cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευθύμ Β΄
Βίος
0 Ευθύμ Β’ ήταν γιος του Ευθύμιου Καραχισαρίδη. Το όνομά του ήταν Γεώργιος και στη συνέχεια το άλλαξε σε Τουργκούτ Ερενερόλ. Είχε σπουδάσει ιατρική και ειδικεύθηκε στην αναισθησιολογία στη Νέα Υόρκη. Ήταν έγγαμος και δεν είχε θεολογική κατάρτιση. Το 1937, χειροτονήθηκε διάκονος για να αποφύγει τη στράτευση, το 1961 ιερέας και τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς προήχθη σε επίσκοπο προκειμένου να διαδεχθεί μελλοντικά τον πατέρα του. Το Τουρκικό κράτος του χορήγησε την άδεια να κυκλοφορεί με ράσο εκτός των ναών επικυρώνοντας έμμεσα τη διαδοχή του. Αναπτύσσει δράση κατά τα έτη 1963 και 1965 κατά του Αθηναγόρα. Τον Σεπτέμβριο του 1965 με τη συμπαράσταση των Τουρκικών αρχών καταπατά δύο ναούς ενώ του παραχωρούνται τα Ελληνικά ιδρύματα του Γαλατά (2 σχολεία και 52 ακίνητα). Στις 9 Μαΐου 1991 πεθαίνει και τάφηκε αναγκαστικά στο Ελληνορθόδοξο κοιμητήριο του Σισλή. Όμως η Τουρκορθόδοξη Εκκλησία δεν διέθετε ιερέα για να τον κηδέψει.
Alcohol Is Free
Στη Eurovision
Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, το "Alcohol is Free" τοποθετήθηκε στον δεύτερο ημιτελικό όπου τερμάτισε 9ος στη σειρά. Το τραγούδι ψηφίστηκε για να διαγωνιστεί στον τελικό. Εκεί επιλέχθηκε να παίξει 21ος στην τελική σειρά της Eurovision. Το τραγούδι τελικά τερμάτισε 6ο στον διαγωνισμό αφού έλαβε το μέγιστο 12 πόντους από την Κύπρο και τον Άγιο Μαρίνο, ενώ έλαβε επίσης υψηλούς βαθμούς από την Αλβανία, την Αρμενία, τη Ρωσία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το "Alcohol is Free" ήταν επίσης το τραγούδι με την υψηλότερη βαθμολογία που δεν τραγουδήθηκε κυρίως στα αγγλικά.
Ευθύμ Β΄
Πηγές
Κατηγορία:Τούρκοι ελληνικής καταγωγής
Alcohol Is Free
Στη Eurovision
Το τραγούδι εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς, με τη βρετανική εφημερίδα Daily Mirror να το αποκαλεί «βεβαίως λαμπρή τρέλα». Μια ομάδα μουσικών κριτικών το βαθμολόγησε ως 67%. Ο Τσέχος μουσικός Stano Simor επέκρινε τη μελωδία του ως πολύ παρόμοια με τα ρωσικά λαϊκά τραγούδια. Ο Νέος Κόσμος, μια ελληνοαυστραλιανή εφημερίδα, γνωμοδότησε ότι το "Alcohol is Free" είχε αποκτήσει λατρεία επειδή έρχεται σε αντίθεση με τη μουσική της Europop, ενώ διατηρούσε την ελληνική λαϊκή μουσική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Τραγούδια του 2013 Κατηγορία:Singles του 2013 Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Μικρός Σερίφης
Μικρός Καουμπόυ
μικρογραφία|200px|Εξώφυλλο του Μικρού Καουμπόυ Ο Μικρός Καουμπόυ ξεκίνησε την κυκλοφορία του το Φεβρουάριο του 1963. Αρχικά αποτελούσε μηνιαία έκδοση, στη συνέχεια όμως μετατράπηκε σε εβδομαδιαία. Κυκλοφόρησαν συνολικά 1218 τεύχη.
Μέχρι και το 1971, και συγκεκριμένα μέχρι το 295ο τεύχος οι ιστορίες γράφονταν από τον Πότη Στρατίκη. Στη συνέχεια τη σκυτάλη ανέλαβε ο Γιώργος Μαρμαρίδης, μέχρι και το τεύχος 609, ενώ ενδιάμεσα δημοσιεύτηκαν ιστορίες και διαφόρων άλλων συγγραφέων. Ο συγγραφέας των ιστοριών των τευχών 610 έως και 799 είναι άγνωστος. Από το τεύχος 800 έως και το τέλος της κυκλοφορίας του περιοδικού, υπήρξε αναδημοσίευση παλαιότερων ιστοριών.
Το 2014 κυκλοφόρησε ένα ακόμη τεύχος του Μικρού Καουμπόυ με τίτλο «ο Νόμος απλώνει το δίχτυ» και αριθμό τεύχους 1219. Περιείχε την ομώνυμη περιπέτεια, γραμμένη από τον Γιώργο Μαρμαρίδη, σε εικονογράφηση Θέμου Ανδρεόπουλου και Κώστα Ραμπατζή, ένα 12σέλιδο κόμικ του Βαγγέλη Σαΐτη, με τον Πεπίτο Γκονζάλες, καθώς και διάφορα άρθρα και το κλασσικό «Όλε Πεπίτο».
Στην πορεία έγιναν και κάποιες επανεκδόσεις παλιών τευχών από φίλους του περιοδικού.
Νέος Μικρός Καουμπόυ
Τον Ιούλιο 2018 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Λιβάνη ένας τόμος 368 σελίδων με τέσσερις νέες, αδημοσίευτες ιστορίες του Μικρού Καουμπόυ, «Ο Νέος Μικρός Κάουμποϋ – Ο Ναγουάλ», σε κείμενα Κωνσταντίνου Ρωμοσιού και εικονογράφηση Κώστα Φραγκιαδάκη.
Μικρός Αρχηγός
Ο Μικρός Αρχηγός ξεκίνησε την κυκλοφορία του στις 26 Ιουνίου του 1973. Κυρίως περιελάμβανε αναδημοσίευση παλαιότερων ιστοριών του Μικρού Καουμπόυ. Συγκεκριμένα δημοσιεύτηκαν σε αυτό όλες σχεδόν οι ιστορίες που περιλαμβάνονταν στα τεύχη 1 έως και 404 του Μικρού Καουμπόυ. Δημοσιεύτηκαν ωστόσο και ορισμένες πρωτότυπες ιστορίες. Η κυκλοφορία του περιοδικού σταμάτησε στο τεύχος 838.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Μιθριδάτις
Βιογραφικά στοιχεία
Η μοναδική αναφορά στο πρόσωπό της παρέχεται από τον ιστορικό Αππιανό, ο οποίος παρέχει πολύτιμο ιστορικό υλικό αναφορικά με τους πολέμους, που διεξήγαγε ο πατέρας της εναντίον των Ρωμαίων. Σε κάποια χρονική στιγμή, που παραμένει μυστήριο για τους σύγχρονους μελετητές, η Μιθριδάτις και η αδελφή της, η Νύσσα, αρραβωνιάστηκαν, με τη διαμεσολάβηση τού πατέρα τους, δύο από τους διεκδικητές τού θρόνου της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου: ο ένας τελικά βασίλευσε με το όνομα Πτολεμαίος ΙΒ΄ Αυλητής (πατέρας της διάσημης Κλεοπάτρας Ζ΄), ενώ ο δεύτερος, επίσης Πτολεμαίος, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Κύπρου πριν την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους. Η αφήγηση του Αππιανού δεν διευκρινίζει ποια κόρη αρραβωνιάστηκε ποιον βασιλιά.
Εντούτοις ο γάμος αυτός δεν είχε πραγματοποιηθεί την περίοδο που ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ αποκλείστηκε στο Παντικάπαιον, δίχως ελπίδα διάσωσής του από τους Ρωμαίους. Τα δύο κορίτσια εξακολουθούσαν να διαμένουν μαζί του. Όταν τους ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αυτοκτονήσει με δηλητήριο (63 π.Χ.), εκείνα επέμειναν έντονα να μοιραστούν την τραγική του μοίρα και δεν τον άφησαν να δοκιμάσει, προτού πάρουν οι ίδιες μία δόση. Τα αποτελέσματα υπήρξαν άμεσα επάνω τους, ωστόσο ο Μιθριδάτης κατέφυγε στο θάνατο με σπαθί, όταν το δηλητήριο απέτυχε να τον σκοτώσει. Αξιοσημείωτα ο Δίων Κάσσιος αποδίδει το θάνατο του βασιλιά σε δολοφονία, αφού ωστόσο είχε προλάβει να θανατώσει τα κοντινά του πρόσωπα με δηλητήριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιθριδατις Μιθριδατις Μιθριδατις
Σέργιος του Ράντονεζ
Ο Σέργιος του Ράντονεζ (1314 - 1392) ήταν Ρώσος μοναχός και άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας.
Βίος
Γεννήθηκε περί το 1314. Πηγή του βίου του είναι ο Βίος του που συνέταξε ο μαθητής και σύγχρονός του Επιφάνιος ο Σοφός το 1418 και διορθωμένος αργότερα από τον Παχώμιο τον Σερβο, μεταξύ 1440-1449. Η οικογένειά του έφυγε από την γεννέτειρά του, την πόλη του Ροστόβ, για το Ραντονέζ λόγω της καταπιεστικής πολιτικής που ασκούσε η ηγεμονία της Μόσχας. Ακολουθώντας τα ιδανικά του αρχαίου χριστιανικού μοναχισμού επέλεξε τη μακροχρόνια μόνωση σε ένα δάσος βόρεια της Μόσχας. Ασχολείται με χειρονακτικές εργασίες κυρίως την ξυλουργική. Λόγω των δυσχερών συνθηκών επιλέγει την συνύπαρξη με άλλους μοναχούς. Στη συνέχεια χειροτονήθηκε ιερέας και έγινε ηγούμενος της μονής Αγίας Τριάδος γινόμενος έμμεσα ή άμεσα πνευματικός πατέρας της Θηβαΐδος του Βορρά μιας εκτεταμένης μοναστικής κοινότητας. . Κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας του συνέχισε να ασκεί χειρονακτικές εργασίες και να φοράει κουρέλια. Το 1378 αρνήθηκε την προσφορά να διαδεχθεί τον Αλέξιο ως μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ρωσίας. Ο Σέργιος ανήκε σε μια ομάδα μοναχών που διατηρούσαν σχέσεις με την Κωνσταντινούπολη. Aν και υιοθετούσε τον ερημιτισμό, μετά από αλληλογραφία με τον πατριάρχη Φιλόθεο υιοθέτησε την κοινοτική πειθαρχία στην μονή της ευθύνης του. Η συμβολή του στην οργάνωση και διάδοση του μοναχισμού στη Ρωσία εκείνης της περιόδου θεμελιώνει τον χαρακτηρισμό του ως «πατριάρχη της ρωσικής μοναχικής αναβίωσης» Ο Σέργιος διατηρούσε στενές επαφές με τη μοσχοβίτικη αυλή, γινόμενος ανάδοχος δύο από τους γιους του μεγάλου ηγεμόνα Δημητρίου. Υπήρξε επίσης εκτελεστής αρκετών διπλωματικών αποστολών, με πιο σημαντική τη σύναψη της αιώνιας ειρήνης μεταξύ Μόσχας και Ρυαζάν το 1385. 200px|thumb|Εικόνα του Αγίου Σεργίου
Πηγές
Σέργιος του Ραντονέζ
No Man's Land
Οι No Man's Land είναι ελληνικό συγκρότημα ψυχεδελικής ροκ μουσικής. Δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 1985 και πήραν το όνομά τους από ένα τραγούδι του Syd Barrett. Η πρώτη τους σύνθεση περιλάμβανε τον Δημήτρη Μαυροδήμο (κιθάρα), Βασίλη Αθανασιάδη (κιθάρα, φωνή), τον Γιώργο Παπαγεωργιάδη (μπάσο), την Εύη Χασαπίδου Watson (φωνή), τον Γιώργο Νίκα (τύμπανα) και τον Άγι Γράβαρη (πλήκτρα, φωνή).
Η παρθενική τους δισκογραφική παρουσία σημειώνεται το 1987 με δύο τραγούδια στη συλλογή με τίτλο Cicadas - An Electric Guide to the Greek Underground της ελληνικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Pegasus Records. Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό τους LP Zalion από την ίδια εταιρεία, το οποίο αποσπά εξαιρετικές κριτικές. Το 1989 η Εύη Χασαπίδου Watson αποχωρεί για να σχηματίσει λίγο αργότερα τους Echo Tattoo και οι No Man's Land συνεχίζουν ως κουαρτέτο. Το 1990 κυκοφορεί το EP τους The Reality Trip στην εταιρεία Brummel. Το 1993, μετά από οκτώ χρόνια συνεχούς παρουσίας στο χώρο του ελληνικού ανεξάρτητου ροκ και με πάμπολλες συναυλίες στο ενεργητικό τους, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποφασίζουν να κάνουν ένα διάλειμμα "αορίστου χρόνου".
Οκτώ χρόνια αργότερα, το 2001, τα τρία από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, ο Βασίλης Αθανασιάδης, ο Γιώργος Παπαγεωργιάδης και ο Γιώργος Νίκας ξεκινούν πρόβες με νέο υλικό. Στα πλήκτρα συμμετέχει ο Γιώργος Δημάκης, τον οποίο αργότερα αντικαθιστά ο Χριστόδουλος Αβραμούδας, που μένει στο γκρουπ ως το 2007. Σύντομα οι No Man's Land ξεκινούν μια σειρά εμφανίσεων στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις. Ο Γιώργος Νίκας αποχωρεί το 2005 και τη θέση του παίρνει ο πρώην ντράμερ των Purple Overdose Χριστόφορος Τριανταφυλλόπουλος. Την ίδια χρονιά ξεκινούν την ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ, η οποία θα διαρκέσει περίπου δυόμισι χρόνια: τον Μάιο του 2008 το Home in the Sky κυκλοφορεί από την εταιρεία ANAZITISI Records σε CD και δίσκο βινυλίου. Εν τω μεταξύ, στο γκρουπ έρχεται να προστεθεί ο τρομπετίστας Γιώργος "Don Fuestenberg" Παυλής. Στις ηχογραφήσεις συμμετέχουν επίσης οι μουσικοί Σταύρος Παργινός (τσέλο), Γιώργος Τζίβας (κρουστά), Τίνα Ψαλίδα (βιολί, φωνητικά), Γιώργος Δημάκης (πλήκτρα), Κώστας Κακούρης (πιάνο, mellotron) και Κατερίνα Παπαχρίστου (φωνητικά).
Τον Ιούνιο του 2008 κυκλοφορούν ένα άτιτλο άλμπουμ, επίσης στην ANAZITISI Records, το οποίο περιέχει δύο κομμάτια σε εκτελέσεις μεγάλης διάρκειας (πάνω από 18 λεπτά το καθένα): τα "Writers have no real life" και "Stormbird". Πρόκειται για μια δουλειά που κυκλοφορεί αποκλειστικά σε βινύλιο και σε περιορισμένα, αριθμημένα αντίτυπα.
Την άνοιξη του 2009 ο μπασίστας Νίκος Πεταυρίδης αντικαθιστά τον Γιώργο Παπαγεωργιάδη.
Η μουσική των No Man's Land κινείται στο ευρύ φάσμα της ψυχεδελικής ροκ και ενσωματώνει πολλά και διαφορετικά στοιχεία. Αρκετά έντονο είναι το στοιχείο του πειραματισμού, πράγμα που φαίνεται κυρίως στις live εμφανίσεις τους καθώς και στις πιο πρόσφατες ηχογραφήσεις τους.
Δισκογραφία
Albums
EPs
Συμμετοχές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Γονιμοποίηση (φυτά)
Γονιμοποίηση εν γένει ονομάζεται η ένωση γεννητικών κυττάρων, τα οποία είναι γνωστά και ως αρσενικοί και θηλυκοί γαμέτες, από τους οποίους δημιουργείται το ζυγωτό, από το οποίο θα εξελιχθεί το έμβρυο. .
Παρόλα αυτά, υπάρχουν ορισμένων φυτών τα σπέρματα, όπως
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Πράσινος αναρχισμός
Ο πράσινος αναρχισμός δεν είναι μια συγκεκριμένη πολιτική θεωρία, αλλά ένα σύνολο διαφόρων φιλοσοφικών, οικολογικών και κοινωνικών κινημάτων με πολλά κοινά και κάποιες, όμως, διαφορές. Αν τον εξετάσουμε έτσι, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι ένα κράμα από: κοινωνικούς οικολόγους, φεμινιστές, καταστασιακούς, αναρχοπρωτογονιστές, οικοαναρχικούς, υποστηρικτές του αντιβιομηχανισμού και μετααριστερούς.
Η κριτική των πράσινων αναρχικών επικεντρώνεται κυρίως στους «οργανισμούς της εξουσίας» μέσα στην κοινωνία. Τέτοιοι οργανισμοί, για παράδειγμα, είναι: το κράτος, ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση, η κτηνοτροφία, η πατριαρχία, η τεχνολογία ή / και η εργασία. Αυτοί οι οργανισμοί, σύμφωνα με τους πράσινους αναρχικούς, είναι εγγενώς καταστροφικοί και εκμεταλλευτικοί (στους ανθρώπους και στο περιβάλλον) οπότε δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν. Δηλαδή το κίνημα αυτό, γενικά, απορρίπτει την αντίδραση μέσα από τις υπάρχουσες πολιτικές δομές (ρεφορμισμός). Συνήθως υποστηρίζει την άμεση δράση, το σαμποτάζ, την εξέγερση, την επανασύνδεση με τη φύση και ιδίως τη βιοπεριοχή, ώστε να δημιουργηθεί σημαντική και πραγματική αλλαγή.
Οι πράσινοι αναρχικοί ασκούν συχνά κριτική πάνω σε δύο θέματα: τον πολιτισμό και την τεχνολογία. Ένα μεγάλο μέρος τους δέχεται ότι η ίδια η φύση του πολιτισμού είναι η αιτία της εξουσίας και άρα θα πρέπει να διαλυθεί. Εντούτοις τονίζεται διαρκώς από όλους τους πράσινους αναρχικούς ότι δεν είναι όλοι τους πρωτογονιστές. Έτσι δεν είναι όλοι οι πράσινοι αναρχικοί ενάντια στην τεχνολογία. Ένα μέρος των πράσινων αναρχικών πιστεύει ότι η τεχνολογία, αν κατευθυνθεί προς τη μεριά της βιωσιμότητας και σταματήσει να έχει το «κίνητρο του κέρδους» μπορεί να παίξει κάποιο θετικό ρόλο.
Ο πολιτισμός
Ο Τζων Σερζάν (John Zerzan) ασκεί τη μεγαλύτερη επιρροή στο χώρο της πράσινης αναρχίας. Και ενώ δεν είναι όλοι οι πράσινοι αναρχικοί πρωτογονιστές όπως αυτός, οι ιδέες του δεν παύουν να εξετάζονται σοβαρά από όλο το χώρο των πράσινων αναρχικών. Υποστηρίζει πως αιτία για την οικολογική καταστροφή είναι ο ίδιος ο πολιτισμός που είναι από τη φύση του εκμεταλλευτικός και καταστροφικός. Σύμφωνα με τον Σερζάν ο πολιτισμός οριοθετήθηκε από την εξημέρωση των φυτών, των ζώων αλλά και του ίδιου του ανθρώπου. Το σύστημα ουσιαστικά «καλλιεργεί» τους ανθρώπους για την «υπερ-μηχανή».
Όλα ξεκίνησαν από την απαρχή της γεωργίας. Η γεωργία δημιούργησε ένα πλεόνασμα το οποίο προκάλεσε τις συνθήκες για την άνθηση των οργανισμών της εξουσίας. Πριν από τη γεωργία οι άνθρωποι ζούσαν σε ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών χωρίς αρχηγεία, εξουσία, κατατμηματισμό της εργασίας, οργανωμένη βία, φυσική καταστροφή, κ.ο.κ. Στην ουσία ο τροφοσυλλέκτης-κυνηγός είναι για αυτόν μέρος της αναρχικής προϊστορίας, αφού όλοι οι άνθρωποι εξασκούσαν αυτόν τον τρόπο ζωής για πάνω από δύο εκατομμύρια χρόνια. Ο πολιτισμός δεν είναι κάτι ζωντανό και δεν συνδέεται με τους ανθρώπους, αφού τους τοποθετεί πάνω και έξω από το φυσικό κόσμο. Για να σταματήσει η καταστροφή της φύσης πρέπει ο άνθρωπος να σταματήσει να δικαιολογεί στον εαυτό του ότι είναι κάτι ξένο ή υπεράνω της φύσης. Και το πρώτο βήμα για να συμβεί αυτό, καταλήγει ο Σερζάν, είναι με την διάλυση του πολιτισμού και την κατανόηση της σχέσης ανθρώπου-φύσης.
Η τεχνολογία
Η τεχνολογία είναι το δεύτερο σημείο έντονης συζήτησης στους κόλπους των πράσινων αναρχικών. Ένα μέρος τους δεν πιστεύει στη πλήρη άρνηση της τεχνολογίας, αλλά επικεντρώνει την κριτική του στο «κίνητρο του κέρδους». Πιστεύει ότι αν η τεχνολογία σταματήσει να υπακούει την εξουσία και το κεφάλαιο με μοναδικό της κίνητρο την κερδοσκοπία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί τελικά για όφελος του ανθρώπου. Πολλοί, όμως, πράσινοι αναρχικοί και πρωτογονιστές αρνούνται εντελώς την τεχνολογία. Υποστηρίζουν ότι απαιτεί την εκμετάλλευση του περιβάλλοντος, μέσα από τη εξαγωγή των πλουτοπαραγωγικών πηγών και την εκμετάλλευση των ανθρώπων μέσα από την εργασία, τη δουλεία, τον βιομηχανισμό, την εξειδίκευση και την κατηγοριοποίηση της εργασίας. Δεν υπάρχει, για αυτούς, «ουδέτερη» μορφή της τεχνολογίας αφού τα αντικείμενα δημιουργούνται πάντα με κάποιο συγκεκριμένο σκοπό και επιτελούν κάποια συγκεκριμένη λειτουργία. Η πράσινη τεχνολογία συχνά απορρίπτεται γιατί συνεχίζει το ίδιο εκμεταλλευτικό σύστημα και απλά αλλάζει στην επιφάνεια ώστε να δείχνει φιλικότερη στο περιβάλλον.
Μέσα και στόχοι
Οι πράσινοι αναρχικοί προτάσσουν μία από τις πιο ριζοσπαστικές θεωρίες. Δεν υποστηρίζουν την επιστροφή στη λίθινη εποχή ή την αναβίωση του τροφοσυλλέκτη-κυνηγού. Επιθυμούν η ανθρωπότητα να αρχίσει να αναρωτιέται βαθιά για την πραγματικότητα η οποία της δόθηκε και να αρχίσει να εξετάζει ζητήματα που θεωρεί δεδομένα. Για την επίτευξη αυτού του στόχου δρουν με δύο, κυρίως, μέσα: Δημιουργία νέων κοινοτήτων σύμφωνα με τις ιδέες τους και αντίσταση στους θεσμούς των οργανισμών της εξουσίας.
Σχετική βιβλιογραφία
Καραγεωργάκης, Σταύρος (επ.), Αναρχισμός και Οικολογία, Η οικοαναρχική θεωρία και δράση από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, Ευτοπία, Αθήνα, 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναρχισμός Κατηγορία:Οικολογικά ρεύματα
Σπύρος Μελάς
Ο Σπύρος Μελάς (13 Ιανουαρίου 1882 - 2 Απριλίου 1966) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, δραματουργός, σκηνοθέτης και ιδρυτής θιάσων, εκδότης και ακαδημαϊκός. Υπήρξε μία από τις πιο παραγωγικές φυσιογνωμίες των γραμμάτων με μακρόχρονη θητεία και πολύμορφη δραστηριότητα στον πνευματικό κόσμο της εποχής του. Ωστόσο ήταν ο πρωτεργάτης που στέρησε το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Νίκο Καζαντζάκη.
Βιογραφία
Ο Σπύρος Μελάς, γιος του Ιωάννη Μελά και της Πηγής Παναγοπούλου γεννήθηκε στην Ναύπακτο, στις 13 Ιανουαρίου του 1882.
Στη δημοσιογραφία φαίνεται ότι βρήκε την κλίση του, αφού παρέμεινε στο επάγγελμα ως το τέλος της ζωής του. Συνεργάστηκε από διάφορες θέσεις με όλες σχεδόν τις εφημερίδες του καιρού του. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με την εφημερίδα «Ελευθερία» από το 1957έως το 1966. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ ενώ λειτούργησε και την πρώτη σχολή δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, την «Σχολή Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου». Παρακολούθησε ως δημοσιογράφος όλα τα σημαντικά γεγονότα του καιρού του, υπήρξε πολιτικός αναλυτής αλλά και απεσταλμένος των εφημερίδων στον εξωτερικό, ωστόσο πιο γνωστός έμεινε για το καθημερινό χρονογράφημά του, το οποίο συνέχιζε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Με το θέατρο η ενάσχολησή του ήταν πολύπλευρη. Υπήρξε καθηγητής ιστορίας του θεάτρου σε διάφορες δραματικές σχολές, ιδρυτής θιάσων και επαγγελματίας σκηνοθέτης, θεατρικός κριτικός, μέλος του Εθνικού θεάτρου και βέβαια θεατρικός συγγραφέας.
Ωστόσο, μελανή κηλίδα στην ζωή του, στάθηκε η ευκολία με την οποία άλλαζε πολιτικές θέσεις και κυρίως η στήριξη της γερμανικής κατοχής. Ξεκινώντας από σοσιαλιστής στα νιάτα του, θα περάσει μετά στο στρατόπεδο των αντιβενιζελικών, των βενιζελικών ύστερα και θα υποστηρίξει το μεταξικό καθεστώς. Το αποκορύφωμα όλων είναι η στάση του στην Κατοχή όταν σε ένα άρθρο του καλεί τον Ελληνικό λαό, να συνεργαστεί ειλικρινά και ενεργητικά με τον κατακτητή.
Πέθανε στις 2 Απριλίου του 1966 από ανεύρυσμα.
Έλαβε μια μακρά σειρά τιμητικών διακρίσεων, με σημαντικότερα τον Πολεμικό Σταυρό και τον ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου.
Δοκίμια, Μελέτες, Χρονογραφήματα, Ταξιδιωτικά
[https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3Fitem%20as%20%3Fwd_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3FitemLabel%20%3Ftheatre_seasonLabel%20%3FlocationLabel%20%3Fproduction_companyLabel%20%3FdirectorLabel%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3Fitem%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ15983157%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP2348%20%3Ftheatre_season.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP276%20%3Flocation.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3Flocation%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP272%20%3Fproduction_company.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3Fitem%20wdt%3AP57%20%3Fdirector.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3Ftheatre_seasonLabel%29%0A Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων που βασίζονται σε έργα του Σπ. Μελά.]
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γιώργος Δαμασιώτης
Ο Γιώργος Δαμασιώτης (Βόλος, 1900 - 20 Δεκεμβρίου 1963) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και τραγουδιστής της όπερας. Διακρίθηκε σε ρόλους καρατερίστα.
Βιογραφία
Σπούδασε στις Μουσικές Ακαδημίες του Παρισιού, της Ρώμης και του Μονάχου. Σε ηλικία 25 ετών βρέθηκε στην Αθήνα και έδωσε εξετάσεις μαζί με άλλους ως σπουδαστής της Επαγελματικής Σχόλης Θεάτρου: ενώπιον της επιτροπής έπαιξαν τον "Βασιλικό" του Μάτεση σε σκηνοθεσία του Φώτου Πολίτη.
Την ίδια χρονιά, ως επαγγελματίας πια, έπαιξε στον "Φάουστ" του Γκαίτε, στον ρόλο του Βαλεντίνο στο θέατρο "Ολύμπια", ενώ στα τριάντα δυο του υποδύθηκε τον Σάιλοκ στον "Έμπορο της Βενετίας" στο Εθνικό Θέατρο. Αυτός ήταν ο ρόλος που τον καθιέρωσε.
Συμμετείχε στο θίασο της Αλίκης Θεοδωρίδου και του Κώστα Μουσούρη, στο θίασο της Κατερίνας και στη Λυρική Σκηνή όπου ερμήνευσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φίγκαρο στον "Κουρέα της Σεβίλλης".
Κατά την Κατοχή βρέθηκε στο Θέατρο "Γκλόρια" με τις αδερφές Άννα και Μαρία Καλουτά σε οπερέτα, αφού οι επιθεωρήσεις είχαν μπει στο περιθώριο λόγω λογοκρισίας. Πήρε μέρος σε οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη μαζί με τους Μίμη Κοκκίνη, Πέτρο Κυριακό κ.ά. Έλαβε μέρος στην Αντίσταση και ήταν από τα πιο ενεργά μέλη. Είχε παίξει τον ρόλο του δημάρχου στην ταινία Η κυρά μας η μαμή.
Πήρε μέρος σε πολλούς επιθεωρησιακούς θιάσους, εμφανιζόμενος κυρίως στα θέατρα Ακροπόλ και Βέμπο. Το καλοκαίρι του 1954 πήρε μέρος στο βραβευμένο έργο των Μίμη Τραϊφόρου και Χρήστου Γιαννακόπουλου "Τρόλεϊ μπας". Στο σκετς "Οι παλιοί και οι σύγχρονοι υπάλληλοι" έκανε επιτυχία με το ρόλο του Μενιδιάτη.
Θάνατος
Το 1961, όταν διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος έγινε ο Σωκράτης Καραντινός, ο Δαμασιώτης μετακινήθηκε στην Θεσσαλονίκη με την μεσόφωνο γυναίκα του, Κίτσα Δαμασιώτου. Με το ΚΘΒΕ έπαιξε τον "Αρχοντοχωριάτη" του Μολιέρου.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Σεπάκ τακράου
μικρογραφία|Αγώνας σεπάκ τακράου στις Φιλιππίνες Το Σεπάκ τακράου ή βόλεϊ με κλωτσιές είναι άθλημα εγγενές στην Νοτιοανατολική Ασία. Το σεπάκ τακράου διαφέρει από τα αντίστοιχα άθλημα του ποδοβόλεϊ στην χρήση μπάλας από ινδικό κάλαμο και ότι επιτρέπει στους παίκτες να χρησιμοποιούν τα πόδια τους, το γόνατο, το στήθος και το κεφάλι να ακουμπήσουν την μπάλα.
Γιώργος Δαμασιώτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Σεπάκ τακράου
Στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη ονομάζεται σεπάκ τακράου. Στη Μαλαισία ονομάζεται και σεπάκ ρέγκα. Στην Ταϊλάνδη ονομάζεται τακράου. Στο Λάος ονομάζεται κατάου. Στις Φιλιππίνες, εκτός από το δανεισμένο όρο τακράου, λέγεται επίσης σεπάκ τακράου και υπάρχει ένα παρόμοιο άθλημα, το σίπα. Στη Μιανμάρ, είναι γνωστό ως τσιν λονέ και θεωρείται περισσότερο τέχνη, καθώς συχνά δεν υπάρχει αντίπαλη ομάδα, και το θέμα είναι να κρατήσει ο παίκτης την μπάλα ψηλά με χάρη και ενδιαφέρον.
Παρόμοια παιχνίδια περιλαμβάνουν το ποδοβόλεϊ, το ποδοσφαιρικό τένις, το μπόσαμπολ, το τζιανζί, το τζόκγκου και σίπα. Η Διεθνής Ομοσπονδία Σεπακτακράου είναι το ρυθμιστικό σώμα του αθλήματος.
Ετυμολογία
Η "σεπάκ" είναι η Μαλαισιανή λέξη για την κλωτσιά και η "τακράου" είναι η ταϊλανδέζικη λέξη για την υφαμένη μπάλα από ινδικό κάλαμο. Ως εκ τούτου, το σεπάκ τακράου κυριολεκτικά σημαίνει "κλωτσώ μια μπάλα".
Το σεπάκ τακράου είναι γνωστό με διάφορα ονόματα στις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα
Χαβιέ Ματίγια
Ο Χαβιέ Μάγκρο Ματίγια (ισπανικά: Javier Magro Matilla, γενν. 16 Αυγούστου 1988) η αλλιώς El Mago είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον Βόλο.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του ανάπτυξης στις ακαδημίες της Βιγιαρρεάλ, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στην Πριμέρα Ντιβισιόν στις 4 Απριλίου 2009, ξεκινώντας βασικός στην εκτός έδρας ήττα με 0-3 από την Αλμερία. Επιπλέον, έπαιξε τρεις ολόκληρες σεζόν με τη Βιγιαρρεάλ Β, μία στη Σεγούντα Ντιβισιόν και δύο στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β.
Στις 28 Ιουνίου 2011, υπέγραψε στην Ρεάλ Μπέτις, η οποία είχε επιστρέψει στην Πριμέρα Ντιβισιόν, για 3+1 χρόνια και 1,3 εκατομμύρια €. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 18 Σεπτεμβρίου, περνώντας ως αλλαγή στις καθυστερήσεις του αγώνα μιας νίκης με 3-2 επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Χρησιμοποιήθηκε ακανόνιστα κατά τη διάρκεια των 4,5 χρόνων του στην Ανδαλουσία. Βοήθησε στην άνοδο της ομάδας από τη 2η Κατηγορία, αγωνιζόμενος σε 15 αγώνες και σημειώνοντας 1 γκολ. Την σεζόν 2012-13, σημείωσε 12 γκολ(ρεκόρ καριέρας), κατά τη διάρκεια του δανεισμού του στη Ρεάλ Μούρθια, συμπεριλαμβανομένου ενός στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί της Λας Πάλμας στον τελευταίο αγώνα που πιστοποίησε την παραμονή στην κατηγορία.
Στα μέσα Οκτωβρίου του 2013, το συμβόλαιο του επεκτάθηκε μέχρι το 2017, αλλά τερματίστηκε αμοιβαία στις 15 Ιανουαρίου 2016, καθώς ο παίκτης εξακολουθούσε να αναρρώνει από σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο. Στη συνέχεια, πέρασε δοκιμαστικά στην αγγλική Ρέντινγκ της Τσάμπιονσιπ, χωρίς τελικά να υπογράφει συμβόλαιο μαζί της.
Στις 6 Ιουλίου 2016, υπέγραψε στην Έλτσε της Σεγούντα Ντιβισιόν. Μετά από τον υποβιβασμό της ομάδας, πέρασε έξι μήνες χωρίς σύλλογο πριν υπογράψει στην Ταρραγόνα.
Στις 10 Ιουλίου 2018, μετακόμισε για πρώτη φορά στην καριέρα του στο εξωτερικό, υπογράφοντας στον Άρη με συμβόλαιο ενός έτους, με δυνατότητα επέκτασης για μία επιπλέον σεζόν. Στις 14 Ιανουαρίου 2019, σημείωσε το νικητήριο γκολ με ελεύθερο χτύπημα, σε μια δραματική νίκη με 1-0 επί της Λαμίας.
Διεθνής σταδιοδρομία
Η μοναδική συμμετοχή του με την Εθνική Ισπανίας U21 έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου 2009, καθώς έπαιξε για 15 λεπτά σε μια νίκη με 2-0 επί της Πολωνίας για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2009 στο Οβιέδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΓ Ταρραγόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιγιαρρεάλ ΚΦ Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μίμης Σέλτσικας
Ο Μίμης Σέλτσικας (Αθήνα, 1910-;) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής περιόδου και προπονητής ποδοσφαίρου.
Διετέλεσε μέλος της σπουδαίας ομάδας της ΑΕΚ που το 1939 με προπονητή τον Κώστα Νεγρεπόντη κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο, μαζί με τους Κλ. Μαρόπουλο, Τρ. Τζανετή, Γάσπαρη, Βασιλείου, Χατζησταυρίδη κ.α.
Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με την προπονητική, αναλαμβάνοντας τον Αιγάλεω Α.Ο., τον οποίο ανέβασε σε 4 χρόνια δυο κατηγορίες, από τη Γ΄Αθηνών το 1947 στην Α2 Αθηνών το 1950. Το 1951 επανέλαβε το επίτευγμά του σαν τεχνικός του Ατρομήτου Αθηνών. . Εν συνεχεία, ανέλαβε τον Παναμβρακικό Άρτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Συντηρητικό Κόμμα του Καναδά
Το Συντηρητικό Κόμμα του Καναδά (αγγλ. Conservative Party of Canada, γαλλ. Parti conservateur du Canada), γνωστό και με την ονομασία Τόρις, είναι ένα συντηρητικό καναδικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα σχηματίστηκε ύστερα από την συγχώνευση της Καναδικής Συμμαχίας (πρώην Μεταρρυθμιστικό Κόμμα του Καναδά) και του Προοδευτικού Συντηρητικού Κόμματος του Καναδά. Τοποθετείται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος του Καναδά. Το κόμμα ανήλθε στην εξουσία στις εκλογές του 2006 σχηματίζοντας κυβέρνηση μειοψηφίας, κάτι που διατηρήθηκε στις εκλογές του 2008, ενώ σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση πλειοψηφίας το 2011. Τωρινός αρχηγός του κόμματος είναι ο Στίβεν Χάρπερ, ο οποίος ήταν και πρωθυπουργός της χώρας από το 2006.
Κατηγορία:Καναδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Σαιν-Φελιού-ντ'Αβάιγ
Το Σαιν-Φελιού-ντ'Αβάιγ (γαλλικά: Saint-Féliu-d'Avall, καταλανικά: Sant Feliu d'Avall) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Φελιέν (γαλλικά: Saint-Féliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Ιππαρέτη
Η Ιππαρέτη (α-ε: ) ήταν κόρη του Ιππόνικου Γ', ενός πλούσιου Αθηναίου. Παντρεύτηκε το 424 π.Χ. (ή νωρίτερα) με τον εξέχοντα Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό Αλκιβιάδη.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο οποίος ωστόσο δέχεται κριτική επειδή χρησιμοποιεί «αβάσιμες και αναξιόπιστες ιστορίες» για να φτιάξει το πορτραίτο του Αλκιβιάδη, ο Αλκιβιάδης «έδωσε χαστούκι στο αυτί του Ιππόνικου, ο οποίος λόγω της καταγωγής του ήταν άτομο μεγάλης επιρροής». Αυτή η πράξη αποδοκιμάστηκε, καθώς «δεν προκλήθηκε εν θερμώ από κάποια φιλονικία μεταξύ τους». Για να δώσει τέλος στο περιστατικό, ο Αλκιβιάδης πήγε στο σπίτι του Ιππόνικου και, αφού παρουσιάστηκε γυμνός, «ζήτησε να τον μαστιγώσουν ως τιμωρία, ως ηθική ικανοποίηση». Ο Ιππόνικος όχι μόνο τον συγχώρησε, αλλά του έδωσε το χέρι της κόρης του.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή της ιστορίας, που επίσης προέρχεται από τον Πλούταρχο, δεν ήταν ο Ιππόνικος, αλλά ο Καλλίας Γ´, ο γιος του, που έδωσε την Ιππαρέτη στον Αλκιβιάδη, με προίκα 10 τάλαντα - «και όταν έγινε μητέρα, ο Αλκιβιάδης ζήτησε άλλα 10 τάλαντα, καθώς αυτή ήταν η συμφωνία τους, όταν γεννηθούν παιδιά. Και επειδή ο Καλλίας ήταν τόσο φοβισμένος από τις ραδιουργίες του Αλκιβιάδη που εποφθαλμιούσε να αποκτήσει τον πλούτο του, που παρέδωσε στον λαό την περιουσία και το σπίτι του σε περίπτωση που πεθάνει χωρίς απογόνους».
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η Ιππαρέτη αγαπούσε τον άνδρα της, αλλά προσπάθησε να τον χωρίσει επειδή συναναστρεφόταν με εταίρες. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, στο δημόσιο λόγο που απηύθυνε για να αιτιολογήσει το διαζύγιο με τον Αλκιβιάδη, όπως απαιτούσε ο νόμος, είπε: «Ο Αλκιβιάδης ήρθε και την άρπαξε από την Αγορά για να την πάρει σπίτι του, και κανένας δεν τόλμησε να τον αντιμετωπίσει ή να τη σώσει». Ζούσε μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του, και γέννησε 2 παιδιά, μια κόρη και ένα γιό, τον Αλκιβιάδη.
Μπόρις Τζόνσον
Ο Αλεξάντερ Μπόρις ντε Φέφελ Τζόνσον (αγγλικά: Alexander Boris de Pfeffel Johnson, γενν. 19 Ιουνίου 1964), γνωστός ως Μπόρις Τζόνσον, είναι Βρετανός πρώην πολιτικός, συγγραφέας και πρώην δημοσιογράφος, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, από τον Ιούλιο του 2019 εως τον Σεπτέμβριο του 2022.
Υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Άξμπριτζ εντ Σάουθ Ράισλιπ, από τον Μάιο του 2015 έως τον Ιούνιο του 2023. Υπηρέτησε ξανά ως βουλευτής, από το 2001 έως το 2008, για την εκλογική περιφέρεια του Χένλεϊ.
Υπό την Κυβέρνηση Μέι, χρημάτισε ως Υπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτειακών Υποθέσεων, από το 2016 έως το 2018. Επίσης, υπηρέτησε ως Δήμαρχος του Λονδίνου, από το 2008 έως το 2016.
Στις 7 Ιουλίου 2022, ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος και από την πρωθυπουργία, και υπηρέτησε ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός, έως τις 6 Σεπτεμβρίου 2022, όπου και παραιτήθηκε οριστικά.
Συνοπτική βιογραφία
Ο Μπόρις Τζόνσον, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1964 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α., από πλούσια βρετανική οικογένεια της υψηλής τάξεως, ο Τζόνσον εκπαιδεύθηκε στο «European School of Brussels», στο «Ashdown House School» και στο «Eton College». Τα πρώτα χρόνια μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον Π.Κ. και στο Μπρίτζπορτ Κονέκτικατ. Το 1969, η οικογένειά του επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Αποφοίτησε το Κολλέγιο Ίτον το 1983. Στη συνέχεια σπούδασε κλασικές σπουδές και φιλοσοφία στο «Balliol College» του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όπου εξελέγη πρόεδρος του φοιτητικού κινήματος το 1986. Το 1987 έλαβε πτυχίο (BA).
Ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «The Times» αλλά απολύθηκε όταν παραποίησε μιαν είδηση. Αργότερα έγινε ο απεσταλμένος της Βρετανίας στις Βρυξέλλες για χάρη της εφημερίδας The Daily Telegraph, με τα άρθρα του να επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό το σκεπτικιστικό συναίσθημα της βρετανικής δεξιάς. Έγινε βοηθός εκδότη στην ίδια εφημερίδα από το 1994 έως το 1999 και αργότερα εκδότης στην εφημερίδα «The Spectator» από το 1999 έως το 2005.
Το 2001 εξελέγη βουλευτής της περιφέρειας Χένλεϊ το 2001 και εισήχθη στο υπουργικό συμβούλιο υπό την ηγεσία των συντηρητικών Μάικλ Χάουαρντ και Ντέιβιντ Κάμερον. Τάχθηκε ευρέως υπέρ της πολιτικής γραμμής του συντηρητικού κόμματος αλλά υιοθέτησε μια πιο φιλελεύθερη στάση σε θέματα όπως τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ στην κοινοβουλευτική ψηφοφορία.
Παραιτήθηκε από βουλευτής το 2008 όταν εξελέγη δήμαρχος του Λονδίνου, θέση στην οποία εξελέγη ξανά το 2012. Κατά την διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος, κατάργησε την κατανάλωση αλκοόλ στο μεγαλύτερο μέρος των μέσων μαζικής μεταφοράς του Λονδίνου, διεξήγαγε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 και εισήγαγε νέες λωρίδες για λεωφορεία, ποδήλατα και ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
Το 2015 ο Τζόνσον εκλέχθηκε βουλευτής στην περιφέρεια Άξμπριτζ εντ Σάουθ Ράισλιπ, στην οποία κατέβηκε ως υποψήφιος δήμαρχος την επόμενη χρονιά. Το 2016 έλαβε σημαντική δημοσιότητα στα πλαίσια της επιτυχημένης εκστρατείας Vote Leave υπέρ του Brexit. Τότε υπηρέτησε ως γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος επί των εξωτερικών υποθέσεων στην κυβέρνηση της Τερέζα Μέι ; μια θέση από την οποία παραιτήθηκε δυο χρόνια αργότερα μετά την αρνητική κριτική που έλαβε η προσέγγιση της Μέι στο θέμα του Brexit. Μετά την παραίτηση της Μέι το 2019, εκλέχθηκε ηγέτης του συντηρητικού κόμματος και ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού.
Τον Αύγουστο 2019, ο Τζόνσον συμβούλευσε την βασίλισσα Ελισάβετ Β' να διαλύσει το Κοινοβούλιο από τις 10 Σεπτεμβρίου έως τις 14 Οκτωβρίου εν μέσω έντονων αντιδράσεων στις 24 Σεπτεμβρίου αυτή η πράξη κρίθηκε ομόφωνα από το Ανώτατο Δικαστήριο ως παράνομη και χωρίς θετικό αποτέλεσμα. Συνεπώς, στις γενικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2019, ο Τζόνσον οδήγησε το συντηρητικό κόμμα στην μεγαλύτερη επίτυχία του από την δεκαετία του 1980.
Ο Τζόνσον αποτελεί μια αμφιλεγόμενη μορφή στην πολιτική και στην δημοσιογραφία της Βρετανίας. Οι υποστηρικτές του τον έχουν επαινέσει ως έναν διασκεδαστικό, χιουμοριστικό και δημοφιλή άνδρα απέναντι στους συντηρητικούς ψηφοφόρους. Από την άλλη, του έχει ασκηθεί κριτική και έχει κατηγορηθεί για ελιτισμό, ατιμία, τεμπελιά αλλά και για την χρήση ρατσιστικής, σεξιστικής και ομοφοβικής γλώσσας. Ο Τζόνσον αποτελεί το θέμα αρκετών βιογραφιών και ενός αριθμού φαντασιακών απεικονίσεων.
Παιδική ηλικία: 1964-1977
Οι γονείς του Τζόνσον ζούσαν απέναντι από το ξενοδοχείο Τσέλσι ενώ τον Σεπτέμβριο 1964 επέστρεψαν στην Βρετανία προκειμένου η Σάρλοτ να μπορέσει να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η οικογένεια κατοικούσε στο Σάμερταουν της Οξφόρδης και το 1965 η μητέρα του Τζόνσον γέννησε την Ρέιτσελ. Τον Ιούλιο 1965 η οικογένεια μετακόμισε στο Βόρειο Λονδίνο ; τον Φεβρουάριο 1966 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Ουάσινγκτον καθώς ο πατέρας του Τζόνσον είχε προσληφθεί στην Παγκόσμια Τράπεζα. Το τρίτο παιδί της οικογένειας, ο Λίο, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο 1967. Ο πατέρας του τότε έπιασε μια εποχική δουλειά πάνω στην δημογραφία του πληθυσμού και τον Ιούνιο 1968 η οικογένεια μετακόμισε στο Νόργουοκ του Κονέκτικατ.
Το 1969 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην οικογενειακή φάρμα του πατέρα του, την West Nethercote Farm, στα δυτικά της Αγγλίας. Εκεί, ο Τζόνσον απέκτησε μια πρώτη εμπειρία με το κυνήγι της αλεπούς. Ο πατέρας του απουσίαζε συχνά κι άφηνε τον Τζόνσον να μεγαλώνει με την μητέρα του και με νταντάδες. Ως παιδί, ο Τζόνσον ήταν ήσυχος και μελετηρός παρόλο που υπέφερε από κωφαμάρα, γεγονός που οδήγησε σε αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις. Ο ίδιος και τα αδέλφια του ενθαρρύνθηκαν να ασχοληθούν με ποικίλες δραστηριότητες από μια νεαρή ηλικία, με αρκετά βραβεία. Η πρώτη ηχογραφημένη φιλοδοξία του Τζόνσον ήταν να γίνει «βασιλιάς του κόσμου». Με ελάχιστους ή καθόλου φίλους πέρα από τα αδέλφια του, τα παιδιά είχαν στενές σχέσεις μεταξύ τους.
Στα τέλη 1969, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο δυτικό Λονδίνο, όπου ο πατέρας του διεξήγαγε μια μεταδιδακτορική έρευνα στο London School of Economics. Το 1970 η Σάρλοτ και τα παιδιά επέστρεψαν για ένα σύντομο διάστημα στο Nethercote, όπου ο Τζόνσον φοίτησε στο Winsford Village School προτού επιστρέψει στο Λονδίνο και φοιτήσει στο Primrose Hill Primary School. Στα τέλη 1971, η οικογένεια απέκτησε ακόμα έναν γιο, τον Τζόζεφ.
Μετά την πρόσληψη του πατέρα του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οικογένεια μετακόμισε τον Απρίλιο 1973 στις Βρυξέλλες όπου ο Τζόνσον φοίτησε στο Ευρωπαϊκό Σχολείο των Βρυξελλών και έμαθε γαλλικά. Η μητέρα του είχε έναν νευρικό κλονισμό και νοσηλεύθηκε με βαριάς μορφής κατάθλιψη ενώ ο Τζόνσον και τα αδέλφια του στάλθηκαν το 1975 στο προπαρασκευαστικό σχολείο Ashdown House στο Ανατολικό Σάσεξ. Εκεί ανέπτυξε την αγάπη του για το ράγκμπι και αρίστευσε στα αρχαία ελληνικά και στα λατινικά ; αποβλήθηκε από το σχολείο εξαιτίας της χρήσης σωματικής βίας. Στο μεταξύ, η σχέση των γονιών του τελείωσε τον Δεκέμβριο 1978 και πήραν διαζύγιο το 1980. Η μητέρα του μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Νότινγκ Χιλ όπου τα παιδιά της περνούσαν τον περισσότερο χρόνο μαζί της.
Ήτον και Οξφόρδη: 1977-1987
Ο Τζόνσον έλαβε υποτροφία για να σπουδάσει στο Κόλεγιο Ήτον, το ανεξάρτητο προπαρασκευαστικό σχολείο στο Ήτον του Μπέρκσαϊρ. Φτάνοντας εκεί το φθινόπωρο 1977, ο Τζόνσον ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το όνομα Μπόρις και ανέπτυξε την «εκκεντρική αγγλική περσόνα» για την οποία έγινε γνωστός. Εγκατέλειψε τον καθολικισμό και ασπάστηκε τον αγγλικανισμό ενώ έγινε μέλος της Εκκλησίας της Αγγλίας. Παρόλο που οι σχολικές αναφορές είχαν παράπονα για την απραξία, τον εφησυχασμό και την αργοπορία του, ο Τζόνσον ήταν δημοφιλής και αρκετά γνωστός στο Ήτον. Οι φίλοι του προέρχονταν κυρίως από την πλούσια ανώτερη και ανώτατη τάξη ; οι καλύτεροι φίλοι του ήταν ο Darius Guppy και οCharles Spencer, που τον συνόδευσαν στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και παρέμειναν φίλοι μέχρι την ενηλικίωση. Ο Τζόνσον αρίστευσε στην αγγλική και στην κλασική φιλολογία, κερδίζοντας βραβεία και στις δυο επιστήμες. Έγινε γραμματέας του φοιτητικού συλλόγου και εκδότης της σχολικής εφημερίδας The Eton College Chronicle. Στα τέλη 1981, έγινε δεκτός στην Eton Society. Μετά την αποφοίτησή του από το Ήτον, ο Τζόνσον πέρασε έναν χρόνο αδράνειας στην Αυστραλία, όπου δίδαξε αγγλικά και λατινικά στο Timbertop, ένα ανεξάρτητο προπαρασκευαστικό σχολείο της ελίτ κοινωνίας.
Ο Τζόνσον κέρδισε μια υποτροφία για να παρακολουθήσει το Literae Humaniores, ένα τετραετές πρόγραμμα σπουδών πάνω στην μελέτη της κλασικής φιλολογίας, στην Οξφόρδη. Ξεκινώντας την φοίτησή του στο πανεπιστήμιο στα τέλη 1983, ήταν ένας από την γενιά των αποφοίτων της Οξφόρδης που ηγήθηκαν στην βρετανική πολιτική και δημοσιογραφία στο δεύτερο μισό του 21ου αιώνα ; μεταξύ αυτών οι Ντέιβιντ Κάμερον, William Hague, Michael Gove, Jeremy Hunt και Nick Boles που έγιναν βουλευτές με το συντηρητικό κόμμα. Στο πανεπιστήμιο έπαιζε ράγκμπι με την τοπική φοιτητική ομάδα και συσχετίστηκε αρχικά με την ομάδα Old Etonians και αργότερα με την ομάδα Bullingdon Club, μια ομάδα της ανώτερης τάξης γνωστή για βανδαλισμούς και μεθύσια. Έκανε σχέση με την Allegra Mostyn-Owen, που προερχόταν από την ανώτερη τάξη και με την οποία αρραβωνιάστηκε ενώ ήταν ακόμα φοιτητής.
Ο Τζόνσον ήταν δημοφιλής και αρκετά γνωστός στην Οξφόρδη. Μαζί με τον Guppy εξέδιδε το φοιτητικό σατιρικό περιοδικό Tributary. Το 1984, ο Τζόνσον εκλέχθηκε γραμματέας του φοιτητικού συλλόγου της Οξφόρδης πριν κάνει εκστρατεία για την θέση του προέδρου. Ωστόσο έχασε στις φοιτητικές εκλογές από τον Neil Sherlock. Το 1986, ο Τζόνσον ήταν ξανά υποψήφιος για πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου, με την βοήθεια του απόφοιτου Frank Luntz. Η εκστρατεία του επικεντρώθηκε στην υποστήριξη από την ήδη καθιερωμένη ανώτερη τάξη μέσω της έμφασης περισσότερο στην περσόνα του και λιγότερο στις σχέσεις του με τους συντηρητικούς. Με την ελπίδα να αποσπάσει την ψήφο της ανώτερης τάξης, ο Τζόνσον σχετίστηκε με ακαδημαϊκούς συλλόγους που υποστήριζαν το κεντρώο Σοσιαλ-Δημοκρατικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα. Ο Luntz αργότερα ισχυρίστηκε ότι ο Τζόνσον απεικόνιζε τον εαυτό του ως υποστηρικτή του Σοσιαλ-Δημοκρατικού Κόμματος κατά την διάρκεια της εκστρατείας, παρόλο που ο Τζόνσον δηλώνει ότι δεν έχει καμιά ανάμνηση από αυτό το γεγονός. Ο Τζόνσον κέρδισε στις εκλογές και έγινε πρόεδρος, παρόλο που η προεδρία του δεν θεωρήθηκε ως ιδιαίτερα διακεκριμένη ή αξιομνημόνευτη ενώ υπήρχαν ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα και την σοβαρότητά του. Έχοντας ειδικευτεί στην αρχαία λογοτεχνία και στην κλασική φιλοσοφία, ο Τζόνσον απεφοίτησε από το Balliol College με αξιώσεις αλλά ήταν βαθιά δυστυχισμένος που δεν έλαβε το πτυχίο του με άριστα.
The Times και The Daily Telegraph: 1987-1994
Ο Τζόνσον και η Mostyn-Owen παντρεύτηκαν στο δυτικό Φέλτον, στο Shropshire, τον Σεπτέμβριο 1987 ; το Allegra e Boris – ένα ντουέτο για βιολί και βιόλα – ηχογραφήθηκε ειδικά για τον γάμο από τον Hans Werner Henze. Μετά τον μήνα του μέλιτος στην Αίγυπτο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο δυτικό Κένσινγκτον, στο δυτικό Λονδίνο. Ο Τζόνσον ξεκίνησε να εργάζεται σε μια συμβουλευτική εταιρεία, την L.E.K. Consulting, αλλά παραιτήθηκε μετά από μια εβδομάδα. Χάρη σε γνωριμίες της οικογένειάς του, στα τέλη 1987 ξεκίνησε να εργάζεται στην εφημερίδα The Times. Ένα σκάνδαλο ξέσπασε όταν ο Τζόνσον έγραψε ένα άρθρο πάνω στην αρχαιολογική ανακάλυψη του παλατιού του Εδουάρδου ΙΙΙ. Ο Τζόνσον εφηύρε ένα παράθεμα για το άρθρο, το οποίο ισχυρίστηκε εσφαλμένα ότι προερχόταν από τον ιστορικό Colin Lucas, που ήταν στην ουσία ο νονός του. Μετά την ανακάλυψη του τεχνάσματος από τον διευθυντή των The Times Charles Wilson, ο Τζόνσον απολύθηκε.
Ο Τζόνσον βρήκε δουλειά στην εφημερίδα The Daily Telegraph, χάρη στην γνωριμία του με τον εκδότη της Max Hastings, μέσω του φοιτητικού συλλόγου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Τα άρθρα του είχαν σχεδιαστεί ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις του συντηρητικού αναγνωστικού κοινού της μεσαίας τάξης που διάβαζε την εφημερίδα και ήταν γνωστά για το ιδιαίτερο φιλολογικό τους ύφος ; γεμάτα με παλιομοδίτικες λέξεις και φράσεις και συχνά αναφερόμενα στο αναγνωστικό κοινό με την προσφώνηση «φίλοι μου». Στις αρχές του 1989, ο Τζόνσον εστάλη ως απεσταλμένος της εφημερίδας στις Βρυξέλλες ώστε να αρθρογραφεί για ζητήματα αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Παρέμεινε σε αυτή την θέση μέχρι το 1994. Ισχυρός κριτής του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζακ Ντελόρ, ο Τζόνσον καθιερώθηκε ως ένας από τους ελάχιστους δημοσιογράφους του ευρωσκεπτικισμού των Βρυξελλών. Πολλοί από τους συναδέλφους δημοσιογράφους ασκούσαν κριτική στα άρθρα του, υποστηρίζοντας ότι τα άρθρα του συχνά περιλάμβαναν ψέμματα ώστε να δυσφημήσουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Chris Patten αργότερα ισχυρίστηκε ότι εκείνη την περίοδο ο Τζόνσον ήταν «ένας από τους μεγαλύτερους εκθέτες της ψευδούς δημοσιογραφίας».
Ο βιογράφος του Τζόνσον Andrew Gimson πίστευε ότι αυτά τα άρθρα έκαναν τον Τζόνσον «έναν από τους πιο δημοφιλείς εκθέτες του ευρωσκεπτικισμού». Σύμφωνα με την βιογράφο Sonia Purnell – που ήταν η εκπρόσωπος τύπου του Τζόνσον στις Βρυξέλλες – ο Τζόνσον βοήθησε τον ευρωσκεπτικισμό να γίνει «μια ελκυστική και συντονισμένη αιτία για την πολιτική δεξιά», ενώ προηγουμένως ο ευρωσκεπτικισμός σχετιζόταν με την βρετανική αριστερά. Τα άρθρα του Τζόνσον τον καθιέρωσαν ως τον αγαπημένο δημοσιογράφο της συντηρητικής πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ παρόλο που ο διάδοχος της Θάτσερ, John Major, ενοχλούνταν από τον Τζόνσον και περνούσε αρκετό χρόνο να διαψεύδει τους ισχυρισμούς του. Τα άρθρα του Τζόνσον επιδείνωσαν τις εντάσεις ανάμεσα στον ευρωσκεπτικισμό του συντηρητικού κόμματος και τις οργανώσεις υπέρ της Ευρώπης. Εντάσεις που θεωρήθηκαν ευρέως ότι συνέβαλαν στην ήττα του κόμματος στις γενικές εκλογές του 1997. Ως αποτέλεσμα, ο Τζόνσον κέρδισε την δυσπιστία πολλών πολιτικών. Τα γραπτά του αποτέλεσαν επίσης μια επιρροή για την εμφάνιση του Ανεξάρτητου Κόμματος στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τον Φεβρουάριο 1990 η γυναίκα του Τζόνσον τον εγκατέλειψε. Μετά από αρκετές προσπάθειες για επανασύνδεση, πήραν διαζύγιο τον Απρίλιο 1993. Έκανε σχέση με την παιδική του φίλη Marina Wheeler, που είχε μετακομίσει στις Βρυξέλλες το 1990. Τον Μάιο 1993, παντρεύτηκαν στο Σάσεξ και η Wheeler γέννησε μια κόρη λίγο καιρό αργότερα. Ο Τζόνσον και η νέα σύζυγός τους εγκαταστάθηκαν στο Βόρειο Λονδίνο, σε μια περιοχή γνωστή για τους φιλελεύθερους και αριστερούς διανοούμενους. Υπό την επιρροή της συζύγου και του στενού περιβάλλοντός του, ο Τζόνσον μετακόμισε σε μια πιο φιλελεύθερη κατεύθυνση όπως σε ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή, τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ και οι φυλετικές διαφορές. Το ζευγάρι απέκτησε ακόμα τρία παιδιά, στα οποία δόθηκε το κοινό επίθετο Johnson-Wheeler και τα οποία φοίτησαν στο τοπικό δημοτικό σχολείο Canonbury και ύστερα σε ιδιωτικά γυμνάσια και λύκεια. Αφιερώνοντας αρκετό καιρό στα παιδιά του, ο Τζόνσον έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Perils of the Pushy Parents – A Cautionary Tale, το οποίο έλαβε σχετικά αδιάφορες κριτικές.
Πολιτικός αρθρογράφος: 1994-1999
Ο Τζόνσον αρθρογραφούσε αρκετά συχνά με δική του στήλη στην The Spectator, ειδική έκδοση της The Daily Telegraph. Η στήλη του Τζόνσον προσέλκυε ποικίλα θέματα και συχνά θεωρούνταν ορμητική. Το 1999 αρθρογραφούσε με δική του στήλη για τα αυτοκίνητα στο περιοδικό GQ. Η συμπεριφορά του ταλαιπωρούσε τακτικά τους συντάκτες του GQ λόγω του μεγάλου αριθμού των προστίμων που υποβλήθηκαν στον Τζόνσον κατά την δοκιμή των νέων αυτοκινήτων ενώ καθυστερούσε την παράδοση των άρθρων του στο Telegraph και στο Spectator, αναγκάζοντας πολλούς συναδέλφους του να μένουν μέχρι αργά στα γραφεία των εφημερίδων για να βάλουν τα άρθρα του Τζόνσον στο επόμενο φύλλο. Οι ίδιοι ανέφεραν ότι αν έκδιδαν την εφημερίδα χωρίς τις στήλες του Τζόνσον, ο τελευταίος θα γινόταν έξαλλος και θα τους φώναζε εκνευρισμένος.
Η εμφάνιση του Τζόνσον σε ένα επεισόδιο της σειράς Have I Got News for You τον Απρίλιο 1998 τον έκανε γνωστό σε ένα πιο ευρύτερο κοινό. Εμφανιζόταν ως μια ανίκανη περσόνα της ανώτερης τάξης με αποτέλεσμα να θεωρείται διασκεδαστικός και να προσκληθεί και σε επόμενα επεισόδια, μεταξύ άλλων και ως παρουσιαστής εκπομπής. Μετά από αυτές τις εμφανίσεις, ο κόσμος τον αναγνώριζε στον δρόμο και κλήθηκε να εμφανιστεί σε άλλες τηλεοπτικές εκπομπές όπως στα Top Gear, Parkinson, Breakfast with Frost και Question Time.