cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κανονικότητα διαλύματος
Ανάμιξη διαλυμάτων
Όταν ανακατεύονται διαλύματα της ίδιας ουσίας με κανονικότητες Ν1, Ν2, Ν3 κλπ. και όγκους V1, V2, V3 κλπ. αντίστοιχα, τότε το τελικό διάλυμα θα έχει όγκο V που θα είναι το άθροισμα των όγκων των αρχικών διαλυμάτων και κανονικότητα Ν. Τα προηγούμενα μεγέθη συνδέονται με τη σχέση : Ισχύει :
Χρήσεις της κανονικότητας
Η κανονικότητα χρησιμοποιείται στην αναλυτική χημεία και ιδιαίτερα στην ογκομετρία. Γιατί από τον όγκο του διαλύματος που καταναλώθηκε για την πλήρη αντίδραση και την κανονικότητά του βρίσκεται η κανονικότητα ενός άλλου διαλύματος εφόσον είναι γνωστός ο όγκος που χρησιμοποιήθηκε για την αντίδραση μεταξύ τους.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της χρήσης της κανονικότητας
Το βασικό πλεονέκτημα της χρησιμοποίησης των κανονικών διαλυμάτων και των συναφών σχέσεων είναι ότι στους διάφορους υπολογισμούς δε χρειάζεται να γραφεί η χημική αντίδραση που περιγράφει το φαινόμενο αφού οι σχέσεις χημικής ισοδυναμόιας δεν εξαρτώνται από τους συντελεστές της χημικής εξίσωσης οι οποίοι εκφράζουν την αναλογία mole με την οποία συμμετέχουν τα σώματα στο φαινόμενο. Πράγματι, για μια χημική αντίδραση της γενικής μορφής : αA + βB → γΓ + δΔ, ισχύει ότι k geq του Α αντιδρούν με k geq του σώματος Β και δίνουν k geq του γ και k geq του Δ ανεξάρτητα από τους συντελεστές α, β, γ και δ.
Επίσης με τη βοήθεια της κανονικότητας και των γραμμοϊσοδυνάμων, μπορούμε να αποφανθούμε αν οι ποσότητες των ουσιών, σε μια αντίδραση μεταξύ ηλεκτρολυτών, αντέδρασαν πλήρως ή όχι συγκρίνοντας απλά τα qeq των σωμάτων που αντιδρούν. Αν αυτά είναι ίσα μεταξύ τους, τότε έγινε πλήρης αντίδραση διαφορετικά υπάρχει περίσσεια κάποιου σώματος. Τα μειονεκτήματα της χρήσης της έννοιας της κανονικότητας (και της έννοιας του γραμμοϊσοδυνάμου) θα μπορούσαν να συνοψιστούν ως εξής : Για τους παραπάνω λόγους, η χρήση της κανονικότητας και των γραμμοϊσοδυνάμων έχει περιοριστεί πολύ στη χημεία των διαλυμάτων και σταδιακά αντικαθίσταται από τις έννοιες της Molarity και του mole που όχι μόνο είναι πολύ πιό κατανοητές και απλές αλλά αναπαριστούν και αντιπροσωπεύουν τα πραγματικά χημικά φαινόμενα που πραγματοποιούνται.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαλύματα
Concentrer Konsentrasjon
ΦΚ Αντμίρα Βάκερ Μέντλινγκ
Η Ατμίρα Βάκερ είναι μια αυστριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μέντλινγκ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1905 σαν SK Admira Wien στην αυστριακή πρωτεύουσα. Το 1971 ενοποιήθηκε με την SC Wacker Wien, το 1997 με την VfB Mödling και το 2008 με την ΣΚ Σβάντορφ, αποκτώντας το σημερινό της όνομα.
Η ομάδα έχει κερδίσει 10 πρωταθλήμα Αυστρίας και 6 κύπελλα.
Η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα της Austrian Football First League (δεύτερη κατηγορία) την περίοδο 2010-11 και πήρε την άνοδο για την Μπουντεσλίγκα Αυστρίας της επόμενης περιόδου. Την πρώτη της σεζόν στην ανώτατη κατηγορία, τερμάτισε στην πρώτη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστρίας
Παλίμψηστον (περιοδικό)
Το Παλίμψηστον είναι ο τίτλος περιοδικού που εκδίδεται από την Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.
Περίοδοι έκδοσης
Από το τεύχος 8 (Ιούνιος 1989), την επιλογή των κειμένων του περιοδικού αναλαμβάνει η πρώτη Συντακτική Επιτροπή (Μενέλαος Γ. Παρλαμάς, Μ. Ζ. Κοπιδάκης, Εύη Ξανθάκη, Γεωργία Ορφανού, Γιάννης Μαυρομάτης). Η Β΄ Περίοδος του περιοδικού αρχίζει με το τεύχος 11 (Δεκέμβριος 1991). Από το τεύχος 14/15 (Δεκέμβριος 1994 & Δεκέμβριος 1995), τη θέση της Εύης Ξανθάκη αναλαμβάνει στην Επιτροπή ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης Θεοχάρης Δετοράκης. Μετά τον θάνατο του Εφόρου Ν. Γιανναδάκη, για το τεύχος 17 (Δεκέμβριος 2000), ορίζεται νέα Συντακτική Επιτροπή (Γιάννης Σερπετσιδάκης, Θεοχάρης Δετοράκης, Μ. Ζ. Κοπιδάκης, Γιώργος Ζεβελάκης, Ανδρέας Σαββάκης). Από το τεύχος 19/20 (2004-2005), το Παλίμψηστον αναλαμβάνει η Επιτροπή Εποπτείας της Βικελαίας Βιβλιοθήκης και την εκδοτική φροντίδα του η Γεωργία Ορφανού, που θα πραγματώσει έως και το τεύχος 24 (2010). Η Γ΄ Περίοδος του περ. Παλίμψηστον ξεκινά υπό νέα Συντακτική Επιτροπή (Κώστας Μπουρναζάκης, Κλαίρη Μιτσοτάκη, Κώστας Ανδρουλιδάκης, Ντιάνα Μανουρά, Γεωργία Ορφανού) και με Τυπογραφική Επιμέλεια από την Γεωργία Παπαγεωργίου. Το περιοδικό, που για κάποιο χρονικό διάστημα δεν είχε τακτική κυκλοφορία, εκδίδεται πλέον ανά εξάμηνο στα πλαίσια των εκδοτικών δραστηριοτήτων της Βικελαίας Βιβλιοθήκης.
Συνεργασίες
Η ύλη του περ. Παλίμψηστον χαρακτηρίζεται από πρωτότυπες συνεργασίες καταξιωμένων επιστημόνων της νεοελληνικής φιλολογίας (Ι.Θ. Κακριδής, Στυλιανός Αλεξίου, Νικόλαος Μ. Παναγιωτάκης, Αγαπητός Τσοπανάκης, Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Θεοχάρης Δετοράκης, Γ. Π. Σαββίδης, Μ. Ζ. Κοπιδάκης, Γρηγόρης Σηφάκης, Αλέξης Πολίτης κ.ά.) και από ξεχωριστά κείμενα ξένων μελετητών (Kurt von Fritz, Adele J. Haft, Richard Kannicht, Andre Rivier, A. E. Housman, Manfred Fuhrmann, Carl Joachim Classen,  A. L. Vincent, Bruno Lavagnini, Philip Sherrard, Harold  F. Cherniss, Πάτρικ Λη Φέρμορ, David Holton, Johannes Koder, Peter Mackridge, Gerald Cadogan, Christiano Luciani, G. Saunier κ.ά.). Στη Γ΄ Περίοδο δίδεται περισσότερη έμφαση στη λογοτεχνία με ειδικά αφιερώματα (Γιώργης Μανουσάκης, W. B. Yeats, Saint John Perse).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά φιλολογικά περιοδικά
Γουόκερ
Το επώνυμο Γουόκερ (αγγλικά: Walker) μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Γερμανικά επώνυμα Κατηγορία:Επώνυμα
Η Νέα Εποχή
Η Νέα Εποχή αποτελεί τίτλο της παλαιάς εβδομαδιαίας εφημερίδας που εκδίδονταν στο Αγρίνιο από το 1935 μέχρι το 1967 (με εξαίρεση την περίοδο της γερμανικής κατοχής). Εκδότης και διευθυντής της ήταν ο Πάνος Ι. Βλασσόπουλος, δημοσιογράφος και λογοτέχνης από το Γαλαξίδι. Εκδόθηκε στο Αγρίνιο το έτος 1935 από τον Παναγιώτη Ι. Βλασσόπουλο, Κατά την κατοχή διακόπηκε η έκδοσή της. Μετά την κατοχή και τον εμφύλιο η έκδοσή της συνεχίστηκε μέχρι το 1967. Στις σελίδες της δημοσιεύονταν τοπικές ειδήσεις, άρθρα και σχόλια σχετικά με τοπικές υποθέσεις και προβλήματα. Διακρίνονταν για την ποιότητα του ύφους της, τις συνεργασίες εκλεκτών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών και την συνέπεια του πολιτικού της προσανατολισμού. Πολιτικά ήταν προσκείμενη στο κόμμα των Φιλελευθέρων. Τα τελευταία χρόνια (από το 1998) εκδίδεται στο διαδίκτυο με τίτλο Η Νέα Εποχή.
Δικτυακός τόπος
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Αγρίνιο Κατηγορία:Ιστότοποι της Ελλάδας
Μπαχαολλά
Ο Μπαχαολλά (/ bəhɑːʊˌlɑː /, αραβικά: بهاء الله, «Δόξα του Θεού», 12 Νοεμβρίου 1817 - 29 Μαΐου, 1892), γενν. Μιρζά Χουσεΐν-Αλί Νουρί (Περσικά: میرزا حسینعلی نوری), ήταν ο ιδρυτής της Μπαχάι Πίστης. Ισχυρίστηκε ότι ήταν η προφητική εκπλήρωση του Μπαμπισμού, κλάδος του Σιιτισμού του 19ου αιώνα. Υπό μια ευρύτερη οπτική γωνία ο Μπαχαολλά ισχυρίστηκε ότι είναι αγγελιαφόρος του Θεού προορισμένος για την εκτέλεση των εσχατολογικών προσδοκιών του Ισλάμ, του Χριστιανισμού και άλλων μεγάλων θρησκειών.
Ο Μπαχαολλά δίδαξε ότι η ανθρωπότητα είναι μία και μόνη φυλή και ότι έχει έρθει η εποχή για την ενοποίηση της σε μια παγκόσμια κοινωνία. Δίδαξε ότι «υπάρχει μόνο ένας Θεός, ότι όλες οι θρησκείες του κόσμου είναι από τον Θεό και ότι τώρα είναι η ώρα για την ανθρωπότητα να αναγνωρίσει τη μοναδικότητά και την ενότητά τους. Η αξίωσή του για τη θεία αποκάλυψη οδήγησε σε διώξεις και φυλακίσεις από τις περσικές και οθωμανικές αρχές. Οι διώξεις κατέληξαν σε 24 χρόνια εγκλεισμού του στη φυλακή της Άκκα, της Παλαιστίνης (σημερινό Ισραήλ), όπου και πέθανε. Έγραψε πολλά θρησκευτικά έργα, ανάμεσά τους τα Κιτάμπ-ι-Αγκντάς, Κιτάμπ-ι-Ικάν και Τα Απόκρυφα Λόγια.
Πρώιμος βίος και οικογένεια
Ο Μπαχάολλα, γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1817 στην Τεχεράνη, την πρωτεύουσα της Περσίας, το σημερινό Ιράν. Οι συγγραφείς Μπαχάι προωθούν την καταγωγή του γενεαλογικά στον Αβραάμ μέσω της συζύγου του Χετούρα, στον Ζωροάστρη και τον Γιαζντεγκέρντ Γ΄ της Περσίας, τον τελευταίο βασιλέα της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών , καθώς και τον Ιεσσαί. Σύμφωνα με τον Μπαχάι συγγραφέα John Able, οι Μπαχάι θεωρούν ότι «ο Μπαχαολλά έχει διπλή καταγωγή, τόσο από τον Αβραάμ και τη Σάρα, όσο και από τον Αβραάμ και τη Χετούρα». Η μητέρα του ήταν η Καντιζίχ Χανούμ και πατέρας του ήταν ο Μιρζά Αμπάς Νούρι (Mírzá `Abbás Núrí). Ο πατέρας του Μπαχαολλά υπηρέτησε ως βεζίρης στον Ιμάμ-Βιρντί Μιρζά, τον δωδέκατο γιο του Φαθ Αλί Σαχ Καζάρ (Fat'h-Ali Shah Qajar). Ο Νούρι διορίστηκε αργότερα κυβερνήτης του Μπορουγέρντ και του Λορεστάν, μια θέση που είχε καταργηθεί, όταν ήρθε στην εξουσία ο Μουχάμαντ Σαχ Καζάρ (Mohammad Shah Qajar). Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Μπαχαολλά κλήθηκε να αναλάβει το κυβερνητικό αξίωμα από τον νέο βεζίρη Χατζ Μιρζά Αγκάσι (Hajj Mirza Aghasi), αλλά παραιτήθηκε.
Ο Μπαχαολλά παντρεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη σύζυγός του Ασιγί Χανούμ (Ásíyih Khánum), ήταν κόρη ευγενή στην Τεχεράνη το 1835, όταν ήταν 18 και εκείνη 15 ετών. Τής δόθηκε ο τίτλος Ύψιστο Φύλλο και Ναβάμπ. Ο δεύτερος γάμος του ήταν η χήρα εξαδέλφη του Φατιμί Χανούμ στην Τεχεράνη το 1849, όταν ήταν 21 και και εκείνη 32 ετών. Ήταν γνωστή ως Μαχντ-ί-Ουλιγιά (Mahd-i-`Ulyá). Ο τρίτος γάμος του με την Γκαουχάρ Χανούμ έγινε στη Βαγδάτη κάποια στιγμή πριν από το 1863.
Ο Μπαχαολλά διακήρυξε την Ασιγί Χανούμ «αιώνια σύζυγό του σε όλους τους κόσμους του Θεού» του και τον γιο της Αμπντούλ-Μπαχά ως ιερέα του. Είχε 14 παιδιά, τέσσερεις κόρες και δέκα γιους, από τους οποίους οι πέντε πέθαναν πριν τον θάνατό του. Οι Μπαχάι θεωρούν την Ασιγί Χανούμ και τα παιδιά της Μιρζά Μιχντί (Mirza Mihdí), Μπαχιγί Χανούμ και Αμπντούλ-Μπαχά αγία οικογένεια της Μπαχάι πίστης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαχάι πίστη
Μεγάλες Δυνάμεις
μικρογραφία| Οι μεγάλες δυνάμεις αναγνωρίζονται σε μια διεθνή δομή όπως το [[Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών|Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Εικονίζεται η αίθουσα συνεδριάσεων του. ]] Μεγάλη δύναμη λέγεται το κυρίαρχο κράτος το οποίο αναγνωρίζεται ότι έχει την ικανότητα και την τεχνογνωσία να ασκήσει επιρροή σε παγκόσμια κλίμακα. Οι μεγάλες δυνάμεις διαθέτουν στρατιωτική και οικονομική δύναμη, διπλωματική και ήπια επιρροή, η οποία μπορεί να κάνει τις μεσαίες ή μικρές δυνάμεις να λάβουν υπόψη τις απόψεις των μεγάλων δυνάμεων πριν προβούν σε δικές τους ενέργειες. Οι θεωρητικοί των διεθνών σχέσεων υποθέτουν ότι το καθεστώς της μεγάλης δύναμης μπορεί να χαρακτηριστεί σε ικανότητες ισχύος, χωρικές πτυχές και διαστάσεις που αφορούν την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα.
Ενώ για ορισμένα έθνη υπάρχει ευρεία αποδοχή ότι αποτελούν μεγάλες δυνάμεις, υπάρχει σημαντική συζήτηση για τα ακριβή κριτήρια με τα οποία πρέπει να γίνεται η απόδοση του καθεστώτος της μεγάλης δύναμης. Ιστορικά, το καθεστώς των μεγάλων δυνάμεων έχει αναγνωριστεί επίσημα από οργανισμούς όπως το Συνέδριο της Βιέννης ή το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η Πεντάδα του ΝΑΤΟ (Αμερική, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), η Ομάδα των Επτά, οι ΒΡΙΚ και η Ομάδα Επαφής έχουν χαρακτηριστεί ως πρωτοβουλίες των μεγάλων δυνάμεων.
Ο όρος «μεγάλη δύναμη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως όρος που περιλάμβανε τις σημαντικότερες χώρες της Ευρώπης στη μεταναπολεόντεια εποχή. Οι «Μεγάλες Δυνάμεις» αποτελούσαν τη «Συμφωνία της Ευρώπης» και διεκδίκησαν το δικαίωμα της κοινής επιβολής της γεωπολιτικής κατάστασης που επικράτησε μεταπολεμικά. Η επισημοποίηση του διαχωρισμού μεταξύ μικρών δυνάμεων και μεγάλων δυνάμεων προέκυψε με την υπογραφή της Συνθήκη του Σωμόν το 1814. Έκτοτε, η διεθνής ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει πολλές φορές, ιδιαίτερα κατά τον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και οι συνθήκες του 21ού αιώνα προκαλούν την ανάδυση νέων δυνάμεων όπως η Ινδία. Συναντώνται, ειδικά στη λογοτεχνία, και οι όροι παγκόσμια δύναμη και μεγάλη δύναμη.
Παρότι όμως το Διεθνές Δίκαιο δεν κάνει επίσημα τέτοια διάκριση μεταξύ των εννοιών «Μεγάλες Δυνάμεις» και «Μικρές Δυνάμεις», γεγονός που αντιβαίνει άλλωστε στην αρχή της κυρίαρχης ισότητας μεταξύ των Χωρών, εντούτοις η συγκεκριμένη διάκριση εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι και σήμερα. Παλαιότερα χρησιμοποείτο η λέξη αυτή σε συνθήκες, όπως για παράδειγμα: συμβαλόμενες «Δυνάμεις» ή «Προέχουσες Δυνάμεις», (Συνθήκη του Νεϊγύ), δίνοντας την έννοια των ισχυροτέρων.
Για την Ελλάδα, σε συνθήκες και διεθνείς συμφωνίες που υπογράφτηκαν μετά την Εθνεγερσία του 1821 ο όρος «Μεγάλες Δυνάμεις» προσδιόριζε τότε τα κράτη Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Αυστρία, Ρωσία και Ιταλία (π.χ. Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897)).
Χαρακτηριστικά
Δεν υπάρχουν αποδεκτά ή επιστημονικά καθορισμένα χαρακτηριστικά για τον χαρακτηρισμό μιας χώρας ως μεγάλη δύναμη. Αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν συχνά αντιμετωπιστεί ως εμπειρικά, αυτονόητα για τον αξιολογητή. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση έχει το μειονέκτημα της υποκειμενικότητας. Έχουν γίνει προσπάθειες να εξαχθούν ορισμένα κοινά κριτήρια τα οποία θα χρησιμοποιούνται ως το επιστημονικά αποδεκτό κριτήριο για τον καθορισμό μιας χώρας ως μεγάλη δύναμη. Ο Νταντίλοβιτς (2002) υπογραμμίζει τρία κεντρικά χαρακτηριστικά, τα οποία ονομάζει «διαστάσεις ισχύος, χωροταξίας και κατάστασης», που διακρίνουν τις μεγάλες δυνάμεις από άλλα κράτη. Η ακόλουθη ενότητα ("Χαρακτηριστικά") χαρακτηρίζεται από την ανάλυση των θέσεων που έχουν διατυπωθεί σχετικά με τον χαρακτηρισμό μιας χώρας ως μεγάλη δύναμη.
Τα πρώτα γραπτά για το θέμα έτειναν να κρίνουν τα κράτη με ρεαλιστικά κριτήρια. Ο ιστορικός Α. Τζ. Π. Τέιλορ σημείωσε ότι «Η εξέταση μιας μεγάλης δύναμης είναι η δοκιμασία της δύναμης για τον πόλεμο». Μεταγενέστεροι συγγραφείς προσέθεσαν νέα κριτήρια για τον καθορισμό μιας χώρας ως μεγάλη δύναμη, προσπαθώντας να ορίσουν την εξουσία μιας μεγάλης δύναμης με όρους συνολικής στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ικανότητας. Ο Κένεθ Βαλτς, θεμελιωτής της νεορεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων, χρησιμοποιεί ένα σύνολο πέντε κριτηρίων για να διακρίνει τη μεγάλη δύναμη: πληθυσμός και έδαφος, φυσικοί πόροι, οικονομική ικανότητα, πολιτική σταθερότητα και ικανότητα και στρατιωτική δύναμη. Αυτά τα διευρυμένα κριτήρια μπορούν να χωριστούν σε τρεις κύριους άξονες: δυνατότητες ισχύος, χωρικές πτυχές και θέση της χώρας στο διεθνές σύστημα.
Κύρια κριτήρια προσδιορισμού μιας Χώρας σε Δύναμη «Μικρή» ή «Μεγάλη» δεν είναι μόνο η στρατιωτική υπεροχή (π.χ. ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία) αλλά και ο πληθυσμός (Κίνα, Ινδία), η γεωγραφική έκταση (Ρωσία) καθώς και ο εθνικός πλούτος ή ο πυρηνικός εξοπλισμός (Σαουδική Αραβία) κ.λπ.
Διαστάσεις ισχύος
μικρογραφία|Ο Γερμανός ιστορικός [[Λέοπολντ φον Ράνκε στα μέσα του 19ου αιώνα προσπάθησε να τεκμηριώσει επιστημονικά τις μεγάλες δυνάμεις.]] Όπως σημειώθηκε παραπάνω, για πολλούς, οι δυνατότητες ισχύος ήταν το μοναδικό κριτήριο. Ωστόσο, ακόμη και στις πιο εξονυχιστικές προσπάθειες για τον χαρακτηρισμό μιας χώρας ως μεγάλη δύναμη με πολλά κριτήρια, η ισχύς διατηρεί μια ζωτική θέση.
Η πτυχή της ισχύος έτυχε μικτής αντιμετώπισης από την επιστημονική κοινότητα, ενώ υπήρξε σύγχυση για την ποσότητα δύναμης που έπρεπε να έχει κάθε χώρα για να χαρακτηριστεί ως μεγάλη δύναμη. Οι συγγραφείς έχουν προσεγγίσει την έννοια της μεγάλης δύναμης με διαφορετικές εννοιολογήσεις της παγκόσμιας κατάστασης ξεκινώντας από την πολυπολικότητα και φτάνοντας έως τη συντριπτική ηγεμονία. Στο δοκίμιό του, με τίτλο «Η γαλλική διπλωματία στη μεταπολεμική περίοδο», ο Γάλλος ιστορικός Ζαν-Μπατίστ Ντιροσέλ μίλησε για την έννοια της πολυπολικότητας: «Μια μεγάλη δύναμη είναι αυτή που είναι ικανή να διατηρήσει τη δική της ανεξαρτησία έναντι οποιασδήποτε άλλης μεμονωμένης δύναμης».
Αυτή η αντίληψη διαφοροποιείται από παλαιότερους συγγραφείς, ιδίως από τον Λέοπολντ φον Ράνκε, ο οποίος είχε σαφώς διαφορετική ιδέα για την παγκόσμια κατάσταση. Στο δοκίμιό του, που φέρει τον τίτλο «Οι Μεγάλες Δυνάμεις» (το οποίο γράφτηκε το 1833) ο φον Ράνκε έγραψε: «Αν κάποιος μπορούσε να καθορίσει ως ορισμό μιας Μεγάλης Δύναμης ότι η [εκάστοτε Μεγάλη Δύναμη] πρέπει να είναι σε θέση να διατηρήσει τον εαυτό της ενάντια σε όλες τις άλλες, ακόμη και όταν είναι ενωμένες, τότε ο Φρειδερίκος έχει φέρει την Πρωσία σε αυτή τη θέση». Οι θέσεις αυτές έχουν γίνει αντικείμενο κριτικής.
Χωρική διάσταση
Όλα τα κράτη έχουν γεωγραφικό εύρος συμφερόντων, δράσεων ή προβλεπόμενης ισχύος. Αυτός είναι ένας κρίσιμος παράγοντας για τη διάκριση μιας μεγάλης δύναμης από μια περιφερειακή δύναμη. Εξ ορισμού, το πεδίο άσκησης ισχύος μιας περιφερειακής δύναμης περιορίζεται στην περιοχή της. Έχει προταθεί ότι μια μεγάλη δύναμη πρέπει να έχει πραγματική επιρροή σε όλες τις εκφάνσεις του διεθνούς συστήματος. Ο Άρνολντ Τόινμπι, για παράδειγμα, παρατηρεί ότι «Η μεγάλη δύναμη μπορεί να οριστεί ως μια πολιτική δύναμη που ασκεί ένα αποτέλεσμα συνεκτεταμένο με το ευρύτερο φάσμα της κοινωνίας στην οποία λειτουργεί. Οι Μεγάλες Δυνάμεις του 1914 ήταν «παγκόσμιες δυνάμεις» επειδή η δυτική κοινωνία είχε γίνει πρόσφατα «παγκόσμια».
Διάσταση καθεστώτος
Η επίσημη ή άτυπη αναγνώριση της θέσης μιας μεγάλης δύναμης ενός έθνους απετέλεσε κριτήριο διάκρισης ενός έθνους ως μεγάλη δύναμη. Όπως σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας Τζωρτζ Μοντέλσκι, «Το καθεστώς της Μεγάλης δύναμης μερικές φορές συγχέεται με την προϋπόθεση του να είσαι ισχυρός. Η ιδιότητα, όπως είναι γνωστό, στην πραγματικότητα εξελίχθηκε από τον ρόλο που έπαιξαν τα μεγάλα στρατιωτικά κράτη σε παλαιότερες περιόδους... Όμως το σύστημα της Μεγάλης Δύναμης θεσμοθετεί τη θέση του ισχυρού κράτους [στο κόσμο] σε ένα πλέγμα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων».
Μια περαιτέρω επιλογή που μπορεί να προστεθεί για τον προσδιορισμό μιας χώρας ως μεγάλη δύναμη είναι και η προθυμία ενός κράτους να ενεργήσει σαν μια μεγάλη δύναμη. Καθώς ένα έθνος σπάνια θα δηλώσει επίσημα ότι ενεργεί σαν μια μεγάλη δύναμη, θα πρέπει να γίνει, εξαιτίας αυτού, αναδρομική εξέταση της συμπεριφοράς του κράτους στα παγκόσμια πράγματα. Ως αποτέλεσμα, αυτό το χαρακτηριστικό έχει περιορισμένη χρησιμότητα για τον καθορισμό της φύσης των σύγχρονων εξουσιών, τουλάχιστον όχι χωρίς την ύπαρξη κάποιας υποκειμενικής ανάλυσης στο θέμα αυτό.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, έχουν υπάρξει και άλλα σημαντικά κριτήρια για τη συμπερίληψη ενός κράτους στο κατάλογο των μεγάλων δυνάμεων. Αυτό είναι το γεγονός ότι οι μεγάλες δυνάμεις πρέπει να έχουν αρκετή επιρροή για να αποτελούν μέρος των συζητήσεων για σύγχρονα πολιτικά και διπλωματικά ζητήματα, να ασκούν επιρροή στην εξαγωγή των αποτελεσμάτων των συζητήσεων αυτών και να συνεισφέρουν στην επίλυση των προβλημάτων αυτών. Ιστορικά, όταν συζητήθηκαν μεγάλα πολιτικά ζητήματα, πολλές μεγάλες δυνάμεις προσκλήθηκαν να τα συζητήσουν, είτε μόνες, είτε μαζί με άλλες μικρότερες δυνάμεις. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν δημιουργήθηκαν διεθνείς οργανισμοί για την προώθηση της επικοινωνίας μεταξύ των εθνών, όπως η Κοινωνία των Εθνών και έπειτα τα Ηνωμένα Έθνη, οι συμμετέχοντες σε τέτοιες συναντήσεις δεν αποκαλούνταν επισήμως μεγάλες δυνάμεις. Ανταυτού, η έκταση της ισχύος τους αποτελούσε το κριτήριο με το οποίο χαρακτηριζόνταν ως μεγάλες δυνάμεις και επομένως γίνονταν δεκτές σε μεγάλα παγκόσμια συνέδρια πριν το 1914. Επρόκειτο για συνέδρια που διευθέτησαν σημαντικά ζητήματα σε εποχές που διαδραματίστηκαν σημαντικά ιστορικά γεγονότα.
Ιστορία
μικρογραφία| Το [[Συνέδριο της Βιέννης του Ζαν-Μπατίστ Ιζαμπέ, 1819]] Η ιστορία συνοδεύεται από διάφορα σύνολα μεγάλων ή σημαντικών δυνάμεων. Ο 3ος αιώνας μας παρέχει μια πρώιμη αναφορά στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, όταν ο Πέρσης προφήτης Μάνης περιέγραψε τη Ρώμη, τη Κίνα, το βασίλειο του Αξούμ και την Περσία ως τα τέσσερα μεγαλύτερα βασίλεια της εποχής του. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων στην Ευρώπη, ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζέιμς Μονρό παρατήρησε σχετικά με τις μεγάλες δυνάμεις ότι «Ο σεβασμός που έχει μια δύναμη για μια άλλη βρίσκεται σε ακριβή αναλογία με τα μέσα που έχουν αντίστοιχα για να τραυματίσουν η μία την άλλη». Ο όρος «μεγάλη δύναμη» εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Το συνέδριο καθιέρωσε τη Συμφωνία της Ευρώπης ως μια προσπάθεια διατήρησης της ειρήνης και της γεωπολιτικής τάξης μετά τα χρόνια των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Στο Συνέδριο της Βιέννης ήταν παρούσες οι πέντε κύριες δυνάμεις της Ευρώπης: η Αυστριακή Αυτοκρατορία, η Γαλλία, η Πρωσία, η Ρωσία και η Μεγάλη Βρετανία. Οι πέντε παραπάνω χώρες απετέλεσαν τις πέντε πρώτες μεγάλες δυνάμεις με βάση τη σημερινή έννοια (ήταν επίσης οι πρώτες πέντε χώρες με επίσημη αναγνώριση της θέσης τους ως μεγάλες δυνάμεις). Άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Σουηδία, μεγάλες δυνάμεις του 17ο αιώνα, είδαν να ερωτώνται για την άποψη τους σε κάποια ζητήματα, αλλά δεν είχαν την ίδια επιρροή που είχαν άλλες χώρες στην Ευρώπη.
Μετά το Συνέδριο της Βιέννης, η Μεγάλη Βρετανία αναδείχθηκε ως η κατεξοχήν δύναμη, λόγω του ναυτικού της και της έκτασης της υπερπόντιας αυτοκρατορίας της. Λόγω της επικράτησης της Βρετανίας ως της ισχυρότερης δύναμης στην Ευρώπη και το κόσμο, η μετέπειτα περίοδος έγινε γνωστή ως Βρετανική ειρήνη. Η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων έγινε σημαντικός άξονας ενδιαφέροντος της ευρωπαϊκής πολιτικής, ωθώντας τον Όττο φον Μπίσμαρκ να πει το εξής: «Όλη η πολιτική περιορίζεται σε αυτόν τον τύπο: προσπαθήστε να είστε μία από τις τρεις, εφόσον ο κόσμος διέπεται από την ασταθή ισορροπία πέντε μεγάλων δυνάμεων».
Με την πάροδο του χρόνου, η σχετική ισχύς αυτών των πέντε εθνών διαφοροποιήθηκε. Μέχρι την αυγή του 20ου αιώνα η ισορροπία των δυνάμεων είχε αλλάξει δραματικά. Η Μεγάλη Βρετανία και η νέα Γερμανική Αυτοκρατορία (από το 1871), γνώρισαν συνεχή οικονομική και πολιτική ανάπτυξη. Άλλες, όπως η Ρωσία και η Αυστροουγγαρία, παρέμειναν στάσιμες. Ταυτόχρονα, άλλα κράτη αναδύονταν και ισχυροποιούνταν, σε μεγάλο βαθμό μέσω της διαδικασίας της εκβιομηχάνισης. Αυτές οι χώρες που επιδίωκαν να φτάσουν στο καθεστώς της μεγάλης δύναμης ήταν: η Ιταλία μετά την ενοποίηση, η Ιαπωνία κατά την εποχή του Μεϊτζί και οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Μέχρι το 1900, η ισορροπία των παγκόσμιων δυνάμεων είχε αλλάξει πάρα πολύ από το Συνέδριο της Βιέννης. Η Συμμαχία των Οκτώ Εθνών ήταν μια συμμαχία οκτώ εθνών που δημιουργήθηκε ως απάντηση στην εξέγερση των Μπόξερ στην Κίνα. Δημιουργήθηκε το 1900 και αποτελούνταν από τις πέντε δυνάμεις του Συνεδρίου συν την Ιταλία, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αντιπροσωπεύοντας έτσι αντικειμενικά τις μεγάλες δυνάμεις στις αρχές του 20ού αιώνα.
Με την αυγή του 20ού αιώνα, στο τέλος του έτους 1900, οι Μεγάλες Δυνάμεις που είχαν διαμορφωθεί ήταν οι ακόλουθες οκτώ: η Μεγάλη Βρετανία, η Ρωσία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Αυστροουγγαρία, η Ιαπωνία και η Ιταλία. Δεν συμπεριλαμβανόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία που χαρακτηριζόταν ο «μεγάλος ασθενής», όπως επίσης ομοίως χαρακτηριζόταν και η Αυστροουγγαρία. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι και οι ΗΠΑ κατ' επίφαση αποτελούσαν μέρος του ευρωπαϊκού κόσμου τόσο από φυλετικής, πολιτικής, πολιτιστικής και θρησκευτικής, όσο και από οικονομικής και θεσμικής απόψεως, δικαιολογημένη καθίσταται η κρίση ότι η Ευρώπη την εποχή εκείνη ήταν ο «αφέντης όλου του κόσμου». Σημειώνεται ότι τότε οι μόνες περιοχές στον κόσμο που έμεναν έξω από κάθε ευρωπαϊκή επίδραση ήταν το Θιβέτ στην Ασία και η Αιθιοπία στην Αφρική στην οποία είχαν μόλις εισδύσει κάποιοι Έλληνες από την Αίγυπτο.
Παγκόσμιοι Πόλεμοι
μικρογραφία| Οι «Μεγάλοι Τέσσερις» στη [[Σύνοδος Ειρήνης του Παρισιού (1919)|Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919: Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, Βιτόριο Εμανουέλε Ορλάντο, Ζωρζ Κλεμανσώ και Γούντροου Ουίλσον]] Οι μετατοπίσεις της διεθνούς τάξης πραγμάτων συνέβησαν κυρίως ως αποτέλεσμα των μεγάλων παγκόσμιων συγκρούσεων. Το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι επακόλουθες συνθήκες των Βερσαλλιών, του Αγίου Γερμανού, του Νεϊγύ, του Τριανόν και των Σεβρών έκαναν τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες ρυθμιστές της νέας παγκόσμιας τάξης. Η Γερμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε, η Αυστροουγγαρία διαμελίστηκε σε νέα, λιγότερο ισχυρά κράτη. Η Ρωσική Αυτοκρατορία έπεσε σε επανάσταση. Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού, οι «Μεγάλοι Τέσσερις» (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία και Ηνωμένες Πολιτείες) έλεγχαν τις διαδικασίες και την έκβαση των συνθηκών που θα ρύθμιζαν τη μεταπολεμική τάξη (μαζί με την Ιαπωνία). Οι Μεγάλοι Τέσσερις ήταν οι αρχιτέκτονες της Συνθήκης των Βερσαλλιών που υπεγράφη από τη Γερμανία, της Συνθήκης του Αγίου Γερμανού, με την Αυστρία, της Συνθήκης του Νεϊγύ, με τη Βουλγαρία, της συνθήκης του Τριανόν, με την Ουγγαρία και της Συνθήκης των Σεβρών, με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Ιταλία αποχώρησε από τη διάσκεψη επειδή ένα μέρος των αιτημάτων της δεν ικανοποιήθηκε και άφησε προσωρινά τις άλλες τρεις χώρες ως τους μοναδικούς κύριους αρχιτέκτονες αυτής της συνθήκης, τους λεγόμενους «Τρεις Μεγάλους».
Η προνομιακή θέση των νικητριών μεγάλων δυνάμεων αναγνωρίστηκε από την παραχώρηση μόνιμων εδρών στο Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών, το οποίο λειτουργούσε ως ένας τύπος εκτελεστικού οργάνου που διηύθυνε τη συνέλευση της ΚτΕ. Ωστόσο, το συμβούλιο ξεκίνησε αρχικά να λειτουργεί με τέσσερα μόνιμα μέλη - τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ιαπωνία - επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες, που προορίζονταν να είναι το πέμπτο μόνιμο μέλος, δεν προσχώρησαν ποτέ στη Κοινωνία των Εθνών. Η Γερμανία αργότερα προσχώρησε αλλά αποχώρησε με δημοψήφισμα της χιτλερικής κυβέρνησης. Η Ιαπωνία έφυγε και η Σοβιετική Ένωση προσχώρησε. μικρογραφία|[[Συμμαχικές δυνάμεις (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|Οι «Μεγάλοι Τρεις» στη Διάσκεψη της Γιάλτας: Ουίνστον Τσώρτσιλ, Φραγκλίνος Ρούζβελτ και Ιωσήφ Στάλιν]] αριστερά|μικρογραφία|Οι συμμαχικοί ηγέτες του [[Πόλεμος του Ειρηνικού (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|θεάτρου της Ασίας και του Ειρηνικού: Ο στρατηγός Τσιάνγκ Κάι-σεκ, ο Ρούσβελτ και ο Τσόρτσιλ ήταν παρόντες στη Διάσκεψη του Καΐρου το 1943.]] Όταν ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο συμμαχίες: τους Συμμάχους (μια συμμαχία που αποτελούνταν αρχικά από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, την Κίνα, στην οποία το 1941 εντάχθηκε η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες) και τις δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η ΕΣΣΔ και η Κίνα αναφέρθηκαν ως "καταπιστευματοδόχοι των ισχυρών" και αναγνωρίστηκαν ως οι "Μεγάλες Τέσσερις" δυνάμεις στη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών το 1942. Αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές με την ονομασία «Τέσσερις Αστυνομικοί» των Συμμάχων και θεωρήθηκαν ως οι κύριοι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η σημασία της Γαλλίας αναγνωρίστηκε με τη συμπερίληψή της, μαζί με τις τέσσερις παραπάνω χώρες, στην ομάδα των χωρών που έλαβαν μόνιμες έδρες στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών.
Μετά το τέλος των Παγκοσμίων Πολέμων, ο όρος «μεγάλη δύναμη» συνδυάστηκε με μια σειρά από άλλες ταξινομήσεις ισχύος. Η κυριότερη ταξινόμηση ισχύος είναι η έννοια της υπερδύναμης, η οποία χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα έθνη με συντριπτική δύναμη και επιρροή στον υπόλοιπο κόσμο. Επινοήθηκε για πρώτη φορά το 1944 από τον Ουίλιαμ Τ.Ρ. Φοξ. Σύμφωνα με τον ίδιο, υπήρχαν τρεις υπερδυνάμεις: η Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία έχασε το καθεστώς της υπερδύναμης. Ο όρος μεσαία δύναμη αναφέρεται στα έθνη που ασκούν έναν βαθμό επιρροής στα παγκόσμια πράγματα, όμως η επιρροή τους δεν επαρκεί για να έχουν αποφασιστική επιρροή στις διεθνείς υποθέσεις, με την Ελλάδα να αποτελεί μια από τις πολλές μεσαίες δυνάμεις. Οι περιφερειακές δυνάμεις είναι εκείνες των οποίων η επιρροή περιορίζεται γενικά στην περιοχή του κόσμου στην οποία βρίσκονται.
Ψυχρός πόλεμος
Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν περίοδος γεωπολιτικής έντασης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων τους (οι Αμερικανοί ηγούνταν του Δυτικού μπλοκ και οι Σοβιετικοί του Ανατολικού), η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο όρος «ψυχρός» εξηγείται από το γεγονός ότι δεν υπήρξαν μάχες μεγάλης κλίμακας μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, αλλά από το γεγονός ότι η καθεμία υποστήριξε τον φορέα των συμφερόντων της στους πόλεμους μέσω αντιπροσώπων στη Κορέα, στο Βιετνάμ και σε πολλές άλλες πολεμικές συρράξεις. Η σύγκρουση βασίστηκε γύρω από τον ιδεολογικό και γεωπολιτικό αγώνα των δύο υπερδυνάμεων για παγκόσμια επιρροή, μετά την προσωρινή συμμαχία και τη νίκη τους εναντίον της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Ιαπωνία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δυτική Γερμανία επανήλθαν στις θέσεις τους σαν οικονομικές υπερδυνάμεις. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησαν ένοπλες δυνάμεις με τεχνολογική υπεροχή. Έτσι οι ένοπλες δυνάμεις της Γαλλίας και της Βρετανίας έχουν δυνατότητες προβολής ισχύος σε όλο το κόσμο, ενώ παράλληλα διατηρούν μεγάλους αμυντικούς προϋπολογισμούς μέχρι σήμερα. Ωστόσο, καθώς συνεχιζόταν ο Ψυχρός Πόλεμος, οι αρχές της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου άρχισαν να αμφισβητούν τη δυνατότητά τους να διατηρήσουν μακροπρόθεσμα τις θέσεις τους σαν μεγάλη δύναμη. Η Κίνα, η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, σιγά σιγά γίνεται μεγάλη δύναμη. Η οικονομική και στρατιωτική ισχύς της Κίνας έχει αναπτυχθεί πολύ κατά τη μεταπολεμική περίοδο και ειδικά από το 1990 και μετά. Μετά το 1949, η Δημοκρατία της Κίνας άρχισε να χάνει τη διεθνή της αναγνώριση από τις άλλες μεγάλες δυνάμεις ως τη μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κίνας, με τη στρόφιγγα να γέρνει σταδιακά υπέρ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Στη συνέχεια, το 1971, η Ταϊβάν (εναλλακτικό όνομα της Δημοκρατίας της Κίνας κατά τον 21ο αιώνα ειδικά) έχασε τη μόνιμη έδρα της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υπέρ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και πλέον η ΔτΚ αναγνωρίζεται από πολύ λίγα κράτη. Το 1979 οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως νόμιμο εκπρόσωπο της Κίνας, η Ελλάδα μάλιστα αναγνώρισε τη ΛΔ Κίνας το 1972.
Επακόλουθα του Ψυχρού Πολέμου
Η Κίνα, η Γαλλία, η Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν κοινή αποδοχή από τους ακαδημαϊκούς ως μεγάλες δυνάμεις λόγω «της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας τους στην παγκόσμια σκηνή». Αυτά τα πέντε έθνη είναι μόνιμα μέλη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και έχουν δικαίωμα βέτο. Βάσει της Συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων είναι τα μόνα κράτη που έχουν το δικαίωμα να φέρουν πυρηνικά όπλα και τα ποσά που προορίζονται από τον προϋπολογισμό τους για τον στρατό είναι πολύ μεγάλα, μάλιστα δε αυτές της Κίνας και των ΗΠΑ ξεπερνούν τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια. Ωστόσο, δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των ακαδημαϊκών για το τι αποτελεί μεγάλη δύναμη. Για παράδειγμα, πηγές αναφέρουν κατά καιρούς την Κίνα, τη Γαλλία, τη Ρωσία  και το Ηνωμένο Βασίλειο ως μεσαίες δυνάμεις. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η μόνιμη έδρα της ΕΣΣΔ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μεταφέρθηκε στη Ρωσική Ομοσπονδία το 1991, επειδή η Ρωσία ήταν το μεγαλύτερο και το σημαντικότερο από τα 15 διάδοχα κράτη της Σοβιετικής Ένωσης. Η νεοσύστατη Ρωσική Ομοσπονδία εμφανίστηκε στο παγκόσμιο στερέωμα ως μεγάλη δύναμη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έτσι για λίγα χρόνια παρέμειναν ως η μόνη υπερδύναμη στα παγκόσμια πράγματα (αν και ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι διεθνείς σχέσεις διέπονται από πολυπολικότητα).
Η Ιαπωνία και η Γερμανία είναι επίσης μεγάλες δυνάμεις. Η ισχυρή θέση της Ιαπωνίας και της Γερμανίας (η τρίτη και η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στο κόσμο αντίστοιχα) είναι αποτέλεσμα της οικονομικής τους υπεροχής και όχι επειδή διαθέτουν σκληρές εξουσίες (π.χ. μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ή παγκόσμια στρατιωτική εμβέλεια). Η Γερμανία είναι μέλος της ομάδας P5+1 των παγκόσμιων δυνάμεων, μαζί με τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Για άλλους η Γερμανία και η Ιαπωνία είναι μεσαίες δυνάμεις. Στο δημοσίευμα του Τζόσουα Μπάρον με τίτλο Great Power Peace and American Primacy (Η ειρήνη των μεγάλων δυνάμεων και η αμερικανική πρωτοκαθεδρία), το οποίο δημοσιεύτηκε το 2014, ο Μπάρον θεωρεί την Κίνα, τη Γαλλία, τη Ρωσία, τη Γερμανία, την Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τις σημερινές μεγάλες δυνάμεις.
Η Ιταλία έχει αναφερθεί ως μεγάλη δύναμη από αρκετούς ακαδημαϊκούς και σχολιαστές σε όλη τη μεταπολεμική εποχή. Η Αμερικανίδα νομική μελετήτρια Μιλένα Στέριο γράφει:
Η Στέριο επιχειρηματολογεί ότι η θέση μέλους της Ιταλίας στην Ομάδα των Επτά (G7) και η επιρροή της σε περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς τεκμηριώνουν τη θέση της ότι η Ιταλία είναι μια μεγάλη δύναμη. Η Ιταλία ήταν μέλος της Διεθνούς Ομάδας Υποστήριξης για τον Λίβανο με τη Γερμανία και τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μερικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Ιταλία είναι η «διαλείπουσα» ή «η μικρότερη από τις μεγάλες δυνάμεις» ενώ κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι η Ιταλία είναι μια μεσαία ή περιφερειακή δύναμη.
Εκτός από αυτές τις μεγάλες δυνάμεις του σήμερα που αναφέρθηκαν παραπάνω, ο Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι και ο Μοχάν Μαλίκ θεωρούν ότι η Ινδία είναι μεγάλη δύναμη. Σε αντίθεση με τις σύγχρονες μεγάλες δυνάμεις που έχουν εδραιωθεί στη θέση της μεγάλης δύναμης, η αναγνώριση της Ινδίας από τους ακαδημαϊκούς και τη διεθνή κοινότητα ως μεγάλη δύναμη είναι σχετικά πρόσφατη. Ωστόσο, δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των παρατηρητών ως προς το καθεστώς της Ινδίας. Για παράδειγμα, ορισμένοι ακαδημαϊκοί πιστεύουν ότι η Ινδία γίνεται σταδιακά μεγάλη δύναμη, ενώ ορισμένοι πιστεύουν ότι η Ινδία παραμένει μεσαία δύναμη.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η Πεντάδα του ΝΑΤΟ, η Ομάδα των Επτά, η ΒΡΙΚ και η Ομάδα Επαφής έχουν χαρακτηριστεί ως ενώσεις μεγάλων δυνάμεων.
Μια μελέτη του 2017 από το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών της Χάγης χαρακτήρισε την Κίνα, την Ευρώπη, την Ινδία, την Ιαπωνία, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τις σημερινές μεγάλες δυνάμεις.
Σήμερα αν και δεν αναφέρεται πουθενά στις σύγχρονες διεθνείς συνθήκες ακριβώς ο όρος «Μεγάλες Δυνάμεις», αυτός όμως διαφαίνεται καταφανώς στη σύνθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, στον Καταστατικό Χάρτη του οποίου η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι οι Χώρες - Μέλη Κράτη που συγκροτούν τα μόνιμα μέλη αυτού.
Αναδυόμενες δυνάμεις
Με τη συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται ολοένα και περισσότερο σαν μεγάλη δύναμη από μόνη της. Η ΕΕ εκπροσωπείται ως ξεχωριστή οντότητα στον ΠΟΕ, στις συνόδους κορυφής της Ομάδα των Επτά και στις αντίστοιχες συνόδους κορυφής της Ομάδας των Είκοσι. Η εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ιδιαίτερα διακριτή σε τομείς στους οποίους η ΕΕ έχει αποκλειστικές αρμοδιότητες (δηλ. οικονομικές υποθέσεις). Αυτή η θέση της ΕΕ παρουσιάζει επίσης μια μη παραδοσιακή αντίληψη σχετικά με τον παγκόσμιο ρόλο της Ευρώπης ως παγκόσμιας «αστικής δύναμης», η οποία ασκεί συλλογική επιρροή στις λειτουργικές σφαίρες του εμπορίου και της διπλωματίας, ως εναλλακτική λύση στη στρατιωτική κυριαρχία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια υπερεθνική ένωση και όχι ένα κυρίαρχο κράτος. Έτσι η ΕΕ δεν έχει δικές της εξωτερικές υποθέσεις ή αμυντικές πολιτικές. Αυτές παραμένουν στην ευθύνη των κρατών μελών της ΕΕ. Οι μεγάλες δυνάμεις της ΕΕ περιλαμβάνουν τη Γαλλία, τη Γερμανία και, πριν από την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι λεγόμενοι Τρεις της ΕΕ. Σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο έχει αντικατασταθεί από την Ιταλία.
Η Βραζιλία και η Ινδία θεωρούνται αναδυόμενες δυνάμεις με τη δυνατότητα να γίνουν μεγάλες δυνάμεις. Ο πολιτικός επιστήμονας Στίβεν Π. Κόεν υποστηρίζει ότι η Ινδία είναι αναδυόμενη δύναμη, αλλά υπογραμμίζει ότι ορισμένοι στρατηγοί θεωρούν ήδη την Ινδία ως μεγάλη δύναμη. Ορισμένοι ακαδημαϊκοί όπως οι Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι και Ντέιβιντ Α. Ρόμπινσον ήδη θεωρούν ότι η Ινδία είναι μεγάλη δύναμη. Ο πρώην πρεσβευτής της Βρετανίας στη Βραζιλία, Πίτερ Κόλκοτ, προσδιορίζει ότι η αναγνώριση της Βραζιλίας ως δυνητικής μεγάλης δύναμης, ακόμη και υπερδύναμης, πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη δική της εθνική ταυτότητα και φιλοδοξία. Ο καθηγητής Κουάνγκ Χο Τσουν πιστεύει ότι η Βραζιλία θα γίνει μεγάλη δύναμη με σημαντική θέση σε ορισμένες σφαίρες επιρροής. Άλλοι προτείνουν ότι η Ινδία και η Βραζιλία μπορεί να έχουν ακόμη και τη δυνατότητα να γίνουν υπερδυνάμεις μακροπρόθεσμα.
Η μόνιμη συμμετοχή στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών θεωρείται για τους περισσότερους κεντρικό χαρακτηριστικό για να γίνει μια χώρα μεγάλη δύναμη στον σύγχρονο κόσμο. Η Βραζιλία, η Γερμανία, η Ινδία και η Ιαπωνία αποτελούν μέλη της Ομάδας των Τεσσάρων. Αυτές οι τέσσερις χώρες υποστηρίζουν η μία την υποψηφιότητα της άλλης για να γίνουν μόνιμα μέλη του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ. Έχουν ποικίλους βαθμούς υποστήριξης από τα μόνιμα μέλη για τις υποψηφιότητές τους, ειδικά η Ινδία. Η αντίθεση στην Ομάδα των 4 προέρχεται από την ομάδα Ένωση για τη Συναίνεση υπό την ηγεσία της Ιταλίας. Ωστόσο, υπάρχουν λίγες ενδείξεις ότι η μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας θα πραγματοποιηθεί στο εγγύς μέλλον.
Το Ισραήλ και το Ιράν είναι δύο χώρες για τις οποίες γίνεται συχνά αναφορά στο πλαίσιο της ανάλυσης των μεγάλων δυνάμεων.
Ιεράρχηση των μεγάλων δυνάμεων
Ο πολιτικός επιστήμονας, γεωστρατηγός και πρώην σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Ζμπίγκνιεφ Μπζεζίνσκι εκτίμησε την τρέχουσα θέση των μεγάλων δυνάμεων στη δημοσίευσή του το 2012 με τίτλο Στρατηγικό όραμα: Αμερική και η κρίση της παγκόσμιας δύναμης (Strategic Vision: America and the Crisis of Global Power). Σε σχέση με τις μεγάλες δυνάμεις, επισημαίνει τα ακόλουθα σημεία:
Σύμφωνα με μια έκθεση του 2014 του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών της Χάγης, επισημαίνονται τα παρακάτω για την ιεράρχηση των μεγάλων δυνάμεων:
Ο λόγος στο Άλμπερτ Χωλ για τις μεγάλες δυνάμεις
Τον Μάιο του 1898 ο τότε πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Λόρδος Σώλσμπερυ, (αρχηγός των Συντηρητικών), σε έναν βαρυσήμαντο λόγο του, που εκφώνησε στο Άλμπερτ Χωλ του Λονδίνου, κάνοντας μια επισκόπηση της τότε παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, έκανε λόγο για ζωντανά και ετοιμοθάνατα έθνη. Συγκεκριμένα μεταξύ άλλων φέρεται να είπε:
Η αναφορά αυτή παρέχει ίσως την καλύτερη θεώρηση του κόσμου στη χαραυγή του 20ού αιώνα, όπου συνυπάρχουν οι ανταγωνισμοί, αλλά και ο φόβος από τους κινδύνους που γεννιούνται παράλληλα με μια προφητεία επί της τακτοποίησης αυτών. Όταν δήλωνε τα παραπάνω ο λόρδος Σώλσμπερυ για ετοιμοθάνατα έθνη είχε κυρίως στον νου του τις άλλοτε μεγάλες αυτοκρατορίες της Κίνας και της μετέπειτα Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Ορολογία πολιτικής επιστήμης Κατηγορία:Κράτη ανά κατάσταση ισχύος Κατηγορία:Θεωρία διεθνών σχέσεων Κατηγορία:Ηγεμονία Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
NASCAR Cup Series
Η σειρά NASCAR Cup είναι η κορυφαία σειρά αγώνων του National Association for Stock Car Auto Racing (NASCAR). Η σειρά ξεκίνησε το 1949 ως Strictly Stock Division και από το 1950 έως το 1970 ήταν γνωστή ως Grand National Division. Το 1971, όταν η σειρά άρχισε να εκμισθώνει τα δικαιώματα ονομασίας της στην RJ Reynolds Tobacco Company, αναφέρθηκε ως NASCAR Winston Cup Series (1971–2003). Μια παρόμοια συμφωνία έγινε με την Nextel το 2003 και έγινε η σειρά NASCAR Nextel Cup (2004–2007). Η Sprint απέκτησε την Nextel το 2005 και το 2008 η σειρά μετονομάστηκε σε NASCAR Sprint Cup Series (2008–2016). Τον Δεκέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι η Monster Energy θα γινόταν ο νέος χορηγός τίτλου και η σειρά μετονομάστηκε σε Monster Energy NASCAR Cup Series (2017–2019). Το 2019, η NASCAR απέρριψε την προσφορά της Monster να επεκτείνει την τρέχουσα συμφωνία για τα δικαιώματα ονομασίας πέρα από το τέλος της σεζόν. Στη συνέχεια, η NASCAR ανακοίνωσε τη μετάβασή της σε ένα νέο μοντέλο χορηγίας σε επίπεδο που ξεκινά με τη σεζόν του 2020 παρόμοια με άλλα επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα με έδρα τις ΗΠΑ, όπου ήταν απλά γνωστή ως NASCAR Cup Series, με τους χορηγούς της σειράς να ονομάζονται Premier Partners. Οι τέσσερις Premier Partners είναι η Busch Beer, η Coca-Cola, η GEICO και η Xfinity.
Το πρωτάθλημα καθορίζεται από ένα σύστημα πόντων, με τους βαθμούς να απονέμονται ανάλογα με τη θέση τερματισμού και τον αριθμό των αγώνων. Η σεζόν χωρίζεται σε δύο τμήματα. Μετά τους πρώτους 26 αγώνες, 16 οδηγοί, που επιλέχθηκαν κυρίως με βάση τις νίκες κατά τη διάρκεια των πρώτων 26 διαδρομών, διακρίνονται με βάση τον συνολικό αριθμό των νικών τους. Αγωνίζονται στους τελευταίους δέκα αγώνες, όπου η διαφορά στους βαθμούς ελαχιστοποιείται πολύ. Αυτό ονομάζεται πλέι οφ της NASCAR.
Η σειρά έχει ισχυρές ρίζες στις Νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, με περίπου τους μισούς αγώνες της σεζόν από τους 36 αγώνες να διεξάγονται σε αυτήν την περιοχή. Το 2020 το πρόγραμμα περιελάμβανε πίστες από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αγώνες κανονικής περιόδου πραγματοποιούνταν προηγουμένως στον Καναδά και αγώνες επίδειξης πραγματοποιήθηκαν στην Ιαπωνία και την Αυστραλία. Το Daytona 500, ο πιο διάσημος αγώνας, είχε τηλεοπτικό κοινό περίπου 9,17 εκατομμύρια θεατές στις ΗΠΑ το 2019.
Τα αυτοκίνητα της σειράς Cup είναι μοναδικά στους αγώνες αυτοκινήτων. Οι κινητήρες είναι αρκετά ισχυροί για να φτάσουν ταχύτητες πάνω από 200 mph, αλλά το βάρος τους σε συνδυασμό με ένα σχετικά απλό αεροδυναμικό πακέτο (με βάση το αμάξωμα των αυτοκινήτων που διατίθενται επί του παρόντος για λιανική πώληση στις Ηνωμένες Πολιτείες) κάνουν κακό χειρισμό. Το αμάξωμα και το πλαίσιο των αυτοκινήτων ελέγχονται αυστηρά για να διασφαλίζεται η ισοτιμία και τα ηλεκτρονικά είναι παραδοσιακά σπαρταριστής φύσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:NASCAR
2700 Μπαϊκονούρ
Ο Μπαϊκονούρ (Baikonur) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπαϊκονούρ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπαϊκονουρ
Ρομέιν Σάτο
Ο Ρομέιν Σάτο (Μπίμπο, 2 Μαρτίου 1981), είναι Κεντροαφρικανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,95 μέτρα αγωνιζόταν στις θέσεις σμολ φόργουορντ και ενίοτε σούτινγκ γκαρντ. Υπήρξε παίχτης του Παναθηναϊκού τη διετία 2010-2012, κατακτώντας μεταξύ άλλων την Ευρωλίγκα. Τελευταία του ομάδα ήταν η Βαλένθια, με την οποία κατέκτησε το Γιούροκαπ και το Πρωτάθλημα Ισπανίας.
Ερασιτεχνική σταδιοδρομία
Ο Ρομέιν Σάτο έπαιξε μπάσκετ για πρώτη φορά χριστιανικό γυμνάσιο στο Ντέιτον του Οχάιο, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Xavier το 2004.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ρομέιν Σάτο επιλέχθηκε από το Σαν Αντόνιο Σπερς στο Draft του NBA το 2004, αλλά ήταν αναπληρωματικός για τα περισσότερα από τα παιχνίδια της ομάδας, μόλις έπαιξε γι 'αυτούς, και στη συνέχεια παραιτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2005. Τη σεζόν 2005-2006 μεταγράφηκε στην ιταλική Αρόνα, όπου ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με μέσο όρο 25,5 πόντους και 7,5 ριμπάουντ ανά αγώνα. Σε τρία παιχνίδια πλέι-οφ, ο Σάτο είχε μέσο όρο 35 πόντους και 14.6 ριμπάουντ. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στη Μπαρτσελόνα. Αργότερα επέστρεψε στην Ιταλία για να παίξει στην κορυφαία ιταλική ομάδα Μοντεπάσκι Σιένα για τη σεζόν 2006-07. Στην πρώτη του σεζόν με τη Σιένα,την βοήθησε να κερδίσει το ιταλικό πρωτάθλημα, και στη συνέχεια κέρδισε τρία σερί πρωταθλήματα με τη Σιένα. Επίσης αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της χρονιάς το 2010.
Το 2012 έλυσε το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό και υπέγραψε στην τούρκικη Φενερμπαχτσέ. Με τη Φενέρ κατέκτησε το κύπελλο Τουρκίας κερδίζοντας στον τελικό την Γαλατασαράι 63-57.
Εθνική ομάδα
Ο Ρομέιν Σάτο έπαιξε με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της ανδρικής ομάδας της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, το 2009 στο πρωτάθλημα FIBA Africa. Είχε κατά μέσο όρο 21,6 πόντους και 8,6 ριμπάουντ ανά παιχνίδι στο τουρνουά, και βγήκε μέλος στην πρώτη ομάδα του τουρνουά. Το 2019 ο 38χρονος τότε Σάτο, αγωνίστηκε μετά από δυο χρόνια, μετρώντας 8 πόντους (3/10 σουτ), 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 2 κλεψίματα στην νίκη της χώρας του (75-57) σε βάρος του Μάλι με 75-57 για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου 2019. Το 2021, σε ηλικία 40 ετών επέστρεψε στην δράση μετά από δυόμιση χρόνια απραξίας, αγωνιζόμενος στο AfroBasket. Στην πρεμιέρα της διοργάνωσης κόντρα στην Αίγυπτο, είχε 7 πόντους (με 0/5 δίποντα, 1/4 τρίποντα και 4/6 βολές), 3 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 2 λάθη, 2 κλεψίματα και 1 μπλοκ σε 35 '22''.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κεντροαφρικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αουρόρα Μπάσκετ Γέζι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαλένθια Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας
Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στην Ελλάδα και διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων (Ε.Ο.Χ.Α). Το πρωτάθλημα ξεκίνησε τη σεζόν 1988-89 και αποτελείται από 9 ομάδες. Τους περισσότερους τίτλους κατέχουν οι Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι Αθηνών οι οποίοι έχουν κατακτήσει 6 πρωταθλήματα και ακολουθεί ο Άρης Θεσσαλονίκης με 4. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Άρης Θεσσαλονίκης ήταν πολλές χρονιές εκτός συμμετοχής ενώ την περίοδο 2010-2011 μετά από απουσία πολλών ετών που συμμετείχε ξανά κατέκτησε με σχετική ευκολία το πρωτάθλημα.
Ιστορία
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας διεξαγόταν σε μία κατηγορία από το 1989 μέχρι το 2000. Το 2000 ήταν η τελευταία χρονιά που έγινε, επειδή έκλεισαν και τα δυο παγοδρόμια που υπήρχαν στην Ελλάδα, αυτό του Μοσχάτου στην Αθήνα και της Θεσσαλονίκης. Το πρωτάθλημα ξανάρχισε το 2008. Τα σωματεία βρίσκονταν σε αδράνεια και η εθνική ομάδα προπονείται και δίνει αγώνες στην Σόφια της Βουλγαρίας. Υπήρχαν μόνο έξι σύλλογοι που συμμετείχαν σε όλα τα πρωταθλήματα, αυτοί ήταν Ο Τάρανδος Μοσχάτου, Οι Ιπτάμενοι Παγοδρόμοι ,Ο Άρης, οι Άβαντες Χαλκίδας, ο ''Π.Α.Σ. Πειραιά και οι Τιτάνες Θεσσαλονίκης''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωταθλημα Ανδρων Ελλάδα Χοκει επι παγου
Στρατόπεδο του Ντρανσί
Το Στρατόπεδο του Ντρανσί ήταν στρατόπεδο αρχικά κράτησης και στη συνέχεια διαμεταγωγής κρατουμένων, κυρίως Εβραίων, στο προάστιο του Ντρανσί του Παρισιού κατά την περίοδο 1941 - 1944. Σε αυτό κρατήθηκαν συνολικά 65.000 Εβραίοι, 63.000 από τους οποίους τελικά διαμετακομίστηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης. Διασώθηκαν μόλις 2.000 άτομα, που βρέθηκαν στο στρατόπεδο όταν αυτό απελευθερώθηκε από τις Συμμαχικές δυνάμεις στις 17 Αυγούστου 1944.
Ίδρυση, λειτουργία
Στις 10 Ιουλίου 1940, ύστερα από τη στρατιωτική κατάρρευση της Γαλλίας κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί κατακτητές "παρέδωσαν" τη διακυβέρνηση του τμήματος της χώρας που είχαν καταλάβει στην Κυβέρνηση του Βισύ του Στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν.