cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύστημα Πέντε Βουνών
Οι ναοί Τζισέτσου
Το Τζισέτσου, η δεύτερη βαθμίδα του συστήματος των Πέντε Βουνών, δημιουργήθηκε, για να βρίσκεται ιεραρχικά κάτω από το Γκοζάν, αλλά αναπτύχθηκε αργά προς ένα ανεξάρτητο σύστημα. Οι ναοί αυτής της τάξης ήταν γενικά ισχυροί θεσμοί μεγάλου κύρους και έπρεπε να βοηθήσουν τη στρατιωτική κυβέρνηση οικονομικά και με άλλους τρόπους.
Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του Κένμου, ναοί όπως ο Τζόμιο-τζι στην επαρχία Σαγκάμι και Μάντζου-τζι στην επαρχία Μπούνγκο ήταν ήδη μέρος του συστήματος, το οποίο επομένως θεωρείται ότι γεννήθηκε κατά την ύστερη περίοδο Καμακούρα. Τίποτα άλλο δεν είναι ωστόσο γνωστό για τον χαρακτήρα και τη δομή του συστήματος εκείνη την εποχή. Το 1341 το σύστημα περιελάμβανε τους Τζόμιο-τζι, Ζένκο-τζι, Τόσο-τζι και Μάντζου-τζι στην επαρχία Σαγκάμι, Μάντζου-τζι, Σίννιο-τζι και Ανκόκου-τζι στην επαρχία Γιαμασίρο, Τσοράκου-τζι στην επαρχία Κοζούκε, Σοφούκου-τζι στην επαρχία Τσικούζεν και Μάντζου-τζι στο Μπούνγκο.
Μετά από πολλές αλλαγές, το 1386 το σύστημα χωρίστηκε στη μέση μεταξύ του Καντό Τζισέτσου, δηλαδή των ναών κάτω από το Καμακούρα Γκοζάν, και του Κιότο Τζισέτσου, δηλαδή των ναών κάτω από το Κιότο Γκοζάν.
Οι ναοί Κιότο Τζισέτσου ήταν τότε οι εξής: Τότζι-ιν, Ρίνσεν-τζι, Φούμον-τζι, Σίννιο-τζι, Ανκόκου-τζι, Χόντο-τζι, Κοκάκου-τζι, Μιόκο-τζι, Νταϊτόκου-τζι και Ριούσο-τζι.
Οι Καντό Τζισέτσου ήταν οι εξής: Ζένκο-τζι, Ζουίσεν-τζι, Τόσο-τζι, Μάντζου-τζι, Ταϊκέι-τζι, Ζενπούκου-τζι και Χόσεν-τζι στο Σαγκάμι, Κοσέι-τζι στην επαρχία Μούτσου, Τόζεν-τζι στην επαρχία Μουσάσι και Τσοράκου-τζι στο Κοζούκε.
Αργότερα, ο όρος Τζισέτσου έχασε την αρχική του σημασία και έγινε απλώς ένας βαθμός. Κατά συνέπεια, στα τέλη του Μεσαίωνα περιλάμβανε πάνω από 60 ναούς.
Οι ναοί Σοζάν
Η τρίτη και χαμηλότερη βαθμίδα ήταν αυτή του επονομαζόμενου Σοζάν, που μερικές φορές ονομάζεται επίσης κασσάτσου, κοσάτσου ή κασσέτσου (甲刹) ως η αντίστοιχη βαθμίδα του συστήματος ναών, που χρηματοδοτείται από την Κίνα. Ωστόσο, αυτοί οι τελευταίοι όροι χρησιμοποιούνται συνήθως μόνο γραπτώς για κομψότητα. Ο όρος στην Κίνα σήμαινε «πρώτος στη σειρά» σε μια συγκεκριμένη επαρχία, αλλά στην Ιαπωνία αυτή η έννοια χάθηκε.
Γνωρίζουμε ότι το 1321 ο ναός Σούτζου-τζι της επαρχίας Σαγκάμι και το 1230 ο ναός Τζούσο-τζι της επαρχίας Χίγκο ήταν μέρος του συστήματος, το οποίο επομένως πρέπει να είναι παλαιότερο. Περισσότεροι ναοί από όλα τα μέρη της χώρας προστέθηκαν αργότερα κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του Κένμου. Σε αντίθεση με τους Γκοζάν και τους Τζισέτσου, οι Σοζάν δεν ταξινομήθηκαν ιεραρχικά και δεν υπήρχαν όρια στον αριθμό τους, ο οποίος κατά συνέπεια αυξήθηκε έως ότου περισσότεροι από 230 ναοί ανήκαν στο σύστημα. Ένας αρχιερέας Ζεν (jūji (住持) στην καριέρα του συνήθως ανέβαινε από το σύστημα Σοζάν στο Τζισέτσου και τελικά στο Γκοζάν.
Ρίνκα
Εκτός από τους ναούς Γκοζάν, υπήρχαν επίσης πολλοί άλλοι στις επαρχίες που ονομάζονταν Ρίνκα (Rinka) (林下, το δάσος κάτω), ανάμεσά τους ο Εϊχέι-τζι του Σότο, που ιδρύθηκε από τον Ντόγκεν και οι Νταϊτόκου-τζι, Μιόσιν-τζι και Κόγκεν-τζι της σχολής Ρινζάι, οι οποίοι δεν ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο του κράτους. Κατά τον Μεσαίωνα της Ιαπωνίας, τα μοναστήρια Ρίνκα ήταν ο άλλος κύριος κλάδος του Ζεν. Σε αντίθεση με τους ναούς των Πέντε Βουνών, έδιναν λίγη έμφαση στην κινεζική κουλτούρα, διοικούνταν από λιγότερο μορφωμένους μοναχούς, που προτιμούσαν το ζαζέν και το κοάν από την ποίηση. Το Ρίνκα Ζεν ευημερούσε ανάμεσα στα κατώτερα στρώματα των καστών των πολεμιστών, των εμπόρων και των αγροτών, που έβλεπαν τη θρησκεία ως μέσο για την επίτευξη απλών κοσμικών στόχων, όπως τα κέρδη και οι εξορκισμοί.
Η ίδια η έλλειψη πολιτικής σύνδεσης, που τους είχε εμποδίσει στην αρχή της ιστορίας τους ήταν ωστόσο ο λόγος για τον οποίο ευημερούσαν αργότερα. Κατά τη διάρκεια της αργής παρακμής της εξουσίας των Ασικάγκα, και ιδιαίτερα μετά τον καταστροφικό πόλεμο του Όνιν, στο δεύτερο μισό της περιόδου Μουρομάτσι, επειδή οι ναοί Ρίνκα είχαν στενή σχέση με τοπικούς πολέμαρχους, έγιναν προοδευτικά πιο σημαντικοί και ασκούσαν περισσότερη επιρροή από τους Γκοζάν, που ακολούθησαν τους Ασικάγκα στην παρακμή τους. Ένα στοιχείο της επιτυχίας των ναών Ρίνκα δίνεται από το γεγονός ότι οι σημερινές αιρέσεις Σότο και Ρινζάι προέκυψαν από το Ρίνκα Ζεν.
Πηγές
Κατηγορία:Κιότο Κατηγορία:Ζεν Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σαν Μπελλίνο (Ιταλία)
Το Σαν Μπελλίνο (ιταλικά: San Bellino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Κάτια Μαργαρίτογλου
Η Κάτια Μαρί Μαργαρίτογλου είναι ελληνίδα μοντέλο και διαγωνιζόμενη ομορφιάς. Το 1998 κέρδισε τον τίτλο της Μις Ελλάς στα καλλιστεία Σταρ Ελλάς και to 1998 εκπροσώπησε την Ελλάδα στα καλλιστεία Μις Κόσμος που πραγματοποιήθηκαν στις Σεϋχέλλες. Το πρόσωπό της έχει εμφανιστεί στα εξώφυλλα περιοδικών όπως τα Life & Style, Men Magazine και Money for Life, καθώς και σε πολλά βιβλία μόδας και διαφημίσεις και διαφημίσεις. Αυτή τη στιγμή ανήκει στο πρακτορείο Ace Models.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα
Αθήναι ΙΙ (εύδρομο)
Το εύδρομο Αθήναι ΙΙ ήταν επίτακτο πλοίο του Ελληνικού βασιλικού ναυτικού. Εντάχθηκε στο στόλο το 1912. Αρχικά ήταν υπερωκεάνιο της Εθνικής ατμοπλοΐας Ελλάδος στη γραμμή Πειραιάς–Πάτρα–Νέα Υόρκη. Χρησιμοποιήθηκε κατά τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-1913. Μετά δόθηκε πίσω στους ιδιοκτήτες του. Καταστράφηκε από πυρκαγιά στο βόρειο Ατλαντικό στις 19 Σεπτεμβρίου 1915.
Κατηγορία:Ελληνικά Εύδρομα
Κώδικας Venetus A
Ο Κώδικας Venetus A, γνωστός επίσης και ως Marcianus Graecus 454, που βρίσκεται σήμερα στην κατοχή της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης της Βενετίας είναι το αρχαιότερο και αρτιότερο διασωθέν αντίγραφο της Ιλιάδας.
Αντιγράφηκε τον 10ο μ.Χ. αιώνα, πιθανόν από τον γνωστό και από άλλα χειρόγραφα της ίδιας εποχής μοναχό Εφραίμ. Τον 15ο αιώνα βρισκόταν στην κατοχή του Καρδιναλίου Βησσαρίωνος, ο οποίος το 1468 το πρόσφερε μαζί με τα άλλα χειρόγραφα της πλούσιας βιβλιοθήκης του στην πόλη της Βενετίας. Η δωρεά αυτή του Βησσαρίωνος αποτέλεσε τον αρχικό πυρήνα της μετέπειτα ιδρυθείσας Μαρκιανής Βιβλιοθήκης.
Στον Venetus A, εκτός από το αρχαίο κείμενο της Ιλιάδος, συμπεριλαμβάνονται εκτεταμένες συλλογές σχολίων και σημειώσεων αλεξανδρινών λογίων, καθώς και αποσπάσματα από την Χρηστομάθεια του Πρόκλου στα οποία διασώζονται σύντομες περιλήψεις χαμένων ποιημάτων του Τρωικού κύκλου.
Τον Venetus A "ανακάλυψε" στην Μαρκιανή Βιβλιοθήκη ο Γάλλος φιλόλογος Ζαν-Μπατίστ ντε Βιλουαζόν και τον εξέδωσε το 1788 στην Βενετία. Στην περίφημη αυτή έκδοση βασίζονται έκτοτε όλες οι μεταγενέστερες εκδόσεις της Ιλιάδος.
Τα τελευταία χρόνια το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ σε συνεργασία με την Μαρκιανή Βιβλιοθήκη φωτοτύπησε με τα σύγχρονα μέσα που διαθέτει ολόκληρο των κώδικα Venetus A, με στόχο να τον καταστήσει διαδικτυακά προσβάσιμο.
Παραπομπές
κατηγορία:Χειρόγραφα
Οικουμενόπολη
Η Οικουμενόπολη (Ecumenopolis) είναι όρος που αποτυπώνει μια θεωρητική σύλληψη του φημισμένου Έλληνα πολεοδόμου Κωνσταντίνου Δοξιάδη, η οποία διατυπώθηκε το 1967, στο κείμενό του «Ecumenopolis: Tomorrow's City», το οποίο δημοσιεύθηκε το 1968 στο συλλογικό τόμο Britannica Book of the Year. Πρόκειται για μια υποθετική πόλη στο μέγεθος ολόκληρου του πλανήτη Γη. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε από τον Δοξιάδη για να αποτυπώσει την ιδέα ότι οι μελλοντικές αστικές περιοχές και οι μεγαλουπόλεις θα συγχωνευθούν, ώστε τελικά θα υπήρχει μια μοναδική, ενιαία και συνεχής πόλη, ως αποτέλεσμα των σύγχρονων τάσεων αστικοποίησης και της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού. Την εποχή που δημοσιοποιήθηκε η ιδέα του Δοξιάδη για την Οικουμενόπολη, φαινόταν κοντά στην επιστημονική φαντασία, αλλά στις μέρες μας είναι εκπληκτικά επίκαιρη.
Περιγραφή
Ο Δοξιάδης ξεκινά τη σκέψη του, θεωρώντας την πόλη ως φαινόμενο δυναμικό, που εξελίσσεται μέσα στον χώρο και τον χρόνο, καθώς η οικιστική διόγκωση είναι συνεχής και αναπόφευκτη. Έτσι, η συνολική οργάνωση του χώρου πρέπει να είναι τέτοια, που να επιτρέπει αυτήν την ανάπτυξη, δίχως να προκαλείται διάλυση του αστικού ιστού της πόλης και χωρίς να χάνεται η ανθρώπινη κλίμακα. Επιπλέον, η πόλη οργανώνεται -πάντα σύμφωνα με τον Δοξιάδη- σε βαθμούς (ανθρώπινες κοινότητες διαφορετικών επιπέδων), που αυξάνονται με την παράλληλη αύξηση του πληθυσμού. Ο 1ος βαθμός αφορά μια γειτονιά 100-200 κατοίκων, ο 2ος βαθμός μια γειτονιά 500-600 κατοίκων (όπως ένα μικρό χωριό) κ.ο.κ. Τελική κατάληξη ορίζεται η γειτονιά 10ου βαθμού, που συνιστά την Οικουμενόπολη. Ο 4ος βαθμός κοινότητας αποτελεί κλειστή κυψέλη, με κυκλοφορία οχημάτων μόνο για προσπέλαση, ενώ η διέλευση οργανώνεται περιφερειακά, με αρτηρίες και αποτρέπεται από το εσωτερικό της κυψέλης με θηλιές και αδιέξοδα («κυψέλες εσωτερικής κυκλοφορίας»).
Προϊστορία της αντίληψης
H αντίληψη για μια πόλη-οικουμένη, μια πόλη που θα είναι ο κόσμος ολόκληρος, είχε απασχολήσει και στο παρελθόν διάφορους διανοητές και συγγραφείς. Για παράδειγμα, ο Αμερικανός ιεροκήρυκας και «προφήτης» Τόμας Λέικ Χάρις (1823–1906) είχε κάνει σχετική αναφορά-πρόβλεψη σε στίχους του. Αλλά και ο γνωστός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Ισαάκ Ασίμωφ (1920–1992) χρησιμοποίησε την ιδέα μιας πόλης-πλανήτη με τον Τράντορ (Trantor), για τον οποίον πρωτοέγραψε το 1942 και αργότερα στη σειρά Foundation.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλη Κατηγορία:Ανθρώπινα ενδιαιτήματα
Δημήτριος Β. Χατζόπουλος
Ο Δημήτριος Χατζόπουλος (1880 - 30 Ιανουαρίου 1969), του Βασιλείου, ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ως γερουσιαστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1880 και πολέμησε στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Καταγόταν από τη Δυτική Μακεδονία και εξελέγη βουλευτής Γρεβενών στις εκλογές του 1923 και ξανά βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό. Από το 1929 ως το 1935 ήταν γερουσιαστής Κοζάνης.
Υπηρέτησε επίσης ως δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, πρόεδρος του Δ.Σ. της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης και πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων Μακεδονίας-Θράκης.
Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου 1969.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Βουλευτές Γρεβενών Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Τίμαρχος της Πάφου
Ο Τίμαρχος ήταν βασιλιάς της αρχαίας Πάφου.
Ανέλαβε στην εξουσία μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., διαδέχτηκε τον Αλίμονο. Τα καθήκοντα του σαν βασιλιάς ήταν και ιερατικά αφού καταγόταν από το γένος των Κινυραδών, ιερέων της Αφροδίτης. Βασίλεψε μέχρι το 321 π.Χ. όταν και τον διαδέχτηκε ο γιος του Νικοκλής τελευταίος βασιλιάς της Πάφου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Πάφου
Σπυρίδων Λιόλιος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σούλι τον Οκτώβριο του 1817. Πατέρας του ήταν ο αρματολός Λιόλιος (Γεώργιος) Ξηρολειβαδίτης από το Ξηρολίβαδο του Βερμίου. Μητέρα του ήταν η Δέσπω, θυγατέρα του Κίτσου Μπότσαρη και αδελφή του Μάρκου.
Στην πολιορκία του Σουλίου ο Σπυρίδων ήταν δύο χρονών βρέφος. Η οικογένειά του κατέφυγε στην Κέρκυρα, και από εκεί στη Ζάκυνθο. Το 1830 περίπου, ο Σπυρίδων εστάλη στη σχολή Αιγίνης ως υπότροφος της Κυβερνήσεως. Το 1831 επέστρεψε στο Μεσολόγγι και από εκεί πήγε δύο χρόνια αργότερα, το 1834 περίπου στο Μόναχο, με πρόσκληση του Βαυαρού φιλέλληνα βασιλιά Λουδοβίκου. Στο Μόναχο σπούδασε νομική. Αρρώστησε όμως στα μάτια και αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου διορίστηκε στη δικαστική υπηρεσία το 1840 και προβιβάστηκε το 1874 ως τον βαθμό του εισαγγελέα.
Πέθανε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου του 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Σαμουέλ μπεν Ζοσέφ Ουζιέλ
Ο Σαμουέλ μπεν Ζοσέφ Ουζιέλ (16ος–17ος αι.) ήταν ραβίνος και γιατρός ισπανικής καταγωγής που λειτούργησε ως ραβίνος στη Θεσσαλονίκη. Ο Ουζιέλ εξάσκησε επίσης την ιατρική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί
Αθήναι Ι (ατμόπλοιο)
Το ξύλινο τροχήλατο ατμόπλοιο Αθήναι, εκτοπίσματος 430 τόνων και δυνατότητας μεταφοράς φορτίου 100 τόνων ναυπηγήθηκε τον Οκτώβριο του 1837 στον τότε ναύσταθμο του Πόρου από τον ναυπηγό Γ. Τομπάζη και έφερε αρχικά το όνομα Όθων. Χρησιμοποιήθηκε ως βασιλική θαλαμηγός για τα ταξίδια εσωτερικού–εξωτερικού του βασιλικού ζεύγους Αμαλία και Όθωνα, συγχρόνως δε και ως κρατικό φορτηγό.
Το 1845 πραγματοποίησε γενική επισκευή και αναλεβήτωση στον λιμένα Τουλόν της Γαλλίας. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1845, κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα, λόγω απροσεξίας του αξιωματικού φυλακής, προσάραξε στις ακτές της Νάπολης (Ιταλία). Ο εκεί ναύσταθμος του βασιλείου των δύο Σικελιών βοήθησε την επισκευή του και μετά από 7 εβδομάδες απέπλευσε.
Από τις 6 Ιανουαρίου έως τις 17 Απριλίου 1850 κατασχέθηκε από τους Άγγλους για την υπόθεση Πατσίφικου. Το 1851 επαναλήφθηκε γενική επισκευή και αναλεβήτωση στην Τουλόν, η οποία διήρκεσε ένα περίπου χρόνο. Κατασχέθηκε για δεύτερη φορά μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό στόλο από τους Γάλλους, τον Μάιο του 1854 στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Το 1854 διατέθηκε για τη μεταφορά κατοίκων της Αθήνας στα νησιά του Σαρωνικού και του Αργολικού λόγω της επιδημίας της χολέρας που ενέκηψε τότε.
Το 1860 επαναλήφθηκε τρίτη αναλεβήτωση αυτή τη φορά στην Ελλάδα (Ν. Πόρου), οι δε λέβητες μεταφέρθηκαν από τη Γαλλία με το Αθήνα. Το 1862 συμμετείχε στον αποκλεισμό του Ναυπλίου και στην καταστολή της Ναυπλιακής στάσης. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης του 1862 μετονομάστηκε σε Αθήναι. Παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι το 1864 όπου αναφέρεται στην μεταφορά αγημάτων του Ελληνικού Στρατού στην Κέρκυρα για τους εορτασμούς της ένωσης της Επτανήσου.
Ευτύχιος Πρόκλος
Ο Ευτύχιος Πρόκλος ήταν γραμματικός του 2ου μ.Χ. αιώνα. Καταγόταν από την πόλη Σίκκα την Βορείου Αφρικής και υπήρξε διδάσκαλος του μετέπειτα αυτοκράτορα και φιλοσόφου Μάρκου Αυρηλίου. Ο Λατίνος λόγιος του 4ου μ.Χ. αιώνα Τρεβέλλιος Πολλίων τον μνημονεύει ως τον πολυμαθέστερο γραμματικό της εποχής του.
Ορισμένοι σήμερα τον ταυτίζουν με τον Πρόκλο τον συγγραφέα της Χρηστομάθειας (μιας συλλογής πληροφοριών για την αρχαία ελληνική λογοτεχνία, αποσπάσματα της οποίας περιέχονται στην Βιβλιοθήκη του Φωτίου και στον κώδικα Venetus A της Ιλιάδας).
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γραμματικοί
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη (συνοικία Λευκωσίας)
Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Στα βόρεια και ανατολικά συνορεύει με την Παναγία (Παλλουριώτισσα), στα νότια με την Αγλαντζιά και στα δυτικά με τον Άγιο Αντώνιο.
Ιστορία
Αρχικά, η περιοχή της συνοικίας Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης άνηκε στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παλλουριώτισσας, το οποίο στις 29 Μαρτίου 1968 ενσωματώθηκε στον Δήμο Λευκωσίας. Την 1η Αυγούστου 1977 η συνοικία της Παλλουριώτισας διαχωρίστηκε σε δύο συνοικίες: στη συνοικία Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και στη συνοικία Παναγίας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Αγίων Κωνσταντίνος και Ελένη όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Βομβιστική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη (2022)
Έκρηξη
Σύμφωνα με το τουρκικό περιοδικό OdaTV, η έκρηξη προκλήθηκε από αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό και στον βομβαρδισμό συμμετείχε μια άγνωστη γυναίκα. Η έκρηξη προκάλεσε το σπάσιμο των παραθύρων και οι εικόνες που κυκλοφορούσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδειχναν ανθρώπους να αιμορραγούν.
Έρευνα
Αν και εντοπίστηκαν ορισμένες βασικές πτυχές για το συμβάν, δεν είναι ακόμη σαφές ποιο ήταν το κίνητρο της βομβιστικής επίθεσης. Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αρνήθηκε ότι ήταν σαφές ότι επρόκειτο για τρομοκρατική επίθεση, αλλά οι αρχικές αναφορές του κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης έμοιαζαν ότι ήταν πιθανό.
Λογοκρισία
Περίπου μια ώρα μετά την έκρηξη, εκδόθηκε απαγόρευση μετάδοσης από το Ποινικό Δικαστήριο της Κωνσταντινούπολης για όλες τις οπτικές και ακουστικές ειδήσεις και τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης που σχετίζονται με το περιστατικό. Το CNN Türk και το TRT δεν έκαναν πια ρεπορτάζ για αυτό. Οι ταχύτητες του Διαδικτύου σε όλη την Τουρκία μειώθηκαν σημαντικά μετά από αυτό το γεγονός.
Αντιδράσεις
Πολλοί πολιτικοί ηγέτες ευχήθηκαν τα συλλυπητήριά τους στα μέσα ενημέρωσης, αναφέροντας επίσης ότι το γεγονός ήταν υπόθεση τρομοκρατίας.
Ο Τούρκος Πρόεδρος δήλωσε: ''Μετά την προδοτική επίθεση, μέλη της αστυνομίας μας πήγαν στο σημείο και οι τραυματίες μας στάλθηκαν στα γύρω νοσοκομεία. Οι προσπάθειες να καταληφθεί η Τουρκία και το τουρκικό έθνος μέσω της τρομοκρατίας δεν θα φτάσουν τον στόχο τους, όπως έκαναν σήμερα και αύριο...''
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Τουρκία
Τοτέμ και ταμπού
Το Τοτέμ και ταμπού (γερμ.: Totem und Tabu: Einige Übereinstimmungen im Seelenleben der Wilden und der Neurotiker) είναι τίτλος συγγράματος του θεμελιωτή της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1913, αρχικά υπό μορφή τεσσάρων εκτενών άρθρων στο περιοδικό Imago. Ο Φρόιντ, εδώ, ασχολείται με ζητήματα κοινωνικής ανθρωπολογίας, αρχαιολογίας και θρησκειολογίας, προσεγγίζοντάς τα από ψυχαναλυτική σκοπιά. Η βασική θέση του συγγραφέα είναι η ψυχολογική ομοιότητα μεταξύ πρωτόγονων λαών, παιδιών και νευρωτικών.
Περιεχόμενο
Ο συγγραφέας αρχίζει τη μελέτη του παρουσιάζοντας παραδείγματα γηγενών λαών της Ωκεανίας, προκειμένου να υποστηρίξει το επιχείρημα ότι η καταδίκη και αποφυγή της Αιμομιξίας είναι θεμελιώδης ρυθμιστικός παράγοντας των ηθών τους. Έτσι, οι εν λόγω φυλές διαμερίζονται σε εξωγαμικές ομάδες, η καθεμία από τις οποίες συσχετίζεται με ένα ιερό ζωικό τοτέμ. Η ιδιότητα της συμμετοχής σε μία τοτεμική ομάδα κληρονομείται από γενιά σε γενιά και η σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ μελών της ίδιας τοτεμικής ομάδας απαγορεύεται αυστηρά (κάποτε, επί ποινή θανάτου), ακόμα και αν δεν υφίσταται εξ αίματος συγγένεια μεταξύ τους. Ορισμένες φορές, ακόμα πιο περίπλοκοι τρόποι διαμέρισης της φυλής σε υποομάδες περιορίζουν ακόμα περισσότερο το εύρος των επιτρεπτών σεξουαλικών συντρόφων για κάθε μέλος της. Κατά τον Φρόιντ, πρόκειται για μηχανισμούς οι οποίοι ανάγονται σε παμπάλαιες εποχές ομαδικών γάμων και διατηρήθηκαν παρά τη μετάβαση σε ένα καθεστώς ατομικών γάμων και στενότερων οικογενειακών κύκλων.
Επόμενο βήμα του συγγράμματος είναι η παρουσίαση παραδειγμάτων ταμπού σε γηγενείς λαούς, επίσης κατά κύριο λόγο της Ωκεανίας. Το ταμπού είναι μία ιερή απαγόρευση επαφής με αντικείμενα, ανθρώπους ή τόπους η οποία αυτοεπιβάλλεται σε κάθε άτομο της φυλής, χωρίς επεξηγήσεις ή δισταγμούς. Οι παραβάτες της απαγόρευσης μετατρέπονται και οι ίδιοι σε ταμπού, με αποτέλεσμα τον εξοβελισμό τους από την κοινότητα ή τη θανάτωσή τους. Παραδείγματα ταμπού είναι τα τοτεμικά ζώα για τα μέλη της αντίστοιχης τοτεμικής ομάδας, οι βασιλείς και οι αρχιερείς σε λαούς με πιο περίπλοκη κρατική οργάνωση, ορισμένες τοποθεσίες που σχετίζονται με κάποιον κίνδυνο ή μυστήριο, καθώς και (παροδικά) κοινοί θνητοί σε ιδιαίτερες φάσεις της ζωής τους (π.χ. οι γυναίκες στην εμμηνόρροια, οι έφηβοι, οι νεκροί κλπ.). Ο Φρόιντ αναφέρει τις επικρατούσες ανθρωπολογικές εικασίες, σύμφωνα με τις οποίες αιτία του φαινομένου είναι η πεποίθηση πως τα αντικείμενα-ταμπού εμπεριέχουν επικίνδυνες μαγικές δυνάμεις δαιμονικού χαρακτήρα που μπορούν να μεταδοθούν μέσω της επαφής, εκτός και αν αντισταθμιστούν από τυχόν αντίρροπες μαγικές δυνάμεις του «παραβάτη». Κατά τον συγγραφέα, όμως, η απλή πίστη στην ύπαρξη δαιμόνων αδυνατεί να ερμηνεύσει την ισχύ και τη γεωγραφική εξάπλωση του φαινομένου.
Στη συνέχεια ο Φρόιντ παραλληλίζει τα ταμπού των πρωτόγονων γηγενών φυλών με την ιδεοληπτική νεύρωση, υπό το πρίσμα της ψυχανάλυσης. Όπως οι ιδεοψυχαναγκασμοί οφείλονται, κατά τον συγγραφέα, στην ατομική / ενδοπροσωπική διένεξη μεταξύ απωθημένων στο ασυνείδητο παιδικών επιθυμιών λιβιδινικής φύσης και της εξωτερικά επιβεβλημένης απαγόρευσής τους, οδηγώντας στην εκτέλεση μίας πράξης η οποία φαινομενικά (συνειδητά) απαγορεύει την καταπιεσμένη επιθυμία αλλά ουσιαστικά (ασυνείδητα) την επαναλαμβάνει, έτσι και τα ταμπού οφείλονται σε κοινωνικές απαγορεύσεις εξωτερικά επιβεβλημένες, αρχικά από την εξουσία, στραμμένες εναντίον συμπεριφορών προς τις οποίες ενυπάρχει ισχυρή ενδογενής ροπή. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υφίσταται επίγνωση της καταπιεσμένης επιθυμίας, εξαιτίας της απώθησής της στο ασυνείδητο, κάνοντας την απαγόρευση να μοιάζει αυτοεπιβαλλόμενη και αυτοφυής. Ταυτόχρονα, η συνειρμική μετάθεση στον νου του ιδεοληπτικού, τόσο της απωθημένης επιθυμίας όσο και της απαγόρευσης, προς δευτερεύοντα αντικείμενα, πρόσωπα ή τόπους, παρομοιάζεται με τη μεταδοτικότητα του ταμπού διά της επαφής. Η αντίληψη της μολυσματικής μετάδοσης του ταμπού στον παραβάτη κάποια σχετικής απαγόρευσης (ο οποίος επίσης μετατρέπεται, κατά κανόνα, σε ταμπού) οφείλεται, κατά τον συγγραφέα, στο γεγονός ότι η παράβαση του ταμπού αποτελεί αρνητικό πρότυπο μίμησης και διεγείρει την καταπιεσμένη επιθυμία στα άλλα μέλη της κοινότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχανάλυση Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία
Καλαμογδάρτης
Το επώνυμο  Καλαμογδάρτης αναφέρεται στα μέλη σπουδαίας Πατρινής οικογένειας πολιτικών και λογίων:
Βορόνεζ (ποταμός)
Πηγαίνοντας προς τα πάνω, αποχωρεί από τον Ντον νότια του Βορόνεζ και πηγαίνει βόρεια παράλληλα και ανατολικά του Ντον για περίπου 150 χιλιόμετρα. Δυτικά του Μιτσουρίνσκ μετατοπίζεται ανατολικά και διασπάται στους ποταμούς Λεσνόι και Πόλνι Βορόνεζ ("Δάσος και χωράφι Βορόνεζ"). Αυτά πηγαίνουν περίπου 75 χιλιόμετρα βόρεια προς τα σύνορα της περιφέρειας Ριαζάν. Στα βόρεια βρίσκονται οι παραποτάμοι του ποταμού Οχά. Στα ανατολικά βρίσκονται οι λεκάνες του ρεούμενου προς τα νότια ποταμού Μπιτιούγκ που ενώνεται με τον Ντον και τον ρεούμενο προς τα βόρεια ποταμού Τσνα (λεκάνη του Μόκσα) που φθάνει στον Οκά μέσω του Μόκσα.
Το όνομα προέρχεται από το όνομα μιας παλαιότερης πόλης που καταστράφηκε από την εισβολή των Μογγόλων, του οποίου το όνομα με τη σειρά του προέρχεται από τοπωνύμιο στο Πριγκιπάτο στο Τσέρνιγκοφ, που προέρχεται από το προσωπικό όνομα Βόρονεγκ Από τη δεκαετία του 1650 η γραμμή οχυρών Μπελγκορόντ έτρεχε κατά μήκος του Βορόνεζ. Το 1706 ο Πέτρος ο Μέγας έχτισε σκάφη κατά μήκος του Βορόνεζ και τα κατέπλευσε στον Ντον για να επιτεθούν στο τουρκικό φρούριο του Αζόφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Ταυρωπός
Ο Ταυρωπός ή Μέγδοβας είναι ποταμός που ρέει στους νομούς Καρδίτσας και Ευρυτανίας. Ο ποταμός πηγάζει από τα βουνά στο δυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας και έχει μήκος 78 περίπου χιλιόμετρα. Κατά τη δεκαετία του 1950 η ροή του διεκόπη με την κατασκευή του υδροηλεκτρικού φράγματος και τη δημιουργία της Λίμνης Πλαστήρα, που παρέχει ηλεκτροδότηση, ύδρευση και άρδευση στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας. Στη συνέχεια ο ποταμός περνάει στο νομό Ευρυτανίας και κατά μήκος της κοιλάδας του υπάρχουν λιγοστές καλλιεργήσιμες εκτάσεις, πευκοδάση και δάση Ελάτης καθώς και μερικά πέτρινα γεφύρια. Από το 1967 ο ποταμός χύνεται στη λίμνη Κρεμαστών, ενώ πριν από τη δημιουργία της ενωνόταν με τον ποταμό Αχελώο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Ποταμοί της Θεσσαλίας Κατηγορία:Νομός Ευρυτανίας Κατηγορία:Νομός Καρδίτσας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Αχελώου
Κοκκινοφτέρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπρινίδες
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2011-2012
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 1 Οκτωβρίου 2011 έως τις 21 Ιανουαρίου 2012. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 28 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 19 Μαΐου 2012. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Πανελευσινιακού για πρώτη φορά στην ιστορία της.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία 20px|Α2
Παραπομπές
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2011 2012 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Ανδρων 2011 2012
Σαν Μαρτίνο ντι Βενέτσε
Το Σαν Μαρτίνο ντι Βενέτσε (ιταλικά: San Martino di Venezze) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Jeronimo Groovy 88.9 FM
Ο Jeronimo Groovy ήταν ελληνικός ιδιωτικός (τοπικής εμβέλειας) μουσικός ραδιοφωνικός σταθμός, με έδρα το Χαλάνδρι.
Ιστορικό
Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει αρχικά στα μεσαία κύματα το 1966. Ιδρυτής και εμπνευστής του σταθμού είναι ο (17χρονος τότε) Δημήτρης Πρωτόπαπας, στον οποίο άρεσε πολύ η επικοινωνία και η ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των τότε ραδιοερασιτεχνών, σε συνδυασμό με την αγάπη του για τη μουσική. Ο σταθμός αρχικά στήθηκε σε ένα δωμάτιο-γραφείο της οικίας Πρωτόπαπα, όπου έμενε αυτός με την οικογένειά του, και βρισκόταν στη γωνία Παπαρρηγοπούλου και Γκύζη στο Παλαιό Ψυχικό.
Σκοπός του ιδρυτή, ήταν ο σταθμός να ακουστεί σε όλη την Αθήνα και να δημιουργηθεί ένα καθημερινό πρόγραμμα, επιστρατεύοντας για την επίτευξη αυτή πολλούς ερασιτέχνες μουσικούς παραγωγούς. Στα πρώτα βήματα, του σταθμού, συμπαραστάτης και τεχνικός ήταν ο επονομαζόμενος ερασιτέχνης Τσάρλι, από το Παγκράτι, κατά κόσμον Θεόδωρος Δελαπόρτας.
Μεταφορά
Τη δεκαετία του 1970, ο σταθμός μεταφέρθηκε στην Ηλιούπολη σε ένα ρετιρέ πολυκατοικίας που διατηρούσε η οικογένεια του Δημήτρη Πρωτόπαπα. Αιτία ήταν η παρεμβολή του σήματός του από τα Τουρκοβούνια. Πριν τη μεταφορά όμως εντοπίστηκε ο σταθμός από ελικόπτερο της αστυνομίας, λόγω του ότι δεν είχαν άδεια να εκπέμπουν τότε, βάσει του (χουντικού) νομοθετικού διατάγματος 1244/1972. Ωστόσο, ο σταθμός στήθηκε κανονικά στη καινούρια του έδρα, και από τότε άρχισε να εκπέμπει με καλύτερο σήμα. Τα χρόνια αυτά πέρασαν πολλοί παραγωγοί στον συγκεκριμένο ραδιοσταθμό, οι οποίοι μετέπειτα έγιναν ευρέως γνωστοί. Κάποιοι από αυτούς ήταν ο Γιώργος Πολυχρονίου, ο Κώστας Αραμής, ο Γιάννης Φωτεινιάς και ο Γιάννης Αρμυρός. Ο Δημήτρης Πρωτόπαπας, είχε αναλάβει από τότε τα βραδινά talk show, και ο αδερφός του ο Πάνος, τις μουσικές επιλογές. Με τα χρόνια, απέκτησε φανατικό κοινό, ενώ παράλληλα η ακροαματικότητα του έφτανε το 60%. Ωστόσο, το σήμα του, έφτανε και εκτός Ελλάδας.
Από τα AM στα FM
Παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπισε ο σταθμός και οι ιθύνοντες του, από τους (μετέπειτα νεοϊδρυθείσες στα FM) ανταγωνιστές που είχαν επενδύσει τεράστια κεφάλαια, καταφέρνουν να ανεβούν στην πρώτη τριάδα των ακροαματικοτήτων και στην Αθήνα και στην Αττική σε όλο το εύρος των ηλικιών, βάσει των εταιριών ακροαματικότητας. Κατά το 1990, ο σταθμός βρίσκεται στην πρώτη θέση στις ηλικίες μέχρι 30 ετών με κύριο συστατικό την Techno μουσική που τότε ο επονομαζόμενος "Groovy" έφερε και εδραίωσε στην Ελλάδα.
Την δεκαετία αυτή, ο σταθμός έφτιαξε ένα μεγάλο δίκτυο συνεργατών σε όλη τη χώρα, αποκτώντας φανατικούς ακροατές παντού, αφού διέθετε παράλληλα άλλους δυο σταθμούς σε Θεσσαλονίκη και Ιωάννινα. Επίσης, συνεργαζόταν και με έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό στο Αγρίνιο, για αναμετάδοση του προγράμματός του, ονόματι Aria FM 107.4 και αυτή η συνεργασία κράτησε μέχρι το κλείσιμο του JGRS. Επίσης, διέθετε και το περιοδικό Groovy Magazine.
Κλείσιμο και πώληση
Τον Μάρτιο του 2009 ο σταθμός μετονομάζεται σε Freedom 88,9 μεταδίδοντας ελληνική ροκ και έντεχνη μουσική, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2010 ώσπου σταμάτησε η εκπομπή του από τα FM για να μετεξελιχθεί σε διαδικτυακό σταθμό. Ωστόσο στη συχνότητα ξεκίνησε να εκπέμπει ένα μήνα αργότερα, ο Play 88.9 μεταδίδοντας ελληνική λαϊκή και ποπ μουσική. Για αρκετό καιρό, η Αγγελική Κακακουνάκη κατείχε το 75% και η κυπριακή Alherma Limited με έδρα τη Λευκωσία το 25% των μετοχών του ραδιοφωνικού σταθμού μέχρι τον Ιούλιο του 2010 που πουλήθηκαν στην ιδιοκτήτρια εταιρεία της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ η οποία κατέστη μοναδική μέτοχος του φορέα. Ωστόσο, τον Σεπτέμβριο του 2012, η ΣΚΑΪ Α.Ε. προχώρησε στην πώληση των δύο σταθμών (Play και Freedom).
Έτσι, στις 20 Σεπτεμβρίου, οι δύο ραδιοφωνικοί σταθμοί και ο ιδιοκτησιακός φορέας τους, πουλήθηκαν στην Frontstage Ψυχαγωγική Ανώνυμος Εταιρεία, ιδιοκτησίας της Αλεξάνδρας Δασκαλοπούλου, κόρης του γνωστού επιχειρηματία και βιομηχάνου Δημήτρη Δασκαλόπουλου. Ο φορέας συστάθηκε στις αρχές του 2011 και εδρεύει στο Χαλάνδρι. Την ίδια χρονιά, τροποποιήθηκε το καταστατικό, επεκτείνοντας τις δραστηριότητες και προσθέτοντας στους σκοπούς την "ίδρυση, λειτουργία και διεύθυνση ραδιοφωνικού σταθμού". Την περίοδο εκείνη, προχώρησε στην αγορά του Εν Λευκώ 87.7.
Λίγες μέρες μετά την πώληση της συχνότητας, ο σταθμός μεταφέρεται εκ νέου στο Χαλάνδρι από όπου στεγάζονται τα κεντρικά γραφεία της Frontstage Entertainment Α.Ε. η οποία κατέστη νέα μοναδική μέτοχος του φορέα. Την περίοδο εκείνη, ο Play 88.9 και ο Freedom Web Radio συγχωνεύτηκαν, για να ξαναστηθεί ο Freedom 88.9 ο οποίος ξεκίνησε εκ νέου στις 5 Νοεμβρίου 2012. Στα μέσα του 2013, η Frontstage Ψυχαγωγική Α.Ε. προχώρησε στην απορρόφηση (μέσω συγχώνευσης) του ιδιοκτησιακού φορέα του 88,9 με τον διακριτικό τίτλο Μουσική Ενημέρωση-Ψυχαγωγία με την πρώτη να αναλαμβάνει εξολοκλήρου τον 88,9.
Jeronimo Groovy TV
Το Jeronimo Groovy TV ήταν ο πρώτος Ελληνικός τοπικής και μετέπειτα περιφερειακής εμβέλειας μουσικός τηλεοπτικός σταθμός του (ομότιτλου τότε) Jeronimo Groovy Radio Station. Ξεκίνησε την λειτουργία του, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1991 πολύ πριν δημιουργηθεί το MAD TV. Στην αυγή της νέας χιλιετίας ο τηλεοπτικός σταθμός άρχισε τα πρώτα του μεγάλα οικονομικά προβλήματα, τα οποία δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει ενώ παράλληλα προέβαλλε στις εκπομπές του, και γραμμές υψηλής χρέωσης.
Το 2003 ο σταθμός πωλήθηκε στο δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα ο οποίος κατέστη μοναδικός μέτοχος του και η φυσιογνωμία του σταθμού άλλαξε άτυπα από μη ενημερωτικού σε ενημερωτικού και μετονομάστηκε σε Κανάλι 10 το οποίο, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ξεπέρασε κάθε όριο, επεκτείνοντας την εμβέλεια του πανελλαδικά στήνοντας σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, ένα ευρύ δίκτυο συχνοτήτων, κάτι που απαγορεύεται διότι ο σταθμός διέθετε άδεια περιφερειακής εμβέλειας.
Το 2012, το Κανάλι 10, άλλαξε ιδιοκτησία, και μετονομάστηκε για τρίτη φορά σε Sunny Channel, ενώ ο ίδιος σταθμός, στις 14 Ιανουαρίου 2013, είχε υπογράψει σύμβαση με την SBC Α.Ε. για την εμπορική διαχείριση και εκμετάλλευση του καναλιού SBC κάτι που βάσει νόμου, απαγορεύεται αυστηρά, ενώ αντίστοιχα το Sunny Channel, μετατράπηκε στο SBC, μέχρι και την 1 Αυγούστου 2015, οπότε η Digea έκοψε την μετάδοση του SBC με αποτέλεσμα το κανάλι να διασπαστεί τηλεοπτικά για να επανέλθει το Sunny Channel το οποίο την άνοιξη του 2016 μετονομάστηκε, για άλλη μια φορά στο σημερινό Alert TV.
Ιδιοκτησία
Το κανάλι έχει αλλάξει αρκετές φορές ιδιοκτησία στην ιστορία του. Ωστόσο, ο φορέας που το διαχειρίζεται μέχρι σήμερα, είναι η Ραδιοτηλεοπτικές Εκμεταλλεύσεις Jeronimo Groovy Ανώνυμος Εταιρεία η οποία συστάθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1991, με έδρα το Μαρούσι. Στα τέλη του 1997, το κανάλι μεταφέρεται σε ιδιόκτητο κτήριο στα Μελίσσια ενώ λίγους μήνες μετά, νομιμοποιήθηκε η λειτουργία του, βάσει απόφασης του Υπουργείου Τύπου, με πρωτόκολλο 6432/Ε/20.3.1998. Στις αρχές του 2003 το κανάλι άλλαξε ιδιοκτησία και διοικητικό συμβούλιο, ενώ μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Λίγους μήνες μετά, άλλαξε πάλι διοικητικό συμβούλιο ενώ τροποποιήθηκε το καταστατικό, με μοναδικό σκοπό την "ίδρυση, εγκατάσταση και λειτουργία τηλεοπτικού σταθμού".
Την ίδια περίοδο, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του καναλιού, ανέλαβε ο Γιώργος Τράγκας μέχρι τα τέλη του 2006. Ωστόσο, από τα μέσα του επόμενου έτους, ξανανέλαβε ο Γιώργος Τράγκας την προεδρία του καναλιού μέχρι τις αρχές του 2008  ενώ την ίδια περίοδο το κανάλι μεταφέρεται στη Μεταμόρφωση. Στις αρχές του 2009, άλλαξε διοικητικό συμβούλιο, ενώ λίγους μήνες μετά, ο Γιώργος Τράγκας πούλησε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του στη Myenpi S.A.  η οποία συστάθηκε ως Logsoon S.A.
Στα τέλη του 2009, η Myenpi S.A. απορροφήθηκε (μέσω συγχώνευσης) από την ΚΥΚΑ Εκδοτική Α.Ε.  η οποία συστάθηκε στα τέλη του 2008 και μετατράπηκε στη ΝΕΠ Εκδόσεις Α.Ε.  η οποία κατέστη η νέα μέτοχος του καναλιού.
Την χρονιά εκείνη (2009) το κανάλι μεταφέρθηκε στην Καλλιθέα όπου παραμένει μέχρι και σήμερα ενώ τρία χρόνια μετά, τροποποιήθηκε το καταστατικό του φορέα, επεκτείνοντας τις δραστηριότητές του.
Ωστόσο, το 2013 η ιδιοκτήτρια και η μέτοχος του τηλεοπτικού καναλιού τίθονται σε λύση και εκκαθάριση   με την πρώτη να επαναφέρεται σε λειτουργία ένα χρόνο μετά. Από τα μέσα του 2016, το κανάλι διαθέτει στούντιο στον Ταύρο Αττικής.
Πηγές
Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Άλις Άνταμς (ταινία)
Η ταινία Άλις Άνταμς (αγγλ. Alice Adams) είναι ρομαντικό δράμα παραγωγής 1935 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς το οποίο διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τους Ντόροθι Γιοστ, Μόρτιμερ Όφνερ και Τζέιν Μέρφιν. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπουθ Τάρκινγκτον. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Κάθριν Χέπμπορν, Φρεντ ΜακΜάρεϊ, Φρεντ Στόουν και Έβελιν Βέναμπλ.
Υπόθεση
Η οικογένεια Άνταμς, είναι μια αμερικανική οικογένεια της μεσαίας τάξης. Οι άνδρες της οικογένειας, ο πατέρας Βέρτζιλ Άνταμς (Φρεντ Στόουν) και ο γιος Γουόλτερ Άνταμς (Φρανκ Άλμπερτσον) εργάζονται στην επιχείρηση του γέρου κύριου Λαμπ (Τσάρλι Γκρέιπγουιν) και αρκούνται σε αυτό, ενώ οι γυναίκες της οικογένειας: η μητέρα, κυρία Άνταμς (Αν Σούμεϊκερ) και η κόρη Άλις Άνταμς (Κάθριν Χέπμπορν) είναι περισσότερο φιλόδοξες. Η μητέρα επιπλήττει συνεχώς τον σύζυγό της επειδή δεν προόδευσε όπως άλλοι κάτοικοι της πόλης τους και τον κατηγορεί ότι δεν παρέχει τα κατάλληλα χρήματα στην κόρη ώστε να βρει τον άνδρα των ονείρων της. Η Άλις είναι μια ονειροπώλα και καλόβολη που ονειρεύεται να ανέλθει κοινωνικά, αλλά οι συνομήλικές της την έχουν μονίμως στο περιθώριο λόγω της ταπεινής κοινωνικής της τάξης. Ένα βράδυ στο χορό της ζάπλουτης Μίλντρεντ Πάλμερ (Έβελιν Βέναμπλ), η Άλις γνωρίζει τον ξάδελφο της Μίλντρεντ, τον πλούσιο Άρθουρ Ράσελ (Φρεντ ΜακΜάρεϊ), ο οποίος την ερωτεύεται. Η Άλις προσπαθεί να κρύψει από τον Άρθουρ την ταπεινή της καταγωγή λέγοντάς του ψέματα, αλλά όταν η αλήθεια έρχεται στην επιφάνεια το ζευγάρι πλήττεται. Παράλληλα ο κύριος Άνταμς προκειμένου να βοηθήσει την κόρη του να κατακτήσει τον άνδρα των ονείρων της, αποφασίζει να στήσει τη δική του επιχείρηση, αλλά αυτό θα τον φέρει σε ρήξη με τον μέχρι πρότινος εργοδότη του.
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπουθ Τάρκινγκτον, συγγραφέα των "Υπέροχων Άμπερσον", το οποίο πραγματεύεται τον κοινωνικό ρατσισμό. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ένας ακόμα άσημος Τζορτζ Στίβενς. Η ταινία αποτελεί τη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Τάρκινγκτον, ακολουθώντας την βωβή εκτέλεση του 1923.
Η Κάθριν Χέπμπορν, που μετά το πρώτο της Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 1933 για την ταινία Το Ξημέρωμα της Δόξας (Morning Glory) είχε δει τη δημοτικότητά της να πέφτει, ανέλαβε τον ρόλο της Άλις Άνταμς και ήθελε να τη σκηνοθετήσει ο φίλος της Τζορτζ Κιούκορ, αλλά ο Κιούκορ είχε αναλάβει τη σκηνοθεσία της ταινίας Δαβίδ Κοππερφιλντ (David Copperfield, 1935) για λογαριασμό της Metro-Goldwyn-Mayer και δεν ήταν διαθέσιμος εκείνην την περίοδο. Ο Κιούκορ τη συμβούλεψε να απευθυνθεί είτε στον Γουίλιαμ Γουάιλερ, είτε στον Τζορτζ Στίβενς για να τη σκηνοθετήσει. Η Χέπμπορν προτιμούσε τον Γουάιλερ, αλλά ο παραγωγός της ταινίας Πάντρο Μπέρμαν ευνόησε τον Τζορτζ Στίβενς.
Βραβεία
Η Κάθριν Χέπμπορν προτάθηκε και για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, το οποίο έχασε από την Μπέτι Ντέιβις που το κέρδισε για την ερμηνεία της στην ταινία Μια επικίνδυνη γυναίκα (Dangerous). Η Ντέιβις που είδε το βραβείο της ως βραβείο παρηγοριάς, εφόσον της δόθηκε επειδή την προηγούμενη χρονιά η ακαδημία δεν τη βράβευσε για το Ανθρώπινη Δουλεία (Of Human Bondage, 1934) υποστήριξε ότι το βραβείο θα έπρεπε να πάει στην Χέπμπορν. Η Χέπμπορν είχε έρθει δεύτερη στις ψήφους των μελών της Ακαδημίας μετά την Ντέιβις.
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1935 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζορτζ Στίβενς
Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες
Ο Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες (ισπανικά: Juan Gilberto Funes, 8 Μαρτίου 1963 - 11 Ιανουαρίου 1992) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής.
Οι πρώτες του ομάδες ήταν οι Huracan, Estudiantes de La Plata, Sarmiento de Junin, Jorge Newbery, Gimnacia y Esgrima. Αγωνίστηκε στη Μιλιονάριος της Κολομβίας το 1984. Το 1986 κατέκτησε το Κόπα Λιμπερταδόρες με τη Ρίβερ Πλέιτ.
Το 1987 ο Γιώργος Κοσκωτάς τον έφερε στον Ολυμπιακό ως έναν από τους δύο ξένους που επιτρεπόταν τότε να έχει η ομάδα. Η μεταγραφή του θεωρήθηκε θρίαμβος του Κοσκωτά, καθώς ο Φούνες ήταν εν ενεργεία διεθνής με την τότε πρωταθλήτρια κόσμου Αργεντινή. Στην ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε για 2 χρόνια και εντυπωσίασε με την άψογη τεχνική αλλά και για την εκτελεστική δεινότητα που τον διέκρινε. Αγαπήθηκε από τους φιλάθλους και για τις θεαματικές ντρίμπλες και πάσες του που ενθουσίαζαν την εξέδρα. Ο αυθορμητισμός του ωστόσο κάποιες φορές στοίχιζε στην ομάδα, με κυριότερο παράδειγμα το χαστούκι που έδωσε στο πρόσωπο του παίκτη του ΠΑΟΚ Κώστα Λαγωνίδη μπροστά στα μάτια του διαιτητή Χαρλαβάνη τον Οκτώβριο του 1988, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί ποινή αποκλεισμού 7 αγώνων από τον αθλητικό δικαστή.
Μοναστήρι Ντονσκόι
Το Μοναστήρι του Ντονσκόι (ρωσικά:Донско́й монасты́рь) βρίσκεται στη Μόσχα της Ρωσίας.
Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες
Μετά τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε στη Γαλλία στη Νανσύ και τη Ναντ όμως τα προβλήματα που είχε με την καρδιά του τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Αργεντινή και να αγωνιστεί στη Vélez Sársfield στερώντας του την ευκαιρία να ενταχθεί στην Μπόκα Τζούνιορς.
Μοναστήρι Ντονσκόι
Ιδρύθηκε από τον τσάρο Φιοντόρ το 1591.
Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες
Έχασε τη ζωή του λόγω των καρδιακών προβλημάτων στις 11 Ιανουαρίου 1992 σε ηλικία 29 ετών. Το στάδιο της γεννέτειράς του Σαν Λουίς της Αργεντινής ονομάστηκε προς τιμήν του στάδιο Φούνες.
Μοναστήρι Ντονσκόι
Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός για τους Μοσχοβίτες, καθώς αυτοί αναζητούν τις ορθόδοξες ρίζες τους, αλλά και την επανασύνδεσή τους με το ιστορικό τους παρελθόν.
Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες
Ο Φούνες ήταν 4 φορές διεθνής με την Εθνική Αργεντινής.
Μοναστήρι Ντονσκόι
Κοιμητήριο
Υπάρχουν συνολικά δύο κοιμητήρια τα οποία βρίσκονται σε κοντινή απόσταση του μοναστηριού: το Νέο Κοιμητήριο του Ντονσκόι, το οποίο ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, και το Παλαιό Κοιμητήριο του Ντονσκόι, το οποίο βρίσκεται εντός του περιτοιχισμένου χώρου του μοναστηριού.
Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1987 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέλες Σάρσφιλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μιγιονάριος Φούτμπολ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Μεντόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Σαρμιέντο
Μοναστήρι Ντονσκόι
Εικόνες
<Gallery> Image:Donskoy monastery 11.jpg|Ένας από τους τάφους του κοιμητηρίου Image:Donskoy monastery 13.jpg|Τάφος του βογιάρου Φιοντόρ Ακίνφοβιτς Μπιακόντ, προγόνου των μελών της οικογένειας Ιγκνατίεφ Image:Donskoy monastery 14.jpg|Τάφος του Νικολάι Ζουκόφσκι Image:Donskoy monastery 15.jpg|Τάφος του Βασίλι Περόφ Image:Donskoy monastery 20.jpg|Τάφος του Αλεξάντρ Σουμαρόκοφ Image:Donskoy monastery 17.jpg|Τάφος σε σχήμα Γολγοθά Image:Donskoy monastery 06.jpg|Άποψη της εκκλησίας του Αγίου Μιχάηλ Image:Funeral of Alexander Solzhenitsyn-2.jpg|Ο πρόεδρος Μεντβέντεφ στην κηδεία του Σολζενίτσιν </Gallery>
Τα μνημειώδη και πρωτοποριακά ανάγλυφα του Αλεξάντρ Λογκανόφσκι (1812-1855) που διακοσμούσαν τα εξωτερικά τείχη του Καθεδρικού του Ιησού-Σωτήρος πριν από την καταστροφή του η οποία διετάχθη από τον Στάλιν βρίσκονται εντός των τειχών του μοναστηριού. Ο Ορθόδοξος Καθεδρικός της Μόσχας ανακατασκευάστηκε την περίοδο 1995-2000. <Gallery> Image:Donskoy monastery 07.jpg|Η συνάντηση του Μελχισεδέκ με τον Αβραάμ Image:SG109197 25.JPG|Άγαλμα του Αγίου Γεωργίου Image:DonskoyRelief3.jpg|Ο θρίαμβος του Δαβίδ μετά τη νίκη του επί του Γολιάθ </Gallery>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντονσκοι
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1977
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1977.
Κομητεία Λος Άντζελες
Η έκταση της κομητείας είναι 12.308 τ.χλμ. από τα οποία 10.518 τ.χλμ. είναι έδαφος και 1.791 τ.χλμ. ή 14,55% καλύπτονται από νερό (ο αριθμός περιλαμβάνει και τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό Ωκεανό).
Το νότιο μέρος είναι μια υψηλά αστικοποιημένη περιοχή και περιλαμβάνει την πλειοψηφία του πληθυσμού που ζει στην ακτογραμμή της Νότιας Καλιφόρνια και της ενδοχώρας. Το βόρειο μισό είναι κυρίως έρημος με λιγότερο πληθυσμό και περιλαμβάνει την κοιλάδα Σαν Κλαρίτα και την κοιλάδα της Αντιλόπης. Την κομητεία χωρίζουν περίπου στο μέσο της τα βουνά Σαν Γκάμπριελ και ο Εθνικός Δρυμός Άντζελες.
Η κομητεία περιλαμβάνει 88 πόλεις και πολλές περιοχές που δεν ανήκουν σε κάποιο δήμο. Οι κύριες πόλεις της μητροπολιτικής περιοχής του Λος Άντζελες βρίσκονται σε αυτή την κομητεία, που είναι και ο πυρήνας της περιοχής. Το 2004 ο πληθυσμός της κομητείας ήταν μεγαλύτερος από τον πληθυσμό 42 πολιτειών των ΗΠΑ, και μεγαλύτερος από το σύνολο του πληθυσμού των 11 μικρότερων πολιτειών. Η κομητεία περιλαμβάνει το ένα τέταρτο των κατοίκων της Καλιφόρνια. Αν η Κομητεία Λος Άντζελες ήταν ανεξάρτητο κράτος, το ΑΕΠ του θα ήταν μεταξύ των 20 μεγαλύτερων κρατών του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λος Αντζελες Κατηγορία:Λος Άντζελες
Στιέντα
Η Στιέντα (ιταλικά: Stienta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Θανάσης Κουκάκης
Ο Θανάσης Κουκάκης (1979) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και αρθρογράφος με εμπειρία στο οικονομικό, τραπεζικό και χρηματοοικονομικό ρεπορτάζ, ο οποίος έχει εργαστεί σε ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ. Το όνομά του έχει αναμιχθεί στο σκάνδαλο τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και ο ίδιος έχει υποβάλει μηνύσεις ότι υπήρξε θύμα παρακολούθησης.
Είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με την «ΕΣΤΙΑ», τον ειδησεογραφικό ιστότοπο in.gr, «Τα Νέα» και το «Το Βήμα». Άρθρα του έχουν φιλοξενηθεί σε διεθνή ΜΜΕ όμως τους Financial Times, ενώ τακτικά συνεργάζεται με το CNN, το CNBC και το Al Jazeera International.
Το 2022, ο Θανάσης Κουκάκης ανακάλυψε την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών του μέσω του λογισμικού Predator από το οποίο είχε μολυνθεί το κινητό του τηλέφωνο -τον Μάρτιο 2022- έπειτα από έλεγχο που διενήργησε για λογαριασμό του, το Citizen Lab του Πανεπιστημίου του Τορόντο. Η ανάλυση του Citizen Lab εντόπισε την παρουσία του Predator το διάστημα Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2021, ενώ δεν απέκλεισε και το ενδεχόμενο και άλλων μολύνσεων. Ο Κουκάκης προχώρησε σε επίσημο αίτημα προς την Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) στις 6 Απριλίου 2022 για να διερευνήσει τις διαπιστώσεις του καναδικού εργαστηρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Τζόζεφ Ρότμπλατ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γιόζεφ Ρότμπλατ γεννήθηκε ως ένα από τα επτά παιδιά δύο Εβραίων της Βαρσοβίας (δύο από τα αδέλφια του πέθαναν πριν ενηλικιωθούν). Ο πατέρας του, Ζύγκμουντ, ίδρυσε και διεύθυνε μία μεγάλη επιχείρηση αμαξών, ενώ εξέτρεφε και άλογα. Τα πρώτα χρόνια του Γιόζεφ πέρασαν έτσι σε ένα εύπορο σπιτικό, αλλά οι συνθήκες άλλαξαν με την έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τα σύνορα έκλεισαν και τα άλογα επιτάχθηκαν, κάτι που οδήγησε στη χρεωκοπία την επιχείρηση και στη φτώχεια την οικογένεια. Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Γιόζεφ εργάσθηκε ως ηλεκτρολόγος στη Βαρσοβία, φιλοδοξώντας να γίνει φυσικός, καθώς διάβαζε επιστημονική φαντασία (μεταξύ άλλων τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν). Χωρίς να έχει βγάλει το γυμνάσιο, κέρδισε μία θέση φοιτητή στο Τμήμα Φυσικής του «Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Πολωνίας» και στη συνέχεια ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1938. Προσλήφθηκε ως ερευνητής στο Εργαστήριο Ραδιενέργειας της Επιστημονικής Εταιρείας της Βαρσοβίας και έγινε βοηθός διευθυντή του Ινστιτούτου Ατομικής Φυσικής του Ελεύθερου Πανεπιστημίου το 1937. Την ίδια εποχή νυμφεύθηκε την Τόλα, μία φοιτήτρια της φιλολογίας που είχε γνωρίσει το 1930.
Πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Ρότμπλατ είχε ήδη διεξαγάγει πειράματα που απεδείκνυαν την εκπομπή νετρονίων κατά την πυρηνική σχάση. Στις αρχές του 1939 σκέφθηκε ότι η επίτευξη μεγάλου αριθμού σχάσεων ατομικών πυρήνων σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα απελευθέρωνε μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Συνέχισε υπολογίζοντας ότι αυτή η διεργασία θα μπορούσε να συμβεί σε λιγότερο από ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου και ως αποτέλεσμα θα προκαλούσε μία έκρηξη.
Το 1939 ο Ρότμπλατ προσκλήθηκε να μελετήσει στο Παρίσι (μέσα από γνωστούς της Μαρίας Κιουρί) και με τον Τζέιμς Τσάντγουικ στο Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ. Ο Τσάντγουικ κατασκεύαζε τότε έναν επιταχυντή σωματιδίων για να μελετήσει θεμελιώδεις πυρηνικές αντιδράσεις και ο Ρότμπλατ επιθυμούσε να κατασκευάσει κάτι παρόμοιο στη Βαρσοβία, οπότε αποφάσισε να πάει στο Λίβερπουλ. Ταξίδευσε στην Αγγλία μόνος του επειδή δεν είχε χρήματα για να ζήσει τη σύζυγό του εκεί.
Ο Τσάντγουικ σύντομα εξασφάλισε μία ερευνητική υποτροφία στον Ρότμπλατ (την υποτροφία του Όλιβερ Λοτζ), διπλασιάζοντας την αμοιβή του και το θέρος του 1939 ο νεαρός Πολωνός επέστρεψε στη Βαρσοβία, σκοπεύοντας να επιστρέψει μαζί με την Τόλα. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να αφήσουν την πόλη στα τέλη Αυγούστου, η σύζυγός του ήταν άρρωστη κι έτσι έμεινε πίσω, προγραμματίζοντας να φύγει λίγες ημέρες αργότερα, όμως η έναρξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ανέτρεψε τα σχέδιά τους. Η Τόλα παγιδεύθηκε στην Πολωνία και οι απεγνωσμένες προσπάθειες του Ρότμπλατ τους επόμενους μήνες να τη μεταφέρει μέσα από το Βέλγιο, τη Δανία ή την Ιταλία απέτυχαν, καθώς τα σύνορα κάθε χώρας διαδοχικά εξαιτίας του πολέμου. Εκείνη εξοντώθηκε αργότερα στο Στρατόπεδο του Μαϊντάνεκ και ο Ρότμπλατ δεν την ξαναείδε ποτέ. Αυτό τον επηρέασε βαθιά για την υπόλοιπη ζωή του και δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ
Στο Πρόγραμμα Μανχάταν
Στην Πολωνία ο Ρότμπλατ είχε αντιληφθεί ότι η εργασία του θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να κατασκευασθεί μία βόμβα. Η πρώτη του σκέψη ήταν ότι θα έπρεπε «να βγάλει όλο αυτό το πράγμα από το μυαλό του», αλλά βλέποντας την άνοδο της ναζιστικής Γερμανίας συνέχισε σκεπτόμενος ότι ο μοναδικός τρόπος για να αποτραπέί η χρήση μιας πυρηνικής βόμβας από τους Γερμανούς ήταν να υπήρχε μία αντίστοιχη αποτρεπτική δυνατότητα από τους εχθρούς τους. Μετά την έναρξη του πολέμου άρχισε να συνεργάζεται φανερά με τον Τσάντγουικ πάνω στην κατασκευή μιας τέτοιας βόμβας.