cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Κλοκοτνίτσας
Τα προηγηθέντα της Μάχης
Ήδη από το 1221/22 ο τσάρος Ιβάν Ασέν Β΄ είχε συμμαχήσει με το Δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα. Χάρη σ’ αυτήν τη συμμαχία τα δύο κράτη μπόρεσαν να καταλάβουν τις περισσότερες κτήσεις της Λατινικής αυτοκρατορίας στον βόρειο ελλαδικό χώρο, περιορίζοντάς την στην Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της. Όταν εμφανίστηκε στον ορίζοντα η αυτοκρατορία της Νίκαιας, που υπό τον Ιωάννη Βατάτζη κατέλαβε την Αδριανούπολη, η κατάσταση για τους δυο συμμάχους περιεπλάκει. Ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας επιτέθηκε και απέσπασε την Αδριανούπολη, όμως ο Ιβάν Ασέν άρχισε να καλλιεργεί διπλωματικές σχέσεις με τον Βατάτζη. Λίγο αργότερα, το 1228, μετά το θάνατο του Λατίνου αυτοκράτορα Ροβέρτου του Κουρτεναί, ο Ασέν διεκδίκησε την επιτροπεία του ανήλικου Βαλδουίνου Β’. Μετά την απόρριψη της πρότασης του Ασέν από τους βαρόνους της Λατινικής αυτοκρατορίας και την τοποθέτηση του Ιωάννη Βρυέννιου ως αυτοκρατορα-επιτρόπου του ανήλικου Βαλδουίνου, ο Ασέν ανανέωσε τη συμμαχία με τον Θεόδωρο. Λίγο όμως αργότερα ο Θεόδωρος που θεωρούσε τον εαυτό του έτοιμο για να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, πιστεύοντας πως το μόνο εμπόδιο γι’ αυτήν ήταν η Βουλγαρία αποφάσισε να εισβάλλει και να την εξουδετερώσει.
Η Μάχη
Μετά την εισβολή του Θεοδώρου, ηγέτη ενός πολυάριθμου στρατού, ο Ιβάν Ασέν αποφάσισε να ακολουθήσει τακτική έμμεσης προσέγγισης και να αφήσει τον Θεόδωρο να απομακρυνθεί από τις βάσεις του. Σαν σημαία του στρατού του έθεσε το κείμενο της παραβιασθείσης συμμαχία καρφωμένο σ’ ένα κοντάρι. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γεώργιο Ακροπολίτη, ο Ιβάν είχε λάβει επίσης μικρές ενισχύσεις από τους Κουμάνους. Τελικά αφού κατάφερε να περικυκλώσει τα ηπειρωτικά στρατεύματα, στις 9 Μαρτίου του 1230 επιτέθηκε, κοντά στο χωριό Κλοκότνιτσα. Η μάχη υπήρξε φονικότατη, με τον ηπειρωτικό στρατό να παγιδεύεται και να καταστρέφεται. Ο ίδιος ο Θεόδωρος συνελήφθη αιχμάλωτος, και μόνο ένα μικρό τμήμα υπό τον Μανουήλ, αδελφό του Θεοδώρου, μπόρεσε να διαφύγει.
Συνέπειες της μάχης
Ο Ιβάν Ασέν άφησε ελεύθερους τους περισσότερους αιχμάλωτους στρατιώτες, ιδιαίτερα τους πιο φτωχούς και ταπεινούς, για να επιστρέψουν στις πόλεις και τα χωριά τους. Κράτησε αιχμάλωτους μόνο τους ευγενείς, που τους μετέφερε στην πρωτεύουσά του, το Τύρνοβο. Γρήγορα κατάφερε με μια θυελλώδη επίθεση να καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του Δεσποτάτου. Η Θεσσαλονίκη, με τα περίχωρά της κατέστη υποτελής του υπό τον Μανουήλ, ενώ η περιοχή της Ηπείρου ανεξαρτητοποιήθηκε υπό τον Μιχαήλ Β’, νόθο γιο του ιδρυτή του Δεσποτάτου Μιχαήλ Α’. Το μεγαλύτερο μέρος τον εδαφών, από το Δυρράχιο μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα κατελήφθη από τους Βουλγάρους και το οικοδόμημα της αυτοκρατορίας της Θεσσαλονίκης κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.
Ωστόσο ο βουλγαρικός στρατός δεν μπόρεσε να υποτάξει την καρδιά της Ηπείρου, ούτε τις περιοχές της Στερεάς Ελλάδας που ανήκαν στους Ηπειρώτες. Μάλιστα, έπειτα από το θάνατο του Ιβάν, η Βουλγαρία πέρασε σε μία ραγδαία αστάθεια, που κράτησε για δεκαετίες, η Θεσσαλονίκη έπαψε να είναι υποτελής στους βουλγάρους και πέρασε στα χέρια αργότερα της αυτοκρατορίας της Νίκαιας, ενώ ο Μιχαήλ Β' εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να επανακτήσει διάφορες από τις περιοχές της πληγωμένης βουλγαρικής αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοβουλγαρικοί Πόλεμοι
Ζορλού Τορέ
Ο Ζορλού Τορέ (τουρκικά: Zorlu Töre, γεννηθείς το 1956) είναι Τουρκοκύπριος επιχειρηματίας, μηχανικός και πολιτικός. Από το 2022 είναι ο Πρόεδρος της Βουλής της κατεχόμενης Βόρειας Κύπρου.
Αποφοίτησε από τη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου Τσουκούροβα και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν το 2009, εξελέγη βουλευτής από το Κόμμα Εθνικής Ενότητας (UBP). Μεταξύ του 2010 και του 2011 διετέλεσε Υπουργός Φυσικών Πόρων. Ήταν ένας από τους οκτώ βουλευτές του UBP, γνωστό ως Κίνημα των Οκτώ, το οποίο ξεκίνησε επειδή η κυβέρνηση και οι ηγέτες των κομμάτων δεν ήταν δημοκρατικοί. Ψήφισε υπέρ της ανατροπής της κυβερνήσεως στην ψηφοφορία μη εμπιστοσύνης και παραιτήθηκε από το UBP και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα τον Μάιο του 2013. Μετά από λίγο, ο Χουσεΐν Οζγκιουργκούν επέστρεψε στο UBP μετά την εκλογή του ως Πρόεδρος του UBP.
Στις γενικές εκλογές που έγιναν το 2018 εξελέγη βουλευτής από το UBP. Εξελέγη Αντιπρόεδρος της Συνέλευσης από τη Ρεπουμπλικανική Συνέλευση του ψευδοκράτους στις 9 Φεβρουαρίου 2018.
Διετέλεσε διευθυντής και πρόεδρος σε πολλά ιδρύματα, οργανισμούς και συλλόγους. Είναι παντρεμένος με την Εμέλ Τορέ και έχει 5 παιδιά. Ομιλεί τουρκικά, ελληνικά και αγγλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι πολιτικοί
Pokémon: Let's Go, Pikachu! και Let's Go, Eevee!
Τα Pokémon: Let's Go, Pikachu! και Let's Go, Eevee! είναι βιντεοπαιχνίδια ρόλων, σε ανάπτυξη της Game Freak και σε κυκλοφορία της The Pokémon Company και της Nintendo, για το Nintendo Switch. Τα δύο αυτά βιντεοπαιχνίδια είναι τα πρώτα της σειράς Pokémon που κυκλοφόρησαν για την προαναφερθείσα κονσόλα, αλλά καθώς και τα πρώτα που κυκλοφόρησαν για μη φορητή κονσόλα. Αμφότερα είναι μία βελτιωμένη διασκευή του βιντεοπαιχνιδιού Pokémon Yellow, που είχε κυκλοφορήσει το 1998. Τα παιχνίδια αυτά συσχετίζονται και με το βιντεοπαιχνίδι κινητών, Pokémon Go, ενώ, επίσης, η Nintendo, κυκλοφόρησε και ένα προαιρετικό χειριστήριο αποκλειστικά για αυτά τα παιχνίδια, το Poké Ball Plus.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2018 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Remakes βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Game Freak
Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος
Ο Φερδινάνδος δε λα Θέδρα ή Φερδινάνδος o Tριχωτός, (Ισπανικάː Fernando de la Cerda, 23 Οκτωβρίου 1255 - 1275) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν διάδοχος της Καστίλης & Λεόν. Ο Φερδινάνδος δε λα Θέρδα ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης της Γιολάντας της Αραγωνίας μέλους του Οίκου της Βαρκελώνης και μεγαλύτερης κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας. Γεννήθηκε με πολλά μαλλιά στο κεφάλι, γι' αυτό τον αποκαλούσαν "τριχωτό (de la serda)". Απεβίωσε το 1275 σε ηλικία 20 ετών, ο πατέρας του απεβίωσε το 1284 και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Σάντσο Δ΄ της Καστίλης & Λεόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1268 την Λευκή των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης, μία από τις μικρότερες αδελφές του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας. Με την Λευκή της Γαλλίας απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Αγιασμένος Λασιθίου
Ο Αγιασμένος είναι οικισμός της Κοινότητος Ιεράπετρας του Δήμου Ιεράπετρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Αγιασμένος είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού, βόρεια της Ιεράπετρας (1,5 χλμ.), της οποίας αποτελεί οικιστική συνέχεια, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Συμβούλιο βελτιώσεως (Κύπρος)
Το Συμβούλιο Βελτιώσεως ήταν μορφή τοπικής αυτοδιοίκησης στην Κύπρο. Ήταν ανώτερο από τη Χωριτική Αρχή και κατώτερο από το Δημοτικό συμβούλιο.
Το συμβούλιο εφαρμοζόταν σε δήμους και χωριά και είχε αρμοδιότητες ίδιες με του δημοτικού συμβουλίου ή της χωριτικής αρχής. Μέχρι το 1996 πρόεδρος ήταν ο Έπαρχος ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον κοινοτάρχη. Κατά την Αγγλοκρατία τα συμβούλια βελτιώσεως αναλάμβαναν και χρέη δημοτικού συμβουλίου όταν οι Βρετανοί καταργούσαν τα κανονικά δημοτικά συμβούλια.
Το 1999 καταργήθηκε και οι αρμοδιότητές του διαβιβάστηκαν στα κοινοτικά και δημοτικά συμβούλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Κύπρου Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών (Κύπρος)
Διχλωριούχο βανάδιο
Το διχλωριούχο βανάδιο είναι η ανόργανη χημική ένωση με χημικό τύπο VCl2. Στις συνηθισμένες συνθήκες είναι ένα ανοικτοπράσινο στερεό στερεό που αποτεελεί το χλωρίδιο του βαναδίου στο οποίο το βανάδιο έχει βαθμό οξείδωσης +2. Όπως και άλλα μεταλλικά διαλογονίδια, το διχλωριούχο βανάδιο είναι ένα πολυμερές άλας. Το διχλωριούχο βανάδιο διαλύται στο νερό, στην αιθανόλη και στο διαιθυλαιθέρα. Κατά την επαφή του με τον αέρα οξειδώνεται σχηματίζοντας οξυδιχλωριούχο βανάδιο (VOCl2).
Παραγωγή
1. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με αναγωγή τριχλωριούχο βαναδίου από υδρογόνο με θέρμανση περί τους 675°C):
2. Μια άλλη δυνατότητα είναι η θερμική οξςιδοαναγωγή του τριχλωριούχου βαναδίου:
3. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με απευθείας ολική σύνθεση από τα στοιχεία που το αποτελούν:
4. Το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση υδροχλωρίου σε μεταλλικό βανάδιο:
6. Τέλος, το διχλωριούχο βανάδιο μπορεί να παραχθεί και με τετραχλωριούχου βαναδίου από υδρογόνο:
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
To διχλωριούχο βανάδιο είανι ένα ισχυρό αναγωγικό μέσο, ικανό να ανάξει σουλφοξείδια σε σουλφίδια, οργανικά αζίδια σε αμίνες, καθώς και να προκαλέσει «αναγωγικό ζευγάρωμα» σε κάποια αλκυλαλογονίδια. Όταν το διχλωριούχο βανάδιο διαλύεται στο νερό δίνει το σύμπλοκο ιόν [V(H2O)6]2+. Η εξάτμιση τέτοιων διαλυμάτων δίνει κρυστάλλους της ένωσης [V(H2O)6]Cl2.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις βαναδίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Ρασάντ Ντιν Άντερσον
Ο Ρασάντ Ντιν Άντερσον (γεννήθηκε 9 Νοεμβρίου 1983) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, που με ύφος 1,95 μ., αγωνίζεται στη θέση του σούτιγκ γκαρντ, έχοντας ιδιαίτερη ευστοχία στα τρίποντα σουτ.
Ο Άντερσον αγωνίσθηκε σε αρκετούς Ιταλικούς συλλόγους όπως στο Λιβόρνο (Α2 2007-08), Ούντινε (Α1 2008-09) και Κρεμόνα (2010), ενώ προηγουμένως, στην πρώτη του επαγγελματική σεζόν, είχε παίξει με το Αιγάλεω (Α1 Ανδρών ΕΣΑΚΕ, περίοδος 2006-07) ). Το 2010-11 ήταν παίκτης της Λιθουανικής Βέντσπιλς, μετέχοντας στη Βαλτική Λίγκα. Την περίοδο 2009-10 είχε επιστρέψει στις ΗΠΑ, λαμβάνοντας μέρος στο πρωτάθλημα NBDL (αναπτυξιακό πρωτάθλημα του ΝΒΑ), για λογαριασμό των Αϊόβα Ένερτζι και Φορτ Γουέιν Μαντ Αντς. Έχει επίσης, αγωνισθεί στην Φούλαντ Μαχάν Εσφαχάν, του Ιράν. Τον Ιανουάριο του 2014 υπέγραψε στη Χάβρη
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κάντον Τσαρτζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αϊόβα Ένερτζι
Αγία Παρασκευή Ανατολικού Ζαγορίου Ιωαννίνων
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Ανατολικού Ζαγορίου, του δήμου Ζαγορίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή στο Ανατολικό Ζαγόρι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 890. Aπέχει 46 χλμ. περίπου ΒΑ. των Ιωαννίνων και 13 χλμ. Β. της εθνικής οδού Τρικάλων - Ιωαννίνων (μέσω Δεματίου). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 1,299 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πέτρας του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Πέτρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγορίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
27 Ευτέρπη
Η Ευτέρπη (Euterpe) είναι ένας μεγάλος και πολύ λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,0. Ανακαλύφθηκε το 1853 από τον Βρετανό αστρονόμο Τζον Ράσελ Χιντ, που παρατηρούσε από το Λονδίνο, και έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη Μούσα της ελληνικής μυθολογίας. Είναι ένας από τους φωτεινότερους αστεροειδείς και στις 25 Δεκεμβρίου 2015, οπότε θα βρίσκεται σε αντίθεση και κοντά στο περιήλιο, θα έχει φαινόμενο μέγεθος 8,3.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Ευτέρπης είναι 124×75 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 930 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ευτέρπης εκτιμάται σε 2,7 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 51 m/sec (184 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Ευτέρπης είναι περίπου 2 gr/cm³.
Ο φασματικός τύπος της Ευτέρπης είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,162 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Ευτέρπη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 25 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευτερπη
Αμπρίζ
To Αμπρίζ (πορτογαλικά: Ambriz) είναι χωριό και δήμος της Επαρχίας Μπένγκο στην Ανγκόλα. Βρίσκεται 127 χιλιόμετρα από την πόλη του Καξίτο. Συνορεύει με το δήμο Ν'ζέτο της Επαρχίας Ζαΐρ στα βόρεια και το δήμο Ντάντε στα νότια.
Ο πληθυσμός του Αμπρίζ ανέρχεται σε 20.000 άτομα, εκ των οποίων η πλειοψηφία είναι Μπακόνγκο. Υπάρχουν, επίσης, Πορτογάλοι και άνθρωποι μεικτής πορτογαλικής-αφρικανικής καταγωγής. Ο πληθυσμός περιλαμβάνει άτομα των εθνοτικών ομάδων Οβιμπούντου και Κιμπούντου.
Η αλιεία είναι η παραδοσιακή δραστηριότητα των κατοίκων, ενώ συμπληρώνεται από χαμηλής κλίμακας γεωργική δραστηριότητα. Στο παρελθόν, το Αμπρίζ είχε μια πλατφόρμα πετρελαίου και φυσικού αερίου (PETROMAR), η οποία καταστράφηκε κατά τη διάρκεια πολέμου το 1992. Το 2007, μια ανγκολο-πορτογαλική εταιρία ανακοίνωσε σχέδια για την κατασκευή μονάδας βιοντίζελ που θα τροφοδοτείται με φοινικέλαιο.
Το χωριό έχει ένα μικρό λιμάνι και ένα αεροδρόμιο με μη ασφαλτοστρωμένο διάδρομο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανγκόλα
Διεθνές Πρόγραμμα Ντουνχουάνγκ
Το Διεθνές Πρόγραμμα Ντουνχουάνγκ (ΔΠΝ) είναι διεθνής συνεργατική προσπάθεια για την συντήρηση, καταλογογράφηση και ψηφιοποίηση χειρογράφων, εντύπων, πινάκων, υφασμάτων και άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων από την περιοχή Ντουνχουάνγκ και διάφορες άλλες αρχαιολογικές τοποθεσίες στην ανατολική πλευρά του Δρόμου του Μεταξιού. Το πρόγραμμα εγκαινιάστηκε από την Βρεττανική Βιβλιοθήκη το 1994 και τώρα συμπεριλαμβάνει εικοσιδύο ιδρύματα σε δώδεκα χώρες. Τον Οκτώβριο του 2012 η ηλεκτρονική βάση δεδομένων του προγράμματος αριθμούσε 128,130 καταχωρίσεις και 378, 239 εικόνες. Η πλειοψηφία των χειρογράφων είναι σε κινεζική γλώσσα και γραφή, αλλά επίσης εκπροσωπούνται πάνω από δεκαπέντε γλώσσες και γραφές στα κείμενα, περιλαμβανομένων των Μπράχμι, Καρόστι, Κοτανικά, Σανσκριτικά, Τανγκούτ, Θιβετιανά, Τοχαρικά και Παλαιά Ουιγουρικά.
Λειτουργίες
Οι κυριότερες λειτουργίες του προγράμματος είναι η συντήρηση, καταλογογράφηση και ψηφιοποίηση χειρογράφων, κειμένων τυπωμένων με τη μέθοδο της ξυλογραφίας, πινάκων, φωτογραφιών και άλλων ευρημάτων των συλλογών που σχετίζονται με την περιοχή του Ντουνχουάνγκ και άλλες τοποθεσίες του Ανατολικού Δροόμου του μεταξιού, που ανήκουν στα συνεργαζόμενα ιδρύματα. Η πρόσβαση στις ψηφιοποιημένες εικόνες των ευρημάτων της βάσης δεδομένων του προγράμματος, γίνεται από την ιστοσελίδα του Διεθνούς Προγράμματος Ντουνχουάνγκ και είναι ελεύθερη στο κοινό. Στόχος είναι οι ψηφιοποιημένες εικόνες των χειρογράφων να είναι τόσο ευανάγνωστες όσο και τα πρωτότυπα χειρόγραφα, έτσι ώστε οι ερευνητές να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο υλικό από οπουδήποτε στον κόσμο, χωρίς να προκαλείται περαιτέρω ζημία στα εύθραυστα αντικείμενα.
Ο κορμός του προγράμματος είναι η διαδικτυακή βάση δεδομένων καταλόγου εγγραφών και εικόνων. Σκοπό έχει να εξυπηρετήσει τρεις στόχους:
Το 2002 η Lynne Brindley, η διευθύντρια της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, έθεσε σαν παράδειγμα προς μίμηση το Διεθνές Πρόγραμμα Ντουνχουάνγκ για τα σύνθετα, συνεργατικά και διεθνή προγράμματα ψηφιοποίησης στα οποία η Βρετανική Βιβλιοθήκη έπαιρνε μέρος όλο και περισσότερο. Όπως σημειώνει, κανένα από τα ιδρύματα που συμμετείχαν στο πρόγραμμα δεν είχε τη δυνατότητα ή τις υποδομές από μόνο του να εξασφαλίσει στους ερευνητές ολοκληρωμένη πρόσβαση σε όλα τα χειρόγραφα των συλλογών τους, αλλά ενώνοντας δυνάμεις και διαμοιράζοντας γνώση και πόρους τα ιδρύματα θα μπορούσαν να προσφέρουν πρόσβαση στις ενωποιημένες συλλογές όλων των ιδρυμάτων μέσω υψηλής ποιότητας ψηφιακών εικόνων. Προσθέτει ακόμη ότι ένα πρόγραμμα ψηφιοποίησης όπως το ΔΠΝ ωφελεί και τα ιδρύματα που μετέχουν, που συχνά μπορούν να εξασφαλίσουν καλύτερη χρηματοδότηση σε σύγκριση με ένα εσωτερκό πρόγραμμα, ωφελεί και την ερευνητική κοινότητα, που εξασφαλίζει πρόσβαση σε ψηφιακές εικόνες εύθραυστων και συχνά μη προσβάσιμων αντικειμένων, που στο παρελθόν είναι πιθανό ότι ήταν δύσκολο ή αδύνατο να δουν.
Καταλογογράφηση
Οι εγγραφές καταλόγου αποθηκεύονται σε μορφή XML σε μια σχεσιακή βάση δεδομένων χρησιμοποιώντας το εργαλείο διαχείρησης βάσης δεδομένων 4th Dimension. Η αναζήτηση εγγραφών γίνεται μέσω μιας διαδικτυακής φόρμας αναζήτησης που επιτρέπει στους χρήστες να περιορίσουν την αναζήτηση με βάση διάφορα κριτήρια όπως τον τύπο του ευρήματος, του ίδρυμα στο οποίο ανήκει, την αρχαιολογική τοποθεσία, και την γλώσσα ή τη γραφή. Η βάση αναβαθμίστηκε το 2010 για να υποστηρίζει Unicode, και η ιστοσελίδα του ΔΠΝ τώρα είναι πλήρως κωδικοποιημένη με βάση το UTF-8, επιτρέποντας έτσι χαρακτήρες από τις περισσότερες αρχαίες και σύγχρονες γραφές που βρίσκονται στα χειρόγραφα να προστεθούν στον κατάλογο των εγγραφών.
Κάθε εγγραφή περιέχει την φυσική περιγραφή του αντικειμένου, εγγραφές καταλόγου από υπάρχουσες έντυπες πηγές, διαθέσιμες μεταφράσεις, και βιβλιογραφικές αναφορές. Το ΔΠΝ ενθαρρύνει επίσης τους χρήστες που είναι ερευνητές να υποβάλλουν τις δικές τους εγγραφές και τα ερευνητικά τους ευρήματα σε κάθε αντικείμενο έτσι ώστε να προστεθούν στην βάση δεδομένων.
Για να διευκολύνει τον εντοπισμό των αντικειμένων στην βάση δεδομένων του ΔΠΝ το πρόγραμμα έχει επίσης ψηφιοποιήσει έναν μεγάλο αριθμό καταλόγων και βιβλιογραφικών πηγών, διαθέτοντάς τους διαδικτυακά, με συνδέσμους από τις εγγραφές των αρχικών καταλόγων στις αντίστοιχες ηλεκτρονικές εγγραφές στην βάση δεδομένων του ΔΠΝ.
Συντήρηση
Με στόχο να γίνει καλύτερα κατανοητό η συντήρηση των εύθραυστων υλικών από τα οποία αποτελούνται τα αντικείμενα στην βάση δεδομένων του ΔΠΝ (χαρτί, ύφασμα και ξύλο), το ΔΠΝ έχει υποστηρίξει προγράμματα συντήρησης (όπως την ανάλυση ινών χαρτιού και υφασμάτων), και έχει οργανώσει τακτά συνέδρια με θέμα την συντήρηση σε όλο τον κόσμο.
Εκτός από την ανάπτυξη τεχνικών για τη συντήρηση και τη διαφύλαξη εγγράφων και ευρημάτων, το ΔΠΝ ελπίζει να ενθαρρύνει σωστές πρακτικές συντήρησης και κοινά στάνταρ μεταξύ των συνεργαζομένων ιδρυμάτων, εξασφαλίζοντας έτσι ότι τα ευρήματα φυλάσσονται κάτω από ενδεδειγμένες συνθήκες, και διαχειρίζονται από ανθρώπινο χέρι το λιγότερο δυνατό.
Ψηφιοποίηση
Το κέντρο ΔΠΝ στην Βρετανική Βιβλιοθήκη έχει κατασκευάσει ένα κέντρο ψηφιοποίησης από το 2001, και τώρα παρόμοια κέντρα έχουν δημιουργηθεί σε Ευρώπη και Ασία. Εκτός από την δημιουργία υψηλής ποιότητας ψηφιακών εικόνων των ευρυμάτων, χρησιμοποιείται επίσης υπέρυθρη φωτογραφία για τα χειρόγραφα όπου το μελάνι δεν διακρίνεται καθαρά και είναι δύσκολο να διαβαστούν σε κανονικό φωτισμό.
Εκπαίδευση
Το ΔΠΝ συμμετέχει επίσης σε διάφορες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, οργανώνοντας εκθέσεις, εργαστήρια και εκπαιδευτικές εκδηλώσεις για σχολεία. Το 2004 το ΔΠΝ διοργάνωσε μια σημαντική έκθεση με τίτλο "Ο Δρόμος του Μεταξιου: Εμπόριο, Ταξίδι, Πόλεμος και Πίστη", η οποία πραγματοποιήθηκε στην Βρετανική Βιβλιοθήκη. Η συγκεκριμένη έκθεση ήταν η πιο επιτυχημένη στην ιστορία της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, αφού προσέλκυσε 155,000 επισκέπτες.
Ιστορία
Τα θεμέλια για το πρόγραμμα τέθηκαν τον Οκτώβριο του 1993 κατά τη διάρκεια ενός διεθνούς συνεδρίου με θέμα την Σπηλιά Ντουνχουάνγκ Νο. 17 στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ. Το συνέδριο αυτό έφερε σε επαφή εφόρους και συντηρητές από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, του Ινστιτούτου Ανατολικών Χειρογράφων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κίνας, και στο κλείσιμό του σχηματίστηκε μια επιτροπή συντονισμού από τον Graham Shaw (Υποδιευθυντή του Γραφείου Ανατολικών και Ινδικών Συλλογών της Βρετανικής Βιβλιοθήκης), την Frances Wood (Επικεφαλής του Κινεζικού Τμήματος της Βρετανικής Βιβλιοθήκης) και τον Peter Lawson (Συντηρητή της Βρετανικής Βιβλιοθήκης). Η Susan Whitifield επιλέχθηκε για τη σύνταξη του ενημερωτικού εντύπου. Το πρώτο ενημερωτικό έντυπο εκδόθηκε στις 16 Μαΐου του 1994.
Αρχικά το ΔΠΝ χρηματοδοτήθηκε με τριετή επιχορήγηση από το Ίδρυμα Chiang Ching-kuo, και είχε μόνο έναν εργαζόμενο. Τον επόμενο χρόνο σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε η βάση δεδομένων του ΔΠΝ, και το 1996 με επιχορήγηση της Βρετανικής Ακαδημίας προσλήφθηκε ένας βοηθός ερευνητή για την καταχώρηση δεδομένων στη βάση.
Το 1997 με χρηματοδότηση £148,000 στερλινών από το Ταμείο Heritage Lottery, το ΔΠΝ άρχισε την ψηφιοποίηση χειρογράφων που βρίσκονταν στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, και το 1998 η βάση δεδομένων έγινε διαθέσιμη στο διαδίκτυο με τις αρχικές εγγραφές καταλόγου να φτάνουν τις 20,000 και τις εικόνες ψηφιοποιημένων χειρογράφων τις 1,000.
Το 2001, με την σημαντική υποστήριξη του Ιδρύματος Mellon, άρχισαν οι ενέργειες για την ψηφιοποίηση χειρογράφων που βρίσκονται στις συλλογές του Παρισιού και του Πεκίνου, και το 2003 προστέθηκαν στην βάση δεδομένων ψηφιακές εικόνες από πίνακες του Ντουνχουάνγκ, που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Μέχρι το 2004 η βάση δεδομένων του ΔΠΝ συμπεριελάμβανε περίπου 50,000 εικόνες χειρογράφων, πινάκων, αρχαιολογικών ευρυμάτων και ιστορικών φωτογραφιών.
Κέντρα του ΔΠΝ δημιουργήθηκαν στο Πεκίνο το 2001, στην Αγία Πετρούπολη και το Κυότο το 2004, στο Βερολίνο το 2005, στο Ντουνχουάνγκ το 2007, στο Παρίσι το 2008 και τη Σεούλ το 2010.
Συνεγραζόμενα Ίδρύματα
Τα παρακάτω ιδρύματα συμμετέχουν στο πρόγραμμα.
Βρετανική Βιβλιοθήκη, Λονδίνο, Αγγλία Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο, Αγγλία Victoria and Albert Museum, Λονδίνο, Αγγλία Chester Beatty Library, Δουβλίνο, Ιρλανδία Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας, Πεικίνο, Κίνα Ακαδημία Ντουνχουάνγκ, Ντουνχουάνγκ, Κίνα Κινεζική Ακαδημία, Ταϊπέι, Ταϊβάν Ινστιτούτο Ανατολικών Χειρογράφων, (πριν το 2007: Παράρτημα Αγ. Πετρούπολης του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών), Αγ. Πετρούπολη, Ρωσσία Εθνικό Μουσείο Ινδίας, Νέο Δελχί, Ινδία Πανεπιστήμιο Ryukoku, Κιότο, Ιαπωνία Κρατική Βιβλιοθήκη, Βερολίνο, Γερμανία Berlin-Brandenburg Academy of Sciences and Humanities, Βερολίνο, Γερμανία Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, Παρίσι, Γαλλία Εθνικό Μουσείο Εθνογραφίας, Στοκχόλμη, Σουηδία Freer Gallery of Art, Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν, Ουάσινγκτον, ΗΠΑ Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ Πανεπιστήμιο Πρίνστον, (Gest Library and Art Museum), Πρίνστον, ΗΠΑ Βιβλιοθήκη Morgan, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ Ινστιτούτο Έρευνας Κορεάτικων Σπουδών, Πανεπιστήμιο της Κορέας, Σεούλ, Νότια Κορέα Βασιλική Βιβλιοθήκης της Δανίας, Κοπενχάγη, Δανία
Κέντρα ΔΠΝ
Το Διεθνές Πρόγραμμα Ντουνχουάνγκ έχει κέντρα σε επτά χώρες. Το κέντρο στο Λονδίνο στεγάζεται στην Βρετανική Βιβλιοθήκη, και λειτουργεί σαν διεύθυνση του ΔΠΝ, υπεύθυνο για την διατήρηση της βάσης δεδομένων του ΔΠΝ και της κύριας αγγλόφωνης ιστοσελίδας. Τα υπόλοιπα κέντρα διατηρούν εκδόσεις της ιστοσελίδας στις τοπικές γλώσσες, προς το παρόν την Κινεζική, Γαλλική, Γερμανική, Ιαπωνική, Κορεατική και την Ρωσική. Κάθε κέντρο είναι υπεύθυνο για την συντήρηση, καταλογογράφηση, και ψηφιοποίηση των Κεντροασιατικών χειρογράφων της χώρας του. Το προσωπικό αυτών των κέντρων βοηθά στην εκπαίδευση των ιδρυμάτων που συμμετέχουν στην χρήση εξοπλισμού ψηφιοποίησης και λογισμικού, και επίσης παρέχει εκπαίδευση σε τεχνικές ψηφιοποίησης και έρευνας.
Συλλογές
Η βάση δεδομένων του ΔΠΝ περιλαμβάνει υλικό που βρίσκεται σε σημαντικές συλλογές των ιδρυμάτων που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.
Η συλλογή Stein
Aurel Stein (1862–1943) διενέργησε τέσσερις αποστολές στην Κεντρική Ασία (1900–1901, 1906–1908, 1913–1916, και 1930–1931), κατά τη διάρκεια των οποίων συνέλεξε σημαντική ποσότητα υλικού, περιλαμβανομένου ενός μεγάλου αριθμού χειρογράφων που απέκτησε από την "Βιβλιοθήκη του Σπηλαίου" (Σπήλαιο 17) των Σπηλαίων Μογκάο στο Ντουνχουάνγκ κατά της διάρκεια της δεύτερής του αποστολής. Μέρος του υλικού που περισυνέλεξε, μεταξύ των οποίων τοιχογραφίες, αρχαιολογικά αντικείμενα και χειρόγραφα, στάλθηκε στην Ινδία, αφού οι τρεις πρώτες αποστολές είχαν χρηματοδοτηθεί από την Ινδική κυβέρνηση. Η πλειοψηφία του υλικού αυτού βρίσκεται τώρα στο Εθνικό Μουσείο της Ινδίας στο Νέο Δελχί, όμως ένα μικρό μέρος του υλικού από την πρώτη αποστολή του βρίσκεται στο Ινδικό Μουσείο στην Καλκούτα, και στο Μουσείο της Λαχώρης στο Πακιστάν. Το υπόλοιπο υλικό που συνέλεξε ο Stein μεταφέρθηκε στην αγγλία, και τώρα είναι διαμοιρασμένο μεταξύ της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, του Βρετανικού Μουσείου, και του Μουσείου Βικτώρια & Άλμπερτ.
Η Βρετανική Βιβλιοθήκη διατηρεί πάνω από 45.000 αντικείμενα collected by Stein, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι χειρόγραφα, εκτυπωμένα κείμενα και χαραγμένα κομμάτια ξύλλου, σε μια μεγάλη γκάμα γραφών και γλωσσών, συμπεριλαμβανομένου: Κινεζικά, Θιβετιανά, Σανσκριτικά, Τανγκούτ, Κοτανικά, Τοχαρικά, Σογδιανά, Ουιγουρικά, Παλαιά Τουρκικά και Μογγολικά :
Η Συλλογή Stein της Βρετανικής Βιβλιοθήκης περιλαμβάνει και κάποια άλλα αντικείμενα όπως αποκόμματα υφασμάτων, υφασμάτινα καλύμματα ιερών γραφών και φαρδιά πινέλα, όπως επίσης και πάνω από 10.000 φωτογραφίες, αρνητικά και διαφάνειες που παρήγαγε ο Stein.
Το Βρετανικό Μουσείο διατηρεί συλλογή άνω των 1.500 αρχαιολογικών αντικειμένων, που έχουν συλλεχθεί από διάφορες τοποθεσίες του Δρόμου του Μεταξιού από τον Stein, καθώς και μη-φιλολογικών αντικειμένων από το Σπήλαιο 17 στο Ντουνχουάνγκ, αποτελούμενη άνω των 240 πινάκων σε μετάξι ή χαρτί, 200 υφασμάτων, και περίπου 30 ξυλογραφιών. Το μουσείο έχειστην κατοχή του επίσης πάνω από 4.000 νομίσματα που είχε συλλέξει ο Stein, τα τρία τέταρτα των οποίων είναι Κινεζικά, και τα περισσότερα από τα υπόλοιπα Ισλαμικά. Εικόνες από το σύνολο των πινάκων και κάποιες από τα αντικείμενα υπάρχουν πλέον στην βάση δεδομένων του ΔΠΝ, και εικόνες των νομισμάτων ίσως προστεθούν κάποια στιγμή στο μέλλον.
Το Μουσείο Βικτώρια & Άλμπερτ έχει στην κατοχή του συλλογή που ξεπερνά τα 650 υφάσματα που συνέλεξε ο Stein από διάφορες τοποθεσίες του Δρόμου του Μεταξιού, το σύνολο των οποίων προστίθεται τώρα στην βάση δεδομένων του ΔΠΝ
Πολλά από τα προσωπικά έγγραφα του Stein βρίσκονται στο Τμήμα Δυτικών Χειρογράφων της Βιβλιοθήκης Bodleian στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Μια συλλογή προσωπικών εγγράφων και φωτογραφιών που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Ουγγρικής Ακαδημίας των Επιστημών έχει προστεθεί στην βάση δεδομένων του ΔΠΝ.
Η αφαίρεση από τον Stein τόσο μεγάλης ποσότητας πολιτισμικού και αρχαιολογικού υλικού από την Κίνα έχει προκαλέσει θυμό στην Κίνα, και υπάρχει αίτημα να επιστραφούν στην Κίνα τα κείμενα και τα αντικείμενα που συνέλεξε από το Ντουνχουάνγκ και κρατούνται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο και τη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Αν και η Κινεζική κυβέρνηση δεν έχει επισήμως αιτηθεί για την επιστροφή τους, το 2003 επίσημος της Κινεζική Πρεσβείας στο Λονδίνο δήλωσε ότι "σιγά σιγά, θα περιμένουμε να δούμε την επιστροφή των αντικειμένων που έχουν αφαιρεθεί από το Ντουνχουάνγκ - θα πρέπει να επιστραφούν εκεί που ανήκαν αρχικά".
Η Συλλογή Hoernle
Η Συλλογή Hoernle πήρε το όνομά της από τον Augustus Hoernle (1841-1918) και είναι μια συλλογή χειρογράφων της Κεντρικής Ασίας που συνέλεξε η Ινδική κυβέρνηση. 22 πακέτα στάλθηκαν στον Hoernle στην Καλκούτα μεταξύ των ετών 1895 και 1899, και αυτά παραδόθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο το 1902. Δέκα ακόμη πακέτα στάλθηκαν στον Hoernle στο Λονδίνο μετά την συνταξιοδότησή του το 1899. Η Συλλογή Hoernle, που αποτελείται από περισσότερα από 2.000 Σανσκριτικά χειρόγραφα, 1.200 Τοχαρικά χειρόγραφα και περίπου 250 Κοτανικά χειρόγραφα, και μερικά Κινεζικά, Περσικά και Ουιγουρικά χειρόγραφα, βρίσκεται τώρα στην Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Η Συλλογή Pelliot
Ο Paul Pelliot (1878-1945) ήταν αρχηγός μιας αποστολής στην Κούτσα και το Ντουνχουάνγκ μεταξύ των ετών 1906-1908. Στην Κούτσα και αλλού στο Κινεζικό Τουρκεστάν συνέλεξε εκατοντάδες ξύλινα πλακίδια με χαράξεις στα Σανσκριτικά και Τοχαρικά, και στο Ντουνχουάνγκ, φτάνοντας εκεί ένα χρόνο μετά τον Stein, συνέλεξε χιλιάδες χειρόγραφα από την 'Βιβλιοθήκη του Σπηλαίου' (Σπήλαιο 17). Τα αντικείμενα που συνέλεξε ο Pelliot βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, και είναι διαιρεμένα στις ακόλουθες συλλογές:
Η Συλλογή Kozlov
Η τοποθεσία της Κάρα-Κότο
The Kozlov Collection
Pyotr Kozlov (1863–1935) made an expedition to the Tangut fortress city of Khara-Khoto during 1907–1909. The city had been abandoned in the late 14th century, and had been largely buried in sand for several hundred years. Kozlov unearthed thousands of manuscripts and woodblock prints, mostly written in the dead Tangut language, which had been preserved beneath the sands of Khara-Khoto. The collection of Tangut texts that Kozlov brought back from Khara-Khoto were originally housed in the museum of Alexander III of Russia in St Petersburg, but were transferred to the Asiatic Museum in 1911. They are now held at the Institute of Oriental Manuscripts in St Petersburg. In addition to the several thousand Tangut texts, the Kozlov Collection includes about 660 manuscripts and printed books in Chinese, mostly Buddhist texts.
Στα 1917 ο Aurel Stein έκανε ανασκαφές στην τοποθεσία της Κάρα-Κότο, κατά τη διάρκεια της τρίτης του αποστολής, και συνέλεξε αρκετές χιλιάδες υπολείμματα χειρογράφων Τανγκούτ που βρίσκονται τώρα στην Συλλογή Stein της Βρετανικής Βιβλιοθήκης.
Η Συλλογή Oldenburg
Ο Sergey Oldenburg (1863-1934), ο πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών (αρχικά το Ασιατικό Μουσείο) στην Αγία Πετρούπολη, έκανε δύο αποστολές στην Κεντρική Ασία (1909-1910 και 1914-1915) οι οποίες έγιναν γνωστές με το όνομα 'Αποστολές Ρωσικού Τουρκεστάν'. Κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολής ο Oldenburg εξερεύνησε μερικές τοποθεσίες γύρω από την όαση  Τουρπάν, περιλαμβάνοντας το Shikchin, το Yarkhoto, και την Κούτσα, και συνέλεξε τοιχογραφίες, πίνακες, πήλινα αντικείμενα και περίπου εκατό χειρόγραφα, κυρίων αποκόμματα γραμμένα στη γραφή Μπράχμι. Κατά τη διάρκεια της δεύτερής του αποστολής εξερεύνησε τα Σπήλαια Μογκάο στο Ντουνχουάνγκ, και επισκέφτηκε πάλι κάποιες από τις τοποθεσίες στην Τουρπάν που είχε επισκεφτεί αρχικά στην πρώτη του αποστολή. Ανακάλυψε έναν μεγάλο αριθμό αντικειμένων και αποκομμάτα χειρογράφων (σχεδόν 20.000 αποκόμματα, κάποια από αυτά πολύ μικρά σε διαστάσεις) στο Ντουνχουάνγκ, και επίσης αγόρασε περίπου 300 κυλίνδρους από ανθρώπους της περιοχής.
Οι συλλογές Oldenburg είναι μοιρασμένες μεταξύ του Ινστιτούτου Ασιατικών Χειρογράφων και του Μουσείου Ερμιτάζ. Το Ινστιτούτο Ανατολικών Χειρογράφων διατηρεί περισσότερα από 19.000 αποκόμματα χειρογράφων και 365 χειρόγραφους κυλίνδρους που συνέλεξε ο Oldenburg από το Ντουνχουάνγκ, καθώς επίσης και περίπου 30 χειρόγραφα που συνέλεξε ο Sergey Malov κατά τη διάρκεια μιας αποστολής στο Κοτάν κατά τη διάρκεια των ετών 1909-1910, και περίπου 183 Ουιγουρικά χειρόγραφα που συνέλεξε ο N. N. Krotkov, ο Ρώσος πρέσβης στις πόλεις Ουρούμτσι και Γκούλτζα.
Το Ερμιτάζ διατηρεί συλλογές και από τις δύο αποστολές του Oldenburg, συμπεριλαμβανομένου 66 Βουδιστικά πανό, 137 υπολείμματα μεταξιένιων πινάκων, 43 υπολείμματα χάρτινων πινάκων, 24 τοιχογραφίες, 38 κομμάτια υφασμάτων, και 8 αποκόμματα χειρογράφων. Τα προσωπικά έγγραφα, τα ημερολόγια, οι χάρτες και οι φωτογραφίες του Oldenburg που έχουν σχέση με τις δύο αποστολές βρίσκονται επίσης στο Ερμιτάζ.
Συλλογές Ντουνχουάνγκ στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας
Κατά τη διάρκεια των ετών 1907-1908 ο Stein και ο Pelliot επισκέφθηκαν το Ντουνχουάνγκ, και αγόρασαν και οι δύο μεγάλες ποσότητες χειρογράφων από τον Wang Yuanlu (c.1849–1931), έναν Ταοϊστή μοναχό και αυτοδιορισμένο φύλακα των Σπηλαίων Μογκάο. Τα νέα για την ανακάλυψη αυτή των χειρογράφων έφτασαν στα αυτιά των Κινέζων επιστημόνων όταν ο Pelliot επισκέφτηκε το Πεκίνο στα 1909, και ο γνωστός επιστήμονας και αρχαιολάτρης Luo Zhenyu (1866–1940) έπεισε το Υπουργείο Εκπαίδευσης να ανακτήσει τα 8.000 περίπου εναπομείναντα χειρόγραφα. Το 1910 ο Fu Baoshu 傅寶書 στάλθηκε στο Ντουνχουάνγκ να φέρει τα χειρόγραφα που είχαν απομείνει πίσω στο Πεκίνο, αν και δεν πήρε τα Θιβετιανά χειρόγραφα. Κάποια από τα χειρόγραφα κλάπηκαν από τον υπουργό Li Shengduo 李盛鐸 αμέσως μετά την άφιξή τους στο Υπουργείο Παιδείας, αλλά λίγο μετά την Κινεζική Επανάσταση του 1911 τα χειρόγραφα τοποθετήθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Μητροπολιτική Βιβλιοθήκη (η οποία θα μετονομαζόταν σε Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας).
Τα 8.697 χειρόγραφα που έφερε πίσω από το Ντουνχουάνγκ ο Fu Baoshu είναι ο κορμός της Συλλογής Ντουνχουάνγκ στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Κίνας, αλλά έχουν προστεθεί και άλλα από τότε μέσω διαφόρων αγορών και δωρεών, και τώρα η συλλογή της βιβλιοθήκης φτάνει περίπου τα 16.000 αντικείμενα, περιλαμβανομένου και 4.000 μικρών αποκομμάτων χειρογράφων.
Η Συλλογές Οτάνι
Ο Ōtani Kōzui (1876–1948) ήταν ένας κληρονομικός Βουδιστής επίσκοπος από το Κιότο της Ιαπωνίας, αλλά αλλά είχε σπουδάσει στο Λονδίνο, και αφού γνωρίστηκε με τους εξερευνητές Aurel Stein και Sven Hedin (1865–1952) απφάσισε να εξερευνήσει την Κεντρική Ασία και ο ίδιος, από τη Βουδιστική σκοπιά. Στα 1902 άφησε την Αγγλία για να επιστρέψει στην Ιαπωνία, διαμέσου της Αγίας Πετρούπολης, και μαζί με άλλους τέσσερις Γιαπωνέζους φοιτητές έφτασε στην Κασγκάρ. Από την Κασγκάρ η αποστολή χωρίστηκε σε δύο ομάδες, ο Ōtani και δύο άλλοι ταξίδεψαν προς το Σριναγκάρ και την Ινδία, πριν επιστρέψουν στην Ιαπωνία· και οι δύο άλλοι εξερεύνησαν στην περιοχή του Κοτάν και Τουρπάν, ανέσκαψαν την έως τότε ανεξερεύνητη τοποθεσία της Κούτσα, πριν επιστρέψουν στην Ιαπωνία το 1904. Ο Ōtani έγινε ο επίσκοπος του Μοναστηριού Nishi Honganji στο Κιότο μετά το θάνατο του πατέρα του στα 1903, και έτσι του ήταν αδύνατο να πάρει μέρος προσωπικά σε άλλες αποστολές, αλλά χρηματοδότησε περαιτέρω αποστολές στο Κινεζικό Τουρκεστάν τις χρονιές 1908-1909 και 1910-1914. Η τελευταία αποστολή έκανε ανασκαφές στους Τάφους της Αστάνα έξω από την αρχαία πόλη Gaochang, και μετέφερε στην Ιαπωνία εννέα μούμιες και πολλά ταφικά κτερίσματα και κείμενα.
Η Συλλογές Τουρπάν στο Βερολίνο
Τέσσερις Γερμανικές αποστολές έγιναν στο Τουρπάν στις χρονιές 1902-1903, 1904-1905, 1905-1907 και 1913-1914, η πρώτη και η τρίτη με αρχηγό τον Albert Grünwedel (1856-1935), και η δεύτερη και τέταρτη με αρχηγό τον Albert von Le Coq (1860–1930. Αυτές οι αποστολές έφεραν στο Βερολίνο τεράστια ποσότητα υλικού, περιλαμβανομένου τοιχογραφιών και άλλων αντικειμένων, όπως επίσης και περίπου 40.000 χειρόγραφα και αποκόμματα ξυλογραφιών γραμμένα σε περισσότερες από 20 διαφορετικές γραφές και γλώσσες. Τα αντικείμμενα που συλέχθηκαν στην διάρκεια των τεσσάρων αυτών αποστολών είναι τώρα μοιρασμένα σε δύο ιδρύματα στο Βερολίνο.
Το ΔΠΝ έχει ψηφιοποιήση πάνω από 14.000 αντικείμενα από αυτές τις συλλογές, κυρίως αποκόμματα στα Κινεζικά, Μπράχμι και Σανσκριτικά. Τα Μεσσαία Περσικά, Παλαιά Τουρκικά και Μογγολικά αποκόμματα έχουν ψηφιοποιηθεί στα πλαίσια του Ψηφιακού Αρχείου Τουρπάν που φιλοξενείται από την Ακαδημία Επιστημών και Ανθρωπιστικών Σπουδών Βερολίνου-Βραδεμβούργου και τα αποκόμματα Τοχαρικών έχουν ψηφιοποιηθεί στα πλαίσια του προγράμματος TITUS από το Πανεπιστήμιο Γκαίτε Φρανκφούρτης.
The IDP has digitised over 14,000 items from these collection, mostly the Chinese, Brahmi and Sanskrit fragments. The Middle Persian, Old Turkic and Mongolian fragments have been digitised as part of the Digital Turfan Archive hosted by the Berlin-Brandenburg Academy of Sciences and Humanities, and the Tocharian fragments have been digitised as part of the TITUS project of the Goethe University Frankfurt.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανική Βιβλιοθήκη Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1918)
Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου ήταν συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ρουμανίας από τη μια πλευρά και της Αυστροουγγαρίας, της Βουλγαρίας, της Γερμανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την άλλη που ακολούθησε το αδιέξοδο της ρουμανικής εκστρατείας του 1916-1917 και την απομόνωση της Ρουμανίας μετά την έξοδο της Ρωσίας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ). Υπογράφτηκε στη Μπούφτεα στις 7 Μαΐου 1918.
Επακόλουθα
Ο Αλεξάντρου Μάργκιλομαν υπέγραψε τη συνθήκη στη Μπούφτεα (κοντά στο Βουκουρέστι) στις 7 Μαΐου 1918 και το κείμενο της συνθήκης κυρώθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο της Ρουμανίας στις 28 Ιουνίου και από τη Γερουσία της Ρουμανίας στις 4 Ιουλίου 1918. Ωστόσο, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α' της Ρουμανίας αρνήθηκε να υπογράψει τη συνθήκη.
Αν και η Βουλγαρία έλαβε μέρος της Νότιας Δοβρουτσάς, συνέχισε να πιέζει τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία για την προσάρτηση ολόκληρης της επαρχίας, συμπεριλαμβανομένου και της περιοχής όπου επικρατούσε η συγκυριαρχία των Κεντρικών Δυνάμεων. Μετά από διαπραγματεύσεις, ένα πρωτόκολλο υπογράφτηκε στο Βερολίνο στις 25 Σεπτεμβρίου 1918 μεταξύ της Βουλγαρίας, της Γερμανίας, της Αυστροουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έκανε αποδεκτή τη μεταφορά της κοινά ελεγχόμενης ζώνης της Νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία. Ως αντάλλαγμα, η Βουλγαρία δέχτηκε να παραχωρήσει την αριστερή όχθη του Έβρου στην Τουρκία. Ωστόσο, αυτή η συμφωνία ήταν βραχύβια καθώς μετά από 4 μέρες, στις 29 Σεπτεμβρίου, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να παραδοθεί εξαιτίας της συμμαχικής προώθησης (βλ. Ανακωχή με τη Βουλγαρία).
Η συνθήκη αποκηρύχτηκε τον Οκτώβριο του 1918 από την κυβέρνηση του Αλεξάντρου Μάργκιλομαν και στη συνέχεια αποκηρύχτηκε βάσει των όρων της ανακωχής της Κομπιέν σιτς 11 Νοεμβρίου 1918.
Το 1919, η Γερμανία αναγκάστηκε (μέσω της Συνθήκης των Βερσαλλιών) να αποκηρύξει όλα τα κέρδη που απέκτησε από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1918. Οι εδαφικές εκχωρήσεις της Ρουμανίας στην Αυστροουγγαρία και στη Βουλγαρία αποκηρύχτηκαν από τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού (1919), τη Συνθήκη του Νεϊγύ (1919) και τη Συνθήκη του Τριανόν (1920).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εδαφική εξέλιξη της Ρουμανίας
Ιάκωβος Α΄ και ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας
Ο Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας ή Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας (James VI and I, 19 Ιουνίου 1566 –27 Μαρτίου 1625) ήταν βασιλιάς της Σκωτίας (24 Ιουλίου 1567 - 6 Απριλίου 1625) και βασιλιάς της Αγγλίας και της Ιρλανδίας (24 Μαρτίου 1603 – 6 Απριλίου 1625). Τα βασίλεια της Αγγλίας και της Σκωτίας ήταν ξεχωριστά βασίλεια με διαφορετικά κοινοβούλια μέχρι την ένωση τους με τον Ιάκωβο. Ο Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας ήταν μοναδικό παιδί του Χένρυ Στιούαρτ, Λόρδου Ντάρνλεϋ, και της Μαρίας Α΄ της Σκωτίας, τρισέγγονος του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας, βασιλιά της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, από τον οποίο διεκδίκησε τα στέμματα των τριών χωρών. Ο Ιάκωβος διαδέχθηκε στη Σκωτία τη μητέρα του σε ηλικία 13 μηνών όταν υποχρεώθηκε να παραιτηθεί για λογαριασμό του, την περίοδο που ήταν ανήλικος κυβέρνησαν τέσσερις διαφορετικοί αντιβασιλείς μέχρι το 1578 αλλά ο ίδιος πήρε την εξουσία το 1583. Το 1603 διαδέχθηκε στον θρόνο της Αγγλίας και της Ιρλανδίας την τελευταία μονάρχη του Οίκου των Τυδώρ, Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, που πέθανε χωρίς απογόνους. Ο Ιάκωβος συνέχισε να κυβερνάει και τα τρία βασίλεια για 22 χρόνια μια περίοδος που έμεινε γνωστή ως "Ιακωβιανή εποχή" μέχρι τον θάνατο του σε ηλικία 58 ετών (1625). Μετά την "Ένωση των Στεμμάτων" είχε από το 1603 σαν έδρα την Αγγλία και επέστρεψε μόνο μια φορά στη Σκωτία (1617), πήρε τον τίτλο του "Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας". Εγκατέστησε ένα κοινοβούλιο για την Αγγλία και τη Σκωτία, την εποχή του ξεκίνησε ο Αγγλικός εποικισμός της Αμερικής.
Τα 57 χρόνια και οι 246 μέρες που κυβέρνησε στη Σκωτία ήταν ο μεγαλύτερος χρόνος από όλους τους προκατόχους του, οι πρωτοβουλίες του στράφηκαν στη Σκωτία αλλά συνάντησε μεγάλες δυσκολίες στην Αγγλία όπως η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (1605) και πολλές συγκρούσεις στο Αγγλικό κοινοβούλιο. Με τον Ιάκωβο Α΄ η "Χρυσή Εποχή της Ελισάβετ" στη λογοτεχνία και το δράμα συνεχίστηκε με μεγάλους συγγραφείς όπως ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ο Τζον Ντονν, ο Μπεν Τζόνσον και ο Σερ Φράνσις Μπέικον. Ο Ιάκωβος ήταν συγγραφέας πολλών έργων όπως "Δαιμονολογία" (1597), "Οι αληθινοί νόμοι της ελεύθερης μοναρχίας" (1598) και το "Βασιλικό δώρο" (1599). Μετέφρασε τη Βίβλο στα Αγγλικά, η δική του μετάφραση έγινε γνωστή σαν "η ελεύθερη μετάφραση του Ιακώβου". Ο Σερ Άντονυ Ουέλντον (1583 - 1648) έδωσε στον Ιάκωβο τον τίτλο "ο πιο σοφός τρελός της Χριστιανοσύνης" που σχετίζεται με τον χαρακτήρα του. Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα οι ιστορικοί αναβίωσαν τη φήμη του Ιακώβου Α΄ σαν μεγάλου και σοφού μονάρχη. Ακολούθησε ειρηνική πολιτική και προσπάθησε να αποφύγει τους θρησκευτικούς πολέμους όπως τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618 - 1648) που μάστιζε τότε την Κεντρική Ευρώπη αλλά δεν μπόρεσε να αποφύγει τον πόλεμο με την Ισπανία που επιθυμούσε έντονα το κοινοβούλιο.
Παιδική ηλικία
Οι γονείς του ήταν δισέγγονα του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας μέσω της Μαργαρίτας Τυδώρ, της μεγαλύτερης αδελφής του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Η κυριαρχία της μητέρας του στη Σκωτία ήταν ανασφαλής, η ίδια και ο σύζυγος της ήταν πιστοί Καθολικοί και αντιμετώπισαν την εξέγερση των Προτεσταντών. Ο γάμος της Μαρίας με τον Χένρυ Στιούαρτ, Λόρδο Ντάρνλεϋ, συνάντησε μεγάλες δυσκολίες, ο Ντάρνλεϋ συμμάχησε με τους επαναστάτες και δολοφόνησε τον γραμματέα της Βασίλισσας, Ντέιβιντ Ρίζιο (1533 - 1566), μόλις τρεις μήνες πριν από τη γέννηση του Ιακώβου. Ο Ιάκωβος γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου 1566 στο Κάστρο του Εδιμβούργου, σαν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος πήρε τους τίτλους του Δούκα του Ρόθσυ και του Μεγάλου Στιούαρτ της Σκωτίας. Βαπτίστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1566 με το όνομα Κάρολος Ιάκωβος σε μια μεγαλοπρεπή τελετή στο Κάστρο του Στέρλινγκ.
Οι νονοί του ήταν ο Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας, η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας και ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας. Η Μαρία απαγόρευσε στον Αρχιεπίσκοπο του Αγίου Ανδρέα που τον έλεγε "χοντρό ιερέα" να φτύσει στον στόμα του μωρού σύμφωνα με το έθιμο. Η ψυχαγωγία που ακολούθησε επινοήθηκε από τον Γάλλο Μπαστιάν Παγκέζ με άντρες ντυμένους σάτυρους και με αθλητικές ουρές, οι Άγγλοι καλεσμένοι ένιωσαν προσβολή ευχαριστώντας τους σάτυρους που "στράφηκαν εναντίον τους". Ο πατέρας του Ιάκωβου, Λόρδος Ντάρνλεϋ, δολοφονήθηκε πιθανότατα λόγω εκδίκησης για τη δολοφονία του Ρίζιο, ο Ιάκωβος κληρονόμησε τους τίτλους του Δούκα του Ώλμπανυ και του Κόμη του Ρος. Η Μαρία είχε γίνει μισητή στους Σκωτσέζους και ο γάμος της με τον Τζέημς Χέπμπορν, 4ο Κόμη του Μπόθγουελ, για τον οποίο ακουγόταν ότι είχε σκοτώσει τον σύζυγο της έφερε έντονες αντιδράσεις εναντίον της. Τον Ιούνιο του 1567 η Μαρία συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Κάστρο του Λοχ Λήβεν, δεν είδε ξανά τον γιο της, πιέστηκε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 24 Ιουλίου 1567 για χάρη του Ιακώβου και να διορίσει τον νόθο ετεροθαλή αδελφό της Τζέημς Στιούαρτ, Κόμη του Μορέυ, αντιβασιλέα.
Αντιβασιλεία
thumb|right|250px|Το βιβλίο του Ιακώβου "Οι αληθινοί νόμοι της ελεύθερης μοναρχίας". Η φροντίδα του Ιακώβου ανατέθηκε στον κόμη και την κόμισσα του Μαρ, "να τον μεγαλώσουν, να τον διδάξουν και να τον νοσηλεύσουν" στο ασφαλές Κάστρο του Στέρλινγκ. Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ στέφθηκε βασιλιάς της Σκωτίας σε ηλικία 13 μηνών στις 29 Ιουλίου 1567 από τον Άνταμ Μπόθγουελ (1527 - 1593), επίσκοπο των Ορκάδων. Ο κήρυκας στη στέψη του νέου Βασιλιά ήταν ο πασίγνωστος Προτεστάντης ιεράρχης Τζον Νοξ. Σε αντίθεση με άλλα επιφανή μέλη της Σκωτσέζικης αριστοκρατίας ο Ιάκωβος ανατράφηκε από το Προτεσταντικό συμβούλιο της Σκωτίας με μεγάλους δασκάλους όπως ο Τζωρτζ Μπιουκάναν, ο Πίτερ Γιάνγκ, ο Άνταμ Έρσκιν και ο Ντέηβιντ Έρσκιν. Ο Μπιουκάναν προσπάθησε να υποτάξει τον μικρό Ιάκωβο με συνεχείς ξυλοδαρμούς αλλά του δημιούργησε μεγάλη αγάπη για τη μάθηση και τη λογοτεχνία. Ο Μπιουκάναν προσπάθησε με κάθε μέσο να αναθρέψει τον μικρό Ιάκωβο σαν θεοφοβούμενο Προτεστάντη βασιλιά που θα δεχτεί τους περιορισμούς στην εξουσία του.
Η Μαρία δραπέτευσε από τη φυλακή στο Κάστρο του Λοχ Λέβεν (1568) οδηγώντας τους Σκωτσέζους σε βίαιες εμφύλιες συγκρούσεις. Ο Κόμης του Μορέυ νίκησε τα στρατεύματα της Μαρίας στη μάχη του Λάνγκσαιντ και την ανάγκασε να δραπετεύσει στην Αγγλία όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή της στην αυλή της Ελισάβετ υπό περιορισμό. Ο Μορέυ δολοφονήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1570 από τον Τζέιμς Χάμιλτον. Ο επόμενος αντιβασιλέας της Σκωτίας ήταν ο παππούς από πατέρα του μικρού Ιακώβου Μάθιου Στιούαρτ, 4ος Κόμης του Λέννοξ, που τραυματίστηκε θανάσιμα έναν χρόνο αργότερα από επιδρομή οπαδών της Μαρίας στο Κάστρο του Στέρλινγκ. Ο διάδοχος του, Κόμης του Μαρ, υπέφερε από "σοβαρή ασθένεια" και πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 1572 στο Στέρλινγκ, η ασθένεια προήλθε από ένα δείπνο που δόθηκε στα Ανάκτορα του Ντάλκιθ από τον Τζέημς Ντάγκλας, 4ο Κόμη του Μόρτον. Ο Μόρτον στη συνέχεια έγινε για πολλά χρόνια ο πιο αποτελεσματικός αντιβασιλέας του Ιακώβου αλλά συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις λόγω της σκληρότητας του. Ο Μόρτον έπεσε από τις εξουσίες του όταν έφτασε από τη Γαλλία ο Έσμε Στιούαρτ, Κύριος του Ωμπινύ, πρώτος ξάδελφος του πατέρα του Ιακώβου, Λόρδου Ντάρνλεϋ, και διάδοχος της κομητείας του Λέννοξ, όταν ήρθε στη Σκωτία έγινε ο ισχυρότερος οπαδός του Ιακώβου. Ο Μόρτον εκτελέστηκε στις 2 Ιουνίου 1581 αρκετά καθυστερημένα με την κατηγορία της συμμετοχής του στον φόνο του Ντάρνλεϋ. Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ έκανε στις 8 Αυγούστου τον Κόμη του Λέννοξ τον μοναδικό δούκα στη Σκωτία, ο 15χρονος Βασιλιάς έμεινε υπό την επίδραση του Λέννοξ περισσότερο από έναν χρόνο.