει στην Άρτα το 1805. Ο Βελή πασάς, γιος του Αλή πασά των Ιωαννίνων, κάλεσε στην Άρτα έναν πλούσιο Αιτωλό και τον γιο του, ως ένδειξη συγχώρεσης για την αμέλεια να προσφέρει δώρα στον πασά όταν εκείνος πέρασε από τα μέρη του. Ο Αιτωλός με τη συνοδεία του γιου του, έφτασε στη Σαλαώρα και από εκεί κατευθύνθηκε προς την Άρτα. Σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, ο Αιτωλός εισήλθε στην Άρτα τη στιγμή που το ρολόι της πόλης χτυπούσε την ενδεκάτη πρωινή Οθωμανική ώρα, η οποία αντιστοιχούσε περίπου στην πέμπτη απογευματινή ευρωπαική ώρα. Ο Γάλλος διπλωμάτης μας πληροφορεί επίσης ότι εκείνη την εποχή, παρόλο που οι καμπάνες ήταν απαγορευμένες σε όλη την Οθωμανική αυτοκρατορία, υπήρχαν αρκετά ρολόγια με καμπάνες, κυρίως στις σημαντικές πόλεις.
thumb|left|345px|Το ρολόι και το κάστρο της Άρτας σε απεικόνιση του Έντουαρντ Λίαρ, 1849. Μία από τις πρώτες γνωστές απεικονίσεις του ρολογιού έγινε από τον Άγγλο συγγραφέα και ζωγράφο, Έντουαρντ Λίαρ, ο οποίος επισκέφθηκε την Άρτα στις 4 Μαΐου 1849. Ο Λίαρ στο έργο του, απεικόνισε την Άρτα με τον Πύργο του Ρολογιού, τα τζαμιά και το κάστρο της πόλης. Ανάλογη απεικόνιση έγινε και από τον Άγγλο χαράκτη Έντμουντ Έβανς, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη τον Απρίλιο του 1854.
Αναφορά στο ρολόι κάνει και ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μητροπολίτης Άρτας στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884). Σύμφωνα με αυτή την πηγή, ο Πύργος του Ρολογιού βρισκόταν δίπλα στο τζαμί του Σουλτάνου Βαγιαζίτ και μπροστά από το κάστρο. Το τζαμί του Βαγιαζίτ ήταν ένα από τα 8 που υπήρχαν στην περιοχή της Άρτας και είχε χτιστεί πάνω στα θεμέλια χριστιανικού ναού αφιερωμενού στη μνήμη των Αγίων Ταξιαρχών. Σύμφωνα με το μητροπολίτη Άρτας, η θέση στην οποία είχε ανεγερθεί το ρολόι, γνωστή και ως Πλατεία της Ώρας, αποτελούσε κεντρικό σημείο της Άρτας όπου συναθροίζονταν εκεί πλήθος Οθωμανών για την καθημερινή προσευχή.
Μέχρι το 1908, το ρολόι λειτουργούσε με βάση το Οθωμανικό σύστημα μέτρησης της ώρας που, σε αντίθεση με το ευρωπαικό σύστημα όπου η ημέρα χωρίζεται σε 24 ώρες ίσης διάρκειας, είχε ως βάση τις εποχικές ώρες άνισης διάρκειας. Οι ώρες της ημέρας και της νύχτας χωρίζονταν σε 12 περιόδους αντίστοιχα και ήταν προσαρμοσμένες γύρω από τις πέντε υποχρεωτικές προσευχές των Οθωμανών και την έκτη προεραιτική. Η ημέρα σύμφωνα με τους Οθωμανούς ξεκινούσε με την ανατολή του ηλίου και τελείωνε με τη δύση και κάθε ώρα είχε διάρκεια μετάξυ 50 και 60 λεπτών κατά τους χειμερινούς μήνες και έως 75 λεπτά κατά τους θερινούς μήνες. Η εργάσιμη Οθωμανική ημέρα ξεκινούσε 3 ώρες μετά την ανατολή του ηλίου και τελείωνε μία ώρα πριν τη δύση. Οι οκτώ Οθωμανικές εργάσιμες ώρες εκτείνονταν μεταξύ της τρίτης και της ενδεκάτης ώρας από τις συνολικά δώδεκα εποχιακά μεταβλητές ώρες της ημέρας και στη διάρκεια αυτών των ωρών ρυθμίζονταν τόσο οι θρησκευτικές όσο και οι εργασιακές υποχρεώσεις.
Το 1908 ο παλαιός μηχανισμός αντικαταστάθηκε από νέο μηχανικό ρολόι με εκκρεμές ώστε να σηματοδοτεί τις ευρωπαικές ώρες. Το συγκεκριμένο ρολόι διέθετε 5 βασικά μέρη: α. Την κινητήριο δύναμη, η οποία ήταν ένα βάρος σε ένα συρματόσκοινο που γύριζε ένα γρανάζι. β. Το εκκρεμές. γ. Το μηχανισμό διαφυγής που μαζί με το εκκρεμές απελευθέρωνε για ελάχιστο χρονικό διάστημα τη δύναμη του βάρους και έδινε τη δυνατότητα στα γρανάζια να κάνουν περιστροφή ενώ ταυτόχρονα ωθούσε και το ίδιο εκκρεμές. δ. Την ακολουθία των γραναζιών, η οποία μετέφερε τη δύναμη του βάρους στο εκκρεμές και ε. Το καντράν με τους δείκτες, οι οποίοι κινούνταν με βάση τις κινήσεις του εκκρεμούς. Ο συγκεκριμένος τύπος ρολογιού παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι το 1994 όπου και αντικαταστάθηκε με σύγχρονο ηλεκτρονικό μηχανισμό.
Η Πλατεία της Ώρας
Η Πλατεία της Ώρας ή πλατεία Ρολογιού και η πλατεία Μονοπωλείου ήταν οι δύο πλατείες της Άρτας στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Η πλατεία αποτελούσε κομβικό σημείο για την Άρτα και όλοι οι δρόμοι της πόλης, με εξαίρεση το Ρωμιοπάζαρο (σημερινή οδό Σκουφά), συνέκλιναν προς το μέρος αυτό και στην περιοχή από την πλατεία μέχρι τη σημερινή λαική αγορά, βρίσκονταν το Τουρκοπάζαρο. Πολύ κοντά στην πλατεία υπήρχε η εβραική συναγωγή «Γκρέκα» και σε συνδυασμό με το παρακείμενο τέμενος του Σουλτάν Βαγιαζίτ και τους ναούς του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Νικολάου, καθιστούσαν την πλατεία ένα πολυσύχναστο σημείο για τις τρεις θρησκευτικές ομάδες της Άρτας. Το συγκεκριμένο γεγονός αλλά και η έντονη εμπορική δραστηριότητα στη γύρω περιοχή, πιθανόν να αποτέλεσαν τους κύριους λόγους για την επιλογή της συγκεκριμένης θέσης για την κατασκευή του ρολογιού. thumb|left|385px|Το ρολόι και ο χώρος όπου κατά το παρελθόν εκτείνονταν η πλατεία της Ώρας. Η πλατεία λόγω της κεντρικής θέσης της, υπήρξε στενά συνδεδεμένη με κάποια από τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας της Άρτας. Στις 24 Ιουνίου 1881, ημέρα απελευθέρωσης της πόλης, πλήθος πολιτών είχε εξέλθει στους δρόμους για να υποδεχτεί τον ελληνικό στρατό. Η επίσημη υποδοχή έλαβε χώρα στο ύψος του ναού των Αγίων Θεοδώρων με το στήσιμο αψίδας και στις 4 μ.μ κατέφθασε ο αξιωματικός Σκαρλάτος Σούτσος, ο οποίος ενώπιον του μητροπολίτη Άρτας Σεραφείμ, ανακοίνωσε την κατάληψη της Άρτας. Αμέσως μετά το 4ο τάγμα πεζικού υπό τον συνταγματάρχη Δημήτριο Αντωναρόπουλο εισήλθε στην πόλη και ακολούθησαν οι λοιπές μονάδες ενώ οι κάτοικοι της Άρτας ακολουθούσαν την πορεία, η οποία κατέληξε στην πλατεία του Ρολογιού. Το βράδυ της 24ης Ιουνίου δόθηκε εντολή να φωταγωγηθεί όλη η πόλη ενώ το πλήθος παρέμεινε στην πλατεία μέχρι αργά τη νύχτα.
Στις 28 Ιουνίου τελέσθηκε ιερά θεία λειτουργία στο κάστρο της Άρτας, την οποία παρακολούθησαν όλοι οι κάτοικοι ενώ οι πανηγυρικές εκδηλώσεις συνεχίστηκαν και την επόμενη ημέρα με νέα συγκέντρωση στην πλατεία του Ρολογιού. Το δημοτικό συμβούλιο, για να τιμήσει αυτή τη σημαντική στιγμή για την πόλη της Άρτας, έλαβε την απόφαση να μετονομαστεί η πλατεία Μονοπωλίου σε πλατεία Ελευθερίας και η πλατεία του Ρολογιού σε πλατεία Βασιλέως Γεωργίου του Α΄. Μετά την απελευθέρωση άρχισαν σταδιακά να οργανώνονται οι κρατικές δομές και στις 16 Σεπτεμβρίου 1881 η πόλη της Άρτας υποδέχθηκε τον βασιλιά Γεώργιο τον Α΄. Η υποδοχή υπήρξε θερμή και τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας ο βασιλιάς επιθεώρησε τις μονάδες που είχαν στρατοπεδεύσει στο κάστρο της Άρτας και κατά την αναχώρηση του, επισκέφθηκε το φρουραρχείο που υπήρχε στην πλατεία και την εβραική συναγωγή. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος της τότε πλατείας αποτελεί τον προαύλιο χώρο του 2ου δημοτικού σχολείου Άρτας.
Το Ρολόι στη λογοτεχνία
Ο Αρτινός συγγραφέας Γιάννης Καλπούζος, στο μυθιστορημά του «Ιμαρέτ» κάνει αναφορά στο ρολόι και μας περιγράφει τη ζωή των κατοίκων της Άρτας, στο 2ο μισό του 19ου αιώνα μέσα από τα μάτια των δύο κεντρικών πρωταγωνιστών, του Έλληνα Λιόντου Θερσίτη και του Οθωμανού Νετζίπ. Πλήθος ανθρώπινοι χαρακτήρες παρελαύνουν μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος και πάνω απ΄ όλους στέκεται ο παππούς Ισμαήλ, ο οποίος ήταν και ο συντηρητής του ρολογιού και πίστευε ότι το συγκεκριμένο ρολόι δεν θα μπορούσε ποτέ να σημάνει τις ευρωπαικές ώρες.
Παραπομπές
Αρτα Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Άρτα
Ντιαμπλ Νουάρ
Τίτλοι
Έχει κατακτήσει επτά φορές το Πρωτάθλημα Κονγκό (1961, 1976, 1991, 2004, 2007, 2009, 2011) και εννέα φορές το Κύπελλο Κονγκό (1989, 1990, 2003, 2005, 2012, 2014, 2015, 2018, 2022).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δημοκρατίας του Κονγκό
Μοντελμόσου
thumb|right|200px|Εκκλησία της Παναγίας της Κοίμησης της Θεοτόκου Το Μοντελμόσου Montehermoso είναι δήμος στην επαρχία της Κάθερες, Εξτρεμαδούρα, στην Ισπανία. Σύμφωνα με απογραφή του 2009 ο πληθυσμός του δήμου είναι 5.799 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Εξτρεμαδούρα
Αμπντούλ Αχάντ Μοχμάντ
Ο Αμπντούλ Αχάντ Μοχμάντ (Παστούν: عبد الاحد مومند, Abdul Ahad Mohmand, 1 Ιανουαρίου 1959) είναι ο πρώτος και μοναδικός μέχρι σήμερα Αφγανός κοσμοναύτης. Ήταν ένα από τα τρία μέλη του πληρώματος του σοβιετικού διαστημοπλοίου Soyuz TM-6 που εκτοξεύτηκε το καλοκαίρι το 1988 με προορισμό το σοβιετικό διαστημικό σταθμό Μιρ, στον οποίο οι τρεις κοσμοναύτες παρέμειναν 9 μέρες.
Ο Μοχμάντ συμμετείχε στη συγκεκριμένη αποστολή, ενώ ήταν σε εξέλιξη η εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, στα πλαίσια του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος Intercosmos, με το οποίο συμμετείχαν σε αποστολές στο διάστημα μαζί με Σοβιετικούς και πολίτες χωρών φίλα προσκείμενων στη ΕΣΣΔ.
Βιογραφικό
Ο Μοχμάντ γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1959 στο Σαρντάχ, στην επαρχία Γκαζνί στο Αφγανιστάν και ανήκει στην εθνότητα των Παστούν. Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο της Καμπούλ (Polytechnical University of Kabul) και στη συνέχεια από την Air Force Academy. Υπηρέτησε στην Αφγανική Αεροπορία (Afghan Air Force) και εκπαιδεύτηκε στη ΕΣΣΔ ως πιλότος και κοσμοναύτης. Μαζί με τον κυβερνήτη Βλαντιμίρ Λιάκοφ (Vladimir Lyakhov) και τον μηχανικό Βαλέρι Πολιάκοφ (Valery Polyakov) αποτέλεσαν το πλήρωμα του διαστημόπλοιου Soyuz TM-6 που εκτοξεύτηκε στις 29 Αυγούστου του 1988. Στην διάρκεια της παραμονής τους στο διαστημικό σταθμό Μιρ ο Μομάντ συμμετείχε σε πειράματα αστροφυσικής, ιατρικής και βιολογίας. Η επιστροφή του στη γη, μαζί με τον Λιάκοφ, με το διαστημόπλοιο Soyuz TM-5, είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 6 Σεπτεμβρίου του 1988 όμως καθυστέρησε μια μέρα λόγω μηχανικών προβλημάτων στον Μιρ. Με την ολοκλήρωση της αποστολής τού απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μετά την υποχώρηση των Σοβιετικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν ο Μοχμάντ διέφυγε στη Γερμανία όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο και το 2003 απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφγανοί κοσμοναύτες
Σπύρος Σπυρομήλιος
Ο Σπύρος Σπυρομήλιος (1864 - 19 Μαΐου 1930) ήταν Έλληνας αξιωματικός της χωροφυλακής και βουλευτής. Διακρίθηκε για τη συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, τον Μακεδονικό Αγώνα, τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα.
Εθνική Εταιρεία και Πόλεμος του 1897
Αργότερα υπήρξε μέλος της Εθνικής Εταιρείας. Μάλιστα κατά τον Πόλεμο του 1897, έπειτα από έντονη επιθυμία του, στάλθηκε από την οργάνωση ως επικεφαλής εθελοντικού σώματος στις επιχειρήσεις του μετώπου της, οθωμανικής τότε, Ηπείρου. Συγκεκριμένα, ως αρχηγός δύναμης 67 χωροφυλάκων συμμετείχε στην απόβαση της Ηπειρωτικής Φάλαγγας του Μ. Μπότσαρη στη Νικόπολη Πρεβέζης και στις εκεί διεξαχθείσες μάχες καταφέρνοντας να κερδίσει τα θετικά σχόλια των ηγητόρων της Εθνικής Εταιρείας, των αξιωματικών του στρατού με τους οποίους συνεργάστηκε, αλλά και των ξένων ανταποκριτών. Αργότερα του ανατέθηκε από την οργάνωση η περίθαλψη των προσφύγων από την Κρήτη.
Στον Μακεδονικό Αγώνα
Όντας εκείνη την περίοδο υπομοίραρχος, ο Σπυρομήλιος συμμετείχε από πολύ νωρίς στο «Μακεδονικό Κομιτάτο» επιτυγχάνοντας αρχικά τη στρατολόγηση αρκετών Κρητικών ενώ τον Σεπτέμβριο του 1904, από κοινού με άλλους αξιωματικούς τοποθετήθηκε στο ελληνικό γενικό προξενείο Θεσσαλονίκης ως κλητήρας ή ειδικός γραφέας με το ψευδώνυμο Σουρής. Τόσο ο ίδιος όσο και οι υπόλοιποι αξιωματικοί επωμίστηκαν την οργάνωση επιτροπών αγώνα στις πόλεις και στην ύπαιθρο της Μακεδονίας, τον ορισμό πληροφοριοδοτών, μεταφορέων κλπ, την παραλαβή και τη διανομή του οπλισμού όπως και τη διενέργεια ομιλιών προς τόνωση του εθνικού φρονήματος των ελληνικών πληθυσμών. Αργότερα, ανέλαβε τον συντονισμό του σώματος των Κρητικών Κατσίγαρη και Παπαμαλέκου που δρούσαν στην περιοχή του Κιλκίς όπως και την έγκαιρη μισθοδοσία των ενόπλων καθώς και όσα ζητήματα προέκυπταν από τη δράση τους.
Τον Ιανουάριο του 1905, ο Σπυρομήλιος και οι υπόλοιποι αξιωματικοί, αναχώρησαν για την Ελλάδα με σκοπό να οργανώσουν νέα ένοπλα σώματα και την 28η Απριλίου, φέροντας το ψευδώνυμο Αθάλης Μπούας, αποβιβάστηκε στις ακτές της Πιερίας ηγούμενος ομάδας 35 ενόπλων και κινήθηκε από κοινού με το ισάριθμο σώμα του Κωνσταντίνου Μαζαράκη προς τα Πιέρια Όρη.
thumb|left|180px|Με τη στολή του Μακεδονομάχου
Στις 5 Μαΐου τα δύο ένοπλα σώματα καθώς και το ολιγάριθμο του Κατσίγαρη, έδωσαν μάχη με οθωμανικές δυνάμεις στο χωριό Σιαμπανίτσα με αποτέλεσμα των τραυματισμό τεσσάρων ανταρτών. Λίγες ημέρες αργότερα, οι δύο ομάδες χωρίστηκαν και το σώμα του Σπυρομήλιου (στο οποίο είχε προσκολληθεί και αυτό του Κατσίγαρη) κατευθύνθηκε προς τον τομέα ευθύνης του που ήταν κυρίως η Αριδαία και οι Πρόμαχοι Πέλλας και δευτερευόντως το Μορίχοβο και το Πάικο.
Η κίνηση όμως του σώματος έγινε αντιληπτή από Βούλγαρους κατοίκους του χωριού Πάτημα ή Πατατσί, έτσι, την ίδια νύχτα, κατέφθασαν στο σημείο πολυάριθμες ομάδες κομιτατζήδων και ξέσπασε μάχη κατά την οποία ο Σπυρομήλιος τραυματίστηκε στο αριστερό πόδι με αποτέλεσμα να διακομιστεί από τους άνδρες του σε οικία στο Βλάδοβο ενώ αργότερα νοσηλεύτηκε για τρεις ή τέσσερις μήνες στη Νάουσα. Μετά την αποθεραπεία του επέστρεψε στην Αθήνα. Ενδιάμεσα, οι περισσότεροι από τους άνδρες του προσχώρησαν στο σώμα του Εμμανουήλ Κατσίγαρη.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μακεδονία φέρεται να συμμετείχε σε έγκλημα κατά αμάχων. Σύμφωνα με αφήγηση του στην Πηνελόπη Δέλτα, η ένοπλη ομάδα της οποίας ηγούνταν μαζί με τον Κωνσταντίνο Μαζαράκη αιχμαλώτισε γύρω στους 100 Βούλγαρους άοπλους υλοτόμους στον Αλιάκμονα, τους οποίους και διέταξε να εκτελεστούν με πνιγμό. Σύμφωνα με τον Σπυρομήλιο τις επόμενες μέρες ξεβράστηκαν 86 πτώματα, ενώ ο Μαζαράκης στα απομνημονεύματα του αναφέρει 7 και στα ημερολόγια του 13. Επίσης, ο Μαζαράκης στα απομνημονεύματα του αναφέρει πως η εκτέλεση έγινε από τον Κώστα Γαρέφη με δική του εντολή, ενώ στα ημερολόγια του αφηγείται πως την ανέλαβε ο ίδιος. Σε διάφορα βιβλία περί του Μακεδονικού Αγώνα, οι συγκεκριμένοι υλοτόμοι αναφέρονται ως πληροφοριοδότες του Βουλγαρικού Κομιτάτου. Επιπλέον, στην ίδια αφήγηση προς τη Δέλτα, ο Σπυρομήλιος αναφέρει πως μετά την ανεύρεση των πτωμάτων, περίπου 700 Βούλγαροι καρβουνιάρηδες που εργάζονταν στην περιοχή αποχώρησαν εσπευσμένα προς το Μοναστήρι.
Ηπειρωτική Εταιρεία και Κίνημα στο Γουδί
Το 1906 ο Σπυρομήλιος έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Ηπειρωτικής Εταιρείας», οργάνωσης που υπό την ηγεσία του Παναγιώτη Δαγκλή είχε σκοπό να ετοιμάσει τις συνθήκες για την απελευθέρωση της περιοχής της Ηπείρου. Μάλιστα απετέλεσε από κοινού με τον Κωνσταντίνο Μελά - με τον οποίο όμως είχε αρκετές διαφωνίες - τον στενότερο συνεργάτη του Δαγκλή, ο οποίος τον θεωρούσε δραστήριο αλλά και ατίθασο. Σύμφωνα με μια εκδοχή, στον Σπυρομήλιο οφείλεται η ανάδειξη του αντάρτικου σώματος του Πουτέτση στην περιοχή της Ηπείρου. Παράλληλα, τον Ιούνιο του 1910 συνέταξε υπόμνημα περί μελλοντικών αντάρτικων επιχειρήσεων στην Ήπειρο το οποίο επιδοκιμάστηκε από τον Δαγκλή.
Το 1909 όντας τότε μοίραρχος είχε ενεργή συμμετοχή στο στρατιωτικό Κίνημα στο Γουδί καθώς ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Μάλιστα, ενώ λίγες ημέρες πριν την εκδήλωση του κινήματος διεξαγόταν ανάκριση σε βάρος του εξαιτίας επιστολής του στην οποία καταφερόταν εναντίον ανωτέρου του, έπειτα από τη νέα κατάσταση, συμμετείχε σε τριμελή επιτροπή του Υπουργείου Στρατιωτικών που θα κατάρτιζε νομοσχέδιο για την αναδιοργάνωση της χωροφυλακής. Αργότερα συνδέθηκε προσωπικά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και εξελέγη βουλευτής Άρτας.
Στους Βαλκανικούς Πολέμους
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, τέθηκε επικεφαλής σώματος εθελοντών και απελευθέρωσε αρχικά την πόλη των Φιλιατών, αναχαιτίζοντας στη συνέχεια τα ένοπλα σώματα Οθωμανών ατάκτων που επιχείρησαν να την ανακαταλάβουν. Στις 5 Νοεμβρίου 1912, του δόθηκε εντολή, από την Κέρκυρα όπου βρίσκονταν, να αποβιβαστεί στη Χειμάρρα. Η δύναμη που είχε στη διάθεσή του ήταν σχετικά μικρή: 200 εθελοντές κυρίως Χειμαρριώτες και Κρητικοί (οι οποίοι είχαν αρχηγούς τους Γαλερό και Πολυξίγκη). Η απόβαση, που είχε και την υποστήριξη του πολεμικού «Αχελώος», δεν συνάντησε καμία ουσιαστική δυσκολία και είχε πλήρη επιτυχία.
Την επόμενη ημέρα στο κίνημα του Σπυρομήλιου εντάχθηκαν τα γειτονικά χωριά Δρυμάδες, Πόρτο Παλέρμο, Βουνό, Πήλιουρη, Κηπαρό και Κούδεσι όπου εγκαταστάθηκαν νέες τοπικές αρχές διορισμένες από τον ίδιο, ενώ οι δυνάμεις του αποσπάσματός του προωθήθηκαν μέχρι το στενό του Λογαρά. Παράλληλα, με προκήρυξή του κάλεσε τους Αλβανούς της ευρύτερης περιοχής σε σύμπραξη, υποσχόμενος τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους εντός μίας μελλοντικής ελληνικής επικράτειας. Καθώς δεν επιτεύχθηκε ουσιαστική προσέγγιση, ακολούθησαν συγκρούσεις με Αλβανούς ένοπλους στην ευρύτερη περιοχή, με κυριότερη αυτή στο Κούτσι, στις 18 Νοεμβρίου. Ο Σπυρομήλιος διατήρησε τη διοίκηση του τοπικού εθελοντικού αποσπάσματος των ελληνικών δυνάμεων Χειμάρρας, τα οποία κατά τα τέλη Δεκεμβρίου του 1912 απέκρουσαν τις επιθέσεις των Αλβανών ενόπλων σε Παλάσσα και Πήλιουρη εδραιώνοντας την ελληνική κυριαρχία στην περιοχή. Μετά την αποτυχημένη ελληνική απόβαση στους Αγίους Σαράντα, αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγή εκκένωσης της Χειμάρρας από τις ελληνικές δυνάμεις και τον άμαχο πληθυσμό της, καθώς υπήρχε πληροφορία για μαζική επίθεση από την αλβανική πλευρά και την πιθανότητα επακόλουθων σφαγών εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Κατάφερε όμως να παραμείνει και να διατηρήσει ανέπαφο το συγκεκριμένο προγεφύρωμα μέχρι τις αρχές του 1913 όταν κατέφθασαν στη Χειμάρρα τμήματα του τακτικού ελληνικού στρατού. Τότε ο Σπυρομήλιος πρότεινε στον Ελευθέριο Βενιζέλο να του επιτρέψει να κινηθεί προς την Αυλώνα όμως ο Έλληνας πρωθυπουργός απαγόρευσε με τηλεγράφημά του οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια τόσο στον Σπυρομήλιο όσο και στον Διάδοχο Κωνσταντίνο διότι δεν επιθυμούσε όξυνση των σχέσεων με την Ιταλία.
Βορειοηπειρωτικός Αγώνας
Με το πέρας τον Βαλκανικών Πολέμων η Ελλάδα υποχρεώθηκε βάσει συνθηκών να αποσύρει τον στρατό της από την περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Από την πλευρά του ο Σπυρομήλιος, τον Ιανουάριο του 1914 έστειλε τηλεγράφημα διαμαρτυρίας στην ελληνική κυβέρνηση τονίζοντας την έντονη δυσαρέσκεια της ελληνικής μειονότητας για την απόφαση να αποσυρθούν οι ελληνικές δυνάμεις από την περιοχή. Περαιτέρω, στις 9 Φεβρουαρίου 1914, αρνήθηκε να αποχωρήσει από τη Χειμάρρα με αποτέλεσμα ο στρατηγός Παπούλας να διατάξει τη σύλληψή του. Την ίδια ημέρα ο Σπυρομήλιος ενημέρωσε με κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα τους μητροπολίτες Βασίλειο Δρυϊνουπόλεως και Σπυρίδωνα Βελλάς και Κονίτσης για την πρόθεσή του να κηρύξει την αυτονομία της Χειμάρρας και τους κάλεσε να πράξουν το ίδιο στις περιοχές τους, γεγονός που συνέβη στις 10 Φεβρουαρίου. Έπειτα προσχώρησε στην προσωρινή Κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου που ορίστηκε στο Αργυρόκαστρο την 17 Φεβρουαρίου 1914 ως γενικός αρχηγός Χειμάρρας. Κατά την περίοδο Μαρτίου - Απριλίου, οι άνδρες του Σπυρομήλιου έδωσαν σκληρές μάχες με αλβανικές δυνάμεις σε Βουνό, Πήλιουρη, Κούδεσι κλπ, με τη σημαντικότερη να διεξάγεται την 9η Απριλίου στην Πήλιουρη. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων οι δυνάμεις του Σπυρομήλιου πυρπόλησαν τα αλβανικά χωριά Μπόρσι, Κούτσι και Λαΐφι.
Θάνατος
Ο Σπυρομήλιος απεβίωσε στις 19 Μαΐου του 1930 στην Αθήνα όπου και κηδεύτηκε με κάθε επισημότητα παρουσία του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και πλήθους πολιτικών, στρατιωτικών και κόσμου. Στη διαθήκη του, εξέφρασε ως τελευταία επιθυμία να ταφεί στη Χειμάρρα, πράγμα το οποίο όμως δεν έγινε εφικτό καθώς η αλβανική κυβέρνηση απέρριψε το αίτημα της ελληνικής πλευράς, φοβούμενη τυχόν επεισόδια κατά τη μεταφορά της σορού του Σπυρομήλιου στην πόλη.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Οικογένεια Σπυρομήλιου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής Κατηγορία:Βουλευτές Αργυροκάστρου Κατηγορία:Συμμετέχοντες στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα
Σκίρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σκίρος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Έντουαρντ Τζέννερ
Ο Έντουαρντ Τζέννερ (Edward Jenner, 17 Μαΐου 1749 – 26 Ιανουαρίου 1823) ήταν σπουδαίος Άγγλος γιατρός, που υπήρξε ο επινοητής του εμβολιασμού, σήμερα, θεωρείται ως ο «πατέρας της ανοσολογίας». Η ανακάλυψή του θεωρείται ότι έσωσε περισσότερες ζωές σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη ιατρική ανακάλυψη.
Βιογραφία
Ο Τζέννερ γεννήθηκε στις 17 Μαΐου του 1749 στη μικρή πόλη Μπέρκλεϊ του Γκλόστερσερ. Γιος κληρικού, από μικρός διδάχθηκε να συντρέχει πάντοτε και να βοηθά τους άλλους. Τα πρώτα γράμματα έμαθε στο Γούτον-άντερ-Ετζ και στο Σάιρονσεστερ. Σε ηλικία 14 ετών ανέλαβε ως μαθητευόμενος του χειρουργού στο νοσοκομείο της περιοχής Ντάνιελ Λάντλοου και αργότερα στάλθηκε στο Λονδίνο (νοσοκομείο Σαιντ Τζορτζ) ως μαθητευόμενος στην ανατομία υπό το διάσημο, τότε, χειρουργό Τζον Χάντερ. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του επέστρεψε στο Μπέρκλεϊ και άρχισε να εξασκεί το ιατρικό επάγγελμα. Στην πόλη του παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 1823.
left|thumb|250px|Έντουαρντ Τζέννερ Ο Τζέννερ ήταν ιδιαίτερα παρατηρητικός, καθώς είχε πολλές ενασχολήσεις που απαιτούσαν παρατηρητικότητα, όπως η μελέτη φυτών και η συλλογή απολιθωμάτων. Στην περιοχή του ήταν πολύ συχνή η προσβολή των βοοειδών από δαμαλίτιδα, η οποία είναι μία μορφή ευλογιάς που προσβάλλει κατά κύριο λόγο τα βοοειδή. Το 1788, η επιδημία ευλογιάς στο Γκλόστερσερ ήταν πολύ έντονη και ο Τζέννερ παρατήρησε ότι όσοι γεωργοί είχαν προσβληθεί από την -πολύ ηπιότερη- δαμαλίτιδα, δεν προσβάλλονταν από ευλογιά, ενώ αντίθετα όσοι προσβάλλονταν δεν είχαν ποτέ αρρωστήσει από δαμαλίτιδα. Τις παρατηρήσεις του αυτές, τις έθεσε υπ' όψη μεγάλων επιστημόνων της ιατρικής επιστήμης, εκείνοι όμως δεν έδωσαν σημασία στο πόρισμα του Τζέννερ, ότι το μικρόβιο της δαμαλίτιδας δημιουργεί ανοσία για την ευλογιά, αποδίδοντας τις περιπτώσεις που ανέφερε, σε απλή σύμπτωση.
Όταν πήρε το δίπλωμα της ιατρικής, ο Τζέννερ γύρισε στη γενέτειρά του για να εξασκήσει την επιστήμη του. Στο εξής η καταπολέμηση της ευλογιάς είχε γίνει σκοπός της ζωής του. Του χρειαζόταν, όμως, εκτός από τη στατιστική παρατήρηση, και μια πιο απτή απόδειξη. Με πειράματα διαπίστωσε ότι η δαμαλίτιδα μπορούσε να μεταδοθεί από έναν άνθρωπο στον άλλο με εμβολιασμό. Ήταν βέβαιος ότι ο εμβολιασμένος έτσι δεν θα είχε φόβο να τον πιάσει η ευλογιά, δεν μπορούσε όμως να βρει κανένα να δεχτεί να του κάνει εμβόλιο δαμαλίτιδας.
Η ευκαιρία του δόθηκε όταν μία νεαρή αγρότισσα τον επισκέφθηκε με συμπτώματα δαμαλίτιδας. Ο Τζέννερ προσεκτικά πήρε το υγρό των εξελκώσεων που είχαν εμφανιστεί στο χέρι της νεαρής γυναίκας και αποφάσισε να το μεταγγίσει στο σώμα ενός υγιούς ατόμου. Πίστευε ότι οι μικροοργανισμοί που προκαλούσαν τη δαμαλίτιδα θα έκαναν το σώμα του υγιούς ατόμου ικανό να αντιμετωπίσει μελλοντικό κρούσμα ευλογιάς. Στις 14 Μαΐου του 1796, ο Τζέννερ έκανε το πείραμά του στον οκτάχρονο Τζέιμς Φιπς, ο οποίος ήταν γιος του κηπουρού του. Προς μεγάλη κατάπληξη του Τζέννερ, ο κηπουρός του δέχτηκε τη διεξαγωγή του πειράματος. Ο Τζέννερ εμβολίασε τον Τζέιμς Φιπς με μικρόβιο δαμαλίτιδας. Αν η θεωρία του ήταν ορθή, ο Τζέιμς δεν θα πάθαινε ποτέ ευλογιά. Έτσι, ο Τζέννερ έκανε δύο μικρές επιφανειακές τομές στον αριστερό βραχίονα του μικρού και τις επάλειψε με το υγρό που είχε αφαιρέσει από τη νεαρή αγρότισσα. Ύστερα επέδεσε τον βραχίονα.
Ο μικρός Τζέιμς προσβλήθηκε από πολύ ήπια μορφή δαμαλίτιδας. Τον επόμενο Ιούλιο, όταν ο μικρός είχε συνέλθει τελείως, ο Τζέννερ τον εμβολίασε και πάλι, αυτή τη φορά με κανονικό ιό ευλογιάς. Ο μικρός δεν προσβλήθηκε από ευλογιά κι έτσι ο Τζέννερ είχε την επιβεβαίωση της θεωρίας του. Το πείραμά του, ωστόσο, θα μπορούσε να του έχει στοιχίσει ως και τη ζωή του: Αν αποτύγχανε και ο μικρός πέθαινε από ευλογιά, θα θεωρούνταν δολοφόνος. Ο Τζέννερ δε δίστασε να επαναλάβει το πείραμα και σε άλλα παιδιά, μεταξύ των οποίων ήταν και ο ηλικίας 11 μηνών γιος του. Μετά την επιτυχία του πειράματος, πολλοί δέχτηκαν χωρίς δυσκολία να τους εμβολιάσει κατά της ευλογιάς.
Λίγο αργότερα, και παρά τις αντιδράσεις, ο εμβολιασμός εισήχθη στο νοσοκομείο του Αγίου Θωμά. Στην πράξη, πρώτα χρησιμοποιήθηκε στο βρετανικό στρατό και το ναυτικό, για να διαδοθεί κατόπιν σε όλη την Αγγλία. Η μέθοδος γρήγορα διαδόθηκε τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο βασιλιάς της Αγγλίας εντυπωσιάστηκε από τα αποτελέσματα της μεθόδου του Τζέννερ ώστε του παραχώρησε την άδεια να «αφιερώσει τη δεύτερη έκδοση του έργου του στο βασιλέα». Η αντίδραση, ωστόσο, εξακολουθούσε και ο Τζέννερ, ο οποίος είχε κατασκευάσει ένα μικρό νοσοκομείο πλάι στο ιατρείο του και εμβολίαζε τον κόσμο δωρεάν, άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες. Οικονομική ενίσχυση του ήλθε από τη βρετανική κοινότητα της Ινδίας και μόνο το 1807 ευδόκησε το κοινοβούλιο να τον επιχορηγήσει με το ποσό των 20.000 λιρών. Αρκεί να σημειωθεί ότι κάθε μέρα ο Τζέννερ έκανε 300 εμβολιασμούς, φυσικά δωρεάν. Έτσι, μέσα σε 18 μήνες η ευλογιά ελαττώθηκε στην Αγγλία κατά 75%.
Ο Τζέννερ έλαβε πολλές τιμές. Μεταξύ των άλλων ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοσολογία Κατηγορία:Βρετανοί ιατροί
Γρανιτσαίικα Ηλείας
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Γρανιτσαίικα βρίσκονται σε απόσταση 8 χλμ. Δ.του Πύργου και 7 χλμ. ΒΑ. του Κατάκολου. Δυτικά είναι το Σκουροχώρι, ανατολικά τα Βυτιναίικα και ο Άγιος Ιωάννης και νότια το Καβούρι. Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό ιδρύθηκε από κατοίκους της Γρανίτσας Γορτυνίας, οι οποίοι κατοίκησαν στην περιοχή ως εργάτες στα χωράφια με τις σταφίδες της περιοχής και ως τεχνίτες της πέτρας. Το 1897 αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Λετρίνων γραμμένος ως Γρανιτσέϊκα. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Γρανιτσέϊκων και το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Γρανιτσαίικα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Καβούρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Γρανιτσαίικων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιαρδάνου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 376  κατοίκους, ενώ ως οικισμός 310.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Τσέκερ Χολ
Η Τσέκερ Χωλ (αγγλικά: Checker Hall) είναι ένα χωριό των Μπαρμπάντος. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας της Αγίας Λουκίας.
Γεωγραφία
Η Τσέκερ Χωλ βρίσκεται βόρεια του Μπαρμπάντος και νοτιοδυτικά της Αγίας Λουκίας. Βρίσκεται νότια της Όλμανς, ανατολικά της Μπαμπς και δυτικά της Μπένθαμς.
Δείτε επίσης
Τσέκερ Χωλ
21ος αιώνας π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ.
23ος αιώνας π.Χ.| 22ος αιώνας π.Χ. | 21ος αιώνας π.Χ. | 20ός αιώνας π.Χ. | 19ος αιώνας π.Χ.
Ο 21ος αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 2100 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 2001 π.Χ.
Σημαντικά πρόσωπα
Κατηγορία:Αιώνες Κατηγορία:3η χιλιετία π.Χ.
Μόντε Πλάτα (επαρχία)
Το Μόντε Πλάτα (ισπανικά: Monte Plata) είναι μια από τις επαρχίες της Δομινικανής Δημοκρατίας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Μόντε Πλάτα.
Γεωγραφία
Το Μόντε Πλάτα βρίσκεται κεντρικά της Δομινικανής Δημοκρατίας. Συνορεύει στα νότια με το Σάντο Ντομίνγκο, στα νοτιοδυτικά με το Σαν Χοσέ δε Οκόα, στα δυτικά-κεντρικά με το Μονσενιόρ Νουέλ, στα βορειοδυτικά με το Σάντσες Ραμίρες, στα βορειοκεντρικά με τη Ντουάρτε, στα βορειοανατολικά με τη Σαμανά, στα νοτιοανατολικά με το Σαν Πέδρο δε Μακορίς και στα ανατολικά με το Άτο Μαγιόρ.
Η οροσειρά Σιέρρα δε Γιασαμά βρίσκεται βόρεια και ανατολικά του Μόντε Πλάτα. Η Λος Αϊτίσες βρίσκεται βορειαδυτικά. Το μεγαλύτερο μέρος της είναι τώρα εθνικό πάρκο.
Ποταμοί
Ο ποταμός Οθάμα είναι ο σημαντικότερος ποταμός του Μόντε Πλάτα. Άλλοι σημαντικοί ποταμοί είναι ο Γιαμπακάο, ο Γιασαμά, ο Κομάτε, ο Μίχο, και ο Γκουανούμα.
Έκταση
Το Μόντε Πλάτα έχει έκταση 2.632,14 τ.χλμ. (5,4% της συνολικής έκτασης της Δομινικανής Δημοκρατίας).
Δημογραφία
Το Μόντε Πλάτα το 2002, την τελευταία απογραφή, είχε 1.510.971 κατοίκους, από τους οποίους οι 180.376 ήταν αστικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις πόλεις) και 76.987 αγροτικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες).
Ιστορία
Μετά τη Δομινικανή ανεξαρτησία από την Αϊτή το 1844, το Μόντε Πλάτα ήταν τμήμα της επαρχίας Σάντο Ντομίνγκο. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αναστήλωσης εναντίον της Ισπανίας (1861 - 1865), υπήρχαν πολλές μάχες στην επαρχία.
Το 1932 το Μόντε Πλάτα ήταν μέρος της σημερινής επαρχίας Σαν Κριστόμπαλ και μετά άλλαξε σε επαρχία με το όνομα Μόντε Πλάτα. Γρήγορα όμως το όνομα άλλαξε σε Μονσενιόρ Μερίνιο από τον αρχιεπίσκοπο Φερνάντο Αρτούρο δε Μερίνιο, που ήταν πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας το 1880-1882.
Μετά από αυτό η επαρχία ξαναέγινε τμήμα του Σαν Κριστόμπαλ μέχρι το 1982.
Δήμοι και Συνοικίες
Το Μόντε Πλάτα διαιρείται σε 5 δήμους και 6 συνοικίες.
Οικονομία
Η σημαντικότερη οικονομινή δραστηριότητα στο Μόντε Πλάτα είναι τα αγροτικά. Οι κυριότερες καλλιέργειες είναι τα ζαχαροκάλαμα, το κακάο και τα φρούτα, κυρίως πορτοκάλια.
Υπάρχουν επίσης πολλές αγελάδες.
Μαργαρίτα Τυδώρ
thumb|200px|Μαργαρίτα Τυδώρ, έργο του Ντάνιελ Μύτενς (περ.1620-1738). Η Μαργαρίτα Τυδώρ (Margaret Tudor, 28 Νοεμβρίου 1489 - 18 Οκτωβρίου 1541) του βασιλικού οίκου των Τυδώρ ήταν βασίλισσα της Σκωτίας (1503 - 1513) ως σύζυγος του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας και βασιλομήτωρ ως μητέρα του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας. Η Μαργαρίτα Τυδώρ ήταν μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ της Υόρκης, εγγονή της Μάργκαρετ Μπώφορτ, του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και της Ελίζαμπεθ Γούντβιλ. Είχε πολλές εγκυμοσύνες αλλά τα περισσότερα από τα παιδιά της πέθαναν πάνω στη γέννα ή σε βρεφική ηλικία. Μετά τον θάνατο του Ιακώβου Δ΄, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας, 6ο Κόμη του Άνγκους. Με τον πρώτο και με τον δεύτερο γάμο της έγινε γιαγιά της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας και του δεύτερου συζύγου της Μαρίας Χένρυ Στιούαρτ, Λόρδου Ντάρνλεϋ, αντίστοιχα. Ο γάμος της Μαργαρίτας Τυδώρ με τον Ιάκωβο Δ΄ της Σκωτίας ήταν προμήνυμα για την ένωση των δυο στεμμάτων που θα πραγματοποιηθεί με τον δισέγγονο της Ιάκωβο Α΄ της Αγγλίας (1603).
Παιδικά χρόνια
Η Μαργαρίτα βαπτίστηκε στην Εκκλησία της Αγίας Μαργαρίτας του Ουέστμινστερ, πήρε το όνομα της γιαγιάς της από πατέρα Μάργκαρετ Μπώφορτ. Οι κόρες ήταν σημαντικό περιουσιακό στοιχείο για τους βασιλείς εκείνη την εποχή αφού με τους γάμους τους δημιουργούσαν ισχυρές συμμαχίες, πριν η Μαργαρίτα φτάσει 6 ετών ο πατέρας της σκέφτηκε να την παντρέψει με τον Ιάκωβο Δ΄. Ο βασικός στόχος ήταν να σταματήσει το στέμμα της Σκωτίας να υποστηρίζει τον διεκδικητή του αγγλικού θρόνου Πέρκιν Ουώρμπεκ. Επιπλέον, ο Ερρίκος Ζ΄ το έβλεπε σαν πρώτο βήμα να ενωθούν τα στέμματα των δυο χωρών με τον γιο του Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1497 ο απεσταλμένος του Ιακώβου Δ΄, ο Ισπανός Πέδρο δε Αγιάλα (1475 - 1513) έκανε μακρόχρονη συνθήκη με την Αγγλία και ο γάμος πήρε σοβαρές πιθανότητες, ο Ιάκωβος Δ΄ αν και σε μεγάλη ηλικία ήταν ακόμα ανύπαντρος. Ο Ιταλός ιστορικός Πολύντορο Βεργκίλ (1470 - 1555) γράφει ότι μερικοί από το βασιλικό συμβούλιο της Αγγλίας αντέδρασαν στην απόφαση με τον φόβο ότι ο Οίκος των Στιούαρτ θα ανέβει στον θρόνο της Αγγλίας, ο πανέξυπνος Ερρίκος Ζ΄ τους απάντησε:
"Γιατί όχι; Αυτή η Ένωση δείχνει πολύ περισσότερο να κάνει τη Σκωτία έδαφος της Αγγλίας παρά την Αγγλία έδαφος της Σκωτίας, η χώρα μας είναι πολύ μεγαλύτερη και δοξασμένη και μια τέτοια ένωση θα την ωφελήσει όπως οι προγονοί μας που έκαναν τη Νορμανδία δικό τους έδαφος".
Πρώτος γάμος με τον Ιάκωβο Δ΄
Η Συνθήκη του Περπετουάλ ανάμεσα στη Σκωτία και στην Αγγλία στις 24 Ιανουαρίου 1502 εγγυήθηκε την ειρήνη για 70 χρόνια, ο σημαντικότερος όρος ήταν ο γάμος του Ιακώβου Δ΄ με τη Μαργαρίτα Τυδώρ. Ο γάμος ολοκληρώθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1503 με προξενιό στα Ανάκτορα του Ρίτσμοντ, ο Πάτρικ, Κόμης του Μπόθγουελ, με ένα χρυσό ένδυμα μπήκε τελετουργικά στο δωμάτιο της Βασίλισσας υπό τη συνοδεία του Αρχιεπισκόπου της Γλασκώβης και του Άντριου Φόρμάν (1465 - 1521), απεσταλμένου του Κόμη του Μορέυ. Ο Έραλδος Τζον Γιάνγκ σημειώνει ότι "μεγαλοπρεπείς κονταρομαχίες ακολούθησαν την τελετή" με υψηλά βραβεία, συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα. Η νέα Βασίλισσα είχε στην κατοχή της μια μεγάλη ντουλάπα από ρούχα και οι κουρτίνες των κρεβατιών από ιταλικά υφάσματα είχαν κεντημένα τριαντάφυλλα του Λάνκαστερ, τα υφάσματα έγιναν από τη συνοδό της Λαίδη Κάθριν Γκόρντον, τη χήρα του Πέρκιν Ουώρμπεκ. Ο Ιάκωβος Δ΄ κατοχύρωσε τον Μάιο του 1503 την περιουσία της συζύγου του στην Σκωτία όπως το Κάστρο του Μέθβεν, το Κάστρο του Στέρλινγκ, το Κάστρο του Ντάουν, τα Ανάκτορα του Λινλίθγκοου και το Κάστρο του Νιούαρκ με τα έσοδα από τις κομητείες και τα εδάφη. Η Μαργαρίτα έφτασε στη Σκωτία στις 27 Ιουνίου 1503, με τον πατέρα της ταξίδευσε από τα Ανάκτορα του Ρίτσμοντ για το Κολλυουέστον, μια πλάκα στη Γιορκ μνημονεύει το σημείο που η Μαργαρίτα μπήκε στις πύλες της πόλης. Η Μαργαρίτα διέσχισε στις 1 Αυγούστου 1503 τα σύνορα στο Μπέρικ-απόν-Τουίντ και συναντήθηκε με την αυλή της Σκωτίας στο Λάμπερτον, ο Ιάκωβος έφτασε στα ανάκτορα του Ντάλκιθ για να την συναντήσει. Ο Ιάκωβος Δ΄ πήγε ξανά στις 4 Αυγούστου να την παρηγορήσει όταν μια πυρκαγιά σκότωσε τα αγαπημένα της άλογα και έκαψε τα εργαλεία ιππασίας της μαζί με ένα ύφασμα αξίας 127 λιρών.
Δεύτερος γάμος με τον κόμη του Άνγκους
thumb|right|250px|Η Μαργαρίτα αρνείται να παραδώσει τους γιους της στον Δούκα του Ώλμπανυ - έργο του Τζον Φέιντ (1859). Η Μαργαρίτα και ο Ντάγκλας παντρεύτηκαν στις 6 Αυγούστου 1514 στην ενοριακή εκκλησία του Κίννουλ κοντά στο Περθ, ο γάμος αναβίωσε ξανά στη Σκωτία την αντι-αγγλική συμμαχία με τον Τζέημς Μπήτον, αρχιεπίσκοπο της Γλασκώβης, με τους όρους της διαθήκης του Ιακώβου Δ΄ η Μαργαρίτα έπρεπε να συμφωνήσει στον διορισμό του Δούκα του Όλμπανυ στην αντιβασιλεία. Το βασιλικό συμβούλιο εν άγνοια της Μαργαρίτας και των συμβούλων της αποφάσισε να της πάρει την κηδεμονία και να μεταφέρει τους μικρούς πρίγκιπες στο Κάστρο του Στέρλινγκ, ο νεαρός Δούκας του Ώλμπανυ έφτασε στη Σκωτία τον Μάιο του 1515 και έγινε αντιβασιλέας τον Ιούλιο. Η πρώτη του δουλειά ήταν να πάρει στη συνοδεία του τους δυο μικρούς πρίγκιπες, η Μαργαρίτα μετά από λίγες αντιδράσεις στην αρχή το δέχτηκε και αποσύρθηκε στο Εδιμβούργο περιμένοντας το παιδί της με τον Άνγκους. Ο Ερρίκος Η΄ εξοργισμένος ζήτησε από την αδελφή του να πάρει τα παιδιά της και να έρθει μαζί του στην Αγγλία, η ίδια το αρνήθηκε επειδή μια τέτοια κίνηση θα είχε στερήσει από τον γιο της τον θρόνο της Σκωτίας. Η Μαργαρίτα ωστόσο την εποχή που οι γιοι της ήταν στα χέρια του θείου τους αποφάσισε να δραπετεύσει στην αυλή του αδελφού της για την προσωπική της ασφάλεια αφού ήταν έγκυος και περίμενε παιδί με τον Άνγκους. Σαν χήρα βασιλιά έπρεπε να πάρει άδεια από το βασιλικό συμβούλιο για να ταξιδεύσει στο εξωτερικό, το συμβούλιο της έδωσε άδεια να πάει στο Λινλίθγκοου, από εκεί δραπέτευσε για την Αγγλία, έγινε δεκτή από τον Λόρδο Ντέικρ, φύλακα του Μαρς, και από κει μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Αρμπότλ στο Νορθάμπερλαντ.
Στις αρχές Οκτωβρίου η Μαργαρίτα γέννησε το παιδί της Μάργκαρετ Ντάγκλας, μελλοντική κόμισσα του Λέννοξ και μητέρα του Χένρυ Στιούαρτ, Λόρδου Ντάρνλεϋ, του ξαδέλφου και δεύτερου συζύγου της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας. Ενώ βρισκόταν στα βόρεια της Αγγλίας, έμαθε τον θάνατο του μικρότερου γιου της Αλεξάνδρου. Ο Ντέικρ προσπάθησε να ρίξει την ευθύνη για τον θάνατο του Αλεξάνδρου στον Δούκα του Ώλμπανυ αλλά η Μαργαρίτα το αρνήθηκε και του απάντησε ότι αν ο Ώλμπανυ ήθελε πραγματικά τον θρόνο ο στόχος του θα έπρεπε να ήταν ο μεγαλύτερος Ιάκωβος. Η Μαργαρίτα από τότε προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τον Ώλμπανυ όταν το κατόρθωσε επέστρεψε στη Σκωτία, όταν ο Ερρίκος Η΄ έμαθε ότι ο Κόμης του Άνγκους δεν θα συνοδεύσει τη σύζυγο του στην Αγγλία απάντησε ειρωνικά "έγινε σαν Σκωτσέζος". Ο Κόμης του Άνγκους είχε όλα τα πλούτη και την περιουσία του στη Σκωτία, η εγκατάλειψη της χώρας του θα ήταν προδοσία όπως είχε συμβεί τον προηγούμενο αιώνα με τον ευγενή Τζέημς Ντάγκλας, 9ο Κόμη του Ντάγκλας, που δραπέτευσε στην Αγγλία και πέθανε σαν άστεγος μισθοφόρος.
Κρίση στις σχέσεις της με τον κόμη του Άνγκους
Η Μαργαρίτα έγινε δεκτή από τον αδελφό της και έμεινε στη "Σκότλαντ Γιάρντ" την κατοικία των αρχαίων βασιλέων της Σκωτίας στο Λονδίνο, σε έναν χρόνο επέστρεψε στη Σκωτία (1517) μετά από μια ειρηνική συνθήκη που δεν τη γνώριζαν ο Ώλμπανυ, ο Ερρίκος και ο καρδινάλιος Τόμας Γούλσεϋ (1473 - 1530). Ο Ώλμπανυ απουσίαζε προσωρινά στη Γαλλία για να ανανεώσει την "Παλαιά Συμμαχία" και να τακτοποιήσει τον γάμο του μικρού Ιακώβου Ε΄. Η Μαργαρίτα έγινε δεκτή στα σύνορα από τον αναπληρωτή του Σιέρ ντε λα Μπαστί και τον σύζυγο της, η ειρήνη έσπασε επειδή η Μαργαρίτα δεν ήταν έμπιστη και δεν της επιτρεπόταν να έχει συνεχή επικοινωνία με τον γιο της. Ο γάμος της με τον Κόμη του Άνγκους πέρασε στη συνέχεια κρίση όταν έμαθε ότι την περίοδο της απουσίας της είχε αποκτήσει ερωμένη την Τζέην Στιούαρτ, η οργή της έγινε μεγαλύτερη όταν έμαθε ότι χρησιμοποιούσε με την ερωμένη του τα δικά της λεφτά. Η Μαργαρίτα έγραψε σε επιστολή στον αδελφό της Ερρίκο Η΄ την απόφαση της να χωρίσει:
"Είμαι πολύ ενοχλημένη με τον Λόρδο του Άνγκους από την ημέρα που επέστρεψα στη Σκωτία κάθε μέρα όλο και περισσότερο τόσο που δεν είμαστε μαζί τον τελευταίο μισό χρόνο, είμαι αποφασισμένη στο όνομα του θεού και την τιμή μου να χωρίσω μαζί του επειδή δεν δείχνει να με αγαπά".
Το ζήτημα για τον Ορθόδοξης πίστης Ερρίκο ήταν πολύ δύσκολο, στην αρχή αντιτάχθηκε στο διαζύγιο υπενθυμίζοντας στη Μαργαρίτα και τη δική του οικογενειακή κατάσταση, ο Άνγκους ήταν επίσης χρήσιμος σύμμαχος για τον Ερρίκο Η΄ απέναντι στον Δούκα του Ώλμπανυ και τη φίλο-γαλλική ομάδα. Η Μαργαρίτα αμετακίνητη στην απόφαση της προσέγγισε τον Δούκα του Ώλμπανυ και τον κάλεσε μαζί με άλλους ευγενείς να επιστρέψει από τη Γαλλία, ο Ώλμπανυ που δεν βιαζόταν να επιστρέψει πρότεινε να δοθεί η αντιβασιλεία στην ίδια. Τα επόμενα τρία χρόνια ο σύζυγος της βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Τζέημς Χάμιλτον, 1ο Κόμη του Άρραν, και η Μαργαρίτα άλλαζε συνέχεια την υποστήριξη της. Ο Δούκας του Ώλμπανυ έφτασε στη Σκωτία τον Νοέμβριο του 1521 και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τη Μαργαρίτα, σύντομα θα διαδοθούν φήμες ότι είχαν ερωτικές σχέσεις αλλά στην πραγματικότητα ήταν μονάχα πολιτικά συμφέροντα. Ο Άνγκους εξορίστηκε και η αντιβασιλεία προσπάθησε να αποκαταστήσει τη σταθερότητα στη χώρα ύστερα από τρία χρόνια εμφύλιων συγκρούσεων, ο Δούκας του Ώλμπανυ ήταν χρήσιμος στη Μαργαρίτα επειδή είχε συνδέσεις με τη Ρώμη και μπορούσε να βοηθήσει να εκδοθεί γρήγορα το διαζύγιο της. Ο Άνγκους και οι οπαδοί του άρχισαν να διαδίδουν φήμες για ερωτικές σχέσεις μεταξύ τους σε τέτοιο βαθμό που ο Λόρδος Ντέικρ όπως γράφει στον καρδινάλιο Τόμας Γούλσεϋ (1473 - 1530) προβλέπει τη δολοφονία του μικρού Ιακώβου και τον άνοδο στον θρόνο του Δούκα του Ώλμπανυ και της Μαργαρίτας. Η σχέση τους ωστόσο ήταν μονάχα πολιτικά συμφέροντα, δεν έχει αποδειχτεί πουθενά ότι είχαν ερωτικές σχέσεις.
Το πραξικόπημα της Μαργαρίτας
thumb|right|250px|Τα σύμβολα της Μαργαρίτας Τυδώρ ως βασίλισσας της Σκωτίας. Η Μαργαρίτα παρέμενε Αγγλίδα στα έθιμα και τη συμπεριφορά της, γι' αυτό αναζητούσε από τη νέα της πατρίδα να σεβαστεί τις συνήθειες από τη γενέτειρα της. Η συμμαχία με τον Δούκα του Ώλμπανυ ήταν απαραίτητη μετά τους καταστροφικούς πολέμους στα σύνορα τη δεκαετία του 1250 αλλά σύντομα εξαφανίστηκε από την πολιτική σκηνή, γι' αυτό η Μαργαρίτα αναγκάστηκε να οργανώσει το δικό της κίνημα. Την εποχή που ο Δούκας του Ώλμπανυ βρισκόταν στη Γαλλία η αντιβασιλεία διώχτηκε από την εξουσία με πραξικόπημα (1254), η Μαργαρίτα με τη βοήθεια του Άρραν και των Χάμιλτον έφερε τον μικρό Ιάκωβο από το Στέρλινγκ στο Εδιμβούργο. Η κίνηση της Μαργαρίτας έγινε άκρως δημοφιλής, τον Αύγουστο το κοινοβούλιο ανακοίνωσε ότι η αντιβασιλεία τελείωσε και ο Ιάκωβος Ε΄ ήταν βασιλιάς της Σκωτίας με πλήρη εξουσία, ο Μπήτον αντέδρασε και η Μαργαρίτα τον συνέλαβε και τον φυλάκισε, το Κοινοβούλιο ανακοίνωσε τον Νοέμβριο ότι η Μαργαρίτα είναι σύμβουλος του βασιλιά.
Τάσος Χαΐνογλου
Ο Τάσος Χαΐνογλου (ή Χαϊνόγλου), (1900 -1963) ήταν δάσκαλος, δημοσιογράφος, ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ.
Μαργαρίτα Τυδώρ
Το πραξικόπημα της Μαργαρίτας
Η συμμαχία της Μαργαρίτας με τον Άρραν την αποξένωσε σταδιακά με τους υπόλοιπους ευγενείς, η θέση της έγινε δύσκολη όταν ο αδελφός της επέτρεψε στον Άνγκους να επιστρέψει στη Σκωτία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ελέγξει κανέναν. Η Μαργαρίτα προχώρησε σε νέα συμμαχία με τον Ερρίκο Στιούαρτ τον νεότερο αδελφό του Λόρδου του Αβοντάλ, προήχθη σε υψηλά αξιώματα εξοργίζοντας τον Κόμη του Λέννοξ που προχώρησε σε συμμαχία με τον σε διάσταση σύζυγο της. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου το Κοινοβούλιο επικύρωσε τα αξιώματα της Μαργαρίτας και ο εμφύλιος που είχε με τον σύζυγο της κατέληξε σε μια δολοφονική φάρσα. Όταν ο Άνγκους έφτασε στη Σκωτία η Μαργαρίτα συγκάλεσε το Κοινοβούλιο και στη συνέχεια διέταξε να τοποθετηθούν κανόνια στο Κάστρο και το Αββαείο του Χόλυρουντ και να αρχίσουν να τον πυροβολούν. Οι δυο Άγγλοι απεσταλμένοι Τόμας Μάγκνους (1464 - 1550) και Ρότζερ Ράντκλιφ της ζήτησαν να σεβαστεί τον νόμιμο σύζυγο της και εκείνη τους απάντησε αγέρωχα "Πηγαίνετε στην πατρίδα σας και μην ασχολείστε με τα θέματα της Σκωτίας". Η Μαργαρίτα μετά από πολλές πιέσεις συμφώνησε να παραβρεθεί ο Κόμης του Άνγκους τον Φεβρουάριο του 1525 στην αντιπολίτευση του βασιλικού συμβουλίου. Τα επόμενα τρία χρόνια η Μαργαρίτα ανέλαβε αποκλειστικά την ανατροφή του μικρού Ιακώβου, την περίοδο αυτή ο Ιάκωβος Ε΄ διδάχθηκε το μίσος απέναντι στην οικογένεια Ντάγκλας και στους Άγγλους.
Τάσος Χαΐνογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τάσος Χαΐνογλου γεννήθηκε το 1900 στη Θράκη. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αδριανούπολη και κατόπιν έγινε δάσκαλος. Εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ σε νεαρή ηλικία και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Πολέμησε στη Μικρά Ασία και ήταν ηγετικό στέλεχος του Κινήματος των Παλαιών Πολεμιστών μαζί με τον Παντελή Πουλιόπουλο και τον Γιώργο Νίκολη. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επιστροφή τους στην Ελλάδα, τα στελέχη του κινήματος των Παλαιών πολεμιστών εντάχθηκαν στο ΣΕΚΕ, αποτέλεσαν τη δυναμική αριστερή πτέρυγα του κόμματος και ανέλαβαν την ηγεσία του ΣΕΚΕ με αρχηγό τον Πουλιόπουλο.
Μαργαρίτα Τυδώρ
Διαζύγιο και τρίτος γάμος
thumb|right|250px|Το Κάστρο του Μέθβεν. Η Μαργαρίτα από τότε έβαλε μοναδικό στόχο την έκδοση του διαζυγίου της, ήταν έτοιμη να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, ακόμα και τους θρύλους ότι ο Ιάκωβος Δ΄ δεν σκοτώθηκε στη μάχη του Φλόντεν. Ο Δούκας του Ώλμπανυ συνέχισε τις σκληρές προσπάθειες να πείσει τον Πάπα να εκδώσει το διαζύγιο, τον Μάρτιο του 1527 ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ αποφάσισε να το δεχτεί αλλά λόγω των πολιτικών αναταραχών στην Ευρώπη η Μαργαρίτα το έμαθε τον Δεκέμβριο. Η Μαργαρίτα προχώρησε στις 3 Μαρτίου 1528 σε τρίτο γάμο με τον Χένρυ Στιούαρτ αγνοώντας τις προειδοποιήσεις και τις απειλές του αδελφού της. Ο Ερρίκος Η΄ σε λίγα χρόνια εξοργίστηκε με τον πάπα όταν έκανε και ο ίδιος αίτηση διαζυγίου και δεν δέχτηκε το δικό του "ντροπιαστικό αίτημα" όπως έκανε με την αδελφή του. Ο γιος της Ιάκωβος Ε΄ ελεύθερος από την κηδεμονία του Άνγκους ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1528 την προσωπική του βασιλεία, η μητέρα του και ο τρίτος σύζυγος της ήταν οι κύριοι σύμβουλοι του. Ο Ιάκωβος ίδρυσε την κομητεία των Στιούαρτ του Μέθβεν προς τιμή της αγαπημένης του μητέρας. Την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν πολλές φήμες ότι η Μαργαρίτα ήθελε να παντρέψει τον γιο της με την ανιψιά της Μαρία Α΄ της Αγγλίας, στη συνέχεια η Μαργαρίτα συνέβαλε σημαντικά στη σύναψη ειρήνης με την Αγγλία τον Μάιο του 1534.
Τάσος Χαΐνογλου
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τη διαγραφή των μελών της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ (1923-24) ως οπορτουνιστών, ο Χαΐνογλου έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ.