cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταχυδρομικό και Φιλοτελικό Μουσείο της Ελλάδας
Η ίδρυση και λειτουργία του Φιλοτελικού και Ταχυδρομικού Μουσείου ήταν ένα μακροχρόνιο αίτημα του Ελληνικού Ταχυδρομείου και ιδιαίτερα της φιλοτελικής κοινότητας. Το έργο έλαβε επιτέλους κρατική υποστήριξη το 1966. Το 1970, έτος ίδρυσης της Ελληνικής Ταχυδρομικής Οργάνωσης, ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια για τη συλλογή και ταξινόμηση του μουσικού υλικού μαζί με την αναζήτηση της κατάλληλης τοποθεσίας για να στεγάσει το μουσείο. Η λύση δόθηκε τελικά το 1977 από τη Νία και τον Ανδρέα Στράτο, οι οποίοι δώρισαν το κτίριο. Έτσι, το Φιλοτελικό και Ταχυδρομικό Μουσείο άρχισε να λειτουργεί στις 30 Οκτωβρίου 1978 ως υποκατάστημα των Ελληνικών Ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ). Με την πρόθεση της κυβέρνησης για την ιδιωτικοποίηση του ΕΛΤΑ, αποφασίστηκε αρχικά να συμπεριληφθεί το Μουσείο στο Υπουργείο Ανάπτυξης και Μεταφορών. Σήμερα, το Μουσείο υπάγεται στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης.
Έργο του Φιλοτελικού και Ταχυδρομικού Μουσείου είναι η συγκέντρωση, διατήρηση, συντήρηση, έκθεση και προβολή των φιλοτελικών θησαυρών και Ταχυδρομικών αντικειμένων της χώρας. Οι αρμοδιότητες του Φιλοτελικού και Ταχυδρομικού Μουσείου ανάγονται σε θέματα σχετικά με την καταγραφή, μελέτη, έρευνα, τεκμηρίωση, συντήρηση, απόκτηση, δημοσίευση, προβολή, ανάδειξη και φύλαξη των εκθεμάτων, του αρχειακού υλικού και των τεκμηρίων (αντικείμενα, γραμματόσημα, βιβλία).
Στο Μουσείο ο επισκέπτης μπορεί να δει αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν από τις ενωμένες Υπηρεσίες Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων (γραμματοκιβώτια, ταχυδρομικές τσάντες, σάλπιγγες, στολές, μηχανές σφράγισης φακέλων, χρηματοκιβώτια, ποδήλατα και μοτοσικλέτες ,υλικά σύνθεσης ταχυδρομικών αποστολών), τα πρώτα Ελληνικά γραμματόσημα που χρονολογούνται από το 1861, οι μεταλλικές πλάκες εκτύπωσής τους, αναλυτικές και συνθετικές μακέτες γραμματοσήμων, φύλλα και δοκίμια γραμματοσήμων, φάκελοι πρώτης ημέρας κυκλοφορίας γραμματοσήμων, αναμνηστικές σφραγίδες και μακέτες έργων καλλιτεχνών που σχεδίασαν γραμματόσημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοτελικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1880
Η  Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1880 - (Οκτώβριος 1880 - Μάρτιος 1882) ήταν η τελευταία (10η) κυβέρνηση που σχημάτισε ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος.
Η κυβέρνηση, με την πρώτη της εμφάνιση στη Βουλή, έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης (111 βουλευτές ψήφισαν υπέρ - 56 κατά), που εκφράστηκε με την αποδοχή της κυβερνητικής πρότασης για πενθήμερη διακοπή των εργασιών του σώματος.
Το πρώτο «δικομματικό σύστημα» της ελληνικής πολιτικής σκηνής εμφανίζεται αυτή την περίοδο, αφού οι δυο αρχηγοί αρχίζουν να συγκεντρώνουν γύρω τους μεγάλες πλειοψηφίες. Συγκεκριμένα, ο θάνατος των Βούλγαρη και Δεληγιώργη, οδήγησε τους βουλευτές που τους υποστήριζαν στην παράταξη του Χ. Τρικούπη. Τον Οκτώβριο του 1880 θα πεθάνει και ο Θρασύβουλος Ζαΐμης και οι υποστηρικτές του (εκτός δύο που θα παραταχθούν με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη) θα ακολουθήσουν και αυτοί τον Τρικούπη. Ο Κουμουνδούρος προσπάθησε ανεπιτυχώς να ενσωματώσει την ομάδα του Δηλιγιάννη, ο οποίος όμως, προτίμησε την αυτόνομη πορεία του.
Όταν θα ενσωματωθούν και διοικητικά, οι νέες περιοχές της Θεσσαλίας και της Άρτας που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα κατά την συμφωνία της Κωνσταντινούπολης, ο Κουμουνδούρος (πιστεύοντας επίσης ότι η εισροή νέων βουλευτών θα λειτουργήσει υπέρ του, αυξάνοντας την κοινοβουλευτική του δύναμη) θα προκηρύξει ξανά εκλογές προκειμένου να ψηφίσουν και οι κάτοικοι των νέων περιοχών.
Οι εκλογές έγιναν στις 20 Δεκεμβρίου του 1881, χωρίς καμία παράταξη να αποκτήσει απόλυτη πλειοψηφία. Συγκεκριμένα, με τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο συμπαρατάχτηκαν 83 βουλευτές, με τον Χαρίλαο Τρικούπη 90, με τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη 9, 5 ονομάστηκαν δημοκρατικοί και  12 παρέμειναν ανεξάρτητοι. Ο προσεταιρισμός των βουλευτών των νέων περιοχών, από το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη όμως, (οι 22 από τους 26 βουλευτές των νέων περιοχών συμπαρατάχτηκαν με τον Τρικούπη) θα αλλάξει τις ισορροπίες, δίνοντας την πλειοψηφία στο «τρικουπικό κόμμα».
Στις εκλογές για ανάδειξη Προέδρου της Βουλής, ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, Σπυρίδων Βαλαωρίτης, λαμβάνει 127 ψήφους και αναδεικνύεται νέος πρόεδρος, ενώ η κυβέρνηση Κουμουνδούρου παραιτείται.
Πηγές - Παραπομπές
1878 Κατηγορία:1880
Πέτρος Φικιώρης
Ο '''Πέτρος Ι. Φικιώρης''' (1884-1963) ήταν Έλληνας δικαστικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ως νομάρχης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του υποστρατήγου Ιωάννη Φικιώρη. Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου, πρώτα στη Σπάρτη και στη συνέχεια στην Αθήνα. Λίγο μετά ακολούθησε τον κλάδο των εισαγγελέων. Διορίστηκε Νομάρχης Αρκαδίας και ως νομάρχης, το 1934, κατασκεύασε έργα στο χείμαρο Βελονά. Ήταν επίσης διορισμένος βασιλικός επίτροπος στο Στρατοδικείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Νομάρχες Αρκαδίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Μια κυρία στα μπουζούκια
Πλοκή
Η Αννούλα (Ζωή Λάσκαρη) έχει τρία αδέρφια τα οποία την υπερπροστατεύουν, τον Κώστα (Κώστας Βουτσάς), που είναι ποδοσφαιριστής στον Ολυμπιακό (το οποίο όνομα όμως του Ολυμπιακού δεν αναφέρεται στην ταινία ), ενώ παράλληλα δουλεύει στο λιμάνι, τον Θανάση (Γιάννης Βογιατζής) και τον Ηλία (Χρήστος Δοξαράς), που δουλεύουν επίσης στο λιμάνι. Η Αννούλα είναι ερωτευμένη με τον φίλο των αδερφών της, τον Γιώργο (Φαίδων Γεωργίτσης), εργάτη στο λιμάνι και ποδοσφαιριστή στην ίδια ομάδα με τον Κώστα. Όμως ο Γιώργος ερωτεύεται μια κυρία των βορείων προαστίων, την Έλενα Απέργη (Μαίρη Χρονοπούλου), ενώ ο Κώστας την υπηρέτρια της Απέργη, Μαρία (Μάρθα Καραγιάννη), η οποία του υποδύεται την πλούσια. Όταν μια μέρα που λείπει η Απέργη σε ραντεβού με τον Γιώργο, η Μαρία καλεί τον Κώστα και την Αννούλα κάνοντας την πλούσια κυρία, αποκαλύπτεται το ποιόν της Μαρίας και ο Κώστας την παρατάει, ενώ η Αννούλα ομολογεί στον Κώστα πως αγαπάει τον Γιώργο. Το τέλος δίνεται στα καλλιστεία, όπου συμμετέχει η Αννούλα υπό την καθοδήγηση του έμπειρου Βανζέλ Παπαντον (Χρόνης Εξαρχάκος). Την τελευταία στιγμή ο Γιώργος εγκαταλείπει την Απέργη και γυρίζει στην Αννούλα, η οποία παραιτείται και την θέση της παίρνει η Μαρία, που ξανασμίγει με τον Κώστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές ταινίες
Brotherhood of Blood
Το Brotherhood of Blood είναι ταινία τρόμου του 2007, με πρωταγωνιστές τους Τζάσον Κόννερι, Βικτόρια Πραττ, Σιντ Χέιγκ και Κεν Φόρεε, και σκηνοθεσία από τον Πέτερ Σέερερ και τον Μίχαελ Ρες. Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου ήταν στο διάσημο Sitges Film Festival στο Σίτγκες της Ισπανίας τον Οκτώβριο 2007.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στον Καναδά η κινηματογραφική εταιρία του Sam Raimi το Ghosthouse Underground αγόρασε το έργο και το εμφάνισε στο Lionsgate. στης 14 Οκτωβρίου του 2008.
Πλοκή
Το Brotherhood of Blood είναι ένα θρίλερ που διηγείται την ιστορία μιας ομάδας κυνηγών βρικολάκων που διεισδύει σε μια φωλιά μη πεθαμένων για να διασώσουν έναν από τους δικούς τους.
Η νεαρή κυνηγός βρικολάκων, η Κέρι Ρίγκερ πρέπει να απελευθερώσει τον εαυτό της. Φυλακισμένη με βρικόλακες, αλυσοδεμένη σε ένα σκοτεινό κελάρι με τον ισχυρό βασιλιά των βρικολάκων Πάσεκ, ο χρόνος της τελειώνει. Ξέρει ότι μία ακόμη μεγαλύτερη απειλή από τους βρικόλακες έρχεται όλο και πιο κοντά. Τα πάντα θα αποφασιστούν απόψε.
Οι άρχοντες βρικόλακες σκότωσαν τον Κόσελ πολλές εκατοντάδες χρόνια πριν, αλλά τώρα έχει επιστρέψει. Στο νέο σώμα του, θέλει να πάρει εκδίκηση και να καταστρέψει τα πάντα στο πέρασμά του. Υπάρχει μόνο ένας κυνηγός που μπορεί να τον σταματήσει ...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ιωάννης του Ιμπελέν, νομικός
Ο Ιωάννης ντ'Ιμπελέν (Jean d'Ibelin, 1215 - Δεκέμβριος 1266) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόμης της Γιάφφας (Ιόππης) και της Ασκαλώνος και ο σημαντικότερος και γνωστότερος δικαστικός και νομικός του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ.
Καταγωγή και πρώτα χρόνια
Ο Ιωάννης ήταν γιος του Φιλίππου βαΐλου του Βασιλείου της Κύπρου την περίοδο 1218-1227 και της Αλίκης του Μονμπελιάρ (Alix de Montbéliard). Για να διακρίνεται από το θείο του Ιωάννη Ιμπελέν, "τον αυθέντη της Βηρυτού", τον αποκαλούσαν συχνά Ιωάννη της Γιάφας. Πιθανότατα γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά μετά τη δήμευση των κτήσεων της οικογένειάς του από τον Φρειδερίκου Χοενστάουφεν το 1229 αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει και να κατευθυνθεί στη βόρειο Παλαιστίνη, στις εκεί οικογενειακές κτήσεις. Το 1232 έλαβε μέρος στη μάχη του Καζάλ Ιμπέρτ, όπου η οικογένειά του νίκησε τους οπαδούς του Φρειδερίκου στην Παλαιστίνη. Τελικά, μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τον αυτοκράτορα, το 1242 οι Ιμπελέν κατέλαβαν την Τύρο. Ο Ιωάννης είχε μετάσχει ενεργά στις διαπραγματεύσεις και έπειτα στην πολιορκία της Τύρου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία των Χετουμιδών, κόρη του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν και είχε τέκνα:
Το συγγραφικό του έργο
Το γνωστότερο έργο του Ιωάννη Ιμπελέν, για το οποίο και έχει μείνει στην Ιστορία είναι το Livre des Assises, στο οποίο καταγράφει το πρωτόκολλο, τα διοικητικά και νομικά έθιμα του Ανωτάτου Συμβουλίου της Ιερουσαλήμ. Το νομικό αυτό κείμενο, καταγραφή των εθίμων του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ γνώρισε μεγάλη διάδοση στις Φραγκοκρατούμενες χώρες της Ανατολής με το όνομα Συνήθειες (Ασσίζες) της Ιερουσαλήμ.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Γιάφας και της Ασκαλώνας Κατηγορία:Δικαστικοί Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Προσκυνάς Φθιώτιδας
Το Προσκυνά ή Προσκυνάς είναι χωριό του Νομού Φθιώτιδας και ανήκει στον Δήμο Λοκρών.
Βρίσκεται περίπου 128 χλμ βόρεια της Αθήνας επί της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας και σε υψόμετρο περίπου 80 μ. Πιο απομακρυσμένα από τη θάλασσα η μικρή σε έκταση πεδιάδα του Προσκυνά περιβάλλεται από λοφίσκους και διατρέχεται από ρέματα με πιο γνωστό από αρχαιοτάτους χρόνους εκείνο του Ρεβένικου ή Πλατάνιου στα δυτικά ενώ ανατολικά του διασχίζεται από το Διχαλόρρεμα.
Η κατανομή της γης γίνεται ανάμεσα σε αγροτικές καλλιέργειες, βοσκοτόπια, δάση και κατοικίες. Η γεωργική παραγωγή της περιοχής εντοπίζεται κυρίως σε σιτάρι και κριθάρι.
Ιστορία
Η περιοχή του Προσκυνά πρωτοκατοικήθηκε μεταξύ Παλαιολιθικής και Νεολιθικής περιόδου (7000 π.Χ. – 3200 π.Χ.). Ο οικισμός αυτός εκτός από τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία, ανάπτυξε την ιδιαίτερα την κεραμοποιία. Πιθανότατα ο οικισμός διατηρήθηκε μέχρι την Αρχαϊκή εποχή (700 – 480 π.Χ.), αλλά από αυτό το χρονικό σημείο και έπειτα εγκαταλείφθηκε. thumb|left|Ο Πρωτοελλαδικός οικισμός στο Προσκυνά Το 1383 αρβανιτόφωνοι και ελληνόφωνοι κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου, έπειτα από διωγμούς που υπέστησαν ίδρυσαν το Προσκυνά στη θέση όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Ο πληθυσμός του Προσκυνά κατά τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1466) ήταν 41 νοικοκυριά, το 1506 αυξήθηκε σε 96, και το 1521 είχε 86 εστίες. Στα χρόνια που ακολούθησαν παρατηρήθηκε μία σταδιακή μείωση του αριθμού των κατοίκων του χωριού. Το 1540 είχε 46 νοικοκυριά, το 1570 55, το 1616 53 και το 1642 54.
Περί το 1680 το χωριό αναφέρεται ως «Πουρσικίνα» ή «Προύσκινα» και έχει 23 νοικοκυριά (1688).
Το 1810, ο περιηγητής Αργύρης Φιλιππίδης αναφέρει ότι στο Προσκυνά κατοικούσαν 35 οικογένειες Χριστιανών, οι οποίες ασχολούνταν κατά κύριο λόγο με τη γεωργία (καλλιέργεια σιταριού και κριθαριού) και λιγότερο με την κτηνοτροφία (αιγοπροβάτων).
Στην Επανάσταση του 1821 πήρε μέρος ο αγωνιστής και κάτοικος του χωριού Λάγιος Κώστας.
Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από μεγάλο σεισμό του 1894. Περί τα 120 σπίτια κατέρρευσαν και 42 κάτοικοι από τους 516 σκοτώθηκαν. Ανάμεσα στα θύματα του καταστροφικού σεισμού 28 ήταν παιδιά που βρίσκονταν στην εκκλησία του χωριού.
Το 1907 το χωριό αριθμούσε μόλις 93 κατοίκους και αυτό γιατί αρκετοί κάτοικοι του Προσκυνά -μαζί με κατοίκους από το γειτονικό Κυπαρίσσι-, μετά τον σεισμό, έχτισαν την Τραγάνα.
Από την απελευθέρωση της Ελλάδος και έως το 1912 το Προσκυνά ανήκε στο δήμο Άνω Λάρυμνας. Ο πληθυσμός του Προσκυνά στις αρχές της δεκαετίας του 50 ήταν 216 κάτοικοι.
Από το 1912 και μέχρι το 1998 αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στο Προσκυνά από ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο χώρο επιβεβαιώθηκε η μακρόχρονη χρήση της περιοχής από τη νεολιθική εποχή έως τις μέρες μας. Η αρχαιολογική ανασκαφή έφερε στο φως μεγάλης έκτασης τμήμα οικισμού πρωτοελλαδικής εποχής μοναδικού ως σήμερα στη Φθιώτιδα. thumb|right|Τμήμα του Πρωτοελλαδικού οικισμού στο Προσκυνά thumb|left|Ο Πρωτοελλαδικός οικισμός στο Προσκυνά Ο οικισμός ήταν οργανωμένος σε οικιστικά σύνολα που αποτελούνταν από ανοιχτούς κοινόχρηστους χώρους (αυλές), οι οικίες ήταν ορθογώνιες με ένα ή δυο δωμάτια διαφορετικού μεγέθους, το δάπεδο των οικιών ήταν είτε από πατημένο χώμα είτε είχε επίστρωση πηλού, ο προσανατολισμός των οικιών ήταν Β-Ν με την είσοδο τους στο νότιο τμήμα.
Στο κέντρο του οικισμού, στο υψηλότερο σημείο του λόφου, βρέθηκε τμήμα κτιρίου το οποίο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα λόγω του μεγέθους του, πιθανότατα διώροφου όπως αυτό προκύπτει από τα παχιά θεμέλια με κατά τόπους ενίσχυση. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερης σημασίας κτίριο για την κοινωνία και πιθανότατα αποτελούσε έδρα της τοπικής εξουσίας.
Πλούσια ήταν τα ευρήματα που βρέθηκαν στον πρωτοελλαδικό αυτό οικισμό, πρόκειται για ένα μεγάλο αριθμό καλής ποιότητας αγγείων αποκλειστικά χειροποίητων σε σχήματα και τύπους όλων των κατηγοριών της κεραμικής, αυτής της περιόδου, όπως φιάλες, σαλτσιέρες, πρόχοι, τρίποδες, πυξίδες, χύτρες, τηγανόσχημα τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς έχουν τετράπλευρη λαβή και κερατοειδείς αποφύσεις με εγχάρακτα και εμπίεστα θέματα.
Μεγάλος ήταν και ο αριθμός των εργαλείων (λεπίδες, ξέστρα, σμίλτες), που βρέθηκαν, φτιαγμένων από οψιανό και κόκαλο καθώς και όπλων (κυρίως πρόκειται για αιχμές βελών). Από τον μεγάλο αριθμό πυρήνων οψιανού και πυριτόλιθου που βρέθηκε αποδεικνύεται ότι στον Προσκυνά γίνονταν επεξεργασία εισαγόμενων υλών και η μεταποίηση τους καθώς και η μετέπειτα προώθησή τους στην ενδοχώρα.
Στα ευρήματα συμπεριλαμβάνονται ακόμη σφονδύλια, χάνδρες περιδέραιων διαφόρων σχημάτων κατασκευασμένες από όστρεα και στεατίτη, λίθινα περίαπτα με εγχάρακτη διακόσμηση και οστέινες περόνες.
Ακόμη βρέθηκε ένα πήλινο ειδώλιο πλοίου, το οποίο αποτελεί μοναδικό εύρημα πρωτοελλαδικής εποχής όχι μόνο για τη Λοκρίδα αλλά και για όλο τον ελλαδικό χώρο.
Ιδιαιτέρως σημαντικά είναι τα ειδώλια που βρέθηκαν κατασκευασμένα από πηλό, μάρμαρο αλλά και όστρεα, απεικονίζουν μορφές ζωών και ανθρώπων, ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένα ελλιπές μαρμάρινο ειδώλιο τύπου «Λούρου».
Ακόμη έχουν βρεθεί έξι τάφοι με Α-Δ προσανατολισμό. Οι τάφοι αυτοί βρίσκονται μακριά από τα λοιπά κτίσματα της εποχής. Από αυτούς οι δυο ήταν κιβωτιόσχημοι και οι τέσσερις απλοί λάκκοι. Από τους κιβωτιόσχημους, οι πλευρές του πρώτου ήταν από ασβεστολιθικές αδροκομμένες πλάκες και του δεύτερου, είχε κτιστά τοιχώματα από αργολιθοδομή με μικρούς λίθους. Όλοι περιείχαν το σκελετό ενός νεκρού, ο οποίος ενταφιάστηκε έντονα συνεσταλμένος με το κεφάλι δυτικά, οι νεκροί ήταν «ακτέριστοι» ενώ σε έναν μόνο είχε δοθεί ένας χάλκινος σφηκωτήρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λοκρών
Γεγονότα Μαρτίου 2014
1η Μαρτίου
(Reuters)
16 Μαρτίου
(SNS) κερδίζει γύρω στο 50% των ψήφων. (AP μέσω Houston Chronicle), (Straits Times)
20 Μαρτίου
(BBC)
24 Μαρτίου
(BBC)
31 Μαρτίου
03
Βυτοβνίτης
Ο βυτοβνίτης (αγγλικά: bytownite) είναι τηκτοπυριτικό ορυκτό της ομάδας των αστρίων, υποομάδας πλαγιοκλάστων. Το όνομά του προέρχεται από το τοπωνύμιο Bytown, παλαιότερο όνομα της Οττάβα (Οντάριο, Καναδάς).
Είναι από τα σπανιότερα μέλη της ομάδας των πλαγιοκλάστων και περιέχει 70-90% ασβέστιο και 30-10% νάτριο, ανευρισκόμενο κυρίως υπό μορφή κόκκων σε γάββρους και ανορθοσίτες, ενώ εμφανίζεται και υπό μορφή φαινοκρυστάλλων σε βασάλτες. Σπανιότατος σε μεταμορφωμένα πετρώματα. Οι κρύσταλλοί του είναι σπάνιοι, εμφανίζοντας σχεδόν τετράγωνη διατομή και πινακοειδείς απολήξεις.
Σχετίζεται με ολιβίνη, βιοτίτη, κεροστίλβη και πυροξένους.
Ανευρίσκεται σε μορφή σχετικά καλοσχηματισμένων κρυστάλλων στον Καναδά, τη Βρετανία, τη Νορβηγία, τη Νότια Αφρική, το Ελ Σαλβαδόρ και αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ: Μοντάνα, Καλιφόρνια, Κολοράντο, Γεωργία.
Βιβλιογραφία
Βυτοβνιτης Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Bytownite
Μουσείο Σχολικής Ζωής
δεξιά|μικρογραφία|Αίθουσα από το Μουσείο Σχολικής Ζωής Το Μουσείο Σχολικής Ζωής είναι ένα μουσείο στο Νερόκουρο, στα Χανιά της Κρήτης στην Ελλάδα.
Το μουσείο επιδιώκει να εξελιχθεί σε κέντρο πολιτισμού που θα επικεντρωθεί σχετικά με τις εκπαιδευτικές και παιδαγωγικές πρακτικές από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία στα Χανιά
Πραουστιά
Η πραουστιά (επιστ. ονομ.: Prunus domestica subsp. syriaca – γαλ.: mirabelle) είναι υποείδος της δαμασκηνιάς της κατηγορίας των αγγειόσπερμων, δικότυλων, φυλλοβόλο δέντρο και ανήκει στο γένος Προύμνη (Prunus), στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae), και είναι αδελφικό δέντρο με την κορομηλιά. Στην κυπριακή διάλεκτο το δέντρο ονομάζεται μαραπελλιά και ο καρπός μαραπέλλα.
Η καταγωγή του είναι από τη Μικρά Ασία. Πιστεύεται ότι προήλθε από διασταύρωση δαμασκηνιάς και κορομηλιάς. Η καλλιέργειά του έχει διαδοθεί στη Δυτική Ευρώπη. Στην Ελλάδα απαντάται στη Θράκη και ιδιαίτερα στη Σαμοθράκη και την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης (Κομοτηνή), όπου από τον καρπό της, το πράουστο ή πράβιστο, παρασκευάζεται χαρακτηριστικό γλυκό του κουταλιού, καθώς και μαρμελάδα. Στη Γαλλία από τα πράουστα παρασκευάζεται το μπράντυ.
Οι καρποί είναι κίτρινοι, ωοειδείς. Είναι γλυκοί στην ωρίμασή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Προύμνη Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Φρούτα Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Αραβαντινός
Το ελληνικό επώνυμο Αραβαντινός μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Σέλευκος Δ΄ Φιλοπάτωρ
Ο Σέλευκος Δ' Φιλοπάτωρ (μετά το 220 – 175 π.Χ.), ήταν βασιλιάς του ελληνιστικού βασιλείου των Σελευκιδών κατά την περίοδο 187 – 175 π.Χ. Ήταν γιος του Αντίοχου Γ' του Μέγα και της Λαοδίκης. Το προσωνύμιο "Φιλοπάτωρ" σημαίνει αυτός που αγαπά τον πατέρα του.
Σε νεαρή ηλικία ο Σέλευκος γίνεται το 196 π.Χ. κυβερνήτης της Θράκης, η οποία μόλις είχε προσαρτηθεί στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Κατά την περίοδο 192 - 188 π.Χ. ο πατέρας του, ο Αντίοχος ο Γ', διεξήγαγε πόλεμο με τους Ρωμαίους, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Σέλευκος πολιόρκησε το 190 π.Χ. την Πέργαμο, που είχε συνασπιστεί με τον εχθρό τους. Αιχμαλώτισε επίσης το Ρωμαίο Διοικητή Λούκιο Κορνήλιο Σκιπίωνα. Ακόμη έλαβε μέρος στη Μάχη της Μαγνησίας, όπου και νίκησαν οι Ρωμαίοι. Το 188 π.Χ. υπογράφεται η Ειρήνη της Απάμειας, σύμφωνα με την οποία οι Σελευκίδες όφειλαν να εγκαταλείψουν όλα τα εδάφη βόρεια του Ταύρου και να πληρώσουν πολεμική αποζημίωση.
Συμβασιλιάς ήδη από το 189 π.Χ., ο Σέλευκος διαδέχεται τον πατέρα του το 187 π.Χ. και ξεκινά προσπάθειες αποκατάστασης της ισχύος του με διπλωματικά μέσα. Στο πλαίσιο αυτών τον ενεργειών παντρεύει την κόρη του Λαοδίκη με τον Μακεδόνα βασιλιά Περσέα, πράξη που ο βασιλιάς Ευμένης Β' της Περγάμου χαρακτηρίζει ως αντι-ρωμαϊκή. Τελικά ο Σέλευκος καταφέρνει να πείσει τους Ρωμαίους να απελευθερώσουν το μικρότερο αδελφό του, Αντίοχο Δ', υπό τον όρο να στείλει στη Ρώμη το γιο και διάδοχό του, το Δημήτριο.
Το 175 π.Χ., στριμωγμένος οικονομικά και μη μπορώντας να στείλει το χρηματικό ποσό που του ζήτησε η Ρώμη, στέλνει στην Ιερουσαλήμ τον αντιπρόσωπό του, τον Ηλιόδωρο για να πάρει χρήματα από το Ναό της πόλης. Ο τελευταίος συναντά αντίσταση και επιστρέφει πίσω. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Ηλιόδωρος θανατώνει το Σέλευκο. Με το Δημήτριο να βρίσκεται ακόμη στη Ρώμη, τη βασίλισσα Λαοδίκη παντρεύτηκε κατά πάσα πιθανότητα ο αδελφός του Σέλευκου, που τον διαδέχτηκε ως Αντίοχος Δ' ο Επιφανής. Πριν συμβεί αυτό, ο θρόνος πέρασε για λίγο στα χέρια ενός μικρού παιδιού, που επίσης ονομαζόταν Αντίοχος, και που δολοφονήθηκε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Λάζαρος Μπουλάκης
Ο Λάζαρος Μπουλάκης του Δημητρίου (γενν. 1924) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Χαλκιδικής με το ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1924 στο Βάβδο Χαλκιδικής. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και άσκησε τη δικηγορία.
Το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ Χαλκιδικής και το 1982 υποψήφιος δήμαρχος Πολυγύρου.
Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χαλκιδικής από το 1982 έως το 1985, και βουλευτής Χαλκιδικής του ΠΑΣΟΚ από το 1985 έως το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χαλκιδικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Ηλίας Θεσσαλονίκης
Ο Ηλίας διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης τον 6ο αιώνα.
Είναι γνωστός από τον ενεργό ρόλο που έπαιξε στα εκκλησιαστικά δρώμενα που προηγήθηκαν της Ε' Οικουμενικής Συνόδου. Στις 6 Ιανουαρίου του 553 συνυπογράφει, μαζί με τον Απολλινάριο Αλεξανδρείας και Δομνίνο Αντιοχείας, επιστολή που απέστειλε ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευτύχιος προς τον πάπα Βιγίλιο.
Αν και πρωταγωνίστησε στη σύγκλησή της, ο Ηλίας απουσίαζε για άγνωστους λόγους από τις εργασίες της Ε' Οικουμενικής Συνόδου που συνήλθε το 553 (5 Μαΐου - 2 Ιουνίου) και εκπροσωπήθηκε σε αυτήν από τον τιτουλάριό του επίσκοπο Ηρακλείας της Μακεδονίας Βενίγνο, ο οποίος υπογράφει ως εκπρόσωπός του και τα σωζόμενα σε λατινική μετάφραση πρακτικά της Συνόδου στην 7η θέση, αμέσως μετά τους πατριάρχες.
Τέλος, σε μεταγενέστερο έργο του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Α' «Περί των αγίων συνόδων» αναφέρεται το όνομα του Ηλία Θεσσαλονίκης, ως συμμετασχόντος στην Ε' Οικουμενική Σύνοδο. Εάν δεν πρόκειται για ιστορικό λάθος, ίσως αποσκοπεί στον τονισμό του πρωτεύοντος ρόλου του στις προπαρασκευαστικές ενέργειες για τη σύγκλησή της.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου στις 25 Ιουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ερίβα Κέρκυρας
Η Ερίβα είναι οικισμός 26 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 480 μέτρων περίπου, στα βόρεια του νησιού της Κέρκυρας, στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Παντοκράτορας. Απέχει περίπου 30-31 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας και περίπου 8,8 χλμ από την Αχαράβη, εμπορικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής, αλλά και έδρα του άλλοτε δήμου Θιναλίου. Μαζί με τους οικισμούς Δροσερή (24 κ.), Στρινύλα (38 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Για τα έτη από 1940 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα ο οικισμός μαζί με τους οικισμούς Δροσερή (24 κ.), Στρινύλας (38 κ.), Πέραμα (0 κ.) και Πετάλεια (121 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Πεταλείας (209 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Χόλσταϊν
Το Χόλσταϊν (γερμανικά: Holstein, δανικά: Holsten, λατινικά: Holsatia, αρχαία ελληνικά: Ολσατία    ) είναι περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Έλβα και Άιντερ. Αποτελεί μέρος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, του βορειότερου ομόσπονδου κρατιδίου της Γερμανίας.
Από το 811 ως το 1474 το Χόλσταϊν ονομαζόταν Κομητεία του Χόλσταϊν και έπειτα αποτέλεσε το Δουκάτο του Χόλσταϊν (1474-1866), ένα δουκάτο εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ιστορία του Χόλσταϊν είναι στενά συνυφασμένη με την ιστορία του δανικού Δουκάτου του Σλέσβιχ. Πρωτεύουσα του Χόλσταϊν είναι το Κίελο.
Το όνομα του Χόλσταϊν πιστεύεται ότι προέρχεται από τους Χολσέτες (λατινικά: Holcetae), μια σαξονική φυλή που αναφέρει ο χρονικογράφος Αδάμ της Βρέμης ότι ζούσε στη βόρεια όχθη του ποταμού Έλβα.
Κομητεία του Χόλσταϊν
Το 1111 θα ιδρυθεί η κομητεία του Χόλσταϊν. Αρχικά, ήταν ένα φέουδο του Δουκάτου της Σαξονίας, στη συνέχεια του Δουκάτου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και τέλος της Επισκοπής του Λύμπεκ. Με την ίδρυση της νέας εδαφικής οντότητας εγκαινιάστηκε η επέκταση προς τα ανατολικά, με τους Βάγκρες να ηττούνται οριστικά το 1138.
Η κομητεία του Χόλσταϊν βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Οίκου του Οίκος του Σάουμμπουργκ. Ο πρώτος κόμης της ήταν ο Αδόλφος Α΄. Το 1201, μετά την μάχη του Στέλαου, καταλήφθηκε από τη Δανία, όμως ανακαταλήφθηκε το 1227 από τον Κόμη του Σάουμμπουργκ και τους συμμάχους του στη μάχη του Μπόρνχεφετ.
Υποδιαιρέσεις της Κομητείας του Χόλσταϊν (1111–1474)
Οι Κόμητες του Σάουμμπουργκ και του Χόλσταϊν διαμοίρασαν αρκετές φορές την κομητεία μεταξύ των κληρονόμων γιων τους. Οι κύριες υποκομητείες ήταν οι εξής:
Το 1386 ο Βασιλιάς Όλαφ Β΄ της Δανίας και η μητέρα του Βασίλισσα Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας παραχώρησαν στον Γκέρχαρντ ΣΤ΄ του Χόλσταϊν το Δουκάτο του Σλέσβιχ. Μέχρι το 1390 ο κλάδος του Ρέντσμπουργκ είχε ενώσει όλες τις υπόλοιπες υποκομητείες, εκτός από εκείνη του Χόλσταϊν-Πίννεμπεργκ.
Όταν η θέση του Κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ έμεινε κενή, μετά το θάνατο του Αδόλφου Η΄ του Χόλσταϊν, ο Χριστιανός Α΄ της Δανίας κληρονόμησε το Δουκάτο του Σλέσβιχ. Με τη Συνθήκη του Ρίμπε (1460) ο Χριστιανός εξελέγη Κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, που ήταν τότε ακόμα ένα υποφέουδο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Δουκάτο του Χόλσταϊν
Το 1474 ο φεουδάρχης λόρδος του Λάουενμπουργκ και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Φρειδερίκος Γ΄ ονόμασε τον Χριστιανό Α΄ από Κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ σε Δούκα του Χόλσταϊν, κάνοντας έτσι την περιοχή υποτελές δουκάτο της Αυτοκρατορίας. Το Δουκάτο του Χόλσταϊν διατήρησε το καθεστώς αυτό μέχρι τη διάλυση της Αυτοκρατορίας το 1806.
Υποδιαιρέσεις του Δουκάτου του Χόλσταϊν (1474–1866)
Το 1490 το Δουκάτο του Χόλσταϊν διαιρέθηκε στο Χόλσταϊν-Ζέγκεμπεργκ και το Χόλσταϊν-Γκότορπ. Το Χόλσταϊν-Ζέγκεμπεργκ παρέμεινε στη δικαιοδοσία του Δανού Βασιλιά και ήταν επίσης γνωστό ως Βασιλικό Χόλσταϊν, ενώ αργότερα ονομαζόταν ως Χόλσταϊν-Γκλύκστατ. Το Χόλσταϊν-Γκότορπ, γνωστό και ως Δουκικό Χόλσταϊν, δόθηκε στον Οίκο του Όλντενμπουργκ, όπου οι Βασιλείς της Δανίας ανήκαν.
Μεταξύ των ετών 1533 και 1544 ο Βασιλιάς Χριστιανός Γ΄ της Δανίας κυβέρνησε στο σύνολό τους τα Δουκάτα του Χόλσταϊν και του Σλέσβιχ. Το 1544 τα αδέλφια του Χριστιανού Γ΄, ο Ιωάννης Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Χάδερσλεου και Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκότορπ.
Η Κομητεία του Χόλσταϊν-Πίννεμπεργκ, η οποία είχε αυτόνομη διακυβέρνηση έως το 1640, θα συγχωνευθεί τελικώς με το Δουκάτο του Χόλσταϊν. Ο Δούκας του Χόλσταϊν-Γκότορπ, το 1762, έγινε Αυτοκράτορας της Ρωσίας ως Πέτρος Γ΄ και σχεδίαζε επίθεση εναντίον της Δανίας για να ανακτήσει τα εδάφη του Χόλσταϊν-Γκότορπ στο Σλέσβιχ, που είχαν καταληφθεί από το Δανό Βασιλιά το 1713. Παρά το γεγονός ότι ο Πέτρος σύντομα ανατράπηκε από τη σύζυγό του, την Μεγάλη Αικατερίνη, οι Δανοί αποφάσισαν να απαλλαγούν από αυτό το πρόβλημα. Το 1773 αντάλλαξαν την Κομητεία του Όλντενμπουργκ για τα εδάφη του Γκότορπ στο Χόλσταϊν, φέρνοντας έτσι το σύνολο των εδαφών του Χόλσταϊν υπό τον έλεγχό τους.
Ενωμένο Χόλσταϊν
Με τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806 το καθεστώς υποτέλειας του Χόλσταϊν έπαψε να ισχύει. Εξαιτίας της ειδικής σχέσης με τη Δανία, το Δουκάτο του Χόλσταϊν δεν καταλήφθηκε από τους Γάλλους κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων. Από το 1815 ως το 1864 ήταν μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, παρότι βρισκόταν υπό τον έλεγχο και της Δανίας, καθώς ο Βασιλιάς της Δανίας ήταν επίσης και Δούκας του Χόλσταϊν.
Μετά το θάνατο του Βασιλιά Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας (Οίκος του Όλντενμπουργκ), το 1863, η κυριαρχία των δουκάτων του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν αμφισβητήθηκε. Ο νέος Βασιλιάς, Χριστιανός Θ΄, προερχόταν από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Αυτό έδωσε αφορμή στον Δούκα του Αουγκούστενμπουργκ, ενός μικρού παρακλαδιού του Οίκου του Όλντενμπουργκ, να διεκδικήσει τα δουκάτα. Η διαφωνία θα οδηγήσει στον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ, το 1864, όπου η Πρωσία και η Αυστρία νίκησαν τη Δανία, αναγκάζοντάς την να παραχωρήσει τα δουκάτα.
Ωστόσο τα δουκάτα δεν δόθηκαν στο Δούκα του Αουγκούστενμπουργκ. Το 1865 μια συμφωνία εκπονήθηκε μεταξύ της Πρωσίας και της Αυστρίας, όπου κατέληξε στο να μοιράσουν τα δουκάτα. Οι Πρώσοι κατέλαβαν το Σλέσβιχ και οι Αυστριακοί το Χόλσταϊν. Αυτή η ρύθμιση τερματίστηκε με τον Αυστροπρωσικό Πόλεμο, το 1866, που οδήγησε στην ενσωμάτωση και των δύο δουκάτων στην Πρωσία ως Επαρχία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Το 1946 η Βρετανία, μετά την επίσημη διάλυση της Πρωσίας, αναβάθμισαν την επαρχία στο Κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας Κατηγορία:Κρατίδια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Λεονάρδος Μινδόνιος
Ο Λεονάρδος Μινδόνιος ή Μεντόνιος ή Λεονάρδος Μεντώνης-Σγούτας ήταν Έλληνας λόγιος και ιατρός του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο, μάλλον πριν το 1550 αφού, καθώς γράφει ο Γ. Ζολώτας: «ο Μινδώνιος ασφαλώς δεν ήτο πλέον παις, αλλά ανήρ, εφ' όσον ο ίδιος περιγράφει ως αυτόπτης μάρτυς την κατάληψιν της Χίου υπό των Τούρκων». η οποία έλαβε χώρα το 1566. Ο Λεονάρδος σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, στην Ιταλία. Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε για κάποιο διάστημα στην Αγχίαλο, όπως μαρτυρεί επιστολή του προς τον Θεοδόσιο Ζυγομαλά με ημερομηνία 12/2/1576. Στη συνέχεια ο Μεντώνης προσκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριάρχη Ιερεμία του Β΄, ενώ παράλληλα δίδασκε στην Πατριαρχική Ακαδημία μέχρι το 1580. Τη χρονιά εκείνη ο Μινδόνιος εγκατέλειψε τη βασιλεύουσα και εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του Χίο. Αυτό διαπιστώνεται από έγγραφο χρονολογημένο το 1580 και υπογραφόμενο από τον ίδιο στη Χίο. Υπάρχουν, επίσης, επιστολές του Πατριάρχη Μελετίου Πηγά των ετών 1591 και 1599 που απευθύνονται προς «τον ιατρόν Μεντώνην» και άλλους Χίους λογίους. Ο Μεντώνης άσκησε την ιατρική στη Χίο μέχρι τον θάνατό του, ο οποίος υπολογίζεται ότι συνέβη μετά το 1605 καθόσο αυτό το έτος αναφέρεται σε κώδικες της Χίου ως ζων.
Συγγράμματα
Ο Μεντώνης υπήρξε αξιόλογος συγγραφέας. Ανάμεσα στα έργα του περιλαμβάνονται υπομνήματα σε έργα του Αριστοτέλη και του Ερμογένη. Στον Μινδόνιο απεύθυναν επιστολή ο Κρούσιος το 1578 και ο Μάξιμος Μαργούνιος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 16ου αιώνα
Φραγκίσκος ντε Βιτόρια
Ο Φραγκίσκος ντε Βιτόρια ή Φρανθίσκο ντε Βιτόρια (Francisco de Vitoria), (1488-12 Αυγούστου 1546) ήταν Ισπανός θεολόγος νομομαθής μοναχός, από τους σημαντικότερους της Ισπανίας. Έμεινε περισσότερο γνωστός με αφορμή το πολιτικό γεγονός της εποχής του που ήταν ο πόλεμος της Ισπανίας για την κατάκτηση της Αμερικής. Τότε άσκησε δριμεία κριτική αλλά και πολεμική ενάντια στις αγριότητες που επιχειρούσαν οι Ισπανοί στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν τους ιθαγενείς του Νέου Κόσμου.
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος ντε Βιτόρια γεννήθηκε το 1488 στη Βιτόρια της Ισπανίας εξ ου και το προσωνύμιό του. Έγινε δομινικανός και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού όπου και ανέλαβε αργότερα καθηγητής. Το 1523, μετά από 16 χρόνια παραμονής του εκεί, επέστρεψε στην Ισπανία και ανέλαβε να διδάξει στο Βαγιαδολίδ, όπου έδρευε η Διοίκηση των Αποικιών. Εκεί πρωτοασχολήθηκε με το θέμα της αποικιοκρατικής ηθικής. Τρία χρόνια αργότερα εκλέχθηκε από τους ενθουσιασμένους μαθητές του για την πανεπιστημιακή έδρα της θεολογίας στη Σαλαμάνκα. Από τη νέα θέση αυτή ο Βιτόρια άρχισε ν' ασκεί κριτική και να καυτηριάζει τον πόλεμο που είχε μόλις ξεσπάσει μεταξύ Ισπανίας και Γαλλίας, υποστηρίζοντας πως κατάληξή της σύρραξης αυτής θα είναι η κατάρρευση του Χριστιανισμού, ελέγχοντας ταυτόχρονα και τον κλήρο για πλημμελή κοινωνική δράση.
Την εποχή εκείνη ο ιστοριογράφος Σεπουλβέντα (Sepulventa), υποστήριζε πως είναι δίκαιος ο πόλεμος των Ισπανών εναντίον των ιθαγενών ινδιάνων της Αμερικής επειδή αρνούνταν να ασπαστούν τη χριστιανική θρησκεία και ότι πρόκειται για λαό κατώτερης φύσης. Ο Βιτόρια αμφισβήτησε έντονα το δίκαιο αυτό, που ως μοναχός δεν μπορούσε να αποδώσει δίκαιο σ' αυτόν όποια και αν ήταν η πρόφαση έστω και κατά ειδωλολατρών. Στην αρχή αμφισβήτησε το δικαίωμα του Πάπα να προσφέρει σε ηγεμόνες κυριαρχία σε ιθαγενείς πρωτόγονους που δεν πίστευαν σ΄ αυτόν, αποδεχόμενος όμως μόνο την καθαρά ιεραποστολική δράση προς αυτούς. Επ΄ αυτών ο Βιτόρια έκανε πολλές ομιλίες και συνέγραψε μελέτες τις οποίες αργότερα μετά τον θάνατό του εξέδωσαν οι μαθητές του, το 1557, με τον τίτλο "Relectiones Theologiae" (Θεολογικές Ανακεφαλαιώσεις).
Οι απόψεις του
Ο Βιτόρια με τις παραπάνω παραδόσεις του αναθέρμανε στη πραγματικότητα τις μελέτες του Θωμά Ακινάτη που ανέπτυξε με ιδιαίτερο ζήλο και πάθος κερδίζοντας τον ενθουσιασμό των μαθητών του με τους οποίους και διατηρούσε άριστες σχέσεις. Γενικά ήταν ενάντιος του επιθετικού πολέμου, όχι όμως κατά του αμυντικού, για την αποκατάσταση αδικίας. Χαρακτηριστικό πάντως ήταν ότι οι κριτικές του απευθύνονταν προς τους ηγεμόνες της εποχής του, συνιστώντας τους μετριοπάθεια, αναγνώριση δικαιωμάτων των πολιτών και προκαλώντας τους να συνειδητοποιούν τις ευθύνες τους. Η δε φήμη του σε τέτοια θέματα ήταν πολύ μεγάλη αν ληφθεί υπόψη ότι τακτικά οι Βασιλείς της Ισπανίας τον συμβουλεύονταν σε διάφορα ζητήματα. Μάλιστα λέγεται πως για μια σειρά μαθημάτων που έδωσε για τον γάμο, αφορμή ήταν η αναζήτηση της γνώμης του από την Αυτοκράτειρα, το 1530, για το διαζύγιο του Βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Η΄. Επίσης και ο Πρίγκιπας Φίλιππος (ο μετέπειτα Βασιλιάς Φίλιππος Β' της Ισπανίας) τον είχε καλέσει επίσημα στη Σύνοδο του Τριδέντου, την οποία δεν αποδέχθηκε προαισθανόμενος τον θάνατό του, που επήλθε στις 12 Αυγούστου του 1546.
Σε χιλιάδες προσδιορίζεται ο αριθμός των φοιτητών και πανεπιστημιακών ακροατών του, εκ των οποίων 24 έγιναν διάδοχοί του πανεπιστημιακοί καθηγητές, τόσο στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα όσο και σε άλλα Πανεπιστήμια. Ο Φραγκίσκος Βιτόρια θεωρείται ένας εκ των δύο "Προδρόμων" και θεμελιωτών του Διεθνούς Δικαίου, και περισσότερο κατά το "Δίκαιο των Εθνών" (Jus Gentium).
Διδασκαλία του Βιτόρια
Με τις διδασκαλίες του ο Βιτόρια, όπως αναφέρεται στο έργο «Θεολογικές Ανακεφαλαιώσεις», επέφερε τις ακόλουθες χαρακτηριστικές επί Δικαίου καινοτομίες, όπως συνοψίζονται παρακάτω, για τις οποίες και δικαιολογημένα θεωρήθηκε πρόδρομος του Διεθνούς Δικαίου:
Ο Έλληνας διεθνολόγος Νικόλαος Πολίτης σημειώνει ότι στη πράξη η διδασκαλία του Βιτόρια είναι περισσότερο προοδευτική ακόμα και στη σύγχρονη εποχή, όταν παρουσιάζονται προβλήματα επικοινωνίας μεταξύ Χωρών ή λαών, καθώς και στην ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων (διαβατήρια), υπονοώντας τις άλλοτε χώρες του παραπετάσματος, το τείχος του Βερολίνου και άλλες παρόμοιες καταστάσεις που συνέβαιναν ή συμβαίνουν αλλού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί θεολόγοι Κατηγορία:Ισπανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ισπανοί νομικοί Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 16ου αιώνα
Ιωάννης Μινδόνιος
Ο Ιωάννης Μινδόνιος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν αδελφός ή συγγενής του Λεονάρδου.
Συγγράμματα
Σώζεται ωραίο ηρωελεγείο επίγραμμα στον πατριάρχη Διονύσιο που εκδόθηκε υπό Γλυζωνίου το 1595 από τον Μηνάιο του Αυγούστου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Λεβί (Κεμπέκ)
Το Λεβί (γαλλικά: Lévis) είναι πόλη στο ανατολικό Κεμπέκ του Καναδά, η οποία βρίσκεται στη νότια ακτή του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου, απέναντι από την Πόλη του Κεμπέκ. Ένα πορθμείο συνδέει το Παλιό Κεμπέκ με το Παλιό Λεβί, και δύο γέφυρες, η Γέφυρα του Κεμπέκ και η Πιέρ-Λαπόρ, συνδέουν το δυτικό Λεβί με την Πόλη του Κεμπέκ.
Ο πληθυσμός τον Ιούλιο του 2017 ήταν 144.147 κάτοικοι. Η τρέχουσα μορφή της πόλης ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 2002, ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης μεταξύ δέκα πόλεων, συμπεριλαμβανομένης της παλαιότερης πόλης του Λεβί που ιδρύθηκε το 1861.
Λεβί είναι επίσης το όνομα μιας περιοχής που αντιστοιχεί σε έναν περιφερειακό δήμο κομητείας (Equivalent territory) και μια διαίρεση απογραφής (Census division) του Κεμπέκ, σε συνδυασμό με την πόλη του Λεβί. Ο γεωγραφικός της κωδικός είναι 25 ως διαίρεση απογραφής και 251 ως περιοχή ισοδύναμη με τον περιφερειακό δήμο κομητείας.
Νυχτερινός τρόμος
Ο Νυχτερινός τρόμος είναι μια παραϋπνική διαταραχή ύπνου που χαρακτηρίζεται από έντονο φόβο ή τρόμο και από την ανικανότητα ανάκτησης πλήρους συνειδητότητας. Αυτός που το βιώνει ξυπνά απότομα από ύπνο αργών κυμάτων, ενώ το ξύπνημα περιλαμβάνει αναστεναγμό, βογκητό και κραυγή. Είναι συχνά αδύνατο να ξυπνήσει κάποιος ένα άτομο που βιώνει νυχτερινό τρόμο και συνήθως μετά από ένα επεισόδιο νυχτερινού τρόμου κάποιος συνεχίζει να κοιμάται χωρίς να ξυπνήσει. Τον νυχτερινό τρόμο μπορεί σπάνια να τον θυμηθεί κάποιος που το βιώνει. Οι νυχτερινοί τρόμοι δεν σχετίζονται με τον ύπνο REM.
Νυχτερινοί τρόμοι και εφιάλτες
Οι νυχτερινοί τρόμοι μπορούν να διαχωριστούν από τους εφιάλτες. Όταν κάποιος βιώνει νυχτερινούς τρόμους δεν ξυπνά πλήρως, ενώ όταν κάποιος προσπαθήσει να τον ξυπνήσει, το επεισόδιο νυχτερινού τρόμου μπορεί να συνεχιστεί για 10 έως και 20 λεπτά. Σε αντίθεση με τους εφιάλτες, οι οποίοι συμβαίνουν κατά τη διάρκεια ύπνου REM, οι νυχτερινοί τρόμοι συμβαίνουν κατά τη διάρκεια ύπνου αργών κυμάτων, αυτός ο ύπνος είναι το βαθύτερο στάδιο ύπνου εκτός REM και συνήθως αποκαλείται και 4ο στάδιο του ύπνου. Όταν ξυπνήσει κάποιος που έχει βιώσει νυχτερινό τρόμο, δεν μπορεί να θυμηθεί το επεισόδιο, το μόνο που θυμάται είναι μια αίσθηση πανικού, ενώ αντίθετα όταν κάποιος "βλέπει" εφιάλτη μπορεί να τον θυμηθεί εύκολα.
Σε αντίθεση με τους εφιάλτες που είναι συνήθως δυσάρεστης μορφής όνειρα, οι νυχτερινοί τρόμοι δεν είναι όνειρα. Κατά την διάρκεια ενός νυχτερινού τρόμου συνήθως δεν υπάρχει κάποια κατάσταση (τρομακτική ή όχι) που να έχει ονειρευθεί, αλλά υπάρχει μόνο η αίσθηση φόβου. Το γεγονός ότι δεν προκαλείται από όνειρο, προκαλεί σε αυτούς που ξυπνάνε μια αίσθηση αποπροσανατολισμού η οποία είναι περισσότερο έντονη από αυτή που βιώνεται κατά τη διάρκεια ενός εφιάλτη. Ένας νυχτερινός τρόμος μπορεί να περιλαμβάνει μια μικρή περίοδο αμνησίας, στην διάρκεια της οποίας μερικοί δεν μπορούν να θυμηθούν το όνομα τους, την περιοχή που βρίσκονται, την ηλικία τους ή οποιαδήποτε άλλα αναγνωριστικά στοιχεία του εαυτού τους.
Νυχτερινοί τρόμοι στα παιδιά
Παιδιά ηλικίας 2 έως 6 είναι περισσότερο ευάλωτα στους νυχτερινούς τρόμους, ενώ οι νυχτερινοί τρόμοι επηρεάζουν το 15% των παιδιών, ωστόσο άτομα οποιασδήποτε ηλικίας μπορούν να το βιώσουν. Τα επεισόδια μπορούν να κρατήσουν μερικές εβδομάδες και μετά να εξαφανιστούν ξαφνικά. Τα συμπτώματα στα παιδιά διαφέρουν, δηλαδή, ένα παιδί μπορεί να θυμηθεί ένα επεισόδιο ενώ πολλές φορές ενώ ξυπνά να βιώνει παραισθήσεις. Ενώ υπάρχουν πολλές αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν νυχτερινούς τρόμους, οι πιο συχνές είναι το συναισθηματικό άγχος κατά την διάρκεια της προηγούμενης ημέρας και ο υψηλός πυρετός.
Νυχτερινοί τρόμοι στους ενήλικες
Παρόλο που τα συμπτώματα είναι παρόμοια στα παιδιά και στους ενήλικες, η αιτιολογία, η πρόγνωση και η θεραπεία διαφέρουν. Οι νυχτερινοί τρόμοι στους ενήλικες είναι λιγότερο συχνοί και συνήθως προκαλούνται από τραύμα. Πολλές φορές η διαταραχή τείνει να γίνεται χρόνια και συνήθως χρειάζεται θεραπεία με ψυχοθεραπεία και με αντικαταθλιπτικά.
Μερικοί ενήλικες που υποφέρουν από νυχτερινούς τρόμους έχουν τα χαρακτηριστικά κακοποιημένων και καταθλιπτικών ατόμων ενώ πολλοί βιώνουν θυμό , παθητικότητα, άγχος, προβλήματα μνήμης και την ικανότητα να αγνοούν τον πόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαταραχές του ύπνου
Σπίρο Μπελκαμένι
Ο Σπίρο Μπελκαμένι (1885-1912) ήταν Αλβανός στρατιωτικός διοικητής και ακτιβιστής της αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης. Ηταν ηγέτης σε μια από τις σημαντικότερες ομάδες κατά τη διάρκεια της αλβανικής εξέγερσης του 1900-1910.
Ζωή
Γεννήθηκε στην Δροσοπηγή (Μπελκάμεν) στο βιλαέτι του Μοναστηρίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1885. Ήταν στενός συνεργάτης του Θεμιστοκλί Γκερμεντζί και Μιχάλ Γκραμένο. Το 1906 ήταν μέλος της ομάδας του Μπάγιο Τοπούλι, που δολοφόνησαν τον πόντιο επίσκοπο της Κορυτσάς Φώτιο ως αντίποινα για τη δολοφονία του Κρίστο Νεγκοβάνι, η οποία υποκινήθηκε από τον Φώτιο. Κατά την αλβανική εξέγερση του 1911, νίκησε τον Οθωμανικό σώμα στο Μάλι ι Θατέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης
Πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών
Πρωτάθλημα ΣΕΓΑΣ
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Εθνικός Πειραιώς Πρωταθλητής για το 1926 Πριν την ίδρυση της Κ.Ο.Ε. (τότε ΕΚΟΦ), διεξήχθησαν τρεις διοργανώσεις υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ.
Σύνολο τίτλων ανά πόλη
Σύστημα βαθμολόγησης: (3–1–0)
Συμμετοχές ομάδων στην Α'/Α1 Εθνική
Το 1928 καθιερώθηκε το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα υπό την ΕΚΟΦ. Το 1967 καθιερώθηκε η Εθνική κατηγορία.
Στο πλαίσιο της εθνικής κατηγορίας, μόνο ο Ολυμπιακός έχει μετάσχει και στις 57 αγωνιστικές περιόδους με τον Εθνικό να ακολουθεί δεύτερος με δύο λιγότερες καθώς το 2009 υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του (υποβιβάστηκε και το 2012). 48 συμμετοχές έχει η Χίος (τελευταία απουσία το 1978) που αποτελεί και την πρώτη σε συμμετοχές επαρχιακή ομάδα των εθνικών κατηγοριών. Δεκατρείς απουσίες έχει ο ιστορικός Ν.Ο. Πατρών, οι περισσότερες από το 2007 και μετά (έντεκα) ενώ μέχρι και το 1987 δεν είχε υποβιβαστεί. Συνολικά 36 ομάδες έχουν μετάσχει από το πρωτάθλημα του 1967.
Στην διπλανή στήλη αναγράφονται οι συνολικές συμμετοχές των ομάδων που έχουν μετάσχει και πριν την καθιέρωση της Εθνικής κατηγορίας. Δεν αναγράφονται οι ομάδες που έχουν συμμετάσχει μόνο στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα (1928–1966).
Οι ομάδες με χρωματισμένο φόντο και/ή έντονα γράμματα συμμετέχουν στο πρωτάθλημα 2023–24.
Οι τελικοί των πλέι οφ
Τα πλέι οφ διεξήχθησαν για πρώτη φορά με την καθιέρωση της Α1 Εθνικής την περίοδο 1986–87.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Υδατοσφαιριση ανδρων Ελλάδα
Τζανφράνκο Φερρέ
Ο Τζανφράνκο Φερρέ (ιταλικά:Gianfranco Ferré) ήταν διεθνούς φήμης Ιταλός σχεδιαστής μόδας, γνωστός και ως «αρχιτέκτονας της μόδας».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1944 στο Λενιάνο της βόρειας Ιταλίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο του Μιλάνου αλλά ασχολήθηκε από το 1970 με την μόδα, αρχικά σχεδιάζοντας αδιάβροχα και αξεσουάρ. Το 1974 δημιούργησε τη δική του εταιρεία με την επωνυμία Baila και το 1978 παρουσίασε γυναικεία συλλογή με το επώνυμό του. Αργότερα παρουσίασε ανδρική συλλογή και το 1984 παρουσίασε την πρώτη του σειρά αρωμάτων. Από το 1986 ασχολήθηκε με την υψηλή ραπτική. Το 1989 μετά από πρόταση του επιχειρηματία Μπερνάρ Αρνό ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στην εταιρεία του Κριστιάν Ντιόρ στο Παρίσι.
Χαρακτηριστικά στοιχεία της δουλειάς του ήταν η αυστηρότητα των γραμμών του, η προτίμηση του στο λευκό χρώμα και η επίδραση του από τους πολιτισμούς της Ανατολής.
Ο Φερρέ, ο οποίος κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από διαβήτη, πέθανε σε ηλικία 62 ετών στις 17 Ιουνίου 2007 από εγκεφαλική αιμορραγία, έπειτα από διήμερη νοσηλεία σε νοσοκομείο του Μιλάνου στο οποίο είχε εισέλθει μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί την προηγούμενη ημέρα.
Μάχη της Ασκάλωνας
Η πρώτη σύγκρουση
Στην Ασκάλωνα βρίσκονταν ως φρουρά μια ρωμαϊκή κοορτίς και μια ίλη ιππικού με επικεφαλής τον Αντώνιο. Ο Αντώνιος αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες και οι δύο αντίπαλοι παρατάχθηκαν πανέτοιμοι για μάχη στην ανοιχτή πεδιάδα που βρίσκονταν μπροστά στην πόλη. Όταν η μάχη ξεκίνησε φάνηκε αμέσως η διαφορά μεταξύ των έμπειρων επαγγελματιών στρατιωτών από την μια πλευρά και των ενθουσιωδών αλλά απειροπόλεμων εθελοντών από την άλλη.
Στην αρχή της μάχης το ρωμαϊκό ιππικό με μια ορμητική κατά μέτωπο επέλαση του διέσπασε και έτρεψε σε φυγή το κέντρο της παράταξης των επαναστατών προκαλώντας τους πανικό. Κατόπιν για όλη την υπόλοιπη ημέρα μετακινούνταν διαρκώς στο ανοιχτό πεδίο της μάχης και ανενόχλητο έπεφτε πάνω στις ομάδες των επαναστατών που ασύντακτα προσπαθούσαν να διαφύγουν σκορπώντας τους το θάνατο. Όταν η μάχη τελείωσε οι επαναστάτες είχαν 10.000 νεκρούς. Την ίδια τύχη είχαν και οι δυο από τους τρεις αρχηγούς τους οι Ιωάννης ο Εσσαίος και Σίλας ο Βαβυλώνιος. Οι Ρωμαίοι είχαν λίγους τραυματίες.
Η δεύτερη σύγκρουση
Όσοι από τους επαναστάτες απέμειναν κατέφυγαν σε μια κωμόπολη της γειτονικής Ιδουμαίας. Παρά την συντριπτική ήττα τους δεν έχασαν το κουράγιο τους και δοκίμασαν να επιτεθούν στην πόλη δεύτερη φορά. Κατά την πορεία τους όμως έπεσαν πάνω σε ενέδρα των Ρωμαίων οι οποίοι τους κύκλωσαν και τους κατέκαψαν. Σκοτώθηκαν 800 και ελάχιστοι μαζί με τον Νίγερ που είχε τραυματιστεί κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Νίγερ και κάποιοι άλλοι κατέφυγαν σε ένα πύργο στον οποίο οι Ρωμαίοι έβαλαν φωτιά. Μόλις οι Ρωμαίοι είδαν τον πύργο να καίγεται έφυγαν γιατί θεώρησαν πως όσοι είχαν καταφύγει εκεί θα ήταν νεκροί. Ο Νίγερ όμως χωρίς να τον δει κανείς είχε προλάβει να βγει από τον πύργο και να κρυφτεί σε μια σπηλιά. Ύστερα από λίγες μέρες οι φίλοι του που τον πενθούσαν και έψαχναν το πτώμα του  ξαφνικά άκουσαν έκπληκτοι την φωνή του. Παρά την πανωλεθρία, η είδηση της διάσωσης του γενναίου πολεμιστή προκάλεσε ένα κύμα χαράς στην Ιερουσαλήμ.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Αλκανάδρε (ποταμός)
Ο Αλκανάδρε (ισπανικά: Río Alcanadre) είναι ένα ποτάμι στη βόρεια Ισπανία, παραπόταμος του ποταμού Σίνκα, που διασχίζει την επαρχία της Ουέσκας. Ο Αλκανάδρε πηγάζει στην Οροσειρά της Galardón και καταλήγει στο Σίνκα κοντά στον οικισμό του Ballobar.
Οι κυριότεροι παραπόταμοι είναι τα ποτάμια  Barranco de Mascún και Isuala που ονομάζεται επίσης Balcés εξ' αριστερών, και Formiga, Guatizalema και Flumen από τα δεξιά. κέντρο|μικρογραφία|Ερείπια του φράγματος και του μύλου δίπλα στη γέφυρα της Famiñosa.|275x275εσ κέντρο|μικρογραφία|Πέρασμα από πλάκες κοντά στη τοποθεσία Morrano|303x303εσ
Κατηγορία:Ποταμοί της Ισπανίας