cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρί Λαλκόβα
Βραβεία
Πιστώνεται με τουλάχιστον 30 επιβεβαιωμένες δολοφονίες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτός ο αριθμός δεν είναι ακριβής σύμφωνα με τα λεγόμενα της Λαλκόβα, επειδή οι πραγματικοί αριθμοί δεν είναι γνωστοί. Της απονεμήθηκε το Σοβιετικό Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα και ο Τσεχοσλοβακικός Πολεμικός Σταυρός.
Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο
Μετά τον πόλεμο, σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως στρατιωτική γιατρός στο Όλομοουτς και στο Κεντρικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Πράγας. Αργότερα μετακόμισε στο νοσοκομείο του Μπρνο όπου συνάντησε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Βάκλαβ Λαστοβέτσκι. Τελικά πέτυχε το βαθμό της συνταγματάρχη, αλλά λόγω προβλημάτων υγείας εγκατέλειψε το στρατό και άρχισε να εργάζεται ως τουριστικός οδηγός για τους Ρωσόφωνους τουρίστες. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στο Μπρνο.
Στις 28 Οκτωβρίου 2010 έλαβε το Τάγμα του Λευκού Λιονταριού, Δεύτερης Κατηγορίας, τη δεύτερη υψηλότερη τσεχική στρατιωτική τιμή.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Συμμετοχή της Ερυθραίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Ερυθραία μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2000.
Γενικές πληροφορίες
Έως την ανεξαρτητοποίησή της τον Μάιο του 1993, η Ερυθραία ήταν η βορειότερη επαρχία της Αιθιοπίας και οι Ερυθραίοι αθλητές αγωνίζονταν υπό τη σημαία της Αιθιοπίας. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας ιδρύθηκε το 1996, αναγνωρίστηκε μερικώς από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 1998 και πλήρως ένα χρόνο αργότερα. Η πρώτη εμφάνιση της Ερυθραίας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ με 3 αθλητές. Έκτοτε, έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με συνολικά 36 αθλητές. Η μεγαλύτερη επιτυχία για τη χώρα ήρθε από τον Ζερσενέι Ταντέσε το 2004, όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 10.000 μέτρα ανδρών του στίβου.
Το 2018, η Ερυθραία πραγματοποίησε στην Πιόνγκτσανγκ το ντεμπούτο της και σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, με τον Σάνον-Ογκμπνάι Αμπέντα στο άθλημα της αλπικής χιονοδρομίας. Ο ίδιος αθλητής ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος της χώρας και στους Χειμερινούς Αγώνες του 2022, καταλαμβάνοντας την 39η θέση στο γιγαντιαίο σλάλομ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερυθραια Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ερυθραία
Κρατιδιακές εκλογές της Βρέμης (2011)
Εκλογές στη Βρέμη διεξήχθησαν στις 22 Μαΐου 2011, στις οποίες ψήφισαν για πρώτη φορά και νεαρά άτομα ηλικίας 16 και 17 ετών. Στις εκλογές ηττήθηκε το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, καθώς ήρθε τρίτο, με πρώτο κόμμα τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν την εξουσία.
Αποτελέσματα
Πηγή:Ergebnisse der Bürgerschaftswahlen in Bremen
Παραπομπές
2011
Ενερύ (Μοζέλ)
Το Ενερύ (Ένερχεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Σκόλιο
Σκόλιο -από το σκολιός που σημαίνει λοξός και στραβός - ονομάζεται ένα είδος λυρικής ποίησης που καλλιεργήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα και τραγουδιόνταν στα επίσημα αριστοκρατικά συμπόσια, για τον εορτασμό κάποιου σημαντικού γεγονότος.
Ιστορία
Η αρχή των σκολίων ανάγεται στην αρχαιότητα. Τα πρώτα σκόλια εμφανίζονται ανάμεσα στον 6ο και τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αρχαία Ελλάδα.
Ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης που έζησε στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. με τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. ήταν αυτός που διέσωσε σε μια συλλογή του είκοσι πέντε αττικά σκόλια.
Εκτέλεση
Τα σκόλια εκτελούνταν από τους ευπατρίδες στα επίσημα συμπόσια με τους εξής δύο τρόπους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποιητικές μορφές
Ανσανμπέργκ
Το Ανσανμπέργκ (και στα γαλλικά και στα γερμανικά, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Ένσεμπερς) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στο Παιύ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 στη Γαλλία, ο πληθυσμός του χωριού είναι 1.272. Οι κάτοικοι της κοινότητας είναι γνωστοί ως Ανσενμπερζουά ή Ανσενμπερζουάζ.
Τοποθεσία
εναλλ.=colored map|αριστερά|μικρογραφία| Δημοτική επικράτεια του Ανσανμπέργκ Βρίσκεται ανατολικά του Νομού Μοζέλ, το χωριό είναι μέρος του Παιύ ντε Μπιτς. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπιτς, της πρωτεύουσας του καντονίου, 22,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σαργκεμίν, του υπονομού του νομού, περίπου 85 χιλιόμετρα ανατολικά του Μετς, του νομού του διαμερίσματος και περίπου 57 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στρασβούργου, του νομού της περιοχής. Οι γειτονικές κοινότητες περιλαμβάνουν το Μπινίνγκ και το Ρορμπάκ-λε-Μπιτς στα δυτικά, το Πετί-Ρεντερσάν, το Σιρστάλ και το Λαμπάκ στα βόρεια, το Λεμπέργκ στα ανατολικά και το Μονμπρόν και το Σαν-Λουί-λε-Μπιτς στα νότια.
Διοίκηση
εναλλ.=colored map|μικρογραφία| Κατάσταση του Ανσενμπέργκ (κόκκινο) στο Καντόνι Μπιτς.
Καντόνι και διακοινοτικότητα
Το Ανσενμπέργκ είναι μία από τις 46 κοινότητες στο καντόνι του Μπιτς. Οι γενικοί της σύμβουλοι από τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές του 2012 είναι η Αν Μαζού-Αρτέρ ( DVD ) και ο Νταβίντ Σουκ ( UDI ).
Πληθυσμός
Το 2017 η κοινότητα είχε 1.239 κατοίκους.
Γλώσσα
Η πλειονότητα των κατοίκων μπορεί να μιλήσει ή/και να καταλάβει γερμανικά και επίσης να μιλήσει γαλλικά. Η τοπική διάλεκτος είναι γνωστή ως Φραγκονική της Λωρραίνης. Η Φραγκονική της Λωρραίνης είναι μία διάλεκτος της γερμανικής που ομιλείται και αναπτύσσεται στην περιοχή για πάνω από χίλια χρόνια.
Εκπαίδευση
Το Ανσανμπέργκ εξαρτάται από την Ακαδημία του Νανσί -Μετς.
Το χωριό διαθέτει νηπιαγωγείο και ένα δημοτικό σχολείο
Υγεία
Τα κοντινά νοσοκομεία βρίσκονται στο Μπιτς, στο Ινγκβιλέρ, στο Σαργκεμίν, στο Σαβέρν, στο Αγκνώ και στο Στρασβούργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Χουάν Γκοϊτισόλο
Ο Χουάν Γκοϊτισόλο (Juan Goytisolo Gay, 5 Ιανουαρίου 1931 – 4 Ιουνίου 2017) ήταν Ισπανός συγγραφέας.
Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Όπως δήλωνε, το ότι η οικογένειά του ήταν σε προνομιούχα θέση, οφειλόταν στη σκληρότητα του προπάππου του και στη φιλαργυρία του παππού του. Αυτό το ανακάλυψε διαβάζοντας παλιά γράμματα και ντοκουμέντα και αυτό ήταν ο βασικότερος λόγος που έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας από πολύ νεαρή ηλικία. Ο πατέρας του φυλακίστηκε από την κυβέρνηση στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου κι η μητέρα του, η Τζούλια Γκάι σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου βομβαρδισμού από αέρος της Βαρκελώνης από τις δυνάμεις του Φράνκο το 1938. Μόλις τελείωσε τις σπουδές του, ο Γκοϊτισόλο εξέδωσε την πρώτη του νουβέλα η οποία είχε τίτλο Οι νεαροί δολοφόνοι το 1954.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές
Wipeout 3
Το Wipeout 3 (εναλλακτικός τίτλος Wip3out) είναι το τρίτο μέρος της δημοφιλούς σειράς βιντεοπαιχνιδιών αγώνων με σκάφη αντιβαρύτητας, Wipeout. Την ανάπτυξη ανέλαβε και πάλι η αγγλική Psygnosis, θυγατρική της Sony Computer Entertainment και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1999 σε Ευρώπη και βόρεια Αμερική για το PlayStation. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, το Wipeout 3 κυκλοφόρησε ως αποκλειστικότητα για την κονσόλα της Sony. Στον οπτικό τομέα το παιχνίδι διέπρεψε, μιας και ήταν από τους ελάχιστους τίτλους για το PlayStation που έτρεχαν σε υψηλότερη ευκρίνεια από το συνηθισμένο. Η υποδοχή που του επιφύλασσε τύπος και παίκτες ήταν θερμότατη κυρίως λόγω των γραφικών, της μουσικής επένδυσης και του μινιμαλιστικού σχεδιασμού του. Ένα έτος αργότερα κυκλοφόρησε το Wipeout 3: Special Edition, με έξτρα πίστες και σκάφη από τα δύο πρώτα παιχνίδια της σειράς.
Παρά την θετική υποδοχή, το Wipeout 3 δεν κατάφερε να γίνει εμπορική επιτυχία, και είναι το τελευταίο παιχνίδι της σειράς που κυκλοφόρησε για το PlayStation. Το sequel του, Wipeout Fusion, κυκλοφόρησε αποκλειστικά για το PlayStation 2, τον Φεβρουάριο του 2002.
Τρόπος παιχνιδιού
μικρογραφία|αριστερά|Σκηνή από το παιχνίδι. Το Wipeout 3 διατηρεί τα βασικά στοιχεία των προκατόχων του και βάζει τον παίκτη στο τουρνουά F7200  Anti-Gravity Race League το οποίο τοποθετείται στο έτος 2116. Ο παίκτης ελέγχει τα φουτουριστικά αντιβαρυτικά σκάφη σε οκτώ διαφορετικά σιρκουί (συν 4 κρυφές πίστες).
Σημαντικό ρόλο στην ευστάθεια του σκάφους και στην ικανότητα να στρίβει αποτελεσματικά παίζουν τα αερόφρενα (κουμπιά L2 και R2). Τα αερόφρενα συνεπικουρούν στον σταυρό κατεύθυνσης και δίνουν μία παραπάνω ώθηση όταν ο παίκτης τα πατάει την στιγμή που στρίβει (L2 για υποβοήθηση αριστερού ελιγμού και R2 για δεξιά στροφή). Όταν πατηθούν και τα δύο αερόφρενα ταυτόχρονα το σκάφος φρενάρει. Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος για στάση, καθώς δεν υπάρχει αφιερωμένο κουμπί για φρενάρισμα στο παιχνίδι. Μια νέα προσθήκη είναι αυτή του Hyperthrust (υπερώθηση) η οποία επιτυγχάνεται με το πάτημα του κουμπιού R1. Όπως προδίδει και το όνομά του, το Hyperthrust δίνει έξτρα ταχύτητα, όμως ταυτόχρονα εξαντλεί την ασπίδα του οχήματος.
Διάσπαρτα σε όλο το μήκος της πίστας είναι τα weapon grids τα οποία δίνουν όπλα στο όχημα. Το Wipeout 3 προσθέτει νέα όπλα (αμυντικά και επιθετικά), ενώ διατηρεί και πέντε από τους προκατόχους του. Επίσης, υπάρχει και η λειτουργία αυτόματου πιλότου, η οποία κάνει ευκολότερη την διέλευση από δύσκολα σημεία της διαδρομής.
Το προεπιλεγμένο game mode απονέμει μετάλλια για τις τρεις πρώτες θέσεις. Ο κάθε διαγωνιζόμενος πρέπει να περάσει από τα διάσπαρτα σημεία ελέγχου (checkpoints) προτού τελειώσει το χρονόμετρο, διαφορετικά το σκάφος καταστρέφεται. Κερδίζοντας πρώτες θέσεις σε όλα τα σιρκουί, ξεκλειδώνονται νέες πίστες και καινούργια σκάφη.
Το παιχνίδι διαθέτει αρκετά ακόμα game modes, όπως αυτό των χρονομετρημένων προκλήσεων (challenges). Επίσης υπάρχει το Eliminator mode, στο οποίο ο παίκτης κερδίζει πόντους από την εξολόθρευση αντιπάλων. Στο Tournament mode, οι διαγωνιζόμενοι αναμετρώνται σε αρκετές πίστες και κερδίζουν βαθμούς ανάλογα με την θέση που θα κατακτήσουν. Τέλος, υπάρχει η επιλογή για παιχνίδι με δύο παίκτες μέσω split screen.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Wipeout Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1999 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια split-screen multiplayer Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στον 22 αιώνα
Ρεφιά Σουλτάνα
Η Ρεφιά γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1891 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της ένατης συζύγου του Σαζκάρ Χανιμεφέντι. Το 1912 η Ρεφιά παντρεύτηκε τον Αλί Φουάντ Μπέη και μαζί απέκτησαν δυο κόρες, την Ρεμπιά Χανίμσουλταν και την Χαμιντέ Χανίμσουλταν.
Το 1924 η Ρεφιά και οι οικογένειά της έφυγαν στην εξορία και εγκαταστάθηκαν στην Βηρυτό. Η Ρεφιά πέθανε το 1938 στη Βηρυτό σε ηλικία 47 ετών. Είναι θαμμένη στο Σελιμιγιέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γεώργιος Βίκτωρ του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Ο Γεώργιος-Βίκτωρ (γερμ.: George Victor, Fürst zu Waldeck und Pyrmond, 14 Ιανουαρίου 1831 – 12 Μαΐου 1893) ήταν ο τρίτος κυρίαρχος πρίγκιπας του γερμανικού κρατιδίου Βάλντεκ και Πύρμοντ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπαντ Άρολσεν, ως ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Γεωγίου Β΄ πρίγκιπα του Βάλντεκ και Πύρμοντ και της συζύγου του Έμμας, κόρης του Βίκτωρα Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ. Μετά το τέλος του πατέρα του, τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας στις 15 Μαΐου 1845. Ήταν 13 ετών και ήταν υπό την κηδεμονία της μητέρας του.
Απεβίωσε από πνευμονία στο Mαρίενμπαντ της Βοημίας και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά στις 26 Σεπτεμβρίου 1853 στο Βισμπάντεν την Έλενα, κόρη του Γουλιέλμου δούκα του Νάσσαου. Είχαν τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Αχεράδα
Η Αχεράδα ή Αθερίδα (αρχαία Αθεράς - γεν. της Αθεράδος) είναι ακρωτήριο του Αιγαίου Πελάγους στη δυτική ακτή του Θερμαϊκού Κόλπου, στα παράλια του Νομού Πιερίας. Είναι χαμηλό, επίπεδο ακρωτήριο (γλώσσα) και βρίσκεται ανάμεσα στη Σκάλα Κατερίνης και στη Σκάλα Ελευθεροχωρίου (όρμος Μεθώνης). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι πλάτος 40°22′02΄΄ Βόρειο και μήκος 22°39′39΄΄ Ανατολικό. Μαζί με το Ακρωτήριο Επανομής, που βρίσκεται στην απέναντι ακτή του Θερμαϊκού και από το οποίο απέχει 10,5 ναυτικά μίλια, η Αχεράδα ορίζει το εσωτερικό και πιο «κλειστό» τμήμα του Θερμαϊκού Κόλπου.
Γύρω από το ακρωτήριο Αθερίδα υπάρχουν πολλές χοιράδες, δηλαδή ύφαλοι σε πολύ μικρό βάθος, που καθιστούν επικίνδυνη τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή του. Δυτικά (1,5 χιλιόμετρο) από το ακρωτήριο υπάρχει λιμνοθάλασσα, η οποία στη βόρεια απόληξή της σχηματίζει τις μεγάλες αλυκές του Κίτρους.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρωτήρια του Αιγαίου Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πιερίας
Εκλογές στο Μεξικό
Στο Μεξικό διεξάγονται προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από το λαό για 6ετή θητεία. Το Κογκρέσο της Ένωσης (Congreso de la Unión) αποτελείται από δύο σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων του Μεξικού (Cámara de Diputados) με 500 μέλη, που εκλέγονται για 3τή θητεία, από τα οποία τα 300 εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα, ενώ τα υπόλοιπα 200 μέλη αναδεικνύονται με αναλογική σε 5 περιφέρειες των 40 εδρών.
Η Γερουσία του Μεξικού (Senado de la República) αποτελείται από 128 μέλη, που εκλέγονται για θητεία 6 ετών. Από αυτά, τα 96 εκλέγονται σε τριεδρικές περιφέρειες, κατ' αντιστοιχία με τις 31 πολιτείες του Μεξικού και σε 1 ομοσπονδιακή περιφέρεια, με τις 32 να εκλέγονται με το σύστημα της αναλογικής σε πανεθνικό επίπεδο. Στις περιφέρειες των πολιτειών, 2 έδρες πηγαίνουν ως δώρο στον νικητή που θα πλειοψηφήσει και μία στον αμέσως επόμενο νικητή.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική αλλά δεν επιβάλλεται. Η μορφή διακυβέρνησης έχει εγκαθιδρυθεί βάσει του Συντάγματος του 1917, το οποίο καθορίζει τρία επίπεδα: την ομοσπονδιακό, των πολιτειακό και δημοτικό. Όλοι οι αξιωματούχοι και των τριών επιπέδων εκλέγονται από το εκλογικό σώμα μέσω αναλογικής είτε ενισχυμένης αναλογικής είτε μέσω επιλογής από άλλους ανώτερους εκπροσώπους.
Προεδρικές εκλογές
Ο Πρόεδρος του Μεξικού εκλέγεται από το λαό και κάθε φορά εκλέγεται διαφορετικό πρόσωπο, καθώς δεν έχει εκ του συντάγματος δικαίωμα να διεκδικήσει επανεκλογή.
2018
Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 2018 και πρόεδρος εξελέγη ο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ.
2012
Τις προεδρικές εκλογές που έγιναν την 1η Ιουλίου 2012 κέρδισε ο Ενρίκε Πένια Νιέτο.
2006
Πρόεδρος, 2 Ιουλίου 2006 ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" colspan=2 |Υποψήφιος ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" |Κόμμα ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" |%
Αποτελέσματα
Βουλή των Αντιπροσώπων, 5 Ιουλίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" colspan="1" rowspan="2" | Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right colspan="4" | Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right | εκλογές 2006 !style="background-color:#E9E9E9" align=right | εκλογές 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=right | +/− !style="background-color:#E9E9E9" align=right | %
2012
Οι βουλευτικές εκλογές του 2012 διεξήχθησαν μαζί με τις προεδρικές.
2015
Εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2015, οπότε εξελέγησαν τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Παραπομπές
*
Γοράσδος Πάβλικ
Ο επίσκοπος Γοράσδος της Πράγας (Gorazd, κατά κόσμο Ματθαίος Παβλίκ, Matěj Pavlík; 26 Μαΐου 1879 – 4 Σεπτεμβρίου 1942), ήταν ο ιεράρχης που αναβίωσε την Ορθόδοξη Εκκλησία στη Μοραβία, την Εκκλησία της Τσεχοσλοβακίας, μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσέφερε καταφύγιο στον Καθεδρικό ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στην Πράγα για τους αντιστασιακούς που δολοφόνησαν τον αρχηγό των SS Ράινχαρντ Χάιντριχ, διαβόητος ως ο δήμιος της Πράγας. Μετά την ανακάλυψη των αντιστασιακών, τους οποίους βρήκαν οι Ναζιστές στην κρύπτη του Καθεδρικού, ο Γοράσδος ανέλαβε την πλήρη ευθύνη ώστε να προστατεύσει τους αντιστασιακούς. Για την πράξη του αυτή οδηγήθηκε στην εκτέλεση, και έτσι στο μαρτύριο, κατά τη διάρκεια των αντιποίνων που ακολούθησαν. Αναγνωρίστηκε ως άγιος και η μνήμη του τιμάται στις 22 Αυγούστου/4 Σεπτεμβρίου.
Βιογραφία
Ο Ματθαίος Πάβλικ (Matěj Pavlík) γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1879, στο μοραβικό χωριό Χρούμπα Βρμπκα, σε αυτό που αργότερα θα περιλαμβανόταν στην Τσεχική Δημοκρατία. Γεννημένος στη Ρωμαιοκαθολική κοινωνία της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, εισήλθε στη Θεολογική Σχολή του Όλομοουτς μετά την ολοκλήρωση της προηγούμενης εκπαίδευσής του. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε ιερέας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ενδιαφερόταν για την αποστολή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου και την Ανατολική Ορθοδοξη Εκκλησία. Διετέλεσε εφημέριος για 15 χρόνια σε νοσοκομείο διανοητικά ασθενών στο Κρομερίζ.
Ιστορικά, το μοναστικό όνομα Γοράσδος ήταν σημαντικό, καθώς ήταν το όνομα του επισκόπου που διαδέχτηκε τον Άγιο Μεθόδιο ως Επίσκοπος Μοραβίας μετά τον θάνατο του τελευταίου το 885. Στη συνέχεια, ο Πάπας Στέφανος Β΄ εκδίωξε τους μαθητές του Μεθόδιου από τη Μοραβία καθώς επιβλήθηκε η λατινική ιεροτελεστία. Έτσι, από την επιλογή του μοναστικό ονόματος Γοράσδος, η συνέχεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Μοραβία από περίπου χίλια εκατό χρόνια πριν αναγνωρίστηκε.
Ο αρχιμανδρίτης Γοράσδος εξελέγη Επίσκοπος Μοραβίας και Σιλεσίας στις 24 Σεπτεμβρίου 1921 και χειροτονήθηκε επίσκοπος την επόμενη μέρα στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας από τον Πατριάρχη Σερβίας Δημήτριο.
Κατά την επόμενη δεκαετία, ο επίσκοπος Γοράσδος και οι ορθόδοξοι πιστοί οργάνωσαν ενορίες και έχτισαν εκκλησίες στη Βοημία. Έχτισαν έντεκα εκκλησίες και δύο παρεκκλήσια. Τα απαραίτητα λειτουργικά βιβλία μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν στη τσεχική γλώσσα, η οποία ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιούταν στις ακολουθίες. Με την Καρπάθια Ρουθηνία και τη Σλοβακία να αποτελούν μέρος της Τσεχοσλοβακίας, βοήθησε πολλούς που είχαν επιστρέψει στη πατρογονική τους ορθόδοξη πίστη, βοηθώντας έτσι στη δημιουργία της Επισκοπής του Μουκάτσεβο και Πρέσοφ το 1931.
Με την κατάκτηση της Τσεχοσλοβακίας από τους Ναζί το 1938, η εκκλησία τέθηκε κάτω από τον Μητροπολίτη Βερολίνου της Γερμανίας. Ο Ράινχαρντ Χάιντριχ διορίστηκε ως κυβερνήτης του Προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας. Στις 27 Μαΐου του 1942, μια ομάδα Τσέχων μαχητών της αντίστασης επιτέθηκαν και σκότωσαν τον Χάιντριχ. Κατά τη διαφυγή τους, η ομάδα βρήκε καταφύγιο στην κρύπτη του Καθεδρικού ναού των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου της Πράγας. Όταν ο επίσκοπος Γοράσδος το έμαθε λίγες μέρες αργότερα, αναγνώρισε τον σοβαρό κίνδυνο και πριν φύγει για τον καθαγιασμό της επισκοπής Φρ. Τζον (Γκάρντνερ) στο Βερολίνο ζήτησε από τους μαχητές της αντίστασης να μετακινηθούν αλλού το συντομότερο δυνατόν. Ωστόσο, στις 18 Ιουνίου οι Ναζί ανακάλυψαν τις κρυψώνες μετά την προδοσία από δύο μέλη της ομάδας αντίστασης, και όλα τα μέλη της ομάδας σκοτώθηκαν.
Τα αντίποινα ήρθαν γρήγορα. Οι δύο ιερείς και οι ανώτεροι λαϊκοί εκκλησιαστικοί υπάλληλοι συνελήφθησαν. Ο επίσκοπος Γοράσδος, ο οποίος επιθυμούσε να βοηθήσει τους πιστούς και την τσεχική Εκκλησία, ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη για τις ενέργειες στον Καθεδρικό ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου Πράγας, γράφοντας ακόμη και επιστολές προς τις Ναζιστικές αρχές. Στις 27 Ιουνίου 1942 συνελήφθη και βασανίστηκε. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1942, ο Γοράσδος, οι ιερείς του καθεδρικού ναού και οι λαϊκοί υπάλληλοι εκτελέστηκαν από το εκτελεστικό απόσπασμα στο σκοπευτήριο Κομπιλίσι. Ακουλούθως αποτέφρωσαν το σώμα του στο κρεματόριο Στράσνιτσε της Πράγας.
Τα αντίποινα συνεχίστηκαν περαιτέρω καθώς οι Ναζί διεξήγαγαν εκτεταμένες συλλήψεις Τσέχων, συμπεριλαμβανομένου όλου του χωριού Λίντιτσε και στη συνέχεια με συνοπτικές διαδικασίες σκότωναν άντρες και παιδιά, ενώ τοποθετούσαν τις γυναίκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι Ορθόδοξες εκκλησίες στη Μοραβία και τη Βοημία έκλεισαν και η λειτουργία της Εκκλησίας απαγορεύτηκε. Ο Μητροπολίτης Σεραφείμ αρνήθηκε να προβεί σε κάποια δήλωση καταδικάζοντας τον Επίσκοπο Γοράσδο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Τσεχοσλοβακία λειτούργησε και πάλι μετά το τέλος του πολέμου.
Αγιοκατάταξη
μικρογραφία|Εικόνα του αγίου ιερομάρτυρα επισκόπου Πράγας Γοράσδου. Στις 4 Μαΐου 1961, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώρισε τον Γοράσδο ως νεομάρτυρα και στις 24 Αυγούστου 1987 δοξολογήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Γοράσδου στο Όλομοουτς της Μοραβίας.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Τσέχοι Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Τσεχία Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι Κατηγορία:Αντιστασιακοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αρρίγκο Πετάκκο
Ο Αρρίγκο Πετάκκο (Arrigo Petacco, 7 Αυγούστου 1929 – 3 Απριλίου 2018) ήταν Ιταλός συγγραφέας, ιστορικός μελετητής και δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πετάκκο υπήρξε κατά διαστήματα ανταποκριτής, αρχισυντάκτης και εκτελεστικός διευθυντής της εφημερίδας La Nazione και του περιοδικού La Storia Illustrata, καθώς και συγγραφέας των κειμένων του ομώνυμου μηνιαίου τηλεοπτικού προγράμματος στη RAI.
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Καστελνουόβο Μάγκρα της ανατολικής Λιγυρίας και άρχισε τη δημοσιογραφική σταδιοδρομία του στην εφημερίδα Il Lavoro της Γένοβας, όπου διευθυντής ήταν τότε ο Σάντρο Περτίνι. Στη μακρά σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος, ο Πετάκκο πήρε συνεντεύξεις από κάποιους εκ των πρωταγωνιστών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Το 1957 ο Πετάκκο νυμφεύθηκε τη Λουτσέττα Ντε Μαρτίνο, με την οποία απέκτησαν δύο θυγατέρες, τη Μόνικα και την Καρλόττα. Ο Πετάκκο έμεινε χήρος το 1989 και από τότε ζούσε μόνος του στο Πόρτο Βένερε της Λιγυρίας, καθώς η Μόνικα εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και η Καρλόττα στο Μιλάνο.
Αφότου έγινε έμπειρος δημοσιογράφος, ο Πετάκκο άρχισε να ασχολείται και με ιστορικά θέματα, και έγραψε πάμπολλα σχετικά βιβλία, αλλά και αρκετά σενάρια κινηματογραφικών ταινιών
Το 1983 κέρδισε το Βραβείο Δημοσιογραφίας του Σαιν-Βενσάν και το 2006 το Βραβείο Δημοσιογραφίας «Capo d'Orlando».
Ο Αρρίγκο Πετάκκο απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών από καρκίνο του ήπατος.
L'esodo
Το σημαντικότερο έργο του Πετάκκο θεωρείται το ιστορικό δοκίμιο L'esodo: la tragedia negata d'Istria, Dalmazia e Venezia Giulia 1942-1956, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1999 από τις εκδόσεις Mondadori του Μιλάνου και αργότερα μεταφράσθηκε σε αρκετές γλώσσες. Είχε αμέσως μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το βιβλίο εκθέτει ένα από τα μεγάλα δράματα του 20ού αιώνα: τη μεταπολεμική εκδίωξη του ιταλικού πληθυσμού της Ίστριας και της Δαλματίας. Αρκετές προσωπικές συνεντεύξεις επιζώντων από αυτούς τους διωγμούς παρουσιάζονται στο βιβλίο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιταλοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί
Δομίτιος Αλέξανδρος
Ο Λεύκιος Δομίτιος Αλέξανδρος, λατιν.: Lucius Domitius Alexander (απεβ. γύρω στο 311), πιθανότατα γεννημένος στη Φρυγία, ήταν εκπρόσωπος (vicarius) στην Αφρική, όταν ο Aυτοκράτορας Μαξέντιος τον διέταξε να στείλει τον γιο του ως όμηρο στη Ρώμη. Ο Δομίτιος Αλέξανδρος αρνήθηκε και αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 308
Την πιο λεπτομερή -αν και κάπως συγκεχυμένη περιγραφή- της εξέγερσης δίνει ο Ζώσιμος (ΙΙ, 12 και 14). Αναφέρει ότι ο Μαξέντιος έστειλε το πορτρέτο του στην Αφρική, για να αναγνωριστεί ως Αυτοκράτορας εκεί. Τα στρατεύματα αντιστάθηκαν λόγω της πίστης τους στον Γαλέριο. Ο Μαξέντιος διέταξε τον Δομίτιο Αλέξανδρο, τον βικάριο της Αφρικής, να στείλει τον γιο του στη Ρώμη, για να εξασφαλίσει την πίστη του. Ο Δομίτιος Αλέξανδρος αρνήθηκε και στέφθηκε αυτοκράτορας από τον στρατό του. Το περιστατικό προκλήθηκε πιθανότατα από τη σύγκρουση μεταξύ του Μαξέντιου και του πατέρα του Μαξιμιανού στις αρχές του 308 και ο Ζώσιμος έκανε σύγχυση τον Γαλέριο με τον Μαξιμιανό στην αφήγηση του.
Εκτός από τις επαρχίες της βόρειας Αφρικής (σημερινή Αλγερία, Τυνησία και δυτική Λιβύη), ο Δομίτιος Αλέξανδρος έλεγχε επίσης τη Σαρδηνία. Την εποχή της ένταξής του ήταν ήδη σε προχωρημένη ηλικία. Υπάρχουν στοιχεία σε μια επιγραφή (CIL viii, 22183), ότι ο Δομίτιος Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος Α΄ συμμάχησαν σε αντίθεση με τον Μαξέντιο. Ο Σαλαμά προτείνει, ότι το αργότερο το σύμφωνο συνήφθη μέχρι το φθινόπωρο του 310.
Σωτήρης Αντωνίου
Ο Σωτήρης Αντωνίου (Λάρισα, 10 Σεπτεμβρίου 1975) είναι πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Δομίτιος Αλέξανδρος
Ο Μαξέντιος έστειλε τον πραιτοριανό έπαρχό του Ρούφιο Βολουσιανό και κάποιον Ζήνα για να καταπνίξουν την εξέγερση, έτσι ο Δομίτιος Αλέξανδρος αιχμαλωτίστηκε και στη συνέχεια εκτελέστηκε με στραγγαλισμό. Προφανώς τα στρατεύματά του δεν πρόβαλαν μεγάλη αντίσταση. Ο Μαξέντιος ανταπέδωσε με κατασχέσεις της περιουσίας των υποτιθέμενων υποστηρικτών του Δομίτιος Αλέξανδρου. Το έτος τού τέλους της βασιλείας του Δομίτιος Αλεξάνδρου είναι αντικείμενο συζήτησης: έχουν προταθεί ημερομηνίες, που κυμαίνονται από το 309 έως το 311.
Σωτήρης Αντωνίου
Σταδιοδρομία ως παίκτης
Ο Σωτήρης Αντωνίου σαν ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν ως μέσος και αγωνίστηκε για περίπου 15 χρόνια. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως παίκτης από την ομάδα του τόπου του, τον Απόλλωνα Λάρισας, το 1995 και στη συνέχεια αγωνίστηκε με τον Α.Ο. Ξάνθης στην Α΄ Εθνική από το 1997 έως το 2001, σημειώνοντας 80 συμμετοχές συμμετοχές και 1 τέρμα στο πρωτάθλημα. Ακολούθως, συνέχισε την καριέρα του στον Απόλλωνας Καλαμαριάς την περίοδο 2001-02, στον Φωστήρα και στον Εθνικό Αστέρα τη σεζόν 2002-03, στον Α.Ο. Κέρκυρα από το 2003 έως το 2005, στον Π.Α.Σ. Γιάννινα και στον Α.Ο. Τρίκαλα τη σεζόν 2005-06, στη Δόξα Δράμας και εκ νέου στον Α.Ο. Τρίκαλα τη σεζόν 2006-07, για να τερματίσει την ποδοσφαιρική του καριέρα με τη φανέλα του Εορδαϊκού.
Δομίτιος Αλέξανδρος
Noμίσματα
Υπάρχει ένας χάλκινος φόλλις 6,53 γραμ., που κόπηκε στην Καρχηδόνα. Στη μία όψη υπάρχει το δαφνοστεφές κεφάλι προς τα δεξιά του Δομίτιου Αλεξάνδρου και στην άλλη όψη προσωποποίηση της Καρχηδόνας, που στέκεται με μακρύ ένδυμα με το κεφάλι προς αριστερά, κρατώντας φρούτα στα χέρια της. Επιγρ.:IMP. ALEXANDER P. F. AVG. / [INVICT]A ROMA FELIX KARTHAGO, PK.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ευγενείς Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Σωτήρης Αντωνίου
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ο Αντωνίου είναι κάτοχος διπλώματος UEFA Pro.
Πρώτος σταθμός της προπονητικής του καριέρας υπήρξε η Α.Ε.Λ. Καλλονής την περίοδο 2008-09 στην Δ΄ Εθνική, την οποία ανέλαβε έπειτα από σχετική πρόταση του φίλου και παλαιού του συμπαίκτη Προκόπη Κάρταλη, ο οποίος αγωνιζόταν σαν παίκτης-προπονητής στην ομάδα της Λέσβου. Ακολούθως, το καλοκαίρι του 2010 ανέλαβε τον Εορδαϊκό και τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε εκ νέου την τεχνική ηγεσία της Α.Ε.Λ. Καλλονής, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Μάρτιο.
Το καλοκαίρι του 2011 ανέλαβε τον Πανηλειακό, στον οποίο εργάστηκε για 1 χρόνο. Τον Νοέμβριο του 2012 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Π.Α.Σ. Κόρινθος και τον Μάρτιο του 2013 ανέλαβε την Παναχαϊκή. Ένα μήνα αργότερα, τον Απρίλιο, ανέλαβε εκ νέου τον Πανηλειακό, και το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε τον Δωτιέα Αγιάς, νεοφώτιστος στην Γ΄ Εθνική, από τον οποίο αποχώρησε τον Οκτώβριο του 2014.
Τον Φεβρουάριο του 2015 ανέλαβε τον Παναργειακό και το καλοκαίρι του 2015 την Α.Ε. Σπάρτη, παραμένοντας στην ομάδα της Σπάρτης μέχρι τον Μάιο του 2017. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε τον Α.Ο. Τρίκαλα και στις 31 Ιανουαρίου 2018, παραιτήθηκε από την ομάδα των Τρικάλων. Στις 12 Μαρτίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕΛ, όπου αντικατέστησε τον Ράτκο Ντόστανιτς. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2018 παραιτήθηκε από την ομάδα της Λάρισας.
Στις 6 Αυγούστου 2019 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Π.Α.Σ. Λαμία, αντικαθιστώντας τον Μάκη Χάβο. Στις 21 Οκτωβρίου 2019 ανακοινώθηκε το τέλος της συνεργασίας του με την ομάδα της Λαμίας και μια εβδομάδα αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Λεβαδειακού. Στην ομάδα της Λιβαδειάς εργάστηκε μέχρι τον Οκτώβριο του 2021.
Τον Οκτώβριο του 2022 υπέγραψε συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό Β για το πρωτάθλημα Betsson Super League 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εορδαϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ Λαμίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού
Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων
Η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων είναι κτισμένη σε απόσταση 26 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 485 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με την Πενταλιά, στα ανατολικά και νότια με τα Κελοκέδαρα, στα νοτιοδυτικά με τη Σταυροκόνου και στα δυτικά με την Αμαργέτη.
Ονομασία
Η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από την Αγία Μαρίνα και τη γειτονική κοινότητα Κελοκέδαρα. Η ονομασία Αγία Μαρίνα δόθηκε ώστε να ξεχωρίζει από τις γειτονικές κοινότητες που ήταν τουρκοκυπριακά, ενώ η ονομασία Κελοκεδάρων δόθηκε ώστε να ξεχωρίζει η κοινότητα από την ομώνυμη κοινότητα της επαρχίας Πάφου, την Αγία Μαρίνα Χρυσοχούς, αλλά και από τις άλλες τρεις κοινότητες στην Κύπρο με το ίδιο όνομα.
Ιστορία
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων. Μια γραπτή πηγή του 16ου αιώνα αναφέρεται σε ένα πραστειό (μικρός γεωργικός οικισμός) με το όνομα Αγία Μαρίνα, γειτονικό της κοινότητας Μαμώνια. Είναι πιθανόν να πρόκειται για την Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων.
Η παράδοση αναφέρει ότι την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Αγία Μαρίνα ήταν κτισμένη στην τοποθεσία Τζηρά Ελεούσα (Κυρά Ελεούσα), μια περιοχή κοντά στον χείμαρρο Ξεροπόταμο και την κοινότητα Νατά. Λόγω των διωγμών των Οθωμανών, όσοι κάτοικοι γλύτωσαν εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία Άγιος Γεώργιος, που βρίσκεται δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας δημιουργώντας ένα νέο οικισμό. Εκεί έκτισαν μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, που σήμερα είναι ερειπωμένη. Ο σημερινός οικισμός της Αγίας Μαρίνας βρίσκεται βορειότερα εκείνου του οικισμού.
Στην κοινότητα κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Το 1923, μετά από μια φιλονικία, οι Τουρκοκύπριοι εγκατέλειψαν την Αγία Μαρίνα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας αυξανόταν έως το 1960. Στη συνέχει ο πληθυσμός της κοινότητας μειωνόταν λόγω αστυφιλίας. Στην τελευταία απογραφή του 2011 παρουσίασε μικρή άνοδο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στην κοινότητα βρίσκονται οι εξής ιεροί ναοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαήλοβνα της Ρωσίας
Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαήλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Мария Михайлова Романова/Velikaya Knyaginya Mariya Mikhailovna Romanova, 9 Μαρτίου 1825 - 19 Νοεμβρίου 1846) ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1825 στη Μόσχα, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας και της Καρλόττας της Βυρτεμβέργης (Ελένης Πάβλοβνας).
Η ανατροφή και η εκπαίδευσή της έλαβαν αυξημένη προσοχή και επιρροή από τη μητέρα της. Ο Μέγας Δούκας Μιχαήλ ήθελε πάρα πολύ έναν γιο, τον οποίο θα μπορούσε να τον μεγαλώσει σαν στρατιώτη. Αλλά στα μόνα του παιδιά που επιβίωσαν ήταν κορίτσια, των οποίων η ανατροφή άφησε στη γυναίκα του.
Το 1835 ένα παιδικό περιοδικό δημοσιεύθηκε με τον τίτλο "Παιδική Βιβλιοθήκη", αφιερωμένο στη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Μιχαηλόβνα (εκδότης AN Ochkin)
Η Μαρία ήταν γνωστή για την εύθραυστη υγεία της. Τα πρώτα σημάδια ασθένειας εμφανίστηκαν την παραμονή των εικοστών γενεθλίων της. Η Μεγάλη Δούκισσα πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 21 ετών στις 19 Νοεμβρίου 1846 στη Βιέννη στην αγκαλιά του πατέρα της. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό Ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Κυριάκος Καμαρηνός
Γεννήθηκε ως Κωνσταντίνος Κυριάκος και αργότερα έλαβε το επώνυμο Καμαρηνός, για λόγους διάκρισης από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του. Ασχολήθηκε με εμπορικές δραστηριότητες στη Μολδαβία και αλλού και τον Ιούλιο του 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, ευρισκόμενος στην Κωνσταντινούπολη, από τον Παπαφλέσσα. Ακολούθως του απονεμήθηκε ο βαθμός του «Απόστολου» και του ανατέθηκε η προσέγγιση και μύηση του Μπέη της Μάνης, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, την οποία και πραγματοποίησε επιτυχώς, τον Αύγουστο του 1818. Δύο χρόνια μετά (1820) στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη, κομίζοντας επιστολή της Εταιρείας προς τον Ιωάννη Καποδίστρια με σκοπό να πείσει τον τελευταίο να αναλάβει την ηγεσία της σχεδιαζόμενης επανάστασης κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Καποδίστριας αρνήθηκε και τον απέπεμψε, ο δε Καμαρηνός στράφηκε στον Αλέξανδρο Υψηλάντη απαιτώντας να λάβει οικονομική βοήθεια για την προετοιμασία της εξέγερσης στη Μάνη. Μετά τη σχετική άρνηση του Υψηλάντη, ο Καμαρηνός έπεσε σε δυσμένεια, άρχισε να διαδίδει συκοφαντίες και να εκτοξεύει απειλές (κάτι που δεν έχει, ωστόσο, επιβεβαιωθεί) με αποτέλεσμα να αποφασιστεί η εξόντωσή του , προκειμένου να διαφυλαχθεί το μυστικό της επικείμενης επανάστασης. Κατά άλλη άποψη, οι Φιλικοί αποφάσισαν τη δολοφονία του πάνω σε ένα ποταμόπλοιο όπου επέβαινε, φοβούμενοι μήπως ο Καμαρηνός αποκαλύψει πως πίσω από την Εταιρεία δεν υπήρχε «Ανώτατη Αρχή», κάτι που διαπίστωσε από τις επαφές του στη Ρωσία με τον ίδιο τον τσάρο Αλέξανδρο, αλλά και τον Καποδίστρια.
Παραπομπές
Καμαρηνος Κυριακος
Κάστρο του Ουγιάζντουφ
Το Κάστρο του Ουγιάζντουφ (Zamek Ujazdowski) είναι κάστρο στην ιστορική συνοικία Ουγιάζντουφ, ανάμεσα στο Πάρκο του Ουγιάζντουφ (Park Ujazdowski) και το Πάρκο Γουαζιένκι (Łazienki Królewskie), στη Βαρσοβία της Πολωνίας.
Ιστορία
Το πρώτο κάστρο ανεγέρθηκε επιτόπου από τους Δούκες της Μασοβίας ήδη από τον 13ο αιώνα. Ωστόσο, τον επόμενο αιώνα, η αυλή τους μεταφέρθηκε στο μελλοντικό Βασιλικό Κάστρο στη Βαρσοβία και το Κάστρο του Ουγιάζντουφ παραμελήθηκε. Τον 16ο αιώνα, χτίστηκε εκεί ένα ξύλινο αρχοντικό για τη Βασίλισσα Μπόνα Σφόρτσα. Ήταν στο Κάστρο του Ουγιάζντουφ, στις 12 Ιανουαρίου 1578, όταν η τραγωδία του Γιαν Κοχανόφσκι Η Απόρριψη των Ελλήνων Απεσταλμένων έλαβε την πρεμιέρα της κατά τη διάρκεια του γάμου του Γιαν Ζαμόισκι και της Κριστίνα Ραντζίβιουου. αριστερά|μικρογραφία|110x110εσ| Η μπροστινή όψη του νομίσματος boratynka που κόπηκε στο Κάστρο του Ουγιάζντουφ, με το προφίλ του βασιλιά [[Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας|Ιωάννη Β΄ Καζίμιρ.]] Τα ερείπια του κάστρου των Μασοβιανών πριγκίπων ενσωματώθηκαν στη συνέχεια σε ένα νέο οχυρωμένο αρχοντικό που χτίστηκε από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας για τον γιο του, τον μελλοντικό Βασιλιά Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας. Ωστόσο, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ότι η κατοικία χρησιμοποιήθηκε από τον νεαρό πρίγκιπα, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος της νιότης του στην αυλή του πατέρα του. Σύμφωνα με τη «Σύντομη περιγραφή της Βαρσοβίας» του Άνταμ Γιαζέμπσκι από το 1643, η είσοδος του Κάστρου του Ουγιάζντουφ ήταν διακοσμημένη με τέσσερα μαρμάρινα λιοντάρια («I lwy cztery generalne, Między nimi, naturalne, Właśnie żywe wyrobiones, A z marmurobiones; odlewane to rzeczy, Mistrzowską robotą grzeczy»). Μεταξύ 1659 και 1665, το κτίριο στέγαζε το νομισματοκοπείο του Τίτο Λίβιο Μπουρατίνι, ο οποίος έκοψε εκεί το περίφημο μπορατίνκα (boratynka) του, ένα είδος χάλκινου νομίσματος.
Και πάλι παραμελημένο, το 1674 το κάστρο αγοράστηκε από τον Στανίσουαφ Χεράκλιους Λουμπομίρσκι και στη συνέχεια νοικιάστηκε στον Βασιλιά Αύγουστο Β΄ το Δυνατό, ο οποίος διέταξε την κατασκευή μιας νέας βασιλικής κατοικίας. Το κάστρο, που ενσωματώνει πολλές από τις προηγούμενες κατασκευές στην τοποθεσία, χτίστηκε από τον Τίλμαν φαν Χάμερεν, έναν αξιόλογο αρχιτέκτονα και μηχανικό του 17ου αιώνα. Οι κήποι γύρω από το κάστρο, που αργότερα χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστά πάρκα, ανακαινίστηκαν. Την εποχή εκείνη χτίστηκαν το Πάρκο Γουαζιένκι και το Παλάτι των Λουτρών.
Ο σχεδιασμός του κάστρου τροποποιήθηκε περαιτέρω από τον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι, ο οποίος το 1764 ανέθεσε στους Γιάκουμπ Φοντάνα, Ντομένικο Μερλίνι, Ζαν-Μπατίστ Πιλμάν και Εφραίμ Σρέγκερ να το ανακαινίσουν. Η ανατολική και η δυτική πρόσοψη αυξήθηκαν με την προσθήκη δεύτερου ορόφου, ενώ τα μετα-Χάμερεν βοηθητικά κτίρια ξαναχτίστηκαν στο ύψος του κεντρικού κτιρίου, δημιουργώντας έτσι μια μεγάλη αυλή. Περίπου εκείνη την εποχή, το κάστρο περιλαμβανόταν επίσης στον λεγόμενο Στανισλαβικό Άξονα, μια σειρά από πάρκα και παλάτια που σχεδιάζονταν στα νότια προάστια της Βαρσοβίας, όπως ο Σαξονικός Άξονας στο κέντρο της πόλης. Η ανοικοδόμηση του παλατιού ολοκληρώθηκε σχεδόν το 1784, όταν οι εργασίες εγκαταλείφθηκαν και το κτίριο δωρήθηκε στον Πολωνικό Στρατό. δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Σχέδιο ανακατασκευής του Κάστρου από τον Καρλ Φρίντριχ Πόπελμαν, 1720 Κατά συνέπεια, μεταξύ 1784 και 1789 το κάστρο ξαναχτίστηκε πάλι, αυτή τη φορά από τον Στανίσουαφ Ζαβάτσκι, ο οποίος το μετέτρεψε σε στρατιωτικούς στρατώνες. Τα βοηθητικά κτίρια διευρύνθηκαν σημαντικά. Από τότε το κτίριο στέγαζε το Λιθουανικό Σύνταγμα Πεζοφυλακής και το 10ο Σύνταγμα Πεζοπορίας. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το κάστρο ήταν το κύριο κέντρο στρατολόγησης για το 20ο σύνταγμα πεζών. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, κατά την πρωσική κατοχή της Βαρσοβίας, το κτίριο εγκαταλείφθηκε. Μετά την ανακήρυξη του Δουκάτου της Βαρσοβίας αποκαταστάθηκε και πάλι στον στρατό και μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Ωστόσο, τα σχέδια μετατροπής του σε Κεντρικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο του Πολωνικού Στρατού αναβλήθηκαν από το Συνέδριο της Βιέννης, το οποίο ανέθεσε το Βασίλειο της Πολωνίας στη Ρωσία. Την 1η Απριλίου 1818 το νοσοκομείο άνοιξε επίσημα. Είχε θέσεις για έως και 1.000 τραυματίες στρατιώτες. Μετά το ξέσπασμα της Νοεμβριανής Εξέγερσης το νοσοκομείο διευρύνθηκε σε 1.250 κρεβάτια και ένα επιπλέον παράρτημα με θέσεις για 600 άτομα άνοιξε στο κοντινό συγκρότημα Γουαζιένκι. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Κάστρο του Ουγιάζντουφ περίπου το 1775, από τον [[Μπερνάρντο Μπελλόττο (Canaletto)]] Μετά την πτώση της εξέγερσης, η ρωσική φρουρά της Βαρσοβίας ενισχύθηκε σημαντικά, ενώ οι πολωνικές στρατιωτικές μονάδες διαλύθηκαν. Ένα νέο κεντρικό στρατιωτικό νοσοκομείο χτίστηκε δίπλα σε αυτό που έγινε το Πάρκο του Ουγιάζντουφ και το κάστρο έγινε περισσότερο στρατώνας για το ρωσικό στρατιωτικό προσωπικό. Γύρω στο 1850 τα βοηθητικά κτίρια ξαναχτίστηκαν ξανά από τον Γέζι Κάρολ Βυλκ, αλλά κατεδαφίστηκαν μερικώς 20 χρόνια αργότερα. Μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτίριο μετατράπηκε ξανά σε προσωρινό νοσοκομείο από τους Ρώσους. Καταλήφθηκε από τον γερμανικό στρατό το 1915, στις 10 Απριλίου 1917 μεταφέρθηκε στις Πολωνικές Λεγεώνες και έγινε το κύριο στρατιωτικό νοσοκομείο για πολωνικές μονάδες που πολεμούσαν δίπλα στις Κεντρικές Δυνάμεις (το πιο σύγχρονο νοσοκομείο του Ουγιάζντουφ που βρισκόταν εκεί κοντά παρέμεινε μόνο γερμανικό νοσοκομείο).
Αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, ο εσωτερικός σχεδιασμός του κάστρου τροποποιήθηκε ξανά. Από τη δεκαετία του 1920 στέγαζε πολλά τμήματα της σχολής Υπαξιωματικών της Βαρσοβίας. Η κύρια σκάλα αποκαταστάθηκε στο αντιπροσωπευτικό της σχέδιο του 18ου αιώνα. Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της σκάλας ήταν ένα σύνολο από πέτρινες πλάκες που τοποθετήθηκαν εκεί στις 15 Μαΐου 1927, σε ανάμνηση των ονομάτων όλων των γνωστών Πολωνών στρατιωτικών ιατρών που χάθηκαν σε πολέμους μεταξύ 1797 και 1920. Πρόσθετες πλάκες τιμούσαν τη μνήμη των Κάρολ Κατσκόφσκι, Ζντζίσουαφ Λουμπασέφσκι και ένα γλυπτό του Έντβαρντ Βίτιγκ που τιμά τη μνήμη όλων των στρατιωτικών ιατρών. Μετά τον Πολωνικό Αμυντικό Πόλεμο του 1939, ο Ερυθρός Σταυρός οργάνωσε σχολείο για στρατιώτες της WIA. Το κάστρο κάηκε και καταστράφηκε από τους Γερμανούς μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944.
Μετά τον πόλεμο, το κτίριο επρόκειτο να ανοικοδομηθεί ως Κεντρική Στρατιωτική Οικία. Ωστόσο, τα έργα δεν ξεκίνησαν, καθώς τα τείχη του κάστρου κατεδαφίστηκαν από τις κομμουνιστικές αρχές της Πολωνίας το 1954. Το 1975, ωστόσο, οι εργασίες για την ανακατασκευή του κάστρου στο σχέδιο του 18ου αιώνα έλαβαν πράσινο φως και επιλέχθηκε το έργο του Πιοτρ Μπιεγκάνσκι. Στεγάζει το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρσοβίας (Centrum Sztuki Współczesnej) από το 1985.
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης
μικρογραφία| Λογότυπο του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Το κάστρο στεγάζει το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, με τις συλλογές και τις προσωρινές εκθέσεις, τις συναυλίες και τα εκπαιδευτικά εργαστήρια. Το Κέντρο έχει διοργανώσει πάνω από 600 εκθέσεις από το 1990. Από το 2010 έως το 2016, διευθυντής του Κέντρου ήταν ένας Ιταλός, ο Φάμπιο Καβαλούτσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία Κατηγορία:Μουσεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κάστρο του Ουγιαζντουφ
Αγνή της Βαυαρίας (μοναχή)
H Αγνή, γερμ. Agnes (1335 - 11 Νοεμβρίου 1352) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας & βασιλιά της Γερμανίας. Έγινε μοναχή.
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας Β΄ των Αβέν κόρης και κληρονόμου του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ & της Ολλανδίας.
Γεννήθηκε στο Μόναχο και μεγάλωσε στο μοναστήρι του μοναχών της Αγ. Κλάρας. Οι πέντε αδελφια της μοιράστηκαν την Άνω Βαυαρία, την Κάτω Βαυαρία, το Βρανδεμβούργο, το Αινώ και της Ολλανδία. Όταν οι συγγενείς της τής πρότειναν έναν ευγενή ως γαμπρό, εκείνη απέρριψε την πρόταση και εισήλθε στη μονή ως μοναχή. Ήταν πάντα ασθενούς υγείας και απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 17 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Θάνος Ολύμπιος
Ο Θάνος Ολύμπιος είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, μουσικολόγος. Γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής.
Σπουδές
Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακό, κατέχει πτυχίο κλασσικού πιάνου καθώς και πτυχία ανωτάτων θεωρητικών σπουδών μουσικής: Αρμονίας, Αντίστιξης και Φούγκας.
Παίζει κλασσικό πιάνο, αρμόνιο και κιθάρα.
Δισκογραφία
Το 2013 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος του Θάνου Ολύμπιου με τίτλο Διαδρομές, όπου έχει ερμηνεύσει τραγούδια γνωστών καταξιωμένων δημιουργών όπως οι (με αλφαβητική σειρά): Σαράντης Αλιβιζάτος, Νινή Ζαχά, Μίκης Θεοδωράκης, Μανώλης Καραντίνης, Αντώνης Μιτζέλος, Χρύσανθος Μουζακίτης, Θανάσης Πολυκανδριώτης, Βασίλης Πάτσιος, Γιάννης Τζουανόπουλος καθώς και ένα ντουέτο με την τραγουδίστρια Πετρή Σαλπέα (έξι εξ' αυτών σε πρώτη εκτέλεση και τέσσερ σε επανεκτέλεση).
Το 2016 κυκλοφόρησε από την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος ο δεύτερος του δίσκος με καινούριες συνθέσεις του Μίμη Πλέσσα. Ο δίσκος. που ονομάζεται  Διάφανος σταυρός  και έγινε πλατινένιος, περιέχει 10 τραγούδια όπου την καλλιτεχνική επιμέλεια, τις ερμηνείες πιάνου, καθώς και τις περισσότερες ενορχηστρώσεις επιμελήθηκε ο Μίμης Πλέσσας. Στίχους υπογράφουν οι Λευτέρης Παπαδόπουλος, Λουκίλα Καρρέρ, Δημήτρης Κωνσταντάρας, Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, Ιφιγένεια Γιαννοπούλου, Σταύρος Σταύρου και Κώστας Παπαπέτρου. Στο άλμπουμ συμμετέχουν και οι τραγουδίστριες Δέσποινα Ολυμπίου και Ραλλία Χρηστίδου μέσα από δύο ντουέτα μαζί του.
Το 2017, ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή ο στιχουργός-ποιητής Μάνος Ελευθερίου, είχε εμπιστευθεί στον Θάνο Ολύμπιο τα καινούρια του τραγούδια για τη τρίτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά του. Το πρώτο από αυτά με τίτλο ‘’Έρωτες που έγιναν θηρία’’ σε μουσική του Χρύσανθου Μουζακίτη κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2017, ενώ το δεύτερο τραγούδι με τίτλο ‘’Με κιμωλία έγραψα’’ σε μουσική επίσης του Χρύσανθου Μουζακίτη κυκλοφόρησε τον Ιουνιο του 2018 και ήταν το τελευταίο τραγούδι που κυκλοφόρησε εν ζωή του Μάνου Ελευθερίου.
Έκτοτε, αφού έκανε μια αποχή ενός έτους, κυκλοφόρησε τρία ακόμα νέα τραγούδια σε στίχους του, το ‘’Φαροφύλακες’’ σε μουσική Χρύσανθου Μουζακίτη, το ‘’Πεσμένος ακροβάτης’’ σε μουσική Μίμη Πλέσσα και πρόσφατα το ‘’Μυστική φωτιά’’ σε μουσική του ίδιου του Θάνου Ολύμπιου.
Το 2020, κυκλοφόρησε δύο ακόμα τραγούδια. Το πρώτο από αυτά, με τίτλο ‘’Αν με χρειαστείς’’, συμπεριλήφθηκε στο cd ‘’Αντιστεκόμαστε’’ του Μανώλη Βελιτσιάνου που κυκλοφορεί από την δισκογραφική ‘’Καθρέφτης’’. Το δεύτερο τραγούδι, με τίτλο ‘’Ο έρωτας τα κάνει αυτά’’, σε μουσική του Νίκου Καπλάνη και στίχους της Μαρίας Κολιού, κυκλοφόρησε σε digital single.
Το 2021 κυκλοφόρησε το digital single ‘’Έτρεχα’’ σε μουσική Γιώργου Συκιανάκη & Θάνου Ολύμπιου και σε στίχους Χρήστου Κατσάνη & Θάνου Ολύμπιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Χατιτζέ Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄)
Η Χατιτζέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:خديجة خاتون) (Τούρκικα: Hatice Sultan, 10 Ιουλίου 1897 - 14 Φεβρουαρίου 1898) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Χατιτζέ γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1897 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της ενδέκατης συζύγου του Φατμά Πεσέντ Χανιμεφέντι. Η Χατιτζέ πέθανε από διφθερίτιδα στις 14 Φεβρουαρίου 1898 ήταν μόλις 7 μηνών και 4 ημερών.
Ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, λόγω της θλίψη του για το θάνατο της κόρης του, ίδρυσε το Χαμιντιγιέ Παιδιατρικό Νοσοκομείο (σημερινό Παιδιατρικό Νοσοκομείο) προς τη μνήμην της.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Άνυδροι Χανίων
Γεωγραφία
Οι Άνυδροι είναι πεδινός οικισμός στο Δ. ΝΔ. τμήμα του νομού Χανίων, πάνω από τον όρμο Σελίνου του Λιβυκού Πελάγους και βορειοανατολικά της Παλαιοχώρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 76 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοχώρας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.