cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμον Γκετ
Πλάζοφ
Το στρατόπεδο στέγαζε περίπου 2.000 κρατούμενους όταν άνοιξε. Στο αποκορύφωμά της λειτουργίας του το 1944, ένα προσωπικό 636 φρουρών επέβλεπε 25.000 μόνιμους κρατούμενους και επιπλέον 150.000 άτομα πέρασαν από το στρατόπεδο στο ρόλο του ως στρατόπεδο διέλευσης. Ο Γκετ, που περιγράφεται από τους επιζώντες ως τεράστιος και επιβλητικός άνθρωπος, δολοφονούσε προσωπικά κρατούμενους σε καθημερινή βάση. Τα δύο σκυλιά του, ο Ρόλφ, ένας μεγάλος Δανός μολοσσός και ο Ραλφ, ένας Γερμανικός ποιμενικός, εκπαιδεύτηκαν για να δαγκώνουν τους κρατουμένους μέχρι θανάτου. Πυροβολούσε ανθρώπους από το παράθυρο του γραφείου του εάν φαίνονταν να κινούνται πολύ αργά. Πυροβόλησε έναν Εβραίο μάγειρα μέχρι θανάτου επειδή η σούπα του ήταν πολύ ζεστή. Κακοποιούσε βάναυσα τις δύο υπηρέτριές του, την Ελένη Γιόνας-Ρόζεντσβαϊγκ και την Έλεν Χιρς, που φοβόντουσαν συνεχώς για τη ζωή τους, όπως και όλοι οι τρόφιμοι. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του στο Πλάζοφ, ο Γκετ ζούσε άνετα σε μια βίλα, έχοντας αυτοκίνητα και άλογα που οδηγούσε στο στρατόπεδο. Έβαζε έναν Εβραίο μπαλωματή κρατούμενο να του φτιάχνει νέα παπούτσια κάθε εβδομάδα.
Περσέ-λε-Γκραν
Το Περσέ-λε-Γκραν (γαλλικά: Percey-le-Grand) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Άμον Γκετ
Πλάζοφ
"Ως επιζών, μπορώ να σας πω ότι είμαστε όλοι τραυματισμένοι άνθρωποι. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θα πίστευα ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος θα ήταν ικανός για τέτοιο τρόμο, για τέτοιες φρικαλεότητες. Όταν τον είδαμε από απόσταση, όλοι κρύβονταν, σε τουαλέτες, όπου μπορούσαν να κρυφτούν. Δεν μπορώ να σας πω πόσο τον φοβόταν ο κόσμος."
- Ελένη Γιόνας-Ρόζεντσβαιγκ
μικρογραφία|O λόφος Hujowa Górka, τόπος εκτέλεσης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Κρακοβίας-Πλάζοφ Ο Πόλντεκ Πφέφερμπεργκ, ένας άλλος Εβραίος από την φημισμένη λίστα του Σίντλερ, είπε: «Όταν είδαμε τον Γκετ, είδαμε το θάνατο».
Ο Γκετ πίστευε ότι εάν ένα μέλος μιας ομάδας εργασίας διέφευγε ή διέπραττε κάποια παράβαση, ολόκληρη η ομάδα έπρεπε να τιμωρηθεί. Σε μια περίπτωση, διέταξε να πυροβοληθεί κάθε δεύτερο μέλος μιας ομάδας εργασίας επειδή ένα από τα μέλη είχε δραπετεύσει. Σε άλλη περίπτωση, πυροβόλησε προσωπικά κάθε πέμπτο μέλος του πληρώματος επειδή κάποιος δεν είχε επιστρέψει στο στρατόπεδο. Εάν οι τρόφιμοι πιάνονταν για λαθρεμπόριο τροφίμων, πυροβολούνταν. Ο κύριος τόπος δολοφονίας στο Πλάζοφ ήταν το Hujowa Górka («Prick Hill»), ένας μεγάλος λόφος που χρησιμοποιήθηκε για μαζικές δολοφονίες. Ο Πεμπέρ κατέθεσε ότι 8.000 έως 12.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν στο Πλάζοφ.
Απόλυση και σύλληψη
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1944, ο Γκετ απαλλάχθηκε από τη θέση του και κατηγορήθηκε από τα SS για κλοπή εβραϊκής περιουσίας (που ανήκε στο κράτος, σύμφωνα με τους ναζιστικούς κανονισμούς), μη παροχή επαρκούς τροφής στους κρατούμενους, παραβίαση των κανονισμών του στρατοπέδου συγκέντρωσης σχετικά με τη μεταχείριση και την τιμωρία των κρατουμένων, και τη μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση σε αρχεία προσωπικού του στρατοπέδου από κρατούμενους και αξιωματούχους που δεν ήταν στα καθήκοντα τους. Η διοίκηση του στρατοπέδου στο Πλάζοφ ανατέθηκε στον SS-Obersturmführer Άρνολντ Μπύσερ. Το στρατόπεδο έκλεισε στις 15 Ιανουαρίου 1945. Ο Γκετ είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί ενώπιον του δικαστή SS, Γκέοργκ Κόνραντ Μόργκεν, αλλά λόγω των εξελίξεων στο πόλεμο και της επικείμενης ήττας της Γερμανίας, οι κατηγορίες εναντίον του έπεσαν στις αρχές του 1945. Οι γιατροί των SS διέγνωσαν ότι ο Γκετ πάσχει από ψυχική ασθένεια και στάλθηκε σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα στο Bad Tölz, όπου συνελήφθη από τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών τον Μάιο του 1945. Συνελήφθη φορώντας στολή της Βέρμαχτ και δεν παραδέχτηκε ότι ήταν αξιωματικός των SS. Εστάλη σε προσωρινό στρατόπεδο κράτησης που βρισκόταν στο έδαφος του πρώην στρατοπέδου συγκέντρωσης Νταχάου. Αργότερα ταυτοποιήθηκε από πρώην κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης Κρακοβίας-Πλάζοφ συμπεριλαμβανομένου του Γιόζεφ Λέβκοβιτς.
Δίκη και εκτέλεση
Μετά τον πόλεμο, ο Γκετ εκδόθηκε στην Πολωνία, όπου δικάστηκε από το Ανώτατο Εθνικό Δικαστήριο της Πολωνίας στην Κρακοβία μεταξύ 27 Αυγούστου και 5 Σεπτεμβρίου 1946. Κρίθηκε ένοχος για συμμετοχή στο Ναζιστικό Κόμμα (το οποίο είχε κηρυχθεί εγκληματική οργάνωση) και διέταζε προσωπικά τη φυλάκιση, τα βασανιστήρια και την εξόντωση ατόμων και ομάδων ανθρώπων. Καταδικάστηκε επίσης για ανθρωποκτονία, η πρώτη τέτοια καταδίκη σε δίκη εγκλημάτων πολέμου, για «προσωπική δολοφονία, σημαντικού, αν και άγνωστου αριθμού ανθρώπων». Καταδικάστηκε σε θάνατο και απαγχονίστηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1946 στη φυλακή του Μοντελούπιτς στην Κρακοβία, όχι μακριά από την τοποθεσία του στρατοπέδου Πλάζοφ. Τα λείψανα του αποτεφρώθηκαν και οι στάχτες ρίχτηκαν στον ποταμό Βιστούλα.
Οικογένεια
Εκτός από τους δύο γάμους του, ο Γκετ είχε μια διετή εξωσυζυγική σχέση με τη Ρουτ Ιρένε Κάλντερ, μια αισθητικός και επιδιωκούμενη ηθοποιός που καταγόταν από το Μπρεσλάου (ή το Γκλάιβιτς (οι πηγές ποικίλλουν)). Η Καλντέρ γνώρισε για πρώτη φορά τον Γκετ το 1942 ή στις αρχές του 1943 όταν εργαζόταν ως γραμματέας στο εργοστάσιο σμάλτων του Όσκαρ Σίντλερ στην Κρακοβία. Γνώρισε τον Γκετ όταν ο Σίντλερ την έφερε για δείπνο στη βίλα στο Πλάζοφ και η ίδια είπε ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Σύντομα μετακόμισε με τον Γκετ και ξεκίνησαν μία σχέση, αλλά δήλωσε ότι δεν επισκέφτηκε ποτέ το ίδιο το στρατόπεδο. Η δεύτερη σύζυγος του Γκετ, η Άννα, που ζούσε ακόμα στη Βιέννη με τα δύο παιδιά τους, υπέβαλε αίτηση διαζυγίου όταν έμαθε την υπόθεση του Γκετ με την Κάνλτερ. Η Κάλντερ έφυγε για το Bad Tölz όπου γέννησε τη κόρη του Γκετ, Μόνικα Χέρτβιγκ, στις 7 Νοεμβρίου 1945. Αυτό ήταν το τελευταίο παιδί του Γκετ. Η Κάλντερ καταρρακώθηκε ψυχολογικά από την εκτέλεση του το 1946 και πήρε το όνομα του Γκετ λίγο μετά το θάνατό του.
Το 2002, η Χέρτβιγκ δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της με τον τίτλο Ich muß doch meinen Vater lieben, oder;. Η ίδια χαρακτήρισε τη μητέρα της σαν να δόξαζε άνευ όρων τον Γκετ μέχρι να αντιμετωπίσει τον ρόλο του στο Ολοκαύτωμα. Η Κάλντερ αυτοκτόνησε το 1983 λίγο μετά από μια συνέντευξη στο ντοκιμαντέρ του Jon Blair Schindler. Οι εμπειρίες της Χέρτβιγκ στην αντιμετώπιση των εγκλημάτων του πατέρα της περιγράφονται λεπτομερώς στο Inheritance, ένα ντοκιμαντέρ του 2006 σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Μολ. Εμφανίζεται στο ντοκιμαντέρ η Έλενα Ρόζενσβαϊγκ, μια από τις Εβραίες πρώην υπηρέτριες του Γκετ. Το ντοκιμαντέρ περιγράφει λεπτομερώς τη συνάντηση των δύο γυναικών στο μνημείο Πλάζοφ στην Πολωνία. Η Χέρτβιγκ είχε ζητήσει τη συνάντηση, αλλά η Έλενα ήταν διστακτική, επειδή οι αναμνήσεις της για τον Γκετ και το στρατόπεδο συγκέντρωσης ήταν τόσο τραυματικές. Τελικά συμφώνησε αφού η Χέρτβιγκ της έγραψε: «Πρέπει να το κάνουμε για τους δολοφονημένους». Η Έλενα συγκινήθηκε και συμφώνησε να τη συναντήσει.
Σε μια επόμενη συνέντευξη, θυμήθηκε:
"Είναι δύσκολο να είμαι μαζί της γιατί μου θυμίζει πολλά, ξέρετε ... είναι ψηλή, έχει ορισμένα χαρακτηριστικά του. Και τον μισούσα. Αλλά είναι θύμα κι αυτή. Και νομίζω ότι είναι σημαντικό γιατί είναι πρόθυμη να διηγηθεί την ιστορία της στη Γερμανία. Μου είπε ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν, θέλουν να συνεχίσουν τη ζωή τους. Και νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό γιατί υπάρχουν πολλά παιδιά δραστών και νομίζω ότι είναι γενναίο άτομο για να συνεχίσει να μιλάει για αυτό, γιατί είναι δύσκολο. Και νιώθω για τη Μόνικα. Είμαι μητέρα, έχω παιδιά. Και επηρεάζεται από το γεγονός ότι ο πατέρας της ήταν εγκληματίας. Αλλά τα παιδιά μου επηρεάζονται επίσης από αυτό. Και για αυτό και οι δύο ήρθαμε εδώ. Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει, για να αποτρέψει κάτι τέτοιο να ξανασυμβεί."
Η Χέρτβιγκ εμφανίστηκε επίσης σε ένα ντοκιμαντέρ με την ονομασία Hitler's Children (2011), σε σκηνοθεσία ενός Ισραηλινού σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ. Στο ντοκιμαντέρ, η Χέρτβιγκ και άλλοι στενοί συγγενείς των διαβόητων Ναζί περιγράφουν τα συναισθήματά τους, τις σχέσεις τους και τις αναμνήσεις των συγγενών τους.
Η Τζένιφερ Τέεγκε, η κόρη της Χέρτβιγκ και ενός άνδρα από τη Νιγηρία, ανακάλυψε ότι ο Γκετ ήταν ο παππούς της μέσω των απομνημονευμάτων της Χέρτβιγκ το 2002. Η ίδια έγραψε ένα βιβλίο, με τίτλο ο παππούς μου θα με είχε πυροβολήσει (αρχικά δημοσιεύτηκε ως Amon. Mein Großvater hätte mich erschossen το 2013).
Στα μέσα και τον πολιτισμό
Οι ενέργειες του Γκετ στο στρατόπεδο καταναγκαστικής Εργασίας Πλάζοφ έγιναν διεθνώς γνωστές μέσω της απεικόνισής του από τον Ρέιφ Φάινς στην ταινία η Η Λίστα του Σίντλερ (1993). Σε μια συνέντευξη, του ο Ρέιφ υπενθύμισε:
"Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν μια δουλειά, πρέπει να αναλάβουν μια ιδεολογία, ότι έχουν μια ζωή να ηγηθούν. πρέπει να επιβιώσουν, μια δουλειά που πρέπει να κάνουμε, είναι κάθε μέρα ίντσα με ίντσα, λίγοι συμβιβασμοί, λίγοι τρόποι να πεις στον εαυτό σου πως πρέπει να ζεις τη ζωή σου και ξαφνικά τότε αυτά τα πράγματα μπορούν να συμβούν. Εννοώ, θα μπορούσα να κρίνω προσωπικά, αυτός είναι ένας φοβερός, κακός, φρικτός άνθρωπος. Αλλά η δουλειά μου ήταν να απεικονίσω τον άνθρωπο, ένα ανθρώπινο ον. Και ήταν στο σενάριο. Στην πραγματικότητα, μια από τις πρώτες σκηνές με τον Όσκαρ Σίντλερ (τον Λίαμ Νίσον), ήταν μια σκηνή όπου λέω, «Δεν καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι, πρέπει να παραγγείλω τόσα πολλά - τόσα μέτρα συρματοπλέγματος και τόσες πολλές θέσεις περίφραξης και πρέπει να πάρω τόσα πολλά άτομα από το Α στο Β.» Και, ξέρεις, ξεσπάει κάπως για τις δυσκολίες της δουλειάς."
Ο Φάινς κέρδισε το Βραβείο BAFTA για τον Καλύτερο Υποστηρικτικό Ηθοποιό για το ρόλο του και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού. Η απεικόνιση του κατέλαβε την 15η θέση στον κατάλογο των κορυφαίων 50 κακοποιών όλων των εποχών του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, την υψηλότερη κατάταξη για μια απεικόνιση ενός μη φανταστικού ατόμου. Όταν η επιζήσασα του Πλάζοφ Μίλα Πφέφερμπεργκ συστήθηκε στο Φάινς στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, άρχισε να τρέμει ανεξέλεγκτα, καθώς με τη στολή των SS, ο Φάινς της θύμισε τον πραγματικό Άμον Γκετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου
Λόταρ-Γκίντερ Μπούχαϊμ
Ο Λόταρ-Γκίντερ Μπούχαϊμ (γερμανικά: Lothar-Günther Buchheim, Βαϊμάρη, 6 Φεβρουαρίου 1918 – Στάρνμπεργκ, 22 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Γερμανός συλλέκτης, ιστορικός τέχνης, συγγραφέας και ζωγράφος. Έγινε ευρέως γνωστός κυρίως για τη νουβέλα Das Boot, η οποία εκδόθηκε το 1973 γνωρίζοντας διεθνή επιτυχία και ακολούθως μεταφέρθηκε το 1981 στον κινηματογράφο υπό τον ομώνυμο τίτλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1918 στη Βαϊμάρη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος της καλλιτέχνιδας Μαλερίν Σαρλότ Μπούχαϊμ, η οποία τον απέκτησε εκτός γάμου και τον μεγάλωσε - μαζί με τον κατά δύο χρόνια μικρότερο αδελφό του ονόματι Κλάους - με τη βοήθεια των γονέων της. Όντας πολυτάλαντη προσωπικότητα, ο Μπούχαϊμ ξεκίνησε από την ηλικία των 14 ετών την εικονογράφηση και την αρθρογραφία για εφημερίδες του Κέμνιτς όπου ζούσε, ενώ το επόμενο έτος (1933) πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής. Αφού ολοκλήρωσε το σχολείο, ταξίδεψε στην Ιταλία, αλλά και τις χώρες κατά μήκος του Δούναβη μέχρι τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Τις εμπειρίες του από το τελευταίο ταξίδι τις κατέγραψε σε βιβλίο που εκδόθηκε το 1941. Στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών της Δρέσδης και έπειτα στο Μόναχο, ωστόσο στα τέλη του 1940 διέκοψε τη φοίτησή του προκειμένου να καταταγεί στο πολεμικό ναυτικό.
Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε σε μονάδες προπαγάνδας του Γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού και διετέλεσε πολεμικός ανταποκριτής σε διάφορα ναυτικά πολεμικά μέτωπα, περιγράφοντας τις εμπειρίες του από αποστολές με υποβρύχια, ναρκαλιευτικά κλπ. Κατά το β΄ μισό του 1944 ήταν παρών στις μάχες μεταξύ Γερμανών και Συμμάχων στην περιοχή της Βρέστης και κατόπιν διέφυγε με ναυτικές δυνάμεις στη Νορβηγία. Η λήξη του πολέμου τον βρήκε με τον βαθμό του ανθυποπλοίαρχου (γερμ: Oberleutnant zur See). Για τη δράση του τιμήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό Β΄ Τάξης.
Μεταπολεμικά ίδρυσε ιδιόκτητο εκδοτικό οίκο και ασχολήθηκε κυρίως με τη συγγραφή βιβλίων για διάφορους καλλιτέχνες (Ματίς, Πικάσο, Μπέκμαν κλπ) και τη συλλογή έργων τέχνης. Μάλιστα, κατάφερε να αποκτήσει σε πολύ χαμηλή τιμή μια σειρά εξπρεσιονιστικών πινάκων. Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε μια μεγάλη συλλογή που έγινε ευρύτερα γνωστή κατά τη δεκαετία του 1980, όταν ο εξπρεσιονισμός ήρθε στην επιφάνεια. thumb|left|204x204px|Μουσείο Μπούχαϊμ (εξωτερική όψη, 2007). Το 1973 κυκλοφόρησε τη νουβέλα με τίτλο Das Boot, η πλοκή της οποίας βασιζόταν στα προσωπικά του βιώματα από τη θητεία του σε γερμανικά πολεμικά πλοία και υποβρύχια κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το βιβλίο έγινε παγκόσμια επιτυχία και μεταφράστηκε σε αρκετές ξένες γλώσσες, χαρίζοντας στον Μπούχαϊμ φήμη και οικονομική άνεση, ενώ το 1981 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Γερμανό σκηνοθέτη Βόλφγκανγκ Πέτερσεν, με την ταινία να αποσπά έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Ο Μπούχαϊμ επαινέθηκε για τις περιγραφές του και τις συγγραφικές του ικανότητες, ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για να οδηγήσει και σε λογοτεχνική αναγνώριση του έργου του από την πλειοψηφία των κριτικών.
Το 2001 ίδρυσε στη Βαυαρία το Museum der Phantasie ή Μουσείο Μπούχαϊμ, όπου στεγάζεται η ευρεία συλλογή του που περιλαμβάνει έργα ζωγράφων όπως οι Νόλντε, Κίρχνερ και Χέκελ, αντικείμενα ασιατικής και αφρικανικής τέχνης, προσωπικούς του πίνακες κλπ.
Απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου 2007 στο Στάρνμπεργκ της Βαυαρίας. Για την προσφορά του στις τέχνες και τον πολιτισμό τιμήθηκε κατ' επανάληψη από το γερμανικό κράτος.
Προσωπική ζωή
Σύμφωνα με βιογραφία που συντάχτηκε από τον γιο του, συγγραφέα Yves Buchheim, κατέφευγε σε συστηματική φοροδιαφυγή, ενώ είχε προχωρήσει σε πλαστογράφηση έργων τέχνης. Στην ίδια βιογραφία αφήνονται επίσης υπόνοιες περί ναζιστικών πεποιθήσεων του Μπούχαϊμ, τις οποίες μεταπολεμικά ο Γερμανός συλλέκτης απαρνήθηκε μόνο λόγω της ήττας της Ναζιστικής Γερμανίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Σαμψών και Δαλιδά
Το Σαμψών και Δαλιδά Είναι μια ιστορία που γράφεται αρχικά στο Νεβι'ίμ της Παλαιάς Διαθήκης μέσα στην Αγία Γραφή, στο βιβλίο των Κριτών.
Επιπλέον, είναι μια βιβλική όπερα σε τρεις πράξεις του Καμίγ Σαιν-Σανς, που βασίστηκε στο ομώνυμο ποίημα του Φερ. Λεμαίρ με θέμα το γνωστή ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης.
Το έργο ανεβάσθηκε μετά από πολλά και επίμονα διαβήματα του Λιστ στη Βαϊμάρη το 1877. Ενώ στην Όπερα των Παρισίων το 1892.
Σήμερα το έργο αυτό χαρακτηρίζεται ως ένα από τα αριστουργήματα της γαλλικής λυρικής σκηνής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Σαιν-Σανς
Αψίδες του Κλαύδιου
Ακολουθεί ένας κατάλογος με αψίδες αφιερωμένες στον ή από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κλαύδιο:
Για τις νίκες του επί των Βρετανών
Μία από τις καμάρες του Aqua Virgo, που ήταν επάνω από έναν αρχαίο δρόμο και αποκαταστάθηκε σε μνημειακή μορφή από τον Κλαύδιο (CIL VI.1252). Αυτή η αψίδα στέκεται ακόμη, στην αυλή του Νο. 14 Βία ντελ Νατσαρένο (Jord. I.1.472; HJ 457), και πιθανώς αναφέρεται από τον M. Β. Μαρτιάλη IV.18. Ημερομηνία κατασκευής το 46 μ.Χ.
Για τις νίκες του επί των Γερμανών
Μία αψίδα που προοριζόταν να στηθεί προς τιμήν των νικών του Κλαύδιου στη Γερμανία (Dio LX.8 για τις νίκες των στρατηγών του επί των Cauchi και των Chatti το 41 μ.Χ.) εμφανίζεται σε πολλά από τα νομίσματά του το 41 μ.Χ. (και των επόμενων ετών) (Cohen, Nero Drusus 1-6· Claud. 25-29, 48· BM Imp. Claud. 2, 36, 95-103, 121-123, 187-191). Το αν όντως ανεγέρθηκε, και αν ναι, πού, είναι αβέβαιο (BM Imp. p. clii).
Δείτε επίσης
Το άρθρο περιέχει κείμενο από το έργο των Platner and Ashby A Topographical Dictionary of Ancient Rome, ένα κείμενο που τώρα είναι δημόσια ιδιοκτησία (public domain).
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές θριαμβικές αψίδες Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Πράσινη χημεία
Η Πράσινη χημεία, λέγεται επίσης βιώσιμη χημεία, είναι μια φιλοσοφία χημικής έρευνας και μηχανικής που ενθαρρύνει τη σχεδίαση προϊόντων και διεργασιών που ελαχιστοποιούν τη χρήση και τη δημιουργία επικίνδυνων ουσιών. ενώ η Χημεία περιβάλλοντος είναι η χημεία του φυσικού περιβάλλοντος και των χημικών ρύπων στη φύση, η πράσινη χημεία επιδιώκει τη μείωση της επίδρασης της χημείας στο περιβάλλον αποτρέποντας τη μόλυνση στις πηγές της και χρησιμοποιώντας λιγότερους φυσικούς πόρους.
Ως φιλοσοφία, η πράσινη χημεία εφαρμόζεται στην οργανική χημεία, στην ανόργανη χημεία, στη βιοχημεία, στην αναλυτική χημεία, στη φυσικοχημεία και ακόμα στη χημική μηχανική. Αν και η πράσινη χημεία φαίνεται να εστιάζει σε βιομηχανικές εφαρμογές, εφαρμόζεται σε οποιαδήποτε χημεία. Η Χημεία κλικ αναφέρεται συχνά ως ένας τρόπος χημικής σύνθεσης που είναι συνεπής με τους σκοπούς της πράσινης χημείας. Σκοπός είναι η ελαχιστοποίηση του κινδύνου και η μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας οποιασδήποτε χημικής επιλογής.
Το 2005 το Ryōji Noyori ξεχώρισε τρία βασικά στάδια στην πράσινη χημεία: τη χρήση του υπερκρίσιμου διοξειδίου του άνθρακα ως πράσινου διαλύτη, του υδατικού υπεροξειδίου του υδρογόνου για καθαρισμό οξειδώσεων και τη χρήση υδρογόνου στην ασύμμετρη σύνθεση. Παραδείγματα της εφαρμοσμένης πράσινης χημείας είναι η υπερκρίσιμη οξείδωση νερού, σε αντιδράσεις νερού και σε ξηρές αντιδράσεις μέσων.
Η Βιολογική μηχανική εμφανίζεται επίσης ως μια υποσχόμενη τεχνική για την επίτευξη των σκοπών της πράσινης χημείας. Ένας αριθμός σημαντικών διεργασιών χημικών προϊόντων μπορεί να συντεθεί σε μηχανικά κατασκευασμένους οργανισμούς, όπως σε shikimate, έναν πρόδρομο του Tamiflu που είναι ζυμωμένο από τη Roche σε βακτήρια.
Αρχές
Οι Paul Anastas, που δούλευε τότε στην Υπηρεσία προστασίας περιβάλλοντος των ΗΠΑ, και ο John C. Warner ανέπτυξαν 12 αρχές της πράσινης χημείας, που βοηθούν στην επεξήγηση τι σημαίνει ο ορισμός στην πράξη. Οι αρχές που καλύπτουν τέτοιες έννοιες είναι:
Οι 12 αρχές είναι:
Τάσεις
Έχουν γίνει προσπάθειες όχι μόνο για ποσοτικοποίηση του πράσινου μιας χημικής διεργασίας, αλλά επίσης να συσχετίζεται με άλλες μεταβλητές όπως απόδοση, την αξία των συστατικών της αντίδρασης, την ασφάλεια στον χειρισμό χημικών, τις απαιτήσεις υλικών, την ενεργειακή χρήση και την ευκολία επεξεργασίας και καθαρισμού του προϊόντος. Σε μια ποσοτική μελέτη, η αναγωγή του νιτροβενζολίου σε ανιλίνη δέχεται 64 σημεία από τα 100 της βαθμολογίας ως μια αποδεκτή γενικά σύνθεση, ενώ η σύνθεση ενός αμιδίου χρησιμοποιώντας HMDS περιγράφεται ως επαρκής μόνο σε 32 σημεία.
Η πράσινη χημεία εμφανίζεται με αυξανόμενους ρυθμούς ως ένα ισχυρό εργαλείο που οι ερευνητές πρέπει να χρησιμοποιήσουν για να αξιολογήσουν την περιβαλλοντική επίδραση της νανοτεχνολογίας. Καθώς τα νανοϋλικά αναπτύσσονται, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις καθώς και οι επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία και των προϊόντων αυτών καθεαυτών και των διεργασιών παραγωγής τους πρέπει να εξεταστούν για να επιβεβαιώσουν τη μακροχρόνια οικονομική τους βιωσιμότητα.
Νόμοι
Το 1990 ο νόμος αποφυγής της μόλυνσης πέρασε στις ΗΠΑ. Αυτός ο νόμος βοήθησε στη δημιουργία τρόπου λειτουργίας για την αντιμετώπιση της ρύπανσης με δημιουργικό και καινοτόμο τρόπο. Σκοπεύει στην αποφυγή προβλημάτων πριν αυτά συμβούν.
Το 2007, η Ευρώπη εφάρμοσε το πρόγραμμα χημικών (REACH) Registration, Evaluation, Authorisation, and Restriction, που απαιτεί από τις εταιρείες να εμφανίζουν δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι τα προϊόντα τους είναι ασφαλή. Αυτός ο κανονισμός (1907/2006) εξασφαλίζει όχι μόνο την εκτίμηση των χημικών κινδύνων και της επικινδυνότητας κατά τη διάρκεια της χρήσης τους, αλλά επίσης περιλαμβάνει μέτρα απαγόρευσης ή περιορισμού/έγκρισης χρήσεων συγκεκριμένων ουσιών. Τα ECHA, το γραφείο χημικών της ΕΕ στο Ελσίνκι, υλοποιεί τον κανονισμό, ενώ η εφαρμογή του εναπόκειται στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Ο νόμος ελέγχου τοξικών ουσιών, ψηφίστηκε το 1976, βασικά έχει παρόμοιες διατάξεις, αλλά δεν συγκρίνεται με τον REACH όσον αφορά την ρυθμιστική αποτελεσματικότητά του.
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2008, η Καλιφόρνια ενέκρινε δύο νόμους που ενθαρρύνουν την πράσινη χημεία, με την Πρωτοβουλία Πράσινης Χημείας Καλιφόρνιας. Ο νόμος απαιτεί από το τμήμα ελέγχου τοξικών ουσιών της Καλιφόρνιας να δώσει προτεραιότητα στα "χημικά ενδιαφέροντος" και αναθέτει τον έλεγχο στο δημόσιο παρά στη βιομηχανία. Οι νόμοι δέχτηκαν κριτική από τον Paul Anastas, ο οποίος δήλωσε ότι οι νόμοι δεν πηγαίνουν αρκετά μακριά στην ενθάρρυνση της έρευνας, της εκπαίδευσης και στα βιομηχανικά κίνητρα. . Ο νόμος προέβλεπε εφαρμογή των κανονισμών από 1 Ιανουαρίου 2011, αλλά η καθολική αντίδραση στους προηγούμενους προταθέντες κανονισμούς κατέστησε αυτήν την ημερομηνία αδύνατη. Μέσα Οκτωβρίου 2012 είναι η νέα ημερομηνία στόχος για το νέο σχέδιο κανονισμών για να υλοποιηθεί ο νόμος.
Παραδείγματα
Στη δήλωση για το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 2005 για "την ανάπτυξη της μεθόδου μετάθεσης στην οργανική σύνθεση," η επιτροπή του βραβείου Νόμπελ δηλώνει, "αυτό αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο βήμα προς την 'πράσινη χημεία', μειώνοντας τους δυνητικούς κινδύνους αποβλήτων μέσα από πιο έξυπνη παραγωγή. Η μετάθεση είναι ένα παράδειγμα της σημασίας εφαρμογής της βασικής επιστήμης προς όφελος του ανθρώπου, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος." Η έννοια της πράσινης φαρμακευτικής αναπτύχθηκε πρόσφατα με βάση παρόμοιες αρχές.
1,3-προπανεδιόλη
Η 1,3-προπανεδιόλη παράγεται από τη βιοαπομόνωση της 1,3-προπανεδιόλης χρησιμοποιώντας γενετικά τροποποιημένα στελέχη του E. coli. Αυτή η διόλη χρησιμοποιείται για να κάνει νέους πολυεστέρες στην κατασκευή χαλιών.
Εκπαίδευση
Πολλά ιδρύματα έχουν μαθήματα και πτυχία στην Πράσινη Χημεία. Παραδείγματα από όλον τον κόσμο είναι το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο στη Δανία, και πολλά άλλα στις ΗΠΑ, όπως στα πανεπιστήμια της Μασαχουσέτης-Βοστώνης, Michigan, and Oregon. Ένα μεταπτυχιακό τμήμα στην Πράσινη Χημεία, έχει εισαχθεί από το Institute of Chemical Technology, Ινδία. Στο Ενωμένο Βασίλειο στο Πανεπιστήμιο της Υόρκης στο πανεπιστήμιο Leicester, τομέας Χημείας και MRes στην Πράσινη Χημεία στο Imperial College του Λονδίνου.
Χημικά εργαστηρίων
Πολλά χημικά εργαστήρια είναι αμφιλεγόμενα και έχουν διερευνηθεί εναλλακτικά. Το Massachusetts Institute of Technology έχει δημιουργήσει το για να βοηθήσει στην ταυτοποίηση εναλλακτικών λύσεων. Ethidium bromide, ξυλένιο, υδράργυρος και η μεθανάλη έχουν αναγνωριστεί ως οι "χειρότεροι ένοχοι" που έχουν εναλλακτικά υποκατάστατα. Οι διαλύτες ειδικά έχουν μεγάλη συμμετοχή στην περιβαλλοντική επίπτωση της χημικής βιομηχανίας και υπάρχει μια αυξανόμενη εστίαση στην εισαγωγή πιο πράσινων διαλυτών στα αρχικά στάδια ανάπτυξης αυτών των διεργασιών: στις αντιδράσεις εργαστηριακής κλίμακας και στις μεθόδους καθαρισμού. Στη φαρμακευτική βιομηχανία, οι GSK και Pfizer έχουν δημοσιεύσει οδηγούς επιλογής διαλυτών για τους χημικούς ερευνητές τους.
Αντιπαράθεση
Ακολουθώντας ιστορικές αναλύσεις της ανάπτυξης της Πράσινης Χημείας, υπάρχουν υποστηρικτές της πράσινης χημείας που την βλέπουν ως έναν καινοτόμο τρόπο σκέψης. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν χημικοί που υποστηρίζουν ότι η Πράσινη Χημεία δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημόσιες σχέσεις. Στην πραγματικότητα, πολλοί χημικοί χρησιμοποιούν τον όρο "Πράσινη Χημεία" ανεξάρτητα από το παράδειγμα της πράσινης χημείας, όπως αυτό προτάθηκε από τους Anastas και Warner. Αυτό εξηγεί την αβεβαιότητα της επιστημονικής κατάστασης της Πράσινης Χημείας.
Βραβεία-Επιτεύγματα
Πολλές επιστημονικές ενώσεις έχουν δημιουργήσει βραβεία για να ενθαρρύνουν την έρευνα στην Πράσινη Χημεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες Γης και Περιβάλλοντος Κατηγορία:Κλάδοι της χημείας
Αψίδα του Κλαύδιου (για την κατάκτηση της Βρετανίας)
μικρογραφία| Ένα χρυσό νόμισμα ([[aureus) του Κλαυδίου, που απεικονίζει μία αψίδα με επιγραφή De [victis] Britann[is] (των νικημένων Βρετανών).]] μικρογραφία|Τμήμα επιγραφή από την Αψίδα του Κλαυδίου, Μουσεία Καπιτωλίου. μικρογραφία|Το [[Ανάγλυφο Πραιτοριανών|ανάγλυφο των Πραιτωριανών από την Αψίδα του Κλαυδίου.]]
Η κατάσταση της αψίδας φαίνεται να είχε επιδεινωθεί ήδη από τον 8ο αι. και δεν σώζεται πλέον. Ωστόσο τμήματα της κατασκευής ανακαλύφθηκαν το 1562, το 1641 και το 1869 και περιλάμβαναν μέρος της κύριας επιγραφής, επιγραφές αφιερωμένες σε άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, μερικά από τα θεμέλια, και θραύσματα γλυπτών. Τα σωζόμενα τμήματα της επιγραφής σώζονται στα Μουσεία του Καπιτωλίου και μπορούν να ανακατασκευαστούν με τη βοήθεια πανομοιότυπων επιγραφών στις αναμνηστικές αψίδες του Μπουλόν-συρ-Μερ και της Κυζίκου. Η επιγραφή έχει ως εξής:
Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος και ο Λαός στον Τιβέριο Κλαύδιο Καίσαρα Αύγουστο Γερμανικό, γιο του Δρούσου, αρχιερέα μέγιστο, τριβούνο 11 φορές, ύπατο 5 φορές, Αυτοκράτορα 22 φορές, τιμητή, πατέρα της πατρίδος, επειδή έλαβε την παράδοση 11 βασιλέων των νικημένων Βρετανών, χωρίς απώλειες, και για πρώτη φορά έφερε βαρβαρικούς λαούς πέρα των Ωκεανού (= της Μάγχης) στην κυριαρχία του Ρωμαϊκού Λαού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
This article contains text from Platner and Ashby's A Topographical Dictionary of Ancient Rome, a text now in the public domain.
Κατηγορία:Εκθέματα των Μουσείων του Καπιτωλίου (Ρώμη) Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Καίτη Βουτσάκη
μικρογραφία|Η Kitty, με την Madiha Yousri και τον Farid al Atrash σε φωτογραφία από την ταινία του 1952 Lahn al Kouloud.|εναλλ.= μικρογραφία|Επιζωγραφισμένη φωτογραφία της Καίτης Βουτσάκη του 1952.|εναλλ.= μικρογραφία|Διαφήμιση του Casino Opera από τη γαλλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα του 1941 Progres Egyptien. μικρογραφία|Η Καίτη Βουτσάκη με τον παρτενέρ της Χρήστο Κλαδάκη. μικρογραφία|Χαρακτηριστική πόζα της Καίτης Βουτσάκη. μικρογραφία|Διαφήμιση από την ταινία του 1953 The Marital Dwelling.|εναλλ.= μικρογραφία|Η Καίτη Βουτσάκη στην ταινία του 1953  Bint el Hawa.|εναλλ.= μικρογραφία|Διαφήμιση από την ταινία του 1953 Bint El Hawa. Η Καίτη Βουτσάκη είναι Ελληνίδα-Αιγυπτιώτισσα, χορεύτρια, τραγουδίστρια και ηθοποιός. Αν και έχει διαδοθεί ευρέως στο διαδίκτυο από λανθασμένα στοιχεία του Khawajati Dance Foundation ότι γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1927,  γεννήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, μήνα Φεβρουάριο, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από εύπορη, ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια, καταγόμενη από την Κρήτη. Ήταν η μικρότερη από τα τέσσερα παιδιά της οικογένεια. Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στη συνοικία της Ιμπραημίας.
Από 6-7 ετών (εποχή που ορφάνεψε από πατέρα) ξεκίνησε να σπουδάζει μπαλέτο, κλακέτες, και ακροβατικά σε διάφορες Σχολές, με σημαντικότερη τη Σχολή Νίκολς ("Les Ballets d' Alexandrie" της Γερμανίδας Frieda Nichols), η οποία έδρευε αρχικά στην Αλεξάνδρεια και μεταφέρθηκε αργότερα στο Κάιρο. Θεατρικές σπουδές και χορό, ξεκίνησε από παιδάκι στη Δραματική Σχολή του Μάνου Δημητρίου, η οποία λειτουργούσε στην Αλεξάνδρεια. Ο Μάνος Δημητρίου οργάνωνε προπολεμικές παραστάσεις με τους μαθητές του, παιδικές καθώς και για ενήλικες, όπου παρουσιάστηκε και η Καίτη Βουτσάκη, σε παιδική ακόμα ηλικία. Το 1940 ο θίασος πήρε την επωνυμία 'Ελληνικός Θίασος Αλεξανδρείας', και την εποχή του ελληνοϊταλικού πολέμου παρουσίασε επιθεωρήσεις σε κείμενα των Μαξ Τσακασιάνου, Μ. Αργύρη, Μαλλαράκη κ.α. Το 1941 ο θίασος διαλύθηκε.
Βιογραφία
Η Καίτη Βουτσάκη άρχισε την καριέρα της από πολύ μικρή. Αρχικά, σπούδασε κλασικό χορό στην Αλεξάνδρεια, στη Σχολή της Ουγγαρέζας Clara Gorilovitch, με της οποίας την κόρη η Καίτη έδωσε και μια χορευτική παράσταση στο παλάτι της Βασίλισσας Φαρίντα.
Όταν η Καίτη πρωτοεμφανίστηκε στο Ελληνικό Θέατρο της Αλεξάνδρειας, ήταν μόλις 8 ετών. Στα 13 της, παρουσιάστηκε δίπλα στη Σοφία Βέμπο, η οποία την εποχή εκείνη περιόδευε στην Αίγυπτο. Την περίοδο 1943-44, παιδί ακόμα, εντάχθηκε στο θίασο της Μαίρης Γιατρά-Λεμού, και παρουσιάστηκε στα θέατρα "Αλάμπρα" Αλεξανδρείας, "Λούνα Παρκ" Ιμπραημίας, και "Εσβεκίας" ("Masrah al'Azbakia", σήμερα "Εθνικό Θέατρο") Καΐρου, στα έργα: "Τόπο στα νιάτα", "Τριαντάφυλλα όλο το χρόνο", και "Αίτησις γάμου". Διέπρεψε ιδιαίτερα στην κωμωδία "Ο πειρασμός", του Γρηγόρη Ξενόπουλου, ερμηνεύοντας το ρόλο της Καλλιόπης, της νεαρής υπηρετριούλας που ήταν και ο πειρασμός της ομώνυμης παράστασης, η οποία ανέβηκε από το θίασο της Μαίρης Λεμού στο θέατρο "Μοασσάτ" της Αλεξάνδρειας την περίοδο 1944-45. Επικεφαλής αυτού του Θιάσου ήταν ο σύζυγος της Μαίρης Γιατρά, Αδαμάντιος Λεμός, ο οποίος το 1943 πρωταγωνίστησε στο έργο του Μάνθου Κέτση "Οι αντάρτες", που ανέβασε το 'Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Ενόπλων Δυνάμεων' στο "Βασιλικόν Θέατρον της 'Όπερας" (Khedivial Opera House ή στα αραβικά: Dar Awbira al-Khudawi) του Καΐρου. Η παράσταση συνεχίστηκε με μεγάλη επιτυχία στην Αλεξάνδρεια, στο Πορτ Σάιντ και την Ισμαηλία. Ο Αδαμάντιος Λεμός, το 1944-45 ίδρυσε τον Θίασο Λεμού, και συνέχισε τις παραστάσεις του στην Κύπρο, και αργότερα στην Αθήνα. Εκτός του Θιάσου της Μαίρης Γιατρά, το 1944 η Καίτη Βουτσάκη παρουσιάστηκε ως σουμπρέτα στα εγκαίνια του Θεάτρου του "Γαλλικού Λυκείου" στην περιοχή Ράμλι της Αλεξάνδρειας, με τον θίασο "Ηνωμένα Θέατρα" του Κίμωνα Σαρολίδη, στην οπερέτα του Γ. Παπακωνσταντίνου "Πώς γλεντούν οι γέροι".
Το 1946, η Καίτη Βουτσάκη εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στο Κάιρο, και συνέχισε τις χορευτικές σπουδές της αρχικά στη Σχολή της Ρωσίδας μπαλαρίνας Sonia Ivanova, όπου σπούδασαν χορό τόσο η Tahia Carioca, όσο και η Samia Gamal, και έπειτα στην Σχολή χορού της Γερμανίδας Nicols, όπου διδάχτηκε και ακροβατικά. Την ίδια χρονιά, ο σκηνοθέτης Abdel Fattah Hassan της έδωσε την ευκαιρία να εμφανιστεί για πρώτη φορά και στον αιγυπτιακό κινηματογράφο, σε ένα χορευτικό νούμερο, στην ταινία "Al Ghirat".
Γύρω στο 1948 προσλήφθηκε ως σολίστα ευρωπαϊκών χορών (khawajati στα αραβικά)  στο περίφημο Casino Opera  που έδρευε στο Κάϊρο, στην πλατεία Ibrahim Pacha, γνωστή και ως Πλατεία Όπερας, λόγω του ομώνυμου Βασιλικού Θεάτρου που δέσποζε εκεί. Το Casino όταν πρωτοάνοιξε τις πόρτες του στα τέλη του 1940, ήταν αμερικανικών και ευρωπαϊκών προδιαγραφών, διέθετε κινηματογράφο, θέατρο, σχολή χορού, εστιατόριο με μουσική, ρουφ γκάρντεν, λέσχη και καφέ-μπαρ αμερικανικού τύπου. Ιδιοκτήτρια-διευθύντριά του ήταν η Badia Masabni (1892-1974). Διάσημη χορεύτρια και ηθοποιός, Συρολιβανέζικης καταγωγής και χριστιανικού θρησκεύματος, η οποία κατηγορούμενη για φοροδιαφυγή, εγκατέλειψε το Casino στα χέρια του ανιψιού της Αντουάν το 1951, και απέδρασε στο Λίβανο, όπου ασχολήθηκε μέχρι το θάνατό της με την γαλακτοπαραγωγή. Το Casino Opera λειτουργούσε δυο φορές την ημέρα ως χώρος διασκέδασης, και παρουσίαζε θεατρικά σκετς και δύο μουσικοχορευτικές παραστάσεις. Μια μεσημεριανή για όλη την οικογένεια, και μία βραδινή, στις 9.30 μ.μ, στην οποία σερβιρόταν και αλκοόλ. Τις ημέρες αργίας, Παρασκευές και Κυριακές, το Casino άνοιγε στις 6.30 μ.μ. Μέσα στη σάλα απαγορευόταν ρητά σε όλους τους καλλιτέχνες να κάθονται στα τραπέζια των πελατών, ή να ανοίγουν μπουκάλια με ποτά. Αυτό αναγραφόταν προς γνώση των πελατών, και στο έντυπο πρόγραμμα. Στα μέλη του χορευτικού θιάσου γινόταν κάθε απόγευμα εντατική εκπαίδευση από τη Badia Masabni η οποία δίδασκε μια εξελιγμένη μορφή του Raqs Baladi, δηλαδή του παραδοσιακού-τοπικού χορού, που ήταν ο Raqs Sharqi, γνωστός και ως "ανατολίτικος χορός". Στο θίασο δίδασκαν χορογραφία και άντρες χορευτές,  όπως ο Isaak Dixon, ο Ibrahim Akif, καθώς και ο Έλληνας Χρήστος Κλαδάκης, οι οποίοι εισήγαγαν στο χορό οριεντάλ στοιχεία ευρωπαϊκών χορών και μπαλέτου, που επίσης διδάσκονταν ξεχωριστά οι κοπέλες του θιάσου.
Την εποχή που η Καίτη Βουτσάκη εντάχθηκε στο θίασο του Casino Opera, η Badia Masabni, λόγω ηλικίας, δεν χόρευε πλέον, ούτε τραγουδούσε, παρά μόνο εκτελούσε χρέη κονφερασιέ. Και στο καζίνο δεν υπήρχε πλέον σχολή χορού, αλλά λειτουργούσε μόνο το θέατρο, ο κινηματογράφος και το εστιατόριο. Και παρ΄όλο που η Καίτη είχε προσληφθεί στη θεατρική σκηνή του Casino Opera ως σολίστα ευρωπαϊκών χορών, ανάμεσα στα κοστούμια της είχε πάντα και μια στολή οριεντάλ, ανυπομονώντας να χορέψει Raqs Sharqi. Η ευκαιρία που επιθυμούσε διακαώς, της δόθηκε γύρω στο 1948, μια ημέρα που για κάποια αιτία δεν πήγε να εκτελέσει το νούμερό της η διάσημη χορεύτρια του οριεντάλ Hoda Shams El Din, και η Badia πρότεινε στην Καίτη να την αντικαταστήσει. Ήταν η εκπληκτική αποκάλυψη του Casino, και η μεγάλη επιτυχία της Badia ως εργοδότριας.
Στα 10 χρόνια της λειτουργίας του, το Casino Opera της Badia Masabni, αλλά και τα προηγούμενα τέσσερα nightclubs που είχε ξεκινήσει να ιδρύει στο Κάιρο, τη Γκίζα και την Αλεξάνδρεια ήδη από το 1926, υπήρξαν σπουδαία καλλιτεχνικά φυτώρια από τα οποία αναδείχτηκαν μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως οι μουσικοί-τραγουδιστές Mohammed Abdel Wahab και Farid al Atrash, καθώς και οι διάσημοι κωμικοί Ismail Yassine και Zeinat Sedki. Επίσης, εκτός της Καίτης Βουτσάκη, από το περίφημο αυτό Casino ξεκίνησαν τη λαμπρή τους καριέρα και άλλες διάσημες χορεύτριες, όπως η Samia Gamal, η Nadia Gamal, η Nelly Mazloum και η Tahia Carioca, οι οποίες ως μέλη του θιάσου χόρευαν και στο παλάτι του βασιλιά Φαρούκ. Εξ αιτίας του ότι στο Casino υπήρχαν και πολλοί Ευρωπαίοι θαμώνες, οι οποίοι δεν έβρισκαν και ιδιαίτερα ελκυστικές τις χορεύτριες με τις τοπικές στολές, προσαρμόστηκαν και αυτές κατά την περίσταση. Έτσι, η παραδοσιακή κελεμπία με το μαντήλι δεμένο γύρω από τους γοφούς του Raqs Baladi, αντικαταστάθηκε από την κλασική πλέον στολή του Raqs Sharqi, που αφήνει  ημίγυμνο το σώμα, καλυμμένο με πέπλα, πούλιες και χάντρες, φανερά επηρεασμένη από ανατολίτικου στιλ Χολιγουντιανές ταινίες, τύπου 'Μάτα Χάρη'. Με αυτό τον τρόπο, ο οριεντάλ χορός απέκτησε και έναν ιδιαίτερο αισθησιασμό, τονίζοντας τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Μόνο ο αφαλός απαγορευόταν, δια νόμου, να φαίνεται. Οπότε, τον κάλυπταν επιμελώς με κάποιο διακοσμητικό στολίδι, ή με λεπτό φιλέ που έκρυβε όλο το γυμνό μέρος του σώματος.
Από το 1948 η Καίτη Βουτσάκη παράλληλα με τις παραστάσεις που έδινε στο Casino Opera άρχισε να εμφανίζεται πλέον πολύ συχνά και στον Αιγυπτιακό κινηματογράφο, όπου το ταλέντο, η πληθωρική σκηνική της παρουσία, η ομορφιά της και το ακαταμάχητο χαμόγελό της, την καθιέρωσαν. Ο σκηνοθέτης Abdel Fattah Hassan που την είχε πρωτοβγάλει στα δεκαπέντε της χρόνια στον κινηματογράφο, της έδωσε πάλι την ευκαιρία να κάνει μια εντυπωσιακή χορευτική εμφάνιση, με πάρα πολλά, δύσκολα  ακροβατικά, στην ταινία "Nargis", όπου πρωταγωνιστούσαν η Nour el Hoda και ο Mohamed Fawzi. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε με το πλήρες, ελληνικό όνομά της, δηλαδή το "Καίτη Βουτσάκη",  χορεύοντας ως αλυσοδεμένη σκλάβα, με συνοδεία κλασικής ευρωπαϊκής μουσικής, στην ταινία "Kholoud",  στην οποία πρωταγωνιστούσε η κορυφαία για χρόνια Αιγύπτια ηθοποιός Faten Hamama. Από την ταινία αυτή και μετά, η Καίτη χρησιμοποιούσε πλέον ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το μικρό της όνομα Ketty (στην αραβική كيتي : Kitty, Katy ή Katie, γιατί το φωνήεν -ε- μόνο προφέρεται αλλά δεν γράφεται). Την επόμενη χρονιά παρουσίασε ένα εξίσου εξαιρετικό νούμερο, χορεύοντας μπαλέτο και κάνοντας ακροβατικά, στην ταινία "El Masri Effendi". Το 1949 χόρεψε για πρώτη φορά οριεντάλ στην ταινία 'Gawaher' (Κόσμημα), και από τότε η χαρισματική παρουσία της σε αυτό το είδος χορού, αποτελεί πραγματικά ένα διαχρονικό κόσμημα στην ιστορία του αιγυπτιακού κινηματογράφου! Το Σεπτέμβριο μήνα αυτής της ίδιας χρονιάς, όπως δημοσιεύουν καλλιτεχνικά άρθρα εφημερίδων της εποχής, έκανε και την πρώτη εμφάνισή της στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα, ως χορεύτρια ανατολίτικων χορών στο θέατρο "Σαμαρτζή", στην επιθεώρηση "Όκέϋ", ενώ παράλληλα τραγούδησε και σε ένα μουσικοχορευτικό νούμερο που έγραψε αποκλειστικά γι΄αυτήν ο Αλέκος Σεκελλάριος.
Από το 1949 η Καίτη άρχισε και εντατικά μαθήματα αραβικών, ενώ παράλληλα, ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή του διάσημου Αιγύπτιου ηθοποιού και σκηνοθέτη Yousef Wahby. Τον Οκτώβριο του 1950 η Kitty μιλώντας πλέον τέλεια αραβικά, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε αιγυπτιακή ταινία ως ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια, συμπρωταγωνίστρια της Faten Hamama, στην ταινία του Mahmoud Zulfiqar "Akhalq lil-baye'a", ενσαρκώνοντας το ρόλο της χορεύτριας Κατίνας. Με αυτό τον πρώτο και μεγάλο, επιτυχημένο ρόλο της, ξεκίνησε ουσιαστικά και την καριέρα της. Ο ρόλος της "Κατίνας" είναι εκείνος που την απογείωσε και την επέβαλε σαν αστέρι πρώτου μεγέθους στον αιγυπτιακό κινηματογράφο.
Από το 1950 και μέχρι το 1965, η Καίτη Βουτσάκη παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, χορεύοντας με εξαιρετική χάρη, εκπληκτική ευλυγισία και ιδιαίτερη κομψότητα, οριεντάλ, μπάλαντι, αλλά και μπαλέτο, καθώς και ευρωπαϊκούς και λατινοαμερικάνικους χορούς, όπως γαλλικό καν-καν, μάμπο, ρούμπα, σάμπα, ροκ εντ ρολ, τζαζ, κλακέτες, φαραωνικά κλπ, ακόμα και σπανιόλικα με καστανιέτες. Σε πολλές ταινίες η χορογραφία ήταν σπονδυλωτή, και περιλάμβανε από οριεντάλ μέχρι δυο-τρία είδη ευρωπαϊκών χορών, που με τις ανάλογες αλλαγές χορευτικών κουστουμιών, θύμιζε χολιγουντιανό μιούζικαλ. Πραγματικό ρεσιτάλ στο χορό οριεντάλ, παίζοντας "ζίλια"(sagat), και κάνοντας φιγούρες που έδειχναν όλη την επιδεξιότητά της στο είδος αυτό, έδωσε το 1951 στις ταινίες "Leilet al Henna" και "Fi al Hawa Sawa". Επίσης, στην ταινία του 1954 "Aabid al Mal" χόρεψε τον πολύ δύσκολο, λόγω της εξαιρετικής ισορροπίας που χρειάζεται, παραδοσιακό σε όλη τη Μέση Ανατολή, γαμήλιο χορό shamadan, στερεώνοντας με ένα είδος περικεφαλαίας στο κεφάλι, ένα κηροπήγιο με εννέα αναμμένα κεριά. Σε κάποιες ταινίες χόρεψε και τον παραδοσιακό, φελάχικο χορό με μπαστούνι "saidi". Και στην ταινία του 1954 "El Achek el Mahroum" χόρεψε με σπαθί τον, επίσης παραδοσιακό χορό, "raqs al-saif", συνοδευόμενη από τον τραγουδιστή Shafik Galal. Στους ευρωπαϊκούς χορούς είχε αρκετές φορές για παρτενέρ της τον Έλληνα χορευτή-χορογράφο Χρήστο Κλαδάκη, ο οποίος, μετά την αποχώρησή του από το Casino Opera, είχε ανοίξει δική του Σχολή Χορού στο Κάιρο, και παράλληλα έκανε καριέρα στον αιγυπτιακό κινηματογράφο,  έχοντας παρουσιαστεί  την περίοδο 1950-1963 σε 29 ταινίες. Επίσης, σε κάποιες ταινίες τραγουδούσε, χρησιμοποιώντας ανάμεσα στα αραβικά, τα οποία μιλούσε άπταιστα, και κάποιες ελληνικές λέξεις. Χαρακτηριστικές ταινίες με έντονο ελληνικό χρώμα, που έδειχναν την αρμονική συνύπαρξη Αιγυπτίων και Ελλήνων, είναι δυο παραγωγές του 1952. Η μία έχει τίτλο "Kaas al Azab" (Το ποτήρι του μαρτυρίου ή Το πικρό ποτήρι), στην οποία πρωταγωνιστούσε η διάσημη σύζυγος του Ομάρ Σαρίφ, η Faten Hamama. Στην ταινία αυτή η Καίτη Βουτσάκη ερμηνεύει το ρόλο της Ελένης, Ελληνίδας φίλης της πρωταγωνίστριας, όπου μιλάει και τραγουδάει ελληνικά, καταλήγοντας μάλιστα και με δημοτικό τραγουδάκι-κανάκεμα μωρού. Επίσης, χορεύει χασαποσέρβικο μαζί με τσολιάδες και βλαχοπούλες, με μουσική υπόκρουση τη "Βαλεντίνα" του Βασίλη Τσιτσάνη, που ερμηνεύει η Μαρίκα Νίνου. Η δεύτερη έχει τίτλο "Sham el Nessim" (Φύσηξε το αεράκι ή Πάσχα), σπονδυλωτή ταινία σε παραγωγή και σενάριο του Αιγυπτιώτη Π.Ζορπανέλη, στην οποία εξελίσσονταν οι ιστορίες τριών οικογενειών: μιας αιγυπτιακής, μιας ελληνικής και μιας ιταλικής. Στις ταινίες αυτές δίπλα στην Καίτη Βουτσάκη παρουσιαζόταν και ο Αιγυπτιώτης ηθοποιός Γιώργος Ιορδανίδης.
Κατά τη δεκαετία του '50 η Καίτη Βουτσάκη συνεργάστηκε και με τον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Hassan El-Seify (1927-2005), με τον οποίο γύρισε αρκετές επιτυχημένες ταινίες, με γνωστότερες τις:"Ibn Zawat" (1953),  "Afritet Ismail Yassine" (1954), "El Zolm Harram" (1954), "The man with the bold eyes"(1958) κ.ά.
Το απόγειο της καριέρας της Καίτης Βουτσάκη στον αιγυπτιακό κινηματογράφο ήταν το 1958, όπου παρουσιάστηκε ταυτόχρονα  σε τρεις ταινίες. Στο φιλμ "Abu Ayoon Darai" όπου χορεύει και τραγουδάει συγχρόνως, με παραλλαγμένους στίχους για τις ανάγκες του σεναρίου, το τραγούδι του Abdel Halim Hafez "Ouloulou". Στο "Ismail Yassin fi mostashfa el maganen" (Ο Ισμαήλ Γιασίν στο τρελοκομείο) και στο "Hal aktulu zawji" (Πρέπει να σκοτώσω το σύζυγό μου?) όπου στο τέλος, με την υπόκλισή της, εισπράττει τα "μπράβο" και τα χειροκροτήματα του κοινού. Στην επόμενη ακριβώς ταινία της του 1960, που είχε τίτλο "Qalb fi Alzalam" (Καρδιά στο σκοτάδι) χορεύει με παρτενέρ τον Χρήστο Κλαδάκη δυο ευρωπαϊκούς χορούς με στοιχεία μπαλέτου. Όλο αυτό το διάστημα, παράλληλα με τον κινηματογράφο, αφού αποχώρησε από το Casino Opera, εργάστηκε αρχικά για μικρό διάστημα στη μουσική θεατρική σκηνή του "Auberge al Tarf" που βρισκόταν στην κεντρική λεωφόρο Emad el Din, και αμέσως μετά, για 10 ολόκληρα χρόνια στο ιστορικό Casino-Theater "Shehrazade", το οποίο διεύθυνε η παλιά ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια Fathya Mahmoud (1913-1981). Εκείνη την εποχή η Καίτη ήταν τόσο διάσημη, ώστε είχε κυκλοφορήσει ευρέως το χαρακτηριστικό σλόγκαν: "Πάμε να δούμε τις Πυραμίδες, τη Σφίγγα και την Kitty"!
Από το 1960 που ιδρύθηκε η αιγυπτιακή τηλεόραση, η Καίτη Βουτσάκη μεταπήδησε από τα κινηματογραφικά στα τηλεοπτικά πλατό, όπου παρουσιάστηκε σε αρκετές σειρές. Σε ένα από τα σίριαλ που πήρε μέρος, μαζί της παρουσιάστηκε σαν παιδί-θαύμα και ο μελλοντικός σκηνοθέτης Γιάννης Ιορδανίδης.
Το grand finale της καριέρας της στον αιγυπτιακό κινηματογράφο ως χορεύτρια οριεντάλ, η Καίτη Βουτσάκη το έκανε το 1965 στην έγχρωμη παραγωγή "Al Aql Wal Mal" (Το μυαλό και το χρήμα), όπου εμφανίζεται σαν οπτασία μέσα στην έρημο και χορεύει μπροστά στον έκπληκτο Ismail Yassine, που είναι και ο πρωταγωνιστής. Η μουσική από αυτό το χορευτικό στιγμιότυπο τη συνόδεψε πολλά χρόνια αργότερα, το 1980, και στην τελευταία ταινία που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα, και είχε τίτλο "Και ξανά προς τη δόξα τραβά".
Η επιτυχημένη καριέρα της Καίτης Βουτσάκη στην Αίγυπτο διακόπηκε ξαφνικά, όταν ο Υπουργός Εργασίας αποφάσισε να δώσει προτεραιότητα στους εγχώριους καλλιτέχνες, ακυρώνοντας τις άδειες εργασίας στους μη γηγενείς.Παρ' όλο που η ίδια διαμαρτυρήθηκε για αυτή την άδικη μεταχείριση στον Υπουργό Εξωτερικών, το αίτημά της δεν έγινε δεκτό. ΄Ετσι, η Καίτη Βουτσάκη υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την γενέτειρά της Αίγυπτο, που ήταν κομμάτι της ζωής της, και δεν επέστρεψε ποτέ. Το ίδιο συνέβη και με την άλλη, εξίσου διάσημη Ελληνοϊταλίδα χορεύτρια του οριεντάλ από την Αίγυπτο, τη Nadia Gamal (Μαρία Καρυδιά το πραγματικό της όνομα), η οποία κατέφυγε στο Λίβανο. Όπως επίσης και με την Ιταλοελληνίδα ηθοποιό, χορεύτρια, χορογράφο και θιασάρχη Nelly Mazloum (Νέλλη-Κατερίνα Μασλουμίδη-Calvo 1929-2003), η οποία έχοντας 26 αιγυπτιακές ταινίες στο ενεργητικό της έφυγε από την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου άνοιξε Σχολή Χορού. Για τον ίδιο λόγο χάθηκε από το αιγυπτιακό προσκήνιο άλλη μία σπουδαία χορεύτρια εκείνης της εποχής, επίσης φυντάνι του Casino Opera, η περίφημη Hoda Shams El Din, Αρμενικής καταγωγής, η οποία επέστρεψε στη γενέτειρά της Συρία. Την ίδια περίοδο αποχώρησε από την Αίγυπτο και ο ηθοποιός,θιασάρχης και σκηνοθέτης Γιώργος Ιορδανίδης (1921-2005), ο οποίος είχε παίξει σε 40 αιγυπτιακές ταινίες (σε αρκετές από αυτές μαζί με την Καίτη Βουτσάκη), και επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπήρξε από τους ιδρυτές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο οποίο εργάστηκε ως γραμματέας, αλλά και ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής του.
Αυτά τα γεγονότα που απομάκρυναν αρκετούς καλλιτέχνες από την Αίγυπτο, έχουν την αρχή τους στον Ιανουάριο του 1952. Την εποχή δηλαδή που ήρθαν σε ρήξη οι Αιγυπτοβρετανικές σχέσεις, όταν οι Βρετανοί κατέλαβαν την Ισμαηλία. Τότε ακριβώς, και συγκεκριμένα στις 26 Ιανουαρίου, Σάββατο μεσημέρι, για αντίποινα, ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά στο Κάιρο, που οφειλόταν σε εμπρησμό, και κατέκαψε στο κέντρο της πόλης, πολλές ξένες ιδιοκτησίες. Η φωτιά ξεκίνησε στις 12.27 το μεσημέρι από την περιοχή του Casino Opera, και έως τις 11 το βράδυ, με ταχύτητα ανέμου, εξαπλώθηκε σε πολλά οικοδομικά τετράγωνα του εμπορικού κέντρου της αιγυπτιακής πρωτεύουσας, πυρπολώντας μέσα σε ελάχιστες ώρες 700 κτίρια. Όπως εμπορικά καταστήματα, κινηματογράφους, θέατρα, ξενοδοχεία και κυβερνητικά κτίρια άλλων χωρών. Μεταξύ αυτών ήταν το Αγγλικό ξενοδοχείο Shepheard, τα Αμερικανικά σινεμά Metro, και Rivoli που ανήκαν στις εταιρίες Metro-Goldwyn-Mayer και Paramount, αντίστοιχα, το σινεμά Cairo Palace, τα πολυκαταστήματα Gattegno και Cicurel, το Ελβετικό ζαχαροπλαστείο Gropy κλπ. Επίσης, πολλά κέντρα διασκεδάσεως, ανάμεσά τους και το Sehrazat στο οποίο την εποχή εκείνη εργαζόταν η Καίτη Βουτσάκη, και κάηκαν πολλά φορέματά της που βρίσκονταν στα καμαρίνια. Πλήγηκαν και πολλές ελληνικές ιδιοκτησίες, όπως οι κινηματογράφοι Metropole και Diana Palace. Αν και ποτέ Αιγύπτιοι και Έλληνες, δεν είχαν κακές σχέσεις μεταξύ τους. Αυτή η καταστροφή του "Μαύρου Σαββάτου" του 1952, μαζί με τον γενικότερο εσωτερικό αναβρασμό που επικρατούσε τότε στην Αίγυπτο, την επανάσταση και την αλλαγή καθεστώτος, καθώς και τις ομαδικές απελάσεις Άγγλων, Βέλγων, Ιταλών,Εβραίων, Αρμενίων κ.α. προκάλεσε ένα μεγάλο πλήγμα στην οικονομία της χώρας. Και η άλλοτε ανθούσα ελληνική παροικία της Αιγύπτου, κλονίστηκε ανεπανόρθωτα! Έτσι, πολλοί Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Αίγυπτο, ήδη από την περίοδο 1955-56.
Μετά τον ερχομό της στην Ελλάδα η Καίτη Βουτσάκη έπιασε σχεδόν αμέσως εργασία στα ελληνικά στούντιο, και συμμετείχε περιστασιακά σε κάποιες ταινίες, δίπλα σε πρωταγωνιστές όπως ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Νίκος Σταυρίδης, η Βέρα Κρούσκα κ.α. Στις σκηνές που παρουσιάστηκε, χόρευε οριεντάλ με μουσική υπόκρουση από την αιγυπτιακή ταινία του 1957 "Tamra Henna", της οποίας τη μουσική είχε γράψει ο Mohamed al Mungi. Στο μεσοδιάστημα, παρουσιάστηκε σε θεατρικές επιθεωρήσεις με το μουσικό θίασο του Νίκου Αθερινού και το θίασο "Αθηναϊκή Αυλαία", δίπλα στους Γιάννη Χριστόπουλο, Γιώργο Τζαβέλλα κα. Σε ελληνική επιθεώρηση είχε να παρουσιαστεί  από το 1951,  όταν εμφανίστηκε για δυο μήνες στο θέατρο "Σαμαρτζή" του θεατρώνη Θόδωρου Κρίτα, δίπλα στην Άννα Καλουτά, στο Νίκο Σταυρίδη, τον Ορέστη Μακρή, τη Σμαρούλα Γιούλη και τον Κούλη Στολίγκα, στην επιθεώρηση "Φεστιβάλ στην Αθήνα". Παράλληλα, έκανε αρκετές περιοδείες στο εξωτερικό, και το 1966 παρουσιάστηκε με το ψευδώνυμο "Ketty of the Nile" ως χορεύτρια, στη Φινλανδέζικη ταινία "Rakkaus alkaa aamuyöstä". Το 1980 η Καίτη Βουτσάκη εγκατέλειψε οριστικά την καριέρα της, αφήνοντας πίσω της μια ωραία ανάμνηση από το εξαιρετικό, πολύπλευρο ταλέντο της και τον σεμνό χαρακτήρα της. Από τότε μέχρι και σήμερα ζει μόνιμα στην Αθήνα, ενώ κάποια διαστήματα έμεινε και στο εξωτερικό.
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι η Ελληνίδα χορεύτρια Καίτη Βουτσάκη, με το απαράμιλλο ταλέντο της κατόρθωσε να επιβληθεί την δεκαετία του 1950, σε όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, σε μια εποχή που μεσουρανούσαν κορυφαίες Αιγύπτιες χορεύτριες του οριεντάλ, όπως η Samia Gamal - η  εθνική χορεύτρια της Αιγύπτου , σύμφωνα με τον τίτλο που της απένειμε το 1949 ο βασιλιάς Farouk Ι - και η Tahia Carioca, και να θεωρείται εφάμιλλη με αυτές! Και όπως χαρακτηριστικά γράφει σε ένα υμνητικό άρθρο του ο δημοσιογράφος Al-Abbas Al-Sukkari: "H Kitty αποτελεί ορόσημο στον χορό οριεντάλ! Δελεάζει τον θεατή της με αγάπη και αξιοπρέπεια! Όταν λικνίζει τη μέση της μοιάζει με τη φελούκα που κυλάει στο νερό απαλά! Όταν ταλαντεύεται, όταν ανεμίζει τα μακριά μαλλιά της, όταν στέκεται, προκαλεί μια αποπλάνηση γλυκιά! Υπήρξε η έκπληξη του Καΐρου και γοήτευε σαν το Νείλο! Τα μάτια της έλαμπαν και οι καρδιές κατέρρεαν μπροστά της! Υπήρξε μια μοναδική περίπτωση, δημιουργώντας ατμόσφαιρα χαράς και ευτυχίας! Kitty σημαίνει χορός, και μάλιστα χορός χωρίς πρόκληση!" Τελικά, ο χορός της έγραψε ιστορία! Στις μέρες μας διδάσκονται σε Σχολές Χορού, αλλά και σε ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, τα βήματα του χορού της Καίτης Βουτσάκη
Στις 14 Ιανουαρίου 2020, στην αίθουσα του Εθνικού Θεάτρου "Κοτοπούλη-Rex", το Ταμείο Αλληλοβοήθειας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Τ.Α.Σ.Ε.Η.), βράβευσε την Καίτη Βουτσάκη "για το έργο, την παρουσία της, και για την προβολή της Ελλάδας στο διεθνή χώρο" με τιμητικό δίπλωμα.