cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Πολωνίας
Εργατικές εξεγέρσεις, μεταρρυθμίσεις του Γκιέρεκ, o Πολωνός Πάπας και η Αλληλεγγύη (1970-1981)
Ενώ τα ελεγχόμενα από το κόμμα δικαστήρια ανέλαβαν τα αμφιλεγόμενα ζητήματα της νομικής εγγραφής της Αλληλεγγύης ως συνδικαλιστικής οργάνωσης (οριστικοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου), ο προγραμματισμός είχε ήδη ξεκινήσει για την επιβολή στρατιωτικού νόμου. Ένα παράλληλο αγροτικό συνδικάτο οργανώθηκε και αντιτάχθηκε έντονα από το καθεστώς, αλλά τελικά η Αγροτική Αλληλεγγύη καταχωρήθηκε (12 Μαΐου 1981). Εν τω μεταξύ, σημειώθηκε μια ταχεία επιδείνωση της εξουσίας του κομμουνιστικού κόμματος, αποσύνθεση της κρατικής εξουσίας και κλιμάκωση των απαιτήσεων και των απειλών από τις διάφορες ομάδες που σχετίζονταν με την Αλληλεγγύη. Σύμφωνα με τον Κούρον, ένα τεράστιο κίνημα εκδημοκρατισμού σε όλους τους τομείς έλαβε χώρα και δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Ο Βαλέσα είχε συναντήσεις με τον Κάνια, οι οποίες δεν έφεραν καμία επίλυση στο αδιέξοδο. δεξιά|μικρογραφία| Ο στρατηγός [[Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι σε συνάντηση με τον αρχηγό της σοβιετικής ασφάλειας Γιούρι Αντρόπωφ κατά την κρίση του 1980 Ο Γιαρουζέλσκι επρόκειτο να γίνει ο (τελευταίος) ηγέτης της κομμουνιστικής Πολωνίας.]] Μετά τη σύνοδο κορυφής του Συμφώνου της Βαρσοβίας στη Μόσχα, η Σοβιετική Ένωση προχώρησε σε μια μαζική στρατιωτική συσσώρευση κατά μήκος των συνόρων της Πολωνίας τον Δεκέμβριο του 1980, αλλά κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής ο Κάνια διαφώνησε έντονα με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ και άλλους συμμαχικούς κομμουνιστές ηγέτες κατά της σκοπιμότητας μιας εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης και δεν έγινε καμία ενέργεια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τους προέδρους Τζίμι Κάρτερ και Ρόναλντ Ρήγκαν, προειδοποίησαν επανειλημμένα τους Σοβιετικούς για τις συνέπειες μιας άμεσης επέμβασης, αποθαρρύνοντας παράλληλα μια ανοιχτή εξέγερση στην Πολωνία και σηματοδοτώντας στην πολωνική αντιπολίτευση ότι δεν θα υπάρξει διάσωση από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ.
Τον Φεβρουάριο του 1981, ο Υπουργός Άμυνας Στρατηγός Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι ανέλαβε τη θέση του πρωθυπουργού. Η κοινωνική εξέγερση της Αλληλεγγύης μέχρι στιγμής ήταν απαλλαγμένη από οποιαδήποτε σημαντική χρήση βίας, αλλά τον Μάρτιο του 1981 στο Μπίντγκοστς τρεις ακτιβιστές ξυλοκοπήθηκαν από τη μυστική αστυνομία. Σε μια εθνική «προειδοποιητική απεργία», το συνδικάτο της Αλληλεγγύης, το οποίο είχε 9,5 εκατομμύρια μέλη, υποστηρίχθηκε από τον γενικό πληθυσμό, αλλά η γενική απεργία ανακλήθηκε από τον Βαλέσα μετά τον διακανονισμό της 30ης Μαρτίου με την κυβέρνηση. Τόσο η Αλληλεγγύη όσο και το κομμουνιστικό κόμμα ήρθαν σε άσχημη ρήξη και οι Σοβιετικοί έχαναν την υπομονή τους. Ο Κάνια επανεκλέχθηκε στο Κογκρέσο του Κόμματος τον Ιούλιο, αλλά η κατάρρευση της οικονομίας συνεχίστηκε και το ίδιο συνέβη και με τη γενική αναταραχή.
Στο πρώτο Εθνικό Συνέδριο Αλληλεγγύης το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 1981 στο Γκντανσκ, ο Λεχ Βαλέσα εξελέγη εθνικός πρόεδρος του συνδικάτου με το 55% των ψήφων. Εκδόθηκε έκκληση προς τους εργαζόμενους των άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, προτρέποντάς τους να ακολουθήσουν τα βήματα της Αλληλεγγύης. Για τους Σοβιετικούς, η συγκέντρωση ήταν ένα «αντισοσιαλιστικό και αντισοβιετικό όργιο» και οι Πολωνοί κομμουνιστές ηγέτες, που ηγούνταν όλο και περισσότερο από τον Γιαρουζέλσκι και τον Στρατηγό Τσέσουαφ Κίστσακ, ήταν έτοιμοι να εφαρμόσουν βία.
Ο στρατιωτικός νόμος, η διακυβέρνηση του Γιαρουζέλσκι και το τέλος του κομμουνισμού (1981-1989)
δεξιά|μικρογραφία| Ο [[Στρατιωτικός νόμος στην Πολωνία|στρατιωτικός νόμος τέθηκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 1981.]] Στις 12-13 Δεκεμβρίου 1981, το καθεστώς κήρυξε στρατιωτικό νόμο στην Πολωνία, βάσει του οποίου ο στρατός και οι ειδικές αστυνομικές δυνάμεις του ZOMO (Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej, «Μηχανοκίνητα Τάγματα Πολιτοφυλακών») χρησιμοποιήθηκαν για να συντρίψουν την Αλληλεγγύη. Οι Σοβιετικοί ηγέτες επέμειναν ότι ο Γιαρουζέλσκι κατευνάζει την αντιπολίτευση με τις δυνάμεις που έχει στη διάθεσή του, χωρίς τη συμμετοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Σχεδόν όλοι οι ηγέτες της Αλληλεγγύης και πολλοί σχετιζόμενοι διανοούμενοι συνελήφθησαν ή τέθηκαν υπό κράτηση. Εννέα εργαζόμενοι σκοτώθηκαν στην Ειρήνευση του Βούγιεκ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες ανταποκρίθηκαν επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις κατά της Πολωνίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Η αναταραχή στη χώρα είχε περιοριστεί, αλλά συνεχίστηκε.
Κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου, η Πολωνία κυβερνήθηκε από το λεγόμενο Στρατιωτικό Συμβούλιο Εθνικής Σωτηρίας. Οι ανοικτές ή ημιανοιχτές ανακοινώσεις της αντιπολίτευσης, όπως είχε γίνει πρόσφατα, αντικαταστάθηκαν από υπόγειες εκδόσεις (γνωστές στο ανατολικό μπλοκ ως Σαμιζντάτ) και η Αλληλεγγύη μειώθηκε σε μερικές χιλιάδες υπόγειους ακτιβιστές.
Έχοντας επιτύχει κάποια σταθερότητα, το πολωνικό καθεστώς χαλάρωσε και στη συνέχεια ακύρωσε τον στρατιωτικό νόμο σε διάφορα στάδια. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1982, ο στρατιωτικός νόμος τέθηκε σε αναστολή και ένας μικρός αριθμός πολιτικών κρατουμένων, συμπεριλαμβανομένου του Βαλέσα, απελευθερώθηκαν. Αν και ο στρατιωτικός νόμος έληξε επίσημα τον Ιούλιο του 1983 και ψηφίστηκε μερική αμνηστία, αρκετές εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι παρέμειναν στη φυλακή. Ο Γέζι Ποπιεουούσκο, ένας δημοφιλής ιερέας υπέρ της Αλληλεγγύης, απήχθη και δολοφονήθηκε από λειτουργούς ασφαλείας τον Οκτώβριο του 1984. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Ο [[Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ στην Πολωνία, 1987.]] Περαιτέρω εξελίξεις στην Πολωνία συνέβησαν ταυτόχρονα και επηρεάστηκαν από τη μεταρρυθμιστική ηγεσία του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στη Σοβιετική Ένωση (διαδικασίες γνωστές ως Γκλάσνοστ και Περεστρόικα). Το Σεπτέμβριο του 1986, κηρύχθηκε γενική αμνηστία και η κυβέρνηση απελευθέρωσε σχεδόν όλους τους πολιτικούς κρατουμένους. Ωστόσο, η χώρα στερούταν βασικής σταθερότητας, καθώς οι προσπάθειες του καθεστώτος να οργανώσει την κοινωνία από πάνω προς τα κάτω είχαν αποτύχει, ενώ οι προσπάθειες της αντιπολίτευσης να δημιουργήσει μια «εναλλακτική κοινωνία» ήταν επίσης ανεπιτυχείς. Με την οικονομική κρίση ανεπίλυτη και τους κοινωνικούς θεσμούς δυσλειτουργικούς, τόσο το κυβερνών κόμμα όσο και η αντιπολίτευση άρχισαν να αναζητούν τρόπους για να βγουν από το αδιέξοδο. Με τη διευκόλυνση της απαραίτητης διαμεσολάβησης της Καθολικής Εκκλησίας, δημιουργήθηκαν διερευνητικές επαφές.
Οι φοιτητικές διαδηλώσεις επαναλήφθηκαν τον Φεβρουάριο του 1988. Η συνεχιζόμενη οικονομική πτώση οδήγησε σε απεργίες σε ολόκληρη τη χώρα τον Απρίλιο, τον Μάιο και τον Αύγουστο. Η Σοβιετική Ένωση, όλο και περισσότερο αποσταθεροποιημένη, δεν ήταν πρόθυμη να ασκήσει στρατιωτική ή άλλη πίεση για να στηρίξει συμμαχικά καθεστώτα που αντιμετώπιζαν προβλήματα. Η πολωνική κυβέρνηση αισθάνθηκε υποχρεωμένη να διαπραγματευτεί με την αντιπολίτευση και τον Σεπτέμβριο του 1988 πραγματοποιήθηκαν προκαταρκτικές συνομιλίες με ηγέτες της Αλληλεγγύης στη Μαγκνταλένκα. Πολλές συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν συμπεριλάμβαναν, μεταξύ άλλων, τον Βαλέσα και τον Στρατηγό Κίστσακ. Το Νοέμβριο, το καθεστώς έκανε ένα μεγάλο λάθος στις δημόσιες σχέσεις επιτρέποντας μια τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ του Βαλέσα και του Άλφρεντ Μιοντόβιτς, επικεφαλούς της Πανπολωνικής Συμμαχίας Συνδικάτων, της επίσημης συνδικαλιστικής οργάνωσης. Οι διακεκομμένες διαπραγματεύσεις και οι διαμάχες μεταξύ των κομμάτων οδήγησαν στις επίσημες Διαπραγματεύσεις της Στρογγυλής Τραπέζης το 1989, ακολουθούμενες από τις πολωνικές νομοθετικές εκλογές τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ένα γεγονός που σηματοδότησε την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία.
Συστηματική μετάβαση
δεξιά|μικρογραφία| Η ανακατασκευασμένη [[Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης|Πολωνική Στρογγυλή Τράπεζα στο Προεδρικό Μέγαρο, όπου υπογράφηκε η συμφωνία μεταξύ των κομμουνιστών και της αντιπολίτευσης στις 4 Απριλίου 1989.]] Η Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης του Απριλίου 1989 ζήτησε τοπική αυτοδιοίκηση, πολιτικές εγγυήσεων εργασίας, νομιμοποίηση ανεξάρτητων συνδικάτων και πολλές ευρείες μεταρρυθμίσεις. Το τρέχον Σέιμ εφάρμοσε αμέσως τη συμφωνία και συμφώνησε στη διεξαγωγή εκλογών για την Εθνική Συνέλευση που είχαν οριστεί για τις 4 Ιουνίου και τις 18 Ιουνίου. Μόνο το 35% των εδρών στο Σέιμ (Κάτω Βουλή) και όλες οι έδρες της Γερουσίας διεκδικήθηκαν ελεύθερα. Οι υπόλοιπες έδρες του Σέιμ (65%) ήταν εγγυημένες για τους κομμουνιστές και τους συμμάχους τους.
Η αποτυχία των κομμουνιστών στις κάλπες (σχεδόν όλες οι διεκδικούμενες έδρες κερδίθηκαν από την αντιπολίτευση) οδήγησε σε πολιτική κρίση. Οι νέες τροποποιήσεις του Απριλίου στο σύνταγμα ζήτησαν την αποκατάσταση της προεδρίας της Πολωνίας και στις 19 Ιουλίου η Εθνοσυνέλευση εξέλεξε το κομμουνιστή ηγέτη, Στρατηγό Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι, σε αυτό το αξίωμα. Η εκλογή του, που θεωρήθηκε τότε πολιτικά απαραίτητη, μόλις που επετεύχθει με σιωπηρή υποστήριξη από ορισμένους βουλευτές της Αλληλεγγύης και η θέση του νέου προέδρου δεν ήταν ισχυρή. Επιπλέον, ο απροσδόκητος ορισμός των αποτελεσμάτων των κοινοβουλευτικών εκλογών δημιούργησε νέα πολιτική δυναμική και οι προσπάθειες των κομμουνιστών να σχηματίσουν κυβέρνηση απέτυχαν.
Στις 19 Αυγούστου, ο Πρόεδρος Γιαρουζέλσκι ζήτησε από τον δημοσιογράφο και ακτιβιστή της Αλληλεγγύης, Ταντέους Μαζοβιέτσκι, να σχηματίσει κυβέρνηση. Στις 12 Σεπτεμβρίου, το Σέιμ ψήφισε την αποδοχή του Πρωθυπουργού Μαζοβιέτσκι και του υπουργικού συμβουλίου του. Ο Μαζοβιέτσκι αποφάσισε να αφήσει την οικονομική μεταρρύθμιση εντελώς στα χέρια των οικονομικών φιλελεύθερων με επικεφαλής τον νέο Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, Λέσεκ Μπαλτσερόβιτς, ο οποίος προχώρησε στον σχεδιασμό και την εφαρμογή της πολιτικής του για τη «θεραπεία σοκ». Για πρώτη φορά στην μεταπολεμική ιστορία, η Πολωνία είχε μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία των μη κομμουνιστών, θέτοντας ένα προηγούμενο που θα ακολουθούσαν σύντομα και άλλα έθνη του Ανατολικού Μπλοκ σε ένα φαινόμενο γνωστό ως Επανάσταση του 1989. Η αποδοχή της φόρμουλας «παχιά γραμμή» από τον Μαζοβιέτσκι σήμαινε ότι δεν θα υπήρχε «κυνήγι μαγισσών», δηλαδή απουσία εκδίκησης ή αποκλεισμού από την πολιτική σε σχέση με τους πρώην κομμουνιστές αξιωματούχους.
Εν μέρει λόγω της απόπειρας τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών, ο πληθωρισμός έφτασε το 900% στα τέλη του 1989, αλλά σύντομα αντιμετωπίστηκε με ριζοσπαστικές μεθόδους. Τον Δεκέμβριο του 1989, το Σέιμ ενέκρινε το Σχέδιο Μπαλτσερόβιτς για τη γρήγορη μετατροπή της πολωνικής οικονομίας από μια κεντρικά σχεδιασμένη σε μια οικονομία ελεύθερης αγοράς. Το Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας τροποποιήθηκε για να εξαλειφθούν οι αναφορές στον «ηγετικό ρόλο» του κομμουνιστικού κόμματος και η χώρα μετονομάστηκε σε «Δημοκρατία της Πολωνίας». Το κομμουνιστικό Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1990 και στη θέση του δημιουργήθηκε ένα νέο κόμμα, η Σοσιαλδημοκρατία της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Η «τοπική αυτοδιοίκηση», που είχε καταργηθεί το 1950, νομοθετήθηκε τον Μάρτιο του 1990, με επικεφαλής τοπικά εκλεγμένους αξιωματούχους. Η θεμελιώδης μονάδα της ήταν η διοικητικά ανεξάρτητη γκμίνα.
Τον Οκτώβριο του 1990, το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να περιορίσει τη θητεία του Προέδρου Γιαρουζέλσκι. Τον Νοέμβριο του 1990, υπογράφηκε η Συνθήκη Συνόρων Γερμανίας-Πολωνίας, με την ενοποιημένη Γερμανία.
Τον Νοέμβριο του 1990, ο Λεχ Βαλέσα εξελέγη πρόεδρος για πενταετή θητεία και τον Δεκέμβριο, έγινε ο πρώτος λαϊκά εκλεγμένος Πρόεδρος της Πολωνίας. Οι πρώτες ελεύθερες κοινοβουλευτικές εκλογές στην Πολωνία πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 1991. 18 κόμματα μπήκαν στο νέο Σέιμ, αλλά η μεγαλύτερη εκπροσώπηση έλαβε μόνο το 12% των συνολικών ψήφων.
Δημοκρατικό Σύνταγμα, ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Υπήρξαν αρκετές κυβερνήσεις μετά την Αλληλεγγύη μεταξύ των εκλογών του 1989 και των εκλογών του 1993, ύστερα από τις οποίες ανέλαβαν τα «κομμουνιστικά» αριστερά κόμματα. Το 1993, η πρώην Σοβιετική Βόρεια Ομάδα Ενόπλων Δυνάμεων, ένα υπόλειμμα προηγούμενης κυριαρχίας, άφησε την Πολωνία.
Το 1995, ο Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος εξελέγη πρόεδρος και παρέμεινε σε αυτήν τη θέση για τα επόμενα δέκα χρόνια (δύο θητείες).
Μετά την εκλογή του συντηρητικού κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνης το 2015, η πολωνική κυβέρνηση συγκρούστηκε επανειλημμένα με τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το ζήτημα της δικαστικής μεταρρύθμισης και κατηγορήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για υπονόμευση των «ευρωπαϊκών αξιών» και σαθρά δημοκρατικά πρότυπα. Ωστόσο, η πολωνική κυβέρνηση με επικεφαλής το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη υποστήριξε ότι οι μεταρρυθμίσεις ήταν απαραίτητες λόγω της επικράτησης της διαφθοράς στο πολωνικό δικαστικό σώμα και της συνεχιζόμενης παρουσίας δικαστών της κομμουνιστικής εποχής.
Βιβλιογραφία
Βιβλία γενικής ιστορίας της Πολωνίας στα αγγλικά
Δημοσιευμένα στην Πολωνία
Βελεπάρκο
Το Βελεπάρκο είναι ένα χωριό στο δήμο Μοτολαγιατάκ στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Hitlerjunge Quex
Το Hitlerjunge Quex είναι ταινία του γερμανικού κινηματογράφου του 1933 σε σκηνοθεσία Χανς Στάινχοφφ και σενάριο του Καρλ Άλοις Σέρτζινγκερ με βάση την βιογραφία του Χέρμπερτ Νόρκους. Ακούγεται για πρώτη φορά ο ύμνος της Νεολαίας του Χίτλερ.
Ιδεολογικό υπόβαθρο
Το Hitlerjunge Quex ήταν η πρώτη προπαγανδιστική απόπειρα των Ναζί στον κινηματογράφο. Γι'αυτό και βραβεύτηκε. Απαγορεύτηκε μετά τον πόλεμο και χαρακτηρίστηκε ως έργο με ένδειξη επιφύλαξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1933 Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Προπαγανδιστικές ταινίες Ναζιστικής Γερμανίας
Σχολή Επιφανίου Ηγουμένου
Η Σχολή Επιφανίου Ηγουμένου ήταν από τις πιο ονομαστές σχολές των Ιωαννίνων. Ονομαζόταν Μικρή σε αντίθεση προς την Μεγάλη σχολή του Εμμανουήλ Γκιούμα που ιδρύθηκε αργότερα. Μια άλλη, συνώνυμη σχολή υπήρχε και στην Αθήνα, της οποίας ιδρυτής ήταν επίσης ο Επιφάνιος.
Ιδρύθηκε το 1648 από τον Ηγούμενο Επιφάνιο που είχε αποδημήσει στην Βενετία και λειτούργησε ως το 1758. Πρώτος διδάσκαλος χρημάτισε ο Κερκυραίος Σπυρίδων Τριανταφύλλου, ο οποίος είχε τόσο μεγάλη φήμη, ώστε και αλλόθρησκοι μαθητές φοιτούσαν στην σχολή. Μετά τον θάνατό του το 1671 τον διαδέχτηκε ο Λεοντάρης Γλυκύς, αδελφός του τυπογράφου Νικολάου στην Βενετία. Επόμενος διδάσκαλος ήταν ο Παρθένιος Κατσούλης, λόγιος και συγγραφέας. Άλλοι λαμπροί διδάσκαλοι έγιναν ο Μπαλάνος Βασιλόπουλος, ο Τρύφων από το Μέτσοβο, ο Αναστάσιος Μπαλάνος και ο Κοσμάς Οικονόμος Ιωαννίνων. Η σχολή αργότερα περιέπεσε σε οικονομική δυσχέρεια και αδιέξοδο, και έπαψε να λειτουργεί.
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στα Ιωάννινα Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Επισκοπή Μαγνησίας Μαιάνδρου
Η Επισκοπή Μαγνησίας Μαιάνδρου ή προς Μαίανδρον ή της προς τω Μαιάνδρω είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Μαγνησία του Μαιάνδρου, ερείπια της οποίας έχουν ανακαλυφθεί κοντά στο σημερινό Γκερμεντζίκ. Εκκλησιαστικά ανήκε στην Μητρόπολη Εφέσου, της οποίας ήταν τρίτη εν τάξη επισκοπή.
Στα τακτικά η Επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο ως και τον 13ο αιώνα, και πάντα τρίτη στην τάξη μετά την Επισκοπή Τράλλεων. Η επισκοπή καταργήθηκε πιθανότατα τον 13ο αιώνα όταν και όλη η Καρία περιήλθε στους Οθωμανούς.
Από χωριό της Μαγνησίας, και στα όρια της επισκοπής, καταγόταν ο Όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης. Στην επισκοπή σύμφωνα με μαρτυρίες υπήρχε και η Ιερά Μονή Καλαθών χωρίς τίποτα άλλο να είναι γνωστή γι' αυτή.
Πρώτος γνωστός της επίσκοπος είναι ο Δάφνος όπου υπέγραψε τα πρακτικά της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Εφέσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επισκοπές του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Εφέσου
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Κορινθίας.
Πάιονηρ Αφροδίτη
Η αποστολή Πάιονηρ στην Αφροδίτη αποτελείται από δύο διαφορετικά διαστημικά σκάφη που εκτοξεύθηκαν ξεχωριστά. Το Πάιονηρ Αφροδίτη 1 εκτοξεύθηκε στις 1978 και εξερεύνησε τον πλανήτη για περισσότερο από μια δεκαετία από την στιγμή που μπήκε στην τροχιά του (4 Δεκεμβρίου 1978). Το Πάιονηρ Αφροδίτη 2 έστειλε τέσσερα μικρά διαστημικά οχήματα στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης. Αυτές τις διαστημικές αποστολές τις διαχειριζόταν η NASA Ames Research Center, στο πλαίσιο του προγράμματος Πάιονηρ.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Νομός Κορινθίας   [ 154.624 ] right|350px
Πάιονηρ Αφροδίτη
Πάιονηρ Αφροδίτη 1
Το Πάιονηρ Αφροδίτη 1 μπήκε σε ελλειπτική τροχιά γύρω από την Αφροδίτη στις 4 Δεκεμβρίου 1978. Το διαστημικό σκάφος είχε σχήμα κυλίνδρου με διάμετρο 2,5 μέτρα και ύψος 1,2 μέτρα. Όλα τα όργανα του διαστημικού σκάφους ήταν τοποθετημένα στο μπροστινό άκρο του κυλίνδρου, εκτός από το μαγνητόμετρο, που ήταν στο τέλος ενός βραχίονα 4,7 εκατοστών. Το σκάφος έχει ηλιακούς συλλέκτες γύρω από την περίμετρο του κυλίνδρου για να απορροφά την ηλιακή ακτινοβολία. Μια κεραία 1,09 μέτρων παρείχε συνεχή επικοινωνία με τη Γη.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Κορινθίων --
Ο δήμος Κορινθίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 36.555 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγίων Θεοδώρων --
Ο δήμος Αγίων Θεοδώρων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.960 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Πάιονηρ Αφροδίτη 1
Από την στιγμή που τοποθετήθηκε σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη μέχρι τον Ιούλιο του 1980, η περιαψίδα ήταν μεταξύ 142 και 253 χιλιομέτρων (σε 17 μοίρες βόρειο γεωγραφικό πλάτος) για τη διευκόλυνση του ραντάρ και των ιονοσφαιρικών μετρήσεων. Το διαστημικό σκάφος βρισκόταν σε τροχιά 24 ωρών με αποαψίδα 66.900 χιλιόμετρα. Στη συνέχεια, η περιαψίδα αυξήθηκε (σε 2.290 χιλιόμετρα, το μέγιστο) για τη διατήρηση των καυσίμων. Το 1991 το ραντάρ Mapper επαναδραστηριοποιήθηκε να ερευνήσει το νότιο τμήμα του πλανήτη, σε συνδυασμό διαστημόπλοιο Μαγκελάνος το οποίο μόλις είχε φτάσει. Τον Μάιο του 1992 το Πάιονηρ Αφροδίτη 1 ξεκίνησε την τελική φάση της αποστολής του, στην οποία η περιαψίδα ήταν μεταξύ 150 και 250 χλμ., μέχρι που τελείωσε το καύσιμο. Ύστερα το διαστημικό σκάφος μπήκε στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και καταστράφηκε τον ακόλουθο Αύγουστο.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Άσσου-Λεχαίου --
Ο δήμος Άσσου-Λεχαίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.850 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Κομήτης του Χάλεϋ το 1986
Το Πάιονηρ Αφροδίτη 1, ενώ βρισκόταν σε τροχιά γύρω από την Αφροδίτη, μπορούσε εύκολα να δει τον κομήτη του Χάλεϋ τον Φεβρουάριο του 1986 ενώ βρισκόταν στην περίοδο περιηλίου του.
Πάιονηρ Αφροδίτη 2
Το Πάιονηρ Αφροδίτη 2 αποτελούνταν από ένα διαστημικό λεωφορείο που μετέφερε ένα μεγάλο και τρία μικρά ατμοσφαιρικά οχήματα. Κανένα από αυτά τα ατμοσφαιρικά οχήματα δεν είχε φωτογραφικές δυνατότητες και δεν είχαν σχεδιαστεί για την ανάλυση του εδάφους. Δεν είχαν καν σχεδιαστεί για μια ομαλή προσεδάφιση. Το μεγάλο όχημα είχε ένα αλεξίπτωτο που σχεδιάστηκε για να ελαττώσει την ταχύτητα σε ένα ορισμένο ύψος, ενώ τα μικρά οχήματα δεν είχαν αλεξίπτωτο. Η επιβίωση στην επιφάνεια της Αφροδίτης θεωρήθηκε ένα μπόνους. Όλα τα οχήματα κατά την είσοδο επέζησε της πυκνότητας της ατμόσφαιρα του πλανήτη, τουλάχιστον μέχρι την προσεδάφιση, αλλά μόνο ένα όχημα επέζησε για σημαντικό χρονικό διάστημα μετά από αυτήν.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Βέλου --
Ο δήμος Βέλου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 8.211 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Πάιονηρ Αφροδίτη 2
Το μεγάλο όχημα απελευθερώθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1978 και τα τρία μικρά οχήματα στις 20 Νοεμβρίου. Και τα τέσσερα οχήματα εισήλθαν στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης στις 9 Δεκεμβρίου, μαζί τους και το λεωφορείο.
Λεωφορείο
Το λεωφορείο του Πάιονηρ Αφροδίτη 2 είχε ως στόχο να εισέλθει στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης και να διαβιβάσει δεδομένα έως ότου καταστραφεί από τη θερμότητα της ατμοσφαιρικής τριβής. Ο στόχος ήταν να μελετήσει τη δομή και τη σύνθεση της ατμόσφαιρας μέχρι την επιφάνεια, τη φύση και τη σύνθεση των νεφών, το πεδίο ακτινοβολίας και την ανταλλαγή ενέργειας στη χαμηλότερη ατμόσφαιρα, και τοπικές πληροφορίες σχετικά με την ατμοσφαιρική κυκλοφορία.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Βόχας --
Ο δήμος Βόχας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 10.112 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Λεωφορείο
Το λεωφορείο είχε σχήμα κυλίνδρου με διάμετρο 2,5 μέτρα με μάζα 290 κιλά, και μας προσέφερε μόνο την άποψη της ανώτερης ατμόσφαιρας της Αφροδίτης, καθώς τα άλλα οχήματα δεν άρχισαν να κάνουν άμεσες μετρήσεις έως ότου επιβραδυνθούν χαμηλότερα στην ατμόσφαιρα.
Χωρίς ασπίδα θερμότητας ή αλεξίπτωτο, το λεωφορείο έκανε ατμοσφαιρικές μετρήσεις με δύο μέσα, ένα φασματόμετρο ιόντων και ένα ουδέτερο φασματόμετρο, μέχρι και σε 110 χιλιόμετρα περίπου υψόμετρο πριν διαλυθεί στις 9 Δεκεμβρίου 1978.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Ευρωστίνης --
Ο δήμος Ευρωστίνης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.882 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας --
Ο δήμος Λουτρακίου-Περαχώρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 16.520 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Μεγάλο όχημα
Η Μεγάλο όχημα ήταν εξοπλισμένο με 7 επιστημονικά όργανα, που περιέχονταν μέσα σε ένα σφραγισμένο σφαιρικό δοχείο πίεσης. Τα επιστημονικά όργανα ήταν:
Αυτό το δοχείο πίεσης ήταν σφαιρικό μέσα σε ένα κώνο σε σχήμα μύτης. Μετά την επιβράδυνση στην ατμόσφαιρα με ταχύτητα περίπου 11,5 χλμ/s κοντά στον ισημερινό, το όχημα έβγαλε το αλεξίπτωτο στα 47 χλμ. υψόμετρο. Το μεγάλο όχημα ήταν περίπου 1,5 μέτρα σε διάμετρο και το ίδιο το δοχείο πίεσης ήταν 73,2 εκατοστά σε διάμετρο.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Νεμέας --
Ο δήμος Νεμέας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 7.774 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ξυλοκάστρου --
Ο Δήμος Ξυλοκάστρου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 15.273 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Μικρά οχήματα
Τα τρία μικρά οχήματα ήταν όμοια μεταξύ τους, 0,8 μέτρα σε διάμετρο. Αυτά τα οχήματα επίσης αποτελούνταν από σφαιρικά δοχεία πίεσης που περιβάλλονταν από ένα αεροδυναμικό κέλυφος, αλλά σε αντίθεση με το μεγάλο όχημα, δεν είχαν αλεξίπτωτα και το κέλυφος δεν διαχωριζόταν από το σφαιρικό δοχείο.
Κάθε μικρό όχημα έφερε ένα νεφελόμετρο, ένα θερμόμετρο, ένα πιεσόμετρο, και έναν αισθητήρα επιτάχυνσης, καθώς και ένα ραδιόμετρο για να χαρτογραφηθεί η κατανομή των πηγών ακτινοβολίας στην ατμόσφαιρα. Τα σήματα που εκπέμπονται από τα τέσσερα οχήματα χρησίμευαν για να μελετήσουν τους ανέμους, τις αναταράξεις, και την διάδοσή τους στην ατμόσφαιρα.
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Σικυωνίων --
Ο δήμος Σικυωνίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 19.455 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Εσμουλέν
Το Εσμουλέν (γαλλικά: Esmoulins) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Πάιονηρ Αφροδίτη
Μικρά οχήματα
Τα μικρά οχήματα είχαν στόχο διαφορετικά σημεία του πλανήτη και ονομάστηκε ανάλογα.
Εσμουλέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Σολυγείας --
Ο δήμος Σολυγείας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.047 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Πάιονηρ Αφροδίτη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Πάιονηρ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1978
Διοικητική διαίρεση νομού Κορινθίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
-- Δήμος Στυμφαλίας --
Ο δήμος Στυμφαλίας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.852 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Τενέας --
Ο δήμος Τενέας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 5.477 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φενεού --
Ο δήμος Φενεού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.359 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Κορινθίας Κορινθιας
Χέρμπερτ Νόρκους
Ο Χέρμπερτ Νόρκους (γερμ. Herbert Norkus, 1916-1932) ήταν Γερμανός, μέλος της Νεολαίας του Χίτλερ που δολοφονήθηκε από κομμουνιστές σε διαδήλωση, και γι' αυτό έγινε σύμβολο από τους Ναζί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1916 στο Βερολίνο. Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει στον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο και πιθανόν να ήταν μέλος της SA. Η μητέρα του έπασχε από νευρικό κλονισμό. Ο Νόρκους πήγαινε σχολείο και οργανώθηκε στην Νεολαία του Χίτλερ. Το πρωί της 24ης Ιανουαρίου 1932 μοίραζε προκηρύξεις στο Βερολίνο μαζί με ομοϊδεάτες του. Κάποιοι άλλοι κομμουνιστές τους επιτέθηκαν και τους κυνήγησαν. Ο Νόρκους χτυπήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και υπέκυψε στις 24 Ιανουαρίου 1932. Την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε η εφημερίδα των Εθνικοσοσιαλιστών με τίτλο «Πώς δολοφονήθηκε ο χιτλερικός νεολαίος Χέρμπετ Νόρκους από τους κομμουνιστές».
Στο περιστατικό αυτό βασίστηκε το σενάριο του έργου Hitlerjunge Quex το 1933.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Ναζιστική προπαγάνδα
Βασίλης Μπούσγος
Ο Βασίλης Μπούσγος (1796-1860) από την ορεινή Ναυπακτία, ήταν οπλαρχηγός ο οποίος πήρε μέρος στην Επανάσταση του 1821.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1796 στο Απόκουρο. Πριν την Επανάσταση του 1821 υπηρέτησε στην αυλή του Αλή Πασά, υπό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Αθανάσιο Διάκο. Λίγο πριν ξεσπάσει η Επανάσταση στάλθηκε στην Πάτρα προκειμένου να συναντήσει τον εκεί πρόξενο της Ρωσίας Ιωάννη Βλασσόπουλο και να μάθει τη στάση που θα κρατούσε η ρωσική πλευρά απέναντι στην ελληνική επανάσταση, η έναρξη όμως των επιχειρήσεων τον βρήκε στο Γαλαξίδι και έτσι γύρισε πίσω. Στην επιστροφή ξεσήκωσε τους κατοίκους της Αράχωβας και περνώντας από το Χάνι του Ζεμενού σκότωσε ένα Τούρκο ταχυδρόμο και το συνοδό του.
Παρόλο ότι τραυματίστηκε σοβαρά στις μάχες για την κατάληψη της Λιβαδειάς πήρε μέρος στην Μάχη της Αλαμάνας και μετά το θάνατο του Διάκου έγινε αρχηγός των 1.000 περίπου αγωνιστών της περιοχής της Λιβαδειάς μέχρι την έλευση του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Πήρε επίσης μέρος στην Μάχη των Βασιλικών στις 26 Αυγούστου του 1821 και στην Μάχη της Αράχωβας υπο τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στις 23 Νοεμβρίου του 1826 καθώς και στην εκστρατεία κατά του Κιουταχή. Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια ο Μπούσγος υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη συμμετείχε στην απελευθέρωση της Βοιωτίας. Μετά την έλευση του Όθωνα παρέμεινε στο στράτευμα και έφτασε μέχρι το βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Πέθανε στην Λιβαδειά στις 20 Μαρτίου 1860.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Adult Swim
Το Adult Swim (γράφεται και ως [adult swim] ή [as]) είναι αμερικανικό δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης το οποίο εκπέμπει στις συχνότητες του Cartoon Network από τις 20:00 μέχρι τις 06:00 ET/PT στις ΗΠΑ. Τόσο το Adult Swim όσο και το Cartoon Network είναι υπό την ιδιοκτησία του Turner Broadcasting System, το οποίο με τη σειρά του ανήκει στην Time Warner. Το πρόγραμμα του δικτύου και τα γυρίσματα διαφόρων εκπομπών πραγματοποιούνται από την Williams Street, η οποία ήταν στο παρελθόν υπεύθυνη και για τα δύο παλαιότερα προγράμματα του Cartoon Network, του Toonami (το οποίο στη συνέχεια έγινε ένθετο του Cartoon Network) και του Miguzi.
Το Adult Swim άρχισε να εκπέμπει το 2001 ως ένθετο του Cartoon Network. Το πρόγραμμά του είναι περισσότερο γνωστό για το τολμηρό, ανορθόδοξο και συχνά παράξενο ύφος του, το οποίο έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα σύνηθη προγράμματα άλλων Αμερικανικών καναλιών. Το δίκτυο έχει τις δικές του αξιολογήσεις Νίλσεν διότι τα προγράμματά του απευθύνονται σε διάφορες κατηγορίες τηλεθεατών. Στο πρόγραμμά του περιλαμβάνονται εκπομπές τόσο κινουμένων σχεδίων όσο και ζωντανής δράσης οι οποίες μπορεί να είναι παραγωγές είτε του ίδιου του δικτύου, είτε του FOX, ταινίες μικρού μήκους, πρωτότυπα βίντεο κινουμένων σχεδίων και ιαπωνικά άνιμε, το περιεχόμενο των οποίων υφίσταται ελάχιστη έως και μηδαμινή επεξεργασία.
Στις ΗΠΑ, στο Adult Swim έχουν παρουσιαστεί δείγματα κινουμένων σχεδίων ενηλίκων, άνιμε, mockumentaries και κωμωδίας, μεταξύ άλλων, καθώς και εκπομπές οι οποίες περιέχουν σεξουαλική θεματολογία, ανοιχτή συζήτηση για το σεξ, γυμνές σκηνές, σκληρή γλώσσα και βία. Παρόλο που οι εκπομπές του Adult Swim καλύπτουν όλο το εύρος των κωμωδιών και των δραμάτων, πολλές από αυτές θεωρούνται ως αισθητικά πειραματικές, υπερβατικές, αυτοσχέδιες και σουρεαλιστικές. Το Adult Swim συνεργάζεται με στούντιο όπως τα Williams Street, Augenblick Studios και PFFR, τα οποία είναι γνωστά για την παραγωγή παράλογων και σοκαριστικών κωμωδιών. Η μακροβιότερη σειρά του δικτύου είναι το Aqua Teen Hunger Force.
Σύμφωνα με στοιχεία του Αυγούστου του 2013, το Adult Swim είναι διαθέσιμο σε περίπου 98.671.000 νοικοκυριά στις ΗΠΑ, το οποίο αντιστοιχεί στο 86,4% των νοικοκυριών με τηλεόραση επί πληρωμή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Cartoon Network Κατηγορία:Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Δορυφορικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2001
Χριστιανική δημοκρατία
Ο όρος Χριστιανική Δημοκρατία μπορεί να σχετίζεται με τα παρακάτω λήμματα:
Γράδα
Τα γράδα (ιταλικά: grado, λατινικά: gradum) είναι βαθμοί της κλίμακας Cartier, οι οποίοι δηλώνουν την περιεκτικότητα της αιθυλικής αλκοόλης σε υδατικά διαλύματα. Καθιερώθηκε ως μέθοδος το 1771 και αποτελούσε στο παρελθόν βασική κλίμακα μέτρησης των αλκοολικών βαθμών κατά την προετοιμασία οινοπνευματωδών ποτών, όπως τσίπουρο, τσικουδιά, ούζο, ουίσκι, βότκα. Η κλίμακα ξεκινά από τα ‘’10 γράδα’’, που αντιστοιχεί στο καθαρό νερό, και τερματίζεται στα ‘’45 γράδα’’ που αντιστοιχεί σε καθαρή 100% αιθανόλη. Η κλιμάκωση στα γράδα δεν είναι γραμμική, δηλαδή δεν είναι ανάλογη.
Γενικά η τσικουδιά και το τσίπουρο δεν πρέπει να ξεπερνούν τους 37 βαθμούς οινοπνεύματος, δηλαδή αντίστοιχα τα 16-16,5 γράδα. Ωστόσο είχε καθιερωθεί στο παρελθόν να εξάγονται περίπου στα 18 γράδα, συνεπώς, σε ποσοστό οινοπνεύματος 45,5%. Έτσι έχει μείνει η φράση ‘’18-γράδα’’. Ο βαθμός Cartier (‘’τα γράδα’’) έλαβε την ονομασία της από τον εφευρέτη της, τον Jean-Francois Cartier. Εγκαταλείφθηκε ως μέθοδος από το 1824 και μετά και αντικαταστάθηκε με την κλίμακα του Gay-Lussac (% κατ’ όγκο). Η αντιστοιχία των γράδων με το % της αιθυλικής αλκοόλης παρουσιάζεται παρακάτω.
Πίνακας αντιστοιχίας γράδων σε βαθμούς οινοπνεύματος
Σήμερα τα γράδα έχουν καταργηθεί και δεν χρησιμοποιούνται και επίσης απαγορεύεται η χρήση αυτής της κλίμακας σε πολλές χώρες.
Εσπρέλ
Το Εσπρέλ (γαλλικά: Esprels) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης
Το Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας είναι γήπεδο ποδοσφαίρου, πολυαθλητικός χώρος και η ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού που βρίσκεται στην ομώνυμη λεωφόρο. Αν και από το 1981 το επίσημο όνομά του είναι Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης, έχοντας το όνομα του Θρακιώτη πολυαθλητή και πρώην προέδρου του συλλόγου Απόστολου Νικολαΐδη σε αναγνώριση της πολυσήμαντης συνεισφοράς του. Στην κοινή χρήση έχει επικρατήσει η ονομασία: τo «Γήπεδο της Λεωφόρου» ή η «Λεωφόρος». Θεωρείται ως η φυσική και παραδοσιακή έδρα του ΠΑΟ, καθώς σε αυτό ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός έχει δώσει τα περισσότερα παιχνίδια στην ιστορία του.
Κάτω από τις θύρες 6 και 7 του ποδοσφαιρικού γηπέδου είναι κατασκευασμένο το Κλειστό Γυμναστήριο της Λεωφόρου, γνωστό και ως «ο Τάφος του Ινδού», που αποτελούσε επί δεκαετίες την έδρα των τμημάτων μπάσκετ και βόλλεϋ του συλλόγου (παραμένει ως η έδρα του τμήματος μπάσκετ γυναικών). Στα προπονητήριά του ασκούνται πολλά από τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.
Τοποθεσία
Το γήπεδο βρίσκεται επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας 160 στα Κουντουριώτικα όρια με τους Αμπελόκηπους, σε μικρή απόσταση από το μέγαρο του Αρείου Πάγου, το κτίριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής (ΓΑΔΑ) και απέναντι από τις προσφυγικές πολυκατοικίες. Η πρόσβαση εξυπηρετείται με τα λεωφορεία 230, 813, Α7, Β5 και τα τρόλεϊ 14, 18, 19, 19Β που διέρχονται την Αλεξάνδρας (στάσεις ΙΚΑ και ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΓ. ΣΑΒΒΑΣ) το λεωφορείο 060 (στάσεις ΔΟΡΥΛΑΙΟΥ και 12η ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ) όπως και με το μετρό από τον παρακείμενο σταθμό Αμπελοκήπων.
Πριν το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας
Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος χρησιμοποιούσε το 1908 (τότε ονομαζόταν ΠΟΑ Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών), ως πρώτη έδρα του, το γήπεδο που βρισκόταν στο οικόπεδο ιδιοκτησίας Καραπάνου στο Λούνα Παρκ της οδού Πατησίων, χώρος που στεγάζεται πλέον το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1910 με τη διάσπαση της ομάδας ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος του Καλαφάτη χρησιμοποίησε ως έδρα το γήπεδο Σιμοπούλου στην πλατεία Αγάμων (σημερινή πλατεία Αμερικής). Το 1912, η ομάδα επέστρεψε στο γήπεδο της οδού Πατησίων.
Το 1918 το γήπεδο της οδού Πατησίων πουλήθηκε, ο Παναθηναϊκός έμεινε άστεγος και ξεκίνησε η έρευνα για τη νέα του έδρα. Τότε ο σύλλογος δίχως γήπεδο δεν είχε τη δυνατότητα να προπονηθεί στο ποδόσφαιρο καθώς την ίδια περίοδο παραχωρήθηκε στον ΠΠΟ το Γυμναστήριο Κωνσταντινίδη επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αλλά οι χώροι δεν επαρκούσαν και οι αθλητές μπορούσαν να προπονηθούν μόνο στις αθλοπαιδιές, το τένις και άλλα σπορ. Επίσης το 1919 ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος πρότεινε την απορρόφηση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Παναθηναϊκού (ΠΠΟ).
Στις 19 Ιανουαρίου του 1921 στη συνέλευση των μελών του Παναθηναϊκού (ΠΠΑΟ) αποφασίστηκε η εύρεση νέου μεγαλύτερου γηπέδου που θα έπρεπε να καλύπτει τις ανάγκες όλων των τμημάτων του συλλόγου. Ο Γιώργος Καλαφάτης μαζί με τους Δεμερτζή και Καλογερόπουλο έκαναν έρευνα για το χώρο που θα μπορούσε να υπάρξει το νέο γήπεδο της ομάδας και κατέληξαν, στην ανατολική πλευρά του Λυκαβηττού, στο χώρο απέναντι από τις Φυλακές Αβέρωφ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Μετά την άρνηση του δημάρχου της Αθήνας Γιώργου Τσόχα να παραχωρηθεί ο χώρος της Περιβόλας στον Παναθηναϊκό ο Γιώργος Καλαφάτης στράφηκε στον Γιώργο Χατζόπουλο ο οποίος με την ιδιότητα του προέδρου του Παναθηναϊκού απευθύνθηκε στον πρίγκηπα Νικόλαο, επίτιμο πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ και εκείνος έπεισε το δημοτικό συμβούλιο να παραχωρήσει την έκταση με την απόφαση 3294 του 1922.
Ιστορία
Το γήπεδο επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ανήκει στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο που του το παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων με ένα συμβολικό αντίτιμο. Η εγκριτική απόφαση δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρίθμ. 165/1924 φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως.
Το 1924 το γήπεδο της Λεωφόρου ήταν το μοναδικό στη χώρα που μπορούσε να φιλοξενήσει 6.000 θεατές. Από το 1928 το γήπεδο είχε ξύλινες κερκίδες. Το 1930 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρώτο του Πρωτάθλημα Ελλάδας υπό την ΕΠΟ στο ποδόσφαιρο, ενώ στο γήπεδο της Λεωφόρου σημειώθηκε το μεγαλύτερο σκορ σε αγώνα Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού με 8-2 τη 1 Ιουνίου του 1930. Από το 1931 υπήρξε το πρώτο ελληνικό γήπεδο όπου τοποθετήθηκαν τσιμεντένιες κερκίδες. Επίσης από το 1931 έως το 1984 το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν η επίσημη έδρα της Εθνικής Ελλάδος. Το 1936 με απόφαση του δημάρχου Κωνσταντίνου Κοτζιά το γήπεδο ανακαινίστηκε, όμως πολύ σύντομα επιτάχθηκε εξαιτίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να λειτουργήσει ως νοσοκομείο και ορφανοτροφείο.
Περίοδος Κατοχής
Την άνοιξη του 1942 ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ διοργάνωσαν φιλικό αγώνα για να ενισχύσουν με τα έσοδα του νοσηλευόμενους του νοσοκομείου Σωτηρίας. Οι Γερμανοί επενέβησαν ορίζοντας έναν αυστριακό αξιωματικό διαιτητή, ενώ η διοίκηση του ΠΑΟ με τον Απόστολο Νικολαϊδη απαίτησε μέρος των εσόδων. Οι αρχηγοί των ομάδων Κρητικός και Μαρόπουλος αποφάσισαν να μη γίνει ο αγώνας και οι φίλαθλοι αφού συμφώνησαν προχώρησαν σε επεισόδια αγανάκτησης απέναντι στους κατακτήτες. Να πως περιγράφει ο Μαρόπουλος τα γεγονότα Ακολούθησε μια από τις μεγαλύτερες αντιπολεμικές διαδηλώσεις, όταν το πλήθος των 15.000 φιλάθλων κατευθύνθηκε προς την Ομόνοια. : "«Αποφασίσαμε να γίνει αυτός ο αγώνας από τη μια για να μαζικοποιήσουμε την Ένωση Ελλήνων Αθλητών κι από την άλλη για να ενισχύσουμε με τις εισπράξεις τούς φυματικούς συναθλητές μας που έλιωναν στο Νοσοκομείο ‘Σωτηρία’. Ο κόσμος, που είχε χρόνια να δει ποδόσφαιρο, γέμισε ασφυκτικά το γήπεδο της Λεωφόρου. Πάνω από 15.000 ήταν μέσα στο γήπεδο, ενώ πολλοί έμειναν απ’ έξω. Οι δύο ομάδες θα έπαιζαν με πλήρεις συνθέσεις. Λίγο πριν τον αγώνα, όπως είχαμε συμφωνήσει, φτιάξαμε μια επιτροπή από ποδοσφαιριστές και πήγαμε στο γραφείο του Απόστολο Νικολαΐδη, του πρόεδρου του ΠΑΟ. Στην επιτροπή ήταν ο Κρητικός από τον Παναθηναϊκό, ο Τζανετής κι εγώ. Ζητήσαμε από τον Νικολαΐδη να μας δώσει ένα μέρος από τις εισπράξεις, για να ενισχύσουμε τους φυματικούς. Μας απάντησε ότι δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει κάτι τέτοιο και μάλιστα μας ανακοίνωσε ότι διαιτητής στον αγώνα θα έπαιζε ένας Αυστριακός, αξιωματικός των δυνάμεων Κατοχής. Μετά από την απάντηση εκείνη, εμείς αποφασίσαμε να μην παίξουμε. Αν το κάναμε, θα ήταν σαν να συμφωνούσαμε με τους κατακτητές. Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο και οι δύο ομάδες μαζί, χαιρετίσαμε τους φιλάθλους, κι αντί ν’ αρχίσουμε τον αγώνα, ανεβήκαμε στις εξέδρες κι αρχίσαμε να εξηγούμε στον κόσμο τι ακριβώς είχε γίνει. Ο κόσμος δέχτηκε τις εξηγήσεις μας. Αυτό που επακολούθησε δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Αγανακτισμένοι οι φίλαθλοι όρμησαν στον αγωνιστικό χώρο και κυριολεκτικά δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Οι ξύλινες εξέδρες ξηλώθηκαν, τα δοκάρια ξεριζώθηκαν, συνθήματα υπέρ των ποδοσφαιριστών και κατά του Απόστολου Νικολαΐδη αλλά και της διοίκησης του ΠΑΟ ακούγονταν. Τα επεισόδια πήραν έκταση και γρήγορα σχηματίστηκε αντιφασιστική διαδήλωση, που έφτασε μέχρι την Ομόνοια. Οι φίλαθλοι-διαδηλωτές διαλύθηκαν μόνο με την εμφάνιση των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής…»."
Περίοδος Εμφυλίου
Το Δεκέμβριο του 1945 και τον Ιανουάριο του 1946, διεξήχθησαν στο γήπεδο της Λεωφόρου δυο ιστορικές συγκεντρώσεις υπό την αιγίδα του ΕΑΜ. Μετά τις εκτελέσεις 300 κομμουνιστών στη Μακρόνησο και τις αντιδράσεις που υπήρξαν σε Ελλάδα και Ευρώπη, διεξήχθη μια σειρά από αγώνων ανάμεσα στη Μικτή Κρατουμένων Μακρονήσου με γνωστές ομάδες. Το Γήπεδο της Λεωφόρου επιλέχθηκε για να φιλοξενήσει έναν από τους πιο ιδιαίτερους αγώνες στην αθλητική ιστορία της Ελλάδας. Ο Ολυμπιακός θα αντιμετώπιζε τη Μικτή Μακρονήσου που αποτελούνταν από σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Ο κόσμος κατέκλυσε το γήπεδο καθώς ήταν οι μοναδική ευκαιρία να δουν τους συγγενείς και φίλους που κρατούνταν στη Μακρόνησο. Η Μικτή Μακρονήσου νίκησε με 2-1 με το Γιώργο Δαρίβα να σημειώνει το νικητήριο γκολ.
Στις 28 Ιουλίου του 1948 διεξάγεται στη Λεωφόρο ο πρώτος αγώνας υπό το φως των προβολέων στην Ελλάδα με τον Παναθηναϊκό να επικρατεί επί του Ολυμπιακού με 2-0 σε φιλικό αγώνα, με τέρματα των Πετσανά και Σταφυλίδη.
1950–1980
right|thumb|200px|Ο "[[Τάφος του Ινδού"]]
Το 1950 ξεκίνησε η κατασκευή της εξέδρας του πετάλου του Λυκαβηττού σημείο όπου βρίσκεται η ιστορική θύρα 13. Το 1951 τα έργα ολοκληρώθηκαν και αύξησαν τη χωρητικότητα του γηπέδου σε 13.000 θεατές. Επίσης το 1951 ξεκίνησε και η κατασκευή του κολυμβητηρίου.
Μια δεκαετία μετά τον πόλεμο του 1940 στα βουνά της Αλβανίας και κατόπιν σφοδρών αντιδράσεων έγινε έρευνα για να επιστρέψουν τα οστά των πεσόντων στην πατρίδα. Ανάμεσά τους ήταν και τα οστά του Μίμη Πιερράκου. Η είδηση προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση στις τάξεις όλων των φιλάθλων και το Νοέμβριου του 1950 λίγο πριν την τελετή ενταφιασμού το φέρετρο μεταφέρθηκε μπροστά από το γήπεδο της Λεωφόρου σκεπασμένο με τη σημαία του Παναθηναϊκού όπου το υποδέχθηκε πλήθος κόσμου για έναν τελευταίο χαιρετισμό.
Το 1953 σημειώνεται στο Γήπεδο της Λεωφόρου η πρώτη οργανωμένη συνδικαλιστική κίνηση των Ελλήνων ποδοσφαιριστών κατά τον αγώνα με το Ισραήλ για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1954. Οι ερασιτέχνες διεθνείς αθλητές, φτωχοί ως επί το πλείστων αντέδρασαν όταν κάποιοι ποδοσφαιρικοί παράγοντες αθέτησαν την υπόσχεσή τους για πριμ και επικεφαλής τον Ανδρέα Μουράτη αρνήθηκαν να αγωνιστούν. Κατόπιν έντονων πιέσεων επέστρεψαν και αγωνίστηκαν κερδίζοντας των αγώνα. Μετά τον αγώνα η Ομοσπονδία τιμώρησε με ισόβιο αποκλεισμό όλους τους διεθνής αθλητές που αντέδρασαν εκτός του Ηλία Ρωσίδη. Κατόπιν τεραστίων αντιδράσεων από όλους τους τομείς της κοινωνίας η τιμωρία έπαψε να υφίσταται.
Το 1959 στον χώρο του γηπέδου λειτούργησε και το πρώτο κλειστό γυμναστήριο της Ελλάδας. Πρόκειται για τον λεγόμενο «Τάφο του Ινδού», χωρητικότητας 1.500 θεατών. Στα εγκαίνιά του ο Τάσος Στεφάνου, τότε έφορος της ομάδας καλαθοσφαίρισης, αστειευόμενος το αποκάλεσε έτσι λόγω της στενότητας του χώρου, γεγονός το οποίο προκαλούσε αίσθηση κλειστοφοβίας στους αντιπάλους. Η ονομασία προήλθε από την ομώνυμη ταινία του Φριτς Λανγκ που παιζόταν στους κινηματογράφους εκείνη την εποχή και την οποία είχε παρακολουθήσει λίγες ημέρες πριν. Ο Τάφος του Ινδού βρίσκεται κάτω από το ανατολικό πέταλο της Λεωφόρου (θύρες 6-7).
Περιστασιακά αποτέλεσε έδρα αρκετών ομάδων, μεταξύ αυτών ήταν η ΑΕΚ, ο Απόλλων Σμύρνης, ο Αθηναϊκός και η Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου.Την περίοδο 1963-1964 επιτεύχθηκε από τον Παναθηναϊκό η εντυπωσιακή κατάκτηση του πρωταθλήματος χωρίς ήττα, με έδρα το γήπεδο της Λεωφόρου.Το ρεκόρ εισιτηρίων σημειώθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1967, σε ένα παιχνίδι μεταξύ Παναθηναϊκού και Μπάγερν Μονάχου, όπου παραβρέθηκαν 29.665 θεατές. Το 1971, επίσης με έδρα το γήπεδο της Λεωφόρου, η ομάδα ποδοσφαίρου έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
1981–2008
Από το 1981 το επίσημο όνομα του γηπέδου είναι Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης, έχοντας το όνομα του ιστορικού πρόεδρου, παράγοντα και αθλητή του συλλόγου Απόστολου Νικολαΐδη. Στην κοινή χρήση έχει επικρατήσει η ονομασία της «Γήπεδο της Λεωφόρου» ή η «Λεωφόρος».
right|thumb|200px|Η Θύρα 13 το 2004
Το 1984 η έδρα του ποδοσφαιρικού ΠAO εγκαταστάθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο (ΟΑΚΑ) μέχρι το 2000 με μια μικρή εξαίρεση λίγων μηνών το 1989. Σε αυτό κυρίως το διάστημα, η Λεωφόρος φιλοξένησε πληθώρα μεγάλων (κατεξοχήν ροκ) συναυλιών (ενδεικτικά Deep Purple 1991), εξού και το προσωνύμιο Λεωφόρος των συναυλιών. Το 2000 η έδρα μεταφέρθηκε από το ΟΑΚΑ λόγω των έργων ανακατασκευής που γίνονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Έτσι, το γήπεδο της Λεωφόρου ανακαινίστηκε και ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στην ιστορική του έδρα στην οποία κατέκτησε το Ντάμπλ στο ποδόσφαιρο το 2004 και πραγματοποίησε αξιόλογες πορείες στους 8 σε Τσάμπιονς Λιγκ και Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (2002, 2003).
Το γήπεδο υπήρξε επίσης έδρα της Εθνικής Ομάδας για πολλά χρόνια. Η Εθνική Ελλάδος έδωσε εκεί τους προκριματικούς αγώνες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 το οποίο και κατέκτησε στη συνέχεια.
Το 2003 με πρωτοβουλία του Θανάση Γιαννακόπουλου παρουσιάστηκε σχέδιο για τη συνολική ανακατασκευή του γηπέδου, των αθλητικών χώρων και αύξηση χωρητικότητας. Το πλάνο παρ' όλα αυτά δεν προχώρησε.
Η διοίκηση της ΠΑΕ ΠΑΟ αποφάσισε τον Ιανουάριο του 2007 να επιστρέψει στο «Απόστολος Νικολαΐδης» για την ποδοσφαιρική περίοδο 2007-08, πριν το τμήμα μετακομίσει και πάλι στο ΟΑΚΑ.
2013–2018
Από την αγωνιστική χρονιά 2013-14 ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός επέστρεψε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το 2015 εκπονήθηκαν σχέδια για ανάπλαση και αύξηση της χωρητικότητας του γηπέδου στις 20.000 θέσεις, ενώ το Παναθηναϊκό Κίνημα παρουσίασε τις δικές του προτάσεις για μια ολική ανακατασκευή που θα περιλαμβάνει νέο γήπεδο και νέους αθλητικούς χώρους. Η προσπάθεια αυτή εγκαταλείπεται το 2017, καθώς προτίθεται να ανεγερθεί νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού στο Γουδή και συγκεκριμένα στο φυτώριο του Δήμου Αθηναίων. Υπήρξε κυβερνητική πρόθεση, με το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο, οι εργασίες να ξεκινήσουν τον Μάιο του 2018. Στο πλάνο αυτό συμπεριλαμβανόταν το γήπεδο "Απόστολος Νικολαΐδης" να γκρεμιστεί και να γίνει πάρκο, ακολουθώντας το σχέδιο της διπλής ανάπλασης που περιελάμβανε τότε το γήπεδο στο Βοτανικό. Το 2018, με την ΠΑΕ να βρίσκεται στην πιο δύσκολη θέση της ιστορίας της με παγωμένες μετοχές και τη διοίκηση να μην καλύπτει τις οικονομικές υποχρεώσεις της ομάδας, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος παρουσίασε πλάνο το οποίο εμπεριείχε την αγορά της ΠΑΕ και τη συνολική αξιοποίηση του ΟΑΚΑ, και περιελάμβανε τη μετατροπή του Ολυμπιακού Σταδίου σε ποδοσφαιρικό γήπεδο 40.000 θέσεων και καθιέρωση του ως έδρα του Παναθηναϊκού εφ όσον προχωρήσει. Ωστόσο δεν διευκρινίστηκε τι θα συμβεί με το γήπεδο της Λεωφόρου. Το καλοκαίρι του 2018 αποφασίστηκε λόγω διαφωνιών με τη νέα διοίκηση του ερασιτέχνη, η εκ νέου μετακόμιση της ομάδας στο OAKA.
Σήμερα
Σήμερα το γήπεδο αποτελεί την έδρα του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού. Όσον αφορά λοιπά αθλήματα, το κλειστό γήπεδο εξακολουθεί να στεγάζει το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης, καθώς και τις ακαδημίες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης του συλλόγου. Επίσης, στο χώρο λειτουργεί κολυμβητήριο, υπάρχει σκοπευτήριο για το τμήμα σκοποβολής, προπονητήρια για τα τμήματα και τις ακαδημίες της πυγμαχίας, πάλης, άρσης βαρών και τοξοβολίας, ενώ στο γήπεδο ποδοσφαίρου μπορούν να διεξαχθούν και αγώνες ράγκμπι.
Τον Νοέμβριο 2020 οι εκπρόσωποι της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, Γιάννης Αλαφούζος και Παναγιώτης Μαλακατές, ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης, ο υπουργός ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης, ο διευθύνων σύμβουλος της Alpha Bank, Βασίλης Ψάλτης ως εκπρόσωπος των τραπεζών Alpha Bank και Eurobank και ο περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για την κατασκευή γηπέδου ποδοσφαίρου 40.000 θέσεων στον Βοτανικό και εγκαταστάσεων για τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό. Το μνημόνιο προβλέπει ότι στον χώρο του γηπέδου, που θα κατεδαφιστεί, θα σχεδιαστεί πάρκο και ένα μικρό μουσείο για την ιστορία του Παναθηναϊκού. Η συμφωνία της "διπλής ανάπλασης" εγκρίθηκε και από τη γενική συνέλευση του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού με ποσοστό 68,5%.
Λεωφόρος & Ο.Α.Κ.Α.
Παρακάτω γίνεται καταγραφή των διαστημάτων που το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παναθηναϊκού χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί ως έδρα του τα δύο γήπεδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο)
Πραιτώριο (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Πραιτώριο μπορεί να αναφέρεται:
ή κάποιο από τα γνωστά πραιτώρια:
ή εναλλακτικά ο οικισμός: