cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου
Η πρώτη επίθεση στους Δίδυμους Πύργους (26.02.1993)
Η παραπάνω προσπάθεια αποκατάστασης και αναβάθμισης των συστημάτων ασφαλείας εξάντλησε και ίσως ξεπέρασε τα χαμηλά (έως τότε) πρότυπα ασφαλείας που απαιτούνται για κτίρια αυτού του είδους. Οι παραπάνω προσπάθειες (που ακολούθησαν την τρομοκρατική επίθεση του 1993 στο Συγκρότημα) σύμφωνα με τους ειδικούς αποτέλεσαν τον καθοριστικό εκείνο παράγοντα που βοήθησε την 11η Σεπτεμβρίου τους περισσότερους ανθρώπους να βρουν με ασφάλεια το δρόμο έξω από τα δύο φλεγόμενα κτίρια και να σωθούν από την καθοριστική & καταστροφική αυτή επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.
Η δεύτερη διπλή - επίθεση στους Δίδυμους Πύργους (11.09.2001)
Κύριο λήμμα: Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001
Η χειρότερη επίθεση και ταυτόχρονα το τελειωτικό πλήγμα που δέχτηκε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου ήταν αυτή της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, όταν δύο επιβατηγά αεροπλάνα των αεροπορικών εταιρειών «United Airlines» και «American Airlines», τα οποία είχαν καταληφθεί από τρομοκράτες, έπεσαν επάνω στον Βόρειο και τον Νότιο πύργο, με μικρή σχετικά διαφορά χρόνου, προκαλώντας την κατάρρευσή του Βόρειου πύργου σε 1 ώρα και 42 λεπτά μετά την πρόσκρουση και του Νότιου πύργου σε 56 λεπτά μετά την πρόσκρουση, παρασύροντας στο θάνατο χιλιάδες πολίτες και προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε πέντε γειτονικά κτίρια.
Το δεύτερο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα)
Κύριο λήμμα: Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα)
Υπήρξε πρόταση από το γνωστό επιχειρηματία Ντόναλντ Τραμπ και από άλλα επιφανή άτομα της πόλης να επανακατασκευαστούν οι "Δίδυμοι Πύργοι" περίπου όπως ήταν, αλλά αυτή δεν υλοποιήθηκε τελικά. Στη θέση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου κατασκευάζεται ένα νέο. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 2006. Στον χώρο δημιουργήθηκε ένα Μνημείο & Μουσείο της 11ης Σεπτεμβρίου, για τα 3000 θύματα που έχασαν την ζωή τους κατά την τρομοκρατική επίθεση και λειτουργεί μουσείο για την επίσκεψη. Το 2013 είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του ψηλότερου από τα νέα κτίρια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, το One World Trade Center (πρώην «Πύργος της Ελευθερίας»), το οποίο με ύψος 541 μέτρα είναι το ψηλότερο κτίριο της Αμερικανικής ηπείρου και του δυτικού ημισφαιρίου, ενώ ολοκληρωμένα και υπό κατασκευή βρίσκονται και άλλα κτίρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ουρανοξύστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Καταστροφές κτιρίων και κατασκευών στις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001
Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος
Ο Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος (Γαλλική γλώσσα : Grimaud l'Aine, 616 - 656), μεγαλύτερος γιος του Πεπίνου του Λάντεν και της συζύγου του Αγίας Ίττας ήταν Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Αυστρασίας (640 - 656). Με τον θάνατο του πατέρα του έγινε αρχηγός του οίκου των Πεπινιδών και ο ισχυρότερος ευγενής στην Αυστρασία. Ο Ράντολφ της Θουριγγίας επαναστάτησε την ίδια εποχή εναντίον του βασιλιά Σιγιβέρτου Γ΄. Ο Γκρίμοαλντ ο Πρεσβύτερος συμμετείχε στην εκστρατεία που ακολούθησε αλλά ήταν αποτυχημένη ,έσωσε ωστόσο την ζωή του βασιλιά και έγινε ο καλύτερος φίλος του. Ο Σιγιβέρτος Α΄ αφαίρεσε το αξίωμα του Μαγιορδόμου στον Εύδη και το έδωσε στον Γκρίμοαλντ που το κατείχε και ο πατέρας του. Ο Γκρίμοαλντ έπεισε τον άτεκνο βασιλιά να υιοθετήσει τον γιο του, βαπτίστηκε και βασίλευσε αργότερα ως Χιλδεβέρτος ο Υιοθετημένος (656 - 661). Ο Σιγιβέρτος Γ΄ είχε ωστόσο γιο που βασίλευσε αργότερα ως Δαγοβέρτος Β΄, ο Γκρίμοαλντ φοβήθηκε για την τύχη του γιου του και έστειλε τον Δαγοβέρτο σε ένα Ιρλανδικό μοναστήρι ή στην Καθεδρική σχολή του Πουατιέ. Με τον πρόωρο θάνατο του Σιγιβέρτου Α΄ ο Γκρίμοαλντ τοποθέτησε τον γιο του Χιλδεβέρτο στον θρόνο των Φράγκων (656). Ο βασιλιάς της Νευστρίας ωστόσο Κλόβις Β΄ αδελφός του Σιγιβέρτου Γ΄ εκθρόνισε και εκτέλεσε τον Γκρίμοαλντ (656 - 657) ενώνοντας ξανά ολόκληρο το βασίλειο των Φράγκων.
Πηγές
Κατηγορία:Πεπινίδες Κατηγορία:Μαγιορδόμοι των ανακτόρων
Άρνε Τισέλιους
Εκπαίδευση
Ο Τισέλιους γεννήθηκε στη Στοκχόλμη. Μετά το θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμισε στο Γκέτεμποργκ, όπου πήγε σχολείο και μετά φοίτησε στο τοπικό Ρεαλγκιμνάσιουμ. Το 1921 ξεκίνησε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, με ειδίκευση στη χημεία.
Σταδιοδρομία
Ο Τισέλιους πήρε ενεργό μέρος στην αναδιοργάνωση της επιστημονικής έρευνας στη Σουηδία κατά τα έτη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας το 1951-1955. Ήταν Πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου για το Ίδρυμα Νόμπελ για τα έτη1960-1964.
Ρήσεις από τον Άρνε Τισέλιους
"Ζούμε σε έναν κόσμο όπου, δυστυχώς, η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το ψεύτικο φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο θολή από τη χειραγώγηση των γεγονότων, από την εκμετάλλευση των άκριτων μυαλών και τη ρύπανση της γλώσσας. Άρνε Τισέλιους"
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Ο σεληνιακός κρατήρας Τισέλιους ονομάστηκε προς τιμήν του.
Προσωπική ζωή
Ο Τισέλιους ήταν παντρεμένος με δύο παιδιά. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 29 Οκτωβρίου 1971 στην Ουψάλα. Η γυναίκα του πέθανε το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες
Ούστιπτσι
Το ούστιπτσι (Уштипци) είναι μπάλα τηγανητής ζύμης που μοιάζει με ντόνατ, δημοφιλείς σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, συγκεκριμένα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, στην Κροατία, στη Βόρεια Μακεδονία, στη Σερβία, στη Σλοβενία και στην Αλβανία.
Προέλευση
Η προέλευση του ούστιπτσι είναι άγνωστη. Η λέξη uštipci προέρχεται από το ρήμα uštinuti, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως «τσιμπάω».
Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, περιστασιακά αναφέρεται ως peksimeti. Στην Κροατία, παρασκευάζεται επίσης μια παραλλαγή του πιάτου που είναι γνωστή ως φρίτουλε (fritule). Τα δύο ονόματα χρησιμοποιούνται συνήθως εναλλακτικά και για τα δύο πιάτα. Στη Σλοβενία, μια παραλλαγή του πιάτου παρόμοια με το fritule ονομάζεται miške.
Περιγραφή
Είναι παρόμοιο με το φρίτουλε και επίσης το κρόφνε, αλλά με πιο απαλή αίσθηση σαν ψωμί. Σε αντίθεση με άλλα πιάτα της περιοχής, όπως το κρόφνε, δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα γλυκό. Στα εστιατόρια, μπορεί να έρχονται με μαρμελάδα, κρέμα κάιμακ ή με τυρί, εκπληρώνοντας έτσι τον ρόλο του βασικού πρωινού, του γλυκού ή ακόμα και του κύριου πιάτου. Μπορούν επίσης να περιέχουν άλλα συστατικά, τα οποία συνήθως είναι μήλο, κολοκύθα, αλλά ακόμη και κρέας και τυρί. Τρώγονται με τσάι ή καφέ και επίσης ως επιδόρπιο. Σερβίρονται επίσης συχνά με ζάχαρη άχνη πασπαλισμένη από πάνω για να γίνουν πιο ευχάριστα αισθητικά. Μπορούν να συνδυαστούν με μαρμελάδες, Nutella και Eurocrem.
Παρασκευή
Σε ένα μεγάλο μπολ προσθέτουμε το αλεύρι και τη μαγιά και μετά ανακατεύετε. Στη συνέχεια, προσθέστε αλάτι και ζάχαρη, το αυγό και το νερό μέχρι το μείγμα να γίνει μια υφή σαν ζύμη. Αφήνουμε να περιμένει για περίπου μισή ώρα μέχρι να δέσει η ζύμη. Μόλις διπλασιαστεί ο όγκος της ζύμης, πιέστε μεσαίου μεγέθους κομμάτια ζύμης σε όποιο σχήμα θέλετε και βάλτε τα σε ένα ταψί με καλή ποσότητα λαδιού, συνήθως γεμισμένο στο μισό μέχρι την κορυφή. Τηγανίζουμε μέχρι να ροδίσουν. Τοποθετήστε σε απορροφητικό χαρτί να στεγνώσει το περιττό λάδι.
Δισδιάστατος χώρος
300px|μικρογραφία|δεξιά|Δισδιάστατο Καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων
Διδιάστατος χώρος (συχνά αναφερόμενος λανθασμένα και ως δισδιάστατος) είναι ένα γεωμετρικό μοντέλο επίπεδης προβολής του φυσικού Σύμπαντος στο οποίο ζούμε. Οι δύο διαστάσεις κοινώς ονομάζονται μήκος και πλάτος. Αμφότερες οι διευθύνσεις τους βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο.
Στη φυσική και τα μαθηματικά, μια ακολουθία ν πραγματικών αριθμών μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σημείο σε χώρο ν-διαστάσεων. Όταν το ν = 2, το σύνολο όλης αυτής της περιοχής ονομάζεται χώρος 2-διαστάσεων ή διδιάστατος χώρος, και συνήθως θεωρείται ως Ευκλείδειος χώρος (Διδιάστατος Ευκλείδειος χώρος).
Στη φυσική, ο διδιάστατος χώρος μας θεωρείται ως μια επίπεδη απεικόνιση του χώρου στον οποίο κινούμαστε, που περιγράφεται ως διδιάστατος χώρος ή χώρος δύο διαστάσεων.
Πολύτοπα
Σε δύο διαστάσεις, υπάρχουν απείρως πολλά κανονικά πολύτοπα: τα πολύγωνα. Ένα ν-γώνιο συμβολίζεται με {ν}.
Υπερσφαίρα
150px|δεξιά
Η υπερσφαίρα σε δύο διαστάσεις είναι ένας κύκλος. Επίσης, ονομάζεται και 1-σφαίρα (S1) διότι η επιφάνειά της είναι μονοδιάστατη. Το μήκος της σε ένα Ευκλείδειο επίπεδο είναι:
και η περιοχή που καλύπτει εσωτερικά είναι:
όπου r είναι η ακτίνα της.
Συστήματα συντεταγμένων σε διδιάστατους χώρους
Τα πιο γνωστά συστήματα συντεταγμένων σε δύο διαστάσεις είναι το Καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων, το Πολικό σύστημα συντεταγμένων και το Γεωγραφικό σύστημα συντεταγμένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διάσταση Κατηγορία:Πολυδιάστατη γεωμετρία
Θεωρία των δύο σταδίων
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Μαρξισμός
Χέρμαν Φριτς (φυσικός)
Ο Χέρμαν Φριτς (Hermann Fritz, Χίνγκεν επί του Ρήνου, 3 Σεπτεμβρίου 1830 - 16 Αυγούστου 1893) ήταν Ελβετός-Γερμανός επιστήμονας που ασχολήθηκε με την μελέτη του Σέλαος.
Σπούδασε στο Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ και από το 1859 ήταν βοηθός διδάσκαλος στο τεχνικό σχέδιο στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Το 1872 έγινε τακτικός καθηγητής εκεί.
Εργάστηκε μαζί με Ρούντολφ Βολφ πάνω στο ζήτημα της φυσικής Ηλίου-Γης. Το 1862 απέδειξε ότι υπάρχει άμεση μεταξύ της συχνότητας του σέλαος και του αριθμού των ηλιακών κηλίδων. Επίσης, μελέτησε την γεωγραφική κατανομή του σέλαος στο βόρειο ημισφαίριο και εισήγαγε τον όρο Isochasmen (καμπύλες του σέλαος ίσης συχνότητας )
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Ελβετοί φυσικοί
Ρενέ Τόργκαρντ
Ο Ρενέ Τόργκαρντ (γεννήθηκε 3 Αυγούστου 1979) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τα Νησιά Φερόε που παίζει στην ΕΜ/Στρέιμουρ. Αγωνίζεται στη θέση του τερματοφύλακα. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Β36 Τόρσχαβν. Συνέχισε στην Άργκιρ Μπόλτφελαγκ και από το 2005 αγωνίζεται στην ΕΜ/Στρέιμουρ.
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Νήσοι Φερόε το 2008 έχοντας μία συμμετοχή. Το 2011 είχε δύο συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άργκιρ Μπόλτφελαγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΜ/Στρέιμουρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Β36 Τόρσχαβν
Breguet Atlantique
Το Breguet Br.1150 Atlantique είναι ένα αναγνωριστικό αεροσκάφος μακράς ακτίνας, κυρίως για χρήση πάνω από τη θάλασσα. Χρησιμοποιείται από πολλές χώρες του ΝΑΤΟ ως αναγνωριστικό και περιπολικό αεροσκάφος καθώς και ως αεροσκάφος ανθυποβρυχιακού πολέμου. Το Γαλλικής κατασκευής αεροπλάνο είναι επίσης ικανό να φέρει πυραύλους αέρος - εδάφους.
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το Breguet Br.1150 Atlantique είναι το μόνο αεροπλάνο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε αποκλειστικά για θαλάσσια επιτήρηση, αντί να τροποποιηθεί κάποιο υπάρχον σχέδιο. Παρόλο που η πρωταρχική αποστολή του Atlantique είναι ο ανθυποβρυχιακός πόλεμος και ο πόλεμος κατά στόχων επιφανείας, είναι ικανό να εκτελέσει αποστολές έρευνας και διάσωσης, πόντισης ή ανίχνευσης ναρκών και ναυτική επιτήρηση μακράς ακτίνας.
Χρήστες
thumb|left|Breguet Atlantic Br.1150 του Ιταλικού Ναυτικού
Απώλειες
Το 1999 ένα Atlantique του Ναυτικού του Πακιστάν καταρρίφθηκε από την Ινδική αεροπορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Breguet
Άλβαρ Γκούλστραντ
Ο Άλβαρ Γκούλστραντ (5 Ιουνίου 1862 – 28 Ιουλίου 1930) ήταν σουηδός οφθαλμίατρος και οπτικός.
Βιογραφία
Ο Γκούλστραντ γεννήθηκε στη Λαντσκρούνα της Σουηδίας. Δίδαξε θεραπεία ματιών και ύστερα έγινε καθηγητής οπτικής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Στο πανεπιστήμιο της Ουψάλα δίδαξε συνολικά 33 χρόνια, από το 1894 έως το 1927. Εφάρμοσε μεθόδους φυσικών μαθηματικών για τη μελέτη των οπτικών εικόνων και της διάθλασης του φωτός στα μάτια. Ως αναγνώριση του έργου του έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1911.
Ο Γκούλστραντ είναι γνωστός για την έρευνα του πάνω στον αστιγματισμό και για την βελτίωση του οφθαλμοσκοπίου και των διορθωτικών φακών για χρήση μετά την αφαίρεση του καταρράκτη από το μάτι.
Εξελέγη μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1905 και υπηρέτησε στην Επιτροπή Φυσικής του Βραβείου της Ακαδημίας. Ενώ υπηρετούσε στην επιτροπή χρησιμοποίησε τη θέση του για να αποτρέψει τον Αϊνστάιν από το να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την θεωρία της σχετικότητας, την οποία θεωρούσε λανθασμένη.
Ο Γκούλστραντ παντρεύτηκε την Ζίγκνε Μπράιτχολτς (1862-1946) το 1885.
Λόγω του μαθηματικού περιεχομένου των γραπτών του Γκούλστραντ, ο Οράτιος Μπερτ Γουίλιαμς έγραψε το 1926 ότι "υπάρχουν λίγοι οφθαλμίατροι και δεν υπάρχουν πολλοί φυσιολόγοι που είναι σε θέση να διαβάσουν [τις εργασίες του Γκούλστραντ] και για τον ίδιο λόγο οι χημικοί της ημέρας του Γκιμπς δεν ήταν σε θέση να διαβάσουν το έργο του."
Ο Γκούλστραντ πέθανε στη Στοκχόλμη το 1930 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Νόρρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες
Ω-9 λιπαρό οξύ
μικρογραφία|Γενική δομή των λιπών Το ω−9 λιπαρό οξύ (ολογρ.: ωμέγα-9 λιπαρό οξύ) είναι ένα ακόρεστο λιπαρό οξύ που έχει ένα διπλό δεσμό στη θέση ωμέγα−9, δηλαδή στον 9ο δεσμό μετρώντας από το μεθυλικό άκρο.
Γενικές πληροφορίες
Ορισμένα ω−9 λιπαρά βρίσκονται σε ζωικά λίπη και φυτικά έλαια. Δύο σημαντικά ω−9 στη βιομηχανία είναι:
Αντίθετα με τα ω-3 λιπαρά οξέα και τα ω-6 λιπαρά οξέα, τα ω−9 δεν θεωρούνται απαραίτητα λιπαρά οξέα επειδή το ανθρώπινο σώμα μπορεί να τα συνθέσει από ακόρεστα λιπαρά, και ως εκ τούτου δεν είναι απαραίτητα συστατικά στη διατροφή. Επειδή δεν διαθέτουν ω−6 διπλούς δεσμούς τους δεν μπορούν να συμμετάσχουν σε αντιδράσεις σύνθεσης εικοσανοειδών.
Σε περίπτωση ανεπαρκούς πρόσληψης απαραίτητων λιπαρών οξέων, τα θηλαστικά θα αποκορέσουν ελαϊκό οξύ προς παραγωγή μεαδικού οξέος, (20:3, n-9). Αυτό έχει τεκμηριωθεί από μελέτη σε χορτοφάγους και ημι-χορτοφάγους.
Αναφορές
Κατηγορία:Λιπαρά οξέα
Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού
right|thumb|250px|Το Μαυσωλείο, το πιο μεγαλόπρεπο ταφικό μνημείο της ανατολικής Μεσογείου, συνδύαζε το ελληνικό περιστύλιο με την πυραμιδοειδή βαθμιδωτή στέγη Το έργο μαυσωλείο της Αλικαρνασσού θεωρείται ένα τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ήταν ο τάφος του Μαύσωλου, σατράπη της Καρίας.
Η λέξη μαυσωλείο χρησιμοποιείται από τότε για να δηλώσει μεγάλο, μνημειώδη τάφο. Αυτό το μεγαλοπρεπές έργο χτίστηκε για να φυλαχθεί το σώμα του Μαύσωλου και της γυναίκας του Αρτεμισίας.
Υπολογίζεται ότι το ύψος του Μαυσωλείου ήταν 45 μέτρα και ήταν λευκού χρώματος. Οι Έλληνες αρχιτέκτονες, Σάτυρος και Πύθεος, το σχεδίασαν και άλλοι τέσσερις Έλληνες γλύπτες το φιλοτέχνησαν.
Ιστορικό Υπόβαθρο
Σύμφωνα με τη μυθολογία, η δημιουργία του πιο πολυτελούς τάφου στην Αρχαιότητα, του Μαυσωλείου στην Αλικαρνασσό, συνδέεται με έναν βασιλικό έρωτα. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του σατράπη Μαύσωλου της Καρίας, ενός κράτους στα παράλια της Μικράς Ασίας, η περίλυπη χήρα του, βασίλισσα Αρτεμισία, έχτισε ένα ταφικό μνημείο ως ένδειξη της αφοσίωσής της. Ακόμα και ο διόλου ρομαντικός συγγραφέας Πλίνιος ο Πρεσβύτερος συγκινήθηκε από την ιστορία: «Αυτός ο τάφος χτίστηκε για τον Μαύσωλο, τον βασιλιά της Καρίας, από την σύζυγό του Αρτεμισία Β΄ της Καρίας... [Οι μεγαλύτεροι] καλλιτέχνες [της περιοχής] εργάστηκαν τόσο σκληρά γι` αυτό το έργο, που συγκαταλέχθηκε στα επτά θαύματα... Η βασίλισσα πέθανε πριν από την αποπεράτωση του οικοδομήματος. Όμως, το έργο δεν εγκαταλείφθηκε, καθώς οι τεχνίτες το θεωρούσαν μνημείο της δικής τους δόξας και δεξιοτεχνίας...».
Η Αρτεμισία Β΄ της Καρίας, που ήταν αδελφή και σύζυγος του Μαύσωλου, πέθανε το 351 π.Χ., μόνο δύο χρόνια μετά τον αδελφό και σύζυγό της, άρα η ανέγερση είχε αρχίσει αρκετόν καιρό πριν τον θάνατο του Μαύσωλου. Μια τόσο μεγάλη και περίτεχνη κατασκευή, όπως το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, με έναν εξαιρετικά πλούσιο γλυπτό διάκοσμο, οπωσδήποτε θα απαιτούσε πολύ καιρό για την ολοκλήρωσή του.
Αρχιτεκτονική
Το σχετικό απόσπασμα του Πλίνιου, που χρονολογείται στο 75 μ.Χ., είναι η πληρέστερη περιγραφή. Ο Ρωμαίος συγγραφέας τονίζει ότι για το Μαυσωλείο προσλήφθηκαν τουλάχιστον πέντε κορυφαίοι γλύπτες της Ελλάδας. Τέσσερις γλύπτες, που ο καθένας είχε αναλάβει και από μία όψη του Μαυσωλείου, συναγωνίζονταν για το ποιος θα φιλοτεχνήσει τα πιο όμορφα ανάγλυφα και γλυπτά. Σύμφωνα με τον Πλίνιο, «το μήκος της βόρειας και της νότιας πλευράς είναι εξήντα τρία [ιωνικά] πόδια, η μπροστινή και η πίσω όψη έχουν μικρότερο μήκος, ενώ όλη η περίμετρος ανέρχεται σε τετρακόσια σαράντα πόδια. Το ύψος του είναι σαράντα πόδια και περιβάλλεται από τριάντα έξι κίονες. Οι άνθρωποι καλούν την περιβάλλουσα κιονοστοιχία «πτερό». Ο Σκόπας εργάστηκε στην ανατολική πλευρά, ο Βρύαξις στη βόρεια, ο Τιμόθεος στη νότια και ο Λεωχάρης στη δυτική... Ένας πέμπτος καλλιτέχνης συμμετείχε στο έργο. Επάνω από το πτερό βρίσκεται μια πυραμίδα, η οποία έχει ύψος ίσο με το χαμηλότερο τμήμα κι αποτελείται από είκοσι τέσσερις βαθμίδες ως την κορυφή. Στην κορυφή βρίσκεται ένα μαρμάρινο τέθριππο, έργο του Πύθεου. Μαζί με την προσθήκη στην κορυφή, το όλο έργο έχει ύψος εκατόν σαράντα πόδια...».
Αν και είχε ολοκληρωθεί σχεδόν 20 χρόνια προτού ο Αλέξανδρος κατακτήσει την Αλικαρνασσό, η δημιουργική ανάμειξη αρχιτεκτονικών ρυθμών, που χαρακτηρίζει το Μαυσωλείο, αποτελεί πρόδρομο του εκλεπτικισμού της μεταγενέστερης ελληνιστικής περιόδου. Ζωντανό παράδειγμα γόνιμης πολιτισμικής σύνθεσης, οι κύριες επάλληλες «ζώνες» του μνημείου συνδύαζαν στοιχεία των πολιτισμών της Λυκίας, της Ελλάδας και της Αιγύπτου. Η βάση (πόδιον), το «κάτω μέρος» κατά τον Πλίνιο, είχε ύψος γύρω στα 18 μέτρα και ακολουθούσε τις παραδοσιακές αρχές της αρχιτεκτονικής ταφικών μνημείων της Λυκίας. Πάνω στη βάση στηριζόταν το «δεύτερο τμήμα», δηλαδή ένα περιστύλιο ιωνικού ρυθμού με 36 κίονες, ύψους 12 μέτρων. Η βαθμιδωτή πυραμιδοειδής στέγη αποτελούνταν από 24 μαρμάρινους αναβαθμούς, που κατέληγαν σε μια μικρή ορθογώνια βάση, ύψους 7 μέτρων. Το μαρμάρινο τέθριππο με τον ηνίοχο προσέθετε μερικά μέτρα ακόμα στο συνολικό ύψος.
Τοποθεσία
Αν και ο Πλίνιος υπολογίζει σωστά το συνολικό ύψος, υποτιμά τις διαστάσεις της κάτοψης του κτιρίου (πιθανόν 36x30 μέτρα περίπου). Το μνημείο, που ήταν επενδυμένο με λευκό στιλπνό μάρμαρο, ήταν χτισμένο στη διασταύρωση των δύο κύριων οδών στο κέντρο της πόλης και υψωνόταν πολύ πιο πάνω από τα τείχη της Αλικαρνασσού. Με φόντο τους βραχώδεις λόφους και θέα στην καταγάλανη θάλασσα, το Μαυσωλείο είχε έναν αιθέριο χαρακτήρα.
Λόγοι κατασκευής
Δεν είναι γνωστό γιατί ο Μαύσωλος κατασκεύασε έναν τόσο περίτεχνο τάφο. Οι ιστορικοί υποθέτουν ότι επιθυμούσε να αφήσει μετά τον θάνατό του ένα μνημείο που θα πρόβαλλε τον ρόλο του ως ηγεμόνα της Αλικαρνασσού, που την έκανε ευημερούσα πόλη της ανατολικής Μεσογείου. Ως προς την αντοχή του στο χρόνο, το ταφικό αυτό μνημείο ξεπέρασε όλα τα άλλα θαύματα της Αρχαιότητας, πλην ενός, μέχρι που κατεδαφίστηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες, 1.900 χρόνια μετά την ανέγερσή του.
Γλυπτός Διάκοσμος
right|thumb|150px|Άγαλμα που λέγεται ότι απεικονίζει τον Μαύσωλο right|thumb|140px|Ένας μαρμάρινος ίππος με υπολείμματα από μπρούντζινο χαλινάρι
Η εξαιρετική ποιότητα του γλυπτού διάκοσμου και η έξοχη ένταξή του στο οικοδόμημα καθιστούσαν το Μαυσωλείο θαυμαστό στα μάτια των επισκεπτών από τον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Δυστυχώς, σχεδόν όλα τα θραύσματα που ανασύρθηκαν από τα ερείπια φέρουν μεγάλες φθορές και είναι σχετικά συνηθισμένα. Εξαιρούνται δύο εξαίσια αγάλματα, ενός άντρα και μιας γυναίκας. Η ανδρική μορφή, που είναι πιο καλοδιατηρημένη και κάποτε είχε λανθασμένα θεωρηθεί απεικόνιση του Μαύσωλου, συνδυάζει τη ρεαλιστική αποτύπωση των ανατομικών λεπτομερειών με την ευαίσθητη απόδοση της έκφρασης του προσώπου και του ψυχικού κόσμου του μοντέλου. Αν είχαν διασωθεί περισσότερα από τα εκατό και πλέον αγάλματα του τάφου -όλα υπερφυσικών διαστάσεων- το Μαυσωλείο θα ήταν ένας θησαυρός γλυπτών αριστουργημάτων.
Καταστροφή
right|thumb|250px|Σήμερα μόνο μερικοί σκόρπιοι σπόνδυλοι από αυλακωτούς κίονες και λαξευμένες πέτρες μαρτυρούν την αλλοτινή ύπαρξη του Μαυσωλείου Αν και τον 13ο αιώνα το Μαυσωλείο καταστράφηκε από σεισμό, το μεγαλύτερο μέρος του οικοδομήματος δεν είχε καταρρεύσει ώς το 1522 μ.Χ., όταν διατάχθηκε η κατεδάφισή του. Ο πατήρ Σάββας του Καστιλιόνε, ένας χριστιανός μοναχός που ζούσε στη γειτονική Ρόδο, έγραφε ότι ο Μέγας Μάγιστρος του ιπποτικού τάγματος των Ιωαννιτών «όπως είναι φυσικό, διάκειται εχθρικά προς την Αρχαιότητα». Όπως και άλλοι σύγχρονοί τους, ο Μέγας Μάγιστρος και οι ιππότες του θεωρούσαν την ειδωλολατρική τέχνη επικίνδυνη για τη χριστιανική πίστη.
Οι Ιωαννίτες ιππότες, που χρειάζονταν δομικά υλικά για το κάστρο του Αγίου Πέτρου, κοντά στη μικρή πόλη Μποντρούμ, ώστε να αντιμετωπίσουν μια επικείμενη τουρκική επίθεση, αφαίρεσαν αρχιτεκτονικά μέλη του Μαυσωλείου, το οποίο στη συνέχεια καλύφθηκε από τη λάσπη που έφερε η βροχή. Ευτυχώς, μερικά γλυπτά ενσωματώθηκαν στα τοιχώματα του κάστρου ως διακοσμητικά, κι έτσι διασώθηκαν.
Πενήντα χρόνια αργότερα, ο Κλωντ Γκισάρ από τη Λυών περιέγραψε πώς οι ιππότες κονιορτοποίησαν τα γλυπτά και τα μετέτρεψαν σε ασβέστη. Ξήλωσαν πρώτα τα μαρμάρινα σκαλιά της στέγης, ώστε να αποκαλυφθεί το κεντρικό κτίσμα:
«Σύντομα διαπίστωσαν ότι όσο βαθύτερα πήγαιναν, τόσο μεγάλωνε το οικοδόμημα, παρέχοντάς τους πέτρωμα για την παρασκευή ασβέστου αλλά και για οικοδομικές εργασίες. Ύστερα από τέσσερις ή πέντε ημέρες, και αφού μέσα σε ένα απόγευμα είχαν αποκαλύψει μεγάλο χώρο, είδαν ένα άνοιγμα που οδηγούσε σε ένα υπόγειο. Πήραν ένα κερί και αφού πέρασαν μέσα από το άνοιγμα, βγήκαν σε μια ωραία τετράγωνη αίθουσα, με μαρμάρινους κίονες γύρω γύρω, με τις βάσεις, τα κιονόκρανα, το επιστύλιο, τη ζωφόρο και τα γείσα τους σκαλισμένα σε έκτυπο ανάγλυφο. Το διάστημα ανάμεσα στους κίονες κάλυπταν πλάκες και ταινίες από μάρμαρο σε διάφορα χρώματα, στολισμένα με χυτά στοιχεία και γλυπτά... και τοποθετημένα στο λευκό φόντο του τοίχου με ανάγλυφες σκηνές μάχης. Αφού στην αρχή θαύμασαν τα έργα και τη μοναδικότητα των γλυπτών, τα τεμάχισαν και τα έθραυσαν...».
Η ειρωνεία της τύχης θέλησε να πραγματοποιηθεί η τουρκική επίθεση στη Ρόδο και όχι στην Αλικαρνασσό. Σύντομα οι Ιωαννίτες ιππότες εγκατέλειψαν το προγεφύρωμά τους στη Μικρά Ασία, αφού όμως είχαν ισοπεδώσει αυτό το αρχαίο θαύμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Αλικαρνασσου Κατηγορία:Καρία Κατηγορία:Αλικαρνασσός
Νέβιλ Μάρινερ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μάρινερ γεννήθηκε στο Λίνκολν της Αγγλίας. Πατέρας του ήταν ο ξυλουργός Χέρμπερτ Μάρινερ και μητέρα του η `Εθελ Μάρινερ-Ρόμπερτς. Ο Νέβιλ πήγε στο Γυμνάσιο του Λίνκολν, όπου έπαιζε σε μια ορχήστρα τζαζ με τον μετέπειτα συνθέτη Στηβ Ρέις. Ο Νέβιλ έμαθε αρχικώς βιολί και πιάνο από τον πατέρα του, ενώ αργότερα μελέτησε βιολί με τον Frederick Mountney. Το 1939 εγγράφηκε στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής στο Λονδίνο, οπότε του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει με τα δεύτερα βιολιά της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου, καθώς πολλά από τα μέλη της είχαν ενταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Και ο ίδιος ο Μάρινερ επιστρατεύθηκε το 1941, υπηρετώντας μάλιστα σε αναγνωριστικές αποστολές στο εχθρικό έδαφος, αλλά αποστρατεύθηκε το 1943 εξαιτίας νεφρικών προβλημάτων. Επέστρεψε στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής, όπου συνέχισε τις σπουδές του στο βιολί. Κατόπιν παρακολούθησε μαθήματα στο Ωδείο του Παρισιού με τον βιολιστή Ρενέ Μπενεντετί.
Σταδιοδρομία
Ο Μάρινερ εργάστηκε για λίγο ως δάσκαλος της μουσικής στο Κολέγιο Ήτον. Το 1948 διορίσθηκε καθηγητής στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. και λίγο αργότερα ανέλαβε τη θέση του δεύτερου βιολιού του Κουαρτέτου Εγχόρδων Martin,όπου συνέχισε να παίζει επί 13 χρόνια. Κατά την ανάρρωσή του από τη νεφρική βλάβη είχε συναντήσει τον τσεμπαλίστα Θέρστον (Μπομπ) Νταρτ, με τον οποίο σχημάτισαν ένα ντουέτο που επεκτάθηκε στο «Virtuoso String Trio» με την προσθήκη του Πήτερ Γκιμπς. Αυτό με τη σειρά του έδωσε τη θέση του στο «Dart's Jacobean Ensemble», από το 1951. Επιπλέον, ο Μάρινερ έπαιζε βιολί σε δύο λονδρέζικες ορχήστρες: τη Φιλαρμονική του Λονδίνου και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου ως το κύριο δεύτερο βιολί (1954–1969). Επίσης, έπαιζε με τις ορχήστρες μουσικής δωματίου των Reginald Jacques και Boyd Neel, καθώς και με τους London Mozart Players.
Το 1958 ο Μάρινερ ίδρυσε την «Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών», μία δωδεκαμελή αρχικώς ορχήστρα μουσικής δωματίου, η οποία απέκτησε φήμη και προσέλκυσε μουσικούς υψηλών προδιαγραφών, όπως οι τσεμπαλίστες και μουσικολόγοι Μπομπ Νταρτ και Κρίστοφερ Χόγκγουντ, η βιολίστρια Αϊόνα Μπράουν και ο βιολιστής Άλαν Λόβντεϊ. Ο Μάρινερ έκανε πάρα πολλές ηχογραφήσεις με την Ακαδημία. , τις πρώτες στις αρχές της δεκαετίας του 1960, στις οποίες έπαιζε το πρώτο βιολί και ταυτοχρόνως διεύθυνε την ορχήστρα. Η επιτυχία αυτών οδήγησε τον Πιερ Μοντέ, τότε μαέστρο στη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, να ενθαρρύνει τον Μάρινερ να εστιάσει στη διεύθυνση ορχήστρας. Ο Μάρινερ είχε μελετήσει τη διεύθυνση ορχήστρας με τον Μοντέ στη σχολή του στις ΗΠΑ ήδη από το 1950.
Ο Μάρινερ ίδρυσε την Ορχήστρα Δωματίου του Λος Άντζελες το 1969 και τη διεύθυνε μέχρι το 1978. Από το 1979 ως το 1986 ήταν μουσικός διευθυντής στην Ορχήστρα της Μινεσότα. Στη συνέχεια διετέλεσε βασικός μαέστρος στη Ραδιοφωνική Συμφωνική Ορχήστρα της Στουτγάρδης από το 1986 ως το 1989. Παρέμεινε ωστόσο ο μουσικός διευθυντής της Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών μέχρι το 2011, και μετά διατήρησε τον τίτλο του ισόβιου Προέδρου της. Διεύθυνε κατά καιρούς και άλλες ορχήστρες σε όλο τον κόσμο, συνεχίζοντας αυτή τη δραστηριότητα μέχρι την ηλικία των 90 ετών.
Ο Μάρινερ έκανε περισσότερες από 600 ηχογραφήσεις, που περιέχουν περίπου 2000 διαφορετικά έργα – περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον διευθυντή ορχήστρας στην ιστορία εκτός του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Το ρεπερτόριό του εκτείνεται από τη μουσική μπαρόκ μέχρι τη βρετανική μουσική του 20ού αιώνα, ενώ ηχογράφησε και όπερες. Επέλεξε τα κομμάτια του Μότσαρτ για τη μουσική κάλυψη της κινηματογραφικής ταινίας Αμαντέους, που κυριάρχησε στα Βραβεία «Όσκαρ» του 1984. Η μουσική της ταινίας έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους δίσκους κλασικής μουσικής όλων των εποχών, πουλώντας περισσότερα από 6,5 εκατομμύρια αντίτυπα.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η πρώτη σύζυγος του Μάρινερ ήταν η τσελίστρια (και αργότερα παλαιοβιβλιοπώλης) Diana Carbutt (1926-2012, αργότερα γνωστή ως Diana Parikian από το επώνυμο του δεύτερου συζύγου της), με την οποία παντρεύτηκαν το 1949. Απέκτησαν δύο τέκνα: τη Σούζι, που έγινε συγγραφέας, και τον κλαρινετίστα Άντριου Μάρινερ, που έπαιξε συχνά με τον πατέρα του και σήμερα είναι ο βασικός κλαρινετίστας της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου. Ο γάμος κατέληξε σε διαζύγιο. Η δεύτερη σύζυγος του Μάρινερ ήταν η Ελίζαμπεθ Μαίρη («Μόλλυ») Σιμς, την οποία νυμφεύθηκε το 1957. Μόνιμη κατοικία του Μάρινερ ήταν το Λονδίνο, ενώ τα τελευταία χρόνια είχε και ένα εξοχικό κοντά στο χωριό Τσάρντστοκ (Chardstock) του Ντέβον. Λέγεται ότι, όταν τον ρώτησαν τι θα ήθελε να γραφεί πάνω στον τάφο του, απάντησε απλά: «Ακολουθείστε τον ρυθμό.» Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Βιολιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Νικόλαος Γιαννιός
Ο Νικόλαος (Νίκος) Γιαννιός (23 Φεβρουαρίου 1885-1958) ήταν δημοτικιστής λόγιος και σοσιαλιστής δημοσιογράφος, εκδότης, συγγραφέας και πολιτικός. Είχε σημαντική δράση στη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών και συμβολή στη συνδικαλιστική οργάνωση των εργατών τις δυο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Άνδρο στις 23 Φεβρουαρίου 1885. Αφού τελείωσε το γυμνάσιο στη γενέτειρά του, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και στο γαλλικό Λύκειο Saint Benoît. Κατόπιν, μετέβη στο Παρίσι, όπου σπούδασε γαλλική φιλολογία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη γαλλική πρωτεύουσα ήρθε σε επαφή με τις ιδέες του σοσιαλισμού, ενώ στο διάστημα 1903-1905 διετέλεσε γραμματέας του αρχηγέτη του δημοτικιστικού κινήματος Γιάννη Ψυχάρη.
Συνεργάστηκε με τον Πλάτωνα Δρακούλη, τον ηγέτη της σοσιαλιστικής οργάνωσης "Σύνδεσμος των Εργατικών Τάξεων" (ΣΤΕΤ) και ανέλαβε τη διεύθυνση της περιοδικής έκδοσής της που είχε τον τίτλο Έρευνα. Γρήγορα, όμως, επήλθε η μεταξύ τους σύγκρουση. Ο Γιαννιός αποχώρησε από το ΣΤΕΤ, συμπαρασύροντας και άλλα μέλη της οργάνωσης, ιδρύοντας το 1911 το "Σοσιαλιστικό Κέντρο Αθηνών" (ΣΚΑ). Ήταν ο εκδότης των περιοδικών Σοσιαλιστικά Φύλλα και Σοσιαλιστική Ζωή και των εφημερίδων Σοσιαλισμός και Κοινωνία. Από τον Ιούλιο του 1917 έως το Σεπτέμβριο του 1918 διετέλεσε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Ριζοσπάστης.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου τάχθηκε υπέρ της εξόδου της Ελλάδας στο πλευρό της Αντάντ. Η επιλογή αυτή τον έφερε σε σύγκρουση με τη Φεντερασιόν, την ισραηλιτικής προέλευσης σοσιαλιστική οργάνωση της Θεσσαλονίκης, η οποία στο μεταξύ είχε αναδειχτεί στην ισχυρότερη εργατική δύναμη της χώρας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Γιαννιός ανέπτυξε μια επιθετική και αντισημιτικής χροιάς επίθεση ενάντια στη Φεντερασιόν, η οποία προκάλεσε προβλήματα στην ενότητα του ελληνικού σοσιαλιστικού κινήματος της εποχής. Η αντιεβραϊκή ρητορεία του Γιαννιού κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 1918, ενόψει της σύγκλισης του σοσιαλιστικού συνεδρίου για τη σύσταση πολιτικού κόμματος.
Στο πρώτο συνέδριο του ΣΕΚΕ (Νοέμβριος 1918) τάχθηκε ενάντια στις επαναστατικές απόψεις που υποστήριζε η πλειοψηφία των μελών του κόμματος και υποστήριξε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και την πολιτική του για την Μεγάλη Ελλάδα, σε συνδυασμό με έναν ανθρωπιστικό σοσιαλισμό. Τελικά τόσο ο ίδιος όσο και οι υποστηρικτές του αποχώρησαν από το συνέδριο, καταγγέλλοντας την πλειοψηφία για εβραϊκό σοσιαλισμό, καθώς δεν έγιναν δεκτές οι θέσεις του. Ο Γιαννιός και η ομάδα του συνέχισαν την πολιτική δράση τους εκτός του ΣΕΚΕ ως Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ελλάδος, το οποίο συνδέθηκε με τη Σοσιαλιστική Εργατική Διεθνή (Sozialistische Arbeiterinternationale).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Γιαννιός συμμετείχε στις διεργασίες που είχαν ως στόχο το συντονισμό της πολιτικής έκφρασης των σοσιαλιστών της χώρας, οι οποίες και οδήγησαν στη σύσταση ενός ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας. Εκλέχτηκε μέλος της ηγεσίας του νέου φορέα, αλλά στις αρχές του 1933 αναγκάστηκε να αποχωρήσει, καθώς τα νεαρά ριζοσπαστικά στελέχη του κόμματος τον κατηγόρησαν για "εθνικισμό" και "φθηνό μεταρρυθμισμό". Στο εξής, η πολιτική παρουσία του Γιαννιού δεν είχε πλέον απήχηση.
Πέθανε στην Αθήνα το 1958. Σύζυγός του ήταν η Αθηνά Γαϊτάνου-Γιαννιού, εκπαιδευτικός και δημοσιογράφος, η οποία είχε σημαντική δράση στην ανάπτυξη του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος.
Αρθρογραφία
Ο Γιαννιός δημοσίευσε πληθώρα άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδες για θέματα φιλολογικά, πολιτικά και ιστορικά, μεταξύ των οποίων και τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Σοσιαλιστές
Αβράμ Μπουνάτσιου
Ο Αβράμ Μπουνάτσιου (ρουμάνικα: Avram Bunaciu) (11 Νοεμβρίου 1909 – 28 Απριλίου 1983) ήταν Ρουμάνος κομμουνιστής πολιτικός, που υπηρέτησε ως Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εξωτερικών και αναπληρωτής Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Ρουμανίας.
Νεανικά χρόνια και πολιτική καριέρα
Ο Μπουνάτσιου γεννήθηκε το 1909 στη Γκούρμπα, ένα χωριό κοντά στο Αράντ, σε οικογένεια Ρουμάνων αγροτών. Ορισμένες ακροδεξιές πηγές ισχυρίστηκαν ότι ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα Ρουμάνων ιστορικών, ο ισχυρισμός αυτός δεν ευσταθεί. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του κινητοποιήθηκαν στο στρατό  και η οικογένεια ζούσε στη φτώχεια.
Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο Σαμουήλ Βουλκάν στο Μπέιους, σπούδασε Νομικά από το 1929 έως το 1933 στο Πανεπιστήμιο του Μπάμπες-Μπολιάι. Ήταν κομμουνιστής διανοούμενος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε αρκετές υψηλές θέσεις μετά τον πόλεμο, κυρίως στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο Μπουνάτσιου ήταν δικηγόρος στο επάγγελμα και στενός σύμμαχος του Ιόν Γκεόργκε Μάουρερ, με τον οποίο υπερασπίστηκε τους κομμουνιστές στις προπολεμικές δίκες. Ήταν επίσης κοντά στον Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντεζ, ο οποίος τελικά έγινε Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου και de facto κυβερνήτης της Ρουμανίας.
Μετά τον πόλεμο, ο Μπουνάτσιου ήταν ένας από τους κύριους εισαγγελείς των Λαϊκών Δικαστηρίων. Υπήρχαν δύο τέτοια δικαστήρια στη μεταπολεμική Ρουμανία (ένα στο Βουκουρέστι και ένα στο Κλουζ) που ασχολήθηκαν με δίκες ατόμων, που εμπλέκονταν σε εγκλήματα πολέμου. Από τις 30 Μαΐου έως τις 4 Ιουνίου 1945, μαζί με τους Αλεξάνδρα Σιντοροβίτσι, Κονσταντίν Βικόλ και Ιόν Ν. Ιοάν, άσκησε δίωξη στο Βουκουρέστι κατά δώδεκα εξέχοντων δημοσιογράφων, συμπεριλαμβανομένων των Παν M. Βιζιρέσκου, Παμφίλ Τσεϊτσάρου, Στελιάν Ποπέσκου, Νικιφόρ Κράινιτς, Γκριγκόρε Μανοϊλέσκου και Ράντου Γκιρ. Στη συνέχεια, ο Μπουνάτσιου ήταν ο Γενικός Εισαγγελέας στο δικαστήριο του Κλουζ, το οποίο δημιουργήθηκε στις 22 Ιουνίου 1945 για τη δίωξη εγκληματιών πολέμου. Ο Μπουνάτσιου συμμετείχε στη δίωξη κυρίως εγκλημάτων, που διαπράχθηκαν από τις ουγγρικές αρχές και τους συνεργάτες τους στη Βόρεια Τρανσυλβανία, ενώ το δικαστήριο του Βουκουρεστίου ασχολήθηκε κυρίως με εγκλήματα, που διέπραξαν Ρουμάνοι υπό τον στρατάρχη Ιόν Αντονέσκου.
Κρατική καριέρα
Ο Μπουνάτσιου υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης της Ρουμανίας από τις 25 Μαρτίου 1948 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1949. Το 1952, ο Μπουνάτσιου διορίστηκε Υφυπουργός Εξωτερικών, όταν υπουργός ήταν η Άνα Πάουκερ. Την εποχή εκείνη ήταν επίσης Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης για την Εφαρμογή του Συντάγματος. Όταν η Πάουκερ απολύθηκε από την κομμουνιστική ηγεσία με τη βοήθεια του Ιωσήφ Στάλιν, ο Μπουνάτσιου εγκατέλειψε τη θέση του στο υπουργείο εξωτερικών και έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου το 1954. Στις 13 Ιανουαρίου 1958 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Στις 20 Μαρτίου 1961, όταν αποχώρησε από το Υπουργείο Εξωτερικών, εξελέγη Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Από τις 19 Μαρτίου έως τις 24 Μαρτίου 1965, πριν ανέλθει στην εξουσία ο Νικολάε Τσαουσέσκου, ήταν ο εκτελεστικός πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τη Νοέμι Νουσμπάχερ (τότε, μια κομμουνίστρια, που είχε τις ίδιες απόψεις με αυτόν) στο Κλουζ το 1938. Ο Μπουνάτσιου είχε δύο παιδιά, τον Τούντορ και την Ντόινα, μία φυσικό, που ζει τώρα στην Ελβετία. Πέθανε το 1983 στο Βουκουρέστι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί
Δαυίδ Σουλάμ
Ο Δαυίδ Μποχώρ Σουλάμ (1898-1942) ήταν Έλληνας της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης, αρτοποιός και βουλευτής του ΚΚΕ το 1926. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1942.
Βιογραφικό
Ο Δαυίδ Μποχώρ Σουλάμ, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1898. Ήταν αρτοποιός και μέλος της Ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης στην οποία δραστηριοποιούνταν συνδικαλιστικά. Εντάχθηκε στο ΣΕΚΕ σε νεαρή ηλικία και στη συνέχεια στο ΚΚΕ.
Τον Ιούνιο του 1927 ο Δαβίδ Σουλάμ και ο Γρ. Παπανικολάου φυλακίστηκαν, χωρίς να ζητηθεί άρση της ασυλίας τους, επειδή κρίθηκαν ηθικοί αυτουργοί της «στάσεως» των καπνεργατών.
Το 1928 διεγράφη από το ΚΚΕ μαζί με τον Βεντούρα και αρκετά ακόμη μέλη του κόμματος ως Λικβινταριστής. Μετά τη διαγραφή του συνέχισε να δραστηριοποιείται με τα θέματα της Ισραηλιτικής κοινότητας μέχρι την κατοχή.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής εκτελέστηκε στις 14/2/1942 στη Θεσσαλονίκη από τους Γερμανούς ως αντίποινα σε αντιστασιακή ενέργεια.
Καρολίνα του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Η Καρολίνα (γερμ. Karoline, 4 Απριλίου 1762 - 17 Αυγούστου 1823) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Νασσάου-Ούζινγκεν και με τον γάμο της έγινε λανδγράβα της Έσσης-Κάσσελ.
Λούι Κλεμέντε
Καριέρα
Ο Κλεμέντε εντάχθηκε στους Legacy το 1984, αντικαθιστώντας το ντράμερ Μάικ Ρονσέτ. Μαζί με τον τραγουδιστή Στηβ Σόουζα, τους κιθαρίστες Έρικ Πίτερσον και Άλεξ Σκόλνικ και τον μπασίστα Γκρεγκ Κρίστιαν, αποτέλεσαν την σύνθεση του συγκροτήματος μέχρι το 1986, όταν ο Σόουζα αποχώρησε για να γίνει μέλος των Exodus, δίνοντας την θέση του στον Τσακ Μπίλι. Οι Legacy μετονομάστηκαν σε Testament και τον Απρίλιο του 1987 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "The Legacy".
Καρολίνα του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Βιογραφία
Η Καρολίνα Πολυξένη ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Γουλιέλμου του Νασσάου-Ούζινγκεν και της Καρολίνας Φιλικητάτης, κόρης του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρτ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ.
Λούι Κλεμέντε
Καριέρα
Ακολούθησε το "The New Order" την επόμενη χρονιά, ενώ το "Practice What You Preach" σκαρφάλωσε στο Top-40 των τσαρτ στην Μεγάλη Βρετανία. Το 1990, κυκλοφόρησαν το εξίσου επιτυχημένο "Souls of Black", για την προώθηση του οποίου συμμετείχαν στην περιοδεία "Clash of the Titans" μαζί με τους Megadeth, τους Slayer και τους Suicidal Tendencies.
Καρολίνα του Νάσσαου-Ούζινγκεν
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1786 τον Φρειδερίκο της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Λούι Κλεμέντε
Καριέρα
Το εμπορικά κατευθυνόμενο "The Ritual" του 1992 ανέβηκε στο # 55 του Billboard, αλλά οδήγησε τον Κλεμέντε σε αποχώρηση, δίνοντας την θέση του στον Πολ Μπόσταφ.
Ο Κλεμέντε αποσύρθηκε από την μουσική, πέρα από μία επιστροφή στο συγκρότημα τον Μάιο του 2005 για την περιοδεία "10 Days in May Tour", όπου μοιραζόταν την θέση του ντράμερ με τον Τζον Τεμπέστα.
Διαμένει στη Νέα Υόρκη όπου είναι ιδιοκτήτης καταστήματος μοντέρνας τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Σαλίφ Κεϊτά
Ο Σαλίφ Κεϊτά (γαλλικά: Salif Keïta, 25 Αυγούστου 1949) είναι τραγουδιστής και τραγουδοποιός από το Μάλι, που έχει συνδυάσει παραδοσιακούς ρυθμούς και φωνητικά με ηλεκτρονικά όργανα, κάτι που τον έκανε δημοφιλή στη Δύση τη δεκαετία του 1980. Από το 1973 ως το 1983 δούλεψε με ένα συγκρότημα τους Les Ambassadeurs στο Μάλι, και έγινε σταρ στη Δυτική Αφρική πριν μετακομίσει στη Γαλλία το 1984. Τα άλμπουμ του περιλαμβάνουν και τα Soro (1987) και Amen (1991).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφρικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μάλι
Δημόσια αρχαιολογία
Η Δημόσια Αρχαιολογία (αγγλικά: Public Archaeology) είναι αυτόνομο πεδίο της επιστήμης της Αρχαιολογίας.
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Γιάννη Χαμηλάκη «η δημόσια Αρχαιολογία συνεπάγεται το άνοιγμα των αρχαιολογικών χώρων στις τοπικές κοινωνίες και την ενεργό συμμετοχή τους στην παραγωγή της αρχαιολογικής γνώσης και στην προστασία της αρχαιολογικής κληρονομιάς». Με τη Δημόσια Αρχαιολογία ασχολούνται αρχαιολόγοι, πανεπιστημιακοί, εκπρόσωποι μουσείων, έφοροι, ξεναγοί, παιδαγωγοί, πολίτες κ.λπ. που έχουν ενδιαφέρον και εργάζονται με σκοπό τη σύνδεση της αρχαιολογίας με την κοινωνία.
Μαύρη Οχιά
thumb|300px|right|Οι πρωταγωνιστές του 4ου κύκλου της σειράς Blackadder. Η Μαύρη οχιά (αγγλ.: Blackadder) ήταν μια βρετανική κωμική σειρά. Αποτελούσε μια χιουμοριστική ματιά στην ιστορία της Βρετανίας, και στους τέσσερις κύκλους της περιλάμβανε διάφορες ιστορικές περιόδους ξεκινώντας από τον Μεσαίωνα και καταλήγοντας στην περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είχε συνολικά 24 επεισόδια που το κάθε ένα διαρκούσε 25 με 30 λεπτά.
Η σειρά, παραγωγή του BBC, έχει κερδίσει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ανάμεσά τους, 1 Βραβείο Έμμυ, 4 βραβεία Cable ACE, 1 βραβείο RTS, η 16η θέση στα 100 καλύτερα βρετανικά τηλεοπτικά προγράμματα και η 2η θέση στις καλύτερες βρετανικές κωμικές σειρές το 2004.
Η σειρά ανέδειξε το υποκριτικό ταλέντο του Ρόουαν Άτκινσον που πρωταγωνιστούσε, και αργότερα έγινε γνωστός από την σειρά Mr. Bean.
Το σενάριο υπέγραφαν οι Ρίτσαρντ Κέρτις και Ρόουαν Άτκινσον (1ος κύκλος) και έπειτα οι Κέρτις και Μπεν Έλτον.
1ος Κύκλος (1983)
Η πλοκή ξεκινά το έτος 1485 κατά τον Πόλεμο των Ρόδων, όπου η ιστορία ακολουθεί διαφορετική πορεία: ο Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας βγαίνει νικητής από τη Μάχη του Μπόσγουορθ αλλά μετά από μία παρεξήγηση δολοφονείται και στον θρόνο τον διαδέχεται ο ανιψιός του, Ριχάρδος Δ΄. Η σειρά ακολουθεί τις συνεχείς και άκαρπες προσπάθειες του γιού του νέου Βασιλιά, Εδμόνδου, Δούκα του Εδιμβούργου- που αυτοαποκαλείται Μαύρη οχιά (Blackadder)- να αποκτήσει την εύνοια του πατέρα του και, εν καιρώ, να τον ανατρέψει, με βοηθούς τον Μπόλντρικ και τον Πέρσυ.
Ο 1ος κύκλος αποτελεί την αρχή μιας σειράς από ιστορικές αναφορές και παραλλαγές. Συγκεκριμένα πραγματεύεται το ζήτημα της βασιλικής διαδοχής, της μαγείας, των σχέσεων μεταξύ Ευρωπαϊκών κρατών, τις Σταυροφορίες και τη σχέση Στέμματος και Εκκλησίας μεταξύ άλλων.
2ος Κύκλος (1986)
Στο δεύτερο κύκλο ο απόγονος της Μαύρης οχιάς, ο λόρδος Έντμουντ Μπλάκαντερ, είναι μέλος της Αυλής της Ελισάβετ Α΄ με ανώτερο κίνητρο τον πλούτο και την ανέλιξη στην ανώτατη αριστοκρατία της δυναστείας των Τυδώρ, όμως πρέπει να υπερβεί εμπόδια όπως τον μεγαλύτερο εχθρό του και αρχιθαλαμηπόλο, λόρδο Μέλτσετ, τους ακόλουθούς του Μπόλντρικ και λόρδο Πέρσυ, αλλά και τη συνεχή απειλή του αποκεφαλισμού με βασιλική διαταγή. Εδώ η Μαύρη οχιά φανερώνει την ευφυΐα, την πανουργία, και τη μακιαβελική φύση που έδωσε στον τηλεοπτικό χαρακτήρα υστεροφημία.
4ος Κύκλος (1989)
Στον τελευταίο κύκλο ο λοχαγός Έντμουντ Μπλάκαντερ κάνει τα αδύνατα δυνατά για να ξεφύγει από το Δυτικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στρατολογώντας στον ιδιοτελή αγώνα του τον υπασπιστή του Μπόλντρικ και τον υπολοχαγό Τζορτζ. Όμως το στρατιωτικό πρωτόκολλο, Γερμανοί κατάσκοποι και οι αμφιβόλου επιτυχίας και λογικής τακτικές του στρατηγού Μέλτσετ, συνοδευόμενου από τον λοχαγό Ντάρλινγκ, δεν καθιστούν εύκολη την αποστολή.
Μαύρη Οχιά: Τα χρόνια του Εμφυλίου (1988)
Στα τέλη του 1648, ενώ ο Εμφύλιος Πόλεμος μαίνεται, ο σερ Έντμουντ Μπλάκαντερ υποθάλπει τον εκθρονισμένο και καταζητούμενο Κάρολο Α΄ και καταστρώνει σχέδιο για να βρεθεί στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Χριστουγεννιάτικη Ιστορία της Μαύρης Οχιάς (1988)
Σε αυτήν την παρωδία του διηγήματος του Ντίκενς, ο Εμπενίζερ Μπλάκαντερ 'περιηγείται' στο παρελθόν των προγόνων του με τη βοήθεια του Πνεύματος των Τωρινών Χριστουγέννων.
Μαύρη Οχιά: Ταξίδι στο Χρόνο (1999)
Την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1999 ο λόρδος Μπλάκαντερ και ο βοηθός του Μπόλντρικ ταξιδεύουν στο παρελθόν, βιώνουν σημαντικά γεγονότα και συναντούν γνωστά πρόσωπα της βρετανικής ιστορίας, με ανύποπτες συνέπειες για το παρόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρη Οχια Κατηγορία:Κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές
Τσι Τσενγκ (αθλήτρια)
Η Τσι Τσενγκ (紀政, 15 Μαρτίου 1944) είναι αθλήτρια του στίβου από τη Δημοκρατία της Κίνας. Το 1970 είχε πετύχει χρόνο 12,93 δευτερόλεπτα στα 100 μέτρα με εμπόδια. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι αθλητές Κατηγορία:Εμποδιστές‎
Κανών
Ο Κώστας Ξαρχάς, ευρύτερα γνωστός ως Κανών, είναι Έλληνας ράπερ και βασικό μέλος του συγκροτήματος RNS.
Βιογραφία
Ο Κανών γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου του 1988 και μεγάλωσε στους Αμπελόκηπους όπου μένει μέχρι και σήμερα.
Άρχισε την καριέρα του στη μουσική με την συμμετοχή του στους RNS το 2005. Το 2011, κυκλοφόρησε τα Underground Mixtapes. Η σειρά αποτελείται από 4 μέρη (Vol. 01 - 04), τα οποία κυκλοφόρησαν όλα την ίδια μέρα (22 Ιανουαρίου 2011), κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει κανένας άλλος rapper στην Ελλάδα. Το 2012, κυκλοφόρησε το πρώτο του solo album Ο Διάβολος σε Θέλει, από την Ηχοκρατορία. Το 2016, κυκλοφόρησε μαζί με τους RNS το album Λ.Μ.Κ (Λόχος Μαζικών Καταστροφών).
Το 2017, κυκλοφόρησε το δεύτερο solo album Βίος και Αλητεία|Βιος και Αλητεία. Το 2018, κυκλοφόρησε το Gomorrah EP μαζί με τον Hatemost από τους Βήτα Πεις.
Το 2020, κυκλοφόρησε το τρίτο solo album με τίτλο Μία Φυσιολογική Ζωή, όπως λέγεται και το βιβλίο του Βασίλη Παλαιοκώστα. Το εξώφυλλο του album έχει επιμεληθεί ο Ral Duke, του οποίου τα artworks φιλοτεχνούν τα εξώφυλλα και γνωστών ραππερς από την Αμερική όπως ο Conway the Machine.
Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του ΜΦΖ, ο Κανών έκανε “represent” όλη την ελληνική ραπ σκηνή, καθώς συμμετείχε σε κομμάτι μαζί με τους elite ράπερς Benny The Butcher και Conway the Machine από Griselda. Το κομμάτι είναι σε παραγωγή από D-Cypha και βρίσκεται στο άλμπουμ του “The Special Ingredient”.
Οι στίχοι του Κανών είναι σε μεγάλο βαθμό προσωπικές ιστορίες μέσα από τις οποίες αναδεικνύει τις διάφορες πτυχές μιας ζωής με δυσκολίες, άγχη, παρανομίες και αγώνα για επιβίωση.
Έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς ράπερς όπως Τάκι Τσαν, Εισβολέας, Hatemost, Μικρός Κλέφτης, Λεξ, Τζαμάλ, 12ος Πίθηκος, ΔΠΘ, Sadomas, MC Yinka, Bong Da City και μουσικούς παραγωγούς όπως DJ ALX, Empne, DJ Xquze, Άυλος 542, Dof Twogee, Phaser, DJ Cutbrawl, DWMND και DJ Omonoia.
Κυκλοφορίες Solo
Albums
Instrumental Albums
Mixtapes
Συνεργασίες
Με τον Hatemost
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί
Λίφεν φαν Λάτχεμ
Ο Λίφεν φαν Λάτχεμ (φλαμανδικά: Lieven van Lathem, επίσης γνωστός και ως Lievin van Lathem και Lieven van Laethem) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και μικρογράφος, που δραστηριοποιήθηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 15ου αιώνα στην περιοχή της Φλάνδρας. Διετέλεσε ζωγράφος του Φιλίππου Γ΄ της Βουργουνδίας, για τον οποίο εικονογράφησε ορισμένα χειρόγραφα, ενώ ήταν ενεργός αρχικά στη Γάνδη, στη συνέχεια στη Μπρυζ, στις Βρυξέλλες στη Χάγη και στην Αμβέρσα, όπου και απεβίωσε το 1493.
Βίος
Ο Λίφεν φαν Λάτχεμ γεννήθηκε στην περιοχή της Γάνδης ή το 1430 ή το 1438. Προερχόταν από οικογένεια που καταγόταν από το χωρίς Λάετχεμ-Σαιντ-Μαρί (Laethem-Sainte-Marie) νότια της Γάνδης και ο αδελφός του, Σίμον, γεννήθηκε σε αυτή την κοινότητα. Ήταν γιος του Λέο ή Λούις φαν Λάτχεμ, ο οποίος αναφέρεται ως Δάσκαλος της ζωγραφικής σε ορισμένα αρχειακά έγγραφα. Σε ένα άλλο έγγραφο του 1492 ο Λίφεν αναφέρεται ότι είχε ηλικία 54 ετών, άρα πρέπει να γεννήθηκε πιθανόν το 1438. Έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά των ζωγράφων της Γάνδης σε πολύ μικρή ηλικία, στις 30 Οκτωβρίου του 1430.
Εισήλθε στην υπηρεσία του Φιλίππου περίπου στα 1456. Στη συνέχεια εργάστηκε αναμφίβολα για τον γιο του, Καρόλου, αν και δεν εμφανίζεται στα λογιστικά κατάστιχα του Δούκα, ειδικά για την υλοποίηση ενός βιβλίου προσευχών, το οποίο σήμερα φυλάσσεται στο Getty Center και του οποίου η πρώτη φάση ολοκλήρωσης πληρώθηκε το 1469. Την ίδια περίπου εποχή εικονογράφησε βιβλία για τον Λουδοβίκο της Μπρυζ ή Λουίς ντε Χρούουτχουσε (Louis de Gruuthuse) και στη συνέχεια το "Χρονικό του Φρουασάρ" (Chronique de Froissart) για λογαριασμό του Αντωνίου της Βουργουνδίας (του επιλεγόμενου και "νόθου").
Το 1459, ύστερα από προστριβές με τη συντεχνία ζωγράφων στη Γάνδη, επειδή αρνούνταν να πληρώσει την εισφορά του για το προνόμιο της λήψης παραγγελιών ως ζωγράφος, αποχώρησε από αυτήν και προσχώρησε στη συντεχνία της Αμβέρσας το 1462. Πιθανόν στο ενδιάμεσο διάστημα να διέμεινε στην Ουτρέχτη. Εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα, όπου παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του το 1493, επισκεπτόμενος ευκαιριακά κάποιες πόλεις. Νυμφεύτηκε την Αντουανέτ Μάιστερ (Antoinette Meyster), θυγατέρα του Ζακ Μάιστερ, εικονογράφου και πωλητή βιβλίων από το Άμστερνταμ και από μακρού εγκατεστημένου στη Φλάνδρα, ο οποίος είχε γίνει δεκτός στη συντεχνία ζωγράφων της πόλης το 1457.