cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιοχή Ρορύα
Μελισσοκομία
Η μελισσοκομία στην Επαρχία Ρορύα (Rorya District), είναι μια σχετικά πρόσφατη ασχολία ως τρόπος για τη δημιουργία εισοδήματος, όπου από τις 10 ομάδες που σχηματίστηκαν σε διαφορετικά χωριά με σχεδόν 400 μελίσσια. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, η δραστηριότητα δεν έχει ακόμη αποφέρει πολλούς καρπούς, λόγω του παραδοσιακού τρόπου των συμμετεχόντων. Οι μελισσοκόμοι χρησιμοποιούν τις παραδοσιακές κυψέλες.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μάρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις
Ο Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις (αγγλ. Richard Evans Schultes, 1915-2001) ήταν Αμερικανός βιολόγος, ο οποίος θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης Εθνοβοτανικής. Είναι γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τις χρήσεις των φυτών από τους αυτόχθονες πληθυσμούς, ιδιαίτερα τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αμερικής. Ερεύνησε και μελέτησε ενθεογονικά ή παραισθησιογόνα φυτά, ιδιαίτερα στο Μεξικό και τον Αμαζόνιο, που περιελάμβανε δια βίου συνεργασίες με χημικούς.
Είχε χαρισματική επιρροή ως εκπαιδευτικός στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Αρκετοί από τους φοιτητές του και τους συναδέλφους του συνέχισαν να γράφουν δημοφιλή βιβλία και να αναλαμβάνουν θέσεις με επιρροή σε μουσεία, βοτανικούς κήπους και οργανισμούς για τη λαϊκή κουλτούρα.
Το βιβλίο του The Plants of the Gods: Their Sacred, Healing, and Hallucinogenic Powers (1979), σε συνεργασία με τον χημικό Άλμπερτ Χόφμαν, που ανακάλυψε το LSD, θεωρείται το πιο δημοφιλές έργο του. Το ίδιο έργο επανεκδόθηκε, σε μια εκτεταμένη δεύτερη έκδοση, βασισμένη σε γερμανική μετάφραση του Κρίστιαν Ρετς το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κατηγορία:Αμερικανοί βοτανολόγοι
Ποντικός Ύδρας
Ο Ποντικός ή Ποντικονήσι είναι βραχονησίδα του Αργοσαρωνικού και της Ύδρας η οποία βρίσκεται νοτιοδυτικά του νησιού και της νησίδας Πέτασι.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Περιοχή Σερενγκέτι
Η Περιοχή Σερενγκέτι (Αγγλικά: Serengeti District, Σουαχίλι: Wilaya ya Serengeti), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Μάρα της Τανζανίας. Η επαρχιακή πόλη διοίκησης, είναι το Μουγκούμου (Mugumu). Η Περιοχή, φιλοξενεί ένα από τα διασημότερα καταφύγια αγρίων θηρίων στον κόσμο και υπάρχει μια από τις δυτικές πύλες εισόδου στο πάρκο.
Αντόνιο ντα Μοντεφέλτρο
Ο Aντόνιο, ιταλ.: Αntonio da Montefeltro (1445 - 1508) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν νόθος γιος του Φεντερίκο Γ΄, δούκα του Ουρμπίνο.
Περιοχή Σερενγκέτι
Κατά το 2012, στην Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Επαρχία Σερενγκέτι (Serengeti District) ήταν 249.420 άτομα.
Αντόνιο ντα Μοντεφέλτρο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο, κληρονόμησε τον τίτλο του κόμη του Καντιάνο μετά το πρόωρο τέλος του αδελφού του Μπουονκόντε το 1458. Το 1464 εγκατέλειψε τις σπουδές για τη στρατιωτική σταδιοδρομία, ακολουθώντας τον πατέρα του ενάντια στον παπικό στρατό με επικεφαλής τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα. Το 1470 πήρε μέρος στη μάχη του Mουλατσάνo και δύο χρόνια αργότερα πήρε μέρος στην πολιορκία της Βολτέρρα, πάντα ως υποδιοικητής του Φεντερίκο Γ΄. Και οι δύο βρίσκοντο στην υπηρεσία του Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας στο βασίλειο της Νάπολης το 1474.
Η σύζυγός του ήταν η Εμίλια ντι Κάρπι, κόρη του κόμη Mάρκο Β΄ του Κάρπι και του Σασσουόλο. Ίσως αυτή να απεικονίστηκε από τον Ραφαήλ το 1504-05. Ο Aντόνιο απεβίωσε στο Γκούμπιο το 1508, πιθανότατα από σύφιλη.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μοντεφέλτρο
Περιοχή Σερενγκέτι
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Από το 2012, η Περιοχή Σερενγκέτι (Serengeti District), διαιρείται διοικητικά σε 28 Τμήματα:
Τμήματα
• 5
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μάρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Χάουαρντ Κένταλ
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1946 στην πόλη Ρούτον στην Βόρεια Αγγλία. Είναι διάσημος κυρίως για την ενασχόληση του με την αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα της Έβερτον ως παίκτης και ως προπονητής. Παραμένει ο τελευταίος Άγγλος προπονητής που κέρδισε ευρωπαϊκό τρόπαιο με αγγλικό σύλλογο. Ο Κένταλ έγινε μέλος του Αγγλικού ποδοσφαιρικού Hall of fame το 2005, σε αναγνώριση της συνεισφοράς του ως προπονητής στο αγγλικό ποδόσφαιρο.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Κένταλ εντάχθηκε στην Πρέστον Νορθ Εντ στην ηλικία των 15 ετών το 1961. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο δύο χρόνια μετά. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας εναντίον της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ ήταν μάλιστα ο νεώτερος παίκτης που αγωνίστηκε σε τελικό του κυπέλλου Αγγλίας έως εκείνη την στιγμή.
Το 1967 ο Κένταλ μετακομίζει στην Έβερτον έναντι £85,000 αν και αγωνιζόταν κυρίως ως αμυντικός τοποθετείται στο κέντρο για να φτιάξουν μαζί με τον Κόλιν Χάρβεϊ και τον Άλαν Μπολ την θρυλική αγία τριάδα που κέρδισε το πρωτάθλημα Αγγλίας την περίοδο 1969-70. Τις επόμενες τρεις σεζόν ο Κένταλ ήταν ο αρχηγός της ομάδας.
Το 1974 μεταγράφηκε στην Μπέρμιγχαμ Σίτι.
Παίκτης - Προπονητής
Τρία χρόνια μετά στην Στόουκ Σίτι, στην ίδια ομάδα έκανε το ντεμπούτο του ως παίκτης-βοηθός προπονητής το 1978.Έπαιξε μάλιστα βασικό ρόλο στην άνοδο της ομάδας στην Ντιβίζιον 1 την σεζόν 1978-79
Πήγε στην Μπλάκμπερν Ρόβερς στην Ντιβίζιον 2 ως παίκτης-προπονητής τον Ιούνιο του 1979 και η ομάδα έχασε την επόμενη σεζόν την άνοδο στην διαφορά γκολ.
Το 1981 επιστρέφει στην Έβερτον πάλι ως παίκτης-προπονητής ως ποδοσφαιριστής έπαιξε μόλις 4 παίχνίδια
Προπονητική καριέρα
Το 1981 επιστρέφει στην Έβερτον πάλι ως παίκτης-προπονητής ως ποδοσφαιριστής έπαιξε μόλις 4 παιχνίδια ως προπονητής όμως σάρωσε τα πάντα, αν και έφτασε στο πρόθυρα της απόλυσης τον Ιανουάριο του 1984 τελικά κατέκτησε με την Έβερτον διαδοχικά, το Κύπελλο Αγγλίας το 1984,το Τσάριτυ Σιλντ (Αγγλικό Σούπερ Καπ) το 1984, το πρωτάθλημα Αγγλίας 1984-85,το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης το 1985.το Τσάριτυ Σιλντ το 1986 και το 1987 και το Αγγλικό πρωτάθλημα το 1986-87 που ήταν το ένατο και τελευταίο μέχρι στιγμής πρωτάθλημα που πήγε στην Έβερτον. Ο πενταετής ευρωπαϊκός αποκλεισμός ήταν η αιτία που έκανε το Χάουαρντ Κένταλ να αφήσει την Έβερτον για την Αθλέτικ Μπιλμπάο. Με τη φυγή του μια από τις πιο επιτυχημένες εποχές στην ιστορία της Έβερτον έφτασε στο τέλος της.
Ακολούθησαν 2 χρόνια στην Αθλέτικ Μπιλμπάο χωρίς επιτυχίες και μια απόλυση στις 15 Νοεμβρίου 1989 μετά από συνεχή φτωχά αποτελέσματα.Σε λιγότερο από ένα μήνα επιστρέφει στο Αγγλικό πρωτάθλημα ως προπονητής της Μάντσεστερ Σίτι με την οποία πετυχαίνει μια άνετη παραμονή οδηγώντας την στην 14η θέση.
Με την ανακοίνωση στα τέλη Μαΐου ότι ο Μπόμπι Ρόμπσον θα παραιτηθεί ως προπονητής της Εθνικής Αγγλίας μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990, το όνομα του Κένταλ ήταν αναπόφευκτο να αναφερθεί από τον Τύπο ως πιθανός διάδοχός Ωστόσο, ο ίδιος απέρριψε γρήγορα την προσφορά από τον Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας να δώσει συνέντευξη για την θέση.
Επέστρεψε στην Έβερτον το ως προπονητής στις 7 Νοεμβρίου 1990, μετά την απόλυση του παλιού του συμπαίκτη Κόλιν Χάρβει, ο οποίος επαναπροσλήφθηκε εκ στην ομάδα ως βοηθός του. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι είχε δημιουργήσει μια ισχυρή ομάδα στην Μάντσεστερ Σίτι που ήταν κοντά στην κορυφή του πίνακα του πρωταθλήματος.
Δικαιολόγησε αυτή την κίνηση λέγοντας ότι η Μάντσεστερ Σίτι, ήταν απλά μια δουλεία, αλλά η Έβερτον ήταν ο γάμος του. Την στιγμή της πρόσληψής του η Έβερτον μάχεται κατά του υποβιβασμού στη δεύτερη κατηγορία, αλλά γρήγορα αντιστράφηκε το κλίμα και  κατάφερε να τερματίσει ένατη και επίσης κατάφερε τον αποκλεισμό στα προημιτελικά του κυπέλλου Αγγλίας, νικώντας την Λίβερπουλ Φ.Κ στον πέμπτο γύρο. Παρά την απόκτηση παικτών όπως ο Μο Τζόνστον και ο Πίτερ Μπίρντσλεϊ,τα επόμενα χρόνια η Έβερτον παρέμεινε πότε πάνω και πότε κάτω από τη μέση του βαθμολογικού πίνακα  κάπως έτσι η δεύτερη θητεία του Κένταλ στον πάγκο της Έβερτον έληξε όταν παραιτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1993.
Στις αρχές της περιόδου 1994-95 ο Χάουαρντ Κένταλ κάθισε στον πάγκο της Σκόντα Ξάνθης μόλις σε επτά παιχνίδια (δύο νίκες, τρεις ισοπαλίες, δύο ήττες). Οι δρόμοι του με την ομάδα της Θράκης χώρισαν στις 30 Οκτωβρίου 1994.
Τον Ιανουάριο του 1995 επέστρεψε στο αγγλικό ποδόσφαιρο, αναλαμβάνοντας της Νοτς Κάουντι. Οι Καρακάξες αγωνίζονταν άσχημα έχοντας ένα εφιαλτικό ξεκίνημα την σεζόν, αλλά υπό την ηγεσία Κένταλ υπήρχε μια σημαντική βελτίωση, με την Νοτς Κάουντι να ξεφεύγει από την ζώνη του υποβιβασμού από το τέλος Μαρτίου. Ωστόσο, μια σειρά διαφωνιών με πρόεδρο τον Ντέρεκ Πάβις οδήγησε τον Κένταλ στην απόλυσή του, τον Απρίλιο του 1995 ακριβώς γιατί ποτέ δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί. Οι Καρακάξες κατέρρευσαν λίγο αργότερα και η ομάδα του υποβιβάστηκε στην Ντιβίζιον 2, στο τέλος της σεζόν.
Το Δεκέμβριο του 1995 αναλαμβάνει την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ την πρώτη χρονιά σώζει την ομάδα από τον υποβιβασμό και την επόμενη την οδηγεί ως τον τελικό των πλέι-οφ χάνοντας από την Κρίσταλ Πάλας.
Επιστρέφει ξανά στην Έβερτον για τρίτη φορά τον Αύγουστο του 1997 παραιτήθηκε στο τέλος της σεζόν 1997-98 έχοντας πετύχει να σώσει την ομάδα από τον υποβιβασμό μόλις την τελευταία αγωνιστική. Με τις φήμες για αλκοολισμό να συνοδεύουν το πέρασμα του ολόκληρη την σεζόν.
Το 2001 αποκάλυψε ότι είχε προσφορές από μια σειρά από αγγλικούς συλλόγους που απέρριψε, και εξέφρασε ενδιαφέρον για την θέση του προπονητή στην Εθνική Ιρλανδίας, το οποίο δόθηκε τελικά στον Τζιοβάνι Τραπατόνι.
Πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 2015.
Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ
Ο Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ (ολλανδικά: Bartholomeus Breenbergh, Ντεφέντερ, 1598 - Άμστερνταμ, 1657) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ζωγράφιζε τοπία σε ιταλικό ύφος.
Βιογραφία
Στα τέλη του 1619 καταγράφεται ως διαμένων στη Ρώμη (Ιταλία), όπου (μάλλον εσφαλμένα) καταγράφηκε στην απογραφή πληθυσμού του ίδιου έτους ως Καθολικός. Εκεί διέμενε με τον Φλαμανδό τοπιογράφο Πάουλ Μπριλ, με τον οποίο έζησε επί επτά τουλάχιστον χρόνια, όπως έγραψε ο ίδιος το 1653, και επηρεάστηκε από το έργο του, ενώ επηρεάστηκε επίσης ιδιαίτερα από τα ιδιαίτερα ποιητικά τοπία που δημιουργούσε ο εξόριστος Γερμανός καλλιτέχνης Άνταμ Ελζχάιμερ. Ο Μπρέινμπερχ ανήκε στην πρώτη γενεά των Ολλανδών τοπιογράφων που ακολούθησαν το ιταλικό ύφος, δηλ. καλλιτέχνες που ταξίδεψαν στην Ιταλία κατά τη δεκαετία του 1620 και εμπνεύστηκαν από την ατμόσφαιρα και το φως της. Σε άλλες πηγές αναφέρεται ότι ζούσε και συνεργαζόταν με τον Φλαμανδό καλλιτέχνη Φρανς φαν ντε Καστέιλε και απλώς επηρεάστηκε από το έργο του Μπριλ. Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Bentvueghels, όπου του δόθηκε το προσωνύμιο "het fret" (= το κουνάβι). . Μέσω αυτής γνώρισε τον συμπατριώτη του τοπιογράφο Κορνέλις φαν Πούλενμπουρχ, από τον οποίο επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό, τόσο που είναι δύσκολο κανείς να ξεχωρίσει τα έργα τους που χρονολογούνται κατά την περίοδο 1623 - 1630. Μια ακόμη επιρροή ήταν ο Νικολάες Μούγιερτ. Με τη σειρά του, ο Μπρέινμπερχ επηρέασε τον Γάλλο τοπιογράφο Κλωντ Λορραίν, ο οποίος είχε φθάσει στην πόλη περί το 1620. Εκτός από πίνακες, ο Μπρέινμπερχ δημιούργησε στην Ιταλία και πολλά σχέδια ρωμαϊκών τοπίων με ερείπια και κλασικά κτίσματα, όπου είναι εμφανής η επιρροή των Μπριλ και Πούλενμπουρχ.
Η ακριβής χρονολογία επιστροφής του στο Άμστερνταμ δεν είναι γνωστή. Αναφέρονται οι χρονολογίες του 1630 και 1633, έτος κατά το οποίο καταγράφεται στην πόλη. Το ίδιο έτος (1633) νυμφεύτηκε την Ρεμπέκκα Σέλλινγκβαου (Rebecca Schellingwou), θυγατέρα εύπορου εμπόρου ενδυμάτων. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε αρχικά στην Ντάικστραατ (Dijkstraat), ενώ από το 1648 και ύστερα αλλάζει διευθύνσεις διαμένοντας στην Λάουρισχραχτ, στην Πρινσενχραχτ και στην Χέρενχραχτ. Παράλληλα, έλαβε ετήσια πρόσοδο 60 λιρών από την Αυλή του βασιλέα Καρόλου Α΄ της Αγγλίας. Το ζεύγος Μπρέινμπερχ απέκτησε δυο γιους, τον Πίτερ και τον Χέντρικ, κανένας από τους οποίους δεν ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του. Ο Μπρέινμπερχ απεβίωσε και τάφηκε στην "Παλαιά Εκκλησία" (Oude Kerk) στις 5 Οκτωβρίου 1657.
Η σταδιοδρομία του καλλιτέχνη κορυφώθηκε κατά τη δεκαετία του 1630, οπότε δημιουργούσε πίνακες με σκηνές από τη Βίβλο (ειδικότερα από την Παλαιά Διαθήκη) και με μυθολογικές σκηνές, ενώ οι διαστάσεις των έργων του γίνονται όλο και μεγαλύτερες και οι συνθέσεις του περισσότερο φιλόδοξες. Αν και η παλέτα και ο φωτισμός του είναι ιταλικού ύφους, οι απεικονίσεις του θυμίζουν πολύ αυτές του Πίτερ Λάστμαν και άλλων ζωγράφων ιστορικών θεμάτων που δραστηριοποιούνταν στο Άμστερνταμ. Είναι γνωστά και μερικά πορτρέτα του.
Καταγεγραμμένος μαθητής του φέρεται μόνον ο Γιαν ντε Μπίσχοπ (Jan de Bisschop), κατά την περίοδο 1640 - 1648. Με τη σειρά του, ο Μπρέινμπερχ επηρέασε τους Γιαν Λίνσεν, Σκιπιόνε Κομπάνιο, Λάουρενς Μπαράρα, Σαρλ Κορνέλισ. ντε Χόοχ, Πίτερ φαν Χρουνεβέχεν, Φρανσουά φαν Κνιμπέρχεν και Καταρίνα φαν Κνιμπέρχεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πηγή Ιωαννίνων
Η Πηγή είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 750 μέτρα και συμπεριλαμβάνεται στα Μαστοροχώρια της Ηπείρου.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Πηγή βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του όρους Σμόλικας, στο εσωτερικό της κοιλάδας του χείμαρρου Τοπόλιτσα και περιβάλλεται από πυκνό δάσος πεύκων. Το χωριό είναι κτισμένο μέσα στα όρια του εθνικού πάρκου της Πίνδου και χαρακτηριστικό του είναι οι πολλές πηγές και τα τρεχούμενα νερά στα οποία οφείλει το όνομά του. Απέχει 69 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 6,5 χλμ. ΒΑ. από τη Κόνιτσα. Αξιοθέατο είναι το πέτρινο γεφύρι (του 1903) στα νοτιοδυτικά του χωριού χορηγίας του Πεκλαρίτη Γ. Καραγιάννη που από το 2006 έχει ανακηρυχθεί νεώτερο μνημείο. . Σημαντική είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (του 1819) με αξιόλογες αγιογραφίες και τέμπλο Χιονιαδίτων ζωγράφων.
Ιστορία - Διοικητικά
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα
Η Ταμάρα Λέμπικα (Tamara de Łempicka) (γεννήθηκε ως Μαρία Γκόρσκα - Maria Górska) (16 Μαΐου 1898 – 18 Μαρτίου 1980), επίσης γνωστή ως η Tamara de Lempicka, ήταν Πολωνή ζωγράφος ενεργή στη δεκαετία του 1920 και του 1930, η οποία πέρασε την επαγγελματική της ζωή στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα πορτρέτα αριστοκρατών και πλουσίων σε στυλ Art-Deco και για τους εξαιρετικά στυλιζαρισμένους πίνακες ζωγραφικής με γυμνά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία
Μάχη στο Τραχήλι
Η μάχη στο Τραχήλι, -μέρος της αντίστασης των Κρητών την περίοδο της Γερμανικής κατοχής της Ελλάδας,- έγινε στις 15 Αυγούστου 1943, ανάμεσα στην ομάδα ένοπλων Κρητών ανταρτών «Ψηλορείτης» και Γερμανών στρατιωτών. Η μάχη αν και οι Γερμανοί είχαν την συντριπτική πλειοψηφία (450 στρατιώτες έναντι 22 ανταρτών), τελείωσε με μεγάλες απώλειες για αυτούς. Για αντεκδίκηση, οι Γερμανοί πυρπόλησαν το χωριό Βορίζια στις 26 Αυγούστου αφού πρώτα είχε βομβαρδιστεί.
Συνοπτική περιγραφή
Συνοπτική περιγραφή των γεγονότων δίνει το παρακάτω απόσπασμα από το πόρισμα που συνέταξαν οι Καζαντζάκης και Κακριδής το 1945:
'' «Κατά τα μέσα Αυγούστου 1943, οι Γερμανοί επολιόρκησαν τους πρόποδες της Ίδης με σκοπόν να εξοντώσουν τους εκεί δρώντας αντάρτας. Κατά την διάρκειαν των επιχειρήσεων εφόνευσαν περί τους 150 εκ των νοτίως του οροπεδίου της Νίδας κειμένων χωρίων Ζαρός, Βορίζια, Κουρούτες, Πλατάνια, Ζωνιανά, Πλάτανος κ.α. και συνέλαβον αρκετούς ομήρους. Οι αντάρται, δια να μη δεινοπαθήσουν τα πέριξ χωρία, απέφυγον κατ' αρχάς να πολεμήσουν, αποχωρούντες όμως ενέπεσον εις κλειόν, και εξηναγκάσθησαν να δώσουν μάχη, 22 αυτοί προς 3.500 Γερμανούς. Την επομένην κατέφυγον εις την περιοχήν του Αρκαδίου. Τότε οι Γερμανοί κατέστρεψαν τα ΒΟΡΙΖΙΑ (28/8/43), χωρίον το οποίον είχεν λεηλατηθή κατά Νοέμβριον του 1942 τα γυναικόπαιδα διετάχθησαν να φύγουν εντός 11/2 ώρας, πρίν όμως παρέλθη η προθεσμία αύτη, το χωρίον εβομβαρδίσθη εξ αεροπλάνων, συμπληρωθείσης της καταστροφής του διά τορπιλλών και δυναμίτιδος. Το σχολείον ανετινάχθη, η εκκλησία υπέστη ζημίας, το υδραγωγείον κατεστράφη. Η περιοχή του χωριού εκηρύχθη πολεμική ζώνη, απαγορευθείσης της επιστροφής των κατοίκων. Τον Μάιον του 1944, ότε οι Γερμανοί κατέστρεψαν τα χ. Καμάρες, Μαγαρικάρι, Σαχτούρια, και Λοχριά (ιδ΄ε κατ. Σ. 311-314), ελθόντες εις τα Βορίζια συνεπλήρωσαν την καταστροφήν. Το χωρίον είναι και σήμερον έρημον, ελαχίστων οικογενειών επανελθουσών εις τα ερείπια αι άλλαι είναι ακόμη διεσκορπισμέναι εις τα πέριξ χωρία.''
Το χρονικό της μάχης
Ξημερώματα της 15ης Αυγούστου του 1942, ο φρουρός της ομάδας βλέπει ένα τμήμα του Γερμανικού στρατού να κατευθύνεται προς τα Βορίζια αναζητώντας τους αντάρτες και να κυκλώνει το χωριό. Ύστερα από λίγο βλέπου και άλλα γερμανικά τάγματα να κατεβαίνουν από τις Καμαριανές κορυφές και έτσι βρίσκονται και αυτοί περικυκλωμένοι.
Στην θέση Πόρο του Τραχηλιού, και βλέποντας μπροστά τους τους Γερμανούς αποφασίζουν να πολεμήσουν. 22 αντάρτες κατόρθωσαν πολεμώντας από τις 9 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα να αντιμετωπίσουν με επιτυχία 450 Γερμανούς στρατιώτες και να αποφύγουν την σύλληψη και το θάνατο.
Τελικά, ο γερμανικός στρατός μέτρησε 13 νεκρούς, ενώ οι αντάρτες από τη μεριά τους έχασαν 7 άτομα και είχαν 7 τραυματίες.
Στις 26 Αυγούστου, 11 μέρες μετά την μάχη, οι Γερμανοί επιστρέφουν στο χωριό για αντίποινα. Εκτέλεσαν 5 άτομα ενώ έδιωξαν όλο τον πληθυσμό, βάζοντας φωτιά στο χωριό. Ταυτόχρονα τα Βορίζια βομβαρδίστηκαν με 21 βόμβες. Το χωριό ισοπεδώθηκε και ξαναχτίστηκε εκ θεμελίων μετά το τέλος του πολέμου.
Το 2000 με το Προεδρικό Διάταγμα 97/16-3-2000 το χωριό των Βοριζίων ανακηρύχτηκε «μαρτυρικό χωριό» ενώ ανήκει και στο «Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών της Ελλάδος Περιόδου 1940-1945».
Βιβλιογραφία
Μ Μ
Θεόδωρος Μανωλόπουλος
Ο Θεόδωρος Μανωλόπουλος (1900 - 16 Οκτωβρίου 1981) ήταν Έλληνας γιατρός με ειδικότητα στην Παθολογία, πτυχιούχος της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός. Γεννήθηκε το 1900 στην Ομβριακή Δομοκού του νομού Φθιώτιδας. Ως έφεδρος Αξιωματικός Υγειονομικού (ανθυπίατρος) έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στη μικρά Ασία, στην εξαντλητική πορεία της Αλμυράς ερήμου και στη μάχη του Σαγγαρίου-Γκεούκ. Το 1924 εγκαθίσταται ως γιατρός στο Σαρίσαμπαν (σημερινή Χρυσούπολη ) του νομού Καβάλας και με προτροπή του καθηγητού στην Ιατρική σχολή Αθηνών,των τροπικών νοσημάτων, Ιωάννου Καρδαµάτη αναλαμβάνει την οργάνωση και εκμοντερνισμό των τοπικών υγειονομικών Υπηρεσιών για την καταπολέμηση των ελωδών νόσων και κυρίως της ελονοσίας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 23 Ιουνίου 1964 εξελέγη βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου με απόφαση του Εκλογοδικείου, αντικαθιστώντας στην έδρα το Θεόδωρο Λυμπερίδη. Διετέλεσε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην κυβέρνηση του Ηλία Τσιριμώκου, από τις 20 Αυγούστου 1965 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1965. . Στη συνέχεια, στις 5 Οκτωβρίου 1965, ανέλαβε υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.
Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε το 1981, σε ηλικία 81 ετών. Κηδεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου 1981 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Κλεοπάτρα Μανωλοπούλου και είχαν παιδιά.
Το 1964 τιμήθηκε, για την κοινωνική προσφορά του, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Νομάρχες Φθιώτιδας
Ματουρίνο Μπλανσέτ
Ο σεβασμιότατος Ματουρίνο Μπλανσέτ (πλήρες όνομα ιταλικά: Angelo Maturino Blanchet, γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1892, απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1974) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Οβίδιο Λάρι (Ovidio Lari).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκρεσάν 3 Μαρτίου 1892, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1921. Στις 18 Φεβρουαρίου 1946, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο της Αόστα.
Έχει μιλήσει και στις τέσσερις συνεδρίες της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού. Ως το 1968, έτος συνταξιοδότησής του, είχε χειροτονήσει 78 ιερείς. ; Απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1974 στη μονή Saint-Jacquême στο Σαιν Πιερ.
Πηγές
Μπλανσέτ, Μπλανσέτ Μπλανσέτ, Μπλανσέτ
Αδόλφος της Γερμανίας
Ο Αδόλφος της Γερμανίας, γνωστός και ως Αδόλφος του Νάσσαου (Adolf von Nassau, περ. 1250 – 2 Ιουλίου 1298) από τον Οίκο του Νάσσαου, ήταν κόμης του Νάσσαου από το 1276 περίπου και εκλέχτηκε βασιλιάς της Γερμανίας (Βασιλιάς των Ρωμαίων) από τις 5 Μαΐου 1292 έως την καθαίρεσή του από τους πρίγκιπες-εκλέκτορες το 1298. Ποτέ δεν στέφθηκε από τον Πάπα, ώστε να εξασφαλίσει τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο πρώτος στην ιστορία, σωματικά και ψυχικά υγιής κυβερνήτης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που καθαιρέθηκε χωρίς παπικό αφορισμό. Ο Αδόλφος πέθανε λίγο αργότερα μαχόμενος κατά του διαδόχου του Αλβέρτου των Αψβούργων.
Ήταν ο δεύτερος στη διαδοχή των λεγόμενων Κόμητων Βασιλέων των διαφόρων συναγωνιζομένων οίκων των επίδοξων κόμητων και ένας από τους λεγόμενους Αυτοκρατορικούς κόμητες.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ιμάγκινα, κόρη του Γκέρλαχ Δ΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Λίμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Κόμητες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Βασιλείς των Ρωμαίων
Άντζελα Ρέινερ
Η Άντζελα Ρέινερ (αγγλικά: Angela Rayner το γένος Bowen, 28 Μαρτίου 1980) είναι Βρετανίδα πολιτικός που υπηρετεί ως Αναπληρώτρια Αρχηγός της Α.Μ. Πλέον Πιστής Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου υπό τον Ηγέτη των Εργατικών Κιρ Στάρμερ, και ως Αναπληρώτρια Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από τον Απρίλιο του 2020.
Από τον Μάιο του 2021, είναι Σκιώδης Υπουργός Εργασίας, Σκιώδης Υπουργός επί των Κυβερνητικών Υποθέσεων και Σκιώδης Καγκελάριος του Δουκάτου του Λάνκαστερ. Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Άστον-αντερ-Λάιν, από τον Μάιο του 2015.
Η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως δημοκρατική σοσιαλίστρια. Παρόλα αυτά, θεωρείται ότι ανήκει στα πιο μετριοπαθή στελέχη του Εργατικού Κόμματος, ούσα έντονη επικρίτρια του πρώην ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν. Επίσης, έχει σκιαγραφηθεί ως πραγματίστρια πολιτικός. Τέλος, έχει δηλώσει ότι είναι «σκληροπυρηνική σε ζητήματα νόμου, ασφάλειας και τάξης» και αυτό πηγάζει ως αποτέλεσμα της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που είχε ως νέα, σύμφωνα με την ίδια.
Βιογραφία
Η Άντζελα Μπόουεν, γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1980 στο Στόκπορτ του Μάντσεστερ της Αγγλίας, όπου και μεγάλωσε σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης. Όπως έχει πει η ίδια, ο πατέρας της έκανε καταχρήσεις, ενώ η μητέρα της πάσχει από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και δήλωσε ότι «δεν έχει γνωρίσει ποτέ στοργή και αγάπη ως παιδί». Φοίτησε στο σχολείο "Stockport Academy" και το εγκατέλειψε σε ηλικία 16 ετών αφού έμεινε έγκυος. Αργότερα καταρτίστηκε πάνω στη Βρετανική νοηματική γλώσσα, καθώς επίσης και στη Κοινωνική Φροντίδα, στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο "Stockport College".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Κοινοτήτων (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Εργατικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Ιαπωνικός ασβός
Ο Ιαπωνικός ασβός (Meles anakuma) είναι ένα είδος σαρκοφάγου της οικογένειας των μουστελιδών, των νυφιτσών και των συγγενών τους. Ενδημικά της Ιαπωνίας, ζουν στης νήσους Χονσού, Κιούσου, Σικόκου, και Σοντοσίμα. Μοιράζεται το γένος Meles με τους ασιατικούς και τους ευρωπαϊκούς ασβούς. Στην Ιαπωνία αποκαλείται με την ονομασία anaguma (穴 熊) που σημαίνει "αρκούδα των τρυπών" σε ελεύθερη μετάφραση, ή mujina (む じ な, 狢).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Συγκριτική απεικόνιση του ευρωπαϊκού ασβούστη (κορυφή), του ασιατικού ασβού (κέντρο) και του ιαπωνικού ασβού (κάτω) Οι ιαπωνικοί ασβοί είναι γενικά μικρότεροι (μέσο μήκος 79 εκατοστά στα αρσενικά, 72 εκατοστά στα θηλυκά) και λιγότερο φυλετικά διμορφικά (εκτός από το μέγεθος των δοντιών) από τους ευρωπαίους ομολόγους τους. Το μήκος της ουράς τους είναι μεταξύ εκατοστών. Το συγκεκριμένο είδος είναι σχεδόν ή ελαφρώς μεγαλύτερο από τον ασιατικό ασβό. Οι ενήλικες ζυγίζουν συνήθως από 3,8 έως 11 κιλά. Το μέσο βάρος των θηλυκών, σύμφωνα με μία μελέτη από την περιοχή του Τόκιο, βρέθηκε να είναι 6,6 κιλά ενώ των αρσενικών 7,76 κιλά. Στο νομό Yamaguchi, το μέσο βάρους των θηλυκών και των αρσενικών κατά την άνοιξη ΄ταν 4,4 και 5,7 κιλά αντίστοιχα. Ο κορμός τους είναι αμβλύς και τα άκρα τους κοντά. Τα μπροστινά πόδια είναι εξοπλισμένα με ισχυρά νύχια για σκάψιμο. Τα νύχια στα πίσω πόδια είναι μικρότερα. Η ανώτερη γούνα τους έχει μακρύ γκρι-καστανό τρίχωμα. Το κοιλιακό τρίχωμα είναι κοντό και μαύρο. Το πρόσωπο έχει χαρακτηριστικές ασπρόμαυρες λωρίδες που δεν είναι τόσο διακριτές όσο στον ευρωπαϊκό ασβό. Το σκοτεινό χρώμα είναι συγκεντρωμένο γύρω από τα μάτια. Το κρανίο είναι μικρότερο από ό,τι του ευρωπαϊκού ασβού.
Προέλευση
Η απουσία ασβών από τη νήσο Χοκκάιντο και η παρουσία των συναφών M. leucurus στην Κορέα υποδηλώνουν ότι οι προγονικοί ασβοί έφτασαν στην Ιαπωνία από τα νοτιοδυτικά, μέσω της Κορέας. Οι γενετικές μελέτες δείχνουν ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ιαπωνικών και των ασιατικών ασβών, ενώ παλαιότερα θεωρούνταν του ιδίου είδους, καθώς και ότι οι ιαπωνικοί ασβοί είναι γενετικά πιο ομοιογενείς.
Συνήθειες
Όπως και τα υπόλοιπα μέλη του γένους Meles, οι ιαπωνικοί ασβοί είναι νυκτόβιοι και πέφτουν σε χειμερίνα νάρκη κατά τη διάρκεια των πιο κρύων μηνών του έτους. Αρχίζοντας από την ηλικία των 2 ετών, τα θηλυκά ζευγαρώνουν και γεννούν δύο ή τρία μικρά κατά την άνοιξη (Μάρτιος-Απρίλιος). Ζευγαρώνουν ξανά σύντομο, αλλά ενεργοποιούν εσωτερικό μηχανισμό τους που καθυστερεί την κύηση, μέχρι τον επόμενο Φεβρουάριο. Οι ιαπωνικοί ασβοί είναι πιο μοναχικοί από τους ευρωπαϊκούς ασβούς. Δεν ομαδοποιούνται σε σε κοινωνικές ομάδες και οι σύντροφους δε σχηματίζουν δεσμούς ζεύγους. Κατά τη διάρκεια της περιόδου ζευγαρώματος, η περιοχή ενός αρσενικού ασβού επικαλύπτεται με την περιοχή 2 έως 3 θηλυκών ασβών. Οι ασβοί με αλληλεπικαλυπτόμενες περιοχές μπορούν να επικοινωνούν με τη σήμανση των μυρωδιών τους.
Ενδιαιτήματα
Οι ιαπωνικοί ασβοί συναντώνται σε ποικιλία δασών και άλλων δασικών οικοτόπων.
Στη λαογραφία
Στην ιαπωνική μυθολογία, οι ασβοί είναι όντα που αλλάζουν μορφή και είναι γνωστά ως μουτζίνα (mujina). Στο Nihon Shoki (αρχαίο ιαπωνικό βιβλίο), αναφέρεται ότι οι mujina τραγουδούσαν και άλλαζαν μορφή ως άλλοι άνθρωποι.
Διατροφή
Η διατροφή του ιαπωνικού ασβού δε διαφέρει από αυτή των άλλων ασβών και είναι αυτή ενός παμφάγου. Περιλαμβάνει γαιοσκώληκες, σκαθάρια, μούρα και λωτούς.
Απειλές
Αν και παραμένει κοινό, το είδος του ιαπωνικού ασβού έχει συρρικνωθεί τα τελευταία χρόνια. Καλύπτοντας το 29% της χώρας το 2003, η περιοχή δράσης του έχει μειωθεί κατά 7% τα τελευταία 25 χρόνια. Απειλές του αποτελούν, η αυξημένη ανάπτυξη της γης, η γεωργία, καθώς και ο ανταγωνισμός από τα εισαγόμενα ρακούν. Το κυνήγι του είναι νόμιμο, αλλά έχει μειωθεί σημαντικά από τη δεκαετία του '70.
Το 2017, ανησυχία προέκυψε από την έξαρση του κυνηγιού ασβών στη νήσο Κιούσου. Ενθαρυμμένο από την επιδότηση των τοπικών κυβερνήσεων και την αυξανόμενη δημοτικότητα του κρέατός του στα ιαπωνικά εστιατόρια, υπάρχει φόβος ότι το κυνήγι μπορεί να έχει φτάσει σε μη βιώσιμο για το είδος επίπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηλαστικά της Ιαπωνίας Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Βιλελμίνη της Πρωσίας
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Σοφία Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1709 στο Βερολίνο, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Αννόβερου. Η Βιλελμίνη μοιράστηκε τη δυστυχισμένη παιδική ηλικία του αδελφού της Φρειδερίκου, του οποίου η φιλία και η εμπιστοσύνη παρέμεινε όλη της τη ζωή, με εξαίρεση ένα σύντομο χρονικό διάστημα.
Όντας η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειάς της, ήταν από νωρίς ο στόχος των συζητήσεων για τους πολιτικούς γάμους. Η μητέρα της, η βασίλισσα Σοφία Δωροθέα, επιθυμούσε να παντρευτεί τον ανιψιό της Φρειδερίκο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, αλλά από τη βρετανική πλευρά δεν υπήρχε η τάση να κάνει μια προσφορά γάμου εκτός από αντάλλαγμα σημαντικών παραχωρήσεων που ο πατέρας της Βιλελμίνης δεν δεχόταν.
Ο Φρειδερίκος αρχικά ήταν να αρραβωνιαστεί την μικρότερη αδελφή της Βιλελμίνης, Σοφία, αλλά την τελευταία στιγμή ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ αποφάσισε να την αντικαταστήσει με την Βιλελμίνη. Ωστόσο δεν ζητήθηκε η γνώμη του γαμπρού στην απόφαση αυτή. Αυτός ο γάμος έγινε αποδεκτός μόνο από τη Βιλελμίνη υπό απειλές από τον πατέρα της και με σκοπό να αποφευχθεί η ντροπή του αδελφού της.
Οικογένεια
Στις 20 Νοεμβρίου 1731 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ, στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Μετέπειτα ζωή
Αρχικά ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος, αλλά τελικά ήταν θορυβώδης πρώτα από τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους και έπειτα από την ερωτική σχέση του μελλοντικού Μαργράβου με τη Ντοροτέα φον Μάρβιτς, της οποίας η άνοδος ως επίσημη ερωμένη στην αυλή του Μπαϊρόιτ και πικραμένη από την απώθηση του αδελφό της Φρειδερίκου, προκάλεσε μια αποξένωση περίπου τριών ετών μεταξύ της Βιλελμίνης και του συζύγου της.
Η Βιλελμίνη απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 1758 στο Μπαϊρόιτ σε ηλικία 49 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
The Loud House
thumb|Λογότυπο σειράς Το The Loud House είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Κρις Σαβίνο για το Nickelodeon. Η σειρά περιστρέφεται γύρω από τη χαοτική καθημερινή ζωή ενός αγοριού που ονομάζεται Λίνκολν Λάουντ, ο οποίος είναι το μεσαίο παιδί και το μοναδικό αγόρι σε μια μεγάλη οικογένεια 11 παιδιών. Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια φανταστική πόλη στο νοτιοανατολικό Μίσιγκαν, το Ρόιαλ Γουντς, βασισμένη στη γενέτειρα του Σαβίνο, το Ρόιαλ Όακ. Η σειρά παρουσιάστηκε στο δίκτυο το 2013 ως δίλεπτη ταινία μικρού μήκους που συμμετείχε στο ετήσιο πρόγραμμα Animated Shorts Program. Ξεκίνησε να παράγεται το επόμενο έτος. Η σειρά βασίζεται στην παιδική ηλικία του ίδιου του Σαβίνο, ο οποίος μεγάλωσε σε μια πολυμελή οικογένεια, και τα κινούμενα σχέδια είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένα από τα κόμικς των εφημερίδων.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 2 Μαΐου 2016 και έχουν μεταδοθεί έξι σεζόν. Το πρόγραμμα σημείωσε υψηλή τηλεθέαση από το ντεμπούτο του και έγινε η παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων με την υψηλότερη τηλεθέαση στην αμερικανική τηλεόραση μέσα στον πρώτο μήνα προβολής του. Η σειρά έχει λάβει σημαντική προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και υποψηφιότητες τόσο στα 28α όσο και στα 29α βραβεία GLAAD Media Awards, λόγω των Χάουαρντ και Χάρολντ Μακμπράιντ, δύο δευτερευόντων χαρακτήρων που είναι ένα διαφυλετικό παντρεμένο ζευγάρι ομοφυλόφιλων. Η εισαγωγή τους στη σειρά αναφέρθηκε στις ειδήσεις ως ιστορική και προκάλεσε αύξηση της τηλεθέασης. Τον Μάιο του 2017, οι χαρακτήρες του Λίνκολν Λάουντ και του Κλάιντ Μακμπράιντ παρουσιάστηκαν στο εξώφυλλο του Variety ως παράδειγμα διαφορετικών χαρακτήρων στην παιδική τηλεόραση.
Η έκτη σεζόν του The Loud House έκανε πρεμιέρα στις 11 Μαρτίου 2022. Στις 24 Μαρτίου 2022, η σειρά ανανεώθηκε για έβδομη σεζόν.
Μια ταινία μεγάλου μήκους βασισμένη στη σειρά κυκλοφόρησε στο Netflix τον Αύγουστο του 2021  και μια τηλεοπτική ταινία ζωντανής δράσης έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 2021.
Μια spin-off σειρά με τίτλο The Casagrandes έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου 2019. Μια σειρά ζωντανής δράσης με τίτλο The Really Loud House θα κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο του 2022.
Προεδρικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2016)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν σε Ουζμπεκιστάν στις 4 Δεκεμβρίου 2016, μετά το θάνατο του απερχόμενου προέδρου Ισλάμ Καρίμοφ, στις 2 Σεπτεμβρίου. Με βάση το σύνταγμα οι εκλογές θα διεξάγονται σε διάστημα εντός τριών μηνών από  το θάνατο του Καρίμοφ. Ο μεταβατικός πρόεδρος Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ κέρδισε τις εκλογές με το 88,6% των ψήφων. Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν από το περιοδικό the Economist ως απάτη, και από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ως έλλειψη "πραγματικής επιλογής".
The Loud House
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Σειρές του Nickelodeon
Προεδρικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2016)
Πλαίσιο
Σύμφωνα με το άρθρο 96 του συντάγματος, όταν ο πρόεδρος κωλύεται ή πεθαίνει εν ενεργεία, ο πρόεδρος της Γερουσίας (όταν πέθανε ο Καρίμοφ στο αξίωμα ήταν ο Νιγκματίλα Γιουλντάσεφ) πρέπει να αναλάβει ως υπηρεσιακός πρόεδρος, πριν διεξαχθούν εκλογές μέσα σε τρεις μήνες. Ο Γιουλντάσεφ, όμως, παραιτήθηκε και το κοινοβούλιο στις 8 Σεπτεμβρίου, αποφάσισε ομόφωνα να διορίσει τον πρωθυπουργό Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ ως προσωρινό πρόεδρο.
Αυτό το επιπλέον συνταγματικό μέτρο έγινε με την υποστήριξη των τοπικών φυλών, που φοβήθηκαν ότι μια πάλη για την εξουσία μεταξύ των ελίτ της χώρας θα μπορούσε να προκαλέσει αστάθεια, και έτσι αποφάσισε να στηρίξει τον Μιρζιγιάγιεφ, που ήταν πρωθυπουργός από το 2003. Σύμφωνα με το Reuters, οι διαπραγματεύσεις του Μιρζιγιάγιεφ με τις φυλές για να εξασφαλίσει το χρίσμα της προεδρίας συμπεριελάμβαναν την υπόσχεση να μοιραστεί την εξουσία με τον αναπληρωτή πρωθυπουργό Ρουσλάμ Ασίμοφ και τον αρχηγό εθνικής ασφάλειας Ρουστάμ Ινογιάτοφ.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα της εκλογής σε 2 γύρους, με τον τελικό γύρο μεταξύ των δύο υποψηφίων με το υψηλότερο ποσοστό να διεξάγεται σε περίπτωση που κανένας υποψήφιος δεν λαμβάνει την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο.
Εκστρατεία
Τέσσερις υποψήφιοι προτάθηκαν από τα αντίστοιχα κόμματά τους τον Σεπτέμβριο. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ενέκρινε τις αιτήσεις τους τον Οκτώβριο. Ο πρωθυπουργός Μιρζιγιάγιεφ αντιμετώπισε τρεις άλλους υποψηφίους: τους Καταμτζάν Κετμόνοφ του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, Ναριμόν Ουμάροφ και Σαρβάρ Οταμουράτοφ (και οι δύο από το Κοινωνικό Δημοκρατικό Κόμμα).
Αποτελέσματα
Η κεντρική εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε ότι ο Μιρζιγιόγιεφ εξελέγη, με ποσοστό 88,6% των ψήφων. Η συμμετοχή ήταν 87,83%.
Αναφορές
2016
Αρτούρ Λεκμπέλο
Ο Αρτούρ Λεκμπέλο (Αλβανικά: Artur Tushe Lekbello), γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1976 στα Τίρανα της Αλβανίας και είναι Αλβανός πρώην ποδοσφαιριστής του Άρη Θεσσαλονίκης, της Νεντόρι Τιράνων και του Αστέρα Αμπελοκήπων.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Μεταξύ 1987 και 1996, ο Λεκμπέλο εκπροσώπησε την Αλβανία, πραγματοποιώντας τριάντα εμφανίσεις, χωρίς να σκοράρει, με τη φανέλα της Εθνικής Αλβανίας. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Αλβανία σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος τον Οκτώβριο του 1987 εναντίον της Ρουμανίας ενώ η τελευταία του διεθνή συμμετοχή ήταν ένας αγώνας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA τον Οκτώβριο του 1996 εναντίον της Πορτογαλίας.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας, και μεταξύ 2003 και 2008, ο Λεκμπέλο, έχοντας το πτυχίο του γυμναστή, δούλεψε σε αρκετές ακαδημίες και ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών, όπως ο Καμπανιακός, ο Ιωνικός Διαβατών και η Μηχανιώνα. Το Σεπτέμβριο του 2008 επέστρεψε στον Άρη καθώς αντικατέστησε τον Πέτρο Πασσαλή στη θέση του υπεύθυνου των ακαδημιών. Μετά από περίπου πέντε χρόνια στις ακαδημίες του Άρη, αποφάσισε να αλλάξει περιβάλλον και να δουλέψει ως πρώτος προπονητής στην ΚΦ Τιράνων (πρώην 17 Νεντόρι Τιράνων). Πιο συγκεκριμένα στις 15 Σεπτεμβρίου 2012, ο Λεκμπέλο ανακοινώθηκε ως ο νέος προπονητής της ΚΦ Τιράνων, αντικαθιστώντας τον Ισπανό Julián Rubio. Τρεις μέρες αργότερα, υπέγραψε επίσημα το συμβόλαιο με τον σύλλογο με τον οποίο είχε ξεκινήσει και την επαγγελματική του καριέρα ως ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, παραιτήθηκε από τη θέση του προπονητή στις 29 Οκτωβρίου μετά από ένα σερί κακών αποτελεσμάτων σε τέσσερις αγώνες πρωταθλήματος. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε υπεύθυνος των τμημάτων υποδομής στον Πυρσό Αγίας Τριάδας.
Προσωπική ζωή
Ο Λεκμπέλο είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών. Το 2012 διαγνώστηκε με μια σπάνια μυϊκή νόσο,  λόγω της οποίας οι γιατροί του είπαν ότι δεν είχε περισσότερα από 3 χρόνια ζωής. Σε συνέντευξή του στις 13 Μαΐου 2017, ο Λεκμπέλο δήλωσε ότι η ασθένεια ονομάζεται «νόσος του κινητικού νευρώνα», η οποία ξεκινά με παράλυση από τα χέρια ή τα πόδια. Είναι μια ασθένεια που παρουσιάζεται σε αθλητές η οποία προκαλεί νευρικές παθήσεις και ατροφία μυών σε χέρια και πόδια. Μετά τη εκτενή δημοσιοποίηση της ασθένειάς του στα ελληνικά ΜΜΕ, διεξήχθη, στις 17 Μαΐου, φιλικός αγώνας μεταξύ των βετεράνων του Άρη Θεσσαλονίκης και των Ελλήνων παικτών που κέρδισαν το UEFA Euro 2004 για να συγκεντρωθούν χρήματα για τη θεραπεία της νόσου.
Στατιστικά καριέρας
Κατηγορία:Αλβανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Αλβανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Τίρανα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Fleetwood Mac
Οι Fleetwood Mac είναι βρετανόαμερικανικό ροκ συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1967 στο Λονδίνο. Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα όλων των εποχών, έχοντας πουλήσει περισσότερους από εκατό εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως και εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame το 1998.
Κατά τα πρώτα τους χρόνια, οι Fleetwood Mac βασίστηκαν στα blues, αλλά μετά τα μέσα της δεκαετίας του '70 υιοθέτησαν ένα pop rock ύφος, με το οποίο γνώρισαν τις μεγαλύτερες τους επιτυχίες. Από την ίδρυση τους, τα μόνα σταθερά μέλη είναι ο ντράμερ Μικ Φλίτγουντ και ο μπασίστας Τζον ΜακΒί, άπό τους οποίους πήρε το όνομα του και το συγκρότημα.
Το άλμπουμ "Rumours" που κυκλοφόρησαν το 1977, βρίσκεται στην όγδοη θέση της λίστας με τους δίσκους με τις περισσότερες πωλήσεις, αφού ξεπέρασε τα σαράντα εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο.
Η εποχή Γκριν
Οι Fleetwood Mac σχηματίστηκαν τον Ιούλιο του 1967 από τον κιθαρίστα Πίτερ Γκριν, τον μπασίστα Τζον ΜακΒί και το ντράμερ Μικ Φλίτγουντ, οι οποίοι έπαιζαν για τους Bluesbreakers του Τζον Μάγιαλ. Ο Γκριν αποφάσισε το όνομα του συγκροτήματος να είναι συνδυασμός των ονομάτων του Φλίτγουντ και του ΜακΒί, πριν καν ενταχθεί στο σχήμα ο δεύτερος, ο οποίος επέμενε αρχικά να παραμείνει στους Bluesbreakers. Τελικά, οι Γκριν και Φλίτγουντ προσέλαβαν τον κιθαρίστα Τζέρεμι Σπένσερ και τον μπασίστα Μπομπ Μπρούνινγκ, με τη συμφωνία ο τελευταίος να αποχωρήσει στην περίπτωση που ο ΜακΒί αποφάσιζε να ενταχθεί στο συγκρότημα. Το νεοσύστατο σχήμα έδωσε την πρώτη του συναυλία στις 13 Αυγούστου 1967 στο Windsor Jazz and Blues Festival και μερικές εβδομάδες αργότερα ο ΜακΒί αποφάσισε να γίνει μέλος τους.
left|thumb|160px|Ο Πίτερ Γκριν στις 18 Μαρτίου 1970 στο Ανόβερο Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του ομώνυμο άλμπουμ στις 24 Φεβρουαρίου 1968 μέσω της Blue Horizon. Ο Μπρούνινγκ είχε ηχογραφήσει το κομμάτι "Long Grey Mare", ενώ τα υπόλοιπα τραγούδια παίχτηκαν από τη σύνθεση των Fleetwood Mac εκείνη την περίοδο. Χωρίς κάποιο επιτυχημένο σινγκλ, ο δίσκος σκαρφάλωσε ως την τέταρτη θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών. Λίγο αργότερα, κυκλοφόρησαν δύο σινγκλ τα οποία ανέβηκαν στο Top-40 της πατρίδας τους, με τα κομμάτια "Black Magic Woman" και "Need Your Love So Bad".
Στα τέλη Αυγούστου του ίδιου έτους, κυκλοφόρησε το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "Mr. Wonderful", βασισμένο όπως και το ντεμπούτο τους στην μπλουζ μουσική. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε ζωντανά στο στούντιο, δίνοντας έναν αυθεντικό ρετρό ήχο, ενώ συμμετείχαν γκεστ μουσικοί με πνευστά, όπως και η Κριστίν Πέρφεκτ των Chicken Shack στα πλήκτρα. Το "Mr. Wonderful" ανέβηκε στο Top-10 της Μεγάλης Βρετανίας και λίγο μετά την κυκλοφορία του, στη σύνθεση των Fleetwood Mac προστέθηκε ο κιθαρίστας Ντάνι Κίργουαν, πρώην μέλος του μπλουζ τρίο Boilerhouse. Πρώτη κυκλοφορία της νέας σύνθεσης ήταν το κομμάτι "Albatross", που έφθασε ως την κορυφή των βρετανικών τσαρτ και βραβεύθηκε ως ασημένιο σινγκλ.
Ακολούθησαν οι συλλογές "English Rose" στη Βόρεια Αμερική και "The Pious Bird of Good Omen" στην Ευρώπη και το συγκρότημα μετέβη στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 1969, ηχογραφώντας στο στούντιο της Chess Records μαζί θρυλικούς μπλουζ μουσικούς όπως ο Γουίλι Ντίξον, ο Buddy Guy και ο Ότις Σπαν.
Υπέγραψαν στην Immediate Records και κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Man of the World", σκαρφαλώνοντας στη δεύτερη θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών. Λόγω των προβλημάτων της δισκογραφικής τους εταιρείας, συμφώνησαν με τη θυγατρική της Warner Bros., Reprise Records. Τον Σεπτέμβριο του 1969, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Then Play On", αποτελώντας το τρίτο συνεχόμενο Top-10 στην πατρίδα τους. Παράλληλα, γνώρισαν άλλη μία μεγάλη επιτυχία με το κομμάτι "Oh Well", ενώ ο δίσκος έδωσε στο συγκρότημα μία ροκ κατεύθυνση και αποτελούνταν αποκλειστικά από συνθέσεις του Γκριν και του Κίργουαν.
Το 1970, η υγεία του Γκριν επιδεινώθηκε, αφού η χρήση LSD τον οδήγησε στη σχιζοφρένεια. Η τελευταία του επιτυχία με τους Fleetwood Mac ήταν το σινγκλ "The Green Manalishi (With the Two-Prong Crown)", αφού μετά την κυκλοφορία του ο Γκριν ήθελε να δωρίσει όλα τα κέρδη του συγκροτήματος σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ τα υπόλοιπα μέλη δεν συμφωνούσαν, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να αποχωρήσει από το σχήμα. Έπαιξε για τελευταία φορά μαζί τους στις 20 Μαΐου 1970, πριν ξεκινήσει τελικά την προσωπική του καριέρα.
Αλλαγές σύνθεσης
Τον Φεβρουάριο του 1971, ο Σπένσερ αποχώρησε από τη σύνθεση τους ενώ βρισκόταν σε περιοδεία, με τον Πίτερ Γκριν να τον αντικαθιστά προσωρινά. Τελικά, το καλοκαίρι του ίδιου έτους έγινε μέλος τους ο Μπομπ Γουέλτς, ηχογραφώντας μαζί τους το "Future Games", που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο. Η CBS κυκλοφόρησε στην Ευρώπη τη συλλογή "Greatest Hits", αποτελούμενη κυρίως από κομμάτια της εποχής του Πίτερ Γκριν και έξι μήνες μετά ακολούθησε το "Bare Trees", ανεβάζοντας τη δημοτικότητα τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρ' όλα αυτά, οι ζωντανές τους εμφανίσεις παρουσίαζαν σοβαρά προβλήματα λόγω του αλκοολισμού του Κίργουαν, ο οποίος τον οδήγησε στην αποξένωση από τους ΜακΒί και τον Γουέλτς. Ο Φλίτγουντ τον απέλυσε, με τον Μπομπ Γουέστον να τον αντικαθιστά, κυκλοφορώντας μαζί τους τα "Penguin" και "Mystery to Me" μέσα στο 1973. Στο πρώτο εξ αυτών, συμμετείχε ο Ντέιβ Γουόκερ στα φωνητικά, ενώ η σύνθεση των Φλίτγουντ, Τζον και Κριστίν ΜακΒί και Μπομπ Γουέλτς, κυκλοφόρησε το "Heroes Are Hard to Find" τον Σεπτέμβριο του 1974, σκαρφαλώνοντας για πρώτη φορά στο Top-40 του Billboard. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, έκανε γκεστ εμφανίσεις μαζί τους ο κιμπορντίστας Νταγκ Γκρέιβς, μηχανικός ήχου στο τελευταίο τους άλμπουμ.
Προσθήκη των Νικς και Μπάκιγχαμ
Μετά το τέλος της αμερικάνικης περιοδείας τους στα τέλη του 1974, ο Γουέλτς αποχώρησε, αφήνοντας στη σύνθεση το ζεύγος ΜακΒί και τον Μικ Φλίτγουντ. Ο τελευταίος βρήκε το νέο κιθαρίστα του συγκροτήματος στο πρόσωπο του Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ, ο οποίος εντάχθηκε στο σχήμα με την προϋπόθεση ότι μαζί του θα ακολουθούσε και η κοπέλα και μέχρι τότε συνεργάτης του, Στίβι Νικς.
left|thumb|220px|Οι Fleetwood Mac το 1977 Η νέα σύνθεση κυκλοφόρησε τον δίσκο "Fleetwood Mac" τον Ιούλιο του 1975, ο οποίος σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση των αμερικάνικων τσαρτ και βραβεύθηκε ως πενταπλά πλατινένιος. Μεγάλες επιτυχίες που συνόδευαν το άλμπουμ ήταν τα "Over My Head", "Rhiannon" και "Say You Love Me". Λίγους μήνες αργότερα, οι Τζον και Κριστίν ΜακΒί χώρισαν, ενώ παράλληλα χώρισαν και οι Μπάκιγχαμ και Νικς. Η πίεση για ένα νέο επιτυχημένο δίσκο, σε συνδυασμό με τα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των μελών του σχήματος, τους οδήγησαν σε καταχρήσεις ναρκωτικών και αλκοόλ. Παρ' όλα αυτά, το άλμπουμ "Rumours" έφθασε στα ράφια των δισκοπωλείων τον Φεβρουάριο του 1977 και κέρδισε το βραβείο Γκράμι για το άλμπουμ της χρονιάς. Τα σινγκλ "Go Your Own Way", "Don't Stop", "You Make Loving Fun" και "Dreams" ανέβηκαν στο αμερικάνικο Top-10,  με το τελευταίο εξ αυτών να σκαρφαλώνει στην κορυφή. Από τον Οκτώβριο του 2014, οι πωλήσεις του δίσκου έχουν ξεπεράσει τα είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα σαράντα εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Ανέβηκε στην πρώτη θέση του καταλόγου επιτυχιών της Μεγάλης Βρετανίας, της Αυστραλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Ολλανδίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Νότιας Αφρικής, παραμένοντας στην κορυφή του Billboard για 31 εβδομάδες, ενώ μέχρι τον Μάιο του 2016 είχε παραμείνει στο Top-75 των βρετανικών τσαρτ για 630 εβδομάδες, όντας ο ενδέκατος δίσκος σε πωλήσεις όλων των εποχών για το Ηνωμένο Βασίλειο. Για την προώθηση του, οι Fleetwood Mac έδωσαν μία συναυλία στην Ιντιάνα τον Μάρτιο του 1977, ακολουθούμενη από μία μικρή περιοδεία στη Βρετανία, την Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, τον Απρίλιο.
Το επόμενο τους άλμπουμ με τίτλο "Tusk" παρουσίασε ένα πιο πειραματικό ύφος, όντας διπλό και με είκοσι κομμάτια και περιείχε τις μεγάλες επιτυχίες "Tusk", "Sara" και "Think About Me". Ο δίσκος πούλησε τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, με τον Μικ Φλίτγουντ και την Warner να κατηγορούν ως ένα βαθμό τον ραδιοφωνικό σταθμό RKO, ο οποίος έπαιζε ολόκληρο το άλμπουμ πριν την κυκλοφορία του, επιτρέποντας σε πολλούς ακροατές να το αντιγράψουν. Η περιοδεία του δίσκου κράτησε έντεκα μήνες, με τους Fleetwood Mac να δίνουν συναυλίες στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ιαπωνία και την Ωκεανία και να ηχογραφούν το άλμπουμ "Fleetwood Mac Live", που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1980 και έγινε χρυσό.
Το 1981, οι Νικς και Φλίτγουντ κυκλοφόρησαν τους πρώτους τους προσωπικούς δίσκους, πριν επιστρέψουν στη δισκογραφία με τους Fleetwood Mac με το άλμπουμ "Mirage", το καλοκαίρι του 1982. Η κυκλοφορία αυτή ήταν μία προσπάθεια να επαναλάβουν την εμπορική επιτυχία του "Rumours" και περιελάμβανε τις σινγκλ επιτυχίες "Hold Me", "Gypsy", "Love in Store" και "Oh Diane". Ακολούθησε μία μικρή βορειοαμερικανική περιοδεία, με το συγκρότημα να εμφανίζεται ως πρώτο όνομα στο US Festival του 1982.