cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνιος, ιππότης Γκριμάλντι
Βιογραφία
Ο ιππότης του Γκριμάλντι έγινε γενικός κυβερνήτης του Μονακό στις 20 Μαΐου 1732, όταν ο κουνιάδος του Ιάκωβος Α΄ Πρίγκιπας του Μονακό και ο νεαρός ανιψιός του Ονορέ Γ΄ Πρίγκιπας του Μονακό μετακόμισαν στο Οτέλ Ματινόν στο Παρίσι και παρέμειναν εκεί, ακόμη και μετά την ανακήρυξη το 1734 του Ονορέ Γ΄ ως Πρίγκιπα του Μονακό.
Αυτή η κατάσταση παρέμεινε ίδια για μισό αιώνα μέχρι το θάνατο του Αντωνίου το 1784, όταν ο Ονορέ Γ' ήταν ήδη 64 ετών.
Ο Αντώνιος ιππότης Γκριμάλντι ήταν ένας ικανός αντιβασιλιάς. Για παράδειγμα, επέτυχε να κρατήσει το Μονακό έξω από τον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής (1740–1748).
Δεν νυμφεύτηκε και απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1784. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν το 1966 στην Αψίδα του Καθεδρικού Ναού του Μονακό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάρχες του Μονακό Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Κατάλογος ποταμών της Αλβανίας
μικρογραφία|306x306εσ|Χάρτης των λεκανών απορροής της Αλβανίας Η Αλβανία έχει περισσότερους από 152 ποταμούς και ρέματα, τα οποία σχηματίζουν 8 μεγάλους ποταμούς που ρέουν από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά, που εκβάλουν κυρίως στην Αδριατική. Οι ποταμοί της Αλβανίας έχουν συνολική ετήσια παροχή 1.308 κ.μ/δ. ή 41,25 κ.χλμ. ετησίως.
Η πλειοψηφία των υδάτων από τις βροχοπτώσεις που πέφτουν στην Αλβανία, διοχετεύεται στα ποτάμια και φθάνει στη δυτική ακτή χωρίς να βγαίνει από τη χώρα. Στο βορρά, μόνο ένα μικρό ρεύμα διαφεύγει από την Αλβανία. Στο νότο, ένα ακόμα μικρότερο ρυάκι καταλήγει στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο τμήμα της λεκάνης του Λευκού Δρίνου, βρίσκεται στην περιοχή Ντουκάγκιν, στα βορειοανατολικά σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο. Η λίμνη της Οχρίδας, η Μεγάλη Πρέσπα και η Μικρή Πρέσπα στα νοτιοανατολικά, καθώς και τα ρέματα που ρέουν σε αυτές, βρίσκονται στη λεκάνη απορροής του Μαύρου Δρίνου. Τμήμα της λεκάνης απορροής στα νότια βρίσκεται για 75 χλμ. εντός της Ελλάδας. Αρκετοί παραπόταμοι του Αώου πηγάζουν σε αυτήν την περιοχή. Περίπου το 65% της λεκάνης απορροής τους βρίσκεται στην αλβανική επικράτεια. Η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται από 3,5 έως 8,9° C τον χειμώνα και από 17,8 έως 24,6° C τους καλοκαιρινούς μήνες.
Παραπομπές
Ποταμοι Ποταμοι *
Γκασπέ (Κεμπέκ)
Το Γκασπέ (γαλλικά: Gaspé) είναι πόλη στην άκρη της χερσονήσου Γκασπέ στην περιοχή Γκασπεζί–Ιλ-ντε-λα-Μαντλέν του ανατολικού Κεμπέκ στον Καναδά. Το Γκασπέ βρίσκεται περίπου 650 χλμ. βορειοανατολικά της Πόλης του Κεμπέκ και 350 χλμ. ανατολικά του Ριμουσκί. Από την Καναδική Απογραφή του 2011, η πόλη είχε συνολικό πληθυσμό 15.163 κατοίκους. Εκτός από την πόλη, η περιοχή του Γκασπέ περιλαμβάνει τις κοινότητες Καπ-ωζ-Ος, Καπ-ντε-Ροζιέ, Ντάγκλασταουν, Αλντιμόν, Ζερζέ Κοβ, Λ'ανς-α-Φουζέρ, Λ'ανς-α-Βαλλώ, Λ'ανς -ω-Γκριφόν, Πενουίγ, Πετίτ-Καπ, Πετίτ-Ριβιέρ-ω-Ρενάρ, Πουάν-Ζων, Ριβιέρ-ω-Ρενάρ, Ριβιέρ-Μορρίς, Σάντυ Μπιτς, Σαιν-Μαζορίκ, Σαιν-Μωρίς-ντε-λ'Εσουερί, Γουέικχαμ και Γιορκ Σεντρ. Η επικράτεια της πόλης καταλαμβάνει 1.440 τετραγωνικά χιλιόμετρα και γειτονεύει με τη θάλασσα και τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο για περίπου 130 χιλιόμετρα. Τα γαλλικά είναι η πρώτη γλώσσα που μαθαίνει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του Γκασπέ, όπου σχεδόν το 90% του πληθυσμού είναι Γαλλοκαναδοί. Το Γκασπέ είναι η τοποθεσία όπου ο Ζακ Καρτιέ κατέλαβε τη Νέα Γαλλία (πλέον μέρος του Καναδά) στο όνομα του Φραγκίσκου Α’ της Γαλλίας στις 24 Ιουλίου 1534.
Διεθνείς σχέσεις
Το Γκασπέ είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κεμπέκ
Αγία Παρασκευή Σκουληκαριάς Άρτας
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σκουληκαριάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκουληκαριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκουληκαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Φρούριο του Σμεντέρεβο
Το Φρούριο του Σμεντέρεβο ( Cмeдepeвcκa твpђaвa  / Smederevska tvrđava ) είναι μεσαιωνική οχυρωμένη πόλη η οποία βρίσκεται στο Σμεντέρεβο της Σερβίας. Το Σμρντέρεβο διετέλεσε προσωρινή πρωτεύουσα της Σερβίας κατά τον Μεσαίωνα. Χτίστηκε μεταξύ των ετών 1427 και 1430 με εντολή του δεσπότη Γεωργίου Μπράνκοβιτς, κυβερνήτη του Δεσποτάτου της Σερβίας. Πρώτα ολοκληρώθηκε το εσωτερικό της πόλης το 1430, έπειτα τα οχυρωμένα προάστια το 1439 και οι εξωτερικές άμυνες την δεκαετία του 1480.
Το φρούριο έχει αντέξει αρκετές πολιορκίες τόσο από Οθωμανούς όσο και από Σέρβους, επιζώντας σχετικά άθικτο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη σοβαρές ζημιές, από εκρήξεις και βομβαρδισμούς. Από το 2009 βρίσκεται εν μέσω εκτεταμένων εργασιών αποκατάστασης και συντήρησης. Το φρούριο παραμένει «μια από τις σπάνιες περιπτώσεις διατηρημένων αυλών των μεσαιωνικών Σέρβων ηγεμόνων».
Το οχυρό του Σμεντέρεβπ ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο εξαιρετικής σημασίας το 1979. Το 2010, το φρούριο τοποθετήθηκε στη δοκιμαστική λίστα μαζί με άλλες υποψηφιότητες για εισαγωγή στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρισμός στη Σερβία Κατηγορία:Φρούρια στη Σερβία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Σμεντέρεβο
Μαρκ Μπράουν
Ο Μαρκ Μπράουν (Mark Brown) είναι πολιτικός των Νήσων Κουκ και πρωθυπουργός των Νήσων Κουκ από την 1η Οκτωβρίου 2020. Προηγουμένως είχε διατελέσει αναπληρωτής πρωθυπουργός υπό τον Χένρι Πούνα. Είναι μέλος του Κόμματος των Νήσων Κουκ (CIP).
Πρώτα χρόνια
Ο Μπράουν γεννήθηκε στην Αβαρούα στη Ραροτόνγκα και σπούδασε στο Σχολείο Μαορί Νικάο, στο Σχολείο Νικάο Σάιντ, στο Κολλέγιο Τερεόρα και στο Γυμνάσιο Αρρένων Γκίσμπορν στην Νέα Ζηλανδία. Είναι κάτοχος διπλώματος στη Διοίκηση Δημοσίου Τομέα από το Πανεπιστήμιο Μάσεϊ στην Νέα Ζηλανδία και μεταπτυχιακού στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Νότιου Ειρηνικού. Έχει εργαστεί ως δημόσιος υπάλληλος, μεταξύ άλλων ως σύμβουλος πολιτικής στο Γραφείο του Πρωθυπουργού και ως επικεφαλής του υπουργείου Γεωργίας και ως κατασκευαστής ακινήτων. Έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου των Νήσων Κουκ και πρόεδρος του Συνδέσμου Νήσων Κουκ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μπράουν είναι αντιπρόεδρος του CIP. Αγωνίστηκε ανεπιτυχώς στο εκλογικό σώμα του Takuvaine-Tutakimoa στις εκλογές του 2006, αλλά εξελέγη στις εκλογές του 2010.
Ο Μπράουν διορίστηκε στο υπουργικό συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2010 ως υπουργός Οικονομικών. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2014 και ξανά το 2018. Μετά τις εκλογές του 2018 διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αντικαθιστώντας τον Τεαρίκι Χέδερ.
Τον Δεκέμβριο του 2019 ασκήθηκε ιδιωτική δίωξη για απάτη κατά του Μπράουν και του πρωθυπουργού Χένρι Πούνα, με τον ισχυρισμό ότι είχε γίνει παράνομη χρήση ενός αεροσκάφους ναυλωμένου από την κυβέρνηση. Τον Μάρτιο του 2021 οι κατηγορίες απορρίφθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Τον Ιούνιο του 2020 ο πρωθυπουργός Χένρι Πούνα ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί τον Σεπτέμβριο, προκειμένου να διεκδικήσει τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Φόρουμ των Νήσων του Ειρηνικού. Πρότεινε τον Μπράουν ως αντικαταστάτη του. Την 1η Οκτωβρίου, μετά την αποχώρηση του Πούνα, ο Μπράουν εξελέγη πρωθυπουργός. Διατήρησε σχεδόν όλα τα χαρτοφυλάκια του Πούνα στο αρχικό του υπουργικό συμβούλιο, παραδίδοντας μόνο την Παιδεία και τον Τουρισμό σε άλλους υπουργούς. Αποφάσισε να ανακατανείμει σημαντικά χαρτοφυλάκια όπως τα Οικονομικά και τα Εξωτερικά σε άλλους υπουργούς το 2021.
Σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του στις 2 Ιουνίου 2021 έγινε διανοή των μισών χαρτοφυλακίων του σε άλλους υπουργούς.
Παραπομπές
Μπραουν Μαρκ Μπραουν Μαρκ
Κρασί Βουργουνδίας
Το Κρασί Βουργουνδίας (Bourgogne ή vin de Bourgogne ) παράγεται στην περιοχή της Βουργουνδίας στην ανατολική Γαλλία, στις κοιλάδες και τις πλαγιές δυτικά του ποταμού Σον, παραπόταμου του Ροδανού. Τα πιο διάσημα κρασιά που παράγονται εδώ — αυτά που συνήθως αναφέρονται ως «Βουργουνδίες» — είναι ξηρά κόκκινα κρασιά από σταφύλια Πινό Νουάρ και λευκά κρασιά από σταφύλια Σαρντονέ.
Τα κόκκινα και τα λευκά κρασιά παρασκευάζονται και από άλλες ποικιλίες σταφυλιού, όπως το "gamay" και το "aligoté", αντίστοιχα. Στην περιοχή παράγονται επίσης μικρές ποσότητες ροζέ και αφρωδών κρασιών. Τα γνωστά κρασιά Chablis από σαρντονέ και τα μπωζολέ από "gamay" είναι μέρος της οινοπαραγωγού περιοχής της Βουργουνδίας, αλλά τα κρασιά από αυτές τις υποπεριοχές αναφέρονται συνήθως με τα ονόματα τους και όχι ως "Κρασιά της Βουργουνδίας".
Γεωγραφία και κλίμα
Η περιοχή της Βουργουνδίας εκτείνεται από την Οσέρ στα βόρεια έως το Mâcon στο νότο ή στη Λυών εάν συμπεριλάβουμε και την περιοχή Μπωζολέ (Beaujolais) ως τμήματος της Βουργουνδίας. Το Chablis, ένα λευκό κρασί από σταφύλια σαρντονέ, παράγεται στην περιοχή γύρω από την Οσέρ. Άλλες μικρότερες περιοχές κοντά στο Chablis περιλαμβάνουν το Irancy, το οποίο παράγει κόκκινα κρασιά και το Saint-Bris, το οποίο παράγει λευκά κρασιά από Σοβινιόν Μπλαν.
Υπάρχουν 100 περιοχές προστατευμένης ονομασίας προέλευσης στη Βουργουνδία και αυτές ταξινομούνται σε τέσσερις κατηγορίες ποιότητας. Αυτά είναι το Bourgogne, το village (χωριό), το premier cru και το grand cru. Εκατόν τριάντα πέντε χιλιόμετρα (85 mi) νοτιοανατολικά του Chablis βρίσκεται η Côte d'Or (χρυσή πλαγιά), όπου προέρχονται τα πιο διάσημα και ακριβότερα κρασιά της Βουργουνδίας και όπου βρίσκονται όλοι οι αμπελώνες Grand Cru της Βουργουνδίας (εκτός από το chablis grand cru). Η ίδια η Côte d'Or χωρίζεται σε δύο μέρη: την Côte de Nuits που ξεκινά νότια της Dijon και φτάνει μέχρι το Corgoloin, λίγα χιλιόμετρα νότια της πόλης Nuits-Saint-Georges και την Côte de Beaune που ξεκινά από το Ladoix και καταλήγει στο Dezize-les-Maranges. Η αμπελουργική έκταση αυτής της περιοχής στην καρδιά της Βουργουνδίας είναι μόλις 40 km μήκος και στα περισσότερα σημεία λιγότερο από 2 km πλάτος. Η περιοχή αποτελείται από πολύ μικρά χωριά που περιβάλλονται από έναν συνδυασμό επίπεδων και επικλινών αμπελώνων στην ανατολική πλευρά μιας λοφώδους περιοχής, παρέχοντας λίγη βροχή και καταφύγιο από τους δυτικούς ανέμους που επικρατούν. Τα καλύτερα κρασιά - από αμπελώνες grand cru - αυτής της περιοχής καλλιεργούνται συνήθως από το μεσαίο και υψηλότερο τμήμα των πλαγιών, όπου οι αμπελώνες έχουν τη μεγαλύτερη έκθεση στον ήλιο και την καλύτερη αποστράγγιση, ενώ το premier cru προέρχεται από κάπως λιγότερο ευνοϊκά εκτεθειμένες πλαγιές. Τα σχετικά γνωστά «village» κρασιά παράγονται από την επίπεδη περιοχή πιο κοντά στα χωριά. Το Côte de Nuits περιέχει 24 από τις 25 ονομασίες κόκκινου grand cru στη Βουργουνδία, ενώ όλα εκτός από ένα από τα λευκά κρασιά Grand Cru της περιοχής βρίσκονται στην Côte de Beaune (με εξαίρεση το Musigny blanc). Αυτό οφείλεται στη παρουσία διαφορετικών εδαφών, τα οποία ευνοούν το pinot noir και το chardonnay, αντίστοιχα.
Πιο νότια βρίσκεται η Côte Chalonnaise, όπου παράγεται και πάλι ένας συνδυασμός κυρίως ερυθρών και λευκών κρασιών, αν και οι περιοχές με προστατευμένη ονομασία προέλευσης που βρίσκονται εδώ, όπως Mercurey, Rully και Givry είναι λιγότερο γνωστές από τις αντίστοιχες στην Côte d'Or.
Κάτω από το Côte Chalonnaise βρίσκεται η περιοχή Mâconnais, γνωστή για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων ευκολόπιοτου και πιο προσιτού λευκού κρασιού. Πιο νότια βρίσκεται πάλι η περιοχή Beaujolais, διάσημη για τα φρουτώδη κόκκινα κρασιά που παρασκευάζονται από σταφύλια Gamay.
Στη περιοχή της Βουργουνδίας έχει ηπειρωτικό κλίμα που χαρακτηρίζεται από κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Ο καιρός είναι απρόβλεπτος, με πιθανότητες βροχών, χαλαζιού και παγετού κατά την περίοδο της συγκομιδής. Αυτό το κλίμα έχει ως αποτέλεσμα οι σοδειές από τη Βουργουνδία να ποικίλλουν σημαντικά.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ώρα συγκομιδής στο Chablis Premier Cru του Fourchaume Τα αρχαιολογικά στοιχεία αποδεικνύουν την αμπελουργία στη Βουργουνδία ήδη από τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., αν και οι Κέλτες μπορεί να καλλιεργούσαν αμπέλια στην περιοχή πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Γαλατίας το 51 π.Χ. Έλληνες έμποροι, για τους οποίους η αμπελουργία ασκούνταν από την ύστερη νεολιθική περίοδο, είχαν ιδρύσει τη Μασσαλία περίπου το 600 π.Χ. και έκαναν εκτεταμένες εμπορικές συναλλαγές μέχρι την κοιλάδα του Ροδανού, όπου έφτασαν για πρώτη φορά οι Ρωμαίοι τον δεύτερο αιώνα π.Χ. Ο παλαιότερος καταγεγραμμένος θετική αναφορά των κρασιών της Βουργουνδίας γράφτηκε το 591 από τον Γρηγόριο του Τουρ, ο οποίος το συνέκρινε με το Ρωμαϊκό κρασί Φαλερνιανό.
Οι μοναχοί και τα μοναστήρια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είχαν σημαντική επιρροή στην ιστορία του κρασιού της Βουργουνδίας. Η πρώτη γνωστή δωρεά αμπελώνα στην εκκλησία ήταν από τον βασιλιά Γκούντραμ το 587, αλλά η επιρροή της εκκλησίας έγινε σημαντική στην εποχή του Καρλομάγνου. Οι Βενεδικτίνοι, μέσω του Αββαείου του Κλυνύ που ιδρύθηκε το 910, έγιναν ο πρώτος πραγματικά μεγάλος ιδιοκτήτης αμπελώνα της Βουργουνδίας για τους επόμενους αιώνες. Ένα άλλο τάγμα που άσκησε επιρροή ήταν οι Κιστερκιανοί, που ιδρύθηκαν το 1098 και πήραν το όνομά τους από το Cîteaux, το πρώτο τους μοναστήρι, που βρίσκεται στη Βουργουνδία. Οι Κιστερκιανοί δημιούργησαν τον μεγαλύτερο αμπελώνα της Βουργουνδίας που περιβάλλεται από τοίχους, τον Clos de Vougeot, το 1336. Το σημαντικότερο, οι Κιστερκιανοί, καθώς ήταν ιδιοκτήτες εκτεταμένων αμπελώνων, ήταν οι πρώτοι που παρατήρησαν ότι διαφορετικά αμπελοτεμάχια έδιναν σταθερά διαφορετικά κρασιά. Ως εκ τούτου, έθεσαν τα πρώτα θεμέλια για την ονομασία του Burgundy crus και τη σκέψη του terroir της περιοχής.
Δεδομένου ότι η Βουργουνδία βρίσκεται στην ενδοχώρα, πολύ λίγο από το κρασί της έφυγε από την περιοχή κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, όταν το κρασί μεταφερόταν σε βαρέλια, που σημαίνει ότι οι πλωτές οδοί παρείχαν το μόνο πρακτικό μέσο μεταφοράς μεγάλης απόστασης. Το μόνο μέρος της Βουργουνδίας που μπορούσε να φτάσει στο Παρίσι με πρακτικό τρόπο ήταν η περιοχή γύρω από την Οσέρ μέσω του Υόν (Yonne). Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει και το Chablis, που είχε όμως πολύ πιο εκτεταμένους αμπελώνες μέχρι τον 19ο αιώνα. Αυτά ήταν τα κρασιά που αναφέρονται ως vin de Bourgogne στα πρώτα κείμενα. Τα κρασιά από την Côte d'Or θα ονομάζονταν τότε (vin de) Beaune. Αυτά τα κρασιά έγιναν για πρώτη φορά διάσημα τον 14ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της Βαβυλωνιακής Αιχμαλωσίας του Παπισμού στην Αβινιόν, τα οποία ήταν προσβάσιμη από το Saône και τον Ροδανό μετά από χερσαία μεταφορά. Σε μια υπερβολή της παπικής αυλής, το Beaune θεωρούνταν ως το καλύτερο κρασί και καλύτερο από οτιδήποτε ήταν διαθέσιμο στη Ρώμη εκείνη την εποχή.
Το καθεστώς των κρασιών της Βουργουνδίας συνεχίστηκε στην αυλή του Οίκου Βαλουά, ο οποίος κυβέρνησε ως Δούκας της Βουργουνδίας για μεγάλο μέρος του 14ου και 15ου αιώνα. Η απαγόρευση εισαγωγής και εξαγωγής κρασιών εκτός Βουργουνδίας, αποκλείοντας ουσιαστικά τα τότε δημοφιλή κρασιά της κοιλάδας του Ροδανού από τις αγορές της Βόρειας Ευρώπης, έδωσε σημαντική ώθηση στη βιομηχανία κρασιού της Βουργουνδίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής έγιναν οι πρώτες αξιόπιστες αναφορές σε ποικιλίες σταφυλιού στη Βουργουνδία. Το Pinot noir αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1370 με το όνομα Noirien, αλλά πιστεύεται ότι είχε καλλιεργηθεί και νωρίτερα από τότε, καθώς καμία άλλη ποικιλία αμπέλου που συνδέεται με τη Μεσαιωνική Βουργουνδία πιστεύεται ότι μπόρεσε να παράγει κόκκινα κρασιά ικανά να εντυπωσιάσουν την παπική αυλή. Στις 6 Αυγούστου 1395, ο Δούκας Φίλιππος ο Τολμηρός εξέδωσε ένα διάταγμα που αφορούσε τη διασφάλιση της ποιότητας των κρασιών της Βουργουνδίας. Ο δούκας κήρυξε το «κακό και άπιστο Gamay» —το οποίο τον 14ο αιώνα ήταν σταφύλι υψηλότερης απόδοσης από το Pinot noir, που είναι σήμερα— ακατάλληλο για ανθρώπινη κατανάλωση και απαγόρευσε τη χρήση οργανικού λιπάσματος (κοπριά), το οποίο πιθανώς είχε αυξήσει ακόμη περισσότερο την απόδοση σε βάρος της ποιότητας. Τα υψηλής ποιότητας λευκά κρασιά της Βουργουνδίας αυτής της εποχής πιθανότατα παρασκευάζονταν από το Fromenteau, το οποίο είναι γνωστό ως ποιοτικό σταφύλι στη βορειοανατολική Γαλλία εκείνη την εποχή. Το Fromenteau είναι πιθανώς η ίδια ποικιλία με το σημερινό Pinot gris. Το σαρβτοέ είναι μια πολύ μεταγενέστερη προσθήκη στους αμπελώνες της Βουργουνδίας.
Τον 18ο αιώνα, η ποιότητα των δρόμων στη Γαλλία έγινε σταδιακά καλύτερη, γεγονός που διευκόλυνε το εμπόριο των κρασιών της Βουργουνδίας. Οι πρώτοι οίκοι négociant της περιοχής ιδρύθηκαν τις δεκαετίες 1720 και 1730. Τον 18ο αιώνα, η Βουργουνδία και η Kαμπανία ήταν ανταγωνιστές στην προσοδοφόρα αγορά του Παρισιού, στην οποία η Καμπανία είχε πρόσβαση από παλαιότερα. Οι δύο περιοχές αλληλεπικαλύπτονταν σε μεγάλο βαθμό σε στυλ κρασιού αυτή την εποχή, αφού η Καμπανία ήταν τότε κυρίως παραγωγός ανοιχτόχρωμων κόκκινων ήρεμων κρασιών και όχι αφρωδών κρασιών. Ένα σημαντικό έργο για τα κρασιά της Βουργουνδίας που γράφτηκε από τον Claude Arnoux το 1728 ασχολείται με τα διάσημα κόκκινα κρασιά του Côte de Nuits και τα ροζ κρασιά Œil -de- Perdrix του Volnay, αλλά μόνο εν συντομία αναφέρει τα λευκά κρασιά.
Αφού η Βουργουνδία ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γαλλίας και η δύναμη της εκκλησίας μειώθηκε, πολλοί αμπελώνες που ήταν στα χέρια της εκκλησίας πουλήθηκαν στην αστική τάξη από τον 17ο αιώνα. Μετά τη Γαλλική επανάσταση του 1789, οι εναπομείναντες αμπελώνες της εκκλησίας διαλύθηκαν και από το 1791 πουλήθηκαν. Οι νόμοι περί κληρονομικότητας του Ναπολέοντα οδήγησαν στη συνεχή υποδιαίρεση της ιδιοκτησίας των πιο πολύτιμων αμπελώνων, έτσι ορισμένοι καλλιεργητές κατέχουν μόνο μια ή δύο σειρές αμπέλια. Αυτό οδήγησε στην εμφάνιση των négociant οι οποίοι συγκεντρώνουν την παραγωγή πολλών καλλιεργητών για να παράγουν ένα μόνο κρασί. Αυτό επίσης οδήγησε στη δημιουργία πολλών μικρών, οικογενειακών οινοποιείων, με αντιπροσωπευτικό παράδειγμα τις δεκάδες οικογενειακών αμπελιών των Gros. μικρογραφία|300x300εσ|Αμπελώνας στην Côte de Beaune Η επίγνωση της διαφοράς ποιότητας και στυλ των κρασιών της Βουργουνδίας που παράγονται από διαφορετικούς αμπελώνες ανάγεται στους μεσαιωνικούς χρόνους, με ορισμένα κλίματα να έχουν υψηλότερη βαθμολογία από άλλα. Ένας πρώτος συγγραφέας αυτής της πτυχής των κρασιών της Βουργουνδίας ήταν ο Ντενί Μορλό (Denis Morelot) με το La Vigne et le Vin en Côte d'Or από το 1831. Το 1855, την ίδια χρονιά που κυκλοφόρησε η περίφημη Επίσημη Ταξινόμηση Οίνου του Μπορντό, ο Δρ. Jules Lavalle δημοσίευσε ένα σημαντικό βιβλίο, Histoire et Statistique de la Vigne de Grands Vins de la Côte-d'Or, το οποίο περιλάμβανε μια ανεπίσημη ταξινόμηση της Βουργουνδίας. αμπελώνες σε πέντε κατηγορίες και που βασίστηκαν στο βιβλίο του Μορλό. Με φθίνουσα σειρά, οι πέντε κατηγορίες του Lavalle ήταν hors ligne, tête de cuvée, 1 ère cuvée, 2 me cuvée και 3 me cuvée. Η ταξινόμηση του Lavalle επισημοποιήθηκε σε τροποποιημένη μορφή από την Επιτροπή Γεωργίας Beaune το 1861 και στη συνέχεια αποτελούνταν από τρεις κατηγορίες. Οι περισσότεροι από τους αμπελώνες «πρώτης κατηγορίας» της ταξινόμησης του 1861 μετονομάστηκαν σε Grand Cru appellations d'origine contrôlées όταν εφαρμόστηκε η εθνική νομοθεσία AOC το 1936.
Το κρασί Βουργουνδίας έχει γνωρίσει πολλές αλλαγές τα τελευταία 75 χρόνια. Η οικονομική ύφεση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 ακολουθήθηκε από την καταστροφή που προκάλεσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Μετά τον πόλεμο, οι αμπελουργοί επέστρεψαν στα σπίτια τους στα παραμελημένα αμπέλια τους. Τα χώματα και τα αμπέλια είχαν υποφέρει και είχαν μεγάλη ανάγκη για περιποίηση. Οι καλλιεργητές άρχισαν να τα λιπαίνουν, επαναφέροντας τα αμπέλια τους σε υγιή κατάσταση. Όσοι μπορούσαν να το αντέξουν οικονομικά πρόσθεσαν κάλιο, ένα ορυκτό λίπασμα που συμβάλλει στην έντονη ανάπτυξη. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, τα εδάφη ήταν ισορροπημένα, οι αποδόσεις ήταν αρκετά χαμηλές και οι αμπελώνες παρήγαγαν μερικά από τα πιο εντυπωσιακά κρασιά του 20ου αιώνα.
Για τα επόμενα 30 χρόνια, ακολούθησαν τις συμβουλές φημισμένων αμπελουργών, οι οποίοι τους συμβούλευσαν να συνεχίσουν να ψεκάζουν τους αμπελώνες τους με χημικά λιπάσματα, συμπεριλαμβανομένου του καλίου. Ενώ μια ορισμένη ποσότητα καλίου είναι φυσική στο έδαφος και ευεργετική για την υγιή ανάπτυξη, η υπερβολική ποσότητα είναι επιβλαβής επειδή οδηγεί σε χαμηλά επίπεδα οξύτητας, που επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα του κρασιού.
Καθώς η συγκέντρωση των χημικών ουσιών στο έδαφος αυξανόταν, τόσο αυξάνονταν και οι αποδόσεις. Τα τελευταία 30 χρόνια, οι αποδόσεις αυξήθηκαν κατά δύο τρίτα στους αμπελώνες ονομασίας προέλευσης της Côte d'Or, από 29 εκατόλιτρα ανά εκτάριο (hl/ha) (ετήσιος μέσος όρος από το 1951 έως το 1960) σε σχεδόν 48 hl/ha (1982–91), σύμφωνα με μια μελέτη του Εθνικού Ινστιτούτου Ονομασιών Προέλευσης. Με υψηλότερες αποδόσεις ήρθαν κρασιά με λιγότερη γεύση και συγκέντρωση. Μέσα σε 30 χρόνια, τα εδάφη είχαν εξαντληθεί σημαντικά από τα φυσικά τους θρεπτικά συστατικά.
Η περίοδος μεταξύ 1985 και 1995 ήταν ένα σημείο καμπής στη Βουργουνδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί αμπελώνες της Βουργουνδίας ανανέωσαν τις προσπάθειες και σταδιακά χάραξαν μια νέα πορεία στην οινοποίηση, παράγοντας βαθύτερα, πιο σύνθετα κρασιά. Σήμερα, η βιομηχανία κρασιού της Βουργουνδίας καρπώνεται τους καρπούς αυτών των προσπαθειών.
Χαρακτηριστικά και ταξινόμηση οίνου
Τα κύρια επίπεδα στις ταξινομήσεις της Βουργουνδίας, κατά φθίνουσα σειρά ποιότητας, είναι: Grand crus, Premier crus, ονομασίες χωριού (village) και τέλος περιφερειακές ονομασίες:
δεξιά|μικρογραφία|Ένα AOC Bourgogne Pinot noir
Τα κρασιά Chablis έχουν ένδειξη με παρόμοια ιεραρχία Grand Cru, Premier Cru και Village, συν το Petit Chablis ως επίπεδο κάτω από το Village Chablis. Η ταξινόμηση στα κρασιά από το Beaujolais αντιμετωπίζονται ακόμα διαφορετικά.
Σε γενικές γραμμές, οι παραγωγοί επιτρέπεται πάντα να αποχαρακτηρίζουν το κρασί τους σε χαμηλότερης κατάταξης AOC εάν το επιθυμούν. Έτσι, ένα κρασί από έναν αμπελώνα Grand Cru μπορεί να πωληθεί ως Premier Cru από το χωριό αυτού του αμπελώνα, ένα κρασί Premier Cru μπορεί να πωληθεί ως κρασί Village, και ούτω καθεξής. Αυτή η πρακτική θα σημαίνει σχεδόν πάντα ότι το αποχαρακτηρισμένο κρασί θα πρέπει να πωλείται σε χαμηλότερη τιμή, επομένως αυτό εφαρμόζεται μόνο όταν πρόκειται να υπάρχει όφελος συνολικά από αυτή τη διαδικασία. Ένα κίνητρο μπορεί να είναι να συμπεριληφθούν μόνο αμπέλια ορισμένης ηλικίας σε ένα κρασί Grand Cru, για να βελτιωθεί η ποιότητά του και να αυξηθεί το κύρος και η τιμή του, οπότε το κρασί που προέρχεται από νεότερα αμπέλια μπορεί να πωληθεί ως Premier Cru σε χαμηλότερη τιμή. Συνολικά, μια τέτοια πρακτική μπορεί να επιτρέψει σε έναν παραγωγό να διατηρήσει υψηλότερη μέση τιμή για το κρασί που πωλείται.
Συνολικά, περίπου 150 ξεχωριστά AOC χρησιμοποιούνται στη Βουργουνδία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Chablis και Beaujolais. Αν και είναι εντυπωσιακός αριθμός, δεν περιλαμβάνει τους αρκετές εκατοντάδες επώνυμους αμπελώνες (lieux-dits) σε επίπεδο Village και Premier Cru, οι οποίοι μπορεί να εμφανίζονται στην ετικέτα, καθώς σε αυτά τα επίπεδα, μόνο ένα σύνολο κανόνων ονομασίας είναι διαθέσιμο ανά χωριό. Ο συνολικός αριθμός των διαφοροποιημένων AOC αμπελώνων που μπορούν να εμφανιστούν υπερβαίνει κατά πολύ τα 500.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά
Τζέφρι Χούγκλαντ
Ο Τζέφρι Χούγκλαντ είναι Ολλανδός αθλητής της ποδηλασίας. Κέρδισε με Ολλανδούς συναθλητές του το ομαδικό σπριντ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Πίστας 2018 και το 2019, ενώ το 2018 κέρδισε το αγώνισμα του ενός χιλιομέτρου με ατομική χρονομέτρηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές της ποδηλασίας
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων Καλαθοσφαίρισης 2017-2018
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2017-18 αποτέλεσε την 29η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 27 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου 2018 στο Κλειστό Γυμναστήριο του Τσοτυλίου Κοζάνης. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Κρόνος Αγίου Δημητρίου
Π.Α.Ο.Κ.
Ιάσων Κολωνού
Χανιά
Κεραυνός Αγίου Γεωργίου Γρεβενών
Έσπερος
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2017 2018 Πανελληνιο Κορασιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κοζάνη
Χονγκξίνγκ (Θιβέτ)
Το Χονγκξίνγκ είναι ένα χωριό στην Αυτόνομη Περιοχή του Θιβέτ της Κίνας. Αυτό το χωριό βρίσκεται βόρεια του Ζουγκλούνγκ, δυτικά του Μαϊντόνγκ, νοτιοδυτικά του Νταγουαξούνγκ και νοτιοανατολικά του Ξαρντόνγκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Θιβέτ
Πανίκος Νικολάου
Εισαγωγικό σημείωμα
Ο Πανίκος Νικολάου είναι Κύπριος τραπεζίτης και από το 2019 είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος της μεγαλύτερης τράπεζας της Κύπρου, της Τράπεζας Κύπρου.
Βιογραφικό
Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος MSc in Mechanical & Industrial Engineering από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις (Urbana-Champaign) των ΗΠΑ και πτυχίου Μηχανολόγου Μηχανικού του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών. Είναι, επίσης, κάτοχος πτυχίου BSc Financial Services από το Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Ινστιτούτου Επιστήμης και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ (UMIST) του Ηνωμένου Βασιλείου.
Καριέρα
Ο Πανίκος Νικολάου εντάχθηκε στην Τράπεζα Κύπρου το 2001 και ασχολήθηκε κυρίως με τον Τομέα Μεγάλων Επιχειρήσεων. Ξεκίνησε αρχικά ως Λειτουργός Σχέσεων, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε Διευθυντής στη Διεύθυνση Αναδιάρθρωσης και Ανάκτησης Χρεών. Τον Ιούνιο 2016 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή Διεύθυνσης Μεγάλων Επιχειρήσεων και ήταν μέλος παράλληλα της Εκτελεστικής Επιτροπής της Τράπεζας.
Ήταν υπεύθυνος για τη διαχείριση των Κέντρων Mεγάλων Επιχειρήσεων στην Κύπρο, το Διεθνές Κέντρο Μεγάλων Επιχειρήσεων και τις Διεθνείς Δραστηριότητες, καθώς και τη Μονάδα Factoring της Τράπεζας. Ενόσω διηύθυνε τη Διεύθυνση Μεγάλων Επιχειρήσεων, ο Τομέας εξυπηρέτησε περισσότερους από 2,500 εταιρικούς πελάτες, σε βασικούς τομείς της οικονομίας.
Από το 2019 μέχρι και σήμερα κατέχει τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της Τράπεζας Κύπρου, διαδεχόμενος τον John Patrick Hurican, και είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας. Χάρις στις θετικές επιδόσεις της Τράπεζας κατά την περίοδο που ο ίδιος ήταν επικεφαλής, το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε την ανανέωση της θητείας του μέχρι τον Δεκέμβριο του 2026.
Θητεία στην Τράπεζα Κύπρου
Η Τράπεζα Κύπρου, με τον Πανίκο Νικολάου στην ηγεσία της, πέτυχε θετικές επιδόσεις. Σημαντικότερες εξ’ αυτών θεωρούνται η βελτίωση της ποιότητας του ισολογισμού με την πώληση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, ο εξορθολογισμός του κόστους μέσω Σχεδίων Εθελούσιας Αποχώρησης Προσωπικού, η διαχείριση των επιπτώσεων της πανδημίας του κορονοϊού και η γρήγορη και ουσιαστική μετάβαση του οργανισμού στην ψηφιακή εποχή.
Το 2022 αποτελεί σημαντική χρονιά της θητείας του ως Διευθύνοντος Συμβούλου, καθώς η Τράπεζα Κύπρου πέτυχε σημαντική βελτίωση των δεικτών κερδοφορίας της. Συγκεκριμένα, το 2022 τα κέρδη μετά τη φορολογία πριν τα μη επαναλαμβανόμενα στοιχεία ανήλθαν σε €188 εκατ., ενώ σημειώθηκε ρεκόρ χορηγιών νέων δανείων ύψους €2.1 δις το 2022, αυξημένα κατά 17% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, διατηρώντας παράλληλα αυστηρά κριτήρια δανεισμού. Τα θετικά αυτά στοιχεία αποτυπώθηκαν και στην τιμή της μετοχής της Τράπεζας, η οποία κατά το διάστημα αυτό κινήθηκε ανοδικά.
Οι καλές προοπτικές της Τράπεζας σε σχέση με το επιχειρηματικό της μοντέλο, είχαν οδηγήσει το καλοκαίρι του 2022 το επενδυτικό ταμείο Lone Star στην υποβολή τριών μη δεσμευτικών προσφορών για την εξαγορά της Τράπεζας Κύπρου. Το Διοικητικό Συμβούλιο απέρριψε ομόφωνα και τις τρεις προτάσεις κρίνοντας ότι αυτές υποεκτιμούν την αξία και τις προοπτικές της Τράπεζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Κύπριοι τραπεζίτες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Κύπριοι διευθύνοντες σύμβουλοι
Λιτλ Ρίτσαρντ
Ο Λιτλ Ρίτσαρντ, με πραγματικό όνομα Ρίτσαρντ Γουέιν Πένιμαν (αγγλικά: Little Richard / Richard Wayne Penniman, 5 Δεκεμβρίου 1932 - 9 Μαΐου 2020) ήταν Αμερικάνος μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης.
Γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά την δεκαετία του '50 και αποτέλεσε μεγάλη επιρροή για μουσικούς της ροκ μουσικής. Εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 1986, όπως και στο Hall of Fame των συνθετών.
Βιογραφία
Ο Πένιμαν γεννήθηκε το 1932 Μέικον της Τζόρτζια και έμαθε να παίζει γκόσπελ μουσική από τις τοπικές εκκλησίες του Πεντηκοστιανισμού. Κατά τα εφηβικά του χρόνια, έφυγε από την πατρική του κατοικία για να παίζει rhythm and blues σε νυχτερινά κλαμπ, όπου υιοθέτησε το παρωνύμιο "Little Richard" λόγω της έντασης των ζωντανών του εμφανίσεων.
left|thumb|200px|Ο Λιτλ Ρίτσαρντ το 1988 Το 1957 και ενώ η δημοτικότητα του ήταν πολύ μεγάλη, ο Λιτλ Ρίτσαρντ διέκοψε την καριέρα του στην ροκ μουσική μετά από μία περιοδεία στην Αυστραλία. Πάνω στην συγκεκριμένη απόφαση δήλωσε ότι μετά από ένα όραμα που είδε, ένιωσε την καταδίκη της ψυχής του, όταν κατά τη διάρκεια μίας πτήσης με αεροπλάνο, οι υπερθερμασμένες μηχανές του αεροσκάφους φαίνονταν σαν να έχουν πάρει φωτιά. Ο μουσικός προσευχήθηκε να προσγειωθούν σώοι και ο ίδιος θα άλλαζε τον τρόπο ζωής του. Μερικές ημέρες αργότερα είδε τον ρωσικό δορυφόρο Σπούτνικ 1 και κάποιες ημέρες μετά, το αεροπλάνο με το οποίο ήταν προγραμματισμένο να ταξιδέψει έπεσε. Ο Ρίτσαρντ θεώρησε αυτά τα περιστατικά ως θείο μήνυμα και αποφάσισε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο του Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Το 1959, ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με στίχους σχετιζόμενους με τον Χριστιανισμό, με τίτλο "God Is Real".
Επέστρεψε στο ροκ εντ ρολ 5 χρόνια αργότερα με το σινγκλ "Bama Lama Bama Loo", χωρίς να γνωρίσει επιτυχία. Η μουσική σκηνή είχε αλλάξει, με συγκροτήματα όπως οι Beatles, Rolling Stones, The Who, κ.α. να αποτελούν πλέον το επίκεντρο της δημοσιότητας. Ο Λιτλ Ρίτσαρντ συνέχισε τις προσπάθειες να επιστρέψει στην κορυφή με εταιρείες όπως οι "Vee-Jay", "Modern", "Okeh" και "Brunswick", με καλύτερη του ευκαιρία στις αρχές της δεκαετίας του '70, όταν κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "The Rill Thing", "King of Rock 'n' Roll" και "Second Coming" μέσω της "Reprise". Οι δίσκοι γνώρισαν επιτυχία, αλλά στα τέλη της δεκαετίας η δημοτικότητα του έπεσε και πάλι λόγω της επιστροφής του στην εκκλησία, όπου κήρυττε και τραγουδούσε γκόσπελ και αποκήρυττε το ροκ εντ ρολ, τα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία του.
Το 1984, εκδόθηκε το βιβλίο "The Life and Times of Little Richard", γραμμένο από τον Τσαρλς Γουάιτ, το οποίο τράβηξε και πάλι την προσοχή του κοινού προς τον τραγουδιστή. Εμφανίστηκε στις ταινίες "Down and Out in Beverly Hills", "Why Do Fools Fall in Love" και "Last Action Hero", όπως και στις τηλεοπτικές σειρές "Miami Vice", "Martin" και "Full House". Έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες διαφημίσεις, ενώ το 1988 έκανε μία γκεστ εμφάνιση στο σινγκλ των U2 και B. B. King με τίτλο "When Love Comes to Town".
Κατά την δεκαετία του '90, συμμετείχε στο άλμπουμ "For Our Children" για φιλανθρωπικούς σκοπούς, κυκλοφορώντας αμέσως μετά τον δίσκο "Shake It All About". Επίσης, συμμετείχε στο άλμπουμ "Kermit Unpigged" και το βραβευμένο παιδικό βίντεο "Mother Goose Rock 'n' Rhyme".
Το 1986, υπήρξε ένας από τους δέκα πρώτους καλλιτέχνες που εισήχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame και το 1993 έπαιξε στην προεδρική εναρκτήρια εμφάνιση του Μπιλ Κλίντον. Το 2004, αποτέλεσε έναν από τους δέκα πρώτους στην λίστα των κορυφαίων καλλιτεχνών όλων των εποχών του περιοδικού "Rolling Stone".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Akinator
μικρογραφία|Λογότυπο του Akinator Το Akinator είναι ένα παιχνίδι από τη γαλλική εταιρεία Elokence. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, προσπαθεί να προσδιορίσει ποιον φανταστικό/πραγματικό χαρακτήρα, αντικείμενο ή ζώο σκέφτεται ο παίκτης μέσα από μία μια σειρά ερωτήσεων (όπως το παιχνίδι Twenty Questions). Χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης που διαμορφώνει τις καλύτερες ερωτήσεις που θέτει μέσω της εμπειρίας του με τους παίκτες.
Τρόπος παιχνιδιού
Για να ξεκινήσει το ερωτηματολόγιο, ο χρήστης πρέπει να πατήσει το κουμπί της έναρξης και να σκεφτεί έναν δημοφιλή χαρακτήρα, αντικείμενο ή άλλα πράγματα που έρχονται συχνά στο μυαλό (μουσικός, αθλητής, πολιτικός, βιντεοπαιχνίδι, μητέρα ή πατέρας, ηθοποιός, φανταστικός χαρακτήρας ταινίας/τηλεόρασης, προσωπικότητα Διαδικτύου κλπ.). Ο Ακινέιτορ, ένα τζίνι, θέτει μια σειρά ερωτήσεων (όσες χρειάζονται), όλες ανεξαιρέτως απαντούνται με "Yes", "No", "Probably Yes", "Probably No" ή "Don’t Know". Εάν η απάντηση περιορίζεται σε μία πιθανή επιλογή προτού υποβληθούν 25 ερωτήσεις, το πρόγραμμα θα ρωτήσει αυτόματα εάν ο χαρακτήρας που επέλεξε είναι σωστός. Εάν ο χαρακτήρας μαντέψει λάθος τρεις φορές στη σειρά (ή περισσότερα, συνήθως σε διαστήματα 25, 50 και 80 ερωτήσεων), τότε το πρόγραμμα θα ζητήσει από τον χρήστη να εισαγάγει το όνομα του χαρακτήρα, για να επεκτείνει τη βάση δεδομένων των επιλογών του.
Κριτικές
Η L'Express, ένα γάλλικο περιοδικό, βαθμολόγησε την Akinator με 5 στα 5 για τον κατάλογο των καλύτερων εφαρμογών εφαρμογών iPhone της εβδομάδας στις 9 Σεπτεμβρίου του 2009. Η Excite France γράφει ότι το Akinator «είναι απλά τόσο διαδραστικό, επαναστατικό, ελκυστικό και διασκεδαστικό»".
Στην Ευρώπη, το παιχνίδι έφτασε στην κορυφή της δημοτικότητας του το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Windows Phone Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Γαλλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φυλλομετρητών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2007
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου
Ιστορία - διοργανώσεις
Αρχικά γνωστό ως Κύπελλο Μπρούνο Ζάολι (Bruno Zauli Cup), διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1965 στη Στουτγκάρδη (άνδρες) και στο Κάσελ (γυναίκες), στη Δυτική Γερμανία. Αρχικά, ήταν διετής διοργάνωση, ωστόσο από το 1993 γινόταν μία φορά το χρόνο. Η βασική ιδέα του Κυπέλλου που αναπτύχθηκε από τον Μπρούνο Ζάολι, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF), ήταν να δημιουργηθεί ένας διαγωνισμός για όλες τις Ευρωπαϊκές Ομοσπονδίες Στίβου, στον οποίο θα αντιμετώπιζαν η μία την άλλη σε αγώνες στίβου. Αν και ο Ζάολι πέθανε λίγους μήνες πριν από την έναρξη της πρώτης διοργάνωσης, αυτή προχώρησε και είχε πάντα διαφορετικούς αντιπάλους μέσω των οποίων οι εθνικές ομάδες έπρεπε να προχωρήσουν. Για τα πρώτα είκοσι χρόνια, υπήρχαν διαφορετικές εθνικές ομάδες που συμμετείχαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Μικρότερες χώρες, όπως το Λουξεμβούργο και η Ελβετία, θα διαγωνίζονταν στους προκριματικούς γύρους, προτού συμμετάσχουν μεγαλύτερες χώρες, όπως το η Σοβιετική Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία στους ημιτελικούς. Οι δύο πρώτες χώρες από τρεις ημιτελικούς θα έμπαιναν στον τελικό. Αυτή η διαδικασία ήταν αρκετά επιτυχημένη, ωστόσο, μέχρι το 1983 ο αριθμός των αγώνων στους οποίους αναμενόταν να αγωνιστούν οι αθλητές έκανε εξαιρετικά δύσκολο για τις χώρες να στείλουν την καλύτερη ομάδα τους σε κάθε διοργάνωση. Η μορφή του Κυπέλλου έπρεπε να αλλάξει έτσι ώστε κάθε χώρα σε ολόκληρη τη διοργάνωση να αγωνίζεται την ίδια ημέρα.
Το κορυφαίο πρωτάθλημα ονομάστηκε Σούπερ Λιγκ και περιείχε οκτώ ανδρικές και ισάριθμες γυναικείες ομάδες. Η ανδρική και η γυναικεία ήταν ξεχωριστές ομάδες, γεγονός που σήμαινε ότι η γυναικεία ομάδα μιας χώρας μπορούσε να υποβιβαστεί ενώ η αντίστοιχη ομάδα των ανδρών θα παρέμενε στη Σούπερ Λιγκ όσο είχε αρκετούς βαθμούς. Υπήρξε ακόμα η Πρώτη και η Δεύτερη Κατηγορία, που περιείχαν άλλες ευρωπαϊκές χώρες που δεν προκρίθηκαν στους τελικούς.
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις Κατηγορία:Διεθνείς διοργανώσεις στίβου
Μίνως Μάτσας
Ο Μίνως Μάτσας (6 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και παραγωγός.
Βιογραφία
Ο Μίνως Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Σεπτεμβρίου του 1968.
Είναι εγγονός του ιδρυτή της δισκογραφικής εταιρείας Minos EMI. Η μία γιαγιά του ήταν από την Κωνσταντινούπολη, η άλλη από τη Θεσσαλονίκη και ο παππούς του, ο Μίνως, από τα Ιωάννινα. Γεννήθηκε σε μια μουσική οικογένεια με τη παράδοση της δισκογραφίας ολοζώντανη και με ένα πατέρα που βρισκόταν στην στιγμή της μεγάλης δημιουργίας του. O πατέρας του, Μάκης, τον είχε από πέντε χρονών στο στούντιο, μαζί του. Ο Μίνως Μάτσας από μικρός εκδήλωσε την επιθυμία να μάθει κλασική κιθάρα και έτσι πολύ σύντομα, έγινε το επίκεντρο της νεανικής τραγουδιστικής του παρέας.
Πήρε πτυχίο από το Ωδείο Αθηνών και από τη Σχολή Τζούλιαρντ. Όταν άρχισε να γράφει τις πρώτες συνθέσεις του, δεν ήθελε να το μάθει κανείς. Ωστόσο, εξελίχθηκε σε ένα συνθέτη αυθύπαρκτο, από τους σημαντικότερους της γενιάς του.
Σταδιοδρομία
Από το 2000 έως το 2011 έζησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ως συνθέτης έχει δεκάδες ταινίες στο ενεργητικό του, θεατρικές παραστάσεις, καθώς και τηλεοπτικά προγράμματα. Έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά για την ταινία Ο Παρθενώνας, καθώς και στις παραστάσεις του Αριστοφάνη Όρνιθες και Ειρήνη, που ανέβηκαν στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Έχει βραβευθεί και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (για το Eduart και το Σκλάβοι στα δεσμά τους). Έγραψε επίσης τη μουσική για την ταινία O κυρίαρχος του παιχνιδιού 3: Η λύτρωση (Undisputed III: Redemption, 2010).
Το 2016 έντυσε μουσικά το αυθεντικό κείμενο του Βόιτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ. Το 2017 κυκλοφόρησε το σάουντρακ για τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Γιάννη Σακαρίδη, Amerika Square, που βασίζεται στην πολυβραβευμένη νουβέλα του Γιάννη Τσίρμπα Η Βικτώρια δεν υπάρχει.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τη βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργό Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κασάι
thumb|right|350px|Ο Κασάι με κόκκινο, παραπόταμος του Κονγκό Ο Κασάι είναι ένας παραπόταμος του ποταμού Κονγκό, και βρίσκεται στην Κεντρική Αφρική. Ο ποταμός πηγάζει από την Ανγκόλα, στη συνέχεια αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Ανγκόλας και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό και έπειτα εισέρχεται στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο Κασάι ενώνεται με τον Κονγκό στο Κουαμούτ, βορειοανατολικά της Κινσάσας. Παραπόταμοι του Κασάι είναι τα ποτάμια Φιμί, Κουάνγκο και Σανκουρού. Η λεκάνη του Κασάι αποτελείται κυρίως από περιοχές με ισημερινές τροπικές δασικές εκτάσεις, οι οποίες παρέχουν γεωργική γη σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από άγονες, αμμώδεις επιφάνειες. Είναι ένας παραπόταμος του ποταμού Κονγκό και διαμάντια βρίσκονται σε αυτό το ποτάμι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί Κατηγορία:Ποταμοί της Ανγκόλας Κατηγορία:Ποταμοί της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Ζακλίν Φελισί
Η Ζακλίν Φελισί (Jacqueline Félicie de Almania· Jacobina Felice· Jacoba Felicie) ήταν Γαλλίδα γιατρός με καταγωγή από τη Φλωρεντία που έζησε τον 14ο αιώνα στο Παρίσι και καταδικάστηκε με πρόστιμο και αφορισμό γιατί ασκούσε το επάγγελμά της χωρίς άδεια σε μία εποχή που τα επίσημα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα πανεπιστήμια αρνούνταν να κάνουν δεκτές τις γυναίκες ή να τις αδειοδοτήσουν ενώ άρχισε να εφαρμόζεται μία σειρά από νόμους που απαγόρευαν στις γυναίκες να ασκούν το ιατρικό επάγγελμα.
Στη Γαλλία θεωρείται πως η εποχή του επίσημου αποκλεισμού των γυναικών από την ιατρική με βάση το φύλο τους ξεκίνησε με τη δίκη της Ζακλίν Φελισί. Ο κανονισμός του 1271 που έθετε από επαγγελματική άποψη τους χειρουργούς, φαρμακοποιούς και βοτανολόγους υπό τους γιατρούς που είχαν αποφοιτήσει από την Ιατρική Σχολή του Παρισιού, δεν έκανε διάκριση μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ωστόσο, καθώς η εξάσκηση της ιατρικής επαγγελματικοποιείτο, οι γυναίκες -αλλά και οι κάθε είδους θεραπευτές χωρίς άδεια ιατρικής- οδηγήθηκαν στον αποκλεισμό. Στην πορεία, οι δυνατότητες των γυναικών στο χώρο της θεραπείας περιορίστηκαν στην παροχή πολύ συγκεκριμένων τύπων φροντίδας προς τις άλλες γυναίκες και στα παιδιά. Έτσι, το 1322, όταν η Φελισί και μερικοί άλλοι άνδρες θεραπευτές κατηγορήθηκαν για άσκηση του επαγγέλματός τους χωρίς άδεια, ο κατήγορος της δίκης ερμήνευσε τους κανονισμούς του 1271 σα να απαγόρευαν την άσκηση των θεραπειών ειδικά στις γυναίκες. Η υπερασπιστική γραμμή της Φελισί ότι η δραστηριότητά της δεν απειλούσε τη σεμνότητα και την ευπρέπεια που απαιτείτο από τις γυναίκες της εποχής της απορρίφτηκε ως ισχυρισμός επιπόλαιος και στερούμενος οποιασδήποτε αξίας.
Η δίκη
Στις 11 Αυγούστου του 1322 η Ζακλίν Φελισί και άλλοι πέντε γιατροί (δύο άντρες και τρεις γυναίκες) κατηγορήθηκαν από τον επίσκοπο του Παρισιού και το Ιατρικό Τμήμα του πανεπιστημίου του Παρισιού ότι ασκούν το επάγγελμα του ιατρού χωρίς άδεια και καταδικάστηκαν σε αφορισμό. Αν και οι γυναίκες που εργάζονταν ως ιατροί και θεραπεύτριες χωρίς επίσημη άδεια παρουσιάζονταν συνήθως ως αμόρφωτες η Φελισί ήταν μια έξυπνη και εκλεπτισμένη γυναίκα ανώτερης κοινωνικής τάξης που την αποκαλούσαν domina ενώ και η ίδια αποκαλούσε τον εαυτό της nobilis mulier domina. Η Φελισί άσκησε αμέσως έφεση.
Στις 2 Νοεμβρίου η Φελισί παρουσιάστηκε στο δικαστήριο για να απαντήσει στις κατηγορίες όπου μίλησε με ευφράδεια και διακριτικότητα αμφισβητώντας τον νόμο που την καθιστούσε παράνομη λέγοντας πως δεν είχε γίνει ποτέ αποδεκτός από τα άτομα που αφορούσε ανάμεσα στα οποία ήταν και οι γυναίκες. Διεκδίκησε επίσης το δικαίωμα των γυναικών να ασκούν το επάγγελμα του ιατρού παρά την άρνηση των πανεπιστημίων να τις κάνουν δεκτές και να τους δώσουν άδεια άσκησης επαγγέλματος. Ως στήριξη των επιχειρημάτων της παρουσίασε τα παραδείγματα άλλων γυναικών που εργάζονταν ως γιατροί στο Παρίσι όπως η Πορτία (Portia) και η Ζεξ-Μπλέικ (Jex-Blake).
Αν και η Φελισί δεν είχε άδεια άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος είχε καταφέρει να αποκτήσει μεγάλη φήμη και να θεωρείται αυθεντία, γεγονός που διαφαίνεται και από τη μαρτυρία ενός από τους μάρτυρες ότι είχε ακούσει πως η Φελισί ήταν πιο έμπειρη στην ιατρική και τη χειρουργική από κάθε επίσημο γιατρό στο Παρίσι. Η Φελισί δεν κατηγορήθηκε ποτέ ότι έβλαψε κάποιον με την πρακτική της, αλλά κατηγορήθηκε επειδή έκανε όσα έκαναν οι επίσημοι άντρες ιατροί της εποχής της: έκανε επισκέψεις στους ασθενείς, εξέταζε τα ούρα τους και τους έπαιρνε τον σφυγμό και ακουμπούσε, ψηλάφιζε το σώμα τους και συνταγογραφούσε ελιξίρια, φάρμακα για τη δυσπεψία και καθαρτικά. Στο δικαστήριο παρουσιάστηκαν οκτώ μάρτυρες από τους οποίους οι επτά ήταν πρώην ασθενείς της και ο ένας ήταν η σύζυγος ενός από τους ασθενείς. Και οι οκτώ βεβαίωσαν τις ικανότητές της καθώς κατάφερε να τους κάνει καλά ενώ πιο πριν οι επίσημοι γιατροί είχαν αποτύχει  και εξήγησαν πως η Φελισί δεν έπαιρνε ποτέ αμοιβή παρά μόνο εφόσον ο ασθενής γινόταν καλά.
Το Ιατρικό Τμήμα του πανεπιστημίου του Παρισιού απάντησε στους ισχυρισμούς της Φελισί πως δεν την κατηγορούσε για ανικανότητα άσκησης του ιατρικού επαγγελματος αλλά για την άσκησή του χωρίς την άδεια του Ιατρικού Τμήματος παραβλέποντας το γεγονός πως ήταν αδύνατον για τη Φελισί να αποκτήσει τέτοια άδεια εφόσον το πανεπιστήμιο του Παρισιού δεν έκανε δεκτές γυναίκες. Ως μάρτυρας κατηγορίας εμφανίστηκε επίσης ο Ιωάννης της Πάδουα που ήταν διάσημος στρατιωτικός γιατρός και από το 1301 ήταν χειρουργός του βασιλιά Φίλιππου Δ΄. Ο Ιωάννης ισχυρίσθηκε πως οι ποινές του αφορισμού και της απαγόρευσης εφαρμόζονταν στις περιπτώσεις ανειδίκευτων ιατρών στο Παρίσι και τα περίχωρά του για πάνω από εξήντα χρόνια με την έγκριση του επισκόπου και του βασιλιά και πως η Φελισί επέλεξε να παρανομήσει ενώ γνώριζε τον νόμο και τις συνέπειές του. Ισχυρίσθηκε επίσης πως προσποιήθηκε την ιατρό ενώ ήταν αμόρφωτη, δεν ήξερε ιατρική και δεν είχαν αποδειχθεί οι ικανότητές της. Προσέθεσε επίσης πως όπως απαγορευόταν στις γυναίκες να ασκούν τη νομική ή να είναι μάρτυρες σε εγκληματικές υποθέσεις έτσι θα έπρεπε πολύ περισσότερο να τους απαγορευθεί η άσκηση της ιατρικής.
Παρά το γεγονός ότι οι μάρτυρες βεβαίωναν για τις ικανότητές της που προφανώς ξεπερνούσαν εκείνες των επίσημων ιατρών και η Φελισί κάθε άλλο παρά αμορφωτη ήταν τελικά κρίθηκε ακατάλληλη για να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα χωρίς να εξετασθούν ποτέ οι γνώσεις της και οι ικανότητές της. . Το Νοέμβρο του 1313 είχε περάσει ένα διάταγμα που επέτρεπε στις γυναίκες να ασκούν το επάγγελμα του ιατρού εφόσον αποκτήσουν άδεια μετα από σχετικές εξετάσεις αλλά αυτό δεν εφαρμόστηκε ποτέ στην περίπτωση της Φελισί όπως είχε δικαίωμα. Τελικά η απόφαση του δικαστηρίου τα μέλη του οποίου ήταν αποκλειστικά άντρες τον Νοέμβριο του 1322 ήταν καταδικαστική και στηρίχθηκε στην άποψη ότι η ιατρική ήταν μία επιστήμη που μεταβιβαζόταν μόνο μέσα από τα βιβλία και όχι με την πρακτική και την εμπειρία. Αυτή η διατύπωση στην ουσία απέκλειε ειδικά τις γυναίκες εφόσον επί αιώνες η γυναικεία ιατρική στηρίζονταν στην πρακτική και την εμπειρία ενώ η αντρική ιατρική ήταν θεωρητική και αποκτούνταν μέσα από τα βιβλία και την πανεπιστημιακή μόρφωση. Το ότι η απόφαση του δικαστηρίου βγήκε καταδικαστική ακριβώς λόγω του φύλου της κατηγορουμένης διαφαίνεται ξεκάθαρα και από τη φράση που υπήρχε στην απόφαση: “Ο ισχυρισμός της ότι γιάτρεψε πολλούς ασθενείς που ο προαναφερθής ιατρός δεν είχε καταφέρει να κάνει καλά δεν μπορεί να ισχύει και δεν θεωρείται σοβαρός καθώς είναι βέβαιο πως ένας άντρας ειδικευμένος στην προαναφερθείσα τέχνη [ιατρική] θα μπορούσε να γιατρέψει τους ασθενείς καλύτερα από κάθε γυναίκα”. Έτσι η Φελισί, που στα αρχεία της δίκης είχε χαρακτηρισθεί ως “η πιο ικανή στην τέχνη της χειρουργικής και της ιατρικής από καθε άντρα γιατρό ή καθηγητή του Παρισιού” και άλλοι πέντε γιατροί (δύο άντρες και τρεις γυναίκες) αφορίστηκαν και καταδικάστηκαν σε πρόστιμο 60 λιβρών επειδή ασκούσαν ανεπίσημα την ιατρική. Την ίδια περίπου εποχή άλλες γυναίκες ιατροί όπως η Κλαρίς ντε Ροθομάγκο, η Μπελότα η Ιουδαία και η Μάργκαρετ του Υπρέ είχαν παρόμοιες τύχες.