cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκος Φερδινάνδος της Αυστρίας-Τέσεν
Βιογραφία
Ο πατέρας του ήταν στρατάρχης. Ο Φρειδερίκος εισήλθε στο Αυτοκρατορικό Ναυτικό της Αυστρίας σε ηλικία 16 ετών. Είχε πολύ ζήλο και έγινε κυβερνήτης πλοίου, που έπλευσε στην Ανατολική Μεσόγειο το 1839.
Η Ανατολική Κρίση
Κατά την Κρίση μεταξύ της Αιγύπτου και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 1840 ο Φρειδερίκος πολέμησε, μετά τη Σύμβαση του Λονδίνου, εναντίον του Μεχμέτ Αλή, χεδίβη της Αιγύπτου. Υπηρετούσε στον αυστριακό στόλο ως διοικητής του πλοίου Γκουέρριερα.
Στη σύμβαση του Λονδίνου (Ιούλιος 1840) η Βρετανία, η Αυστρία, η Πρωσία και η Ρωσία πρότειναν στον Μεχμέτ Αλή να γίνει κληρονομικός ηγεμόνας της Αιγύπτου, η οποία θα έμενε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τον όρο να αποσυρθεί από τη Συρία και το Λίβανο. Ο Μεχμέτ Αλή δεν αποδεχόταν τη Σύμβαση και ο βρετανικός στόλος κινήθηκε εναντίον της Συρίας και της Αλεξάνδρειας. Όταν το βρετανικό και αυστριακό Ναυτικό απέκλεισαν το Δέλτα του Νείλου και τη Βηρυτό και κατέλαβαν την Άκρα, ο Μεχμέτ Αλή συμφώνησε να τηρήσει τη Σύμβαση (Νοέμβριος 1840).
Από το πλοίο του ο Φρειδερίκος κατηύθυνε την επίθεση στην ακρόπολη της Σιδώνος και της Βηρυτού, που παραδόθηκαν σύντομα. Μετά τον βομβαρδισμό της Άκρας, η φρουρά της διέφυγε από την ακρόπολη και ο Φρειδερίκος οδήγησε ένα μικρό σώμα Αυστριακών, Βρετανών και Οθωμανών για την κατάληψή της, όπου ύψωσαν τις σημαίες τους. Για την εξαίρετη ηγεσία του τιμήθηκε ως ιππότης του Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας.
Αρχηγός του Ναυτικού
Το 1842 έπλευσε για την Αλγερία και μετά τη Βρετανία. Το 1844 έγινε αντιναύαρχος και αρχηγός του Αυτοκρατορικού Αυστριακού Ναυτικού· ήταν 23 ετών. Αντιμετώπισε μία ανταρσία κατώτερων αξιωματικών, που ήταν Βενετοί. Τότε αποφάσισε να μειώσει τους Βενετούς και να αυξήσει τους Αυστριακούς αξιωματικούς. Το 1797 με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο η Αυστρία απέκτησε τη Βενετία, την Ιστρία και τη Δαλματία: τα βενετικά πλοία παραδόθηκαν στην Αυστρία. Το Αυστριακό Ναυτικό ήταν βενετικά πλοία υπό αυστριακή σημαία· η Αυστρία δεν είχε ως τότε Ναυτικό και ο Φρειδερίκος ήταν ο πρώτος που ενδιαφέρθηκε. Το παράδειγμά του ακολούθησε ο Μαξιμιλιανός (αδελφός του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας) και ο ανιψιός αυτού Φραγκίσκος Φερδινάνδος.
Αν και προτάθηκε να γίνει μέγας μάγιστρος του Τάγματος της Μάλτας, δεν έγινε.
Το τέλος
Απεβίωσε από ίκτερο στη Βενετία στα 26 έτη του, το 1847. Ήταν τρία μόνο έτη αρχηγός του Ναυτικού. Το όνομά του δόθηκε σε ένα ιστιοφόρο και το 1902 σε ένα πολεμικό πλοίο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Χάραλντ Γκράφελντρ
Ο Χάραλντ Β΄ ο Φαιοχίτων, δηλ. με τον Γκρι Χιτώνα, νορβηγ.: Haraldr Grafeldr, (απεβ. το 970) βασιλιάς της Νορβηγίας (961 - 970) ήταν γιος του Έρικ Μπλοντάξ και της Γκούνχιλντ, μητέρας των βασιλέων. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός τού Χάραλντ Χορφάγκρε, γενάρχη του Οίκου του Χορφάγκρε και ιδρυτή του βασιλείου της Νορβηγίας· η μητέρα του ήταν αδελφή του Χάραλντ Α΄ της Δανίας. Όταν πέθανε ο πατέρας του (954), ο Χάραλντ και οι αδελφοί του συμμάχησαν με τον θείο τους Χάραλντ Γκόρμσον, προκειμένου να ανατρέψουν τον Νορβηγό βασιλιά Χαάκονα τον Αγαθό. Πολέμησαν εναντίον του σε πολλές μάχες, όπως στη Μάχη του Ράσταρκαλβ (955) και στη Μάχη του Φίτζαρ (961). Μετά τον θάνατο του Χάακον στη μάχη του Φίτζαρ, ο Χάραλντ Γκρέικλοακ και οι αδελφοί του έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας, αλλά ελάχιστη εξουσία είχαν πέρα από τη δυτική Νορβηγία. Ο Χάραλντ σαν μεγαλύτερος αδελφός ήταν και ο ισχυρότερος. Ο θείος τους Χάραλντ ο Κυανόδους ταξίδευσε στη Νορβηγία, ανακηρύσσοντας τον ανιψιό του Χάραλντ Γκρέικλοακ υποτελή του βασιλιά της Νορβηγίας.
Ο Χάραλντ προσπάθησε με κάθε μέσο να εδραιώσει την εξουσία του, σκοτώνοντας όλους τους αντιπάλους του, όπως ο Σίγκουρντ Χάακονσον, ο Τρίγκβε Όλαφσον και ο Γκούντροντ Μπζόρνσον. Ο Χάραλντ απέκτησε στη συνέχεια τον έλεγχο σε ολόκληρη τη χώρα, όπως και στο εμπόριο στις Νορβηγικές ακτές. Ανέλαβε στη συνέχεια εκστρατεία εναντίον των Βίκινγκ στην περιοχή του Αρχάγγελσκ στη βόρεια Ρωσία, σύντομα όμως έχασε την υποστήριξη του θείου του Χάραλντ του Κυανόδοντος. [2] Με την επιστροφή του στη Δανία (970) έπεσε σε παγίδα και σκοτώθηκε στο Χαλς από συνωμοσία εναντίον του με πρωταγωνιστή τον Σίγκουρντ Χάακονσον τον νεώτερο, γιο του Χάακον Σίγκουρντσον, που είχε γίνει σύμμαχος του Χάραλντ του Κυανόδοντος. Ο Χάακον Σίγκουρντσον είχε γίνει Γιαρλ του Λέιντ μετά τον φόνο του πατέρα του από τους άντρες του Χάραλντ Γκρέικλοακ (961). Οι επιζήσαντες αδελφοί του δραπέτευσαν από τη χώρα. Μετά τη δολοφονία του Χάραλντ Γκρέικλοακ, ο Χάραλντ ο Κυανόδους έγινε υψηλός βασιλιάς της Νορβηγίας με υποτελή του τοπικό βασιλιά τον ίδιο τον Χάακον Σίγκουρντσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας
Κατερίνα Μουτσάτσου
Η Κατερίνα Μουτσάτσου (Katherine Moutsatsos, Μοντερέι, 21 Σεπτεμβρίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος και ακτιβίστρια. Έχει συμμετάσχει σε ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές παραγωγές όπως το Η Λίζα και όλοι οι άλλοι (2003) και The Hangover (2009), καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Cheek to Cheek, Ενα και ένα, Θα σε δω στο πλοίο και άλλα. Επίσης το 2003 ερμήνευσε το τραγούδι Μια φορά μαζί με τον Δημήτρη Κοργιαλά.
Παρόλα αυτά, έγινε ιδιαίτερα γνωστή το 2012, όταν κυκλοφόρησε στο κανάλι της στο YouTube, ένα βίντεο, υπό τον τίτλο I am Hellene, στο οποίο σχολίαζε την κατάσταση στην Ελλάδα. Το εν λόγω βίντεο έγινε viral, καταφέρνοντας πάνω από 2 εκατομμύρια θεάσεις την πρώτη εβδομάδα, με το οποίο ασχολήθηκαν και ξένα και ελληνικά Μέσα. Κατόπιν αυτού του βίντεο συνέχισε να σχολιάζει την κατάσταση της χώρας, με αποκορύφωμα ίσως τη σειρά κινουμένων σχεδίων που έφτιαξε, Η Σάρα και η Μάρα.
Προσωπική ζωή
Το 2013 παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στο Λος Άντζελες τον Αμερικανό παραγωγό Τσαρλς Κόμο, με τον οποίο απέκτησε κι δυο γιους, τον (Hylas) Υλας (19 Ιανουαρίου 2017) και τον Aemilian (18 Ιουνίου 2020).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καταρράκτης (πάθηση)
Καταρράκτης ονομάζεται η θόλωση του φακού του ματιού η οποία οδηγεί σε μείωση της όρασης. Ο καταρράκτης συχνά αναπτύσσεται αργά και μπορεί να επηρεάσει μόνο το ένα ή και τα δύο μάτια. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν θολή όραση, αχνά χρώματα, άλω γύρω από τα φώτα, προβλήματα με το λαμπερό φως και κακή νυχτερινή όραση. Μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία στην οδήγηση, ανάγνωση ή αναγνώριση προσώπων. Η μειωμένη όραση λόγω καταρράκτη μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο πτώσης και θλιψης. Ο καταρράκτης είναι αιτία για πάνω από τις μισές περιπτώσεις τύφλωσης και 33% περιπτώσεις μειωμένης όρασης παγκοσμίως.
Ο καταρράκτης οφείλεται συχνότερα στο γήρας αλλά μπορεί να προκληθεί από τραύμα ή έκθεση σε ακτινοβολία, μπορεί να είναι παρών στη γέννηση, ή να συμβεί μετά από χειρουργική επέμβαση στο μάτι για κάποιον άλλο λόγο. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν τον σακχαρώδη διαβήτη, το κάπνισμα, την παρατεταμένη έκθεση στο φως του Ήλιου και το οινόπνευμα. Ο καταρράκτης οφείλεται στην δημιουργία συσσωματωμάτων πρωτεϊνών στον φακό τα οποία μειώνουν τη μετάδοση φωτός στον αμφιβληστροειδή, στο πίσω τμήμα του ματιού. Η διάγνωση τίθεται με οφθαλμολογική εξέταση.
Η πρόληψη περιλαμβάνει τη χρήση γυαλιών ηλίου και αποφυγή του καπνίσματος. Τα πρώιμα συμπτώματα μπορεί να βελτιωθούν με τη χρήση γυαλιών. Αν αυτό δεν βοηθήσει, η χειρουργική αφαίρεση του θολού φακού και αντικατάστασή του με τεχνητό φακό είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία. Η χειρουργική επέμβαση χρειάζεται μόνο εάν ο καταρράκτης προκαλεί προβλήματα και συνήθως η επέμβαση οδηγεί σε βελτίωση της ποιότητας ζωής. Η χειρουργική καταρράκτη δεν είναι εύκολα προσβάσιμη σε πολλές χώρες, και ιδίως σε γυναίκες, όσους ζουν σε αγροτικές περιοχές και όσους δεν ξέρουν ανάγνωση.
Περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι είναι τυφλοί λόγω καταρράκτη. Ο καταρράκτης είναι το αίτιο περίπου του 5% των τυφλώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες και περίπου 60% των τυφλώσεων σε Αφρική και Νότια Αμερική. Τύφλωση λόγω καταρράκτη υπάρχει περίπου σε 10 με 40 ανά 100.000 παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο και 1 με 4 ανά 100.000 παιδιά στον ανεπτυγμένο. Ο καταρράκτης γίνεται συχνότερος με την πρόοδο της ηλικίας. Πάνω από τους μισούς ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν καταρράκτη στην ηλικία των 80.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οφθαλμολογικές παθήσεις Κατηγορία:Τυφλότητα Κατηγορία:Παθολογία γήρατος
Χάακον ο Αγαθός
Ο Χάακον ο Αγαθός ή Χάακον Χάραλντσον ή Χάακον Αδαλστέινφοστρ (Hákon Aðalsteinsfóstri, π. 918 - 961) βασιλιάς της Νορβηγίας (934 - 961) ήταν ο νεώτερος γιος του Χάραλντ Χορφάγκρε γενάρχη του Οίκου του Χορφάγκρε και του Νορβηγικού βασιλείου και της Τόρα Μάστερστονγκ. Έμεινε γνωστός για τις προσπάθειες του στην εισαγωγή του χριστιανισμού στη Νορβηγία. Ο Χάακον δεν αναφέρεται σε καμιά από τις πηγές πριν από τον 12ο αιώνα. O πατέρας του στην προσπάθεια του να τον προστατέψει τον έστειλε στην αυλή του Έθελσταν της Αγγλίας ο οποίος τον ανάθρεψε ύστερα από συμφωνία που έκανε με τον πατέρα του, γι'αυτό πήρε το προσωνύμιο Αδαλστέινφοστρ. Το όνομα του Χάακον δεν αναφέρεται ωστόσο καθόλου στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό ούτε από χρονικογράφους όπως ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι κάνει την παραμικρή αναφορά για τον ίδιο. Σύμφωνα με τα Νορβηγικά Σάγκας μετά τον 12ο αιώνα την περίοδο της παραμονής του στην Αγγλική αυλή ασπάστηκε τον χριστιανισμό, μετά τον θάνατο του πατέρα του επέστρεψε στη Νορβηγική αυλή με τη βοήθεια του βασιλιά Έθελσταν εναντίον του ετεροθαλούς αδελφού του Έρικ Μπλοντάξ που είχε ανακηρυχτεί βασιλιάς της Νορβηγίας.
Εμφύλιες διαμάχες με τους γιους του Έρικ Μπλοντάξ
Μετά την άφιξη του στη Νορβηγία ο Χάακον ο Αγαθός υποστηρίχτηκε από τους γαιοκτήμονες στους οποίους υποσχέθηκε απαλλαγή από τη βαριά φορολογία που τους είχε επιβάλει ο αδελφός του. Ο Έρικ Μπλοντάξ απομονώθηκε από όλες τις πλευρές και αναγκάστηκε να δραπετεύσει αρχικά στις Ορκάδες, στη συνέχεια στη Γιορκ, τελικά βρήκε βίαιο θάνατο στο Ουέστμορλαντ μαζί με τον γιο του Χάρικ. Ο Χάακον ο Αγαθός έδωσε σκληρή μάχη στο Αβάλντσν (953) εναντίον των γιων του Έρικ Μπλοντάξ, κέρδισε τη μάχη και ο γιος του Έρικ Γκούττορμ έπεσε, σε άλλη μια διάσημη μάχη στο Ράσταρκαλβ (955) έπεσε ο άλλος γιος του Έρικ Γκάμλ. Με έξυπνα στρατιωτικά τεχνάσματα είχε κατορθώσει να ξεγελάσει τους γιους του Έρικ Μπλοντάξ παριστάνοντας τον στρατό του υπεράριθμο κάτι που τους ανάγκαζε να τραπούν σε φυγή. Οι υπόλοιποι γιοι του Έρικ Μπλοντάξ επέστρεψαν (957) με τη βοήθεια του Δανού βασιλιά Γκορμ του Παλιού αλλά ηττήθηκαν ξανά από το στρατιωτικό σύστημα του Χάακον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας
Κάρολος Αλβέρτος, αρχιδούκας της Αυστρίας
O Κάρολος Αλβέρτος (γερμ. Karl Albert, 18 Δεκεμβρίου 1888 - 17 Μαρτίου 1951) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.
Βιογραφία
Κατείχε έκταση στο Ζύβιετς της Νότιας Πολωνίας. Έγινε συνταγματάρχης του Πυροβολικού στον Αυστρο-Ουγγρικό στρατό και στον Πολωνικό στρατό. Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Το 1918 και το 1939 εισήλθε εθελοντικά στον Πολωνικό στρατό: πολέμησε στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο. Το 1920 διοίκησε το φρούριο Γκρούτζοντς της Βόρειας Πολωνίας. Κατά τη Γερμανική κατοχή της Πολωνίας δήλωσε Πολωνός και αρνήθηκε να υπογράψει στη Λίστα του Λαού (Γερμανοί εκτός της Γερμανίας) των Ναζί· φυλακίστηκε το 1939 στο Συετσίν και βασανίστηκε από τη Μυστική Κρατική Αστυνομία (Gestapo). Η σύζυγός του εγκλείστηκε στη Βίσλα. Ο Κάρολος Αλβέρτος άφησε τη φυλακή τυφλός από το ένα μάτι και ημι-παράλυτος. Το 1942 εστάλη με την οικογένειά του σε ένα στρατόπεδο εργασίας στο Στράουσμπεργκ. Μετά την απελευθέρωση μετακινήθηκε στην Κρακοβία και μετά στη Σουηδία. Η ιδιοκτησία του, που είχε κατασχεθεί από τους εισβολείς Γερμανούς το 1939, ξανακατασχέθηκε το 1945 από την Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1920 την Αλίκη Ελισάβετ Ανκαρκρόνα, κόρη του Όσκαρ Καρλ Γκούσταφ, ταγματάρχη στον στρατό της Σουηδίας, και είχε τέκνα:
Ο γάμος ήταν μοργανατικός. Το 1949 ο Όθων, αρχηγός του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης, απένειμε στην Αλίκη Ελισάβετ τον τίτλο της κόμισσας του Άλτενμπουργκ, που ήταν κληρονομικός.
Διακρίσεις
Είναι ο 1175ος ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Έλαβε τη διάκριση του Τάγματος της Πολωνικής Αναγέννησης και τον σταυρό της Αξίας της Πολωνίας.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Φρειδερίκος του Τέσεν
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Μαρία Αλβέρτος Γουλιέλμος Κάρολος γεννήθηκε στο Κάστρο Γκρος-Ζέελοβιτς (νυν Ζίντλοχοβιτσε, Μπρνο, Μοραβία, Τσεχία) και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας και της Ελισάβετ Φραγκίσκης των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ιωσήφ, Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας.
Αδέλφια του ήταν η Μαρία Χριστίνα, σύζυγος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας, ο Κάρολος Στέφανος, υποψήφιος για τον θρόνο της Πολωνίας και ο Ευγένιος, αξιωματικός.
Το 1895 απεβίωσε ο θείος του Αλβέρτος, Δούκας του Τέσσεν, χωρίς επιζώντα άρρενα τέκνα και τον διαδέχθηκε· οι αδελφοί του έλαβαν μεγάλες ιδιοκτησίες. Ο Φρειδερίκος κατείχε ιδιοκτησίες Ζέελοβιτς (νυν Ζίντολοχοβιτσε της Τσεχίας), στο Ουνγκάρις-Άλτενμπουργκ (νυν Μοσονμαγυαροβάρ), στο Μπέλλεγιε, στο Ζάυμπους (νυν Ζύβιετς στη Πολωνία), στο Φρύντεκ της Τσεχίας και στο Πρέσσμπουργκ (νυν Μπρατισλάβα στη Σλοβακία). Το Ανάκτορό του Αλβέρτου στη Βιέννη στέγαζε τη συλλογή του Αλμπερτίνα από σχέδια και χαρακτικά.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Εισήλθε στο στρατό και υπηρέτησε αξιέπαινα για πολλά έτη ως διοικητής του 5ου Σώματος στο Πρέσσμπουργκ. Ήταν διοικητής του Τεχνικού Σώματος Γεφυροποιών Αυστρίας και επιθεωρητής του Στρατού. Το 1914 δολοφονήθηκε στο Σαράγιεβο ο ανιψιός και διάδοχος του Φραγκίσκου Ιωσήφ, Φραγκίσκος Φερδινάνδος. Τότε ο Φρειδερίκος έγινε γενικός επιθεωρητής του Αυστρο-ουγγρικού στρατού.
Ήταν εγγονός του Καρόλου Λουδοβίκου, Δούκα του Τέσσεν, νικητή του Ναπολέοντα Α΄ στο Άσπερν και ανιψιός του Αλβέρτου, νικητή της Κουστότσα στην Ιταλία. Έτσι ο Φραγκίσκος Ιωσήφ τον έκανε αρχηγό του Αυστρο-Ουγγρικού Στρατού το 1914. Δέχθηκε από καθήκον τη θέση και είχε την πραγματική άσκηση των καθηκόντων ο επικεφαλής του προσωπικού του γραφείου Φραντς Κόνρατ, Κόμης φον Χέτσενντορφ, ενώ ο ίδιος εκτελούσε εθιμοτυπικά καθήκοντα. Μεσολαβούσε για την επίλυση αντικρουόμενων αιτημάτων. Προήχθη σε αρχιστράτηγο.
Το 1917 ο Κάρολος της Αυστρίας ανέλαβε ο ίδιος την αρχηγία του Στρατού.
Απόσυρση και το τέλος του
Το 1918 καταλύθηκε η μοναρχία και οι κυβερνήσεις Αυστρίας και Τσεχοσλοβακίας κατάσχεσαν τις ιδιοκτησίες του, όπως το ανάκτορο στη Βιέννη και τη συλλογή Αλμπερτίνα. Του έμειναν οι ιδιοκτησίες στην Ουγγαρία. Το 1929 κέρδισε τη δίκη, όταν ζήτησε αποζημίωση από την Τσεχοσλοβακία.
Απεβίωσε το 1936 στο Ουνγκάρις-Άλτενμπουργκ (νυν Μοσονμαγυαροβάρ)· ήταν το μεγαλύτερο γεγονός από το 1916 στην Ουγγαρία. Τάφηκε στον εκεί ναό Πφάρκιρχε. Παραβρέθηκαν ο ανιψιός του Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας, πολλοί αρχιδούκες της Αυστρίας, τέως στρατάρχες, μέλη του Οίκου της Σαβοΐας, διπλωμάτες, αντιπρόσωποι κυβερνήσεων και ο αντιβασιλέας της Ουγγαρίας Μίκλος Χόρτυ. Ταξιαρχίες του Ουγγρικού Στρατού χαιρέτησαν για τελευταία φορά τον πρώην Αρχηγό τους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1878 την Ισαβέλλα, κόρη του Ροδόλφου του Κρόυ, και είχε τέκνα:
Διακρίσεις
Έγινε ιππότης των Ταγμάτων: του Χρυσόμαλλου Δέρατος (Αυστρίας), του Αγ. Στεφάνου (Ουγγαρίας), του Αγ. Ανδρέα (Ρωσίας), του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκυ (Ρωσίας), της Αγ. Άννας (Ρωσίας), του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της (Βαυαρίας), του Λευκού Αετού (Ρωσίας), του Μπαθ (Ηνωμένου Βασιλείου), του Αγ. Ερρίκου (Σαξονίας), του Ελέφαντος (Δανίας).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Γεώργιος Μαϊώτας
Ο Γεώργιος Μαϊώτας (ή Μαγιώτας), (Χανιά, 1660 – ;) ήταν Έλληνας λόγιος και κληρικός, ο οποίος έδρασε μεταξύ του 17ου αιώνα και 18ου αιώνα.
Βιογραφία-σπουδές
Ο Γεώργιος Μαϊώτας (Μαγιώτας) γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης. Ο πατέρας του Βικέντιος ήταν μέλος της Αδελφότητας της Βενετίας, ενώ η μητέρα του είχε καταγωγή από τη σημαντική οικογένεια των Μασγανά. Ο Γεώργιος φοίτησε στη Φλαγγίνειο Σχολή (Ελληνομουσείο Φλαγγίνη ή Φλαγγιανόν Φροντιστήριον) της Βενετίας, από το 1679 και μετά, έχοντας ως συμμαθητή στην ίδια τάξη τον Ηλία Μηνιάτη (ο οποίος διετέλεσε αργότερα και Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων). Στη συνέχεια ο Γεώργιος Μαϊώτας σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας και χειροτονήθηκε επίσης ως κληρικός.
Έργογραφία
Για το πνευματικό του γενικά έργο και τη συμβολή του λόγιου αυτού στην πνευματική ανάπτυξη της Ρουμανίας, ο Μαϊώτας εξαίρεται από Ρουμάνους ερευνητές, ενώ στο σημαντικό έργο του «Λόγος Εις το Σωτήριον Πάθος του Θεανθρώπου Λόγου» το οποίο έχει συντάξει με γλώσσα απλή της εποχής, αλλά με υψηλά νοήματα, με πηγές τον Απόστολο Παύλο και το Άσμα Ασμάτων, έργο το οποίο «ρητορικά κυμαίνεται μεταξύ λόγου και ομιλίας», σύμφωνα με τον ερευνητή Γεώργιο Ε. Μποροβίλο, στο βιβλίο του «Η ορθόδοξη κηρυκτική γραμματεία κατά τον ΙΗ αι.: Οι έντυπες συλλογές», ο Γεώργιος Μαϊώτας αναφέρεται στην «αντίθεση της χαράς και του θριάμβου από την μια και της θλίψης και της αγωνίας, από την άλλη. Στην ανάπτυξη διηγείται την ευαγγελική περίοδο του Πάθους κάνοντας σχόλια και ερμηνεύοντας σημεία, όπου εφαρμόζει μια μετρημένη αλληγορία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Λέων Κάρολος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Λέων Κάρολος (γερμ. Leo Karl, 5 Ιουλίου 1893 - 28 Απριλίου 1939) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ο Λέων Κάρολος Μαρία Κύριλλος Μεθόδιος γεννήθηκε στην Πούλα (ελλ. Πόλαι) της Ιστρίας και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Στεφάνου της Αυστρίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Σαλβαδόρ της Τοσκάνης.
Το 1913 εγγράφτηκε με τον νεότερο αδελφό του στη Στρατιωτική Ακαδημία στο Βήνερ-Νόιστατ. Όταν έγινε 20 ετών, ηλικία που ο Οίκος του θεωρούσε ότι ενηλικιώθηκε, έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος και μέλος της Άνω Βουλής του Κοινοβουλίου. Στο ερώτημα τού πώς οι Μεγάλες Δυνάμεις θα καθορίσουν το μέλλον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ο Κάρολος Στέφανος πρότεινε τον γιο του ως αντιβασιλέα στις Βαλκανικές περιοχές ενδιαφέροντος της Αυστρο-Ουγγαρίας. Υπηρέτησε στο στρατό της Αυστρίας ως την πτώση της μοναρχίας και μετά στον στρατό της Πολωνίας.
Νυμφεύτηκε μοργανατικά τη Μαρία-Κλοτίλντε, ευγενή από την Αυστρία. Έζησε σε ένα τμήμα της οικογενειακής ιδιοκτησίας στο Ζίβιετς, που είχε κληρονομήσει με τον μεγαλύτερο αδελφό του Κάρολο Αλβέρτο από τον πατέρα του. Μεγάλωσε τα παιδιά του ως Γερμανούς. Ασθένησε από φυματίωση και απεβίωσε το 1939 στην ιδιοκτησία στην Βεστφίνα της Νότιας Πολωνίας· τάφηκε στο εκεί κοιμητήριο, του οποίου η έκταση ανήκε στην οικογένειά του. Στο Ανάκτορο της Βεστφίνα είχε μεταβεί με την οικογένειά του, όταν το 1933 απεβίωσε ο πατέρας του. Δεν είχε διαθήκη, έτσι την ιδιοκτησία κληρονόμησε η σύζυγός του.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Γουίλιαμ Άντερς
Ο Γουίλιαμ Άντερς (William Alison "Bill" Anders, 17 Οκτωβρίου 1933) είναι Αμερικανός πρώην αξιωματικός της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, ηλεκτρολόγος μηχανικός, πυρηνικός μηχανικός, αστροναύτης της NASA και επιχειρηματίας. Ο Άντερς, μαζί με τους συνεργάτες του στο Απόλλων 8 Φρανκ Μπόρμαν και Τζιμ Λόβελ, είναι ένα από τα τρία πρώτα πρόσωπα που άφησαν την τροχιά της Γης και ταξίδεψαν προς τη Σελήνη.
Η ζωή του
Στις 21 Δεκεμβρίου 1968, μαζί με τους Φρανκ Μπόρμαν και Τζιμ Λόβελ, υπήρξε μέλος του πληρώματος του Απόλλων 8, το οποίο εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα και αποτέλεσε την πρώτη αποστολή ανθρώπων προς τη Σελήνη. Ο Άντερς έβγαλε τη «Ανατολή της Γης», μια από τις διασημότερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν τον 20ό αιώνα. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1968 Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες
Μίλαν Σρέιμπρ
Ο Μίλαν Σρέιμπρ (λατινικό αλφάβητο : Milan Šrejber), γεννημένος στις 30 Δεκεμβρίου 1963 στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίαίας, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Έφτασε στην υψηλότερη κατάταξή του στην ATP στο απλό το No 23 στον κόσμο τον Οκτώβριο του 1986.
Το καλύτερο αποτέλεσμα του σε Γκραντ σλαμ τουρνουά ήταν στο αμερικανικό όπεν του 1986, όπου έφτασε στους προημιτελικούς. Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για την Τσεχοσλοβακία από το 1986 έως το 1991 σε 6 διοργανώσεις με ρεκόρ 12 νίκες και 7 ήττες.
Εκπροσώπησε την Τσεχοσλοβακία στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988 που έγιναν στην Σεούλ όπου στο απλό αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο αλλά στο διπλό με συμπαίκτη τον Μίλοσλαβ Μετσίρ κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλειο.
Λεοπόλδος Λουδοβίκος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος (γερμ. Luitpold Ludwig, 6 Ιουνίου 1823 - 24 Μαΐου 1898) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας. Έγινε στρατηγός και ναύαρχος.
Βιογραφία
Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος Μαρία Φραγκίσκος Ιούλιος Ευστόργιος Γεράρδος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ράινερ Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Ελισάβετ της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο.
Γεννήθηκε στο Μιλάνο, όπου ο πατέρας του ήταν αντιβασιλέας της Λομβαρδο-Βενετίας (1818-48). Όπως και ο πατέρας του, έκανε στρατιωτική σταδιοδρομία και προήχθη ως το βαθμό του υποστράτηγου του Αυστριακού στρατού.
Το 1864 γιος του εξαδέλφου του, ο Μαξιμιλιανός ετοιμαζόταν να δεχθεί τον θρόνο του Μεξικού. Ο μεγαλύτερος αδελφός αυτού Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας έστειλε τον Λεοπόλδο Λουδοβίκο στο Μιραμάρ για να αποτρέψει τον Μαξιμιλιανό να υπογράψει την πράξη Αποκήρυξης. Οι σχέσεις του Λεοπόλδου Λουδοβίκου με τον Μαξιμιλιανό δεν ήταν καλές. Τελικά ο Μαξιμιλιανός καθυστέρησε την υπογραφή της Οικογενειακής Πράξης, όπως την ονόμασε, ως την έλευση του Φραγκίσκου Ιωσήφ στο Μιραμάρ το 1864.
Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος προήχθη σε αντιναύαρχο και έγινε επιθεωρητής των Ναυτικών πληρωμάτων και του στόλου (1865-68), κάτι που θα εξόργισε και ερέθισε τον Μαξιμιλιανό.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Πλάτανος Πύλου Μεσσηνίας
Ο Πλάτανος είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Πλάτανος βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου και περίπου 9 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχει υψόμετρο 241 μέτρα και απέχει 8,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στον Πλάτανο, προς τα ανατολικά του, βρίσκονται τα Παππούλια σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά του η Ίκλαινα σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βόρειά του το Μυρσινοχώρι σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα δυτικά του το Κορυφάσιο σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως ο Πλάτανος (Platano). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Το χωριό Πλάτανος (Platano), ανήκε, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 13 κατοίκους.
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό του Πλατάνου υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Η περιοχή του Πλατάνου αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Platne.
Διοικητική ιστορία
Ο Πλάτανος προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835,  με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πλάτανος στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 43 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το 1912 ο Πλάτανος προσαρτάται στην Κοινότητα Ικλένης, με έδρα την Ίκλενα. Το 1927 αποσπάται από την Κοινότητα Ικλένης και προσαρτάται στην Κοινότητα Κορυφασίου, με έδρα το Κορυφάσιο (ως το 1915 αναφερόταν ως Οσμάναγα), ενώ έναν μόλις χρόνο μετά, το 1928, αποσπάται από την Κοινότητα Κορυφασίου και προσαρτάται εκ νέου στην Κοινότητα Ικλαίνης, όπου και θα παραμείνει ως το 1956, όταν και αποσπάται από την Κοινότητα Ικλαίνης και προσαρτάται στην Κοινότητα Παππουλίων. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Παππουλίων, από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Πλάτανος υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Πλάτανος ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Ο Πλάτανος σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας των Παππουλίων του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα τα Παππούλια.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 84 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός των Αγίων Θεοδώρων, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Κοντά στο χωριό βρίσκεται επίσης και το εκκλησάκι της Παναγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Σιρίλ Σουκ
Ο Σιρίλ Σουκ (ο τρίτος) (λατινικό αλφάβητο : Cyril Suk), γεννημένος στην Πράγα της Τσεχοσλοβακίας στις 29 Ιανουαρίου 1967, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Με μεγάλη καριέρα κυρίως στα διπλά, ο Σουκ κέρδισε ένα τίτλο στο διπλό ανδρών σε τουρνουά Γκραντ σλαμ και τέσσερις τίτλους στο μεικτό κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
Προσωπική ζωή
Ο Σουκ γεννήθηκε στην Πράγα, της Τσεχοσλοβακίας, μέλος τσέχικης οικογένειας με παράδοση στην αντισφαίριση. Η μητέρα του, Βέρα Σούκοβα, ήταν φιναλίστ γυναικών στο Γουίμπλεντον το 1962. Ο πατέρας του "Σιρίλ Σουκ ο δεύτερος" ήταν πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Η αδελφή του, Έλενα Σούκοβα, επιτυχημένη αντισφαιρίστρια που συνεργάστηκε με τον Σουκ για να κερδίσει τρεις μικτούς διπλούς τίτλους Γκραντ σλαμ στη δεκαετία του 1990.
Είναι παντρεμένος με την Λένκα από το 1991, έχουν ένα γιο, τον Σιρίλ (ο τέταρτος) (γεννημένος το 1992) και μια κόρη την Ναταλί Μία (γεννημένη το 1996).
Καριέρα
Το 1985 ο Σουκ συνεργάστηκε με τον Πετρ Κόρντα για να κερδίσει τον τίτλο του διπλού στο Γαλλικό Όπεν.
Ο Σουκ διεκδίκησε το πρώτο του Γκραντ σλαμ μεικτό διπλό τίτλο το 1991 στο Γαλλικό όπεν, όπου συνεργάστηκε με την αδερφή Έλενα. Το 1992 συνεργάστηκε με τη Λαρίσα Σαβτσένκο Νάιλαντ για να κερδίσει τον τίτλο του μικτού διπλού Γουίμπλεντον. Συνέχισε να κερδίζει στο Γουίμπλεντον άλλες δύο φορές την με συμπαίκτρια την αδελφή του Έλενα. Το 1998 συνεργάστηκε με την Σάντον Στολ για να κερδίσει τον τίτλο στο διπλό μεικτό του Αμερικανικού όπεν. Έχει κατακτήσει έξι πρωταθλήματα της "ATP World Doubles", πάντα στα διπλά, το 1991, 1992, 1993, 1994, 1995 και το 1996.
Έφτασε στο νούμερο 7 στα διπλά στον κόσμο το 1994, στα απλά, η καριέρα του έφτασε σε υψηλό βαθμό το Νο 180 το 1988.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσέχοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Γιάντβιγκα Ροζενμπαούμοβα
Η Γιάντβιγκα Ροζενμπαούμοβα (τσεχικά : Hedwiga Rosenbaumová) (3 Ιουλίου 1864, Αυστροουγγαρία - 31 Ιουλίου 1939 Πράγα Τσεχοσλοβακίας) ήταν Τσεχοσλοβάκα πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης της αντισφαίρισης.
Ήταν Γερμανίδα και Εβραία στην καταγωγή που ζούσε στην Πράγα της τότε Αυστροουγγαρίας και σύζυγος του δημοσιογράφου Siegfried Rosenbaum.
Ήταν νικήτρια στο τσεχικό πρωτάθλημα Korunas στην Πράγα το 1904, στο πρωτάθλημα του Βερολίνου το 1899 και το 1900, Φιναλίστ στο αυστριακό πρωτάθλημα στην Πράγα το 1899. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι, εκπροσωπώντας την Βοημία, όπου κέρδισε δύο χάλκινα μετάλλια. Στο απλό γυναικών έχασε από την Γαλλίδα Ελέν Πρεβό πήρε το χάλκινο, και στο μεικτό διπλό με συμπαίκτη τον Βρετανό Άρτσιμπαλντ Γουόρντεν πήραν επίσης το χάλκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοημές αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βοημοί Ολυμπιονίκες
Ερνέστος, αρχιδούκας της Αυστρίας
O Ερνέστος (γερμ. Ernst, 8 Αυγούστου 1824 – 4 Απριλίου 1899) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας και πρίγκιπας της Ουγγαρίας και της Βοημίας.
Βιογραφία
Ο Ερνέστος Κάρολος Φήλιξ Μαρία Ράινερ Γοτφρείδος Κυριακός γεννήθηκε στο Μιλάνο και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ράινερ Ιωσήφ της Αυστρίας και της Ελισάβετ της Σαβοΐας, κόρης του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο.
Το 1844 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος από τον εξάδελφό του Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας. Άρχισε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία από τη φρουρά του Μιλάνου. Το 1845 προήχθη σε συνταγματάρχη και ορίστηκε διοικητής του 48ου πεζικού Συντάγματος και δύο έτη μετά προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1848 έγινε εξέγερση στο Μιλάνο και τα Αυστριακά στρατεύματα έπρεπε να αποσυρθούν από το Μιλάνο. Το επόμενο έτος εστάλη με το Σύνταγμά του στην Τοσκάνη, όπου κατέκτησε το Λιβόρνο και για ένα σύντομο διάστημα σκόρπισε το στρατό του Τζουζέππε Γκαριμπάλντι. Το 1850 του απονεμήθηκε γι' αυτό ο στρατιωτικός Σταυρός της Αξίας και προήχθη σε αντιστράτηγο.
Τη δεκαετία του 1850 στάθμευε με το σύνταγμά του στο Πρέσσμπουρκ και από το 1858 στη Βουδαπέστη, όπου διορίστηκε διοικητής του Ιππικού. Το 1866 συμμετείχε σε πολεμική πράξη στη Βοημία.
Το 1867 διορίστηκε στρατηγός του Ιππικού και το επόμενο έτος αποσύρθηκε. Το 1944 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, νυμφεύτηκε το 1858 τη Λάουρα, ευγενή από την Ουγγαρία, κόρη του Αλοΰσιους Σκούμπλιτς ντε Βελίκε ε Μπεσενγιό, πρωτονοτάριου της κομητείας του Ζάλα. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ αυτοκράτορας της Αυστρο-Ουγγαρίας αρνήθηκε να δώσει την άδειά του για να γίνει ο μοργανατικός αυτός γάμος. Παρόλα αυτά το ζεύγος θεωρούσε την ένωσή τους γάμο και τα παιδιά τους είχαν το επίθετο φον Βάλμπουρκ, αν και ποτέ δεν τους απονεμήθηκε τίτλος. Είχαν τέκνα:
Όταν απεβίωσε, τα τέκνα του προσπάθησαν να διεκδικήσουν μέρος της πατρικής ιδιοκτησίας με δίκη, αλλά το έγγραφο γάμου των γονιών τους που παρουσίασαν, αποδείχθηκε πλαστό. Το 1908 ο Φραγκίσκος Ιωσήφ διέταξε την αλλαγή των εγγραφών βάπτισής τους, στο επώνυμο Σκούμπλιτς της μητέρας τους, για το λόγο ότι δεν έγινε, ποτέ, γάμος.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Super Double Dragon
Το Super Double Dragon (ιαπωνικά: リターン・オブ・双截龍ダブルドラゴン, χέπμπορν: Ritān Obu Daburu Doragon), γνωστό στην Ιαπωνία ως Return of Double Dragon, είναι ένα βιντεοπαιχνίδι side-scrolling – beat-'em-up, που αναπτύχθηκε από την Technōs Japan και κυκλοφόρησε από την ίδια στην Ιαπωνία και από την Tradewest στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, για το SNES, το 1992. Το παιχνίδι είναι μέρος της σειράς Double Dragon και σίκουελ του Double Dragon III: The Sacred Stones, που είχε κυκλοφορήσει για το NES. Το παιχνίδι δεν είχε κυκλοφορήσει ποτέ για arcade, παρά μονάχα για οικιακές κονσόλες. Το AllGame σε κριτική του για το παιχνίδι, το είχε βαθμολογήσει με 2.5 στα 5 αστέρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1992 Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία
Super Turrican 2
Το Super Turrican 2 είναι ένα 16-bit shooter βιντεοπαιχνίδι, που αναπτύχθηκε από τη Factor 5 και κυκλοφόρησε από την Ocean Software, για το SNES, το 1995. Το παιχνίδι αποτελεί μέρος της σειράς Turrican και σίκουελ του Super Turrican. Το παιχνίδι είχε κυκλοφορήσει και σε Virtual Console, στη Βόρεια Αμερική, στις 29 Σεπτεμβρίου του 2008, αλλά αποσύρθηκε, τον Οκτώβριο του 2013. Το παιχνίδι του SNES, είχε λάβει, επίσης, θετικές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1995 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ocean Software Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Γερμανία
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Σλοβακίας γυναικών
Το Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Σλοβακίας Γυναικών ή Extraliga Ženy είναι ένα Σλοβακικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους πετοσφαίρισης. Στο Σλοβακικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Σλοβακική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Slovenská Volejbalová Federácia). Το πρωτάθλημα αποτελείται από 10 ομάδες (2017–18) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Β΄ Κατηγορία (1. Liga Ženy).
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1992 μετά την διάλυση της Τσεχοσλοβακίας και μαζί με το Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης της Τσεχίας αντικατέστησε το ομώνυμο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών που είχε διοργανωθεί για πρώτη φορά το 1931. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο (κανονική περίοδος και πλέι-οφ) με τις ομάδες να παίζουν 18 αγώνες η κάθε μία (κανονική περίοδος). Οι σύλλογοι του πρωταθλήματος έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στη Λίγκα MEVZA της MEVZA (Middle European Volleyball Zonal Association).
Από την έναρξη του Σλοβακικού Πρωταθλήματος το 1992, 4 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο με τις καλύτερες από αυτές να είναι η Σλάβια EU Μπρατισλάβας (17). Η τρέχουσα πρωταθλήτρια είναι η Στράμπαγκ Βόλεϊμπολ Κλαμπ FTVŠ UK Μπρατισλάβας, η οποία κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2017−18.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σλοβακία Κατηγορία:Πετοσφαίριση στη Σλοβακία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα πετοσφαίρισης
Γιόζεφ Κόζελουχ
Ο Γιόζεφ Κόζελουχ (λατινικό αλφάβητο: Josef Koželuh), (Πράγα, Αυστρουγγαρία, 1890 - Κοπεγχάγη Δανία, 1974), είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ποδοσφαιριστής και του Χόκεϊ επί πάγου. Στην αντισφαίριση ήταν νο 10 στον κόσμο το 1930.
Ο Κόζελουχ ήταν νικητής στο κύπελλο Μπρίστολ που γινόταν στη Γαλλία το 1930. Αγωνίστηκε για την Τσεχοσλοβακία στους Διασυμμαχικούς αγώνες στο Παρίσι το 1920 με συμπαίκτη τον αδελφό του Κάρελ Κόζελουχ έχασαν από την Αμερικανική ομάδα στα ημιτελικά.
Επειδή ήταν επαγγελματίας δεν του επιτρεπόταν η συμμετοχή στο κύπελλο Ντέιβις και στα τουρνουά Γκραντ σλαμ. Εργάστηκε σαν προπονητής της Δανικής βασιλικής οικογένειας.
Στο ποδόσφαιρο αγωνίστηκε στη Ραπίντ Βιέννης. Στο Χόκεϊ επί πάγου αγωνιζόταν στη Σπάρτα Πράγας στη θέση του επιθετικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του Χόκεϊ επί πάγου Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης
Φραγκίσκος του Μεράν
Ο Φραγκίσκος, γερμ. Franz (11 Μαρτίου 1839 - 27 Μαρτίου 1891) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόμης του Μεράν, βαρόνος του Μπράντχοφεν και Αυλικός Σύμβουλος.
Βιογραφία
Ο πατέρας του διέφυγε με την ερωμένη του Άννα και τη νυμφεύτηκε, αντίθετα από τη θέληση του πρωτότοκου αδελφού του Φραγκίσκου Α΄ αυτοκράτορα της Αυστρο-Ουγγαρίας. Έτσι ο Φραγκίσκος δεν είχε δικαίωμα κληρονομίας των πατρικών ιδιοκτησιών ή του ονόματος "Αψβούργων-Λωρραίνης" του πατέρα του. Ωστόσο η εκτίμηση του Φραγκίσκου Α΄ προς το πρόσωπο τού Ιωάννη και το ότι ο Ιωάννης ήταν προστάτης των Τεχνών, έκανε τον αυτοκράτορα να απονείμει, επτά έτη μετά τον γάμο, τον τίτλο της βαρώνης του Μπράντχοφεν στην Άννα-Μαρία. Έτσι το 1834 ο Φραγκίσκος έγινε κόμης του Μπράντχοφεν. Δέκα έτη μετά αναβαθμίστηκε σε κόμη του Μεράν.
Όταν ήταν ακόμη παιδί ορίστηκε λάντμανν στη Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη, Τυρόλο και Αυστρία. Έλαβε θέση στην Άνω Βουλή της Αυστρίας το 1842. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1859 στο ανάκτορο Μεράν, στο Γκρατς. Μετά οι ενορίες Σέννα, Στάιντς και Γκουτ Μπράντχοφ αποτέλεσαν μία αδιαίρετη ιδιοκτησία (fideicommis) γι' αυτόν και τους απογόνους του.
Υπηρέτησε τους αυτοκράτορες της Αυστρο-Ουγγαρίας ως Αυτοκρατορικός και Βασιλικός (Κaiserlich und Κöniglich, Κ.u.Κ.) Σύμβουλος (chamberlain), μέλος του Αυλικού Συμβουλίου και στρατηγός του στρατού. Το 1868 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Απεβίωσε το 1891 στην Οπατίγια της Κροατίας, σε ηλικία 52 ετών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Super Star Wars: The Empire Strikes Back
Το Super Star Wars: The Empire Strikes Back είναι ένα run-and-gun βιντεοπαιχνίδι, του 1993, για το SNES. Η ανάπτυξη έγινε από τις Sculptured Software και LucasArts, ενώ η διανομή από την THQ. Είναι το δεύτερο παιχνίδια της τριλογίας Super Star Wars και είναι βασισμένο στην ταινία The Empire Strikes Back (1980). Στις 24 Αυγούστου του 2009, το παιχνίδι κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική και σε Virtual Console και στις 2 Οκτωβρίου του ίδιους έτους και στην Ευρώπη. Το παιχνίδι έχει μείνει γνωστό για τη υψηλή του δυσκολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Star Wars Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της THQ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts
Κάρολος της Λωρραίνης (1524-1574)
O Κάρολος (γαλλ.: Charles de Lorraine, 17 Φεβρουαρίου 1524 - 26 Δεκεμβρίου 1574) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Γάλλος καρδινάλιος, από τον ισχυρό κλάδο των Γκιζ. Ήταν ανιψιός του Ιωάννη καρδινάλιου της Λωρραίνης και προστάτης του Ραμπελέ και του Ρορσάρ. Ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρεν, όπου ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της πόλης, επίσκοπος του Μετς και δούκας του Σεβρέζ. Ο Κάρολος καρδινάλιος του Γκιζ, όταν απεβίωσε ο θείος του Ιωάννης, αναφερόταν και ως "καρδινάλιος της Λωρραίνης".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζουανβίλ του Άνω-Μάρνη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κλαύδιου δούκα του Γκιζ και της Αντουανέττας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Αδελφή του ήταν η Μαρία, σύζυγος του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας.
Έγινε αρχιεπίσκοπος του Ρεν (1538), καρδινάλιος και βοηθός επίσκοπος του Μετς, στον θείο του Ιωάννη (1547). Ο θείος του απεβίωσε το 1550 και τον διαδέχθηκε στο Μετς. Απέτυχε να αποτρέψει τον Ερρίκο Β΄ Βαλουά της Γαλλίας από το να ενώσει τη Λωρραίνη με τη Γαλλία, επέτυχε όμως συμμαχίες με τους Λουθηρανούς πρίγκιπες και με την Ισπανία.
Ως αρχιεπίσκοπος του Ρεν έστεψε τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας και τους δύο γιους αυτού Φραγκίσκο Β΄ και Κάρολο Θ΄. Η πολιτική του μερικές φορές ήταν διαφορετική από αυτήν της Αυλής και ήταν αίνιγμα για τους συγχρόνους του. Τον κατηγόρησαν για διπλοπροσωπία, ότι προκάλεσε τους πολέμους των Ουγενότων και ότι προσπάθησε να φέρει την Ιερά Εξέταση. Πολλά (22) φυλλάδια τον δυσφήμησαν, κατηγορώντας τον ότι ήθελε τις τρεις επισκοπές της Λωρραίνης να τις επιστράψει στη Γερμανία, αν και τις είχε κατακτήσει ο Ερρίκος Β΄.
Συμμετείχε στη Σύνοδο του Τρέντο το 1562, που προπάθησε να συμβιβαστεί με τους Γερμανούς. Το 1566 ο Ερρίκος του Μονμορανσύ, κυβερνήτης του Παρισιού και προσωπικός εχθρός του Καρόλου, προσπάθησε να τον εμποδίσει να εισέλθει στο Παρίσι. Στην επακόλουθη σύγκρουση προκάλεσε κατακραυγή και ο Κάρολος αποσύρθηκε στην επισκοπή του. Προσπάθησε να παντρέψει τον ανιψιό του Ερρίκο με την αδελφή του Καρόλου Θ΄, τη Μαργαρίτα, αλλά ο βασιλιάς το απέτρεψε. Απεβίωσε στην Αβινιόν το 1574.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Γουλιέλμος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Γουλιέλμος (γερμ. Wilhelm, 10 Φεβρουαρίου 1895 - 18 Αυγούστου 1948) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας. Ήταν συνταγματάρχης της μονάδας Ουκρανών Τυφεκιοφόρων του Αυστρο-Ουγγρικού στρατού και ποιητής.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Φραγκίσκος ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Στεφάνου της Αυστρίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Σαλβαδόρ της Τοσκάνης.
Γεννήθηκε στη νήσο Λόσιιν (ιταλ. Λουσίνο) των Δαλματικών ακτών. Σύμφωνα με το εθνικιστικό πνεύμα του 19ου αιώνα ο πατέρας του αποφάσισε να υιοθετήσει πολωνική ταυτότητα. Έμαθε πολωνικά στα παιδιά του και τους ενέπνευσε τον πολωνικό πατριωτισμό. Ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Αλβέρτος αρνήθηκε να αποκηρύξει την πολωνική ταυτότητά του, αν και η Γκεστάπο τον υπέβαλλε σε βασανιστήρια, από τα οποία έχασε το ένα μάτι του και έμεινε ημιπαράλυτος. Οι δύο κόρες του παντρεύτηκαν Πολωνούς ευγενείς, των Οίκων Ραντζιβίου και Τσαρτοσύσκι. Ο νεότερος γιος του όμως Γουλιέλμος αντέδρασε και ταυτίστηκε με τους εχθρούς των Πολωνών, τους Ουκρανούς. Γοητεύτηκε από τον πολιτισμό τους και νέος ακόμη δραπέτευε από την ιδιοκτησία της οικογένειάς του για να ταξιδέψει ανώνυμα στα χωριά Χουστσούλ των Καρπαθίων και στη Μπουκοβίνα. Τελικά ο Οίκος του αποδέχθηκε το ενδιαφέρον του αυτό και τον ενθάρρυναν να αποκτήσει ηγετική θέση μεταξύ των Ουκρανών, όπως ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του αποκτούσαν ηγετική θέση μεταξύ των Πολωνών.
Δραστηριότητες για τη δημιουργία του Ουκρανικού έθνους
Ο πατέρας του και ο ίδιος επεδίωξαν να γίνει βασιλιάς της Ουκρανίας. Συνεργάστηκε με αντιπροσώπους των Ουκρανών στο Κοινοβούλιο της Αυστρο-Ουγγαρίας, μεσολαβώντας στον Κάρολο της Αυστρο-Ουγγαρίας. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διοίκησε ένα τμήμα με στρατιώτες από τη Γαλικία, τους Ουκρανούς Τυφεκιοφόρους. Το 1918 η Γερμανία και η Αυστρία κατέλαβαν την Ουκρανία και με το Σύνταγμά του πολέμησε εναντίον των Μπολσεβίκων.
Η Αυστρία, προσπαθώντας να ελκύσει την Ουκρανία με το μέρος της, τον υποστήριξαν να γίνει δημοφιλής στη χώρα, ώστε να γίνει βασιλιάς της. Αντίθετα οι Γερμανοί υποστήριξαν τον Πάβλο Σκοροπάντσκι. Ο Κάρολος τον έκανε διοικητή 4.000 Ουκρανών και διατάχθηκε με το σώμα αυτό να ενθαρρύνει τον Ουκρανικό εθνικισμό. Χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Βασίλης ο κεντητός. Κατέλαβε το Ζαπορόζιαν Σιχ και δημιούργησε εφημερίδα. Οι αγρότες θαύμαζαν την ικανότητά του να ζει απλά, όπως οι στρατιώτες του. Τους άφησε να κρατήσουν τη γη, που είχαν πάρει από τους ιδιοκτήτες της το 1917. Απέτρεψε τους Αυστριακούς στρατιώτες να επιτάξουν σιτηρά και έδινε άσυλο σε Ουκρανούς, που σκότωναν Γερμανούς ή Αυστριακούς. Οι Ουκρανοί τον έλεγαν με συμπάθεια ο πρίγκιπας Βασίλης.
Οι Ουκρανοί έκαναν προσπάθειες να αντικαταστήσουν το χατμανάτο της Ουκρανίας με τον Γουλιέλμο ως ηγεμόνα. Ο Κάρολος Α΄ αρνήθηκε για διπλωματικούς λόγους. Παρά τις Γερμανικές διαμαρτυρίες, τον κράτησε στη θέση του. Το 1918 η επανάσταση εκεί τον έκανε να αποσυρθεί στη Μπουκοβίνα. Μεσολάβησε ώστε δύο συντάγματα να φυλάξουν το Λέμπερκ, που οδήγησε στην ανακήρυξη της Εθνικής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας. Με τη διάλυση της Αυστρίας διέταξε τους άνδρες του να πάνε στο Λβιβ και να πολεμήσουν για την Ουκρανία. Όταν οι Ρουμάνοι κατέλαβαν τη Μπουκοβίνα, ο Γουλιέλμος πήγε στο Λβιβ για να εργαστεί υπέρ της Ουκρανίας, αλλά οι Πολωνοί τον είχαν συκοφαντήσει. Αφού δεσμεύτηκε με πίστη στην Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία, ορίστηκε το 1919 συνταγματάρχης του στρατού του και εργάστηκε στο Υπουργείο Αμύνης. Το 1920 έγινε ειρήνη με την Πολωνία και ο Γουλιέλμος, που το θεώρησε προδοσία για τη Δυτική Ουκρανία, παραιτήθηκε. Αυτοεξορίστηκε στη Βιέννη και στο Παρίσι.
Μετέπειτα ζωή
Απέτυχε όμως και μετέβη στο Παρίσι, όπου έζησε ηδονιστικά: λέγεται ότι έκανε σχέσεις με δύο από τις γραμματείς του. Το 1935 η ερωμένη του Πωλέττ Κούιμπα χρησιμοποίησε το όνομά του για να εξαπατήσει επενδυτές, παίρνοντας εκατοντάδες χιλιάδες φράγκα και έγινε δίκη. Ο Γουλιέλμος έφυγε για τη Βιέννη, όπου ήρθε σε επαφή με δύο πρώην συναδέλφους του από τους Τυφεκιοφόρους της Γαλικίας, τώρα ηγέτες των Ουκρανών Εθνικιστών.
Έγινε φιλο-Ναζιστής, αλλά όταν κατάλαβε το 1941 ότι δεν θα υποστήριζαν την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, στράφηκε εναντίον τους: έγινε κατάσκοπος υπέρ των Βρετανών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά κατασκόπευε τη Σοβιετική Ένωση υπέρ των Γάλλων. Το 1947 τον συνέλαβε η Σοβιετική αντικατασκοπία SMERSH και τον φυλάκισε στο Κίεβο. Τον ανέκριναν και τον καταδίκασαν σε 25ετή φυλάκιση, αλλά ασθένησε από φυματίωση και απεβίωσε λίγες ημέρες μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Οξαδιαζιριδίνη
Ισομέρεια
Με βάση το μοριακό τύπο της (N2H2O2) έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, τη διαζανόνη (NH2N=O).
«Μητρική» και «θυγατρικές» οξαδιαζιριδίνες
Η οξαδιαζιριδίνη είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» της παραγώγων (ανόργανων και οργανικών), που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «οξαδιαζιριδίνες».
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ανόργανες υδραζίνες Κατηγορία:Ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Οξειδάνια Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις