cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόμας Γούλσεϋ
Φορολογία
Ο Γούλσεύ έκανε σημαντικές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα, επινοώντας, με τον ταμία του Βασιλιά Τζον Χέρον, την «Επιδότηση». Αυτή η επαναστατική μορφή φόρου βασίστηκε σε ακριβείς εκτιμήσεις του πλούτου των φορολογουμένων, όπου ανά λίρα εισοδήματος, ένα σελίνι λαμβανόταν ως φόρος. Ο παλιός σταθερός φόρος της 15ης και 10ης σημαινε ότι όσοι κέρδιζαν πολύ λίγα έπρεπε να πληρώσουν σχεδόν όσο και οι πλούσιοι. Με τον νέο φόρο εισοδήματος, τα φτωχότερα μέλη της κοινωνίας πλήρωναν πολύ λιγότερα. Αυτή η πιο προοδευτική μορφή φορολογίας επέτρεψε στον Γούλσεϋ να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για τις ξένες αποστολές του βασιλιά, φέρνοντας πάνω από 300.000 λίρες. Συγκέντρωσε επίσης σημαντικά κεφάλαια με άλλα μέσα, όπως "φιλανθρωπίες" και επέβαλε δάνεια από τους ευγενείς, τα οποία απέδωσαν 200.000 λίρες το 1522.
Δικαιοσύνη
Ως νομικός διαχειριστής, ο Γούλσεϋ επανεφηύρε την αμερόληπτη δικαιοσύνη, όπου η ετημηγορία αποφασιζόταν από τον δικαστή με βάση την αρχή της «δικαιοσύνης». Ως εναλλακτική λύση στα δικαστήρια του κοινού δικαίου, ο Γούλσεύ επανέφερε τη θέση των προνομιακών δικαστηρίων του Star Chamber και του Court of Chancery. Το σύστημα και στα δύο δικαστήρια επικεντρώθηκε σε απλές, φθηνές υποθέσεις και υποσχέθηκε αμερόληπτη δικαιοσύνη. Ίδρυσε επίσης το Δικαστήριο των Αιτημάτων (αν και το δικαστήριο αυτό έλαβε αυτό το όνομα αργότερα) για τους φτωχούς, όπου δεν απαιτούνται τέλη. Οι νομικές μεταρρυθμίσεις του Γούλσεϋ ήταν δημοφιλείς και επιπλέον δικαστήρια ήταν απαραίτητα για να ασχοληθούν με όλες τις υποθέσεις. Πολλοί ισχυροί άντρες που αισθάνονταν ανίκητοι από το νόμο βρέθηκαν καταδικασμένοι. Για παράδειγμα, το 1515, ο Κόμης του Νορθάμπερλαντ στάλθηκε στη φυλακή Fleet και το 1516 ο Λόρδος Άμπεργκάβενυ κατηγορήθηκε για παράνομη κράτηση.
Ο Γούλσεϋ χρησιμοποίησε, επίσης, τα δικαστήρια του για την αντιμετώπιση εθνικών αντιπαραθέσεων, όπως το πιεστικό ζήτημα των Περιφράξεων. Η ύπαιθρος είχε καταστραφεί από τις επιχειρηματικές ενέργειες ιδιοκτητών που περιέφραζαν περιοχές γης και τις μετέτρεπαν από καλλιεργήσιμη γη σε ποιμενική γεωργία, η οποία απαιτούσε λιγότερους εργαζόμενους. Οι Τιούντορ εκτιμούσαν τη σταθερότητα και η προκύπτουσα μαζική αστική μετανάστευση αποτέλεσε σοβαρή κρίση. Ο Γούλσεϋ διεξήγαγε εθνικές έρευνες για περιφράξεις το 1517, το 1518 και το 1527. Κατά τη διάρκεια της διοίκησης του, χρησιμοποίησε το δικαστήριο του Τσάνσερυ για να ασκήσει δίωξη σε 264 γαιοκτήμονες, συμπεριλαμβανομένων αρχόντων, επισκόπων, ιπποτών, θρησκευτικών αρχηγών και κολλεγίων της Οξφόρδης. Οι περιφράξεις θεωρήθηκαν άμεσα συνδεδεμένες με την ανεργία και τη μείωση του πληθυσμού της υπαίθρου, την αλητεία, την έλλειψη τροφίμων και κατά συνέπεια τον πληθωρισμό. Αυτό το μοτίβο επαναλήφθηκε και σε πολλές άλλες πρωτοβουλίες του Γούλσεϋ, ιδιαίτερα στην προσπάθεια του να καταργήσει την Περίφραξη. Παρά το γεγονός ότι αφιέρωσε σημαντικό χρόνο και προσπάθεια για να διερευνήσει την κατάσταση της υπαίθρου και να ασκήσει διώξεις σε πολλούς παραβάτες, ο Γούλσεϋ απέσυρε την πολιτική του κατά τη διάρκεια του κοινοβουλίου του 1523 για να εξασφαλίσει ότι το Κοινοβούλιο θα περνούσε τους προτεινόμενους φόρους του για τον πόλεμο του Ερρίκου στη Γαλλία. Οι περιφράξεις παρέμειναν πρόβλημα για πολλά χρόνια.
Ο Γούλσευ χρησιμοποίησε το δικαστήριο Star Chamber για να επιβάλει την πολιτική του έτους 1518 για την Just Price (Δίκαιη Τιμή), η οποία επιχείρησε να ρυθμίσει την τιμή του κρέατος στο Λονδίνο και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Εκείνοι που διαπιστωνόταν ότι χρεώναν υπερβολικά διώκονταν από το δικαστήριο. Μετά την κακή συγκομιδή του 1527, ο Γούλσεϋ αγόρασε πλεόνασμα σιτηρών και το πούλησε φτηνά στους άπορους. Αυτό διευκόλυνε σημαντικά την αναταραχή και έγινε κοινή πρακτική μετά από μία απογοητευτική συγκομιδή.
Εκκλησιαστικές μεταρρυθμίσεις
Το 1524 και το 1527 ο Γούλσεϋ χρησιμοποίησε τις δυνάμεις του ως παπικός εκπρόσωπος για να διαλύσει 30 φθίνοντα μοναστήρια, όπου η μοναστική ζωή είχε σχεδόν σταματήσει στην πράξη, μερικά στο Ίπσουιτς και στην Οξφόρδη. Χρησιμοποίησε το εισόδημα για να βρει ένα σχολείο μέσης εκπαίδευσης στο Ίπσουιτς (The King's School, Ipswich) και το Cardinal College στην Οξφόρδη (το 1532, μετά την πτώση του Γούλσεϋ, ο βασιλιάς το μετονόμασε σε King Henry VIII's College, ενώ τώρα είναι γνωστό ως Christ Church). Το 1528 άρχισε να περιορίζει το Προνόμιο του Κλήρου. Προσπάθησε επίσης, ως εκπρόσωπος, να αναγκάσει τη μεταρρύθμιση σε μοναστικές τάγματα όπως οι κανόνες του Αυγουστίνου.
Ο Γούλσεϋ πέθανε πέντε χρόνια πριν αρχίσει η διάλυση των μοναστηριών από τον Ερρίκο.
Σχέσεις
Η δύναμη του Γούλσεϋ εξαρτάτο από τη διατήρηση καλών σχέσεων με τον Ερρίκο. Έγινε ολοένα και πιο ύποπτος απένταντ τους «ευνοούμενους» - νεαρά, επιδραστικά μέλη των Ιδιαίτερων Διαμερισμάτων, ιδιαίτερα αφού ένας από τους δικούς του άντρες διείσδυσε στην ομάδα. Προσπάθησε πολλές φορές να τους διώξει από τη βασιλική αυλή, δίνοντάς τους δουλειές που τους πήγαν στην ηπειρωτική Ευρώπη και μακριά από τον Ερρίκο. Μετά την αποτυχία της φιλικής επιχορήγησης, οι ευνοούμενοι άρχισαν να τον υπονομεύουν ξανά. Κατά συνέπεια, ο Γούλσεϋ σχεδίασε ένα μεγάλο σχέδιο διοικητικών μεταρρυθμίσεων, ενσωματώνοντας τις περιβόητες διατάξεις του Έλθαμ του 1526. Αυτό μείωσε τα μέλη του Βασιλικού Συμβουλίου από 12 σε 6, απομακρύνοντας τους φίλους του Χένρι όπως ο Σερ Γουίλιαμ Κόμπτον και ο Νίκολας Καριού.
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια του Γούλσεϋ ήταν η έλλειψη δημοτικότητάς του μεταξύ των ευγενών στο παλάτι και στο κοινοβούλιο. Οι αντιπάθειές τους και οι δυσπιστίες τους προέρχονταν εν μέρει από αυτό που θεωρούσαν ως υπερβολικές απαιτήσεις του Γούλσευ για χρήματα με τη μορφή επιχορήγησης ή φιλανθρωπίας. Δυσαρεστήθηκαν επίσης από την Πράξη Επανάληψης του 1486, με την οποία ο Ερρίκος Ζ' είχε επανακτήσει όλα τα εδάφη που είχαν παραχωρηθεί από το στέμμα από το 1455. Αυτά τα εδάφη είχαν περάσει στον διάδοχο του, Ερρίκο Η'. Πολλοί ευγενείς μισούσαν την άνοδο στην εξουσία ενός χαμηλού υποβάθρου άνδρα, ενώ σε άλλους απλώς δεν άρεσε ότι μονοπωλούσε την αυλή και έκρυβε πληροφορίες από το Βασιλικό Συμβούλιο.
Όταν ξέσπασαν μαζικές ταραχές στην Ανατολική Αγγλία, η οποία θα έπρεπε να βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Δουκών του Νόρφολκ και του Σάφολκ, ο Ερρίκος αποκήρυξε γρήγορα την Φιλική Επιχορήγηση και άρχισε να χάνει την πίστη του στον Γούλσεϋ. Κατά τη διάρκεια της σχετικά ειρηνικής περιόδου στην Αγγλία μετά τον Πόλεμο των Ρόδων, ο πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε. Με περισσότερη ζήτηση για τρόφιμα και χωρίς πρόσθετη προσφορά, οι τιμές αυξήθηκαν. Οι γαιοκτήμονες αναγκάστηκαν να περιφράσσουν γη και να τη μετατραπούν σε ποιμενική γεωργία, η οποία απέφερε περισσότερα κέρδη. Η έρευνα του Γούλσευ ενάντια στην Περίφαξη ήταν άκαρπη όσον αφορά στην αποκατάσταση της οικονομικής σταθερότητας.
Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τις νομικές μεταρρυθμίσεις του Γούλσεϋ. Αφού έκανε τη δικαιοσύνη προσιτή σε όλους και ενθάρρυνε περισσότερους ανθρώπους να προσφύγουν στα δικαστήρια, έγινε κατάχρηση του συστήματος. Τα δικαστήρια υπερφορτώθηκαν με ασυνήθιστες, αδύναμες υποθέσεις, οι οποίες θα ήταν υπερβολικά δαπανηρές για να εκδικαστούν στα δικαστήρια του κοινού δικαίου. Ο Γούλσευ διέταξε τελικά το 1528 να μην εκδικαστούν από το Star Chamber όλες οι δευτερεύουσες υποθέσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της επιχείρησης ήταν περαιτέρω δυσαρέσκεια από τους ευγενείς και τους άρχοντες.
Μαικήνας των τεχνών
Από το 1515, όταν έγινε καρδινάλιος, μέχρι το θάνατό του, ο Γούλσεϋ χρησιμοποίησε την τέχνη και την αρχιτεκτονική για να υποστηρίξει τις θέσεις του. Ξεκίνησε μια εκστρατεία οικοδόμησης σε κλίμακα όχι μόνο άνευ προηγουμένου για έναν Άγγλο άνθρωπο της Εκκλησίας και Λόρδο Καγκελάριο, αλλά που επίσης ξεπεράστηκε από λίγους Άγγλους βασιλιάδες. Με αυτόν τον τρόπο, έφερε ιταλικές αναγεννησιακές ιδέες, κλασικά διακοσμητικά στοιχεία και αρχιτεκτονικά μοντέλα στην αγγλική αρχιτεκτονική. Οι μελετητές αναφέρουν γενικά το Σόμερσετ Χάουζ στο Λονδίνο (1547–52) ως το πρώτο κλασικό κτίριο στην Αγγλία, το οποίο χτίστηκε για τον Έντουαρντ Σέυμουρ, τον πρώτο Δούκα του Σόμερσετ και Λόρδο Προστάτη του βασιλιά Εδουάρδου ΣΤ'. Αλλά ο Γούλσεϋ αγκάλιασε τον εμπνευσμένο από την Ιταλία κλασικισμό σχεδόν μισό αιώνα πριν από τον Σέυμουρ, αν και πιο θεωρητικά από ότι οπτικά. Η επακόλουθη ντροπή του Γούλσεϋ για την αποτυχία του να πάρει την παπική έγκριση για την ακύρωση του γάμου του Ερρίκου Η' με την Αικατερίνη της Αραγωνίας έχει θολώσει το γεγονός ότι δεν ήταν μόνο ο πρώτος υψηλού προφίλ προστάτης στην Αγγλία που αναζητούσε και προωθούσε τον ιταλικό κλασικισμό στην τέχνη, την αρχιτεκτονική και μεγαλοπρέπεια, αλλά και ότι οι συνεισφορές του παρέμειναν.
Μεταξύ των έργων του Γούλσεϋ ήταν πλούσιες, κλασικά εμπνευσμένες προσθήκες στο Παλάτι του Γιορκ στο Λονδίνο, την κατοικία του Αρχιεπισκόπου της Υόρκης. Επόπτευσε τα μεγαλοπρεπή προσωρινά κτίρια στο Πεδίο του Χρυσού Υφάσματος και ανακαίνισε το παλάτι Χάμπτον Κορτ, το οποίο αργότερα άφησε στον βασιλιά. Η χρήση της αρχιτεκτονικής του Γούλσεϋ ως σύμβολο της δύναμης, μαζί με την εισαγωγή της ιταλικής κλασικής διακόσμησης, έθεσε μια τάση που συνέχισε ο Ερρίκος Η' και άλλοι. Ο Γούλσευ επέβλεψε τάφους για τους γονείς του Ερρίκου Η' στο Αβαείο του Γουέστμίνστερ και διαπραγματεύτηκε συμβόλαια για τον τάφο του Ερρίκου Η', καθώς και έναν για τον εαυτό του. Εάν αυτά τα έργα είχαν ολοκληρωθεί όπως είχε προγραμματιστεί, θα αποτελούσαν έναν από τους μεγαλύτερους, πιο περίτεχνους και μεγαλοπρεπής τάφους της Ευρώπης. Το κολέγιο που ιδρύθηκε και σχεδιάστηκε αρχικά από τον Γούλσεϋ και επανιδρύθηκε από τον Ερρίκο Η' (Κράιστ Τσερτς) παραμένει το μεγαλύτερο και πιο μεγαλοπρεπές από όλα τα κολέγια της Οξφόρδης.
Αποτυχίες με την Εκκλησία
Εκτός από τα κρατικά του καθήκοντα, ο Γούλσεϋ προσπάθησε ταυτόχρονα να ασκήσει την επιρροή του πάνω στην Εκκλησία στην Αγγλία. Ως καρδινάλιος και από το 1524, ως παπικός εκπρόσωπος, ο Γούλσεϋ ανταγωνιζόταν συνεχώς με άλλους για τον έλεγχο της Εκκλησίας. Ο κύριος αντίπαλός του ήταν ο Γουίλιαμ Γουόραμ, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ, ο οποίος το έκανε πιο δύσκολο για τον Γούλσεύ να προχωρήσει τα σχέδιά του για μεταρρυθμίσεις. Παρά τις υποσχέσεις του για μεταρρύθμιση των επισκοπών της Αγγλίας και της Ιρλανδίας και της ενθάρρυνσης προς τα μοναστήρια το 1519 να ξεκινήσουν ένα πρόγραμμα μεταρρύθμισης, δεν έκανε τίποτα για να επιφέρει αυτές τις αλλαγές.
Ξεπεσμός και θάνατος
Παρά το γεγονός ότι είχε πολλούς εχθρούς, ο Γούλσεϋ διατήρησε την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Η' έως ότου ο Ερρίκος αποφάσισε να ζητήσει την ακύρωση του γάμου του με την Αικατερίνη της Αραγονίας, ώστε να παντρευτεί την Ανν Μπολέυν. Η αποτυχία του Γούλσεϋ να εξασφαλίσει την ακύρωση προκάλεσε άμεσα τον ξεπεσμό και τη σύλληψή του.
Φημολογείτο ότι η Ανν Μπολέυν και η φατρία της έπεισαν τον Ερρίκο ότι ο Γούλσεϋ επιβράδυνε σκόπιμα τις διαδικασίες. Ως αποτέλεσμα, ο Γούλσεϋ συνελήφθη το 1529 και ο Πάπας αποφάσισε ότι η επίσημη απόφαση πρέπει να ληφθεί στη Ρώμη, όχι στην Αγγλία.
Το 1529 ο Γούλσεϋ έχασε το κυβερνητικό γραφείο και την περιουσία του, συμπεριλαμβανομένης της υπέροχης διευρυμένης κατοικίας του στο Χάμπντον Κορτ, το οποίο ο Ερρίκος πήρε για να αντικαταστήσει το Παλάτι του Γουέστμινστερ ως τη δική του κύρια κατοικία στο Λονδίνου. Στον Γούλσεϋ επιτράπηκε να παραμείνει Αρχιεπίσκοπος της Υόρκης. Ταξίδεψε στο Γιορκσάιρ για πρώτη φορά στην καριέρα του, αλλά στο Κάουουντ στο Βόρειο Γιορκσάιρ, κατηγορήθηκε για προδοσία και διατάχθηκε να επιστρέψει στο Λονδίνο από τον Ερρίκο Πέρσι, 6ο Earl κόμη του Νορθάμπερλαντ. Όντας σε μεγάλη αγωνία, ξεκίνησε για την πρωτεύουσα με τον προσωπικό του ιερέα, τον Έντμουντ Μπόνερ. Στο ταξίδι αρρώστησε και πέθανε στο Λέστερ στις 29 Νοεμβρίου 1530, περίπου στα 57 του.
Σύμφωνα με τη συνήθεια του να ανεγείρει υπέροχα κτίρια στο Χάμπτον Κορτ, στο Γουέστμινστερ και στην Οξφόρδη, ο Γούλσεϋ είχε σχεδιάσει έναν υπέροχο τάφο στο Ουίνδσορ από τους Μπενεντέτο ντα Ροβετσάνο και Τζιοβάνι ντα Μαϊάνο, αλλά θάφτηκε στο Αβαείο του Λέστερ (πλέον Αβαείο Παρκ) χωρίς μνημείο. Ο Ερρίκος Η' σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει την εντυπωσιακή μαύρη σαρκοφάγο για τον εαυτό του, αλλά ο Λόρδος Νέλσον βρίσκεται τώρα σε αυτό, στην κρύπτη του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου. Ο Ερρίκος παίρνει συχνά τα εύσημα για καλλιτεχνική πατρωνία που ανήκει κανονικά στον Γούλσεϋ.
Ερωμένη και τέκνα
Ο Γούλσεϋ έζησε σε έναν «μη κανονικό» γάμο για περίπου μια δεκαετία με μια γυναίκα που ονομαζόταν Τζόαν Λάρκ του Γιάμουθ, Νόρφολκ. Το διάταγμα ότι οι ιερείς, ανεξάρτητα από τις λειτουργίες τους ή τον χαρακτήρα του έργου τους, πρέπει να παραμένουν άγαμοι δεν είχε γίνει αποδεκτό ολόψυχα στην Αγγλία. Στη συνέχεια ο Γούλσεϋ απέκτησε δύο παιδιά και τα δύο προτού γίνει επίσκοπος: ένα γιος, τον Τόμας Γουίντερ (γεννήθηκε γύρω στο 1510) και μία κόρη, την Ντόροθυ (γεννήθηκε γύρω στο 1512)  και οι δύο έζησαν μέχρι την ενηλικίωση. Ο γιος στάλθηκε για να ζήσει με μια οικογένεια στο Γουίλσντεν και διδάχθηκε στα πρώτα του χρόνια από τον Μορίς Μπίρκινσο. Αργότερα παντρεύτηκε και απέκτησε δικά του παιδιά. Η Ντόροθι υιοθετήθηκε από τον Τζον Κλάνσυ, και σε αργότερα τοποθετήθηκε στο μοναστήρι στο Αβαείο του Σάφτσμπουρι. Μετά τη διάλυση των μοναστηριών υπό τον Τόμας Κρόμγουελ, της δόθηκε σύνταξη. Μετά την ταχεία προώθησή του, η Λάρκ έγινε πηγή αμηχανίας για τον Γούλσεϋ, ο οποίος κανόνισε τον γάμο της με τον Τζορτζ Λέι του Άντλιγκτον, στο Τσέσαϊρ, γύρω στο 1519 και πλήρωσε ο ίδιος την προίκα της. Ο Ερρίκος Η' έχτισε ένα αρχοντικό για τον Λέι στο Τσέσνατ Γκρέιτ Χάουζ.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Βρετανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Άγγλοι κληρικοί Κατηγορία:Καρδινάλιοι
Έντουαρντ Τσάπμαν
Ο Έντουαρντ ή «Έντι» Τσάπμαν (αγγλ. Edward Arnold, 1914 - 1997) ήταν άγγλος μικροαπατεώνας που έδρασε και ως διπλός κατάσκοπος στην υπηρεσία των Ναζί και των Βρετανών κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Άλλα κωδικά του ονόματα ήταν «Ζιγκζάγκ», «Φριτς» και «Φρίτσχεν».
Πριν από τον πόλεμο
Στη δεκαετία του 1930 υπηρέτησε στο σώμα των Coldstream guards του Βρετανικού στρατού, λιποτάκτησε όμως και βιοπορούσε με διάφορες δουλειές του ποδαριού και μικροδιαρήξεις που έκανε στα δυτικά προάστια του Λονδίνου. Συνελήφθη επανειλημένα και φυλακίστηκε. Ως πολίτης έκανε τον προικοθήρα σε κυρίες της αριστροκρατίας του Λονδίνου, τις οποίες εν συνεχεία εξεβίαζε με φωτογραφίες που έβγαζε κρυφά ο συνεργός του φωτογράφος στις τρυφερές τους στιγμές. Κάποτε, όντας σε φυλακή στη Σκωτία βγήκε με εγγύηση και δραπέτευσε καταφεύγοντας στο νησί της Μάγχης Τζέρσεϊ. Εκεί εργάζονταν με την αρραβωνιαστικιά του σε κάποιο ξενοδοχείο, μέχρι που εντοπίστηκε από την αστυνομία. Εν φυγή έκανε και μια διάρρηξη, πιάστηκε όμως και ξανά φυλακίστηκε για δύο χρόνια, ενώ καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου
Όταν η γερμανική Βέρμαχτ εισέβαλε στα Νησιά της Μάγχης, ο Τσάπμαν ήταν ακόμα στη φυλακή. Από εκεί μεταφέρθηκε σε φυλακή στο Παρίσι, οπου οι γερμανοί τον μύησαν στην κατασκοπία. Πρώτη του αποστολή ήταν να σαμποτάρει ένα εργοστάσιο κατασκευής αεροσκαφών. Ο Τσάπμαν φθάνονας στην Αγγλία παρουσιάστηκε στη Βρετανική μυστική υπηρεσία, και έγινε διπλός πράκτορας.
Στη γερμανική Βέρμαχτ ανέβηκε ως το βαθμό του υπολοχαγού και τιμήθηκε με τον Σιδηρούν σταυρό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί
Επαυξημένη πρόταση
Στην ελληνική γλώσσα, η επαυξημένη πρόταση είναι το είδος της πρότασης, στο οποίο οι κύριοι όροι της (π.χ. υποκείμενα και ρήματα) συμπληρώνονται από δευτερεύοντες όρους που αποτελούν τους προσδιορισμούς τους (επίθετα, επιρρήματα, κ.ο.κ.). Το μέγεθος της απλής πρότασης επεκτείνεται, διατυπώνοντας περιεκτικότερα το νόημα.
Στα αρχαία ελληνικά, οι προσδιορισμοί είναι είτε ονοματικοί είτε επιρρηματικοί. Στους ονοματικούς συμπεριλαμβάνονται ονόματα, ουσιαστικά, επίθετα, λέξεις και φράσεις με σημασία ονόματος (π.χ. αντωνυμίες, επιθετικές μετοχές, έναρθρα απαρέμφατα, ονοματικές προτάσεις), οι οποίες επίσης προσδιορίζουν ονόματα. Ανάλογα με την πτώση του προσδιορισμού και της λέξης που προσδιορίζει, λέγεται είτε ομοιόπτωτος (όταν συμφωνεί η πτώση) ή ετερόπτωτος. Οι επιρρηματικοί πρόκειται για επιρρήματα και λέξεις και φράσεις με σημασία επιρρήματος (π.χ. πλάγιες πτώσεις σε επιρρηματική χρήση, εμπρόθετα, επιρρηματικές μετοχές και προτάσεις), ενώ προσδιορίζουν στις περισσότερες περιπτώσεις ρήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντακτικό
Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος Μακεδονικός
Ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος ήταν Ρωμαίος στρατηγός και ύπατος, νικητής του βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα στην Πύδνα (168 π.Χ.), γι` αυτό και επονομάστηκε Μακεδονικός.
Καταγωγή και οικογενειακή κατάσταση
Ο Λεύκιος Αιμιλίος Παύλος γεννήθηκε το 229 π.Χ. και πέθανε το 160 π.Χ. Καταγόταν από αρχαιότατο γένος πατρικίων, τους Αιμίλιους. Ήταν γιος του Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου, που πέθανε στη μάχη των Καννών. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ίσως την ανατροφή του ανέλαβε το γένος των Σκιπιώνων, με τους οποίους οι Αιμίλιοι είχαν οικογενειακούς δεσμούς. Η πρώτη του σύζυγος ήταν η Παπιρία Μασονία, κόρη του ύπατου Γάιου Παπίριου Μασόνιου. Μαζί της απέκτησε δύο γιους και δύο κόρες. Την χώρισε, ωστόσο, πιθανότατα περί το 182 π.Χ. και σχεδόν αμέσως ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα αγνώστων σε μας στοιχείων, με την οποία απέκτησε άλλους δυο γιους και μια κόρη. Σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας, τέσσερις γιοι ήταν πάρα πολλοί για να μπορεί να τους εισαγάγει στο cursus honorum, το σύστημα αξιωμάτων της ρωμαϊκής πολιτείας. Για το λόγο αυτό έδωσε τους δύο μεγαλύτερους γιους του για υιοθεσία. Ο μεγαλύτερος γιος του, υιοθετήθηκε από τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο και μετονομάστηκε σε Κόιντο Φάβιο Μάξιμο Αιμιλιανό, ενώ ο μικρότερος γιος του, που μάλλον ονομαζόταν επίσης Λεύκιος, υιοθετήθηκε από τους Σκιπίωνες και επονομάστηκε Σκιπίωνας Αφρικανός ο νεότερος (Scipio Aemilianus ή με το πλήρες όνομα Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus Numantinus). .
Ανάρρηση στα αξιώματα της ρωμαϊκής δημοκρατίας
Ο Αιμίλιος Παύλος ακολούθησε μια τυπική καριέρα ρωμαίου αξιωματούχου, ξεκινώντας από το αξίωμα του τριβούνου και προχωρώντας σε αυτό του αγορανόμου καθέδρας (curule aedilis) και του πραίτωρα, στο οποίο αναρριχήθηκε το 191 π.Χ. Υπό την ιδιότητά του αυτή μετέβη στην Ισπανία, όπου κατήγαγε σημαντικές νίκες εναντίον των Λουζιτανών. Για άγνωστους λόγους άργησε πολύ να ανέλθει στην επόμενη ιεραρχική βαθμίδα: εκλέχτηκε ύπατος για πρώτη φορά μόλις το 182 π.Χ. και ασχολήθηκε αρχικά με την αντιμετώπιση τοπικών φυλών στη Λιγουρία. Η ατυχής για τη Ρώμη πορεία του Γ΄Μακεδονικού Πολέμου έκανε τη Σύγκλητο να εκλέξει ξανά ύπατο τον Αιμίλιο Παύλο (μαζί με τον Γάιο Λικίνιο Κράσσο) προκειμένου να αντιμετωπίσουν την κατάσταση στη Μακεδονία. Πράγματι ο Αιμίλιος Παύλος μετέβη στη Μακεδονία και κατόρθωσε να νικήσει και να αιχμαλωτίσει τον αντίπαλό του, βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα, στη Μάχη της Πύδνας το 168 π.Χ. Επιστρέφοντας στη Ρώμη πήρε εντολή να ξεκαθαρίσει το τοπίο και στην Ήπειρο, η οποίο ακολουθούσε φιλομακεδονική πολιτική. Το αποτέλεσμα ήταν να επιτεθεί σε περίπου εβδομήντα πόλεις, τις οποίες λαφυραγώγησε, παρά τη συνήθη τακτική του, και από τις οποίες πήρε αιχμαλώτους που έφταναν τις 150,000, τους οποίους και μετέφερε στη Ρώμη για να πωληθούν ως δούλοι. Η πομπή εισόδου του στη Ρώμη ήταν μεγαλειώδης, με τη χορία των αιχμαλώτων της οποίας ηγείτο ο αιχμάλωτος βασιλιάς Περσέας και τα λάφυρα παρατεταγμένα σε άρματα. Η Σύγκλητος του απένειμε τον τίτλο "Μακεδονικός", που σήμανε και το απώγειο της καριέρας του. Το επόμενο αξίωμα που πήρε ήταν αυτό του τιμητή το 164 π.Χ., όμως λίγο αργότερα ασθένησε σοβαρά και τελικά υπέκυψε στην ασθένειά του το 160 π.Χ.
Η στήλη του Αιμίλιου Παύλου στους Δελφούς
Μπροστά στην πρόσοψη του ναού του Απόλλωνα στήθηκε μετά τη ρωμαϊκή νίκη στην Πύδνα τιμητική στήλη για τον Αιμίλιο Παύλο. Η στήλη είναι το πρώτο ρωμαϊκό μνημείο τέτοιου τύπου που στήθηκε επί ελληνικού εδάφους και εικονίζει στη ζωφόρο της σκηνές από τη μάχη της Πύδνας του 168 π.Χ., στην οποία πρωτοστατούσε ο Ρωμαίος ύπατος και η οποία σφράγισε τον Γ' Μακεδονικό Πόλεμο και την οριστική υποταγή της Μακεδονίας στη Ρώμη. Η στήλη προσομοίαζε στη λίγο προγενέστερη στήλη του Προυσία Β' και αποτελούνταν από μια ορθογώνια βάση που στο επάνω μέρος της έφερε την ανάγλυφη ζωφόρο, ενώ επιστεφόταν με το άγαλμα του έφιππου Αιμίλιου Παύλου. Αρχικά το βάθρο είχε κατασκευαστεί για να υποδεχθεί τον ανδριάντα του Περσέα, βασιλιά της Μακεδονίας, όμως η μάχη της Πύδνας άλλαξε τα δεδομένα. Σε μια εκτενή επιγραφή που σώζεται στους Δελφούς ο Περσέας κατηγορήθηκε για ασέβεια προς το ιερό των Δελφών, καθώς είχε κατέλθει με πλήρη στρατιωτική συνοδεία σε καιρό εκεχειρίας για τα Πύθια, και ο Αιμίλιος Παύλος εμφανίστηκε ως επανορθωτής της ηθικής τάξης. Το ανάγλυφο που επιστέφει το μνημείο περιβάλλει και τις τέσσερις πλευρές του πεσσού και απεικονίζει τη Μάχη της Πύδνας. Έχει συνολικό μήκος 6,5 μέτρα και ύψος περίπου 30 εκατοστά. Απεικονίζονται με κάπως αφαιρετικό τρόπο οι δύο στρατοί καθώς συγκρούονται μεταξύ τους. . Οι στρατιώτες διακρίνονται κυρίως από τις ασπίδες τους, καθώς των Ρωμαίων είναι οβάλ ενώ των Μακεδόνων στρογγυλές. Η μορφή του αλόγου που εικονίζεται χωρίς αναβάτη στη μια από τις μακρές πλευρές της ζωφόρου παραπέμπει ενδεχομένως στην αρχή της μάχης, που ξέσπασε όταν ένα ακυβέρνητο άλογο ξέφυγε από τις γραμμές των Μακεδόνων και πέρασε σε αυτές των Ρωμαίων. Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι ο ίδιος ο Αιμίλιος Παύλος εικονίζεται σε μια από τις στενές πλευρές, καθώς η συγκεκριμένη μορφή αποδίδεται με ιδιαίτερα λεπτομερή τρόπο.
Η βιογραφία του από τον Πλούταρχο
Η προσωπικότητα του Αιμίλιου Παύλου και κυρίως ο ρόλος του στον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο και την τελική υποταγή της Μακεδονίας στη Ρώμη έκαναν τον Πλούταρχο να συμπεριλάβει τη βιογραφία του στους "Βίους Παράλληλους", που αποτελεί και τη βασικότερη ίσως φιλολογική μαρτυρία για τη ζωή και το έργο του.
Βιβλιογραφία
Αιμιλιος Παυλος Αιμιλιος Παυλος Αιμιλιος Παυλος
Πρόσθιος θάλαμος του βολβού
Ο πρόσθιος θάλαμος του βολβού (αγγλική συντομογραφία: AC, anterior chamber) είναι ο χώρος γεμάτος με υδατοειδές υγρό μέσα στο μάτι μεταξύ της ίριδας και της εσωτερικής επιφάνειας του κερατοειδούς, του ενδοθηλίου. Το ύφαιμα, η ραγοειδίτιδα και το γλαύκωμα είναι τρεις κύριες παθολογίες σε αυτήν την περιοχή. Στο υπόφημα, το αίμα γεμίζει τον πρόσθιο θάλαμο ως αποτέλεσμα αιμορραγίας, συνήθως μετά από ευθύ οφθαλμικό τραυματισμό. Η ραγοειδίτιδα είναι μια φλεγμονώδης διαδικασία που επηρεάζει την ίριδα και το ακτινωτό σώμα, με προκύπτοντα φλεγμονώδη σημάδια στον πρόσθιο θάλαμο. Στο γλαύκωμα, η έμφραξη του δοκιδωτού πλέγματος εμποδίζει την κανονική εκροή υδατοειδούς υγρού, με αποτέλεσμα αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση, προοδευτική βλάβη στην κεφαλή του οπτικού νεύρου και τελικά τύφλωση.
Το βάθος του πρόσθιου θαλάμου του ματιού κυμαίνεται μεταξύ 1,5 και 4,0 χλστ., με μέσο όρο τα 3,0 χλστ.. Τείνει να γίνεται πιο ρηχό σε μεγαλύτερη ηλικία και στα μάτια με υπερμετρωπία. Καθώς το βάθος μειώνεται κάτω από τα 2.5 χλστ., αυξάνεται ο κίνδυνος γλαυκώματος κλειστής γωνίας.
Μέτρηση βάθους
Ο προσδιορισμός του βάθους του πρόσθιου θαλάμου (ΒΠΘ) είναι σημαντικός για την εκτίμηση του κινδύνου γλαυκώματος κλειστής γωνίας. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι μέτρησης ΒΠΘ, συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης μέσω σχισμοειδούς λυχνίας, υπερήχων και φωτογραφίας Σάιμπφλουγκ. Αυτές οι μέθοδοι απαιτούν εξελιγμένο εξοπλισμό εξέτασης και εξειδίκευση.
Μια απλούστερη κλινική μέθοδος ποσοτικής εκτίμησης του ΒΠΘ χρησιμοποιώντας φωτογραφία smartphone (αναλογία EZ) αναπτύχθηκε από τον Δρ. Έχουντ Ζαμίρ από το Κέντρο Οφθαλμολογικής Έρευνας της Αυστραλίας του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, η οποία δημοσιεύθηκε το 2016.
Μέθοδος αναλογίας EZ
Η μέθοδος αναλογίας EZ είναι ένας τρόπος υπολογισμού του εκτιμώμενου βάθους του πρόσθιου θαλάμου. Για αρχή, ο ασθενής κοιτάζει έναν στόχο από απόσταση με το ένα μάτι καλυμμένο. Ο εξεταστής παίρνει μια ψηφιακή φωτογραφία του ανοιχτού, εξεταζόμενου ματιού, από το πλάι, κάθετη προς τον οπτικό άξονα (φωτογραφία προφίλ).
Στη συνέχεια, οι ακόλουθες παράμετροι πρέπει να μετρηθούν στη φωτογραφία, χρησιμοποιώντας έναν προσωπικό υπολογιστή ή ένα smartphone (εικόνες 1,2):
2. Η απόσταση των εικονοστοιχιεών μεταξύ του άκρου και του κέντρου της κόρης. Αυτή η απόσταση αναφέρεται ως Ε.
Αυτή ο λόγος συσχετίζεται γραμμικά με το βάθος του πρόσθιου θαλάμου με την ακόλουθη εξίσωση:
Βάθος πρόσθιου θαλάμου (εκφρασμένο σε χιλιοστά) = -3,3 x αναλογία EZ + 4.2
Αυτή η εκτίμηση έχει αποδειχθεί ακριβής με διάστημα εμπιστοσύνης 95% με σφάλμα +/– 0,33 χλστ., σε σύγκριση με τις μετρήσεις βάθους του πρόσθιου θαλάμου από τη φωτογραφία Σάιμπφλουγκ. αριστερά|μικρογραφία|289x289εσ| Εικόνα 1. Υπολογισμός αναλογίας EZ. κέντρο|μικρογραφία|623x623εσ| Εικόνα 2. Διαφορετικά βάθη πρόσθιου θαλάμου όπως φαίνονται από την πλευρική κάθετη (προφίλ) προβολή. Όσο πιο μπροστά είναι η κόρη, τόσο πιο ρηχός είναι ο πρόσθιος θάλαμος. Στην αριστερότερη φωτογραφία, η κόρη είναι σχετικά πιο πίσω, δείχνοντας μια αναλογία EZ <0,5 και έναν πρόσθιο θάλαμο βαθύτερο από 2,5 χλστ.. Στη μεσαία φωτογραφία, η κόρη βρίσκεται στη μέση μεταξύ του σκληρού χιτώνα και του κερατοειδούς, δείχνοντας μια αναλογία EZ 0,5 και ένα βάθος μέσου θαλάμου περίπου 2,5 χλστ.. Στη δεξιά φωτογραφία, η κόρη είναι πολύ μπροστά, δείχνοντας μια αναλογία EZ μεγαλύτερη από 0,5 και έναν ρηχό πρόσθιο θάλαμο μικρότερο από 2,5 χλστ..
Συνδεδεμένη ανοσολογική απόκλιση
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του πρόσθιου θαλάμου είναι η εξασθενημένη ανοσοαπόκριση σε αλλογενή μοσχεύματα. Αυτό ονομάζεται ανοσολογική απόκλιση που σχετίζεται με πρόσθιο θάλαμο (ACAID), ένας όρος που εισήχθη το 1981 από τον Τζ. Ουέιν Στράιλαϊν. Αυτό το φαινόμενο σχετίζεται με το γεγονός ότι το μάτι θεωρείται «προνομιακή περιοχή του ανοσοποιητικού», όπως ο εγκέφαλος και οι όρχεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία ανθρώπινου ματιού
Πλάκες Φθιώτιδας
Οι Πλάκες είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Δήμου Στυλίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας ο οποίος βρίσκεται στα βόρεια παράλια του Μαλιακού κόλπου σε απόσταση 3 χλμ. N.-ΝΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου) και 23 χλμ. Α. από τη Λαμία. Είναι κτισμένες βορειοδυτικά και δίπλα στα Μελίσσια ενώ στη βόρεια άκρη του περνάει η παλιά ΕΟ Αθήνας - Θεσσαλονίκης. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Στυλίδος του δήμου Στυλίδος. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Στυλίδα, τη Βασιλική, τα Μελίσσια, τους Πεταράδες και το Κούτσουρο αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Στυλίδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυλίδας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 14 κάτοικοι.
Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Το Βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης (αγγλικά: Boston Film Critics Award For Best Suporting Actress) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης για να τιμήσει μια ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης
Ιουλία Λιβίλλα
Η Ιουλία Λιβίλλα (Iulia Livilla, Λέσβος, 18 – Βεντοτένε, τέλη του 41 / αρχές του 42) ήταν το μικρότερο παιδί του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης και αδελφή του Αυτοκράτορα Καλιγούλα.
Βιογραφικό
Η Λιβίλλα ήταν η νεαρότερη δισεγγονή του Οκταβιανού Αύγουστου, υιοθετημένη εγγονή του Τιβέριου, αδελφή του Καλιγούλα, ανιψιά του Κλαύδιου και μέσω της αδελφής της, Ιουλίας Αγριππίνας, Νέρωνα. Στις περισσότερες αρχαίες λογοτεχνικές αναφορές και σε νομίσματα ονομάζεται απλά Ιουλία. Ενδέχεται να διέγραψε το επώνυμό της μετά την καταδίκη της μνήμης (damnatio memoriae) της θείας της Ιουλίας Κλαυδίας Λιβίλλας (αδελφής του Γερμανικού και του Κλαυδίου), από την οποία και πήρε το όνομά της. Παρ’ όλα αυτά, στην επιτάφια επιγραφή της αναφέρεται ξεκάθαρα το όνομα «Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού», πράγμα που σημαίνει ότι όσο ζούσε την αποκαλούσαν είτε Ιουλία είτε Λιβίλλα.
thumb|right|300px|Η Ιουλία Λιβίλλα μαζί με τις αδελφές της Ιουλ. Αγριππίνα και Ιουλ. Δρουσίλλα σε νομίσματα της εποχής. Επιγρ.: C[AIUS] CAESAR AVG[USTUS] GERMANICUS PON[TIFEX] M[AXIMUS] TR[IBUNICIA] POT[ESTAS] / AGRIPPINA DRUSILLA JULIA S[ENATUS] C[ONSULTO].
Γεννήθηκε στη Λέσβο κατά τη διάρκεια της περιοδείας των γονιών της στην Ανατολική Μεσόγειο, καθ’ οδόν προς τη στρατιωτική βάση του Γερμανικού στη Συρία. Ο Τιβέριος του είχε αναθέσει τη στρατιωτική διοίκηση όλης της περιοχής ανατολικά της Αδριατικής Θάλασσας. Μετά τον αναπάντεχο θάνατο του πατέρα της στην Αντιόχεια στις 10 Οκτωβρίου του 19, η Λιβίλλα επέστρεψε, μωρό ακόμα, με τον αδερφό της Καλιγούλα και τη μητέρα της στη Ρώμη.
Η Λιβίλλα μεγάλωσε στην οικία της προγιαγιάς της Λιβίας Δρουσίλλας, και αργότερα υπό την προστασία της γιαγιάς της Αντωνίας της Νεότερης. Αρραβωνιάστηκε για πρώτη φορά τον μακρινό εξάδελφό της Κουινκτίλιο Βάρο, γιό του Πόπλιου Κουινκτίλιου Βάρου και της Κλαυδίας Πούλχρας (η τελευταία ήταν εγγονή της Οκταβίας της Νεότερης, αδερφής του Αυγούστου). Μετά την δίωξη του Κουινκτίλιου για προδοσία (majestas) το 27, ο γάμος ακυρώθηκε. Το 33 παντρεύτηκε τον Μάρκο Βινίκιο με καταγωγή από μία μικρή πόλη έξω από τη Ρώμη. Η οικογένειά του ανήκε στην τάξη των ιππέων και ο πατέρας και ο παππούς του υπήρξαν ύπατοι (consuli). Ο σύζυγός της ήταν ήπιου χαρακτήρα και δεινός ομιλητής. Ο Μ. Βινίκιος έγινε ύπατος το 30, κομισάριος το 37 (κατ’ εντολή του Τιβέριου) και ανθύπατος της Ασίας το 38-39. Σύμφωνα με μία επιγραφή, η Λιβίλλα μάλλον συνόδευσε τον σύζυγό της στην Ασία, όσο αυτός ήταν ανθύπατος.
Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του Καλιγούλα, η Λιβίλλα μαζί με τις αδελφές της Ιουλία Αγριππίνα τη Νεότερη και Ιουλία Δρουσίλλα έλαβαν μεγάλες τιμές και ασυνήθιστα προνόμια, όπως το να κάθονται στις επάνω εξέδρες των σταδίων κατά τη διάρκεια αγώνων. Το όνομα της Λιβίλλας ανεφέρετο επίσης στον όρκο πίστης υπέρ του Αυτοκράτορα και σε πολλά νομίσματα της εποχής. Φαίνεται πως έζησε έξαλλη ζωή κοντά στον Καλιγούλα και, κατά τον Σουητώνιο, συμμετείχε με την Ιουλ. Αγριππίνα ακόμα και σε ερωτικές περιπτύξεις του Καλιγούλα με άνδρες. Οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν ακόμα και αιμομικτικές σχέσεις των δυο κοριτσιών με τον αδελφό τους.
Το 39 η Λιβίλλα και η Αγριππίνα προσπάθησαν ανεπιτυχώς να ρίξουν τον Καλιγούλα και να τον αντικαταστήσουν με τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο (χήρος από τη Δρουσίλλα και εραστής των κοριτσιών). Η Λιβίλλα και η Αργιππίνα εξορίστηκαν στα Νησιά Ποντίνε (μάλλον σε χωριστά νησιά). Μετά το τέλος του Καλιγούλα, της τέταρτης γυναίκας του Μιλωνίας Καισωνίας και της κόρης τους Ιουλίας Δρουσίλλας, επέστρεψε από την εξορία με διαταγές του νέου Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Λίγο αργότερα, το 41, συγκρούστηκε με τη Βαλερία Μεσσαλίνα (τρίτη σύζυγο του Κλαυδίου) και κατηγορήθηκε από τον Κλαύδιο πως είχε σχέσεις με τον Σένεκα τον Νεότερο. Εξορίστηκαν και οι δυο τους, με τη Λιβίλλα να στέλνεται πιθανότατα στο νησί Βεντοτένε. Παρά τους υπαινιγμούς των αρχαίων ιστορικών, ότι εσωτερικά θέματα ήταν αυτά που σφράγισαν την τύχη της, μάλλον υπήρχαν σημαντικές πολιτικές σκοπιμότητες. Στα τέλη το 41 ή στις αρχές του 42, ο Κλαύδιος διέταξε τη θανάτωσή της δια της ασιτίας χωρίς δίκη και με αστήρικτες κατηγορίες. Τα λείψανά της επεστράφησαν στη Ρώμη, στο Μαυσωλείο του Αυγούστου, πιθανότατα μόλις η Αργιππίνα έγινε αυτοκράτειρα. Η επιτάφια πλάκα της αναφέρει: «Εδώ κείτεται η Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού» (Livilla Germanici Caesaris Filia Hic Esta Est). Ένα πολύτιμο βάζο που στεκόταν δίπλα της λέγεται πως περιείχε τις στάχτες της.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή Δυναστεία Λιβίλλα, Ιουλία
Εσθονικό Αριστερό Κόμμα
Το Εσθονικό Αριστερό Κόμμα (Eesti Vasakpartei) ήταν αριστερό κόμμα της Εσθονίας. Ιδρύθηκε στης 19 Δεκεμβρίου 1990 με το όνομα Κομμουνιστικό Κόμμα της Εσθονίας, ενώ στις 28 Νοεμβρίου 1992 μετονομάστηκε σε Εσθονικό Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα.
Το ακροαριστερό όνομα της το κατείχε από τις 18 Δεκεμβρίου 2004 μέχρι τη διάλυση του 2008.
Με μόνο 1200 μέλη, η πολιτική του επιρροή ήταν ελάχιστη. Στις εκλογές για το κοινοβούλιο της Εσθονίας το 2003, έλαβε 0,42% των ψήφων, στις κοινοβουλευτικές εκλογές το 2007 μόνο 0,1%. Σε διεθνές επίπεδο, το κόμμα οργανώθηκε στο Νέο Ευρωπαϊκό Αριστερό Φόρουμ (NELF) από το 1995 και στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς από το 2004. Τον Ιούνιο του 2008 το κόμμα συγχωνεύτηκε με το Συνταγματικό Κόμμα, ένα κόμμα της ρωσικής μειονότητας στην Εσθονία, για να σχηματίσει το «Ενωμένο Αριστερό Κόμμα της Εσθονίας». Ωστόσο, δεν συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2011.
Κατηγορία:Εσθονικά πολιτικά κόμματα
Επί του Ειδικού
Ιστορία και αρμοδιότητες
Η προέλευση του αξιώματος είναι συζητήσιμη: το τμήμα πιστοποιείται για πρώτη φορά στη βασιλεία του Αυτοκράτορα Θεόφιλου (β. 829-842), αλλά ορισμένοι μελετητές (π.χ. ο Ροντόλφ Γκυγιάν) αντλεί την ετυμολογία του τμήματος Ειδικόν από τη λέξη ιδικό (ιδιωτικό), υποδηλώνοντας τη συνέχιση του Ύστερου Ρωμαϊκού αξιώματος του comes Rerum Privatarum (κόμη της Ιδιωτικής Περιουσίας του Αυτοκράτορα). Αυτή η άποψη απορρίπτεται από άλλους, ιδίως από τον Τζων Μπέρυ, που βλέπουν το τμήμα αυτό ως εντελώς ξεχωριστό ίδρυμα, αντιπαραθέτοντας το ιδιαίτερο τμήμα του Ειδικού με το ευρύτερο τμήμα του Γενικού και το θεωρούν ότι προέρχεται από τα στρατιωτικά τμήματα των πραιτωριανών νομαρχών (praetorian prefectures) της ύστερης Ρωμαϊκής εποχής. Από την άλλη μεριά, ο Ερνστ Στάιν το συνδέει με τη λέξη είδος (πράγματα, αγαθά) και θεωρεί το Ειδικόν ως θησαυροφυλάκιο για τα έσοδα, που καταβαλλόταν σε είδος και όχι σε κέρμα.
Το Ειδικόν εκπληρούσε τη διπλή λειτουργία του Αυτοκρατορικού θησαυροφυλακίου και της αποθήκης. Ως θησαυροφυλάκιο, αποθήκευε διάφορα πολύτιμα υλικά, όπως μετάξι ή χρυσό και ήταν υπεύθυνο για την πληρωμή των ετήσιων μισθών (ρογών) των αξιωματούχων της τάξης των Γερουσιαστών. Ως αποθήκη, το Ειδικόν ήλεγχε τα κρατικά εργοστάσια, που παρήγαν στρατιωτικό εξοπλισμό (τα ύστερο-ρωμαϊκά fabricae = υφάσματα) και ήταν υπεύθυνο για την προμήθεια των απαραίτητων εφοδίων σε εκστρατείες, τα οποία κυμαίνονταν από όπλα έως "πανιά, σχοινιά, επεξεργασμένα δέρματα, τσεκούρια, κεριά, κασσίτερο, μόλυβδο, βαρέλια για τον στόλο ή ακόμη και αραβικά ρούχα για Αυτοκρατορικούς κατασκόπους". Στις εκστρατείες, στις οποίες λάμβανε μέρος ο ίδιος ο Αυτοκράτορας, ο ειδικός συνόδευε τον στρατό ως επικεφαλής της δικής του σειράς αποσκευών από 46 άλογα, μεταφέροντας τα πάντα, "από υποδήματα έως κηροστάτες", καθώς και μεγάλα ποσά χρυσών και αργυρών νομισμάτων για χρήση από τον Αυτοκράτορα.
Το τμήμα εξακολουθούσε να υφίσταται έως το 1081, αλλά πιθανώς καταργήθηκε λίγο αργότερα. Ο Ροντόλφ Γκυγιάντ πρότεινε ότι το λογοθέσιον των Οικειακών (ανδρών) ανέλαβε τις λειτουργίες του (πρβλ. λογοθέτης των Οικειακών).
Προσωπικό
Όπως με όλους τους επικεφαλής των Ρωμαϊκών τμημάτων, οι Ειδικοί είχαν αρκετούς υφιστάμενους υπαλλήλους:
Η έδρα του Ειδικού βρισκόταν σε ένα ιδιαίτερο κτήριο μέσα στο Μεγάλο Παλάτι της Κωνσταντινούπολης, το οποίο η παράδοση αποδίδει στον Κωνσταντίνο Α΄ τον Μεγάλο (β. 306-337). Βρισκόταν μεταξύ των μεγάλων αιθουσών του Τρίκογχου και του Λαυσιακού, κοντά στην Αυτοκρατορική αίθουσα ακροάσεων Χρυσοτρίκλινον.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική εφοδιαστική
Ρογήρος Β΄ της Σικελίας
Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας (Ruggero II di Sicilia, 22 Δεκεμβρίου 1095 – 26 Φεβρουαρίου 1154) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν Κόμης της Σικελίας (1105 - 1130), Βασιλιάς της Σικελίας (1130 - 1154), Πρίγκιπας του Τάραντα (1128 - 1132) και Δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας (1127 - 1134). Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας ήταν δεύτερος γιος του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας και της τρίτης νόμιμης συζύγου του Αδελαΐδας ντελ Βάστο, κόρης του Ερρίκου μαργράβου της Δυτικής Λιγουρίας. Την εποχή του θανάτου του σε ηλικία 59 ετών είχε δημιουργήσει ένα ισχυρό βασίλειο που περιέχει όλες τις Νορμανδικές κτήσεις στη νότια Ιταλία με μία κεντρική γραφειοκρατική κυβέρνηση.
Άνοδος στην κομητεία
Οι Νορμανδοί τυχωδιώκτες έφτασαν για πρώτη φορά στη νότια Ιταλία το 999. Από το 1016 συμμετείχαν στους πολέμους ανάμεσα στους Λομβαρδούς και τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, πολεμούσαν σαν μισθοφόροι για την ανεξαρτησία των Ιταλικών πόλεων-κρατών συμμαχώντας πότε με τους Βυζαντινούς και πότε εναντίον τους. Τον επόμενο αιώνα έγιναν σταδιακά οι ίδιοι κύριοι των Ιταλικών πόλεων νότια από τη Ρώμη. Ο πατέρας του Ρογήρος Α΄ κυβερνούσε την κομητεία της Σικελίας, ο Ρογήρος Β΄ γεννήθηκε στην Καλαβρία (1095) και ήταν ο μικρότερος γιος του. Ο ανιψιός του Ρογήρου Α΄ Ρογήρος Α΄ της Απουλίας έγινε δούκας της Απουλίας και της Καλαβρίας και ο μικρανεψιός του Ριχάρδος Β΄ του Κάπουα πρίγκιπας της Κάπουα. Οι τρείς ευγενείς της οικογένειας Ωτβίλ ήταν οι κορυφαίοι Νορμανδοί ηγεμόνες, κυβερνούσαν μια μεγάλη σειρά από μικρότερες κομητείες. Οι μικρότερες κομητείες άλλαζαν εύκολα την υποτέλεια τους στους τρεις ευγενείς ανάλογα με το συμφέρον τους.
Όταν πέθανε ο Ρογήρος Α΄ τον διαδέχτηκε ο οκταετής Σίμων της Σικελίας μεγαλύτερος γιος από την τρίτη σύζυγο του Αδελαΐδα ντελ Βάστο υπό την κηδεμονία της μητέρας του. Ο Σίμων πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα (1105) σε ηλικία 12 ετών, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ρογήρος Β΄ σε ηλικία εννέα ετών επίσης υπό την κηδεμονία της Αδελαΐδας. Η μητέρα του είχε τη στήριξη του Έλληνα εμίρη του Παλέρμο Χριστόδουλου, ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός του είχε παραχωρήσει τον τίτλο του "Πρωτονομπιλίσσιμου" σαν αναγνώριση για τις υπηρεσίες του στην αυτοκρατορική αυλή. Ο Νορμανδός βασιλιάς Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος επισκέφτηκε τον Ρογήρο Β΄ στον δρόμο του για την Ιερουσαλήμ το καλοκαίρι του 1110. Ο Σίγκουρντ σύμφωνα με την παράδοση έδωσε τον τίτλο του βασιλιά στον Ρογήρο Β΄ περίπου 20 χρόνια πριν τον αποκτήσει στην πραγματικότητα. Σε ηλικία 16 ετών ο Ρογήρος ξεκίνησε την προσωπική του βασιλεία με τον τίτλο "Κόμης της Σικελίας και της Καλαβρίας" όπως φαίνεται σε ένα έγγραφο (12 Ιουνίου 1112).
Δούκας της Απουλίας
Η μητέρα του που είχε παντρευτεί τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ επέστρεψε στη Σικελία (1117) αφού ο πατριάρχης των Ιεροσολύμων ακύρωσε τον γάμο. Ο Ρογήρος Β΄ φαίνεται ότι εντυπωσιάστηκε από την Ιερουσαλήμ, αυτό του κίνησε αργότερα το ενδιαφέρον για Σταυροφορία. Ο Ρογήρος Β΄ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Ελβίρα της Καστίλης κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και Καστίλης και της τέταρτης συζύγου του Ισαβέλλας, πριν παντρευτεί τον Αλφόνσο η Ισαβέλλα ήταν Μουσουλμάνα με το όνομα "Ζάιντα". Ο ξάδελφος του Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας εγγονός του Ροβέρτου Γυισκάρδου που κυβερνούσε το Δουκάτο της Απουλίας διεκδίκησε και τη Σικελία και συγκρούστηκε με τον Ρογήρο. Ο Πάπας Κάλλιστος Β΄ τους έπεισε σε συμβιβαστική λύση, να παραιτηθεί ο Γουλιέλμος Β΄ από τα δικαιώματα του στη Σικελία, σε αντάλλαγμα ο Ρογήρος Β΄ θα του παρείχε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον στασιαστή Ιορδάνη του Αριάνο (1121). Ο Ρογήρος Β΄ του πρόσφερε σαν αντάλλαγμα 600 ιππότες και πολλά χρήματα για την εκστρατεία του.
Ο Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας πέθανε άτεκνος τον Ιούλιο του 1127 και ο Ρογήρος απέκτησε όλα τα δικαιώματα της Οικογένειας Ωτβίλ στην Ιταλική χερσόνησο, ένωσε την κομητεία της Σικελίας, το Δουκάτο της Απουλίας και το πριγκιπάτο της Κάπουα που είχε δοθεί στην Απουλία πριν από 30 χρόνια. Ο Πάπας Ονώριος Β΄ και οι κάτοικοι του δουκάτου αντιστάθηκαν στην ένωση. Οι πάπες ήταν ιδιαίτερα ύποπτοι με τη Νορμανδική επέκταση στη νότια Ιταλία και στην Κάπουα, τον Δεκέμβριο του 1127 κήρυξαν Σταυροφορία εναντίον του Ρογήρου Β΄ με τη συμμετοχή του Ροβέρτου Β΄ της Κάπουα αλλά απέτυχε. Τον Αύγουστο του 1128 ο πάπας Ονώριος Β΄ έχρισε τον Ρογήρο του Μπενεβέντο δούκα της Απουλίας. Η αντίσταση των βαρόνων συνεχίστηκε σε πολλές Ιταλικές πόλεις όπως η Νάπολη, το Μπάρι και το Σαλέρνο που διεκδικούσαν την ελευθερία τους, τον Σεπτέμβριο ο Ρογήρος Β΄ αναγνωρίστηκε δούκας της Απουλίας από τον Σέργιο Β΄ της Νάπολης και τον Ροβέρτο της Κάπουα. Ο Ρογήρος Β΄ μετά την οριστική του αναγνώριση προσπάθησε να ενισχύσει τη θέση του στο δουκάτο και να το αναδιοργανώσει.
Βασιλική στέψη
Όταν πέθανε τον Φεβρουάριο του 1130 ο πάπας Ονώριος Β΄ εμφανίστηκαν δυο διεκδικητές για τον παπικό θρόνο : ο Αντίπαπας Ανάκλητος Β΄ που υποστήριξε ο Ρογήρος Β΄ και ο Πάπας Ιννοκέντιος Β΄. Ο Ανάκλητος Β΄ έδωσε σαν ανταμοιβή στον Ρογήρο Β΄ για την υποστήριξη που του παρείχε το στέμμα της Σικελίας, η στέψη έγινε τα Χριστούγεννα του 1130 στο Παλέρμο. Ο πολυτελής βασιλικός χιτώνας φέρει την ημερομηνία "528" σύμφωνα με το Ισλαμικό ημερολόγιο που αντιστοιχεί στο 1133 - 1134, δεν χρησιμοποιήθηκε ωστόσο στη στέψη. Ο χιτώνας χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην τελετή στέψης από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και βρίσκεται σήμερα στον "Αυτοκρατορικό Θησαυρό της Βιέννης". Η στέψη προκάλεσε δεκαετή εμφύλιο πόλεμο, ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ δημιούργησε συμμαχία εναντίον του Ανάκλητου και του υποτελή βασιλιά Ρογήρου, συμμετείχαν ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας, ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας, και ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ, επαναστάτησε και η νότια Ιταλία. Το Αμάλφι επαναστάτησε (1130), ο Ρογήρος έστειλε στο Στενό της Μεσσήνης τον Ιωάννη του Παλέρμο για να ενωθεί με τα υπόλοιπα στρατεύματα από την Απουλία και την Καλαβρία. Ο Γεώργιος Αντιοχέας και ο στόλος του πολιόρκησαν το Αμάλφι από τη θάλασσα, η πόλη σύντομα συνθηκολόγησε. Ο Ρογήρος Β΄ έστειλε δεύτερη στρατιωτική δύναμη στη Ρώμη με τον Ροβέρτο Β΄ της Κάπουα και τον Ρανούλφ Β΄ του Αλάιφ. Η σύζυγος του Ρανούλφ Ματθίλδη που ήταν ετεροθαλής αδελφή του Ρογήρου παραπονέθηκε στον αδελφό της για απιστία του Ρανούλφ, ο βασιλιάς έκανε κατάσχεση της Αβελλίνο που ανήκε στον αδελφό του Ρανούφ. Ο Ρανούλφ ζήτησε πίσω την κομητεία και τη σύζυγο του αλλά ο Ρογήρος αρνήθηκε, στη συνέχεια δραπέτευσε, τον ακολούθησε και ο Ροβέρτος.
Επαναστάσεις στην Ιταλική χερσόνησο
Ο Ρογήρος Β΄ βρέθηκε αντιμέτωπος με μία εξέγερση στην Απουλία, νίκησε τον Γκρίμοαλντ, πρίγκιπα του Μπάρι και τον αντικατέστησε με τον δεύτερο γιο του Ταγκρέδο. Ο Ροβέρτος και ο Ρανούλφ κατέλαβαν στο μεταξύ την παπική Μπενεβέντο, ο Ρογήρος Β΄ έσπευσε να τους αντιμετωπίσει αλλά ηττήθηκε στη "μάχη της Νοσέρα" (25 Ιουλίου 1132), ο Ρογήρος οπισθοχώρησε στο Σαλέρνο. Την επόμενη χρονιά ο Λοθάριος Β΄ ήρθε στη Ρώμη για την αυτοκρατορική του στέψη, οι επαναστάτες ζήτησαν τη βοήθεια του αλλά ο ίδιος αρνήθηκε επειδή ο στρατός που είχε μαζί του δεν ήταν επαρκής. Με την αναχώρηση του αυτοκράτορα ο Ρογήρος βρήκε την ευκαιρία να υποτάξει τους εχθρούς του, τα στρατεύματα του ανάγκασαν τον Ρανούλφ, τον Σέργιο και τους υπόλοιπους επαναστάτες να παραδοθούν. Ο Ροβέρτος εξορίστηκε από το Πριγκιπάτο της Κάπουα και ο βασιλιάς έβαλε στη θέση του τον τρίτο του γιο Αλφόνσο του Ωτβίλ, ο μεγαλύτερος γιος του επίσης Ρογήρος διορίστηκε δούκας της Απουλίας. Ο αυτοκράτορας Λοθάριος Β΄ επέστρεψε σύντομα με μεγάλες δυνάμεις από την Πίζα και τη Γένοβα, τους βοήθησε και ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός που φοβόταν επίσης ένα ισχυρό Νορμανδικό βασίλειο. Ο εξόριστος Ροβέρτος της Κάπουα έφτασε έξω από τη Νάπολη με στόλο από την Πίζα (1135), μαζί του ενώθηκαν αμέσως ο Σέργιος και ο Ρανούλφ, παράλληλα έφτασαν στους επαναστάτες ευχάριστα νέα ότι ο Ρογήρος Β΄ ήταν βαριά άρρωστος ή ίσως πέθανε. Οι επαναστάτες κατέλαβαν την Αβέρσα και πολλά άλλα βασιλικά κάστρα, μόνο η Κάπουα αντιστάθηκε με τον βασιλικό Καγκελάριο Γκουαρίν. Ο βασιλιάς έφτασε στο Παλέρμο αφήνοντας έκπληκτους τους εχθρούς του, ο στρατός διασπάστηκε σε πολλές δυνάμεις κατέκτησε εύκολα πρώτα την Αβέρσα και στη συνέχεια την Αλάιφ έδρα του Ρανούλφ. Οι επαναστάτες βρήκαν καταφύγιο στη Νάπολη, ο Ρογήρος Β΄ έφτασε και ξεκίνησε την πολιορκία αλλά παρά τις ασθένειες που θέρισαν την πόλη δεν μπόρεσε να την καταλάβει και επέστρεψε την ίδια χρονιά στη Μεσσήνη.
Αυτοκρατορική εισβολή
Ο Λοθάριος Β΄, ο Ερρίκος Ι΄ της Βαυαρίας με τον μεγάλο αυτοκρατορικό στρατό κατέβηκαν στην Ιταλική χερσόνησο για να υποστηρίξουν τους τρεις πρίγκιπες που επαναστάτησαν (1136), ο Ροβέρτος, ο Ρανούλφ με μεγάλο σώμα στρατού ξεκίνησαν την πολιορκία του Σαλέρνο. Ο Ρογήρος παρέμεινε στη Σικελία αφήνοντας τον στρατό του χωρίς βοήθεια, ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός έστειλε και αυτός βοήθεια, το Σαλέρνο παραδόθηκε και ο Γερμανο-Νορμανδικός στρατός βάδισε προς την Απούλια. Ο Λοθάριος Β΄ πολιόρκησε και κατέλαβε το Μπάρι τον Ιούνιο του 1137, ο πάπας έχρισε στο Σαν Σαβερίνο τον Αύγουστο του 1137 τον Ρανούλφ δούκα της Απούλιας και ο αυτοκράτορας επέστρεψε στη Γερμανία. Ο Ρογήρος Β΄ μετά την αποχώρηση του αυτοκράτορα ήρθε στην Καλαβρία με 700 ιππότες ιδιαίτερα Μουσουλμάνους, δέχτηκε θερμή υποδοχή από τους κατοίκους του Σαλέρνο ανακατέκτησε πολλές πόλεις στην Καμπανία όπως την Ποτσουόλι, την Κάπουα και το Αβελλίνο. Ο Σέργιος πιέστηκε να τον αναγνωρίσει κυρίαρχο της Νάπολης και να δηλώσει υποταγή στον αντίπαπα Ανάκλητο, το ανεξάρτητο δουκάτο της Νάπολης έπαψε να υπάρχει και μαζί με την αρχαία πόλη της Νάπολης ενσωματώθηκε στο Νορμανδικό βασίλειο. Ο Ρογήρος Β΄ μετακινήθηκε στο Μπενεβέντο και τη βόρεια Απουλία όπου βρισκόταν ο δούκας Ρανούλφ αρκετά εξασθενημένος με μόλις 1500 ιππότες από τη Μέλφι, την Τροία και το Μπάρι που όπως δήλωσαν "προτιμούσαν να πεθάνουν από τη μίζερη ζωή".
Ενοποίηση του βασιλείου
Ο Ρογήρος ζήτησε από τον Ιννοκέντιο Β΄ να τον αναγνωρίσει, ο πάπας που ήθελε το πριγκιπάτο του Καπούα ουδέτερη ζώνη ανάμεσα στο Βασίλειο της Σικελίας και τα Παπικά Κράτη δεν το δέχτηκε. Ο Ιννοκέντιος Β΄ επιτέθηκε το καλοκαίρι του 1139 με μεγάλο στρατό αλλά έπεσε στο Γκαλλούτσιο σε παγίδα από τον γιο του Ρογήρου και αιχμαλωτίστηκε (22 Ιουλίου 1139). Τρεις μέρες αργότερα ο πάπας υπέγραψε τη "Συνθήκη του Μινιάνο" με την οποία αναγνώριζε τον Ρογήρο Β΄ "βασιλιά της Σικελίας, δούκα της Απουλίας και κυβερνήτη της Καπούα". Τα όρια οριστικοποιήθηκαν με συνθήκη που υπέγραψαν τον Οκτώβριο του 1144, τα σύνορα αυτά θα αποτελούν τα βασίλεια της Νεαπόλεως και της Σικελίας για τους επόμενους επτά αιώνες. Το Μπάρι μια πόλη με 50.000 κατοίκους και ισχυρά τείχη που είχε αντισταθεί σκληρά στους σκληρούς πολέμους την προηγούμενη χρονιά παραδόθηκε (1139). Ο πρίγκιπας Γιακουίντους και πολλοί άλλοι που ήταν υπεύθυνοι για την επανάσταση κρεμάστηκαν μαζί με πολλούς οπαδούς τους αλλά η πόλη δεν λεηλατήθηκε, η πράξη αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη βιαιότητα του Ρογήρου Β΄. Ο Ρογήρος Β΄ άφησε τους γιους του στην περιοχή και επέστρεψε στο Παλέρμο για να σχεδιάσει το μεγάλο του νομοθετικό έργο τις "Ασσίζεις του Αριάνο" με τις οποίες εδραίωνε την κυριαρχία της δυναστείας του. Επέστρεψε στο Αριάνο (1140) μία κεντρική περιοχή στην Ιταλική χερσόνησο που ήταν κέντρο επαναστάσεων για τους προκατόχους του. Ανακήρυξε ένα νέο σύστημα γραφειοκρατείας με το οποίο ισχυροποιούσε σημαντικά τη βασιλική εξουσία απέναντι στους επαναστάτες βαρόνους, καθιέρωσε και νέο νόμισμα : το Δουκάτο.