cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάγια (τραγουδίστρια)
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Κάγια ίδρυσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία, την Kayax, η οποία έκτοτε έχει υπογράψει συμβόλαιο με πολλούς επιτυχημένους καλλιτέχνες και κυκλοφόρησε πολλά άλμπουμ που έχουν αναγνωριστεί από τους κριτικούς. Έχει επίσης παρουσιάσει μια σειρά από τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές και κατά καιρούς εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες στην Πολωνία. Ο Κάγια έχει επίσης εκφραστεί πολιτικά, έχοντας υποστηρίξει το Κόμμα των Γυναικών της Πολωνίας και την Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Είναι επίσης σύμμαχος και υποστηρικτής της πολωνικής ΛΟΑΤ+ κοινότητας.
Νεότερα χρόνια
Η Κάγια γεννήθηκε στη Βαρσοβία από Πολωνή μητέρα και Εβραίο πατέρα, αλλά μεγάλωσε με τους παππούδες της στο Μπιαουίστοκ. Έχει δύο θετές αδερφές από την πλευρά του πατέρα της. Η γιαγιά της ήταν ξαδέρφη του Πολωνού ποιητή Κονστάντι Ιλντέφονς Γκαουτσίνσκι και της Πολωνής συγγραφέα Μάρια Ντομπρόφσκα.
Ως νεαρό κορίτσι, η Κάγια ήθελε να γίνει αρχαιολόγος ή καλαθοσφαιρίστρια, και πριν από τη μουσική καριέρα, εργαζόταν σε ένα κατάστημα που πουλούσε γραβάτες. Το ψευδώνυμο της Κάγια είναι «Kaja» γραμμένο φωνητικά στα αγγλικά, το οποίο ήταν το παιδικό της ψευδώνυμο, ένα είδος υποκοριστικού από το βαπτιστικό όνομά της, Καταζίνα.
Προσωπική ζωή
Στις 5 Αυγούστου 1998, ο Κάγια παντρεύτηκε τον Ολλανδο-Πολωνό τηλεοπτικό παραγωγό Ρίνκε Ρόοϊενς και γέννησε τον γιο τους, Ροχ, την 1η Δεκεμβρίου 1998. Χώρισαν το 2010. Από το 2005 έως το 2009, σύντροφός της ήταν ο Σεμπάστιαν Κάρπιελ-Μπουουέτσκα, ο ηγέτης του πολωνικού συγκροτήματος Zakopower. Στη συνέχεια, είχε τετραετή σχέση με τον Σενεγαλέζο μουσικό Πάκο Σαρ, με τον οποίο φέρεται να είχε αρραβωνιαστεί και σχεδίαζε να παντρευτεί, αλλά το ζευγάρι τελικά χώρισε το 2015. Από το 2017, ο σύντροφός της είναι ο Πολωνός χρηματοδότης Γιαρόσουαφ Γκζιβίνσκι.
Η Κάγια είναι χορτοφάγος. Το 2006 άρχισε να μελετάει την Καμπάλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές της τζαζ Κατηγορία:Πολωνοί λαϊκοί μουσικοί Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Μουά (Άνω Σαβοΐα)
Το Μουά (γαλλικά: Moye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουαγιέρ (γαλλικά: Moyères).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κοινότητα Αλικάμπου
Η Κοινότητα Αλικάμπου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Αλίκαμπος. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της έχει 198 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 16,929 χμ² (2011) και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Σταθάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Κοινότητα Περάματος Ρεθύμνης
Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Δάφνη. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Αντώνιο Ματθαιακάκη. Μ
Κοινοτάρχες Περάματος
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Αλαμοσίτης
Ο αλαμοσίτης (αγγλ. alamosite) είναι διαφανές πυριτικό ορυκτό του μολύβδου, με χημικό μοριακό τύπο Pb12Si12O36.
Ο αλαμοσίτης πήρε το όνομά του από τον τόπο όπου ανακαλύφθηκε, την περιοχή της πόλεως Άλαμος της πολιτείας Σονόρα του Μεξικού. Είναι σπάνιο δευτερογενές ορυκτό, που συναντάται στις οξειδωμένες ζώνες αποθεμάτων πλούσιων σε μόλυβδο, συνήθως συνδυασμένο με άλλα ορυκτά του μετάλλου αυτού.
Από χημικής, αλλά και μορφολογικής απόψεως ο αλαμοσίτης είναι παραπλήσιος με τον βολλαστονίτη (που έχει ασβέστιο αντί μολύβδου). Ο αλαμοσίτης εμφανίζεται ως μικροί και μακρόστενοι κρύσταλλοι, που έχουν τις περισσότερες περιπτώσεις τη μορφή ινωδών συσσωματωμάτων, αποτελούμενων από ακτινωτά διατεταγμένες ίνες.
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του μολύβδου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Μαρία ντε λα Γκράσια Πάλαφοξ
H Μαρία ντε λα Γκράσια Φελίπα Πάλαφοξ Γκαρίμπι (María de la Gracia Felipa Palafox Garibi, 1 Μαΐου 1815 - 31 Δεκεμβρίου 1889) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Φέλιξ Σουλοάγα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1815 στο Ζαποτλάν ελ Γκράντε του Χαλίσκο, και ήταν κόρη του Χοσέ Γουαδαλούπε Πάλαφοξ Χιλ και της Μαρία Γουαδαλούπε Χοσέφα Γκαρίμπι Λόπεζ ντε Λάρα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1840, γνώρισε τον τότε λοχαγό Φέλιξ Σουλοάγα στην Πόλη του Μεξικού, όπου κατοικούσαν τότε οι Πάλαφοξ. Μετά το σύντομο αρραβώνα τους, ο οποίος έγινε υπό την επίβλεψη των γονιών της, παντρεύτηκαν στην πρωτεύουσα το 1842 και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά; την Μανουέλ την Ελένα και τον Ιγνάσιο.
Από παιδί υπέφερε κάτω από την αυστηρή πειθαρχία του πατέρα της, καθώς ήταν στρατιωτικός και το ίδιο συνέβη και με τον Φέλιξ. Ζούσε μόνη της για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ενώ ο Φέλιξ εκπλήρωνε τα στρατιωτικά του καθήκοντα.
Μετά την άνοδο του Φέλιξ στην Προεδρία της χώρας, η οικογένεια ζούσε στο Εθνικό Παλάτι, όπου η Γκράσια φρόντιζε το σπίτι της και τα παιδιά της. Ως Πρώτη Κυρία, συνόδευε τον σύζυγό της, σε ορισμένα συμπόσια με τους υπουργούς του και τις συζύγους τους. Δεν θεωρούσε τον εαυτό της αριστοκράτισσα. Ήταν απλή, ηθική, μερικές φορές κομψή και τα μαλλιά της της άρεσαν να είναι χτενισμένα με μπούκλες.
Πέθανε μετά από ασθένεια, παραμονή πρωτοχρονιάς στις 31 Δεκεμβρίου 1889 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 74 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Γαλλικό Πάνθεον και αργότερα μεταφέρθηκε στην Εκκλησία της Σάντα Βερακρούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Περιφέρειες της Ναμίμπια
Η Ναμίμπια χρησιμοποιεί τις περιφέρειες ως υποεθνικές διοικητικές διαιρέσεις πρώτου επιπέδου. Από το 2013, έχει 14 περιφέρειες οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρούνται σε 121 εκλογικές περιφέρειες.
Μετά την ανεξαρτησία της Ναμίμπια, η διοίκηση της Νότιας Αφρικής ανέλαβε τις προϋπάρχουσες υποδιαιρέσεις. Έκτοτε, οι οριοθετήσεις και ο αριθμός των περιφερειών και των εκλογικών περιφερειών της Ναμίμπια κατατίθενται από τις επιτροπές οριοθέτησης και γίνονται δεκτές ή απορρίπτονται από την Εθνοσυνέλευση.
Το 1992 η 1η Επιτροπή Οριοθέτησης, υπό την προεδρία του προϊσταμένου δικαστή Johan Strydom, πρότεινε να χωριστεί η Ναμίμπια σε 13 περιφέρειες. Η πρόταση εγκρίθηκε στην Κάτω Βουλή, την Εθνοσυνέλευση. Το 2014 η 4η Επιτροπή Οριοθέτησης τροποποίησε τον αριθμό των περιφερειών σε δεκατέσσερις.
A Bola TV
Η A Bola TV είναι πορτογαλικό καλωδιακό και δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι. Είναι αθλητικό κανάλι που ανήκει στην ίδια εταιρεία που κατέχει την πορτογαλική αθλητική εφημερίδα A Bola, που διανέμεται στην Πορτογαλία, στην πορτογαλική διασπορά και στην πορτογαλόφωνη Αφρική. Το περιεχόμενο αφορά κυρίως το ποδόσφαιρο, αλλά και πολλά άλλα αθλήματα, ακόμα και μερικά show της F1.
Το κανάλι εμφανίστηκε μετά από συμφωνία μεταξύ της Sociedade Vicra Desportiva και της MEO και υπέγραψε σύμβαση αποκλειστικότητας με αυτήν την πλατφόρμα. Ενώ είναι περιορισμένη στην Πορτογαλία, είναι ευρέως διαθέσιμη στην Αφρική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2012 Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στην Πορτογαλία
Κωνσταντίνος Παναγιωτάκης
Ο Κωνσταντίνος Παναγιωτάκης (1919 - ;) ήταν Έλληνας πολεοδόμος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών (1971 - 1973) στις κυβερνήσεις Παπαδόπουλου και Μαρκεζίνη. Υπήρξε ο πρώτος επικεφαλής του υπουργείου Πολιτισμού.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πολεοδόμοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών
Γουίλ Μπάιερς
Ο Γουίλιαμ "Γουίλ" Μπάιερς είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας από την αμερικανική τηλεοπτική σειρά τρόμου και επιστημονικής φαντασίας Stranger Things. Τον ρόλο υποδύεται ο Νόα Σναπ. O χαρακτήρας εμφανίζεται σε επαναλαμβανόμενη βάση στην πρώτη σεζόν πριν προωθηθεί στο κύριο καστ στη δεύτερη σεζόν.
Στον Νόα Σναπ δόθηκε ο ρόλος του Γουίλ Μπάιερς τον Αύγουστο του 2015. Ο Σναπ πήρε προαγωγή σε κανονικό χαρακτήρα για τη δεύτερη σεζόν τον Οκτώβριο του 2016, ενώ δούλευε σε επαναλαμβανόμενη βάση στην πρώτη. Η επιστροφή του Σνάπ για την τρίτη σεζόν σε κύριο ρόλο αποκαλύφθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 2018. Η ιδέα να επικοινωνήσει ο Γουίλ με τον Τζόις μέσω λαμπτήρων εμπνεύστηκε από ταινίες της δεκαετίας του 1980, συμπεριλαμβανομένου του Poltergeist (1982). Όσον αφορά την αφήγηση στην τρίτη σεζόν, ο Levy είπε ότι η σεζόν θα αφορούσε λιγότερο τον Will, λέγοντας: «Δεν πρόκειται να βάλουμε τον Γουίλ στην κόλαση για τρίτη συνεχόμενη σεζόν. Θα ασχοληθεί με πράγματα, αλλά δεν θα πιάσει πάτο... [θα έχουμε] να κάνουμε με δυνάμεις του κακού που είναι νέες.»
Πρώτη σεζόν
Ο Γουίλ, ο μικρότερος αδερφός του Τζόναθαν Μπάιερ και ο γιος του Τζόις Μπάιερς, είναι ένα ντροπαλό, ευγενικό και συχνά συνεσταλμένο αγόρι. Στο πάρτι Dungeons and Dragons της παρέας, ο Will είναι ο κληρικός, αλλά αργότερα παίζει περιστασιακά τον ρόλο του Dungeon Master και αποκαλείται «Γουίλ ο Σοφός». Τον Νοέμβριο του 1983, εξαφανίζεται κάπου κοντά στο « Mirkwood » αφού συναντά το τέρας που δραπέτευσε μέσα από ένα ρήγμα στο «Upside Down», μια εναλλακτική διάσταση που ανακαλύφθηκε από τους επιστήμονες του Εργαστηρίου Hawkins. Ο Γουίλ αρχίζει να επικοινωνεί με την Τζόις μέσω λαμπτήρων, έτσι Τζόις ταξινομεί τους λαμπτήρες σε αλφαβητική σειρά ώστε ο Will να μπορεί να ανάβει φώτα δίπλα στα γράμματα για να συλλαβίσει προτάσεις. Όταν ο Τζίμ Χόπερ και η Τζόις μπαίνουν στο Upside Down για να τον βρουν ετοιμοθάνατο, τον συνεφέρουν με καρδιοαναπνευστική ανάνηψη (CPR) και τον επαναφέρουν στον πραγματικό κόσμο, αλλά εξακολουθεί να έχει παρενέργειες από τον χρόνο που πέρασε στην εναλλακτική διάσταση, συμπεριλαμβανομένου ενός γυμνοσάλιαγκα που αναδύεται από το στόμα του, τα οράματα του Upside Down και μια σύνδεση με το έχει με τον Mind Flayer.
Κριτικές
Ο Γουίλ κατατάχθηκε στον τρίτο καλύτερο χαρακτήρα του Stranger Things από τον Screen Rant, πίσω μόνο από την Ελέβεν και Στήβ Χάρινγκτον.
Διακρίσεις
Στον Νόα Σνάπ απονεμήθηκαν συνολικά δύο βραβεία και έξι υποψηφιότητες για τον ρόλο του ως Γουίλ Μπάιερς. Το 2018 ηταν υποψήφιος για βραβεία MTV Movie & TV στην κατηγορία της Καλύτερης Ομάδας στην Οθόνη με τα μέλη του κάστ Γκέιτεν Ματαράτσο, Φιν Γούλφχαρντ, Κέιλεμπ ΜακΛάφλιν και Σέιντι Σίνκ, καθώς και στην κατηγορία της Πιο Φοβισμένης Ερμηνείας, την οποία κέρδισε. Μαζί με το υπόλοιπο βασικό καστ στη δεύτερη σεζόν, ο Σναπ βραβεύτηκε με Screen Actors Guild Award στην κατηγορία Εξαιρετικής Ερμηνείας από ένα σύνολο σε δραματική σειρά το 2017. Για την τρίτη σεζόν, το βασικό καστ (συμπεριλαμβανομένου του Σναπ) προτάθηκε και πάλι για το ίδιο βραβείο, ωστόσο αυτή τη φορά το καστ δεν κέρδισε και για άλλη μια φορά για το ίδιο αποτέλεσμα. Το 2017, ο Σναπ ήταν υποψήφιος για την κατηγορία Καλύτερης Ερμηνείας σε ψηφιακή τηλεοπτική σειρά ή ταινία – Νεαρός ηθοποιός.
Σεξουαλικότητα
Οι θεατές έχουν εικάσει ότι ο Γουίλ είναι ομοφυλόφιλος και τρέφει ανεκπλήρωτα συναισθήματα για τον καλύτερό του φίλο Μάικ, κάτι που η ίδια η σειρά ούτε επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει. Οι κριτικοί ερμήνευσαν τα δύο τελευταία επεισόδια της τέταρτης σεζόν ως υποκειμενική αναγνώριση της σεξουαλικότητας του Γουίλ, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια μιας σκηνής στην οποία ο Γουίλ δείχνει τον Μάικ τη ζωγραφιά του με τον ίδιο και τους φίλους του, ισχυριζόμενος ότι ήταν δώρο από την Ελ, ενώ μετά άρχισε να κλαίει σιωπηλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Stranger Things Κατηγορία:Φανταστικοί ΛΟΑΤ χαρακτήρες
Αντίπαπας Χριστόφορος
Ο Χριστόφορος διεκδίκησε τη θέση του πάπα από τον Οκτώβριο του 903 έως τον Ιανουάριο του 904 Αν και περιλαμβανόταν ως νόμιμος πάπας στους περισσότερους σύγχρονους καταλόγους παπών μέχρι το πρώτο μισό του 20ού αι., η φαινομενικά αντικανονική μέθοδος με την οποία απέκτησε το αξίωμα του πάπα οδήγησε στην απομάκρυνσή του από τον σχεδόν επίσημο κατάλογο των παπών, το Ποντιφικό Ημερολόγιο (Annuario Pontificio.). Ως εκ τούτου, θεωρείται πλέον αντίπαπας από την Καθολική Εκκλησία.
Ζωή και αρχιερατεία
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Χριστοφόρου. Η έλλειψη αξιόπιστων, συνεπών πηγών καθιστά δύσκολη τη δημιουργία μίας συνοπτικής βιογραφίας. Πιστεύεται ότι ήταν Ρωμαίος και ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Λέων. Ήταν καρδινάλιος-ιερέας τιτουλάριος του ναού του Αγίου Δαμάσου, όταν έγινε πάπας. Ο προκάτοχός του, Λέων Ε΄, καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε, πιθανότατα γύρω στον Οκτώβριο του 903. Καθώς πιστεύεται ότι ο Λέων Ε΄ απεβίωσε στη φυλακή, ο Χριστόφορος μπορεί να θεωρηθεί ως πάπας μετά το τέλος του. Ωστόσο, η αφήγηση του Αυξίλιου της Νάπολης λέει ότι ο πάπας Σέργιος Γ΄ δολοφόνησε τον Λέοντα Ε΄ και τον Χριστόφορο. Ένα ελληνικό έγγραφο του 11ου αι. λέει ότι ο Χριστόφορος ήταν ο πρώτος πάπας που δήλωσε ότι το Άγιο Πνεύμα προήλθε «από τον Πατέρα και από τον Υιό ». Ωστόσο, το έγγραφο υποστηρίζει ότι ο Χριστόφορος έκανε αυτή την ομολογία στον Σέργιο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Τότε, όμως, ο Νικόλαος Μυστικός ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καθιστώντας την αναφορά ιστορικά ύποπτη. (Ο Σέργιος Α΄ ήταν Πατριάρχης το 610-638 και ο Σέργιος Β' το 1001-1019 στην Κωνσταντινούπολη.)
Εκθρονισμός
Ο Χριστόφορος εκδιώχθηκε από τη θέση τού αντίπαπα από τον πάπα Σέργιο Γ' (904–911). Ο Χερμάνους Κοντράκτους υποστηρίζει ότι ο Χριστόφορος αναγκάστηκε να τελειώσει τις μέρες του ως μοναχός. Ωστόσο, ο ιστορικός Ευγένιος Βουλγκάριος λέει ότι στραγγαλίστηκε στη φυλακή.
Νομιμότητα
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Χριστόφορος ήταν νόμιμος πάπας, ανεξάρτητα από τα παράνομα μέσα με τα οποία φαίνεται ότι απέκτησε τον τίτλο. Το όνομά του περιλαμβάνεται σε όλους τους μεγάλους καταλόγους των παπών μέχρι τις αρχές του 20ού αι. Το πορτρέτο του φιγουράρει μεταξύ των άλλων ομοιωμάτων των παπών στη βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών στη Ρώμη και μεταξύ των τοιχογραφιών των παπών του 10ου αι. που ζωγραφίστηκαν τον 13ο αι. στους τοίχους της αρχαίας εκκλησίας του Σαν Πιέτρο α Γκράντο, έξω από την Πίζα. Αναγνωρίστηκε, εξάλλου, ως πάπας από τους διαδόχους του. Για παράδειγμα, επιβεβαιώνοντας τα προνόμια του Αβαείου του Κορμπί στη Γαλλία, ο Λέων Θ' ανέφερε τις προηγούμενες χορηγίες του Βενέδικτου και του Χριστόφορου. Αυτό το προνόμιο είναι το μόνο από τις πράξεις του Χριστόφορου που σώζεται. Ωστόσο, ο ίδιος δεν έχει θεωρηθεί ως νόμιμος πάπας από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα και έχει διαγραφεί από το Annuario Pontificio, τη λίστα των Παπών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντίπαπες
Όταν μιλούν τα όπλα
Όταν μιλούν τα όπλα (Πρωτότυπος τίτλος: Le rouge est mis) είναι ένα αστυνομικό φιλμ νουάρ Γαλλικής παραγωγής του 1957 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ και σενάριο των Μισέλ Ωντιάρ, Ζιλ Γκρέιντζερ και Ογκούστ λε Μπρετόν, βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Ογκούστ λε Μπρετόν. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Μαρσέλ Μποζουφί και η Ανί Ζιραρντό.
Πλοκή
Ο Λουί Μπερτέν είναι ο ιδιοκτήτης ενός γκαράζ του Παρισιού, που ταυτόχρονα είναι και μέλος μιας συμμορίας που διαπράττει ένοπλες ληστείες. Ο Λουί και οι τρεις συνεργοί του, ο Τσιγγάνος, ο Ναύτης και ο Φρίντο είναι προσεκτικοί στις κινήσεις τους, ώστε στην καθημερινή ζωή τους να φαίνονται νομοταγείς ενώ παράλληλα, να επιδίδονται σε εγκληματικές δραστηριότητες.
Εν τω μεταξύ ο μικρότερος αδελφός του Λουί, ο Πιέρ ο οποίος στο παρελθόν είχε φυλακιστεί και ζει στην Λυών, βρίσκεται σε ένα πρόγραμμα περιορισμού των μετακινήσεων του. Ο Πιέρ αποφασίζει να παραβιάσει τους κανόνες και να επισκεφτεί στο Παρίσι την ερωμένη του, την Ιλέν. Η αστυνομία συλλαμβάνει τον Πιέρ και τον πιέζει να δώσει πληροφορίες για τις ύποπτες δραστηριότητες του αδελφού Λουί, με αντάλλαγμα την πλήρη ελευθερία του, ωστόσο ο Πιέρ αρνείται να καταδώσει τον αδελφό του. Ο Λουί μαθαίνει το περιστατικό και πηγαίνει και συναντά την Ιλέν προσποιούμενος έναν εύπορο πελάτη. Κατά την βόλτα τους στο δάσος της Βουλώνης της αποκαλύπτει ότι είναι ο αδελφός του Πιέρ, απειλώντας την ευθέως να σταματήσει να βλέπει τον Πιέρ, διαφορετικά θα βρεθεί σε κανά χαντάκι στο δάσος.
Ο τσιγγάνος επισκέπτεται τον Λουί στο σπίτι του για να συζητήσουν το σχέδιο για μια νεα ληστεία, όπου ξαφνικά αντιλλαμβάνεται ότι κάποιος κρυφακούει την συζήτηση τους. Ο τσιγγάνος αναστατωμένος ανοίγει απότομα την πόρτα και βλέπει απ' έξω τον Πιέρ, ο οποίος κατά κακή του τύχη περνούσε για να πάει στο δωμάτιο του. Ο Λουί φανερά ενοχλημένος ζητά από τον Πιέρ ότι άκουσε να το ξεχάσει και να μην μιλήσει σε κανέναν.
Την επόμενη μέρα κατά την διάρκεια μιας ακόμη ληστείας, ο Τσιγγάνος σκοτώνει δύο φρουρούς της χρηματαποστολής και τραυματίζει δύο ακόμη αστυνομικούς που τους καταδιώκαν με τις μοτοσικλέτες τους. Η συμμορία καταφέρνει να ξεφύγει και να επιστρέψει στην καθημερινή ζωή τους. Η αστυνομία όμως επισκέπτεται τον Λουί και τον συλλαμβάνει ως συνεργό για την αιματηρή ληστεία. Ο Λουί αρνείται σθεναρά κάθε ανάμιξη του στην υπόθεση, ωστόσο η αστυνομία εμφανίζει στον Λουί τον συνεργό του τον Φρίντο, ο οποίος αναγκάστηκε να ομολογήσει κάτω από την πίεση των δολοφονιών που έγιναν. Εν τω μεταξύ ο Τσιγγάνος μη γνωρίζοντας ποιος πραγματικά τους κάρφωσε, και πεπεισμένος ότι αυτός είναι ο Πιέρ πηγαίνει στο σπίτι της Ιλέν για να τον σκοτώσει. Ο Λουί καταφέρνει και δραπετεύει από το αστυνομικό τμήμα, όπου και πληροφορείται ότι ο Τσιγγάνος έψαχνε τον Πιέρ. Ο Λουί τρέχει αμέσως στο σπίτι της Ιλέν για να πει στον Τσιγγάνο ότι ο αδελφός του δεν έχει καμιά εμπλοκή, αλλά εκείνος δεν τον πιστεύει. Ακολουθεί ανταλλαγή πυρών, αλλά ο Λουί την τελευταία στιγμή προτού ξεψυχήσει προλαβαίνει και σκοτώνει τον Τσιγγάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Άιρο
μικρογραφία|Ο Άιρο. Ο θείος Άιρο (κινέζικα: 艾洛, pinyin: Aì Luò), επίσης αναφερόμενος ως στρατηγός Iroh, είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Avatar: The Last Airbender του Nickelodeon. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε από τους Michael Dante DiMartino και Bryan Konietzko και η φωνή του ήταν από τον Mako στις δύο πρώτες σεζόν και, λόγω του θανάτου του Mako, από τον Greg Baldwin στην τρίτη σεζόν και στη συνέχεια της σειράς The Legend of Korra.
Ο Άιρο είναι ένας πολύ ισχυρός δαμαστής της φωτιάς -δηλαδή, έχει τη δύναμη να δημιουργεί και να χειρίζεται τη φωτιά με τηλεκίνηση- και ένας συνταξιούχος στρατηγός του Έθνους της Φωτιάς. Είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του Άρχοντα της Φωτιάς Ozai, του κυβερνήτη του Έθνους της Φωτιάς και ηγέτη της εκστρατείας του για την κατάκτηση των άλλων τριών εθνών. Κατά τη διάρκεια της αφήγησης της σειράς, συνοδεύει τον εξόριστο ανιψιό του Ζούκο στην προσπάθειά του να αιχμαλωτίσει τον πρωταγωνιστή της σειράς Άανγκ για να αποκαταστήσει την τιμή και το κληρονομικό δικαίωμα του νεαρού πρίγκιπα. Ο Iroh λειτουργεί ως μέντορας που προσπαθεί να βοηθήσει τον ανιψιό του να γίνει καλύτερος άνθρωπος από τον πατέρα του.
Στο επεισόδιο "The Tales of Ba Sing Se", το όνομα του Iroh γράφτηκε ως 艾洛 (aì lùo). Το επεισόδιο ήταν αφιερωμένο "Προς τιμήν της Μάκο", η οποία είχε πεθάνει μερικούς μήνες πριν από την προβολή του επεισοδίου.
Ιστορία του χαρακτήρα
Πριν από τα γεγονότα στον Τελευταίο Ανεμοδαμαστή, ο Άιρο ήταν ο πρωτότοκος γιος του Fire Lord Azulon, αλλά τον Azulon διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του, Ozai, μετά την αποχώρηση του Iroh από τις στρατιωτικές υποθέσεις, αφού ο γιος του Lu Ten πέθανε στην πολιορκία της πρωτεύουσας του Γήινου Βασιλείου Ba Sing Se, η οποία είχε κρατήσει ενάντια σε πολλές διαδοχικές προσπάθειες του Έθνους της Φωτιάς να την καταλάβει κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Ο Iroh είχε ένα όραμα νωρίς στη ζωή του ότι θα ήταν αυτός που θα καταλάμβανε την πόλη, αλλά ο θάνατος του μοναχογιού του έσπασε την επιθυμία του να συνεχίσει την προσπάθεια- έχοντας πάντα ως γνώμονα περισσότερο την αίσθηση του καθήκοντος παρά την προσωπική φιλοδοξία, ο Iroh εγκατέλειψε την πολιορκία.
Ο Οζάι, ο πολύ πιο καιροσκόπος και φιλόδοξος από τα αδέλφια, προσπάθησε να πείσει τον πατέρα τους ότι, λόγω της ντροπιαστικής ήττας του Άιρο, της μειωμένης θέσης του στο έθνος και της έλλειψης κληρονόμων, ο Οζάι έπρεπε να γίνει κληρονόμος της ηγεσίας του Έθνους της Φωτιάς. Ωστόσο, ο Αζούλον εξοργίστηκε με αυτή την έλλειψη σεβασμού για τη θέση του Iroh και την απώλειά του και διέταξε τον Ozai να σκοτώσει τον ίδιο του το γιο, τον πρίγκιπα Zuko, ως πράξη εξιλέωσης. Αντ' αυτού, η σύζυγος του Οζάι, η πριγκίπισσα Ούρσα, συνωμότησε με τον Οζάι για να δολοφονήσει τον Αζούλον και να καταλάβει την ηγεσία, ενώ ο Ιρόχ βρισκόταν σε πένθος και αδιαφορούσε για τις κρατικές υποθέσεις - με τη ζωή του γιου της να κινδυνεύει, βοήθησε τον Οζάι στην επιτυχή δηλητηρίαση του Αζούλον, αποδεχόμενη την εξορία για το ρόλο της. Ο Οζάι ανέβηκε στη θέση του Άρχοντα της Φωτιάς: αν και τα γεγονότα αμέσως μετά τη μυστική δολοφονία του Αζούλον δεν απεικονίζονται ποτέ σε αναδρομές, φαίνεται ότι ο θάνατός του εξηγήθηκε ως αποτέλεσμα φυσικών αιτιών και ότι ο ακόμα πενθούντας Iroh δεν ενδιαφερόταν να αμφισβητήσει τον αδελφό του για τον έλεγχο του έθνους, αλλά συναίνεσε στην ενθρόνιση του Οζάι ως Άρχοντα της Φωτιάς και μπήκε σε μόνιμη ημι-συνταξιοδότηση από τις κρατικές υποθέσεις.
Επισκόπηση της πλοκής
Όταν η ιστορία αρχίζει στο πρώτο βιβλίο, ο Άιρο συνοδεύει τον ανιψιό του, τον εξόριστο πρίγκιπα Zuko, στην προσπάθειά του να συλλάβει τον Avatar, έναν υπεράνθρωπο που η αποστολή του να διατηρεί την παγκόσμια τάξη τον καθιστά απειλή για την κατακτητική εκστρατεία του Έθνους της Φωτιάς. Έχοντας μάθει για το σχέδιο του Ζάο, ενός ναύαρχου του Εθνικού της Φωτιάς, να σκοτώσει το πνεύμα του φεγγαριού για να αφαιρέσει από τις Φυλές του Νερού τη δύναμη του δαμάσματος του νερού, διαταράσσοντας τη φυσική τάξη, ο Iroh επιτίθεται στον Ζάο και ονομάζεται προδότης.
Κατά τη διάρκεια του Βιβλίου Δύο, αυτός και ο ανιψιός του είναι πλέον φυγάδες από το Έθνος της Φωτιάς. Αφού τραυματίζεται σοβαρά από την ανιψιά του Αζούλα και τον φροντίζει ο ανιψιός του, ο Άιρο διδάσκει στον Ζούκο μια τεχνική εμπνευσμένη από το δάμασμα του νερού για την ανακατεύθυνση των αστραπών, η οποία μπορεί να παραχθεί από μια προηγμένη μορφή δαμασμού της φωτιάς, την οποία ο Ζούκο, με το μη εστιασμένο μυαλό του, δεν μπόρεσε να κατακτήσει, αλλά την οποία η αδελφή του και ανταγωνίστριά του για το θρόνο, ελέγχει εύκολα, καθώς είναι ένα θαύμα του δαμασμού της φωτιάς. Ο Άιρο καταφεύγει τελικά στο Ba Sing Se, όπου αυτός και ο Ζούκο διατηρούν ένα τσαγερί. Ο Άιρο απογοητεύεται όταν η Αζούλα πείθει τον αδελφό της να τους προδώσει και συλλαμβάνεται ενώ καλύπτει την απόδραση του Άανγκ και των φίλων του από την κατακτημένη πόλη.
Στη συνέχεια του κόμικ Η υπόσχεση, ο Άιρο προσφέρει στον Άανγκ και τον Ζούκο συμβουλές για την αντιμετώπιση του Κινήματος Αποκατάστασης της Αρμονίας, ένα κίνημα που στοχεύει στην εκδίωξη των μελών της εθνοτικής ομάδας του Έθνους της Φωτιάς από την επικράτεια του Βασιλείου της Γης. Στο κόμικ The Search, ο Άιρο αναλαμβάνει καθήκοντα Άρχοντα της Φωτιάς, ενώ ο Ζούκο ταξιδεύει για να βρει τη μητέρα του Ούρσα. Βαριέται τον νέο του τίτλο και χρησιμοποιεί την εξουσία του για να κηρύξει μια εθνική ημέρα εκτίμησης του τσαγιού.
Στη συνέχεια της σειράς Ο Θρύλος της Κόρρα, αποκαλύπτεται ότι ο Iroh χρησιμοποίησε μια μορφή αστρικής προβολής τη στιγμή του θανάτου του για να γίνει κάτοικος του Πνευματικού Κόσμου. Στο επεισόδιο "Μια νέα πνευματική εποχή", ο Iroh έρχεται να βοηθήσει τη διάδοχο του Άανγκ ως Άβαταρ, Κόρρα, η οποία έχει παγιδευτεί απροετοίμαστη βαθιά στον Πνευματικό Κόσμο. Στο επεισόδιο "Το σκοτάδι πέφτει", αφού τους γνώρισε στη ζωή του, ο Iroh συναντά τα παιδιά του Άανγκ, τον Τένζιν, την Κύα και τον Μπούμι, όταν εισέρχονται στον κόσμο των πνευμάτων και τους δίνει υποδείξεις σχετικά με τη θέση του πνεύματος της κόρης του Τένζιν, της Τζινόρα. Η Κόρρα συναντά ξανά τον Iroh στο "The Ultimatum", όταν μπαίνει στον κόσμο των πνευμάτων αναζητώντας τον αναρχικό τρομοκράτη Ζαχίρ. Η Κόρρα εξηγεί στον Άιρο ότι είναι μπερδεμένη και δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει την απειλή που αποτελεί ο Ζαχίρ τόσο για το πρόσφατα αναμορφωμένο Έθνος του Αέρα όσο και για τον κόσμο. Ο Άιρο προτείνει στην Κόρρα να ζητήσει τη συμβουλή του Ζούκο, όπως έκανε κάποτε ο Άανγκ.
Ο εγγονός του Ζούκο ονομάζεται Άιρο προς τιμήν του προπάππου του και είναι στρατηγός των Ηνωμένων Δυνάμεων, των ενόπλων υπηρεσιών της Ενωμένης Δημοκρατίας των Εθνών, ενός πολυεθνικού έθνους που ιδρύθηκε από τον Άανγκ και τον Ζούκο από εδάφη που αμφισβητήθηκαν μεταξύ του Έθνους της Φωτιάς και του Βασιλείου της Γης μετά το τέλος του Εκατονταετούς Πολέμου.
Προσωπικότητα
Ο άνετος, φιλικός και στεγνά καλοδιάθετος Airo αντιμετωπίζει την αυτοεξορία του σαν παρατεταμένες διακοπές. Στα γηρατειά του, δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για χαλάρωση και διασκέδαση παρά για την αναζήτηση του Άβαταρ από τον ανιψιό του. Παρά την ηλικία του, ο Άιρο εμφανίζεται να φλερτάρει με διάφορες γυναίκες σε όλη τη σειρά και έχει χαρακτηριστεί πολλές φορές ως "όμορφος". Παρ' όλα αυτά, είναι ένας έμπειρος και πανούργος στρατηγός, ένας ισχυρός δάσκαλος του δαμάσματος της φωτιάς και ένας στοργικός και σοφός μέντορας για τον ανιψιό του. Σε γενικές γραμμές, η έμφυτη φύση του Άιρο και η πορεία της ζωής του τον οδήγησαν σε μια φιλοσοφία που αγκαλιάζει την ειρήνη, την αρμονία και την αμοιβαία κατανόηση αντί της σύγκρουσης. Ωστόσο, όταν απειλείται προσωπικά ή παρατηρεί αδικία και βία κατά των αθώων, είναι ικανός να γίνει ένας άγριος και εκφοβιστικός αντίπαλος.
Αντίθετα με την κατεύθυνση προς την οποία έχει κινηθεί το έθνος του τα χρόνια που πέρασαν από τότε που ο παππούς του, ο Σόζιν, το έβαλε σε αποστολή κατάκτησης, ο Άιρο θα προτιμούσε να δει τα τέσσερα έθνη να ζουν σε αμοιβαία ειρήνη. Αν και δεν ήταν πρόθυμος να βυθίσει το έθνος του σε εμφύλιο πόλεμο διεκδικώντας τη θέση του Άρχοντα της Φωτιάς (μια θέση που δεν θέλει), γίνεται όλο και πιο σαφές ότι βλέπει τον ανιψιό του να έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει το έθνος σε έναν καλύτερο δρόμο, και όταν έρθει η ώρα, ενθαρρύνει τον Ζούκο να μεσολαβήσει για να αποτρέψει την τοποθέτηση της αδελφής του, της ανάλγητης και ασταθούς Αζούλα, ως τον επόμενο Άρχοντα της Φωτιάς. Στο "Tales of Ba Sing Se", προτείνεται ότι μέρος της αέναης αισιοδοξίας και της γενναιοδωρίας του είναι μια μορφή μετατραυματικής ανάπτυξης που προκύπτει από το θάνατο του γιου του Λου Τεν. Αυτό φαίνεται στο τραγούδι του "Leaves from the Vine", το οποίο τραγουδά στην επέτειο των γενεθλίων του Λου Τεν.
Ο Άιρο αγαπά ιδιαίτερα το φαγητό, το καλό τσάι, το παιχνίδι στρατηγικής Πάι Σο και την ευχάριστη μουσική. Αργότερα επιδεικνύει δεξιότητα στο παίξιμο της πιπά και άλλων μουσικών οργάνων. Πιθανότατα λόγω της αγάπης του για το τσάι, είναι ερασιτέχνης βοτανολόγος, αν και η παρερμηνεία του για ορισμένα χαρακτηριστικά των φυτών τον οδηγεί στο να δηλητηριαστεί κατά λάθος. Ο χαρακτήρας του φαίνεται καλύτερα στη σχέση του με τον ανιψιό του, τον Ζούκο, στον οποίο επιβάλλει την ενδοσκόπηση.
Φωτοδάμασμα και ειδικές δεξιότητες
Ο Άιρο είναι ένας στρατηγός εν αποστρατεία με μια ολόκληρη ζωή πολεμικής εμπειρίας και φήμη τιμής, αφοσίωσης και ακεραιότητας. Οι δημιουργοί της σειράς Avatar βάσισαν τις μορφές αυτής της φανταστικής μορφής μάχης στις πραγματικές τεχνικές των κινεζικών πολεμικών τεχνών Changquan, Shaolinquan, Lóng Xíng Mó Qiáo και Xing Yi Quan. Ο Άιρο δίδαξε επίσης στον Ζούκο πώς να ανακατευθύνει τους κεραυνούς, μια τεχνική που ανακάλυψε μελετώντας το νεροδάμασμα.
Υποδοχή
Ο Άιρο ήταν ένας χαρακτήρας της σειράς που έτυχε μεγάλης αποδοχής, ακόμη περισσότερο εκ των υστέρων, όπου συχνά θεωρείται ένας από τους καλύτερους χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων που γράφτηκαν ποτέ. Θεωρήθηκε ως το αντίπαλο δέος του Ζούκο, με τον ίδιο να είναι το ηλικιωμένο, ήπιο και σοφό άτομο και τον Ζούκο να είναι ο νεαρός, τραχύς και αφελής πρίγκιπας. Η σχέση του Άιρο και του Ζούκο επαινέθηκε για την αυθεντικότητα και το χιούμορ της. Ο Iroh περιγράφεται ως ένας "μυστικιστικός Βούδας" που χρησίμευε ως ηθική πυξίδα του Ζούκο. Σε ορισμένους κύκλους, ο Άιρο θεωρήθηκε ως ένας εμπνευσμένος χαρακτήρας, με τα λόγια του στη σειρά να περιγράφονται ως ενθαρρυντικά. Ενώ πολλοί από τους άλλους σημαντικούς χαρακτήρες της σειράς ωρίμαζαν κατά τη διάρκεια της σειράς, ο Άιρο ήταν ήδη ένας "αλλαγμένος άνθρωπος" που είχε ήδη υποστεί τεράστια απώλεια και "ωρίμασε" μέσα από αυτή την απώλεια. Η βινιέτα του Άιρο στο επεισόδιο "The Tales of Ba Sing Se", περιγράφηκε ως μια "συναισθηματική γροθιά στο στομάχι" από την κριτικό Rebecca Pahle. Ο κριτικός Hayden Childs χαρακτήρισε τη βινιέτα του Άιρο ως "ένα υπέροχο κομμάτι αφήγησης" και εξήρε την "εκπληκτική ερμηνεία" της Μάκο στη σύντομη ιστορία του χαρακτήρα. Ο κριτικός Matt London παραδέχτηκε ότι "δάκρυσε" βλέποντας τη βινιέτα του Άιρο. Επαίνεσε την απόδοση της Μάκο στη φωνή του χαρακτήρα, ενώ χαρακτήρισε τον Οζάι να κλέβει το κληρονομικό δικαίωμα του Iroh ως ο επόμενος άρχοντας της φωτιάς ως "σχεδόν σαιξπηρικό". Ο κριτικός Keval Shah χαρακτήρισε τη σκηνή όπου ο Άιρο θυσιάζεται για να επιτρέψει στον Άανγκ και την Ταμάρα να ξεφύγουν από την Αζούλα στο φινάλε της δεύτερης σεζόν, "The Crossroads of Destiny", ως "συναισθηματική". Ο Shah εξήρε την "εξαιρετική ανάπτυξη" του χαρακτήρα. Οι εμφανίσεις του Iroh στη σειρά Ο Θρύλος της Κόρρα είχαν επίσης μεγάλη απήχηση. Η εισαγωγή του Άιρο στη σειρά παρατηρήθηκε ως ένα μέσο πλοκής που θα βοηθούσε την Korra, η οποία εκείνη τη στιγμή ήταν ένας κάπως αντιπαθής χαρακτήρας ανάμεσα στους θαυμαστές και τους κριτικούς, να γίνει μια πιο συμπαθητική πρωταγωνίστρια.
Εμφάνιση σε άλλα μέσα ενημέρωσης
Ο Shaun Toub υποδύεται τον Άιρο στην ταινία μεγάλου μήκους Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής. Αυτή η εκδοχή του χαρακτήρα δεν είναι τόσο κωμική όσο ο αντίστοιχος χαρακτήρας του καρτούν, αλλά διατηρεί το ρόλο του ως μέντορα του Ζούκο. Σε αντίθεση με τους άλλους Πυροδαμαστές της ταινίας, οι οποίοι χρειάζονται μια πηγή φωτιάς για να λυγίσουν, ο Άιρο μπορεί να παράγει φωτιά χρησιμοποιώντας απλώς το τσι του.
Ο Iroh θα ενσαρκωθεί επίσης από τον Paul Sun-Hyung Lee στο επερχόμενο live-action remake του Avatar: The Last Airbender, παραγωγής Netflix.
Εμφανίζεται επίσης στο βιντεοπαιχνίδι Avatar: The Last Airbender - The Burning Earth, ως χαρακτήρας τόσο στην κύρια ιστορία όσο και στη λειτουργία πολλαπλών παικτών. Στο βιντεοπαιχνίδι The Legend of Korra, ενεργεί ως ο καταστηματάρχης στο κατάστημα Spirit Shop του παιχνιδιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αβατάρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου
Εκκλησία του Ιησού
Η ιδέα για την κατασκευή της έγινε το 1551 από τον Άγιο Ιγνάτιο Λογιόλα, τον ιδρυτή της Εταιρείας του Ιησού, που έδρασε κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης και της ακόλουθης Αντιμεταρρύθμισης. Η εκκλησία ήταν επίσης η έδρα του Ανώτατου Γενικού της Εταιρείας του Ιησού ως την περιστολή του τάγματος το 1773. Έπειτα οι Ιησουίτες την ανέκτησαν. Το παρακείμενο παλάτσο είναι τώρα η διαμονή των Ιησουιτών μελετητών από όλον τον κόσμο, που μελετούν στο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο, ώστε να προετοιμαστούν για τη χειροτονία τους σε ιερείς.
Ο εσωτερικός διάκοσμος
Ο πρώτος βωμός πιστεύεται ότι σχεδιάστηκε από τον Τζάκομο ντελλα Πόρτα. Μετακινήθηκε κατά τις ανακαινίσεις του 19ου αι. και έπειτα το αρτοφόριό του αγοράστηκε από τον αρχιεπίσκοπο Πάτρικ Λήχυ για τον νέο του καθεδρικό στην Ισλανδία, όπου τοποθετήθηκε με κάποιες μικρές τροποποιήσεις.
Οι δύο γονυπετείς άγγελοι εκατέρωθεν της αγ. τράπεζας είναι έργο των Φραντσέσκο Πενάλια και Φιλίππο Νιακαρίνι (1804-1875). Η εικόνα του βωμού, που αναπαριστά την Περιτομή, ζωγραφίστηκε από τον Αλεσσάντρο Καπάλτι (1810-1868). Αυτή βρίσκεται μεταξύ των κιόνων της πρόσοψης ενός νεοκλασικού ναού: το έργο είναι σχεδιασμένο από τον Αντόνιο Σάρτι (1797-1880) και κατασκευάστηκε στα μέσα του 19ου αι. Ο Σάρτι επίσης κάλυψε τον ημικυκλικό τοίχο του ιερού με μάρμαρα και σχεδίασε το αρτοφόριο. Επάνω από τον βωμό είναι το έμβλημα ΙΗS με φωτοστέφανο. Οι άγγελοι γύρω στο φωτοστέφανο είναι γλυπτά του Ρινάλντο Ρινάλντι (1793-1873). Οι δύο γονυπετείς άγγελοι κάτω από το έμβλημα είναι έργο των Φραντσέσκο Πενάλια και Φιλίππο Νιακαρίνι (1804-1875). Το ημιθόλιο του ιερού είναι διακοσμημένο με την τοιχογραφία Η δόξα του Μυστικού Αμνού του Μπατσίτσο (Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι).
Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του εσωτερικού είναι η νωπογραφία της οροφής, ο μεγαλειώδης Θρίαμβος του Ονόματος του Ιησού του Τζοβάννι Μπαττίστα Γκάουλλι. Του ιδίου είναι και η νωπογραφία του τρούλου, ο ναΐσκος της κορυφής (lantern), οι κρεμαστές φιγούρες, και επίσης ο θόλος του κύριου κλίτους, οι εσοχές των παραθύρων και οι οροφές των πτερύγων του εγκάρσιου κλίτους.
Το πρώτο παρεκκλήσιο στα δεξιά του σηκού είναι η καπέλλα ντι Σαντ' Αντρέα -που ονομάστηκε έτσι από τον ναό που ήταν πριν εδώ και κατεδαφίστηκε, για να γίνει χώρος για τον ναό των Ιησουιτών- είναι αφιερωμένο στον Άγ. Ανδρέα. Όλη η ζωγραφική εργασία έγινε από τον Φλορεντινό Αγκοστίνο Καμπέλι. Οι νωπογραφίες στα τόξα αναπαριστούν τους άνδρες μάρτυρες Παγκράτιο, Κέλσο, Βίτο και Αγαπητό, ενώ οι ημικίονες (pilasters) αναπαριστούν τις γυναίκες μάρτυρες Χριστίνα, Μαργαρίτα, Αναστασία, Καικιλία, Λουκία και Αγάθη. Η οροφή έχει νωπογραφία με τη Δόξα της Παρθένου με γύρω της τους μάρτυρες Κλήμη, Ιγνάτιο Αντιοχείας, Κυπριανό και Πολύκαρπο. Οι εσοχές έχουν νωπογραφίες με το έργο Οι Αγίες Αγνή και Λουκία αντιμέτωπες με καταιγίδα και το ''Οι διάκονοι Άγ. Στέφανος και Άγ. Λαυρέντιος''. Η εικόνα του βωμού αναπαριστά το ''Μαρτύριο του Αγ. Ανδρέα''.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Σιλέσιοι
μικρογραφία| Σιλέσιοι στο [[Βοεβοδάτο Οπόλε και στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της Πολωνίας (απογραφή 2011)]] δεξιά|μικρογραφία| Γυναίκα με σιλεσικό φόρεμα από τη [[Σιλεσία του Τσιέσιν, 1914]] δεξιά|μικρογραφία| "Ślōnskŏ nacyjŏ bōła, je a bydzie", που σημαίνει «Το έθνος της Σιλεσίας ήταν, είναι και θα είναι» - Όγδοη Πορεία Αυτονομίας, [[Κατοβίτσε, 18 Ιουλίου 2009]] Οι Σιλέσιοι, ή Σιλεσιανοί, είναι γεωγραφικός όρος για τους κατοίκους της Σιλεσίας, μιας ιστορικής περιοχής στην Κεντρική Ευρώπη, η οποία χωρίζεται από τα τρέχοντα εθνικά σύνορα της Πολωνίας, της Γερμανίας και της Τσεχίας.
Σύμφωνα με τον Μ.Ε. Σαρπ, οι Σιλέσιοι που κατοικούν στην Πολωνία θεωρείται ότι ανήκουν σε μια πολωνική εθνογραφική ομάδα και μιλούν μια διάλεκτο της πολωνικής γλώσσας. Η Επιτροπή Μετανάστευσης των Ηνωμένων Πολιτειών υπολόγισε επίσης τη σιλεσική γλώσσα ως μία από τις διαλέκτους της πολωνικής γλώσσας. Ως αποτέλεσμα της γερμανικής επιρροής, οι Σιλέσιοι έχουν επηρεαστεί από τον γερμανικό πολιτισμό. Πολλοί Γερμανοί Σιλέσιοι και οι απόγονοί τους που κατοικούσαν τόσο στην Κάτω όσο και στην Άνω Σιλεσία είχαν εκτοπιστεί στη Γερμανία το 1945-47.
Υπήρξαν κάποιες συζητήσεις σχετικά με το εάν οι Σιλέσιοι (ιστορικά, οι Άνω Σιλέσιοι) αποτελούν ένα ξεχωριστό έθνος. Στη σύγχρονη ιστορία, έχουν συχνά πιεστεί να δηλώσουν ότι είναι Γερμανοί, Πολωνοί ή Τσέχοι και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα του έθνους που είχε τον έλεγχο της Σιλεσίας. Ωστόσο, 847.000 άτομα δήλωσαν ότι είναι σιλεσικής υπηκοότητας στην εθνική απογραφή της Πολωνίας του 2011 (συμπεριλαμβανομένων 376.000 που δήλωσαν ότι ήταν η μοναδική τους ιθαγένεια, 436.000 που δήλωσαν ότι είναι η πρώτη τους ιθαγένεια, 411.000 που δήλωσαν ότι είναι η δεύτερη και 400.031, δήλωσαν κοινή υπηκοότητα Σιλεσίας και Πολωνίας), καθιστώντας τους τη μεγαλύτερη μειονοτική ομάδα. Περίπου 126.000 άτομα δήλωσαν ότι είναι μέλη της γερμανικής μειονότητας (58.000 τη δήλωσαν από κοινού με την πολωνική υπηκοότητα), καθιστώντας την την τρίτη μεγαλύτερη μειονοτική ομάδα στη χώρα (93% των Γερμανών που ζουν στην Πολωνία είναι στο πολωνικό τμήμα της Σιλεσίας). 12.231 άτομα δήλωσαν ότι είναι σιλεσικής υπηκοότητας στην εθνική απογραφή της Τσεχίας του 2011 (44.446 στην Τσεχοσλοβακία το 1991), και 6.361 άτομα δήλωσαν κοινή υπηκοότητα Σιλεσίας και Μοραβίας στην εθνική απογραφή της Σλοβακίας.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, οι ναζιστικές αρχές διεξήγαγαν απογραφή στην Ανατολική Άνω Σιλεσία το 1940. Εκείνη την εποχή, 157.057 άτομα δήλωσαν σιλεσική υπηκοότητα (Slonzaken Volk), και η σιλεσική γλώσσα δηλώθηκε από 288.445 άτομα. Ωστόσο, η σιλεσική ιθαγένεια μπορούσε να δηλωθεί μόνο στο τμήμα Τσιέσιν της περιοχής. Περίπου 400–500.000 ερωτηθέντες από τις άλλες περιοχές της Ανατολικής Άνω Σιλεσίας που δήλωσαν «Εθνικότητα Άνω Σιλεσίας» (Oberschlesier) κατατάχθηκαν στην κατηγορία γερμανικής εθνικότητας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Πολωνία, η απογραφή του 1945 έδειξε μια αρκετά μεγάλη ομάδα ανθρώπων στην Άνω Σιλεσία που δήλωσαν σεσικανή εθνικότητα. Σύμφωνα με αναφορές της αστυνομίας, το 22% των ανθρώπων στο Ζάμπζε θεωρούσαν ότι ήταν Σιλέσιοι και αυτός ο αριθμός ήταν περίπου 50% στο Πόβιατ Στσέλτσε.
Ιστορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα του 20ου αιώνα στη Σιλεσία επιβεβαιώνουν την ύπαρξη πρώιμου οικισμού που κατοικούνταν από κελτικές φυλές.
Μέχρι τον 2ο αιώνα, ορισμένα μέρη της Σιλεσίας κατοικούνταν από Κέλτες Βόιους, προκατόχους των κρατών της Βοημίας και της Βαυαρίας και στη συνέχεια μέχρι τον 5ο αιώνα, από τους Γερμανούς Σιλίγγιους, μια φυλή των Βανδάλων, που μετακινήθηκαν νότια και δυτικά για να εισβάλουν στην Ανδαλουσία. Η Σιλεσία παρέμεινε ερημωμένη μέχρι τη δεύτερη φάση της μεταναστευτικής περιόδου.
Οι Σλάβοι, κυρίως Λευκοί Κροάτες, εισήλθαν στην ερημωμένη περιοχή της Σιλεσίας το πρώτο μισό του 6ου αιώνα. Τα σλαβικά εδάφη είχαν εγκαταλειφθεί ως επί το πλείστον, επειδή οι κελτικές και γερμανικές φυλές που ζούσαν εκεί πριν είχαν μετακομίσει δυτικά. Χρονολογικά, η πρώτη ομάδα των Σλάβων ήταν αυτοί που έμειναν δίπλα στον ποταμό Δνείπερο, η δεύτερη ήταν οι Σλάβοι τύπου Σούκοφ-Ντζιντζίτσε, και η τελευταία ομάδα ήταν οι Άβαροι-Σλάβοι από τις όχθες του ποταμού Δούναβη. Στις αρχές του 9ου αιώνα ο οικισμός σταθεροποιήθηκε. Οι ντόπιοι Δυτικοί Σλάβοι άρχισαν να στήνουν μια σειρά από αμυντικά συστήματα, όπως τα Σιλεσικά Χαρακώματα και τα Σιλεσικά Τείχη για να τους προστατεύουν από τους εισβολείς. Τα βορειοανατολικά σύνορα με τους Δυτικούς Πολάνους δεν ενισχύθηκαν, λόγω του κοινού πολιτισμού και γλώσσας τους.
Ο Βαυαρός γεωγράφος του 9ου αιώνα καταγράφει τα ονόματα των φυλών των Οπολάνων, των Δαδοσεσάνων, των Γκολενσίζων, των Λουπίγλαων και των Σιλέσιων. Το Έγγραφο της Πράγας του 1086, το οποίο πιστεύεται ότι τεκμηριώνει τους οικισμούς του 10ου αιώνα, αναφέρει επίσης τις φυλές Μπομπζάνοι και Τσεμποβιανοί. Μεταγενέστερες πηγές ταξινόμησαν αυτές τις φυλές ως σιλεσικές φυλές, οι οποίες επίσης ταξινομήθηκαν από κοινού ως μέρος των πολωνικών φυλών. Ο λόγος για αυτή την κατάταξη ήταν η «θεμελιωδώς κοινή κουλτούρα και γλώσσα» των φυλών των Σιλέσιων, Πολάνων, Μασόβιων, Βιστούλων και Πομεράνιων ότι «ήταν πολύ πιο στενά συνδεδεμένοι μεταξύ τους από ότι ήταν οι γερμανικές φυλές».
Σύμφωνα με το Προοπτικές της Εθνότητας, που γράφτηκε από τον ανθρωπολόγο Β.Ι. Κοζλόφ και επιμελήθηκε ο Ρ. Χόλομαν, οι σιλεσικές φυλές, μαζί με άλλες πολωνικές φυλές, σχημάτισαν αυτό που σήμερα είναι πολωνική εθνότητα και πολιτισμός. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται εθνοτική ενοποίηση, κατά την οποία πολλές εθνοτικές κοινότητες της ίδιας καταγωγής και συγγενικών γλωσσών συγχωνεύονται σε μία.
Μεσαίωνας
Οι Σιλέσιοι ζούσαν στην περιοχή που έγινε μέρος της Μεγάλης Μοραβίας το 875. Αργότερα, το 990, δημιουργήθηκε το πρώτο πολωνικό κράτος από τον Δούκα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας, και στη συνέχεια επεκτάθηκε από τον Βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ το Γενναίο στις αρχές του 11ου αιώνα. Ίδρυσε την Επισκοπή του Βρότσουαφ στην Κάτω Σιλεσία το έτος 1.000.
Στο Μεσαίωνα, κυριαρχούσαν οι σλαβικές φυλετικές συνομοσπονδίες και στη συνέχεια τα σλαβικά κράτη. Η Σιλεσία ήταν μέρος της Μεγάλης Μοραβίας, στη συνέχεια του Βασιλείου της Βοημίας και τελικά της μοναρχίας των Πιάστ της Πολωνίας. Οι φυλετικές διαφορές άρχισαν να εξαφανίζονται μετά την εδραίωση της Πολωνίας τον 10ο και 11ο αιώνα. Οι κύριοι παράγοντες αυτής της διαδικασίας ήταν η εγκαθίδρυση μιας ενιαίας μοναρχίας που κυριαρχούσε σε όλες τις πολωνικές φυλές, καθώς και η δημιουργία μιας ξεχωριστής εκκλησιαστικής οργάνωσης εντός των ορίων του νεοσύστατου πολωνικού κράτους. Τα ονόματα των μικρότερων φυλών εξαφανίστηκαν από τα ιστορικά αρχεία, καθώς και τα ονόματα ορισμένων επιφανών φυλών. Ωστόσο, σε ορισμένα σημεία, τα ονόματα των σημαντικότερων φυλών μετατράπηκαν σε ονόματα που εκπροσωπούσαν το σύνολο της περιοχής, όπως Μασόβιοι για τη Μασοβία, και Σιλέσιοι για Σιλεσία. Ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού της Πολωνίας, ορισμένες από αυτές τις περιοχές χωρίστηκαν και πάλι σε μικρότερες οντότητες, όπως η διαίρεση της Σιλεσίας σε Κάτω Σιλεσία και Άνω Σιλεσία. Ωστόσο, η φυλετική εποχή είχε ήδη τελειώσει, και αυτές οι διαιρέσεις αντανακλούσαν μόνο πολιτικές υποδιαιρέσεις του Πολωνικού Βασιλείου. Εντός της Πολωνίας, από το 1177 και μετά, η Σιλεσία χωρίστηκε σε πολλά μικρότερα δουκάτα. Το 1178, τμήματα του Δουκάτου της Κρακοβίας γύρω από το Μπίτομ, το Οσφιέντσιμ, το Χσάνουφ και το Σιέβιες μεταφέρθηκαν στον οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας, αν και ο πληθυσμός τους ήταν Βιστούλοι και όχι σιλεσικής καταγωγής. Τμήματα αυτών των εδαφών αγοράστηκαν από τους Πολωνούς βασιλείς το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, αλλά η περιοχή Μπίτομ παρέμεινε στην κατοχή των Πιαστ της Σιλεσίας, παρόλο που παρέμεινε μέρος της Επισκοπής της Κρακοβίας. Μεταξύ 1327 και 1348, τα δουκάτα της Σιλεσίας περιήλθαν στην επικυριαρχία του Στέμματος της Βοημίας, το οποίο στη συνέχεια πέρασε στη Μοναρχία των Αψβούργων της Αυστρίας το 1526.
Ξεκινώντας τον 13ο αιώνα, η Σλαβική Σιλεσία άρχισε να εποικίζεται από Γερμανούς από διάφορα μέρη της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένης της Πρωσίας και της Αυστρίας. Αυτό οδήγησε σε αλλαγές στην εθνοτική δομή της επαρχίας. Κατά τον Μεσαίωνα, διάφορες γερμανικές διάλεκτοι των νέων αποίκων άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως σε όλη την Κάτω Σιλεσία και σε ορισμένες πόλεις της Άνω Σιλεσίας. Ωστόσο, μετά την εποχή του γερμανικού αποικισμού, η πολωνική γλώσσα εξακολουθούσε να κυριαρχεί στην Άνω Σιλεσία και σε τμήματα της Κάτω και Μέσης Σιλεσίας, βόρεια του ποταμού Όντερ. Οι Γερμανοί κυριαρχούσαν συνήθως στις μεγάλες πόλεις και οι Πολωνοί ζούσαν κυρίως σε αγροτικές περιοχές. Αυτό απαιτούσε από τις πρωσικές αρχές να εκδίδουν επίσημα έγγραφα στα πολωνικά ή στα γερμανικά και τα πολωνικά. Οι πολωνόφωνες περιοχές της Κάτω και Μέσης Σιλεσίας, που συνήθως ονομάζονταν πολωνική πλευρά μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, γερμανοποιήθηκαν κυρίως τον 18ο και 19ο αιώνα, εκτός από ορισμένες περιοχές κατά μήκος των βορειοανατολικών συνόρων.
Σύγχρονη ιστορία
Το 1742, το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας καταλήφθηκε στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής από τον Βασιλιά Φρειδερίκο τον Μέγα της Πρωσίας, ο οποίος στην πρώτη του διακήρυξη ονόμασε τον εαυτό του «Πρίγκιπα Πιαστ» (ήταν στην πραγματικότητα μακρινός απόγονος). Το υπόλοιπο της Σιλεσίας, γνωστό ως Σιλεσία του Τσιέσιν, παρέμεινε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία. Το πρωσικό τμήμα της Σιλεσίας αποτελούσε την Επαρχία της Σιλεσίας μέχρι το 1918. Αργότερα, η επαρχία χωρίστηκε στις πρωσικές επαρχίες Άνω και Κάτω Σιλεσίας. Λόγω της ανάπτυξης της εκπαίδευσης, μια αναγέννηση του πολωνικού πολιτισμού έλαβε χώρα στο δεύτερο μισό του 1800 στη Σιλεσία, η οποία συνδέθηκε με την εμφάνιση ενός πολωνικού εθνικού κινήματος σαφώς καθολικού χαρακτήρα. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, το γεγονός ότι οι Σιλέσιοι ήταν μέρος του πολωνικού έθνους δεν αμφισβητήθηκε. Η γλώσσα και ο πολιτισμός των αυτοαποκαλούμενων Πολωνών Σιλέσιων τέθηκαν υπό την πίεση των πολιτικών της πρωσικής Κουλτούρκαμπφ, που προσπάθησαν να τους γερμανοποιήσουν σε πολιτισμό και γλώσσα. Η διαδικασία της γερμανοποίησης δεν ήταν ποτέ απόλυτα επιτυχής. Η πολιτιστική απόσταση των Άνω Σιλέσιων από τον γερμανικό πληθυσμό είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της πολωνικής εθνικής συνείδησης στις αρχές του 19ου και του 20ου αιώνα, με αποκορύφωμα τα φιλοπολωνικά κινήματα στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τις Σιλεσικές εξεγέρσεις, το ανατολικό μικρό, αλλά πλουσιότερο, τμήμα της Άνω Σιλεσίας έγινε μέρος της πρόσφατα αποκατεστημένης Πολωνίας. Το μεγαλύτερο μέρος της γης που κυβερνήθηκε από τους Αψβούργους μετά τον πόλεμο του 1742 πήγε στην Τσεχοσλοβακία, ενώ η Κάτω Σιλεσία και το μεγαλύτερο μέρος της Άνω Σιλεσίας παρέμειναν στη Γερμανία. Η εθνοτική κατάσταση της περιοχής έγινε πιο περίπλοκη, καθώς η διαίρεση της Άνω Σιλεσίας σε πολωνικά και γερμανικά τμήματα οδήγησε σε εθνοτική πόλωση. Οι άνθρωποι που ζούσαν στο δυτικό τμήμα της Άνω Σιλεσίας υπόκεινταν σε μια ισχυρή γερμανική πολιτιστική επιρροή, ενώ όσοι ζούσαν στο ανατολικό τμήμα της Σιλεσίας άρχισαν να ταυτίζονται με τον πολωνικό πολιτισμό και το κράτος.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι συνέπειές του ενίσχυσαν αυτήν την πόλωση. Τρεις ομάδες διαμορφώθηκαν στον πληθυσμό της Σιλεσίας. Η πολωνόφωνη ομάδα ήταν η μεγαλύτερη, ενώ η γερμανόφωνη ομάδα, η οποία ζούσε κυρίως στην κεντρική Σιλεσία, ήταν αισθητά μικρότερη. Μια τρίτη ομάδα υποστήριξε τον αυτονομισμό και ένα ανεξάρτητο έθνος-κράτος της Σιλεσίας. Οι αυτονομιστές ήταν οριακής σημασίας, βρίσκοντας μικρή υποστήριξη μεταξύ των γηγενών Σιλέσιων. μικρογραφία| Σιλέσιοι με παραδοσιακές φορεσιές κατά την Πορεία Αυτονομίας το 2015 Οι λόγοι για αυτές τις μεταβάσεις ήταν οι μετατοπίσεις των συνόρων και οι πληθυσμιακές αλλαγές που ήρθαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως αποτέλεσμα, η συντριπτική πλειοψηφία της πρώην γερμανικής Σιλεσίας, ακόμη και η Κάτω Σιλεσία, η οποία δεν είχε σημαντικό πολωνόφωνο πληθυσμό, ενσωματώθηκε στην Πολωνία, με μικρότερες περιοχές να παραμένουν υπό τον έλεγχο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (η οποία αργότερα έγινε μέρος της ενοποιημένης Γερμανίας). Η Τσεχοσλοβακία απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας του Τσιέσιν. Εκατομμύρια Σιλέσιοι, ως επί το πλείστον γερμανικής εθνότητας, εκδιώχθηκαν στη συνέχεια, αλλά αφού αποσπάστηκαν από τους Γερμανούς με μια διαδικασία «εθνικής επαλήθευσης», επετράπη στους Σιλεσιανούς που είχαν χαρακτηριστεί ως «αυτόχθονοι» από τις πολωνικές κομμουνιστικές αρχές να παραμείνουν, και στην συνέχεια πολωνοποιήθηκαν έντονα.
Μεταξύ 1955 και 1959, υπό την επίβλεψη του Ερυθρού Σταυρού, ορισμένοι από τους υπόλοιπους Σιλέσιους μπόρεσαν να μεταναστεύσουν στη Δυτική και Ανατολική Γερμανία για να επανενωθούν με τις οικογένειές τους εκεί. Κάποιοι όμως έπρεπε να περιμένουν χρόνια. Μέχρι το 1989, σχεδόν 600.000 Σιλέσιοι μετανάστευσαν στη Γερμανία.
Μεταξύ 1945 και 1949, εκατομμύρια Πολωνοί από την πρώην (προ του 1939) ανατολική Πολωνία (ειδικά Λβιβ, Βολυνία, Ποδολία, Βίλνιους, κ.λπ.) και την κεντρική Πολωνία μετακόμισαν στη Σιλεσία, ιδιαίτερα στην Κάτω Σιλεσία. Από το τέλος της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία, υπήρξαν εκκλήσεις για μεγαλύτερη πολιτική εκπροσώπηση για την εθνική μειονότητα της Σιλεσίας. Το 1997, ένα δικαστήριο του Κατοβίτσε κατέγραψε την Ένωση Λαών Σιλεσιανής Εθνότητας (ΕΛΣΕ) ως την πολιτική αντιπροσωπευτική οργάνωση της σιλεσικής εθνικής μειονότητας, αλλά μετά από δύο μήνες, η εγγραφή ανακλήθηκε από περιφερειακό δικαστήριο.
Γλώσσα
Η σλαβική σιλεσική γλώσσα ή διάλεκτος των πολωνικών (συχνά αποκαλούμενη άνω σιλεσική) ομιλείται από την εθνοτική ή εθνική ομάδα της Σιλεσίας εντός της πολωνικής Άνω Σιλεσίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στην Πολωνία, περίπου 509.000 άτομα δήλωσαν ότι η σιλεσική είναι η μητρική τους γλώσσα. Ωστόσο, έως και 817.000 άτομα δήλωσαν ότι είναι σιλεσικής υπηκοότητας, χωρίς απαραίτητα να μιλούν σιλεσικά, παρόλο που η σιλεσική υπηκοότητα δεν έχει αναγνωριστεί από τις πολωνικές κυβερνήσεις από τη δημιουργία της το 1945.