cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών
Πλοκή
Για λίγο, ο Κασίμ είναι ευτυχισμένος που περνά ποιοτικό χρόνο με τον γιο του. Συναντά το Τζίνι, την Γιασμίν και τον Σουλτάνο, οι οποίοι αμέσως τον υποδέχονται στο Παλάτι με χαρά. Ο Κασίμ αποφασίζει να προχωρήσει με το σχέδιό του με τον Ιάγκο να είναι ο πιστός του ακόλουθος. Εν τω μεταξύ, ο Σαλούκ, ο οποίος έχει επιζήσει της πτώσης, βρίσκει το δρόμο για την Άγκραμπα. Συναντά τον Ρασούλ και προδίδει τους υπόλοιπους κλέφτες λέγοντας στον Ρασούλ την κωδική φράση για το κρησφύγετό τους, ως αντάλλαγμα την ασυλία του από ποινική δίωξη. Όταν τριαντα-ένας κλέφτες συλλαμβάνονται, ο Σαλούκ λέει στον Ρασούλ ότι ο Αλαντίν είναι ένας από τους Σαράντα και ότι ο πατέρας του ο Κασίμ είναι ο αρχηγός τους. Καθώς επιχειρούν να κλέψουν το σκήπτρο από το δωμάτιο θησαυρού στο Παλάτι, ο Κασίμ και ο Ιάγκο συλλαμβάνονται από τους φρουρούς και ο Ρασούλ αποκαλύπτει στον Σουλτάνο την πραγματική ταυτότητα του Κασίμ. Ο Σουλτάνος διατάζει την κράτηση του Κασίμ και του Ιάγκο στο μπουντρούμι για την υπόλοιπη ζωή τους. Ο Αλαντίν βοηθά τον Κασίμ να δραπετεύσει, αλλά γίνεται αντιληπτός από τον Ρασούλ. Παρά το ότι θεωρείται εγκληματίας πια, ο Αλαντίν επιστρέφει στο Παλάτι για να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του. Ο Σουλτάνος είναι έτοιμος να τον τιμωρήσει, αλλά το Τζίνι και η Γιασμίν τον υπερασπίζονται, λέγοντας ότι το μόνο που ήθελε ήταν να δώσει στον πατέρα του μια δεύτερη ευκαιρία. Ο Σουλτάνος αποδέχεται την απολογία του Αλαντίν προς απογοήτευση του Ρασούλ.
Με το σκήπτρο στα χέρια, ο Κασίμ και ο Ιάγκο επιστρέφουν στο Όρος Σουσάμι, μόνο και μόνο για να πιαστούν αιχμάλωτοι από τον Σαλούκ και τους εφτά εναπομείναντες κλέφτες. Ο Κασίμ εξαναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το σκήπτρο για να οδηγήσει αυτόν και του υπόλοιπους κλέφτες στην τοποθεσία όπου βρίσκεται το Χέρι του Μίδα. Το Μαντείο τους κατευθύνει στο Εξαφανιζόμενο Νησί, ένα μεγάλο μαρμάρινο φρούριο κτισμένο στην πλάτη μιας γιγάντιας θαλάσσιας χελώνας, η οποία περιοδικά βυθίζεται στο βάθος του ωκεανού κρύβοντας το Χέρι του Μίδα. Ο Ιάγκο καταφέρνει να δραπετεύσει από τους κλέφτες και επιστρέφει στην Άγκραμπα ενημερώνοντας του τι συμβαίνει και οδηγώντας στη συνέχεια τον Αλαντίν, την Γιασμίν, το Τζίνι, τον Αμπού και το Χαλί στον φυλακισμένο Κασίμ. Ο Αλαντίν καταφέρνει να ελευθερώσει τον πατέρα του και να συμφιλιωθεί μαζί του. Δουλεύοντας μαζί, ανακτούν το Χέρι του Μίδα καθώς η χελώνα αρχίζει να βυθίζεται. Παίρνουν το δρόμο για να βγούν από το φρούριο όταν τους επιτίθεται ο Σαλούκ και κρατά τον Αλαντίν όμηρο, απαιτώντας από τον Κασίμ να του δώσει το Χέρι. Ο Κασίμ του πετάει το Χέρι του Μίδα και ο Σαλούκ το πιάνει, ακουμπώντας στο ίδιο το Χέρι αντί στη λαβή του. Αυτό οδηγεί στο να μετατραπεί ο ίδιος σε χρυσό άγαλμα, το οποίο πέφτει στη θάλασσα και βυθίζεται. Ο Αλαντίν και ο Κασίμ βγαίνουν από το φρούριο πριν βυθιστεί ενώ οι υπόλοιποι κλέφτες το σκάνε. Ο Κασίμ, συνειδητοποιώντας ότι η εμμονή του με το Χέρι μπορεί να προκαλέσει καταστροφή και ότι ο γιος του είναι ο πραγματικός υπέρτατος θησαυρός, πετάει το Χέρι μακριά για να χαθεί στη θάλασσα. Το Χέρι προσγειώνεται στη βάρκα των κλεφτών, μετατρέποντάς την σε χρυσό και βυθίζοντάς την. Όλοι επιστρέφουν στην Άγκραμπα όπου ο Αλαντίν και η Γιασμίν επιτέλους παντρεύονται. Ο Κασίμ παρευρίσκεται στην τελετή αλλά παραμένει κρυμμένος στο περιθώριο, καθώς είναι ακόμη καταζητούμενος για τα εγκλήματά του. Ο Ιάγκο αποφασίζει να φύγει με τον Κασίμ ως ο ταξιδιωτικός του σύντροφος και οι δυο τους φεύγουν για να δουν τον κόσμο.
Παραγωγή
Ακολουθώντας την επιτυχία της Επιστροφής του Τζαφάρ, η Disney ανακοίνωσε το 1995 ότι μια τρίτη ταινία Αλαντίν βρισκόταν σε παραγωγή,  και τον Ιούνιο προγραμματίστηκε για κυκλοφορία απευθείας σε βίντεο μέσα στο 1996. Τον Σεπτέμβριο του 1995, επιβεβαιώθηκε η επιστροφή του Ρόμπιν Ουίλιαμς στο ρόλο του Τζίνι με μισθό, σύμφωνα με πληροφορίες, ενός εκατομμυρίου δολαρίων και αφού ο Τζόι Ροθ απολογήθηκε για την παραβίαση της συμφωνίας που είχε γίνει με την εταιρεία στην πρώτη ταινία να μην χρησιμοποιηθεί η φωνή του Ουίλιαμς στην προώθηση προϊόντων εμπευσμένα από την ταινία. Με τον Ουίλιαμς να επιστρέφει, όλες οι ηχογραφήσεις αλλά και οι εικονογραφήσεις που έγιναν με τον Νταν Καστεγιανέτα στο ρόλο του Τζίνι αποσύρθηκαν και όλες οι σκηνές του Τζίνι ξαναγράφτηκαν από την αρχή για να ταιριάζουν στο κωμικό στυλ του Ουίλιαμς.
Κυκλοφορία
Μέχρι την κυκλοφορία της, Ο Αλαντίν και οι Σαράντα Κλέφτες συνοδεύτηκε από μια διαφημιστική καμπάνια μεγαλύτερη των 70 εκατομμυρίων δολαρίων, συνδεδεμένη με εταιρείες όπως τα McDonald's και η General Mills.
Home video
Όταν κυκλοφόρησε, σύμφωνα με πληροφορίες ο Βασιλιάς των Κλεφτών πωλούσε περισσότερο από την Επιστροφή του Τζαφάρ, αλλά η Disney αρνήθηκε να αποκαλύψει τα πραγματικά στοιχεία των πωλήσεων της κυκλοφορίας. Το 1997, η εφημερίδα The Wall Street Journal ανέφερε ότι η ταινία πώλησε περισσότερα από 10 εκατομμύρια κομμάτια και είχε έσοδα τουλάχιστον 130 εκατομμύρια δολλάρια. Στις 18 Ιανουαρίου 2005, η ταινία επανακυκλοφόρησε σε μια ειδική έκδοση DVD, με ψηφιακά επεξεργασμένη εικόνα και ήχο, δύο επιπρόσθετα παιχνίδια και έξτρα υλικό για το πώς φτιάχτηκε η ταινία. Ωστόσο, η ταινία ήταν μπλεγμένη σε αναμορφική ευρεία οθόνη με αναλογίες 1.85:1 (μια αναλογία που η Disney σπάνια χρησιμοποιούσε σε ταινίες κινουμένων σχεδίων). Το DVD αποσύρθηκε μαζί με τις άλλες δύο ταινίες της σειράς του Αλαντίν τον Ιανουάριο του 2008. Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών, μαζί με την ταινία Η Επιστροφή του Τζαφάρ, κυκλοφόρησε σε Blu Ray/DVD/Digital HD πακέτο στις 5 Ιανουαρίου 2016, ως αποκλειστικότητα για τα μέλη του Disney Movie Club στην Βόρεια Αμερική. Αργότερα κυκλοφόρησε για το ευρύτερο κοινό.
Υποδοχή
Βασισμένη σε 11 κριτικές, η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει στην ταινία ένα ποσοστό αποδοχής 27% από τους κριτικούς με μέσο όρο σκορ 4.8/10. Η Καρίν Τζέιμς από τους The New York Times επαίνεσε τη συνέχεια ως «πολύ καλύτερη από την Επιστροφή του Τζαφάρ», αναγνωρίζοντας ότι «το βίντεο είχε μερικά αδύνατα σημεία, αλλά αυτά πολύ λίγη σημασία έχουν μιας και ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών ξεχειλίζει από κωμική ευρεσιτεχνία και περιπέτεια.»
Προσαρμογές
Δύο προσαρμογές της ταινίας σε κόμικ κυκλοφόρησαν και πωλήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DisneyToon Studios Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1996
Λουκρητία (μυθολογία)
Η Λουκρητία είναι ένα θρυλικό πρόσωπο της ιστορίας της Αρχαίας Ρώμης. Σύμφωνα με την παράδοση, ο βιασμός και ο συνακόλουθος θάνατός της ξεκίνησαν μία σειρά από γεγονότα, που οδήγησαν στην πτώση της βασιλείας και την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολυτεύματος.
Μύθος
Σύζυγός της ήταν ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος και αδελφός της ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αφηγείται ότι ο Λεύκιος Ταρκύνιος ο Υπερήφανος (Superbus), ο τελευταίος βασιλιάς της Ρώμης, είχε έναν άξεστο και βίαιο γιο, το Σέξτο Ταρκύνιο. Ο τελευταίος το 509 π.Χ. βίασε μία Ρωμαία αριστοκράτισσα με το όνομα Λουκρητία. Τότε εκείνη για να περισώσει την τιμή της, κάλεσε τους συγγενείς της, και αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί, πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο, που κρατούσε κρυμμένο.
Η αυτοκτονία της Λουκρητίας ενέπνευσε μία πληθώρα από σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τους Τιτσιάνο, Ρέμπραντ, Ντύρερ, Ραφαήλ, Μποτιτσέλι και άλλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία
Νουβία
thumb|250px|Η περιοχή της Νουβίας σήμερα
Η Νουβία είναι μια περιοχή κατά μήκος του ποταμού Νείλου, η οποία εκτείνεται στη νότια Αίγυπτο και το βόρειο Σουδάν, από το Ασσουάν μέχρι τη Χαρτούμ. Οι κάτοικοί της λέγονται Νούβιοι.
Ιστορία
Η περιοχή έχει μακραίωνη ιστορία, και οι κάτοικοί της άρχισαν τη καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων την 5η χιλιετία π.Χ. Η περιοχή διαθέτει πλούσιους φυσικούς πόρους, τους οποίους εμπορευόταν με τα αρχαία αιγυπτιακά βασίλεια. Το Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου κατέλαβε τη Νουβία το 1500 π.Χ.
Μετά την αποχώρηση των Αιγυπτίων ιδρύθηκε το Βασίλειο του Κους. Η πρωτεύουσα του ήταν η Μερόη, η οποία βρισκόταν στην ενδοχώρα στις όχθες του Νείλου. Στα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια στα παράλια της Ερυθράς θάλασσας που βρίσκονταν κοντά στη Νουβία ήκμασαν πολλοί εμπορικοί ναύσταθμοι. Εκεί σταματούσαν για ανεφοδιασμό οι ναυτικοί που είχαν ξεκινήσει από την Αίγυπτο για την Αζανία (σημερινές Σομαλία, Κένυα, Τανζανία) ή τις μακρινές Ινδίες. Οι Νούβιοι εκείνα τα χρόνια επιδίδονταν κυρίως στο εμπόριο καβουκιών χελώνας και ελεφαντοστού (κυρίως στους εν λόγω ναυστάθμους) τα οποία ήταν άφθονα στη γη τους. Μία από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες πόλεις του Βασιλείου του Κους ήταν το Αξούμ, το οποίο τελικά έγινε τόσο ισχυρό που κατέλυσε το βασίλειο και σχημάτισε την ομώνυμη αυτοκρατορία. Η αυτοκρατορία του Αξούμ είχε στενές εμπορικές σχέσεις με τους Βυζαντινούς και μάλιστα εκχριστιανήθηκε τον 4ο αιώνα. Περιλάμβανε εδάφη από τη Νουβία, και την Αιθιοπία. Όταν οι Βυζαντινοί έφυγαν οριστικά από την Αφρική στα μέσα του 7ου αιώνα άρχισε και η αργή αλλά σταθερή παρακμή της αυτοκρατορίας του Αξούμ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Σουδάν
Toy Story 2
Το Toy Story 2 είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων με τη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή παραγωγής 1999. Αποτελεί την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία της Pixar και συνέχεια του Toy Story (1995). Ο Τζον Λάσιτερ επέστρεψε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και έγραψε το σενάριο μαζί με τους Ρίτα Χσιάο, Νταγκ Τσαμπερλέιν και Κρις Γουέμπ. Οι Τομ Χανκς και Τιμ Άλεν δανείζουν για δεύτερη φορά τις φωνές τους στους κεντρικούς χαρακτήρες του Σερίφη Γούντι και του Μπαζ Λαϊτγίαρ αντίστοιχα. Η συνέχεια βρίσκει τον Μπαζ και τα υπόλοιπα παιχνίδια να προσπαθούν να σώσουν τον Γούντι, ο οποίος έχει κλαπεί από ένα συλλέκτη παιχνιδιών.
Η Disney αρχικά οραματίστηκε το Toy Story 2 ως μια συνέχεια που θα κυκλοφορούσε απευθείας στο βίντεο και η παραγωγή της ξεκίνησε σε ένα κτίριο χωριστά από την Pixar, με το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού να εργάζεται στην ταινία Ζουζούνια (Α Bug's Life, 1998). Όταν τα πρώτα δοκιμαστικά αποδείχθηκαν υποσχόμενα, η Disney αποφάσισε να κυκλοφορήσει την ταινία στους κινηματογράφους, η Pixar όμως δεν ήταν ευχαριστημένη με την ποιότητα της συνέχειας. Ο Λάσιτερ και η ομάδα του ανέπτυξαν ολόκληρη την πλοκή από την αρχή μέσα σε ένα σαββατοκύριακο. Παρά το γεγονός ότι η ανάπτυξη μιας ταινίας της Pixar απαιτεί χρόνια, η ημερομηνία κυκλοφορίας που είχε ήδη οριστεί δεν μπορούσε να αλλάξει και η παραγωγή του Toy Story 2 έπρεπε να ολοκληρωθεί μέσα σε εννέα μήνες.
Το Toy Story 2 κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 24 Νοεμβρίου 1999. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς, με αρκετούς να κάνουν λόγο για μία από τις λίγες συνέχειες που ξεπέρασαν την πρωτότυπη ταινία ενώ φιγουράρει μέχρι σήμερα σε λίστες με τις καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών. Έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία με τις συνολικές εισπράξεις να αγγίζουν τα 497,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας Κωμωδία/Μιούζικαλ.
Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε στη δημιουργία μίας ακόμη συνέχειας. Το Toy Story 3 κυκλοφόρησε το 2010 και γνώρισε εξίσου μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία.
Πλοκή
Τα παιχνίδια είναι πίσω με τις πλάκες, τις φιλίες, τους έρωτες και τις παραξενιές τους. Ο Άντι φεύγει για την κατασκήνωση, σκοπεύοντας να πάρει μαζί του τον Γούντι μα πάνω στο παιxνίδι το χέρι του Γούντι σκίζεται ελαφρά κι έτσι ο Άντι τον βάζει στο ράφι. Ο Γούντι θα βρεθεί στο ξεπούλημα της οικογένειας του Άντι και θα κλαπεί από τον Αλ, έναν πωλητή παιχνιδιών που με τον Γούντι ολοκλήρωσε την τετράδα παιχνιδιών, ηρώων ενός παλιού σίριαλ με σκοπό να την πουλήσει σε ένα μουσείο στην Ιαπωνία.Τα παιχνίδια του Άντι με επικεφαλής τον Μπαζ ξεκινούν μία εκστρατεία για να τον βρουν ενώ αυτός γνωρίζεται με τα άλλα μέλη της τετράδας: το άλογο Άπαικτο, την καουμπόισα Τζέσι και το χρυσοθήρα "Βρόμικο" Πιτ. Ο Μπαζ και οι υπόλοιποι εισβάλλουν στο παιχνιδάδικο του Αλ και μετά από ένα μπέρδεμα, ανάμεσα στα υπόλοιπα παιχνίδια βρίσκεται ένας άλλος Μπαζ, ένας Μπαζ που πιστεύει πως είναι αστροφύλακας! Εν τω μεταξύ ο Γούντι βρίσκει καλή την ιδέα να πάει στην Ιαπωνία και αποφασίζει να μείνει μαζί με τους υπόλοιπους τρεις. Η παρέα των παιχνιδιών με τον ψεύτικο Μπαζ φτάνουν και προσπαθούν να σώσουν το Γούντι και τότε εμφανίζεται ο αληθινός Μπαζ. Ο Γούντι θα μετανιώσει για την απόφαση του και τελικά θα πάει πίσω στον Άντι αλλά ο Χρυσοθήρας έχει αντιρρήσεις. Εκείνη την ώρα ο Αλ παίρνει την βαλίτσα που έχει μέσα τον Γούντι, την Τζέσι, τον Χρυσοθήρα και τον Άπαικτο. Τα παιχνίδια τον καταδιώκουν μέχρι το αεροδρόμιο και μετά από πολλές περιπέτειες καταφέρνουν να νικήσουν τον Χρυσοθήρα και να γλυτώσουν από τον Αλ. Την επόμενη μέρα όλοι είναι πίσω στο σπίτι του Άντι και μαζί του είναι η Τζέσι και ο Άπαικτος, οι οποίοι θα παρουσιαστούν ως καινούργια παιχνίδια μπροστά στον Άντυ!
Παραγωγή
Το Toy Story 2 αρχικά ήταν να κυκλοφορήσει απευθείας σε βίντεο και όχι στους κινηματογράφους. Η Disney ζήτησε από την Pixar να φτιάξει μια συνέχεια με 60 λεπτά χρόνο διάρκειας. Όταν τα στελέχη της Disney είδαν τη σκληρή δουλειά και το καλό αποτέλεσμα που έκανε η δεύτερη ομάδα της Pixar και μετά από πίεση από τους Τομ Χανκς και Τιμ Άλλεν αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν την ταινία στους κινηματογράφους.
Κατά την διάρκεια της παραγωγής, ένας υπάλληλος ενώ έκανε έναν καθαρισμό αχρήστων αρχείων στον κεντρικό υπολογιστή της pixar καταλάθος έσβησε τον φάκελο που κατείχε ολόκληρη την ταινία. Η pixar έκλεισε τον κεντρικό υπολογιστή πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η διαγραφή όμως το 90% τριών χρόνων δουλειάς είχε ήδη διαγράφει. όμως, μια υπάλληλος θυμήθηκε ότι είχε τα αρχεία στον υπολογιστή του σπιτιού της διότι έπρεπε να προσέχει το νεογέννητο μωρό της και δούλευε από εκεί. στο τέλος κατάφεραν να αντικαταστήσουν σχεδόν όλα τα αρχεία, χάνοντας μόνο δουλειά μιας εβδομάδας.
Μέλη της δημιουργική ομάδας όμως δεν ήταν ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα. Η Pixar συναντήθηκε με τη Disney και τους είπε ότι πρέπει να γυρίσουν την ταινία από την αρχή. Η Disney διαφώνησε καθώς δεν υπήρχε αρκετός χρόνος ώστε να κυκλοφορήσει η ταινία στην ορισμένη ημερομηνία. Τότε η Pixar ζήτησε από τον Λάσιτερ να αναλάβει την παραγωγή. Ο Λάσιτερ δέχτηκε και συγκέντρωσε την ομάδα του από την πρώτη ταινία για να δουλέψουν πάνω στο στόρι. Μέσα σε ένα σαββατοκύριακο το σενάριο είχε γραφτεί από την αρχή. Για να προλάβουν την ημερομηνία κυκλοφορίας είχαν μόλις 9 μήνες να ολοκληρώσουν την ταινία.
Η Disney και η Pixar είχαν κάνει συμφωνία για πέντε ταινίες και εφόσον συμμετείχε στην παραγωγή του Toy Story 2 θα έπρεπε να μετρήσει ως μία από τα πέντε. Η Disney όμως υποστήριξε ότι εφόσον οι διαπραγματεύσεις για την δεύτερη ταινία έγιναν μετά την συμφωνία των πέντε ταινιών, το Τoy Story 2 δεν έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται σε αυτές. Αυτή τους η διαφωνία οδήγησε στην αποχώρηση της Pixar από τη Disney το 2004, χωρίς να τηρήσουν τη συμφωνία τους. Η διαφωνία τους παρ' όλα αυτά λύθηκε όταν ο Μάικλ Άισνερ, πρόεδρος της Disney, αποχώρησε και ανέλαβε ο Μπομπ Άιγκερ, ο οποίος αγόρασε την Pixar το 2006.
Box Office
Με προϋπολογισμό 90.000.000 δολάρια, το Toy Story 2 έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 57,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 245,8 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 251,5 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 497,3 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 3η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία τόσο στην Αμερική όσο και παγκοσμίως για το 1999. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της σειράς καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, πίσω από το Toy Story 3. Στην Ελλάδα έκοψε 50.000 εισιτήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Λάσιτερ Κατηγορία:Κούκλες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1999
Αφγανικό λαγωνικό
Το Αφγανικό λαγωνικό, ή αφγανικός σκύλος, αποτελεί ιδιαίτερη ράτσα σκύλων που ανήκει στα κυνηγόσκυλα ή θηρευτικά. Αν και ήταν πολύ γνωστό στην Αίγυπτο, από την αρχαιότητα, πολλοί μάλιστα το αναγνωρίζουν σε παραστάσεις της 3ης χιλιετίας π.Χ., σήμερα βρίσκεται να εξελίσσεται στο οροπέδιο του Αφγανιστάν, ειδικά στο κυνήγι της λεοπάρδαλης και της γαζέλας.
Φέρεται να έχει προσαρμοστεί στη διαβίωση σε ερημικά μέρη, λόγω των ανεπτυγμένων λαγονίων οστών του. Έχει ύψος περίπου 60-70 εκατοστά και το βάρος του φθάνει τα 28 κιλά. Η ράχη του είναι ευθεία, τα αυτιά του μακριά και πλαδαρά, ενώ το τρίχωμά του είναι μακρύ και πυκνό μεταξένιο, σε ομοιόμορφο χρωματισμό από ανοικτό καφεκίτρινο μέχρι καφεκόκκινο σκούρο. Η ουρά του είναι μικρή και κυρτή προς τα πάνω. Το κεφάλι του είναι, σχετικά με το μέγεθός του, μικρό, το δε ρύγχος του είναι πάντα περισσότερο σκουρόχρωμο.
Περί το 1800 Άγγλοι στρατιώτες μετέφεραν κάποια απ΄ αυτά στην Αγγλία και από εκεί περί το 1930 εισάχθηκαν στην Αμερική. Ο Αφγανικός σκύλος εκπαιδεύεται σχετικά εύκολα ως φύλακας οικίας και θεωρείται από τις καλύτερες ράτσες σε άλματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Αφγανιστάν Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Παναγής Σκουζές
Ο Παναγής Σκουζές (1777 ή 1776  - 1847) ήταν Έλληνας έμπορος με πολυτάραχο βίο. Στα απομνημονεύματά του διέσωσε την ιστορία των Αθηνών του 18ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Σκουζέ και της Σαμαλτάνας Παναγιωτάτζη. Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και την δυστυχία λόγω της οικονομικής δυσπραγίας του πατέρα του αλλά και λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην Αθήνα. Αρχικά έκανε διάφορες δουλειές και το 1804 έγινε ναύτης.
Ταξίδεψε μέχρι την Αμερική και παρακολούθησε τη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Απέκτησε μεγάλη περιουσία και επέστρεψε στην Αθήνα πριν το ξέσπασμα της επανάστασης. Αμέσως επιδόθηκε σε αγορές εκτάσεων γης και ακινήτων καθιστώντας τον σε έναν από τους ισχυρότερους άνδρες της εποχής. Το 1820 μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και το 1822 εκλέχτηκε δημογέροντας της Αθήνας. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες κατά τη διάρκεια της επανάστασης και μάλιστα σ' αυτήν της πολιορκίας της Ακρόπολης από τον Κιουταχή. Μετά την απελευθέρωση επιδόθηκε στο εμπόριο. Ίδρυσε τον Δήμο Αθηναίων. Άνοιξε μάλιστα και δική του τράπεζα, την πρώτη στην Αθήνα, αφού έγινε πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η τράπεζα Σκουζέ λειτούργησε μέχρι το 1913.
Το 1841 συνέγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία αναφέρονται στην περίοδο 1772 - 1796. Απεβίωσε στην Αθήνα και γιοι του ήταν οι Γεώργιος και Σπυρίδων Σκουζές.
Δείτε επίσης
Παναγης Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Μεταφραστικό Κέντρο των Οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Το Μεταφραστικό Κέντρο των Οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (CdT) είναι ένας οργανισμός της ΕΕ που ιδρύθηκε το 1994 με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2965/94 του Συμβουλίου, και έχει την έδρα του στην πόλη Λουξεμβούργο της ομώνυμης χώρας. Αποστολή του Κέντρου αποτελεί η παροχή στα όργανα της ΕΕ, καθώς και σε κάθε θεσμικό όργανο και οργανισμό της ΕΕ που προσφεύγει στις υπηρεσίες του, των μεταφραστικών υπηρεσιών που είναι αναγκαίες για τις δραστηριότητές τους.
Το Κέντρο παρέχει τις υπηρεσίες του στις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ και σε μη Ευρωπαϊκές κοινοτικές γλώσσες, στις οποίες περιλαμβάνονται πάνω από 700 γλώσσες συνολικά.
Διαδραστική Ορολογία για την Ευρώπη (IATE)
Το Κέντρο διαχειρίζεται την ΙΑΤΕ, τη μεγαλύτερη βάση δεδομένων ορολογίας στον κόσμο.
Νομικό πλαίσιο
Το Κέντρο ιδρύθηκε με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2965/94 του Συμβουλίου το Νοέμβριο 1994, ο οποίος.αναθεωρήθηκε δύο φορές. Πρώτα, το 1995 με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2610/95 του Συμβουλίου για επέκταση των δραστηριοτήτων του Κέντρου στα θεσμικά όργανα που διαθέτουν υπηρεσία μετάφρασης και για ενίσχυση της διοργανικής συνεργασίας στον τομέα της μετάφρασης. Μετά, το 2003 με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1645/2003 του Συμβουλίου για να εναρμονιστούν ορισμένες διατάξεις με τον Κανονισμό του Συμβουλίου για το δημοσιονομικό Κανονισμό που εφαρμόζεται στο γενικό προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Διοίκηση
Το Κέντρο διοικείται από διοικητικό Συμβούλιο που απαρτίζεται από εκπροσώπους των Κρατών Μελών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των πελατών του, δηλαδή έκαστου οργανισμού ή θεσμικού οργάνου που προσφεύγει στις υπηρεσίες του. Ο Πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου είναι ο Ρύτις Μαρτικόνις, Γενικός Διευθυντής της Υπηρεσίας Μετάφρασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο νόμιμος εκπρόσωπος του Κέντρου είναι η Διευθύντρια, η Μάιερ Κιλοράν.
Δίκτυο Υπηρεσιών ΕΕ
Το Κέντρο είναι μέλος του Δικτύου Υπηρεσιών της ΕΕ, που συστάθηκε από τα Κράτη Μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ για την παροχή υπηρεσιών σε βιομηχανίες και πολίτες και την εκτέλεση συγκεκριμένων νομικών, τεχνικών ή επιστημονικών καθηκόντων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κοινοτικής νομοθεσίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη Κατηγορία:Κυβερνητικά όργανα Κατηγορία:Γλωσσική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Μυρσίνη Λασιθίου
Η Μυρσίνη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 330 μέτρων, επί του δρόμου που συνδέει την Σητεία με τον Άγιο Νικόλαο, 25 χιλιόμετρα από τη Σητεία.
Η κοινότητα Μυρσίνης συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 202Α - 01/10/1928 με την απόσπαση του οικισμού Μυρσίνη από την Κοινότητα Τουρλωτής και τον ορισμό του ως έδρα της.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ο Ρ. Faure πρότεινε ότι το τοπωνύμιο Cathia που αναφέρει ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα σε χάρτη του 1629 είναι η Μυρσίνη. Η αρχαιότερη μνεία του οικισμού είναι η αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπου αναφέρεται ως Μετόχια, με 22 χριστιανικές οικογένειες και 2 τουρκικές. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Μετόχια Τουρλωτής με 440 χριστιανούς κατοίκους και 7 Τούρκους. Το 1920 το όνομα του οικισμού αλλάζει σε Μυρσίνη, λόγω των πολλών μυρτιών που φυτρώνουν στην περιοχή. Το 1928 βρισκόταν στην κοινότητα Τουρλωτής αλλά το 1940 είχε δική της κοινότητα.
Πύργος του Κορνάρου
Βορειοανατολικά του χωριού, κοντά στη θάλασσα βρίσκεται, ένας μεσαιωνικός πύργος γνωστός ως Πύργος του Κορνάρου ή Πύργος του Αγίου Αντωνίου, από την παρακείμενη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Αντώνιο. Στο βόρειο τοίχο στο εσωτερικό του ναού σώζεται επιγραφή «Βιτζεντζο Κορνάρος 1677», ίσως απόγονος της οικογένειας του ομώνυμου ποιητή. Στην περιοχή υπήρχε επί Ενετοκρατίας και Τουρκοκρατίας οικισμός. Ο πύργος ανοικοδομήθηκε κατά την Ενετοκρατία, πιθανόν ως πυργόσπιτο. Το συνολικό ύψος του πύργου μαζί με τις επάλξεις φτάνει τα 12 μ. και η περίμετρος της βάσης του, τα 22 μ. Έχει δύο εισόδους στη δυτική πλευρά, μία για το ισόγειο και μία για τα πάνω πατώματα. Ο Πύργος καταστράφηκε εν μέρει κατά την επανάσταση του 1897, όταν Μυρσινιώτες προσπάθησαν να κατεδαφίσουν τον πύργο με δυναμίτη, ώστε να μην χρησιμοποιηθεί από τους Τούρκους. Ο πύργος υπέστη μερικές ρωγμές και δεν ξαναχρησιμοποίηθηκε. Ένας μέρος του κατέρρευσε κατά τη διάρκεια δυνατής βροχής το 1918. Ο πύργος αναστηλώθηκε από τον Οργανισμό Ανάπτυξης Σητείας το 1999 και έγινε επισκέψιμος το 2007.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Οικονομικά στοιχεία
Η οικονομία της Μυρσίνης βασίζεται σήμερα στην αγροτική παραγωγή, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο και τα σταφύλια. Επίσης, οι κάτοικοι του χωριό εργάζονται στα ξενοδοχεία του Μόχλου. Στο χωριό λειτουργούν δύο ταβέρνες. Το 1928 ιδρύθηκε στο χωριό ο γεωργικός πιστωτικός συνεταιρισμός Μυρσίνης «η Πρόοδος» και το 1933 ο οινοποιητικός συνεταιρισμός Μυρσίνης «ο Άγριλος», ο οποίος το 1961 μετατράπηκε σε ελαιουργικό, αλλά σήμερα η λειτουργία του έχει σταματήσει.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Ζντράβκο Κριβοκάπιτς
Ο Ζντράβκο Κριβοκάπιτς (σερβικά κυριλλικά: Здравко Кривокапић, 1958- ) είναι Μαυροβούνιος πολιτικός, μηχανικός και ακαδημαϊκός, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 4 Δεκεμβρίου 2020 έως τις 28 Απριλίου 2022 και μέλος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου. Είναι ο ηγέτης του συνασπισμού "Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου". Στις 4 Φεβρουαρίου 2022 η κυβέρνησή του κατέρρευσε έπειτα από την υπερψήφιση πρότασης μομφής.
Βιογραφικό σημείωμα
Το 1981 αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Το 1993 απέκτησε διδακτορικό στη σχολή του στην Ποντγκόριτσα. Επαγγελματικά συνδεδεμένος με το Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου, προήχθη σε καθηγητή στη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών αυτού του πανεπιστημίου. Συγγραφέας βιβλίων, ακαδημαϊκών βιβλίων και επιστημονικών άρθρων, είναι μέλος των συμβουλίων του προγράμματος πολλών επιστημονικών περιοδικών.
Το 2020, ήταν ένας από τους ιδρυτές και ανέλαβε τη θέση του προέδρου της οργάνωσης "Ne damo Crnu Goru", υποστηρίζοντας τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία στο Μαυροβούνιο κατά τη διάρκεια σύγκρουσης για νέους νομικούς κανονισμούς. Την ίδια χρονιά, έγινε ο ηγέτης του εκλογικού καταλόγου μιας ευρείας αντιπολίτευσης στους κυβερνώντες σοσιαλιστές στον εκλογικό συνασπισμό "Za budućnost Crne Gore", αποκτώντας έδρα ως αναπληρωτής στις εκλογές.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2020, ο Κριβοκάπιτς έλαβε από τον πρόεδρο Μίλο Τζουκάνοβιτς εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης, στις 8 Οκτωβρίου. Η κυβέρνησή του εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο με 41 θετικές ψήφους από τα συνολικά 81 μέλη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μαυροβουνίου
Φωνοθήκη
thumb|right|Ο [[Λέων Τολστόι γράφει τη φωνή του το 1908]] Φωνοθήκη καλείται ένα αρχείο ηχητικών ντοκουμέντων.
Η πρώτη σκέψη στην Ευρώπη για την ίδρυση φωνοθήκης (η λέξη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1932), έγινε 22 χρόνια μετά από την εφεύρεση του φωνογράφου, το 1899, από την Ακαδημία Επιστημών της Βιέννης. Κατόπιν, το 1904, ιδρύεται στο Βερολίνο το «Φωνογκράμ Αρκίβ».
Στη Γαλλία, στις 31 Δεκεμβρίου 1907 και στις 13 Ιουνίου 1912, ειδικοί του μελοδράματος, προκειμένου να διαφυλαχτούν οι φωνές διάσημων τραγουδιστών της εποχής, έκλεισαν σε μεταλλικές θήκες δίσκους με ηχογραφήσεις τους και τις τοποθέτησαν στα υπόγεια της όπερας του Παρισιού, με την προοπτική ν’ ανοιχτούν ύστερα από 100 χρόνια. Μεταξύ των άλλων ήταν και οι φωνές του Καρούζο, του Ταμάνιο, της Αντελίνας Πάτι, του Πασκουάλε Αμάτο και του Φιοντόρ Σαλιάπιν.
Στις 3 Ιουνίου 1911 το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, με την συνεργασία του Εμίλ Πατέ και του γλωσσολόγου Φερντινάν Μπρινό, ίδρυσε τα «Αρχεία λόγου», τον πρόγονο της υποδειγματικής Εθνικής Φωνοθήκης της Γαλλίας, που θεωρείται από τις μεγαλύτερες στον κόσμο και πρώτη στη συλλογή εθνομουσικολογικού υλικού.
Τα «Αρχεία Λόγου» ως το 1914 είχαν κιόλας πραγματοποιήσει τις πρώτες σημαντικές αποστολές τους για τη συγκέντρωση εθνογραφικών ντοκουμέντων και για τις πρώτες εγγραφές φωνών προσωπικοτήτων της πολιτικής, των Γραμμάτων και της Τέχνης, όπως του Φρειδερίκου Μιστράλ, του Εμιλ Βεραρέν, του Αντρέ Ζιντ κ.ά.
Η Εθνική Φωνοθήκη της Γαλλίας, ιδρύθηκε με βούλευμα στις 8 Απριλίου 1938, ως τμήμα της Εθνικής Βιβλιοθήκης, με σκοπό «τη συγκέντρωση όλης της φωνογραφίας του κράτους». Στην Εθνική Φωνοθήκη ενσωματώθηκαν και τα «Αρχεία Λόγου». Το αρχικό υλικό της συμπληρώθηκε με αγορές και διάφορες δωρεές. Αξιοσημείωτα αποκτήματά της, η ιδιωτική συλλογή του Μαξ ντε Ριέ (Max de Rieux), καθώς κι αυτή των 240 δίσκων από το μουσικολογικό συνέδριο του Καΐρου, που της πρόσφερε το 1932 ο βασιλιάς της Αιγύπτου Φουάτ.
Στο Παρίσι, εκτός από την Εθνική Φωνοθήκη, υπάρχει και το Αρχείο της Ραδιοφωνίας, το οποίο αποτελεί κι ένα ιστορικό μουσείο με πολύ ενδιαφέροντα εκθέματα. Στην Αγγλία, επίσης, υπάρχουν δυο θαυμάσια οργανωμένες φωνοθήκες• είναι το Εθνικό Βρετανικό Ινστιτούτο Ηχογραφήεων, το οποίο ιδρύθηκε το 1955 και το «Αρχείο Ήχων» του B.B.C., που είναι μια από τις πιο τεκμηριωμένες πηγές της σύγχρονης ιστορίας και του πολιτισμού. Οι ηχογραφήσεις του BBC, προορίζονται κυρίως για τις εκπομπές του, ενώ αυτές του Ινστιτούτου διατίθενται μόνο για επιστημονικές μελέτες και διαλέξεις.
Εξάλλου, μια αξιόλογη συλλογή με ιστορικές φωνές, δημιούργησε ο ραδιοφωνικός σταθμός  «Πασίφικα» στην Καλιφόρνια, το 1949. Αντίγραφα των ηχογραφήσεων της συλλογής αυτής, μπορεί κανείς ν’ αγοράσει έναντι τιμής που καθορίζεται κατά περίπτωση.
Στην Ελλάδα, ένα αρκετά πλούσιο αρχείο ηχητικών ντοκουμέντων, διαθέτει το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (νυν ΕΡΤ). Αλλά είναι γνωστό ότι και σε ιδιωτικές συλλογές υπάρχουν πολύτιμες και σπάνιες ηχογραφήσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Εφευρέσεις
Κατηγορία:Μουσική τεχνολογία
Αλσατία
Η Αλσατία (γαλλικά: Alsace, γερμανικά: Elsass) είναι ιστορική, πολιτιστική και πρώην διοικητική περιοχή της ανατολικής Γαλλίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Ανήκει στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ και περιλαμβάνει δύο νομούς: Άνω Ρήνος και Κάτω Ρήνος. Πρωτεύουσα είναι το Στρασβούργο.
Γεωγραφία
Η Αλσατία καλύπτει περιοχή με συνολική έκταση 8.280 τ. χλμ. και ήταν έως το 2015 η πιο μικρή διοικητική περιοχή της Γαλλίας. Εκτείνεται κατά μήκος του Ρήνου και στη δυτική του όχθη. Συνορεύει με την Ελβετία, τη Λωρραίνη, τη Γερμανία και τη Φρανς Κοντέ (Ελεύθερη Κομητεία, Franche Compté).
Η περιοχή της Αλσατίας είναι κατά βάση πεδινή. Στο δυτικό τμήμα της αρχίζει η οροσειρά των Βοσγίων (Vosges) με την υψηλότερη κορυφή εντός της Αλσατίας να έχει ύψος 1.424 μ.
Στα γήινα στρώματα της Αλσατίας εμπεριέχονται, σίδηρος, άργυρος, χαλκός, μόλυβδος, ψευδάργυρος, κοβάλτιο, μάρμαρο, γύψος, σχιστόλιθοι, κάλιο καθώς και πετρέλαιο. Τα καλιούχα της, γήινα στρώματα δίνουν στη Γαλλία την τρίτη θέση παραγωγής καλίου στον κόσμο.
Στην Αλσατία καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά, ορισμένα είδη λαχανικών με κυριότερο το είδος λάχανου από το οποίο παρασκευάζεται η τοπική σπεσιαλιτέ σουκρούτ, αλλά η κυριότερη καλλιέργεια είναι αυτή της αμπέλου. Η Αλσατία είναι γνωστή για τα λευκά κρασιά της (κυρίως τους τύπους ρίσλινγκ και Πινό).
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα η Αλσατία ανήκε στους Κέλτες. Αργότερα υπήρξε μέρος της Γερμανίας (όπως επίσης και της Γαλλίας). Η περιοχή «άλλαξε χέρια» αρκετές φορές, ώσπου με το πέρας του Β΄ Παγκόσμιου εντάχθηκε μόνιμα στο κράτος της Γαλλίας. Το όνομά της οφείλεται στον ποταμό Ιλλ.
Από το 1982 ως το 2015 η Αλσατία ήταν διοικητική περιοχή και περιλάμβανε 2 νομούς τον Άνω Ρήνο και τον Κάτω Ρήνο. Από την 1 Ιανουαρίου 2016 μαζί με τις πρώην περιοχές Καμπανία-Αρδέννες και τη Λωρραίνη συγκροτούν τη νέα διοικητική περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Σημείωση
Πολλά τοπωνύμια στην Αλσατία έχουν γερμανική προέλευση, προφέρονται όμως με τρόπο που ελαφρώς ξενίζει, ειδικά τους γερμανομαθείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πόλη του Αγκνώ (Hagenau), η οποία γερμανικά θα προφερόταν "Χάγκεναου", ενώ στην αλσατική διάλεκτο προφέρεται "Αγκενώ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ετερόπτερα
Τα Ετερόπτερα είναι ομάδα χερσαίων και υδρόβιων εντόμων που ανήκουν στην τάξη των Ημίπτερων. Περιλαμβάνει περίπου 70 οικογένειες και 40.000 είδη που είναι διαδεδομένα σε όλο τον κόσμο. Βασικό τους χαρακτηριστικό είναι η υφή των μπροστινών φτερών. Το μισό τους τμήμα είναι σκληρό και δερματώδες (ημιέλυτρα) και το υπόλοιπο μισό λεπτό και μεμβρανώδες. Όταν τα έντομα είναι ακίνητα, τα μπροστινά φτερά διπλώνουν πάνω από τα πίσω, σχηματίζοντας ένα Χ. Παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία μορφών και μεγεθών. Ορισμένα είδη δεν έχουν φτερά. Τα πιο πολλά ετερόπτερα έχουν πλατύ και ωοειδές σώμα και μακριά πόδια. Έχουν σύνθετα μάτια, αρθρωτές κεραίες και προβοσκίδα. Τα περισσότερα είδη έχουν στο κάτω μέρος του θώρακα έναν αδένα που παράγει δύσοσμα υγρά. Τα ετερόπτερα ζουν σε ένα ευρύ φάσμα βιότοπων, στην ξηρά αλλά και στο νερό. Πολλά από τα χερσαία είδη (γεωκοριοί) συνδέονται με τα φυτά. Τρέφονται με φυτικούς ιστούς ή με θρεπτικά συστατικά των σπόρων. Άλλα είδη είναι πτωματοφάγα και ζουν μέσα στο έδαφος, σε υπόγειες στοές και φωλιές μυρμηγκιών. Μερικά είδη είναι αρπακτικά ή τρέφονται με το αίμα σπονδυλωτών ζώων. Το τσίμπημά τους είναι αρκετά επώδυνο. Τα μέλη της οικογένειας Cimicidae είναι παράσιτα στα πτηνά και στα θηλαστικά (περιλαμβανομένου του ανθρώπου). Τα υδρόβια ετερόπτερα (υδροκοριοί) είναι θηρευτές άλλων υδρόβιων οργανισμών (γυρίνοι, προνύμφες άλλων εντόμων). Υπάρχουν επίσης είδη που κολυμπούν στο νερό, αλλά ζουν στην ξηρά (αμφιβιοκοριοί). Αρκετά είδη είναι ωφέλιμα και βοηθούν στην καταπολέμηση των ζιζανίων των φυτών, όμως άλλα καταστρέφουν τις αγροτικές καλλιέργειες. Πολλά από τα παρασιτικά ετερόπτερα ευθύνονται για τη μετάδοση ασθενειών (τρυπανοσώματα). Η καταπολέμησή τους γίνεται με διάφορα χημικά εντομοκτόνα.
Κατηγορία:Ημίπτερα
Άραγκορν (άλογο)
Ο Άραγκορν (το οποιο γεννήθηκε το 2002) είναι ιρλανδικό άλογο ιπποδρομοιών το οποίο κέρδισε τους αγώνες Γκρέιντιντ Στέικς το 2005 και το 2006.
Συνταξιούχος πια, ο Αραγκόρνς βρίσκεται στο αγρόκτημα Εντ οφ Λέιν στο Κεντάκι των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα συνολικά κέρδη από τους αγώνες του Άραγκορν ανέρχονται σε 1.529.362 δολάρια (περίπου 1.365.000 ευρώ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλογα
Δήμος Τυρνάβου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
thumb|Δήμος Τυρνάβου Ο Δήμος Τυρνάβου λειτούργησε σύμφωνα με το σχέδιο «Καποδίστριας» ως δήμος του νομού Λάρισας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τον Τύρναβο.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (πρόγραμμα Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο δήμο Τυρνάβου της περιφέρειας Θεσσαλίας.
Βρισκόταν χωροθετημένος στο δυτικό τμήμα του Νομού Λαρίσης. Συνόρευε βόρεια με την κοινότητα Καρυάς, βορειοδυτικά με τον δήμο Ελασσόνας, δυτικά με το δήμο Ποταμιάς, Νοτιοδυτικά με τον νομό Τρικάλων, νότια με τους δήμους Κοιλάδας και Λαρισαίων και ανατολικά με τους δήμους Αμπελώνα και Γιάννουλης. Είχε πληθυσμό 16.900 κατοίκους (απογραφή 2001).
Την πόλη του Τυρνάβου την διασχίζει ο Τιταρήσιος ποταμός, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Πηνειού. Επίσης ο δήμος Τυρνάβου έχει την μοναδική φυσική λίμνη του νομού η οποία έχει σπάνια χλωρίδα και πανίδα. Η λίμνη βρίσκεται 3 χιλιόμετρα έξω από την πόλη του Τυρνάβου.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Ο δήμος Τυρνάβου αποτελείτο από τα εξής δημοτικά διαμερίσματα:
Παραπομπές
Τυρναβου
Αντηχείο
Στον ηλεκτρομαγνητισμό, αντηχεία αποκαλούνται οι κοιλότητες ηλεκτρομαγνητικού συντονισμού, οι οποίες απορροφούν την κινητική ενέργεια των ηλεκτρονίων και τη μετατρέπουν σε ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις (κύματα) συγκεκριμένης συχνότητας, αναλόγως των γεωμετρικών τους χαρακτηριστικών/διαστάσεων.
Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός
Γιώργος Μπουγάς
Ο Γιώργος Μπουγάς  ( Πειραιάς, 1941 - 12 Μαΐου 2005), ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Πατέρας του ήταν επίσης βουλευτής Χρήστος Μπουγάς (γ. 1908 -) και μητέρα του η βουλευτής Ταρσή Μπουγά.
Πολιτική καριέρα
Σπούδασε νομικά και άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα. Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής στην Β΄ Πειραιώς, με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ (παραιτήθηκε από την έδρα η μητέρα του). Επανεξελέγη βουλευτής το 1981, 1985, τον Ιούνιο του 1989, τον Νοέμβριο του 1989 και το 1990.
Ήταν παντρεμένος με τη Ρίτσα Μπουγά και απέκτησαν παιδιά.
Απεβίωσε σε ηλικία 64 ετών το 2005. Κηδεύτηκε στις 13 Μαΐου 2005 από τον ιερό ναό Ευαγγελίστριας στον Πειραιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ιχνεύμων
Ιχνεύμων είναι η κοινή ονομασία υμενόπτερων εντόμων που ανήκουν στην υπεροικογένεια Ichneumonidea. Περιλαμβάνει περίπου 80.000 είδη, από τα οποία τα περισσότερα ζουν στο Βόρειο Ημισφαίριο. Παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις όσον αφορά στο σχήμα, στο μέγεθος και στους χρωματισμούς. Το σώμα τους είναι μακρόστενο και κυλινδρικό, μοιάζει με αυτό της σφήκας, αλλά είναι πιο λεπτό.
Η κοιλία τους είναι μεγάλη και κυρτή. Έχουν μεγάλες κεραίες με πολλές αρθρώσεις, καθώς και μακριά πόδια. Τα μεγαλύτερα είδη της οικογένειας, με μέγεθος περίπου 5 εκ., ζουν στη Βόρεια Αμερική. Τρέφονται με το νέκταρ των λουλουδιών.
Τα θηλυκά αφήνουν τα αβγά τους πάνω στις κάμπιες άλλων εντόμων. Οι προνύμφες τους παρασιτούν σε αυτές τις χρυσαλλίδες μέχρι να αναπτυχθούν σε τέλεια άτομα. Πολλά από τα μέλη της οικογένειας βοηθούν στην καταπολέμηση των παρασίτων στις αγροτικές καλλιέργειες.
Κατηγορία:Υμενόπτερα
Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι
Το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι (Meisje met de parel) είναι ελαιογραφία του Ολλανδού ζωγράφου της Χρυσής Εποχής Γιοχάνες Βερμέερ, ζωγραφισμένη περί το 1665. Έχοντας διάφορα ονόματα κατά τη διάρκεια των αιώνων, έγινε γνωστή με τον σημερινό της τίτλο στα τέλη του 20ού αιώνα από το μεγάλο μαργαριταρένιο σκουλαρίκι που φορούσε η κοπέλα. Το έργο βρίσκεται στη συλλογή του Μαουριτσχάους στη Χάγη από το 1902 και αποτελεί αντικείμενο διαφόρων λογοτεχνικών έργων. Το 2006, το ολλανδικό κοινό το επέλεξε ως τον πιο όμορφο πίνακα στις Κάτω Χώρες.
Περιγραφή
Ο πίνακας είναι ένα τρόνι, ένας ολλανδικός όρος του 17ου αιώνα για ένα «κεφάλι» που δεν προοριζόταν να είναι πορτραίτο. Απεικονίζει ένα κορίτσι από την Ευρώπη, που φοράει εξωτικό φόρεμα, ένα ανατολίτικο τουρμπάνι και ένα απίθανα μεγάλο μαργαριταρένιο σκουλαρίκι. Το 2014, ο Ολλανδός αστροφυσικός Βίνσεντ Ίκε εξέφρασε αμφιβολίες για το υλικό του σκουλαρικιού και υποστήριξε ότι μοιάζει περισσότερο με γυαλισμένο κασσίτερο παρά μαργαριτάρι, με βάση την κατοπτρική ανάκλαση, το σχήμα αχλαδιού και το μεγάλο μέγεθός του.
Μετά την πιο πρόσφατη αποκατάσταση του πίνακα το 1994, το λεπτό σχέδιο χρωμάτων και η οικειότητα του βλέμματος του κοριτσιού προς τον θεατή έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, ανακαλύφθηκε ότι το σκούρο φόντο, σήμερα κάπως με στίγματα, ήταν αρχικά βαθύ πράσινο του σμαραγδιού. Αυτό το αποτέλεσμα δημιουργήθηκε εφαρμόζοντας ένα λεπτό διαφανές στρώμα χρώματος - ένα λούστρο - πάνω από το μαύρο φόντο που φαίνεται τώρα. Ωστόσο, οι δύο οργανικές χρωστικές του πράσινου λούστρου, του λουλακιού και της συγκόλλησης, έχουν ξεθωριάσει.
Ιδιοκτησία και έκθεση
μικρογραφία| To [[Μαουριτσχάους στη Χάγη, 2011.]] Σύμφωνα με τη συμβουλή του Βίκτορ ντε Στούερς, ο οποίος για χρόνια προσπαθούσε να αποτρέψει την πώληση σπάνιων έργων του Βερμέερ στο εξωτερικό, ο Αρνόλδους Άντριες ντες Τόμπε αγόρασε το έργο σε μια δημοπρασία στη Χάγη το 1881, για δύο μόνο φιορίνια συν 30 λεπτά του αγοραστή ( περίπου 24 € στην τρέχουσα αγοραστική δύναμη ). Εκείνη την εποχή, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο Ντε Τόμπε δεν είχε κληρονόμους και δώρισε αυτό και άλλους πίνακες ζωγραφικής στο Μαουριτσχάους το 1902.
Ο πίνακας εκτέθηκε ως μέρος μιας έκθεσης αφιερωμένης στον Βερμέερ στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης στην Ουάσιγκτον, DC, το 1965 και το 1966. Το 2012, ως μέρος μιας ταξιδιωτικής έκθεσης ενώ το Μαουριτσχάους ανακαινιζόταν και επεκτεινόταν, ο πίνακας εκτέθηκε στην Ιαπωνία στο Εθνικό Μουσείο Δυτικής Τέχνης του Τόκιο και το 2013-2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εμφανίστηκε στο Μουσείο Χάι στην Ατλάντα, το μουσείο ντε Γιάνγκ στο Σαν Φρανσίσκο και στη Νέα Υόρκη στη συλλογή Φρικ. Αργότερα το 2014 εκτέθηκε στη Μπολόνια της Ιταλίας. Τον Ιούνιο του 2014, επέστρεψε στο μουσείο Μαουριτσχάους, το οποίο δήλωσε ότι ο πίνακας δεν θα φύγει από το μουσείο στο μέλλον.
Τεχνική ζωγραφικής
Ο πίνακας ερευνήθηκε από τους επιστήμονες του Ολλανδικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Κληρονομιάς και του Ινστιτούτου FOM για την Ατομική και Μοριακή Φυσική (AMOLF) στο Άμστερνταμ.
Το έδαφος είναι πυκνό και κιτρινωπό χρώμα και αποτελείται από κιμωλία, λευκό μόλυβδο, ώχρα και πολύ λίγο μαύρο. Το σκούρο φόντο του πίνακα περιέχει κάρβουνο από οστά, συγκόλληση (λουτεολίνη, ώχρα ), κιμωλία, μικρές ποσότητες κόκκινης ώχρας και λουλακί. Το πρόσωπο και οι κουρτίνες ζωγραφίστηκαν κυρίως χρησιμοποιώντας ώχρες, φυσικό βαθύ μπλε, κάρβουνο από οστά, μαύρο άνθρακα και λευκό μόλυβδο.
Τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2018 μια διεθνής ομάδα εμπειρογνωμόνων τέχνης πέρασε δύο εβδομάδες μελετώντας τη ζωγραφική σε ένα ειδικά κατασκευασμένο εργαστήριο στο μουσείο, ανοιχτό για παρατήρηση από το κοινό. Το μη επεμβατικό ερευνητικό έργο περιελάμβανε την αφαίρεση του έργου από το πλαίσιο για μελέτη με μικροσκόπια, εξοπλισμό ακτίνων Χ και έναν ειδικό σαρωτή για περαιτέρω μελέτη σχετικά με τις μεθόδους και τα υλικά που χρησιμοποιούσε ο Βερμέερ. Στο έργο, με το όνομα "Το κορίτσι στο φως", ήταν επικεφαλής η Άμπι Φαντιφέρε, συντηρητής στο Μαουριτσχάους, και τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν από το μουσείο. Ένα blog γραμμένο από την Φαντιφέρε αποκάλυψε πολλές λεπτομέρειες του έργου.
Τίτλος του πίνακα
Ο πίνακας έχει διάφορα ονόματα σε διάφορες χώρες κατά τη διάρκεια των αιώνων. Αρχικά μπορεί να ήταν ένα από τα δύο τρόνι «ζωγραφισμένα στην τουρκική μόδα» ( Twee tronijnen geschildert op sijn Turx ) που καταγράφηκε στο απόθεμα κατά τον θάνατο του Βερμέερ. Ίσως αργότερα ήταν το έργο που εμφανίστηκε στον κατάλογο για πώληση πινάκων του 1696 στο Άμστερνταμ, όπου περιγράφεται ως "Πορτρέτο με παλιό κοστούμι, ασυνήθιστα καλλιτεχνική" ( Een Tronie στο Antique Klederen, ongemeen konstig ).
Μετά την έκκληση του Μαουριτσχάους, ο πίνακας έγινε γνωστός ως Κορίτσι με το Τουρμπάνι (Meisje met tulband) και σημειώθηκε στην αρχική του περιγραφή στο απόθεμα του 1675 ότι το τουρμπάνι είχε γίνει αξεσουάρ μόδας κάποιας γοητείας κατά την περίοδο των ευρωπαϊκών πολέμων εναντίον των Τούρκων. Μέχρι το 1995, ο τίτλος Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι (Meisje met de parel θεωρήθηκε πιο κατάλληλος. Τα μαργαριτάρια, στην πραγματικότητα, βρίσκονται σε 21 πίνακες του Βερμέερ, περιλαμβανομένων πολύ εμφανώς στο Γυναίκα με Μαργαριταρένιο Κολιέ, ενώ σε άλλους, όπως η γυναίκα που γράφει γράμμα και το κορίτσι με φλάουτο εμφανίζονται μόνο τα σκουλαρίκια. Παρόμοια σχήματα σκουλαρικιών χρησιμοποιήθηκαν ως πειστικά αξεσουάρ σε απομιμήσεις του 20ου αιώνα που αποδόθηκαν για λίγο στον Βερμέερ, όπως η Νεαρή Γυναίκα με Μπλε Καπέλο, το χαμογελαστό κορίτσι και η Δαντελού.
Γενικά ο αγγλικός τίτλος του πίνακα ήταν απλά Κεφάλι Νεαρής Κοπέλας, αν και ήταν μερικές φορές γνωστός ως Το Μαργαριτάρι. Ένας κριτικός εξήγησε ότι αυτό το όνομα δόθηκε, όχι μόνο από τη λεπτομέρεια του σκουλαρικιού, αλλά επειδή η φιγούρα λάμπει με εσωτερική λάμψη στο σκοτεινό φόντο.
Πολιτιστικός αντίκτυπος
Μερικές από τις πρώτες λογοτεχνικές αναφορές του πίνακα ήταν σε ποιήματα. Για τον Γιαν Λοβλόκ στη σεστίνα του, "Vermeer’s Head of a Girl", είναι η ευκαιρία για εξερεύνηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ της φανταστικής ομορφιάς που ερμηνεύεται στον καμβά και της ζωντανής εμπειρίας. Ο Ο.Σ. Ντι Πιέρο ξανασκεφτόταν πώς φαίνεται το "Girl with Pearl Earring by Johannes Vermeer" στο μοντέρνο σκηνικό της Haight Street στο Σαν Φρανσίσκο ενώ η Μέριλιν Τσάντλερ Μακϊντάιρ σχολίασε την προσωπική, ιδιοκτήτρια προσωπικότητα του κοριτσιού.
Υπήρξαν επίσης δύο φανταστικές εμφανίσεις. Ως La ragazza col turbante (Το κορίτσι με τουρμπάνι, 1986), χαρακτηρίζεται ως ο γενικός τίτλος της συλλογής των πέντε σύντομων μυθιστορημάτων της Μάρτα Μορατσόνι στην εποχή του Μπαρόκ. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του τίτλου, ένας Ολλανδός έμπορος τέχνης πωλεί τον πίνακα του Βερμέερ στον εκκεντρικό Ντάνε το έτος 1658. Αδιάφοροι για τις γυναίκες στην πραγματική ζωή, οι δύο άνδρες μπορούν να ανταποκριθούν μόνο στην εξιδανίκευση της γυναικείας τέχνης. Την επόμενη δεκαετία, το ιστορικό μυθιστόρημα της Τρέισι Σεβαλιέ του 1999 Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι φαντάστηκε τις συνθήκες της δημιουργίας του πίνακα. Εκεί, ο Βερμέερ πλησιάζει μια υπηρέτρια την οποία χρησιμοποιεί ως βοηθός και την κατέστησε μοντέλο φορώντας τα σκουλαρίκια της γυναίκας του.
Το μυθιστόρημα ενέπνευσε αργότερα την ταινία του 2003 και το θεατρικό έργο του 2008 με το ίδιο όνομα. Τον Μάιο του 2020, το BBC Radio 4 δημοσίευσε την πρώτη δραματοποίηση του μυθιστορήματος της Τρέισι Σεβαλιέ. Ο πίνακας εμφανίστηκε επίσης στην ταινία St Trinian's του 2007, όταν μια ομάδα απείθαρχων μαθητών τον κλέβουν για να συγκεντρώσουν χρήματα για να σώσουν το σχολείο τους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Προσωπογραφίες γυναικών Κατηγορία:Πίνακες του Γιοχάνες Βερμέερ
Τιμοκλής (γλύπτης)
Ο Τιμοκλής ήταν αρχαίος Αθηναίος γλύπτης που άκμασε στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ.. Ήταν γιος του περίφημου γλύπτη Πολυκλή από τον οποίο και έμαθε την τέχνη και αδελφός του επίσης γλύπτη Τιμαρχίδη του πρεσβύτερου με τον οποίον υπήρξε αχώριστος συνεργάτης. Και οι δύο ανήκαν στη λεγόμενη γλυπτική σχολή των νεοαττικών, δηλαδή των αντιγραφέων ή μιμητών προτύπων έργων των κλασικών χρόνων.
Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, στη Φυσική Ιστορία, αναφέρει τον Τιμοκλή μεταξύ των γλυπτών που άκμασαν κατά την 156η Ολυμπιάδα (156-153 π.Χ) και ανανέωσαν την καλλιτεχνική ζωή της εποχής τους. Ο Παυσανίας παραδίδει πως ένα άγαλμα του Ασκληπιού στην Ελάτεια υπήρξε έργο του Τιμοκλή και του Τιμαρχίδη, όπως επίσης και τα αγάλματα του Αγήσαρχου στην Ολυμπία και της Κραναίας Αθηνάς στην Ελάτεια.
Κατά τον Παυσανία, ο Τιμαρχίδης ήταν επίσης γιος του Πολυκλή και το γεγονός πως δεν αναφέρεται στον κατάλογο γλυπτών του Πλίνιου υποδεικνύει πως μάλλον υπήρξε νεότερος αδελφός του Τιμοκλή.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ουρά προτεραιότητας (δομή δεδομένων)
Στην πληροφορική, μια ουρά προτεραιότητας είναι ένας αφηρημένος τύπος δεδομένων που μοιάζει με την απλή ουρά ή την στοίβα, αλλά διαφέρει στο ότι η προτεραιότητα κάθε στοιχείου δεν εξαρτάται από την σειρά εισαγωγής του στην ουρά, αλλά από μια τιμή που καλείται κλειδί του στοιχείου. Το κλειδί των στοιχείων πρέπει να είναι ένας συγκρίσιμος τύπος δεδομένων, δηλαδή δύο οποιαδήποτε στοιχεία αυτού του τύπου δεδομένων πρέπει να μπορούν να συγκρίνονται. Για παράδειγμα, ο boolean τύπος δεδομένων δεν είναι συγκρίσιμος (γιατί δεν υπάρχει διάταξη μεταξύ των τιμών αληθείας), αλλά ο ακέραιος τύπος δεδομένων είναι.
Όπως και στην απλή ουρά και στη στοίβα, η ουρά προτεραιότητας παρέχει τις εξής πράξεις: