cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνικός Διχασμός
Αποκλεισμός της νότιας Ελλάδας από την Αντάντ - Νοεμβριανά (1916)
Η Ελλάδα είχε κοπεί στα δύο: από τη μια μεριά, το κράτος της Θεσσαλονίκης, που περιλάμβανε τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, αποφάσιζε να διενεργηθεί στρατολογία σε μεγάλη κλίμακα και οργάνωνε τη μεραρχία Αρχιπελάγους και κατόπιν τις μεραρχίες Κρήτης και Σερρών. Από την άλλη μεριά, η φιλοβασιλική κυβέρνηση των Αθηνών, που είχε υπό τον έλεγχό της την «Παλαιά Ελλάδα» (τις περιοχές που αποτελούσαν μέρος του Βασιλείου της Ελλάδας πριν το 1914), αντιπαρατασσόταν στους οπαδούς του Βενιζέλου με τους απολυθέντες στρατευμένους («Επιστράτους») που είχε οργανώσει ο Ιωάννης Μεταξάς σε παρακρατικές ομάδες.
Στην προσπάθεια της Ανταντ και του Βενιζέλου να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη νότια Ελλάδα και με αφορμή την άρνηση της κυβέρνησης των Αθηνών να παραδώσει εντός τεσσάρων ημερών τεράστιο ποσό πολεμικού υλικού, γαλλικά θωρηκτά μπήκαν στις 18 Νοεμβρίου στον Πειραιά και αποβίβασαν στο Φάληρο 3.000 Βρετανικά, Ιταλικά και Γαλλικά στρατεύματα, τα οποία προέλασαν προς την Αθήνα, ενώ βομβάρδισαν στρατηγικές περιοχές της πρωτεύουσας γύρω από το Παναθηναϊκό Στάδιο και κοντά στα Ανάκτορα. Αυτή η σειρά επεισοδίων έμεινε γνωστή ως τα «Νοεμβριανά». Σημειώθηκαν φονικές συγκρούσεις με τους Επίστρατους σε ποικίλλα σημεία της πόλης, ενώ με την απόσυρση των στρατευμάτων το βράδυ, τριήμερο κύμα τρομοκρατίας ξεκίνησε στην Αθήνα κατά των Βενιζελικών, με βανδαλισμούς, συλλήψεις, κακοποιήσεις και θανατώσεις. Τον Δεκέμβριο του 1916, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος - η οποία και αυτή δεν έμεινε αμέτοχη στον Διχασμό, καθώς οι μητροπολίτες της «παλιάς Ελλάδας» συντάχθηκαν με τον Βασιλιά και των «νέων χωρών» με το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας - αναθεμάτισε και αφόρισε τον Βενιζέλο ως μέρος μίας «ογκώδους αντιβενιζελικής πορείας» στο Πεδίον του Άρεως. Με την ένοπλη επέμβαση των συμμαχικών δυνάμεων, ο Εθνικός Διχασμός έφθασε στο απόγειό του. Όλα τα λιμάνια της νότιας Ελλάδας ήταν αποκλεισμένα από τον Γαλλικό στόλο, με αποτέλεσμα η Αθήνα αλλά και άλλες πόλεις της νότιας Ελλάδας να λιμοκτονήσουν. Ενδεικτική του κλίματος στη νότια Ελλάδα ήταν η αναγόμενη σε εκείνη την εποχή περίφημη φράση «Ψωμί, Ελιά και Κώτσο Βασιλιά», που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται για την εκδήλωση φιλοβασιλικού φρονήματος.
Η επίσημη είσοδος της Ελλάδας στον πόλεμο (1917)
Οι Γάλλοι, συνεπικουρούμενοι από τον νέο Βρετανό Πρωθυπουργό Λόιντ Τζόρτζ, απαίτησαν από τον Κωνσταντίνο να εγκαταλείψει τον θρόνο του προκειμένου να άρουν τον αποκλεισμό, στέλνοντας ως αρμοστή τον Γάλλο Κάρολο Ζοννάρ. Επικαλέστηκαν μάλιστα το καθεστώς των «Προστάτιδων Δυνάμεων», το οποίο είχαν κατά την άποψή τους από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Μετά το τελεσίγραφο των Συμμάχων, ο Βασιλιάς μπροστά στον κίνδυνο αιματοχυσίας αποσύρθηκε από τον θρόνο, χωρίς όμως να παραιτηθεί τυπικά, και στις 15 Ιουνίου 1917 έφυγε στην Ελβετία. Στη θέση του έβαλαν τον δευτερότοκο γιο του, Αλέξανδρο, ο οποίος διέθετε την εμπιστοσύνη της Αντάντ.
Ο Βενιζέλος ήρθε στην Αθήνα και σχημάτισε κυβέρνηση στις 13 Ιουνίου. Έχοντας χάσει πλέον πολλούς οπαδούς του στην Παλαιά Ελλάδα, αλλά και θεωρώντας αντισυνταγματικές τις παλαιότερες πράξεις του Βασιλιά, ανακάλεσε το διάταγμα της διάλυσης της Βουλής του Μαΐου 1915. Η ανασυσταθείσα Βουλή χαρακτηρίστηκε ειρωνικά «Βουλή των Λαζάρων». Στις 15 Ιουνίου, η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις, επισημοποιώντας την ανάλογη πράξη της προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης.
Ακολούθησαν εξορίες των πολιτικών αντιπάλων του Βενιζέλου από τους Γάλλους στην Κορσική, σε εσωτερική εξορία ή σε κατ'οίκον περιορισμό, καθαιρέσεις μητροπολιτών, απολύσεις δικαστικών και αξιωματικών, δημοσίων υπαλλήλων κτλ.
Η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων είχε ως ουσιαστικό αποτέλεσμα τη θριαμβευτική νίκη κατά των Γερμανοβουλγάρων στα υψώματα του Σκρα Ντι Λέγκεν στις 30 Μαΐου 1918 και τη συμμετοχή των ελληνικών δυνάμεων στην τελική επίθεση και διάσπαση του μετώπου, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Λίγες μέρες αργότερα, η Βουλγαρία θα συνθηκολογούσε και τον Οκτώβριο του ιδίου έτους η Οθωμανική αυτοκρατορία θα σύναπτε ανακωχή στον Μούδρο.
Ο Φρανσαί ντ' Εσπερέ, αρχιστράτηγος του Βαλκανικού Μετώπου, με αφορμή τον νικηφόρο αγώνα των Ελλήνων θα σημειώσει: «Ιδιαιτέρως διά τον ελληνικόν στρατόν τονίζω τον ζήλον, την ανδρείαν και την παροιμιώδην ορμήν, τα οποία επέδειξε κατά τον υπ' αυτού διαδραματισθέντα ένδοξον ρόλον επί των οχθών του Στρυμώνος και του Αξιού».
Η συνθηκολόγηση, τέλος, της Γερμανίας στις 11 Νοεμβρίου 1918 έβαλε τέλος στον Μεγάλο Πόλεμο που διήρκεσε τέσσερα έτη και αιματοκύλησε την Ευρώπη.
Η συνθήκη των Σεβρών
thumb|Τμήμα του ελληνικού στρατού παρελαύνει στην [[Αψίδα του Θριάμβου, Παρίσι, κατά τη νικητήρια παρέλαση μετά το πέρας του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Ιούλιος 1919.]]Η Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920), ως επακόλουθο της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων, αποτέλεσε μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία του Βενιζέλου. Με το τέλος του πολέμου, η Ελλάδα απέκτησε την Ίμβρο, την Τένεδο και την Ανατολική Θράκη μέχρι τη γραμμή της Τσατάλτζας, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή της Σμύρνης έμενε υπό την ονομαστική επικυριαρχία του Σουλτάνου αλλά θα διοικούνταν από Έλληνα Αρμοστή, εντολοδόχο των Συμμάχων, και θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα με δημοψήφισμα μετά από πέντε χρόνια. Το άρθρο 26 της Συνθήκης όριζε ακόμα ότι αν οι οθωμανικές αρχές δεν συναινούσαν στην εφαρμογή της, θα έχαναν από την κυριαρχία τους την Κωνσταντινούπολη, την οποία θα μπορούσε να καταλάβει η Ελλάδα, κάτι το οποίο έντεχνα είχε προωθήσει ο Βενιζέλος.
Ένα χρόνο νωρίτερα, στις 29 Ιουλίου του 1919 και στα πλαίσια της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων, η Ιταλία είχε συνομολογήσει πως η Βόρεια Ήπειρος θα ενσωματωνόταν στην Ελλάδα με το μυστικό σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι. Επιπλέον η Ιταλία θα παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα (εκτός από τη Ρόδο και το Καστελόριζο), ενώ αν η Βρετανία έδινε στο μέλλον την Κύπρο στην Ελλάδα, τότε (και μετά από δημοψήφισμα) θα παραχωρύσε και αυτά τα δύο νησιά. Όμως τον Ιούλιο του 1920, και με τη δικαιολογία της επερχόμενης επέκτασης της Ελλάδας στη Μικρά Ασία, όπου βλέψεις εκεί είχε και η Ιταλία, ο νέος υπουργός Εξωτερικών της ακύρωσε μονομερώς το σύμφωνο.
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα
Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα - Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (συντ.: ΕΑΑΚ - ΑΡΕΝ) είναι ένας αριστερός συνασπισμός φοιτητικών παρατάξεων και κινήσεων που προέρχονται από τα ΕΑΑΚ, καθώς και η ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ. Το 2022 και το 2023, το ΜέΡΑ25 μαζί με την Λαική Ενότητα, δήλωσαν την στήριξή τους στην ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ.
Εθνικός Διχασμός
Η συνθήκη των Σεβρών
Η επικύρωση της Συνθήκης των Σεβρών δεν έγινε από κανένα συμμαχικό κοινοβούλιο (ούτε από το ελληνικό), καθώς μετά την επαναφορά του Κωνσταντίνου στον ελληνικό θρόνο, διαταράχθηκαν οι σχέσεις με τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες ποτέ δεν τον αναγνώρισαν ως αρχηγό του ελληνικού κράτους.
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα
Ιστορικό
Τα περισσότερα σχήματα που μετέχουν στην παράταξη, προέρχονται από τις ζυμώσεις που προήλθαν με την ένωση των ΑΣΦ, της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και της ΚΝΕ-ΝΑΡ το 1991.
Εθνικός Διχασμός
Επακόλουθα
Ενώ όμως επρόκειτο ο Βενιζέλος να γυρίσει στην Ελλάδα, μετά την υπογραφή της συνθήκης, έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του στον σιδηροδρομικό σταθμό Γκαρ ντε Λυών στο Παρίσι από δύο απότακτους Έλληνες φιλοβασιλικούς αξιωματικούς, κατά την οποία τραυματίστηκε από πυρά περιστρόφου. Αφού θεραπεύτηκε από τα τραύματά του, επέστρεψε τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς στην Αθήνα. Ως αντίποινα για την απόπειρα δολοφονίας, εξαπολύθηκε κυνηγητό αντιβενιζελικών στην Αθήνα, θύμα του οποίου έπεσε και ο Ίων Δραγούμης.
Με την αντιπολίτευση να ζητά επιμόνως εκλογές, ο Βενιζέλος αποφάσισε να διεξαχθούν τον Νοέμβριο του 1920. Οι Φιλελεύθεροι ηττήθηκαν από την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, και ο Βενιζέλος αναχώρησε αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Ένα μήνα πριν, ο Βασιλιάς Αλέξανδρος είχε πεθάνει αιφνιδίως, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση και δημιουργώντας εκ νέου καθεστωτικό ζήτημα. Τελικά, με το Δημοψήφισμα του 1920, ο εξαιρετικά αντιπαθής στις συμμαχικές Δυνάμεις, Κωνσταντίνος, επέστρεψε εκ νέου στην Ελλάδα και τον Θρόνο.
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα
Ιστορικό
Ως ενιαία ΕΑΑΚ, τα σχήματα κατείχαν ρόλο στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος (1990-1991, 1992, 1995, 1998, 2001, 2006-2007). Τα τελευταία έτη, ήδη αρκετά από τα σχήματα της ΕΑΑΚ συνεργάζονται σε πολλά πανεπιστημιακά τμήματα με την ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ. Εν τέλει, από το 2022, μέρος των ΕΑΑΚ, η ΑΡΕΝ και το ΑΡΔΙΝ συνεργάζονται στις φοιτητικές εκλογές και στις διάφορες διαδικασίες υπό αυτόν τον συνασπισμό, ενώ άλλο μέρος των ΕΑΑΚ (που πρόσκειται κυρίως σε κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) κατεβαίνει ξεχωριστά στις διαδικασίες (ΕΑΑΚ).
Εθνικός Διχασμός
Επακόλουθα
Κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Μικρασιατικό μέτωπο, τις οποίες συνέχισε η φιλοβασιλική κυβέρνηση παρά τις υποσχέσεις για αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής και επιδίωξη ειρήνης,αλλά και διότι προέκρινε την προστασία του ελληνικού πληθυσμού της Ιωνίας, ο διχασμός συνέχισε να υφίσταται. Ο δημοσιογράφος Ανδρέας Καβαφάκης δολοφονήθηκε στην Αθήνα από φιλοβασιλικούς τον Φεβρουαρίου του 1922, ενώ θύμα δολοφονικής απόπειρας έπεσε και ο Παύλος Κουντουριώτης.
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα
Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών
Στις φοιτητικές εκλογές του 2022, η συμμαχία κατέλαβε το 10.5% των ψήφων, ενώ το 2023 επίσης το 10.5% των ψήφων (σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ΔΑΠ, το 5%).
Εθνικός Διχασμός
Επακόλουθα
Η Μικρασιατική Καταστροφή και το στρατιωτικό κίνημα του 1922 ήταν η τραγική κορύφωση του δράματος που κατέληξε στη Δίκη των έξι.
Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση - Αριστερή Ενότητα
Παραπομπές
Κατηγορία:Φοιτητικές παρατάξεις στην Ελλάδα
Φάων (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Φάων φέρονται:
Ανδρέας Λόντος
Με το όνομα Ανδρέας Λόντος αναφέρονται οι:
Thèâtre de la Mode
thumb|right|200 px|Εξώφυλλο της έκδοσης Théâtre de la Mode - Fashion Dolls: The Survival of Haute Couture με παράσταση από την έκθεση Thèâtre de la Mode.
«Thèâtre de la Mode» (Το θέατρο της μόδας) ήταν ο τίτλος μίας έκθεσης που πραγματοποιήθηκε το 1945 στο Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών (Musee des Arts Decoratifs) του Λούβρου στο Παρίσι. Τα εκθέματα αποτελούσαν δημιουργίες υψηλής ραπτικής, φορεμένες σε κούκλες μινιατούρες και σε αναλογία κλίμακας 1:3. Θεωρείται από τα σημαντικότερα γεγονότα στο χώρο της μόδας, καθώς έδωσε νέα ώθηση στην παριζιάνικη μόδα, ύστερα από τα δεινά του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, υπογραμμίζοντας, σε παγκόσμιο επίπεδο, τον ρόλο του Παρισιού ως πρωτεύουσα της μόδας.
Διοργάνωση
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γάλλοι ήταν φοβισμένοι, απογοητευμένοι και στερημένοι από αγαθά, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσαν να συνέλθουν και να αρχίσουν να ζουν και πάλι φυσιολογικά. Εξαιτίας του πολέμου, η Γαλλία είχε καταστεί ανίσχυρη και η οικονομία της βρισκόταν σε κακή κατάσταση. Στα πλαίσια ανοικοδόμησης και στήριξης της Γαλλίας και των Γάλλων, σε αυτή την δύσκολη περίοδο, ο τότε υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Γαλλικού Επιμελητηρίου Σχεδιαστών Μόδας, Ρομπέρ Ρίτσι (γιος της Νίνα Ρίτσι και συνιδρυτής του ομώνυμου οίκου μόδας), πρότεινε να αναλάβει το Επιμελητήριο την διοργάνωση μιας μεγάλης έκθεσης μόδας, τα εισιτήρια της οποίας της θα βοηθούσαν τον παραπάνω σκοπό.
Παρά τον ενθουσιασμό που υπήρχε λόγω των συμμετοχών, οι σχεδιαστές αδυνατούσαν να προμηθευτούν τα υλικά που απαιτούνταν για τις δημιουργίες μίας τέτοιας έκθεσης. Ο συνεργάτης του Ρίτσι, Paul Caldagues, έδωσε την λύση προτείνοντας την παρουσίαση των ενδυμάτων σε ειδικά κατασκευασμένες κούκλες, που θα απαιτούσαν την ελάχιστη δυνατή χρήση υλικών. Έτσι, ανατέθηκε στην Eliane Bonabel να σχεδιάσει τις κούκλες μινιατούρες, ενώ την υλοποίηση τους ανέλαβε ο Jean Saint-Martin. Οι κούκλες, που καθεμιά είχε το δικό της στυλ, είχαν 70 εκατοστά ύψος, ήταν φτιαγμένες από συρμάτινο πλέγμα, ενώ τα λευκά, γύψινα κεφάλια τους κατασκεύασε ο παιδικός φίλος του Πικάσο, Τζοάν Ρεμπούλ. Την καλλιτεχνική διεύθυνση της έκθεσης ανέλαβε ο Κριστιάν Μπεράρ (ζωγράφος και διακοσμητής), ενώ το στήσιμο των μινιατουρών και τον φωτισμό ο Μπορίς Κότσνο (συνεργάτης του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ στα ρώσικα Μπαλέτα). Καλλιτέχνες, όπως οι Ζακ Κοκτώ, Andrè Dignimont, Georges Douking, Εμίλιο Γκράου Σάλα και Louis Touchagues, μαζί με τους σκηνογράφους Γκιόργκι Γουακέβιτς, Jean-Denis Malclès και Andrè Beaurepaire επιμελήθηκαν τα περίτεχνα σκηνικά σετ μέσα στα οποία βρισκόντουσαν οι κούκλες, ενώ τον χώρο της έκθεσης επιμελήθηκε ο σχεδιαστής εσωτερικών χώρων Γκιόργκι Ζεφρουά. Την μουσική επιμελήθηκε ο Ανρί Σωγκέ. Στην έκθεση συμμετείχαν πενήντα τρεις οίκοι μόδας, συμπεριλαμβανομένων των Worth, Molyneux, Schiaparelli, Jacques Fath, Hermes, Balenciaga, Lelong, Carven, Madame Gres, Pierre Balmain, Jean Desses, Paquin, Nina Ricci, Callot Soeurs, Robert Piguet, Maggy Rouff, Marcel Rochas.
Στην έκθεση, που άνοιξε για το κοινό στις 28 Μαρτίου του 1945, παρουσιάστηκαν 237 δημιουργίες τοποθετημένες μέσα σε 13 σκηνικά σετ· από πρωινά ενδύματα μέχρι βραδινές τουαλέτες, συνοδευόμενα από εσώρουχα και αξεσουάρ (γάντια, τσάντες, ζώνες κ.λπ.), όλα φτιαγμένα με τέτοια λεπτομέρεια και προσοχή, που ικανοποιούσαν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη. Η μόνη διαφορά τους ήταν ότι είχαν φτιαχτεί σε κλίμακα 1:3. Χαρακτηριστικό είναι, ότι τα μικροσκοπικά κουμπιά περνούσαν μέσα από χειροποίητες κουμπότρυπες, τα καπέλα είχαν το μέγεθος νομίσματος και τα παπούτσια μινιατούρες ήταν φτιαγμένα από γνωστούς υποδηματοποιούς της εποχής. Γούνες, φτερά, αλλά και κοσμήματα (κατασκευασμένα από τους Cartier και Van Cleef & Arpels) ήταν στερεωμένα στα μαλλιά τους, τα οποία είχαν επιμεληθεί οι κομμωτές Αντουάν ντι Παρί και Guillaume Guglielmi.
Αποτίμηση έκθεσης και περιοδεία
Tο 1946, λόγω της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε, η έκθεση ταξίδεψε στο Λονδίνο, το Λιντς, τη Βαρκελώνη, τη Κοπεγχάγη, τη Στοκχόλμη, τη Βιέννη, και τέλος στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο, όπου οι δημιουργίες αντικαταστάθηκαν από μία ανοιξιάτικη/καλοκαιρινή κολεξιόν. Σκοπός της περιοδείας ήταν τόσο η προώθηση της γαλλικής μόδας, όσο και η συλλογή χρημάτων για τα θύματα του πολέμου.
Μετά το πέρας της έκθεσης
Ύστερα από το τέλος της περιοδείας, τα κοσμήματα της έκθεσης επεστράφησαν στο Παρίσι, ωστόσο οι μινιατούρες παρέμειναν στις αποθήκες του Σαν Φρανσίσκο, ενώ τo υπόλοιπο υλικό της έκθεσης αγνοείται. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Alma de Bretteville Spreckels, μέλος του συμβουλίου του Maryhill Museum of Art στην Ουάσινγκτον, κανόνισε να μεταφερθούν οι κούκλες στο Μουσείο για φύλαξη. Από το 1954 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 80', στο συγκεκριμένο μουσείο φιλοξενούνταν περίπου 80 αυθεντικές μινιατούρες της έκθεσης. Την περίοδο 1988-1990 οι μινιατούρες επέστρεψαν στο Παρίσι, με σκοπό την αποκατάσταση και συντήρησή τους, ενώ, την ίδια περίοδο, η σκηνογράφος Anne Surges κατασκεύασε εννέα ρέπλικες των σκηνικών σετ της έκθεσης, οι οποίες, αφού περιόδευσαν μαζί με τις αυθεντικές μινιατούρες σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο, από το 2015 στεγάζονται μόνιμα στο Maryhill Museum of Art.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ενδυματολογικές εκθέσεις Κατηγορία:Πολιτισμός στο Παρίσι
Γιώργος Μπαδόλας
Ο Γιώργος Μπαδόλας (1943-2010) ήταν ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης. Γεννήθηκε στη Νάουσα Ημαθίας το 1943. Η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική ξεκίνησε σε πολύ μικρή ηλικία, τότε που παιδί δημοτικού ακόμη ανακάλυπτε τον κόσμο και προσπαθούσε να τον αποδώσει μέσα από τα μάτια του, με υλικά που έβρισκε «στην παιδική του γειτονιά, σπασμένα κεραμίδια, και κάρβουνο επάνω στους τοίχους των σπιτιών, στα φύλλα των δέντρων και σε κομμάτια ξύλου από το κορδελάδικο του πατέρα του», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο ίδιος.
Ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος ζωγράφος και πραγματοποίησε περίπου 45 ατομικές και 10 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με εξαιρετικές κριτικές. Υπήρξε άριστος χειριστής της «γλώσσας» του σχεδίου, με βαθιά γνώση των υλικών και των εικαστικών τεχνικών, ενώ για πολλά χρόνια δίδαξε ζωγραφική στο Πολιτιστικό Κέντρο Νάουσας, καλλιεργώντας και μεταδίδοντας την αγάπη του για τις τέχνες σε αρκετές γενιές εκκολαπτόμενων καλλιτεχνών στη γενέτειρά του.Παράλληλα με τα εικαστικά, ανέπτυξε έντονη και επιτυχημένη δραστηριότητα στον τομέα των επιχειρήσεων, καθώς διατηρούσε σημαντικού μεγέθους βιοτεχνία επίπλων στη Νάουσα από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70, έως και το τέλος της δεκαετίας του ‘80. Στα πλαίσια της επιχείρησης αυτής ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό επίπλων και αντικειμένων καθημερινής χρήσης, τα οποία αποτελούσαν τη βασική αλυσίδα παραγωγής, με καινοτόμα αισθητική και ευρηματικότητα στη λειτουργία.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, πηγή έμπνευσής του ήταν και ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, πάντα σε συσχετισμό με την ελληνικότητα και τον έρωτα. Οι Μούσες, τα Επιτύμβια υπήρξαν κάποιες από τις σημαντικότερες σειρές έργων του. Αλλά και η πιο πρόσφατη ιστορία αποτέλεσε για εκείνον πεδίο έρευνας και προβληματισμού. Ο Χαλασμός της Νάουσας ήταν αφορμή για την δημιουργία πολύ σημαντικών πινάκων, τόσο σε νεαρή ηλικία, όσο και στα τελευταία χρόνια της εικαστικής του αναζήτησης.
Στους πίνακές του πειραματίστηκε με διάφορες τεχνικές και εικαστικά εργαλεία, μεταξύ των οποίων κυρίως με λάδι σε μουσαμά, ακρυλικά σε χαρτόνι, ακουαρέλα, ενώ πολλές φορές εφάρμοζε μικτές τεχνικές και κολλάζ.Η απώλεια της επαφής του ανθρώπου με την ιστορία, τη γλώσσα, αλλά και τη φύση ήταν τα θέματα που αγωνίστηκε να αναδείξει, ενώ ύμνησε τον έρωτα και την αγάπη με κάθε εικαστικό μέσο. Παράλληλα με τη ζωγραφική, ασχολήθηκε με τη γλυπτική, σε ποικιλία υλικών, όπως ο πηλός, ο γύψος και ο πωρόλιθος, χαρακτηριστική πέτρα της περιοχής της Νάουσας, ενώ μέσω της χαρακτικής απέδωσε με ένα πολύ προσωπικό ύφος τα παλιά Ναουσαίικα σπίτια, χαράσσοντας σε λινόλεουμ και τυπώνοντας σε μεγάλη ποικιλία χαρτιών.
Κατέγραφε ασταμάτητα τις σκέψεις του σε χαρτί με τη μορφή ελεύθερου ποιητικού λόγου, υλικό το οποίο ποτέ δεν δημοσιεύτηκε, αλλά αποτελούσε για τον ίδιο το εφαλτήριο για τη δημιουργία των έργων του. Με δύναμη υπερασπίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του την ελευθερία του, ως καλλιτέχνη, και συνειδητά ακολούθησε έναν πολύ προσωπικό δρόμο στην εικαστική δημιουργία, αποφεύγοντας να οδηγήσει το έργο του σε δρόμους «εύκολους» για χάρη της εμπορικότητας. Ισορρόπησε ανάμεσα στις μεγάλες παραδόσεις και στις αιώνιες καλλιτεχνικές αξίες. Οι πίνακές του περικλείουν αφομοιωμένα πολλά λαϊκά στοιχεία, από ένα μεγάλο εύρος της Ελληνικής Ιστορίας, και δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στον έρωτα και την ανθρώπινη Ελευθερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας
Ο Λουδοβίκος Δ΄ (Ludwig IV, 1 Απριλίου 1282 – 11 Οκτωβρίου 1347), αποκαλούμενος και ο Βαυαρός, του Οίκου των Βίττελσμπαχ, ήταν βασιλιάς της Γερμανίας (ή βασιλιάς των Ρωμαίων) από το 1314, βασιλιάς της Ιταλίας από το 1327 και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1328.
Ο Λουδοβίκος Δ΄ ήταν δούκας της Άνω Βαυαρίας από το 1294/1301 μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ροδόλφο Α΄, υπηρέτησε ως Μάρκος του Βραδεμβούργου μέχρι το 1323 και ως Εκλέκτορας Κόμης του Ρήνου μέχρι το 1329, έγινε επίσης, δούκας της Κάτω Βαυαρίας το 1340 και Κόμης της Αινώ, της Ολλανδίας, της Ζηλανδίας και του Φρίσλαντ το 1345.
150px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Λουδοβίκος Δ΄ δούκας της Βαυαρίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λουδοβίκος γεννήθηκε την 1 Απριλίου του 1282 στο Μόναχο της Γερμανίας, ήταν γιος του Λουδοβίκου Β΄, δούκα της Άνω Βαυαρίας και Εκλέκτορα Κόμη του Ρήνου. Μητέρα του ήταν η Ματθίλδη, κόρη του Βασιλιά της Γερμανίας Ροδόλφου Α΄.
Ο Λουδοβίκος πέθανε τον Οκτώβριο του 1347, στο Puch κοντά στο Φύρστενφελντμπρουκ (Fürstenfeldbruck), από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη κατά τη διάρκεια του κυνηγιού της αρκούδας. Ο τάφος του βρίσκεται στο Φράουενκιρχε του Μονάχου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1308 τη Βεατρίκη των Πιάστ, κόρη του Μπόλκο Α΄ δούκα του Λβόβεκ, Γιάβορ, κ.ά. και είχε τέκνα:
Το 1320 απεβίωσε η Βεατρίκη και ο Λουδοβίκος Δ΄ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μαργαρίτα Β΄ των Αβέν κόμισσα του Αινώ και της Ολλανδίας, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ και της Ολλανδίας. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μονάρχες της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας
Τσαρλς Ρίχτερ
Ο Τσαρλς Φράνσις Ρίχτερ (Charles Francis Richter, 26 Απριλίου 1900 – 30 Σεπτεμβρίου 1985) ήταν Αμερικανός σεισμολόγος και φυσικός.
Είναι κυρίως γνωστός για τη δημιουργία της κλίμακας Ρίχτερ η οποία, μέχρι τη διαμόρφωση της μεθόδου του μεγέθους σεισμικής ροπής το 1979, χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση του μεγέθους των σεισμών. Εμπνευσμένος από τη μελέτη του Ιάπωνα Κίγοο Βαντάτι (Kiyoo Wadati) το 1928 σχετικά με βαθείς και ρηχούς σεισμούς, ο Ρίχτερ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την κλίμακα το 1935 μετά την ανάπτυξη της σε συνεργασία με τον Μπένο Γκούτενμπεργκ. Και οι δύο επιστήμονες εργάζονταν στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια.
Η φράση «τα λογαριθμικά διαγράμματα είναι όργανο του διαβόλου» (logarithmic plots are a device of the devil) αποδίδεται στον Ρίχτερ.
Βιογραφικό
Ο Τσαρλς Ρίχτερ γεννήθηκε το 1900 στο Χάμιλτον του Οχάιο. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και πήρε το διδακτορικό του από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας.
Εργάστηκε σαν βοηθός ερευνητής στο Ινστιτούτο Κάρνεγκι από το 1927 μετά από πρόσκληση του νομπελίστα φυσικού Ρόμπερτ Μίλικαν. Εκεί ξεκίνησε και η συνεργασία του με τον Μπένο Γκούτενμπεργκ.
Η κλίμακα Ρίχτερ
Το εργαστήριο σεισμολογίας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια ήλπιζε να ξεκινήσει την έκδοση τακτικών αναφορών για τους σεισμούς στη Νότια Καλιφόρνια, και είχε την ανάγκη ενός συστήματος μέτρησης της έντασης των σεισμών για τις αναφορές αυτές. Ο Ρίχτερ και ο Γκούτενμπεργκ επινόησαν την κλίμακα, η οποία θα γινόταν γνωστή σαν κλίμακα Ρίχτερ, για την κάλυψη των αναγκών αυτών, η οποία βασιζόταν στη μέτρηση της μετατόπισης του εδάφους εξαιτίας των σεισμικών κυμάτων, όπως είχε προταθεί από τον Κίγοο Βαντάτι. Σχεδίασαν ακόμη ένα σεισμογράφο που μετρούσε τη μετατόπιση αυτή, και ανέπτυξαν μία λογαριθμική κλίμακα για τη μέτρηση του μεγέθους. Η ονομασία μέγεθος (magnitude) για τη μέτρηση αυτή προήλθε από το ενδιαφέρον του Ρίχτερ στην αστρονομία κατά την παιδική του ηλικία. Στην επιστήμη αυτή το μέγεθος των αστεριών μετριέται σε μεγέθη (magnitudes). Η συμβολή του Γκούτενμπεργκ ήταν ουσιώδης, αλλά η αποστροφή του προς τις συνεντεύξεις συνέβαλλε στη μη συμπερίληψη του ονόματος του στην κλίμακα. Μετά τη δημοσίευση της το 1935, η κλίμακα γρήγορα υιοθετήθηκε στη μέτρηση της έντασης των σεισμών.
Στην Καλιφόρνια
Ο Ρίχτερ παρέμεινε στο Ινστιτούτο Κάρνεγκι μέχρι το 1936 οπότε του προσφέρθηκε θέση στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, όπου εργαζόταν ο Μπένο Γκούτενμπεργκ. Από κοινού εξέδωσαν τη «Σεισμικότητα της Γης» (Seismicity of the Earth) το 1941. Η αναθεωρημένη της έκδοση που κυκλοφόρησε το 1954 θεωρείται σημείο αναφοράς για τον τομέα.
Έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το 1952. Το 1958, εξέδωσε την «Στοιχειώδη Σεισμολογία» (Elementary Seismology), η οποία βασιζόταν στις σημειώσεις του από την προπτυχιακή του διδασκαλία. Καθώς ο Ρίχτερ δε δημοσίευσε ποτέ άρθρα σε περιοδικά με κριτές, αυτή θεωρείται συχνά η μεγαλύτερη συμβολή του στη σεισμολογία.
Αντισεισμική προστασία
Από το 1959 έως το 1960 διέμεινε στην Ιαπωνία ως υπότροφος του Ιδρύματος Φουλμπράιτ. Την περίοδο αυτή αναμείχθηκε με τη δημιουργία κανόνων ασφαλείας στα κτίρια για περιοχές με υψηλή σεισμική δραστηριότητα. Η κυβέρνηση της πόλης του Λος Άντζελες απομάκρυνε πολλά διακοσμητικά και γείσα από δημόσια κτίρια στη δεκαετία του 1960 χάρη στις προειδοποιητικές εκστρατείες του Ρίχτερ. Μετά το σεισμό του 1971, η πόλη χαρακτήρισε τις προειδοποιήσεις του σημαντικές για την αποφυγή πολλών θανάτων. Ο Ρίχτερ αποσύρθηκε το 1970.
Λοιπές πτυχές της ζωής του
Ήταν επίσης γυμνιστής, και επισκέφτηκε πολλές κοινότητες γυμνιστών με τη σύζυγό του.
Ο Ρίχτερ πέθανε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια στις 30 Σεπτεμβρίου του 1985 στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί σεισμολόγοι
On the Radio
To On the Radio είναι ένα live άλμπουμ από το αμερικάνικο πανκ ροκ συγκρότημα Green Day. Κυκλοφόρησε την Πρωτοχρονιά του 2012 από την Smokin'. Περιέχει κομμάτια από τα τρία πρώτα άλμπουμ της μπάντας, 39/Smooth, Kerplunk και Dookie. Ηχογραφήθηκε το 1992 από τον ραδιοφωνικό σταθμό WFMU του Νιου Τζέρσεϊ. Έχει κυκλοφορήσει πολλές φορές σε μορφή bootleg, με την πιο γνωστή κυκλοφορία να ονομάζεται Radio Daze.
Συντελεστές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Green Day Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
Μηναίον
Με την ονομασία Μηναίον, φέρεται ένα σύνολο 12 βιβλίων, ένα για κάθε μήνα του έτους, εξ ου και ο όρος στον πληθυντικό "Μηναία", άνισου όγκου τόμοι, τα οποία περιέχουν τις Ακολουθίες των σταθερών εορτών. Σε αντίθεση με το Τριώδιο και το Πεντηκοστάριο, που περιέχουν ύμνους των κινητών εορτών, εξυπηρετεί υμνολογικά τις Ακολουθίες των λεγόμενων ακινήτων εορτών.
Οι σταθερές εορτές
Οι ακίνητες εορτές διακρίνονται σε:
Το περιεχόμενο των Μηναίων
Τους ύμνους που περιέχουν τα Μηναία συνέθεσαν, ίσως και εκατοντάδες, υμνογράφοι σε εντελώς διακεκριμένες εποχές. Άλλοι γνωστοί και επώνυμοι, άλλοι άσημοι ή ανώνυμοι.
Τα Μηναία και άλλα υμνογραφικά λειτουργικά βιβλία προοριζόταν για χρήση στα μοναστήρια, όχι στους ενοριακούς ναούς: οι μακρές, γεμάτες ύμνους και αναγνώσματα ακολουθίες που προβλέπονται στα βιβλία, αφορούσαν τους μοναχούς.
Τα 12 βιβλία προβάλλουν ιερά πρόσωπα τού Χριστιανισμού προς μίμηση ή ανακαλούν στο παρόν ιερά γεγονότα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία Λειτουργικής
Άγιος Ισαάκιος
Ο Άγιος Ισαάκιος, ο ιδρυτής της Μονής των Δαλματών, έζησε στα μέσα του 4ου αιώνα, δρώντας κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Ως μοναχός, κατά την παράδοση, επέκρινε δημόσια τον αυτοκράτορα Ουάλη για την προτίμησή του προς την αίρεση του Αρειανισμού και γι' αυτό φυλακίστηκε. Έγινε γνωστός όταν προέβλεψε τον θάνατο του αιρετικού αυτοκράτορα και γι' αυτό ο διάδοχός του Θεοδόσιος Α΄ τον απελευθέρωσε, αποκατέστησε την Ορθοδοξία και απαγόρευσε τον Αρειανισμό. Ο Άγιος επέστρεψε στο μοναστήρι του (των Δαλματών) όπου και πέθανε στις 30 Μαΐου του 383. Επί Πέτρου του Μεγάλου ανακηρύχθηκε ως ο προστάτης Άγιος της δυναστείας των Ρωμανώφ.
Ισαάκιος
Κυβέρνηση Μίλομιρ Μίνιτς 2000
Η Κυβέρνηση Μίλομιρ Μίνιτς 2000 ήταν μεταβατική κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβίας που διορίσθηκε από το Σερβικό κοινοβούλιο μέχρι τις επικείμενες εκλογές. Η εντολή κυβέρνησης δόθηκε στον Μίλομιρ Μίνιτς που ανήκε στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, συνεργάστηκε με τα κόμματα Δημοκρατική Αντιπολίτευση Σερβίας, Σερβικό κίνημα ανανέωσης και το Σοσιαλιστικό κόμμα. Η διάρκεια της κυβέρνησης ήταν από τις 24 Οκτωβρίου του 2000 που αντικατέστησε την Κυβέρνηση Μίρκο Μαριάνοβιτς 1997, έως τις 25 Ιανουαρίου του 2001 που αντικαταστάθηκε από την Κυβέρνηση Ζόραν Τζίντζιτς 2001
Αντιπρόεδροι της κυβέρνησης ήταν ο Νεμπόισα Κόβιτς και ο Σπασόιε Κρούνιτς.
Παραπομπές
2000
Παναγία η Χρυσαλινιώτισσα
Η Παναγία η Χρυσαλινιώτισσα είναι ορθόδοξος ναός και βρίσκεται στη συνοικία Χρυσαλινιώτισσα, στην εντός των τειχών Λευκωσία στην Κύπρο.
Ουκρανικός εθνικισμός
δεξιά|μικρογραφία|[[Σημαία της Ουκρανίας]] δεξιά|μικρογραφία|Ο τρούλος της [[Μονή Αγίου Μιχαήλ (Κίεβο)|Μονής Αγίου Μιχαήλ στο Κίεβο]] Ο ουκρανικός εθνικισμός είναι η ιδεολογία που προάγει την ενότητα των Ουκρανών στο δικό τους εθνικό κράτος. Αν και το σημερινό ουκρανικό κράτος εμφανίστηκε αρκετά πρόσφατα, ορισμένοι ιστορικοί, όπως ο Mykhailo Hrushevsky, ο Orest Subtelny και ο Paul Robert Magocsi, έχουν αναφέρει τη μεσαιωνική πολιτεία των Ρως του Κιέβου ως πρώιμο προηγούμενο συγκεκριμένα ουκρανικής κρατικής κατάστασης. Οι ρίζες του σύγχρονου ουκρανικού εθνικισμού έχουν επίσης εντοπιστεί στην εξέγερση Κοζάκων του 17ου αιώνα ενάντια στην Κοινοπολιτεία Πολωνίας-Λιθουανίας, με επικεφαλής τον Μπογκτάν Χμελντίτσκι.
Παναγία η Χρυσαλινιώτισσα
Είναι η μοναδική εκκλησία της Μέσης Βυζαντινής περιόδου (965-1191 μ.Χ.) που σώθηκε στη Λευκωσία. Κατά το πέρασμα του χρόνου δέχτηκε πολλές επεμβάσεις μέχρι να πάρει τη σημερινή της μορφή. Εκεί φυλάσσεται η εικόνα «Παναγία της Χρυσαλινιώτισσας» (Χρυσός + Λινάρι) ή Αλινιώτισσας, την οποία φέρεται να μετέφερε από την Κωνσταντινούπολη η Ελένη Παλαιολογίνα (1428-1458), σύζυγος του Ιωάννη Β΄ της Κύπρου. Επίσης, εκεί βρίσκεται η δίδυμη φορητή εικόνα «Παναγία Αγαπητική ή Ενωτική και Παναγία Μισητική ή Χωριστική», στην οποία εικονίζεται η Παναγία να κοιτάζει προς δύο κατευθύνσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο Χρυσαλινιωτισσα Κατηγορία:Χρυσαλινιώτισσα (συνοικία Λευκωσίας)
Ουκρανικός εθνικισμός
Κοζάκικος εθνικισμός
Μια άλλη εξέχουσα προσωπικότητα του εθνικισμού του Κοζάκων, ο Αταμάνος Іван Степанович Мазепа (Μαζέπα) (1639-1709), έκανε μεγάλες οικονομικές συνεισφορές για την αποκατάσταση του ουκρανικού πολιτισμού και της ιστορίας κατά τις αρχές του 18ου αιώνα. Χρηματοδότησε μεγάλες ανακατασκευές του Καθεδρικού Ναού Αγίας Σοφίας στο Κίεβο, και την αναβάθμιση του Kyiv Mohyla Collegium στο καθεστώς της Ακαδημίας του Kyiv Mohyla Academy το 1694. Από πολιτική άποψη, ωστόσο, ο Μαζέπα παρεξηγήθηκε  και παρερμηνεύτηκε, και βρήκε λίγη υποστήριξη μεταξύ των αγροτών.
Ουκρανικός εθνικισμός στη λογοτεχνία
Μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στην εθνική ιστορία της Ουκρανίας, ο ουκρανός ποιητής Τάρας Σεβτσένκο, εξέφρασε ιδέες για μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη Ουκρανία τον 19ο αιώνα. Ο Τάρας Σεβτσένκο χρησιμοποίησε τη ποίηση για να εμπνεύσει την πολιτιστική αναβίωση του ουκρανικού λαού και να προσπαθήσει να ανατρέψει την αδικία. Ο Σεβτσένκο πέθανε στην Αγία Πετρούπολη στις 10 Μαρτίου 1861, μια μέρα μετά τα 47α γενέθλιά του. Οι Ουκρανοί - όχι μόνο οι πολίτες της Ουκρανίας, αλλά και οι Ουκρανοί που ζουν σε όλο τον κόσμο - τον θεωρούν εθνικό ήρωα. Η συλλογή του ποίησης <i id="mwQg">Kobzar</i> ήταν το δεύτερο βιβλίο σχεδόν σε κάθε ουκρανικό νοικοκυριό στις αρχές του 20ου αιώνα (μετά τη Βίβλο). Έγινε σύμβολο της εθνικής πολιτιστικής αναβίωσης της Ουκρανίας.
Εκτός από τον Σεβτσένκο πολλοί άλλοι ποιητές έχουν γράψει στα Ουκρανικά. Μεταξύ αυτών, ο Volodymyr Sosyura δήλωσε στο ποίημα του Love Ukraine (1944) ότι δεν μπορεί κανείς να σεβαστεί άλλα έθνη χωρίς να σέβεται το δικό του.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|[[Καρτ ποστάλ που εκδόθηκε από την Ουκρανική Ταξιαρχία, «Ενωμένοι Ουκρανοί υπερασπίζονται ενάντια τόσο στις πολωνικές όσο και στις ρωσικές δυνάμεις», 1920.]] Με την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μια πολιτική οντότητα που περιελάμβανε πολιτικές, κοινοτικές, πολιτιστικές και επαγγελματικές οργανώσεις ιδρύθηκε στο Κίεβο με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ουκρανών Προοδευτικών (συντ. TUP). Αυτή η οντότητα ονομάστηκε " Tsentralna Rada " (Κεντρικό Συμβούλιο) και ηγήθηκε από το ιστορικό, Mykhailo Hrushevskyi. Στις 22 Ιανουαρίου 1918, η Tsentralna Rada κήρυξε την Ουκρανία ως ανεξάρτητη χώρα. Αυτή η ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε από τη ρωσική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Λένιν, καθώς και από τις Κεντρικές Δυνάμεις και άλλα κράτη. Ωστόσο, αυτή η κυβέρνηση δεν επέζησε πολύ καιρό εξαιτίας πιέσεων όχι μόνο από τη Ρωσική Λευκή Φρουρά του Ντενίκιν, αλλά και από τον Ερυθρό Στρατό, τη γερμανική παρέμβαση και την παρέμβαση της Αντάντ, καθώς και από τοπικούς αναρχικούς όπως ο Νέστορ Μαχνό και ο Πράσινος Στρατός του Αταμάνου Ζελένυ. μικρογραφία|Περιοχή που διεκδίκησε η Ουκρανία σύμφωνα με μια παλιά [[καρτ ποστάλ που χρονολογείται από το 1919]]
Μεσοπόλεμος στη Σοβιετική Ουκρανία
Καθώς ο Μπολσεβίκικος κυριαρχούσε στην Ουκρανία, η πρώιμη σοβιετική κυβέρνηση είχε τους δικούς της λόγους να ενθαρρύνει τα εθνικά κινήματα της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930, η ουκρανική κουλτούρα είχε μια ευρεία αναβίωση λόγω των παραχωρήσεων των Μπολσεβίκων που ήταν γνωστές ως η πολιτική της коренизация («αυτοχθονοποίηση»). Τα χρόνια αυτά εφαρμόστηκε ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα "εξουκρανισμού" σε ολόκληρη τη δημοκρατία. Υπό αυτές τις συνθήκες, η ουκρανική εθνική ιδέα συνέχισε αρχικά να αναπτύσσεται και ακόμη και να εξαπλώνεται σε μια μεγάλη περιοχή με παραδοσιακά μικτό πληθυσμό στην ανατολή και το νότο. που έγινε μέρος της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΣΣΔ).
Ταυτόχρονα, παρά τη συνεχιζόμενη αντι-θρησκευτική εκστρατεία σε όλη τη Σοβιετική Ένωση, δημιουργήθηκε η ουκρανική εθνική Ορθόδοξη Εκκλησία, η Ουκρανική Αυτοκεφαλική Ορθόδοξη Εκκλησία (UAOC). Η εκκλησία θεωρήθηκε αρχικά από την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων ως εργαλείο καταστολής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, την οποία έβλεπε πάντα το καθεστώς με μεγάλη καχυποψία ως τον ακρογωνιαίο λίθο της εξαλειφθήσης Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της αρχικά ισχυρής αντίθεσής της στη καθεστωτική αλλαγή. Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση ανέχεται τη νέα εθνική εκκλησία της Ουκρανίας για κάποιο χρονικό διάστημα και η UAOC προσέλκυσε ένα ευρύ κοινό μεταξύ της ουκρανικής αγροτιάς.
Αυτά τα γεγονότα αύξησαν σε μεγάλο βαθμό την εθνική συνείδηση μεταξύ των Ουκρανών και οδήγησαν στην ανάπτυξη μιας νέας γενιάς ουκρανικής πολιτιστικής και πολιτικής ελίτ. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε τις ανησυχίες του Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος είδε τον κίνδυνο της πίστης των Ουκρανών απέναντι στο έθνος τους να ανταγωνίζεται την πίστη τους στο Σοβιετικό Κράτος. Έτσι, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, το κύριο πρόβλημα στην Ουκρανία διακηρύχθηκε να είναι ο "ουκρανικός αστικός εθνικισμός". Οι πολιτικές εξουκρανισμού αντιστράφηκαν απότομα και αιματηρά, η πλειονότητα της ουκρανικής πολιτιστικής και πολιτικής ελίτ συνελήφθη και εκτελέστηκε, και το έθνος αποδεκατίστηκε με τον λιμό που αποκλήθηκε Γολοντομόρ.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με το ξέσπασμα πολέμου μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης το 1941, πολλοί εθνικιστές στην Ουκρανία πίστευαν ότι θα είχαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν μια ανεξάρτητη χώρα για άλλη μια φορά. Δημιουργήθηκε μια ολόκληρη μεραρχία των SS από Ουκρανούς εθελοντές.
Πολλοί από τους μαχητές που είχαν αρχικά θεωρήσει τους Ναζί ως απελευθερωτές, γρήγορα απογοητεύθηκαν και σχημάτισαν τον Ουκρανικό Αντάρτικο Στρατό (UPA) ( Українська Повстанська Армія - У.П.А.), που διεξήγαγε στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον Γερμανών και αργότερα κατά των σοβιετικών δυνάμεων και πολωνών πολιτών Ο πρωταρχικός στόχος του OUN ήταν «η αναγέννηση, η τακτοποίηση όλων, η υπεράσπιση και η επέκταση του Ανεξάρτητου Συμβουλίου του Εθνικού Κράτους της Ουκρανίας». Ο OUN αναβίωσε επίσης το συναίσθημα ότι «η Ουκρανία είναι για τους Ουκρανούς». Το 1943, ο UPA υιοθέτησε μια πολιτική σφαγής και εκδίωξης του πολωνικού πληθυσμού. Η επιχείρηση εθνοκάθαρσης εναντίον των Πολωνών ξεκίνησε σε μεγάλη κλίμακα στη Βολυνία στα τέλη Φεβρουαρίου (ή στις αρχές της άνοιξης ) του ίδιου έτους και διήρκεσε μέχρι το τέλος του 1944. Η 11η Ιουλίου 1943 ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες μέρες των σφαγών, με μονάδες του UPA να πηγαίνουν από χωριό σε χωριό, σκοτώνοντας πολωνούς πολίτες. Εκείνη την ημέρα, μονάδες του UPA περικύκλωσαν και επιτέθηκαν σε 99 πολωνικά χωριά και οικισμούς σε τρεις κομητείες - Kowel, Horochów και Włodzimierz Wołyński. Την επόμενη ημέρα, επιτέθηκαν σε 50 επιπλέον χωριά.
Στις 30 Ιουνίου 1941, ο OUN, με επικεφαλής τον Στέπαν Μπαντέρα, κήρυξε ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Αυτό αντιμετωπίσθηκε αμέσως από τον ναζιστικό στρατό και ο Μπαντέρα συνελήφθη και φυλακίστηκε από το 1941 έως το 1944. αριστερά|μικρογραφία|Ουκρανοί εθνικιστές διαδηλώνουν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και για μια ελεύθερη Ουκρανία το 1941. Ο UPA ήταν ένα στρατιωτικό συγκρότημα που πήρε όπλα πρώτα εναντίον των Πολωνών, και αργότερα, κατά των Ναζί και τελικά ενάντια στους Σοβιετικούς. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο UPA πολέμησε ενάντια στις πολωνικές, γερμανικές και σοβιετικές δυνάμεις. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο UPA προχώρησε σε επιχειρήσεις κατά της σοβιετικής κυριαρχίας στην Ουκρανία. Πολλά μέλη του UPA είδαν τον εαυτό τους ως την ένοπλη πτέρυγα του ΟUN στον αγώνα του για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας.
Υπήρξε πολλή συζήτηση σχετικά με τη νομιμότητα του UPA ως πολιτικής ομάδας. Ο UPA διατηρεί έναν εξέχοντα και συμβολικό ρόλο στην ουκρανική ιστορία και την αναζήτηση της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας. Ταυτόχρονα, θεωρήθηκε από τη σοβιετική ιστοριογραφία σα μια αντάρτικη ή τρομοκρατική ομάδα.
Ο ουκρανός καναδός ιστορικός Serhiy Yekelchyk γράφει ότι κατά τη διάρκεια του 1943 και του 1944 περίπου 35.000 πολωνοί πολίτες και ένας άγνωστος αριθμός ουκρανών πολιτών στις περιφέρειες Volhynia και Chelm έπεσαν θύματα αμοιβαίας εθνικής εκκαθάρισης από τον UPA και πολωνούς αντάρτες. Ο Niall Ferguson γράφει ότι περίπου 80.000 Πολωνοί δολοφονήθηκαν τότε από Ουκρανούς εθνικιστές. Ο Norman Davies αναφέρει στο βιβλίο του « Europe at War 1939–1945: No Simple Victory» ότι ο αριθμός των δολοφονημένων Πολωνών πολιτών κυμαίνεται μεταξύ 200.000 και 500.000, ενώ ο Timothy Snyder γράφει ότι Ουκρανοί εθνικιστές σκότωσαν «μεταξύ σαράντα έως εξήντα χιλιάδων Πολωνών πολιτών στη Βολυνία το 1943».
Διακήρυξη κρατικής κυριαρχίας (1991)
Στις 24 Αυγούστου 1991, το Ανώτατο Σοβιέτ της Ουκρανικής ΣΣΔ (το οποίο έγινε το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας) εξέδωσε Διακήρυξη με την οποία η Ουκρανία αποχωρούσε από τη Σοβιετική Ένωση και γινόταν κυρίαρχο κράτος.
Ουκρανικός εθνικισμός στη σημερινή Ουκρανία
μικρογραφία|Οπαδοί ποδοσφαίρου του [[Λβιβ σε ένα παιχνίδι το 2010 εναντίον της Ντόνετσκ . Το πανό αναγράφει " Bandera - ο ήρωάς μας"]] Οι ψηφοφόροι από τη Δυτική Ουκρανία και την Κεντρική Ουκρανία τείνουν να ψηφίζουν υπέρ των δυτικών και φιλοευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων  ενώ στην Ανατολική Ουκρανία και τη Νότια Ουκρανία, υπερψηφίζονται τα φιλορωσικά κόμματα.
μικρογραφία|Οπαδοί του ποδοσφαιρικού συλλόγου [[ΦΚ Καρπάτι Λβιβ|FC Karpaty Lviv προς τιμή της Μεραρχίας Waffen-SS Galizien, στο Λβιβ, Ουκρανία, 2013]] μικρογραφία|[[Euromaidan|Οι ακτιβιστές του Euromaidan κυματίζουν την επίσημη σημαία της Ουκρανίας, τη σημαία της Ουκρανικής Αυτοάμυνας, και μια κόκκινη και μαύρη σημαία που χρησιμοποιούν πολλές εθνικιστικές οργανώσεις που αγωνίζονται για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας μετά από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Χρονολογείται από τον 16ο αιώνα της Ουκρανίας. Μάρτιος του 2014]] Το θέμα του ουκρανικού εθνικισμού και η φερόμενη σχέση του με τον νεοναζισμό εμφανίστηκαν στις πολεμικές σχετικά με τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία που ενεπλάκησαν στις διαμαρτυρίες Euromaidan το 2013-2014 και στην επακόλουθη κατάσταση στο Ντονμπάς από το 2014 και μετά. Οι κυριότεροι ουκρανικοί πολιτικοί οργανισμοί που εμπλέκονται σε μια "νεο- Μπαντεραϊκή" κληρονομιά είναι οι Svoboda, Δεξιός Τομέας και Τάγμα Αζόφ. Το Τάγμα Αζόφ διευθύνεται από τον Αντρέι Μπιλέτσκυ, επικεφαλής των υπερ-εθνικιστικών και νεο-Μπαντεραϊκών πολιτικών ομάδων Κοινωνικής-Εθνικής Συνέλευσης και Πατριωτών της Ουκρανίας. Ο Μπιλέτσκυ είναι διοικητής του Αζοφικού Τάγματος και το Αζοφικό Τάγμα είναι μέρος της Ουκρανικής Εθνικής Φρουράς πολεμώντας φιλο-Ρώσους αυτονομιστές στον Πόλεμο στο Ντονμπάς.
Μετά την απομάκρυνση του Προέδρου Γιανουκόβιτς στην Ουκρανική εξέγερση του Φεβρουαρίου του 2014, η προσωρινή κυβέρνηση Yatsenyuk έθεσε 4 μέλη του Svoboda σε ηγετικές θέσεις:
Στις 19 Νοεμβρίου 2018, το Svoboda και οι παρόμοιες εθνικιστές πολιτικές οργανώσεις, Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών, Κογκρέσο Ουκρανών Εθνικιστών, Δεξιός Τομέας και C14 ενέκριναν την υποψηφιότητα του Ruslan Koshulynskyi στις ουκρανικές προεδρικές εκλογές του 2019. Στις εκλογές έλαβε το 1,6% των ψήφων. Στις ουκρανικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2019, ο συνασπισμός των εθνικιστικών δεξιών κομμάτων Svoboda, Δεξιός Τομέας, Κυβερνητική Πρωτοβουλία του Yarosh και National Corps δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το όριο του 5%, κέρδισαν μόνο 2,15% των ψήφων, και επομένως δεν υπήρξαν κοινοβουλευτικές έδρες.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινωνία της Ουκρανίας Κατηγορία:Πολιτική της Ουκρανίας Κατηγορία:Εθνικιστικά κινήματα στην Ευρώπη Κατηγορία:Κινήματα ανεξαρτησίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πυλί Κω
Γενικά στοιχεία
Το Πυλί βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Κω σε απόσταση 4 χιλιομέτρων νότια από το Μαρμάρι. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 70 μέτρων στο κέντρο του νησιού, μέσα σε κάμπο όπου ευδοκιμούν τα ελαιόδεντρα και τα κηπευτικά. Χωρίζεται στο Επάνω ή Παλιό Πυλί και στο Κάτω Πυλί και διαθέτει αρκετά παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια. Σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το Πυλί υπάρχει τεχνητή λίμνη που εξυπηρετεί τις ανάγκες των τοπικών καλλιεργειών.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|Το παλαιό Πυλί Στην αρχαιότητα στον ίδιο χώρο υπήρχε ο αρχαίος οικισμός Πέλη. Στους επόμενους αιώνες το Πυλί αναπτύχθηκε γύρω από βυζαντινό κάστρο που κτίστηκε μεταξύ του 9ου και 11ου αιώνα. Όταν αργότερα η Κως κατελήφθη από τους Ιωαννίτες ιππότες, το κάστρο ανακατασκευάστηκε με σκοπό την ενίσχυση της άμυνας του νησιού, ενώ κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας εγκαινιάστηκε στο Πυλί η παρουσία μουσουλμάνων. Μετά την επανάσταση του 1821 οι οθωμανικές αρχές έδιωξαν από τον οικισμό του κάστρου τους Έλληνες κατοίκους, οι οποίοι δημιούργησαν σε μικρή απόσταση τον σύγχρονο οικισμό (Κάτω ή Νέο Πυλί).
Κατά τον 20ό αιώνα το Πυλί ακολούθησε την ιστορική διαδρομή του υπόλοιπου νησιού (ιταλική κατοχή από τις 7 Μαΐου του 1912 και ενσωμάτωση στην Ελλάδα στις 7 Μαρτίου του 1948).
Διοικητικά το Πυλί υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κω, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε τον πολυπληθέστερο οικισμό του καποδιστριακού δήμου Δικαίου. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Κω.
Αξιοθέατα - Πολιτισμός
Σε κοντινή απόσταση από το Πυλί κοντά σε μια φυσική πηγή έχουν βρεθεί αρχαίοι θόλοι, ενώ στον λόφο Ψωριάρη υπάρχουν τα απομεινάρια του αρχαίου ιερού προς τιμήν της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης. Επίσης στη θέση Χαρμύλειον σώζεται ταφικό σύνολο των ελληνιστικών χρόνων. Κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ερευνών ανευρέθηκαν στο Πυλί νομίσματα που χρονολογούνται γύρω στο 200 π.Χ. Σημαντικά είναι και τα μνημεία του κάστρου όπου σώζονται οι ναοί της Υπαπαντής και των Ταξιαρχών. Στα αξιοθέατα του οικισμού περιλαμβάνεται και το «Πυλιώτικο σπίτι», μια παραδοσιακή οικία στους χώρους της οποίας αναπαριστώνται η κουζίνα, η σάλα και το υπνοδωμάτιο ενός νοικοκυριού των παλιών χρόνων. Κάθε Φεβρουάριο διοργανώνονται αποκριάτικες εκδηλώσεις ενώ το καλοκαίρι λαμβάνουν χώρα ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις. Σημαντικές τοπικές γιορτές είναι αυτές του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Ιωάννη του Κλήδονα.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Κω
Κρύα Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Χάινριχ Κούνρατ
thumb|Ο ουράνιος ανθός, Χαλκογραφία από το βιβλίο Amphitheatrum Sapientiae Aeternae Ο Χάινριχ Κούνρατ (γερμ. Heinrich Khunrath, * 1560 στην Λειψία; † 9 Σεπτεμβρίου 1605) ήταν Γερμανός γιατρός, αλχημιστής και Καμπαλιστής.
Διμεθυλοθειαιθέρας
Ο διμεθυλοθειαιθέρας ή διμεθυλοσουλφίδιο (DiMethylSulphide, DMS) ή μεθυλοθειομεθάνιο ή 2-θειαπροπάνιο είναι ένας διαλκυλο-θειαιθέρας, μια οργανική ένωση του θείου με συνοπτικό συντακτικό τύπο CH3SCH3 (ή ακόμη πιο συνοπτικά Me2S). Πρόκειται για το θειούχο ανάλογο του διμεθυλαιθέρα. Στις συνηθισμένες συνθήκες (1 atm, 25 °C) είναι ένα αδιάλυτο στο νερό και εύφλεκτο πτητικό υγρό με χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή. Είναι μία από τις ενώσεις που παράγονται και μυρίζουν όταν βράζουν διάφορα λαχανικά, όπως καλαμπόκι, λάχανο, παντζάρια, καθώς και θαλασσινά. Επίσης, παράγεται και εκλύεται (στη μορφή των ατμών του) κατά την ζύμωση μπύρας. Είναι προϊόν διάσπασης διαφόρων θειούχων οργανικών ενώσεων όπως τα διμεθυλοσουλφοπροπιονικά (DMSP) και του βακτηριδιακού μεταβολισμού της μεθανοθειόλης. Είναι ισομερές θέσης της αιθανοθειόλης.
Χάινριχ Κούνρατ
Βιογραφία
Σε μικρή ηλικία δέκα ετών, ο Κούνρατ άρχισε να σπουδάζει στη Λειψία. Το 1574 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αλχημεία. Το Μάιο του 1588 εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας, και μέσα στον ίδιο χρόνο, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1588, πέρασε τις εξετάσεις για το διδακτορικό δίπλωμα.
Διμεθυλοθειαιθέρας
Φυσική παρουσία και κλιματικός ρόλος
Ο φυσικός διμεθυλοθειαιθέρας προέρχεται από την S-μεθυλομεθειονίνη (SMM) (βιταμίνη U). Είναι η πιο άφθονη βιολογική πηγή θειούχων ενώσεων που εκλύονται στην ατμόσφαιρα της Γης. Η έκλυση πραγματοποιείται κυρίως από το φυτοπλαγκτόν πάνω από τους ωκεανούς. Παράγεται επίσης από το βακτηριδιακό μεταβολισμό του διμεθυλοσουλφοξείδιου (DMSO) από απόβλητα που διασπώνται στους αγωγούς αποχέτευσης και μπορεί να προκαλέσει περιβαλλοντολογικά προβλήματα εξαιτίας της δυσάρεστης οσμής του. Ο παραγόμενος διμεθυλοθειαιθέρας οξειδώνεται στην ατμόσφαιρα που βρίσκεται πάνω από τη θάλασσα σε πολλές θειούχες ενώσεις, όπως διοξείδιο του θείου, διμεθυλοσουλφοξείδιο, διμεθυλοσουλφόνη, μεθανοσουλφονικό οξύ και θειικό οξύ. Ανάμεσα σ' αυτές τις ενώσεις, το θειικό οξύ έχει το δυναμικό να δημιουργήσει πυρήνα παραγωγής συστημάτων αέριας κολλοειδούς διασποράς (αεροζόλ) και τελικά νεφών. Αυτή η αλληλεπίδραση στο σχηματισμό νεφών συντελεί με τη σειρά της σ' ένα φαύλο κύκλο μαζικής παραγωγής ατμοσφαιρικού διμεθυλοθειαιθέρα πάνω από τους ωκεανούς που αποτελεί σημαντικό παράγοντα δημιουργίας του γήινου κλίματος. Η υπόθεση CLAW προτείνει ότι ο ατμοσφαιρικός διμεθυλοθειαιθέρας παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην πλανητική ομοιόσταση.
Χάινριχ Κούνρατ
Βιογραφία
Το 1589 συνάντησε τον Άγγλο Τζον Ντι (John Dee).
Διμεθυλοθειαιθέρας
Χαρακτηριστική οσμή
Ο διμεθυλοθειαιθέρας έχει μια χαρακτηριστική οσμή βραστού λάχανου, που γίνεται πολύ δυσάρεστη σε υψηλότερες συγκεντρώσεις. Έχει μικρό όριο ανίχνευσης με την όσφρηση, που κυμαίνεται μεταξύ 20 και 100 ppb ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Ωστόσο είναι διαθέσιμος και ως προσθετικό τροφίμων για τη ρύθμιση της οσμής, αλλά σε μικρές συγκεντρώσεις. Τα παντζάρια, τα σπαράγγια , το λάχανο, το καλαμπόκι και πολλά θαλασσινά εκλύουν διμεθυλοθειαιθέρα όταν μαγειρεύονται. Παράγεται και εκλύεται επίσης από το φυτοπλαγκτόν και γι' αυτό χαρακτηρίζεται ως μέρος της χαρακτηριστικής οσμής της θαλάσσιας αύρας. .
Χάινριχ Κούνρατ
Βιογραφία
Από τις 15 Δεκεμβρίου του 1591 ο Κούνρατ υπηρέτησε ως βασιλικός ιατρός στην αυλή του Βίλχελμ Ρόζενμπεργκ.
Διμεθυλοθειαιθέρας
Με διαλκυλίωση θειούχων αλάτων
Με διαλκυλίωση από μεθυλαλογονίδια θειούχων αλάτων παράγεται διμεθυλοθειαιθέρας :
Χάινριχ Κούνρατ
Έργο
Ο Κούνρατ ήταν μέλος του Ροδοσταυρισμού. Γνωστός έγινε κυρίως για τις χαλκογραφίες του στο βιβλίο Amphitheatrum Sapientiae Aeternae, έκδοση του 1609.
Διμεθυλοθειαιθέρας
Αναγωγή σουλφοξειδίων
Με αναγωγή διμεθυλοσουλφοξείδιου από υδροϊώδιο παράγεται διμεθυλοθειαιθέρας :
Χάινριχ Κούνρατ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί αλχημιστές
Διμεθυλοθειαιθέρας
Επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου
Με επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου (HgX2) παράγονται διμεθυλοθειοϋδραργιρικά άλατα :
Επίδραση αλκυλαλογονιδίων
Με επίδραση αλκυλαλογονιδίων (RX) παράγονται άλατα του σουλφωνίου :
Οξείδωση προς σουλφοξείδια
Με επίδραση υπεροξείδιου του υδρογόνου οξειδώνονται προς διμεθυλοσουλοφοξείδιο :