cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φεστιβάλ των Κοινών-Commonsfest
2017
Με πρωτοβουλία  της  Συμμαχίας  των  Κοινών,  το  φθινόπωρο  του  2017  (6,  7  και  8  Οκτώβρη)  το  Φεστιβάλ  των  Κοινών  συνδιοργανώθηκε με το  Φεστιβάλ  Αλληλέγγυας  και  Συνεργατικής  Οικονομίας  στην  Ανωτάτη  Σχολή  Καλών  Τεχνών  στην  Αθήνα. Η διοργάνωση  αυτή  εκτός  από  ομιλίες,  εργαστήρια,  παρουσιάσεις  και  εκθέσεις,  είχε  και  συναντήσεις  δικτυώσεων – συμπράξεων  συνεργατικών  εγχειρημάτων.
2018
Το 2018 το  Φεστιβάλ  των  Κοινών πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο στις  30 – 31  Μάρτη  και  1   Απρίλη. Παρουσιάστηκαν 20 συνεργατικά  εγχειρήματα,  η πλειονότητα των οποίων ανήκουν στον  χώρο  των  ανοιχτών  τεχνολογιών. Εννέα από  αυτά  τα  εγχειρήματα  εργάστηκαν  από  κοινού  το  τριήμερο  προκειμένου  να  δημιουργήσουν  μια  σύμπραξη  συνεργατικών  εγχειρημάτων  που  δραστηριοποιούνται  στην  ανάπτυξη  ψηφιακών  υπηρεσιών  με  την  χρήση  ανοιχτών  τεχνολογιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηράκλειο Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Παντελής Κανδύλας
Ο Παντελής Κανδύλας ή καπετάν Κόκκινος ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Βογατσικό Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παντελής Κανδύλας γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στο Βογατσικό Καστοριάς. Συμμετείχε στη Μακεδονική επανάσταση του 1896, καθώς και στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Το 1904 συγκρότησε ένοπλη ομάδα, αποτελούμενη από 5 άνδρες. Το ίδιο έτος συναντήθηκε με τον Παύλο Μελά, τον οποίο συνόδευσε στο Λέχοβο της Φλώρινας. Τέθηκε επικεφαλής ομάδας, συνεργαζόμενος με το Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα), με τον οποίο συμμετείχε σε πολλές επιχειρήσεις στα Καστανοχώρια και στην επαρχία Βοΐου. Πήρε μέρος στην επιχείρηση του Λιμπισόβου (σήμερα Άγιος Ηλίας) του νομού Καστοριάς, όπου εξοντώθηκε ο κομιτατζής Κωνστάντο Ζίφκωφ. Το 1905 συνελήφθη από τις Οθωμανικές αρχές, με άντρες του Αλέξανδρου Καραλίβανου και καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση.
Πτυχωτός καρχαρίας
Ο πτυχωτός καρχαρίας (επιστημονική ονομασία Chlamydoselachus anguineus - Χλαμυδοσελάχος ο φιδίσιος) είναι ένα από τα δύο ζώντα μέλη της οικογενείας Χλαμυδοσελαχίδες, με ευρεία, αν και αποσπασματική εξάπλωση σε Ατλαντικό και Ειρηνικό. Ζει πέρα από την άκρη της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας, κοντά στο βυθό, αν και υπάρχουν ενδείξεις για σημαντική κάθετη μετακίνηση. Ζει συνήθως σε βάθος 50 με 200 μέτρων, αν και ένας πιάστηκε σε βάθος 1.570 μέτρων στην Ιαπωνία. Διαθέτει πολλά πρωτόγονα χαρακτηριστικά. Φτάνει σε μήκος δύο μέτρων και έχει σκούρο καφέ σώμα, που μοιάζει με χέλι, με ραχιαίο, πυελικό και πρωκτικό πτερύγιο. Το όνομά του προέρχεται από την πτυχωτή εμφάνιση των βραχγίων του, τα οποία είναι σε έξι ζεύγη.
Παρατηρείται σπάνια. Τα μακρά, εξαιρετικά ευλίγιστα σαγόνια του του επιτρέπουν να καταπιεί ολόκληρο ένα μεγάλο θήραμα, ενώ οι πολλές σειρές από μικρά, βελονοειδή δόντια αποτρέπουν το θήραμα από να διαφύγει. Τρέφεται κυρίως με κεφαλόποδα, ενώ επίσης καταναλώνει οστεϊχθύες και άλλους καρχαρίες. Αυτό το είδος είναι ωοζωοτόκο: τα έμβρυα βγαίνουν από τη κάψουλα του αυγού τους μέσα στη μήτρα της μητέρας. Η περίοδος κύησης μπορεί να είναι τόσο μεγάλη όσο τρία έτη και έξι μήνες, το μεγαλύτερο από όλα τα σπονδυλωτά. Δύο εως 15 μικρά γεννιούνται σε έναν χρόνο. Δεν υπάρχει ξεχωριστή εποχή αναπαραγωγής. Οι πτυχωτοί καρχαρίες κατά καιρούς συλλαμβάνονται ως παρεμπίπτοντα αλιεύματα από την εμπορική αλιεία, αλλά έχουν μικρή οικονομική αξία. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογηθεί ως σχεδόν απειλούμενο, δεδομένου ότι εξαιτίας του πολύ χαμηλού ρυθμού αναπαραγωγής τους, ακόμα και τα παρεμπιπτόντα αλιευμάτα μπορούν να καταστρέψουν τον πληθυσμό τους. Αυτός ο καρχαρίας, ή ενας υποτιθέμενος γιγάντιος συγγενής του, έχει προταθεί ως πηγή για τις ιστορίες των θαλάσσιων φιδιών.
Κατηγορία:Εξανχόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Jubileum Volume I
Jubileum Volume I είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, η οποία κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records".
Η συλλογή αυτή περιέχει ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν από το 1983 μέχρι το 1991, μεταξύ αυτών τρία πρώην ακυκλοφόρητα κομμάτια, όπως και το "Sacrifice" από την συλλογή "Scandinavian Metal Attack". Την επόμενη χρονιά ακολούθησε το δεύτερο μέρος της συλλογής με τίτλο "Jubileum Volume II" και το 1998 το "Jubileum Volume III".
Τραγούδια του δίσκου
1. Rider at the Gate of Dawn (Quorthon) - 1:19
πρώην ακυκλοφόρητο
2. Crawl to Your Cross (Quorthon) - 4:38
από το "Scandinavian Metal Attack"
4. Dies Irae (Quorthon) - 5:13
από το "Blood Fire Death"
6. You Don't Move Me (I Don't Give a Fuck) (Quorthon) - 3:30
7. Odens Ride Over Nordland (Quorthon) - 3:00
8. A Fine Day to Die (Quorthon) - 8:53
9. War (Quorthon) - 2:15
από το "Bathory"
10. Enter the Eternal Fire (Quorthon) - 6:56
από το "Under the Sign of the Black Mark"
11. Song to Hall Up High (Quorthon) - 2:43
από το "Hammerheart"
12. Sadist (Quorthon) - 2:58
από το "The Return"
13. Under the Runes (Quorthon) - 5:57
14. Equimanthorn (Quorthon) - 3:44
15. Blood Fire Death (Quorthon) - 10:28
Τα μέλη των Bathory
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Jubileum Volume I" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Bathory Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Καθεδρικός Λα Σέο
Ο καθεδρικός του Σωτήρος (ισπανικά: Catedral del Salvador) είναι ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός ο οποίος βρίσκεται στη Σαραγόσα, Ισπανία. Βρίσκεται στην πλατεία «Πλάθα ντε λα Σέο» (Plaza de la Seo) και είναι ευρέως γνωστός ως Λα Σέο (La Seo, στα αραγωνικά σημαίνει «έδρα»), για να ξεχωρίζεται από τον κοντινό «Ελ Πιλάρ». Οι δύο ναοί μοιράζονται το καθεστώς του καθεδρικού ναού της μητρόπολης της Σαραγόσας. Ο ναός ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO ως τμήμα της Μουδέχαρ αρχιτεκτονικής της Αραγωνίας, με την επέκτασή του το 2001.
Ιστορία
Η τοποθεσία του Λα Σέο έχει την προέλευσή της στην παλιά ρωμαϊκή αγορά. Σε αντίθεση με τις αγορές άλλων ρωμαϊκών πόλεων, η αγορά της «Καισαρααουγούστρας» δεν βρισκόταν στη συμβολή των ποταμών Κάρδος και Δηκουμάνος, αλλά κοντά στον ποταμό Έβρο, διπλά στο ποτάμιο λιμάνι. Η αγορά, πέρα από το γεγονός ότι ήταν το πολιτικό και εμπορικό κέντρο της πόλης, διέθεται και τον κύριο ναό. Το μουσείο της αγοράς βρίσκεται πίσω από την πλατεία «Πλάθα ντελ Πιλάρ» (Plaza del Pilar), απέναντι από την πρόσοψη του ναού. Δεν έχουν βρεθεί υπολείμματα ούτε βησιγοτθικής ούτε μοζαραβικής εκκλησίας.
Τέμενος
Ο Χάνας μπεν Αμπντάλα ας Σανάνι (? - 718), μαθητής κάποιου κοντά στον Μωάμεθ, έχτισε το κύριο τέμενος της Σαρακούστα αλ Μπάιντα, Σαραγόσα λα Μπλάνκα, σύμφωνα με τον αλ-Χουμαουιντί (1029-1095). Το κύριο τέμενος είναι σίγουρα ένα από τα παλαιότερα της Αλ-Ανταλούς. Το κτίριο επεκτάθηκε δύο φορές, μία τον 9ο αιώνα και άλλη μία τον 11ο αιώνα, την εποχή του βασιλιά της Τάιφα της Σαρακούστα, Μουντίρ Α΄. Κατά την αποκατάσταση του 1999, ανακαλύφθηκαν αρκετά λείψανα, όπως το εντύπωμα του μιναρέ στους εξωτερικούς τοίχους και το δάπεδο της αρχαίας κατασκευής. Επιπλέον, η είσοδος βρισκόταν στο ίδιο μέρος με αυτή του σημερινού καθεδρικού.
Παρά την άφιξη του Αλφόνσου Α´ στην Σαραγόσα, δεν διατάχθηκε η άμεσα κατεδάφιση του τεμένους. Έδωσε στους μουσουλμάνους ένα χρόνο για να φύγουν από την πόλη, και στις 4 Οκτωβρίου 1121, το κτίριο καθαγιάστηκε στο όνομα του Σαν Σαλβαδόρ, και έγιναν οι απαραίτητες μετατροπές ώστε το κτίριο να χρησιμοποιηθεί για χριστιανικούς σκοπούς.
Ρωμανικός καθεδρικός
Η κατεδάφιση του τεμένους και η κατασκευή του ύστερου ρομανικού καθεδρικού ξεκίνησε το 1140. Η νέα εκκλησία, με τη διάταξη βασιλικής, αποτελούταν από ένα εγκάρσιο και τρία κλίτη που τελειώνουν σε τρία ιερά, κτισμένα από πέτρα, και έμοιαζε πολύ αρχιτεκτονικά με τον καθεδρικό της Χάκας, από τον οποίο δανείστηκε αρκετά στοιχεία. Πέρα από το κτίριο της εκκλησίας αυτό καθεαυτό, είχε αρχείο, νοσοκομείο, αναψυκτήριο και πλευρικούς διαδρόμους. Από αυτήν την εποχή διατηρείται το κατώτερο τμήμα δύο από των ιερών, με μικρά παράθυρα ανάμεσα στα κιονόκρανα που είναι διακοσμημένα με τους λεγόμενους «καρώ ζακ» (χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής της πόλης της Χάκας) στο εξωτερικό και, στο εσωτερικό, μια σειρά αγαλμάτων που είναι παρόντα κρυμμένα πίσω από την κύρια αγία τράπεζα. Η κατασκευή του αρχικού καθεδρικού συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του 13ου αιώνα.
Από το 1204 μέχρι τον 15ο αιώνα, όλοι οι βασιλείς της Αραγωνίας στέφονταν σε αυτό τον ναό, ένα ειδικό καθεστώς το οποίο παραχωρήθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄. Ο βασιλιάς, ο οποίος την προηγούμενη νύχτα φυλούσε σκοπιά στον εξοπλισμό του στην Αλχαφερία, θα έφτανε από εκεί με πομπή. Η τελετή περιλάμβανε τέσσερα τμήματα: την ανάληψη των όπλων, το χρίσμα με το ιερό λάδι, τη τοποθέτηση του στέμματος και του βασιλικού εμβλήματος και όρκος στο καταστατικό και τις ελευθερίες του βασιλείου της Αραγωνίας. Ο τελευταίος βασιλιάς που στέφθηκε στο Λα Σέο ήταν ο Κάρολος Α΄. Οι επόμενοι βασιλιάδες χρειαζόταν μόνο να ορκίζονται στο καταστατικό. Στο ναό λάμβαναν χώρα επίσης βασιλικοί γάμοι, βαφτίσια και ταφές.
Γοτθικός-Μουδέχαρ καθεδρικός
Το 1318, ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ δημιούργησε την αρχιεπισκοπή της Σαραγόσας, καθιστώντας την ανεξάρτητη από την έδρα της Ταρραγόνα, και αυτό το κτίριο έγινε ο μητροπολιτικός ναός. Από αυτό το σημείο, οι προσθήκες έγιναν με τη χρήση φθηνών υλικών που βρίσκονταν κοντά σε αφθονία: τούβλα και γύψο. Υπό την επίβλεψη του αρχιεπισκόπου Πέδρο Λόπεθ ντε Λούνα (1317-1345), κατασκευάστηκε μία τρίκλιτη (διατηρώντας τα τρία κλίτη) γοτθική εκκλησία, διατηρώντας τα ρομανικά ιερά. Το κεντρικό κλίτος ήταν πολύ ψηλότερο από τα πλευρικά, και έτσι ήταν δυνατό να δημιουργηθούν παράθυρα από το 1447 τα οποία μπορούσαν να καλυφθούν σε βιτρώ. Το 1346, ο Μουδέχαρ τρούλος άρχισε να παρέχει φως στην Αγία Τράπεζα, με την συμμετοχή των αρχιμαστόρων Χουάν ντε Μπαρμπάστρο και Ντομίγκο Σερράνο. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1376, όταν ο Δον Λόπε Φερνάντεθ ντε Λούνα ήταν ήδη αρχιεπίσκοπος, δημιουργώντας ένα ευρύχωρο, ευήλιο γοτθικό καθεδρικό.
Αναγέννηση
Το 1403, ο παλιός τρούλος κατέρρευσε. Ο Αντίπαπας Βενέδικος ΙΓ΄, γεννημένος στην Αραγωνία, ξεκίνησε την ανακατασκευή του κτιρίου. Τα ρομανικά ιερά ανυψώθηκαν, προστέθηκαν δύο πύργοι στην άκρη των ιερών και ένας νέος τρούλος κατασκευάστηκε στο σχήμα παπικής τριάρας. Διακοσμήθηκε το 1409 από τον αρχιμάστορα Μοχάμεντ Ραμί, και μπορεί να τον είδε ο Βενέδικτος ΙΓ΄ κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην πόλη το 1410.
Η κύρια Αγία Τράπεζα κατασκευάστηκε όταν αρχιεπίσκοπος ήταν ο Δον Δαλμάου ντε Μουρ ι Θερβεγιό (1431-1456). Ο Δαλμάου Μουρ επικεντρώθηκε στον εξωραϊσμό του εσωτερικού του κτιρίου, αναλαμβάνοντας, πέρα από την κύρια Αγία Τράπεζα, τη χορωδία και άλλες μικρότερες κατασκευές.
Τις 14 Σεπτεμβρίου 1485, ο Πέδρο ντε Αρμπουές, επικεφαλής ιεροεξεταστής της Αραγωνίας, δολοφονήθηκε στον καθεδρικό καθώς προσευχόταν ενώ φορούσε κράνο και αλυσιδωτή πανοπλία. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της κακής αποδοχής που είχε η Ιερά Εξέταση στην Αραγωνία, όπου φάνηκε ως επίθεσα από τον επικεφαλής των φουέρος. Συγκεκριμένα, μερικές από τις πιο ισχυρές οικογένειες, ανάμεσα σε όσους είχαν ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό - όπως οι Σάντεθ, Μοντέσα, Πατερνόι και Σαντάνχελ - ενοχοποιήθηκαν για την δολοφονία. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασε λαϊκό κίνημα ενάντια στους Εβραίους: «εννιά βρέθηκαν εκτελεσμένοι, μαζί με δύο αυτοκτονίες, 13 θανάτους στη πυρά και 4 που καταδικάστηκαν ως συνένοχοι», σύμφωνα με το αρχείο του Χερόνιμο Θουρίτα. Ο Πέδρο ντε Αρμπουές αγιοποιήθηκε από τον πάπα Πίο Θ΄ το 1867. Ο τάφος του, σχεδιασμένος από τον Χιλ Μορλάνες (Gil Morlanes el Viejo) τον πρεσβύτερο, βρίσκεται μέσα στον καθεδρικό, στο παρεκκλήσι του Σαν Πέδρο Αρμπουές.
Κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα, ο καθεδρικός ήταν ένα από τα κέντρα πολυφωνικής μουσικής της Αραγωνίας. Οι μουσικοί Μελτσόρ Ρομπλέδο, Σεμπαστιάν Αγιλέρα ντε Ερέδια, Πέδρο Ρουιμόντε, Ντιέγο Ποντάκ, Χουσέπε Χιμένεθ και Άνδρες ντε Σόλα, μεταξύ άλλων, εργάστηκαν και συνέθεσαν εδώ.
Πρόσφατοι αιώνες
Η μακροχρόνια διαμάχη ανάμεσα στα συμβούλια του Ελ Πιλάρ και του Λα Σέο ήταν γνωστή στον 17ο αιώνα. Το καθεδρικό συμβούλιο του Ελ Πιλάρ μάλιστα μήνυσε για να κερδίσει την επισκοπική έδρα, μια μήνυση η οποία αποφασίστηκε από τον Φίλιππο Δ΄ ότι ήταν υπέρ του Λα Σέο. Οι διαμάχες δεν έληξαν μέχρι το 1676, όταν ο Πάπας Κλήμης Ι΄ βρήκε τη σολομώντεια λύση να ενώσει τα δύο συμβούλια με τη Βούλα της Ένωσης.
Επίσης τον 17ο αιώνα, οι παλιοί και ετοιμόρροποι Μουδέχαρ πύργοι κατεδαφίστηκαν και το 1686 ξεκίνησε η κατασκευή ενός νέου. Ο νέος πύργος σχεδιάστηκε το 1683 στην Ρώμη από τον Χουάν Μπαουτίστα Κοντίνι σε μπαρόκ ρυθμό, και η κατασκευή του άρχισε το 1686 και ολοκληρώθηκε το 1704, με την τοποθέτηση του οβελού.
Η μπροστινή πρόσοψη κατασκευάστηκε τον 18ο αιώνα σε ιταλικό μπαρόκ ρυθμό και έχει ξεκάθαρα μια νεοκλασική πτυχή. Την κατασκευή του ανέλαβε ο Χουλιάν Γιάρθα, μαθητής του Μπεντούρα Ροδρίγεθ.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, έλαβε χώρα μια διεξοδική ανακαίνιση του κτιρίου, η οποία διήρκεσε 23 χρόνια, από το 1975 μέχρι το 1998. Συνολικά, η κυβέρνηση της Αραγωνίας, η αρχιεπισκοπή της Σαραγόσας και το μητροπολιτικό συμβούλιο, το Τμήμα εκπαίδευσης και πολιτισμού της Ισπανίας και οι τράπεζες «Ibercaja» και «Κάχα ντε Αόρρος ντε λα Ινμακουλάδα» ξόδεψαν περισσότερες από 2 δις πεσέτες.
Αρχιτεκτονικός ρυθμός
Ο καθεδρικός του Λα Σέο κατασκευάστηκε στη θέση της αρχαία ρωμαϊκής αγοράς του Αυγούστου και του κύριου τεμένους της μαυριτανικής πόλης της Σαρακούστα, και στοιχεία από τους μιναρέδες του αποτελούν τμήματα του σημερινού πύργου. Η κατασκευή ξεκίνησε τον 12ο αιώνα σε ρομανικό ρυθμό και έλαβαν χώρα αρκετές τροποποιήσεις και επεκτάσεις μέχρι το 1704, όταν με τον μπαρόκ οβελό ολοκληρώθηκε ο πύργος. Ο καθεδρικός αποτελείται από μια σειρά ρυθμών, από τα ρομανικά ιερά (12ος αιώνας) μέχρι τον μπαρόκ πύργο και την νεοκλασική κύρια είσοδο (18ο αιώνα). Από τους ποικίλους ρυθμούς που αποτελούν τον καθεδρικό Λα Σέο, τα πιο σημαντικά στοιχεία είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λα Σεο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Τζέιμς Μάθιου Μπάρι
Ο Τζέιμς Μάθιου Μπάρι (James Matthew Barrie, 9 Μαΐου 1860 – 19 Ιουνίου 1937), Μέλος του Τάγματος της Αξίας, γνωστός και ως '''Τζ. Μ. Μπάρι''', ήταν Σκωτσέζος συγγραφέας και δραματουργός. Είναι περισσότερο γνωστός ως δημιουργός του Πίτερ Παν, τον οποίο εμπνεύστηκε από τους φίλους του, τα αγόρια της οικογένειας Λουέλιν Ντέιβις.
Γεννήθηκε στο Angus του Kirriemuir, και ήταν ο προτελευταίος από δέκα αδέλφια. Σπούδασε στην Ακαδημία Dumfries και στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Νότιγχαμ, ώσπου άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή μυθιστορημάτων και αργότερα με τη δραματουργία.
Το 1913 τιμήθηκε με τον τίτλο του βαρώνου. Η σορός του Μπάρι βρίσκεται στο Kirriemuir, δίπλα στους τάφους των γονιών, της αδελφής και του μεγαλύτερου αδελφού του, Ντέιβιντ, που είχε πεθάνει πριν από τα 14α γενέθλιά του.
Λογοτεχνική καριέρα
thumb|Άγαλμα του Πίτερ Παν, στους κήπους Κένσινγκτον, στο Λονδίνο Οι πρώτες νουβέλες του Μπάρι διαδραματιζόταν στο Kirriemuir, το οποίο αποκαλούσε "Thrums" (ο πατέρας του δούλευε σαν υφαντής). Ο Μπάρι συχνά έγραφε τους διαλόγους των έργων του στη Σκωτσέζικη γλώσσα. Αργότερα άρχισε να γράφει για το θέατρο. Μερικά από τα πιο γνωστά θεατρικά του έργα είναι το Quality Street (1901), το What Every Woman Knows (1908), και το The Admirable Crichton (1902). Το τελευταίο του θεατρικό έργο, The Boy David (1936), είχε ως θέμα τη βιβλική ιστορία του βασιλιά Σαούλ και του νεαρού Δαβίδ. Όπως και ο ρόλος του Πίτερ Παν, ο ρόλος του Δαβίδ ερμηνεύθηκε από γυναίκα ηθοποιό, την Ελίζαμπεθ Μπέργκνερ (Elisabeth Bergner).
Τα μυθιστορήματά του γνώρισαν μεγάλη επιτυχία όταν δημοσιεύθηκαν, ξεκινώντας από το Auld Licht Idylls (1888). Ακολούθησαν το A Window in Thrums (1889) και το The Little Minister (1891). Τα δύο μυθιστορήματά του Sentimental Tommy και Tommy and Grizel δημοσιεύθηκαν το 1896 και το 1902 αντίστοιχα και τα θέματά τους ήταν πιο σχετικά με τη μετέπειτα ιστορία του Πίτερ Παν. Ο λογοτεχνικός χαρακτήρας του Πίτερ Παν εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο The Little White Bird (1901).
Η θεατρική παράσταση Πίτερ Παν ανέβηκε για πρώτη φορά στις 27 Δεκεμβρίου 1904. Το 1924 ο Μπάρι διευκρίνισε, ότι τα πνευματικά δικαιώματα του έργου μεταβιβάζονται στο νοσοκομείο του Great Ormond Street στο Λονδίνο. Το ισχύον καθεστώς των πνευματικών δικαιωμάτων του έργου είναι περίπλοκο.
Ο Μπάρι, μαζί με κάποιους άλλους θεατρικούς συγγραφείς, συμμετείχε κατά τη διετία 1909-1911 στην προσπάθεια άρσης της λογοκρισίας του Βασιλικού Επιτρόπου στις θεατρικές παραγωγές του Λονδίνου.
Οι γνωριμίες του Μπάρι
Ο Μπάρι, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ και ο Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον ήταν γνωστοί από το πανεπιστήμιο. Και οι τρεις φοίτησαν στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και έγραφαν στην πανεπιστημιακή εφημερίδα. Ο Μπάρι γνωρίστηκε επίσης με τον Τόμας Χάρντι μέσω του Χιού Κλίφορντ (Hugh Clifford) κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Λονδίνο.
Η οικογένεια Λουέλιν Ντέιβις
Η οικογένεια Λουέλιν Ντέιβις αποτελείτο από τους γονείς, Άρθουρ (1863–1907) και Σύλβια (1866–1910) (κόρη του George du Maurier), και τους πέντε γιούς, Τζωρτζ (George Llewelyn-Davies) (1893–1915), Τζακ (Jack Llewelyn-Davies) (1894-1959), Πίτερ (Peter Llewelyn-Davies) (1897–1960), Μάικλ (Michael Llewelyn-Davies) (1900–1921) και Νίκολας (Nicholas Llewelyn-Davies) (1903–1980).
Ο Μπάρι γνώρισε την οικογένεια το 1897 ή 1898, αφού συνάντησε τον Τζωρτζ και τον Τζακ μαζί με την γκουβερνάντα τους στους κήπους Κένσινγκτον του Λονδίνου, που βρισκόταν κοντά στο σπίτι του και όπου συχνά έβγαζε για περίπατο τον σκύλο του, Πόρθο. Τη μητέρα τους Σύλβια την γνώρισε αργότερα, σε μια φιλική συγκέντρωση.
Έγινε δεύτερος πατέρας τους, και όταν τα παιδιά ορφάνεψαν, ανέλαβε την κηδεμονία τους. Ο Μπάρι είχε την οικονομική δυνατότητα να κρατηθούν τα αδέλφια ενωμένα και να μην διασκορπιστούν υπό την προστασία των διαφόρων συγγενών.
Το άγαλμα του Πίτερ Παν στους κήπους Κένσινγκτον, που ανεγέρθηκε μέσα σε μια νύχτα για την Πρωτομαγιά του 1912, υποτίθεται ότι θα βασιζόταν σε μια φωτογραφία του Μάικλ, αλλά ο γλύπτης άλλαξε γνώμη και χρησιμοποίησε ως μοντέλο κάποιο άλλο παιδί, αφήνοντας τον Μπάρι πολύ απογοητευμένο με το αποτέλεσμα.
Κινηματογραφικές βιογραφίες
Το 1978 προβλήθηκε από το BBC μια μίνι σειρά του Άντριου Μπίρκιν, με τίτλο The Lost Boys. Ο Ίαν Χολμ υποδυόταν τον Μπάρι και η Άνν Μπελ την Σύλβια. Η σειρά αυτή θεωρείται μια πιστή μεταφορά της βιογραφίας του Μπάρι σε σχέση με την οικογένεια, και αναφέρεται και στον Άρθουρ Λουέλιν Ντέιβις.
Μια ταινία για τη σχέση του Μπάρι με την οικογένεια Λουέλιν Ντέιβις, με τίτλο Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ (Finding Neverland), προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2004, με τον Τζόνι Ντεπ και την Κέιτ Γουίνσλετ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Μπάρι και της Σύλβια Λουέλιν Ντέιβις. Η ταινία δεν αναφέρει τους Άρθουρ Λουέλιν Ντέιβις και Νίκολας Λουέλιν Ντέιβις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Σκωτσέζοι λιμπρετίστες
Ένωση Μιδέας
thumb|right|250px|To έμβλημα της Ένωσης Μιδέας. Η Ένωση Μιδέας είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Παναρίτι του Δήμου Μιδέας του νομού Αργολίδας. Αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική μέχρι το 2011 και στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με τον Πανναυπλιακό, σχηματίζοντας τον Πανναυπλιακό 2011-Ένωση Μιδέας. Η Ένωση Μιδέας είχε κατακτήσει το 2010 το Κύπελλο Ερασιτεχνών νικώντας στον τελικό με σκόρ 1-0. Με το όνομα Ένωση Μιδέας υπάρχει από το 2005 ενώ προτύτερα ονομαζόταν Ατρόμητος Παναριτίου και είχε ιδρυθεί το 1978. Έχει χρώματα πράσινο και άσπρο και αγωνίζεται στο Γήπεδο Παναριτίου, που έχει συνθετικό χλοοτάπητα και κερκίδα χωρητικότητας 500 θεατών. Ανέκαθεν, είτε ως Ατρόμητος Παναριτίου είτε ως Ένωση Μιδέας, αποτελούσε σκληρό αντίπαλο για όλες τις ομάδες που την αντιμετώπισαν, όχι μόνο από τον νομό Αργολίδας αλλά από πολλούς νομούς της Ελλάδος, και το γήπεδό της ήταν κανονικό καμίνι. Αξέχαστα θα μείνουν πολλά τοπικά ντέρμπι με τον Πανναυπλιακό και τον Παναργειακό, ποδοσφαιρικά σωματεία του Ναυπλίου και του Άργους αντίστοιχα, που αποτελούν παραδοσιακές δυνάμεις του τοπικού πρωταθλήματος.
Ιστορία
Με τη σημερινή μορφή ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2005, έπειτα από μετονομασία του Ατρόμητου Παναριτίου, ο οποίος λειτουργούσε από το 1978 και είχε αγωνιστεί στη Δ΄ εθνική. Στον Ατρόμητο έχουν συγχωνευτεί από το 2004 άλλα δύο σωματεία του Δήμου: ο Παμμιδεατικός και ο Μήδας, γι' αυτό η πλήρης ονομασία του συλλόγου είναι: "2005 Ένωση Π.Α.Μ. Μιδέας", από τα αρχικά των τριών συλλόγων, αν και ο Παμμιδεατικός τελικά αποχώρησε από την ένωση.
Ο Ατρόμητος Παναριτίου
Ο Ατρόμητος Παναριτίου ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1978 από μια ομάδα φιλάθλων και ποδοσφαιριστών του χωριού Παναρίτι Αργολίδας. Για πολλά χρόνια αγωνιζόταν στις χαμηλές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αργολίδας, έχοντας ως μόνο λόγο ύπαρξης την αγωνιστική διέξοδο των νέων του χωριού και το παίξιμο μόνο για το κέφι. Το 1991 ξεκίνησε μια ανοδική πορεία και σε δύο σεζόν ο σύλλογος ανέβηκε στην Α΄ τοπική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του, όπου έπαιξε ως το 1995.
Ο υποβιβασμός τη σεζόν 1994-95 είχε ως αποτέλεσμα να ξεκινήσει μια προσπάθεια ανανέωσης και δημιουργίας τμημάτων υποδομής. Η προσπάθεια απέδωσε αμέσως καρπούς και ο Ατρόμητος κατάφερε σε δύο σεζόν από τη Β΄ Αργολίδας να ανεβεί στη Δ΄ Εθνική. Τη σεζόν 1997-98 αγωνίζεται στην εθνική κατηγορία με αξιοπρέπεια και υποβιβάζεται λόγω χειρότερης διαφοράς γκολ. Στη συνέχεια αγωνίζεται στην τοπική Α΄ κατηγορία και το 2001 κατακτά ξανά το τοπικό πρωτάθλημα. Όμως, δεν καταφέρνει να ανεβεί στη Δ΄ Εθνική, αφού χάνει στους αγώνες μπαράζ για την άνοδο που γίνονταν εκείνη τη χρονιά. Την περίοδο αυτή ήταν η καλύτερη ομάδα του νομού, αφού δεν αγωνιζόταν αργολική ομάδα σε μεγαλύτερη κατηγορία.
Συνέχισε να αγωνίζεται στην Α΄ τοπική και το 2004 έγινε η πρώτη δοκιμαστική συγχώνευση με δύο άλλα σωματεία του Δήμου Μιδέας, τον Παμμιδεατικό και το Μήδα. Η νέα ομάδα, που προέκυψε από τη συγχώνευση πάνω στον Α.Μ. ΕΠΟ του Ατρομήτου, μετονομάστηκε το 2005 σε "2005 Ένωση Π.Α.Μ. Μιδέας", όπου Π.Α.Μ. είναι τα αρχικά των τριών συλλόγων: Παμμιδεατικού -Ατρόμητου - Μήδα. Ο Παμμιδεατικός δυο χρόνια αργότερα αποχώρησε από την Ένωση και συνεχίζει να αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα.
Η Ένωση Μιδέας
Η νέα ομάδα πορεύτηκε με τη νοοτροπία του Ατρομήτου, συνέχισε να δίνει βάρος στις ακαδημίες και σύντομα άρχισε να δρέπει τους καρπούς αυτής της προσπάθειας. Το 2007 κατέκτησε το πρωτάθλημα Αργολίδας (29 νίκες, 2 ισοπαλίες και μία ήττα και πρωτους σκορερ τους Κώστα Καλυβά και Τάσο Χριστόπουλο που πετυχαν απο 30 γκολ) και προβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική, όπου πρωταγωνίστησε για δυο περιόδους μέχρι τη συγχώνευση με τον Πανναυπλιακό το 2011.
Την περίοδο 2010-11 τερμάτισε ξανά 2η στον όμιλό της και κατέκτησε για δεύτρη συνεχόμενη χρονιά το Κύπελλο της ΕΠΣ Αργολίδας. Ακολούθησε η συγχώνευση με τον Πανναυπλιακό, που είχε υποβιβαστεί την ίδια περίοδο στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αργολίδας. Οι δυο ομάδες, που προέκυψαν από τη συγχώνευση, ήταν ο Πανναυπλιακός 2011 - Ένωση Μιδέας (πάνω στον Α.Μ. ΕΠΟ της Ένωσης Μιδέας, δηλ. του Ατρομήτου), που συμμετείχε στη Δ΄ Εθνική την περίοδο 2011-12 και ο Ατρόμητος Παναριτίου Ναυπλίου (πάνω στον Α.Μ. ΕΠΟ του Πανναυπλιακού), που αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Λίγα χρόνια μετά την επανεμφάνιση του Ατρομήτου Παναριτίου στο τοπικό πρωτάθλημα, επανιδρύθηκε και ο Μήδας Μανεσίου.
Αγωνιστική πορεία
Ως Ατρόμητος:
Ως Ένωση Μιδέας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αργολίδος Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Γιασάρ Μπουγιούκανιτ
Ο Γιασάρ Μπουγιούκανιτ (Mehmet Yaşar Büyükanıt, 1940-2019) ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πρωταγωνιστής των πολιτικών γεγονότων του 2007-2008.
Στις 31 Ιουλίου 2006 ο πρόεδρος Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ υπέγραψε το διάταγμα του προβιβασμού του Μπουγιούκανιτ στη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Από τη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου είχε ενεργή συμμετοχή στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές του 2007 στηρίζοντας τις πάγιες θέσεις των κεμαλιστών.
Αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2008 από τον αρχηγό των Χερσαίων Δυνάμεων στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ.
Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 21 Νοεμβρίου 2019, τρεις μέρες μετά τον θάνατο της συζύγου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι στρατιωτικοί
3361 Ορφεύς
Ο Ορφεύς (Orpheus) είναι ένας μικρός Απολλώνειος αστεροειδής, με απόλυτο μέγεθος H (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 19,03. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Χιλιανό αστρονόμο Κάρλος Τόρες, που παρατηρούσε από τον Αστρονομικό Σταθμό Σέρο Ελ Ρόμπλε του Εθνικού Αστεροσκοπείου της Χιλής, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.
Ως Απολλώνειος αστεροειδής, ο Ορφεύς περνά κατά καιρούς σχετικώς κοντά από τη Γη, αφού διασχίζει τις τροχιές της Γης και του Άρη, πλησιάζοντας ακόμα και την Αφροδίτη. Η τροχιά του έχει υπολογισθεί με ακρίβεια για τους επόμενους αρκετούς αιώνες, λαβαίνοντας υπόψη και μη βαρυτικές δυνάμεις. Η πλησιέστερη προσέγγισή του τον 20ό αιώνα (χάρη στην οποία και ανακαλύφθηκε) σημειώθηκε στις 13 Απριλίου 1982, όταν πέρασε σε απόσταση 4,70 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον πλανήτη μας (12 φορές η μέση απόσταση Γης-Σελήνης). Η πλησιέστερη προσέγγιση του αστεροειδή στη Γη σε ολόκληρο τον 21ο και 22ο αιώνα θα συμβεί στις 18 Απριλίου 2091, οπότε η απόσταση μεταξύ των δύο σωμάτων θα είναι 3,16 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Ο Ορφεύς είναι Δυνητικά Επικίνδυνος Αστεροειδής (PHA) επειδή η ελάχιστη απόσταση τομής τροχιάς (MOID) με τη Γη είναι μικρότερη από 0,05 AU (συγκεκριμένα είναι 0,01392 AU) και η μέση διάμετρός του είναι μεγαλύτερη από 150 μέτρα, συγκεκριμένα είναι σχεδόν 300 μέτρα αν υποτεθεί ότι η λευκαύγειά του είναι 0,4.
Ο Ορφεύς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 32 λεπτά.
Ο αστεροειδής πιθανώς να παρατηρηθεί από κοντά από το διαστημόπλοιο της προταθείσας αποστολής AIDA κατά το ταξίδι του προς τον διπλό αστεροειδή 65803 Δίδυμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορφευς
Άρας
Ο Άρας Λαμπάφ (23 Απριλίου 1977) είναι Ιρανός τραγουδιστής και συνθέτης. Έκανε επιτυχία με το πρώτο του άλμπουμ, το οποίο έγινε χρυσό σε 5 ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Σουηδία, η Ελλάδα και η Ισπανία. .
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1977 στην Τεχεράνη. Ως την ηλικία των 10 ετών έζησε στην Τεχεράνη και στη συνέχεια η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ουψάλα της Σουηδίας. Πέντε χρόνια εγκαταστάθηκαν στο Μάλμε.
Καριέρα
Το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο Arash, κυκλοφόρησε από την Warner Brothers Music τον Ιούνιο του 2005 και έκανε επιτυχία με τα τραγούδια "Boro Boro" ("Φύγε Μακριά") και "Temptation" (με την Ρεμπέκα Ζάντιγκ). Αργότερα έκανε μαζί με τον Sean Paul την παγκόσμια επιτυχία She makes me go η οποία κατέκτησε τα charts και τραγουδήθηκε με τεράστια επιτυχία μια διασκευή της από τον Έλληνα καλλιτέχνη Stan και τον Arash στα Mad Video Music Awards 2013 στην Ελλάδα. To 2014 ο Αrash "ταρακούνησε" ξανά τα μουσικά νερά με το "Sex Love Rock N Roll" σε συνεργασία με τον πολυβραβευμένο rapper T-Pain.
Στις αρχές του 2009 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, στη συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν με το τραγούδι Always  σε μουσική και στίχους δικούς του. Το τραγούδι ερμηνεύει η Αϊσέλ μαζί με τον Άρας σε ντουέτο. Το τραγούδι προκρίθηκε στον τελικό, στις 16 Μαΐου, όπου αναδείχθηκε τρίτο, πίσω από την 2η Ισλανδία και την 1η Νορβηγία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν
Βέλος (όπλο)
Το βέλος είναι ένα όπλο μικρογραφία του ακοντίου και εκτοξεύεται με χρήση τόξου. Προηγείται της καταγεγραμμένης ιστορίας και θεωρείται κοινό στις περισσότερες παραδόσεις. Ένα συνηθισμένο βέλος αποτελείται από το ακόντιο που έχει μια μεταλλική αιχμή στο μπροστινό μέρος και στο πίσω μέρος έχει το φτέρωμα και την γλυφή.
Το μέγεθος του βέλους ποικίλει ανάλογα με την χρονική περίοδο, μεταξύ των 50 εκ. και του 1,5 μέτρου. Παρόλα αυτά, τα σημερινά βέλη έχουν μέγεθος από 70 εκ. έως 90 εκ., και είναι παρόμοια με τα Αγγλικά πολεμικά βέλη τα οποία είχαν φτιαχτεί για να έχουν το μισό ύψος του ανθρώπου που θα τα χρησιμοποιούσε.
Ακόντιο(στέλεχος)
thumb|300px|Ένα ολοκληρωμένο βέλος, με την αιχμή και το φτέρωμα προσαρτημένα στο ακόντιο. Το ακόντιο είναι το βασικό δομικό στοιχείο του βέλους, πάνω στο οποίο είναι προσκολλημένα τα υπόλοιπα μέρη. Στα παραδοσιακά βέλη το ακόντιο είναι κατασκευασμένο από ελαφρύ ξύλο, μπαμπού ή καλάμια, ενώ στα σύγχρονα μπορεί να γίνει επίσης από ενισχυμένες ίνες πλαστικού, αλουμινίου ή άνθρακα.
Όταν δεχτεί μεγάλη πίεση κατά την εκτόξευση, το ακόντιο λυγίζει. Ένα βέλος που λυγίζει πολύ λέγεται ότι έχει «μεγάλη σπονδυλική στήλη», δηλαδή είναι πολύ εύκαμπτο. Προκειμένου να έχουν τη μέγιστη ακρίβεια μια ομάδα βελών πρέπει να έχουν ίδιο βαθμό ευκαμψίας. Στα μεγάλα και ισχυρά τόξα χρησιμοποιούνται τα πιο δύσκαμπτα βέλη, με την λιγότερη ευελιξία ώστε να αποτραπεί η υπερβολική παραμόρφωση τους. Στα τυπικά παραδοσιακά τόξα, όπου το βέλος πρέπει να λυγίσει γύρω από το τόξο, τα βέλη πρέπει να είναι αρκετά ευέλικτα ώστε να είναι εφικτή η εκτροπή γύρω από το τόξο.
Αιχμή
thumb|100px|right|alt=|<Center>Αρχαία αιχμή βέλους. Η αιχμή είναι το βασικό λειτουργικό μέρος του βέλους και διαδραματίζει το μεγαλύτερο ρόλο στην επίτευξη του σκοπού του. Τα απλά βέλη έχουν ως αιχμή την ακονισμένη άκρη του άξονα, αλλά τα πιο εξελιγμένα φέρουν ξεχωριστή αιχμή που είναι κατασκευασμένη από μέταλλο, κέρατο ή κάποιο άλλο σκληρό υλικό.
Φτέρωμα
Τα πτερύγια του φτερώματος είτε είναι ίσια, είτε περιστρέφονται όπως ένας έλικας γύρω από τον άξονα του βέλους ώστε να προσδώσουν μια περιστροφή στο βέλος που βελτιώνει την ακρίβεια. Τα περισσότερα φτερώματα έχουν τρία πτερύγια, αλλά μερικά έχουν τέσσερα ή ακόμα και περισσότερα.
Τα παραδοσιακά φτερώματα κατασκευάζονται συνήθως από φτερά (κυρίως χήνας ή γαλοπούλας) που δένονται στο ακόντιο του βέλους, ενώ τα σύγχρονα αποτελούνται από πλαστικό. Ιστορικά, τα βέλη που ήταν κατάλληλα για διάτρηση πανοπλίας χρησιμοποίησαν φτερώματα χαλκού.
Γλυφή
Η γλυφή είναι μια μικρή εγκοπή στο πίσω μέρος του ακοντίου, μετά το φτέρωμα, που χρησιμεύει στην στερέωση του βέλους πάνω στη χορδή του τόξου αμέσως πριν την εκτόξευση.
Ιστορική αναδρομή
Τα βέλη είναι από τα αρχαιότερα όπλα. Το χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος πριν ακόμη την λίθινη εποχή και η χρήση τους συνεχίστηκε και στους μεταγενέστερους αιώνες. Από τον Όμηρο αναφέρονται ως τα "πτερόεντα" (φτερωτά) βέλη του Ηρακλή.
Στους ιστορικούς χρόνους, όλοι οι λαοί (Έλληνες, Πέρσες, Ρωμαίοι κ.α) αποδεδειγμένα χρησιμοποιούσαν βέλη, ενώ η χρήση τους ήταν κοινή μέχρι το τέλος του μεσαίωνα. Από γλυπτά που σώζονται γνωρίζουμε ότι κατά την κλασσική εποχή τα τόξα των Ελλήνων αλλά και των Ρωμαίων είχαν φτερά και ήταν εφοδιασμένα με χάλκινη ακίδα. Το μέγεθος τους δεν ξεπερνούσε τα 60 εκ. Κατά τον Μεσαίωνα πολλά και διάφορα βέλη ήταν σε χρήση, και ανάλογα με τον τύπο και τον σκοπό τους έφεραν και διαφορετική ονομασία.
Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, βέλη 12 εκ. από ατσάλι αφήνονταν να πέσουν από αεροπλάνα σε συγκεντρωμένα τμήματα στρατού. Τα βέλη αυτά επειδή έπεφταν από μεγάλο ύψος, αποκτούσαν μεγάλη ταχύτητα και κατά την πρόσκρουση προκαλούσαν σοβαρούς τραυματισμούς, ακόμη και θανάτους.
Βέλη χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα οι ιθαγενείς σε ασιατικά νησιά αλλά και στις περιοχές του Αμαζονίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά όπλα
Αλεξάντρ Γκέντικε
Ο Αλεξάντρ Φιοντόροβιτς Γκέντικε (Alexander Fyodorovich Goedicke, ρωσικά: Алекса́ндр Фёдорович Гёдике, Μόσχα 4 Μαρτίου 1877 – Μόσχα 9 Ιουλίου 1957) ήταν Ρώσος συνθέτης, πιανίστας και οργανίστας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκέντικε γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου/20 Φεβρουαρίου του 1877 στη Μόσχα, σε οικογένεια γερμανικής καταγωγής, η οποία είχε εγκατασταθεί από παλιά στη Ρωσία. Ο προπάππος του, Χάινριχ Γκέοργκ (Heinrich Georg Gödike), ήταν οργανίστας της Καθολικής Εκκλησίας στην Αγία Πετρούπολη και διευθυντής του Γερμανικού Δραματικού Θεάτρου. Ο παππούς του, Καρλ Αντρέγεβιτς (Karl Andreevich Goedicke), ήταν δάσκαλος χορωδιακού τραγουδιού στη Μόσχα, όπου υπηρέτησε ως οργανίστας της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Λουδοβίκου της Γαλλίας. Τέλος, ο πατέρας του, Φιόντορ Κάρλοβιτς (Fyodor Karlovich), εργάστηκε ως οργανίστας στην ίδια εκκλησία, ήταν πιανίστας στην ορχήστρα του Θεάτρου Μπολσόι και δίδαξε πιάνο στο Ωδείο της Μόσχας. Ο σημαντικός ρώσος πιανίστας Νικολάι Μέτνερ (Nikolai Karlovich Medtner) ήταν πρώτος εξάδελφος του Γκέντικε και μαθητής του στο πιάνο.
Σε ηλικία 9 ετών εισήλθε στην σχολή Ζούμποφ (Zubov) και σε ηλικία 10 ετών, στην προπαρασκευαστική τάξη του Τρίτου Γυμνασίου της Μόσχας. Στο γυμνάσιο, κατά δική του ομολογία, δεν ήταν καλός μαθητής. Ωστόσο, από τα 12 χρόνια του, αντικαθιστούσε συχνά τον πατέρα του ως οργανίστας της εκκλησίας. Κυρίως αυτοδίδακτος έπαιζε, επίσης, πιάνο και βιολοντσέλο με διάφορους μουσικούς σε μεταγραφές κλασσικών έργων. Μετά την 4η τάξη έφυγε από το γυμνάσιο και γράφηκε στην 5η τάξη του ωδείου, με τον καθηγητή Α.Ι. Γκάλι. Αργότερα, σπούδασε πιάνο με τους Πάβελ Παμπστ (Pavel Pabst) και Βασίλι Σαφόνοβ (Vasili Safonov), και θεωρία μουσικής και σύνθεση με τους Αντόν Αρένσκι, Νικολάι Λαντούχιν (Nikolai Michailovich Ladukhin) και Γκεόργκι Κόνους (Georgi Conus).
Το 1898, αποφοίτησε από το Ωδείο της Μόσχας έχοντας, ήδη, γράψει τα πρώτα έργα του (σονάτα για βιολί, φούγκα για μια μεγάλη ορχήστρα, κομμάτια για πιάνο, κ.α.) και άρχισε να διδάσκει ιδιωτικά. Εργάστηκε στα ινστιτούτα γυναικών Nikolaev και Elizabethan. Το 1900, συμμετείχε στον 3ο «Διαγωνισμό Ρουμπινστάιν» στη Βιέννη, ως πιανίστας και ως συνθέτης. Κέρδισε το βραβείο σύνθεσης και του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση ως πιανίστα. Νυμφεύτηκε την Κατερίνα Τσερνίσεβα (Ekaterina Petrovna Chernysheva}, θεία ενός μαθητή του. Από το 1909, ο Γκέντικε ήταν καθηγητής πιάνου στο Ωδείο της Μόσχας και, από το 1919, επικεφαλής του τμήματος μουσικής δωματίου. Από το 1920, δίδασκε και μετά το 1923 έγινε διευθυντής στο εκκλησιαστικό όργανο, ενώ έδωσε την πρώτη του συναυλία ως οργανίστας στη Μεγάλη Αίθουσα του Ωδείου. Στο ρεπερτόριο του Γκέντικε για το εκκλησιαστικό όργανο συμπεριλαμβάνονταν όλα τα έργα του Μπαχ, καθώς και μεταγραφές από όπερες, συμφωνίες και έργα για πιάνο. Όλοι, ανεξαιρέτως, οι μαθητές του είχαν εντυπωσιαστεί από τον εξαιρετικό και μειλίχιο χαρακτήρα του. Παρόλο που τα μεγάλα συμφωνικά του έργα εκτελούνταν σπάνια, ποτέ δεν μίλησε για αυτό και, ως ταπεινός που ήταν, ποτέ δεν επέβαλε σε κανέναν αρχιμουσικό να παρουσιάσει έργα του. Πέθανε στη Μόσχα, στις 9 Ιουλίου 1957 και ενταφιάστηκε στο Νεκροταφείο Βεντενσκόγιε.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Το στυλ του Γκέντικε, ως συνθέτη, είναι επηρεασμένο από την παιδεία του πάνω στο εκκλησιαστικό όργανο και χαρακτηρίζεται από σοβαρότητα και μνημειακότητα, σαφήνεια της μορφής και αριστοτεχνική κατοχή πολυφωνικού γραψίματος. Ταυτόχρονα, ο συνθέτης δέχεται την επίδραση των παραδόσεων της ρωσικής κλασικής σχολής.
Σημειώσεις
i. Ή 20 φεβρουαρίου 1877, σύμφωνα με το Παλαιό Ημερολόγιο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι πιανίστες Κατηγορία:Οργανίστες Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
101955 Μπεννού
thumb|right|255px|Ο Μπεννού σε μία πλήρη περιστροφή του. Εικόνες της αποστολής [[OSIRIS-REx από τις 3 Δεκεμβρίου 2018.]]
Ο Μπεννού είναι ένας σκουρόχρωμος Απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 20,9. Ανακαλύφθηκε από το πρόγραμμα LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research, Έρευνα Γεωπλήσιων Αστεροειδών του εργαστηρίου Lincoln) το 1999. Ταξινομείται ως Δυνητικά Επικίνδυνος Αστεροειδής (PHA) επειδή η ελάχιστη απόσταση τομής τροχιάς (MOID) με τη Γη είναι μικρότερη από 0,05 AU (συγκεκριμένα είναι 0,00322 AU) και η μέση διάμετρός του είναι μεγαλύτερη από 150 μέτρα (είναι περίπου 520). Μάλιστα το σύστημα Sentry τού JPL τού δίνει τον δεύτερο μεγαλύτερο βαθμό στην Τεχνική Κλίμακα Κινδύνου από Πρόσκρουση του Παλέρμο. Υπολογίζεται ότι έχει 1 πιθανότητα στις 2.700 να συγκρουσθεί με τη Γη μεταξύ των ετών 2175 και 2199.
Ονομασία
Το όνομα «Μπεννού» επιλέχθηκε από περισσότερες από 8 χιλιάδες προτάσεις μαθητών από δεκάδες χώρες, οι οποίοι συμμετέσχαν στον διαγωνισμό «Name That Asteroid!», που διοργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνας, την Πλανητική Εταιρεία και το Πρόγραμμα LINEAR. Ο μαθητής Michael Puzio από τη Βόρεια Καρολίνα πρότεινε το όνομα του μυθικού θεϊκού πτηνού Μπεννού των αρχαίων Αιγυπτίων. Για τον μαθητή το διαστημόπλοιο OSIRIS-REx με τον εκτεταμένο βραχίονά του θύμιζε την αιγυπτιακή θεότητα, που συνήθως παριστανόταν ως ερωδιός.
Φυσική περιγραφή
Παρατηρήσεις του Μπεννού με το Διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ το 2007 είχαν δώσει μια ισοδύναμη λίγο μικρότερη διάμετρο για τον αστεροειδή, 484 ± 10 μέτρα. Το γεωμετρικό άλβεδο του αστεροειδή υπολογίζεται σε 0,046 ή 0,059 περίπου. Τα δεδομένα στηρίζουν την άποψη ότι το μέγεθος των κόκκων του επιφανειακού υλικού είναι ενδιάμεσο, από μερικά χιλιοστόμετρα έως 1 εκατοστόμετρο, και ομοιόμορφα κατανεμημένο. Δεν έχει ανιχνευθεί εκπομπή από αιωρούμενη σκόνη γύρω από τον Μπεννού, οπότε με το συγκεκριμένο κατώφλι ανιχνεύσεως δεν υπάρχει περισσότερο από 1 τόνος σκόνης συνολικά σε αποστάσεις μικρότερες των 4750 χιλιομέτρων από τον αστεροειδή.
Αστρομετρικές παρατηρήσεις μεταξύ του 1999 και του 2013 έχουν αποδείξει πέραν κάθε αμφιβολίας ότι η τροχιά του Μπεννού επηρεάζεται από το φαινόμενο Γιαρκόβσκυ, με αποτέλεσμα ο μεγάλος ημιάξονας αυτής να αυξάνεται κατά 284 ± 1,5 μέτρα ανά γήινο έτος. Η κοινή ανάλυση των βαρυτικών και των θερμικών επιδράσεων έδωσε μία μέση πυκνότητα για τον αστεροειδή ίση με 1,26 ± 0,07 γραμμάριο ανά κυβικό μέτρο. Η εσωτερική δομή που φαίνεται πιθανότερη εξ αυτού είναι ενός σωρού ασύνδετων κόκκων υλικού, ενός «σωρού από μπάζα». Η μάζα που αντιστοιχεί σε μια τέτοια πυκνότητα είναι 78 ± 9 εκατομμύρια τόνοι.
Φωτομετρία και φασματοσκοπία
Φωτομετρικές παρατηρήσεις του Μπεννού το 2005 έδωσαν συνοδική περίοδο περιστροφής ίση με 4,2905 ώρες. Ο φασματικός τύπος του αστεροειδή εκτιμάται ότι είναι B ή F (αμφότεροι υπότυποι των ανθρακούχων αστεροειδών). Η υπόνοια ότι ανήκει στον σπάνιο τύπο F, που συνήθως συνδέεται με κομητικό χαρακτήρα, προκύπτει από πολωσιμετρικές παρατηρήσεις. Μετρήσεις σε διαφορετικές γωνίες φάσεως έδωσαν κλίση της συναρτήσεως φάσεως 0,040 του μεγέθους ανά μοίρα, τιμή παρόμοια με εκείνη άλλων σκουρόχρωμων γεωπλήσιων αστεροειδών.
Προκαταρκτικές φασματικές επισκοπήσεις της επιφάνειας του αστεροειδή από το διαστημόπλοιο της αποστολής OSIRIS-REx ανίχνευσαν την παρουσία της ρίζας υδροξύλιο, που πιθανώς είναι ενωμένη με το αργιλώδες υλικό του Μπεννού. Αν και οι ερευνητές τείνουν να πιστεύουν ότι ο αστεροειδής είναι «υπερβολικά μικρός» για να έχει νερό, αυτό το υδροξύλιο ίσως να προέρχεται από νερό που υπήρχε σε ένα πιθανό μητρικό ουράνιο σώμα, που διασπάστηκε και ένα μικρό κομμάτι του είναι ο Μπεννού.
Προέλευση και εξέλιξη
Το ανθρακούχο υλικό που αποτελεί τον αστεροειδή 101955 Μπεννού προέρχεται, όπως και ο άνθρακας στη Γη, από τον θάνατο αστέρων: ερυθρών γιγάντων και υπερκαινοφανών. Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία, αυτό το υλικό συγκεντρώθηκε πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια έτη, κατά τη δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος.
Τα θεμέλια για την ορυκτολογία και τον χημικό χαρακτήρα του Μπεννού πρέπει να τέθηκαν στα πρώτα 10 εκατομμύρια έτη της ιστορίας του Ηλιακού Συστήματος, όταν το ανθρακούχο υλικό υπέστη κάποια θέρμανση και χημικό μετασχηματισμό προς περισσότερο πολυσύνθετα ορυκτά. Ο Μπεννού βρισκόταν πιθανότατα αρχικώς στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών ως θραύσμα από ένα πολύ μεγαλύτερο (υπερεκατονταπλάσιο σε διάμετρο) ουράνιο σώμα. Προσομοιώσεις υποδεικνύουν μια πιθανότητα 70% ότι προήλθε από την Οικογένεια της Νύσας (πιο συγκεκριμένα από την ομάδα της Πολάνας) και πιθανότητα 30% ότι προήλθε από την Οικογένεια της Ευλαλίας.
Στη συνέχεια η τροχιά του Μπεννού μεταβλήθηκε ως αποτέλεσμα αρχικώς του φαινομένου Γιαρκόβσκυ και μετά των συντονισμών μέσης κινήσεως με τις τροχιές των γιγάντιων πλανητών (του Δία και του Κρόνου). Διάφορες βαρυτικές αλληλεπιδράσεις με τους πλανήτες σε συνδυασμό με το Φαινόμενο Γιαρκόβσκυ μετέβαλαν πιθανώς και την περιστροφή του αστεροειδή.
Οι Cellino κ.ά. πρότειναν το 2018 μία πιθανή κομητική προέλευση του Μπεννού, με βάση τις φασματικές του ομοιότητες με γνωστούς κομήτες. Το ποσοστό των γεωπλήσιων αστεροειδών που αποτελούν παλαιούς πυρήνες κομητών εκτιμάται από 3 έως 12%. Περισσότερα θα γίνουν γνωστά συντόμως από τη μελέτη των δεδομένων της αποστολής OSIRIS-REx.
Πιθανή σύγκρουση με τη Γη
Κατά μέσο όρο, ένας αστεροειδής με τις διαστάσεις του αναμένεται να κτυπά τη Γη μία φορά κάθε περίπου 130 χιλιάδες χρόνια. Μία δυναμική μελέτη του 2010 από τον Αντρέα Μιλάνι και συνεργάτες του προέβλεψαν μία σειρά οκτώ επικίνδυνες προσεγγίσεις του αστεροειδή από το έτος 2169 μέχρι το 2199. Η αθροιστική πιθανότητα για πρόσκρουση εξαρτάται από φυσικά χαρακτηριστικά του Μπεννού που ήταν μόνο χονδρικά γνωστά εκείνη την εποχή, αλλά βρέθηκε ότι δεν ξεπερνούσε το 0,071% και για τις οκτώ προσεγγίσεις. Οι επιστήμονες αναγνώρισαν ότι ακριβέστερος υπολογισμός της πιθανότητας για πρόσκρουση θα απαιτούσε λεπτομερές μοντέλο του σχήματος του αστεροειδούς και πρόσθετες παρατηρήσεις, προκειμένου να εκτιμηθεί το πόσο και πώς μεταβάλλεται η τροχιά του από το φαινόμενο Γιαρκόβσκυ.
Η δημοσίευση δεδομένων για το σχήμα του σώματος (και αστρομετρίας) βασισμένων σε παρατηρήσεις με τη μέθοδο ραντάρ που έγιναν το 1999, το 2005 και το 2011 κατέστησαν δυνατή μία βελτιωμένη εκτίμηση της επιταχύνσεως Γιαρκόβσκυ και αναθεωρημένο υπολογισμό της πιθανότητας για σύγκρουση: Το 2014 η καλύτερη εκτίμηση της πιθανότητας αυτής ήταν 0,037% για το χρονικό διάστημα 2175 έως 2196. Αυτό αντιστοιχεί σε αθροιστικό βαθμό στην Τεχνική Κλίμακα Κινδύνου από Πρόσκρουση του Παλέρμο ίσο με −1,71. Η κινητική ενέργεια που θα απελευθερωνόταν από μια τέτοια σύγκρουση θα ισοδυναμούσε με έκρηξη περίπου 1200 μεγατόνων ΤΝΤ.
Το 2060 και τον 22ο αιώνα
Ο Μπεννού θα περάσει σε απόσταση 0,005 AU ή 750.000 χιλιομέτρων από τη Γη στις 23 Σεπτεμβρίου του έτους 2060. Αυτή το κοντινό πέρασμα θα μεταβάλει την τροχιά του αστεροειδή αρκετά ώστε να αλλάξει τα δεδομένα για την προσέγγισή του το 2135. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2135 η ονομαστική απόσταση από τη Γη θα είναι μόλις 0,002 AU (300.000 χλμ. ή λιγότερο από την απόσταση Γης-Σελήνης, αλλά ο Μπεννού θα μπορούσε να περάσει μέχρι και 0,0007 AU ή 100 χιλιάδες χλμ. από τη Γη, χωρίς να υπάρχει περίπτωση να πέσει πάνω της το έτος αυτό. Η αβεβαιότητα αυτή στην προσέγγιση του 2135 προκαλεί μια «βεντάλια» παραλλαγών εξαιτίας της νέας, άγνωστης μεταβολής στην τροχιά του Μπεννού. Μερικές από αυτές οδηγούν σε μελλοντική πρόσκρουσή του με τη Γη
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2175 υπάρχει μέση πιθανότητα 1 στις 24.000 για πρόσκρουση με τη Γη, παρότι η ονομαστική ελάχιστη απόσταση εκείνο το έτος θα είναι 0,1 AU. Πιο απειλητική είναι η κατάσταση στις 24 Σεπτεμβρίου 2196, οπότε υπάρχει πιθανότητα 1 στις 11.000 για σύγκρουση με τη Γη.
Μακροπρόθεσμα
Οι Lauretta κ.ά. το 2015 συμπέραναν από υπολογιστική προσομοίωση ότι είναι πολύ πιθανότερο ότι ο 101955 Μπενού θα καταστραφεί πέφτοντας πάνω σε κάποιο άλλο ουράνιο σώμα στο μακρινό μέλλον:
<blockquote style="font-size: 85%;"> Η τροχιά του Μπεννού είναι ενδογενώς δυναμικώς ασταθής, όπως αυτές όλων των γεωπλήσιων αστεροειδών. Προκειμένου να εξαχθούν πιθανοτικές προβλέψεις για τη μελλοντική εξέλιξη της τροχιάς και την τελική μοίρα του Μπεννού πέρα από λίγες εκατοντάδες ετών, ακολουθήσαμε την τροχιακή εξέλιξη χιλίων εικονικών «Μπεννού» επί 300 εκατομμύρια έτη, λαβαίνοντας υπόψη τις βαρυτικές παρέλξεις από όλους τους πλανήτες (από τον Ερμή έως τον Ποσειδώνα). Τα αποτελέσματά μας ... υποδεικνύουν ότι ο Μπεννού έχει 48% πιθανότητα να πέσει πάνω στον Ήλιο. Υπάρχει 10% πιθανότητα ότι ο Μπεννού θα εκτοξευθεί έξω από το εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα, μάλλον μετά από μία κοντινή διέλευση από τον Δία. Η υψηλότερη πιθανότητα για σύγκρουση με πλανήτη είναι με την Αφροδίτη (26%), ακολουθούμενη από την πιθανότητα για τη Γη (10%) και για τον Ερμή (3%). Η πιθανότητα ο Μπεννού να χτυπήσει τον Άρη είναι μόλις 0,8% και τον Δία μόλις 0,2%.
Υπάρχουν άλλοι 4 αστεροειδείς που θα πλησιάσουν τη Γη σε απόσταση μικρότερη από την ελάχιστη απόσταση Γης-Σελήνης (η Σελήνη είναι το κοντινότερο στη Γη ουράνιο σώμα) κατά το χρονικό διάστημα από το 2025 μέχρι το 2150: ο (153814) 2001 WN5 το 2028, ο 99942 Άποφις το 2029 (το πλησιέστερο πέρασμα), ο 2005 WY55 το 2065 και ο (153201) 2000 WO107 το 2140.
Η αποστολή OSIRIS-REx
285px|thumb |right |Η εξέλιξη της τροχιάς του [[OSIRIS-REx περί τον Μπεννού από τις 26 Δεκεμβρίου 2018 έως τις 20 Μαρτίου 2021 ·]] Η αποστολή OSIRIS-REx της NASA με μοναδικό στόχο τον αστεροειδή 101955 Μπεννού, έφθασε στον αστεροειδή στις 3 Δεκεμβρίου 2018, μετά από ταξίδι δύο ετών. Αναμένεται να μεταφέρει στη Γη δείγματα του υλικού του το έτος 2023.
Επιλογή
Η επιτροπή επιλογής στόχου της αποστολής OSIRIS-REx επέλεξε τον Μπεννού μεταξύ του μισού εκατομμυρίου των γνωστών αστεροειδών. Το κυριότερο κριτήριο επιλογής ήταν η κοντινή απόσταση στη Γη και η «ομαλή» τροχιά (δηλαδή μικρή εκκεντρότητα, μικρή κλίση ως προς την εκλειπτική και μεγάλος ημιάξονας μεταξύ 0,8 και 1,6 AU . Επιπλέον, ο υποψήφιος αστεροειδής για μια αποστολή επιστροφής δείγματος έπρεπε να έχει χαλαρά συνδεδεμένο υλικό σε μορφή κόκκων (ρηγόλιθος) στην επιφάνειά του, κάτι που υπονοεί διάμετρο αστεροειδούς μεγαλύτερη των 200 μέτρων περίπου. Τέλος, η επιθυμία για την εξερεύνηση ενός σώματος με άνθρακα από το πρώιμο Ηλιακό Σύστημα, που πιθανώς να είχε και οργανικές χημικές ενώσεις πάνω του, μείωσε τον κατάλογο των υποψήφιων στόχων περισσότερο. Παρέμειναν 5 υποψήφιοι για την αποστολή OSIRIS-REx και τελικώς επιλέχθηκε ο Μπεννού, εν μέρει εξαιτίας του δυνητικώς επικίνδυνου χαρακτήρα της τροχιάς του.
Παραπομπές
Μπεννου