cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λογάριθμος
Αντίστροφες συναρτήσεις άλλων εκθετικών συναρτήσεων
Η ύψωση σε δύναμη συναντάται σε πολλούς τομείς των μαθηματικών, ενώ η αντίστροφη αυτής συνάρτηση συχνά αποκαλείται λογάριθμος. Για παράδειγμα, ο λογάριθμος πίνακα είναι η πλειότιμη αντίστροφη συνάρτηση της δύναμης πίνακα. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η p-αδική λογαριθμική συνάρτηση, η αντίστροφη της p-αδικής εκθετικής συνάρτησης. Αμφότερες ορίζοναι με σειρά Taylor ανάλογη με την πραγματική περίπτωση. Στο εννοιολογικό πλαίσιο της διαφορικής γεωμετρίας, η εκθετική απεικόνιση αντιστοιχίζει τον εφαπτόμενο χώρο σε ένα σημείο μίας πολλαπλότητας προς μία γειτονιά αυτού του σημείου. Η αντίστροφή της αποκαλείται επίσης λογαριθμική απεικόνιση.
Στο εννοιολογικό πλαίσιο των πεπερασμένων ομάδων η ύψωση σε δύναμη συνίσταται στον επαναλαμβανόμενο πολλαπλασιασμό ενός στοιχείου b της ομάδας με τον εαυτό του. Ο διακριτός λογάριθμος είναι ο ακέραιος n, ο οποίος αποτελεί λύση της εξίσωσης
όπου x είναι στοιχείο της ομάδας. Η ύψωση σε δύναμη μπορεί να γίνει αποδοτικά, όμως ο υπολογισμός του διακριτού λογάριθμου πιστεύεται ότι είναι πολύ δύσκολος σε κάποιες ομάδες. Αυτή η ασυμμετρία έχει σημαντικές εφαρμογές στην κρυπτογραφία δημοσίου κλειδιού, όπως για παράδειγμα στην ανταλλαγή κλειδιών Diffie–Hellman, μία διαδικασία που επιτρέπει ασφαλείς ανταλλαγές κρυπτογραφικών κλειδιών σε μη ασφαλείς διαύλους πληροφοριών. Ο λογάριθμος του Zech σχετίζεται μ ετον διακριτό λογάριθμο στην πολλαπλασιαστική ομάδα των μη μηδενικών στοιχείων ενός πεπερασμένου πεδίου.
Άλλες λογαριθμοειδής συναρτήσεις είναι ο διπλός λογάριθμος ln(ln(x)), ο υπερ- ή υπερ-4-λογάριθμος (μια μικρή παραλλαγή του οποίου, στην επιστήμη των υπολογιστών αποκαλείται επαναλαμβανόμενος λογάριθμος (iterated logarithm), η συνάρτηση W του Lambert, και η logit. Είναι οι αντίστροφες συναρτήσεις αντίστοιχα της διπλής εκθετικής συνάρτησης, της επαναλαμβανόμενης ύψωσης σε δύναμη (tetration), της, και της λογιστικής συνάρτησης.
Σχετικές έννοιες
Από την οπτική των καθαρών μαθηματικών, η ταυτότητα εκφράζει ισομορφισμό ομάδας μεταξύ θετικών πραγματικών υπό πολλαπλασιασμό και πραγματικών υπό πρόσθεση. Οι λογαριθμικές συναρτήσεις είναι οι μοναδικοί συνεχείς ισομορφισμοί μεταξύ αυτών των ομάδων. Υπό αυτόν τον ισομορφισμό το μέτρο Haar dx στους πραγματικούς αντιστοιχεί στο μέτρο Haar dx/x στους θετικούς πραγματικούς. Στην μιγαδική ανάλυση και την αλγεβρική γεωμετρία, οι διαφορικές μορφές της μορφής df/f είναι γνωστές ως μορφές με λογαριθμικό πόλο.
Ο πολυλογάριθμος είναι η συνάρτηση που ορίζεται ως
Σχετίζεται με τον φυσικό λογάριθμο μέσω του τύπου Li1(z) = −ln(1 − z). Επιπλέον Lis(1) ισούται με την συνάρτηση ζήτα του Riemann ζ(s).
Πολωνέζες (Σοπέν)
Οι πολωνέζες του Φρεντερίκ Σοπέν γράφτηκαν μεταξύ το 1817 και το 1846 και οι περισσότερες γράφτηκαν για σόλο πιάνο. Η πρώτη του γράφτηκε το 1817, όταν ήταν στην ηλικία των 7 ετών, ενώ η τελευταία του γράφτηκε τρία χρόνια πριν πεθάνει, ονόματι Πολωνέζα-Φαντασία. Οι περισσότερο γνωστές του είναι οι Πολωνέζα, Op. 40, No. 1 και η Πολωνέζα σε Λα ύφεση μείζονα, Op. 53 (η πρώτη είναι γνωστή και ως η Στρατιωτική και η δεύτερη ως η Ηρωική).
Συνολικά, ο Σοπέν έγραψε 23 πολωνέζες για σόλο πιάνο. Εφτά εκ των οποίων, δημοσιεύθηκαν ενώ ζούσε, τρεις δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον με Opus αρίθμηση, έξι δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον χωρίς αρίθμηση, ενώ, τέλος, εφτά πολωνέζες του χάθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Σοπεν
Γαρδίκι Θεσπρωτίας
Στο Νομό Θεσπρωτίας υφίστανται δύο χωριά με το όνομα Γαρδίκι, τα οποία και αποτελούν έδρες τοπικών κοινοτήτων και είναι:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαρία Κιουρί
Η Μαρία Σαλώμη Σκουοντόφσκα-Κιουρί (Maria Salomea Skłodowska-Curie, 7 Νοεμβρίου 1867) ήταν Πολωνή φυσικός και χημικός. Σε συνεργασία με τον σύζυγό της, Πιερ Κιουρί, ανακάλυψε το ράδιο και μελέτησε τα φαινόμενα της ραδιενέργειας. Ανακάλυψε επίσης το πολώνιο και υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, ενώ τιμήθηκε δυο φορές με το Βραβείο Νόμπελ στη Φυσική (1903) και τη Χημεία (1911). Υπήρξε η πιο φημισμένη γυναίκα επιστήμων της εποχής της, γνωστή επίσης ως Μαντάμ Κιουρί.
Νεανικά χρόνια
Η Μαρία Σκουοντόφσκα γεννήθηκε το 1867 στη Βαρσοβία και ήταν το πέμπτο παιδί ευκατάστατης οικογένειας. Ο πατέρας της, Βουαντίσουαφ Σκουοντόφσκι (Władysław Skłodowski), ήταν καθηγητής φυσικής και μαθηματικών και υποδιευθυντής σε Λύκειο θηλέων της Βαρσοβίας ενώ η μητέρα της, Μαρία, η οποία ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια χωρίς όμως οικονομική άνεση, ήταν καθηγήτρια σε σχολή της ίδιας πόλης. Οι γονείς της τής είχαν δώσει τρία υποκοριστικά: Μάνια, Μανιούσια, Αντσιουπέτσιο. Η Μαρία Σκουοντόφσκα μαζί με τα τέσσερα αδέλφια της μεγάλωσε σε δύσκολη εποχή για την Πολωνία, αφού δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από την αποτυχημένη επανάσταση του 1863. Από μικρή ξεχώριζε στο σχολείο για τις ικανότητες της, κυρίως στη φυσική και στα μαθηματικά. Η δυστυχία όμως δεν άργησε να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειάς της. Το 1874 ήταν δύσκολη χρονιά, καθώς η μητέρα της πήγε στη Νίκαια για θεραπεία από φυματίωση και τον ίδιο χρόνο ο πατέρας της έπεσε σε κυβερνητική δυσμένεια, με αποτέλεσμα να μειωθεί ο μισθός του και να του αφαιρεθεί το διαμέρισμα που του είχε παραχωρηθεί. Δύο χρόνια αργότερα η αδελφή της, Σοφία, πέθανε από τύφο, ενώ το 1878 η μητέρα της, Μαρία, απεβίωσε. Παρ' όλες τις κακουχίες, η Μαρία Σκουοντόφσκα συνέχισε τις σπουδές της σε κρατικό γυμνάσιο και αποφοίτησε με επιτυχία. Εκείνη την εποχή δεν επιτρεπόταν η φοίτηση γυναικών στα πολωνικά πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να πρέπει να μετακομίσει στο εξωτερικό. Όμως η φτώχεια της οικογένειας την ανάγκασε να αναζητήσει εργασία ως γκουβερνάντα και δασκάλα σε πλούσιες οικογένειες, ενώ ταυτόχρονα, μαζί με τη φίλη της Μαρία Ρακόφσκα και τις δύο αδελφές της, παρακολούθησε μαθήματα στο παράνομο «Ιπτάμενο Πανεπιστήμιο». Εκείνη την περίοδο μεγάλο μέρος του μισθού της το έστελνε στην αδελφή της, Μπρονισουάβα, που σπούδαζε ιατρική στο Παρίσι. Στην οικογένεια όπου εργαζόταν γνώρισε και ερωτεύτηκε τον Καζίμιεζ Μπουοντίφσκι, αλλά ύστερα από παρέμβαση των γονέων του το ειδύλλιο διαλύθηκε.
Σπουδές
Το 1891, σε ηλικία 24 ετών, μετακόμισε στο σπίτι τής μεγαλύτερης αδελφής της, Μπρονισουάβα, στο Παρίσι για να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή Θετικών επιστημών του πανεπιστημίου της Σορβόνης. Τα φοιτητικά της χρόνια ήταν δύσκολα λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της διαμονής της στο Καρτιέ Λατέν περιόρισε σε τόσο μεγάλο βαθμό τα γεύματα της, ώστε λιποθύμησε και αναγκάστηκε να επιστρέψει, ύστερα από πιέσεις του γαμπρού της, Καζίμιερζ Ντουούσκι, στο σπίτι της αδελφής της. Αφού ανέρρωσε, επέστρεψε στο δικό της διαμέρισμα. Σημαντική οικονομική ενίσχυση για τη συνέχιση των σπουδών της έλαβε από ένα πολωνικό ίδρυμα, το οποίο της παραχώρησε υποτροφία 600 ρουβλίων. Η καθημερινή της ζωή περιελάμβανε διάβασμα και λίγες ώρες ύπνου, ενώ απέφευγε να κάνει παρέα με Γάλλους και διατηρούσε επαφές μόνο με λιγοστούς Πολωνούς φοιτητές και επιστήμονες. Τελικά η Μαρία Σκουοντόφσκα αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Σορβόνης με τα πτυχία των μαθηματικών, της χημείας και της φυσικής.
Η γνωριμία της με τον Πιερ Κιουρί
Η Μαρία Σκουοντόφσκα συνάντησε για πρώτη φορά τον Πιερ Κιουρί τον Φεβρουάριο του 1894. Γνωρίστηκαν μέσω του καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου Φριμπούρ της Πολωνίας Μ. Κοβάλσκι. Ο Πιερ Κιουρί είχε σπουδάσει Φυσική στη Σορβόνη και ήταν μερικά χρόνια μεγαλύτερος της. Στην αρχή της γνωριμίας τους αναπτύχθηκε αμοιβαίος αλληλοσεβασμός που εξελίχθηκε σε βαθύτερο αίσθημα. Η χαρά και ο ενθουσιασμός της Μαρίας δεν περιγραφόταν όταν ο Πιερ της χάρισε το βιβλίο του «Περί της συμμετρίας στα φυσικά φαινόμενα. Συμμετρία μεταξύ ηλεκτρικού πεδίου και μαγνητικού πεδίου» με αφιέρωση που έγραφε: «Στη δεσποινίδα Σκουοντόφσκα με τον σεβασμό και τη φιλία του συγγραφέα Πιερ Κιουρί». Τον Μάιο του 1894 ο Πιερ έκανε πρόταση γάμου στη Μαρία Σκουοντόφσκα, αλλά εκείνη απάντησε αρνητικά λόγω της προοπτικής να εγκαταλείψει για πάντα τη Βαρσοβία και τον πατέρα της. Τελικά, μετά από ένα χρόνο, η Μαρία αποδέχθηκε την πρόταση του Πιερ και παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στο δημαρχείο του Παρισιού. Στον γάμο δεν είχαν καν δαχτυλίδια, επειδή ο Πιερ Κιουρί δήλωνε άθεος. Ο μήνας του μέλιτος που ακολούθησε ήταν μάλλον ασυνήθιστος, αφού πραγματοποίησαν τον γύρο της Γαλλίας με ποδήλατα. Από τότε η Μαρία Σκουοντόφσκα απέκτησε το επώνυμο Κιουρί, με το οποίο έγινε ευρέως γνωστή. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1897 απέκτησαν την κόρη τους Ειρήνη και το 1904 τη δεύτερη κόρη τους, Εύα. Η Εύα πέθανε σε ηλικία 103 ετών στις 22 Οκτωβρίου του 2007.
Μετά τον γάμο της με τον Πιερ Κιουρί, η Μαρία συνέχισε τις επιστημονικές έρευνές της. Στην ανατροφή των δύο παιδιών τους βοήθησε ο πατέρας του Πιερ, ο οποίος ήταν χήρος. Χαρακτηριστικό στην ανατροφή που έδωσε στις κόρες της είναι ότι δεν τις ώθησε σε καμία θρησκεία, αφήνοντας αυτές να επιλέξουν ποια προτιμούν. Τα παιδιά της Κιουρί ακολούθησαν την εξής πορεία στη ζωή τους: η Εύα Κιουρί-Λαμπουίς έγινε συγγραφέας και έγραψε τη βιογραφία της μητέρας της με τίτλο «Μαντάμ Κιουρί», ενώ η Ιρέν Ζολιό-Κιουρί παντρεύτηκε τον μαθητή της μητέρας της και φυσικό Φρεντερίκ Ζολιό, σπούδασε φυσικός και βραβεύτηκε με το Νομπέλ Χημείας.
Το 1906 ο Πιερ Κιουρί, ενώ διέσχιζε τον δρόμο, σε μια στιγμή αφηρημάδας παρασύρθηκε από άμαξα και σκοτώθηκε. Αμέσως μετά τον θάνατό του, χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης έφτασαν στο σπίτι τους από πολιτικούς, επιστήμονες και αγνώστους. Η κηδεία έγινε στο νεκροταφείο του Σο, όπου η Μαρία συνοδευόταν από τον πεθερό της. Τον επικήδειο εκφώνησε ο φίλος του Πιερ, Ανρί Πουανκαρέ.
Τελευταία χρόνια
Μερικά χρόνια μετά τον θάνατο του Πιερ Κιουρί, το 1910, η Μαρία σύναψε σχέση με τον Πολ Λανζεβάν, πέντε χρόνια μικρότερό της και πατέρα τεσσάρων παιδιών, πρώην μαθητή του συζύγου της και εν διαστάσει παντρεμένο. Στο άκουσμα της είδησης από τον γαλλικό τύπο, η γαλλική κοινωνία κατέκρινε τη Μαρία Κιουρί, με αποτέλεσμα σε συνδυασμό με μια αρρώστια που την ταλαιπωρούσε, να κινδυνεύσει σοβαρά η υγεία της. Ενδεικτική περίπτωση της στάσης που κράτησε ο γαλλικός τύπος απέναντί της είναι η αποσιώπηση της απονομής του Νομπέλ Χημείας στη Μαρία Κιουρί το 1911. Σχεδόν καμία εφημερίδα δεν έγραψε σχετικά με τη διάκριση της Κιουρί. Παρ' όλα αυτά, εκείνη δεν σταμάτησε ποτέ να αποκαλεί τη Γαλλία δεύτερη πατρίδα της.
Σημαντική είναι η προσφορά της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου εφοδίασε με δικά της έξοδα πολλά πολεμικά νοσοκομεία με συσκευές ακτίνων Χ, έτσι ώστε να εντοπίζονται τα θραύσματα και οι σφαίρες που ήταν καρφωμένες στα σώματα των στρατιωτών. Υπολογίζεται ότι η ίδια, με τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει από τα δύο βραβεία Νομπέλ, έστησε περίπου 250 ακτινολογικούς θαλάμους στα πολεμικά μέτωπα.
Το 1912 η Μαρία Κιουρί χειρουργήθηκε στα νεφρά. Από το 1933 η υγεία της είχε κλονιστεί σημαντικά λόγω της έκθεσής της στη ραδιενέργεια (έπασχε από λευχαιμία). Έτσι, στις 4 Ιουλίου του 1934 απεβίωσε, αφήνοντας πίσω της πραγματικά μεγάλο έργο. Ενταφιάστηκε δίπλα στον άντρα της στο κοιμητήριο του Σο. Το 1995 τα οστά της μεταφέρθηκαν στο Πάνθεον, το μαυσωλείο στο οποίο βρίσκονται θαμμένοι οι «μεγάλοι άνδρες» της Γαλλίας. Η Μαρία Κιουρί θεωρείται από τον καθηγητή της Ιατρικής Πιερ Ρεγκό ένα από τα πρώτα θύματα της ραδιενέργειας.
Επιστημονικό έργο
thumb|left|310px|Η Μαρία Κιουρί σε επιστημονική διάσκεψη στις Βρυξέλλες, το [[1911. Επίσης διακρίνεται ο Αϊνστάιν]] Η Μαρία Κιουρί έγινε γνωστή για την ανακάλυψη του ραδίου και τις μελέτες για τη ραδιενέργεια. Από το 1891 μελετούσε τις εργασίες του Μπεκερέλ με κύριο θέμα τις ακτινοβολίες που εξέπεμπαν τα άλατα του ουρανίου με αποτέλεσμα, ύστερα από παρότρυνση του ίδιου του Μπεκερέλ, να διαλέξει για θέμα της διατριβής της αυτά τα φαινόμενα. Για την πρόοδο των ερευνών της, το πανεπιστήμιο της Σορβόνης τής παραχώρησε μια υπόγεια αποθήκη με στοιχειώδη εξοπλισμό. Παρ' όλες τις κακές συνθήκες που επικρατούσαν στο εργαστήριο, η Μαρία Κιουρί απέδειξε ότι η εκπομπή των ακτίνων ήταν μια ιδιότητα των ατόμων του ουρανίου και ότι η ένταση της ακτινοβολίας που παραγόταν από το ουράνιο ήταν ανάλογη της ποσότητας. Επίσης, διαπίστωσε ότι η εκπομπή των ακτίνων δεν επηρεαζόταν από τις εξωτερικές μεταβολές, καθώς και ότι, εκτός από το ουράνιο, κάποιες ενώσεις του στοιχείου του θορίου εξέπεμπαν επίσης ακτινοβολία. Ύστερα από αυτές τις πρώτες ανακαλύψεις, η Μαρία Κιουρί πρότεινε την αλλαγή του ονόματος από «ακτίνες ουρανίου» σε «ραδιενέργεια», η οποία περιγράφει γενικά την ιδιότητα της εκπομπής ακτινοβολιών. Η πιο σημαντική όμως παρατήρηση ήταν ότι μερικά ορυκτά ουρανίου παρουσίαζαν πολύ πιο ισχυρή ραδιενέργεια από το ουράνιο. Η συγκεκριμένη παρατήρηση συνάρπασε τον Πιέρ Κιουρί, που αποφάσισε να εγκαταλείψει τις έρευνές του στους κρυστάλλους για να βοηθήσει τη Μαρία στο δύσκολο έργο της.
Στις 18 Ιουλίου του 1898 οι Κιουρί ανακοινώνουν στην επιστημονική κοινότητα την ανακάλυψη ενός νέου στοιχείου, του πολωνίου, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πατρίδας της Μαρίας Κιουρί. Στις 26 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους αναγγέλλεται από το ζεύγος Κιουρί η ανακάλυψη του ραδίου. Τα συγκεκριμένα στοιχεία είχαν ανιχνευθεί με τη βοήθεια της ραδιενέργειας. Προσπάθησαν να απομονώσουν τα δύο νέα στοιχεία. Για τέσσερα χρόνια εξέταζαν τύπους ορυκτών που προμηθεύονταν από ορυχείο της Βοημίας. Τον διαχωρισμό του ραδίου τον πέτυχαν με κλασματική κρυστάλλωση, εκμεταλλευόμενοι τη μικρότερη διαλυτότητα του χλωριούχου ραδίου σε σχέση με το χλωριούχο βάριο. Τελικά το 1902 κατάφεραν και απομόνωσαν 1/10 του γραμμαρίου καθαρό ράδιο και 1/20 καθαρό πολώνιο. Επιπλέον προσδιόρισαν τα ατομικά τους βάρη. Έτσι, ύστερα από μερικές έρευνες των επιστημόνων, τα δύο νέα στοιχεία αναγνωρίστηκαν επισήμως από την επιστημονική κοινότητα.
Εντύπωση προκαλεί ότι δεν κατοχύρωσαν τις μεθόδους τους για την απομόνωση των στοιχείων, επειδή δεν συμβάδιζε με το επιστημονικό πνεύμα. Οι Κιουρί ανακάλυψαν ότι η ακτινοβολία του ραδίου κατέστρεφε τους καρκινικούς όγκους (Ραδιοθεραπεία). Η μέθοδος της ραδιοθεραπείας τελειοποιήθηκε το 1906 από τη Μαρία Κιουρί, όταν υπολόγισε τις σωστές δόσεις για θεραπεία με ράδιο. Το 1910 δημοσίευσε το θεμελιώδες έργο της «Μελέτη επί της ραδιενέργειας», ενώ τον επόμενο χρόνο κατάφερε να απομονώσει το μεταλλικό ράδιο. Μετά τον θάνατό της εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Ραδίου στο Παρίσι ένα έργο της με τίτλο: «Ραδιενέργεια, συγγραφέν υπό της Μαρίας Κιουρί, καθηγήτριας του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, κατόχου βραβείων Νομπέλ Φυσικής και Χημείας».
Τίτλοι και διακρίσεις
Το 1903 η Μαρία Κιουρί έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης με βαθμό Άριστα. Τον ίδιο χρόνο το ζεύγος Κιουρί βραβεύθηκε με το Νομπέλ Φυσικής, το οποίο μοιράστηκαν με τον Ανρί Μπεκερέλ. Επίσης το 1903 βραβεύθηκαν από τη Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου με το βραβείο Ντέιβι. Τον επόμενο χρόνο έλαβαν το βραβείο Ματεούτσι. Το 1906 η Μαρία Κιουρί γινόταν η πρώτη γυναίκα στη Γαλλία που της δινόταν έδρα πανεπιστημίου, ενώ ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έδωσε διάλεξη στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1911 βραβεύθηκε με το Νομπέλ Χημείας από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, παρ' όλο που λίγους μήνες νωρίτερα η Ακαδημία Επιστημών της Γαλλίας είχε αρνηθεί να τη δεχτεί ως μέλος της. Είναι η πρώτη γυναίκα που κέρδισε βραβείο Νόμπελ, ο πρώτος άνθρωπος που κέρδισε δύο βραβεία Νόμπελ, και ο πρώτος άνθρωπος που κέρδισε βραβεία Νόμπελ σε δύο διαφορετικές επιστήμες. Το 1921 επισκέφθηκε τις Η.Π.Α. και προσκλήθηκε σε επίσημο δείπνο από τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Ουόρεν Χάρντινγκ, που της δώρισε ένα γραμμάριο ραδίου αξίας 200.000 δολαρίων, το οποίο με τη σειρά της δώρισε στο Ινστιτούτο Ραδίου του Παρισιού. Τον ίδιο χρόνο αναγορεύεται επίτιμη διδάκτωρ σχεδόν σε όλα τα πανεπιστήμια των Η.Π.Α., ενώ γίνεται και επίτιμη δημότης της Νέας Υόρκης. Τον Φεβρουάριο του 1922 η Μαρία Κιουρί εκλέγεται από την Ιατρική Ακαδημία του Παρισιού «ελεύθερος εταίρος» της.
Μερικούς μήνες αργότερα εκλέγεται από το συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών μέλος της διεθνούς επιτροπής πνευματικής συνεργασίας. Το 1929 ξαναεπισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο, προσκεκλημένη του προέδρου των Η.Π.Α. Χέρμπερτ Χούβερ. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Ραδίου στη Βαρσοβία, το οποίο εγκαινίασε το 1932, παρουσία του προέδρου της Πολωνικής Δημοκρατίας. Το 1944 ονομάστηκε προς τιμήν της το Πολωνικό πανεπιστήμιο Μαρία Σκλοντόφσκα-Κιουρί. Τέλος, η επιστημονική κοινότητα, σε ένδειξη σεβασμού προς τη Μαρία Κιουρί, έδωσε το όνομά της σε μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας (το κιουρί ή Ci) και στο τεχνητό χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 96 (το κιούριο). Επίσης, η Μαρία Κιουρί απεικονιζόταν σε χαρτονομίσματα στη Γαλλία (σε χαρτονόμισμα 500 φράγκων) και στην Πολωνία (σε χαρτονόμισμα 20.000 ζουότι, το 1989).
Θάνατος
Η Κιουρί επισκέφτηκε την Πολωνία για τελευταία φορά στις αρχές του 1934. Λίγους μήνες αργότερα, στις 4 Ιουλίου 1934, πέθανε στο σανατόριο στο Πασί, στην Άνω Σαβοΐα, από απλαστική αναιμία που πιστευόταν ότι είχε προκληθεί από τη μακρόχρονη έκθεσή της στην ακτινοβολία. Οι βλαβερές επιπτώσεις της ιονίζουσας ακτινοβολίας ήταν άγνωστες την περίοδο της εργασίας της, η οποία διεξαγόταν χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι παράμετροι ασφάλειας που αναπτύχθηκαν αργότερα. Συχνά μετέφερε δοκιμαστικούς σωλήνες που περιείχαν ισότοπα στην τσέπη της και τους αποθήκευε στο συρτάρι του γραφείου της, παρατηρώντας στο αχνό φως ό,τι εκλυόταν από τις ουσίες στο σκοτάδι. Η Κιουρί επιπλέον ήταν εκτεθειμένη σε ακτίνες Χ χωρίς προστατευτικό εξοπλισμό ενόσω υπηρετούσε ως ακτινολόγος σε διάφορα νοσοκομεία στη διάρκεια του πολέμου. Παρ' όλο που βρισκόταν σε συνεχή έκθεση για δεκαετίες στην ακτινοβολία, ποτέ της δεν συνειδητοποίησε τα προβλήματα υγείας που θα μπορούσε να είχε από την έκθεσή της στην ακτινοβολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί φυσικοί Κατηγορία:Πολωνοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Πολωνοί νομπελίστες Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χημικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι
Ριά-Σιράκ
Το Ριά-Σιράκ (γαλλικά: Ria-Sirach, καταλανικά: Rià i Cirac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ριά-Σιρακουά (γαλλικά: Ria-Sirachois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη
Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΥΠΡΟΠΟ) δημιουργήθηκε στις 29 Αυγούστου 2018 από την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα. Το Υπουργείο προέκυψε από την ανασύσταση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, και της μετονομασίας του σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Στις 8 Ιουλίου του 2019 η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετέφερε στο Υπουργείο και τις αρμοδιότητες του Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, το οποίο κατάργησε.
Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονται η εσωτερική ασφάλεια, η καταπολέμηση του εγκλήματος και η ασφάλεια των συνόρων.
Ιστορία
Το Εκτελεστικό του 1822 διόρισε πρώτο μίνιστρο επί της αστυνομίας τον Λάμπρο Νάκο.
Διατελέσαντες Υπουργοί
2009-2012
2018-
Άρνολντ Ρίτελ
Ο Άρνολντ Ρίτελ (εσθονικά: Arnold Rüütel) είναι Εσθονός πολιτικός (γενν. στις 10 Μαΐου 1928). Εξελέγη Πρόεδρος της χώρας στις 21 Σεπτεμβρίου 2001 και έγινε ο 2ος Πρόεδρος της Εσθονίας από την εποχή της ανεξαρτησίας, το 1991 μέχρι το 2006.
Καριέρα
Ο Ρίτελ γεννήθηκε στο νησί Σάαρεμαα (Saaremaa). Σπούδασε Γεωργικές Επιστήμες και έγινε αρχηγός κράτους στην κομμουνιστική Εσθονία το 1983,όταν ακόμα ήταν Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Το Μάρτιο του 1990 εξελέγη Πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου της Εσθονίας και επί ηγεσίας του ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της χώρας το 1991. Παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι τον Οκτώβριο του 1992.
Το 1992 πήρε μόνο 43% στις προεδρικές εκλογές και Πρόεδρος έγινε ο Λέναρτ Μέρι.
και εξελέγη βουλευτής το 1995. Ένα χρόνο μετά απέτυχε ξανά να εκλεγεί στην προεδρία και επικράτησε ο Μέρι. Πρόεδρος εξελέγη το 2001 και ανέλαβε καθήκοντα στις 8 Οκτωβρίου 2001 μετά την ήττα του Τόμας Σάβι στον τελικό γύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Εσθονίας
The Sims (σειρά βιντεοπαιχνιδιών)
Η σειρά δημιουργήθηκε από την Maxis πριν από την ανάπτυξη της σειράς που μεταφέρθηκε στο The Sims Studio μεταξύ 2006 και 2008. Το The Sims Studio επανεντάχθηκε αργότερα στην ανανεωμένη ετικέτα EA Maxis το 2012, όπου συνεχίζει να αναπτύσσεται και από τις δύο ομάδες.
Τα βιντεοπαιχνίδια της σειράς The Sims είναι ως επί το πλείστον παιχνίδια sandbox, δεδομένου ότι δεν έχουν καθορισμένους στόχους (εκτός από μερικά παλαιότερα πακέτα επέκτασης και σε κονσόλες που εισήγαγαν αυτό το στυλ παιχνιδιού). Ο παίκτης δημιουργεί εικονικούς ανθρώπους που ονομάζονται "Sims" και τους τοποθετεί σε σπίτια και βοηθά να κατευθύνουν τις διαθέσεις τους και να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Οι παίκτες μπορούν είτε να τοποθετήσουν τους Sims σε προ-κατασκευασμένα σπίτια είτε να τα κατασκευάσουν οι ίδιοι. Κάθε διαδοχικό πακέτο επέκτασης και παιχνίδι της σειράς αύξησε αυτό που θα μπορούσε να κάνει ο παίκτης με τους Sims.
Παραπομπές
Κατηγορία:The Sims Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια προσομοίωσης ζωής Κατηγορία:Κωμικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής
Ανεξάρτητη Μακεδονία (1944)
Τον Σεπτέμβριο του 1944, η Ναζιστική Γερμανία προσπάθησε σε σύντομο διάστημα να ιδρύσει το Ανεξάρτητο Κράτος της Μακεδονίας, ένα κράτος-μαριονέτα στο έδαφος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, που είχε καταληφθεί από το Βασίλειο της Βουλγαρίας μετά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία τον Απρίλιο του 1941. Όταν οι δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης πλησίασαν τα σύνορα της Βουλγαρίας κοντά στα τέλη Αυγούστου 1944, η Βουλγαρία δήλωσε ουδετερότητα και προσπάθησε γρήγορα να διαπραγματευτεί με τις Δυτικές Συμμαχικές δυνάμεις. Καθώς η βουλγαρική κυβέρνηση δεν εμπόδισε την απόσυρση των γερμανικών δυνάμεων από τη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία, η Σοβιετική Ένωση την αντιμετώπισε με υποψία. Στις 2 Σεπτεμβρίου, μια νέα φιλοδυτική κυβέρνηση ανέλαβε την εξουσία στη Σόφια, για να αντικατασταθεί μόνο μια εβδομάδα αργότερα από μια φιλοσοβιετική κυβέρνηση μετά από μια εξέγερση από το Πατριωτικό Μέτωπο. Ωστόσο, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, οι Σοβιετικοί κήρυξαν πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας.
Οι Γερμανοί στράφηκαν στον Ιβάν Μιχαΐλοφ για να εφαρμόσουν το σχέδιο. Ο Μιχαΐλοφ ήταν βουλγαρόφιλος δεξιός πολιτικός και πρώην ηγέτης της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (IMRO) που είχε εμπλακεί σε τρομοκρατικές δραστηριότητες στη Γιουγκοσλαβική και την Ελληνική Μακεδονία. Ο Μιχαΐλοφ είχε γίνει ηγέτης της IMRO το 1927 και υπό την ηγεσία του ο οργανισμός είχε ενώσει τις δυνάμεις του με την κροατική Ούστασε το 1929. Οι δύο οργανώσεις είχαν προγραμματίσει και εκτελέσει τη δολοφονία του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ της Γιουγκοσλαβίας το 1934. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα το ίδιο έτος, η IMRO τιμωρήθηκε από τις αρχές. Ο Μιχαΐλοφ έφυγε στην Τουρκία και μετά στην Ιταλία, όπου οι περισσότεροι από την Ούστασε ήταν επίσης στην εξορία. Μετά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία το 1941, ο Μιχαΐλοφ μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ, όπου είχε ενεργήσει ως σύμβουλος του Άντε Πάβελιτς. Τον Ιανουάριο του 1944 είχε πιέσει με επιτυχία τους Γερμανούς να οπλίσουν ορισμένους υποστηρικτές της Οχράνα και τους έθεσε υπό την ηγεσία της Σούτσσταφφελ (SS) στην ελληνική Μακεδονία, η οποία είχε επίσης προσαρτηθεί από τους Βούλγαρους το 1941.
Ιστορικό
Το Βασίλειο της Βουλγαρίας προσχώρησε επίσημα στις Δυνάμεις του Άξονα την 1η Μαρτίου 1941, αλλά παρέμεινε παθητικό κατά τη διάρκεια της εισβολής στη Γιουγκοσλαβία και στην πλειονότητα της εισβολής στην Ελλάδα. Η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση παραδόθηκε στις 17 Απριλίου 1941 και η ελληνική κυβέρνηση παραδόθηκε στις 30 Απριλίου 1941. Πριν από τη συνθηκολόγηση της ελληνικής κυβέρνησης, στις 20 Απριλίου, ο βουλγαρικός στρατός εισήλθε στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία με στόχο την πρόσβαση στο Αιγαίο Πέλαγος, στη Θράκη και στην Ανατολική Μακεδονία. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν μεγάλο μέρος της σημερινής Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς και τμήματα της Νότιας Σερβίας και της Βόρειας Ελλάδας. Σε αντίθεση με τη Γερμανία και την Ιταλία, η Βουλγαρία προσάρτησε επίσημα τις κατεχόμενες περιοχές, οι οποίες ήταν από καιρό στόχος του βουλγαρικού εθνικισμού, στις 14 Μαΐου 1941. Ωστόσο, οι Γερμανοί θεώρησαν αυτήν την προσάρτηση ως ασαφής και επέβαλαν περιορισμένη κυριαρχία της Βουλγαρίας στα κατεχόμενα εδάφη.
]Εκείνη την εποχή, μεταξύ του τοπικού πληθυσμού τα υπέρ-βουλγαρικά συναισθήματα εξακολουθούσαν να επικρατούν και η εθνική ταυτότητα της Μακεδονίας σχεδόν δεν υπήρχε. Εξαιτίας αυτού, αρχικά υποδέχτηκαν του Βούλγαρους ως απελευθερωτές. Με τον τρόπο αυτό, η Μακεδονία του Βαρδάρη ήταν η μόνη περιοχή όπου ο Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής ηγέτης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο δεν είχε αναπτύξει ένα ισχυρό Παρτιζανικό κίνημα μέχρι το φθινόπωρο του 1943.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1943, στη Μάχη του Κουρσκ, για πρώτη φορά μια γερμανική στρατηγική επίθεση είχε σταματηθεί και έτσι ο Σοβιετικός Στρατός πέτυχε στις πρώτες επιτυχημένες στρατηγικές καλοκαιρινές επιθέσεις του πολέμου. Στα τέλη Ιουλίου, μετά την αποτυχία της Ιταλίας σε πολλές εκστρατείες κατά την εισβολή των Συμμάχων, ο Μουσολίνι συνελήφθη από τον βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' και στάλθηκε εξόριστος στο νησί Πόντσα. Η κατάσταση των Δυνάμεων του Άξονα έγινε κρίσιμη. Ως αποτέλεσμα, στις αρχές Αυγούστου 1943, ο Ιβάν Μιχαΐλοφ έφυγε από το Ζάγκρεμπ για τη Γερμανία, όπου κλήθηκε να επισκεφθεί την κεντρική έδρα του Χίτλερ. Εκεί μίλησε στον Αδόλφο Χίτλερ και άλλους κορυφαίους Γερμανούς ηγέτες. Το περιεχόμενο των συνομιλιών είναι σχεδόν άγνωστο. Επιπλέον, στη Σόφια πραγματοποιήθηκαν συνομιλίες μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών των SS και των μελών της Κεντρικής Επιτροπής της IMRO.
Στις 14 Αυγούστου 1943, λίγες μέρες πριν από το θάνατό του, ο Βασιλιάς Βόρις Γ΄ συναντήθηκε επίσης με τον Αδόλφο Χίτλερ στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, ο Χίτλερ υποστήριξε ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια αυτόνομη Μακεδονία στα πλαίσια του Βασιλείου της Βουλγαρίας, με επικεφαλής τον Μιχαΐλοφ. Ο Βόρις Γ΄ συμφώνησε με αυτήν την πρόταση. Ο Χίτλερ ήθελε επίσης απεγνωσμένα να πείσει τον Βόρις Γ΄ να κηρύξει πόλεμο στη Σοβιετική Ένωση και να μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος του βουλγαρικού στρατού στα ανατολικά και στα ιταλικά μέτωπα. Για το σκοπό αυτό, οι πολιτοφυλακές της IMRO έπρεπε να αναλάβουν τα καθήκοντα του βουλγαρικού στρατού στα νέα ελευθερωμένα εδάφη στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. Μετά το θάνατο του Βόρις, αυτά τα σχέδια απέτυχαν. Ωστόσο, ήταν προφανές ότι ο Ιβάν Μιχαΐλοφ είχε ευρύτερα σχέδια, τα οποία προέβλεπαν τη δημιουργία ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους υπό γερμανικό έλεγχο. Η IMRO άρχισε επίσης να οργανώνει φιλοβουλγάρικες πολιτοφυλακές σε πρώην ιταλικές και γερμανικές ζώνες κατοχής στην Ελλάδα. Η Βουλγαρία παρακολουθούσε με άγχος αυτές τις δραστηριότητες του Μιχαΐλοφ, επειδή φοβόταν ότι το σχέδιό του για τη δημιουργία «Ανεξάρτητης Μακεδονίας» θα μπορούσε να πετύχει. Με στόχο να τον θέσει υπό έλεγχο, η Βουλγαρία άφησε κατά μέρος τη θανατική ποινή του και προτάθηκε να επιστρέψει στη χώρα και να πάρει ηγετική θέση στη Μακεδονία του Βαρδάρη, αλλά ο Μιχαΐλοφ απέρριψε αυτήν την πρόταση. δεξιά|μικρογραφία|317x317εσ| Χάρτης του στρατιωτικού θεάτρου των Βαλκανίων, κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1945. Εν τω μεταξύ, οι Βούλγαροι, που επάνδρωναν τις νέες επαρχίες με διεφθαρμένους αξιωματούχους από τη Βουλγαρία, άρχισαν να χάνουν την εμπιστοσύνη του κοινού. Αυτή η διαδικασία επιταχύνθηκε μετά το θάνατο του Βασιλιά που συνέπεσε με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας και τις σοβιετικές νίκες επί της ναζιστικής Γερμανίας το καλοκαίρι του 1943. Σε αυτή τη βάση, οι γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές, οι οποίοι υποστήριξαν την αναγνώριση ενός ξεχωριστού μακεδονικού έθνους, κατάφεραν να οργανώσουν μια ένθερμη ένοπλη αντίσταση ενάντια στις βουλγαρικές δυνάμεις το φθινόπωρο του 1943. Πολλοί πρώην δεξιοί ακτιβιστές της IMRO βοήθησαν τις αρχές στην καταπολέμηση των Παρτιζάνων του Τίτο.
Τον Αύγουστο του 1944, ο Σοβιετικός Στρατός πλησίαζε τα Βαλκάνια. Από την άλλη πλευρά, ταυτόχρονα, οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι, οι οποίοι «διατύπωσαν το σύνθημα της μακεδονικής ενοποίησης», αύξησαν τις δραστηριότητές τους στην Μκαεδονία. Ως αποτέλεσμα, η Αντιφασιστική Συνέλευση για την Εθνική Απελευθέρωση της Μακεδονίας κήρυξε την ίδρυση μιας ανεξάρτητης Μακεδονίας στις 2 Αυγούστου 1944. Το κράτος ανακηρύχθηκε στη βουλγαρική ζώνη κατοχής της Γιουγκοσλαβίας. Στις 23 Αυγούστου, η Ρουμανία εγκατέλειψε τις Δυνάμεις του Άξονα, κήρυξε πόλεμο στη Γερμανία και επέτρεψε στις σοβιετικές δυνάμεις να διασχίσουν την επικράτειά της για να φτάσουν στη Βουλγαρία. Εκείνη την εποχή, η Βουλγαρία έκανε μια προσπάθεια να βρει ειρήνη, αποκηρύσσοντας οποιαδήποτε συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία και κήρυξε ουδετερότητα στις 26 Αυγούστου. Ωστόσο, οι μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους στο Κάιρο, για να της επιτρέψει να διατηρήσει τις προσαρτημένες περιοχές στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία απέτυχαν, επειδή η Βουλγαρία «δεν ήταν σε θέση να συζητήσει».
Προτεινόμενο κράτος
αριστερά|μικρογραφία|160x160εσ| Ο Ιβάν Μιχαΐλοφ Εκείνη την εποχή οι Παρτιζάνοι μετακόμισαν στη δυτική Μακεδονία, τότε υπό γερμανικό έλεγχο, ως μέρος ενός αλβανικού κράτους-μαριονέτας. Χρησιμοποιώντας την κατάσταση, οι Ναζί έστειλαν πληρεξούσιο για να συναντηθεί με τον Ιβάν Μιχαΐλοφ, τον αρχηγό της IMRO εκείνη την εποχή. Ο Μιχαΐλοφ ήταν στο Ζάγκρεμπ, υπηρετώντας ως σύμβουλος της Άντε Πάβελιτς, όπου πίεζε για τη δημιουργία εθελοντικών μονάδων για να λειτουργήσει σε αυτήν που είναι τώρα η ελληνική Μακεδονία υπό τη διοίκηση της Σούτσσταφφελ (SS). Ο Μιχαΐλοφ, όπως οι περισσότεροι από τους δεξιούς ακόλουθους της πρώην IMRO, ήταν προσανατολισμένος υπέρ της Βουλγαρίας και δεν υποστήριξε την ύπαρξη της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας. Οι Γερμανοί γινόταν όλο και περισσότερο πελαγωμένοι και, σε μια τελευταία προσπάθεια, προσπάθησαν να ιδρύσουν ένα μακεδονικό κράτος-μαριονέτα. Αυτή ήταν η μόνη εναλλακτική λύση, αντί να την αφήσουν στη Βουλγαρία, η οποία άλλαζε πλευρές. Το απόγευμα της 3ης Σεπτεμβρίου, ο Μιχαΐλοφ στάλθηκε στη Σόφια, για να διαπραγματευτεί με τις βουλγαρικές αρχές και τους συντρόφους του. Όταν στις 5 Σεπτεμβρίου, η Σοβιετική Ένωση κήρυξε πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας, ο Μιχαΐλοφ μεταφέρθηκε επειγόντως από τη Σόφια στα Σκόπια.
Έγιναν επαφές εκεί με έναν άλλο ηγέτη της IMRO, τον Χρίστο Τατάρτσεφ, στον οποίο προσφέρθηκε η θέση του προέδρου του προτεινόμενου κράτους. Διεξήχθησαν επίσης διαπραγματεύσεις με τους Μακεδόνες Παρτιζάνους, με τη μεσολάβηση του υπουργού Εσωτερικών της Βουλγαρίας, Αλεξάντερ Στάνισεφ. Παρ 'όλα αυτά, η άφιξη του Μιχαΐλοφ έγινε πολύ αργά και όλες οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν. Την επόμενη μέρα, στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Μιχαΐλοφ απέρριψε το σχέδιο λόγω αδυναμίας να κερδίσει υποστήριξη. Η αποτυχία οδήγησε στο να διατάξει την απόσυρση της Γερμανίας από την Ελλάδα την ίδια ημέρα, όταν ο Μιχαΐλοφ και η σύζυγός του απομακρύνθηκαν επίσης από τα Σκόπια. Η Βουλγαρία διέταξε αμέσως τα στρατεύματά της να προετοιμαστούν για αποχώρηση από την πρώην Γιουγκοσλαβία και στις 8 Σεπτεμβρίου, οι Βούλγαροι άλλαξαν πλευρές και ενώθηκαν με τη Σοβιετική Ένωση. Ο στρατός τοποθετήθηκε στη Μακεδονία, σε μια δύσκολη κατάσταση, περιτριγυρισμένος από γερμανικές διαιρέσεις, αλλά πολέμησε για την επιστροφή του στα παλιά σύνορα της Βουλγαρίας.
Ωστόσο, την ίδια ημέρα 8 Σεπτεμβρίου, οι δεξιοί εθνικιστές της IMRO δήλωσαν ανεξαρτησία. Είχαν προβλέψει το μέλλον αυτού του ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους υπό την προστασία του Τρίτου Ράιχ. Το κράτος έπρεπε να έχει βουλγαρικό χαρακτήρα και η επίσημη γλώσσα του να είναι η βουλγαρική. Ωστόσο, το αυτοαποκαλούμενο κράτος έμεινε «σχεδόν ανυπεράσπιστο» μετά την απόσυρση των γερμανικών στρατευμάτων.
Συνέπειες
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Βουλγαρικά γραμματόσημα [[Επιτύπωση|επιτυπωμένα για χρήση στην Ανεξάρτητη Μακεδονία. Έχουν ημερομηνία 8 Σεπτεμβρίου 1944 - την ημερομηνία της διακήρυξης του κράτους. ]] Η γερμανική διοίκηση στα Σκόπια δεν υποστήριξε το «ανεξάρτητο» μακεδονικό κράτος καθώς οι δυνάμεις τους αποσύρθηκαν από την περιοχή. Μέσα στο χάος, προσπάθησε μόνο να χρησιμοποιήσει τις νεοσύστατες «μακεδονικές επιτροπές» ως τοπικές αστυνομικές υπηρεσίες. Μέλη τους ήταν πρόσωπα, όπως ο Βασίλ Χατζικίμοφ, ο Στέφαν Στεφάνοφ, ο Σπίρο Κιτίντσεφ, ο Ντιμίταρ Γκιουζέλοφ και ο Ντίμιταρ Τσκάτροφ, όλοι τους πρώην ακτιβιστές της IMRO, της Μακεδονικής Μυστικής Επαναστατικής Οργάνωσης Νεολαίας και των Βουλγαρικών Επιτροπών Δράσης. Στο μεταξύ, στις αρχές Οκτωβρίου 1944, τρεις βουλγαρικοί στρατοί υπό την ηγεσία της νέας βουλγαρικής φιλοσοβιετικής κυβέρνησης, μαζί με τον Κόκκινο Στρατό επανήλθαν στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία. Οι βουλγαρικές δυνάμεις εισήλθαν στη Γιουγκοσλαβία βάσει συμφωνίας μεταξύ του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και του ηγέτη των Βούλγαρων Παρτιζάνων, Ντόμπρι Τερπέσεφ, που υπεγράφη στις 5 Οκτωβρίου στην Κραϊόβα της Ρουμανίας με τη διαμεσολάβηση της ΕΣΣΔ.
Παρά τις δυσκολίες συνεργασίας μεταξύ των δύο δυνάμεων, οι Βούλγαροι συνεργάστηκαν με τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους στη Μακεδονία και κατάφεραν να καθυστερήσουν τη γερμανική απόσυρση μέσω της περιοχής κατά δέκα έως δώδεκα ημέρες. Μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου όλοι οι γερμανικοί σχηματισμοί είχαν αποσυρθεί προς τα δυτικά και τα βόρεια και οι αντιστασιακοί είχαν καθιερώσει τον στρατιωτικό και διοικητικό έλεγχο της περιοχής. Ωστόσο, υπό την πολιτική πίεση των Παρτιζάνων, μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας του Βαρδάρη, ο Δεύτερος και ο Τέταρτος βουλγαρικός στρατός αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στα παλιά σύνορα της Βουλγαρίας στα τέλη Νοεμβρίου. Η Αντιφασιστική Συνέλευση για την Εθνική Απελευθέρωση της Μακεδονίας τέθηκε σε εφαρμογή τον Δεκέμβριο, λίγο μετά τη γερμανική υποχώρηση. Τα μακεδονικά εθνικά συναισθήματα ήταν ήδη ώριμα εκείνη την εποχή σε σύγκριση με το 1941, αλλά ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ακόμη και τότε, ήταν αμφισβητήσιμο εάν οι Σλαβομακεδόνες θεωρούσαν τον εαυτό τους διαφορετικούς από τους Βούλγαρους. Στη συνέχεια, για να εξαλείψουν τα υπόλοιπα βουλγαρόφιλα συναισθήματα, οι νέες κομμουνιστικές αρχές καταδίωξαν τους δεξιούς εθνικιστές που ήταν αντίθετοι με την ιδέα του «μεγάλου βουλγαρικού σοβινισμού». Η επόμενη αποστολή ήταν επίσης να διαλύσει όλες τις φιλοβουλγαρικές οργανώσεις που αντιτάχθηκαν στην ιδέα της Γιουγκοσλαβίας. Έτσι, ακόμη και οι αριστεροί πολιτικοί φυλακίστηκαν και κατηγορήθηκαν για φιλοβουλγαρικό προσανατολισμό. Βλέποντας ότι είχε μικρή υποστήριξη, ο Μιχαΐλοφ συνέχισε να κρύβεται, μετακόμισε αρχικά από την Κροατία στην Αυστρία, ακολούθως στην Ισπανία και τελικά στην Ιταλία, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1990.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή) Κατηγορία:Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση Κατηγορία:Σχέσεις Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1944 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1944
Μανδαρίνος
thumb|right|210px|Μανδαρίνος επί [[δυναστεία Τσινγκ|δυναστείας Τσινγκ (Qing) (1644-1912)]] Μανδαρίνοι ονομάζονταν από τους Ευρωπαίους, κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι ανώτεροι πολιτικοί και στρατιωτικοί λειτουργοί της αυτοκρατορικής Κίνας, οι οποίοι στην κινεζική γλώσσα ονομάζονταν κου-ουέν. Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται για κάθε δημόσιο υπάλληλο ή αξιωματούχο που υπηρετεί τυφλά τους ανώτερούς του, με μοναδικό σκοπό την άνοδό του στην ιεραρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Δυναστεία των Τζοσόν
Ριγκαρντά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Μ.Ε.Α.Ο. Φιλυριακός Φλώρινας
thumb|200px| Φιλυριακός Φλώρινας
Ιστορία
Ο «ΜΕΑΟ Φιλυριακός» ιδρύθηκε το 1991 με πρωτοβουλία του καθηγητή φυσικής αγωγής Δημήτρη Ποζατσίδη, ο οποίος μέχρι σήμερα είναι πρόεδρος και προπονητής του συλλόγου. Έχει αντρικό και γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου και χρώματα το πορτοκαλί, το λευκό και το πράσινο.
Από το καλοκαίρι του 2002 αγωνίζεται σε ιδιόκτητη έδρα, το «Ποζατσίδειο Αθλητικό Κέντρο», το οποίο δημιούργησε ο πρόεδρος και οι αθλητές του σωματείου στο Αμμοχώρι Φλώρινας. Είναι ένα μοντέρνο αθλητικό κέντρο, ίσως το καλύτερο στη Δυτική Μακεδονία και ένα από τα καλύτερα στην Ελλάδα.
Ανδρών
Η ανδρική ομάδα αγωνίζεται στην Β΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Γυναικών
Το γυναικείο τμήμα ιδρύθηκε το 1992. Την περίοδο 1992-93 συμετείχε για πρώτη φορά στο Περιφερειακό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών. Πήρε το πρωτάθλημα στον όμιλό του και ανέβηκε στην Α΄ Εθνική, όπου παίζει μέχρι σήμερα με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 2000 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος ενώ άλλες δυο φορές έφτασε ως τον τελικό του πρωταθλήματος.
Υποδομής
Το 1998 ο Δ. Ποζατσίδης ίδρυσε και δεύτερη γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου στη Φλώρινα, το '''Μ.Α.Σ. Φιλυρηίς''', που λειτουργεί ως Ακαδημία Ποδοσφαίρου για τα μικρότερα σε ηλικία κορίτσια και αποτελεί το προστάδιο του Φιλυριακού.Λειτουργούν επίσης τμήματα υποδομής μικρών ηλικιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φλώρινας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1991 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1991 Κατηγορία:Φλώρινα Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ευστάθιος Αλεβίζος
Ο Ευστάθιος Αλεβίζος ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Ήταν από το Πυργάκι της Γορτυνίας. Αγωνίστηκε υπό τις διαταγές του Πλαπούτα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ματίας Μπούχινγκερ
Ο Ματίας Μπούχινγκερ (Matthias Buchinger, 3 Ιουνίου 1674 - 10/16 Αυγούστου 1739, γνωστός στα αγγλικά και ως Matthew Buckinger) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης, ταχυδακτυλουργός και εικονογράφος, ο οποίος γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άνσμπαχ της Γερμανίας χωρίς χέρια και χωρίς το κάτω μέρος των ποδιών. Ως καλλιτέχνης και διασκεδαστής επέδειξε τα κατορθώματά του σε πολλές αυλές, και έγινε γνωστός ώς ο «Μικρός Άνθρωπος από τη Νυρεμβέργη». Ταξίδεψε στην Αγγλία προσπαθώντας να συναντηθεί με τον Βασιλιά Γεώργιο Α', ενώ έπειτα μετακινήθηκε στην Ιρλανδία όπου έδωσε δημόσιες παραστάσεις, το 1720 στο Δουβλίνο και το 1722 στο Μπέλφαστ. Ο Μπούχινγκερ παντρεύτηκε τέσσερεις φορές και είχε τουλάχιστον δεκατέσσερα παιδιά (από οκτώ διαφορετικές γυναίκες). Φημολογούνταν ότι είχε κάνει παιδιά με δεκαεπτά ερωμένες. Η φήμη του Μπούχινγκερ ήταν τόσο διαδεδομένη που την δεκαετία του 1780 ο όρος Buckinger's boot (η μπότα του Μπάκιντζερ) χρησσιμοποιούνταν στην Αγγλία ως εφημισμός για το αιδοίο (επειδή το μόνο «άκρο» που είχε ήταν το πέος του). Εκτός από την ταχυδακτυλουργία ο Μπούχινγκερ είχε καλή φήμη και ως χαράκτης και καλλιτέχνης. Πέθανε στο Κορκ της Ιρλανδίας.
Παρά το ότι είχε μικρά σαν πτερύγια άκρα, οι χαράξεις του ήταν υπερβολικά λεπτομερείς. Ένα τέτοιο έργο του, μία αυτοπροσωπογραφία, ήταν τόσο λεπτομερές ώστε μία πλησιέστερη εξέταση στις μπούκλες των μαλλιών του αποκάλυψε ότι στην πραγματικότητα αποτελούνταν από 7 βιβλικούς ψαλμούς και την Κυριακή Προσευχή, γραμμένα με μικροσκοπικά γράμματα.
Παρά την αναπηρία του, ο Μπούχινγκερ ήταν ικανός ταχυδακτυλουργός, κάνοντας μπάλες να εξαφανιστούν κάτω από κούπες και πουλιά να εμφανιστούν από το πουθενά. Λέγεται επίσης ότι ήταν ανίκητος στα χαρτιά, ενώ κατέπλησε τους θεατές με τις ικανότητές του στη σκοποβολή. Του άρεσε να κατασκευάζει πλοία σε μπουκάλια. Ενώ εν γένει ήταν πολύ επιδέξιος.
Οι μουσικές του ικανότητες περιελάμβαναν την ικανότητα να παίζει διάφορα μουσικά όργανα όπως όμποε, τρομπέτα και φλάουτο, κάποια από τα οποία εφηύρε ο ίδιος.
Κατάλογος πλοίου
Γενικά στα πλοία χρησιμοποιούνται πολλοί πίνακες (λίστες) σε μορφή καταλόγου. Σημαντικότεροι τέτοιοι Κατάλογοι πλοίου (ship's list) είναι:
Στη πράξη χρησιμοποιούνται επίσης και άλλοι πίνακες μικρότερης σημασίας, συνήθως ειδών απογραφής.
Κατηγορία:Πλοίο
Rent-A-Girlfriend
Το Rent-A-Girlfriend (Ιαπωνικά: 彼女 、 お借りします), κατά Χέπμπορν: Kanojo, Okarishimasu) είναι ιαπωνική σειρά μάνγκα γραμμένη και εικονογραφημένη από τον Reiji Miyajima. Έχει δημοσιευτεί στο εβδομαδιαίο περιοδικό Shōnen της Kodansha από τον Ιούλιο του 2017 και έχει συγκεντρωθεί σε δεκαοκτώ τόμους από τον Νοέμβριο του 2020. Η σειρά έχει αδειοδοτηθεί για κυκλοφορία στην Βόρεια Αμερική από την Kodansha Comics, η οποία κυκλοφόρησε τον πρώτο τόμο στα αγγλικά τον Ιούνιο του 2020.
Μια προσαρμογή της σειράς μάνγκα σε τηλεοπτική σειρά άνιμε προβλήθηκε από την TMS Entertainment από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 2020 στο μπλοκ Super Animeism της MBS. Έχει ανακοινωθεί και δεύτερη σεζόν.
Πλοκή
Ο Κάζουγια Κινόσιτα απορρίπτεται από την κοπέλα του, Μάμι Νανάμι, αφού έβγαιναν για ένα μήνα. Στη συνέχεια, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει μια διαδικτυακή εφαρμογή γνωριμιών για να νοικιάσει μια όμορφη και ελκυστική κοπέλα που ονομάζεται Τσίζουρου Μιζουχάρα. Ωστόσο, επειδή φαίνεται να είναι πολύ τέλεια, της δίνει χαμηλή βαθμολογία. Όταν η Τσίζουρου τον κοροϊδεύει για αυτό, συνειδητοποιεί ότι είναι πιο κακή από ό, τι περίμενε. Ωστόσο, όταν η γιαγιά του Κάζουγια νοσηλεύεται μετά από κατάρρευση, φέρνει τον Τσίζουρου μαζί και η γιαγιά του εκπλήσσεται με το πόσο καλή είναι. Ο Κάζουγια συνεχίζει να νοικιάζει την Τσίζουτου για τις συναντήσεις με την οικογένεια και τους φίλους του, αλλά τα πράγματα γίνονται περίπλοκα όταν ανακαλύπτουν ότι είναι γείτονες και φοιτούν στο ίδιο κολλέγιο. Αργότερα, εμφανίζονται κι άλλα κορίτσια από την επιχείρηση ενοικίασης.
Το Μάνγκα
Γραμμένη και εικονογραφημένη από τον Ρέιτζι Μιγιατζίμα, η σειρά ξεκίνησε δημοσίευσή της στο εβδομαδιαίο περιοδικό Shōnen της Kodansha στις 12 Ιουλίου 2017 και έχει εκδώσει δεκαοκτώ τόμους μέχρι τον Νοέμβριο του 2020. Η Kodansha δημοσίευσε μια ανθολογία της σειράς στις 17 Αυγούστου 2020.
Ένα παράγωγο μάνγκα, με τίτλο Kanojo, Hitomishirimasu (彼女 、 人見知ります), που επίσης γράφτηκε και απεικονίστηκε από τον Μιγιατζίμα, κυκλοφόρησε σε σειρά στην εφαρμογή Kodansha's Magazine Pocket από τις 21 Ιουνίου 2020. Η σειρά επικεντρώνεται στον χαρακτήρα Σούμι Σακουρασάβα. Συγκεντρώθηκε σε έναν τόμο από τον Σεπτέμβριο του 2020.
Το Άνιμε
Μια προσαρμογή της σειράς σε άνιμε ανακοινώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2019. Η σειρά υλοποιήθηκε από την TMS Entertainment και σκηνοθετήθηκε από τον Καζουόμι Κόγκα, με τη σύνθεση της σειράς Μιτσουτάκα Χιρότα, την Κάνα Χιραγιάμα να σχεδιάζει τους χαρακτήρες και τη Χιαντάιν να συνθέτει τη μουσική. Οι Peggies παρουσίασαν το εναρκτήριο θέμα "Centimeter" (セ ン チ メ ー ト ル, Senchimētoru). Η Χάλκα έπαιξε το πρώτο τελικό θέμα "Kokuhaku Bungee Jump" (告白 バ ン ジ ー ジ ャ ン プ, Kokuhaku Banjī Janpu, "Μπάντζι τζαμπ της σύγχυσης") ξεκινώντας από τα επεισόδια 2–6 και 8–11, ενώ η Χάλκα έπαιξε επίσης το δεύτερο τέλος το θέμα "Πρώτη πτώση" για το επεισόδιο 7, και η Σόρα Αμαμίγια παρουσίασαν το τρίτο τελικό θέμα "Kimi wo Tousite" (Through を 通 し て, "Μέσω εσένα") για το επεισόδιο 12. Μεταδόθηκε από τις 11 Ιουλίου έως τις 26 Σεπτεμβρίου 2020 στο μπλοκ προγραμματισμού του Super Animeism στο MBS και σε άλλα δίκτυα. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2020, λίγο πριν το φινάλε της πρώτης σεζόν κυκλοφορήσει διεθνώς, ανακοινώθηκε ότι θα βγει και δεύτερη σεζόν.
Η σειρά αδειοδοτήθηκε για κυκλοφορία από την Crunchyroll εκτός της Ασίας. Στη Νοτιοανατολική Ασία, ο κάτοχος των δικαιωμάτων της σειράς είναι Muse Communication και κυκλοφορεί στην υπηρεσία ροής iQiyi. Στις 11 Αυγούστου 2020, ο Crunchyroll ανακοίνωσε ότι η σειρά θα κυκλοφορήσει μεταγλωτισμένη στα αγγλικά, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 28 Αυγούστου.
Κώστας Μουρατίδης
Ο Κώστας Μουρατίδης (Δράμα, 1 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός στα άκρα της επίθεσης. Είχε τις ικανότητες να αγωνίζεται τόσο ως αμυντικός όσο και επιθετικός στα άκρα της ομάδας. Καθαρός ακραίος εξτρέμ που έπαιζε όλη την πλευρά, βραχύσωμος, ταχύς και διεμβολιστής με έκρηξη στο παιχνίδι του, άρτια τεχνική κατάρτιση με ιδιαίτερη έφεση στις ασίστ.
Καριέρα
αριστερά|200px|thumb|Ο Μουρατίδης στον Άρη Ξεκίνησε τo ποδόσφαιρο στους Μαυραετούς Μεγαλοκάμπου και το 1981 μεταγράφηκε στον Πανδραμαικο, όπου μετά τις πολύ καλές εμφανίσεις τράβηξε πάνω του τα μάτια των ανθρώπων του Άρη και σε ηλικία είκοσι περίπου χρόνων, έγινε η ακριβότερη μεταγραφή ποδοσφαιριστή από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου και ξεκίνησε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική σταδιοδρομία και ανδρώθηκε σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Την σεζόν 1985-86 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική με τη φανέλα του Άρη. Συνέχισε να φοράει τη φανέλα του Θεού του πολέμου για εννιά συναπτά έτη, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε πολλές θέσεις μέσα στο γήπεδο. Τον Δεκέμβριο του 1993, μετά από 184 εμφανίσεις και 13 τέρματα αποχώρησε για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.
Τον Ιανουάριο του 1994 «μετακόμισε» στην Λάρισα όπου και συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις για τα επόμενα τρία χρόνια, πετυχαίνοντας δεκαπέντε τέρματα μετά από 99 συμμετοχές σε πρωτάθλημα και κύπελλο, αυτή τη φορά όμως από τη θέση του δεξιού μπακ.
Αποχώρησε από τους "βυσσινί" το καλοκαίρι του 1997, συνεχίζοντας την καριέρα του στην ομάδα του Εδεσσαϊκού για ένα χρόνο, όπου μετά από 21 συμμετοχές, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Δράμα, για τα ασπρόμαυρα της Δόξας Δράμας, όπου και έκλεισε την καριέρα του μετά από δύο σεζόν, σε ηλικία 36 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εδεσσαϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας
Ματταθίας
Ο Ματταθίας από την Ασμοναϊκή δυναστεία ήταν γιος του ιερέα Ιωάννη, ιερέας στο χωριό Μωδείν. Ήταν επίσης εγγονός του Συμεών του Ασμοναίου.
Ο φόνος του Απελλή
Το 167 π.Χ. ο Αντίοχος Δ΄ ο Επιφανής έθεσε την ιουδαϊκή θρησκεία εκτός νόμου. Ο απεσταλμένος του Σελευκίδη βασιλιά Απελλής και η συνοδεία του έφτασαν στο χωριό Μωδείν, με σκοπό να επιβάλλουν μία νέα θρησκεία, που απαιτούσε θυσίες σε είδωλα.
Ένας βωμός στήθηκε και ένας από τους κατοίκους επιχείρησε να προσφέρει μία θυσία. Ο Ματταθίας, που ήταν παρών στην σκηνή, κυριεύτηκε από ιερή αγανάκτηση και σκότωσε αυτόν που προσέφερε την θυσία, αλλά και τον Απελλή. Κατόπιν κατέστρεψε τον βωμό που προσφερόταν οι θυσίες Библиотека Руслана Хазарзара.Φλαυίου Ἰωσήπου  ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΒ.VI.2.[270].
Η επανάσταση
Έπειτα ο Ματταθίας γύρισε όλη την Ιουδαία ξεσηκώνοντας τους χωρικούς ενάντια στην βασιλική εξουσία. Οι οπαδοί του κατέφυγαν είτε στην έρημο της Ιουδαίας, είτε σε ορεινά κρησφύγετα.
Σε κάποιο από αυτά επιτέθηκαν οι στρατιώτες του βασιλιά, μία ημέρα που έτυχε να είναι Σάββατο. Οι υπερασπιστές ερμηνεύοντας τον πόλεμο ως εργασία αρνήθηκαν να πολεμήσουν και εξοντώθηκαν από τους αντιπάλους τους .Όταν ο Ματταθίας και οι οπαδοί του έμαθαν αυτό το γεγονός, αποφάσισαν να πολεμούν ακόμη και την ημέρα του Σαββάτου.
Το τέλος του Ματταθία
Ύστερα από έναν χρόνο περίπου ο Ματταθίας αρρώστησε. Ανάμεσα στα τελευταία λόγια που είπε στους γιους του και τους οπαδούς του, πριν πεθάνει, ήταν και τα εξής:
"...Ἁβραὰμ οὐχὶ ἐν πειρασμῷ εὑρέθη πιστός, καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην; Ἰωσὴφ ἐν καιρῷ στενοχωρίας αὐτοῦ ἐφύλαξεν ἐντολὴν καὶ ἐγένετο κύριος Αἰγύπτου.
Ἰησοῦς ἐν τῷ πληρῶσαι λόγον ἐγένετο κριτὴς ἐν Ἰσραήλ.
Χάλεβ ἐν τῷ ἐπιμαρτύρασθαι ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἔλαβε γῆς κληρονομίαν.
Δαυὶδ ἐν τῷ ἐλέῳ αὐτοῦ ἐκληρονόμησε θρόνον βασιλείας εἰς αἰῶνα αἰῶνος.