cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλαμάτα
Οδικές μεταφορές
Οδικώς η Καλαμάτα συνδέεται πλέον άμεσα με την Τρίπολη και κατ' επέκταση με την Αθήνα, με τον αυτοκινητόδρομο Α7 (Καλαμάτα - Τρίπολη - Κόρινθος). Ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε σταδιακά στην κυκλοφορία την περίοδο 2012-2014 και η απόσταση Αθήνα-Καλαμάτα καλύπτεται πλέον σε λιγότερο από 2,5 ώρες με αυτοκίνητο (η εταιρεία διαχείρισης του αυτοκινητοδρόμου αναφέρει «δυο ώρες και λίγα λεπτά»).
Δυτικά η Καλαμάτα συνδέεται με τον Πύργο Ηλείας και με την Πάτρα με οδικό δίκτυο. Μελετάται όμως η επέκταση της Ιονίας Οδού προς τα νότια, έτσι ώστε να συνδέει την Καλαμάτα με όλη τη Δυτική Ελλάδα μέχρι την Κακαβιά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και θα αποτελεί νέο οδικό άξονα με συνολικό μήκος 460 χιλιομέτρων. Σύμφωνα με τις μελέτες, μετά την ολοκλήρωση του έργου η απόσταση Καλαμάτα - Πάτρα θα μπορεί να καλυφθεί σε λιγότερο από 2 ώρες.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
thumb|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Καλαμάτας. Η Καλαμάτα δεν συνδέεται πλέον με την Αθήνα και την Πάτρα με σιδηροδρομικό δίκτυο, όπως συνέβαινε στο πρόσφατο παρελθόν. Στο τμήμα Καλαμάτας - Αθήνας εκτελέστηκαν μεν τα απαραίτητα έργα για τη βελτίωση της υπάρχουσας γραμμής, τα οποία όμως δεν είναι γνωστό αν θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον λόγω της διακοπής λειτουργίας των δρομολογίων του ΟΣΕ, ένεκα των οικονομικών περικοπών. Προσπάθειες όμως γίνονται για την επαναλειτουργία και την αναβίωση του τρένου, που αποτέλεσε για πολλές δεκαετίες το κύριο μέσο σύνδεσης της πόλης με τα γύρω χωριά καθώς και με τα μεγάλα αστικά κέντρα της Πελοποννήσου και της πρωτεύουσας.
Ναυτιλιακές μεταφορές
Ακόμη, η Καλαμάτα διαθέτει αστικό σύστημα λεωφορείων με επτά γραμμές και οργανωμένη μαρίνα για τον ελλιμενισμό ιδιωτικών σκαφών με πλήρεις παροχές προς τους χρήστες της.
Αεροπορικές μεταφορές
Η Καλαμάτα διαθέτει διεθνές πολιτικό αεροδρόμιο (IATA: KLX), από το οποίο πραγματοποιούνται πτήσεις προς Θεσσαλονίκη, καθώς και πολλές εποχικές πτήσεις τσάρτερ προς διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Η απόσταση από την πόλη της Καλαμάτας είναι 7 χλμ. στη Ν.Α. πλευρά της 120 Π.Ε.Α. Ο Κρατικός Αερολιμένας Καλαμάτας μετονομάστηκε σε Κρατικό Αερολιμένα Καλαμάτας «Καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος» προς τιμή του καπετάνιου και εφοπλιστή Βασίλη Κωνσταντακόπουλου, καθώς θεωρήθηκε πρωτεργάτης της αναβάθμισης του αεροδρομίου της πόλης.
Πολιτισμός
Η επαφή της πόλης με τον δυτικό πολιτισμό δημιούργησε μια σημαντική πολιτιστική κληρονομιά στην Καλαμάτα. Μια παράδοση που ξεκινάει με τις μαντολινάτες παλαιότερων εποχών και φτάνει μέχρι σήμερα, όπου η πόλη έχει μια έντονη πολιτιστική ζωή με φορέα της τη ΔΕΠΑΚ (Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Καλαμάτας), το ΔΗΠΕΘΕΚ (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας), τη δημοτική κοινωφελή επιχείρηση Φάρις και άλλους ιδιωτικούς φορείς.
Την άνοιξη του 1995 ιδρύθηκε το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με αντικείμενο την προώθηση της χορευτικής τέχνης και με άξονες την έρευνα, την εκπαίδευση και την καλλιτεχνική δράση και παραγωγή. Η πολυμορφία τάσεων που διαπερνά τον σύγχρονο χορό αλλά και η διεύρυνση του κοινού που προσεγγίζει και αγαπά αυτή την τέχνη αποτέλεσε από την πρώτη στιγμή βασικό μέλημα της πολιτικής προγραμματισμού του. Οι παραστάσεις, τα εργαστήρια (workshops) καθώς και οι παράλληλες εκδηλώσεις στο πλαίσιο του φεστιβάλ ελκύουν χιλιάδες λάτρεις της τέχνης και της δημιουργίας, ενώ η λειτουργία του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας από το 2014 έδωσε μια νέα πνοή στην προσπάθεια εκσυγχρονισμού του φεστιβάλ, αλλά και της ίδιας της πόλης. Το Μέγαρο Χορού έχει επιφάνεια 1500 τ.μ. και διαθέτει 675 θέσεις θεατών και 15 ειδικές θέσεις ΑΜΕΑ. Υπάρχει σε αυτό αίθουσα 350 τ.μ. για προπόνηση των χορευτών. Διαθέτει, επίσης, χώρους διοίκησης, βιβλιοθήκη, κυλικείο και φουαγιέ.
μικρογραφία|Μέγαρο Χορού Καλαμάτας
Το 1899 ξεκίνησε η έκδοση της εφημερίδας «Θάρρος», η οποία κυκλοφορεί μέχρι και σήμερα.
Το Δημοτικό Ωδείο, η Σχολή Χορού και το Εικαστικό Εργαστήρι είναι οι τρεις σχολές της ΔΕΠΑΚ. Επίσης το ΔΗΠΕΘΕΚ, καθώς και άλλα ιδιωτικά θεατρικά σχήματα, κάνουν έντονη την παρουσία τους στην πόλη. Η πολιτιστική ζωή συμπληρώνεται με διάφορες εκθέσεις ζωγραφικής που γίνονται στη Δημοτική Πινακοθήκη, με σεμινάρια ιστορίας, φιλοσοφίας και άλλα που διοργανώνουν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, καθώς και με διάφορες άλλες εκδηλώσεις, που οργανώνονται από φορείς της πόλης. Επίσης, συχνή είναι η παρουσία στην πόλη σημαντικών καλλιτεχνών σε διάφορες εκδηλώσεις. Τέλος, το σπουδαιότερο πολιτιστικό γεγονός της πόλης είναι το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού, στο οποίο συμμετέχουν μεγάλα ονόματα από το διεθνή χώρο του χορού και διοργανώνεται μια φορά το χρόνο από το 1995.
Το έτος 2000, ο Δήμος Καλαμάτας ίδρυσε την Κεντρική Βιβλιοθήκη του, ενώ η λειτουργία της ξεκίνησε το 2004. Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται πάνω από 20.000 τίτλους βιβλίων και περιοδικών, εκ των οποίων οι 13.000 είναι στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού, μέρος των οποίων έχει μηχανογραφηθεί στο πρόγραμμα ABEKT. Καλύπτει όλες τις επιστήμες με ποικιλία θεματολογίας και εμπλουτίζεται με νέες προσκτήσεις βάσει των αναγκών των χρηστών. Στις βιβλιοθήκες της πόλης συγκαταλέγεται και η ιστορική Λαϊκή Βιβλιοθήκη, που ιδρύθηκε από την ιδιωτική πρωτοβουλία το 1933.
Στην πολιτιστική-αρχαιολογική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής συνέβαλαν δραστικά οι εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης και επισκευής (1992-1998) του αρχαιολογικού χώρου της Αρχαίας Μεσσήνης από τον ανασκαφέα καθηγητή Πέτρο Θέμελη, ενώ το Μουσείο άνοιξε τις πύλες του τον Μάρτιο του 2000. Σήμερα πραγματοποιούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ κάθε χρόνο οι αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες που ανεβαίνουν στο Θέατρο της Αρσινόης προσελκύουν λάτρεις της αρχαίας πολιτιστικής κληρονομιάς και της εκσυγχρονισμένης αυτής μορφής της.
Αθλητισμός
Η Καλαμάτα είναι έδρα σημαντικών αθλητικών συλλόγων, όπως ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Καλαμάτα, που έχει αγωνιστεί και στην Α΄ Εθνική και ο ιστορικός Μεσσηνιακός Γ.Σ., που έχει τμήματα ποδοσφαίρου (έχει αγωνιστεί στη B΄ Εθνική), στίβου, βόλεϊ (έχει αγωνιστεί στην Α΄ Εθνική) και άρσης βαρών.
Στην πόλη λειτουργούν ακόμα οι εξής ποδοσφαιρικές ομάδες που το 2022-2023 αγωνίζονταν στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ.Μεσσηνίας:
Στα υπόλοιπα αθλήματα δραστηριοποιούνται τα σωματεία:
Η πόλη διαθέτει το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας και το Γήπεδο Μεσσηνιακού, το καθένα με χωρητικότητα περίπου 5.000 θεατών. Επίσης, το κλειστό γυμναστήριο «Τέντα».
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
Στην Καλαμάτα εδρεύουν τα παρακάτω Τμήματα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, σύμφωνα με τον νόμο 4610/19 (ΦΕΚ 70 Α.7/5/2019 ) με τον οποίο εντάχθηκαν Σχολές και Τμήματα του πρώην ΤΕΙ Πελοποννήσου στο Πανεπιστήμιο.
•Τμήμα Γεωπονίας.
•Τμήμα Επιστήμης & Τεχνολογίας Τροφίμων.
•Τμήμα Επιστήμης Διατροφής & Διαιτολογίας.
•Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής.
•Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων & Οργανισμών.
•Τμήμα Λογοθεραπείας.
•Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας & Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών.
•Τμήμα Φιλολογίας.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Καλαμάτα έχει αδελφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου Κατηγορία:Βαρωνία των Καλαμών * Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
28978 Ιξίων
Το 28978 Ιξίων, ή 2001 KX76, είναι ένα μεγάλο μεταποσειδώνιο αντικείμενο. Ανακαλύφθηκε τις 22 Μαΐου 2001.
Τροχιά
center|thumb|upright=1.5|Η τροχιά του Ιξίων(πράσινο) Η τροχιά του Ιξίωνα μοιάζει με αυτή του Πλούτωνα, αλλά το περιήλιο του Πλούτωνα βρίσκεται κοντά στο αφήλιο του Πλούτωνα. Το αφήλιο του Ιξίωνα είναι 7,4 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (49 ΑΜ) από τον Ήλιο, το περιήλιό του είναι 4,5 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο (30 ΑΜ) και η μέση απόσταση από τον Ήλιο είναι 5,95 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (39,5 ΑΜ) από τον Ήλιο. Η περιφορά του διαρκεί 250 γήινα χρόνια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
left|thumb|Ο Ιξίων. Ο Ιξίων είναι μετρίως κόκκινο αντικείμενο και η επιφάνειά του αποτελείται από σκούρο άνθρακα και θολίνες. Η διάμετρός του είναι περίπου 820 χιλιόμετρα.
Το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο έχει ελέγξει τον Ιξίωνα για κομητική δραστηριότητα, αλλά δεν ανίχνευσε κώμα. Ο Ιξίων απέχει 41 αστρονομικές μονάδες από τον Ήλιο, και είναι πιθανό ότι ο Ιξίων θα μπορούσε να αναπτύξει ένα κώμα ή προσωρινή ατμόσφαιρα όταν είναι πιο κοντά στο περιήλιο.
Παραπομπές
Ιξίων Ιξιων
Νατάσα Πηλείδου
Η Νατάσα Πηλείδου (Λευκωσία, 18 Δεκεμβρίου 1980) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε Υφυπουργός Ναυτιλίας της Κύπρου και παλαιότερα ήταν υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αποκτώντας πτυχίο πρώτης τάξης με διάκριση στη γαλλική και ιταλική φιλολογία. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική και την ιταλική γλώσσα.
Είναι μέλος του Institute of Chartered Accountants in England and Wales και του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε Γενική Διευθύντρια του Κυπριακού Οργανισμού Προώθησης Επενδύσεων (CIPA), υπεύθυνη για τον σχεδιασμό και την εφαρμογή του στρατηγικού πλάνου του οργανισμού.
Είναι παντρεμένη και έχει μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Την 1η Μαρτίου 2018 διορίστηκε Υφυπουργός Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Αναστασιάδη. Στις 10 Ιουλίου 2020 διορίστηκε Υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας στην ίδια κυβέρνηση.
Ευθύμης Ρεντζιάς
Ο Ευθύμης Ρεντζιάς (Πάτρα, 11 Ιανουαρίου 1976) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 2.12 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Την καριέρα του διανθίζουν σημαντικές διεθνείς διακρίσεις, παρουσία στο NBA, καθώς κι ένα χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων το 1995, όπου και ανακηρύχθηκε MVP.
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας με το Δαναό Τρικάλων και συνέχισε στον ΠΑΟΚ στα 16 του με το ποσό ρεκόρ των 300.000.000 δραχμών (1993-97). Με το σύλλογο της Θεσσαλονίκης κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1994 και το Κύπελλο Ελλάδας το 1995, ενώ ήταν φιναλίστ για το Κύπελλο Σαπόρτα το 1996. Την ίδια χρονιά επιλέχτηκε στο ντραφτ του NBA (Denver Nuggets) και το 1997 πήγε στην Μπαρτσελόνα. Το 2001 κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας.
Το 2002-03 αγωνίστηκε στο NBA με τη φανέλα των Philadelphia 76ers έχοντας 35 συμμετοχές και 1,5 πόντους μ.ο. Το 2003 μεταγράφηκε στην τουρκική Ούλκερ και έγινε ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που έπαιξε με ομάδα της Τουρκίας. Στις 20 Απριλίου 2004 κατέκτησε και δεύτερο τίτλο με την Ούλκερ, το Κύπελλο Τουρκίας, μετά το Πρέζιντενς Καπ, κερδίζοντας την Εφές Πίλσεν με 86-74 στον τελικό του θεσμού. Το 2004 μεταγράφηκε στην ιταλική Σιένα και από το 2005 έως το Φεβρουάριο του 2006 αγωνίστηκε στην ισπανική Βαγιαδολίδ.
Στις 9 Αυγούστου 2006 ανακοίνωσε την απόφασή του για πρόωρη αποχώρηση από το μπάσκετ, εξαιτίας σοβαρών τραυματισμών.
Από το 2011 τελεί αντιπεριφερειάρχης της Περιφέρειας Θεσσαλίας σε θέματα Αθλητισμού και Πολιτισμού.
Εθνική Ελλάδος
Συμμετείχε με την εθνική ομάδα ανδρών στα Ευρωμπάσκετ 1995, 1997, 2001 και 2003, στα Μουντομπάσκετ 1994 και 1998 και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Συνολικά με το εθνόσημο μέτρησε 127 συμμετοχές με 1049 πόντους (μ.ό: 8.26).
Εκτός παρκέ
Από το 2011 μέχρι το 2019 τέλεσε αντιπεριφερειάρχης της Περιφέρειας Θεσσαλίας σε θέματα Αθλητισμού και Πολιτισμού.
Από το 2016 κατέχει την τιμητική θέση του πρεσβευτή του ΝΒΑ στην Ευρώπη και ταυτόχρονα είναι υπεύθυνος για όλα τα προγράμματα ανάπτυξης του NBA στην Ελλάδα.
Το 2020 είχε ταχθεί στο πλευρό του Παναγιώτη Φασούλα για τις εκλογές της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ). Τον Μάρτιο του 2021 έθεσε υποψηφιότητα για την εκπροσώπηση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ). Στις 5 Απριλίου 2021 εξελέγη προσωρινός γενικός γραμματέας της ΕΟΚ εκλεγμένος από τη μειοψηφία του Δ.Σ. διορισμένου από Πρωτοδικείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούλκερσπορ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1994 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2003
Forever Free (άλμπουμ)
Το Forever Free είναι το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin".
Ο δίσκος συνεχίζει στο ηχητικό μοτίβο το οποίο ακολούθησαν με το προηγούμενο άλμπουμ τους, "Solid Ball of Rock", ένα χρόνο νωρίτερα. Το "Forever Free" απέσπασε θετικές κριτικές, αλλά δεν κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών της Μεγάλης Βρετανίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτό το δίσκο, οι Saxon διασκεύασαν το τραγούδι "I Just Want to Make Love to You" του Γουίλι Ντίξον, το οποίο, αρχικά, είχε εκτελέσει ο Μάντι Γουότερς.
Θέσεις τσαρτ
Forever Free (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Μαΐου 1992
Τα μέλη των Saxon
Το Forever Free ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Φάσεις του Ολοκαυτώματος
Σύμφωνα με τον Ραούλ Χίλμπεργκ (Raul Hilberg), αναγνωρισμένο ιστορικό του Ολοκαυτώματος, μπορούν να προσδιοριστούν τέσσερις διαφορετικές Φάσεις του Ολοκαυτώματος.
Ταυτοποίηση και προσδιορισμός
Πριν γίνει δυνατή η θέσπιση νόμων από τους Ναζιστές με σκοπό τις διακρίσεις σε βάρος των Εβραίων, θα έπρεπε ο νόμος να μπορεί να ταυτοποιήσει την ομάδα των ατόμων που επρόκειτο να αποτελέσουν το στόχο αυτών των μέτρων. Αυτό ήταν ιδιαίτερα δύσκολο καθώς η ναζιστική ιδεολογία αντιμετώπιζε τους Ιουδαίους ως φυλή και όχι ως θρησκευτική κοινότητα, σε σύγκρουση με τα επιστημονικά γεγονότα.
Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης του 1935 ταυτοποιούσαν κάποιον που είχε τρεις ή περισσότερους Εβραίους παππούδες ως 'πλήρως Εβραίο', εκείνον που είχε δύο Εβραίους παππούδες ως '1ου βαθμού υβρίδιο' και εκείνον με έναν Εβραίο παππού ως '2ου βαθμού υβρίδιο'. Οι πραγματικές θρησκευτικές πρακτικές ή συνήθειες κάποιου δεν έπαιζαν κάποιο ρόλο και κατά συνέπεια πολλοί προσήλυτοι Ιουδαίοι —ακόμη και Άριοι που είχαν μεταστραφεί στον Ιουδαϊσμό- ανακηρύσσονταν Εβραίοι από την πολιτεία, παρά την μη εβραϊκή φυλετική καταγωγή. Τα '2ου βαθμού υβρίδια' και Εβραίοι που είχαν παντρευτεί με Άριους εξαιρούνταν ορισμένες φορές από την εξόντωση.
Μετά τον προσδιορισμό του όρου «Εβραίος» σύμφωνα με τον νόμο, επιβάλλονταν διακρίσεις στους Εβραίους όπως, μεταξύ άλλων, η προσθήκη των ονομάτων "Ισραήλ" (για τους άντρες) και "Σάρρα" (για τις γυναίκες) στα ονοματεπώνυμά τους και η καταγραφή ενός μεγάλου χαρακτήρα "J" στα διαβατήριά τους.
Οικονομικές διακρίσεις και αποκλεισμός
Αφού έγινε ο (φυλετικός) προσδιορισμός των Εβραίων, οι οικονομικές διακρίσεις και ο αποκλεισμός από την υπόλοιπη κοινωνία αποτέλεσαν το επόμενο βήμα του Ολοκαυτώματος. Εβραίοι γιατροί, δικηγόροι, ακόμη και υπηρέτριες δεν επιτρεπόταν να εργάζονται για Γερμανούς και δεν επιτρεπόταν πλέον στους Εβραίους να απασχολούν Γερμανούς εργαζόμενους. Επίσης, δεν τους επέτρεπαν να είναι στελέχη επιχειρήσεων ή να κατέχουν μετοχές σε επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις, σπίτια και περιουσιακά στοιχεία 'αρειοποιούνταν', με την πώλησή τους σε «Άρειους» Γερμανούς (συχνά σε εξευτελιστικές τιμές). Συνήθως περιλαμβάνονταν εκβιασμοί και το γερμανικό κράτος μαζί με τους Άρειους που συμμετείχαν συσσώρευαν τεράστια κέρδη μέσω αυτών των συναλλαγών, ενώ οι Εβραίοι επιχειρηματίες εξαναγκάζονταν να δεχτούν αυτές τις συναλλαγές. Στους ελεύθερους επαγγελματίες, επίσης, επιβλήθηκε μποϊκοτάζ, με αποκορύφωμα την Νύχτα των Κρυστάλλων, στην οποία το μποϊκοτάζ μετατράπηκε σε ανοικτή δίωξη.
Συγκέντρωση
Μετά την εξ ορισμού απομόνωση των Εβραίων από τους υπόλοιπους και τη διακοπή ή τον περιορισμό των οικονομικών δεσμών με την υπόλοιπη κοινωνία, οι Εβραίοι ξεχωρίζονταν από τους υπόλοιπους και σωματικά. Εξαναγκάζονταν να ζήσουν είτε σε ειδικά σπίτια είτε σε γκέτο, και χρησιμοποιούνταν ως εργατικό δυναμικό σε καταναγκαστικά έργα, όπως συνέβη σε πολλές μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις, με προεξάρχουσα την IG Farben.
Απομονωμένοι από την κοινωνία, χωρίς χρήματα και πόρους, και κάτω από τον έλεγχο των Ναζιστών, οι Εβραίοι ήταν πλέον ανυπεράσπιστοι.
Εξόντωση
Το 1942, μετά τη Διάσκεψη της Βάνζεε, οι Ναζιστές άρχισαν να δολοφονούν τους Εβραίους σε μεγάλους αριθμούς. Τα Τάγματα εξόντωσης ήδη διενεργούσαν μαζικές εκτελέσεις Εβραίων σε κατεχόμενες σοβιετικές περιοχές από το 1941 και οι Εβραίοι είτε απελαύνονταν στα άδεια τότε γκέτο, όπως σε εκείνο της Ρίγα, για να τους πυροβολήσουν αργότερα ή σε στρατόπεδα θανάτου της Επιχείρησης Ράινχαρντ στην Τρεμπλίνκα, στο Μπέλζεκ και στο Σομπιμπόρ. Οι Πολωνοεβραίοι που ζούσαν στις πρώην πολωνικές περιοχές, οι οποίες είχαν ενσωματωθεί τότε στη Γερμανία, θανατώθηκαν στο Κέλμνο (Κούλμχοφ) μέσα σε κινητούς θαλάμους αερίων. Αργότερα, στις αρχές του 1943, οι Εβραίοι απελαύνονταν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, το πιο διαβόητο στρατόπεδο θανάτου.
Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια ύπαρξης του Ναζιστικού καθεστώτος βρήκαν τον θάνατο περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίοι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα
Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι
Ο Βλαντίμιρ Βόλφοβιτς Ζιρινόφσκι (ρωσικά: Владимир Вольфович Жириновский, πατρικό επώνυμο Εϊντελστέιν, ρωσικά: Эйдельште́йн, Αλμάτι, 25 Απριλίου 1946 - Μόσχα, 6 Απριλίου 2022 ) ήταν Ρώσος πολιτικός, συνταγματάρχης του ρωσικού στρατού, ιδρυτής και ηγέτης του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας (LDPR, ρωσ. ЛДПР), αντιπρόεδρος της Ρωσικής Κρατικής Δούμας και μέλος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Υπήρξε ιδιαίτερα γνωστός για τις ρατσιστικές, ομοφοβικές και σεξιστικές τοποθετήσεις του.
Γέννηση και σπουδές
Γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1946 με το όνομα Βλαντίμιρ Βόλφοβιτς Εϊντελστέιν (Влади́мир Во́льфович Эйдельште́йн) στην πόλη Αλμάτι (πρώην Άλμα-Άτα), πρωτεύουσα του Καζακστάν. Ο πατέρας του ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Το 1964, σε ηλικία 18 χρονών μετακόμισε στη Μόσχα για να ξεκινήσει τις σπουδές του στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Το 1969, σε ηλικία 23 χρονών, αποφοίτησε και πραγματοποίησε την υποχρεωτική του θητεία στις ένοπλες δυνάμεις της Ε.Σ.Σ.Δ. στην πρωτεύουσα της Γεωργίας, Τιφλίδα. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες και ενώσεις.
Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας
Το 1990, ένα χρόνο πριν τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι μαζί με τον Βλαντίμιρ Μπογκατσιόφ ίδρυσε το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας, το οποίο έγινε το δεύτερο, σε όλη την ιστορία της Ε.Σ.Σ.Δ (μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης, ΚΚΣΕ), πολιτικό κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και το πρώτο κόμμα της αντιπολίτευσης. Έχει υποστηριχθεί ότι η ίδρυση του κόμματος βασίστηκε σε σχέδιο της KGB προκειμένου να αποτρέψει την ανάδειξη μεταρρυθμιστικών κομμάτων στην αντιπολίτευση.
Τον Ιούνιο του 1991 έθεσε υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές της Ρωσίας συγκεντρώνοντας το 7% του εκλογικού σώματος και καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 το κόμμα του συγκέντρωσε το 23% των ψήφων κατορθώνοντας να εξελιχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση. Από τότε μέχρι και τον θάνατο του εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στη Ρωσική Δούμα, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος κατά την περίοδο 2000 - 2011. Στις προεδρικές εκλογές του 1996 συγκέντρωσε το 15,7% στον πρώτο γύρο καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση ενώ έλαβε συμμετοχή και στις προεδρικές εκλογές του 2000 και 2008.
Υπήρξε σφοδρός κριτής του Μπορίς Γέλτσιν, του οποίου αποδοκίμαζε τις μεταρρυθμίσεις.
Θέσεις
Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ το 1996 εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον υποψήφιο Πατ Μπιούκαναν σχετικά με το σχόλιο του τελευταίου σχετικά με το αμερικάνικο κογκρέσο, το οποίο είχε χαρακτήρισε ως «επικράτεια κατεχόμενη από το Ισραήλ.» Ο Ζιρινόφσκι δήλωσε ότι και η Ρωσία με τις ΗΠΑ ήταν «υπό κατοχή» και αντίστοιχα «για να επιβιώσουμε, θα έπρεπε να δημιουργήσουμε ειδικές περιοχές και στις δύο χώρες προκειμένου να απελάσουμε αυτή τη μικρή αλλά ενοχλητική φυλή.»" Ο Μπιούκαναν αρνήθηκε με σφοδρότητα την υποστήριξη δηλώνοντας ότι θα προσέφερε ασφαλές καταφύγιο στις μειονότητες σε περίπτωση που ο Ζιρινόφσκι εκλεγόταν Ρώσος πρόεδρος, προκαλώντας την αντίδραση του Ζιρινόφσκι, ο οποίος δήλωσε: «Έβρεξες τα παντελόνια σου μόλις έλαβες τα συγχαρητήρια μου. Ποιον φοβάσαι; τον Σιωνισμό;»
Πέρα από τις δημόσια διατυπωμένες ανησυχίες του για τον κίνδυνο οι Τούρκοι και οι Καυκάσιοι να εκτοπίσουν τον ρωσικό πληθυσμό από τις περιοχές που κατοικούν, o Ζιρινόφσκι είχε υποστηρίξει ότι όλοι οι Κινέζοι και Ιάπωνες έπρεπε να απελαθούν από τη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της επισκεψής του στις ΗΠΑ το 1992, είχε απευθύνει δημόσια στην τηλεόραση έκκλησή για την «προστασία της λευκής φυλής» και είχε προειδοποιήσει ότι οι λευκοί Αμερικάνοι βρίσκονταν ενώπιον του κινδύνου η χώρα τους θα γεμίσει με Αφροαμερικάνους και Λατίνους.
Άλλες διαμάχες
thumb|right|200px|Ο Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι με τον [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ]]Ο Ζιρινόφσκι υπήρξε ιδιαίτερα γνωστός για τα προσβλητικά σχόλια κατά των γυναικών, για τις ομοφοβικές και ρατσιστικές θέσεις του αλλά και για τη βίαιη συμπεριφορά του.
Κατά τη διάρκεια πολιτικής συζήτησης σε τηλεοπτική εκπομπή με τον Μπόρις Νέμτσοβ το 1995, ο Ζιρινόφσκι του πέταξε ένα ποτήρι με χυμό πορτοκάλι. Το 2008 κατά τη διάρκεια τηελοπτικής συζήτησης, ο Ζιρινόφσκι απείλησε τον Νικολάι Γκότσα, εκπρόσωπο του υποψήφιου με το Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας, Αντρέι Μπογδάνοφ, λέγοντάς ότι "θα λιώσει το κεφάλι του" και διατάσσοντας τον σωματοφύλακά του "να πυροβολήσει τον μπάσταρδο στον διάδρομο". Ο Γκότσα κατέθεσε αγωγή κατά του Ζιρινόφσκι για ένα εκατομμύριο ρούβλια (περίπου 38.000 δολάρια) και εν τέλει αποζημιώθηκε με 30.000 ρούβλια.
To 2016 διατύπωσε απειλές κατά του πρώην προέδρου της Γεωργίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο οποίος είχε διοριστεί κυβερνήτης της Οδησσού, λέγοντας το εξής: "Θα πυροβολήσουμε όλους τους κυβερνήτες, ξεκινώντας από τον Σαακασβίλι...".
Τον Μάρτιο του 2018, ο αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος Ρένας Νταβλετγκιλντεγιεφ (Renat Davletgildeyev) κατηγόρησε τον Ζιρινόφσκι για σεξουαλική παρενόχληση,  παρά τις ομοφοβικές θέσεις του.
Ο Βλαντίμιρ Ζιρινόφσκι είχε προτείνει να εφαρμοστεί η πολυγαμία στη Ρωσία, αφού είδε ότι ο Ραμζάν Καντίροφ υποστήριξε την ιδέα αυτή στη Δημοκρατία της Τσετσενίας. Ζήτησε περιορισμένη πώληση πολεμικών όπλων στο Ιράν και να μην δοθούν τα Νησιά Κουρίλες στην Ιαπωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι Κατηγορία:Επικριτές του Ισλάμ
Ενετοκρατία στα Επτάνησα
Τα Επτάνησα ήταν υπερπόντιες κτήσεις της Ενετικής Δημοκρατίας από τα μέσα του 14ου ως τα τέλη του 18ου αιώνα (1386-1797). Η κατάκτηση των νησιών ήταν σταδιακή. Το πρώτο νησί που κατακτήθηκε ήταν τα Κύθηρα και το γειτονικό νησίδιο των Αντικυθήρων. Το 1386, το νησί της Κέρκυρας εντάχθηκε εκουσίως στις κτήσεις της Βενετίας. Έπειτα από έναν περίπου αιώνα, οι Ενετοί κατέλαβαν τη Ζάκυνθο το 1485, την Κεφαλλονιά το 1500 και την Ιθάκη το 1503. Η κατάληψη των Επτανήσων ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση της Λευκάδας, το 1718. Καθένα από τα νησιά παρέμεινε μέρος του Ενετικού Κράτους της Θάλασσας (Stato da Màr) μέχρι τη κατάλυση της Ενετικής Δημοκρατίας (en) από το Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, το 1797. Τα Επτάνησα βρίσκονται στο Ιόνιο Πέλαγος, ανοικτά της δυτικής ακτής της Ελλάδας. Τα Κύθηρα, το νοτιότερο νησί, βρίσκεται κοντά στο νότιο άκρο της Πελοποννήσου και η Κέρκυρα, το βορειότερο, βρίσκεται στην είσοδο της Αδριατικής Θάλασσας. Στα ελληνικά, η περίοδος της Ενετικής κυριαρχίας σε Ελληνικά εδάφη είναι γνωστή ως «Ενετοκρατία» ή «Βενετοκρατία». Γενικά, θεωρείται πως η Βενετική κυριαρχία στα Επτάνησα ήταν ήπια, ειδικά σε σχέση με την παράλληλη Τουρκοκρατία στις υπόλοιπες ελληνόφωνες περιοχές.
Ο διοικητής των Επτανήσων στη διάρκεια της Ενετικής περιόδου ήταν ο Γενικός Προβλεπτής της Θάλασσας (en), ο οποίος διέμενε στην Κέρκυρα. Επιπροσθέτως, οι αρχές κάθε νησιού διακρινόταν στις Ενετικές και στις εγχώριες αρχές. Η οικονομία των νησιών την περίοδο αυτή βασιζόταν κυρίως στην εξαγωγή τοπικών προϊόντων, κυρίως σταφίδων, ελαιόλαδου και κρασιού, ενώ η Βενετική λίρα, το νόμισμα της μητρόπολης, ήταν επίσης το νόμισμα των νήσων. Κάποια στοιχεία του Ενετικού πολιτισμού ενσωματώθηκαν στον Επτανησιακό πολιτισμό. Η Ιταλική γλώσσα, παραδείγματος χάριν, η οποία εισήχθη στα νησιά κατά την Ενετική περίοδο ως επίσημη γλώσσα και υιοθετήθηκε από την ανώτατη τάξη, είναι ακόμη δημοφιλής στα νησιά.
Σχέσεις Βενετίας και Βυζαντίου
Η Βενετία ιδρύθηκε το 421 μετά από την καταστροφή γειτονικών οικισμών από τους Λομβαρδούς. Στις μετατοπίσεις των Ιταλικών συνόρων των επόμενων αιώνων, η Βενετία επωφελήθηκε από την παραμονή της κάτω από τον έλεγχο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και πολύ περισσότερο ως το βορειοδυτικό προπύργιο της κεντρικής εξουσίας στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την επανάκτηση των Ιταλικών κτήσεων από τον Ιουστινιανό, η Βενετία ήταν ένα σημαντικό οχυρό για το Αυτοκρατορικό Εξαρχάτο της Ραβέννας. Το πολιτικό κέντρο του εξαρχάτου και οι ανώτεροι στρατιωτικοί αξιωματούχοι της Αυτοκρατορίας βρίσκονταν στη Ραβέννα. Οι δευτερεύοντες στρατιωτικοί αξιωματικοί που ήταν οι εκπρόσωποί τους στην Ενετική λιμνοθάλασσα ονομάζονταν χιλίαρχοι (tribuni) και μόλις το 697 η λιμνοθάλασσα απέκτησε ξεχωριστή στρατιωτικοί διοίκηση υπό έναν δούκα (Δόγης). Παρά την εκλογή του πρώτου δόγη, στοιχεία υποτέλειας, όπως τιμές και παράσημα από τον Αυτοκράτορα στο δόγη, καταδεικνύουν πως η Βενετία θεωρείτο μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ακόμη και μετά την κατάληψη της Ραβέννας από τους Λομβαρδούς. Ανεξάρτητα από τη σύναψη της Pax Nicephori (803), η οποία αναγνώριζε τη Βενετία ως Βυζαντινό έδαφος, η επιρροή του Βυζαντινού Αυτοκράτορα άρχισε σταδιακά να εξασθενεί. Μέχρι το έτος 814, η Βενετία είχε αρχίσει να λειτουργεί ως μια πλήρως ανεξάρτητη δημοκρατία. Ακόμη κι έτσι, η Βενετία έγινε εταίρος της Αυτοκρατορίας, και της παραχωρήθηκαν εμπορικά προνόμια από τον Αυτοκράτορα μέσω συμφωνιών όπως η Βυζαντινο–Ενετική Συνθήκη του 1082.
Η Τέταρτη Σταυροφορία (1202–1204) σκόπευε αρχικά στην εισβολή σε Μουσουλμανικές περιοχές· αντιθέτως, οι Σταυροφόροι επιτέθηκαν εναντίον της πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη, με αποτέλεσμα την προσωρινή διάλυση της Αυτοκρατορίας και την άλωση της πρωτεύουσας της. Καθώς η Βενετία ήταν ένα από τα συμμετέχοντα κράτη στη Σταυροφορία, οι σχέσεις της με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία εντάθηκαν κατά την περίοδο αυτή. Ακόμη, με το να προσαγορεύσει τον εαυτό του "Κύριο του ενός τετάρτου και μισού ολόκληρης της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας", ο τότε Δόγης της Βενετίας, Ερρίκος Δάνδολος, συνέβαλε στην επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο κρατών. Προσπάθειες για βελτίωση των σχέσεων, για παράδειγμα μέσω της Συνθήκη του 1219, απεδείχθησαν ανεπιτυχείς. Μια περίοδος φιλικών σχέσεων ακολούθησε μόνο μετά τους Σικελικούς Εσπερινούς το 1282, όταν η Βενετία, προβλέποντας την πτώση του Καρόλου, του Γάλλου βασιλιά της Σικελίας, άρχισε να συγκροτεί στενότερες σχέσεις με το Βυζάντιο. Η Βενετία είχε δεσμευτεί μέσω συνθήκης με τον Κάρολο εναντίον του Βυζαντίου το 1281.
Ονομασία
Τα Επτάνησα αναφέρονταν τόσο συλλογικά όσο και καθένα ξεχωριστά με διάφορα ονόματα. Μετά από την ανακατάληψη της Κεφαλονιάς από τη Βενετία στις 24 Δεκεμβρίου 1500, η διοίκηση της άμυνας των νησιών ανατέθηκε σε έναν αξιωματούχο με έδρα την Κέρκυρα. Αυτό αναφερόταν ως "Γενικός Προβλεπτής των Τριών Νήσων" (Provveditore Generale delle Tre Isole). Ο όρος Τρεις Νήσοι αναφέρεται στην Κέρκυρα, την Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο, τα τρία μεγαλύτερα από τα νησιά Το Βενετικό ισοδύναμο του ονόματος Ιόνια Νησιά είναι Ixołe Jonie και το Ιταλικό Isole Ionie.
Τα Κύθηρα και η Λευκάδα ονομάζονταν και Çuha Adası ή Çuka Adası και Ayamavra αντιστοίχως από τους Οθωμανούς κατά την Οθωμανική περίοδο κατοχής τους.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος
Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα Επτάνησα ήταν μέρος διαφορετικών ρωμαϊκών επαρχιών της Αχαΐας και της Παλαιάς Ηπείρου. Τελικά τα νησιά, με εξαίρεση τα Κύθηρα, θα σχηματίσουν το Βυζαντινό θέμα της Κεφαλληνίας, στα τέλη του 8ου αιώνα. Από τα τέλη του 11ου αιώνα, τα Επτάνησα έγιναν πεδίο μάχης στους πολέμους μεταξύ των Βυζαντινών και των Νορμανδών. Το νησί της Κέρκυρας ανήκε στους Νορμανδούς στις περιόδους 1081-1085 και 1147–1149, ενώ οι Ενετοί το πολιόρκησαν ανεπιτυχώς το 1122–1123. Το νησί της Κεφαλονιάς πολιορκήθηκε και αυτό ανεπιτυχώς το 1085, αλλά λεηλατήθηκε το 1099 από την Πίζα και το 1126 από τους Ενετούς. Τελικά, η Κέρκυρα και το υπόλοιπο θέμα, εκτός της Λευκάδας, καταλήφθηκαν από τους Νορμανδούς υπό τον Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας το 1185. Παρά το γεγονός ότι η Κέρκυρα επανακτήθηκε από του Βυζαντινούς το 1191, το Βυζάντιο έχασε εφεξής τα υπόλοιπα νησιά, τα οποία σχημάτισαν το Παλατινή Κομητεία της Κεφαλληνίας και της Ζακύνθου υπό τον Έλληνα ναύαρχο του Γουλιέλμου, Μαργαριτώνη.
Φραγκοκρατία
Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία και την υπογραφή της Partitio Terrarum Imperii Romaniae, της συνθήκης διανομής των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Κέρκυρα βρέθηκε υπό Ενετική κυριαρχία. Ωστόσο, το 1207, ο δόγης Πιέτρο Τζιάνι παραχώρησε το νησί ως φέουδο σε δέκα Ενετούς αριστοκράτες, με την προϋπόθεση ότι θα επιδείξουν αφοσίωση στη Βενετική Δημοκρατία και ότι θα πληρώνουν φόρους. Η Κέρκυρα όμως πέρασε στα χέρια του Δεσποτάτου της Ηπείρου γύρω στο 1214 και πέρασε ως προίκα το 1257 στον Μανφρέδο της Σικελίας, ο οποίος τοποθέτησε εκεί επικεφαλής των ανατολικών κτήσεων του, το ναύαρχο Φιλίπ Σινάρ. Εντούτοις, μετά την ήττα του Μανφρέδου στη Μάχη του Μπενεβέντο και την υπογραφή της Συνθήκης του Βιτέρμπο στις 27 Μαΐου 1267, η Κέρκυρα έγινε κτήση του Ανδεγαυικού Βασιλείου της Νάπολης. Εν τω μεταξύ, τα υπόλοιπα νησιά συνέχισαν να αποτελούν μέρος της Παλατινής Κομητείας, το οποίο κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του διοικείτο από τρεις οικογένειες: την Οικογένεια Ορσίνι, τον Οίκο των Ανδεγαυών και την οικογένεια των Τόκκων. Η διοίκηση των Τόκκων διήρκεσε 122 χρόνια, μέχρι το 1479, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κεφαλονιά, τη Ζάκυνθο και την Ιθάκη.
Ενετική κατάληψη
Στις 13 Φεβρουαρίου 1386 η Κέρκυρα έγινε για ακόμη μια φορά Ενετική κτήση, και αυτή τη φορά θα διαρκούσε μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας. Η ενσωμάτωση στις κτήσεις της Βενετίας έγινε οικειοθελώς από τους πολίτες της Κέρκυρας. Στις 10 Μαΐου, οι Κερκυραίοι διόρισαν πέντε πρεσβευτές να θέσουν τις υπηρεσίες τους στην Ενετική Γερουσία. Οι Οθωμανοί έκαναν αρκετές προσπάθειες να καταλάβουν την Κέρκυρα, η πρώτη από τις οποίες ήταν το 1537. Αυτή η επίθεση οδήγησε τη Βενετία σε συμμαχία με τον Πάπα και τον Κάρολο Κουίντο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γνωστή και ως Ιερό Συνασπισμό. Μία άλλη ανεπιτυχής επίθεση των Οθωμανών ήταν αυτή του Ιουλίου του 1716.
Μετά το διαμελισμό των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1204, τα Κύθηρα έπεσαν σε Βενετικά χέρια· Η Βενετία έστειλε εκεί το Μάρκο Βενιέρι, το 1207. Τ Κύθηρα και τα Αντικύθηρα αποτέλεσαν μέρος του Ενετικού Stato da Mar για πρώτη φορά το 1363, το οποίο ακολούθησε μια διακοπή από την τρίχρονη τουρκική κατοχή, μεταξύ 1715 και 1718. Με την υπογραφή της Συνθήκης του Πασάροβιτς τα Κύθηρα και τα γειτονικά Αντικύθηρα πέρασαν στην Ενετική Δημοκρατία και έμειναν κάτω από την κυριαρχία της μέχρι τη διάλυσή της, το 1797.
Η Λευκάδα, τμήμα του Δεσποτάτου της Ηπείρου από την ίδρυσή του το 1205, εντάχθηκε στην Παλατινή Κομητεία της Κεφαλονιάς από τον Λεονάρδο το 1362. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήταν μία από τις τρεις εξόριστες Βυζαντινές Αυτοκρατορίες, ένα από τα τρία Ελληνικά διάδοχα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά την Τέταρτη Σταυροφορία το 1204. Ακολουθώντας την τύχη των υπόλοιπων κεντρικών Επτανήσων, καταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1479 και έπειτα από τους Ενετούς το 1502. Ωστόσο, αυτή η Ενετική κατοχή δεν κράτησε για πολύ, καθώς η Λευκάδα δόθηκε πίσω στους Οθωμανούς ένα χρόνο αργότερα. Η Τουρκική κατοχή της Λευκάδας διήρκεσε πάνω από 200 χρόνια, από το 1479 έως το 1684, όταν ο Φραντζέσκο Μοροζίνι επιτέθηκε και υπέταξε το νησί στη διάρκεια του Πολέμου του Μωρέα. Η Λευκάδα, ωστόσο, δεν έγινε επίσημα Ενετική μέχρι το 1718, με την υπογραφή της Συνθήκης του Πασάροβιτς.
Διάλυση της Δημοκρατίας και επακόλουθα
Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης κήρυξε πόλεμο ενάντια στη Βενετία στις 3 Μαΐου 1797. Η υπογραφή της Συνθήκη του Καμποφόρμιο, στις 17 Οκτωβρίου 1797, συνετέλεσε στη διάλυση της Δημοκρατίας της Βενετίας και στο διαμελισμό των εδαφών της μεταξύ της Γαλλίας και της Αυστρίας. Τα εδάφη του Terraferma μέχρι τον ποταμό Αδίγης, η ίδια η πόλη και οι βαλκανικές κτήσεις της Ίστριας και της Δαλματίας παραχωρήθηκαν στην Αυστρία. Τα Επτάνησα, τμήμα των θαλάσσιων κτήσεων, παραχωρήθηκαν στη Γαλλία. Ο Ναπολέων οργάνωσε τα νησιά σε τρία διαμερίσματα (départements): Corcyre, Ithaque, και Mer-Égée. Το πρώτο διαμέρισμα συμπεριελάμβανε την Κέρκυρα και τους Παξούς, καθώς επίσης και τις πρώην Βενετικές κτήσεις της Βουθρωτού και της Πάργας που βρίσκονται στην Ήπειρο. Το δεύτερο αποτελείτο από τα νησιά της Κεφαλονιάς, της Ιθάκης και της Λευκάδας, ενώ η Ζάκυνθος και α Κύθηρα ήταν τμήμα του τρίτου διαμερίσματος. Η Γαλλική κατοχή, ωστόσο, δεν διήρκεσε πολύ, καθώς Η Ρωσική Αυτοκρατορία συμμάχησε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία το Σεπτέμβριο του 1798, και το 1799 μία Ρωσο-Οθωμανική ναυτική εκστρατεία κατέλαβε τα νησιά. με την υπογραφή μιας συνθήκης μεταξύ της Ρωσίας και της Υψηλής Πύλης στις 21 Μαρτίου 1800, ιδρύθηκε μία ανεξάρτητη νησιωτική δημοκρατία υπό την προστασία και των δύο αυτοκρατοριών. Το όνομα του νέου κράτους συμφωνήθηκε να είναι "Επτάνησος Πολιτεία" και περιελάμβανε όλα τα εδάφη των τριών πρώην γαλλικών διαμερισμάτων, εξαιρουμένων των ηπειρωτικών κτήσεων της Πάργας, της Πρέβεζας, της Βόνιτσας και του Βουθρωτού. Με τη Συνθήκη του Τιλσίτ το 1807, τα νησιά δόθηκαν πίσω στη Γαλλία από τη Ρωσία. Τον Οκτώβριο του 1809, η Μεγάλη Βρεταννία έλαβε υπό την κατοχή της όλα τα νησιά εκτός της Κέρκυρας, η οποία παραδόθηκε από τους Γάλλους το 1814. Το 1815, τα Επτάνησα έγιναν Βρετανική αποκία υπό το όνομα Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων.
Διοίκηση
Ο πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής των Επτανήσων ήταν ο Provveditore generale da Mar (Γενικός Προβλεπτής της Θάλασσας), ο οποίος διέμενε στη Κέρκυρα και είχε την ανώτατη ηγεσία του ένοπλου Ενετικού στόλου. Τα πρώτα χρόνια της Ενετικής κυριαρχίας ο Προβλεπτής εκλεγόταν μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης και σε μερικές περιστάσεις εν καιρώ ειρήνης και διοριζόταν ως Provveditore generale delle tre Isole, "Γενικός Προβλεπτής των Τριών Νήσων".
Οι αρχές σε κάθε νησί διακρίνονταν σε δύο είδη: στις Ενετικές, που καταλαμβάνονταν από Ενετούς και αντιπροσώπευαν το κυρίαρχο κράτος και την πολιτική και στρατιωτική του δύναμη πάνω στα νησιά και οι εγχώριες αρχές που διορίζονταν από το Κοινοτικό Συμβούλιο (Consiglio della Comunità). Οι Ενετοί διορίζονταν από το Μεγάλο Συμβούλιο της Βενετίας. Υπήρχαν τρεις αξιωματούχοι που συγκροτούσαν το reggimento ("διοίκηση") κάθε νησιού. Ο επικεφαλής του reggimento είχε τον τίτλο του Provveditore (Προβλεπτής) σε όλα τα νησιά εκτός της Κέρκυρας, όπου αποκαλείτο Bailo. Τους τίτλους αυτούς μπορούσαν μόνο να κατέχουν ευγενείς. Οι κατώτεροι Ενετοί αξιωματούχοι ήταν οι consiglieri (σύμβουλοι), δύο σε κάθε νησί, που εκτελούσαν διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα μαζί με τον Provveditore κάθε νησιού. Οι αρμοδιότητες των Provveditore περιελάμβαναν επίσης ασφάλεια από εχθρικές επιδρομές, φορολόγηση, θρησκευτικά και άλλα θέματα.
Στην Κέρκυρα, οι Ενετικές αρχές περιελάμβαναν έναν Bailo, έναν Provveditore και έναν Capitano, δύοConsiglieri, έναν Capitano della cittadella και έναν Castellano della fortezza. Στην Κεφαλονιά και στη Ζάκυνθο υπήρχαν μόνο ένας Provveditore και δύο Consiglieri. Ωστόσο, το 1595, ένας άλλος provveditore διορίστηκε στο Φρούριο της Άσσου (Fortezza d'Asso), στην Κεφαλονιά. Όταν ενσωματώθηκε και η Λευκάδα ένας Provveditore ordinario και ένας Provveditore straordinario έγιναν οι αντιπρόσωποι της Βενετίας στο νησί. Στα Κύθηρα, το reggimento αποτελείτο τόσο από έαν Provveditore όσο και από έναν castellano. Οι εγχώριες αρχές σε κάθε νησί περιελάμβαναν το Consiglio Maggiore (Μεγάλο Συμβούλιο) και το Consiglio Minore (Μικρό Συμβούλιο) τοοποίο απαρτιζόταν από μέλη της τοπικής αριστοκρατίας.
Υπήρχαν δέκα φρούρια σε όλα τα νησιά, με ένα σε κάθε νησί που χρησίμευε ως πρωτεύουσα. Στην Κέρκυρα, πάραυτα, υπήρχαν τρία φρούρια· δύο μέσα στην πόλη της Κέρκυρας (Παλαιό και Νέο Φρούριο, Fortezza Vecchia και Fortezza Nuova) και το Αγγελόκαστρο. Στην Κεφαλονιά υπήρχαν δύο, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου ή Φρούριο της Κεφαλονιάς (Città di Cefalonia) και το Φρούριο της Άσσου (Fortezza d'Asso) στο βόρειο μέρος.
Οικονομία
Η επτανησιακή οικονομία κατά την περίοδο της Ενετικής κυριαρχίας βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εξαγωγή τοπικών προϊόντων. Το πιο σημαντικό από τα αγροτικά προϊόντα της Κέρκυρας ήταν το ελαιόλαδο. Στα νησιά της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου οι κυριότερες εξαγωγές αφορούσαν τις σταφίδες, το ελαιόλαδο και το κρασί. Ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα που εξάγονταν από όλα τα νησιά ήταν το ελαιόλαδο. Ελαιώνες είχαν φυτευτεί σε όλα τα νησιά κατά τη διάρκεια της Ενετικής περιόδου, καθώς το ελαιόλαδο ήταν σημαντικό για την οικονομία της Βενετίας. Παρά το γεγονός ότι η παραγωγή ήταν επιτυχής, η Δημοκρατία επέτρεπε την εξαγωγή του ελαιολάδου μόνο στη Βενετία. Στατιστικά για τα έτη 1766-1770 δείχνουν 1.905.917 ελιές στην Κέρκυρα, 113.161 στη Ζάκυνθο, 38.516 στην Κεφαλονιά, 44.146 τη Λευκάδα και 31.884 στα Κύθηρα.
Μολαταύτα, η εξαγωγή σταφίδας ήταν το σημαντικότερο εξαγώγιμο προϊόν κατά την Ενετική περίοδο. Μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, η Ζάκυνθος, η Κεφαλονιά και ένα μέρος της Ιθάκης είχαν γίνει ένα σημαντικό κέντρο του εμπορίου σταφίδας. Εξαιτίας του άγριου ανταγωνισμού μεταξύ Βενετίας και Ηνωμένου Βασιλείου, η Ενετοί απαγόρευσαν την ελεύθερη εξαγωγή σταφίδας από τα νησιά. Ένα άλλο μέτρο ήταν ο nuova imposta, ένας βαρύς εξαγωγικός δασμός για τα ξένα πλοία.
Το νόμισμα των νησιών κατά την Ενετική περίοδο ήταν η Βενετική λίρα, όπως και στη Βενετία. Συγκεκριμένα, υπήρχε μια ειδική κυκλοφορία για τα Επτάνησα· από τη μία πλευρά του νομίσματος υπήρχε η πλήρης ή η σύντομη επιγραφή CORFU/CEFALONIA/ZANTE σε τρεις γραμμές. Η άλλη πλευρά του νομίσματος απεικονίζει τον φτερωτό λέοντα του Αγίου Μάρκου, κρατώντας την Αγία Γραφή στα μπροστινά του πόδια.
Δημογραφία
Όταν τα κεντρικά Επτάνησα καταλήφθηκαν από τους Ενετούς, ο πληθυσμός τους ήταν πολύ χαμηλός· η Ιθάκη ήταν τελείως ακατοίκητη. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα αυτό, πραγματοποιήθηκε στα νησιά ένας μικρός εποικισμός. Ρωμαιοκαθολικοί Ιταλοί από το Terraferma (ηπειρωτικές ιταλικές κτήσεις) και Ορθόδοξοι Έλληνες από το Stato da Mar (υπερπόντιες κτήσεις) μεταφέρθηκαν στα νησιά ως μέρος του εποικισμού. Ο πληθυσμός τελικά αυξήθηκε: την περίοδο 1765-1766 είχε φτάσει τους 111.439 κατοίκους· το 1780, ο πληθυσμός των νησιών ήταν 150.908. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, υπήρχαν 155.770 κάτοικοι σε όλα τα Επτάνησα.
Παρακάτω δίδονται κάποια στοιχεία σχετικά με τον πληθυσμό κάθε νησιού κατά την Ενετική περίοδο.
Γλώσσα και εκπαίδευση
Κατά την Ενετική εποχή, όλες οι διοικητικές πράξεις συντάσσονταν στη Βενετική γλώσσα, την επίσημη γλώσσα του κράτους. Η ελληνική γλώσσα εξακολούθησε να ομιλείται από τους χωρικούς, ενώ τα Ιταλικά (Βενετικά) υιοθετήθηκαν από την ανώτερη τάξη και προτιμείτο στις πόλεις. Έτσι, η Βενετική γλώσσα έγινε, αν όχι η κυρίαρχη γλώσσα των Επτανησίων, τουλάχιστον πιο συχνή. Οι Βενετοί δεν έκαναν πολλά στον τομέα της εκπαίδευσης, κυρίως γιατί η μόρφωση δεν ήταν κρατική υπόθεση αλλά ιδιωτική. Άλλοι συγγραφείς, όμως, θεωρούν πως αυτό έγινε σκοπίμως εκ μέρους της κεντρικής διοίκησης, ως μέρος της αποικιακής πολιτικής της Βενετίας. Άνθρωποι που ανήκαν στις ανώτερες τάξεις, αυτή των ευγενών και των αστών) ήταν περισσότερο πιθανόν να είναι μορφωμένοι και να έχουν σπουδάσει σε ένα ιταλικό πανεπιστήμιο, και ιδίως στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Η πρώτη λογοτεχνική ακαδημία στα νησιά, η Accademia degli Assicurati, που ιδρύθηκε στην Κέρκυρα το 1656 από ιδιώτες, βασίστηκε στις ακαδημίες που λειτουργούσαν εκείνη την περίοδο στη Μητρόπολη. Είχε ως έμβλημα δύο βράχους κάτω από έναν φτερωτό λέοντα, με την επιγραφή His Semper να αιωρείται στον αέρα.
Θρησκεία
Οι Βενετοί, όντας Καθολικοί, διατήρησαν τα προνόμια που απολάμβανε ο Καθολικός κλήρος στα νησιά από την περίοδο της Παλατινής Κομητείας. Οι Ρωμαιοκαθολικοί δεν ήταν μεγάλη κοινότητα και, κατά την Ενετική περίοδο, ήταν κυρίως συγκεντρωμένοι στην Κέρκυρα και στην Κεφαλονιά. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν απόγονοι Ιταλών εποίκων αλλά υπήρχαν επίσης και περιπτώσεις αλλαγής δόγματος από ορθόδοξους. Σύμφωνα με το νόμο, οι Έλληνες Ορθόδοξοι ιερείς και μοναχοί έπρεπε να δεχτούν τος Καθολικούς ως ανωτέρους τους, ωστόσο οι Βενετοί έβαζαν τα συμφέροντα της Δημοκρατίας πάνω από τα συμφέροντα του Βατικανού. Επιπλέον, οι μεικτοί γάμοι μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων Χριστιανών ήταν επιτρεπτοί. Αυτοί ήταν οι δύο κυριότεροι παράγοντες για την παρακμή του Καθολικισμού στα Επτάνησα.
Οι Εβραίοι ήταν επίσης αυτόχθονη θρησκευτική ομάδα στα νησιά κατά την Ενετική περίοδο. ήταν ακόμη λιγότεροι σε αριθμό από ότι οι Καθολικοί· το 1797 ο πληθυσμός των Εβραίων στην Κέρκυρα φαίνεται να είναι μόλις 2.000 Η Εβραϊκή παρουσία στην Κέρκυρα ανιχνεύεται από τον 12ο-13ο αιώνα. Στην Κεφαλονιά, υπάρχουν στοιχεία Εβραϊκής παρουσίας στην παλαιά πρωτεύουσα, το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου, από τις αρχές του 17ου αιώνα. Όταν η πρωτεύουσα του νησιού μεταφέρθηκε στο Αργοστόλι, οι Εβραίοι εγκαταστάθηκαν εκεί.
Κοινωνική δομή
Η κοινωνική διαστρωμάτωση της κοινωνίας είναι ίδια με αυτή της Βενετίας. Όλος ο πληθυσμός χωριζόταν σε τρεις τάξεις· στους αριστοκράτες (ginobili),στους αστούς (citadini) και στους απλούς ανθρώπους (populari).
Παρακαταθήκη
Στις παλιές κτήσεις της Βενετίας, αλλά κυρίως στα Επτάνησα, η μνήμη της της Ενετικής περιόδου είναι βαθιά ριζωμένη στους κατοίκους, που την ανακαλούν με νοσταλγία ακόμη και μετά από τόσο καιρό και τόσα γεγονότα. Εξαιτίας της μακράς Ενετικής περιόδου κατοχής, τα ήθη και οι παραδόσεις των κατοίκων των Επτανήσων είναι ένα μείγμα Ελληνικών και Ιταλικών. Η Βενετική επιρροή απεικονίζεται σε όλες τις πτυχές του πολιτισμού και της καθημερινής ζωής. Το 1800 ιδρύθηκε η Επτάνησος Πολιτεία; η σημαία της βασίστηκε στη σημαία της Βενετίας. Επιπρόσθετα, η Ιταλική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα (μαζί με τα ελληνικά) τόσο της Επτανήσου Πολιτείας όσο και του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων. Εξαιτίας της θέσης της, η Ιταλική διδασκόταν επίσης στα σχολεία, μαζί με τα Ελληνικά και τα Αγγλικά (τα Επτάνησα ήταν προτεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1815 μέχρι1864). Τον Πρώτο Χρόνο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, παραδείγματος χάριν, τα Ελληνικά διδάσκονταν τέσσερις φορές την εβδομάδα, τα Ιταλικά τρεις και τα Αγγλικά δύο. Στην ελληνική απογραφή του 1907, 4.675 άτομα από τα Επτάνησα δήλωσαν ως δόγμα τους τον Καθολικισμό, δηλαδή το 1,8% του συνολικού πληθυσμού (254.494), ενώ 2.541 (1%) Επτανήσιοι δήλωσαν την Ιταλική ως τη μητρική τους γλώσσα, κάνοντάς την τη δεύτερη γλώσσα στα Επτάνησα σε αριθμό ομιλητών. Η Ιταλική γλώσσα παραμένει ακόμη δημοφιλής στα νησιά. Η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας, μια αστική μη κερδοσκοπική εταιρία που εργάζεται για την προώθηση του Επτανησιακού πολιτισμού, αντιτάχθηκε στην απόφαση του Υπουργείου να καταργήσει τη διδασκαλία των Ιταλικών στα σχολεία, δηλώνοντας ότι "Ειδικά για τα Ιόνια νησιά η επιλογή της Ιταλικής γλώσσας αποτελεί πλέον μια παράδοση για τα σχολεία τους, αλλά και μια αναγκαία γλώσσα λόγω της μεγάλης τουριστικής κίνησης από την Ιταλία και των λοιπών σχέσεων π.χ. πολιτιστικών, εμπορικών κλπ. των νησιών με τη χώρα αυτή." και προτείνουν "σεβασμό στους μαθητές, και στις επιλογές γλωσσομάθειας τους (...) και αναγνώριση του δικαιώματος τους να διδάσκονται τη γλώσσα που επιθυμούν και ειδικά τα Ιταλικά που είναι η γλώσσα με τη μεγαλύτερη προτίμηση στα νησιά του Ιονίου πελάγους και όχι μόνο".
Αυτά τα πολιτισμικά κατάλοιπα της ενετικής περιόδου αποτέλεσαν και το κύριο αίτιο της επιθυμίας του Μουσολίνι να εντάξει τα Ιόνια Νησιά στο Βασίλειο της Ιταλίας. Ακόμη και πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο Μουσολίνι είχε εκφράσει την επιθυμία του για προσάρτηση των Ιονίων Νήσων ως μέρος των ευρύτερων σχεδίων του για μια Ιταλική Αυτοκρατορία με επίκεντρο τη Μεσόγειο Θάλασσα. Στις 15 Οκτωβρίου, σε ένα συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στο Palazzo Venezia, έλαβε την τελική απόφαση για την κατάληψη της Ελλάδας. Αρχικός του στόχος ήταν η κατάληψη της Κέρκυρας, της Ζακύνθου και της Κεφαλονιάς. Μετά την ολοκληρωτική κατάκτηση της Ελλάδας, στις αρχές Απριλίου του 1941, οι εισβολείς διαίρεσαν τα εδάφη της σε τρεις κατοχικές ζώνες. Οι Ιταλοί κατείχαν το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των Ιονίων Νήσων. Ο Μουσολίνι ενημέρωσε τον Στρατηγό Κάρλο Τζελόσο ότι τα Ιόνια Νησιά θα αποτελούσαν ξεχωριστή Ιταλική Επαρχία μέσω μιας de facto προσάρτησης, ωστόσο οι Γερμανοί δεν ήσαν θετικοί σε ένα τέτοιο σενάριο. Πάραυτα, οι ιταλικές Αρχές συνέχισαν απρόσκοπτα την προετοιμασία του εδάφους για την προσάρτηση αυτή. Τελικά, στις 22 Απριλίου του 1941, έπειτα από σειρά συζητήσεων μεταξύ γερμανικών και ιταλικών Αρχών, ο Γερμανός führer Αδόλφος Χίτλερ συμφώνησε στο να προχωρήσει η Ιταλία στην de facto προσάρτηση των νησιών. Έκτοτε, και μέχρι το τέλος του πολέμου, τα νησιά υπέστησαν μια διαδικασία ιταλοποίησής τους σε όλους τους τομείς, από την τοπική τους διοίκηση έως την τοπική τους οικονομία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία των Επτανήσων  Κατηγορία:Εδάφη της Βενετικής Δημοκρατίας
O-Zone
Δισκογραφία
Studio albums