cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλενα Ντέμπο
Σκακιστική καριέρα
Έχει κατακτήσει οκτώ μετάλλια από παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων (κάτω των 20 ετών) στο γρήγορο σκάκι (Rapid) το 2002 στο Νόβι Σαντ και του χάλκινου μεταλλίου (και πιο σημαντικού) στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκάκι Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε το 2005 στη Μολδαβία. Στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Ανοικτό Πρωτάθλημα Σκάκι, που πραγματοποιήθηκε το 2008 στο Λίβερπουλ, μοιράστηκε με δύο ακόμα σκακίστριες το βραβείο για την υψηλότερη κατάταξη γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί σκακιστές Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Ούγγροι σκακιστές Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ισραηλινοί συγγραφείς Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Ρωσίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Εβραίοι σκακιστές
Συμμετοχή της Γαλλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Η Γαλλία συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι. Η Γαλλία ήταν μία από τις χώρες που συμμετείχαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896, και έτσι ήταν η δεύτερη συμμετοχή της χώρας σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Παραπομπές
Γαλλία Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γαλλία
Μινωικός κάλαθος με διπλούς πελέκεις
Ο Μινωικός κάλαθος με διπλούς πελέκεις είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Ψείρα. Βρέθηκε στις αρχαιολογικές ανασκαφές του 1906 και φιλοξενείται σήμερα στο αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου.
Περιγραφή
Είναι πήλινο αγγείο σε καλαθόμορφο σχήμα, διακοσμημένο με διπλούς πελέκεις, οι οποίοι είναι ζωγραφισμένοι σε τέσσερις ζώνες που περιβάλλουν όλο το αγγείο. Το στόμιο είναι συμπιεσμένο, έτσι ώστε οι δύο λαβές να βρίσκονται αντικριστά. Το αγγείο διατηρείται ολόκληρο και σε καλή κατάσταση, ενώ ήταν σπασμένο και ανασυγκολλήθηκε.
Ερμηνεία
Το σχήμα και ο διάκοσμος διαφέρουν από τον τοπικό ρυθμό των αγγείων του ισθμού της Ιεράπετρας, ενώ παρουσιάζουν όμοια χαρακτηριστικά με ένα εύρημα από την Γουρνιά. Πιθανώς χρησίμευε σε θρησκευτικές τελετουργίες. Χαρακτηριστικό του ευρήματος είναι ότι το είδος αυτό συναντάται πάντα μαζί με άλλα όμοια αγγεία, γι΄αυτό πιστεύεται ότι ανήκε στα σκεύη του ιερέα, και ότι τα είχε τοποθετημένα στο σπίτι του.
Ιστορική τοποθέτηση
Βρέθηκε μαζί με άλλα δύο αγγεία της ίδιας εποχής. Ανάγεται στην Ύστερη Μινωική (ΥΜ Ι), ή Νεοανακτορική περίοδο.
Γουλιέλμος Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Ο Γουλιέλμος Α΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (1324 - 1 Οκτωβρίου 1391), Μαργράβος του Ναμύρ (1337 - 1391) και μέλος του Οίκου της Νταμπιέρ ήταν πέμπτος γιος του Ιωάννη Α΄ του Ναμύρ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας του Αρτουά. Διαδέχθηκε στην Κομητεία του Ναμύρ τον τέταρτο αδελφό του Φίλιππο Γ΄, οι τέσσερις μεγαλύτεροι αδελφοί του πέθαναν νέοι και άτεκνοι, η μητέρα του του χορήγησε στις τον πύργο του Πουαλβάς (11 Σεπτεμβρίου 1353).
Συμμετείχε στον Εκατονταετή Πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας και του βασιλιά Εδουάρδου Γ' αλλά διατηρήθηκε η ειρήνη στο Ναμύρ με εξαίρεση μια εξέγερση των υφαντουργών (1351). Στην μάχη του Μπασβέιλερ (1371) ο Γουλιέλμος ηττήθηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος. Με την βοήθεια της μητέρας του και της αδελφής του επέκτεινε την μαργραβία του Ναμύρ αγοράζοντας πολλά εδάφη, το 1362 πέτυχε την εξάρτηση της κομητείας απευθείας από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Δ΄ αντί για την κομητεία του Αινώ. Βελτίωσε την οικονομία με την βιομηχανία, το εμπόριο και την εκμετάλλευση των ορυχείων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο του γάμο την Ιωάννα των Αβέν του Αινώ, κόμισσα του Σουασόν (13 Φεβρουαρίου 1348), κόρη του Ιωάννη κυρίου του Μπωμόν. Απεβίωσε 2 χρόνια αργότερα, χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Ο Γουλιέλμος νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αικατερίνη της Σαβοΐας (10 Μαρτίου 1352), κόρη του Λουδοβίκου Β' βαρόνου του Βω, με την οποία απέκτησε:
Ο Γουλιέλμος Α΄ είχε και άλλα νόθα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Ζου Γιούχουα
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ζου Γιούχουα γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1976 στην πόλη Τζινχούα της επαρχίας Ζεγιάνγκ στην Κίνα.
Σκακιστική καριέρα
Η Ζου Γιούχουα κέρδισε με την ομάδα της Κίνας το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Σκάκι το 2000 και το 2002, επίσης, κέρδισε την 34η, 35η και 36η Σκακιστική Ολυμπιάδα το 2000, 2002 και 2004 αντίστοιχα.
Στις 25 Μαρτίου 2006 κέρδισε το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών στο νοκ-άουτ τουρνουά που πραγματοποιήθηκε στην Αικατερινούπολη της Ρωσίας, νικώντας την Ρωσίδα Αλίσα Γκαλιάμοβα κερδίζοντας 2,5 πόντους στην τρίτη από τις τέσσερις παρτίδες του τελικού. Το νοκ-άουτ τουρνουά είχε 64 συμμετέχουσες σκακίστριες, μεταξύ αυτών η πρώην παγκόσμια πρωταθλήτρια Ζου Τσεν και η τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια Αντοανέτα Στεφάνοβα. Η Ζου Γιούχουα ήταν τότε έγκυος τριών μηνών. Κερδίζοντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών του 2006 έγινε η 22η κατά σειρά Κινέζα διεθνής γκρανμαίτρ. Το 2008 έχασε τον τίτλο της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας από την Ρωσίδα Αλεξάνδρα Κοστένιουκ.
Τον Οκτώβριο του 2009 κέρδισε το 2ο Γκραν-πρι Γυναικών της FIDE που πραγματοποιήθηκε στο Ναντζίνγκ κατά το διάστημα 27 Σεπτεμβρίου – 9 Οκτωβρίου 2009. Η Ζου Γιούχουα παίζει στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα της Κίνας με τον σκακιστικό όμιλο της Ζεγιάνγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι σκακιστές Κατηγορία:Κινέζοι επιστήμονες
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευρυτανίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ευρυτανίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ευρυτανίας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ευρυτανίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, μόλις 7 σύλλογοι δήλωσαν συμμετοχή κι έτσι η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν 7 σύλλογοι. Σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο δε δήλωσε συμμετοχή η ΑΕΚ Αγίων Ευρυτάνων και προβιβάστηκε από τη Β΄ ο ΑΠΟ Δυτικής Φραγκίστας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε στη διαδικασία των Play Off η ομάδα του ΑΠΟΚ Βελούχι, ενώ η πρώτη της κανονικής διάρκειας ΑΟ Μυρίκης τερμάτισε στη 3η θέση Πηγή: ΕΠΣ Ευρυτανίς
Β΄ Κατηγορία
Στη Β΄ Κατηγορία συμμετείχαν 7 σύλλογοι που χωρίστηκαν σε 2 ομίλους. Στον τελικό μεταξύ των νικητών των δυο ομίλων, ο Απεραντιακός κατέκτησε το πρωτάθλημα επικρατώντας του Κεραυνού Κρικέλλου.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα 7 σωματεία της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας. Θα ξεκινήσει με τους προημιτελικούς στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου 2016.
Ο Αίολος Προφήτη Ηλία προκρίθηκε στους ημιτελικούς χωρίς αγώνα.
Ιωάννης της Αραγονίας (πατριάρχης)
Ο Ιωάννης, ισπαν. Juan (1304 - 1334) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν αρχιεπίσκοπος τού Τολέδο (1319-28) και της Ταρραγόνα (1317-34). Επίσης Λατίνος πατριάρχης της Αλεξανδρείας (1328-34).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Ιακώβου Β΄ δούκα της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης τού Καρόλου Β΄ της Νάπολης.
Το 1319 έγινε αρχιεπίσκοπος τού Τολέδο και το 1327 αρχιεπίσκοπος της Ταρραγόνα. Το 1328 έπαυσε από τη θέση του στο Τολέδο και έγινε Λατίνος πατριάρχης της Αλεξανδρείας. Κράτησε τις δύο αυτές θέσεις, ώσπου απεβίωσε σε ηλικία 30 ετών.
Στη θέση τού πατριάρχη είχε διαδεχθεί τον Οντόνε Σάλα· τον Ιωάννη διαδέχθηκε ο Γκυγιώμ ντε Σανάκ.
Οπλοφορία
Η οπλοφορία, οπλοκατοχή ή οπλοχρησία είναι η κατοχή οποιουδήποτε όπλου. Το 2018 μία έρευνα για τα μικρά όπλα ανέφερε ότι υπάρχουν πάνω από ένα δισεκατομμύριο πυροβόλα όπλα σε όλο τον κόσμο. Η συγκεκριμένη έρευνα έδειξε ότι μόνον υπήκοοι των ΗΠΑ κατέχουν περίπου το 46% του παγκοσμίου συνόλου πυροβόλων όπλων που είναι σε χέρια πολιτών. Η αναλογία είναι 120 όπλα ανά 100 κατοίκους, ενώ στην Ελλάδα η αναλογία είναι 17,6 ανά 100 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία: Πυροβόλα
Αμβρόσιος Ποδομπέδωφ
Ο Αμβρόσιος Ποδομπέδωφ (ρωσικά: Амвросий Подобедов, 20 Νοεμβρίου 1742 - 21 Μαΐου 1818 ) ήταν επιφανής ιεράρχης της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και συγγραφέας που έζησε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Είναι γνωστός κυρίως ως μητροπολίτης Αγίας Πετρούπολης και Νόβγκοροντ, τις οποίες διαποίμανε ταυτόχρονα επί σειρά ετών, εξαιτίας της παραίτησης του προηγούμενου μητροπολίτη του Νόβγκοροντ. Ως ιεράρχης έδωσε έμφαση στην παιδεία.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε το 1742 στο χωριό Στόγκοβο της εκκλησιαστικής περιφέρειας του Βλαντίμιρ (σύμφωνα με άλλη εκδοχή γεννήθηκε στο Βλαντίμιρ ) της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, εντός των ορίων της σύγχρονης Ρωσίας. Γονείς του ήταν ο ιερέας Ιβάν Σεμενόβιτς Ποδομπέδωφ και η Ναταλία Αλεξέεβνα και το κοσμικό του όνομα ήταν Αντρέι. Σε ηλικία 15 ετών εισήλθε στο ορθόδοξο Σεμινάριο της Αγίας Τριάδας που έδρευε στην Μονή της Τριαδικής Λαύρας του Αγίου Σεργίου, βορειοανατολικά της Μόσχας και μετά την αποφοίτησή του παρέμεινε σε αυτό ως μέλος του διδακτικού προσωπικού. Κατά την περίοδο της παρουσίας του στη σχολή, διετέλεσε μαθητής του μετέπειτα μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνα Β΄, από τον οποίο επηρεάστηκε. Το 1768 εκάρη μοναχός και στάλθηκε στη Σλαβοελληνολατινική Ακαδημία της Μόσχας ως καθηγητής φιλοσοφίας και θεολογίας. Στην Ακαδημία διετέλεσε έφορος και πρύτανης, ενώ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή βιβλίων θεολογικού περιεχομένου. Επιπλέον διακρίθηκε ως ιεροκήρυκας, ενώ λόγος του για το περιστατικό του λιντσαρίσματος του αρχιεπισκόπου Μόσχας Αμβροσίου από τον όχλο κατά τη διάρκεια ταραχών, μεταφράστηκε στα γερμανικά και τα γαλλικά.
Ως ιεράρχης
Μετά από πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Ελισάβετ, ο Αμβρόσιος χειροτονήθηκε το 1778 βοηθός επίσκοπος Σεβσκ, υπαγόμενος στην αρχιεπισκοπή Μόσχας , θέση από την οποία οργάνωσε την εκκλησιαστική εκπαίδευση των περιοχών της δικαιοδοσίας του. Το 1781 εξελέγη επίσκοπος Κρουτίτσκης και μερικά χρόνια αργότερα (1785) αρχιεπίσκοπος του Καζάν, δίνοντας εκ νέου ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα της παιδείας. Το 1799 ορίστηκε αρχιεπίσκοπος Αγίας Πετρούπολης, Εσθονίας και Φύμπορκ και το ίδιο έτος εκδόθηκε βιβλίο του για τη μελέτη της Αγίας Γραφής, το οποίο αναφέρεται ως σημαντικό και πρωτοποριακό, για την εποχή του, έργο. Το 1800 πέρασε στη δικαιοδοσία του Αμβροσίου και η μητρόπολη του Νόβγκοροντ μετά την παραίτηση του τοπικού ιεράρχη, την οποία ανέλαβε και τυπικά τη 10η Μαρτίου του 1801. Το 1816 παραιτήθηκε από τη θέση του στην Αγία Πετρούπολη, περιοριζόμενος στο Νόβγκοροντ, όπου και απεβίωσε την 21η Μαΐου του 1818. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας του Νόβγκοροντ και η σορός του ετάφη στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή.
Για τις υπηρεσίες του, ο Αμβρόσιος έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις, όπως το αυτοκρατορικό παράσημο του Τάγματος του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι και το βραβείο του Τάγματος του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου. Παράλληλα, ήταν εξέχον μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Εκκλησίας. Το 1812, κατά τη διάρκεια της γαλλικής εισβολής στη Ρωσία στο πλαίσιο των Ναπολεόντειων Πολέμων, διέθεσε μεγάλο χρηματικό ποσό από την προσωπική του περιουσία για τον εξοπλισμό των ρωσικών δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι εκκλησιαστικοί ηγέτες Κατηγορία:Επίσκοποι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς
Χαριτωμένη Δράμας
Η Χαριτωμένη είναι ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Χαριτωμένη βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Σερρών και είναι κτισμένη στους βορειοανατολικούς πρόποδες του Μενοικίου όρους σε υψόμετρο 300 μέτρα. Υπήρξε γνωστό καπνοχώρι της περιοχής. Η παλιά ονομασία, από την τουρκοκρατία ήταν Ρεσίλοβον και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 121 οικογένειες προσφύγων (496 άτομα). Έτσι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1920 στο ΦΕΚ 42Α - 20/02/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρλικόβης (σημερινή Μικρόπολη). Το 1921 με το ΦΕΚ 184Α - 30/09/1921 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Χαριτωμένη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Χαριτωμένης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Προσοτσάνης του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 291 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Προσοτσάνης
Ντέιβιντ Κόεν
Ο '''Ντέιβιντ Ξ. Κόεν' (αγγλ. David X. Cohen''), γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1966, είναι Αμερικανός συγγραφέας. Έχει γράψει για τους Σίμσονς και είναι επικεφαλής συγγραφέας και υπεύθυνος εκτέλεσης παραγωγής για το Futurama.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντέιβιντ Κόεν γεννήθηκε στο Englewood του Νιου Τζέρσεϊ από γονείς βιολόγους. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Dwight Morrow, όπου εκτός από την επίδειξη ενός ταλέντου για τα μαθηματικά, διακρίνεται για τα χιουμοριστικά άρθρα του στις στήλες της εφημερίδας του σχολείου. Ο Κόεν ήθελε να ακολουθήσει το δρόμο της οικογένειας και να γίνει επιστήμονας. Για αυτό το λόγο, αποφοίτησε από το τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και στη συνέχεια απέκτησε ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα στην επιστήμη των υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια.
Καριέρα
Μετά το κολέγιο, ο Κόεν πήρε μια εκπαιδευτική άδεια και άρχισε να γράφει σενάρια για την τηλεόραση. Το 1992 του δόθηκε η ευκαιρία να γράψει το σενάριο για δύο από τα πρώτα επεισόδια των Beavis and Butthead. Το 1993, ο Κόεν άρχισε να εργάζεται για τη σειρά Σίμσονς, γράφοντας ή βοηθώντας στη συγγραφή 13 επεισοδίων. Το 1998, μαζί με τον Ματ Γκρέινινγκ βοήθησε στην ανάπτυξη της σειράς Futurama, στην οποία αργότερα έγραψε ή βοήθησε στη συγγραφή έξι επεισοδίων. Από την αρχή της σειράς και σε όλη τη διάρκεια της, ο Κόεν έχει διατελέσει υπεύθυνος εκτέλεσης παραγωγής και επικεφαλής συγγραφέας.
Συγγραφικό έργο
Ο Ντέιβιντ Κόεν έγραψε ή βοήθησε στη συγγραφή των εξής επεισοδίων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Σκηνοθέτες φωνής
Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ
Ο Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ (Kevin-Prince Boateng, 6 Μαρτίου 1987) είναι Γκανέζος-Γερμανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Χέρτα. Αν και μέσος, μπορεί να αγωνιστεί επίσης ως επιθετικός και είναι γνωστός για τη δύναμη, ταχύτητα και τα κόλπα με τη μπάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γκανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Γεώργιος Παπαγεωργίου
Με το ονοματεπώνυμο Γεώργιος Παπαγεωργίου αναφέρονται οι:
Ομάδα Πασιφάης
Η ομάδα της Πασιφάης είναι μια ομάδα ανάδρομων ακανόνιστων δορυφόρων του Δία που ακολουθούν παρόμοιες τροχιές με την Πασιφάη και πιστεύεται ότι έχουν κοινή προέλευση.
Οι ημι-άξονες της τροχιάς τους(αποστάσεις από τον Δία) κυμαίνονται μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατ. χλμ. (το ίδιο εύρος με την ομάδα της Κάρμης), οι κλίσεις τους μεταξύ 144,5° και 158,3°, και οι εκκεντρότητες τους μεταξύ 0,25 και 0,43. μικρογραφία|375x375εσ|Αυτό το διάγραμμα παρουσιάζει τους μεγαλύτερους ακανόνιστους δορυφόρους του Δία. Από την ομάδα Πασιφάης, η Σινώπη και η Πασιφάη επισημαίνονται στην εικόνα. Η θέση ενός αντικειμένου στον οριζόντιο άξονα δείχνει την απόστασή του από τον Δία. Ο κατακόρυφος άξονας δείχνει την [[Κλίση τροχιάς|κλίση. Η εκκεντρότητα υποδεικνύεται με κίτρινες μπάρες που απεικονίζουν τις μέγιστες και ελάχιστες αποστάσεις των αντικειμένων από το Δία. Οι κύκλοι απεικονίζουν το μέγεθος ενός αντικειμένουσε σύγκριση με τα άλλα.]] Tα κύρια μέλη της ομάδας είναι τα εξής:
Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) δίνει ονόματα που τελειώνουν σε -e για όλους τους ανάδρομους δορυφόρους, συμπεριλαμβανομένων των μελών και αυτής της ομάδας.
Προέλευση
<div style="counter-reset: mw-Ref 2;" href="./Pasiphae_group#cite_note-2"> Η Πασιφάη ομάδα πιστεύεται ότι έχουν σχηματιστεί όταν ο Δίας έπιασαν έναν [//en.wikipedia.org/wiki/Asteroid αστεροειδή] το οποίο στη συνέχεια χώρισε μετά από μια σύγκρουση. <span data-segmentid="43" class="cx-segment" id="cxmwKA" data-source="mwKA" data-cx-state="mt" data-cx-mt-provider="Yandex">Ο αρχικός αστεροειδής δεν διαταράχθηκε σε μεγάλο βαθμό: το αρχικό σώμα υπολογίζεται πως ήταν 60 χιλιόμετρα σε διάμετρο, περίπου το ίδιο μέγεθος με την Πασιφάη. Άρα η Πασιφάη διατηρεί το 99% της μάζας του αρχικού σώματος. <span data-segmentid="45" class="cx-segment" id="cxmwKA" data-source="mwKA" data-cx-state="mt" data-cx-mt-provider="Yandex">Ωστόσο, αν η Σινώπη ανήκει στην ομάδα, η αναλογία είναι πολύ μικρότερη, συγκεκριμένα 87%. Σε αντίθεση με τις ομάδες της Κάρμης και της Ανάγκης, η θεωρία της προέλευσης της ομάδας της Πασιφάης από μιά σύγκρουση δεν είναι αποδεκτή από όλες τις μελέτες. <span data-segmentid="50" class="cx-segment" id="cxmwLQ" data-source="mwLQ" data-cx-state="mt" data-cx-mt-provider="Yandex">Αυτό συμβαίνει επειδή η ομάδα της Πασιφάης, ενώ όλα της τα μέλη έχουν παρόμοιος ημιάξονες τροχιάς, έχουν μεγαλύτερη διασπορά στις κλίσεις τους. Εναλλακτικά, η Σινώπη μπορεί να μην είναι ένα μέρος από τα απομεινάρια της ίδιας σύγκρουσης και αιχμαλοτίστηκε ανεξάρτητα, αντ ' αυτού. Οι διαφορές χρώματος μεταξύ των αντικειμένων (γκρι για την Πασιφάη, ανοιχτό κόκκινο για την Καλλιρόη και τη Μεγακλείτη) προτείνουν επίσης ότι η ομάδα θα μπορούσε να έχει μια πιο σύνθετη προέλευση από μία σύγκρουση.
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Το διάγραμμα συγκρίνει τα τροχιακά στοιχεία και τα σχετικά μεγέθη των κυρίων μελών της ομάδας της Παιφάης.
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Το διάγραμμα συγκρίνει την ευρεία διασπορά της ομάδας της Πασιφάης (κόκκινο) με τις πιο συμπαγείς ομάδες της Ανάγκης (μπλε) και Κάρμης (πράσινο).
Αναφορές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Μυστικό Συμβούλιο (Ηνωμένο Βασίλειο)
Το Μυστικό Συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου (αγγλικά: Privy Council, συντ. PC), επίσημα: Το Της Αυτού Μεγαλειότητος Πλέον Έντιμο Μυστικό Συμβούλιο (αγγλικά: His Majesty's Most Honourable Privy Council) είναι το ιδιαίτερο και επίσημο συμβουλευτικό σώμα του Μονάρχη του Ηνωμένου Βασιλείου. Το συμβούλιο αυτό, αντιστοιχεί με το Συμβούλιο της Επικρατείας άλλων κρατών.
Τα μέλη αυτού του συμβουλίου, είναι κυρίως υψηλόβαθμοι πολιτικοί και αξιωματούχοι, που είναι εν ενεργεία ή πρώην μέλη είτε της Βουλής των Κοινοτήτων, είτε της Βουλής των Λόρδων.
Το Μυστικό Συμβούλιο, συμβουλεύει επίσημα τον εκάστοτε Μονάρχη, για την άσκηση των Βασιλικών Καθηκόντων του και του Βασιλικού του προνομίου. Ο Μονάρχης του Ηνωμένου Βασιλείου, έχει το δικαίωμα να εκδίδει μέσω αυτού του συμβουλευτικού σώματος, εκτελεστικές εντολές (Order-in-Council) οι οποίες όμως υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο. Οι εκτελεστικές εντολές, αφορούν κυρίως την ρύθμιση και τον τρόπο λειτουργίας πολλών δημοσίων ιδρυμάτων. Επίσης, το Μυστικό Συμβούλιο, έχει ιστορικά και κάποιες δικαστικές λειτουργίες, εφόσον δύναται να πραγματοποιήσει ακροάσεις και να λάβει αποφάσεις για υποθέσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις χώρες της Κοινοπολιτείας, μέσω της επίλεκτης Δικαστικής Επιτροπής του Μυστικού Συμβουλίου, η οποία αποτελείται από δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου (UKSC) και από επίλεκτους δικαστές από την Κοινοπολιτεία.
Πλέον, οι εξουσίες του Μυστικού Συμβουλίου, έχουν αντικατασταθεί από το εκτελεστικό όργανό του συμβουλίου, το Υπουργικό Συμβούλιο (The Cabinet).
Συνεδριάσεις
Εκτός από τις συνδριάσεις παρόντος του μονάρχη, καθημερινά το Συμβούλιο συνεδριάζει παρουσία τεσσάρων συμβούλων, προεδρεύοντος του Λόρδου Προέδρου.
Μέλη του Μυστικού Συμβουλίου
Από τον Σεπτέμβριο του 2022, υπηρετούν 732 μέλη στο Μυστικό Συμβούλιο. Κάθε μέλος που ανήκει στο Μυστικό Συμβούλιο (PC) έχει τιμητικά το πρόθεμα «ο/η Εντιμότατος/-η» (αγγλικά: The Right Honourable).
Τα 494 από τα 732 μέλη, είναι στελέχη σε κάποιο κόμμα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα υπόλοιπα 238 μέλη, είτε είναι μέλη ή αξιωματούχοι της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας, είτε υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, είτε κληρικοί, είτε δικαστικοί από το Ηνωμένο Βασίλειο είτε από την Κοινοπολιτεία.
Η παραπομπή της επίσημης ιστοσελίδας του Μυστικού Συμβουλίου, που περιλαμβάνει τα τρέχοντα μέλη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Ανακτοβούλια
Εύδης ο Μέγας
Ο Εύδης ο Μέγας (Γαλλική γλώσσα : Eudes, πέθανε το 735) ήταν Δούκας της Ακουιτανίας (688 /700 - 735). Η περιοχή που κυβερνούσε περιείχε το Δουκάτο της Γασκώνης στη νοτιοδυτική Γαλατία και το Δουκάτο της Ακουιτανίας, μια εκτεταμένη περιοχή που επεκτεινόταν από τα Πυρηναία μέχρι την Κοιλάδα του Λίγηρα με πρωτεύουσα την Τουλούζη. Βρισκόταν συνεχώς σε συγκρούσεις με τη Δυναστεία των Καρολιδών και συμμάχησε πολλές φορές με τους Μουσουλμάνους για να τους αντιμετωπίσει. Ο Εύδης έμεινε διάσημος για τη μεγάλη νίκη του απέναντι στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών καθώς οι Ομεϋάδες διέσχιζαν την Ακουιτανία μέσω του Γαρούνα. Ο θρίαμβος αυτός ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη των μουσουλμάνων στη δυτική Ευρώπη, του έδωσε το προσωνύμιο "Μέγας".
Δούκας της Ακουιτανίας
thumb|250px|left|Το [[Δουκάτο της Ακουιτανίας την περίοδο 710-740]] Τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι σκοτεινά χωρίς καθόλου πηγές, πιθανότατα ήταν Ρωμαικής καταγωγής επειδή οι Γάλλοι ιστορικοί τον λένε με εχθρικό τόνο "Ρωμαίο". Το όνομα του πατέρα του δεν είναι γνωστό πιθανότατα ήταν γιος του Λούπος Α΄ της Ακουιτανίας τον οποίο και διαδέχθηκε, καταγράφεται σαν αδελφός του κάποιος Ουμβέρτος. Η ημερομηνία που ανέβηκε στον δουκικό θρόνο είναι ασαφής, σίγουρα όχι πριν το 679, πιθανότατα με τον θάνατο του Λούπος Α΄ ή το 688 ή το 692, το βέβαιο είναι ότι ήταν ήδη δούκας το 700. Ο ιστορικός Ζαν ντε Ζόργκεν γράφει ότι πολέμησε με τον Βησιγότθο βασιλιά Ρόντερικ στην Παμπλόνα (711), ανεξαρτητοποιήθηκε (715) αλλά δεν φαίνεται να απέκτησε ποτέ τον τίτλο του βασιλιά. Με έναν στρατό από Βάσκους συμμάχησε με τον Χιλπέριχο Β΄ που κυβερνούσε τη Νευστρία, ο Μαγιορδόμος των ανακτόρων Ράγκενφριντ αναγνώρισε τη βασιλεία του στην Ακουιτανία. Πολέμησε με τον Μαγιορδόμο των ανακτόρων στην Αυστρασία Κάρολο Μαρτέλο αλλά μετά την ήττα του Χιλπέριχου Β΄ στη Σουασόν έκλεισε ειρήνη με τον Κάρολο, του παρέδωσε τον βασιλιά της Νευστρίας και τους θησαυρούς του.
Η μάχη της Τουλούζης
Ο Εύδης Α΄ ήταν υποχρεωμένος να πολεμήσει σε διπλό μέτωπο τόσο απέναντι στους Ομεϋάδες όσο και στους Φράγκους. Ακολούθησε συντριπτική νίκη του Εύδη στη "μάχη της Τουλούζης" με θύματα χιλιάδες Ομεϋάδες στρατιώτες. Η ηρωική νίκη εορτάστηκε με μεγαλοπρεπή δώρα από τον πάπα, ανακήρυξε τον δούκα της Ακουιτανίας "πρωταθλητή του Ρωμαϊκού χριστιανισμού". Σύμφωνα με τις πηγές της εποχής για να εξασφαλίσει τη συμμαχία του απέναντι στους Ομεϋάδες ο Εύδης πάντρεψε την κόρη του Λαμπέγκια με έναν Βέρβερο επαναστάτη που οι Φράγκοι είχαν καταγράψει ως "Μουνούζα", ήταν κυβερνήτης στην περιοχή που αντιστοιχεί σήμερα στην Καταλονία. Μετά τη νίκη του στους Σάξονες (731) ο Κάρολος Μαρτέλος αποφάσισε να εκδικηθεί τον Εύδη για τη συμμαχία του με τον Μουνούζα, λεηλάτησε δύο φορές την Ακουιτανία και κατέστρεψε την Μπουρζ, ο Εύδης συμμάχησε με τους Φράγκους αλλά ηττήθηκε ξανά. Ο Κάρολος Μαρτέλος μετά τις νίκες του επέστρεψε στη Φραγκία. Οι Ομεϋάδες ταυτόχρονα συγκέντρωσαν δυνάμεις και αποφάσισαν και αυτοί με τη σειρά τους να εκδικηθούν τον Εύδη, προχώρησαν σε επίθεση στην Καταλονία που την κυβερνούσε ο σύμμαχος και γαμπρός του Μουνούζα. Με την επίθεση των Ομεϋάδων ο Μουνούζα συνετρίβη και σκοτώθηκε, η σύζυγος του και κόρη του Εύδη μεταφέρθηκε αιχμάλωτη στη Δαμασκό σε χαρέμι. Ο Εύδης ο Μέγας ήταν απασχολημένος με τις επιθέσεις του Καρόλου Μαρτέλου και δεν μπόρεσε να τον βοηθήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Τουλούζης Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας
Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Βιογραφία
Η ηγεμονία του στο Ναμύρ χαρακτηρίστηκε ειρηνική, ασχολήθηκε με το εμπόριο, την βιοτεχνία και την ανέγερση οχυρώσεων. Συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης του λαού της Λιέγης (1408) με τον Ιωάννη τον Άφοβο, τον Γουλιέλμο Β΄ της Βαυαρίας και τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαρία του Μπαρ, κόρη του Ροβέρτου Α΄ δούκα του Μπαρ.
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ιωάννα του Αρκούρ (1372 - 1456), κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Αρκούρ, αλλά δεν απέκτησε πάλι παιδιά. Τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ.
Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Ο Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ (πέθανε στις 10 Μαρτίου 1429), τελευταίος Μαργράβος του ανεξάρτητου Ναμύρ (1418 - 1429) και μέλος του Οίκου του Νταμπιέρ.
Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Πηγές
Κατηγορία:Μαργράβοι του Ναμύρ Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Ιωάννης Γ΄, μαρκήσιος του Ναμύρ
Βιογραφία
Ήταν ο 2ος γιος του Γουλιέλμου Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ και της 2ης συζύγου του Αικατερίνης της Σαβοΐας, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ βαρόνου του Βω. Με το τέλος του πατέρα του (1391) κληρονόμησε την Ουινζενδάλη και Ρόνσε· όταν απεβίωσε και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος Β΄, μαρκήσιος του Ναμύρ χωρίς απογόνους (1418), κληρονόμησε και την Κομητεία του Ναμύρ.
Έκανε πολύ ακριβή ζωή, με αποτέλεσμα τα οικονομικά του μαργραβάτου να καταρρεύσουν· ανέβασε σημαντικά τους φόρους, κάτι που οδήγησε σε εξέγερση. Ο Γουλιέλμος Β΄, για να αποφύγει τα χειρότερα, πώλησε το Ναμύρ στον Φίλιππο Γ΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. <ετά το τέλος του το Ναμύρ έπαψε να υπάρχει σαν ανεξάρτητο μαργαρβάτο και ενσωματώθηκε στις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης δεν νυμφεύτηκε ποτέ, και είχε έναν νόθο γιο από την εξαδέλφη του Σεσίλη της Σαβοΐας:
Δάρνη
Η Δάρνη, ή Δάρνις (αραβικά: درنة Ντάρνα), είναι πόλη-λιμάνι στην ανατολική Λιβύη. Έχει πληθυσμό 100.000–150.000 κατοίκους. Ήταν η έδρα μιας από τις πλουσιότερες επαρχίες της Μπαρμπαριάς και παραμένει η πρωτεύουσα της περιφέρειας Δάρνης, με πολύ μικρότερη έκταση. Η Δάρνη έχει ένα μοναδικό περιβάλλον ανάμεσα στις πόλεις της Λιβύης, καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε καταπράσινα βουνά, τη Μεσόγειο Θάλασσα και την έρημο. Η πόλη φιλοξενεί επίσης ανθρώπους μικτής καταγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιβύης
Into the Void (τραγούδι, Black Sabbath)
Το "Into the Void" είναι ένα τραγούδι του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο κυκλοφόρησε το 1971, στο τρίτο τους στούντιο άλμπουμ τους Master of Reality. Το 2009, σε μία deluxe κυκλοφορία του εν λόγω δίσκου, συμπεριλήφθηκε και μία πρώιμη μορφή του κομματιού, ονόματι "Spanish Sid". Το κομμάτι είναι γραμμένο σε Ντο# ελάσονα. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του σχήματος, με το Rock - Das Gesamtwerk der größten Rock-Acts im Check, να το τοποθετεί στη 13η θέση με τα καλύτερα τραγούδια τους.
Το κομμάτι έχει υποστεί πολλές διασκευές, από γνωστά συγκροτήματα του είδους, όπως οι Monster Magnet, οι Sleep και Exhorder, ενώ ξεχωρίζουν εκείνες των Soundgarden και των Kyuss, με τους τελευταίους να το κυκλοφορούν το 1996 και ως single. Η διασκευή των Soundgarden είχε στιχουργικές διαφοροποιήσεις που αφορούσαν τον Αμερικανό ιθαγενή Chief Seattle. Η εκτέλεση αυτή του κομματιού, υπήρξε υποψήφια για Grammy Καλύτερης Metal Ερμηνείας.
Ο Τζέιμς Χέτφιλντ, των Metallica, θεωρεί το κομμάτι αυτό ως ένα από τα πιο αγαπημένα του από το συγκρότημα. Ενώ ο Έντι Βαν Χέιλεν των Van Halen θεωρεί πως το riff του τραγουδιού είναι ένα από τα αγαπημένα του γενικότερα. Το hardrock punk συγκρότημα Void, πήρε το όνομά του από αυτό το τραγούδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1971 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath Κατηγορία:Τραγούδια των Soundgarden Κατηγορία:Singles του 1996
Man in the Mirror
Το Man in the Mirror είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον, το οποίο γράφτηκε από τους Γκλέν Μπάλλαρντ και Σίνταχ Γκάρρεττ. Έφθασε έως τη 1η θέση στις ΗΠΑ όταν κυκλοφόρησε ως single τον Ιανουάριο του 1988, από το άλμπουμ Bad. Το τραγούδι ήταν υποψήφιο στη κατηγορία Record of the Year στα Βραβεία Γκράμι. Το τραγούδι έμεινε στη κορυφή του Billboard Hot 100 για 2 εβδομάδες. Το τραγούδι έφθασε έως τη 21η θέση στο UK Singles Charts το 1988, αλλά το 2009, μετά τον θάνατο του Τζάκσον, το τραγούδι έφθασε έως τη 2η θέση, πίσω από το τραγούδι της Κασκάντα, Evacuate the Dancefloor, έχοντας ξαναμπεί στο τσαρτ στη 11η θέση. Επίσης έγινε το No. 1 single στο iTunes στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο
Προϊστορία
Το τραγούδι είναι το τελευταίο που ακούγεται στη ταινία Michael Jackson's This Is It. Το τραγούδι αναφέρθηκε από τον Ζερμαίν Τζάκσον κατά το Celebrity Big Brother 2007, ενώ χρησιμοποιήθηκε από πολλούς ανθρώπους που φοβόνταν ένα Ινδό συγκάτοικο, την ηθοποιό του Μπόλυγουντ, Σίλπα Σέττι. Το τραγούδι παίζεται στο σπίτι την επόμενη μέρα ως συναγερμός.
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο διαφέρει από τα άλλα μουσικά βίντεο του Τζάκσον, κυρίως επειδή ο Τζάκσον δεν εμφανίζεται σε αυτό (εκτός από μια στιγμή στο τέλος που φαίνεται να φορά ένα κόκκινο σακάκι). Αντιθέτως, χρησιμοποιεί σκηνές από την Επιχείριση Σταυροδρόμι, τις δολοφονίες των Τζων Φ. Κέννεντι και Ρόμπερτ Φ. Κέννεντι, την ιρανική κρίση, το Live Aid, το Farm Aid, και διάφορους διάσημους ανθρώπους όπως του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Λεχ Βαλέσα, Μητέρα Τερέζα, Ντέσμοντ Τούτου, Τζων Λένον και Γιόκο Όνο, Μαθάτμα Γκάντχι, Άνβαρ Ελ Σάντα, Μέναχεμ Μπέντζιν, Τζίμμι Κάρτερ, Μιχαήλ Γκαραμπατσιόφ, Ρόσα Πάρκς, Ρόνανλντ Ρέγκαν, Πίτερ Βίλλεμ Μπόθα, Μουαμάρ αλ Καντάφι και Αδόλφος Χίτλερ. Ένα εναλλακτικό βίντεο εμφανίζεται στην αρχή του Moonwalker με σκηνές από το Bad World Tour.
Η PCM Stereo εκδοχή του μουσικού βίντεο συμπεριλήφθηκε στα Number Ones και Michael Jackson's Vision.
Τσαρτ
Το Man In The Mirror ήταν το τέταρτο συνεχόμενο #1 single από το Bad, στις ΗΠΑ. Το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στη 48η θέση στο Billboard Hot 100, στις 6 Φεβρουαρίου 1988, και έφθασε στην 1η θέση μετά από 8 εβδομάδες, στις 26 Μαρτίου 1988, όπου και έμεινε για 2 εβδομάδες. Αρχικά έφθασε έως την 21η θέση στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1988. Ωστόσο, μετά τον θάνατο του Τζάκσον, στις 25 Ιουνίου 2009, το Man in the Mirror ξαναμπήκε στο UK Singles Chart στην 11η θέση, και τη επόμενη εβδομάδα έφθασε έως τη 2η θέση, χάνοντας τη θέση από τους La Roux. Το τσαρτ είχε 12 κομμάτια του Τζάκσον στο Top 40. Αυτό το τραγούδι έμεινε στο top 100 για 15 συνεχόμενες εβδομάδες. Στην Αυστραλία, το κομμάτι έφθασε έως την 39η θέση. Μετά τον θάνατο του Τζάκσον, το τραγούδι ξαναμπήκε στο τσαρτ στην 8η θέση. Ήταν επίσης top single στο iTunes σε ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1987 Κατηγορία:Singles του 1988 Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Evil Dead Rise
Το Evil Dead Rise είναι μια Αμερικανική υπερφυσική ταινία τρόμου του 2023 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Λι Κρόνιν. Ως το πέμπτο μέρος στην σειρά ταινιών Evil Dead, πρωταγωνιστούν οι Λίλι Σάλιβαν, Αλίσα Σάδερλαντ, Μόργκαν Ντέιβις, Γκαμπριέλ Έκολς, και Νελ Φίσερ.
Η ανάπτυξη της ταινίας ακολούθησε τις ακυρωμένες συνέχειες των Το Πρόσωπο του Κακού (2013) και Ο Στρατός του Σκότους (1992) και του τέταρτου κύκλου του Ash vs Evil Dead (2015-2018). Τον Οκτώβριο του 2019, ο Σαμ Ράιμι ανακοίνωσε πως μια νέα ταινία βρίσκεται σε ανάπτυξη, με τον Κρόνιν να είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Τα κύρια γυρίσματα έλαβαν μέρος στην Νέα Ζηλανδία από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο του 2021.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λος Άντζελες
Κατάλογος χριστουγεννιάτικων ταινιών
Πολλές χριστουγεννιάτικες ιστορίες έχουν γίνει ταινίες και τηλεοπτικά αφιερώματα και έχουν μεταδοθεί και επαναληφθεί πολλές φορές στην τηλεόραση. Από τη διάδοση του οικιακού βίντεο στη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα, πολλές διασκευές τους πωλούνται και επαναπωλούνται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου.
Κινηματογραφικές ταινίες
Κατάλογος ξένων και ελληνικών ταινιών με χριστουγεννιάτικο θέμα. Για τις ξενόγλωσσες ταινίες, ο πρωτότυπος τίτλος παρατίθεται σε παρένθεση.
Τηλεταινίες και βιντεοταινίες
Ξένες και ελληνικές ταινίες που έχουν γυριστεί για την τηλεόραση, για βίντεο, ντιβιντί ή για το διαδίκτυο.
Παιδικές
Παιδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, ελληνικές ή ξένες (με τα στοιχεία της μεταγλώττισής τους στα ελληνικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες ταινίες
Απεργία της Σύρου (1879)
Η Απεργία της Σύρου το 1879 ήταν η πρώτη κινητοποίηση εργατών στην ιστορία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Πραγματοποίηθηκε στις αρχές του 1879 και έληξε με την ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών από την εργοδοσία.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η Σύρος, από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους ήταν πρωτοπόρα στην εμπορική και στη ναυτιλιακή ανάπτυξη. Κατά τη δεκαετία του 1870 διέθετε ήδη οργανωμένο ναυπηγείο στο οποίο απασχολούνταν 1.500 εργάτες, όπως και βυρσοδεψεία, με 500 εργαζόμενους. Μάλιστα στην Ερμούπολη ιδρύθηκε στην αρχή του 1879 το πρώτο εργατικό σωματείο στα χρονικά, με την επωνυμία «Αδελφικός Σύλλογος Ξυλουργών του Ναυπηγείου Σύρου». Οι οικονομικές συνθήκες της εποχής είχαν επιδεινωθεί μετά το ξέσπασμα της νομισματικής κρίσης που εξανέμισε σχεδόν ολοκληρωτικά την αξία των ήδη εξευτελιστικών ημερομισθίων με τα οποία αμείβονταν οι εργάτες του νησιού. Επιπλέον οι συνθήκες εργασίας ήταν ιδιαίτερα καταπιεστικές για αυτούς, καθώς υποχρεώνονταν να εργάζονται περισσότερο από 12 ώρες ημερησίως, ενώ υπήρχε και η λεγόμενη «αγγαρεία» της Κυριακής, βάσει της οποίας αναγκάζονταν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους επί 2ωρο και μάλιστα αμισθί.
Οι απεργίες
Στις 16 Φεβρουαρίου του 1879 οι εργάτες του ναυπηγείου της Σύρου ξεκίνησαν απεργία, η οποία κράτησε επί μια εβδομάδα και τερματίσθηκε με την αποδοχή των αιτημάτων τους από τη διοίκηση της εταιρείας. Σχεδόν παράλληλα, στις 21 Φεβρουαρίου ξέσπασε απεργία και των εργατών στα βυρσοδεψεία με αιτήματα την αύξηση του μεροκάματου κατά 27%, τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας και την κατάργηση της «αγγαρείας». Η κινητοποίηση οδήγησε γρήγορα σε αιματηρά επεισόδια, που άρχισαν με συγκρούσεις μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών και κατέληξαν στο θάνατο ενός αστυνομικού, που κτυπήθηκε από πέτρα στο κεφάλι. Η σύρραξη τερματίσθηκε με την επέμβαση στρατιωτικών δυνάμεων που κλήθηκαν με παράκληση του νομάρχη απ’ την Αθήνα, αλλά η απεργία δεν διακόπηκε, έως ότου, μια εβδομάδα αργότερα, τα αιτήματα έγιναν αποδεκτά από τους εργοδότες.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Σύρου Συρου Κατηγορία:1879
Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας
Η Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας (γαλ.: Jeanne II de Navarre, 28 Ιανουαρίου 1311 - 6 Οκτωβρίου 1349), βασίλισσα της Ναβάρρας (1328 - 1349) ήταν η μοναδική κόρη και παιδί του Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας της Βουργουνδίας. Η νομιμότητα της αμφισβητείται, εξ'αιτίας του σκανδάλου της μοιχείας στο οποίο είχε εμπλακεί η μητέρα της (1314), αλλά ο ίδιος ο πατέρας της τη νομιμοποίησε λίγο πριν τον θάνατό του (1316). Τον πατέρα της διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας, λόγω του Σαλικού νόμου και οι ευγενείς της Ναβάρρας τού έδωσαν όρκο υποτέλειας. Η εκ μητρός γιαγιά της Αγνή της Βουργουνδίας και ο Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας έκαναν προσπάθειες να εξασφαλίσουν την Καμπανία και το Μπρι στην Ιωάννα, αλλά τα βασιλικά στρατεύματα νίκησαν τους υποστηρικτές. Ο βασιλιάς Φίλιππος ο Υψηλός πάντρεψε την κόρη του Ιωάννα Γ΄ της Βουργουνδίας με τον Εύδη, παραχωρώντας του τις δυο κομητείες· ο Εύδης τον Μάρτιο του 1318 παραιτήθηκε στις δυο κομητείες για χάρη της Ιωάννας, με αντάλλαγμα χρηματική αποζημίωση. Η Ιωάννα παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Εβρέ, μέλος της βασιλικής δυναστείας των Καπετιδών, που έγινε έτσι βασιλιάς της Ναβάρρας ως Φίλιππος Γ΄.
Ο μικρότερος θείος της Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας διαδέχθηκε τον Φίλιππο Ε΄ στη Γαλλία και στη Ναβάρρα (1322), αλλά πολλοί Ναβαρραίοι ευγενείς αρνήθηκαν να του δώσουν όρκο υποτέλειας. Όταν ο Κάρολος Δ΄ απεβίωσε, οι Ναβαρραίοι ευγενείς ανέτρεψαν τον ζυγό των Καπετιδών, ανακηρύσσοντας βασίλισσα της Ναβάρρας την Ιωάννα. Στη Γαλλία τον Κάρολο διαδέχθηκε ο πρώτος εξάδελφός του Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας· αυτός έκανε συμφωνία με τη Ιωάννα, η οποία παραχώρησε τα δικαιώματά της στην Καμπανία και στο Μπρι και σε αντάλλαγμα ο Φίλιππος αναγνώρισε την Ιωάννα με τον σύζυγό της επίσημα σαν βασιλείς της Ναβάρρας. Ο Φίλιππος και η Ιωάννα στέφθηκαν βασιλείς της Ναβάρρας στον Καθεδρικό ναό της Παμπλόνας στις 5 Μαρτίου 1329. Ο Φίλιππος του Εβρέ ήταν περισσότερο ενεργός σαν βασιλιάς, αλλά το ζεύγος ζούσε στα κτήματά του στη Γαλλία, αφήνοντας την εξουσία της Ναβάρρα σε τοπικούς διοικητές.
Ο πατέρας της αποβιώνει χωρίς απογόνους
Ο πατέρας της ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα της Ιωάννας, Μαργαρίτα της Βουργουνδίας και οι δυο συννυφάδες της Ιωάννα Β΄, κόμισσα της Βουργουνδίας και Λευκή της Βουργουνδίας βρέθηκαν εμπλεκόμενες σε υπόθεση μοιχείας, λίγο πριν τον θάνατο του πεθερού τους (1314), με δυο ευγενείς: τους Φίλιππο και Βάλτερ Αουνάι. Η καταγγελία έγινε από την κουνιάδα τους Ισαβέλλα της Γαλλίας. Οι δυο ευγενείς, αφού βασανίστηκαν, ομολόγησαν ότι ήταν οι ερωμένοι τους για τρία χρόνια. Οι δύο ευγενείς εκτελέστηκαν και οι δυο από τις νύφες του βασιλιά φυλακίστηκαν· η Μαργαρίτα απεβίωσε τον επόμενο χρόνο στη φυλακή, ενώ ο σύζυγος της είχε ήδη ανέβει στον θρόνο της Γαλλίας. Η νομιμότητα της Ιωάννας αμφισβητήθηκε, επειδή τη χρονιά που γεννήθηκε, η μητέρα της είχε εξωσυζυγικές σχέσεις με τον ξένο ευγενή, αλλά λίγο πριν τον θάνατό του ο πατέρας της την κήρυξε νόμιμη. Ο πατέρας της, όταν απεβίωσε, είχε ήδη αφήσει τη δεύτερη σύζυγό του Κλημεντία του Ανζού έγκυο λίγων μηνών. Η συμφωνία, που έγινε ανάμεσα στους θείους της και τους ευγενείς, ήταν: αν το παιδί που θα γεννηθεί ήταν αγόρι, θα κληρονομούσε τον θρόνο της Γαλλίας, ενώ αν ήταν κορίτσι, οι δυο ετεροθαλείς αδελφές θα κληρονομούσαν το βασίλειο της Ναβάρρας και τις κομητείες της Καμπανίας και του Μπρι. Η Ιωάννα στάλθηκε στους συγγενείς της μητέρας της στη Βουργουνδία αλλά δεν θα μπορούσε να παντρευτεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Γαλλικής βασιλικής οικογένειας. Η Κλημεντία γέννησε στις 13 Νοεμβρίου 1316 έναν γιο τον Ιωάννη τον Υστερότοκο ο οποίος έζησε μόνο 5 μέρες. Ο από μητέρα θείος της Ιωάννας Εύδης Δ΄ της Βουργουνδίας που βρισκόταν στο Παρίσι ζήτησε να δει τον θείο της Ιωάννας Φίλιππο τον Υψηλό να διαπραγματευτεί μαζί του τα δικαιώματα της Ιωάννας στη Ναβάρρα, την Καμπανία και το Μπρι αλλά εκείνος αρνήθηκε να τον συναντήσει.
Άρνηση του θείου της Φιλίππου να αναγνωρίσει τα δικαιώματα της
Στις 27 Μαρτίου 1318 ο Φίλιππος και ο Εύδης προχώρησαν σε συμφωνία. Ο Φίλιππος θα έδινε τη μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννα Γ΄ της Βουργουνδίας σύζυγο στον Εύδη αναγνωρίζοντας τους κληρονόμους στη Βουργουνδία και το Αρτουά, η Ιωάννα θα παντρευόταν αντίστοιχα τον ξάδελφο της Φίλιππο του Εβρέ με προίκα 15000 λιβρών και δικαιώματα να κληρονομήσει την Καμπανία και το Μπρί αν ο Φίλιππος Ε΄ πέθαινε χωρίς γιους. Οι δυο άνδρες συμφώνησαν επίσης να απαρνηθεί η Ιωάννα όλα τα δικαιώματα της στους θρόνους της Γαλλίας και της Ναβάρρας όταν φτάσει σε ηλικία 12 ετών. Ο γάμος ανάμεσα στον Φίλιππο και την Ιωάννα πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουνίου 1318. Η Ιωάννα ζούσε από τότε μαζί με τη γιαγιά του συζύγου της Μαρία της Βραβάντης. Ζούσαν κοντά αλλά όχι μαζί μέχρι να φτάσει η Ιωάννα σε ηλικία 12 ετών, ο γάμος τους ολοκληρώθηκε επίσημα το 1324.
Κληρονόμος της Ναβάρας
thumb|right|250px|Το γενεαλογικό δέντρο της Ιωάννας Β΄ της Ναβάρρας Ο Φίλιππος πέθανε στις αρχές του 1322 χωρίς να αποκτήσει γιο και τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Γαλλίας και της Ναβάρρας ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος ο Ισχυρός. Πολλοί ευγενείς από τη Ναβάρρα αρνήθηκαν να του δώσουν όρκο υποτέλειας και ο Κάρολος δεν εγγυήθηκε τις ελευθερίες του βασιλείου. Ο Κάρολος πέθανε στις 1 Φεβρουαρίου 1328 προκαλώντας νέα κρίση διαδοχής. Η τρίτη σύζυγος του Ιωάννα του Εβρέ ήταν έγκυος 7 μηνών, έπρεπε να οριστεί νέος αντιβασιλιάς μέχρι να γεννηθεί το παιδί. Οι ευγενείς εξέλεξαν τον πρώτο ξάδελφο των τελευταίων βασιλέων Φίλιππο των Βαλουά που ήταν ο στενότερος συγγενής του στην αρσενική γραμμή της δυναστείας. Το Κοινοβούλιο της Ναβάρρας που συνεκλήθη στο Πουέντε στις 13 Μαρτίου αποφάσισε να αντικαταστήσει το Γαλλικό στέμμα με τοπικούς ευγενείς. Η χήρα του Καρόλου γέννησε στις 1 Απριλίου κόρη τη Λευκή, ήταν φανερό πλέον ότι η δυναστεία στην ευθεία της γραμμή είχε εξαλειφθεί. Η Ιωάννα και ο σύζυγος της διεκδίκησαν τον Γαλλικό θρόνο επειδή ήταν και οι δυο μέλη της δυναστείας των Καπετιδών, υπήρχαν όμως άλλοι 5 μνηστήρες του θρόνου με επικρατέστερο τον Φίλιππο Βαλουά πρώτο ξάδελφο των τελευταίων βασιλέων. Το Κοινοβούλιο της Ναβάρρας συνεκλήθη ζητώντας από την Ιωάννα και τον σύζυγο της να έρθουν να αναλάβουν τη βασιλεία επειδή είχαν κάθε κληρονομικό δικαίωμα στη χώρα. Ο Φίλιππος Βαλουά στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας στο Ρενς ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο νέος βασιλιάς της Γαλλίας δεν είχε κανένα δικαίωμα στη Ναβάρρα, την Καμπανία και το Μπρι επειδή δεν ήταν απόγονος της Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας, για να επικυρώσει τη θέση του ως βασιλιάς της Γαλλίας αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την Ιωάννα και τον σύζυγο της ως βασιλείς της Ναβάρρας. Πιέστηκε έντονα να αποκηρύξει τα δικαιώματα του στην Καμπανία και στο Μπρι με αντάλλαγμα τις κομητείες του Λόνγκεβιλ, του Μορτέν και του Ανγκουλέμ.
Διαπραγματεύσεις με τους ευγενείς της Ναβάρρας
Μετά την απόφαση του Κοινοβουλίου της Ναβάρρας τον Μάιο του 1328 η Ιωάννα ήταν η νόμιμη μονάρχης του βασιλείου. Η απόφαση αυτή έβαζε ένα τέλος στην ένωση της Ναβάρρας με τη Γαλλία μια ιδέα που είχε δημιουργηθεί με τον γάμο του παππού της Φιλίππου Δ΄ με την Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας. Τους επόμενους μήνες η Ιωάννα συνέχισε τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τον ρόλο της συζύγου της Φιλίππου του Εβρέ στη διακυβέρνηση του βασιλείου. Οι ευγενείς της Ναβάρρας είχαν αναγνωρίσει τα κληρονομικά δικαιώματα της ίδιας της Ιωάννας αλλά δεν είχαν αναγνωρίσει τα δικαιώματα του συζύγου της. Στη διάρκεια της απουσίας του βασιλικού ζεύγους υπήρξαν πολλά πογκρόμ εναντίον των Ιουδαίων στις πόλεις της Ναβάρρας. Η Ιωάννα και ο σύζυγος της Φίλιππος του Εβρέ έστειλαν δυο Γάλλους ευγενείς τον Ερρίκο του Σιλλί και τον Φίλιππο του Μελάν προκειμένου α πραγματοποιήσουν τις διαπραγματεύσεις. Οι ευγενείς της Ναβάρρας αρχικά δεν συμφωνούσαν να είναι ο σύζυγος της Ναβέρρας βασιλιάς τους και να τους κυβερνάει μονάχα η ίδια. Αργότερα όμως τον Νοέμβριο του 1328 σε μια νέα συνάντηση στο Ρονσεβάλλες οι ευγενείς συμφώνησαν τελικά να έχει και ο σύζυγος της Ιωάννας ρόλο στη διακυβέρνηση του βασιλείου. Τηρήθηκαν όλοι οι κανόνες στέψης του Φιλίππου του Εβρέ σύμφωνα με τα τυπικά στέψης των βασιλέων της Ναβάρρας μαζί με τη σύζυγο του. Ο Ερρίκος του Σιλλι για να μπορέσει να πετύχει τον σκοπό του αναφέρθηκε στον Απόστολο Παύλο και στην Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους όπου τόνιζε ότι "η κεφαλή της γυναίκας είναι άντρας", επιπλέον ισχυρίστηκε τη θέληση της Ιωάννας να μοιραστεί την εξουσία με τον σύζυγο της.
Η Ιωάννα και ο σύζυγος της ως βασιλείς της Ναβάρρας
thumb|right|250px|Η Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο της Η Ιωάννα και ο Φίλιππος έφτασαν στη Ναβάρρα στις αρχές του 1329, στέφθηκαν μαζί βασιλείς στον Καθεδρικό ναό της Παμπλόνα στις 5 Μαρτίου 1329. Το νέο βασιλικό ζεύγος έδωσε όρκο υπογράφοντας το καταστατικό των προνομίων τους. Το καταστατικό αναγνώριζε ότι η Ιωάννα ήταν η μοναδική νόμιμη κληρονόμος αλλά ολόκληρο το βασίλειο της Ναβάρρας θα έπρεπε να υπακούσει στον σύζυγο της. Η Ιωάννα και ο Φίλιππος θα έπρεπε να απαρνηθούν τα δικαιώματα τους στον θρόνο όταν ο διάδοχος τους φτάσει σε ηλικία 21 έτους, σε αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να πληρώσουν το ποσό των 100.000 λιβρών. Η Ιωάννα Β΄ και ο σύζυγος της Φίλιππος Γ΄ συνεργάστηκαν επιτυχώς στην κυβέρνηση του βασιλείου της Ναβάρρας κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους. Εξέδωσαν 85 βασιλικά διατάγματα από τα οποία τα 41 είχαν τα ονόματα και των δυο βασιλέων. Ο Φίλιππος ήταν περισσότερο ενεργός στα διατάγματα από τη σύζυγο του ιδιαίτερα σε θέματα που αφορούσαν τη νομοθεσία. Υπέγραψε 38 διατάγματα χωρίς τη σύζυγο του, μόνο 6 από αυτά υπογράφονται αποκλειστικά από την Ιωάννα.
Το βασιλικό ζεύγος μετά από τη στέψη του ζήτησε την τιμωρία των ενόχων για τις ταραχές εναντίον των Ιουδαίων και την αποκατάσταση των ταραχών στα θύματα. Τα βασιλικά κάστρα επισκευάστηκαν και ένα νέο κτίστηκε στο Καστελρενώ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Το σύστημα ύδρευσης στα χωράφια γύρω από την Τουδέλα έγινε με βασιλική οικονομική υποστήριξη. Προσπάθησαν να έχουν ειρηνικές σχέσεις με όλα τα γειτονικά κράτη. Ξεκίνησαν τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης τους Ιωάννα με τον διάδοχο του στέμματος της Αραγωνίας Πέτρο (1329). Στις 15 Μαρτίου 1330 στις Σαλαμάνς υπεγράφη ειρήνη με το Βασίλειο της Καστίλης. Η Ιωάννα και ο Φίλιππος εγκατέλειψαν τη Ναβάρρα τον Σεπτέμβριο του 1331. Η ιστορικός Έλενα Γουντάκρ σημειώνει ότι "το βασιλικό ζεύγος έπρεπε να εξισορροπήσει τις ανάγκες των Γαλλικών περιοχών κατά μήκος του βασιλείου της Ναβάρρας" κάτι που τους ανάγκασε να σπαταλήσουν όλο τον χρόνο τους για τον συγκεκριμένο σκοπό. Ο ιστορικός Ζοζέ Μαρία Λακάρρα σημειώνει σημειώνει ότι "Η Ιωάννα και ο Φίλιππος ήταν ξένοι με τα ήθη και τα έθιμα της περιοχής δεν γνώριζαν ούτε τη γλώσσα γι'αυτό τον περισσότερο χρόνο απουσίαζαν". Την περίοδο της απουσίας τους Γάλλοι ευγενείς κυβερνούσαν τη χώρα στο όνομα τους. Μια διαμάχη που είχε σχέση με την ηγεσία της μονής του Φιτερό οδήγησε σε έκρηξη πολέμου με την Καστίλη (1335). O Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας υποστήριξε τη Ναβάρρα αλλά στις 28 Φεβρουαρίου 1336 υπεγράφη ειρήνη με την Καστίλη. Η Ιωάννα και ο Φίλιππος επέστρεψαν στη Ναβάρρα τον Απρίλιο του 1336, η δεύτερη επίσκεψη τους διήρκησε ως τον Οκτώβριο του 1337, ο Φίλιππος επέστρεψε δυο φορές στο βασίλειο χωρίς τη σύζυγο του.