cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής
Ο Μιθριδάτης Β΄ Αντίοχος Επιφανής Φιλέλλην Φιλορωμαίος Μονοκρίτης (απεβ. 20 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Κομμαγηνής (38-20 π.Χ.).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αντιόχου Α΄ Θεού της Κομμαγηνής και της Ισιάδας, κόρης τού Αριοβαρζάνη Α΄ της Καππαδοκίας.
Είχε Αρμενική και Ελληνική καταγωγή. Το 38 π.Χ. διαδέχθηκε τον πατέρα του· ήταν σύμμαχος τού Μάρκου Αντωνίου. Το 31 π.Χ. οδήγησε προσωπικά το στρατό του στο Άκτιο της Ηπείρου για να τον υποστηρίξει στον εμφύλιο πόλεμο, που εκείνος είχε με τον Οκταβιανό. Έπειτα από την ήττα τού Μ. Αντωνίου, έγινε σύμμαχος τού Οκταβιανού Αυγούστου. Παρά ταύτα ο Αύγουστος τον ανάγκασε να τού παραχωρήσει το Ζεύγμα, πόλη της Κομμαγηνής και μεγάλο πέρασμα τού Ευφράτη προς στη ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Για να δείξει την υποστήριξή του στον Αύγουστο ο Μιθριδάτης Β΄ επέρριψε το επίθετό του Φιλέλλην από τον αυλικό τίτλο του και πρόσθεσε το Φιλορωμαίος. Και τα δύο ήταν επίθετα τού πατέρα του, ο οποίος λατρευόταν στο ιεροθέσιο τού όρους Νεμρούτ. Το άλλο επίθετό του Μονοκριτής μάλλον προέρχεται από το κριτής = δικαστής.
Αδελφός του ήταν ο Αντίοχος Β΄ πρίγκιπας της Κομμαγηνής. Αυτός σκότωσε έναν πρεσβευτή τού Μιθριδάτη Β΄ προς τη Ρώμη. Για τον λόγο αυτό ο Αύγουστος κάλεσε τον Αντίοχο το 29 π.Χ. στη Ρώμη και τον εκτέλεσε.
Σύμφωνα με μία επιγραφή που βρέθηκε στο τωρινό χωριό Σοφράζ σε έναν ταφικό βωμό μίας πλούσιας τοπικής οικογένειας, που χρονολογείται περί τα μέσα του 1ου αι., η Ελληνίδα σύζυγός του εκαλείτο Λαοδίκη, όνομα σύνηθες στους Σελευκίδες. Ο βωμός αναγράφει τα ονόματα επτά γενεών μελών της οικογένειάς του, όπως τού ιδίου, τού πατέρα του και της συζύγου του. Ο Μιθριδάτης Β΄ απεβίωσε το 20 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Μιθροδάτης Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λαοδίκη και είχε τέκνο:
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Εθνική Ρωσίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ρωσίας U21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ποδοσφαιριστή ομάδα ποδοσφαίρου της Ρωσίας. Ελέγχεται από τη Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21, το οποίο διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Η πορεία της κρίνει τη συμμετοχή της Ρωσίας στους Ολύμπιακούς Αγώνες.
Προκριματικά Ολυμπιακών Αγώνων
Από το 1992 το ρόστερ των ομάδων που συμμετέχουν στους ολυμπιακούς αγώνες πρέπει να περιλαμβάνει ποδοσφαιριστές μέχρι 23 ετών, με εξαίτερη 3 μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ρωσίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης
Σεβαστή (ναρκαλιευτικό)
Σεβαστή (Ναρκαλιευτικό)
Το πρώτο από το Στολίσκο εννέα (9) διαφόρων τύπων πλοίων, τα οποία μετασκευάστηκαν σε Ναρκαλιευτικά τα οποία δημιουργήθηκαν με τη πρωτοβουλία του Εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου στη Μέση Ανατολή μετά τον εκεί κατάπλου του Στόλου. Παρελήφθη στις 16 Ιουνίου 1941. Χρησιμοποιήθηκε στις επιχειρήσεις την περίοδο του πολέμου από το 1941-1943. Γεωγραφικές περιοχές δράσης του ήταν : Αλεξάνδρεια και Μέρσα Ματρούχ. Κυβερνήτης διετέλεσε από τα μέσα του 1943 ο Απόστολος Π. Μπιστίνας με το πλοίο να έχει δράση από το Τομπρούκ μέχρι την Βεγγάζη. Το1944 επεστράφη.
Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Αποκάλυψη του Ιωάννη
Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Σύμφωνα με την τελικά επικρατούσα χριστιανική παράδοση θεωρείται ότι γράφτηκε από τον απόστολο Ιωάννη την περίοδο που ήταν εξόριστος στην Πάτμο το 96 μ.Χ., κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Ωστόσο η πατρότητα του κειμένου έχει αμφισβητηθεί, με πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση αυτή που διατυπώθηκε από τον Διονύσιο Αλεξανδρείας (247 - 265). Είναι ένα προφητικό, εσχατολογικό βιβλίο.
Διάγραμμα περιεχομένου
200px|thumb|Επτά Σάλπιγγες της Αποκάλυψης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Πάτμος  Κατηγορία:Χριστιανική εσχατολογία
Καφενείον το Νέον (Νύχτα)
Το Καφενείον το Νέον (Νύχτα) είναι ελαιογραφία του Γιάννη Τσαρούχη, που δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1965-1966. Απεικονίζει την πρόσοψη του ομώνυμου καφενείου, το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα στην Πλατεία Ομονοίας, στην Αθήνα. Το έργο ανήκει στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης, όπου και εκτίθεται.
Γενικά
Η θεματική των "Καφενείων" έχει απασχολήσει τον Τσαρούχη κατ' επανάληψη στο πλαίσιο του γενικότερου ενδιαφέροντός του να μελετήσει το σύγχρονό του αστικό τοπίο, όχι μόνο ως χώρο αλλά και ως κοινωνικό πλαίσιο και εκδοχή ενός συνολικότερου τρόπου ζωής. Οι συνθέσεις των "Καφενείων" λειτουργούν έτσι για το ζωγράφο, ως ένα είδος προνομιακών περιπτώσεων μελέτης, καθώς του δίνουν τη δυνατότητα να πειραματιστεί γύρω από μια σειρά ζητημάτων, τα οποία απασχολούν τη ζωγραφική του πορεία. Μερικά από αυτά είναι: το ενδιαφέρον του για τη μελέτη της ιστορίας της τέχνης -στην προκειμένη περίπτωση αναφορές στον σκηνογραφικό ρόλο των προσόψεων κατά την περίοδο του μπαρόκ ή στην αχρονικότητα και στις ρυθμικές επαναλήψεις που μπορούν να συσχετιστούν με το ενδιαφέρον του για τη βυζαντινή τέχνη-, η συνάντηση της σκηνογραφίας και της σκηνοθεσίας με τη ζωγραφική, η αποτύπωση των αρχιτεκτονικών στοιχείων που με την γεωμετρία τους και την οργάνωσή τους σε άξονες του επιτρέπουν να πειραματιστεί με συνθετικές αξίες της αφαίρεσης.
Υποδεικνύεται στη βιβλιογραφία η από κοινού προσέγγιση του έργου Καφενείον το Νέον (Νύχτα) με την εκδοχή της, επίσης ευρισκόμενης στην Εθνική Πινακοθήκη, σύνθεσης Καφενείον το Νέον (Ημέρα): "Τα δύο καφενεία λειτουργούν σαν ένα δίπτυχο, διότι, μαζί τα δύο, αποδίδουν την πλήρη εικόνα του ελληνικού καφενείου, ως μυθολογικού, συναισθηματικού και κοινωνικού χώρου, σε δύο διαφορετικές ώρες της ημέρας. Το εικαστικό ερέθισμα των δύο αυτών εικόνων είναι, αντίστοιχα, το φως του ήλιου και το τεχνητό φως της νύχτας, που δημιουργούν στο κτίριο διαφορετικά οπτικά επεισόδια."
Παραστατικότητα και αφαίρεση
Ο ίδιος ο Τσαρούχης συγκαταλέγει το Καφενείον Νέον μεταξύ των καλύτερων έργων του. Η συζήτηση σχετικά με το συγκεκριμένο έργο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και από την εξής άποψη: ενώ το Καφενείον Νέον είναι ένα σαφώς παραστατικό έργο, αποτελεί μια από τις ουσιαστικότερες διατυπώσεις αφηρημένης τέχνης στην ελληνική ζωγραφική, σε ό,τι αφορά τις άμεσες ή έμμεσες αναφορές που ενσωματώνει στις καλλιτεχνικές αξίες και τις βαθύτερες μεταφυσικές αναζητήσεις δημιουργών όπως ο Πητ Μοντριάν. Ο Τσαρούχης χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την παραστατικότητα κατανόησε πραγματικά και σε βάθος τη σημασία και τις λειτουργίες της αφηρημένης τέχνης. Τη στιγμή που η κυριαρχία της αφηρημένης τέχνης είναι απόλυτη εκείνος επιλέγει να μελετήσει σε βάθος την παραστατική ζωγραφική της Αμερικής. Η ατμόσφαιρα των καφενείων του θυμίζει αντίστοιχες σκηνές του Έντουαρντ Χόπερ, στοχεύοντας και πετυχαίνοντας ακριβώς την εικαστική μεταγραφή του βιώματος. Ο ίδιος γράφει ότι "Ο τέλειος κόσμος της αφηρημένης ζωγραφικής βιάζεται από ένα πάθος που οδηγεί στη μίμηση. Έτσι, η μετά πάθους μίμηση της φύσης χαροποιεί μόνο όσους δεν βρίσκουν τίποτε άλλο να κάνουν. Λέγεται πως κάποιος επιτρέπεται να ζωγραφίζει αφηρημένα μόνο όταν ξέρει να μιμείται πιστά τη φύση. Εγώ θα 'λεγα το αντίθετο, πως, δηλαδή, εκείνος που ξέρει πως η ζωγραφική είναι αρμονία έχει το δικαίωμα να ζωγραφίζει τη φύση, γιατί αυτός έχει μεγάλο πάθος."
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γιάννη Τσαρούχη Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής
61 Δανάη
Η Δανάη (Danaë) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,68. Ανακαλύφθηκε το 1860 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, ο οποίος παρατηρούσε από το Παρίσι και της έδωσε το όνομα της μητέρας του Περσέα στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Δανάης υπολογίσθηκε σε 82,0 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 320 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 1,1 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Δανάης είναι 1,26 cm/sec² (776 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 32,2 m/sec (116 χιλιόμετρα την ώρα).Ο φασματικός τύπος της Δανάης είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,222 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 118 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.
Λύκος (ναρκαλιευτικό)
Λύκος (Ναρκαλιευτικό) / Επίτακτο
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1942 παρελήφθη και ετάχθη στο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών (Ν/Α). Με την επιμέλεια του εφέδρου Αντιπλοιάρχου Εμμανουήλ Ματθαίου η δημιουργία του Ν/Α – χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την διάρκεια του πολέμου προσφέροντας ουσιαστικές υπηρεσίες στον Συμμαχικό Στόλο. Την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1942 – 1943) έδρασε στη Μ. Ανατολή. Διεγράφη από τον Στόλο το 1943. Τα επίτακτα πλοία, διαφόρων τύπων, που είχαν μετασκευαστεί για να χρησιμοποιηθούν για την αλιεία μαγνητικών ναρκών ήταν: Αλκανέτ, Χρήστος, Θάλεια Ι, Σεβαστή, Λίβανος, Άγιος Γεώργιος, Λύκος, Τασία και Παλλάς.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Νικόλαος Μπουφίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά το 1845 και ήταν γιος υπαλλήλου. Τελείωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στην Τρίπολη. Αφού σπούδασε νομικά, έγινε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής και εργάστηκε ως δικηγόρος με ιδιαίτερη επιτυχία στις ποινικές υποθέσεις, ενώ παράλληλα δούλεψε και ως δημοσιογράφος.
Απεβίωσε το 1912. Αδερφός του ήταν ο Μιλτιάδης Μπουφίδης (1857-1927), βουλευτής Λάρισας με το Κόμμα Φιλελευθέρων και γιος του ο Κρέων Μπουφίδης (1885-1944), αντιστράτηγος και Επίτροπος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου των Ενόπλων Δυνάμεων, που υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους δικαστές της στρατιωτικής δικαιοσύνης.
=== Νεώτερα Ιστορικά στοιχεία ===
Η ιστορική έρευνα φέρνει στο φως νέα δεδομένα για τον Νικόλαο Μπουφίδη, τον Κρέοντα, τον Μιλτιάδη. Είναι σημαντική η συμβολή τους σε δικτατορίες, πολιτικά σκάνδαλα, της εποχής τους (1890-1950) σύμφωνα και με δημοσιεύματα. Ο Στρατιωτικός Δικαστής Κρέων Μπουφίδης ήταν δικηγόρος του δικτάτορα Παγκάλου και μέλος της οργάνωσης "Χ" επί Γερμανικής Κατοχής.
Ο Μιλτιάδης πρωτοστάτησε στη δίωξη του Δελμούζου και χαρακτήρισε το Παρθεναγωγείο του Βόλου "εστία κοινωνικού μολύσματος" (Σκριπ. Κυριακή 25/5/1914, Σελίδα: 2) και ως βουλευτής ζήτησε την απόλυση του Κ. Παλαμά από το Πανεπιστήμιο (Εμπρός 5152. Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 1911, σελ. 2-3) με το σκεπτικό ότι ήταν δημοτικιστής και πρόδιδε την "εθνική γλώσσα".
Ο Νικόλαος Μπουφίδης ανήκε στους "Τζουμπέδες" στο ξεκίνημα της πολιτικής καριέρας. Ο βουλευτής Δαούτης ευθέως αναφέρει, μέσα στη Βουλή, τον Νικόλαο Μπουφίδη ως "καπηλευτή της Δικαιοσύνης" (Εμπρός 2262. Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 1903, σελ. 1). Οι Λειβαδίτες γνώριζαν ότι δεν οφειλόταν στον Νικόλαο Μπουφίδη ότι έγινε πρωτεύουσα του Νομού η Λιβαδειά και τον καταψήφισαν ως υποψήφιο στις εκλογές του 1910.
Ο Νικόλαος Μπουφίδης ήταν Πρόεδρος Βουλής σε κάποιες από τις κυβερνήσεις του Γεωργίου Θεοτόκη αλλά είχε τα λιγότερα πανεπιστημιακά προσόντα από τους Προέδρους της εποχής του. Και από το αρχείο της Βουλής των διατελεσάντων Προέδρων δεν προκύπτει ότι έγινε διδάκτορας, αλλά απλά ένας επαρχιακός δικηγόρος. Είναι ο μόνος Πρόεδρος Βουλής για τον οποίο ο Γεώργιος Σουρής στα έμμετρα άρθρα του, έχει μεγάλο αριθμό αναφορών και είναι αρκετά καυστικός και προσδιοριστικός. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 1912 ημέρα Τρίτη. Δεν ετάφη τελικά στη γενέτειρά του τη Λιβαδειά (Εμπρός 5.773-14/11/1912) η οποία τον είχε καταψηφίσει στις εκλογές του 1910.
Πηγές
Κατηγορία:Commonscat που τραβάει δεδομένα από Wikidata Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τίτλο σελίδας διαφορετικό από των Wikidata Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Βουλευτές Λεβαδείας
Πτήση ΟΑ 411 της 9ης Αυγούστου 1978
Η πτήση 411 της Ολυμπιακής Αεροπορίας, ήταν πτήση από το Διεθνές Αεροδρόμιο Ελληνικού στην Αθήνα με προορισμό το Διεθνές Αεροδρόμιο John F. Kennedy της Νέας Υόρκης, την οποία εκτελούσε ένα Boeing 747-200 στις 9 Αυγούστου 1978 λίγο έλειψε να συντριβεί στο κέντρο της Αθήνας. Κανένας από τους 418 επιβαίνοντες δεν υπέστη σοβαρό τραυματισμό.
Το χρονικό της πτήσης
Το Boeing 747, γνωστό και ως "τζάμπο τζετ", ήταν ένα αεροσκάφος κύρους τη δεκαετία του 1970 και αγοράστηκε από πολλές αεροπορικές εταιρείες ως η ναυαρχίδα του στόλου των εν λόγω εταιρειών. Η Ολυμπιακή Αεροπορία ήταν ο εθνικός αερομεταφορέας της Ελλάδας και είχε αγοράσει κι αυτή μερικά 747∙ μεγάλη χωρητικότητα επιβατών σήμαινε χαμηλότερο κόστος ανά θέση για τις αεροπορικές εταιρείες που το λειτουργούσαν.
Η Αθήνα βρίσκεται στο κέντρο τεσσάρων μεγάλων βουνών: το όρος Αιγάλεω στα δυτικά, την Πάρνηθα στα βόρεια, το όρος Πεντελικός στα βορειοανατολικά και τον Υμηττό στα ανατολικά. Η γεωγραφική περιοχή ονομάζεται Λεκανοπέδιο Αθηνών/Αττικής. Η μετεωρολογία της Αθήνας θεωρείται μια από τις πιο περίπλοκες στον κόσμο, επειδή τα βουνά της προκαλούν ένα φαινόμενο αναστροφής της θερμοκρασίας. Η θερμοκρασία εκείνη την ημέρα ήταν 32 °C.
Το αεροσκάφος του ατυχήματος
Το SX-OAA, με το όνομα Olympic Zeus, ήταν ένα Boeing 747-200. Το Boeing 747 είναι διώροφο, διπλασίων διαστάσεων από τα τυπικά αεροσκάφη. Μία από τις κύριες τεχνολογίες που επέτρεψαν σε ένα αεροσκάφος τόσο μεγάλο όσο το 747 να απογειωθεί ήταν ο κινητήρας high-bypass turbofan. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Pratt & Whitney ανέπτυξε έναν νέο τέτοιο κινητήρα και όρισε το JT9D για την πρώοση του 747. Ο νέος αυτός κινητήρας, χρησιοποιώντας έγχυση νερού, έδωσε περισσότερη ώθηση για το βαρύ αεροσκάφος ευρείας ατράκτου.
Ο πιλότος
left|thumb|200px|Υπηρεσιακή ταυτότητα της ΟΑ με την ημερομηνία πρόσληψης του Σήφη Μιγάδη από την ΤΑΕ (στις 15 Σεπ.48). Ο Κυβερνήτης της πτήσης ονομαζόταν Σήφης Μιγάδης (1923, Ηράκλειο Κρήτης - 1996, Αθήνα). Είχε 32 χρόνια εμπειρίας στο ενεργητικό του και συμμετείχε ως εθελοντής στη Μάχη της Κρήτης, λαμβάνοντας μέρος σε όλες τις μάχες στην περιοχή του Ηρακλείου. Εν συνεχεία εντάχθηκε στην αντιστασιακή ομάδα Φορς 133 (Force 133) και τον Ιούνιο του 1943, φοβούμενος ότι η δράση του είχε αποκαλυφθεί, φυγαδεύτηκε μαζί με άλλους, για την Αίγυπτο. Εκεί κατετάγη στην Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, όπου υπηρέτησε ως Έφεδρος Σμηνίας Χειριστής (κλάσης 1944 / 4578), μέχρι τις 6 Αυγούστου 1948. Ως πιλότος σε πολιτικά αεροσκάφη προσλήφθη αρχικά στην ΤΑΕ το 1948 και παρέμεινε στην Ολυμπαική Αεροπορία μέχρι την συνταξιοδότησή του το 1981. (βλ. σχετική εικόνα)
Περίληψη πτήσης
Η Boeing ανέφερε ότι σημειώθηκε «σβήσιμο του κινητήρα» κατά την απογείωση, ενώ οι ελληνικές εφημερίδες ανέφεραν ότι σημειώθηκε έκρηξη.
Με βάση την εξέταση του καταγραφέα δεδομένων πτήσης, η Boeing κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εννέα δευτερόλεπτα μετά την απογείωση, το πλήρωμα πτήσης είχε απενεργοποιήσει τις αντλίες έγχυσης νερού, γεγονός που μείωσε την ώθηση. Η απενεργοποίηση των αντλιών όταν το αεροπλάνο βρισκόταν σε αναρρίχηση περιόρισε την ικανότητα του αεροπλάνου να αναρριχηθεί. Η Boeing δηλώνει ότι η ώθηση αυξήθηκε χειροκίνητα μετά από 325 δευτερόλεπτα και στη συνέχεια το αεροπλάνο ανέβηκε κανονικά.
Μυθολογία Ασάντι
Ο σημαντικότερος θεός στο πάνθεον της μυθολογίας των Ασάντι της Γκάνας είναι ο Νυάμε, (Nyame) (επίσης Νυανκοπόν (Nyankopon)), ο παντογνώστης και πανίσχυρος, θεός-ουρανός. Η σύζυγός του είναι η Ασάσε Γιάα (Asase Yaa) και οι σημαντικότεροι γιοι τους ο Μπία, (Bia) και ο Τάνο (Tano). Η Ασάσε Γιάα εκπροσωπεί στη μυθολογία Ασάντι τη μητέρα θεά της γονιμότητας. Ο Μπία και ο Τάνο δεν είναι βέβαια οι μοναδικοί γιοι του Νυάμε. Από τους πολλούς γιους του ο καθένας είχε να εκτελέσει μια διαφορετική λειτουργία. Άλλος ήταν βροχοποιός, άλλος η ηλιακή ακτινοβολία (κ.λπ.) Η λατρεία του Νυάμε ήταν αποκλειτικό προνόμιο των φυλετικών βασιλιάδων, ενώ ο απλός λαός επιτρεπόταν να λατρεύει μόνο τους γιους του.
Ο Τάνο είναι ένας από τους σημαντικότερους θεούς των Ασάντι. 'Όλοι οι άλλοι θεοί, ειδικά οι ποτάμιοι θεωρούνται παιδιά του Τάνο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι Ασάντι πιστεύουν ότι οι ανιμιστικοί θεοί τους είναι εγγόνια του μεγάλου Νυάμε και λειτουργούν ως αγγελιαφόροι ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό.
Πτήση ΟΑ 411 της 9ης Αυγούστου 1978
Ανάλυση της πτήσης
Η πτήση 411 της Ολυμπιακής Αεροπορίας στις 9 Αυγούστου 1978, από Αθήνα προς Νέα Υόρκη εκτελέστηκε με ένα από τα αεροσκάφη τύπου Boeing B-747-284B που λειτουργούσε τότε η ΟΑ. Το αεροσκάφος του συμβάντος είχε αριθμό ουράς (Νηολόγιο) SX-OAA και ονομασία Olympic Zeus. Η πτήση μετέφερε 348 επιβάτες και εικοσαμελές πλήρωμα, με μέγιστο βάρος απογείωσης τα 353.000 κιλά, από τα οποία οι 160 τόνοι ήταν καύσιμα. Μαζί με τον Μιγάδη, πετούσε και ο συγκυβερνήτης Κωνσταντίνος Φικάρδος, ο οποίος ήταν φίλος του Μιγάδη.
Σύμφωνα με την Boeing, οι κινητήρες 3 και 4 ήταν πιο αδύναμοι από το συνηθισμένο καθώς το αεροσκάφος κινούνταν. Το αεροπλάνο αρχικά απογειώθηκε κανονικά, αλλά μετά έχασε τον υπ' αριθμόν 3 κινητήρα του, ο οποίος εξερράγη λόγω υπερθέρμανσης των αγωγών ψύξης του στροβίλου, ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία απογειωνόταν — άρα δεν μπορούσε να φρενάρει — να ματαιώσει την απογείωση και να σταματήσει. Αυτό δεν αναφέρθηκε στην μελέτη της Boeing, αλλά ο τύπος της εποχής το ανέφερε κανονικά. Ωστόσο, η Boeing ανέφερε ότι περίπου εννέα δευτερόλεπτα μετά, ο διακόπτης της αντλίας νερού ήταν απενεργοποιημένος, λόγω κακής συνεννόησης του πληρώματος. Οι πιλότοι αμέσως κατάλαβαν την κρισιμότητα της κατάστασης και επέδειξαν ψυχραιμία, ενώ παράλληλα και προκειμένου να κρατήσουν το αεροσκάφος στον αέρα, παραβίασαν αρκετά προτόκολλα της κατασκευάστριας εταιρείας Boeing. Κατ' αρχάς αμέσως μετά την απογείωση, ο Μιγάδης ζήτησε και ανέβασαν τους τροχούς, κάτι που απαγορεύεται από το εγχειρίδιο πτήσεως. Εκείνη την ώρα το αεροσκάφος πετούσε στα 35 πόδια (11 μέτρα).
Ο Μιγάδης, ο οποίος ήξερε πολύ καλά την αεροδυναμική, πετούσε το αεροσκάφος σταθερό σε οριζόντια θέσης. Δεν μπορούσε να κάνει ελιγμούς, ούτε να στρίψει. Οι επιβάτες, στην πλειονότητά τους Αμερικανοί τουρίστες, νόμιζαν ότι ο πιλότος, το είχε κάνει εσκεμμένα, προκειμένου να τους δείξει τα Νότια Προάστια, βγάζοντας ακόμη και φωτογραφίες. Αντιθέτως, οι κάτοικοι του Άλιμου, του Παλαιού Φαλήρου, της Νέας Σμύρνης, της Καλλιθέας, του Κερατσινίου κτλ. έβλεπαν έκπληκτοι, να ίπταται από πάνω τους ένα θηριώδες αεροσκάφος και να σπάει τις κεραίες των τηλεοράσεων από τις ταράτσες τους. Επόμενο εμπόδιο ήταν ο πύργος της Interamerican, από τον οποίον πέρασε ξυστά, ενώ μάλιστα πέταξε τόσο κοντά που μία αεροσυνοδός είχε δηλώσει πως μπορούσε κυριολεκτικά να δει τους υπαλλήλους να εργάζονται στα γραφεία τους. Ακολούθησε το φουγάρο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι και τέλος, ανυπέρβλητο εμπόδιο, το Όρος Αιγάλεω.
Από την αρχή του συμβάντος (με την έκρηξη στον υπ' αριθμόν 3 κινητήρα) ο Κυβερνήτης Σήφης Μιγάδης, "θεωρώντας εαυτούς νεκρούς" και στην προσπάθειά του να έχει όσο το δυνατόν λιγότερα θύματα στο έδαφος, προσπαθούσε να προσκρούσει το αεροσκάφος επί του Όρους Αιγάλεω, «μήπως και σωθούν οι πίσω επιβάτες και τα Νότια Προάστια». Εάν έπεφτε, οι 150 τόνοι κηροζίνης στα μέσα του καλοκαιριού, στις 2 η ώρα το μεσημέρι, με θερμοκρασία 32° C και με υγρασία 29,83 Hg (στα 83 πόδια [25,3 μ.]) θα προκαλούσαν πυρκαγιά, οι οποία προφανώς θα είχε αρνητικές συνέπειες.
Μυθολογία Ασάντι
Ο Ανάνσι (Αράχνη είναι ένας πολιτισμικός ήρωας που αν και δεν παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μυθολογίας των Ασάντι, εντούτοις είναι κεντρικό πρόσωπο στους λαϊκούς μύθους των Ασάντι, όπου απεικονίζεται ως κατεργάρης.
Πτήση ΟΑ 411 της 9ης Αυγούστου 1978
Ανάλυση της πτήσης
Το μεγαλύτερο εμπόδιο του όρους Αιγάλεω στα 1.539 πόδια (469 μ.) προκάλεσε μεγάλη ανησυχία επειδή η χαμηλή ταχύτητα αέρα και το ελάχιστο ύψος δεν άφηναν στο πλήρωμα πτήσης αρκετό χώρο για να εκτελέσει μια κανονική στροφή. Στις 2:05 μ.μ., ένας ελαφρύς αντίθετος άνεμος έδωσε στο αεροπλάνο κάποιο ύψος, το οποίο επέτρεψε στον Μιγάδη να κάνει μια σταδιακή στροφή για να αποφύγει τη συντριβή στο βουνό. Αφού πέταξε πάνω από τη θάλασσα για να ρίξει μερικά καύσιμα, το αεροσκάφος επέστρεψε στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Ελληνικού με ασφάλεια. Στο αεροδρόμιο περίμεναν οι δύο κόρες του Μιγάδη, ειδοποιημένες από έναν ξάδερφό τους, ο οποίος είχε δει το αεροσκάφος να πετά κοντά στο γήπεδο του Πανιωνίου. Αργότερα ο Μιγάδης συνέχισε την πτήση με άλλο αεροπλάνο.
Τα αποτελέσματα της έρευνας
Σύμφωνα με την έκθεση του Brien S. Wygle, στελέχους της  Boeing,  "Ανάλυση επιδόσεων της απογείωσης της Ολυμπιακής Αεροπορίας στην Αθήνα στις 9 Αυγούστου 1978 με βλάβη του κινητήρα κατά την περιστροφή", η εταιρεία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι:
Μυθολογία Ασάντι
Κατηγορία:Μυθολογίες της Αφρικής
Πτήση ΟΑ 411 της 9ης Αυγούστου 1978
Τα αποτελέσματα της έρευνας
''«...Οι χαμηλές επιδόσεις μετά την απογείωση δεν οφείλονται σε δυσλειτουργία του αεροσκάφους ή των κινητήρων. Αντιθέτως, το πρόβλημα προκλήθηκε από το ακούσιο κλείσιμο των αντλιών έγχυσης νερού από το πλήρωμα και την επακόλουθη μείωση της ώσης. Η απώλεια υγρής ώσης σε μια κατάσταση όπου το αεροπλάνο ήταν περιορισμένο στην άνοδο κατά την απογείωση, μείωσε σημαντικά την ικανότητα συνέχισης της πτήσης με επαρκή θετική κλίση ανόδου. Μόλις αυξήθηκε χειροκίνητα η ώση σε χρόνο συντονισμού περίπου 325 δευτερολέπτων, το αεροπλάνο πραγματοποίησε άνοδο κανονικά....»''
Η Boeing επισήμως θεωρούσε το αεροσκάφος "χαμένο", καθώς κάθε φορά που το προσωμοίωνε την πτήση, εκείνο έπεφτε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:1978 Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα της Ολυμπιακής Αεροπορίας
Ελληνική απογραφή 1928
Ο συνολικός πραγματικός πληθυσμός της χώρας ανήλθε στους 6.204.684 κατοίκους. Η συνολική επιφάνεια κατά την απογραφή ήταν 129.281 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μειωμένη σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή, λόγω των απολεσθέντων εδαφών (Ανατολική Θράκη, Ίμβρος, Τένεδος) μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Επομένως, η πυκνότητα ήταν 47,9 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Ο αριθμός των προσφύγων ήταν 1.221.849, τουτέστιν 19,7 του συνολικού πληθυσμού. Ο αστικός πληθυσμός αυξήθηκε επίσης κατακόρυφα· 31,1% του πληθυσμού ζούσε σε αστικές περιοχές, 14,5 σε ημιαστικές και 54,4 σε αγροτικές περιοχές.
Εδαφική κατάσταση
Κατά την απογραφή το ελληνικό κράτος έχει φτάσει περίπου τις σημερινές του διαστάσεις. Συγκεκριμένα συμπεριλαμβάνει την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τα Νησιά του Αιγαίου, τα Νησιά του Ιονίου, την Κρήτη, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Ωστόσο, από τα νησιά του Αιγαίου εξαιρούνται τα υπό ιταλική κατοχή Δωδεκάνησα καθώς και οι παραχωρημένες στην Τουρκία νήσοι Ίμβρος και Τένεδος. Στα εδάφη που έχασε η Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή συμπεριλαμβάνεται και η Ανατολική Θράκη. Τέλος, κατά την απογραφή η Ελλάδα διαιρείτο σε 38 νομούς, 141 επαρχίες, 53 δήμους και 4.990 κοινότητες, με συνολικό αριθμό πόλεων και χωριών 10.952, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του 1912.
Πληθυσμός κατά γεωγραφικά διαμερίσματα
Όλη η Μακεδονία, πλην των Νομών Δράμας και Σερρών, αποτελεί τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Οι Νομοί αυτοί μαζί με τη Δυτική Θράκη αποτελούν τη Γενική διοίκηση Θράκης με έδρα την Κομοτηνή. Η Ήπειρος αποτελεί τη Γενική Διοίκηση Ηπείρου με έδρα τα Ιωάννινα και η Κρήτη τη Γενική Διοίκηση Κρήτης με έδρα τα Χανιά.
Πληθυσμός κατά χώρα γέννησης
Ο παρακάτω πίνακας απεικονίζει τις κυριότερες χώρες (ή περιοχές), όπου είχαν απογραφόμενοι. Απεικονίζεται επίσης ο αριθμός των προσφύγων μετά την Συνθήκη της Λωζάννης (Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος, Κωνσταντινούπολη) αλλά και μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες της Βουλγαρίας μετεγκαθίσταντο στην Ελλάδα και Βούλγαροι της Ελλάδας στη Βουλγαρία.
Πληθυσμός κατά θρήσκευμα
Τα άτομα που δήλωσαν ορθόδοξοι ανέρχονται σύμφωνα με την απογραφή σε 5.961.529. Οι καθολικοί ήταν 35.182, ενώ οι Διαμαρτυρόμενοι 9.003. Οι καθολικοί είναι συγκεντρωμένοι στις Κυκλάδες, όπου αποτελούν το 8% του πληθυσμού και στα Ιόνια Νησιά, όπου αποτελούν το 2% του πληθυσμού. Στην επαρχία Τήνου αποτελούσαν το 33% του πληθυσμού. Οι Εβραίοι ήταν κατά την απογραφή 72.791 και η πλειοψηφία αυτών κατοικούσε στη Μακεδονία (60.484). Συγκεκριμένα το 10% του πληθυσμού του Νομού Θεσσαλονίκης είναι Εβραίοι, ενώ το ποσοστό αυτό ανήλθε σε 2% στους Νομούς Καβάλας και Κέρκυρας.
Όσον αφορά στους Μουσουλμάνους, αυτοί ανέρχονται σε 126.017 δηλαδή περίπου το 2% του συνολικού πληθυσμού. Οι πληθυσμοί αυτοί αποτελούν κυρίως τους Μουσουλμάνους της Θράκης (102.621) και τους αλβανικής καταγωγής μουσουλμάνους της Ηπείρου (19.244), οι οποίοι εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή των πληθυσμών. Στο Νομό Ροδόπης (σημερινοί Νομοί Ξάνθης και Ροδόπης) αποτελούν το 50% του πληθυσμού, στον Έβρο το 10%, ενώ στους Νομούς Ιωαννίνων και Πρέβεζας της Ηπείρου αποτελούν το 8% και το 7% αντίστοιχα.
Πληθυσμός κατά γλώσσα
Από τους 6.204.684 κατοίκους, 5.759.523 δήλωσαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική. Την τουρκική δήλωσαν 191.254· 93.793 τη δήλωσαν στη Δυτική Θράκη, δηλαδή το 91,3% του μουσουλμανικού πληθυσμού και το 30,9 του συνολικού πληθυσμού της Θράκης. Οι υπόλοιποι ομιλητές της τουρκικής είναι διεσπαρμένοι σε όλη τη χώρα και πρόκειται για τουρκόφωνους χριστιανούς πρόσφυγες. 63.200 κάτοικοι δήλωσαν ως μητρική γλώσσα τη «μακεδονοσλαβική», δηλαδή τις σλαβικές διαλέκτους της Βόρειας Ελλάδας, ενώ 33.634 την «ισπανική», εννοώντας τη Λαντίνο, τη διάλεκτο των Σεφαρδιτών Εβραίων. Ακολουθούν η αρμενική με 33.634, καθώς, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μαζί με τους Έλληνες, κατέφυγε στην Ελλάδα και ένας αριθμός Αρμενίων· έπειτα η «κουτσοβλαχική» με 19.703, η «αλβανική» (αρβανίτικα) με 18.773, η βουλγαρική με 16.775, η αθιγγανική με 4.998, η ρωσική με 3.295, η ιταλική με 3.199 και η αγγλική 2.098.
Το ποσοστό των κατοίκων με μητρική γλώσσα την ελληνική είναι υψηλό (μεγαλύτερο του 90%) σε όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα, εκτός της Δυτικής Θράκης, όπου το 60% έχει μητρική γλώσσα την ελληνική, και της Μακεδονίας (83%). Μεταξύ των ξενόγλωσσων, στη Στερεά Ελλάδα, στη Θεσσαλία και στη Δυτική Θράκη περισσότεροι είναι οι τουρκόφωνοι, στις Κυκλάδες, στην Πελοπόννησο, στα Νησιά του Αιγαίου και στην Κρήτη οι ομιλητές της αρμενικής. Στα Ιόνια Νησιά η πολυπληθέστερη γλωσσική ομάδα μετά τους ελληνόφωνους είναι οι ομιλητές της ιταλικής, στη Μακεδονία οι ομιλητές των σλαβικών διαλέκτων και στην Ήπειρο οι αλβανόφωνοι.
Πηγές
1928
Μουσείο του Λούβρου
Το μουσείο του Λούβρου (γαλλικά: Musée du Louvre) είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης στον κόσμο. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού, στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα και εκθέτει 35.000 έργα τέχνης - το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια. Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 60.600 τετραγωνικών μέτρων και ανάμεσα σε αυτές είναι και οι ελληνικές, που καλύπτουν 25 αίθουσες ή χώρους.
Η ονομασία
thumb|right|Το Λούβρο ως φρούριο Το Λούβρο αρχικά ήταν αμυντικό φρούριο και υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ονομασία του. Σύμφωνα με την πρώτη, ονομάστηκε Λούβρο λόγω του τοπωνυμίου της περιοχής όπου οικοδομήθηκε: αυτή λεγόταν Λουκαλανιά. Πιθανολογείται ότι η περιοχή ονομαζόταν έτσι επειδή είχε πολλούς λύκους (στα λατινικά lupus και το θηλυκό, δηλαδή λύκαινα, στην καθομιλουμένη της εποχής εκείνης στη Γαλλία, λεγόταν lupara). Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η ονομασία προέρχεται από την σαξωνική λέξη lauer ή lower, η οποία στα ελληνικά αποδίδεται ως «οχυρωμένο φρούριο». Τρίτη εκδοχή: από τη φράση L'oeuvre για το αριστουργηματικό έργο, που όμως δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, αφού το κτίσμα αναφέρεται ως Λούβρο ήδη από το 1200, όταν ακόμα στο φρούριο δεν υπήρχε καμία συλλογή.
Οι πρώτες συλλογές
Το Λούβρο έγινε μουσείο μετά την Γαλλική επανάσταση. Μέχρι τότε ήταν ανάκτορο των βασιλέων της Γαλλίας και πιο πριν απλώς φρούριο. Συγκεκριμένα το κτίριο που σήμερα στεγάζει το μουσείο οικοδομήθηκε σταδιακά στο πέρασμα των αιώνων αλλάζοντας σημαντικά μορφή ανάλογα με τις χρήσεις του. thumb|right|[[Μόνα Λίζα|Τζοκόντα]] Αρχικά, το 1190, οικοδομήθηκε εκεί ένα μεγάλο οχυρό από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ Αύγουστο. Άλλαξε πολύ η αρχιτεκτονική και η μορφή του απ' τους διαδόχους, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως ανάκτορο, καθιστώντας το σημαντικά πολυτελέστερο και πιο καλλιτεχνικό. Παράλληλα, με το πέρασμα των αιώνων, οι βασιλείς της Γαλλίας φρόντιζαν να αποκτούν και διάφορα πολύτιμα αντικείμενα - άλλα ήταν λάφυρα πολέμων και άλλα αγορές ή δωρεές προς αυτούς. Τα αντικείμενα αυτά, στην πλειοψηφία τους ζωγραφικοί πίνακες, αποτέλεσαν σταδιακά τη λεγόμενη «βασιλική συλλογή» που υπήρξε και ο αρχικός πυρήνας του μουσείου όταν από ανάκτορο μεταβλήθηκε σε κέντρο τέχνης και μουσείο μετά τη γαλλική επανάσταση.
Τα πρώτα έργα σε είδος συλλογής άρχισαν ουσιαστικά να συγκεντρώνονται γύρω στο 1500 από τον Φραγκίσκο Α΄. Ο Φραγκίσκος ήταν εκείνος που απέκτησε (το 1519) τη Τζοκόντα του Λεονάρντο ντα Βίντσι όπως και την «Ωραία Κηπουρό» και την «Αγία Οικογένεια» του Ραφαήλ. Επί Φραγκίσκου αποκτήθηκε η προσωπογραφία του (έργο του Τιτσιάνο) και ο «Ευαγγελισμός» του Φρα Μπαρτολομέο. Ο Φραγκίσκος επίσης επέκτεινε σημαντικά τις πτέρυγες του χώρου για να προβάλλεται πιο λαμπρά η βασιλική συλλογή. Το 1549 δημιουργήθηκε μια μεγάλη αίθουσα εορτασμών (η οποία χρησίμευσε αργότερα και ως δικαστήριο) και που είναι σήμερα η «Αίθουσα των Καρυάτιδων» - φιλοξενεί πιστά αντίγραφα των Καρυάτιδων και πολλά πρωτότυπα έργα της αρχαιότητας. Το 1553 ολοκληρώθηκε η αίθουσα που οδηγούσε τότε στον προθάλαμο του βασιλιά και που σήμερα είναι η αίθουσα ετρουσκικών αρχαιοτήτων. Το Λούβρο ξαναπήρε ώθηση το 1600 επί Ερρίκου Δ', ο οποίος αύξησε τη συλλογή (κυρίως πινάκων ζωγραφικής) και η οποία έφτασε να αριθμεί τότε 200 ξεχωριστά έργα.
Αυτό που σήμερα στο μουσείο ονομάζεται «Στοά του Απόλλωνα» δημιουργήθηκε περίπου το 1602 από την σύζυγο του Ερρίκου Δ΄, τη Μαρία των Μεδίκων, που θέλησε εκεί να διαμορφώσει μια αίθουσα τέχνης με προσωπογραφίες βασιλέων και την ονόμασε «Αίθουσα των Πινάκων». Το 1639 προστέθηκε στο κτίσμα ο «Πύργος του Ρολογιού».
Η «βασιλική συλλογή» αυξήθηκε σημαντικά και επί Λουδοβίκου ΙΓ΄, χάρη όμως μάλλον στον καρδινάλιο Ρισελιέ παρά στον ίδιο. Ο Ρισελιέ είχε αποκτήσει μια μεγάλη προσωπική συλλογή έργων τέχνης και μετά το θάνατό του το 1642, αυτή πέρασε ως κληροδότημα στον βασιλιά της Γαλλίας και από αυτόν στη βασιλική συλλογή. Ανάμεσα στα έργα που είχε αποκτήσει ο Ρισελιέ και σήμερα ανήκουν στο Λούβρο ήταν και το «Δείπνο στην Εμμαούς», του Βερονέζε. Το 1625 στη βασιλική συλλογή (και σήμερα στου μουσείου του Λούβρου) προστέθηκαν 24 πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς με θέμα τη ζωή της Μαρίας των Μεδίκων συζύγου του Ερρίκου Δ΄.
Σημαντική ώθηση
Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ ανέλαβε τα ηνία της χώρας ουσιαστικά ο Καρδινάλιος Μαζαρέν, ο οποίος κατάφερε να εμπλουτίσει σημαντικά το Λούβρο. Το 1661 πέθανε ο Μαζαρέν και την ίδια χρονιά εκδηλώθηκε στα ανάκτορα μεγάλη πυρκαγιά που απείλησε και τη βασιλική συλλογή. Στη συνέχεια ανέλαβε πλήρως τη διακυβέρνηση της χώρας ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ που ήταν επίσης φιλότεχνος. Θεωρείται ότι για τη βασιλική συλλογή σημαντικότεροι υπήρξαν ο Φραγκίσκος ο Α΄, ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ και αργότερα ο Ναπολέων. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανέθεσε στον πρωθυπουργό του Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ να κάνει συστηματικά αγορές και να ψάχνει ευκαιρίες. Επί της βασιλείας του το Λούβρο απέκτησε, το 1662, τη συλλογή του τραπεζίτη Ζαμπάκ -σε αυτήν περιλαμβάνονταν 60 έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων πολλά έργα των Βερονέζε και Τιτσιάνο. Δέκα χρόνια αργότερα η βασιλική συλλογή εμπλουτίστηκε με άλλα 101 έργα, ανάμεσα στα οποία ήταν «Η Υπαίθρια συναυλία» και «Ο άνθρωπος με το γάντι» του Τιτσιάνο καθώς και «Η κοίμηση της Θεοτόκου», του Καραβάτζο. Το 1678 ολοκληρώθηκε η μεγάλη Τετράγωνη Αυλή ύστερα από εργασίες 18 ετών. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για το μετέπειτα μουσείο του Λούβρου, όμως παράλληλα ο Λουδοβίκος αποφάσισε να μετακινηθεί στο ανάκτορο των Βερσαλλιών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το κτίριο του Λούβρου να παραμεληθεί -κάποιες πτέρυγές του κυριολεκτικά αφέθηκαν να καταρρεύσουν. Ο Κολμπέρ προσπάθησε να περισώσει τη βασιλική συλλογή αλλά ματαιοπονούσε γιατί άλλα κομμάτια μεταφέρθηκαν τότε στις Βερσαλλίες και άλλα σε ιδιωτικές κατοικίες ευγενών.
Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ η κατάσταση επιδεινώθηκε, γιατί ο διάδοχός του Λουδοβίκος ο ΙΕ΄ καθιέρωσε να δανείζει ή να νοικιάζει σπουδαία έργα τέχνης σε διάφορους αριστοκράτες ώστε να διακοσμούν τις αίθουσες των κατοικιών τους.
Προεπαναστατικά
Το 1750 ο αδελφός της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, Μαρκήσιος Ντε Μαρινί κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου 110 από τα διάσπαρτα αριστουργήματα και το 1769, ο κόμης ντε Ανζιβιλιέ, υπεύθυνος τότε της "Βασιλικής Αίθουσας Πινάκων" έπεισε τον Λουδοβίκο ΙΕ' ότι η συλλογή θα έπρεπε πια να αξιοποιηθεί και για το κράτος. Επίσης τον έπεισε ότι το Λούβρο θα έπρεπε σταδιακά να μετατραπεί σε μουσείο. Το σχέδιο δεν προχώρησε ιδιαίτερα, ώσπου ανέβηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ που άφησε περισσότερες πρωτοβουλίες στον κόμη και αυτός τότε άρχισε νέες αγορές και διοργάνωσε "Σαλόνια" ή εκθέσεις. Από αυτές το Λούβρο απέκτησε πολλά έργα του Ζακ Λουί Νταβίντ και γενικά χάρη στον κόμη η συλλογή εμπλουτίστηκε με 250 έργα Φλαμανδών και Ολλανδών δημιουργών.
Η Γαλλική Επανάσταση
Η επανάσταση υπήρξε σταθμός για το Λούβρο, αφού χάρη σε αυτήν αποφασίστηκε το κτιριακό συγκρότημα να μετατραπεί οριστικά σε μουσείο και να ονομαστεί «Κεντρικό Μουσείο των Τεχνών», «Μουσείο της Δημοκρατίας» και μετά «Γαλλικό Μουσείο». Άρχισε να λειτουργεί ως μουσείο τον Αύγουστο του 1793. Τα ¾ των εκθεμάτων του προέρχονταν από τις βασιλικές συλλογές του παρελθόντος και το υπόλοιπο 1/4 προερχόταν από την κατασχεθείσα εκκλησιαστική περιουσία και τη δήμευση της περιουσίας των ευγενών της χώρας.
Ο Ναπολέων
Ο Ναπολέων ονειρευόταν να δημιουργήσει στο Παρίσι το μεγαλύτερο μουσείο στον κόσμο. Τα εκθέματα του μουσείου εμπλουτίστηκαν πράγματι εντυπωσιακά με τους Ναπολεόντειους πολέμους οι οποίοι απέφεραν αναρίθμητες αρχαιότητες από την Ιταλία, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Αίγυπτο, τη Μέση Ανατολή και άλλες περιοχές. Ο Ναπολέων καθιέρωσε μάλιστα στους όρους ειρήνης να προβλέπεται η πολεμική αποζημίωση σε είδος και, συγκεκριμένα, σε έργα τέχνης που εκτιμούνταν από Γάλλους ειδικούς.
Ανάμεσα σε όσα πήρε ο Ναπολέοντας ήταν και μια τεράστια ελαιογραφία του Πάολο Βερονέζε σε καμβά, «Ο Γάμος στην Κανά», διαστάσεων 9 Χ 6 μέτρων, που κοσμούσε ιταλικό μοναστήρι και την οποία ο Γάλλος ηγέτης έκοψε στα δυο ώστε να μπορέσει να τη μεταφέρει στο Παρίσι –το έργο δεν επιστράφηκε ποτέ στην Ιταλία παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν αργότερα στο Λούβρο. Πέρα από όσα πήρε ο Ναπολέοντας κάνοντας «αφαίμαξη» ειδικά στις ιταλικές συλλογές γλυπτών και ζωγραφικής, σημαντική εισροή εκθεμάτων σημειώθηκε και χάρη στις ανασκαφές που έγιναν με πυρετώδεις ρυθμούς από Γάλλους αρχαιολόγους κατά τον 19ο αιώνα στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο και στη Μέση Ανατολή.
Το 1797 άνοιξε η «Στοά του Απόλλωνα» και δύο χρόνια αργότερα η «Μεγάλη Στοά» με έργα κυρίως Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων, ενώ το 1800 λειτούργησε για πρώτη φορά και το τμήμα έργων τέχνης που δεν είχε συγκροτηθεί αποκλειστικά από ζωγραφικούς πίνακες -ουσιαστικά το τμήμα ελληνικών αρχαιοτήτων. Το 1803, το μουσείο διέθετε 19 αίθουσες και ονομαζόταν "Μουσείο Ναπολέοντα" -όμως αυτή η ονομασία δεν άντεξε στο χρόνο. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλό το 1815, οι περισσότεροι λαοί που είχαν χάσει έργα τέχνης, απαίτησαν να τους επιστραφούν. Οι επιμελητές του Λούβρου έκρυψαν τότε πολλά έργα τέχνης στις ιδιωτικές συλλογές τους, ώστε να μην απογυμνωθεί το Λούβρο πλήρως από τα ξένα έργα τέχνης που εξέθετε. Τα άλλα κράτη πληροφορήθηκαν τον "ελιγμό" των διευθυντών του Λούβρου και έστειλαν στο Λονδίνο διπλωματικές αποστολές με στόχο την αναζήτηση βοήθειας από τους Βρετανούς. Με την πίεση που ασκήθηκε, το Λούβρο αναγκάστηκε να αποδώσει αρκετά έργα, παρότι κάποια από αυτά είχαν ουσιαστικά διασωθεί ή αποκατασταθεί από τους φροντιστές του μουσείου. Τότε το Λούβρο αναγκάστηκε να αποδώσει πάνω από 5.000 αντικείμενα τέχνης. Μετονομάστηκε για άλλη μια φορά και τώρα λεγόταν "Βασιλικό Μουσείο".
Στη συνέχεια ο εμπλουτισμός του συνεχίστηκε, αλλά αυτή τη φορά όχι πλέον με πίνακες, αλλά με αποκτήματα από ανασκαφές που γίνονταν με πυρετώδεις ρυθμούς σε όλες τις μεσογειακές χώρες και στη Μέση Ανατολή.
Το 1824 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Γαλλικής Γλυπτικής που σήμερα λέγεται «Τμήμα Γλυπτικής του Λούβρου», όπου και εκτίθενται οι «Σκλάβοι» του Μιχαήλ Αγγέλου. Το 1847 έγιναν τα εγκαίνια της «Ασσυριακής Αίθουσας», που μετέπειτα απετέλεσε τον πυρήνα του τμήματος Ανατολικής Τέχνης. Το 1850 το μουσείο διέθετε πλέον 44 αίθουσες.
Ο Ναπολέων Γ' (1852-1857)προχώρησε σε ριζική ανακαίνιση του Λούβρου μετονομάζοντάς το σε «Αυτοκρατορική Πόλη» και δημιουργώντας «Μουσείο Ηγεμόνων». Στις πτέρυγες της αυλής Ναπολεόν ανεγέρθηκε μια σειρά 86 ανδριάντων επιφανών ανδρών της Γαλλίας.
Νεότερα χρόνια
Η συλλογή του Λούβρου εμπλουτίστηκε σημαντικά το 1863, με την απόκτηση της συλλογής του μαρκησίου Τζιάν Πέτρο Καμπάνα, που έφερε από τη Ρώμη χιλιάδες αντικείμενα τέχνης -ανάμεσά τους 646 έργα ζωγραφικής, αρχαία ελληνικά αγγεία, ετρουσκικές τερακότες, γλυπτά κ.α. Λίγο αργότερα, το 1869, το Λούβρο αποκτά τη συλλογή του Λουί λα Καζ, τμήμα της οποία ήταν και "Η Βηθσαβέε με το γράμμα του Δαβίδ" του Ρέμπραντ.
Πολλά έργα προστέθηκαν μεταξύ 1852 και 1870, με αποτέλεσμα το Λούβρο να βρεθεί στα τέλη του αιώνα αυτού με 20.000 νέα αποκτήματα στις διάφορες συλλογές του. Κάποια έργα αποτελούσαν και δωρεές ιδιωτών όπως η Πιετά της Βιλνέβ-λε-Αβινιόν. Το 1863 μια εκστρατεία απέφερε στους Γάλλους τη Νίκη της Σαμοθράκης. Αν και το έργο τέχνης είχε καταστραφεί σημαντικά, θεωρήθηκε ένα από τα σημαντικότερα αποκτήματα και τέθηκε σε περίοπτη θέση από το 1884. Το μουσείο απέκτησε επίσης χιλιάδες έργα παίρνοντας τις συλλογές Ντυράν, Σαλτ, και Ντροβέτι.
Το 1870, με την ανακήρυξη της Γ' Δημοκρατίας, το Λούβρο έγινε κρατική περιουσία και ονομάστηκε "Εθνικό Μουσείο του Λούβρου". Η φωτιά της Κομμούνας κατά την εξέγερση του 1871 στο ανάκτορο του Κεραμεικού, το οποίο επικοινωνούσε με μουσειακούς χώρους, προκάλεσε αρκετές καταστροφές αλλά οι περισσότερες ζημίες ήταν αποκαταστάσιμες. Αποφασίστηκε έκτοτε να απομακρυνθούν από το μουσείο όλες οι ξένες προς αυτό υπηρεσίες - έμεινε μόνον μια υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών στην πτέρυγα Ρισελιέ.
Το 1888 προστέθηκαν τα ευρήματα του Γάλλου αρχαιολόγου Μαρσέλ Ντιελαφουά από τα Σούσα του Ιράν.
Το 1914 λόγω του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το μουσείο έκλεισε για να ξανανοίξει σταδιακά μετά το 1918. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η επέκταση του μουσείου επιβραδύνθηκε σημαντικά με εξαίρεση τη δωρεά του Ρότσιλντ Το 1922 άρχισε να λειτουργεί η πτέρυγα στην οποία εκτίθενται αντικείμενα Ισλαμικής τέχνης. Στο μεταξύ αποφασίστηκε το μουσείο να μη φιλοξενεί εκθέματα που είχαν φιλοτεχνηθεί μετά το 1848.
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το Λούβρο άδειασε για άλλη μία φορά και έμειναν εκεί μόνον έργα που ήταν δευτερεύουσας αξίας ή ήταν αδύνατον να μετακινηθούν. Η Τζοκόντα λέγεται πως «πέρασε» 4 χρόνια μέσα σε ένα φορτηγό, το οποίο μετακινείτο διαρκώς. Γενικά όλα τα πολύτιμα εκθέματα πακεταρίστηκαν πυρετωδώς μέσα σε δύο μέρες και φορτώθηκαν σε εκατοντάδες φορτηγά που ξεκίνησαν προς πολλούς διαφορετικούς και μυστικούς προορισμούς ώστε τα έργα να μην καταστραφούν από βομβαρδισμούς αλλά και γενικά το μουσείο να μην απογυμνωθεί από λεηλασίες. Τα περισσότερα εκθέματα μεταφέρθηκαν κυρίως σε φρούρια (châteaux) της περιοχής του Λίγηρα (Loire). Με τη λήξη του πολέμου άρχισε και η επάνοδος των έργων στο Λούβρο.
Σε όλο αυτό το διάστημα συνεχιζόταν και ο εμπλουτισμός του μουσείου, με αξιολογότερο απόκτημα τη συλλογή Ουόλτερ Γκιγιώμ το 1966, που περιλάμβανε 145 έργα των Ανρί Ματίς, Πικάσο, Αμεντέο Μοντιλιάνι, Ουτριλό κ.ά..
Το 1961 η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα απομακρύνει οριστικά από τους χώρους του Λούβρου το Υπουργείο Οικονομικών, επεκτείνοντας έτσι τους χώρους του Μουσείου. Το 1964, με εντολή του τότε υπουργού Πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ (André Malraux) εκσκάπτεται μια (ξηρή) τάφρος γύρω από το Μουσείο. Η οριστική αποχώρηση του Υπουργείου, ωστόσο, γίνεται το 1981 με εντολή του Προέδρου Φρανσουά Μιτεράν (Francois Mitterrand), ο οποίος παρουσιάζει και το μεγάλο σχέδιο ανασυγκρότησής του ολοκληρωτικά πλέον ως Μουσείου. Η επιμέλεια ανανέωσής του ανατίθεται στον σινοαμερικανό αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι, στον οποίο ανήκει και η σχεδίαση της γυάλινης πυραμίδας που κοσμεί σήμερα την είσοδο στο Μουσείο.
Η συλλογή του επαυξάνεται συνεχώς και το 1986 εμφανίζεται κρίση χώρου. Για την αντιμετώπισή της πολλά εκθέματα μεταφέρονται από το Λούβρο στο νεοδημιουργηθέν Μουσείο Ορσέ (Musée d'Orsay). Το 1997 ξεκινά η δεύτερη φάση αναδιοργάνωσης του Μουσείου με άνοιγμα νέων χώρων.
Το σημερινό Λούβρο διαθέτει τέσσερις πτέρυγες, οι οποίες ονομάζονται Denon, Richelieu, Sully και Napoléon. Η είσοδος των επισκεπτών γίνεται πλέον υπόγεια και όχι από τις θύρες των προσόψεων (πιθανότατα για λόγους ασφαλείας).
Οι συλλογές του μουσείου
Σήμερα το μουσείο έχει κατηγοριοποιήσει τα έργα του σε διάφορα τμήματα και τα κομμάτια εκτίθενται σε πολλές και διαφορετικές αίθουσες. Οι συλλογές αυτές είναι οι εξής:
Τμήμα Ανατολικών Αρχαιοτήτων
thumb|Πτερωτός ταύρος με ανθρώπινη κεφαλή, από αλάβαστρο και γύψο, ύψος 4,40 μ. [[Ασσυρία, 8ος αιώνας π.Χ.]] Στο τμήμα αυτό ανήκουν έργα διαφόρων χωρών από την Ινδία και το Αφγανιστάν μέχρι την Τουρκία, τη Συρία αλλά και την Κύπρο Χωρίζεται σε τρεις συλλογές: της Μεσοποταμίας (με εκθέματα Σουμερίων, Βαβυλωνίων, Ασσυρίων κ.ά,), του Ιράν και των χωρών της Μέσης Ανατολής. Στο τελευταίο τμήμα περιλαμβάνονται έργα από την Κύπρο, την Παλαιστίνη, την αρχαία Φοινίκη ή το σημερινό Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και τη  Σαουδική Αραβία) Ξεχωρίζει ένα αγγείο του 4.000 π.Χ. από τα Σούσα, ανδρική κεφαλή από ορείχαλκο του 2.100  π.Χ. ύψους 1,5 μέτρου, κιονόκρανο με τις κεφαλές δύο ταύρων από το ανάκτορο του Δαρείου  από ασβεστόλιθο, του 500 π.Χ., ύψους περίπου 7,5 μ., η ζωοφόρος των τοξοτών, από τα Σούσα, ίδιας εποχής κ.α. Ως τμήμα αυτονομήθηκε το 1881 και περιλάμβανε ευρήματα από τις ανασκαφές που έκανε το 1847 στο βόρειο Ιράκ ο Γάλλος πρόξενος εκεί Πωλ Εμίλ Μποτά, ο Ερνέστ Ρενάν στη Φοινίκη το 1862, ο Μόργκαν στα Σούσα, ο Σέφερ στην Εγκώμη της Κύπρου.
Τμήμα Αιγυπτιακής Τέχνης
right|thumb|upright|[[Ο καθιστός γραφέας, άγαλμα από την Σακάρα της Αιγύπτου. Χρονολογείται στο 2600 έως 2350 π.Χ.]] Το τμήμα αυτό δημιουργήθηκε το 1826 και περιλαμβάνει 55.000 ευρήματα από τα οποία εκτίθενται τα 6.000. Ακολουθεί την αιγυπτιακή ιστορία από την φαραωνική εποχή μέχρι τους Κόπτες, τους Πτολεμαίους και τους Ρωμαίους. Πολλά από τα έργα αποκτήθηκαν από τον Ναπολέοντα το 1798 στην εκστρατεία που είχε κάνει έχοντας μαζί του τον Ντομινίκ Βιβάντ, που λίγο αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση του Λούβρου. Αρχικά το τμήμα είχε ως συντηρητή τον Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν, τον άνθρωπο που αποκρυπτογράφησε τη στήλη της Ροζέτας. Η συγκεκριμένη συλλογή πάντως αυξήθηκε σημαντικά και με την απόκτηση των συλλογών τριών συλλεκτών (των Ντυράν, Σαλτ και Ντροβέτι) που προσέθεσαν 7.000 κομμάτια. Μετά από ανασκαφές που έγιναν στην Μέμφιδα, το Λούβρο απέκτησε και τον αριστουργηματικό "Καθιστό γραφέα". Το Λούβρο έχει επίσης στην κατοχή του πάρα πολλούς παπύρους, μούμιες, ρουχισμό, κοσμήματα, παιχνίδια, μουσικά όργανα και όπλα των αρχαίων Αιγυπτίων. Ξεχωρίζουν επίσης η μεγάλη Σφίγα που βρέθηκε στο Δέλτα του Νείλου και χρονολογείται στο 2.600 π.Χ. ύψους 1,83 και μήκους 4,80 μ., το άγαλμα του φαραώ Σέσωστρι Γ΄, τα αγαλματίδια Νεφερτίτη και Ακενατόν από ψαμμίτη, ύψους 22 εκατοστών, τα αγαλματίδια με την οικογένεια του Όσιρι, η σαρκοφάγος του Ιμενεμινέτ κ.α.
Τμήμα αρχαιοτήτων ελληνικών, ετρουσκικών και ρωμαϊκών
το τμήμα ελληνορωμαϊκών μνημείων είναι μετά τους ζωγραφικούς πίνακες το αρχαιότερο τμήμα του Λούβρου και λειτουργεί από το 1800 - τότε ως «Μουσείο Αρχαιοτήτων». Μεταξύ των εκθεμάτων ήταν και ο Λαοκόων που επιστράφηκε όμως το 1814 στην Ιταλία από όπου το είχε πάρει ο Ναπολέων. Επεκτάθηκε όμως ξανά το μουσείο με την απόκτηση της συλλογής των Μποργκέζε και του Καμπάνα. Όταν ο Καμπάνα χρεωκόπησε, αγόρασε τη συλλογή του ο Ναπολέων Γ΄ και απέκτησε έτσι πάνω από 300 αρχαία αγάλματα ελληνικά και ρωμαΪκά. Ανάμεσα στα εκθέματα που ξεχωρίζουν είναι:
Τμήμα Γλυπτικής
Στην αρχή το μουσείο εξέθετε αποκλειστικά αγάλματα που ανήκαν στην περίοδο της αρχαιότητας με εξαίρεση γλυπτά του Μιχαήλ Άγγελου .Μετά το 1824 όμως άρχισε να εκθέτει και γλυπτά άλλων εποχών, στις οποίες έχει αφιερώσει πέντε αίθουσες –έργα από την Αναγέννηση μέχρι τον 18ο αιώνα. Το 1850 η διεύθυνση του μουσείου άνοιξε και αίθουσα για γλυπτά του Μεσαίωνα. Πάντως μέχρι και τότε τα γλυπτά ανήκαν ως τμήμα στον τομέα Αρχαιοτήτων και μόλις το 1871 ή το 1893 αποφασίστηκε να αποδεσμευτούν και να αυτονομηθεί ο τομέας γλυπτικής. Εκεί είναι τοποθετημένα εν γένει γλυπτά που δεν ανήκουν στο ελληνικό, ετρουσκικό ή ρωμαϊκό τμήμα. Το 1986 όλα τα έργα που ήταν μεταγενέστερα του 1850 μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Ορσέ (Musée d'Orsay). Ξεχωρίζουν ο "Δανιήλ και οι λέοντες", η "Ανάσταση του Χριστού", "Η Λουομένη" όπως και το "Έρως και ψυχή" του Αντόνιο Κανόβα.
Τμήμα ισλαμικής τέχνης
thumb|right|Ελεφαντόδοντο και ασήμι από την Ισπανία του 966 μ.Χ. Αυτό το τμήμα δημιουργήθηκε το 2003 συγκεντρώνοντας έργα που προέρχονται από την Ισπανία και την βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Αραβία και την Ινδία. Τα έργα είναι διαφόρων περιόδων, αλλά πάντως από το 622 μ.Χ μέχρι τον 19ο αιώνα. Στη βασιλική συλλογή, που λεγόταν και «συλλογή του στέμματος», ξεχωρίζει το "Βαπτιστήριο του Αγίου Λουδοβίκου", μια κολυμπήθρα που φιλοτεχνήθηκε στη Συρία ή στην Αίγυπτο στο μεταίχμιο του 13ου και 14ου αιώνα,που είναι ανάγλυφος ορείχαλκος με ασήμι και χρυσό και διάμετρο μισό μέτρο, ένας αστρολάβος ινδοπερσικής προέλευσης του 18ου αιώνα, η πυξίδα (από ελεφαντόδοντο) του αλ-Μουγίρα που βρέθηκε στην Κόρδοβα και είχε φιλοτεχνηθεί το 968 thumb|right|Βυζαντινό έργο του 6ου αιώνα από ελεφαντόδοντο -είχε και μαργαριτάρια -34Χ 26 εκατοστά
Τμήμα καλλιτεχνικών αντικειμένων
Μεταξύ των εκθεμάτων που ανήκουν στο τμήμα αυτό είναι και κοσμήματα ή μπιμπελό και αγαλματίδια, βιτρώ, κασετίνες, γενικά μικρά αντικείμενα τέχνης. Επίσης στον τομέα αυτό περιλαμβάνονται και μεγαλύτερα αντικείμενα τέχνης, όπως έπιπλα εποχής –από το μεσαίωνα μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Αρχικά ήταν υποκατηγορία του τμήματος γλυπτικής αλλά αυτονομήθηκε. Η συλλογή Ντυράν το 1825 απέφερε όμως στο Λούβρο πολλά βιτρό και έργα τέχνης που δεν μπορούσαν πια να εντάσσονται στη γλυπτική ενώ 800 αντικείμενα ποικίλων χρήσεων δόθηκαν και από τον Πιέρ Ρεβουάλ. Προστέθηκε ύστερα η δωρεά Σωβαζό με 1.500 μεσαιωνικά έργα και το 1862 προστέθηκαν επίσης χρυσά κοσμήματα και άλλα αντικείμενα του 15ου και 16ου αιώνα με τη συλλογή Καμπάνα. Τα περισσότερα αντικείμενα τέχνης εκτίθενται στην πτέρυγα Ρισελιέ και στην Στοά ή Γκαλερί του Απόλλωνα -αυτή ονομάστηκε έτσι από το ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν στον οποίο ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ (γνωστός και ως "Βασιλιάς Ήλιος") ανέθεσε να διακοσμήσει το χώρο με θέματα εμπνευσμένα από τον ήλιο.