cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ.Α.Σ. Καματερού (χειροσφαίριση γυναικών)
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2016-17 ο σύλλογος διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας και ειδικότερα στον 1ο Όμιλο. Έχοντας να συναγωνιστεί έξι αντιπάλους, συγκέντρωσε 12 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, με αποτέλεσμα να καταλάβει την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Στη συνέχεια αντιμετώπισε σε διαδικασία μπαράζ τους πρωτοπόρους των άλλων δύο Ομίλων, προκειμένου να εξασφαλίσει την άνοδο στην Α1 Εθνική. Στον πρώτο αγώνα επικράτησε του Άρη Θεσσαλονίκης με σκορ 24-15, ενώ στο δεύτερο νίκησε και το Δημοκρίτειο Κομοτηνής με σκορ 17-29. Με τον τρόπο αυτό η ομάδα πέτυχε το στόχο της επιστροφής στην κορυφαία κατηγορία μετά από ένα χρόνο απουσίας. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο Ελλάδος, το Καματερό έλαβε μέρος στο Final-4 το οποίο φιλοξενήθηκε μάλιστα στην έδρα του. Δεν κατάφερε να αγωνιστεί στο Μεγάλο Τελικό καθώς ηττήθηκε με σκορ 17-31 από την Αναγέννηση Άρτας.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Γ.Α.Σ. Καματερού λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος, καθώς και στο Κύπελλο Ελλάδος.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Καματερού. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Λεωνίδας Ιωάννου, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Δανήλος Μενέλαος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειροσφαιριση γυναικες Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2007 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης
Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ
Ο Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ, (Γαλλικά: Jean Parisot de La Valette), (4 Φεβρουαρίου 1494 - 21 Αυγούστου 1568), επίσης γνωστός ως Ζαν ντε Βαλέτ και Ζαν ντε Λα Βαλέτ ήταν Γάλλος ευγενής και 49ος Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος της Μάλτας, από τις 21 Αυγούστου 1557 έως το θάνατό του το 1568.
Ως μέλος των Οσπιταλίων Ιπποτών, διακρίθηκε στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών στη Ρόδο. Ως Μέγας Μάγιστρος, έγινε ήρωας της Μάλτας και ο πιο επιφανής ηγέτης, διευθύνοντας την αντίσταση εναντίον των Οθωμανών στην πολιορκία της Μάλτας το 1565.
Το 1566 ίδρυσε και έδωσε το όνομά του στην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μάλτας, τη Βαλέτα. Δεν έζησε για να δει τη Βαλέτα ολοκληρωμένη, πέθανε το 1568 και τον διαδέχθηκε ο Μέγας Μάγιστρος Πιέτρο ντελ Μόντε.
Βιογραφία
Ο Ζαν ντε Λα Βαλέτ ήταν γόνος της οικογένειας ευγενών Λα Βαλέτ από το Κερσί, στη νοτιοδυτική Γαλλία, γεννήθηκε το 1494 στο Παριζό του σημερινού νομού Ταρν-ε-Γκαρόν. Η οικογένειά του υπήρξε σημαντική στη Γαλλία για πολλές γενιές και πολλοί πρόγονοί του είχαν συνοδεύσει τους βασιλιάδες της Γαλλίας σε διάφορες σταυροφορίες.
Ως δευτερότοκος, ο Λα Βαλέτ εντάχθηκε στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη σε ηλικία 20 ετών γύρω στο 1514, και δεν επέστρεψε ποτέ στα οικογενειακά του κτήματα στη Γαλλία. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα του χρόνια στο Τάγμα, εκτός από το ότι συμμετείχε στην πολιορκία της Ρόδου το 1522 και συνόδευσε τον Μέγα Μάγιστρο Φιλίπ ντε Βιλιέ ντε λ' Ιλ-Αντάμ, μετά την εκδίωξη του Τάγματος από τους Οθωμανούς Τούρκους υπό τον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α'.
Μετά την απώλεια της Ρόδου και την περιπλάνηση των Ιπποτών, το 1530 ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε' παραχώρησε στο Τάγμα τα νησιά Μάλτα και Γκόζο και την βορειοαφρικανική Τρίπολη και ο Λα Βιλέτ εγκαταστάθηκε στη Μάλτα. Το 1538 κατηγορήθηκε ότι κατέφυγε σε βία εναντίον ενός μη μέλους του Τάγματος και φυλακίστηκε για τέσσερις μήνες.
Αιχμάλωτος των πειρατών
αριστερά|μικρογραφία|Τμήμα της πανοπλίας του Λα Βαλέτ Το 1541 ο Λα Βαλέτ συμμετείχε σε ναυμαχία στα ανοικτά των ακτών της Μπαρμπαριάς, στην οποία η γαλέρα του, Σαν Τζιοβάνι, κατελήφθη και ο ίδιος τραυματισμένος αιχμαλωτίσθηκε από τους Βερβερίνους πειρατές. Για ένα χρόνο έζησε αλυσοδεμένος στον πάγκο, κωπηλατώντας στις γαλέρες. Ακόμη και εδώ φαίνεται ότι αξιοποίησε στο έπακρο τον χρόνο του, μαθαίνοντας να μιλά άπταιστα αραβικά και τουρκικά, για να προσθέσει στις γνώσεις του, καθώς ήδη μιλούσε γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, λατινικά και ελληνικά. Τελικά απελευθερώθηκε ως μέρος της ανταλλαγής κρατουμένων, αλλά αυτή η εμπειρία τον σημάδεψε για ζωή και η κακομεταχείριση του αύξησε την περιφρόνησή του απέναντι στους «απίστους».
Κυβερνήτης της Τρίπολης
Το 1546 ο Λα Βαλέτ τοποθετήθηκε στρατιωτικός κυβερνήτης της Τρίπολης στη Λιβύη, όπου προσπάθησε να αποκαταστήσει την τάξη. Η Τρίπολη είχε παραχωρηθεί στους Ιππότες ταυτόχρονα με τη Μάλτα, αλλά η πόλη ήταν εξαιρετικά ευάλωτη σε επιθέσεις των Βερβερίνων πειρατών, και η αποστολή του ήταν δύσκολη.
Παρ 'όλα αυτά, ο Λα Βαλέτ πιστώθηκε με την αποκατάσταση της τάξης στον τόπο, επιδεικνύοντας οργανωτική δύναμη και αποκαθιστώντας την πειθαρχία μεταξύ των χριστιανικών στρατευμάτων.
Μέγας Μάγιστρος
μικρογραφία|Ο Ζαν ντε Λα Βαλέτ Το 1554, ο ντε Βαλέτ διορίστηκε ναύαρχος του Τάγματος, μια μεγάλη προσωπική τιμή και μια σημαντική θέση στην οποία συνέχισε να εντυπωσιάζει. Τόσο πολύ, που μετά το θάνατο του Μέγα Μαγίστρου Κλωντ ντε λα Σανγκλ, οι Ιππότες τον επέλεξαν ομόφωνα ως διάδοχό του, στις 21 Αυγούστου 1557.
Θα πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι παρά τη δημοτικότητά του μέσα στο Τάγμα, το ίδιο δεν μπορεί πάντα να ειπωθεί όταν αφορούσε τη Μάλτα.
Ήταν εξαιρετικά σκληρός με όποιον τολμούσε να τον επικρίνει. Ένα τέτοιο επεισόδιο αφορούσε τον γιατρό της Μάλτας Mattew Callus, μέλος της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου, ο οποίος έστειλε μια επιστολή στον βασιλιά της Ισπανίας για να τον ενημερώσει για την απόφαση του Λα Βαλέτ να μειώσει τη δύναμη και τη χρηματοδότηση του Πανεπιστημίου. Δυστυχώς γι 'αυτόν, το γράμμα δεν έφτασε ποτέ στον βασιλιά, αλλά αντίθετα έπεσε στα χέρια των κατασκόπων του Λα Βαλέτ, οδηγώντας στην εκτέλεση του γιατρού για το έγκλημα της προδοσίας.
Ως Μέγας Μάγιστρος και διοικητής της Μάλτας αποδείχθηκε ιδιαίτερα ικανός. Οργάνωσε την άμυνα του νησιού, πολέμησε ο ίδιος κατά τη διάρκεια της πολιορκίας και απέκρουσε με επιτυχία τους Οθωμανούς στην πολιορκία της Μάλτας το 1565. Μετά την εντυπωσιακή νίκη του Τάγματος, έγινε εξαιρετικά δημοφιλής, κερδίζοντας την ευγνωμοσύνη πολλών Ευρωπαίων μοναρχών, που του έστειλαν δώρα, συμπεριλαμβανομένης της προσφοράς έδρας καρδινάλιου από τον Πάπα, την οποία απέρριψε.
Αν και αυτό συχνά αποδόθηκε στην αίσθηση της σεμνότητας και ταπεινότητας του Λα Βαλέτ, ίσως οφείλεται περισσότερο στην επιθυμία του να διατηρηθεί η ανεξαρτησία του Τάγματος από τον παπισμό.
Βαλέτα
μικρογραφία|Το χρυσό στιλέτο του Λα Βαλέτ, δώρο του [[Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας|Φίλιππου Β΄ της Ισπανίας, βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου]] μικρογραφία|Μνημείο του Λα Βαλέτ στη [[Βαλέτα]] Μετά την πολιορκία, το 1566, ο Λα Βαλέτ ξαναέχτισε το οχυρό φρούριο Σαιντ-Ελμ και, ακριβώς δίπλα του, ανέθεσε την κατασκευή μιας νέας πόλης που πήρε το όνομα του ιδρυτή της (Humilissima Civitas Valettae, Βαλέτα). Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας του έστειλε, σαν αναγνώριση της αξίας του, ένα χρυσό στιλέτο. Αν και δόθηκε προσωπικά στον Λα Βαλέτ, αυτός το κληροδότησε στο Τάγμα μετά το θάνατό του, και παρέμεινε στη Μάλτα. Το σπαθί πέρασε στην προσωπική κατοχή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη όταν τα γαλλικά στρατεύματα το 1798 κατέλαβαν τη Μάλτα. Σήμερα βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Θάνατος
Ο Ζαν ντε Λα Βαλέτ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ προσευχόταν σε ένα παρεκκλήσι και πέθανε στις 21 Αυγούστου 1568, σε ηλικία 74 ετών, χωρίς να δει ποτέ την ολοκληρωμένη πόλη της Βαλέτας. Ο τάφος του (με τη μορφή σαρκοφάγου) βρίσκεται στην κρύπτη του καθεδρικού ναού του Αγίου Ιωάννη στη Βαλέτα, μέσα στα τείχη της Βαλέτα και φέρει την επιγραφή:
Προσωπική ζωή
Αν και οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη ήταν υποχρεωμένοι με όρκο σε αγαμία, πολλοί από αυτούς απέκτησαν παράνομα παιδιά. Ο Λα Βαλέτ θεωρείται ότι είχε μια ερωμένη, την Αικατερίνη που αποκαλούσαν Ελληνίδα και που πιθανόν ήταν μια από τους πολλούς Ροδίτες που εγκαταστάθηκαν στη Μάλτα μαζί με τους Ιππότες το 1530 ή ίσως κόρη ενός, με την οποία απέκτησε έναν παράνομο γιο, τον Μπαρτελεμί. Έχουν βρεθεί αποδεικτικά στοιχεία από τον Τζιοβάνι Μπονέλο που αποδεικνύουν ότι ο Μπαρτελεμί ντε Λα Βαλέτ νομιμοποιήθηκε το 1568 με διάταγμα του βασιλιά Καρόλου Θ' της Γαλλίας.
Θεωρείται επίσης ότι είχε τουλάχιστον μια άλλη κόρη, την Ιζαμπέλα Γκουασκόνι, μετά από μια παράνομη σχέση με τη σύζυγο ενός Ροδίτη ευγενή φλωρεντινής καταγωγής. Η Ιζαμπέλα παντρεύτηκε τον Φλωρεντίνο ευγενή Στέφανο Μπουονακόρσι, αλλά αυτός τη δολοφόνησε στις 31 Ιουλίου 1568, λίγο μετά το γάμο τους. Μετά τη δολοφονία, ο Μπουονακόρσι διέφυγε από το νησί με τον θησαυρό της Ιζαμπέλα και παρόλες τις αναζητήσεις δεν βρέθηκε ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες
Τέταρτο Ράιχ
Το Τέταρτο Ράιχ (Viertes Reich) είναι το υποθετικό μελλοντικό Γερμανικό Ράιχ και διάδοχος του Γ΄ Ράιχ (1933-1945).
Προέλευσης
Ο όρος "Τρίτο Ράιχ" επινοήθηκε από τον Άρτουρ Μέλλερ φαν ντερ Μπρουκ στο βιβλίο Das Dritte Reich του 1923. Ορίζει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (962-1806) ως το "Πρώτο Ράιχ", και τη Γερμανική Αυτοκρατορία (1871-1918) ως "Δεύτερο Ράιχ", ενώ το "Τρίτο Ράιχ" ήταν το ιδανικό κράτος που θα περιλάμβανε όλους τους γερμανικούς λαούς συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας. Στο σύγχρονο πλαίσιο, ο όρος αναφέρεται στην Ναζιστική Γερμανία. Χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί για να νομιμοποιήσουν το καθεστώς τους ως διάδοχο κράτος του Πρώτου και Δεύτερου Ράιχ.
Ο όρος "Τέταρτο Ράιχ" έχει χρησιμοποιηθεί σε μια ποικιλία διαφορετικών τρόπων. Οι νεοναζί έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο για να περιγράψουν την αναβίωση ενός εθνικά καθαρού κράτους, με αναφορά ως επί το πλείστον στη Ναζιστική Γερμανία. Άλλοι έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο υποτιμητικά, όπως οι συνωμοσιολόγοι σαν τους Μαξ Σπάιερς, Πήτερ Λεβέντα και Τζιμ Μαρς, που έχουν χρησιμοποιηθεί για να αναφερθούν σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως μια μυστική συνέχιση των ναζιστικών ιδανικών.
Νεο-Ναζισμός
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της Γερμανίας (1937) Οι νεοναζί οραματίζονται το Τέταρτο Ράιχ ως κράτος που θα συμπεριλαμβάνει τις εξής ιδεολογίες: υπεροχή της άριας φυλής, αντισημιτισμός, ζωτικός χώρος, επιθετικός μιλιταρισμός και ολοκληρωτισμός. Μετά την ίδρυση του Τέταρτου Ράιχ, οι γερμανοί νεοναζί συστήνουν ότι η Γερμανία θα πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και να χρησιμοποιήσει την ιδιότητα ως απειλή για να επαναφέρει τα σύνορα της Γερμανίας όπως ήταν το 1937 (δηλαδή στη μορφή που εμφανίζεται στον παραπάνω χάρτη).
Χρήση του όρου για να απεικονίσει την γερμανική επιρροή στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Μερικοί σχολιαστές σε διάφορα μέρη της Ευρώπης έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο "Τέταρτο Ράιχ" για να τονίσουν την γερμανική επιρροή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αυτή η προοπτική έχει αποκτήσει ιδιαίτερη έλξη στο Ηνωμένο Βασίλειο στην περίοδο πριν το Μπρέξιτ και τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακροδεξιά στη Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικός εθνικισμός Κατηγορία:Νεοναζισμός Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Προτεινόμενες χώρες
Θείος Σαμ
Ο Θείος Σαμ (αγγλικά: Uncle Sam, U.S) είναι μια κοινή εθνική προσωποποίηση της αμερικανικής κυβέρνησης ή των Ηνωμένων Πολιτειών εν γένει, η οποία σύμφωνα με το μύθο, τέθηκε σε χρήση κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812 και υποτίθεται ότι ονομάστηκε έτσι για τον Σάμουελ Γουίλσον. Η πραγματική προέλευση είναι ασαφής. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, ο Θείος Σαμ υπήρξε ένα δημοφιλές σύμβολο της αμερικανικής κυβέρνησης στον αμερικανικό πολιτισμό και μια εκδήλωση πατριωτικού συναισθήματος. Ενώ η μορφή του Θείου Σαμ αντιπροσωπεύει συγκεκριμένα την κυβέρνηση, η θεά Κολούμπια αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως έθνος.
Η πρώτη αναφορά στο Θείο Σαμ στην επίσημη βιβλιογραφία (σε αντίθεση με τις εφημερίδες) ήταν στο αλληγορικό βιβλίο του 1816 Οι Περιπέτειες του Θείου Σαμ στην Αναζήτηση Μετά την Χαμένη Του Τιμή (The Adventures of Uncle Sam in Search After His Lost Honor) από τον Φρέντερικ Ωγκάστους Φίντφαντι (Frederick Augustus Fidfaddy, Esq)." Άλλες πιθανές αναφορές χρονολογούνται στον πόλεμο της αμερικανικής επανάστασης: ένας Θείος Σαμ αναφέρεται ήδη από το 1775, στους αρχικούς στίχους του "Yankee Doodle", αν και δεν είναι σαφές αν αυτή η αναφορά είναι ο Θείος Σαμ ως μια μεταφορά για Ηνωμένες Πολιτείες ή σε ένα πραγματικό πρόσωπο που ονομάζεται Σαμ. Οι στίχοι στο σύνολό τους γιορτάζουν τις στρατιωτικές προσπάθειες του νεαρού έθνους στην πολιορκία των Βρετανών στη Βοστώνη. Η 13η σκηνή είναι:
"Old Uncle Sam come there to change Some pancakes and some onions, For 'lasses cakes, to carry home To give his wife and young ones."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφίσες προπαγάνδας Κατηγορία:Αμερικανοί φανταστικοί χαρακτήρες
Αρετή Θεσσαλονίκης
Η Αρετή είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λοφίσκου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βερτίσκου, του δήμου Λαγκαδά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Αρετή είναι ημιορεινό χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται κοντά στις νότιες υπώρειες του Βερτίσκου και βόρεια της λίμνης Βόλβης, νότια της επαρχιακής εθνικής οδού Λαγκαδά-Σοχού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 425. Απέχει περίπου 42 χλμ ΒΑ. της Θεσσαλονίκης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Τσερνίκ και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρά Ομερλή του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αρετή και το 1931 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λοφίσκου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λοφίσκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βερτίσκου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βερτίσκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαγκαδά.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό ονομαζόταν Τσέρνικ από την εποχή της Τουρκοκρατίας και αποτελούσε μέρος μεγάλου τιμαρίου, ενώ παρήγαγε και ξυλάνθρακα. Το χωριό κατοικήθηκε από πρόσφυγες που έφτασαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως με την παραγωγή καρπουζιών.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Γαλήνη Θεσσαλονίκης
Το χωριό Γαλήνη ανήκει στον δήμο Λαγκαδά και στον νομό Θεσσαλονίκης.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει μόλις 69 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Μέγεθος χαρτιού
μικρογραφία| Μεγέθη χαρτιού A0 έως A8, εγκατάσταση σε φυσικό μέγεθος "Η εισβολή της τετραγωνικής ρίζας" στο μουσείο επιστημών CosmoCaixa Barcelona μικρογραφία|Χάρτης του κόσμου που δείχνει την υιοθέτηση προτύπων μεγεθών χαρτιού Τα πρότυπα μεγέθους χαρτιού διέπουν το μέγεθος των φύλλων χαρτιού που χρησιμοποιούνται ως χαρτί γραφής, χαρτικά, κάρτες και για ορισμένα έντυπα έγγραφα.
Το πρότυπο ISO 216, το οποίο περιλαμβάνει το συνήθως χρησιμοποιούμενο μέγεθος Α4, είναι το διεθνές πρότυπο για το μέγεθος χαρτιού. Χρησιμοποιείται σε όλο τον κόσμο, εκτός από τη Βόρεια Αμερική και μέρη της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, όπου χρησιμοποιούνται μεγέθη χαρτιού της Βόρειας Αμερικής. Το διεθνές πρότυπο για τους φακέλους είναι η σειρά C του ISO 269.
Διεθνή μεγέθη χαρτιού
δεξιά|μικρογραφία| Ένα διάγραμμα μεγεθών που απεικονίζει τη σειρά ISO A και μια σύγκριση με αμερικανικά γράμματα και νομικές μορφές. Το διεθνές πρότυπο μεγέθους χαρτιού είναι το ISO 216. Βασίζεται στο γερμανικό πρότυπο DIN 476 για μεγέθη χαρτιού. Τα μεγέθη χαρτιού ISO βασίζονται όλα σε λόγο διαστάσεων της τετραγωνικής ρίζας 2 ή περίπου 1:1,41421. Υπάρχουν διαφορετικές σειρές, καθώς και αρκετές επεκτάσεις.
Τα ακόλουθα διεθνή μεγέθη χαρτιού περιλαμβάνονται στα Cascading Style Sheets (CSS): A3, A4, A5, B4, B5.
Σειρά Α
Υπάρχουν 11 μεγέθη στη σειρά Α, με ονόματα A0–A10, τα οποία έχουν όλα αναλογία διαστάσεων, όπου a είναι η μεγάλη πλευρά και b η κοντή πλευρά.
Δεδομένου ότι τα μεγέθη της σειράς A μοιράζονται την ίδια αναλογία διαστάσεων ( √2 ), μπορούν να κλιμακωθούν σε άλλα μεγέθη της σειράς Α χωρίς να παραμορφωθούν και δύο φύλλα μπορούν να μικρύνουν για να χωρέσουν ακριβώς σε ένα φύλλο χωρίς περικοπή ή περιθώρια.
Το μέγεθος βάσης Α0 ορίζεται ότι έχει εμβαδόν 1 m. Δεδομένου ενός λόγου διαστάσεων √2, οι διαστάσεις του A0 είναι:
ή, στρογγυλεμένο στο πλησιέστερο χιλιοστό, 1.189 mm επί 841 mm.
Τα μεγέθη σειράς Α σχετίζονται με το ότι η μικρότερη διάσταση ενός δεδομένου μεγέθους είναι η μεγαλύτερη διάσταση του επόμενου μικρότερου μεγέθους και το δίπλωμα ενός φύλλου σειράς Α στη μέση στη μεγαλύτερη διάστασή του —δηλαδή διπλώνοντας το στη μέση παράλληλα με τη μικρή του άκρη— έχει ως αποτέλεσμα δύο μισά που το καθένα έχει το μέγεθος του επόμενου μικρότερου μεγέθους σειράς Α. Ως εκ τούτου, ένα διπλωμένο φυλλάδιο ενός δεδομένου μεγέθους της σειράς Α μπορεί να δημιουργηθεί διπλώνοντας φύλλα του επόμενου μεγαλύτερου μεγέθους στη μέση, π.χ. Τα φύλλα Α4 μπορούν να διπλωθούν για να γίνουν ένα φυλλάδιο Α5. Το γεγονός ότι η κατά το ήμισυ ενός φύλλου με λόγο διαστάσεων √2 έχει ως αποτέλεσμα δύο φύλλα που έχουν και τα δύο λόγο διαστάσεων √2 αποδεικνύεται ως εξής:
όπου a είναι η μεγάλη πλευρά και b η κοντή πλευρά. Ο λόγος διαστάσεων για τις νέες διαστάσεις του διπλωμένου χαρτιού είναι:
Τα πλεονεκτήματα της βάσης ενός μεγέθους χαρτιού σε λόγο διαστάσεων √2 σημειώθηκαν για πρώτη φορά το 1786 από τον Γερμανό επιστήμονα και φιλόσοφο Γκέοργκ Κρίστοφ Λίχτενμπεργκ. Όταν ένα φύλλο διπλώνεται, η αναλογία μήκους προς πλάτος δεν αλλάζει.
Οι μορφές που έγιναν A2, A3, B3, B4 και B5 αναπτύχθηκαν στη Γαλλία, αφού προτάθηκαν από τον μαθηματικό Λαζάρ Καρνό και δημοσιεύθηκαν για δικαστικούς σκοπούς το 1798 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Δρ Βάλτερ Πόρστμαν μετέτρεψε την ιδέα του Λίχτενμπεργκ σε ένα σωστό σύστημα διαφορετικών μεγεθών χαρτιού. Το σύστημα του Πόρστμαν εισήχθη ως πρότυπο DIN (DIN 476) στη Γερμανία το 1922, αντικαθιστώντας μια τεράστια ποικιλία άλλων μορφών χαρτιού. Ακόμη και σήμερα, τα μεγέθη χαρτιού ονομάζονται "DIN A4" σε καθημερινή χρήση στη Γερμανία και την Αυστρία.
Το πρότυπο DIN 476 εξαπλώθηκε γρήγορα σε άλλες χώρες. Πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, είχε υιοθετηθεί από τις ακόλουθες χώρες:
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το πρότυπο υιοθετήθηκε από την Ουρουγουάη (1942), την Αργεντινή (1943) και τη Βραζιλία (1943), και στη συνέχεια διαδόθηκε σε άλλες χώρες.
Μέχρι το 1975, τόσες πολλές χώρες χρησιμοποιούσαν το γερμανικό σύστημα που καθιερώθηκε ως πρότυπο ISO, καθώς και ως επίσημη μορφή εγγράφων των Ηνωμένων Εθνών. Μέχρι το 1977, το Α4 ήταν η τυπική μορφή επιστολών σε 88 από τις 148 χώρες. Σήμερα το πρότυπο έχει υιοθετηθεί από όλες τις χώρες του κόσμου εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Στο Μεξικό, την Κόστα Ρίκα, την Κολομβία, τη Βενεζουέλα, τη Χιλή και τις Φιλιππίνες, η μορφή επιστολών των ΗΠΑ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, παρά την επίσημη υιοθέτηση του προτύπου ISO.
Σειρά Β
δεξιά|μικρογραφία| Ένα διάγραμμα μεγεθών που απεικονίζει τη σειρά ISO B. Τα μεγέθη χαρτιού της σειράς Β είναι λιγότερο συνηθισμένα από τη σειρά Α. Έχουν τον ίδιο λόγο διαστάσεων της σειράς A:
Ωστόσο, έχουν διαφορετική επιφάνεια. Το εμβαδόν των φύλλων της σειράς Β είναι στην πραγματικότητα το γεωμετρικό μέσο των διαδοχικών φύλλων της σειράς Α. Το B1 έχει μέγεθος μεταξύ Α0 και Α1, με εμβαδόν 0,707 m (1⁄√2 m  ). Ως αποτέλεσμα, το B0 έχει πλάτος 1 μέτρο και άλλα μεγέθη της σειράς είναι μισό, τέταρτο ή περισσότερα κλάσματα του μέτρου: γενικά, κάθε μέγεθος Β έχει ακριβώς τη μία πλευρά μήκους Για. Αυτή η πλευρά είναι η κοντή πλευρά για τα B0, B2, B4, κ.λπ., και η μακριά πλευρά για B1, B3, B5, κ.λπ.
Σειρά C
δεξιά|μικρογραφία| Ένα διάγραμμα μεγεθών που απεικονίζει τη σειρά ISO C. Η σειρά C ορίζεται στο ISO 269, το οποίο αποσύρθηκε το 2009 χωρίς αντικατάσταση, αλλά εξακολουθεί να προσδιορίζεται σε πολλά εθνικά πρότυπα. Χρησιμοποιείται κυρίως για φακέλους. Το εμβαδόν των φύλλων της σειράς C είναι ο γεωμετρικός μέσος όρος των εμβαδών των φύλλων της σειράς Α και Β του ίδιου αριθμού. Για παράδειγμα, το εμβαδόν ενός φύλλου C4 είναι ο γεωμετρικός μέσος όρος των εμβαδών ενός φύλλου Α4 και ενός φύλλου Β4. Αυτό σημαίνει ότι το C4 είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από το A4 και ελαφρώς μικρότερο από το B4. Η πρακτική χρήση αυτού είναι ότι ένα γράμμα γραμμένο σε χαρτί A4 χωράει μέσα σε έναν φάκελο C4 και τόσο ο φάκελος A4 όσο και ο φάκελος C4 χωράνε μέσα σε έναν φάκελο B4.
Μεγέθη χαρτιού της Βόρειας Αμερικής
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και οι Φιλιππίνες χρησιμοποιούν κυρίως ένα διαφορετικό σύστημα μεγεθών χαρτιού από τον υπόλοιπο κόσμο. Τα τρέχοντα τυπικά μεγέθη είναι μοναδικά σε αυτές τις χώρες, αν και λόγω του μεγέθους της αγοράς της Βόρειας Αμερικής και του του βαθμού ανάπτυξης του λογισμικού και υλικού εκτύπωσης από την περιοχή, άλλα μέρη του κόσμου έχουν εξοικειωθεί όλο και περισσότερο με αυτά τα μεγέθη (αν και όχι απαραίτητα το χαρτί εαυτό).
Τα Letter, Legal και Ledger/Tabloid είναι μακράν τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα από αυτά για καθημερινές δραστηριότητες και τα μόνα που περιλαμβάνονται στα Cascading Style Sheets (CSS).
Η προέλευση των ακριβών διαστάσεων του χαρτιού μεγέθους Letter χάνεται στην παράδοση και δεν τεκμηριώνεται καλά. Η Αμερικανική Ένωση Δασών και Χαρτιού υποστηρίζει ότι η διάσταση προέρχεται από την εποχή της χειροκίνητης κατασκευής χαρτιού και ότι το μήκος της σελίδας των 11 ιντσών είναι περίπου το ένα τέταρτο του «μέσου μέγιστου τεντώματος των χεριών ενός έμπειρου τεχνίτη». Ωστόσο, αυτό δεν εξηγεί το πλάτος ή την αναλογία διαστάσεων.
Εκτός της Βόρειας Αμερικής, το μέγεθος του γράμματος μπορεί επίσης να είναι γνωστό ως "American Quarto". Αν κάποιος δεχτεί κάποιο κούρεμα, το μέγεθος είναι πράγματι το ένα τέταρτο του παλιού μεγέθους χαρτιού Imperial, γνωστό ως Demy, 17+1/2 ×. Οι κατασκευαστές εκτυπωτών, ωστόσο, αναγνωρίζουν το Quarto με βάση τις ίντσες ως 10 5⁄6 ή 10.83 inch μήκος.
Τα μεγέθη χαρτιού των ΗΠΑ είναι επί του παρόντος στάνταρ στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες μορφές τουλάχιστον στις Φιλιππίνες, στο μεγαλύτερο μέρος της Μεσοαμερικής και στη Χιλή. Οι τελευταίες χρησιμοποιούν US Letter, αλλά το Legal μέγεθός τους έχει ύψος 13 ίντσες (αναγνωρίζεται ως Foolscap από τους κατασκευαστές εκτυπωτών, δηλ. είναι μία ίντσα πιο κοντό από το αντίστοιχο στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνικό σχέδιο Κατηγορία:Γραφική ύλη Κατηγορία:Χαρτί Κατηγορία:Σχεδιασμός βιβλίων
Μπύντινγκεν (Βέλγιο)
Το Μπύντινγκεν (ολλανδικά: Budingen), είναι κωμόπολη του Βελγίου, στο δήμο του Ζαουτλέου της επαρχίας της Φλαμανδικής Βραβάντης.
Πάβεου Φάιντεκ
Ο Πάβεου Φάιντεκ (πολωνικά: Paweł Fajdek) (γενν. 4 Ιουνίου 1989) είναι Πολωνός αθλητής της σφυροβολίας, πεντάκις Παγκόσμιος Πρωταθλητής, Πρωταθλητής Ευρώπης, χάλκινος Ολυμπιονίκης, πολλάκις Πολωνός πρωταθλητής και κάτοχος του πολωνικού ρεκόρ σφυροβολίας ανδρών. Το 2013 έγινε ο νεότερος παγκόσμιος πρωταθλητής στο αγώνισμα. Η προσωπική του καλύτερη ρίψη με 83,93 μέτρα επιτεύχθηκε στις 9 Αυγούστου 2015 στους Αγώνες Μνήμης Γιάνους Κουσοτσίνσκι στο Στσέτσιν.
Μπύντινγκεν (Βέλγιο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Πάβεου Φάιντεκ
Καριέρα
Ο Φάιντεκ εκπροσώπησε την Πολωνία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2008 στο Μπίντγκοστς, τερματίζοντας στην 4η θέση, παρά το γεγονός ότι σημείωσε νέο πολωνικό ρεκόρ νέων με 75,31 μέτρα. Το 2009, κατέλαβε την 8η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στο Κάουνας της Λιθουανίας με ρίψη στα 68,70 μέτρα. Ο Φάιντεκ κατέλαβε την 3η θέση στο Πολωνικό Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς με ρίψη στα 70,86 μέτρα, πίσω από τον πρώην Ολυμπιονίκη και Παγκόσμιο Πρωταθλητή Σίμον Ζιουουκόφσκι και τον Βόιτσεχ Κοντρατόβιτς. Το 2010, κατέκτησε άλλο ένα χάλκινο μετάλλιο στο εθνικό πρωτάθλημα, αυτή τη φορά με ρίψη στα 73,85 μέτρα. Αργότερα την ίδια χρονιά, βελτίωσε το προσωπικό του ρεκόρ με 76,07, αρκετά καλό για την 35η θέση στον κόσμο.
Ο Φάιντεκ συνέχισε να βελτιώνεται το 2011, τερματίζοντας δεύτερος στο Ευρωπαϊκό Ομαδικό Πρωτάθλημα στη Στοκχόλμη με νέο προσωπικό ρεκόρ με 76,98 μέτρα. Βελτιώθηκε περαιτέρω στο 78,13 στη Μαδρίτη, κερδίζοντας μεταξύ άλλων τον κυρίαρχο Ολυμπιονίκη, Πρίμοζ Κόζμους από τη Σλοβενία. Ήταν νικητής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 στην Οστράβα της Τσεχίας, νικώντας τον δεύτερο Χαβιέρ Θιενφουέγκος με διαφορά 5,5 μέτρων, για να καταγράψει ακόμη ένα προσωπικό ρεκόρ με 78,54 μέτρα. Κυριάρχησε επίσης στην Πανεπιστημιάδα του 2011 στη Σεντσέν, κερδίζοντας το χρυσό με 78.14 μέτρα, περισσότερα από 4 μέτρα μπροστά από τον δεύτερο, Μαρτσέλ Λομνίτσκι. Μια εβδομάδα αργότερα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Ντέγκου, ωστόσο, έριξε μόλις 75.20 μέτρα και τερμάτισε ενδέκατος.
Ο Φάιντεκ πέρασε για πρώτη φορά τα 80 μέτρα σε συνάντηση στην Οστράβα το Μάιο του 2012, τερματίζοντας δεύτερος πίσω από Ούγγρο Κρίστιαν Παρς. Στον επόμενο αγώνα του στο Μοντρέιγ έσπασε ένα ακόμη ατομικό ρεκόρ με 81,39 μέτρα, αυτή τη φορά κερδίζοντας την Παρς.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, κέρδισε το πρώτο του ολυμπιακό μετάλλιο (χάλκινο) στη σφυροβολία με ρίψη στα 81,53 μέτρα, τερματίζοντας πίσω από τους Βόιτσεχ Νοβίτσκι και Έιβιντ Χένρικσεν.
Το 2022, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2022 με ρίψη στα 81,98 μέτρα, ο Φάιντεκ έγινε μόλις ο δεύτερος αθλητής στην ιστορία που κέρδισε πέντε συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στη διοργάνωση, μετά τον αθλητή του άλματος επί κοντώ Σεργκέι Μπούμπκα, ο οποίος τελικά κέρδισε έξι συνεχόμενους τίτλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της σφυροβολίας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2011 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2015 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2017 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Πολωνοί χάλκινοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Χάλεν (Βέλγιο)
Το Χάλεν (ολλανδικά: Halen) είναι πόλη του Βελγίου, στην επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 36,29 χμ² και πληθυσμό 9.461 κατοίκους (2018).
Ο δήμος αποτελείται από τους ακόλουθους υποδήμους: Χάλεν, Λοκσμπέργκεν και Ζέλεμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Χριστόφορος του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ
Ο Χριστόφορος, γερμ. Christoph (20 Μαρτίου 1552 - 21 Απριλίου 1592) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1576-1592).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Α΄ κόμη του Χοεντσόλερν και της Άννας, κόρης του Ερνέστου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Το 1592 απεβίωσε στο Χάιγκερλοχ σε ηλικία 40 ετών. Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης-Χριστόφορος και μετά ο Κάρολος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1577 την Αικατερίνη, κόρη του Χριστοφόρου βαρόνου του Βέλσπερκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Πολίτμπιρο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης
Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ρωσικά: Политическое бюро Центрального комитета Коммунистической партии Советского Соююза, ρωσικά: Политическое бюро ЦК КПСС, ελληνικά: Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΣΕ), γνωστό ως Πολίτμπιρο (ρωσικά: Политбюро, ), υπήρξε το ανώτατο πολιτικό σώμα διαμόρφωσης και άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής του ΚΚ στη Σοβιετική Ένωση. Μεταξύ των ετών 1952 και 1966 είχε αντικατασταθεί από το ευρύτερης σύνθεσης όργανο με την ονομασία Πρεζίντιουμ (ρωσικά: Президиум, Προεδρείο).
Αρμοδιότητες
Το Πολίτμπιρο αποτελούνταν από κορυφαία στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ. Στη θεωρία, λειτουργούσε ως το πολιτικό γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής και ήταν εκλεγμένο από αυτή με σκοπό την καθοδήγηση του κόμματος κατά τις συνεδριάσεις της επιτροπής. Το Πολίτμπιρο ήταν θεωρητικά υπεύθυνο για την Κεντρική Επιτροπή και τα μέλη του υπόκειντο στην Κεντρική Επιτροπή.
Ιστορική εξέλιξη
Το 1917, ο Λένιν είχε δημιουργήσει ένα πολιτικό γραφείο για την καθοδήγηση της Επανάστασης, αλλά ο θεσμός αυτός πέθανε πριν την τελική νίκη των Κομμουνιστών και τα πολιτικά ζητήματα συνέχιζαν να καθορίζονται από την Κ.Ε. Παρ'όλα αυτά, για πρακτικούς λόγους που είχαν να κάνουν με την τότε πολεμική κατάσταση, συνήθως μόνο τα μισά μέλη της συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της Κ.Ε., παρά το σημαντικό ρόλο που αυτή κατείχε.
Το 8ο Συνέδριο του Κόμματος το 1919 επιλήφθηκε του θέματος και ουσιαστικά επανέφερε το θεσμό του Λένιν, που έμελε να γίνει το κεντρικό όργανο εξουσίας της Σοβιετικής Ένωσης. Το συνέδριο έδωσε εντολή στην κεντρική επιτροπή να διορίσει πενταμελή επιτροπή του Πολίτμπιρο ώστε να μπορεί να αποφασίζει για επείγοντα θέματα που δεν μπορούσαν να περιμένουν τις τακτικές συνελέυσεις της Κ.Ε. Η πρώτη επιτροπή του Πολίτμπιρο αποτελούνταν από τους Βλαντιμίρ Λένιν, Λέον Τρότσκι, Ιωσήφ Στάλιν, Λεβ Κάμενεφ και Νικολάι Κρετσίνσκι.
Στα χρόνια του Στάλιν, η διαδικασία εκλογής της ηγεσίας του κόμματος οργανώθηκε με καθαρά ιεραρχικά κριτήρια από τη Γενική Γραμματεία η οποία καθόριζε τη σύνθεση της Κεντρικής Επιτροπής αλλά και του Πολίτμπιρο, αντί για το αντίθετο. Μετά το θάνατο του Στάλιν, η εξουσία της Γενικής Γραμματείας μειώθηκε αισθητά και η εκλογή του Πολίτμπιρο έγινε ξανά ζήτημα ισορροπιών και συμμαχιών των ηγετικών μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος, τουλάχιστον μέχρι ο εκάστοτε νέος ηγέτης (Γενικός Γραμματέας) σταθεροποιήσει τη θέση του.
Δομή
Το Πολίτμπιρο είχε μόνιμα αλλά και υποψήφια (χωρίς δικαίωμα ψήφου) μέλη. Το μέγεθός του δεν ήταν πάντοτε σταθερό, αλλά συνήθως αποτελούνταν από 14 πλήρη και 8 υποψήφια μέλη. Αν και το Πολίτμπιρο δεν είχε επίσημη ηγετική θέση, ο Γενικός Γραμματέας που ήταν και πρόεδρος της Κ.Ε. λειτουργούσε ως de facto πρόεδρος του σώματος. Στην πράξη, τα πιο ισχυρά πρόσωπα του Πολίτμπιρο ήταν επίσης μέλη της Γενικής Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος και, κατ’επέκταση, όσοι δεν διέθεταν την ιδιότητα του μέλους και των δυο σωμάτων είχαν μικρότερη επιρροή στις λειτουργίες του Πολίτμπιρο.
Για να αποφευχθούν οι πολιτικές κόντρες και οι φράξιες κατά τη διάρκεια των συνελεύσεών του, το Πολίτμπιρο ενθάρρυνε τα στελέχη του να μοιράζουν τις διαφωνίες και ενστάσεις του πριν τη συγκέντρωσή τους.
Διάλυση
Το 1990, το 28ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης συμφώνησε στη μεταφορά των εξουσιών του Πολίτμπιρο στο Συνέδριο των Αντιπροσώπων του Λαού και το Ανώτατο Σοβιέτ. Ως αποτέλεσμα, ο ρόλος του Πολίτιμπιρο στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής μειώθηκε σημαντικά. Το Πολίτμπιρο έπαψε να υπάρχει τον Αύγουστο του 1991, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα αποκλείστηκε από την εξουσία με το Πραξικόπημα του Αυγούστου.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Μεγάλος Γκέτε
Ο Μεγάλος Γκέτε (ολλανδικά: Grote Gete, γαλλικά: Grande Gette, βαλλωνικά: Djåçe) είναι ποταμός του Βελγίου, με μήκος 51 χιλιόμετρα. Πηγάζει στην πόλη του Περουέ, ρέει μέσω των επαρχιών της Βαλλωνικής Βραβάντης και της Φλαμανδικής Βραβάντης, και τελικά εκβάλλει στο Γκέτε κοντά στην πόλη του Μπύντινγκεν.
Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου
Λιμπόχοβο
Η Λιμποχόβα (Libohovë, ελληνικά: Λιμπόχοβο) είναι πόλη και δήμος στη νότια Αλβανία. Βρίσκεται κάτω από το κάστρο του Λιμποχόβου και από τον κεντρικό δρόμο υπάρχει θέα προς την κοιλάδα του Δρίνου. Το Λιμπόχοβο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μπουρέτο. Η περιοχή αποτελεί τμήμα του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου Ζαγορίου.
Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Κέντρο Λιμπόχοβο, Λιμπόχοβο, και Ζαγόρι, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Λιμπόχοβο. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 3.667 κάτοικοι (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 248,24 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 1.992 κάτοικοι.
Ιστορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα παρουσιάζουν στοιχεία για έναν πολύ αρχαίο οικισμό ο οποίος έφθασε στο αποκορύφωμά του τον 17ο αιώνα. Ίσως πρόκειται για την ακριβή τοποθεσία της πρώην καθολικής Αρχιεπισκοπής της Αδριανούπολης στην Ήπειρο, της σημερινής Δρόπολης. Στα τέλη του 17ου αιώνα, ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή πέρασε από τη Λιμπόχοβο σημειώνοντας ότι κατοικούνταν από μουσουλμάνους Αλβανούς και είχε 200 οικίες, τζαμί, προσευχητάριο, πανδοχείο και μικρό λουτρό.
Είναι η πατρίδα μιας γνωστής αλβανικής οικογένειας ευγενών, η οποία έχει το όνομα της πόλης. Πριν από την κομμουνιστική περίοδο, είχαν σημαντική επιρροή στην πολιτική της χώρας. Το κάστρο είναι σημαντικό οχυρό με τέσσερις πολυγωνικούς πύργους στις γωνίες και έναν τοίχο που περιβάλλει μια μεγάλη αυλή. Η αδελφή του Αλή Πασά Τεπελενλή, Χαϊνίτσα, παντρεύτηκε ένα από τα σημαντικότερα μέλη της οικογένειας Λιμποχόβα και το κάστρο ήταν η προίκα που της έδωσε ο Αλή Πασάς. Στο κέντρο της πόλης βρισκόταν ένα γηραιό πλατάνι γύρω από το οποίο βρίσκεται ένα μπαρ-εστιατόριο. Στο κέντρο βρίσκεται επίσης το σπίτι του Μυφίτ Λιμποχόβα (1876–1927), γνωστού πολιτικού, ο πρώτος υπουργός Εσωτερικών και Εξωτερικών Υποθέσεων της Αλβανικής Κυβέρνησης του 1912.
Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου (20ός αιώνας), το Λιμπόχοβο ήταν ένας καλά υδροδοτημένος, μεγάλος και εύπορος οικισμός ευρισκόμενος ανάμεσα σε εκτεταμένους ελαιώνες, έχοντας 500 οικίες. Οι κάτοικοι της μιλούσαν αλβανικά και ήταν κυρίως μουσουλμάνοι. Το Λιμπόχοβο ήταν κέντρο του μουσουλμανικού σουφιστικού μπεκτασικού τάγματος με αρκετούς τεκέδες να βρίσκονται στη Δρόπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Αργυροκάστρου
Κατάθεση BNA
Τα ATM (Αυτόματες Ταμειολογιστικές Μηχανές) που δέχονται καταθέσεις BNA (Bunch Note Acceptor) είναι νέας γενιάς, ασφαλή ΑΤΜ που έχουν την λειτουργική ικανότητα να δέχονται καταθέσεις σε δεσμίδα χαρτονομισμάτων σε πραγματικό χρόνο χωρίς την ανάγκη χρήσης φακέλου. Εφόσον γίνει η κατάθεση το ΑΤΜ υπολογίζει το χρηματικό ποσό που έχει κατατεθεί και τα χαρτονομίσματα επικυρώνοντα ως προς την γνησιότητα τους. Ο πελάτης πρωτίστως ερωτάται για το ποσό που έχει καταθέσει (για να επαληθευτει το ποσό της κατάθεσης) και σε δεύτερο βήμα το χρηματικό ποσό πιστώνεται άμεσα στον λογαριασμό του χωρίς valuer.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
What is BNA deposit?
Κατάθεση μετρητών με αυτόματη πίστωση (Βιντεο)
ΑΤΜ Τραπεζας Πειραιως με online καταθετήριο.
Μικρός Γκέτε
Ο Μικρός Γκέτε (ολλανδικά: Kleine Gete, γαλλικά: Petite Gette, βαλλωνικά: Djåçlete) είναι ποταμός του Βελγίου, με μήκος 36 χιλιόμετρα. Πηγάζει στην πόλη του Ραμιγί, ρέει μέσω των επαρχιών της Βαλλωνικής Βραβάντης και της Φλαμανδικής Βραβάντης, και τελικά εκβάλλει στο Γκέτε κοντά στην πόλη του Μπύντινγκεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου
Κέτσινγκεν
Το Κέτσινγκεν (ολλανδικά: Ketsingen), είναι χωρίο της κωμόπολης του Μπεργκ, στο δήμο του Τόνγκερεν της επαρχίας της Λιμβουργίας (Βέλγιο). Έχει έκταση 0,41 χμ² και πληθυσμό 273 κατοίκους (2017).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Κάρολος του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ
Ο Κάρολος, γερμ. Karl (1588 - 9 Μαρτίου 1634) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1623-1634).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστοφόρου κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Αικατερίνης, κόρης του Χριστοφόρου βαρόνου του Βέλσπερκ.
Το 1634 απεβίωσε στο Ιουμπερλίνγκεν σε ηλικία 46 ετών. Ήταν άτεκνος και το Χαίγκερλοχ περιήλθε στον εξάδελφό του Ιωάννη πρίγκιπα του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν του πρεσβύτερου κλάδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ιωάννης Χριστόφορος του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ
Ο Ιωάννης-Χριστόφορος (γερμ. Johann-Cristoph, 1586 - 1620) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1592-1623).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστοφόρου κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Αικατερίνης, κόρης του Χριστοφόρου, βαρόνου του Βέλσπερκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία-Ελισάβετ, κόρη του Καρόλου Β΄, κόμη του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Εύανδρος (φιλόσοφος)
Ο Εύανδρος από τη Φώκαια ή τη Φωκίδα, ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και σχολάρχης της Ακαδημίας Πλάτωνος μαζί με τον Τηλεκλή. Διαδέχτηκε τον Λακύδη του οποίου ήταν και μαθητής χωρίς τις τυπικές διαδικασίες εκλογής που ήταν τότε συνηθισμένες. Ο Τηλεκλής και ο Εύανδρος είχαν αναλάβει ατύπως τη διοίκηση της Ακαδημίας τα τελευταία δέκα χρόνια της σχολαρχίας του Λακύδη (215 π.Χ. με 205) λόγω σοβαρής ασθένειας του. Ο Τηλεκλής πέθανε περίπου το 167 π.Χ. και ο Εύανδρος συνέχισε για λίγα χρόνια ακόμη ως επικεφαλής της Ακαδημίας. Τον διαδέχθηκε ο μαθητής του Ηγυσίνος. Σχετικά με τα γραπτά και τις απόψεις του Εύανδρου δεν γνωρίζουμε τίποτα μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Στρέλτσι
μικρογραφία|250εσ|Φρουροί στρέλτσι Οι στρέλτσι (ρωσικά: Стрельцы,, κυριολεκτικά: σκοπευτές) ήταν ρωσική φρουρά που έδρασε από το 16ο έως τις αρχές του 18ου αιώνα, οπλισμένη με πυροβόλα όπλα. Αυτό το τακτικό τμήμα ενίσχυε τη στρατιωτική πολιτοφυλακή (поместное войско) που κινητοποιούνταν κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Τόνγκερεν
Το Τόνγκερεν (ολλανδικά: Tongeren, γαλλικά Tongres), είναι πόλη του Βελγίου, στην επαρχία της Λιμβουργίας. Έχει έκταση 87,56 χμ² και πληθυσμό 31.032 κατοίκους (2018).
Στρέλτσι
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Τόνγκερεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Ηγησίνους
Ο Ηγησίνους ο Περγαμηνός (ή Ηγησίνοος, κατά τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα Ηγησίλαος) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος από την Πέργαμο. Διατέλεσε σχολάρχης της Ακαδημίας Πλάτωνος γύρω στο 160 π.Χ. ως το θάνατό του (το αργότερο το 155 π.Χ.), διαδεχόμενος τον δάσκαλό του Εύανδρο, ενώ μαθητής και διάδοχός του ήταν ο Καρνεάδης ο Κυρηναίος. Σχετικά με τα γραπτά και τις απόψεις του Ηγησίνοος, πέραν του ότι πιθανότατα ανήκε στη Σχολή των Σκεπτικών, δεν γνωρίζουμε σήμερα τίποτα.
Πηγές
Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Περγαμηνοί
Γέκερ
Ο Γέκερ ή Ζερ (ολλανδικά: Jeker, γαλλικά: Geer, βαλλωνικά: Djer) είναι ποταμός του Βελγίου και της Ολλανδίας, με μήκος 65 χιλιόμετρα. Πηγάζει στην πόλη του Λανς-Σαιν-Σερβαί, ρέει μέσω των επαρχιών της Λιέγης και της Βελγικής Λιμβουργίας, και τελικά εκβάλλει στο Μεύση κοντά στην πόλη του Μάαστριχτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου
Ούλεμιστε (λίμνη)
Η λίμνη Ούλεμιστε (εσθονικά: Ülemiste) είναι λίμνη της Εσθονίας, η οποία περιβάλλει την πρωτεύουσά της Τάλιν. Η Ούλεμιστε είναι η κύρια πηγή υδροδότησης του Τάλιν. Το αεροδρόμιο του Τάλιν βρίσκεται στην ανατολική ακτή της λίμνης ενώ στη βόρεια ακτή της υπάρχει μονάδα επεξεργασίας νερού της AS Tallinna Vesi, της κύριας εταιρείας ύδρευσης του Τάλιν, της οποίας το 90% του πόσιμου νερού προέρχεται από τη λίμνη. Στις 18 Μαρτίου του 2010 ένα αεροσκάφος DHL Antonov An-26 πραγματοποίησε επείγουσα προσγείωση στην παγωμένη λίμνη Ούλεμιστε. Περίπου ένας τόνος καυσίμου διέρρευσε από αυτό στη λίμνη και δύο μέλη του πληρώματος τραυματίστηκαν. Τελικώς κατορθώθηκε να καθαριστεί όλη η ρύπανση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Εσθονίας
Λιβάρτζι
Με την ονομασία Λιβάρτζι μπορεί να αναφέρονται οι εξής οικισμοί:
Νέος Οικονομικός Μηχανισμός
Ο Νέος Οικονομικός Μηχανισμός (συντ.ΝΟΜ) (Ουγγρικά : Új gazdasági mechanizmus) ήταν μια σημαντική οικονομική μεταρρύθμιση που ξεκίνησε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας το 1968. Μεταξύ 1972 και 1978, περιορίστηκε από τις επικρατούσες συνθήκες αλλαγής της πολιτικής του Ανατολικού Μπλοκ. Κατά την επόμενη δεκαετία, μέχρι τις επαναστάσεις του 1989, οι αρχές του ΝΟΜ συνέχισαν να επηρεάζουν την ουγγρική οικονομία, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου το όνομα "ΝΟΜ" δεν τονίζονταν. Λόγω του ΝΟΜ, η Ουγγαρία στη δεκαετία του 1980 είχε υψηλότερο δείκτη μηχανισμών αγοράς προς τον κεντρικό σχεδιασμό από οποιαδήποτε άλλη οικονομία του Ανατολικού Μπλοκ. Η αναλογία ήταν διαφορετική σε βαθμό που ήταν πολιτικά δύσκολο να επιτευχθεί στη σοβιετική σφαίρα επιρροής λόγω του ιδεολογικού μείγματος που απαιτούσε. Η ουγγρική οικονομία υπό την επήρεια των αρχών του ΝΟΜ θεωρήθηκε ευρέως ότι ξεπερνούσε τις άλλες οικονομίες του Ανατολικού Μπλοκ, καθιστώντας την Ουγγαρία «τον πιο ευτυχισμένο στρατώνα» στον κομμουνισμό. Πολλοί Σοβιετικοί και Ανατολικοευρωπαίοι απόλαυσαν να πηγαίνουν στην Ουγγαρία (για παράδειγμα, σε εργασίες ή σε διακοπές) λόγω του οικονομικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος εκεί.
Οι εντάσεις και οι αρμονίες μεταξύ των μηχανισμών της αγοράς και του κεντρικού σχεδιασμού, χωρίς κανέναν αποκλειστικό έλεγχο, ήταν μια πολυετής πρόκληση σε όλες τις κοινωνίες που μετριάζαν τον καπιταλισμό με τον σοσιαλισμό ή το αντίστροφο. Κατά κάποιο τρόπο, η οικονομική μεταρρύθμιση της Ουγγαρίας διοχέτευε συγκρίσεις με την κινεζική οικονομική μεταρρύθμιση, με την έννοια ότι και οι δύο ήταν ποιοτικές προκλήσεις για ένα σταλινικό τύπο συστήματος - και έτσι ότι τέτοιες μεταρρυθμίσεις δεν ήταν πολιτικά εφικτές στο μεγαλύτερο μέρος του Ανατολικού Μπλοκ.
Μεταρρύθμιση
Στις 7 Μαΐου 1966, η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος ανακοίνωσε τα σχέδια του Κάνταρ για τη μεταρρύθμιση της οικονομίας, γνωστό ως Νέος Οικονομικός Μηχανισμός (ΝΟΜ). Η μεταρρύθμιση θεωρείται ως «η πιο ριζοσπαστική μεταπολεμική αλλαγή» οποιασδήποτε χώρας της Κομέκον. Το σχέδιο, το οποίο έγινε επίσημο την 1η Ιανουαρίου 1968, ήταν μια σημαντική αλλαγή στην αποκέντρωση, και σε μια προσπάθεια να ξεπεραστούν οι αναποτελεσματικές ενέργειες του κεντρικού σχεδιασμού. Ο ΝΟΜ αντιπροσώπευε μια απομάκρυνση από το σοβιετικό οικονομικό σύστημα των υποχρεωτικών δεικτών υπέρ μιας πολιτικής που αναφέρει τα κέρδη ως κύριο στόχο της επιχείρησης. Η νέα οικονομική πολιτική ήταν μια «ολοκληρωμένη μεταρρύθμιση του οικονομικού συστήματος», δημιουργώντας σχέσεις αγοράς μεταξύ επιχειρήσεων, χρησιμοποιώντας τις τιμές ως κατανεμητικές λειτουργίες και επιχειρήσεις που ανταποκρίνονταν στις τιμές για μεγιστοποίηση των κερδών και χρησιμοποιώντας τα κέρδη για τον προϋπολογισμό νέων επενδύσεων.
Επιχειρήσεις
Το έγγραφο της Κεντρικής Επιτροπής στις 7 Μαΐου 1966 περιγράφει λεπτομερώς τις αλλαγές στον ρόλο της εταιρείας στο πλαίσιο της νέας οικονομικής πολιτικής. Η μεταρρύθμιση έδωσε στους παραγωγούς την ελευθερία να αποφασίσουν τι και πόσο παράγουν και τι να προσφέρουν προς πώληση και να δημιουργήσουν εμπορικές ή συνεργατικές σχέσεις. Οι αγοραστές είχαν επίσης την ελευθερία να επιλέγουν μεταξύ εγχώριων αγαθών και εισαγωγών. Επιπλέον, δόθηκε μεγαλύτερη αυτονομία στις επιχειρήσεις για την πραγματοποίηση επενδύσεων και την πρόσληψη εργαζομένων. Όπως υπαγορεύεται από την Κεντρική Επιτροπή, η επιτυχία μετράται από την κερδοφορία μιας εταιρείας. Η αποκεντρωμένη δομή του Νέου Οικονομικού Μηχανισμού σημείωσε βελτίωση στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, επιτρέποντας τη λήψη βασικών αποφάσεων σε τοπικό επίπεδο χωρίς να χρειάζεται να διαβιβαστούν πληροφορίες προς τα πάνω για μια πιο συγκεντρωτική απόφαση. Η ουγγρική κυβέρνηση έλαβε το 50,5% (επιχειρήσεις 49,5%) των επενδυτικών αποφάσεων για τα 68 δισεκατομμύρια φιορίνια που επενδύθηκαν το 1968, ενώ το 1974 οι επιχειρήσεις αντιπροσώπευαν το 53,1% των αποφάσεων για τα 128 δισεκατομμύρια φιορίνια που επενδύθηκαν.
Τιμές
Ο Νέος Οικονομικός Μηχανισμός στόχευε επίσης στη δημιουργία πιο ενεργού ρόλου για τις τιμές. Εφαρμόστηκε ένα σύστημα ελεύθερων τιμών που αντικατοπτρίζε τις συνθήκες της αγοράς. Η κυβέρνηση ήθελε μια ευελιξία, αλλά και την καταπολέμηση του πληθωρισμού. Για να το πράξει αυτό, εισήγαγε μια νέα πρακτική ελέγχου τιμών που δηλώνε την τιμή ενός αντικειμένου ως σταθερή, περιορισμένη ή ελεύθερη.
Η μεταρρύθμιση των τιμών επέτρεψε στις τιμές να αντανακλούν καλύτερα το κόστος παραγωγής και την αποτίμηση από την αγορά, και να αντιστοιχούν πιο στενά σε «κάποιο μέτρο κοινωνικά απαραίτητων εισροών», συμβάλλοντας στην επίτευξη ισορροπίας στην αγορά.
Εξωτερικό εμπόριο
Ο στόχος του Νέου Οικονομικού Μηχανισμού συνίστατο στη βελτίωση της οικονομίας της Ουγγαρίας ώστε η Ουγγαρία να συμβάλει σοβαρά στη διεθνή οικονομία. Το 1966 η Σοβιετική Ένωση αντιπροσώπευε το 32% των εξαγωγών της Ουγγαρίας και το 29% των εισαγωγών της. Από τις εξαγωγές της Ουγγαρίας προς τις Δυτικές Ανεπτυγμένες Χώρες, το 42,7% ήταν τρόφιμα και ζωντανά ζώα και το 43,5% μεταποιημένα αγαθά. Εν τω μεταξύ, το εμπόριο με τις Σοσιαλιστικές Χώρες αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από κατασκευασμένα προϊόντα (81,3%). Αντίθετα, οι εισαγωγές της Ουγγαρίας από τη Δύση ήταν κατά κύριο λόγο κατασκευασμένα προϊόντα (70,6%). Λόγω του προϋπάρχοντος συστήματος ποσοστώσεων που έδινε έμφαση στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα, τα ουγγρικά προϊόντα ήταν κατώτερα και δεν πληρούσαν τα δυτικά τεχνολογικά πρότυπα.
Η αποκέντρωση έδωσε στις επιχειρήσεις την ευκαιρία να ευθυγραμμιστούν καλύτερα με την παγκόσμια αγορά, δίνοντάς τους μεγαλύτερη ελευθερία να αποφασίσουν σε ποια προϊόντα και τεχνολογίες θα επενδύσουν και θα κατασκευάσουν. Επιπλέον, οι εταιρείες πληρώθηκαν για εξαγωγές σε ουγγρικό νόμισμα ισοδύναμο με το ξένο νόμισμα που κέρδισαν, καθώς η κυβέρνηση είχε ως στόχο τη συμμετοχή επιχειρήσεων σε ξένες αγορές και τη βελτίωση της ποιότητας των παραγόμενων αγαθών. Το νέο σχέδιο καθιέρωσε άμεσες συνδέσεις μεταξύ ξένων και εγχώριων αγορών βάσει κατάλληλης συναλλαγματικής ισοτιμίας. Το κύριο μέλημα του Νέου Οικονομικού Μηχανισμού ήταν η βελτίωση του εξωτερικού εμπορίου και η δημιουργία σχέσης μεταξύ επιτυχίας στις εξαγωγές και κερδοφορίας μιας εταιρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ουγγαρίας
Ναύσταθμος Μπαρτίν
Ο Ναύσταθμος Μπαρτίν (τουρκικά: Bartın Deniz Üssü) είναι βάση υποβρυχίων του τουρκικού ναυτικού στη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας στην επαρχία Μπαρτίν στα βόρεια της Τουρκίας. Η βάση υπάγεται στην τουρκική διοίκηση της Βόρειας Θάλασσας. Βρίσκεται 9,8 χλμ. στα βορειοδυτικά του Μπαρτίν. Το στέγαστρο υποβρυχίων, δίπλα στο λιμάνι του Μπαρτίν, χτίστηκε από το 1960 έως το 1965 από την τουρκική κατασκευαστική εταιρεία STFA για να δώσει υπόγειο καταφύγιο στα υποβρύχια του Τουρκικού Ναυτικού.
Αναφορές
Μπαρτίν Κατηγορία:Επαρχία Μπαρτίν
Αγρίππας
Το αρχαίο ελληνικό όνομα Αγρίππας μπορεί να αναφέρεται στους: