cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αβετζάνο
Ο σεισμός του 1915
Το Αβετζάνο έχασε σημαντικά μνημεία: Το Κάστρο Ορσίνι, την Εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, το Palazzo Torlonia, το Θέατρο Ruggeri, το δημαρχείο και στα χρόνια που ακολούθησαν υπέστη, όπως και όλη η περιοχή, απότομη μείωση του πληθυσμού. Μία από τις αιτίες ήταν και ο πόλεμος, που απορρόφησε τους εθνικούς πόρους για μεγάλο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα την έλλειψη υλικών και εργατικού δυναμικού. Μετά από μια σύντομη ανάκαμψη στη δεκαετία 1920, η ανοικοδόμηση σταμάτησε και πάλι λόγω της οικονομικής κρίσης. Ορισμένα από τα κτήρια που κατέρρευσαν έχουν μετατραπεί σε στάβλους ή καταφύγια σήμερα, ενώ μερικά ερείπια του σεισμού έχουν αφεθεί ακόμα ορατά, για να απεικονίζουν την ιστορική μνήμη του συμβάντος.
(Πηγή: Η Νύχτα του Avezzano, Raphael Di Domenico ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε την 13η Ιανουαρίου 2010 και το 2011 στην πόλη).
Η πόλη ξανακτίστηκε εκ του μηδενός, με παράλληλη ρυμοτομία και μεγάλα πάρκα. Δεν υπάρχει ιστορικό κέντρο και τα περισσότερα από τα κτήρια αποτελούνται μόνον από ισόγειο και πρώτο όροφο, λόγω της εξαιρετικά μεγάλης σεισμικότητας της περιοχής. Η πόλη υπέστη ελαφρές μόνον ζημιές από το σεισμό της Λ'Άκουιλα το 2009. Η εδαφική επιτάχυνση μετράται από ένα επιταχυνσιόμετρο τοποθετημένο στο Κάστρο της πόλης.
Οικονομία
Εργοστάσια παραγωγής ζάχαρης και εξόρυξης βωξίτη. Είναι το κύριο εμπορικό, βιομηχανικό και γεωργικό κέντρο της περιοχής Μάρσικα (Marsica), με βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, όπως το εργοστάσιο ημιαγωγών LFoundry GmbH και το μεγάλο δορυφορικό πάρκο της Telespazio.
Αξιοθέατα
309x309px|thumb|Η εκκλησία του Αγ. Βαρθολομαίου στο Αβετζάνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Αμπρούτσο
Βίσεβατς
Η Βίσεβατς (σερβικά : Вишевац) είναι χωριό της Σερβίας. Διοικητικά σήμερα ανήκει στον στο δήμο της Ράτσα στην περιοχή της Σουμανδίας. Οι κοντινότερες πόλεις είναι το Κραγκούγιεβατς και το Σμεντέρεβο Παλάνκα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 700 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 1991 είχε 850 κάτοικους).
Το χωριό είναι γνωστό σαν η γενέτειρα του ηγέτη της πρώτης σερβικής εξέγερσης Καραγιώργης Πέτροβιτς. Ακόμα διατηρείται το σπίτι όπου γεννήθηκε.
Δημογραφικά
Ο οικισμός της Βίσεβατς έχει 576 ενήλικους κατοίκους, και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 45,3 χρόνια (43,2 για τους άνδρες και 47,4 για τις γυναίκες). Το χωριό έχει 211 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 3,32.
=== Απογραφές ===
Δημοσιογραφία
Δημοσιογραφία είναι η συγκέντρωση ειδήσεων και πληροφοριών, και η διάδοση τους μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης με στόχο την κατά το δυνατόν ορθή πληροφόρηση των πολιτών. Η δημοσιογραφία εμπεριέχει την υποκειμενική άποψη αυτού που την ασκεί, από τον τρόπο διαμόρφωσης ή παρουσίασης των συγκεντρωμένων πληροφοριών, μέχρι τον άμεσο σχολιασμό τους. Όποιος ασκεί τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα υπόκειται στον κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας της ένωσης συντακτών στην οποία ανήκει.
Οι τομείς με τους οποίους ασχολείται η δημοσιογραφία καλύπτουν όλα τα ζητήματα της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Το επάγγελμα του δημοσιογράφου θεωρείται από κάποιους λειτούργημα από την άποψη ότι ο δημοσιογράφος επιτελεί κοινωνικό έργο, εργάζεται προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας και συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της (π.χ. με την αποκάλυψη σκανδάλων). Στην Ελλάδα το ομώνυμο περιοδικό Δημοσιογραφία (2013-2021) παραμένει ενεργό μέσω της ιστοσελίδας https://dimosiografia.com/ από το Columbia Journalism Review από το Advanced Media Institute και τις Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις υπό την αιγίδα και χορηγία του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου και του ΜΠΣ του «Επικοινωνία και Νέα Δημοσιογραφία».
Ιστορία
Η πρώτη μορφή δημοσιογραφίας που έχει παρατηρηθεί, ήταν μια ημερίδα υπό το όνομα "Acta Diurna" (=αυτά που έχουν γίνει) στην αρχαία Ρώμη, περίπου το 59π.Χ.. Κάλυπτε καθημερινά, σημαντικά γεγονότα, όπως ομιλίες και τοποθετούνταν σε εμφανή, κεντρικά σημεία.
Δημοσιογραφία στο διαδίκτυο
1. Οι ιστότοποι ειδησιογραφικών εταιρειών εκτός δικτύου με υλικό προσαρμοσμένο απλά μορφολογικά για τον ιστό
2. Οι ιστότοποι ειδησεογραφικών εταιρειών εκτός δικτύου με παραγωγή ειδήσεων αποκλειστικά για τον ιστό
3. Οι ιστότοποι περιεχομένου και κατηγοριών - ανεύρεσης πληροφοριών
4. Οι ιστότοποι μετα-δημοσιογραφίας και σχολιασμού
5. Οι ιστότοποι μοιράσματος και συζήτησης
Η δημοσιογραφία στο διαδίκτυο διαφέρει από αυτήν των έντυπων μέσων στην υιοθέτηση της διαδραστικότητας, την πολυμεσικότητα και την υπερκειμενικότητας.
Συγκεκριμένα, το διαδραστικό περιεχόμενο των δημοσιογραφικών ιστοτόπων μετακινεί τους πολίτες από την θέση του καταναλωτή στη θέση του υψηλού τελικού χρήστη, αυτό εξαρτάται βέβαια και από άλλους τέσσερις παράγοντες: περιπλοκότητα της διαθέσιμης επιλογής, ανταπόκριση στον χρήστη, διευκόλυνση διαπροσωπικής επικοινωνίας και ευκολία προσθήκης πληροφοριών. Ταυτόχρονα, με την πολυμεσικότητα δίνεται η δυνατότητα στους on-line δημοσιογράφους να χρησιμοποιήσουν διαφόρων μορφών υλικό πέρα από κείμενο, όπως ψηφιακές φωτογραφίες, video και ήχο. Όσον αφορά στην υπερκειμενικότητα,συνδέει το δημοσιογραφικό υλικό με υλικό που βρίσκεται εσωτερικά η εξωτερικά του συγκεκριμένου ιστοτόπου, π.χ. με κείμενα άλλων συντακτών, με παλαιότερες καταχωρίσεις για ένα θέμα, με σκοπό να προσφέρει πληθώρα πληροφοριών και διαφορετικών πηγών πάνω σε ένα θέμα.
Καθίσταται σαφές, λοιπόν, ότι η διαδραστικότητα, η υπερκειμενικότητα και η πολυμεσικότητα είναι κύρια χαρακτηριστικά της οn-line δημοσιογραφίας, τα οποία τη διαφοροποιούν ουσιαστικά από την παραδοσιακή. Αυτά τα τρία μοναδικά χαρακτηριστικά που προσφέρονται από το νέο μέσο χρησιμοποιούνται προκειμένου να επιτευχθούν επιτυχώς οι στόχοι της δημοσιογραφίας στον διαδίκτυο.
Πολυμεσική είδηση
Όλα τα παραπάνω είναι στοιχεία μιας πολυμεσικής είδησης. Με το πέρασμα του χρόνου, η τεχνολογία έχει ενταχθεί για τα καλά στη ζωή μας και έχει αλλάξει τα παραδοσιακά δεδομένα άρδην. Πλέον οι ειδήσεις μέσω του διαδικτύου, είναι οι πιο διαδεδομένες και αυτές που κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον του κοινού, όχι μόνο των νέων, αλλά όλων των ηλικιακών ομάδων που γνωρίζουν τη χρήση των υπολογιστών. Ωστόσο, πλέον με τα νέα δεδομένα, η είδηση που αναζητά ο κόσμος είναι η πολυμεσική είδηση. Η πολυμεσική είδηση είναι εκείνη η είδηση, που δεν αρκείται μόνο στο κείμενο, αλλά αυτό εμπλουτίζεται από ποικίλα τεχνολογικά και διαδραστικά μέσα. Τέτοια είναι οι εικόνες, αλλά και η διαδοχική παρουσίαση φωτογραφιών με ήχο (slideshow), τα βίντεο, η χρήση υπερσυνδέσμων, τα διαγράμματα πίτες και ράβδων, αλλά και η προσθήκη από χάρτες. Όλα αυτά, λειτουργούν επεξηγηματικά και συμβάλλουν στην καλύτερη κατανόηση της είδησης από τους αναγνώστες. Επίσης, τα νέα αυτά εργαλεία, αποτελούν έναν θετικό παράγοντα, και επιλέγονται συχνά πλέον από το κοινό. Τα πιο συνηθισμένα τεχνολογικά μέσα είναι:
Όσον αφορά τον δημοσιογράφο, αυτός οφείλει να είναι καταρτισμένος με όλα τα νέα ψηφιακά τεχνολογικά μέσα και τα νέα δεδομένα στον κλάδο της δημοσιογραφίας. Επιπλέον, είναι ωφέλιμο να γνωρίζει τη διαδικασία σύνταξης μιας πολυμεσικής είδησης, πώς δηλαδή πρέπει να συνδέονται τα μέσα μεταξύ τους, ώστε το αποτέλεσμα να είναι το επιθυμητό τόσο για τον ίδιο τον δημοσιογράφο, όσο και για το αναγνωστικό κοινό.
Η Παραδοσιακή Δημοσιογραφία στην Εποχή του Internet
Το μοντέλο της παραδοσιακής δημοσιογραφίας έχει αλλάξει σημαντικά με την ανάπτυξη του Internet. Από τη μια μεριά, το Internet είναι μια νέα, τεράστια πηγή πληροφόρησης και έρευνας για τους δημοσιογράφους, αλλά από την άλλη αποτελεί αυτόνομο μέσο πληροφόρησης, που αποκτά όλο και μεγαλύτερο κοινό σύμφωνα με έρευνες
Βέβαια, υπάρχει και η άποψη ότι οι δημοσιογράφοι δεν απειλούνται από την έλευση και την εξάπλωση του Internet και ότι η έντυπη δημοσιογραφία, κινούμενη και προς ψηφιακές μορφές, έχει μέλλον. Κύριο επιχείρημα των υποστηρικτών της συγκεκριμένης άποψης είναι ότι η πληθώρα πληροφοριών που προσφέρει το Internet δε προϋποθέτει σωστή πληροφόρηση και ενημέρωση. Ο ρόλος του επαγγελματία δημοσιογράφου θα παραμείνει ουσιώδης, καθώς προσφέρει στο άρθρο του άρτια γραφή, επιμέλεια, πολλές φορές στοιχεία από δημοσιογραφική, ουσιαστική έρευνα και υπάρχει η δυνατότητα τα άρθρα να πλαισιωθούν από σκίτσα και επαγγελματική φωτογραφία.
Σχετικά με το μέλλον της έντυπης δημοσιογραφίας, σε διάλεξή του ο Μάικλ Γκαέντα που διετέλεσε διευθυντής της Αυστραλιανής εφημερίδας The Age, δήλωσε ότι "Το ρόλο της εφημερίδας δεν μπορεί να τον υποκαταστήσει ούτε η τηλεόραση, ούτε το ραδιόφωνο, ούτε το Διαδίκτυο [...] Οι σημερινές πολυσέλιδες εκδόσεις είναι φτωχές δημοσιογραφικά, καθώς οι δημοσιογράφοι σήμερα κάνουν ρεπορτάζ μέσω του Google και δίνουν έμφαση σε θέματα lifestyle, εγκαταλείποντας τις αποκαλύψεις". Δείτε επίσης Το κείμενο πάντα – αλλιώς
Πολίτες ή Δημοσιογράφοι;
Πλέον, ο κάθε πολίτης όχι μόνο έχει τη δυνατότητα να εκφράζει τη γνώμη του, αλλά μπορεί να παράγει πληροφορίες καταγράφοντας ή σχολιάζοντας την επικαιρότητα. Ο όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτή τη δυνατότητα και την εξέλιξη στο χώρο της δημοσιογραφίας είναι δημοσιογραφία των πολιτών
Δημοσιογραφία και Εκδημοκρατισμός
Επιχειρήματα υπέρ
Υπάρχει η άποψη ότι η ανάπτυξη του διαδικτύου συμβάλλει στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας. Η άποψη αυτή στηρίζεται στο ότι πλέον ο κάθε πολίτης μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα μέσω του διαδικτύου, και πόσο μάλλον ένας δημοσιογράφος, ο οποίος έχει τη δυνατότητα να προβάλει το δημοσιογραφικό του προϊόν, δημιουργώντας μια ιστοσελίδα, χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτεί σε εκδότες ή καναλάρχες και χωρίς να υποχρεούται να συμβαδίσει με συγκεκριμένες πολιτικές. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε έρευνα της VPRC 65% των δημοσιογράφων δήλωσε ότι το προϊόν που οι ίδιοι παράγουν υπόκειται παρεμβάσεις.
Επίσης, η δημοσιογραφική έρευνα αλλάζει προς όφελος του δημοσιογράφου, αφού στο διαδίκτυο υπάρχει πληθώρα στοιχείων που μπορούν να συνθέσουν την έρευνα ενός δημοσιογράφου. Αυτό, αφενός, έχει ως αποτέλεσμα να μειώνεται ο χρόνος για τη συλλογή των απαραίτητων στοιχείων και επομένως, να αυξάνεται το χρονικό διάστημα που μπορεί να διαθέσει για το δημιουργικό κομμάτι της εργασίας του, και αφετέρου να βρίσκει τις χρήσιμες πληροφορίες χωρίς να βρίσκεται σε κοινή θέα. Δείτε την έρευνα The Euro RSCG/Columbia που πραγματοποιήθηκε το 2005 στις ΗΠΑ σε δείγμα 1200 δημοσιογράφων, το 51% εκ των οποίων υποστηρίζουν ότι είναι συστηματικοί αναγνώστες blogs και το 28% βασίζουν σε αυτά το καθημερινό του ρεπορτάζ.
Τέλος, ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της άποψης του εκδημοκρατισμού είναι το ότι με το διαδίκτυο η κατανάλωση του δημοσιογραφικού προϊόντος παύει να είναι τοπική. Για παράδειγμα, ένας Έλληνας πλέον έχει τη δυνατότητα να ενημερωθεί για τα ελληνικά τεκταινόμενα από δημοσιογράφους του εξωτερικού, οι οποίοι βλέπουν και παρουσιάζουν τα γεγονότα και από την δική τους κριτική σκοπιά που ενδέχεται λόγω της απόστασης και άλλων παραγόντων να είναι περισσότερο αμερόληπτη.
Επιχειρήματα κατά
Από την άλλη μεριά, η θεωρία κατά την οποία ο Παγκόσμιος Ιστός θα εκδημοκρατίσει την κοινωνία βρίσκει και θερμούς αντιπάλους. Συγκεκριμένα, βασικό επιχείρημα είναι το ότι δεν μπορεί να επέλθει εκδημοκρατισμός αν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αντιμετωπίζει πρόβλημα προσβασιμότητας στο διαδίκτυο, είτε λόγω έλλειψης υποδομών, είτε λόγω χαμηλών εισοδημάτων, είτε λόγω αναλφαβητισμού, που σύμφωνα με πολλούς δεν αναμένεται να λυθεί στο άμεσο μέλλον.
Επίσης, υποστηρίζεται ότι το πλήθος των πληροφοριών στο διαδίκτυο είναι αδύνατο να ταξινομηθεί από το μέσο χρήστη. Έτσι, η ανάδειξη ενός ιστοτόπου εξαρτάται από τη λειτουργία των μηχανών αναζήτησης και ταξινόμησης. Λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι μηχανές, φαίνεται ότι ευνοημένοι είναι οι ιστότοποι με μεγάλη επισκεψιμότητα. Με άλλα λόγια, είναι πολύ πιθανότερο να επισκεφτεί κανείς τον ιστότοπο μιας γνωστής εφημερίδας από αυτόν ενός ανεξάρτητου δημοσιογράφου. Παράλληλα, το ζήτημα της λογοκρισίας και των γενικότερων πολιτικών που ακολουθούνται παραμένει ανοιχτό, διότι οι δημοσιογραφικοί ιστότοποι στο διαδίκτυο όχι μόνο λειτουργούν στο ίδιο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο με τα μέσα εκτός διαδικτύου, αλλά και πολλοί από αυτούς ανήκουν σε ομίλους, οι οποίοι διαχειρίζονται και μεγάλα παραδοσιακά μέσα.
Τέλος, υποστηρίζεται ότι ακόμα και η γνώση που αποκτά ο χρήστης μέσα σε μια ιστοσελίδα μπορεί να επηρεαστεί η, διότι αφενός η διαφορετική μορφοποίηση και διάταξη ενός δημοσιογραφικού προϊόντος on-line τραβούν την προσοχή του αναγνώστη, και αφετέρου η υπερκειμενικότητα μπορεί να καθοδηγήσει το χρήστη σε συγκεκριμένες πληροφορίες.
KSnapshot
Το KSnapshot είναι μια εφαρμογή που επιτρέπει την λήψη screenshots της οθόνης ή μέρους αυτής. Αποτελεί μέλος του πακέτου λογισμικού του KDE και είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License.
Χαρακτηριστικά
Η εφαρμογή επιτρέπει στους χρήστες να λαμβάνουν screenshots ολόκληρης της οθόνης ή μιας περιοχής της, επιλεγμένης από τον χρήστη. Επίσης παρέχονται και άλλες επιλογές όπως η λήψη φωτογραφίας του επιλεγμένου παραθύρου. Η εικόνα που δημιουργείται μπορεί να αποθηκευθεί σε διάφορα format και να γίνει άμεσα επεξεργασία της με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό KDE Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Τσακτσάκ
Το τσακτσάκ (Γιαναλίφ: Cəkcək, ταταρικά κυριλλικά: Чәкчәк ή чәк-чәк, çäk-çäk, τατζικικά: чақчақ, chaqchaq, κιργιζικά: чак-чак, ουζμπεκικά: chak-chak, ρωσικά: чак-чак, chak-chak, μπασκιρικά: сәк-сәк, säk-säk, καζακικά: "шек-шек" (σεκ σεκ)) είναι ταταρικό γλυκό. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στο Ταταρστάν και το Μπασκορτοστάν, και αναγνωρίζεται ως το εθνικό γλυκό του Ταταρστάν στη Ρωσία.
Το τσακτσάκ είναι παρασκευασμένο από άζυμο κομμάτι ζύμης και τυλίσσεται σε μπάλες μεγέθους φουντουκιού, οι οποίες στη συνέχεια τηγανίζονται σε λάδι. Προαιρετικά, τα φουντούκια ή τα αποξηραμένα φρούτα προστίθενται στο μείγμα. Οι τηγανητές μπάλες στοιβάζονται σε ένα μέρος σε μια ειδική φόρμα και βρέχονται με ζεστό μέλι. Μετά την ψύξη και τη σκλήρυνση, το τσακτσάκ μπορεί προαιρετικά να διακοσμηθεί με φουντούκια και ξερά φρούτα.
Το παραδοσιακό γαμήλιο τσακτσάκ έχει το μεγαλύτερο μέγεθος και συχνά καλύπτεται από καραμέλες και κουφέτα. Το μεγαλύτερο τσακτσάκ (που ζύγιζε 1.000 κιλά) ετοιμάστηκε για τη γιορτή των 1000 ετών από την ίδρυση του Καζάν στις 29 Αυγούστου 2005.
Η κατανάλωση του τσακ-τσακ δεν συνιστάται για άτομα που πάσχουν από διαβήτη ή που έχουν αλλεργία στο μέλι και τους ανορεξικούς. Επίσης, δεν συνιστάται για ανθρώπους που έχουν δυσανεξία στα συστατικά του προϊόντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουζίνα του Τατζικιστάν
Επαρχίες του Νεπάλ
Οι Επαρχίες του Νεπάλ (νεπαλικά: नेपालका प्रदेशहरू, Nepalka Pradeshaharu) διαμορφώθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 2015 σύμφωνα με το Πρόγραμμα 4 του Συντάγματος του Νεπάλ. Οι επτά επαρχίες δημιουργήθηκαν από την ομαδοποίηση των υφιστάμενων επαρχιών. Το σημερινό σύστημα των επτά επαρχιών αντικατέστησε ένα παλαιότερο σύστημα που διαιρούσε το Νεπάλ σε 14 Διοικητικές Ζώνες που ομαδοποιούνταν σε πέντε αναπτυξιακές περιοχές.
Ιστορία
Οι Επαρχίες του Νεπάλ δημιουργήθηκαν σύμφωνα με το Πρόγραμμα 4 του Συντάγματος του Νεπάλ. Οι επτά επαρχίες δημιουργήθηκαν από την ομαδοποίηση των υφιστάμενων επαρχιών, αλλά τα εδάφη των επαρχιών Ναουαλπαράσι και Ρουκούμ μοιράστηκαν σε δύο επαρχίες. Κάθε επαρχία έχει τοπικές μονάδες. Το Νεπάλ περιλαμβάνει έξι μητροπόλεις, 11 υπομητροπόλεις, 276 δημοτικά συμβούλια και 460 συμβούλια χωριών.
Τον Ιανουάριο του 2018, η Κυβέρνηση του Νεπάλ ανακοίνωσε τις προσωρινές ονομασίες των επτά επαρχιών. Σύμφωνα με το Άρθρο 295 (2), τα μόνιμα ονόματα των επαρχιών θα πρέπει να οριστούν με πλειοψηφία δύο τρίτων σε ψηφοφορία του νομοθετικού σώματος κάθε επαρχίας.
Κυβέρνηση
Η εκτελεστική εξουσία των επαρχιών, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους, ασκείται από το Συμβούλιο των Υπουργών της επαρχίας. Η εκτελεστική εξουσία της επαρχίας ασκείται από τον επικεφαλής του συμβουλίου. Ωστόσο, σε περίπτωση απουσίας του επαρχιακού επικεφαλής θα επιβληθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή θα αναληφθεί Ομοσπονδιακός έλεγχος. Κάθε επαρχία έχει και τελετουργικό επικεφαλής ως εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ο Πρόεδρος διορίζει τους κυβερνήτες για κάθε επαρχία. Ο Κυβερνήτης απολαμβάνει τα δικαιώματα και ασκεί τα καθήκοντα που πρέπει να εκτελεστούν όπως προβλέπονται από το σύνταγμα ή τους νόμους.
Συνελεύσεις
Η Πραντές Σάμπα ή Επαρχιακή Συνέλευση είναι η μονοθάλαμη νομοθετική συνέλευση για κάθε ομοσπονδιακή επαρχία. Η θητεία για την Επαρχιακή Συνέλευση είναι πέντε έτη, εκτός αν διαλυθεί νωρίτερα.
Οι υποψήφιοι για κάθε εκλογική περιφέρεια επιλέγονται από τα πολιτικά κόμματα ή προτείνονται ως ανεξάρτητοι. Κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει ένα βουλευτή, σύμφωνα με το σύστημα ο πρώτος παίρνει το αξίωμα. Καθώς το Νεπάλ χρησιμοποιεί ένα σύστημα παράλληλης ψηφοφορίας, οι ψηφοφόροι ρίχνουν άλλο ένα ψηφοδέλτιο για την ανάδειξη των μελών μέσα από τη κομματική λίστα με αναλογική εκπροσώπηση. Το ισχύον σύνταγμα ορίζει ότι το εξήντα τοις εκατό των μελών θα πρέπει να εκλεγεί από το σύστημα ο πρώτος παίρνει το αξίωμα και το υπόλοιπο 40% από το σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης με τη κομματική λίστα. Οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν το ένα τρίτο του συνόλου των μελών που εκλέγονται από κάθε κόμμα και αν το ποσοστό ενός τρίτου δεν εκλεγεί, το κόμμα που αποτυγχάνει να εξασφαλίσει το ποσοστό αυτό θα πρέπει να εκλέξει το ένα τρίτο του συνολικού αριθμού του ως γυναίκες μέσα από το σύστημα κομματικής λίστας με αναλογική εκπροσώπηση.
Ένα κόμμα με απόλυτη πλειοψηφία (με περισσότερες έδρες από όλα τα άλλα κόμματα μαζί) μετά τις εκλογές σχηματίζει κυβέρνηση. Αν ένα κόμμα δεν έχει οριστική πλειοψηφία, τα κόμματα μπορεί να σχηματίσουν συμμαχίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Θεόδωρος (στρατηγός Σικελίας)
Ο Θεόδωρος ήταν βυζαντινός στρατηγός, πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος από το σώμα των ευνούχων, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, το 782 .Ο Θεόδωρος στάλθηκε στη Σικελία από την αυτοκράτειρα Ειρήνη να καταστείλει την εξέγερση του Ελπίδιου.
Ο Θεόδωρος συγκέντρωσε στρατό από όλα τα Θέματα της αυτοκρατορίας και ξεκίνησε μαζί με τον Ιωάννη στον σχολαστικό, λογοθέτη των στρατιωτικών, με έναν μεγάλο στόλο για τη Σικελία. Στη Σικελία κατέστειλε την εξέγερση και αναφέρεται ότι έδωσε πολλές μάχες, ενώ προσπάθησε να φέρει κοντά στο Βυζάντιο τον πάπα και προετοίμασε το ταξίδι του ίδιου του πάπα στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Ευνούχοι Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι
2272 Μοντεζούμα
Ο Μοντεζούμα (Montezuma) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλ. προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,94. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο αυτοκράτορα των Αζτέκων. Ο Μοντεζούμα είναι ένας από τους πολύ λίγους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που περιφέρεται γύρω από τον `Ηλιο σε λιγότερο από χίλιες γήινες ημέρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μοντεζούμα είναι S (λιθώδης). Ο Μοντεζούμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 11 λεπτά (Warner 2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοντεζουμα
Ουίλιαμ Κάγκνεϊ
Ο Ουίλιαμ Κάγκνεϊ (αγγλικά: William Jerome Cagney, 26 Μαρτίου 1905 – 3 Ιανουαρίου 1988) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και παραγωγός. Πιο γνωστός είναι για τους ρόλους που έπαιξε στην εταιρεία Monogram Pictures, Lost in the Stratosphere και Flirting with Danger γυρισμένες αμφότερες το 1934, αλλά και επειδή ήταν αδελφός του Τζέιμς Κάγκνεϊ.
Επίσης, υπήρξε παραγωγός, σε αρκετές ταινίες του αδελφού του Τζέιμς Κάγκνεϊ, όπως το Ιππότες του υποκόσμου (1940), το Δια πυρός και σιδήρου (1950) κ.ά.. Επίσης, συμμετείχε στην παραγωγή, στην πιο δημοφιλή ταινία του αδελφού του Ο ουρανός της δόξας (1942). Πέρα από τις παραγωγές σε ταινίες του αδελφού του, ασχολιόταν και με άλλες εμπορικές υποθέσεις του, όπως συμβόλαια σε εταιρείες του Χόλιγουντ.
Ο Κάγκνεϊ υπήρξε νυμφευμένος με την ηθοποιό Μπουτς Μάλορι, και πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1988 στην Καλιφόρνια. Γνωστή ηθοποιός ήταν επίσης και η αδελφή του, η Τζιν Κάγνεϊ, η οποία πέθανε τέσσερα χρόνια νωρίτερα, από τον Τζέιμς, το 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎
Γιουλς Σέντνεϋ
Ο Γιουλς Σέντνεϋ (Jules Sedney, 28 Σεπτεμβρίου 1922 – 18 Ιουνίου 2020) ήταν οικονομολόγος και πολιτικός από το Σουρινάμ, που διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από το 1969 μέχρι το 1973. Το 1980 έγινε διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Σουρινάμ, αλλά χρειάσθηκε να αυτοεξορισθεί το 1983, μετά από μια διαμάχη με τον τότε δικτάτορα Ντέσι Μπουτέρσε. Ο Σέντνεϋ επέστρεψε στο Σουρινάμ το 1989.
Σπουδές
Ο Σέντνεϋ γεννήθηκε στην πρωτεύουσα Παραμαρίμπο. Το 1942 πέρασε εξετάσεις και πήρε πιστοποίηση τελωνειακού, και έτσι έγινε τελωνειακός υπάλληλος στο Παραμαρίμπο. Το 1948 πήγε στο Άμστερνταμ, όπου σπούδασε οικονομικά στο εκεί πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έγινε μέλος της οργανώσεως Wie Eegie Sanie (= «τα δικά μας πράγματα») του Έντυ Μπρούμα, που είχε στόχο την προαγωγή της γλώσσας και του πολιτισμού του Σουρινάμ. Ο Σέντνεϋ πήρε διδακτορικό στις οικονομικές επιστήμες το 1955 από το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1958 ο Σέντνεϋ έγινε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Εθνικού Κόμματος του Σουρινάμ (NPS). Αργότερα ωστόσο ακολούθησε το αποσχισθέν «Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα» (PNP) του Γιουστ Ρενς. Στις εκλογές του 1969 ο συνασπισμός κομμάτων με τον οποίο συμμετέσχε ο Σέντνεϋ κατέλαβε την τρίτη θέση. Σχημάτισε ωστόσο κυβέρνηση με τον συνασπισμό του Κόμματος Προοδευτικών Μεταρρυθμίσεων (VHP) του Γιάγκερνατ Λάχμον. Το 1961 ο Σέντνεϋ υπεστήριξε τη δημιουργία ενός επιστημονικού ιδρύματος, που αργότερα εξελίχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σουρινάμ, σήμερα γνωστό ως Πανεπιστήμιο του Σουρινάμ «Άντον ντε Κομ».
Από τις 1969 μέχρι τις 1973 ο Σέντνεϋ ήταν πρωθυπουργός της χώρας. Τότε ακόμα το Σουρινάμ ήταν αυτόνομη κυριαρχία του Ολλανδικού Στέμματος, ενώ ανεξάρτητη χώρα έγινε το 1975. Η κυβέρνησή του ήταν πολυεθνική και πίστευε ότι διέθετε τις ισορροπίες δυνάμεων που ήταν απαραίτητες για την ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας. Από το 1969 ο Σέντνεϋ έκανε τα πρώτα βήματα για την ανεξαρτησία της χώρας: πρότεινε τη σύσταση μιας «Επιτροπής του Βασιλείου», που θα εκπονούσε τον «οδικό χάρτη» προς την ανεξαρτησία. Η επιτροπή αυτή δημιουργήθηκε τελικώς στις 5 Ιανουαρίου 1972. Ωστόσο ο Σέντνεϋ έγινε αργότερα έντονα επικριτικός προς αυτή την επιτροπή, υποστηρίζοντας ότι το Εργατικό Κόμμα στην τότε ολλανδική κυβέρνηση ενεργούσε με βλαπτική βιασύνη. Κατά την άποψή του, η ανεξαρτησία θα έπρεπε να είχε σχεδιασθεί πιο προσεκτικά και με άνεση χρόνου. Εξέφρασε επίσης τις ανησυχίες του για τις εθνοτικές εντάσεις στο εσωτερικό του Σουρινάμ.
Αρκετά μετά την πρωθυπουργική θητεία του, το 1980, ο Σέντνεϋ έγινε διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Σουρινάμ. Τον Ιανουάριο του 1983 απολύθηκε μετά από μία διαφωνία του με τον τότε δικτάτορα Ντέσι Μπουτέρσε σχετικώς με ένα ύποπτο δάνειο. Τον ίδιο μήνα αυτοεξορίσθηκε στην Ολλανδία. Τού στέρησαν την υπηκοότητά του τον Ιούλιο του 1983, μετά την κατάθεσή του σε ολλανδικό δικαστήριο εναντίον του τότε πρεσβευτή του Σουρινάμ στην Ολλανδία Χενκ Χέρενμπεργ. Τού επιτράπηκε να επιστρέψει στο Σουρινάμ το 1989.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Σέντνεϋ ήταν ο γηραιότερος παίκτης μπριτζ στο Σουρινάμ. Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο του De toekomst van ons verleden (= «Το μέλλον του παρελθόντος μας»), μια πολιτική ιστορία του Σουρινάμ από το 1948 και μετά. Περιείχε αποτιμήσεις της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας της χώρας μέχρι το πραξικόπημα του 1980 και συστάσεις για την ενδυνάμωση της δημοκρατίας. Διαδοχικές εκδόσεις του έργου αυτού έγιναν το 2010 και το 2017. Το 2016 του προσφέρθηκε η ιδιότητα του επίτιμου μέλους του Κόμματος Προοδευτικών Μεταρρυθμίσεων. Το ίδιο έτος, 4 χρόνια πριν τον θάνατό του, ο Νέος Λιμένας του Παραμαρίμπο μετονομάσθηκε σε «Dr Jules Sedney – Haven van Paramaribo» σε αναγνώριση του ρόλου που διεδραμάτισε στην κατασκευή του.
Ο Σέντνεϋ πέθανε στο Παραμαρίμπο σε ηλικία 97 ετών. Είχε νοσηλευθεί αμέσως πριν τον θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σουρινάμ
Φίλιππος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ο Φίλιππος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, Δανικά : Philipp (10 Αυγούστου 1570 - 18 Οκτωβρίου 1590) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αδόλφου, δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄, λαντγκράβου της Έσσης. Το 1586 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηε ο πρωτότοκος Φρειδερίκος Β΄, που όμως απεβίωσε το επόμενο έτος. Έτσι τον διαδέχθηκε ο 17ετής Φίλιππος ως δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Για τα δουκάτα Σλέσβιχ και Χόλσταϊν οι πρόγονοί του είχαν υποσχεθεί να παραμείνουν αδιαίρετα· έτσι κυβερνούσε μαζί με τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας. Έδρα της περιοχής του ήταν το Γκόττορπ. Απεβίωσε τρία έτη μετά, το 1590 σε ηλικία 20 ετών και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ιωάννης-Αδόλφος. Είναι άγνωστοι οι λόγοι του πρόωρου θανάτου του, σύμφωνα με τις φήμες ήταν στενά συνδεδεμένος με τον μεγαλύτερο αδελφό του Φρειδερίκο Β΄ που πέθανε επίσης πρόωρα.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ματθαίος Ματθαιόπουλος
Ο Ματθαίος Ματθαιόπουλος (16 Μαΐου 1870 - 24 Μαΐου 1921) ήταν Έλληνας Αντιπλοίαρχος. Διετέλεσε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικών (ΓΕΝ) από το 1912 ως το 1914.
Βιογραφία
Καταγόταν από το χωριό Δάρας Αρκαδίας και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1870. Είχε δύο αδέρφια. Τον Γεώργιο, μετέπειτα καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Δημήτριο, υποστράτηγο του Ελληνικού Στρατού.
Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών δοκίμων από την οποία εξήλθε ως Ανθυποπλοίαρχος. Το 1898 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο, με τίτλο Υδρογραφία Υποτύπωση και κατασκευή Ναυτικών Χαρτών, για χρήση των μαθητών της Σχολής Δοκίμων. Πλέον ως Αντιπλοίαρχος, ο Ματθαίος Ματθαιόπουλος ενδιαφέρθηκε και εισηγήθηκε το 1898 την προμήθεια και εγκατάσταση ειδικών οργάνων στο Αστεροσκοπείο της Αθήνας που μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες του Ναυτικού. Εισηγήθηκε και έγινε η προμήθεια του πρώτου μαγνητικού θεοδόλιχου SARTORIOUS, ο οποίος από το 1909 χρησιμοποιήθηκε στις υδρογραφικές εργασίες. Από το 1917 ως το 1919 ήταν πρόεδρος του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου. Το 1920 ιδρύθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ειδικός οργανισμός για την Ωκεανογραφία και είχε πρώτο Διευθυντή τον Ματθαίο Ματθαιόπουλο. Ο Ματθαίος Ματθαιόπουλος αποτέλεσε τον 5ο κατά σειρά Αρχηγό ΓΕΝ από τις 16/09/1912 ως τις 07/04/1914 διαδεχόμενος τον υποναύαρχο Π. Κουντουριώτη.
Ήταν παντρεμένος με την Ελπίδα και είχαν έναν γιο. Όταν απεβίωσε το 1921 είχε το βαθμό του Υποναυάρχου.
Κωνσταντίνος (στρατηγός Σικελίας)
Ο Κωνσταντίνος ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, στις αρχές του 9ου αιώνα
Ο Κωνσταντίνος είναι γνωστός για την θητεία του σαν στρατηγός Σικελίας κυρίως από γράμμα του Πάπα προς τον Καρλομάγνο. Δύο μολυβδόβουλα αναφέρουν έναν Κωνσταντίνο, Πατρίκιο και στρατηγό Σικελίας που αποδίδονται σε αυτόν τον Κωνσταντίνο. Η μία σφραγίδα (μολυβδόβουλο) έχει βρεθεί στην Κύπρο που από ερευνητές αποδίδεται στο ότι στρατεύματα της Σικελίας, πιθανότατα υπό τον Κωνσταντίνο, συμμετείχαν στις επιχειρήσεις των Βυζαντινών εναντίον των Αράβων που κατείχαν τότε τη νήσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
2273 Γιαρίλο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γιαρίλο είναι άγνωστα.
Ιωάννης Φρειδερίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος, δανικά Johann-Friedrich (1 Σεπτεμβρίου 1579 - 3 Σεπτεμβρίου 1634) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν ο Λουθηρανός διοικητής στο πριγκιπάτο-αρχιεπισκοπή της Βρέμης, στο πριγκιπάτο-επισκοπή της Λυβέκης και στο πριγκιπάτο-επισκοπή του Φέρντεν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Γεννήθηκε στο Γκόττορπ του Σλέσβιχ και απεβίωσε στο Άλτκλοστερ, στο σημερινό Μπουξτεχούντε το 1634 σε ηλικία 55 ετών.
Οικογένεια
Από τη σχέση του με την Άννα Ντόμπελ είχε δύο φυσικά τέκνα: Το 1621 ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων τα νομιμοποίησε.
Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού
Το βραβείο Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού (αγγλικά:Academy Award for Best Original Song) είναι ένα από τα βραβεία που απονέμει κάθε χρόνο η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Για να είναι υποψήφιο ένα τραγούδι πρέπει να είναι πρωτότυπο, να έχει γραφεί δηλαδή ειδικά για τις ανάγκες της ταινίας που ακούγεται. Δεν βραβεύονται τραγούδια που ήταν ήδη γνωστά πριν την προβολή της ταινίας ή ενσωματώνουν στοιχεία από παλιότερες συνθέσεις.
Υποψηφιότητες
Αρχικά τα μέλη της ακαδημίας που ασχολούνται με τη σύνθεση τραγουδιών επιλέγουν τα υποψήφια τραγούδια. Ο αριθμός των υποψηφιοτήτων δεν είναι σταθερός κάθε χρόνο. Σύμφωνα με τους σημερινούς κανόνες μπορεί να είναι πέντε ή τρεις, ανάλογα με το συνολικό αριθμό τραγουδιών που έχουν υποβληθεί για αξιολόγηση. Στη συνέχεια όλα τα μέλη της ακαδημίας ψηφίζουν για το καλύτερο ανάμεσα στα υποψήφια τραγούδια και το βραβείο απονέμεται στην ετήσια τελετή των Όσκαρ. Το βραβείο δίνεται στο συνθέτη και στιχουργό του τραγουδιού και όχι στον ερμηνευτή (ο οποίος βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις είναι κοινός με το συνθέτη). Τα τελευταία χρόνια η ακαδημία έχει περιορίσει το μέγιστο αριθμό συντελεστών που μπορούν να βραβευτούν για ένα τραγούδι σε τρεις.
Περισσότερα βραβεία ανά συνθέτη ή στιχουργό
Περισσότερες φορές που κέρδισαν το Βραβείο (σε παρένθεση ο συνολικός αριθμός υποψηφιοτήτων):
Γυναικείες νίκες
Η Ντόροθι Φιλντς ήταν η πρώτη γυναίκα-τραγουδοποιός που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Έγραψε τους στίχους για το νικητήριο τραγούδι του 1936 "The Way You Look Tonight" (σε μουσική του Τζερόμ Κερν) που ερμήνευσε ο Φρεντ Αστέρ στην ταινία Swing Time. Ακολούθησε το 1968 η Μέριλιν Μπέργκμαν, η οποία συνδημιούργησε με το σύζυγό της, Άλαν, τους στίχους του τραγουδιού "Windmills of Your Mind" (σε μουσική του Μισέλ Λεγκράν) από την ταινία The Thomas Crown Affair το 1968. Έκτοτε και άλλες γυναίκες κέρδισαν το βραβείο:
Ξενόγλωσσοι νικητές
Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ο πρώτος που βραβεύτηκε με Όσκαρ για τραγούδι σε άλλη γλώσσα εκτός της αγγλικής, το 1960 με το τραγούδι "Τα Παιδιά του Πειραιά" από την ταινία Ποτέ την Κυριακή. Ο δεύτερος ξένος τραγουδοποιός ήταν ο Χόρχε Ντρέξλερ για το Al Otro Lado del Río από την ταινία The Motorcycle Diaries το 2004.
Ράντι Νιούμαν
Ο Ράντι Νιούμαν προτάθηκε 20 συνολικά φορές για το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού και κέρδισε τελικά το 2001 με το τραγούδι "If I Didn't Have You" από την ταινία Μπαμπούλας Α.Ε. (Monsters, Inc). Κέρδισε το δεύτερο Όσκαρ το 2010 με το τραγούδι "We Belong Together" από την ταινία Toy Story 3.
Πηγές
Κατηγορία:Βραβεία Όσκαρ Κατηγορία:Μουσικοί διαγωνισμοί
Λεωφόρος 3ης Σεπτεμβρίου (Θεσσαλονίκη)
Η Λεωφόρος 3ης Σεπτεμβρίου είναι ένας οδικός όξονας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ξεκινάει από την οδό Σκουφά, στην περιοχή των 40 Εκκλησιών και καταλήγει στη Λεωφόρο Μ.Αλεξάνδρου, στη Νέα Παραλία. Διασταυρώνεται με σημαντικούς οδικούς άξονες, όπως η Λεωφόρος Στρατού, η οδός Εγνατίας και η οδός Αγιού Δημητρίου.
Διαθέτει τέσσερις λωρίδες κυκλοφορίας (δύο ανά κατεύθυνση) και είναι αμφίδρομος.
3ης Σεπτεμβρίου
Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας
Η Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας (σερβικά : Административна подела Краљевине Србијеdummy) είναι μια σειρά από διαιρέσεις της Σερβίας κατά την περίοδο 1890 - 1922.
Διοικητική διαίρεση 1890 - 1900
Με τον νόμο της διοικητικής διαίρεσης της χώρας του 1890 το Βασίλειο της Σερβίας χωρίστηκε σε 15 διοικητικές περιοχές ή Οκρούγκ. Κάποιες από τις περιοχές του Πριγκιπάτου της Σερβίας έμειναν με τις ίδιες ονομασίες.
μικρογραφία|Η διοικητική διαίρεση του 1900
Στις πόλεις Βελιγράδι και Νις δόθηκε το καθεστώς της ειδικής διαχείρισης.
Νόμος που τροποποιεί τη διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας ψηφίστηκε το 1896. Η Σερβία και πάλι χωρίζεται σε 15 περιοχές, η μόνη διαφορά καταργήθηκε η ειδική διοικητική διαχείριση της πόλης Νις, καταργήθηκε η Οκρούγκ Κρνορέτσκι και στην θέση τους δημιουργήθηκε η Οκρούγκ Νίσαβα.
Διοικητική διαίρεση 1900 - 1922
Με τον νόμο της 24 Ιανουαρίου 1900 η περιοχή Ποντρίνσκι χωρίζεται σε Οκρούγκ Βελιγραδίου και την Οκρούγκ Σμεντέρεβο. Και με τον νόμο της 10 Απριλίου 1902 δημιουργείτε η Οκρούγκ Τσατσάνσκι. Έτσι, για το χρονικό διάστημα από την απογραφή του 1910 το Βασίλειο της Σερβίας ήταν 17 διοικητικές περιοχές :
Με το νομοσχέδιο της 24 Αυγούστου 1913 με την απελευθέρωση του νότιου τμήματος του Βασιλείου (η λεγόμενη Παλαιά Σερβία) η Σερβία να διαιρείται σε επιπλέον 12 περιοχές και 45 επαρχίες. Ο Νόμος τέθηκε σε ισχύ μόλις με διάταγμα το 1919.
άλλες διοικητικές αλλαγές :
Παραπομπές
*
Νεμπόισα Ρόντιτς
Ο Νεμπόισα Ρόντιτς (σερβικά : Небојша Родић) είναι πολιτικός της Σερβίας, ο σημερινός υπουργός άμυνας της Δημοκρατίας της Σερβίας μέλος της κυβέρνησης Ίβιτσα Ντάτσιτς.
Είναι μέλος του Προοδευτικού κόμματος της Σερβίας, είναι υπουργός άμυνας από τις 27 Ιουλίου 2012.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Σέρβοι ιστορικοί Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας
Ρέι Χάιντορφ
Ο Ρέι Χάιντορφ (αγγλικά: Ray Heindorf, 25 Αυγούστου 1908 - 3 Φεβρουαρίου 1980) ήταν Αμερικανός στιχουργός, συνθέτης και μαέστρος. Έχει υπάρξει 17 φορές υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής και μία φορά για Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού. Εν τέλει κέρδισε τρία Όσκαρ, όλα στην πρώτη κατηγορία, από τις αναφερθείσες. Τα έλαβε για τα θέματα των ταινιών: Ο ουρανός της δόξας, This Is the Army και Μουσική παρέλαση. Οι τελευταίες δύο νίκες ήταν συνεχόμενες, αυτό τον έκανε τον πρώτο που το καταφέρνει αυτό, δηλαδή συνεχόμενες νίκες σε μουσική κατηγορία.
Ξεκίνησε από την εφηβική του ηλικία να εργάζεται πιάνο στο Μέτσανσβιλ της Νέας Υόρκης, ενώ το 1928, μετακόμισε στην πόλη της Νέας Υόρκης. Εκεί δούλεψε σε μιούζικαλ ενορχηστρώσεις, πριν πάει στο Χόλιγουντ. Η πρώτη του δουλειά στο Χόλιγουντ ήταν με την εταιρεία Metro-Goldwyn-Mayer, που κι εκεί έκανε ενορχηστρώσεις, με την πρώτη του συμμετοχή σε ταινία να γίνεται στο Χόλιγουντ Ρεβύ, ακολούθως συνέχισε να παίζει πιάνο και, συγκεκριμένα, για την Λούπε Βέλεθ.
Μετά εντάχθηκε στη Warner Bros., ασχολούμενος πλήρως με το μουσικό τμήμα (συνθέσεις, ενορχηστρώσεις κ.λπ). Στην εταιρεία έκατσε σχεδόν 40 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής
Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής (αγγλικά: European Shooting Confederation, ESC) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της σκοποβολής στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1952 και είναι η μόνη αρχή που αναγνωρίζεται για το σκοπό αυτό από την Διεθνή Ομοσπονδία Σκοποβολής (ISSF). Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με τη σκοποβολή σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 50 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των ηπειρωτικών διοργανώσεων, όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η έδρα της βρίσκεται στη Μόσχα και ο πρόεδρός της από το 2009 είναι ο Βλαντίμιρ Λισίν.
Ιστορία
Το 1952, στο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Σκοποβολής (ISSF) στο Ελσίνκι (Φινλανδία), αποφασίστηκε να διοργανωθεί το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής. Το πρώτο τέτοιο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τρία χρόνια αργότερα, το 1955 στο Βουκουρέστι (Ρουμανία) υπό τον έλεγχο της ISSF και υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας της Ρουμανίας. Αυτό το πρωτάθλημα διεξήχθη σε υψηλό επίπεδο, εκτός από το επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα συμμετείχαν γυναίκες και νέοι.
Σύμφωνα με την επίσημη κατάταξη του πρωταθλήματος, η Σοβιετική Ένωση κατέκτησε την πρώτη θέση με δώδεκα από τα δεκατρία μετάλλια στα ομαδικά αγωνίσματα και δεκατρία μετάλλια στα ατομικά.
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής, ήταν το αποτέλεσμα της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, η οποία οργανώθηκε από την Διεθνή Ομοσπονδία Σκοποβολής το 1958, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Μόσχα. Ο Κουρτ Χάσλερ ήταν ο πρώτος πρόεδρός της.
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής ιδρύθηκε από 23 εθνικές ομοσπονδίες, στις 18 Αυγούστου του 1969 στο Πίλσεν (πρώην Τσεχοσλοβακία) στη Γενική Συνέλευση κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Επί του παρόντος, η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής συγκεντρώνει 50 εθνικές ομοσπονδίες.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Ομοσπονδίες μέλη
Οι 50 ομοσπονδίες μέλη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Σκοποβολής.
Διοργανώσεις
Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μέλη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Σκοποβολής Κατηγορία:Σκοποβολή στην Ευρώπη Σκοποβολή
Σέλευκος Γ΄ Κεραυνός
Ο Σέλευκος Γ' Κεραυνός  (243 – 222 π.Χ.) ήταν βασιλιάς του ελληνιστικού βασιλείου των Σελευκιδών κατά την περίοδο 225 – 222 π.Χ. Ήταν γιος του Σέλευκου Β' Καλλίνικου και της Λαοδίκης. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξανδρος, ενώ το επίσημο όνομα που του αποδόθηκε ήταν «ο Σωτήρ».
Διαδέχτηκε τον πατέρα του τον Δεκέμβριο του 225 π.Χ. μετά τον θάνατο του τελευταίου σε ατύχημα με άλογο. Κληρονόμησε ένα βασίλειο συρρικνωμένο και περικυκλωμένο από επίδοξους μνηστήρες των εδαφών του. Μετά από μια σύντομη βασιλεία τριών ετών, ο Σέλευκος δολοφονήθηκε με δηλητήριο στη Μικρά Ασία από μέλη της αυλής του κατά τη διάρκεια εκστρατείας ενάντια στον Άτταλο Α', βασιλιά της Περγάμου. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του, Αντίοχος Γ' ο Μέγας, που ανέτρεψε τη μοίρα του βασιλείου των Σελευκιδών.
Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει ένα χρονικό που αφορά τη βασιλεία του Σέλευκου Γ' του Κεραυνού στην αρχαία Βαβυλώνα. Αφηγείται την παρουσία του βασιλιά στη γιορτή για τη νέα χρονιά και την επίσκεψη του αδελφού του στην πόλη το 224 / 223 π.Χ. Σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Θεόγνωστος (στρατηγός Σικελίας)
Ο Θεόγνωστος ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, στις αρχές του 9ου αιώνα, γύρω στα 812
Ο Θεόγνωστος είναι κυρίως γνωστός από μολυβδόβουλα και ταυτίζεται με άλλα πρόσωπα με την ίδια καταγωγή το ίδιο όνομα και αξιώματα, που έζησαν την ίδια εποχή στη Σικελία. Ένας Θεόγνωστος, που ταυτίζεται με τον συγκεκριμένο στρατηγό, ήταν μέλος της πρεσβείας που έστειλε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Α΄ στους Φράγκους στο Αιξ-λα-Σαπέλ το 813. Αναφέρεται με τα αξιώματα του πρωτοσπαθάριου, πατρικίου και δουξ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης
thumb|Η Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης, 1864
Η Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης, για τη βελτίωση της τύχης των τραυματιών και των ασθενών στις ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται σε εκστρατεία, είναι μία από τις τέσσερις συνθήκες των Συμβάσεων της Γενεύης. Η Πρώτη Σύμβαση έθεσε τα θεμέλια στα οποία βασίζονται όλοι οι κανόνες του διεθνούς δικαίου για την προστασία των θυμάτων από τις ένοπλες συγκρούσεις. Υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1864, αλλά βελτιώθηκε σημαντικά το 1906, 1929 και το 1949. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, η οποία είναι υπεύθυνη ταυτόχρονα για τη σύναψη και την εφαρμογή των άρθρων των Συμβάσεων αυτών.
Ιστορία
Η Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης ήρθε σε μια κρίσιμη περίοδο για την ευρωπαϊκή πολιτική και στρατιωτική ιστορία. Μεταξύ της πτώσης του Ναπολέοντα στο Βατερλώ το 1815 και την άνοδο του ανιψιού του στην ιταλική εκστρατεία του 1859, οι αντικρουόμενες δυνάμεις της Ευρώπης είχαν καταφέρει να διατηρήσουν την ειρήνη στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, με την σύγκρουση στην Κριμαία, ο πόλεμος είχε επιστρέψει στην Ευρώπη και ενώ τα προβλήματα ήταν σε μια «μακρινή και απρόσιτη περιοχή», η Βόρεια Ιταλία ήταν «τόσο προσβάσιμη από όλα τα μέρη της Δυτικής Ευρώπης που αμέσως γέμισε με περίεργους παρατηρητές», ενώ η αιματοχυσία δεν ήταν τόσο εκτεταμένη το θέαμα ήταν άγνωστο και συγκλονιστικό. Παρά την πρόθεσή της να αμβλύνει τις καταστροφές του πολέμου, η αρχική ιδέα της Πρώτης Σύμβασης της Γενεύης εγκαινίασε «μια ανανέωση της στρατιωτικής δραστηριότητας σε μεγάλη κλίμακα, που όμοιά της, οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης, δεν είχαν βιώσει από την ήττα του Ναπολέοντα».
Το κίνημα για τη θέσπιση μια σειρά από διεθνών νόμων για τη φροντίδα των τραυματιών και των αιχμαλώτων πολέμου ξεκίνησε όταν ο Ερρίκος Ντυνάν έγινε μάρτυρας της Μάχης του Σολφερίνο το 1859, η οποία διεξήχθη μεταξύ των συνασπισμένων δυνάμεων Γαλλίας και Πεδεμοντίου και του αυστριακού στρατού στη Βόρεια Ιταλία. Με 40.000 τραυματίες να υποφέρουν λόγω έλλειψης εγκαταστάσεων και προσωπικού, για να τους παρέχουν ιατρική βοήθεια, ο Ντυνάν έπρεπε να αναλάβει δράση. Όταν γύρισε στη Γενεύη, δημοσίευσε το «Αναμνήσεις εκ Σολφερίνο» και μέσω της συμμετοχής του στην Κοινωνική και Δημόσια Πρόνοια της Γενεύης, προέτρεψε τη σύγκλιση ενός διεθνούς συνεδρίου και σύντομα συνέδραμε στην ίδρυση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού το 1863.
Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, ενώ αναγνωρίζει ότι «πρωταρχικό καθήκον και ευθύνη ενός κράτους είναι η διαφύλαξη της υγείας και της σωματικής ευεξίας του λαού της», γνώριζε ότι θα υπήρχε πάντα, ιδιαίτερα εν καιρώ πολέμου, «η ανάγκη από εθελοντικές υπηρεσίες οι οποίες θα συνδράμουν… τις επίσημες υπηρεσίες που είναι επιφορτισμένες με αυτές τις ευθύνες σε κάθε χώρα». Για να διασφαλίσει ότι η αποστολή της ήταν ευρέως αποδεκτή, ήταν απαραίτητο ένα σύνολο από κανόνες που θα διέπουν της δραστηριότητές της και εκείνες των εμπλεκόμενων εμπόλεμων μερών.
Στις 22 Αυγούστου του 1864 αρκετές ευρωπαϊκές χώρες συγκεντρώθηκαν στη Γενεύη της Ελβετίας και υπέγραψαν την Πρώτη Σύμβαση της Γενεύης: thumb|390px|Η υπογραφή της Πρώτης Σύμβασης της Γενεύης από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις το 1864 Η Νορβηγία και η Σουηδία υπέγραψαν τον Δεκέμβρη.
Δεν ήταν μόνο η πρώτη, αλλά ήταν επίσης η πιο βασική και «αντλούσε την υποχρεωτική της ισχύ από την σιωπηρή συγκατάθεση των κρατών που την αποδέχτηκαν και την εφάρμοσαν κατά τη διεξαγωγή των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων». Αυτή η πρώτη προσπάθεια περιελάμβανε:
Παρά τους βασικούς της κανόνες ήταν επιτυχής γιατί συνέβαλε σε σημαντικές και ταχείς μεταρρυθμίσεις.
Λόγω σημαντικών ασαφειών στα άρθρα με ορισμένους όρους και έννοιες και ακόμη περισσότερο λόγω της εξελισσόμενης φύσης του πολέμου και της στρατιωτικής τεχνολογίας, τα αρχικά άρθρα έπρεπε να αναθεωρηθούν και να επεκταθούν, εκτενώς στη Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης το 1906 και στη Σύμβαση της Χάγης το 1899, η οποία επέκτεινε τα άρθρα στις ναυτικές συγκρούσεις. Ανανεώθηκε και πάλι το 1929 με κάποιες δευτερευούσης σημασίας τροποποιήσεις. Ωστόσο, όπως ο Jean S. Pictet, Διευθυντής της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, σημείωσε το 1951, «ο νόμος, όμως, πάντα θα υστερεί της φιλανθρωπίας, και στην ανταπόκριση με την πραγματικότητα της ζωής και τις ανάγκες της ανθρωπότητας», όπως αυτή είναι καθήκον του Ερυθρού Σταυρού «να βοηθά στην επέκταση του πεδίου εφαρμογής του νόμου, με την προϋπόθεση ότι… ο νόμος θα διατηρήσει την αξία του», κυρίως μέσα από την αναθεώρηση και την επέκταση αυτών των βασικών αρχών της αρχικής Σύμβασης της Γενεύης.
Σύνοψη των διατάξεων
Τα αρχικά δέκα άρθρα της συνθήκης του 1864 έχουν επεκταθεί στα τρέχοντα 64 άρθρα. Η εκτενής αυτή συνθήκη προστατεύει τους στρατιώτες που είναι εκτός μάχης (λόγω αρρώστιας ή τραυματισμού), όπως επίσης το ιατρικό και θρησκευτικό προσωπικό και τους αμάχους στη ζώνη της σύγκρουσης. Ανάμεσα στις βασικές διατάξεις:
Αυτή τη στιγμή 194 χώρες έχουν προσχωρήσει στη Σύμβαση της Γενεύης του 1949, συμπεριλαμβανομένου της αρχικής συνθήκης, αλλά και των άλλων τριών.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Γενευης Γενευης Γενευης Α Γενευης Γενευης Γενευης
Γκέοργκ Λούκατς
Ο Γκέοργκ Λούκατς (György Lukács, 13 Απριλίου 1885 – 5 Ιουνίου 1971) ήταν Ούγγρος φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και ιστορικός της λογοτεχνίας. Υπήρξε ένας από τους θεωρητικούς του Μαρξισμού των δυτικών κοινωνιών. Καταδίκασε ως λαθεμένο το Σοσιαλιστικό σύστημα διακυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης, και ιδιαίτερα τη σταλινική περίοδο και τον ίδιο τον σταλινισμό. Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό κόμμα, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Μέλη της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Μαρξιστές Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι
Γιατσαίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Γιατσαίικα είναι πεδινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρων, το οποίο βρίσκεται ανάμεσα στη λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού (ΒΔ.) και τη λίμνη Λυσιμαχίας (ΝΑ.). Μέσα από το χωριό περνάει η εθνική οδός Αγρινίου - Αντιρρίου (ΕΟ 5). Απέχει 11,5 χλμ. Β.-ΒΔ. του Αιτωλικού και 22,5 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1940 ως μέρος της τότε κοινότητας Χρυσοβεργίου. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α-04/12/1997 προσαρτάται στο δήμο Αιτωλικού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Χρυσοβέργι αποτελεί την τοπική κοινότητα Χρυσοβεργίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 21 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αιτωλικού Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου