cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλορίδα (Ουρουγουάη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουρουγουάης
Ιταλική αρχιτεκτονική
Αργά μπαρόκ και ροκοκό αρχιτεκτονική
Στο Βένετο υπήρχε μια προσέγγιση με θέματα Palladian, εμφανής στη βίλα Pisani στη Stra ( 1721 ) και στο San Simeon Piccolo στη Βενετία (ολοκληρώθηκε το 1738 ).
Στη Ρώμη, το ακραίο κεφάλαιο της μπαρόκ εποχής βρίσκει τα σημαντικότερα επιτεύγματά του σε ορισμένες σημαντικές αστικές παρεμβάσεις, όπως τα Ισπανικά Σκαλιά και η Φοντάνα ντι Τρέβι, ενώ η πρόσοψη του Σαν Τζιοβάνι στο Λατεράνο, από τον Αλεσάνδρο Γαλιλιί, προσεγγίζει αυστηρότερα κλασικά.
Αντ 'αυτού, στο Βασίλειο της Νάπολης, υπό τον Luigi Vanvitelli, ξεκίνησε η κατασκευή του Βασιλικού Παλάτι της Καζέρτα (από το 1752 ), ένα τεράστιο συγκρότημα στο οποίο, με τις μεγαλειώδεις σκηνές μπαρόκ εσωτερικού και του κήπου, μια περισσότερο Ο μετρημένος φάκελος κτιρίου έρχεται σε αντίθεση, κάτι που επομένως φαίνεται να προβλέπει τα θέματα του νεοκλασικισμού. Ο γιγαντισμός του παλατιού αντηχεί στο μεγαλύτερο μέρος του Real Albergo dei Poveri, που χτίστηκε τα ίδια χρόνια από τον Ferdinando Fuga.
Αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα
μικρογραφία| Piazza del Plebiscito and [[Βασιλική Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα|Basilica of San Francesco di Paola, Νάπολη]] Η νεοκλασική αρχιτεκτονική, ακόμη και στη νεοελληνική παραλλαγή της, δημιουργήθηκε σε πολλά πολύτιμα έργα. Η επιρροή του γαλλικού νεοκλασικισμού είναι εμφανής στην πρόσοψη του θεάτρου San Carlo στη Νάπολη (από τον Antonio Niccolini ). στην ίδια πόλη, στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα άρχισε η κατασκευή της μεγάλης βασιλικής του San Francesco, η πιο σημαντική ιταλική εκκλησία της εποχής, εμπνευσμένη από το δοκιμασμένο θέμα του Πάνθεον στη Ρώμη.
Άλλα νεοκλασικά αριστουργήματα είναι το Caffè Pedrocchi στην Πάδοβα (του Giuseppe Jappelli ), ο Canovian Temple στο Possagno (αποδίδεται, όχι χωρίς αβεβαιότητα, στο Giannantonio Selva ), το Carlo Felice Theatre στη Γένοβα ( Carlo Barabino, αλλά ξαναχτίστηκε τον εικοστό αιώνα ), το Cisternone of Livorno ( Pasquale Poccianti ) και τη ρύθμιση της Piazza del Popolo στη Ρώμη από τον Giuseppe Valadier. Επιπλέον, οι παρεμβάσεις που προωθήθηκαν στην Τεργέστη ( Teatro Verdi, εκκλησία Sant'Antonio ), το Μιλάνο ( Palazzo Belgioioso, Villa Reale, Arco della Pace και εκκλησία του San Carlo al Corso ) και το Παλέρμο (το εκλεκτικό κινεζικό παλάτι, το Γυμνάσιο του Βοτανικού) Κήπος του Παλέρμου και του ύστερου Teatro Massimo ).
Ο Alessandro Antonelli εξακολουθεί να προσβλέπει στον πρόσφατο νεοκλασικισμό στο σχεδιασμό των εξωτερικών φακέλων της βασιλικής του San Gaudenzio στη Novara και του Mole Antonelliana στο Τορίνο.
Στη συνέχεια, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα οδήγησε στην επιβεβαίωση των νεοαναγεννησιακών γευμάτων ( Galleria Vittorio Emanuele II στο Μιλάνο και Galleria Umberto I στη Νάπολη στο πλαίσιο της αποκατάστασης, όπου εφαρμόστηκαν στοιχεία σιδήρου) και, πιο σπάνια, το Neo -Barque ( Palazzo di Giustizia di Roma ), ενώ το νεο-γοτθικό ήταν το στυλ που χρησιμοποιείται για παράδειγμα στις προσόψεις των μεγάλων εκκλησιών της Φλωρεντίας. Οι ύστεροι απόηχοι του αυτοκρατορικού στιλ ρέουν στο αμφιλεγόμενο Εθνικό Μνημείο του Vittorio Emanuele II στη Ρώμη. Ο νεορωμαμανικός εκλεκτισμός προωθήθηκε από τον Camillo Boito, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για πολλές αποκαταστάσεις μεσαιωνικών μνημείων.
Στις αρχές του εικοστού αιώνα και είκοσι χρόνια του φασισμού
Ο Art Nouveau είχε στο Giuseppe Sommaruga και τον Ernesto Basile δύο από τους κύριους και πιο πρωτότυπους εκθέτες (αντίστοιχα το Palazzo Castiglioni στο Μιλάνο, επέκταση του Palazzo Montecitorio στη Ρώμη). Μια εντελώς νέα γλώσσα ανακοινώθηκε με τη δημοσίευση του Μανιφέστο της Φουτουριστικής Αρχιτεκτονικής το 1914 από τον Antonio Sant'Elia. Το ίδιο δημοσίευσε τους πίνακες του «Νέα Πόλη», προτείνοντας νέα αρχιτεκτονικά μοντέλα που βελτίωσαν τη λειτουργικότητα και μια νέα αισθητική. μικρογραφία| Το Palazzo του πρώην επίσημου εστιατορίου του σώματος EUR Roma 1941 που σχεδιάστηκε από τον Ettore Rossi Ο ορθολογισμός εκδηλώθηκε στην Ομάδα 7 ( 1926 ) και στο MIAR ( 1928 ), αλλά μετά τη διάλυση της ομάδας εμφανίστηκε στις απομονωμένες μορφές των Giuseppe Terragni ( Casa del Fascio in Como), Adalberto Libera ( Villa Malaparte in Capri ) και Giovanni Michelucci ( σταθμός Φλωρεντίας Santa Maria Novella, σε συνεργασία).
Κατά τη διάρκεια της φασιστικής περιόδου το λεγόμενο " Novecento " ( Gio Ponti, Pietro Aschieri, Giovanni Muzio ) είχε μεγαλύτερη τύχη, από την οποία προήλθε ο απλοποιημένος νεοκλασικισμός του Marcello Piacentini, μετά την ανακάλυψη της αυτοκρατορικής Ρώμης, συγγραφέας πολλών αστικών μετασχηματισμών σε διαφορετικές ιταλικές τοποθεσίες και θυμόμαστε για τους αμφισβητούμενους μέσω της della Conciliazione στη Ρώμη.
Δεύτερος μετά τον πόλεμο
Ο Le Corbusier (έργο για ένα νοσοκομείο στη Βενετία) και ο Frank Lloyd Wright (έργο για ένα σπίτι στο Μεγάλο Κανάλι, ακόμα στη Βενετία) δεν έχτισαν τίποτα στην Ιταλία, ενώ ο Alvar Aalto ( εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Riola di Vergato ), Kenzō Tange (πύργοι της Έκθεσης της Μπολόνια, σχέδιο του επιχειρηματικού κέντρου της Νάπολης ) και Oscar Niemeyer (έδρα του Mondadori στο Segrate ).
Επίσης το 1980 διοργανώθηκε η έκθεση αρχιτεκτονικής "Παρουσία του παρελθόντος" στο Arsenal της Βενετίας, όπου συγκεντρώθηκαν οι μεγαλύτεροι αρχιτέκτονες της εποχής που θεωρούνταν μεταμοντέρνοι, συμπεριλαμβανομένων των Robert Venturi, Hans Hollein, Frank Gehry, Ricardo Bofill. Με αυτόν τον τρόπο, ο Paolo Portoghesi, με μια σειρά δημοσιεύσεων, ξεκίνησε τη λεγόμενη μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική στην Ιταλία, συνδέοντας με άλλους κριτικούς όπως ο Charles Jencks και ο Robert Stern.
Σύγχρονη αρχιτεκτονική
Ανάμεσα στους κύριους αρχιτέκτονες που δραστηριοποιούνται στην Ιταλία μεταξύ του τέλους του εικοστού αιώνα και των αρχών του 21ου αιώνα θυμόμαστε τον Renzo Piano ( Στάδιο San Nicola στο Μπάρι, ανακαίνιση του αρχαίου λιμανιού της Γένοβας, Αμφιθέατρο Parco della Musica στη Ρώμη, Πάντρ Pio εκκλησία στο San Giovanni Rotondo κ.λπ. ), Massimiliano Fuksas ( Skyscraper of the Piedmont Region, Congress Center at EUR ), Gae Aulenti ( Σταθμός Μουσείου του μετρό της Νάπολης ), το Swiss Mario Botta ( Μουσείο Σύγχρονης και Σύγχρονης Τέχνης του Trento και Rovereto, ανακαίνιση του Teatro alla Scala Milan), Zaha Hadid ( Εθνικό Μουσείο Τεχνών του ΧΧΙ στη Ρώμη, ουρανοξύστης " Crooks " στο Μιλάνο), Richard Meier ( εκκλησία του Θεού ο Ελεήμων Πατέρας και υπόθεση που περιβάλλει το Ara Pacis στη Ρώμη), Norman Foster ( σταθμός Firenze Belfiore ), Daniel Libeskind ( Ουρανοξύστης "Il Curvo " στο Μιλάνο) και Arata Isozaki ( Palasport Olimpico στο Τορίνο, με τον Pier Paolo Maggiora και τον Marco Brizio, ουρανοξύστης "Il Dritto " στο Μιλάνο).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ιταλία
Ελληνική ομοσπονδία αθλημάτων επί στύλου
Η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλημάτων επί Στύλου (Hellenic Pole Sport Federation) ιδρύθηκε το 2016 και είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που αποσκοπεί στην προώθηση της ανάπτυξης του αθλήματος του Pole Sport στην Ελλάδα.
Η HPSF είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αθλημάτων επί Στύλου (International Pole Sport Federation), η οποία διοικεί διεθνώς το αθλητικό Pole, δημιουργώντας ένα διαρθρωμένο διαγωνισμό, καθοδήγηση και μορφότυπο εκπαίδευση που έχει γίνει δεκτός από τα διεθνή όργανα διοίκησης του αθλητισμού. Η IPSF είναι Observer μέλος του Παγκόσμιου Συνδέσμου Διεθνών Ομοσπονδιών (GAISF) και είναι υπογράφοντες του Παγκόσμιου Συνδέσμου κατά του Ντόπινγκ (WADA). Ο στόχος της IPSF και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αθλημάτων επί Στύλου είναι η Ολυμπιακή Επιτροπή να αναγνωρίσει το Pole ως επίσημο άθλημα και με τη σειρά του να γίνει τελικά μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων.
Οι Έλληνες Πρωταθλητές/τριες εκπροσωπούν κάθε χρόνο την Ελλάδα στο IPSF World Pole Championships στο οποίο συμμετέχουν αθλητές από 40 και πλέον χώρες. Οι κανόνες, οι κανονισμοί και οι βαθμολογίες δημιουργήθηκαν προσεκτικά από την τεχνική επιτροπή του IPSF σε συνεργασία με κοινότητες του Pole για την προώθηση δίκαιης και διαφανούς κριτικής.
WPSC 2017
Pole Sport Novice Girls - Lydia Kanellopoulou 35,8 (Θέση: 16/20)
Pole Sport Masters Women 40+ - Sofia Kaltaki 11,8 (Θέση: 16/17)
Pole Sport Senior Women - Kseniia Kochenkova 37,6 (Θέση: 20/44)
Pole Sport Senior Women - Aggeliki Rerra 21,0 (Θέση: 38/44)
WPSC 2018
Pole Sports Novice Girls - Lydia Kanellopoulou 50,7 (Θέση: 2/28)
Pole Sport Junior Girls - Irini Babuin 41,4 (Θέση: 6/20)
Pole Sport Doubles W/W - Maria Zevgola & Sofia Miskaki 38,2 (Θέση: 13/23)
Pole Sport Senior Women - Lydia Kollia Stavroula 46,8 (Θέση: 11/43)
WPSC 2019
Pole Sports Junior Girls - Lydia Kanellopoulou 48,9 (Θέση 1/21)
Artistic Pole Senior Women - Stavroula Lydia Kollia 72,2 (Θέση 1/9)
Pole Sports Senior Women - Stavroula Lydia Kollia 57,1 (Θέση 3/34)
Aerial Hoop Junior Girls - Altana Christina Polyzoi 31,0 (Θέση 3/7)
Aerial Hoop Novice Girls - Elpida Karaouza 24,4 (Θέση 4/10)
Pole Sports Novice Girls - Eleni Entseanou 31,2 (Θέση 14/29)
Κατηγορία:Ελληνικές Αθλητικές Ομοσπονδίες
Δεκάγωνο
thumb|Το Γκονμπάντ-ε Καμπούς, ο υψηλότερος πύργος εξ ολοκλήρου από τούβλα στον κόσμο, είναι κτισμένος με δεκαγωνικό σχέδιο. Στη γεωμετρία το δεκάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δέκα και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με δέκα πλευρές και δέκα κορυφές. Ωστόσο ο όρος συνήθως αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 144 μοίρες (°) η καθεμιά, ενώ οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκαγώνου έχουν άθροισμα 1.440 μοίρες ακριβώς. Το σύμβολο Schläfli του δεκαγώνου είναι {10}.
Κανονικό δεκάγωνο
Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση:
Μία άλλη σχέση είναι E =5ad/2, όπου d είναι η απόσταση μεταξύ παράλληλων πλευρών ή το ύψος του σχήματος όταν το δεκάγωνο στέκεται πάνω στη μία του πλευρά ως βάση. Με απλούς τριγωνομετρικούς υπολογισμούς βρίσκουμε:
Πλευρές
Η πλευρά ενός κανονικού δεκαγώνου που είναι εγγεγραμμένο σε κύκλο ακτίνας 1 έχει μήκος
, όπου φ είναι η «χρυσή αναλογία»,.
Κατασκευή
Το κανονικό δεκάγωνο είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη:
Μια εναλλακτική (αλλά παρόμοια) μέθοδος είναι η εξής:
Παράγωγα σχήματα
Υπάρχει ένα κανονικό αστεροειδές πολύγωνο, γνωστό ως δεκάγραμμα, με σύμβολο Schläfli {10/3}, που προκύπτει από τις ίδιες κορυφές ενώνοντας μεταξύ τους κάθε τρίτη κορυφή. Επίσης υπάρχουν δύο παραλλαγές: το {10/4} ανάγεται σε 2{5/2} ως δύο πενταγράμματα, και το {10/2} ανάγεται σε 2{5} ως δύο πεντάγωνα.
Πολύγωνα Petrie
Το κανονικό δεκάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για πολλά πολύτοπα περισσότερων διαστάσεων, που παρατίθενται σε ορθογώνιες προβολές σε διάφορα επίπεδα Coxeter:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα
Γεώργιος Σ. Καραϊσκάκης
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (1876 - 1956) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός.
Γεννήθηκε στα Φουρνά Ευρυτανίας και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Καραϊσκάκη, στρατιωτικού και βουλευτού, και εγγονός του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ήταν αξιωματικός του στρατού και είχε ενεργή συμμετοχή, τότε με τον βαθμό του ταγματάρχη, στην ίδρυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Στις εκλογές του 1906 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καρδίτσας ως ανεξάρτητος και επανεξελέγη, ως βουλευτής Τρικάλων, σε αυτές του Αυγούστου 1910 και του Μαΐου 1915. Προώθησε τα συμφέροντα των αγροτών και αναμείχθηκε στην εξέγερση του Κιλελέρ. Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος δεν αναφέρεται ιδιαίτερα κολακευτικά στην προσωπικότητα του Καραϊσκάκη χαρακτηριζοντάς τον μετριότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Γεωργιος Σ Κατηγορία:Βενιζελισμός
Tiger II
Το Panzerkampfwagen VI Tiger ΙΙ (Τίγρης ΙΙ) ή και Königstiger (βασιλικός τίγρης) ήταν μαζί με το "αδελφό" του Tiger I, τα πιο φημισμένα άρματα μάχης της Ναζιστικής Γερμανίας, παρ'όλο που δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν την ροή του πολέμου, κυρίως λόγω της έλλειψης καυσίμων. Ωστόσο, είναι γνωστή η υπεροχή του στο πεδίο των μαχών καθώς κατέχει το ρεκόρ να μην έχει διατρηθεί ποτέ η εμπρόσθια θωράκισή του των 150 χλστ. και κλίσης 50 μοιρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά άρματα μάχης Κατηγορία:Άρματα μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Νιπιδιτός Ηρακλείου
Ο Νιπιδιτός είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχίας Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου. Η παλαιότερη γραφή του είναι Νηπηδητός. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του λόφου Κοπροκεφάλα ο οποίος έχει υψόμετρο 985 μέτρα. Απέχει 35 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και έχει 306 κατοίκους. Η ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (λάδι, δημητριακά, σταφίδα σουλτανίνα) και η κτηνοτροφία. Οι κυριότεροι ναοί είναι του Αγίου Παντελεήμονα, η εορτή του οποίου (27 Ιουλίου) είναι λαμπρότατη, του Αγίου Θεοδώρου και του Αγίου Νικολάου. Στο υπέρθυρο της δυτικής θύρας του Αγίου Παντελεήμονα υπάρχει ανάγλυφο με αετούς και αγγέλους.
Δείτε Κοινότητα Νιπιδιτού
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται πιθανότατα από προελληνικό συνοικισμό, ο οποίος δε διασώθηκε. Κοντά στο χωριό διακρίνεται μεγάλο τετράγωνο κτήριο, που είναι μεγαλιθικό και χρονολογείται από τα Υστερομινωϊκά χρόνια. Στο χώρο αυτό πιστεύεται ότι βρισκόταν και ο συνοικισμός. Στις δοκιμαστικές ανασκαφές που έγιναν στο χωριό από έφεραν στο φως σπουδαία ευρήματα που αποδεικνύουν την προελληνική κατοίκηση του χωριού.
Στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ94)  το χωριό αναφέρεται με το όνομα Ippidhito και με 63 κατοίκους. Τα Ρουσσοχώρια αναφέρονται στην ίδια πηγή, με 190 κατοίκους (Κ95).
Άλλη εκδοχή για το όνομα λέει ότι σημαίνει ξερότοπος (αρνητικό νη=δεν και πηδή= πηγή).
Υπάρχει και μία ακόμα εκδοχή για το όνομα, που συνδέεται με την Κατοχή από τους Γερμανούς και είναι ανεπίσημη. Σύμφωνα με αυτήν, ο Νηπηδητός ονομάστηκε από ένα μέρος από όπου πηδούσαν οι ξένοι στρατιώτες (Σύμμαχοι κατά των Ναζί).
Στην περιοχή πάνω από το χωριό βρίσκονται τα σπήλαια Μεγάλη Σπηλιάρα, Βαθύς Σπήλιος, Χωστός Σπήλιος, όπου κρύβονταν οι Άγγλοι και οι Έλληνες σαμποτέρ έπειτα από το σαμποτάζ στο αεροδρόμιο του Καστελίου (1943).
Βιβλιογραφία
Νιπι Νιπι Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Μπομπ Ντενάρ
Ο Μπομπ Ντενάρ (Bob Denard, 7 Απριλίου 1929 - 13 Οκτωβρίου 2007) ήταν Γάλλος μισθοφόρος, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με πραξικοπήματα σε χώρες της Αφρικής.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε ως Ζιλμπέρ Μπουρζώ (Gilbert Bourgeaud) στις 7 Απριλίου του 1929 στο Γκραγιάν-ε-λ'Οπιτάλ (Grayan-et-l'Hôpital) στο Ζιρόντ (Gironde). Ο Ντενάρ υπηρέτησε πρώτα στο Ναυτικό στη Γαλλική Ινδοκίνα και στην αποικιοκρατούμενη Αλγερία και έπειτα στο Μαρόκο.
Το 1954 καταδικάστηκε σε φυλάκιση ως εμπλεκόμενος σε σχέδιο για δολοφονία του Πρωθυπουργού Πιερ Μεντές Φρανς. Εξέτισε ποινή φυλάκισης 14 μηνών.
Η δράση του στην Αφρική
Η δράση του ξεκίνησε τη δεκαετία του '60 οπότε και συμμετείχε σε αρκετούς πολέμους μεταξύ αφρικανικών κρατών (με πρώτο το Κονγκό) με άλλους μισθοφόρους, που ονομάστηκαν «Σκυλιά του πολέμου». Μετά την κατάρρευση του αποσχιστικού κινήματος στην Κατάνγκα, από τον Τσόμπε, το 1963, ο Ντενάρ έφυγε με τους άνδρες του στην αποικιοκρατούμενη από τους Πορτογάλους Ανγκόλα.
Μέσα στα επόμενα χρόνια συντόνισε ομάδες αποτελούμενες από πρώην στρατιώτες και μισθοφόρους που έμειναν γνωστές με την επωνυμία "Οι Τρομεροί", εξαιτίας των θηριωδιών που διέπρατταν.
Δράση στις Κομόρες
Από τους πιο "αγαπημένους" του στόχους ήταν τα νησιά Κομόρες. Ανέτρεψε την κυβέρνηση του μικρού νησιωτικού κράτους 4 συνολικά φορές. Με εντολή του σχεδιαστή της αποικιακής πολιτικής στην Αφρική, του Γάλλου Ζακ Φοκάρ ανέτρεψε τον πρώτο Πρόεδρο των νησιών, Αχμέτ Αμπντάλα το 1975, λίγο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας. Νέος Πρόεδρος έγινε ο Αλί Σοϊλίχ.
Έπειτα από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Μπενίν το 1977 διεξήγαγε επιχειρήσεις στη Ροδεσία, για να επιστρέψει στις Κομόρες με 43 άνδρες, όπου ανέτρεψε τον Πρόεδρο Σοϊλίχ,ο οποίος είχε γίνει σοσιαλιστής και βρέθηκε νεκρός υπό μυστηριώδεις συνθήκες στις 29 Μαΐου του 1978. Με τη βοήθεια του Ντενάρ, ο Αμπντάλα επαναφέρθηκε στην προεδρία και επί 11 χρόνια ο μισθοφόρος υπηρέτησε ως επικεφαλής της φρουράς του Προέδρου των Κομορών. Εκεί παντρεύτηκε, έγινε Μουσουλμάνος και μάλιστα ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα, κάνοντας τεράστια περιουσία.
Το 1989, φοβούμενος κάποιο πιθανό πραξικόπημα. ο Αμπντάλα υπέγραψε διάταγμα, με βάση του οποίου έπρεπε να αφοπλιστούν οι ένοπλες δυνάμεις από την προεδρική φρουρά. Λίγο μετά την υπογραφή του διατάγματος, αξιωματικός του στρατού εισέβαλε στο γραφείο του Προέδρου και τον πυροβόλησε θανάσιμα, τραυματίζοντας τον Ντενάρ. Ο μισθοφόρος κατέφυγε στη Νότια Αφρική, όπου τον φυγάδευσαν Γάλλοι αλεξιπτωτιστές. Η καταδίκη του σε σχετικά μεγάλη ηλικία ήταν για το πραξικόπημα αυτό του 1989 και τη δολοφονία του Αμπντάλα, για την οποία θεωρήθηκε υπεύθυνος ο Ντενάρ.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1995, τη νύχτα, ο Μπομπ Ντενάρ με 30 μόλις άνδρες επιβιβάστηκαν στις Κομόρες και επεχείρησε να ανατρέψει τον Πρόεδρο των Κομορών, Σαΐντ Μοχάμετ Τζοχάρ, τον διάδοχο του δολοφονηθέντος Αμπντάλα. Στις 4 Οκτωβρίου του ιδίου έτους, με βάση συμφωνία ανάμεσα στα νησιά και στη Γαλλία, ειδικές δυνάμεις του γαλλικού στρατού συνέλαβαν τους επίδοξους πραξικοπηματίες και κατέστειλαν την απόπειρα. Ο Ντενάρ επέστρεψε στη Γαλλία για να δικαστεί, με ενέργειες των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών.
Τελευταία χρόνια
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του υπέφερε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Πέθανε στις 13 Οκτωβρίου του 2007 στο Παρίσι σε ηλικία 78 ετών και ο θάνατός του ανακοινώθηκε από την αδερφή του. Ήταν πατέρας οκτώ παιδιών και είχε παντρευτεί 7 φορές καθώς ασπάστηκε το Ισλάμ και την πολυγαμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι μισθοφόροι
Κ Σταντ Λέουβεν
Η Κ Σταντ Λουβαίν ήταν βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λέουβεν στη Φλαμανδική Βραβάντη. Είχε δημιουργηθεί το 1903 και διαλύθηκε το 2002. Ξεκίνησε να συμμετάσχει σε πρωταθλήματα την περίοδο 2010-11, στην Belgian Second Division. Το 1950 προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου, όπου αγωνίστηκε για μια περίοδο. Το 1953 διαβαθμίστηκε στην Belgian Third Division. Από το 1981 έως το 1983 και από το 1988 έως το 1991 συμμετείχε στη δεύτερη κατηγορία. Το 2002 ενοποιήθηκε με τις Zwarte Duivels Oud-Heverleeκαι K. Daring Club Leuven δημιουργώντας την Oud-Heverlee Leuven.
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βελγίου
Αυτοκίνητα (ταινία)
Αυτοκίνητα (αγγλικά: Cars) είναι μια αμερικανική ταινία κινούμενων σχεδίων παραγωγής 2006, που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών από την Pixar. Την ταινία ανέλαβε να χρηματοδοτήσει η Walt Disney Pictures, όπως και τις έξι προηγούμενες ταινίες της Pixar και αποτελεί την τελευταία ταινία της Pixar πριν αγοραστεί από τη Disney. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζον Λάσιτερ και τις φωνές τους δανείζουν οι Όουεν Γουίλσον, Larry the Cable Guy, Πολ Νιούμαν, Μπόνι Χαντ, Τόνι Σαλούμπ, Τζον Ρατζενμπέργκερ, Τζορτζ Κάρλιν, Τζένιφερ Λούις, Τσιτς Μάριν, Ρίτσαρντ Πίτι και Μάικλ Κίτον.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 9 Ιουνίου 2006 στις ΗΠΑ. Και στις 14 Σεπτεμβρίου 2006 στην Ελλάδα. Έλαβε κυρίως καλές κριτικές, απέσπασε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων.
Υπόθεση
Ο Κεραυνός Μακουίν, ανερχόμενο αγωνιστικό αυτοκίνητο αποφασισμένο να πετύχει, θα ανακαλύψει τελικά ότι η ζωή είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Καθώς διασχίζει τη χώρα για να πάει στον μεγάλο αυτοκινητιστικό αγώνα για το Κύπελλο Πίστον στην Καλιφόρνια, ο Μακουίν καταλήγει κατά λάθος στην ήσυχη, μικρή και ξεχασμένη πόλη "Τα Μπουζί της Ωραίας Ελένης" ή αλλιώς "Route 66". Εκεί θα γνωρίσει τους ασυνήθιστους χαρακτήρες της: τον Δρ. Χάτσον, ο οποίος είναι δήμαρχος της περιοχής, και πρώην αγωνιστικό αυτοκίνητο αφού έχει στην κατοχή του 3 Κύπελλα Piston, τη Σάλι Καρέρα που είναι ιδιοκτήτρια ενός και μοναδικού πανδοχείου και τον Μπάρμπα, ένα σκουριασμένο γερανό, οι οποίοι θα τον βοηθήσουν να καταλάβει ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή από τα τρόπαια, τη δόξα και τη χορηγία.
Παραγωγή
Το πρωτότυπο σενάριο και κάποια από τα αρχικά σχέδια και χαρακτήρες άρχισε παραγωγή το 1998 και οι παραγωγοί συμφωνησαν ότι το Αυτοκίνητα θα ήταν η επόμενη ταινία που θα υλοποιηθεί μετά την ταινία Ζουζούνια (A Bug's Life) και θα κυκλοφορούσε στις αρχές του 1999, συγκεκριμένα τον Ιούνιο. Ωστόσο, η ταινία δεν προχώρησε στην παραγωγή και αντί αυτής υλοποιήθηκε το Toy Story 2. Αργότερα, το πρότζεκτ Αυτοκίνητα επέστρεψε με μεγάλες σεναριακές αλλαγές.
Το 2001, ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν Route 66, αλλά το 2002 ο τίτλος άλλαξε ώστε να αποφευχθεί ο πιθανός συσχετισμός της ταινίας με την ομότιτλη τηλεοπτική σειρά του 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Λάσιτερ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2006
Παναγία Λήμνου
Η Παναγία είναι χωριό της Λήμνου στο ΒΑ άκρο του νησιού και έχει 450 κατοίκους (2001). Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Το όνομα
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το τοπωνύμιο Παναγία προϋπήρχε του χωριού και προήλθε από κάποιο παλιό μοναστήρι. Όντως, το 1355 αναφέρεται σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας η μικρή μονή Θεοτόκος Σεργουνιώτισσα στη βορειοανατολική Λήμνο κοντά στο χωριό Καστρίν, το οποίο εντοπίζεται στη γειτονική Πλάκα. Η μονή αυτή είχε ιδιοκτησίες σε διάφορα σημεία της Λήμνου, όπως στις θέσεις: Πολύφυλλον, χωρίον του Πετζέα, Μαγειρίδιο και Γούδηλα.
Μεταγενέστερα, η μονή αναφέρεται ως μετόχι της Μεγ. Λαύρας, η οποία το 1380 διεκδικούσε την εικόνα της Παναγίας Σερβουνιωτίσσης από κάποια οικογένεια Κονδύλη της Λήμνου.
Αρχαιολογικές θέσεις
Στα δυτικά του χωριού, στο λιμανάκι του όρμου Σωτήρας, έχει εντοπιστεί αρχαία θέση. Συγκεκριμένα στα νότια του ομώνυμου ακρωτηρίου έχει βρεθεί μια επιτύμβια στήλη του 4ου αιώνα π.Χ. που γράφει: «ΒΕΝΔΙΔΩΡΑ ΜΗΤΡΟΦΑΝΟΥ ΓΕΡΓΙΣΙΟΥ».
Σε παλιά κείμενα η τοποθεσία αναφέρεται ως «αυλάκι του Αγίου Σωτήρος», ενώ το εκκλησάκι Sotira σημειώνεται σε χάρτη αμφίβολης χρονολόγησης, ο οποίος συνοδεύει το έργο του Ιταλού περιηγητή Buondelmonti (1418).
Το 1521 στο ναυτικό οδηγό και στους χάρτες του Τούρκου ναυτικού Πίρι Ρέις σημειώνεται το αγκυροβόλιο «Kilsegük: εκκλησάκι», κάτι που σημαίνει ότι υπήρχε εξωκλήσι στην περιοχή. Παράλιος οικισμός με το όνομα «Sotira» στη βορειοανατολική Λήμνο σημειώνεται και χάρτες άλλων περιηγητών, όπως του Belon (1588) και του Όλφερτ Ντάπερ(1688).
Το 1858, που ο Conze επισκέφτηκε το ακρωτήριο και το λιμανάκι της Sotiras, παρατήρησε μια παλιά κατεστραμμένη λίθινη προκυμαία και το ξωκλήσι της Agias Sotiras. Ο αρχαίος αυτός μόλος ξεκινά από το ακρωτήριο κι εκτείνεται νότια ως 400 μ. μέσα στη θάλασσα.
Η ίδρυση του χωριού
Ως τα μέσα του 19ου αιώνα στην περιοχή της ΒΑ Λήμνου ανάμεσα στο χωριό Κοντοπούλι και στο ακρωτήριο Πλάκα δεν υπήρχε χωριό. Υπήρχαν μόνο μερικές απομονωμένες καλύβες τσιφλικιών, που ανήκαν σε Τούρκους αγάδες του Ανυπάτη.
Αυτή την εικόνα έχουμε τόσο από την προφορική παράδοση, όσο κι από το Γερμανό περιηγητή Conze, ο οποίος διέσχισε ολόκληρη τη ΒΑ Λήμνο το 1858.
Το χωριό Παναγία ιδρύθηκε γύρω στα 1865-66 από κατοίκους του Αγίου Υπατίου και του Κοντοπουλίου που είχαν κτήματα στην περιοχή. Ως πρώτοι οικιστές θεωρούνται οι: Κομνηνός Κατωγούδης, Ιωάννης Λαγός, Εμμανουήλ Παξιμαδάς, Δημήτριος Τσαγδής και Ιωάννης Κεχαγιάς.
19ος αιώνας
Στις απογραφές της μητρόπολης Λήμνου η Παναγία δεν αναφέρεται ως το 1874. Το έτος αυτό υπήρχαν 30 οικογένειες. Σε ένα άλλο έγγραφο του ίδιου έτους η Παναγία σημειώνεται με το όνομα Τσηφτλίκια. Συνεπώς, η ονομασία «Παναγία» δεν είχε επικρατήσει ακόμα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1894 το χωριό δεν σημειώνεται στο χάρτη του De Launay, αν και αναφέρονται οικισμοί στις κοντινές θέσεις Naxia και Petsa. Αντιθέτως, το 1904 στο χάρτη του Fredrich εκτός από τους δύο παραπάνω οικισμούς, σημειώνεται και η Panagia ως ξεχωριστός οικισμός. Προφανώς, το χωριό είχε αρχίσει πλέον να συγκεντρώνει περισσότερους κατοίκους.
Το σχολείο
Το 1887, έπειτα από κοινό διάβημα των κατοίκων Παναγίας και Πλάκας, ιδρύθηκε κοινοτικό σχολείο στην Πλάκα, στο οποίο φοιτούσαν έξι μαθητές από την Παναγία.
Από το 1903 λειτούργησε σχολείο και στην Παναγία με 20 μαθητές στην αρχή, αλλά με ένα ιδιόρρυθμο καθεστώς. Συγκεκριμένα, ως το 1925 το μισθό του διδάσκοντα πλήρωναν οι κάτοικοι. Συνήθως, ήταν είτε ο ιερέας είτε ο ψάλτης της ενορίας, οι οποίοι συχνά δεν είχαν γνώσεις πέραν της Β΄ τάξης, οπότε για τις υπόλοιπες οι μαθητές πήγαιναν στο χωριό Κοντοπούλι.
Το σχολικό κτίριο κτίστηκε το 1929-32. Μακροχρόνια υπηρεσία στο σχολείο του χωριού πρόσφεραν οι εκπαιδευτικοί Ιορδάνης Αλευρόπουλος (1946-69), Ηρακλής Κοντέλλης (1963-;) και Κωνσταντίνα Καλογιάννη (1963-;).
Νεότερα χρόνια
Στα χρόνια του μεσοπολέμου το χωριό, αν και απομονωμένο στην εσχατιά της Λήμνου, αναπτύχθηκε σταδιακά με τη βοήθεια και των προσφυγικών οικογενειών που εγκαταστάθηκαν εκεί. Το 1925 χτίστηκαν 80 διπλές προσφυγικές κατοικίες. Το έτος αυτό είχε συνδεθεί με αμαξιτό δρόμο με το υπόλοιπο νησί, ο οποίος όμως μετά το Κοντοπούλι ήτανε σε κακή κατάσταση.
Το χωριό αναπτύχθηκε πληθυσμιακά, οικονομικά και πολιτιστικά με ταχείς ρυθμούς. Η ανάπτυξη αυτή, εκτός από την ευφορία των εδαφών, οφείλεται στην εργατικότητα και στη σύμπνοια των κατοίκων. Το 1928 απογράφηκαν 406 άτομα, ενώ το 1938 κατοικούσαν 500, υπήρχαν 125 σπίτια και διθέσιο σχολείο με 100 μαθητές.
Μεταπολεμικά από την εύφορη πεδιάδα παρήγαγαν ετησίως 407 τόνους βαμβάκι και 700 τόνους σίτου. Το 1961 είχε 697 κατοίκους και από το 1963 ως το 1974 τριθέσιο σχολείο. Στη συνέχεια άρχισε μια αργή συρρίκνωση, το σχολείο υποβαθμίστηκε σε διθέσιο, χωρίς όμως να χαθεί ο δυναμισμός του χωριού. Το 1991 είχε 448 κατοίκους.
Σήμερα εξακολουθεί να είναι από τα πιο ζωντανά χωριά του νησιού. Λειτουργεί ο "Αλιευτικός Σύλλογος Πλάκας-Παναγιάς", το ποδοσφαιρικό σωματείο "Αετός Πλάκας-Παναγιάς", υπάρχει δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος και στην Αθήνα σύλλογος αποδήμων με αξιόλογη δράση.
Βιβλιογραφία
Παναγία
Γενικές εκλογές της Γουιάνας (2020)
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν πρόωρα στη Γουιάνα στις 2 Μαρτίου 2020 έπειτα από την πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης του Ντέιβιντ Α. Γκρέιντζερ, η οποία εγκρίθηκε οριακά με 33 ψήφους υπέρ έναντι 32 κατά στις 21 Δεκεμβρίου 2018. Έτσι η κυβέρνηση διέθετε πλειοψηφία μιας έδρας από τις εκλογές του 2015. Ωστόσο, ένας από τους βουλευτές της, ο Τσαράντας Περσόντ της Συμμαχίας για την Αλλαγή (AFC), ψήφισε με την αντιπολίτευση. Ο Γκρέιντζερ ανακοίνωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2019 ότι οι εκλογές θα διεξάγονταν στις 2 Μαρτίου 2020.
Οι εκλογές αναμενόταν να είναι μία από τις πιο σημαντικές από την ανεξαρτησία της Γουιάνας το 1966 λόγω μιας από τις μεγαλύτερες νέες ανακαλύψεις πετρελαίου στον κόσμο στα ανοικτά των ακτών της χώρας. Σύμφωνα με την ExxonMobil, η Γουιάνα θα μπορούσε να παράγει 750.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως εντός πέντε ετών και τα αναμενόμενα έσοδα από αυτό το πετρέλαιο θα επισκίαζαν το προηγούμενο ΑΕΠ των 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων της Γουιάνας και θα μεταμορφώσουν τις αναπτυξιακές δυνατότητές της.
Εννέα κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές για την προεδρία και για τις 65 έδρες στην Εθνοσυνέλευση.
Εκλογικό σύστημα
Τα 65 εκλεγμένα μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέχθηκαν χρησιμοποιώντας αναλογική αντιπροσώπευση με κλειστούς καταλόγους από μία εθνική εκλογική περιφέρεια 40 εδρών και 10 διχοτομημένες εκλογικές περιφέρειες με συνολικά 25 έδρες. Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας την ποσόστωση Χέιρ.
Ο αρχηγός του ενιαίου κόμματος ή του συνασπισμού που λαμβάνει τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών στις εκλογές θα γίνει ο πρόεδρος της Γουιάνας.
Αποτελέσματα
Παρότι η ψηφοφορία την ημέρα των εκλογών και η αρχική καταμέτρηση θεωρήθηκαν ότι ήταν ελεύθερες, δίκαιες και αξιόπιστες, η διαδικασία της τελικής καταμέτρησης των ψήφων θεωρήθηκε ευρέως ότι ήταν δόλια. Η τελική περιοχή που ανέφερε αποτελέσματα έδωσε σημαντικά κέρδη στην κυβερνητική συμμαχία APNU-AFC, επιτρέποντάς της να ξεπεράσει το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα (PPP/C). Ο Μπρους Γκόλντινγκ, πρώην πρωθυπουργός της Τζαμάικα, ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια των εκλογών, δήλωσε ότι «δεν είχε δει ποτέ μια πιο διαφανή απόπειρα αλλαγής του αποτελέσματος των εκλογών».
Οι προσπάθειες να ορκιστεί ο Ντέιβιντ Α. Γκρέιντζερ εκ νέου ως πρόεδρος ανατράπηκαν όταν εκδόθηκε απόφαση στις 6 Μαρτίου από το Ανώτατο Δικαστήριο με την οποία εμποδίστηκε η δήλωση των συνολικών αποτελεσμάτων των εκλογών έως ότου το θέμα μπορούσε να ακουστεί και να αποφασιστεί. Στη συνέχεια, ο Γκρέιντζερ συμφώνησε σε μια επαναληπτική καταμέτρηση, η οποία ολοκληρώθηκε στις 8 Ιουνίου. Η νέα μέτρηση έδειξε ότι το κόμμα PPP/C είχε κερδίσει τις περισσότερες ψήφους. Στη συνέχεια, ξεκίνησαν πολλές περισσότερες νομικές προσφυγές σε μια προσπάθεια να ακυρωθούν τα αποτελέσματα της καταμέτρησης και ακόμη και να αποφευχθεί η καταχώρηση δεκάδων χιλιάδων ψήφων ως εγκύρων. Ωστόσο, στις 2 Αυγούστου 2020, αρκετές ημέρες αφότου το Εφετείο αποφάνθηκε ότι τα αποτελέσματα της καταμέτρησης θα χρησιμοποιηθούν ως επίσημα αποτελέσματα των εκλογών, ο Ιρφάαν Αλί του Λαϊκού Προοδευτικού Κόμματος ορκίστηκε τελικά ως πρόεδρος της Γουιάνας και ο Μαρκ Φίλιπς ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού της Γουιάνας.
Διεθνείς αντιδράσεις
Οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις στη Γουιάνα στις 15 Ιουλίου 2020, επικαλούμενες ότι "οι άδειες θεώρησης έχουν ανακληθεί για τα άτομα που εμπλέκονται στην υπονόμευση των δημοκρατικών αξιών της Γουιάνας".
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο ζήτησε την παραίτηση του Γκρέιντζερ. Οι Βρετανοί υπουργοί Ταρίκ Αχμέτ και Λιζ Σουγκ ζήτησαν επίσης την παραίτησή του. Ο Καναδάς είπε ότι θα χρησιμοποιήσει όλα τα εργαλεία που διαθέτει για να εξασφαλίσει την ειρηνική μεταφορά εξουσίας. Ο Ραλφ Γκονσάλβες, πρωθυπουργός του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών ζήτησαν επίσης από τον Πρόεδρο της Γουιάνας να αποδεχθεί το αποτέλεσμα της επαναληπτικής καταμέτρησης.
Η πολιτειακή κυβέρνηση της Ροράιμα στη Βραζιλία αναγνώρισε τον Ιρφάαν Αλί ως τον νέο πρόεδρο της Γουιάνας. Εξέφρασε ανησυχίες σχετικά με την εκλογική αστάθεια στη Γουιάνα.
Οι περιορισμοί στη θεώρηση βίζας που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ θεωρήθηκαν ως "παρέμβαση της κυβέρνησης Τραμπ στις εκλογές της Γουιάνας" από τους βουλευτές Χακίμ Τζέφρις και Υβέτ Κλαρκ.
Απόφαση του Εφετείου
Στις 30 Ιουλίου 2020 το Εφετείο, βάσει αναφοράς που υπέβαλε ο υποστηρικτής της συμμαχίας APNU-AFC Μισένγκα Τζόουνς, αποφάσισε ομόφωνα ότι τα αποτελέσματα της επαναληπτικής καταμέτρησης ήταν νόμιμα και έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για να ανακηρυχθεί ο νικητής των εκλογών.
Παραπομπές
2020 Γουιανα
Χάραλντ Α΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Η βάπτιση του Χάραλντ του Κυανόδοντα από τον ιερέα Πόππα (960) σε γλυπτό του 1200 Ο Χάραλντ Α΄ της Δανίας ή Χάραλντ ο Κυανόδους (Αρχ. Νορβηγικά : Haraldr Gormsson, ... – 986/987) βασιλιάς της Δανίας (958 – 985) ήταν γιος και διάδοχος του Γκορμ του Παλαιού και της Τίρα.
Ονομασία
Το όνομα Χάραλντ προέρχεται από την αρχαία Γερμανική γλώσσα σαν συνθετικό των επιθέτων "Χάρα" που σημαίνει "όπλα" και "Βάλντ" που σημαίνει "βασιλεία". Το προσωνύμιο Κυανόδους το πήρε, κατά μία εκδοχή, από το μπλε χρώμα ενός δοντιού του, ενώ κατά μία άλλη επειδή ήταν πολύ φιλειρηνικός και απέφευγε τις συγκρούσεις. Η πρώτη εμφάνιση του προσωνύμιου Κυανόδους εμφανίζεται δίπλα από το όνομα του στα Χρονικά του Ροσκίλντε, τα οποία είχαν συγγραφεί γύρω στο 1140. Ανήγειρε τους δυο Λίθους του Γιέλινγκ προς τιμή των γονέων του. Οι πρόγονοί του, αν και είχαν γνωρίσει τον χριστιανισμό αιώνες πριν, απέφευγαν να βαπτιστούν χριστιανοί και διατηρούσαν την παγανιστική θρησκεία, μάλιστα ο πατέρας του ήταν ακόλουθος του Σκανδιναβικού θεού Όντιν. Αντίθετα, η μητέρα του αγαπούσε πολύ τον χριστιανισμό και τον εξώθησε από την παιδική του ηλικία να τον ασπαστεί και ο ίδιος, αποβάλλοντας την παλαιά λατρεία. Έγινε υποτελής του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος του απέστειλε Γερμανούς επισκόπους για να οργανώσουν τη χριστιανική θρησκεία στη χώρα του, ενώ βαπτίστηκε και ο ίδιος (960).
Συγκρούσεις του με τον Όθωνα
Πριν από τη μεταστροφή του Χάραλντ είχαν γίνει πολλές αποτυχημένες προσπάθειες από Άγγλους ιεραποστόλους για τον εκχριστιανισμό των Δανών. Η προσπάθεια του Γερμανού Αυτοκράτορα Όθωνα Α΄ να εποπτεύσει την εκκλησία της Δανίας, τον έφερε σε σύγκρουση με τον Χάραλντ Α΄. Ο τελευταίος τον απείλησε με πόλεμο, αλλά ο αυτοκράτορας κατάφερε να σπάσει κάθε μορφή αντίστασης (972), αναγκάζοντας τον Χάραλντ, όχι μόνο να υποχωρήσει, αλλά και να δηλώσει υποταγή. Το 974 ο Χάραλντ Α΄ εξεγέρθηκε ξανά κατά του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ενώ υποστήριξε μία Σλαβική εξέγερση εναντίον της Γερμανίας. Μετακινήθηκε στο Ρόσκιλντ, όπου εγκατέστησε τη βασιλική του κατοικία και έχτισε ξύλινο ναό, αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα.
Πρώτος χριστιανός βασιλιάς της Δανίας
Οι πληροφορίες σχετικά με τη μεταστροφή του Χάραλντ του Κυανόδοντα στον χριστιανισμό είναι αμφιλεγόμενες και έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Ο Βίντουκιντ του Κάρβει αναφέρει ότι ο Χάραλντ προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό από έναν κληρικό με το όνομα Πόππα, ο Χάραλντ του ζήτησε αποδείξεις για την αλήθεια της χριστιανικής θρησκείας και ο Πόππα σήκωσε ένα πυρωμένο σίδερο χωρίς να καεί. Ο κορυφαίος Δανός ιστορικός Σάξων ο Γραμματικός τον 12ο αιώνα αναφέρει ένα θαύμα του ιερέα Πόππα στον μικρό γιο του Χάραλντ Σβεν μετά απο το οποίο πατέρας και γιος πιθανότατα βαπτίστηκαν. Ο Σάξων δεν αναφέρει καθαρά τη βάπτιση του Χάραλντ και του γιου του παρά μονάχα το γεγονός ότι ίδρυσε μια εκκλησία. Ο Αδάμ της Βρέμης περίπου 100 χρόνια αργότερα στο έργο του "Ιστορία των αρχιεπισκόπων του Αμβούργου-Βρέμης" το οποίο ολοκληρώθηκε το 1076 περιγράφει ότι ο Χάραλντ προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό με τη βία από τον Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μετά από την ήττα του στη μάχη. Περίπου 250 χρόνια αργότερα ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ο Χάραλντ προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό με τον κόμη Χάακον από τον Όθων Β΄.
Διάδοση του χριστιανισμού στη Δανία
thumb|right|250px|Η μεγαλύτερη απο τις λίθους του Γιέλλινγκ με την επιγραφή που σχετίζεται με τον Χάραλντ Μετά τον προσηλυτισμό του στον χριστιανισμό ο Χάραλντ ο Κυανόδους μετέφερε τη σορό του πατέρα στην εκκλησία την οποία ανήγειρε δίπλα από τον τύμβο, δημιούργησε στη συνέχεια στη μνήμη του πατέρα του τους επόμενους από τους Λίθους του Γιέλινγκ. Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα τονίζει ότι οι Ρουνικές επιγραφές των λίθων είναι οι πιο διάσημες στη Δανία. Η βιογραφία του Χάραλντ του Κυανόδους τονίζεται στις επιγραφές αυτές ως εξής :
''«Ο Βασιλιάς Χάραλντ διέταξε να γίνει αυτό το μνημείο, σε ανάμνηση του Γκορμ, του πατέρα του, και σε ανάμνηση της Θύρα, της μητέρας του. Αυτός ο Χάραλντ που κατέκτησε όλη τη Δανία και Νορβηγία και έκανε τους Δανούς Χριστιανούς»''
Ο ναός αυτός εξελίχθηκε τα επόμενα χρόνια, τον 13ο αιώνα μετετράπη στον καθεδρικό ναό του Αγίου Λουκίου τόπο ταφής των βασιλέων της Δανίας. Ο Χάραλντ αναμφισβήτητα εξάπλωσε τον χριστιανισμό στη Δανία κτίζοντας ναούς και υποστηρίζοντας ιεραποστολές, αλλά τα παγανιστικά στοιχεία δεν εξαφανίστηκαν από τους κόλπους της τοπικής αριστοκρατίας και ο ίδιος στάθηκε ανεκτικός απέναντί τους. Ούτε ο ίδιος είχε απορρίψει τη θρησκεία του θεού Οντίν, αφού στους μεγαλίθους του Γιέλινγκ τοποθέτησε μείγμα χριστιανικών και παγανιστικών στοιχείων. Ανετράπη (985) μετά από εξέγερση εναντίον του από τον γιο του, Σβεν Α΄ της Δανίας, ο Χάραλντ κατέφυγε στη Γερμανία και οι πηγές υποστηρίζουν ότι δολοφονήθηκε (986 - 987).
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Γκύριντ της Σουηδίας απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Τόβε των Οβοτριτών απέκτησε μία κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Jackie Brown
Το Τζάκι Μπράουν (Jackie Brown) είναι αστυνομική θρίλερ ταινία, αμερικανικής παραγωγής του 1997, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κουέντιν Ταραντίνο, η οποία αποτελεί προσαρμογή του μυθιστορήματος Rum Punch του Έλμορ Λέοναρντ του 1992. Είναι η πρώτη -και μέχρι σήμερα μοναδική- ταινία που ο Ταραντίνο έχει διασκευάσει από προηγούμενη δουλειά. Η ταινία αποτίει φόρο τιμής στις κινηματογραφικές ταινίες της δεκαετίας του 1970, ιδιαίτερα στις ταινίες Coffy (1973) και Foxy Brown (1974), στις οποίες πρωταγωνιστούσε η Παμ Γκριρ, η οποία πρωταγωνιστεί και σε αυτή την ταινία.
Στην ταινία εμφανίζονται ακόμη οι Ρόμπερτ Φόρστερ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μπρίτζετ Φόντα και ο Μάικλ Κίτον. Ήταν η τρίτη ταινία του Ταραντίνο μετά το Reservoir Dogs (1992) και το Pulp Fiction (1994).
Η ταινία αναζωογόνησε την καριέρα της Γκριρ και του Φόρστερ, δύο βετεράνων ηθοποιών που δεν είχαν αναλάβει για χρόνια πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Φόρστερ ήταν υποψήφιος για Οσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, ενώ ο Τζάκσον και η Γκριρ ήταν υποψήφιοι για Χρυσή Σφαίρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Κουέντιν Ταραντίνο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Ανάληψη Λίππας Ιωαννίνων
Για τον συνώνυμο οικισμό στο νομό Ιωαννίνων δείτε το λήμμα: Ανάληψη Χρυσοβίτσας
Η Ανάληψη είναι ορεινό χωριό του δήμου Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 8 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Η Ανάληψη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1180 μέτρων και ανήκει στα λεγόμενα χωριά της Λάκκας Σουλίου. Βρίσκεται μεταξύ του όρους Τόμαρος (Ολύτσικας) και τα όρη Σουλίου και απέχει 20,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. των Ιωάννινων και 5 χλμ. Α. της Λίππας. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Λίππας της επαρχίας Δωδώνης, ενώ αργότερα υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Σελλών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Λίππα και Κάτω Λίππα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Λίππας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Αντρέας Χόφμαν
Ο Αντρέας Εμίλ Χόφμαν (Andreas Emil Hofmann, γεννήθηκε 16 Δεκεμβρίου 1991) είναι Γερμανός αθλητής του στίβου που αγωνίζεται στον ακοντισμό.
Καριέρα
Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2009. Ο πρώτος του αγώνας σε ανώτερο επίπεδο ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014. Τερμάτισε έκτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 και 8ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017. Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 με επίδοση 87.60 μ.
Το ατομικό του ρεκόρ είναι 92.06 μέτρα, το 8ο καλύτερο όλων των εποχών στον ακοντισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ακοντιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών
Το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (1976-2012, 2015-2019) ήταν επιστημονικός ερευνητικός φορέας εποπτευόμενος από το Ελληνικό κράτος που ασχολούνταν με θέματα που συνδέονται με τις επιστήμες της Γης. Με την με [https://www.scribd.com/fullscreen/77017198?access_key=key-1txzkjtchs9bsgfd9znj αριθμ. 25200]  ΚΥ απόφαση "Συγχώνευση φορέων εποπτευομένων από τον Υπουργό Π.Ε.Κ.Α" (ΦΕΚ 2612/8-11-2011), το ΙΓΜΕ μετονομάστηκε σε Ι.Γ.Μ.Ε.Μ (Ινστιτούτο Γεωλογικών, Μεταλλευτικών Ερευνών και Μελετών), συγχωνεύθηκε και απορροφήθηκε από το ΕΚΠΑΑ το οποίο επίσης μετονομάστηκε σε Εθνικό Κέντρο Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΚΒΑΑ). Το 2015 το παραπάνω ανατράπηκε, με την επανασύσταση του ΙΓΜΕ, και μετονομασία πάλι του ΕΚΒΑΑ σε ΕΚΠΑΑ με ΚΥΑ 12935 του 2015 που κατάργησε την ΚΥΑ 25200 του 2011.
Με τον Ν. 4602/2019 (ΦΕΚ Α’ 45/09-03-2019) «Έρευνα, εκμετάλλευση και διαχείριση του γεωθερμικού δυναμικού της Χώρας, σύσταση Ελληνικής Αρχής Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών, ιδιοκτησιακός διαχωρισμός δικτύων διανομής φυσικού αερίου και άλλες διατάξεις.» το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών τέθηκε σε λύση και εκκαθάριση.
Μετεξέλιξη του οργανισμού ήταν η Ελληνική Αρχή Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΕΑΓΜΕ).
Συνοπτική ιστορία
Πρωτοσυστάθηκε περίπου το 1930 ως Γεωλογική Υπηρεσία (ΓΥΕ) του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Από το 1947 έως το 1952 διάφορες Υπηρεσίες είχαν διαδοχικά την ευθύνη και την αρμοδιότητα της γεωλογικής έρευνας στην Ελλάδα, υπαγόμενες σε διάφορα υπουργεία και υπό διάφορες επωνυμίες.
Η πραγματική γεωλογική συστηματική έρευνα στην Ελλάδα ξεκινά το 1952 με την ίδρυση του Ινστιτούτου Γεωλογίας και Ερευνών Υπεδάφους (ΙΓΕΥ) υπό μορφή Ν.Π.Δ.Δ. (Νόμος 2046) Το Ίδρυμα ήταν υπό την εποπτεία του τότε Υπουργείου Συντονισμού.
Το 1972 (Νόμος 1185) το ΙΓΕΥ μετατράπηκε σε Ν.Π.Ι.Δ. αλλάζοντας την επωνυμία του σε "Εθνικό Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών" (ΕΘΙΓΜΕ) εποπτευόμενο από τα Υπουργεία Πολιτισμού & Επιστημών και Εθνικής Οικονομίας.
Το 1976 με το Νόμο 272 το ΕΘΙΓΜΕ μετονομάστηκε σε "Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών ερευνών" (ΙΓΜΕ) εποπτευόμενο από το τότε Υπουργείο Βιομηχανίας (σήμερα Υπουργείο Ανάπτυξης).
Το 2011 ανακοινώθηκε η κατάργησή του στο πλαίσιο της μείωσης του Δημόσιου Τομέα. Τον Σεπτέμβριο του 2011 υπογράφηκε η συγχώνευση του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ), και του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΚΠΑΑ) με ταυτόχρονη μείωση του προσωπικού τους κατά 40-50%, στον ενιαίο φορέα Εθνικό Κέντρο Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης.
Το 2015 η ΚΥΑ 12935 ανέστρεψε την παραπάνω αλλαγή, και έγινε επανασύσταση του ΙΓΜΕ, και μετονομασία του ΕΚΒΑΑ σε ΕΚΠΑΑ.
Αρμοδιότητες
Το ΙΓΜΕ ήταν «θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της πολιτείας σε θέματα γεωεπιστημών». Από το 1952 και ιδιαίτερα μετά το 1972, συνέβαλε στην αποτύπωση - καταγραφή και τελικά τη γνώση της βασικής γεωλογικής δομής της χώρας. Ερεύνησε υπό το καθεστώς των ερευνητέων περιοχών (Ν.Δ. 4433/64) έκταση περίπου 26.723 τ.χλμ., από την οποία έγιναν προτάσεις εξαίρεσης υπέρ του Δημοσίου σε συνολική έκταση 8.373 τ.χλμ., η οποία αντιστοιχεί σε 94 Δημόσιους χώρους σε όλη την επικράτεια. Επίσης ερεύνησε 161.200 στρέμματα δημοσίων εκτάσεων για βιομηχανικά ορυκτά.
Από το 2008 το ΙΓΜΕ στεγάστηκε σε δικές του εγκαταστάσεις στο Ολυμπιακό χωριό της περιοχής των Θρακομακεδόνων. Στην κοινωνική προσφορά του περιλαμβανόταν η ύδρευση οικισμών, τα κατολισθητικά φαινόμενα, έρευνα στερεών καυσίμων και η δημόσια υγεία. Το 2011 είχε 413 υπαλλήλους (260 στις κεντρικές υπηρεσίες και 153 στις περιφερειακές μονάδες)
Στα ερευνητικά του αντικείμενα εντασσόταν οι γεωλογικές χαρτογραφήσεις, η Τεχνική γεωλογία, η Υδρογεωλογία η Γεωχημεία και άλλες συναφείς επιστήμες της Γης, όπως επίσης και συμβουλευτικές οικονομικές τεχνικές μελέτες. Το Ι.Γ.Μ.Ε. ανάπτυξε βάση δεδομένων για τις ανάγκες του GEOMIND, με δεδομένα από ειδικές μετρήσεις ηλεκτρικής αντίστασης, βαρυτικά δεδομένα, μεταδεδομένα και πρωτογενή δεδομένα.
Το ΙΓΜΕ το 2009 έκδωσε τουριστικούς χάρτες και φυλλάδια για γεωδιαδρομές και γεωτόπους στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα έκδωσε τουριστικούς οδηγούς για τη Μαρώνεια, τη Νότια Θάσο, τον Βίκο-Αώο - ευρύτερη περιοχή, το Λαύριο - ευρύτερη περιοχή, τη Νίσυρο και τη Δυτική Κρήτη - Νησί της Γαύδου.
Δκτυακοί τόποι
Κατηγορία:Γεωλογικοί οργανισμοί Κατηγορία:Επιστημονικές εταιρείες Γεωλογικων Μεταλλευτικων Ερευνων Κατηγορία:Γεωλογία της Ελλάδας
Εορδοί
Οι Κάτοικοι της Εορδαίας
Οι Πελασγοί ήταν ένας από τους Προελληνικούς λαούς, που φαίνεται πως κατοίκησαν στην Εορδαία, κατά το τέλος της Νεολιθικής Εποχής, Ερείπια πελασγικών τειχών όπως και άλλων φρουρίων πιθανότατα της ίδιας εποχής, υπάρχουν στην Εράτειρα ή Ερέτρια. Εικάζεται ότι δεν είναι και τα μόνα. Ιστορικοί θεωρούν ότι στις περιοχές αυτές πολλά τοπωνύμια είναι Πελασγικά ( Άρνισσα, Εορδαία ), και διαβλέπουν Πελασγική εγκατάσταση για πολλά χρόνια.
Σημείωση : Τους προϊστορικούς χρόνους στα βόρεια σύνορα της Εορδαίας κατοικούσαν οι Πελαγόνες (η περιοχή μέχρι σήμερα ονομάζεται Πελαγονία).
Η Προέλευση
Αρχική κοιτίδα των Εορδών θεωρείται η γύρω από τη Βεγορίτιδα χώρα, την οποία εποφθαλμιούσαν οι γείτονες Φρύγες. Η κατοχή της Εορδαίας από τους Φρύγες εικάζεται πως έγινε αμέσως μετά το 1200 π.Χ. και κράτησε ως το μέσα του 9ου π.Χ. αιώνα, Αλλά με την αναχώρηση των τελευταίων στη Μ. Ασία, η Εορδαία συνέχισε να είναι ένα χωριστό και γεμάτο ζωτικότητα και ακμή Βασίλειο.