cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έργο (φυσική)
Σταθερή δύναμη
μικρογραφία|Η δύναμη w ισούται με την F_1 και η συνιστώσα δύναμη F_2 παράγει έργο. Η δύναμη F_2 ισούται με cos(θ)F, οπότε παράγει έργο ίσο με cos(θ)F*Δx. Η δύναμη F_1 δεν παράγει έργο γιατί το σώμα δεν κινείται σε αυτή τη διεύθυνση.
Μεταβαλλόμενη δύναμη
Ωστόσο, αν η δύναμη είναι μεταβαλλόμενη, τότε το έργο της υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τη συνάρτηση F(x) δύναμης-μετατόπισης και ολοκληρώνοντάς την πάνω στη μετατόπιση.
Θεώρημα μεταβολής κινητικής ενέργειας
Η μεταβολή της κινητικής ενέργειας ενός σώματος (ΔΚ) ισούται με το αλγεβρικό άθροισμα των έργων όλων των δυνάμεων που δρουν πάνω του ή, ισοδύναμα, είναι ίση με το έργο της συνισταμένης δύναμης:
Θερμοδυναμική
Στη θερμοδυναμική το έργο ορίζεται κάπως διαφορετικά από ό,τι στην κινηματική, και έχει να κάνει με μεταβολές όγκου του αερίου που μελετάμε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δύναμη Κατηγορία:Ενέργεια Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Μήκος
Πατριάρχης Θεόδοτος Β΄
Ο Θεόδοτος Β΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1151 και 1153.
Αναφέρεται και ως Θεοδόσιος Α΄. Πριν την εκλογή του διετέλεσε ηγούμενος στη Μονή Αναστάσεως στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του δεν συνέβησαν σπουδαία εκκλησιαστικά γεγονότα και απεβίωσε εν ενεργεία.
Από επιστολή του Μητροπολίτη Εφέσου Γεωργίου Τορνίκη προς τον Μητροπολίτη Αθηνών Γεώργιο Μπουρτζή μαθαίνουμε ότι η «άγρια μάζα του κλήρου» της Αγίας Σοφίας σχεδόν λιντσάρησε τον Μητροπολίτη Εφέσου όταν αυτός αντιτάχθηκε στο σχέδιό τους να εξοικονομήσουν χρήματα για την κηδεία του Πατριάρχη Θεόδοτου. Φαίνεται ότι η επιθυμία να στερηθεί των πλήρων τιμών κρατικής κηδείας εδραζόταν σε κατηγορίες ότι υπήρξε Βογόμιλος, κατηγορία που εκτοξεύτηκε από τον εψηφισμένο Πατριάρχη Αντιοχείας Σωτήριχο Παντεύγενο, ο οποίος χρησιμοποίησε το «μαύρο και ζαρωμένο χέρι» του νεκρού Θεόδοτου ως απόδειξη της αιρετικότητάς του. Ο Ιωάννης Κίνναμος αναφέρει μόνον ότι ο Θεόδοτος «ήταν συνηθισμένος σε ασκητική πειθαρχία».
Πηγές
Θεοδοτος Β Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Αρχίδαμος Α΄
Ο Αρχίδαμος Α' ήταν βασιλιάς της Σπάρτης (π.600 - π.575 π.χ.). Ήταν από το γένος των Ευρυποντιδών, 12ος απόγονος του Προκλή.
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Ομαλός Χανίων
Ο Ομαλός είναι οικισμός της κοινότητας Λάκκων του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Το 2011 είχε 35 κατοίκους. Βρίσκεται στο οροπέδιο του Ομαλού Χανίων, σε απόσταση 38 χιλιομέτρων από τα Χανιά σε ύψος 1.050 μέτρων στα Λευκά Όρη. Το οροπέδιο έχει έκταση 15 τετραγωνικών χιλιομέτρων και το μεγαλύτερο μέρος του ανήκει στους κατοίκους της Κοινότητας Λάκκων.
Επί τουρκοκρατίας ήταν άντρο επαναστατών και μόνο δυο φορές κατάφεραν οι Τούρκοι να φθάσουν ως εκεί και για λίγες μέρες, κατά την αποτυχούσα επανάσταση των ετών 1886 - 1888 (επανάσταση των χιλίων ημερών). Παλιότερα καλλιεργούσαν σιτηρά και πατάτες, ενώ υπήρχαν πολλές καλύβες βοσκών και μητάτα. Κατά τη γερμανική κατοχή λειτούργησε για κάποιο μικρό διάστημα μικρό αεροδρόμιο. Από τον Ομαλό πηγάζει το γνωστό επαναστατικό άσμα: "Πότε θα κάνει ξαστεριά πότε θα Φλεβαρίσει να πάρω το τουφέκι μου...να κατεβώ στον Ομαλό..." Το ομώνυμο φαράγγι έχει τρεις εισόδους μια από την πλευρά των Λάκκων (πόρος), μια από την πλευρά των Σφακιών (τοποθεσία Ξυλόσκαλο από όπου αρχίζει και το γνωστό Φαράγγι της Σαμαριάς) και μια από την πλευρά του Ομαλού.
Κλίμα
Το κλίμα που επικρατεί στην περιοχή του Ομαλού έχει τα χαρακτηριστικά και του μεσογειακού κλίματος και του ηπειρώτικού, με την θερμοκρασία κατά τους χειμερινούς μήνες να κυμαίνεται από τους 3⁰C έως και τους 10⁰C, και το καλοκαίρι από τους 12⁰C έως και τους 28⁰C, κατά τους μήνες Απρίλιο έως και Νοέμβριο ο καιρός είναι ηλιόλουστος, με ελάχιστες μέρες βροχής μικρής διαρκείας αλλά μεγάλης έντασης, αντιθέτως τον χειμώνα επικρατεί ολικό ψύχος, το χιόνι κάνει πολύ συχνά την εμφάνιση του σε πολύ μεγάλες ποσότητες η οποίες ορισμένες φορές ξεπερνάνε τα 2 μέτρα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν στις (13 Ιανουαρίου 2017) -12,5⁰C, και η υψηλότερη 36,5⁰C.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Νομός Χανίων Κατηγορία:Οροπέδια της Ελλάδας
Αγγλοσάξονες
Με τον όρο Αγγλοσάξονες (αγγλικά: Anglo-Saxons) περιγράφεται μια ομάδα λαών γερμανικής καταγωγής, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 5ου μ.Χ. αιώνα, ξεκινώντας από την ευρύτερη περιοχή της βόρειας Γερμανίας, εισέβαλαν στα Βρετανικά νησιά υποτάσσοντας τους ντόπιους κελτικούς πληθυσμούς. Πιο συγκεκριμένα, στην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται οι Άγγλοι, οι Σάξονες και οι Γιούτοι. Οι Άγγλοι, όπως και οι γείτονές τους Σάξονες, ξεκίνησαν από την περιοχή Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στο νότιο ήμισυ της χερσονήσου της Γιουτλάνδης (βορειότερο άκρο της σημερινής Γερμανίας), ενώ οι Γιούτοι κατοικούσαν στο βόρειο ήμισυ της χερσονήσου της Γιουτλάνδης (τμήμα της σημερινής Δανίας).
Ως αγγλοσαξονική ορίζεται η περίοδος της βρετανικής ιστορίας από την αρχική εγκατάσταση των Αγγλοσαξόνων (περίπου 450 μ.Χ.) μέχρι τη νορμανδική κατάκτηση (1066 μ.Χ.), περίοδος μέσα στην οποία συντελείται βαθμιαία η ομογενοποίηση των γερμανικών με τα κελτικά/βρετανικά φύλα και η δημιουργία του Αγγλικού Έθνους.
Ιστορία
Στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα, το δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα από τις επιδρομές βαρβαρικών λαών και ουσιαστικά βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο πριν από την κατάρρευσή του. Το 410 μ.Χ. αποσύρονται από τη Βρετανία τα τελευταία ρωμαϊκά στρατεύματα, για να ενισχύσουν την άμυνα της Ρώμης ενάντια στους Βησιγότθους. Την εποχή αυτή, η οποία σε γενικές γραμμές συμπίπτει χρονικά με την άφιξη των πρώτων Αγγλοσαξόνων, οι κύριοι κάτοικοι των νησιών είναι λαοί κελτικής προέλευσης, όπως οι Σκώτοι και οι Πίκτοι στον βορρά, και οι Βρετανοί καθώς και κάποιοι εναπομείναντες ρωμαϊκοί πληθυσμοί στον νότο. Οι λαοί αυτοί, μετά την απόσυρση των ρωμαϊκών λεγεώνων άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους. Στη σύγκρουση αυτή, οι Βρετανοί με τη βοήθεια μισθοφόρων από τις νεοφερμένες γερμανικές φυλές κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τους Πίκτους και τους Σκώτους. Ωστόσο, οι Αγγλοσάξονες, μετά τη νίκη τους αυτή και αφού δεν έμειναν ικανοποιημένοι από τα εδάφη που έλαβαν ως αποζημίωση, βρήκαν κάποιο πρόσχημα και εγκατέλειψαν τους Βρετανούς συμμαχώντας με τους Πίκτους. Από το σημείο αυτό, αρχίζουν να κατακτούν σταδιακά την ενδοχώρα. Η κατάκτηση αυτή θα είναι μια αργή διαδικασία που θα διαρκέσει πάνω από έναν αιώνα.
Επταρχία
Στις περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν οι Άγγλοι, δηλαδή βόρεια, βορειοανατολικά και κεντρικά της σημερινής Αγγλίας, δημιουργήθηκαν αργότερα τα βασίλεια της Μερκίας, της Νορθουμβρίας και της Ανατολικής Αγγλίας. Οι Σάξονες εγκαταστάθηκαν κυρίως στο νότιο τμήμα του νησιού, όπου αργότερα προέκυψαν τα βασίλεια Έσσεξ, Σάσσεξ και Ουέσσεξ. Τέλος, η περιοχή που κατείχαν οι Γιούτοι στο νοτιοανατολικό άκρο της Αγγλίας θα μετεξελιχθεί στο βασίλειο του Κεντ. Αυτά τα επτά βασίλεια αποτέλεσαν την επονομαζόμενη "Αγγλοσαξονική Επταρχία".
Κατά την άφιξή τους στη Βρετανία οι αγγλοσαξονικοί λαοί έφεραν μαζί τις παγανιστικές συνήθειές τους εκτοπίζοντας τους εκχριστιανισμένους πληθυσμούς προς την περιοχή της σημερινής Ουαλίας. Ωστόσο, σύντομα η κατάσταση αναστράφηκε και ξεκίνησε η διαδικασία εκχριστιανισμού τους, η οποία ακολούθησε δύο διαφορετικές πορείες: Η πρώτη ξεκίνησε από την Κελτική Εκκλησία, η οποία με έδρα την Ιρλανδία, τη Σκωτία και την Ουαλία έδρασε ιεραποστολικά από τον 5ο έως τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Από τη μονή της Αϊόνα, που ιδρύθηκε το 563 μ.Χ. από τον Άγιο Κολούμπα, ξεκίνησαν ιεραποστολές για τον προσηλυτισμό των ειδωλολατρών Αγγλοσαξόνων με κατεύθυνση από βορρά προς νότο. Στα πλαίσια των ιεραποστολών αυτών, ο βασιλιάς της Νορθουμβρίας Όσβαλντ ασπάσθηκε τον χριστιανισμό. Το δεύτερο κύμα εκχριστιανισμού προήλθε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ακολούθησε αντίθετη κατεύθυνση ξεκινώντας από το νότο. Ο πάπας Γρηγόριος Α' έστειλε τον βενεδικτίνο μοναχό Αυγουστίνο στην αυλή του βασιλιά του Κεντ Έθελμπερτ, του οποίου η σύζυγος ήταν χριστιανή, για να προσηλυτίσει τους Αγγλοσάξονες. Η πόλη του Καντέρμπουρυ έγινε έδρα της ρωμαιοκαθολικής ιεραποστολής και έδρα αρχιεπισκοπής με πρώτο αρχιεπίσκοπο τον Αυγουστίνο, ο οποίος έμεινε γνωστός ως Αυγουστίνος του Καντέρμπερι. Ανάμεσα στα δύο ρεύματα εκχριστιανισμού δημιουργήθηκαν αρκετές διαφορές. Η Εκκλησία της Αϊόνα, αφού προσηλύτισε τους Αγγλοσάξονες, διαφοροποιήθηκε από τη Ρώμη αναπτύσσοντας δικές της θεωρίες, παρόμοιες με τα δόγματα των Ανατολικών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Έτσι, οι Κέλτες παρέμεναν πιστοί στην αρχική παράδοση για τον εορτασμό του Πάσχα, τον οποίο είχε αναθεωρήσει η Ρώμη, και χρησιμοποιούσαν την ελληνική και όχι τη λατινική γλώσσα στις τελετουργίες τους. Η κατάσταση ξεκαθάρισε το 664 μ.Χ. στη Σύνοδο του Γουίτμπι, όπου έλαβε χώρα η μεγαλύτερη διαμάχη μεταξύ των αντιπροσώπων της Κελτικής και της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Σε αυτήν τα αγγλοσαξονικά βασίλεια απέρριψαν την Κελτική Εκκλησία και επέλεξαν τη Ρωμαϊκή, με αποτέλεσμα η ρωμαϊκή επιρροή να επεκταθεί βαθμιαία στις κελτικές χώρες: Κορνουάλη, Βρετάνη, Νήσος του Μαν, Ιρλανδία και Σκωτία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί
Κεφεπίμη
Η κεφεπίμη είναι αντιβιοτικό κεφαλοσπορίνης τέταρτης γενιάς. Η κεφεπίμη έχει εκτεταμένο φάσμα δραστικότητας κατά Gram-θετικών και Gram-αρνητικών βακτηρίων, με μεγαλύτερη δραστικότητα έναντι και των δύο τύπων οργανισμών από τους παράγοντες τρίτης γενιάς. Μια μετα-ανάλυση του 2007 προτάθηκε όταν συνδυάστηκαν δεδομένα δοκιμών, η θνησιμότητα αυξήθηκε σε άτομα που έλαβαν κεφεπίμη σε σύγκριση με άλλα αντιβιοτικά β-λακτάμης. Σε απάντηση, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) πραγματοποίησε τη δική τους μετα-ανάλυση που δεν βρήκε διαφορά θνησιμότητας.
Η κεφεπίμη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1982 από την Bristol-Myers Squibb και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1994. Είναι διαθέσιμη ως γενόσημο φάρμακο και πωλείται με διάφορες εμπορικές ονομασίες παγκοσμίως.
Καταργήθηκε από τον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θειαζόλες Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες
Εθνικισμός
Ο εθνικισμός είναι ιδεολογία που προωθεί τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου έθνους ως διακριτή ομάδα ανθρώπων, ειδικά με σκοπό την απόκτηση της κυριαρχίας σε μια περιοχή και διατήρηση της αυτοδιοίκησης του έθνους στην πατρίδα του, σε προτεραιότητα έναντι κάθε άλλου ατομικού ή συλλογικού συμφέροντος. Ο εθνικισμός έχει κοινά στοιχεία αλλά και διαφορές με τον πατριωτισμό ενώ είναι αντίθετος με τον διεθνισμό.
Ιστορία
Ο Αμερικανός φιλόσοφος και ιστορικός Χανς Κον αναφέρει το 1944 ότι ο εθνικισμός εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα. Άλλες πηγές τοποθετούν διαφορετικά την αρχή του, αλλά η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο εθνικισμός ως ιδεολογία εδραιώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο ιστορικός Τζορτζ Πίμπαντι Γκουτς υποστήριξε ότι «ενώ ο πατριωτισμός είναι τόσο παλιός όσο οι ανθρώπινες σχέσεις και σταδιακά διεύρυνε τη σφαίρα του από το γένος στη φυλή, και από τη φυλή στην πόλη και το κράτος, ο εθνικισμός ως λειτουργική αρχή και ένα ξεκάθαρο δόγμα έκανε την εμφάνισή του μόνο ανάμεσα στις πιο περίπλοκες πνευματικές διεργασίες του σύγχρονου κόσμου».
Ιστορικά, αγώνες ενάντια σε αποικιοκρατικές ή επεκτατικές δυνάμεις έχουν συσχετιστεί με εθνικιστικές τάσεις, όπως η Ελληνική Επανάσταση όπου η εθνική ανεξαρτησία προβλήθηκε ως ο παράγοντας για την απελευθέρωση. Αντίθετα, σε συνδυασμό με έντονο εθνικό μίσος και στοιχεία φυλετικών διακρίσεων οδήγησε σε εθνοκαθάρσεις, όπως το Ολοκαύτωμα από τη Ναζιστική Γερμανία, και γενοκτονίες όπως των Αρμενίων και των Ποντίων από Τούρκους εθνικιστές. Πρόσφατα η ιδέα του εθνικισμού έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία.
Πολιτική θεωρία
Διάφοροι πολιτικοί επιστήμονες έχουν διατυπώσει θεωρίες όσον αφορά τη θεμελίωση του έθνους-κράτους και την έννοια της κυριαρχίας, που συνυφαίνονται με τον ορισμό του εθνικισμού. Φιλόσοφοι όπως ο Μακιαβέλι, ο Λοκ, ο Χομπς και ο Ρουσώ αντιλήφθηκαν το κράτος ως το αποτέλεσμα ενός «κοινωνικού συμβολαίου» μεταξύ της άρχουσας τάξης και των πολιτών. O Μαξ Βέμπερ διατύπωσε τον συνηθέστερο ορισμό: «η ανθρώπινη κοινότητα η οποία διεκδικεί επιτυχώς το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας σε μια συγκεκριμένη περιοχή». Άλλοι μελετητές έχουν σημειώσει τη σχέση μεταξύ της οικοδόμησης κράτους, του πολέμου και του εθνικισμού. Πολλοί πιστεύουν ότι η ανάπτυξη του εθνικισμού στην Ευρώπη και έπειτα του σύγχρονου έθνους-κράτους οφειλόταν στην απειλή του πολέμου. Ο Μπάρι Πόζεν υποστηρίζει ότι ο εθνικισμός αυξάνει την ένταση του πολέμου και ότι τα κράτη προωθούν σκόπιμα τον εθνικισμό με στόχο τη βελτίωση των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων.
Ο εθνικισμός πρεσβεύει την ιδέα ότι κάθε έθνος πρέπει να κυβερνά τον εαυτό του, ελεύθερο από εξωτερικές επεμβάσεις (αυτοδιάθεση), ότι το έθνος είναι η ιδεώδης βάση για μια πολιτεία και ότι το έθνος είναι η μόνη πηγή πολιτικής ισχύος (λαϊκή κυριαρχία). Ο εθνικισμός στοχεύει στην οικοδόμηση και τη διατήρηση μιας ενιαίας εθνικής ταυτότητας, βασισμένης σε κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά όπως η κουλτούρα, η εθνικότητα, η γεωγραφική θέση, η γλώσσα, η πολιτική, η θρησκεία, οι παραδόσεις και η πίστη σε μια κοινή μοναδική ιστορία. Στοχεύει ακόμη στην προώθηση της εθνικής ενότητας και την αλληλεγγύη. Κατά συνέπεια, ο εθνικισμός επιδιώκει τη διατήρηση και ανάδειξη της παραδοσιακής κουλτούρας ενός έθνους· η πολιτιστική αναβίωση έχει συνδεθεί με εθνικιστικά κινήματα. Ενθαρρύνει, ακόμη, την υπερηφάνεια για εθνικά επιτεύγματα.
Κοινωνιολογία
Στην προσπάθεια να γίνουν πιο κατανοητές οι βάσεις και η προέλευση του εθνικισμού, διακρίθηκαν τρεις σχολές σκέψης με διαφορετικές θεωρήσεις. Ο αρχεγονισμός (αγγλ. Primordialism) προτείνει ότι τα έθνη υπήρχαν ανέκαθεν, συνεπώς ο εθνικισμός αποτελεί φυσική εξέλιξη. Ο εθνοσυμβολισμός (αγγλ. Ethnosymbolism) τονίζει τη σημασία των συμβόλων, των μύθων και των παραδόσεων στην ανάπτυξη των εθνών και των κρατών (σημαίες, ύμνοι, και άλλα σύμβολα εθνικής ταυτότητας θεωρούνται βασικά στοιχεία του εθνικισμού). Η μοντερνιστική ερμηνεία του εθνικισμού και της οικοδόμησης εθνών υποστηρίζει ότι ο εθνικισμός αναδύεται και ανθεί σε σύγχρονες κοινωνίες που έχουν μια βιομηχανική οικονομία ικανή για αυτοβιωσιμότητα, μια κεντρική ανώτατη αρχή ικανή να διατηρήσει την εξουσία και την ενότητα, και μια κεντρική γλώσσα κατανοητή από μια κοινότητα των ανθρώπων.
Στην ανάλυσή του για τις ιστορικές αλλαγές και την ανάπτυξη των ανθρώπινων κοινωνιών, ο Χένρι Μέιν σημείωσε τη διάκριση μεταξύ των παραδοσιακών κοινωνιών που ορίζονται ως κοινωνίες «κατάστασης», οι οποίες βασίζονται στην οικογενειακή συσχέτιση και λειτουργικά διάσπαρτους ρόλους στα άτομα, και τις σύγχρονες κοινωνίες που ορίζονται ως κοινωνίες «συμβολαίου», όπου οι κοινωνικές σχέσεις καθορίζονται από ορθολογικές συμβάσεις που επιδιώκονται από τα άτομα για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Ο Εμίλ Ντιρκέμ όρισε τις διαφορές μεταξύ παραδοσιακών και σύγχρονων κοινωνιών ως μεταξύ κοινωνιών που βασίζονται στη «μηχανική αλληλεγγύη» έναντι κοινωνιών που βασίζονται στην «οργανική αλληλεγγύη». Ο Ντιρκέμ ισχυρίστηκε ότι η κοινωνική ενσωμάτωση σε μια παραδοσιακή κοινωνία απαιτούσε αυταρχική κουλτούρα που συνεπαγόταν την αποδοχή μιας κοινωνικής ευταξίας, ενώ η σύγχρονη κοινωνία βασίζει την ενσωμάτωση στα αμοιβαία οφέλη του καταμερισμού της εργασίας, αλλά σημείωσε ότι ο απρόσωπος χαρακτήρας της σύγχρονης αστικής ζωής προκάλεσε αποξένωση και αισθήματα κοινωνικής ανομίας. Ο Μαξ Βέμπερ ισχυρίστηκε ότι η διαφορά βάσει της οποίας αναπτύχθηκαν οι σύγχρονες κοινωνίες και έθνη, είναι το αποτέλεσμα της ανόδου ενός χαρισματικού ηγέτη στην εξουσία. Η αντίληψη του Βέμπερ για τη χαρισματική εξουσία έχει σημειωθεί ως η βάση πολλών εθνικιστικών κυβερνήσεων.
Η αρχεγονική οπτική βασίζεται στην εξελικτική θεωρία και συνήθως απορρίπτεται από τους ειδικούς. Αντιλαμβάνεται τον εθνικισμό ως το αποτέλεσμα προσδιορισμού των ανθρώπων σε εθνοτικές ομάδες κατά τη διάρκεια της εξέλιξης και αναφέρεται στη δαρβινική θεωρία, όμως στοχαστές όπως οι Χέρμπερτ Σπένσερ και Γουόλτερ Μπάτζχεντ επανερμήνευσαν τη θεωρία του Δαρβίνου για τη φυσική επιλογή, συχνά με τρόπους ασυνεπείς με τη θεωρία της εξέλιξης, προβάλλοντας αβάσιμους ισχυρισμούς για βιολογικές διαφορές μεταξύ ομάδων, εθνοτήτων, φυλών και εθνών. Σύμφωνα με τον Μπένετικτ Άντερσον, τα έθνη είναι «φανταστικές κοινότητες». Η συναίνεση μεταξύ των μελετητών είναι ότι τα έθνη είναι κοινωνικά κατασκευασμένα και ιστορικά ενδεχόμενα.
Συντηρητικός εθνικισμός
Η αύξηση της επιρροής του συντηρητικού εθνικισμού αποδίδεται στην ανάμιξη με πρότερα «λαϊκά» κινήματα κατά τo 19ο αιώνα. Κυρίαρχες αρχές του εθνικισμού με αυτή τη μορφή είναι η κοινωνική συνοχή, η ευταξία και η σταθερότητα, στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στην άνοδο του σοσιαλισμού, στρέφοντας τον εθνικισμό κατά των ανερχόμενων τότε εργατικών κινημάτων που προήγαγαν ριζοσπαστικές ιδέες. Με το να εισαχθούν συντηρητικά ιδεώδη, ο εθνικισμός παύει να επικροτεί τις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Σε αντάλλαγμα, λαμβάνει έντονη προβολή κάθε τύπου μνημόνευση εθνικών μεγαλείων και πολεμικών νικών. Οι τάσεις αυτές κατατάσσουν τον συντηρητικό εθνικισμό ως ιδιαίτερα ξενοφοβικό, με το κάθε έθνος να αυτοχαρακτηρίζεται ως το μοναδικό και ανώτερο έναντι των άλλων. Η τάση επεκτατισμού, τροφοδοτούμενη από το κλίμα που προήγαγε ο συντηρητικός εθνικισμός, οδήγησε στο γεγονός ένα αξιοσημείωτο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού να βρεθεί υπό ευρωπαϊκό ζυγό, μέσω αποικιών, μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Σημαντική, επίσης, θεωρείται η συμβολή του στην ανάπτυξη καχυποψίας μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, με αποτέλεσμα τον Παγκόσμιο Πόλεμο του 1914.
Επεκτατικός εθνικισμός
Αυτή η μορφή εθνικισμού έχει καθαρά επιθετικό, στρατιωτικό και επεκτατικό χαρακτήρα. Ο ιμπεριαλισμός που διακατείχε τα ευρωπαϊκά κράτη τον 19ο αιώνα πυροδοτούσε ένα κλίμα λαϊκού εθνικισμού, όπου το εθνικό γόητρο ήταν συνυφασμένο με την όλο και μεγαλύτερη κατοχή μιας αυτοκρατορίας, ενώ κάθε αποικιακή νίκη χαιρετίζονταν με εκδηλώσεις λαϊκού ενθουσιασμού. Ειδικά αυτού του είδους ο εθνικισμός οδηγεί σε αισθήματα υστερικού, εθνικιστικού ενθουσιασμού, που αποκαλείται πολλές φορές και θεμελιακός εθνικισμός, δηλαδή η πίστη ότι το έθνος είναι τα πάντα, ενώ το άτομο τίποτα. Αυτή η μορφή εθνικισμού είναι άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένη τόσο με σοβινιστικές απόψεις και θεωρίες, όσο και με οπισθοδρομικού χαρακτήρα μυθοπλασιών (π.χ. ο Μουσολίνι) και οι Ιταλοί φασίστες ανακαλούσαν την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή ο Χίτλερ και οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές παρέπεμπαν τόσο στο Δεύτερο Ράιχ του Μπίσμαρκ (Bismarck) όσο και στο Πρώτο Ράιχ του Καρλομάγνου και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Συχνά βασίζεται στη θεωρία των ανώτερων/κατώτερων εθνών και την προσπάθεια επιβολής τους (βλ. Άρια φυλή)
Αντι-αποικιοκρατικός εθνικισμός
Ο αναπτυσσόμενος κόσμος γέννησε διάφορες μορφές εθνικισμού, οι οποίες είχαν ως κοινή αρχή την πάλη ενάντια στην αποικιοκρατία. Στην Αφρική και την Ασία, οδήγησε σε μια τόνωση της εθνότητας, που διαμορφώθηκε από την κοινή επιθυμία «εθνικής απελευθέρωσης». Λόγω του αναδυόμενου αντι-αποικιοκρατικού εθνικισμού, μεγάλες και εκτεταμένες αυτοκρατορίες όπως της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας διαλύθηκαν στην πορεία. Συγκεκριμένα στην Ινδία υποσχέθηκαν ανεξαρτησία κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου και την αναγνώρισαν το 1947, ενώ η Κίνα πέτυχε την πραγματική ενότητα και ανεξαρτησία μόνο μετά τη κομμουνιστική επανάσταση του 1949. Η δημοκρατία της Ινδονησίας ιδρύθηκε το 1949, μετά από τριετή πόλεμο εναντίον των Ολλανδών. Το Βιετνάμ με στρατιωτική εξέγερση ανάγκασε τους Γάλλους να αποσυρθούν το 1954, αν και η τελική απελευθέρωση και ενοποίηση του βορείου με το νότιο Βιετνάμ επετεύχθη το 1975. Ο στόχος της «εθνικής απελευθέρωσης» είχε τόσο οικονομική όσο και πολιτική διάσταση, κάτι που βοηθά στη κατανόηση του λόγου που τα αντιαποικιοκρατικά κινήματα στράφηκαν στον σοσιαλισμό και ειδικά στον μαρξισμό-λενινισμό, ως όχημα έκφρασης των εθνικών τους φιλοδοξιών και όχι στον φιλελευθερισμό, ακόμη και αν φαινομενικά ο εθνικισμός και σοσιαλισμός είναι ασύμβατα πολιτικοϊδεολογικά συστήματα.
Κριτική
Στη φιλελεύθερη πολιτική παράδοση υπήρξε κυρίως αρνητική στάση απέναντι στον εθνικισμό ως επικίνδυνη δύναμη και αιτία πολέμων μεταξύ των εθνών-κρατών. Ο ιστορικός Λόρδος Άκτον έκρινε την περίπτωση για τον «εθνικισμό ως παράνοια» το 1862. Υποστήριξε ότι ο εθνικισμός τοποθετεί τη χώρα πάνω από τις ηθικές αρχές, και δημιουργεί μια επικίνδυνη ατομική προσκόλληση στο κράτος. Η προσκόλληση στο έθνος χρησιμεύει μερικές φορές ως υποκατάστατο της θρησκείας, ανάγεται σε ένα είδος «λατρείας του έθνους». Ο Βρετανός ειρηνιστής Μπέρτραντ Ράσελ απέδωσε στον εθνικισμό ότι μειώνει την ικανότητα του ατόμου να κρίνει την εξωτερική πολιτική της χώρας του. Η κριτική των ειρηνιστών εναντίον του εθνικισμού επικεντρώνεται στη βία ορισμένων εθνικιστικών κινημάτων, στον επακόλουθο μιλιταρισμό και σε συγκρούσεις μεταξύ εθνών που εμπνέονται από τον σοβινισμό. Σύμφωνα με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν «ο Εθνικισμός είναι μια βρεφική ασθένεια, είναι η ιλαρά της ανθρωπότητας».
Άλλοι επικριτές του εθνικισμού υποστηρίζουν oτι είναι συχνά ασαφές τι συνιστά ένα έθνος ή εάν ένα έθνος είναι η νόμιμη μονάδα πολιτικής διακυβέρνησης. Επίσης ότι μπορεί να οδηγήσει σε συγκρούσεις όταν περισσότερες από μία εθνικές ομάδες εμφανίζονται να διεκδικούν δικαιώματα σε μια συγκεκριμένη περιοχή ή όταν επιδιώκουν να πάρουν τον έλεγχο του κράτους. Θεωρούν ότι ο εθνικισμός είναι εγγενώς διχαστικός· η έμφαση για ταύτιση κάθε ατόμου με το δικό τους έθνος είναι δυνητικά καταπιεστική, τείνει να βυθίζει την ατομική ταυτότητα μέσα σε ένα εθνικό σύνολο, και τελικά παρέχει στις ελίτ ή στους πολιτικούς ηγέτες πιθανές ευκαιρίες να χειραγωγούν και να ελέγχουν τις μάζες.
Μεγάλο μέρος της πρώιμης αντίθεσης στον εθνικισμό σχετιζόταν με το γεωπολιτικό του ιδανικό για ένα ξεχωριστό κράτος για κάθε έθνος. Ο φιλόσοφος Άντονι Κλίφορντ Γκρέιλιγκ αντιτίθεται υποστηρίζοντας ότι "δεν υπάρχει χώρα στη γη που να μην φιλοξενεί περισσότερους από έναν διαφορετικούς αλλά συνήθως συνυπάρχοντες πολιτισμούς. Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι το ίδιο πράγμα με την εθνική ταυτότητα". Υπό αυτή την έννοια, ο εθνικισμός αποτελεί διαταρακτικό παράγοντα για την κοινωνική συνοχή σε πολυπολιτισμικά κράτη, καθώς η κοινωνία επιχειρεί συνεχώς να επαναπροσδιορίσει τη ταυτότητα της. Στα πλαίσια της διαδικασίας για μια ενοποιημένη κοινότητα, οι εθνικιστές συχνά αντιμετωπίζουν μη ισότιμα τα άτομα διαφορετικής εθνικότητας ή χαρακτηριστικών εντός του κυρίαρχου έθνους-κράτους, και πολλές φορές εμφανίζουν κοινωνικές ομάδες με εξωτερικά στοιχεία, ως υπαίτιους ή ως λύση για υπαρκτά ή μη συσχετιζόμενα προβλήματα, προωθώντας τη σύγκρουση με άλλες κοινωνικές ομάδες   Ο εθνικισμός ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιήσει φυλετικούς, εθνοτικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς. Επίσης για την καταπίεση μειονοτήτων και ρατσιστικές επιθέσεις, την καταπάτηση ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, τις δημοκρατικές παραδόσεις.
Περαιτέρω μελέτη
*
Τζέραλντιν Φιτζέραλντ
Η Τζέραλντιν Φιτζέραλντ (αγγλικά: Geraldine Fitzgerald, 24 Νοεμβρίου 1913 - 17 Ιουλίου 2005) ήταν μία Αμερικανο-Ιρλανδή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, και μέλος της American Theater Hall of Fame.
Συμμετοχές της στον βρετανικό κινηματογράφο και η σχετική επιτυχία που απέρρευσε από αυτές, την οδήγησαν στο Μπρόντγουεϊ, το 1938. Το ντεμπούτο της το έκανε στο πλευρό του Όρσον Ουέλς, στο θέατρο Mercury Theatre, στην παράσταση Το σπίτι της πονεμένης καρδιάς, του Σω. Εκεί την είδε ο Χαλ Ουόλις, παραγωγός από το Χόλιγουντ, και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner Bros. Το 1939, κατάφερε δύο μεγάλες επιτυχίες: συμμετείχε στην ταινία Το λυκόφως μιας ζωής, στο πλευρό της Μπέτι Ντέιβις, και η άλλη της επιτυχία ήταν στην ταινία Ο Πύργος των Καταιγίδων, του Ουίλιαμ Γουάιλερ από την οποία έλαβε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιρλανδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιρλανδές ηθοποιοί θεάτρου
Νίαμ Κάβανο
Το 2010 εκπροσώπησε ξανά την Ιρλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Όσλο, με το τραγούδι "It's for You", κατακτώντας την 23η θέση στο μεγάλο τελικό.
Θεωρείται από τους οπαδούς του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision και τον πρόεδρο του OGAE Ireland (επίσημος ομιλητής της Eurovision), Ντέρμιντ Φέρλονγκ, όπως έχει δηλώσει: "Πολλοί από εμάς θα θεωρούσαμε τη Νίαμ μια από τους καλύτερους τραγουδιστές που κέρδισαν ποτέ τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Rock 'n' Roll Kids}}
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010 Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1952-1953
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1952–53 ήταν το τελευταίο στο οποίο τον τίτλο του πρωταθλητή είχαν το δικαίωμα να διεκδικήσουν μόνο σύλλογοι προερχόμενοι από τις τρεις κύριες ποδοσφαιρικές ενώσεις που εκπροσωπούσαν τα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη). Επίσης ήταν το τελευταίο στο οποίο η τελική του φάση διεξήχθη με την παρουσία μόνο τριών ομάδων, τους πρωταθλητές δηλαδή των παραπάνω ενώσεων.
Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, σε μία μέτρια όπως εξελίχθηκε τελική φάση, όπου σε 6 αγώνες σημειώθηκαν συνολικά από τις τρεις ομάδες μόλις 8 γκολ, όλα από διαφορετικούς ποδοσφαιριστές, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει πρώτος σκόρερ για τη διοργάνωση. Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί – Ισοπαλία: 2 βαθμοί – Ήττα: 1 βαθμός.
Πρωταθλητής
thumb|right|167px| Πρωταθλητής 1952–53 [[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκός ]] Παναθηναϊκός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1952-1953 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Χιερόνυμους Χάλλε
μικρογραφία|255x255εσ| Κολοκύθες, σταφύλια, ροδάκινα, δαμάσκηνα, ρόδια, αχλάδια, σύκα, μήλα και γογγύλια σε βάση στήλης Ο Χιερόνυμους Χάλλε (Hieronymus Galle ή Hieronymus Galle I or the Elder 1625 στην Αμβέρσα - 1679 στην Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος ειδικεύτηκε σε νεκρές φύσεις φρούτων και λουλουδιών και κυνηγιού. Συνεργάστηκε με τους συναδέλφους του ζωγράφους σε πίνακες μεγιρλάντες, δηλαδή πίνακες που δείχνουν μια γιρλάντα από λουλούδια ή φρούτα γύρω από μια λατρευτική εικόνα ή πορτρέτο.
Βίος
Ταξίδεψε στην Ιταλία και καταγράφηκε στη Ρώμη το 1661-1662. Μοιράστηκε καταλύματα στη Ρώμη με τον συμπατριώτη του Φρανσίσκους ντε Νέφε ΙΙ (Franciscus de Neve (II)). Μετά την παραμονή του στη Ρώμη υπέγραψε τα έργα του με την ιταλική μορφή του ονόματός του, Girolimo.
Πιστεύεται ότι σταδιοδρόμησε στην Αμβέρσα, όπου η τελευταία καταγραφή γι' αυτόν χρονολογείται από το 1679. Υπάρχουν περαιτέρω ενδείξεις ότι εργάστηκε στις Βρυξέλλες όπου εντάχθηκε στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά.
Γενικά
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ| Μπουκέτο λουλουδιών Ήταν γνωστός κυρίως για τις νεκρές φύσεις του με λουλούδια και φρούτα. Επίσης ζωγράφισε θηράματα κυνηγιού και γιρλάντες. Είναι περισσότερο γνωστός για τα έργα ζωγραφικής που ονομάζονται Vanitas. Είναι γνωστοί περίπου 15 υπογεγραμμένοι και χρονολογημένοι πίνακες που δημιουργήθηκαν μεταξύ 1643 και 1680.
Νεκρές φύσεις
Αρχικά ήταν οπαδός των κορυφαίων ζωγράφων της Αμβέρσας Ντάνιελ Σέγκερς και Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Ενώ ο Σέγκερς έλουζε γενικά τα λουλούδια με πλήρες φως, ο Χάλλε βασίστηκε συνήθως σε ένα κινούμενο παιχνίδι φωτός και σκιάς στις συνθέσεις του. Στην παλέτα του έδειξε προτίμηση για τόνους σαλμόν - ροζ. Σε σύγκριση με τον Σέγκερς, το έργο του Χάλλε είναι πιο σύγχρονο και οι συνθέσεις του με άνθη είναι πιο πυκνές και πιο γραφικές στη σύλληψή τους. μικρογραφία|290x290εσ| Η Παναγία σε μια γιρλάντα λουλουδιών Οι νεκρές φύσεις του δείχνουν ότι απορρόφησε τις ρωμαϊκές παραδόσεις νεκρών φύσεων στα μέσα του 17ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, θα είχε γνωρίσει αυτήν την παράδοση, η οποία επηρεάστηκε από φλαμανδούς ζωγράφους όπως ο Άμπραχαμ Μπρύγκελ. Το έργο των Ιταλών καλλιτεχνών όπως οι Πάολο Πορπόρα (Paolo Porpora) και Μικελάντζελο ντι Καμπιντόλιο (Michelangelo di Campidoglio) μπορεί να είχε επίσης επιρροή στο έργο του.
Στη συλλογή του Μουσείου Δυτικής και Ανατολικής Τέχνης στο Κίεβο φυλάσσεται μια ζωγραφική vanitas από το χέρι του καλλιτέχνη.
Πίνακες με γιρλάντες
Ζωγράφησε αρκετούς πίνακες στο είδος της γιρλάντας, έναν ειδικό τύπο νεκρής φύσης που αναπτύχθηκε στην Αμβέρσα από τον Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο σε συνεργασία με τον Ιταλό καρδινάλιο Φεντερίκο Μπορρομέο στις αρχές του 17ου αιώνα. Το είδος συνδέθηκε αρχικά με την εικονογραφία του κινήματος τηςΑντιμεταρρύθμισης. Εμπνεύστηκε περαιτέρω από τη λατρεία του σεβασμού και της αφοσίωσης στην Παναγία που επικρατούσε στην Αυλή των Αψβούργων (τότε ηγεμόνων των Νοτίων Κάτω Χωρών) και στην Αμβέρσα γενικά. Οι πίνακες με γιρλάντες συνήθως απεικονίζουν γιρλάντα λουλουδιών γύρω από λατρευτική εικόνα, πορτρέτο ή άλλο θρησκευτικό σύμβολο (όπως ο δωρητής ). Μέχρι το δεύτερο μισό του αιώνα, κοσμικά θέματα, όπως πορτρέτα και μυθολογικά θέματα, διακοσμούσαν επίσης το κεντρικό τμήμα πολλών έργων ζωγραφικής με αυτόν τον τρόπο. Οι πίνακες με γιρλάντα είναι συνήθως προϊόν συνεργασίας μεταξύ ενός ζωγράφου μορφών και ενός ζωγράφου λουλουδιών.
Ο Χάλλε είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τον Κορνέλις Σχουτ σε πίνακα με γιρλάντα που αναφέρεται ως ανάγλυφο της Pietà σε ένα πέτρινο σκαλιστό κύκλο, περιτριγυρισμένο από γιρλάντα λουλουδιών και γαϊδουράγκαθων (Πωλήθηκε στο Christie's στις 11 Μαΐου 2005 στο Άμστερνταμ παρτίδα 29 ).
Ο Χάλλε πιθανότατα επηρέασε τον Γάλλο ζωγράφο νεκρών Ζαν-Μπατίστ Μοννογιέ που διέμενε στην Αμβέρσα για κάποιο χρονικό διάστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Τροκαντερό
μικρογραφία|320x320εσ|Η πλατεία Τροκαντερό και 11ης Νοεμβρίου με το άγαλμα του στρατάρχη [[Φερντινάν Φος]] Το Τροκαντερό (γαλλικά: Trocadéro) είναι περιοχή στο Παρίσι, στη Γαλλία, στο 16ο διαμέρισμα, στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα απέναντι από τον Πύργο του Άιφελ. Εκτείνεται από το Παλαί ντε Σαγιό έως τη γέφυρα της Ιένας.
Είναι επίσης το όνομα παλατιού του 1878 που κατεδαφίστηκε το 1937 και στη θέση του κατασκευάστηκε το Παλαί ντε Σαγιό.
Τοπωνυμία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η μάχη του Τροκαντερό, 1823 Ο τόπος έλαβε το όνομα το 1823, προς τιμήν της μάχης του Τροκαντερό, στην οποία το οχυρωμένο νησάκι του Τροκαντερό κοντά στο Κάδιθ, στη νότια Ισπανία, κατελήφθη από το γαλλικό Ναυτικό και τα γαλλικά στρατεύματα με επικεφαλής τον Λουδοβίκο της Γαλλίας, γιο του μελλοντικού βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ι', το 1823. Η Γαλλία είχε παρέμβει για λογαριασμό του βασιλιά Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, του οποίου η εξουσία αμφισβητήθηκε από μια φιλελεύθερη εξέγερση. Μετά τη μάχη, ο Φερδινάνδος αποκαταστάθηκε στον Ισπανικό θρόνο.
Σήμερα η πλατεία στην περιοχή ονομάζεται επίσημα πλατεία του Τροκαντερό και της 11ης Νοεμβρίου, τιμώντας και την ανακωχή του 1918 του Α' Παγκοσμίου πολέμου.
Το Παλαί ντε Τροκαντερό
μικρογραφία|250x250εσ|Το παλαί ντε Τροκαντερό (1878-1936) Για την Παγκόσμια Έκθεση του 1878, στην κορυφή του λόφου κατασκευάστηκε το παλαί ντε Τροκαντερό (1878-1936), όπου πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις διεθνών οργανισμών κατά τη διάρκεια της έκθεσης. Το κτήριο περιλάμβανε μια μεγάλη αίθουσα συναυλιών και είχε δύο πτέρυγες και δύο πύργους. Το στυλ του ήταν ένα μείγμα εξωτικών και ιστορικών αναφορών, που γενικά ονομάζονταν «Μαυριτανικό» με βυζαντινά στοιχεία. Αρχιτέκτονας ήταν ο Γκαμπριέλ Νταβιού.
Η αίθουσα συναυλιών περιείχε ένα μεγάλο όργανο, το πρώτο όργανο που εγκαταστάθηκε σε αίθουσα συναυλιών στη Γαλλία (το 1977 μεταφέρθηκε στην Αίθουσα εκδηλώσεων Μωρίς Ραβέλ στη Λυών, όπου χρησιμοποιείται ακόμη σήμερα). Το όργανο εγκαινιάστηκε κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1878 με μια συναυλία του Σαρλ - Μαρί Βιντόρ.
Το κτήριο αποδείχθηκε μη δημοφιλές, αλλά το κόστος που δαπανήθηκε για την κατασκευή του καθυστέρησε την αντικατάστασή του για σχεδόν πενήντα χρόνια.
Κάτω από το κτήριο, στον χώρο που υπήρχαν παλιά υπόγεια λατομεία, κατασκευάστηκε ένα μεγάλο ενυδρείο με ψάρια γαλλικών ποταμών. Ανακαινίστηκε το 1937 και από το 1985 έως το 2006.
Ο χώρος μεταξύ του παλατιού και του Σηκουάνα περιλαμβάνει κήπους και σιντριβάνια. Μέσα στον κήπο, το παλιό παλάτι διακοσμούσαν δύο μεγάλα αγάλματα ζώων, ένας ρινόκερος και ένας ελέφαντας, τα οποία αφαιρέθηκαν και αποθηκεύτηκαν μετά την κατεδάφιση του παλαί ντε Τροκαντερό, και βρίσκονται από το 1986 στην είσοδο του μουσείου Ορσέ.
Το Παλαί ντε Σαγιό
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το παλαί ντε Σαγιό από τον [[Πύργος του Άιφελ|Πύργο του Άιφελ ]] Για την Έκθεση Διεθνή του 1937, το παλαί ντε Τροκαντερό κατεδαφίστηκε εν μέρει και στη θέση του κατασκευάστηκε το Παλαί ντε Σαγιό. Όπως το παλιό κτήριο, το παλαί ντε Σαγιό διαθέτει δύο πτέρυγες που σχηματίζουν ένα μεγάλο τόξο. Αυτές οι πτέρυγες και το ζεύγος κεντρικών περιπτέρων είναι τα μόνα εναπομείναντα τμήματα του παλαιού κτηρίου. Ωστόσο, σε αντίθεση με το παλιό, οι πτέρυγες είναι ανεξάρτητα κτήρια και δεν υπάρχει κεντρικό στοιχείο για τη σύνδεσή τους: αντ 'αυτού, μια μεγάλη πλατεία αφήνει ανοιχτή θέα από την πλατεία του Τροκαντερό προς τον Πύργο του Άιφελ και πιο πέρα στο Πεδίον του Άρεως.
Το παλαί ντε Σαγιό στεγάζει διάφορα μουσεία:
Η μπροστινή βεράντα του παλαί ντε Σαγιό είναι ο τόπος όπου ο Αδόλφος Χίτλερ απεικονίστηκε κατά τη σύντομη περιήγησή του στην πόλη το 1940, με φόντο τον Πύργο του Άιφελ, φωτογραφία χαρακτηριστική του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο κήπος του Τροκαντερό
μικρογραφία|250x250εσ|Ο κήπος του Τροκαντερό με τον Πύργο του Άιφελ στο βάθος Ο κήπος του Τροκαντερό καταλαμβάνει τον ανοιχτό χώρο που οριοθετείται στα βορειοδυτικά από τις πτέρυγες του Παλαί ντε Σαγιό και στα νοτιοανατολικά από τον Σηκουάνα και τη γέφυρα της Ιένας.
Κύριο χαρακτηριστικό του είναι το συντριβάνι της Βαρσοβίας, με 12 υδάτινες στήλες που φτάνουν τα 12 μέτρα στο τελικό τους ύψος, 24 μικρότερα συντριβάνια που το νερό τους φτάνει τα 4 μέτρα ύψους και 10 υδάτινες καμάρες. Στο άκρο που βλέπει στον Σηκουάνα, υπάρχουν 20 κανόνια νερού, που εκτοξεύουν με πίεση πίδακες νερού 50 μέτρων προς τον πύργο του Άιφελ.
Το συντριβάνι και ο κήπος είναι διακοσμημένα με πέτρινα και επίχρυσα μπρούτζινα αγάλματα.
Ο τωρινός κήπος έχει έκταση 93.930 τ.μ. και δημιουργήθηκε το 1937 για την Διεθνή έκθεση Τεχνών και Τεχνολογίας, με σχεδιασμό του αρχιτέκτονα Ροζέ-Ανρί Εξπέρ. Ολόκληρος ο χώρος ήταν στο παρελθόν ο κήπος του παλιού παλαί ντε Τροκαντερό.
Μελανησία
Η Μελανησία (από τα αρχαία ελληνικά: μέλας [μαύρος] και νῆσος) είναι μια περιοχή που εκτείνεται από τη δυτική πλευρά του Ανατολικού Ειρηνικού ως τη Θάλασσα Αραφούρα, βόρεια και βορειοανατολικά της Αυστραλίας. Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Ζιλ Ντιμόν ντ' Ουρβίλλ το 1832 για να δηλώσει μια εθνική και γεωγραφική ομαδοποίηση των νησιών που διαφοροποιούνταν από την Πολυνησία και τη Μικρονησία. Σήμερα η η φυλετική ταξινόμηση του ντ' Ουρβίλλ είναι γνωστό πως είναι ανακριβής γιατί αποκρύπτει την πολιτιστική, γλωσσολογική και γενετική ποικιλία της Μελανησίας. Μεγάλης σημασίας είναι και το γεγονός πως ο όρος αυτός συνδυάζει δύο κατά πολύ ξεχωριστές ομάδες, τους Αυστρονήσιους και τους Παπούα (οι οποίες από μόνες τους μπορούν να θεωρηθούν πως περιέχουν έναν αριθμό ξεχωριστών ομάδων).
Οι Λαοί της Μελανησίας
Οι αρχικοί κάτοικοι της Μελανησίας ήταν πιθανότατα οι πρόγονοι των σημερινών ομιλητών Παπούα. Οι άνθρωποι αυτοί θεωρείται πως κατοικούσαν στη Νέα Γουινέα δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν, και έφτασαν στη Μελανησία τουλάχιστον 35000 χρόνια πριν (σύμφωνα με τη χρονολόγηση ραδιενεργού άνθρακα). Φαίνεται πως είχαν κατοικήσει τη Μελανησία ανατολικά μέχρι τα βασικά νησιά των Νήσων του Σολομώντα (π.χ. συμπεριλαμβανομένου του Σαν Κριστομπάλ) και ίσως ακόμα και στα μικρότερα νησιά ανατολικότερα.
Στη Μελανησία (ιδιαίτερα κατά μήκος της βόρειας ακτής της Νέας Γουινέας και στα νησιά βορείως και νοτίως της Νέας Γουινέας) οι Αυστρονησιακοι πληθυσμοί ήρθαν σε επαφή με τους προϋπάρχοντες πληθυσμούς ομιλητών Παπούα, πιθανότατα γύρω στα 4000 χρόνια πριν. Φαίνεται πως υπήρξε μια μακρά περίοδος αλληλεπίδρασης που είχε ως αποτέλεσμα πολλές σύνθετες αλλαγές στη γενετική, τις γλώσσες και τον πολιτισμό. Είναι πιθανό πως ήταν από αυτή την περιοχή που αναχώρησε μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων προς τα ανατολικά για να καταστούν οι ιδρυτές του Πολυνησιακού πληθυσμού.
Τα κράτη Φίτζι, Παπούα Νέα Γουινέα, Νήσοι Σολομώντος, Βανουάτου και Νέα Καληδονία (υπό Γαλλική κυριαρχία) χρησιμοποιούν τον όρο αυτό για να περιγραφούν επειδή αντικατοπτρίζει την κοινή τους αποικιακή ιστορία και την κοινή τους τοπική κατάσταση. Οι περιοχές αυτές σχηματίζουν τον πυρήνα της σύγχρονης Μελανησιακής περιοχής. Ωστόσο, παρακείμενα νησιά σε άλλες χώρες συχνά θεωρούνται περιφερειακά Μελανησιακά.
Τοποθεσία
Νησιά των οποίων οι κάτοικοί τους είναι μεικτής γενεαλογίας τα οποία δεν αυτοχαρακτηρίζονται αναγκαστικά Μελανησιακά είναι:
Μερικά νησιά στα δυτικά της Νέας Γουινέας όπως τα Χαλμαχέρα, Αλόρ και Παντάρ μπορούν επίσης να θεωρηθούν πως είναι μέρος της Μελανησίας, αν και οι άνθρωποι στην περιοχή αυτή δεν κάνουν χρήση του όρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ωκεανία Κατηγορία:Νησιά
Άντι Κόουλ
Ο Άντριου «Άντι» Αλεξάντερ Κόουλ (αγγλικά: Andrew "Andy" Alexander Cole) (γενν. 15 Οκτωβρίου 1971) είναι Άγγλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Η επαγγελματική του καριέρα διήρκεσε από το 1988 έως το 2008 και μνημονεύεται κυρίως για τη θητεία του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία πλήρωσε ένα βρετανικό ποσό ρεκόρ μεταγραφής για να τον αποκτήσει από τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Ο Κόουλ πέρασε 6 χρόνια με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και κέρδισε εννέα τρόπαια, συμπεριλαμβανομένων των Τρεμπλ της Πρέμιερ Λιγκ, του Κυπέλλου Αγγλίας και του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 1999.
Εκτός από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, ο Κόουλ έπαιξε επίσης στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου για τις Άρσεναλ, Μπλάκμπερν Ρόβερς, Φούλαμ, Μάντσεστερ Σίτι, Πόρτσμουθ και Σάντερλαντ, καθώς και στη Φούτμπολ Λιγκ για τις Μπρίστολ Σίτι, Μπέρμιγχαμ Σίτι, Μπέρνλι και Νότιγχαμ Φόρεστ. Είναι ο τέταρτος κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ με 187 γκολ και κατέχει το ρεκόρ στην Πρέμιερ Λιγκ για τα περισσότερα γκολ που σημειώθηκαν σε μια σεζόν 42 αγώνων (34) και για την επίτευξη ταχύτερα 50 γκολ (65 αγώνες). Επίσης, ήταν ο πρώτος παίκτης που έφτασε στην κορυφή των πινάκων σε γκολ και ασίστ της Πρέμιερ Λιγκ την ίδια σεζόν, το 1993–94.
Ο Κόουλ έχει τη διάκριση ότι είναι ένας από τους λίγους παίκτες στην Αγγλία που κέρδισαν όλες τις πιθανές διακρίσεις στο αγγλικό ποδόσφαιρο, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου «PFA Νεαρός Παίκτης της χρονιάς», καθώς και του πολυπόθητου τίτλου του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Κόουλ είχε επίσης 15 συμμετοχές με την Εθνική Αγγλίας μεταξύ 1995 και 2001, σκοράροντας ένα γκολ εναντίον της Αλβανίας σε προκριματικό αγώνα για Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.
Εθνική ομάδα
Παρά το γεγονός ότι συμμετείχε για πρώτη φορά στην Εθνική Αγγλίας το 1995, ο Κόουλ έκανε μόνο 15 συμμετοχές μέχρι τη στιγμή που ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το διεθνές ποδόσφαιρο αφού απέτυχε να επιλεγεί για την ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002. Σκόραρε ένα γκολ για την Αγγλία, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον της Αλβανίας τον Μάρτιο του 2001. Σκόραρε επίσης στη μοναδική του εμφάνιση για την Εθνική Αγγλίας Β.
Ο Γκλεν Χοντλ, υπερασπιζόμενος την απόφασή του να μην επιλέξει τον Κόουλ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, κατηγόρησε τον Κόουλ ότι χρειαζόταν 6 ή 7 ευκαιρίες για να πετύχει 1 γκολ.
Ένας επίμονος τραυματισμός στο δάχτυλο του ποδιού πριν από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 οδήγησε τον Κόουλ να χάσει μια άλλη μεγάλη διοργάνωση για τη χώρα του.
Ο Κόουλ κέρδισε τις πρώτες του 4 συμμετοχές κάτω από τέσσερις διαφορετικούς προπονητές. Έκανε το ντεμπούτο του ενάντια στην Ουρουγουάη υπό τον Τέρι Βέναμπλς το 1995, εμφανίστηκε στη συνέχεια εναντίον της Ιταλίας υπό τον Γκλεν Χοντλ στο Tournoi de France το 1997, έκανε την τρίτη του εμφάνιση εναντίον της Γαλλίας υπό τον υπηρεσιακό προπονητή Χάουαρντ Γουίλκινσον το 1999 και τελικά έκανε την 4η συμμετοχή του εναντίον της Πολωνίας υπό τον νέο προπονητή Κέβιν Κίγκαν, στην πρώτη του αρχική εμφάνιση λίγες εβδομάδες αργότερα.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Τον Αύγουστο του 2009, ο Κόουλ προσελήφθη από τον πρώην συμπαίκτη του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Αγγλία, τον προπονητή της Μίλτον Κέινς Ντονς ΦΚ, Πολ Ινς, για να προπονεί τους επιθετικούς του συλλόγου σε αρχικά προσωρινή βάση. Ωστόσο, μία εβδομάδα αργότερα, ο Κόουλ συμφώνησε να αφιερώνει τουλάχιστον δύο ημέρες την εβδομάδα για να προπονεί στα τελειώματα τους επιθετικούς της Χάντερσφιλντ Τάουν, υπό τον πρώην συμπαίκτη του στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ και τη Φούλαμ, Λι Κλαρκ. Το Δεκέμβριο του 2010, ο Κόουλ επέστρεψε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ως προπονητής για τους επιθετικούς. Τον Οκτώβριο του 2019, ο Κόουλ ορίστηκε ως βοηθός προπονητής στον επιθετικό τομέα του Σολ Κάμπελ στη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ. Στις 30 Ιουνίου 2020, ο προπονητής Κάμπελ και οι τρεις βοηθοί του, συμπεριλαμβανομένου του Κόουλ, αποχώρησαν από τον σύλλογο με κοινή συναίνεση.
Διακρίσεις
Άρσεναλ
Νιούκασλ Γιουνάιτεντ
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Μπλάκμπερν Ρόβερς
Ατομικές
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι τζαμαϊκανής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρίστολ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Ιερώνυμος Βολφ
Ο Ιερώνυμος Βολφ (Hieronymus Wolf, 13 Αυγούστου 1516 - 8 Οκτωβρίου 1580) ήταν Γερμανός Ουμανιστής και φιλόλογος και θεωρείται ιδρυτής της Βυζαντινολογίας.
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Ο Ιερώνυμος Βολφ γεννήθηκε το 1516 στο Έττινγκεν της Βαυαρίας. Ήταν απόγονος οικογένειας ευγενών που είχαν πτωχεύσει. Από παιδί έδειχνε ότι είχε μεγάλη ευφυΐα. Έχασε όμως την μητέρα του νωρίς, η οποία έπασχε μάλλον από κάποια κληρονομική αρρώστια και γι'αυτό ήταν πολλά χρόνια μέσα σε τρελοκομείο, όπου και πέθανε. Ο νεαρός Βολφ πήγε σχολείο στο Νέρντλινγκεν και σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων χρονών (1530) πήρε την θέση του γραμματέα κι αντιγραφέα χειρογράφων στο οχυρό του Χάρμπουργκ, όπου έμεινε πέντε χρόνια κι έμαθε λατινικά διαβάζοντας Βιργίλιο. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία, την ιστορία, και τον ουμανισμό. Τον κορόιδευαν όμως οι άλλοι γραφείς κι απομονώθηκε, περνώντες ατέλειωτες ώρες μελέτης. Μια μέρα πήγε στην αγορά τη πόλης για να ψωνίσει καπέλο και μαχαίρια, αλλά τελικά αγόρασε ένα λεξικό αρχαίων ελληνικών και λατινικών. Μέσα σε δυο χρόνια έμαθε τόσο καλά ελληνικά που μπορούσε να συζητά για πολλά θέματα όπως στη μητρική του.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το ταλέντο του έγινε τόσο φανερό που σημαντικοί ευγενείς τον προώθησαν κι έγινε βοηθός δικηγόρων στο Τύμπινγκεν κι έπειτα γραμματέας του επισκόπου του Βύρτσμπουργκ. Το 1536 έχασε τον πατέρα του από δυστύχημα. Ο Ιερώνυμος επέστρεψε στο Έττινγκεν για να αναλάβει την ανατροφή και μόρφωση του μικρότερου αδερφού του, που έγινε ονομαστός γιατρός στην Νυρεμβέργη.
Σπούδασε στην Βιτεμβέργη από το 1537 μέχρι το 1539. Η Βιτεμβέργη ήταν το κέντρο του μεταρρυθμιστικού διαφωτισμού και του ουμανισμού κατά την ιστορική περίοδο της αναγέννησης κι η φήμη της τον έλκυσε. Δάσκαλοί του μάλιστα ήταν ο λόγιος Φίλιππος Μελάγχθων, από τον οποίο έμαθε ακόμα καλύτερα ελληνικά, κι ο ηγέτης της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης Μαρτίνος Λούθηρος. Εκεί έμαθε και αστρολογία που του καλλιέργησε τάσεις δεισιδαιμονίας, βλέποντας παντού αρνητικά σημάδια. Αναγκάστηκε όμως από έλλειψη πόρων να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στη γενέτειρά του για να εργαστεί.
Από το 1543 ως το 1545 διετέλεσε διευθυντής σχολείου στο Μιλχάουζεν της Θουριγγίας μετά από σύσταση του Μελάγχθονα. Επέστρεψε για λίγο καιρό στην Νυρεμβέργη για να εργαστεί ως δάσκαλος. Αποφάσισε όμως λόγω παραισθήσεων ότι θα πέσει θύμα δολοφονίας (επειδή είδε "σημάδια") να ξαναφύγει άρον άρον και κατέληξε στο Τύμπιγκεν και τελικά στο Στρασβούργο. Το 1548 εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας στην Ελβετία, όπου και ήρθε σε επαφή με τον Ιωάννη Οπωρινό με τον οποίο και έγινε φίλος. Ο Οπωρινός αργότερα κυκλοφόρησε ως εκδότης τα έργα του Βολφ, ομιλίες του Ισοκράτη και του Δημοσθένη.
Από το 1550 μέχρι το 1551 ήταν ιδιωτικός δάσκαλος για παιδιά Γερμανών ευγενών από τη Βασιλεία και τα συνόδεψε στο Παρίσι. Εκεί όμως έμαθε οτι οι καθολικοί της Σορβόννης ίσως τον θεωρήσουν αιρετικό φορέα των ιδεών του Λούθηρου, φοβήθηκε οτι θα τον κάψουν στην πυρά και γι'αυτό παλι έφυγε ξαφνικά με τα πόδια προς τη Βασιλεία.
Απέρριψε την πρόταση που το έκαναν να γίνει καθηγητής ελληνικών στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Το 1551 έγινε προσωπικός γραμματέας και βιβλιοθηκάριος του τραπεζίτη βιβλιόφιλου Γιόχαν Γιάκομπ Φούγκερ στο Άουγκσμπουργκ. Ο Φούγκερ ήταν απόγονος σημαντικής εμπορικής δυναστείας, ενδιαφερόταν πολύ για την λογοτεχνία και την ιστορία και ήταν σημαντικός συλλέκτης βιβλίων της λατινικής κι ελληνικής γραμματείας. Απ' την πλούσια συλλογή του εξέδωσε ο Βολφ το βιβλίο που τον έκανε μετά θάνατον γνωστό, το Corpus Historiae Byzantinae το 1557. Την ίδια χρονιά διορίστηκε διευθυντής στο Γυμνάσιο της Αγίας Άννας και διευθυντής της δημοτικής βιβλιοθήκης του Άουγκσμπουργκ, βελτιώνοντας κατά πολύ τόσο την συλλογή βιβλίων όσο και το ίδιο το κτίριο που επεκτάθηκε σημαντικά.
Μετά από πολύχρονες διαπραγματεύσεις, πούλησε την πλούσια ιδιωτική συλλογή βιβλίων του το 1572, για 700 χρυσές λίρες (γκούλντες), ένα μεγάλο ποσό για την εποχή, που ελάμβανε σε δόσεις των 30 λιρών ετησίως.
Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1580 στο Άουγκσμπουργκ. Δε νυμφεύθηκε ποτέ ούτε απέκτησε παιδιά.
Σήμερα η συλλογή του που περιλαμβάνει 600 από τα αρχικά περίπου 1000 βιβλία βρίσκεται στην κρατική βιβλιοθήκη του Νόιμπουργκ της Βαυαρίας.
Το έργο του
Ο Βολφ είχε αρχίσει από παιδί να μεταφράζει τα έργα αρχαίων Ελλήνων στα λατινικά. Συνόδευε τις μεταφράσεις του με πλήθος υποσημειώσεων, επεξηγήσεων και σχολίων, ανάμεσα στα οποία ανέφερε κι οτι απειλείται η ζωή του από συναδέλφους του κι όλοι θέλουν το κακό του. Το 1548 και 1549 ο Οπωρινός δημοσίευσε σπουδαία έργα του Ισοκράτη και του Δημοσθένη σε μετάφραση του Βολφ, που λογω της δυσκολίας των ελληνικών τους δεν είχαν μεταφράσει πριν ούτε ο Έρασμος ούτε ο Γκιγιόμ Μπυντέ. Ακολούθησαν πολλά έργα Ρωμαίων, και περισσότερα έργα λογίων του Βυζαντίου όπως του Νικήτα Χωνιάτη, του Ιωάννη Ζωναρά και του Νικηφόρου Γρηγορά, πολλά από τα οποία διασώθηκαν χάρη στην εργασία του.