cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτισμός Στάρτσεβο
Προέλευση και χρονολογήσεις
Μία άλλη χρονολόγηση προτάθηκε από τον Β. Μιλοΐτσιτς το 1949. Ο Μιλοΐτσιτς διαχώρισε τον πολιτισμό Στάρτσεβο σε τέσσερεις φάσεις. Η παλαιότερη φάση συνδέεται με την μη γραπτή κεραμεική τραχειά και άβαφη. Στη φάση ΙΙ ταξινόμησε τη ζωγραφική σε λευκό ή σκούρο καφέ με μαύρο και κόκκινο στο στίλβωμα. Στην αρχή αυτής της φάσης, η ζωγραφική με λευκό ήταν κοινή και αργότερα προστέθηκαν σκούρα χρώματα. Τα ζωγραφισμένα μοτίβα ήταν αρχικά γεωμετρικά. Στη φάση ΙΙΙ ταξινομεί την κεραμεική βαμμένη σε μαύρο ή μαύρο και άσπρο με κόκκινο στίλβωμα με κυκλικά μοτίβα και ευθείες γραμμές. Με τη φάση IV, η ζωγραφική γίνεται όλο και πιο σπάνια, γεγονός που δείχνει πολιτιστικό εκφυλισμό. Στη συνέχεια παρουσιάστηκε μια τρίτη χρονολογική ταξινόμηση της κεραμεικής από τον Ντ. Αραντιέλοβιτς-Γκαρασανίν (D. Arandjelović-Garašanin) παρόμοια με εκείνη του Β. Μιλοΐτσιτς. Μετά από την περίοδο χρήσης της μονόχρωμης κεραμεικής, η ζωγραφική παρουσιάζει μια εξέλιξη από λευκά και σκούρα μοτίβα στην αποκλειστική χρήση σκούρων χρωμάτων (Arandjelović-Garašanin 1954). Η τέταρτη πρόταση χρονολογικής κατάταξης έγινε από τον Χ. Σούμπερτ (H. Schubert), ο οποίος μετά από το μονόχρωμο ορίζοντα, καθόρισε έξι φάσεις. Οι πρώτες τέσσερεις (πρωτο-Στάρτσεβο I-III, κλασικό Στάρτσεβο I) χαρακτηρίζονται από αλληλουχία άνθινων μοτίβων και σπειροειδών προτύπων. Στις τελευταίες φάσεις κλασικό Στάρτσεβο II και III, η σκουρόχρωμη κεραμεική φέρει σπειροειδή ή γραμμικά μοτίβα.
Ταφή των νεκρών
Αποτελεί χαρακτηριστικό της πρώιμης Νεολιθικής στην νοτιοανατολική Ευρώπη ότι οι τάφοι δύσκολα ανιχνεύονται. Για τον πολιτισμό Στάρτσεβο αυτό αποτελεί γεγονός, καθώς είναι λιγοστοί οι τεκμηριωμένοι τάφοι. Όσοι έχουν εντοπιστεί είναι ενταφιασμοί και βρίσκονται εντός των οικισμών. Κυρίως ανακαλύφθηκαν ατομικοί τάφοι και σπάνια μικρές ομάδες τάφων. Οι νεκροί τοποθετούνταν συνήθως στους τάφους σε συνεσταλμένη θέση, στη δεξιά ή την αριστερή πλευρά και σπάνια σε άλλες θέσεις. Επιπλέον, βρέθηκαν διεσπαρμένα οστά σε διάφορους οικισμούς. Τα ταφικά ευρήματα είναι σπάνια και περιστασιακά ανακαλύφθηκαν πλήρη αγγεία ή όστρακα, πετρόμυλοι, πυριτόλιθοι και κοσμήματα, περιδέραια από όστρεα, όπως στο Βινκόφτσι.
Βιοτεχνία
Τα περισσότερα ευρήματα, ποσοτικά, είναι θραύσματα κεραμεικής και χωρίζονται σε άβαφα και βαμμένα. Η γραπτή κεραμεική έχει ιδιαίτερη σημασία για τον πολιτισμό Στάρτσεβο, δεδομένου ότι μπορούν να χρονολογηθεί με σχετική ακρίβεια, αναλογα με τα χρησιμοποιούμενα χρώματα και μοτίβα. Η συνήθης διακόσμηση είναι καθαρά γραμμικά ή κυκλικά σχήματα, σπείρες, γιρλάντες και άνθινα μοτίβα. Τα σχήματα των αγγείων είναι σφαιρικά ή ημισφαιρικά και έχουν αποκαλυφθεί κύπελλα, ποτήρια, πιάτα και μικρά αγγεία αποθήκευσης τροφίμων. Τα τελευταία είναι συχνά εγχάρακτα ή φέρουν εμπίεστα αποτυπώματα δακτύλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί πολιτισμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Νεολιθική Ευρώπη
Dire Straits
Οι Dire Straits ήταν βρετανικό,  ροκ, μουσικό συγκρότημα. Κατάφεραν να αλλάξουν ριζικά τον ήχο της ροκ, σε μια περίοδο, που το πανκ και η new wave μουσική κυριαρχούσαν. Τα γνωστότερα κομμάτια τους είναι τα: Sultans of Swing, Tunnel of Love, Romeo and Juliet, Private Investigations, Money For Nothing, Brothers in Arms. Αρχηγός και συνθέτης των περισσότερων κομματιών του συγκροτήματος ήταν ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Μαρκ Νόπφλερ. Κυκλοφόρησαν συνολικά 6 στούντιο άλμπουμ, πουλώντας, παράλληλα, 120 εκατομμύρια δίσκων. Τα μόνα στελέχη του συγκροτήματος που παρέμειναν σε αυτό, σε όλο το διάστημα, στο οποίο ήταν ενεργό, ήταν οι Μαρκ Νόπφλερ και Τζων Ίλσλυ.
Η αρχή
thumb|175px|Ο Μαρκ (αριστερά), με τον Χαλ Λίντες Οι Dire Straits ιδρύθηκαν, το 1977, από το Μαρκ Νόπφλερ (φωνητικά, κιθάρα), τον αδελφό του, Ντέιβιντ (κιθάρα), τον Τζων Ίλσλυ (μπάσσο) και τον Πικ Ουΐθερς (ντραμς). Για κάποιο διάστημα, πριν κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο, άνοιγαν τις συναυλίες των Talking Heads.
To πρώτο κομμάτι
Λέγεται ότι, ο Μαρκ Νόπλφερ, μπήκε μια νύχτα, σε ένα άδειο μπαρ, στo Λονδίνο. Εκείνη τη στιγμή, μια τζαζ μπάντα που έπαιζε μουσική εκεί, ολοκλήρωνε το πρόγραμμά της και ο τραγουδιστής της, είπε στους πέντε πελάτες του μαγαζιού: "Goodnight and thank you... We are the Sultans of Swing" ("Καληνύχτα και σάς ευχαριστούμε... Είμαστε οι σουλτάνοι του σουΐνγκ"). Τότε, ο Νόπλφερ εμπνεύστηκε το πρώτο κομμάτι και πρώτη επιτυχία των Dire Straits, το Sultans of Swing,  το οποίο ηχογραφήθηκε στα Pathway Studios, το 1977 και κυκλοφόρησε στις 19 Μαΐου του 1978. Άρχισε να ακούγεται στο βρετανικό και το αμερικανικό ραδιόφωνο και έφθασε στην όγδοη θέση των τσαρτ, καταφέρνοντας να γίνει ένα από τα διασημότερα κομμάτια του ροκ. To σόλο του Μαρκ Νόπφλερ κατατάχθηκε στην 22η θέση με τα καλύτερα σόλο, του περιοδικού Guitar World. Κυκλοφόρησε μαζί με το πρώτο άλπουμ της μπάντας. To 1988, τό έπαιξαν στη συναυλία του Έρικ Κλάπτον, η οποία γινόταν με αφορμή την αποφυλάκιση του Νέλσον Μαντέλα, στο Στάδιο Ουέμπλεϋ.
Το πρώτο άλμπουμ
Το πρώτο άλμπουμ των Dire Straits είχε το όνομα του συγκροτήματος (Dire Straits). Η ηχογράφησή του ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1978, ενώ κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο στις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Στο δίσκο αυτό, υπήρχαν κομμάτια όπως το Southbound Again και το Setting Me Up. Παραγωγός ήταν ο Μαφ Ουΐνγουντ, ενώ το εξώφυλλο του δίσκου ήταν ένας πίνακας του ζωγράφου Τσακ Λογιόλα. Τους πρώτους μήνες του 1979, το άλμπουμ έφθασε στην δέκατη θέση των βρετανικών και των αμερικανικών τσαρτ.
Μέσα στο 1978, πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία, η οποία διήρκεσε 38 ημέρες. Σε 51 από τις συναυλίες που έδωσαν, τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν.
Communique
Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ τους, το 1979, οι Dire Straits ηχογράφησαν,  μέσα σε δύο μήνες, ένα νέο, με τίτλο Communique. Ο δίσκος αυτός έφθασε στην πρώτη θέση των γερμανικών και των βρετανικών τσαρτ. Στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου, μάλιστα, έμεινε στην κορυφή, για τριάντα εβδομάδες. Οι πωλήσεις του άλμπουμ έφθασαν τις δέκα εκατομμύρια, παγκοσμίως, ενώ το εξώφυλλό του κέρδισε βραβείο NME.
Making Movies
right|thumb|175px|Ο Τζων Ίλσλυ Το 1980, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Making Movies.
Love Over Gold
To Σεπτέμβριο του 1982, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Love Over Gold,   το οποίο περιελάμβανε κομμάτια όπως τα Private Investigations,  Telegraph Road και Love Over Gold. Ο δίσκος αυτός έφθασε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ. Οι ιδιαιτερότητες του Love Over Gold ήταν η αντικατάσταση των ακουστικών κιθάρων με ηλεκτρικές και η χρήση πιάνου.
On Every Street
Το 1991, κυκλοφόρησε το τελευταίο άλμπουμ των Dire Straits, με τίτλο On Every Street. Το 1995, η μπάντα διαλύθηκε, καθώς ο αρχηγός της, Μαρκ Νόπλφερ ήθελε να ανεξαρτητοποιηθεί και να κάνει σόλο καριέρα.
Μουσικό στυλ
right|thumb|175px|Ο Τζακ Σόννι Η μουσική των Dire Straits χαρακτηρίζεται από χαλαρό και μελαγχολικό  ήχο και λιτά φωνητικά,  ενώ κύριο γνώρισμα αποτελεί το παίξιμο της κιθάρας από το Μαρκ Νόπφλερ,    το οποίο διατήρησε την ταυτότητα του συγκροτήματος.
Επιρροή
Στο Nova Rock Festival της Αυστρίας, τον Ιούνιο του 2011, οι System of a Down, έπαιξαν διασκευασμένο το Sultans of Swing.
Λογοκρισία
thumb|175px|Ο Μαρκ Νόπφλερ Τον Ιανουάριο του 2011, οι καναδικές ραδιοφωνικές αρχές απεφάσισαν την απαγόρευση της αναπαραγωγής του κομματιού Money for Nothing (κυκλοφόρησε με το άλμπουμ Brothers In Arms) στα καναδέζικα ραδιόφωνα. Ο λόγος ήταν η χρήση της λέξης "faggot", στους στίχους του κομματιού, ο οποίος θεωρήθηκε πως προσβάλλει τους ομοφυλόφιλους. Το συμβούλιο, για να εκφράσει επίσημα το λόγο που τό οδήγησε σε αυτήν την ενέργεια, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: "Οι κοινωνικές αξίες στο συγκεκριμένο ζήτημα έχουν αλλάξει, μετά από ένα τέταρτο του αιώνα. Η αναπαραγωγή του κομματιού, πλέον, πρέπει να αντιπροσωπεύει αυτές τις αξίες και όχι τις αξίες του 1985". Από την άλλη πλευρά, οι θαυμαστές του συγκροτήματος δυσαρεστήθηκαν, ενώ ο ραδιοφωνικός στσαθμός K97 του Έντμοντον, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αναπαρήγαγε το κομμάτι, συνεχόμενα, επί μία ώρα. Ο διευθυντής του σταθμού δήλωσε: "Δε φοβόμαστε τις συνέπειες. Εδώ και 25 χρόνια παίζουμε το κομμάτι χωρίς ούτε ένα παράπονο ή καταγγελία. Θα τό παίξουμε ολόκληρο, ως έχει, όπως κάναμε πάντα". Ταυτόχρονα, πολλοί Καναδοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί εξέφρασαν φόβους για τη λογοκρισία και απαγόρευση και άλλων, παρόμοιων, κλασσικών κομματιών.
Βραβεύσεις
Μέσα στα 18 χρόνια σταδιοδρομίας τους στη μουσική σκηνή,  οι Dire Straits κατάφεραν να κερδίσουν 4 βραβεία Γκράμμυ, 3 βραβεία Μπριτ, 2 βραβεία MTV Video Music,  1 βραβείο Τζούνο και 1 βραβείο PRS. Πιο αναλυτικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αγγλικά blues rock συγκροτήματα
Μιχαήλ Μητσάκης
Ο Μιχαήλ Μητσάκης (Μέγαρα 5 Αυγούστου 1868 - Αθήνα 6 Ιουνίου 1916) υπήρξε Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, καθώς και ένας εκ των σημαντικότερων εκπροσώπων της Νέας Αθηναϊκής Σχολής.
Αρχικά Χρόνια
Ως ημερομηνία γέννησης του Μιχαήλ Μητσάκη δίνεται το έτος 1868. Σύμφωνα με μελετητές του έργου του όμως, ασφαλέστερα έτη γεννήσεων θα ήταν το 1863 ή το 1865, καθώς αυτά συνάδουν καλύτερα με ορισμένα γεγονότα της ζωής του πεζογράφου. Γεννήθηκε στα Μέγαρα, γιος του Αριστείδη Μητσάκη, καθηγητή και ανωτέρου υπαλλήλου, και της Μαριγώς Μητσάκη (1830-1910), κόρης του Παναγιώτη Γιατράκου. Παρά την αρχοντική καταγωγή της μητέρας του, δεν ήταν εύπορος και αναγκάστηκε να ζήσει μέσω της συγγραφικής του δραστηριότητας.
Το 1880 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία όμως εγκατέλειψε μετά από δύο χρόνια για να αφοσιωθεί στην δημοσιογραφία.
Δημοσιογραφικό έργο
Στην Αθήνα συμμετέχει αρχικά στη σύνταξη της σατιρικού περιεχομένου εφημερίδας "Ασμοδαίος". Στη συνέχεια δημοσιεύει άρθρα σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες της Αθήνας της εποχής του, καθώς και σε πολλά περιοδικά. Ενώ εκδίδει μόνος του δύο σατιρικές ευθυμογραφικές εφημερίδες, τις "Θόρυβος" και "Πρωτεύουσα".
Υπογράφει άλλοτε με το όνομά του, άλλοτε, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα (μεταξύ των οποίων τα: Καιροσκόπος, Κόθορνος, Πλανόδιος, Ιξίων, Κρακ), ενώ υπάρχουν πληροφορίες πως έγραψε και ανώνυμα άρθρα.
Υπήρξε επίσης διευθυντής του Ελληνικού Ημερολογίου του Π.Δ.Σακελλαρίου, ενώ συνίδρυσε το σατιρικό "Άστυ" μαζί με το Θέμο και Μπάμπη Άννινο.
Ανέλαβε επίσης αρκετές δημοσιογραφικές αποστολές, ταξιδεύοντας έτσι σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και αποτυπώνοντας τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες.
Λογοτεχνικό έργο
Η δομή του έργου του υποχωρεί στην προσπάθεια του συγγραφέα του να απεικονίσει την αποξένωση και την αλλοτρίωση της ζωής στην πόλη, ο μύθος και η πλοκή δεν τον ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, ενώ επιμένει στην λεπτομέρεια.
Η γλώσσα των έργων του είναι μεικτή. Χρησιμοποιεί ένα προσωπικό ιδίωμα διανθισμένο κυρίως με στοιχεία της καθαρεύουσας. Η ιδιαιτερότητά του αυτή οφείλεται στο παραδοξότητα πως παρόλο που υπήρξε υπέρμαχος της Δημοτικής στο γλωσσικό ζήτημα που ταλάνιζε την εποχή του, γεγονός που μαρτυρείται από διάφορες πηγές (το κριτικό άρθρο του για τον Γεράσιμο Μαρκορά (1890),την επιστολή του "Η δήθεν δημώδης γλώσσα" (1888), το άρθρο του "Το γλωσσικόν ζήτημα εν Ελλάδι· Μια φιλολογική σελίς εις δυο γλώσσας" (1892), γραμμένο δυο φορές, μια στην καθαρεύουσα ("Η θλίψις του μαρμάρου") και μια στη δημοτική ("Το παράπονο του μαρμάρου")), ο ίδιος υποχρεώθηκε στην δημοσιογραφική του ζωή να γράψει στην καθαρεύουσα η οποία ήταν ο επιβεβλημένος τρόπος γραφής στις εφημερίδες της εποχής του. Η γλωσσική αυτή ιδιαιτερότητα του λογοτεχνικού του έργου οδήγησε τον Κωστή Παλαμά να δώσει στον Μητσάκη τον χαρακτηρισμό "Κάλβος του πεζού λόγου".
Ψυχική ασθένεια και θάνατος
Ο Μιχαήλ Μητσάκης υπήρξε πέρα από πολυγραφότατος δημοσιογράφος και λογοτέχνης, ένας ιδιόρρυθμος χαρακτήρας με ανησυχίες που τάραξαν την ψυχική του γαλήνη. Η ιδιορρυθμία του χαρακτήρα του ήταν κι η αιτία της βραχύβιας παραμονής στις εφημερίδες με τις οποίες συνεργαζόταν.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1894 νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας για 15 ημέρες, μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1895.
Το γεγονός πως το μεγαλύτερο μέρος του λογοτεχνικού του έργου ο Μητσάκης δεν κατάφερε να το τυπώσει κατά τη διάρκεια της ζωής του επέτεινε την απογοήτευσή του, ενώ υπήρξε πηγή παθολογικών ιδεών καταδιώξεως. Το 1896, σε ηλικία 28 ετών, η ήδη υπάρχουσα ψυχική ταραχή του εκδηλώνεται φανερά και τον οδηγεί στην πρώτη εισαγωγή του στο Δρομοκαΐτειο για 5 μήνες, από τις 17 Απριλίου 1896 μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου 1896.
Η λογοτεχνική του παραγωγή σταματά και βυθίζεται στην αρρώστια. Στις 6 Ιουνίου 1916, ο Μητσάκης πεθαίνει από περιπνευμονία στο Δρομοκαΐτειο.
Τραγωδία των Κοινών
Η τραγωδία των Κοινών (tragedy of the commons) είναι μια αναλογία για την σύγκρουση των ιδιωτικών συμφερόντων και του κοινού καλού στην διεκδίκηση πόρων. Ο όρος ανήκει στον Γκάρετ Χάρντιν και χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την ανικανότητα της συλλογικής δράσης στη διαχείριση των κοινών φυσικών πόρων. Ο Χάρντιν χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα έναν βοσκότοπο, ο οποίος είναι ανοικτός για εκμετάλλευση από όλους. Η επιδίωξη για όλο και μεγαλύτερο ατομικό κέρδος από τους βοσκούς, τους ωθεί να προσθέτουν όλο και περισσότερα ζώα για βοσκή στο εν λόγω βοσκότοπο, με αποτέλεσμα την σταδιακή υποβάθμιση και τελικά την καταστροφή του. Ο μόνος τρόπος κατά τον Χάρντιν για να αποφευχθεί  η τραγωδία των κοινών, είναι ο κατακερματισμός και η παραχώρηση του κοινού πόρου  σε  ιδιώτες ή η επιβολή  κανόνων από εξωτερική κρατική αρχή.
Στην ουσία δηλαδή ο Χάρντιν χρησιμοποιεί το παράδειγμα της  “τραγωδίας των κοινών” για να καταδείξει ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από την εξωτερική παρέμβαση, ότι το σύστημα αυτό που διαχειρίζεται τον κοινό πόρο πρέπει ή να ελεγχθεί από  το κράτος για να ρυθμίσει τη χρήση του πόρου, ή να ιδιωτικοποιηθεί ο πόρος. Στην πραγματικότητα βέβαια, ο περιγραφόμενος πόρος δεν είναι ένα "κοινό" αλλά απλά ένας χώρος ελεύθερης πρόσβασης. Δεν ρυθμίζονται από κάπου οι σχέσεις των βοσκών, ούτε προσπαθούν οι ίδιοι να λύσουν το δικό τους πρόβλημα στην ουσία. Συνεπώς, οι υπέρμαχοι των κοινών, εύγλωττα κάνουν λόγο για την “τραγωδία των μη ρυθμισμένων πόρων” και αντιπαρέρχονται τον όρο “τραγωδία των κοινών”.
Επιστημονικοί αναλυτές όπως η Έλινορ Όστρομ και Ντέιβιντ Μπόλιερ αμφισβητούν  την θεωρία του Χάρντιν  θεωρώντας ότι η αυτοδιαχείριση των φυσικών πόρων από μέλη μια κοινότητας είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά πολλές φορές αποτελεί τη βέλτιστη λύση. Υποστηρίζουν ότι το σενάριο του Χάρντιν βασίζεται σε ένα φυσικό πόρο (βοσκότοπο) για τον  οποίο δεν υπάρχουν όρια, κανόνες, αλλά  και κυρώσεις για τους παραβάτες.
Η συμβολή του Γκάρετ Χάρντιν
Ο όρος εφευρέθηκε και διαδόθηκε από τον Γκάρετ Χάρντιν (Garrett Hardin) στο κείμενο του με τίτλο "Η Τραγωδία των Κοινών" που εμφανίστηκε το 1968 στο περιοδικό Science. Το αρχικό άρθρο ασχολούνταν κυρίως με την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, καθώς φοβόταν πως η προσωπική απόφαση να κάνει κανείς παιδιά θα οδηγούσε τελικά στην καταστροφή των παγκόσμιων κοινών και στην εξάντληση όλων των πόρων (όπως υποστήριξε και ο Thomas Robert Malthus). Σύμφωνα με τον Γκάρετ Χάρντιν η μόνη λύση είναι ο απολυταρχικός ρυθμιστικός έλεγχος του πληθυσμού.
Ο Χάρντιν εστίασε επίσης και στην χρήση πόρων όπως την Ατμόσφαιρα και τους Ωκεανούς. Με τον όρο αυτό ο Χάρντιν ήθελε να αναδείξει το πρόβλημα της ατομικής συμπεριφοράς απέναντι σε συλλογικά αγαθά. Όταν κάποια αγαθά δεν ανήκουν σε συγκεκριμένα άτομα, αλλά σε όλους (κοινά), τότε η εκμετάλλευσή τους αποφέρει ατομικά πλεονεκτήματα αλλά κοινά μειονεκτήματα. Επειδή τα μειονεκτήματα είναι κοινά, το μεμονωμένο άτομο δεν τα λαμβάνει υπ' όψιν του. Επικεντρώνεται μόνο στα πλεονεκτήματα που αντλεί ως άτομο από την εκμετάλλευση του κοινού αγαθού.
Οι σύγχρονοι μελετητές των Κοινών απέναντι στον Γκάρετ Χάρντιν
Η Έλινορ Όστρομ (Elinor Ostrom), Αμερικανίδα πολιτειολόγος, αμφισβήτησε τους ισχυρισμούς του Χάρντιν. Πιστεύοντας ότι η ανθρώπινη φύση δεν είναι τόσο ανεπαρκής, παρακολουθεί επιτυχημένα και αποτυχημένα παραδείγματα, μικρού και μεσαίου μεγέθους κοινοτήτων, σε όλο τον κόσμο. Παρατηρώντας πώς οι άνθρωποι σε μια κοινότητα σχετίζονται μεταξύ τους, αντιλαμβάνεται ότι πολλές αποφάσεις δεν έχουν να κάνουν μόνο με το κέρδος και ότι οι άνθρωποι πραγματικά οργανώνονται για να λύσουν προβλήματα. Μετά από αρκετά χρόνια επίπονης έρευνας πεδίου και καινοτόμου θεωρίας, για τη δουλειά της αυτή μάλιστα έλαβε το Νόμπελ Οικονομίας, απέδειξε ότι αρκετές τοπικές κοινωνίες διαχειρίζονται καλύτερα από το κράτος και τις εταιρείες τους κοινούς πόρους. Εκεί όπου τα μέλη της κοινότητας έχουν βρει τρόπους να συνεννοηθούν, να θεσπίσουν κανόνες που ταιριάζουν στην τοπική κοινωνία και να οργανωθούν ώστε να τους προασπίσουν, έχουν υπάρξει επιτυχίες.
Ο Ντέιβιντ Μπόλιερ (David Bollier), Αμερικανός συγγραφέας και ακτιβιστής των Κοινών, επισημαίνει ότι στο σενάριο του βοσκοτόπου που περιγράφει ο Χάρντιν, δεν υπήρχαν σύνορα στο συγκεκριμένο λιβάδι, ούτε κανόνες διαχείρισής του και καμία κοινότητα χρηστών αυτού. Αυτό δεν αποτελεί κοινόχρηστη χρήση. Αντίθετα αυτό είναι ένα ασύδοτο καθεστώς χρήσης ελεύθερο προς όλους. Η κοινή χρήση έχει σύνορα, κανόνες, έλεγχο της χρήσης, τιμωρία των καταπατητών και των τζαμπατζήδων και κοινωνικές θεσμίσεις. Η κοινή χρήση απαιτεί ότι υπάρχει μια κοινότητα η οποία θέλει να διαχειρισθεί και να γίνει ο θεματοφύλακας του συγκεκριμένου πόρου. Αυτή η παρερμηνεία του Χάρντιν είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται τις τελευταίες δυο γενιές η μέθοδος της κοινής χρήσης ως αποτυχημένο παράδειγμα διαχείρισης.
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ (David Harvey), Άγγλος καθηγητής ανθρωπολογίας και γεωγραφίας, θεωρεί εσφαλμένη την χρήση του άρθρου του Χάρντιν ως επιχείρημα της ανώτερης αποτελεσματικότητας των δικαιωμάτων ατομικής ιδιοκτησίας όσον αφορά στη χρήση της γης και των πόρων, και ως εκ τούτου ως αδιάψευστη νομιμοποίηση της ιδιωτικοποίησης. Η καρδιά του προβλήματος κατά τον Χάρβεϊ,στο σενάριο του βοσκοτόπου που περιγράφει ο Χάρντιν, είναι η ατομική ιδιοκτησία των βοοειδών και η ιδιοτελής συμπεριφορά μεγιστοποίησης της αποδοτικότητας και όχι ο χαρακτήρας κοινοκτημοσύνης που χαρακτηρίζει τους πόρους. Επίσης θεωρεί ότι υπάρχει ένα πρόβλημα κλίμακας στο σενάριο του Χάρντιν, καθώς χρησιμοποιεί ένα μικρής κλίμακας παράδειγμα ιδιωτικού κεφαλαίου, που λειτουργεί σε ένα μικρό κοινόχρηστο βοσκοτόπι προκειμένου να αναλύσει ένα παγκόσμιο πρόβλημα.
Ο Μάσσιμο Ντε Αντζέλις (Massimo De Angelis) αναφέρει ότι το επιχείρημα της "τραγωδίας των κοινών" αποτελεί τη βάση της επιχειρηματολογίας των οικονομολόγων ώστε να δικαιολογήσουν τις περιφράξεις. Υποστηρίζει ότι η υπόθεση Χάρντιν πρέπει να απορριφθεί καθώς δεν υπάρχουν κοινά χωρίς την δραστηριότητα που τα (ανα)παράγει, δεν υπάρχουν κοινά χωρίς κοινότητες παραγωγών,χωρίς συγκεκριμένες ροές και σχέσεις. Σημειώνει δε, ότι αυτό που κρύβεται πίσω από την "τραγωδία των κοινών" είναι στην πραγματικότητα η καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων που συγκροτούν τα κοινά, μια καταστροφή που επιφέρουν τα διάφορα προγράμματα δομικής προσαρμογής, είτε επιβάλλονται δια της βίας είτε όχι.
Από το βοσκοτόπι στο τσελιγκάτο
Τα κοινά αποτελούν μια ειδική κατηγορία πόρων που λόγω ανταγωνιστικότητας στη χρήση και αδυναμίας αποκλεισμού γίνονται αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης και οδηγούνται σταδιακά στην υποβάθμιση και την καταστροφή.Όποιος ακούσει τους περισσότερους οικονομολόγους να μιλάνε για τα κοινόχρηστα αγαθά, αναφέρονται σαν αν είναι τραγωδία. Το κλασικό παράδειγμα που επικαλούνται είναι: Εάν υπάρχει ένα κοινό βοσκοτόπι στο οποίο αρκετοί βοσκοί μπορούν να βοσκούν το κοπάδι τους, κανένα τους δεν θα έχει ένα λογικό κίνητρο λελογισμένης ανάπτυξης – με αποτέλεσμα να βάζουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοπάδι με στόχο το προσωπικό τους κέρδος. Συμπέρασμα ότι το βοσκοτόπι θα εξαντληθεί και θα καταστραφεί: μία «τραγωδία». Τα υλικά Κοινά δεν υπάρχουν σε αφθονία και η κατάχρηση τους οδηγεί στην «τραγωδία των Κοινών», δημιουργώντας την αναγκαιότητα  για  περιορισμό  και  έλεγχο  της  χρήσης  τους.
Ωστόσο αυτό δεν συνέβαινε παλαιότερα,όπου άτυποι θεσμοί διακυβέρνησης,τα γνωστά τσελιγκάτα, διασφάλιζαν την βέλτιστη χρήση και διαχείριση των βοσκοτόπων,με αποτέλεσμα τη διατήρηση και τη μακροβιότητα τους.Τα τσελιγκάτα οργανώνονταν σε μια συλλογική βάση αυτοδιαχείρισης από ομάδες κτηνοτρόφων, που θεσπίζοντας κατάλληλους κανόνες χρήσης και διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ελέγχου και επιβολής των κανόνων αυτών,κατάφεραν να διασφαλίσουν τη αειφόρο προστασία του πόρου. Στη βάση των κοινών βρίσκεται η προσωπική εμπειρία και η ταυτότητα. Οι υποστηρικτές των κοινών αγαπούν και χρειάζονται τους πόρους τους, ή τουλάχιστον εξαρτιούνται από αυτούς – γι’ αυτό έχουν σημαντικά κίνητρα να δράσουν ως συνεπείς φροντιστές και υπερασπιστές αυτών. Έχουν συναισθηματικούς και υποκειμενικούς δεσμούς με αυτούς του «πόρους» που φροντίζουν και χρησιμοποιούν μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους τους. Αναπτύσσουν σχέσεις και τυπικά και έθιμα τα οποία αποτελούν μέρος αυτής της κουλτούρας.
Τραγωδία των Κοινών – Υπόγειοι Υδατικοί Πόροι
Η μερίδα του λέοντος με ποσοστό 25% περίπου στην κατανάλωση των υδατικών πόρων ανήκει στην περιφέρεια της Θεσσαλίας όπου καταναλώνεται το 21,7 % του συνόλου των υδατικών πόρων της χώρας για την ικανοποίηση των αναγκών του Θεσσαλικού κάμπου. Η επικρατέστερη καλλιέργεια του Θεσσαλικού κάμπου είναι η βαμβακοκαλλιέργεια ακολουθούμενη από την καλλιέργεια καλαμποκιού και διαφόρων κτηνοτροφικών φυτών (π.χ. μηδική) όλες όμως ιδιαίτερα απαιτητικές σε νερό.
Η επέκταση των αρδευόμενων εκτάσεων στη Θεσσαλική πεδιάδα ξεκίνησε στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1950 με την ολοκλήρωση των πρώτων αντιπλημμυρικών έργων προστασίας της καλλιεργήσιμης γης. Ακολούθησαν τα διάφορα αποστραγγιστικά έργα, με κυριότερο αυτό της αποστράγγισης της λίμνης Κάρλας (με έναρξη το 1962) κατά το οποίο αποδόθηκαν, μόνο από αυτό το έργο, 80.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης στους αγρότες της Θεσσαλίας. Παρά τις περιορισμένες διαθέσιμες ποσότητες νερού η αρδευόμενη γεωργική έκταση αυξήθηκε κατά 229% σε σχέση με το 1962 και 46 % σε σχέση με το 1980. Σήμερα καλλιεργούνται πέντε περίπου εκατομμύρια στρέμματα από τα οποία αρδεύονται τα 2.525.000 στρέμματα (το 18,7 % του συνόλου της αρδευόμενης γης της χώρας). Από την παραπάνω έκταση 749 χιλιάδες στρέμματα αρδεύονται από επιφανειακά ύδατα ενώ τα 1.776 χιλιάδες στρέμματα αρδεύονται από τα υπόγεια ύδατα του Θεσσαλικού κάμπου (Γκούμας, 2006).
Για την ικανοποίηση των όλο και αυξανόμενων αναγκών σε αρδευτικού υδατικούς πόρους και αφού εξαντλήθηκαν οι δυνατότητες των επιφανειακών υδάτων ξεκίνησε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα λειτουργίας γεωτρήσεων. Οι περισσότερες νόμιμες γεωτρήσεις ανορύχθηκαν στα πλαίσια διαφόρων προγραμμάτων, όπως το Πρόγραμμα Ανάπτυξης Υπόγειων Υδάτων Θεσσαλίας (ΠΑΥΥΘ) το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την Διεθνή Τράπεζα Επενδύσεων τα έτη 1972 – 1986 και τους τοπικούς Οργανισμούς Εγγείων Βελτιώσεων (ΤΟΕΒ) προκειμένου να βελτιωθεί το υδατικό ισοζύγιο και να εξισορροπηθούν οι ανάγκες άρδευσης του Θεσσαλικού κάμπου. Έτσι λειτούργησαν 30.000 περίπου γεωτρήσεις ενώ σε άλλες 24.000 περίπου υπολογίζεται ο αριθμός των παράνομων γεωτρήσεων (Γκούμας, 2006). Μέχρι το έτος 1985 η λειτουργία των γεωτρήσεων, ιδιωτικών και συλλογικών υπήρξε αρμονική κατά την έννοια ότι δεν προέκυπτε έλλειμμα στο υδατικό δυναμικό της περιφέρειας και δεν παρουσιάστηκαν προβλήματα έλλειψης υδάτων ακόμα και στα έτη με έντονη ξηρασία. Στα επόμενα έτη και όσο οι ανάγκες για νερό άρδευσης αυξάνονταν σημαντικά η ζήτηση προσανατολίστηκε κυρίως στα υπόγεια ύδατα, λαμβάνοντας υπόψη ότι λόγω εξάντλησης των επιφανειακών υδάτων της περιφέρειας δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση (Ευαγγελόπουλος, 2005).
Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι οι αρδευόμενες εκτάσεις του Θεσσαλικού κάμπου είναι περισσότερες από αυτές που θα μπορούσε να ικανοποίηση το υπάρχον ανανεώσιμο αποθεματικό των υπόγειων υδάτων. Ως συνεπακόλουθο αντλούνται όλο και μεγαλύτερες ποσότητες υπόγειων υδάτων από αυτές που η φύση μπορεί να αποκαταστήσει και μειώνεται συνεχώς η στάθμη του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα. Όπως προκύπτει από την παρακολούθηση της στάθμης των υπόγειων υδάτων σε περίπου 250 γεωτρήσεις και πιεζόμετρα, τα τελευταία 25 χρόνια, στο σύνολο σχεδόν των υπόγειων υδροφορέων της Θεσσαλίας οι ποσότητες που αντλούνται είναι πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που μπορούν να ανανεωθούν. Σύμφωνα με στοιχεία μελετών, το σύνολο της ποσότητας του νερού που αντλήθηκε κατά την εικοσαετία 1974-1994 εκτιμάται σε 1000 εκατ. κ.μ., εκ των οποίων τα 800 αφορούν μόνο την δεκαετία 1984— 1994 (Γκούμας, 2006).
Η Όστρομ μιλάει για  αφρικανούς  και σουηδούς  χωρικούς σε βουνίσιες κοινότητες
" Η δουλειά του Robert Netting, ενός ανθρωπολόγου που μελέτησε βουνίσιες κοινότητες για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Σουηδούς χωρικούς και μετά στην Αφρική επίσης. Ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος που αποκαλούσαν τους Αφρικανούς πρωτόγονους επειδή πολύ συχνά είχαν κοινή ιδιοκτησία και δεν καταλάβαιναν τα οφέλη της ατομικής ιδιοκτησίας. Ο υπαινιγμός ήταν πως πρέπει να τους επιβάλουμε κανόνες ατομικής ιδιοκτησίας. Ο Netting είπε: «Είναι οι Σουηδοί χωρικοί ηλίθιοι; Κι αυτοί ζουν με κοινή ιδιοκτησία».
Ας το σκεφτούμε αυτό για λίγο. Στις κοιλάδες χρησιμοποιούν ατομική ιδιοκτησία, ενώ στις ορεινές περιοχές κοινοκτημοσύνη. Οπότε οι ίδιοι άνθρωποι γνωρίζουν και περί ατομικής και περί κοινής ιδιοκτησίας, αλλά επιλέγουν την κοινοκτημοσύνη στις ορεινές περιοχές. Γιατί; Λοιπόν, οι ορεινές περιοχές είναι αυτό που ο Netting αποκαλεί «spotty» (ασύμμετρες). Η βροχόπτωση είναι υψηλή σε ένα σημείο και το χιόνι πλούσιο. Αλλά γύρω από αυτό το μέρος η περιοχή έχει ξηρασία. Αν βάλεις φράκτες δημιουργώντας χώρο ατομικής ιδιοκτησίας, τότε οι Σμίθ θα ‘χουν πολύ χορτάρι τη μια χρονιά –δεν θα μπορούν καν να το χρησιμοποιήσουν όλο- και οι Μπράουν δε θα ‘χουν καθόλου. Έτσι, το επιχείρημα του Netting ήταν ότι έχει νόημα ένα ανοιχτό βοσκοτόπι αντί για ένα κλειστό. Κατόπιν, σου δίνει μια πολύ καλή ιδέα περί της μεγάλης ποικιλίας των συγκεκριμένων κανόνων που οι άνθρωποι εκεί έχουν θεσμίσει για να διαχειριστούν την κοινή γη". Πρέπει να σεβαστούμε την ανθρώπινη εμπειρία και τους συστηματικούς και έξυπνους τρόπους που έχουν χρησιμοποιήσει άλλες ομάδες για την επίλυση ανθρώπινων προβλημάτων .. Άλλοι τρόποι για να γίνονται τα πράγματα μπορεί να φαίνονται περίεργοι και εξωτικοί σε μας, αλλά έχουν νόημα. "
Αναφορά της Όστρομ σε διαχείριση Π.Κ.Δ. στην Ιαπωνία
Η Όστρομ αναφέρει ότι « από τον 17ο αιώνα υπάρχουν κοινές γαίες στη Ιαπωνία και ρυθμίζονται από τους τοπικούς θεσμούς των χωριών. Τα κοινά αυτά ορεινά κτήματα έχουν διατηρηθεί, αν όχι διασωθεί κατά τη διάρκεια αιώνων εντατικής χρήσης λόγω της διαχείρισης Π.Κ.Δ. και παράγουν βασικά προϊόντα όπως ξυλεία για τις στέγες των σπιτιών, ζωοτροφές και αποσυντιθέμενα φυτά που χρησιμοποιούνται για λίπασμα, καυσόξυλα και κάρβουνα. Η γη που διατηρείται σε κοινόχρηστη κατοχή πληρεί τις προϋποθέσεις που ο Netting θέτει ως ευνοϊκές στην κοινή ιδιοκτησία. Η Margatet McKean σε μια σημαντική μελέτη των παραδοσιακών κοινών γαιών στην Ιαπωνία εκτιμά ότι χιλιάδες αγροτικά χωριά κατείχαν και διαχειρίζονταν από κοινού περίπου 12 εκατομμύρια εκτάρια κοινής γης κατά περίοδο 1600-1867 και από αυτά τα 3 εκατομμύρια έχουν τον ίδιο τρόπο διαχείρισης έως και σήμερα. Η McKean παρέχει μια συγκεκριμένη άποψη των κανόνων, των ρυθμίσεων παρακολούθησης και των κυρώσεων σε τρία ιαπωνικά χωριά Hirano, Nagaike και Yamanoka για τη ρύθμιση των κοινών». Η διαχείριση των κοινών γαιών της Ιαπωνίας γίνεται από ομάδες αυτοοργανωνομένων ατόμων οι οποίοι θεσπίζουν κανόνες προκειμένου να περιορίσουν τις δραστηριότητες οικειοποίησης και να διασφαλίσουν τη συντήρηση και τη μακροβιότητα του πόρου.
Θεωρίες
Το πρόβλημα σχετίζεται και με τη θεωρία παιγνίων, η οποία μελετά την αλληλεπίδραση και την προσπάθεια πρόγνωσης της συμπεριφοράς περισσοτέρων υποκειμένων, ως προς το πόσο διαφορετικοί μπορεί να είναι οι στόχοι της προσωπικής ευτυχίας και της συνολικής αποτελεσματικότητας (efficiency) και πώς αυτό επηρεάζει τη συμπεριφορά των ατόμων.
Η θεωρία αυτή βρίσκει εφαρμογή κυρίως στη διαχείριση πόρων, υλικών και άυλων. Στη βάση της συγγενεύει με τη θεωρία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Έχει εφαρμογή εκτός των άλλων και στη διανοητική ιδιοκτησία, όπου δικαιολογεί την απονομή από το νόμο αποκλειστικών δικαιωμάτων σε άυλα αγαθά (πνευματικών δικαιωμάτων, ευρεσιτεχνίας). Οι ιδέες και οι καινοτομίες αντιπροσωπεύουν πόρους, οι οποίοι πρέπει να γίνονται αντικείμενο λελογισμένης εκμετάλλευσης (να αποζημιώνεται ο δημιουργός/εφευρέτης).
Η Όστρομ εισήγαγε δύο παραμέτρους, που δεν είχε λάβει υπόψιν ο Χάρντιν: την συνεννόηση, ώστε τα μέρη που εμπλέκονται να καταλήξουν σε συμφωνία, και τη δυνατότητα για σύναψη μιας σύμβασης μεταξύ όλων των μερών, για την τήρηση της οποίας θα υπάρχουν τρίτοι που θα επιβεβαιώνουν το αν τηρείται ή όχι. Με αυτό τον τρόπο μπορούν τα μέρη να λειτουργήσουν αρμονικά ως προς τη διαχείριση των πόρων. Η ίδια διατύπωσε, ύστερα από έρευνα, τις 8 αρχές που χαρακτηρίζουν τους θεσμούς Πόρων Κοινής Διαχείρισης (ΠΚΔ) που αντέχουν στο χρόνο.
Επιτυχημένα παραδείγματα διαχείρισης Π.Κ.Δ. από την κοινότητα.
Ο ψαρότοπος στην Αλάνια της Τουρκίας, (Όστρομ,2002). Περιγραφή από Fikret Berkes (1986b). Την δεκαετία του 1970 η παράκτια πόλη Αλάνια στην Τουρκία είχε 100 περίπου ψαρόβαρκες που απασχολούσαν από 1-2 άτομα. Οι μισοί από αυτούς ανήκαν σε ένα τοπικό συνεταιρισμό. Ο ψαρότοπος εξαιτίας της ανεξέλεγκτης χρήσης και του ανταγωνισμού μεταξύ των ψαράδων απειλούνταν με καταστροφή. Όλοι ήθελαν να ψαρεύουν στα καλά σημεία επενδύοντας σε ολοένα και αποτελεσματικότερο εξοπλισμό. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν υπερβολικά τα κόστη αλλά και η αβεβαιότητα της ψαριάς σε σημείο να ξεσπούν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ τους. Τότε ο συνεταιρισμός χρησιμοποίησε την κρατική νομοθεσία που του έδινε την δυνατότητα των "τοπικών διακανονισμών"  για την δημιουργία ενός συστήματος κατανομής των σημείων αλιείας στους ντόπιους ψαράδες. Για μια δεκαετία πειραματίζονταν και μετά από πολλές δοκιμές και λάθη κατέληξαν σε ένα σύστημα κανόνων που περιελάμβανε τα εξής:
Παρατηρούμε ότι
Η διαχείριση των υδάτινων καναλιών acequias στο Νέο Μεξικό. (Bollier, 2016). Από τον δέκατο έβδομο αιώνα στο Νέο Μεξικό οι ντόπιοι Ισπανό-Αμερικανοί κάτοικοι έχουν αναπτύξει ένα κοινοτικό σύστημα διαχείρισης των υδάτων. Η περιοχή τους είναι ιδιαίτερα άνυδρη. Μέσω των καναλιών acequias καταφέρνουν να εναρμονίσουν την υδροδότηση των κοινοτήτων τους με την αξιοποίηση των περιορισμένων υδάτινων πόρων της περιοχής χωρίς να του εξαντλούν. Τα acequias απολαμβάνουν τις πρόνοιες του νόμου της πολιτείας του Νέου Μεξικού αλλά διαχειρίζονται και προστατεύονται από τις τοπικές  κοινότητες. Όλα τα μέλη των κοινοτήτων καθαρίζουν και συντηρούν τα δίκτυα υδρονομής. Την ίδια στιγμή που τα χωριά έχουν επάρκεια νερού οι γειτονικές πόλεις υποφέρουν ελλείψεις νερού εξαιτίας της υπερβολικής ζήτησης από την ανεξέλεγκτη αστική ανάπτυξη. Οι κοινότητες έχουν καταφέρει να κατανέμουν το νερό με δικαιοσύνη σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες. Επίσης διατηρούν και προφυλάσσουν το χώμα και το νερό ώστε να είναι σε καλή κατάσταση με αποτέλεσμα οι υδροφόρος ορίζοντας να ξαναγεμίζει και η άγρια πανίδα και χλωρίδα να ευημερεί. Αυτό το παράδειγμα θέλει να δείξει ότι δεν είναι πάντα οι ανάγκες της αγοράς αυτοσκοπός αλλά μπορούν να προτάσσονται οι ανάγκες της κοινότητας και η οικολογική βιωσιμότητα.
Το Μόνιμο Ταμείο Αλάσκας [Alaska Permanent Fund]. (Bollier, 2016). Η πολιτεία της Αλάσκα ίδρυσε νομοθετικά ένα ίδρυμα που διοικείται από τους πολίτες και είναι ανεξάρτητο από την πολιτεία. Τα έσοδα του προέρχονται από μέρος των δικαιωμάτων που καταβάλλονται ώστε να αντλείται πετρέλαιο από περιοχές που ανήκουν στην πολιτεία. Από τα κεφάλαια που δημιουργούνται δίνονται 1000 δολάρια σε κάθε οικογένεια της Αλάσκα αλλά και ένα μέρος του καταπιστεύματος επιστρέφει στον κάθε φορολογούμενου ως επιπλέον εισόδημα. Αυτό το μοντέλο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την διαχείριση πολλών τύπων φυσικών πόρων ανά τον κόσμο. Κάποιοι ακτιβιστές προτείνουν την δημιουργία κοινών καταπιστευματικών ταμείων που θα λειτουργούν ως επόπτες και θεματοφύλακες αλιευτικών περιοχών, υπόγειων νερών, ορυκτών, άγριας φύσης και γενικότερα ΠΚΔ. Οι πολίτες μπορούν να αναλάβουν πραγματικές ευθύνες για την ζωή τους και το κράτος μπορεί να παραχωρήσει κάποιες από τις εξουσίες του  γιατί οι πολίτες ξέρουν καλύτερα τις ανάγκες τους.
Η τραγωδία των αντικοινών (η "τραγωδία της αγοράς",   η αγοραία περίφραξη)
Έχει αναπτυχθεί και η αντίστροφη θεωρία, η οποία αναφέρεται στην τραγωδία των αντικοινών (tragedy of the anticommons): η υπερβολική κατανομή των πόρων σε ιδιώτες οδηγεί σε υποεκμετάλλευση, καθώς τα συμφέροντα των ιδιωτών μπορεί να συγκρούονται με αυτά του κοινωνικού συνόλου
Χαρακτηριστικό παράδειγμα: "Οι διεθνείς επενδυτές και οι εθνικές κυβερνήσεις αγοράζουν σε μαζική κλίμακα φάρμες και δάση στην Αφρική, Ασία και στη Λατινική Αμερική σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές. Άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει και καλλιεργούσαν για γενιές εκδιώκονται από τη γη τους, με στόχο οι μεγάλες πολυεθνικές να τα υφαρπάξουν. Ο βασικός στόχος είναι να διασφαλιστεί το γεωπολιτικό πλεονέκτημα, να πουλήσουν τρόφιμα στις παγκόσμιες αγορές ή απλά να κερδοσκοπήσουν.Μπορείτε να φανταστείτε τι συμβαίνει στα εκατομμύρια των ανθρώπων που ξαφνικά δεν μπορούν να επιβιώσουν γιατί η κοινόχρηστη περιοχή τους περιφράχτηκε; Γίνονται χαρακτήρες νουβέλας του Κάρολου Ντίκενς. Αναγκάζονται να έρθουν στις πόλεις για να επιζήσουν και καταλήγουν να γίνουν ζητιάνοι, αλκοολικοί και μισθωτοί σκλάβοι. Τα νέα αναφέρουν για επιδρομές Σομαλών πειρατών, αλλά σπάνια σχολιάζουν ότι οι περισσότεροι από αυτούς κάποτε ήταν ψαράδες πριν οι ξένες αλιευτικές εταιρείες καταστρέψουν τον ιχθυοπαραγωγικό τους πλούτο".
Επίσης παραδείγματα για την "τραγωδία των αντικοινών είναι: τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα,  ο  Ευρωπαϊκός κοινός κατάλογος ποικιλιών  στο μέρος της αρνητική κρητικής που συγκεντρώνει. Έτσι σήμερα  "η μισή καλλιεργήσιμη γη  στην Αργεντινή είναι ήδη μια «πράσινη έρημος» γενετικά μεταλλαγμένης σόγιας, για να μη μιλήσουμε για την Παραγουάη και τη Βραζιλία, ενώ το αφρικάνικο φοινικέλαιο έχει αντικαταστήσει ένα τεράστιο ποσοστό των δασών της Ινδονησίας και τώρα χρησιμοποιείται για την επίθεση στις αφρικανικής καταγωγής κοινότητες στην Κολομβία. Η Ινδία σχεδιάζει την καλλιέργεια περισσότερο από ένα εκατομμύριο εκταρίων jatropha, γεγονός που σημαίνει την καταστροφή περίπου ισάριθμων αγροτών ".
Πληροφοριακά κοινά
Ο Βασίλης Κωστάκης αναφέρει ότι η ομότιμη συνεργασία στα "πληροφοριακά κοινά " προωθεί περαιτέρω τη δυναμική της κοινωνίας με αποτέλεσμα να θεωρούνται πλέον "υπολογίσιμες δυνάμεις στη σύγχρονη οικονομία....". Έτσι, ο ομότιμος πολίτης, δικαιούται μια ισότιμη αντιμετώπιση από τις καπιταλιστικές οργανώσεις ή/και την κρατική εξουσία που με τις πρακτικές τους προσπαθούν το αντίθετο. Ουσιαστικά, στην πράξη, κράτος και καπιταλιστική αγορά, θεωρούν την κοινωνία των πολιτών υποδεέστερη παρ’ όλο που σε αυτήν απευθύνονται για να αυξήσουν την εξουσία και τα κέρδη (αντίστοιχα).
Ο L. Lawrence προσθέτει πως οι σημερινές κοινωνίες είναι προϊόν "ελεύθερης κουλτούρας". Για τον L. Lawrence ο όρος "ελευθερία" δεν έχει την έννοια της ανταλλακτικής αξίας, π.χ. αγοράζω ελεύθερα ένα βιβλίο, αλλά της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, λόγου, παράδοσης. Συνεπώς, η αναφορά στον δημιουργό ενός έργου διέπεται από τον σεβασμό προς την συνεισφορά του δημιουργού και δεν πρέπει να είναι αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης με σκοπό το κέρδος.
"Θα προσθέσουμε τα εκατομμύρια των δεδομένων στη βικιπαίδεια σε πάνω από 285 γλώσσες. Τα πάνω από 8.000 ανοικτής πρόσβασης ακαδημαϊκά δελτία τα οποία υπερτερούν έναντι των ακριβών εμπορικών εκδόσεων. Το κίνημα των Ανοικτών Εκπαιδευτικών Πόρων το οποίο ξεκίνησε από το M.I.T. Τα εκατοντάδες εκατομμύρια διαδικτυακών κειμένων, video και μουσικών έργων τα οποία χρησιμοποιούν άδειες Creative Commons για να διευκολύνουν τη διανομή. Η μεγάλη ελεύθερη και ανοικτή πρόσβαση στο λογισμικό, μια κοινότητα που είναι η βάση για ποικίλο και πλούσιο μέρος πέραν του συμβατικού εμπορικού.Τα κοινά μας βοηθάνε να καταλάβουμε ότι είμαστε πολύ πιο πλούσιοι από όσο νομίζουμε.  Συνεπώς αυτός ο πλούτος δεν μπορεί ούτε να αγορασθεί ούτε να πωληθεί σαν ένα προϊόν. Επιπρόσθετα, αυτός ο πλούτος θα εξαφανιστεί εκτός αν η ακεραιότητα των κοινών προστατεύεται και παραμένει παραγωγική."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία Κατηγορία:Θεωρία παιγνίων Κατηγορία:Πολιτική οικολογία Κατηγορία:Περιβαλλοντικά οικονομικά
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2000
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2000 ήταν η 45η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, μετά τη νίκη της Σαρλότ Νίλσον στο διαγωνισμό του στην Ιερουσαλήμ του Ισραήλ με το τραγούδι "Take Me to Your Heaven". Ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαΐου 2000 στο Globe Arena. Ήταν η πρώτη φορά από το που ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Ο διαγωνισμός ήταν ο δεύτερος που πραγματοποιήθηκε στη Στοκχόλμη και ο τέταρτος στη Σουηδία. Οι παρουσιαστές ήταν οι Κάτις Άλστρεμ και Άντερς Λούντιν.
Ο νικητής για το διαγωνισμό του 2000 ήταν οι αδελφοί Όλσεν που εκπροσωπούσαν τη Δανία με το τραγούδι "Fly on the Wings of Love" (αρχικά: Smuk som et stjerneskud). Το τραγούδι γράφτηκε από έναν από τους αδελφούς, τον Γιόργκεν Όλσεν. Την ημέρα της νίκης τους, ο Γιόργκεν Όλσεν ήταν 50 ετών και 61 ημερών, καθιστώντας τον τον γηραιότερο καλλιτέχνη που δεν έχει κερδίσει το διαγωνισμό. Ωστόσο, δεν θα κρατούσε το ρεκόρ για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ο Ντέιβ Μπέντον θριάμβευσε τον επόμενο χρόνο στην ηλικία των 50 ετών και 101 ημερών, σπάζοντας το ρεκόρ κατά 40 ημέρες. Οι συνδυασμένες ηλικίες των αδελφών Όλσεν τους καθιστούν τους γηραιότερους συμμετέχοντες που κέρδισαν το διαγωνισμό. Το Globe Arena ήταν, τότε, ο μεγαλύτερος χώρος που επιλέχθηκε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό με χωρητικότητα 16.000 θεατών. Οι καρτ-ποστάλ που χρησιμοποιήθηκαν για να εισαγάγουν κάθε χώρα που συμμετείχε αφορούσε σουηδικά θέματα που ενσωμάτωσαν κάθε έθνος σε κάποιο βαθμό. Όλες οι κάρτες γυρίστηκαν στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, ωστόσο, η μόνη εξαίρεση είναι η καρτ-ποστάλ για τη Σουηδία, η οποία γυρίστηκε πριν από την Expo 2000 στο Ανόβερο της Γερμανίας. Το λογότυπο του διαγωνισμού, ένα ζευγάρι ανοιχτού στόματος και χειλιών, επιλέχθηκε από την SVT και χαρακτηρίστηκε από τους σχεδιαστές του ως "ένα αισθησιακό, αλλά στιλιστικά καθαρό στόμα που αντιπροσωπεύει τραγούδι, διάλογο και ομιλία" και αργότερα ήταν μια από τις πιθανές επιλογές για το γενικό λογότυπο που παρουσιάστηκε στο Διαγωνισμό του.
Το μεγάλο φαβορί του φετινού διαγωνισμού ήταν η, η οποία ήταν επίσης αγαπημένη των θαυμαστών και επαινέθηκε από τον τύπο. Ωστόσο, καθώς τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών έφτασαν, η ηγήθηκε του πίνακα αποτελεσμάτων, νικώντας τη  στη δεύτερη θέση και τη  στην 3η θέση. Η, η και η  αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν για οικονομικούς λόγους. Οι χώρες με τις πέντε χαμηλότερες μέσες βαθμολογίες σε σχέση με τους προηγούμενους πέντε διαγωνισμούς που είχαν συμμετάσχει το 1999, η, η , η , η και η  αποκλείστηκαν που σημαίνει ότι πέντε χώρες θα μπορούσαν να επιστρέψουν. Αυτές οι χώρες ήταν: η, η , η , η και η. Η συμμετείχε επίσης στο διαγωνισμό ως η μόνη χώρα που έκανε το ντεμπούτο της.
Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε μια επίσημη συλλογή CD. Περιείχε όλα τα τραγούδια των συμμετεχόντων εθνών και ήταν διαθέσιμο σε όλη την Ευρώπη. Ένας τέτοιος δίσκος επιχειρήθηκε τον προηγούμενο χρόνο, ωστόσο δεν είχε τέσσερα από τα διαγωνιστικά τραγούδια. Με τη χορηγία της Microsoft, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε επίσης στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Διαδικτύου για πρώτη φορά.
Τοποθεσία
Το SVT ανακοίνωσε στις 7 Ιουλίου 1999 ότι ο διαγωνισμός θα διεξαγόταν στη Globe Arena της Στοκχόλμης. Άλλοι υποψήφιοι χώροι ήταν το Scandinavium στο Γκέτεμποργκ και το Malmömässan στο Μάλμε. Και τα δύο είχαν φιλοξενήσει προηγουμένως τους διαγωνισμούς του και του, αντίστοιχα. Η επιλογή έγινε επειδή, όπως ειπώθηκε, συνέφερε περισσότερο από οικονομική άποψη, σε σύγκριση με το Scandinavium και το Malmömässan, που είχαν επίσης προταθεί και ότι η Στοκχόλμη δεν είχε φιλοξενήσει το διαγωνισμό από το 1975.
Σχεδιασμός
Το πρόγραμμα γραφιστικής για το φετινό διαγωνισμό αναπτύχθηκε από το Stockholm Design Lab και επικεντρώθηκε γύρω από ένα στυλιζαρισμένο σύμβολο στόματος. Του δόθηκε το βραβείο Excellent Swedish Design αργότερα εκείνο το έτος. Η απαλότητα του στόματος αντιπαραβλήθηκε με μια μυτερή γραμματοσειρά, που έγινε ειδικά για το διαγωνισμό. Κατά τη διάρκεια κάθε παράστασης, μια παραμορφωμένη έκδοση της σημαίας της κάθε χώρας που έπαιζε θα εμφανιζόταν στο στόμα δίπλα στη σκηνή.
Τελετή κατά της διάρκειας του σόου (Ενδιάμεση)
Η ενδιάμεση τελετή ήταν το "Μια φορά κι έναν καιρό η Ευρώπη καλυπτόταν από πάγο", μια ταινία/τραγούδι σε σκηνοθεσία, σύνθεση και επιμέλεια του Johan Söderberg και σε παραγωγή του John Nordling. Για την ταινία, ο Söderberg είχε ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη για να ηχογραφήσει παιδιά που έπαιζαν το σκορ. Στη σκηνή ήταν η βιολιστής Caroline Lundgren (η οποία εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης ντυμένη με μια παραδοσιακή σουηδική φορεσιά και αναφώνησε "Welcome Europe!"), ο ντράμερ Strängnäs Trumkorps, συν μουσικοί του δρόμου από τη Στοκχόλμη και χορευτές από την Bounce Streetdance Company.
Περιστατικά
Το Ισραήλ στη διάρκεια της ερμηνείας του προκάλεσε σχόλια με το συγκρότημά του, επειδή τα μέλη του κουνούσαν σημαίες του Ισραήλ και της Συρίας, ζητώντας την ειρήνη μεταξύ των 2 χωρών και σε κάποια στιγμή της εκτέλεσης του τραγουδιού τα δύο αρσενικά μέλη του συγκροτήματος φιλήθηκαν. Η Ρωσία έκανε ένσταση για το νικητήριο τραγούδι της Δανίας, ζητώντας την ακύρωσή του, επειδή οι αδερφοί Όλσεν είχαν χρησιμοποιήσει ένα vocoder προκειμένου να δοθεί ηλεκτρονικός ήχος στη φωνή του Γιούργκεν Όλσεν, στη διάρκεια της ερμηνείας του. Η ένσταση απορρίφθηκε από την EBU.
Στην Ολλανδία, το NOS αποφάσισε να διακόψει τη μετάδοση του διαγωνισμού ενώ βρισκόταν στη μέση, επειδή την ίδια ημέρα έλαβε χώρα η τραγωδία από έκρηξη πυροτεχνημάτων στο Ένσεντε, προκειμένου να καλύψει ζωντανά το τραγικό γεγονός. Ως αποτέλεσμα διακόπηκε η τηλεψηφοφορία και οι ψήφοι της Ολλανδίας δόθηκαν από μία κριτική επιτροπή.
Αποτελέσματα
Η κλήρωση για την τρέχουσα σειρά εμφάνισης έγινε στις 21 Νοεμβρίου 1999.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια περίληψη όλων των 12 βαθμών του τελικού:
Πρόκριση για το διαγωνισμό του 2001
Μαζί με τις "Μεγάλες Τέσσερις" και τη διοργανώτρια χώρα του διαγωνισμού του 2001, τη Δανία, οι 12 χώρες με το μεγαλύτερο ποσοστό των σκορ ανάμεσα στις χρονιές 1996 και 2000 επιτράπηκε να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό του 2001.
Υπόμνημα: Αυτόματοι προκριθέντες Προκριθέντες
Επίσημο μουσικό άλμπουμ
Το Eurovision Song Contest: Stockholm 2000 ήταν το επίσημο άλμπουμ του διαγωνισμού του 2000, το οποίο συντάχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και κυκλοφόρησε από την EMI Records και την CMC International στις 13 Μαΐου 2000. Το άλμπουμ περιελάμβανε και τα 24 τραγούδια που εισήλθαν το 2000 διαγωνισμό και ήταν η πρώτη φορά που η EBU κυκλοφόρησε ένα τέτοιο εμπόρευμα, ειδικότερα ένα εμπορικό άλμπουμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Eurovision 2000
Κουαρτέτο εγχόρδων
thumb|Το κουαρτέτο εγχόρδων Hart House το 1935 Ο όρος κουαρτέτο εγχόρδων περιγράφει αφενός ένα μουσικό σύνολο αποτελούμενο από τέσσερις εκτελεστές εγχόρδων μουσικών οργάνων (συνήθως δύο βιολιά, μια βιόλα κι ένα βιολοντσέλο), και αφετέρου ένα κομμάτι γραμμένο για τέτοιο σύνολο. Ως σύνολο, θεωρείται θεμελιώδες μέρος σε ό,τι αφορά τη μουσική δωματίου, διότι αποτελείται από όργανα της ίδιας οικογένειας και διαθέτει μεγάλη τονική έκταση -κάτι αντίστοιχο της χορωδίας. Ως μουσική φόρμα αποτελεί σημαντικότατο μέσο έκφρασης, κυρίως για συνθέτες μετά το 1750.
Κουαρτέτα μπορούν να συντίθενται και με άλλους συνδυασμούς οργάνων, όπως π.χ. τα πνευστά (στην περίπτωση αυτή αναφερόμαστε σε κουαρτέτο πνευστών), τα κρουστά κ.ο.κ. Κατά την ίδια λογική, υπάρχουν και τα κουιντέτα διαφόρων μουσικών οργάνων, τα οποία αποτελούνται από πέντε εκτελεστές· ενδεικτικά, ένα κουιντέτο με πιάνο αποτελείται από ένα κουαρτέτο εγχόρδων και έναν πιανίστα, ωστόσο ένας συνθέτης έχει την ελευθερία να αποκλίνει από τη συγκεκριμένη διάταξη οργάνων.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον μουσικολόγο Ντέιβιντ Γουίν Τζόουνς, η καταγωγή του κουαρτέτου εγχόρδων ανάγεται στη μπαρόκ μουσική, όπου μία από τις κυριότερες μουσικές φόρμες ήταν η τριο-σονάτα. Σ' αυτό το είδος, δύο μελωδικά όργανα (π.χ. βιολί, όμποε, φλάουτο) συνοδευόντουσαν από ένα σύνολο συνεχούς βάσιμου, τυπικά ένα τσέμπαλο και μια βιόλα ντα γκάμπα. Εξέλιξη αυτού αποτέλεσε η τετραμερής σονάτα, πρώιμα παραδείγματα της οποίας βρίσκουμε στο έργο του Ιταλού συνθέτη Γκρεγκόριο Αλέγκρι. Μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα η προσθήκη ενός τρίτου μελωδικού οργάνου ήταν συνήθης πρακτική· επιπλέον, το μέρος του πληκτροφόρου άρχισε να εκπίπτει, αφήνοντας τη γραμμή του βάσιμου σε κάποιο βαθύφωνο έγχορδο (βιολοντσέλο ή βιόλα ντα γκάμπα), με πιο πρόσφορο παράδειγμα αυτής της εξελικτικής πρακτικής το έργο του Αλεσάντρο Σκαρλάτι "Sonata à Quattro per due Violini, Violetta, e Violoncello senza Cembalo" (''Έξι Τετραμερείς Σονάτες για δύο Βιολιά, Βιολέτα [βιόλα], και Βιολοντσέλο, χωρίς Τσέμπαλο").
Κατά τον ίδιο μουσικολόγο, μια άλλη πιθανή πηγή του κουαρτέτου εγχόρδων είναι και η πρακτική της εποχής να παίζονται έργα για ορχήστρα εγχόρδων από τέσσερις εκτελεστές, με το μέρος του βάσιμου να αποδίδεται αποκλειστικά από ένα βιολοντσέλο.
Η μορφολογία μιας μουσικής σύνθεσης για κουαρτέτο μπορεί να εμπίπτει σε οποιαδήποτε μουσική φόρμα. Την κλασική περίοδο ήταν σύνηθες το πρότυπο των τεσσάρων κινήσεων (μερών), με μεγάλης κλίμακας ανάπτυξη, κατ' αντιστοιχία μιας συμφωνίας: οι εξωτερικές κινήσεις (1η και 4η) είναι γρήγορες, ενώ οι εσωτερικές είναι είτε αργές, είτε παραπέμπουν σε κάποιον χορό της εποχής (π.χ. μενουέτο ή σκέρτσο). Η δομή αυτή κυριάρχησε μέχρι και τα τελευταία κουαρτέτα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, ο οποίος εισήγαγε κάποιους νεωτερισμούς. Αν και η εν λόγω δομή επικράτησε μεταξύ αρκετών συνθετών του 20ού αιώνα, εντούτοις σταδιακά εγκαταλείφθηκε προς χάρην άλλων μουσικών φορμών.