cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παράδεισος στη Δύση
Πλοκή
Στο δρόμο συναντά ένα ζευγάρι πλουσίων με τζιπ Μερσεντές, που επίσης μιλούν ελληνικά. Τον παίρνουν μαζί τους, αλλά αργότερα λογομαχούν και τελικά τον αποβιβάζουν στα βουνά, μέσα στα χιόνια. Εκεί τον βρίσκουν δύο Γερμανοί νταλικέρηδες που του δίνουν και ένα μπουφάν. Όταν τον αφήνουν σε μια διασταύρωση, τον περιμαζεύει ένα ημιφορτηγό και του προσφέρουν δουλειά. Πιάνει όντως δουλειά αλλά πρόκειται για ένα εργοστάσιο που εκμεταλλεύεται πολλούς αλλοδαπούς. Ο Ελίας μαθαίνει ότι οι επιστάτες υπόσχονται σε όλους τους εκεί εργαζόμενους παράνομους μετανάστες "κάρτα εργασίας" και "άδεια παραμονής", αλλά δεν υλοποιούν ποτέ την υπόσχεσή τους. Πηγαίνει να φάει στο σελφ σέρβις του εργοστασίου με το πρώτο βδομαδιάτικό του και όταν τον αντιμετωπίζουν ρατσιστικά, επακολουθεί συμπλοκή, οπότε το ξανασκάει τρέχοντας.
Ο Ελίας βρίσκεται τελικά σε ένα χωριό όπου παρέχουν συσσίτιο σε άπορους και στην ουρά του συσσιτίου συναντά έναν μεσήλικα παράνομο μετανάστη που είναι συμπατριώτης του. Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που ακούγεται η μητρική γλώσσα του Ελίας. Ο μεσήλικας είναι απογοητευμένος από την αναδουλειά στη Γαλλία και ετοιμάζεται να γυρίσει στην πατρίδα τους. Ο Ελίας αμετάπειστος παίρνει το τρένο για το Παρίσι και εκεί ρωτά "πού είναι το Λίντο". Τον κατευθύνουν "στα Ιλίσια Πεδία" όπου βρίσκει το "Λίντο" και ο θυρωρός του κλαμπ πράγματι γνωρίζει τον μάγο. Λέει "α, μόνο ένας μάγος μπορεί να σώσει τον κόσμο μας από τα χάλια του» και υποδεικνύει στο νεαρό το σημείο στο οποίο δίνει παράσταση ο ταχυδακτυλουργός.
Ο Ελίας όλο προσμονή πλησιάζει τον μάγο και του λέει "είπατε να έρθω να σας βρω όταν φτάσω στο Παρίσι". Ο μάγος τον κοιτάζει διφορούμενα και λέει ότι έγιναν και τα δύο, δηλαδή "και εμένα με είδες λοιπόν και στο Παρίσι ήρθες". Στη συνέχεια του δίνει ένα μαγικό ραβδάκι και φεύγει. Ο Ελίας αμήχανα παίζει με το ραβδάκι σημαδεύοντας τον Πύργο του Άιφελ. Είναι κατά σύμπτωση η ώρα που ο πύργος φωταγωγείται και ο Ελιας νομίζει ότι το ραβδάκι του έχει όντως μαγικές δυνάμεις. Βλέπει να παρατάσσεται μια διμοιρία ΜΑΤ στο απέναντι πεζοδρόμιο και προσπαθεί να κάνει κάποιο κόλπο με το μαγικό ραβδί, όμως αυτή τη φορά δεν αλλάζει τίποτε, η διμοιρία μένει εκεί, και ο Ελίας βάζει το ραβδί στην τσέπη και κατευθύνεται προς τον πύργο του ΄Αιφελ που λαμπιρίζει.
Ενδιαφέροντα στοιχεία
Καθώς αναφέρει το όνομά του στους ΄Ελληνες αλλά και στους ξένους πελάτες του παραλιακού ξενοδοχείου ο ήρωας της ταινίας, κάποιος το προφέρει Αλίας αντί Ελίας, εκείνος επιμένει στο Ελίας και ακούγεται το λογοπαίγνιο "ελίας, αλίας, χελάς" - helas σημαινει αλίμονο αλλά είναι και η προφορά της ονομασίας της Ελλάδας.
Ο τίτλος για πολλούς δημιουργεί αντίθεση με την ταινία Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden) του Ηλία Καζάν (1955) αλλά και με την αντίστοιχη βιβλική φράση, σύμφωνα με την οποία ο Κάιν έφυγε "από το πρόσωπο του Θεού για να κατοικήσει ανατολικά της Εδέμ". Ο Γαβράς πάντως είπε σχετικά ότι επέλεξε τον τίτλο επειδή οι μετανάστες συρρέουν στη Δύση θεωρώντας την παράδεισο συγκριτικά με τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν στις πατρίδες τους.
Στη συγγραφή του σεναρίου ο Γαβράς συνεργάστηκε με τον Ζαν Κλοντ Γκρινμπεργκ (Jean-Claude Grumberg). Η ηχοληψία είναι του Θανάση Αρβανίτη, γνωστού στην Ελλάδα κυρίως από τις συνεργασίες του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, ενώ τα σκηνικά για τα γυρίσματα της ταινίας στην Ελλάδα σχεδίασε ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.
Προς το τέλος της ταινίας κάνει και μία σύντομη εμφάνιση η κόρη του Κώστα Γαβρά, Ιουλία ή Ζουλί Γαβρά -είναι η μητέρα με το καρότσι και το νήπιο, η οποία μιλά στο κινητό και δεν δίνει σημασία στον Ελίας που ψάχνει το κλαμπ "Λίντο".
Κριτική
Η ταινία έγινε δεκτή με ιδιαίτερα θετικά σχόλια στην Ελλάδα, αφού «ο Γαβράς σκηνοθέτησε στα 76 του χρόνια σαν έφηβος» και «έπιασε το βαρύ θέμα της παράνομης μετανάστευσης με έναν τρόπο μοναδικό, έξω από κλισέ». Η εφημερίδα Καθημερινή το βαθμολόγησε με 7 στα 10 αστέρια, η εφημερίδα Τα Νέα με 8 στα 10 αστέρια, και το περιοδικό Σινεμά με 3,5 στα 4 αστέρια. Πολύ θετική κριτική είχε και από την Ελευθεροτυπία και το Βήμα -η μόνη ελληνική εφημερίδα που δημοσίευσε αρνητική κριτική ήταν ο Ριζοσπάστης. Στο κινηματογραφικό σάιτ Rotten Tomatoes η βαθμολογία του είναι 100 σε μια κλίμακα από το 0 έως το 100. Επίσης θετική κριτική είχε από το Variety αν και γενικά τα αμερικανικά σάιτ και έντυπα δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα μέχρι στιγμής με την ταινία, θεωρώντας την μάλλον κατεξοχήν ευρωπαϊκή. Τα περισσότερα γαλλόφωνα έντυπα όμως, με εξαίρεση το Nouvel Observateur και την εφημερίδα Liberation, υποδέχτηκαν την ταινία αδιάφορα και κάποιες απορριπτικά , θεωρώντας ότι ο Γαβράς έπιασε ανώδυνα ένα πολύ οδυνηρό θέμα. Πιθανόν όμως να ενοχλήθηκαν για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, δηλαδή για τον έντονο ρατσισμό που στηλιτεύει ο Γαβράς στην ταινία του, σε μια εποχή που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες διακατέχονται από πολλές ανασφάλειες. Ο ίδιος σε συνέντευξή του απάντησε στην κατηγορία ότι η ταινία του είναι επιφανειακή λέγοντας ότι η δραματική εκδοχή για την παράνομη μετανάστευση έχει αποδοθεί από άλλους και μάλιστα από πολλούς. Εκείνος -είπε- ήθελε να δώσει τη δική του γλυκόπικρη και φαινομενικά ανάλαφρη σκοπιά, γιατί όντας και ο ίδιος μετανάστης, είχε προσωπικά βιώματα για το όλο ζήτημα και ήξερε «κάτι παραπάνω από τους Γάλλους συναδέλφους του»
Διακρίσεις
Η ταινία έκλεισε το φεστιβάλ Βερολίνου 2009 όπου προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού. Βραβεύθηκε με το βραβείο των κριτικών τον Απρίλιο του 2009 στο φεστιβάλ «City of Lights, City of Los Angeles” (COL-COA).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση
Εμμανουήλ Κριαράς
Ο Εμμανουήλ Κριαράς (Πειραιάς, 28 Νοεμβρίου 1906 – Θεσσαλονίκη, 22 Αυγούστου 2014) ήταν Έλληνας φιλόλογος, καθηγητής και αργότερα ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Πειραιά από οικογένεια κρητικής καταγωγής (Σφακιά), ενώ τα πρώτα παιδικά του χρόνια έζησε στη Μήλο. Το 1914 με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στα Χανιά της Κρήτης, αρχικά στη συνοικία του Τοπανά στην Παλιά Πόλη κι αργότερα στη Νέα Χώρα. Αποπεράτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Β΄ Γυμνάσιο Χανίων το 1924. Ως μαθητής ο Κριαράς συμμετείχε σε χανιώτικες νεανικές φιλολογικές κινήσεις και πρωτοβουλίες. Διετέλεσε γραμματέας του «Εγκυκλοπαιδικού Κύκλου των Νέων», από την ίδρυσή του το 1921, και αργότερα συμμετείχε στον Κρητικό Φιλολογικό Σύλλογο, που το 1924 εξέδωσε το νεανικό περιοδικό Αυγερινός, του οποίου ανέλαβε και αρχισυντάκτης («εισηγητής επί της ύλης»). Στον Αυγερινό, του οποίου συνεργάτες υπήρξαν μεταξύ άλλων οι μετέπειτα πανεπιστημιακοί Στέλιος Καψωμένος και Νίκος Β. Τωμαδάκης, καθώς και νομικός και κομμουνιστής πολιτικός Βαγγέλης Κτιστάκης, ο Κριαράς δημοσίευσε το 1924 σε τρεις συνέχειες κι ένα διήγημά του με τίτλο «Τέτοια ζωή! …»
Το 1948 ήταν υποψήφιος για την έδρα της νέας ελληνικής φιλολογίας στην Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, την οποία όμως κατέλαβε ο Λίνος Πολίτης. Δύο χρόνια αργότερα, εκλέχτηκε στην θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Στη Θεσσαλονίκη δίδαξε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία, εκτάκτως μεσαιωνική ελληνική ιστορία, νεοελληνική φιλολογία, αλλά και γενική και συγκριτική γραμματολογία, αφού χάρη στις δικές του ενέργειες ιδρύθηκε το 1965 η πρώτη - και για πολλά χρόνια μοναδική στην Ελλάδα - έκτακτη αυτοτελής έδρα της Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Το διδακτικό έργο του Εμμανουήλ Κριαρά διακόπηκε βίαια τον Ιανουάριο του 1968, όταν η Χούντα των Συνταγματαρχών τον απέλυσε για τα δημοκρατικά του φρονήματα. Η απόλυσή του από το Πανεπιστήμιο τον έστρεψε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στη σύνταξη του Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (1100-1669) (την απόφαση για τη συγκρότησή του είχε ήδη πάρει το 1956) και συνέχισε το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο μέχρι το τέλος της ζωής του. Η σύζυγός του, καθηγήτρια της ψυχοτεχνικής στη Βιομηχανική Σχολή της Θεσσαλονίκης (σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), Αικατερίνη Στριφτού-Κριαρά, με την οποία είχε παντρευτεί το 1936, απεβίωσε την 1η Μαΐου του 2000. Ο Κριαράς πέθανε από ανακοπή καρδιάς, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, το βράδυ της 22ης Αυγούστου 2014 σε ηλικία 107 ετών, και κηδεύτηκε στο χωριό Στέρνες Ηρακλείου.
Επιστημονικό έργο
Ο Κριαράς ήταν ένας πολυγραφότατος νεοέλληνας επιστήμονας, όπως παρατηρούσε το 2008 ο Παναγιώτης Ζιώγας: «Αν προσεγγίσουμε την παράμετρο Σελίδες των δημοσιευμάτων Κριαρά, τότε καταλήγουμε στις ακόλουθες διαπιστώσεις. Από τις είκοσι περίπου χιλιάδες σελίδες του μετρημένου έργου του Ε. Κριαρά, συντριπτική υπεροχή έχουν τα Λεξικογραφικά που υπερβαίνουν τις οκτώμισι χιλιάδες σελίδες, ακολουθούν τα Γραμματολογικά με περίπου έξι χιλιάδες, τα Σύμμικτα που υπερβαίνουν τις τρεις χιλιάδες, έπονται τα Επιστολογραφικά με περίπου χίλιες πεντακόσιες σελίδες, με τελευταία τα καθαρά Γλωσσικά που εγγίζουν τις εννιακόσιες σελίδες».
Από τα περισσότερα από 1.000 άρθρα και τα περίπου 60 βιβλία που έχει εκδώσει αυτοτελώς μέχρι σήμερα ο Κριαράς, ξεχωρίζουν οι μονογραφίες του για τον Γιάννη Ψυχάρη, τον Διονύσιο Σολωμό και τον Κωστή Παλαμά, οι εκδόσεις των παλαιότερων κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Πανώριας του Γεωργίου Χορτάτση, των θεατρικών του Πέτρου Κατσαΐτη, κ.ά), οι ποικίλες μελέτες του για τον δημοτικισμό και κυρίως οι 14 πρώτοι τόμοι του Λεξικού της μεσαιωνικής ελληνικής δημώδους γραμματείας (1100-1669) που έχει καθιερωθεί διεθνώς ως Λεξικό Κριαρά και αποτελεί αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο έργο του. Το 1997, λόγω προχωρημένης ηλικίας, ο Ε. Κριαράς εγκατέλειψε το μεσαιωνικό λεξικό του, παραδίδοντας το σχετικό λεξικογραφικό του αρχείο στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας της Θεσσαλονίκης. Το Κέντρο συνεχίζει την επεξεργασία του αρχείου και έχει εκδώσει μέχρι τώρα 7 ακόμη τόμους τού ΛΜΕΔΓ: 15ος (2006), 16ος (2008), 17ος (2011), 18oς (2012), 19ος (2014), 20ός (2016) και 21ος (2019). Εξέδωσε επίσης δίτομη επιτομή των πρώτων 14 τόμων (με την επιμέλεια Ιωάννη Ν. Καζάζη και Τ. Α. Καραναστάση), η οποία είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Στον λεξικογραφικό χώρο ανήκει και η σύνταξη από τον Ε. Κριαρά του Λεξικού της σύγχρονης ελληνικής δημοτικής γλώσσας, γραπτής και προφορικής που εξέδωσε το 1995 η Εκδοτική Αθηνών.
Δημοτικισμός και προσφορά στην πολιτεία
Ο Κριαράς υπήρξε υπέρμαχος του δημοτικισμού από τα μαθητικά του χρόνια, συγκεκριμένα από το 1923, και αγωνίστηκε με όλα τα μέσα που διέθετε για τα γλωσσικά του πιστεύω. Σημαντική ήταν η συνεισφορά του τόσο στην αναγνώριση της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας του ελληνικού κράτους όσο και στην καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος γραφής. Με τον νόμο 309/76 η κυβέρνηση Καραμανλή με υπουργό παιδείας τον Γεώργιο Ράλλη αποφάσισε την αναγνώριση της δημοτικής στον χώρο της παιδείας και της δημόσιας διοίκησης. Τότε δόθηκε στη σχολική χρήση ανασυγκροτημένη γραμματική της δημοτικής γλώσσας με βάση τη Νεοελληνική Γραμματική του Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Η Γραμματική του Τριανταφυλλίδη, τυπωμένη το 1941, για να χρησιμεύσει στην εκπαίδευση χρειαζόταν συντόμευση και κάποια προσαρμογή στην εκπαιδευτική και γλωσσική πραγματικότητα. Το έργο αυτό ανέλαβε ειδική επιτροπή της οποίας μέλος υπήρξε και ο Κριαράς. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1981-1982, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου πήρε δύο συμπληρωματικές αποφάσεις: πρώτον, να συντάσσονται οι νόμοι στη δημοτική γλώσσα και να μεταγραφούν οι σημαντικότεροι δικαστικοί κώδικες στη δημοτική και, δεύτερον, να καθιερωθεί το μονοτονικό σύστημα γραφής. Ο Κριαράς ήταν ο πρόεδρος της εικοσαμελούς επιτροπής που ανέλαβε και έφερε εις πέρας το δύσκολο έργο της μεταγραφής των δικαστικών κωδίκων και επίσης πρόεδρος της επιτροπής που εισηγήθηκε το είδος του μονοτονικού που επρόκειτο να εφαρμοστεί. Μετά την καθιέρωση της δημοτικής και μέχρι τον θάνατό του ο Κριαράς συνέχισε να υπερασπίζεται τη χρήση της δημοτικής. Αρθρογραφούσε συχνά, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει επιμέρους δυσκολίες στη χρήση της γλώσσας και προτείνοντας λύσεις. Παράλληλα, προσπάθησε να διαφωτίσει και το πλατύ κοινό για επιμέρους γλωσσικά ζητήματα μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές (Τα πεντάλεπτα στην ΕΡΤ από το 1985 έως το 1987).
Βραβεία και διακρίσεις
μικρογραφία|Ο Κριαράς το 2009 σε συνάντησή του με τον πρώην [[Πρωθυπουργός της Ελλάδας|πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου. ]] Η πολύπλευρη προσφορά του καθηγητή Κριαρά τόσο στην επιστήμη όσο και ευρύτερα στο ελληνικό έθνος αναγνωρίστηκε και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η Ελληνική Δημοκρατία του απένειμε τα παράσημα του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικος (δις), του Σταυρού των Ταξιαρχών του Τάγματος Γεωργίου Α΄ και του Ταξιάρχη του Τάγματος Τιμής. Η Γαλλία του απένειμε το παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και η Ιταλία το παράσημο του Ταξιάρχη επί τιμή της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το 1977 για το συνολικό επιστημονικό του έργο του απονεμήθηκε στη Βιέννη από το γερμανικό Alfred Toepfler Stiftung το σημαντικό Βραβείο Herder, ενώ έργα του τιμήθηκαν με τα βραβεία Zappas της Γαλλίας (το διδακτορικό του), Γουλανδρή (η μονογραφία του για το Σολωμό), Γεωργίου Φωτεινού της Ακαδημίας Αθηνών (η έκδοση της Πανώριας), κ.ά. Ο Κριαράς ήταν, μεταξύ πολλών άλλων, επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας, της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, επίτιμο μέλος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας και του Σικελικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Παράλληλα, είχε εκλεγεί αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ξένος εταίρος της Ακαδημίας Arcadia της Ρώμης και της Ακαδημίας του Παλέρμο. Το 2006, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του, τιμήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με την ανώτατη τιμητική του διάκριση, το Χρυσό Αριστοτέλη, ενώ την ίδια χρονιά αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το Σεπτέμβριο του 2009 ο Εμμανουήλ Κριαράς συμπεριλήφθηκε στην τελευταία («τιμητική») θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ για τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009. Σε συνάντησή του με τον νέο πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ο Κριαράς ζήτησε να καταργηθεί η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο Γυμνάσιο, επισημαίνοντας ότι η «ταυτόχρονη διδασκαλία νέων και αρχαίων ελληνικών στην πράξη προκαλεί σύγχυση, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι μαθητές να είναι γλωσσικά ακατάρτιστοι».
Ανεξικακία
Η ανεξικακία ή αλλιώς ακακία ήταν ένα μικρό κυλινδρικό πορφυρό σακούλι που κρατούσε στο ένα του χέρι ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, στις επίσημες τελετές. Περιείχε χώμα και συμβόλιζε τα φθαρτά και πρόσκαιρα χαρακτηριστικά της επίγειας εξουσίας.
Ανήκει στα βυζαντινά αυτοκρατορικά διάσημα (insignia), δηλαδή στα σύμβολα, τα εξωτερικά διακριτικά γνωρίσματα που έφερε ο αυτοκράτορας, ως δηλωτικά της εξουσίας του.
Η ανεξικακία είναι μετεξέλιξη της μάππα (λατινικά: mappa). Αλλαγή που συντελέστηκε το αργότερο την εποχή της Εικονομαχίας.
Βυζαντινές γραπτές πηγές όπου δίνονται πληροφορίες για την ακακία - ανεξικακία είναι η πραγματεία “Έκθεσις της βασιλείου τάξεως (De Cerimoniis)” του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ του Πορφυρογέννητου (Ι. 9, σ.62.6.Ι.37, σ. 287.16.ΙΙ.40, σ. 638.10) και στην πραγματεία “Περί των οφφικίων του παλατιού της Κωνσταντινουπόλεως και των οφφικίων της μεγάλης εκκλησίας” του Ψευδο-Κωδινού (IV, σ. 201.1-4.12, σ. 202,3-5)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινά διάσημα
Κατάλογος βασιλέων της Μαγιόρκας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς της Μαγιόρκας Κατηγορία:Στέμμα της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας Κατηγορία:Ιστορία των Βαλεαρίδων Νήσων
Κάτω Παλαιοκαρυά Τρικάλων
Η Κάτω Παλαιοκαρυά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοκαρυάς, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Κάτω Παλαιοκαρυά Τρικάλων  είναι κτισμένη σε υψόμετρο 474 μέτρων και έχει 82 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.445738" longitude="21.634827" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Αβγκαρόζ Μπανταΐσντζε
Ο Αβγκαρόζ Μπανταΐσντζε (ავგაროზ ბანდაისძე) ήταν γεωργιανός καλλιγράφος και ζωγράφος, ο οποίος έζησε τον 14ο αιώνα. Ήταν στην υπηρεσία του δούκα του Κσάνι. Το σημαντικότερο του έργο είναι η "Ιστορία των Εριστάβ". Είχε ένα γιο, τον Γκριγκόλ, ο οποίος εργάστηκε επίσης ως καλλιγράφος. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί ζωγράφοι
Τραχήλι Εύβοιας
Το Τραχήλι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 345 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 420 μ. .
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή του χωριού φέρει ίχνη κατοίκησης από τα προϊστορικά χρόνια. Στην περιοχή του πύργου έχει βρεθεί αρχαίο νεκροταφείο, τειχία, αρχαίο πηγάδι και ίχνη οχύρωσης. Το χωριό φαίνεται να κατοικήθηκε και στα βυζαντινά χρόνια. Βρισκόταν κτισμένο επί της Παλαιόστρατας, τον δρόμο ο οποίος ένωνε τη Κύμη με τη Χαλκίδα και είναι πιθανόν στο χωριό να υπήρχαν διόδια. Στο τέλος του 14ου με τις αρχές του 15ου αιώνα κτίστηκε στο χωριό οχυρός πύργος, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Trahili. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 55 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Μονοδρύου.
Το 1835 το Τραχήλι προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 το Τραχήλι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|200px|Ο μεσαιωνικός πύργος στο Τραχήλι Σε περίοπτη θέση στο χωριό βρίσκεται ψηλός τετράγωνος βενετσιάνικος πύργος, κτισμένος περί το 1400. Ο πύργος έχει ύψος περίπου 22 μέτρα και διαστάσεις βάσης 7,4 επί 7,6 μέτρα. Από την κορυφή έχει πανοραμική θέα στο Αιγαίο και στον νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Στον κάτω όροφο έχει μόνο θυρίδες για ελαφρά όπλα ενώ τα παράθυρα βρίσκονται στον μεσαίο και πάνω όροφο. Η είσοδος βρισκόταν στη νότια πλευρά και ήταν προσβάσιμη με κρεμαστή σκάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ανεφορίτσα
Ανεφορίτσα είναι το όνομα ποντιακού χορού που χορευόταν στη Γαλίαινα της Τραπεζούντας. Είναι μια μορφή σερανίτσας με μονό τικ (δύο επιτόπια τριαράκια), με πιάσιμο από τις παλάμες και λυγισμένους τους αγκώνες, με 4 βήματα προς τα δεξιά και 4 προς τα αριστερά. Το δεξί πόδι προπορεύεται και το αριστερό ακολουθεί. Τα χέρια δεν κινούνται. Ο χορός κινείται προς τα αριστερά. Σαν όργανο χρησιμοποιείται η λύρα (κεμεντζές). Ο χορός είναι μικτός κλειστός κύκλος. Ο ρυθμός είναι πεντάσημος (5/8). Συνοδεύεται από τον εξής ποντιακό στίχο: «Κόρη κατήβα σο μαντρίν ελίεν η κιζέλα εφώταξεν ο πρόσωπος άμμον ντο εν ημέρα.» Έίναι ο ίδιος χορός με την Κιζέλα μόνο που τον συναντάμε και σε διπλό τικ. Και οι δύο έχουνε την ίδια μουσική και συνοδεύονται από το ίδιο τραγούδι. Πήρε την ονομασία από τον στίχο του τραγουδιού.
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Αριοβαρζάνης του Πόντου
Ο Αριοβαρζάνης (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του Βασιλείου του Πόντου κατά την ελληνιστική περίοδο, μέλος της Δυναστείας των Μιθριδατιδών. Βασίλεψε προσεγγιστικά την περίοδο 266 - 250 π.Χ. Ήταν γιος του ιδρυτή του ποντικού κράτους, Μιθριδάτη Α' του Κτίστη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ελάχιστες πληροφορίες επιβιώνουν αναφορικά με τη ζωή του. Ο ιστορικός Μέμνων παρέχει την πληροφορία πως του παραχωρήθηκε αναίμακτα η πόλη Άμαστρη, που ήταν και η πρώτη παραθαλάσσια κτήση του νέου βασιλείου. Το δεύτερο ιστορικό γεγονός που συνδέεται μαζί του ήταν η εισβολή του φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Β' του Φιλάδελφου στα εδάφη του πατέρα του, η οποία και αποκρούστηκε χάρις στη στρατολόγηση Γαλατών μισθοφόρων. Ο πατέρας του απεβίωσε σε μεγάλη ηλικία, παραδίδοντας το θρόνο το 266 π.Χ.
Τον Αριοβαρζάνη διαδέχτηκε ο γιος του, Μιθριδάτης Β', ο οποίος βρισκόταν ακόμη σε παιδικη ηλικία όταν έλαβε χώρα ο θάνατος του πατέρα του.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι)
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μιθριδατικής Δυναστείας
Φιλελεύθεροι (αποσαφήνιση)
Ο όρος Φιλελεύθεροι μπορεί να σχετίζεται με πολιτικά κόμματα ή ιδεολογίες. Συγκεκριμένα με:
Ροβέρτος του Κλαρί
O Ροβέρτος του Κλαρί, γαλλ. Robert de Clari (νυν Cléry, στο Περνουά) ήταν ένας ιππότης από την Πικαρδία. Συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία με τον κύριό του Πέτρο κόμη της Αμιένης και τον αδελφό του Αλωμέ ντε Κλαρί και άφησε ένα χρονικό για τα συμβάντα στα Παλαιά Γαλλικά. Το σύγγραμμα του Ροβέρτου για τη Σταυροφορία είναι ιδιαίτερα αξιόλογο, λόγω της θέσης εκείνου ως χαμηλού υποτελούς· οι πιο πολλές από τις άλλες αναφορές αυτοπτών μαρτύρων είναι από τους ηγέτες της Σταυροφορίας, όπως ο μαρεσάλης Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος. Οι περιγραφές του Ροβέρτου συχνά ρίχνουν φως σε μερικές δραστηριότητες της Σταυροφορίας, που αλλιώς θα έμεναν ωραιοποιημένες στα γραπτά των ευγενών.
Ο αδελφός Αλωμέ
Ο αδελφός του Αλωμέ ήταν ένας στρατιωτικός κληρικός, που διακρίθηκε κατά την τελευταία πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, όταν ο σφετεριστής Αυτοκράτορας Αλέξιος Ε΄ Δούκας εκτοπίστηκε από τους Σταυροφόρους. Ο Ροβέρτος περιέλαβε στο χρονικό του μία σύντομη αναφορά της -προφανώς ανόητης- γενναιότητας τού αδελφού του κατά την τελική κατάληψη της πόλης, όταν ο Αλωμέ ήταν ο πρώτος άνδρας μέσα στα τείχη. Αργότερα αναφέρει μία διαμάχη σχετικά με τη μοιρασιά των λαφύρων που είχε ο Αλωμέ. Ένας από τους εξέχοντες ευγενείς ηγέτες της Σταυροφορίας, ο Ούγος κόμης του Σαιν-Πολ, έκρινε το θέμα υπέρ του Αλωμέ.
Η σινδόνη του Τορίνο
Ο Ροβέρτος ίσως είναι από τους λίγους καταγεγραμμένους μάρτυρες της Σινδόνης του Τορίνο πριν το 1358. Αναφέρει το 1203 ότι το ύφασμα ήταν στην Κωνσταντινούπολη, στην εκκλησία των Βλαχερνών. "Εκεί που ήταν η σινδόνη, στην οποία τυλίχθηκε ο Κύριός μας, που κάθε Παρασκευή ανασηκώνεται όρθια, ώστε να βλέπει κάποιος την ειμόνα του Κυρίου μας επάνω της". Οι ιστορικοί Μάντεν και Κέιλερ περιγράφουν αυτό το μέρος της αναφοράς του Ροβέρτου ως λάθος: ο Ροβέρτος είχε δει στην πραγματικότητα το σουδάριο, το μανδήλιο της Αγ, Βερονίκης (που θεωρείται ότι περιείχε τη μορφή του Χριστού) και το έκανε σύγχυση με το ταφικό ύφασμα, τη σινδόνη. Καθώς δεν υπάρχει αναφορά της σινδόνης σε άλλες πηγές, ο ιστορικός Ανδρέας Νικολότι προτείνει, ότι η αναφορά του Ροβέρτου είναι μία αρκετά συγκεχυμένη περιγραφή του περίφημου "θαύματος", που συνέβαινε κάθε Παρασκευή στην εκκλησία των Βλαχερνών: το σύνηθες "θαύμα" όπως το αποκαλεί, είναι η ανύψωση ενός υφάσματος, που κάλυπτε την εικόνα της Παναγίας.
Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης
Ο Κλαρί έγραψε έναν απολογισμό για την Δ΄ Σταυροφορία, καθώς την ακολούθησε ως το 1205. Ο Ροβέρτος, που ήταν ένας πτωχός ιππότης, δίνει την άποψη της τάξης του και, παρόλο που δεν ήταν ενήμερος για τις συζητήσεις της ηγεσίας, παρέχει τις φήμες στο στρατόπεδο και την πραγματικότητα της μάχης. Ο Κλαρί θεωρούσε τους Ρωμαίους ως αναξιόπιστους και είχε ευνοϊκή άποψη για τους Βενετούς.
Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ
Το Υπουργείο Εσωτερικών, ιδρύθηκε το 1849. Σήμερα, το Υπουργείο Εσωτερικών, βρίσκεται και εδρεύει στο «Κεντρικό Κτήριο των Εσωτερικών» στην βορειοδυτική πλευρά της Ουάσινγκτον ΠΚ.
Ο επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ο εκάστοτε Υπουργός Εσωτερικών (U.S. Secretary of the Interior), ο οποίος αποτελεί μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Πολιτειών και αναφέρεται απευθείας στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σημερινή και 54η Υπουργός Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι η Δημοκρατική Ντεμπ Χάαλαντ, από τις 16 Μαρτίου 2021.
Ρόλος
Το Υπουργείο Εσωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει διαφορετικό ρόλο από αυτόν που έχουν άλλα υπουργεία εσωτερικών άλλων χωρών (όπως είναι εκλογικά θέματα, θέματα ασφάλειας και αστυνόμευσης κ.α.). Ο κύριος ρόλος του είναι η διαχείριση δημοσίων εκτάσεων, ορυκτών, εθνικών πάρκων, καταφυγίων άγριας ζωής, διατήρηση της ιστορικής μνήμης του έθνους, και την διαχείριση και επικοινωνία με τους ιθαγενείς πληθυσμούς των ΗΠΑ.
Συνεπώς, το Υπουργείο Εσωτερικών, έχει αρμοδιότητες περιβαλλοντικού, πολιτισμικού και διαχειριστικού (όσον αφορά τις δημόσιες εκτάσεις) χαρακτήρα.
Εκτελωνιστής
Ο εκτελωνιστής είναι το πρόσωπο που αναλαμβάνει την κατ΄ επάγγελμα διενέργεια εκτελωνιστικών εργασιών δια λογαριασμό και ως αντιπρόσωπος του δικαιούχου του εμπορεύματος. Το πρόσωπο αυτό έχει πτυχίο εκτελωνιστού και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος η οποία του έχει δοθεί κατόπιν εξετάσεων που διενεργήθηκαν από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών.
Εκτελωνιστικές εργασίες είναι, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις και κανονισμούς, οι απαιτούμενες πάσης φύσεως διατυπώσεις ενώπιον των Τελωνειακών Αρχών για την διακίνηση μέσω των τελωνείων, Αλλοδαπών και εγχωρίων εμπορευμάτων. Στις εκτελωνιστικές εργασίες συμπεριλαμβάνονται και οι διαδικασίες για την διακίνηση των υποκειμένων σε ειδικό φόρο κατανάλωσης (Ε.Φ.Κ) κοινοτικών εμπορευμάτων. Σχετικά Link Γ.Γ.Π.Σ- ΤΕΛΩΝΕΙΑ TARIC Υπηρεσίες ΠΗΓΗ Νόμος 718/1977 Περί Εκτελωνιστών
Customs Broker Customs Brokers are licensed by the Greek Treasury Department to help Business import and export internationally. Customs Brokers are trained with all the customs laws and paperwork necessary to get your products through GR. Customs. Customs Brokers can be as small as one person or as large as a whole corporation. Therefore, if you are on a tight budget it might be worth it to shop around for the best Customs Broker deals. Under Section 718 of the Customs Act only a licensed customs broker may pay any duties fees and account for products. Because there are many different importable and exportable items make sure your Customs Broker is familiar with the process and documentation for your item. Κατηγορία:Επαγγέλματα
Αυστραλοί
Οι Αυστραλοί είναι τα άτομα που σχετίζονται με την Αυστραλία. Συνήθως έχουν την αυστραλιανή ιθαγένεια. Η Αυστραλία είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία και έχει τον όγδοο μεγαλύτερο πληθυσμό μεταναστών του κόσμου, με τους μετανάστες να αποτελούν το 30% του πληθυσμού της χώρας το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνία της Αυστραλίας
Ηράκλειτος (επιγραμματοποιός)
Ο Ηράκλειτος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής. Καταγόταν από την Αλικαρνασσό και έζησε το πρώτο μισό του 3ου π.Χ. αιώνα. Ήταν σύγχρονος και φίλος του Καλλίμαχου που στο άκουσμα του θανάτου του έγραψε το επίγραμμα VII 80. Σ’ αυτό αναφέρει τη συλλογή ελεγειών του Ηράκλειτου «Αηδόνες». Χάθηκαν όμως, παρά την περί του αντιθέτου βεβαιότητα του Καλλίμαχου. Περιλαμβανόταν στον Στέφανο του Μελεάγρου και στην Παλατινή Ανθολογία σώθηκε μόνο ένα επίγραμμά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Αλικαρνασσός
Τσουχάτσι Νινομίγια
Ο Τσουχάτσι Νινομίγια (二宮 忠八, 20 Ιουνίου 1866 – 8 Απριλίου 1936) ήταν Ιάπωνας πρωτοπόρος της αεροπορίας. Μνημονεύεται για τα μοναδικά μοντέλα αεροσκαφών του - το "Καράσου-γκάτα μόκεϊ χικούκι" («Μοντέλο αεροσκάφος σε σχήμα κορακιού»", 1891) και το "Ταμαμούσι-γκάτα χικούκι" («Ιπτάμενη συσκευή τύπου βουπρηστίδος», 1893). Σχεδίασε μια ιπτάμενη μηχανή με τρεις κινητήρες πριν τους αδελφούς Ράιτ, και, παρά την τεχνική αποτυχία κατά τη διάρκεια της απογείωσης, συνέβαλε στη συσσώρευση των δυνατοτήτων της Ιαπωνίας στον σχεδιασμό και την κατασκευή μοναδικών παγκόσμιας κλάσης αεροσκαφών μέχρι τη δεκαετία του 1930.
Πρώτα χρόνια
Ο Τσουχάτσι γεννήθηκε στο Γιαβαταχάμα-ούρα της επαρχίας Ούβα, της περιφέρειας Ίγιο. Σε ηλικία 12 ετών, ο πατέρας του, έμπορος, πέθανε, αναγκάζοντάς τον να εργαστεί για να μπορέσει να επιβιώσει. Ενώ εργαζόταν σε γραφείο εκτυπώσεων, φαρμακείο, αλλά και αλλού, διδάχθηκε φυσική και χημεία. Εξειδικεύτηκε επίσης στην κατασκευή χαρταετών και η πώληση των αυθεντικών μοντέλων του προσέφερε εισόδημα το οποίο αξιοποίησε για την αγορά βιβλίων.
Ιδέα για πτήση
Το 1887 ο Τσουχάτσι κατατάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό. Τον Νοέμβριο του 1889, κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιδείξεων, παρατήρησε την αιώρηση των κορακιών σημειώνοντας πως δεν φτερουγίζουν. Έτσι λοιπόν εξέλιξε την ιδέα για ένα αεροσκάφος σταθερών πτερύγων.
Το δεύτερο μοντέλο του ήταν το «Ταμαμούσι-γκάτα χικούκι» (玉虫型飛行器), ένα διπλάνο χωρίς ουραίο πτερύγιο. Η κάτω πτέρυγα, η οποία ήταν μικρότερη από την επάνω, ήταν κινούμενη και αποτελούσε επιφάνεια ελέγχου. Το μοντέλο ήταν εξοπλισμένο με προωθητικό έλικα με τέσσερις λεπίδες. Ο Τσουχάτσι απέτυχε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του Στρατού. Την περίοδο αυτή κατασκεύασε μόνο μοντέλα κλίμακας (άνοιγμα πτερύγων 2 μέτρα).
Ο Τσουχάτσι υπηρέτησε στον Α΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο ως στρατιωτικός ιατρός. Μετά τον πόλεμο, αποστρατεύθηκε και εργάστηκε σε φαρμακευτική εταιρεία. Αποφάσισε να κατασκευάσει μια δική του ιπτάμενη μηχανή. Μέχρι το 1906, όταν έγινε επικεφαλής υποκαταστήματος, η κατασκευή αναβαλλόταν λόγω έλλειψης χρημάτων. Παράλληλα, οι αδελφοί Ράιτ πραγματοποίησαν επιτυχώς επανδρωμένη πτήση. Αλλά ο Τσουχάτσι δεν είχε ενημερωθεί. Κατασκεύασε ολόκληρο σκελετό για το «μοντέλο Ταμαμούσι» και σχεδίαζε να το εξοπλίσει με πετρελαιοκινητήρα 12 ίππων. Ωστόσο, το 1907 ή 1908, ενημερώθηκε για την επιτυχία των επανδρωμένων πτήσεων βαρύτερων από τον αέρα αεροσκαφών σε Ευρώπη και Αμερική. Απελπίστηκε και διέκοψε την κατασκευή.
Ορισμένοι ειδικοί υποστηρίζουν πως το «μοντέλο Ταμαμούσι» δεν θα μπορούσε να πετάξει ακόμη και αν η κατασκευή του ολοκληρωνόταν, μιας και ήταν αρκετά βαρύ. Τον Απρίλιο του 1991 ένα αντίγραφο του «μοντέλου Ταμαμούσι» με τροποποιήσεις για τη βελτίωση της σταθερότητας, πέταξε με επιτυχία σε απόσταση 50 μέτρων.
Μεταγενέστερα χρόνια
Επικεντρώθηκε στο έργο του στη φαρμακευτική εταιρεία.
Το 1921 ο αντιστράτηγος Γιοσιχόρι Σιρακάβα ανέλυσε το σχέδιο του Τσουχάτσι και αναγνώρισε την αξία του. Το 1922 ο Στρατός του απένειμε έπαινο. Ο υπουργός Αντάτσι Κενζό (το 1925), και ο Πρίγκιπας Κούνι Κουνιγιόσι (το 1926) του απένειμαν επίσης επαίνους. Το 1927, του απονεμήθηκε βαθμός τάγματος.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγινε κανούσι (ιερέας του σίντο) και προσευχόταν για τους νεκρούς των αεροπορικών ατυχημάτων.
Ο Τσουχάτσι πέθανε από καρκίνο του στομάχου στις 8 Απριλίου του 1936.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ
Υπήρξε από τους πιο φιλόπονους σκηνοθέτες, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στη μικρή οθόνη. Με τον Πωλ Νιούμαν συνεργάστηκε σε άλλες τρεις ταινίες ('Ο άνθρωπος της ημέρας, Δύο ατίθασα λιοντάρια και Ο επιθεωρητής Χάρπερ'). Ο Ρόζενμπεργκ σκηνοθέτησε την Κατρίν Ντενέβ στην πρώτη αμερικανική ταινία της στο πλευρό του Τζακ Λέμον (Τρέλες τ' Απρίλη, 1969).
Σημαντικές ταινίες του είναι Cool Hand Luke (1967), Voyage of the Damned (1976), The Amityville Horror (1979) και The Pope of Greenwich Village (1984). Σκηνοθέτησε επίσης ταινίες, όπως The April Fools (1969), WUSA (1970), Pocket Money (1972) The Drowning Pool (1975), Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο (1973), Love and Bullets (1979), Let's Get Harry (1986) και άλλες. Πέθανε σε ηλικία 79 ετών από καρδιακή ανακοπή.
Νομοσχέδια Τσιριμώκου
Τα Νομοσχέδια Τσιριμώκου ήταν σειρά νομοσχεδίων που κατατέθηκαν προς ψήφιση το 1913 από τον τότε Υπουργό Παιδείας (Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως) Ιωάννη Τσιριμώκο της κυβέρνησης των Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αφορούσαν στην μεταρρύθμιση της ελληνικής εκπαίδευσης, όπως είχε εξαγγελθεί στο πολιτικό πρόγραμμα των Φιλελευθέρων. Ήταν επεξεργασμένα από το Δημήτρη Γληνό, ο οποίος έγραψε και την εισηγητική έκθεση των νομοσχεδίων.
Βασικά σημεία
Τα βασικότερα σημεία των νομοσχεδίων πρόβλεπαν τα εξής:
Ακόμα λαμβανόταν μέριμνα για ανέγερση σχολικών κτιρίων, για την πληρέστερη επιστημονική και παιδαγωγική κατάρτιση των διδασκόντων, ειδική μέριμνα για την εκπαίδευση των γυναικών και την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού.
Τα νομοσχέδια αυτά δεν ψηφίστηκαν, συναντώντας αντίδραση κυρίως για τη μείωση της διάρκειας του Γυμνάσιου και την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων. Η μεταρρύθμιση «μπήκε στο χρονοντούλαπο» όπως είπε ο Δημήτρης Γληνός, μέχρι την επόμενη προσπάθεια των Φιλελεύθερων το 1917.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοελληνική εκπαίδευση Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα
Μάππα
thumb|right|Ο Flavius Anastasius Probus, ύπατος της Ανατολικής Αυτοκρατορίας κρατά στο δεξί του χέρι τη μάππα. Η μάππα (λατινικά: mappa) ήταν μαντίλι που κρατούσε στο χέρι τα παλαιοχριστιανικά χρόνια ο ύπατος. Με αυτό έδινε το σύνθημα έναρξης των αγώνων, που διεξάγονταν για τον εορτασμό της ανάληψης του υπατικού αξιώματος. Ήδη από την εποχή των διαδόχων του Μεγάλου Κωνσταντίνου η μάππα περιήλθε στα αυτοκρατορικά διάσημα. Το αργότερο την εποχή της Εικονομαχίας, η μάππα φαίνεται να αλλάζει μορφή και σημασία, και εξελίσσεται στην ανεξικακία.
Επίσης στη βιβλιογραφία απαντάται και ως λευκό ύφασμα, το οποίο ανύψωνε ο ειδικός υπάλληλος, ο μαππάριος στον ιππόδρομο της Κωνσταντινουπόλεως, την περίοδο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, για την έναρξη του αγώνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινά διάσημα
Κιζέλα
Η Κιζέλα είναι ένας ποντιακός χορός. Είναι ο ίδιος χορός με την Ανεφορίτσα μόνο που τον συναντάμε και με τα 4 τριαράκια του Τικ' διπλόν. Και οι δύο έχουνε την ίδια μουσική και συνοδεύονται από το ίδιο τραγούδι. Πήρε την ονομασία από τον στίχο του τραγουδιού.
Εκτέλεση βημάτων
Η λαβή των χεριών είναι από τις παλάμες με λυγισμένους τους αγκώνες. Ξεκινώντας με το δεξί πόδι κάνουμε 4 πλάγια βήματα προς τα δεξιά με το αριστερό να ακολουθεί ελαφρώς πιο πίσω. Τα ίδια βήματα γίνονται και προς την αντίθετη κατεύθυνση ελαφρώς μεγαλύτερα με το δεξί πάλι να προπορεύεται και το αριστερό να ακολουθεί. Κατόπιν κάνουμε δύο τριαράκια επιτόπου. Σε όλη τη διάρκεια του χορού το σώμα είναι κάθετο και βλέπει προς το κέντρο του κύκλου. Ο χορός κινείται προς τα αριστερά Ο χορός είναι μεικτός, κλειστός κύκλος. Ο ρυθμός είναι πεντάσημος (5/8).
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Προύσης
Ο Άγιος Τιμόθεος επίσκοπος Προύσης έζησε τον 4ο μ.Χ. αιώνα στην Προύσα της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία. Μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη (360 - 363 μ.Χ.). Η μνήμη του τιμάται στις 10 Ιουνίου.
Βίος
Ο Τιμόθεος ως επίσκοπος κατέβαλλε προσπάθειες για τη στήριξη των Χριστιανών και την προστασία της τοπικής Εκκλησίας από τις διάφορες αιρέσεις της εποχής. Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός εξαπέλυσε διωγμό εναντίον των Χριστιανών, ο Τιμόθεος βρέθηκε μεταξύ των πρώτων επισκόπων της Εκκλησίας που αντιστάθηκαν. Για τη στάση του αυτή καταδικάσθηκε σε θάνατο και αποκεφαλίσθηκε το έτος 361 μ.Χ.
Ναός στη μνήμη του Αγίου Τιμοθέου υπήρχε εντός του νοσοκομείου του «ἐν τῷ Δευτέρῳ» της Κωνσταντινούπολης.
Απολυτίκιο
Τοῖς τῶν αἱμάτων ὄμβροις καταρδευόμενος, Ἱερομάρτυς Κυρίου ἐκαρποφόρησας ἐν τῇ γῇ τῇ ἀγαθῇ τῆς καρδίας σου, τὴν ἀδάπανον τρυφήν, ἣν ἐδέξω ἐκ Θεοῦ, Τιμόθεε δυσωποῦμεν, ἐκ τῶν κινδύνων ῥυσθῆναι, τοὺς ἐκτελοῦντας τὴν μνήμην σου.
Παραπομπές
Τιμοθεος Προυσης Τιμοθεος Προυσης Τιμοθεος Προυσης Τιμοθεος Προυσης Τιμοθεος
Στέλιος Κοξαράκης
Ο Στέλιος Κοξαράκης είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. μικρογραφία|Panionios 2013
Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στα τμήματα υποδομών του Παναθηναϊκού το 2004 όπου έμεινε έως το 2009 με διακρίσεις όπως:
Το 2009 μεταγράφηκε στην ομάδα νέων της ΑΕΚ, όπου έμεινε για έναν χρόνο.
Το 2010 αποκτήθηκε από τον Κεραυνό Κερατέας ομάδα Γ΄ Εθνικής, ωστόσο ένας τραυματισμός που υπέστη τον άφησε εκτός γηπέδων για 1 χρόνο.
Τον Φεβρουάριο του 2012 μεταγράφηκε στον Εθνικό Αστέρα συνεχίζοντας στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής και το καλοκαίρι του ίδιου έτους αποκτήθηκε από τον Πανιώνιο, με τον οποίο έγινε επαγγελματίας. Στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2013, μεσούσης της περιόδου 2012-13, παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 1,5 χρόνο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε η Α.Ε. Νίκαια μεταξύ άλλων.
Λιάδια Λέρου
Τα Λιάδια ή Λιβάδια είναι ένα μικρό σύμπλεγμα βραχονησίδων της Λέρου στα Δωδεκάνησα, το οποίο βρίσκεται δυτικά της Λέρου, δυτικά της Καλύμνου και ανατολικά της Αμοργού, κοντά στη νησίδα Κίναρος. Οι κυριότερες είναι το Μεγάλο Λιβάδι (ή Μεγάλο Λιάδι - 36.90833°N, 26.16639°W ) και η Πλάκα (ή Μικρό Λιβάδι ή Μικρό Λιάδι - 36.90069°N, 26.16986°W ), που έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Διοικητικά υπάγονται στο Δήμο Λέρου και δεν κατοικούνται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Λέρου Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Σινδικό μπιριάνι
μικρογραφία|283x283εσ|Σινδικό μπιριάνι Το Σινδικό μπιριάνι είναι ειδικό πιάτο κρέατος και το ρυζιού, και παραλλαγή του μπιριάνι, η οποία προέρχεται από το Σινδ του Πακιστάν. Λόγω της δημοτικότητας της, είναι ένα από τα πιο καταναλωμένα πιάτα της Πακιστανικής κουζίνας και της Σινδικής κουζίνας. Το τρόφιμο σερβίρεται σχεδόν σε όλες τις πτήσεις της Pakistan International Airlines (PIA).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το ρύζι Κατηγορία:Πακιστανική κουζίνα
Αγγλικό άνοιγμα
Στατιστική
Η κίνηση 1.γ4 των λευκών είναι μια αρκετά δημοφιλής αρχική κίνηση, καθώς είναι μία από τις είκοσι πιο πιθανές κινήσεις στο άνοιγμα και κατατάσσεται τέταρτη σε δημοτικότητα:
Ιστορία
Το Αγγλικό άνοιγμα έχει πάρει το όνομά του από τον Άγγλο ανεπίσημο πρωταθλητή στο σκάκι Χάουαρντ Στώντον, ο οποίος χρησιμοποίησε το 1.γ4 εναντίον του Πιερ Σαιντ-Αμάν στο ματς για τη διεκδίκηση του παγκόσμιου τίτλου το 1843 και στο πρώτο διεθνές τουρνουά σκακιού το 1851 στο Λονδίνο. Η κίνηση δεν ενέπνευσε τους σύγχρονους σκακιστές του Στώντον και μόλις στον εικοστό αιώνα άρχισε να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Έχει πλέον αναγνωριστεί ως ένα σταθερό άνοιγμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη τόσο κλασικών όσο και υπερμοντέρνων θέσεων.
Θεωρία
Τα λευκά αρχίζουν τον αγώνα για το κέντρο με αξίωση για το τετράγωνο δ5 από την πτέρυγα της βασίλισσας, σύμφωνα με το στυλ του υπερμοντερνισμού. Παρά το γεγονός ότι πολλές γραμμές της αγγλικής έχουν έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, το άνοιγμα χρησιμοποιείται συχνά ως μέσο μεταφοράς με τον ίδιο τρόπο όπως και το 1.Ιζ3 (για να αποφευχθούν οι κλασικές απαντήσεις στο 1.δ4 όπως η Νιμζοϊνδική άμυνα και η Άμυνα Γκρίνφελντ), θεωρείται επίσης αξιόπιστο και ευέλικτο άνοιγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Άγιος Δημήτριος Ροποτού Τρικάλων
Ο Άγιος Δημήτριος Ροποτού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Άγιος Δημήτριος Ροποτού Τρικάλων  είναι κτισμένος σε υψόμετρο 400 μέτρων και έχει 26 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.428503" longitude="21.565132" zoom="14" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Χοστ
Το Χοστ (παστού/νταρί: ) είναι πόλη στο ανατολικό Αφγανιστάν και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας, κοντά στη μεθόριο με το Πακιστάν.
Η πόλη διαθέτει πανεπιστήμιο.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής τη δεκαετία του 1980, η πόλη βρισκόταν υπό πολιορκία για περισσότερα από οκτώ χρόνια. Το αεροδρόμιο της πόλης, το οποίο διαθέτει διάδρομο μήκους 2.700 μέτρων, χρησιμοποιήθηκε ως βάση επιχειρήσεων των ελικοπτέρων του Σοβιετικού Στρατού. Από τον Μάιο του 2007, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ χρησιμοποίησαν το αεροδρόμιο για τις επιχειρήσεις τους στον πόλεμο του Αφγανιστάν.
Στις 20 Αυγούστου 1998, οι ΗΠΑ υπό την προεδρεία του Μπιλ Κλίντον βομβάρδισαν στόχους κοντά στο Χοστ με αρκετές κατευθυνόμενες ρουκέτες. Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA), λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις πρεσβείες των ΗΠΑ στο Νταρ ες Σαλάμ και το Ναϊρόμπι, θεωρούσε πως στην περιοχή αυτή κρυβόταν ο Οσάμα μπιν Λάντεν.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2011, ένας βομβιστής αυτοκτονίας ανατινάχθηκε στην αγορά της πόλης σκοτώνοντας 8 και τραυματίζοντας 18 ανθρώπους.
Στις 20 Ιουνίου 2012, βομβιστής αυτοκτονίας που επέβαινε σε μοτοσυκλέτα ανατινάχθηκε στην αγορά. Στόχος ήταν μία κοινή περιπολία του ΝΑΤΟ και των αφγανικών δυνάμεων. Τουλάχιστον 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 37 τραυματίστηκαν από την επίθεση. Στις 27 Μαΐου 2017, πραγματοποιήθηκε επίθεση με εκρηκτικά. Τουλάχιστον 18 άτομα σκοτώθηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αφγανιστάν
Σερπεντίνης
Με την ονομασία σερπεντίνης (αγγλ. serpentine) χαρακτηρίζεται η ομάδα των εξής πολυμορφικών πυριτικών ορυκτών, οι διαφορές των οποίων είναι μακροσκοπικά ασήμαντες τόσο που είναι αδύνατος ο μακροσκοπικός διαχωρισμός τους:
Η ονομασία σερπεντίνης προέρχεται από το λατινικό serpens (= ερπετό), λόγω της στικτής του εμφάνισης, η οποία προσομοιάζει με δέρμα φιδιού. Ο χρυσοτίλης έλκει την ονομασία του από τις ελληνικές λέξεις χρυσός και τίλλω (= μαδώ), λόγω των χρυσοκίτρινων ινών του. Αμίαντος ονομάστηκε επειδή είναι απρόσβλητος από την φωτιά (αμίαντος πυρί) και η αγγλική του ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη άσβεστος = αυτός που δεν καίγεται. Αντιγορίτης ονομάστηκε επειδή ανευρέθη για πρώτη φορά στην κοιλάδα Antigorio του Πιεμόντε της Ιταλίας, ενώ ο λιζαρδίτης ονομάστηκε έτσι από την εμφάνισή του στην χερσόνησο Lizard της Κορνουάλλης (Βρετανία).
Η δομή του σερπεντίνη συνίσταται από στιβάδες πυριτικών ενώσεων τετραεδρικής δομής, ανάμεσα στις οποίες παρεμβάλλονται στιβάδες βρουκίτη (Mg(OH)2). Ο τρόπος διάταξης των στιβάδων βρουκίτη ανάμεσα στις πυριτικές στιβάδες είναι το αίτιο ύπαρξης των πολυμορφικών ορυκτών της ομάδας. Ειδικότερα στον χρυσοτίλη και τον αμίαντο, οι στιβάδες αυτές τείνουν να λάβουν σωληνοειδή δομή, εξ ου και η ινώδης υφή του ορυκτού.
Αν ο ελαιοπράσινος σερπεντίνης στιλβωθεί έχει πολύ ελκυστική εμφάνιση και στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε ως υποκατάστατο του νεφρίτη. Μια παραλλαγή του αναμεμειγμένη με ασβεστολιθικής σύστασης πετρώματα αποτελεί τον οφειτασβεστίτη, ο οποίος φέρεται και υπό το όνομα σερπεντινικό μάρμαρο (marmor thessalicum, επειδή λαμβανόταν από λατομείο κοντά στην Λάρισα της Θεσσαλίας).
Μια ποικιλία πυρφυρίτη ανδεσιτικής σύστασης, με μεγάλους πράσινους κρυστάλλους σερπεντίνη ( lapis lacedaemonius), ανευρίσκεται στις Κροκεές της Λακωνίας (και πουθενά αλλού στον κόσμο) και είναι γνωστή με την ονομασία "porfido verde antico".
Οι μη ινώδεις μορφές του σερπεντίνη δεν προκαλούν καρκινογενέσεις. Οι ινώδεις παραλλαγές του, ωστόσο, έχει αποδειχθεί ότι προκαλούν καρκινογενέσεις (βλ. αμίαντος).
Εδάφη που προέρχονται από σερπεντινιούχα πετρώματα είναι ακατάλληλα για καλλιέργεια πολλών ειδών φυτών, καθώς είναι πολύ φτωχά σε κάλιο και φωσφόρο και πλούσια σε βαρέα μέταλλα (κοβάλτιο, νικέλιο, χρώμιο).
Χρησιμοποιείται στην οικοδομική (ιδιαίτερα ο οφειτασβεστίτης) για την κατασκευή βάθρων, δαπέδων κτλ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Σύμβολα της Καλιφόρνια
Τόμας Μπέιζ
Ο Τόμας Μπέυζ (Thomas Bayes περ. 1701 – 7 Απριλίου 1761) Βρετανός κληρικός και μαθηματικός, γιος πρεσβυτεριανού ιερέα, έγινε γνωστός μετά θάνατον ως θεμελιωτής μιας ειδικής περίπτωσης του θεωρήματος του Μπέυζ.
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και σπούδασε Θεολογία και Λογική στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου (1719), καθώς ως αντικονφορμιστής δεν μπορούσε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του έγινε και ο ίδιος πρεσβυτεριανός ιερέας. Έζησε στο Τάνμπριτζ Γουέλς του Κεντ και ασχολήθηκε, εκτός από τη θεολογία, με τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Εν ζωή δημοσίευσε δύο έργα:
Η Στατιστική τον απασχόλησε ιδιαίτερα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του έργου του στον συγκεκριμένο τoμέα είδε το φως της δημοσιότητας μετά το θάνατό του. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ένα δοκίμιό του με τίτλο "An Essay towards solving a Problem in the Doctrine of Chances".
Ο Μπέυζ πέθανε στο Τάνμπριτζ Γουέλς και ετάφη στο κοιμητήριο Μπάνχιλ Φιλντς του Λονδίνου, τόπο ταφής πολλών αντικονφορμιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Άγγλοι κληρικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος (1912 - 6 Μαΐου 1991) ήταν Έλληνας ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και υπουργός στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μετά την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών.
Βιογραφία
Ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πολεμικό Ναυτικό και αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την περίοδο 1956 - 1958 διετέλεσε διοικητής της σχολής υποβρύχιων καταστροφών φέροντας τον βαθμό του Πλοιάρχου, ενώ την περίοδο 1965 - 1967 Αρχηγός του Στόλου, φέροντας τον βαθμό του Υποναυάρχου. Στις 30 Μαρτίου 1967 ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Την νύχτα της 21ης Απριλίου συνελήφθη από στρατιωτικούς και οδηγήθηκε στο Πεντάγωνο. Αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη Χούντα των Συνταγματαρχών και παραιτήθηκε στις 24 Απριλίου. Κατά τη διάρκεια της επταετίας του προσφέρθηκε η αρχηγία του κινήματος του ναυτικού, την οποία όμως αρνήθηκε καθώς δεν πίστευε στην επιτυχία της κίνησης. Παρ'όλα αυτά, συνελήφθη από το δικτατορικό καθεστώς, καθώς τον θεωρούσε οργανωτή του κινήματος. Αρχικά, μεταφέρθηκε στην ναυτική βάση στον Βοτανικό και στη συνέχεια στο Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας.
Μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβε στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 21 Νοεμβρίου του 1974. Τον Ιανουάριο του 1975 επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία και ανέλαβε για δεύτερη φορά την ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού. Στην ηγεσία του Π.Ν. παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 1976, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ναυάρχου και τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού του Π.Ν.. Ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των πραξικοπηματιών. Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 1991.
Παραπομπές
Εγκολφόπουλος Κωνσταντίνος Εγκολφοπουλος Κωνσταντινος
Ναϊμάνοι
Οι Ναϊμάνοι ήταν ένα τουρανικό/τουρκομογγολικό ιθαγενές φύλο της Κεντρικής Ασίας. Οι περισσότεροι Ναϊμάνοι ήταν βουδιστές μαχαγιάνα στο θρήσκευμα. Κατά μία παράδοση οι Ναϊμάνοι και οι φυλετικά συγγενείς τους Κεραΐτες, υπήρξαν απόγονοι των Τριών Μάγων. Οι Ναϊμάνοι πιθανόν μιλούσαν μία αρχαία τουρκική ή αρχαία μογγολική γλώσσα.
Δείτε επίσης
Τουρκικά φύλα
Τούρκοι
Αρχαία Τουρκική γλώσσα
Κεραΐτες
Πηγές
Τουρκικά φύλα
Κατηγορία:Τουρκικά φύλα Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Τουρκομογγολικά φύλα Κατηγορία:Βουδιστές
Ξύλινα Σπαθιά
Τα Ξύλινα Σπαθιά ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα μουσικά συγκροτήματα της Ελλάδας, προερχόμενο από τη Θεσσαλονίκη, που τη δεκαετία του 1990 ξεχώρισε για τον ιδιαίτερο ήχο του, ο οποίος ήταν πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής.