cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καστέλο Ουρσίνο
Πτώση
Όταν κτίστηκε για πρώτη φορά το κάστρο, βρισκόταν σε έναν βράχο με θέα στη θάλασσα, ωστόσο ως αποτέλεσμα ηφαιστειακών εκρήξεων και σεισμών, βρίσκεται τώρα ένα χιλιόμετρο στην ενδοχώρα. Η πρώην τάφρος επίσης τον 17ο αι. ήταν γεμάτη με λάβα από έκρηξη της Αίτνας. Η σημερινή του τοποθεσία, που περιβάλλεται από δρόμους και καταστήματα σε μια τυπική πλατεία της Κατάνια, μπορεί να εντυπωσιάσει ορισμένους επισκέπτες ως ασυνήθιστη.
Σημερινή εποχή
Το κάστρο αποκτήθηκε από την πόλη της Κατάνια το 1932 και ανακαινίστηκε. Το Μουσείο της Πόλης (Museo Civico) άνοιξε στο ανακαινισμένο κάστρο στις 20 Οκτωβρίου 1934. Σήμερα, το μουσείο φιλοξενεί αντικείμενα και έργα τέχνης από το κάστρο, καθώς και από την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Αυτά τα αντικείμενα χρονολογούνται από την κλασική εποχή και μετά, αντιπροσωπεύοντας τις διαφορετικές επιρροές σε όλη την ιστορία της Σικελίας. Συχνά, το κάστρο φιλοξενεί επίσης προσωρινές εκθέσεις ή καλλιτεχνικές εκδηλώσεις (θεατρικές αναπαραστάσεις και συναυλίες). Είναι επίσης δυνατό να χρησιμοποιηθεί ο ιστορικός χώρος για τον εορτασμό ενός συλλόγου πολιτών.
Περαιτέρω εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 2009.
Διάταξη
Το κάστρο έχει μια ορθογώνια κάτοψη, με έναν μεγάλο κυκλικό πύργο σε κάθε γωνία και μια υπαίθρια εσωτερική αυλή.
Αίθουσα των Όπλων (Salone d'Armi)
Εδώ στεγάζεται το εκδοτήριο εισιτηρίων του μουσείου, καθώς και εβραϊκές επιγραφές και επιγραφές από το μεσαιωνικό σπίτι της Γερουσίας, όπου ελήφθη η απόφαση να εκδιωχθεί ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης το 1492, συμπεριλαμβανομένου ενός αντιγράφου της επιγραφής της Τζούλια Φιορεντίνα από το Λούβρο. Στεγάζει επίσης ένα μεσαιωνικό λίθο-κλειδί, ένα κανόνι του 16ου αι., τμήματα αρχαίου ρωμαϊκού μωσαϊκού που δείχνει τους μήνες, μια επιγραφή του 16ου αι. που αναφέρει έναν καστελάνο από το Τολέδο και ένα άγαλμα του Iγκνάτσιο Πατερνό Καστέλο, πρίγκιπα του Μπίσκαρι, από τον Aντόνιο Κάλι, που εκτίθεται με αντίγραφο του βιβλίου του Ταξίδι στις Αρχαιότητες της Σικελίας (Viaggio per le Antichità della Sicilia).
Το δωμάτιο, ωστόσο, πήρε το όνομά του από τη μεγάλη συλλογή όπλων του.
μικρογραφία|249x249εσ| Ρωμαϊκή πλίνθος.
Αίθουσα της Βόρειας Σύνδεσης (Sala di raccordo Nord)
Αυτό το δωμάτιο και εκείνα που το ακολουθούν, παρουσιάζουν ευρήματα από το ρωμαϊκό θέατρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένου ενός τεράστιου ακέφαλου αγάλματος, ενός κορμού του Ερμή και μιας πλίνθου, που βρήκε ο Μπίσκαρι το 1770 και δείχνει ένα τρόπαιο, που στεφανώνεται από δύο Νίκες και δύο βάρβαρους κρατούμενους στα πλάγια.
Πύργος του Λαβάρου (Torre delle Bandiere)
Αυτό φιλοξενεί θραύσματα ρωμαϊκού μωσαϊκού, άγαλμα του Ηρακλή και ένα γύψινο αντίγραφο της σαρκοφάγου της Κωνσταντίας της Αραγωνίας.
Σταύλος (Salone delle scuderie)
μικρογραφία|242x242εσ| Ρωμαϊκό μωσαϊκό με μια αλληγορία της Αφρικής.
μικρογραφία|334x334εσ| Ανάγλυφο από ιστορική στήλη.
Αίθουσα (Σάλα)
Εδώ φιλοξενούνται εκθέσεις από πήλινα αγάλματα με θέματα όπως η Αφροδίτη, ένα μικρό σκυλί σε αντιπαράθεση με ένα κόκορα, μια νύμφη σε ένα βράχο και ένα προϊστορικό κεφάλι. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι ένα κολοσσιαίο κριάρι, ενώ το πιο σημαντικό έργο στο δωμάτιο είναι ένα θραύσμα ιππέα, πιθανότατα από μια ιστορική στήλη, που βρέθηκε κοντά στην πύλη Κάρλο Ε΄.
Πύργος του Άλατος (Torre del Sale)
Ονομάστηκε από την προηγούμενη χρήση του ως αποθήκη αλατιού, τώρα φιλοξενεί ένα μωσαϊκό, το οποίο δείχνει ένα κεφάλι, που θεωρείται αλληγορία για την Αφρική, και μια προτομή μιας Αιγύπτιας γυναίκας.
Αίθουσα του Αγ. Γεωργίου / Παρεκκλησίου (Sala di San Giorgio / Sala della Cappella)
Εδώ παρουσιάζονται περίπου 2000 χάλκινα ειδώλια, από τα οποία τα 1600 είναι από τη συλλογή Μπενεντετίνι και τα υπόλοιπα από τη συλλογή Μπίσκαρι. Χρονολογούνται στην Αρχαϊκή, Σικελιωτική, Ελληνική, Ετρουσκική-Ρωμαϊκή και Ελληνιστική εποχή. Στεγάζει επίσης ένα μαρμάρινο ανάγλυφο της Δήμητρας και της Κόρης του 420 π.Χ., που βρέθηκε στο λόφο Mοντεβέρτζινε το 1930 και πολλά ελληνικά αγγεία, όπως ο ερυθρόμορφος κρατήρας με τον Περσέα και τη Μέδουσα από ανασκαφές στην Καμαρίνα.
μικρογραφία| Κολοσσιαίος κριός, 2ος αιώνας μ.Χ.
Πρώτος όροφος
εναλλ.=|δεξιά|μικρογραφία| [[Αντονέλλο ντε Σαλίμπα|Aντονέλο ντε Σαλίμπα - Mαντόνα με Παιδί ένθρονη.]]
Αίθουσα (Sala)
Αυτή στεγάζει:
μικρογραφία|307x307εσ| [[Φραντσέσκο Σολινέμα|Φραντσέσκο Σολιμένα - Άγιος Ιανουάριος.]]
Αυτό φιλοξενεί κυρίως έργα του 17ου και του 18ου αι, συμπεριλαμβανομένων αριστουργημάτων του Mατίας Στόμερ από τη συλλογή που δώρισε στην πόλη ο Τζιοβάνι-Μπατίστα Φινοκιάρo το 1826, όπως ο Θάνατος του Κάτωνα, η Σταύρωση του Αγίου Πέτρου, η αυτοκτονία του Σενέκα και ο Χριστός εμπαίζεται. Παρουσιάζει επίσης έργα του Πιέτρο Νοβέλι, όπως ο Άγιος Χριστόφορος, ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, ''η Mαντόνα και Παιδί με τον Άγ. Λουδοβίκο της Γαλλίας και ο Καλός Σαμαρείτης''. Αξιοσημείωτα είναι επίσης:
Αυτό το δωμάτιο φιλοξενεί έργα του 18ου αι.:
μικρογραφία|354x354εσ| [[Μικέλε Ραπισάρντι|Mικέλε Ραπιζάρντι: Ο Σικελικός Εσπερινός.]]
Αίθουσα Μικέλε Ραπιζάρντι (Sala Michele Rapisardi)
Όπως υποδηλώνει το όνομά του, αυτό το δωμάτιο παρουσιάζει κυρίως πίνακες του Mικέλε Ραπιζάρντι, συμπεριλαμβανομένου του Οι Σικελικοί Εσπερινοί, Κεφάλι της Ογήλια Πάτσα, μια αυτοπροσωπογραφία και μια μελέτη για τους Εσπερινούς. Φιλοξενεί επίσης έργα των Nατάλε Ατανάσιo (τα Δάκρυα [Sunt Lacrima Rerum], πιο γνωστό ως "ο Τρελός"; Γυναίκες στους Αγρούς, Τάσο και Καρδινάλιος των Έστε) και του Μπερνάρντο Καλεντάνο (Ο Προβεντσάν Σαλβάνι (στρατηγός των Γιβελίνων) στην πιάτσα ντελ Κάμπο).
Αίθουσα (Sala)
Αυτό φιλοξενεί αρκετά πορτρέτα του 19ου αι. από τους Ραπιζάρντα, Tζιουζέπε Ραπιζάρντι, Τζιουζέπε Σκιούτι, Νατάλε Ατανάσιο, Καλτσεντόνιο Ρέινα, Φραντσέσκο Λογιακόνο, Πασκουάλε Λιότα, Ντομένικο Μορέλι, Αλεσάντρο Αμπάτε, Aντονίνο Γκαντόλφο και Τζιουζέπε Γκαντόλφο, μαζί με έναν αριθμό απί κινεζικά βάζα του 18ου αι., βιολιά παραγωγής του Αντρέα Αμάτι, κεραμεικά Καλτατζιρόνε, χάλκινα αγαλματίδια της Αφροδίτης και του Ηφαίστου (Vulcanus) του 17ου αι., και ένα χάλκινο αγαλματίδιο του Περσέα του 18ου αι.
Ανοικτός χώρος
Αυτή η μεγάλη αίθουσα φιλοξενεί προσωρινές εκθέσεις, καθώς και γλυπτά, ανάγλυφα, επιγραφές από την Τσερτόζα ντι Νουοβαλούτσε και μια τεφροδόχο από τη σχολή Γκαγκινιάν. Ένα δωμάτιο δίπλα φιλοξενεί μέρος της νομισματικής συλλογής και ολόκληρο το Φόντο Σεμπαστιάνο Ιτάρ, συμπεριλαμβανομένων χαρακτικών του Iτάρ, που δείχνουν μελέτες μνημείων και έργων τέχνης στην Κατάνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Σικελία
Ρύμπνιτσα
Η Ρύμπνιτσα (μολδαβικά: Рыбница· ρουμανικά: Râbnița· ρωσικά: Рыбница· ουκρανικά: Рибниця) είναι πόλη στην Υπερδνειστερία (de facto) στη Μολδαβία (de jure). Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, έχει πληθυσμό 53.648 κατοίκους. Η Ρύμπνιτσα βρίσκεται στο βόρειο μισό της Υπερδνειστερίας, στην αριστερή όχθη του Δνείστερου, και χωρίζεται από τον ποταμό με ένα τσιμεντένιο φράγμα. Η πόλη αποτελεί έδρα της περιφέρειας Ρύμπνιτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερδνειστερία Κατηγορία:Πόλεις της Μολδαβίας
Βενσάν Αμπουμπακάρ
Ο Βενσάν Αμπουμπακάρ (γαλλικά: Vincent Aboubakar) (γενν. 22 Ιανουαρίου 1992) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Αλ Νασρ Ριάντ και την Εθνική Καμερούν.
Ο Αμπουμπακάρ έχει πάνω από 80 συμμετοχές για το Καμερούν από το ντεμπούτο του τον Μάιο του 2010. Ήταν μέλος της ομάδας στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2010 και του 2014, καθώς και στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2015, το 2017 και το 2021. Σκόραρε το νικητήριο γκολ στον τελικό της διοργάνωσης του 2017.
Βαλανσιέν και Λοριάν
Στις 26 Μαΐου 2010, ο Αμπουμπακάρ μετακινήθηκε από την Κοτόν Σπορ Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Γκαρουά στη γαλλική Βαλανσιέν ΦΚ. Έκανε το ντεμπούτο του στον εναρκτήριο αγώνα πρωταθλήματος της σεζόν εναντίον της ΟΖΚ Νις, όπου αγωνίστηκε ως αλλαγή. Σκόραρε το πρώτο του γκολ, μαζί με χατ τρικ, εναντίον της ΟΣ Μπουλόν στο Λιγκ Καπ Γαλλίας.
Υπέγραψε στη ΦΚ Λοριάν με ελεύθερη μεταγραφή την 1η Ιουλίου 2013. Έκανε το ντεμπούτο του για τη βρετονική ομάδα στις 10 Αυγούστου, παίζοντας σε όλο τον αγώνα της ήττας με 1–0 εναντίον της Λιλ ΟΣΚ και σημείωσε το πρώτο του γκολ οκτώ ημέρες αργότερα, ισοφαρίζοντας σε μια νίκη με 2–1 επί της ΦΚ Ναντ. Ολοκλήρωσε τη σεζόν ως από κοινού δεύτερος σκόρερ με 16 γκολ πρωταθλήματος σε 35 συμμετοχές, συμπεριλαμβανομένων των 2 γκολ στη νίκη με 4-0 επί της Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ στις 23 Νοεμβρίου και 2 γκολ σε μια εντός έδρας ισοπαλία με 4-4 εναντίον της Μονπελιέ ΕΣΚ στις 20 Απριλίου 2014.
Πόρτο
Ο Αμπουμπακάρ υπέγραψε στην Πόρτο στις 24 Αυγούστου 2014, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο έναντι αμοιβής 3 εκατομμυρίων ευρώ, αντίστοιχο με το 30% των οικονομικών του δικαιωμάτων. Προηγουμένως ήταν μεταγραφικός στόχος της Χαλ Σίτι.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 14 Σεπτεμβρίου, στην ισοπαλία με 1–1 εναντίον της Βιτόρια Γκιμαράες για την Πριμέιρα Λίγα. Τρεις ημέρες αργότερα, στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, αφού ήρθε στη θέση του Τζάκσον Μαρτίνες, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Πόρτο για να ολοκληρώσει την εντός έδρας νίκη με 6–0 επί της ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Στις 25 Οκτωβρίου, και πάλι ως αντικαταστάτης του Κολομβιανού, σημείωσε το πρώτο γκολ πρωταθλήματος, για να ολοκληρώσει τη νίκη με 5–0 επί της ΦΚ Αρούκα. Χρησιμοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά ως αναπληρωματικός κατά τη διάρκεια της σεζόν, καθώς η Πόρτο τερμάτισε δεύτερη, πίσω από την Μπενφίκα.
Στη δεύτερη σεζόν του στην Πορτογαλία, μετά την πώληση του Μαρτίνες, ο Αμπουμπακάρ έπαιζε πολύ πιο τακτικά. Άνοιξε τη σεζόν στις 15 Αυγούστου 2015 με δύο γκολ σε μια νίκη με 3–0 επί της Βιτόιρα Γκιμαράες στο Στάδιο Ντραγκάο, και σκόραρε δύο φορές στις 10 Ιανουαρίου, στη νίκη με 5–0 επί της Μποαβίστα ΦΚ. Σκόραρε μία φορά σε πέντε παιχνίδια καθώς η ομάδα έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πορτογαλίας και σημείωσε το μοναδικό γκολ της νίκης του πέμπτου γύρου επί της ΣΝ Φεϊρένσε στις 16 Δεκεμβρίου 2015.
Μπεσίκτας (δανεισμός)
Στις 27 Αυγούστου 2016, η τρέχουσα πρωταθλήτρια της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας, Μπεσίκτας Ζιμναστίκ Κουλουμπού, υπέγραψε τον Αμπουμπακάρ ως δανεικό για όλη τη σεζόν. Έκανε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο της Κωνσταντινούπολης στις 10 Σεπτεμβρίου, αντικαθιστώντας τον Ολτσάι Σαχάν για τα τελευταία 6 λεπτά της εντός έδρας νίκης με 3-1 επί της Καρντεμίρ Καραμπούκσπορ. Δεν σκόραρε μέχρι τον 8ο αγώνα του, στον οποίο συνέβαλε με δύο γκολ στη νίκη με 3–2 επί της ΣΣΚ Νάπολι στο Τσάμπιονς Λιγκ στις 19 Οκτωβρίου 2016, που ήταν η πρώτη νίκη του συλλόγου του στη διοργάνωση από τον Νοέμβριο του 2009. Τέσσερις μέρες αργότερα, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, δίνοντας επίσης ασίστ στον Ταλίσκα στη νίκη με 3–0 επί της Αντάλιασπορ στο Vodafone Park. Τον Μάρτιο του 2017, σκόραρε και στους 2 αγώνες της συνολικής νίκης με 5–2 επί του Ολυμπιακού στους «16» του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, αν και αποβλήθηκε στο δεύτερο παιχνίδι για αψιμαχία με τον Παναγιώτη Ρέτσο. Ολοκλήρωσε τη σεζόν σημειώνοντας 12 γκολ σε 27 αγώνες πρωταθλήματος, καθώς οι Μαύροι Αετοί διατήρησαν τον τίτλο τους στο πρωτάθλημα.
Επιστροφή στην Πόρτο
Μετά την επιστροφή του στην Πορτογαλία, ο Αμπουμπακάρ ήταν μέρος μιας επιθετικής τριάδας από Αφρικανούς παίκτες, μαζί με τον Μούσα Μαρέγκα από το Μάλι και τον Γιασίν Μπραχίμι από την Αλγερία. Σημείωσε το πρώτο του χατ τρικ για τους Δράκους στις 20 Αυγούστου 2017, σε μια εντός έδρας νίκη με 3–0 επί της Μορειρένσε ΦΚ. Στις 13 Σεπτεμβρίου, καθώς η εκστρατεία του Τσάμπιονς Λιγκ ξεκίνησε με την εντός έδρας ήττα με 3-1 από την Μπεσίκτας, πανηγύρισε με τους πρώην συμπαίκτες του στα αποδυτήρια τους. Σκόραρε 5 φορές στον όμιλο καθώς η Πόρτο προκρίθηκε στη νοκ άουτ φάση, συμπεριλαμβανομένων των 2 γκολ και στις 2 νίκες επί της πρωταθλήτριας Γαλλίας, ΑΣ Μονακό. Στις 10 Δεκεμβρίου, σημείωσε άλλο ένα χατ τρικ, σε μια νίκη με 5–0 επί της Βιτόρια Σετούμπαλ, που έφερε την Πόρτο ξανά στην κορυφή του πίνακα βαθμολογίας.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, ο Αμπουμπακάρ υπέστη ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου σε αγώνα εναντίον της ΚΝ Τοντέλα. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, προκαλώντας την μακροχρόνια απουσία του. Στις 4 Μαΐου 2019, έκανε την επιστροφή του ως αλλαγή στη θέση του Μαρεγκά, σε μια εντός έδρας νίκη με 4–0 επί της ΚΝ Άβες.
Επιστροφή στην Μπεσίκτας
Μετά τον τερματισμό του συμβολαίου του με την Πόρτο, ο Αμπουμπακάρ επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη για να ενταχθεί στη Μπεσίκτας στις 25 Σεπτεμβρίου 2020. Την επόμενη μέρα, υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι τις 31 Μαΐου 2021. Στη μία σεζόν του με την ομάδα, ήταν ο 5ος καλύτερος σκόρερ με 15 γκολ, καθώς η ομάδα του κέρδισε το πρωτάθλημα. Αυτό περιελάμβανε δύο γκολ στις 29 Νοεμβρίου, σε μια νίκη με 4–3 επί της Φενέρμπαχτσε.
Αλ Νασρ
Στις 8 Ιουνίου 2021, ο Αμπουμπακάρ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Αλ Νασρ Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Ο μισθός του ορίστηκε στα 6 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία| Ο Αμπουμπακάρ στο [[Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017]] Στις 18 Αυγούστου 2009, ο Αμπουμπακάρ κλήθηκε στην Εθνική Καμερούν Κ20 για τους Αγώνες της Γαλλοφωνίας στη Βηρυτό.
Τον Μάιο του 2010, σε ηλικία 18 ετών, ονομάστηκε στην 23μελή ομάδα της Εθνικής Καμερούν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. Ο Αμπουμπακάρ ήταν ο μοναδικός παίκτης στην ομάδα που αγωνιζόταν σε σύλλογο του Καμερούν. Έκανε το ντεμπούτο του σε φιλικό αγώνα στις 29 Μαΐου 2010 εναντίον της Σλοβακίας. Στις 11 Αυγούστου 2010, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την εθνική ομάδα, σε ένα φιλικό με την Πολωνία.
Κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 στη Βραζιλία και στη συνέχεια για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2017, σημείωσε ένα γκολ στο 88ο λεπτό στον τελικό για να χαρίσει στο Καμερούν τη νίκη με 2-1 εναντίον της Αιγύπτου, για να τερματίσει τη 15χρονη αναμονή της χώρας του για ένα ηπειρωτικό τρόπαιο.
Αργότερα το ίδιο έτος, ήταν μέλος της ομάδας του Καμερούν στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017 στη Ρωσία. Σκόραρε ένα παρηγορητικό γκολ στην ήττα του Καμερούν με 3–1 από την παγκόσμια πρωταθλήτρια, Γερμανία, στο Σότσι στις 25 Ιουνίου.
Ο Αμπουμπακάρ ήταν μια σημαντική απουσία από την ομάδα του Καμερούν για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2019, με τον προπονητή Κλάρενς Ζέεντορφ να αμφιβάλλει για την καταλληλότητά του μετά την πρόσφατη επιστροφή του από μακροχρόνιο τραυματισμό.
Ο Αμπουμπακάρ επέστρεψε στην εθνική ομάδα για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2021, που φιλοξενήθηκε από τη χώρα του στην αρχή της επόμενης χρονιάς. Σκόραρε 5 γκολ στη φάση των ομίλων εναντίον της Μπουρκίνα Φάσο, της Αιθιοπίας και του Πράσινου Ακρωτηρίου. Ακολούθησε το 6ο γκολ σε μια νίκη με 2–1 επί των Κομόρων στο Γύρο των 16.
μικρογραφία| Ο Αμπουμπακάρ σε αγώνα εναντίον της [[Εθνική Χιλής (ποδόσφαιρο ανδρών)|Χιλής στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017]]
Διακρίσεις
Κοτόν Σπορ
Μπεσίκτας
Πόρτο
Καμερούν
Σαρτεάνο
Το Σαρτεάνο (ιταλικά: Sarteano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Βενσάν Αμπουμπακάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κοτόν Σπορ Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Γκαρουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Νασρ Ριάντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαουδαραβικού Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Σαρτεάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Αγνίτσινη Κέρκυρας
Η Αγνίτσινη είναι χωριό της Κέρκυρας, Διοικητικά ανήκει στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας του νομού Κέρκυρας των Ιονίων Νήσων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 119 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 180 μέτρων. Βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νότια της Κασσιόπης και σε κοντινή απόσταση από την παραλία της Κερασιάς. Διοικητικά, υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Κέρκυρας και στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κασσωπαίων. Το 2011 συμπεριλήφθηκε στον καλλικρατικό δήμο Κέρκυρας, ενώ από το 2019 ανήκει στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Νικόλαος Κουρτίδης
Ο Νικόλαος Κουρτίδης ήταν Έλληνας εκδότης καρτ ποστάλ που δραστηριοποιήθηκε στην Αθήνα κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|350 px|Καρτ ποστάλ του Νικολάου Κουρτίδη με θέμα την [[Πρέβεζα, το οποίο εκδόθηκε το 1936. Κάτω δεξιά το λογότυπό του.]] Ελάχιστα στοιχεία είναι μέχρι σήμερα γνωστά για τον εκδότη Νικόλαο Κουρτίδη, ο οποίος είχε έδρα την Αθήνα, όπως προκύπτει από το λογότυπό του, το οποίο ανέφερε στα γαλλικά: Edition N. Courtides, Athènes και είχε διακριτικό τίτλο το: Nicourt - Athènes.
Ο Κουρτίδης δραστηριοποιήθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930. Εξέδωσε περί τα χίλια ασπρόμαυρα καρτ ποστάλ με θέματα αποκλειστικά από την ελληνική περιφέρεια. Το γεγονός αυτό τον κατατάσσει στους μεγαλύτερους Έλληνες εκδότες ασπρόμαυρων καρτ ποστάλ. Παρόλο που έδρευε στην Αθήνα, μόνο δύο, από τα μέχρι σήμερα γνωστά καρτ ποστάλ που εξέδωσε, έχουν θέμα από την Αθήνα και απεικονίζουν την υποδοχή του βασιλιά Γεωργίου Β΄ πρό του Αγνώστου Στρατιώτη και των στήλων του Ολυμπίου Διός. Δεν είναι, δηλαδή, καθαρά Αθηναϊκό θέμα.
Τα καρτ ποστάλ του Κουρτίδη
μικρογραφία|350 px| Ένας από τους τύπους των πίσω όψεων των [[καρτ ποστάλ του Νικολάου Κουρτίδη. ]]μικρογραφία|350 px| Το πρώτο λογότυπο του Ν. Κουρτίδη, περί το 1935. μικρογραφία|350 px| Το δεύτερο λογότυπο του Ν. Κουρτίδη, περί το 1936. μικρογραφία|350 px| Το τρίτο λογότυπο του Ν. Κουρτίδη, περί το 1936. μικρογραφία|350 px| Το τέταρτο λογότυπο του Ν. Κουρτίδη, περί το 1937. Τα θέματα των καρτ ποστάλ του Κουρτίδη είναι κυρίως απόψεις από διάφορα μέρη της Ελλάδος, σε μια εποχή που η ασπρόμαυρη φωτογραφία είχε φτάσει στο απόγειό της. Τα τυπώματά του είναι πολύ καθαρά και προέρχονται από ωραίες φωτογραφικές απόψεις από το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής περιφέρειας, εκτός της Μακεδονίας και Θράκης. Οι πόλεις που συμπεριλαμβάνονται στις εκδόσεις του εκτείνονται από το Πλωμάρι μέχρι την Κορώνη και από τη Σητεία μέχρι τα Γιάννενα.
Τα πρώτα καρτ ποστάλ του Κουρτίδη έκαναν την εμφάνισή τους στις αρχές του 1936 και η έκδοση ολοκληρώθηκε πριν τον πόλεμο του 1940. Είναι πιθανόν η εταιρεία να καταστράφηκε στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου που ακολούθησε.
Ο Κουρτίδης συνεργάστηκε με αρκετούς, κατά τόπους, μικρούς εκδότες και βιβλιοπώλες της Ελλάδας, μια τακτική που ήταν συνήθης την εποχή που δραστηριοποιήθηκε και η οποία συνέβαλε στην ευκολότερη και καλύτερη διάθεση των καρτ ποστάλ που εξέδωσε. Μεταξύ των συνεκδοτών του συγκαταλέγονταν οι: Αγγελόπουλος & Τερζόπουλος στα Ιωάννινα, Ιωάννης Αρσένης στην Ιθάκη, Ιωάννης Ζανγκλίφας & Υιοί στο Αίγιο, Αδελφοί Κ. Κάραλη στο Αλιβέρι, Ηράκλειος Κοντός στην Πρέβεζα, Δημήτριος Κουτσούνης στους Γαργαλιάνους, Σπυρίδων Φλαμιάτος στη Σάμη της Κεφαλονιάς, Λάμπρος Φράγκος στη Ναύπακτο και Αδελφοί Ν. Χριστοπούλου στο Ναύπλιο.
Τα περισσότερα καρτ ποστάλ του Κουρτίδη έχουν ομοιόμορφη πίσω όψη με το CARTE POSTALE στο πάνω κεντρικό μέρος της. Κάθετα, από κάτω προς τα πάνω, συνήθως, αναφέρεται η επωνυμία του εκδότη Edition "Nicourt" - Athènes σε μία γραμμή, και στη δεύτερη γραμμή Reproduction interdite. Αυτή η επωνυμία φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε στα πρώτα καρτ ποστάλ, που εκδόθηκαν το 1935 περίπου. Η επωνυμία του εκδότη εμφανίζεται κάπως διαφορετικά στα επόμενα χρόνια. Έτσι, το 1936 περίπου, γίνεται Edition N. Kourtides, Athènes και λίγο αργότερα Edition N. Courtides, Athènes για να καταλήξει, από το 1937 και μετά, να τυπώνεται ολόκληρο σε μία γραμμή ως: Edition Nicourt Athènes Reproduction interdite.
Τα λογότυπα του Κουρτίδη
Στην κάτω δεξιά γωνία της μπροστινής όψης των καρτ ποστάλ, ο Κουρτίδης χρησιμοποίησε τα ακόλουθα λογότυπα.
Στον χώρο τοποθέτησης του γραμματοσήμου, στην πάνω δεξιά γωνία της πίσω όψης των καρτ ποστάλ, ο Κουρτίδης χρησιμοποίησε τα ακόλουθα λογότυπα.
Ακολουθούν μερικά από τα λογότυπα της πίσω όψης των καρτ ποστάλ που εξέδωσε ο Κουρτίδης σε συνεργασία με άλλους μικρο-εκδότες της Ελληνικής περιφέρειας.
Κατηγορία:Εκδότες καρτ ποστάλ Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Σιναλούνγκα
Η Σιναλούνγκα (ιταλικά: Sinalunga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Σοβιτσίλλε
Το Σοβιτσίλλε (ιταλικά: Sovicille) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Μεγάλοι Πέντε (Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision)
Οι Μεγάλες Πέντε (επισήμως στα Αγγλικά ως Big Five) είναι ο όρος αγγλοσαξονικής καταγωγής με τον οποίο είναι ευρέως γνωστό και ως επίσημο όνομα στις πέντε χώρες που συμβάλλουν περισσότερο από τις υπόλοιπες οικονομικά στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Για τον λόγο αυτό, έχει θεσπιστεί επίσημα από την EBU ότι αυτές οι πέντε χώρες αποκτούν άμεση πρόσβαση στον τελικό του Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision κάθε χρόνο, χωρίς να χρειάζεται να προκριθούν από ημιτελικό.
Αυτές οι χώρες είναι οι εξής:
Ιστορικό
Η ιδέα μιας προνομιούχας ομάδας χωρών με βάση την οικονομική συνεισφορά τους, προέκυψε όταν, το 1996, η Γερμανία (ο κύριος οικονομικός εταίρος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης / EBU) αποκλείστηκε από τη συμμετοχή της σε εκείνη την έκδοση, αφού δεν κατάφερε να περάσει από τον προκριματικό γύρο. Η απουσία της προκάλεσε ένα σημαντικό οικονομικό πρόβλημα για την EBU και τον οργανισμό, οπότε αποφασίστηκε ότι οι χώρες που συνέβαλαν περισσότερο οικονομικά, όχι μόνο στο φεστιβάλ της Eurovision αλλά και γενικότερα στις δραστηριότητες της EBU, θα είχαν πάντα θέση στη διοργάνωση, ανεξάρτητα από την θέση στον προηγούμενο διαγωνισμό (μεταξύ 2000 και 2003), και μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, θα αποκτούσαν μια σίγουρη θέση στον μεγάλο τελικό.
Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, αναγνωρίζοντας το θεμελιώδες έργο οικονομικής υποστήριξης για την EBU, έχουν άμεση πρόσβαση στον τελικό, χωρίς να περάσουν από τους προηγούμενους ημιτελικούς, και έχουν επίσης το δικαίωμα ψήφου σε έναν από αυτούς, μαζί με τη διοργανώτρια χώρα.
Μεταξύ 2000 και 2010, η δεν συμμετείχε στον Διαγωνισμό, οπότε για τους σκοπούς του διαγωνισμού η ομάδα αυτή αρχικά ονομαζόταν Big Four. Η Ιταλία επέστρεψε στο φεστιβάλ στην έκδοση του, οπότε ο όρος Big Five επεκτάθηκε για όλες τις προθέσεις και σκοπούς.
Η ύπαρξη των Big Five προκάλεσε και εξακολουθεί συχνά να προκαλεί δυσαρέσκεια σε ορισμένες συμμετέχουσες χώρες. Για παράδειγμα, το η  δήλωσε την απόφασή της να μην συμμετάσχει στο διαγωνισμό, ισχυριζόμενη, μεταξύ άλλων, διαμαρτυρία για την άμεση πρόκριση αυτών των πέντε χωρών στον τελικό.
Από την εισαγωγή των ημιτελικών, μόνο 23 από τις 63 συνολικές συμμετοχές αυτών των πέντε χωρών κατάφεραν να τερματίσουν μέσα στην πρώτη δεκάδα: 10 ιταλικές συμμετοχές (2011, 2012, 2013, 2015, 2017, 2018, 2019, 2021, 2022, 2023), 4 γερμανικές (2004, 2010, 2012, 2018) και 4 ισπανικές (2004, 2012, 2014, 2022), 3 γαλλικές (2009, 2016, 2021) και 2 βρετανικές (2009,2022). Αντιθέτως, σε περισσότερες από τις μισές συμμετοχές τους έχουν τερματίσει στην 20η ή σε χειρότερη θέση, συμπεριλαμβανομένων έως και επτά τελευταίων θέσεων (η Γερμανία τις χρονιές 2005, 2015, 2016, η Γαλλία το 2014, για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Φεστιβάλ, το Ηνωμένο Βασίλειο το 2008 και το 2010 και η Ισπανία το 2017, με την Ιταλία είναι η μόνη χώρα από την ομάδα που δεν τερμάτισε ποτέ τελευταία, η χειρότερη θέση της ήταν η 21η το 2014) και με σκορ κάτω από 50 βαθμούς σε 37 από τις 63 συμμετοχές. Αυτό οδήγησε σε ορισμένες περιπτώσεις την EBU να επανεξετάσει εάν η ύπαρξη των Big Five ωφελεί ή βλάπτει αυτές τις χώρες. Από τη δημιουργία της κατά τον ημιτελικό, η Γερμανία πέτυχε συνολικά 1.108 βαθμούς (κατά μέσο όρο 74 πόντους ανά έκδοση), η Ισπανία συνολικά 709 πόντους (κατά μέσο όρο 47 πόντοι ανά διαγωνισμό), η Γαλλία συνολικά 991 πόντους (μέσος όρος 67 πόντων ανά συμμετοχή), η Ιταλία είναι αυτή με την υψηλότερη συνολική βαθμολογία, με 1.507 πόντους συνολικά και 188 πόντους κατά μέσο όρο από την ένταξή της στις Big Five, αλλά με λιγότερη παρουσία, και τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο με 689 πόντους και κατά μέσο όρο 46 πόντους.
Μετά το, όπου μόνο η Γαλλία κατάφερε τελικά να επιτύχει μια καλή θέση, με τους υπόλοιπους να τερματίζουν εκτός της πρώτης δεκαπεντάδας (με την Ιταλία να φτάνει στη 16η θέση), οι κινήσεις των θαυμαστών διαμαρτυρήθηκαν έντονα, απαιτώντας την αποχώρηση της Ισπανίας, της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου από το διαγωνισμό για περίοδο τουλάχιστον ενός έτους.
Από τις δέκα τελευταίες εκδόσεις του διαγωνισμού, η χώρα που τερμάτισε στην τελευταία θέση ανήκε στην ομάδα των Big Five σε έξι περιπτώσεις (2010, 2014, 2015, 2016, 2017 και 2019, εκτός από το 2018 που τελευταία ήρθε η Πορτογαλία, της οποίας ήταν η πρώτη φορά που προκρινόταν αυτόματα στον τελικό ως διοργανώτρια χώρα), με τη Γερμανία ως τη χώρα σε αυτό το γκρουπ που έχει τερματίσει τις περισσότερες φορές στην τελευταία θέση (7), ακολουθούμενη από την Ισπανία (5), το Ηνωμένο Βασίλειο (3) και τη Γαλλία με μία μόνο φορά στην τελευταία θέση.
Το 2018, η Γερμανία κατάφερε να σπάσει την τελευταία θέση της και κατέληξε στην 4η θέση με τον Μίχαελ Σούλτε και το τραγούδι του "You Let Me Walk Alone", τη δεύτερη καλύτερη θέση από το 2000, μόνο πίσω από. Αντίθετα, η Γαλλία, η οποία ξεκίνησε ως ένα από τα μεγάλα φαβορί, δεν κατάφερε να τερματίσει στην πρώτη δεκάδα.
Νίκες στο διαγωνισμό
Ο πρώτος νικητής ήταν η με τον Αντρέ Κλαβό (ο πρώτος άνδρας νικητής του φεστιβάλ). Στην που πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη, αφού η Massiel κέρδισε, τρεις χώρες των Big Five (Γαλλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) ήρθαν ισόπαλες μαζί με την Ολλανδία στην πρώτη θέση. Επιπλέον, εκείνη η χρονιά ήταν επίσης η πρώτη όπου η ίδια η διοργανώτρια χώρα κέρδισε και έχοντας επίσης την πρώτη και μέχρι σήμερα τη μοναδική χώρα των Big Five που κέρδισε στην επικράτειά της, σε αυτή την περίπτωση η.
Η Ισπανία είναι η χώρα αυτής της ομάδας με το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από την τελευταία της νίκη (το 1969), ακολουθούμενη από τη Γαλλία, το , τη Γερμανία (2010) και την Ιταλία (2021).
Παραπομπές
Κατηγορία:Eurovision
Μη εξυπηρετούμενο δάνειο
Μη εξυπηρετούμενο δάνειο, κοινώς κόκκινο δάνειο ονομάζεται το τραπεζικό δάνειο που υπόκειται σε καθυστερημένη αποπληρωμή ή είναι απίθανο να εξοφληθεί πλήρως από τον οφειλέτη. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αντιπροσωπεύουν μια μεγάλη πρόκληση για τον τραπεζικό τομέα, καθώς μειώνει την κερδοφορία των τραπεζών, και συχνά παρουσιάζεται ότι είναι τροχοπέδη για τις τράπεζες να δανείζουν περισσότερα σε επιχειρήσεις και καταναλωτές, γεγονός που με τη σειρά του επιβραδύνει την οικονομική ανάπτυξη (αν και αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται  ).
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η διαχείριση των δανείων αυτών που ανέκυψαν από την Μεγάλη Ύφεση του 2008 έχει αναχθεί σε πολιτικά ευαίσθητο θέμα. Το 2017 με την απόφαση του Συμβουλίου να αναθέσει στην Κομισιόν να δρομολογήσει ένα σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση τους. Το σχέδιο δράσης υποστηρίζει την ανάπτυξη μιας δευτερογενούς αγοράς για τα κόκκινα δάνεια και τη δημιουργία εταιρειών διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων (γνωστές και ως κακές τράπεζες)
Τον Δεκέμβριο του 2020, αυτό το σχέδιο δράσης αναθεωρήθηκε μετά την κρίση πανδημίας του κορωνοϊού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικό σύστημα
Ιάκωβος Β΄ Μπαρότσι
Ο Ιάκωβος Β΄ Μπαρότσι, εξελληνισμένα Βαρότσης, ιταλ.: Iacopo ή Jacopo ΙΙ Barozzi (απεβ. το 1308), από τον Οίκο των Μπαρότσι, ήταν Βενετός ευγενής και ο πρώτος κύριος της Σαντορίνης στις Κυκλάδες. Κατέλαβε επίσης αρκετές υψηλές αποικιακές θέσεις για τη Βενετική Δημοκρατία.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Aνδρέα αξιωματούχου της Βενετίας. Ξεκινώντας με τον Καρλ Χοπφ τον 19ο αι., αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί υποστήριξαν, ότι η οικογένειά του είχε κυβερνήσει το νησί της Σαντορίνης ως φέουδο μετά την Δ΄ Σταυροφορία, πράγμα που σημαίνει ότι ο Ιάκωβος Β΄ ήταν κληρονόμος της κυριαρχίας του, αλλά αυτό διαψεύστηκε στο δεύτερο μισό του 20ου αι., όταν αποδείχθηκε ότι η κυριαρχία των Μπαρότσι στη Σαντορίνη μπορεί να τεκμηριωθεί μόνο από τις αρχές του 14ου αι. και μετά.
Η πρώιμη σταδιοδρομία του Ιακώβου Β΄ ξεκίνησε ως αποικιακού διαχειριστή της Βενετικής Δημοκρατίας στο Αιγαίο: στις αρχές της δεκαετίας του 1290 υπηρέτησε ως επόπτης (rector) των Χανίων στη Βενετική αποικία της Κρήτης, στη συνέχεια ως βάιλος του Νεγροπόντε από τον Αύγουστο του 1295 έως το 1297 και τέλος ως δούκας της Κάντιας στην Κρήτη από το 1301 έως το 1303
Ταυτόχρονα, ένα συμβούλιο αποφάσισε να οπλίσει έναν στόλο δεκαοκτώ γαλέρες δίνοντας τη διοίκηση στον Ιακώβου Β, κατά τη διάρκεια μιας μάχης Modone και Corone.
Αρκετά νησιά (συμπεριλαμβανομένης της Σαντορίνης) είχαν αποσπαστεί από τους Λατίνους άρχοντές τους και ανακτηθεί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στη δεκαετία του 1270 στον απόηχο των εκστρατειών του Λικάριου. Αυτή η πορεία άλλαξε στις αρχές του 14ου αι., όταν διάφοροι Λατίνοι ηγέτες βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν νέες κυριαρχίες στα νησιά, με συχνό επακόλουθο συγκρούσεις με την οικογένεια Σανούδων του δουκάτου της Νάξου.
Το 1301 ο Γουλιέλμος Α΄ Σανούδος δούκας της Νάξου, που θεωρούσε τον εαυτό του φεουδάρχη της Σανορίνης, ετοίμαζε εκστρατεία για την ανάκτηση της νήσου. Η τύχη της επιχείρησης είναι ασαφής, αλλά σε συνθήκη που συνήφθη μεταξύ της Βενετίας και του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου το 1302, αναγνωρίστηκε η Βενετική κατοχή του νησιού. Σε αυτή, ο Ιάκωβος Β΄ ονομαζόταν κύριος της Σαντορίνης και της Θηρασίας (dominator insularum Sancte Erini et Thyrasie), αλλά αναγνώριζε απευθείας τη Βενετία, όχι τον δούκα της Νάξου, ως φεουδαρχικό επικυρίαρχό του. Ως αποτέλεσμα, ο τελευταίος κατέλαβε τον Ιάκωβο Β΄ καθώς εκείνος περνούσε από τις επικράτειές του στο τέλος της θητείας του ως δούκας της Κάντιας. Το Μέγα Συμβούλιο της Βενετίας παρενέβη αμέσως και διέταξε την απελευθέρωση του Ιακώβου. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους λογίους, ο Ιάκωβος Β΄ ήταν -σύμφωνα με τους νεότερους ερευνητές- ο πρώτος κύριος της Σαντορίνης από την οικογένεια Μπαρότσι.
Ο Ιάκωβος Β΄ το 1306 κατείχε προσωρινά το νησί της Νίσυρος. Το 1308 αποσύρθηκε στην Κάντια όπου πέθανε.
Πηγές
Κατηγορία:Άρχοντες της Σαντορίνης Κατηγορία:Δούκες της Κρήτης Κατηγορία:Βενετοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βενετοί του 13ου αιώνα
Σιμώνας Σερρών
Ο Σιμώνας, επίσημα ο Σιμών, είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σιμώνας βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Κερκίνης, στα βόρεια του κάμπου των Σερρών και νότια του Στρυμόνα. Απέχει 4 χλμ. ΒΔ. της Ηράκλειας και 33 χλμ. ΒΔ. των Σερρών. Αναφέρεται επίσημα το 1940 να ανήκει στην τότε κοινότητα Ποντισμένου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Ποντισμένο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Ποντισμένου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ηρακλείας του Δήμου Ηρακλείας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 60 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση της Ουκρανίας
Η Ουκρανία χωρίζεται σε διάφορα επίπεδα εδαφικών οντοτήτων. Στο πρώτο επίπεδο υπάρχουν 27 περιφέρειες: 24 περιφέρειες, μία αυτόνομη δημοκρατία και δύο "πόλεις με ειδικό καθεστώς". Μετά την Κριμαϊκή κρίση του 2014, η Κριμαία και η Σεβαστούπολη διοικούνται ντε φάκτο από τη Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία διεκδικεί την Κριμαία ως Δημοκρατία της Κριμαίας και ως ομοσπονδιακή πόλη τη Σεβαστούπολης. Η διεθνής κοινότητα τις αναγνωρίζει ως ουκρανική επικράτεια.
Η διοικητική διαίρεση στην Ουκρανία κληρονομήθηκε άμεσα από την τοπική δημοκρατική διοίκηση της Σοβιετικής Ένωσης, την Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας και δεν άλλαξε σημαντικά από τα μέσα του 20ού αιώνα. Είναι κάπως περίπλοκο, καθώς εκτός από την ύπαρξη αρκετών επιπέδων εδαφικής υποδιαίρεσης, έχει επίσης ταξινόμηση για διάφορες κατοικημένες περιοχές, ιδιαίτερα για τις πόλεις.
Επισκόπηση
Σύμφωνα με το άρθρο 133 του Συντάγματος της Ουκρανίας, «το σύστημα της διοικητικής και εδαφικής δομής της Ουκρανίας αποτελείται από την Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, τις περιφέρειες, τις επαρχίες, τις πόλεις, τις συνοικίες των πόλεων, τους οικισμούς και τα χωριά». Σημειώστε ότι, αν και ορισμένοι τύποι υποδιαιρέσεων δεν αναφέρονται στο Σύνταγμα της Ουκρανίας (δηλ. Αγροτικοί οικισμοί), αναφέρονται για περιφερειακή σύνθεση. Επίσης, για αποσαφήνιση, τακτικά τα ραγιόν (επαρχίες) χαρακτηρίζονται μερικές φορές ως αγροτικά για τον διαχωρισμό τους από τα ραγιόν της πόλης.
Οι διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανίας χωρίζονται ως εξής:
Οι περιφέρειες, οι πόλεις και οι επαρχίες διοικούνται από μια κρατική διοίκηση, αρχηγός της οποίας διορίζεται από τον πρόεδρο κατόπιν υποψηφιότητας από το υπουργικό συμβούλιο. Η Κριμαία έχει δικό της υπουργικό συμβούλιο, ωστόσο η κρατική διοίκηση εκπροσωπείται από το γραφείο του Προεδρικού Αντιπροσώπου της Ουκρανίας. Ένα βασικό και το χαμηλότερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης είναι ένας οικισμός που διοικείται από ένα τοπικό συμβούλιο (ράντα). Οι πόλεις ως οικισμός φέρουν πάντα ένα ειδικό καθεστώς μέσα σε μια επαρχία και έχουν τη δική τους μορφή αυτοδιοίκησης (δήμο - βίκονκομ) και μερικές μπορεί να αποτελούνται από αστικές επαρχίες (ραγιόν). Οι δήμοι της πόλης διοικούνται από έναν δήμαρχο και ένα δημοτικό συμβούλιο (μισκράντα). Ορισμένες μικρότερες πόλεις, κωμοπόλεις και αγροτικές τοποθεσίες ενδέχεται να βρίσκονται υπό τον έλεγχο δήμων πόλεων με βάση τις μεγαλύτερες πόλεις. Οι πόλεις καθώς και τα χωριά δεν ελέγχονται από την κρατική διοίκηση και αυτοδιοικούνται είτε από συμβούλιο (σελίστσνα ράντα) είτε από συμβούλιο χωριών (σιλράντα) εντός των ορίων του Συντάγματος και των νόμων της Ουκρανίας (άρθρο 140 του Συντάγματος της Ουκρανίας). Τα συμβούλια των χωριών μπορούν να φέρουν μια συνδυασμένη δικαιοδοσία η οποία μπορεί να περιλαμβάνει πολλά χωριά και χωριουδάκια (σελίστσε). Σε αντίθεση με τα χωριά, κάθε δημοτικό συμβούλιο έχει πάντα μια χωριστή δικαιοδοσία που μπορεί να είναι μέρος του συμβουλίου της μεγαλύτερης πόλης. Το χωριουδάκι (σελίστσε) είναι μια μη κυβερνητική αγροτική περιοχή και κυβερνάται από ένα συμβούλιο χωριού του κοντινού χωριού.
Πίνακας
Η Ουκρανία χωρίζεται σε 3 βασικές διοικητικές διαιρέσεις: όμπλαστ (περιφέρεια), ραγιόν (επαρχία), και συμβούλιο (πόλη, οικισμός, και χωριό). Σημειώστε ότι οι οικισμοί όπως οι πόλεις δεν είναι απαραίτητο να αποτελέσουν το βασικό επίπεδο του ουκρανικού διοικητικού εδαφικού συστήματος. Για το σκοπό αυτό, οι πόλεις κατηγοριοποιούνται σε τρεις κατηγορίες που αντιστοιχούν σε κάθε επίπεδο υποδιαιρέσεων. Οι πόλεις με ειδικό καθεστώς και περιφερειακή σημασία, εκτός από το ότι χωρίζονται σε αστικές ειδικές επαρχίες, μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν μικρότερες πόλεις (επαρχιακής σημασίας), οικισμούς ή / και χωριά. Σημειώστε ότι το μέγεθος του πληθυσμού του οικισμού δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας για την κατάστασή του. Η τελική απόφαση για την αλλαγή της κατάστασης εκτελείται από το ουκρανικό κοινοβούλιο. Ο παρακάτω πίνακας βασίζεται στην Απογραφή της Ουκρανίας του 2001.
Κατάλογος
Συνολικές πόλεις: 454, μια αύξηση κατά 20 σε σύγκριση με την απογραφή του 1989.
Ιστορία
Πριν από την εισαγωγή των περιφερειών το 1932, η Ουκρανία περιλάμβανε 40 οκρούχα, οι οποίες είχαν αντικαταστήσει τα γκουμπέρνιγια (κυβερνεία), υποδιαιρέσεις της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Το 1932 το έδαφος της ΣΣΔ της Ουκρανίας αναδιοργανώθηκε με βάση τις περιφέρειες. Η Δυτική Ουκρανία εξαιρέθηκε από αυτές τις αλλαγές, καθώς τότε ήταν μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας και εφαρμοζόταν η πολωνική μορφή διοικητικής διαίρεσης που βασίζεται σε βοεβοδάτα.
Κατά την περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας αποτελείται από 25 περιφέρειες και δύο πόλεις με ειδικό καθεστώς.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η Κριμαία απέκτησε το καθεστώς μιας αυτόνομης δημοκρατίας με δική της κυβέρνηση αντί για μια περιφερειακή κρατική διοίκηση.
Αυτόνομη δημοκρατία
Η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας, πρώην Περιφέρεια Κριμαίας της ΣΣΔ της Ουκρανίας, καλύπτει γεωγραφικά το μεγαλύτερο τμήμα της χερσονήσου της Κριμαίας στη νότια Ουκρανία. Η πρωτεύουσα της είναι η Συμφερόπολη. Η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας είναι η μόνη περιοχή στην Ουκρανία που διαθέτει το δικό της σύνταγμα.
Στις 16 Μαρτίου 2014, μετά την κατάληψη της Κριμαίας από το ρωσικό στρατό, διεξήχθη δημοψήφισμα για την ένταξη στη Ρωσική Ομοσπονδία. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων υποστήριξε την ένταξη στη Ρωσία. Στις 21 Μαρτίου 2014, η ρωσική Δούμα ψήφισε να προσαρτήσει την Κριμαία ως ομοσπονδιακό υποκείμενο στη Ρωσική Ομοσπονδία. Η ουκρανική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει το δημοψήφισμα ή την προσάρτηση της Κριμαίας ως νόμιμη. Στις 27 Μαρτίου, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε το ψήφισμα 68/262 με 100 ψήφους υπέρ και 11 ψήφους κατά, αναγνωρίζοντας ότι το δημοψήφισμα είναι άκυρο και αρνείται οποιαδήποτε νόμιμη αλλαγή στο καθεστώς της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης.
Περιφέρειες
Οι περιοχές βρίσκονται στο πρώτο (ανώτατο) επίπεδο της διοικητικής διαίρεσης της Ουκρανίας. Σχεδόν κάθε περιοχή έχει το όνομά της από το διοικητικό της κέντρο, εκτός από τέσσερις. Η περιφέρειες Βολίν και Ζακαρπατίας, των οποίων οι πρωτεύουσες είναι το Λουτσκ και το Ούζχοροντ αντίστοιχα, ονομάζονται από τις ιστορικές περιοχές της Βολχινίας και της Υπερκαρπαθίας. Τα διοικητικά κέντρα της Περιφέρειας Ντνιπροπετρόσκ και της περιφέρειας Κιροβοχράντ μετονομάστηκαν σε Ντνίπρο και Κροπιβνίτσκι το 2016, αλλά το 2018 οι περιφέρειες εξακολουθούν να φέρουν επίσημα τα παλιά σοβιετικά ονόματα, καθώς η αλλαγή τους πρέπει να αντικατοπτρίζεται σε μια τροποποίηση του ουκρανικού Συντάγματος.
Πόλεις με ειδικό καθεστώς
Δύο πόλεις φέρουν ειδικό καθεστώς: η πόλη του Κιέβου, η οποία είναι η πρωτεύουσα της Ουκρανίας και η πόλη της Σεβαστούπολης. Μετά την Κριμαϊκή κρίση του 2014, η Σεβαστούπολη ελέγχεται από τη Ρωσία και έχει ενσωματωθεί ως ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Αναγνωρίζεται ως μέρος της Ουκρανίας από το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας.
Επαρχίες
Οι επαρχίες είναι μικρότερες εδαφικές μονάδες υποδιαίρεσης στην Ουκρανία. Υπάρχουν 490 επαρχίες.
Συμβούλια
Η Ουκρανία έχει δύο τύπους οικισμών: αγροτικοί και αστικοί. Οι αγροτικές κατοικημένες περιοχές (сільський населений пункт) μπορεί να είναι είτε χωριό (село) είτε αγροτικός οικισμός (селище). Οι αστικές κατοικημένες περιοχές (міський населений пункт) μπορεί να είναι είτε πόλη (містo) είτε οικισμός αστικού τύπου (селище міського типу). Για λόγους συντομίας, οι αστικοποιημένοι οικισμοί μερικές φορές ταξινομούνται ως πόλεις.
Οι αλλαγές στην κατάσταση ενός οικισμού μπορούν να γίνουν μόνο από το Βερχόβνα Ράντα, το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας. Λάβετε υπόψη ότι το μέγεθος ενός οικισμού δεν ορίζει απόλυτα την κατάστασή του, αν και αποτελεί μείζονα παράγοντα. Για παράδειγμα, η πόλη Πρίπιατ διατηρεί το καθεστώς της, ενώ έχει πληθυσμό μηδέν κατοίκων, λόγω της υποδομής της, συμπεριλαμβανομένων των κτιρίων, των οδών και των υποδομών κοινής ωφέλειας.
Το τυπικό ουκρανικό μίστο θα έπρεπε να θεωρείται πόλη, όχι κωμόπολη (σε σύγκριση με την κατάσταση της πόλης στο Ηνωμένο Βασίλειο). Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη και η υποταγή της πόλης είτε σε περιφέρεια είτε σε επαρχία, ιδίως με την πολιτική έννοια. Μερικοί αστικοποιημένοι οικισμοί μπορεί να είναι πόλεις επαρχιακής υποταγής, αν και θα μπορεί να μπερδεύει, ένας τύπος οικισμού θα πρέπει να προσδιοριστεί πρώτα καθώς το καθεστώς του δίνεται για διοικητικούς σκοπούς.
Πόλεις
Για παράδειγμα, στην περιφέρεια Κιέβου υπάρχουν αρκετοί περιφερειακοί δήμοι πόλεων, όπως αυτός του Περεγιασλάβ-Χμελνίτσκι, οι οποίοι βρίσκονται υπό άμεση υποταγή στις περιφερειακές αρχές. Είναι επίσημα γνωστοί ως πόλεις περιφερειακής σημασίας. Το Ντροχόμπιτς, μια πόλη περιφερειακής σημασίας, βρίσκεται υπό υποταγή στις αρχές της Περιφέρειας Λβιβ και όχι από την τοπική διοίκηση της Επαρχίας Ντροχόμπιτς. Σύμφωνα με την ουκρανική νομοθεσία μια πόλη (місто) στην Ουκρανία είναι μια τοποθεσία με πληθυσμό τουλάχιστον 10.000 ανθρώπων. Οι πόλεις μπορούν να έχουν διαφορετική κατάσταση. Ορισμένες μπορεί να είναι εθνικής σημασίας, άλλες περιφερειακής σημασίας και το υπόλοιπο επαρχιακής σημασίας. Για παράδειγμα, οι πόλεις του Κιέβου και της Σεβαστούπολης έχουν ειδικό καθεστώς εθνικής σημασίας και κάθε μία είναι επίσημα ταξινομημένη ως πόλη με ειδικό καθεστώς, το οποίο διοικητικά ισοδυναμεί με μια περιφέρεια. Οι δήμαρχοι αυτών των πόλεων, γενικά, όπως και οι κυβερνήτες των περιφερειών, διορίζονται από τον Πρόεδρο της Ουκρανίας. Ωστόσο, το καθεστώς του δημάρχου του Κιέβου είναι κάπως πιο περίπλοκο, και για περισσότερες πληροφορίες βλ. Νομικό καθεστώς και τοπική κυβέρνηση του Κιέβου. Το καθεστώς της Σεβαστούπολης είναι επίσης μοναδικό.
Σχεδόν κάθε περιφέρεια έχει τουλάχιστον μια πόλη περιφερειακής υποταγής (σημασίας), η οποία είναι το διοικητικό κέντρο (πρωτεύουσα) αυτής της περιοχής. Ωστόσο, μερικές άλλες μεγάλες πόλεις στην περιφέρεια μπορεί να έχουν και αυτή την ιδιότητα. Οι πόλεις περιφερειακής υποταγής έχουν την ίδια σημασία με μια επαρχία και συχνά είναι τα διοικητικά κέντρα τους. Εκτός από τις κανονικές επαρχίες, πολλές πόλεις της Ουκρανίας με εθνικό ή περιφερειακό καθεστώς χωρίζονται περαιτέρω σε επαρχίες πόλεων, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν άλλες πόλεις, κωμοπόλεις ή / και χωριά. Το 2010, η Ουκρανία είχε 23 τέτοιες πόλεις με τις δικές τους επαρχίες πόλης.
Πολλά ραγιόν έχουν επίσης δήμους πόλεων στο επίπεδο υποταγής τους (σημασία). Αυτά είναι συνήθως τα διοικητικά κέντρα (πρωτεύουσες). Παρατηρήστε ότι δεν έχουν όλα τα ραγιόν πόλη ως διοικητικό κέντρο τους. Ωστόσο, όλα τα κέντρα των ραγιόν είναι τουλάχιστον αστικά (αστικοποιημένα). Όλα τα διοικητικά κέντρα έχουν τη δική τους μορφή αυτοδιοίκησης. Οι δήμοι επαρχιακής υποταγής μπορούν να διαχειρίζονται διάφορα γειτονικά τοπικά συμβούλια (δήμους), συνήθως αγροτικά. Εάν ένα ραγιόν έχει αρκετές πόλεις επιπέδου ραγιόν (επαρχίας), μπορούν να μοιράζονται την διοικητική εξουσία για την επαρχία.
Άλλοι δήμοι
Εκτός από τους δήμους πόλεων, η Ουκρανία έχει αστικές περιοχές. Η χαμηλότερη μορφή αυτοδιοίκησης είναι οι αγροτικοί δήμοι και χωριά. Ένας αγροτικός δήμος μπορεί να αποτελείται από ένα χωριό, συνήθως μεγάλο, ή από ένα συνδυασμό άλλων αγροτικών χωριών ή τοποθεσιών. Σημειώστε ότι ορισμένα χωριά έχουν επίσης ορισμένους επιπλέον, πολύ μικρούς οικισμούς. Αυτοί οι οικισμοί, μαζί με το χωριό-πρωτεύουσα, συνδυάζουν έναν τοπικό (αγροτικό) δήμο (σιλράντα). Για λόγους απλούστευσης, ένας σιλράντα (αγροτικός δήμος) αναφέρεται συνήθως ως χωριό και είναι το χαμηλότερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης. Η κατάσταση οποιουδήποτε οικισμού χορηγείτα από το Βερχόβνα Ράντα.
Ενωμένες εδαφικές κοινότητες
Στο σχέδιο συνταγματικών τροποποιήσεων τον Ιούνιο του 2014, ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο, πρότεινε την αλλαγή της διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανίας, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει περιφέρειες, περιοχές και "χρομάντα".
Στις 5 Φεβρουαρίου 2015 εγκρίθηκε ο νόμος "περί εθελοντικής σύνδεσης των εδαφικών κοινοτήτων", δημιουργώντας ενωμένες εδαφικές κοινότητες, δηλαδή συμβούλια οικισμών, αγροτικά συμβούλια και ότι μια πόλη περιφερειακής σημασίας μπορεί να δημιουργήσει μια νέα διοικητική μονάδα. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν νέες τοπικές εκλογές σε αυτές τις ενωμένες εδαφικές κοινότητες. Σε 226 θα διεξαχθούν εκλογές το 2018 και το 2019. Οι πρώτες 252 πραγματοποιήθηκαν το 2017.
Ο νόμος "για την τοπική αυτοδιοίκηση στην Ουκρανία" ορίζει ότι οι τοπικοί προϋπολογισμοί θα πρέπει να έχουν αρκετά χρήματα για να διαχειριστούν από τοπικά σώματα αυτοδιοίκησης. Επειδή πολλά από τα μικρά αγροτικά συμβούλια και πόλεις περιφερειακής σημασίας δεν θα μπορούσαν ποτέ να ελπίζουν να το κάνουν αυτό, γι΄αυτό δημιουργήθηκε η νέα διοικητική μονάδα της ενωμένης εδαφικής κοινότητας (Обєднана територіальна громада, Obyednana terytorialʹna hromada).
Άλλες διοικήσεις
Η Ουκρανία έχει επίσης πολλούς οικισμούς γνωστούς ως βιίσκοβε μιστέτσκο οι οποίοι ήταν πρώην στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αποκαλύφθηκε η μυστικότητα των οικισμών αυτών, ωστόσο οι πόλεις υπάγονται απευθείας στο Υπουργείο Άμυνας και δεν έχουν δικές τους πολιτικές διοικήσεις. Τέτοιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις είναι σαν πόλεις-φαντάσματα που δεν προσδιορίζονται ακόμη και σε χάρτη. Ένας από αυτούς, στα σύνορα των περιφερειών Κιέβου και Ζιτόμιρ, είναι ο Μακάροφ-1.
Μια ειδική επικράτεια γνωστή ως ζώνη αλλοτρίωσης εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης και είναι η σοβαρότερα πληγείσα περιοχή από την καταστροφή του Τσερνομπίλ. Επιπλέον, διάφορες περιοχές διατήρησης της φύσης που είναι γνωστά ως Ζαποβεντνίκ εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Οικολογίας.
Λόγω του πολέμου στο Ντονμπάς, το καθεστώς των πολιτικοστρατιωτικών διοικήσεων δημιουργήθηκε στα εδάφη των Περιφερειών Λουχάνσκ και Ντονέτσκ, όπου οι αντίστοιχες τοπικές κυβερνητικές μονάδες δεν μπορούν να ασκήσουν τις συνταγματικά εγγυημένες αρμοδιότητές τους.