cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φάτνες της Κρακοβίας
Ιστορικό
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας το 1918, οι σόπκα άρχισαν για πρώτη φορά να κατασκευάζονται και να πωλούνται ως «σουβενίρ» της Κρακοβίας. Οι δημοτικές αρχές της πόλεως απεφάσισαν να υποστηρίξουν αυτή την παράδοση, ανακοινώνοντας τον πρώτο «διαγωνισμό φάτνης» τον Δεκέμβριο του 1937. Από τότε, με εξαίρεση τις χρονιές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η παρουσίαση και διαγωνισμός των σόπκα διεξάγεται ετησίως κάθε πρώτη Πέμπτη του Δεκεμβρίου, στην Κεντρική Πλατεία της Κρακοβίας, δίπλα στο μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Οι αναδειχθείσες ως καλύτερες σόπκα εκθέτονται στη συνέχεια στο Ιστορικό Μουσείο της Κρακοβίας στο Ανάκτορο Χριστοφόρου.
Σχέδιο
Οι έντονα διακοσμημένες αυτές δομές μπορούν να φθάσουν σε ύψος τα δύο μέτρα και πλάτος τα τρία. Το κτίσμα που χρησιμεύει τις περισσότερες φορές ως έμπνευση για τα μοντέλα είναι ο Ναός (βασιλική) της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με τις εύκολα αναγνωριζόμενες «μύτες» του. Συχνές επιλογές είναι επίσης το Κάστρο Βάβελ, το εμπορικό κέντρο Σουκιενίτσε και το Παρατηρητήριο της Κρακοβίας.
Η Γέννηση του Χριστού παρουσιάζεται συχνά στο δεύτερο επίπεδο των κατασκευών, καθώς το «ισόγειο» φιλοξενεί πρόσωπα από τη νεότερη Ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρακοβιας Κατηγορία:Πολιτισμός στην Κρακοβία Κατηγορία:Χριστούγεννα στην Πολωνία
Ανδρέας Α΄ της Νάπολης
Ο Ανδρέας ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, δουξ της Νάπολης την περίοδο 672 ή 673 - 677
Ο Ανδρέας είναι γνωστός από το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης. Σύμφωνα με αυτό, ανέλαβε εξουσία του Δουκάτου της Νάπολης το 672 ή το 673 μετά το θάνατο του προκατόχου του Κοσμά. Εκείνη την εποχή, η Νάπολη ήταν μέρος της Βυζαντινής επικράτειας, για να επιβεβαιωθεί στο αξίωμά του, ο Ανδρέας έλαβε τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Δ΄.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη θητεία του Ανδρέα. Το Χρονικό των Δούκων του Μπενεβέντο, του Σαλέρνο, της Κάπουα και της Νάπολης αναφέρει ότι κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάπολης για πέντε χρόνια και πέθανε το 677. Διάδοχος του ο Καισάριος Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Δούκες της Νάπολης
Μπαρτολομέο Μανφρέντι
Ο Μπαρτολομέο Μανφρέντι (Bartolomeo Manfredi, βαπτίστηκε στις 25 Αυγούστου 1582 – 12 Δεκεμβρίου 1622) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ηγετικό μέλος του Καραβατζιστών (οπαδοί του Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζο) στις αρχές του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Μανφρέντι γεννήθηκε στο Οστιάνο, κοντά στην Κρεμόνα. Πιθανόν να ήταν μαθητής του Καραβάτζο στη Ρώμη: στη διάσημη δίκη του το 1603, ο Καραβάτζο ανέφερε ότι κάποιος Bartolomeo Cristofori, κατηγορούμενος για τη διανομή σκανδαλωδών ποιημάτων που επιτίθονταν στον απεχθή ανταγωνιστή Μπαλιόνε (Baglione), ήταν υπηρέτης του. Σίγουρα ο Μανφρέντι, είναι γνωστό στην ιστορία της τέχνης, ήταν αφοσιωμένος οπαδός του καινοτόμου ύφους του Καραβάτζο, με το ενισχυμένο κιαροσκούρο και την επιμονή του στον νατουραλισμό, με χάρισμα την αφήγηση ιστοριών μέσω της έκφρασης και της γλώσσας του σώματος.
Ο Καραβάτζο στη σύντομη σταδιοδρομία του - έγινε διάσημος το 1600, εξορίστηκε από τη Ρώμη το 1606 και πέθανε το 1610 - άσκησε βαθιά επίδραση στη νεότερη γενιά καλλιτεχνών, ιδιαίτερα στη Ρώμη και τη Νάπολη. Και από αυτούς τους Καραβατζιστές (οπαδοί του Καραβάτζο), ο Μανφρέντι φαίνεται με τη σειρά του να έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στη μετάδοση της κληρονομιάς του δασκάλου στην επόμενη γενιά, ιδιαίτερα σε ζωγράφους από τη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες που ήρθαν στην Ιταλία. Κανένα τεκμηριωμένο, υπογεγραμμένο έργο του Μανφρέντι δεν διασώζεται και πολλά από τα σαράντα περίπου έργα που του αποδίδονταν στο παρελθόν πιστεύεται ότι ήταν του Καραβάτζο. Η σταθερή αποσύνδεση του Καραβάτζο από Μανφρέντι έχει καταστήσει σαφές ότι ήταν ο Μανφρέντι και όχι ο δάσκαλός του, ο οποίος ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη διάδοση της ρωπογραφίας μεταξύ της δεύτερης γενιάς των Καραβατζιστών.
Ο Μανφρέντι ήταν επιτυχημένος καλλιτέχνης, ικανός να διατηρήσει τον δικό του υπηρέτη πριν γίνει τριάντα ετών, "ένας άντρας διακεκριμένης εμφάνισης και καλής συμπεριφοράς", σύμφωνα με τον βιογράφο Τζούλιο Μαντσίνι (Giulio Mancini), αν και σπάνια ήταν κοινωνικός. Δημιούργησε τη σταδιοδρομία του γύρω από καβαλέτο για ιδιώτες πελάτες, και δεν ακολούθησε ποτέ τις δημόσιες παραγγελίες, στις οποίες οικοδομήθηκαν ευρύτερες φήμες, αλλά τα έργα του έγιναν ευρέως αντικείμενα συλλογής τον 17ο αιώνα και θεωρήθηκε όμοιος ή ακόμα και ανώτερος του Καραβάτζο. Ο πίνακας Ο Άρης που τιμωρεί τον Έρωτα προσφέρει μια δελεαστική υπόδειξη για ένα χαμένο Καραβάτζο: ο δάσκαλος υποσχέθηκε έναν πίνακα με αυτό το θέμα στον Μαντσίνι, αλλά ένας άλλος από τους προστάτες του Καραβάτζο, ο Καρδινάλιος Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε τον είχε ήδη παραλάβει, και, ως εκ τούτου, ο Μαντσίνι ανέθεσε στον Μανφρέντι να ζωγραφίσει άλλον για λογαριασμό του, τον οποίο ο Μαντσίνι θεωρούσε το καλύτερο έργο του Μανφρέντι.
Ο Μανφρέντι πέθανε στη Ρώμη το 1622. Ο Χέραρντ Σέγκερς (1589–1651) ήταν ένας από τους μαθητές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Απαιτήσεις θεώρησης εισόδου (βίζα) για Έλληνες πολίτες
Οι απαιτήσεις θεώρησης εισόδου (βίζα) για τους Έλληνες πολίτες είναι διοικητικοί περιορισμοί εισόδου, από τις αρχές άλλων κρατών, που έχουν τοποθετηθεί στους πολίτες της Ελλάδας.
Από τις 26 Μαρτίου 2019, οι Έλληνες πολίτες μπορούν να ταξιδέψουν σε 184 χώρες και εδάφη χωρίς την ανάγκη έκδοσης βίζας, κατατάσσοντας το Ελληνικό διαβατήριο 6ο (ισόψηφο με το Βελγικό, το Καναδικό, το Ιρλανδικό και εκείνο των ΗΠΑ) σε ό, τι αφορά την δυναμική του στην ελευθερία ταξιδιού, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Passport Index
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Κυβέρνηση
Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι
Οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι (αγγλικά: British Virgin Islands) είναι Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος στην Καραϊβική Θάλασσα, με καθεστώς αυτονομίας από το 1967. Βρίσκονται ανατολικά του Πουέρτο Ρίκο και των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων και βορειοδυτικά της Ανγκουίλας. Τα νησιά είναι γεωγραφικά μέρος του αρχιπελάγους των Παρθένων Νήσων και ανήκουν στις Υπήνεμες Νήσους των Μικρών Αντιλλών και είναι μέρος των Δυτικών Ινδιών. Έχουν έκταση 151 τ.χλμ. και πληθυσμό 28.054 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2010 (κατατάσσεται 225η στον κόσμο). Οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι αποτελούνται από τα νησιά Τορτόλα, Βίρτζιν Γκόρντα, Ανεγκάντα και Τζοστ Φαν Ντάικ, μαζί με περισσότερα από 50 άλλα μικρότερα νησιά και ορμίσκους. Περίπου 16 από τα νησιά κατοικούνται. Η πρωτεύουσα, Ρόουντ Τάουν, βρίσκεται στην Τορτόλα, το μεγαλύτερο νησί, με μήκος περίπου 20 χλμ. και πλάτος 5 χλμ. Από το 2002 οι κάτοικοι των Βρετανικών Παρθένων Νήσων είναι επίσης Βρετανοί πολίτες.
Ετυμολογία
Το 1493 ο Χριστόφορος Κολόμβος ονόμασε τα νησιά "Santa Úrsula y las Once Mil Vírgenes" (Η Αγία Ούρσουλα και οι έντεκα χιλιάδες παρθένες) προς τιμήν της Αγίας Ούρσουλας και των 11.000 παρθένων. Το όνομα αργότερα συντομεύτηκε σε «Παρθένοι Νήσοι».
Το επίσημο όνομα της περιοχής εξακολουθεί να είναι «Παρθένοι Νήσοι», αλλά συχνά χρησιμοποιείται και το επίθετο «Βρετανικές». Αυτό συνήθως γίνεται για να ξεχωρίζουν τα νησιά από τη γειτονική αμερικανική επικράτεια που άλλαξε το όνομά της από «Δανικές Δυτικές Ινδίες» σε «Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι» το 1917. Ωστόσο, οι ντόπιοι ιστορικοί το αμφισβήτησαν, επισημαίνοντας μια ποικιλία δημοσιεύσεων και δημόσια αρχεία που χρονολογούνται από τις 21 Φεβρουαρίου του 1857 έως τις 12 Σεπτεμβρίου του 1919 όπου το έδαφος αναφέρεται ως Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι. Τα κυβερνητικά έγγραφα των Βρετανικών Παρθένων Νήσων συνεχίζουν να ξεκινούν με το όνομα «Το έδαφος των Παρθένων Νήσων», και τα διαβατήρια της περιοχής αναφέρουν απλώς «Παρθένα νησιά» και όλοι οι νόμοι ξεκινούν με τις λέξεις «Παρθένοι Νήσοι». Επιπλέον, η Συνταγματική Επιτροπή της περιοχής εξέφρασε την άποψη ότι «πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια» για να ενθαρρυνθεί η χρήση του ονόματος «Παρθένοι Νήσοι».
Το 1968, η βρετανική κυβέρνηση εξέδωσε υπόμνημα που απαιτούσε τα γραμματόσημα στην επικράτεια να αναφέρουν «Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι» (ενώ προηγουμένως είχαν απλώς «Παρθένοι Νήσοι»), μια πρακτική που ακολουθείται και σήμερα. Αυτό μάλλον έγινε για να αποτρέψει τη σύγχυση μετά την υιοθέτηση του νομίσματος των ΗΠΑ στο έδαφος το 1959 και τις αναφορές στο νόμισμα των ΗΠΑ στα γραμματόσημα του εδάφους.
Ιστορία
thumb|left|Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Φιλίππου στην Τορτόλα, ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά ερείπια στην περιοχή. Πιστεύεται ότι οι Παρθένοι Νήσοι κατοικήθηκαν για πρώτη φορά από Αραουάκους από τη Νότια Αμερική γύρω στο 100 π.Χ.-200 μ.Χ., αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για την παρουσία ιθαγενών πληθυσμών στα νησιά από το 1500 π.Χ. Οι Αραουάκοι κατοικούσαν στα νησιά μέχρι τον 15ο αιώνα, όταν εκτοπίστηκαν από τους πιο επιθετικούς Καραΐβους, μια φυλή από τα νησιά των Μικρών Αντιλλών.
Ο Χριστόφορος Κολόμβος, το 1493, ήταν ο πρώτος ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά στο δεύτερο ταξίδι του στην Αμερική, ο οποίος έδωσε στα νησιά το σύγχρονο όνομά τους.
Η Ισπανική αυτοκρατορία διεκδίκησε τα νησιά μετά την ανακάλυψή τους στις αρχές του 16ου αιώνα, αλλά ποτέ δεν εγκαταστάθηκε μόνιμος πληθυσμός, και τα επόμενα χρόνια Άγγλοι, Ολλανδοί, Γάλλοι, Ισπανοί και Δανοί διεκδικούσαν την περιοχή, η οποία έγινε ένα διαβόητο στέκι πειρατών. Δεν υπάρχει καμία καταγραφή οποιουδήποτε Αμερικανικού ιθαγενούς πληθυσμού στα Βρετανικά Παρθένα νησιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πιστεύεται ότι είτε κατέφυγαν σε ασφαλέστερα νησιά είτε σκοτώθηκαν.
Το 1648 οι Ολλανδοί εγκαθίδρυσαν έναν μόνιμο οικισμό στο νησί Τορτόλα, συχνά συγκρούονταν με τους Ισπανούς που έδρευαν στο κοντινό Πουέρτο Ρίκο. Το 1672, οι Άγγλοι κατέλαβαν την Τορτόλα από τους Ολλανδούς και ακολούθησε η αγγλική κατοχή της Ανεγκάντα και της Βίρτζιν Γκόρντα το 1680. Εν τω μεταξύ, κατά την περίοδο 1672–1733, οι Δανοί απέκτησαν τον έλεγχο των γειτονικών νησιών του Αγίου Θωμά, του Αγίου Ιωάννη και του Σαιντ Κρουά (δηλαδή των σύγχρονων Αμερικανικών Παρθένων Νήσων).
Τα βρετανικά νησιά θεωρήθηκαν κυρίως στρατηγική κατοχή. Οι Βρετανοί εισήγαγαν το ζαχαροκάλαμο που επρόκειτο να γίνει η κύρια καλλιέργεια και πηγή εξωτερικού εμπορίου, και μεγάλος αριθμός σκλάβων μεταφέρθηκαν αναγκαστικά από την Αφρική για να εργαστούν στις φυτείες ζαχαροκάλαμου. Τα νησιά άκμασαν οικονομικά μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ένας συνδυασμός της κατάργησης της δουλείας στη Βρετανική Αυτοκρατορία το 1834, μια σειρά καταστροφικών τυφώνων και η ανάπτυξη της καλλιέργειας ζαχαρότευτλων στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες μείωσε σημαντικά την παραγωγή ζαχαροκάλαμου και οδήγησε σε μια περίοδο οικονομικής παρακμής.
Το 1917, οι Ηνωμένες Πολιτείες αγόρασαν τις Δανικές Παρθένους Νήσους έναντι 25 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, μετονομάζοντάς τις σε Αμερικανικές Παρθένους Νήσους. Οι οικονομικοί δεσμοί με τα νησιά των ΗΠΑ ώθησαν τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους να υιοθετήσουν το δολάριο ΗΠΑ ως νόμισμά τους το 1959.
Οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι διοικήθηκαν διαφορετικά ως μέρος των Βρετανικών Υπήνεμων Νήσων ή με τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, με έναν διαχειριστή που εκπροσωπούσε τη βρετανική κυβέρνηση στα νησιά. Τα νησιά απέκτησαν καθεστώς ξεχωριστής αποικίας το 1960 και έγιναν αυτόνομα το 1967 με τη νέα θέση Υπουργού σε αυτά. Από τη δεκαετία του 1960, τα νησιά έχουν διαφοροποιηθεί από την παραδοσιακά γεωργική οικονομία τους προς τον τουρισμό και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, καθιστώντας τα μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Καραϊβικής. Το σύνταγμα των νησιών τροποποιήθηκε το 1977, το 2004 και το 2007, δίνοντάς τους μεγαλύτερη τοπική αυτονομία.
Το 2017 ο τυφώνας Ίρμα έπληξε τα νησιά, προκαλώντας τέσσερις θανάτους και τεράστιες ζημιές.
Πολιτική
Στις 19 Ιουνίου 2007 τέθηκε σε ισχύ νέο Σύνταγμα (το προηγούμενο ήταν το 1977) και θεσμοθετήθηκε το αξίωμα του Πρωθυπουργού στη θέση του μέχρι τότε επικεφαλής υπουργού. Από τις 29 Ιανουαρίου 2021 Κυβερνήτης είναι ο Τζον Ράνκιν, με Αντικυβερνήτη τον Ντέιβιντ Άρτσερ. Πρωθυπουργός από το 2022 είναι ο Νατάλιο Γουίτλι.
Εκλογές
Στις εκλογές του 2015, που διεξήχθησαν στις 8 Ιουνίου, το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε σαρωτική νίκη. Στις προηγούμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2011, το αντιπολιτευόμενο Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ορλάντο Σμιθ κέρδισε νίκη με 9 έδρες επί του Κόμματος των Παρθένων Νήσων (VIP), του Πρωθυπουργού Ραλφ Ο' Νιλ, που έμεινε στις 4 έδρες επί συνόλου 13 που αποφασίστηκαν στην ψηφοφορία.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2020 τα 79,2 χρόνια (77,7 χρόνια οι άνδρες και 80,8 οι γυναίκες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Καραϊβική
Σελήνη (μυθολογία)
μικρογραφία|Η θεά Σελήνη σε ρωμαϊκή σαρκοφάγο|285x285px μικρογραφία|287x287px|Πίνακας ζωγραφικής με θέμα τη σελήνη με τον Ενδυμίωνα. Η Σελάνα ή Σελήνη ήταν ελληνική θεά, κυρία της σεληνιακής ψυχής.
Γενικά
Το όνομά της ετυμολογείται από το σέλας (φως). Στην Ελληνική μυθολογία και Ελληνική Εθνική Θρησκεία η Σελήνη, ή Μην (από τη σεληνιακή μηνολόγηση) ή Πασιφάη (στη Λακωνία), είναι τιτανική οντότητα, Κατά τη Θεογονία του Ησιόδου η Σελήνη είναι κόρη του Υπερίωνα και της Θείας και αδελφή της Ηούς (Αυγής), και του Ηλίου, ο οποίος τη φωτίζει αιώνια λόγω της αδελφότητάς τους.
Απεικονίζεται συνήθως ως θηλυκή μορφή με μία ημισέληνο ως στέμμα και έφιππη ή οδηγώντας άρμα με φτερωτούς ίππους. Άλλοτε οι περιγραφές τη θέλουν να οδηγεί μια αγέλη βοών και το ημισεληνιακό της στέμμα συσχετισμένο με τα κέρατα του ταύρου. Διασχίζει κυκλοτερώς τον ουρανό όμοια με τον αδελφό της, πάνω σε άρμα που σέρνουν δύο ημίονοι, ίπποι ή ταύροι, κατά το ένα μέρος τους λευκοί και κατά το άλλο μαύροι, αλληγορία του ότι μόνο η μία πλευρά της σεληνιακής επιφάνειας φωτίζεται από το ηλιακό φως. Σύμφωνα με διάφορες τοπικές παραδόσεις, έσμιξε με τον Αέρα με τον οποίο και γέννησε μία μόνο θυγατέρα, τη Δρόσο, με τον Θεό Δία (σύμφωνα με την αττική παράδοση) από τον οποίο γέννησε την Πανδία (εκ του παν-δίος, δηλ. πανθειοτάτη), με τον Θεό Πάνα (σύμφωνα με την αρκαδική λατρεία της επί του Λυκαίου όρους), με τον θνητό Ενδυμίωνα με τον οποίο γέννησε 50 κόρες, όσοι και οι σεληνιακοί μήνες της κάθε Ολυμπιάδας και, τέλος, με τον αδελφό της Ήλιο (μια παράδοση της ύστερης αρχαιότητας που διασώζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).
Συμβολισμοί
Στο θεολογικό και συμβολικό επίπεδο, η Θεά Σελήνη αποτελεί τη θηλυκή αρχή της δημιουργίας του Κόσμου, καθώς και την πόρτα προς την απόκρυφη φύση της ανθρωπότητος και του Σύμπαντος, προς εκείνο δηλαδή που μένει άφατο στη συνηθισμένη θέαση της Φύσεως. Υπό αυτή την έννοια θεωρείται ότι στοιχειώνει άμεσα το φαντασιακό και το υποσυνείδητο.
Αποτελεί επίσης η Σελήνη τη σελασφόρο εικόνα του κυκλικού χρόνου, είναι δηλαδή μία μικρογραφία της ροής του παντός. Οι άπειρες νέες σελήνες συμβολίζουν τα άπειρα χρονικά σημεία του κάθε πέρατος που αυτομάτως σηματοδοτεί μία νέα αρχή. Η σκοτεινή σελήνη επιτρέπει σε όλες τις ενέργειες να κατακαθίσουν και να ηρεμήσουν. Το Σύμπαν απεκδύεται το πολλοστό νεκρό παλαιό και ξεκινάει ξανά, φορώντας επάνω του το επίσης πολλοστό επόμενο νέο. Ο ίδιος κύκλος με τα ανθρώπινα γυναικεία έμμηνα και ο ίδιος συμβολισμός.
Οι άπειρες πανσέληνοι από την άλλη, συμβολίζουν τα άπειρα χρονικά σημεία της κορύφωσης των ενεργειών στο συμπαντικό μάξιμουμ. Στην αθηναϊκή της λατρεία τής προσέφεραν σπονδές καθαρού ύδατος και μικρούς άρτους σε σχήμα ημισελήνου (σελήνιοι πλακούντες). Ιερό χρώμα της το ασημένιο και το λευκό, και ιερό της μέταλλο ο άργυρος.
Είναι η πρώτη και η μόνη σεληνιακή Θεά στην αρχαιότερη ποίηση. Τα επίθετα που της αποδίδονται είναι Αίγλη, Πασιφάη, Μήνη και Φοίβη. Με την εξέλιξη της μυθολογίας και άλλες Θεές συσχετίστηκαν με τη Σελήνη, όπως η Εκάτη, η Άρτεμις, και η Ήρα.
Ορφικός Ύμνος Σελήνης
Εἰς Σελήνην, θυμίαμα ἀρώματα
Σύμβολα
Τα σύμβολα της Σελήνης ήταν ο χρυσός, κυρίως όμως ο άργυρος, τα κέρατα, ο σεληνιακός μηνίσκος, ο τροχός, ο δίσκος κ.ά. Ιερά ζώα της Σελήνης θεωρούνταν ο σκύλος, ο λέων (παράδοση του μύθου του λέοντος της Νεμέας), το βόδι και ο πετεινός, που φέρονταν να εμφανίζονται ως ακόλουθοι της Σελήνης στο πέρασμά της κατά τη νύχτα και το λυκαυγές.
Επίσης τα σύμβολα της Σελήνης έχουν υιοθετηθεί στην χριστιανική αγιογραφία είτε ως διακοσμητικά στοιχεία χώρου, είτε και ως σύμβολα Αγίων όπως π.χ. στην αγιογραφία της Αγίας Αικατερίνης, των Ευαγγελιστών κλπ.
Ιερά Σελήνης
Η Σελήνη λατρευόταν σε όλο σχεδόν τον ελληνικό χώρο. Ιδιαίτερα όμως σπουδαία ιερά της ήταν στην αρχαία Σπάρτη στο μαντείο των Σπαρτιατών στις Θαλάμες της Λακωνίας. Επίσης και στη Ρώμη υπήρχε σπουδαίο ιερό επί του Αβεντίου λόφου όπου και έκαιγε "ακοίμητος λυχνία" όλη τη νύχτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης Κατηγορία:Θεότητες-προστάτες των παιδιών Κατηγορία:Τιτάνες
Πεντηκοστιανισμός
Οι Πεντηκοστιανοί θεωρούν ότι στην πίστη πρέπει να περιλαμβάνει και την προσωπική εμπειρία του Χριστιανού, και να μην στηρίζεται μόνο στις τελετουργίες ή στις σκέψεις. Το κίνημα είναι ενεργητικό και δυναμικό, από την άποψη πως τα μέλη του θεωρούν ότι οδηγούνται από τη δύναμη του Θεού που ενεργεί μέσα τους. Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής τονίζουν τη σημασία του βαπτίσματος στο Άγιο Πνεύμα, λέγοντας πως το να πληρώνεται ο πιστός με Άγιο Πνεύμα, του δίνει τη δύναμη να ζει μια αληθινή Χριστιανική ζωή.
Η άμεση εμπειρία του Αγίου Πνεύματος αποκαλύπτεται με χαρίσματα, όπως η ομιλία στις γλώσσες, η προφητεία και η θεραπεία. Οι Πεντηκοστιανοί για τις εμπειρίες τους, συχνά επικαλούνται ένα βασικό γεγονός της ζωή των πρώτης εκκλησίας, στο βάπτισμα των δώδεκα Αποστόλων από το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής. Έτσι οι περισσότεροι Πεντηκοστιανοί έχουν την πεποίθηση ότι το κίνημά τους επιστρέφει τον Χριστιανισμό σε μια καθαρή και απλή μορφή του, που έχει πολλά κοινά με τη ζωή της πρώτης Χριστιανικής εκκλησίας. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου Πεντηκοστιανικού πληθυσμού κατοικεί στην Υποσαχάρια Αφρική, τη Νότια και την Κεντρική Αμερική, την Καραϊβική και την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας-Ειρηνικού. Στις περιοχές αυτές αποτελεί και την ταχύτερα αναπτυσόμενη θρησκεία απο άποψη πιστών.
Όνομασία
Ο Πεντηκοστιανισμός έχει πάρει το όνομά του από την ημέρα της Πεντηκοστής, όταν, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα στους αποστόλους του Ιησού, και τους οδήγησε να μιλήσουν σε πολλές ξένες γλώσσες ως σημείο και απόδειξη του ότι ήταν βαπτισμένοι στο Άγιο Πνεύμα. Οι Πεντηκοστιανοί πιστεύουν ότι αυτό δεν ήταν ένα γεγονός που συνέβηκε μια φορά για τότε, αλλά είναι κάτι που μπορεί και συμβεί και σήμερα. Αυτό το στηρίζουν στο κήρυγμα του απόστολου Πέτρου την ημέρα της Πεντηκοστής, που μεταξύ άλλων ανέφερε: «Η υπόσχεση (της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος) είναι προς εσάς και προς τα παιδιά σας, και προς όλους εκείνους που είναι μακριά, όσους θα προσκαλέσει ο Κύριος ο Θεός μας.» (Πράξεις 2:39).
Όψιμη βροχή
Η «όψιμη βροχή» είναι ένας όρος που αναφέρεται στην αναζωπύρωση του Αγίου Πνεύματος της εποχή μας. Τα γεγονότα της Πεντηκοστής είναι γνωστά ως η «πρώιμη βροχή». Η ιδέα της «όψιμης βροχής» προέρχεται από το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, το οποίο προηγείται της προφητείας του Ιωήλ, ότι ο Θεός θα εκχύσει το Πνεύμα του σε όλους τους ανθρώπους
Η ιδέα της όψιμης βροχής εμφανίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του Πεντηκοστιανισμού. Το Κίνημα της Όψιμης Βροχής, που ιδρύθηκε το 1948, διακηρύττει ότι η δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού πρόκειται να συμβεί σύντομα και ότι η όψιμη βροχή είναι ένα από τα σημεία της.
Το Κίνημα & οι Εκκλησίες
Ο Πεντηκοστιανισμός δεν είναι μια συγκεκριμένη Εκκλησία, αλλά είναι ένα Χριστιανικό κίνημα που περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές επίσημες Εκκλησίες οι οποίες διαφέρουν ως προς τη θεολογία και διδασκαλία τους. Επίσης, μαζί με άλλα δόγματα, αποτελεί μέρος του κινήματος της ανανέωσης/αναγέννησης.
Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβει κανείς εάν μια Εκκλησία είναι της Πεντηκοστής από το όνομα και μόνο, δεδομένου ότι πολλές Εκκλησίες της Πεντηκοστής δεν περιλαμβάνουν τις λέξεις «Πεντηκοστιανή» ή «της Πεντηκοστής» στο όνομά τους.
Ο Πεντηκοστιανισμος είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενο θρησκευτική ομάδας στην Υποσαχάρια Αφρική και στη Λατινική Αμερική/Καραϊβική. Στη Δύση ο Πεντηκοστιανισμός είναι πολύ ισχυρός στις Εκκλησίες των Μαύρων και στις Αμερικανικές και Αυστραλιανές «μεγάλες Εκκλησίες» όπως η Εκκλησία Hillsong στην Αυστραλία και η Εκκλησία Lakewood στην Αμερική. Μια από τις μεγαλύτερες Εκκλησίες παγκοσμίως, η Εκκλησία του Πλήρους Ευαγγελίου Yoido στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, όπου μέχρι και 250.000 άνθρωποι παρευρίσκονται κάθε Κυριακή, είναι μια Εκκλησία της Πεντηκοστής.
Αριθμός πιστών
Αν και στατιστικά στοιχεία για τη διάδοση του Πεντηκοστιανισμού είναι δύσκολο να εξαχθούν, εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 15 εκατομμύρια Πεντηκοστιανοί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής(αποτελώντας συνολικά το 4,5% του πληθυσμού της χώρας) και 1 εκατομμύριο στη Βρετανία (οι περισσότεροι εξ αυτών μετανάστες από την Υποσαχάρια Αφρική και την Καραϊβική). Στη Λατινική Αμερική(κυρίως σε Κεντρική Αμερική και Καραϊβική) και στην Υποσαχάρια Αφρική υπάρχουν Πεντηκοστιανες οργανώσεις με περισσότερα από 1 εκατομμύριο μέλη η κάθε μία. Οι Συνάξεις του Θεού αποτελούν πιθανότατα τη μεγαλύτερη εκκλησία του Πεντηκοστιανισμού διεθνώς, με περισσότερα από 54,7 εκατομμύρια μέλη και ενεργό ρόλο στις παν-πεντηκοστιανες οργανώσεις(οργανώσεις πνευματικής και οργανωτικής ενότητας μεταξύ των διαφόρων Πεντηκοστιανων εκκλησιών) του κόσμου και πιστούς σε περισσότερες από 150 χώρες. Παγκοσμίως υπολογίζεται πως οι Πεντηκοστιανοί είναι μεταξύ 250 και 350 εκατομμυρίων.
Θεολογία
Οι Πεντηκοστιανοί δέχονται όλες τις επικρατούσες Χριστιανικές πεποιθήσεις και δόγματα (μοναδική εξαίρεση είναι το μεμονωμένο κίνημα Oneness (Ενότητας), που δεν δέχεται την Αγία Τριάδα). Αν και λέγεται συχνά πως ο Πεντηκοστιανισμός επικεντρώνεται περισσότερο στην εμπειρία παρά στη θεολογία, η βάση της θεολογίας των Πεντηκοστιανών στηρίζεται στην "ευαγγελική αναμόρφωση", όπως αυτή προέκυψε μετά τη μεταρρύθμιση του Λούθηρου: μοναδική βάση της πίστης είναι η Αγία Γραφή (sola scriptura), που τη θεωρούν «λόγο του Θεού» και συνολικά αλάθητη. Σε αντίθεση με την Ορθοδοξία και τον Καθολικισμό δε δέχονται τη λεγόμενη Ιερά Παράδοση (τουλάχιστον τα σημεία που θεωρούν πως διαφοροποιούνται με την Αγία Γραφή) με όλα όσα αυτή συνεπάγεται (π.χ. δεν δέχεται τη "μεσιτεία" των Αγίων, τις εικόνες κτλ). Δέχονται τον Εβραϊκό Κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης με τα 66 βιβλία.
Πεντηκοστιανοί και Φονταμενταλισμός
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής δεν είναι φονταμενταλιστικές( εκτός από μεγάλη μερίδα εκκλησιών και πιστών της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής), αν και περιγράφονται μερικές φορές ως τέτοιες. Οι Πεντηκοστιανοί και οι Χριστιανοί Φονταμενταλιστές δέχονται από κοινού τη θέση της Αγίας Γραφής ως του αλάθητου λόγου του Θεού, αλλά οι πρώτοι δέχονται επίσης, τη σημασία της άμεσης εμπειρίας του Θεού από τον πιστό μέσω του έργου του Αγίου Πνεύματος, κάτι που τους διαφοροποιεί από τους Φονταμενταλιστές.
Αγιασμός
Ένας άνθρωπος λαμβάνει τον αγιασμό όταν η ζωή του αφιερώνεται στον Θεό και αποχωρίζεται την προηγούμενη αμαρτωλή ζωή του. Όταν ένας άνθρωπος είναι άγιος, σημαίνει πως είναι αναγεννημένος εν Χριστώ δια του Αγίου Πνεύματος και είναι μακριά από την άσχημη συμπεριφορά και τις σκέψεις της παλιάς του ζωής. Η λέξη Αγιότητα χρησιμοποιείται επίσης από μερικές Εκκλησίες στον επίσημο τίτλο τους υπό αυτήν την έννοια.
Για τους Πεντηκοστιανούς, ο αγιασμός είναι οπωσδήποτε κάτι το ουσιαστικό στο να βιώσει κάποιος τη χριστιανική ζωή. Κάποιοι Πεντηκοστιανοί διδάσκουν ότι οι πιστοί πρέπει βιώσουν ένα πνευματικό γεγονός που θα τους οδηγήσει να «θεωρήσουν τον εαυτό τους νεκρό μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανό δε ως προς τον Θεό» (Ρωμαίους 6:10-11, σε προσαρμογή). Το έργο του αγιασμού γίνεται δια του Αγίου Πνεύματος. Άλλες Εκκλησίες διδάσκουν ότι οι πιστοί συνεχίζουν να αυξάνονται κοντά στον Θεό σε μια συνεχή διαδικασία αγιασμού, η οποία τους βοηθά για να ζουν Χριστιανική ζωή.
Ενώ κάποιοι Πεντηκοστιανοί πιστεύουν ότι η αγιοποίηση είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για κάποιον ώστε να βαπτιστεί στο Άγιο Πνεύμα, άλλοι θεωρούν ότι το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα είναι διαθέσιμο σε καθένα που απλώς δίνει ειλικρινά τη ζωή του στον Χριστό. Αυτή όμως η διαφορά περνά απαρατήρητη στους μη ειδικούς, και γενικότερα θεωρείται από όλους τους Πεντηκοστιανούς πως οι άνθρωποι πρέπει να έχουν λάβει τη σωτηρία προτού λάβουν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος.
Τελετές και μυστήρια
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής τείνουν να αποφύγουν οτιδήποτε που εμφανίζεται ως Μυστηριακό. Φυσικά κάνουν τελετές όπως, η Θεία Κοινωνία και το Βάπτισμα στο νερό, που άλλες Εκκλησίες δέχονται ως μυστήρια, αλλά οι περισσότεροι Πεντηκοστιανοί αναφέρονται σε αυτά απλώς ως τελετές. Υπάρχουν βέβαια και Εκκλησίες της Πεντηκοστής (π.χ. στην Ελλάδα η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής) που δέχονται τις τελετές ως μυστήρια. Πάντως για όλους, οι τελετές όπως και τα μυστήρια υποδηλώνουν ορατές αντιπροσωπεύσεις των αόρατων πνευματικών πραγμάτων.
Βάπτισμα στο νερό
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής τελούν το βάπτισμα με πλήρη κατάδυση στο νερό. Για τους Πεντηκοστιανούς το βάπτισμα στο νερό είναι το εξωτερικό σημείο μιας αλλαγής που έχει αρχίσει ήδη να πραγματοποιείται εσωτερικά. Η αλλαγή της αναγέννησης είναι ουσιαστική, ενώ το βάπτισμα στο νερό αν και είναι απαραίτητο και σημαντικότατο, είναι ένα πρόσθετο στοιχείο. Το βάπτισμα στο νερό γίνεται σε άτομα που είναι σε θέση να ομολογήσουν την πίστη τους, οπότε ο νηπιοβαπτισμός δεν τελείται στις Εκκλησίες της Πεντηκοστής.
Πλύση Ποδιών
Ορισμένες Εκκλησίες της Πεντηκοστής ακολουθούν την πρακτική της πλύσης των ποδιών ως διάταξη ταπεινότητας στις λειτουργίες τους. Με αυτό τον τρόπο θεωρούν πως ακολουθούν το παράδειγμα και τις εντολές του Ιησού, ο οποίος έπλυνε τα πόδια των αποστόλων κατά τον Μυστικό Δείπνο.
Αφιέρωση νηπίων
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής δεν βαπτίζουν στο νερό τα νήπια. Θεωρούν το βάπτισμα στο νερό ως εξωτερική έκφραση του εσωτερικού έργου της χάρης του Θεού, μετά από την ελεύθερη επιλογή ενός ατόμου να ακολουθήσει τον Ιησού Χριστό. Τα μικρά παιδιά δεν είναι σε θέση να κάνουν μια τέτοια επιλογή επειδή δεν έχουν αίσθηση της ανάγκης τους για τη σωτηρία. Αντ' αυτού, τα νήπια στις Εκκλησίες της Πεντηκοστής αφιερώνονται στον Θεό και έτσι λαμβάνουν την ευλογία. Αυτό θυμίζει τη Βιβλική ιστορία των μικρών παιδιών που παρουσιάστηκαν στον Ιησού και εκείνος τα ευλόγησε,αλλά και τον ίδιο τον Ιησού που τον παρουσίασαν ο Ιωσήφ και η Μαρία(Παναγία) μπροστά στον ιερέα Συμεών και τον αφιέρωσαν στον Θεό. Μερικές Εκκλησίες της Πεντηκοστής θεωρούν ότι τα περισσότερα παιδιά μπορούν να περιμένουν για το βάπτισμα στο νερό μεταξύ της ηλικίας των επτά και των δέκα, οπότε οι γονείς ή οι Ποιμένες μπορούν να καταλάβουν εάν ένα συγκεκριμένο παιδί είναι σε θέση να αντιληφθεί τη σημασία του βαπτίσματος στο νερό, ύστερα από συζήτηση μαζί του.
Βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα
αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ|Πεντηκοστιανή εκκλησία στην Ανγκόλα Το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα είναι το κεντρικό γεγονός στον Πεντηκοστιανισμό. Το όνομα του κινήματος αναφέρεται στο πρώτο βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Σε αντίθεση με τους Ευαγγελικούς, πιστεύουν πως το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα δεν είναι η εμπειρία της αναγέννησης (της αλλαγής της ζωής του ανθρώπου). Ένας άνθρωπος πρέπει ήδη να έχει αναγεννηθεί προτού να λάβει το Άγιο Πνεύμα. Οι Πεντηκοστιανοί πιστεύουν ότι το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα είναι ουσιαστικό μέρος της σωτηρίας. Παραδοσιακά αυτό είναι το δεύτερο βάπτισμα και ακολουθεί το βάπτισμα στο νερό, αν και μερικά σημεία της Γραφής αντιστρέφουν αυτή τη διαδικασία.
Το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα είναι η εμπειρία κατά την οποία ο πιστός δίνει τον έλεγχο του εαυτού του στο Άγιο Πνεύμα (όχι όμως με τρόπο που να χάνει την ταυτότητα και τα στοιχεία της προσωπικότητάς του). Μέσω της εμπειρίας αυτής, γνωρίζει τον Χριστό με έναν οικειότερο τρόπο και ενεργοποιεί τη δύναμη της μαρτυρίας και της πνευματικής αύξησης. Το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα θεωρείται έργο της χάρης του Θεού, που είναι διαθέσιμο σε όλους τους ανθρώπους που ζητούν να το λάβουν
Ανάλογα με το βάπτισμα στο νερό, ένας άνθρωπος βαπτίζεται εν Πνεύματι, όμως πλέον αισθάνεται τον εαυτό του σαν να έχει βυθιστεί ολοκληρωτικά στο Άγιο Πνεύμα. Άρα η αναλογία των βαπτισμάτων δεν είναι ίση σε αυτό το σημείο, επειδή ένα πρόσωπο που βαπτίζεται εν Πνεύματι γεμίζει πλήρως με Άγιο Πνεύμα, με τον ίδιο τρόπο που πληρώθηκαν οι Απόστολοι του Χριστού κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.
Το σημείο/απόδειξη/βεβαίωση ότι κάποιος βαπτίστηκε στο Άγιο Πνεύμα είναι η ομιλία σε ξένες γλώσσες που πριν δε γνώριζε (γλωσσολαλιά). Θεωρούν πως η ομιλία σε ξένες γλώσσες είναι το μοναδικό συνεπές γεγονός που συνδέεται με το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα στις διάφορες εξιστορήσεις του φαινομένου της Αγίας Γραφής
Πλήρωση Άγιου Πνεύματος
Η πλήρωση με το Άγιο Πνεύμα δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση του παρόντος. Ένας άνθρωπος που έχει βαφτιστεί με Άγιο Πνεύμα έχει το Άγιο Πνεύμα μέσα του και αυτό τον εξουσιοδοτεί και τον καθοδηγεί για το υπόλοιπο της ζωής του. Το Άγιο Πνεύμα θα επιτρέψει στον πιστό να απομακρυνθεί από την παλαιά κοσμική ζωή του και να ζήσει μια νέα Χριστιανική ζωή. Έτσι το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα είναι η αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του πιστού, δίνοντάς του πνευματικά χαρίσματα ώστε να χρησιμοποιηθούν για να ευαγγελιστούν και άλλοι, και γενικά για να εκτελεστεί το Χριστιανικό έργο.
Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος
Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος είναι οι υπερφυσικές δυνατότητες που δίνονται στους πιστούς από τον Θεό. Αυτά τα χαρίσματα καταδεικνύουν τη δύναμη του Θεού και χρησιμοποιούνται για ιδιαίτερους σκοπούς όπως η θεραπεία των αρρώστων, και γενικά η βοήθεια του πιστού στη Χριστιανική διακονία του.
Τα 9 χαρίσματα του πνεύματος μπορούν να διαιρεθούν σε τρεις ομάδες των τριών:
Ο Μάρκος πρότεινε έναν άλλο παρόμοιο κατάλογο προς απόδειξη ότι όλοι οι πιστοί μπορούν να έχουν όλα τα χαρίσματα
Χάρισμα των γλωσσών
Το χάρισμα των γλωσσών γίνεται όταν ο πιστός μιλά υπερφυσικά σε γλώσσες που του είναι άγνωστες, «δεδομένου ότι το Πνεύμα δίνει την ικανότητα». Συνέβη αρχικά στους αποστόλους κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Η ομιλία σε γλώσσες μπορεί να είναι είτε σημείο του βαπτίσματος σε Άγιο Πνεύμα, είτε η επιβεβαίωση του χαρίσματος των γλωσσών. Τα θεολογικά κείμενα χρησιμοποιούν επίσης τη λέξη "γλωσσολαλιά" για να αναφερθούν στην ομιλία σε γλώσσες.
Θαύματα
Οι Πεντηκοστιανοί πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί και ενεργεί με θαύματα και σήμερα.
Υφάσματα Προσευχής
Τα υφάσματα Προσευχής είναι μικρά υφάσματα όπως τα μαντήλια που χρησιμοποιούνται (από μερίδα, και όχι από όλους τους Πεντηκοστιανούς) στη θεραπεία. Η πρακτική αυτή πιστεύεται πως είναι βασισμένη στην Αγία Γραφή.
Ο πιστός που έχει το χάρισμα της θεραπείας, προσεύχεται πάνω στο ύφασμα που δίνεται στον άρρωστο άνθρωπο, το οποίο μπορεί να το φέρει κοντά στο ασθενές μέρος του σώματός του. Οι Πεντηκοστιανοί κύκλοι που εφαρμόζουν αυτήν την πρακτική υποστηρίζουν πως, στο ύφασμα αυτό αφού γίνει προσευχή υπάρχει και η Θεία θεραπευτική δύναμη προς τον άρρωστο άνθρωπο.
Τα υφάσματα προσευχής ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα από ορισμένους Πεντηκοστιανούς. Τύποι υφασμάτων προσευχής χρησιμοποιούνται, και από ομάδες με διδασκαλίες που δεν έχουν σχέση με τον Πεντηκοστιανισμό, όπως είναι οι Μορμόνοι και οι Αντβεντιστές.
Συνεισφορά δεκάτων
Μερικοί Πεντηκοστιανοί δίνουν το δέκατο (10%) του εισοδήματός τους άμεσα στην Εκκλησία τους για την ενίσχυση των φτωχών και γενικά για την ανάπτυξη του Χριστιανικού έργου. Στις περισσότερες πάντως Εκκλησίες οι συνεισφορές είναι μυστικές και το μέγεθός τους είναι ελεύθερο.
Ιστορία
Ο Πεντηκοστιανισμός ξεκίνησε μεταξύ φτωχών και απλών ανθρώπων στις ΗΠΑ στην αρχή του 20ού αιώνα.
Οι ρίζες
Αν και το κίνημα είναι σύγχρονο (ως αρχή του συνήθως θεωρείται η Αναζωπύρωση της Οδού Αζούσα στο Λος Άντζελες στις 4 Απριλίου 1906), οι ρίζες του επιστρέφουν στη Γουεσλεϋανή (Μεθοδιστική) Αγιαστική παράδοση του 18ου αιώνα, στο Αγιαστικό κίνημα του 19ου αιώνα και τη μετά-Βικτωριανή κίνηση της «Καλύτερης Ζωής» του Κέσγουικ.
Το Γουεσλεϋανό Αγιαστικό κίνημα αποτέλεσε μία αντίδραση στο τυπικισμό και στις εκτεταμένες τελετουργίες των παραδοσιακών Χριστιανικών Εκκλησιών εκείνης της εποχής. Δίδασκε ότι οι Χριστιανοί έπρεπε να αναγεννηθούν και να έχουν προσωπική εμπειρία με τον Χριστό, την οποία αποκτούν με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Τα μέλη αυτής της Μεθοδιστικής παράδοσης έλαβαν το βάπτισμα στο Άγιο Πνεύμα. Το βάπτισμα στο Πνεύμα ήταν σημαντικό χαρακτηριστικό όλων των Αγιαστικών Εκκλησιών.
Η βασική διαφορά μεταξύ αυτών των πρώιμων παραδόσεων και του Πεντηκοστιανισμού είναι ότι, οι Πεντηκοστιανοί δέχονται τη γλωσσολαλιά ως το σημείο του βαπτίσματος στο Άγιο Πνεύμα. Η θεολογική διαφορά είναι ότι, τα μέλη της Αγιαστικής παράδοσης θεώρησαν ότι η ιστορία της Πεντηκοστής δεν θα έπρεπε σήμερα να ερμηνεύετε κατά λέξη, ενώ αντίθετα, οι πρώτοι Πεντηκοστιανοί ήταν σίγουροι πως θα έβλεπαν το βάπτισμα στο Πνεύμα όπως ακριβώς έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής.
Το ξεκίνημα
Η σύγχρονη Πεντηκοστή εγκαινιάστηκε στις 1 Ιανουαρίου 1901 (την πρώτη ημέρα του 20ου αιώνα), με την Αγνή Όζμαν, μια σπουδάστρια στο Βιβλικό Κολλέγιο της Βαιθήλ του Κάρολου Πάρχαμ, στο Τοπέκα του Κάνσας. Η Όζμαν άρχισε να μιλά σε μια ξένη γλώσσα, άγνωστη σ’ αυτήν (λέγεται ότι μιλούσε Κινέζικα, χωρίς να μπορεί να μιλήσει Αγγλικά για αρκετές ημέρες). Στις 3 Ιανουαρίου, ο Πάρχαμ και άλλοι δώδεκα σπουδαστές μίλησαν και αυτοί σε ξένες γλώσσες. Αργότερα, έφυγαν για το Τέξας και ξεκίνησαν την πνευματική αναζωπύρωση του 1905.
Αυτό που ακολούθησε σήμερα είναι γνωστό ως η Αναζωπύρωση της Οδού Αζούσα, και είχε ως κέντρο την Ιεραποστολή Αποστολικής Πίστης στην οδό Αζούσα του Λος Άντζελες, η οποία καθοδηγήθηκε από τον Αφροαμερικανό ιεροκήρυκα Γουίλλαμ Σέυμουρ, ο οποίος ήταν σπουδαστής του Πάρχαμ. Το 1906 ο Σέυμουρ κήρυξε ότι ο Θεός θα έστελνε μια νέα Πεντηκοστή εάν οι άνθρωποι προσεύχονταν για αυτό. Μετά από λίγο καιρό, αυτός και η κοινότητά του άρχισαν να μιλούν σε ξένες γλώσσες. Αυτό το γεγονός, έπειτα από τον σεισμό του Σαν Φραντσίσκο, προκάλεσε μια ισχυρή θρησκευτική αναζωπύρωση που βασίστηκε σε τρία δόγματα, και στην οποία τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος εμφανίστηκαν σε μεγάλη κλίμακα. Πάνω από 13.000 άνθρωποι λέγεται ότι μίλησαν σε ξένες γλώσσες, την πρώτη χρονιά.
Αρχικά, οι Πεντηκοστιανές ιδέες που άκμασαν σε ομάδες ανεξάρτητων εκκλησιών σε όλη τη Βόρεια Αμερική. Το 1914 ιδρύθηκε η πρώτη Πεντηκοστιανή εκκλησία, η Εκκλησία του Θεού εν Χριστώ. Η πρώτη Εκκλησία της Πεντηκοστής στη Βρετανία ήταν η Αποστολική Εκκλησία, η οποία αρχικά ιδρύθηκε ως, Εκκλησία Αποστολική Πίστης στο Μπόρνμουθ το 1911. Ένα άλλο πρώιμο Ευρωπαϊκό Πεντηκοστιανό δόγμα ήταν η Πεντηκοστιανή Εκκλησία Ελίμ, η οποία ιδρύθηκε το 1915 στην Ιρλανδία από ένα Ουαλό, τον Τζορτζ Τζέφρις.
Το ξεκίνημα στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα η Πεντηκοστή αρχικά κηρύχθηκε από τον Δημήτριο Κατριτσιώτη και τον Ιωάννη Τσέλλο το 1924.
Το 1915 ο Ιωάννης Τσέλλος, που ήταν από το χωριό Βάγια, πήγε στις ΗΠΑ για να εργαστεί. Ενώ ταξίδευε με το τραίνο κατέβηκε σε μια στάση στο χωριό Τέρα Χόττα, να πιει νερό, με αποτέλεσμα να χάσει το τραίνο. Πλησίασε τους κατοίκους του χωριού, και αυτοί τον φιλοξένησαν. Εκεί ήρθε σε επαφή με μια τοπική Ελληνική Εκκλησία της Πεντηκοστής, αναγεννήθηκε, βαπτίστηκε με Άγιο Πνεύμα κι άρχισε να ομολογεί την πνευματική εμπειρία του.
Το 1923 ο 25χρονος Δημήτριος Κατριτσιώσης, που πήγε στην Τέρα Χόττα για να επισκεφτεί την αδελφή του, και γυναίκα του Ιωάννη Τσέλου, πίστεψε και μπήκε στην Εκκλησία της Πεντηκοστής. Ο Κατρισιώσης έγινε ο πρώτος Έλληνας κήρυκας της Πεντηκοστής στην Ελλάδα, και μαζί με τον Γιώργο Τζέλο, δραστηριοποιήθηκαν στην περιοχή γύρω από τα Βάγια, και σε μέρη της Βόρειας, της Κεντρικής, και της Νότιας Ελλάδας.
Ο Μιχάλης Κούννας, ήδη βαπτισμένος με Άγιο Πνεύμα, ήρθε στην Αθήνα το 1927. Επισκέφθηκε το σπίτι της Μαρίας Κωνσταντινίδη, στην οδό Θεσσαλονίκης 136 στα Κάτω Πετράλωνα, όπου της έδωσε μια επιστολή του γιου της του Σπύρου Κωνσταντινίδη. Στις 23 Δεκεμβρίου 1927 έγινε μια ομαδική έκχυση του Αγίου Πνεύματος, την οποία παρομοίασαν με την Πεντηκοστή. Έτσι ιδρύθηκε η πρώτη Εκκλησία της Πεντηκοστής στην Ελλάδα με ποιμένα τον Μιχάλη Κούννα.
Μετά το 1930 οι Χαράλαμπος Μάμαλης και Αριστοτέλης Δικτυόπουλος όργωσαν την Ελλάδα σπέρνοντας το Πεντηκοστιανό μήνυμα. Ο Μάμαλης έγινε ποιμένας στην κεντρική εκκλησία της οδού Αιόλου, στην Αθήνα. Ο Δικτυόπουλος έγινε ποιμένας, αρχικά στην πρώτη εκκλησία στα Πετραλώνων, και μετά στην Κατερίνη και στη Σεβαστή Πιερίας. Στη Σεβαστή έγινε μια ομαδική έκχυση Πνεύματος, και 40 άτομα βαπτίστηκαν.
Λατρεία
Η Πεντηκοστιανή λατρεία είναι λιγότερο επίσημη και περισσότερο πνευματική από αυτή των άλλων Χριστιανικών παραδόσεων. Το μεγαλύτερο μέρος της λατρείας έχει ως σκοπό την εκζήτηση της παρουσίας του Θεού. Γι' αυτόν τον σκοπό, η ατμόσφαιρα, η οδηγία της λατρείας και οι ύμνοι, ενθαρρύνουν την εκζήτηση της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Οι Πεντηκοστιανοί υποστηρίζουν πως, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, ενεργούν συχνά κατά τη διάρκεια των λειτουργίας των εκκλησιών τους, μερικές φορές εντυπωσιακά.
Κλεάνθης Παλαιολόγος
Ο Κλεάνθης  Παλαιολόγος (11 Νοεμβρίου 1902 - 25 Αυγούστου 1990) ήταν Έλληνας αθλητής, προπονητής, συγγραφέας και λογοτέχνης.
Πεντηκοστιανισμός
Λατρεία
Στις Εκκλησίες της Πεντηκοστής υπάρχει αυθόρμητη και ενεργή συμμετοχή από όλους. Οι πιστοί, κατα τη λατρεία, μπορεί να σηκώσουν τα χέρια ψηλά, ή και να χειροκροτήσουν ακόμα. Μπορεί να δοθούν προσωπικές μαρτυρίες από παρευρισκόμενους πιστούς. Στις λειτουργίες μπορεί να γίνονται θεραπείες, προφητείες και να υπάρχει ομιλία σε ξένες γλώσσες. Το ποίμνιο είναι πιθανό να ανταποκριθεί ενεργά στο κήρυγμα, αναφωνώντας «Αμήν» ή «Αλληλούια».
Οι συμμετέχοντες θεωρούν ότι η λατρεία οδηγείται από το Άγιο Πνεύμα. Συνεπώς, οι Πεντηκοστιανοί είναι σε θέση να βλέπουν την Εκκλησία τους ως κοινότητα του λαού του Θεού που εργάζεται για να δημιουργήσει το πλαίσιο για μια άμεση εμπειρία με τον Θεό. Κάποιοι Πεντηκοστιανοί χρησιμοποιούν επίσης τη λέξη «λατρεία» για να αναφερθούν στην καθημερινή ζωή τους, που την αντιλαμβάνονται ως δώρο του Θεού.
Κλεάνθης Παλαιολόγος
Βιογραφία
Το 1926 διορίστηκε καθηγητής γυμναστικής στο Πρακτικό Λύκειο Μυτιλήνης μέχρι το 1929. Εργάστηκε ως προπονητής ποδοσφαίρου, κολύμβησης και στίβου σε πολλούς αθλητικούς συλλόγους και σε εθνικές ομάδες. Διετέλεσε για 15 χρόνια μέλος της διοίκησης του ΣΕΓΑΣ, μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ) και αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Προπονητών Στίβου. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μόνιμος ομιλητής της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας και αντιπρόεδρος της κατά την τελευταία δεκαετία της θητείας του. Επί 10 χρόνια ήταν Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Προπονητών Αθλητισμού (ΔΟΠΑ).
Πεντηκοστιανισμός
Προς του φτωχούς
Ο Πεντηκοστιανισμός ξεκίνησε μεταξύ φτωχών και καταπιεσμένων ανθρώπων στη Βόρεια Αμερική. Αυτές του οι καταβολές, τον κάνουν ευαισθητοποιήσει και σήμερα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη βοήθεια και στη συμπαράσταση προς στους φτωχούς της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής, όπου η αύξησή του έχει συνδεθεί, κατά ένα μέρος, με την πείνα και την ανισότητα των ανθρώπων, που υπάρχει εκεί.
Κλεάνθης Παλαιολόγος
Βιογραφία
Πέθανε στις 25 Αυγούστου του 1990.
Πεντηκοστιανισμός
Όχι μόνο λόγιοι
Ο Βάλτερ Χόλενβεγκερ έχει επισημάνει ότι ο Πεντηκοστιανισμός προσφέρει στους «προφορικούς» πιστούς την ίδια δυνατότητα να συμμετάσχουν στη ζωή της πίστης με τους «λογοτεχνικούς»-λόγιος.
Κλεάνθης Παλαιολόγος
Τιμές
Ο Κλεάνθης Παλαιολόγος τιμήθηκε από την Ελληνική πολιτεία με το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικα. Επίσης, ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτωρ από το Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και του απονεμήθηκαν τα ανώτατα διάσημα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ). Το 2015, στο πλαίσιο σχετικής δημόσιας διαβούλευσης, ο σύλλογος «Λεσβιακή Παροικία» (Αττικής), με ψήφισμά του, πρότεινε προς το Δήμο Λέσβου τη μετονομασία του Δημοτικού Σταδίου Μυτιλήνης (γνωστού με το τουρκικής προέλευσης προσωνύμιο Ταρλάς) σε «Κλεάνθης Παλαιολόγος», καθώς και τη μεταφορά της προτομής του Παλαιολόγου από το δημοτικό κήπο της πόλης στην είσοδο του σταδίου.
Πεντηκοστιανισμός
Παγκόσμια αύξηση
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής είναι ιδιαίτερα ισχυρές στην Κεντρική Αμερική, την Υποσαχάρια Αφρική,τον Ειρηνικό και την Καραϊβική ενώ αυξάνουν τη δύναμη τους ως ένα βαθμό και στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Νότια Αμερική. Σε πολλές περιπτώσεις αποκτούν διαφορετικό χαρακτήρα σε κάθε ήπειρο, ανάλογα με τον τοπικά πολιτιστικά στοιχεία. Αυτό είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους αυξάνονται με μεγάλο ρυθμό.
Κλεάνθης Παλαιολόγος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες προπονητές κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Ν.Ο. Πατρών
Πεντηκοστιανισμός
Παγκόσμια αύξηση
Παγκοσμίως, η ανάπτυξη του Πεντηκοστιανισμού είναι αρκετά μεγάλη ανάμεσα στους φτωχούς και στους λιγότερο εύπορους,τους μη έχοντες πτυχίο Πανεπιστημίου και στους ζώντες με το Παραδοσιακό Στυλ ζωής (σε αντιδιαστολή με το Μοντέρνο Στυλ Ζωής). Πάντως, η επιτυχία του Πεντηκοστιανισμού στον αναπτυσσόμενο κόσμο, βασικά οφείλεται στην ενεργητική ιεραποστολική δράση των εκκλησιών.
Κοινωνική καταγωγή
Ο Πεντηκοστιανισμός αναπτύχθηκε κοινωνικά, σε εκκλησίες φτωχών και καταπιεσμένων ανθρώπων. Οι πρώτοι ηγέτες του, προέρχονταν από την εργατική τάξη και στη ζωή τους είχαν παρόμοιες εμπειρίες με αυτές του ποιμνίου τους. Αυτή η καταγωγή έχει καταστήσει τον Πεντηκοστιανισμό ευαισθητοποίημενο, για τα μέρη του κόσμου όπου οι άνθρωποι συνεχίζουν να πάσχουν από την πείνα και την αδικία. Ο Πεντηκοστιανισμός προσπαθεί να βοηθά στις δυσάρεστες καταστάσεις της ζωής των φτωχών ανθρώπων. Οι εκκλησίες λειτουργούν ως κοινότητες αμοιβαίας αλληλοβοήθειας για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια και τις ασθένειες.
Προσαρμοστικότητα
Ο Πεντηκοστιανισμός, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλο Χριστιανικό δόγμα, είναι πρόθυμος να ταιριάξει με τις τοπικές κουλτούρες, να χρησιμοποιήσει τοπική μουσική και άλλα πολιτιστικά στοιχεία στη λατρεία.
Το ότι η Πεντηκοστιανή λατρεία είναι περισσότερο αυθόρμητη και δεν εξαρτάται από λειτουργικά κείμενα, επιτρέπει σε όλα τα μέλη της κοινότητας να λατρεύσουν χωρίς να ντρέπονται για το τι θα πουν ή θα κάνουν. Επίσης επιτρέπει στον κάθε πιστό να μοιραστεί με ολόκληρη την κοινότητα τις ιδιαίτερες εμπειρίες του με τον Θεό.
Η αποδοχή της σύνδεσης του σώματος με τη σκέψη και το πνεύμα, κάνει τον Πεντηκοστιανισμό κατανοητό και σε ανθρώπους του αναπτυσσόμενου κόσμου, που δεν έχουν Χριστιανικό πνευματικό υπόβαθρο. Αυτό επιτρέπει στις Εκκλησίες της Πεντηκοστής να ενσωματώνουν χωρίς δυσκολία, πολιτιστικά στοιχεία που είναι συμβατά με τον Χριστιανισμό. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Πεντηκοστιανισμός μπορεί να πάρει μια απολύτως τοπική μορφή.
Δομές
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής έχουν επίπεδες δομές, επιτρέποντας στο ποίμνιο να συμμετέχει ενεργά στη λατρεία αλλά και στην κατάρτιση των εκκλησιαστικών οργάνων (πρεσβυτέριο κ.τ.λ.). Αυτό προφανώς είναι ελκυστικό στους ανθρώπους που έχουν μικρή δύναμη ή επιρροή στην εργασία ή στην πολιτική ζωή τους. Αυτό τον κάνει να διαφέρει αρκετά με τις πρώτες ιεραποστολικές εκκλησίες που είχαν προσπαθήσει να επιβάλουν τη Δυτική έκδοση του Χριστιανισμού, και με τις επικρατούσες ιεραρχικές εκκλησίες που σε μερικές χώρες συνδέονται στενά με τις κυβερνήσεις ή με το κεφάλαιο.
Πεντηκοστιανισμός και άλλες εκκλησίες
Στα πρώτα 60 χρόνια του 20ού αιώνα, ο Πεντηκοστιανισμός περιοριζόταν, κατά μεγάλο μέρος, μέσα σε συγκεκριμένες εκκλησίες. Όμως κατά τη δεκαετία του 1960 οι Πεντηκοστιανές ιδέες, έγιναν μια πηγή ανανέωσης και σε άλλες Προτεσταντικές εκκλησίες. Σύντομα αυτό επεκτάθηκε ακόμα και σε μερικές Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες αλλα και σε Ορθόδοξες, όπου διαπιστώνουμε αρκετούς αναγεννημένους και βαφτισμένους με Άγιο Πνευμα ( έχοντες την γλωσολαλίαν ) πιστούς.
Η έμφαση που δίνεται στην εμπειρία του θείου, διακρίνει τους Πεντηκοστιανούς από τους Ευαγγελικούς Χριστιανούς. Κάποιοι θεωρούν ότι επειδή ο Πεντηκοστιανισμός είναι βασισμένος σε μια άμεση εμπειρία του Θεού, είναι κατά κάποιο τρόπο καθαρότερος και αγνότερος, μοιάζοντας περισσότερο με την πίστη των πρώτων Χριστιανών.
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής δεν έχουν μεγάλη επίδραση ανάμεσα στις καθιερωμένες Χριστιανικές Εκκλησίες, παρότι είναι από τις πλέον πολυάριθμες, με πολύ μεγάλους αριθμούς από πολύ δραστήρια και ενεργά μέλη. Αυτό μπορεί να ισχύει επειδή σε πολλές εκκλησίες η βάση τους είναι σε χριστιανικές χώρες του τρίτου κόσμο (Υποσαχάρια Αφρική, Καραιβική, Λατινική Αμερική κτλ) και υπάρχει ένα προφίλ φυλετικής μειονότητας, ενώ τα μέλη τους σε πολλές περιπτώσεις είναι φτωχά και όχι σε θέσεις με μεγάλη κοινωνική επιφάνεια και δύναμη. Εντούτοις η συνεχής αύξηση και ενεργητικότητα του κινήματος είναι πιθανό ότι θα αυξήσει την επιρροή του στο μέλλον. Επίσης έχει καθιερωθεί ένας Διεθνής Διάλογος Ρωμαιοκαθολικών και Πεντηκοστιανών.
Εκκλησίες και οργανισμοί της Πεντηκοστής
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής στη Δύση, περιλαμβάνουν τις εξής:
Εκκλησίες της Πεντηκοστής στην Ελλάδα
Οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής στην Ελλάδα απαριθμούν μερικές δεκάδες χιλιάδες μέλη και έχουν εκατοντάδες τοπικές εκκλησίες και συναθροίσεις σε χωριά και πόλεις.
Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής
Ηταν η μεγαλύτερη και πιο δραστήρια Εκκλησία της Πεντηκοστής στην Ελλάδα, η οποία είναι η ανεξάρτητη (αυτοκέφαλη) Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής, η οποία έχει αναπτύξει ιεραποστολικό έργο και προς το εξωτερικό.
Αυτή η εκκλησία διετέλεσε σχήσμα από την Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής το 1966 υπό τον ιατρό Λεωνίδα Φέγγο και 120 άλλους πιστούς, όταν η Αμερικανικός οργανισμός των Συνάξεων του Θεού ζήτησε από τους πρεσβυτέρους να υπογράψουν επίσημη δήλωση ότι άνηκαν στην εκκλησία τους, δηλώνοντας έτσι επίσημα τη θέση τους και την πίστη τους. Μέσα στα επόμενα χρόνια αναπτύχθηκε έντονα.
Μετά από λίγα χρόνια ήλθε ή πτώση της, καθώς ή τρομοκρατία των ψυχών δια μέσω των κηρυγμάτων των διακόνων, η κακή χρήση των χαρισμάτων του Αγίου Πνευματος και ή ο εξευτελισμός της θέσης της γυναίκας μέσα και έξω απο την εκκλησία, έφερε πολλές εσωτερικές αντιδράσεις από αυτούς που ακόμα δεν είχαν αρρωστήσει ψυχικά εξαιτίας αυτων των τακτικών διδασκαλιών. Επίσης η διδασκαλία ότι "Μόνο Αυτοί κατέχουν όλη την Αληθεια και ότι μόνο αυτοί θα μπούνε στον παραδεισο " τους κατέστησε σε κατηγορία σέχτας.
Ραδιοφωνικός Σταθμός "Χριστιανισμός"
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μέσω μιας αλυσίδας 25 ραδιοσταθμών διοργανώθηκε το ραδιοφωνικό δίκτυο Χριστιανισμός, που εκπέμπει στο μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας.