cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SSL
Γενικά
Οι κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι που υποστηρίζονται από το πρωτόκολλο είναι οι εξής: DES - Data Encryption Standard, DSA - Digital Signature Algorithm, KEA - Key Exchange Algorithm, MD5 - Message Digest, RC2/RC4, RSA, SHA-1 - Secure Hash Algorithm, SKIPJACK, Triple-DES.
Τρόπος λειτουργίας
Το πρωτόκολλο SSL χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό της κρυπτογράφησης δημοσίου και συμμετρικού κλειδιού. Η κρυπτογράφηση συμμετρικού κλειδιού είναι πολύ πιο γρήγορη και αποδοτική σε σχέση με την κρυπτογράφηση δημοσίου κλειδιού, παρ' όλα αυτά όμως η δεύτερη προσφέρει καλύτερες τεχνικές πιστοποίησης. Κάθε σύνδεση SSL ξεκινά πάντα με την ανταλλαγή μηνυμάτων από τον server και τον client έως ότου επιτευχθεί η ασφαλής σύνδεση, πράγμα που ονομάζεται χειραψία (handshake). Η χειραψία επιτρέπει στον server να αποδείξει την ταυτότητά του στον client χρησιμοποιώντας τεχνικές κρυπτογράφησης δημοσίου κλειδιού και στην συνέχεια επιτρέπει στον client και τον server να συνεργαστούν για την δημιουργία ενός συμμετρικού κλειδιού που θα χρησιμοποιηθεί στην γρήγορη κρυπτογράφηση και αποκρυπτογράφηση των δεδομένων που ανταλλάσσονται μεταξύ τους. Προαιρετικά η χειραψία επιτρέπει επίσης στον client να αποδείξει την ταυτότητά του στον server. Αναλυτικότερα, η διαδικασία χειραψίας έχει ως εξής:
Επιβάρυνση από το SSL
Η χρήση του πρωτοκόλλου SSL αυξάνει τα διακινούμενα πακέτα μεταξύ των δύο μηχανών και καθυστερεί την μετάδοση των πληροφοριών επειδή χρησιμοποιεί μεθόδους κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης. Ειδικότερα οι διάφορες καθυστερήσεις εντοπίζονται στα εξής σημεία:
Λόγω αυτών των επιβαρύνσεων που εισάγει το πρωτόκολλο SSL, χρησιμοποιείται πλέον μονάχα σε περιπτώσεις όπου πραγματικά χρειάζεται ασφαλής σύνδεση (π.χ. μετάδοση κωδικών χρήστη ή αριθμών πιστωτικών καρτών μέσω του διαδικτύου) και όχι σε περιπτώσεις απλής επίσκεψης σε μία ιστοσελίδα.
Πόσα Είδη Πιστοποιητικών Ασφαλείας SSL Υπάρχουν;
Υπάρχουν 3 είδη SSL certificates:
Τι είναι οι Certificate Authorities;
Το SSL είναι μια ηλεκτρονική βεβαίωση που εκδίδεται (κατόπιν ελέγχων) από ανεξάρτητους και φερέγγυους οργανισμούς οι οποίοι ονομάζονται Αρχές Πιστοποιητικών (Certificate Authorities). Οι εταιρίες αυτές αναλαμβάνουν την ταυτοποίηση των στοιχείων της ιστοσελίδας καθώς και την ασφαλή μεταφορά δεδομένων μεταξύ των ιστοσελίδων αυτών και των χρηστών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Ζόλταν Τσίμπορ
Ο Ζόλταν Τσίμπορ (ουγγρικά: Zoltán Czibor, 23 Αυγούστου 1929 – 1 Σεπτεμβρίου 1997) ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε πολλές ουγγρικές ομάδες και την εθνική ομάδα της Ουγγαρίας της δεκαετίας του 1950 γνωστής ως «Μαγικοί Μαγυάροι», κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 και φτάνοντας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου μαζί τους το 1954.
Βιογραφία
Ως νέος ο Τσίμπορ έπαιζε ποδόσφαιρο και εργαζόταν ως οδηγός μηχανών τρένου προτού γίνει αντιληπτός τον προπονητή της ομάδας νέων της Ουγγαρίας. Αργότερα έπαιξε για τη Φερεντσβάρος με την οποία κέρδισε τον πρώτο του τίτλο στο πρωτάθλημα το 1949. Μετά από δύο χρόνια στην Τσέπελ μεταγράφηκε στην ομάδα του στρατού Χόνβεντ Βουδαπέστης, όπου αγωνιζόταν μαζί με τους Φέρεντς Πούσκας, Σάντορ Κότσις και Γιόζεφ Μπόζικ. Μαζί με τους δύο πρώτους δημιούργησαν μία εξαιρετική επιθετική γραμμή με τον Τσίμπορ να αγωνίζεται στο αριστερό άκρο της επίθεσης διαθέτοντας υψηλή τεχνική και ισχυρό σουτ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο σύλλογο κέρδισε δύο ακόμη τίτλους πρωταθλήματος το 1954 και το 1955. Τερμάτισε το 1955 ως κορυφαίος σκόρερ στο πρωτάθλημα με 20 γκολ. Το 1956, η Χόνβεντ συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο και στον πρώτο γύρο κληρώθηκε κόντρα στην Αθλέτικ Μπιλμπάο. Η ουγγρική ομάδα έχασε τον εκτός έδρας αγώνα με 2–3, αλλά πριν ξεκινήσει ο εντός έδρας αγώνας, η Ουγγρική Επανάσταση είχε ξεσπάσει στη Βουδαπέστη. Οι παίκτες αποφάσισαν να μην επιστρέψουν στην πατρίδα τους και κανόνισαν τον επαναληπτικό με την Αθλέτικ να γίνει στις Βρυξέλλες. Ωστόσο, στην αρχή του παιχνιδιού, ο τερματοφύλακας της Χόνβεντ τραυματίστηκε και, χωρίς επιτρεπόμενη αλλαγή, ο Τσίμπορ έπρεπε να αγωνιστεί ως τερματοφύλακας. Παρά την ισοπαλία με 3–3, η Χόνβεντ αποκλείστηκε με συνολικό σκορ 6–5.
Ο αποκλεισμός άφησε τον Χόνβεντ σε αδιέξοδο. Οι παίκτες κάλεσαν τις οικογένειές τους από τη Βουδαπέστη και, παρά την αντίθεση της FIFA και των ουγγρικών ποδοσφαιρικών αρχών, οργάνωσαν περιοδεία συγκέντρωσης χρημάτων στην Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Βραζιλία. Μετά την επιστροφή τους στην Ευρώπη, οι παίκτες χώρισαν. Κάποιοι επέστρεψαν στην Ουγγαρία, ενώ άλλοι, συμπεριλαμβανομένων των Τσίμπορ, Κότσις και Πούσκας, βρήκαν νέους συλλόγους στη Δυτική Ευρώπη συνεχίζοντας εκεί την καριέρα τους.
Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα της Ουγγαρίας το 1949. Έπαιξε 43 φορές και σημείωσε 17 γκολ σε διάστημα επτά ετών. Αποτέλεσε κομμάτι του πυρήνα της "Χρυσής Ομάδας" που έμεινε αήττητη για 32 συνεχόμενα παιχνίδια. Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας έγινε Ολυμπιονίκης το 1952, νικώντας τη Γιουγκοσλαβία στον τελικό του Ελσίνκι με τον Τσίμπορ να σκοράρει στη νίκη με 2–0. Αγωνίστηκε επίσης στις δύο ιστορικές νίκες επί της Αγγλίας με 6–3 στο Στάδιο Γουέμπλεϊ το 1953 και στη συνέχεια με 7–1 στη Βουδαπέστη το 1954. Το 1953 κατέκτησε επίσης το Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης. Η πορεία της ομάδας (κατά πολλούς η καλύτερη όλων των εποχών σε σειρά ετών ) ουσιαστικά ολοκληρώθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954 όταν προς έκπληξη όλων, η Δυτική Γερμανία επικράτησε με 3–2 με τον  Τσίμπορ να ανοίγει το σκορ στο έκτο λεπτό. Ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως το "Θαύμα της Βέρνης". Είχε ανοίξει το σκορ και στον δραματικό ημιτελικό με την Ουρουγουάη που κρίθηκε στην παράταση με 4–2. Συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα του Κυπέλλου.
Ο Τσίμπορ πήγε αρχικά στην Ιταλία και έπαιξε μερικά ανεπίσημα παιχνίδια με την Ρόμα, πριν ένας άλλος Ούγγρος, ο Λάζλο Κουμπάλα, τον έπεισε μαζί με τον Σάντορ Κότσις να τον ακολουθήσουν στην Μπαρτσελόνα, όπου έγινε σημαντικό μέλος της ομάδας. Σκόραρε στο ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στη νίκη με 6–0 επί της Βαλένθια και κέρδισε ένα νταμπλ το 1959 και ένα ακόμα πρωτάθλημα την επομένη χρονιά. Παράλληλα, το 1960 γνώρισε την ευρωπαϊκή καταξίωση με την κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Σκόραρε δύο φορές στον τελικό, καθώς η Μπαρτσελόνα κέρδισε την Μπέρμιγχαμ Σίτι με 4–2. Ο καταλανικός σύλλογος και ο Τσίμπορ έφτασαν επίσης στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1961, όπου η Μπαρτσελόνα έχασε με 3–2 από την πορτογαλική Μπενφίκα στο ίδιο γήπεδο και με τον ίδιο τρόπο όπως στον τελικό του 1954.
Μετά από τρεις σεζόν στη Βαρκελώνη, εντάχθηκε στην Εσπανιόλ για τη χρονιά 1961–62, αλλά ήδη στα 33 του η καριέρα του βρισκόταν στη δύση της με συνέπεια τις βραχυχρόνιες παραμονές σε ευρωπαϊκούς και καναδικούς συλλόγους. Το 1990 επέστρεψε στην Ουγγαρία, όπου και απεβίωσε.
Τίτλοι και διακρίσεις
Φερεντσβάρος Χόνβεντ Μπαρτσελόνα Ουγγαρία
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φερεντσβάρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόνβεντ Βουδαπέστης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέπελ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Στάδιο Λοκομοτίβ
Το Κεντρικό στάδιο Λοκομοτίβ (ρωσικά: Центральный стадион Локомотив) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Μόσχα. Το Λοκομοτίβ ανακατασκευάστηκε το 2002 και θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα γήπεδα ποδοσφαίρου στη Ρωσία. Έχει χωρητικότητα 28.800 θέσεις και αποτελεί την έδρα της Λοκομοτίβ Μόσχας.
Ιστορία
Το 1935, στο χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το Στάδιο Λοκομοτίβ, μια ένωση εργαζομένων σε επιχείρηση ηλεκτρισμού αποφάσισε να χτίσει ένα γήπεδο το οποίο ονομάστηκε «Στάλινετς» (Сталинец). Εκείνη την εποχή το Στάλινετς είχε χωρητικότητα περίπου 30.000 θεατών.
Υπόφυση
Η έκκριση ορμονών από την υπόφυση ελέγχεται από ουσίες που εκκρίνει ο υποθάλαμος. Αυτές οι ουσίες φτάνουν μέσω του υποφυσιακού αγγειακού συστήματος. Από την υπόφυση εκκρίνεται μια ποικιλία ορμονών, όπως η φλοιοτρόπος ορμόνη, η ωχρινοτροπίνη ορμόνη, η ωοθηλακιοτρόπος ορμόνη, η θυρεοειδοτρόπος ορμόνη, η αυξητική ορμόνη και η προλακτίνη. Αυτές οι ορμόνες απελευθερώνονται στη κυκλοφορία του αίματος. Επίσης, ο υποθάλαμος επικοινωνεί με την υπόφυση με την υποθαλαμοϋποφυσιακή οδό. Από αυτήν την οδό μεταφέρονται μέσω νευραξόνων οι ορμόνες αντιδιουρητική ορμόνη και ωκυτοκίνη.
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Αδένες Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Μιχαήλ Στέλλιος
Ο Μιχαήλ Στέλλιος (π. 1860 - 1934) από το Ελατοχώρι Ιωαννίνων υπήρξε διοικητικό στέλεχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1908 εξελέγη βουλευτής Λήμνου στην Οθωμανική Βουλή.
Νεανικά χρόνια
Ο Μ. Στέλλιος γεννήθηκε γύρω στα 1860-65 στο μικρό ορεινό χωριό Τσερνέσιον του Ζαγορίου (σημερινό Ελατοχώρι της επαρχίας Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων). Ήταν φιλομαθής και σπούδασε στην ονομαστή Ζωσιμαία Σχολή. Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος σε χωριά της Ηπείρου και απέκτησε καλή φήμη. Αποτέλεσμα αυτής της φήμης ήταν να τον προσλάβει ο ελληνομαθής Αβεδίν Πασάς Ντίνου σαν δάσκαλο του μοναχογιού του Ρασήχ. Από τότε ακολουθούσε την οικογένεια του Αβεδίν, ο οποίος γύρω στο 1900 διορίστηκε Γενικός Διοικητής Αιγαίου Πελάγους.
Προωθούμενος από τον Αβεδίν, ο Μ. Στέλλιος διορίστηκε στην οθωμανική διοίκηση αρχικά μουαβίνης σαντζακίου (υποδιοικήσεως) και αργότερα βοηθός μουτεσαρίφη (νομάρχης) στη Λήμνο. Υπήρξε ο τελευταίος Έλληνας διοικητής του νησιού, αφού τον διαδέχθηκε ο Αρμένιος Οχανές Φερίτ Τεκέρ.
Βουλευτής Λήμνου
Το 1908, οι Νεότουρκοι προκήρυξαν εκλογές επιτρέποντας να εκπροσωπηθούν σε αυτές και οι μειονότητες. Η Λήμνος αποτέλεσε ενιαία εκλογική περιφέρεια μαζί με τα νησιά Ίμβρος, Τένεδος και Άγιος Ευστράτιος και ως κατάλληλος υποψήφιος επιλέχτηκε ο Μιχαήλ Στέλλιος, ο οποίος προτάθηκε από τις δημογεροντίες των νησιών.
Η εκλογή του Μιχαήλ Στέλλιου ή "κύριου Μιχαλάκη", όπως αποκαλείται κάποιες φορές στα αρχεία υπήρξε άνετη, αφού εξασφαλίστηκε η ευμενής ανοχή των νεοτούρκων. Έτσι η Λήμνος έγινε η μία από τις έξι περιοχές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που εξέλεξαν αποκλειστικά Έλληνες βουλευτές. Οι άλλες πέντε ήταν η Λέσβος, η Χίος, η Ρόδος, η Κοζάνη και τα Γιάννενα. Ως βουλευτής ο Μ. Στέλλιος υπηρέτησε πιστά τα ελληνικά συμφέροντα. Φαίνεται πως ήταν μέλος της "Νέας Φιλικής Εταιρείας", μιας μυστικής οργάνωσης, που είχε έδρα την Κωνσταντινούπολη αλλά οι πραγματικοί ιδρυτές της ήταν ο Ίων Δραγούμης και ο Αθανάσιος Σουλιώτης Νικολαϊδης, οι οποίοι και την κατεύθυναν. Αν δεν ήταν από την αρχή μέλος της, έγινε οπωσδήποτε μετά την εκλογή του. Σκοπός της εταιρείας ήταν να οργανώσει πολιτικά τους υπόδουλους `Ελληνες, ώστε να αντιδρούν οργανωμένα στις νεοτουρκικές βλέψεις. Για την τακτική ενημέρωση των Ελλήνων εξέδωσε τον Απρίλιο του 1910 την εβδομαδιαία εφημερίδα "Πολιτική Επιθεώρησις" στην Πόλη και από τα τέλη του 1911 τη γαλλόφωνη "Τribune des Nationalites". Το τυπογραφείο της Εταιρείας χρησιμοποιούσαν συχνά οι Έλληνες βουλευτές. Εκεί είχε τυπώσει και ο Μιχ. Στέλλιος ένα φυλλάδιο το 1910 ή 1911, στο οποίο ανέλυε τις μέχρι τότε δραστηριότητες του ως βουλευτής.
Η πρώτη μεγάλη κόντρα των Ελλήνων βουλευτών με τους νεοτούρκους έγινε το Σεπτέμβριο του 1909, όταν αποφασίστηκε να στρατεύονται οι Έλληνες υπήκοοι του Σουλτάνου. Οι 24 Έλληνες βουλευτές διχάσθηκαν. Άλλοι θεωρούσαν ότι έπρεπε να κρατήσουν διαλλακτική στάση και άλλοι ότι έπρεπε να ακολουθήσουν τη σκληρή γραμμή. Τελικά, οι 16 από τους 24 συγκρότησαν την "Ελληνική Ομάδα", όπως την ονόμασαν και συνέχισαν να δρούν σύμφωνα με την πολιτική που υπεδείκνυε η Νέα Φιλική Εταιρεία. Ανάμεσά τους ήταν και ο Μιχαήλ Στέλλιος που κατά την ομιλία του στο κοινοβούλιο ανέπτυξε με σοβαρά επιχειρήματα το ασύμφορο για το οθωμανικό κράτος της στρατολογίας των Χριστιανών, υποδεικνύοντας τις ζημιές που θα πάθαινε το εμπόριο, το οποίο βρισκόταν σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια των Ελλήνων και Αρμενίων.
Επίσης, μαζί με τους άλλους Έλληνες βουλευτές τον Αύγουστο του 1911 κατέθεσαν νέο υπόμνημα προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ζητώντας να ανακληθούν τα διατάγματα για τη στράτευση και οι απολύσεις Ελλήνων από διοικητικές θέσεις, που είχαν αρχίσει να κάνουν οι νεότουρκοι.
Στις εκλογές του 1912 οι νεότουρκοι συνένωσαν τις περιφέρειες Λήμνου και Λέσβου ώστε να μειωθεί ο αριθμός των Ελλήνων που θα εκλέγονταν στην επόμενη βουλή. Η δημογεροντία της Λήμνου διαμαρτυρήθηκε. Σε μια προσπάθειά της να αλλάξει την απόφαση αυτή δεν πρότεινε ξανά το Μιχαήλ Στέλλιο, του οποίου η ενεργή συμμετοχή του στο λεγόμενο "εθνικό κόμμα" είχε δημιουργήσει φοβίες. Αντί αυτού στις 21 Σεπτεμβρίου 1912 πρότεινε ως υποψήφιο βουλευτή τον Χαρίλαο Χαραλαμπίδη, υπάλληλο του υπουργείου Γεωργίας της Τουρκίας. Τελικά, η απελευθέρωση του νησιού στις 8 Οκτωβρίου 1912, έδωσε τέλος σε όλες αυτές τις ενέργειες.
Επόμενα χρόνια
Μετά την απελευθέρωση ο Μιχαήλ Στέλλιος δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική. Συνέδεσε την τύχη του με τη Λήμνο, στην οποία γεννήθηκε ο γιος του Δήμήτριος και είχε καλή φήμη μεταξύ των Λημνίων. Το Σεπτέμβριο του 1916 ζούσε στο Κάστρο και υπέγραψε ψήφισμα υπέρ του Βενιζέλου. Απεβίωσε το 1934. Ο Δημήτριος Μ. Στέλλιος έγινε δικηγόρος και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Μάλιστα το Δεκέμβριο του 1933 διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της νεοσύστατης "Ένωσης των εν Αθήναις Λημνίων".
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής
Σχετικά πρώτοι
Στη θεωρία των αριθμών, δύο ακέραιοι αριθμοί x και y ονομάζονται σχετικά πρώτοι ή πρώτοι προς αλλήλους ή μεταξύ τους πρώτοι αν ο μέγιστος κοινός διαιρέτης τους είναι η μονάδα. Ισοδύναμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σχετικά πρώτοι εάν δεν έχουν άλλο κοινό διαιρέτη πλην του 1. Εξ ορισμού δύο (διαφορετικοί) πρώτοι αριθμοί είναι και σχετικά πρώτοι μεταξύ τους. Συμβολικά γράφουμε: ΜΚΔ(x, y) = 1 ή gcd(x, y) = 1 ή x ⊥  y.
Για παράδειγμα οι ακέραιοι 14 και 15 είναι σχετικά πρώτοι γιατί ο μόνος κοινός διαιρέτης τους είναι το 1, δηλαδή ΜΚΔ(14, 15) = 1. Οι 14 και 21 δεν είναι σχετικά πρώτοι γιατί ΜΚΔ(14, 21) = 7.
Παράδειγμα
Για παράδειγμα οι αριθμοί 23 και 21 είναι σχετικά πρώτοι και για να το διαπιστώσουμε αυτό αρκεί να τρέξουμε τον αλγόριθμο του Ευκλείδη.
Να θυμίσουμε ότι ο αλγόριθμος του Ευκλείδη βρίσκει το μέγιστο κοινό διαιρέτη (ΜΚΔ) δύο αριθμών x και y (έστω x > y), με την ακόλουθη αναδρομική διαδικασία:
Με είσοδο (x,y):
Στο παράδειγμά μας έχουμε την ακόλουθη εκτέλεση (καλείται την πρώτη φορά ευθέως και τις άλλες τρεις αναδρομικά):
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτοι αριθμοί Κατηγορία:Θεωρία αριθμών
Ειδικό δικαστήριο
Ειδικό δικαστήριο ονομάζεται το δικαστήριο το οποίο δε συνεδριάζει μόνιμα (τα μέλη του δεν είναι μόνιμα και αποκλειστικά απασχολούμενα σε αυτό), αλλά συνέρχεται μόνο για να δικάσει ορισμένο είδος υποθέσεων. Η αρμοδιότητά του όμως καθορίζεται γενικά και αφηρημένα με νόμο και αφορά απεριόριστο αριθμό μελλοντικών υποθέσεων. Το ειδικό δικαστήριο πρέπει να διακρίνεται από το έκτακτο δικαστήριο. Το έκτακτο δικαστήριο είναι ένα δικαστήριο που συνίσταται ad hoc για να δικάσει μια συγκεκριμένη υπόθεση ή μια μικρή ομάδα υποθέσεων. Τα έκτακτα δικαστήρια απαγορεύονται από το Σύνταγμα.
Η σύσταση ειδικών δικαστηρίων δικαιολογείται από τη σπανιότητα των υποθέσεων που καλούνται να δικάσουν.
Μπίλι Μποντζ
Ο Γουίλιαμ Άρθoυρ 'Μπίλι' Μποντζ (William Arthur "Billy" Bonds) είναι Άγγλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής, το όνομα του οποίου είναι συνυφασμένο με την Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, όπου διετέλεσε παίκτης και προπονητής γιά 27 συνεχόμενα χρόνια, κάνοντας 793 εμφανίσεις κατά τη διάρκεια 21 σεζόν.
Ειδικό δικαστήριο
Τα ειδικά αυτά δικαστήρια συγκροτούνται κυρίως από δικαστές των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας (Συμβουλίου της Επικρατείας, Αρείου Πάγου και Ελεγκτικού Συνεδρίου) και κατά περίπτωση και από καθηγητές Νομικής.
Μπίλι Μποντζ
Βιογραφία
Ο Μπίλι Μποντζ γεννήθηκε στο Γούλιτς του νοτιοανατολικού Λονδίνου στις 17 Σεπτεμβρίου του 1946 και μεγάλωσε στο γειτονικό Έλθαμ, όπου συμμετείχε στην Κυριακάτικη ποδοσφαιρική ομάδα του Μόουτμπριτζ και στην σχολική ομάδα της κομητείας του Κεντ. Υπέγραψε συμβόλαιο μαθητευόμενου ποδοσφαιριστή με την Τσάρλτον Αθλέτικ όταν σταμάτησε το σχολείο στα 15 του χρόνια. Εκεί αγωνίστηκε με την παιδική και εφηβική ομάδα πριν γίνει μέλος της ομάδας ανδρών στα 17 του χρόνια το Σεπτέμβριο του 1964.
Ποδοσφαιρικἠ Καριέρα
Ο Μποντζ έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση για την Τσάρλτον σε αγώνα της Β' Εθνικής ενάντια στην Νορθάμπτον Τάουν, τον Φεβρουάριο του 1965. Αγωνίστηκε συνολικά σε 95 αγώνες, πετυχαίνοντας ένα γκολ για τους Κοκκινολαίμηδες πριν μεταγραφεί στην Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ του Ρον Γκρίνγουντ για 50,000 λίρες το Μάιο του 1967. Πρωτοεμφανίστηκε με τα χρώματα της Γουέστ Χαμ τον ίδιο μήνα στο παιχνίδι προς τιμήν του Κεν Μπράουν κι έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση για το κλαμπ στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν 1967-68 ενάντια στην Σέφιλντ Γουένσντεϊ. ΄Εδωσε το παρόν σε όλα τα παιχνίδια των σεζόν 1968-69 και 1969-70 μέχρι που υπέστη τον πρώτο σοβαρό τραυματισμό της καριέρας του τον Οκτώβριο του 1970. Τα τρία πρώτα χρόνια έπαιξε στην άμυνα σε θέση ράιτ-μπακ, πριν μεταφερθεί στη μεσαία γραμμή το 1970-71, όπου ο ρόλος του ήταν να αντισταθμίσει την ευφράδεια και τη δεξιοτεχνία του Τρέβορ Μπρούκινγκ. Στην ακμή της καριέρας του, τη δεκαετία του 1970, πρόσφερε τα πλείστα στην πορεία της Γουέστ Χαμ προς τον ημιτελικό του Λιγκ Καπ τη σεζόν 1971-72, καταλαμβάνοντας τη θέση του πρώτου σκόρερ της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου κι ενός χατ-τρικ έναντι της Τσέλσι. Μετά την αποχώρηση του Μπόμπι Μουρ τον Μάρτιο του 1974, ο Μποντζ ανέλαβε την αρχηγία της ομάδας, οδηγώντας την στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας απέναντι στη Φούλαμ το 1975 και στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1976. Προς το τέλος της επόμενης χρονιάς, ο Γκρίνγουντ μετέφερε τον Μποντζ και πάλι στην πίσω γραμμή, τούτη τη φορά σε ρόλο σέντερ-χαφ, δίπλα στον Τόμι Τέιλορ, όπου ο ρόλος του ήταν να βγάζει τη μπάλα από την άμυνα.
Εμφανίστηκε δύο φορές με την Εθνική Ελπίδων της Αγγλίας και κάθισε στον πάγκο για την Εθνική Ανδρών κατά τη διάρκεια προκριματικού αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο απέναντι στην Ιταλία, το Νοέμβριο του 1977. Πάντοτε ως αρχηγός της Γουέστ Χαμ, ο Μποντζ γεύτηκε τόσο την πίκρα του υποβιβασμού στο τέλος της σεζόν 1977-78 όσο και την ευτυχία της κατάκτησης του Κυπέλλου το 1980, έναντι της μία κατηγορία ανώτερης Άρσεναλ, γινόμενος κατ΄αυτό τον τρόπο ο μόνος αρχηγός της ομάδας που σήκωσε το κύπελλο δύο φορές. Το 1980-81, οδήγησε τη Γουέστ Χαμ στον τελικό του Λιγκ Καπ, όπου ηττήθηκε από τη Λίβερπουλ μετά από επαναληπτικό αγώνα κι επίσης στον προβιβασμό στην Α' Έθνική. Η σύγκρουσή του με τον τερματοφύλακα της Γουέστ Χαμ Φιλ Παρκς, κατά τη διεκδίκηση της μπάλας στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς, του στοίχισε δύο σπασμένα πλευρά και πιθανόν μια ακόμη συμμετοχή στην Εθνική Αγγλίας ενάντια στη Βραζιλία. Ξεπέρασε το ρεκόρ εμφανίσεων του Μπόμπι Μουρ τη σεζόν 1982-83 και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το Μάιο του 1984, παραδίνοντας το περιβραχιόνιο στον Άλβιν Μάρτιν. Τη σεζόν 1984-85, μια σειρά τραυματισμών παικτών της Γουέστ Χαμ τον ανάγκασε να επιστρέψει για 26 ακόμη εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο. Απουσίασε για όλη τη διάρκεια της περιόδου 1985-86 λόγω τραυματισμού κι έχοντας συμπληρώσει το 40ό έτος της ηλικίας του κατοχύρωσε τη θέση του στην πρώτη ενδεκάδα την επόμενη σεζόν. Τραυματισμός όμως στο γόνατο τον κράτησε έξω από τα δύο τελευταία παιχνίδια της επόμενης σεζόν και τον ανάγκασε να σταματήσει την ποδοσφαιρική του καριέρα το καλοκαίρι του 1988, έχοντας παίξει το τελευταίο του παιχνίδι στη Σαουθάμπτον τον Απρίλιο σε ηλικία 41 ετών και 226 ημερών.
Χαρακτηριστικά παιxνιδιού
Ο Μποντζ ήταν γνωστός για τη δύναμη και άριστη φυσική του κατάσταση, τα 'αφοσιωμένα' και σκληρά του τάκλιν, το επιθετικό μα συνάμα ευφυές κι αποτελεσματικό ύφος παιχνιδιού του. Μαζί με τις ηγετικές του ικανότητες τον ανέδειξαν στο πόστο του αρχηγού της Γουέστ Χαμ, όπου παρέμεινε για δέκα χρόνια από το 1974-1984.
Προπονητική Καριέρα
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Μποντζ διορίστηκε προπονητής στο τμήμα υποδομής από τον προπονητή της Γουέστ Χαμ Τζον Λάιαλ. Αν και η αίτησή του για τη θέση του προπονητή με την έξοδο του Λάιαλ μετά από υποβιβασμό τον Ιούλιο του 1989 δεν έγινε δεκτή, ο Μποντζ ανέλαβε εντέλει τα ηνία της ομάδας το Φεβρουάριο του 1990, στη θέση του Λου Μακάρι. Την πρώτη σεζόν ως προπονητής, 1990-91, οδήγησε την ομάδα στην Α' Έθνική και βραβεύτηκε με δεύτερο προς τιμήν του παιχνίδι. Η Γουέστ Χαμ υποβιβάστηκε και πάλι την επόμενη περίοδο, 1991-92, για να επιστρέψει αμέσως το 1993 και να τερματίσει άνετα στην 13η (στις 22 ακόμη τότε ομάδες) την πρώτη της χρονιά, 1993-94, στην Πρέμιερ Λιγκ. Ο Μποντζ παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1994, όταν η σχέση του με το βοηθό, και διάδοχό του, Χάρι Ρέντναπ (Harry Redknapp) ψυχράνθηκε. Ακολούθησαν τεχνικά πόστα στην Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς και στο Ρέντινγκ πριν επιστρέψει σαν προπονητής στη Μίλγουολ ΦΚ το Μάιο του 1997. Η θητεία του εκεί όμως δε διήρκεσε πολύ και απολύθηκε τον επόμενο μόλις χρόνο.
Τίτλοι
Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάρλτον Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μίλγουολ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Γιούλια Λιπνίτσκαγια
Η Γιούλια Λιπνίτσκαγια (Ю́лия Вячесла́вовна Липни́цкая, 5 Ιουνίου 1998) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του καλλιτεχνικού πατινάζ. Είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στην κατηγορία των γυναικών του καλλιτεχνικού πατινάζ. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό αγώνισμα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Σότσι της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Εκατέρινμπουργκ. Άρχισε να ασχολείται με το καλλιτεχνικό πατινάζ σε ηλικία 4. Ζει και προπονείται στη Μόσχα από το 2009. Το 2012 ήταν 1η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούνιορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές των παγοδρομιών
Ελικοπτεροφόρο
Με τον όρο Ελικοπτεροφόρο (Helicopter carrier) χαρακτηρίζεται τύπος σύγχρονου πολεμικού πλοίου ειδικά ναυπηγημένου για μεταφορά ελικοπτέρων αλλά και πολεμικών αεροσκαφών περιορισμένου αριθμού. Τέτοια πλοία διαθέτουν μεγάλοι στόλοι που διαπλέουν σε μεγάλες αποστάσεις και η αεροπορική τους κάλυψη κρίνεται αναγκαία. Συνήθως τα πλοία αυτά συμπεριλαμβάνονται σε αποβατικές ή αμφίβιες επιχειρήσεις ως συνοδά πλοία των κυρίως αποβατικών σκαφών.
Τα ελικοπτεροφόρα χαρακτηρίζονται από το μεγάλο συνεχές κατάστρωμα για τις προσνηώσεις ή απονηώσεις κυρίως ελικοπτέρων. Υφίστανται σήμερα διάφοροι τύποι επιμέρους ελικοπτεροφόρων με συνεχές κατάστρωμα από πλώρη μέχρι πρύμνη (όπως των ΗΠΑ ή ευρωπαϊκών χωρών) με πλευρικό υπερστέγασμα (συνήθως δεξιό) ή το μισό του μήκους του πλοίου, από το μεσόστεγο μέχρι πρύμνη (όπως τα ρωσικά). Έτσι τα μεν πρώτα έχουν μεγαλύτερη αξιοποίηση χώρων για ανάγκες αερομεταφερομένων δυνάμεων έναντι των δεύτερων που υπερτερούν όμως σε δύναμη πυρός αφού το πρωραίο τμήμα τους φέρει ενισχυμένο πυροβολικό και πυραυλικές εγκαταστάσεις, δίνοντάς τους περισσότερη ανεξαρτησία κινήσεων και αυτοδυναμία επιχειρήσεων. Επίσης τα πλοία αυτά φέρουν υποκαταστρώματα στα οποία με ειδικούς αναβατήρες μεταφέρονται και φυλάσσονται τα ελικόπτερα.
Η Ελλάδα δεν διαθέτει τέτοιο τύπο πολεμικού πλοίου, κρινόμενο ως μη αναγκαίου στα επιχειρησιακά αμυντικά δόγματα των ενόπλων δυνάμεών της. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν δύναται ν' αποκτήσει κατόπιν μετασκευής άλλου τύπου πλοίου και σε σχετικά πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική αεροπορία
Αντώνιος Μαραγκός
Ο Αντώνιος Μαραγκός (1858-1932) από τη Λήμνο διετέλεσε βουλευτής του Κόμματος Φιλελευθέρων την περίοδο 1920 ως 1923.
Βιογραφικό
Ο Αντώνιος Μαραγκός γεννήθηκε στη συνοικία Ανδρόνι του Κάστρου Λήμνου (σημερινής Μύρινας), από όπου μετανάστευσε στην Αίγυπτο σε πολύ μικρή ηλικία. Με πολύχρονη και κοπιαστική εργασία εξελίχθηκε σε επιτυχημένο έμπορο στο Κάιρο. Η απώλεια της συζύγου του τον ανάγκασε να φύγει από την Αίγυπτο, έπειτα από εικοσαετή παρουσία εκεί, και να εγκατασταθεί στην Αθήνα, όπου μετέφερε την εμπορική του δραστηριότητα και παράλληλα φρόντισε για τις σπουδές και την αποκατάσταση των παιδιών του.
Οικογένεια
Είχε τέσσερα τέκνα, μία θυγατέρα και δύο γιους εγκατεστημένα στο Λονδίνο και μια θυγατέρα στην Αθήνα. Είναι πρόγονος της συζύγου του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, Μαίης Πάνου μέσω της μητέρας της.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Λήμνος
Σαφίκ Χαντάλ
Βιογραφία
Ήταν γιος Παλαιστινίων μεταναστών. Γεννήθηκε στην Ουσουλουτάν.
Μεταξύ 1959 και 1994 ήταν ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος του Ελ Σαλβαδόρ. Ως ηγέτης ανταρτών στα τέλη της δεκαετίας του '70 και των αρχών της δεκαετίας του '80, ήταν μέλος της ομάδας που έφερε μαζί πέντε αντιπολιτευτικές δυνάμεις για να σχηματίσουν το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μάρτι (FMLN).
Ήταν υποψήφιος του FMLN στις προεδρικές εκλογές του 2004 στο Ελ Σαλβαδόρ, στις 21 Μαρτίου, παρουσιάζοντας μια αριστερή πλατφόρμα που καλούσε για μια πιο απόμακρη σχέση με τις ΗΠΑ, επαναδιαπραγμάτευση των συμφώνων ελεύθερου εμπορίου και στενότερη σχέση με χώρες σοσιαλιστικού προσανατολισμού στην Λατινική Αμερική, συμπεριλαμβανωμένων της Κούβας, της Βενεζουέλας και της Βραζιλίας. Οι αντίπαλοί του κατηγόρησαν τον Χαντάλ πως εκμεταλλεύεται το αντι-Αμερικανικό αίσθημα ενώ οι υποστηρικτές του FMLN κατηγόρησαν τις ΗΠΑ για διαφθορά της εκλογικής διαδικασίας, επειδή αρκετοί υψηλόβαθμοι Αμερικανοί επίσημοι δήλωσαν πως οι Αμερικανικές σχέσεις με το Ελ Σαλβαδόρ θα απειλούνταν σοβαρά αν ο Χαντάλ κέρδιζε τις εκλογές. Η άποψη αυτή ισχυροποιήθηκε από το γεγονός των δηλώσεων της αντιπολιτευόμενης ARENA πως οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να εκδιώξουν του Σαλβαδοριανούς που μένουν στις ΗΠΑ μετά από μια αριστερή εκλογική νίκη. Ο Χαντάλ ηττήθηκε από τον υποψήφιο του κυβερνώντος συντηρητικού κόμματος ARENA, Αντόνιο Σάκα, με διαφορά 58% έναντι 36%.
Ο Χαντάλ πέθανε λιγότερο από δύο χρόνια μετά το αποτυχημένο προεδρικό εγχείρημά του, στις 24 Ιανουαρίου 2006 απο καρδιακή προσβολή. Λιποθύμησε στο Αεροδρόμιο Κομαλάπα επιστρέφοντας από τη Βολιβία όπου είχε παραβρεθεί στην τελετή ορκομωσίας του Προέδρου Έβο Μοράλες. Ένα ελικόπτερο τον μετέφερε σε νοσοκομείο του Σαν Σαλβαδόρ αλλά οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν στη ζωή.
Αναφορές
Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί κομμουνιστές Κατηγορία:Σαλβαδοριανοί επαναστάτες
Βόρειος πολικός αστέρας
Ο βόρειος πολικός αστέρας και διεθνώς Polaris είναι σήμερα η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού Μικρά Άρκτος. Το όνομα αυτό, όπως και το συνώνυμο «Αστέρι του Βορρά», προέρχεται από μία προσωρινή κατάσταση: το γεγονός ότι στην εποχή μας απέχει μόνο περί τα 40 λεπτά του τόξου από τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο, οπότε όλοι οι αστέρες στον ουρανό φαίνονται να περιστρέφονται (να περι-πολούν) γύρω του. Μάλιστα η γωνιακή του απόσταση από τον πόλο θα μειώνεται μέχρι το έτος 2100, οπότε θα φθάσει σε ένα ελάχιστο 26,5 λεπτών και μετά θα αρχίσει να αυξάνεται. Αυτή η γειτνίαση με τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο ωστόσο είναι περιοδική: ακολουθεί την κίνηση του γήινου άξονα που ονομάζεται μετάπτωση. Μετά από 25.000 χρόνια περίπου θα υπάρξουν και πάλι λίγοι αιώνες κατά τους οποίους ο Πολικός Αστέρας θα δικαιολογεί το όνομα αυτό.
Η ιδιάζουσα θέση, η ιστορία και οι ονομασίες
Κατά την εποχή της κλασικής αρχαίας Ελλάδας ο σημερινός Πολικός Αστέρας απείχε πολύ από τον πόλο (πάνω από 14 μοίρες το 450 π.Χ.) και βέβαια ήταν γνωστός με άλλο όνομα: ονομαζόταν Φοινίκη. Τότε κανένα αρκετά λαμπρό άστρο δεν έπαιζε το ρόλο του άστρου του βορρά. Ο Ίππαρχος έγραφε πως ο πόλος ήταν «σε ένα άδειο μέρος του ουρανού που σχηματίζει τετράπλευρο με τρεις άλλους αστέρες». Στην εποχή της ενάρξεως της ακμής της αρχαίας Αιγύπτου τη θέση κατείχε ο Θουμπάν.
Ο Πολικός αστέρας βρίσκεται εύκολα στον ουρανό, αν προεκτείνουμε τη γραμμή από τον β στον α Μεγάλης Άρκτου πέρα από τον α κατά πενταπλάσια απόσταση της αβ.
Οι Κινέζοι είχαν διαφορετικά ονόματα για τον Πολικό Αστέρα: Pih Keih, Ta Shin, Tien Hwang Ta Ti, ο Μέγας Αυτοκρατορικός Κυβερνήτης των Ουρανών. Η πρώτη του χρήση στην κινεζική ναυτιλία, όταν δηλαδή πλησίασε αρκετά τον Πόλο, αποδίδεται κατά τον θρύλο στον αυτοκράτορα Hong Ti ή Huang Ti.
Οι Άραβες αποκαλούσαν τον Πολικό Al Kiblah, καθώς τους βοηθούσε εκτός τον άλλων να βρίσκουν και την κατεύθυνση προς τη Μέκκα για να προσευχηθούν σε άγνωστα μέρη. Επίσης, Al Jadi, ο νεαρός τράγος. Στη Δαμασκό ονομαζόταν και Mismar (βελόνα ή καρφί). Επειδή σημείωνε τον Βόρειο Πόλο, έφερε και το όνομα του τελευταίου, Al Kutb al Shamaliyy, ο «Βόρειος Άξονας». Και οι Άραβες αστρονόμοι τον γνώριζαν απλώς ως Al Kaukab al Shamaliyy, το Αστέρι του Βορρά. Ο Kazwini αναφέρει την πρόληψη των απλών ανθρώπων ότι η προσηλωμένη ενατένιση του Al Kaukab θεράπευε την ασθένεια των βλεφάρων (οφθαλμία), διαδεδομένη στην έρημο. Στην ινδική μυθολογία ο Πολικός ήταν ο πρίγκηπας Dhruva (= «πόλος» στα Σανσκριτικά), που ο Βισνού του χάρισε την αιώνια ύπαρξη και δόξα στη θέση αυτή στον ουρανό αφού είχε επιδείξει επιμονή, αφοσίωση και θάρρος (Srimad Bhagavatam, ωδή 4).
Οι Αλφόνσειοι Πίνακες του 1521 δίνουν την ονομασία Alrucaba για τον Πολικό Αστέρα. Οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν Yilduz, «ο Αστέρας» ως κύριο ουσιαστικό, ενώ γνωστός είναι ο θρύλος ότι έκρυβε το φως του για μία περίοδο μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.
Αστροφυσικά δεδομένα
Η σύγχρονη Αστρονομία και Αστροφυσική μας πληροφορεί ότι ο Πολικός Αστέρας είναι ένας φωτεινός υπεργίγαντας επιφανειακής θερμοκρασίας 7.200 K με απόλυτο μέγεθος -3,64 (δηλαδή στην πραγματικότητα είναι 2.200 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο!) που απομακρύνεται από το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 17 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Η μάζα του είναι εξαπλάσια της ηλιακής και ο όγκος του 27.000 φορές μεγαλύτερος του ηλιακού. Πρόκειται για τριπλό αστέρα: ο πρώτος συνοδός του, Polaris B, ένας κίτρινος νάνος (φασματικού τύπου F3 V), ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ το 1780 και αποτελεί ένα καλό «τεστ» για ένα διοπτρικό τηλεσκόπιο διαμέτρου 6 εκατοστών σε μεγέθυνση 80 φορές, καθώς έχει φαινόμενο μέγεθος 9 και απέχει 18 δευτερόλεπτα του τόξου από τον κυρίως Πολικό (ή 380 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Το 1929 ανακαλύφθηκε φασματοσκοπικώς η ύπαρξη του δεύτερου συνοδού, επίσης νάνου αστέρα, του Polaris Ab ή α UMi P ή α UMi a. Η απόσταση του συνοδού αυτού από τον κύριο αστέρα είναι «μόνο» 3 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Επιπλέον, ο κυρίως Πολικός χαρακτηρίζεται και ως ελαφρότατα μεταβλητός αστέρας, συγκεκριμένα κηφείδης με πλάτος ταλαντώσεων μόλις 0,03 του μεγέθους (περί το έτος 1900 ήταν 0,15 του μεγέθους ή 8%, αλλά μειώθηκε γρήγορα μετά τα μέσα του εικοστού αιώνα). Μάλιστα είναι ο πλησιέστερος στη Γη κηφείδης. Η περίοδος μεταβολής είναι 3 ημέρες 23 ώρες 17 λεπτά (3,97 ημέρες), αυξανόμενη κατά 8 δευτερόλεπτα ανά έτος. Πρόσφατες έρευνες εξάλλου υποδεικνύουν ότι ο αστέρας είναι 2,5 φορές φωτεινότερος κατά μέσο όρο σήμερα από ό,τι την εποχή του Πτολεμαίου. Ο αστρονόμος Edward Guinan θεωρεί ότι «αν είναι πραγματική, η μεταβολή αυτή είναι εκατονταπλάσια σε ταχύτητα από αυτή που προβλέπουν οι σημερινές θεωρίες για την αστρική εξέλιξη».
Τουαριά
Το Τουαριά (γαλλικά: Thoiria) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουαριασιέν (γαλλικά: Thoiriassiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ζαφάρι
Ζαφάρι είναι ο τίτλος μιας Αμερικανο - Καναδικής σειράς κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2018. Στην Ελλάδα η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στις 5 Σεπτεμβρίου του 2020 απ' τη συχνότητα του Star Channel.
Πλοκή
Μερικές φορές η Μητέρα Φύση δημιουργεί ζώα εντελώς διαφορετικά απ' τα υπόλοιπα του είδους τους. Κάποιο απ' αυτά τα ζώα είναι ένας μικρός ελέφαντας ο οποίος ονομάζεται Ζούμπα και γεννήθηκε εντελώς μαγικά με ρίγες ζέβρας στο σώμα του. Τα υπόλοιπα ζώα τον αποφεύγουν επειδή βλέπουν πως είναι διαφορετικός και το θεωρούν μεγάλο πρόβλημα. Έτσι ο Ζούμπα πηγαίνει να ζήσει στη μυστική κοιλάδα Ζαφάρι η οποια βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κιλιμάντζαρο. Εκεί μαθαίνει πως το να είναι κανείς διαφορετικός απ' τους άλλους του είδους του δεν είναι κακό. Στο Ζαφάρι ο Ζούμπα συναντά τον Πόκεϋ ο οποίος είναι μια καμηλοπάρδαλη με φτερά παγωνιού, τον Αντόνιο ο οποιος είναι ένα λιοντάρι ροζ σαν φλαμίνγκο, τον Κουίνσι ο οποίος είναι μια μαϊμού με τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου, τη Ρενάλντα η οποία είναι μια αντιλόπη με χαρακτηριστικά πετεινού και πολλά άλλα ζώα τα οποία διαφέρουν απ' τα υπόλοιπα του είδους τους. Αρχηγός των ζώων τα οποία ζουν στο Ζαφάρι είναι ο γορίλας Μπαμπάτουα και σ' εκείνον απευθύνεται όποιο αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα. Το Ζαφάρι είναι το μέρος στο οποίο μπορεί κανείς να μεγαλώσει μαθαίνοντας πως το να είσαι διαφορετικός δεν είναι σοβαρό πρόβλημα.
Κατηγορία:Σειρές anime
Φτέλι Λέσβου
To Φτέλι είναι παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Λέσβου, που βρίσκεται στο στόμιο του Κόλπου της Γέρας. Ανήκει στον Δήμο Γέρας και συγκεκριμένα στο Δημοτικό διαμέρισμα του Μεσαγρού. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 15 κατοίκους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 2001 και προσαρτήθηκε στο τότε τοπικό διαμέρισμα Μεσαγρού.
Παραπομπές
Φτελι Φτελι
Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Τάξεις
Οι τάξεις του τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (η πρώτη είναι η υψηλότερη): Αυτοί στους οποίους έχει απονεμηθεί αυτή η διάκριση, αναφέρονται σε γραπτά κείμενα με τη συντομογραφία του τίτλου τους (GBE, KBE, DBE, CBE, OBE, MBE).
Πηγές
Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Λάτεξ
Το λατέξ είναι ένα γαλάκτωμα πολυμερών μικροσωματιδίων στο νερό. Τα λατέξ βρίσκονται στη φύση, αλλά τα συνθετικά λατέξ είναι επίσης κοινά. Στη φύση, το λατέξ βρίσκεται ως γαλακτώδες υγρό που βρίσκεται στο 10% όλων των ανθοφόρων φυτών. Συνήθως χρησιμοποιείται για να επεξεργαστούν και φτιαχτούν προφυλακτικά.
Στάδιο Μεταλλούργκ
Το Στάδιο Μεταλλούργκ είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στην πόλη Σαμάρα της Ρωσίας. Χτίστηκε το 1957 και έχει χωρητικότητα 33.001 θέσεις.Στο Στάδιο Μεταλλούργκ αγωνίζεται η ομάδα του Πρωταθλήματος Ρωσίας, η ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία Κατηγορία:ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα
Θρακικές φυλές
Παρακάτω παρατίθεται ο κατάλογος των πολυάριθμων θρακικών φυλών.
Μικρά Ασία
Κατηγορία:Αρχαία Θράκη
Κριστίνε Οπολάις
Η Κριστίνε Οπολάις (γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1979) είναι Λετονή οπερατική σοπράνο. Το ιδιαίτερο πάθος της είναι για τις όπερες του Πουτσίνι, και έχει τραγουδήσει τον ρόλο του τίτλου στο έργο του για την ευρεία αναγνώριση στις κορυφαίες όπερες του κόσμου.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Οπολάις γεννήθηκε στο Ρέζεκνε της Λετονίας και σπούδασε στη Λετονική Ακαδημία Μουσικής.
Καριέρα
Έλαβε για πρώτη φορά ευρύτερη αναγνώριση το 2006, όταν έκανε το ντεμπούτο της στο Staatsoper Unter den Linden στο Βερολίνο, ακολουθούμενο από ντεμπούτο το 2008 στη Λα Σκάλα του Μιλάνου και την Κρατική Όπερα της Βιέννης το 2008. Τον Οκτώβριο του 2010, στη Βαυαρική Κρατική Όπερα, είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ρουσάλκας του Ντβόρακ σε μια νέα παραγωγή που σκηνοθέτησε ο Μάρτιν Κούσεϊ.
Το 2011, η Οπολάις έκανε το ντεμπούτο της με τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, τραγουδώντας τον ρόλο του τίτλου στην Μαντάμα Πεταλούδα του Πουτσίνι, με διευθυντή τον Νέλσονς. Το 2013, έκανε το ντεμπούτο της στο The Proms στο Ρόγιαλ Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου, τραγουδώντας τις άριες του Βέρντι και του Τσαϊκόφσκι, με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Μπέρμιγχαμ.
Στις 5 Απριλίου 2014, η Οπολάις αντικαταστάθηκε ως Μιμί στο La bohème του Πουτσίνι στην παράσταση της Μητροπολιτικής Όπερας. Η αντικατάσταση απαιτείτο από την προγραμματισμένη Ανίτα Χάρτιγκ καθώς ήταν πολύ άρρωστη για να συμμετάσχει. Παρόλο που η Οπολάις είχε αναλάβει το ρόλο αρκετές φορές στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένης της Κρατικής Όπερας της Βιέννης, αυτή τη στιγμή βρισκόταν στον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας άλλης όπερας, της Μαντάμα Πεταλούδας του Πουτσίνι όπου είχε τραγουδήσει εκεί για πρώτη φορά το προηγούμενο βράδυ. Δεν είχε κοιμηθεί μέχρι τις 5 π.μ., αλλά ξύπνησε με τηλεφωνική κλήση στις 7:30 π.μ. ζητώντας της να τραγουδήσει και πάλι στις 1 μ.μ. Η συναλία μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο ως μέρος της σειράς Live in HD της Μητροπολιτικής Όπερας. Η Οπολάις έπαιξε το ρόλο και πάλι στην σεζόν παραγωγής 2014/15 της Μητροπολιτικής Όπερας.
Το τραγούδι της Οπολάις στο Μαντάμα Πεταλούδα στη μητροπολιτική όπερα έχει λάβει θετικές κριτικές. Ο Παρατηρητής της Νέας Υόρκης σημείωσε την "φωνή της και τη διείσδυση της θεατρικής παρουσίας" και ότι "είναι η πιο συναρπαστική Κίο-Κίο-Σαν της Μητροπολιτικής Όπερας από τότε που η Ντιάνα Σοβιέρο τραγούδησε τον ρόλο εδώ πριν σχεδόν 20 χρόνια".
Η εμφάνισή της ως Μιμί στο La bohème στη μητροπολιτική όπερα της Νέας Υόρκης έχει επαινεθεί επίσης. Η Community Digital News σημείωσε ότι «συνδέεται άμεσα με το υπάρχον κάστινγκ» και «βρήκε τη στιγμιαία χημεία στη σκηνή» και έχει μια "υπέροχη, νεανική, αβίαστη φωνή".
Η Οπολάις υποδύθηκε τον ρόλο του τίτλου στο Μανόν Λεσκώ του Πουτσίνι στο Κόβεντ Γκάρντεν κατά την περίοδο 2013/14 και επίσης στη μητροπολιτική όπερα της Νέας Υόρκης τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2016.
Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2017 εμφανίστηκε ως Ρουσάλκα στη νέα παραγωγή της όπερας του Ντβόρακ στη Μητροπολιτική Όπερα.
Προσωπική ζωή
Η Οπολάις παντρεύτηκε τον Άντρις Νέλσονς, επίσης Λετονό, το 2011 και χώρισαν το 2018. Η κόρη τους γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2011.
Παραπομπές
Οπολ
Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης Αμυνταίου
Η Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης Αμυνταίου βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Φλώρινας ανάμεσα στη λίμνη Βεγορίτιδα και λίμνη Πετρών και δυτικά του οικισμού του Αγίου Παντελεήμονα. Απέχει 8,5 χλμ. ΒΑ. του Αμύνταιου, 40 χλμ. Α.-ΝΑ. της Φλώρινας και 32,5 χλμ. Β. της Πτολεμαΐδας.
Ιστορία
Η Μονή Αγίων Παντελεήμονα και Ευβούλης αποτελεί ανασύσταση της παλιότερης ιστορικής Μονής Αγίου Παντελεήμονα. Η ανασύσταση έγινε το 2004 με απόφαση της Ιεράς Συνόδου στις 11/09/2003 και με Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 69/3/3/2004). Η μονή έχει κτιστεί σε περιοχή προϋπήρχε ναός του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (του 18ου αιω.) που τιμάται και εορτάζει κάθε χρόνο στη μνήμη του Αγίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η αρχική θέση της μονής ήταν στις όχθες της Βεγορίτιδας κοντά στο σημερινό χωριό Άγιο Παντελεήμονα. Τραγούδια και κείμενα της περιοχής προσδιορίζουν την ίδρυση της παλιάς μονής, που ήταν αφιερωμένη μόνο στον Άγιο Παντελεήμονα, πριν την υποδούλωση της Δυτικής Μακεδονίας στους Τούρκους το 1338. Η μοναστική παράδοση του λεκανοπεδίου Αμυνταίου αναφέρει ότι κατά την περίοδο των Παλαιολόγων λειτουργούσε ανδρικό μοναστήρι βυζαντινού ρυθμού. Σύμφωνα με μαρτυρίες Γάλλων περιηγητών και ιστορικών, η μονή κατεστράφη το 1830 μετά ισχυρό σεισμό και υπερχείλιση των υδάτων της λίμνης Βεγορίτιδας. Σήμερα πλέον λειτουργεί ως γυναικεία κοινοβιακή μονή αφιερωμένη και στην μητέρα του αγίου την Αγία Εύβουλη, η οποία ήταν υπεύθυνη για τη χριστιανική μόρφωσή του.
Στρατής Χατζηπαναγιώτου
Ο Στρατής ή Στράτης Χατζηπαναγιώτου είναι Έλληνας δημοσιογράφος, σχολιαστής αγώνων αυτοκινήτου και οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων, γνωστός με το όνομα που έτρεχε στους αγώνες, ως Στρατισσίνο. Ξεκίνησε τους αγώνες το 1977 έχοντας κατακτήσει πολλές πρώτες νίκες αλλά και πρωταθλήματα Ελλάδος, τελευταίος αγώνας ήταν το 21ο Ράλι Παλλάδιο το 2003 , συνεχίζοντας μέχρι σήμερα να παίρνει μέρος σε ιστορικά Ράλι. Συνοδηγός του για πολλά χρόνια αλλά και σύζυγος στην πραγματική ζωή ήταν η Τόνια Παυλή.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955, σπούδασε οικονομικά ενώ ήταν αρθρογράφος και διευθυντής σύνταξης για πολλά χρόνια στο περιοδικό 4-Τροχοί. Έχει χρηματίσει μέλος και μετέπειτα πρόεδρος της εθνικής επιτροπής αγώνων της ΕΛΠΑ (ΕΘΕΑ).
Από το 1983 έως το 1995 ήταν μέλος της ομάδας Nissan Sport Team και με συνοδηγό την συζηγό του Τόνια Παυλή κατέκτησε 5 πρωταθλήματα Ελλάδος οδηγώντας τα Nissan Sunny GTi-R και GTi-F2. Το 1988 τρέχοντας με την ομάδα Camel Rally Team συνοδηγό τον Κώστα φερτάκη κι οδηγώντας Νισάν Σύλβια 200 sx κατέλαβε την 3η θέση στο Ράλι Χαλκιδικής που ήταν αγώνας του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ράλι, η ευρωπαϊκή ομοσπονδία τον κατέταξε στην κατηγορία FISA B' και ήταν μόλις ο 2ος Έλληνας οδηγός, ο άλλος ήταν ο Γιώργος Μοσχούς, έως τότε που εντασσόταν σε αυτή την κατηγορία.
Αμπρούτσο
Το Αμπρούτσο (ιταλικά: Abruzzo, aˈbruttso) είναι περιφέρεια της Ιταλίας, με το δυτικό της όριο να βρίσκεται λιγότερο από 50 μίλια ανατολικά της Ρώμης. Το Αμπρούτσο συνορεύει με την περιοχή του Μάρκε στα βόρεια, το Λάτιο στα δυτικά και νοτιοδυτικά, το Μολίζε στα νοτιοανατολικά, και την Αδριατική Θάλασσα στα ανατολικά. Αν και γεωγραφικά είναι περισσότερο κεντρική παρά νότια περιοχή, το ISTAT (η Ιταλική στατιστική αρχή) το θεωρεί μέρος της Νότιας Ιταλίας, ένα ίχνος της ιστορικής σύνδεσης του Αμπρούτσο με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών.
Γεωγραφία
Η περιοχή βρίσκεται στο κέντρο της Ιταλικής χερσονήσου αντικρύζοντας την Αδριατική, την ακολουθεί κατά μήκος 150 χλμ. παραλιών και βράχων. Με έκταση 10794 τ.χλμ., και συνορεύει στα ανατολικά με την Αδριατική και στα δυτικά με τα Απέννινα, είναι μια από τις πιο ορεινές περιοχές στην Ιταλία (το Κόρνο Γκράντε στον ορεινό όγκο Γκραν Σάσσο, σε 2914 m2, είναι η υψηλότερη κορυφή στα Απέννινα). Οι ποταμοί, αν και πολλοί, είναι όλοι εποχιακοί εκτός από τους μεγαλύτερους - τον Πεσκάρα και τον Σάνγκρο. Στο εσωτερικό είναι τα 500 τ.χλμ. του Εθνικού Πάρκου του Αμπρούτσο, όπου επιβιώνουν σπάνια δείγματα Μεσογειακής πανίδας και χλωρίδας (αίγαγροι, λύκοι, αρκούδες, χρυσαετοί).Το κλίμα ποικίλει - θερμό και ξηρό στην ακτή, αλπικό κλίμα στο ορεινό εσωτερικό. Μεγάλοι δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές συνδέουν την περιοχή με τα νότια, δυτικά και βόρεια της Ιταλίας και την υπόλοιπη Ευρώπη.<ref name="ite1geo">[|http://circa.europa.eu/irc/dsis/regportraits/info/data/en/itf1_geo.htm|ABRUZZO - Geography and history] Text finalised in March 2004 - Eurostat
Ιστορία
Οι άνθρωποι έχουν κατοικήσει το Αμπρούτσο από τη Νεολιθική εποχή. Ένας σκελετός από την κωμόπολη Λάμα ντέι Πελίνι της επαρχίας Κιέτι έχει ραδιοχρονολογηθεί στο 6.540 π.Χ. Το όνομα Αμπρούτσο φαίνεται να προέρχεται από τη λέξη "Απρούτιον". Στη ρωμαϊκή εποχή η περιοχή ήταν γνωστή ανά περιόδους ως Πικηνόν ή Πικεντίνη, Σαβίνη και Σάμνιον, Φλαμινία και Πικηνόν, καθώς και Καμπανία και Σάμνιον. Κατά τον Μεσαίωνα η περιοχή ήταν γνωστή ως Απρούτιον, ίσως λαϊκή παραφθορά του τοπωνυμίου Πραιτούτιον ((ad) Praetutium, στο Πραιτούτιον), το οποίο προέρχεται ή και συνδυάστηκε με το εθνωνύμιο Πραιτούττιοι (μιας αρχαίας ιταλικής λαότητας, αδιευκρίνιστης προέλευσης), οι οποίοι κατοικούσαν την πόλη Ιντεράμνιον ή Ιντέραμνα, σημερινό Τέραμο. Άλλες ετυμολογίες είναι από τις λατινικές λέξεις είτε "aper" (κάπρος), οπότε Απρούτιον ήταν "η γη των κάπρων" είτε "abruptum" (τραχύς, απότομος). Μια πιο πρόσφατη ετυμολογία προτείνει προέλευση από τη λατινική έκφραση "a Bruttiis" (από τους Bruti), δηλαδή από τη γη που καταλάμβαναν ο λαός των Bruzi, οι οποίοι είχαν μετακινηθεί νότια για να καταλάβουν την περιοχή της Καλάμπρια.
Πολιτική
Ο Μάρκο Μαρσίλιο είναι πρόεδρος του Αμπρούτσο από τις 23 Φεβρουαρίου 2019. Ο Μαρσίλιο κέρδισε τις περιφερειακές εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου 2019 λαμβάνοντας ποσοστό 48%.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η περιοχή διαιρείται σε 4 επαρχίες:
Μεταιχμιακό σύστημα
μικρογραφία|Μεταιχμιακό σύστημα (Ι) Ο όρος μεταιχμιακό σύστημα (limbic system) αναφέρεται σε ένα σύνολο ανατομικών δομών που βρίσκονται μεταξύ του φλοιού και του υποθαλάμου. Από ανατομικής απόψεως, στο μεταιχμιακό σύστημα περιλαμβάνεται η υπερμεσολόβιος έλικα (του προσαγώγιου), η (παρα)ιπποκάμπεια έλικα, ο ιππόκαμπος, η αμυγδαλή, τα μαστία και ο πρόσθιος πυρήνας του θαλάμου, αλλά συμμετέχουν σε αυτό δομές και από άλλες περιοχές του εγκεφάλου. Όλες αυτές οι δομές συνδέονται μεταξύ τους με τη σκάφη και τη παρυφή του ιππόκαμπου, τη ψαλίδα, το μαστιοθαλαμικό δεμάτιο και τη τελική ταινία. μικρογραφία|Μεταιχμιακό σύστημα (ΙΙ) Το μεταιχμιακό σύστημα έχει σημαντικές λειτουργίες. Σχετίζεται με το έλεγχο των συναισθημάτων, της συμπεριφοράς και τους σκοπούς ενός ατόμου και φαίνεται να παίζει ένα σημαντικό ρόλο στη μνήμη και τη μάθηση. Συνδέει τη σύνθετη συμπεριφορά με πιο πρωτόγονη και ενστικτώδη συμπεριφορά και την εσωτερική ομοιόσταση μέσα από πληθώρα νευρικών συνδέσεων. Το μεταιχμιακό σύστημα μέσω του υποθαλάμου και τις ορμόνες που αυτός εκκρίνει επηρεάζει με πολλούς τρόπους τη συμπεριφορά του ατόμου, όπως για παράδειγμα αντιδράσεις φόβου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Συναισθήματα
Δάφνη Καρουάνα Γκαλιζία
H Δάφνη Ανν Καρουάνα Γκαλιζία (Daphne Anne Caruana Galizia, 26 Αυγούστου 1964 – 16 Οκτωβρίου 2017) ήταν Μαλτέζα δημοσιογράφος. Ήταν γνωστή για την αποκάλυψη αμφιλεγόμενων και ευαίσθητων πληροφοριών που σχετίζονται με τα Έγγραφα του Παναμά. Δολοφονήθηκε σε επίθεση με βόμβα αυτοκινήτου τον Οκτώβριο του 2017.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Παντρεύτηκε τον Πίτερ Καρουάνα Γκαλιζία (Peter Caruana Galizia) το 1985 και απέκτησε τρεις γιους: τον Μάθιου Μαρκ Τζον (Matthew Mark John), τον Άντριου Μάικλ Λούις (Andrew Michael Louis) και τον Πολ Άντονι Έντουαρντ (Paul Anthony Edward). Ο Μάθιου είναι μέλος της Διεθνούς Κοινοπραξίας Ερευνητικών Δημοσιογράφων (International Consortium of Investigative Journalists, ICIJ). Η Δάφνη ζούσε στην Μπιντνίζα, ένα χωριουδάκι στα όρια της Μόστα.
Καριέρα
Η Καρουάνα Γκαλιζία άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1987. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν τακτική αρθρογράφος με την εφημερίδα The Sunday Times of Malta και συνεργαζόμενη συντάκτης της The Malta Independent. Παρέμεινε αρθρογράφος με τις The Malta Independent και The Malta Independent on Sunday και συντάκτης του περιοδικού Taste & Flair. Διατηρούσε ένα ιστολόγιο με τίτλο Running Commentary, το οποίο περιλάμβανε ερευνητικό ρεπορτάζ και σχόλια σχετικά με ορισμένα άτομα, κάποια από τα οποία κατηγορήθηκαν ως προσωπικές επιθέσεις. Το ιστολόγιο ήταν μία από τις πιο δημοφιλείς ιστοσελίδες στη Μάλτα.
Το αμφιλεγόμενο αυτό ιστολόγιό της είχε ως αποτέλεσμα πολλές νομικές διαμάχες. Το 2010 σε αυτό επέκρινε την Ανακρίτρια Σκέρι Χερέρα (Magistrate Dr Consuelo Scerri Herrera), η οποία στη συνέχεια τη μήνυσε για συκοφαντία και δυσφήμιση. Η μήνυση αποσύρθηκε τον Νοέμβριο του 2011.
Συνελήφθη στις 8 Μαρτίου 2013 για παραβίαση της προεκλογικής σιωπής την ημέρα πριν από τις γενικές εκλογές του 2013, αφότου ανάρτησε βίντεο τα οποία σατίριζαν τον τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης Τζόζεφ Μουσκάτ. Ανακρίθηκε από την αστυνομία πριν αφεθεί ελεύθερη μετά από λίγες ώρες.