cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Αστρινίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Τον επόμενο χρόνο (1966) παρουσίασε στα "Α' Δημήτρια" τα ορατόριά του "Άγιος Δημήτριος" και "Κύριλλος και Μεθόδιος". Στα πλαίσια της ίδιας διοργάνωσης εκτελέστηκαν το ορατόριό του "Ψαλμοί" (1968) και η "Συμφωνία 1821" (1971). Από το 1970 έχει πραγματοποιήσει 15 περίπου περιοδείες με την τριπλή του ιδιότητα στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Μουσικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, ενώ διετέλεσε και μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της κίνησης για τη δημιουργία Όπερας στη Θεσσαλονίκη, διηύθυνε μερικές από τις πρώτες παραστάσεις της Όπερας Θεσσαλονίκης, ενώ αργότερα ίδρυσε και διηύθυνε τις παραστάσεις της Όπερας Δωματίου Βορείου Ελλάδος.
Στις 13 Ιανουαρίου 2020 ο "Όμλος Φίλων Νίκου Αστρινίδη" ανακοίνωσε την έναρξη εκστρατείας για την ανακήρυξη του 2021 σε "Έτος Νίκου Αστρινίδη". Τον Δεκέμβριο του 2020 ο πιανίστας Στέφανος Κατσαρός ανέλαβε την πρωτοβουλία για μια σειρά μηνιαίων μικρο-ντοκυμαντέρ με ζωντανές εκτελέσεις έργων του συνθέτη.
Σταδιοδρομία
Η διεθνής σταδιοδρομία του Αστρινίδη (1947-1964) υπήρξε εντυπωσιακότατη, περιλαμβάνοντας περίπου 3000 συναυλίες σε τέσσερις ηπείρους, συνεργασίες με κορυφαίους σολίστ (Jacques Thibaud, Henryk Szeryng) και πρεμιέρες σε σημαντικές αίθουσες και φεστιβάλ. Οι συνεχείς μετακινήσεις όμως περιόρισαν τη συνθετική του δραστηριότητα. Μολονότι η εγκατάσταση στη Θεσσαλονίκη τον έκοψε από τη διεθνή σκηνή, τού πρόσφερε χρόνο να συνθέσει μεγάλα συμφωνικά έργα σε θέματα της προτίμησής του. Επίσης είχε την ευκαιρία να πρωτοπορήσει στη δημιουργία καλλιτεχνικών δεσμών με Βαλκάνιες χώρες, ιδιαίτερα τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.
Για 21 χρόνια διετέλεσε αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής Ορχήστρας Δήμου Θεσσαλονίκης. Στις 14 Μαρτίου του 1990 έγινε συναυλία προς τιμήν του με τις Μαρία Τάνη, Έφη Χατζηδημητρίου και άλλες καλλιτέχνιδες από τη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει χορωδία με το όνομα του. Επίσης ήταν καλλιτεχνικός σύμβουλος στην Κυπριακή Ακαδημία μουσικής.
Εργογραφία
Έγραψε τα έργα Άγιος Δημήτριος, Κύριλλος και Μεθόδιος, Τα νεανικά χρόνια του Μέγα Αλέξανδρου, Συμφωνία "1821", Κυπριακή ραψωδία (19441945, Δύο κομμάτια σε ελληνικό ύφος κ.α. Τα συμφωνικά του έργα περιλαμβάνουν τρία κοντσέρτα: Variations Concertantes για πιάνο και ορχήστρα (1952-55), Concerto-Rhapsody για βιολί και ορχήστρα (1979), και Concerto pour Guitare et Orchestre (2007).
Τη συστηματική καταγραφή και μελέτη του έργου του έχει αναλάβει ο Δρ. Ηλίας Χρυσοχοΐδης, συγγραφέας της διπλωματικής εργασίας Το συνθετικό έργο του Νίκου Αστρινίδη: Μια πρώτη προσέγγιση (Τμήμα Μουσικών Σπουδών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, 1992) και της μονογραφίας Νίκος Αστρινίδης (1921-2010): Βιογραφία - Κατάλογος έργων.
Το 2011 σε συνεργασία με την πιανίστα Ερατώ Αλακιοζίδου, εκδόθηκε η δισκογραφική παραγωγή "Nikos Astrinidis 90th Birthday anniversary" από την subways music, με αφορμή την επέτειο των 90 χρόνων του, η οποία περιλαμβάνει σόλο έργα για πιάνο και έργα μουσικής δωματίου, τα οποία επέλεξε ο ίδιος ο συνθέτης.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Ρουμάνοι συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Ρουμάνοι πιανίστες Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Ρουμάνοι διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Ρουμάνοι διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας
Γάτα της Αβησσυνίας
Η Γάτα της Αβησσυνίας /æbɨˈsɪniən/ εισήχθη στην Αγγλία, όταν ο αγγλικός στρατός πολεμούσε στην Αιθιοπία. Μια γάτα αυτής της φυλής έφτασε στην Αγγλία μετά τη λήξη του πολέμου, καθώς σε ένα βιβλίο του 1874 απεικονίζεται σε μια έγχρωμη λιθογραφία μια γάτα με σκιασμένο τρίχωμα χωρίς εμφανείς ραβδώσεις στις πατούσες, το πρόσωπο και το λαιμό.
Το όνομά της το πήρε από τη χώρα (τώρα γνωστή ως Αιθιοπία), από όπου για πρώτη φορά πιστεύεται ότι προήλθε. Πιο πρόσφατη έρευνα τοποθετεί πλέον τις ρίζες της κάπου κοντά στην αιγυπτιακή ακτή. Η αβυσσινιακη έκτοτε έχει γίνει μια από της πιο δημοφιλείς φυλές των κοντοτριχων γατών στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές γατών
Παλαιοχώρι Λεωνιδίου Αρκαδίας
Το Παλαιοχώρι είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Παλαιοχώρι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λακωνίας και στις πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 850 μέτρα. Απέχει 21 χλμ. Δ. από το Λεωνίδιο, 110 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Τρίπολη και 66 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Σπάρτη. Βορειοδυτικά του χωριού, στην κατεύθυνση προς τον Άγιο Βασίλειο και το Πλατανάκι, υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού κάστρου και της ερειπωμένης πλέον Μονής Παλαιοπαναγιάς. Στην ίδια ακριβώς τοποθεσία έχουν βρεθεί θραύσματα αγγείων ενώ στην είσοδο του καθολικού της παλαιάς μονής υπάρχει μέρος αρχαίου αγάλματος.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Γλυπίας. Το 1856 με το ΦΕΚ 2Α - 18/01/1856 ορίστηκε έδρα του δήμου Γλυπίας και το 1915 με το ΦΕΚ 200Α - 27/05/1915 μετονομάστηκε σε Παλαιοχώριον Γλυπίας για να διορθωθεί το 1940 σε Παλαιοχώριον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Παλαιοχωρίου που ανήκει στο Δήμο Νότιας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 286 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Αρκαδία και το Δήμο Γορτυνίας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Παλαιοχώρι Δημητσάνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Δημήτρης Ρίγγος
Ο Δημήτρης Ρίγγος ( 1940- 19 Μαΐου 2013) ήταν Έλληνας ιατρός, πανεπιστημιακός, και συνδικαλιστής. Υπήρξε νομάρχης Γρεβενών και συγγραφέας ιατρικών βιβλίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1940 στο Σιταρά Γρεβενών, όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Συνέχισε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο Γρεβενών. Μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, στην Ιατρική Σχολή, το 1960 (7ος με σειρά επιτυχίας). Γρήγορα εντάχθηκε στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Για μικρό χρονικό διάστημα έγραφε το φοιτητικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα Μακεδονία. Το Γενάρη του 1968 κατατάχθηκε στην αεροπορία ως έφεδρος αξιωματικός γιατρός. Τον Ιούνιο του 1970 επέλεξε το αγροτικό ιατρείο του Ζιάκα Γρεβενών, όπου υπηρέτησε μέχρι το Γενάρη του 1973. Το Φλεβάρη του 1973 διορίστηκε στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βόρειας Ελλάδας (Κ.Ν.Θ.Β.Ε.), το σημερινό «Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ», ως ειδικευόμενος ιατρός στην Πανεπιστημιακή Πνευμονολογική Κλινική. Τον ίδιο χρόνο έγινε πανεπιστημιακός βοηθός. Το 1975 τελείωσε την ειδικότητα της Πνευμονολογίας και μέχρι το 1980 τη διατριβή του, οπότε αναγορεύτηκε Διδάκτωρ του Α.Π.Θ.. Το ίδιο χρονικό διάστημα 1975-80 διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου των εν Θεσσαλονίκη Γρεβενιωτών. Παρουσίασε τότε μια πλούσια πολιτιστική και κοινωνική δράση και ένα σημαντικό έργο. Το 1980-81 πήρε υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης για το Addenbrooks Hospital του Cambridge της Αγγλίας, όπου μετεκπαιδεύτηκε στην Εντατική Ιατρική, που εκείνη την εποχή για τα ελληνικά δεδομένα ήταν ένα σχεδόν άγνωστο γνωστικό αντικείμενο. Η συγκυρία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (Ε.Σ.Υ.) και το πάθος του για την Εντατική Ιατρική τον ώθησαν να αναπτύξει τη μεγαλύτερη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (Μ.Ε.Θ.) στη Βόρεια Ελλάδα, στο Νοσοκομείο "Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ". Το 1984 πήρε και πάλι υποτροφία από το Α.Π.Θ. για τη Σουηδία, όπου μετεκπαιδεύτηκε σε θέματα Εντατικής Ιατρικής. Τον ίδιο χρόνο αναγορεύθηκε Επίκουρος Καθηγητής της Πνευμονολογίας και της Εντατικής. Το 1986 ανέλαβε τη Διεύθυνση της Μ.Ε.Θ. του Γενικού Περιφερειακού Νοσοκομείου "Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ", θέση από την οποία παραιτήθηκε στις αρχές του 2003, όταν εκλέχθηκε Νομάρχης Γρεβενών.
Το 1985 ήταν υποψήφιος Βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το 1997 αναγορεύθηκε Αναπληρωτής Καθηγητής της Πνευμονολογίας και της Εντατικής Ιατρικής. Όλα τα χρόνια της υπηρεσίας του στο Νοσοκομείο "Γ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ" είχε ενεργή ανάμειξη στο συνδικαλισμό, τόσο στα πλαίσια του Πανεπιστημίου όσο και του (Ε.Σ.Υ.), προωθώντας θέσεις, αιτήματα και αγώνες του Ιατρικού Κινήματος.
Διετέλεσε Πρόεδρος των γιατρών του νοσοκομείου επί σειρά ετών, άλλοτε ως Πρόεδρος της Νοσοκομειακής Επιτροπής, άλλοτε της Επιστημονικής Επιτροπής, αλλά και ως Πρόεδρος του νοσοκομείου, διορισμένος από το Υπουργείο Υγείας επί Υπουργίας Α. Κακλαμάνη.
Υπήρξε μέλος του Δ.Σ του Ιατρικού Συλλόγου της Θεσσαλονίκης, αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Εταιρείας Εντατικής Ιατρικής, μέλος της Πανευρωπαϊκής Εταιρείας Εντατικής Ιατρικής και αντιπρόεδρος του Ε.Κ.Α.Β.
Έχει συγγράψει τρία ιατρικά βιβλία: "Το σύνδρομο της αναπνευστικής δυσχέρειας", "Η αιμοδυναμική αντιμετώπιση του πάσχοντα της Μ.Ε.Θ." και "Η ιστική οξυγόνωση". Δημοσίευσε σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά 150 εργασίες. Συμμετείχε σε πολλά ιατρικά συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ασχολήθηκε συστηματικά με την παράδοση του νομού Γρεβενών. Κατέγραψε πολλά τραγούδια και έθιμα, υποστήριξε την αναπαράσταση και προβολή εθίμων, υποστήριξε και συνέβαλε στην έκδοση δίσκων και βιβλίων παραδοσιακής μουσικής. Ο ίδιος έχει συγγράψει δύο λαογραφικά βιβλία: Τα Πασχαλόγιορτα στα Γρεβενά και Τα Λαογραφικά του Σπηλαίου Γρεβενών.
Ήταν Νομάρχης Γρεβενών την τετραετία 2003 - 2006, έχοντας εκλεγεί στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2002 με ποσοστό 51,6% από τον πρώτο γύρο.
Απεβίωσε από καρκίνο το Μάιο του 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πνευμονολόγοι Κατηγορία:Νομάρχες Γρεβενών
Παναγιώτης Σ. Πίστας
Ο '''Παναγιώτης Σ. Πίστας''' είναι φιλόλογος, δοκιμιογράφος και ποιητής. Στην ποίηση εμφανίζεται χρησιμοποιώντας τη λογοτεχνική περσόνα Π. Σωτηρίου, για την οποία κρίνεται χωρίς διασύνδεση με το βίο και το έργο του φιλολόγου και πανεπιστημιακού δασκάλου Π. Πίστα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1939 στη Θεσσαλονίκη, όπου και κατοικεί. Η μητέρα του, Ευαγγελία Ράδη, ήταν οικοκυρά και είχε γεννηθεί κι αυτή στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του, Σωτήριος Πίστας, ήταν ταχυδρομικός και είχε γεννηθεί στη Λυκούρια Καλαβρύτων. Τελείωσε το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων και τη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης (1961). Σημαντική γι’ αυτόν στάθηκε η νεανική γνωριμία του με τον ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη στα χρόνια του περιοδικού Κριτική. Αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, ειδικεύτηκε στη νεοελληνική φιλολογία (1964-1966) κοντά στον καθηγητή Λίνο Πολίτη, του οποίου υπήρξε μαθητής. Το 1967 παντρεύτηκε την Αντωνία Κατσιαντώνη (1940-1997), καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας. Από το 1966 ως και το 1995 εργάστηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης: αρχικά και ως το 1970 ήταν συνεργάτης του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη, στη συνέχεια δίδαξε νεοελληνική φιλολογία στο Φιλολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής.
Ως μελετητή της λογοτεχνίας τον ενδιαφέρει η «φιλολογική ματιά» απέναντι στο λογοτεχνικό κείμενο, η οποία, κατά την αντίληψή του, ξεκινά από τα πρώτα στάδια της συγγραφής, περνάει ακόμη και από την τυπογραφική επιμέλεια και φτάνει μέχρι την αξιολογική κριτική, αλλά εστιάζεται κυρίως στην ερμηνευτική φροντίδα γι’ αυτό.
Εργογραφία
Οι κυριότερες φιλολογικές εργασίες του είναι: η έρευνα της πατρότητας και της ταυτότητας των ερωτικών και επαναστατικών τραγουδιών που περιέχονται στα έργα του Ρήγα (1967, 1969)· οι σχολιασμένες επανεκδόσεις (1971, 2000) του πρώτου έργου του Ρήγα (Σχολείον των ντελικάτων εραστών) και τα μελετήματα που τις συνοδεύουν («Το νεανικό έργο ενός εθνομάρτυρα: Φιλολογικά και ιδεολογικά προβλήματα του Σχολείου...» και «Η συνάντηση Ρήγα Βελεστινλή και Retif de la Bretonne»)· η μελέτη της σύζευξης ιστορίας και λογοτεχνίας στο λογοτεχνικό έργο του Γιάννη Βλαχογιάννη (1975, 1976)· η ποσοτική έρευνα στο λεξιλόγιο των ποιητών Καβάφη, Καρυωτάκη, Σεφέρη κ.ά. (1977, 1979, 1984)· η επιμέλεια, σε συνεργασία με τη Μάρθα Θωμαΐδου-Μώρου και άλλους, της έκδοσης επιστολών του Ίωνα Δραγούμη, καθώς και της αλληλογραφίας των πρώτων δημοτικιστών που είχε συγκεντρώσει ο Σταμάτης Καρατζάς (1985)· η επισήμανση της λογοτεχνικής αξίας του έργου παλαιότερων συγγραφέων, όπως του Γ. Μόδη (1966/1973), και η παρακολούθηση του έργου σύγχρονων λογοτεχνών, όπως του Ντίνου Χριστιανόπουλου (1988, 2011) και του Νίκου Μπακόλα (1989, 2009)· μια νέα προσωπικά «επιλεκτική» (και φιλολογικά προεπεξεργασμένη) «ανάγνωση» των Ωδών του Κάλβου (2002) και της κριτικής τους από τον Αποστολάκη (1992)· κ.ά.
Έχει γράψει και αρκετά άλλα άρθρα, κριτικές και σημειώματα για θέματα κινηματογράφου, θεάτρου, λογοτεχνίας, φιλολογίας και παιδείας σε εφημερίδες, περιοδικά και λεξικά· πολλά από αυτά, τα παλαιότερα, περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Εν Θεσσαλονίκη (1973) και είχαν προδημοσιευθεί συνήθως με το ψευδώνυμο Π. Σωτηρίου. Με το ψευδώνυμο αυτό εξέδωσε το 1982 την πλακέτα Η καινούρια σιωπή (ανάτυπο από το περιοδικό Διαγώνιος), το 1989 το βιβλίο Ωσάν ποιήματα και το 2008 το ανάτυπο Ωσάν ποιήματα (η συνέχεια). Το 1988 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση Iδίοις αναλώμασιν.
Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Φιλόλογος σε δύο από τις δημιουργικότερες περιόδους του (τα χρόνια πριν και αμέσως μετά τη Δικτατορία). Υπήρξε επίσης από τους πρωτεργάτες μερικών συλλογικών εκδοτικών προσπαθειών, μη κερδοσκοπικών, όπως ο «Αιγόκερως» (1970-1971) και τα «Χειρόγραφα» (1989-1995), στο πλαίσιο κυρίως των οποίων επιμελήθηκε φιλολογικά επανεκδόσεις έργων των Στρατή Δούκα (1969), Ν. Γ. Πεντζίκη (1970), Δημ. Στ. Δήμου (1991), Τόλη Καζαντζή (1992), Ανέστη Ευαγγέλου (1995) και του Ν. Μπακόλα (2000, 2001).
Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1986, και της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας από την ίδρυσή της. Υπήρξε μέλος της Société française d’ Étude du 18e siècle και της Société Rétif de la Bretonne.
Stoner rock
Το Stoner rock (ή Stoner metal) είναι είδος μουσικής που συνδυάζει στοιχεία των heavy metal, ψυχεδελικού ροκ, blues rock, acid rock και doom metal. Δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του '90 στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών με βασικούς συντελεστές τα συγκροτήματα Kyuss και Sleep. Έχει τις ρίζες του στη μουσική των Black Sabbath και των Led Zeppelin, σε συνδυασμό με το ψυχεδελικό ροκ της δεκαετίας του '60.
Ορισμός του είδους
Ο όρος Stoner Rock έχει συσχετιστεί με την χρήση ινδικής κάνναβης από τους μουσικούς και τον επαναστατικό τρόπο ζωής, χωρίς συγκεκριμένη ιδεολογία ή πολιτικές απόψεις.
Η μουσική έχει αργό ή μέσο ρυθμό και περιλαμβάνει έντονα παραμορφωμένες κιθάρες και μπάσο, μελωδικά φωνητικά και παραγωγή που θυμίζει το στυλ της δεκαετίας του '70.
Ιστορία
Μεγάλη επιρροή στο Stoner Rock αποτέλεσαν ο δίσκος "Vincebus Eruptum" των Blue Cheer, οι τέσσερις πρώτοι δίσκοι των Black Sabbath, όπως και το ψυχεδελικό και progressive rock των Captain Beyond.
Το κίνημα του Stoner Rock ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '90 στη Νότια Καλιφόρνια, με ονόματα όπως οι Kyuss, οι Sleep και οι Fu Manchu να παίζουν hard rock επηρεασμένο από την heavy rock μουσική του παρελθόντος. Η άνοδος της δημοτικότητας του είδους ήλθε μετά την παρακμή του heavy και thrash metal, με μέρος του κοινού να ακολουθεί τη νεοσύστατη σκηνή.
Η σκηνή στηρίχθηκε και αναπτύχθηκε με την βοήθεια της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας "Man's ruin Records", η οποία ιδρύθηκε το 1994. Συγκροτήματα όπως οι Kyuss, The Melvins, Dale Crover, Fu Manchu, Nebula, κ.α. έγιναν γνωστοί στο underground κίνημα μέσω των κυκλοφοριών της συγκεκριμένης εταιρείας. Άλλες εταιρείες που βοήθησαν το είδος ήταν οι "Relapse Records", "Tee Pee Records", "Southern Lord Records", "Small Stone Recordings", "Nasoni Records", κ.α..
Την ίδια περίοδο, εμφανίστηκαν οι Soundgarden με το ομώνυμο άλμπουμ τους, οι Cathedral με τα "Forest of Equilibrium", "The Ethereal Mirror" και "The Carnival Bizarre", οι Monster Magnet με το "Spine of God", κ.α.. Οι Kyuss διαλύθηκαν το 1995, με τον Τζος Χόουμ να σχηματίζει τους Queens of the Stone Age το 1998, ενώ παράλληλα έκαναν την εμφάνιση τους ονόματα όπως οι The Atomic Bitchwax, οι Orange Goblin, οι The Hidden Hand, οι Spirit Caravan, κ.α..
Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, οι Queens of the Stone Age γνώρισαν επιτυχία στο ευρύ κοινό με το πλατινένιο "Songs for the Deaf" με τον Ντέιβ Γκρολ στα τύμπανα, ωθούμενο από το σινγκλ "No One Knows". Το 2002, εμφανίστηκαν οι Orquesta del Desierto, ένα πρότζεκτ με αξιόλογους μουσικούς του είδους, κυκλοφορώντας δύο άλμπουμ.
Έκτοτε, το είδος γνώρισε εμπορική επιτυχία, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με συγκροτήματα όπως οι Mastodon, Clutch και Monster Magnet να ανεβαίνουν στις υψηλές θέσεις του Billboard.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal
Βωμός Αφροδίτης Ουρανίας
Ο Βωμός της Αφροδίτης Ουρανίας είναι βωμός στο βορειοδυτικό τμήμα της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας και είναι αφιερωμένος στη θεά του δωδεκάθεου του Ολύμπου, Αφροδίτη υπό το προσωνύμιο Ουρανία. Βρίσκεται δυτικά της Ποικίλης Στοάς, και έξω από το κύριο τμήμα του αρχαιολογικού χώρου.
Ο βωμός χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. Η κατασκευασμένη από ερυθρό ασβεστόλιθο βάση του βωμού ήταν σύμφωνη με τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και οι διαστάσεις της ήταν 5,08 x 2,40 μέτρα. Η βάση στηριζόταν σε σκληρές πλάκες από ασβεστόλιθο. Ο πυρήνας της βάσης του βωμού είχε επενδυθεί από ορθοστάτες, κατασκευασμένους από λευκό μάρμαρο Πάρου. Σήμερα, βρίσκονται ακόμη στη θέση τους οι τρεις από αυτούς. Το μήκος του βωμού ήταν περίπου 4,4 μέτρα ενώ το πλάτος του έφτανε στα 1.585 μέτρα.
Η χρονολόγηση κατασκευής του βωμού σχετίζεται με την κεραμική που βρέθηκε στο εσωτερικό του, η οποία τοποθετείται γύρω στο 500 π.Χ., αλλά και στη χρήση μάρμαρου Πάρου, η οποία προηγείται της ευρείας χρήσης του πεντελικού. που δεν άρχισε πριν το 490 π.Χ. Έτσι λοιπόν η πλέον πιθανή χρονολόγηση κατασκευής του βωμού είναι στο διάστημα μεταξύ 500-490 π.Χ.. Εκτός από το βωμό, κατά την ανασκαφή βρέθηκε επίσης οστεολογικό υλικό. Σύμφωνα με τη μελέτη του, αποδεικνύεται πως στο σημείο αυτό εκτελούνταν θυσίες προς χάριν της λατρείας της θεάς Αφροδίτης. Μετά το 480 π.Χ. φαίνεται πως ο βωμός υπέστη καταστροφές, κάτι που οδήγησε στην ανοικοδόμηση του.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, στο ιερό υπήρχε ένα μαρμάρινο γλυπτό, άγαλμα της θεότητας, έργο του Φειδία. Σήμερα, υπάρχουν τμήματα βράχων που έχουν διασωθεί στη πλαγιά του λόφου δίπλα από τις σιδηροδρομικές γραμμές και κοντά στο ναό που ήταν αφιερωμένος στο σύζυγο της, Ήφαιστο. Αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο μνημείο της βόρειας πλευράς της Αρχαίας Αγοράς, ενώ η ανασκαφή του έγινε μεταξύ 1981 και 1982 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών Αθήνας. Υπάρχουν αναφορές πως υπήρχε και ναός αφιερωμένος στην Αφροδίτη, στην ευρύτερη περιοχή που ανακαλύφθηκε ο βωμός, αλλά πιθανολογείται πως δεν έχει ανασκαφεί ακόμη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας
Φερδινάνδος Δ΄ της Καστίλης
Ο Φερδινάνδος Δ΄ της Καστίλης ή Φερδινάνδος ο Προσκεκλημένος (el Emplazado) (Ισπανικά : Fernando IV de Castilla, Σεβίλλη, 6 Δεκεμβρίου 1285 - Χαέν, 7 Σεπτεμβρίου 1312) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν Βασιλιάς της Καστίλης (1295 - 1312). Ο Φερδινάνδος Δ΄ ήταν δεύτερο παιδί και μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και της Μαρίας της Μολίνα, κόρης του Αλφόνσου της Μολίνα. Την περίοδο που ήταν ανήλικος ανέλαβαν την κηδεμονία του η μητέρα του και ο μεγάλος θείος του Ερρίκος της Καστίλης τέταρτος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης.
Η μητέρα του συγκρούστηκε με τους εχθρούς του στην αριστοκρατία που έκαναν πολλές προσπάθειες να εκθρονίσουν τον μικρό Φερδινάνδο. Η αριστοκρατία ήταν ανυπότακτη και είχε δημιουργήσει πολλές φορές προβλήματα, αρχηγός της ήταν ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια δε Κάμπος θείος του βασιλιά και ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα επίσης θείος του βασιλιά σαν εγγονός του Φερδινάνδου Γ΄. Ο Φερδινάνδος Δ΄ συνέχισε όπως οι προκάτοχοι του τους αγώνες για τη Ρεκονκίστα αλλά απέτυχε να κατακτήσει την Αλχεθίρας (1309), την ίδια χρονιά κατέλαβε το Γιβραλτάρ και αργότερα την Αλκοντέτ (1312). Τα Κορτές της Βαγιαδολίδ αποφάσισαν να μεταρρυθμίσουν τη νομοθεσία με στόχο την ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας. Πέθανε πρόωρα στη Χαέν σε ηλικία 26 ετών (7 Σεπτεμβρίου 1312), τα οστά του βρίσκονται μέχρι και σήμερα στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιππολύτου της Κόδροβας.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Φερδινάνδος γεννήθηκε στη Σεβίλλη (6 Δεκεμβρίου 1285) και βαπτίστηκε στον Καθεδρικό ναό της Σεβίλλης από τον αρχιεπίσκοπο Ραιμούνδο ντε Λοζάνα, ανακηρύχτηκε διάδοχος και δέχτηκε την υποταγή της αριστοκρατίας. Ο Σάντσο Δ΄ ανέθεσε την ανατροφή του νεογέννητου γιου του στον Φερνάν Περέζ Πόνσε ντι Λεόν, τον πρώτο Μαγιοδρόμο του πατέρα του Αλφόνσου του Σοφού, ο μικρός πρίγκιπας και ο δάσκαλος του αναχώρησαν για την οικία του Φερνάν Περέζ στη Ζαμόρα. Ο Φερνάν Περέζ Πόνσε ντι Λεόν και η σύζυγος του έδειξαν έντονο ενδιαφέρον στην ανατροφή του μικρού πρίγκιπα, το βασιλικό ζεύγος τους ευχαρίστησε θερμά.
Ο πατέρας του επιθυμούσε να τον παντρέψει με μια πριγκίπισσα από τη Γαλλία ή την Πορτογαλία. Τον Σεπτέμβριο του 1291 αρραβωνιάστηκε με την Κωνσταντία κόρη του βασιλιά Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας. Ο Σάντσο Δ΄ παρά της υποσχέσεις που έδωσε στον Πορτογάλο βασιλιά προχώρησε σε νέες διαπραγματεύσεις με τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο τον Ωραίο να παντρέψει τον μικρό Φερδινάνδο με την κόρη του Μαργαρίτα ή Λευκή (1294). Οι διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία σταμάτησαν επειδή ο Σάντσο πέθανε την επόμενη χρονιά (1295). Ο Σάντσο Δ΄ της Καστίλης πέθανε στο Τολέδο (25 Απριλίου 1295) και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Φερδινάνδος. Μετά την ταφή του βασιλιά στον Καθεδρικό ναό του Τολέδο η χήρα του Μαρία του Μολίνα αποσύρθηκε στο Αλκάθαρ του Τολέδου για να τον θρηνήσει για εννιά μέρες, στη συνέχεια ανέλαβε την αντιβασιλεία του εννιάχρονου γιου της.
Διεκδικητές
Ο γάμος του Σάντσο Δ΄ και τη Μαρίας δεν είχε νομιμοποιηθεί, συνεπώς υπήρχε ζήτημα με τη νομιμότητα του Φερδινάνδου. Οι αρχηγοί των ανταρτών και κύριοι διεκδικητές ήταν ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια δε Κάμπος μικρότερος αδελφός του Σάντσο Δ΄ και ο ηλικιωμένος Ερρίκος της Καστίλης θείος του Σάντσο Δ΄ μικρότερος αδελφός του Αλφόνσου του Σοφού.
Αργότερα εμφανίστηκαν οι νέοι διεκδικητές Αλφόνσος δε λα Θέρδα και Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, κύριος της Λάρα γιοι του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα, διαδόχου μεγαλύτερου γιου του Αλφόνσου του Σοφού που πέθανε πολύ πρόωρα (1275), τους υποστήριζε και η γιαγιά τους Γιολάντα της Αραγωνίας. Η Αραγωνία, η Πορτογαλία και η Γαλλία εκμεταλλεύτηκαν τα προβλήματα για δικό τους όφελος. Οι ταραχές στις οποίες προστέθηκαν και άλλοι σημαντικοί ευγενείς όπως ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο, λόρδος του Μπισκάγια, ο Νούνο Γκονζαλεζ ντι Λάρα και ο Ζουάν Νούνο ντι Λάρα οδήγησαν σε αναρχία. Τα Κορτές της Βαγιαδολίδ όρισαν κηδεμόνα τον Ερρίκο της Καστίλης (1295) αλλά η βασιλομήτωρ πήρε τον μικρό Φερδινάνδο στη συνοδεία της. Μετά την απόφαση των Κορτές ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια δε Κάμπος άφησε τη Γρανάδα και προσπάθησε να κυριεύσει την Μπαδαχόθ αλλά απέτυχε, στη συνέχεια μετέβη στην Πορτογαλία και προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά Διονύσιο να κηρύξει τον πόλεμο στην Καστίλη.
Συντριβή του Ερρίκου στη Γρανάδα
Ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Χουάν Νούνεζ περίμεναν την άφιξη του Πορτογάλου βασιλιά για να πολιορκήσουν τη Βαγιαδολίδ όπου είχαν καταφύγει ο Φερδινάνδος με τη βασιλομήτωρ. Ο μονάρχης της Αραγωνίας επιτέθηκε στη Μούρθια και στη Σόρια και ο Διονύσιος της Πορτογαλίας προχώρησε κατά μήκος του ποταμού Ντουέρο. Την εποχή που ο Ερρίκος της Καστίλης βρισκόταν στο Εμιράτο της Γρανάδας έμαθε ότι οι Αραγωνέζοι και οι Πορτογάλοι είχαν εγκαταλείψει το βασίλειο της Καστίλης και η βασιλομήτωρ επέστρεψε για να προστατέψει τον γιο της. Στη Γρανάδα πολέμησαν τέσσερα στρατεύματα από την Αρχόνα αλλά συνετρίβησαν ολοκληρωτικά από τους Μουσουλμάνους και λεηλατήθηκαν, ο Ερρίκος της Καστίλης γλύτωσε την τελευταία στιγμή τη ζωή του χάρη στην επέμβαση του Αλφόνσο Πέρεζ ντε Γκουζμάν. Μετά την επιστροφή του στην Καστίλη ο Ερρίκος προσπάθησε να πείσει τον στρατό να εγκαταλείψει την αποτυχημένη πολιορκία του Περέντες ντε Νάβα αλλά βρήκε αντίδραση από τη βασιλομήτωρ.
Ο Ερρίκος προειδοποίησε στα "Κορτές του Κουελλάρ" (1297) ότι η πόλη της Ταρίφα θα έπρεπε να επιστραφεί στον σουλτάνο της Γρανάδας αλλά η Μαρία της Μολίνας το αρνήθηκε. Ο Ερρίκος φρόντισε επίσης να πάρει ο ανιψιός του το κάστρο του Αλαρσόν σαν αποζημίωση για την πόλη του Έλτσε που είχε κατακτηθεί από τους Αραγωνέζους παρά την αντίθεση της βασιλομήτορος. Την προηγούμενη χρονιά (1296) η Μαρία της Μολίνας απείλησε τον Πορτογάλο μονάρχη ότι θα ακυρώσει τις συμφωνίες που έκανε μαζί του αν εξακολουθούσε ο στρατός του να κάνει επιθέσεις στην Καστίλη, ο Διονύσιος συμφώνησε να αποσύρει τα στρατεύματα του.
Συμφωνία με την Πορτογαλία
Η "Συνθήκη του Αλκανίκες" (1297) καθόρισε τα όρια ανάμεσα στην Καστίλη και την Πορτογαλία, δέχτηκε πολλά κάστρα και πόλεις, σε αντάλλαγμα ακυρώθηκαν οι συνθήκες που είχαν γίνει με τον Αλφόνσο Β΄ της Αραγωνίας, τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα, τον Ιωάννη της Καστίλης και τον Χουάν Νουνέζ Β΄ ντι Λάρα. Με τη "Συνθήκη του Αλκανίκες" επικυρώθηκε ο διπλός γάμος ανάμεσα στον Φερδινάνδο Δ΄ και την ινφάντα Κωνσταντίνα όπως και ο γάμος ανάμεσα στον Πορτογάλο διάδοχο Αλφόνσο και στην αδελφή του Φερδινάνδου Δ΄ Βεατρίκη. Οι Πορτογάλοι σε αντάλλαγμα θα έπρεπε να φέρουν 300 ιππότες υπό την ηγεσία του Χοάο Αλφόνσο της Αλμπουκέρκης να βοηθήσουν τη Μαρία της Μολίνας στους αγώνες της με τον Ιωάννη της Καστίλης τον οποίο υποστήριζε μέχρι τότε ο βασιλιάς Διονύσιος. Ο Πορτογάλος βασιλιάς δέχτηκε μια σειρά από πόλεις στα σύνορα μεταξύ Καστίλης και Πορτογαλίας που είχε χάσει ο πατέρας του Αλφόνσος Γ΄ της Πορτογαλίας από τον Αλφόνσο τον Σοφό. Οι δυο μονάρχες συμφώνησαν επίσης να έχουν αμοιβαία υποστήριξη απέναντι σε κοινούς εχθρούς (13 Σεπτεμβρίου 1297), οι συνέπειες της συνθήκης θα διατηρηθούν πολλούς αιώνες αφού τα σύνορα των δυο βασιλείων θα τροποποιηθούν ελάχιστα. Η Συνθήκη εξασφάλιζε την Πορτογαλική υποστήριξη απέναντι στον Φερδινάνδο Δ΄ για τον θρόνο της Καστίλης και να βοηθήσει τη βασιλομήτωρ στις μάχες που έδινε με τον Ιωάννη της Βαλένθια δε Κάμπος που κατείχε τότε την περιοχή της Λεόν.
Επαφές του Ιωάννη με τους Πορτογάλους
Η βασιλομήτωρ έστειλε στα τέλη του 1297 στη Λεόν τον Αλφόνσο Πέρεζ ντε Γκουζμάν να πολεμήσει με τον Ιωάννη της Βαλένθια που είχε τον έλεγχο στην περιοχή. Στις αρχές του 1298 ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα, ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Ζουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα έκοψαν πλαστά νομίσματα με μικρότερη περιεκτικότητα σε πολύτιμα μέταλλα με στόχο την κατάρρευση της οικονομίας της Καστίλης και της Λεόν. Ο Ζουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα κατέκτησε μια σειρά από πόλεις όπως την Αλμαθάν. Ο Ερρίκος της Καστίλης ζήτησε στα Κορτές της Βαγιαδολίδ (1298) να πουλήσουν την Ταρίφα στους Μουσουλμάνους αλλά η Μαρία της Μολίνας ξανά το αρνήθηκε. Η βασιλομήτωρ συνάντησε τον Πορτογάλο βασιλιά στο Τόρο (1298) και του ζήτησε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τον Ιωάννη. Ο Διονύσιος το αρνήθηκε και προχώρησε σε συμφωνία με τον Ιωάννη να κρατήσει το βασίλειο της Γαλικίας, τη Λεόν και τις περιοχές που είχε κατακτήσει όσο ζούσε και μετά τον θάνατο του θα περνούσαν στον Φερδινάνδο Δ΄. Η βασιλομήτωρ που δεν ήθελε με κανένα τρόπο την ενίσχυση του Ιωάννη της Βαλένθια δωροδόκησε τον Ερρίκο της Καστίλης με πόλεις όπως η Έθιχα και η Μεδεγίν και έπεισε τους αντιπροσώπους των Κορτές να ακυρώσουν τις προτάσεις του Πορτογάλου μονάρχη. Η βασιλομήτωρ μετά από την συνάντηση της με τον Πορτογάλο μονάρχη έστειλε τον επτάχρονο γιο της Ινφάντη Φίλιππο στη Γαλικία για να ενισχύσει την εξουσία της στην περιοχή που επιχειρούσαν να διαλύσουν ο Ζουάο Αφόνσο της Αλμπουκέρκης και ο Φερνάντο Ροντρίγκεζ ντι Κάστρο.
Πόλεμοι με την Αραγωνία
Η βασιλομήρωρ μετά τη σύγκλιση των "Κορτές της Βαγιαδολίδ" τον Απρίλιο του 1299 ανέκτησε μερικά κάστρα όπως του Μονθόν, ο Ζουάν Αλφόνσο ντι Χάρο Ηγεμόνας του Κάμερος συνέλαβε τον οπαδό του Αλφόνσου δε λα Θέρδα, τον Χουάν Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα. Η Μαρία της Μολίνας έστειλε στρατό να υπερασπιστεί τη Λόρκα που πολιορκούσε ο βασιλιάς της Αραγωνίας. Ο Ζουάν Αλφόνσο ντι Χάρο ελευθερώθηκε με όρους να παντρευτεί η αδελφή του Χουάνα Νουνιέ ντι Λάρα τον Ερρίκο της Καστίλης, να δώσει όρκο υποτέλειας στον Φερδινάνδο Δ΄, να του ορκιστεί ότι δεν θα επαναστατήσει ξανά εναντίον του και να του επιστρέψει τις πόλεις που είχε κατακτήσει. Τον Μάρτιο του 1300 η βασιλομήτωρ συναντήθηκε με τον Διονύσιο της Πορτογαλίας, της ζήτησε να συγκεντρώσει χρήματα να πληρώσει στον πάπα τις υποσχέσεις του για να επιτρέψει τους γάμους των παιδιών τους. Στα "Κορτές του Βαγιαδολίδ" (1300) η βασιλομήτωρ συγκέντρωσε το απαιτούμενο ποσό με το οποίο ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ νομιμοποίησε τον γάμο της με τον Σάντσο Δ΄ της Καστίλης.
Ο Ιωάννης της Βαλένθια ανήγγειλε στα Κορτές (1300) τις διεκδικήσεις του για τον θρόνο παρά το ότι είχε ορκιστεί πίστη στον Φερδινάνδο Δ΄ και τους απογόνους του (26 Ιουνίου 1300). Δέχτηκε σε αντάλλαγμα την ηγεμονία του Μπισκάγια και πολλές άλλες πόλεις. Αμέσως μετά η βασιλομήτωρ, ο Ερρίκος, ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο πολιόρκησαν την Αλμαθάν αλλά έλυσαν την πολιορκία χάρη σε διαφωνία του Ερρίκου. Ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας πολιόρκησε τη Λόρκα (1301) η οποία ανήκε στον Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα και παραδόθηκε στον Αραγωνέζο μονάρχη, η βασιλομήτωρ πολιόρκησε την Αλκαλά ντε Ενάρες, τη Μουλά και στη συνέχεια τη Μούρθια που βρισκόταν ο Ιάκωβος Β΄. Ο μονάρχης της Αραγωνίας κινδύνευσε άμεσα από τα στρατεύματα της Καστίλης αλλά ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Ερρίκος της Καστίλης που είχαν καλές σχέσεις μαζί του και δεν ήθελαν τη συντριβή του τον ειδοποίησαν. Η Μαρία της Μολίνας ζήτησε από τα "Κορτές του Μπούργκος" (1301) χρηματοδότηση για τους πολέμους της με τα βασίλεια της Αραγωνίας και της Γρανάδας, τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα και τον γάμο του γιου της. Συγκέντρωσε 10.000 ασημένια μάρκα και τα έστειλε στον πάπα παρά την πείνα που θέριζε το βασίλειο της, τα Κορτές της Ζαμόρα την επόμενη χρονιά (1301) επιβεβαίωσαν τις αποφάσεις.
Αντιδράσεις για τη νομιμοποίηση του πάπα
Τα Κορτές του Μπούργκος που συνεκλήθησαν τον Νοέμβριο του 1301 παρουσίασαν τη βούλα του πάπα Βονιφάτιου Η΄ που νομιμοποιούσε τον γάμο του Σάντσο Δ΄ με τη Μαρία της Μολίνας. Ο Φερδινάνδος Δ΄ έγινε νόμιμος διάδοχος, είχε φτάσει στην ενηλικίωση και στέφθηκε επίσημα βασιλιάς (6 Δεκεμβρίου 1301). Με τη νομιμοποίηση του βασιλιά ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα έχασαν το ισχυρότερο πλεονέκτημα για τη διαδοχή, την ίδια εποχή ο πάπας έδωσε την άδεια στον νεαρό βασιλιά να παντρευτεί την Κωνσταντία της Πορτογαλίας. Ο Ερρίκος της Καστίλης ενοχλήθηκε έντονα με τη νομιμοποίηση του Φερδινάνδου Δ΄, συμμάχησε με τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντε Λάρα με στόχο να ανατρέψουν τον νεαρό βασιλιά και τη μητέρα του. Σύντομα συμμάχησε μαζί τους και ο Ιωάννης της Βαλένθια που διεκδικούσε την ηγεμονία της Μπισκάγια χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του Μαρίας Α΄ Ντιάζ ντε Χάρο. Την εποχή που η βασιλομήτωρ βρισκόταν στη Βιτόρια-Γκαστέις (1301) η αριστοκρατία της Καστίλης επαναστάτησε, υποστήριξε τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας και του δήλωσε ότι θα τον υποστηρίξει να κερδίσει το βασίλειο της Μούρθιας. Ο Ερρίκος της Καστίλης συμμάχησε με τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο και ζήτησε από τον βασιλιά πόλεις όπως την Ατιένθα που του είχε δώσει δώρο σαν αποζημίωση για να παραιτηθεί από κηδεμόνας του.
Ο Φερδινάνδος Δ΄ παντρεύτηκε στη Βαγιαδολίδ την Κωνσταντία κόρη του Διονυσίου της Πορτογαλίας (23 Ιανουαρίου 1302), τα "Κορτές της Μεδίνα δελ Κάνπο" συνεκλήθησαν τον Μάιο του 1302, ο νεαρός βασιλιάς έστειλε αντιπρόσωπο. Ο Ερρίκος, ο Ιωάννης της Καστίλης και ο Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντε Λάρα προσπάθησαν να εκθρονίσουν τον νεαρό βασιλιά και τη μητέρα του με την κατηγορία ότι η Μαρία πούλησε τα κοσμήματα της συζύγου του Σάντσο Δ΄ αλλά η κατηγορία αποδείχτηκε ψευδής. Οι ίδιοι κατηγόρησαν τη βασιλομήτωρ ότι έκανε κατάσχεση το χρηματικό ποσό που της είχε παραχωρήσει το Συμβούλιο του Στέμματος αλλά και αυτή η κατηγορία αποδείχτηκε ψευδής από τον Νούνο, ηγούμενο του Σανταντέρ και Καγκελάριο. Την ίδια εποχή πέθανε ο Εμίρης της Γρανάδας Μωάμεθ Β΄, ο γιος και διάδοχος του Μωάμεθ Γ΄ έκανε επίθεση στα βασίλεια της Καστίλης και της Λεόν. Ο Φερδινάνδος Δ΄ και η μητέρα του βρέθηκαν τον Ιούλιο του 1302 στα "Κορτές του Μπούργκος" με στόχο να συμφιλιωθούν με τον Ερρίκο της Καστίλης. Ο νεαρός βασιλιάς υπό την επίδραση του Εβραίου συμβούλου του ήθελε να απαλλαγεί από την παρουσία του Ιωάννη και του Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντε Λάρα στα Κορτές. Μετά την ολοκλήρωση τους ο Φερδινάνδος Δ΄ πήγε στην Παλένθια για να παραβρεθεί στους γάμους του Αλφόνσου της Βαλένθια δε Κάμπος γιου του Ιωάννη με την Τερέζα Νούνιε ντε Λάρα, την αδελφή του Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα.
Σύγκρουση με τον Ερρίκο της Καστίλης
Την ίδια εποχή ξέσπασε εμφύλιος, από τη μια πλευρά ο Ερρίκος της Καστίλης, η βασιλομήτωρ και ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο από την άλλη ο Ιωάννης της Βαλένθια και ο Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα. Ο Ερρίκος της Καστίλης απείλησε με πόλεμο τον Φερδινάνδο Δ΄ και τη μητέρα του αν υποκύψουν στα αιτήματα τους, ο λαός της Καστίλης από την άλλη άρχισε να δυσφορεί έντονα με τον βασιλιά που ήταν όργανο της μητέρας του. Τους τελευταίους μήνες του 1302 δυσαρεστημένα μέλη της αριστοκρατίας ενώθηκαν με τον Ιωάννη δε λα Θέρδα και τον Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα. Στις αρχές του 1303 ο Φερδινάνδος Δ΄ αποφάσισε να συναντηθεί με τον Πορτογάλο βασιλιά Διονύσιο με στόχο να του κάνει παραχωρήσεις και να τον βοηθήσει. Οι σύμμαχοι του δεν ήρθαν μαζί του, η μητέρα του προσποιήθηκε ότι ήθελε να παρακολουθήσει τον Ερρίκο επειδή οι σχέσεις του με τον βασιλιά ήταν τεταμένες λόγω των φιλικότερων σχέσεων με τον Ιωάννη της Βαλένθια. Η συνάντηση των δυο βασιλέων έγινε τον Μάιο του 1303 στην Μπαδαχόθ αλλά ο Φερδινάνδος Δ΄ απογοητεύτηκε με τις προσφορές του Πορτογάλου βασιλιά.
Την εποχή που βρισκόταν ο βασιλιάς στην Μπαδαχόθ ο Ερρίκος της Καστίλης, ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο και ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα συμφώνησαν να συναντηθούν με τον βασιλιά της Αραγωνίας, η συνάντηση έγινε στην Αρίζα. Ο Ερρίκος της Καστίλης επικοινώνησε με τη Μαρία της Μολίνας και της εξήγησε τα σχέδια του με στόχο να συμμαχήσουν. Τα σχέδια του ήταν να παντρευτεί η αδελφή του βασιλιά Ισαβέλλα που είχε χωρίσει τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας με τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα και να γίνει βασιλιάς της Λεόν. Ο αδελφός του βασιλιά Πέτρος του Καμέρος θα γινόταν βασιλιάς της Καστίλης με τον γάμο του με την κόρη του βασιλιά της Αραγωνίας. Ο Ερρίκος τόνισε ότι με τα σχέδια αυτά θα επέλθει οριστικά ειρήνη στο βασίλειο χωρίς να έχουν εξουσίες ο Ιωάννης της Βαλένθιας και ο Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα. Τα σχέδια επέβαλαν άμεσα τη διάλυση του βασιλείου της Καστίλης και την παραίτηση του Φερδινάνδου Δ΄, η βασιλομήτωρ το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Ο Ερρίκος επέμεινε και η Μαρία του θύμισε τόσο τους όρκους που έχει πάρει να υποστηρίξει τον νέο βασιλιά όσο και τα δώρα που τον έχει προικίσει.
Θάνατος του Ερρίκου της Καστίλης
Ο Ερρίκος σε λίγο αρρώστησε και η βασιλομήτωρ φοβήθηκε ότι η περιουσία του θα περάσει στον Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα τον παρακάλεσε να την παραχωρήσει στο στέμμα, εκείνος το αρνήθηκε λόγω του μίσους του στον Φερδινάνδο. Τα "Χρονικά του Φερδινάνδου Δ΄" αναφέρουν ότι ο Ιωάννης Εμμανουήλ πήγε και βρήκε τον ηλικιωμένο θείο του Ιωάννη αμίλητο και ετοιμοθάνατο, πήρε όλα τα πολύτιμα αντικείμενα που του ανήκαν και έφυγε για την Πεναφιέλ. Η Μαρία της Μολίνας διέταξε όλα τα κάστρα που ανήκαν στον Ερρίκο να παραδοθούν όταν πεθάνει στον βασιλιά, ο Ερρίκος πέθανε στις 8 Αυγούστου 1303 και τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου του Βαγιαδολίδ. Ο υπήκοοι τον θρήνησαν ελάχιστα ενώ η βασιλομήτωρ διέταξε όλους τους ευγενείς και τους ιερείς να παραστούν στην τελετή της κηδείας του. Ο Φερδινάνδος Δ΄ έκλεισε ειρήνη με τον εμίρη Μωάμεθ Γ΄ της Γρανάδας, ο εμίρης σύμφωνα με τους όρους θα γινόταν υποτελής του. Όταν έμαθε ο βασιλιάς τον θάνατο του Ερρίκου έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα, στη μητέρα του έδωσε πίσω την Έθιχα. Τον Νοέμβριο του 1303 η Μαρία της Μολίνας έδωσε συμβουλές στον γιο της να συμφιλιώσει τον Ιωάννη της Βαλένθια και τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο για τις διεκδικήσεις τους ηγεμονία του Μπισκάγια, οι σχέσεις του Φερδινάνδου Δ΄ με τη μητέρα του αποκαταστάθηκαν πλήρως.
Το ζήτημα της Μπισκάγια
Τον Ιανουάριο του 1304 ο Ιωάννης της Βαλένθια ζήτησε ξανά την Μπισκάγια χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του με την υποστήριξη του Ζουάν Νούνιε Β΄ ντε Λάρα αλλά ο βασιλιάς το αρνήθηκε. Ο Φερδινάνδος Δ΄ πρότεινε να παραδώσει ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο στη Μαρία Α΄ Ντιάζ ντι Χάρο μια σειρά από πόλεις όπως η Σάντα Ολάγια, η Ισκάρ, η Κουελλάρ, η Κόρδοβα και η Μούρθια, ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο θα διατηρούσε την Μπισκάγια, την Ορντούνα, τη Βαλμασέντα και την Ντουράνγκο. Ο Ιωάννης της Βαλένθιας δέχθηκε την προσφορά του Φερδινάνδου αλλά αρνήθηκε ο ίδιος ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο, αντέδρασε έντονα και απείλησε τον βασιλιά με επανάσταση. Ο Φερδινάνδος Δ΄ ζήτησε από τη μητέρα του να συμφιλιωθεί με τον Ζουάν Νουνιές Β΄ ντι Λάρα και προχώρησε στην υπογραφή της "Συνθήκης του Τορρέλλας" (1304).
Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο δεν συμμετείχε, ήταν έντονα δυσαρεστημένος που ο Φερδινάνδος υποσχέθηκε στον Ιωάννη την Μπισκάγια και του παραχώρησε τη Λα Ριόχα αν και ο ίδιος ολοκλήρωσε όλες τις διαπραγματεύσεις με τον βασιλιά της Αραγωνίας. Ο Ιωάννης της Βαλένθια ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1304 διαπραγματεύσεις με το Βασίλειο της Αραγωνίας δεσμεύοντας τον Φερδινάνδο Δ΄ να δεχτεί τις συμφωνίες που θα κάνουν η Αραγωνία και η Πορτογαλία για τις απαιτήσεις του γιου του Αλφόνσου δε λα Θέρδα. Ο Φερδινάνδος Δ΄ έκανε κατάσχεση στα εδάφη του Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο και του Ζουάν Αλφόνσο ντε Χάρο, λόρδου του Κάμερος αλλά οι δυο ευγενείς δεν προχώρησαν σε επανάσταση εναντίον του βασιλιά. Ο αδελφός του βασιλιά Ινφάντης Φίλιππος ηττήθηκε από τον γαμπρό του Φερνάντο Ροντρίγκεζ ντι Κάστρο που είχε παντρευτεί την ετεροθαλή αδελφή του Γιολάντα νόθη κόρη του Σάντσο Δ΄ και έπεσε στη μάχη.
Συμφωνία με την Αραγωνία
Το σημαντικότερο γεγονός του Φερδινάνδου Δ΄ όταν ενηλικιώθηκε ήταν η υπογραφή της "Συνθήκης του Τορρέλλας" με τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας (1304) που καθόριζε τα σύνορα και τερμάτιζε τις διεκδικήσεις του Αλφόνσου δε λα Θέρδα. Ο Διονύσιος της Πορτογαλίας, ο αρχιεπίσκοπος της Σαραγόσα και ο Ιωάννης της Καστίλης δημοσιοποίησαν τη Συνθήκη του Τορρέλλας (8 Αυγούστου 1304) με στόχο να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στα βασίλεια της Καστίλης και της Αραγωνίας σχετικά με την κατοχή του βασιλείου της Μούρθιας. Ο εμίρης της Γρανάδας Μωάμεθ Γ΄ συμμετείχε στη συμφωνία ύστερα από απαίτηση του Φερδινάνδου Δ΄ αφού ήταν υποτελής του και τα έσοδα από τους φόρους αποτελούσαν σημαντική πηγή για την Καστίλης γι'αυτό οι βασιλείς της Αραγωνίας και της Πορτογαλίας προσπάθησαν να έχουν καλές σχέσεις μαζί του.
Συμφωνία με τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα
Οι βασιλείς της Πορτογαλίας και της Αραγωνίας εκφώνησαν παρουσία του Ιωάννη της Βαλένθια τα αιτήματα του Αλφόνσου δε λα Θέρδα (8 Αυγούστου 1304) που τον υποστήριζε ο Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας. Ο Αλφόνσος παραιτήθηκε από όλα τα δικαιώματα του στον θρόνο της Καστίλης, σε αντάλλαγμα του παραχωρήθηκε μια μεγάλη σειρά από πόλεις και κάστρα. Ο Φερδινάνδος Δ΄ δήλωσε επίσης ότι το ετήσιο εισόδημα του ξαδέλφου του θα έπρεπε να είναι 400.000 μαραβέδια, σε περίπτωση που δεν έφτανε από τις πόλεις που πήρε θα του παραχωρούσε και άλλες μέχρι να φτάσει το εισόδημα το συγκεκριμένο ποσό. Ο Αλφόνσο δε λα Θέρδα εκτός από την παραίτηση από όλα τα δικαιώματα του στον θρόνο δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους βασιλικούς τίτλους, τη βασιλική σφραγίδα και έπρεπε να επιστρέψει στον βασιλιά μια σειρά από πόλεις όπως η Αλμαθάν, η Σόρια, η Αλκαλά ντε Ενάρες και η Αλμενάρα. Ο Αλφόνσος ωστόσο παραβίασε γρήγορα τη "Συνθήκη του Τορρέλλας" και χρησιμοποίησε τα βασιλικά σύμβολα σε αντίθεση με αυτά που υπέγραψε. Τα δικαιώματα στον θρόνο του Αλφόνσο δε λα Θέρδα επανήλθαν ξανά με τον γιο και διάδοχο του Φερδινάνδου Α΄ Αλφόνσο ΙΑ΄ αλλά τελικά ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα αναγκάστηκε να δώσει όρκο υποτέλειας στον βασιλιά.
Ο Φερδινάνδος Δ΄ ζήτησε από όλους τους ευγενείς και τα στρατιωτικά τάγματα, τους Ναΐτες Ιππότες και τους Ιωαννίτες Ιππότες να τηρήσουν κατά γράμμα τους όρους της "Συνθήκης της Τορρέλλας". Τον χειμώνα του 1305 πήγε στην Γκουανταλαχάρα και συνάντησε τον ξάδελφο του Φερδινάνδο δε λα Θέρδα μικρότερο αδελφό του Αλφόνσου δε λα Θέρδα που του έδωσε όρκο υποτέλειας και του δήλωσε ότι θα παραμείνει πιστός στις υπογραφές και τα δώρα που πήρε. Τον Ιανουάριο του 1305 ο νεαρός βασιλιάς ενώ βρισκόταν ακόμα στην Γκουανταλαχάρα ζήτησαν από τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο να παραδώσει στην ανιψιά του Μαρία Α΄ Ντιάζ ντι Χάρο την ηγεμονία της Μπισκάγια αλλά εκείνπς το αρνήθηκε.
Η Συνθήκη του Έλτσε
Το πρόβλημα της διανομής της Μούρθιας αποφάσισε να το συζητήσει με τον βασιλιά της Αραγωνίας σε συνάντηση στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία ντε Χουέρτα που βρισκόταν στην επαρχία της Σόρια. Η συνάντηση έγινε παρουσία των μεγαλύτερων ευγενών της Καστίλης, ανάμεσα τους η αδελφή του βασιλιά Γιολάντα και ο σύζυγος της διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου Αλφόνσος. Η Γιολάντα παραχώρησε την Έλντα και την Νοβέλντα και δέχτηκε σαν αντάλλαγμα από τον Φερδινάνδο Δ΄ την Αρόγιο ντελ Πουέρο και τη Μεδεγίν. Ο Ιωάννης Εμμανουήλ παρέδωσε την Έλτσε και πήρε σαν αντάλλαγμα τη διοίκηση της Αλανσόν (25 Μαρτίου 1305). Ο Ιάκωβος Β΄ αρνήθηκε παρά την επιμονή του Φερδινάνδου Δ΄ να δώσει την ηγεμονία του Αλμπαρρακίν στον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα, δυσπιστούσε πολύ μαζί του λόγω των καλών σχέσεων που είχε με τον Ιωάννη της Βαλένθια. Οι δυο βασιλείς συμφώνησαν ωστόσο να δώσουν εξουσίες στον Καγκελάριο Ντιέγκο Γκαρσία ντι Τολέδο και στον Αραγωνέζο βασιλικό σύμβουλο Γκονζάλο Γκαρσία για να κυβερνηθεί η Μούρθια σύμφωνα με τους όρους της "Συνθήκης της Τορρέλλας".
Οι δυο μονάρχες υπέγραψαν τη "Συνθήκη του Έλτσε" (19 Μαίου 1305) που καθόριζε τα τελικά σύνορα ανάμεσα στην Αραγωνία και την Καστίλη και τη διανομή της Μούρθιας κατά μήκος ξανά του ποταμού Σεγούρα. Οι αλλαγές ήταν μικρές, η πόλη της Καρταχένα που βρισκόταν στη νότια πλευρά του ποταμού πέρασε στο Βασίλειο της Καστίλης και της Λεόν. Η διοίκηση της Καρταχένα μεταβιβάστηκε από τον Φερδινάνδο Δ΄ στον Ιωάννη Εμμανουήλ που διοικούσε και την Αλαρσόν υπό την ψηλή κυριαρχία της Καστίλης. Η διανομή του βασιλείου της Μούρθιας είχε περισσότερο σχέση με γεωγραφικούς παρά με τους ιστορικούς δεσμούς της περιοχής, το βόρειο τμήμα του πέρασε βασικά στην Αραγωνία και το νότιο στην Καστίλη.
Εμφύλιος για την Μπισκάγια
Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο κλήθηκε στα "Κορτές της Μεδίνα δελ Κάνπο" να απαντήσει στα αιτήματα της Μαρίας Ντιάζ ντε Χάρο για τα δικαιώματα της ίδιας και του συζύγου της Ιωάννη στην Μπισκάγια (1305) αλλά δεν εμφανίστηκε, τους αγνόησε πολλές φορές. Ο Ιωάννης διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Φερδινάνδο και απείλησε να παρουσιάσει αποδείξεις ότι ο πατέρας του βασιλιά Σάντσο Δ΄ κατείχε την περιοχή παράνομα. Την ίδια στιγμή έφτασε στα Κορτές ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο με μια συνοδεία από 300 ιππότες, αρνήθηκε κάθε πρόταση και δήλωσε ότι ο Ιωάννης είχε δεσμευτεί με όρκο ότι έχει παραιτηθεί από την Μπισκάγια (1300). Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο εγκατέλειψε αμέσως τα Κορτές και επέστρεψε στην Μπισκάγια, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν στα μέσα του Ιουνίου 1305. Στα μέσα της χρονιάς ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο δήλωσε ότι θα παρουσιάσει τον όρκο παραίτησης που είχε κάνει ο Ιωάννης το 1300 παρουσία του πάπα. Ο βασιλιάς πρότεινε στη Μαρία Α΄ Ντιάζ ντι Χάρο μια συμβιβαστική λύση, να της δώσει μερικές πόλεις της Μπισκάγια αλλά εκείνη το αρνήθηκε με συμβουλή του Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα παρά την αντίθετη γνώμη του συζύγου της Ιωάννη. Ο Ιωάννης της Βαλένθια έκλεισε διετή ανακωχή με τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντε Χάρο με ελπίδες να διακόψει το διάστημα αυτό τη συμμαχία του με τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα. Τα Χριστούγεννα του 1305 ο βασιλιάς είχε άλλη μια συνάντηση με τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο πάλι με τη συνοδεία του Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα, αρνήθηκε για άλλη μια φορά να δώσει στον Ιωάννη την Μπισκάγια.
Ο Λόπεζ Ντιάζ ντι Χάρο γιος και διάδοχος του Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο που δεν είχε καλές σχέσεις με τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα και είχε οριστεί βασιλικός μαγιοδρόμος προσπάθησε να πείσει τον πατέρα του να δεχτεί τις προτάσεις του Φερδινάνδου Δ΄. Ο άρχοντας της Μπισκάγια είχε αμέσως μετά νέα συνάντηση με τον βασιλιά ξανά με τη συνοδεία του Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα κάτι που προκάλεσε την οργή του Φερδινάνδου. Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο προσπάθησε να συμφιλιώσει τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα με τον βασιλιά αλλά ο Φερδινάνδος ήταν αμετακίνητος επειδή παραβίασε τους όρκους του. Ο Φερδινάνδος Δ΄ προσπάθησε τότε να συμμαχήσει με τη Γαλλία, έστειλε απεσταλμένους για να προτείνει γαμήλια συμμαχία με νύφη τη μεγαλύτερη αδελφή του Ισαβέλλα. Ο Ιωάννης έπεισε τον Απρίλιο του 1306 τον βασιλιά να κηρύξει τον πόλεμο στον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα με το πρόσχημα ότι καταπάτησε τους όρκους του παρά την αντίδραση της βασιλομήτωρος, ήταν πεπεισμένος ότι και ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο θα πολεμήσει στο πλευρό του. Ο Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα μετά από σύντομη πολιορκία του βασιλικού στρατού δραπέτευσε αφήνοντας μόνους τους τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο, πήγε να κηρύξει ξεχωριστά τον πόλεμο στον βασιλιά στα δικά του εδάφη.
Οι προτάσεις του βασιλιά
Ο Φερδινάνδος Δ΄ ύστερα από πίεση του στρατού του ζήτησε από τον Ιωάννη να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις για να κλείσει ειρήνη με τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο αφού ούτε οι δικοί του οπαδοί ήθελαν τον πόλεμο. Ο πόλεμος συνεχίστηκε ωστόσο παρά το ότι ο Ιωάννης δήλωσε ότι θα δεχόταν θετικά οποιαδήποτε πρόταση. Ο Φερδινάνδος Δ΄ με συμβουλή της μητέρας του ζήτησε από τον Αλόνσο Πέρες ντε Γκουζμάν να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τους επαναστάτες μεγιστάνες και τη συνάντηση τους. Στη συνάντηση ο βασιλιάς τους δήλωσε τις προθέσεις του να τους δώσει πολλά δώρα, σε αντάλλαγμα να του δώσουν όρκο υποταγής. Ο Ιωάννης αρνήθηκε και επέμενε ότι ήθελε την ηγεμονία της Μπισκάγια χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του, ο Φερδινάνδος του πρότεινε να πάρει από τον αδελφό του Φίλιππο το μερίδιο του στη Γαλικία και να του το δώσει. Ο Φερδινάνδος Δ΄ που επιθυμούσε να έχει καλές σχέσεις με τον Ιωάννη έστειλε τον Αλόνσο Πέρεζ ντε Γκουζμάν και τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα να συνομιλήσουν με τον Ντιέγκο Λόπεζ ντι Χάρο που εξακολουθούσε να αρνείται επίμονα να παραχωρήσει την Μπισκάγια στον Ιωάννη και τη σύζυγο του Μαρία Α΄ Ντιάζ ντι Χάρο. Ο Ιωάννης ζήτησε από τον Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα να τον υποστηρίξει ενώ ο βασιλιάς και η μητέρα του ζητούσαν από τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα να πείσει τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο να επιστρέψει την Μπισκάγια.
Ο βασιλιάς συναντήθηκε ξανά με τον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο στο Μπούργος, του πρότεινε να κρατήσει την Μπισκάγια όσο ζούνε, στη συνέχεια να μεταβιβαστεί στην ανιψιά του Μαρία Α΄ Ντιάζ ντε Χάρο με εξαίρεση την Ορντούνα και τη Βαλμασεντα που θα περάσουν στον γιο του. Ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο αρνήθηκε ξανά και ο Φερδινάνδος προσπάθησε με κάθε τρόπο να κόψει τους δεσμούς του με τον Ζουάν Νουνιέ Β΄ ντι Λάρα, ο Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο πήγε στο πάπα. Στις αρχές του 1307 ενώ ο βασιλιάς, η μητέρα του και ο Ιωάννης βρισκόντουσαν στη Βαγιαδολίδ έμαθαν ότι ο Πάπας Κλήμης Ε΄ αναγνώρισε τον όρκο του Ιωάννη σχετικά με την παραίτηση του από την Μπισκάγια (1300). Ο Ιωάννης της Βαλένθια έκανε έφεση για να ακυρωθεί η απόφαση του πάπα που κατοχύρωνε την Μπισκάγια στον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο. Ο Φερδινάνδος Δ΄ επανέλαβε στον Ντιέγκο Λόπεζ Ε΄ ντι Χάρο την πρόταση που του είχε κάνει την προηγούμενη χρονιά βελτιωμένη, ο γιος του θα κληρονομούσε επιπλέον τη Μιράντα και τη Βιγιάλμπα ντε Λόζα αλλά ο ηγεμόνας της Μπισκάγια αρνήθηκε ξανά.