cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παππάδες Εύβοιας
Οι Παππάδες, ή Παπάδες, είναι ημιορεινό χωριό της Τοπικής Ενότητας Παππάδων, της Δημοτικής Ενότητας Νηλέως, του Δήμου Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας, της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας και της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας. Το χωριό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 220 κατοίκους. Απέχει 11 χιλιόμετρα από την Αγία Άννα, 26 χιλιόμετρα από το Μαντούδι και 81 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Το χωριό είναι κτισμένο σε ομαλό λόφο, σε υψόμετρό 450 μέτρα, η γύρω από αυτό περιοχή καλύπτεται από πευκώνες και θάμνους και έχει πανοραμική θέα το Αιγαίο Πέλαγος. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Σε απόσταση 8,5 χιλιόμετρων περίπου βόρεια από τους Παππάδες, βρίσκεται ο οικισμός και η παραλία Ξηροποτάμου, συνεχεία της παραλίας των Βασιλικών Ψαροπούλι. Προς την ανατολική πλευρά βρίσκεται η παραλία Μουρτιά κοντά στον οικισμό Κοτσικιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας Κατηγορία:Δασικά χωριά στην Ελλάδα
Νικόλαος Δαλαξός
Είχε το αξίωμα του πρωθιερέα Ναυπλίου, και άκμασε στα τέλη του 15ου αιώνα. Έγραψε πολλά στιχηρά δοξαστικά τροπάρια και το Απολυτίκιο τροπάριο της περιτομής του Χριστού.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Μια άβολη αλήθεια
Το Μια άβολη αλήθεια (An Inconvenient Truth) είναι ένα κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ του 2006 από τον Ντέιβις Γκουγκενχάϊμ σχετικά με την παγκόσμια θέρμανση, βασισμένη σε παρουσίαση του πρώην αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αλ Γκορ. Η ταινία συνοδεύτηκε από το βιβλίο του Αλ Γκορ Μια άβολη αλήθεια: Η πλανητική έκτακτη ανάγκη της παγκόσμιας θέρμανσης και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτήν An Inconvenient Truth: The Planetary Emergency of Global Warming and What We Can Do About It, το οποίο έφτασε στην πρώτη θέση των βιβλίων μη-μυθοπλασίας του καταλόγου New York Times bestseller στις 2 Ιουλίου 2006. Η ταινία κέρδισε Όσκαρ για το Καλύτερο Ντοκυμαντέρ και για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα το περιβάλλον Κατηγορία:Ταινίες του 2006
Κωνσταντίνος Διογένης (διεκδικητής)
Ο Ψευδο-Κωνσταντίνος Διογένης, ή Ψευδο-Λέων Διογένης (απεβ. μετά το 1095) ήταν ένας διεκδικητής του θρόνου της Κωνσταντινούπολης εναντίον του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, χωρίς όμως επιτυχία. Χαμηλής καταγωγής, προσποιήθηκε ότι ήταν γιος του Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄ Διογένη. Όταν εξορίστηκε στη Χερσώνα, δραπέτευσε και κατέφυγε στους Κουμάνους/Πολόβτσι. Το 1095 εισέβαλε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επικεφαλής ενός πλήθους Κουμάνων και προωθήθηκε ως την Αδριανούπολη, αλλά ο Ρωμαϊκός στρατός τον παραπλάνησε και τον συνέλαβε. Τον τύφλωσε και τον φυλάκισε.
Βιογραφία
Σύμφωνα με την αναφορά της Άννας, ο Ψευδο-Διογένης ήλθε στην Κωνσταντινούπολη από την Ανατολή "πένης και φορώντας προβιά γίδας". Παρ'όλα αυτά σύντομα μάζεψε μία ομάδα υποστηρικτών μεταξύ του πληθυσμού και ισχυρίστηκε ανοικτά την πρόθεσή του να διεκδικήσει τον θρόνο από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ο Αυτοκράτορας στην αρχή αγνόησε την αναστάτωση που προκαλούσε ο διεκδικητής, αλλά όταν η αδελφή του Αλεξίου Α΄, η Θεοδώρα Κομνηνή, χήρα του αληθινού Κωνσταντίνου Διογένη, η οποία είχε αποσυρθεί σε μοναστήρι, διαμαρτυρήθηκε για την προσβολή του ονόματος του συζύγου της, τότε ο Αυτοκράτορας συνέλαβε τον διεκδικητή και τον εξόρισε στη Χερσώνα.
Το όνομα του Διογένη προσέλκυε μέλη του ρωμαϊκού στρατού και του πληθυσμού, όπως αποδεικνύεται από την κατά το προηγούμενο έτος αποτυχημένη απόπειρα του Νικηφόρου Διογένη, τρίτου γιου του Ρωμανού Δ΄ ή τη χρήση άλλου διεκδικητή ψευδο-Διογένη κατά τη Νορμανδική εισβολή του Βοημούνδου Α΄ της Αντιόχειας μία δεκαετία πριν. Έτσι η μερίδα του διεκδικητή έλαβε μία ώθηση, όταν πολίτες της Γολόης άνοιξαν τις πόρτες τους και τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα· σύντομα τους ακολούθησε η Διάμπολις και άλλες πόλεις. Ενθαρρυμένοι οι Κουμάνοι κινήθηκαν εναντίον του Αλεξίου Α΄ στην Αγχίαλο, αλλά όταν έπειτα από τρεις ημέρες κάθε ένας από τους δύο στρατούς παρατάχθηκε για μάχη, οι Κουμάνοι αναχώρησαν, καθώς το έδαφος δεν ευνοούσε την πολεμική τεχνική τους, ούτε οι Ρωμαίοι μπόρεσαν να παρακινηθούν να τους επιτεθούν.
Ο διεκδικητής τώρα έπεισε τους Κουμάνους να προωθηθούν νοτιότερα στην Αδριανούπολη, που ο κυβερνήτης της Νικηφόρος Βρυέννιος ο Πρεσβύτερος ήταν συγγενής του Ρωμανού Δ΄ και από τον οποίο προσδοκούσε ότι θα του άνοιγε τις πύλες της πόλεις σε εκείνον. Πάντως όταν ο ψευδο-Διογένης και οι Κουμάνοι εμφανίστηκαν εμπρός από τα τείχη και ο διεκδικητής κάλεσε τον "θείο" του να παραδοθεί, ο τυφλός Βρυέννιος είπε ότι δεν αναγνωρίζει τη φωνή του. Οι Κουμάνοι τότε άρχισαν την πολιορκία της πόλης. Η φρουρά και οι πολίτες αντιστάθηκαν με θάρρος και έκαναν εξορμήσεις εναντίον των πολιορκητών. Έπειτα από 48 ημέρες έκαναν μία γενική εφόρμηση και ανάγκασαν τους Κουμάνους να επιστρέψουν πίσω. Κατά την πολιορκία ο ψευδο-Διογένης δέχθηκε μία μαστιγιά από έναν νεαρό Ρωμαίο μαχητή, τον Μαριανό Μαυροκατακαλώνα.
Τη στιγμή αυτή ένας από τους διοικητές του Αλεξίου Α΄, ο Αλακασεύς, σκέφθηκε ένα τέχνασμα: αφού ξυρίστηκε και μεταμφιέστηκε, πήγε να συναντήσει τον διεκδικητή, ισχυριζόμενος ότι είχε κακοπάθει από τον Αλέξιο Α΄. Ανακαλώντας την παλαιά του φιλία με τον Ρωμανό Δ΄ και λέγοντας τα βάσανά του, έδειξε ότι ήταν πιστός στον διεκδικητή και τον προέτρεψε να εισέλθει στο οχυρό Πούτζα, που πρότεινε να το παραδώσει. Ο διεκδικητής και οι Κουμάνοι ακόλουθοί του γιόρτασαν και δείπνησαν στο ανάκτορο του κυβερνήτη. Όταν κοιμήθηκαν οι Ρωμαίοι σκότωσαν τους Κουμάνους και συνέλαβαν τον ψευδο-Διογένη. Στην Τυρολόη/Τζουρουλό αποδόθηκε στον δρουγγάριο Ευστάθιο Κυμινειανό και τυφλώθηκε από έναν Τούρκο υπηρέτη. Έπειτα από την αιχμαλωσία του διεκδικητή, ο Αλέξιος Α΄ νίκησε τους Κουμάνους και τους οδήγησε πίσω από τον Δούναβη.
Οδός Σταδίου
Η Οδός Σταδίου είναι ιστορικός δρόμος στο κέντρο της Αθήνας. Συνδέει την Πλατεία Ομονοίας με την Πλατεία Συντάγματος με διεύθυνση βορειοδυτική-νοτιοανατολική. Εντάσσεται στο ρυμοτομικό πλέγμα του πολεοδομικού σχεδίου που εφαρμόστηκε βόρεια της παλαιάς πόλης, αναπτυσσόμενη περιμετρικά του ιστορικού κέντρου και παραλλήλως της Ακαδημίας και της Πανεπιστημίου. Η ονομασία του δρόμου προέρχεται από το Παναθηναϊκό Στάδιο στο οποίο οδηγεί πίσω από τα Παλαιά Ανάκτορα και τον Εθνικό Κήπο. Σημείο αφετηρίας είναι η Ομόνοια, ενώ διέρχεται μπροστά από την Παλαιά Βουλή και την Πλατεία Κλαυθμώνος. Θεωρείται διαχρονικά ένας από τους πιο ενδιαφέροντες δρόμους της αστικής κοινωνίας των Αθηνών, στεγάζοντας το Μουσείο της Πόλης των Αθηνών, κινηματοθέατρα, τραπεζικά καταστήματα και εμπορικά κτίσματα. Γνωστά κτήρια επί της οδού είναι το κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος, η Παλαιά Βουλή, η Πλατεία Κλαυθμώνος, που βρίσκεται στο μέσον της οδού και το Υπουργείο Εσωτερικών. Η οδός υπήρχε από την αρχαία εποχή.
Κωνσταντίνος Διογένης (διεκδικητής)
Βιογραφία
Ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος παρατηρεί, ότι το επεισόδιο του ψευδο-Διογένη είναι πολύ περίεργο στη Ρωμαϊκή ιστορία. Η Άννα Κομνηνή τον υποτιμά ως χαμηλής καταγωγής, ευτελή και αισχρό, επιρρεπή στο ποτό, αλλά ωστόσο αυτός επιδεικνύει καταπληκτικές ικανότητες: μπόρεσε να αποκτήσει ακολουθία στην Κωνσταντινούπολη, να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Κουμάνων και όταν προσπάθησε να πείσει τον Βρυέννιο, έδειξε ακριβή γνώση των δυναστικών επιγαμιών, που είχαν μεταξύ τους τα μέλη της ανώτερης αριστοκρατίας.
Οδός Σταδίου
Η σύγχρονη οδός είχε σχεδιαστεί αρχικά ώστε να καταλήγει έως το Παναθηναϊκό Στάδιο, από τους αρχιτέκτονες Κλεάνθη και Σάουμπερτ. Το μήκος της οδού περιορίστηκε από τον αρχιτέκτονα Κλέντσε κατά την αναθεώρηση του σχεδίου πόλεως της Αθήνας, η οποία έγινε για να ικανοποιηθούν οι αντιδράσεις των οικοπεδούχων, που θιγόντουσαν από το σχέδιο των Κλεάνθη και Σάουμπερτ, το όνομα της οδού όμως παρέμεινε. Η οδός είχε μετονομαστεί επισήμως σε «Οδό Τσώρτσιλ» μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο προς τιμήν του Βρετανού πρωθυπουργού, αλλά οι Αθηναίοι παρέμειναν πιστοί στη παραδοσιακή ονομασία της οδού. Το ίδιο συνέβη και με τις άλλες δύο κύριες οδικές αρτηρίες της Αθήνας που βρίσκονται παράλληλα με την Οδό Σταδίου: «Οδός Ελευθερίου Βενιζέλου» και «Οδός Ρούζβελτ» για τις οδούς «Πανεπιστημίου» και «Ακαδημίας» αντίστοιχα.
Κωνσταντίνος Διογένης (διεκδικητής)
Βιογραφία
Υποστηρίζοντας τον Κωνσταντίνο Διογένη, ο Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος νυμφεύτηκε την κόρη του Μαρί(τσ)α και έκανε τον Βασίλκο Λεόνοβιτς. Με τον γάμο ο Βλαντιμίρ Β΄ προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο τουλάχιστον των πόλεων κατά μήκος του Δούναβη και να αποδυναμώσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το 1116 ο Βλαντιμίρ Β΄ ξεκίνησε την τελευταία Ρωσική εκστρατεία εναντίον της Ρωμανίας, στην οποία έχασε.
Οδός Σταδίου
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Η οδός Σταδίου το 1935 Η σύγχρονη οδός ανακατασκευάστηκε αρχικά από τις αρχές έως τα μέσα του 19ου αιώνα. Αρχικά ήταν ρέμα το οποίο καλύφθηκε. Στη συνέχεια η οδός ασφαλτοστρώθηκε. Άμαξες και τρόλεϊ άρχισαν να χρησιμοποιούν την οδό κατά τον 20ό αιώνα και η οδός ήταν διπλής κατεύθυνσης. Παλαιά διώροφα και τριώροφα νεοκλασικά κτήρια βρισκόταν επί της οδού. Μετά τον Εμφύλιο πόλεμο η οδός έγινε μονής κατεύθυνσης με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας και χώρους στάθμευσης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και κατά τη δεκαετία του 1960 αρκετά κτήρια γκρεμίστηκαν και στη θέση τους κατασκευάστηκαν οκταώροφα και δεκαώροφα νέα κτήρια, κυρίως γραφείων, αν και αρκετά νεοκλασικά κτήρια διασώθηκαν. Πρόκειται κυρίως για μια εμπορική οδό, με πολυτελή καταστήματα να βρίσκονται πλησίον της Πλατείας Συντάγματος και τα λαϊκότερα κοντά στην Πλατεία Ομονοίας. Τα καταστήματα είναι παραδοσιακά καταστήματα ένδυσης και υπόδυσης τα οποία συγκεντρώνονται στο τμήμα από την οδό Αιόλου, ενώ η περιοχή κοντά στη Πλατεία Κλαυθμώνος ήταν νωρίτερα το κέντρο των καταστημάτων ηλεκτρονικών. Σήμερα τα λουκέτα στα καταστήματα έχουν αυξηθεί λόγω της οικονομικής κρίσης.
Κωνσταντίνος Διογένης (διεκδικητής)
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Οδός Σταδίου
Διασταυρώσεις
Πλατεία Ομονοίας (Αρχή οδού) Οδός Αιόλου (90μ.) Οδός Εμμανουήλ Μπενάκη (130μ.) Οδός Σανταρόζα (210μ.) Οδός Γεωργίου Σταύρου/Οδός Αρσάκη (260μ.) Οδός Πεσμαζόγλου (360μ.) Οδός Δραγατσανίου (470μ.) Οδός Κοραή (520μ.) Οδός Ιωάννου Παπαρρηγόπουλου (570μ.) Οδός Χρήστου Λαδά/Οδός Εδουάρδου Λω (660μ.) Οδός Ομήρου (740μ.) Οδός Κολοκοτρώνη/Οδός Αμερικής (820μ.) Οδός Βουκουρεστίου (930μ.) Οδός Καραγιώργη Σερβίας/Οδός Βασιλέως Γεωργίου Α' (980μ., τέλος οδού)
Παραπομπές
Σταδίου
Τζουλιάνο Τσεζαρίνι
Ο Τζουλιάνο Τσεζαρίνι ο Πρεσβύτερος ( ιταλικά: Giuliano Cesarini, seniore) (1398 στη Ρώμη – 10 Νοέμβρη του 1444 στη Βάρνα, Βουλγαρία) ήταν Καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας, πιστός γραμματέας του Πάπα και διπλωματικός του απεσταλμένος. Ανήκε στην ομάδα των λαμπρών καρδιναλίων που δημιουργήθηκε από τον πάπα Μαρτίνο τον Ε' στο τέλος του επεισοδιακού σχίσματος των Καθολικών, στις αρχές του 15ου αιώνα. Η ευφυία και η διπλωματία του τον καθιστούσαν ισχυρό παίκτη πρώτα του Συνόδου της Βασιλείας και στη συνέχεια, αφού διαχώρισε τη θέση του από το κίνημα εντός της Συνόδου της Βασιλείας(1437), της παπικής εξουσίας ενάντια στο κίνημα του συμβουλίου.
Παιδικά χρόνια και σπουδές
Μεγάλωσε σε εύπορη οικογένεια της ρωμαϊκής χαμηλής αριστοκρατίας, όντας ένας από πέντε αδελφούς. Ο αδελφός του Τζιάκομο διορίστηκε παπικός απεσταλμένος στο Orvieto και το Foligno το 1444. Ο ανιψιός του ανιψιού του Giuliano Cesarini Giuliano (1466-1510) έγινε καρδινάλιος το 1493. Σπούδασε στην Περούτζια, και μετά δίδαξε ρωμαϊκό δίκαιο, έχοντας και τον ονομαστό Domenico Capranica σαν μαθητή του. Όταν το καθολικό σχίσμα έληξε το 1415 με τη γενική αναγνώριση του Μαρτίνου Ε' ως πάπα, ο Τσεζαρίνι επέστρεψε στη Ρώμη και ακολούθησε στον καρδινάλιο Branda da Castiglione.
Αφοσίωση στον εκσυγχρονισμό και την ενότητα της εκκλησίας
Οι προτάσεις για ευρεία εκκλησιαστική μεταρρύθμιση που πρότεινε το κίνημα της Συνόδου ήταν πια ευρέως αποδεκτές και ο Τσεζαρίνι αφιέρωσε την σταδιοδρομία του στο να αναμορφώσει την καθολική Εκκλησία από μέσα, διατηρώντας πάντα την εξωτερική ενότητα.
Το 1419 συνόδευσε τον καρδινάλιο Branda da Castiglione, που τον τιμούσε ιδιαίτερα, στη δύσκολη αποστολή του στη νότια Γερμανία και τη Βοημία, όπου οι Χουσίτες ήταν σε αιματηρή εξέγερση. Υπηρέτησε επίσης ως παπικός απεσταλμένος στην Αγγλία. Το 1426 ο πάπας Μάρτινος Ε' τον χειροτόνησε καρδινάλιο και αργότερα τον έστειλε στη Γερμανία για να κηρύξει εκστρατεία κατά των Χουσιτών. Αφού όμως αυτή απέτυχε στη μάχη της Domazlic της Βοημίας (1431), ο Τσεζαρίνι πήγε στη Βασιλεία για να προεδρεύσει της καθοριστικής Συνόδου που είχε αρχίσει.
Στη Σύνοδο της Βασιλείας και μετά της Φερράρας Φλωρεντίας
Ο Τσεζαρίνι προήδρευσε της Συνόδου της Βασιλείας, ιδιότητα με την οποία εντυπωσίασε ρητορικά κι αντιστάθηκε επιτυχώς στις προσπάθειες του Ευγένιου Δ' να διαλύσει το συμβούλιο. Ωστόσο τελικά (1437) πήρε το μέρος του κι αποχώρησε μαζί του, βλέποντας ότι η πλειοψηφία των συνέδρων ήθελαν μάλλον να ταπεινώσουν τον Πάπα παρά να πετύχουν μεταρρυθμίσεις. Πάνω απ' όλα ο Τσεζαρίνι πίστευε στην ενότητα της καθολικής εκκλησίας, όχι στα πρόσωπα. Όταν ο ενισχυμένος πια πάπας Ευγένιος Δ' τo 1438 πήγε μαζί του να υποδεχτεί τους ορθόδοξους Βυζαντινούς υπο τον Ιωάννη Η' Παλαιολόγο στη Σύνοδο της Φερράρα, ο Τσεζαρίνι έγινε επικεφαλής της επιτροπής που διορίστηκε για να συνεννοηθεί μαζί τους, συζητώντας διεξοδικά με το Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο και τον Ισίδωρο του Κιέβου, επιδιώκοντας την Ένωση των εκκλησιών. Το 1439, λόγω επιδημίας, το συμβούλιο μεταφέρθηκε από τη Φερράρα στη Φλωρεντία, οι τρεις τους συνέχισαν να παίζουν σημαντικό ρόλο προωθώντας την Ένωση παρά τις αντιρρήσεις ανθενωτικών όπως οι Μάρκος ο Ευγενικός, Γεννάδιος Σχολάριος, Δημήτριος Παλαιολόγος, Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων κ.ά. Οι διαπραγματεύσεις αυτές κατέληξαν σε μια βραχύβια επανένωση των Εκκλησιών στις 6 Ιουλίου 1439.
Στην Ουγγαρία για νέα Σταυροφορία
Μετά το τέλος της Συνόδου, εστάλη ως λεγάτος του Πάπα στην Ουγγαρία (1442) να λύσει την κρίση που προέκυψε μετά το θάνατο του βασιλιά Αλβέρτου Β' της Ουγγαρίας (από τη δυναστεία των Αψβούργων) το 1439. Η χήρα Βασίλισσα Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, είχε μείνει μόνη της με τον νεογέννητο γιο της, ο οποίος στέφθηκε ως ο Λαδίσλαος Ε' της Ουγγαρίας. Αλλά η επιθετική πολιτική των Οθωμανών Τούρκων αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για τη Βασιλεία, και οι ευγενείς Ούγγροι κάλεσαν τον νεαρό βασιλιά Βλάντισλαβ Γ' της Πολωνίας και τον έστεψαν βασιλιά και της Ουγγαρίας, ορκίζοντάς τον να τους υπερασπιστεί ενάντια στους Οθωμανούς. Στις 13 Δεκεμβρίου 1442, ο Τσεζαρίνι βοήθησε να επιτευχθεί συμφωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές στην πόλη Γκιορ, όπου αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματα του μικρού Λαδίσλαου από το νέο Πολωνού βασιλιά, χωρίς να τίθεται σε αμφισβήτηση η εξουσία του, δηλ. να επιτροπευτεί μέχρι να ενηλικιωθεί. Μετά από αυτό, ο Τσεζαρίνι κέρδισε την εμπιστοσύνη και του βασιλιά Βλάντισλαβ, που τον έστειλε το 1443 στη Βιέννη ως πρέσβη του στην αυλή του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ'. Γρήγορα έγινε ένας από τους βασικούς σχεδιαστές μιας νέας σταυροφορίας κατά των Οθωμανών, οι οποίοι είχαν ξεπεράσει τα Βαλκάνια, εισέβαλλαν και παρενοχλούσαν την Ευρώπη. Τον Aύγουστο του 1444 ο βασιλιάς της Ουγγαρίας υπέγραψε μια ειρηνευτική συνθήκη στο Σεγκεντ με τον Οθωμανό σουλτάνο Mουράτ Β' για 10 χρόνια. Ωστόσο, ο Τσεζαρίνι άλλαξε γνώμη.
Στη Βουλγαρία και πτώση στη μάχη της Βάρνας
Εξετάζοντας τη στιγμή και τις συνθήκες που απαιτούνται για έναν νέο πόλεμο, επέμεινε ότι ο βασιλιάς Βλάντισλαβ πρέπει να σπάσει τη συνθήκη και να επιτεθεί στους Τούρκους που υποχωρούσαν κι ηταν θεωρητικά ασθενέστεροι. Αυτό ακριβώς συνέβη το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, και όλοι μαζί, Ούγγροι, Πολωνοί και Σέρβοι με παπική υποστήριξη προχώρησαν στα Βαλκάνια σε νέα εκστρατεία Σταυροφόρων. Ήταν όμως μεγάλο στρατηγικό λάθος. Οι Τούρκοι ανασυντάχθηκαν γρήγορα κι επέφεραντην καταστροφική ήττα του παπικού στρατού στη Βάρνα, στις 10 Νοεμβρίου 1444, όπου ο καρδινάλιος Τζουλιάνο Τσεζαρίνι έπεσε στη μάχη. Σε επιστολή του προς τον Δούκα του Μιλάνου, ο φίλος του Αινείας Sylvius Piccolomini, μετέπειτα Πάπας Πιος Β, αναφέρει μαρτυρίες ότι, αρχικά ο Τσ. είχε ξεφύγει τραυματισμένος και ματωμένος, αλλά μες στο κομφούζιο κάποιοι Ούγγροι τον πήραν για Τούρκο και τον σκότωσαν. "Τραυματισμένος στη μάχη, ματωμένος κι εξαντλημένος όπως έφευγε, σφάχτηκε άδικα κοντά σε ένα βάλτο από χέρια συμμαχικά των Ούγγρων... όχι με πανουργία των ευγενών, αλλά με του όχλου την οργή... και έτσι παρέδωσε το πνεύμα που μια φορά πριν χρόνια πολλά, με το γλυκό του λόγο έπεισε τους καρδινάλιους στη Βασιλεία»
Οι φήμες ότι είχε δραπετεύσει αποδείχθηκαν ψευδείς. Το περιβάλλον του στη Ρώμη όμως, δέχτηκε δύσπιστα κι αργά ότι ο αγαπημένος τους μαχητικός καρδινάλιος ήταν νεκρός. Για το θάνατό του θρήνησαν κι οι Έλληνες φίλοι του Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος κι Ισίδωρος του Κιέβου.
Έργα κι Αποτίμηση
Ο γάλλος επίσκοπος Bossuet χαρακτήρισε τον Τσεζαρίνι "τον πιο δυνατό πύργο" των Καθολικών απέναντι στους ορθόδοξους Έλληνες στο Συμβούλιο της Φερράρας Φλωρεντίας το1438/9.
Οι δύο γνωστές επιστολές του προς τον Αινεία Σίλβιο Πικολομίνι (αργότερα Πίος Β') σχετικά με τις σχέσεις του Πάπα με το Συμβούλιο της Βασιλείας διασώθηκαν μες στα έργα του Πίου Β. Ο τελευταίος στις επιστολές του τον περιγράφει ως ατυχο στη μάχη, αλλά προσθέτει ότι πήγε κατ 'ευθείαν στον ουρανό σα μάρτυρας από τους Τούρκους.
Πηγές
<references group="" responsive="1">
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Μπιλ Λι
Πριν ασχοληθεί με την πολιτική, κατείχε διάφορες θέσεις, στην οικογενειακή του εταιρεία "Lee Company", της οποίας διατέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος από το 1992 έως το 2016.
Πολιτικά, θεωρείται ότι είναι κοινωνικά συντηρητικός και οικονομικά φιλελεύθερος. Ανήκει στην πτέρυγα των συντηρητικών Ρεπουμπλικανών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Τενεσί Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Ρουπία Ινδίας
Η ρουπία (rupee, στη γλώσσα Χίντι: रुपया) είναι το νόμισμα της Ινδίας. Ο κωδικός του νομίσματος (ISO 4217 είναι INR. Την αρμοδιότητα για την έκδοση του νομίσματος έχει η Αποθεματική Τράπεζα της Ινδίας. Τα πιο κοινώς χρησιμοποιημένα σύμβολα για τη ρουπία είναι τα Rs, ₨, रू και ₹. Στις 5 Μαρτίου του 2009 η ινδική κυβέρνηση ανακοίνωσε τη διεξαγωγή διαγωνισμού για τη δημιουργία ενός συμβόλου για τη ρουπία. Η σύγχρονη ρουπία υποδιαιρείται σε 100 paise (στον ενικό paisa).
Η ρουπία είναι γνωστή στα περισσότερα μέρη της Ινδίας με τις ονομασίες rupee, rupaya (Χίντι), roopayi στην Τελούγκου(రూపాయి) και στην Κανάντα (ರೂಪಾಯಿ), rubai στην Ταμίλ (ரூபாய்), roopa στη Μαλαγιάλαμ(രൂപ) ή ένας από τους άλλους τύπους από το σανσκριτικό rupyakam Ωστόσο στη Δυτική Βεγγάλη, στην Τριπούρα, Ορίσα και στο Άσαμ επίσημα η ρουπία ονομάζεται με ονόματα που προέρχονται από το σανσκριτικόTanka. Γι' αυτό ονομάζεται টাকা Taka στη γλώσσα Μπενγκάλι, টকা tôka στα ασαμέζικα και ଟଙ୍କା Tôngka στη γλώσσα Ορίγια,με το σύμβολο T γράφεται στα ινδικά τραπεζογραμμάτια. .
Στις 25 Μαΐου του 2009 η ισοτιμία ήταν 47,08 ρουπίες προς 1 Δολάριο ΗΠΑ.
Ιστορία
thumb|left|175px Η Ινδία κυκλοφόρησε κέρματα στα αρχαία χρόνια, γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. Η πρώτη ρουπία θεωρείται ότι εισήχθη από τον Σερ Σαχ Σουρί (Sher Shah Suri, 1486-1545), και βασίστηκε σε 40 τεμάχια χαλκού (paisa) ανά ρουπία.
Στη διάρκεια της βρετανικής αποικιοκρατίας η υποδιαίρεση ήταν τα 16 άνας (annas). Το κάθε άνα υποδιαιρέθηκεσε 4 πάισε ή 12 πάισε. Ως το 1815, η Προεδρία του Μαδράς εξέδιδε νόμισμα, το φανάμ, με τα 12 φανάμ να ισούνται με 1 ρουπία.
Ιστορικά η ρουπία,που προέρχεται από την σανσκριτική λέξη ραούπγια, που σημαίνει ασήμι, ήταν ένα ασημένιο κέρμα. Το γεγονός αυτό είχε επιπτώσεις το 19ο αιώνα, όταν οι ισχυρότερες οικονομίες στον κόσμο χρησιμοποιούσαν τον χρυσό ως μονάδα. Το 1898 η ρουπία προσαρμόστηκε στις μονάδες χρυσού μέσω της βρετανικής λίρας. Έτσι, οι 15 ρουπίες ήταν ίσες σε αξία με 1 λίρα. Ωστόσο, το 1927 η ισοτιμία μειώθηκε, σε 13,5 ρουπίες προς 1 λίρα Αγγλίας. Η ισοτιμία εκείνη διατηρήθηκε ως το 1966, οπότε η αξία του ινδικού νομίσματος υποτιμήθηκε και τέθηκε σε σύγκριση με το δολάριο των ΗΠΑ, ως την υποτίμηση του τελευταίου, το 1971.
Η ινδική ρουπία αντικατέστησε την Δανική ρουπία της Ινδίας το 1845, τη Ρουπία Γαλλικών Ινδιών το 1954 και το Εσκούδο των Πορτογαλικών Ινδιών το 1961. Έπειτα από την ανεξαρτησία, το 1947, η ινδική ρουπία αντικατέστησε τα νομίσματα όλων των κρατών, τα οποία προηγουμένως ήταν αυτόνομα.
Πλαιζάνς ντυ Ζιμπελέ
Η Πλαιζάνς ντυ Ζιμπελέ ή Πλακεντία Εμπριάκο (αποβιώσασα το 1217), ήταν κόρη του Ούγκο Γ΄ Εμπριάκο, Ηγεμόνα του Ζιμπελέ και της Στεφανί ντε Μιγί.
Ρουπία Ινδίας
Ιστορία
Το 1957 πραγματοποιήθηκε η υποδιαίρεση της ρουπίας με βάση το δεκαδικό σύστημα. Έτσι, η ρουπία υποδιαιρέθηκε σε 100 νάγιε πάισε (νέα πάισε στη γλώσσα Χίντι). Το 1964 καταργήθηκε το αρχικό "νάγιε".
Αλέκσα Σίμιτς
Ο Αλέκσα Σίμιτς (σερβικά: Алекса Симић) (Boljevci Αυστροουγγαρίας, 18 Μαρτίου 1800 - Βελιγράδι, 17 Φεβρουαρίου 1872) ήταν Σέρβος πολιτικός του Πριγκιπάτου της Σερβίας.
Πλαιζάνς ντυ Ζιμπελέ
Νυμφεύθηκε τον Βοϊμόνδο Δ΄, Πρίγκιπα της Αντιόχειας και Κόμη της Τρίπολης με τον οποίον και απέκτησε:
Ρουπία Ινδίας
Χρήση εκτός Ινδίας
Με τη διαίρεση της Ινδίας, γεννήθηκε η πακιστανική ρουπία και αρχικά χρησιμοποιούνταν εκεί ινδικά κέρματα, με τα χαρτονομίσματα να κυκλοφορούν μαζί με την Ινδία στο Πακιστάν. Τα προηγούμενα χρόνια, η ινδική ρουπία θεωρούνταν επίσημο νόμισμα και άλλων χωρών, όπως Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Κατάρ και τα σημερινά Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στη Μαλαισία. Το 1959 η Ρουπία του Κόλπου (XPGR) εισήχθη από την ινδική κυβέρνηση σε αντικατάσταση της ινδικής ρουπίας αποκλειστικά εκτός Ινδίας.
Πλαιζάνς ντυ Ζιμπελέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αντιόχειας
Αλέκσα Σίμιτς
Ήρθε στη Σερβία από το Σρεμ το 1819 κι άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στο γραφείο του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς. Το 1835 έγινε υπουργός οικονομικών του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Το 1842 διετέλεσε διπλωματικός αντιπρόσωπος της Σερβίας στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο 1843-1844 ήταν εκπρόσωπος του υπουργού εσωτερικών. Την περίοδο 1849-1852 υπουργός Δικαιοσύνης και παιδείας. Την περίοδο 1852-1853 διορίσθηκε υπουργός Εσωτερικών. Από το 1853 έως το 1855 ήταν και πάλι ο πριγκιπικός εκπρόσωπος του υπουργού εξωτερικών.
Ρουπία Ινδίας
Χρήση εκτός Ινδίας
Το Νγκούλτρουμ του Μπουτάν έχει ίση αξία με την ινδική ρουπία.Στο βασίλειο αυτό γίνονται δεκτά και τα δύο νομίσματα. Η ρουπία της Ινδίας είναι νόμιμη για τις συναλλαγές επίσης στα σύνορα του Νεπάλ με την Ινδία.
Κέρματα
Οι τρεις προεδρίες που ιδρύθηκαν από την Βρετανική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών (στη Βεγγάλη, στη Βομβάη και στο Μαδράς, κυκλοφόρησαν τα δικά τους κέρματα ως το 1835. Το 1862 εισήχθησαν κέρματα, που είχαν το πορτρέτο της Βασίλισσας Βικτωρίας και τη λέξη «Ινδία». Από ασημένια τα κέρματα άρχισαν να κατασκευάζονται από μπρούντζο. Τη δεκαετία του 1940 εισήχθησαν και χαλκονικέλινα κέρματα.
Αλέκσα Σίμιτς
Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος και την εκδίωξη των Ομπρένοβιτς δεν έχει πάλι πολιτικό ρόλο. Αδελφός του ήταν Στόγιαν Σίμιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Σερβίας
Ρουπία Ινδίας
Κέρματα
Μετά την ανεξαρτησία, εισήχθησαν τα πρώτα κέρματα το 1950. Ήταν σε αξίες του 1 πάισε, ½, 1 και 2 άννας, ¼, ½ και της 1 ρουπίας. Τα πρώτα κέρματα με το δεκαδικό σύστημα ήταν των 1, 2, 5, 10, 25 και των 50 νάγιε πάισε και της 1 ρουπίας. Από το 1964 ως το 1967 κυκλοφόρησαν κέρματα των 1, 2, 3, 5 και 10 πάισε από αλουμίνιο. Το 1968 κυκλοφόρησαν τα 20 πάισε, τα οποία αντικαταστάθηκαν από αλουμινένια κέρματα το 1982. Μεταξύ 1972 και 1975 το νικέλιο αντικαταστάθηκε από χαλκονικέλιο στα κέρματα των 25 και των 50 paise και της 1 ρουπίας. Το 1982 κυκλοφόρησαν κέρματα (2 ρουπίες) από χαλκονικέλιο. Λίγα χρόνια μετά, το 1988 εισήχθησαν κέρματα από ανοξείδωτο χάλυβα σε αξίες των 10, 25 και 50 πάισε, για να ακολουθήσουν εκείνα της μιας ρουπίας και οι 5 ρουπίες το 1992. Το 2005 με 2008 κυκλοφόρησαν νέα και πιο ελαφρά κέρματα των 50 πάισε, 1, 2 και 5 ρουπιών, όλα από ανοξείδωτο ατσάλι.
Σήμερα κυκλοφορούν κέρματα των 50 πάισε και της 1, 2 και των 5 ρουπιών. Παρότι είναι νόμιμη η χρήση τους, τα κέρματα των 5, 10, 20 και 25 πάισε χρησιμοποιούνται όλο και πιο σπάνια
Χαρτονομίσματα
Τα πρώτα χαρτονομίσματα εισήχθησαν το 1861 και ήταν οι 10 ρουπίες. Ακολούθησαν οι 20 ρουπίες το 1864, 5 ρουπίες το 1872, 10.000 ρουπίες το 1899, 100 ρουπίες το 1900, 50 ρουπίες το 1905, 500 ρουπίες το 1907 και οι 1000 ρουπίες το 1909. Το 1917 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα της 1 και των 2½ ρουπιών.
Η Αποθεματική Τράπεζα της Ινδίας ανέλαβε το έργο της έκδοσης χαρτονομισμάτων το 1938, τυπώνοντας τα χαρτονομίσματα των 2, 5, 10, 100, 1000 και 10.000 ρουπιών, ενώ η κυβέρνηση συνέχισε να εκδίδει τραπεζογραμμάτια της 1 ρουπίας.
Μετά την ανεξαρτησία, κυκλοφόρησαν νέα μοτίβα και το πορτρέτο του Βασιλέα αφαιρέθηκε. Η Αποθεματική Τράπεζα τύπωσε χαρτονομίσματα 5.000 και 10.000 ρουπιών το 1949. Στη δεκαετία του 1970 εισήχθησαν οι 20 και οι 50 ρουπίες, το 1987 οι 500 και το 2000 οι 1000 ρουπίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουπια Κατηγορία:Οικονομία της Ινδίας
Μηχανικός πλοίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτικές Μηχανές
Ανόρθωση
Η ονομασία ανόρθωση μπορεί να αναφέρεται σε:
Βαρβάκειος Αγορά
280px|right|thumb|Άποψη του εσωτερικού της Βαρβάκειου Αγοράς. Η Βαρβάκειος Αγορά είναι δημοτική αγορά στην 1η δημοτική ενότητα της Πόλης των Αθηνών η οποία οφείλει την ονομασία της στον ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1878 και ολοκληρώθηκε με καθυστέρηση το 1886, αφού μεσολάβησε μια πυρκαγιά στις 8 και 9 Αυγούστου του 1884. Έκτοτε λειτουργεί αδιάκοπα. Αποτελεί μοναδικό κτίσμα οργανωμένης συνοικιακής αγοράς στο οποίο συστεγάζονται πολλοί έμποροι προϊόντων διατροφής όπως κρέας, πουλερικά, θαλασσινά, αγροτικά προϊόντα και άλλα. Αποτελεί νεότερο μνημείο ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, εξυπηρετώντας τις βασικές ανάγκες των κατοίκων, αλλά και των επισκεπτών. Πλέον θεωρείται και ως σημείο τουριστικού ενδιαφέροντος.
Ιστορική ανασκόπηση
Επί δημαρχίας του Παναγή Κυριακού είχε αρχίσει ο διάλογος για τη δημιουργία μιας σύγχρονής δημοτικής αγοράς στο Δήμο Αθηναίων. Η απόφαση για την ανέγερση της Βαρβακείου Αγοράς ελήφθη το 1876 και οι εργασίες ξεκίνησαν το 1878. Το έργο υλοποιήθηκε με δωρεά του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη. Το έργο ολοκληρώθηκε με πολλές καθυστερήσεις το 1886. Βρίσκεται στο κέντρο της Οδού Αθηνάς, στο νούμερο 42, εντός της παλαιάς πόλης και σε κοντινή απόσταση από το Δημαρχιακό Μέγαρο και την κεντρική Πλατεία Κοτζιά.
Η Βαρβάκειος Αγορά έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Κουμέλη. Έχει ορθογώνιο σχήμα. Η στέγη είναι κατασκευασμένη από γυαλί και μέταλλο. Η πρώτη επισκευή του κτηρίου έγινε το 1895 επί δημαρχίας Δημητρίου Καλλιφρονά. Κάποιες προσθήκες στο κτήριο έγιναν, όταν δήμαρχος Αθηναίων ήταν ο Σπύρος Μερκούρης. Στη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974) υπήρξε πρόταση να κατεδαφιστεί και να δημιουργηθεί στη θέση της πολυώροφο κτίσμα, αλλά τελικά δεν υλοποιήθηκε αυτή η πρόταση.
Κατά τα έτη 1979-1996 έγιναν εργασίες ανακαίνισης του κτηρίου. Το 2022 έγιναν εργασίες ανακαίνισης του κτηρίου και των υποδομών της αγοράς ύψους 1.500.000 ευρώ μέσα σε διάρκεια επτά μηνών. Μεταξύ των εργασιών, που έγιναν, συμπεριλαμβάνονται η ανακατασκευή των ψυκτικών θαλάμων, η τοποθέτηση φωτιστικών σωμάτων τεχνολογίας LED, η αντικατάσταση ψευδοροφών, η τοποθέτηση κεραμικών πλακιδίων, η τοποθέτηση τεντών με αδιάβροχο πανί και η αντικατάσταση των ξύλινων σκελετών των στεγάστρων με μεταλλικό σκελετό για στατικούς λόγους.
Στη Βαρβάκειο Αγορά υπάρχει ειδικό τμήμα ψαραγοράς με 100 περίπου εμπόρους ψαριών, όπου εργάζονται περίπου 400 υπάλληλοι και εξυπηρετούνται καθημερινά περίπου 3.000-5.000 πελάτες. Η Βαρβάκειος Αγορά είναι ανοικτή κάθε μέρα εκτός Κυριακής από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα Κατηγορία:Κλειστές αγορές
Όμοδος
Το Όμοδος είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Όμοδος βρίσκεται 42 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στη γεωγραφική περιφέρεια των Κρασοχωρίων Επαρχίας Λεμεσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 575 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι κτισμένο στη δυτική όχθη του ποταμού Χα ποτάμι. Ανατολικά συνορεύει με το Κοιλάνι, βορειοανατολικά με τα Μανδριά και τις Κάτω Πλάτρες, βόρεια με το Φοινί, δυτικά με τον Άγιο Νικόλαο, νοτιοδυτικά με το Άρσος και τη Βάσα Κοιλανίου, νότια με την Ποταμιού και νοτιοανατολικά με το Βουνί. Εντάσσεται στην περιοχή των Κρασοχωριών εξαιτίας της μεγάλης παραγωγής κρασιού του.
Φυσικό περιβάλλον
Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις του χωριού περιλαμβάνουν αμπέλια, μηλιές, δαμασκηνιές, αχλαδιές, ροδακινιές και χρυσομηλιές. Ένα μικρό μέρος του χωριού, στο βόρειο τμήμα του, αποτελεί μέρος του κρατικού δάσους Πάφου.
Ιστορία
Η περιοχή του χωριού κατοικείτο από την αρχαιότητα. Αυτό συμπεραίνεται από την εύρεση αρχαίων αντικειμένων αλλά και από τα τοπωνύμια της περιοχής, τα οποία έχουν αρχαία προέλευση (βουνό Αφάμης, γκρεμός της Ήρας).
Το Όμοδος δημιουργήθηκε, πιθανότατα, στα τέλη της Βυζαντινής περιόδου ή στις αρχές της Φραγκοκρατίας. Αιτία ίδρυσης του οικισμού αποτελεί η διάλυση των οικισμών Πάνω και Κάτω Κούπετρα. Οι κάτοικοι δημιούργησαν έναν νέο οικισμό γύρω από το αρχικό μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού, το οποίο ονομάστηκε Όμοδος.
Ο Λουί ντε Μας Λατρί αναφέρει ότι το χωριό ήταν φέουδο την εποχή της Φραγκοκρατίας. Ο Λεόντιος Μαχαιράς αναφέρει ότι το Όμοδος είχε παραχωρηθεί στον ευγενή Ιωάννη ντε Μπρι από τον βασιλιά της Κύπρου Ιάκωβο Α΄, όταν αυτός ανέλαβα την εξουσία το 1382.
Ονομασία
Για την προέλευση της ονομασίας του χωριού υπάρχουν τρεις εκδοχές:
Ειδικές Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
Ειδικές Βιβλιοθήκες - Ορισμός
Ειδική βιβλιοθήκη ονομάζεται η βιβλιοθήκη που έχει δημιουργηθεί, για να παρέχει πληροφόρηση σε συγκεκριμένα πεδία. Σε αυτό το πλαίσιο μια ειδική βιβλιοθήκη μπορεί να είναι είτε ακαδημαϊκή, ιατρική, νομική, είτε μπορεί να είναι η βιβλιοθήκη μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού. Όταν οι ειδικές βιβλιοθήκες δημιουργούνται στο πλαίσιο μιας επιχείρησης, ενός οργανισμού, ενός ιδρύματος, έχουν ως σκοπό την κάλυψη των πληροφοριακών αναγκών του φορέα που τις περιβάλλει (Γλωσσιώτης, Γ. 2009)
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα
51η πολιτεία
Η 51η πολιτεία, στον αμερικανικό πολιτικό λόγο, μετά το 1959, είναι μια φράση που αναφέρεται σε περιοχές ή τοποθεσίες που θεωρούνται σοβαρά ή επιφανειακά ως υποψήφιες για αμερικανική κρατική υπόσταση, ενώνοντας τις 50 πολιτείες που συνθέτουν σήμερα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η φράση έχει εφαρμοστεί σε εξωτερικά εδάφη καθώς και σε τμήματα των υπαρχόντων κρατών τα οποία θα γίνονταν δεκτά ως ξεχωριστά κράτη από μόνα τους.
Η φράση "51η πολιτεία" έχει μερικές φορές διεθνείς πολιτικές συνεργασίες που δεν έχουν απαραίτητα να κάνουν με το να γίνουν ένα αμερικανικό κράτος. Η φράση "51η πολιτεία" μπορεί να χρησιμοποιηθεί με μια θετική έννοια, που σημαίνει ότι μια περιοχή ή μια περιοχή είναι τόσο ευθυγραμμισμένη, υποστηρικτική και ευνοϊκή με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι είναι σαν ένα αμερικανικό κράτος. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε υποτιμητική έννοια, που σημαίνει ότι μια περιοχή ή περιοχή θεωρείται ότι βρίσκεται υπό υπερβολική αμερικανική πολιτισμική ή στρατιωτική επιρροή ή έλεγχο. Σε διάφορες χώρες του κόσμου, οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο τοπικός ή ο εθνικός πολιτισμός τους έχει γίνει αμερικανικός, χρησιμοποιούν μερικές φορές τον όρο "51η πολιτεία" σε σχέση με τις δικές τους χώρες.
Πριν η Αλάσκα και η Χαβάη γίνουν πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών το 1959, η αντίστοιχη έκφραση ήταν "49η πολιτεία".
Νομικές απαιτήσεις
Το άρθρο IV, τμήμα 3, άρθρο 1 του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών εξουσιοδοτεί το Κογκρέσο να δεχτεί νέα κράτη στις Ηνωμένες Πολιτείες (πέραν των 13 ήδη υφιστάμενων κατά το χρόνο που τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα το 1788). Ιστορικά, τα περισσότερα νέα κράτη που δημιουργήθηκαν από το Κογκρέσο έχουν καθιερωθεί από ένα οργανωμένο έδαφος που δημιουργήθηκε και διοικείται από το Κογκρέσο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ολόκληρη η επικράτεια έγινε κράτος. Όπως ορίστηκε σε μια επιτροπή της αμερικανικής Γερουσίας του 1953 για τις εσωτερικές και νησιωτικές υποθέσεις, οι παραδοσιακά αποδεκτές απαιτήσεις για την κρατικοποίηση είναι:
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η οργανωμένη κυβέρνηση μιας επικράτειας γνωστοποίησε το συναίσθημα του πληθυσμού της υπέρ της κρατικής κυριαρχίας, συνήθως με δημοψήφισμα. Το Κογκρέσο κάλεσε τότε την κυβέρνηση να οργανώσει μια συνταγματική σύμβαση για να γράψει ένα κρατικό σύνταγμα. Με την αποδοχή αυτού του συντάγματος, από το λαό της επικράτειας και στη συνέχεια από το Κογκρέσο, θα υιοθετήσει ένα κοινό ψήφισμα που θα χορηγεί κρατική υπόσταση και ο Πρόεδρος θα εκδώσει μια διακήρυξη αναγγέλλοντας ότι ένα νέο κράτος έχει προστεθεί στην Ένωση. Ενώ το Κογκρέσο, το οποίο έχει την τελική εξουσία για την είσοδο νέων κρατών, ακολούθησε συνήθως αυτή τη διαδικασία, υπήρξαν περιπτώσεις (λόγω μοναδικών ειδικών περιπτώσεων) στις οποίες δεν συνέβη.
Πουέρτο Ρίκο
Το Πουέρτο Ρίκο συζητήθηκε ως πιθανή 51η πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε δημοψήφισμα για το καθεστώς του 2012, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, 54%, εξέφρασε δυσαρέσκεια με την τρέχουσα πολιτική σχέση. Σε ξεχωριστή ερώτηση, το 61% των ψηφοφόρων υποστήριξε κρατική υπόσταση (με εξαίρεση το 26% των ψηφοφόρων που άφησαν κενό το ερώτημα αυτό). Στις 11 Δεκεμβρίου 2012, ο νομοθέτης του Πουέρτο Ρίκο αποφάσισε να ζητήσει από τον Πρόεδρο και το Κογκρέσο των ΗΠΑ να ενεργήσουν για τα αποτελέσματα, να τερματίσουν τη σημερινή μορφή εδαφικού καθεστώτος και να ξεκινήσουν τη διαδικασία αποδοχής του Πουέρτο Ρίκο στην Ένωση ως κράτος. Στις 4 Ιανουαρίου 2017, ο νέος εκπρόσωπος του Πουέρτο Ρίκο στο Κογκρέσο έσπρωξε ένα νομοσχέδιο που θα επικύρωνε την κρατική υπόσταση μέχρι το 2025.
Στις 11 Ιουνίου 2017, διεξήχθη ένα άλλο μη δεσμευτικό δημοψήφισμα όπου το 97,7% ψήφισε υπέρ της επιλογής του κράτους. Η προσέλευση αυτής της ψηφοφορίας ήταν μόνο 23%. Μερικοί ηγέτες του Νέου Προοδευτικού Κόμματος λένε ότι αυτό οφείλεται στη μετανάστευση των Πουέρτο Ριχάν στην ηπειρωτική χώρα. Αυτό το δημοψήφισμα έγινε μποϊκοτάζ από τα δύο κόμματα εναντίον της κρατικής εξουσίας.
Στις 27 Ιουνίου 2018 εισήχθη στην Αμερικανική Βουλή ο νόμος εισδοχής του Πουέρτο Ρίκο του 2018 HR 6246 με σκοπό να ανταποκριθεί και να συμμορφωθεί με τη δημοκρατική βούληση των πολιτών των Ηνωμένων Πολιτειών που κατοικούν στο Πουέρτο Ρίκο όπως εκφράζεται στα δημοψηφίσματα που διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 2012 και στις 11 Ιουνίου 2017, καθορίζοντας τους όρους για την αποδοχή του εδάφους του Πουέρτο Ρίκο ως κράτους της Ένωσης. Η πράξη εισδοχής έχει 37 πρωτότυπες συν-συνοδούς μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατών στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Από το 1898, το Πουέρτο Ρίκο είχε περιορισμένη εκπροσώπηση στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών με τη μορφή Επιτρόπου, ενός μη εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου. Το 110ο Κογκρέσο επέστρεψε την εξουσία του Επιτρόπου να ψηφίσει στην Επιτροπή Όλων, αλλά όχι σε θέματα όπου η ψηφοφορία θα αποτελούσε αποφασιστική συμμετοχή. Το Πουέρτο Ρίκο έχει εκλογές για το προεδρικό ή το προεδρικό σώμα των Ηνωμένων Πολιτειών του Δημοκρατικού Κόμματος και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για την επιλογή αντιπροσώπων στις εθνικές συμβάσεις των αντίστοιχων μερών, παρόλο που οι προεδρικοί εκλογείς δεν χορηγούνται στην εκλογική λέσχη. Ως Αμερικανοί πολίτες, οι Πορτορικανοί μπορούν να ψηφίσουν στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, υπό τον όρο ότι κατοικούν σε ένα από τα 50 κράτη ή στην περιφέρεια της Κολούμπια και όχι στο ίδιο το Πουέρτο Ρίκο.
Οι Πορτορικανοί9 πληρώνουν τους ομοσπονδιακούς φόρους των ΗΠΑ: τους φόρους εισαγωγής και εξαγωγής, τους ομοσπονδιακούς φόρους επί των βασικών προϊόντων, τους φόρους κοινωνικής ασφάλισης, συμβάλλοντας έτσι στην αμερικανική κυβέρνηση. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Πουέρτο Ρίκο δεν καταβάλλουν ομοσπονδιακό φόρο εισοδήματος, αλλά πληρώνουν φόρους ομοσπονδιακής μισθοδοσίας (Κοινωνική Ασφάλιση και Medicare). Ωστόσο, οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι, αυτοί που συνεργάζονται με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, εταιρείες που εδρεύουν στο Πουέρτο Ρίκο και σκοπεύουν να στείλουν κεφάλαια στις ΗΠΑ και σε άλλους πληρώνουν ομοσπονδιακούς φόρους εισοδήματος. Οι Πορτορικανοί μπορούν να προσληφθούν στον αμερικανικό στρατό. Οι Πορτορικανοί έχουν συμμετάσχει σε όλους τους αμερικανικούς πολέμους από το 1898. 52 Πορτορικανοί είχαν σκοτωθεί στον πόλεμο του Ιράκ και τον πόλεμο στο Αφγανιστάν έως τον Νοέμβριο του 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών
Τιερί Ανρί
Ο Τιερί Ντανιέλ Ανρί (Thierry Daniel Henry, γεννήθηκε 17 Αυγούστου 1977) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής με καταγωγή από την Μαρτινίκα. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους Γάλλους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.
Βιογραφία
Ο Ανρί γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά στα προάστια του Παρισιού. Η καταγωγή της οικογένειας είναι από τις Γαλλικές Αντίλες. Το 1990 ξεκίνησε να παίζει ερασιτεχνικά στη Μονακό και το 1992 στην ομάδα κάτω των 15 ετών της ΙΝΦ Κλαιρφοντέν. Εκεί ξεκίνησε να αγωνίζεται ως αριστερός ακραίος επιθετικός με ευτυχία και το 1994 άρχισε την επαγγελματική του καριέρα στη Μονακό.
Φίλιππος (μίμος)
Ο Φίλιππος ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, μίμος, με καταγωγή την, τότε, βυζαντινή πόλη της Γάζας.
Τιερί Ανρί
Καριέρα σε συλλόγους
Έκανε το ντεμπούτο του στις 31 Αυγούστου 1994 σε αγώνα με τη Νις (0–2). Η καριέρα του απογειώθηκε και η συνεισφορά του στη νικηφόρα πορεία της εθνικής Γαλλίας κάτω των 18 ετών στην κατάκτηση του τίτλου στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα επιβραβεύτηκε με τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της διοργάνωσης με επτά γκολ. Το 1996 έχοντας καθιερωθεί στην ομάδα ψηφίστηκε καλύτερος νέος παίκτης του γαλλικού πρωταθλήματος. Με το γαλλικό σύλλογο έφτασε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ την αγωνιστική περίοδο 1996–97 και ο ίδιος σημείωσε επτά τέρματα στη διοργάνωση, ρεκόρ για Γάλλο ποδοσφαιριστή. Το 1998 και μετά τις εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Κύπελλο κίνησε το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών συλλόγων και τελικά μεταγράφηκε στη Γιουβέντους η οποία βγήκε νικήτρια στη μάχη με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στην Ιταλία δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και λόγω της κακής του απόδοσης (16 εμφάνισεις, 3 γκολ) μετά από ένα χρόνο μεταγράφηκε στην Άρσεναλ.
Η Άρσεναλ ήταν και η ομάδα στην οποία αναδείκτηκε ως έναν από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο. Προπονητής του ήταν ο Βενγκερ, όπως και στη Μονακό. Η πρώτη του χρονιά τον καθιέρωσε ως ένα από τους καλύτερους επιθετικούς της Πρέμιερ Λιγκ σημειώνοντας 17 γκολ κάτι που επαναληφθηκε και την επόμενη σεζόν. Στην Αγγλία αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σκόρερ, κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι δύο φορές (2004, 2005), οδήγησε την Άρσεναλ σε ένα αήττητο πρωτάθλημα και είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας, έχοντας πετύχει 226 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Είχε την καλύτερη ατομική σεζόν το 2003–04: πέτυχε 30 γκολ πρωταθλήματος αυτή τη χρονιά (σε 38 αγώνες σεζόν πρωταθλήματος) και 39 συνολικά σε επίσημους αγώνες. Έχει ψηφιστεί από τους οπαδούς ως ο καλύτερος παίκτης που έχει περάσει από την Άρσεναλ. Έξω από το γήπεδο του συλλόγου υπάρχει άγαλμά του προς τιμή της συνεισφοράς του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βρετανία ψηφίστηκε πέντε φορές καλύτερος Γάλλος ποδοσφαιριστής, περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο, ενώ τρεις φορές ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του Αγγλικού πρωταθλήματος, και δύο φορές ήταν δεύτερος καλύτερος παίκτης στον κόσμο (2003, 2004).
Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του καθιερώθηκε αγωνιζόμενος στα άκρα της επίθεσης. Όταν ο εντάχθηκε στην Άρσεναλ, ο Αρσέν Βενγκέρ άλλαξε τη θέση του στο κέντρο της επίθεσης, ενώ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004–05 έπαιξε πολλά παιχνίδια ως μοναδικός επιθετικός. Ένας από τους λόγους που διακρίθηκε ήταν ο συχνά εντυπωσιακός τρόπος παιχνιδιού του, η υψηλή τεχνική του και κυρίως η ικανότητά του να σκοράρει ήρεμα όταν ήταν ένας προς ένα. Δεν είχε ως κύριο στόχο του παιχνιδιού του το γκολ αλλά αυτά προέκυψαν χάριν κυρίως των τεχνικών ικανοτήτων του. Σύμφωνα με τον πατέρα του έμαθε γυρίσματα ακριβείας βλέποντας το είδωλό του Μάρκο φαν Μπάστεν.
Το Σεπτέμβρη του 2007 μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα καθώς η Άρσεναλ ήταν σε περίοδο ανανέωσης και αγωνιστικής πτώσης. Στον ισπανικό σύλλογο δεν φαινόταν εύκολο να καθιερωθεί αλλά ήδη την πρώτη του χρονιά έφτασε τα 19 γκολ, όντας ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας. Έγινε μέλος της επιθετικής τριάδας μαζί με τους Λιονέλ Μέσι και Σαμουέλ Ετό που πέτυχε 100 τέρματα στο πρωτάθλημα την αγωνιστική περίοδο 2008–09, χρονιά που η Μπαρτσελόνα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης και πρωταθλήτρια και κυπελλούχος Ισπανίας. Τον Ιούλιο του 2010 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα των Νιού Γιόρκ Ρεντ Μπούλς. Τον Ιανουάριο του 2012 επέστρεψε στην Άρσεναλ ως δανεικός παίκτης από τους Νιου Γιόρκ Ρεντ Μπούλς, για ένα μήνα. Κλείνοντας την σταδιοδρομία του το 2015 είχε σημειώσει 450 τέρματα σε 994 επίσημους αγώνες.
Φίλιππος (μίμος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Τιερί Ανρί
Διεθνής καριέρα
Από το 1998, όταν η Γαλλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου, ο Ανρί αποτέλεσε βασικό μέλος της εθνικής ομάδας μέχρι και το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 που συμμετείχε. Μάλιστα, από τότε, σε όλες ανεξαιρέτως τις διοργανώσεις έχει αναδειχθεί πρώτος σκόρερ της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου της πρώτης μεγάλης διοργάνωσης που συμμετείχε, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, όπου σημείωσε τρία τέρματα. Σημείωσε δύο τέρματα και στο αποτυχημένο (για τη Γαλλία) Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, ενώ το 2006 σημείωσε το καθοριστικό γκολ στον αγώνα με τη Βραζιλία εκματαλλευόμενος άριστα την ασίστ του Ζινεντίν Ζιντάν και την ολιγωρία του Ρομπέρτο Κάρλος. Ήταν από τους πρωταγωνιστές και στα δύο Παγκόσμια Κύπελλα που η Γαλλία έφτασε στον τελικό, όπως επίσης και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, όπου η εθνική του ομάδα κέρδισε τον τίτλο. Ψηφίστηκε ο καλύτερος παίκτης του νικηφόρου Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2003, ενώ ήταν και πρώτος σκόρερ με τέσσερα γκολ. Με 51 έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ στην ιστορία της εθνικής Γαλλίας, ρεκόρ που διατήρησε μέχρι το 2022. Τον Δεκέμβριο του 2014  υπέγραψε συμβόλαιο με ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο στο οποίο ανέλαβε ρόλο σχολιαστή, από τις αρχές του 2015.
Μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 στη Γαλλία, ο 39χρονος τότε Ανρί ανέλαβε βοηθός προπονητής της Εθνικής Ομάδας του Βελγίου, δίπλα στον Ισπανό Ρομπέρτο Μαρτίνεθ. Μαζί του το καλοκαίρι του 2018, πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας. Τον Οκτώβριο του 2018, ο Ανρί ανακοινώθηκε από την ΑΣ Μονακό ως προπονητής όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2020 ανέλαβε προπονητής στην ομάδα του Μόντρεαλ. Μετά από 15 μήνες ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την ομάδα για οικογενειακούς λόγους.
Τίτλοι
Μονακό Άρσεναλ Μπαρτσελόνα Νέα Υόρκη Ρεντ Μπουλς Γαλλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΝΦ Κλαιρφοντέν Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιγκ 1 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Ρομπέρ Ντόρφμανν
Ο Ρομπέρ Ντόρφμανν (γαλλικά: Robert Dorfmann 3 Μαρτίου 1912 -11 Αυγούστου1999) ήταν Γάλλος παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών που εργάστηκε από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών
Οργκεγιέζ ντε Αράνκ
Η Οργκεγιέζ ντε Αράνκ (αποβιώσασα προς το 1175), υπήρξε Πριγκίπισσα της Αντιόχειας.
Νυμφεύθηκε το 1169 τον Πρίγκιπα Βοϊμόνδο Γ΄ της Αντιόχειας με τον οποίον και απέκτησε:
Το Αράνκ ήταν ένα από τα φέουδα του Πριγκιπάτου της Αντιόχειας. Η ίδια ήταν κόρη ενός ηγεμόνα του Αράνκ, ωστόσο καμία περαιτέρω πληροφορία δεν είναι γνωστή για την οικογένειά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αντιόχειας
Ζήρια Αχαΐας
Η Ζήρια είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, ο οποίος σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αιγιαλείας. Κατά την χρονική περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 501 κάτοικους.
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Αχαΐας, χτισμένη στις απολήξεις του όρους Ζήρια που αποτελεί παραφυάδα του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού, καθώς και εγγύς του Τσετσεβίτικου ρέματος που διατρέχει νοτίως και σε κοντινή απόσταση πριν εκβάλει στον Κορινθιακό κόλπο. Σημαντική παραθαλάσσια θέση της Κοινότητας Ζήριας αποτελεί η «Παναγοπούλα».
Η Ζήρια απέχει οδικώς: 11 χιλιόμετρα από την πόλη του Αιγίου και 29 από την πόλη της Πάτρας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Ακτοπλοΐα
Ο όρος ακτοπλοΐα χρησιμοποιείται υπό δύο κύριες έννοιες, εκείνης της ακτοπλοϊκής ναυτιλίας (coastal navigation) και εκείνης της παράκτιας συγκοινωνίας, περισσότερο γνωστής ως ακτοπλοϊκή συγκοινωνία, που αφορά κυρίως συγκοινωνία μεταξύ εγγύς λιμένων της ίδιας χώρας. Γενικά η ακτοπλοΐα λέγεται σε αντιδιαστολή της ποντοπλοΐας ή θαλασσοπλοΐας ή ωκεανοπλοΐας.
Ακτοπλοϊκή ναυτιλία
Γενικά η ακτοπλοΐα είναι η ναυσιπλοΐα (πλους) «εν όψει» ακτών, ή τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος του επιχειρούμενου πλου. Κύριο γνώρισμα της ακτοπλοΐας είναι οι τρόποι της ανεύρεση του γεωγραφικού στίγματος της θέσης του πλοίου με τη βοήθεια στοιχειωδών ναυτιλιακών οργάνων, όπως π.χ. της πυξίδας, του δρομομέτρου, του βυθομέτρου, του διπαράλληλου κανόνα, του διαβήτη (κουμπάσου) και μιας γραφίδας με την οποία σημειώνονται επί ναυτικού χάρτη οι συγκεκριμένες παρατηρήσεις.
Τα γεωγραφικά στίγματα στην ακτοπλοΐα προσδιορίζονται κατά δύο τρόπους α) λογιστικά, με τους κανόνες της εξ αναμετρήσεως και β) γραφικά: πάντα «εν όψει» σημείων που σημειώνονται στο χάρτη. Καλλίτεροι μέθοδοι θεωρούνται: