cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1913)
Με τη συνθήκη αυτή η Βουλγαρία αναγκάσθηκε ν΄ αναγνωρίσει τη κυριαρχία του σουλτάνου επί της ανατολικής Θράκης, (ανατολικά του Έβρου), συμπεριλαμβανομένης της Αδριανούπολης, των Σαράντα Εκκλησιών (Kırklareli), του Διδυμοτείχου (Dimetoka) και άλλων των εδαφών που είχαν ανακαταλάβει οι Οθωμανοί δυτικά και βόρεια της γραμμής Αίνου - Μηδείας κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία εκχώρησε το λιμάνι του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη) στη Βουλγαρία. Οι στρατοί των δύο χωρών θα προχωρούσαν σε αποστράτευση μέσα σε τρεις βδομάδες, θα γινόταν ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ των δύο χωρών και θα αποκαθιστούσαν τις μεταξύ τους πολιτικές και οικονομικές σχέσεις.
Παρατηρήσεις
Η συνθήκη αυτή συνάφθηκε παρά τις αντιρρήσεις του Ρώσου υπουργού εξωτερικών Σαζόνωφ προκειμένου να διατηρηθεί η αρχή ότι "εδάφη που αποσπώνται κατόπιν πολέμου δεν μπορεί να επανέρχονται στον προκάτοχο Ηγεμόνα (Χώρα)". Επί της συνθήκης αυτής και των φόβων που δημιουργήθηκαν, η Ελλάδα ουσιαστικά αδυνατούσε να υποστηρίξει οποιαδήποτε απαίτηση επ' αυτής αφού δεν την είχε προσυπογράψει.
Πηγές
Κωνσταντινουπολης 1913 Κωνσταντινουπολη 1913 Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι 1913
Μοντεπουλτσάνο
Το Μοντεπουλτσάνο (ιταλικά: Montepulciano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Κέολγουλφ του Ουέσσεξ
Ο Κεολγούλφ του Ουέσσεξ (Ceolwulf of Wessex, ... - 611) βασιλιάς του Ουέσσεξ (597 - 811) μέλος του Οίκου του Ουέσσεξ ήταν γιος του Κάθα, μικρότερου γιου του Κίνρικ του Ουέσσεξ, διάδοχος του αδελφού του Κέολ του Ουέσσεξ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό δίνει σε αυτόν μια περίοδο βασιλείας 14 ετών, το Γενεαλογικό δέντρο των Δυτικό Σαξόνων του δίνει αντίστοιχα περίοδο βασιλείας 17 ετών αλλά φαίνεται να στηρίζεται σε σφάλμα. Όταν πέθανε ο αδελφός του ο ανιψιός του Κινεγκίλς του Ουέσσεξ ήταν ανήλικος και ανίκανος να αναλάβει την εξουσία γι'αυτό βασιλιάς στέφθηκε ο Κεολγούλφ, ο Κινεγκίλς τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατο του. Σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό "πολεμούσε ασταμάτητα εναντίον των Άγγλων, των Βρετανών, των Πίκτων και των Σκωτσέζων" αλλά η μόνη καταγεγραμμένη μάχη ήταν αυτή εναντίον των Νότιων Σκωτσέζων (607) για τον έλεγχο της Νήσου Γουάιτ και του νότιου Χαμσάιρ. Προσπάθησε να αποκτήσει υπεροχή απέναντι στα υπόλοιπα βασίλεια της Δυτικής Σαξονίας αποκτώντας σταδιακά την κυριαρχία. Μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ότι ο ανιψιός και διάδοχος του Κινεγκίλς ήταν δικός του γιος.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς του Ουέσσεξ Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Έφορος (αρχαιολογία)
Ο έφορος είναι, στην Ελλάδα, πρόσωπο υπεύθυνο για τη διαχείριση αρχαιολογικής εφορίας, διοικητικό διαμέρισμα το οποίο, συνήθως, αντιστοιχεί στις περιφερειακές ενότητες της χώρας.
Οι έφοροι υπάγονται διοικητικά στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού, όπου και υφίσταται μία Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων, καθώς και μία Γενική Διεύθυνση Αναστήλωσης, Μουσείων και Τεχνικών Έργων. Στα τέλη του 20ού αιώνα, η χώρα διέθετε, συνολικά, 25 εφορείες προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων, 14 εφορείες βυζαντινών αρχαιοτήτων, καθώς και 8 εφορείες νεωτέρων μνημείων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Ελλάδα
Μοντεριτζόνι
Το Μοντεριτζόνι (ιταλικά: Monteriggioni) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα
Το Μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα (Jasna Góra, Fényes Hegy. Clarus Mons) στην Τσενστοχόβα της Πολωνίας, είναι ναός αφιερωμένος στην Παναγία και ένας από τους τόπους προσκυνήματος της χώρας. Η εικόνα της Μαύρης Παναγίας της Τσενστοχόβα, γνωστή και ως Παναγία της Τσενστοχόβα, στην οποία αποδίδονται θαυματουργές δυνάμεις, είναι ένας από τους πιο πολύτιμους θησαυρούς της Γιάσνα Γκούρα.
Η τοποθεσία είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii) και παρακολουθείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ| Η υπεράσπιση της Γιάσνα Γκούρα 1655, του [[Γιανουάρι Σουχοντόλσκι]] δεξιά|μικρογραφία| [[Μαύρη Παναγία της Τσενστοχόβα, Πολωνία]] Το Μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα ιδρύθηκε το 1382 από Παουλίνους μοναχού ς που ήρθαν από την Ουγγαρία μετά από πρόσκληση του Βουαντίσουαφ, Δούκα του Οπόλε. Το μοναστήρι είναι προσκυνηματικός προορισμός για εκατοντάδες χρόνια και περιέχει μια σημαντική εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα, που απεικονίζει τη Μητέρα του Θεού με το Θείο Βρέφος, είναι γνωστή ως η Μαύρη Παναγία της Τσενστοχόβα ή Παναγία της Τσενστοχόβα, η οποία είναι ευρέως σεβαστή και πιστώνεται με πολλά θαύματα. Μεταξύ αυτών, πιστώνεται ότι έσωσε θαυματουργικά το μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Γιάσνα Γκούρα που έλαβε χώρα την εποχή του Κατακλυσμού, μιας σουηδικής εισβολής του 17ου αιώνα. Το γεγονός τόνωσε την πολωνική αντίσταση. Οι Πολωνοί δεν μπόρεσαν να αλλάξουν αμέσως την πορεία του πολέμου, αλλά, μετά από συμμαχία με το Χανάτο της Κριμαίας, απέκρουσαν τους Σουηδούς. Λίγο αργότερα, στον Καθεδρικό Ναό του Λβουφ (σημερινό Λβιβ), την 1η Απριλίου 1656, ο Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας, ο βασιλιάς της Πολωνίας, εκφώνησε επίσημα τον όρκο του να αφιερώσει τη χώρα στην προστασία της Μητέρας του Θεού και την ανακήρυξε Προστάτιδα και Βασίλισσα στα εδάφη του βασιλείου του.
Ανάμεσα στα πιο σημαντικά εκθέματα του μοναστηριού είναι το μετάλλιο από το Νόμπελ Ειρήνης του 1983 που έλαβε ο Λεχ Βαλέσα, ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας και διοργανωτής συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Περιπατητικά προσκυνήματα
Κάθε χρόνο από τον Μεσαίωνα, χιλιάδες Πολωνοί πηγαίνουν σε ομάδες προσκυνητών για να επισκεφθούν το Μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα. Το 2011, υπολογίστηκε ότι 3,2 εκατομμύρια προσκυνητές από 80 χώρες σε όλο τον κόσμο πήγαν στο ναό. Περίπου 830.000 προσκυνητές συμμετείχαν σε 228 προσκυνήματα που οργανώθηκαν σε διάφορα μέρη σε όλη την Πολωνία, 143.983 από τους οποίους έφτασαν στο μοναστήρι με τα πόδια. Η μέση απόσταση για να ταξιδέψει μια ομάδα προσκυνητών είναι περίπου 350 χιλιόμετρα, που καλύπτονται σε 11 ημέρες.
Μοναστική εθιμοτυπία
Υπάρχουν συνήθως πολλοί προσκυνητές και τουρίστες στο Μοναστήρι της Γιάσνα Γκούρα και η ένταση των ενθουσιασμένων φωνών μπορεί να είναι υψηλή. Ωστόσο, κατά την είσοδό τους στο Μοναστήρι, αναμένεται εθιμοτυπικά οι επισκέπτες να είναι σιωπηλοί ή όσο το δυνατόν πιο ήσυχοι από σεβασμό. Συχνά, υπάρχει μια μεγάλη ουρά ανθρώπων που περιμένουν να πλησιάσουν το ιερό της Μαύρης Παναγίας της Τσενστοχόβα. Φτάνοντας στον τόπο του ιερού όπου θα περνούσε κανείς μπροστά από την εικόνα της Παναγίας, αναμένεται και προς ένδειξη σεβασμού από τους προσκυνητές να γονατίσουν και να διασχίσουν γονατιστοί το μπροστινό μέρος του ιερού.
Μάρτιν Ρόπερ
Ο Μάρτιν Ρόπερ (Martyn Roper, γενν. στις 8 Ιουνίου 1965 ) είναι Βρετανός διπλωμάτης, Κυβερνήτης των Νήσων Κέιμαν από τις 29 Οκτωβρίου 2018. Υπηρέτησε επίσης ως πρεσβευτής του Ηνωμένου Βασίλειου στην Αλγερία από το 2010 έως το 2014. Διορίστηκε OBE το 2013 "για υπηρεσίες προς τα συμφέροντα του Ηνωμένου Βασιλείου στην Αλγερία, ιδιαίτερα την απάντηση του ΗΒ στην κρίση ομήρων στην Αμενά".
Πριν αναλάβει τη θέση του ως κυβερνήτη των Νήσων Κέιμαν, ο Ρόπερ υπηρέτησε ως ααπληρωτής επικεφαλής ακόλουθος στη βρετανική πρεσβεία στο Πεκίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροπερ Ροπερ Ροπερ
Μοντερόνι ντ'Άρμπια
Το Μοντερόνι ντ'Άρμπια (ιταλικά: Monteroni d'Arbia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Φρεγάτα (πτηνό)
Η Φρεγάτα είναι θαλάσσιο πελαγικό πτηνό της οικογενείας των Φρεγατιδών. Η επιστημονική ονομασία του γένους είναι Fregata και περιλαμβάνει 5 είδη, τα οποία απαντούν στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές των τριών μεγάλων ωκεανών της υφηλίου.
Οι φρεγάτες είναι περισσότερο γνωστές για τις αξιοθαύμαστες πτητικές τους ικανότητες (βλ. Ηθολογία), καθώς και την παρουσία ενός ιδιόμορφου μορφολογικού στοιχείου στο εμπρόσθιο τμήμα του λαιμού των αρσενικών, του λαρυγγικού σάκου ο οποίος, κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, γεμίζει με αέρα και παίρνει την μορφή ενός εντυπωσιακού κόκκινου μπαλονιού (sic), χαρακτηριστικού του γένους (βλ. Μορφολογία, Αναπαραγωγή).
Ονοματολογία
Ο Χριστόφορος Κολόμβος πρωτοείδε φρεγάτες όταν περνούσε από τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στο πρώτο ταξίδι του στον Ατλαντικό Ωκεανό, το 1492. Σε ημερολογιακή καταχώρηση καταστρώματος (29 Σεπτεμβρίου) χρησιμοποίησε την λέξη rabiforçado , που σημαίνει forktail  «[πουλί] με ψαλιδωτή ουρά». Ωστόσο, ο επιστημονικός όρος fregata που παρέμεινε και ως λαϊκή ονομασία σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, οφείλεται σε Γάλλους ναυτικούς οι οποίοι αποκάλεσαν έτσι το πουλί έχοντας κατά νου το ομώνυμο πολεμικό πλοίο. Μάλιστα, η συγκεκριμένη προέλευση αναφέρεται από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ζ. Μ. ντυ Τερτρ (Jean-Baptiste du Tertre, 1610-1687) όταν περιγράφει το πτηνό, το 1667. Πάντως, η ονομασία καθιερώθηκε το 1738, από τον Άγγλο φυσιοδίφη και εικονογράφο Ε. Άλμπιν (Eleazar Albin, 1690-1742) στο έργο του Φυσική Ιστορία των Πτηνών (Natural History of Birds), όπου περιλαμβάνεται και εικόνα του αρσενικού με τον κόκκινο λαρυγγικό σάκο του.
Η ετυμολογία της ίδιας της λέξης φρεγάτα είναι άγνωστη, αν και μπορεί να ξεκίνησε ως παραφθορά του aphractus, λατινικής απόδοσης ελληνική λέξη (άφρακτος [ναυς]), που σημαίνει «ανοικτό σκάφος χωρίς κατώτερο κατάστρωμα». Επίσης, ο Κικέρων στις Επιστολές του στον Αττικό 5,13.1 αναφέρει: Navigavimus tardius propter aphractorum Rhodiorum imbecillitatem («απέπλευσε χωρίς φόβο και χωρίς ναυτία, αλλά πιο αργά λόγω της αδυναμίας της Ροδιακής αφράκτου) και, παρακάτω: detraxit viginti ipsos dies aphractus Rhodiorum και aphracta Rhodiorum habebam.
Οι Άγγλοι ναυτικοί συνηθίζουν να αποκαλούν την φρεγάτα με την -ευρύτατα διαδεδομένη- ονομασία Man-of-War «άνθρωπος-του-πολέμου/πολεμιστής», ιδιαίτερα στα νερά της Καραϊβικής. Μάλιστα, ο Άγγλος εξερευνητής Ο. Ντάμπιερ (William Dampier, 1651-1715), στο βιβλίο του Απολογισμός ενός νέου ταξιδιού σε όλο τον κόσμο (An Account of a New Voyage Around the World, 1697) αναφέρει: ''Ο «άνθρωπος-του-πολέμου» διαθέτει περίπου το μέγεθος ενός ικτίνου, με παρόμοιο σχήμα, αλλά είναι μαύρος με κόκκινο λαιμό. Ζει με ψάρια αλλά ουδέποτε πλέει στο νερό, αλλά πετάει ψηλά σαν ικτίνος και, όταν βλέπει το θήραμά του, βουτάει με το κεφάλι μέχρι την επιφάνεια, το συλλαμβάνει πολύ γρήγορα με το ράμφος και, αμέσως, ανυψώνεται το ταχύτερο. Ποτέ δεν αγγίζει το νερό με το ράμφος του. Τα φτερά του είναι πολύ μεγάλα, τα πόδια του είναι σαν τα άλλα χερσαία πουλιά, και χτίζει (ενν. φωλιά) στα δέντρα, όταν βρίσκει κάποια, αλλά και στο έδαφος''.
Συστηματική ταξινομική
Ο Ο. Λάναμ (Urless Ν. Lanham) παρατήρησε το 1947 ότι, οι φρεγάτες είχαν κάποια σκελετικά χαρακτηριστικά περισσότερο κοινά με τα Ρινοτρυπόμορφα, σε σχέση με τα Πελεκανόμορφα, αν και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ανήκουν στην δεύτερη ομάδα (ως υποτάξη Fregatae), έστω και ως πρώιμο παρακλάδι της. Η ταξινόμηση αυτής της ομάδας, όπως τα παραδοσιακά Πελεκανόμορφα, με τα πόδια πλήρως ενωμένα με νηκτική μεμβράνη και την παρουσία λαρυγγικού σάκου, συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ωστόσο, μοριακές μελέτες έδειξαν ότι, οι πελεκάνοι είναι στην πραγματικότητα πιο στενά συνδεδεμένοι με τους ερωδιούς, τις νερόκοτες και τις χουλιαρομύτες, αλλά και με τον σφυροκέφαλο και τον φαλαινοκέφαλο. Γι’ αυτό και η τάξη μετονομάστηκε σε Σουλόμορφα (Suliformes) το 2010, ωστόσο υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των ερευνητών.
Το 1994 υιοθετήθηκε το όνομα της οικογένειας Φρεγατίδες (Fregatidae), όπως είχε πρωτοαναφερθεί το 1867 από τους Γάλλους φυσιοδίφες Come-Damien Degland και Zéphirin Gerbe και αντικατέστησε, σύμφωνα με το άρθρο 40 (b) του Διεθνούς Κώδικα Ζωολογικής Ονοματολογίας, την ονομασία Ταχυπετίδες (Tachypetidae), όπως είχε προταθεί το 1840, από τον Johann Friedrich von Brandt. Κλαδιστική μελέτη του σκελετού και των επί μέρους οστών στα τυπικά Πελεκανόμορφα και στα συγγενικά taxa διαπίστωσε ότι, οι φρεγάτες σχημάτιζαν ιδιαίτερο κλάδο με το γένος Limnofregata, της Ηώκαινου Εποχής. Τα άτομα από αυτά τα δύο γένη έχουν 15 αυχενικούς σπονδύλους, σε αντίθεση με, σχεδόν, όλα τα άλλα Πελαργόμορφα, Σουλόμορφα και Πελεκανόμορφα, τα οποία έχουν 17. Η ομάδα αυτή είναι αδελφική (sister group) με τα Suloidea, που περιλαμβάνει τις σούλες, τους κορμοράνους και τα μέλη των Anhingidae (darters). Η ηλικία του γένους Limnofregata υποδεικνύει ότι αυτοί οι κλάδοι είχαν διαχωριστεί ήδη από το Ηώκαινο.
Απολιθώματα
thumb|right|300px|Ενήλικη θηλυκή [[φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως]] Το προαναφερθέν γένος Limnofregata της Ηώκαινου Εποχής περιλαμβάνει πτηνά, των οποίων απολιθωμένα υπολείμματα ανακτήθηκαν από προϊστορικά περιβάλλοντα γλυκού νερού, σε αντίθεση με τα θαλάσσια που προτιμούν τα συγγενικά είδη της σύγχρονης εποχής. Φαίνεται ότι διέθεταν μικρότερα και λιγότερο αγκιστρωτά ράμφη, μακρύτερα πόδια και μεγαλύτερα, σχισμοειδή ρινικά ανοίγματα. Τρία απολιθωμένα είδη έχουν περιγραφεί: δύο από τον Γεωλογικό Σχηματισμό του ποταμού Γκριν στις ΗΠΑ (Green River Formation (48-52 εκατ. ετών) και ένα (1) από τον Γεωλογικό Σχηματισμό Ουόσατς (Wasatch Formation (μεταξύ 53 και 55 εκατομμυρίων ετών).
Πιο πρόσφατα απολιθώματα, χρονολογούμενα από το Πλειστόκαινο και το Ολόκαινο -και που δεν μπορούν να διακριθούν από τα σημερινά είδη- έχουν ανακτηθεί από την Νήσο της Αναλήψεως (φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως), την Αγία Ελένη, και από διάφορα άλλα νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό (φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως και μεγάλη φρεγάτα).
Κλαδιστική
Το γένος Fregata περιγράφηκε από τον Γάλλο φυσιοδίφη Μ. Λασεπέντ (Bernard Germain de Lacépède, 1756-1825), το 1799. Ο τύπος (type species) είναι η φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως (Fregata aquila). Για πολλά χρόνια, αναγνωρίζονταν μόνο 2 είδη, τα Fregata aquila και F. ariel. Όμως, ο Αυστραλός ορνιθολόγος Γ. Μάθιους (Gregory Macalister Mathews 1876-1949) αναγνώρισε 5 είδη, τα οποία εξακολουθούν να αναγνωρίζονται έως σήμερα.
Ανάλυση ριβοσωματικού και μιτοχονδριακού DNA έδειξε ότι τα πέντε είδη απέκλιναν από έναν κοινό πρόγονο μόνον πρόσφατα, μόλις 1,5 εκατομμύρια χρόνια πριν. Υπάρχουν δύο ζεύγη ειδών, η μεγάλη φρεγάτα με την φρεγάτα της Νήσου των Χριστουγέννων και η μεγαλόπρεπη φρεγάτα με την φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως, ενώ το πέμπτο είδος, η μικρή φρεγάτα, θεωρείται πρώιμο παρακλάδι του κοινού προγόνου των προαναφερθέντων τεσσάρων ειδών.
Γεωγραφική κατανομή και βιότοπος
Οι φρεγάτες είναι πτηνά που υπερίπτανται των ανοικτών υδάτων στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές των τριών μεγάλων ωκεανών της υφηλίου, του Ειρηνικού, του Ατλαντικού και του Ινδικού. Πετούν, εκμεταλλευόμενοι τα θερμά ανοδικά ρεύματα που δημιουργούνται κάτω από τα νέφη των σωρειτών (cumulus).
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικη αρσενική [[μεγάλη φρεγάτα]] Οι φρεγάτες είναι μεγάλα, λεπτά και, ως επί το πλείστον, μαύρα στο πτέρωμα θαλασσοπούλια, με τα πέντε είδη να μην διαφέρουν σημαντικά σε εμφάνιση. Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά  και, γενικά, έχουν άσπρα σημάδια στην κάτω επιφάνεια του σώματός τους. Ο λαιμός είναι κοντός, ενώ οι πτέρυγες είναι στενόμακρες και πολύ μεγάλου μήκους, σταδιακά λεπταινόμενες (tapering) με μυτερά άκρα. Έχουν 11 πρωτεύοντα και 23 δευτερεύοντα ερετικά φτερά, ενώ η ουρά διαθέτει 12 πηδαλιώδη φτερά, με τα εξωτερικά να είναι μακρύτερα από τα υπόλοιπα. Το ράμφος είναι μακρύ με έντονα αγκιστρωτό άκρο, χωρίς οδοντώσεις στα χείλη. Η ουρά είναι βαθιά διχαλωτή, αν και αυτό το χαρακτηριστικό είναι εμφανές, μόνον εάν η ουρά «ανοίξει» σε σχήμα βεντάλιας. Οι ταρσοί είναι εξαιρετικά κοντοί και, όπως το πρόσωπο, πλήρως καλυμμένοι από φτερά. Τα πόδια είναι μικρά και αδύνατα και, παρόλο που οι δάκτυλοι είναι όλοι ενωμένοι με νηκτική μεμβράνη (totipalmate), η ένωση δεν καλύπτει ολόκληρη την επιφάνειά τους, αλλά μεγάλο τμήμα εκάστου δακτύλου παραμένει ελεύθερο.
Οπωσδήποτε, το κύριο διαγνωστικό στοιχείο τους είναι οι χαρακτηριστικοί, μοναδικοί σε εμφάνιση κόκκινοι λαρυγγικοί σάκοι των αρσενικών, που έχουν την δυνατότητα να γεμίζουν με αέρα, αποκτώντας δυσανάλογα μεγάλες διαστάσεις. Η παρουσία και λειτουργία τους αποτελεί μέρος των τελετουργικών επίδειξης των αρσενικών κατά την περίοδο του ζευγαρώματος, με σκοπό την προσέλκυση των θηλυκών.
Βιομετρικά στοιχεία
(βλ. λεπτομέρειες στα επί μέρους είδη).
Τροφή
Ως θαλάσσια, πελαγικά πτηνά μεγάλων αποστάσεων, οι φρεγάτες μπορούν να αναζητούν τροφή έως και 500 χιλιόμετρα (310 μίλια) μακριά από την στεριά. Συνήθως δεν προσθαλασσώνονται, αλλά αρπάζουν την λεία τους από την επιφάνεια του νερού, καθώς πετούν, χρησιμοποιώντας το μακρύ και κυρτό τους ράμφος. Συλλαμβάνουν κυρίως μικρά ψάρια, που προσπαθούν να αποφύγουν θαλάσσιους θηρευτές (κυρίως τόνους), όπως χελιδονόψαρα, αλλά τρώνε και καλαμάρια, νεοσσούς άλλων πουλιών και νεογέννητες χελώνες. Συχνά, οι φρεγάτες «ληστεύουν» άλλα θαλασσοπούλια, όπως σούλες, φαέθοντες και μύχους, ακόμη και όταν ήδη έχουν καταπιεί την λεία τους εκμεταλλευόμενες την ταχύτητα και την ευελιξία τους για να παρενοχλούν τα «θύματά» τους, μέχρις ότου εκείνα αναγκαστούν να αδειάσουν το περιεχόμενο του στομάχου τους. thumb|right|300px|Οι φρεγάτες, εκτός από ψάρια, συνηθίζουν να αρπάζουν τους νεοσσούς άλλων θαλασσοπουλιών Θεωρούνται, ως εκ τούτου, κλεπτοπαρασιτικά πτηνά, αν και ο κλεπτοπαρασιτισμός (kleptoparasitism) δεν φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην διατροφή τους, αλλά την συμπληρώνει. Μάλιστα, σε μελέτη πάνω στην διατροφή των μεγάλων φρεγατών, που «έκλεβαν» μασκοφόρες σούλες (Sula dactylatra) δείχθηκε ότι, οι φρεγάτες θα μπορούσαν να συμπληρώνουν μέχρι και το 40% της τροφής τους από τις σούλες, αλλά το ποσοστό αυτό έφθανε μόνον στο 5%, κατά μέσον όρο.
Πτήση
Οι φρεγάτες, γενικά, δεν κολυμπούν ενώ τα κοντά πόδια τους δεν τούς επιτρέπουν να περπατούν καλά. Επειδή, ταυτόχρονα, διαθέτουν τις μεγαλύτερες πτέρυγες σχετικά με το σωματικό τους βάρος, είναι -πρακτικά- εναέρια πτηνά, που μπορούν να παραμένουν ψηλά για μεγάλο χρονικό διάστημα, καταφεύγοντας στην προσγείωση μόνον όταν πρόκειται να κουρνιάσουν ή να αναπαραχθούν. Αυτό συμβαίνει επειδή, σπάνια, φτεροκοπούν και εκμεταλλεύονται τα θερμά ανοδικά ρεύματα για να πραγματοποιούν εναέριους κύκλους πάνω από την επιφάνεια του νερού, με ελάχιστη ενεργειακή δαπάνη.
Φωνή
(βλ. επί μέρους είδη)
Τελετουργικό
thumb|right|400px|Ο χαρακτηριστικός λαρυγγικός σάκος της ενήλικης αρσενικής [[μεγάλη φρεγάτα|μεγάλης φρεγάτας]] Οι φρεγάτες είναι πτηνά που, στην συντριπτική τους πλειονότητα, αναπαράγονται σε απομακρυσμένα ωκεάνια νησιά. Τα αρσενικά πτηνά εμφανίζουν εντυπωσιακά τελετουργικά επίδειξης, με σκοπό να προσελκύσουν τα θηλυκά. Πετούν πάνω από αυτά, με το ράμφος στραμμένο ψηλά και «δονούν» τις απλωμένες πτέρυγές τους. Όμως, το κυριότερο στοιχείο των επιδείξεών τους είναι η διόγκωση των χαρακτηριστικών λαρυγγικών σάκων τους, οι οποίοι αποτελούν εντυπωσιακότατο «θέαμα», με το άλικο κόκκινο χρώμα τους. Συνήθως, κάθονται ομαδικά σε θάμνους και δέντρα διατηρώντας τον σάκο διογκωμένο για περίοδο 20 λεπτών. Επίσης, παράγουν χαρακτηριστικό «κροταλιστό» ήχο με τα ράμφη τους, μερικές φορές μαζί με λεπτό σφύριγμα.
Φωλιά και γέννα
Ο σχηματισμός του ζευγαριού και η κατασκευή της φωλιάς μπορεί να ολοκληρωθούν σε λίγες μέρες για ορισμένα άτομα, ενώ μπορεί να πάρει 1-2 εβδομάδες (μέχρι και 4) για κάποια άλλα. Μετά το ζευγάρωμα, γενικά, το αρσενικό συγκεντρώνει κλαδιά και το θηλυκό κατασκευάζει μια χαλαρά υφασμένη φωλιά.
Οι φρεγάτες προτιμούν να φωλιάζουν σε δένδρα ή θάμνους αλλά, όταν αυτά δεν είναι διαθέσιμα, καταφεύγουν στο έδαφος. Εναποθέτουν ένα (1) μόνον αβγό, το οποίο επωάζεται και από τους δύο συντρόφους, εναλλάξ, για 41-55 ημέρες.
Κατάσταση πληθυσμού
(βλ. επί μέρους είδη)
Αναπαυτήρια Κέρκυρας
Τα Αναπαυτήρια είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λουτσών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θιναλίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Τα Αναπαυτήρια είναι οικισμός της βορειοανατολικής Κέρκυρας. Βρίσκονται στις βορειοανατολικές υπώρειες του Παντοκράτορα, δίπλα στο χωριό Λούτσες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Ο οικισμός απέχει 42 χλμ. περίπου Β. ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λουτσών της Κέρκυρας. Το 1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λουτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Θιναλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θιναλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας
Αντόνιο Κάρλος Ζομπίμ
Ο Ζομπίμ ήταν ένας από τους μουσικούς που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην δημιουργία της μπόσα νόβα, ενώ τα τραγούδια του έχουν ερμηνευτεί από μουσικούς και στο εξωτερικό.
Το 1965, το άλμπουμ Getz/Gilberto ήταν το πρώτο βραζιλιάνικο άλμπουμ το οποίο κέρδισε το βραβείο Γκράμι για το άλμπουμ της χρονιάς. Κέρδισε επίσης και άλλες κατηγορίες του βραβείου Γκράμι την ίδια χρονιά. Το σινγκλ Garota de Ipanema (Το κορίτσι από την Ιπανέμα), σε σύνθεση του Ζομπίμ, έχει γίνει ένα από τα πιο ηχογραφημένα τραγούδια στην παγκόσμια ιστορία και το άλμπουμ ονομάστηκε επίσης Ηχογράφηση της Χρονιάς πάλι σε Γκράμι. Πολλά τραγούδια του Ζομπίμ έχουν ενταχθεί στα παραδοσιακά τραγούδια της ιστορίας της τζαζ και της ποπ. Το τραγούδι Garota de Ipanema έχει ηχογραφηθεί από πάνω από 240 φορές. Το άλμπουμ που παρήγαγε από κοινού με τον Φρανκ Σινάτρα, Francis Albert Sinatra & Antônio Carlos Jobim, προτάθηκε για την κατηγορία του άλμπουμ της χρονιάς στα ίδια βραβεία το 1968.
Προσωπική ζωή
Στις 15 Οκτωβρίου 1949 παντρεύθηκε με την Τερέζα ντε Ότερο Ερμάννυ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Πάουλο (1950) και την Ελίζαμπεθ (1957). Το 1976 γνώρισε την φωτογράφο Άννα Μπεατρίζ Λόντρα, που ήταν τότε 19 ετών, ίδια ηικία με την κόρη του, Ελίζαμπεθ. Παντρευθήκανε στις 30 Απριλίου 1986. Με τη δεύτερη γυναίκα του έκανε δύο ακόμη παιδιά, τον Ζοάο Φρανσίσκο (1979-1998) και τη Μαρία Λουίζα Ζομπίμ (1987).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι τραγουδιστές
Μοντιτσάνο
Το Μοντιτσάνο (ιταλικά: Monticiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Απραός Κέρκυρας
Ο Απραός είναι οικισμός και παραλία στην Κέρκυρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 5 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Ο Απραός ή Καλαμάκι βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 10 μέτρων, πολύ κοντά στην Κασσιόπη και 45 χιλιόμετρα από την πόλη της Κέρκυρας. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1981 και διοικητικά ανήκε αρχικά την κοινότητα Λουτσών της επαρχίας Κέρκυρας και αργότερα στον δήμο Θιναλίου. Το 2010 υπήχθη στον καλλικρατικό δήμο Κέρκυρας από το 2019 ανήκει στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
Φαν Μπίνγκμπινγκ
Η Φαν Μπίνγκμπινγκ (Fan Bingbing, κινεζικά : 范冰冰 ; 16 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Κινέζα ηθοποιός, μοντέλος, τραγουδίστρια και τηλεοπτική παραγωγός. Από το 2013, μπήκε τέσσερα χρόνια συνεχόμενα στην λίστα του περιοδικού Forbes με τις πιο ακριβοπληρωμένες διασημότητες της χώρας ενώ από το 2006 κατατάσσεται κάθε χρόνο στο top 10. Είναι από τις πιο ακριβοπληρωμένες ηθοποιούς παγκοσμίως και θεωρείται fashion icon λόγω των συχνών εμφανίσεών της στο κόκκινο χαλί, σε πρεμιέρες ταινιών και σε επιδείξεις μόδας.
Το 1998-99 απέκτησε φήμη στην Ανατολική Ασία με την εμφάνισή της στην τηλεοπτική δραματική σειρά My Fair Princess. Το 2003, πρωταγωνίστησε στην ταινία Cell Phone, που έγινε η ταινία με τα περισσότερα κέρδη της χρονιά και έλαβε τον θαυμασμό των κριτικών στα Hundred Flowers Awards. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές κινεζικές ταινίες, με πιο γνωστές τις Lost in Beijing (2007), Buddha Mountain (2011), Double Xposure (2012) και I Am Not Madame Bovary (2016), χάρη στις οποίες έλαβε βραβεία από το φεστιβάλ κινηματογράφου Golden Horse, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τόκιο, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν και τα βραβεία Golden Rooster. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ξενόγλωσσες ταινίες, όπως στην γαλλική ταινία Stretch (2011), την κορεατική ταινία My Way (2011) και στο X-Men: Days of Future Past (2014), στην οποία ενσάρκωσε την Blink.
Συνελήφθη κρυφά από τις κινεζικές αρχές και εξαφανίστηκε από τις δημόσιες εμφανίσεις την 1η Ιουλίου 2018 για σχεδόν τρεις μήνες. Αργότερα εμφανίστηκε στα κοινωνικά δίκτυα, προσφέροντας μια δημόσια απολογία επειδή είχε διαφύγει φορολογικά με αποτέλεσμα οι κινεζικές αρχές να της επιβάλουν πρόστιμο πάνω από CN¥883 εκατ. ($127 εκατ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι ηθοποιοί
Σεισμός στην Καλαμάτα το 1986
Σεισμός με μέγεθος 6,0 στην κλίμακα Ρίχτερ, έπληξε την Καλαμάτα στις 13 Σεπτεμβρίου 1986, 20:21 ώρα Ελλάδος. Ο σεισμός προκάλεσε τον θάνατο 20 ανθρώπων. Ο σεισμός χαρακτηρίστηκε ως ΙΧ στην κλίμακα Μερκάλι, δηλαδή ως καταστροφικός. Στην Καλαμάτα κατέρρευσαν 4 πολυκατοικίες, ενώ το 20% των κτιρίων κρίθηκε κατεδαφιστέο. Το χωριό Ελαιοχώρι καταστράφηκε και σοβαρές ζημίες παρατηρήθηκαν επίσης στα χωριά Βέργα, Πολιανή, Άρις, Αρτεμισία και Νέδουσα.
Γεωλογία και χαρακτηριστικά σεισμού
Ο σεισμός είχε μέγεθος που έχει υπολογιστεί μεταξύ 5,5 Ρίχτερ, από το αστεροσκοπείο Αθηνών, και 6,2. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν σε απόσταση ένα με τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη της Καλαμάτας, στο βόρειο τμήμα του ρήγματος της Καλαμάτας.
Γεωφυσικό υπόβαθρο
Η Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερα σεισμογενής χώρα, καθώς βρίσκεται σε μία σύνθετη τεκτονική ζώνη, ανάμεσα στην Αφρικανική, στην Ευρασιατική και στην τεκτονική πλάκα της Ανατολίας, ενώ μέρος της νότιας Ελλάδας βρίσκεται στην πλάκα του Αιγαίου. Η πλάκα της Ανατολίας σπρώχνει την πλάκα του Αιγαίου προς τα νοτιοδυτικά με ταχύτητα 3 εκατοστών το χρόνο ως προς την Ευρασιατική πλάκα, ενώ η Αφρικανική πλάκα βυθίζεται κάτω από την πλάκα του Αιγαίου με ρυθμό 4 εκατοστών το χρόνο.
Η Καλαμάτα βρίσκεται στα όρια της κοιλάδας της Μεσσηνίας και του Μεσσηνιακού κόλπου, που αποτελούν μια τεκτονική τάφρο. Ανατολικά υψώνεται ο Ταΰγετος, ο οποίος χωρίζεται από την πεδιάδα με σειρά ρηγμάτων, τα οποία αποτελούν τη σεισμική ζώνη της Δυτικής Μάνης. Ένα από αυτά είναι το ρήγμα της Καλαμάτας, το οποίο τρέχει σε βορειοβορειοδυτική κατεύθυνση. Η περιοχή έχει δώσει από τον 19ο αιώνα πολλούς ισχυρούς σεισμούς, όπως ο σεισμός του 1867, ο οποίος προκάλεσε τσουνάμι, και ο σεισμός του 1947.
Γεωφυσικά αποτελέσματα
Στην Καλαμάτα μετρήθηκαν από γραμμικές επιταχύνσεις που έφτασαν τα 0,27 g οριζόντια και 0,18 g κάθετα, αλλά η χρονική διάρκεια των μεγάλων επιταχύνσεων ήταν μικρή, 2,5 δευτερόλεπτα. Ο σεισμός προκάλεσε ρηγματώσεις που έφτασαν μέχρι την επιφάνεια. Η ρηγμάτωση ήταν μικρή, αλλά σαφής, και διακριτή σε μήκος έξι χιλιομέτρων, χαρακτηριστικά στον δρόμο προς Ελαιοχώρι. Η ρηγμάτωση είχε ύψος 6 με 18 εκατοστά και πλάτος 2 με 6 εκατοστά. Από το σεισμό ενεργοποιήθηκε το βόρειο τμήμα του ρήγματος, αλλά όχι τμήμα του νότιου τομέα του ρήγματος.
Μετασεισμοί
Περισσότεροι από 700 μετασεισμοί καταγράφηκαν τις πρώτες δύο εβδομάδες μετά το σεισμό. Οι μετασεισμοί βρίσκονταν σε δύο διακριτά σμήνη, ένα βόρειο και ένα νότιο, τα οποία χωρίζονταν από ένα κενό. Τα εστιακά βάθη τους ήταν ανάμεσα στην επιφάνεια και σε βάθος 10 χιλιομέτρων. Το νότιο σμήνος ήταν το κύριο, στη νότια επέκταση του ρήγματος, εκτονώνοντας την προσεισμική τάση στην περιοχή. Το βόρειο ήταν πιο πυκνό και μακριά από την επιφάνεια ρήξης, ανάμεσα στο ρήγμα Καλαμάτας και στο ρήγμα Θουρίας. Ο μεγαλύτερος μετασεισμός έλαβε χώρα στις 15 Σεπτεμβρίου 1986, τοπική ώρα 14:41, με μέγεθος 5,4 στην κλίμακα Ρίχτερ.
Θύματα
Ο αριθμός των θανάτων όμως ήταν σχετικά μικρός δεδομένων των εκτεταμένων καταστροφών που προκλήθηκαν. Ο Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος το απέδωσε στο γεγονός ότι ο σεισμός έλαβε χώρα ένα ζεστό φθινοπωρινό απόγευμα, όπου πολλοί άνθρωποι ήταν σε ανοικτούς χώρους, για βόλτα ή καφέ και όχι στα κτίρια. Επίσης, πολλοί κάτοικοι της πόλης είχαν πάει στο λιμάνι για τα εγκαίνια μιας νέας ακτοπλοϊκής γραμμής. Τέλος, πολλά κτίρια κατέρρευσαν από μετασεισμούς, οπότε και είχαν ήδη εκκενωθεί.
Καταστροφές
Ο σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές στην περιοχή της Καλαμάτας. Στην Καλαμάτα κατέρρευσαν 4 πολυκατοικίες, ενώ το 20% των κτιρίων κρίθηκε κατεδαφιστέο, το 16% είχε σοβαρές ζημιές και το 36% ελαφριές. Από τα κτίρια με σκελετό από οπλισμένο σκυρόδεμα 44 κρίθηκαν κατεδαφιστέα, ενώ από τα υπόλοιπα κατεδαφιστέα 289 είχαν μικτή τοιχοποιία και 1.931 από φέρουσα τοιχοποιία. Από όσα κτίρια από οπλισμένο σκυρόδεμα κατέρρευσαν, πολλά είχαν πιλοτή, η οποία μείωσε την δομική τους ακεραιότητα. Όμως στο δυτικό τμήμα της πόλης, παρά το γεγονός ότι ήταν κοντά στο επίκεντρο, οι ζημιές ήταν μικρές.
Αντίθετα με τα κτίρια, άλλοι τύποι κατασκευών, όπως γέφυρες και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, υπέστησαν ελάχιστες έως καθόλου ζημίες. Εξαίρεση αποτέλεσε ο λιμενοβραχίονας της Καλαμάτας, όπου παρατηρήθηκαν ρωγμές πλάτους μέχρι 10 εκατοστών, με αποκόλληση του τοίχου του λιμενοβραχίονα. Επίσης ο σεισμός προκάλεσε διακοπή ρεύματος και τηλεφώνου στην πόλη. Το ρολόι του μητροπολιτικού ναού της Υπαπαντής σταμάτησε την ώρα του σεισμού, ενώ και ο ίδιος ο ναός υπέστη καταστροφές. Ο ιστορικός ναός των Αγίων Αποστόλων κατέρρευσε μερικώς, με την κατάρρευση του τρούλου της προσθήκης και της οροφής του ναού. Η Μονή Βελανιδιάς υπέστη επίσης σημαντικές καταστροφές.
Το χωριό Ελαιοχώρι, περίπου 7 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα, το 70% των κτιρίων καταστράφηκε και σοβαρές ζημίες παρατηρήθηκαν επίσης στα χωριά Βέργα, Πολιανή, Άρις, Αρτεμισία και Νέδουσα. Κατολισθήσεις παρατηρήθηκαν στον Ταΰγετο, με αποτέλεσμα να διακοπεί η κυκλοφορία στον δρόμο που ενώνει την Καλαμάτα με την Σπάρτη. Πολλές από τις ζημιές στα κτίρια προκλήθηκαν από τους μετασεισμούς. Το ύψος των καταστροφών υπολογίστηκε σε 670 εκατομμύρια ευρώ.
Παραπομπές
Καλαματα 1986 Κατηγορία:Καλαμάτα Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Κύπελλο Βαλτικής (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Βαλτικής (εσθονικά: Balti turniir, λετονικά: Baltijas kauss, λιθουανικά: Baltijos taurė) είναι διεθνής διοργάνωση ποδοσφαίρου στην οποία συμμετέχουν εθνικές ομάδες των Βαλτικών κρατών - Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία. Επίσης, η Φινλανδία έχει συμμετάσχει δύο φορές ως φιλοξενούμενη χώρα. Αν και αρχικά διοργανωνόταν κάθε χρόνο, η διοργάνωση διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια από το 2008. Είναι μία από τις παλαιότερες διοργανώσεις ποδοσφαίρου για εθνικές ομάδες στην Ευρώπη, μετά το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα και το παλαιότερο που διοργανώνεται ακόμη.
Ιστορία
Καθώς η Εσθονία είχε ανακηρύξει ανεπίσημα τον εαυτό της πρωταθλήτρια Βαλτικής το 1925, το 1926 και το 1927 με βάση αγώνες που παίχτηκαν με τη Φινλανδία, τη Λετονία, τη Λιθουανία και την Πολωνία, αποφασίστηκε το 1928 να διοργανωθεί επίσημο τουρνουά. Αν και η Πολωνία και η Φινλανδία κλήθηκαν να συμμετάσχουν στο τουρνουά, αυτό πραγματοποιήθηκε μεταξύ των τριών Βαλτικών χωρών.
Το τουρνουά είχε ως στόχο να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ των εθνών, αλλά οι ίντριγκες γύρω από την οργάνωση και τα θέματα προϋπολογισμού δούλεψαν εναντίον αυτού του ευγενούς σκοπού. Οι οικοδεσπότες έκαναν συνεχώς τα πάντα για να φθείρουν τους ανταγωνιστές τους. Το 1933 οι Λιθουανοί οικοδεσπότες εξέπληξαν τους αξιωματούχους με μια περιοδεία σε ένα τοπικό ζυθοποιείο το πρωί πριν από τον αγώνα Λιθουανίας-Λετονίας. Η εσθονική εφημερίδα Päevaleht ανέφερε ότι ο Φιλανδός διαιτητής του ήταν πραγματικά ευχάριστος, αλλά έκανε μια φρικτή δουλειά, ευνοώντας κυρίως τους Λιθουανούς οικοδεσπότες. Οι κανόνες απαιτούσαν τουλάχιστον δύο νίκες για να κερδίσουν το πρωτάθλημα. Τόσο ο αγώνας Λιθουανίας – Εσθονίας όσο και ο αγώνας Λιθουανίας – Λετονίας είχαν κληρωθεί, αλλά διεκόπησαν λόγω του σκοταδιού. Στην ομαδική συνάντηση, η Λετονία ζήτησε να επαναληφθεί ο αγώνας Λιθουανίας-Εσθονίας. Η Λετονία ήλπιζε για ένα πλεονέκτημα έναντι μιας κουρασμένης Λιθουανικής ομάδας στον αγώνα τους. Η Λιθουανία και η Εσθονία διαφώνησαν, σημειώνοντας ότι η Λετονία είχε κερδίσει τον αγώνα της εναντίον της Εσθονίας, οπότε μια νίκη της Λετονίας εναντίον της Λιθουανίας θα δώσει στους Λετονούς το πρωτάθλημα και θα τερματίσει το τουρνουά. Δεν επιτεύχθηκε συναίνεση και η ομάδα της Λετονίας έφυγε την ίδια μέρα. Το πρωτάθλημα δεν απονεμήθηκε σε κάποια ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Βαλτικής (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλτικά κράτη Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Ευρώπη Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε δύο χρόνια
Σεισμός στην Κρήτη το 1303
Ο σεισμός του 1303 στην Κρήτη συνέβη περίπου την αυγή στις 8 Αυγούστου. Είχε εκτιμώμενο μέγεθος περίπου 8, μέγιστη ένταση IX (Βίαιος) στην κλίμακα έντασης Μερκάλι και προκάλεσε μεγάλο τσουνάμι που προκάλεσε σοβαρές ζημιές και απώλειες ζωών στην Κρήτη και στην Αλεξάνδρεια.
Γεωφυσικό υπόβαθρο
Το ελληνικό τόξο, το πιο πιθανό επίκεντρο αυτού του σεισμού, είναι ένα τοξοειδές τεκτονικό χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την καταβύθιση της αφρικανικής πλάκας κάτω από την πλάκα του Αιγαίου. Είναι μια από τις πιο ενεργές σεισμικές ζώνες στη δυτική Ευρασία και έχει ιστορία μεγάλων σεισμών που επηρεάζουν επίσης την Αίγυπτο.
Υλικές ζημιές
Ο σεισμός και το τσουνάμι καταγράφονται ως έχοντα καταστροφικές επιπτώσεις στο Ηράκλειο της Κρήτης. Λεπτομερείς πληροφορίες διατίθενται από αναφορές εκπροσώπων του Ηρακλείου (τότε Κάντια ή Χάνδακας) προς την ενετική διοίκηση, γραμμένες την ημέρα του σεισμού και είκοσι ημέρες αργότερα. Περιγράφουν την έκταση των ζημιών στα κύρια δημόσια κτίρια του Χάνδακα και κάστρα σε ολόκληρο το νησί. Οι εκθέσεις αναφέρουν επίσης ότι τα περισσότερα θύματα ήταν γυναίκες και παιδιά, χωρίς να δίνουν αριθμούς. Υπήρξαν επίσης μαζικές πλημμύρες στην Αλεξάνδρεια. Πολλά πλοία καταστράφηκαν, μερικά από αυτά έφτασαν τα 3 χιλιόμετρα ενδοχώρα. Η πόλη λιμάνι της Άκρα, στις ακτές της Λεβαντίνης, επηρεάστηκε επίσης, κτίρια καταστράφηκαν και οι άνθρωποι πέθαναν.
Στην Αίγυπτο ο σεισμός προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο Κάιρο, αποσυναρμολογώντας μεγάλο μέρος καλύμματος από λευκό ασβεστόλιθο της Μεγάλης Πυραμίδας και πτώση μιναρέδων σε πολλά τζαμιά. Στην Αλεξάνδρεια τα τείχη της πόλης καταστράφηκαν κυρίως και ο Φάρος υπέστη σοβαρές ζημιές.
Σεισμός
Αν και η ακριβής τοποθεσία του επίκεντρου είναι αβέβαιη, είναι γενικά αποδεκτό ότι ο σεισμός διέρρηξε το ανατολικό τμήμα του ελληνικού τόξου μεταξύ Κρήτης και Ρόδου. Ο σεισμός προκάλεσε ζημιές σε μεγάλη έκταση, συμπεριλαμβανομένων της Κρήτης, της Πελοποννήσου, της Ρόδου, του Καΐρου, της Άκρας, της Δαμασκού, της Αντιόχειας και της Κύπρου και έγινε αισθητή τόσο μακριά όσο η Κωνσταντινούπολη, 1.000 χιλιόμετρα και πιθανώς την Τύνιδα (1.500 χιλιόμετρα). Το ακριβές μέγεθος είναι άγνωστο, αλλά εκτιμάται ότι ήταν περίπου 8.0.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλειο της Κάντια Κρητη 1303
Θέατρο του Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Το θέατρο του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Theatre) βρίσκεται στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου και αποτελεί το παλαιότερο θέατρο της περιοχής έχοντας ξεκινήσει την λειτουργία του στα τέλη του 19ου αιώνα. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτήρια που σχεδιάστηκαν από τον θεατρικό αρχιτέκτονα Φρανκ Μάτσαμ, και αποτελεί προστατευόμενο κτήριο του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ιστορία
Στην τοποθεσία του Ρίτσμοντ Γκρην προϋπήρχε θέατρο ήδη από το 1718, και αργότερα κτίστηκε νέο το 1765 το οποίο κατεδαφίστηκε το 1884. Το παρόν θέατρο, ξεκίνησε την λειτουργία του αρχικά ως θεατρική αίθουσα στο ξενοδοχείο του Richmond Castle, και κατόπιν μεταφέρθηκε στην σημερινή του τοποθεσία το 1899 με την ολοκλήρωση της κατασκευής του νέου θεάτρου το οποίο αρχικά είχε χώρο για 1.246 θεατές. Η πρώτη του παράσταση δώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1899. Αρχικά ήταν γνωστό ως Richmond Theatre and Opera House (Θέατρο και όπερα του Ρίτσμοντ) πριν μετονομαστεί σε θέατρο του Ρίτσμοντ το 1924. Άλλες ονομασίες που είχε ιστορικά ήταν Prince of Wales, Richmond Hippodrome (1908), και Theatre Royal (17ος αιώνας).
Κατά τις πρώτες δεκαετίες της λειτουργίας του φιλοξένησε παραστάσεις με διάσημους ηθοποιούς και καλλιτέχνες, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και Άννα Πάβλοβα. Τόσο ο εξωτερικός όσο και ο εσωτερικός του χώρος έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως σκηνικό σε κινηματογραφικές ταινίες, ενώ συχνά φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις πριν την διάθεση τους στα μεγάλα θέατρα του Ουέστ Εντ στο κεντρικό Λονδίνο. Το θέατρο είναι επίσης γνωστό για την υψηλή ποιότητα των παραστάσεων της παντομίμας, η οποία αποτελεί τύπο κωμικής παράστασης και βρετανικό έθιμο το οποίο διαδραματίζεται κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Διαρρύθμιση
Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Μάτσαμ, και εξωτερικά διαθέτει 2 πύργους με βασιλική με τρούλο, άγαλμα της μούσας Ευτέρπης πάνω από την είσοδο, χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής μπαρόκ, και είναι κατασκευασμένο με κόκκινα τούβλα και τερακότα. Εσωτερικά, εκτός από τον χώρο της πλατείας, διαθέτει θεωρεία σε 3 επίπεδα τα οποία διαθέτουν από 2 εξώστες το καθένα, και ο εσωτερικός του χώρος είναι πλούσια διακοσμημένος με επιχρυσωμένα μεταλλικά μέρη, πόρτες και καθίσματα από μαόνι με κόκκινα πολυτελή υφάσματα, και γύψινες διακοσμήσεις στους τοίχους και οροφή κατά την ελισαβετιανή τεχνοτροπία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο χώρος ανακαινίστηκε εκτενώς, και επεκτάθηκε ώστε να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος για τους θεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρο στην Αγγλία Κατηγορία:Ρίτσμοντ (Λονδίνο)
Ελισάβετ της Δανίας, δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Ελισάβετ, δανικά: Elizabeth af Danmark af Oldenburg (25 Αυγούστου 1573 - 19 Ιουλίου 1625) ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν επίτροπος του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ το διάστημα 1616–1622.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας και της συζύγου του Σοφίας, κόρης του Ούλριχ δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ. Στην αρχή μεγάλωσε με τους γονείς τής μητέρας της, μετά επέστρεψε στη Δανία το 1579.
Οι Σκώτοι πρεσβευτές είχαν αρχικά συγκεντρώσει την προσοχή τους στην Ελισάβετ ως μελλοντική σύζυγος για τον Ιάκωβο ΣΤ΄ της Σκωτίας, αλλά ο Φρειδερίκος Β΄ μνήστευσε την Ελισάβετ με τον δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, υποσχόμενος στους Σκώτους ότι "αν ο βασιλιάς αρέσει τη δεύτερη κόρη Άννα, τότε μπορεί να την έχει".
Παντρεύτηκε στις 19 Απριλίου 1590 με τον Ερρίκο-Ιούλιο δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ο Ιάκωβος ΣΤ΄ έδωσε σε αυτήν και την αδελφή της Άννα 4.000 ντάλερς της Δανίας. Όταν ο μελλοντικός σύζυγός της έφτασε για πρώτη φορά στο γάμο το 1590, μεταμφιέστηκε ως κοσμηματοπώλης· της έδωσε κοσμήματα και δήλωσε ότι το βραβείο ήταν το σώμα της. Ως αποτέλεσμα ρίχτηκε στη φυλακή, έως ότου μπόρεσε να αποδείξει την ταυτότητά του και να εξηγήσει ότι ήταν αστείο.
Ως δούκισσα, παρέμεινε σε στενή αλληλογραφία με τον αδελφό της, τον Δανό μονάρχη. Τον Σεπτέμβριο του 1598 οι πρέσβεις της Σκωτίας Ντέιβιντ Κάννινγκχαμ και Πήτερ Γιάνγκ ήρθαν στη μονή Γκρόνινγκεν ζητώντας υποστήριξη για τη διαδοχή του Ιακώβου ΣΤ΄ στον αγγλικό θρόνο. Ο Ερρίκος-Ιούλιος έδωσε μία προσεκτική απάντηση και σε ξεχωριστή επιστολή η Ελισάβετ απάντησε ότι ήταν άρρωστη για αρκετούς μήνες και ήταν ακόμη σε ανάρρωση.
Μετά το τέλος τού συζύγου της το 1613, κυβέρνησε σε αυτό που είχε λάβει ως προίκα. Το 1616 απομάκρυνε τον γιο της Φρειδερίκο-Ούλριχ από την διακυβέρνηση, με την υποστήριξη του αδελφού της Χριστιανού Δ΄ της Δανίας, λόγω του αλκοολισμού του. Ανέλαβε επίτροπος του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και παρέμεινε υπεύθυνη για τα επόμενα έξι χρόνια με τη βοήθεια του Άντον φον Στράιτχορστ. Δέχθηκε μία επίσκεψη από τον αδελφό της Χριστιανό το 1616.
Το 1617 ίδρυσε την Απόσυρση των Πενήτων με ένα παρεκκλήσι, τo Elisabeth Stift. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618–1648) το κάστρο δέχτηκε επιδρομές και δεν επισκευάστηκε μέχρι το 1654.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1590 τον Ερρίκο-Ιούλιο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Ολλανδικές γενικές εκλογές 2021
Κατά το τριήμερο 15, 16 και 17 Μαρτίου 2021 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στην Ολλανδία, για να εκλεγούν τα 150 μέλη της Ολλανδικής Βουλής των Αντιπροσώπων.
Μετά τις εκλογές 17 κόμματα πέρασαν το εκλογικό όριο και μπήκαν στη Βουλή. Το Λαϊκό Κόμμα για Ελευθερία και Δημοκρατία πλειοψήφησε κερδίζοντας τις 35 έδρες και ο Μαρκ Ρούτε θεώρησε το αποτέλεσμα ως ψήφο εμπιστοσύνης για το κόμμα του και διεκδίκησε μία τέταρτη θητεία ως Πρωθυπουργός. Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις το ΛΕΔ, οι Δημοκράτες 66, η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση και η Χριστιανική Ένωση συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Μαρκ Ρούτε.
Εκλογικό σύστημα
Τα 150 μέλη της Ολλανδικής Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από όλην την επικράτεια ως μία ενιαία περιφέρεια. Για λειτουργικούς λόγους η χώρα είναι χωρισμένη σε 19 διαμερίσματα για την διεξαγωγή των εκλογών. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, και δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Ολλανδοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών. Οι εκλογείς έχουν ειδική ταυτότητα την οποία πρέπει να φέρουν μαζί τους την ημέρα των εκλογών. Κάθε εκλογέας μπορεί να βάλει έναν σταυρό προτίμησης δίπλα στον υποψήφιο της επιλογής του. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μία μέθοδο μεγαλύτερων μέσων, όπως η μέθοδος Ντ'Οντ. Το εκλογικό όριο για είσοδο στο κοινοβούλιο είναι 0,67%.
Διεξαγωγή
Η διεξαγωγή των εκλογών έγινε παρά τους φόβους για την εξάπλωση του κορονοϊού και ενώ η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση λόκνταουν και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές σε όλην την επικράτεια. Οι αρχές παρέτειναν τη διάρκεια των εκλογών από μία ημέρα σε τρεις ώστε να υπάρχει μεγαλύτερο περιθώριο στην τήρηση των αποστάσεων ασφαλείας μεταξύ των εκλογέων. Ως εκλογικά κέντρα λειτούργησαν εκκλησίες και συνεδριακά κέντρα. Οι εκλογές άρχισαν την Δευτέρα 15 Μαρτίου 2021 και τις δύο πρώτες ημέρες ψήφισαν οι ομάδες υψηλού κινδύνου για τον κορονοϊό. Οι εκλογείς ηλικίας άνω των 70 ετών είχαν την δυνατότητα να ψηφίσουν μέσω ταχυδρομείου. Την Τετάρτη 17 Μαρτίου λειτούργησαν περισσότερα εκλογικά κέντρα για να καλυφθούν οι ανάγκες των εκλογέων. Στο Άμστερνταμ λειτούργησε ένα ντράιβ-ιν εκλογικό κέντρο, στο οποίο οι εκλογείς μπορούσαν να ψηφίσουν χωρίς να βγουν από τα αυτοκίνητά τους. Λειτούργησαν, επίσης, εκλογικά κέντρα για ποδηλάτες, στα οποία μπορούσαν να ψηφίσουν χωρίς να κατέβουν από τα ποδήλατά τους. μικρογραφία|400x400εσ|Η προσέλευση % στους δήμους. Η μεγαλύτερη προσέλευση ήταν 116% στο Νησί Σχιμορνικόχ και η μικρότερη προσέλευση ήταν 63% στο δήμο Χόλντερμπερχ
Μούρλο
Το Μούρλο (ιταλικά: Murlo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Αναγωγή ομοίων όρων
Κατηγορία:Μαθηματικά
Βραχλερή Κέρκυρας
Η Βραχλερή είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 19 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Πιανκαστανιάιο
Το Πιανκαστανιάιο (ιταλικά: Piancastagnaio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Κατάλογος έργων της Νέας Πινακοθήκης
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Νέας Πινακοθήκης
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ (αγγλικά:  Dallas-Fort Worth Film Critics Association (DFWFCA)  είναι ο τίτλος σωματείου αποτελούμενο από 35 δημοσιογράφους του τύπου, του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και του ίντερνετ με βάση το Dallas–Fort Worth metroplex. Το Δεκέμβριο κάθε χρονιάς, τα μέλη του DFWFCA συναντιούνται για να ψηφίσουν τα Βραβεία της Ενωσης για ταινίες που κυκλοφόρησαν το ίδιο ημερολογιακό έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Κινηματογράφος του Τέξας Κατηγορία:Πολιτισμός του Ντάλας Νταλας
Τίμοθι Τρέντγουελ
Ο Τίμοθι Τρέντγουελ (αγγλ.: Timothy Treadwell, 29 Απριλίου 1957 - 5 Οκτωβρίου 2003) ήταν Αμερικανός λάτρης των αρκούδων, περιβαλλοντολόγος, σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ και ιδρυτής του οργανισμού προστασίας των αρκούδων Grizzly People. Έζησε μεταξύ των αρκούδων γκρίζλι του Εθνικού Δρυμού Κατμάι στην Αλάσκα για 13 καλοκαίρια. Στο τέλος του 13ου καλοκαιριού του στο δρυμό, το 2003, ο ίδιος και η κοπέλα του Άμι Χούγκεναρντ (αγγλ.: Amie Huguenard) σκοτώθηκαν και σχεδόν φαγώθηκαν πλήρως από μια 28χρονη καφέ αρκούδα, της οποίας το στομάχι αργότερα βρέθηκε να περιέχει ανθρώπινα κατάλοιπα και ρούχα. Η ζωή, η δουλειά και ο θάνατος του Τρέντγουελ ήταν το θέμα της ταινίας ντοκιμαντέρ που έχει πάρει εξαιρετικές κριτικές Grizzly Man (2005) του Βέρνερ Χέρτσογκ.
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο γυναικών)
Η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου. Αποτελεί τμήμα του σωματείου της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 2006 και το 2010 ανέστειλε τη λειτουργία της. Επαναδραστηριοποιήθηκε το 2019.
Ιστορία
Η ποδοσφαιρική ομάδα γυναικών της Νέας Σαλαμίνας ιδρύθηκε το 2006. Στην πρώτη συμμετοχή της στο κυπριακό πρωτάθλημα την περίοδο 2006-2007, κατέλαβε την τρίτη θέση και προκρίθηκε στο τελικό του κυπέλλου Κύπρου, όπου έχασε 1-3 από την ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων στο Νεο Γ.Σ.Π.. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το Super Cup κερδίζοντας την ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων με 2-1 στο στάδιο Αμμόχωστος.
Την περίοδο 2007-08 κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Το ίδιο έγινε και την περίοδο 2008-09, χάνοντας το πρωτάθλημα λόγω μηδενισμού στο παιχνίδι της με την πρωταθλήτρια ομάδα Apollon Ladies, αφού στο μεταξύ τους παιχνίδι με γηπεδούχο τη Νέα Σαλαμίνα, ο διαιτητής διέκοψε το παιχνίδι λόγω υπερβολικής παρουσίας φιλάθλων συγκριτικά με τη χωρητικότητα του σταδίου. Την ίδια περίοδο αναδείχθηκε πρωταθλήτρια χειμώνα καθώς τερμάτισε πρώτη με τη λήξη του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος.
Την περίοδο 2008-2009 παίχτρια της Νέας Σαλαμίνας, η Σκεύη Αντωνίου, αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ του πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 64 γκολ.
Το σωματείο αναγκάστηκε να διακόψει τη λειτουργία του γυναικείου ποδοσφαιρικού τμήματος το 2010 για οικονομικούς λόγους.
Το 2019 η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε και δήλωσε συμμετοχή στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2019-20, σε συνεργασία με την προϋπάρχουσα ομάδα του Πύργου Λεμεσού.