cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρίκα Τζιραλίδου
Βιογραφικά στοιχεία
Συνεργάστηκε με τους περισσότερους από τους καταξιωμένους Eλληνες σκηνοθέτες και συγγραφείς ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους ενός ευρύτατα γνωστού και ξένου ρεπερτορίου. Συνεργάστηκε σε ταινίες και σίριαλ των Π. Bούλγαρη, K. Aριστόπουλου, Π. Kοκκινόπουλου, B. Bαφέα, M. Kαραμαγκιόλη, T. Ψαρά, Γ. Σμαραγδή, Δ. Σοφιανόπουλου, T. Mαρκετάκη, T. Παπαγιαννίδη, Φρ. Λιάππα και άλλων.
Πέθανε από καρκίνο και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου.
Συνεργασίες
Συνεργάστηκε επίσης με το θίασο του Φαίδωνα Γεωργίτση και της Μπέτυς Αρβανίτη, του Κώστα Καζάκου και της Τζένης Καρέζη («Διαμάντια και μπλουζ»), με την Εταιρεία Θεάτρου «Πράξη» στον «Μανδραγόρα», στις «Εκκλησιάζουσες» με τον Σ. Χατζάκη, κ.ά. Στο θέατρο του Γ. Αρμένη εκτός από τον «Θείο Βάνια» όπου ερμήνευσε τη Μαρία Βασίλιεβνα, τελευταίο της ρόλο, συνεργάστηκε στα «Κομμάτια και θρύψαλα» του Γιώργου Σκούρτη, στην «Κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη, κ.ά. Δούλεψε ακόμη με τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες και συγγραφείς, μεταξύ των οποίων οι: Λ. Τριβιζάς, Σπ. Ευαγγελάτος, Γ. Χουβαρδάς, B. Παπαβασιλείου, I. Καμπανέλλης, Π. Μάτεσις, κ.ά.
Στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης εργάστηκε με τους: Π. Βούλγαρη, K. Αριστόπουλο, Π. Κοκκινόπουλο, B. Βαφέα, M. Καραμαγγιώλη, T. Ψαρρά, T. Μαρκετάκη, T. Παπαγιαννίδη, Φρ. Λιάπα κ.ά.
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Πανόπη Ι (ατμόπλοιο)
Ομοίου τύπου πλοία ήταν τα: ‘Αφρόεσσα’, ‘Πληξαύρα’ και ‘Σφενδόνη’. Ηταν τα πρώτα σιδηρά ελικοφόρα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού.
Ο οπλισμός ήταν ένα πυροβόλο Krupp των 8,7 εκατοστών. Απέπλευσε για την Ελλάδα στις 03/12/1856, με κυβερνήτη τον Εμμανουήλ Μιαούλη, αλλά στις 14/12/1856 προσάραξε κοντά στο Φερρόλ στα ΒΔ παράλια της Ισπανίας. Το πλοίο καταστράφηκε, παρ’ όλες τις προσπάθειες που έγιναν για να διασωθεί, στις οποίες βοήθησε το Ισπανικό Ναυτικό. Με τα χρήματα που εισπράχθηκαν από την ασφάλεια, ναυπηγήθηκε άλλη μεγαλύτερη ατμοημιολία που πήρε το ίδιο όνομα. Ο κυβερνήτης του πλοίου αθωώθηκε από το πολεμικό συμβούλιο για αυτό το ατύχημα.
Κατηγορία:Ελληνικές ατμοημιολίες Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια
Ερρίκος του Σόλτρεϊ
Βιογραφία
Ο Ερρίκος του Σόλτρεϊ ήταν Κιστερκιανός μοναχός του Αββαείου του Σόλτρεϊ, το οποίο ευρίσκεται στο Σότρι του Χάντινγκντονσαϊρ.
Η πραγματεία του σχετικά με το καθαρτήριο του Αγίου Πατρικίου, υπό το τίτλο Tractatus de purgatorio sancti Patricii, ανήκει στο λογοτεχνικό είδος των διηγημάτων οραμάτων του Κάτω Κόσμου, ο αριθμός των οποίων άρχισε να αυξάνεται κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου.
Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1624, εντός του Florilegium insulae Sanctorum Hiberniae του Τόμας Μέσιγχαμ.
2201 Ολγιάτο
Ο Ολγιάτο (Oljato) είναι ένας Απολλώνειος αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,922. Ανακαλύφθηκε το 1947 από τον Αμερικανό αστρονόμο Χένρυ Λη Τζίκλας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λόουελ, στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και πήρε το όνομά του από την ινδιάνικη (Ναβάχο) ονομασία (σημαίνει «Νερό στο Φεγγαρόφωτο») για την Κοιλάδα των Μνημείων στην Αριζόνα.
Ως Απολλώνειος, ο Ολγιάτο περνά κατά καιρούς σχετικώς κοντά από τη Γη. Η πλησιέστερη προσέγγισή του τον 21ο αιώνα θα είναι σε απόσταση 12.699.000 χλμ., στις 17 Δεκεμβρίου 2072.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ολγιάτο εκτιμάται σε 1,80 ± 0,1 χλμ. Ο φασματικός τύπος του Ολγιάτο είναι Sq (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,433 ± 0,030. Ο Ολγιάτο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 18 ως 34 ώρες περίπου, μία μάλλον αργή περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολγιατο
Ευάγγελος Ν. Ρούσσος
Ο '''Ευάγγελος Ν. Ρούσσος''' (1931-2016) ήταν Έλληνας κλασικός φιλόλογος και αρχαιογνώστης. Ήταν διδάκτωρ φιλοσοφίας και τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα ήταν επικεντρωμένα στους Προσωκρατικούς φιλοσόφους.
Σαχτέρ (περιφέρεια Καραγκάντα)
Το Σαχτάρ είναι οικισμός στην επαρχία Νούρα, στην περιφέρεια Καραγκάντα του Καζακστάν.
Ευάγγελος Ν. Ρούσσος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευάγγελος Ν. Ρούσσος γεννήθηκε το 1931 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ|Πανεπιστημίου Αθηνών]] από το 1951 έως το 1955, ως υπότροφος του Ι.Κ.Υ. Με υποτροφία του ιδρύματος “Alexander von Humboldt” σπούδασε επίσης κλασική φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1968 χάρη στη διατριβή «Ο Ηράκλειτος στις "Εννεάδες" του Πλωτίνου».
Σαχτέρ (περιφέρεια Καραγκάντα)
Γεωγραφική θέση
Ο ποταμός Νούρα βρίσκεται κοντά στον οικισμό, και έχει απόσταση 33 χιλιομέτρων από την Κιγιέβκα, το διοικητικό κέντρο της επαρχίας. Το Καραγκάντι απέχει 225 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά.
Ευάγγελος Ν. Ρούσσος
Βιογραφικά στοιχεία
Εργάστηκε από το 1964 έως το 1970 για τη δημιουργία του Ιστορικού Λεξικού της Ακαδημίας Αθηνών. Από το 1970 και εξής διετέλεσε συντάκτης στο Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών, όπου εργάστηκε ως βασικός συντελεστής του Φιλοσοφικού Λεξικού των Προσωκρατικών. Ταυτόχρονα υπήρξε ειδικός σύμβουλος της Εκδοτικής Αθηνών για την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους και την Ελληνική Μυθολογία. Συνεργάστηκε επίσης με τις Εκδόσεις Καπόπουλος για τη συγκρότηση του πεντάτομου Φιλοσοφικού και Κοινωνιολογικού Λεξικού καθώς και με την Εκδοτική Αθηνών για τη συγκρότηση του Παγκόσμιου Βιογραφικού Λεξικού.
Σαχτέρ (περιφέρεια Καραγκάντα)
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι ο εξής:
Ευάγγελος Ν. Ρούσσος
Βιογραφικά στοιχεία
Με αφορμή τη συμπλήρωση των ογδόντα ετών του, πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του το 2011 στη Μονή των Αδελφών του Ελέους, η "Α’ Συνάντηση Φιλοσοφίας" στη Σύρα.
Σαχτέρ (περιφέρεια Καραγκάντα)
Πληθυσμός
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ευάγγελος Ν. Ρούσσος
Εργογραφία
Ποιήματα και πεζά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Λόγος των Κυκλάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι
Νησιά Αγκαλέγκα
thumb|Δορυφορική εικόνα του Βόρειου νησιού Αγκαλέγκα. Τα νησιά Αγκαλέγκα (γαλλικά: îles Agaléga) είναι δύο απώτερα νησιά του Μαυρικίου τα οποία βρίσκονται στον Ινδικό Ωκεανό, περίπου 1.000 χιλιόμετρα βόρεια του νησιού του Μαυρίκιου. Ο πληθυσμός των νησιών τον Ιούλιο του 2011 υπολογιζόταν σε 300 κατοίκους. Τα νησιά έχουν συνολική έκταση 2.600 εκτάρια. Το Βόρειο νησί έχει μήκος 12,5 χλμ και πλάτος 1,5 χλμ, ενώ το Νότιο νησί έχει μήκος 7 χλμ και πλάτος 4,5 χλμ. Το Βόρειο νησί φιλοξενεί τον αεροδιάδρομο των νησιών και την πρωτεύουσα Βιντ Σινκ. Τα νησιά είναι γνωστά για τους κοκοφοίνικές τους, η παραγωγή των οποίων είναι η κύρια βιομηχανία τους, και για το υποείδος γκέκο Phelsuma borbonica agalegae.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Μαυρικίου
Άλκμααρ
Το Άλκμααρ είναι πόλη και έδρα δήμου της ολλανδικής επαρχίας Βόρεια Ολλανδία (Noord Holland). Ο δήμος έχει έκταση 110,68 χμ² και 107.176 κατοίκους (2015). Είναι η τρίτη κατά σειρά πληθυσμού πόλη της επαρχίας, μετά το Άμστερνταμ και το Χάαρλεμ. Διοικητικά αποτελεί μέρος των ευρύτερων περιοχών Κέννεμερλαντ (Kennemerland) και Δ. Φριζίας/Φρίσλαντ (West-Friesland).
Το Άλκμααρ είναι γνωστό στην Ολλανδία ως η «Πόλη του Τυριού». Από τις αρχές Απριλίου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου, λειτουργεί στο ιστορικό κέντρο της πόλης πολύ μεγάλη παραδοσιακή λαϊκή αγορά τυριού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κάτοικος του Άλκμααρ, εκτός από το κανονικό Alkmaarder, διαθέτει και το παρατσούκλι «τυροκέφαλος» (kaaskop).
Η πόλη έχει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς: τον μεγάλο κεντρικό σταθμό κοντά στο ιστορικό κέντρο (Station Alkmaar) και έναν μικρότερο στο βόρειο τμήμα της (Station Alkmaar-Noord). Για το μέλλον προβλέπεται κατασκευή και τρίτου σιδηροδρομικού σταθμού, όπως και δημιουργία ολοκληρωμένου δικτύου τραμ. Την πόλη διασχίζει το Βορειοολλανδικό Κανάλι (Noordhollandsch Kanaal), που ξεκινάει από το Άμστερνταμ και καταλήγει στο Ντεν Χέλντερ (Den Helder) στη Βόρεια Θάλασσα.
Ιστορία
Το 2004 γιορτάστηκαν τα 750 χρόνια από την απόκτηση της Χάρτας Δικαιωμάτων (Stadsrechten) του Άλκμααρ, που είχε δοθεί στην πόλη από τον Βίλεμ ΙΙ κόμη της Ολλανδίας στις 11 Ιουνίου 1254. Το Άλκμααρ εκείνο τον καιρό λειτουργούσε ως συνοριακό οχυρό και ορμητήριο στον αγώνα κατά της Δ. Φριζίας. Το 1492 ήταν από τις πόλεις που συμμετείχαν στην εξέγερση εναντίον του Γιαν φαν Έχμοντ (Kaas-en Broodvolk).
Το καλοκαίρι του 1517 λεηλατήθηκε από τον ηγέτη των Φριζίων, Άρουμερ Ζβάρτε Χόοπ και το 1572 οι Φραγκισκανοί ιερείς της πόλης συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν για την πίστη τους από τους Καλβινιστές. Στην ιστορία πέρασαν ως οι Μάρτυρες του Άλκμααρ. Το 1573, κατά τη διάρκεια του Ογδοηκονταετούς Πολέμου την πόλη πολιόρκησαν ανεπιτυχώς οι Ισπανοί, χάρη στη σθεναρή αντίσταση των κατοίκων.
Στα χρόνια των Γαλλικών Επαναστατικών Πολέμων, το Άλκμααρ ήταν η πρωτεύουσα της τότε νεοδημιουργημένης επαρχίας Βόρειας Ολλανδίας, που εκείνο τον καιρό είχε την ονομασία Διαμέρισμα του Τέξελ.
Η Αγορά Τυριού
thumb|300px|left|Η Αγορά τυριού στο Άλκμααρ
Το Άλκμααρ είναι η έδρα της μεγαλύτερης Αγοράς τυριού στην Ολλανδία και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Το τελετουργικό και τα χρώματα είναι εντυπωσιακότατα. Η Αγορά έχει παράδοση τεσσάρων αιώνων και την επισκέπτονται 100.000 άνθρωποι ετησίως. Λειτουργεί στην μεγάλη Πλατεία Βάαχ (Waagplein), όπου βρίσκεται το εντυπωσιακό και πολυφωτογραφημένο Κτήριο Βάαχ (=Κτήριο της Ζυγαριάς) (Waaggebouw). Η Αγορά τυριού ήταν τόσο σημαντική που, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, λειτουργούσε τουλάχιστον 4 ημέρες την εβδομάδα από τα ξημερώματα μέχρι τις 1 τα μεσάνυχτα. Κατά μέσον όρο διετίθεντο 300 τόνοι τυριού την ημέρα. Και άλλες πόλεις της Ολλανδίας είχαν αγορές τυριού, αλλά η συγκεκριμένη ήταν η μεγαλύτερη και, από το 1939, είναι πλέον η μοναδική στην Ολλανδία όπου το τυρί πωλείται με αυτόν τον τελετουργικό τρόπο. Σήμερα λειτουργεί μια μόνο φορά την εβδομάδα, κάθε Παρασκευή, από τον Απρίλιο μέχρι τον Σεπτέμβριο, για λίγες μόνον ώρες.
Στην Αγορά Τυριού οι παραγωγοί διαθέτουν το τυρί σε κεφάλια 4 διαφορετικών χρωμάτων: κίτρινο, κόκκινο, μπλε και πράσινο. Έτσι σχηματίζονται αντίστοιχες ομάδες που ονομάζονται φόρμεν (vormen). Όλοι οι παραγωγοί είναι ντυμένοι με παραδοσιακή λευκή ενδυμασία και φοράνε ψάθινο καπέλο. Φέρουν διαφορετικά προσωνύμια ανάλογα με το κύρος και τον τομέα εργασίας τους. Π.χ. ο vastman είναι ένας έμπειρος παραγωγός, ο tasman είναι ο γηραιότερος όλων και φοράει μία μαύρη δερμάτινη τσάντα στο μέρος της κοιλιάς, ο kaasvader είναι ο επιθεωρητής και των 4 φόρμεν κ.ο.κ.
Στις 10 η ώρα το πρωί, με το κάλεσμα της καμπάνας ανοίγει η Αγορά. Οι παραγωγοί φορτωμένοι με τα χαρακτηριστικά μπέρις (berries), που είναι γεμάτα με κεφάλια τυρί, πηγαινοέρχονται στο Κτήριο Βάαχ για να τα ζυγίσουν. Μεταξύ αυτών είναι και τα πασίγνωστα είδη Ένταμ (Edam) και Γκούντα (Gouda, που κανονικά προφέρεται Χάουντα). Στην αγορά υπάρχουν, εκτός από τους καταναλωτές, εξειδικευμένοι χονδρέμποροι που δοκιμάζουν τα τυριά και διαπραγματεύονται τεράστιες ποσότητες. Η συμφωνία «κλείνει» παραδοσιακά με ένα χαρακτηριστικό κτύπημα των χεριών (handklapje). Η αγορά, που κατ' ουσίαν αποτελεί ένα χρηματιστήριο τυριών, κλείνει γύρω στις 12:30.
Μουσεία
thumb|200px|right|Το Κτήριο Βάαχ (Waaggebouw) στο Άλκμααρ Στο Άλκμααρ υπάρχουν 4 αξιόλογα μουσεία:
Εκκλησίες
thumb|300px|left|Η Μεγάλη Εκκλησία (Grote Kerk) στο Άλκμααρ
Το Άλκμααρ έχει 13 εκκλησίες από τις οποίες οι 6 είναι Ρωμαιοκαθολικές. Οι σπουδαιότερες είναι:
Μύλοι
thumb|200px|right|Ο Μύλος Άμπαχτ (De Ambachtsmolen) στο Άλκμααρ
Ο δήμος του Άλκμααρ διαθέτει τουλάχιστον 13 ανεμόμυλους: 5 στην κυρίως πόλη, 6 στο χωριό Άουντορπ (Oudorp)  και 2 στη συνοικία Κούνταϊκ  (Koedijk). Αποτελούν όλοι τους διατηρητέα κρατικά μνημεία (Rijksmonumenten). Μεταξύ των γραφικότερων είναι: ο Άμπαχτ (De Ambachtsmolen ), ο Χέιστ (De Geestmolen,  1565), ο Έιντραχτ (De Eendracht, 1771), ο Χάουντεν Ένγκελ (De Gouden Engel, 2009), ο Φιάαν (De Viaan, 1579)  και οι τέσσερις ανεμόμυλοι του Άουντορπ (De vier strijkmolens te Oudorp, 1627-1630).
Άλλα αξιοθέατα
Το Άλκμααρ έχει πολλά καταγεγραμμένα (με νόμο του ολλανδικού κράτους)  διατηρητέα μνημεία (rijksmonumenten). Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται εκκλησίες, μύλοι, κτήρια, κ.ο.κ. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μόνο στο ιστορικό του κέντρο υπάρχουν 399 και στο δήμο γενικότερα άλλα 700. Μερικά από αυτά είναι:
thumb|350px|left|Το Δημαρχείο στο Άλκμααρ
Εκτός από αυτά, το Άλκμααρ είναι γνωστό για τα επώνυμα ιστορικά συγκροτήματα κατοικιών (hofjes), τα περισσότερα από τα οποία κατοικούνται ακόμη. Πρόκειται για περίκλειστα οικιστικά σύνολα, με συνήθως μία είσοδο, όπου η είσοδος επιτρέπεται μόνο στους ενοίκους ή με ειδική άδεια, εκτός εάν είναι επισκέψιμα για το κοινό, κάποιες ώρες κάθε ημέρα. Από τα ομορφότερα είναι το Ζέσεν (Het Huis van Zessen, 1510), το Φαν Άχτεν (Het Huis van Achten, 1675), το Μπέιλεφελτ (Het Provenhuis Bijlevelt, 17ος αιώνας) και κυρίως το Σονόι (Het Hof van Sonoy, πριν το 1572).
Αθλητισμός
thumb|250px|right|Το στάδιο της AZ στο Άλκμααρ
Στο Άλκμααρ έχει την έδρα της η ποδοσφαιρική ομάδα ΑΖ. Ιδρύθηκε το 1967 και αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Ολλανδίας. Παίζει στο καινούργιο Στάδιο AFAS και έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα.
Υπάρχουν στην πόλη πολλά κολυμβητήρια, αθλητικά κέντρα και αίθουσες χορού. Επίσης το αθλητικό κέντρο Ντε Μέιντ (De Meent), που εξειδικεύεται στο αγωνιστικό πατινάζ. Το μεγάλο Παλαί ντε Σπορ (Sportpaleis Alkmaar), περιλαμβάνει ποδηλατοδρόμιο 250 μέτρων, όπου γίνονται ετησίως διάφορα ποδηλατικά εθνικά πρωταθλήματα.
Στο Κέντρο Ιππασίας (Drafcentrum) διεξάγονται αγώνες ιππασίας κάθε Δευτέρα απόγευμα. Περιλαμβάνουν τόσο αγώνες επίδειξης όσο και αγώνες ταχύτητας. Το τερραίν προσφέρεται και για τα δύο είδη, αφού το Άλκμααρ είναι μία από τις τέσσερις ολλανδικές πόλεις που το διαθέτουν. Επίσης, διεξάγεται ιππικός αγώνας 4 1/2 χιλιομέτρων μία φορά κάθε χρόνο.
Λενοσαίοι Εύβοιας
Οι Λενοσαίοι  ή Λενωσαίοι είναι πολύ μικρός ημιορεινός οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Οι Λενοσαίοι βρίσκονται προς στους βόρειους πρόποδες του όρους Όχη σε υψόμετρο 160 μέτρα. Απέχουν 33 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κάρυστο (έδρα δήμου) και 136 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Μέσα από το χωριό περνάει ο χείμαρρος του Δημοσάρη που διασχίζει το ομώνυμο φαράγγι που είναι γνωστή πεζοπορική διαδρομή. Το φαράγγι έχει συνολικό μήκος περίπου δέκα χιλιομέτρων, ξεκινά από τη θέση Πετροκάναλο της Όχης σε υψόμετρο 950 μέτρων και καταλήγει στην παραλία του Καλλιανού στο Αιγαίο. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται και η τοποθεσία "Σκάλα Λενοσαίων" με μικρούς καταρράκτες και τις φυσικές πισίνες που σχηματίζονται από τα νερά του ρέματος.
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά γραμμένος ως Λενωσαίοι το 1920 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καλλιανού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τον Καλλιανό, τον Βράχο, το Αγαθό, το Καλέργο και τη Σώτειρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλλιανού υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρμαρίου του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 7 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Αγά Χαν
Αγά Χαν (Āqā Xān, επίσης Aqa Khan και Agha Khan), είναι ο κληρονομικός τίτλος του Ιμάμ του μεγαλύτερου κλάδου των Ισμαηλιτών ακολούθων της σιιτικής πίστης. Ανήκουν στο Ιμαμάτο των απογόνων του Ισμαήλ ιμπν Τζαφάρ, πρεσβύτερου γιου του Ιμάμη Τζα'φαρ αλ-Σαντίκ, ενώ ο μεγαλύτερος κλάδος του Σιιτισμού των Δωδεκαδιτών ακολουθεί τον Μουζά αλ-Καζίμ μικρότερο αδελφό του Ισμαήλ και τους διαδόχους του. Οι Δωδεκαδίτες Ισμαηλίτες ακολουθούν επίσης τους γιους του Αμπντουλά Τζαφάρ μπιν Μουχάμαντ Ας-Σαντίκ (Abdullah Jafar bin Muhammad As-Sadiq), Ισμαήλ μπιν Τζαφάρ και Αμπούλ Χασάν Μούσα μπιν Τζαφάρ. Ένας τρίτος γιος, επίσης Ισμαήλ μπιν Τζαφάρ πέθανε σε παιδική ηλικία, χωρίς ποτέ να εισέλθει στη διαδικασία της διαδοχής. Το βασίλειο των Φατιμιδών κυβερνάτο από επτά διαδόχους, μετά τους οποίους ξέσπασε διαφωνία ανάμεσα σε δύο πρίγκιπες — του Νιζάρ και του Μουσταλί η οποία κατέληξε στην ήττα των Νιζαρί και τη φυγή αρκετών από το Ιράν στην Αίγυπτο.
Σύμφωνα με τον Φαρχάντ Νταφτάρυ στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα όταν οι Νιζαρί Ιμάμ ζούσαν ακόμη στο Ιράν ο τιμητικός τίτλος του "Αγά Χαν" αποδόθηκε στον Αγά Χασάν Αλί Σαχ, τον 46ο Ιμάμ των Ισμαηλιτών από τον Πέρση βασιλέα Φαθ-Αλί Σαχ Καζάρ, Σάχη της Περσίας.
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Θρησκευτικοί ηγέτες Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Νέστωρ Κουράκης
Ο Νέστωρ Κουράκης (1947) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και συγγραφέας, ομότιμος καθηγητής εγκληματολογίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τομέας Ποινικών Επιστημών) το 1993, όπου και παρέμεινε διδάσκοντας για τα επόμενα 21 χρόνια, έως δηλ. την αφυπηρέτησή του το 2014. Εκτοτε ασκεί καθήκοντα τακτικού καθηγητή πλήρους απασχόλησης στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, Κύπρος.
Το 1996, εξελέγη επισκέπτης καθηγητής στο Κολλέγιο Μπρέισνοους (Brasenose) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όπου συνδιοργάνωσε σεμινάριο αντεγκληματικής πολιτικής μαζί με τον καθηγητή Εγκληματολογίας στην Οξφόρδη Roger Hood (οι σχετικές εισηγήσεις εκδόθηκαν σε βιβλίο με τίτλο “Roger Hood & Nestor Courakis, The Changing Face of Crime and Criminal Policy in Europe” University of Oxford, 1999). Το 2001, ανέλαβε τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Ποινικών και Εγκληματολογικών Ερευνών. Η θητεία του ως Διευθυντή του Εργαστηρίου Ποινικών και Εγκληματολογικών Ερευνών και ως Προέδρου του Συμβουλευτικού Σώματος κατά της Διαφθοράς (από το 2013) ολοκληρώθηκε το 2015. Έχει συμμετάσχει στις εργασίες επιτροπών της Ελληνικής Βουλής κυρίως σχετικά με τη λειτουργία των φυλακών και το σωφρονιστικό σύστημα.
Το 1974 του απονεμήθηκε το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο του «Η κατάχρησις δικαιώματος κατά το ιδιωτικόν και δημόσιον δίκαιον». Επίσης, το 2012 εξελέγη τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Τον Αύγουστο του 2014 έγινε ομότιμος Καθηγητής (emeritus) στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και από τον Σεπτέμβριο του 2014 ανέλαβε καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (University of Nicosia) ως Καθηγητής πρώτης βαθμίδας και πλήρους απασχόλησης (Full-time Professor), με αντικείμενο τις Ποινικές Επιστήμες.
Έχει διατελέσει μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) ενώ το 2008 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος του συμβουλίου, ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Κέντρου Παγκόσμιου Ελληνισμού,, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Κέντρου Επανένταξης Αποφυλακιζόμενων «Επάνοδος» που εποπτεύεται από το υπουργείο Δικαιοσύνης, ενώ διεύθυνε το Κεντρικό Συμβούλιο για την Πρόληψη της Παραβατικότητας που συνεργάζεται με την τοπική αυτοδιοίκηση με στόχο της πρόληψη της εγκληματικότητας.
Τον Δεκέμβριο 2015 του επιδόθηκε Τιμητικός Τόμος από τους συναδέλφους και μαθητές του. Κατά την τελετή της επίδοσης, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θάνος Δημόπουλος προσφώνησε τον Νέστορα Κουράκη ως «ένα από τα πλέον καταξιωμένα μέλη της πανεπιστημιακής μας κοινότητας και έναν  κορυφαίο Εγκληματολόγο».
Επίσης, τον Σεπτέμβριο 2017 του επιδόθηκε στο Freiburg Γερμανίας (Ινστιτούτο Μαξ-Πλανκ Αλλοδαπού και Διεθνούς Ποινικού Δικαίου) Τιμητικός Τόμος από συναδέλφους του με ξενόγλωσσες συμβολές.
Οι δύο Τιμητικοί Τόμοι είναι δωρεάν προσβάσιμοι στο διαδίκτυο.
Εργογραφία
Εχει συγγράψει ή επιμεληθεί την έκδοση 35 νομικών βιβλίων και έχει δημοσιεύσει πάνω από 230 αυτοτελείς μελέτες. Εχει ακόμη ασχοληθεί με θέματα αρχαιοελληνικού πολιτισμού και βυζαντινής στρατηγικής.
Στο συγγραφικό και ερευνητικό του έργο ασχολείται κυρίως με ζητήματα Εγκληματολογίας και Ποινικού Δικαίου. Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένα από τα έργα του Έλληνα νομικού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Δημήτριος Ζάννας
Ο '''Δημήτριος Κ. Ζάννας''' (10 Φεβρουαρίου 1920- 3 Οκτωβρίου 2013) ήταν Έλληνας νομικός, πρόεδρος του Ιδρύματος Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και υπηρεσιακός Δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 1974.
Βιογραφία
Παππούς του ήταν ο Μακεδονομάχος Δημήτριος Ζάννας, ο οποίος ήταν γιατρός. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από το Λιβάδι Ολύμπου. Ο ίδιος σπούδασε Νομικά.
Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας και μέλος του πρώτου Δ.Σ. της, πρόεδρος της ΧΑΝΘ και πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης, ενώ υπηρέτησε επίσης ως μέλος του Δ.Σ. του ΕΟΤ και της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής.
Μετά την πτώση της χούντας διορίστηκε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης και υπηρέτησε επί έναν μήνα, από τις 30 Αυγούστου 1974 ως τις 25 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. .
Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα και από το 2002 επίτιμο μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ). Πέθανε σε ηλικία 93 ετών και κηδεύτηκε από το μητροπολιτικό ναό Γρηγορίου του Παλαμά στη θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών
Νίκοπινγκ
Συνήθως, το Arnö αναφέρεται ως μέρος της πόλης. Αποτελεί μια ευρύτερη αστική περιοχή με τον γειτονικό δευτερεύοντα δήμο και την πόλη Οξελσούντ 10 χιλιόμετρα (6,2 mi) νότια των προαστίων του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Κόκκινη κλωστή της μοίρας
Οι δύο άνθρωποι που συνδέονται με την κόκκινη κλωστή είναι προορισμένοι εραστές, ανεξαρτήτως τόπου, χρόνου ή περιστάσεων. Αυτό το μαγικό κορδόνι μπορεί να τεντωθεί ή να μπερδευτεί, αλλά ποτέ να μην σπάσει. Αυτός ο μύθος είναι παρόμοιος με τη δυτική έννοια της αδελφής ψυχής ή ενός προορισμένου συντρόφου.
Λαογραφία
Μια ιστορία με το κόκκινο νήμα της μοίρας περιλαμβάνει ένα νεαρό αγόρι. Περπατώντας στο σπίτι ένα βράδυ, ένα νεαρό αγόρι βλέπει έναν γέρο (Γιούε Σία Λάο) να στέκεται κάτω από το φως του φεγγαριού. Ο άντρας εξηγεί στο αγόρι ότι είναι δεμένος με την προορισμένη γυναίκα του με μια κόκκινη κλωστή. Ο Yue Xia Lao δείχνει στο αγόρι το νεαρό κορίτσι που προορίζεται να γίνει γυναίκα του. Όντας νέος και δεν ενδιαφέρεται να αποκτήσει γυναίκα, το νεαρό αγόρι σηκώνει μια πέτρα και την πετάει στο κορίτσι, τρέχοντας μακριά. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν το αγόρι μεγάλωσε σε νεαρό άνδρα, οι γονείς του του κανονίζουν έναν γάμο. Το βράδυ του γάμου του, η γυναίκα του τον περιμένει στην κρεβατοκάμαρά τους, με το παραδοσιακό πέπλο να καλύπτει το πρόσωπό της. Μεγαλώνοντας το, ο άντρας διαπιστώνει με χαρά ότι η γυναίκα του είναι μια από τις μεγάλες ομορφιές του χωριού του. Ωστόσο, φοράει ένα στολίδι στο φρύδι της. Τη ρωτάει γιατί το φοράει και εκείνη απαντά ότι όταν ήταν νεαρή κοπέλα, ένα αγόρι της πέταξε μια πέτρα που τη χτύπησε, αφήνοντας μια ουλή στο φρύδι της. Φοράει συνειδητά το στολίδι για να το καλύψει. Η γυναίκα είναι, στην πραγματικότητα, το ίδιο νεαρό κορίτσι που συνδέεται με τον άντρα με την κόκκινη κλωστή που του έδειξε ο Yue Xia Lao στην παιδική του ηλικία, δείχνοντας ότι τους ένωνε το κόκκινο νήμα της μοίρας.
Μια άλλη εκδοχή της ίδιας ιστορίας περιλαμβάνει έναν φιλόδοξο νεαρό άνδρα που μιλά με τον Yue Xia Lao και επιμένει να τον ρωτήσει για το ποιον θα παντρευτεί, νομίζοντας ότι θα γίνει πλούσιο κορίτσι. Ο Yue Xia Lao δείχνει ένα φτωχό κοριτσάκι που κάνει μια βόλτα με μια ηλικιωμένη τυφλή γυναίκα σε μια αγορά, του δείχνει μια κόκκινη κλωστή μεταξύ των δύο και λέει στον άντρα ότι θα την παντρευτεί κάποια μέρα. Δυσαρεστημένος, ο άντρας λέει σε έναν υπηρέτη να σκοτώσει τους δύο και μετά φεύγει από το χωριό. Χρόνια αργότερα, ο άντρας, τώρα ένας πολλά υποσχόμενος δημόσιος υπάλληλος, παντρεύεται μια όμορφη γυναίκα από μια πλούσια οικογένεια που είναι η τέλεια σύζυγος για αυτόν εκτός από δύο λεπτομέρειες: έχει κουτσαίνοντας και καλύπτει το μέτωπό της με ένα μεταξωτό έμπλαστρο για άγνωστους λόγους. Ρωτάει τη γυναίκα του γιατί και εκείνη αρχίζει να κλαίει, λέγοντάς του ότι είναι η ανιψιά των αρχηγών της οικογένειας και όχι η κόρη τους: οι γονείς της πέθαναν όταν ήταν μικρή και εκείνη αρχικά ζούσε με την παλιά τυφλή νταντά της, αλλά μια μέρα ένας τρελός τη μαχαίρωσε. φύλακας μέχρι θανάτου σε μια τοπική αγορά και την τραυμάτισε, αφήνοντάς την ουλή και σχεδόν ανάπηρη. Ο άντρας συνειδητοποιεί ότι ο Yue Xia Lao είχε δίκιο, ομολογεί δακρυσμένος ότι διέταξε την επίθεση και ζητά συγχώρεση από τη γυναίκα του, την οποία εκείνη του δίνει.
Σε μια άλλη ιστορία, ένα κορίτσι ερωτεύεται ένα αγόρι και αποφασίζει να του δηλώσει την αγάπη της. Δυστυχώς, το αγόρι την απορρίπτει και την κοροϊδεύει. Το κορίτσι τρέχει σε ένα σιντριβάνι όπου συναντά τον Yue Xia Lao που της λέει ότι είναι αδελφές ψυχές. Το κορίτσι εξακολουθεί να αφρίζει και τρέχει. Όταν η κοπέλα γίνεται κυρία, γνωρίζει έναν νεαρό που της φαίνεται πολύ γοητευτικός και με άλλους οικείους όρους. Στη συνέχεια ρωτά τον άντρα για το όνομά του και εκείνος λέει το όνομα του νεαρού αγοριού. Η κυρία φαίνεται να μην το καταλαβαίνει όμως και στη συνέχεια, την ιδιαίτερη μέρα τους, της λέει ότι μια κοπέλα του άρεσε, αλλά ήταν ανόητος και την κορόιδευε γι' αυτό, στη συνέχεια αναφωνεί ότι το κορίτσι είχε το ίδιο όνομα με αυτήν. Συνειδητοποιώντας ποιος ήταν, παραδέχεται ότι ήταν το κορίτσι και τελικά ζητά συγγνώμη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης Κατηγορία:Μυθολογία της Κίνας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ασίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
2202 Πελέ
Ο Πελέ (Pele) είναι ένας αστεροειδής Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 17,518. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τον Αμερικανό αστρονόμο `Αρνολντ Ρ. Κλέμολα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Λικ, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πολυνησιακή θεά της φωτιάς και των ηφαιστείων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πελέ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πελε
Συνθήκη του Βίλνιους (1559)
Η Συνθήκη του Βίλνιους ή της Βίλνα υπεγράφη στις 31 Αυγούστου 1559, κατά τη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, μεταξύ του Λιβονικού Τάγματος και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στο Βίλνιους (Βίλνα, Βίλνο). Ο Γκότχαρντ φον Κέτλερ έθεσε τα εδάφη του τάγματος υπό την προστασία του Πολωνού βασιλέα και Μέγα Δούκα της Λιθουανίας, Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου. Η συγκεκριμένη συμμαχία είχε ως στόχο την εξουδετέρωση του επερχόμενου κινδύνου της προσάρτησης των εδαφών του τάγματος από τη Ρωσία, ωστόσο, παρά το γεγονός πως έλαβε στρατιωτική ενίσχυση από τον Πολωνό-Λιθουανό καγκελάριο Μικολάι «τον Μέλανα» Ράντζιβιλ, ο Κέτλερ απέτυχε να εμποδίσει την κατάληψη του μεγαλύτερου τμήματος της Λιβονίας από Ρωσικές δυνάμεις. Ως συνέπεια, ο Κέτλερ σύναψε δεύτερη συνθήκη με την Πολωνία-Λιθουανία στις 28 Νοεμβρίου 1561, μέσω της οποίας παρέδιδε τα κατάλοιπα του Κράτους του Τευτονικού Τάγματος στο Πολωνικό Στέμμα και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, ενώ ο ίδιος καθίστατο βασσάλος του Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβονικός Πόλεμος Βιλνιους (1559) Βιλνιους (1559) Κατηγορία:16ος αιώνας στο Βίλνιους
Τιράνο
Το Τιράνο (ιταλικά: Tirano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Έχει 8.792 κατοίκους και βρίσκεται κοντά στα ιταλο-ελβετικά σύνορα.
Γεωγραφία
Το Τιράνο βρίσκεται σε υψόμετρο 441 μέτρων και απέχει 2 χιλιόμετρα από τα ιταλο-ελβετικά σύνορα. Περιβάλλεται από τις Ρετικές Άλπεις, που αποτελούν τμήμα των Ανατολικών Άλπεων. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Άντα, ο οποίος, σε μικρή απόσταση από το Τιράνο, δέχεται τα νερά του χειμάρρου Ποσκιαβίνο, στη δεξιά του όχθη. Βρίσκεται στην ένωση δυο κοιλάδων, της Βαλτελίνα και της Βαλποσκιάβο.
Ιστορία
Το όνομα της πόλης είναι, κατά μια εκδοχή, ρωμαϊκής προέλευσης, από το λατινικό «inter amnes», δηλαδή μεταξύ των ποταμών ή «Turris amnis» δηλαδή παραποτάμιος πύργος. Ωστόσο, η πρώτη επίσημη μαρτυρία σε έγγραφα είναι του 11ου αιώνα. Το 1335, όπως και ολόκληρη η κοιλάδα της Βαλτελίνα, το Τιράνο πέρασε στην κυριαρχία των Βισκόντι, δουκών του Μιλάνου και μετέπειτα στους Σφόρτσα. Τον 16ο αιώνα η πόλη πέρασε στον έλεγχο των Γάλλων, οι οποίοι στη συνέχεια την παραχώρησαν στους Ελβετούς του Καντονιού του Γκριζούν.
Σύμφωνα με την καθολική παράδοση, στις 29 Σεπτεμβρίου 1504 στο Τιράνο, η Παναγία εμφανίστηκε στον Μάριο Ομοντέι, ζητώντας του να χτίσει έναν ναό προς τιμήν της σε εκείνο το μέρος. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1505, στις 25 Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Η εξωτερική δομή του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 1513. Με την ολοκλήρωση των εσωτερικών χώρων, έγινε ο καθαγιασμός του ναού στις 14 Μαΐου 1528 από τον επίσκοπο του Κόμο. Πολύ σύντομα η εκκλησία έγινε προπύργιο του καθολικισμού ενάντια στη διάδοση της προτεσταντικής Μεταρρύθμισης που προωθούσαν οι Ελβετοί. Στις 19 Ιουλίου 1620 έλαβε χώρα θρησκευτική εξέγερση των καθολικών εναντίων των προτεσταντών, εξέγερση που έμεινε στην ιστορία ως «Ιερός σφαγιασμός της Βαλτελίνα», και κατά την οποία έχασαν τη ζωή τους 400 με 600 άνθρωποι.
Αυτοκινητόδρομοι
Το Τιράνο βρίσκεται στη διασταύρωση δύο σημαντικών αμαξιτών δρόμων:
Σιδηρόδρομοι
Στο Τιράνο υπάρχουν δύο σιδηροδρομικοί σταθμοί που βρίσκονται στην ίδια πλατεία, και οι δύο χρησιμεύουν ως τερματικοί σταθμοί των αντίστοιχων σιδηροδρομικών τμημάτων αλλά δεν συνδέονται μεταξύ τους:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Λεοπόλδος του Όλμπανι
Ο Λεοπόλδος (αγγλ. Leopold, 7 Απριλίου 1853 - 28 Μαρτίου 1884) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν Δούκας του Ώλμπανυ. Στον Οίκο του είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Λεοπόλδου. Ήταν ο τέταρτος γιος του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παιδικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Λεοπόλδος Γεώργιος Δουνκανός Αλβέρτος γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1853 στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο, το όγδοο παιδί και ο νεότερος γιος της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Κατά τη διάρκεια του τοκετού η Βασίλισσα Βικτωρία επέλεξε να χρησιμοποιήσει χλωροφόρμιο, συνηγορώντας έτσι στη χρήση αναισθησίας κατά τον τοκετό. Το χλωροφόρμιο χορηγήθηκε από τον Δρ. Τζον Σνόου. Οι γονείς του τον ονόμασαν Λεοπόλδο από τον κοινό θείο τους, Λεοπόλδο Α΄ του Βελγίου.
Ο Λεοπόλδος κληρονόμησε την αιμορροφιλία από τη μητέρα του και ήταν ευαίσθητο παιδί. Υπήρχαν εικασίες ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Λεοπόλδος έπασχε από ελαφράς μορφής επιληψία, όπως ο μικρανεψιός του, Ιωάννης.
Οι πνευματικές ικανότητες του πρίγκιπα ήταν εμφανείς από την παιδική του ηλικία. Ο ποιητής Άλφρεντ Τέννυσον και ο φίλος του, φιλόσοφος Δρ. Τζέημς Μάρτινω, γνώριζαν τα παιδιά της βασίλισσας και είχαν σημειώσει ότι ο Λεοπόλδος, ο οποίος συχνά "θεωρήθηκε παιδί με προσεγμένο μυαλό, υψηλούς στόχους και αξιοσημείωτες προσδοκίες".
Γάμος
Ο Λεοπόλδος, που ασφυκτιούσε από την επιθυμία της μητέρας του να τον κρατήσει στο σπίτι, είδε τον γάμο ως τη μόνη του ελπίδα για ανεξαρτησία. Λόγω της αιμορροφιλίας του δυσκολεύτηκε να βρει σύζυγο. Η κληρονόμος Νταίζυ Μέιναρντ ήταν μια από τις γυναίκες που θεωρούσε πιθανή νύφη. Γνωρίστηκε με την Άλις Λίντελ, κόρη του αντιδήμαρχου της Οξφόρδης, για την οποία ο Λιούις Κάρρολ έγραψε τις Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Έχει προταθεί ότι ήθελε να την παντρευτεί, αν και άλλοι προτείνουν ότι προτιμούσε την αδερφή της, Ήντιθ (της οποίας αργότερα υπήρξε νεκροπομπός, στις 30 Ιουνίου 1876).
Ο Λεοπόλδος σκεφτόταν επίσης τη δεύτερη του εξαδέλφη του, Φρειδερίκη του Αννοβέρου, Βαρόνη του Πάβελ-Ράμινγκεν, για νύφη. Αντ' αυτού έγιναν φίλοι και εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλο για το υπόλοιπο της ζωής του. Άλλες αριστοκρατικές γυναίκες που ακολούθησαν ήταν η Βικτωρία του Μπάντεν, η Στεφανία του Βελγίου, η Ελισάβετ της Έσσης-Κάσσελ και η Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ. Ο Λεοπόλδος αγαπούσε πολύ τη Μαίρυ Μπάρτον, κόρη του Λόρδου Άσμπερτον, αλλά παρόλο που τον αγαπούσε επίσης, στα 19 της χρόνια ένιωθε ότι ήταν πολύ μικρή για να παντρευτεί.
Μετά την απόρριψη από αυτές τις γυναίκες, η Βικτωρία πρότεινε μια συνάντηση με την Έλενα Φρειδερίκη, κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα. Στις 27 Απριλίου 1882 ο Λεοπόλδος και η Έλενα παντρεύτηκαν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Ο Λεοπόλδος και η Έλενα απολάμβαναν έναν ευτυχισμένο (αν και σύντομο) γάμο. Απέκτησαν δύο παιδιά, την Αλίκη και τον Καρόλο Εδουάρδο.
Το τέλος
Ο Λεοπόλδος είχε αιμορροφιλία διαγνωσμένη ήδη από την παιδική ηλικία. Τον Φεβρουάριο του 1884 ο Λεοπόλδος πήγε στις Κάννες κατόπιν εντολής του γιατρού: ο πόνος των αρθρώσεων είναι ένα σύμπτωμα της αιμορροφιλίας και το χειμωνιάτικο κλίμα στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν πάντα δύσκολο γι' αυτόν. Η σύζυγός του, έγκυος την εποχή εκείνη, παρέμεινε στο σπίτι, αλλά τον ώθησε να φύγει. Στις 27 Μαρτίου, στην κατοικία του στις Κάννες, τη «Villa Nevada», γλίστρησε και έπεσε τραυματίζοντας το γόνατό του και χτυπώντας το κεφάλι του. Πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης μέρας, προφανώς από εγκεφαλική αιμορραγία. Το βασίλειο είχε επίσημο πένθος από τις 30 Μαρτίου 1884 έως τις 11 Μαΐου 1884. Ο γιος του, Κάρολος Εδουάρδος, τον διαδέχθηκε ως 2ος Δούκας του Ώλμπανυ τέσσερις μήνες αργότερα, αμέσως μετά τη γέννησή του.
Αφού πέθανε έξι χρόνια μετά τη μεγαλύτερη αδελφή του Αλίκη, ο Λεοπόλδος ήταν το δεύτερο από τα παιδιά της Βασίλισσας Βικτωρίας που πέθανε. Η μητέρα του έζησε άλλα δεκαεπτά χρόνια, οπότε έζησε και τον θάνατο ενός τρίτου παιδιού της, του Αλφρέδου.
Κάθε κόρη αιμορροφιλικού είναι φορέας του γονιδίου της αιμορροφιλίας. Ως εκ τούτου, η κόρη του Λεοπόλδου Αλίκη, κληρονόμησε το γονίδιο της αιμορροφιλίας και το πέρασε στον πρωτότοκο γιο της, Ροβέρτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1882 την Έλενα, κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ & Πύρμοντ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ιερά Μητρόπολις Δημητριάδος και Αλμυρού
H Ιερά Μητρόπολις Δημητριάδος και Αλμυρού είναι μια από τις σαράντα έξι Μητροπόλεις της Παλαιάς Ελλάδας και ογδόντα δύο συνολικά της Εκκλησίας της Ελλάδος, με έδρα της την πόλη του Βόλου.
Ιστορικά στοιχεία
Ακολουθούν 350 χρόνια χωρίς πληροφορίες σχετικά με την επισκοπή. Ο επίσκοπος Ξενοφών αναφέρεται στα πρακτικά της «Εν Αγία Σοφία» Συνόδου του 879, που συνεκλήθη από τον Πατριάρχη Φώτιο. Έδρα του επισκόπου ήταν η Δημητριάδα, η οποία, προστατευμένη από τα τείχη του Ιουστινιανού, συνέχισε την ύπαρξή της κατά τα βυζαντινά χρόνια, παρά τις μεγάλες επιδρομές από τον 9ο έως τον 11ο αιώνα. Ο επόμενος γνωστός επίσκοπος ήταν ο Ιωάννης το 1100-1115.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 και την ίδρυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας, ιδρύθηκε Λατινική επισκοπή στην Δημητριάδα. Αναφερόμενοι Ορθόδοξοι επίσκοποι είναι ο Αρσένιος (1215 - 1222), Νικόλαος Βλαττής (1230 - 1240), Νεόφυτος Α΄ (1240), τιτουλάριος. Από το 1272 έως το 1280 επίσκοπος Δημητριάδος ήταν ο Μιχαήλ Πανάρετος, ακολουθούμενος από τον Βισσαρίωνα (1490). Η έλλειψη επισκόπων πριν από αυτόν εξηγείται από την κατάληψη της περιοχής από καταλανούς τυχοδιώκτες το 1318, οι οποίοι κατήργησαν τους Ορθόδοξους επισκόπους και διατήρησαν μόνο τους Λατίνους.
Το 1423, η Μαγνησία έπεσε στα χέρια των Οθωμανών και κέντρο έγινε το φρούριο των Βόλου. Μέχρι το 1600, οπότε πιστοποιείται επίσκοπος στον Βόλο, η τοποθεσία του καθεδρικού ναού ήταν ασαφής. Η Δημητριάδα εξαφανίστηκε τον 6ο ή τον 16ο αιώνα και παρέμεινε μόνο ως επισκοπικός τίτλος. Στην Οθωμανική εποχή, οι Λατίνοι ιερείς εξαφανίστηκαν και παρέμειναν μόνο Ορθόδοξοι. Στα τέλη του 16ου αιώνα, η περιοχή επλήγη από πειρατικές επιθέσεις Ισπανών, Γενουατών και Φλωρεντίνων, οι οποίοι ανάγκασαν τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τους παράκτιους οικισμούς. Σύμφωνα με τον Θεόκλητο Α΄ το 1626, σύμφωνα με μια έκθεση του Βενετού προξένου της Κέρκυρας, ο Βόλος δεν ήταν ούτε πόλη ούτε χωριό, αλλά ένα μεγάλο λιμάνι όπου αγκυροβολούσαν πολλά πλοία. Ο Κάλλιστος (1630 - 1639) ίδρυσε την Επισκοπή στον Βόλο. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου, το φρούριο του Βόλου και η περιοχή καταλήφθηκαν από τους Ενετούς με επικεφαλής τον Μοροζίνι και τα τείχη του φρουρίου καταστράφηκαν. Αργότερα, οι Οθωμανοί ανακατέλαβαν την πόλη.
Πηγές
Δημητριαδος
Βραβείο Τέμπλτον
Το Βραβείο Τέμπλτον (Templeton Prize) είναι ετήσιο βραβείο που απονέμεται σε φυσικό πρόσωπο που βρίσκεται ακόμα στη ζωή και, κατά την εκτίμηση της κριτικής επιτροπής, «έχει συνεισφέρει εξαιρετικά στην επιβεβαίωση της πνευματικής διαστάσεως της ζωής, είτε μέσα από τη βαθιά αντίληψη, είτε μέσα από την ανακάλυψη, είτε μέσα από πρακτικά έργα». Θεσμοθετήθηκε από τον Τζων Τέμπλτον το 1972 και σήμερα (από το 1988) χρηματοδοτείται και απονέμεται από το «Ίδρυμα Τζων Τέμπλτον».
Το χρηματικό μέρος του Βραβείου ρυθμίζεται έτσι ώστε να υπερβαίνει αυτό του κάθε Βραβείου Νόμπελ: ο Τέμπλτον είχε τη γνώμη (κατά τον Economist) ότι «η πνευματικότητα αγνοείτο» στα Βραβεία Νόμπελ. Π.χ. το 2019 το ποσό του Τέμπλτον ήταν 1,28 εκατομμύριο ευρώ. Συνήθως το παρέδιδε στον βραβευμένο ο Δούκας του Εδιμβούργου σε τελετή στα Ανάκτορα του Μπάκινγκχαμ.
Η εφημερίδα The Washington Post έχει αποκαλέσει το Βραβείο Τέμπλτον «το υψηλότερου κύρους βραβείο που σχετίζεται με τη θρησκεία». Από την άλλη, οι αθεϊστές επιστήμονες Ρίτσαρντ Ντόκινς, Χάρρυ Κρότο και Τζέρυ Κόυν το έχουν επικρίνει επειδή «θολώνει το καλώς καθορισμένο σύνορο της θρησκείας με την επιστήμη» και επειδή απονέμεται «σε θετικούς επιστήμονες που είτε είναι οι ίδιοι θρήσκοι, είτε λένε καλά λόγια για τη θρησκεία» , επιχειρήματα που αντέκρουσε ο τιμημένος με το Βραβείο (2011) Μάρτιν Ρης, που είπε ότι ο ίδιος και άλλοι αποδέκτες του είναι άθεοι και ότι οι έρευνές τους σε πεδία όπως η ψυχολογία, η εξελικτική βιολογία και τα οικονομικά δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ως «προαγωγή της θρησκείας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τεμπλτον Βραβειο Τεμπλτο
Στσουτσίνσκ
Το Στσουτσίνσκ (Щучинск) είναι πόλη στο βορειοκεντρικό Καζακστάν, 75 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά το Κοκσετάου στη λίμνη Στσούτσγιε. Είναι κέντρο της επαρχίας Μπουραμπάι, πρώην επαρχία Στσουτσίνσ στην περιφέρεια Ακμόλα και κέντρο μεγάλης αγροτικής περιοχής.
Ιστορία
Το Στσουτσίνσκ ιδρύθηκε από τους Κοζάκους και ονομαζόταν Στσούτσγιε (посёлок Щучье) το 1850.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Βεατρίκη Σαρρή
Η Βεατρίκη Σαρρή (γενν. 1 Ιανουαρίου 1998) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως επιθετικός για την αγγλική Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Έπαιξε για τη Λίντς Γιουνάϊτεντ το 2017.
Εθνική ομάδα
Είναι διεθνής με την Εθνική Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Κάλμαρ
Το Κάλμαρ (σουηδικά: Kalmar, προφορά: [ˈkǎlmar]) είναι η πρωτεύουσα της κομητείας Κάλμαρ στα νοτιοανατολικά της Σουηδίας, που βρίσκεται δίπλα στη Βαλτική Θάλασσα. Έχει 36.392 κατοίκους και είναι η έδρα του Δήμου Κάλμαρ. Το Κάλμαρ είναι η τρίτη μεγαλύτερη αστική περιοχή της επαρχίας και της πολιτιστικής περιοχής του Σμόλαντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Ταράμπτος
Η νήσος Ταράμπτος, γνωστή και ως Καρύανδα (τουρκικά: Salih Σαλίχ) είναι νησί του Αιγαίου βόρεια της Αλικαρνασσού. Ανήκει στην επαρχία Μούγλων της Τουρκίας. Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό και είναι προσβάσιμο με πλοίο από την Αλικαρνασσό. Οι λόφοι στα ανατολικά του νησιού είναι καλυμμένοι με πευκοδάσος και ελαιώνες.
Η αρχική τοποθεσία της πόλης των Καρυανδών ήταν σε αυτό το νησί πριν την μετεγκατάστασή της στην ηπειρωτική χώρα. Υπό την ονομασία Ταράμπτος, αποτελούσε μέλος της Συμμαχίας της Δήλου και αναφέρεται σε διάταγμα φόρου τιμής των αρχαίων Αθηνών που χρονολογείται το 425/4 π.Χ. Αναφέρεται επίσης σε επιγραφή που βρέθηκε στην Αλικαρνασσό και χρονολογείται το 300 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Τουρκίας
Ευάγγελος Φιλόκωστας
Ο Ευάγγελος Φιλόκωστας ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από το Ζιάζιακο (Λόφο) Πιερίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Πρεσβεία των ΗΠΑ (Ελλάδα)
Η Πρεσβεία των ΗΠΑ (Αμερικαvική Πρεσβεία) στην Ελλάδα, βρίσκεται στην λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κτιριακό συγκρότημα ξένης πρεσβείας με τη μεγαλύτερη έκταση, καταλαμβάνοντας ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο έναντι και βόρεια του Μεγάρου Μουσικής.
Πλίμουθ (Μοντσερράτ)
Το Πλίμουθ (αγγλικά: Plymouth) ήταν η πρωτεύουσα της νήσου Μοντσερράτ, ενός Βρετανικού Υπερπόντιου Εδάφους στις Υπήνεμες Νήσους των Μικρών Αντίλλων. Βρισκόταν στη νοτιοδυτική ακτή του νησιού. Η πόλη σήμερα έχει εγκαταλειφθεί εντελώς μετά την καταστροφή της από τις εκρήξεις του ηφαιστείου του νησιού, του Σουφριέρ Χιλς το 1995 και το 1997. Πριν την εκκένωσή της ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός του νησιού και είχε περίπου 4.000 κατοίκους. Το Πλίμουθ ήταν το μόνο λιμάνι του Μοντσερράτ. Σήμερα, το Πλίμουθ βρίσκεται στη ζώνη ηφαιστειακού αποκλεισμού και δεν είναι επισκέψιμο και αποτελεί μία πόλη φάντασμα. Η πρωτεύουσα έχει μεταφερθεί προσωρινά στο Μπρέιντς, στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού.
Πρεσβεία των ΗΠΑ (Ελλάδα)
Ιστορικό
Κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους την περίοδο 1959 - 1961 και ακολουθεί τις φόρμες της σχολής Μπάουχαους. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του αρχιτέκτονα και είναι εμπνευσμένο από την αρχιτεκτονική του Παρθενώνα.
Πλίμουθ (Μοντσερράτ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντσερράτ Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί
Πρεσβεία των ΗΠΑ (Ελλάδα)
Ιστορικό
Το νέο κτίριο εγκαινίασε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1961, ο Αμερικανός πρέσβης Έλις Μπριγκς παρουσία του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, μελών του Υπουργικού Συμβουλίου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, κόβοντας την κορδέλα στο άνω επίπεδο της μαρμάρινης κλίμακας της κεντρικής εισόδου, επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και η οποία κλίμακα αργότερα, στη μεταπολίτευση, αφαιρέθηκε. Προηγουμένως, η αμερικανική πρεσβεία στεγαζόταν σε παλαιό νεοκλασικό τετραώροφο κτίριο που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ηρώδου Αττικού και λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, το οποίο στη συνέχεια κατεδαφίστηκε και στη θέση του οικοδομήθηκε νέο πολυόροφο κτίριο.
Το 2003, προστέθηκε ένας νέος χώρος πρασίνου καθώς και ένα καινούριο κτίριο προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της πρεσβείας.
Άλλες πληροφορίες
Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών πραγματοποιήθηκαν δύο επιχειρήσεις εναντίον της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1970 είχε προγραμματιστεί από μέλη της ομάδας Άρης του Ρήγα Φεραίου να τοποθετηθεί εκρηκτικός μηχανισμός μέσα σε αυτοκίνητο δίπλα από το κτίριο της Πρεσβείας των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης όμως το αυτοκίνητο εξερράγη με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι Γιώργιος Τσικουρής και Μαρία - Έλενα Αντζελόνι. Δύο χρόνια αργότερα στις 29 Αυγούστου 1972 εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός στο υπόγειο της Αμερικανικής πρεσβείας προξενώντας υλικές ζημιές. Την ευθύνη είχε αναλάβει η ΛΕΑ, μέλος της οποίας ήταν και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
Κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου, η πορεία που πραγματοποιείται για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καταλήγει στην Πρεσβεία των ΗΠΑ. Στις 17 Νοέμβρη του 1980, η απόφαση της κυβέρνησης Ράλλη να απαγορεύσει στην τότε πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα σοβαρών επεισοδίων μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών και τον θάνατο δύο διαδηλωτών (Ιάκωβος Κουμής & Σταματίνα Κανελλοπούλου).
Τον Απρίλιο του 1993, ξέσπασε η υπόθεση Στηβ Λάλας, που είχε ως συνέπεια της σύλληψη του ελληνοαμερικανού υπαλλήλου της Πρεσβείας Στηβ Λάλα και την δεκατετράχρονη φυλάκισή του στις ΗΠΑ.
Στις 12 Ιανουαρίου 2007, εκτοξεύθηκε ρουκέτα προς το κτίριο της Αμερικανικής Πρεσβείας από τον «Επαναστατικό Αγώνα», χωρίς όμως να προκληθούν σημαντικές ζημιές στο εσωτερικό.
Πηγές
Ηνωμενες Πολιτειες Κατηγορία:Ελληνοαμερικανικές σχέσεις Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα
Δημήτριος Καλλιφρονάς (πολιτικός)
Ο Δημήτριος Καλλιφρονάς (Αθήνα, 1800 – Αθήνα, 28 Φεβρουαρίου 1897) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Είχε το προσωνύμιο «φουστανελοφόρος».
Βιογραφία
Την περίοδο της επανάστασης κατέφυγε στην Αίγινα και, αργότερα, εντάχθηκε στο στρατιωτικό σώμα του Κάρολου Φαβιέρου. Διετέλεσε Δήμαρχος Αθηναίων το 1837 και το 1840-1841) και, επίσης, πρώτος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας.
Έλαβε ενεργά μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου και αργότερα εκλέχτηκε πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση του 1843. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος (από τις 14 Σεπτεμβρίου 1847 έως τις 22 Σεπτεμβρίου 1848 και από τις 4 Ιουλίου 1885 έως τις 24 Οκτωβρίου 1885) και αντιπρόεδρος (1847) της Βουλής, υπουργός Δημοσίας Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών (από τις 27 Οκτωβρίου 1848 έως τις 24 Δεκεμβρίου 1849, από τις 8 Απριλίου έως την 1η Ιουλίου 1863), από την 1η Νοεμβρίου 1865 έως τις 15 Νοεμβρίου 1865 και από τις 6 Ιανουαρίου 1873 έως τις 21 Φεβρουαρίου 1874) και υπουργός Ναυτικών (στην κυβέρνηση του 1862) από τις 23 Οκτωβρίου 1862 έως τις 20 Φεβρουαρίου 1863.
Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στην Αθήνα και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε τάφο στον οποίο υπάρχει η προτομή του. Γιος του ήταν ο Λάμπρος Καλλιφρονάς. Στην περιοχή που σήμερα είναι η οδός Καλλιφρονά, στην Κυψέλη, η οικογένειά του είχε στην κατοχή της αμπέλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Δημητριος
Ιωάννης Μαλαχίας
Ο Ιωάννης Μαλαχίας (Ξυλοσύρτης Ικαρίας, 1880 - Άγιος Κήρυκος, 1958) ήταν Έλληνας ιατρός από την Ικαρία ο οποίος υπήρξε ο ηγέτης της Ικαριακής εξέγερσης έναντι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και ο πρόεδρος της Ελευθέρας Πολιτείας της Ικαρίας.
Βιογραφία
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Statue_of_Ioannis_Malahias_in_Agios_Kirikos,_Ikaria_-_Greece.jpg|thumb|Άγαλμα του Μαλαχία στον [[Άγιος Κήρυκος Ικαρίας|Άγιο Κήρυκο.]] Γεννήθηκε στο χωριό Ξυλοσύρτης του δήμου Αγίου Κηρύκου και με την ενηλικίωση του σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και στο Παρίσι. Κατά την παραμονή του στην Αθήνα ήρθε σε γνωριμία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και συμμερίστηκε το όραμα της Μεγάλης Ιδέας. Επιστρέφοντας στην Ικαρία, η οποία τελούσε υπό Οθωμανική διοίκηση, κατάφερε να αποκτήσει το αξίωμα του Μουχτάρη -αντιπροσώπου- των κατοίκων. Διατηρούσε επικοινωνίες με τις οθωμανικές αρχές σχετικά με την παραγωγή και οικονομία του νησιού, ιδιαίτερα τα καπνά ζητώντας να αρθούν οι περιορισμοί στην καλλιέργεια τους, έως ότου το 1911 καταργήθηκε ο θεσμός του Μουχτάρη σε όλη την αυτοκρατορία.
Μετά την πάροδο 5 μηνών, η Ικαρία έγινε μέρος του κράτους της Ελλάδας. Ο Μαλαχίας συνέχισε να ζει στον Άγιο Κήρυκο όπου διεύθυνε το τοπικό νοσοκομείο. Μετά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο, υπήρξε ο αντιπρόσωπος της Ικαρίας στον νομό Σάμου.
Κύμα ιονισμού
Στρίμερ(Streamer), ή κύμα ιονισμού, είναι φαινόμενο που συμβαίνει κατά την ηλεκτρική εκκένωση σε αέρια σε υψηλή (200 Torr και άνω) πίεση. Εισήχθη για να εξηγήσει τις αδυναμίες της θεωρίας του Townsend, όσον αφορά τις ηλεκτρικές εκκενώσεις εντός αερίου διακκένου.
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός