cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεριγιάρβι
Υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα του Όουλου, στη Βόρεια Οστροβόθνια. Έχει πληθυσμό 1.312 κατοίκων (απογραφή 2003 και καλύπτει έκταση 231,81 τετραγωνικών χιλιομέτρων από τα οποία 2,12 καλύπτονται από νερο. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 5,7 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
Άλβαρ
Το Άλβαρ (αγγλ. Alwar) είναι πόλη της βορειοδυτικής Ινδίας, πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος στην Πολιτεία Ρατζαστάν. Ο πληθυσμός της στην απογραφή του 2011 ήταν 341.422 κάτοικοι. Βρίσκεται 150 χιλιόμετρα νότια από το Δελχί και 150 χιλιόμετρα βορείως της Τζαϊπούρ.
Ετυμολογία
Υπάρχουν αρκετές διαφορετικές θεωρίες σχετικώς με την προέλευση της ονομασίας «Άλβαρ». Ο Αλεξάντερ Κάνινγκαμ είχε τη γνώμη ότι αυτή προέρχεται από τη φυλή Σάλβα και ότι αρχικώς η πόλη ονομαζόταν Σαλβαπούρ, λέξη που σταδιακά παραφθάρηκε σε Σαλβάρ, Χαλάβαρ και τελικώς σε Άλβαρ. Μια άλλη άποψη είναι ότι η πρώτη ονομασία ήταν Αραβαλπούρ, δηλαδή η πόλη των βουνών Αραβάλι. Τρίτη θεωρία είναι ότι η πόλη πήρε το όνομά της από το όνομα του πρίγκιπα Χανζάντα Αλαβάλ Χαν. Από την άλλη, μια έρευνα που έγινε κατά τη βασιλεία του τοπικού μαχαραγιά Τζάι Σινγκ βρήκε ότι ο μαχαραγιάς Αλαγκράτζ, δευτερότοκος γιος του μαχαραγιά Κακίλ του Άμπερ, κυβέρνησε την περιοχή τον 11ο αιώνα και ότι η επικράτειά του εκτεινόταν μέχρι τη σημερινή πόλη Άλβαρ. Φέρεται ότι ίδρυσε την πόλη «Αλπούρ» το 1049 μ.Χ., που τελικώς παρφθάρηκε σε Άλβαρ. Παλαιότερα προφερόταν «Ούλβαρ» (Ulwar), αλλά κατά τη βασιλεία του Τζάι Σινγκ η ονομασία μετατράπηκε σε Άλβαρ.
Αρχαιότητα
Το Διαμέρισμα του Άλβαρ αναφέρεται αρχικώς ως μέρος του βασιλείου των Μάτσυα, ενός από τα 16 αρχαία Μαχατζαναπάντα («Μεγάλα Βασίλεια» των Ινδιών) Στα ύστερα βεδικά κείμενα (όπως η Σαμαβέδα), η φυλή των Σάλβα ή Σάλβι περιγράφεται ως μία «μη βεδική» φυλή που κατείχε την Κουρουκσέτρα και κατέκτησε το Βασίλειο Κούρου. Μετά από την κατάκτηση αυτή, οι Σάλβα εγκαταστάθηκαν κατά μήκος του ποταμού Γιαμούνα και στο σημερινό Διαμέρισμα Άλβαρ, αποδεχόμενοι αργότερα τον βεδικό πολιτισμό, συγκλίνοντας με τους υπολειπόμενους Κούρου και με το μαχατζαναπάντα των Σουρασένα, κοντά στο Βασίλειο των Μάτσυα.
Μεσαιωνική ιστορία
Από καιρού σε καιρό ένα διαφορετικό γένος των Ρατζπούτ έθετε υπό τον έλεγχό του το Άλβαρ, όπως οι Νικούμπ, οι Χανζάντα του Μεβάτ, οι Μπαργκουτζάρ Ρατζπούτ και τέλος οι Ναρούκα (Κατσβάχα) Ρατζπούτ, που κυριάρχησαν τελικώς στην περιοχή. Για ένα μικρό διάστημα η περιοχή εντάχθηκε και στην Αυτοκρατορία των Μαράτα. Ο Πρατάπ Σινγκ, ένας Κατσβάχα Ρατζπούτ, κατέλαβε το Φρούριο του Άλβαρ και έθεσε τα θεμέλια για τη σημερινή πόλη.
Ο Χέμου (Χεμτσάντρα Βικραμαντίτια), που γεννήθηκε στο χωριό Ματσάρι κοντά στο Άλβαρ, έγινε Αυτοκράτορας σε όλη τη βόρεια Ινδία τον 16ο αιώνα. Την εποχή εκείνη οι Μουγκάλ και οι Αφγανοί αντιπάλευαν για την κυριαρχία της περιοχής. Ο Χέμου κατέλαβε το Δελχί το 1556, αλλά έναν μόλις μήνα αργότερα, μετά την ήττα του στη Δεύτερη Μάχη του Πάνιπατ, συνελήφθη και εκτελέσθηκε από τον εχθρό, οπότε το καθεστώς των Μουγκάλ αποκαταστάθηκε σε όλη τη βόρεια Ινδία.
Αποικιακή εποχή
thumb|Το Φρούριο της Νημράνα Το Κράτος του Άλβαρ, ένα κρατίδιο κατά τη βρετανική αποικιακή περίοδο, ιδρύθηκε το 1770 από τον προαναφερθέντα Πρατάπ Σινγκ. Ο διάδοχός του, ο Μπαχταβάρ Σινγκ Κατσβάχα, ηττήθηκε κατά την εισβολή του στο γειτονικό Κράτος του Τζαϊπούρ, το οποίο κυβερνούσαν οι μείζονες Κατσβάχα, και υποχρεώθηκε να αποδεχθεί την επακόλουθη συνθήκη, με τη διαμεσολάβηση της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, η οποία του απαγόρευε να έχει πολιτικές σχέσεις με άλλα κρατίδια των Ινδιών χωρίς τη συγκατάθεση των Βρετανών. Σύμφωνα με το Gazetteer of Ulwar που εξέδιδαν οι αποικιακές αρχές, το Κράτος του Άλβαρ υποδιαιρείτο σε 4 περιοχές, τις οποίες διοικούσαν «ζαμιντάρ», δηλαδή αυτόνομοι ή ημιαυτόνομοι κυβερνήτες επαρχιών. Αυτές ήταν οι εξής:
Πανδημία COVID-19 στην Ισπανία
Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2 ο οποίος εξαπλώθηκε και στην Ισπανία από τις 31 Ιανουαρίου 2020 και έπειτα, όταν ο ιός διαπιστώθηκε για πρώτη φορά σε ισπανικό έδαφος σε έναν γερμανό τουρίστα. Όπως στα περισοότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτσι και στην Ισπανία υπήρξαν εκτεταμένες απαγορεύσεις και περιορισμοί των συνταγματικών δικαιωμάτων με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης του ϊού.
Μέτρα κατά της επέκτασης της επιδημίας
Όπως στις περισσότερες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης, τα μέτρα άλλαξαν συχνά κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Η αυστηρότερη μορφή μέτρων επηβλήθηκε από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου και από τα τέλη Οκτωβρίου (και παραμένουν μέχρι σήμερα). Η έξοδος από το σπίτι επιτρέπεται μόνο για τα απολύτως αναγκαία, όπως αγορά τροφίμων, εργασία (όταν δεν είναι εξ αποστάσεως), επίσκεψη γιατρού. Η χρήση μάσκας επιβλήθηκε από τα μέσα Απριλίου. Δεν ισχύει ασυλία του ιδιωτικού χώρου. Από τον Οκτώβριο ισχύει απαγόρευση εξόδου το βράδυ.
Εξέλιξη της επιδημίας
Στα διαγράμματα που ακολουθούν μπορούμε να διαπιστώσουμε την εξέλιξη της επιδημίας. Το πρώτο κύμα θανάτων με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ για τον ϊό ξεκίνησε κατά τα μέσα Μαρτίου. Το κύμα εξελίχθηκε σχετικά γρήγορα και έφτασε την αιχμή του κατά τα μέσα Απριλίου. Όπως μπορούμε να δούμε στο διάγραμμα για τον συνολικό αριθμό θανάτων, στο κύμα αυτό είχαμε περί τους 30000 θανάτους.
Αριθμός θετικών τεστ
Τα ακόλουθα διαγράμματα παρουσιάζουν τον συνολικό αριθμό τεστς αθροιστικά και ανά μέρα. Τα διαγράμματα αυτά παρουσιάζουν το πρόβλημα ό,τι δεν βασίζονται σε τυχαιοποιημένα στοιχεία καθώς και ότι απεικονίζουν απόλυτους αριθμούς θετικών τεστ, που φυσιολογικά εξαρτώνται και απο τον αριθμό των τεστ που πραγματοποιήθηκαν. Για τον λόγο αυτόν, μπορεί επομένως να παρουσιάζουν μια διαστρεβλωμένη εικόνα της εξέλιξης.
Θάνατοι με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ
<div style="border:1px solid darkgray; float:left; margin:0.5em 2em 1em 0; padding:5px; text-align:center;"> '''Θάνατοι (ανά βδομάδα) σύμφωνα με τα στοιχεία του ΠΟΥ''' <div style="border:1px solid darkgray; float:left; margin:0.5em 2em 1em 0; padding:5px; text-align:center;"> '''Θάνατοι (αθροιστικά και ανά βδομάδα) σύμφωνα με τα στοιχεία του ΠΟΥ'''
Κατανομή των θανάτων ανά ηλικία
Στα ακόλουθα διαγράμμτα βλέπουμε την κατανομή ανά ηλικία.
Θερμιδόμετρο κώνου
Το θερμιδόμετρο κώνου (αγγλ. Cone calorimeter) είναι εργαστηριακή συσκευή που χρησιμοποιείται για τη μελέτη της θερμικής συμπεριφοράς στη φωτιά μικρών δειγμάτων διαφόρων οργανικών υλικών. Χρησιμοποιείται ευρέως στον τεχνολογικό τομέα της Μηχανικής Πυρασφάλειας (Fire engineering).
Πανδημία COVID-19 στην Ισπανία
Παραπομπές
Ισπανία
Θερμιδόμετρο κώνου
Τεχνικές πληροφορίες
Το όργανο συγκεντρώνει δεδομένα σχετικά με το χρόνο ανάφλεξης, την απώλεια μάζας, τα προϊόντα καύσης, το ρυθμό απελευθέρωσης της θερμότητας και άλλες παραμέτρους που σχετίζονται με τις ιδιότητες καύσης του δείγματος (ήτοι: υλικού προς δοκιμή πυραντοχής). Η αρχή για τη μέτρηση του ρυθμού απελευθέρωσης της θερμότητας βασίζεται στην αρχή του Huggett, δηλ. ότι η «μη καθαρή» θερμότητα καύσης οποιουδήποτε οργανικού υλικού σχετίζεται άμεσα με την ποσότητα οξυγόνου που απαιτείται για την καύση. Η θερμιδομετρία κατανάλωσης οξυγόνου έχει κάνει τη μέτρηση του ρυθμού απελευθέρωσης θερμότητας μιας πυρκαγιάς ως «φυσιολογική διαδικασία» των δοκιμών φωτιάς τόσο για έρευνα όσο και για συμμόρφωση με τους ισχύοντες κανονισμούς. Ο ρυθμός απελευθέρωσης θερμότητας είναι ένα βασικό μέτρο μεγέθους της φωτιάς, που είναι θεμελιώδες στη σύγχρονη μηχανική πυροπροστασίας (fire protection engineering). Η συσκευή επιτρέπει σε ένα δείγμα να εκτίθεται σε διαφορετικές ροές θερμότητας στην επιφάνειά του. Η ειδική ονομασία του προέρχεται από το κωνικό σχήμα του θερμαντικού σώματος που παράγει μια σχεδόν ομοιόμορφη ροή θερμότητας στην επιφάνεια του υπό μελέτη δείγματος (υλικού).
Το θερμιδόμετρο κώνου -σήμερα- θεωρείται το σημαντικότερο όργανο κλίμακας πάγκων στον τομέα των δοκιμών αντοχής στη φωτιά. Αυτό τεκμηριώθηκε το 2016 από το βραβείο DiNenno ύψους 50.000 δολαρίων, το οποίο αναγνώρισε τη θερμιδομετρία κατανάλωσης οξυγόνου ως σημαντικό τεχνικό επίτευγμα που είχε σημαντικό αντίκτυπο στη δημόσια ασφάλεια.
Το βραβείο Philip J. DiNenno του 2016 απονεμήθηκε στον Dr. William Parker, ο οποίος διεξήγαγε την έρευνά του για το θερμιδόμετρο κώνου στο Εθνικό Ινστιτούτο Προδιαγραφών & Τεχνολογίας (National Institute of Standards and Technology, NIST) των ΗΠΑ. Επίσης επιδόθηκε ειδικός έπαινος στον αποβιώσαντα συνεργάτη του NIST, τον Δρ. Clayton Huggett. Η εταιρεία Fire Testing Technology Limited (FTT) είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κατασκευαστής τέτοιων θερμιδόμετρων κώνου στην παγκόσμια αγορά.
Ασφάλεια έναντι της φωτιάς
Είναι σημαντικό να αποκτιέται πολύτιμη γνώση για την ευφλεκτότητα, τη θερμότητα της καύσης, την αναφλεξιμότητα, την απελευθέρωση θερμότητας και την παραγωγή καπνού καθώς και επιβλαβών τοξικών καυσαερίων, κατά την καύση πολλών και διαφορετικής χημικής σύστασης υλικών προκειμένου να διατηρηθεί ένα ασφαλές περιβάλλον. Το θερμιδόμετρο κώνου είναι μια συσκευή μικρής, εργαστηριακής κλίμακας.
Εφαρμογές
Πολλές συσκευές που χρησιμοποιήθηκαν πριν από την εφεύρεση του θερμιδόμετρου κώνου ήταν γνωστό ότι ήταν πολύ ελαττωματικές και είχαν πολλά πειραματικά σφάλματα.
Ωστόσο, η έρευνα βελτιώθηκε με την προσθήκη του θερμιδόμετρου κώνου το 1982. Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη συσκευή, το θερμιδόμετρο κώνου εισήγαγε «ένα σύστημα μέτρησης οπτικού καπνού και σταδιακής απόδοσης σε αιθάλη». Οι αλλαγές στο σχεδιασμό επέτρεψαν τη λειτουργία της συσκευής να γίνει πολύ πιο εύκολη και τα δεδομένα πάρα πολύ πιο αξιόπιστα. Τώρα θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές συσκευές για τις δομικές φωτιάς αλλά και την πυροπροστασία. Η δε χρήση της στην έρευνα σήμερα έχει αυξηθεί δραματικά, με την πάροδο των χρόνων.
Το θερμιδόμετρο περικλείει ένα μικρό δείγμα (υλικού προς δοκιμή) σε αλουμινόχαρτο και σε ένα πλαίσιο συγκράτησης που αναφλέγεται κάτω από μια κουκούλα εξάτμισης. Ένας κωνικός θερμαντήρας τοποθετείται ενδιάμεσα για την καύση των υλικών. Το στοιχείο θέρμανσης σε σχήμα κώνου παρέχει μια ελεγχόμενη ροή θερμικής ακτινοβολίας στο δείγμα, μετατρέποντας την ηλεκτρική ενέργεια σε θερμότητα. Η αναφλεξιμότητα ενός δείγματος μπορεί να χαρακτηριστεί ως συνάρτηση της ροής θερμότητας πάνω σε ένα δείγμα. Ο κωνικός θερμαντήρας είναι ανοιχτός στο κέντρο του, επιτρέποντας στα παραγόμενα προϊόντα καύσης να ρέουν προς τα πάνω σε έναν αγωγό εξάτμισης. Αυτά συλλέγονται και αναλύονται στη συνέχεια.
Ο εξαερισμός είναι επίσης ένα πολύ σημαντικό μέρος της συσκευής, καθώς και η ηλεκτρική ισχύς για τη λειτουργία του κωνικού θερμαντήρα. Απαιτείται μια μικρή παροχή νερού για την ψύξη και ρύθμιση της θερμότητας στο σύστημα της συσκευής. Δεδομένου ότι η θερμοκρασία και η πίεση αξιολογούνται, χρειάζονται δύο διαφορετικά εργαλεία μέτρησης στον σωλήνα εξάτμισης.
Δείγματα αερίου, μετρήσεις καπνού και συλλογές της αιθάλης λαμβάνονται επίσης μέσω αυτής της συσκευής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυροπροστασία Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Εργαστηριακός εξοπλισμός
Γύλις ο Λακεδαιμόνιος
Ο Γύλις ο Λακεδαιμόνιος (7ος αιώνας π.Χ.) ή Γύγις, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 33ους (648 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (7ος αιώνας π.Χ.)
Ταυρική
Η Ταυρική (Αρχαιοελ: Ταυρίς, Ταυρίδα, Λατ:Taurica) επίσης γνωστή ως Ταυρική Χερσόνησος ή Χερσόνησος Ταυρική ήταν το όνομα της Κριμαίας κατά την περίοδο της κλασικής αρχαιότητας.
Ετυμολογικά ζητήματα
Οι Έλληνες έδωσαν στην περιοχή το όνομά της βάσει του ονόματος των κατοίκων, των Ταύρων. Καθώς μάλιστα οι Ταύροι κατοικούσαν μόνον ορεινές περιοχές της νότιας Κριμαίας, το όνομα χρησιμοποιήθηκε αρχικά μόνο για το νότιο τμήμα. Σταδιακά μεταγενέστερα η χρήση του ονόματος εφαρμόστηκε για το σύνολο της χερσονήσου. Ενίοτε η περιοχή αναφέρεται ως Ταυρική Χερσόνησος αλλά σε αυτή την περίπτωση υφίσταται ο κίνδυνος σύγχυσης με το όνομα της πόλης Χερσόνησος.
Μύθοι για την Ταυρίδα
Σύμφωνα με τους μύθους της ελληνικής μυθολογίας η Ταυρίδα είναι ο τόπος στον οποίο στάλθηκε η Ιφιγένεια μετά τη διάσωσή της (θεά Αρτέμιδα) από την ανθρωποθυσία για την οποία την προόριζε ο πατέρας της Αγαμέμνων. Η θεά έφερε τη νεαρή πριγκίπισσα στην Ταυρίδα και την έκανε ιέρεια στον εκεί ναό της. Ο Ταύρος βασιλιάς Θόας της έδωσε εντολή να θυσιάζει όποιον ξένο προσέγγιζε τις ακτές.
Χρονολογίες
Η Ταυρική κατοικήθηκε από πολλούς λαούς. Τα ηπειρωτικά της χερσονήσου κατοικήθηκαν από Σκύθες και η ορεινή νότια ακτή από τους Ταύρους ένα παρακλάδι των Κιμμέριων. Οι Έλληνες άποικοι κατοίκησαν αρκετές αποικίες κατά μήκος της ακτής της χερσονήσου και η πλέον αξιοσημείωτη από αυτές είναι η Χερσόνησος κοντά στη σύγχρονη Σεβαστόπολη.
Κατά τον 2ο αιώνα Π.Κ.Ε. το ανατολικό τμήμα της Ταυρικής έγινε τμήμα του βασίλειου του Βοσπόρου, πριν ενσωματωθεί στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατά τον 1ο αιώνα Π.Κ.Ε.
Η γη της Ταυρίδας και το θρυλούμενο έθιμο της ανθρωποθυσίας Ελλήνων περιγράφεται επίσης από τον Ηρόδοτο
Εκ των πραγμάτων ρωμαϊκή επαρχία
Κατά τη διάρκεια του 1ου 2ου και 3ου αιώνα, η Ταυρική έγινε καταφύγιο ρωμαϊκών λεγεώνων και αποίκων στον Χάρακα. Η αποικία του Χάρακα ιδρύθηκε στην εποχή του Βεσπασιανού με στόχο της προστασία της Χερσονήσου και άλλων εμπορικών πόλεων του Βοσπόρου από τους Σκύθες. Η ρωμαϊκή αποικία προστετευόταν από ένα vexillatio της Α' λεγεώνας Ιτάλια. Εκεί επίσης στρατοπέδευε ένα απόσπασμα της Θ' λεγεώνας Κλαύδια στο τέλος του 2ου αιώνα. Το στρατόπεδο εγκαταλείφθηκε από τους Ρωμαίους στα μέσα του 3ου αιώνα. Αυτή η de facto ελεγχόταν από τον λεγάτο μίας από τις λεγεώνες που βρίσκονταν στο Χάρακα.
Σύγχρονο όνομα
Η Ταυρική εν τέλει επανονομάστηκε από τους Κριμαίους Τάταρους, από τη γλώσσα των οποίων προέρχονται αρκετά από σύγχρονα τοπωνύμια. Η λέξη Κριμαία προέρχεται από την εξελληνισμένη παραφθορά του Κιρίμ σε Κριμεία > Κριμαία.
Ρωσικό κυβερνείο
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, το κυβερνείο της Ταυρίδας μετονομάστηκε σε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ταυρίδας (Ρωσ: Советская Социалистическая Республика Тавриды) στις αρχές του 1918 πριν υπερκεράσει κάθε δραστηριότητα στην περιοχή ο Α' Π.Π.. Μετά την επανεπιβεβαίωση του ελέγχου της περιοχής από την ΕΣΣΔ το 1921, το κυβερνείο διαιρέθηκε σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας υπό τη ρωσική SFSR, ενώ τμήματα της ηπειρωτικής γης μεταβιβάστηκαν στην ουκρανική σοβιετική σοσιαλιστική δημακρατία.
''Βλ. Κυβερνείο της Ταυρίδας για περισσότερες λεπτομέρειες''
Σύγχρονη χρήση του ονόματος
Από το 1921 το όνομα Ταυρίδα φέρεται να μην έχει επίσημη χρήση στην Κριμαία και επίσης φέρεται να χρησιμοποιείται η λέξη σχεδόν αποκλειστικά στο ιστορικό της πλαίσιο. Ωστόσο υπάρχουν οργανισμοί οι οποίοι τη χρησιμοποιούν ακόμη, όπως για παράδειγμα του Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ταυρίδας, το κύριο πανεπιστήμιο της Κριμαίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κριμαίας
Μένανδρος ο Θεσσαλός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Ρογκοζίνα
Η Ρογκοζίνα (Rrogozhinë) είναι πόλη και δήμος στον νομό Τιράνων, στα κεντρικά των Δυτικών Πεδιάδων της Αλβανίας. Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Γκόσα, Κριεβίντ, Λεκάι, Ρογκοζίνα και Σιναμπαλάι, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Ρογκοζίνα. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 22.148 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 223,50 χλμ.2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 7.049 κάτοικοι. μικρογραφία|225x225εσ|Χάρτης του δήμου της Ρογκοζίνα, όπως διαμορφώθηκε από την εδαφική διοικητική μεταρρύθμιση του 2015
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Σύνδρομο Βέρνερ
Το Σύνδρομο Βέρνερ, επίσης γνωστό ως προγηρία ενηλίκων, είναι μια σπάνια αυτοσωμική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση της πρόωρης γήρανσης. Πήρε το όνομά του από τον Γερμανό επιστήμονα Όττο Βέρνερ, ο οποίος όρισε το σύνδρομο μετά από μελέτες σε τέσσερα αδέρφια τα οποία παρουσίασαν πρόωρη γήρανση και τα οποία αποτέλεσαν το κεντρικό αντικείμενο της διδακτορικής διατριβής του το 1904.
Το σύνδρομο Βέρνερ έχει επιπτώσεις σε λιγότερους από 1 ανά 100.000 γεννήσεις (αν και η συχνότητα εμφάνισης στην Ιαπωνία και τη Σαρδηνία είναι υψηλότερη καθώς επηρεάζονται 1 ανά 20.000-40.000 και 1 ανά 50.000 αντίστοιχα). Από το 2006 έχουν αναφερθεί 1300 περιπτώσεις. Τα προσβεβλημένα άτομα συνήθως αναπτύσσονται κανονικά μέχρι την εφηβεία. Η μέση ηλικία της διάγνωσης είναι τα 24 έτη και συχνά γίνεται αντιληπτό όταν δεν παρατηρείται η σύνηθης ραγδαία εφηβική ανάπτυξη. Το νεότερο σε ηλικία άτομο που διαγνώστηκε με το σύνδρομο Βέρνερ ήταν έξι ετών. Η διάμεση και μέση ηλικία θανάτου είναι 47-48 και 54 έτη αντίστοιχα. Η κύρια αιτία θανάτου των ασθενών με σύνδρομο Βέρνερ είναι οι καρδιαγγειακές παθήσεις ή ο καρκίνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνια γενετικά σύνδρομα
Νικόλαος Μπουρμπάκης
Ο Νικόλαος Μπουρμπάκης (γενν. 1950, Χανιά, Κρήτη ) είναι επιστήμονας πληροφορικής, γνωστός για το έργο του στην επεξεργασία εικόνας. Από το 2011, είναι διακεκριμένος καθηγητής Τεχνολογίας της Πληροφορίας στο διοικητήριο του Οχάιο και διευθυντής των Ινστιτούτου Έρευνας της Τεχνολογίας της Πληροφορίας και του Κέντρου Έρευνας Υποστηρικτικών Τεχνολογιών στο Πανεπιστήμιο Ράιτ του Οχάιο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Είναι ο ιδρυτής και επιμελητής (από το 2011) του επιστημονικού περιοδικού International Journal on Artificial Intelligence Tools.
Προηγουμένως ήταν Καθηγητής Ηλεκτρονικής Μηχανικής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και στο Τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Ράιτ, αλλά και διευθυντής ερευντητικών εργαστηρίων στο Πανεπιστήμιο Μπίνχαμτον. Διετέλεσε ακόμη, καθηγητής στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης, διευθυντής του Εργαστηρίου Έρευνας Ευφυών Συστημάτων και αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου για τα Ευφυή Συστήματα (1995-2000) στη Σχολή T.J. Watson του Πανεπιστημίου Μπίνχαμτον. Ήταν αναπληρωτής ερευνητής στο Εργαστήριο Έρευνας Αεροδυναμικής στη Ρώμη, της πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1997. Τέλος, εργάστηκε ως Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Πατρών στο πεδίο έρευνας και ανάπτυξης των Οπτικών Συστημάτων με Πολυεπεξεργαστές Retina.
Ο Μπουρμπάκης σπούδασε μαθηματικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, και στη συνέχεια ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Πατρών, από το οποίο έλαβε το διδακτορικό του στη μηχανική υπολογιστών και τη πληροφορική το 1983.
Έχει εκδόσει περισσότερα από 370 επιστημονικά άρθρα σε διεθνή περιοδικά, κεφάλαια βιβλίων και πρακτικά συνεδρίων. Ακόμη, συνέγραψε 10 βιβλία ως συγγραφέας, ή επιμελητής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Πατρών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σύνδρομο Τολόζα-Χαντ
μικρογραφία|Σύνδρομο Τολόζα-Χαντ Το Σύνδρομο Τολόζα-Χαντ είναι μια σπάνια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από σοβαρούς και μονομερείς πονοκεφάλους μαζί με πόνο, αδυναμία και παράλυση (οφθαλμοπληγία) ορισμένων μυών των ματιών (εξωφθάλμιες παραλύσεις).
Αιτία
Η ακριβής αιτία του συνδρόμου Τολόζα-Χαντ δεν είναι γνωστή όμως η διαταραχή θεωρείται ότι σχετίζεται με την φλεγμονή της περιοχής πίσω από τα μάτια (σπηλαιώδης κόλπος και κογχική σχισμή).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Χοσέ Εμίλιο Φουρτάδο
Ο Χοσέ Εμίλιο Φουρτάδο (γενν. 14 Μαρτίου 1983) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος έχει και πορτογαλική υπηκοότητα. Η θέση ήταν επιθετικός και στην καριέρα του έχει αγωνιστεί κυρίως στην Ελλάδα αλλά και στην Πορτογαλία.
Βιογραφικά στοιχεία
Το πλήρες όνομα του είναι Ζοζέ Εμίλιο Ρομπάλο Φουρτάδο￼￼ (πορτογαλικά: José Emílio Robalo Furtado). Έχει ύψος 1,82 μ.
Καριέρα
Στην καριέρα του έχει φορέσει την φανέλα δεκαεπτά συλλόγων σε πρωταθλήματα έξι χώρων, με μεγαλύτερη θητεία σε Ελλάδα και Πορτογαλία. Έχει συνολικά 342 εμφανίσεις και 148 γκολ σε επίπεδο πρωταθλημάτων.
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία από τις ακαδημίες της πορτογαλικής Κάζα Πία, όπου το 2001 έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 18 ετών με την πρώτη ομάδα.
Στην Ελλάδα έχει αγωνιστεί για λογαριασμό του Ιωνικού, του ΠΑΣ Γιάννινα, της Παναχαϊκής, της ΑΕΚ, του Παναιγιάλειου, του Πανσερραϊκού, και της Σπάρτης, καθώς και στην Κύπρο για την Αναγέννηση Δερύνειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Σπάρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Δερύνειας
Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη 2023
Η κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη (ανέλαβε την 1η Μαρτίου 2023) είναι η 14η κυβέρνηση της Κύπρου.
Προέκυψε μετά από τις προεδρικές εκλογές του 2023, στις οποίες ο Νίκος Χριστοδουλίδης εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας με ποσοστό 51,97%, διαδεχόμενη την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Έχει τη στήριξη των κομμάτων ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγων, ΔΗΠΑ και μερίδας της βάσης του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ).
Η τελετή εγκατάστασης του νέου Προέδρου και η διαβεβαίωση έγινε στις 28 Φεβρουαρίου 2023 σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Αντιπροσώπων. Την επόμενη ημέρα ανέλαβαν τα μέλη της κυβέρνησής του.
Τζωρτζ Τζάρβις
Ο Τζωρτζ Τζάρβις (αγγ. George Jarvis, 1797- 1828) - ήταν ο πρώτος αμερικανικής καταγωγής φιλέλληνας, που έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Βίος
Οι συμπολεμιστές του τον ελληνοποίησαν σε ‘’Ζέρβα’’ ή Ζερβό τον Αμερικανό. Ο Τζάρβις ήταν τέκτονας
Ο θάνατος και τα πιθανά αίτιά του
Πεθαίνει στις 11 Αυγούστου 1828 στο Άργος και ενταφιάζεται πιθανότατα στο προαύλιο του Αγιάννη. Κηδεύθηκε με τιμές αντιστρατήγου. Οι λόγοι του θανάτου του δεν είναι εξακριβωμένοι: ο Φωτάκος λέει ό,τι ασθένησε από τας πληγάς του και από την άλλην ‘’κακοπάθειαν’’. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος λέει πως ο θάνατός του οφειλόταν σε τέτανο. Όμως σε έγγραφο της Επαρχιακής Δημογεροντίας του Άργους με ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 1828 προς τον Έκτακτο Επίτροπο Αργολίδας, αναφέρεται, «[…]η ασθένειά του, ήτον, καθ’ ας πληροφορίας ελάβομεν παρά των ιατρών, τύφος»
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί φιλέλληνες
Διιπόλεια
Τα Διιπόλεια ήταν αρχαία γιορτή των Αθηναίων στην οποία τιμώμενη θεότητα ήταν ο Δίας Πολιεύς. Η γιορτή πραγματοποιούνταν δυο μέρες μετά τα Σκιροφόρια, στις 14 του μήνα Σκιροφοριώνα. Η γιορτή ονομάζεται και Βουφόνια, η οποία τελούνταν ξεχωριστά σε άλλες ελληνικές πόλεις κατά την αρχαιότητα.
Σύμφωνα με την παράδοση, την εποχή του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα, γιορτάζονταν τα Διονύσια και κάποιο βόδι έφαγε τον παραδοσιακό πόποινο και ένας ιερέας το σκότωσε κι έπειτα δραπέτευσε από την πόλη. Επειδή όμως τότε απαγορεύονταν οι θυσίες ζώων, έψαξαν να βρουν το δράστη, απουσία του οποίου τελικά καταδίκασαν τον πέλεκυ που έκανε το φόνο.
Κατά τη διάρκεια της γιορτής, θυσιαζόταν ένα βόδι στο ιερό του Δία στην ακρόπολη της πόλης και αφιέρωναν πελάνους, ψωμί μικτό από σιτάρι και κριθάρι. Όταν μαζεύονταν οι υπόλοιποι ιερείς για να βρουν αυτόν που έκανε τη θυσία, εκείνος έλειπε κι έτσι καταδίκαζαν τον πέλεκυ και το έριχναν στη θάλασσα.
Αλβέρτος Β΄ του Χάλμπερστατ
Ο Αλβέρτος Β΄ (π. 1294 - 1358) από τον Οίκο των Γουέλφων του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, ήταν επίσκοπος του Χάλμπερστατ (1325-58). Ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Σύλλογο των κληρικών του, με την πόλη του Χάλμπερστατ, με γείτονές του και με τον πάπα· στο τέλος παραιτήθηκε.
Ναγκιλάρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκαμπαντάι
Αλβέρτος Β΄ του Χάλμπερστατ
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αλβέρτου Β΄ και της Ρίξας του Μεκλεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Α΄ πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Το 1319 ήταν ιερέας (canon) στο Χάλμπερστατ και μετά διοικητής (provost) στη μονή (minster) Αγ. Αλεξάνδρου στο Άινμπεκ.
Το 1324 απεβίωσε ο επίσκοπος του Χάλμπερστατ. Ο Σύλλογος των κληρικών ψήφισε τον Λουδοβίκο του Στάιντορφ και ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ όρισε τον Γκιζέκο του Χόλσταϊν, αλλά ο αρχιεπίσκοπος του Μάιντς επέλεξε τον Αλβέρτο. Το 1325 ο Σύλλογος αντιπαρατέθηκε με τους κηδεμόνες του Κβέντλινμπουρκ και ο Αλβέρτος επέτυχε ο Σύλλογος να γίνει κηδεμόνας του Κβέντλινμπουρκ. Οι κηδεμόνες αντέπραξαν και όταν ο Αλβέρτος διαμαρτυρήθηκε, του επιτέθηκαν, κέρδισε όμως ο Αλβέρτος.
Ο κοσμήτωρ (dean) Τζ. Ζνέλχαρντ έκανε το Σύλλογο να συμμαχήσει με τρία μοναστήρια για την υπεράσπιση της αυτονομίας τους έναντι του Αλβέρτου και το 1336 έπεισε τους πολίτες του Χάλμπερστατ να παραπονεθούν στον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς. Αυτός, αφού έστειλε έναν να εξετάσει την υπόθεση, δικαίωσε τον Αλβέρτο και απέλυσε τον Τζ. Ζνέλχαρντ από τη θέση του.
Το 1338 ο Αλβέρτος αφόρισε κάποιους κληρικούς του Συλλόγου, αλλά αυτοί συνέχιζαν να λειτουργούν. Τότε ο επίσκοπος έκλεισε τον Καθεδρικό ναό και έστειλε εκπροσώπους, που όμως σκοτώθηκαν από τους πολίτες, οι οποίοι είχαν κάνει συμφωνία με το Σύλλογο. Ο Αλβέρτος για να ηρεμήσει την κατάσταση αναίρεσε τον αφορισμό, έτσι οι πολίτες κατέστρεψαν τη συμφωνία τους με το Σύλλογο και προσκύνησαν τον επίσκοπό τους, που εισήλθε στην πόλη συνοδευόμενος από συγγενείς του, πρωθιερείς και ευγενείς.
Όταν απεβίωσε ο Γκιζέκο του Χόλσταϊν, ο πάπας έστειλε επίσκοπο τον κόμη του Μάνσφιλντ. Στη διαμάχη ο Αλβέρτος υποστηρίχθηκε από τους αδελφούς του και τις πόλεις· ο πάπας έκανε το παν για να τον εκτοπίσει (1350). Όταν απεβίωσε ο κόμης του Μάνσφιλντ, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ όρισε επίσκοπο τον Λουδοβίκο του Μάισσεν. Ο Αλβέρτος παραιτήθηκε το 1358 και τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος του Μάισσεν.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Τσανγκ'ε 5
Το Τσανγκ'ε 5 (Κινεζικά: 嫦娥五号) είναι μία από τις διαστημικές αποστολές του Κινεζικού Προγράμματος Εξερεύνησης της Σελήνης. Είναι ένα μη επανδρωμένο διαστημικό όχημα που είναι ονομασμένο προς τιμήν της Κινέζας θεάς της Σελήνης Τσανγκ'ε. Η εκτόξευση του διαστημόπλοιου έγινε στις 23 Νοεμβρίου 2020, στις 20.30 Π.Ω., από τη Διαστημική Βάση Γουεντσάνγκ στη Νήσο Χαϊνάν. Το όχημα προσεδαφίστηκε στη Σελήνη την 1η Δεκεμβρίου 2020. Σύλλεξε δείγματα συνολικού βάρους γύρω στα δύο κιλά και επέστρεψε στη Γη στις 16 Δεκεμβρίου 2020, ώρα 17.59 Π.Ω. Η συνολική διάρκεια της αποστολής ήταν 23 ημέρες. καθόλου|μικρογραφία|300x300εσ|Η διαστημική αποστολή Τσανγκ'ε 5 για συλλογή δειγμάτων από τη Σελήνη.
Ιστορικό
Το Κινέζικο Πρόγραμμα Εξερεύνησης της Σελήνης είναι προγραμματισμένο να ολοκληρωθεί σε 4 φάσεις, που εξαρτώνται από τις νέες τεχνολογικές εξελίξεις:
Αποστολή
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Η εκτόξευση του Τσανγκ'ε 5. Τα στάδια της αποστολής ήταν:
κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ|Περιγραφή της διαστημικής πτήσης Τσανγκ'ε 5
Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ
Το Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ (Никола́евск-на-Аму́ре, Nikolayevsk-na-Amure) είναι μια πόλη στο Κράι του Χαμπαρόφσκ της Ρωσίας που βρίσκεται στον ποταμό Αμούρ και κοντά στο λιμάνι του, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 1989 ήταν 36.296 άτομα. Το 2002 είχε 28.492 κατοίκους και το 2010 είχε 22.752 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Αμούρ, 80 χιλιόμετρα από τις εκβολές του, 977 χιλιόμετρα βόρεια του Χαμπαρόφσκ και 582 χιλιόμετρα από το Κομσομόλσκ επί του Αμούρ. Είναι ο πλησιέστερος σημαντικός οικισμός στο στενό του Ταρτάρι που χωρίζει την ηπειρωτική χώρα από τη Σαχαλίνη.
Μεσαιωνική εποχή
Στα τέλη του Μεσαίωνα, οι αυτόχθονες τουρκο-μογγολικές ημι-νομαδικές φυλές των Νιβχ, Ορότς, Εβένκι, κ.α., μοιράζονταν τα εδάφη γύρω από τις που εκβολές του Αμούρ. Οι Κινέζοι τους γνώριζαν με το όνομα οι «Άγριοι Τζουρτσέν». Η δυναστεία των Μογγόλων Γιουάν έστειλε αποστολές σε αυτήν την περιοχή με στόχο να χρησιμοποιήσει την περιοχή ως βάση για επίθεση στην Ιαπωνία ή για υπεράσπιση κατά των Αϊνού της Σαχαλίνης. Σύμφωνα με την ιστορία των Γιουάν, το 1264 οι Νιβχ αναγνώρισαν τη Μογγολική κυριαρχία. Το 1263, οι Μογγόλοι δημιούργησαν το "Διοικητικό Μέγαρο του στρατάρχη της Ανατολικής Εκστρατείας" κοντά στον σύγχρονο οικισμό του Τιρ, περίπου 100 χιλιόμετρα από το σημερινό Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ. Την ίδια περίπου περίοδο κατασκευάστηκε ένα ιερό στο Βράχο Τιρ.
Από το 1411 έως το 1433, ο ευνούχος των Μινγκ Γισίχα, ένας άνθρωπος καταγωγής των Χαϊσί Τζουρτσέν, οδήγησε τέσσερις μεγάλες αποστολές για να κερδίσει την υπακοή των φυλών "Τζουρτσέν" κατά μήκος των ποταμών Σουνγκαρί και Αμούρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ναός Γιονγκμίνγκ κατασκευάστηκε στο Τιρ, και ανεγέρθηκαν επιγραφές.
Ρωσική περίοδος
Ο ρωσικός οικισμός, ο πιθανώς προηγήθηκε από το χωριό Φουγιόρι των Μαντσού, ιδρύθηκε ως φυλάκιο Νικολαγιέφσκι από τον Γκενάντι Νεβέλσκοϊ στις 13 Αυγούστου 1850 και ονομάστηκε προς τιμήν του Τσάρου Νικολάου Α΄.
Ο οικισμός έγινε γρήγορα ένα από τα κυριότερα οικονομικά κέντρα στην ακτή του Ειρηνικού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1855 έγινε το κύριο λιμάνι του Ειρηνικού της Ρωσίας (αντικαθιστώντας το Πετροπαβλόφσκ) μετά την άλωση του Πετροπαβλόφσκ του 1854. Χορηγήθηκε καθεστώς πόλης και μετονομάστηκε σε Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ το 1856, όταν ιδρύθηκε η Περιφέρεια Πριμόρσκαγια. Ο ναύαρχος Βασίλι Ζαβόικο επέβλεψε την κατασκευή ναυτικής βάσης στο Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ.
Η πόλη εμφανίστηκε ως ένα σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Ωστόσο, λόγω των δυσχερειών στη ναυσιπλοΐα που προκαλούσαν οι αμμόλοφοι στις εκβολές του Αμούρ και επειδή ο πάγος της θάλασσας καταστούσε το λιμάνι αχρησιμοποίητο για πέντε μήνες κάθε χρόνο, οι κυριότερες ρωσικές ναυτιλιακές δραστηριότητες στον Ειρηνικό μεταφέρθηκαν στο καλύτερα ευρισκόμενο Βλαδιβοστόκ στις αρχές της δεκαετίας του 1870. Η πόλη παρέμεινε το διοικητικό κέντρο αυτής της περιφέρειας μέχρι το 1880, όταν ο κυβερνήτης μεταφέρθηκε στο Χαμπαρόφσκ. Ο Αντόν Τσέχοφ, επισκέπτοντας την πόλη στο ταξίδι του προς την Σαχαλίνη το 1890, σημείωσε τον ταχύ αποπληθυσμό του, αν και αυτή η τάση επιβραδύνθηκε κάπως στα τέλη του 1890 με την ανακάλυψη χρυσού και την αρχή της αλιείας σολομού.
Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφύλιου πολέμου του 1917-1922, ο πληθυσμός της πόλης έπεσε από 15.000 σε 2.000 κατοίκους, καθώς ένας τοπικός παρτιζάνος αρχηγός, που αργότερα εκτελέστηκε από τους ίδιους μπολσεβίκους με τους οποίους υποτίθεται ότι είχε ευθυγραμμιστεί, είχε ως αποτέλεσμα ολόκληρη η πόλη να καταστραφεί και να σφαγιαστεί ο μειονοτικός Ιαπωνικός πληθυσμός μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του ρωσικού πληθυσμού.
Περί το 1940 ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης του συστήματος των γκουλάγκ βρισκόταν στην πόλη.
Όπως και σε πολλά άλλα μέρη της Ρωσικής Άπω Ανατολής, έχει υπάρξει πτώση του πληθυσμού μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς ο πληθυσμός της πόλης έχει μειωθεί από τους 36.296 κατοίκους στην απογραφή του 1989, σε 22.772 κατοίκους το 2010.
Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ εξυπηρετεί ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Νικολαγιέφσκι, παρόλο που δεν αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως η πόλη κραϊικής σημασίας του Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ, έχοντας διοικητικό καθεστώς ίσο με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ ενσωματώνεται στη Δημοτική Περιφέρεια Νικολάγιεφσκι ως Αστικός Οικισμός Νικολαγιέφσκι-να-Αμούρε.
Οικονομία
Η αλιεία και η επεξεργασία των ψαριών είναι οι κύριες βιομηχανίες της πόλης, μαζί με τη συντήρηση πλοίων και κάποια γεωργική παραγωγή στη γύρω περιοχή.
Μεταφορές
Το Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ δεν έχει χερσαίες οδικές συνδέσεις. Η κυκλοφορία από και προς την πόλη μπαίνει μέσω του λιμανιού στον Αμούρ, ή στο μικρό αεροδρόμιο, το Αεροδρόμιο του Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ (NLI), που είναι η έδρα της Αεροπορικής Εταιρείας του Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ.
Κλίμα
Το Νικολάγιεφσκ επί του Αμούρ έχει ένα οριακό υγρό ηπειρωτικό κλίμα (τύπος Dfb της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), σχεδόν αρκετά κρύο για να ταξινομηθεί ως υποαρκτικό κλίμα (Dfc). Η βροχόπτωση δεν είναι τόσο χαμηλή το χειμώνα όσο στη περισσότερη Σιβηρία, καθώς η ακτή είναι στο περιθώριο επιρροής από το Αλεουτικό Χαμηλό. Η σχεδόν θαλάσσια τοποθεσία μόνο οριακά, μετριάζει κατά 5 °C τους χειμώνες σε σύγκριση με την εσωτερική Σιβηρία, αλλά κάνει τα καλοκαίρια αξιοσημείωτα δροσερά (ειδικά τον Μάιο και τον Ιούνιο), αν και οι ομίχλες Ογιάσιο επηρεάζουν λιγότερο την περιοχή σε σύγκριση με τη Σαχαλίνη και οι ώρες ηλιοφάνειας είναι μάλλον μακρύτερες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Χααπαγιάρβι
Το Χααπαγιάρβι είναι δήμος τής Φινλανδίας.
Βρίσκεται στο διοικητικό διαμέρισμα Όουλου, στη Βόρεια Οστροβόθνια. Έχει πληθυσμό 8.083 κατοίκων και καλύπτει έκταση 789,71 τετραγωνικών χιλιομέτρων από τα οποία 8,18 καλύπτονται από νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 10,2 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, ενώ μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Δισκογραφία της Μάιλι Σάιρους
Η Μάιλι Σάιρους έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής 6 studio albums (αναμένεται το έβδομο μέσα στο 2019), ένα live album. ένα EP (αναμένονται άλλα δύο μέσα στο 2019), 82 singles και 7 promotional singles.
Singles
Κατηγορία:Δισκογραφία
Σανταβάτ
Το Σανταβάτ είναι ένα χωριό στην επαρχία Αγκντάς του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Χοσρόφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1993)
Αυτές είναι οι επιτυχίες στον κατάλογο Billboard Hot 100 που ήταν στο νούμερο ένα το έτος 1993. Συνολικά 11 τραγούδια βρέθηκαν στην κορυφή του Hot 100. Το πρώτο από αυτά, "I Will Always Love You" από την Γουίτνεϊ Χιούστον, παρέμεινε στην κορυφή επί 9 εβδομάδες, ολοκληρώνοντας την παραμονή 14 εβδομάδων στην πρώτη θέση του καταλόγου, η οποία είχε αρχίσει τον Νοέμβριο του 1992. Τη χρονιά εκείνη, συνολικά 6 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα είχαν τραγούδι τους για πρώτη φορά στην κορυφή: οι Πίμπο Μπράισον, Ρετζίνα Μπελ, Snow, Silk, SWV και Meat Loaf. Οι Τζάνετ Τζάκσον και Μαράια Κάρεϊ ήταν οι μοναδικές που πέτυχαν να βρίσκονται στην κορυφή περισσότερες από μία φορές, με την καθεμιά τους να έχουν από δύο νούμερο ένα τραγούδια στον κατάλογο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1993
Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου (αραβικά: الـحـزب الشـيـوعـي اللبـنـانـي, γαλλικά: Parti communiste libanais, PCL) είναι κομμουνιστικό κόμμα στο Λίβανο. Ιδρύθηκε το 1924 από τον Λιβανέζο πνευματικό, συγγραφέα και δημοσιογράφο Γιουσέφ Ιμπραΐμ Γιαζμπέκ και τον Φουάντ αλ-Σιμαλί, όπως και τον Ντανί Φουανί, καπνεργάτη από τη Μπικφαγιά.
Δημιουργία
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Οκτωβρίου 1924, στο Λίβανο στην πόλη Χαντάθ, νότια της Βηρυτού. Η πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε από συνδικαλιστές, οι οποίοι σχημάτισαν για πρώτη φορά ανεξάρτητα συνδικάτα στο Λίβανο (προηγουμένως, τα εργατικά συνδικάτα ελέγχονταν από τους Γάλλους). Στη συνάντηση συμμετείχαν επίσης μελετητές, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς και δημοσιογράφοι που δραστηριοποιούνταν στην προώθηση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης και γνώριζαν τα κείμενα του Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς. Το κόμμα ιδρύθηκε για να καλύψει την περιοχή που βρισκόταν υπό τη γαλλική εντολή, η οποία μετεξελίχθηκε σε Συρία και Λίβανο. Αρχικά, το όνομα του κόμματος ήταν «Λιβανικό Λαϊκό Κόμμα», σε μια προσπάθεια να αποφύγει τη γαλλική απαγόρευση δραστηριοτήτων των «μπολσεβίκων».
Το κόμμα είχε αρχικά κηρυχθεί παράνομο, αλλά η απαγόρευση ήταν χαλαρή κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Για περίπου είκοσι χρόνια, το LCP οργάνωνε κομμουνιστικές πολιτικές δραστηριότητες τόσο στον Λίβανο όσο και στη Συρία, αλλά το 1944 το κόμμα χωρίστηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας.
Εκλογικά αποτελέσματα
Το κόμμα συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2005 σε διάφορες περιφέρειες αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει έδρες. Στο Νότιο Λίβανο, ο γενικός γραμματέας Σανταλάχ Μαζρανί κέρδισε 8.886 ψήφους στη δεύτερη συνοικία και ο Ανουάρ Γιασίν, πρώην κρατούμενος στο Ισραήλ, έλαβε 18.244 ψήφους στην πρώτη συνοικία. Ο πρώην γενικός γραμματέας Φαρούχ Νταχρούτζ έλαβε 10.688 ψήφους στην τρίτη περιοχή Μπέκα.
Στις νομοθετικές εκλογές του 2009, το LCP λειτούργησε ανεξάρτητα με υποψηφίους σε πέντε περιφέρειες, αλλά απέτυχε να κερδίσει έδρες. Σε μια επίσημη δήλωση, το LCP σχολίασε ότι «οι εκλογές του 2009 διευρύνουν το χάσμα που υπάρχει ήδη λόγω του σεκταριστικού συστήματος» και, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για το εκ΄λογικό του αποτέλεσμα, ανέλυσε και προσπάθησε να δικαιολογήσει την απόδοση του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λιβάνου Λιβανος
Λούις Άλβαρες Καταλά
Ο Λούις Άλβαρες Καταλά (Luis Álvarez Catalá, 1836 – 4 Οκτωβρίου 1901) ήταν Ισπανός ζωγράφος και διευθυντής του Μουσείο του Πράδο από το 1898 μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Πιστεύεται ότι ο Άλβαρες Καταλά γεννήθηκε στη Μαδρίτη, από γονείς Αστουριανούς από το Κάνγκας δελ Ναρθέα, όπου περνούσε τα καλοκαίρια του ως παιδί. Αφού τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στο Οβιέδο, ο Λούις επέστρεψε στη Μαδρίτη, όπου εγγράφηκε στην «Ειδική Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Χαρακτικής» (Escuela Especial de Pintura, Escultura y Grabado). Επιπροσθέτως, ήταν μαθητής του Φεδερίκο δε Μαδράθο στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο (Μαδρίτη) Το 1857 ο Άλβαρες κέρδισε μια υποτροφία, ώστε να σπουδάσει στη Ρώμη (μαζί με τους Εδουάρδο Ροσάλες, Βιθέντε Παλμαρόλι και Διοσκόρο Πουέμπλα). Μετά από τέσσερα έτη στη Ρώμη βραβεύθηκε με το χρυσό μετάλλιο στην πρώτη Εθνική Έκθεση της Φλωρεντίας για τον πίνακά του «Το όνειρο της Καλπουρνίας», ο οποίος πήρε τη δεύτερη θέση στην Εθνική Έκθεση Καλών Τεχνών της Ισπανίας το 1862. Το έργο αυτό αγοράσθηκε από τη βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας και η υποτροφία του Άλβαρες επεκτάθηκε για τρία ακόμα χρόνια.
Ο καλλιτέχνης νυμφεύθηκε στη Ρώμη και τελικώς παρέμεινε εκεί μέχρι το 1894, με σύντομες ενδιάμεσες διαμονές στη Μαδρίτη. Συνέχισε να εκθέτει στην Ιταλία, την Ισπανία και τη Γερμανία, κερδίζοντας βραβεία το 1889 και το 1890. Τελικώς επέστρεψε στην πατρίδα του δεχόμενος τη θέση του υποδιευθυντή του Μουσείο του Πράδο. Τέσσερα χρόνια αργότερα διορίσθηκε διευθυντής από τη βασίλισσα, μετά την παραίτηση του έως τότε διευθυντή Φρανθίσκο Πραδίγια. Νέος υποδιευθυντής έγινε ο Σαλβαδόρ Βινιέγρα.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Άλβαρες στο Πράδο, το Μουσείο απέκτησε πολλά σημαντικά έργα, μεταξύ των οποίων αρκετά έργα του Φρανθίσκο Γκόγια. Το 1899 εξέδωσε έναν Catálogo ilustrado de la sala de Velázquez (= «Εικονογραφημένο κατάλογο της συλλογής του Βελάθκεθ») και επέβλεψε την εγκατάσταση ενός αγάλματος του Βελάθκεθ, που ήταν έργο του γλύπτη Ανιθέτο Μαρίνας. Αλλά ο Άλβαρες συνέχισε να δημιουργεί και ως ζωγράφος, φιλοτεχνώντας κυρίως έργα στο πνεύμα του κοστουμβρισμού. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του φιλοτέχνησε σκηνές εμπνευσμένες από τα νιάτα του στη βόρεια Ισπανία, πολλές από τις οποίες βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών των Αστουριών. Ο Λούις Άλβαρες Καταλά πέθανε στη Μαδρίτη σε ηλικία 65 ετών.
Επιλεγμένα έργα
Εκτός από τα απεικονιζόμενα, μερικά άλλα αξιόλογα έργα του Άλβαρες είναι τα «Ισαβέλλα η Καθολική», «Γάμος μιας Ρωμαίας πριγκίπισσας», «Καρναβάλι στη Βενετία» και «Φίγκαρο και Μπάρτολο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι
Μπογιούκ Σαμλίκ
Το Μπογιούκ Σαμλίκ (επίσης, Μπγιογιούκ Σαμλύκ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τοβούζ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κεριμπλί.
Λαϊκό Κόμμα Λιβάνου
Το Λαϊκό Κόμμα Λιβάνου (αραβικά: حزب الشعب اللبناني) ήταν το πρώτο επίσημα οργανωμένο κομμουνιστικό κόμμα στον αραβικό κόσμο. Ιδρύθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1924 από εννέα ανθρώπους, μεταξύ των οποίων ήταν ο Ζοζέφ Μπεργκέρ-Μπαρζιλαί, ο Γιουσέφ Ιμπραΐμ Γιαζμπέκ και ο Φουάντ αλ-Σιμαλί. Το Λαϊκό Κόμμα Λιβάνου δημοσίευε την αριστερή εβδομαδιαία εφημερίδα αλ-Ινσανίγια («Η Ανθρωπότητα»), που είναι και η πρώτη του είδους της στον αραβικό κόσμο. Η πρώτη έκδοση δημοσιεύθηκε στις 15 Μαΐου 1925, αλλά κράτησε μόνο πέντε θέματα, καθώς οι γαλλικές αποικιακές αρχές την έκλεισαν στις 16 Ιουνίου 1925.
Το LPP αργότερα συγχωνεύθηκε με την αρμενική ομάδα "Σπάρτακος" για τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας και Λιβάνου. Η πρώτη (μυστική) συνάντηση του νέου κόμματος, στην οποία συμμετείχαν 15 εκπρόσωποι, πραγματοποιήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1925.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λιβάνου Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα
Μικρόβιβος Φθιώτιδας
Ο Μικρόβιβος είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Τραγάνας στη Στερεάς Ελλάδας και στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μικρόβιβος βρίσκεται στα παράλια του όρμου του Αλμυρού στον κόλπο της Αταλάντης (Βόρειος Ευβοϊκός κόλπος), σε απόσταση 14 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αταλάντη (έδρα του δήμου). Ουσιαστικά αποτελεί τον παραθεριστικό οικισμό και την παραλία της Τραγάνας από την οποία χωρίζεται με τον Αυτοκινητόδρομο 1 ενώ απέναντι από την παραλία είναι το μικρό νησάκι Μήτρος το οποίο ενώνεται με τη στεριά με μια στενή λουρίδα γης, όταν με την παλίρροια αποσυρθούν τα νερά της θάλασσας (βλ. Τραγάνα - Ιστορία). Το νησάκι έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος γιατί διασώζει σημαντικά λείψανα αρχαιοτήτων της περιόδου των Μεσοελλαδικών χρόνων.
Ο Μικρόβιβος αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Τραγάνας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Τραγάνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Τραγάνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αταλάντης του Δήμου Λοκρών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 4 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λοκρών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Βύρων Φιδετζής
Ο Βύρων Φιδετζής είναι Έλληνας τσελίστας και μαέστρος.
Βιογραφία
Ο Βύρων Φιδετζής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε βιολοντσέλο με τον Μανώλη Καζαμπάκα και ανώτερα θεωρητικά με τον Σόλωνα Μιχαηλίδη στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Με υποτροφία του ελληνικού Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, μετακόμισε στη Βιέννη, όπου συνέχισε τις σπουδές του στο τσέλο στο Hochschule für Musik υπό την καθοδήγηση των ειδικών Βλαντιμίρ Ορλόφ, Αντρέ Ναβάρα και Σ. Μπένες, λαμβάνοντας το δίπλωμά του το 1975.
Παράλληλα με τις σπουδές του στο βιολοντσέλο, παρακολούθησε μαθήματα του Χανς Σβαρόφσκι στη διεύθυνση ορχήστρας από το 1973 έως το 1977, οπότε και απέκτησε το δίπλωμα διεθυντή ορχήστρας. Έχει επίσης παρακολουθήσει σεμινάρια από τους μαέστρους Μιλτιάδη Καρίδη (Βιέννη) και Ότμαρ Σουίτνερ (Βαϊμάρη).
Μουσική καριέρα
Ο Φιδετζής έχει συνεργαστεί ως σολίστ και μαέστρος με όλες τις ελληνικές και πολλές ξένες ορχήστρες σε διάφορες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα (φεστιβάλ Αθηνών, Κέρκυρας, Ηρακλείου, Δημήτρια Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Μανώλης Καλομοίρης Σάμου) καθώς και στο εξωτερικό ( Αλβανία, Αρμενία, Αυστρία, Βουλγαρία, Βραζιλία, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία, Ιαπωνία, Ιταλία, Κίνα, Κύπρος, Μεξικό, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία, Σλοβακία, Τουρκία, Τσεχία).
Συνεργάζεται επί σειρά ετών με την Εθνική Λυρική Σκηνή και από το 1985 έως το 1992 διετέλεσε μόνιμος μαέστρος της ορχήστρας του φορέα.
Από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως το 1992 διετέλεσε επικεφαλής μαέστρος της Κρατικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Γεκατερινμπούργκ της Ρωσίας και από το 1992 είναι Προσκεκλημένος Μαέστρος της Cappella Russia Orchestra στη Μόσχα (η επίσημη ορχήστρα του Ρωσικού Υπουργείου Πολιτισμού).
Διετέλεσε επίσης επίτιμος προσκεκλημένος μαέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Πάζαρτζικ στη Βουλγαρία μέχρι το 1999. Την περίοδο μεταξύ 1999-2001 διετέλεσε και καλλιτεχνικός διευθυντής στην ίδια ορχήστρα.
Από το 1987 είναι μόνιμος μαέστρος της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και από το 2000 είναι αρχιμέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Ηχογραφήσεις
Ο Φιδετζής έχει ηχογραφήσει:
Έχει ηχογραφήσει επίσης έργα αξιοσημείωτων συνθετών όπως Γιώργος Σισιλιάνος, Δημήτρης Δραγατάκης, Αντίοχος Ευαγγελάτος, Δημήτρης Λιάλιος, Διονύσιος Λαυράγκας, Μάριος Βάρβογλης, Πέτρος Πετρίδης, Αιμίλιος Ριάδης, Θεόδωρος Αντωνίου, Μίκης Θεοδωράκης, Χάρης Ξανθουδάκης, Περικλής Κούκος, Θοδωρής Ζάννας, και πολλοί άλλοι.
Όσον αφορά το ορχηστρικό έργο του Σκαλκώτα, ο Φιδετζής έχει διευθύνει την παγκόσμια πρεμιέρα της Μικρής συμφωνίας σε σι μείζονα, τέσσερις από τους 36 ελληνικούς χορούς σε μεταγραφή για έγχορδα και τον ανεξάρτητο Ελληνικό χορό για ορχήστρα σε ντο ελάσσονα.
Βραβεία και διακρίσεις
Το 1975, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε στον Φιδετζή το Μουσικό Βραβείο Σπύρος Μοτσενίγος. Έχει επίσης βραβευτεί από την Τράπεζα της Ελλάδος και τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Μουσουργών αναγνώρισε δεόντως την προσφορά του στην ελληνική μουσική, εκλέγοντάς τον ομόφωνα επίτιμο μέλος το 1986. Ο Βύρων Φιδετζής έχει λάβει επίσης διακρίσεις από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για τη δισκογραφική του παραγωγή.
Το 2010, το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών τον αναγόρευσε επίτιμο διδάκτορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Βιολοντσελίστες
Γιώργος Καλούδης
Ο Γιώργος Καλούδης (γενν. 1973) είναι Έλληνας τσελίστας και λυράρης.
Μπαμπάτι
Το Μπαμπάτι (Αγγλικά Babati, Σουαχίλι Babati Mjini), είναι μια μικρή πόλη στην Περιοχή Μπαμπάτι στην Περιφέρεια Μανυάρα της Τανζανίας. Είναι η διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής και επίσης, η διοικητική πρωτεύουσα της Περιφέρειας Μανυάρα.
Γιώργος Καλούδης
Βιογραφία
Γεννημένος στην Αθήνα, ο Καλούδης είχε το προνόμιο να μεγαλώσει σε οικογένειες με καταγωγή από μουσικόφιλα μέρη (Κρήτη και Κέρκυρα). Έζησε και βίωσε τη μουσική από τις οικογένειες των γονιών του, ακούγοντας πολλούς μουσικούς από διάφορα μουσικά είδη και στιλ. Έτσι, τα περισσότερα συμφωνικά όργανα της ορχήστρας του ήταν διαθέσιμα σε μικρή ηλικία, όπως και κάποια παραδοσιακά μουσικά όργανα. Άρχισε να παίζει πιάνο και ντραμς με τους γονείς του, αλλά η αγάπη του εστιάτηκε στα έγχορδα μουσικά όργανα. Ασχολήθηκε πρώτα με την κρητική λύρα, το μαντολίνο και την κιθάρα από τους παππούδες του, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση τεσσάρων γενεών λυράρηδων και μετά το βιολοντσέλο.
Μπαμπάτι
Αφότου ιδρύθηκε το 1985 η Περιοχή Μπαμπάτι, η πόλη Μπαμπάτι, αναπτύχθηκε από ένα απλό χωριό. Το νέο καθεστώς, ώθησε την πόλη σε ταχεία ανάπτυξη. Η πόλη βρίσκεται στο τέλος του Εθνικού Πάρκου Ταρανγκίρε (Tarangire National Park) και στη βάση της Λίμνης Μπαμπάτι (Lake Babati), η οποία βρίσκεται κάτωθεν του Όρους Κουάραα (Mt. Kwaraa) (2.145 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας).