cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Τραπεζούς Γρεβενών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Νέα Τραπεζούντα
Μπράχμα (αποσαφήνιση)
Η λέξη Μπράχμα και Μπράχμαν ή Μπραχμάν έχει διάφορες έννοιες.
Αγγλικές υπερπόντιες κτήσεις
thumb|400px|Όλες οι αγγλικές υπερπόντιες κτήσεις πριν από το 1707 Οι αγγλικές υπερπόντιες κτήσεις (αγγλικά: English overseas possessions), επίσης γνωστές ως αγγλική αποικιακή αυτοκρατορία (αγγλικά: English colonial empire), αποτελούσαν σύνολο ποικίλων υπερπόντιων εδαφών που αποικήθηκαν, κατακτήθηκαν ή άλλως αποκτήθηκαν από το πρώην Βασίλειο της Αγγλίας κατά τη διάρκεια των αιώνων πριν από τις Πράξεις της Ένωσης του 1707 μεταξύ του Βασιλείου της Αγγλίας και του Βασιλείου της Σκωτίας και τη δημιουργία του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας. Οι πολλές αγγλικές κτήσεις δημιούργησαν τότε τα θεμέλια της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της ταχέως αναπτυσσόμενης ναυτικής και εμπορικής εξουσίας της, η οποία μέχρι τότε δεν είχε ξεπεράσει την Ολλανδική Δημοκρατία, το Βασίλειο της Πορτογαλίας και το Βασίλειο της Ισπανίας.
Αρχικά ιδρύθηκαν οι αγγλικοί υπερπόντιοι οικισμοί στην Ιρλανδία ακολουθούμενοι γρήγορα από άλλους στη Βόρεια Αμερική, τις Βερμούδες και τις Δυτικές Ινδίες και από εμπορικούς σταθμούς που ονομάζονταν “factories” στις Ανατολικές Ινδίες, όπως το Μπαντάμ (Bantam) και στην ινδική υποήπειρο, ξεκινώντας με τη Σουράτ (Surat). Το 1639, μία σειρά αγγλικών φρουρίων κατασκευάστηκαν στις ακτές της Ινδίας ξεκινώντας με το φρούριο του Αγίου Γεωργίου (αγγλικά: Fort St George). Το 1661, ο γάμος του βασιλιά Καρόλου Β’ με την Αικατερίνη της Μπραγκάνσα (αγγλικά: Catherine of Braganza) έφερε νέες κτήσεις στην Αγγλία, στα πλαίσια της βασιλικής προίκας, που μέχρι τότε κατείχαν οι Πορτογάλοι, συμπεριλαμβανομένης της Ταγγέρης στη Βόρεια Αφρική και της Βομβάης στην Ινδία.
Στη Βόρεια Αμερική, η Νέα Γη (Newfoundland) και η Βιρτζίνια (Virginia) απετέλεσαν τα πρώτα κέντρα του αγγλικού αποικισμού στην ήπειρο. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα δημιουργήθηκαν αποικιακές εγκαταστάσεις στο Μέιν (αγγλικά: Maine), το Πλύμουθ (αγγλικά: Plymouth), το Νιού Χαμσάιρ (αγγλικά: New Hampshire), το Σάλεμ (αγγλικά: Salem), τον Κόλπο της Μασαχουσέτης (αγγλικά: Massachusetts Bay), τη Νέα Σκωτία (αγγλικά: New Scotland), το Κονέκτικατ (αγγλικά: Connecticut), το Νιού Χέιβεν (αγγλικά: New Haven), το Μέριλαντ (αγγλικά: Maryland) και το Ρόουντ Άιλαντ και Πρόβιντενς (αγγλικά: Rhode Island and Providence). Το 1664, η Νέα Ολλανδία και η Νέα Σουηδία αποκτήθηκαν από τους Ολλανδούς και αποτέλεσαν τις αποικίες της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York), του Νιού Τζέρσεϋ (αγγλικά: New Jersey) και τμήματα του Ντελάγουερ (αγγλικά: Delaware) και της Πενσυλβανίας (αγγλικά: Pennsylvania).
Αρχή
μικρογραφία|Αντίγραφο του πλοίου του [[Τζοβάννι Καμπότο|Κάμποτ, "Matthew".]] Το Βασίλειο της Αγγλίας γενικά χρονολογείται από τη βασιλεία του Έθελσταν (Αρχ. αγγλ.: Æthelstan) από το 927. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Οίκου των Κνύτλινγκα (House of Knýtlinga), από το 1013 έως το 1014 και από το 1016 έως το 1042, η Αγγλία ήταν μέρος μίας προσωπικής ένωσης στεμμάτων που περιλάμβανε κτήσεις στη Σκανδιναβία. Το 1066, ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής, Δούκας της Νορμανδίας, κατέκτησε την Αγγλία, καθιστώντας το δουκάτο του βασιλική κτήση του αγγλικού θρόνου. Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου Μεσαίωνα, οι βασιλείς της Αγγλίας κατείχαν εκτεταμένα εδάφη στη Γαλλία, με βάση την ιστορία τους στο Δουκάτο της Νορμανδίας. Υπό την Ανδεγαυική Αυτοκρατορία (αγγλικά: Angevin Empire), η Αγγλία αποτελούσε μέρος ενός συνόλου εδαφών τόσο στα Βρετανικά Νησιά όσο και στη Γαλλία, που κατείχε η δυναστεία των Πλανταγενετών (αγγλικά: Plantagenet dynasty). Η κατάρρευση αυτής της δυναστείας οδήγησε στον Εκατονταετή Πόλεμο μεταξύ της Αγγλίας και της Γαλλίας. Στην αρχή του πολέμου, οι βασιλείς της Αγγλίας κυβέρνησαν σχεδόν όλη τη Γαλλία, αλλά μέχρι το τέλος του, το 1453, είχαν στην κατοχή τους μόνο το Καλαί (Calais). Το Καλαί χάθηκε οριστικά το 1558 περνώντας στην κατοχή των Γάλλων. Τα Νησιά της Μάγχης, ως απομεινάρια του Δουκάτου της Νορμανδίας, διατηρούν τη σύνδεσή τους με το Στέμμα μέχρι σήμερα.
Άλλες πρώιμες αγγλικές επεκτάσεις σημειώθηκαν στα βρετανικά νησιά. Ήδη από το 1169 η νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία άρχισε να δημιουργεί αγγλικές κτήσεις στην Ιρλανδία, με χιλιάδες Άγγλους και Ουαλλούς εποίκους να φτάνουν στο νησί. Ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, ο Άγγλος μονάρχης κατείχε επί σειρά αιώνων τον τίτλο του Κυρίου της Ιρλανδίας, παρόλο που στις αρχές του 17ου αιώνα ξεκίνησε η δημιουργία της Φυτείας του Όλστερ (Plantation of Ulster). Ο αγγλικός έλεγχος της Ιρλανδίας παρουσίασε διάφορες διακυμάνσεις έως ότου τελευταία ενσωματώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας το 1801.
Τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου ξεκίνησαν το 1492 και ο ίδιος έφτασε στος Δυτικές Ινδίες στις 12 Οκτωβρίου εκείνου του έτους. Το 1496, ενθουσιασμένος από τις εξερευνητικές επιτυχίες των Πορτογάλων και των Ισπανών προς την Ασία, ο βασιλιάς Ερρίκος Η’ της Αγγλίας ανέθεσε στον Τζων Κάμποτ (John Cabot) να ηγηθεί ενός ταξιδιού προκειμένου να ανακαλύψει μία διαδρομή μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού προς τα νησιά των μπαχαρικών της Ασίας, στη συνέχεια γνωστής ως η αναζήτηση του Βορειοδυτικού Περάσματος. Ο Κάμποτ έπλευσε το 1497, αποβιβαζόμενος επιτυχώς στην ακτή της Νέας Γης. Εκεί, πίστευε ότι είχε φτάσει στην Ασία και δεν έκανε καμία προσπάθεια για να εγκαταστήσει μία μόνιμη αποικία. Την επόμενη χρονιά ηγήθηκε ενός νέου ταξιδιού, αλλά τίποτα δεν ακούστηκε για αυτόν ή τα πλοία του ξανά καθώς εξαφανίστηκαν.
Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση είχε μετατρέψει σε εχθρούς την Αγγλία και την Ισπανία, και το 1562 η Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας εξουσιοδότησε τους κουρσάρους Χώκινς (Hawkins) και Ντρέικ (Drake) να επιτίθενται στα ισπανικά πλοία στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αφρικής. Αργότερα, καθώς οι Αγγλο-Ισπανικοί πόλεμοι εντατικοποιήθηκαν, η Ελισάβετ ενέκρινε περαιτέρω επιδρομές εναντίον των ισπανικών λιμένων στην Αμερική και κατά των ισπανικών πλοίων που επέστρεφαν στην Ευρώπη φορτωμένα με θησαυρούς από τον Νέο Κόσμο. Εν τω μεταξύ, οι σημαίνοντες συγγραφείς Ρίτσαρντ Χάνκλουτ (Richard Hakluyt) και Τζων Ντη (John Dee) άρχισαν να πιέζουν για την ίδρυση μίας αγγλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Η Ισπανία είχε εδραιώσει τις κτήσεις της στην Αμερική, ενώ η Πορτογαλία είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο εμπορικών σταθμών και φρουρίων στις ακτές της Αφρικής, της Βραζιλίας και της Κίνας, και οι Γάλλοι είχαν ήδη αρχίσει να δημιουργούν οικισμούς στον ποταμό του Αγίου Λαυρεντίου, οι οποίοι αργότερα αποτέλεσαν τη Νέα Γαλλία.
Οι πρώτες Αγγλικές υπεράκτιες αποικίες
Οι πρώτες σοβαρές προσπάθειες εγκατάστασης αγγλικών αποικιών πέρα από τις βρετανικές νήσους έλαβαν χώρα κατά το τελευταίο τέταρτο του 16ου αιώνα, επί βασιλείας της Ελισάβετ Α’. Η δεκαετία του 1580 έγινε μάρτυρας των πρώτων προσπαθειών για μόνιμους αγγλικούς οικισμούς στη Βόρεια Αμερική, μία γενιά πριν την εγκατάσταση των Φυτειών του Όλστερ. Σύντομα σημειώθηκε μία έκρηξη της αγγλικής αποικιακής δραστηριότητας, η οποία οδηγούσε άνδρες που αναζητούσαν μία νέα γη, είτε επιδιώκοντας την ανάπτυξη του εμπορίου είτε αναζητώντας θρησκευτική ελευθερία. Όμως, τον 17ο αιώνα, ο προορισμός των περισσότερων Άγγλων που έψαχναν μία νέα ζωή στο εξωτερικό, ήταν οι Δυτικές Ινδίες και όχι η Βόρεια Αμερική.
Πρώιμες αξιώσεις
μικρογραφία|Η [[Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας|Βασίλισσα Ελισάβετ Α'.]] Χρηματοδοτούμενος από την Εταιρία της Μοσχοβίας (αγγλικά: Muscovy Company), ο Μάρτιν Φρόμπισερ (Martin Frobisher) αναχώρησε στις 7 Ιουνίου 1576, από το Μπλάκγουολ (Blackwall) του Λονδίνου, αναζητώντας το Βορειοδυτικό Πέρασμα. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους αποβιβάστηκε στον Κόλπο Φρόμπισερ στη νήσο Μπάφιν (Baffin Island) και η άφιξή του εκεί σηματοδοτήθηκε από την πρώτη λειτουργία της Εκκλησίας της Αγγλίας που καταγράφηκε σε έδαφος της Βόρειας Αμερικής. Ο Φρόμπισερ επέστρεψε στον ομώνυμο κόλπο το 1577, καταλαμβάνοντας τη νότια πλευρά του στο όνομα της βασίλισσας Ελισάβετ. Σε ένα τρίτο ταξίδι του, το 1578, έφτασε στις ακτές της Γροιλανδίας και έκανε επίσης μία αποτυχημένη προσπάθεια να ιδρύσει έναν οικισμό στον κόλπο του Φρόμπισερ. Ενώ βρισκόταν στην ακτή της Γροιλανδίας, προέβαλε αξίωση για λογαριασμό της Αγγλίας.
Την ίδια εποχή, μεταξύ των ετών 1577 ακι 1580, ο σερ Φράνσις Ντρέικ προχώρησε στον περίπλου της Γης. Αξίωσε τη νήσο της Ελισάβετ, στα ανοικτά του Ακρωτηρίου Χορν (αγγλικά: Cape Horn) και στις 24 Αυγούστου 1578 αξίωσε μία ακόμα νήσο της Ελισάβετ, στον Πορθμό του Μαγγελάνου. Το 1579, αποβιβάστηκε στη βόρεια ακτή της Καλιφόρνιας, διεκδικώντας την περιοχή στο όνομα της βασίλισσας Ελισάβετ, ως «Νέα Αλβιόνα». Ωστόσο, αυτές οι διεκδικήσεις δεν ακολουθήθηκαν από αποικισμό.
Το 1578, ενώ ο Ντρέικ έλειπε στον περίπλου της Γης, η βασίλισσα Ελισάβετ παραχώρησε άδεια για υπερπόντια εξερεύνηση στον εταιροθαλή αδελφό του, Χάμφρεϊ Γκίλμπερτ (Humphrey Gilbert), και την ίδια χρονιά ο τελευταίος έπλευσε προς τις Δυτικές Ινδίες προκειμένου να εμπλακεί σε πειρατεία και να ιδρύσει μία αποικία στη Βόρεια Αμερική. Ωστόσο, η αποστολή εγκαταλήφθηκε πριν διασχίσει τον Ατλαντικό. Το 1583, ο Γκίλμπερτ έπλευσε προς τη Νέα Γη, όπου σε μία επίσημη τελετή κατέλαβε το λιμάνι του Αγίου Ιωάννη μαζί με όλα τα εδάφη σε βάθος διακοσίων λευγών βόρείως και νοτίως του, χωρίς όμως να εγκαταστήσει αποίκους. Τελικά δεν επέζησε από το ταξίδι επιστροφής του στην Αγγλία.
Οι πρώτοι υπερπόντιοι οικισμοί
μικρογραφία|Αναπαράσταση Άγγλων αποίκων που έφτασαν στη Βιρτζίνια το 1607. Στις 25 Μαρτίου 1584, η βασίλισσα Ελισάβετ Α’, γνωστή και ως η «Παρθένος Βασίλισσα» (“Virgin Queen”), παραχώρησε στον σερ Ουόλτερ Ράλεϊ (Walter Raleigh) ιδιοκτησιακό καταταστατικό χάρτη (charter) για τον αποικισμό μίας περιοχής στη Βόρεια Αμερική που επρόκειτο να ονομαστεί προς τιμή της, Βιρτζίνια (Virginia). Αυτός ο χάρτης διευκρίνιζε ότι ο Ράλεϊ θα είχε στη διάθεσή του επτά χρόνια για να δημιουργήσει έναν οικισμό, διαφορετικά θα έχανε το δικαίωμά του να το κάνει. Ο Ράλεϊ και η Ελισάβετ ήθελαν αυτό το εγχείρημα να αποφέρει πλούτη στην Αγγλία από το Νέο Κόσμο και να αποτελέσει μία βάση για την αποστολή κουρσάρων για επιδρομές ενάντια στους στόλους μεταφοράς θησαυρών της Ισπανίας. Ο ίδιος ο Ράλεϊ δεν επισκέφθηκε ποτέ τη Βόρεια Αμερική, αν και ηγήθηκε αποστολών το 1595 και το 1617 στη λεκάνη του ποταμού Ορινόκο στη Νότια Αμεική, αναζητώντας τη χρυσή πόλη του Ελ Ντοράντο. Αντ’ αυτού, έστειλε άλλους να ιδρύσουν την αποικία Ρόανοουκ (Roanoke Colony), που έμεινε γνωστή ως η «Χαμένη Αποικία» (“Lost Colony”).
Στις 31 Δεκεμβρίου 1600, η Ελισάβετ εξουσιοδότησε την Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών, με την επωνυμία «Ο Κυβερνήτης και η Εταιρία των Εμπόρων του Λονδίνου στις Ανατολικές Ινδίες». Η Εταιρία σύντομα ίδρυσε τον πρώτο εμπορικό σταθμό της στις Ανατολικές Ινδίες, συγκεκριμένα στο Μπαντάμ (Bantam) της νήσου Ιάβας, και ακολούθησαν κι άλλοι, ξεκινώντας από το Σουράτ (Surat) στις ακτές της σημερινής Ινδίας.
Οι περισσότερες από τις νέες αγγλικές αποικίες που ιδρύθηκαν στη Βόρεια Αμερική και στις Δυτικές Ινδίες, είτε με επιτυχία είτε χωρίς, ήταν ιδιωτικές πρωτοβουλίες ομίλων ιδιοκτητών, εξουσιοδοτημένων για την ίδρυση και τη διακυβέρνηση των οικισμών μέσω παροχής βασιλικών καταστατικών χαρτών. Αυτοί ήταν μονωμένοι ιδιώτες ή μετοχικές εταιρίες. Τα πρώτα παραδείγματα αυτών είναι η Εταιρία της Βιτζίνια (Virginia Company), η οποία δημιούργησε τους πρώτους επιτυχημένους αγγλικούς υπερπόντιους οικισμούς στο Τζεϊμστάουν (Jamestown) το 1607 και τις Βερμούδες, ανεπίσημα το 1609 και επισήμως το 1612, το παρακλάδι της, η Εταιρία των Νήσων Σόμερς (Somers Isles Company), στην οποία μεταβιβάστηκαν οι Βερμούδες (γνωστές και ως Νήσοι Σόμερς) το 1615, και η Εταιρία της Νέας Γης (Newfoundland Company) που αποίκισε τον Όρμο Κούπερ κοντά στο λιμάνι του Αγίου Ιωάννη το 1610. Οι αποικίες του Ρόουντ Άιλαντ (Rhode Island), του Κονέκτικατ (Connecticut) και του Κόλπου της Μασαχουσέτης, που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 17ου αιώνα, ήταν αποικίες με ιδιοκτησιακό καταστατικό χάρτη (charter colonies), όπως ήταν και η Βιρτζίνια εκείνη την εποχή. Δημιουργήθηκαν μέσω αναγνώρισης δικαιωμάτων γης (land patents) που είχε παραχωρήσει το Στέμμα της Αγγλίας πανω σε συγκεκριμένες εκτάσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο καταστατικός χάρτης διευκρίνιζε ότι τα εδάφη της αποικίας εκτείνονταν δυτικά προς τον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι καταστατικοί χάρτες του Κονέκτικατ, του Κόλπου της Μασαχουσέτης και της Βιρτζίνια περιείχαν αυτή την πρόβλεψη για εδάφη «από θάλασσα σε θάλασσα» (“sea to sea”).
Συμμετοχή της Κίνας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Παραπομπές
Κίνα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κίνα
Αγγλικές υπερπόντιες κτήσεις
Οι πρώτοι υπερπόντιοι οικισμοί
Μεταξύ των ετών 1640 και 1660, οι Δυτικές Ινδίες αποτελούσαν τον προορισμό για τα περισσότερα από τα δύο τρίτα των Άγγλων μεταναστών στο Νέο Κόσμο. Μέχρι το 1650, υπήρχαν 44.000 Άγγλοι στην Καραϊβική, σε σύγκριση με τους 12.000 του Κόλπου του Τσέζαπικ (Chesapeake) και τους 23.000 της Νέας Αγγλίας (New England). Ο πιο σημαντικός αγγλικός οικισμός εκείνη την περίοδο ήταν στα νησιά Μπαρμπάντος (Barbados).
Το 1660, ο βασιλιάς Κάρολος Β’ (Charles II) ίδρυσε τη Βασιλική Αφρικανική Εταιρία (Royal African Company), ουσιαστικά μία εμπορική εταιρία που ασχολείτο με το εμπόριο σκλάβων, με επικεφαλής τον αδελφό του, Ιάκωβο, δούκα της Υόρκης (James, Duke of York). Το 1661, ο γάμος του Καρόλου με την Πορτογαλίδα πριγκίπισσα Αικατερίνη της Μπραγκάνσα, απέφερε στο αγγλικό στέμμα τα λιμάνια της Ταγγέρης στην Αφρική και της Βομβάης στην Ινδία, στα πλαίσια της προίκας της Αικατερίνης. Η κατοχή της Ταγγέρης αποδείχθηκε πολυδάπανη  και εγκαταλείφθηκε το 1684.
Μετά την παράδοση του «Φρουρίου Άμστερνταμ» (Fort Amsterdam) από τους Ολλανδούς στον αγγλικό έλεγχο το 1664, η Αγγλία απέκτησε τα εδάφη της ολλανδικής αποικίας της Νέας Ολλανδίας, συμπεριλαμβανομένου και του οικισμού του Νέου Άμστερνταμ. Επισήμως, η κατοχή επικυρώθηκε με τη λήξη του Δεύτερου Αγγλο-Ολλανδικού Πολέμου, το 1667. Το 1664, η Νέα Ολλανδία μετονομάστηκε σε επαρχία της Νέας Υόρκης (Province of New York). Ταυτόχρονα, οι Άγγλοι απέκτησαν τον έλεγχο της πρώην Νέας Σουηδίας, στη σημερινή πολιτεία του Ντελαγουέρ των ΗΠΑ, η οποία ήταν επίσης ολλανδική κτήση και αργότερα αποτέλεσε μέρος αποικίας της Πενσυλβανίας. Το 1673, οι Ολλανδοί ανέκτησαν τη Νέα Ολλανδία, αλλά την εγκατέλειψαν ξανά βάσει της Συνθήκης του Ουεστμίνστερ (Treaty of Westminster) του 1674.
Συμβούλιο Εμπορίου και Ξένων Φυτειών
Το 1621, μετά από μία ύφεση που σημειώθηκε στο υπερπόντιο εμπόριο που είχε δημιουργήσει οικονομικά προβλήματα στο αγγλικό δημόσιο ταμείο, ο βασιλιάς Ιάκωβος ανέθεσε στους συμβούλους του να συστήσουν ειδική επιτροπή για να εξετάσει τα αίτια αυτής της ύφεσης. Αυτή ονομάστηκε Οι Κύριοι της Επιτροπής του Σώματος των Συμβούλων διορισμένων για την εξέταση όλων των θεμάτων που σχετίζονται με το Εμπόριο και τις Ξένες Φυτείες (αγγλικά: The Lords of the Committee of the Privy Council appointed for the consideration of all matters relating to Trade and Foreign Plantations). Ενώ υπήρχε πρόθεση να αποτελέσει μια προσωρινή δημιουργία, αποτέλεσε τον πρόγονο του Συμβουλίου του Εμπορίου (Board of Trade), το οποίο είχε σχεδόν συνεχή ύπαρξη από το 1621. Η επιτροπή αυτή ανέλαβε αμέσως την προώθηση των πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων των αγγλικών κτήσεων, και ιδίως της παραγωγής καπνού και ζάχαρης.
Επιπλέον ανάγνωση
Υπερποντιες κτησεις Κατηγορία:Υπερπόντιες αυτοκρατορίες
Πολιτική της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Η πολιτική της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα λαμβάνει χώρα εντός πλαισίου ενιαίας κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατικής μοναρχίας, όπου ο Μονάρχης της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα είναι ο αρχηγός του κράτους, ο οποίος διορίζει τον Γενικό Κυβερνήτη στη θέση του αντιβασιλέα στο έθνος. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Γενικό Κυβερνήτη ως επικεφαλής της κυβέρνησης και ενός πολυκομματικού συστήματος. Ο Πρωθυπουργός συμβουλεύει τον Γενικό Κυβερνήτη για το διορισμό Υπουργικού Συμβουλίου. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ανήκει τόσο στην κυβέρνηση όσο και στα δύο σώματα της Βουλής. Το διθάλαμο Κοινοβούλιο αποτελείται από τη Γερουσία (δεκαεπταμελές όργανο που διορίζεται από τον Γενικό Κυβερνήτη) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (δεκαεπτά έδρες· τα μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση για πενταετή θητεία).
Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα έχει μακρά ιστορία ελεύθερων εκλογών, τρεις από τις οποίες οδήγησαν σε ειρηνικές κυβερνητικές αλλαγές. Από τις γενικές εκλογές του 1951, το κομματικό σύστημα κυριαρχείται από το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (ABLP), το οποίο μεγάλο χρονικό διάστημα ηγούνταν από την οικογένεια Μπερντ, και ιδιαίτερα τους πρωθυπουργούς Βερ και Λέστερ Μπερντ. Η αντιπολίτευση ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν σε μειονεκτική θέση από το μακροχρόνιο μονοπώλιο του ABLP στην προστασία και τον έλεγχό του στα μέσα ενημέρωσης, ειδικά στις γενικές εκλογές του 1999. Ωστόσο, το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα (UPP) κέρδισε τις εκλογές του 2004, αφού ο ηγέτης του Ουίνστον Μπάλντουιν Σπένσερ ήταν πρωθυπουργός της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από το 2004 έως το 2014.
Οι εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διεξήχθησαν στις 12 Ιουνίου 2014. Η κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (ABLP) εξελέγη με δεκατέσσερις έδρες. Το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα έλαβε τρεις έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το ABLP κέρδισε 15 από τις 17 έδρες στις πρόωρες εκλογές του 2018 υπό την ηγεσία του νυν πρωθυπουργού Γκαστόν Μπράουν.
Οι συνταγματικές εγγυήσεις περιλαμβάνουν την ελευθερία του λόγου, του τύπου, της λατρείας, της κυκλοφορίας και του συνεταιρίζεσθαι. Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα είναι μέλος του δικαστικού συστήματος της ανατολικής Καραϊβικής. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία. Η νομολογία βασίζεται στο αγγλικό δίκαιο.
Εκτελεστική εξουσία
Ως αρχηγός του κράτους, η βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ εκπροσωπείται στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα από έναν γενικό κυβερνήτη που ενεργεί σύμφωνα με τις συμβουλές του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου.
Νομοθετική εξουσία
αριστερά|μικρογραφία|Το κτίριο του κοινοβουλίου στο Σεντ Τζονς. Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα εκλέγει νομοθετικό σώμα σε εθνικό επίπεδο. Το Κοινοβούλιο έχει δύο σώματα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 19 μέλη, 17 μέλη εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες ενώ 2 είναι από θέσεως μέλη (Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος). Η Γερουσία έχει 17 διορισμένα μέλη. Ο πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός του κόμματος της πλειοψηφίας στη Βουλή και διευθύνει τις κρατικές υποθέσεις με το υπουργικό συμβούλιο. Ο πρωθυπουργός και το υπουργικό συμβούλιο είναι υπεύθυνοι έναντι της Βουλής. Οι εκλογές πρέπει να διεξάγονται τουλάχιστον κάθε πέντε χρόνια, αλλά μπορούν να προκηρυχθούν από τον πρωθυπουργό ανά πάσα στιγμή.
Υπάρχουν ειδικές νομοθετικές διατάξεις σχετικά με την πληθυσμιακή εκπροσώπηση της Μπαρμπούντα σε σχέση με αυτήν της Αντίγκουα. Η Μπαρμπούντα έχει εγγυημένα ένα μέλος στη Βουλή των Αντιπροσώπων και δύο μέλη στη Γερουσία. Επιπλέον, υπάρχει το Συμβούλιο της Μπαρμπούντα για να διευθετεί τα εσωτερικά ζητήματα του νησιού.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|Χάρτης των έξι ενοριών της Αντίγκουα Η χώρα χωρίζεται σε έξι ενορίες, τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Ιωάννη, την Αγία Μαρία, τον Άγιο Παύλο, τον Άγιο Πέτρο και τον Άγιο Φίλιππο, που βρίσκονται όλες στο νησί της Αντίγκουα. Επιπλέον, τα νησιά Μπαρμπούντα και Ρεντόντα θεωρούνται κτήσεις.
Δικαστικός κλάδος
Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα είναι μέλος του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ανατολικής Καραϊβικής. Το δικαστήριο αυτό έχει την έδρα του στην Αγία Λουκία, αλλά τουλάχιστον ένας δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει την έδρα του στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και προεδρεύει του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Εκτός από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ανατολικής Καραϊβικής, η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα έχει ένα Δικαστήριο Πλημμελειοδικών, το οποίο ασχολείται με μικρότερες αστικές και ποινικές υποθέσεις.
Νουρεντίν Μορσελί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλγερινοί αθλητές στίβου Κατηγορία:Αλγερινοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IAAF
Ράμπινα (Μόσταρ)
Η Ράμπινα (κυριλλικά: Рабина) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 21 κατοίκους.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό της Χρούστα αποτελούσε μέρος του Δήμου του Νεβέσινιε. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, τμήμα του εδάφους του ενσωματώθηκε στον Δήμο του Μόσταρ, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στην Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Αστεροσκοπείο των Παρισίων
Το Αστεροσκοπείο των Παρισίων (γαλλ. Observatoire de Paris ή Observatoire de Paris-Meudon) είναι ερευνητικό ίδρυμα στο Παρίσι, που σήμερα υπάγεται στο Ερευνητικό Πανεπιστήμιο Επιστημών και Γραμμάτων (PSL). Είναι το «πρώτο τη τάξει» αστεροσκοπείο της Γαλλίας, και ένα από τα ιστορικότερα και μεγαλύτερα αστρονομικά κέντρα στον κόσμο. Το ιστορικό του κτήριο, η κατασκευή του οποίου άρχισε το 1667, βρίσκεται στο κέντρο της πόλεως, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα και στο 14ο διαμέρισμα, αλλά το περισσότερο προσωπικό εργάζεται στις εγκαταστάσεις του στο νοτιοδυτικό προάστιο Μεντόν, από το οποίο αποκαλείται και Αστεροσκοπείο του Μεντόν.
Καταστατικό και γενική περιγραφή
thumb|205px|right|Η «Αίθουσα του Μεσημβρινού» (ή «Αιθουσα Κασινί») στο ιστορικό κτήριο. Ο [[Μεσημβρινός των Παρισίων είναι χαραγμένος στο δάπεδο.]] Διοικητικώς, το Αστεροσκοπείο είναι ένα grand établissement του γαλλικού Υπουργείου Εθνικής Παιδείας. Οι στόχοι του, σύμφωνα με το καταστατικό του, περιλαμβάνουν :
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του αρχικού κτηρίου είναι πλάτος 48°50΄11΄΄ Βόρειο και μήκος 2°20΄11΄΄ Ανατολικό, ενώ των εγκαταστάσεων του Μεντόν είναι πλάτος 48°48΄18΄΄ Βόρειο και μήκος 2°13΄52΄΄ Ανατολικό (απόσταση μεταξύ τους 8,5 χιλιόμετρα). Τα υψόμετρα είναι 62 μέτρα και 158 ως 170 μέτρα, αντιστοίχως.
Ιστορία
thumb|255px|right|Το Αστεροσκοπείο στις αρχές του 18ου αιώνα με τον ξύλινο «Πύργο του Μαρλύ» στα δεξιά, που μεταφέρθηκε εκεί από τον [[Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι|Τζοβάνι Κασίνι για τη στήριξη τηλεσκοπίων πολύ μεγάλου μήκους και ακόμα μακρύτερων τηλεσκοπίων χωρίς σωλήνα.]] Οι απαρχές του Αστεροσκοπείου των Παρισίων βρίσκονται στις φιλοδοξίες του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ να επεκτείνει τη ναυτική ισχύ της Γαλλίας και το διεθνές εμπόριο κατά τον 17ο αιώνα. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας προώθησε την ανέγερσή του, η οποία ξεκίνησε το 1667 και ολοκληρώθηκε το 1671. Προηγήθηκε έτσι του Βασιλικού Αστεροσκοπείου του Γκρήνουιτς στην Αγγλία, το οποίο ιδρύθηκε το 1675. Ο αρχιτέκτονας του Αστεροσκοπείου των Παρισίων ήταν ο Κλωντ Περώ, του οποίου ο αδελφός Σαρλ ήταν γραμματέας του Κολμπέρ και επιθεωρητής δημόσιων έργων. Οπτικά όργανα για το νέο ίδρυμα προμήθευσε ο Τζουζέπε Καμπάνι. Τα κτίσματα επεκτάθηκαν το 1730, το 1810, το 1834, το 1850 και το 1951. Η τελευταία επέκταση περιλαμβάνει την «Αίθουσα του Μεσημβρινού», σχεδιασμένη από τον Ζαν Προυβέ.
Το 1679 το Αστεροσκοπείο εξέδωσε το πρώτο εθνικό αστρονομικό αλμανάκ στην παγκόσμια ιστορία, το Connaissance des temps, που χρησιμοποιούσε τις εκλείψεις των μεγάλων δορυφόρων του Δία για να βοηθήσει τους ναυτιλλομένους να υπολογίζουν το γεωγραφικό μήκος τους. Το 1863 το Αστεροσκοπείο δημοσίευσε τους πρώτους σύγχρονους μετεωρολογικούς χάρτες. Το 1882 κατασκευάσθηκε στα εργαστήριά του ένας πρότυπος αστρογραφικός φακός 33 εκατοστών, κάτι που συνέτεινε στη διοργάνωση του (υπερφιλόδοξου όπως αποδείχθηκε) διεθνούς προγράμματος Carte du Ciel.
Τον Νοέμβριο του 1913 το Αστεροσκοπείο των Παρισίων, χρησιμοποιώντας τον Πύργο του Άιφελ ως κεραία, αντάλλαξε ραδιοσήματα διαρκείας με το Ναυτικό Αστεροσκοπείο των ΗΠΑ προκειμένου να προσδιορίσουν την ακριβή διαφορά γεωγραφικού μήκους ανάμεσα στα δύο ιδρύματα.
Το μεγάλο διοπτρικό τηλεσκόπιο του Μεντόν
thumb|right|225px|Ο θόλος που στεγάζει το μεγαλύτερο διοπτρικό τηλεσκόπιο της Ευρώπης στο Μεντόν Η μεγάλη διόπτρα του Μεντόν είναι από την κατασκευή της, το 1891, το μεγαλύτερο διοπτρικό τηλεσκόπιο της Ευρώπης, με διάμετρο 83 εκατοστών. Τέθηκε σε λειτουργία το 1893 και έχει εστιακή απόσταση 16,2 μέτρα. Παρατηρώντας με αυτό κατά την αντίθεση του Σεπτεμβρίου 1909, ο Ευγένιος Αντωνιάδης κατέρριψε τη θεωρία για την ύπαρξη τεχνητών διωρύγων (καναλιών) στον πλανήτη Άρη. Το τηλεσκόπιο κατασκευάσθηκε διπλό, με το δευτερεύον όργανο να έχει αντικειμενικό φάκό διαμέτρου 62 εκατοστών και να χρησιμεύει για αστροφωτογράφηση. Δεν είναι πλέον ενεργό.
Ο σταθμός του Σαιν-Βεράν
Γνωστό και ως Αστεροσκοπείο του Πικ ντε Σατώ Ρενάρ (Pic de Château Renard), το Αστεροσκοπείο του Σαιν-Βεράν κτίσθηκε το 1974 στην κορυφή Πικ ντε Σατώ Ρενάρ (υψόμετρο 2.900 μέτρα), στην κοινότητα Σαιν-Βεράν του Haut Queyras (Νομός Υψηλών Άλπεων), ως ένας σταθμός μεγάλου υψομέτρου για το Αστεροσκοπείο των Παρισίων.
Σήμερα το Αστεροσκοπείο του Σαιν-Βεράν έχει δοθεί στην ένωση ερασιτεχνικής αστρονομίας AstroQueyras, που χρησιμοποιεί ένα τηλεσκόπιο 60 εκατοστών δανεισμένο από το Αστεροσκοπείο της Άνω Προβηγκίας. Πολυάριθμοι αστεροειδείς έχουν ανακαλυφθεί από εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρισιων Αστεροσκοπ
Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926
Η Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926 (Αύγουστος - Δεκέμβριος 1926) προέκυψε μετά από το στρατιωτικό κίνημα, στις 22 Αυγούστου 1926, του Γεωργίου Κονδύλη, ο οποίος ανέτρεψε το Θεόδωρο Πάγκαλο και το καθεστώς του. Στις 24 Αυγούστου, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Παύλος Κουντουριώτης, με διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, ανακοίνωσε την επαναφορά του στο αξίωμα: «Καταλυθείσης της Δικτατορίας ανέλαβον από σήμερον την εξάσκησιν των Προεδρικών μου καθηκόντων, εις τα οποίαν με έταξεν η ψήφος της Δ' Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσις». . Μετά τη στρατιωτική επέμβαση του Κονδύλη, ο πολιτικός κόσμος, αλλά και ο λαός απαιτούσε το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης των πολιτικών κομμάτων και το τέλος της στρατοκρατίας. Ωστόσο, οι έριδες μεταξύ των πολιτικών δεν έκαναν δυνατή τη συνεργασία, και έτσι, ο Πρόεδρος Κουντουριώτης ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Κονδύλη. Ο Κονδύλης, πραγματοποίησε τελικά τις εκλογές, στις 7 Νοεμβρίου του 1926, με το σύστημα της απλής αναλογικής.
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Ένα μήνα μετά τις εκλογές του 1926, στις 4 Δεκεμβρίου 1926, ανέλαβε η οικουμενική Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη
Αναφορές
Κατηγορία:1926 1926 1926 08
Προμηθεύς ή Καύκασος
Ο Προμηθεύς ή Καύκασος είναι έργο του Λουκιανού σε μορφή διαλόγου που στην ουσία όμως πρόκειται για μονόλογο, αφού το μεγαλύτερο μέρος του έργου καταλαμβάνει η απολογία του Προμηθέα, ενώ οι δύο θεοί μιλούν ελάχιστα, στην αρχή μόνο και στο τέλος με περιεχόμενο ανάλαφρο, ευχάριστο, αισιόδοξο που πολύ απέχει από την σοβαρότητα και την απαισιοδοξία των Αισχύλειων έργων. Ο Λουκιανός σαρκάζει τους θεούς Ερμή και Ήφαιστο, που υπακούουν τυφλά στις εντολές του Δία χωρίς να έχουν δική τους κρίση. Το τελικό συμπέρασμα του διαλόγου είναι πως όχι μόνο αδικείται ο Προμηθέας, αλλά ακόμη κι οι ίδιοι οι θεοί που τον συνοδεύουν δεν έχουν ξεκαθαρισμένες απόψεις και, ενώ στην αρχή τον έβριζαν, στο τέλος ο Ερμής εύχεται να απαλλαγεί γρήγορα ο Τιτάνας από τον αετό για να πάρει πάλι μέρος στα θεϊκά συμπόσια!
Προλεγόμενα
Οι πρώτοι ερμηνευτικοί μύθοι για το πως έγιναν οι θεοί (θεογονία) και ο κόσμος (κοσμογονία) ύπάρχουν στις δοξασίες όλων των λαών με παραλλαγές βέβαια αλλά και βασικά κοινά ή αντίστοιχα στοιχεία· και αυτό συμβαίνει διότι όλοι οι λαοί από τα ίδια στάδια εξέλιξης πέρασαν και αφού ο άνθρωπος συλλαμβάνει και ερμηνεύει τα ερωτήματά του «κατ΄εικόνα και ομοίωση του», όμοιες ερμηνείες όλοι φαντάστηκαν.
Ο μύθος του Προμηθέα σε οποιαδήποτε έκφανσή του συνδέεται με τη δημιουργία των πρώτων ανθρώπων, τις τιμές που πρέπει ν΄αποδίδουν οι άνθρωποι στους θεούς και τη μετάδοση των γνώσεων σ΄αυτούς. Ο Προμηθέας ως προσωποποίηση του αγαθού πνεύματος αντιτάχθηκε σ΄ αυτήν την επιδίωξη του Δία και θέλησε να υπερασπιστεί τους ανθρώπους και έκλεψε κρυφά από τον Όλυμπο τη φωτιά (μέσα σ΄ενα κούφιο καλάμι) και την έδωσε στους ανθρώπους και τους έδωσε και τη γλώσσα και τη γνώση κλπ. και τους έκανε να μοιάσουν τους θεούς· «μικρούς θεούς τους έκανε».
Υπόθεση του έργου
Να ο Καύκασος, Ήφαιστε, όπου πρέπει να καρφωθεί αυτός ο άθλιος Τιτάνας. Ας ψάξουμε να βρούμε κατάλληλο μέρος χωρίς χιόνι για να είμαστε σίγουροι πως τα δεσμά θα μπηχτούν καλά· ούτε χαμηλά και κοντά στη γη πρέπει να τον σταυρώσουμε για να μη έρθουν να τον βοηθήσουν τα δικά του πλάσματα, οι άνθρωποι, ούτε πάλι στην κορυφή, γιατί δεν θα μπορούν να τουν δουν όσοι είναι κάτω. Ας σταυρωθεί κάπου εδώ στη μέση πάνω από το φαράγγι, με ανοιχτά χέρια από τον βράχο τούτο μέχρι τον απέναντι, ώστε να τον βλέπουν όλοι κρεμασμένο. Αυτ. 1-10
Όταν αρχίζουν να το καρφώνουν, ο Τιτάνας παραπονιέται για την κακή του μοίρα. Οι δύο θεοί του θυμίζουν τότε τα εγκλήματά του: ξεγέλασε τον Δία στη διανομή των κρεάτων και του έδωσε τη χειρότερη μερίδα, έπλασε τους ανθρώπους και τους έδωσε δώρο τη φωτιά που έκλεψε από το καμίνι του Ηφαίστου.
Πρόσωπα του έργου
Ο διάλογος είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτος, γιατί έχει για θέμα του τον μύθο του Προμηθέα με τον βαρυσήμαντο συμβολισμό του. Τα πρόσωπα είναι τρία, ο Προμηθέας, ο Ήφαιστος και ο Ερμής, ενώ στον Αισχύλο η εμφάνιση των Ωκεανίδων και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Ιούς που αφηγείται στον Προμηθέα τα βάσανά της από τον Δία αποσκοπεί στο ακαταμάχητο, το άδικο του Δία και άρα το ασύμφορο της στάσης του Προμηθέα.
Η απολογία του Προμηθέα
Όσον αφορά τη διανομή του φαγητού, θέλησε να κάνει κάποιο αστείο στον Δία για να του δώσει κέφι στο συμπόσιο. Δεν φανταζόταν πως ο θεός θα έδειχνε τόσο παιδαιριώδη συμπεριφορά και θα ήταν τόσο μνησίκακος, ώστε να θέλει να τον εκδικηθεί για κάτι πραγματικά ασήμαντο. Όσο για τη δημιουργία των ανθρώπων αποδείχτηκε περίτρανα πως οι θεοί ωφελέθηκαν ιδιαίτερα από αυτή, αφού οι άνθρωποι τους αποδίδουν πλέον τιμές και εκτός αυτού η γη καλλιεργείται και παντού υπάρχει ζωή και κίνηση. Επίσης ενισχύεται ακόμη περισσότερο η παντοδυναμία των θεών, γιατί οι άνθρωποι κατανοούν πως η αθανασία των πρώτων είναι ικανός λόγος για να τους θεωρούν από κάθε άποψη ανώτερους. Το δώρο της φωτιάς, τέλος, δεν προκάλεσε καμιά βλάβη στους θεούς. Αντίθετα τους έδωσε την ευκαιρία να απολαμβάνουν ακόμη καλύτερα τις θυσίες των ανθρώπων, εμπλουτισμένες πια με τη μυρωδιά της κνίσας. Το έργο τελειώνει με τη σιγουριά του Προμηθέα πως αργόερα θα ελευθερωθεί από τον Ηρακλή και θα τιμηθεί από τον Δία, τον οποίο θα σώσει από κάποιο κίνδυνο.
Κρίση για το έργο
Η φωτιά και η γνώση που προσέφερε ο Προμηθέας στους ανθρώπους τιμωρείται γι΄αυτό, «αντιστοιχούν» με το «μήλο της γνώσης» του παραδείσου, παρά την «αντίθεση» ότι εδώ τιμωρήθηκαν οι άνθρωποι οι ίδιοι για την ανυπακοή τους. Ο Προμηθέας επεμβαίνει υπέρ των ανθρώπων και τιμωρείται γι΄αυτό. Στην Παλαιά Διαθήκη επεμβαίνει το πνεύμα του κακού και τιμωρείται ο άνθρωπος.
Δεκαεπτά αιώνες αργότερα ο Γερμανός Φιλόσοφος Φόυερμπαχ (Ludwig Andreas Feurebach, (1804-1872) διατυπώνει την άποψη: «Η σύλληψη μιας θεότητας η οποία ίσταται έναντι του κόσμου και απαιτεί λατρεία και υπακοή αποτελεί ψευδαίσθηση, ένα όνειρο του ανθρώπινου νου».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού Κατηγορία:Ρωμαϊκή λογοτεχνία
Κυβερνείο Σινά
μικρογραφία|Χάρτης της χερσονήσου Σινά To Κυβερνείο του Σινά (αραβικά :محافظة سيناء ) ήταν διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Βρισκόταν στην Ασία και περιελάμβανε ολόκληρη την Χερσόνησο του Σινά.
Ιστορία
Το Κυβερνείο δημιουργήθηκε το 1917 και αρχικά ανήκε και διοικούνταν από την στρατιωτική συνοριακή περιφέρεια με πρωτεύουσα την πόλη Αρίς, έως τότε υπήρχαν στο Σινά το Κυβερνείο της Αρίς με 5,897 κατοίκους και ένα κυβερνείο με τα υπόλοιπα εδάφη της χερσονήσου με 1,310 κατοίκους. Στην απογραφή του 1937 είχε 29.951 κατοίκους και σε αυτή του 1947, 37.670. Το 1984 καταργήθηκε και στα εδάφη του δημιουργήθηκαν το Κυβερνείο Βορείου Σινά και το Κυβερνείο Νοτίου Σινά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταργημένα Κυβερνεία της Αιγύπτου
Συμμετοχή της Νότιας Αφρικής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
αθλητές.
Παραπομπές
Νότια Αφρική Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νότια Αφρική
Τιεβί Μπιφουμά
Ο Τιεβί Μπιφουμά (Thievy Bifouma, γεννήθηκε 13 Μαΐου 1990) είναι ποδοσφαιριστής από τη Δημοκρατία του Κονγκό, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της χώρας του με 15 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Αλμερία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ ντε Ρενς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΑ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανκαράσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σίβασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΚΕ Άνκαραγκιουτζου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεντσέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης 2014-2015
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2014-15 αποτέλεσε την 29η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 28 Απριλίου έως τις 2 Μαΐου 2015 στο Κλειστό Γυμναστήριο της Κοζάνης. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Πρωτέας Βούλας για δεύτερη (και μάλιστα συνεχόμενη) φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2014 2015 Πανελληνιο Νεανιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κοζάνη
Ράσκα Γκόρα
Η Ράσκα Γκόρα (κυριλλικά: Рашка Гора) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 35 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Νέρετβα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μαξίμη της Ολλανδίας
Η Βασίλισσα Μαξίμη της Ολλανδίας (Ολλανδικά: Koningin Máxima der Nederlanden, γεννημένη ως Μάξιμα Ζορρεγκιέτα Σερρούτι Máxima Zorreguieta Cerruti, 17 Μαΐου 1971 -) είναι η σύζυγος του βασιλιά Γουλιέλμου Αλέξανδρου της Ολλανδίας.
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1971 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Κόρη του Χόρχε Σορρεγιέτα, γραμματέα του υπουργείου Γεωργίας κατά την στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής την περίοδο 1976-1983, και της Μαρία ντελ Κάρμεν Σερρούτι Καρρικάρ. Έχει τρία μικρότερα αδέλφια, τον Μαρτίν, τον Χουάν και την Ινές, και τρεις μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές από τον πρώτο γάμο του πατέρα της, την Μαρία, την Άνχελες και την Ντολόρες. Ονομάσθηκε από την εκ πατρός προμάμμη της, Μάξιμα Μπορίνο Γκονσάλες.
Τον Απρίλιο του 1999 γνώρισε τον Γουλιέλμο Αλέξανδρο στην Σεβίλλη, κατά τη διάρκεια της Εαρινής Έκθεσης της Σεβίλλης. Σε μια συνέντευξη, της παρουσιάστηκε ως «Αλέξανδρος», και δεν γνώριζε ότι ήταν πρίγκιπας. Νόμιζε ότι αστειεύεται όταν αργότερα της είπε ότι δεν ήταν μόνο ένας πρίγκιπας, αλλά ο Πρίγκιπας της Οράγγης και κληρονόμος του ολλανδικού θρόνου. Συμφώνησαν να συναντηθούν ξανά δύο εβδομάδες αργότερα στη Νέα Υόρκη, όπου η Μαξίμη εργαζόταν στη τράπεζα Dresdner Kleinwort Benson.
Η σχέση τους προφανώς ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη, αλλά δεν συναντήθηκε για κάποιο διάστημα με τους γονείς του, τη Βασίλισσα Βεατρίκη και τον Πρίγκιπα Κλάους.
Γάμος και οικογένεια
160px|thumb|left|Η Μαξίμη το 2015. Στις 30 Μαρτίου 2001 το ζευγάρι ανακοίνωσε τον αρραβώνα του, η Μαξίμη απευθύνθηκε στο έθνος μιλώντας στα ολλανδικά (η οποία τότε μιλούσε μόνο τα βασικά) κατά τη διάρκεια της ζωντανής τηλεοπτικής εκπομπής. Η Μαξίμη έλαβε την ολλανδική ιθαγένεια σύμφωνα με βασιλικό διάταγμα στις 17 Μαΐου 2001 και από εκείνη την στιγμή έχει διπλή υπηκοότητα, την αργεντινή και την ολλανδική. Ο αρραβώνας τους εγκρίθηκε επισήμως από το κοινοβούλιο της Ολλανδίας μέσα στο 2001 - ένα απαραίτητο βήμα για τον Γουλιέλμο Αλέξανδρο ώστε να παραμείνει κληρονόμος του θρόνου.
Η Μαξίμη και ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος παντρεύτηκαν στις 2 Φεβρουαρίου 2002 με πολιτικό γάμο στο Μπερς Βαν Μπερλάχε του Άμστερνταμ, ενώ στην συνέχει ακολούθησε ο θρησκευτικός γάμος στο Ναό Νιούε Κερκ του Άμστερνταμ. Μετά τον γάμο παρέμεινε Ρωμαιοκαθολική, και έλαβε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Ολλανδίας, Πριγκίπισσα της Οράγγης-Νασσάου.
Είναι η πρώτη Ολλανδή βασίλισσα που γεννήθηκε εκτός Ευρώπης, αν και μέσω του πατέρα της είναι απόγονος του βασιλιά Αλφόνσου Γ' της Πορτογαλίας και άλλων ευγενών οικογενειών της Ιβηρικής, που μετακόμισαν στην αντιβασιλεία της Αργεντινής κατά τις αρχές του 19ου αιώνα.
Οι γονείς της Μαξίμης δεν παρέστησαν στον γάμο, ο πατέρας της πληροφορήθηκε ότι δεν μπορούσε να παρευρεθεί λόγω του ρόλου που είχε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εθνικής αναδιοργάνωσης της στρατιωτικής δικτατορίας, και η μητέρα της επέλεξε να μην παρευρεθεί χωρίς τον σύζυγό της.
Η Μαξίμη και ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος έχουν αποκτήσει τρεις κόρες:
Η Μαξίμη έχει βαπτίσει την Κόμισσα Σοφία του Βάλντμπουργκ-Σάϊλ, τον Πρίγκιπα Σβέρε Μάγκνους της Νορβηγίας και την Κόμισσα Ελεονώρα της Οράγγης-Νασσάου.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Ο πλήρης τίτλος της Μαξίμης είναι: η Αυτής Μεγαλειότης η Βασίλισσα Μαξίμη, Πριγκίπισσα των Κάτω Χωρών, Πριγκίπισσα της Οράγγης-Νασσοβίας.
Τιμητικές διακρίσεις
Ολλανδικές
Ξένες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Βασίλισσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οράγγης-Νάσσαου
Αρτούρ Αμπέλε
Ο Αρτούρ Αμπέλε (γενν. 30 Ιουλίου 1986) είναι αριστερόχειρας Γερμανός δεκαθλητής. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο του δεκάθλου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Επίσης έχει στην κατοχή του και το ασημένιο μετάλλιο στο δέκαθλο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015 στην Πράγα. Έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Κήπος Ριτσούριν
Ο Κήπος Ριτσούριν (栗林公園, Ritsurin Kōen) είναι διάσημο ιστορικό πάρκο, που βρίσκεται στην πόλη Τακαμάτσου, στο νομό Καγκάβα της Ιαπωνίας. Θεωρείται ένα από τα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης Τακαμάτσου. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους κήπους για περίπατο στην Ιαπωνία. Περιλαμβάνει μονοπάτια, λιμνούλες, ποικιλία δέντρων και φυτών, μικρές γέφυρες, τεχνητούς λόφους, καταστήματα με αναμνηστικά δώρα και τεϊοποτεία. Δημιουργήθηκε αρχικά στην περίοδο Έντο ως ιδιωτικός κήπος για τοπικούς φεουδάρχες. Ο κήπος Ριτσούριν είναι ένας ανεκτίμητος πολιτιστικός θησαυρός για την Ιαπωνία.
Ιστορία
Ο Κήπος Ριτσούριν αρχικά δημιουργήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα. Η περιοχή ανήκε τότε στη φυλή Σάτο. Το μέρος του κήπου, όπου υπάρχει σήμερα η λιμνούλα Νάνκο, δημιουργήθηκε το 1625. Το 1642 ο Γιορισίγκε Ματσουντάιρα, που ήταν κυβερνήτης του τομέα Τακαμάτσου, κληρονόμησε τον κήπο από την οικογένεια Ικόμα. Αυτός και οι απόγονοί του επέκτειναν τον κήπο τα επόμενα χρόνια. Η κατασκευή του κήπου ολοκληρώθηκε από τον Ματσουντάιρα Γιοριτάκα το 1745. Ο κήπος χρησιμοποιήθηκε για 220 περίπου χρόνια ως ιδιωτικός κήπος περιπάτου για την οικογένεια Ματσουντάιρα. Μετά την Αποκατάσταση Μεϊτζί του 1868 ο κήπος άνοιξε για το ευρύ κοινό το 1875. Το 1953 ο κήπος ανακηρύχθηκε επίσημα ως ειδικός τόπος γραφικής ομορφιάς (Νίχον νο Τοκουμπέτσου Μέισο, Nihon no Tokubetsu Meisho) από την υπηρεσία Πολιτιστικών Υποθέσεων της Ιαπωνίας. Ο Κήπος Ριτσούριν έλαβε τρία αστέρια (την υψηλότερη βαθμολογία) στον «Πράσινο Οδηγό Ιαπωνίας της Michelin» της Γαλλίας. Αυτή η βαθμολογία ουσιαστικά είναι μια προτροπή για τους τουρίστες να επισκεφτούν τον κήπο.
Χαρακτηριστικά
Ο Κήπος Ριτσούριν είναι ένας κήπος περιπάτου και έχει έκταση 16 εκτάρια. Η συνολική έκταση είναι 76 εκτάρια, αν συνυπολογιστεί και η έκταση του βουνού Σιούν, που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον κήπο προς τα δυτικά. Στον Κήπο Ριτσούριν χρησιμοποιείται η τεχνική σακκέι («δανεισμένο τοπίο»), σύμφωνα με την οποία κατά το σχεδιασμό ενός κήπου λαμβάνονται υπόψη τα φυσικά στοιχεία, που υπάρχουν έξω από τον κήπο, για να δημιουργηθεί η αίσθηση της επέκτασης του κήπου. Ο κήπος περιλαμβάνει 1400 πεύκα εκ των οποίων τα 1000 έχουν κλαδευτεί με ιδιαίτερο τρόπο έτσι ώστε να δίνουν την αίσθηση μπονσάι δέντρων. Το πιο διάσημο πεύκο είναι το Νεαγκάρι Γκογιομάτσου. Αρχικά ήταν ένα μπονσάι δέντρο, που δόθηκε ως δώρο στον τομέα Τακαμάτσου από τον 11ο σόγκουν Τοκουγκάβα το 1833. Επίσης, υπάρχουν στον κήπο εκατοντάδες κερασιές, Ιαπωνικοί σφένδαμοι, κρίνα και γκίνγκο. Στον κήπο υπάρχουν 173 είδη δέντρων και ο συνολικός αριθμός δέντρων υπερβαίνει τα 32.000 δέντρα. Ο κήπος αποτελείται από έξι λιμνούλες και 13 τεχνητούς λόφους. Μέσα στις λίμνες υπάρχουν πολύχρωμοι κυπρίνοι (κόι). Οι επισκέπτες μπορούν να ταΐσουν τα ψάρια. Στις λιμνούλες υπάρχουν 14 μικρές γέφυρες εκ των οποίων η πιο εντυπωσιακή είναι η Ενγκέτσου-κιό (偃月橋, Engetsu-kyo). Ο κήπος έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε το τοπίο γύρω να αλλάζει με κάθε βήμα του επισκέπτη. Γι' αυτό ο κήπος είναι γνωστός ως «ιππό ικκέι» (ένα βήμα, μία θέα). Οι επισκέπτες μπορούν να περιηγηθούν στον κήπο μέσα σε μία παραδοσιακή Ιαπωνική βάρκα (βασέν, wasen). Από την κορυφή του λόφου Χιράι-χο η θέα προς τον κήπο είναι μαγευτική. Ο τεχνητός λόφος Χιράι-χο λέγεται πως δημιουργήθηκε με πρότυπο το όρος Φούτζι. Το Κικουγκέτσου-τέι (掬月亭, Kikugetsutei) είναι τεϊοποτείο και είναι ένα από τα κεντρικά κτήρια του κήπου. Η θέα προς την λίμνη Νάνκο από το Κικουγκέτσου-τέι είναι υπέροχη. Υπάρχει και ένα άλλο μικρότερο τεϊοποτείο, που αρχικά χτίστηκε γύρω στα 1700. Παλιότερα ονομαζόταν Κοχάν-τέι, ενώ τώρα πια ονομάζεται Κιού Χιγκουράσι-τέι. Στη σημερινή του θέση τοποθετήθηκε το 1945. Το κτήριο είναι σπουδαίας ιστορικής αξίας, γιατί αποτελεί δείγμα τεϊοποτείου της πρώιμης περιόδου Έντο.
Στον κήπο Ριτσούριν υπάρχει η Αίθουσα Προώθησης Εμπορίου και Βιομηχανίας (商工奨励館, Commerce and Industry Promotion Hall). Αρχικά το κτήριο χτίστηκε ως περιφερειακό μουσείο της Καγκάβα το 1899. Περιλαμβάνει το κεντρικό κτήριο, το δυτικό κτήριο, το ανατολικό κτήριο και το βόρειο κτήριο. Οι επισκέπτες μπορούν να πάρουν πληροφορίες για την ιστορία του κήπου Ριτσούριν μέσα στο κτήριο. Στους χώρους του κήπου επίσης υπάρχει το μουσείο λαϊκής τέχνης Σανούκι (讃岐民芸館, Sanuki Folk Art Museum). Ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται κεραμικά, παραδοσιακά εργαλεία και ξύλινα αντικείμενα.
Πρόσβαση
Η είσοδος στο χώρο του κήπου γίνεται με εισιτήριο ¥410 για κάθε ενήλικα (γκρουπ 20 ή περισσότερων ατόμων: ¥330) και ¥170 για κάθε παιδί (γκρουπ 20 ή περισσότερων παιδιών: ¥140). Η περιήγηση με την παραδοσιακή βάρκα κοστίζει ¥620 για κάθε ενήλικα και ¥310 για κάθε παιδί. Ο κήπος απέχει 30 λεπτά με το αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο της Τακαμάτσου και 20 λεπτά με το αυτοκίνητο από τον αυτοκινητόδρομο Τακαμάτσου Νίσι. Επίσης απέχει 20 λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό JR Ριτσούριν. Ο Κήπος Ριτσούριν βρίσκεται δύο χιλιόμετρα νότια του JR Σταθμού Τακαμάτσου και του κάστρου της Τακαμάτσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κήποι στην Ιαπωνία
Βραχμά (βουδισμός)
Βραχμά ονομάζεται στον βουδισμό ένα είδος ανώτερων θεοτήτων χωρίς πάθη και επιθυμίες. Οι Μπραχμά παρουσιάζονται ως υπεράνθρωπα πλάσματα, που όμως είναι δυνατό να γεννηθεί κανείς στον κόσμο τους ακολουθώντας τις Βουδιστικές πρακτικές.
Το όνομα πηγάζει από τη βεδική παράδοση, όπου ο Βράχμα παρουσιάζεται ως δημιουργός του κόσμου. Αντιθέτως, στα βουδιστικά κείμενα περιγράφονται πολλοί διαφορετικοί "Βράχμα" που συνυπάρχουν στον ίδιο κόσμο και πολλοί από αυτούς πιστεύουν πως είναι παντοδύναμοι δημιουργοί, αλλά ο Βούδας τους διορθώνει. Ωστόσο, οι μύθοι και οι ιδιότητες αυτών των Βραχμά είναι διαφορετικές από το βεδικό Βράχμα, αν και τουλάχιστο ένας από τους Βραχμά περιγράφεται ως το αντικείμενο της λατρείας προ-βουδιστικών θρησκειών. Ο ίδιος ο Βούδας περιγράφει τον Βεδικό Βράχμα ως μια παρεξηγημένη έννοια ή ανάμνηση των πολλών βουδιστικών Βραχμά στο κείμενο της Βραχμαγιάλα Σούττα.
Χαρακτηριστικοί Βραχμά
Στα βουδιστικά κείμενα κατονομάζονται πολλοί Βραχμά, αλλά λόγω της αμφισημίας του όρου η ακριβής τοποθέτηση καθενός στη βουδιστική κοσμολογία δεν είναι απλή.
Μπακά Βραχμά
Ο Μπακά παρουσιάζεται στη Σούττα Πιτάκα του βουδισμού Τεραβάντα και είναι μία θεότητα που πιστεύει πως ο κόσμος του είναι αμετάβλητος, χωρίς φθορά και αθάνατος και πως κατά συνέπεια δεν υπάρχουν ανώτεροι από αυτόν. Ο Βούδας ανατρέπει την πεποίθησή του, αναλύοντας την έννοια της παροδικότητας, αλλά κάποιος από τους ακόλουθους του Μπάκα (επηρεασμένος από το δαίμονα Μαρά) επιμένει πως ο Μπάκα είναι ο μέγας δημιουργός και πως όσοι τον ακολουθήσουν θα ανταμειφθούν, ενώ όσοι τον απορρίψουν θα τιμωριθούν. Ο Βούδας τότε αναγνωρίζει το δαίμονα ως πραγματικό ομιλητή και αρνείται την επίδρασή του.
Ράστανι
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Νέρετβα.
Βραχμά (βουδισμός)
Μπακά Βραχμά
Ο Μπακά ισχυρίζεται πως ο Βούδας δεν θα μπορέσει ποτέ να φύγει από το βασίλειό του (μιας και αυτό είναι όλος ο κόσμος) και άρα υπόκειται στους νόμους του, αλλά ο Βούδας αποδεικνύει πως βρίσκεται πέρα από τις δυνάμεις του Μπακά (επειδή γνωρίζει και περί άλλων βασιλείων) και εν τέλει τον πείθει τόσο επιδεικνύοντας τις υπερφυσικές του ιδιότητες, όσο και εξηγώντας του τις προηγούμενες ζωές του Μπακά.
Ο Μπακά, όπως του εξηγεί ο Βούδας, ήταν κάποτε άνθρωπος, ένας ασκητής με το όνομα Κεσάβα. Λόγω της εξαιρετικής του ικανότητας στο διαλογισμό και επειδή έσωσε πολλούς ανθρώπους, μετά το θάνατό του έγινε ντέβα, αλλά αργότερα, αλλεπάλληλες μετενσαρκώσεις, έπεσε χαμηλότερα στην κλίμακα του κόσμου κι έγινε Μπραχμά.