cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης 1917
Στέγαση και περίθαλψη πυροπαθών
Επίσης, το Εργατικό Κέντρο διένειμε εργαλεία στους πληγέντες εργάτες, που ήταν οργανωμένοι, ενώ για τους υπόλοιπους έγινε κλήρωση στα γραφεία της Διεύθυνσης Θυμάτων Πυρκαγιάς και ο Δήμος έδωσε χρήματα για την ανέγερση παραπηγμάτων που θα χρησιμοποιούνταν ως μαγαζιά από μικροεμπόρους.
Καταστροφές
αριστερά|μικρογραφία|Κατεστραμμένα και καμμένα κτίσματα μετά το τέλος της πυρκαγιάς Η πυρκαγιά κατέστρεψε το 32% της συνολικής έκτασης της Θεσσαλονίκης, δηλαδή 1.000.000 τετραγωνικά μέτρα ή 120 εκτάρια. Η περιοχή που κάηκε ήταν κυρίως η περιοχή μεταξύ των οδών Αγίου Δημητρίου, Λέοντος Σοφού, Νίκης και Εθνικής Αμύνης. Αυτή η περιοχή στα επίσημα έγγραφα αναφέρεται ως «πυρίκαυστος ζώνη» και στις λαϊκές διηγήσεις τα «καμένα». Το ύψος των υλικών ζημιών υπολογίστηκε σε 8.000.000 χρυσές λίρες.
Μεταξύ των κτηρίων που κάηκαν ήταν το Ταχυδρομείο, το Τηλεγραφείο, το Δημαρχείο, οι εταιρείες Ύδρευσης και Φωταερίου, η Οθωμανική Τράπεζα, η Εθνική Τράπεζα, οι αποθήκες της Τράπεζας Αθηνών, ο ναός του Αγίου Δημητρίου και άλλοι δύο ορθόδοξοι ναοί, το Σαατλή Τζαμί και άλλα 11 τεμένη, η Αρχιραββινεία με όλο το αρχείο της και 16 από τις 33 συναγωγές. Καταστράφηκαν επίσης τα τυπογραφεία των περισσότερων εφημερίδων (η Θεσσαλονίκη είχε τον μεγαλύτερο αριθμό εκδιδόμενων εφημερίδων στην Ελλάδα), πολλές από τις οποίες δεν κατάφεραν να επανεκδοθούν. Επίσης καταστράφηκαν 4.096 από τα 7.695 καταστήματα, αφήνοντας ανέργους το 70% των εργαζομένων.
Παρά τις μεγάλες καταστροφές και τις χιλιάδες των πληγέντων, κανένας κάτοικος της πόλης δεν έχασε τη ζωή του από την πυρκαγιά, γιατί εξαπλωνόταν αργά, επιτρέποντας έγκαιρη διαφυγή. Ωστόσο, όπως αναφέρθηκε, κάποιοι μεθυσμένοι Γάλλοι στρατιώτες παγιδεύτηκαν σε καπηλειό και κάηκαν ζωντανοί.
Αποζημιώσεις
Μετά την καταστροφή, οι ασφαλιστικές εταιρείες διατήρησαν επιφυλακτική στάση και έστειλαν πράκτορές τους να ερευνήσουν επί τόπου, προσπαθώντας να αποδώσουν την καταστροφή σε πολεμικές ενέργειες (στηριζόμενες και σε διάφορες φήμες για εμπρησμό από τους Γερμανούς ή τους Γάλλους), για να αποφύγουν την πληρωμή των τεραστίων ποσών στους ασφαλιζομένους τους. Το συνολικό ύψος των ασφαλιστηρίων ήταν 3.000.000 χρυσές λίρες και το μεγαλύτερο μέρος τους ήταν σε βρετανικές εταιρείες. Για παράδειγμα η North & British Mercantile Co. έπρεπε να αποζημιώσει 3000 ασφαλιστικά συμβόλαια. Τελικά όμως, με την πίεση των ελληνικών και ξένων αρχών και χάρη στο Βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης επί της κατηγορίας για εμπρησμό κατά των ενοίκων της οικίας από όπου ξεκίνησε η πυρκαγιά, το οποίο αποφάνθηκε ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε από τυχαία αίτια, έγινε η αποπληρωμή όλων των ασφαλιστηρίων. thumb|300px|Πρόταση του Εμπράρ για μια Place Civique, 1918.|εναλλ.=Σχέδιο μεγάλης πλατείας με μεγάλα κτίρια, κήπους, και θριαμβευτική αψίδα.
Ανοικοδόμηση
Λίγες μόνο ημέρες μετά την καταστροφή, η κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου ανήγγειλε ότι δεν θα επιτρεπόταν η ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση της πόλης, αλλά μόνο στη βάση ενός νέου πολεοδομικού σχεδίου, σύμφωνα με τον Ν. 823/1917 που εκπόνησε ο υπουργός συγκοινωνιών Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Με απόφαση του Παπαναστασίου ιδρύθηκε «Διεθνής Επιτροπή Νέου Σχεδίου Θεσσαλονίκης» με πρόεδρο τον Ερνέστ Εμπράρ για την εκπόνηση ρυμοτομικού σχεδίου, το οποίο παραδόθηκε στη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας στις 29 Ιουνίου 1918. Το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε πλήρως και εξαιτίας της δυσκολίας εξεύρεσης επαρκών κονδυλίων, ακόμη και πιέσεων εκ μέρους μεγαλοϊδιοκτητών, υπέστη πολλές μεταβολές, αλλά αποτέλεσε μεγάλη βελτίωση σε σχέση με την πρότερη κατάσταση της πόλης, δίνοντάς της σύγχρονη ρυμοτομία και όψη.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πυρκαγια Θεσσαλονικη
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2010-2011
Το Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2010-2011 είναι το 36ο κατά σειρά Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών και ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2010. Ο τελικός είχε αρχικά προγραμματιστεί για τις 6 Μαρτίου 2011 αλλά αυτό τελικά δεν ήταν εφικτό. Τελικά διεξήχθη στις 15 Μαΐου 2011 και κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 9η φορά στην ιστορία του και δεύτερη συνεχόμενη, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 74-68.
1η αγωνιστική
Οι αγώνες της πρώτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 15 Σεπτεμβρίου και 16 Σεπτεμβρίου.
2η αγωνιστική
Οι αγώνες της δεύτερης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 19 Σεπτεμβρίου.
1η αγωνιστική
Οι αγώνες της πρώτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 22 Σεπτεμβρίου και 23 Σεπτεμβρίου. *  Ο Ηρακλής αποφάσισε να μη συμμετάσχει στο κύπελλο την περίοδο 2010-11
2η αγωνιστική
Οι αγώνες της δεύτερης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 25 Σεπτεμβρίου και 26 Σεπτεμβρίου.
3η αγωνιστική
Οι αγώνες της τρίτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 2 Οκτωβρίου και 3 Οκτωβρίου.
Ημιτελική φάση
Οι πρώτοι αγώνες της ημιτελικής φάσης διεξήχθησαν στις 29 Δεκεμβρίου και οι επαναληπτικοί στις 9 Φεβρουαρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2011
Portal 2
Το Portal 2 (ελληνικά: Πύλη 2) είναι ένα βιντεοπαιχνίδι παζλ πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε από την Valve Corporation. Είναι η συνέχεια του Portal (2007) και κυκλοφόρησε στις 19 Απριλίου 2011 για τα Microsoft Windows, το OS X, το Linux, το PlayStation 3 και το Xbox 360. Οι ηλεκτρονικές εκδόσεις του παιχνιδιού εκδόθηκαν από την Electronic Arts, Οι εκδόσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών διακινούνται μέσω της υπηρεσίας παράδοσης περιεχομένου της εταιρείας Valve Steam. Το Portal 2 ανακοινώθηκε τον Μάρτιο του 2010, μετά από ένα εβδομαδιαίο παιχνίδι εναλλαγής πραγματικότητας βασισμένο σε νέα patches στο αρχικό παιχνίδι. Πριν από την κυκλοφορία του παιχνιδιού στη Steam, η εταιρεία κυκλοφόρησε το Potato Sack, ένα δεύτερο πολυετείς εναλλασσόμενο παιχνίδι πραγματικότητας, που περιελάμβανε 13 ανεξάρτητους ανεπτυγμένους τίτλους που κατέληξαν σε κατανεμημένη υπολογιστική ψευδαίσθηση για να κυκλοφορήσει το Portal 2 αρκετές ώρες νωρίτερα.
Χάλκινο μυκηναϊκό εγχειρίδιο (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π394)
Το χάλκινο εγχειρίδιο που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είναι εύρημα από τις Μυκήνες.
Portal 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2011 Κατηγορία:Cooperative βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Νικητές Interactive Achievement Award Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια split-screen multiplayer Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360
Χάλκινο μυκηναϊκό εγχειρίδιο (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. Π394)
Περιγραφή
Το όπλο είναι πλούσια στολισμένο με χρυσή κυνηγετική σκηνή μάχης με λιοντάρια. Η τεχνική ονομάζεται «ζωγραφική σε μέταλλο». Στη σκηνή παίρνουν μέρος τέσσερις άνδρες οπλισμένοι με δόρατα, τόξα και ασπίδες πολεμούν ένα λιοντάρι που τους επιτίθεται, ενώ δύο άλλα λιοντάρια εγκαταλείπουν, και ένας άλλος κυνηγός κείτεται ίσως νεκρός στο χώμα. Η πίσω όψη είναι επίσης διακοσμημένη.
Πηγές
Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αργολίδα
Σκούρας Αχαΐας
Ο Σκούρας (ή και Σκούρα) είναι μικρό χωριό της Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Ερυμάνθου. Στην ομώνυμη τοπική κοινότητα υπάγεται και ο οικισμός Καρδάσι.
Τοποθεσία
Βρίσκεται κοντά στις πλαγιές του όρους Σκόλλις. Κοντά στο χωριό βρίσκεται πηγή με το όνομα "Βελίτσα". Εγγύς του χωριού διέρχεται και ο χείμαρρος Βουντούχλα (ή Σκουροπόταμος).
Ιστορία
Αναφέρεται ως χωριό τουλάχιστον από το 1700. Ο οικισμός απείχε δυο ώρες δρόμο στα 1885 από την Προστοβίτσα, την τότε έδρα του Δήμου Τριταίας, ενώ το ίδιο αναφέρει στα 1903 και ο Χρήστος Κορύλλος. Το 1952 και το 1960 βρέθηκαν στην περιοχή του χωριού αρχαιότητες μυκηναϊκής προέλευσης.
Το όνομα του χωριού
Σχετικά με το όνομα του χωριού υπάρχει τόσο η άποψη ότι είναι ανθρωπωνυμικό, που προήλθε από το επίθετο της οικογένειας που κατοικούσε στην περιοχή, όσο και η άποψη ότι το κανονικό όνομα του χωριού είναι το Εσκούρα, προερχόμενο από τη λέξη escuel ή excuel, όπως αναφέρεται σχετική φράση στο Χρονικόν του Μορέως, η οποία με τη σειρά της είναι αντιδάνειο από τη βυζαντινή λέξη εξκούβιτον που σημαίνει "άγρυπνη φύλαξη επίκαιρων θέσεων".
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Ερυμανθίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τριταίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης
Το Πολεοδομικό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης (Π.Σ.Θ.), είναι αστική περιοχή με κέντρο τη Θεσσαλονίκη. Αποτελείται από το σύνολο 6 δήμων και από δύο δημοτικές ενότητες του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη. Το Πολεοδομικό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης εμπεριέχεται στη Μητροπολιτική Περιοχή Θεσσαλονίκης, μαζί με ορισμένους ακόμα δήμους της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο μόνιμος πληθυσμός του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης ανέρχεται σε 802.392 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Θεσσαλονίκη
Αντρές Χιμένο
Βιογραφία
Ο Χιμένο ήταν από οικογένεια που αγαπούσε την αντισφαίριση, ο πατέρας του Εστεβάν ήταν και ο ίδιος αντισφαιριστής κι αργότερα προπονητής στο "Ρεάλ Κλαμπ ντε Τέννις ντε Μπαρσελόνα" και ο πρώτος προπονητής του. Στην ηλικία των δεκαέξι κέρδισε το πρωτάθλημα Ισπανίας κάτω των 18. Το 1954 κέρδισε το πρωτάθλημα της Ισπανίας στο διπλό με συμπαίκτη τον Juan Manuel Couder. Ταυτόχρονα, σταμάτησε να μελετάει για να επικεντρωθεί στην καριέρα του στην αντισφαίριση.
Εκπροσώπησε την Ισπανία σε πολλά τουρνουά, επίσης έπαιξε με την εθνική ομάδα στο Κύπελλο Γκαλέα, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 21, και το κέρδισε το 1956 και το 1957 και φιναλίστ το 1958. Μετά από αυτό, αποφάσισε να πάει στην Αυστραλία για να προπονηθεί με τον άνθρωπο ο οποίος θεωρήθηκε ο καλύτερος προπονητής του τένις στον κόσμο, τον Χάρι Χόπμαν.
Το 1960 επέστρεψε στην Ισπανία, όπου έκανε την καλύτερη του χρονιά ως ερασιτέχνης, κερδίζοντας τους τίτλους της Βαρκελώνης, του Καράκας, και του Μόντε Κάρλο. Στη Βαρκελώνη, έγινε ο πρώτος Ισπανός παίκτης που κέρδισε το Torneo Conde de Godó, νικώντας τον Ιταλό παίκτη Γκιουζέπε Μέρλο. Την ίδια χρονιά έφτασε και στον τελικό του διπλού, αλλά απέτυχε να κερδίσει στον τελικό. Μετά εντάχθηκε στην επαγγελματική ομάδα "“World Championship Tennis” (WCT)", όπου ο Τζακ Κράμερ του προσέφερε 50.000 δολάρια για τρία χρόνια και περισσότερα χρήματα για κάθε νίκη. Ο Χιμένο κέρδισε το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της WCT το 1966, κερδίζοντας τον Ροντ Λαβέρ σε πέντε σετ και το ίδιο τουρνουά στο διπλό .] Κέρδισε επίσης το Ολλανδικό Όπεν, το Πρωτάθλημα του Μάντισον σκουέαρ γκάρντεν το 1969, το Ντακάρ και το Αμβούργο το 1971.
Το 1969 έχασε στον τελικό του Αυστραλιανού όπεν από τον Λαβέρ σε τρία σετ. Το 1972 ήταν φιναλίστ στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι και κέρδισε στο Λος Άντζελες, στο Ίστμπουρν στο Gstaad και στο Γαλλικό Όπεν. Στο Γαλλικό όπεν στον τελικό, κέρδισε τον γάλλο παίκτη Patrick Proisy σε τέσσερα σετ (4-6, 6-3, 6-1, 6-1). Επιπλέον, έφτασε στα ημιτελικά του Γουίμπλεντον. Το 1973 έφτασε στον τελικό στο Χίλφερσουμ, όπου ο Τομ Όκκερ τον νίκησε σε πέντε σετ.
Στο κύπελλο Ντέιβις είχε ρεκόρ 18-5 στο απλό και 5-5 στο διπλό. Το ντεμπούτο του ήταν στον αγώνα που η Ισπανία έπαιξε εναντίον της Αιγύπτου με συμπαίκτη τον Μανόλο Σαντάνα. Δεν μπορούσε να παίξει τον αγώνα ενώ ήταν μέλος της επαγγελματικής ομάδας, αλλά συμμετείχε ως προπονητής το 1966. Το 1973 τραυμάτισε στον μηνίσκο του και αποφάσισε να σταματήσει να παίζει αντισφαίριση. Έγινε προπονητής τένις στην Ισπανική ομοσπονδία αντισφαίρισης και στη συνέχεια στην Ελβετική ομοσπονδία. Ήταν No. 6 στον κόσμο για το 1961 από την "L'Équipe", Νο 4 για το 1964 από τον Joe McCauley και Νο 3 για το 1962, 1963, 1966 και 1967 από τον Károly Mazák στις συνδυασμένες ερασιτεχνικές βαθμολογίες του.
Μετά την επαγγελματική του σταδιοδρομία και την αποχώρηση του συμμετείχε σε τουρνουά παλαιμάχων. Επίσης, ίδρυσε έναν σύλλογο αντισφαίρισης το 1974 με τίτλο "Club de Tenis Andres Gimeno" στο Castelldefels της Βαρκελώνης. Εργάστηκε επίσης ως σχολιαστής αντισφαίρισης στο τηλεοπτικό κανάλι "Espanola" και στην "Telecinco", και οι δύο ισπανικές τηλεοράσεις.
Εκλέχτηκε στην Διεθνή αίθουσα της φήμης το 2009. Παντρεύτηκε την Κριστίνα Κορόλα το 1962 και μαζί έχουν τρία παιδιά: τον Alejo Gimeno, τον Αντρές Χιμένο και την Κριστίνα Χιμένο. Το 2011 πτώχευσε και μερικοί από τους καλύτερους ισπανικούς παίκτες όπως ο Ραφαέλ Ναδάλ, ο Τόμι Ρομπρέντο, ο Φελιθιάνο Λόπεθ και ο Ντέιβιντ Φέρερ διοργάνωσαν κι έπαιξαν ένα τουρνουά τένις στο Παλάου Μπαουγκράνα για να συγκεντρώσουν χρήματα για αυτόν.
Έλληνες στη Σερβία
Οι Έλληνες στη Σερβία αριθμούν 725 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (μια αύξηση από τα 572 άτομα στην απογραφή του 2002), και αναγνωρίζονται ως εθνική μειονότητα από τη σερβική κυβέρνηση. Μια εκτίμηση από την Ένωση Ελλήνων στη Σερβία θέτει τον αριθμό των Σέρβων ελληνικής καταγωγής σε 4.500 άτομα. Οι Έλληνες της Σερβίας συγκεντρώνονται κυρίως σε τέσσερις σερβικές πόλεις: το Βελιγράδι, το Σμεντέρεβο, τη Νις και το Νόβι Σαντ. Ελληνική παρουσία καταγράφεται επίσης στις πόλεις Σόμπορ, Πάντσεβο, Σουμπότιτσα, Κραγκούγιεβατς, Ποζάρεβατς, Μπορ, Μπάτσκι Πέτροβατς και Ζρένιανιν. Πολλοί Έλληνες πρόσθεσαν τις σλαβικές καταλήξεις ("ιτς", "σκι" ή "εφ") στα επώνυμά τους ως διαδικασία αφομοίωσης στη ΣΟΔ Γιουγκοσλαβία. Η πρώτη ένωση Ελλήνων στη Σερβία δημιουργήθηκε το 1923 με την ονομασία "Ρίγκα οντ Φερέ". Η πρώτη κοινωνία φιλίας Σερβίας-Ελλάδας ιδρύθηκε το 1934 από τον Πάβλε Καρατζώρτζεβιτς, και σήμερα έχει πάνω από 2.500 μέλη.
Δεν υπάρχει αναλφαβητισμός μεταξύ της ελληνικής μειονότητας. Όσον αφορά το επάγγελμα, το 57.17% είναι εργάτες, το 26.4% είναι επαγγελματίες, το 20.2% είναι επαγγελματίες και το 12.4% είναι νομοθέτες, υπάλληλοι και διευθυντές.
Πολιτισμός
Οι ελληνοσερβικές οικογένειες έχουν τη δική τους ονομαστική εορτή. Οι μικτοί Σέρβοι-Έλληνες γιορτάζουν τον Σλάβα και όλοι γιορτάζουν τον Ευαγγελισμό.
Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι οι γάμοι μεταξύ Σέρβων και Ελλήνων που ζουν στη Σερβία είναι αρκετά συνηθισμένοι και αυτό οφείλεται στους στενούς δεσμούς που μοιράζονται πολλοί Έλληνες και Σέρβοι.
Μεσαίωνας
Κατά τη διάρκεια του πρώιμου Μεσαίωνα, η Σερβία ήταν θέμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η εθνογένεση των Σέρβων άρχισε στο βυζαντινοσλαβικό περιβάλλον ως τμήμα της ευρύτερης βυζαντινής κοινότητας. Τον 11ο και τον 12ο αιώνα, οι Σέρβοι άρχισαν να αγωνίζονται για ανεξαρτησία, επαναστατώντας εναντίον των Βυζαντινών. Κατά τους επόμενους αιώνες, η Σερβία ήταν ανεξάρτητη και είχε κυρίως φιλικές σχέσεις με το Βυζάντιο. Οι περισσότερες βασίλισσες ήταν βυζαντινές (όπως η Ευδοκία Αγγελίνα, η Σιμωνίδα, η Μαρία Παλαιολόγια, η Ειρήνη Καντακουζηνή, η Ελένη Παλαιολογίνα). Ορισμένες βυζαντινές οικογένειες βτήκαν καταφύγιο στη Σερβία στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα, όταν οι Οθωμανοί κατέκτησαν τα τελευταία εδάφη του Βυζαντίου.
Σύγχρονη ιστορία
Η πρώτη αναφορά ελληνικού σχολείου στη Σερβία έγινε το 1718, με τον Στέφανο Δάσκαλο ως δάσκαλο στο Βελιγράδι. Τα Ελληνικά σχολεία αντιμετωπίζονταν με πολύ σεβασμό και τα παρακολουθούσαν επίσης παιδιά διάσημων Σέρβων. Τα ελληνικά σχολεία καλούσαν δάσκαλους από την Ελλάδα για να διδάξουν σε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια όπου υπήρχαν Έλληνες, όπως στις πόλεις Κάρλοβατς, Σμεντέρεβο, Ζεμούν, Βελιγράδι, Ποζάρεβατς, Νόβι Σαντ, Σάμπατς και άλλες. Ο Σέρβος πατριάρχης Καλίνικος Β' (1765-1766) ήταν Έλληνας και συνέβαλε σημαντικά στο κλείσιμο του Σερβικού Πατριαρχείου της Πέγιας το 1766 από τους Οθωμανούς.
Αρκετές αρωμανικές οικογένειες (από τη Μακεδονία) συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι από τους Βουλγάρους το 1916 και εστάλησαν στο Ποζάρεβατς, το οποίο βρισκόταν υπό βουλγαρική κατοχή. Επέστρεψαν το 1918 όταν το βουλγαρικό μέτωπο έσπασε και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Εργάστηκαν στους σερβόκτητους αμπελώνες και στα σπίτια των Εβραϊκής καταγωγής οικογενειών που ασχολούνταν με το εμπόριο. Ωστόσο, αρκετοί Έλληνες παρέμειναν στο Ποζάρεβατς, όπου ασχολήθηκαν κυρίως με το εμπόριο και τον ξενοδοχειακό τομέα καθώς και με τα καφενεία, όπου είχαν μεγάλη επιτυχία. Μερικοί από αυτούς έγιναν γνωστοί, εύποροι και σεβαστοί κάτοικοι της πόλης. Στα καφενεία τους έδωσαν ελληνικά ονόματα, π.χ. Ιτιά, Κλέουσα, Τα δυο λευκά περιστέρια και Κασίνη. Οι Έλληνες και οι Σέρβοι ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, επομένως η συμβίωσή τους ήταν πολύ καλή. Πολύ συχνά, ξεκινώντας από τα πρώτα χρόνια της παραμονής των Ελλήνων στην περιοχή, γίνονταν μικτοί γάμοι Ελλήνων και Σέρβων. Με το πέρασμα των ετών, η δεύτερη και η τρίτη γενιά των Ελλήνων εποίκων έχασαν την επαφή τους με την ελληνική γλώσσα, κυρίως επειδή οι Έλληνες δεν ζούσαν απομονωμένοι ή σε ομάδες, αλλά αφομοιώθηκαν στην ευρύτερη ελληνική κοινωνία πολύ γρήγορα.
Τον Μάιο του 1945, 4.650 Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως άνδρες μέλη του ΕΛΑΣ, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Μαγκλίτς με τη βοήθεια της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης. Από το 1945 έως το 1948 το χωριό ήταν μια ιδιόρρυθμη περίπτωση ελληνικής εξωεδαφικής δικαιοδοσίας. Το σχίσμα Τίτο-Στάλιν δίχασε την ελληνική κοινότητα, καθώς υπήρχαν Έλληνες που υποστήριζαν τη Γιουγκοσλαβία καθώς και Έλληνες που υποστήριζαν την Κομιντέρν. Οι τελευταίοι έφυγαν από τη χώρα. Οι εναπομείναντες μετανάστευσαν τελικά στη Μακεδονία και λίγοι παρέμειναν στη χώρα.
Οι Έλληνες πολιτικοί και οργανώσεις υποστήριζαν τη Σερβία στους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους. Οι Έλληνες εθελοντές πολέμησαν στο πλευρό των Σέρβων στην Ελληνική Εθελοντική Φρουρά, ως μια μονάδα του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (ВРС, VRS).
Διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου
Η ελληνική μειονότητα της Σερβίας έχει ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση να μην αναγνωρίσει τη μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου από τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου. Δήλωσαν ότι η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου θα θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα των Βαλκανίων και θα αποδυναμώσει τις παραδοσιακές ελληνοσερβικές σχέσεις.
...Εμείς, οι Έλληνες στη Σερβία, ανησυχούμε από το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει παραμείνει σιωπηλή για το θέμα της μονομερούς ανακήρυξης ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους του Κοσσυφοπεδίου... Κάνουμε έκκληση προς στην Ελλάδα να μην καταστρέψει κάθε τι τιμημένο και καλό - το οποίο έχει κάνει μέχρι σήμερα υποστηρίζοντας ένα αφοσιωμένο φίλο και σύμμαχο στη περιοχή.
Η έκκληση προσθέτει επίσης ότι μια λάθος απόφαση στο θέμα από την ελληνική κυβέρνηση θα "ερειπώσει ότι χρειάστηκε πολύ καιρό για να χτιστεί ανάμεσα στις δύο χώρες".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνες
Εκκλησία Αγίου Παύλου (Ταρσός)
Η Εκκλησία του Αγίου Παύλου είναι πρώην ελληνορθόδοξη εκκλησία στην Ταρσό, στην επαρχία Μερσίν, στην Τουρκία. μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Παύλου
Η Ταρσός και οι εκκλησίες
δεξιά|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας Η Ταρσός, στην Κιλικία, στη σημερινή νότια Τουρκία, ήταν μια σημαντική πόλη τόσο κατά την αρχαιότητα όσο και κατά τον μεσαιωνικό αιώνα. Οι τάφοι του Δανιήλ της Βίβλου και του χαλίφη Αλ-Μαμούν (786–833), βρίσκονται και οι δύο στην Ταρσό. Ο Άγιος Παύλος ήταν κάτοικος Ταρσού. Γεννήθηκε και έζησε στην Ταρσό ως Εβραίος ονόματι Σαούλ και, αφού προσηλυτίστηκε, έκανε μια σειρά από ιεραποστολικά ταξίδια, που κατέληξαν στη σύλληψη και τον αποκεφαλισμό του από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Νέρωνα το 64 ή 67 μ.Χ. στις 29 Ιουνίου. Μετά το θάνατο του Παύλου, η Ταρσός συνέχισε ως σημαντική πόλη της περιοχής. Έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Αυτοκρατορίας των Αββασιδών, της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων, του Αρμενικού Βασιλείου της Κιλικίας, των Ραμαδανιδών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Δεν είναι γνωστό αν υπήρχαν εκκλησίες, που ίδρυσε ο Παύλος στην Ταρσό, αλλά το 1704, ο Π. Λούκας έγραψε ότι υπήρχε μια ρωμανική εκκλησία, που είχε χτιστεί από τον Παύλο. Ο Τσάρλς-Βικτόρ Λανγκλουά επισκέφτηκε την Ταρσό το 1851 και το επιβεβαίωσε. Σύμφωνα με τα λόγια του, υπήρχαν χοντροί τοίχοι, που έμοιαζαν με το ρωμαϊκό ρυθμό, παράθυρα που ήταν στενότερα εξωτερικά παρά εσωτερικά και χοντρές κολώνες, αλλά δεν υπάρχουν άλλα αρχεία, που να τεκμηριώνουν αυτόν τον ισχυρισμό.
Το σημαντικότερο χριστιανικό ιερό της Μεσαιωνικής Μερσίνας ήταν ο αρμενικός καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, στον οποίο ο Λέων Α' του Οίκου των Ρουμπενιδών στέφθηκε από τον Κόνραντ Φον Βίττελσμπαχ, τον Αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και εκπρόσωπο του Πάπα, ως βασιλιάς του Κιλικιακού Βασιλείου της Αρμενίας το 1198.
Ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φρειδερίκος Α', πνίγηκε στον ποταμό Σαλέφ (τώρα ονομάζεται Göksu) στις 10 Ιουνίου 1190, η καρδιά και τα εσωτερικά του όργανα ενδέχεται να έχουν ταφεί στην εκκλησία του Αγίου Παύλου.
Εκκλησία του Αγίου Παύλου
Σύμφωνα με την παράδοση, η χρονολογία κατασκευής της εκκλησίας του Αγίου Παύλου είναι το 1102, αλλά η σημερινή δομή, μια βασιλική χωρίς τρούλο, χτίστηκε (ή ξαναχτίστηκε) πολύ αργότερα, το 1862. Η είσοδος στους χώρους της γίνεται μέσω μιας περίτεχνης πύλης. Το συνολικό εμβαδόν του ναού είναι 460 m 2. Η μεγαλύτερη διάσταση του κτηρίου αποτελείται από πέτρινους τοίχους στην πρόσοψη και τυφλούς θόλους. Το εσωτερικό είναι 19,30 μέτρα επί 17,50 μέτρα. Στη βορειοανατολική γωνία βρίσκεται υπερυψωμένο καμπαναριό. Τα πλαϊνά του παραθύρου του κεντρικού σηκού είχαν διακοσμηθεί από αγγέλους και τοπία. Στο ταβάνι υπάρχουν τοιχογραφίες του Ιησού στη μέση, και του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη στις δύο πλευρές.
Τα κιονόκρανα των κιόνων του ναού είναι κορινθιακού ρυθμού. Το δάπεδο της εκκλησίας αποτελείται από ασπρόμαυρα μαρμάρινα πλακίδια.
Η εκκλησία του Αγίου Παύλου και το πηγάδι, που βρίσκεται στην αυλή ενός σπιτιού, που θεωρείται ότι ήταν η οικία του αποστόλου Παύλου, αποτελούν πόλο έλξης πολλών τουριστών κάθε χρόνο.
Αποκατάσταση
δεξιά|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας. Ο ναός έχει τεθεί υπό προστασία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού από το 1994 και έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες αποκατάστασης κατά την περίοδο 1998-2000. Τώρα βρίσκεται υπό την προστασία του Υπουργείου Πολιτισμού και επίσημα γνωστό ως Μνημειακό Μουσείο. Αν και η εκκλησία είναι ανοιχτή σε θρησκευτικές λειτουργίες, λόγω έλλειψης κοινότητας, δεν γίνονται τακτικές λειτουργίες αλλά γίνονται τελετές για ομάδες προσκυνητών. Κατά το έτος του Αγίου Παύλου (επέτειος των 2000 ετών από την γέννηση του αποστόλου Παύλου) μεταξύ 29 Ιουνίου 2008 και 29 Ιουνίου 2009, πραγματοποιήθηκαν ορισμένες ειδικές τελετές και η τελετή λήξης της χρονιάς πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Ταρσό.
Η εκκλησία και ο περιβάλλων χώρος περιλαμβάνονται στον Προσωρινό Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταρσός Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας Μερσίνης Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Επαρχία Μερσίνης Κατηγορία:Πρώην εκκλησίες στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Μερσίνης Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία
Κατάλογος πρωθυπουργών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων
Ο Πρωθυπουργός των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Αν και δεν ορίζεται από το σύνταγμα των ΗΑΕ, πρακτικά ο εμίρης του Ντουμπάι υπηρετεί ως πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος των ΗΑΕ.
Ο πρώτος πρωθυπουργός, Μάκτουμ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ, ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 9 Δεκεμβρίου 1971. Αποχώρησε από το αξίωμά του στις 25 Απριλίου 1979 και τον διαδέχθηκε ο πατέρας του, Ρασίντ μπιν Σαΐντ αλ Μάκτουμ, αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Κάθε πρωθυπουργός από τότε κατέχει επίσης τον τίτλο του αντιπροέδρου. Μετά το θάνατο του Σεΐχη Ρασίντ Αλ Μάκτουμ στις 7 Οκτωβρίου 1990, ο γιος του, ο Σεΐχης Μάκτουμ Αλ Μάκτουμ, έγινε πρωθυπουργός για δεύτερη φορά. Μετά το θάνατο του Σεΐχη Μάκτουμ αλ Μάκτουμ στις 11 Φεβρουαρίου 2006, στη διάρκεια επίσκεψης στη Χρυσή Ακτή της Αυστραλίας, τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του, ο Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ, ο σημερινός πρωθυπουργός.
Ο πρωθυπουργός των ΗΑΕ προεδρεύει του Συμβουλίου Υπουργών, το οποίο συνεδριάζει μία φορά την εβδομάδα στην πρωτεύουσα, το Άμπου Ντάμπι.
Παραπομπές
HAE HAE HAE
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2002–03
Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας 2002-03, σύμφωνα με την προκήρυξη του, διοργανώθηκε σε δύο ομίλους των δεκατεσσάρων (14) ομάδων. Οι δύο πρώτες έπαιξαν διπλούς αγώνες, έναν σε κάθε έδρα, για τον τίτλο του πρωταθλητή και την άνοδο στην Δ΄ Εθνική. Οι έξι (6) τελευταίοι από κάθε όμιλο υποβιβάστηκαν στην Β΄ Κατηγορία αφού από το 2003-04 το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας άρχισε να διεξάγεται σε έναν ενιαίο όμιλο.
Νικητής του 1ου Ομίλου αναδείχτηκε ο Φωστήρας Οβρυάς με 62 βαθμούς και νικήτρια του 2ου Ομίλου Δόξα Παραλίας με 61 βαθμούς. Πρωταθλητής -για πρώτη φορά στην ιστορία του- αναδείχθηκε τελικά ο Φωστήρας, ο οποίος κατέκτησε τον τίτλο μετά από μια επταετία όπου κατατασσόταν συνεχώς στην πρώτη τετράδα της βαθμολογίας, και νικώντας στον διπλό τελικό την Δόξα και εντός και εκτός έδρας με σκορ 2-0 και 1-2 αντίστοιχα.
Παρουσίαση συλλόγων
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αχαΐας Achaia FCA 2002–03
Περίπτερο
Περίπτερο ονομάζεται μικρό κτίσμα, το οποίο χρησιμεύει είτε απλώς για επίδειξη προϊόντων (περίπτερο σε εκθέσεις) ή ως μικροκατάστημα, σε ειδικά αδειοδοτημένο από τις τοπικές αρχές, χώρο του πεζοδρομίου. μικρογραφία|Ενα περίπτερο στην [[Αθήνα, Ελλάδα]]
Η λέξη είναι σε χρήση από την αρχαιότητα, ως επίθετο στον περίπτερο ναό (ναός ο οποίος περιβάλλεται από κίονες σε όλες τις πλευρές του).
Περίπτερο σε εκθέσεις
Στις εκθέσεις, «περίπτερα» ονομάζονται οι χώροι έκθεσης και προώθησης προϊόντων. Αν είναι μεγάλα περίπτερα, μπορεί να είναι ανεξάρτητα κτίσματα· συνήθως είναι μικροί χώροι, ανοικτοί από τη μια πλευρά, ώστε να μπορεί να μπαίνει με ευκολία μεγάλος αριθμός επισκεπτών.
Μικροκαταστήματα
μικρογραφία|Περίπτερο. Διακρίνονται, στον εξωτερικό χώρο του, από αριστερά προς τα δεξιά: προθήκη περιοδικών, ψυγεία χυμών, ψυγείο παγωτού Στην Ελλάδα τα περίπτερα βρίσκονται συνήθως σε πλατείες ή κοντά στον δρόμο, ως ανεξάρτητα κτίσματα, συνήθως από ξύλο. Οι ιδιοκτήτες τους («περιπτεριούχοι», ή «περιπτεράδες») πωλούν μια μεγάλη ποικιλία αντικειμένων, με κύρια προϊόντα: εφημερίδες, τσιγάρα και περιοδικά. Δίπλα στα περίπτερα τοποθετούνται συνήθως ψυγεία για χυμούς, αεριούχα ποτά, εμφιαλωμένο νερό ή και γάλα, αλλά και καταψύκτες για παγωτό (ψυγεία παγωτού).
Εκατοντάδες άλλα προϊόντα μπορούν να βρεθούν στις προθήκες ενός περιπτέρου προς εξυπηρέτηση του κοινού, κυρίως σε ώρες που τα υπόλοιπα εξειδικευμένα καταστήματα είναι κλειστά. Έτσι ανάλογα με τη φαντασία του διαχειριστή του περιπτέρου, σε συνάρτηση με την τοποθεσία που αυτό βρίσκεται και τις εκτιμώμενες ανάγκες των δυνητικών πελατών του, μπορεί κανείς να βρει διάφορα είδη όπως προφυλακτικά, χαρτομάνδηλα, διάφορα σνακ, ξηρούς καρπούς, σπίρτα, αναπτήρες, προϊόντα καπνού, τηλεκάρτες προπληρωμένου χρόνου σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, καραμέλες, μαστίχες, σοκολάτες και πολλά άλλα.
Βουλευτικές εκλογές του Λιβάνου (2018)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Λίβανο στις 6 Μαΐου 2018. Παρότι αρχικά προγραμματίζονταν να διεξαχθούν το 2013, οι εκλογές αναβλήθηκαν τρεις φορές, το 2013, το 2014 και το 2017 για διάφορους λόγους, ανάμεσα στους οποίους λόγοι ασφάλειας, η αποτυχία του Κοινοβουλίου να εκλέξει έναν νέο Πρόεδρο και οι τεχνικές απαιτήσεις για τις εκλογές. Το 2017 υιοθετήθηκε ένας νέος εκλογικός νόμος, με τον οποίο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης. Η Χεζμπολάχ και οι σύμμαχοί τους σημείωσαν καλά ποσοστά στις εκλογές ενώ το Κίνημα του Μέλλοντος του πρωθυπουργού Σαάντ Χαρίρι είδε τον συνασπισμό του να συρρικνώνεται κατά 40%, χάνοντας 13 βουλευτές (από τους 33 στους 20). Το κοινοβουλευτικό μπλοκ των Λιβανέζικων Δυνάμεων διπλασίασαν τις έδρες τους από τις 8 στις 15, όμως το Ελεύθερο Πατριωτικό Κίνημα αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος συνασπισμός, εξασφαλίζοντας 29 βουλευτές. Η συμμετοχή στις εκλογές έφτασε το 49,2%. Συνολικά 597 υποψήφιοι, ενταγμένοι σε 77 ψηφοδέλτια, διεκδίκησαν μια από τις 128 έδρες του κοινοβουλίου στις εκλογές.
Παραπομπές
2018 Λιβανο
Λουτροχώρι Πέλλας
Το Λουτροχώρι (αλλιώς Λουτροχώριov ή Μπάνια, ποντιακά: 'Λουτροχώρ') είναι ένα χωριό, οικισμός του Δήμoυ Σκύδρας της περιφερειακής ενότητας Πέλλας στην Κεντρική Μακεδονία. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Πετραίας, μαζί με την Πετραία και το Πλεύρωμα. Κατά την απογραφή του 2011 το Λουτροχώρι είχε 458 κατοίκους. Είναι χτισμένο στα όρια των νoμών Πέλλας και Ημαθίας στον οδικό άξονα Σκύδρας - Βέροιας και έχει μέσο υψόμετρο περίπoυ 90 μέτρα. Στα βορειοδυτικά του χωριού υπάρχει ο λόφος Κάμπερ, με την κορυφή του Προφήτη Ηλία να δεσπόζει στα 358μ., ονομασία που έλαβε απ΄το ομώνυμο παλαιό εξωκλήσσι, στα ερείπια του οποίου οι κάτοικοι έχτισαν προ δεκαπενταετίας μεγαλοπρεπή ναό.
Το Λουτροχώρι ιδρύθηκε από τους Πόντιους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν σε δύο φάσεις στην κοιλάδα της Μπάνιας, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Τη δεκαετία του 1930, η πολιτεία παραχώρησε εκτάσεις στους κατοίκους, με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες που επανίδρυσαν μερικά χρόνια νωρίτερα το χωριό τα Μπάνια, να μπορέσουν να μετακινηθούν βορειοδυτικά και σε απόσταση 500μ. να χτίσουν το σημερινό χωριό, που από το 1926 μετονομάστηκε σε Λουτροχώρι.
Αρχείο:Loutra-loutrochoriou-skydra-pella-justpella.jpg
Επίσης, η ποδοσφαιρική ομάδα του τοπικού Αριστοτέλη, κατέχει από τη περίοδο 1991/92 ένα ποδοσφαιρικό ρεκόρ σε εθνικό επίπεδο, καθώς είναι η ομάδα του μικρότερου πληθυσμιακά χωριού της Ελλάδας, που κατάφερε να αγωνιστεί στην Δ΄ Εθνική.
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή του Λουτροχωρίου ήταν κατοικημένη από την αρχαιότητα. Κατά παράθεση γνωμών των αρχαίων ιστορικών διαπιστώνεται ότι η περιοχή ήταν γνωστή κυρίως για τα ύδατα και τα λουτρά της.
Τα αρχαία Λουτρά αποτελούσαν γεωγραφικά, τα κεντρικά Λουτρά της Μακεδονικής Βασιλικής Δυναστείας του Φιλίππου Β' και του Μ. Αλεξάνδρου και βρισκόντουσαν στο κέντρο του τριγώνου Αιγών - Βεργίνας - Πέλλας, των τριών τελευταίων κατα σειρά πρωτευουσών του βόρειου αρχαίου Ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας.
Αργότερα, η περιοχή υπήρξε υπο Ρωμαϊκή (146 π.Χ. - 324), Βυζαντινή (324 - 1430) και Οθωμανική (1430 - 1912) κυριαρχία.
Τυχαία ευρήματα από τα τέλη του 19ου αιώνα, όπως επιγραφές και γλυπτά, έδειξαν ότι στη περιοχή υπήρχαν και κάποιοι τάφοι από την αρχαιότητα.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Το Λουτροχώρι (τότε ονομάζονταν Μπάνια) υπέστη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, καθώς οι κάτοικοί του με επικεφαλής τον οπλαρχηγό Στόλιο Δήμου, προσπάθησαν το 1822, να φυλάξουν το πέρασμα του Λουδία από βορρά, έτσι ώστε να αποτρέψουν Οθωμανική επέμβαση στην πολιορκούμενη Νάουσα.
Έκτοτε το χωριό Μπάνια ή Μπάινα ή Πάινα, σχεδόν ερήμωσε. Μετέπειτα κατοικούνταν από ελάχιστους Μακεδόνες Έλληνες κολίγους. Δύο μαρμάρινοι σταυροί σε πλάκες, της δεκαετίας του 1880, βρέθηκαν στις εκκλησίες του Προφήτη Ηλία (στην κορυφή του λόφου Κάμπερ) και του Αγίου Γεωργίου (δίπλα στο κονάκι του μπέη) αντίστοιχα, οι οποίες αν και απέχουν 3 χλμ. η μια απ΄την άλλη, αποτέλεσαν τις εκκλησίες στις οποίες εκκλησιαζόντουσαν οι κάτοικοι του χωριού Πάινα. Την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα κατοικούνταν από 6 οικογένειες (γύρω στους 80 κατοίκους).
Εγκατάσταση προσφύγων
Μετά τον επιτυχή Μακεδονικό αγώνα και τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους, όπου απελευθερώθηκε η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1913, στο χωριό κατοικούσαν 6 οικογένειες και 23 κάτοικοι. Οι λιγοστοί ντόπιοι κολλίγοι κάτοικοι αποχώρησαν την ίδια χρονιά.
Κατά την περίοδο του Β΄ΠΠ, αρκετοί κάτοικοι του Λουτροχωρίου επιστρατεύτηκαν από τον ελληνικό στρατό και πολέμησαν υπερ Πίστεως και Πατρίδος. Παραταύτα, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν το χωριό, όπως και ολόκληρη τη χώρα από το 1941 μέχρι το 1944. Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε οι κάτοικοι του χωριού αναγκάστηκαν να μετακομίσουν από τα μέσα του 1947 μέχρι το Μάρτη του 1950, στα γειτονικά χωριά Αρσένι, Άσπρο και Σκύδρα, μιας και η ευρύτερη περιοχή του χωριού, ήταν πέρασμα των αντιμαχώμενων πλευρών, με αποτέλεσμα το Λουτροχώρι να είναι ακατοίκητο ως την Άνοιξη του 1950, όπου έληξε ο εμφύλιος και οι κάτοικοι επέστρεψαν.
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ένα νέο κύμα προσφύγων ελληνικής καταγωγής από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, εγκαταστάθηκε στο χωριό και μέσα στα επόμενα χρόνια ενσωματώθηκε πλήρως στην τοπική κοινωνία του χωριού. Το 1995, ιδρύθηκε ο Μορφωτικός Ποντιακός Σύλλογος "Το Καρς" Λουτροχωρίου, ενώ το 1998 έγινε η τελευταία διαμόρφωση της πλατείας και των δρόμων του χωριού.
Ονομασία
Το χωριό κατά την Τουρκοκρατία ονομάζονταν Μπάνια, λόγω των παρακείμενων ιαματικών πηγών. Μετά την απελευθέρωση του χωριού, το όνομα διατηρήθηκε έως το ΦΕΚ: 413/1926, όταν το χωριό μετονομάστηκε στις 15 Νοεμβρίου 1926, σε Λουτροχώρι.
Το όνομα προέρχεται από την εναλλαγή της αρχαιοελληνικής κοινής: βαλανεῖον, → αρχικά, στο λατινικό: balneum, → μετέπειτα, στο ιταλικό: bagno → και τέλος, στο νεολληνικό: μπάνιο /πληθ.: μπάνια, δηλαδή λουτρό /πληθ.: λουτρά και οφείλεται στις ομώνυμες ιαματικές πηγές λουτρά ή μπάνια, της περιοχής.
Η σημερινή του ονομασία Λουτροχώρι, αποτελεί απόδοση των "Μπάνιων" σε συνδυασμό με τη λέξη χωριό (απο: λουτρό + χωριόν, → δηλαδή: χωριό με λουτρά).
Ιαματικές πηγές Λουτροχωρίου
Στο Λουτροχώρι, υπάρχουν oι ιαματικές μεταλλικές πηγές Λουτρά., Το Ιαματικό Νερό Λουτροχωρίου, έχει χαρακτηριστεί από το Εργαστήριο Αναλυτικής Χημείας της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υπόθερμο, υποτονικό, μεσομεταλλικό και θειούχο, με 17 μέταλλα και ιχνοστοιχεία ( HCO3 - Na - Ca - Cl - Mg - HS - B - K ) ενώ η Ολομέλεια του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας του Υπουργείου Υγείας το κατατάσσει στην κατηγορία των Ιαματικών Νερών και υποδεικνύει τις θεραπευτικές ενδείξεις του για δερματολογική χρήση, δερματικές παθήσεις και ερεθισμούς, ρευματοπάθειες, αρθροπάθειες, εκφυλιστικές εκβάσεις τραυμάτων, για παθήσεις του πεπτικού συστήματος (όταν χορηγείται από το στόμα), των πνευμόνων (αναπνευστικού) και για παθήσεις του μυοσκελετικού συστήματος (υπό μορφή λουτροθεραπείας). Το νερό έχει θερµοκρασία 23 °C (73,4 °F), είναι μέτριο προς ψυχρό και είναι κατάλληλο για πόσιμο.
Η αξία των πηγών είχε εκτιμηθεί ιδιαίτερα από τα αρχαία κιόλας χρόνια, πρώτοι, όμως οι Γερμανοί έκαναν ανάλυση των νερών και πιστοποίησαν τις ιαματικές (θεραπευτικές) τους ιδιότητες. Σήμερα το νερό χρησιμοποιείτα και για την Παρασκευή φυσικών καλλυντικών γνωστής εταιρίας.
Πληθυσμός
Ο οικισμός του Λουτροχωρίου ιδρύθηκε από Πόντιους πρόσφυγες, προερχόμενους από τα χωριά Αλίσοφι και Τουρκεσόν της περιοχής του Καρς, ενώ κάποιοι από αυτούς κατάγονταν από τις περιοχές της Τραπεζούντας, της Αργυρούπολης και της Σεβάστειας. Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού, παρόλο που είναι κυρίως τρίτης και τέταρτης γενιάς, παρατηρείται ότι διατηρούν αναλλοίωτα, πολλά από τα ήθη και έθιμα των προγόνων τους.
Γεωγραφία
Η επιφάνεια του σημερινού οικισμού είναι 0,276237 τ.χλμ. ή 276,237 στρέμματα, ενώ η συνολική επιφάνεια του χωριού μαζί με τα αγροκτήματα ανέρχεται σε 7,506625 τ.χλμ. ή 7.506,625 στρέμματα.
Αθλητισμός
Ο αθλητικός εκπολιτιστικός σύλλογος Αριστοτέλης Λουτροχωρίου (Α.Ε.Σ. Αριστοτέλης Λουτροχωρίου) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1977 στο Λουτροχώρι (ανεπισήμως από το 1976), προς τιμήν του διδασκάλου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, φιλοσόφου και πολυεπιστήμονα Αριστοτέλη. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Αριστοτέλη προπονείται και έχει ως έδρα της το - πρώην κοινοτικό και νυν - δημοτικό γήπεδο του Λουτροχωρίου, που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του χωριού, δίπλα στο δασύλιο και πριν το όρος Κάμπερ. Το γήπεδο του Λουτροχωρίου, διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα, σύγχρονα αποδυτήρια και προβολείς υψηλής τάσης και αποτελεί συνάμα, το σημείο επαφής αρκετών νέων, καθώς και το χώρο προετοιμασίας και προπονήσεων, κάποιων μεγαλύτερων συλλόγων της περιοχής. Ο σύλλογος έχει μία συνεχή ανοδική πορεία και έχει διακριθεί ιδιαίτερα σε κάποιες αγωνιστικές περιόδους δημιουργώντας μάλιστα και κάποια ρεκόρ. Όπως:
"Οικονομία"
Απο το 1980, το Λουτροχώρι χαρακτηρίζεται από υψηλά επίπεδα εκβιομηχάνισης καθώς λειτουργούν δίπλα στον oικισμό 2 ("Βερλάν ΑΕ" και "Κoλμπλάν", της "Μακεδονικής" του Ομίλου Κλωνατέξ) εργοστάσια βαμβακοϋφαντουργίας και παραγωγής κατασκευής ενδυμάτων. Αυτό βοήθησε οικονομικά την ανάπτυξη του oικισμού καθώς κύρια ασχολία και πηγή εισοδήματος των κατοίκων πριν την εγκατάσταση των εργοστασίων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Κύριες καλλιέργειες είναι τα ροδάκινα, κεράσια, μήλα, σιτηρά, αμπέλια, δαμάσκηνα, και τα τελευταία χρόνια ακτινίδια και ελιές. Το ζωικό κεφάλαιο αποτελείται από αίγοπρόβατα και βοοειδή.
Το Λουτροχώρι παράγει από τις καλύτερες ποικιλίες ροδάκινων, μήλων και κερασιών που ξεχωρίζουν στις εγχώριες και διεθνείς αγορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας
Stonedhenge
Stonedhenge είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 22 Φεβρουαρίου 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Deram". Επανεκδόθηκε στις 31 Ιουλίου 2002 από την "Deca Dance" με τέσσερα επιπλέον κομμάτια.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε από τις 3 ως τις 15 Σεπτεμβρίου 1968 στα "Decca Studios" του Λονδίνου με σκοπό την κυκλοφορία στις αρχές του επόμενου έτους. Εκτός άλμπουμ παρέμεινε το τραγούδι "Boogie On", το οποίο εμφανίστηκε το 1972 στην συλλογή "Alvin Lee and Company".
Στις 29 Νοεμβρίου 1968 εκδόθηκε το σινγκλ "Hear Me Calling", ενώ το άλμπουμ ακολούθησε τρεις μήνες αργότερα, ανεβαίνοντας στο # 6 των τσαρτ της πατρίδας των Ten Years After και το # 61 στο Billboard, όπου παρέμεινε για 18 εβδομάδες.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ κράτησε μέχρι τις 14 Ιουνίου και στη συνέχεια το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις του επόμενου του δίσκου με τίτλο "Ssssh".
Αρχική έκδοση
1. Going to Try (Alvin Lee) - 4:52
2. I Can't Live Without Lydia (Churchill) - 1:23
3. Woman Trouble (Alvin Lee) - 4:37
4. Skoobly-Oobly-Doobob (Alvin Lee) - 1:44
5. Hear Me Calling (Alvin Lee) - 5:44
7. Three Blind Mice (traditional arr. Rick Lee) - 0:57
8. No Title (Alvin Lee) - 8:13
9. Faro (Lyons) - 1:10
10. Speed Kills (Alvin Lee, Vernon) - 3:42
Επανέκδοση του 2002
1. Hear Me Calling (Single Version) (Alvin Lee) - 3:44
2. Women Trouble (US Version) (Alvin Lee) - 4:48
3. I'm Going Home (Single Version) (Alvin Lee) - 3:34
4. Boogie On (Alvin Lee) - 14:44
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 22 Φεβρουαρίου 1969
Τα μέλη των Ten Years After
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Stonedhenge" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ten Years After Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Δρυάδες
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία οι Δρυάδες (ενικός: η Δρυάς) ήταν Νύμφες των δασών. Το όνομά τους προέρχεται από τη Δρυς. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν νύμφες των δέντρων, ειδικά των βελανιδιών, κάτω από τις οποίες ζούσαν, Οι αρχαίοι τις διέκριναν από τις Αμαδρυάδες, οι οποίες ήταν οι ψυχές των φυτών και ζούσαν όσο και αυτά, ενώ οi Δρυάδες ήταν αθάνατες.
Μεταξύ των Δρυάδων γνωστότερες ήταν η Ερατώ, η οποία με τον Αρκάδα απόκτησε τον Αζάνα, τον Αφείδαντα και τον Έλατον, η Φιγαλία και η Τιθορέα από τις οποίες και οι σχετικές πόλεις της Αρκαδίας και της Φωκίδας αντίστοιχα, καθώς και η Ευρυδίκη η σύντροφος του Ορφέα. Οι Δρυάδες καλούνταν επίσης και "Αμαδρυάδες", ή "Αδρυάδες", ή "Δρυμίδες"και συχνά συγχέονταν με τις Ναϊάδες και άλλες Νύμφες, ενώ στη πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η ανθρωπόμορφη ιδέα του θροΐσματος των φύλλων των δένδρων και των ήχων των υδάτων ιδιαίτερα σε βουνά, ρέματα, σπήλαια, πηγές και χαράδρες που διακόπτουν την ηρεμία και την ησυχία της φύσης.
Ασοσιασάο Ναβάλ Πριμέρο ντε Μάιο
Η Ασοσιασάο Ναβάλ Πριμέρο ντε Μάιο είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε την 1η Μαΐου 1893. Έδρα της ομάδας είναι το José Bento Pessoa, χωρητικότητας 12630 θεατών. Συμμετέχει στη Σεγκούντα Λίγκα, τη δεύτερη κατηγορία Πορτογαλίας. Το 2005 προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην Πριμέιρα Λίγκα. Την επόμενη σεζόν στην ανώτατη κατηγορία τερμάτισε στη 12 θέση. Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στην 8η θέση, την καλύτερη στην ιστορία της. Διαβαθμίστηκε την περίοδο 2010-11 και επέστρεψε στη δεύτερη καητγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασοσιασάο Ναβάλ Πριμέρο ντε Μάιο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1893
Ιωάννης Στρίγκος
Ο Ιωάννης Στρίγκος (1790 - 1875) ήταν αγωνιστής του '21.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κρανίδι Ερμιόνης και ήταν γιος του Νικόλαου Στρίγκου. Με την έναρξη της επανάστασης συγκρότησε δικό του στρατιωτικό σώμα συμμετέχοντας στην πολιορκία της Τριπολιτσάς υπο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, του οποίου ήταν και προσωπικός φίλος. Επίσης έλαβε μέρος και στην πολιορκία του Ναυπλίου, στην μάχη των Δερβενακίων καθώς και σε διάφορες μάχες υπό τον Μακρυγιάννη.
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αλεξέι Κοριακόφ
Ο Αλεξέι Σεργκέγεβιτς Κοριακόφ (Ρώσικα: Алексей Сергеевич Коряков, 12 Ιουνίου 1987, Όμσκ) είναι Ρώσος Ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Αλεξέι Κοριακόφ γεννήθηκε στο Όμσκ, μία πόλη της Ρωσίας το 1987. Στο σχολείο του ο αριθμός του ήταν το № 115. Όταν πήγαινε λύκειο έπαιζε στο δραματικό θέατρο του Ομσκ. Το 2008 αποφοίτησε από τη σχολή θεάτρου της Μόσχας. Το 2007 ξεκίνησε να παίζει σε ταινίες κυρίως σε μικρούς ρόλους και σταδιακά έπαιρνε όλο και μεγαλύτερους. Έγινε διάσημος από το ρόλο του στη Μυστικιστική Σειρά «Закрытая школа» (Κλειστό Σχολείο (τηλεοπτική σειρά), στο ρόλο του Αντρέι Αντρέγεφ, με συμπρωταγωνιστές του τους: Πάβελ Πριλούτσνι, Τατιάνα Κοσματσιόβα, Αγκάτα Μουτσενίτσε, Άννα Αντρουσένκο, Αντόν Χαμπάροφ και Προχόρ Ντουμπράβιν.
Προσωπική Ζωή
Δεν έχει παντρευτεί. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γνωρίζουν ότι έχει σχέση με μία κοπέλα ονόματι Νατάσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Κορυφή Αφέντης Χριστός Δίκτη
Ο Σύλλογος Λασιθιωτων "Ο Δικταίος" σας αναφερει ότι στο παρόν δημοσίευμα αναφέρονται πράγματα που δεν ευσταθούν και η πραγματικότητα είναι η εξής:
Στην ανατολική κορφή της Δίκτης που λέγεται Αφέντης, 2141 μ., υπάρχει ο μονόχωρος Ιερός Ναός του Αφέντη Χριστού, ο οποίος είναι αφιερωμένος στη μεταμόρφωση του Σωτήρος, Επίσης σε μια άλλη μικρότερη κορφή του ίδιου βουνού, ο μικρός Αφέντης, υψ. 1577μ,, υπάρχει και  ένας άλλος ναός του Αφέντη Χριστού και προ αυτών ο Arthur. J. Evans  λέει ότι τα ιερά αυτά αρχικά ήταν του Δία που μετά αφιερώθηκαν στο Χριστό ως Αυθέντη > Αφεντης (= εξουσιαστή, αφεντικό) και έτσι μετά από εκεί βγήκε και η ονομασία «κορφή Αφέντης» της Δίκτης: «A little further on the ridge is the small church of Aphendi Kristos, or the Lord Christ, a name which in Crete clings in an especial way to the ancient sanctuaries of Zeus ……. The eastern and western ranges of Dikta, the sites respectively of the Temple and Cave of Zeus, are known as the Aphendi Vouno, from αυθέντης Χριστός, or 'Christ the Lord.' A votive deposit, apparently connected with some Zeus cult, on a peak of Lasethi is also known as Aphendi Christos» (Arthur J. Evans, «Mycenaean Tree and Pillar Cult and Its Mediterranean Relations, in Τhe Journal of Hellenic Studies, Vol. 21, 1901).
Ο ιερός ναός του Αφέντη Χριστού  κτίστηκε από την αείμνηστή Δημητρουλάκη-Κρασανακη Δέσποινα (1851 - 1946, τη μάνα του καπετάν Αδάμη Κρασανάκη >  Κρασαναδάμη (1889- 1981), στη ιδιοκτησία της οποίας ανήκε η κορφή (εκεί είχαν το μαντρί τους) ως τάμα, για να σωθούν από τους Τούρκους. Η Κρήτη ελευθερώθηκε μερικώς το 1897 και πλήρως το 1912.
Επί τουρκοκρατίας, σύμφωνα επίσης με την αφήγηση του καπεταν Κρασαναδάμη, ο αγάς της περιοχής καβάλησε μια ψαρή φοράδα, έβαλε και την κερά (την κυρία) του μαζί με το κοπέλι (παιδί ) τους στα καπούλια της και ξεκίνησαν να πάνε στην κορφή που σήμερα λέγεται Αφέντης προκειμένου να δουν  από εκεί τη θέα και τον τόπο στον οποίο ήταν υπεύθυνος ο αγάς. Φτάνοντας στη θέση που είναι σήμερα το μοναστήρι του Αφέντη Χριστού ξεπέζεψε και είπε στη φοράδα του: «Προσκυνώ σε φοράδα μου που μας έβγαλες εδώ πάνω στον ουρανό», όμως πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του άρχισε να βροντά, να αστράφτει, έγινε συσκοτισμός, βροχή κλπ κλπ  και την επόμενη μέρα η ψαρή φοράδα  βρέθηκε στη κορφή που σήμερα ονομάζεται «Ψαρή Φοράδα» ή «Ψαρή Μαδάρα», το παιδί στην κορφή που σήμερα ονομάζεται «Κοπέλι» και η κερά (κυρία) στη θέση που σήμερα ονομάζεται «Κερά» ή κατ’ άλλους εκεί που ονομάζεται σήμερα «Πόρος της Κεράς» κ.α.
Στη θέση του Ι.Ν. Αφέντη Χριστού αρχικά  ήταν ένα μικρό σπηλιάρι, στο οποίο, σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειας Κρασανάκη, στα αρχαία χρόνια έμενε ο αρχηγός των σαραντάπηχων της Κρήτης. Οι σαραντάπηχοι, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν απόγονοι των αδελφών Ωτου και Εφιάλτη, παιδιών του Ποσειδώνα. Ονομάζονταν σαραντάπηχοι, γιατί μεγάλωναν κάθε χρόνο μια πήχη στο πλάτος και μια οργιά στο ύψος, και όταν έγιναν εννιά χρόνων ήταν ήδη εννιά πήχες. Η αρχαία πόλη Βίεννος, σύμφωνα με τον Στ. Βυζάντιο  (εθνικά), οφείλει το όνομα της σε έναν από τους Κουρήτες, το Βίεννο, που ηταν οικιστή της  είτε από τη βία που άσκησαν εκεί στον Άρη τα παιδιά του Ποσειδώνα Ώτος και Εφιάλτης.
Σημειώνεται ότι: