cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χολέρα
Σημεία και συμπτώματα
μικρογραφία| Τυπική διάρροια χολέρας που μοιάζει με "ρυζόνερο" Τα πρωταρχικά συμπτώματα της χολέρας είναι άφθονη διάρροια και έμετος διαυγούς υγρού. Αυτά τα συμπτώματα συνήθως ξεκινούν ξαφνικά, μισή ημέρα έως πέντε ημέρες μετά την κατάποση των βακτηρίων. Η διάρροια περιγράφεται συχνά ως «ρυζόνερο» λόγω της εμφάνισής της και μπορεί να έχει μυρωδιά ψαριού. Ένα άτομο χωρίς θεραπεία με χολέρα μπορεί να παράγει 10 με 20 λίτρα διάρροιας την ημέρα. Η σοβαρή χολέρα, χωρίς θεραπεία, σκοτώνει περίπου το ήμισυ των προσβεβλημένων ατόμων. Εάν η σοβαρή διάρροια δεν αντιμετωπιστεί, μπορεί να οδηγήσει σε απειλητική για τη ζωή αφυδάτωση και ανισορροπίες ηλεκτρολυτών. Οι εκτιμήσεις της αναλογίας ασυμπτωματικών και συμπτωματικών λοιμώξεων κυμαίνονταν από 3 έως 100. Η χολέρα έχει πάρει το παρατσούκλι «μπλε θάνατος» επειδή το δέρμα ενός ατόμου μπορεί να γίνει γαλαζωπό-γκρι εξαιτίας της ακραίας απώλειας υγρών.
Ο πυρετός είναι σπάνιος και πρέπει να εγείρει υποψίες για δευτερογενή λοίμωξη. Οι ασθενείς μπορεί να είναι ληθαργικοί και μπορεί να έχουν βυθισμένα μάτια, ξηροστομία, κρύο βρώμικο δέρμα ή ζαρωμένα χέρια και πόδια. Η αναπνοή Κουσμάουλ, ένα βαθύ και εργώδες μοτίβο αναπνοής, μπορεί να συμβεί λόγω οξέωσης από απώλειες διττανθρακικών στα κόπρανα και γαλακτικής οξέωσης που σχετίζεται με κακή αιμάτωση. Η αρτηριακή πίεση πέφτει λόγω αφυδάτωσης, ο περιφερικός παλμός είναι γρήγορος και ασθενής και η παραγωγή ούρων μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Μυϊκές κράμπες και αδυναμία, αλλοιωμένο επίπεδο συνείδησης, επιληπτικές κρίσεις ή ακόμα και κώμα λόγω ανισορροπίας ηλεκτρολυτών είναι συχνές, ειδικά στα παιδιά.
Αιτία
μικρογραφία| [[Ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης|Εικόνα ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης που απεικονίζει το Vibrio cholerae]] μικρογραφία| [[Δονάκιο της χολέρας|Vibrio cholerae, το βακτήριο που προκαλεί χολέρα]]
Μετάδοση
Τα βακτήρια της χολέρας έχουν βρεθεί σε οστρακοειδή και πλαγκτόν.
Η μετάδοση γίνεται συνήθως μέσω της κοπρανοστοματικής οδού, με τη λήψη μολυσμένης τροφής ή νερού που προκαλείται από κακές συνθήκες υγιεινής. Τα περισσότερα κρούσματα χολέρας στις ανεπτυγμένες χώρες είναι αποτέλεσμα μετάδοσης μέσω τροφής, ενώ στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι πιο συχνά μέσω νερού. Η τροφογενής μετάδοση μπορεί να συμβεί όταν οι άνθρωποι συλλέγουν θαλασσινά όπως στρείδια σε νερά μολυσμένα με λύματα, καθώς το Vibrio cholerae συσσωρεύεται στα πλαγκονικά καρκινοειδή και τα στρείδια τρώνε το ζωοπλαγκτόν.
Τα άτομα που έχουν μολυνθεί από χολέρα έχουν συχνά διάρροια και η μετάδοση της νόσου μπορεί να συμβεί εάν αυτό το πολύ υγρό κόπρανα, που αναφέρεται ως «νερό ρυζιού», μολύνει το νερό που χρησιμοποιούν άλλοι. Ένα μεμονωμένο διάρροια συμβάν μπορεί να προκαλέσει αύξηση κατά ένα εκατομμύριο φορές στον αριθμό των V. cholerae στο περιβάλλον. Η πηγή της μόλυνσης είναι τυπικά άλλοι πάσχοντες από χολέρα όταν επιτρέπεται η μη επεξεργασμένη διάρροια απόρριψή τους να εισχωρήσει σε υδάτινες οδούς, υπόγεια ύδατα ή πόσιμο νερό. Η κατανάλωση οποιουδήποτε μολυσμένου νερού και η κατανάλωση τυχόν τροφών που πλένονται στο νερό, καθώς και οστρακοειδή που ζουν στην πληγείσα υδάτινη οδό, μπορεί να προκαλέσουν μόλυνση ενός ατόμου. Η χολέρα σπάνια μεταδίδεται απευθείας από άτομο σε άτομο.
Το V. cholerae υπάρχει επίσης έξω από το ανθρώπινο σώμα σε φυσικές πηγές νερού, είτε μόνο του είτε αλληλεπιδρώντας με το φυτοπλαγκτόν, το ζωοπλαγκτόν, ή τα βιοτικά και αβιοτικά υπολείμματα. Η κατανάλωση τέτοιου νερού μπορεί επίσης να οδηγήσει σε ασθένεια, ακόμη και χωρίς προηγούμενη μόλυνση μέσω κοπράνων. Ωστόσο, υπάρχουν εξελικτικές πιέσεις στο υδάτινο περιβάλλον που μπορεί να μειώσουν τη μολυσματικότητα του V. cholerae. Συγκεκριμένα, τα ζωικά μοντέλα υποδεικνύουν ότι το μεταγραφικό προφίλ του παθογόνου παράγοντα αλλάζει καθώς ετοιμάζεται να εισέλθει σε υδάτινο περιβάλλον. Αυτή η μεταγραφική αλλαγή οδηγεί σε απώλεια της ικανότητας καλλιέργειας του V. cholerae σε τυπικά μέσα, φαινότυπος που αναφέρεται ως « βιώσιμος αλλά μη καλλιεργήσιμος » (VBNC) ή πιο συντηρητικά « ενεργός αλλά μη καλλιεργήσιμος » (ABNC). Μία μελέτη δείχνει ότι η καλλιεργησιμότητα του V. cholerae πέφτει κατά 90% μέσα σε 24 ώρες από την είσοδό του στο νερό, και επιπλέον ότι αυτή η απώλεια καλλιεργησιμότητας σχετίζεται με απώλεια μολυσματικότητας.
Υπάρχουν τόσο τοξικά όσο και μη τοξικά στελέχη. Τα μη τοξικά στελέχη μπορούν να αποκτήσουν τοξικότητα μέσω ενός βακτηριοφάγου.
Ευαισθησία
Περίπου 100εκατομμύρια βακτήρια πρέπει τυπικά να προσληφθούν για να προκαλέσουν χολέρα σε έναν φυσιολογικό υγιή ενήλικα. Αυτή η δόση, ωστόσο, είναι μικρότερη σε εκείνους με μειωμένη γαστρική οξύτητα (για παράδειγμα σε εκείνους που χρησιμοποιούν αναστολείς αντλίας πρωτονίων ). Τα παιδιά είναι επίσης πιο ευαίσθητα, με τα παιδιά ηλικίας δύο έως τεσσάρων ετών να έχουν τα υψηλότερα ποσοστά μόλυνσης. Η ευαισθησία των ατόμων στη χολέρα επηρεάζεται επίσης από την ομάδα αίματος τους, με τα άτομα με ομάδα αίματος Ο να είναι τα πιο ευαίσθητα. Άτομα με μειωμένη ανοσία, όπως άτομα με AIDS ή υποσιτισμένα παιδιά, είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν σοβαρή νόσο εάν μολυνθούν. Οποιοδήποτε άτομο, ακόμη και ένας υγιής ενήλικας στη μέση ηλικία, μπορεί να νοσήσει σοβαρά και η περίπτωση κάθε ατόμου θα πρέπει να εκτιμάται από την απώλεια υγρών, κατά προτίμηση σε συνεννόηση με έναν επαγγελματία πάροχο υγειονομικής περίθαλψης.
Η γενετική μετάλλαξη της κυστικής ίνωσης, γνωστή ως δέλτα-F508 στους ανθρώπους, έχει ειπωθεί ότι διατηρεί ένα εκλεκτικό ετεροζυγωτικό πλεονέκτημα : οι ετερόζυγοι φορείς της μετάλλαξης (οι οποίοι έτσι δεν επηρεάζονται από την κυστική ίνωση) είναι πιο ανθεκτικοί στις λοιμώξεις του V. cholerae. Σε αυτό το μοντέλο, η γενετική ανεπάρκεια στις πρωτεΐνες ρυθμιστή διαμεμβρανικής αγωγιμότητας της κυστικής ίνωσης παρεμβαίνει στα βακτήρια που δεσμεύονται στο εντερικό επιθήλιο, μειώνοντας έτσι τις επιπτώσεις μιας λοίμωξης.
Μηχανισμός
μικρογραφία| Ο ρόλος της βιομεμβράνης στον εντερικό αποικισμό του Vibrio cholerae Όταν καταναλώνονται, τα περισσότερα βακτήρια δεν επιβιώνουν στις όξινες συνθήκες του ανθρώπινου στομάχου. Τα λίγα επιζώντα βακτήρια διατηρούν την ενέργειά τους και τα αποθηκευμένα θρεπτικά συστατικά κατά τη διέλευση από το στομάχι σταματώντας την παραγωγή πρωτεϊνών. Όταν τα επιζώντα βακτήρια βγαίνουν από το στομάχι και φτάνουν στο λεπτό έντερο, πρέπει να προωθηθούν μέσω της παχιάς βλέννας που καλύπτει το λεπτό έντερο για να φτάσουν στα τοιχώματα του εντέρου όπου μπορούν να προσκολληθούν και να ευδοκιμήσουν.
Μόλις τα βακτήρια της χολέρας φτάσουν στο εντερικό τοίχωμα, δεν χρειάζονται πλέον τα μαστίγια για να κινηθούν. Τα βακτήρια σταματούν να παράγουν την πρωτεΐνη φλαγκελίνη για να συντηρήσουν ενέργεια και θρεπτικά συστατικά αλλάζοντας το μείγμα πρωτεϊνών που εκφράζουν ως απόκριση στο μεταβαλλόμενο χημικό περιβάλλον. Φτάνοντας στο εντερικό τοίχωμα, το V. cholerae αρχίζει να παράγει τις τοξικές πρωτεΐνες που προκαλούν στο μολυσμένο άτομο μια υδαρή διάρροια. Αυτές μεταφέρουν τις πολλαπλασιαζόμενες νέες γενιές βακτηριδίων V. cholerae στο πόσιμο νερό του επόμενου ξενιστή εάν δεν υπάρχουν τα κατάλληλα μέτρα υγιεινής.
Η τοξίνη της χολέρας (CTX ή CT) είναι ένα ολιγομερές σύμπλεγμα που αποτελείται από έξι υπομονάδες πρωτεΐνης: ένα μόνο αντίγραφο της υπομονάδας Α (μέρος Α) και πέντε αντίγραφα της υπομονάδας Β (μέρος Β), που συνδέονται με έναν δισουλφιδικό δεσμό. Οι πέντε υπομονάδες Β σχηματίζουν έναν πενταμελή δακτύλιο που συνδέεται με τις γαγγλιοσίδες GM1 στην επιφάνεια των εντερικών κυττάρων του επιθηλίου. Το τμήμα Α1 της υπομονάδας Α είναι ένα ένζυμο που ριβοσυλιώνει τις πρωτεΐνες G, ενώ η αλυσίδα Α2 χωράει στον κεντρικό πόρο του δακτυλίου της υπομονάδας Β. Κατά τη σύνδεση, το σύμπλοκο εισάγεται στο κύτταρο μέσω ενδοκυττάρωσης που μεσολαβείται από υποδοχείς. Μόλις εισέλθει στο κύτταρο, ο δισουλφιδικός δεσμός ανάγεται και η υπομονάδα Α1 ελευθερώνεται και συνδέεται με μια ανθρώπινη πρωτεΐνη συνεργάτη που ονομάζεται ADP-ριβοζυλιωτικός παράγοντας 6 (Arf6). Η σύνδεση εκθέτει την ενεργή θέση επιτρέποντάς της να ριβοσυλιώσει μόνιμα την υπομονάδα Gs άλφα της ετεροτριμερούς πρωτεΐνης G. Αυτό οδηγεί σε συστατική παραγωγή cAMP, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην έκκριση νερού, νατρίου, καλίου και όξινου ανθρακικού στον αυλό του λεπτού εντέρου και ταχεία αφυδάτωση. Το γονίδιο που κωδικοποιεί την τοξίνη της χολέρας εισήχθη στο V. cholerae με οριζόντια μεταφορά γονιδίου. Τα μολυσματικά στελέχη του V. cholerae φέρουν μια παραλλαγή ενός βακτηριοφάγου που ονομάζεται CTXφ.
Οι μικροβιολόγοι μελέτησαν τους γενετικούς μηχανισμούς με τους οποίους τα βακτήρια V. cholerae απενεργοποιούν την παραγωγή ορισμένων πρωτεϊνών και ενεργοποιούν την παραγωγή άλλων πρωτεϊνών καθώς ανταποκρίνονται στη σειρά χημικών περιβαλλόντων που συναντούν, περνώντας από το στομάχι, μέσω του βλεννώδους στρώματος του λεπτού εντέρου και στο εντερικό τοίχωμα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι γενετικοί μηχανισμοί με τους οποίους τα βακτηρίδια χολέρας ενεργοποιούν τη πρωτεϊνική παραγωγή των τοξινών που αλληλεπιδρούν με τους μηχανισμούς του κυττάρου ξενιστή για να αντλήσει ιόντα χλωρίου στο λεπτό έντερο, δημιουργώντας ιοντική πίεση η οποία εμποδίζει τα ιόντα νατρίου να εισέλθουν στο κύτταρο. Τα ιόντα χλωρίου και νατρίου δημιουργούν ένα περιβάλλον αλατόνερου στο λεπτό έντερο, το οποίο μέσω όσμωσης μπορεί να τραβήξει έως και έξι λίτρα νερού την ημέρα μέσω των εντερικών κυττάρων, δημιουργώντας τεράστιες ποσότητες διάρροιας. Ο ξενιστής μπορεί να αφυδατωθεί γρήγορα αν δεν αντιμετωπιστεί σωστά.
Γενετική δομή
Έχουν προσδιοριστεί δύο ομάδες δονάκιου της χολέρας: το συμπλέγμα Ι και το συμπλέγμα II. Ως επί το πλείστον, το Σύμπλεγμα Ι αποτελείται από στελέχη των δεκαετιών 1960 και 1970, ενώ το Σύμπλεγμα II περιέχει σε μεγάλο βαθμό στελέχη από τη δεκαετία του 1980 και 1990, με βάση την αλλαγή στη δομή κλώνων. Αυτή η ομάδα στελεχών φαίνεται καλύτερα στα στελέχη της αφρικανικής ηπείρου.
Αντοχή στα αντιβιοτικά
Σε πολλές περιοχές του κόσμου, η αντίσταση στα αντιβιοτικά αυξάνεται στα βακτήρια της χολέρας. Στο Μπαγκλαντές, για παράδειγμα, οι περισσότερες περιπτώσεις είναι ανθεκτικές στην τετρακυκλίνη, την τριμεθοπρίμη-σουλφαμεθοξαζόλη και την ερυθρομυκίνη. Ταχείες διαγνωστικές μέθοδοι είναι διαθέσιμες για την ταυτοποίηση των ανθεκτικών σε πολλαπλά φάρμακα περιπτώσεων. Ανακαλύφθηκαν αντιμικροβιακά φάρμακα νέας γενιάς τα οποία είναι αποτελεσματικά κατά των βακτηρίων της χολέρας σε μελέτες in vitro.
Διάγνωση
Υπάρχει μια γρήγορη δοκιμή με βυθιζόμενο ραβδάκι για τον προσδιορισμό της παρουσίας του V. cholerae. Σε εκείνα τα δείγματα που είναι θετικά, θα πρέπει να γίνουν περαιτέρω δοκιμές για τον προσδιορισμό της αντοχής στα αντιβιοτικά. Σε επιδημικές καταστάσεις, μπορεί να γίνει κλινική διάγνωση με λήψη ιστορικού ασθενούς και σύντομη εξέταση. Η θεραπεία συνήθως ξεκινά χωρίς ή πριν από την επιβεβαίωση με εργαστηριακή ανάλυση.
Νερό και υγιεινή
Παρόλο που η χολέρα μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή, η πρόληψη της νόσου είναι συνήθως απλή εάν τηρούνται οι κατάλληλες πρακτικές υγιεινής. Στις ανεπτυγμένες χώρες, λόγω σχεδόν καθολικών προηγμένων πρακτικών επεξεργασίας και υγιεινής που υπάρχουν εκεί, η χολέρα είναι σπάνια. Για παράδειγμα, η τελευταία μεγάλη επιδημία χολέρας στις Ηνωμένες Πολιτείες συνέβη το 1910-1911. Η χολέρα αποτελεί κυρίως κίνδυνο στις αναπτυσσόμενες χώρες σε εκείνες τις περιοχές όπου η πρόσβαση σε υποδομές νερού, αποχέτευσης και υγιεινής είναι ακόμα ανεπαρκής.
Το πλύσιμο των χεριών με σαπούνι ή τέφρα μετά τη χρήση τουαλέτας και πριν από το χειρισμό φαγητού ή φαγητού συνιστάται επίσης για την πρόληψη της χολέρας από τον ΠΟΥ στην Αφρική.
Επιτήρηση
Η παρακολούθηση και η άμεση αναφορά επιτρέπουν τον ταχύ περιορισμό των επιδημιών χολέρας. Η χολέρα υπάρχει ως εποχιακή ασθένεια σε πολλές ενδημικές χώρες, που εμφανίζεται ετησίως κυρίως κατά τη διάρκεια των εποχών των βροχών. Τα συστήματα επιτήρησης μπορούν να παρέχουν έγκαιρες προειδοποιήσεις για επιδημίες, οδηγώντας συνεπώς σε συντονισμένη απάντηση και βοηθώντας στην προετοιμασία σχεδίων ετοιμότητας. Τα αποτελεσματικά συστήματα επιτήρησης μπορούν επίσης να βελτιώσουν την εκτίμηση κινδύνου για πιθανές εστίες χολέρας. Η κατανόηση της εποχικότητας και της θέσης των επιδημιών παρέχει καθοδήγηση για τη βελτίωση των δραστηριοτήτων ελέγχου της χολέρας στους πιο ευάλωτους. Για να είναι αποτελεσματική η πρόληψη, είναι σημαντικό να αναφέρονται τα περιστατικά στις εθνικές υγειονομικές αρχές.
Εμβολιασμός
μικρογραφία| Euvichol-plus από του στόματος εμβόλιο για τη χολέρα Ο Ισπανός ιατρός Χαουμέ Φεράν ι Κλούα ανέπτυξε εμβόλιο κατά της χολέρας το 1885, ο πρώτος που ανοσοποίησε τους ανθρώπους έναντι βακτηριακής νόσου. Ωστόσο, το εμβόλιο και ο εμβολιασμός του ήταν μάλλον αμφιλεγόμενος και απορρίφθηκε από τους σύγχρονούς του και πολλές επιτροπές έρευνας. Ο Ρώσος-Εβραίος βακτηριολόγος Βάλντερμαρ Χάφκιν ανέπτυξε με επιτυχία το πρώτο εμβόλιο για τη χολέρα στον άνθρωπο τον Ιούλιο του 1892. Διεξήγαγε ένα τεράστιο πρόγραμμα εμβολιασμού στη Βρετανική Ινδία.
Σήμερα είναι διαθέσιμα μια σειρά από ασφαλή και αποτελεσματικά από του στόματος εμβόλια για τη χολέρα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει τρία προεπιλεγμένα από του στόματος εμβόλια χολέρας (OCV): το Dukoral, το Sanchol και το Euvichol. Το Dukoral, ένα από του στόματος χορηγούμενο, αδρανοποιημένο εμβόλιο πλήρους κυττάρου, έχει συνολική αποτελεσματικότητα περίπου 52% κατά τον πρώτο χρόνο μετά τη χορήγηση και 62% το δεύτερο έτος, με ελάχιστες παρενέργειες. Διατίθεται σε περισσότερες από 60 χώρες. Ωστόσο, δεν συνιστάται προς το παρόν από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) για τους περισσότερους ανθρώπους που ταξιδεύουν από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ενδημικές χώρες. Το εμβόλιο που συνιστά η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA), το Vaxchora, είναι ένα από του στόματος εξασθενημένο ζων εμβόλιο, το οποίο είναι αποτελεσματικό ως εφάπαξ δόση.
Ένα ενέσιμο εμβόλιο βρέθηκε να είναι αποτελεσματικό για δύο έως τρία χρόνια. Η προστατευτική αποτελεσματικότητα ήταν 28% χαμηλότερη σε παιδιά κάτω των πέντε ετών. Ωστόσο, όσον αφορά το 2010, έχει περιορισμένη διαθεσιμότητα. Ερευνάται επίσης ο ρόλος του μαζικού εμβολιασμού. Ο ΠΟΥ συνιστά ανοσοποίηση των ομάδων υψηλού κινδύνου, όπως παιδιά και άτομα με HIV, σε χώρες όπου η ασθένεια αυτή είναι ενδημική. Εάν οι άνθρωποι ανοσοποιηθούν ευρέως, προκύπτει ανοσία αγέλης, με μείωση της περιβαλλοντικής μόλυνσης από χολέρα.
Ο ΠΟΥ συνιστά να λαμβάνεται υπόψη ο από του στόματος εμβολιασμός χολέρας σε περιοχές όπου η ασθένεια είναι ενδημική (με εποχιακές εξάρσεις), ως μέρος της απάντησης σε επιδημίες ή σε ανθρωπιστική κρίση κατά την οποία ο κίνδυνος χολέρας είναι υψηλός. Το από του στόματος εμβόλιο χολέρας (OCV) έχει αναγνωριστεί ως βοηθητικό εργαλείο για την πρόληψη και τον έλεγχο της χολέρας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει προεπιλέξει τρία δισθενή εμβόλια χολέρας - το Dukoral (εμβόλια SBL), που περιέχουν μια μη τοξική Β-υπομονάδα τοξίνης χολέρας και παρέχουν προστασία έναντι του V. cholerae O1. και δύο εμβόλια που αναπτύχθηκαν χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνολογία - τα ShanChol (Shantha Biotec) και Euvichol (EuBiologics Co.), τα οποία έχουν δισθενή εμβόλια O1 και O139 από του στόματος αποδυναμωμένης χολέρας. Ο εμβολιασμός από του στόματος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε ποικιλία καταστάσεων από ενδημικές περιοχές της χολέρας και τοποθεσίες ανθρωπιστικών κρίσεων, αλλά δεν υπάρχει σαφής συναίνεση.
Διήθηση με σάρι
μικρογραφία|240x240εσ| Γυναίκες σε μια λιμνούλα χωριού στο Matlab, Μπαγκλαντές πλένουν σκεύη και λαχανικά. Η γυναίκα στα δεξιά βάζει ένα φίλτρο σάρι σε μια κατσαρόλα (ή καλάς) για να φιλτράρει το νερό για πόσιμο. Το φίλτρο σάρι είναι μια απλή και οικονομικά αποδοτική κατάλληλη τεχνολογική μέθοδος για τη μείωση της μόλυνσης του πόσιμου νερού που αναπτύχθηκε για χρήση στο Μπαγκλαντές. Το χρησιμοποιημένο ύφασμα σάρι είναι προτιμότερο, αλλά άλλοι τύποι μεταχειρισμένων υφασμάτων μπορούν να χρησιμοποιηθούν, αν και η αποτελεσματικότητα θα ποικίλει σημαντικά. Το χρησιμοποιημένο πανί είναι πιο αποτελεσματικό από το νέο ύφασμα, καθώς το επαναλαμβανόμενο πλύσιμο μειώνει το διάστημα μεταξύ των ινών. Το νερό που συλλέγεται με αυτόν τον τρόπο έχει πολύ μειωμένο αριθμό παθογόνων - αν και δεν θα είναι απαραίτητα απόλυτα ασφαλές, αποτελεί βελτίωση για τους φτωχούς ανθρώπους με περιορισμένες επιλογές. Στο Μπαγκλαντές αυτή η πρακτική διαπιστώθηκε ότι μειώνει τα ποσοστά χολέρας σχεδόν στο μισό. Περιλαμβάνει το δίπλωμα ενός σάρι τέσσερις έως οκτώ φορές. Μεταξύ των χρήσεων το ύφασμα πρέπει να ξεπλένεται σε καθαρό νερό και να στεγνώνει στον ήλιο για να σκοτώσει τυχόν βακτήρια πάνω του. Ένα νάιλον ύφασμα φαίνεται να λειτουργεί επίσης, αλλά δεν είναι τόσο προσιτό οικονομικά.
Θεραπεία
μικρογραφία| Ασθενής με χολέρα που αντιμετωπίζεται με από του στόματος θεραπεία ενυδάτωσης το 1992 Η συνεχής κατανάλωση τροφής επιταχύνει την αποκατάσταση της φυσιολογικής εντερικής λειτουργίας. Ο ΠΟΥ το συνιστά γενικά για περιπτώσεις διάρροιας ανεξάρτητα από την υποκείμενη αιτία. Ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο του CDC ειδικά για τη χολέρα αναφέρει: «Συνεχίστε να θηλάζετε το μωρό σας εάν το μωρό έχει υδαρή διάρροια, ακόμη και όταν ταξιδεύετε για θεραπεία. Ενήλικες και μεγαλύτερα παιδιά θα πρέπει να συνεχίσουν να τρώνε συχνά.»
Υγρά
Το πιο συνηθισμένο λάθος στη φροντίδα των ασθενών με χολέρα είναι να υποτιμήσουμε την ταχύτητα χορήγησης και τον όγκο των απαιτούμενων υγρών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η χολέρα μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με από του στόματος θεραπεία ενυδάτωσης (ORT), η οποία είναι εξαιρετικά αποτελεσματική, ασφαλής και απλή στη χορήγηση. Τα διαλύματα με βάση το ρύζι προτιμώνται από τα με βάση τη γλυκόζη λόγω καλύτερης απόδοσης. Σε σοβαρές περιπτώσεις με σημαντική αφυδάτωση, ενδέχεται να χρειαστεί ενδοφλέβια ενυδάτωση. Το γαλακτικό Ρίνγκερ είναι το προτιμώμενο διάλυμα, συχνά με προσθήκη καλίου. Μπορεί να χρειαστεί μεγάλος όγκος και συνεχής αντικατάσταση μέχρι να υποχωρήσει η διάρροια. Μπορεί να χρειαστεί να χορηγηθεί το δέκα τοις εκατό του σωματικού βάρους ενός ατόμου σε υγρά τις πρώτες δύο έως τέσσερις ώρες. Αυτή η μέθοδος δοκιμάστηκε για πρώτη φορά σε μαζική κλίμακα κατά τη διάρκεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπαγκλαντές και βρέθηκε να έχει μεγάλη επιτυχία. Παρά τις διαδεδομένες πεποιθήσεις, οι χυμοί φρούτων και τα εμπορικά ανθρακούχα ποτά όπως η κόλα κόλα, δεν είναι ιδανικά για ενυδάτωση ατόμων με σοβαρές λοιμώξεις του εντέρου και η υπερβολική περιεκτικότητά τους σε ζάχαρη μπορεί ακόμη και να βλάψει την πρόσληψη νερού.
Αντιβιοτικά
Θεραπείες με αντιβιοτικά για μία έως τρεις ημέρες συντομεύουν την πορεία της νόσου και μειώνουν τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων. Η χρήση αντιβιοτικών μειώνει επίσης τις ανάγκες σε υγρά. Οι άνθρωποι θα αναρρώσουν χωρίς αυτά, ωστόσο, εάν διατηρηθεί επαρκής ενυδάτωση. Ο ΠΟΥ συστήνει αντιβιοτικά μόνο σε άτομα με σοβαρή αφυδάτωση.
Η δοξυκυκλίνη αποτελεί συνήθως το αντιβιοτικό πρώτης επιλογής, αν και ορισμένα στελέχη του V. cholerae έχουν δείξει αντοχή. Η δοκιμή αντοχής κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας μπορεί να βοηθήσει στον καθορισμό των κατάλληλων μελλοντικών επιλογών. Άλλα αντιβιοτικά που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά περιλαμβάνουν τα κοτριμοξαζόλη, ερυθρομυκίνη, τετρακυκλίνη, χλωραμφενικόλη και φουραζολιδόνη. Φθοριοκινολόνες, όπως η σιπροφλοξασίνη, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν, αλλά έχει αναφερθεί αντοχή.
Τα αντιβιοτικά βελτιώνουν την έκβαση και σε εκείνους που είναι σοβαρά όσο και εκείνους που δεν είναι σοβαρά αφυδατωμένοι. Η αζιθρομυκίνη και η τετρακυκλίνη μπορεί να είναι αποτελεσματικότερες από τη δοξυκυκλίνη ή τη σιπροφλοξασίνη.
Συμπληρώματα ψευδαργύρου
Στο Μπαγκλαντές, τα συμπληρώματα ψευδαργύρου μειώνουν τη διάρκεια και τη σοβαρότητα της διάρροιας σε παιδιά με χολέρα όταν χορηγούνται με αντιβιοτικά και θεραπεία ενυδάτωσης, όπως απαιτείται. Μείωσαν τη διάρκεια της νόσου κατά οκτώ ώρες και την ποσότητα της διάρροιας κατά 10%. Τα συμπληρώματα φαίνεται επίσης να είναι αποτελεσματικά τόσο στη θεραπεία όσο και στην πρόληψη της μολυσματικής διάρροιας που οφείλεται σε άλλες αιτίες στα παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Πρόγνωση
Εάν τα άτομα με χολέρα αντιμετωπίζονται γρήγορα και σωστά, το ποσοστό θνητότητας είναι μικρότερο από 1%. Ωστόσο, χωρίς θεραπεία, το ποσοστό θνητότητας της χολέρας αυξάνεται στο 50-60%.
Όμως ορισμένα γενετικά στελέχη της χολέρας, όπως αυτό που υπήρχε κατά την επιδημία του 2010 στην Αϊτή και στην έξαρση του 2004 στην Ινδία, μπορεί να προκαλέσουν τον θάνατο εντός δύο ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων.
Ιστορία των επιδημιών
μικρογραφία| Χάρτης της επιδημίας χολέρας το 2008-2009 στην [[υποσαχάρια Αφρική που δείχνει τα στατιστικά στοιχεία από τις 12 Φεβρουαρίου 2009]] Η λέξη χολέρα είναι προέρχεται από την ελληνική λέξη «χολή». Η χολέρα προέρχεται πιθανώς από την ινδική υποήπειρο, όπως αποδεικνύεται από την επικράτησή της στην περιοχή εδώ και αιώνες.
Η ασθένεια εμφανίζεται στην ευρωπαϊκή βιβλιογραφία για πρώτη φορά το 1642, στην περιγραφή του Ολλανδού ιατρού Γιάκομπ ντε Μποντ στο έργο του De Medicina Indorum. (Το "Indorum" του τίτλου αναφέρεται στις Ανατολικές Ινδίες. Περιέχει επίσης τις πρώτες ευρωπαϊκές περιγραφές άλλων ασθενειών. )
Οι παλαιότερες εστίες στην ινδική υποήπειρο πιστεύεται ότι ήταν το αποτέλεσμα των κακών συνθηκών διαβίωσης καθώς και της παρουσίας δεξαμενών με λιμνάζον νερό, και αμφότερες παρέχουν ιδανικές συνθήκες για να ευδοκιμήσει η χολέρα. Η ασθένεια εξαπλώθηκε για πρώτη φορά μέσω εμπορικών οδών (δια ξηράς και θάλασσας) στη Ρωσία το 1817, αργότερα στην υπόλοιπη Ευρώπη και από την Ευρώπη στη Βόρεια Αμερική και τον υπόλοιπο κόσμο (εξ ου και το όνομα "ασιατική χολέρα" ). Επτά πανδημίες χολέρας έχουν συμβεί τα τελευταία 200 χρόνια, με την έβδομη πανδημία να προέρχεται από την Ινδονησία το 1961.
Η πρώτη πανδημία χολέρας συνέβη στην περιοχή της Βεγγάλης της Ινδίας, κοντά στην Καλκούτα, από το 1817 έως το 1824. Η ασθένεια διαδόθηκε από την Ινδία στη Νοτιοανατολική Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και την Ανατολική Αφρική. Η μετακίνηση πλοίων και προσωπικού του βρετανικού στρατού και του Πολεμικού Ναυτικού πιστεύεται ότι συνέβαλε στην κατανομή της πανδημίας, αφού τα πλοία μετέφεραν άτομα με την ασθένεια στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού, από την Αφρική στην Ινδονησία και βόρεια στην Κίνα και την Ιαπωνία. Η δεύτερη πανδημία διήρκεσε από το 1826 έως το 1837 και επηρέασε ιδιαίτερα τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη λόγω των εξελίξεων στις μεταφορές και το παγκόσμιο εμπόριο και την αυξημένη μετανάστευση ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών. Η τρίτη πανδημία ξέσπασε το 1846, διήρκεσε μέχρι το 1860, επεκτάθηκε στη Βόρεια Αφρική και έφτασε στη Νότια Αμερική για πρώτη φορά και επηρέασε ιδιαίτερα τη Βραζιλία. Η τέταρτη πανδημία διήρκεσε από το 1863 έως το 1875 και εξαπλώθηκε από την Ινδία στη Νάπολη και στην Ισπανία. Η πέμπτη πανδημία ήταν από το 1881-1896 και ξεκίνησε στην Ινδία και εξαπλώθηκε στην Ευρώπη, την Ασία και τη Νότια Αμερική. Η έκτη πανδημία ξεκίνησε 1899 και διήρκησε μέχρι το 1923. Αυτές οι επιδημίες ήταν λιγότερο θανατηφόρες λόγω της μεγαλύτερης κατανόησης των βακτηρίων της χολέρας. Η Αίγυπτος, η αραβική χερσόνησος, η Περσία, η Ινδία και οι Φιλιππίνες επλήγησαν περισσότερο κατά τη διάρκεια αυτών των επιδημιών, ενώ άλλες περιοχές, όπως η Γερμανία το 1892 (κυρίως η πόλη του Αμβούργου όπου έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 8.600 άνθρωποι) και η Νάπολη από το 1910-1911, επίσης επλήγησαν από εξάρσεις. Η έβδομη πανδημία ξεκίνησε το 1961 στην Ινδονησία και χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ενός νέου στελέχους, με το παρατσούκλι El Tor, το οποίο εξακολουθεί να υφίσταται (όσον αφορά το 2018 ) στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Η χολέρα έγινε ευρέως διαδεδομένη τον 19ο αιώνα. Από τότε έχει σκοτώσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Μόνο στη Ρωσία, μεταξύ 1847 και 1851, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν από την ασθένεια. Σκότωσε 150.000 Αμερικανούς κατά τη διάρκεια της δεύτερης πανδημίας. Μεταξύ 1900 και 1920, ίσως οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από χολέρα στην Ινδία. Η χολέρα έγινε η πρώτη δηλώμενη ασθένεια στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των σημαντικών επιπτώσεων που είχε στην υγεία. Ο Τζον Σνόου, στην Αγγλία, ήταν ο πρώτος που εντόπισε τη σημασία του μολυσμένου νερού ως αιτία της χολέρας το 1854. Η χολέρα δεν θεωρείται πλέον πιεστική απειλή για την υγεία στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική λόγω φιλτραρίσματος και χλωρίωσης των αποθεμάτων νερού, αλλά εξακολουθεί να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους πληθυσμούς στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Στο παρελθόν, τα πλοία έφεραν μια κίτρινη σημαία καραντίνας εάν κάποιο μέλος του πληρώματος ή επιβάτης έπασχε από χολέρα. Κανείς σε πλοίο που έφερε κίτρινη σημαία δεν επιτρεπόταν να αποβιβαστεί στην ξηρά για μεγάλο χρονικό διάστημα, συνήθως 30 έως 40 ημέρες.
Έρευνα
μικρογραφία| Ο [[Ρόμπερτ Κοχ (τρίτος από τα δεξιά) σε μια ερευνητική αποστολή χολέρας στην Αίγυπτο το 1884, ένα χρόνο μετά την αναγνώριση του V. cholerae]] Μία από τις σημαντικότερες συμβολές στην καταπολέμηση της χολέρας έγινε από τον γιατρό και πρωτοπόρο ιατρικό επιστήμονα Τζον Σνόου (1813-1858), ο οποίος το 1854 βρήκε μια σύνδεση μεταξύ χολέρας και μολυσμένου πόσιμου νερού. Ο Δρ Σνόου πρότεινε τη μικροβιακή προέλευση της επιδημικής χολέρας το 1849. Στην κύρια «ενημερωμένη» ανασκόπησή του το 1855, πρότεινε ένα ουσιαστικά πλήρες και σωστό μοντέλο για την αιτία της νόσου. Σε δύο πρωτοποριακές επιδημιολογικές μελέτες πεδίου, μπόρεσε να αποδείξει ότι η μόλυνση από ανθρώπινα λυμάτων ήταν ο πιο πιθανός φορέας της ασθένειας σε δύο μεγάλες επιδημίες στο Λονδίνο το 1854. Το μοντέλο του δεν έγινε αμέσως αποδεκτό, αλλά φάνηκε ότι ήταν το πιο αληθοφανές, καθώς η ιατρική μικροβιολογία αναπτύχθηκε τα επόμενα περίπου 30 χρόνια. Για το έργο του στη χολέρα, ο Τζον Σνόου θεωρείται συχνά ως ο «Πατέρας της Επιδημιολογίας».
Το βακτήριο απομονώθηκε το 1854 από τον Ιταλό ανατόμο Φίλιππο Πατσίνι αλλά η ακριβής φύση του και τα αποτελέσματά του δεν ήταν ευρέως γνωστά. Την ίδια χρονιά, ο Καταλανός Ζοακίμ Μπάλσελς ι Πασκάλ ανακάλυψε το βακτήριο και το 1856 πιθανότατα ο Αντόνιο Αουγούστο ντα Κόστα Σιμόες και ο Ζοζέ Φερέιρα ντε Μασέδο Πίντο, δύο Πορτογάλοι, έκαναν το ίδιο.
Οι πόλεις των ανεπτυγμένων χωρών πραγματοποίησαν εκτεταμένες επενδύσεις για την παροχή καθαρού νερού και σε καλά διαχωρισμένες υποδομές επεξεργασίας λυμάτων μεταξύ των μέσων της δεκαετίας του 1850 και του 1900. Αυτό εξάλειψε την απειλή επιδημιών χολέρας από τις μεγάλες ανεπτυγμένες πόλεις του κόσμου. Το 1883, ο Ρόμπερτ Κοχ αναγνώρισε το V. cholerae με μικροσκόπιο ως τον βάκιλο που προκαλεί την ασθένεια.
Ο Χεμέντρα Ναθ Τσάτερτζι, ένας Βεγγαλέζος επιστήμονας,πρωτοδιατύπωσε και απέδειξε την αποτελεσματικότητα του από του στόματος άλατος ενυδάτωσης (ORS) για τη διάρροια. Σε άρθρο του 1953, που δημοσιεύτηκε στο The Lancet, αναφέρει ότι η προμεθαζίνη μπορεί να σταματήσει τον εμετό κατά τη χολέρα και στη συνέχεια είναι δυνατή η ενυδάτωση από το στόμα. Η σύνθεση του διαλύματος αντικατάστασης υγρού ήταν 4 g χλωριούχου νατρίου, 25 g γλυκόζης και 1000 ml νερού.
Ο Ινδός βιοϊατρικός επιστήμονας Σαμπντού Ναθ Ντε ανακάλυψε την τοξίνη της χολέρας, το ζωικό μοντέλο της χολέρας και έδειξε με επιτυχία τη μέθοδο μετάδοσης του παθογόνου της χολέρας Vibrio cholerae.
Παγκόσμια Στρατηγική
Το 2017, ο ΠΟΥ ξεκίνησε τη στρατηγική «Τερματισμός της χολέρας: παγκόσμιος οδικός χάρτης για το 2030», η οποία στοχεύει στη μείωση των θανάτων από χολέρα κατά 90% έως το 2030. Η στρατηγική αναπτύχθηκε από την Παγκόσμια Ομάδα Ελέγχου Χολέρας (GTFCC), η οποία αναπτύσσει ειδικά σχέδια για κάθε χώρα και παρακολουθεί την πρόοδο. Η προσέγγιση για την επίτευξη αυτού του στόχου συνδυάζει επιτήρηση, υγιεινή νερού, θεραπεία και εμβόλια από το στόμα. Συγκεκριμένα, η στρατηγική ελέγχου επικεντρώνεται σε τρεις προσεγγίσεις: i) έγκαιρη ανίχνευση και αντιμετώπιση των επιδημιών για τον περιορισμό των επιδημιών, ii) διακοπή της μετάδοσης της χολέρας μέσω βελτιωμένων κανόνων υγιεινής και εμβολίων σε θερμές περιοχές, και iii) ένα παγκόσμιο πλαίσιο για τον έλεγχο της χολέρας μέσω του GTFCC.
Ο ΠΟΥ και η GTFCC δεν θεωρούν βιώσιμο στόχο την παγκόσμια εξάλειψη της χολέρας. Παρόλο που οι άνθρωποι είναι ο μόνος ξενιστής χολέρας, το βακτήριο μπορεί να επιμείνει στο περιβάλλον χωρίς άνθρωπο ξενιστή. Ενώ η παγκόσμια εξάλειψη δεν είναι δυνατή, η εξάλειψη της μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο μπορεί να είναι δυνατή και η τοπική εξάλειψη είναι δυνατή, πιο πρόσφατα κατά τη διάρκεια της επιδημίας χολέρας της Αϊτής το 2010, η οποία στοχεύει στην επίτευξη πιστοποίησης εξάλειψης έως το 2022.
Πολιτική υγείας
Σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, η χολέρα μεταδίδεται σε ανθρώπους μέσω μολυσμένων πηγών νερού και οι χώρες χωρίς κατάλληλες τεχνικές υγιεινής έχουν μεγαλύτερη επίπτωση της νόσου. Οι κυβερνήσεις μπορούν να παίξουν ρόλο σε αυτό. Το 2008, για παράδειγμα, το ξέσπασμα χολέρας στη Ζιμπάμπουε οφείλεται εν μέρει στον ρόλο της κυβέρνησης, σύμφωνα με έκθεση του Ινστιτούτου Τζέιμς Μπέικερ. Η αδυναμία της κυβέρνησης της Αϊτής να παρέχει ασφαλές πόσιμο νερό μετά τον σεισμό του 2010 οδήγησε επίσης σε αύξηση των κρουσμάτων χολέρας.
Ομοίως, το ξέσπασμα χολέρας στη Νότια Αφρική επιδεινώθηκε από την πολιτική της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει τα προγράμματα νερού. Η πλούσια ελίτ της χώρας ήταν σε θέση να αγοράσει ασφαλές νερό, ενώ άλλοι έπρεπε να χρησιμοποιήσουν νερό από ποτάμια μολυσμένα με χολέρα.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Σε αντίθεση με τη φυματίωση («φθίση») που στη λογοτεχνία και τις τέχνες συχνά απεικονιζόταν ρομαντικά ως ασθένεια των ντεμιμόντ ή των καλλιτεχνικών ανθρώπων, η χολέρα είναι μια ασθένεια που πλήττει σχεδόν εξ ολοκλήρου τις χαμηλότερες τάξεις που ζουν στη βρωμιά και τη φτώχεια. Αυτό και η δυσάρεστη πορεία της νόσου-που περιλαμβάνει ογκώδη διάρροια τύπου «ρυζόνερο», αιμορραγία υγρών από το στόμα και βίαιες μυϊκές συσπάσεις που συνεχίζονται ακόμη και μετά το θάνατο-έχει αποθαρρύνει τη ρομαντικοποίηση της νόσου, ή ακόμα και την πραγματική πραγματική παρουσίαση της νόσου στη λαϊκή κουλτούρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδατογενείς ασθένειες Κατηγορία:Πανδημίες Κατηγορία:Επιδημίες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες Κατηγορία:Παθήσεις του γαστρεντερικού
Παλιό Πρασιδάκι Ηλείας
Το Παλιό Πρασιδάκι είναι χωριό του Νομού Ηλείας διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ζαχάρως του δημοτικό διαμερίσματος Πρασιδακίου της περιφέρειας δυτικής Ελλάδος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, 49 χλμ. ΝΑ του Πύργου, στην πρώην επαρχία Ολυμπίας ημιορεινός οικισμός. Κατά την απογραφή του 2001 είχε 1 Κάτοικο.
Καιρός
right|66x66px Ο καιρός στο Παλιό Πρασιδάκι
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
NGC 1264
Ο NGC 1264 είναι χαμηλής επιφανειακής λαμπρότητας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 145 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Γκιγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 19 Οκτωβρίου 1884 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός) 1264 12270 02643
Μαρία Ισαβέλλα της Σαβοΐας-Γένοβας
Η Πριγκίπισσα Μαρία Ισαβέλλα της Σαβοΐας-Γένοβας (Principessa Maria Isabella di Savoia-Genova, 23 Ιουνίου 1943 -) είναι το μοναδικό παιδί του Ευγένιου, Δούκα της Γένουας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1943 στη Ρώμη και είναι το μοναδικό παιδί του Ευγένιου δούκα της Γένουας και της Λουκίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.
Στις 29 Απριλίου 1971 η Μαρία-Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Αλμπέρτο Φρίολι, Κόμη ντι Ρετζάνο στη Λωζάνη. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ροντ Στάιγκερ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Μάρλον Μπράντο (δεξιά) στην ταινία Το λιμάνι της αγωνίας (1954)]] Ο Ροντ Στάιγκερ (Rodney Stephen "Rod" Steiger, 14 Απριλίου 1925 - 9 Ιουλίου 2002) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Ιστορία ενός εγκλήματος (In the Heat of the Night, 1967). Είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954), Άγγελοι με ματωμένα χέρια (The Big Knife, 1955), Οκλαχόμα (Oklahoma!, 1955), Έπεσαν σκληρά (The Harder They Fall, 1956), Ο Φαντομάς των δυο ηπείρων (Across the Bridge, 1957), Ο ενεχυροδανειστής (The Pawnbroker, 1964), Δόκτωρ Ζιβάγκο (Doctor Zhivago, 1965) και Βατερλώ (Waterloo, 1970). Αξιομνημόνευτες είναι επίσης οι ερμηνείες του στην τηλεοπτική σειρά του 1953 Marty καθώς και στη μίνι σειρά του 1977 Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ (Jesus of Nazareth).
Πρώτα Χρόνια
Ο Ροντ Στάιγκερ γεννήθηκε στο Γουεστθάμπτον της Νέας Υόρκης το 1925. Οι γονείς του ήταν οι Λορέιν Ντράιβερ και ο Φρέντερικ Στάιγκερ, γαλλικής, σκοτσέζικης και γερμανικής καταγωγής. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, ηθοποιό επιθεώρησης που συμμετείχε, μαζί με τη μητέρα του, σε έναν περιοδεύοντα μουσικοχορευτικό θίασο. Ο Στάιγκερ μεγάλωσε με την αλκοολική του μητέρα και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε ηλικία 16 ετών, κατετάγη στο Ναυτικό των Η.Π.Α. και συμμετείχε στις επιχειρήσεις των αντιτορπιλικών στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Καριέρα
Ο Στάιγκερ εμφανίστηκε σε περισσότερες από 100 ταινίες. Ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο της υποκριτικής με εμφανίσεις στο θέατρο και την τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του '50. Η εμφάνισή του στην τηλεταινία του 1953 Marty, όπου ερμήνευε το ρόλο του μοναχικού χασάπη με τη χρυσή καρδιά κέρδισε την αγάπη του κοινού. Όταν ένα χρόνο αργότερα η εταιρία των Μπαρτ Λάνκαστερ και Χάρολντ Χεχτ αγόρασε τα δικαιώματα της τηλεταινίας, ο Στάιγκερ, αποφάσισε να μην επαναλάβει στη μεγάλη οθόνη, το ρόλο που τον είχε κάνει διάσημο φοβούμενος την ταύτιση με τον κεντρικό ήρωα. Άλλος ένας από τους λόγους που αρνήθηκε να αναλάβει το ρόλο, ήταν το γεγονός ότι έπρεπε να υπογράψει επταετές συμβόλαιο με την εταιρία του Λάνκαστερ. Η ταινία προβλήθηκε τελικά το 1955, με τίτλο Μάρτι (Marty) και πρωταγωνιστή τον Έρνεστ Μποργκνάιν, ο οποίος βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του. Ο Στάιγκερ δε μετάνιωσε ποτέ το γεγονός ότι δεν ερμήνευσε το ρόλο.
Ο Στάιγκερ έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση το 1951 στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν Τερέζα (Teresa) και τρία χρόνια αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία του Ελία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954) στο ρόλο του αδελφού του Μάρλον Μπράντο, Τσάρλι Μαλόι, έναν ρόλο που του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Ακολούθησε ο ρόλος του Τζαντ Φράι το 1955 στο μιούζικαλ σκηνοθεσίας Φρεντ Τσίνεμαν Οκλαχόμα (Oklahoma!). Συνέχισε τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50 σε δευτερεύοντες κυρίως ρόλους, όπως εκείνος του διοργανωτή στημένων αγώνων πυγμαχίας στην ταινία του 1956 Έπεσαν σκληρά (The Harder They Fall) στο πλευρό του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Όμως ήταν ο ρόλος του στην ταινία Αλ Καπόνε (Al Capone, 1959), όπου ερμήνευσε τον γκάνγκστερ της δεκαετίας του '20 που τον καθιέρωσε. Ακολούθησαν αξιόλογες ερμηνείες στην ταινία του Σίντνεϊ Λουμέτ Ο ενεχυροδανειστής (The Pawnbroker, 1964) όπου υποδύθηκε έναν Εβραίο, επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος που προσπαθεί να προσαρμοστεί στη ζωή στη Νέα Υόρκη και στην κωμωδία του Τόνι Ρίτσαρντσον Να Ζήσει ο Μακαρίτης (The Loved One, 1965) Ο ρόλος του στην ταινία Ο Ενεχυροδανειστής (The Pawnbroker) του χάρισε την πρώτη υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Το 1965 εμφανίστηκε στην επική υπερπαραγωγή του Ντέιβιντ Λιν Δόκτωρ Ζιβάγκο (Doctor Zhivago) στο πλευρό των Ομάρ Σαρίφ και Τζούλι Κρίστι. Ο Στάιγκερ ήταν ο μοναδικός Αμερικανός ηθοποιός στην ταινία και φοβόταν ότι η ερμηνεία του θα επισκιαζόταν από εκείνες των μεγαθηρίων του αγγλικού θεάτρου και κινηματογράφου Ραλφ Ρίτσαρντσον και Άλεκ Γκίνες που επίσης συμμετείχαν στην ταινία. Η ερμηνεία του έλαβε όμως καλές κριτικές κι ο ηθοποιός έγινε πολύ φίλος με τον Άγγλο ηθοποιό Τομ Κόρτνεϊ που υποδυόταν τον Πάσα Αντίποβ. Οι δυο τους παρέμειναν φίλοι μέχρι και τον θάνατο του Στάιγκερ.
Το 1967 συμπρωταγωνίστησε με τον Σίντνεϊ Πουατιέ στην ταινία του 1967 Ιστορία ενός εγκλήματος (In the Heat of the Night). Ο ρόλος του ρατσιστή αστυνομικού Μπιλ Γκίλεσπι, που καταφέρνει να ξεπεράσει τις προκαταλήψεις του του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε πλάι στους Τζορτζ Σίγκαλ και Λι Ρέμικ στο θρίλερ Κυνηγώντας τον δολοφόνο (No Way to Treat a Lady) όπου υποδύθηκε έναν κατά συρροή δολοφόνο, καθώς και στην ταινία Ο λοχίας (The Sergeant) στο ρόλο ενός αξιωματικού που προσπαθεί να αποκρύψει τις ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις. Πρωταγωνίστησε, επίσης, στην ταινία Ο εικονογραφημένος άνθρωπος (The Illustrated Man) του 1969.
Τη δεκαετία του '90 ενώ οι καριέρα του είχε αρχίσει να φθίνει ανέλαβε ρόλους καρατερίστα στις ταινίες Οι σπεσιαλίστες (The Specialist, 1994) και Οι Αρειανοί επιτίθενται! (Mars Attacks!, 1996). Το 1999 συμμετείχε στην ταινία Τυφώνας: Η αληθινή ιστορία (Hurricane) πλάι στον Ντένζελ Ουάσινγκτον, η ταινία αυτή σηματοδότησε τη δεύτερή του συνεργασία με το σκηνοθέτη Νόρμαν Τζούισον που τον είχε σκηνοθετήσει στην ταινία που του χάρισε το Όσκαρ Η Ιστορία ενός εγκλήματος.
Προσωπική ζωή
Ο Ροντ Στάιγκερ νυμφεύτηκε πέντε φορές. Σύζυγοί του υπήρξαν η ηθοποιός Σάλι Γκρέισι (1952-1958), η ηθοποιός Κλερ Μπλουμ (1959-1969), η Σέρι Νέλσον (1973-1979), η Πόλα Έλις (1986-1997) και η ηθοποιός Τζόαν Μπένεντικτ Στάιγκερ. Απέκτησε δυο παιδιά: την τραγουδίστρια της λυρικής Αν Στάιγκερ από το γάμο του με την Κλερ Μπλουμ και τον Μάικλ Στάιγκερ από το γάμο του με την Πόλα Έλις.
Θάνατος
Ο ηθοποιός απεβίωσε στις 9 Ιουλίου του 2002 από πνευμονία, επιπλοκή εγχείρησης στην οποία υπεβλήθη για την αφαίρεση πολύποδα από την χοληδόχο κύστη. Τελευταία του εμφάνιση ήταν στη μίνι σειρά A Month of Sundays.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Γελλ
Το Γελλ, (αγγλικά Yell) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Σέτλαντ της Σκωτίας, μετά το Μέινλαντ. Έχει έκταση 212 τ.χλμ. και το τρίτο πιο πολυπληθές με 966 κατοίκους (2011), μετά το Μέινλαντ και το Γουέλσεϊ. Τα δύο τρίτα του νησιού καλύπτονται από ένα στρώμα τύρφης πάχους 1,5 μέτρων. Το Γελλ κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή και υπήρξε κάτω από την Νορβηγική κυριαρχία από τον 9ο έως τον 14ο αιώνα οπότε και πέρασε κάτω από τον Σκωτικό έλεγχο. Η οικονομία του νησιού βασίζεται στις καλλιέργειες μικρής έκτασης, την αλιεία, τις μεταφορές και τον τουρισμό. Αξιοσημείωτο αξιοθέατο του νησιού είναι το Old Haa of Brough στον οικισμό Burravoe, ένα σπίτι εμπόρου του 17ου αιώνα το οποίο έχει πλέον μετατραπεί σε μουσείο και κέντρο επισκεπτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέτλαντ
Οικία - Μουσείο Ρέμπραντ
Η Οικία - Μουσείο Ρέμπραντ (ολλαν. Museum het Rembrandthuis) βρίσκεται στην Jodenbreestraat αριθ. 4-6 στο Άμστερνταμ. Εδώ έζησε ο διάσημος Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης Ρέμπραντ Χάρμενσζον φαν Ράιν (Rembrandt Harmenszoon van Rijn, 1606 - 1669).
Το Σπίτι του Ρέμπραντ
Ο Ρέμπραντ, γεννημένος στο Λέιντεν της Ολλανδίαw, αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του ως ζωγράφος το 1625, άνοιξε εργαστήρι ζωγραφικής και εργάστηκε στη γενέτειρα πόλη του μέχρι το 1631. Στα τέλη του 1631 εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ, πρωτεύουσα της χώρας που αριθμούσε τότε 120.000 κατοίκους.
Ο Ρέμπραντ, αναγνωρισμένος ήδη ζωγράφος, αγόρασε το 1639 το σπίτι στη σημερινή Jodenbreestraat για 13.000 φλορίνια, υπέρογκο ποσό για την εποχή του, όταν οι ετήσιες αποδοχές ενός μισθωτού κυμαίνονταν γύρω στα 200 φλορίνια. Το διώροφο αυτό σπίτι οικοδομήθηκε το 1606, όπου ο Ρέμπραντ ζωγράφισε τα αριστουργήματά του. Εδώ έζησε ο Ρέμπραντ για είκοσι περίπου χρόνια, από το 1639 ως το 1658, με τη σύζυγό του Σάσκια φαν Ούλενμπουρχ (Saskia van Uylenburgh, 1612 - 1642), ανιψιά εμπόρου έργων τέχνης και κόρη εύπορης οικογένειας, την οποία νυμφεύτηκε στις 22 Ιουνίου 1634, η οποία όμως πέθανε πρόωρα από φυματίωση το 1642.
Ο Ρέμπραντ πέθανε στις 4 Οκτωβρίου του 1669 και ενταφιάστηκε στην Εκκλησία Βέστερκερκ (Westerkerk) σε άγνωστο σημείο.
Το Μουσείο Ρέμπραντ
Το Σπίτι του Ρέμπραντ αγοράστηκε από το Δήμο του 'Αμστερνταμ το 1906. Ακολούθησε ριζική ανακαίνιση του κτηρίου από τον αρχιτέκτονα K.P.C. de Basel (1869 - 1923), που ολοκληρώθηκε το 1911, οπότε και εγκαινιάστηκε στις 10 Ιουνίου 1911 ως Μουσείο Ρέμπραντ από τη βασίλισσα της Ολλανδίας Βιλελμίνη (Wilhelmina).
Στο Μουσείο διατηρούνται το Εργαστήριο (studio) του Ρέμπραντ, όπου ζωγράφισε τα αριστουργηματικά έργα τέχνης του από το 1639 μέχρι το 1658, η Αίθουσα με τις πλούσιες συλλογές αντικειμένων τέχνης (objects of art), τα οποία χρησιμοποιούσε συχνά στους πίνακές του, η Αίθουσα με έργα ζωγράφων που εργάζονταν στο Άμστερνταμ πριν από την εποχή του και που ήταν γνωστοί ως "προ-ρεμπρανιστές" (pre-Rembrandtists), καθώς και η Κουζίνα του σπιτιού με τα σκεύη μαγειρικής και το θολωτό κρεβάτι της υπηρέτριας.
Το Μουσείο φημίζεται κυρίως για τα 290 περίπου χαρακτικά (eaux-fortes) του Ρέμπραντ. Ανάμεσα σ' αυτά είναι "Αυτοπροσωπογραφία δίπλα στο παράθυρο" (1648), "Αυτοπροσωπογραφία με έκπληκτα μάτια" (1630), "Αυτοπροσωπογραφία με τη Σάσκια" (1636), "Αυτοπροσωπογραφία ακουμπισμένος σε τοίχο" (1639), " Η μητέρα του Ρέμπραντ" (1633), "Η Σάσκια με πέρλες στα μαλλιά" (1634), "Γιαν Σιξ" (1647), "Οικογένεια ζητιάνων στην πόρτα ενός σπιτιού" (1648), "Ζητιάνος με ξύλινο πόδι" (περ. 1630), "Άνδρας που ουρεί" (1631), "Γυναίκα που ουρεί" (1631), "Τα τρία δέντρα" (1643), "Άποψη του Omual" (1645), "Δίας και Αντιόπη" (1659), "Γυναίκα γυμνή" (περ. 1631), "Η Πτώση" (1638), "Οι τρεις σταυροί" (1653), "Μισόγυμνη γυναίκα καθισμένη πλάι σε θερμάστρα" (1658) και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεμπραντ Κατηγορία:Άμστερνταμ Ρεμπραντ Ρεμπραντ
Ρενέ Γκενόν
Ο Ρενέ Γκενόν (René Jean Marie Joseph Guénon), γνωστός και ως Σεΐχης Αμπντούλ-Ουάχιντ Γιάχια (το όνομα που χρησιμοποιούσε αφότου ασπάστηκε το Ισλάμ), (Μπλουά, Γαλλία, 15 Νοεμβρίου 1886 – Κάιρο, Αίγυπτος, 7 Ιανουαρίου 1951), ήταν Γάλλος συγγραφέας και στοχαστής. Υπήρξε δεξιός στις πολιτικές του απόψεις.
Μελία (μυθολογία)
Πηγές
Κατηγορία:Ωκεανίδες
Πεπλοφόρος κόρη
Η Πεπλοφόρος κόρη της Ακροπόλεως είναι αριστουργηματικό έργο γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκε το 1886 στο Ερέχθειο της Ακρόπολης και εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ αντίγραφό της εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Βασιλείας.
Περιγραφή
Η κόρη είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο Πάρου. Φέρει ίχνη της αρχικής διακόσμησής της που ήταν έγχρωμη. Το άγαλμα βρέθηκε τεμαχισμένο σε τρία κομμάτια. Έχει μέγεθος λίγο μικρότερο του φυσικού. Η στάση του σώματος ακολουθεί το αρχαίο ιδανικό. Τα πόδια είναι σε στάση προσοχής. Ο δεξιός βραχίονας είναι κρεμάμενος με το χέρι σφιγμένο σε γροθιά που ακουμπάει τον μηρό. Ο αριστερός βραχίονας είναι τεταμένος, και δυστυχώς δεν διασώζεται. Η ενδυμασία της κόρης είναι ένα ιωνικό λινό πλισέ υποϊμάτιο κάτω από έναν δωρικό μάλλινο πέπλο. Η μέση της κόρης σφίγγεται από ζώνη που κουμπώνει μπροστά με τα άκρα της να κρέμονται.
Η κεφαλή και το πρόσωπο διακρίνονται από λεπτά χαρακτηριστικά και για την φυσική τους έκφραση. Η κόμη είναι διαμορφωμένη με πολλή λεπτομέρεια, ενώ μια κορδέλα στολίζει τα μαλλιά. Το χρώμα των μαλλιών πρέπει να ήταν κόκκινο, τουλάχιστον αυτό συμπεραίνουμε από τα λίγα υπολείμματα χρωστικής ουσίας που υπάρχουν. Άλλες χρωστικές που ανακαλύπτουμε στην επιφάνεια του μαρμάρου είναι το κόκκινο στα μάτια, το κόκκινο και το πράσινο στην φορεσιά, ενώ μεγάλα τμήματα της φορεσιάς, καθώς και η επιδερμίδα της κόρης είχαν το φυσικό χρώμα του μαρμάρου.
Ερμηνεία
Οι κόρες δεν είναι αναπαραστάσεις κάποιας θεάς, αλλά νεαρές γυναικείες μορφές αφιερωμένες στη θεά Αθηνά.
Καλλιτεχνική επιρροή
Η τεχνική είναι καθαρά ιωνική. Η διαμόρφωση των ιματίων είναι πολύ λιτή, αν και την εποχή της κατασκευής του αγάλματος αυτού η δεξιοτεχνία των γλυπτών ήταν τόσο εξελιγμένη, που κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν προσθέσει περισσότερες διπλώσεις. Ο δημιουργός του όμως προτίμησε τη λιτότητα για να διατηρήσει την αρχαιότερη παράδοση και να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στις λεπτομέρειες του προσώπου.
Ιστορική τοποθέτηση
Η κόρη βρέθηκε στα ερείπια της Ακρόπολης που καταστράφηκε το 480 π.Χ. από τους Πέρσες. Χρονολογείται στο έτος 530 π.Χ. περίπου.
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Grumman F7F Tigercat
Το Grumman F7F Tigercat  είναι το πρώτο δικινητήριο βαρύ μαχητικό που εντάχθηκε στις τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Σχεδιάστηκε για να επιχειρεί με τα μεγάλα αεροπλανοφόρα νέας γενιάς κλάσης Midway. Τα Tigercat μπήκαν σε υπηρεσία με τους Πεζοναύτες πριν την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αλλά δεν συμμετείχαν στις εχθροπραξίες μέχρι το τέλος της σύρραξης. Τα περισσότερα F7F χρησιμοποιήθηκαν κυρίως από αεροδρόμια στην ξηρά σαν αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης ή νυχτερινά μαχητικά. Τελικά μόνο τα F7F-4N, που παρήχθησαν σε πολύ μικρούς αριθμούς, αξιοποιήθηκαν με τα αεροπλανοφόρα. Τα Tigercat συμμετείχαν στις επιχειρήσεις στα πρώτα στάδια του Πολέμου της Κορέας.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Βασισμένη στο πρωτότυπο XP-50 η κατασκευάστρια Grumman ανέπτυξε το XP-65, ένα αεροσκάφος "συνοδείας κομβόι". Το 1943 τερματίστηκε η ανάπτυξη του XP-65 προκειμένου να ξεκινήσουν οι εργασίες για το σχέδιο που τελικά εξελίχθηκε στο Tigercat. Το συμβόλαιο για την δημιουργία του XF7F-1 υπεγράφη στις 30 Ιουνίου 1941. Η Grumman ήθελε να κατασκευάσει ένα αεροσκάφος που θα είχε καλύτερες επιδόσεις και θα ήταν βαρύτερα οπλισμένο από όλα τα υπάρχοντα μαχητικά και θα μπορούσε ακόμη να χρησιμοποιηθεί σε ρόλο εγγύς υποστήριξης. Ο οπλισμός, που ήταν πολύ ισχυρός, αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 20 mm και τέσσερα πολυβόλα των 12.7 mm. Το αεροσκάφος μπορούσε επίσης να μεταφέρει βόμβες και τορπίλες. Το Tigercat ήταν ένα από τα ταχύτερα μαχητικά της εποχής του, με μέγιστη ταχύτητα που ξεπερνούσε αυτή του βασικού τότε μονοκινητήριου μαχητικού του Ναυτικού, του F6F, κατά 71 mph στο επίπεδο της θάλασσας.
Οι ισχυροί κινητήρες και ο βαρύς οπλισμός είχαν σαν συνέπεια την αύξηση του βάρους και της ταχύτητας προσγείωσης. Το αεροσκάφος τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε με τα αεροπλανοφόρα γιατί παρουσίαζε προβλήματα κατευθυντικής ευστάθειας, όταν δούλευε μόνο ο ένας κινητήρας, καθώς και προβλήματα με τον γάντζο αγκίστρωσης του κατά την προσνήωση. Τα πρώτα αεροσκάφη παραγωγής χρησιμοποιήθηκαν από βάσεις στην ξηρά με το Σώμα των Πεζοναυτών ή σαν νυχτερινά μαχητικά, εξοπλισμένα με το ραντάρ APS-6. Τα πρώτα F7F νυχτερινής δίωξης ήταν μονοθέσια, της έκδοσης F7F-1N, όμως σύντομα αναπτύχθηκε το διθέσιο F7F-2N στο οποίο επέβαινε και χειριστής ραντάρ.
Ακολούθησε το F7F-3 το οποίο είχε τις διορθώσεις που απαιτούνταν για να επιχειρεί από τα αεροπλανοφόρα. Ξεκίνησαν οι δοκιμές επί του αεροπλανοφόρου Shangri-La, όμως μετά από ατύχημα που συνέβη κατά την προσνήωση (δομική αστοχία της πτέρυγας) ούτε αυτή η έκδοση έγινε δεκτή για χρήση στα αεροπλανοφόρα. Το F7F-3 παρήχθη σαν ημερήσιο μαχητικό, σαν νυχτερινό μαχητικό και σαν αναγνωριστικό.
Η τελική έκδοση ήταν το F7F-4N που έγινε δεκτό για χρήση τα αεροπλανοφόρα, αλλά παρήχθησαν μόνο δώδεκα μονάδες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Πολλά F7F-2N μετασκευάστηκαν ώστε να ελέγχουν κατευθυνόμενους εκπαιδευτικούς στόχους. Το 1945 αξιολογήθηκαν δύο Tigercat από το Βασιλικό Ναυτικό, όμως τελικά προτιμήθηκε το εγχώριας κατασκευής de Havilland Hornet.
Σωζόμενα αεροσκάφη
Από το 1949, τα F7F μεταφέρονταν στην περιοχή αποθήκευσης αεροσκαφών του Ναυτικού στον Αεροναύσταθμο του Litchfield Park στην Αριζόνα. Τα περισσότερα καταστράφηκαν αργότερα όμως κάποια διασώθηκαν και πωλήθηκαν. Επίσης μερικά F7F μετασκευάστηκαν σε αεροσκάφη αεροπυρόσβεσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
F7F Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας