cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βλαντιβόι της Βοημίας
Βιογραφία
Ο ανιψιός της Ντουμπράβκας, ο Μπολέσλαος Γ΄ δούκας της Βοημίας εκτοπίστηκε κατά την εξέγερση τού Οίκου των Βρσόβτσι και τότε οι Βοημοί ευγενείς ανακήρυξαν τον εξάδελφό του Βλαντιβόι, που πριν βρισκόταν στην Πολωνία, δούκα το 1002. Ο Τσέχος ιστορικός Ντουσάν Τρέστικ γράφει, ότι ο Βλαντιβόι ανέλαβε τη θέση με τη συνδρομή τού πρωτότοκου αδελφού του Μπολέσλαφ Α΄ τού γενναίου δούκα της Πολωνίας. Έπειτα από λίγο έλαβε και την υποστήριξη τού Ερρίκου Β΄ των Οθωνιδών της Γερμανίας, που τού παραχώρησε τη Βοημία ως φέουδο.
Λέγεται ότι ο Βλαντιβόι ήταν αλκοολικός και το ποτό μάλλον συνέβαλε στην κατάρρευση της υγείας του. Το 1003 απεβίωσε και ο Μπολέσλαφ Α΄ εισέβαλε στη Βοημία, όπου αποκατέστησε τον Μπολέσλαο Γ΄. Ο τελευταίος σκότωσε τότε πολλούς Βοημούς ευγενείς και διέταξε στο Βύσεχραντ τη σφαγή τού Οίκου των Βρσόβτσι, κάτι που επέφερε την εκτόπισή του και τη διαδοχή από τον αδελφό του Γιαρομίρ.
Pascal (γλώσσα προγραμματισμού)
Η γλώσσα Pascal δημιουργήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης από τον Νικλάους Βιρτ (Nicklaus Wirth). Πήρε το όνομά της προς τιμή του μαθηματικού και φιλοσόφου Μπλεζ Πασκάλ (Blaise Pascal). Είναι μία δομημένη γλώσσα με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τη δυνατότητα ορισμού από τον προγραμματιστή δικών του δομών δεδομένων.
Ο Νικλάους Βιρτ συμμετείχε στις σχεδιαστικές ομάδες των γλωσσών ALGOL, Pascal, Modula, Modula-2 kai Oberon. Η Pascal θεωρείται ως μία επιτυχημένη επέκταση της επιστημονικής γλώσσας προγραμματισμού ALGOL, που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη τη δεκαετία του '60.
Η Pascal έχει όλα τα στοιχεία για την ανάπτυξη δομημένου προγραμματισμού. Χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα στα πανεπιστήμια ως εργαλείο για τα μαθήματα προγραμματισμού, και για τα μαθήματα δομών δεδομένων.
Η Pascal μπορεί να θεωρηθεί ως γλώσσα γενικής χρήσης (όχι μόνο επιστημονικών εφαρμογών, όχι μόνο εμπορικών εφαρμογών). Αρχικά δεν διέθετε εξελιγμένο σύστημα χειρισμού αρχείων, (και γι΄ αυτό δεν εκτόπισε την COBOL στις εμπορικές εφαρμογές), αλλά, όπως οι περισσότερες γλώσσες, πέρασε από πολλές εκδόσεις που κάθε μια βελτίωνε την προηγούμενη. Διάφορες εκδόσεις της Pascal είναι σήμερα σε χρήση.
Γειά σου, κόσμε!
Τα προγράμματα σε γλώσσα Pascal έχουν πρώτη εντολή την που ακολουθείται από μια προαιρετική λίστα αναφορών σε εξωτερικά αρχεία, και μετά υπάρχει ένα μπλοκ εντολών, που αρχίζει με την εντολή και τελειώνει με την εντολή Το σημείο στίξης [;] (Semicolon, ελληνικό ερωτηματικό) είναι το διαχωριστικό των εντολών, και η τελεία [.] δείχνει το τέλος της προγραμματιστικής ενότητας (program module). Η Pascal δεν διακρίνει κεφαλαία ή πεζά γράμματα στο πηγαίο πρόγραμμα (έξω από τα νήματα (strings) χαρακτήρων).
Ακολουθεί το συνηθισμένο παράδειγμα απλού προγράμματος που γράφει "Γειά σου, κόσμε!" (hello world!): program HelloWorld;
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Pascal Pascal
728 Λεονίσις
Η Λεονίσις (Leonisis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,834. Ανακαλύφθηκε το 1912 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό του Γερμανού χημικού και βιομηχάνου Λέο Γκανς (1843-1935), προέδρου της Φυσικής Ενώσεως της Φραγκφούρτης, σε συνδυασμό με το όνομα της αιγυπτιακής θεότητας `Ισιδος, του εμβλήματος της Ενώσεως. Η Λεονίσις ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Λεονίσιδος είναι A ή Ld. Αυτά είναι γενικώς «λιθώδη» φάσματα, αλλά με σημαντικές αποκλίσεις από τον συνήθη τύπο S. Το ασυνήθιστο φάσμα δημιουργεί αμφιβολίες ως προς την ένταξη της Λεονίσιδος στην Οικογένεια της Χλωρίδος. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της Λεονίσιδος είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεονισις
Λουδοβίκος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Λουδοβίκος μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Άλλοι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εόουιλς και Χάλφνταν
Ο Εόουιλς και Χάλφνταν ήταν συμβασιλείς της Αγγλικής Νορθουμβρίας μετά την δολοφονία του Έθελγουλντ Έθελινγκ από τον ξάδελφο του Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο ύστερα από εξέγερση εναντίον του (902). Βασίλευσαν στην Δανική Νορθουμβρία σαν συμβασιλείς για περισσότερα από 8 χρόνια και βρήκαν τον θάνατο μαζί στην μάχη του Τέττενχολ στην οποία οι δυνάμεις των Βίκινγκ τις οποίες διοικούσαν ηττήθηκαν από τις Αγγλικές δυνάμεις. Το Χρονικό του Έθελγουιρντ το οποίο αποτελεί Λατινική μετάφραση στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει και έναν τρίτο αδελφό τους τον Ινγκουίρ που σκοτώθηκε και εκείνος στην μάχη του Τέττενχολ. Ο θρόνος της Νορθουμβρίας πέρασε προσωρινά στον Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο, αργότερα (918) τοποθετήθηκε στον θρόνο ολόκληρης της Νορθουμβρίας ο Ραγκνάλ ουα Αιμάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Γιορκ
NGC 103
Το NGC 103 είναι ανοικτό σμήνος τύπου II2p στον αστερισμό Κασσιόπη. Απέχει περίπου 10.000 έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο 8 x 16 ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Frederick William Herschel) στις 5 Οκτωβρίου 1829.
Αναφορές
0103 Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός)
(532037) 2013 FY27
Το 2013 FY27 είναι μεταποσειδώνιο αντικείμενο που ανήκει στον διασκορπισμένο δίσκο. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε στις 31 Μαρτίου 2014. Έχει απόλυτο μέγεθος 3, το ένατο λαμπρότερο απ'όλα τα μεταποσειδώνια αντικείμενα. Από το απολύτο μέγεθος η διάμετρός του υπολογίζεται ότι είναι από 670 έως 1490 χιλιόμετρα, και έτσι θα μπορούσε να είναι πλανήτης νάνος.
Η ανακάλυψή του έγινε ενώ το 2013 FY27 βρισκόταν κοντά στο αφήλιό του, δηλαδή στη μέγιστη απόσταση από τον Ήλιο, στις 80 ΑΜ, και ήταν στο οποίο είναι λιγότερο αχνό, με φαινόμενο μέγεθος 22. Το αντικειμένο παρατηρήθηκε για ένα χρόνο πριν γίνει η ανακοίνωση της ανακάλυψής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα Κατηγορία:Υποψήφιοι πλανήτες νάνοι
Γιόχαν Λόρεμπεργκ
Ο Γιόχαν Λόρεμπεργκ (γερμανικά: Johann Lauremberg, Ρόστοκ, Γερμανία 1590 - Σόρε, Δανία 1658) ή Γιοχάνες Λόρεμπεργκ ή Γιόχαν Βίλχελμ Λόρεμπεργκ, ήταν Γερμανός πολυμαθής με τις ιδιότητες του μαθηματικού, χαρτογράφου, ιατρού, και ποιητή της πρώιμης μπαρόκ περιόδου. Ως ψευδώνυμα χρησιμοποιούσε τις ονομασίες ''Χανς Ουίλμσεν Λ. Ρόστ (Hans Willmsen L. Rost) και Τζέκελ φον Άχτερν (Jeckel von Achtern''). Πατέρας του ήταν ο Βίλχελμ Λόρεμπεργκ, καθηγητής στο Ρόστοκ και ο αδερφός του ο Πήτερ Λόρεμπεργκ, συγγραφέας στο επάγγελμα. Στα έργα του χρησιμοποιούσε τη μορφή της χαμηλής γερμανικής γλώσσας, καθώς και λατινικά και ελληνικά.
Εκπαίδευση
Ξεκίνησε τις σπουδές του το 1605 στο Ρόστοκ και το 1610 απέκτησε τον πανεπιστημιακό του τίτλο. Μεταξύ του 1612 και 1617 συμμετείχε σε εκπαιδευτικά ταξίδια στην Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία, και κατά το ίδιο χρονικό διάστημα σπούδασε ιατρική στο Παρίσι και τη Ρενς από το 1613 έως το 1616, έτος κατά το οποίο απέκτησε το πτυχίο ιατρικής του. Από το 1618 έως το 1623 ήταν καθηγητής ποίησης στο πανεπιστήμιο του Ρόστοκ και κατά την διαμονή του εκεί το 1622 σχεδίασε ένα χάρτη του Μέκλενμπούργκ (Mecklenburg) -περιοχή της Βόρειας Γερμανίας-, ο οποίος αργότερα συμπεριλήφθηκε στο Μέγα Άτλα του Ροστόκ το 1664.
Παράλληλα με τις διάφορες μαθηματικές και χαρτογραφικές εργασίες του, παρήγαγε επίσης και μια γεωγραφική πραγματεία για την αρχαία Ελλάδα, την Γκρέτσια Αντίκα (Grecia Antiqua) η οποία εκδόθηκε το 1660, μια τραγωδία γραμμένη στα Λατινικά (την Pompejus Magnus), καθώς και ποιήματα και κωμωδίες στα λατινικά, ελληνικά και γερμανικά αντίστοιχα. Το 1652, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο του εξέδωσε μια σάτιρα στην οποία διακωμωδούσε διάφορες ασχολίες της εποχής του όπως τη μόδα, η οποία δύο χρόνια αργότερα το 1654 μεταφράστηκε στην Υψηλή γερμανική από τον Κονσταντίν Κρίστιαν Ντέτεκιντ (Constantin Christian Dedekind), καθώς και στη δανική γλώσσα.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Σόρε της Δανίας, όπου έγινε καθηγητής μαθηματικών και όπου ο μελλοντικός βασιλιάς της Δανίας και πρώην μαθητής του, Φρειδερίκος Γ´, φρόντισε να έχει μια άνετη ζωή μέχρι το θάνατο του το 1658.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί γεωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί
Ηλυσιακός Α.Ο. (ποδόσφαιρο)
Ιστορικά στοιχεία
Από τα επίσημα στοιχεία προκύπτει πως ο Ηλυσιακός, αντίθετα με ότι γενικά θεωρείται, έδρευε αρχικά "παρά τη κοίτη Ιλισσού ποταμού", άρα στο κατώτερο τμήμα των Ιλισίων και όχι στα Κουπόνια, όπως ονομάζονταν παλαιότερα τα Άνω Ιλίσια. Κάλυπτε επίσης τους φιλάθλους μια ευρύτερης περιοχής της Αθήνας (Κέντρο, Παγκράτι, Καισαριανή, Αμπελόκηποι, Γουδή κ.ά), αντί μίας ορισμένης μόνο συνοικίας. Το πρώτο του γήπεδο, όπου αγωνίστηκε έως και το 1951, βρισκόταν ανατολικά του ποταμού μεταξύ των οδών Αλκμάνος, Ποταμιάνου και Αντιμάχου, δίπλα στο σημείο που αργότερα ανεγέρθηκε το ξενοδοχείο Χόλιντεϊ Ινν (πλέον Κράουν Πλάζα).
Το πρώτο τμήμα του συλλόγου και μοναδικό για μια χρονική περίοδο ήταν το ποδοσφαιρικό, το οποίο αρχικά εντάχθηκε στο πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών, νεοσύστατο ένα έτος πριν. Το διάστημα εκείνο, ο Ηλυσιακός αγωνιζόταν σε διάφορα γήπεδα, όπως του Πανελλήνιου, της Γυμναστικής Ακαδημίας στη Δάφνη και του Παναθηναϊκού.
Η πρώτη διάκριση του συλλόγου ήρθε την επόμενη περίοδο 1928-29, οπότε και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ομάδα της κατηγορίας. Ακολούθως, αγωνίστηκε στη Β' Αθηνών έως και την κατάκτηση του πρωταθλήματος 1932-33, χωρίς όμως να προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία λόγω μείωσης του αριθμού των σωματείων σε έξι. Την περίοδο αυτή στην ομάδα αγωνίστηκαν οι Χαραλαμπίδης, Παπανικολάου, Μαρκάτος, Προβατάρης Ι & ΙΙ, Γιαννακίδης, Αραβοσιτάς, Παπαϊωάννου, Μπάρδος, Κασαβέτης, Μάτσος, Σωτηριάδης, Στουρνάρας, Σιώτης, Κολυμένος, Μπουζούκος, ενώ το ΔΣ αποτελούσαν οι Θεοδωρίδης (πρόεδρος), Λουίζος (αντιπρ.), Νεοφύτου (γραμ.), Μαυράκης (ταμ.), Ηλιόπουλος (γεν. αρχηγός), Μητροφάνης, Βγενόπουλος, Κωστάκης. Τη χρονιά 1934-35 μετείχε για πρώτη φορά στην Α' Αθηνών, έχοντας να αντιμετωπίσει ισχυρούς συλλόγους της πόλης.
Ωστόσο έκτοτε άρχισε μια καθοδική πορεία μέχρι και τη Γ' Αθηνών, όπου αγωνίστηκε για αρκετά και δύσκολα χρόνια μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Γ' Αθηνών το 1943-44. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η συμμετοχή στην ομάδα αποδείχτηκε σωτήρια για τα μέλη της, καθώς οι ποδοσφαιριστές εντάχθηκαν στη δημαρχία με στόχο την επιβίωσή τους.
Η άνοδος στη Β' Αθηνών το 1944 σηματοδότησε την έναρξη μιας ένδοξης δεκαετίας. Αξιόλογος προπονητής του συλλόγου την περίοδο αυτή ήταν ο Γιόχαν Στρναντ από την Αυστρία (πρωταθλητής Ελλάδας 1948-49 με τον Παναθηναϊκό), ο οποίος μετέτρεψε την ομάδα σε αξιόμαχη δύναμη.
Το 1952 ο Ηλυσιακός μετέφερε τις δραστηριότητές του στα Κουπόνια, σε ένα γήπεδο στους πρόποδες του Υμηττού στην οδό Ταξίλου. Προς τιμήν του προσώπου που παραχώρησε την έκταση αυτή ονομάστηκε «Ρουφογάλλειο Γυμναστήριο». Αξιοσημείωτα κατά την κατασκευή του εξερράγησαν οβίδες ξεχασμένες από τον πόλεμο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί μια παρέα παιδιών που έπαιζαν εκεί και που μελλοντικά αποτέλεσαν άσσους της ομάδας. Το γήπεδο αυτό, που εγκαινιάστηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1952, φιλοξένησε τον Ηλυσιακό μέχρι το 1975.
Την περίοδο 1952-53 ο Ηλυσιακός αναδείχτηκε πρωταθλητής Β' Αθηνών. Μετά από μια σειρά αγώνων μπαράζ με τον Ατρόμητο Αθηνών ανήλθε στην Α2 Κατηγορία (δεύτερη σε σπουδαιότητα για την περιοχή των Αθηνών, καθώς τότε δεν υπήρχαν οι εθνικές κατηγορίες). Η κατηγορία αυτή, με την ίδρυση της B' Eθνικής το 1960, μετονομάσθηκε σε Α' Αθηνών. Την περίοδο 1959-60 ο Ηλυσιακός είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της Α' Αθηνών, ωστόσο λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών παρέμεινε στην ίδια κατηγορία. Ένα άλλο αξιοσημείωτο γεγονός που σχετίζεται με την περίοδο αυτή είναι πως ο αγώνας Ηλυσιακού - Ατρομήτου Αθηνών την 1η Μαρτίου 1959 συμπεριλήφθη στο πρώτο επίσημο δελτίο ΠΡΟΠΟ που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα.
Την περίοδο 1962-63 ο Ηλυσιακός στέφθηκε Πρωταθλητής Α' Αθηνών και Κυπελλούχος ΕΠΣΑ κερδίζοντας την άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία. Την περίοδο 1970-71 και πάλι ως Πρωταθλητής Α' Αθηνών έδωσε αγώνες μπαράζ, χωρίς να καταφέρει να ανέλθει στη Β' Εθνική. Το πέτυχε την επόμενη χρονιά ωστόσο, όταν και πάλι είχε αναδειχτεί Πρωταθλητής Α' Αθηνών και Κυπελλούχος ΕΠΣΑ. Ακολούθησε μια δεκαετία συνεχούς παρουσίας στη Β' Εθνική από την περίοδο 1972-73 μέχρι και την 1981-82. Αξιοσημείωτα την περίοδο 1973-74 κατάφερε να μη δεχτεί τέρμα στους 17 εντός έδρας αγώνες που έδωσε (1.530 λεπτά), ενώ σε αγώνα με τον Π.Α.Σ. Γιάννινα στις 21 Ιανουαρίου 1974 πέτυχε ρεκόρ εισιτηρίων στη Β' Εθνική (το οποίο κρατάει μέχρι τις ημέρες μας) με 25.000 θεατές μέσα στο γήπεδο (21.343 κομμένα εισιτήρια) και άλλους 6.000 περίπου απ'έξω.
Το 1975 ο σύλλογος μεταφέρθηκε στο δημοτικό γήπεδο Γρηγόρης Λαμπράκης του Ζωγράφου, όπου φιλοξενείται μέχρι σήμερα. Αγωνίστηκε επί σειρά ετών στη Β' Εθνική Κατηγορία χωρίς ωστόσο να καταφέρει ποτέ να ανέλθει στην Α' Εθνική, γεγονός που συχνά οι φίλοι της ομάδας αποδίδουν σε εξωαγωνιστικούς παράγοντες. Κατά τη δεκαετία του 1990 ο σύλλογος ακολούθησε καθοδική πορεία, αγωνιζόμενος σε Γ' και Δ' Εθνική, φτάνοντας μέχρι και το τοπικό πρωτάθλημα, περνώντας μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας του.
Τελικά ο Ηλυσιακός κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Αθήνας (1998-99 και 2000-01), το κύπελλο Αθήνας (2003) και το πρωτάθλημα Δ' Εθνικής, κάτι που τον έφερε ξανά στην Γ' Εθνική μετά από απουσία 6 ετών. Την περίοδο 2002-03 όλα αλλάζουν προς το καλύτερο όταν την ομάδα αναλαμβάνει ο Κώστας Πηλαδάκης, με προπονητή το Γιώργο Δώνη. Αυτήν την περίοδο κατακτά το πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής και την άνοδο στη Γ' Εθνική μετά από αγώνες μπαράζ. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Κύπελλο ΕΠΣΑ.
Την περίοδο 2003-04 στη τερμάτισε στη 3η προνομιούχο θέση και μετά από αγώνα μπαράζ επανήλθε στη Β' Εθνική Κατηγορία, αξιοσημείωτα χρησιμοποιώντας σαν έδρα διάφορα γήπεδα του νομού Αττικής και της Mεγαρiδος λόγω εργασιών στο δικό του γήπεδο.
Συγχώνευση / Απορρόφηση
Την 1η Ιουλίου 2008 ανακοινώθηκε από το επίσημο site της Π.Α.Ε. Ηλυσιακός ότι οι δυο μεγαλομέτοχοι Γιώργος Χριστοβασίλης και Ζαχαρίας Μαρκάκης συμφώνησαν και παρέδωσαν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών που κατείχαν, σε νέο διοικητικό σχήμα. Λίγο αργότερα ήρθε στο φως η πληροφορία πως νέος ιδιοκτήτης του συλλόγου ήταν ο Θωμάς Μητρόπουλος, ισχυρός παράγοντας στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο οποίος είχε στο πρόσφατο παρελθόν κατηγορηθεί για άσκηση προσωπικής επιρροής προκειμένου να ελέγχει την άνοδο και την πτώση ομάδων στις διάφορες κατηγορίες. Επίσης έγινε γνωστή η πρόθεση του τελευταίου να συγχωνεύσει τον Ηλυσιακό με την ομάδα του Αιγάλεω, της οποίας ήταν πρόεδρος και η οποία αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική. Η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, αφενός λόγω του βεβαρημένου παρελθόντος του νέου ιδιοκτήτη, αφετέρου λόγω της ιστορικότητας των δύο ομάδων, που δεν είχαν καμία γεωγραφική ή άλλη ιστορική συσχέτιση. Οι δε πρώην ιδιοκτήτες της ομάδας διακήρυξαν ότι εξαπατήθηκαν από το Μητρόπουλο. Το Σεπτέμβριο του 2008 οι βουλευτές Αθανάσιος Πλεύρης, Γιάννης Δημαράς και Λιάνα Κανέλλη έφεραν το ζήτημα στη Βουλή των Ελλήνων.
Αποτέλεσμα της πιθανής κοινής πορείας των δύο σωματείων υπό οποιαδήποτε νομική μορφή, θα είναι να αγωνιστεί το Αιγάλεω στη Β' Εθνική στη θέση του Ηλυσιακού. Από την πλευρά της η νομοθεσία στο τυπικό της κομμάτι απαγορεύει σε έναν πρόεδρο να είναι επικεφαλής δύο σωματείων, ενώ χωρίς τυπική απόφαση των δύο ερασιτεχνικών σωματείων συγχώνευση δεν μπορεί να γίνει. Κατ' επέκταση οι αθλητικογράφοι διάφορων εφημερίδων στράφηκαν κατά της αδιαφορίας των πολιτικών αρχών απέναντι στο ζήτημα και τον αμοραλισμό που αναδεικνύει η υπόθεση.
Από την πλευρά του ο Ερασιτέχνης ξεκαθάρισε ότι θα εναντιωθεί στα σχέδια του νέου ιδιοκτήτη της Π.Α.Ε., να προχωρήσει σε οποιαδήποτε μορφή συγχώνευσης, απορρόφησης ή ανταλλαγής. Στο πλευρό του Ερασιτέχνη Ηλυσιακού τάχθηκε, σε συνέντευξη Τύπου, ο δήμαρχος Ζωγράφου, Γιάννης Καζάκος. Τη συμπαράστασή της εξέφρασε και η Συντονιστική Επιτροπή φιλάθλων του Αιγάλεω.
Κατά τις πρώτες αγωνιστικές της χρονιάς ο σύλλογος αγωνίστηκε με φανέλες άλλου χρώματος, που δεν έφεραν κανένα διακριτικό σήμα, με τους φίλους της ομάδας άλλοτε να απέχουν συνειδητά και κατά περίπτωση να παρεμποδίζεται η παρουσία τους στο γήπεδο για την αποφυγή επεισοδίων. Στις 8 Οκτωβρίου 2008 η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού εξέδωσε ανακοίνωση πως μέχρι εκείνη την ημέρα δεν είχε υποβληθεί σε εκείνη καμία αίτηση για τη χορήγηση άδειας συγχώνευσης μεταξύ των δύο σωματείων.
Στις 25 Ιουνίου 2009 με επίσημη ανακοίνωσή της, η Ε.Π.Ο. απαγόρευσε τη συγχώνευση συλλόγων όταν αυτή έχει σκοπό να διευκολυνθεί η εκπλήρωση αθλητικών κριτηρίων ή η λήψη άδειας συμμετοχής σε πρωτάθλημα. Αντίθετα στις εξελίξεις, όμως, την 9η Αυγούστου 2009 η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού ΕΕΑ συνεδρίασε ημέρα Κυριακή(!) ώστε με ψήφους 5-3 να εγκρίνει την απορρόφηση της Π.Α.Ε. Ηλυσιακός από την Π.Α.Ε. Αιγάλεω, με το προκύπτον σωματείο-υβρίδιο να λαμβάνει την επωνυμία Α.Ο Ηλυσιακός (του) Αιγάλεω. .
Τον Ιούλιο του 2019 και μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στις τοπικές κατηγορίες συστάθηκε επιτροπή σωτηρίας του ποδοσφαιρικού τμήματος, με στόχο την άνοδο και πάλι στις εθνικές κατηγορίες. Τη σεζόν 2022-2023 ο Ηλυσιακός καταφέρνει να στεφθεί πρωταθλητής του 3ου Ομίλου του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Αθηνών, στη συνέχεια κατακτά και το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών των πρωταθλητών Αθήνας. Στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2022 που λαμβάνουν μέρος οι πρωταθλήτριες ομάδες των ενώσεων ο Ηλυσιακός θα στεφθεί και εκεί πρωταθλητής με αποτέλεσμα να εξασφαλίσει τη πρώτη προνομιούχο θέση που οδηγεί στη Γ΄ Εθνική εθνική κατηγόρια με 3 διαδοχικές πρωτιές σε 3 διαφορετικά πρωταθλήματα.
Τίτλοι
Ο Ηλυσιακός έχει επίσης κατακτήσει:
2 Κύπελλα ΕΠΣΑ: 2002-03, 2018-2019
1 Πρωτάθλημα Δ'Εθνικής: 2002-03
2 Πρωταθλήματα Πρωταθλητριών Ε.Π.Σ. : 1972, 2023
Συμμετοχές σε Εθνικές κατηγορίες
Ο Ηλυσιακός μετράει μέχρι σήμερα 49 συμμετοχές στα Εθνικά πρωταθλήματα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Κάτω Κλείσμα Τήνου
Το Κάτω Κλείσμα είναι οικισμός του νομού Κυκλάδων, του δήμου Τήνου. Κατοικείται από 57 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Τήνου σε υψόμετρο 58 μέτρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη το Κάτω Κλείσμα υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Εξωμβούργου, στην Τοπική Κοινότητα Καλλονής. Είναι μία από τις πιο εύφορες περιοχές της Τήνου. Στην περιοχή έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα της Κυκλαδικού πολιτισμού. Η εκκλησία της Αγ. Αναστασίας είναι χτισμένη σε κατάλοιπα πρωτοχριστιανικού ναού. Υπάρχουν επίσης ερείπια από δύο παλιά ελαιοτριβεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τήνου
Μαρία της Βουργουνδίας, δούκισσα της Κλέβης
Η Μαρία, γαλλ. Marie de Burgundy (1393 - 30 Οκτωβρίου 1466) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κλέβης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1417 τον Αδόλφο Α΄ δούκα της Κλέβης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά-Βουργουνδίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Κόμισσες του Μαρκ Κατηγορία:Δούκισσες της Κλέβης
Νήσος Τρομελέν
[[Αρχείο:Iles eparses de l'ocean Indien.png|right|thumb|250px|Θέση των Διασκορπισμένων Νησιών στον Ινδικό Ωκεανό:
• 1 : Μπάσσας ντα Ίντια
• 2 : Νήσος Ευρώπα
• 3 : Γκλοριόζος Νήσοι
• 4 : Νήσος Χουάν ντε Νόβα
• 5 : Τρομελέν Νήσος
(KM : Κομόρες, MG : Μαδαγασκάρη, MU : Μαυρίκιος, MZ : Μοζαμβίκη, RE : Ρεϊνιόν, YT : Μαγιότ) ]]
Η Νήσος Τρομελέν (στα Γαλλίκα: Île Tromelin/προφέρεται Τρομλέν) είναι ένα χαμηλό, επίπεδο νησί έκτασης 1 χλμ² στον Ινδικό Ωκεανό, περίπου 350 χλμ. ανατολικά της Μαδαγασκάρης στις γεωγραφικές συντεταγμένες 15°53′30′′Ν, 54°31′22′′Α. Δεν υπάρχουν λιμάνια ούτε αγκυροβόλια και η πρόσβαση στο νησί είναι δύσκολη. Το νησί έχει έναν αεροδιάδρομο 1.000 μέτρων. Είναι Γαλλική κτήση.
Το Τρομελέν είναι μια χαμηλή, καλυμμένη με θάμνους αμμώδης πρόσχωση με μήκος περίπου 1.700 μέτρα και πλάτος 700 μέτρα. και περιβάλλεται από κοραλλιογεννείς υφάλους. Είναι μέρος φωλιάσματος για θαλασσοπούλια και χελώνες.
Το νησί για πρώτη φορά αναφέρθηκε από έναν Γάλλο θαλασσοπόρο το 1722. Πήρε το όνομα του από τον Ιππότη του Τρομελέν, καπετάνιο του Γαλλικού πολεμικού πλοίου Ο Δελφίνος (La Dauphine), που επισκέπτηκε το νησί το 1776. Το Νησί Τρομελέν το κατέχει η Γαλλία από το 1954, αλλά το διεκδικεί και ο Μαυρίκιος. Το 1761 το Γαλλικό πλοίο Ουτίλ, που μετέφερε σκλάβους από τη Μαδαγασκάρη στον Μαυρίκιο, προσέκρουσε στους υφάλους του νησιού. Το πλήρωμα έφτασε στη Μαδαγασκάρη με μια σχεδία, εγκαταλείποντας περίπου 60 σκλάβους στο έρημο νησί. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ο Ιππότης του Τρομελέν διέσωσε τους επιζώντες - επτά γυναίκες και ένα οκτάμηνο παιδί.
Το Τρομελέν έχει μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη 280.000 χλμ², συνεχόμενη αυτής του Ρεϊνιόν. Ο μετεωρολογικός σταθμός του νησιού, που προειδοποιεί για κυκλώνες, ελέγχεται από μετεωρολόγους από το Ρεϊνιόν.
thumb|300px|right| Χάρτης της Νήσου Τρομελέν
Ντέιβιντ Τένναντ
Ο Ντέιβιντ Τένναντ (David Tennant, 18 Απριλίου 1971) είναι Σκωτσέζος ηθοποιός. Το πραγματικό όνομα του είναι Τζον ΜακΝτόναλντ (David John McDonald). Εκτός από το θεατρικό έργο του ο Τένναντ είναι ιδιαίτερα γνωστός και για τον ρόλο του ως η δέκατη ενσάρκωση του "Δόκτωρ" (Doctor) στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας του καναλιού BBC Doctor Who, καθώς και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στην τηλεοπτική σειρά Casanova το 2005 αλλά και ως Barty Crouch Jr., στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς επίσης το 2005. Το 2015 έπαιξε το ρόλο του Kilgrave στη σειρά του Netflix Τζέσικα Τζόουνς.
Προσωπική Ζωή
Ο Ντέιβιντ Τένναντ παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζόρτζια Μόφετ, η οποία έπαιξε τη γενετικά προερχόμενη κόρη του Δόκτωρ στη σειρά Doctor Who (επεισόδιο "The Doctor's Daughter"), στις 30 Δεκεμβρίου του 2011. Επίσης όσον αφορά τη γυναίκα του, είναι η κόρη του ηθοποιού Πίτερ Ντάβισον, ο οποίος έπαιξε και αυτός στη σειρά Doctor Who ως η πέμπτη ενσάρκωση του Δόκτωρ. Ο Τένναντ και η Μόφετ έχουν μια κόρη την Ολίβια που γεννήθηκε τον Μάρτιο του 2011 και άλλα τρια παιδιά. Ο Τένναντ επίσης υιοθέτησε τον γιο της Μόφετ,Τάιλερ τον Σεπτέμβρη του 2011.Το Νοέμβριο του 2015 ο Τένναντ ανακοίνωσε ότι η γυναίκα του έφερε στον κόσμο το τέταρτο παιδί τους ένα κοριτσάκι χωρίς να αναφέρει πότε. Ο Τένναντ δε συζητά για την προσωπική ζωή του και ειδικότερα για τις σχέσεις του κατά τις συνεντεύξης του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Logo
Η Logo είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που σχεδόν έχει ταυτιστεί με τη χρήση των υπολογιστών από μικρά παιδιά (πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης). Αυτό συμβαίνει, γιατί δίνει τη δυνατότητα σε παιδιά κάθε ηλικίας να επικοινωνήσουν με τον υπολογιστή και να τον προγραμματίσουν πολύ εύκολα και γρήγορα ακόμη και στην πρώτη γνωριμία με τη γλώσσα. Χρησιμοποιεί τεχνικές συναρτησιακού προγραμματισμού δηλαδή οι εντολές του χρήστη εκτελούνται με την κλήση ειδικών λειτουργιών των λεγόμενων συναρτήσεων.
Κατάγεται από τη γλώσσα προγραμματισμού Lisp. Είναι επίσης γνωστή για τα γραφικά που δημιουργεί με την χρήση του δρομέα που μοιάζει με χελώνα (χελωνογραφικά / turtle graphics), αλλά και για το χειρισμό χελώνων ρομπότ που φέρουν μαρκαδόρο, με δυο καταστάσεις αυτού: άνω (PenUp) και κάτω (PenDown). Τα χελωνογραφικά παρέχουν εντολές σχεδίασης σε σχετικές συντεταγμένες ως προς το δρομέα, όπως ΕΜΠΡΟΣ <βήματα> (FORDWARD ή FD), ΠΙΣΩ <βήματα> (BACKWARD ή BK), ΑΡΙΣΤΕΡΑ <μοίρες> (LEFT) και ΔΕΞΙΑ <μοίρες> (RIGHT).
Υπάρχουν πολλές επεκτάσεις της Logo που μπορούν να χειρίζονται καταλόγους, αρχεία, λειτουργίες εισόδου-εξόδου, όπως και λειτουργίες που χρησιμοποιούν την τεχνική της αναδρομής. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο κοινά αποδεκτό πρότυπο, ούτε προτυποποίηση της από κάποιον διεθνή οργανισμό (όπως ο ISO ή η ECMA) όπως έχει γίνει με άλλες γλώσσες προγραμματισμού.
Χαράλαμπος Παπαστάθης
Ο Χαράλαμπος Παπαστάθης ήταν καθηγητής πανεπιστημίου (1940-2012)
Συγγραφικό έργο
Διακρίνουμε στις επιμέρους εργασίες του Χ. Παπαστάθη διάφορα πλαίσια, στα οποία εντάσσονται οι μελέτες του ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τους στόχους του συντάκτη τους: α) Μελέτες για τη Θεσσαλονίκη (τυπογραφεία, εκδόσεις, πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα), β) Μελέτες για το Άγιο Όρος και τη Μακεδονία, γ) Μελέτες για τις ελληνικές κοινότητες και την πνευματική ακτινοβολία του Ελληνισμού, δ) Μελέτες εκκλησιαστικού, νομοκανονικού και εθιμικού δικαίου στη διαδρομή της ελληνικής ιστορίας και ιδίως στην Τουρκοκρατία, ε) Το επικρατήσαν δίκαιο σε διάφορες περιοχές του ελληνικού χώρου και στ) Μελέτες σχετικές με την αρχειακή έρευνα. Διηύθυνε τη σειρά (Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών, University Studio Press – Θεσσαλονίκη, τόμ. 1-3) είτε ως ουσιαστικές συμβολές, όπως π.χ. η Σειρά των Δημοσιευμάτων του Προγράμματος Επιστημονικής Συνεργασίας μεταξύ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Σόφιας ή τα Πρακτικά Επιστημονικών Συνεδρίων, στο πλαίσιο της Κοινοτικής Πρωτοβουλίας INTERREG II (βλ. Θεσσαλονίκη και Φιλιππούπολη σε παράλληλους δρόμους – 18ος-20ός αιώνας, Θεσσαλονίκη 2000). Η συμβολή του στο κριτικό έργο των Επιτροπών των ξενόγλωσσων επιστημονικών περιοδικών, Balkan Studies, Cyrillomethodianum, Daimon, Derecho y Religion και Hilandarski Zbornik, καθώς και των Ελληνικά, Μακεδονικά, Νομοκανονικά, Θεσσαλονίκη και Θεσσαλονικέων Πόλις,
Πηγές
Παπασταθης Παπασταθης Κατηγορία:Διευθυντές Γενικών Αρχείων του Κράτους
NGC 102
Ο NGC 102 είναι φακοειδής γαλαξίας τύπου (R)SB0/a(?) στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 330 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο της τάξεως των 95.000 ετών φωτός. .
Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Φράνσις Πρισέρβντ Λίβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) το 1886.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0102 01542 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός)
Δήμος Άνω Καλαμά
Ο Δήμος Άνω Καλαμά ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πωγωνίου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 86,5 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3.070 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Παρακάλαμος.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανω Καλαμα
Μαγεία
Η μαγεία στην θρησκειολογία και τις κοινωνικές επιστήμες αντιπροσωπεύει μια κατηγορία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει διάφορες πρακτικές και ιδέες που θεωρούνται ξεχωριστές και από τη θρησκεία και από την επιστήμη. Έχουν προταθεί πολλοί διαφορετικοί ορισμοί για τη μαγεία, με μεγάλο μέρος του ακαδημαϊκού κόσμου να θεωρεί την έννοια τόσο προβληματική που είναι καλύτερο ο ορισμός να απορριφθεί ολότελα ως απλά ένα χρήσιμο αναλυτικό κατασκεύασμα.Η ορολογία μαγεία προέρχεται από το αρχαίο περσικό magu, λέξη που χρησιμοποιούνταν για ένα είδος θρησκευτικού λειτουργού για το οποίο λίγα είναι γνωστά. Κατά τα τέλη του 6ου και αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο όρος υιοθετήθηκε στα αρχαία ελληνικά, και χρησιμοποιούνταν με αρνητική έννοια, για θρησκευτικά τελετουργικά που θεωρούνταν δόλια και απατηλά, μη συμβατικά, και επικίνδυνα. Αυτή η σημασία του όρου υιοθετήθηκε και από τα λατινικά τον πρώτο αιώνα προ Χριστού. Μέσω των λατινικών, ενσωματώθηκε στην Χριστιανική θεολογία κατά τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν, όπου η μαγεία σχετίστηκε με τους δαίμονες και έτσι κατηγοριοποιήθηκε ως αντίθετη στη (Χριστιανική) θρησκεία. Η έννοια ήταν διαδεδομένη κατά το Μεσαίωνα, όταν οι Χριστιανοί συγγραφείς κατηγοριοποίησαν μια σειρά διαφορετικών πρακτικών —όπως ξόρκια, μάγια, απαγγελίες ξορκιών, μαντεία, νεκρομαντεία, και αστρολογία —κάτω από τη ονομασία μαγεία. Κατά την πρώτη περίοδο της σύγχρονης Ευρώπης, Ιταλοί ουμανιστές επαναπροσδιόρισαν τον όρο με μια θετική έννοια για να δημιουργήσουν την ιδέα της φυσικής μαγείας. Και οι αρνητικές και οι θετικές προσλήψεις του όρου διατηρήθηκαν στην Δυτική κουλτούρα κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων, με τις πρώτες (τις αρνητικές) να επηρεάζουν στο μεγαλύτερο μέρος την πρώτη ακαδημαϊκή χρήση της λέξης.
Ακαδημαϊκοί από διάφορα πεδία έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο μαγεία αλλά τον έχουν ορίσει με διαφορετικούς τρόπους και χρησιμοποιήσει για διαφορετικά πράγματα. Μία προσέγγιση, που σχετίζεται με τους ανθρωπολόγους Έντουαρντ Τάιλορ και Τζέιμς Φρέιζερ, χρησιμοποιεί τον όρο για να περιγράψει πεποιθήσεις στη συμπαθητική μαγεία μεταξύ αντικειμένων που επιτρέπουν το ένα να επηρεάζει το άλλο. Ορισμένη έτσι, η μαγεία παρουσιάζεται ως το αντίθετο της επιστήμης. Μια εναλλακτική προσέγγιση, που σχετίζεται με τους κοινωνιολόγους  Μαρσέλ Μος  και Εμίλ Ντιρκέμ, χρησιμοποιεί  τον όρο για να περιγράψει ιδιωτικά τελετουργικά και τελετές και το τοποθετεί σε αντίθεση με τη θρησκεία την οποία ορίζει ως οργανωμένη και κοινοβιακή δραστηριότητα. Πολλοί μελετητές της θρησκείας έχουν απορρίψει τη χρήση του όρου μαγεία, επιχειρηματολογώντας ότι είναι αυθαίρετος και εθνοκεντρικός. Έχει γίνει αυξανόμενα μη δημοφιλής όρος στην ακαδημαϊκή κοινότητα από τη δεκαετία του 1990.
Στην ιστορία του Δυτικού πολιτισμού υπήρξαν παραδείγματα ατόμων που ασχολήθηκαν με πρακτικές τις οποίες οι κοινωνίες τους ονόμαζαν μαγεία και που κάποιες φορές οι ίδιοι αναφέρονταν στον εαυτό τους ως μάγους (με την έννοια του θαυματοποιός). Στα πλαίσια του σύγχρονου αποκρυφισμού, υπάρχουν πολλοί αυτοαποκαλούμενοι μάγοι και άτομα που ασκούν τελετουργικές δραστηριότητες που ονομάζουν μαγεία. Σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια μαγεία έχει αλλάξει πάλι, συνήθως οριζόμενη ως η τεχνική για την επίτευξη αλλαγών στο φυσικό κόσμο με τη δύναμη της θέλησης κάποιου. Ο ορισμός αυτός εισήχθη κατά το μεγαλύτερο μέρος υπό την επιρροή του Βρετανού μυστικιστή Άλιστερ Κρόουλι, ο οποίος είχε επηρεαστεί από ακαδημαϊκές μελέτες για τη μαγεία.
Ορισμός
Από την ανάδειξη των πεδίων της θρησκειολογίας και των κοινωνικών επιστημών, η μαγεία ήταν ένα "κεντρικό θέμα στη θεωρητική βιβλιογραφία" την οποίαν παρήγαγαν ακαδημαϊκοί που ασχολούνταν με αυτά τα πεδία. Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό της θρησκείας Randall Styers, η προσπάθεια να οριστεί η μαγεία αντιπροσωπεύει "μια πράξη οριοθέτησης" με την οποία ο όρος έρχεται σε αντιπαράθεση με "άλλες κοινωνικές πρακτικές και τρόπους γνώσης" όπως "θρησκεία" και "επιστήμη". Οι ακαδημαϊκοί έχουν έρθει σε εκτεταμένη αντιπαράσταση για το πώς να ορίσουν τη μαγεία, με αυτές να καταλήγουν σε έντονη διαφωνία. Σε αυτές τις αντιπαραθέσεις η ακαδημαϊκή κοινότητα έχει αποτύχει να συμφωνήσει σε έναν ορισμό για τη μαγεία, όπως παρομοίως έχουν αποτύχει να συμφωνήσουν για τον ορισμό της θρησκείας. Ακόμα και μεταξύ αυτών που κατά τη διάρκεια της ιστορίας έχουν περιγράψει τον εαυτό τους ως μάγους, δεν υπάρχει κοινή αντίληψη για το τι είναι μαγεία. Έτσι, καθώς περιγράφει ο ιστορικός Michael D. Bailey, "η μαγεία" αντιπροσωπεύει "μια κατηγορία που αμφισβητείται πολύ και έχει μια πολύ απατηλή ετικέτα".
Πολλοί μελετηρές έχουν επιχειρηματολογήσει ότι η χρήση του όρου ως αναλυτικού εργαλείου στο χώρο των ακαδημαϊκών μελετών πρέπει να απορριφθεί εντελώς. Ο μελετητής της θρησκείας Jonathan Z. Smith για παράδειγμα έχει επιχειρηματολογήσει ότι δεν έχει καμιά χρησιμότητα σαν περιγραφικός όρος που θα πρέπει να χρησιμοποιεί η ακαδημαϊκή κοινότητα. Ο ιστορικός της θρησκείας Wouter Hanegraaff συμφωνεί, λέγοντας ότι "ο όρος μαγεία είναι ένα σημαντικό αντικείμενο της  ιστορικής έρευνας, αλλά δεν προορίζεται για να γίνεται έρευνα.". Οι μελετητές της θρησκείας Berndt-Christian Otto και Michael Stausberg πρότειναν ότι είναι εντελώς δυνατό οι μελετητές να μιλάνε για φυλακτά και κατάρες, θεραπευτικές πρακτικές, και άλλες πολιτισμικές πρακτικές που συχνά θεωρούνται ως πρακτικές μαγείας στην Δυτική κουλτούρα χωρίς κάποιον διάλογο για την έννοια της μαγείας καθεαυτής. Η ιδέα ότι η "μαγεία" θα πρέπει να απορριφθεί ως αναλυτικός όρος αναπτύχθηκε στην ανθρωπολογία, πριν τη μετάβαση στις Κλασικές σπουδές και τις Βιβλικές σπουδές τη δεκαετία του 1980. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά η χρήση του όρου στην ακαδημαϊκή κοινότητα της μελέτης της θρησκείας γνώρισε ύφεση.
Η μαγεία είναι μία από τις πιο έντονα θεωρητικοποιημένες έννοιες στο πεδίο της μελέτης της θρησκείας. Ο Styers πίστευε ότι είχε τέτοια μεγάλη απήχηση στους κοινωνικούς θεωρητικούς γιατί παρέχει "ένα τέτοιο πλούσιο πεδίο για την διαμόρφωση και αμφισβήτηση της φύσης και των ορίων του σύγχρονου χαρακτήρα της κοινωνίας". Τα άτομα του ακαδημαϊκού χώρο έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο ως τον αντίθετο για την έννοια της θρησκείας, θεωρώντας τη μαγεία ως την "νόθα (και εκθηλυμένη) αδελφή" της θρησκείας. Εναλλακτικά, άλλοι έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο σαν ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ θρησκείας και επιστήμης. Το πλαίσιο στο οποίο οι μελετητές είχαν θέσει τις συζητήσεις τους για τη μαγεία επηρεάστηκε από την εξάπλωση της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής δύναμης σε όλον τον κόσμο τη σύγχρονη εποχή. Αυτές οι επανειλημμένες προσπάθειες για να οριστεί η μαγεία είχαν απήχηση σε ευρύτερες κοινωνικής ανησυχίες, και η «ευκαμψία» της έννοιας της επέτρεψε να είναι "άμεσα προσαρμόσιμη σαν όπλο πολεμικής και ιδεολογικό όπλο". Η σύνδεσμοι που έκαναν οι διανοητές μεταξύ της μαγείας και των "πρωτόγονων" βοήθησε στη νομιμοποίηση του Ευρωπαϊκού και Ευρό-Αμερικανικού ιμπεριαλισμού και αποικιοκρατίας, καθώς αυτοί οι Δυτικοί αποικιοκράτες εξέφρασαν την άποψη ότι αυτοί που πίστευαν στην και εξασκούσα τη μαγεία ήταν ανίκανοι να κυβερνήσουν τον εαυτό τους και θα έπρεπε να τους κυβερνούν αυτοί που, αντί να πιστεύουν στη μαγεία, πίστευαν στην επιστήμη και / ή στη (Χριστιανική) θρησκεία. Όπως λέει ο Bailey, "η συσχέτιση κάποιον [είτε μη Ευρωπαίων ή φτωχών αγροτικών ευρωπαϊκών πληθυσμών] με τη μαγεία βοήθησε στην απομάκρυνση και διαφοροποίηση τους από εκείνους που τους κυβερνούσαν, και σε μεγάλο μέρος για να δικαιολογήσει αυτή την άσκηση της εξουσίας". Έχουν προταθεί πολύ διαφορετικοί ορισμοί της μαγείας, αλλά  — σύμφωνα με τον Hanegraaff — αυτές μπορούν αν ειδωθούν ως παραλλαγές ενός μικρού αριθμού θεωριών που άσκησαν μεγάλη επιρροή.
Διανοητική προσέγγιση
Η διανοητική προσέγγιση για τον ορισμό της μαγείας σχετίζεται με δύο διακεκριμένους Βρετανούς ανθρωπολόγους, τον Έντουαρντ Τάιλορ και τον Τζέιμς Φρέιζερ. Αυτή ήταν μια προσέγγιση που έβλεπε τη μαγεία ως το θεωρητικό αντίθετο της επιστήμης, και απασχόλησε κατά πολύ την ανθρωπολογική σκέψη πάνω στο ζήτημα. Η χρήση του όρου μαγεία για τη συμπαθητική μαγεία ήταν επίσης ένα χαρακτηριστικό των ιδεών του Χέρμπερτ Σπένσερ στο έργο του Ένα Σύστημα Συνθετικής Φιλοσοφίας. Ο Σπένσερ θεωρούσε ότι και η μαγεία και η θρησκεία έχουν ρίζες σε ψευδείς ισχυρισμούς για τη φύση των αντικειμένων και τη σχέση τους με άλλα πράγματα.
Η αντίληψη του Τάιλορ για την μαγεία ήταν συνδεδεμένη με την έννοια που έδινε στον ανιμισμό. Στο βιβλίο του του 187 Πρωτόγονος Πολιτισμός, ο Τάιλορ χαρακτηρίζει τη μαγεία ως πεποιθήσεις βασισμένες στην "στο λάθος του να θεωρούμε την ιδεώδη αναλογία ως πραγματική αναλογία". Σύμφωνα με την άποψη του Τάιλορ, "ο πρωτόγονος άνθρωπος, έχοντας καταλήξει να συσχετίζει με τη σκέψη αυτά τα πράγματα που είχε βρει από την εμπειρία να σχετίζονται στην πραγματικότητα, προχώρησε λανθασμένα να αναστρέψει αυτήν την ενέργεια, και να συνάγει ότι η συσχέτιση στη σκέψη πρέπει να περιέχει παρόμοια σύνδεση με την πραγματικότητα. Προσπάθησε έτσι να ανακαλύψει, να προβλέψει, και να προκαλέσει γεγονότα μέσω διαδικασιών που σήμερα μπορούμε να δούμε ότι έχουν μόνο ιδεώδη σημασία". Ο Τάιλορ απέρριπτε τη μαγεία, περιγράφοντάς της ως "μία από τις πιο επιζήμιες αυταπάτες που έχουν μαστίσει ποτέ την ανθρωπότητα".
Εκεί που ο Φρέιζερ διαφοροποιήθηκε από τον Τάιλορ ήταν στο χαρακτηρισμό της μαγείας ως ένα σημαντικό στάδιο στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού, περιγράφοντάς την ως ένα μέρος ενός τρίπτυχου, όπου η μαγεία ήταν πρώτη, η θρησκεία δεύτερη και τελικά η επιστήμη τρίτη. Για τον Φρέιζερ, όλες οι πρώτες κοινωνίες άρχισαν πιστεύοντας στη μαγεία, με κάποιες από αυτές να απομακρύνονται από αυτήν και να περνάνε στη θρησκεία. Πίστευε ότι και η μαγεία και η θρησκεία περιέχουν μια πίστη στα πνεύματα αλλά ότι διαφοροποιούνται από τον τρόπο που ανταποκρίνονται σε αυτά τα πνεύματα. Για το Φρέιζερ, η μαγεία "περιορίζει ή εξαναγκάζει" αυτά τα πνεύματα, ενώ η θρησκεία επικεντρώνεται στο να "συμφιλιώνεται με αυτά ή να τα εξευμενίζει ". Αναγνώριζε ότι το κοινό τους έδαφος είχε ως αποτέλεσμα την διασταύρωση στοιχείων της μαγείας και της θρησκείας σε διάφορες περιπτώσεις. Για παράδειγμα ισχυρίστηκε ότι η ιερογαμία ήταν ένα τελετουργικό γονιμότητας που συνδύαζε στοιχεία και από αυτές τις δύο οπτικές για τον κόσμο (τη μαγεία και τη θρησκεία).
Λειτουργική προσέγγιση
Ο Μος παρουσίασε την αντίληψή του για τη μαγεία σε ένα δοκίμιο του 1902, "Μια Γενική Θεωρία της Μαγείας". Χρησιμοποίησε τον όρο μαγεία σε σχέση με "κάθε τελετουργικό το οποίο δεν είναι μέρος οργανωμένης λατρείας: ένα τελετουργικό που είναι ιδιωτικό, μυστικό, μυστηριώδες, και τελικά που τείνει να είναι ένα που είναι απαγορευμένο". Αντίθετα, συσχέτισε την θρησκεία με την οργανωμένη λατρεία. Με το να λέει ότι η μαγεία ήταν εγγενώς μη κοινωνική, ο Μος είχε επηρεαστεί από την παραδοσιακές αντιλήψεις του Χριστιανισμού για την έννοια. Ο Μος σκοπίμως απέρριψε την διανοητική προσέγγιση του Φρέιζερ, πιστεύοντας ότι δεν ήταν σωστό να περιοριστεί ο όρος μαγεία στη συμπαθητική μαγεία, όπως είχε κάνει ο Φρειζερ. Εξέφρασε την άποψη ότι "όχι μόνο υπάρχουν μαγικά τελετουργικά τα οποία δεν είναι συμπαθητική μαγεία, αλλά ούτε η συμπαθητική είναι προνόμιο της μαγείας, καθώς υπάρχουν συμπαθητικές πρακτικές στη θρησκεία".
Οι ιδέες του Μος υιοθετήθηκαν από τον Ντιρκέμ στο βιβλίο του του 1912 Οι Στοιχειώδεις Μορφές της Θρησκευτικής Ζωής. Ο Ντιρκέμ πίστευε ότι και η μαγεία και η θρησκεία αφορούσαν "ιερά ζητήματα, δηλαδή, ζητήματα ξεχωρισμένα και απαγορευμένα". Εκεί που έβλεπε ότι διαφοροποιούνταν ήταν η κοινωνική τους οργάνωση. Ο Ντιρκέμ περιέγραψε τη μαγεία ως εγγενώς αντικοινωνική, υπάρχοντας σε αντίθεση με αυτό στο οποίο αναφερόταν ως "Εκκλησία," η θρησκευτικές πεποιθήσεις που μοιράζεται μια κοινωνική ομάδα. Με τα δικά του λόγια, "Δεν υπάρχει Εκκλησία της μαγείας". Ο Ντιρκέμ εξέφρασε την άποψη ότι "υπάρχει κάτι το εγγενώς αντιθρησκευτικό στους χειρισμούς του μάγου", και ότι η πίστη στη μαγεία "δεν έχει ως αποτέλεσμα το δέσιμο αυτών που πιστεύουν σε αυτήν, ούτε ενώνει σε μια ομάδα που διάγει κοινό βίο".
Συναισθηματική προσέγγιση
Η συναισθηματική προσέγγιση στη μαγεία σχετίζεται με τον Άγγλο ανθρωπολόγο Ρόμπερτ Μάρετ, τον Αυστριακό ψυχολόγο Σίγκμουντ Φρόιντ, και τον Πολωνό ανθρωπολόγο Μπρόνισλαβ Μαλινόβσκι.
Ο Μάρετ έβλεπε τη μαγεία ως αντίδραση στο στρες. Σε ένα άρθρο του 1904, επιχειρηματολόγησε ότι η μαγεία ήταν μια καθαρτική ή διεγερτική πρακτική σχεδιασμένη να ανακουφίζει αισθήματα έντασης. Καθώς αναπτύχθηκε αυτή η ιδέα του, απέρριπτε όλο και περισσότερο την ιδέα του διαχωρισμού μεταξύ μαγείας και θρησκείας και άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο "μαγικό-θρησκευτικό" για να περιγράψει την πρώιμη ανάπτυξη και των δύο. Ο Μαλινόβσκι κατανοούσε την μαγεία με παρόμοιο τρόπο με τον Μάρετ, αντιμετωπίζοντας το θέμα σε ένα άρθρο του 1925. Απέρριψε την εξελικτική υπόθεση του Φρέιζερ ότι η μαγεία ακολουθήθηκε από τη θρησκεία και μετά από την επιστήμη ως μια σειρά διακριτών σταδίων στην εξέλιξη της κοινωνίας, επιχειρηματολογώντας ότι και τα τρία ήταν παρόντα σε κάθε κοινωνία. Κατά την άποψή του, και η μαγεία και η θρησκεία "αναδεικνύονται και λειτουργούν σε καταστάσεις συναισθηματικού στρες" αν και ενώ η θρησκεία είναι κυρίως εκφραστική, η μαγεία είναι κυρίως πρακτική. Όρισε έτσι τη μαγεία ως "μια πρακτική τέχνη που αποτελείται από πράξεις που είναι μόνο μέσα για ένα συγκεκριμένο σκοπό που αναμένεται να ακολουθήσει αργότερα" He for instance believed that fertility rituals were magical because they were carried out with the intention of meeting a specific need..
Ο Φρόιντ επίσης θεωρούσε τη μαγεία ότι πηγάζει από το ανθρώπινο συναίσθημα αλλά την ερμήνευσε με πολύ διαφορετικό τρόπο από το Μάρετ. Ο Φρόιντ εξήγησε ότι "η σχετική με τη μαγεία θεωρία απλά εξηγεί τα μονοπάτια στα οποία κινείται η θρησκεία. Δεν εξηγεί την πραγματική ουσία της, δηλαδή την παρεξήγηση η οποία την οδηγεί να αντικαταστήσει τους νόμους της φύσης με ψυχολογικούς". Ο Φρόιντ τονίζει ότι αυτό που οδήγησε τους πρωτόγονους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη μαγεία είναι η δύναμη των επιθυμιών: "Οι επιθυμίες του συνοδεύονταν από μια κινητήρια παρόρμηση, την επιθυμία, η οποία ήταν κατόπιν προορισμένη να αλλάξει όλο το πρόσωπο της γης προκειμένου να ικανοποιήσει της επιθυμίες του. Αυτή η κινητήρια παρόρμηση αρχικά χρησιμοποιείται για να δώσει μια αναπαράσταση της κατάστασης που επιφέρει την ικανοποίηση με τέτοιο τρόπο που γίνεται δυνατό να βιώσει κάποιος την ικανοποίηση με μέσα που μπορούν να περιγραφούν ως κινητήριες αυταπάτες. Αυτού του είδους η αναπαράσταση της ικανοποιημένης επιθυμίας είναι αρκετά συγκρίσιμη με τα παιδικά παιχνίδια, με τα οποία επιτυγχάνουν την πρώιμη καθαρά τεχνική των συναισθημάτων της ικανοποίησης. [...] Καθώς περνάει ο χρόνος, η ψυχολογική έμφαση περνάει από τα κίνητρα για την μαγική πράξη σε ενέργειες με τις οποίες επιτυγχάνεται —δηλαδή στην πράξη καθεαυτή. [...] Έτσι φαίνεται σαν να είναι η μαγική πράξη η ίδια η οποία, χάρη στην ομοιότητα με το επιθυμητό αποτέλεσμα, μόνης της καθορίζει την εμφάνιση αυτού του αποτελέσματος".
Αρχαία Μεσοποταμία
Οι Αρχαίοι Μεσοποτάμιοι πίστευαν ότι η μαγεία ήταν η μόνη άμυνα εναντίον των δαιμόνων, φαντασμάτων, και σατανικών μάγων. Για την προφύλαξη τους από τα πνεύματα αυτών που είχαν αδικήσει, άφηνα προσφορές γνωστές ως kispu στον τάφο τους, με την ελπίδα ότι έτσι θα τους εξευμενίσουν. Αν αυτό δεν «έπιανε», κάποιες φορές έπαιρναν μια μικρή φιγούρα του νεκρού και την έκαιγαν στο έδαφος, απαιτώντας από τους θεούς να εξαλείψουν το πνεύμα, ή να το εξαναγκάσουν να αφήσει ήσυχο το άτομο (που «στοίχειωνε» το πνεύμα).
Χρησιμοποιούσαν επίσης μαγεία για να προστατευτούν από σατανικούς μάγους που μπορεί να τους να τους είχαν κάνει ξόρκια. Δεν έκαναν διάκριση μεταξύ "μαγείας του φωτός" και "μαύρη μαγεία" και ένα άτομο που προστατευόταν από μάγια θα χρησιμοποιούσε ακριβώς τις ίδιες τεχνικές με αυτές του ατόμου που προσπαθούσε να το βλάψει. Η μόνη μεγάλη διαφορά ήταν ότι οι κατάρες γίνονταν κρυφά, ενώ η προστασία εναντίον της μαγείας γινόταν ανοιχτά, και μπροστά σε κοινό αν ήταν δυνατόν. Ένα τελετουργικό για την τιμωρία ενός σατανικού μάγου ήταν γνωστό ως Maqlû, "Το Κάψιμο". Το άτομο που του κάνανε μάγια έκανε ένα ομοίωμα του μάγου και το άφηνε για δοκιμασία τη νύχτα. Κατόπιν, όταν είχαν προσδιοριστεί τα αδικήματα του μάγου, το άτομο έκαιγε το ομοίωμα και έτσι έκοβε τη δύναμη που ασκούσε ο μάγος απάνω του.
Οι αρχαίοι Μεσοποτάμιοι επίσης πραγματοποιούσαν μαγικά τελετουργικά για να εξαγνιστούν από αμαρτίες που είχαν κάνει άθελα τους. Ένα τέτοιο γνωστό τελετουργικό ήταν το Šurpu, ή "Κάψιμο", όπου αυτός που το εκτελούσε μετέφερε την ενοχή του για όλα του τα παραπτώματα σε διάφορα αντικείμενα όπως μια αρμαθιά χουρμάδες, ένα κρεμμύδι, ή τούφα από βαμβάκι. Κατόπιν έκαιγε το αντικείμενο και έτσι εξαγνιζόταν από τις αμαρτίες που είχε διαπράξει άθελα του. Υπήρχαν επίσης μια ολόκληρη κατηγορία ερωτικών ξορκιών. Τέτοια ξόρκια, που συνήθως επικαλούνταν τη βοήθεια της θεάς Ιστάρ, πιστευόταν ότι έκαναν κάποιον να ερωτευτεί ένα άλλο πρόσωπο, ή τον άντρα να μπορέσει να διατηρήσει στύση, ενώ πριν δεν μπορούσε. Άλλα ξόρκια χρησιμοποιούνταν για να συμφιλιώσουν έναν άντρα με προστάτη θεό του ή να συμφιλιώσουν σύζυγο με τον άντρα της που την είχε παραμελήσει.
Οι αρχαίοι Μεσοποτάμιοι δεν έκαναν διάκριση μεταξύ "ορθολογικής επιστήμης" και μαγείας. Όταν κάποιος αρρώσταινε, οι γιατροί έδιναν και μαγικά ξόρκια για να εκφωνηθούν, όπως και φαρμακευτικές θεραπείες. Τα περισσότερα μαγικά τελετουργικά προορίζονταν να τα εκτελεί ένας āšipu, δηλαδή ειδικός στην τέχνη της μαγείας. Το επάγγελμα αυτό συνήθως περνούσε από πατέρα σε γιο και έχαιρε πολύ μεγάλου σεβασμού, ενώ συχνά αυτοί υπηρετούσαν ως σύμβουλοι βασιλιάδων και μεγάλων ηγετώνand. Ένας āšipu πιθανόν δεν υπηρετούσε μόνο ως μάγος, αλλά και ως γιατρός, ιερέας, γραφέας και λόγιος. Είχε πιθανόν στην κατοχή του μεγάλη βιβλιοθήκη με πήλινες πλάκες με σημαντικά θρησκευτικά κείμενα και ύμνους.
Ο Σουμεριακός θεός Ένκι, που αργότερα συγκρίθηκε με τον Ανατολικό-Σημιτικό θεό Εα, είχε στενή σύνδεση με τη μαγεία και τα ξόρκια. Θεωρούνταν ως η υπέρτατη πηγή όλης της απόκρυφης γνώσης. Οι αρχαίοι Μεσοποτάμιοι επίσης πίστευαν στους οιωνούς, οι οποίοι μπορεί να προέκυπταν κατόπιν «αναζήτησης» (οιωνοσκοπία) ή χωρίς αυτήν. Άσχετα από το πώς έρχονταν, οι οιωνοί πάντα λαμβάνονταν υπόψη με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα.
Αρχαία Αίγυπτος
Η μαγεία ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της αρχαίας Αιγυπτιακής θρησκείας και κουλτούρας. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι φορούσαν συχνά μαγικά φυλακτά, γνωστά ως meket, για προστασία. Το πιο κοινό υλικό για τέτοια υλικά ήταν ένα είδος κεραμικού γνωστό ως φαγεντιανή, αλλά ήταν επίσης φτιαγμένα και από πέτρα, μέταλλο, κόκαλο, και ξύλο. Τα φυλακτά απεικόνιζαν συγκεκριμένα σύμβολα, ένα από τα οποία πιο συνηθισμένο ήταν το Μάτι του Ώρου, το οποίο συμβόλιζε το νέο μάτι που έδωσε ο θεός Θωθ στον Ώρο για να αντικαταστήσει αυτό που έχασε στην μάχη του με το Σεθ. Το πιο δημοφιλές φυλακτό ήταν ο σκαραβαίος, το έμβλημα του θεού Χεπρί. Όπως η Μεσοποτάμιοι, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν είχαν διάκριση μεταξύ μαγείας και ιατρικής. Πίστευαν ότι οι αρρώστιες είχαν υπερφυσική προέλευση, και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι γιατροί έδιναν και μαγικές και πρακτικές θεραπείες στους ασθενείς τους. Οι γιατροί εξέταζαν τους ασθενείς και έβρισκαν από τι έπασχαν. Τα συμπτώματα καθόριζαν πια θεότητα έπρεπε να επικαλεστεί ο γιατρός για τη θεραπεία. Οι γιατροί ήταν πολύ ακριβοί, έτσι ο μέσος Αιγύπτιος για τις καθημερινές ανάγκες έπρεπε να βασίζεται σε άτομα τα οποία δεν ήταν επαγγελματίες γιατροί, αλλά κάποιοι που είχαν κάποιου είδους ιατρική εκπαίδευση ή γνώση. Ανάμεσα σε αυτά τα άτομα ήταν παραδοσιακοί θεραπευτές και μάντεις, χειροπράκτες, μαίες, έδιναν φυτικά βότανα και συνταγές και ερμήνευαν όνειρα. Αν δεν υπήρχε κάποιος γιατρός ή μάντης, τότε οι καθημερινοί άνθρωποι θα έκαναν ξόρκια μόνοι τους χωρίς βοήθεια. Αν και οι περισσότεροι Αιγύπτιοι ήταν αναλφάβητοι, ήταν συχνό τα άτομα να απομνημονεύουν ξόρκια και μαγικές απαγγελίες για χρήση στο μέλλον.