cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυπριακό γαϊδούρι
Μερικές εκατοντάδες Κυπριακά γαϊδούρια ζουν σε άγρια κατάσταση στη χερσόνησο της Καρπασσίας στο βόρειο τμήμα της Κύπρου που ελέγχεται από τους Τουρκοκύπριους. Εγκαταλείφθηκαν εκεί από τους Ελληνοκύπριους αγρότες κατά την τουρκική εισβολή το 1974. Το 2008, μια ομάδα Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων συμμάχησε για να σώσει τα ζώα από την εξαφάνιση, αφού δέκα από αυτά βρέθηκαν σκοτωμένα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Πανίδα της Κύπρου
Επαρχία Ουϊτσί
Η επαρχία Ουϊτσί είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Ναμανγκάν στο Ουζμπεκιστάν. Η πρωτεύουσα είναι το Ουϊτσί. Ιδρύθηκε το 1935.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Ουϊτσί είναι 184.047 κάτοικοι.
Ουιτσι
Τρελές Αδελφές
Τρελές Αδελφές (αγγλικά: Sister Act) είναι αμερικανική κωμωδία παραγωγής 1992 σε σκηνοθεσία Εμίλ Αρντολίνο και σε σενάριο Πολ Ρούντνικ. Πρωταγωνιστεί η Γούπι Γκόλντμπεργκ στο ρόλο μιας τραγουδίστριας, η οποία έχει τεθεί υπό προστατευτική επιτήρηση σε ένα μοναστήρι στο Σαν Φρανσίσκο, όταν ένας μαφιόζος αρχίζει να την κυνηγάει. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Μάγκι Σμιθ, Κάθι Νάτζιμι, Γουέντι Μακίνα και Χάρβεϊ Καϊτέλ.
Ο Ρούντνικ έριξε την ιδέα για την ταινία στον παραγωγό Σκοτ Ρούντιν το 1987 και συμφώνησαν και οι δυο ότι η Μπετ Μίντλερ θα ήταν ιδανική για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Disney αγόρασε το σενάριο, η Μίντλερ όμως απέρριψε το ρόλο, φοβούμενη ότι οι θαυμαστές της δεν θα ήθελαν να τη δουν να υποδύεται μια καλόγρια και το πρότζεκτ παρέμεινε στάσιμο. Όταν όμως η Γκόλντμπεργκ έδειξε ενδιαφέρον για το ρόλο και δέχτηκε να πρωταγωνιστήσει, το πρότζεκτ αναστήθηκε και η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε άμεσα. Το σενάριο υπέστη πολλές αλλαγές, με το στούντιο να δίνει συνεχώς σημειώσεις στον Ρούντνικ. Με την ταινία πλέον να μην έχει σχεδόν καμία σχέση με το αρχικό σενάριο, ο Ρούντνικ ζήτησε από το στούντιο να χρησιμοποιήσει ένα ψευδώνυμο και έτσι στους τίτλους ο σεναριογράφος αναγράφεται ως Τζόσεφ Χάουαρντ. Τα γυρίσματα της ταινίες διήρκεσαν τρεις μήνες, από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο του 1991.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 29 Μαΐου 1992. Έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς με τους περισσότερους να επαινούν την ερμηνεία της Γκόλντμπεργκ, το χιούμορ και τα μουσικά νούμερα. Έγινε επίσης μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, με τις συνολικές εισπράξεις να αγγίζουν τα 231,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας - Κωμωδία/Μιούζικαλ και Α' Γυναικείου Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία της Γκόλντμπεργκ.
Η επιτυχία της ταινίας οδήγησε στη δημιουργία μίας συνέχειας με τον τίτλο Τρελές Αδελφές 2 (Sister Act 2: Back in the Habit) με το βασικό καστ να επαναλαμβάνει τους ρόλους τους. Επίσης το σενάριο μεταφέρθηκε με επιτυχία με τη μορφή μιούζικαλ στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου το 2009 και στο Μπρόντγουεϊ το 2011. Το Δεκέμβριο του 2020 ανακοινώθηκε μια τρίτη ταινία, με τη Γκόλντμπεργκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Πλοκή
Το 1968, η Ντελόρες Γουίλσον είναι μια νεαρή μαθήτρια καθολικού σχολείου, η οποία δεν παίρνει καθόλου σοβαρά τις σπουδές της, ντροπιάζοντας πολύ τις καλόγριες δασκάλες της.
Η ηγουμένη-μοναχή της Αγίας Αικατερίνης, η "Αιδεσιμότατη Μητέρα", αντιτίθεται επίσης στο να δεχτεί την Ντελόρες, αλλά ο τοπικός ιερέας της ενορίας O'Χάρα, την μεταπείθει, καθώς η αστυνομία θα δώσει στη μονή ένα σεβαστό χρηματικό ποσό. Μεταμφιεσμένη σε "Αδελφή Μέρι Κλάρενς"», η Ντελόρες αρχικά δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει την άκαμπτη και απλή ζωή του μοναστηριού, αλλά γίνεται φίλη με τις άλλες καλόγριες, τις αδελφές Μέρι Πάτρικ, Μέρι Λάζαρους και Μέρι Ρόμπερτ. Ένα βράδυ, μετά από μια κυριακάτικη Λειτουργία με απειροελάχιστους παρευρισκόμενους και με μια άθλια παράσταση από τη χορωδία του μοναστηριού, με επικεφαλής τη Μέρι Λάζαρους, η Ντελόρες βγαίνει κρυφά σε ένα μπαρ. Την ακολουθούν οι Μέρι Πάτρικ και Μέρι Ρόμπερτ. Τους πιάνει η Αιδεσιμότατη Μητέρα, η οποία διατάζει την Ντελόρες να μπει στη χορωδία. Με την εμπειρία της στο τραγούδι, η Ντελόρες εκλέγεται διευθύντρια τους και μεταμορφώνει τη χορωδία.
Στην επόμενη κυριακάτικη Λειτουργία, η Ντελόρες ηγείται της πολύ βελτιωμένης χορωδίας σε έναν παραδοσιακό ύμνο και στη συνέχεια μεταβαίνει σε μια συνδυασμένη ερμηνεία γκόσπελ και ροκ & ρολ. Αν και η Αιδεσιμότατη Μητέρα είναι εξοργισμένη, ο Μονσινιόρ Ο'Χάρα συγχαίρει τη χορωδία για την ανορθόδοξη απόδοσή της καθώς πολλοί νέοι άνθρωποι προσήλθαν στην εκκλησία. Πεπεισμένος από την Ντελόρες, επιτρέπει στις καλόγριες να καθαρίσουν την εκκλησία και τη γειτονιά. Το τραγούδι τους και οι προσπάθειές τους να αναζωογονήσουν τη γειτονιά προσελκύουν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και η ενορία αρχίζει να ευδοκιμεί. Ο Σάουθερ θυμώνει με τη Ντελόρες επειδή παραλίγο να εκτεθεί στην εθνική τηλεόραση καθώς ο Βινς την έχει επικηρύξει. Τον διαβεβαιώνει ότι θα προσπαθήσει να κρατήσει χαμηλότερο προφίλ και ο Σάουθερ παρευρίσκεται σε μια Λειτουργία. Η χορωδία της Ντελόρες συνεχίζει να εκπλήσσει τους ενορίτες και τους επισκέπτες, ειδικά με μια απόδοση του τραγουδιού "My Guy" - που γράφτηκε και ερμηνεύτηκε ως "My God". Ο Ο'Χάρα ενημερώνει τη μονή ότι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, έχοντας μάθει για την επιτυχία της χορωδίας, θα επισκεφθεί την εκκλησία. Η Ντελόρες λέει στην Αιδεσιμότατη Μητέρα ότι η επερχόμενη δίκη του Βινς σημαίνει ότι σύντομα θα φύγει. Η Μητέρα αποκαλύπτει ότι παραιτήθηκε από ηγουμένη, πιστεύοντας ότι δεν είναι πλέον χρήσιμη για το μοναστήρι καθώς υπονομεύτηκε η εξουσία της. Η Ντελόρες προσπαθεί να την πείσει να μείνει, αλλά η Μητέρα της απαντά ότι πιστεύει ότι είναι πολύ παλιομοδίτικη και ανίκανη να συνεχίσει.
Ο Σάουθερ ανακαλύπτει έναν διεφθαρμένο ντετέκτιβ στο δικό του τμήμα, ο οποίος έχει δώσει τη θέση της Ντελόρες στον Βινς και κατευθύνεται γρήγορα στο Σαν Φρανσίσκο για να την προειδοποιήσει. Αυτή και η Μέρι Ρόμπερτ πιάνονται όμηροι από τους άντρες του Βινς, αλλά η Ντελόρες τη βοηθά να δραπετεύσει. Στη συνέχεια, η Αιδεσιμότατη Μητέρα αποκαλύπτει στις καλόγριες ότι η αδελφή Μέρι Κλάρενς είναι η Ντελόρες Βαν Καρτιέ και εξηγεί γιατί κρυβόταν στο μοναστήρι τους. Αποφασίζουν να σώσουν τη Ντελόρες, ζητώντας από έναν πιλότο ελικοπτέρου να τις πετάξει στο Ρίνο. Ο Βινς διατάζει τους άντρες του να σκοτώσουν τη Ντελόρες, αλλά δεν μπορούν να την πυροβολήσουν ντυμένη ως καλόγρια. Φτάνοντας στο καζίνο του Βινς, οι καλόγριες τη βρίσκουν αφού έχει δραπετεύσει από τους άντρες του Βινς. Παγιδεύονται στο σαλόνι του καζίνο και η Ντελόρες ετοιμάζεται να θυσιαστεί. Ο Βινς διστάζει, αλλά ετοιμάζεται να την πυροβολήσει. Ο δισταγμός του είναι αρκετά μεγάλος ώστε ο Σάουθερ να πυροβολήσει τον Βινς στο χέρι και να τον συλλάβει.
Η Αιδεσιμότατη Μητέρα ευχαριστεί τη Ντελόρες για τις ενέργειές της και αποφασίζει να παραμείνει ως ηγουμένη του μοναστηριού. Επιστρέφοντας στο Σαν Φρανσίσκο, η χορωδία, υπό την ηγεσία της Ντελόρες, τραγουδά το "I Will Follow Him" ​​σε ένα κατάμεστο ακροατήριο σε έναν ανακαινισμένο ναό και δέχεται ένα δυνατό χειροκρότημα από το κοινό, τον Μονσινιόρ Ο' Χάρα, τον Πάπα, τον Σάουθερ και την Αιδεσιμότατη Μητέρα.
Παραγωγή
Ο Ρούντινκ πρότεινε την ιδέα του στον παραγωγό Σκοτ Ρούντιν, ο οποίος μετέφερε το πρότζεκτ στη Disney. Οι δυο τους μαζί με το στούντιο συμφώνησαν ότι η ιδανική πρωταγωνίστρια θα ήταν η Μπετ Μίντλερ, η καριέρα της οποίας βίωνε μια δεύτερη ζωή εκείνη την περίοδο με τις εισπρακτικές επιτυχίες Σας Παρακαλώ Σκοτώστε τη Γυναίκα μου (Ruthless People, 1986) και Δύο Άσπονδες Φίλες (Outrageous Fortune, 1987) -και οι δύο σε παραγωγή της Disney. Η Μίντλερ αρχικά ενθουσιάστηκε με το πρότζεκτ και μάλιστα παρότρυνε τον Ρούντνικ να επισκεφτεί ένα μοναστήρι για να πάρει έμπνευση. Ο Ρούντνικ δέχτηκε και ταξίδεψε μέχρι το Κονέκτικατ για να επισκεφτεί το Αβαείο της Ρετζίνα Λάουντις όπου και διέμεινε για δύο ημέρες. Όταν επέστρεψε από το μοναστήρι και έχοντας ήδη ολοκληρώσει το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, ο Ρούντνικ πληροφορήθηκε από το στούντιο ότι η Μίντλερ απέρριψε το πρότζεκτ, επειδή ανησυχούσε για τη δημόσια εικόνα της και για πιθανές αντιδράσεις από τους θαυμαστές της, καθώς πίστευε ότι δεν θα ήθελαν να τη δουν να υποδύεται μια καλόγρια. Με την απόρριψη της Μίντλερ, το πρότζεκτ έμεινε στον πάγο για αρκετό διάστημα και η Disney σκέφτηκε ως πιθανές αντικαταστάτριες τις Τρέισι Ούλμαν, Μαντόνα και Σερ. Τελικά, η ταινία μπήκε ξανά σε παραγωγή όταν η Γούπι Γκόλντμπεργκ έδειξε ενδιαφέρον για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Γκόλντμπεργκ, μόλις είχε κερδίσει το Όσκαρ Β' Γυνακείου Ρόλου για την ταινία Αόρατος Εραστής (Ghost) το 1990 και ενώ έψαχνε να βρει την επόμενη επιτυχία της, είδε δυνατότητες στο ρόλο της Ντελόρες. Με τη Γκόλντμπεργκ να δέχεται το ρόλο, το στούντιο προσέλαβε τον Εμίλ Αρντολίνο να σκηνοθετήσει την ταινία. Στην πορεία συμπληρώθηκε το υπόλοιπο καστ και ο μουσικός σκηνοθέτης της ταινίας Μαρκ Σέιμαν για να συμπληρώσει τη χορωδία έφερε ηθοποιούς τόσο από τον κινηματογράφο όσο και από το θέατρο, μεταξύ των οποίων τις Μέρι Γουίκς, Γουέντι Μακίνα, Έλεν Αμπερτίνι Ντόου και Κάθι Νάτζιμι ενώ ο ρόλος της Αιδεσιμότατης Μητέρας δόθηκε στη Μάγκι Σμιθ.
Ενώ όλα ήταν σχεδόν έτοιμα για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, το στούντιο δεν ήταν ευχαριστημένο με το τελικό σενάριο και έστελνε επανειλημμένως σημειώσεις στον Ρούντνικ για αλλαγές. Μία διαδικασία που δυσκόλεψε και απογοήτευσε πολύ τον Ρούντνικ. Η πρόθεση του στο αρχικό σενάριο ήταν να σατιρίσει και να ανατρέψει την "σεμνότυφη ανάταση" που είχε για παράδειγμα η ταινία Η Μελωδία της Ευτυχίας (The Sound of Music, 1965) ή η σειρά The Flying Nun (1967-1970), χρησιμοποιώντας σαν κεντρική ιδέα "η σόουμπιζ εναντίον της εκκλησίας" όπου η σόουμπιζ στο τέλος θα κέρδιζε. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τουλάχιστον μισή ντουζίνα σεναριογράφοι -συμπεριλαμβανομένων των Κάρι Φίσερ, Ρόμπερτ Χάρλινγκ και Νάνσι Μάγιερς- έκαναν εκ περιτροπής αλλαγές στο σενάριο βελτιώνοντας τους διαλόγους και αλλάζοντας τον τόνο του σεναρίου. Οι σεναριογράφοι Τζιμ Κας και Τζακ Επς Τζούνιορ ήταν οι υπεύθυνοι για την αλλαγή της τοποθεσίας και την προσθήκη μεγαλύτερου κινδύνου για το χαρακτήρα της Ντελόρες. Ωστόσο, ένα φλέγον θέμα για το στούντιο δεν ήταν μόνο το σενάριο αλλά και το ποιος θα υποδυόταν το ερωτικό ενδιαφέρον της Γκόλντμπεργκ στην ταινία. Ο Χάρβεϊ Καϊτέλ είχε ήδη επιλεγεί για το ρόλο του μαφιόζου Βινς αλλά για τον χαρακτήρα που θα γινόταν τελικά ο Υπολοχαγός Έντι Σάουθερ προέκυψε το θέμα της φυλής. Ένα θέμα που προκάλεσε περισσότερες από μία έντονες συζητήσεις μεταξύ της Γκόλντμπεργκ και του τότε επικεφαλή του στούντιο Τζέφρι Κάτζενμπεργκ καθώς ο Κάτζενμπεργκ ήθελε έναν μαύρο ηθοποιό ενώ η Γκόλντμπεργκ επέμενε να λάβουν υπ' όψιν και λευκούς ηθοποιούς. Ο Ρούντνικ σε συνέντευξή του δήλωσε "Το ερώτημα ήταν, πρέπει ο αξιωματικός να είναι καυκάσιος ή Αφροαμερικανός; Το στούντιο βρισκόταν σε μια αναταραχή μεταξύ της πολιτικής ορθότητας και του επιχειρηματικού ενδιαφέροντος. Ήταν η διαφυλετική αγάπη ένα γενναίο βήμα προς τα εμπρός ή το μαύρο κοινό θα ήταν αντίθετο; Τι γίνεται με τους λευκούς του νότιου πληθυσμού; Πώς θα μπορούσε το στούντιο να κρατήσει χαρούμενο κάθε θεατή;" Η Γκόλντμπεργκ πρότεινε τον ηθοποιό Ντένις Φαρίνα ενώ οι Τσαρλς Σ. Ντάτον και Γκρέγκορι Χάινς θεωρήθηκαν πιθανοί για το ρόλο. Τελικά, για το ρόλο επιλέχτηκε ο Μπιλ Ναν και στο τελικό σενάριο η ρομαντική σχέση του χαρακτήρα του με τη Ντελόρες αφαιρέθηκε.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 23 Σεπτεμβρίου 1991 και ολοκληρώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1991. Σύμφωνα με το σκηνοθέτη Εμίλ Αρντολίνο τα γυρίσματα αποδείχτηκαν μια αρκετά δύσκολη υπόθεση, κυρίως για την κατάσταση του σεναρίου. Καθώς το αρχικό σενάριο γράφτηκε για τη Μίντλερ, όταν ανέλαβε η Γκόλντμπεργκ έπρεπε να γίνουν κάποιες προσαρμογές, οι οποίες χρειάστηκαν αρκετό διάστημα και τα γυρίσματα ξεκίνησαν χωρίς ολοκληρωμένο σενάριο. Η Γκόλντμπεργκ σε συνέντευξή της, δήλωσε ότι αντιμετώπισε κάποιες δυσκολίες στα γυρίσματα της ταινίας. Οι συνεχείς αλλαγές που γίνονταν στο σενάριο σήμαιναν ότι το γύρισμα καθυστερούσε αρκετές μέρες ώστε να γραφτεί ξανά. Αν και η συνεργασία της με τον Αρντολίνο ήταν άψογη, το χάος που επικρατούσε στα παρασκήνια με το ημιτελές σενάριο ενόχλησε την Γκόλντμπεργκ τόσο πολύ που έφτασε στο σημείο να αρνηθεί να προωθήσει την ταινία. Η συμπρωταγωνίστριά της, Κάθι Νάτζιμι σε συνέντευξή της, δήλωσε ότι παρατήρησε μία ένταση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και κατάλαβε ότι η Γκόλντμπεργκ δεν ήταν ευχαριστημένη. Σημείωσε όμως ότι η Γκόλντμπεργκ ποτέ δεν προκάλεσε πρόβλημα στο γύρισμα και όποιες εντάσεις συνέβαιναν ήταν μεταξύ της ίδιας και της Disney.
Μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Ρούντνικ ζήτησε να αφαιρεθεί επίσημα το όνομά του από τους τίτλους. Η Disney δεν ήταν ευχαριστημένη με το γεγονός αυτό και πρότεινε στον Ρούντνικ να του στείλει μια βιντεοκασέτα με την ταινία ώστε να δει το τελικό αποτέλεσμα. Ο Ρούντινκ όμως, αρνήθηκε καθώς πίστευε ότι ακόμα κι αν η ταινία ήταν εξαιρετική, το σενάριο δεν ήταν πλέον δικό του. Η Disney τελικά αποδέχτηκε το αίτημά του κι έτσι ο Ρούντινκ αναγράφεται στους τίτλους με το ψευδώνυμο "Τζόσεφ Χάουαρντ".
Box office
Με προϋπολογισμό 24.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 11,8 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 139,6 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 92 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 231,6 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η τρίτη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1992 στις Ηνωμένες Πολιτείες και η όγδοη παγκοσμίως.
Κριτική
Η ταινία Τρελές Αδελφές έλαβε θετικές κριτικές. Στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes το 74% των κριτικών έδωσαν στην ταινία θετικά σχόλια.
Το περιοδικό The Hollywood Reporter έδωσε μια θετική κριτική, γράφοντας "Είναι λίγο προβλέψιμη και αν υπήρχε ο χρόνος ίσως να είχες ενοχληθεί με τη γελοιότητα της πλοκής. Αλλά η ταινία κινείται τόσο γρήγορα και ο κωμικός συγχρονισμός είναι αρκετά εντυπωσιακός ώστε να παραβλέψεις τα όποια ελαττώματα" ενώ επαίνεσε την ερμηνεία της Γκόλντμπεργκ σχολιάζοντας "Ο ρόλος γράφτηκε για εκείνη. Προφανώς διασκεδάζει υποδύοντας μια μοναχή και είναι μεταδοτικό", αλλά και την ερμηνεία της Μάγκι Σμιθ λέγοντας "Προφανώς δεν υπάρχει ρόλος που η Μάγκι Σμιθ να μην υποδύεται στην εντέλεια. Κάνει τόσα πολλά με τόσο λίγη προσπάθεια, που δεν μπορούμε παρά να χαμογελάμε με θαυμασμό κάθε στιγμή που βρίσκεται στην οθόνη." O Όουεν Γκλέιμπερμαν του Entertainment Weekly έδωσε μια ενθουσιώδη κριτική, γράφοντας "Η ταινία πιθανότατα θα είναι η επιτυχία του καλοκαιριού όχι επειδή είναι τόσο αστεία, υπάρχουν πολλές καλές ατάκες, οι οποίες παραδίδονται εξαιρετικά από ένα πρώτης τάξεως καστ μοναχών, αλλά επειδή είναι ένα νέο στιλ feel-good ταινίας" ενώ επαίνεσε την ερμηνεία της Γκόλντμπεργκ αλλά και του υπόλοιπου καστ. Το περιοδικό Empire σχολίασε θετικά την ταινία δίνοντας τρία αστέρια στα πέντε, γράφοντας "Για την ταινία αυτή απλά χρειάζεται να ακούσεις το κόνσεπτ για να μάθεις όλα όσα αναπόφευκτα πρόκειται να εκτυλιχτούν. Μια εντελώς ανόητη και απαράδεκτη υπόθεση - παράλογη, προβλέψιμη αλλά στην πραγματικότητα καθόλου ανίκανη και εντελώς εξαρτώμενη από τη Γούπι, η οποία ερμηνεύει με τέρμα το γκάζι."
Ο κριτικός Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε μια μικτή κριτική και βαθμολόγησε την ταινία με δυόμιση αστέρια στα τέσσερα. Συγκεκριμένα επαίνεσε το χιούμορ και τους διαλόγους της ταινίας, γράφοντας "Υπάρχουν καλές στιγμές στην ταινία. Αρκετές σκηνές με τη Γκόλντμπεργκ είναι αστείες ενώ η Μέρι Γουίκς έχει κάποιες υπέροχες ατάκες και όταν οι καλόγριες ροκάρουν στη χορωδία είναι πολύ αστείες" αλλά ήταν ιδιαίτερα επικριτικός με τη σκηνοθεσία "Ο σκηνοθέτης Εμίλ Αρντολίνο δεν το έχει με την κωμωδία και ο ρυθμός της ταινίας είναι σταθερά άτονος για αυτό το υλικό. Δεν έχει καθόλου οπτικό στιλ. Κάθε πλάνο είναι η προφανής προσέγγιση που μαθαίνεις από τα βιβλία, σε τέτοιο βαθμό που η ταινία φαίνεται να σκηνοθετείται σε αυτόματο πιλότο" και ξεχώρισε τις ερμηνείες των Γκόλντμπεργκ και Νάτζιμι γράφοντας "Μπορούν να δημιουργήσουν ζωή και χιούμορ όταν η κάμερα είναι πάνω τους." H Τζάνετ Μάσλιν της εφημερίδας The New York Times έδωσε μια αρνητική κριτική, γράφοντας "Η ταινία προσφέρει το είδος της χαριτωμένης, συνθετικής χαράς που συναντάμε συνήθως στις τηλεοπτικές διαφημίσεις και χρησιμοποιεί τις καλόγριες της σαν αστείο παρά σαν πραγματικούς ανθρώπους," ξεχώρισε όμως τις Κάθι Νάτζιμι, Γουέντι Μακίνα και Μέρι Γουίκς ως τους πιο συμπαθείς χαρακτήρες.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Η ταινία ήταν υποψήφια να συμπεριληφθεί στη λίστα AFI 100 Χρόνια... 100 Γέλια του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου.
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε στις 9 Ιουνίου 1992 από τη Hollywood Records και περιείχε τα μουσικά σκετς που εκτέλεσαν οι ηθοποιοί στην ταινία, προ-ηχογραφημένα τραγούδια που χρησιμοποιήθηκαν ως μέρος της μουσικής υπόκρουσης και ορχηστρική μουσική που συνέθεσε ο Μαρκ Σέιμαν για την ταινία. Το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στη 74η θέση στο Billboard Top 200 Albums Chart και έφτασε μέχρι τη 40ή. Παρέμεινε στο τσαρτ για 54 εβδομάδες και έγινε χρυσό με πωλήσεις 500.000 αντιτύπων στις 13 Ιανουαρίου 1993, ενώ στην Αυστραλία έγινε πλατινένιο.
Track listing
Συνέχεια
Η επιτυχία της ταινίας ακολούθησε μια συνέχεια με τίτλο Τρελές Αδελφές 2 (Sister Act 2: Back in the Habit) που κυκλοφόρησε στις 10 Δεκεμβρίου 1993. Η Γούπι Γκόλντμπεργκ επανέλαβε το ρόλο της ως Ντελόρες Βαν Καρτιέ και σχεδόν όλο το υπόλοιπο καστ της πρώτης ταινίας επέστρεψε, συμπεριλαμβανομένων των Μάγκι Σμιθ, Κάθι Νάτζιμι, Γουέντι Μακίνα και Μέρι Γουίκς. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μπιλ Ντιουκ. Σε αντίθεση με την πρώτη ταινία, ελάβε κυρίως αρνητικές κριτικές ενώ η απήχησή της στο box office ήταν μικρότερη με 124,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Touchstone Pictures
Συνομοσπονδία Εργαζομένων Κύπρου
Η Συνομοσπονδία Εργαζομένων Κύπρου (ΣΕΚ) είναι συνδικαλιστικός οργανισμός στην Κύπρο. Συμμετέχει στη Διεθνή Συνομοσπονδία Συνδικάτων και την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων.
Οι Ομοσπονδίες που είναι μέλη της ΣΕΚ εκπροσωπούν και εκφράζουν επαγγελματικά εργαζομένους σε ορισμένους τομείς της οικονομίας. Το κύριο καθήκον τους είναι η διαπραγμάτευση και επίτευξη συλλογικών συμβάσεων.
Οι επαγγελματικές Ομοσπονδίες, μέλη του ΣΕΚ, έχουν ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικά σωματεία στη Κύπρο
Η Φωνή του Δράκου
Η φωνή του Δράκου είναι διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Παναθήναια, στις 15 Ιουνίου 1904. Κατατάσσεται στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη που αναφέρονται στην παιδική και εφηβική ηλικία και περιλαμβάνει πολλά ηθογραφικά και λαογραφικά στοιχεία που πλαισιώνουν την αφήγηση. Σε βιβλίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1912 στη συλλογή «Πρωτοχρονιάτικα διηγήματα», από τις εκδόσεις Γ. Φέξη.
Το διήγημα αναφέρεται στην τραγική μοίρα μιας γυναίκας που συκοφαντήθηκε για μοιχεία και του γιού της που έφερε το στίγμα του νόθου.
Όπως και άλλα έργα του συγγραφέα, έχει διασκευαστεί για το θέατρο.
Η οικογενειακή τραγωδία
Μετά τον θάνατο των γονιών τους, η Κρατήρα ανέθρεψε και συμπαραστάθηκε στη μικρότερη αδελφή της Σοφούλα σαν μάνα. Την πάντρεψε δίνοντάς της προίκα τη μισή οικογενειακή περιουσία και επιπλέον υποθήκευσε τα δικά της κτήματα για να ανταποκριθεί στις οικονομικές απαιτήσεις του γαμπρού. Εννιά μήνες και τρεις μέρες μετά την αναχώρηση του άνδρα της που ήταν ναυτικός, η Σοφούλα γέννησε ένα αγόρι, τον Κώτσο. Ωστόσο, η καθυστέρηση του τοκετού δημιούργησε σχόλια και οι κακές γλώσσες την συκοφάντησαν για μοιχεία, ότι είχε σχέσεις με έναν νέο θείο της που τις επισκέπτονταν. Όταν επέστρεψε ο άνδρας της, κίνησε διαδικασία διαζυγίου και τη χώρισε, έτσι η Σοφούλα, πληγωμένη ανεπανόρθωτα, μαζί με το παιδί της γύρισε στο σπίτι της αδελφής της, η οποία ανέλαβε χρέη προστάτη της οικογένειας.
Ο Κώτσος μεγαλώνει φέροντας το κοινωνικό στίγμα του νόθου και αντιμετωπίζει την περιφρόνηση, την κοροϊδία και τη βία από τους συνομήλικούς του που τον αποκαλούν «μούλο», λέξη που δεν καταλαβαίνει - ρωτάει τη θεία του που αρχικά του αποκρύπτει την πραγματικότητα, σύντομα όμως του αποκαλύπτει την αλήθεια - αλλά που τον στοιχειώνει και τον τραυματίζει βαθιά, τελικά εγκαταλείπει το σχολείο. Μεγαλώνει με τη φροντίδα της θείας του, καθώς η μάνα του, άρρωστη και ηθικά καταρρακωμένη βρίσκεται στο κρεβάτι. Η Κρατήρα τον παίρνει μαζί της στις αγροτικές ασχολίες της, όπου η ηρεμία της φύσης και η απουσία ανθρώπινης παρουσίας τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής. Ο Κώτσος μεγαλώνοντας γίνεται ένα ρωμαλέο μεγαλόσωμο παιδί, ατρόμητο και με περιπετειώδες πνεύμα.
Μετά την παρουσίαση της οικογενειακής κατάστασης, ο αφηγητής μας αναφέρει ότι ο Κώτσος σκοτώνεται σε ηλικία 15 ετών όταν έπεσε από ένα ψηλό δέντρο που είχε σκαρφαλώσει. Βρισκόταν στην κορυφή όταν ένα παιδί που περνούσε από κάτω τον κορόιδεψε «μούλο», έχασε την ψυχραιμία του και έπεσε. Η μάνα του πεθαίνει από τον καημό της λίγες εβδομάδες αργότερα.
Το κεντρικό επεισόδιο
Στη συνέχεια, ο αφηγητής αφηγείται το κύριο επεισόδιο του διηγήματος, την είσοδο του Κώτσου στη Δρακοσπηλιά όπου άκουσε «φωνή του Δράκου»: Ένα βράδυ, ο 13χρονος Κώτσος, διανυκτερεύει με τη θεία του την Κρατήρα στον ελαιώνα. Μέσα στη νύχτα φεύγει κρυφά και πηγαίνει στη Δρακοσπηλιά για να βρει τον θησαυρό που είχε ακούσει ότι υπήρχε εκεί, μια σπηλιά στην οποία όποιος μπαίνει ακούει μια βοή που έλεγαν ότι είναι η «φωνή του Δράκου». Ο Κώτσος κάνει όνειρα, θέλει τον θησαυρό για να ξεχρεώσει η θεία του την υποθήκη, θέλει να αφήσει χρήματα στη θεία και στη μάνα του για να μην έχουν πρόβλημα και αυτός να αγοράσει καράβι και να ταξιδέψει, κι όταν επιστρέψει στον τόπο του να είναι πλούσιος ώστε να μην τον περιφρονούν πια. Μέσα στη σπηλιά όμως, ένα ρεύμα αέρα σβήνει το κερί του και μέσα στα σκοτάδια ακούει τη «φωνή του Δράκου» να τον αποκαλεί «μούλο», το παιδί φεύγει γρήγορα απογοητευμένο και πιστεύει πλέον ότι ακόμη και ο Δράκος τον κατηγορεί:
«Λοιπόν, ως και τα φαντάσματα ήξευραν την δυστυχίαν του! Λοιπόν και τα ξωτικά όλα γνώριζαν το τρωτόν μέρος του! Και ο Δράκος διά της φωνής του επεκύρωνε τας φωνάς των μοχθηρών παιδίων!»
Στο μεταξύ, η Κρατήρα που ξύπνησε μέσα στη νύχτα δεν τον βρήκε να κοιμάται δίπλα της και άρχισε να τον ψάχνει. Ο Κώτσος επέστρεψε πολύ ταραγμένος και της διηγήθηκε τι του συνέβη στη σπηλιά. Η Κρατήρα προσπάθησε να τον παρηγορήσει εξηγώντας του ότι «η φωνή του Δράκου» επαναλαμβάνει στους ανθρώπους αυτό που τους βασανίζει.
Το τέλος
Μετά τον πρόωρο θάνατο του Κώτσου, οι βαρυπενθούσες Κρατήρα και Σοφούλα συναντούν τον περιπλανώμενο μοναχό Ιωακείμ, ο οποίος απευθύνεται στις γυναίκες με λόγια αινιγματικά, λέει ότι η πιο κακιά ώρα είναι η ώρα της αμαρτίας, η αμαρτία τιμωρείται και αυτή είναι η αιτία του θανάτου του παιδιού. Συμπληρώνει, ωστόσο, ότι πιστεύει πως η δυστυχής γυναίκα θα βρει μετά θάνατον έλεος από τον Θεό, ανεξαρτήτως του αν απάτησε ή όχι τον σύζυγό της (γεγονός που ποτέ δεν αναφέρεται ρητά στο διήγημα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Παλάτι των Βλαχερνών
Κατηγορία:Βυζαντινά παλάτια
Ομπαφέμι Αβολόβο
Ο Ομπαφέμι Αβολόβο (αγγλ. Obafemi Jeremiah Oyeniyi Awolowo, γιορούμπα Ọbafẹ́mi Oyèníyì Awólọ́wọ̀, 6 Μαρτίου 1909 – 9 Μαΐου 1987) ήταν Νιγηριανός πολιτικός, που διεδραμάτισε κρίσιμο ρόλο στο κίνημα για την ανεξαρτησία της χώρας του, στην Α΄ και Β΄ Νιγηριανή Δημοκρατία, καθώς και στον Νιγηριανό Εμφύλιο Πόλεμο. Γιος ενός αγρότη, ήταν ένας από τους πραγματικά αυτοδημιούργητους ανθρώπους της πολιτικής.
Βίος και πολιτική
Ο Αβολόβο γεννήθηκε στην πόλη Ικέννε του βασιλείου Ιτζέμπου, στη σημερινή Πολιτεία Όγκουν της νοτιοδυτικής Νιγηρίας. Ο πατέρας του πέθανε από ευλογιά όταν εκείνος ήταν 11 ετών, ωστόσο ο Ομπαφέμι σπούδασε δάσκαλος, πήρε και ένα δίπλωμα στενογραφίας, εργάσθηκε ως υπάλληλος, έμπορος και δημοσιογράφος, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του ασχολήθηκε με την οργάνωση των εργατικών συνδικάτων της τότε αποικιακής Νιγηρίας. Το 1944 πήγε στην Αγγλία, όπου σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εκεί ίδρυσε τον «`Ομιλο Απογόνων του Οντουντούβα», έναν πολιτιστικό σύλλογο των Γιορούμπα, που απετέλεσε αργότερα τη βάση για το πολιτικό κόμμα του λαού αυτού, την «Action Group» («Ομάδα Δράσης»). Στο Λονδίνο συνέγραψε και το βιβλίο Ο δρόμος για την απελευθέρωση της Νιγηρίας (Path to Nigerian Freedom, 1947), που είχε μεγάλη απήχηση.
Το 1948 ο Αβολόβο επέστρεψε στο Ιμπαντάν με σκοπό να ασκήσει τη δικηγορία. Το 1949 ωστόσο ίδρυσε την εφημερίδα Nigerian Tribune, ενώ το 1950 ίδρυσε την Action Group και έγινε ο πρώτος πρόεδρός της. Κέρδισε με αυτό το κόμμα τις πρώτες εκλογές στη Δυτική Νιγηρία (1951) και έγινε υπουργός στην τοπική κυβέρνηση, και μετέπειτα πρωθυπουργός της Δυτικής Νιγηρίας. Από τη θέση αυτή, εργάσθηκε για τη βελτίωση της παιδείας, των κοινωνικών υπηρεσιών και της γεωργίας. Ταυτοχρόνως προσπάθησε να αναπτύξει το κόμμα του σε έναν παννιγηριανό πολιτικό σχηματισμό καταφεύγοντας σε συμμαχίες με διάφορες μειοψηφικές ομάδες άλλων περιοχών. Μετά το μη ικανοποιητικό για το κόμμα του αποτέλεσμα των εκλογών του 1959 και τη συμμαχία των δυο άλλων μεγαλύτερων κομμάτων, ο Αβολόβο έγινε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως στην ομοσπονδιακή βουλή, αφήνοντας στη θέση.
Μετά την ανεξαρτησία της Νιγηρίας το 1960, ο Αβολόβο στράφηκε πολιτικά προς τα αριστερά και τον σοσιαλισμό, υποστηρίζοντας μια ουδέτερη εξωτερική πολιτική, σε αντίθεση με τις παλαιότερες φιλοδυτικές αντιλήψεις του. Στο μεταξύ οι διαφορές μέσα στο κόμμα του μεγάλωναν, τόσο εξαιτίας ιδεολογικών αντιθέσεων, όσο και εξαιτίας του ανταγωνισμού ανάμεσα στις διάφορες φατρίες που επεδίωκαν να αποκτήσουν τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού. Στο ετήσιο συνέδριο του κόμματος το 1962 ο Αβολόβο κατόρθωσε να επιβληθεί, αλλά το επόμενο έτος δικάσθηκε με την κατηγορία ότι συνωμότησε για την ανατροπή της κυβερνήσεως και καταδικάσθηκε σε δεκαετή φυλάκιση. Απελευθερώθηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του συνταγματάρχη Γκοβόν, τον Ιούλιο του 1966. Τελικώς ο Αβολόβο υπεστήριξε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση εναντίον της εξεγέρσεως των Ίμπο στη νοτιοανατολική Νιγηρία, τον Νιγηριανό Εμφύλιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου υπήρξε υπουργός των Οικονομικών και αντιπρόεδρος του Ομοσπονδιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου. Με την επάνοδο της Νιγηρίας στον ομαλό πολιτικό βίο το 1978, ο Αβολόβο έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας στις εκλογές του 1979 και του 1983, αλλά ηττήθηκε και τις δύο φορές από τον Σέχου Σαγκάρι. Αμέσως μετά ακολούθησε το στρατιωτικό πραξικόπημα της 31ης Δεκεμβρίου 1983, οπότε το κόμμα του Αβολόβο κηρύχθηκε παράνομο και ο ίδιος υποχρεώθηκε να παραδώσει το διαβατήριό του στις αρχές.
Ο Αβολόβο πέθανε ειρηνικά τριάμισυ χρόνια αργότερα, σε ηλικία 79 ετών, στο σπίτι που γεννήθηκε, στο Ικέννε. Είχε παντρευτεί τη Χάνα Ιντόβου Ντιντεόλου (Hannah Idowu Dideolu-Awolowo, 1915-2015) και απέκτησαν μαζί πέντε τέκνα. Η εγγονή τους Ολουντολάπο Σογιόντε-Οσινμπάγιο (γενν. 1967) είναι η σύζυγος του σημερινού αντιπροέδρου της Νιγηρίας, Γέμι Οσινμπάγιο.
Πηγές
Αβολοβο, Ομπ Αβολοβο, Ομπ
Εμβατήριο
thumb|Πορεία Εμβατήριο ονομάζουμε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής σε χαρακτηριστικό ρυθμό. Το λατινικό όνομα marcare, σημαίνει σφυριλατικό βηματισμό. Σκοπός του εμβατηρίου είναι ο συντονισμός του βηματισμού πολυάριθμου πλήθους.
Ιστορική εξέλιξη
Τα εμβατήρια έχουν αρχαία παράδοση. Μια από τις αρχαιότερες μορφές του συναντάμε στο αχαίο ελληνικό θέατρο, όπου ο χορός εμφανίζεται στην σκηνή με αργό βηματισμό και με τον ίδιο τρόπο ξαναφεύγει. Δεν συνοδευόταν από μουσικά όργανα, είχαν όμως ρυθμική απαγγελία.
Επίσης ο παιάνας ήταν θρησκευτικό τραγούδι, ύμνος, και μάλιστα ως «ευχαριστήριος ύμνος» που αποτεινόταν προς τον Απόλλωνα μετά από κάποια λύτρωση ή προς τον Ποσειδώνα για διάσωση από σεισμό ή πνιγμό στη θάλασσα. Έτσι σιγά - σιγά ο παιάνας κατέληξε σε είδος αρχαίας λυρικής ποίησης που επικράτησε, είτε από την αρχαία φράση «ίε παί» (= κτύπα νέε), αντίστοιχο με το σύγχρονο παράγγελμα «ρίχτου» ή «πυρ», που ενθάρρυνε η Λητώ το γιο της Απόλλωνα, που μαχόταν τον δράκο Πύθωνα, είτε από την φράση «Ιήιε Παιάν» ή Ιή ή Ιώ Παιάν που επικαλούνταν οι ζητούντες τη βοήθεια του Απόλλωνα, άποψη που κρίνεται επικρατέστερη.
Την εποχή του μεσαίωνα συναντάμε τύμπανα, τρομπέτες και φλογέρες από τον 16ο αιώνα όταν οι φεουδάρχες κάναν την εμφάνισή τους ή την περιοδεία τους στην πόλη ή όταν ξεκινούσαν για την μάχη. Εμβατήρια έχουμε επίσης στις λιτανείες και στις περιφορές των εκκλησιαστικών λαβάρων. Οι Σταυροφόροι χρησιμοποιούσαν επίσης μουσική στις σταυροφορίες.
Ευρωπαϊκή μουσική εμβατηρίων
Στις δυτικές χώρες της Ευρώπης συναντάμε τοπικά χαρακτηριστικές μουσικές μορφές εμβατηρίων.
Εμβατήρια στην Βρετανία
Τα βρετανικά εμβατήρια έχουν χαρακτηριστικό εντυπωσιακό ρυθμό που κυμαίνεται στους περίπου 112-120 χτύπους ανά λεπτό. Παρουσιάζουν πλούσιες μελωδίες αντίστιξης που συχνά απλά συνοδεύουν την κεντρική μελωδία στο ρεφρέν και είναι φανταχτερά επειδή συνδυάζουν απαλά και δυναμικά μουσικά τμήματα μέσα στο ίδιο κομμάτι.
Εμβατήρια της Σκωτίας και της Ιρλανδίας
Στην Σκωτία και την Ιρλανδία τα εμβατήρια μοιάζουν με αυτά της Βρετανίας, παίζονται όμως από ορχήστρες που περιλαμβάνουν και παραδοσιακά όργανα όπως η γκάιντα και βασίζονται σε παραδοσιακές Σκωτσέζικες και Κελτικές μελωδίες. Σημαντικές μουσικές μπάντες που εξακολουθούν την παραδοσιακή μουσική εμβατηρίων είναι οι Irish Guards, οι The Gordon Highlanders, οι Scottish Military Tattoo, οι Flogging Molly, και οι Dropkick Murphys.
Εμβατήρια της Γερμανίας
Τα γερμανικά εμβατήρια έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο ρυθμό συνοδευόμενο από τα ηχηρά μπάσα των χάλκινων πνευστών και τον γοερό γδούπο του μεγάλου τυμπάνου. Είναι βασισμένα σε παραδοσιακές μελωδίες σε στύλ πόλκα και παίζονται με πολύ στρατιωτικό στόμφο. Σημαντικοί συνθέτες γερμανικών εμβατηρίων είναι ο Σουπέ, ο Στράους, ο Βάγκνερ, ο Φιρστ, ο Τάικε και ο Πίφκε.
Γαλλικά εμβατήρια
Τα εμβατήρια της Γαλλίας διακρίνονται για τα κρουστά και τα χάλκινα όργανα, ιδιαίτερα τις σάλπιγγες. Τα τύμπανα συνήθως δίνουν έμφαση στον πρώτο χτύπο του πρώτου μέτρου.
Ολλανδικά εμβατήρια
Τα εμβατήρια της Ολλανδίας έχουν χαρακτηριστικά εισαγωγικά, που συνήθως παίζουν τα τρομπόνια, κρουστά και τούμπες. Ακολουθούν τα άλλα χάλκινα με γοερό και εντυπωσιακό στόμφο. Γνωστοί Ολλανδοί συνθέτες είναι ο Willy Schootemeyer, ο Adriaan Maas, ο Johan Wichers και ο Hendrik Karels.
Γνωστά εμβατήρια
Εκκλησιαστικά:
Γαμήλια:
Κλασική μουσική:
Γυμναστικό εμβατήριο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Δήμος Κυθήρων
μικρογραφία|[[Κύθηρα (πόλη)]] μικρογραφία|[[Καψάλι Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Αγία Πελαγία Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Μητάτα Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Αβλέμονας Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Μονή Μυρτιδίων Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Διακόφτι Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Ποταμός Κυθήρων]] μικρογραφία|[[Ποταμός Αντικυθήρων]] μικρογραφία|[[Ποταμός Αντικυθήρων]] Ο Δήμος Κυθήρων είναι Δήμος της Περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από την 1η Ιανουαρίου 2011, με τη συνένωση του Δήμου Κυθήρων, που λειτούργησε από το 1999 μέχρι το 2010 και είχε συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και της Κοινότητας Αντικυθήρων, που λειτούργησε από το 1912 μέχρι το 2010. Αποτελείται από τα νησιά Κύθηρα και Αντικύθηρα. Η έκταση του Δήμου είναι 296 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 3.956 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου, είναι τα Κύθηρα.
Τα δύο νησιά αποτελούσαν μέχρι το 1997 την Επαρχία Κυθήρων. Με το Σχέδιο «Καποδίστριας» σχηματίστηκε ο Δήμος Κυθήρων που περιλάμβανε τα Κύθηρα και η Κοινότητα Αντικυθήρων που περιλάμβανε τα Αντικύθηρα. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο Δήμος Κυθήρων και η Κοινότητα Αντικυθήρων συνενώθηκαν και μετατράπηκαν σε Δημοτική Ενότητα Κυθήρων και Δημοτική Ενότητα Αντικυθήρων, σχηματίζοντας το νέο Δήμο Κυθήρων.
Διατελέσαντες Κοινοτάρχες
μικρογραφία|[[Κάστρο Κυθήρων]] μικρογραφία|Κάστρο Αντικυθήρων
Χάρτης
<mapframe latitude="36.104596" longitude="23.079529" zoom="9" width="1000" height="270" align="center" />
Κατηγορία:Δήμοι και Κοινότητες της Αττικής
Γλώσσα Σάντρι
Οι ομιλητές της Σάντρι χρησιμοποιούν επίσης τα Χίντι, τα Ασσαμικά, τα Όντια, τα Μαϊθίλι και τα Βεγγαλικά. Το 1997, ο πληθυσμός συμπεριλάμβανε 1.381.000 Σαντάνι, 574.000 Ναγκπούρια και 165.683 Οραόν. Ομιλείται επίσης από τη φυλή Τσέρο ως πρώτη γλώσσα. Η Σάντρι έχει γίνει lingua franca της κοινότητας των Τζαρκάντι. Εκτός από το να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, την Οραόν, τα μέλη των κοινοτήτων Μούντα και Χάρι ομιλούν τα Σάντρι μεταξύ τους σε πολλά μέρη του Τζαρκάντ, της Οντίσα, του Τσατίσγκαρ, της Βόρειας Βεγγάλης, του Άσαμ, των νήσων Ανταμάν και Νικομπάρ και σε άλλες περιοχές της Ινδίας όπου κατοικεί η κοινότητα των Τζαρκάντι.
Στο πλαίσιο προετοιμασίας για την εκπαιδευτική περίοδο του Ιανουαρίου 2014, το εθνικό πρόγραμμα σπουδών και βιβλίων έχει ήδη αρχίσει να εκτυπώνει βιβλία σε έξι γλώσσες, τις Τσάκμα, Κοκμπορόκ (κοινότητα της Τριπούρα), Μάρμα, Σαντάλι, Σάντρι (κοινότητα Οράο) και Ατσίκ (κοινότητα Μάντι).
Υπάρχουν πολλές παραλλαγές της Σάντρι. Οι κάτοικοι της περιοχής Μπίρου (πρώην πριγκιπικό κράτος) στην επαρχία Σιμντέγκα του Τζαρκάντ την ομιλούν ως πρώτη τους γλώσσα, αν και έχουν και τη δική τους γλώσσα. Ακόμη και οι Οραόν, οι Μούντα και οι Χάρια της Οντίσα την ομιλούν ως πρώτη γλώσσα. Αν και εξακολουθεί να στερείται τυποποιημένης μορφής, υπάρχει πολύ λογοτεχνία γραμμένη στη γλώσσα. Πολλά περιοδικά στα Σάντρι έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα μέρη της Ινδίας. Το Γκαράιγια Γκούιθ, ένα μηνιαίο περιοδικό στα Σάντρι, δημοσιεύεται στο Σιλλόνγκ. Το Τζοχάρ Σαχίγια δημοσιεύεται σήμερα στο Ράντσι. Τα Veer Birsa, Aguwa, Nawa Parha, Nirang Pajhra και Adivasi Express δημοσιεύονταν στις περιοχές Ντουάρς και Ταράι της Δυτικής Βεγγάλης. Μερικές ταινίες μεγάλου μήκους έχουν επίσης παραχθεί στη γλώσσα Σάντρι στο Άσαμ, Ντουάρς, Τζαρκάντ, Σιλιγκούρι και στην Οντίσα. Από το 1980, έχουν παραχθεί πολλά τραγούδια και βίντεο στα Σάντιρ.
Μια παραλλαγή των Σάντρι είναι η Ναγκπούρι, το οποίο διδάσκεται στο πανεπιστήμιο του Ράντσι και σε άλλα πανεπιστήμια του Τζαρκάντ.
Άλλα ονόματα και/ή ονόματα διαλέκτων περιλαμβάνουν τα παρακάτω: Σαντάνι, Σαντάνα, Σαντάτι, Σαντάρι, Σαντάν, Σάντνα, Σαντρίκ, Σαντρί, Σιντρί, Σαντάρι, Σράντρι, Σάνταν, Ναγκπούρια, Ναγκπούρι, Τσότα Ναγκπούρι, Ντίκου Κάτζι, Γκαουάρι, Γκανουάρι, Γκοάρι, Γκαουουάρι, Τζαρκάντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Γλώσσες του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες
Εκλογές στην Τυνησία
Με βάση το νέο Σύνταγμα, που τέθηκε σε ισχύ στις 26 Ιανουαρίου 2014, στην Τυνησία διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για βουλή.
2009
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 25 Οκτωβρίου 2009, ο Μπεν Αλί επανεξελέγη πρόεδρος για πέμπτη συνεχή πενταετή θητεία με ποσοστό 89,6%. Η συμμετοχή ήταν 89,45%. Τον Ιανουάριο του 2011 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση εξαιτίας διαδηλώσεων που έγιναν γνωστές ως Αραβική Άνοιξη.
Πρόεδρος, 25 Οκτωβρίου 2009 !colspan="2" align="left"|Υποψήφιος !align="left"|Κόμμα !Ψήφοι !% !colspan="3" align="left"|Σύνολο 4.447.388 εκ των οποίων 4.440.187 έγκυρα (99,83%), 7.201 άκυρα/λευκά (0,16%) ! !align="center" colspan="2"|100%
1959
Οι πρώτες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου 1959 με νέο σύνταγμα που διακηρύχθηκε την 1η Ιουνίου. Πρόεδρος επανεξελέγη ο Χαμπίμπ Μπουργκίμπα, μοναδικός υποψήφιος, χωρίς αντίπαλο. Στις ταυτόχρονες βουλευτικές εκλογές, το κόμμα Neo Destour κέρδισε όλες τις 90 έδρες, με το Τυνησιακό κομμουνιστικό Κόμμα να αποτελεί το μοναδικό κόμμα που έλαβε μέρος στις εκλογές εκτός από τον νικητή, στην Τύνιδα και στην Γκαφσά. Η συμμετοχή ήταν 91,7%.
2009
Στις βουλευτικές εκλογές, που διενεργήθηκαν την ίδια μέρα με τις προεδρικές (2009), ο Δημοκρατικός Συνταγματικός Συναγερμός (RCD) που πρόσκειται στον πρόεδρο κέρδισε 161 έδρες επί συνόλου 214 της Βουλής, με τις υπόλοιπες 53 να κατανέμονται μεταξύ έξι από τα οκτώ άλλα κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές. Βουλή των Αντιπροσώπων, 25 Οκτωβρίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|+/–
2002
Στις 26 Μαΐου 2002 σε δημοψήφισμα εγκρίθηκε σε ποσοστό 99,52% ένα νέο σύνταγμα. Σύμφωνα με αυτό, καταργήθηκε ο τριετής περιορισμός στη θητεία των προέδρων και αυξήθηκε το όριο ηλικίας για να μπορεί να είναι κάποιος πρόεδρος εν ενεργεία από τα 70 στα 75. Επίσης, εισήχθη ένα δεύτερο κοινοβουλευτικό σώμα (Βουλή των Συμβούλων). Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα έφτασε το 95,59%, ωστόσο η αντιπολίτευση κατήγγειλε το αποτέλεσμα σαν φάρσα.
Βασίλ Κολάρωφ
Ο Βασίλ Κολάρωφ ήταν Βούλγαρος επαναστάτης και πολιτικός. Γεννήθηκε στη Σούμλα ή Σούμνα, (βουλγ. Σούμεν) στη (Βουλγαρία), στις 16 Ιουλίου του 1877. Μετά τις πρώτες σπουδές στη Βάρνα ακολούθησε το επάγγελμα του δασκάλου στη Νικόπολη. Στη συνέχεια μετέβη στη Γαλλία και στη Γενεύη όπου σπούδασε νομικά.
Πολιτική δράση
Επιστρέφοντας ασχολήθηκε για λίγο ως δικηγόρος όπου από το 1897 προσχώρησε στο εργατικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Βουλγαρίας και το 1903 ίδρυσε την επαναστατική ομάδα του κόμματος. Την περίοδο 1913 – 1920 ήταν εκλεγμένο μέλος της Σοβράνιε (βουλγαρικής βουλής). Από το 1919 ανέλαβε γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος της Βουλγαρίας που ιδρύθηκε το ίδιο έτος που αποτελούσε ουσιαστικά αναδιοργάνωση της ομάδας που είχε δημιουργήσει. Από το 1920 συμμετείχε των συνεδριάσεων της Κομιντέρν, όπου το 1922 εκλέχθηκε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής αυτής και το 1926 γενικός γραμματέας της.
Το 1923 κατευθυνόμενος από τη Σοβιετική Ένωση μαζί με τον Γκεόργκι Δημητρόφ ηγήθηκαν επιχείρησης κομμουνιστικής εξέγερσης η οποία όμως απέτυχε. Μετά απ΄ αυτό κατάφερε και διέφυγε στη Μόσχα όπου και έλαβε σοβιετική υπηκοότητα και διάφορα διοικητικά αξιώματα.
Τον Σεπτέμβριο του 1945 επέστρεψε στη Βουλγαρία, κατά το χρόνο που τελούσε υπό σοβιετική κατοχή, και αφού ανέκτησε τη βουλγαρική υπηκοότητα εξελέγη προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, θέση που διατήρησε από τον Σεπτέμβριο του 1946 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1947. Όμως τον Νοέμβριο του 1946 διόρισε πρωθυπουργό τον συναγωνιστή του Δημητρώφ. Από τον Δεκέμβριο του 1947 ονομάσθηκε υπουργός εξωτερικών και μετά τον θάνατο του Δημητρώφ, η Σοβράνιε εξέλεξε αυτόν πρωθυπουργό και υπουργό των εξωτερικών. Στις 6 Αυγούστου του 1949 παρέδωσε το υπουργείο των εξωτερικών στον Πομτόμοφ, περιοριζόμενος έτσι στη προεδρία της κυβέρνησης. Πέθανε λίγους μήνες αργότερα στις 23 Ιανουαρίου του 1950 στη Σόφια.
Κως (πόλη)
Η Κως είναι η μεγαλύτερη πόλη στο νησί Κως και έδρα της Περιφερειακής Ενότητας Κω. Είναι χτισμένη στο ανατολικό άκρο του νησιού, στο μύχο του κόλπου της Κω. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 19.432 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Περιφέρεια νοτίου Αιγαίου μετά τη Ρόδο. Αποτελεί σημαντικό εμπορικό, οικονομικό και τουριστικό κέντρο.
Η θέση που βρίσκεται η πόλη της Κω κατοικείται συνεχώς από την 3η χιλιετία π.Χ.. Η πόλη ιδρύθηκε στη σημερινή της θέση το 366 π.Χ. και αποτελεί ουσιαστικά επέκταση της προηγούμενης πόλης. Η πόλη γνώρισε την μεγαλύτερη άνθισή της κατά τα αρχαία και ρωμαϊκά χρόνια. Η πόλη χτίστηκε ξανά με σύγχρονο πολεοδομικό σχέδιο και πλατείς ασφαλτοστρωμένους δρόμους μετά το σεισμό του 1933, ο οποίος κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά την πόλη εκτός από το τμήμα της πόλης κοντά στο λιμάνι. Σημαντικά αξιοθέατα της πόλης είναι τα ερείπια της αρχαίας πόλης, το μεσαιωνικό κάστρο των Ιπποτών, ο πλάτανος του Ιπποκράτη και το Ασκληπιείο της Κω, τέσσερα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Κως Κατηγορία:Πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Δωρική Εξάπολις
Ταρμπ
Η Ταρμπ (γαλλ. Tarbes - Ταρμπ; οξιταν. Tarba) είναι πόλη της Ν. Δ. Γαλλίας στην ιστορική περιοχή της Μπιγκόρρα, πρωτεύουσα του νομού των Άνω Πυρηναίων.
Γεωγραφία
thumb|450 px|left|Η οροσειρά των Πυρηναίων από την Ταρμπ Η Ταρμπ βρίσκεται βόρεια των Πυρηναίων, τα οποία δεσπόζουν στον ορίζοντά της και είναι σε κοντινή απόσταση από μεγάλο αριθμό χιονοδρομικών κέντρων. Το μέσο ύψος της περιοχής στην οποία βρίσκεται η Ταρμπ είναι 304 μέτρα από τη θάλασσα.
Ιστορία
Ευρήματα στην περιοχή δείχνουν πως δημιουργήθηκε γύρω στον 3ο π.Χ. αιώνα, και ίσως να δημιουργήθηκε για τις ανάγκες του εμπορίου του αλατιού στην περιοχή αυτή των Πυρηναίων. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί υπολείμματα από Ρωμαϊκές βίλες και μεγάλα αγροκτήματα ενώ έχουν βρεθεί και ερείπια ενός παλαιοχριστιανικού ναού του 4ου αιώνα.
Κατά την περίοδο των πρώτων μ.Χ. αιώνων και τον Μεσαίωνα η πόλη γνώρισε διάφορες επιδρομές που θα οδηγήσουν και στην οικοδόμηση ενός οχυρού στην περιοχή. Το 840, μετά από μια καταστροφική επιδρομή των Βίκινγκς, ένας νέος Καθεδρικός ναός γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί η πόλη, ιδρύθηκε. Κατά την διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων ο ναός καθώς και γύρω μονές και εκκλησίες θα πυρποληθούν, ενώ οι κάτοικοι σφαγιάστηκαν.
Η πόλη θα αναβιώσει τον 17ο αιώνα μετά την ανακατασκευή του επισκοπικού παλατιού το 1652 την ίδρυση νέου νοσοκομείου και νέων μονών. Τον 18ο αιώνα θα γνωρίσει ανάπτυξη στην βιοτεχνία, την γεωργία και το εμπόριο και θα επεκταθεί προς νέες περιοχές. Το 1800 γίνεται έδρα νομού, ενώ το 1859 ενώνεται σιδηροδρομικά με το Παρίσι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1870 στην πόλη εμφανίζονται οι πρώτες μορφές βιομηχανικής ανάπτυξης, με την κατασκευή εργοστασίου κατασκευής όπλων για το Πυροβολικό. Η παραγωγή του εργοστασίου θα ενταθεί κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η βιομηχανία θα αλλάξει.
Σήμερα η πόλη αποτελεί ένα από τα δύο βιομηχανικά κέντρα της περιοχής (το άλλο είναι η Τουλούζη), με την παραγωγή κυρίως να αφορά τον τομέα των σιδηροδρομικών και αεροπορικών μεταφορών. Η κύρια όμως δραστηριότητα ανήκει στον τριτογενή τομέα, ενώ στην πόλη υπάρχουν και πανεπιστημιακά ιδρύματα. Στην πόλη υπάρχει παράρτημα του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Τουλούζ (IUT de Tarbes Toulouse III) καθώς και η Εθνική Πολυτεχνική Σχολή της Τάρμπ (École nationale d'ingénieurs de Tarbes).
Μεταφορές
Ο σιδηροδρομικός σταθμός Gare de Tarbes προσφέρει απευθείας συνδέσεις με το Παρίσι, το Μπορντώ, την Τουλούζη, την Μπαγιόν και αρκετούς περιφερειακούς προορισμούς. Ο αυτοκινητόδρομος A64 συνδέει την πόλη με την Μπαγιόν και την Τουλούζη. Η πόλη εξυπηρετείται επίσης από το μικρό αεροδρόμιο aéroport de Tarbes-Lourdes-Pyrénées.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις των Κεντρικών Πυρηναίων
Χετάφε ΚΦ
Η Χετάφε (ισπανικά: Getafe) είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, που αγωνίζεται στην ανώτερη κατηγορία. Εδρεύει στην ομώνυμη πόλη που βρίσκεται στην ευρύτερη περιφέρεια της νότιας Μαδρίτης. Η σημερινή ομάδα έχει μικρή ιστορία που ξεκίνησε το 1983. Όμως, υπήρχε και παλιότερα με άλλο όνομα, από το 1946.
Η ομάδα αγωνίζεται με σκούρες μπλε εμφανίσεις και το παρατσούκλι της είναι: Azulones (κυανοί). Ως έδρα χρησιμοποιεί το "Coliseum Alfonso Pérez" χωρητικότητας 16.300 θεατών.
Η πρώτη ίδρυση
Το 1945 πέντε φίλαθλοι από το Χετάφε, οι: Enrique Condes García, Aurelio Miranda Olavaria, Antonio Corredor Lozano, Manuel Serrano Vergara και Miguel Cubero Francés, σε μια συνάντησή τους στο μπαρ "La Marquesina", αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Επισήμως, η ομάδα ιδρύθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1946 με το όνομα Club Getafe Deportivo (Αθλητικός Σύλλογος Χετάφε).
Τον πρώτο καιρό το σωματείο αγωνιζόταν στο ανοιχτό γήπεδο "Campo del Regimiento de Artillería", το οποίο δεν είχε γκολπόστ. Σύντομα μεταφέρθηκε στο "Σαν Ισίδρο", εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το ομώνυμο αθλητικό κέντρο.
Το 1957 η Χετάφε ανήλθε στην Γ΄ κατηγορία (Tercera División) έπειτα από μια νίκη κατά της Villarrobledo. Την επόμενη σεζόν διεκδίκησε την άνοδό της στη Β΄ (Segunda) κατηγορία αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Ακολούθησαν μέτριες χρονιές και υποβιβασμός στις τοπικές κατηγορίες.
Το 1970 προβιβάστηκε ξανά στη Γ΄ κατηγορία. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους εγκαταστάθηκε σε δικό της στάδιο. Έξι χρόνια αργότερα ανέβηκε για πρώτη φορά στη Β΄ κατηγορία.
Μετονομασίες
Την 1η Σεπτεμβρίου 1976, με την άνοδό της στη Β΄ κατηγορία, η ομάδα επανιδρύθηκε με το νέο όνομα Peña Madridista Getafe που σημαίνει: "Όμιλος Μαδριλένων της Χετάφε". Δηλαδή έγινε ένας θυγατρικός σύλλογος της Ρεάλ Μαδρίτης. Με το νέο όνομα αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν στη Β' κατηγορία ως το 1980-81.
Το 1981 μετονομάστηκε σε Club Deportivo Peña Getafe και με το όνομα αυτό αγωνίστηκε άλλες δύο σεζόν, πάντα στη Segunda División. Όμως, αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες, οι παίκτες έμειναν απλήρωτοι και τελικά η ομάδα υποβιβάστηκε και διαλύθηκε. Στις 10 Ιουλίου 1982 συγχωνεύτηκε με την πολύ παλιότερη "Club Getafe Promesas" και εντάχθηκε στην τοπική ομοσπονδία της Καστίλης, για να εκδιωχθεί την επόμενη σεζόν.
Η νέα Χετάφε
Η σημερινή Χετάφε (Getafe Club de Fútbol) ιδρύθηκε επίσημα στις 8 Ιουλίου 1983. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες τη σεζόν 1983-84. Έχοντας γερές βάσεις, ανέβαινε κατηγορίες για τέσσερις συνεχόμενες σεζόν φτάνοντας ως τη Β΄ κατηγορία. Σταθεροποιήθηκε εκεί, έπειτα υποβιβάστηκε και ανέβηκε ξανά το 1994-95. Παρέμεινε μόνο δύο χρονιές, υποβιβάστηκε αλλά επανήλθε το 1999-2000. Στο μεταξύ, την 1η Ιανουαρίου 1998 εγκαταστάθηκε στο νέο στάδιο Coliseum Alfonso Pérez.
Το 2003-04 κέρδισε την άνοδό της στην Α΄ κατηγορία, τερματίζοντας δεύτερη στην Β΄ κατηγορία. Έτσι δημιούργησε ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ, αφού σε 20 χρόνια ανέβηκε όλη την πυραμίδα του ισπανικού ποδοσφαίρου. Έπειτα από μια μέτρια πρώτη σεζόν, στην οποία κινδύνεψε να υποβιβαστεί, ακολούθησε ακόμα μεγαλύτερη πρόοδος για την ομάδα. Το 2006 για πρώτη φορά ποδοσφαιριστής της κλήθηκε στην Εθνική Ισπανίας για το παγκόσμιο κύπελλο. Ήταν ο αριστερός αμυντικός Pernía.
Τη σεζόν 2006-07 η Χετάφε με προπονητή το Δανό Μίκαελ Λάουντρουπ πέτυχε την πρώτη μεγάλη διάκριση στην ιστορία της. Τερμάτισε 9η στο πρωτάθλημα με την καλύτερη άμυνα. Ο τερματοφύλακας Abbondanzieri ανακηρύχθηκε καλύτερος του πρωταθλήματος αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας. Αφού απέκλεισε τις Χέρεθ, Βαλένθια και Οσασούνα, αντιμετώπισε στα ημιτελικά την Μπαρτσελόνα. Η ήττα με 2-5 στο Καμπ Νου δεν πτόησε τους παίκτες της, οι οποίοι με ένα ιστορικό 4-0 ανέτρεψαν τη διαφορά οδηγώντας τη μικρή Χετάφε στον τελικό στο Στάδιο Μπερναμπέου. Εκεί έχασαν 0-1 από τη Σεβίλλη αλλά κέρδισαν την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, κάτι πρωτοφανές.
Το 2007-08 στην πρώτη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ η Χετάφε προκρίθηκε από τη φάση των ομίλων, στους 32 της διοργάνωσης, όπου απέκλεισε την ΑΕΚ. Στη συνέχεια έφτασε ως τα προημιτελικά, όπου παρολίγο να αποκλείσει την Μπάγερν Μονάχου έπειτα από ένα συναρπαστικό δεύτερο αγώνα. Συγκεκριμένα, αφού πήρε ισοπαλία 1-1 στο Μόναχο ισοφαρίζοντας στο τελευταίο λεπτό, στον επαναληπτικό παίζοντας με 10 παίκτες από το 6΄, προηγήθηκε με 1-0, ισοφαρίστηκε στο 90΄, προηγήθηκε με 3-1 στην παράταση αλλά ισοφαρίστηκε στην τελευταία επίθεση του αγώνα στο 120΄ χάνοντας την πρόκριση με το επί πλέον εκτός έδρας γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεταφε Χεταφε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1983