Ιστορία_της_Καθολικής_Εκκλησίας_στην_Ελλάδα
Κρήτη
Κατά την πρώτη περίοδο της Βενετικής κατοχής της Κρήτης, ένα από τα προβλήματα που ανακύπτουν αφορά τη σχέση Βενετικών πολιτικών αρχών και λατίνου αρχιεπισκόπου του Χάνδακα σχετικά με τον καθορισμό των δικαιωμάτων του αρχιεπισκόπου και συγκεκριμένα τη δικαιοδοσία επί του κλήρου, και Ελληνικού και Λατινικού. Τελικά με βούλα του Κλήμη Δ' (1266) καθορίζεται να υπάγονται στον λατίνο αρχιεπίσκοπο οι Έλληνες κληρικοί του Χάνδακα, του Αγίου Μύρωνος και όλοι όσοι έφταναν στο νησί από αλλού. Αυτοί παρέμεναν ορθόδοξοι και δεν είχαν γίνει ουνίτες. Επίσης υποχρεωτικά κατέβαλαν ένα φόρο, το βιλλανάτικο. Ο ανώτερος λατινικός κλήρος και ο κυρίως ο Αρχιεπίσκοπος ασχολείτο περισσότερο με τα οικονομικά ζητήματα και την εκμετάλλευση των φεούδων παρά με τα θρησκευτικά καθήκοντα Μεταξύ 1574-1577 τα έσοδα της Λατινικής Αρχιεπισκοπής υπολογίζονταν σε 6.000 δουκάτα. Υπάρχουν όμως και λατινικές επισκοπές (Σητείας) στην Κρήτη που λόγω των πενιχρών εισοδημάτων τους συνενώνονται με Παπικό διάταγμα. με άλλες (Σητείας και Ιεράπετρας) Αξιόλογες περιουσίες είχαν και τα λατινικά μοναστήρια του νησιού. Το 1321 υπογράφεται συμφωνία μεταξύ της Βενετικής πλευράς και της Κρητικής Αρχιεπισκοπής, η οποία καθόριζε οι μόνιμοι και διερχόμενοι από το νησί ορθόδοξοι ιερείς να υπάγονται στην πολιτική και εκκλησιαστική διοίκηση του Αρχιεπισκόπου. Το 1402 η βενετική γερουσία αποφασίζει-ως ο απόλυτος ρυθμιστής των δικαιωμάτων του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου - ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης να μην εκλέγει πρωτοπαπάδες και πρωτοψάλτες, αλλά απλώς να επικυρώνει την χειροτονία αυτών, δηλαδή επεδίωκε να ελαττώσει κάθε επιρροή επί των ορθοδόξων εκ μέρους της λατινικής εκκλησίας. Μια ακόμα πρωτοβουλία περιορισμού από τις Βενετικές αρχές της δύναμης του Αρχιεπισκόπου ήταν η απαγόρευση ανάμειξής τους στο μετόχι της Μονής Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου. Υπήρχουν ναοί οι οποίοι ανήκαν απ ευθείας στη Λατινική Εκκλησία και ναοί οι οποίοι ανήκαν στη λατινική Επισκοπή Χανίων. Λατινικά μοναχικά τάγματα δραστηριοποιούνται στην Κρήτη αρκετά νωρίς: οι Δομινικανοί υπήρξαν από τους πρώτους και έδωσαν και αρχιεπίσκοπο στο νησί από το τάγμα τους (Giovani Querini 1247-1252) Οι Καπουτσίνοι μοναχοί φτάνουν στο νησί τη δεκαετία του 1530 ως ιερείς του ενετικού στόλου και μόνιμα διορίζονται στο νησί το 1566 από τον Πίο Ε'. Αν και η αποστολή τους στην Κρήτη έληξε σύντομα, το 1572, ήταν η πρώτη παρουσία καπουτσίνων εκτός Ιταλίας. Αν μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα εκλείπουν από το νησί οι Καπουτσίνοι είναι γιατί ενισχύεται η παρουσία των Ιησουϊτών. Παράλληλα δραστηριοποιούνται και λατινικές αδελφότητες από το β μισό του 15ου αιώνα με θρησκευτικό και κοινωνικό-φιλανθρωπικό έργο Την προπαγάνδιση της λατινικής εκκλησίας θέλησαν να προωθήσουν προτάσεις εκ μέρους ιησουιτών ή βενετών ηγεμόνων στα τέλη του 16ου αιώνα, σχετικά με την ίδρυση εκκλησιαστικού Κολλεγίου ή σεμιναρίου στην Κρήτη, άσχετα αν δεν υλοποιήθηκαν στο τέλος. Οι Λατίνοι στο νησί δεν πρέπει να ξεπέρασαν τις 4.000. Εκεί δραστηριοποιήθηκαν πολλοί ενωτικοί με δικό τους κλήρο ευνοημένοι από κληροδότημα του καρδινάλιου Βησσαρίωνα. Στα χρόνια 1467-1468 έγινε απόπειρα αναδιοργάνωσης της Καθολικής Εκκλησίας του νησιού με τρεις τοπικές συνόδους που συγκάλεσε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Lando. Την ψυχρότητα μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων δεν μπόρεσε να διαρρήξει ούτε η πνευματική ακτινοβολία του Αγίου Φραγκίσκου του οποίου ελάχιστες απεικονίσεις υπάρχουν σε ορθόδοξες εκκλησίες του νησιού: και είναι είτε προϊόν της περιορισμένης απήχησης των ενωτικών κηρυγμάτων ή ευλάβειας στον λατίνο ασκητή. Από τα μέσα του 16ου αιώνα η Βενετία ακολουθεί νέα θρησκευτική πολιτική: παραχωρεί πλήρη αυτονομία στους ορθοδόξους και παύει να υποστηρίζει τους ενωτικούς του νησιού-δηλαδή τους εγκάθετους του Βατικανού, που επεδίωκαν την πλήρη εφαρμογή των όρων της Συνόδου της Φλωρεντίας, για χάρη των γενικότερων κρατικών της συμεφερόντων