cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοδώρα (αυτοκράτειρα)
Περί Προκοπίου
Για τα πρώτα χρόνια της ζωής της οι πληροφορίες προέρχονται από τα «Ανέκδοτα» ή «Απόκρυφη Ιστορία» του Προκόπιου, του επίσημου ιστορικού του Αυτοκράτορα, που δεν τόλμησε ούτε ο ίδιος να δημοσιεύσει, γνωρίζοντας βέβαια τι θα τον περίμενε. Για τον Προκόπιο, η Θεοδώρα αποτελούσε την ενσάρκωση της αδιαντροπιάς, της ακολασίας και της σκληρότητας (αφού έγινε αυτοκράτειρα), δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ ένα σκάνδαλο με συνεχή εξέλιξη. Μια πόρνη που έγινε Αυτοκράτειρα.
Μάλιστα μια χρονιά είχε βρεθεί στο κρεβάτι το συζυγικό με τον καλύτερο στρατηγό του Ιουστινιανού, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Βιογραφία
Σχετικά με την οικογενειακή της καταγωγή οι πηγές διαφωνούν. Για τον Προκόπιο πατέρας της ήταν ο Ακάκιος, αρκοτρόφος (θηριοφύλακας) των Πρασίνων στον ιππόδρομο. Πεθαίνοντας άφησε τρεις κόρες, την Κομιτώ, τη Θεοδώρα και την Αναστασία. Η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε ελπίζοντας πως ο νέος σύντροφός της θα έπαιρνε τη θέση του μακαρίτη συζύγου της. Όταν οι Πράσινοι έδωσαν τη θέση του Ακακίου σε κάποιον άλλον, τα κορίτσια απευθύνθηκαν στους Βένετους και κέρδισαν την υποστήριξή τους. Από τότε η Θεοδώρα έγινε φανατική οπαδός αυτού του δήμου. Έτσι η Θεοδώρα από πολύ μικρή συμμετείχε σε κωμικές παραστάσεις χαμηλού επιπέδου και σύμφωνα με τα λεγόμενα του Προκόπιου ήταν εταίρα. Για τον μονοφυσίτη χρονογράφο Μιχαήλ Σύριο (12ος αι.) η Θεοδώρα ήταν κόρη κληρικού και ζούσε με ευσέβεια και αγνότητα. Και ο Σύριος εκκλησιαστικός ιστορικός και μονοφυσίτης επίσκοπος Ιωάννης της Εφέσου, προστατευόμενος της Θεοδώρας λέει πως ήταν από το πορνείον: αυτό όμως δεν συνεπαγόταν ότι ήταν πράγματι πόρνη, αλλά ηθοποιός(σκηνική) και ζούσε από το ταλέντο της και το σεξουαλικό και το θεατρικό. Όμως μερικοί ιστορικοί καταγράφουν σε βιβλία τους ότι το μέρος αυτό, ανήκε στον κύπριο αρκτροτρόφο Αρκάδιο, όπου εκεί συναντήθηκε με τον μεγάλο της έρωτα Ιουστινιανό. Ο Ιωάννης Εφέσου μας πληροφορεί πως είχε παντρευτεί κάποιον από την οικογένεια του αυτοκράτορα Αναστασίου και είχε αποκτήσει μια κόρη.
Όσο ήταν στη σκηνή, μας πληροφορεί ο Προκόπιος, έκανε πολυάριθμες εκτρώσεις αλλά και ένα γιο που ονομάστηκε Ιωάννης, ο οποίος σώθηκε από την παιδοκτονία από τον πατέρα του. Ο Προκόπιος αναφέρεται σε αυτή με διόλου κολακευτικά σχόλια. Το θέατρο της εποχής για την εκκλησία δεν θεωρούνταν αποδεκτό και το όνομα ηθοποιός ήταν συνώνυμο της πόρνης. Ο Προκόπιος αναφέρει επίσης για τη Θεοδώρα τους ρόλους που έπαιζε και πολλές γδυνόταν αφήνοντας μία ποδίτσα στο αιδοίο της ενώ περιφερόταν ανάμεσα στους θεατές, έπειτα κυλιόταν κάτω και την έραναν με κριθάρι κι έβαζαν χήνες που το έτρωγαν.
Αργότερα γνώρισε τον Εκηβόλο (ή Εκηβόλιο), ανώτερο κρατικό υπάλληλο από την Τύρο, και όταν αυτός διορίστηκε διοικητής Πενταπόλεως τον ακολούθησε στην Κυρηναϊκή. Διωγμένη από τον εραστή της βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια και από εκεί επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη: Τότε τη γνώρισε, γύρω στα 522, ο Ιουστινιανός και την ερωτεύτηκε ο οποίος την γνώρισε σε θεατρική παράσταση που έπαιζε σαν μίμος. Την ανύψωσε στο αξίωμα της πατρικίας, δεν μπορούσε όμως να την παντρευτεί εξαιτίας της σφοδρής αντίδρασης που προέβαλλε η αυτοκράτειρα Ευφημία. Μόνο μετά τον θάνατό της μπόρεσε να πείσει τον θείο του, τον αυτοκράτορα Ιουστίνο, να καταργήσει τον παλαιό νόμο που απαγόρευε τον γάμο συγκλητικού με ηθοποιό. Το έργο αυτό της αλλαγής του νόμου ανατέθηκε στον έπαρχο των πραιτωρίων Δημοσθένη. Την παντρεύτηκε ή το 523 ή το 524.
Η Θεοδώρα και τα γυναικεία δικαιώματα
Ενδείξεις για την ανάμειξη της Θεοδώρας σε Ιουστινιάνειες μεταρρυθμίσεις δεν απουσιάζουν: έτσι στη νεαρά που απαγορεύει την αγορά δημοσίων αξιωμάτων από αξιωματούχους, αναφέρεται πως ο ίδιος ο αυτοκράτορας συμβουλεύτηκε την πιο ευσεβή σύζυγο που δόθηκε από τον Θεό. Η σχετική με το δικαίωμα μιας πατρικίας, ακόμα κι αν πριν ήταν ηθοποιός, να παντρευτεί οποιονδήποτε, νομοθετική ρύθμιση ήταν φωτογραφική για τη Θεοδώρα. Πάντως οι νομοθετικές ρυθμίσεις για τις πόρνες από τον Ιουστινιανό δεν σημαίνουν πως η Θεοδώρα ήταν γι' αυτές η κινητήριος δύναμη, άσχετα από τον απόηχο μίας περί τούτου παράδοσης στα τέλη του 7ου αι. στον Ιωάννη τον επίσκοπο Νικίου στην Αίγυπτο, τον Κόπτη μονοφυσίτη επίσκοπο, ο οποίος την συγκρίνει ως προς το μεταρρυθμιστικό της έργο με τους Ρωμύλο, Νουμά, Καίσαρα και Αύγουστο.
Στάση του Νίκα
thumb|Η Θεοδώρα στον Ιππόδρομο. Ελαιογραφία από τον Jean-Joseph Benjamin-Constant, 190ος αιώνας|288x288px|left Η Θεοδώρα στάθηκε πολύτιμη σύντροφος στο πλευρό του Ιουστινιανού. Με την αποφασιστική στάση της τον εμψύχωσε στα γεγονότα της Στάσης του Νίκα και τον απέτρεψε από την ιδέα να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη.Η Θεοδώρα αποδείχθηκε ικανή σύζυγος κατά τη διάρκεια της Στάσης του Νίκα. Υπήρχαν δύο αντίπαλες πολιτικές φατρίες της αυτοκρατορίας, οι Βένετοι και οι Πράσινοι, που ξεκίνησαν μια εξέγερση, τον Ιανουάριο του 532 κατά τη διάρκεια της αρματοδρομίας στον ιππόδρομο. Οι ταραχές προήλθαν από πολλά παράπονα, μερικά για τον Ιουστινιανό και την Θεοδώρα και τις δικές τους ενέργειες. Οι ταραξίες πυρπόλησαν πολλά δημόσια κτίρια, ένα τον οποίο η Αγία Σοφία, και ανακήρυξαν νέο αυτοκράτορα τον Υπάτιο ο οποίος ήταν ο ανιψιός του πρώην αυτοκράτορα Αναστάσιο Α'. Ανίκανος να ελέγξει τον όχλο, ο Ιουστινιανός και οι αξιωματούχοι του ετοίμαζαν την φυγή τους. Σε μια συνεδρίαση του κυβερνητικού συμβουλίου, η Θεοδώρα ενθάρρυνε τον Ιουστινιανό, αποτρέποντας τον να εγκαταλείψει την Πόλη λέγοντας «Δεν σωζόμεθα δια της φυγής, παρά να αποθάνωμεν αδόξως, προτιμότερον να αποθάνωμεν ενδόξως αγωνιζόμενοι» επιστρέφοντας στο παλάτι. Τα λόγια της ανέβασαν σημαντικά το ηθικό του Ιουστινιανού, ο οποίος είχε ετοιμαστεί να φύγει. Ως αποτέλεσμα, ο Ιουστινιανός διέταξε τους πιστούς του στρατιώτες και με δυο επικεφαλής αξιόπιστους αξιωματικούς, τον Βελισάριο και τον Μούνδο, να επιτεθούν στους διαδηλωτές στον ιππόδρομο. Οι στρατηγοί του επιτέθηκαν τον Ιππόδρομο και θανάτωσαν (σύμφωνα με τον Προκόπιο) πάνω από 30.000 επαναστάτες. Ο Υπάτιος ήταν να συγχωρεθεί από τον Ιουστινιανό, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο, προφανώς κατόπιν της επιμονής της Θεοδώρας. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι ήταν το θάρρος και η αποφασιστικότητα της Θεοδώρας, που έσωσε τη βασιλεία του Ιουστινιανού. Ο Ιουστινιανός ποτέ δεν ξέχασε ότι ήταν η Θεοδώρα η οποία είχε σώσει τον θρόνο του.
Πολιτική
Ήταν πάντα αφοσιωμένη στους φίλους της, όπως ο στρατηγός Ναρσής, δεν συγχωρούσε όμως όσους θεωρούσε απειλή για την επιρροή της. Θύματα της ήταν ο τρανός στρατηγός Βελισάριος που έπεσε στη δυσμένεια της αυτοκράτειρας, και ο ανώτερος οικονομικός υπάλληλος Ιωάννης Καππαδόκης, ο οποίος παρά τις ικανότητές του και τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει στο αυτοκρατορικό ταμείο έχασε το 541 τη θέση του.
Η Θεοδώρα και η Εκκλησία
Λιγότερο αποτελεσματική υπήρξε η παρέμβασή της στα εκκλησιαστικά πράγματα. Η Θεοδώρα κατά το διάστημα της παραμονής της στην Αλεξάνδρεια ήρθε σε επαφή με μονοφυσιτικούς κύκλους και περιέβαλλε με την προστασία της ηγετικές μορφές του μονοφυσιτισμού όπως ο Σεβήρος Αντιοχείας και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεοδόσιος. Όταν ο τελευταίος καθαιρέθηκε από τον θρόνο του, η Θεοδώρα τον φιλοξένησε στην πρωτεύουσα σε κάποιο από τα παλάτια της και του επέτρεψε να χειροτονήσει μονοφυσίτες επισκόπους οι οποίοι στάλθηκαν στην Ανατολή. Ένας απ’ αυτούς, ο Ιάκωβος Βαραδαίος, περιπλανήθηκε στις ανατολικές επαρχίες και θεωρείται ιδρυτής της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Ιακωβιτική Εκκλησία).
Το τέλος
Η Θεοδώρα πέθανε όπως περιγράφει ο Βίκτωρας της Τοννένας από καρκίνο, στις 28 Ιουνίου 548 στην ηλικία των 48. Αργότερα απέδωσαν τον θάνατο στον καρκίνο του μαστού, αν και δεν είχε χαρακτηριστεί ως τέτοιος στην αρχική έκθεση, όπου η χρήση του όρου «καρκίνος» αναφέρεται μάλλον σε «πυώδες έλκος ή κακοήθη όγκο». Το γεγονός ότι της άρεσαν τα πολύωρα λουτρά αποτελεί στοιχείο για τις προσπάθειές της να καταπραΰνει τα συμπτώματα. Το σώμα της θάφτηκε στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, στην Κωνσταντινούπολη. Το μονόγραμμά της είναι χαραγμένο στα κιονόκρανα της Αγίας Σοφίας. Τόσο η Θεοδώρα όσο και ο Ιουστινιανός έχουν αποτυπωθεί στα λαμπρά ψηφιδωτά της βασιλικής του Αγίου Βιταλίου της Ραβέννας στην Ιταλία, τα οποία ολοκληρώθηκαν ένα χρόνο πριν το θάνατό της.
Διαρκής επίδραση
Η επιρροή της στον Ιουστινιανό ήταν τόσο ισχυρή που μετά τον θάνατό της, εργάστηκε για να φέρει την αρμονία μεταξύ των Μονοφυσιτών και των Χαλκηδονίων Χριστιανών στην αυτοκρατορία, και κράτησε την υπόσχεσή του να προστατεύσει την μικρή κοινότητα των Μονοφυσιτών που πήγαν προσφυγές στο παλάτι του Ορμίσδα. Η Θεοδώρα παρείχε μεγάλη πολιτική υποστήριξη στο υπουργείο του Ιάκωβου Βαραδαίου που είχαν μια προσωπική φιλία, ενώ και ο Diehl αποδίδει τη σύγχρονη ύπαρξη του Ιακωβιτικου Χριστιανισμού εξίσου στον Βαραδαίο και τη Θεοδώρα.
Σ' όλη την αυτοκρατορία, πόλεις ή επαρχίες περηφανεύονταν να παίρνουν, τιμώντας την, το όνομα Θεοδωριάς ή Θεοδωρούπολις. Η Όλβια της Κυρηναϊκής μετονομάστηκε σε Θεοδωριάς προς τιμήν της αυτοκράτειρας Θεοδώρας.
Οικογένεια
Από μία σχέση είχε μία κόρη:
Η Θεοδώρα τo 525 παντρεύτηκε τον Ιουστινιανό Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 527 έγινε Αυγούστα. Της αδελφής της Κομιτώς κόρη ήταν η Σοφία, που παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Ιουστίνο Β΄, ανιψιό του Ιουστινιανού Α΄.
Αγγλική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Ska' Chou Chou
Το Ska' Chou Chou, (Προφέρεται "Σκα Σου Σου"), είναι ντίσκο τραγούδι του Κλαούντιο Τσεκέτο και των Dee Jay's Gang. Κυκλοφόρησε από την Fonit-Centra στην Ιταλία το 1981 και από τις Music-Box και Fonit-Cetra στην Ελλάδα το 1982. Στην Ελλάδα, ήταν ιδιαίτερα επιτυχές, και ακουγόταν αρκετά συχνά σε πάρτι. Έχει επίσης επανεκτελεστεί από το παιδικό μουσικό συγκρότημα "Ζουζούνια".
Σύνθεση
Παρόλο που το τραγούδι διαρκεί 5 λεπτά περίπου, δεν διαθέτει στίχους, αλλά πολλές φορές επαναλαμβάνεται η φράση "One, Two, Ska Chou Chou", ενώ στο τέλος του βίντεο διαθέτει μια φράση με αλλοιωμένη φωνή που αναφέρει τους Dee Jay's Gang, πριν τελειώσει με ένα πονηρό γέλιο. Το τραγούδι θεωρείται ηλεκτρονική μουσική, (συγκεκριμένα Italo Disco) που διαθέτει ντραμς και σαξόφωνο από τους Ουόλτερ Μαρτίνο και Βαλέριο Γκαλαβότι αντίστοιχα. Γράφτηκε από τους Α. Βαλσίγκλιο, Γκ. Μαμπέλλι, καθώς και τον ίδιο τον Τσεκέτο.
Κυκλοφορία
Αρχικά, το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1981 σε ένα διπλό σινγκλ που περιλάμβανε και το τραγούδι Mr. Bunch (ciao a tutti), από την Fonit Centra. Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και άλλο ένα διπλό σινγκλ, σε συνεργασία με τους Enigma, το οποίο διέθετε και το τραγούδι I Love Music, και η έκδοση Ska' Chou Chou! Voltare! Mr. Bunch!, από την Eco Italia. Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα, σε συνεργασία με την Music-Box
Αποδοχή
Στην Ελλάδα, παιζόταν συχνά σε παιδικά, αλλά και μη, πάρτι, ενίοτε με την χαρακτηριστική χορογραφία, με σταυρωμένα χέρια προς τα πίσω και χοροπηδητά.
Επανεκτελέσεις
Λόγω της δημοτικότητας του τραγουδιού στην Ελλάδα, ιδίως από παιδιά, το τραγούδι έγινε αντικείμενο επανεκτελέσεων
Ζουζούνια
Κατά την δεκαετία του 2000, το παιδικό συγκρότημα Ζουζούνια επανεκτέλεσε το τραγούδι για τον δίσκο "Ακαντού" του 2006. Η δικιά τους εκτέλεση φέρει πολλές ομοιότητες με την προηγούμενη, αλλά διαθέτει φωνητικά από τα μέλη του συγκροτήματος και ορισμένες μικρο-διαφορές στην μουσική υπόκρουση. Γύρισαν επίσης κι ένα βίντεοκλιπ, το οποίο απεικονίζει μια ομάδα διαστημάνθρωπων να χορεύει και να τραγουδάει το τραγούδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1981 Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Ιταλικά τραγούδια Κατηγορία:Παιδικά τραγούδια
Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ
Ο Ζίγκφριντ Γερούζαλεμ, (γερμ. Siegfried Jerusalem, Όμπερχαουζεν, 17 Απριλίου 1940) είναι Γερμανός τενόρος τραγουδιστής της μελοδραματικής όπερας. Έχει ταυτιστεί με τους ηρωικούς ρόλους των έργων του Βάγκνερ, και έχει υποδυθεί τον Ζίγκφριντ, τον Ζίγκμουντ, τον Λόενγκριν, τον Πάρσιφαλ και τον Τρίσταν. Από τη δεκαετία του 1990, έχει αφοσιωθεί στα μελοποιημένα έργα, ιδιαίτερα των Στράους, Μάλερ και Σούμαν.
Βιογραφικό
Σπούδασε πιάνο, βιολί και φαγκότο στην Έσση. Άρχισε την καριέρα του το 1975 όταν πήρε μέρος σε μια τηλεοπτική παραγωγής της όπερας Der Zigeunerbaron.
Εμφανίστηκε αρχικά στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ το 1976 στον ρόλο του Φρο, και εμφανίστηκε αργότερα ως Ζίγκφριντ στην ομώνυμη όπερα το 1988 και ως Ζίγκφριντ το 1989 στο Λυκόφως των Θεών. Το 1990 εμφανίστηκε στην Μετροπόλιταν Όπερα με τον Τζέιμς Λεβίν (James Levine), υποδυόμενος τον Ζίγκφριντ και στις δυο όπερες, καθώς επίσης και στον δύσκολο ρόλο του Λόγκε. Το 1993 υποδύθηκε τον Τριστάνο στο φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, και σε άλλες σημαντικές όπερες της Ευρώπης.
Έχει βραβευτεί δυο φορές με το Γκράμι στην κατηγορία Καλύτερο Album για Όπερα το 1983 με Το Δαχτυλίδι του Νίμπελουνγκ στο Μπαίρόιτ και το 1991 με τον Χρυσό του Ρήνου στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης.
Σήμερα διδάσκει μουσική στο κολέγιο της μουσικής στη Νυρεμβέργη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τενόροι Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές όπερας
Μάχη του Τάνενμπεργκ
Η μάχη του Τάνενμπεργκ μπορεί να αναφέρεται στην
Χαράλαμπος Βιλαέτης
Ο Χαράλαμπος Βιλαέτης (Πύργος Ηλείας, 1781 - Λάλας Ηλείας, Μάιος 1821) ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και καταγόταν από ισχυρή οικογένεια, η οποία ήταν μια εκ των πρώτων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Το 1806 υπηρέτησε με τον βαθμό του σημαιοφόρου στον αγγλικό στρατό στη Ζάκυνθο, όπου και γνώρισε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ενώ μερικά χρόνια αργότερα έγινε διοικητής λόχου. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Δημήτριο Βιλαέτη, δασάρχη.
Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Με την έναρξη της επανάστασης ανακηρύχθηκε στρατιωτικός αρχηγός του Πύργου. Υπήρξε εμπνευστής της ιδέας του αποκλεισμού των Λαλαίων. Θέλοντας να περιορίσει τις ληστρικές επιδρομές τους στην πεδιάδα, δημιούργησε ελληνικό στρατόπεδο πλησίον της τοποθεσίας τους. Κατέλαβε το χωριό Στρέφι με πεντακόσιους Πυργίους και χωρικούς της επαρχίας. Δίπλα του προστέθηκαν και εκατό Τριφύλλιοι υπό τον Σταύρο Σαρνανίτη (Σαρενίτη) και τον Δημήτριο Κινά, ο οποίος είχε διατελέσει και αξιωματικός του Βιλαέτη κατά την περίοδο της υπηρεσίας του στα αγγλικά τάγματα. Τοποθετήθηκε τότε στο χωριό Λατζόι προφυλακή, αποτελούμενη από Πυργίους και Ζακυνθίους, υπό τον Γεώργιο Κόλια και τους αδελφούς Παναγιώτη και Δημήτριο Καμπάση αντίστοιχα. Με αυτόν τον τρόπο, ο στρατηγικός Βιλαέτης έφερε τους Έλληνες δίπλα από το Λάλα, επιχειρώντας να ανατρέψει τους μέχρι τότε πολεμικούς όρους μεταξύ Ελλήνων και Λαλαίων, καθώς εκείνη την εποχή οι επιδρομές των Λαλαίων έφταναν μέχρι τα σπίτια των Ελλήνων.
Αφορμή
Εκείνη την περίοδο συνέβη στο Λατζόι ένα επεισόδιο. Μερικοί από τους Έλληνες της περιοχής μετέβησαν στο χωριό Χελιδόνι και άρπαξαν τα πρόβατα του Λαλαίου ιδιοκτήτη του χωριού, Καραχούσου, προκειμένου να τραφεί ο στρατός. Αυτή όμως η ενέργεια προσέβαλε τους Λαλαίους, οι οποίοι ήθελαν αποκλειστικά να έχουν το προνόμιο της αρπαγής. Έτσι, στις 10 Μαΐου του 1821 όρμησαν από το Λάλα χίλιοι πολεμιστές, οι οποίοι αφού περικύκλωσαν το Λατζόι, κατέλαβαν το χωριό και πολιόρκησαν τους Πυργίους και Ζακυνθίους που βρίσκονταν οχυρωμένοι στα σπίτια τους. Η ορμή των Λαλαίων ήταν φοβερή, αλλά οι Έλληνες έδειξαν ότι ήταν αποφασισμένοι να υπερασπίσουν τις θέσεις τους μέχρι θανάτου. Στη μάχη αυτή έπεσαν αρκετοί Λαλαίοι, μεταξύ αυτών και ο γιος του Καραχούσου, Νεφέζης. Το γεγονός αυτό αύξησε τον πυρετό της μάχης.
Η άμεση αντίδραση του Βιλαέτη
Ο Βιλαέτης, ακούγοντας τους πυροβολισμούς από το χωριό Στρέφι και βλέποντας τον κλοιό να σφίγγει, έτρεξε στο μέσο του στρατοπέδου και φώναξε:
"Όποιος είναι Χριστιανός και παλληκάρι, ας έρθει μαζί μου."
Τον ακολούθησαν τότε εκατό άνδρες. Για να φθάσει ταχύτερα και να βοηθήσει τους αποκλεισθέντες στο Λατζόι, αντί να προχωρήσει προς τα υψώματα των χωριών Αρβανίτη και Καράτουλα, ακολούθησε τον πεδινό δρόμο. Οι Λαλαίοι αντελήφθησαν την παρουσία του και ξεκίνησαν να τον αναχαιτίσουν.
Ο θάνατος του Βιλαέτη
Οι δύο αντίπαλες παρατάξεις συναντήθηκαν δίπλα στον μύλο του Σμίλα. Η μάχη που ξέσπασε ήταν μανιώδης. Ο σημαιοφόρος του Βιλαέτη πληγώθηκε και ο Σαρνανίτης φονεύτηκε. Το εχθρικό ιππικό κατόρθωσε να εξολοθρεύσει το μεγαλύτερο μέρος των ανδρών του Βιλαέτη. Κοντά του απέμειναν δεκαπέντε μόνο Πύργιοι και δεκατρείς Τριφύλλιοι. Ενώ θα μπορούσε να διαφύγει, κατέλαβε με τους λίγους άνδρες του ένα αμπέλι, για να το χρησιμοποιήσει ως αμυντήριο. Οι Λαλαίοι όμως κατάφεραν να τον περικυκλώσουν. Ο Βιλαέτης πληγώθηκε στο κεφάλι, αλλά εξακολουθούσε να μάχεται ενθαρρύνοντας τους στρατιώτες του. Κατά το διάστημα αυτό, οι Έλληνες που βρίσκονταν στη Βολάντζα και το Βέχρο πήγαν να υπερασπιστούν τους μαχόμενους στο Σμίλα. Έφτασαν μέχρι το χωριό Λάνθι, αλλά βρήκαν τις θέσεις κατειλημμένες από πολυάριθμους Λαλαίους. Ο Βιλαέτης συνέχιζε να μάχεται, ενώ οι άντρες του λιγόστευαν από τα εχθρικά πυρά. Τελικά, έχοντας τραυματιστεί βαριά, έπεσε μαχόμενος μαζί με τους δύο τελευταίους άνδρες του, σε ηλικία μόλις 40 ετών. Μόνο ένας από την ομάδα του, που ονομαζόταν Μπακοδιονύσης, τραυματισμένος και με σπασμένο πόδι, κατόρθωσε να κρυφτεί στην κουφάλα ενός δέντρου και να σωθεί. Οι Λαλαίοι, ενθουσιασμένοι από τη νίκη, έκοψαν το κεφάλι του Βιλαέτη, το κάρφωσαν ως τρόπαιο σε ένα καμάκι και επέστρεψαν με πανηγυρισμούς στο Λάλα.
Απολογισμός
Αυτό ήταν το τέλος του Βιλαέτη, του οπλαρχηγού της Ηλείας και προασπιστή του Πύργου. Η ως το τέλος παραμονή και δράση του στη Μάχη του Λατζοΐου θυμίζουν τον Αθανάσιο Διάκο στην Αλαμάνα και τον Αθανάσιο Καρπενησιώτη στο Σκουλένι. Αρνήθηκε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης και έμεινε να μάχεται με τους λιγοστούς άντρες του αποφασισμένος να πεθάνει. Ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος θεωρεί ότι θα μπορούσε δικαίως να συγκαταλεχθεί μεταξύ των γενναιοτέρων ανδρών της Ελληνικής Επανάστασης.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Χαραλαμπος Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
18 Άνω
Το 18 Άνω είναι η Μονάδα Απεξάρτησης Αλκοολικών - Τοξικομανών 18 Άνω του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Ξεκίνησε να λειτουργεί το 1969 έως το 1995 όπου χωρίστηκε σε δύο ανεξάρτητα τμήματα Αλκοολικών και Τοξικομανών τα οποία βρίσκονται πλέον σε ξεχωριστά κτίρια μέσα στο νοσοκομείο.
Φιλοσοφία
Το 18 Άνω είναι ένα πρόγραμμα εθελοντικό, απευθύνεται σε όλους τους χρήστες ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλο που εκφράζουν την θέληση τους για ένταξης σ' αυτό. Η φιλοσοφία του 18 Άνω είναι η αντιμετώπιση του κάθε χρήστη σαν ξεχωριστή και μοναδική περίπτωση, έτσι το πλαίσιο αποκτά ανθρωποκεντρικότητα ξεχωρίζοντας τις ανάγκες του κάθε ατόμου χωρίς όμως να αποκλίνει από τις αξίες τις ισότητας, των ορίων που θέτει και της υποχρεωτικής συμμετοχής σε όλες τις δραστηριότητες της θεραπευτικής διαδικασίας από όλους ανεξαρτήτως.
Παροχή βοήθειας
Κύρια μορφή θεραπείας αποτελεί η ψυχολογική απεξάρτηση του ατόμου μέσω συνεδρίων ατομικής και ομαδικής ψυχοθεραπείας από εξειδικευμένο προσωπικό.
Χωρίζεται σε 3 φάσεις: η φάση της ευαισθητοποίηση, της ψυχολογική απεξάρτηση και της κοινωνικής επανένταξης.
Ευαισθητοποίηση
Είναι η πρώτη επαφή του χρήστη στα κέντρα ενημέρωσης του προγράμματος όπου πραγματοποιείται η πλήρης ενημέρωση του ενδιαφερόμενου προς ένταξη στο πρόγραμμα. Συμμετοχή έως ένα σημείο έχει και η οικογένεια του. Η φάση αυτή περιλαμβάνει την εμψύχωση, την ευαισθητοποίηση και σε συνέχεια την ένταξή του ατόμου σε κλειστή δομή απεξάρτησης. Ανοικτές δομές υπάρχουν επίσης για άτομα στα οποία δεν υπάρχει η δυνατότητα εγκλεισμού.
Ψυχολογική απεξάρτηση
Ο χρήστης αποκτά την ευκαιρία να αποκοπεί από κάθε είδους εξωτερικής επιρροής και να επικεντρωθεί στον εαυτό του σε διάστημα 7 μηνών όπου πέραν της ψυχοθεραπείας εμπλέκεται σε πληθώρα θεραπευτικών δραστηριοτήτων όπως δραματοθεραπεία, χοροθεραπεία, κοινωνικός προβληματισμός, δημιουργικές ομάδες καλλιτεχνικής φύσης όπως πηλός, εικαστική δημιουργία, κατασκευή κοσμημάτων, καθώς και φυσική αγωγή, μαγειρική. Όλα στο πλαίσιο συνεργασίας και διαδραστικότητας με άλλους συνθεραπευόμενους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεραπευτικές αγωγές
Λύσανδρος Βιλαέτης
Ο Λύσανδρος Βιλαέτης ήταν προεστός του Πύργου και βουλευτής Ηλείας, εκλεγμένος πολιτικός από το 1823 έως το 1862. Καταγόταν από σπουδαία οικογένεια του Πύργου, η οποία ήταν από τις πρώτες που κατοίκησαν την περιοχή. Ήταν επίσης αντιπρόσωπος της Ηλείας στη Β' εθνοσυνέλευση, στη Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, στη Δ' Εθνοσυνέλευση, στην Ε' Εθνοσυνέλευση, στην Α' Εθνοσυνέλευση των Αθηνών αλλά και στη Β' Εθνική Συνέλευση των Αθηνών. Επίσης είχε διατελέσει πρόεδρος του πρωτοκλήτου δικαστηρίου Ήλιδος.
Το 1848 ο Λύσανδρος Βιλαέτης επαναστάτησε και με περίπου 80 συντρόφους κατέλαβε τον Πύργο. Αναγκάστηκε όμως να καταφύγει στη Ζάκυνθο αφού το κίνημα απέτυχε. Τελικά αμνηστεύτηκε το 1849.
Αναφέρεται ότι στη Βουλή, το 1851, συμμετείχε σε σφοδρή συζήτηση, κατά την οποία δημιουργήθηκε πανικός, μέσα στον οποίο έπεσε και χτύπησε θανάσιμο ο Εμμανουήλ Ξάνθος.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πρόκριτοι Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Λυσανδρος Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Κλεανδρίδας
Ο Κλεανδρίδας (περίπου 485 π.Χ. - ???) ήταν διακεκριμένος Σπαρτιάτης στρατηγός και πολιτικός, σύμβουλος του βασιλιά Πλειστοάνακτα, ο οποίος καταδικάστηκε το 446-445 π.Χ. ερήμην σε θάνατο για δωροληψία, με αποτέλεσμα να επιλέξει να αυτοεξοριστεί στους Θουρίους της Κάτω Ιταλίας, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του και όπου διακρίθηκε επίσης ως στρατηγός. Ο γιος του, στρατηγός Γύλιππος επίσης διακρίθηκε ως στρατηγός της Σπάρτης, αλλά και επίσης καταδικάσθηκε αργότερα για οικονομικό σκάνδαλο ερήμην σε θάνατο.
Το ιστορικό γεγονός
Αναφέρεται για πρώτη φορά σε μάχες των Σπαρτιατών εναντίον των Αρκάδων γύρω στο 470 ή 460 π.Χ. όπου διακρίθηκε στη μάχη κατά της Τεγέας. Αναφέρεται στη συνέχεια ως στρατιωτικός και πολιτικός σύμβουλος του βασιλιά της Σπάρτης Πλειστοάνακτα. Συγκεκριμένα, το 446 π.Χ. ο Περικλής είχε απασχολημένο τον αθηναϊκό στρατό στην αποστασία της Εύβοιας, όταν έμαθε ότι οι Σπαρτιάτες κατευθύνονταν επιθετικά στην Αττική και ήδη διάβαιναν την Ελευσίνα. Επικεφαλής των Σπαρτιατών ήταν ο Πλειστοάνακτας, που επειδή ήταν νεαρός και άπειρος, οι Έφοροι της Σπάρτης είχαν στείλει ως  σύμβουλο κοντά του τον Κλεανδρίδα. Σύμφωνα με όσα γράφουν οι Θουκυδίδης και Πλούταρχος, ο Περικλής φέρεται να δωροδόκησε και τους δύο άνδρες με 10 τάλαντα, προκειμένου να τους πείσει να αποχωρήσουν από την Αττική.
Άλλοι ιστορικοί εκτιμούν ότι δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για τη συναλλαγή και πως αν αυτή όντως είχε διαμοιφθεί, συνοδευόταν από ρεαλιστικά συμφέρουσες για τη Σπάρτη ειρηνευτικές προτάσεις του Περικλή. Αυτή η εκδοχή συνάδει και με τις εξελίξεις της εποχής, αφού όντως ένα χρόνο μετά υπογράφηκαν μεταξύ Αθηνών και Σπάρτης οι Τριακονταετείς Σπονδές. Οι δύο πόλεις δηλαδή ήταν έτσι κι αλλιώς έτοιμες για προσωρινή ανακωχή ή ειρήνη, η κάθε μία για τους λόγους της. Τέλος θεωρείται ότι αν όντως αλήθευε πλήρως ο χρηματισμός, θα είχε διαπραχθεί το σοβαρότερο αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και ο νεαρός Πλειστοάνακτας μάλλον δεν θα είχε τιμωρηθεί - όπως τιμωρήθηκε - με ένα υψηλό, αλλά πάντως απλώς χρηματικό πρόστιμο, αλλά με σοβαρότερη ποινή.
Υπάρχει τέλος και η εκδοχή ότι εκείνος που χρηματίστηκε ήταν ο Κλεανδρίδας και στη συνέχεια έπεισε και παρέσυρε τον Πλειστοάνακτα.
Αντίδραση των Αθηνών
Ο Περικλής όταν ρωτήθηκε σχετικά για τα 10 τάλαντα που έλειπαν από το ταμείο της Αθήνας, απάντησε λακωνικά ότι «δόθηκαν εις το δέον» και δεν έγιναν περαιτέρω ερωτήσεις, γεγονός που υποδηλώνει ότι θεωρήθηκε δικαιολογημένο «μυστικό κονδύλιο» για κάποιο κρατικό απόρρητο. Αργότερα στις «Νεφέλες» ο Αριστοφάνης θα διακωμωδούσε την άνεση του Περικλή να διαχειρίζεται μεγάλα ποσά, βάζοντας τον Φειδιπίδη να ρωτά τον ξυπόλυτο Σπευσιάδη «τι στην ευχή έκανε τα παπούτσια του» και εκείνον να απαντά «τα έχασα εις τα δέοντα».
Αντίδραση των Σπαρτιατών
Όμως στη Σπάρτη επικρατούσε άλλο πνεύμα για το ίδιο ζήτημα. Ο Κλεανδρίδας, διαισθανόμενος ποια θα ήταν η ετυμηγορία των Εφόρων, έφυγε από την πατρίδα του και καταδικάσθηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Πλειστοάνακτας καταδικάστηκε σε πρόστιμο 15 ταλάντων και επειδή δεν μπορούσε να το καταβάλει, αυτοεξορίστηκε στην Αρκαδία για 18 χρόνια, ώσπου ανακλήθηκε.
Μετάβαση στους Θουρίους
Σύμφωνα με μια εκδοχή ο Κλεανδρίδας κατέφυγε στην Αθήνα και μετά στους Θούριους, την πανελλήνια αποικία που δημιούργησε την ίδια εποχή ο Περικλής στην Κάτω Ιταλία. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή κατέφυγε εξαρχής στην Ιταλία και πρωταγωνίστησε ιδιαίτερα ενεργά στη δημιουργία νέας αποικίας στη θέση της κατεστραμμένης Συβάρεως, την ίδια εποχή που οι Αθηναίοι ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν μια πόλη δικών τους συμφερόντων εκεί. Μετά την ίδρυση των Θουρίων, ο Κλεανδρίδας έδωσε σημαντικές μάχες για τη νέα πατρίδα του, όπως εναντίον των Ταραντίνων. Στους Θούριους έζησε όχι απλώς σαν νόμιμος πολίτης, αλλά και τιμήθηκε ιδιαίτερα σαν στρατηγός.
Η αποικία αυτή δεν ήταν αποκλειστικά αθηναϊκών συμφερόντων πάντως και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για την εποχή της «πολυπολιτισμική», γεγονός που αποδεικνύεται αργότερα, όταν απευθύνθηκαν σε αυτήν οι Αθηναίοι για να ελλιμενίσουν τον πολεμικό στόλο τους και οι Θούριοι αρνήθηκαν να αναμιχθούν στην εκστρατεία εναντίον των Συρακουσών. Ίσες αποστάσεις κράτησαν και από τους Σπαρτιάτες, όταν τους επισκέφθηκε με το αντίθετο αίτημα (να ενισχύσουν τις Συρακούσες) ο στρατηγός Γύλιππος, γιος του Κλεανδρίδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1923
Η Επαναστατική κυβέρνηση των Πλαστήρα - Γονατά θα προκηρύξει εκλογές στις 16 Δεκεμβρίου 1923 για την ανάδειξη της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης η οποία και θα αποφασίσει για το πολίτευμα της Ελλάδας. Οι εκλογές αυτές πραγματοποιήθηκαν με ψηφοδέλτιο και με σφαιρίδιο. Η Συντακτική Συνέλευση συνέρχεται στις 2 Ιανουαρίου 1924 και στις 4 Ιανουαρίου ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει κυβέρνηση. Στις 6 Φεβρουαρίου ο Βενιζέλος παραιτείται και τη θέση του παίρνει ο Γεώργιος Καφαντάρης. Στις 24 Μαρτίου 1924 ανακηρύσσεται νέα κυβέρνηση υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Οι εκλογές αυτές υπήρξαν μονόπλευρες επειδή ο κύριος σχηματισμός των αντιβενιζελικών η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις (Λαϊκό κόμμα και σύμμαχοι) επέλεξε την αποχή δεκαπέντε ημέρες πριν η διενέργειά τους.
Παρατηρήσεις
Τα μέσα ψηφοφορίας (σφαιρίδιο και χειρόγραφα ψηφοδέλτια) και η ύπαρξη κοινών συνδυασμών αποκλείουν τον υπολογισμό της εκλογικής δύναμης σε ψήφους ή ποσοστά των διαφορών, βενιζελογενών κυρίως,πολιτικών μορφωμάτων που συμμετείχαν
Αποτελέσματα
μικρογραφία|Το κοινοβουλιο της Ελλαδας μετα απο το 1923.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Παναγίτσα Πούντα Εύβοιας
Η Παναγίτσα Πούντα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Αλιβερίου στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Ευβοίας. Βρίσκεται στα παράλια του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου σε απόσταση περίπου 12 χλμ. Ν. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 57 χλμ. Α.-ΝΑ. από τη Χαλκίδα σε υψόμετρο 20 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πρασίνου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Πράσινο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ταμυνέων του δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Μπόρτσα
μικρογραφία|Άποψη της Μπόρτσα Η Μπόρτσα (σερβικά : Борча) είναι συνοικία του Βελιγραδίου, παλιό ανεξάρτητο χωριό και δήμος σήμερα διοικητικά ανήκει στον δήμο Παλίλουλα. Βρίσκεται μόλις 8 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της πόλης του Βελιγραδίου σε υψόμετρο 78 μέτρων.
Πρώιμη ιστορία
Στην περιοχή του σύγχρονου οικισμού της Μπόρτσα βρέθηκαν ίχνη εγκατάστασης από την εποχή του χαλκού και του σιδήρου, επίσης βρέθηκαν νομίσματα και ειδώλια από τον 3ο και 4ο αιώνα π.Χ.. Λόγω της ελώδης περιοχής βρέθηκαν κατάλοιπα τα οποία επιβεβαιώνουν την παρουσία Σαρματών και Ρωμαίων.
Βασίλειο της Ουγγαρίας και Οθωμανική Αυτοκρατορία
Με το όνομα Μπόρτσα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1375 σαν οικισμός υπό τη διοίκηση του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Το όνομά έχει πιθανώς σλαβική ρίζα, ενδεχομένως προέρχεται από την σλαβική λέξη «bara» σημαίνει «έλος» και υποδεικνύει τη θέση του οικισμού σε βαλτώδη περιοχή. Το 1537 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς και διοικητικά ενσωματώνεται στο Σαντζάκι του Σμεντέρεβο. Κατά τη διάρκεια των Αυστροουγγρικών -Οθωμανικών πολέμων η Μπόρτσα έγινε το κέντρο της Οθωμανικής συνοριακής ζώνης και ήταν βαριά οχυρωμένη (φρούριο Ποράτσα), κατακτήθηκε από τους Αψβούργους το 1717 και μετά τη Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718 επίσημα παραδόθηκε στην Αυστροουγγαρία.
Μοναρχία των Αψβούργων
Μετά τη Συνθήκη του Βελιγραδίου το 1739 οι Αψβούργοι υποχρεώθηκαν να γκρεμίσουν τα τείχη, έπειτα λόγω της επιδημίας της πανούκλας το 1743 ολόκληρο το χωριό της Μπόρτσα κάηκε. Ο νέος οικισμός προέκυψε το 1794 γύρω από τη θέση παλιάς Μπόρτσα κι έγινε το διοικητικό κέντρο της περιοχής των στρατιωτικών συνόρων της Αυστροουγγαρίας.
Το 1848-1849 η Μπόρτσα διοικητικά ανήκε στην σερβική Βοϊβοντίνα, μια σερβική αυτόνομη περιοχή εντός της Αυστροουγγαρίας, αλλά το 1849 είχε και πάλι τεθεί υπό τη διοίκηση της στρατιωτικής περιοχής. Το 1867 με την κατάργηση της στρατιωτικής περιοχής και στις 27 Ιουνίου 1873 η Μπόρτσα έγινε μέρος της ουγγρικής μοναρχίας στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας. Το 1910 εθνοτικά οι Σέρβοι ήταν σε μια απόλυτη πλειοψηφία στη Μπόρτσα. [1]
Γιουγκοσλαβία και Σερβία
Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας το 1918 η Μπόρτσα έγινε μέρος του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και καταλήφθηκε από το σερβικό στρατό στις 9 Νοεμβρίου 1918. Από το 1918-1922 ήταν μέρος της επαρχίας Βανάτου, το 1922-1929 μέρος της περιφέρειας του Βελιγραδίου, και 1929-1941 μέρος της Διοίκηση Βελιγραδίου. Μεταξύ 1941 και 1944 είχε καταληφθεί από τα γερμανικά στρατεύματα και αποτελούσε διοικητικά τμήμα της αυτόνομης περιοχής του Βανάτου.
Το 1949 ο δήμος διαλύθηκε και ολόκληρη η περιοχή έγινε τμήμα του Βελιγραδίου. Η Μπόρτσα έγινε πάλι ανεξάρτητος δήμος στις 30η Μαΐου 1952, αλλά το 1955 συγχωνεύτηκε με τους δήμους Όβτσα, Κράγιατσα και Παντίνσκα Σκέλα σε έναν δήμο με το όνομα Κράγιατσα. Με τη σειρά του το 1965 ο νέος δήμος προσαρτάται στον δήμο του Βελιγραδίου Παλίλουλα.
Η περιοχή είναι επιρρεπής σε πλημμύρες σε κάποιες από αυτές το 1826, το 1888 και το 1924 ολόκληρη η περιοχή και οι οικισμοί πλημμύρισαν τελείως κάνοντας την περιοχή λίμνη. Έχει καταγραφεί ότι κατά τη διάρκεια των πλημμυρών του 1924 τα πλοία διάσωσης έπρεπε να ελιχθούν ανάμεσα στους τηλεφωνικούς στύλους και οι νεκροί θάβονταν από τις βάρκες. Το 1929-1933 χτίστηκε αντιπλημμυρικό ανάχωμα 89 χιλιομέτρων.
Πληθυσμός
thumb|right|250px|Χάρτης της Μπόρτσα με τις συνοικίες της Από τη δεκαετία του 1960 η Μπόρτσα γνώρισε μαζική ανάπτυξη με την ταχεία αύξηση του πληθυσμού, έχει πληθυσμό περίπου 46.086 σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2011.
Πληθυσμός της Μπόρτσα σε διάφορες χρονικές περιόδους:
Η απογραφή του 1910 έγινε από την Αυστροουγγαρία, οι απογραφές του 1921-2002 είναι επίσημες γιουγκοσλαβικές και σερβικές, το 2007 είναι κατά εκτίμηση.
Εθνοτικές ομάδες
Η εθνοτική δομή της Μπόρτσα σύμφωνα με την απογραφή του 2002 είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας Κατηγορία:Οικισμοί της Παλίλουλα (Βελιγράδι)
Βουραϊκός ποταμός
Ο Βουραϊκός είναι ποταμός στην Αχαΐα. Οι πηγές του βρίσκονται στον Ερύμανθο, κοντά στο χωριό Πριόλιθος των Καλαβρύτων, και χύνεται κοντά στο Διακοπτό. Έχει μήκος 37,5 χιλιομέτρων. Ονομάζεται και Ερασίνος ή Καλαβρυτινό ποτάμι.
Ονομασία
Το όνομά του το οφείλει στην Βούρα, την κόρη της Ελίκης και του Ίωνα την οποία αγάπησε ο Ηρακλής, και για την οποία κατά τον μύθο άνοιξε το φαράγγι για να μπορέσει να περάσει να φτάσει στη θάλασσα και να την συναντήσει.
Φαράγγι
Αυτό είναι το Φαράγγι του Βουραϊκού, το οποίο έχει μήκος περίπου 20 χιλιομέτρων. Ο ποταμός διασχίζει το φαράγγι πλαισιωμένος από πυκνή βλάστηση, απόκρημνα βράχια, καταρράκτες και σπηλιές. Στο φαράγγι περνά και ο οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοπτού - Καλαβρύτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Ξύλο
Ξύλο ή ξύλωμα είναι το ινώδες και πορώδες υλικό το οποίο αποτελεί το δομικό στοιχείο των κορμών, των βλαστών και των ριζών στα δασοπονικά δέντρα και στα λοιπά ξυλώδη φυτά. Είναι λιγνοκυτταρινικό οργανικό υλικό που συντίθεται από ένα σκελετό ισχυρό σε αξονικό εφελκυσμό, την κυτταρίνη που έχει ινώδη μορφή, η οποία περικλείεται χημικώς από ένα ομοιογενές μείγμα ημικυτταρινών, καθώς και τη λιγνίνη, ένα φαινολικού τύπου αρωματικό πολυμερές, που έχει υψηλή αντοχή στη συμπίεση και παρέχει ελαστικότητα.
Το ξύλο έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια ως καύσιμη ύλη, σαν δομικό υλικό για την κατασκευή εργαλείων και όπλων, πλοιαρίων, κατοικιών κ.ά., καθώς επίσης και για έπιπλα και χαρτί. Πρόσφατα, τον 20ο αιώνα, το ξύλο υπήρξε η πρώτη ύλη για την παραγωγή απομονωμένης κυτταρίνης, καθώς και των προϊόντων της, λ.χ. σελοφάν, οξικής κυτταρίνης, νιτροκυτταρίνης, και πολλών άλλων.
Ξύλωμα
250px|right|thumb|Ξυλεία σε διάφορες τυποποιημένες διαστάσεις, όπως λ.χ. σανίδες. Το ξύλο, ορισμένες φορές, ονομάζεται ξύλωμα ή δευτερογενές ξύλωμα (αγγλ. secondary xylem), όταν συναντάται στους βλαστούς και τους κορμούς των δένδρων, ή ορίζεται έτσι, ώστε να καλύπτει τα ξυλώδη μέρη των ριζών των δένδρων, ή των θάμνων. Στα ζωντανά δένδρα, το ξύλο ή ξύλωμα επιτελεί τρεις θεμελιώδεις λειτουργίες, ήτοι:
Ορολογία
Με τον απλό όρο ξύλο ή ξυλώδη υλικά καλούνται επίσης και τα παρόμοια ξυλώδη μέρη άλλων φυτών (βλ. μπαμπού, κενάφ κ.ά.), χωρίς να αποτελούνται όμως από δευτερογενές ξύλωμα. Πρόσθετα στην καθομιλουμένη γλώσσα, με τη λέξη ξύλο νοούνται και τα προϊόντα του ξύλου που βιομηχανικά μπορεί να παράγονται από ξυλώδη στοιχεία (λ.χ. σύνθετη ξυλεία), λεπτά φύλλα ξύλου (λ.χ. κόντρα-πλακέ), προσανατολισμένα ξύλινα τεμαχίδια (λ.χ. ξυλοπλάκες OSB), μικρά και λεπτά ξυλοτεμαχίδια (λ.χ. μοριοσανίδα), ξυλώδεις ίνες (λ.χ. ινοσανίδα), ή από εμποτισμένη ξυλεία.
Παγκόσμια αποθέματα
Το 2005, εκτιμήθηκε ότι η Γη έχει περίπου 434 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα δασικών ξυλωδών αποθεμάτων, από τα οποία το 47% ήταν εμπορεύσιμο. Ως άφθονη ανανεώσιμη - οργανική ύλη, τα ξυλώδη υλικά έχουν προοπτικές και ως ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Ιστορική ανακάλυψη
Το 2011, μια ανακάλυψη στην καναδική επαρχία του Νιου Μπράνσγουικ ανακαλύφθηκαν τα παλαιότερα γνωστά φυτά που είχαν αναπτυσσόμενο ξύλο, πριν από περίπου 400 εκατομμύρια χρόνια. Το ξύλο μπορεί να χρονολογηθεί με τη χρονολόγηση με άνθρακα 14 και σε μερικά είδη με δεντροχρονολόγηση, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να υπολογιστεί περίπου από πότε χρονολογείται κάποιο ξύλινο αντικείμενο.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το ξύλο για χιλιετίες για πολλούς σκοπούς, αλλά κυρίως ως καύσιμο και ως κατασκευαστικό υλικό για παραγωγή κατοικιών, εργαλείων, όπλων, επίπλων, παλετών - κιβωτίων, καλλιτεχνημάτων και χαρτιού. Εκτός των άλλων, οι μεταβολές χρόνο με το χρόνο του πλάτους των δακτυλίων των δέντρων και η σχετική αναλογία αφθονίας των ισοτόπων δίνουν στοιχεία για την αποκάλυψη των μεταβολών στο κλίμα.
Κατηγορίες ειδών
Οι κύριες κατηγορίες των ειδών ξύλου είναι δύο: τα κωνοφόρα είδη (που ανήκουν στα Γυμνόσπερμα) και τα πλατύφυλλα είδη (που ανήκουν στα Αγγειόσπερμα). Τα κωνοφόρα έχουν δύο υπο-ομάδες, αυτά που έχουν ρετσίνι (δηλαδή φέρουν ρητινοφόρους αγωγούς) και αυτά που δεν έχουν ρετσίνι.
Τα πλατύφυλλα είδη, με κριτήριο τον τρόπο διάταξης των πόρων τους, χωρίζονται σε δακτυλιόπορα, ημιδιασπορόπορα, και διασπορόπορα. Στα δακτυλιόπορα, οι πόροι στο πρώιμο είναι μεγάλοι και έχουν τη μορφή μεγάλου δακτυλίου, ενώ στα διασπορόπορα, οι πόροι έχουν ένα ίδιο μέγεθος και είναι διάσπαρτοι μέσα σε κάθε αυξητικό δακτύλιο. Τα ημιδακτυλιόπορα είναι μια ενδιάμεση κατηγορία, με πολύ λιγοστά είδη.
Μακροσκοπικά γνωρίσματα
Το ξύλο ή ξύλωμα (xylem) παράγεται στα δέντρα (δικοτυλήδονα φυτά) με την αύξηση της διαμέτρου με το σχηματισμό, μεταξύ των προϋπαρχόντων στρωμάτων και του εσωτερικού φλοιού, νέων στρωμάτων ξύλου, που επικαλύπτουν ολόκληρο τον κορμό, τα ζωντανά κλαδιά και τις ρίζες. Η διεργασία είναι γνωστή ως δευτερογενής αύξηση (secondary growth) και είναι το αποτέλεσμα της κυτταρικής διαίρεσης στον κάμβιο, που είναι ένα μερίστωμα, και της επακόλουθης επέκτασης των νέων κυττάρων είτε ξύλου προς το εσωτερικό, είτε φλοιού προς το εξωτερικό του κορμού.
Αυτά τα κύτταρα μετά σχηματίζουν μεγάλου πάχους δευτερογενή κυτταρικά τοιχώματα, που αποτελούνται κυρίως από κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη.
Αν υπάρχουν διαφορές μέσα στο δακτύλιο, τότε τα τμήματα του δακτυλίου που βρίσκεται εγγύτερα στο κέντρο του δέντρου σχηματίζονται νωρίς στην εποχή ανάπτυξης (την άνοιξη), όταν η ανάπτυξη είναι γρήγορη, και αποτελούνται συνήθως από πλατύτερα στοιχεία. Συνήθως έχουν ανοικτότερο χρώμα από τα τμήματα του δακτυλίου ανάπτυξης που βρίσκονται προς το εξωτερικό του δακτυλίου. Αυτά τα διαφορετικά εποχιακά τμήματα είναι γνωστά ως πρώιμο ξύλο ή ξύλο άνοιξης, και το όψιμο ξύλο. Ωστόσο, υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε όλα αυτά, που εξαρτώνται από το είδος του ξύλου (δηλαδή του δέντρου).
Στο ξύλο των τροπικών ειδών, οι παραπάνω διακρίσεις για τις εποχές, προφανώς και δεν ισχύουν.
Κυτταρικά γνωρίσματα
Τα κύτταρα του λέγονται ξυλώδη και είναι ειδικά κύτταρα που δομούν (συγκροτούν) τους ιστούς στο ξύλωμα στα δασικά δένδρα. Είναι κύτταρα χωρίς πυρήνα και πρωτόπλασμα, ενώ διατηρούνται ζωντανά μόνον για λίγες ημέρες μετά τη γέννησή τους (15-20 ημέρες . Τα κύτταρα αυτά διαφέρουν σε σχήμα, μέγεθος και λειτουργία στα διάφορα είδη ξύλου. Κάποια έχουν ρόλο αποθηκευτικό ή αγωγικό, ενώ άλλα ξυλώδη κύτταρα είναι υπεύθυνα για την παραγωγή νέων κυττάρων (βλ. αναπαραγωγή) και λέγονται καμβιακά. Στα δένδρα, τα κωνοφόρα είδη (softwoods) και τα πλατύφυλλα είδη (hardwoods) φέρουν εντελώς διαφορετικούς τύπους ξυλωδών κυττάρων . Στα κωνοφόρα: τραχεΐδες (αξονικές και ακτινικές), ακτινικά παρεγχυματικά και αξονικά παρεγχυματικά κύτταρα. Στα πλατύφυλλα τα ξυλώδη κύτταρα είναι τα εξής: μέλη αγγείων, ίνες, ακτινικά παρεγχυματικά και αξονικά παρεγχυματικά κύτταρα.
Τα κύτταρα συνδέονται μεταξύ τους με διαφόρους τρόπους και συγκροτούν τους ιστούς του ξύλου. Τα κύτταρα ξύλου κωνοφόρων διαφέρουν ως προς τη γενική μορφολογία από τα κύτταρα των πλατυφύλλων. Τα περισσότερα κύτταρα είναι επιμήκη και έχουν το μεγάλο τους άξονα παράλληλο προς τον άξονα του κορμού, με εξαίρεση τα κύτταρα των ακτίνων που κατευθύνονται από την εντεριώνη προς το φλοιό. Σε κάθε κύτταρο διακρίνονται: i) η κυτταρική κοιλότητα και ii) το κυτταρικό τοίχωμα. Επίσης, τα ξυλώδη κύτταρα συνδέονται μεταξύ τους με iii) τη μεσοκυττάρια στρώση, η οποία είναι πλούσια σε λιγνίνη, και ο ρόλος της είναι συγκολλητικός μεταξύ των ξυλωδών κυττάρων.
Αυξητικοί δακτύλιοι
Το ξύλο, με την αυστηρή έννοια, παράγεται στα δέντρα, τα οποία αυξάνονται σε διάμετρο από το σχηματισμό, μεταξύ του υπάρχοντος ξύλου και του εσωτερικού φλοιού, από νέο ξυλώδες στρώματα που περιβάλλουν ολόκληρο το στέλεχος, τα κλαδιά και τις ρίζες. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως δευτερογενής ανάπτυξη. Είναι το αποτέλεσμα της διαίρεσης των κυττάρων στο κάμβιο, ενός μεριστώματος. Αυτά τα κύτταρα στη συνέχεια σχηματίζουν παχιά, δευτερογενή κυτταρικά τοιχώματα, αποτελούμενα κυρίως από κυτταρίνη, ημικυτταρίνες και λιγνίνη.
Την άνοιξη, είναι συνήθως ανοιχτότερου χρώματος και είναι γνωστοί ως πρώιμο ξύλο, ενώ το εξωτερικό τμήμα που σχηματίζεται αργότερα, το θέρος, είναι τότε ως όψιμο ξύλο (latewood, summerwood). Καθώς ένα δέντρο μεγαλώνει σε διάμετρο, το πλάτος των αυξητικών δακτυλίων μειώνεται.
Ρόζοι
Καθώς μεγαλώνει ένα δέντρο, τα χαμηλότερα κλαδιά πεθαίνουν συχνά και μπορεί να περικλείονται από επακόλουθα στρώματα από ξύλο του κορμού. Έτσι σχηματίζονται οι ρόζοι. Μπορεί αυτοί να είναι ξεροί ή αποπίπτοντες ρόζοι (δηλ. ποτέ να μην ενσωματωθούν πολύ καλά με το ξύλωμα), οπότε ως νεκρό κλαδί μπορεί να αποκολληθεί όταν το ξύλο κοπεί σε σανίδες, δηλ. σε πριστά. Μπορεί όμως οι ρόζοι να «εγκλειστούν» πολύ καλά από το περιβάλλον ξύλωμα, και τότε γίνονται ένα ενιαίο σώμα, και ονομάζονται σύμφυτοι ρόζοι ή χλωροί ρόζοι.
Οι ρόζοι επηρεάζουν πολύ τις τεχνικές ιδιότητες του ξύλου, μειώνουν την τοπική αντοχή και βέβαια αυξάνουν την τάση δημιουργίας ραγάδων ή σχισιμάτων. Σε μια κατά μήκος πριονισμένη σανίδα, ένας ρόζος εμφανίζεται σαν ένα κυκλικό "στερεό" (πιο σκούρο) κομμάτι. Μέσα σε έναν ρόζο, η κατεύθυνση των ινών του ξύλου μπορεί να είναι έως και 90 μοίρες διαφορετική από την κατεύθυνση ινών ενός του κανονικού, ευθύινου ξύλου.
Οι ρόζοι αποτελούν κριτήριο για την ποιοτική ταξινόμηση της ξυλείας. Αυτή γίνεται είτε οπτικά, είτε με αυτόματες μηχανές που γρήγορα εκτιμούν τη μηχανική αντοχή των πριστών. Μεγάλη σημασία έχουν το μέγεθος των ρόζων, η απόσταση μεταξύ τους και το εύρος της επιφάνειας που καλύπτουν.
Οι συνθήκες αύξησης των δένδρων στο δάσος επηρεάζουν το είδος, το μέγεθος και τον αριθμό των ρόζων. Με δασοκομικούς χειρισμούς, π.χ. συχνή κλάδευση των δένδρων μειώνονται οι ρόζοι.
Η ακαμψία και η ελαστικότητα της ξυλείας εξαρτώνται περισσότερο από το υγιές ξύλο παρά από τα εντοπισμένα ελαττώματα. Αντίθετα, η αντοχή σε θραύση είναι πολύ ευαίσθητη σε ελαττώματα δομής, ιδίως σε ξερούς ρόζους.
Σε ορισμένες διακοσμητικές εφαρμογές, το ξύλο με ρόζους μπορεί να είναι επιθυμητό για να προσθέσει αισθητική εμφάνιση. Σε εφαρμογές όπου το ξύλο είναι βαμμένο, λ.χ. σε κουφώματα και έπιπλα, το ρετσίνι (ειδικά σε πεύκα και ερυθρελάτη) μπορεί να «αιμορραγήσει» στην επιφάνεια ενός ρόζου για μήνες και αυτό είναι σοβαρό σφάλμα. Μπορεί επίσης να εμφανίζονται ως κίτρινοι ή καφετί λεκέδες. Επικάλυψη με αστάρι και χρώμα μπορεί να μειώσει αυτό το πρόβλημα, αλλά είναι δύσκολο αυτό να ελεγχθεί πλήρως ειδικά σε ξυλεία που υφίσταται τεχνητή ξήρανση σε κλιβάνους.
Εγκάρδιο & σομφό ξύλο
Εγκάρδιο ξύλο (αγγλ. duramen, heartwood ) είναι το ξύλο, στο κεντρικό μέρος του κορμού (συνήθως σκουρότερο), που είναι το αποτέλεσμα μιας φυσικής βιολογικής μετατροπής, και έχει υψηλότερη βιολογική ανθεκτικότητα. Ο σχηματισμός εγκαρδίου είναι μια γενετικά προγραμματισμένη διεργασία που συμβαίνει σε κάθε είδος δένδρου σε διαφορετική χρονική στιγμή. Το εγκάρδιο ξύλο περιέχει περισσότερα εκχυλίσματα.
Ο όρος «εγκάρδιο» προέρχεται αποκλειστικά από τη θέση του ξύλου αυτού, και όχι από οποιαδήποτε ζωτικής σημασίας για το δέντρο. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ένα δασοπονικό δέντρο μπορεί να ζει κανονικά και να ανθοφορεί, με την «καρδιά» του (εγκάρδιο ξύλο) πλήρως αποσυντεθειμένο. Μερικά είδη αρχίζουν να σχηματίζουν εγκάρδιο ξύλο πολύ νωρίς λ.χ. ψευδοακακία, μουριά, δρυς, ενώ σε άλλα είδη η αλλαγή έρχεται αργά, λ.χ. έλατο. Σπανιότερα, κάποια είδη δεν σχηματίζουν καθόλου εγκάρδιο ξύλο.
Το εγκάρδιο, όταν βρίσκεται ακόμα στο ζωντανό δένδρο, δεν συμμετέχει στην κυκλοφορία των υγρών και των χυμών του δένδρου από τις ρίζες προς τα φύλλα. Αυτό συμβαίνει μόνο στο σομφό ξύλο.
Χρώμα
Τα είδη ξύλου έχουν χρώμα που κυμαίνεται από το λευκό μέχρι το μαύρο. Όλα σχεδόν τα χρώματα απαντώνται στο ξύλο, ιδίως στα είδη που προέρχονται από τα τροπικά δάση (βλ. tropical timbers).
Σε είδη που παρουσιάζουν μια έντονη χρωματική διαφορά μεταξύ του εγκάρδιου και του σομφού ξύλου, το φυσικό χρώμα του εγκάρδιου είναι συνήθως πιο σκούρο από αυτό του σομφόξυλου. Η χρωματική αντίθεση είναι εμφανής στις περισσότερες των περιπτώσεων. Αυτό γίνεται διότι εναποθέσεις χημικών ουσιών (βλ. εκχυλίσματα) λαμβάνουν χώρα στον πυρήνα του ξύλου (εγκάρδιο) μετά από κάποια ηλικία του δέντρου. Το εγκάρδιο περιέχει και πιο χρωματιστά εκχυλίσματα προσδίδοντας χρωματισμούς πιο έντονους.
Ποσοστό υγρασίας
Η υγρασία στο ξύλο (ξύλωμα), στα ζωντανά δέντρα, βρίσκεται σε δύο ξεχωριστές φάσεις:
Στο εγκάρδιο ξύλο βρίσκεται λιγότερη υγρασία απ' ότι στο σομφό. Το ξύλο θεωρείται ότι είναι ξηρό στον αέρα, όταν το ποσοστό υγρασίας του κυμαίνεται μεταξύ 8–16% (ως ποσοστό επί της ξηρής ξυλώδους μάζας). Τότε σε αυτή την περίπτωση όλο το νερό βρίσκεται μέσα στα κυτταρικά τοιχώματα και πουθενά αλλού. Γενικά θεωρούμε ότι η ξήρανση της ξυλείας ολοκληρώνεται όταν πλέον το ποσοστό υγρασίας της είναι μικρότερο από το 20%.
Το ξύλο όταν ξηραθεί σε απόλυτο βαθμό (σημ. πράγμα σπάνιο στην πράξη) θεωρητικά έχει τότε 0% υγρασία. Αυτό συμβαίνει μόνο για πειραματικούς σκοπούς. Η ξυλεία όταν είναι "υγρή" και έχει ποσοστό υγρασίας μεγαλύτερο του 30% (βλ. σημείο ινοκόρου) λέγεται χλωρή ξυλεία (αγγλ. green wood).
Ο σκοπός της ξήρανσης η οποία γίνεται είτε φυσικά είτε τεχνητά στην ξυλεία, είναι το ξύλο να γίνει πιο σταθερό διαστασιακά αλλά και να αυξηθεί η μηχανική του αντοχή (λ.χ. κάμψη, θλίψη, κρούση, σκληρότητα), ιδίως δε, το μέτρο κάμψης (MOR) και η αξονική του θλίψη, ιδιότητες που είναι σημαντικές για τις τελικές χρήσεις και εφαρμογές του.
Χημική σύσταση
Το ξύλο είναι ένα ετερογενές και ανομοιόμορφο υλικό. Επίσης είναι ανισότροπο υλικό (βλ. ανισοτροπία).
Ουσιαστικά, δομείται από κυτταρίνη σε μορφή μικροϊνιδίων (κάθετα στον άξονα του κορμού), σε ένα μεγάλο ποσοστό (περίπου (40-50%). Επίσης αποτελείται από λιγνίνη (περίπου 15-30% ανάλογα με το είδος, στα κωνοφόρα είναι υψηλότερο το ποσοστό της) και από ημικυτταρίνες (περίπου 15-25%). Τα δύο αυτά χημικά πολυμερή έχουν ως ρόλο να συγκρατήσουν και να συγκολλήσουν τα δισεκατομμύρια των κυτταρινικών μικροϊνιδίων. Ο ρόλος της λιγνίνης στη χημεία του ξύλου, είναι καθοριστικός και ιδιαίτερα πολύπλοκος. Το υπόλοιπο του ξυλώματος αποτελείται από ορισμένες ουσίες που ονομάζονται, εκχυλίσματα (extractives).
Ιδιότητες ειδών ξύλου
Ο πίνακας που ακολουθεί, περιέχει τις κυριότερες τιμές μηχανικών ιδιοτήτων από τα σπουδαιότερα είδη ξύλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Βιοδιασπώμενα υλικά Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Φυσικά υλικά Κατηγορία:Επιστήμη ξύλου Κατηγορία:Τεχνολογία ξύλου Κατηγορία:Δομικά υλικά Κατηγορία:Φυσικοί πόροι Κατηγορία:Δασικά προϊόντα Κατηγορία:Ανατομία φυτών
Ασίνη Λακωνίας
Η Ασίνη (Ἀσίνη) ήταν πόλη της αρχαίας Λακωνίας. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, βρισκόταν μεταξύ της Άμαθους (λάθος ανάγνωση για τη Ψαμαθού) και του Γυθείου. Ήταν συχνά υπό τον έλεγχο της Σπάρτης. Ο Πολύβιος αναφέρει ότι ο Φίλιππος Ε' της Μακεδονίας, κατά την εισβολή του στη Λακωνία, απωθήθηκε πριν από την Ασίνη (218 π.Χ.), που φαίνεται από την αφήγησή του ότι βρίσκεται κοντά στο Γύθειο. Ο Παυσανίας, στην περιγραφή του ίδιου γεγονότος με τον Πολύβιο, λέει ότι ο Φίλιππος αποκρούστηκε πριν από την πόλη Λας, η οποία αρχικά βρισκόταν στη κορυφή του «Όρους Ασίας». Φαίνεται ότι η «Λας» του Παυσανία και η «Ασίνη» του Πολύβιου είναι ο ίδιος τόπος. Η ομοιότητα μεταξύ των ονομάτων «Ασία» και «Ασίνη», πιθανότατα οδήγησε τον Πολύβιο στο λάθος να αποκαλέσει τη Λας με το τελευταίο όνομα, ένα λάθος το οποίο ήταν πιο πιθανό να προκύψει, διότι ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης μιλάνε για την μεσσηνιακή Ασίνη ως πόλη στη Λακωνία, αφού η Μεσσηνία αποτελούσε μέρος της Λακωνίας τη στιγμή που έγραφαν. Το σφάλμα του Πολύβιου διαιωνίστηκε από το Στράβωνα και το Στέφανο το Βυζάντιο. Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου η Ασίνη ανήκε στη Σπάρτη, αν και οι περισσότερες από τις άλλες πόλεις της περιοχής ανήκαν στους Ελεύθερους Λάκωνες.
Η πόλη επανιδρύθηκε το 1451 ως Σκουτάρι. Η τοποθεσία της βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Σκουτάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
ΑΖ Άλκμααρ
Η ΑΖ Άλκμααρ (ολλανδικά: AZ, ολλανδική προφορά: aːˈzɛt, ή Alkmaar Zaanstreek, ολλανδική προφορά: ˈɑlkmaːr ˈzaːnstreːk) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Άλκμααρ στην Ολλανδία.