cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέταρ Ναουμόσκι
Εθνική Π.Γ.Δ.Μ.
Ο Ναουμόσκι ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Π.Γ.Δ.Μ. Με την εθνική του έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης του 1999.
Μετά την απόσυρσή του
Ο Ναουμόσκι διετέλεσε κάποτε Υπουργός Αθλητισμού της Π.Γ.Δ.Μ. Τον Ιούνιο του 2007, ορισμένες τουρκικές εφημερίδες ισχυρίστηκαν ότι η Εφές Πίλσεν εξέταζε τον Ναουμόσκι ως τον νέο προπονητή καλαθοσφαίρισης της ομάδας, για να αντικαταστήσει τον Οκτάι Μαχμούτι. Ωστόσο, ο τουρκικός σύλλογος επέλεξε τελικά να προσλάβει τον Ντέιβιντ Μπλατ.
Στις 27 Απριλίου 2015 διορίστηκε Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Π.Γ.Δ.Μ.. Στις 9 Φεβρουαρίου 2017, η Εφές απέσυρε την εμφάνιση με τον αριθμό 7.
Προσωπικές πληροφορίες
Ο Ναουμόσκι έχει επίσης τουρκικό διαβατήριο, με το όνομα Νάμικ Πολάτ, καθώς και ιταλική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούλκερσπορ Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές από τη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπλιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Ραμποτνίτσκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου
Χρονικό της Νυρεμβέργης
Το Χρονικό της Νυρεμβέργης είναι μια εικονογραφημένη βιβλική παράφραση και ταυτόχρονα μία παγκόσμια ιστορία που ακολουθεί την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, όπως περιγράφεται στη Βίβλο. Περιλαμβάνει τις ιστορίες πολλών σημαντικών Δυτικών πόλεων. Το πρωτότυπο έργο είναι γραμμένο στη λατινική από τον Χάρτμαν Σέντελ, έναν Γερμανό φυσικό, ουμανιστή, ιστορικό και χαρτογράφο, και δημοσιεύθηκε το 1493. Το έργο θεωρείται μία από τις καλύτερες πρώιμες τεκμηριωμένες πηγές— ένα αρχέτυπο—που συνδύασε με πρωτοφανή επιτυχία εικόνες και κείμενο.
Οι Λατίνοι μελετητές αναφέρονται στο έργο με τον χαρακτηρισμό Βιβλίο των Χρονικών (Liber Chronicarum), όπως εμφανίζεται και στην εισαγωγή της λατινικής έκδοσης. Οι Βρετανοί αναφέρονται σε αυτό ως το Χρονικό της Νυρεμβέργης από την πόλη στην οποία δημοσιεύθηκε, ενώ οι Γερμανοί ως Παγκόσμια Ιστορία του Σέντελ (Die Schedelsche Weltchronik) προς τιμήν του συγγραφέα του. μικρογραφία|Τυπικές σελίδες, αχρωμάτιστες|εναλλ.=|αριστερά
Δημοσίευση
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Nuremberg_chronicles_-_Bottom_of_Page_(CCXVIIv).jpg|μικρογραφία|Πιάνοντας ένα "[[Πτεροϊδές|λιονταρόψαρο" - μια μικρή εικόνα από τη λατινική έκδοση. Προσέξτε το κόκκινο κεφαλαίο γράμμα που ζωγραφίστηκε με πένα και μελάνη, και το σκίτσο στο κάτω περιθώριο.|εναλλ.=|250x250εσ]] Το Χρονικό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα λατινικά την 12 Ιουλίου 1493 στην πόλη της Νυρεμβέργης, και στα γερμανικά την 23 Δεκεμβρίου 1493. Υπολογίζεται ότι τυπώθηκαν 1400 - 1500 αντίτυπα στα λατινικά και 700 - 1000 στα γερμανικά. Για αυτά, σε ένα έγγραφο του 1509 αναφέρεται ότι 539 από τις λατινικές εκδόσεις και 60 από τις γερμανικές δεν πωλήθηκαν. Περίπου 400 λατινικά και 300 γερμανικά αντίτυπα διασώθηκαν ως τον 21ο αιώνα. Επίσης, οι μεγαλύτερες εικόνες πωλούνταν χωριστά ως ανατυπώσεις παλαιότυπων, συχνά χρωματισμένές στο χέρι με χρώματα ακουαρέλας. Πολλά από τα αντίγραφα του βιβλίου ήταν έγχρωμα, χρωματισμένα με διάφορους βαθμούς δεξιοτεχνίας, και υπήρχαν εξειδικευμένα καταστήματα γι'αυτό. Τα χρώματα σε ορισμένα δείγματα προστέθηκαν πολύ αργότερα, ενώ κάποια αντίγραφα χωρίστηκαν σε κομμάτια και πωλήθηκαν ως διακοσμητικές εντυπώσεις.
Ο εκδότης και τυπογράφος, ο Αντον Κόμπεργκερ, ήταν ο νονός του Άλμρεχτ Ντύρερ, και εργαζόταν ως χρυσοχόος μέχρι τη γέννηση του Ντύρερ το 1471. Γρήγορα έγινε ο πιο επιτυχημένος εκδότης στη Γερμανία, και τελικά στην ιδιοκτησία του περιλαμβάνονταν 24 τυπογραφικά πιεστήρια και πολλά γραφεία στη Γερμανία και στο εξωτερικό, από τη Λυών εως τη Βούδα. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Nuremberg_chronicles_-_f_4v.png|μικρογραφία|Η Πέμπτη ημέρα της δημιουργίας|εναλλ.=|αριστερά
Περιεχόμενα
Το χρονικό είναι μία εικονογραφημένη παγκόσμια ιστορία, τα περιεχόμενα της οποίας χωρίζονται σε επτά περιόδους:
Εικονογράφηση
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Schedel_konstantinopel.jpg|μικρογραφία|Σελίδα που απεικονίζει την [[Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολη χρωματισμένη στο χέρι]] Το μεγάλο εργαστήριο του Μίχαελ Βόλγκεμουτ, τότε κορυφαίου καλλιτέχνη της Νυρεμβέργης σε διάφορα μέσα και υλικά, φιλοτέχνησε τις άνευ προηγουμένου 1.809 ξυλόγλυπτες εικόνες. Οι Σεμπάστιαν Καμερμέιστερ και Σεμπαλντ Σρέγιερ πλήρωσαν για την εκτύπωση όπως όριζε η σύμβαση με ημερομηνία 16 Μαρτίου 1492, μολονότι οι προετοιμασίες ήταν εν εξελίξει για αρκετά χρόνια. Ο Βόλγκεμουτ και ο θετός γιος του, Βίλχελμ Πλευντενβουρφ, προσλήφθηκαν για τις εικονογραφήσεις το 1487-88, και μία περαιτέρω σύμβαση της 29 Δεκεμβρίου 1491, όριζε τα σχετικά με τις διαρρυθμίσεις του κειμένου και των απεικονίσεων.
Ο Άλμπρεχτ Ντύρερ ήταν μαθητής του Βόλγκεμουτ τα έτη 1486-1489, οπότε ενδέχεται να είχε συμμετάσχει στο σχεδιασμό ορισμένων από τις εικονογραφήσεις για τους εξειδικευμένους τεχνίτες (που ονομάζονταν φορμσνάιντερς) που έκοψαν τα μπλοκ. Την περίοδο 1490 -1494 ο Ντύρερ ταξίδευε. Ένα σχέδιο του Βόλγκεμουτ για το περίτεχνο εξώφυλλο, που χρονολογείται του 1490, βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Όπως και σε άλλα βιβλία της περιόδου, πολλές από τις ξυλογραφίες, που απεικόνιζαν πόλεις, μάχες ή βασιλιάδες χρησιμοποιούνταν περισσότερες από μία φορά στο βιβλίο, αλλάζοντας μόνα τα κείμενα στις ετικέτες. Στην καταμέτρηση φάνηκε ότι οι πρότυπες ξυλογραφίες ήταν 645. Το βιβλίο είναι μεγάλο, με μία ξυλόγλυπτη διπλή σελίδα διαστάσεων περίπου 342 x 500 mm. Μόνο στη πόλη της Νυρεμβέργης δόθηκε μια εικονογράφηση διπλής σελίδας χωρίς κείμενο. Η εικόνα για την πόλη της Βενετίας είναι προσαρμογή μίας πολύ μεγαλύτερης ξυλογραφίας του 1486 του Έρχαρντ Ρευβιτς από το πρώτο εικονογραφημένο τυπωμένο ταξιδιωτικό βιβλίο, το Sanctae Perigrinationes του 1486. Αυτή και άλλες πηγές χρησιμοποιήθηκαν όπου ήταν δυνατό. Όπου δεν υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία, ορισμένες εικόνες από απόθεμα χρησιμοποιήθηκαν ξανά και ξανά έως και έντεκα φορές. Η εικόνα της Φλωρεντίας είναι προσαρμογή μιας γκραβούρας του Φρανσέσκο Ροσέλι. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Colored_woodcut_town_view_of_Florence.jpg|εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|393x393εσ|Χρωματισμένη ξυλογραφία που απεικονίζει τη Φλωρεντία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία του 15ου αιώνα Νυρεμβ Κατηγορία:Μεσαιωνική Γερμανία
Τσαμουριά
thumb|250px|Η θέση της Τσαμουριάς. Κόκκινο: η περιοχή κατά το 1910 στο τέλος της Τουρκοκρατίας, Πράσσινο: η μέγιστη αντίληψη σύμφωνα με αλβανικές πηγές. Η Τσαμουριά (αλβανικά: Çamëria) είναι ονομασία η οποία σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως από τους Αλβανούς για να περιγράψει παράλια τμήματα της Ηπείρου (εν μέρει και της Βορείου Ηπείρου) στην βορειοδυτική Ελλάδα και σχετίζεται με τους Τσάμηδες. Πέρα από γεωγραφική χρήση, η ονομασία χρησιμοποιείται και με αλυτρωτικές επεκτάσεις.
Η περιοχή που αποκαλείται Τσαμουρία, εκτείνεται στους νομούς Θεσπρωτίας και Πρεβέζης, ενώ μικρό τμήμα βρίσκεται στο νότιο άκρο της σημερινής Αλβανίας, στην ιστορική περιοχή της Βορείου Ηπείρου.
Το τοπωνύμια εμφανίζεται την εποχή της Τουρκοκρατίας και κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, χρησιμοποιούταν ως επίσημη ονομασία σε όλα τα ελληνικά έγγραφα, αλλά πλέον ο όρος θεωρείται παρωχημένος στα ελληνικά και διατηρείται μόνο σε παλιά παραδοσιακά τραγούδια.
Πιθανολογείται ότι το όνομα «Τσάμης» και ως εκ τούτου και η «Τσαμουριά», προέρχονται από παραφθορά του ονόματος του ποταμού Θύαμις της Ηπείρου (Θύαμις>Τσιάμης).
Αρχαιότητα
Υπάρχουν πολλοί αρχαιολογικοί χώροι από την Εποχή του Σιδήρου και μετά. Στη Θεσπρωτία, η οποία μπορεί να θεωρηθεί το κέντρο της λεγόμενης Τσαμουριάς, οι ανασκαφές έφεραν στο φως ευρήματα αυτής της περιόδου στην κοιλάδα του Κωκυτού. Στην εποχή του Χαλκού η Θεσπρωτία απλωνόταν από τον Αμβρακικό κόλπο ως τον Θύαμη ποταμό και από το Ιόνιο ως την οροσειρά της Πίνδου. Το Νεκρομαντείο του Αχέροντα ήταν ίσως το πιο σημαντικό σημείο της περιοχής κατά την αρχαιότητα, και αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο. Φαίνεται ότι έπαψε να λειτουργεί ως μαντείο τη ρωμαϊκή εποχή. Άλλοι σημαντικοί αρχαιοελληνικοί οικισμοί ήταν η Εφύρα, το Βουθρωτό, το Χειμέριον (5 χλμ. δυτικά της Εφύρας), το λιμάνι στα Σύβοτα, η πόλη της Θεσπρωτίας, η πόλη-λιμάνι της Ελέας (στην περιοχή της Θεσπρωτίας), η οποία πιστεύεται ότι είναι μια Κορινθιακή αποικία, η Πανδοσία, αποικία της Ήλιδας. Η Ελέα υπήρξε πρωτεύουσα της Θεσπρωτίας και έδρα του Κοινού των Θεσπρωτών. Γύρω στο 350 π.Χ. χρονολογούνται τα χάλκινα νομίσματα που άρχισαν να εκδίδουν οι Ελεαίοι ή Ελεάτες, το θεσπρωτικό φύλο που με κέντρο την Ελέα κατείχε τις εύφορες κοιλάδες του Αχέροντα και του Κωκυτού μέχρι το Νεκρομαντείο και τον όρμο της Αμμουδιάς.
Άλλες αρχαίες Ελληνικές πόλεις στην περιοχή, με αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν ανακαλυφθεί και είναι επισκέψιμες για το κοινό ειναι :
Μεσαίωνας
Στο Μεσαίωνα η περιοχή ήταν υπό τη δικαιοδοσία της Ρωμαϊκής και αργότερα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1205, ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας, ξάδελφος των βυζαντινών αυτοκρατόρων Ισαάκ Β΄ Αγγέλου και Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου, ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου, το οποίο κυβερνούσε την περιοχή μέχρι τον 15ο αιώνα. Το σύνολο της Ηπείρου σύντομα δέχθηκε πολλούς Έλληνες πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλία και την Πελοπόννησο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η παλαιότερη μνεία σε Αλβανούς στην περιοχή της Ηπείρου καταγράφεται σε βενετσιάνικο έγγραφο του 1210 ως ότι κατοικούν στην περιοχή απέναντι από την Κέρκυρα. Η πρώτη εμφάνιση των Αλβανών σε αρκετά μεγάλο αριθμό εντός του Δεσποτάτου της Ηπείρου δεν καταγράφεται πριν από 1337, όταν οι βυζαντινές πηγές τους περιγράφουν και παρουσιάζουν ως νομάδες.
Τη δεκαετία του 1340, εκμεταλλευόμενος ένα βυζαντινό εμφύλιο πόλεμο, ο Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Δουσάν κατέλαβε την Ήπειρο και την ενσωμάτωσαν στη Σερβική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δύο αλβανικά κράτη σχηματίστηκαν στην περιοχή. Το καλοκαίρι του 1358, Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι, ο τελευταίος δεσπότης της Ηπείρου της δυναστείας των Ορσίνι, νικήθηκε στη μάχη εναντίον Αλβανών οπλαρχηγών. Μετά την έγκριση του τσάρου της Σερβίας, οι οπλαρχηγοί δημιούργησαν δύο νέα κράτη της περιοχής, το Δεσποτάτο της Άρτας και Πριγκιπάτο του Αργυροκάστρου. Οι εσωτερικές έριδες και οι διαδοχικές συγκρούσεις με τους γείτονές τους, συμπεριλαμβανομένης της ανερχόμενης δύναμης που αποτελούσαν οι Οθωμανοί Τούρκοι, οδήγησαν στην πτώση των αλβανικών ηγεμονιών και την οικογένεια των Τόκκων στην εξουσία. Οι Τόκκοι με τη σειρά τους έδωσαν σταδιακά τη θέση της στους Οθωμανούς, οι οποίοι κατέλαβαν τα Ιωάννινα το 1430, την Άρτα το 1449, το Αγγελόκαστρο το 1460, και, τέλος, τη Βόνιτσα στο 1479.
Οθωμανική κυριαρχία
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η περιοχή ανήκε στο Βιλαέτι των Ιωαννίνων, και αργότερα κάτω από το Πασαλίκι των Γιαννίνων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η περιοχή ήταν γνωστή ως «Τσαμουριά» και αποτέλεσε μια περιοχή στο Βιλαέτι. Οι πόλεμοι του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα μεταξύ Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επηρέασαν αρνητικά την περιοχή. Ακολούθησε αύξηση των εξισλαμισμών, συχνά αναγκαστικών, όπως αυτών 25 χωριών το 1739 που βρίσκονταν στον σημερινό Νομό Θεσπρωτίας.
Τον 18ο αιώνα, όπως η ισχύς των Οθωμανών μειώθηκε, η περιοχή πέρασε στο ημιανεξάρτητο κράτος του Αλή Πασά Τεπελενλή, έναν Αλβανό πρώην ληστή ο οποίος έγινε ο επαρχιακός κυβερνήτης των Ιωαννίνων το 1788. Ο Αλή Πασάς ξεκίνησε εκστρατείες για να υποτάξει τα χωριά του Σουλίου στην περιοχή αυτή. Οι δυνάμεις του συνάντησαν σφοδρή αντίσταση από τους Σουλιώτες. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες και απώλειες ώστε να νικήσουν τους Σουλιώτες, τα στρατεύματά του Αλή κατόρθωσαν να κατακτήσουν την περιοχή το 1803.
Μετά την πτώση του πασαλικιού, η περιοχή παρέμεινε υπό τον έλεγχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ η Ελλάδα και η Αλβανία δήλωσαν ότι στόχευαν να συμπεριλάβουν στα κράτη τους ολόκληρη την περιοχή της Ηπείρου, συμπεριλαμβανομένης της Τσαμουριάς. Με την άνοδο του αλβανικού εθνικού κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα, οι ντόπιοι Ορθόδοξοι αλβανόφωνοι και αρβανιτόφωνοι δεν συμμερίστηκαν τις εθνικές ιδέες των αλβανόφωνων μουσουλμάνων γειτόνων τους και αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες. Τέλος, μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους, η Ήπειρος χωρίστηκε το 1913, στη Διάσκεψη Ειρήνης του Λονδίνου, με το Βασίλειο της Ελλάδας, όπου είχε απελευθερώσει πολλές περιοχές με Ελληνικό πληθυσμό από τους Οθωμανούς, να λαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της, με μόνο ένα μικρό μέρος που έχει ενσωματωθεί στο νεοσύστατο τότε κράτος της Αλβανίας.
Σύγχρονη ιστορία
Όταν η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία της Ελλάδας το 1913, στον πληθυσμό της συμπεριλαμβάνονταν κάτοικοι που μιλούσαν την ελληνική, την αλβανική και την βλάχικη γλώσσα. Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες καταμετρήθηκαν ως θρησκευτική μειονότητα και με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, κάποιοι εκτοπίστηκαν στην Τουρκία και η περιουσία τους πέρασε στην Ελλάδα. Οι ορθόδοξοι αλβανόφωνοι καταμετρήθηκαν ως Έλληνες, όπως άλλωστε δήλωναν και οι περισσότεροι και η γλώσσα τους ήταν υπό την πίεση της αφομοίωσης. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι οποίοι στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, όταν το κράτος αποφάσισε να μη στείλει τους μουσουλμάνους Τσάμηδες στην Τουρκία. Τη δεκαετία του 1930, ο πληθυσμός της περιοχής ήταν περίπου 70.000, από τους οποίους οι μουσουλμάνοι Αλβανόφωνοι ήταν 18.000 - 20.000. Το σύνολο του πληθυσμού, ανεξαρτήτως θρησκείας, κλήθηκε «Τσάμηδες». Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 ο συνολικός μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ελλάδα ήταν 126.017 άτομα.
Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου το τοπωνύμιο Τσαμουριά ήταν σε κοινή χρήση εντός της περιοχής και χρησιμοποιούταν ως επίσημη ονομασία στα περισσότερα ελληνικά έγγραφα. Το 1936, η ελληνική πολιτεία δημιούργησε τον Νομό Θεσπρωτίας από τμήματα των Νομών Ιωαννίνων και Πρέβεζας, ώστε μεταξύ άλλων να ελέγχει καλύτερα τη μουσουλμανική μειονότητα των Τσάμηδων. Οι Τσάμηδες Αλβανοί έλαβαν καθεστώς θρησκευτικής, αλλά όχι εθνικής, μειονότητας και υπάρχουν λίγα στοιχεία άμεσων κρατικών διώξεων εκείνη την περίοδο.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα (1941-1944), πολύ μεγάλη μερίδα της μειονότητας συνεργάστηκε πρώτα με τις ιταλικές και αργότερα με τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, διαπράττοντας σειρά εγκλημάτων πολέμου. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σχεδόν όλοι οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες στην Ελλάδα απελάθηκαν στην Αλβανία, λόγω αυτής της εγκληματικής δραστηριότητας. Ωστόσο, ένα μικρό μέρος των μουσουλμάνων Τσάμηδων παρείχε κυρίως προς το τέλος της Κατοχής στρατιωτική υποστήριξη προς τις αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΛΑΣ που λόγω πολιτικής χειραγώγησης από το ΚΚΕ, αντιτάχθηκε στη μαζική απέλαση των Τσάμηδων.
Στις αρχές του 1945, ομάδες πρώην ανταρτών του ΕΔΕΣ και ντόπιων, με επικεφαλής τον πρώην αξιωματικό του Ν. Ζέρβα, συνταγματάρχη Ε. Ζώτο, επιτέθηκαν ως αντίποινα στα χωριά των Τσάμηδων και προχώρησαν σε βιαιοπραγίες. Στους Φιλιάτες στις 13 Μαρτίου, 60 με 70 Τσάμηδες συνεργάτες των κατοχικών ναζιστικών και φασιστικών δυνάμεων, σκοτώθηκαν. Όσοι κάτοικοι εκείνης της περιοχής απελάθηκαν, στα έγγραφα τους και σε οποιοδήποτε άλλο επίσημο έγγραφο καταγράφεται ότι ήταν κάτοικοι της περιοχής και τους απαγορεύεται η είσοδος στην Ελλάδα μέχρι και σήμερα, ως αποτέλεσμα των αποτρόπαιων πράξεων τους και της συνεργασίας τους με τις κατοχικές δυνάμεις του Άξονα.
Παραπομπές
κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Αστάρι
Αστάρι (primer, undercoat), από την Τουρκική λέξη astar, είναι το υλικό, που στις εργασίες της οικοδομικής, προηγείται ως το βασικό υπόστρωμα (substrate) κάποιας διάστρωσης επιχρίσματος που θα ακολουθήσει.
Το αστάρι μπορεί να είναι: α) ελαιώδες, δηλ. να έχει ως βάση το λινέλαιο, όταν η διάστρωση που θα ακολουθήσει θα είναι λαδόστοκος, λαδομπογιά ή ριπολίνη, ήτοι γενικά κάθε υλικό που θα έχει ως διαλύτη τον νέφτι, ή το καθαρό πετρέλαιο ή το white spirit, β) υδατοδιαλυτό, όταν η επόμενη διάστρωση έχει ως διαλύτη το νερό, όπως είναι λ.χ. τα πλαστικά χρώματα και η τσιμεντοκονία, και γ) προερχόμενο από συνθετικές ρητίνες, ιδίως όταν οι επόμενες στρώσεις που θα ακολουθήσουν είναι συνθετικά υλικά λ.χ. στόκοι ή χρώματα.
Συνήθως σε κάθε βαφή, το αστάρι ως προπαρασκευαστική στρώση τοποθετείται αρχικά (σε ένα μόνο "χέρι"), ιδιαίτερα στα πορώδη υλικά λ.χ. σκυρόδεμα και ξύλο, καθώς επίσης και σε γύψο, αλουμίνιο, πλαστικά, ώστε η μετέπειτα ασταρωμένη επιφάνεια να επιφέρει ισχυρή συνάφεια με τη βαφή. Έτσι επιτυγχάνεται μεγάλη διάρκεια της βαφής, ισχυρότερη προστασία και καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι για τα αστάρια είναι τα αλκυδικά και τα ακρυλικά, ή του τύπου σελάκ.
Άδαδα (Πισιδία)
Τα Άδαδα είναι αρχαία πόλη και αρχαιολογική θέση στην Πισιδία βόρεια της Σέλγης και ανατολικά του ποταμού Ακσού (αρχ. Κέστρος), κοντά στο χωριό Σατζράκ της επαρχίας Ισπάρτας στην περιοχή και πόλη Σουτσουλέρ. Η περιοχή έχει ταυτιστεί και ως Καραμπαβουλού, Καράμπαβλι περίπου 35 χλμ βόρεια της λίμνης Εγκριντίρ.
Φιλολογική και αρχαιολογική μαρτυρία
Η αρχαιότερη λογοτεχνική μαρτυρία για την πόλη έρχεται από τον γεωγράφο Αρτεμίδωρο, όπως παρατίθεται από τον Στράβωνα, ο οποίος καταλογογραφεί τα Άδαδα ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις της Πισιδίας, επιβεβαιούμενος από τον Πτολεμαίο Το όνομα Άδαδα είναι πιθανώς Πισιδικό. Σε αρχαίες πηγές αναφέρεται επίσης ως Αδαδάτη και Όδαδα, πιθανές παραφθορές του κυρίου ονόματος. Αρχαιολογική μαρτυρία για το όνομα της πόλης έχουμε σε επιγραφή του δεύτερου αιώνα ΠΚΕ στην οποία καταγράφεται συνθήκη φιλίας και συμμαχίας με την Τερμησσό.
Η αρχαιολογική θέση
Στα ορατά ερείπια της αρχαιολογικής θέσης περιλαμβάνονται: Ο ναός των αυτοκρατόρων και της Αφροδίτης, όπως επίσης και ο ναός των αυτοκρατόρων και του Δία Σέραπη. Υφίσταται επίσης καλοδιατηρημένη κλίμακα που οδηγούσε από την αγορά προς ένα πύργο και άλλα κτήρια και οχυρώσεις, πιθανώς την ακρόπολη της πόλης. Υπάρχουν επίσης σωζόμενα κτήρια διαφορετικών τύπων.
Θρησκεία
Βάσει των εικονογραφικών τύπων της νομισματικής προσωπογραφίας μαρτυρείται η λατρεία του Διός, του Διονύσου, της Άρτεμης (Περγαίας), της Αθηνάς και της Υγιείας. Επιπλέον η ηρωική λατρεία του Ηρακλή, των Διοσκούρων και του Ασκληπιού, όπως επίσης και η αυτοκρατορική λατρεία.
Επισκοπική έδρα
Κατά τη βυζαντινή εποχή η πόλη ήταν επισκοπική έδρα του πατριαρχείου Αντοχείας.
Ιωάννης Ταρσούλης
Ο Ιωάννης Ταρσούλης (1875 - 12 Ιουνίου 1963) ήταν Έλληνας βιομήχανος.
Βιογραφία
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Πυλίας το 1923 και επανεξελέγη το 1928 με το Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών.
Απεβίωσε τον Ιούνιο του 1963.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Βουλευτές Πυλίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών
Βρινζολαμίδη
Η βρινζολαμίδη ως φαρμακευτική δραστική ουσία, είναι ένας αναστολέας καρβονικής ανυδράσης που χρησιμοποιείται για τη μείωση της ενδοφθάλμιας πίεσης σε ασθενείς με γλαύκωμα ανοιχτής γωνίας, ή οφθαλμική υπέρταση.
Κύρια δράση - χαρακτηριστικά
Δρα πρωτίστως στις ακτινωτές προβολές του οφθαλμού, με συνέπεια να ελαττώνει την έκκριση υδατοειδούς υγρού και έτσι, κατακόρυφα μειώνεται η λεγόμενη, ενδοφθάλμια πίεση. Η τελευταία είναι κρίσιμος παράγοντας κινδύνου στις βλάβες του οπτικού νεύρου, καθώς επίσης και της απώλειας οπτικών πεδίων στο γλαύκωμα.
Είναι ένα αποτελεσματικό φάρμακο για χρόνια χρήση αλλά δεν συνιστάται σε ασθενείς με προβλήματα στους νεφρούς, ή με αλλεργία στη βρινζολαμίνη. Αποβάλλεται άθικτη κατά 60% από το ανθρώπινο σώμα.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλφοναμίδες Κατηγορία:Αιθέρες Κατηγορία:Οφθαλμολογία Κατηγορία:Αναστολείς ενζύμων
Εξωτερική άλγεβρα
Στα μαθηματικά, το εξωτερικό γινόμενο διανυσμάτων ή σφήνα είναι μια αλγεβρική κατασκευή που χρησιμοποιείται στη γεωμετρία για τη μελέτη περιοχ ών, όγκ ων και μεγαλύτερης διάστασης διανυσμάτων. Το εξωτερικό γινόμενο των δύο διανυσμάτων u και v, που συμβολίζεται με u ∧ v, ονομάζεται 2-διάνυσμα και υπάρχει σε ένα χώρο που ονομάζεται εξωτερικό τετράγωνο, ένα διανυσματικό χώρο, που διαφέρει από τον αρχικό χώρο των διανυσμάτων. Το μέγεθος του  u ∧ v μπορεί να ερμηνευθεί ως το εμβαδόν του παραλληλογράμμου με πλευρές u και v, το οποίο σε τρεις διαστάσεις μπορεί επίσης να υπολογιστεί χρησιμοποιώντας το γινόμενο των δύο διανυσμάτων. Όπως το γινόμενο διανυσμάτων,έτσι και το εξωτερικό γινόμενο είναι αντισυμμετρικό, δηλαδή ισχύει: u ∧ v = −(v ∧ u)  για οποιαδήποτε διανύσματα u και v. Μπορούμε να απεικονίσουμε ένα 2-διάνυσμα ως μια οικογένεια παραλληλογράμμ ων που βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο και έχουν ίδιο εμβαδόν και ίδιο προσανατολισμό— είτε δεξιόστροφο είτε αριστερόστροφο.
Το εξωτερικό γινόμενο δύο διανυσμάτων, όπως το ορίσαμε, ονομάζεται 2- διάνυσμα. Γενικότερα, το εξωτερικό γινόμενο n διανυσμάτων μπορεί να οριστεί και μερικές φορές ονομάζεται n- διάνυσμα. Υπάρχει σε ένα χώρο που είναι γνωστός ως η νιοστή (n-οστή) εξωτερική δύναμη. Το μέγεθος του n- διανύσματος είναι ο όγκος του n-διαστάσεων παραλληλεπιπέδου του οποίου τα άκρα είναι δεδομένα διανύσματα, όπως το μέγεθος του βαθμωτού τριπλού γινομένου των διανυσμάτων σε τρεις διαστάσεις δίνει τον όγκο του παραλληλεπιπέδου που δημιουργείται από αυτά τα 3 διανύσματα.
Η εξωτερική άλγεβρα, ή Grassmann άλγεβρα από τον Hermann Grassmann, είναι το αλγεβρικό σύστημα από το οποίο προκύπτει και το εξωτερικό γινόμενο. Η εξωτερική άλγεβρα παρέχει μια αλγεβρική ρύθμιση με την οποία απαντώνται ερωτήματα που αφορούν την γεωμετρία. Για παράδειγμα, τα διανύσματα έχουν μια συγκεκριμένη γεωμετρική ερμηνεία, και τα αντικείμενα στην εξωτερική άλγεβρα, μπορoύν να ερμηνευθούν σύμφωνα με ένα σύνολο σαφών κανόνων. Η εξωτερική άλγεβρα περιέχει αντικείμενα που δεν είναι μόνο διανύσματα βαθμίδας k, αλλά και το σύνολο των διανυσμάτων αυτών, που ονομάζεται k-πολυδιάνυσμα . Αυτά τα k-διανύσματα, επειδή είναι απλά γινόμενα διανυσμάτων, ονομάζονται απλά στοιχεία της άλγεβρας. Βαθμίδα k-πολυδιανύσματος ορίζεται να είναι ο μικρότερος αριθμός απλών στοιχείων από τα οποία αυτό προκύπτει. Το εξωτερικό γινόμενο εκτείνεται σε όλη την εξωτερική άλγεβρα, έτσι ώστε να έχει νόημα να πολλαπλασιάσουμε δύο στοιχεία της άλγεβρας. Εξοπλισμένη λοιπόν με αυτό το γινόμενο, η εξωτερική άλγεβρα είναι μια προσεταιριστική άλγεβρα, πράγμα που σημαίνει ότι α ∧ (β ∧ γ) = (α ∧ β) ∧ γ για οποιαδήποτε στοιχεία α, β, γ. Το k-πολυδιάνυσμα έχει βαθμό k, που σημαίνει ότι προκύπτει από το εξωτερικό γινόμενο k διανυσμάτων. Όταν στοιχεία των διαφορετικών βαθμών πολλαπλασιάζονται, οι βαθμοί προστίθενται, όπως και στον πολλαπλασιασμό πολυωνύμων. Αυτό σημαίνει ότι η εξωτερική άλγεβρα είναι μια αναβαθμισμένη άλγεβρα.
Ο ορισμός της εξωτερικής άλγεβρας έχει νόημα για χώρους όχι μόνο των γεωμετρικών διανυσμάτων, αλλά και άλλων τέτοιων εννοιων, όπως τους διανυσματικούς χώρους ή τις διανυσματικές συναρτήσεις. Πολύ γενικά, η εξωτερική άλγεβρα μπορεί να οριστεί για χώρους πάνω από έναν αντιμεταθετικ ό δακτύλιο και για άλλες δομές που παρουσιάζουν ενδιαφέρον στην αφηρημένη άλγεβρα. Η εξωτερική άλγεβρα είναι μία γενική κατασκευή, που βρίσκει μία από τις πιο σημαντικές της εφαρμογές στις διαφορικές μορφές, οι οποίες είναι θεμελιώδους σημασίας σε χώρους όπου χρησιμοποιείται η διαφορική γεωμετρία. Διαφορικές μορφές είναι τα μαθηματικά αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν απειροελάχιστες περιοχές απειροελάχιστων παραλληλόγραμμων (και υψηλότερων διαστάσεων σωμάτων), και έτσι μπορούν να ενσωματωθούν πάνω σε επιφάνειες και πολλαπλότητες υψηλότερων διαστάσεων, με τρόπο που γενικεύονται τα επικαμπύλια ολοκληρώματα στα μαθηματικά. Η εξωτερική άλγεβρα έχει επίσης πολλές αλγεβρικές ιδιότητες που την καθιστούν ένα βολικό εργαλείο στην ίδια την άλγεβρα. Ο συσχετισμός της εξωτερικής άλγεβρας με έναν διανυσματικό χώρο γίνεται με έναν συναρτητή στον διανυσματικό χώρο, που σημαίνει ότι είναι συμβατοί με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δηλαδή με γραμμικούς μετασχηματισμούς διανυσματικών χώρων. H εξωτερική άλγεβρα είναι ένα παράδειγμα διάλγεβρας, με την έννοια ότι ο δισδιάστατος χώρος επίσης διαθέτει ένα γινόμενο, και αυτό είναι συμβατό με το εξωτερικό γινόμενο. Αυτή η διάλγεβρα είναι ακριβώς η άλγεβρα των εναλλασσόμενων πολυγραμμικών μορφών, και η αντιστοίχιση μεταξύ της εξωτερικής άλγεβρας και της διάλγεβρας δίνεται από το εσωτερικό γινόμενο.
Εμβαδόν στο επίπεδο
δεξιά|μικρογραφία|Το εμβαδόν του παραλληλόγραμμου, μεσω της ορίζουσας του πίνακα συντεταγμένων δύο κορυφών του. Το καρτεσιανό επίπεδο R^2 είναι ένας διανυσματικός χώρος εξοπλισμένος με μια βάση που αποτελείται από ένα ζεύγος μοναδιαίων διανυσμάτων Ας υποθέσουμε ότι είναι ένα ζευγάρι δοσμένων  διανυσμάτων στο R2, γραμμένο σε "συστατικά". Υπάρχει ένα μοναδικό παραλληλόγραμμο με πλευρές v και w. Το εμβαδόν (area) αυτού του παραλληλογράμμου δίνεται από τον τυποποιημένο, προσδιοριστικό τύπο: Σκεφτείτε τώρα το εξωτερικό γινόμενο των v και w: όπου στο πρώτο βήμα χρησιμοποιεί τον κανόνα για το εξωτερικό γινόμενο, και στο τελευταίο χρησιμοποιεί το γεγονός ότι το εξωτερικό γινόμενο είναι εναλλασσόμενο, και ιδίως e2 ∧ e1 = −(e1 ∧ e2). Σημειώστε ότι ο συντελεστής σε αυτή την τελευταία έκφραση είναι ακριβώς η ορίζουσα του πίνακα  [v, w]. Το γεγονός ότι αυτή μπορεί να είναι θετική ή αρνητική σημαίνει διαισθητικά ότι v και w μπορεί να προσανατολιστούν σε μια αριστερόστροφη ή δεξιόστροφη λογική ως κορυφές του παραλληλόγραμμου που αυτά ορίζουν. Μια τέτοια περιοχή ονομάζεται το προσημασμένο εμβαδόν του παραλληλόγραμμου: η απόλυτη τιμή του εμβαδού είναι το συνήθης εμβαδόν, και το πρόσημο καθορίζει τον προσανατολισμό του.
Το γεγονός ότι ο συντελεστής αυτός είναι το προσημασμένο εμβαδόν δεν είναι τυχαίο. Στην πραγματικότητα, είναι σχετικά εύκολο να δούμε ότι το εξωτερικό γινόμενο θα πρέπει να σχετίζεται με το προσημασμένο εμβαδόν, αν κάποιος προσπαθεί να θεωρήσει αυτήν την περιοχή ως μια αλγεβρική δομή. Συγκεκριμένα, αν Α A(v, w) υποδηλώνει το προσημασμένο εμβαδόν  του παραλληλογράμμου που καθορίζεται από το ζεύγος των διανυσμάτων v και w, τότε θα πρέπει να ικανοποιεί τις ακόλουθες ιδιότητες: Με εξαίρεση την τελευταία ιδιότητα, το εξωτερικό γινόμενο πληροί τις ίδιες τυπικές ιδιότητες, όπως το εμβαδόν. Κατά μια έννοια, το εξωτερικό γινόμενο γενικεύει την τελική ιδιότητα, επιτρέποντας το εμβαδόν του παραλληλόγραμμου,να συγκριθεί με οποιοδήποτε παραλληλόγραμμο επιλέξουμε (εδώ, το ένα με πλευρές e1 και e2). Με άλλα λόγια, το εξωτερικό γινόμενο σε δύο διαστάσεις παρέχει μια ανεξάρτητη βάση διαμόρφωσης του εμβαδού.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου
Η Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου είναι μεταφράστρια και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, κοινωνιολογία, καθώς και κλασική και γαλλική φιλολογία στο Παρίσι και τη Γενεύη. Διετέλεσε μέλος των Μονίμων Ελληνικών Αντιπροσωπειών στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι (εκπρόσωπος στον IEA) και στον ΟΗΕ στη Γενεύη (εκπρόσωπος στην UNCTAD).
Συνεργάστηκε με ποικίλα έντυπα ως κριτικός λογοτεχνίας και μετέφρασε προς και από τα νέα ελληνικά πολλούς συγγραφείς (Μπ. Κασσέν, Ρ. Κενώ, Κολέτ, Α. Μπερμάν, Σελίν, Γ. Τσίρο, Κ. Δημουλά, Πλάτωνα κ.ά.). Ασχολείται ενεργά με τη σειρά μεταφρασμένης λογοτεχνίας "The Margellos World Republic of Letters", που ίδρυσε με τον σύζυγό της το 2007 στους κόλπους του Yale University Press. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης προς Ξένη Γλώσσα (2013) και με το παράσημο του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών της Γαλλικής Δημοκρατίας (2014).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Τζεμίλα
Ο αρχαιολογικός χώρος της Τζεμίλα (Djémila) (Αραβικά: جميلة‎, Πανέμορφη) βρίσκεται στην Αλγερία σε υψόμετρο 900 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Βρίσκεται 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Σετίφ και 80 χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντίνης. Είναι γνωστή και με το προγενέστερο όνομά της, Cuicul. Έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO το 1982. Αποτελεί ένα κλασσικό δείγμα Ρωμαϊκής πόλης προσαρμοσμένης σε μία ορεινή περιοχή, που περιβάλλεται από βουνά. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή δύο ξεροπόταμων. Ο αρχαιολογικός χώρος της Τζεμίλα δεν κινδυνεύει από τον τουρισμό αλλά από άλλα αίτια, όπως σεισμοί, ξηρασία, βανδαλισμοί, κλοπές, παράνομη βόσκηση, κ.α.
Ιστορική αναδρομή
Η πόλη της Τζεμίλα κατοικήθηκε αρχικά από βετεράνους Ρωμαίους στρατιώτες. Η ίδρυση της πόλης ανάγεται στην περίοδο της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρβα (96-98 μ.Χ.). Σύντομα στην πόλη εγκαταστάθηκαν οικογένειες από την Καρθαγένη και άλλες πόλεις της βόρειας Αφρικής. Η αφθονία των πηγών, τα γόνιμα εδάφη, η εύκολη επικοινωνία με άλλες πόλεις οδήγησαν στην ταχεία ανάπτυξη της πόλης. Κατά το 2ο και 3ο αιώνα επεκτάθηκε η πόλη σταδιακά. Στον 4ο αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε ακόμα περισσότερο με τη δημιουργία χριστιανικής συνοικίας. Έχουν ανακαλυφθεί δύο παλαιοχριστιανικές βασιλικές, ένα μεγάλο βαπτιστήριο και η επισκοπική κατοικία. Υπήρχε έδρα επισκόπου στην Τζεμίλα ήδη από τον 3ο αιώνα μ.Χ. Το 256 ο επίσκοπος Πουντεντιανός συμμετείχε στη Σύνοδο της Κύπρου, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα της εγκυρότητας του βαπτίσματος των αιρετικών και σχισματικών. Μετά την αποκατάσταση των Δονατιστών από τον Ιουλιανό το 362, υπήρχαν δύο χριστιανικές κοινότητες στην πόλη με ξεχωριστό επίσκοπο η καθεμιά. Ο επίσκοπος Cresconius εκπροσώπησε την Καθολική εκκλησία στη σύνοδο της Καρθαγένης το 411. Ο Χριστιανισμός παρέμεινε στην περιοχή μέχρι την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο. Είναι γνωστό ότι επίσκοποι της πόλης συμμετείχαν στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553. Στον 4ο αιώνα δημιουργήθηκαν μεγάλες κατοικίες, που διέθεταν μωσαϊκά. Το 430-442 η πόλη καταλήφθηκε από τους Βανδάλους. Μετά επέστρεψε υπό τον έλεγχο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η πόλη παράκμασε μετά τον 5ο αιώνα. Οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την πόλη σταδιακά τον 5ο και 6ο αιώνα. Οι μουσουλμάνοι κυριάρχησαν στην περιοχή και μετονόμασαν την πόλη σε Djemila.
Mνημεία
Στα αρχαιολογικά ευρήματα συγκαταλέγεται η Αγορά της δυναστείας των Σεβήρων στο νότιο άκρο της πόλης. Ένα αρχαίο Ρωμαϊκό θέατρο χωρητικότητας 3000 θεατών χτίστηκε βόρεια έξω από τα τείχη της πόλης, γιατί δεν επαρκούσε ο χώρος μέσα στα τείχη της πόλης. Κοντά στο θέατρο υπήρχε μια αψίδα θριάμβου, που τοποθετήθηκε μετά το 169 μ.Χ. Υπάρχουν επίσης η παλιά Αγορά, σιντριβάνια, το Καπιτώλιο, Ναοί εκ των οποίων ένας είναι αφιερωμένος πιθανόν στον Βάκχο, ένας στην οικογένεια των Σεβήρων (229 μ.Χ.) και ένας άλλος στη θεά Αφροδίτη. Στη χριστιανική συνοικία έχουν ανακαλυφθεί δύο παλαιοχριστιανικές βασιλικές (4ος αιώνας), ένα μεγάλο βαπτιστήριο (τέλη 4ου- αρχές 5ου αιώνα), λουτρά και η επισκοπική κατοικία. Οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές διαθέτουν δάπεδο με μωσαϊκό. Στον cardo maximus (δρόμο βόρειου–νότιου προσανατολισμού) είχαν κατασκευαστεί μεγάλες κατοικίες με περιστύλια και δάπεδα με μωσαϊκά. Στη εποχή της δυναστείας των Σεβήρων δημιουργήθηκε μία μεγάλη πλατεία. Επί Καρακάλλα χτίστηκε μία αψίδα στο δρόμο, που οδηγούσε στην πόλη Σετίφ. Έχουν βρεθεί πολλά αγάλματα, ανάγλυφα και επιγραφές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αλγερία
Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Οργάνωση
Το αρχικό σύστημα είχε τρία εποπτικά όργανα για την προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονταν με την ΕΣΔΑ: την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία αποτελείται από τους υπουργούς Εξωτερικών των κρατών μελών.
Στην περίπτωση κρατικής καταγγελίας, την οποία υποχρεωτικά ακολουθούσαν τα κράτη μέλη, η διαδικασία ενώπιον της Επιτροπής προηγούνταν της δικαστικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου (ΕΔΑΔ).
Η ατομική διαδικασία καταγγελιών, για την οποία τα κράτη μέλη έπρεπε πρώτα να έχουν αναγνωρίσει την αρμοδιότητα της Επιτροπής, επιτρεπόταν μόνο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δεν μπορούσε να μετατραπεί σε ατομική διαδικασία ενώπιον του ΕΔΑΔ. Μόνο η Επιτροπή, το κράτος μέλος του οποίου ήταν υπήκοος ο ζημιωθείς, το καταγγέλλον κράτος μέλος και το εναγόμενο κράτος μέλος είχαν δικαίωμα να ασκήσουν προσφυγή.
Εάν η Επιτροπή αποδεχόταν μια καταγγελία, διαπίστωνε την τυχόν παραβίαση της ΕΣΔΑ και προσπαθούσε να επιτύχει φιλική διευθέτηση της διαφοράς. Έτσι, η Επιτροπή λειτουργούσε ως φίλτρο για το Δικαστήριο. Η απόφασή της δεν ήταν νομικά δεσμευτική, αλλά απλώς σύσταση. Εάν δεν μπορούσε να επιτευχθεί φιλική συμφωνία, η Επιτροπή (κατόπιν έκδοσης αντίστοιχης γνώμης προς την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης) ή ένα από τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη μπορούσε να προσφύγει στο ΕΔΑΔ, εφόσον το εναγόμενο κράτος είχε προηγουμένως αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του. Η απόφαση του ΕΔΑΔ ήταν νομικά δεσμευτική.
Διάλυση και συνέπειες
Λόγω του γρήγορα αυξανόμενου αριθμού καταγγελιών, τα όργανα παρακολούθησης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου μεταρρυθμίστηκαν με πρόσθετο πρωτόκολλο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 1998. Το πρωτόκολλο αυτό κατάργησε την Επιτροπή και μετέτρεψε το Δικαστήριο σε μόνιμο, το οποίο έκτοτε έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί των καταγγελιών.
Οι εκθέσεις και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρίσκονται σε τόμους που δημοσιεύθηκαν από το Συμβούλιο της Ευρώπης με τίτλο "Decisions and reports / European Commission of Human Rights - Décisions et rapports / Commission Européenne des Droits de l'Homme".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιώργος Ξηροπαΐδης
Ο Γιώργος Ξηροπαΐδης, (Αθήνα, 1958), είναι Έλληνας πανεπιστημιακός και ιστορικός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε φιλοσοφία καθώς επίσης γερμανική και κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ (1980-1985), όπου και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή με θέμα πάνω στη φιλοσοφία της γλώσσας του ύστερου Χάιντεγκερ (1990).
Ακαδημαϊκή καριέρα
Οι δημοσιεύσεις του περιστρέφονται γύρω από την τρίτη Κριτική του Καντ, τη φαινομενολογία (Χούσσερλ), τη φιλοσοφική ερμηνευτική (Χάιντεγγερ και Γκάνταμερ), την κριτική θεωρία (Αντόρνο και Χάμπερμας) και την ιστορία των αισθητικών ιδεών (Καντ, Γερμανικός Ιδεαλισμός, Ρομαντισμός). Συμμετείχε σε συλλογικά έργα, έχει μεταφράσει έργα του Μ. Χάιντεγκερ και του Ερνστ Κασσίρερ ενώ έχει επιμεληθεί δεκάδες τίτλους για λογαριασμό των εκδόσεων Εκκρεμές, Πλέθρον, Κριτική, Πόλις και Scripta.
Πηγές & Εργογραφία
Οι δημοσιεύσεις του Γιώργου Ξηροπαΐδη *στη βάση δεδομένων της Biblionet.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Τόμας Τζόρνταν (καλαθοσφαιριστής)
Ο Τόμας Έντουαρντ Τζόρνταν (γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1968) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του οποίου η σταδιοδρομία διήρκεσε από το 1988 έως το 2003.
Ο Τζόρνταν είπε ότι ποτέ δεν «απόλαυσε» το μπάσκετ, απλώς «το έπαιζε». Χρησιμοποίησε το άθλημα ως μέσο για να αποκτήσει δωρεάν κολεγιακή εκπαίδευση και οι επιθυμίες του να παίξει επαγγελματικά δεν ήταν απαραίτητα ο στόχος του. Τον Οκτώβριο του 1998, ο Τζόρνταν είπε: «Αν ο αέρας ανατινάξει την μπάλα, δεν πρόκειται να κλάψω. Μην με παρεξηγείτε, δεν θα αρνηθώ μία επαγγελματική σταδιοδρομία αν συμβεί αυτό, αλλά δεν υπολογίζω σε αυτό." Στη συνέχεια συνέχισε να παίζει για 14 χρόνια σε έξι χώρες μετά το δεύτερο έτος 1988-89.
Ο Τζόρνταν έπαιξε επίσης στο NBA. Τον Απρίλιο του 1993, ο Τζόρνταν υπέγραψε ως ελεύθερος από τους Φιλαδέλφια 76ερς και έπαιξε στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια της περιόδου 1992-93 με μέσο όρο 11,0 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,3 τάπες ανά παιχνίδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τράμπζονσπορ ΜΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φελίτσε Σκαντόνε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκρατίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Μίχιελ Σβέιρτς
Ο Μίχιελ Σβέιρτς (φλαμανδικά: Michiel Sweerts ή Michael Sweerts, 29 Σεπτεμβρίου 1618 - 1664) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης της εποχής του μπαρόκ, γνωστός για τις αλληγορίες και τις ρωπογραφίες του, τα πορτρέτα και τα tronies. Ο καλλιτέχνης έζησε βίο περιπλανώμενου, καθώς εργάστηκε στη Ρώμη, στις Βρυξέλλες, στο Άμστερνταμ, την Περσία και στην Γκόα της Ινδίας.
Όσο βρισκόταν στη Ρώμη, ο Σβέιρτς σχετίστηκε με την ομάδα Φλαμανδών και Ολλανδών ρωπογράφων που ήταν γνωστοί με το προσωνύμιο Bamboccianti. Η συμβολή του Σβέιρτς στις απεικονίσεις της ομάδας παρουσιάζει μεγαλύτερη κυριαρχία στο ύφος και κοινωνικο-φιλοσοφικές ευαισθησίες ισχυρότερες σε σχέση με των άλλων καλλιτεχνών. Παρά το ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν επιτυχημένος, το έργο του περιέπεσε στην αφάνεια, μέχρις ότου να "ανακαλυφθεί" εκ νέου τον 20ό αιώνα, θεωρούμενος έκτοτε ως ένας από τους πλέον περίεργους και αινιγματικούς καλλιτέχνες της εποχής του.
Πρώιμος βίος και διαμονή στη Ρώμη
Ο Μίχιελ Σβέιρτς γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, όπου βαπτίστηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1618 στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου. Ήταν γιος του Ντάβιντ Σβέιρτς, εμπόρου λιναριού, και της Μαρτίνα Μπαλλύ (Martina Ballu). Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του καλλιτέχνη και τίποτα δεν είναι γνωστό σχετικά με την εκπαίδευσή του. Έφθασε στη Ρώμη το 1646, όπου και δραστηριοποιήθηκε ως το 1656. Σύντομα συνδέθηκε με τον κύκλο των Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων που δραστηριοποιούνταν στην πόλη και τον Πίτερ φαν Λερ, που θεωρείται ο ιδρυτής των Bamboccianti. Όταν ο Σβέιρτς έφθασε στη Ρώμη, ο φαν Λερ είχε ήδη φύγει από την πόλη. Οι Bamboccianti είχαν μεταφέρει τις υπάρχουσες παραδόσεις της φλαμανδικής ζωγραφικής του 16ου αιώνα στα θέματα απεικόνισης της ζωής των χωρικών από την πατρίδα τους στην Ιταλία. Δημιουργούσαν μικρών διαστάσεων πίνακες (cabinet paintings) ή χαρακτικά σχετικά με την καθημερινή ζωή των κατώτερων τάξεων στη Ρώμη και τις γύρω της εξοχές.
Στη Ρώμη ο Σβέιρτς ζωγράφισε ρωπογραφίες με τον τρόπο των Bamboccianti αλλά και μια σειρά πινάκων σχετικών με τις δραστηριότητες και την εκπαίδευση ζωγράφων στα εργαστήριά τους, να παρακολουθούν μαθήματα ή να εργάζονται με ζωντανά μοντέλα. Διέμενε κοντά στη Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο. Το 1647 ο Σβέιρτς έγινε "συνέταιρος" (aggregato) της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά (Accademia di San Luca), μιας περίβλεπτης οργάνωσης των κορυφαίων καλλιτεχνών της πόλης. Ο Σβέιρτς κααταγράφεται, επίσης, να έχει διασυνδέσεις με την Παπική Ακαδημία Καλών Τεχνών και Γραμμάτων των Virtuosi al Pantheon (Congregazione Artistica dei Virtuosi al Pantheon). Η Congregazione ήταν μια εταιρεία καλλιτεχνών, η οποία οργάνωνε ετήσιες εκθέσεις με έργα των μελών της στα μεταλλικά κιγκλιδώματα εμπρός από το Πάνθεον. Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Σβέιρτς έγινε μέλος των Virtuosi. Ο Σβέιρτς έζησε, κατά την περίοδο 1646 ως 1651 στη Via Margutta, όπου διέμεναν πολλοί ξένοι καλλιτέχνες. Όσο βρισκόταν στη Ρώμη, ο Σβέιρτς διετέλεσε "Δάσκαλος" του Βίλλεμ Ρέουτερ, ενός άλλου Φλαμανδού ζωγράφου από τις Βρυξέλλες, ο οποίος διέμεινε ένα διάστημα στη Ρώμη και επηρεάστηκε από τους Bamboccianti. Παρά την αποσπασματική φύση των μαρτυριών σχετικά με τη σταδιοδρομία του στη Ρώμη, ο Σβέιρτς εμφανώς πέτυχε να δημιουργήσει για τον εαυτό του μια επαρκώς ισχυρή φήμη, ώστε να κληθεί να συμμετάσχει στην υπηρεσία της κυρίαρχης παπικής οικογένειας των Παμφίλι (Pamphili) και, συγκεκριμένα, του πρίγκηπα Καμίλλο Παμφίλι, ανεψιού του Πάπα Ιννοκέντιου Ι΄. Λέγεται ότι ζωγράφισε πορτρέτο του Καμίλλο. Ζωγράφισε, επίσης, για λογαριασμό του Καμίλλο Παμφίλι θεατρικά ντεκόρ και ενήργησε ως πράκτοράς του στις προμήθειες έργων τέχνης. Είναι πιθανόν ο πάτρονάς του, πρίγκηπας Καμίλλο Παμφίλι να ενέπλεξε τον Σβέιρτς στην οργάνωση μιας ακαδημίας τέχνης στη Ρώμη. Με την υποκίνηση του Καμίλλο, ο Πάπας απένειμε στον Σβέιρτς τον παπικό τίτλο Cavaliere di Cristo (Ιππότης του Χριστού), τιμή την οποίαν είχαν προηγουμένως δεχτεί οι Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και Φραντσέσκο Μπορρομίνι.
Κατά την περίοδο αυτή στη Ρώμη ο Σβέιρτς ανέπτυξε σχέση με την οικογένεια Ντέουτζ, που διήρκεσε για όλη του τη ζωή. Η οικογένεια ήταν μια από τις πλέον εξέχουσες οικογένειες εμπόρων του Άμστερνταμ. To 1651 o Ζαν Ντέουτζ έδωσε στον Σβέιρτς δικαιώματα ώστε να ενεργήσει ως πληρεξούσιός του σε πώληση μεταξιού. Οι αδελφοί Ντέουτζ προμηθεύτηκαν, επίσης, πίνακες του Σβέιρτς μέσω της αγοράς έργων τέχνης της Ιταλίας. Ο Σβέιρτς, επιπλέον, ενήργησε ως πράκτορας των αδελφών στην αγορά τέχνης της Ιταλίας. Πιστεύεται ότι ο πίνακας του καλλιτέχνη Πορτρέτο άνδρα με κόκκινο μανδύα (περ. 1650, σήμερα στη Συλλογή Ουάλλας απεικονίζει, στην πραγματικότητα, τον Ζαν Ντέουτζ, ο οποίος πιθανόν τότε βρέθηκε στη Ρώμη πραγματοποιώντας το παραδοσιακό, για τα μέλη των πλούσιων οικογενειών, ταξίδι που αποκλήθηκε grand tour (μεγάλη περιοδεία).
Επιστροφή στις Βρυξέλλες και διαμονή στο Άμστερνταμ
Ο Σβέιρτς ίσως πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στο Άμστερνταμ, πιθανόν περί το 1658. Το ΄1658 δημιούργησε για λογαριασμό της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών μια αυτοπροσωπογραφία, ως αποχαιρετιστήριο δώρο. Ενώ προετοιμαζόταν να ακολουθήσει τη "Missions Étrangères" σε ταξίδι στην Άπω Ανατολή, ο Σβέιρτς πέρασε κάποιους μήνες στο Άμστερνταμ. Εκεί βοήθησε στην επίβλεψη της κατασκευής ενός πλοίου με το οποίο η "Missions Étrangères" θα ταξίδευε ως την Αλεξανδρέττα και στη συνέχεια στην Άπω Ανατολή.
Ταξίδι στην Ανατολή
Τον Δεκέμβριο του 1661 ο Σβέιρτς βρισκόταν στη Μασσαλία και τον Ιανουάριο του 1662 το πλοίο του αναχώρησε για την Παλαιστίνη. Ο Σβέιρτς έπλευσε προς την Αλεξανδρέττα με τον επίσκοπο Φρανσουά Παγύ (François Pallu), επτά ιερείς και έναν ακόμη κοσμικό αδελφό. Στη Συρία λέγεται ότι ζωγράφισε μερικούς πίνακες. Στο δια ξηράς τμήμα της διαδρομής προς Συρία έγινε διανοητικά ασταθής και αποχώρησε από την ομάδα μεταξύ Ισφαχάν και Ταμπρίζ στην Περσία. Στη συνέχεια ταξίδεψε ως τους Πορτογάλους Ιησουΐτες στη Γκόα, όπου αναφέρεται ότι απεβίωσε σε ηλικία 46 ετών.
Γενικά
Τα περισσότερα από τα διασωθέντα έργα του χρονολογούνται κατά την περίοδο διαμονής του στη Ρώμη. Λόγω της δυσκολίας απόδοσης έργων στον καλλιτέχνη, ο οποίος σπάνια υπέγραφε τα έργα του, ο αριθμός των πινάκων που του αποδίδονται ποικίλλει από 40 ως 100. Ορισμένα από τα έργα του Σβέιρτς ήταν τόσο δημοφιλή στην εποχή του, ώστε κατασκευάστηκαν ορισμένα αντίγραφά τους, μερικά από τον ίδιο τον Σβέιρτς, άλλα από μαθητές ή οπαδούς του. Δεν είναι πάντα εύκολο να καθοριστεί το επίπεδο συμβολής του Σβέιρτς (αν υπήρξε) στη δημιουργία αυτών των αντιγράφων. Για παράδειγμα, υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα πρώιμα αντίγραφα, με ποιότητα που ποικίλλει, το έργου του Εργαστήριο καλλιτέχνη με γυναίκα που ράβει (το πρωτότυπο βρίσκεται στη συλλογή RAU στην Κολωνία). Κανένα από τα έργα που δημιούργησε αφού έφυγε από την Ευρώπη δεν είναι γνωστό ότι διασώθηκε.
Η πλειονότητα της ζωγραφικής του παραγωγής εμπίπτει σε δύο κατηγορίες: ρωπογραφίες, δηλ. θέματα της καθημερινότητας στην εξοχή ή στους δρόμους και πορτρέτα ή tronies (πορτρέτα που απεικονίζουν και/΄΄η διακωμωδούν εκφράσεις προσώπου). Μια τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει αλληγορικά έργα, τα οποία θεωρούνται αινιγματικά και αποτελούν αντικείμενο συνεχιζόμενης μελέτης από τους ιστορικούς τέχνης. Ο Σβέιρτς αναφέρεται ότι ζωγράφισε και θρησκευτικές συνθέσεις, αλλά καμία από αυτές δεν έχει διασωθεί, αν και ορισμένες αναφέρονται σε σύγχρονες απογραφές. Μια από αυτές, ο Θρήνος είναι γνωστή από χαρακτικό που κατασκεύασε ο ίδιος με βάση τον πίνακά του. Η σύνθεση είναι ασυνήθιστη, καθώς περιλαμβάνει χειρονομία παρηγοριάς της Παρθένου προς την απαρηγόρητη Μαρία Μαγδαληνή.
Ο Σβέιρτς είναι αινιγματικός και δύσκολος, ως προς την κατηγοριοποίησή του, καλλιτέχνης, καθώς απορρόφησε μια ποικιλία επιρροών για να δημιουργήσει εκλεκτικό ύφος, που υιοθέτησε την ολλανδική ρωπογραφία συνδυάζοντάς την με το πρώιμο τενεμπριστικό ύφος, καθώς και με στοιχεία του μπαρόκ και των κλασικιστικών τάσεων.
Ρωπογραφίες
Μεγάλο μέρος της ζωγραφικής δημιουργίας του Σβέιρτς συνίσταται από σκηνές καθημερινότητας. Μερικοί πίνακές του απεικονίζουν σκηνές δημοφιλείς στους οπαδούς του Καραβάτζο, όπως οι παίκτες ζαριών ή χαρτιών και την προαγωγό. Παραδείγματα τέτοιων έργων είναι οι παίκτες ζαριών και Οι χαρτοπαίκτες (σήμερα και οι δύο πίνακες εκτίθενται στο Ρέικσμουζεουμ). Αυτός ο τελευταίος πίνακας απεικονίζει μιαν ομάδα ανθρώπων, των οποίων το παιχνίδι διακόπτεται από φιλονικία. Τα μάτια τους προτρέπουν τον θεατή να κοιτάξει προς τα δεξιά, προς την κατεύθυνση του βραχίονα που προτείνει δείχνοντας ο άνδρας στο προσκήνιο. Ο πίνακας πιθανόν συμβολίζει την οκνηρία. Ένα πονηρό αγόρι επωφελείται από το χάος για να κλέψει τον άνδρα με τη μπλε φορεσιά. Άλλες ρωπογραφίες του Σβέιρτς απεικονίζουν σκηνές καθημερινότητας, τοποθετημένες κυρίως στη ρωμαϊκή εξοχή ή σε δρόμους της Ρώμης, με ύφος παρόμοιο με αυτό των Bamboccianti. Παράδειγμα αποτελεί ο πίνακας Άνδρας που ξεψειρίζεται και κοιμισμένο αγόρι (περ 1650 - 1654, σήμερα στο Mauritshuis). Οι συνθέσεις του Σβέιρτς, εν τούτοις, διαφέρουν από αυτές άλλων ζωγράφων της ομάδας Bamboccianti λόγω της προτίμησής του στα αρχαία γλυπτά και την ευγενική εμφάνιση των συχνά μνημειακών μορφών του. Ο Σβέιρτς χρησιμοποιούσε συχνά την τεχνική του κιαροσκούρο για να δημιουργήσει δραματική και μυστηριακή ατμόσφαιρα.
Ο Σβέιρτς ζωγράφισε κι άλλες συνθέσεις στις οποίες απεικονίζεται ανδρικό γυμνό, όπως οι λουόμενοι άνδρες (σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Στρασβούργου). Έχει καταδειχθεί ότι ο Σβέιρτς κινούνταν σε περιβάλλον στη Ρώμη, απ' όπου είχαν, σε γενικές γραμμές, αποκλειστεί οι γυναίκες. Παραμένει το ερώτημα αν ορισμένοι από τους πίνακές του με ανδρικά γυμνά μπορούν να ερμηνευθούν ως μήνυμα σχετιζόμενο με την ομοφυλοφιλία.
Εργαστήρια καλλιτεχνών
Οι ρωπογραφίες του Σβέιρτς περιλαμβάνουν και ορισμένες συνθέσεις που απεικονίζουν καλλιτέχνες να εκπαιδεύονται ή να εργάζονται είτε στο εργαστήριό τους είτε έξω από αυτό. Παρέχουν πολύτιμες οπτικές μαρτυρίες σχετικά με τις συνήθειες και την εκπαίδευση των καλλιτεχνών του 17ου αιώνα. Ο Σβέιρτς ζωγράφισε, επίσης, ορισμένες σχολές καλλιτεχνών. Ο ίδιος είχε ενεργά αναμιχθεί με την καλλιτεχνική εκπαίδευση, τόσο στη Ρώμη όσο και στις Βρυξέλλες. Ο πίνακάς του Το εργαστήριο του ζωγράφου (1648-1650, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ) απεικονίζει διάφορους σχεδιαστές σε εργαστήριο ζωγράφου να σχεδιάζουν χρησιμοποιώντας γύψινα μοντέλα και ίσως ένα ζωντανό γυμνό. Στο εργαστήριο απεικονίζονται, επίσης, και δύο επισκέπτες. Ο πίνακας μοιάζει να απεικονίζει τις βασικές αρχές και τα στάδια της πρακτικής του εργαστηρίου, αρχίζοντας από τη σχεδίαση σύμφωνα με πρότυπα και ανατομικές μορφές από γύψο και στη συνέχεια με ζωντανό μοντέλο.