cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταρ Τρεκ
Picard (2020–2023)
Το Star Trek: Picard, όπως και το Discovery, είναι ένα σειριακό δράμα που δημιουργήθηκε για το CBS All Access. Έκανε πρεμιέρα στις 23 Ιανουαρίου 2020. Τοποθετημένο περίπου 30 χρόνια μετά το The Next Generation, η σειρά βλέπει τον Πάτρικ Στιούαρτ ναεπαναλάβει τον ρόλο του Jean-Luc Picard στο TNG. Η πρώτη σεζόν ακολουθεί τον Πικάρντ στη συνταξιοδότησή του, αναζητώντας τη λύτρωση για τις αποτυχίες του παρελθόντος, καθώς πηγαίνει σε μια περιπέτεια για να σώσει την κόρη του εκλιπόντος συναδέλφου του, Ντέιτα.
Lower Decks (2020–σήμερα)
Το Star Trek: Lower Decks είναι μια κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων για ενήλικες που δημιουργήθηκε από τον συγγραφέας του Rick and Morty, Mike McMahan. Η σειρά ακολουθεί το πλήρωμα υποστήριξης «ενός από τα λιγότερο σημαντικά πλοία του Αστροστόλου». Έκανε πρεμιέρα στις 6 Αυγούστου 2020 στο CBS All Access.
Prodigy (2021–σήμερα)
Το Star Trek: Prodigy είναι μια σειρά κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τους Kevin και Dan Hagemanγια για το Paramount+ και το καλωδιακό κανάλι Nickelodeon. Η σειρά ακολουθεί μια ομάδα εφήβων που χρησιμοποιούν ένα εγκαταλελειμμένο διαστημόπλοιο για να αναζητήσουν την περιπέτεια. Έκανε πρεμιέρα στις 28 Οκτωβρίου 2021.
Strange New Worlds (2022–σήμερα)
Το Star Trek: Strange New Worlds είναι ένα spinoff του Discovery και prequel της Αρχικής Σειράς, που δημιουργήθηκε από τους Akiva Goldsman, Alex Kurtzman και Jenny Lumet για το Paramount+. Έκανε πρεμιέρα τον Μάιο του 2022. Απεικονίζει τις περιπέτειες του USS Enterprise πριν από την αρχηγία του Τζέιμς Κερκ και εστιάζει στην επεισοδιακή αφήγηση σε αντίθεση με τις σειριακές αφηγήσεις του Discovery.
Οι ταινίες
Δεκατρείς συνολικά ταινίες έχουν γυριστεί στον κόσμο του Star Trek, την παραγωγή των οποίων ανέλαβε η μεγάλη κινηματογραφική εταιρεία Paramount Pictures. Στις πρώτες έξι ταινίες πρωταγωνιστούν το Έντερπραϊζ και το πλήρωμα της αρχικής σειράς (1966-1969), ενώ στις τέσσερις επόμενες το ομώνυμο σκάφος και το πλήρωμα της "Επόμενης Γενιάς" (1987 - 1994), με συμμετοχή όμως μερικών ηθοποιών από το πλήρωμα της αρχικής σειράς στην έβδομη ταινία. Η ενδέκατη ταινία, το Star Trek, κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Μάιο του 2009 και αποτελεί prequel της αρχικής σειράς σε ένα εναλλακτικό χρονολόγιο/πραγματικότητα, παρουσιάζοντας όλα τα βασικά μέλη του πρώτου πληρώματος, τον ρόλο των οποίων όμως υποδύονται διαφορετικοί ηθοποιοί.
Οι οπαδοί
Το Σταρ Τρεκ έχει σημαντικό αριθμό φανατικών οπαδών, οι οποίοι συμμετείχαν σε δραστηριότητες σχετικά με το Σταρ Τρεκ, ακόμη και στα διαστήματα στα οποία δεν προβαλλόταν η τηλεοπτική σειρά. Οι οπαδοί αυτοί αυτοαποκαλούνται trekkies (τρέκις) και έχουν δημιουργήσει οργανώσεις σε διάφορες χώρες. Στην Ελλάδα, για λίγο καιρό κυκλοφόρησε περιοδικό fanzine των οπαδών του Σταρ Τρεκ κατά τη δεκαετία του 1990. Κάποιοι από τους τρέκις μιλούν ή γνωρίζουν λέξεις από τη γλώσσα των Κλίνγκον, των παραδοσιακών εχθρών της Συνομοσπονδίας στην οποία ανήκει το πλήρωμα του Έντερπραϊζ.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Από τα διάφορα βραβεία επιστημονικής φαντασίας, μόνο το βραβείο Hugo κέρδισε η πρώτη σειρά. Το 1968, όλοι οι πέντε υποψήφιοι ήταν μεμονωμένα επεισόδια της σειράς, όπως και οι τρεις από του πέντε υποψήφιους το 1967 από τα οποία βραβεύθηκε το ένα. Η Επόμενη Γενιά κέρδισε τα βραβεία Hugo το 1993 και το 1995. Υποψηφιότητες έχουν λάβει επίσης τα Deep Space Nine, Enterprise , Discovery και Lower Decks , καθώς και αρκετές από τις ταινίες Star Trek και, σε 2008, ένα επεισόδιο της δημιουργημένης από θαυμαστές σειρά Star Trek: Phase II.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταρ Τρεκ Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Φανταστικά σύμπαντα Κατηγορία:Διάστημα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Σειρές της Paramount Global
Φαμπρίς Φιορέζ
Βιογραφία
Προερχόμενος από την Ολιμπίκ Λυών, εντάχθηκε στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ το 1997, όπου σημείωσε 37 τέρματα σε 111 αναμετρήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2001, υπέγραψε με την Παρί Σεν Ζερμέν. Παρά τη θέση του ως αγαπημένου της εξέδρας στο Παρκ ντε Πρενς, έγινε ένας από τους πιο μισητούς παίκτες στο γαλλικό πρωτάθλημα λόγω αριθμού αντιαθλητικών συμπεριφορών του, και λόγω της ιδιαίτερα θερμής συμπεριφοράς του. Τον Αύγουστο του 2005, μεταγράφηκε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ (OM) υπό ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, λίγες ώρες πριν από το πέρας της θερινής μεταγραφικής περιόδου, με αποτέλεσμα να γίνει μισητός από τους Παριζιάνους οπαδούς που αισθάνθηκαν προδομένοι και προσβεβλημένοι, και οι οποίοι δεν ξέχασαν ποτέ τους αυτή τη συμπεριφορά του παίκτη. Έπειτα από αυτά τα γεγονότα θα ψηφιστεί από τους αναγνώστες του περιοδικού cahiers du football, ως ballon de plomb του 2004. Η προδοσία που αισθάνονταν οι Παριζιάνοι οπαδοί και η επιφυλακτικότητα των αντίστοιχων της Μαρσέιγ θα σφραγίσουν τη μέρα του.
thumb|right|Ο αριθμός 14 του Φαμπρίς Φιορέζ, όταν αυτός ήταν παίκτης της Λοριάν Καθώς δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στη Μαρσέιγ και χωρίς να καταφέρει να γίνει αγαπητός από τους οπαδούς της, παραχωρήθηκε δανεικός τη σεζόν 2005-2006 στους Καταριανούς της Αλ-Ραγιάν, προτού επιστρέψει στη Γαλλία ως δανεικός αυτή τη φορά στην ΦΚ Λοριάν. Κατάφερε να διακριθεί στη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 1 εκείνης της σεζόν, πετυχαίνοντας δύο τέρματα απέναντι στην παλιά του ομάδα, στα πλαίσια της νίκης της Λοριάν με 3-2 επί της ΠΣΖ στο Παρκ ντε Πρενς, αγωνίστηκε όμως ελάχιστα στο υπόλοιπο της σεζόν μέχρι την επιστροφή του στην ΟΜ.
Κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 2007-2008, τράβηξε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων της Λιγκ 2 όπως η Αμιάν ΣΚ και η ΣΚ Μπαστιά. Στις 31 Δεκεμβρίου 2007, έλυσε τη συνεργασία του με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, ήταν ελεύθερος να διαπραγματευτεί τη μεταγραφή του με την ομάδα της αρεσκείας του. Τελικώς, στις 2 Ιανουαρίου 2008, ήρθε σε συμφωνία με την ομάδα από την περιοχή της Πικαρδίας, Αμιάν ΣΚ για την υπογραφή συμβολαίου διάρκειας 1,5 έτους. Αποχώρησε στις 18 Μαΐου 2008 αφού είχε δηλώσει μετά την αναμέτρηση μεταξύ Αμιάν και Γκενιόν (4/4) ότι ο ομάδα στερούνταν φιλοδοξιών.
Στις 12 Ιουνίου 2008, ο Φαμπρίς Φιορέζ εντάχθηκε στο δυναμικό της ΕΣ Τρουά ΑΚ (Τρουά) για διάρκεια 2 ετών. Ξανασυναντήθηκε, εκεί, με τον προπονητή του στην Αμιάν, Λυντοβίκ Μπατελί.
Ο Φαμπρίς Φιορέζ βρέθηκε ως μεγάλος χαμένος από την τραγική χρονιά της ομάδας του, ΕΣ Τρουά ΑΚ, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της στη Νασιονάλ, έπειτα από τη σεζόν 2008/2009.
Στις 10 Αυγούστου 2009 ανακοίνωσε μέσω μιας σύντομης ανακοίνωσης τύπου στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας του την απόσυρσή του από την ενεργό δράση.
Ο Φαμπρίος Φιορέζ εμφανιζόταν περιστασιακά μετά την αποχώρησή του από την αγωνιστική δράση ως αναλυτής για την αθλητική εκπομπή της βελγικής τηλεόρασης Foot Passion και αφιερώθηκε κυρίως στη διαχείριση και προώθηση του μπλογκ του.
Διετέλεσε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Σαιν-Τροπέ έως τις 3 Σεπτεμβρίου 2011.
Τον Οκτώβριο του 2012, δέχτηκε επίθεση στην οικία του, στη διάρκεια της οποίας απαγάγηκε από 3 άτομα, προτού καταφέρει να διαφύγει.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοριάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Τρουά ΑΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ραγιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ
Λαίλαψ (τορπιλάκατος)
Η Λαίλαψ  ήταν τορπιλάκατος τύπου Jaguar ή κλάσεως 141)
κατασκευάστηκε στη Γερμανία στα ναυπηγεία «Fr. Lürssen Werft, Bremen–Vegesack».
Ένα από τα 7 ιδίου τύπου πλοία : Σκορπίος, Έσπερος ΙΙ, Κένταυρος ΙΙΙ, ‘Κυκλών, Καταιγίς. Μετά την κατασκευή του στη Δυτική Γερμανία στάλθηκε στην Ελλάδα με το Έσπερος ΙΙ (τορπιλάκατος).
Η ύψωση της Ελληνικής σημαίας έγινε στις 24 Μαρτίου 1977.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Τορπιλάκατοι
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1980-81
Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1980-81 αποτέλεσε το 10ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε το Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1980-81 συμμετείχαν 13 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1981-82. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1979-80
Ομάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1980-81
Επιπρόσθετα η ΑΕΚ Αμμοχώστου αποχώρησε από το πρωτάθλημα πριν από την έναρξη του και για αυτό το λόγο το πρωτάθλημα διεξήχθη με 13 ομάδες.
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1979-80
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα μέσω του Πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΣΤΟΚ:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1980-1981 Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Βρετάνη
Η Βρετάνη αποτελεί μια ιστορική, γεωγραφική και πολιτισμική οντότητα (συχνά αποκαλείται και "ιστορική Βρετάνη" ώστε να διαφοροποιείται από τη διοικητική περιοχή της Βρετάνης. Είναι μια χερσόνησος, στο δυτικό άκρο της Γαλλίας, η οποία βρίσκεται μεταξύ της Μάγχης στα βόρεια, της Κελτικής θάλασσας και της Ιρουάζ στα δυτικά και του Κόλπου της Γασκόνης στα νότια. Με τη διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γνώρισε σημαντική αύξηση στον πληθυσμό της, λόγω της μαζικής μετανάστευσης νησιωτικών Βρετόνων σε αυτό το τμήμα της παλαιάς κελτικής Αρμορικής. Αυτοί ίδρυσαν βασίλειο κατά τον 9ο αιώνα, το οποίο, στη συνέχεια, έγινε δουκάτο εξαρτώμενο από το Βασίλειο της Γαλλίας. Ενωμένο με το Γαλλικό Στέμμα το 1532, αποτέλεσε τμήμα των βασιλικών κτήσεων και αποτέλεσε, από διοικητικής άποψης, ένα στρατιωτικό καθεστώς, μια κυβέρνηση (την Κυβέρνηση της Ρεν), και, από τελωνειακής άποψης, μία «εμπορική επαρχία», μέχρι και τον διοικητικό της αφανισμό το 1790 και τη διαίρεσή της σε πέντε νομούς: Κοτ-ντυ-Νορ, Φινιστέρ, Ιλ-ε-Βιλαίν, Λουάρ-Ανφεριέρ και Μορμπιάν. Η Βρετάνη διαθέτει μια ισχυρή εθνική ταυτότητα, η οποία, όμως, είναι ακόμη αμφισβητήσιμη.
Κάτοικοί της είναι οι Βρετόνοι, είτε πρόκειται για την παλαιά ιστορική επαρχία είτε για τη σημερινή διοικητική περιοχή. Η βρετονική ονομασία της, Breizh (χωρίς άρθρο, με προφορά ως [brɛjs] στη βρετονική διάλεκτο KLT, [brɛχ] στη βρετονική διάλεκτο του Βαννεταί), ορθογραφείται με τον δίφθογγο «ZH» ώστε να γίνει το "πάντρεμα", με αυτό τον τρόπο, της παλαιάς γραφής που χρησιμοποιούνταν στο Βορρά και στη Δύση (Breiz) με αυτή του Νότου (Breih). Το «Breizh» συντομογραφείται και ως BZH. Στα γκάλο, την έτερη παραδοσιακή γλώσσα της Βρετάνης, η ονομασία της περιοχής είναι Bertaèyn.
Η ονομασία Βρετάνη ορίζει επίσης μία γαλλική περιφέρεια, η οποία αποτελείται από τέσσερις νομούς. Ο νομός της Λουάρ-Ατλαντίκ, αν και ιστορικά βρετονικός, αποτελεί, σήμερα, τμήμα της περιφέρειας της Χώρας του Λίγηρα, ενώ το ζήτημα της επανένωσής της με την περιφέρεια της Βρετάνης αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων.
Ετυμολογία
Το όνομα « Βρετάνη » προέρχεται από το λατινικό Brittania (εκείνη την εποχή γραφόταν σπανιότερα ως Britannia) που σημαίνει « η χώρα των Βρετόνων ». Αυτός ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον 1ο μ.Χ. αιώνα, μόλις, από τους Ρωμαίους για τον ορισμό της νησιωτικής Βρετάνης, και πιο συγκεκριμένα της ρωμαϊκής επαρχίας που εκτεινόταν από τα νότια του νησιού μέχρι τα αμυντικά τείχη στα βόρεια (το Τείχος του Αγκρίκολα, το Τείχος του Αδριανού και αργότερα το Τείχος του Αντωνίνου). Ο λατινικός όρος προήλθε, με τη σειρά του, από τον ελληνικό όρο που χρησιμοποίησε ο εξερευνητής Πυθέας ο Μασσαλιώτης για τον ορισμό του συνόλου των βορείων νήσων που ανακάλυψε κατά το 320 π.Χ. περίπου (συμπεριλαμβανομένης, λογικά, και της Ισλανδίας) : Πρεττανική ή Βρεττανίαι. Κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα, ο Διόδωρος Σικελιώτης υιοθέτησε τον όρο Πρεττανία, ενώ ο Στράβων χρησιμοποίησε τον όρο Βρεττανία. Ο Μαρκιανός ο Ηρακλειώτης, στο έργο του με τίτλο Periplus maris exteri («Περίπλους της έξω θαλάσσης») κάνει αναφορά για «πρεττανικές νήσους» (αἱ Πρεττανικαὶ νῆσοι).
Οι κάτοικοι της Πρεττανικής ονομάζονταν Πρεττανοί, Pritteni ή Prettani, λογικά κέλτικη ονομασία, ενδεχομένως αυτή που χρησιμοποιείτο από τους Γαλάτες για τον ορισμό των κατοίκων των νήσων. Από αυτό τον όρο προέρχεται η ουαλική λέξη Prydain (στα μέσα ουαλικά Prydein) που ορίζει τη Βρετάνη (τη νήσο της Βρετάνης). Συγγένεια μπορεί να υπάρχει, ενδεχομένως, και με τον όρο Breifne, ο οποίος όριζε ένα ιρλανδικό βασίλειο κατά τον Μεσαίωνα.
Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και καθώς, σταθερά, οι Βρετόνοι εγκαθίσταντο στα ηπειρωτικά, στην περιοχή της Αρμορικής, η ονομασία της πατρίδας καταγωγής τους πήρε τη θέση αυτής της παλαιάς περιοχής της Αρμορικής, χωρίς, ωστόσο, να την αντικαταστήσει πλήρως. Επικράτησε οριστικά στα τέλη του 6ου αιώνα και, πιθανώς, από τα τέλη, κιόλας, του 5ου αιώνα. Γινόταν λόγος, τότε, για Britannia Minor ή Britannia για τον ορισμό των εδαφών που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Βρετόνων.
Το « Breizh », η βρετονική ονομασία της Βρετάνης, προέρχεται από τον παλαιό όρο Brittia.
Ο όρος « Αρμορική » χρησιμοποιείται συχνά για τον ορισμό της Βρετάνης κι αυτό παρά το γεγονός πως, αρχικά, αυτός όριζε μία, κατά πολύ, μεγαλύτερη εδαφική οντότητα. Εικάζεται ότι προήλθε από το γαλατικό aremorica που σήμαινε « κοντά στη θάλασσα ». Η συγγένεια με το βρετονικό ar mor (η θάλασσα) χρονολογείται από εκείνη την εποχή. Μία τρίτη ονομασία, Letauia (στα ελληνικά « Λεταβία ») χρησιμοποιήθηκε μέχρι και τον 11ο και τον 12ο αιώνα. Προήλθε από μια κελτική ρίζα, η οποία σήμαινε « πλατύ και ίσιο », « εκτείνομαι », « αναπτύσσω » και συναντάται, σήμερα, στην ουαλική λέξη Llydaw που ορίζει την ηπειρωτική Βρετάνη.
Προϊστορία
Η Βρετάνη κατοικείτο από τον άνθρωπο από την Πρότερη Παλαιολιθική Περίοδο με πληθυσμό που αποτελείτο από Νεάντερταλ, χωρίς να παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερη διαφορά με αυτόν της Δυτικής Ευρώπης ως σύνολο και ο οποίος ήταν, αναμφίβολα, μικρός αριθμητικά. Η μοναδική ιδιαιτερότητά του ήταν η ύπαρξη μίας ιδιαίτερης μορφολογίας των προσώπων τους, τον Κολομβάνιο, με επίκεντρο το Καρνάκ. Μία από τις αρχαιότερες εστίες παγκοσμίως, χρονολογούμενη περίπου στο 450.000 π.Χ., ανακαλύφτηκε στο Μενέζ-Ντρεγκάν του Πλουχινέκ.
Οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι κατέφτασαν στη Βρετάνη κατά το 35.000 π.Χ. και πήραν τη θέση ή απορρόφησαν τους Νεάντερνταλ. Η ύστερη παλαιολιθική περίοδος σημαδεύτηκε από μεταβατικές δραστηριότητες, κοντινές του châtelperronien με επίκεντρο τις βόρειες περιοχές και με πιο κλασσικές δραστηριότητες, μαγδαλενιανού τύπου, στα νότια του Λίγηρα, χωρίς να είναι μέχρι σήμερα γνωστό αν η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο ήταν πολιτισμική ή αντικατόπτριζε μια "αγκύστρωση" στον τρόπο ζωής των Νεάντερνταλ. Η Βρετάνη διαθέτει μονάχα ένα διακοσμημένο σπήλαιο, τη La Dérouine.
Κατά τη μεσολιθική περίοδο η Βρετάνη καλύφτηκε από δασικές εκτάσεις και κατοικήθηκε από πολυάριθμες μικροκοινότητες, οι οποίες ήταν χωρισμένες σε τρεις τοπικές κατηγορίες. Κατά την ύστερη μεσολιθική εμφανίστηκε μια τάση προς την ίδρυση οικισμών, κυρίως στην περιοχή του Τεβιέκ και του Χοεντίκ, με ένα ενδεχόμενο πέρασμα προς την εκτροφή ζωοειδών.
Η αγροκαλλιέργεια κατέφθασε στη Βρετάνη την 5η χιλιετία π.Χ., εισηγμένη από πληθυσμούς προερχόμενους από τον Νότο και τα ανατολικά και οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή. Ο νεολιθισμός, ωστόσο, δεν χαρακτηρίστηκε από μεταβολή στον πληθυσμό. Οι τοπικοί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες υιοθέτησαν τις νέες τεχνικές που έδωσαν τη δυνατότητα ανάδειξης σύνθετων κοινωνιών, με επίκεντρο την περιοχή περιμετρικά του Κόλπου του Μορμπιχάν.
Αυτό μεταφράζεται με την εμφάνιση μιας μεγαλιθικού ρυθμού αρχιτεκτονικής, καταρχάς όσον αφορά τα cairns, και δευτερευόντως τους τάφους των αρχόντων και τι μεγαλιθικές γραμμές. Ο νομός του Μορμπιχάν διαθέτει, από μόνος του, τον μεγαλύτερο αριθμό μεγαλιθικών γραμμών, με σημαντικότερο τα θραύσματα μεγάλου μενίρ του Ερ Γκραχ, μεγαλύτερου σε μέγεθος μνημείου που μεταφέρθηκε και στήθηκε από ανθρώπους της Νεολιθικής περιόδου. Ο πλέον γνωστός αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται στο Καρνάκ.
Αν και επιρροές αναφορικά με την τέχνη της κεραμικής έκαναν την εμφάνισή τους από τα τέλη της νεολιθικής περιόδου, η Βρετάνη διατήρησε σταθερή την πολιτιστική της κουλτούρα μέχρι και τις απαρχές της εποχής του χαλκού. Ο Πολιτισμός του Λάγυνου, με ισχυρή παρουσία στην περιοχή, φαίνεται, έτσι πως κατάφερε να ενταχθεί στις τοπικές παραδόσεις.
Κελτική Πρωτοϊστορία
Σε αυτούς μπορούν να προστεθούν και οι Αμπιλάτρες, οι οποίοι κατοικούσαν στα νότια της Λουάρ Ατλαντίκ και στα βόρεια της Βαντέ, αλλά η ακριβής τοποθεσία τους παραμένει άγνωστη και, ακόμη, η ύπαρξή τους τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Οι λαοί αυτοί είχαν εξαιρετικές οικονομικές σχέσεις με τους Κέλτες της νήσου της Βρετάνης, κυρίως όσον αφορά το εμπόριο κασσίτερου. Ήταν μέλη μιας « Αρμορικανής Συνομοσπονδίας » γαλατικών λαών η οποία, σύμφωνα με τον Ιούλιο Καίσαρα, περιελάμβανε « τους Κοριοσολίτες, τους Ρεδόνες, τους Αμπιμπάριους, τους Καλέτες, τους Οσίσμιους, τους Λεμοβίκους και τους Ουνέλες » (Commentaires sur la Guerre des Gaules, Livre VII, 75).
Γαλλορωμαϊκή Αρχαιότητα
Στα τέλη του 5ου αιώνα, οι Βρετόνοι της νήσου της Βρετάνης (σημερινής Μεγάλης Βρετανίας), μετανάστευσαν στην Αρμορίκη, φέρνοντας μαζί τους τα έθιμα και τη γλώσσα τους, με τη μετανάστευση αυτή να έχει οργανωθεί από τους Ρωμαίους, ως άμυνα απέναντι στην πρόοδο των γερμανικών φύλλων. Η εικασία σύμφωνα με την οποία αυτή η μετανάστευση, είχε ως αιτία την πίεση που ασκούσαν στους Βρετόνους οι Αγγλοσάξωνες, προκύπτει από το έργο De Excidio του Γκίλντας, έχει, τελευταία, αρχίσει να επικρατεί, ως άποψη μεταξύ των σύγχρονων ιστορικών. Ο Αντρέ Σεντεβίλ και ο Υμπέρ Γκιλοτέλ αναφέρουν, για παράδειγμα: «Φαντάζει, πλέον, σίγουρο πως η πίεση αυτή προήλθε από τα δυτικά και όχι από τα ανατολικά και ότι προήλθε από άλλους κελτικούς λαούς, διαφορετικής, επιπλέον, γλώσσας: τους Σκώτους της Ιρλανδίας».
Έδωσαν έτσι, το όνομά τους στην περιοχή, η οποία για καιρό αποκαλείτο Μικρή Βρετάνη ή Ηπειρωτική Βρετάνη, ως αντιπαράθεση στον τόπο καταγωγής τους.
Ιστορικές Περιοχές
Η Βρετάνη ήταν χωρισμένη, αρχικά, σε εννέα περιοχές (broioù), οι οποίες ήταν χωρισμένες σε δύο ζώνες, ανάλογα με τη χρήση ή όχι των Βρετονικών. Αυτές είναι η Κάτω Βρετάνη (Breizh Izel) και η Άνω Βρετάνη (Breizh Uhel), χωρισμένες κατά προσέγγιση και, σήμερα, χωρίς κάποια νομική ισχύ. Παρόλα αυτά, οι συγκεκριμένοι όροι παραμένουν σε χρήση μέχρι και σήμερα. Στη Βρετάνη, αυτές οι δύο ονομασίες δεν έχουν απολύτως καμία προσβλητική έννοια.
Οι εννέα αυτές περιοχές αντιστοιχούν στις επισκοπές, οι οποίες υποδιαιρούνται σε ενορίες. Η δημιουργία τους ανάγεται στη χρονική περίοδο μεταξύ 6ου και 10ου αιώνα. Το σύνολο αυτών των διακονιών υπαγόταν στην αρχιεπισκοπή του Ντολ, και μετέπειτα της Τουρ.
Μεσαίωνας
Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, η Βρετάνη ήταν χωρισμένη σε δύο, και αργότερα τρία βασίλεια — την Ντομνονέ, την Κορνουάιγ και το Μπροερέκ (αρχικά αποκαλούμενο Bro Waroch) — τα οποία ενώθηκαν υπό την εξουσία των βασιλέων και μετέπειτα δουκών της Βρετάνης κατά τον 9ο αιώνα.
Ο Νομινόης, άρχοντας της Βρετάνης από το 845 ως το 851, υπήρξε ο κυριότερος συντελεστής στη γέννηση μιας ενωμένης και ανεξάρτητης Βρετάνης, απ'όπου πήρε τον τίτλο του Πατέρα του Έθνους (Tad ar Vro στα βρετονικά) τον οποίον του απέδωσε ο Αρτύρ ντε Λα Μπορντερί το 1898.
Αυτή η Βρετάνη κατέστη κατά τον 9ο αιώνα, στη διάρκεια της βασιλείας του Ερισπόε, ένα ενοποιημένο βασίλειο, το Βασίλειο της Βρετάνης. Το Σύμφωνο της Ανζέ, τον Σεπτέμβριο του 851, οριστικοποίησε τα σύνορά του. Το σύμφωνο της Ανζέ, πρακτικά ακυρώθηκε κατά τη βασιλεία του Σολομώντα, ο οποίος ξεκίνησε εκ νέου πόλεμο κατά του Καρόλου του Φαλακρού, με τον τελευταίο να βρίσκεται, εκείνη την περίοδο, σε πόλεμο με τους Βίκινγκ. Χάρη στις κατακτήσεις του βασιλιά Σολομώντα, η Βρετάνη έφτασε, τότε, στη μέγιστη έκτασή της, στην οποία περιλαμβάνονταν μεταξύ άλλων το Αβρανσέν, το Κοταντέν, οι Αγγλονορμανδικές Νήσοι, ένα σημαντικό τμήμα του Μαιν και του Ανζού.
Η ηρεμία του βασιλείου διαταράχτηκε από τις καταλήψεις και επιδρομές των Βίκινγκ στις αρχές του 10ου αιώνα. Η Βρετάνη έχασε τις τελευταίες της κτήσεις στο Ανζού, την Κομητεία της Μαιν και τη Νευστρία. Το 909, μετά τον θάνατο του βασιλιά της Βρετάνης Άλαν Α΄ του Μέγα, ο Φούλκων Α΄ του Ανζού έλαβε την Κομητεία της Νάντης (κομητεία που ενέταξε οριστικά τη Χώρα του Ρετς στο Πουατού). Η τελευταία επανακτήθηκε από τους Βίκινγκ από τον Δούκα Άλαν Β΄ της Βρετάνης το 937.
Από τα τέλη του 13ου αιώνα (και πολύ καιρό πριν από την ένωση του Δουκάτου της Βρετάνης με το Βασίλειο της Γαλλίας), η δουκική διοίκηση εγκατέλειψε τα λατινικά προς όφελος των γαλλικών, χωρίς να υπάρξει ενδιάμεση χρήστη των βρετονικών. Μέχρι τον 13ο αιώνα, τα δικαστικά και διοικητικά διατάγματα και αποφάσεις συγγράφονταν στα λατινικά, προτού τα γαλλικά έρθουν να ανταγωνιστούν τα λατινικά στη χρήση στα πρακτικά της καγκελαρίας.
Σύγχρονη Εποχή
Το 1532, η οριστική ένωση μεταξύ του Δουκάτου και του Βασιλείου επικυρώθηκε στη Βαν από τα Κράτη της Βρετάνης. Ακολούθως, ο Φραγκίσκος Α΄ εξέδωσε στη Βουλή της Βρετάνης το βασιλικό διάταγμα, το οποίο υπέγραψε στο Πλεσί-Μασέ και που εξασφάλιζε στην επαρχία ορισμένα προνόμια (εξειδικευμένη νομοθεσία και φορολογικό σύστημα). Τα προνόμια αυτά ήταν σε ισχύ μέχρι και τη Γαλλική Επανάσταση. Θα καταργηθούν στη διάρκεια της νύχτας της 4ης Αυγούστου 1789 μαζί με αυτά των κοινοτήτων, των συντεχνιών, της ευγένειας, του κλήρου και αυτών που σχετίζονταν με όλες τις επαρχίες του Βασιλείου.
Η περίοδος μεταξύ του 15ου και του 18ου θεωρείται ως η καλύτερη περίοδος της Βρετάνης, καθώς βρισκόταν, τότε, στην καρδιά των πλέον δραστήριων υδάτινων εμπορικών οδών μεταξύ Ισπανίας, Αγγλίας και Ολλανδίας, και είχε μεγάλο κέρδος, κυρίως, από την ανάπτυξη της Πρώτης Αποικιοκρατικής Αυτοκρατορίας της Γαλλίας σε Αμερική και Ινδίες (ίδρυση της πόλης του "L'Orient", η οποία έγινε αργότερα "Λοριάν"). Τα υφάσματα από καννάβι και λινό που παράγονταν στην περιοχή συμβόλιζαν την οικονομική ανάπτυξη της Βρετάνης στη διάρκεια εκείνης της περιόδου, κάτι που έδωσε και τη δυνατότητα χρηματοδότησης εντυπωσιακών μνημείων αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Το Νομισματικό Μέγαρο της Ρεν ήταν, τότε, το πρώτο στη Γαλλία. Ο κολμπερτισμός, με τη δημιουργία μονάδων παραγωγής και σε άλλες περιοχές του Βασιλείου, και οι συγκρούσεις με την Αγγλία που επεδίωκε την απώθηση των στόλων των ηπειρωτικών κρατών, είχε ως αποτέλεσμα μια οικονομική καταστροφή που έφτασε στο απόγειό της στα τέλη του 19ου αιώνα.
Η Βρετάνη ήταν χωρισμένη σε κομητείες (Κορνουάιγ, Λεόν, Μπροερέκ, Τρεγκιέ, Παντιέβρ, Ποροέ, Νανταί, Ρενναί...) κι έπειτα σε οκτώ βαϊλάτα τα οποία εξελίχθησαν σε πρεζίντιουμ, χωρισμένα σε ταξιαρχίες. ήταν επίσης χωρισμένη σε εννέα επισκοπές (Broioù ή Eskopti στα βρετονικά).
Τα σχέδια διαίρεσης σε νομούς
Με τη Γαλλική Επανάσταση, τα προνόμια των επαρχιών καταργήθηκαν στη διάρκεια της νύχτας της 4ης Αυγούστου 1789. Η Βρετάνη έπαψε να υφίσταται ως διοικητική οντότητα κατά τη διάρκεια της διαίρεσής της σε νομούς.
Το πρώτο σχέδιο ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου 1789, όπου μια διαίρεση σε διοικητικές περιφέρειες διαμοίραζε την επαρχία σε ισοδύναμες υποδιαιρέσεις αντίστοιχες σε έκταση 72 km, οι οποίες ήταν χωρισμένες σε 9 περιφέρειες, με τις τελευταίες να είναι χωρισμένες σε 9 καντόνια. Ο στόχος αυτού του εδαφικού επανασχεδιασμού ήταν ο καλύτερος έλεγχος των περιοχών αυτών με χαμηλό πληθυσμό, ώστε να μειωθεί η εξουσία της κεντρικής διοίκησης.
Ένα τρίτο σχέδιο μιας Βρετάνης αποτελούμενης από 6 νομούς είδε το φως της μέρας τον Δεκέμβριο του 1789, με τις παρακάτω οριοθετήσεις:
Ως αποτέλεσμα, το Σαιν-Μαλό αποτελούσε πρωτεύουσα του νομού του.
Τελικώς, ο οριστικός διαχωρισμός της Βρετάνης σε πέντε νομούς εφαρμόστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1790: τις Κοτ-ντυ-Νορ (οι οποίες μετονομάστηκαν σε Κοτ-ντ'Αρμόρ το 1990), το Φινιστέρ, την Ιλ-ε-Βιλαίν, τη Λουάρ-Ανφεριέρ (ενσωματώθηκε το 1956 στη Χώρα του Λίγηρα και μετονομάστηκε σε Λουάρ-Ατλαντίκ το 1957), καθώς και το Μορμπιχάν.
Το αίτημα για ανεξαρτησία
Στις 31 Ιανουαρίου του 1969, χιλιάδες αυτονομιστές, οπαδοί του Απελευθερωτικού Μετώπου της Βρετάνης (FLB) υποδέχθηκαν τον πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ μπροστά στο δημαρχείο της Ρεν, πρώτο σταθμό της τριήμερης περιοδείας του στη Βρετάνη, κραδαίνοντας τη βρετόνικη σημαία και φωνάζοντας "Ζήτω η ανεξάρτητη σοσιαλιστική Βρετάνη" και "Φασίστα, φασίστα". Τα πνεύματα ήταν οξυμμένα, διότι εκτός των άλλω δύο εβδομάδες νωρίτερα ο αρχηγός του FLB Ρενέ Βαγιάν ή "Ρενέ ο Καναδός" και 11 ακόμη αυτονομιστές καταδικάστηκαν από δικαστήριο των Παρισίων. Ο Σαρλ ντε Γκωλ μπήκε ψύχραιμος στο δημαρχείο, στην πλατεία όμως οι αυτονομιστές συγκρούστηκαν με οπαδούς του Γάλλου προέδρου που φώναζαν "Ζήτω ο Ντε Γκωλ". Επακολούθησε η βίαια παρέμβαση των ειδικών δυνάμεων, ξυλοδαρμός και 42 συλλήψεις, ενώ η αστυνομία είχε συλλάβει προληπτικά δεκάδες μαχητικά στελέχη του αυτονομιστικού κινήματος με αλλεπάλληλες επιδρομές όλο τον μήνα.
Η υπερήφανη για τις κελτικές ρίζες και το κελτικό γλωσσικό της ιδίωμα Βρετάνη, παραδοσιακό προπύργιο του γκωλικού κόμματος, δυσφόρησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για τον χρόνιο οικονομικό μαρασμό της. Τη δυσφορία αυτή εκμεταλλεύτηκε το FLB, προέκταση της μυστικής εθνικιστικής οργάνωσης της δεκαετίας του 1930 Gwenn ha du ("Άσπρο και μαύρο" στα κελτικά, από τα χρώματα της σημαίας της Βρετάνης).
Το μέτωπο έδρασε κατά τα πρότυπα του ΙΡΑ και έδρα της εξόριστης κυβέρνησής του ήταν το Δουβλίνο της ελεύθερης Ιρλανδίας, ενώ το στρατιωτικό του σκέλος, το ALB, είχε στο ενεργητικό του 40 περίπου επιθέσεις στη Βρετάνη και στο Παρίσι. "Η Βρετάνη δεν θα χάσει ποτέ τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, θα παραμείνει όμως αναπόσπαστο μέρος της Γαλλίας", τόνισε ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ, που ανέλυσε τη συνταγματική του αναθεώρηση και την ευρεία αποκέντρωση που προετοίμαζε στο Κεμπέρ, την έδρα του "Ρενέ του Καναδού". Όμως, ο στρατηγός έχασε το δημοψήφισμα του Απριλίου του 1969 και οι αυτονομιστές συνέχισαν τον αγώνα τους, ο οποίος, ιδίως μετά το 1945, βρισκόταν υπό την έντονη επιρροή των σοσιαλιστικών τάσεων και αντιλήψεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Βρετανη
Ουρταούλ
Το Ουρταούλ είναι ένας οικισμός που βρίσκεται στην δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Το 2009 ο πληθυσμός ανήλθε σε 21 άτομα, πολύ μειωμένος σε σχέση με το 2002 που ήταν 575 κάτοικοι. Ο Ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 452949, ενώ ο κώδικας ОКАТО  είναι ο 80237870003.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Ουρταούλ είναι ο εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Εκκλησία Σαιν-Ζερμάν (Μαρέιγ-αν-Ντολ)
Η Εκκλησία Σαιν-Ζερμάν (γαλλικά: Église Saint-Germain) είναι εκκλησία ευρισκόμενη στο Μαρέιγ-αν-Ντολ της Γαλλίας.
Τοποθεσία
Η εκκλησία ευρίσκεται εντός της κοινότητας του Μαρέιγ-αν-Ντολ, στον νομό της Αιν.
Ιστορία
Το μνημείο κατηγοριοποιήθηκε ως ιστορικό μνημείο το 1920.
Παραπομπές
Μαρειγ-Ντολ Σαιν-Ζερμαν Μαρειγ-Ντολ Σαιν-Ζερμαν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στην Αιν Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1920 Μαρειγ-αν-Ντολ
Ελί Μπερτέ
Ο Ελί Μπερτέ (Élie Berthet, 8 Ιουνίου 1815 – 3 Φεβρουαρίου 1891), Ηλίας Βερθέ στην ελληνική βιβλιογραφία του 19ου αι., ήταν Γάλλος συγγραφέας μυθιστορημάτων σε συνέχειες (roman-feuilleton), λαϊκών, ιστορικών και μυθιστορημάτων για νέους.
Ο Μπερτέ γεννήθηκε στη Λιμόζ. Ήταν πολυγραφότατος, καθώς έγραψε πάνω από εκατό μυθιστορήματα, συχνά πρωτοπορώντας, είτε έγραφε αστυνομικές ιστορίες ή παιδικά μυθιστορήματα, είτε ιστορίες με θέμα το Παρίσι ή τον προϊστορικό κόσμο. Οι αστυνομικές του ιστορίες είναι αστυνομικά μυθιστορήματα πριν καθιερωθεί το είδος. Το μυθιστόρημά του L’Homme des bois (Ο άνθρωπος των δασών, 1861) θεωρείται πρόδρομος του Ταρζάν, ενώ με το μυθιστόρημά του Paris avant l’histoire (Προϊστορικό Παρίσι, 1884) είναι ο πρώτος (τριάντα χρόνια πριν από τους Βέλγους αδερφούς Ροσνύ) που έγραψε μυθιστόρημα με θέμα παρμένο από την προϊστορία. Το μυθιστόρημά του Les Houilleurs de Polignies (1866) αναφέρεται ως μια από τις πηγές έμπνευσης του Εμίλ Ζολά (1840–1902) για να γράψει το Ζερμινάλ (Germinal, 1885). Όσον αφορά την παιδική πεζογραφία, σύμφωνα με τον Κυριάκο Ντελόπουλο, ο Μπερτέ ανήκει στους συγγραφείς που, ξεχασμένοι σήμερα, κάποτε μεσουράνησαν και που πιστώνονται με ένα αξιολογότατο έργο.
Πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 75 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας
Σπυρίδων Δενδρινός
Ο Σπυρίδων Δενδρινός ήταν Έλληνας προξενικός υπάλληλος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1811 στην Κωνσταντινούπολη. Ο πατέρας του χρημάτισε εκεί αντιπρόσωπος, δηλαδή πρεσβευτής της Επτανησιακής Πολιτείας. Το 1821 με τις σφαγές των Χριστιανών η οικογένειά του ακολούθησε τη Ρωσική πρεσβεία και κατέφυγε στην Οδησσό για να σωθούν. Εκεί ο Σπυρίδων πήγε στο σχολείο. Το 1839 1830 διορίστηκε από τον πληρεξούσιο πρόεδρο των Ηγεμονιών Κόμη Κίσσελφ, και εργάστηκε στην εφαρμογή των νέων οργανικών νόμων και μεταρρυθμίσεων. Μετά την εκλογή των ηγεμόνων (Οσποδάρων) ο Δενδρινός έμεινε στο Βουκουρέστι ως γραμματέας στο εκεί Γενικό Προξενείο της Ρωσίας. Το 1850 διορίστηκε πρόξενος στην Τραπεζούντα.
Μετά την έκρηξη του πολέμου κατέφυγε στην Τιφλίδα, επέστρεψε αργότερα στην Τραπεζούντα και διορίστηκε Γενικός Πρόξενος στη Βραζιλία, από εκεί στην Ήπειρο, και αργότερα στην Κρήτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869)
Εμμάνουελ Ολισαντέμπε
Ο Εμμάνουελ Ολισαντέμπε (Emmanuel Olisadebe) (22 Δεκεμβρίου 1978) είναι Πολωνός-Νιγηριανός πρώην ποδοσφαιριστής.
Ξεκίνησε την καριέρα του με την Τζάσπερ Γιουνάιτεντ και ακολούθως είχε μια επιτυχημένη καριέρα με την Πολόνια Βαρσοβίας, με την οποία το 2000 κέρδισε την Εκστρακλάσα, το Κύπελλο Πολωνίας και το Σούπερ Καπ Πολωνίας. Έπαιξε επίσης σε συλλόγους στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην Αγγλία και στην Κίνα.
Γεννημένος στη Νιγηρία, τράβηξε την προσοχή της Εθνικής Πολωνίας αφού έλαβε την πολωνική υπηκοότητα. Σκόραρε 11 γκολ σε 25 συμμετοχές μεταξύ 2000 και 2004 και συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Ήταν ο πρώτος μαύρος παίκτης στην ιστορία της Εθνικής Πολωνίας.
Παναθηναϊκός
Ο Ολισαντέμπε κέντρισε το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού παίζοντας ως αντίπαλος του στον Γ΄ προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ το 2000. Έτσι τον Ιανουάριο του 2001 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως δανεικός και στη συνέχεια με κανονική μεταγραφή. Σκόραρε 24 γκολ σε 78 αναμετρήσεις και έγινε από τους αγαπημένους των οπαδών της ομάδας, που τον αποκαλούσαν «Μανωλάκη» ή «Πράσινο Μίλι». Σημαντικό ρόλο είχε στην κατάκτηση του νταμπλ το 2004, σκοράροντας στα τελευταία λεπτά και των τεσσάρων κρίσιμων τελευταίων αγωνιστικών της Α' Εθνικής της περιόδου 2003/4. Εκείνη την περίοδο πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες τον είχαν στο στόχαστρο τους αλλά δεν κατάφερε να πάρει μεταγραφή λόγω των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζε με το γόνατό του.
Αύγουστος της Σαξονίας
Ο Αύγουστος (γερμ.: August, 31 Ιουλίου 1526 - 11 Φεβρουαρίου 1586) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1553-86).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας και της Αικατερίνης, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
Εμμάνουελ Ολισαντέμπε
Χενάν Κονστράκσιον
Το 2008 τον προσέγγισαν από την κινεζική Χενάν Κονστράκσιον. Ο Ολισαντέμπε πείστηκε να συνεχίσει στην Κίνα και η επιλογή του αποδείχθηκε σωστή αφού έκανε δύο πολύ καλές σεζόν πετυχαίνοντας συνολικά 22 γκολ. Και τις δύο χρονιές του στην Κίνα ήταν υποψήφιος για Πολυτιμότερος Παίκτης του πρωταθλήματος, όπου τερμάτισε δεύτερος.
Αύγουστος της Σαξονίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1548 την Άννα των Όλντενμπουρκ, κόρη του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας και είχε 4 επιζόντα τέκνα:
Εμμάνουελ Ολισαντέμπε
Εθνική ομάδα
Αν και Νιγηριανός στην καταγωγή, ο Ολισαντέμπε έγινε Πολωνός πολίτης το 2000 και κλήθηκε στην Εθνική Πολωνίας. Σκόραρε 8 γκολ σε 10 αγώνες των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022, καθώς η ομάδα του προπονητή Βουαντίσουαφ Έγκελ προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, το πρώτο τους από το 1986, κερδίζοντας μία ψήφο για τον Παγκόσμιο Παίκτη της Χρονιάς 2001 της FIFA. Πέτυχε το δεύτερο από τα τρία γκολ σε μια νίκη επί της Νορβηγίας την 1η Σεπτεμβρίου, η οποία επιβεβαίωσε την πρόκριση.
Αύγουστος της Σαξονίας
Οικογένεια
Το 1585 απεβίωσε η Άννα και τρεις μήνες μετά, το 1586 ο Αύγουστος έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή-Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ. Ο γαμπρός ήταν 60 ετών και η νύφη 13· ένα μήνα μετά ο Αύγουστος απεβίωσε και τάφηκε στον καθεδρικό του Φράιμπερκ. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Χριστιανός Α΄.
Εμμάνουελ Ολισαντέμπε
Εθνική ομάδα
Ο Ολισαντέμπε σημείωσε το πρώτο γκολ της Πολωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, σε μια νίκη με 3-1 εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών στη Ντέτζον, στον τελευταίο αγώνα των ομίλων. Ωστόσο, η Πολωνία δεν προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο και ο Ολισαντέμπε δεν θα σκόραρε ξανά για την Πολωνία. Ο Βουαντίσουαφ Έγκελ, ο προπονητής που έφερε τον Ολισαντέμπε στην ομάδα, παραιτήθηκε μετά τον αποκλεισμό της Πολωνίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο και ύστερα από μερικές σποραδικές εμφανίσεις για την εθνική ομάδα, ο Ολισαντέμπε δεν αγωνίστηκε ξανά με αυτήν.
Προσωπική ζωή
Ο Ολισαντέμπε υποστήριξε την εκστρατεία «Let’s Kick Racism out of the Stadiums», που διοργανώθηκε από την πολωνική οργάνωση «Ποτέ Ξανά». Παντρεύτηκε μια Πολωνή, την Μπεάτα Σμολίνσκα, το 2001 και παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι το 2017, όπου χώρισαν με φιλικούς όρους. Ο Ολισαντέμπε αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο το 2012 και τελικά επέστρεψε στη Νιγηρία. Αν και παραδέχεται ότι μερικές φορές του λείπει η Πολωνία, προτιμά τη ζωή στην αρχική του πατρίδα, τη Νιγηρία, όπου τώρα ασχολείται με την κατασκευή κατοικιών.
Διακρίσεις
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΠ Κινύρα Πέγειας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χενάν Τζιανιέ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Επιβατηγό πλοίο
Ελληνική νομοθεσία
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία και ειδικότερα με τον Κ.Δ.Ν.Δ., μέρος IV, Κεφάλαιο Α΄ (Ακτοπλοΐα) άρθρο 164 ορίζεται ότι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι πλοίων
Βρετονική γλώσσα
300px|μικρογραφία|δεξιά|Το Spilhennig (καρφίτσα), σημάδι αναγνώρισης των βρετονόφωνων. Η βρετονική γλώσσα (brezhoneg στα βρετονικά) είναι μια κελτική γλώσσα, η οποία ομιλείται από 206,000 άτομα στην Βρετάνη, περιοχή της Γαλλίας. Οι ομιλητές της καλούνται βρετονόφωνοι.
Η ονομασία brezhoneg, η οποία σημαίνει βρετονική γλώσσα, προφέρεται είτε [bʁe'zõːnək], είτε [bre'zõːnɛk] στις επικρατούσες διαλέκτους (KLT), αλλά [bʁehõ'neːk] στην διάλεκτο του Βαννεταί.
Ανήκει στην ομάδα των κελτικών νησιωτικών γλωσσών, δηλαδή κατάγεται από το νησί της Μεγάλης Βρετανίας και, πιο συγκεκριμένα, ανήκει στις βρετονικές. Συγγενεύει με την κορνουαλική και την ουαλική, οι οποίες χρησιμοποιούνται στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Σύμφωνα με την έρευνα TMO της Fañch Broudig, η οποία έλαβε χώρα το 2007, υπάρχει ένας ελάχιστος αριθμός ύψους 206,000 ενεργών ομιλητών επί των έξι νομών της ιστορικής Βρετάνης, ο οποίος εκπροσωπεί το 5 % του βρετονικού πληθυσμού. Πράγματι, η βρετανική είναι, μετά τα γαλλικά, η γλώσσα με τους περισσότερους ομιλητές στην περιοχή της Βρετάνης, μπροστά από τα γκάλο, τα οποία έχουν επτά φορές λιγότερους ομιλητές. Από την δεκαετία του 1980, το σύνολο σχεδόν των βρετονόφωνων είναι δίγλωσσοι και ικανοί να ομιλήσουν τα γαλλικά.
Τα βρετονικά είναι αναγνωρισμένα ως τοπική και μειονοτική γλώσσα της Γαλλίας και ως γλώσσα της Περιοχής της Βρετάνης, μαζί με τα γαλλικά και τα γκάλο. Έχει κατηγοριοποιηθεί ως « γλώσσα υπό σοβαρό κίνδυνο εξαφάνισης » από την UNESCO.
Χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά κυρίως στο δυτικό τμήμα της χερσονήσου και σε μία γραμμή που εκτείνεται, περίπου, από το Πλουχά (στα βόρεια) μέχρι την Χώρα του Μυζιγιάκ (στα νότια) το 1886. Παρόλα αυτά, είναι ορθό να επισημανθεί πως η παραδοσιακή χρήση των βρετονικών εκτεινόταν κατά τον 10ο αιώνα σε ακτίνα περίπου 20 χιλιομέτρων, περιμετρικά της Ρεν. Αυτή περιοχή αποκαλείται Κάτω-Βρετάνη. Αντιθέτως, αυτή η συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη τείνει να χάνει ολοένα και περισσότερο την πρακτική της γλώσσας, κι αυτό από την δεκαετία του 1950.
Η βρετονική γλώσσα, η οποία είχε γνωρίσει μια σημαντική ύφεση κατά τον 20ό αιώνα, ζει από την δεκαετία του 2000 μια σχετική αναγέννηση. Τα συνεταιριστικά σχολεία Diwan, που παραδίδουν μαθήματα στα βρετονικά, βοήθησαν σε σημαντικό βαθμό αυτή την "αναγέννηση". Το 2010, ήταν συνολικά 41, στον αριθμό, στα οποία φοιτούσαν συνολικά 3,528 μαθητές, από το νηπιαγωγείο, μέχρι και το Μπακαλωρεά. Οι τοπικοί εκδότες, πλέον, κυκλοφορούν, περισσότερο από ποτέ, βιβλία στα βρετονικά. Και όσον αφορά την σήμανση, εντοπίζεται, σε γενικές γραμμές, το φαινόμενο οι ονομασίες που αναγράφονται σε αυτές να βρίσκονται στην γαλλική και την βρετονική.
Από την δεκαετία του 1990 και μετά, τα βρετονικά είναι περισσότερα από ποτέ παρρόντα, στο σύνολο της Βρετάνης, κυρίως στον τομέα της εκπαίδευσης, της σήμανσης, της τηλεόρασης, της καθημερινής ζωής, κτλ. Το Ya d'ar brezhoneg (ναι στα βρετονικά), μια εκστρατεία προώθησης και αναγέννησης της γλώσσας, δημιουργήθηκε από την Δημόσια Υπηρεσία της Βρετονικής Γλώσσας το 2001.
Ιστορία
thumb|175px|Οι γλωσσικές κοινότητες της [[Βρυθονικές γλώσσες|βρετονικής κατά τον 6ο αιώνα. Η θάλασσα ήταν περισσότερο ένα μέσο επικοινωνίας μεταξύ των διαφορετικών πληθυσμών, παρά ένα εμπόδιο.]] Τα βρετονικά είναι μια κελτική γλώσσα του βρυθονικού κλάδου, συγγενής της ουαλικής και ακόμη περισσότερο της κορνουαλικής. Η ιστορία της στην « ηπειρωτική » Βρετάνη ξεκινά κατά το τέλος της Αρχαιότητας, ενώ η γλώσσα θα μονιμοποιήσει την παρουσία της κατά τον 5ο αιώνα, χάρη στα κύματα μετανάστευσης βρετονικών πληθυσμών προς την χερσόνησο της Αρμορίκης.
Η βρετονική είναι, γενικότερα, χωρισμένη σε τρεις ιστορικές περιόδους :
Αυτή η γλώσσα ομιλείται παραδοσιακά στο δυτικό τμήμα της Βρετάνης (ή Κάτω-Βρετάνη) σε μια γραμμή που εκτείνεται από το Σαιν-Μπριέκ (στα βόρεια), μέχρι την Χώρα του Γκεράντ (στα νότια).
Κοινωνιολογική μελέτη της γλώσσας
Κατηγορία:Γλώσσες της Γαλλίας Κατηγορία:Βρυθονικές γλώσσες
Ε.Α. Νίκαιας
Για την περίοδο 2012-2013, το ανδρικό τμήμα αγωνίστηκε στην Β΄ κατηγορία ΕΣΚΑΝΑ και κατέλαβε την 13η θέση. Το εφηβικό τμήμα αγωνίζονταν στην Γ΄ κατηγορία ΕΣΚΑΝΑ. Αρχικά πήρε την πρόκριση από τον Α΄ γύρο καταλαμβάνοντας την 2η θέση στον όμιλο του. Στον Β΄ γύρο έχασε την πρόκριση στον τελικό γύρο σε τριπλή ισοβαθμία. Το παιδικό τμήμα αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία ΕΣΚΑΝΑ, όμως το επίπεδο εκεί ήταν πολύ μεγαλύτερο με σχέση τις ικανότητες του τμήματος και έτσι υποβιβάστηκε καταλαμβάνοντας την 12η θέση.
Για την περίοδο 2016-2017, το ανδρικό τμήμα αγωνίστηκε στην Β΄ κατηγορία ΕΣΚΑΝΑ και κατέλαβε την 6η θέση. Το εφηβικό τμήμα αγωνίζονταν στην Γ΄ κατηγορία ΕΣΚΑΝΑ. Κατέκτησε την άνοδο στην Β΄ κατηγορία, καταλαμβάνοντας την 2η θέση στον όμιλο του, πετυχαίνοντας 11 νίκες και 1 ήττα. Το παιδικό τμήμα αγωνίστηκε στην Γ΄ κατηγορία ΕΣΚΑΝΑ και τερμάτισε αήττητο σε 18 αγώνες, καταλαμβάνοντας την 1η θέση και την άνοδο στην Β΄ κατηγορία.
Την περίοδο 2019-2020 το εφηβικό τμήμα αγωνιζόμενο στην Α κατηγορία εφήβων της ΕΣΚΑΝΑ, κατάφερε την είσοδο στα play off μαζί με τις αντίστοιχες ομάδες του Ολυμπιακού,Πανιωνίου, Πρωτέα και Ιωνικού, που θεωρείται η σημαντικότερη έως σήμερα επιτυχία του Σωματείου. Η διεξάγωγή των play off δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της πανδημίας του covid-19 που έπληξε την χώρα την περίοδο εκείνη.
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1997 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1997
Λουί Νικολά Νταβού
Ο Λουί Νικολά ντ' Αβού, γνωστότερος ως Νταβού (Louis-Nicolas Davout, 10 Μαΐου 1770 - 1 Ιουνίου 1823), ήταν δούκας του Άουερσταντ, πρίγκηπας του Εκμιουλ, και στρατάρχης της Γαλλίας. Χάρη στις ικανότητές του στον πόλεμο έγινε γνωστός και ως «Σιδερένιος Στρατάρχης». Μέχρι το 1815 ήταν ο μόνος από τους Στρατάρχες του Ναπολέοντα που δεν ηττήθηκε σε μάχη.
Βιογραφία
Καταγόταν από παλιά, αλλά ξεπεσμένη οικογένεια ευγενών και τάχθηκε ανεπιφύλακτα υπέρ της Γαλλικής επανάστασης. Υπήρξε στενός φίλος των Λαν, Μπεσσιέρ και Ντεσσαί, από τους οποίους ο τελευταίος ήταν εκείνος ο οποίος παρουσίασε τον Νταβού στον Βοναπάρτη Α΄ με επαινετικά λόγια. Ακολούθησε τον Ναπολέοντα στην Αίγυπτο και μετά τη φυγή του αρχηγού του από εκεί (1800) στάθηκε αδιάλλακτος στην παράδοση των καταλοίπων της γαλλικής στρατιάς. Το 1801 ηγήθηκε του γαλλικού ιππικού στην Ιταλία. Το 1804 ήταν ο νεότερος σε ηλικία στρατάρχης, διακριθείς σε πληθώρα κρίσιμων μαχών.
Στη μάχη του Άουερσταντ, 14 Οκτωβρίου 1806, με έναν τακτικό ελιγμό ο οποίος πέρασε για πάντα στα στρατιωτικά χρονικά, κατάφερε να κυκλώσει τις διπλάσιες πρωσσικές δυνάμεις και να καταγάγει τη λαμπρή νίκη η οποία επέτρεψε στον Ναπολέοντα να κατακτήσει το Βερολίνο. Του ανετέθη ο ρόλος του τοποτηρητή της Πολωνίας και τότε ήλθε για πρώτη φορά σε σύγκρουση με τον Ναπολέοντα, αποτέλεμα της παρέμβασης της ερωμένης του αυτοκράτορα, κόμμισας Βαλέφσκυ, η οποία τον έπεισε παρασκηνιακά να λάβει αποφάσεις που θα ευνοούσαν το πολωνικό έθνος. Το 1812 ανέλαβε την οργάνωση των 500.000 ανδρών της Μεγάλης Στρατιάς για την εκστρατεία στη Ρωσία, όπου και πάλι συγκρούσθηκε με τον Ναπολέοντα όταν διαφώνησε ως προς τη σκοπιμότητα μίας τέτοιας επιχείρησης. Χάρη στην ανδρεία του κέρδισε τον θαυμασμό των ανδρών του, οι οποίοι τον αποκαλούσαν «Σιδηρού Στρατάρχη», αλλά ο απότομος και οξύθυμος χαρακτήρας του τον καθιστούσε αντιπαθή ανάμεσα στους ομοιόβαθμούς του οι οποίοι συχνά τον υπονόμευσαν.
Το 1813 κατόρθωσε να κρατήσει υπό γαλλική κατοχή το πολιορκημένο Αμβούργο επί ένα έτος, ενώ ο Ναπολέων είχε ήδη παραδοθεί. Επιστρέφοντας στη Γαλλία αρνήθηκε να ορκισθεί πίστη στη μοναρχία όπως οι περισσότεροι στρατάρχες, παραμένοντας πιστός στον Ναπολέοντα, λόγος για τον οποίον απομακρύνθηκε από κάθε αξίωμα και προνόμιο. Μετά την επάνοδο του Βοναπάρτη, προσέφερε άμεσα τις υπηρεσίες του και εκείνος του ανέθεσε τη θέση του Υπουργού Αμύνης –ένα μοιραίο σφάλμα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, αφού η παρουσία του στο πεδίο μάχης του Βατερλώ θα είχε αποτρέψει πολλά από τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από τους Νέυ και Γκρουσύ.
Μετά την ήττα αγωνίστηκε να σώσει το Παρίσι, επιτυγχάνοντας να απωθήσει τις εμπροσθοφυλακές του Μπλύχερ, αλλά υποχρεώθηκε να το εγκαταλείψει στις 3 Ιουλίου 1815, όταν πλέον πληροφορήθηκε ότι ο Ναπολέων είχε παραδοθεί. Στη συνέχεια ιδιώτευσε περνώντας μία δύσκολη και στερημένη ζωή, έως ότου το 1817 διορίσθηκε δήμαρχος σε προάστειο του Παρισιού. Παρά τα επαινετικά λόγια του προς το πρόσωπό του μετά την επάνοδό του από την Έλβα, ο Ναπολέων δεν αναγνώρισε τις υπηρεσίες του, χαρακτηρίζοντάς τον στα απομνημονεύματά του ως αναξιόπιστο επιτελή του.
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Ανατολικό πυλώνα, Στήλη 13).
Πηγές
Νταβού Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Παρόχθιο Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παρόχθιο Κοζάνης
Το Παρόχθιο είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς στην κεντρική Μακεδονία με υψόμετρο 410 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 2011
Οι Δημοτικές εκλογές Κύπρου 2011 ήταν οι έκτες Δημοτικές εκλογές της Κύπρου. Διεξήχθησαν στις 18 Δεκεμβρίου 2011 για την εκλογή δημάρχων και δημοτικών συμβουλίων των Δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εκλογικό σύστημα
Κάθε ψηφοφόρος είχε το δικαίωμα να ψηφίσει δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους σε ξεχωριστές ψηφοφορίες. Η ψηφοφορία για την εκλογή δημάρχων έγινε με το σύστημα της απλής πλειοψηφίας (όποιος υποψήφιος συγκέντρωνε τους περισσότερους ψήφους εκλεγόταν δήμαρχος). Η ψηφοφορία για την εκλογή δημοτικών συμβούλων έγινε με το σύστημα της απλής αναλογικής. Για κάθε δήμο εκλεγόταν αριθμός δημοτικών συμβούλων σε αναλογία με τον πληθυσμό του. Κάθε ψηφοφόρος επέλεγε είτε ένα κομματικό συνδυασμό είτε έναν ανεξάρτητο υποψήφιο. Αν επέλεγε κομματικό συνδυασμό, μπορούσε να ψηφίσει επιπρόσθετα δημοτικούς συμβούλους του συνδυασμού αυτού.Για κάθε δήμο οι σταυροί προτίμησης που εδικαιούτο κάθε ψηφοφόρος ήταν διαφορετικός.
Οι εκτοπισμένοι ψηφοφόροι ψήφισαν στους δήμους που είχαν τη διαμονή τους ενώ είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν και για το δήμο καταγωγής τους σε περίπτωση που η νέα διαμονή τους βρίσκεται σε άλλο δήμο. Στις εκλογές του 2011 αυτό ίσχυσε για τους εκτοπισμένους των κατεχομένων δήμων αλλά και του Δήμου Λευκωσίας, του Δήμου Αγίου Δομετίου και του Δήμου Δερύνειας, των οποίων μέρος είναι κατεχόμενο.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Λευκωσίας υποψήφιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης, η Ελένη Μαύρου και ο Κωνσταντής Καντούντας. Δήμαρχος εξελέγη ο Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης.
Στον Δήμο Αγίου Δομετίου υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Πέτρου και ο Ανδρέας Χατζηλοΐζου. Δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Πέτρου.
Στον Δήμο Αγλαντζιάς υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Κόρτας, ο Ανδρέας Πέτρου και η Παναγιώτα Καυκαρίδου. Δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Κόρτας.
Στον Δήμο Γερίου υποψήφιοι ήταν ο Αργύρης Αργυρού και ο Ανδρέας Παπαγιάννης. Δήμαρχος εξελέγη ο Αργύρης Αργυρού.
Στον Δήμο Έγκωμης υποψήφιοι ήταν ο Ζαχαρίας Κυριάκου και ο Νίκος Παυλίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Ζαχαρίας Κυριάκου.
Στον Δήμο Ιδαλίου υποψήφιοι ήταν ο Λεόντιος Καλλένος, ο Ανδρέας Βασιλείου και ο Ανδρέας Δημητριάδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Λεόντιος Καλλένος.