cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατμοκίνητος αερομεταφορέας
Aerial Transit Company
Ο γιος του Στρινγκφέλοου έγραψε τα εξής: Ο πατέρας μου είχε κατασκευάσει ένα άλλο μικρό μοντέλο που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1848 και έχοντας δανειστεί ένα μεγάλο δωμάτιο σε ένα παροπλισμένο εργοστάσιο δαντέλας, στις αρχές Ιουνίου το μικρό μοντέλο μεταφέρθηκε εκεί για πειράματα. Το δωμάτιο είχε μήκος 20 μέτρων (22 γιάρδες) και ύψος περίπου 3,7 μέτρων (12 πόδια). Το κεκλιμένο σύρμα για την εκκίνηση του μηχανήματος κατέλαβε λιγότερο από το μισό μήκος του δωματίου και άφησε χώρο στο τέλος ώστε το μηχάνημα να απογειωθεί από το δάπεδο. Στο πρώτο πείραμα η ουρά ρυθμίστηκε σε πολύ μεγάλη γωνία και η μηχανή απογειώθηκε πολύ γρήγορα κατά την έξοδο από το σύρμα. Μετά από λίγα μέτρα έπεσε σαν να κατέβαινε σε ένα κεκλιμένο επίπεδο, με τέτοια γωνία που η ουρά του χτύπησε στο έδαφος και έσπασε. Η ουρά επισκευάστηκε και τοποθετήθηκε σε μικρότερη γωνία. Η ατμομηχανή απογειώθηκε και πάλι και ξεκίνησε από το σύρμα και, όταν έφτασε στην άκρη του, απογειώθηκε σταδιακά μέχρι να φτάσει στο πιο απομακρυσμένο άκρο του δωματίου, προκαλώντας μια τρύπα στον καμβά που τοποθετήθηκε για να την σταματήσει. Στα πειράματα, η μηχανή τα πήγε καλά πετώντας μια ορά στις επτά. Αργότερα τα πειράματα έγιναν δημόσια και πολλοί ήταν αυτοί που τα παρακολούθησαν. Ο κύριος Έλλις προσφέρθηκε να κατασκευάσει ένα δρόμο στο Κρεμόρν ώστε να χρησιμοποιηθεί για πειράματα. Ο κ. Στρινγκφέλοου μεταφέρθηκε στο Κρέμορν, αλλά οι υπηρεσίες εκεί δεν ήταν πολύ καλύτερες αυτές που είχε στην πατρίδα του, λόγω της ανεκπλήρωτης δέσμευσης ως προς το δωμάτιο. Ο κύριος Στρινγκφέλοου προετοιμαζόταν να αναχωρήσει όταν μια ομάδα κυρίων ζήτησε να δει ένα πείραμα και βλέποντας ότι μπορούσαν να εκτιμήσουν τις προσπάθειές του, απογείωσε την ατμομηχανή και εκκίνησε το μοντέλο κάτω από το σύρμα. Όταν έφτασε στο σημείο όπου έπρεπε να εγκαταλείψει το σύρμα, φάνηκε να συναντάει κάποιο εμπόδιο και φάνηκε πως θα έπεφτε στο έδαφος, αλλά σε σύντομο διάστημα ανασηκώθηκε και πραγματοποίησε μια ικανοποιητική πτήση σε απόσταση περίπου 37 μέτρων (40 γιάρδες), όπου σταμάτησε από τον καμβά. Έχοντας επιδείξει τώρα την πρακτικότητα της κατασκευής της ιπτάμενης ατμομηχανής και χωρίς να έχει πάθει τίποτα παρά μια οικονομική ζημία και να αποκτήσει ελάχιστη τιμή, ο πειραματιστής ξεκουράστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, ικανοποιημένος με αυτό που είχε επιτύχει. Το θέμα του, ωστόσο, είχε ιδιαίτερες γοητείες και εξακολουθούσε να μελετά την ανανέωση των πειραμάτων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Κατηγορία:Εφευρέσεις
Όλστερ
Το Όλστερ (ιρλανδικά: Cúige Uladh,, σκωτικά του Όλστερ: Ulstèr,  αγγλικά: Ulster) είναι επαρχία που βρίσκεται στα βόρεια της Ιρλανδίας. Στην πρώιμη Ιρλανδία, ήταν ένα από τα "πέμπτα" που κυβερνούσε ένας "Βασιλιάς των κατώτερων βασιλέων" (rí ruirech) της Ιρλανδίας.
Το Όλστερ αποτελείται από εννέα κομητείες. Εξ αυτών οι έξι συνθέτουν την Βόρεια Ιρλανδία και ανήκουν στο Ηνωμένο Βασίλειο ενώ οι άλλες τρεις ανήκουν στην Δημοκρατία της Ιρλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Λένστερ
Το Λένστερ δεν εξυπηρετεί σκοπούς τοπικής αυτοδιοίκησης. Ωστόσο, η επαρχία είναι μια επίσημα αναγνωρισμένη υποδιαίρεση της Ιρλανδίας. Είναι καταχωρημένη στο ISO 3166-2 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες της Ιρλανδίας και το "IE-L" αποδίδεται στο Λένστερ ως κωδικός υποδιαίρεσης της χώρας.
Το Λένστερ είχε πληθυσμό 2.630.720 σύμφωνα με τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της απογραφής του 2016, καθιστώντας την ως την πολυπληθέστερη επαρχία της χώρας. Η παραδοσιακή σημαία του Λένστερ διαθέτει μια χρυσή άρπα σε πράσινο φόντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ιρλανδίας
Δωρικό Φωκίδας
Το Δωρικό είναι ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας.
Γενικά στοιχεία
Το Δωρικό βρίσκεται στη Δωρίδα του πρώην Νομού Φωκίδος, κοντά στο Λιδωρίκι και σε υψόμετρο 740 μέρα. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στη Δημοτική Ενότητα Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Το παλιό όνομά του ήταν Σεβεδίκος και η μετονομασία του έγινε το 1958 με το ΦΕΚ 5/1959 .
Το 1979 με την κατασκευή φράγματος στον ποταμό Μόρνο και τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης του Μόρνου, μέρος του χωριού (μερικά χωράφια και δύο παλιοί νερόμυλοι) καλύφθηκαν από τα νερά. Ανακαλύψεις που έγιναν τοποθετούν στην περιοχή αρχαίο ιερό, ενώ βρέθηκαν και δύο αρχαίοι τάφοι του 3ου αιώνα π.Χ. .
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Σινοβιετναμέζικος Πόλεμος
μικρογραφία|Χάρτης βιετναμέζικων πόλεων που δέχθηκαν επίθεση από την Κίνα. Ο Σινοβιετναμέζικος Πόλεμος (αγγλικά: Sino-Vietnamese War, βιετναμέζικα: Chiến tranh biên giới Việt-Trung, πινγίν: Zhōng-Yuè Zhànzhēng), γνωστός επίσης ως Τρίτος Πόλεμος της Ινδοκίνας, ήταν μια σύντομη πολεμική σύρραξη μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ στις αρχές του 1979.
Η Κίνα εξαπέλυσε επίθεση σε απάντηση στην εισβολή και κατοχή από τους Βιετναμέζους της Καμπότζης το 1978, που τερμάτισε το καθεστώς των Κόκκινων Χμερ, το οποίο υποστηριζόταν από το Πεκίνο.
Ονόματα του πολέμου
Ο Σινο-Βιετναμέζικος Πόλεμος είναι γνωστός με διάφορα ονόματα στα κινέζικα και στα βιετναμέζικα. Τα ουδέτερα ονόματα για τον πόλεμο είναι 中越战争 (Σινο-Βιετναμικός πόλεμος) στα κινέζικα και Chiến tranh biên giới Việt-Trung (Σινο-βιετναμικός πόλεμος των συνόρων) στα βιετναμέζικα. Η κινεζική κυβέρνηση αναφέρεται στον πόλεμο ως «αμυντικός πόλεμος κατά του Βιετνάμ» (对越自卫反击战) ή «αμυντική αντεπίθεση κατά του Βιετνάμ» (对越自卫还击保卫边熆). Η κυβέρνηση του Βιετνάμ τον αποκαλεί «Πόλεμο ενάντια στον κινεζικό επεκτατισμό» (Chiến tranh chống bành trướng Trung Hoa).
Ο Σινο-Βιετναμέζικος Πόλεμος είναι επίσης γνωστός ως ο Τρίτος Πόλεμος της Ινδοκίνας στη δυτική ιστοριογραφία.
Ελληνοϊορδανικές σχέσεις
Οι Ελληνοϊορδανικές σχέσεις αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιορδανία. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στο Αμμάν, ενώ η Ιορδανία έχει πρεσβεία στην Αθήνα και επίτιμο προξενείο στην Θεσσαλονίκη.
300x300εσ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιορδανια Ελλαδα
Apis mellifera scutellata
Η Apis mellifera scutellata (ή κοινώς η Πεδινή μέλισσα της Ανατολικής Αφρικής), είναι υποείδος της δυτικής μέλισσας. Είναι ιθαγενής στην κεντρική και ανατολική Αφρική, αν και στο νοτιότερο άκρο της αντικαθίσταται, από την μέλισσα του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος (Cape honey bee [Apis mellifera capensis]). Αυτό το υποείδος έχει καθοριστεί ότι αποτελεί ένα μέρος της γενεαλογίας των Αφρικανοποιημένων μελισσών (επίσης γνωστές και ως "μέλισσες δολοφόνοι"), οι οποίες εξαπλώνονται σε ολόκληρη την Αμερική.
Η εισαγωγή της μέλισσας του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος (Apis mellifera capensis), στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αφρικής, αποτελεί απειλή για τις πεδινές μέλισσες της Ανατολικής Αφρικής. Εάν μια θηλυκή εργάτρια από μια αποικία μελισσών του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος, εισέλθει σε μια φωλιά της πεδινής μέλισσας της Ανατολικής Αφρικής, δεν της επιτίθενται, εν μέρει λόγω της ομοιότητάς της με τη βασίλισσα της πεδινής μέλισσας της Ανατολικής Αφρικής. Καθώς είναι ικανή για παρθενογενετική αναπαραγωγή, μπορεί να ξεκινήσει την τοποθέτηση των αυγών, που εκκολάπτονται ως "κλώνοι" της ιδίας, οι οποίοι επίσης, θα εναποθέσουν αυγά, προκαλώντας τις παρασιτικές εργάτριες ''Α. m. capensis'', να αυξηθούν αριθμητικά. Ο θάνατος της αποικίας του ξενιστή, οφείλεται στον φθίνοντα αριθμό των εργατριών της A. m. scutellata, οι οποίες ασκούν δραστηριότητες αναζήτησης τροφής (οι εργάτριες της A. m. capensis, υποεκπροσωπούνται κατά πολύ, στη δύναμη αναζήτησης τροφής), ο θάνατος της βασίλισσας και, πριν από τον θάνατο της βασίλισσας, ο μεταξύ των εργατριών της A. m. capensis και της βασίλισσας, ανταγωνισμός για την ωοτοκία. Όταν η αποικία αποθάνει, τα θηλυκά «capensis» θα αναζητήσουν μια νέα αποικία ξενιστή.
Χαρακτήρας
thumb|250px|left|Κοντινό πλάνο Αφρικανοποιημένων μελισσών (AHB) οι οποίες περιβάλλουν μια Ευρωπαϊκή μέλισσα (EHB) βασίλισσα, σημειωμένη με ροζ κουκκίδα για αναγνώριση. Δεδομένου ότι οι Αφρικανοποιημένες μέλισσες (AHB) έφτασαν στο [[Τέξας το 1990, έχουν ζευγαρώσει με EHB και εξαπλώθηκαν σε ολόκληρες τις Νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Αλλά αντί να συμμιγνύονται, οι AHB τείνουν να αντικαθιστούν τις EHB, εν μέρει επειδή οι βασίλισσες των EHB ζευγαρώνουν δυσανάλογα με τους Αφρικανικούς κηφήνες.]] Ένα μοναδικό τσίμπημα της πεδινής μέλισσας της Ανατολικής Αφρικής, δεν είναι περισσότερο δηλητηριώδες από το τσίμπημα μιας Ευρωπαϊκής μέλισσας, αν και οι πεδινές μέλισσες της Ανατολικής Αφρικής όταν διαταράσσονται, αποκρίνονται γρηγορότερα απ' ότι οι Ευρωπαϊκές μέλισσες. Στέλνουν τρεις έως τέσσερις φορές περισσότερες εργάτριες, σε απάντηση μιας απειλής. Επίσης, θα καταδιώξουν έναν εισβολέα, για μεγαλύτερη απόσταση από την κυψέλη. Παρόλο που έχουν αποθάνει άνθρωποι, ως αποτέλεσμα των 100-300 τσιμπημάτων, εκτιμάται ότι η μέση θανατηφόρος δόση για έναν ενήλικα, είναι τα 500-1100 τσιμπήματα μελισσών. Όσον αφορά τη βιομηχανική παραγωγή μελιού, η Αφρικανική μέλισσα παράγει πολύ λιγότερο μέλι από την αντίστοιχή της Ευρωπαϊκή, ενώ παράλληλα παράγει περισσότερα σμήνη και διαφεύγει κρυφίως (absconding) (εγκαταλείποντας τη φωλιά της). Γι' αυτό το λόγο, οι Αφρικανικές μέλισσες είναι λιγότερο επιθυμητές από τις Ευρωπαϊκές μέλισσες, πέρα από την τάση όπου η συσσώρευση των Αφρικανικών μελισσών δεν δίνει άλλη επιλογή στους μελισσοκόμους, λόγω της ροπής των Αφρικανικών να εισβάλλουν και να αναλαμβάνουν τις Ευρωπαϊκές φωλιές.
Εμφάνιση
Η εμφάνιση της πεδινής μέλισσας της Ανατολικής Αφρικής, είναι πολύ παρόμοια με αυτήν της Ευρωπαϊκής μέλισσας. Ωστόσο, η πεδινή μέλισσα της Ανατολικής Αφρικής, είναι ελαφρώς μικρότερη. Το μέσο σωματικό μήκος μιας εργάτριας είναι τα 19 mm. Το άνω μέρος του σώματός της, είναι καλυμμένο με χνούδι και η γαστήρ της είναι ριγέ και μαύρη.
Φυσικό περιβάλλον
Ο φυσικός βιότοπος της Apis mellifera scutellata περιλαμβάνει τις νότιες και ανατολικές περιοχές της Αφρικής. Το είδος, εισήχθη για πρώτη φορά μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού, στη Βραζιλία πριν εξαπλωθεί στην Κεντρική Αμερική, Νότια Αμερική και στις νότιες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Αφρικανοποιημένη μέλισσα, ευδοκιμεί στις τροπικές περιοχές και δεν προσαρμόζεται καλά στις κρύες περιοχές, που δέχονται έντονες βροχοπτώσεις.
Περιεκτικότης νέκταρος και συγκομιδή
Οι μέλισσες, προκαλούνται να εξισορροπήσουν την κατανάλωση ενέργειας και αναπλήρωσης, στην αναζήτηση νέκταρος. Οι υψηλές θωρακικές θερμοκρασίες που απαιτούνται στην πτήση αναζήτησης, δημιουργούν μια θερμορυθμιστική ανισορροπία, την οποία οι μέλισσες προσπαθούν να ανακουφίσουν, με τη στόχευση συγκεκριμένων κολλωδών και θερμοκρασιών των πόρων του νέκταρος. Σε χαμηλότερες περιβαλλοντικές θερμοκρασίες όπου η απώλεια ενέργειας είναι πιο έντονη, έχει αποδειχθεί μέσω της Apis mellifera scutellata, ότι οι μέλισσες αναζητούν θερμότερο, λιγότερο συμπυκνωμένο και λιγότερο κολλώδες νέκταρ, μια ευνοϊκή ενεργειακή συμπεριφορά.
Το νέκταρ το οποίο είναι εξαιρετικά συμπυκνωμένο σε ζάχαρη, είναι πιο κολλώδες και συνεπώς, μειώνει την ταχύτητα κατανάλωσης και το μέγεθος των φορτίων συγκομιδής των μελισσών. Σε ψυχρότερες θερμοκρασίες περιβάλλοντος, η συγκομιδή μικρών, συγκεντρωμένων ποσοτήτων νέκταρος, δεν επιτρέπει στις μέλισσες να διατηρήσουν το μεταβολισμό, ο οποίος είναι απαραίτητος για την πτήση αναζήτησης τροφής. Συγκομίζοντας θερμότερο, λιγότερο κολλώδες νέκταρ, είναι επωφελές, λόγω της ενέργειας που αποκτάται από τη θερμότητα. Οι μέλισσες, είναι σε θέση να σταθεροποιήσουν τη θερμοκρασία του σώματος τους και να αντισταθμίσουν την ενέργεια που χάνεται από την πτήση. Διαπιστώθηκε ότι τα φορτία συγκομιδής, στις A. mellifera scutellata, περιέχονταν σε μεγάλο βαθμό στη γαστήρα, αν και παραμένει ασαφές, κατά πόσον αυτό εξισορροπεί την προαναφερθείσα απώλεια ενέργειας, από τον θώρακα, κατά την πτήση.
Φαίνεται ότι το κόστος της συλλογής λιγότερο κολλώδους νέκταρος, είναι ότι έχει επίσης, λιγότερη συγκέντρωση ζάχαρης και θα ήταν μια ενεργητική απώλεια για τις μέλισσες. Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει· η ταχύτητα συγκομιδής νέκταρος με λιγότερο κολλώδες, αυξάνει την ποσότητα η οποία συλλέγεται στη δεδομένη χρονική στιγμή. Το σχετικό πλεονέκτημα είναι τόσο μεγάλο, που είναι ακόμη πιο ενεργητικά ευνοϊκό για μια μέλισσα, να συλλέγει θερμό νέκταρ, ακόμη και σε χαμηλές συγκεντρώσεις σακχάρων (10%). Οι μέλισσες ανταμείβονται ενεργειακά με τη συγκομιδή νέκταρος το οποίο είναι θερμότερο από τις θερμοκρασίες περιβάλλοντος, επειδή αντισταθμίζουν την απώλεια ενέργειας, κατά τη διάρκεια της αναζήτησης τροφής και αποκτούν ευκολότερα περισσότερο νέκταρ.
Η ικανότητα του βομβίνου να διακρίνει τη θερμότητα των ανθέων από τα χρώματά τους και να στοχεύει στα πιο θερμά άνθη, αποτελεί ένα προηγούμενο για την επιλογή της θερμοκρασίας νέκταρος στις μέλισσες.
Σημασία της αναζήτησης τροφής
thumb|right|250px|Οι Αφρικανικές μέλισσες εισέρχονται και εξέρχονται από τη φωλιά τους, προφανώς μέσα σε ένα κορμό, εντός του πάρκου Moreleta Kloof Nature Reserve. Μερικές, καταφτάνουν μεταφέροντας γύρη. Έχει σημειωθεί ότι οι ''Α. mellifera scutellata έχουν υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, αναπαραγωγής και σμηνουργίας αποικιών από τις ευρωπαϊκές μέλισσες Α. Mellifera ligustica (ιταλική μέλισσα) και A. mellifera mellifera'' (Ευρωπαϊκή σκούρα μέλισσα), ένα πλεονέκτημα φυσικής κατάστασης, το οποίο τις επέτρεψε να γίνουν ένα χωροκατακτητικό είδος. Διεξήχθη μια μελέτη από τους Fewell και Bertram, για να κατανοηθεί η προέλευση αυτών των διαφορών. Οι διαφορές στη στρατηγική φυσικής κατάστασης, πιστεύεται ότι οφείλονται στο γεγονός ότι οι Αφρικανικές μέλισσες εργάτριες, έχουν μεγαλύτερη προτίμηση στη γύρη έναντι του νέκταρος, το οποίο αποτελεί άμεση πηγή τροφής για τα αναδυόμενα νεογνά. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας θεωρήθηκε ότι ήταν οι διαφορές μεταξύ των ειδών στον ηλικιακό πολυ-εθισμό ή στην κατανομή των διαφορετικών καθηκόντων, καθώς η μέλισσα γηράσκει. Οι νεαρές εργάτριες μέλισσες, επικεντρώνονται στην παροχή βοήθειας στην κυψέλη, όπως τη φροντίδα του γόνου και οι σχετικά νεότεροι πληθυσμοί των Αφρικανικών μελισσών, θεωρούνταν ως μία εξήγηση για την έμφαση στην αναπαραγωγή και την επέκταση των αποικιών του είδους. Η μελέτη επίσης ενδιαφέρθηκε για το ρόλο που διαδραματίζουν διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα αποικιών και διαφορετικές γενετικές παραλλαγές, στις διαφορές φυσικής κατάστασης μεταξύ των δύο υποειδών.
Διαφορές συμπεριφοράς
Η κύρια διαφορά που διαπιστώθηκε μεταξύ των Αφρικανικών και των Ευρωπαϊκών μελισσών, ήταν μερικά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς στις εργάτριες μέλισσες, οι οποίες όλες σχετίζονταν με την προτίμηση τροφής των εργατριών. Διαπιστώθηκε ότι οι εργάτριες Apis mellifera scutellata επικεντρώθηκαν σε συμπεριφορές επεξεργασίας γύρης, ενώ οι Ευρωπαϊκές εργάτριες επικεντρώθηκαν σε συμπεριφορές επεξεργασίας νέκταρος. Επίσης, οι Αφρικανικές μέλισσες έχουν μεγαλύτερη έφεση στην αποθήκευση γύρης, ενώ οι Ευρωπαϊκές μέλισσες στην αποθήκευση μελιού. Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι προτιμήσεις τροφής των εργατριών, καθόριζε κατά πόσον η αποικία θα διατηρούσε ένα ορισμένο ποσοστό αναπαραγωγής. Για παράδειγμα, έχοντας λιγότερες ή σχετικά ηλικιωμένες εργάτριες οι οποίες προτιμούν το νέκταρ, σημαίνει ότι η αποικία δεν θα έχει τους διαθέσιμους πόρους, για γρήγορη ή αποτελεσματική τροφοδοσία των νέων γόνων. Οι προτιμήσεις των εργατριών στην τροφή, έχουν συνδεθεί με τη γενοτυπική διαφορά σε συγκεκριμένους τόπους ποσοτικών χαρακτηριστικών.
Συναλλαγές δύο διαφορετικών στρατηγικών
Με την πάροδο του χρόνου, οι κατανομές των γενοτοπικών χαρακτηριστικών για την προτίμηση των εργατριών στην τροφή, πρέπει να συγκεντρώθηκαν γύρω από εκείνες που απέμειναν μια κλίση προς τους πόρους, οι οποίοι βελτίωναν την καταλληλότητα του υποείδους. Η εξισορρόπηση των εξελικτικών δαπανών και οφελών έχουν διαμορφώσει τη διανομή αυτών των γενοτυπικών χαρακτηριστικών. Ο πληθυσμός των μελισσών, πρέπει να επιτύχει μια ισορροπία στην κατανομή των πόρων προς την ανάπτυξη των σημερινών μελών της αποικίας, έναντι της αναπαραγωγής. Αν δαπανηθεί πάρα πολλή ενέργεια για τη διατήρηση μιας ενήλικης αποικίας, οι μέλισσες θα χάσουν την ευκαιρία να επεκταθούν μέσω της αναπαραγωγής, αλλά θα έχουν εργάτριες μεγαλύτερης ηλικίας, οι οποίες θα ειδικεύονται σε πόρους νέκταρος για ενέργεια (μέλι). Αν δαπανηθεί υπερβολική ενέργεια για την αναπαραγωγή, μια τέτοια αποικία θα είναι λιγότερο εξοπλισμένη στο να επιβιώσει από τις δραστικές εποχιακές μεταβολές, επειδή θα υπάρχουν νεότερες εργάτριες, οι οποίες θα ειδικεύονται στη γύρη για τη διατροφή του γόνου και όχι στην αποθήκευση της ενέργειας.
Εξέλιξη στρατηγικών ιστοριών ζωής
Αυτές οι δύο στρατηγικές έχουν υιοθετηθεί από τις Ευρωπαϊκές και Αφρικανικές μέλισσες, αντιστοίχως. Οι Ευρωπαϊκές μέλισσες πρέπει να επιβιώσουν το χειμώνα, ένα ετήσιο γεγονός με προβλέψιμα αποτελέσματα θνησιμότητας. Η προσπάθεια για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της αποικίας και της αναπαραγωγής, μπορεί να μειώσει τη συνολική επιβίωσή τους κατά τη διάρκεια του χειμώνα και είναι ευνοϊκότερο γι' αυτές να αποθηκεύουν νέκταρ και μέλι. Οι Αφρικανικές μέλισσες είναι πιο ευάλωτες σε λιγότερο προβλέψιμους χρόνους σπανιότητας ή επίθεσης και επομένως είναι προς όφελός τους να παράγουν όσο το δυνατόν περισσότερους νέους, αυξάνοντας την πιθανότητα επιβίωσης μερικών ή ακόμη και πολλών. Τέτοιες συνθήκες θα ευνοούσαν τις εργάτριες μέλισσες οι οποίες προτιμούσαν τη συγκομιδή νέκταρος στις Ευρωπαϊκές αποικίες και γύρης στις Αφρικανικές αποικίες, παρέχοντας μια εξήγηση για το πώς εξελίχθηκε η απόκλιση στη συμπεριφορά των εργατριών και στην ηλικιακή τους κατανομή στις Apis mellifera scutellata και Apis mellifera ligustica. Η μελέτη των Fewell και Bertram, είναι σημαντική διότι παρέχει μια εύλογη μέθοδο, μέσω της οποίας, τα χαρακτηριστικά φυσικής κατάστασης του υποείδους, θα μπορούσαν να εξελιχθούν από ένα μικρό αριθμό διαφορών στη συμπεριφορά των εργατριών μελισσών.
Παρασιτισμός
Ένα στέλεχος της Apis mellifera capensis (της μέλισσας του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας) έχει μονοπωλήσει τον κοινωνικό παρασιτισμό των ξενιστών Apis mellifera scutellata, στη νότια περιοχή της Νότιας Αφρικής. Συγκεκριμένα, ένα στέλεχος των εργατριών «''Α. mellifera capensis», παράγει κρίσιμες φερομόνες, επιτυγχάνει την αναπαραγωγική της κατάσταση και ανατρέπει μια βασίλισσα «Α. mellifera scutellata''». Ο κοινωνικός παρασιτισμός στα κοινωνικά έντομα δύναται να περιλαμβάνει διάφορες μορφές εκμετάλλευσης, που διαταράσσουν τον κανονικό καταμερισμό της εργασίας στην αποικία. Η πρόσφατη εξέλιξη της τεχνολογίας για τη μελέτη της γενετικής μορφής των αποικιών, αποκάλυψε ότι η συμβολή των απογόνων στην αναπαραγωγή παρασίτων εργατριών, χρήζει περισσότερης προσοχής.
Το 1990, 400 αποικίες της A. mellifera capensis μεταφέρθηκαν στην περιοχή του υποείδους A. mellifera scutellata. Δέκα χρόνια αργότερα, ένας μοναδικός γενεαλογικός κλώνος βρέθηκε να ερημώνει τις αποικίες της ''Α. mellifera scutellata'' στη βόρεια Νότια Αφρική. Το μονοπώλιο αυτής της μοναδικής γραμμής δείχνει ότι ήταν σε θέση να ανατρέψει τη βασική ρύθμιση των μηχανισμών αναπαραγωγής και αναγνώρισης των εργατριών. Ο Dietemann et al. ήταν σε θέση να αποδείξει ότι τα παράσιτα των εργατριών της A. mellifera capensis ήταν ικανά να παράγουν φερομόνες της κάτω γνάθου οι οποίες μιμούνται εκείνες των βασιλισσών της ''Α. mellifera scutellata'', μολονότι βρίσκονταν υπό την παρουσία τους.
Μέθοδος και αποτελέσματα
Παρόλο που πολλές φερομόνες συμβάλλουν στην αναπαραγωγή, οι φερομόνες που γίνονται στον αδένα της κάτω γνάθου των βασιλισσών, έχουν συνδεθεί στενά με την αναπαραγωγή και παράγονται από τις εργάτριες οι οποίες αναπαράγουν. Οι φερομόνες εμποδίζουν τους άλλους να τους επιτεθούν, προτρέπουν τις εργάτριες να τις αναγνωρίσουν ως βασίλισσες και να τους δώσουν πρόσβαση σε υψηλότερης ποιότητας τροφές. Παύουν επίσης τις άλλες εργάτριες να στραφούν προς την αναπαραγωγή. Τα παράσιτα των A. mellifera capensis εργατριών, δημιουργούν θηλυκούς κλώνους και σφετερίζονται την A. mellifera scutellata βασίλισσα. Τα παράσιτα των εργατριών και ο αυξανόμενος αριθμός των κλώνων τους, καθίστανται τα μοναδικά αναπαραγωγικά άτομα στην αποικία. Η καταστροφή του καταμερισμού των εργασιών, οδηγεί σε μειωμένους πόρους, οι οποίοι τελικά αναγκάζουν την αποικία ή να φύγει ή να χαθεί.
Εξέλιξη της παραγωγής φερομόνης
Η μοναδική σειρά παρασιτοποίησης της A. mellifera capensis ενδέχεται να έχει αποκτήσει εξελικτικό πλεονέκτημα επειδή, σε σύγκριση με άλλα συναφή είδη, δεν είναι ευαίσθητη στη φερομονική αναπαραγωγική καταστολή των εργατριών από τη βασίλισσα του ξενιστή. Οι μη διεισδυτικές ποικιλίες της A. mellifera capensis παράγουν λιγότερες εκκρίσεις της κάτω γνάθου από το διεισδυτικό στέλεχος. Επιπλέον, παράγουν εκκρίσεις οι οποίες δεν είναι τόσο παρόμοιες με εκείνες της ''Α. mellifera scutellata'', όπως αυτή του διεισδυτικού στελέχους. Η μοναδική γενεαλογία επιλέχθηκε για τη μεγαλύτερη “αντίστασή” της και τη μεγαλύτερη ικανότητά της να μιμείται και να κατακλύζει τη φερομονική ρύθμιση από τις βασίλισσες του ξενιστή.
Διαφορές φερομονικών
Ανακαλύφθηκε ότι οι βασίλισσες της A. mellifera scutellata παράγουν περισσότερες φερομόνες από τις βασίλισσες της A. mellifera capensis, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ποιότητα ή το περιεχόμενο των φερομονών αντί της ποσότητας μπορεί να εξηγήσει πώς οι εργάτριες της A. mellifera capensis είναι σε θέση να αγνοήσουν τα σήματα της βασίλισσας ξενιστή. Οι φερομονολογικές διαφορές μεταξύ των υποειδών είναι ένα θέμα το οποίο απαιτεί διεξοδικότερη διερεύνηση, για να γίνει κατανοητό πώς είναι δυνατή μια τέτοια παρασιτοποίηση. Δεδομένου ότι οι φερομόνες της κάτω γνάθου ήταν η εστία στη μελέτη του Dietemann et al., είναι πιθανό ότι διαφορετικοί αδένες συμβάλλουν στις φερομόνες που σχετίζονται με την αναπαραγωγική κατάσταση.
Αντιδράσεις των Αφρικανικών ελεφάντων σε μείγμα φερομόνης συναγερμού των μελισσών
Πρόσφατη μελέτη έχει παρατηρήσει ότι οι Αφρικανικοί ελέφαντες (Loxodonta africana), ανταποκρίνονται σε ένα μείγμα φερομόνης συναγερμού των μελισσών.
Εξελικτική πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων
Η πολύπλευρη πτυχή της επικοινωνίας στα κοινωνικά έντομα καθιστά τις αποικίες των κοινωνικών εντόμων εύκολη στην πειρατεία. Ειδικά στην περίπτωση στενά συγγενικών ειδών και υποειδών, η βιολογία και η οργάνωση δυνητικών ειδών ξενιστών είναι παρόμοια με εκείνη των πιθανών παρασιτικών ειδών, καθιστώντας τα ευκολότερα να διεισδύσουν. Από την άλλη πλευρά, τα πιθανά παράσιτα αντιμετωπίζουν την πρόκληση να ανακαλυφθούν από τη βασίλισσα της υποδοχής, συνήθως το μοναδικό αναπαραγωγικό άτομο στην αποικία. Η ύπαρξη των παρασιτικών εργατριών της A. mellifera capensis είναι ένα παράδειγμα εναλλακτικής εξελικτικής στρατηγικής που τους επιτρέπει να αυξήσουν την «άμεση φυσική τους κατάσταση σε ξένες αποικίες παρά στη συμπερίληψη της φυσικής κατάστασης (inclusive fitness) στις γενέθλιες φωλιές των». Οι εργάτριες συνήθως εστιάζουν τις προσπάθειές τους στην εκτροφή και τη φροντίδα των προνυμφών οι οποίες σχετίζονται με αυτές, διατηρώντας έτσι τη διάδοση των γονιδίων τους και συμβάλλοντας στην συμπερίληψη της φυσικής τους κατάστασης χωρίς αποκλεισμούς. Το παρασιτικό μοντέλο είναι πιο συμφέρον από τη σύγκριση, διότι επιτρέπει στις εργάτριες να αναπαράγουν άμεσα τους απογόνους που σχετίζονται στενότερα με αυτές και περισσότερους σε αριθμό, έτσι ώστε να είναι ένα στοιχείο άμεσης φυσικής κατάστασης (direct fitness).
Η επεμβατική καταγωγή της A. mellifera capensis επιτυγχάνεται είτε λόγω της αδυναμίας να αναγνωριστεί σωστά το σήμα του ξενιστή της βασίλισσας ''Α. mellifera scutellata'' είτε με αντίσταση στο σήμα. Τελικά, αυτό είναι ένα ενδιαφέρον παράδειγμα μιας προϋπάρχουσας αδυναμίας προς τον κοινωνικό παρασιτισμό από την ''Α. mellifera capensis στην A. mellifera scutellata''. Οι οργανισμοί εξελίσσουν στρατηγικές αναπαραγωγής, οι οποίες εξασφαλίζουν την επιβίωση και τη διάδοση των γονιδίων του οργανισμού. Οι επιτυχείς αναπαραγωγικές στρατηγικές, αντιμετωπίζουν τους ιδιαίτερους οικονομικούς περιορισμούς που βιώνει ο οργανισμός. Η παρασιτική σχέση μεταξύ των ''Α. mellifera scutellata και Α. mellifera capensis'', είναι ένα παράδειγμα του πώς μια κανονικά επιτυχημένη στρατηγική χημικής αναγνώρισης και διατήρησης ενός αναπαραγωγικού διαχωρισμού της εργασίας, μπορεί να υπονομευθεί από ανταγωνιστικές, εκμεταλλευτικές στρατηγικές.
Εξέλιξη
Η υποκείμενη υπόθεση για την επιθετική συμπεριφορά των πεδινών μελισσών της Ανατολικής Αφρικής, βασίζεται στην ιδέα ότι αυτή η φυλή των μελισσών, εξελίχθηκε σε ένα άγονο περιβάλλον, όπου η τροφή των μελισσών ήταν λιγοστή. Υπό αυτή την κατάσταση, η επιλογή ευνοούσε τις πιο επιθετικές αποικίες, οι οποίες προστάτευαν από τους θηρευτές και ληστές των άλλων αποικιών, την πηγή της τροφής των και την κυψέλη τους. Αυτή η συμπεριφορά, επέτρεψε στις πιο επιθετικές αποικίες, να επιβιώσουν και όπου οι λιγότερο επιθετικές αποικίες, τελικά, επιλέχθηκαν δια της φυσικής επιλογής.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άπις (γένος)
Θάνατοι τον Μάιο του 2021
Παραπομπές
05
Αρχαίο θέατρο Μήλου
Το αρχαίο θέατρο της Μήλου βρίσκεται στην πλαγιά του λόφου, όπου εκτείνεται η αρχαία πόλη, μεταξύ των σύγχρονων οικισμών Τρυπητή και Κλήμα, με θέα τον κόλπο της Μήλου.
Περιγραφή μνημείου
Η οικοδόμηση του θεάτρου έγινε κατά την ρωμαϊκή περίοδο, 1ο αι. μ.Χ. έως 4ο αι. μ.Χ., στο δυτικό τμήμα του σταδίου και σε μία θέση που συνδεόταν με το ανατολικό τμήμα της οχύρωσης. Στο τμήμα του θεάτρου κατά την ελληνιστική περίοδο φαίνεται πως διατηρούνταν νεκροταφείο, αν ληφθεί υπόψιν ότι βρέθηκαν λείψανα στο βράχο του προσκηνίου και στο δυτικό άκρο της ορχήστρας. Η κατασκευή του ήταν ένα ιδιαίτερα πολυτελές έργο, με μακρόχρονη κατασκευαστική δραστηριότητα και πιθανότητα φάσεων αναδιαμόρφωσης.
Υπήρξε δείγμα θεατρικού οικοδομήματος για την ρωμαϊκή εποχή με στοιχεία από το πρότυπο του ελληνικού θεάτρου. Υπολογίζεται ότι κατά τον 4ο αι. μ.Χ. έπαψε να λειτουργεί, όμως ο χώρος του αξιοποιήθηκε για οικιστική χρήση και για τη στέγαση εργαστηρίων μέχρι περίπου τις αρχές του 7ου αι. μ.Χ. Το θέατρο ακόμη και μετά την εγκατάλειψή του συνέχισε να προμηθεύει οικοδομικά υλικά στους κατοίκους του νησιού.
Το κοίλο του θεάτρου αναπτύσσεται στη μεγαλύτερη επιφάνειά του στο φυσικό πρανές και τα άκρα του θεμελιώνονται σε επιχώσεις, οι οποίες στηρίζονται από ισχυρά αναλήμματα, κατασκευασμένα από πυριγενείς λιθόπλινθους. Το τμήμα του θεάτρου που έχει ανασκαφεί αποτελεί το 1/10 της συνολικής του έκτασης - το θέατρο υπολογίζεται ότι είχε χωρητικότητα περίπου 800 θεατών - ανήκει στο κάτω μέρος του θεάτρου. Το κάτω κοίλο διαιρείται σε επτά κερκίδες, αποτελούμενες από μαρμάρινα εδώλια ανάμεσα στα οποία είναι τοποθετημένες οκτώ μαρμάρινες κλίμακες. Οι κερκίδες διέθεταν τέσσερα με πέντε μαρμάρινα εδώλια. Στο δυτικό ανάλημμα υπάρχει μία είσοδος  με μαρμάρινες παραστάδες, από την οποία έφταναν οι θεατές στο κοίλο. Η ορχήστρα είναι λίγο μεγαλύτερη από ημικύκλιο, ώστε να λειτουργεί ως αρένα για μονομαχίες. Περιφερειακά ήταν επενδυμένη με μαρμάρινες πλάκες και το δάπεδό της ήταν αποτελούνταν από χώμα.
Το σκηνικό οικοδόμημα ενώνεται με το κοίλο και αποτυπώνει την κλασική μορφή ενός ρωμαϊκού θεάτρου. Το προσκήνιο του θεάτρου υψωνόταν περίπου 2,50 μέτρα από το δάπεδο της ορχήστρας και διέθετε τρία διακοσμητικά ανοίγματα με μαρμάρινα περίθυρα, πιθανότατα με κινητούς ξύλινους πίνακες. Στα άκρα του προσκηνίου εντοπίστηκε ότι υπήρχαν δύο μαρμάρινες κλίμακες ανόδου προς το λογείο, εκεί όπου δρούσαν οι ηθοποιοί. Το τμήμα της σκηνής, το οποίο ήταν ισχυρή κατασκευή, υπολογίζεται ότι έφτανε το ύψος των δύο ορόφων του λογείου. Σώζεται το κατώτερο τμήμα της, το σημείο δηλαδή που εξυπηρετούσε τις ανάγκες των ηθοποιών και την αποθήκευση το εξοπλισμού τους. Η πρόσοψη του κτηρίου προς το κοίλο είχε μνημειακή μορφή και διέθετε πλούσιο αρχιτεκτονικό διάκοσμο και επάλληλες προστάσεις, οι οποίες επιστέφονταν από θριγκούς με τριγωνικά και καμπύλα αετώματα εναλλάξ. Στα δύο πλάγια σκέλη της σκηνής είχαν διαμορφωθεί προσβάσεις για τους ηθοποιούς με μαρμάρινα κατώφλια και επένδυση στους τοίχους. Τέσσερις επιγραφές χαραγμένες σε εδώλια αναγράφουν κατηγορίες των πολιτών που κάθονταν στις αντίστοιχες θέσεις. Με βεβαιότητα αναγνωρίζονται τόποι «νεανίσκων», «υμνωδών» και «βουλευτών».
Ανασκαφές
Το θέατρο ανακαλύφθηκε τυχαία τον 18ο αιώνα από έναν Ιησουίτη μοναχό και περιηγητή, τον Nicolas Sarrabat που εντόπισε σημάδια που μαρτυρούσαν την ύπαρξη θεάτρου. Οι πρώτες ανασκαφικές ενέργειες για τον εντοπισμό του θεάτρου πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διετίας 1816-1817, από το Γερμανό αρχιτέκτονα Καρλ Χάλλερ φον Χάλλερσταϊν. Με την ανασκαφή αυτή ήρθαν στο φως τμήματα τόσο του κοίλου και του προσκηνίου, καθιστώντας τη θέση του θεάτρου, ιδιαίτερα σημαντικό σημείο θέσης των ταξιδιωτών της αρχαίας πόλης. Ο Χάλλερ αγόρασε το θέατρο για το διάδοχο και μετέπειτα βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου Α΄, ο οποίος επισκέφθηκε το 1836 το νησί της Μήλου. Εκεί πραγματοποίησε μια σειρά ανασκαφών και στη συνέχεια δώρισε το αρχαίο θέατρο στο γιο του, βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα.
Ιστορία χρήσης μνημείου
Το θέατρο άνοιξε για το κοινό το 1930, όταν ο χώρος προσφέρθηκε για θεάματα πάλης. Έκτοτε και μέχρι το 2000, ανά διαστήματα διοργανώνονται μαθητικοί αθλητικοί αγώνες, ερασιτεχνικές και επαγγελματικές παραστάσεις αρχαίου δράματος αλλά και μουσικές εκδηλώσεις. Λόγω ορισμένων φθορών το αρχαίο θέατρο τέθηκε μη κατάλληλο για τη συνέχιση εκδηλώσεων.
Θέλοντας την επανένταξη του θεάτρου στην κοινωνική ζωή, το 2009 εκπονήθηκε μελέτη αποκατάστασής του. Στη συνέχεια το έργο «Ανάδειξη αρχαίου θεάτρου Μήλου», εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ μέσω του επιχειρηματικού προγράμματος Κρήτης και Νήσων Αιγαίου 2007-2013.
Το Σάββατο 9 Ιουλίου 2016 το αναστηλωμένο αρχαίο θέατρο της Μήλου άνοιξε τις πύλες του για το κοινό μετά από την ολοκλήρωση των εργασιών ανάδειξής του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα
Ελληνο-Τατζικικές σχέσεις
Οι Ελληνο-Τατζικικές σχέσεις αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Τατζικιστάν, οι οποίες ξεκίνησαν το 1992. Οι δύο χώρες εκπροσωπούνται μέσω των πρεσβειών τους στη Μόσχα. Η Ελλάδα έχει ένα διπλωματικό γραφείο στην Ντουσαμπέ.
Σύγχρονες σχέσεις
Η Ελλάδα και το Τατζικιστάν έχουν συνεργαστεί μέσω των αποστολών του NATO στην Κεντρική Ασία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών.
Παραπομπές
Τατζικισταν Ελλαδα
Γεώργιος Φουντουλάκης
Ο Γεώργιος Φουντουλάκης (1890 - 23 Ιουνίου 1975), του Χαραλάμπους και της Μαρίας, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Κρουσώνα το 1890 και ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία, λαμβάνοντας μέρος σε όλους τους πολέμους. Το 1920 ήταν Λοχαγός και Διοικητής του 1ου Τάγματος κατά τις επιχειρήσεις Φιλαδελφείας-Προύσης-Ουσάκ. Το 1945, ως Υποστράτηγος, ήταν Στρατιωτικός Διοικητής Κρήτης. Μετά την αποστρατεία του (με το βαθμό του Αντιστρατήγου) κατήλθε στην πολιτική.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου στις εκλογές του 1950 με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Απεβίωσε στο Ηράκλειο σε ηλικία 85 ετών στις 23 Ιουνίου 1975. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Καλογεράκη (1910-2003).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Δάφνη Αγίου Όρους
Η Δάφνη είναι μικρός οικισμός στο Άγιο Όρος. Βρίσκεται στη νότια ακτή της Αθωνικής χερσονήσου μεταξύ της Μονής Ξηροποτάμου και της Μονής Σιμωνόπετρας. Χρησιμοποιείται κυρίως ως λιμάνι και σημείο εισόδου στο μοναστικό κράτος του Αθωνικού, με καθημερινά δρομολόγια από την Ουρανούπολη της Χαλκιδικής. Η εθνική απογραφή του 2001 ανέφερε πληθυσμό 38 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιο Όρος Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας
Ινδικός λύκος
Ο ινδικός λύκος (Canis lupus pallipes) είναι υποείδος του γκρίζου λύκου, που ανήκει στην μεγάλη οικογένεια των Κυνιδών και στο γένος Κύων. Το είδος αυτό ζει σε μία μεγάλη περιοχή μεταξύ του Ισραήλ και της Ινδίας. Το μέγεθός του είναι μικρότερο από αυτό του Θιβετιανού λύκου και του Αραβικού λύκου και δεν διαθέτει πλούσιο τρίχωμα, αφού ζει σε θερμές περιοχές.
Περιγραφή και συμπεριφορά
thumb|left|250px|Ινδικός λύκος στον Ζωολογικό κήπο του [[Ισλαμαμπάντ, Πακιστάν]] Ο Ινδικός λύκος έχει ένα ελαφρύ, κοντό τρίχωμα. Φτάνει σε ύψος τα 60 - 95 cm ύψος και ζυγίζει από 18 έως 27 kg. Όσον αφορά τη δομή του, μοιάζει αρκετά με τον Ευρασιατικό λύκο. Η γούνα του, έχει χρώμα γκρίζο - κόκκινο ή κόκκινο - άσπρο. Το τρίχωμα της πλάτης έχει χρώμα μαύρο - γκρίζο και σχηματίζει ένα χαρακτηριστικό σχήμα V στους ώμους του. Τα άκρα του έχουν λευκό χρώμα. Η περίοδος αναπαραγωγής λαμβάνει χώρα κατά τον Οκτώβριο. Τα κουτάβια γεννιούνται με καφέ χρώμα και ένα λευκό, γαλάζιο σημάδι στο στήθος τους, το οποίο εξαφανίζεται καθώς μεγαλώνουν.
Οι συνήθειές του είναι παρόμοιες με αυτές των άλλων υποειδών του Γκρίζου λύκου, αν και ο Ινδικός λύκος, ζει σε μικρές αγέλες που σπάνια ξεπερνούν τα 6 με 8 άτομα και είναι γνωστό ότι σπάνια ουρλιάζουν. Τα κύρια θηράματα του, είναι οι αντιλόπες, τρωκτικά και λαγοί. Στην περιοχή κατανομής τους ζουν και άλλοι θηρευτές όπως το Χρυσό τσακάλι, οι αρκούδες, η λεοπάρδαλη και η τίγρη.
Κατανομή
Ο ινδικός λύκος είναι το μόνο Κυνοειδές που ζει στην Δυτική Ινδία. Στην Ινδία απαντάται στις επαρχίες Γκουτζαράτ, Ρατζαστάν, Χιριάνα, Ουτάρ Πραντές, Μάντια Πραντές, Μαχαράστα, Καρνατάκα και Άντρα Πραντές. Εμφανίζεται επίσης στην Τουρκία, στο Ιράκ, στο Ιράν, το Πακιστάν, τη Συρία, τον Λίβανο και το Ισραήλ. Σύμφωνα με μελέτες, ο πληθυσμός του είδους υπολογίζεται στα 2000 - 3000 άτομα. Ο ινδικός λύκος έχει χαρακτηριστεί ως «Απειλούμενο» σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ινδικού νόμου άγριας ζωής.
Στον πολιτισμό
Οι λύκοι αναφέρονται συχνά στην ινδουιστική μυθολογία και έχουν αμφίσημη φήμη στην Ιρανική μυθολογία. Εμφανίζονται επίσης σε αρκετά διάσημα μυθιστορήματα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ Το Βιβλίο της Ζούγκλας, ο κύριος πρωταγωνιστής, Μόγλης, καταδιώκεται από μια αγέλη ινδικών λύκων.
Εμμανουήλ Γαλενιανός
Ο Εμμανουήλ Γαλενιανός (1900 - 28 Απριλίου 1970) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Άγιο Μύρωνα Ηρακλείου το 1900. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία. Παντρεύτηκε (1945) την Ολυμπία (Όλια) Φραγκιαδάκη (1919-1999) και απέκτησαν τρεις γιους, από τους οποίους ο Μιχαήλ υπηρέτησε και εκείνος ως βουλευτής μεταπολιτευτικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 70 ετών στις 28 Απριλίου 1970. Κηδεύτηκε στις 30 Απριλίου 1970 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Ιερώνυμος Βαρλαάμ
Ο Ιερώνυμος Βαρλαάμ (1849-1915) ήταν Κύπριος λόγιος και μεταφραστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1849 στην Λάρνακα. Τον Μάρτιο του ιδίου έτους βαπτίστηκε Ρωμαιοκαθολικός όπως ήταν και ο πατέρας του. Ήταν μαθητής του Αλληλοδιδακτικού Σχολείου Αγίου Λαζάρου και αργότερα της Ελληνικής Σχολής Λάρνακας, όπου ήταν μαθητής του Χρύσανθου Ιωαννίδη. Στη συνέχεια φοίτησε στο Ιταλικό Ινστιτούτο της Κύπρου (Instituto Italiano in Cipro), από όπου αποφοίητσε το 1866-67 με αριστείο. Από το 1872, τουλάχιστον, άρχισε να εργάζεται ως οικοδιδάσκαλος σε πλούσιες οικογένειες της Λάρνακας.
Τον Φεβρουάριο του 1873 μετακόμισε στην Αλεξάνδρεια, για να εργαστεί, έχοντας ως ελπίδα πως ο αδελφός του (που είχε δολοφονηθεί) βρισκόταν εκεί. Ωστόσο, η μητέρα του, του έστειλε επιστολή πως το σώμα του αδελφού του βρέθηκε, και τον Οκτώβριο του 1873 επέστρεψε στη Λάρνακα. Με την επιστροφή του προσλήφθηκε στην Σχολή των Λατίνων στη Λάρνακα (Terra Santa) ως καθηγητής ελληνικής γλώσσας, ενώ ασχολιόταν με την μελέτη της ελληνικής και ιταλικής φιλολογίας. Το 1877, πήγε, κρυφά από τον πατέρα του, στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε το γυμνάσιο και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου. Όσο βρισκόταν εκεί, έμαθε για τον θάνατο του πατέρα του τον Φεβρουάριο του 1878, μη νιώθοντας άνετα που δεν βρισκόταν μαζί του τις τελευταίες ώρες της ζωής του.
Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και επέστρεψε στην Κύπρο το 1879, όταν και διορίστηκε και πάλι καθηγητής ελληνικών στην Σχολή των Λατίνων. Θεωρούσε πως δεν υπήρχαν διαφορές μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Καθολικής. Αυτό ανέφερε σε αρκετές επιστολές του, ενώ το 1880 παραιτήθηκε από την σχολή των Λατίνων, λόγω των έντονων προστριβών που είχαν δημιουργηθεί μεταξύ των δύο εκκλησιών. Τον ίδιο χρόνο όμως, ο Χρύσανθος Ιωαννίδης εξελέγη Μητροπολίτης Κυρήνειας. Από τον πρώτο χρόνο της αρχιερατείας του ο Χρύσανθος ίδρυσε Σχολή στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος Μύρτου, της οποίας την διεύθυνση ανέλαβε ο Ιερώνυμος για δύο χρόνια (1880-81 και 1881-82).
Προς το τέλος του δευτέρου έτους της παρουσίας του στη Σχολή του Χρυσάνθου, ο Ιερώνυμος δέχθηκε προσκλήσεις από τους Λατίνους να επιστρέψει στην σχολή τους στην Λάρνακα. Απέρριψε τις προτάσεις αυτές, αλλά επέστρεψε στην Λάρνακα το 1882 όπου ανέλαβε θέση γραμματέα στον εμπορικό Οίκο των Αδελφών Δημητρίου. Τον Μάρτιο του 1884, και αφότου έγινε δεκτός ο όρος του να γίνονται δεκτοί Έλληνες στην Σχολή των Λατίνων, ο Ιερώνυμος επέστρεψε στην σχολή τους, και έμεινε εκεί μέχρι το 1896 μετά από διαμάχες με τους Λατίνους ιερείς. Παράλληλα δίδασκε και στο Ελληνικό Παρθεναγωγείο της Λάρνακας.
Το 1899, και έχοντας μείνει μόνος μιας και όλοι του οι συγγενείς είχαν αποβιώσει, μετέβη στην Ούμπρια της Ιταλίας όπου τον φιλοξένησαν οι συγγενείς του Κόμητες Μπρουνόνι. Κατά την επιστροφή του από την Ιταλία πραγματοποίησε στάση στην Κέρκυρα για να συναντήσει την συγγενή του Αγγελική Βαρλαάμ-Γονέμη. Ωστόσο δεν έγινε δεκτός από τους υπηρέτες που είχε στο σπίτι της και επέστρεψε στην Κύπρο το 1899 ή το 1900. Το 1903 αποφάσισε να νυμφευθή την κατά 33 χρόνια μικρότερή του Μαρία Θ. Πιερίδου. Μαζί της έκανε τέσσερα παιδιά, την Έλενα (1903), Παυλίνα (1905), Θεανώ (1907) και Μάρκο (1907). Εγκατέλειψε την διδασκαλική του σταδιοδρομία και τα τελευταία χρόνια εργάστηκε στον εμπορικό Οίκο του Ιωάννη Πιερίδη.
Συγγραφικό έργο
Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται τα εξής: Ακόμη εξέδιδε το φιλολογικό περιοδικό «Κόσμος». Την περίοδο 1909-1911 εκδόθηκαν 36 τεύχη των 16 σελίδων. Επίσης αρθρογραφούσε σε άλλες τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του σε μεταφράσεις κειμένων από τα Ιταλικά, αλλά και στην συλλογή λαογραφικού υλικού στο αρχείο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι λόγιοι Κατηγορία:Κύπριοι μεταφραστές
Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης
Ο Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης (Ρωσικά: Президент Советского Союза, Prezident Sovetskogo Soyuza), επίσημα ονομάζεται Πρόεδρος της ΕΣΣΔ (Ρωσικά: Президент СССР) ή Πρόεδρος της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (Ρωσικά: Президент Союза Советских Социалистических Республик), ήταν ο αρχηγός κράτους της Σοβιετικής Ένωσης από τις 15 Μαρτίου 1990 έως τις 25 Δεκεμβρίου 1991. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ήταν ο μόνος άνθρωπος που ανέλαβε το αξίωμα. Ο Γκορμπατσόφ ήταν επίσης ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, από τον Μάρτιο του 1985 μέχρι τον Αύγουστο του 1991. Ως πρόεδρος, είχε αυξανόμενα μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας και παραιτήθηκε από Γενικός Γραμματέας μετά τη Σοβιετική απόπειρα πραξικοπήματος του 1991.
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης
μικρογραφία
Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης
Η προεδρία ήταν εκτελεστικό αξίωμα, βασισμένο σε ανάμειξη της Αμερικανικής και Γαλλικής προεδρίας.
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης
Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης (1889 - 20 Σεπτεμβρίου 1971), του Αντωνίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου.
Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης
Πριν τη δημιουργία της θέσης του προέδρου, ο ντε γιούρε αρχηγός κράτους της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ο πρόεδρος του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ, που συχνά αποκαλούνταν ως "πρόεδρος" από μη-Σοβιετικές πηγές. Για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης της Σοβιετικής Ένωσης, η μόνη αποτελεσματική εκτελεστική πολιτική εξουσία ήταν στα χέρια του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, με τον Πρόεδρο του Προεδρείου να ασκεί σε μεγάλο βαθμό συμβολικά καθήκοντα. Ξεκινώντας με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ το 1977, οι τελευταίοι τέσσερις Γενικοί Γραμματείς - ο Μπρέζνιεφ, ο Γιούρι Αντρόποφ, ο Κονσταντίν Τσερνένκο και ο Γκορμπατσόφ—ταυτόχρονα υπηρέτησαν ως ντε γιούρε αρχηγοί του κράτους κατά την περίοδο που υπηρέτησαν στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα.
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στους Βώρους Ηρακλείου το 1889. Υπήρξε μέλος της οργάνωσης του Αντιστασιακού αγώνα στο νομό Ηρακλείου κατά την Ναζιστική Κατοχή. Σπούδασε νομικά και άσκησε τη δικηγορία.
Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης
Ο πρόεδρος εκλεγόταν αρχικά από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού και υπηρετούσε ως ex officio πρόεδρος του σώματος, αλλά όλες οι υπόλοιπες εκλογές γίνονταν με λαϊκή ψήφο. Κατά την εκλογή του προέδρου προτάθηκαν αρκετή υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων ηγετικών υποψήφιων όπως η προσωπικότητα της KGB Βαντίμ Μπακάτιν και ο πρωθυπουργός Νικολάι Ρύζκοφ.
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την Ένωση Φιλελευθέρων το 1926 (από την δεύτερη κατανομή) με 3.020 ψήφους και επανεξελέγη το 1928 και το εκλογές του 1936 με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης
Ο Αντιπρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ο Γκενάντι Γιανάγιεφ, ο πρώτος και ο τελευταίος που ανέλαβε αυτό το αξίωμα. Επίσης ήταν ο αρχηγός της Συμμορίας των Οχτώ που πραγματοποίησε το πραξικόπημα του Αυγούστου του 1991, και ανακήρυξε τον εαυτό του ως Προσωρινός Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης στις 19 Αυγούστου. Τρεις μέρες μετά το πραξικόπημα κατέρρευσε και ο Γκορμπατσόφ αποκαταστάθηκε.
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1946 με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων λαμβάνοντας 4.126 ψήφους.
Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης
Κωνσταντίνος Πολυχρονάκης
Πολιτική σταδιοδρομία
Απεβίωσε στο Ηράκλειο σε ηλικία 82 ετών στις 20 Σεπτεμβρίου 1971. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Μελισσουργού (1903-1981).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων
Αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης
Το αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης, βορείως ενός προπύλου που καταλήγει στο συγκρότημα του Ασκληπιείου.
Περιγραφή μνημείου
Το αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης έχει με πλάτος 106,83 μ. και διάμετρο ορχήστρας 23,56 μ. και εντάσσεται στην κατηγορία των μεγάλων θεάτρων της κλασικής και ελληνιστικής περιόδου. Η μεγάλη του έκταση, φανερώνει οικονομική ευμάρεια, αλλά και τη συμμετοχή ενός σημαντικού αριθμού θεατών.
Το θέατρο παρουσιάζει πέντε φάσεις στη διάρκεια της ζωής του, που ξεκινούν από τον 3ο αι. π.Χ. έως και την πρωτοβυζαντινή εποχή.
Ιστορία του μνημείου
Κατά την πρώτη περίοδο ζωής του, το θέατρο υπήρξε όχι μόνο χώρος παραστάσεων και θεαμάτων αλλά και σημείο συνάθροισης των πολιτών με σκοπό τη συζήτηση πολιτικών ζητημάτων. Το κοίλον του θεάτρου (δηλαδή όλος ο αμφιθεατρικός χώρος, συμπεριλαμβανομένων των ειδωλίων, των σκαλών και των διαζωμάτων, ο χώρος που κάθονται οι θεατές) παρουσιάζει τεχνητή επίχωση η οποία συγκρατείται από ένα ισχυρό τοίχο αντιστήριξης.
Τα κλιμακοστάσια – σκάλες που επέτρεπαν την πρόσβαση στις κερκίδες (καθίσματα)- είχαν καθοδική πορεία απολήγοντας ακτινωτά προς το τμήμα της ορχήστρας και διαιρώντας το κοίλον σε έντεκα κερκίδες. Τόσο τα δομικά υλικά όσο και το γεγονός ότι το ανάλημμα ήταν προσιτό και ορατό (όχι ενσωματωμένο σε κάποιο πρανές λόφου) καθιστούν το θέατρο της Μεσσήνης μία ειδική και μοναδική περίπτωση.
Ακόμη, παρατηρήθηκε η ύπαρξη κινητής σκηνής, η οποία ονομάζεται ‘’πήγμα΄’ και χρονολογείται στα τέλη του 3ου αι. με αρχές 2ου αι. π.Χ., σε αντίθεση με της Σπάρτης που χρονολογήθηκε τον 1ο αι. π.Χ. Πίσω από τον βόρειο τοίχο της σκηνοθήκης υπήρχε μία πλακόστρωτη άνοδος (ράμπα) που οδηγεί στο μεσαίο διάζωμα του κοίλου, μία ακόμη αξιοσημείωτη ύπαρξη του θεάτρου της Μεσσήνης. Ένα αυλάκι απορροής των υδάτων υπήρχε κοντά στο χώρο της ορχήστρας, εκεί επίσης βρέθηκαν έξι τουλάχιστον λίθινοι θρόνοι, ενώ από τα λίθινα ειδώλια του κάτω κοίλου, στις κατώτερες κυρίως σειρές των κερκίδων σώζονται ελάχιστα.
Κατά την δεύτερη φάση του θεάτρου η κινητή σκηνή του λειτουργούσε μέχρι τον 1ο αι. π.Χ. Εκείνη την περίοδο κατεδαφίστηκε η σκηνοθήκη αφού ανεγέρθηκε το πρώτο σταθερό σκηνικό οικοδόμημα.Η άνοδος στο προσκήνιο γινόταν με ένα ανηφορικό επίπεδο. Από τη φάση αυτή, σώζεται ένας σημαντικός αριθμός ιωνικών κιόνων και ημικιόνων από την πρόσοψη του προσκηνίου. Τα ψαμμιτικά και ασβεστολιθικά αρχιτεκτονικά μέλη έχουν ενσωματωθεί στην δόμηση του πυρήνα της σκηνής αλλά και του προσκηνίου.
Την περίοδο της τρίτης φάσης ζωής του θεάτρου σημειώθηκαν επισκευές και μετατροπές με τη χορηγεία του ευεργέτη της πόλης, Τιβέριου Κλαύδιου Σαιθίδα, κάτι που μαρτυράται από επιγραφές στα βάθρα τιμητικών ανδριάντων. Τα δύο αυτά τιμητικά μαρμάρινα ενεπίγραφα βάθρα προς τιμή της οικογένειας, ήταν τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο στην τρίτη ορθογώνια κόγχη του προσκηνίου από την ανατολική όψη.
Η πρόσοψη της σκηνής του θεάτρου ήταν τριώροφη και κάθε όροφος διέθετε κίονες, θύρες και κόγχες διακοσμημένες με αγάλματα. Το προσκήνιο της σκηνής καθώς και οι τοίχοι έφεραν ορθομαρμαρώσεις με έξεργα και εγχάρακτα διακοσμητικά θέματα. Το τμήμα της σκηνής που σώθηκε, αποτελεί το κατώτερο σημείο, που περιλαμβάνει μια κυκλική κόγχη κεντρικά και δύο ακόμη δίπλα, οι οποίες έφεραν μαρμάρινους ανδριάντες.
Στο χώρο που καταλαμβάνει το ευρύ προσκήνιο εντοπίστηκαν αρκετά θραύσματα γλυπτών αλλά και μια ομάδα από ακέραια μαρμάρινα έργα τα οποία είχαν πέσει από τις κόγχες του δεύτερου ορόφου της πρόσοψης της σκηνής. Παράλληλα, διέθετε λιθόκτιστο ευρύ αγωγό που περιέβαλε την ορχήστρα και απομάκρυνε τα όμβρια ύδατα κάτω από τη σκηνή.
Στην διάρκεια της τέταρτης φάσης του θεάτρου, δηλαδή κατά τα τέλη του 3ου αι. με αρχές 2ου αι. μ.Χ. παρατηρήθηκε ότι ήταν αισθητή η αρχή της εγκατάλειψης και η λιθολόγηση του θεάτρου. Με την οικονομική πτώση μειώθηκε αισθητά και ο πληθυσμός της Μεσσήνης. Έπειτα από την τροπή που έλαβαν τα πράγματα το θέατρο μετατράπηκε σε λατομείο. Δυτικά του θεάτρου εντοπίζεται η συνοικία του θεάτρου. Μερικά από τα δωμάτια της τελευταίας φάσης του 4ου αι. μ.Χ., κυρίως οι ανδρώνες είχαν δάπεδα με ψηφιδωτά.
Κατά την Πέμπτη και τελευταία φάση, εντοπίστηκαν αρχιτεκτονικά λείψανα βυζαντινού οικισμού κατά μήκος του άνω πλατώματος του θεάτρου. Ο οικισμός αυτός είναι υπεύθυνος για την καταστροφή του επιθεάτρου και ενός τμήματος του εξωτερικού αναλήμματος του κοίλου. Η περιοχή μεταξύ Θεάτρου, Κρήνης Αρσινόης –κτίσμα με δεξαμενή για περισυλλογή υδάτων- καθώς και Αγοράς κατοικήθηκε στην Πρωτοβυζαντινή περίοδο, κυρίως κατά τη διάρκεια του 9ου έως 15ου αι.