cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατσιπόπουλο
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδος ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Νικηφόρου Φωκά. Μεγάλη έκταση της περιοχής καλύπτεται από μέρος του μοναδικού δάσους ήμερης βελανιδιάς (Quercus macrolepis) της Κρήτης. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός μέσης πολιτιστικής αξίας (κατηγορία ΙΙ) και έχει σπουδαίο βιοτεχνικό παρελθόν. Οι κάτοικοι ασχολούνται σήμερα με την καλλιέργεια της ελιάς, αλλά και με την αγγειοπλαστική.
Το χωριό αποτελεί τόπο καταγωγής του ποιητή Γεωργίου Χορτάτση.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Χαρακτηριστική οικία με διαβατικό
Μεσαιωνική ιστορία
Το Ατσιπόπουλο αναφέρεται πρώτη φορά το 1182 στο Βυζαντινό έγγραφο διανομής της Κρήτης στα 12 αρχοντόπουλα. Μαζί αναφέρεται και το γειτονικό χωριό Πρινές. Και τα δύο δινόταν ως φέουδα στους εντόπιους άρχοντες Χορτάτζιδες, και αναφέρονται: "Πρινιακού και Ακτζιποπούλου έως τον Άγιον Κωνσταντίνον".
Το 1577 αναφέρεται ως "Acipopulo" από την ενετική απογραφή του Fr. Barozzi. Το 1583 από την Ενετική απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται "Acipopullu" με 283 οφειλόμενες αγγαρείες. Τέλος, η επίσης Ενετική απογραφή του 1630 του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει "Acipopulo".
Το 1659, η οθωμανική απογραφή το αναφέρει "Acipopula" με 115 οικίες. Η αιγυπτιακή απογραφή του 1834 το αναφέρει "Prine and Alitsopulo" με 40 χριστιανικές και 90 μουσουλμανικές οικογένειες. Η απογραφή του 1881 το αναφέρει ως έδρα δήμου των γύρω χωριών που είχε 825 κατοίκους, εκ των οποίων οι 816 ήταν Χριστιανοί και οι 9 Τούρκοι. Το 1900 αναφέρεται με 885 κατοίκους.
Σύγχρονη ιστορία
Το 1920, ως έδρα κοινότητας πλέον, έχει 684 κατοίκους, το 1928 είχε 681, το 1940 είχε 704, το 1951 είχε 600, το 1961 είχε 542 και το 1971 είχε 469. Έκτοτε, ιδίως τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, αναπτύχθηκε πολύ οικιστικά και πληθυσμιακά ως προάστιο της αναπτυσσόμενης πόλης του Ρεθύμνου.
ο Δ. Αετουδάκης αναφέρει για το Ατσιπόπουλο ότι «Τα σπίτια του χωριού έχουν μια ξεχωριστή ομορφιά με τα λιακωτά, τις πλακόστρωτες αυλές, τις καμαρωτές πόρτες, τα δώματα και τις ταράτσες. Πάνω σ’ αυτά θα δεις συγκεντρωμένα, τη βενετσιάνικη τέχνη, την ανατολίτικη χλυδή και την Κρητική γραμμή…. Οι περισσότερες πόρτες του χωριού κρατούν ακόμη από τη βενετσιάνικη εποχή, με την καμάρα καμωμένη από μεγάλες πελεκητές πέτρες, που η μια δένεται με την άλλη σε ένα στέρεο και συμμετρικό πέταλο. Στη μεσαία πέτρα της κορυφής υπάρχουν σκαλισμένοι σταυροί, για να διώχνουν τα κακά πνεύματα μακρυά από την οικογένεια και ημερομηνίες του περασμένου αιώνα, που δεν φανερώνουν όμως και το κτίσιμο του σπιτιού, αλλά την επισκευή, που εγίνετο ύστερα από κάθε καταστροφή. Στο χωριό υπάρχουν ακόμα απομεινάρια βενετσιάνικων σπιτιών που διατηρούν καθαρά και ανόθευτα το βενετσιάνικο κτίσιμο και τύπο …».
Ονομασία
Για το παλαιότατο όνομά του υπάρχουν πολλές εικασίες π.χ. ότι προέρχεται από τους "Ατσιπά" (Ατσιπάς ή Ατσουπάς ή Ατζουπάς ), που ήταν Αιθίοπες-Άραβες μαχητές που έφεραν ως φύλακες στο νησί οι Σαρακηνοί τον καιρό της Αραβοκρατίας και οι Βυζαντινοί λίγο αργότερα, εξ αυτού ονομάστηκε πιθανώς και το χωριό της Κρήτης "Ατσιπάδες". Δηλαδή, σημειώνεται ειδικότερα, ότι οι Ατσιπουλιανοί ήταν ψηλοί, μαυριδεροί και έμοιαζαν με Χατζίπ, δηλαδή Αιθίοπες θυρωρούς, που είχαν οι Βυζαντινοί άρχοντες στα μέγαρά τους, το χωριό μεταβλήθηκε από Χατζιπόπουλο (δηλ. θυρωρό λαό), σε Ατζιπόπουλο και τέλος Ατσιπόπουλου. Άλλη εικασία συνδέει το όνομα του με το λατινικό Aci populo ("τραχύς Λαός") εξ αιτίας της τραχύτητας των κατοίκων σε παλαιότερες εποχές, εξού και η αναφορά σε "Αψύ Χωριό" στο έργο του Παντελή Πρεβελάκη. Ο Ρεθεμνιώτης λογοτέχνης Μανώλης Ι. Κούνουπας σε σειρά δημοσιευμάτων του δίνει την παρεμφερή ερμηνεία Αcer Populus. Άλλη εκδοχή το εξηγεί ως "αστυ-πόπουλο" που σημαίνει καστροχωριό. Πιθανά το συνθετικό "-όπουλο" δηλώνει κάτι μικρό, όπως για παράδειγμα τα χωριά Κορώνη και Κορωνόπουλο στην Ήπειρο.
Καθημερινή ζωή, λαογραφία
μικρογραφία|Η πλατεία Μεσοχωριάς Στο Ατσιπόπουλο τελείται λιτανεία στο χωριό κατά την Κυριακή των Βαΐων. Η βελανιδοπαραγωγή αποτέλεσε για πολλές δεκαετίες βασικό εισόδημα των κατοίκων. Μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μειώθηκε αισθητά και στο τέλος της ίδιας δεκαετίας είχε εντελώς ατονήσει. Άλλα σημαντικά προϊόντα της περιοχής ήταν τα χαρούπια (για ζωοτροφές, παραγωγή ζάχαρης στο εξωτερικό κλπ), η εξόρυξη λεπίδας (αργιλούχο χώμα για στεγανοποίηση οροφών), η παραγωγή ασβέστη και η αγγειοπλαστική μικρών πήλινων οικιακών σκευών.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αγνά, Βιολί Χαράκι και Πανόραμα αποτελούν την κοινότητα Ατσιποπούλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1.392 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Ατσιποπούλου
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Γκελζενκίρχεν
Το Γκελζενκίρχεν (γερμ. Gelsenkirchen) είναι γερμανική πόλη στο βόρειο τμήμα της κοιλάδας του Ρουρ στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Το Γκελζενκίρχεν ξεπέρασε τους 100.000 κατοίκους και έγινε μεγαλούπολη το 1903. Σήμερα είναι, με 264.765 κατοίκους, η ενδέκατη μεγαλύτερη πόλη του ομόσπονδου κρατιδίου. Επίσης είναι η έδρα της FC Schalke 04, ομάδας της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Γεωγραφία
Το Γκελζενκίρχεν βρίσκεται στον ποταμό Έμσερ, στη νοτιοδυτική Βεστφαλία. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται νότια του ποταμού, ενώ οι περιοχές Χορστ και Μπούερ βρίσκονται βόρεια. Το Γκελζενκίρχεν επεκτείνεται 17 χλμ. από βορρά στο νότο και 11 χλμ. από την ανατολή στη δύση. Το μήκος των συνόρων της πόλης ανέρχεται συνολικά σε 68 χλμ. Το 10 % περίπου της αστικής περιοχής αποτελούν πάρκα και χώροι αναψυχής, ενώ το 25 % είναι δάση και γεωργική γη.
Γειτονικές πόλεις
Ξεκινώντας ανατολικά και ακολουθώντας δεξιόστροφη κατεύθυνση, οι παρακάτω πόλεις συνορεύουν με το Γκελζενκίρχεν:
Οι ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες Χέρνε, Μπόχουμ, Έσσεν, όπως και οι πόλεις της επαρχίας Ρεκλινγκχάουζεν Γκλάντμπεκ, Ντόρστεν, Μαρλ και Χέρτεν.
Διοικητική διαίρεση
Η πόλη του Γκελζενκίρχεν είναι χωρισμένη σε πέντε περιοχές, οι οποίες με τη σειρά τους διαιρούνται σε τμήματα. Ακολουθούν οι αστικές περιοχές της πόλης με τα τμήματα που αποτελούν την κάθε μία:
Με εξαίρεση την περιοχή Nord, διάφορα στοιχεία της υποδομής της πόλης σχηματίζουν τα σύνορα μεταξύ των υπόλοιπων αστικών περιοχών. Έτσι π.χ. ο σιδηρόδρομος Χέρνε-Ομπερχάουζεν χωρίζει τις περιοχές Mitte και Süd, το κανάλι Ρήνου-Χέρνε (Rhein-Herne-Kanal) τις περιοχές Mitte και West και η οδός Kurt-Schumacher-Straße τις περιοχές Ost και West.
Το χαμηλότερο ποσοστό βιομηχανικής και εμπορικής έκτασης της πόλης σήμερα έχουν οι περιοχές Süd με περίπου 7,8 % και Ost με 8,9 %. Στο κέντρο όμως το βιομηχανικό παρελθόν της πόλης φαίνεται και σήμερα, αφού τα 37% της βιομηχανικής περιοχής της πόλης βρίσκονται εδώ (τα 16 % της περιοχής), ενώ οι περιοχές Nord και West κρατούν 31 % και 15 % βιομηχανικής και εμπορικής έκτασης της πόλης.
Οι τρεις περιοχές Nord, Ost και West διατηρούν το ίδιο ποσοστό γεωργικής έκτασης (περίπου 20 %), ενώ στην περιοχή Nord βρίσκονται τα 42 % της συνολικής γεωργικής γης της πόλης. Τις τελευταίες θέσεις κατέχουν οι περιοχές Mitte (5 %) και Süd (11,9 %). Η περιοχή με το μεγαλύτερο ποσοστό δασοκοµικής χρήσης της έκτασης της πόλης έχει η περιοχή Ost (εκεί βρίσκεται η δασική έκταση Resser-Mark). Το 14 % της περιοχής είναι δασική περιοχή και αποτελεί το 40 % της δασική περιοχή ολόκληρης της πόλης.
Ενώ δηλαδή ιδιαίτερα στις βόρειες και ανατολικές περιοχές της πόλης, ακόμη και στην περιοχή Beckhausen διατηρείται γεωργικός και δασικός χαρακτήρας, κυρίως στις περιοχές νότια του καναλιού Ρήνου-Χέρνε γίνεται αισθητό το βιομηχανικό παρελθόν της πόλης.
Πηγή: Statistikatlas 2004, Gelsenkirchen
Ιστορία
thumb|180px|Βλέποντας από το Μπούερ στα νότια (1955) thumb|180px| Βλέποντας από το Μπούερ στα βόρεια (1955) thumb|180px|Στο δάσος του Μπούερ thumb|180px|Οικισμός ανθρακωρύχων
Παλιά ιστορία και μεσαίωνας
Η αρχαιότερη αναφορά στην πόλη βρίσκεται σε έγγραφο του 1003. Εκεί ο Αρχιεπίσκοπος Κολωνίας Χεριβέρτος Α’, αναφέρει την σημερινή περιοχή Μπούερ (ως Puira). Ο λόφος όμως βόρεια του Έμσερ κατοικούντο από γερμανικά φύλα (ίσως οι Bructeri) την εποχή του χαλκού, τα οποία όμως δεν ζούσαν εκεί σε οργανωμένους οικισμούς. Γύρω στα 700 μ.Χ. η περιοχή εποικήθηκε από τους Σάξωνες. Ορισμένες σημερινές περιοχές του σημερινού βόρειου Γκελζενκίρχεν αναφέρονται στον μεσαίωνα, όπως το Raedese (σημερινή περιοχή Resse), Middelvic (Middelich, ανήκει σήμερα στην περιοχή Resse) ή Sutheim (Sutum) και Sculven (σημερινό Scholven). Γύρω στα 1150 εμφανίζεται για πρώτη φορά η ονομασία Gelstenkerken ή Geilistirinkirkin. Σύμφωνα με την ορθογραφία της πρώτης ονομασίας, η μετάφραση από τα μέσα γερμανικά σημαίνει Εκκλησία των εποίκων. Η δεύτερη μεταφράστηκε από τον ιστορικό και φιλόλογο Φραντς Ντάρπε (Franz Darpe) ως Εκκλησία (στο ρέμα) των παχών ταύρων. Η εκκλησία υπολογίζεται ότι είναι η σημερινή St. Georgskirche σε παλαιότερη μορφή. Την ίδια εποχή χτίστηκε και η πρώτη εκκλησία της περιοχής Μπούερ, η οποία στα 1160 αναφέρεται ως ecclesia Buron στον κατάλογο εκκλησιών της ενορίας του νεωκόρου Theodericus του μοναστηρίου Deutz. Ο οικισμός του Μπούερ τότε ανήκε στο Ρεκλινγκχάουζεν, ήταν όμως αραιοκατοικημένος τον μεσαίωνα. Οι εκτάσεις της σημερινής πόλης που βρίσκονται νότια του Έμσερ ήταν μέρος της Κομητείας Μαρκ, η οποία από το 1666 (από το 1609 προσωρινά) ανήκε στην Πρωσία.
Βιομηχανοποίηση
Ο έκταση της πόλης μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν αραιοκατοικημένη και σχεδόν αποκλειστικά αγροτική. Αφού για λίγο διάστημα ήταν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Μπεργκ (Großherzogtum Berg), το 1815 πέρασε στην εξουσία της Πρωσίας, όπου ενσωματώθηκε στην Βεστφαλία. Ενώ όμως το Γκελζενκίρχεν υπάχθηκε στην επαρχία Μπόχουμ της διοικητικής περιφέρειας Άρνσμπεργκ, οι περιοχές Μπούερ και Χορστ πέρασαν στην επαρχία Ρεκλινγκχάουζεν της διοικητικής περιφέρειας Μίνστερ. Ο χωρισμός αυτός σε δυο διαφορετικές διοικητικές περιφέρειες διάρκεσε μέχρι το 1928.
Ρούδι Ροδρίγκες
Η Ρούδι Ροδρίγκες (Ruddy Rodríguez) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈruði roˈðɾiɣes], είναι μια πρώην Μις Βενεζουέλα, ηθοποιός, μοντέλο και επιχειρηματίας. Γεννημένη στο Ανάκο, Ανσοάτεγκι, κόρη του βενεζουελανού Πέδρο Χοσέ Ροδρίγκες και της ιταλίδας Λουτσία ντε Ρίτα, ο αδελφός της είναι Ρομάνο και η αδελφή της είναι Ρίνα. Εκπροσώπησε τη Βενεζουέλα στο διαγωνισμό Μις Κόσμος 1985 στην Αγγλία όπου κατέκτησε στις 7 κορυφαίες. Έκανε 4 ημερολόγια (1992, 1993, 1994 και 1995), όντας η πρώτη βενεζουελανή ηθοποιός της οποίας τα ημερολόγια πωλήθηκαν σε άλλες χώρες: Βενεζουέλα, Ισημερινός, Περού, Κολομβία και Ρωσία.
Γκελζενκίρχεν
Βιομηχανοποίηση
Αφού το 1840 ανακαλύφθηκε ο άνθρακας, τον οποίο οι κάτοικοι της κοιλάδας του Ρουρ λέγανε «μαύρο χρυσό», και κατόπιν ξεκίνησε η βιομηχανοποίηση της περιοχής, εγκαταστάθηκαν το 1847 η κύρια σιδηροδρομική γραμμή της Köln-Mindener Eisenbahn-Gesellschaft και ο πρώτος σιδηροδρομικός σταθμός του Γκελζενκίρχεν. Το 1868 το Γκελζενκίρχεν απέκτησε δική του υπηρεσία (Amt) στην επαρχία Μπόχουμ. Σε αυτήν ανήκαν οι δήμοι Γκελζενκίρχεν, Μπράουμπαουερσαφτ (Braubauerschaft) που από το 1900 πήρε το όνομα Μπίσμαρκ, Σάλκε, Χέσλερ, Μπούλμκε και Χίλεν. Το 1875, το Γκελζενκίρχεν ήταν πλέον σημαντικός χώρος της βαριάς βιομηχανίας, απέκτησε δικαιώματα πόλης.
Ρούδι Ροδρίγκες
Προώθησε μια φορά μια σειρά μαγιό. Η Ροδρίγκες προωθεί τώρα τη δική της σειρά καλλυντικών. Έχει ανοίξει πέντε καταστήματα: δύο στο Καράκας, ένα στη Βαλένσια, ένα στη Σιουδάδ Γκουαγιάνα και ένα στην Μπογκοτά, γνωστή ως «Ruddy Rodriguez Cosmetics». Έχει ανοίξει πέντε καταστήματα. Περισσότερα καταστήματα προγραμματίζονται για τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Ισημερινό και το Μαϊάμι.
Τηλενουβέλες και τηλεοπτικές σειρές
Η Ρούδι Ροδρίγκες είναι μια δημοφιλής ηθοποιός στις λατινοαμερικάνικες τηλενουβέλες και τηλεοπτικές σειρές.
Γκελζενκίρχεν
Εποχή του εθνικοσοσιαλισμού
Η τοποθεσία της στην κοιλάδα του Ρουρ κατέστησε την πόλη κατά την εποχή της εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας σημαντικό κέντρο της πολεμικής βιομηχανίας. Η παραγωγή της βιομηχανίας του Γκελζενκίρχεν αυτό το διάστημα ήταν τόσο μεγάλη όσο ποτέ πριν και μέχρι σήμερα. Μετά από τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας της δεκαετίας του 1920, αυτό είχε ως συνέπεια να αυξηθούν στα ορυχεία και στη βαριά βιομηχανία για λίγα χρόνια οι θέσεις εργασίας. Για τους ίδιους όμως λόγους η πόλη έγινε στόχος πολλών βομβαρδιστικών επιθέσεων κατά τον Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οποίες κατέστρεψαν τα 3/4 της πόλης. Πολλά καταφύγια υπάρχουν μέχρι σήμερα και χαρακτηρίζουν την εικόνα της. Στα υπόγεια του Hans-Sachs-Haus και του δημαρχείου του Μπούερ σώζονται καταφύγια στην αυθεντική τους κατάσταση.
Ρούδι Ροδρίγκες
Ταινίες
Η Ροδρίγκες εμφανίστηκε στην ταινία του Τζέιμς Μποντ το 1987: Με το δάκτυλο στη σκανδάλη (The Living Daylights).
Γκελζενκίρχεν
Εποχή του εθνικοσοσιαλισμού
Όπως σε πολλές πόλεις της Γερμανίας κατά τη νύχτα των κρυστάλλων τον Νοέμβριο του 1938, έτσι κι εδώ κάηκαν οι συναγωγές. Καταστράφηκαν η συναγωγή της περιοχής Μπούερ και η συναγωγή του κέντρου της πόλης. Η ανοικοδόμηση της τελευταίας ξεκίνησε ακριβώς 66 χρόνια αργότερα και στις 1 Φεβρουαρίου 2007 εγκαινιάστηκε. Το Ινστιτούτο Αστικής Ιστορίας (Institut für Stadtgeschichte) διατηρεί το κέντρο τεκμηρίωσης «Γκελζενκίρχεν στον εθνικοσοσιαλισμό» (Gelsenkirchen im Nationalsozialismus).
Ρούδι Ροδρίγκες
Ταινίες
Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες:
Γκελζενκίρχεν
Εποχή του εθνικοσοσιαλισμού
Στην περιοχή Γκελζενκίρχεν-Χορστ υπήρξε το 1944 το Γκέλζενμπεργκ (Gelsenberg-Lager), ένα εξωτερικό στρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Βρισκόταν στον χώρο της εταιρείας Gelsenberg Benzin AG και κρατούνταν εκεί περίπου 2000 Ούγγαροεβραίες εργάτριες καταναγκαστικά εργαζόμενες. 150 κρατούμενες έχασαν τη ζωή τους στις βομβιστικές επιθέσεις των συμμαχικών δυνάμεων στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις τον Σεπτέμβριο του 1944. Δεν τους είχε επιτραπεί να μπουν στα καταφύγια.
Ρούδι Ροδρίγκες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα Κατηγορία:Βενεζουελάνοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βενεζουελανοί παραγωγοί ταινιών
Γκελζενκίρχεν
Εποχή του εθνικοσοσιαλισμού
Ο χειρουργός Δρ. Ρούντολφ Μπέρτραμ (Dr. Rudolf Bertram του νοσοκομείου St.-Josefs-Hospital, επίσης στην περιοχή Χορστ), κατάφερε να σώσει 17 εβραίες από την Γκεστάπο και το βέβαιο τέλος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Σε αυτόν και τις βοηθούς του οφείλεται ότι τα κορίτσια και οι γυναίκες αυτές βίωσαν στο νοσοκομείο την απελευθέρωσή τους τον Απρίλιο του 1945. Για αυτή την πράξη του αυτή, ο Δρ. Μπέρτραμ τιμήθηκε το 1980 μετά θάνατον από το ισραηλινό εθνικό ίδρυμα για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος Γιάντ Βασέμ και ανακηρύχθηκε «Δίκαιος των Εθνών».
Ο Αδόλφος Χίτλερ είχε επισκεφθεί την πόλη το 1938 για να παραστεί στην τελετή κηδείας και ενταφιασμού του βιομηχάνου Έμιλ Κίρντορφ (Emil Kirdorf), στην περιοχή Γκελζενκίρχεν-Ίκεντορφ.
Μεταπολεμική περίοδος
Κατά τον πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και η βιομηχανία της είχε καταστραφεί. Στις 17 Δεκεμβρίου 1953 η εγκατάσταση παραγωγής οπτάνθρακα Hassel, τέθηκε σε λειτουργία σαν πρώτη μονάδα παραγωγής οπτάνθρακα  στην μεταπολεμική Γερμανία.
Με την καθιέρωση των ταχυδρομικών κωδίκων το 1961, το Γκελζενκίρχεν πήρε δυο κωδικούς: το Μπούερ πήρε το 466 και το Γκελζενκίρχεν το 465 (οι Τ.Κ. αυτοί ίσχυαν μέχρι τις 1 Ιουλίου 1993). Το 1975 ενώθηκε η Scholven-Chemie AG (παλαιότερα Hydrierwerk Scholven) με την Gelsenberg-Benzin-AG και πήρε το όνομα VEBA-Oel AG.
Όταν το 1987 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, τέλεσε λειτουργία στο τότε γήπεδο της Σάλκε (Parkstadion) μπροστά σε 85.000 άτομα όπου και ανακηρύχτηκε επίτιμο μέλος της ομάδας.
Μέχρι τον καιρό της κρίσης στη βιομηχανία χάλυβα υπήρχαν μεγάλες εταιρείες παραγωγής χάλυβα, μεταξύ άλλων η μέχρι σήμερα ενεργή Schalker Eisenhütte Maschinenfabrik και το χαλυβουργείο της Thyssen AG.
Κατά την δεκαετία του 1990 έγινε ορατή η δομική αλλαγή της οικονομίας και της ίδιας της πόλης, όπως και στην περιοχή του Ρουρ γενικώς. Έτσι π.χ. πραγματοποιήθηκε το 1997 στην έκταση του παλαιότερου ορυχείου Zeche Nordstern η Γερμανική Οµοσπονδιακή Έκθεση Κηποτεχνίας (Bundesgartenschau, BUGA) στα πλαίσια της οποίας η έκταση μεταμορφώθηκε σε φυσικό πάρκο.
Μετά από 117 χρόνια και 12 ημέρες, η Hassel τερμάτισε την λειτουργία της ως τελευταία εγκατάσταση παραγωγής οπτάνθρακα της πόλης στις 29 Σεπτεμβρίου 1999. Το ίδιο έτος η Shell Solar Deutschland AG ξεκίνησε την παραγωγή φωτοβολταϊκών συστημάτων. Όταν στις 28 Απριλίου 2000 τερμάτισε την λειτουργία του το τελευταίο ορυχείο της πόλης, το Zeche Ewald Hugo, έχασαν την εργασία τους 3000 εργαζόμενοι.
Το 2003 η περιοχή Μπούερ γιόρτασε την χιλιετή επέτειο της. Ο αθλητικός σύλλογος της Σάλκε γιόρτασε στις 4 Μαΐου 2004 την εκατονταετή επέτειο της ίδρυσης του. Το Γκελζενκίρχεν σήμερα είναι ένα σύγχρονο επιστημονικό, υπηρεσιακό και βιομηχανικό κέντρο με πολύ καλή υποδομή.
Θρησκείες
Επειδή ήταν ίδρυση του Έσσεν, στο Γκελζενκίρχεν επικρατούσαν στις αρχές του οι ίδιες θρησκευτικές καταστάσεις όπως στην εκκλησία του Έσσεν, υπάγονταν δηλαδή στην περιφέρεια της Αρχιεπισκοπής Κολωνίας. Όταν ο οικισμός πέρασε στην εξουσία της Κομητείας Μαρκ, ο πάστοράς του υπήχθη στο δεκανό της εκκλησίας του Βάτενσαϊντ. Οι εκκλησίες των κατοπινών περιοχών της σημερινής πόλης, Μπούερ και Χορστ, υπάγονταν στο δεκανό της εκκλησίας του Ντόρστεν. Στο Γκελζενκίρχεν του 17ου αιώνα επικράτησε η λουθηρανή θρησκευτική μεταρρύθμιση. Ωστόσο οι καθολικοί χρησιμοποιούσαν μαζί με τους προτεστάντες την μοναδική εκκλησία του Γκελζενκίρχεν (την St. Georgskirche) μέχρι τον 19ο αιώνα. Το διάστημα εκείνο, προτεστάντες και καθολικοί κατείχαν περίπου ίσα ποσοστά πληθυσμού. Το τότε ακόμη εκτός πόλεως περιοχές Μπούερ και το Χορστ, παρέμειναν καθολικές μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν κι εκεί προτεστάντες και δημιούργησαν δικές τους ενορίες. Δεν ξεπέρασαν όμως ποτέ το εν τρίτο του συνολικού πληθυσμού.
Η ευαγγελική κοινότητα του Γκελζενκίρχεν υπάγονταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα στην επισκοπή του Μπόχουμ, μέχρι που το 1892 η πόλη έγινε έδρα ξεχωριστής επισκοπής για όλη τη γύρω περιοχή. Με την βάση αυτή δημιουργήθηκε αργότερα ο κύκλος Kirchenkreis Gelsenkirchen und Wattenscheid, στον οποίο σήμερα ανήκουν 22 ευαγγελικές ενορίες της πόλης Γκελζενκίρχεν και του γειτονικού Μπόχουμ-Βάτενσαϊντ. Τις βόρειες ευαγγελικές ενορίες αποτελούν οι Μπούερ (8.900 μέλη), Ενορία Μάρκου στο Χάσελ (1.950 μέλη) και Σόλβεν (3.350 μέλη).
Οι καθολικοί της πόλης χρησιμοποίησαν μαζί με τους προτεστάντες μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα την μοναδική εκκλησία του Γκελζενκίρχεν, την Kirche St. Georg. Επειδή όμως η κοινότητα μεγάλωνε γρήγορα, το 1845 έχτισαν δική τους εκκλησία, την Augustinuskirche. Σύντομα όμως και αυτή δεν ήταν πλέον σε θέση να καλύψει τις ανάγκες των πιστών και έτσι δημιουργήθηκε μεταξύ 1874 και 1884 η σημερινή Kirche St. Augustinus, η οποία το 1904 και με παπικό διάταγμα κηρύχτηκε καθεδρικό μοναστήρι (Propsteikirche).
Το 1905 ο πληθυσμός του Γκελζενκίρχεν ήταν κατά 47,3 % ευαγγελικός και κατά 51,2 % καθολικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
ΦΚ Ρενόβα
Η ΦΚ Ρενόβα είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Βόρεια Μακεδονία. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας. Ιδρύθηκε το 2003. Αγωνίζεται στο Gradski stadion Tetovo, χωρητικότητας 15000 θεατών. Την περίοδο 2009-10 κατέκτησε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας και την περίοδο 2011-12 το Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας (ποδόσφαιρο ανδρών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Τέτοβο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2003
Πριγκίπισσα Αλίκη του Μπάττενμπεργκ
Η Αλίκη του Μπάττενμπεργκ (25 Φεβρουαρίου 1885 - 5 Δεκεμβρίου 1969) ήταν σύζυγος του Ανδρέα της Ελλάδας, γιου του Γεωργίου Α΄, μητέρα του μετέπειτα συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου και γιαγιά του βασιλιά Καρόλου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Πρώιμα χρόνια
Η Βικτωρία Αλίκη Ελισάβετ Ιουλία Μαρία γεννήθηκε στο κάστρο του Ουίνδσορ και ήταν το πρώτο παιδί του Λουδοβίκου του Μπάττενμπερκ, αξιωματικού του αγγλικού Πολεμικού Ναυτικού και μετέπειτα ναυμάχου του στόλου, και της Βικτωρίας της Έσσης και παρά τω Ρήνω, εγγονής της βασίλισσας Βικτωρίας. Η γιαγιά της (από την πλευρά της μητέρας της) ήταν η Αλίκη του Ηνωμένου Βασιλείου.
Μεγάλωσε μεταξύ Χάιλιγκενμπερκ και Ντάρμστατ Γερμανίας, Αγγλίας και Μάλτας, όπου ήταν και η βάση του αγγλικού ναυτικού στόλου στη Μεσόγειο θάλασσα. Σε ηλικία τεσσάρων ετών οι γιατροί διέγνωσαν πρόβλημα στην ακοή. Η κώφωση της δημιούργησε προβλήματα επικοινωνίας, τα οποία σταδιακά κατάφερε να ξεπεράσει μαθαίνοντας να διαβάζει τα χείλη των συνομιλητών της. Η δυσλειτουργία αυτή την ταλαιπώρησε για όλη της τη ζωή.
Ανέπτυξε αρκετά στενές σχέσεις με τη γιαγιά της Βικτωρία καθώς και με τη θεία της, Ελισάβετ της Έσσης και παρά τω Ρήνω (μετέπειτα Ελισάβετ Φεοντόροβνα), η θρησκευτικότητα και το τέλος της οποίας την επηρέασαν καθοριστικά στον υπόλοιπο βίο της. Μέχρι τα δεκαοκτώ μιλούσε άπταιστα γερμανικά και αγγλικά.
Γάμος με τον Ανδρέα
Στα δεκαεπτά της η Αλίκη ήταν αρκετά όμορφη. Τον Ιούνιο του 1902 στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με τον Ανδρέα της Ελλάδας, ο οποίος είχε ταξιδέψει με την οικογένειά του για τη στέψη του νέου βασιλιά της Αγγλίας, Εδουάρδου Ζ΄. Σύντομα αρραβωνιάστηκαν, χωρίς επίσημες διαδικασίες, αλλά λόγω της στρατιωτικής ιδιότητας του Ανδρέα το ζευγάρι ήταν αναγκασμένο να ζήσει χωριστά για λίγους μήνες. Ο δεσμός μεταξύ των δύο νέων συνάφθηκε υπό την πλήρη άγνοια των γονιών και σε καμία περίπτωση δεν ήταν απότοκος κάποιου συνοικεσίου.
Στις 10 Μαΐου του 1903 έγινε η επίσημη ανακοίνωση των αρραβώνων. Στις 6 Οκτωβρίου του 1903 τελέστηκε ο πολιτικός γάμος μεταξύ των δύο νέων στο Ντάρμστατ και την επόμενη πραγματοποιήθηκαν δύο θρησκευτικοί γάμοι, ένας σε προτεσταντική εκκλησία και άλλος ένας ορθόδοξος σε ρωσικό παρεκκλήσιο. Ο γάμος έγινε με μεγάλη μεγαλοπρέπεια και παρευρέθηκαν πλήθος ευγενών, μεταξύ των οποίων ο Εδουάρδος Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας, η Όλγα της Ελλάδας, ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας και η Αλεξάνδρα Φιοντόροβνα, ο Ερρίκος της Πρωσίας (αδελφός του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας), κ.α. Ακολούθησε η γαμήλια δεξίωση και σχεδόν την ίδια ημέρα αναχώρησαν για τον μήνα του μέλιτος στο παλάτι της οικογένειας της Αλίκης, στο Χαϊλίγκενμπερκ.
Στις 6 Ιανουαρίου του 1904 το ζευγάρι έφτασε στον Πειραιά, όπου κόσμος και πολιτικοί παράγοντες του τόπου τους περίμεναν. Εγκαταστάθηκε στα βασιλικά ανάκτορα, όπου διέμεναν και τα υπόλοιπα μέλη της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Ελλάδα δεν έλειψαν και τα ταξίδια στο εξωτερικό και κυρίως στην Αγγλία και τη Μάλτα. Το 1907 μετακόμισε στο Τατόι. Με την επανάσταση στο Γουδί ο πρίγκιπας Ανδρέας αναγκάσθηκε να παραιτηθεί από το στράτευμα και ουσιαστικά αποσύρθηκε από την κοινωνική ζωή της Αθήνας. Τον Μάιο του 1910 παρευρέθηκαν στην κηδεία του Εδουάρδου Ζ΄ και πραγματοποίησαν και κάποιες επισκέψεις στο Παρίσι. Το 1911 ο Ανδρέας επέστρεψε πάλι στο στράτευμα.
Με το ξεκίνημα του Α΄ Βαλκανικού πολέμου η Αλίκη έσπευσε να συνεισφέρει ως εθελόντρια στο έργο του Ερυθρού Σταυρού και των άλλων οργανώσεων. Στη Λάρισα, την Ελασσόνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Σέρβια, ίδρυσε νοσοκομεία, στα οποία συμμετείχε και η ίδια προσφέροντας βοήθεια ως νοσοκόμα. Γι’ αυτό τιμήθηκε από τον βασιλιά της Αγγλίας με το παράσημο του Ερυθρού Σταυρού.
Όταν δολοφονήθηκε ο Γεώργιος Α΄ και αφού έγινε η κηδεία του, ανοίχθηκε η διαθήκη του, σύμφωνα με την οποία άφηνε το παλάτι του Μον Ρεπό στην Κέρκυρα στον Ανδρέα και την Αλίκη. Λίγο αργότερα η Αλίκη εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί.
Εξορία
Τα πολιτικά γεγονότα στην Αθήνα οδήγησαν στη δημιουργία δύο κυβερνήσεων, μίας φιλοβασιλικής στην Αθήνα και μίας στη Θεσσαλονίκη υπό την προεδρία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Τελικά ύστερα από συγκρούσεις και διεθνείς πιέσεις ο Κωνσταντίνος Α΄ εγκατέλειψε την Ελλάδα στις 14 Ιουνίου 1917 από τον Πειραιά και παραχώρησε, καθ’ υπόδειξη, τον θρόνο στον δευτερότοκο Αλέξανδρο Α΄. Έτσι όμως όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση ήταν αδύνατη η παραμονή του Ανδρέα και της Αλίκης.
Εγκατέλειψαν λοιπόν την Κέρκυρα και εγκαταστάθηκαν στο Σαιν Μόριτς της Ελβετίας, όπου είχε καταφύγει ολόκληρη η βασιλική οικογένεια. Η Αλίκη σύντομα ξεκίνησε ταξίδια στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Μάλτα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Ελβετία συνέβησαν αρκετά περιστατικά, που τάραξαν την οικογενειακή της γαλήνη, όπως η δολοφονία από την Τσέκα (μυστική αστυνομία του Λένιν) της θείας της, Ελισάβετ, η οποία ανακηρύχθηκε Αγία, και η εκθρόνιση του θείου της Ερνέστου Λουδοβίκου, μεγάλου δούκα της Έσσης και παρά τω Ρήνω. Στην εξορία ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με τον μυστικισμό.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 το κόμμα των Φιλελευθέρων ηττήθηκε και το κόμμα της Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως υπό τον Δημήτριο Γούναρη ανήλθε στην εξουσία. Αμέσως επιδίωξε και πέτυχε να επαναφέρει τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ στον θρόνο. Τον Νοέμβριο η Αλίκη έφτασε στην Κέρκυρα και από εκεί ταξίδεψε στην Αθήνα. Τελικά εγκαταστάθηκε στο παλάτι του Μον Ρεπό, όπου γέννησε και τον μοναδικό γιο της οικογένειας, Φίλιππο της Ελλάδας. Τον Ιούλιο του 1922 και παρ’ όλη την κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα, ταξίδεψε στην Αγγλία για να παρευρεθεί στο γάμο του αδελφού της Λουδοβίκου του Μπάττενμπερκ, με την Εντουίνα Άσλεϋ.
Στις 19 Σεπτεμβρίου επέστρεψε στην Ελλάδα, έχοντας να αντιμετωπίσει μια πολύ δύσκολη κατάσταση. Ο Ελληνικός Στρατός είχε υποστεί ολοκληρωτική ήττα στη Μικρά Ασία από τον αντίστοιχο της Τουρκίας, επαναστατική κυβέρνηση είχε ανατρέψει την κυβέρνηση και ειδικό δικαστήριο, γνωστό και ως Δίκη των Έξι, είχε συλλάβει τους υπαιτίους, κατ' αυτό, της ήττας. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Ανδρέας, ο οποίος οδηγήθηκε στην Αθήνα στις 26 Οκτωβρίου. Τελικά καταδικάστηκε σε επ' αόριστον αποπομπή από την Ελλάδα.
Τον Δεκέμβριο του 1922 ο Ανδρέας και η Αλίκη αναχώρησαν από το Φάληρο, με μια στάση στην Κέρκυρα, για το Μπρίντιζι με το πλοίο Καλυψώ.
Ψυχική ασθένεια
thumb|left|200px|Η πριγκίπισσα Αλίκη (πίνακας του Φίλιπ ντε Λάζλο) Μετά την εξορία της η Αλίκη και ο Ανδρέας πήγαν αρχικά στο Λονδίνο και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι. Η ζωή της ήταν σχετικά ανέμελη ενώ ταξίδευε συχνά. Τους πρώτους μήνες μάλιστα πραγματοποίησε και ένα υπερατλαντικό ταξίδι στις ΗΠΑ. Παράλληλα ασχολείτο με την ανατροφή των παιδιών της. Στις 3 Νοεμβρίου του 1925 η αδελφή της Λουίζα παντρεύτηκε τον χήρο Γουσταύο Αδόλφο, πρίγκιπα (μετέπειτα βασιλιά) της Σουηδίας, στο Λονδίνο, όπου η Αλίκη παρευρέθηκε. Η ζωή της στο Παρίσι ήταν αδιάφορη, αφού εκεί δεν είχε να ασχοληθεί με κάτι συγκεκριμένο.
Στις 20 Οκτωβρίου του 1928 η Αλίκη έγινε δεκτή στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η απόφασή της ήταν καθαρά προσωπική και επηρεασμένη από τη ζωή της θείας της, Ελισάβετ. Ξαφνικά άρχισε να παρατηρείται μια ψυχική κούραση, η οποία σύμφωνα με τη Βιργινία Σιμοπούλου πιθανόν να οφειλόταν στην αγάπη της για έναν Άγγλο, που τελικά έληξε άδοξα. Σημασία έχει ότι η Αλίκη άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα εκθέτοντας την οικογένειά της με τις διάφορες περίεργες θρησκευτικές απόψεις. Ισχυριζόταν μάλιστα ότι λάμβανε μηνύματα από τον Θεό και ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες.
Ο Ανδρέας απευθύνθηκε στη πεθερά του Βικτωρία προκειμένου να βρεθεί κάποια λύση. Τελικά αποτάθηκαν στον γυναικολόγο της Δόκτωρα Λούρο, ο οποίος συμφώνησε να εισαχθεί στο ίδρυμα του Δόκτωρα Σίμμελ, τον οποίο είχε προτείνει η γνωστή ψυχαναλύτρια Μαρία Βοναπάρτη, σύζυγος του Γεωργίου της Ελλάδας. Η διάγνωση του Σίμμελ ήταν ότι η Αλίκη έπασχε από παρανοϊκή σχιζοφρένεια, αφού πίστευε ότι ήταν παντρεμένη με τον Χριστό.
Στις 2 Μαΐου του 1930 μεταφέρθηκε εκεί, αφού είχε πρώτα επισκεφθεί τους συγγενείς της στο σανατόριο του Λούντβιχ Μπίνσβανγκερ της κλινικής Μπελβύ στο Κροϊτσλίνγκεν της Ελβετίας. Η μεταφορά της πραγματοποιήθηκε χωρίς τη θέλησή της. Από αυτό το σημείο και μετά η σχέση της με τον Ανδρέα έπαψε να υπάρχει, αφού μέχρι τον θάνατο του δεύτερου συναντήθηκαν περί τις δύο-τρεις φορές. Στο σανατόριο η κατάστασή της δεν ήταν σταθερή. Υπήρχαν ημέρες όπου πάθαινε κρίσεις και άλλες που απλώς καθόταν ήσυχη. Πάντα όμως υποστήριζε τις θρησκευτικές της απόψεις. Το 1932 προσπάθησε να αποδράσει χωρίς επιτυχία.
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1932 μεταφέρθηκε στο σανατόριο Μάρτινσμπρουν στο Μεράνο της Ιταλίας. Μέχρι το 1936 διέμεινε στην Ιταλία, όχι όμως και στο σανατόριο, ζώντας μια ήρεμη ζωή χωρίς να έχει ξεπεράσει απόλυτα το πρόβλημά της. Το Νοέμβριο του 1936 μετακόμισε στο Μπράιμπαχ της Κολωνίας, όπου ζούσε με την οικογένεια Μάκβιτζ. Ήδη από το 1932 και μετά άρχισε να δείχνει σημάδια βελτίωσης, γι' αυτό και οι κόρες της άρχισαν να την προσκαλούν να κάνουν διακοπές μαζί.
Στις 16 Νοεμβρίου του 1937 συνέβη ένα τραγικό περιστατικό. Το αεροπλάνο, το οποίο μετέφερε την κόρη της Καικιλία με τον σύζυγό της και τα δύο τους παιδιά, συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο. Η κηδεία πραγματοποιήθηκε στις 23 Νοεμβρίου και εκεί συνάντησε για πρώτη φορά από το 1931 τον σύζυγό της Ανδρέα, και τον αδελφό της Λουδοβίκο, που είχε να τον δει από το 1929, καθώς και τον μικρότερο γιο της Φίλιππο. Παρόλο που συνομίλησε με τον Ανδρέα, η σχέση τους είχε πια διαλυθεί, διαλέγοντας ο καθένας χωριστούς δρόμους.
Στις 8 Απριλίου του 1938 απεβίωσε ο αδελφός της Γεώργιος. Μετά εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, έχοντας ήδη αρχίσει να σκέπτεται την επιστροφή της στην Ελλάδα. Γι' αυτό είχε συναντηθεί και με τον Μενέλαο Μεταξά, στρατιωτικό ακόλουθο του Ανδρέα.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Το Νοέμβριο του 1938 η πριγκίπισσα Αλίκη επέστρεψε για πρώτη φορά μετά τη φυγή της από την Ελλάδα το 1922. Σύντομα διάλεξε να εγκατασταθεί στην οδό Κουμπάρη 8, απέναντι από το Μουσείο Μπενάκη. Το καλοκαίρι ήρθε να μείνει για λίγες εβδομάδες και ο γιος της Φίλιππος, ο οποίος αργότερα απαρνήθηκε τον τίτλο του πρίγκιπα της Ελλάδας και της Δανίας προκειμένου να παντρευτει την τότε Πριγκίπισσα Ελισάβετ της Αγγλίας ( Μετέπειτα Βασίλισσα Ελισάβετ Β). Με το ξεκίνημα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Αλίκη δυσκολευόταν να επικοινωνήσει με τις δύο κόρες της, που έμεναν στη Γερμανία. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα είχε νικήσει τους Ιταλούς και υπήρχε θετικό κλίμα στους κύκλους της βασιλικής οικογένειας. Λίγους μήνες αργότερα όμως οι Γερμανοί, αφού εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία, κατήλθαν έτσι ώστε να βοηθήσουν την Ιταλία. Τον Απρίλιο του 1941 εισήλθαν στην Αθήνα. Η βασιλική οικογένεια και η κυβέρνηση είχαν εγκαταλείψει την πρωτεύουσα στις 23 του μήνα. Ο Γεώργιος Β΄ και ο αδελφός του Παύλος μετέβησαν στο Λονδίνο, ενώ τα άλλα μέλη εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο και τη Νότια Αφρική.
Η Αλίκη, με τη σκέψη να ενισχύσει τους Έλληνες στις δύσκολες στιγμές, έμεινε στην Αθήνα. Εκεί παρέμεινε και η Ελένη Βλαδιμήροβνα, σύζυγος του Νικολάου της Ελλάδας και της Δανίας. Τον Ιούλιο του 1942 μετακόμισε στο σπίτι τού Γεωργίου της Ελλάδας στην οδό Ακαδημίας.
Η Αλίκη άρχισε να διοργανώνει συσσίτια και να συμμετέχει εθελοντικά στη διανομή τους. Ενδεικτικό της προσφοράς της ήταν ότι η Αλίκη, αν και προμηθευόταν τρόφιμα, είχε χάσει 26 κιλά. Τον Μάιο του 1942 ταξίδεψε στη Σουηδία και στο Βερολίνο, όπου συναντήθηκε με την αδελφή της και τα παιδιά της αντίστοιχα. Την περίοδο της Κατοχής η Αλίκη είχε αναλάβει τη διαχείριση πολλών ορφανοτροφείων και συσσιτίων, προσφέροντας σημαντικό κοινωνικό έργο. Όχι μόνο υποτιμούσε τους αξιωματικούς των Γερμανών, αλλά τόλμησε και να προστατέψει στο σπίτι της μια οικογένεια Ελλήνων Εβραίων, πράξη για την οποία τιμήθηκε αργότερα.
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου η Αλίκη ζούσε μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας. Η κόρη της Σοφία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Γεώργιο Γουλιέλμο του Αννοβέρου, ενώ ο γιος της Φίλιππος νυμφεύτηκε τη διάδοχο, Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Αναμφίβολα ο δεύτερος γάμος ήταν και ο σημαντικότερος.
Στις 20 Νοεμβρίου 1947 τελέστηκε η γαμήλια τελετή στο Αββαείο του Ουέστμινιστερ. Μετά από μερικούς μήνες επέστρεψε στην Ελλάδα. Το 1949 αγόρασε ένα διαμέρισμα στην Πατριάρχου Ιωακείμ 61 στο Κολωνάκι. Τον ίδιο χρόνο μετακόμισε στην Τήνο για να ιδρύσει μια μοναστηριακή αδελφότητα. Είχε ήδη αρχίσει να φοράει μοναστηριακή αμφίεση, αμφίεση που τη διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής της.
Πράγματι η Αλίκη εγκαταστάθηκε στην Τήνο και άρχισε να κατασκευάζει το μοναστήρι σε ιδιόκτητο χώρο της εκκλησίας της Παναγίας της Τήνου. Η Αλίκη όμως δεν ήταν πραγματική μοναχή, αφού δεν ακολουθούσε τους αυστηρούς κανόνες, που επέβαλε στο μοναστήρι. Το καλοκαίρι του 1949 αποφάσισε τελικά να επιστρέψει στην Αθήνα και να ιδρύσει εκεί το μοναστήρι της. Προκειμένου να βρει χρηματικούς πόρους ταξίδεψε στην Αμερική.
Τον Σεπτέμβριο του 1950 ταξίδεψε στην Αγγλία στη μητέρα της Βικτωρία, που ήταν άρρωστη, η οποία τελικά στις 23 του ίδιου μήνα απεβίωσε και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της Λουδοβίκο στο κοιμητήριο του Ουίπιγχαμ. Το 1952 πραγματοποίησε και δεύτερη επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες για συγκέντρωση χρημάτων για το μοναστήρι που σχεδίαζε. Στις 2 Ιουνίου του 1953 πραγματοποιήθηκε η στέψη της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου και παρευρέθηκε η Αλίκη. Παράλληλα συνέχιζε τη φιλανθρωπική της δραστηριότητα, οργανώνοντας στο μοναστήρι μικρό ιατρείο. Στα τέλη όμως της δεκαετίας του 1950 η αδελφότητα, λόγω περιορισμένης δραστηριότητας, σταμάτησε τη λειτουργία της. Από το 1953 είχε ήδη εγκατασταθεί στο νέο της διαμέρισμα στην Πατριάρχου Ιωακείμ 7.
Τον Ιανουάριο του 1955 η Αλίκη έχασε μια φίλη, η οποία την είχε στηρίξει σχεδόν σε όλη της τη ζωή: η Βιργινία Σιμοπούλου, κυρία επί των τιμών, απεβίωσε από εγκεφαλικό. Τη θέση της κυρίας Σιμοπούλου πήρε μια γειτόνισσα της Αλίκης, η Κίττυ Βαλαωρίτη. Τον Ιανουάριο του 1960 ταξίδεψε στην Ινδία, κατόπιν προσκλήσεως της υπουργού Υγείας Αμρίτ Καούρ. Στις 23 Φεβρουαρίου του 1965 η Αλίκη ταξίδεψε στη Σουηδία για να ενισχύσει ψυχολογικά την άρρωστη αδελφή της Λουίζα, σύζυγο του Γουσταύου ΣΤ΄ της Σουηδίας, η οποία τελικώς απεβίωσε στις 7 Μαρτίου του 1965 στο νοσοκομείο του Σαιντ Γκόαν της Στοκχόλμης της Σουηδίας και ενταφιάστηκε στο βασιλικό κοιμητήριο της Στοκχόλμης.
Τελευταία χρόνια
Στις 21 Απριλίου του 1967 ξέσπασε στην Αθήνα το στρατιωτικό πραξικόπημα των Συνταγματαρχών. Η Αλίκη για ασφάλεια εγκαταστάθηκε στα βασιλικά ανάκτορα, αλλά λίγες ημέρες αργότερα επέστρεψε στο διαμέρισμά της. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου η Αλίκη αναχώρησε μόνιμα για την Αγγλία. Αρχικά εγκαταστάθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ και στη συνέχεια στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Τον Δεκέμβριο ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας, ύστερα από αποτυχημένο αντιπραξικόπημα, αναγκάστηκε να καταφύγει μαζί με την οικογένειά του στη Ρώμη. Παρ' όλα αυτά η ελληνική πρεσβεία δεν αντιτίθετο σε ενδεχόμενη επιστροφή της Αλίκης στην Ελλάδα. Μέχρι το θάνατό της η ζωή της κύλησε ήσυχα ζώντας στα δωμάτια του Μπάκιγχαμ και φροντίζοντας τα εγγόνια της.
Απεβίωσε την ώρα που κοιμόταν στα προσωπικά διαμερίσματά της στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ σε ηλικία 84 ετών στις 5 Δεκεμβρίου του 1969. Έπασχε από χρόνια βρογχίτιδα και ο θάνατός της δεν αιφνιδίασε τα μέλη της οικογένειας. Η κηδεία τελέστηκε στο παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου στο Ουίνδσορ παρουσία της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, του Φιλίππου του Εδιμβούργου, του Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας καθώς και άλλων μελών των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης. Ενταφιάστηκε στη βασιλική στοά του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου.
Η επιθυμία της Αλίκης ήταν να ταφεί δίπλα στη θεία της, Ελισάβετ Φεοντόροβνα. Όμως λόγω τυπικών και διπλωματικών προβλημάτων δεν κατέστη δυνατή η ταφή της. Τελικά τον Αύγουστο του 1988, η σορός της μεταφέρθηκε στην Ιερουσαλήμ και ενταφιάστηκε στον κήπο της Γεθσημανής υπό την παρουσία συγγενών της και του Ορθόδοξου Πατριάρχη Ιεροσολύμων.
Στις 11 Απριλίου του 1993 απονεμήθηκε στην Αλίκη ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών για το γεγονός ότι κινδύνευσε, προκειμένου να σώσει τη ζωή Εβραίου. Το βραβείο παρέλαβαν τα δύο εναπομείναντα στη ζωή παιδιά της, ο Φίλιππος του Εδιμβούργου και η Σοφία του Αννοβέρου στις 31 Οκτωβρίου του 1994 στην Ιερουσαλήμ.
Οικογένεια
Η Αλίκη ήταν παντρεμένη με τον Ανδρέα της Ελλάδας και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά:
και σε δεύτερο γάμο τον Γεώργιο-Γουλιέλμο των Γουέλφων πρίγκιπα του Αννοβέρου στις 23 Απριλίου 1946 στο Σάλεμ, Μπάντεν, και απέκτησαν δυο γιούς και μια κόρη:
Σημειώσεις
i. Η πριγκίπισσα Ελισάβετ (Έλλα) της Έσσης(-Ντάρμσταντ) και παρά τω Ρήνω (1864 – 1918) ήταν αδελφή της πριγκίπισσας Βικτωρίας, μητέρας της Αλίκης. Ήταν σύζυγος του μεγάλου δούκα Σέργιου της Ρωσίας, πέμπτου γιου του τσάρου Αλεξάνδρου Β΄. Διακρίθηκε για τη θρησκευτικότητά της και το φιλανθρωπικό της έργο. Τελικώς δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 1918. Το 1992 η εκκλησία της Ρωσίας την ανακήρυξε Αγία.
ii. Η κα Βιργινία Σιμοπούλου ήταν κυρία επί των τιμών της Αλίκης την περίοδο 1913-1955 και μια από τις καλύτερες φίλες της. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1955 στην Αθήνα από εγκεφαλικό. Τα έξοδα της κηδείας πληρώθηκαν από την Αλίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλικη Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Γερμανοί Δίκαιοι των Εθνών
Λούις Μαουντμπάττεν
Ο Λούις Μαουντμπάττεν, 1ος Κόμης Μαουντμπάττεν της Βιρμανίας, (Louis Francis Albert Victor Nicholas Mountbatten, 25 Ιουνίου 1900 – 27 Αυγούστου 1979) ήταν Άγγλος ευγενής, συγγενής της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας και ανώτατος αξιωματικός του Βρετανικού Βασιλικού ναυτικού. Έφτασε μέχρι τον βαθμό 5 αστέρων του Αρχιναυάρχου (Admiral of the Fleet), διατέλεσε Πρώτος Λόρδος της Θάλασσας (First sea lord), Αρχηγός του Βρετανικού Επιτελείου Στρατού και για έναν χρόνο Γενικός Κυβερνήτης της Ινδίας. Ήταν θείος και μέντορας του σημερινού Βασιλιά Καρόλου Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου.
Δολοφονήθηκε από τρομοκράτες του ΙΡΑ στις 27 Αυγούστου του 1979.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γουίνδσορ της Αγγλίας και ήταν το τέταρτο παιδί του πρίγκιπα Λουδοβίκου του Μπάττενμπεργκ, αξιωματικού του αγγλικού πολεμικού ναυτικού και μετέπειτα ναύαρχου του στόλου, και της πριγκίπισσας Βικτωρίας της Έσσης-Ντάρμστατ (1863 – 1950), εγγονής της βασίλισσας της Αγγλίας Βικτωρίας. Αρχικά είχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Μπάττενμπεργκ αλλά το 1917 το άλλαξε κατ' απαίτηση του Βασιλιά της Αγγλίας, καθώς ο πατέρας του έγινε Μαρκήσιος και απέκτησε το όνομα λόρδος Λούις Μαουντμπάττεν. Ήταν θείος του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, καθώς αδελφή του ήταν η Πριγκίπισσα Αλίκη, μητέρα του Φιλίππου.
Κατατάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας όπου και διακρίθηκε. Πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα διετέλεσε Πρώτος Λόρδος της Θάλασσας καθώς και Ναύαρχος του Στόλου (Αρχιναύαρχος). . Το 1947 έγινε αντιβασιλέας της Ινδίας. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης της Ινδίας μέχρι τον Ιούνιο του 1948. Επίσης ήταν Ιππότης της Περικνημίδας, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού, μέλος του Τάγματος της Αξίας, Ιππότης Μέγας Διοικητής του Τάγματος του Αστέρος της Ινδίας, Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος της Ινδικής Αυτοκρατορίας, μεγαλόσταυρος Ιππότης του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος, μέλος του Τάγματος Επιφανούς Στρατιωτικής Υπηρεσίας, μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας του Ηνωμένου Βασιλείου καθώς και μέλος της Βασιλικής Εταιρείας.
Από το 1959 έως το 1965 διετέλεσε επί κεφαλής του Επιτελείου Στρατού.
Ήταν Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ το 1960 και το 1961. Όταν αποσύρθηκε από το Ναυτικό το 1965, του απενεμήθη ο ημιεπίτιμος τίτλος του Κυβερνήτη της Νήσου Γουάιτ. Το 1974, η Νήσος προήχθη σε Κομητεία και έτσι έγινε Κόμης και άρχων της. Διατήρησε τη θέση ως το τέλος της ζωής του.
Παντρεύτηκε τον Ιούλιο του 1922 στο Σαιντ Μάργκαρετ του Ουέστμινστερ με την Εντουίνα Άσλεϊ, η οποία είχε μεγάλη περιουσία και απέκτησαν δύο κόρες, την Πατρίσια και την Πάμελα.
Ο λόρδος Μαουντμπάττεν δολοφονήθηκε από τον ΙΡΑ στις ακτές της Ιρλανδίας, ενώ ψάρευε στο σκάφος του μαζί με μέλη της οικογένειάς του. Από την τρομοκρατική επίθεση σκοτώθηκαν επίσης δύο ανήλικα αγόρια (ο εγγονός του με έναν φίλο του) και η συμπεθέρα του. Την κηδεία του παρακολούθησε ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες και αντιβασιλείς των Ινδιών Κατηγορία:Βρετανοί θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Οίκος του Μπάττενμπεργκ
881 Αθηνά
Η Αθηνά (Athene) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,624. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη θεά της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αθηνάς εκτιμάται σε 29 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθηνα Κατηγορία:Αθηνά
Lancia Beta
Ήταν το πρώτο μοντέλο που εξελίχθηκε μετά την εξαγορά της εταιρείας από την Fiat το 1969 και το πρώτο που επανέφερε την ιστορική ονοματολογία των μοντέλων της Lancia με ελληνικά ονόματα. Οι μηχανικοί της Lancia, για πρώτη φορά, δανείστηκαν σε μεγάλο βαθμό στοιχεία από το τεχνολογικό υπόβαθρο των τότε μοντέλων της Fiat, αν και ειδικότερα στο Beta μόνο από τους κινητήρες.
Ονομασία
Η εταιρεία επέλεξε το όνομα «Beta» για το νέο της μοντέλο, υποδηλώνοντας έτσι ένα νέο ξεκίνημα, με δυναμική στροφή προς τις παραδοσιακές ρίζες της. Συγκεκριμένα, ο ιδρυτής της μάρκας, Βιντσέντζο Λάντσια (Vincenzo Lancia, 1881 – 1937), χρησιμοποιούσε εξ αρχής γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, όπως Alpha, Beta, Gamma, Delta κλπ. Ειδικότερα το «Beta», είχε χρησιμοποιηθεί ξανά στο παρελθόν για ένα μοντέλο αυτοκινήτου που είχε παραχθεί το 1909, καθώς και για ένα ελαφρύ φορτηγό του 1950 - 1961.
Αν και η λογικότερη επιλογή για να υποδηλωθεί νέο ξεκίνημα, ήταν το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου, δίνοντας το όνομα «Alpha», και μάλιστα το είχε χρησιμοποιήσει στο πρώτο μοντέλο της ιστορίας της, ωστόσο επέλεξε να μην το επαναφέρει, και μάλιστα το «Άλφα» παραμένει, μέχρι σήμερα, το μόνο γράμμα που δεν ξαναχρησιμοποίησε ποτέ. Αυτό συμβαίνει για να μην συγχέεται με την εταιρεία Alfa Romeo, η οποία μάλιστα το 1986 εξαγοράστηκε επίσης από τον Όμιλο της Fiat.
Τεχνολογικό υπόβαθρο
Η εξέλιξη του Beta ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1970 και τελικώς το μοντέλο παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο τον Νοέμβριο του 1972. Ορισμένοι το αντιμετώπισαν τότε επιφυλακτικά, θεωρώντας το ως ένα πολυτελέστερο μοντέλο της Fiat, αντί για πραγματική Lancia, λόγω του ότι έφερε κινητήρες που βασίζονταν σε αυτούς της Fiat. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η Lancia είχε επιτύχει υψηλό βαθμό αυτονομίας από την μητρική Fiat, κατά την εξέλιξη του Beta, με το σασί, την αισθητική, την ανάρτηση και το σαλόνι να παραμένουν ανεξάρτητα.
Ακόμα και οι κινητήρες της Fiat, που είχαν σχεδιαστεί από τον Aurelio Lampredi, ο οποίος μάλιστα κατασκεύαζε μηχανικά σύνολα για την Ferrari, προτού προσληφθεί από την Fiat, ήταν από τους πλέον προηγμένους 4-κύλινδρους κινητήρες στην Ευρώπη την τότε εποχή. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η παραγωγή τους συνεχίστηκε έως τη δεκαετία του 1990 και μάλιστα βελτιωμένες εκδοχές τους χρησιμοποιήθηκαν σε μεταγενέστερα σπορ μοντέλα, όπως στην κορυφαία έκδοση Lancia Delta Integrale (1987 - 1994) και στο Fiat Coupé (1993 - 2000).
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Το ταμπλό του Lancia Beta Trevi της αρχικής λεζάντας.
Ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση είχε δοθεί και στην ασφάλεια, με αποτέλεσμα το Lancia Beta να διαθέτει υψηλό επίπεδο ασφαλείας για τα τότε στάνταρ. Όλες οι εκδόσεις του Beta έφεραν, ήδη από την έναρξη της παραγωγής, ως στάνταρ: 4 δισκόφρενα, ανεξάρτητη ανάρτηση και στους 4 τροχούς, αρθρωτή και αποτελούμενη από τρία μέρη κολώνα τιμονιού που καταρρέει σε μετωπική πρόσκρουση, γυαλί ασφαλείας στο παρμπρίζ, σημαντικές ενισχύσεις στις πλευρικές κολώνες του σασί, για το ενδεχόμενο της πλευρικής πρόσκρουσης, κλωβό ασφαλείας για ενδεχόμενη ανατροπή, εσωτερική επένδυση ασφαλείας, με επιβραδυντικά καύσης, και αισθητήρα βίαιου τραντάγματος που διέκοπτε την παροχή καυσίμου σε συμβάν πρόσκρουσης, για αποτροπή εκδήλωσης φωτιάς.
Κινητήρες
thumb|right|Lancia Beta Coupé 2.0ie του 1982.
Το Lancia Beta προσφερόταν με μια μεγάλη ποικιλία κινητήρων, όλοι βενζίνης και 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4) 16-βάλβιδοι:
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|right|Lancia Beta Trevi 2.0 VX του 1983 / εμπρός. thumb|right|Lancia Beta Trevi 2.0 VX του 1983 / πίσω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Beta Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Χόρχε Βαλντάνο
Ο Χόρχε Βαλντάνο (πλήρες όνομα: Jorge Alberto Francisco Valdano Castellanos, γεννήθηκε 4 Οκτωβρίου 1955) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, προπονητής και πρώην γενικός διευθυντής της Ρεάλ Μαδρίτης. Ήταν μέλος της Εθνικής Αργεντινής που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.
Βιογραφία
Ο Βαλντάνο άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο όταν ήταν 16 ετών για την ομάδα του Ροζάριο Νιούελς Ολντ Μπόις, όπου ξεκίνησε επίσης επαγγελματικά, καθώς και με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αργεντινής το 1972. Το 1975 μεταγράφηκε στην  ισπανικής Αλαβές της δεύτερης κατηγορίας.
Προσβλήθηκε από ηπατίτιδα το 1987 και αποφάσισε να αποσυρθεί το 1988 και έγινε αρχικά προπονητής στις Τενερίφε (1992–94), Ρεάλ Μαδρίτης (1994–96) και Βαλένθια ΚΦ (1996–97) και κατόπιν αθλητικός σχολιαστής. Σε δύο χρονικά διαστήματα διετέλεσε μάνατζερ της Ρεάλ Μαδρίτης. Η αγάπη του για το διάβασμα ξεκίνησε από τη νεανική του ηλικία και οι εμπνευσμένες τοποθετήσεις του, του έδωσαν την προσωνυμία του "φιλοσόφου του ποδοσφαίρου".
Τίτλοι και διακρίσεις
Νιούελς Ολντ Μπόις Ρεάλ Μαδρίτης Αργεντινή