cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εύζωνοι Κιλκίς
Ιστορικά στοιχεία
Στα τέλη του 19ου αιώνα στο χωριό λειτουργεί Ελληνικό σχολείο και υπάρχει ακμαία Ελληνική κοινότητα. Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878, οι Ματσυκοβίτες συμμετείχαν ενεργά και αρκετοί πήραν τα όπλα και κινητοποιήθηκαν. Το 1884 οι Βούλγαροι κομιτατζήδες κατέλαβαν την εκκλησία. Οι Έλληνες επιτέθηκαν, αλλά οι βαριά οπλισμένοι κομιτατζήδες αμύνθηκαν. Μετά την τέλεση της λειτουργίας στα βουλγάρικα οι κομιτατζήδες απεχώρησαν. Οι κάτοικοι φοβούμενοι τη Βουλγαρική απειλή, οργανώνουν ένοπλες επιτροπές άμυνας (ορκίζονται πολλοί στη "Μακεδονική Άμυνα" που λειτουργεί στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας) για να αντιμετωπίσουν τη Βουλγαρική τρομοκρατία και τις Τουρκικές αυθαιρεσίες, καθώς το χωριό είναι μικτό και διενεργούνται πλήθος αντεκδικήσεων μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων. Οι κάτοικοι των Ευζώνων ξεσηκώνονται με ηγέτες τους Γεώργιο Βεζύρη, Γεώργιο Διδασκάλου και Χρήστο Δοϊτσίνη (δολοφονήθηκε το 1900 από κομιτατζήδες), που δρουν με μικρά σώματα στην περιοχή. Από το 1899, οι Βούλγαροι κομιτατζήδες δολοφονούν προύχοντες των χωριών της περιοχής. Το 1900 δολοφονείται επίσης, ο Δασκαλάκης από τους Ευζώνους, από κομιτατζήδες. Κατά την κλιμάκωση του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908), οι κάτοικοι των Ευζώνων μάχονται σκληρά κατά του διπλού εχθρού (Τούρκων και Βουλγάρων). Στους Ευζώνους δρουν ο οπλαρχηγός Γεώργιος Δοϊτσίνης και οι Αστέριος Δήμου και Λάζαρος Δοϊτσίνης.
Αμανίδες Πύλες
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Γεωγραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κιλικία Κατηγορία:Ορεινά περάσματα της Τουρκίας
Εύζωνοι Κιλκίς
Σήμερα
Στο χωριό δεν λειτουργεί δημοτικό σχολείο. Υπάρχει αστυνομικός σταθμός και τμήμα συνοριοφυλακής Στον αθλητικό τομέα δραστηριοποιούνται οι Εύζωνοι Ευζώνων. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε η οδική γέφυρα του Αξιού που ενώνει τους Ευζώνους με την Ειδομένη. Οι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τους 270 και είναι στην πλειοψηφία τους άνω των 60 ετών.
Συνοριακός Σταθμός Ευζώνων
Ο συνοριακός σταθμός Ευζώνων είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος συγκοινωνιακός κόμβος της Ελλάδας, μετά το Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» απ' όπου διέρχονται ετησίως πάνω από 6 εκατομμύρια επιβάτες και καταλήγει στον βασικό αυτοκινητόδρομο της χώρας, Α1 (ΠΑΘΕ), ενώ τα καλοκαίρια σχηματίζονται ουρές οχημάτων που φτάνουν τα αρκετά χιλιόμετρα, από αμφότερες τις πλευρές των συνόρων, λόγω υποστελέχωσης.
Καταυλισμοί μεταναστών & προσφύγων
Το 2016 δίπλα στην εθνική οδό είχαν εγκατασταθεί μετανάστες και πρόσφυγες, στήνοντας έναν πρόχειρο καταυλισμό που έφτανε τους 1.000 ανθρώπους, σε εγκαταλελειμένες αποθήκες και ξενοδοχεία αλλά και στην ύπαιθρο. Τελικά, αποχώρησαν το καλοκαίρι του 2016.
Στα τέλη Μαΐου 2016, μετά τις επιχειρήσεις εκκένωσης των μεταναστών και προσφύγων του καταυλισμού Ειδομένης, περίπου 4.000 μετανάστες και πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν με αντίσκηνα γύρω από ξενοδοχείο (Ξενοδοχείο Χαρά) παρά την Εθνική Οδό 1 (ΠΑΘΕ). Τελικά, αποχώρησαν το καλοκαίρι του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας
506 Μάριον
Η Μάριον (Marion) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,568. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα μιας εξαδέλφης του, της Marion Orcutt.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μάριον εκτιμάται σε 104 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,045. Η Μάριον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 35 λεπτά περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαριον
Ε΄ Σταυροφορία
Η Πέμπτη Σταυροφορία (1217–1221) ήταν μία προσπάθεια των Δυτικοευρωπαίων να ανακτήσουν την Ιερουσαλήμ και τους υπόλοιπους Αγίους Τόπους κατακτώντας πρώτα το Κάιρο, την πρωτεύουσα του ισχυρού κράτους των Αγιουβιδών στην Αίγυπτο.
Αφού κατέλαβαν το λιμάνι της Δαμιέτης, οι Σταυροφόροι βάδισαν νότια προς το Κάιρο τον Ιούλιο του 1221. Στον δρόμο πολιόρκησαν την Αλ-Μανσούρα από τη βόρεια πλευρά, αλλά γύρισαν πίσω αφού παγιδεύτηκαν και τα λιγοστά αποθέματά τους οδήγησαν σε αναγκαστική υποχώρηση. Ο σουλτάνος αλ-Καμίλ διέταξε την καταστροφή του φράγματος που έκλεινε τον ποταμό Νείλο, γεγονός που οδήγησε στην πλημμύρα του στρατοπέδου των Σταυροφόρων. Υποχώρησαν σε μία κοντινή κορυφή λόφου, όπου αντιστάθηκαν μέχρι λιμοκτονίας. Η πολιορκία είχε ως αποτέλεσμα μεγάλο αριθμό απωλειών των Σταυροφόρων και τελικά την παράδοση του στρατού. Ο Αλ Καμίλ ανάγκασε τους Ευρωπαίους να υποχωρήσουν από τη Νταμιέτα -και μαζί και από την Αίγυπτο- και να συνάψουν μία οκταετή συμφωνία ειρήνης.
Γαλλία
Το μήνυμα της Σταυροφορίας κηρύχθηκε στη Γαλλία από τον Ρομπέρ ντε Κουρσόν. σε αντίθεση με άλλες Σταυροφορίες, λίγοι Γάλλοι ιππότες προσχώρησαν, καθώς πολεμούσαν ήδη στη Σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών ενάντια στην αίρεση των Καθαρών στη νότια Γαλλία.
Το 1215 ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ κάλεσε τη Δ΄ Σύνοδο του Λατερανού, όπου, μαζί με τον Λατίνο πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, Ραούλ ντε Μερανκούρ, συζήτησαν για την ανάκτηση των Αγίων Τόπων, μεταξύ άλλων εκκλησιαστικών υποθέσεων. Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ήθελε η επιχείρηση να οδηγηθεί από τον παπισμό, όπως θα έπρεπε να ήταν η Α΄ Σταυροφορία, για να αποφευχθούν τα λάθη της Δ΄ Σταυροφορίας, που είχαν αναλάβει οι Ενετοί. Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ σχεδίαζε να συναντηθούν οι σταυροφόροι στο Μπρίντιζι το 1216 και απαγόρευσε το εμπόριο με τους Μουσουλμάνους, για να εξασφαλίσει ότι οι σταυροφόροι θα είχαν πλοία και όπλα. Κάθε σταυροφόρος θα λάμβανε μία ευαρέστηση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που απλώς βοήθησαν να πληρώσουν τα έξοδα ενός σταυροφόρου, αλλά δεν ξεκίνησαν οι ίδιοι τη Σταυροφορία.
Ουγγαρία και Γερμανία
Ο Όλιβερ του Πάντερμπορν είχε κηρύξει τη σταυροφορία στη Γερμανία και ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ προσπάθησε να συμμετάσχει το 1215. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν ο τελευταίος μονάρχης που ήθελε να ενταχθεί ο Ιννοκέντιος Γ΄, καθώς είχε αμφισβητήσει τον παπισμό (και θα το έκανε στα επόμενα χρόνια). Ο Ιννοκέντιος Γ΄ απεβίωσε το 1216 και τον διαδέχτηκε ο Πάπας Ονώριος Γ΄, αλλά παρά την υπόσχεση του Φρειδερίκου Β¨ να συμμετάσχει στη Σταυροφορία, ο Φρειδερίκος Β΄ υποχώρησε και οι οργανωμένοι σταυροφοριακοί στρατοί με επικεφαλής τον βασιλιά Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας και τον Λεοπόλδο ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας απέτυχαν. Ο Ανδρέας Β΄ εκτιμάται ότι είχε τον μεγαλύτερο βασιλικό στρατό στην ιστορία των σταυροφοριών.
Πορτογαλία
Σύμφωνα με τον Όλιβερ του Πάντερμπορν, το Gesta crucignorum Rhenanorum (Πεπραγμένα των σταυροφόρων του Ρήνου) και το De itinere Frisonum (Η διαδρομή των Φρεισίων), πολλοί από τους Σταυροφόρους από τη Ρηνανία, τη Φλάνδρα και τη Φρεισία αποφάσισαν να μεταβούν στους Αγίους Τόπους με το παραδοσιακό θαλάσσιο ταξίδι. Ο στόλος έκανε την πρώτη τους στάση στο Ντάρτμουθ στη νότια ακτή της Αγγλίας. Εκεί εξέλεξαν τους ηγέτες τους και τους νόμους με τους οποίους θα οργάνωναν το εγχείρημά τους. Από εκεί με επικεφαλής τους κόμητες Γουλιέλμο Α΄ της Ολλανδίας και Γεώργιο του Βηντ συνέχισαν τον δρόμο τους νότια προς τη Λισαβόνα. Όπως και στα προηγούμενα σταυροφοριακά θαλάσσια ταξίδια, ο στόλος διασκορπίστηκε από καταιγίδες και σταδιακά κατάφερε να φτάσει στην πορτογαλική πόλη της Λισαβόνας, αφού έκανε μια ενδιάμεση στάση στο περίφημο ιερό του Αγ. Ιακώβου στην Κομποστέλα. Κατά την άφιξή τους στην Πορτογαλία, κατά τη διάρκεια της Β΄ σταυροφορίας και της Γ΄ σταυροφορίας, ο επίσκοπος της Λισαβόνας και άλλα μέλη του πορτογαλικού κλήρου προσπάθησαν να πείσουν τους σταυροφόρους να τους βοηθήσουν να καταλάβουν την πόλη Αλκάσερ ντο Σαλ, που ελέγχεται από τους Αλμοάδες. Ωστόσο οι Φρείσιοι, σύμφωνα με την De itinere Frisonum, αρνήθηκαν λόγω του Ιννοκέντιου Γ ' αποκλεισμό «της επιχείρησης κατά τη Δ΄ Λατερανή Σύνοδο. Ωστόσο, τα άλλα μέλη του στόλου πείστηκαν από τους Πορτογάλους και ξεκίνησαν την πολιορκία της πόλης τον Αύγουστο του 1217. Οι Σταυροφόροι κατέλαβαν τελικά το Αλκάσερ ντο Σαλ με τη βοήθεια των στρατιωτικών Ταγμάτων τον Οκτώβριο του 1217, αφού απέκρουσαν την προσπάθεια των κυβερνητών της Σεβίλλης, του Μπανταχόθ και του Χαέν να ανακουφίσουν την πολιορκημένη φρουρά. Σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Ολλανδίας στην επιστολή του προς τον πάπα Ονόριο Γ΄, ο Αλμοάδης αρχηγός της φρουράς με 2.000 οπαδούς του μεταστράφηκαν στον Χριστιανισμό, αφού παρέδωσαν την πόλη στις σταυροφορικές δυνάμεις. Από εκεί και πέρα ο Σταυροφοριακός στόλος συνέχισε το ταξίδι του προς το Λεβάντε. Μία ομάδα Φρεισίων που αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους Πορτογάλους με τα σχέδια πολιορκίας τους κατά του Αλακάσερ ντο Σαλ, προτίμησαν να επιτεθούν στις ευκολότερες παράκτιες πόλεις Φάρο, Ρότα και Κάδιθ στον δρόμο τους προς τους Αγίους Τόπους. Από εκεί αυτός ο στόλος διασκορπίστηκε και έφτασε στις ιταλικές ακτές σε διαφορετικές χρονικές περιόδους κατά το Φθινόπωρο του 1218, όπου αναγκάστηκαν να ξεχειμωνιάσουν, πριν συνεχίσουν το δρόμο τους για την Άκρα.
Γεωργία
Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ είχε καταφέρει να εξασφαλίσει τη συμμετοχή της Γεωργίας στη Σταυροφορία. Οι σε μεγάλο βαθμό απομονωτικές πολιτικές της Γεωργίας της επέτρεψαν να συσσωρεύσει έναν ισχυρό στρατό και μία πολύ μεγάλη συγκέντρωση ιππέων. Ωστόσο, μία απροσδόκητη εισβολή Μογγόλων το 1221-1222 οδηγούμενη από τους Ζέμπε και Σουμπουτάι δέσμευσαν τον στρατό της Γεωργίας σε δύο διαδοχικές μάχες, κυρίως στο Κουράν. Μετά το τέλος του Γεωργιανού βασιλιά Γεωργίου Δ΄ Λάσα, η αδελφή του βασίλισσα Ρουσουντάν έγραψε στον πάπα ενημερώνοντάς τον ότι η Γεωργία δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει την υπόσχεσή της να βοηθήσει στη Σταυροφορία, επειδή ο στρατός της είχε καταστραφεί από αγνώστους άγριους. Υπάρχει η εικασία ότι η παράξενα παθητική συμπεριφορά των Σταυροφόρων στα τελευταία χρόνια οφειλόταν σε εκείνους που περίμεναν τον Γεωργιανό στρατό να ενταχθεί στη μάχη.
Δεκαετίες μετά από αυτή τη Σταυροφορία, ο Μογγόλος ηγεμόνας Χουλεγκού Χαν έκανε απογραφή του βασιλείου της Γεωργίας, για να εξακριβώσει πόσα στρατεύματα θα μπορούσε να συγκεντρώσει. Σύμφωνα με τις σύγχρονες πηγές, το βασίλειο κρίθηκε ότι ήταν σε θέση να στείλει εννέα τούμεν. Ένα τούμεν ήταν τυπικά 10.000 άνδρες, αλλά συνήθως κατά μέσο όρο 5.000. Εάν η απογραφή του Χουλεγκού ήταν ακριβής, τότε το βασίλειο της Γεωργίας τον 13ο αι. ήταν ικανό να συγκεντρώσει 45.000 στρατιώτες. Αν μία δύναμη αυτού του μεγέθους προσχωρούσε στην Ε΄ Σταυροφορία, θα είχε υπερδιπλασιάσει τη δύναμη των Σταυροφόρων.
Η εκστρατεία
αριστερά|μικρογραφία|189x189εσ| Ο βασιλιάς [[Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας]]
Οι Άγιοι Τόποι
Ο πρώτος που πήρε τον σταυρό στην Ε΄ Σταυροφορία ήταν ο Ανδρέας Β΄ της Ουγγαρίας. Τον Ιούλιο του 1217 ο βασιλιάς αναχώρησε από το Ζάγκρεμπ, συνοδευόμενος από τον Λεοπόλδο ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας και τον Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας. Ο στρατός του βασιλιά Ανδρέα Β΄ ήταν τόσο μεγάλος —τουλάχιστον 20.000 έφιπποι στρατιώτες και ακόμη πιο πολλοί («αμέτρητοι») πεζικάριοι— που το μεγαλύτερο μέρος του παρέμεινε πίσω όταν ο Ανδρέας Β΄ και οι άνδρες του ξεκίνησαν από το Σπλιτ δύο μήνες αργότερα. Μεταφέρθηκαν από τον Βενετικό στόλο, ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός στόλος της εποχής. Ο Ανδρέας Β΄ και τα στρατεύματά του ξεκίνησαν στις 23 Αυγούστου 1217 από το Σπλιτ. Αποβιβάστηκαν στις 9 Οκτωβρίου στην Κύπρο, από όπου απέπλευσαν στην Άκρα και εντάχθηκαν στον Ιωάννη του Μπριέν ηγεμόνα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, τον Ούγο Α΄ της Κύπρου και τον Βοημούνδο Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας για να πολεμήσουν εναντίον των Αγιουβιδών στη Συρία. Μέχρι την επιστροφή του στην Ουγγαρία, ο βασιλιάς Ανδρέας Β΄ παρέμεινε ο ηγέτης των χριστιανικών δυνάμεων στην Ε΄ Σταυροφορία. Τον Οκτώβριο του 1217 οι ηγέτες των σταυροφόρων -μάγιστροι των Ιωαννιτών, Ναϊτών και Τευτόνων ιπποτών με τους ηγέτες και τους αξιωματούχους της Σταυροφορίας- πραγματοποίησαν πολεμικό συμβούλιο στην Άκρα, υπό την προεδρία του βασιλιά Ανδρέα Β΄.
Ο καλά τοποθετημένος στρατός του βασιλιά Ανδρέα Β΄ νίκησε τον σουλτάνο Αλ-Αντίλ Α΄ στη Βηθσαϊδά στον ποταμό Ιορδάνη στις 10 Νοεμβρίου 1217. Οι μουσουλμανικές δυνάμεις υποχώρησαν στα φρούρια και τις πόλεις τους. Στην Ιερουσαλήμ τα τείχη και οι οχυρώσεις γκρεμίστηκαν, για να εμποδίσουν τους Χριστιανούς να κρατήσουν υπερασπιζόμενοι την πόλη, αν κατάφερναν να τη φτάσουν και να την πάρουν. Οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την πόλη, φοβούμενοι ότι θα επαναληφθεί η αιματοχυσία της Α΄ Σταυροφορίας του 1099. Οι καταπέλτες και οι βλητικές μηχανές των σταυροφόρων δεν έφτασαν εγκαίρως, οπότε ήταν άκαρπες οι επιθέσεις τους στα φρούρια του Λιβάνου και στο όρος Θαβώρ. Στη συνέχεια ο Ανδρέας Β΄ πέρασε τον χρόνο του συλλέγοντας υποτιθέμενα κειμήλια. Στις αρχές του 1218 ο Ανδρέας Β΄, ο οποίος ήταν πολύ άρρωστος, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ουγγαρία.
Ο Ανδρέας Β΄ και ο στρατός του αναχώρησαν για την Ουγγαρία τον Φεβρουάριο του 1218 και ο Βοημούνδος Δ΄ και ο Ούγος Α΄ επέστρεψαν επίσης στις περιοχές τους.
Συμμαχία με το σουλτανάτο του Ρουμ
Αργότερα το 1218 ο Όλιβερ της Κολωνίας έφτασε με νέο γερμανικό στρατό και ο Γουλιέλμος Α΄ κόμης της Ολλανδίας έφτασε με μικτό στρατό αποτελούμενο από Ολλανδούς, Φλαμανδούς και Φρίσειους στρατιώτες. Με τον Λεοπόλδο ΣΤ΄ και τον Ιωάννη συζήτησαν να επιτεθούν στη Δαμιέτη στην Αίγυπτο. Για να το επιτύχουν αυτό, συμμάχησαν με τον Καϊκαούσης Α΄, τον σελτζούκο σουλτάνο του Ρουμ στη Μ. Ασία, ο οποίος επιτέθηκε στους Αγιουβίδες στη Συρία, σε μία προσπάθεια να ελευθερώσει τους Σταυροφόρους από τις μάχες σε δύο μέτωπα.
Αίγυπτος
Τον Ιούλιο του 1218 οι σταυροφόροι άρχισαν την πολιορκία της Δαμιέτης και παρά την αντίσταση του απροετοίμαστου σουλτάνου Αλ-Αντίλ, ο πύργος έξω από την πόλη καταλήφθηκε στις 25 Αυγούστου. Δεν μπόρεσαν να κερδίσουν την ίδια τη Δαμιέτη και τους επόμενους μήνες οι ασθένειες σκότωσαν πολλούς σταυροφόρους, συμπεριλαμβανομένου του Ρομπέρ ντε Κουρσόν. Ο Αλ-Αντίλ απεβίωσε επίσης και τον διαδέχθηκε ο αλ-Καμίλ. Εν τω μεταξύ, ο Ονώριος Γ΄ έστειλε τον Πελάγιο του Αλμπάνο να ηγηθεί της Σταυροφορίας το 1219. Ο Αλ Καμίλ προσπάθησε να διαπραγματευτεί την ειρήνη με τους σταυροφόρους. Προσφέρθηκε να ανταλλάξει τη Δαμιέτη με την Ιερουσαλήμ, αλλά ο Πελάγιος δεν θα δεχόταν αυτές τις προσφορές. Αφού άκουσε αυτό ο Γουλιέλμος Α΄ κόμης της Ολλανδίας εγκατέλειψε τη σταυροφορία και έπλευσε στην πατρίδα του. Τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο, ο Φραγκίσκος της Ασίζης έφτασε στο στρατόπεδο των σταυροφόρων και πέρασε για να κηρύξει στον αλ-Καμίλ. Μέχρι τον Νοέμβριο, οι σταυροφόροι είχαν εξαντλήσει τις δυνάμεις του σουλτάνου και κατάφεραν τελικά να καταλάβουν το λιμάνι. αριστερά|μικρογραφία|Τον Νοέμβριο του 1219 οι Σταυροφόροι καταλαμβάνουν την Τάναϊ. Στη συνέχεια, τον Ιούλιο του 1221, ενθουσιασμένοι από τις φήμες ότι ο στρατός ενός βασιλιά Δαβίδ, απογόνου του θρυλικού Ιωάννη του Πρεσβύτερου, πήγαινε από τα ανατολικά προς τους Αγίους Τόπους για να συμμετάσχει στη Σταυροφορία, οι σταυροφόροι στη Δαμιέτη προχώρησαν νότια προς το Κάιρο. Αυτή η κίνηση παρατηρήθηκε από τις δυνάμεις του αλ-Καμίλ και οι συχνές επιδρομές κατά μήκος των πλευρών του στρατού οδήγησαν στην αποχώρηση περίπου 2.000 γερμανικών στρατευμάτων, που αρνήθηκαν να συνεχίσουν την προέλαση και επέστρεψαν στη Δαμιέτη.
Μέχρι τώρα ο αλ-Καμίλ ήταν σε θέση να συμμαχήσει με τους άλλους Αγιουβίδες στη Συρία, οι οποίοι είχαν νικήσει τον Καϊκαούσης Α΄. Η πορεία των σταυροφόρων στο Κάιρο ήταν καταστροφική: ο ποταμός Νείλος πλημμύρισε μπροστά τους, σταματώντας την προέλαση των σταυροφόρων. Ένα στεγνό κανάλι, που είχαν προηγουμένως περάσει, πλημμύρισε, εμποδίζοντας έτσι την υποχώρηση του στρατού των σταυροφόρων. Με τον εφοδιασμό να λιγοστεύει, άρχισε μία αναγκαστική υποχώρηση, με αποκορύφωμα μία νυχτερινή επίθεση του Αλ-Καμίλ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μεγάλο αριθμό απωλειών των σταυροφόρων και τελικά την παράδοση του στρατού υπό τον Πελάγιο.
Συνέπειες
Οι όροι αυτής της παράδοσης σήμαιναν την παραίτηση της Δαμιέτης στον αλ-Καμίλ με αντάλλαγμα την απελευθέρωση των σταυροφόρων. Ο Αλ Καμίλ συμφώνησε σε οκταετή ειρηνευτική συμφωνία με την Ευρώπη και να επιστρέψει ένα κομμάτι του Τιμίου Σταυρού. Ωστόσο το κειμήλιο δεν επιστράφηκε ποτέ, καθώς ο αλ-Καμίλ στην πραγματικότητα δεν το είχε.
Η αποτυχία της Σταυροφορίας προκάλεσε έξαρση αντιπαπικού συναισθήματος από τον Οσιτανό ποιητή Γκουιλχέμ Φιγκουέιρα. Η πιο ορθόδοξη Γκορμόντα ντε Μονπεσλιέ απάντησε στο D'un sirventes far του Φιγκουέιρα με ένα δικό της τραγούδι, Greu m'es a durar: αντί να κατηγορήσει τον Πελάγιο ή τον παπισμό, έριξε το φταίξιμο στην «ανοησία» των πονηρών.
Επιπτώσεις στη λογοτεχνία
Το Palästinalied είναι ένα διάσημο λυρικό ποίημα του Walther von der Vogelweide γραμμένο στα μεσαία γερμανικά που περιγράφει έναν προσκυνητή που ταξίδευε στους Αγίους Τόπους κατά τη διάρκεια της Ε΄ Σταυροφορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* 5
Ιουλία του Μπάττενμπεργκ
Η Ιουλία του Μπάττενμπεργκ (Julia von Battenberg), γεννημένη ως Ιουλία φον Χάουκε (Julia von Hauke, 24 Νοεμβρίου 1825 - 19 Σεπτεμβρίου 1895) ήταν η μοργανατική σύζυγος του Αλέξανδρου της Έσσης.
Βιογραφία
Μετά το τέλος των γονιών της, ο Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος Α΄ πήρε υπό την προστασία του, την Ιουλία και τα αδέλφια της. Όταν η Ιουλία έγινε κυρία επί των τιμών της Αυτοκράτειρας Μαρίας Αλεξάντροβνα, γνώρισε τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο της Έσσης, αδελφό της Αυτοκράτειρας, στην αυλή της Αγίας Πετρούπολης.
Ο τσάρος προόριζε τον Αλέξανδρο για μία ανιψιά του, αλλά ο Αλέξανδρος ζήτησε την Ιουλία. Αν και ο τσάρος απαγόρευσε τον γάμο, ο Αλέξανδρος την έκλεψε και την παντρεύτηκε στο Μπρέσλαου στις 28 Οκτωβρίου 1851. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Απεβίωσε στις 19 Σεπτεμβρίου 1895 στο Κάστρο Χάιλιγκενμπεργκ σε ηλικία 69 ετών. Είναι θαμμένη στο Μεγάλο Δουκικό Μαυσωλείο του Ρόζενχοχε.
Ισταραβσάν
Το Ισταραβσάν (Τατζικικά: Истаравшан, Περσικά: استروشن) είναι μια πόλη στην επαρχία Σουγντ στο Τατζικιστάν. Βρίσκεται στο ορεινό Τατζικιστάν, 78 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Χουτζάντ, και είναι από τις παλιότερες πόλεις στην χώρα, με ιστορία για πάνω από 2.500 χρόνια. Πριν από το 2000, ονομάζοταν Ура-Тюбе (Ουρά-Τιουμπέ) στο ρωσικά, Уротеппа (Ουροτεππά) στο τατζικικά και Ουρατεπέ στην τουρκική.
Συνορεύει με το Ουζμπεκιστάν, στα βόρεια και δυτικά, και με το Κιργιστάν στα ανατολικά.
Το Ισταραβσάν καλύπτει 1,830 τ.χλμ περιοχής, με πληθυσμό 199.000 κατοίκων, οι πιο πολλοί εκ των οποίων ζουν στην εξοχή.
Η πόλη βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο που συνδέει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις του Τατζικιστάν, το Χουτζάντ και το Ντουσαμπέ.
Ιστορική σημασία
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Χάρτης του 1923 που δείχνει την δυναστεία των Αχαιμενιδών στην μεγαλύτερη τους έκταση. Η Συρόπολη βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, με θέση περίπου 40°N, 69°W, ουσιαστικά την ίδια θέση με το σημερινό Ισταραβσάν. Ο χάρτης του 1923 δείχνει τη τοποθεσία της αρχαίας πόλης, της Κυρούπολης, ως μια προσέγγιση τοπογραφικά του σημερινού Ισταραβσάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Αλφόνσος Φερνάντεθ ελ Νίνιο
Ο Αλφόνσος Φερνάντεθ ο παις, ισπαν. Alfonso Fernández el Niño (π. 1243 - 1281) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης. Από τον γάμο του με τη Λευκή-Αλφόνσα έγινε κύριος της Μολίνα & Μέσα.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού και της ερωμένης του Ελβίρας Ροδρίγεθ δε Βιγιάδα, κόρης του Ροδρίγο Φερνάντεθ δε Βιλιάδα. Ετεροθαλείς αδελφοί του ήταν οι Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος, Σάντσο Δ΄, Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης.
Εμφανίζεται ως δωρητής το 1255. Ήταν επιδέξιος στην πολιτική και ικανός στα στρατιωτικά, έτσι είχε την εμπιστοσύνη του πατέρα του. Το 1262 του ανατέθηκε η κατανομή γης της κατακτημένης Ταΐφα της Νιέμπλα. Το 1267 εργάστηκε για την οριοθέτηση περιοχών.
Οι Μουδέχαρ της Ανδαλούθια και Μούρθια εξεγέρθηκαν το 1264, αλλά ηττήθηκαν από τον Αλφόνσο Ι΄ και ο Αλφόνσος Φερνάντεθ έμεινε στην περιοχή. Το 1272 απεβίωσε ο πεθερός του και η σύζυγός του κληρονόμησε την κυριότητα (señorio) της Μολίνα & Μέσα. Έγινε διοικητής της Ανδαλουσίας και έδρευε στη Σεβίλη.
Ήταν έμπειρος στα στρατιωτικά και μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, τον θείο τους Φίλιππο και τον Νούνιο Γονθάλεθ δε Λάρα εκστράτευσαν εναντίον του εμιράτου της Γρανάδα. Το 1274 ανέλαβε την άμυνα της Σεβίλης έναντι των επιθέσεων των Μουσουλμάνων. Στη μάχη της Έθιχα οι Χριστιανοί ηττήθηκαν και ο Νούνιο Γονθάλεθ δε Λάρα αποκεφαλίστηκε. To 1278 συμμετείχε με τους αδελφούς του Σάντσο και Πέτρο στην πολιορκία του Αλγέθιρας, που απέτυχε το επόμενο έτος. Ταυτόχρονα στη ναυμαχία του Αλγέθιρας καταστράφηκε ο Καστιλιανικός στόλος. Ανέλαβε την εμπροσθοφυλακή κατά την αποχώρηση.
Το 1281 συμμετείχε με τον πατέρα του σε άλλη εκστρατεία εναντίον του εμιράτου της Γρανάδας, όπου ανέλαβε την οπισθοφυλακή του στρατεύματος. Μετά την εκστρατεία εναντίον του Βέγα δε Γρανάδα το 1281, απεβίωσε και τάφηκε μάλλον στη μονή της Σάντα Μαρία δε Ματαγιάνα στην Βαγιαδολίδ· η μονή τώρα είναι ερειπωμένη.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Νιου Λάναρκ
Το Νιου Λάναρκ (αγγλικά: New Lanark) ήταν ένα πρότυπο βιομηχανικό χωριό του 18ου αιώνα, χτισμένο στις όχθες του ποταμού Κλάιντ στη Σκωτία. Απέχει περίπου 1,4 μίλια (ή 2,2 χιλιόμετρα) από το κοντινό χωριό Λάναρκ, του Νότιου Λάναρκσαϊρ. Ιδρύθηκε το 1786 από τον Ντέιβιντ Ντέιλ, ο οποίος έχτισε εκεί βαμβακουργείο και καταλύματα για τους εργάτες. Ο Ντέιλ επέλεξε την συγκεκριμένη τοποθεσία για να εγκαταστήσει το εργοστάσιο επειδή επέτρεπε την εκμετάλλευση της υδραυλικής ενέργειας από τους καταρράκτες του ποταμού.
Στα 1800 τη διοίκηση του βαμβακουργείου ανέλαβε ο Ρόμπερτ Όουεν, γαμπρός του Ντέιλ, ως επικεφαλής ενός συνεταιρισμού. Ο Όουεν ήταν αρχικά οπαδός της ωφελιμιστικής σχολής του Μπένθαμ αλλά μετακινήθηκε σε σοσιαλιστικές ιδέες και τους οραματισμούς του αυτούς εφάρμοσε στην ισότητα των εργαζομένων και στην κοινοβιακή, σοσιαλιστική οργάνωση της βιομηχανίας στο Νέο Λάναρκ. Ο Ρόμπερτ Όουεν έμεινε γνωστός ως φιλάνθρωπος και κοινωνικός μεταρρυθμιστής και το Νέο Λάναρκ κατέστη ένα επιτυχημένο κοινωνικό και βιομηχανικό πείραμα και επιτομή του ουτοπικού σοσιαλισμού ή οουενισμού αλλά και τη βάση για μεταγενέστερα συνεταιριστικά εγχειρήματα. Η φήμη του Νέου Λάναρκ εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και το χωριό επισκέφθηκε ο μετέπειτα τσάρος Νικόλαος Β'.
Η βαμβακουργία λειτούργησε έως το 1968. Μετά από μια περίοδο παρακμής, ιδρύθηκε το 1975 η Συνεργασία για την Διατήρηση του Νέου Λάναρκ για να αποτρέψει την κατεδάφιση του χωριού. Από το 2006, τα περισσότερα από τα κτήρια έχουν αποκατασταθεί και το χωριό έχει γίνει ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Είναι ένα από τέσσερα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO στη Σκωτία και ένα σημείο σταθμός της ERIH - της ευρωπαϊκής διαδρομής βιομηχανικής κληρονομιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεο Λαρνακ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Σημεία σταθμοί στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς
Σεραφινιανός κώδικας
Περιγραφή
Ο Κώδικας είναι μια εγκυκλοπαίδεια σε χειρόγραφο με άφθονες ζωγραφιές στο χέρι, χρωματιστά μολύβια για παράξενη και φανταστική χλωρίδα, πανίδα, ανατομίες, μόδα και τρόφιμα. Έχει συγκριθεί με το ακόμη ακρυπτογράφητο χειρόγραφο Βόινιτς, την ιστορία «Tlön, Uqbar, Orbis Tertius» του Jorge Luis Borges, και το έργο τέχνης του MC Escher και του Hieronymus Bosch.
Οι εικονογραφήσεις είναι συχνά σουρεαλιστικές παρωδίες  πραγμάτων στον πραγματικό κόσμο, όπως ένα φρούτο που αιμορραγεί, ένα φυτό που μεγαλώνει περίπου σε σχήμα καρέκλας και στη συνέχεια γίνεται ένα ζευγάρι που μεταμορφώθηκε σε αλιγάτορα. Άλλες απεικονίζουν περίεργες, φαινομενικά ανούσιες μηχανές, συχνά με λεπτές εμφανίσεις και δεμένες με μικροσκοπικά νήματα. Ορισμένες εικόνες είναι αναγνωρίσιμες ως χάρτες ή ανθρώπινα πρόσωπα. ενώ άλλα (ειδικά στο κεφάλαιο "φυσική") είναι ως επί το πλείστον ή εντελώς αφηρημένα. Σχεδόν όλες οι εικόνες είναι έντονα χρωματισμένες και εξαιρετικά λεπτομερείς.
Σύστημα γραφής
Το ψευδές σύστημα γραφής εμφανίζεται με βάση τα δυτικά συστήματα γραφής, με γραφή από αριστερά προς τα δεξιά σε γραμμές και αλφάβητο με κεφαλαία και πεζά γράμματα, μερικά από τα οποία διπλασιάζονται ως αριθμοί. Ορισμένα γράμματα εμφανίζονται μόνο στην αρχή ή στο τέλος των λέξεων, παρόμοια με τα σημιτικά συστήματα γραφής. Τα καμπυλόγραμμα γράμματα μοιάζουν με σχοινί ή νήματα, με βρόχους και ακόμη και κόμπους, και θυμίζουν κάπως τον σιναλαϊκό κώδικα.
Σε ομιλία του στην Εταιρεία Βιβλιοφίλων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης στις 11 Μαΐου 2009, ο Σεραφίνι δήλωσε ότι δεν υπάρχει νόημα πίσω από τον κώδικα του, και ότι η εμπειρία του στο γράψιμο ήταν παρόμοια με την αυτόματη γραφή, καθώς αυτό που ήθελε να μεταφέρει στο αλφάβητό του ήταν η αίσθηση να νιώθουν τα παιδιά τα βιβλία που δεν μπορούν ακόμη να καταλάβουν, αν και βλέπουν ότι η γραφή έχει νόημα για τους ενήλικες. Ωστόσο, το σύστημα αρίθμησης σελίδων του βιβλίου αποκωδικοποιήθηκε από τον Άλαν Γουέτσλερ και τον Βούλγαρο γλωσσολόγο Ιβάν Ντερχάνσκι.
Περιεχόμενα
Το βιβλίο αποτελείται από έντεκα κεφάλαια, σε δύο ενότητες. Η πρώτη ενότητα φαίνεται να περιγράφει τον φυσικό κόσμο της χλωρίδας, της πανίδας και της φυσικής. Το δεύτερο αφορά διάφορες πτυχές της ανθρώπινης ζωής, συμπεριλαμβανομένων της μόδας, της ιστορίας, της κουζίνας και της αρχιτεκτονικής. Κάθε κεφάλαιο φαίνεται να αφορά ένα γενικό εγκυκλοπαιδικό θέμα, ως εξής:
Μετά το τελευταίο κεφάλαιο υπάρχει ένας πίνακας περιεχομένων ή ένα ευρετήριο, ακολουθούμενο από ένα προφανές επίλογο του οποίου η γραφή αποδίδεται πιο άνετα. Δύο πλάκες στο έκτο κεφάλαιο περιέχουν γραμμές γαλλικού κειμένου, ένα απόσπασμα από το «rec la recherche du temps perdu: Albertine disparue» του Μαρσέλ Προυστ. Οι λέξεις που είναι διάσπαρτες στο κάτω μέρος της εικονογράφησης προέρχονται από το ίδιο βιβλίο.
Εκδόσεις
Η αρχική έκδοση εκδόθηκε σε δύο τόμους: Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε μια έκδοση μονότομη στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γερμανία και στις Κάτω Χώρες:
Οι εκδόσεις της δεκαετίας του 1980 ήταν εκτός κυκλοφορίας για αρκετά χρόνια πριν ο Φράνκο Μαρία Ρίτσι δημοσιεύσει μια αναθεωρημένη, μονότομη έκδοση το 1993: Το 2006, ο εκδοτικός οίκος Ριτσόλι δημοσίευσε μια εκτεταμένη, αλλά λιγότερο δαπανηρή έκδοση στην Ιταλία. Διαθέτει πρόσθετες εικόνες και πρόλογο του συγγραφέα:
Το 2013, ο Ριτσόλι δημοσίευσε μια δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση, καθώς και μια περιορισμένη, υπογεγραμμένη και αριθμημένη "deluxe" έκδοση. και τυπωθηκαν 300 αντίτυπα στην ιταλική γλώσσα και 300 στην αγγλική: Το 2016, ένα ημερολόγιο τοίχου του Σεραφινιανού κώδικα 2017 δημοσιεύτηκε από την Universe Publishing.
Υποδοχή
Ο Baird Searles, στην Επιστημονική Φαντασία του Ασίμοφ (Απρίλιος 1984), λέει ότι «το βιβλίο βρίσκεται στο άβολο όριο μεταξύ σουρεαλισμού και φαντασίας, δεδομένης της παράξενης λογοτεχνικής κατάστασης από τη μεταμφίεση ως βιβλίο πραγματικότητας». Ο Ντάγκλας Χοφστάντερ, στα Μεταμαγικά Θέματα, βρίσκει πολλές από τις εικόνες «γκροτέσκο και ενοχλητικές» και άλλες «εξαιρετικά όμορφες και οραματικές». Αναφέρει ότι το αυτό το βιβλίο «φαίνεται [σε μερικούς ανθρώπους] ότι δοξάζει την εντροπία, το χάος και το ακατανόητο». Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζιμ Ντάουερ διαπιστώνει ότι το έργο αποτελεί μια πρώιμη κριτική της Εποχής της Πληροφορικής.
Εάν η εγκυκλοπαίδεια τείνει να διορθώσει τη γνώση μιας συγκεκριμένης εποχής, στη «φαντασιολογικολογία» του Σεραφίνι τίποτα δεν είναι σταθερό. Σύμφωνα με τον Ιταλό Καλβίνο, ο σκελετός είναι «ο μόνος πυρήνας της πραγματικότητας που αντέχει με τον ίδιο τρόπο σε αυτόν τον κόσμο γεμάτο εναλλάξιμα σχήματα». Με αυτήν την ειρωνική και συνεπαγόμενη μεταβλητότητα, ο κώδικας διατηρεί επαφή με την ψυχική περιοχή και προσπαθεί να περιγράψει μια «αντιφατική καταλογογράφηση των μισών σχημάτων στον κόσμο».
Αλέξης Διαμαντόπουλος
Ο Αλέξης Διαμαντόπουλος (1913-1989) ήταν φιλόλογος και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Βίος
Ο Αλέξης Διαμαντόπουλος γεννήθηκε το 1913. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Βασιλέιας και Οξφόρδης. Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε καθηγητής Δραματολογίας και Ιστορίας Ευρωπαϊκού θεάτρου από το 1970 -1986 και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου από το 1973. Υπήρξε συνεργάτης των εφημερίδων Το Βήμα, Μεσημβρινή και Η Καθημερινή. και της Encyclopaedia Britanica (1972-1973)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Βέρα Μέντσικ
Η Βέρα Μέντσικ (γνωστή και ως Βέρα Μεντσίκοβα, τσεχικά: Věra Menčíková, ή Βιέρα Φραντσιέβνα Μιέντσικ ρωσικά: Вера Францевна Менчик, Μόσχα 16 Φεβρουαρίου 1906 — Λονδίνο 27 Ιουνίου 1944), ήταν σκακίστρια τσεχικής και βρετανικής καταγωγής που κέρδισε την αναγνώριση ούσα η πρώτη παγκόσμια πρωταθλήτρια στις γυναίκες. Πήρε μέρος επίσης σε ονομαστά διεθνή τουρνουά σκακιού όπου συμμετείχαν οι κορυφαίοι άνδρες σκακιστές παγκοσμίως, νικώντας με εκπληκτικά παιχνίδια πολλούς από αυτούς, όπως τον μετέπειτα παγκόσμιο πρωταθλητή, Γερμανό Μαξ Όυβε. Θεωρείται η κορυφαία γυναίκα σκακίστρια όλων των εποχών.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1927 κέρδισε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών που έλαβε χώρα και υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της 6 φορές κερδίζοντας κάθε πρωτάθλημα στη διάρκεια της ζωής της, χάνοντας μόλις ένα παιχνίδι, έναντι 78 νικών και 4 ισοπαλιών απέναντι στις επίδοξες διεκδικήτριες του παγκόσμιου τίτλου.
Το 1929, ήταν η μοναδική γυναίκα, που συμμετείχε στο φημισμένο τουρνουά του Κάρλσμπαντ στην Αυστρία. Εκεί ο Βιεννέζος διεθνής μαιτρ του σκακιού Άλμπερτ Μπέκερ ειρωνεύτηκε τη συμμετοχή της δηλώνοντας ότι όποιος παίχτης έχανε από τη Μέντσικ θα έπρεπε να του χορηγηθεί δωρεάν κάρτα μέλους στο φαν-κλαμπ της Βέρα Μέντσικ. Στην εξέλιξη του τουρνουά, ο Μπέκερ έγινε το πρώτο μέλος του κλαμπ. Όμως το κλαμπ δεν έμεινε εκεί, καλωσόρισε στις τάξεις του πολλούς επίσης κορυφαίους σκακιστές όπως οι Κόνελ Χιου Ο'Ντόνελ Αλεξάντερ, Φρέντερικ Γιέιτς, Τζορτζ Άλαν Τόμας, Ουίλιαμ Ουίντερ, Λάγιος Στάινερ, Φρίντριχ Ζέμις, Σάμουελ Ρεσέφσκι, Φίλιπ Στιούαρτ Μίλνερ Μπάρρυ, Ζακ Μίζες, Μιρ Σουλτάν Χαν, Μαξ Όυβε κ.ά. 200px|μικρογραφία|αριστερά|Η Βέρα Μέντσικ το 1935 Η σπουδαιότερη όμως επιτυχία της Μέντσικ σε διεθνές τουρνουά σημειώθηκε το 1929 στο πανίσχυρο τουρνουά του Ράμσγκεϊτ, όπου τερμάτισε στη δεύτερη θέση, ισοβαθμώντας με τον Ακίμπα Ρουμπινστάιν, μισό βαθμό πίσω από τον πρώτο, τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή, θρυλικό Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα και μπροστά από τον δάσκαλό της, Γκέζα Μαρόσζι. Το 1934, σε τουρνουά στο Μάριμπορ της Σλοβενίας τερμάτισε τρίτη, μπροστά από τους κορυφαίους Ρούντολφ Σπίλμαν και Μίλος Βίντμαρ. Το 1942 κέρδισε σε ματς 10 παρτίδων (4 νίκες, 5 ισοπαλίες, 1 ήττα) τον Ζακ Μίζες, που ήταν ο πρώτος Βρετανός στον οποίο η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE) απένειμε τον τίτλο του διεθνούς γκρανμαίτρ.
Το 1937, στα 31 της χρόνια η Μέντσικ παντρεύτηκε τον κατά 28 χρόνια μεγαλύτερό της Ρούφους Χένρυ Στρίτφιλντ Στίβενσον (1878–1943), εκδότη του British Chess Magazine, μέλος του Σκακιστικού Ομίλου Δυτικού Λονδίνου και αργότερα επίτιμο γραμματέα της Βρετανικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας.
Η Βέρα είχε μια αδελφή σκακίστρια επίσης, την Όλγα, με συμμετοχή σε πολλά διεθνή τουρνουά. Το 1944, και ενώ μαινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Βέρα Μέντσικ, η Όλγα, η άλλη τους αδερφή και η μητέρα τους, σκοτώθηκαν σε γερμανικό βομβαρδισμό από πύραυλο V1 (ένα τρομερό υπερόπλο των Γερμανών που εκτοξευόταν από βάσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη) που κατέστρεψε το σπίτι τους στην περιοχή του Δυτικού Λονδίνου.
Το τρόπαιο που δίνεται στη νικήτρια ομάδα-χώρα των Γυναικών στις Ολυμπιάδες Σκακιού πήρε το όνομα Κύπελλο Βέρα Μέντσικ προς τιμήν της ανυπέρβλητης αυτής σκακίστριας.
Φινάλε από τουρνουά
Η Βέρα Μέντσικ με τα λευκά παίζει και κλειδώνει σε 2 κινήσεις τη νίκη, θέση που παρουσιάστηκε σε τουρνουά (σε αλγεβρική σημειογραφία, δείτε και το διάγραμμα δεξιά):
Η Μέντσικ δεν έπαιξε 1. Β:θ5, που θα μπορούσε λογικά να παίξει (μιας και το μαύρο πιόνι στο η6 δεν μπορεί να αιχμαλωτίσει τη λευκή βασίλισσα, επειδή ακολουθεί η κίνηση των λευκών Αγ2-θ7 με την οποία κάνουν ματ), διότι τα μαύρα απαντούν με 1.... Β:θ2+ και έχουμε ανταλλαγή βασιλισσών, η οποία ανταλλαγή δεν βολεύει τα λευκά στο συγκεκριμένο σημείο μιας και η βασίλισσά τους στη θέση που είναι διαδραματίζει σημαίνον ρόλο στον σχεδιασμό του επιδιωκόμενου ματ κλείνοντας τη λαβίδα από τα δεξιά, διατηρώντας την πίεση και απειλώντας να εισχωρήσει στα εχθρικά καρέ.
Οδηγήθηκε έτσι στην εκπληκτικής έμπνευσης κίνηση Πδ7!!. Τα μαύρα θα μπορούσαν παρ'όλα αυτά να απαντήσουν με Β:θ2+ (θυσιάζοντας τον αξιωματικό στο ε7) και να υπάρξει ανταλλαγή βασιλισσών, όμως ήδη τα λευκά θα είχαν αποκτήσει αποφασιστική υλική υπεροχή.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί σκακιστές Κατηγορία:Ρώσοι σκακιστές Κατηγορία:Τσέχοι αθλητές
1010
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1010 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Κλαρκ Γκέιμπλ
Ο Κλαρκ Γκέιμπλ (Clark Gable, 1 Φεβρουαρίου 1901 – 16 Νοεμβρίου 1960) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1934 για την ταινία του Φρανκ Κάπρα Συνέβη μια νύχτα (It Happened One Night). Στο κορύφωμα της δόξας του, τη δεκαετία του '30, ο Κλαρκ Γκέιμπλ αποκαλείτο Ο Βασιλιάς του Χόλιγουντ, καθώς κατά το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του τριάντα ήταν ο εμπορικότερος ηθοποιός του Χόλιγουντ, πίσω μόνο από τη Σίρλεϊ Τεμπλ. Ο γνωστότερός του ρόλος είναι εκείνος του Ρετ Μπάτλερ στην επική παραγωγή του 1939, Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind). Είναι γνωστός επίσης για τις ταινίες: Συνέβη μια νύχτα (It Happened One Night, 1934), Ναυτική Ανταρσία (Mutiny On The Bounty, 1935), Σαν Φρανσίσκο, η πόλη της αμαρτίας (San Francisco, 1936), Φλεγόμενοι ουρανοί (Test-Pilot, 1938), Μογκάμπο (Mogambo, 1953) και Οι αταίριαστοι (The Misfits, 1961). Το 1999, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 7η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.
Πρώτα χρόνια
Ο Κλαρκ Γκέιμπλ γεννήθηκε στο Καντίζ του Οχάιο το 1901 από τον Γουίλιαμ "Μπιλ" Γκέιμπλ και την Αντελίν Χέρσελμαν. Ο πατέρας του έκανε γεωτρήσεις πετρελαίου, ενώ η μητέρα του ήταν ιρλανδικής και γερμανικής καταγωγής. Το επίθετό του ήταν κανονικά Goebel (Γκέμπελ), αλλά η οικογένεια το άλλαξε σε Gable (Γκέιμπλ), κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου, καθώς ήταν γερμανικό και το αμερικανικό έθνος έτρεφε αντιπάθεια προς τους Γερμανούς.
Ο Γκέιμπλ βαφτίστηκε καθολικός όταν ήταν έξι μηνών από την μητέρα του, η οποία ήταν άρρωστη. Τέσσερις μήνες αργότερα η μητέρα του πέθανε από εγκεφαλικό όγκο. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, το γεγονός ότι οι συγγενείς του πατέρα του δεν ήθελαν να τον αναθρέψουν ως καθολικό, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση με την οικογένεια της μητέρας του. Τα πράγματα άλλαξαν όταν ο πατέρας του, επέτρεψε στον αδελφό της μητέρας του Γκέιμπλ να τον φιλοξενεί στη φάρμα του στην Πενσιλβάνια.
Ο πατέρας του Γκέιμπλ ξαναπαντρεύτηκε το 1903 κι η μητριά του, Τζένι Ντάνλαπ, του έμαθε να παίζει πιάνο και να περιποιείται τον εαυτό του. Στην εφηβεία του ο Γκέιμπλ, ήταν ένα ψηλό και ικανό παιδί με δυνατή φωνή, που του άρεσε να μαστορεύει δίπλα στον πατέρα του. Οι καλλιτεχνικές του τάσεις που ήταν έκδηλες από μικρό παιδί ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο, όταν στα δεκατρία του ήταν το μόνο ανήλικο μέλος της μουσικής μπάντας της πόλης. Επίσης λάτρευε τον Σαίξπηρ και του άρεσε να απαγγέλει τα σονέτα του. Ο πατέρας του, που προτιμούσε ο γιος του να ασχολείται με το κυνήγι, προθυμοποιήθηκε να τον βοηθήσει να βελτιώσει τη μόρφωσή του, αγοράζοντάς του μια εγκυκλοπαιδεία 72 τόμων με όλα τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Όταν ο Γκέιμπλ ήταν δεκαεπτά ετών, ο πατέρας του αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και αναγκάστηκε να μετακομίσει μαζί με την οικογένειά του σε μια φάρμα κοντά στο Έϊκρον του Οχάιο. Ο Γκέιμπλ που δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον, αποφάσισε να πάει να δουλέψει στο εργοστάσιο λάστιχων του Έϊκρον. Την ίδια χρονιά αποφάσισε να γίνει ηθοποιός αφότου παρακολούθησε την θεατρική παράσταση The Bird of Paradise.
Μετά τον θάνατο της μητριάς του το 1922, ο είκοσι ενός χρονών Γκέιμπλ, έλαβε μια μικρή κληρονομιά κι ακολούθησε τον πατέρα του στην Τούλσα της Οκλαχόμας όπου άρχισε να εργάζεται κι εκείνος στις πετρελαιοπηγές, ενώ παράλληλα συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις ερασιτεχνικών ομάδων. Έπειτα ξεκίνησε τη συνεργασία με ένα περιοδεύοντα θίασο και βρέθηκε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, όπου γνωρίστηκε με την ηθοποιό Λόρα Χόουπ Κρους, που τον ενθάρρυνε να αλλάξει θεατρική ομάδα. Η Τζοζεφίν Ντίλον, καθηγήτρια που του δίδαξε υποκριτική, τον πήρε υπό την προστασία της. Πλήρωσε για την επισκευή των δοντιών του και τον δίδαξε σωστή στάση του σώματος και ορθοφωνία. Ο Γκέιμπλ μετά από πολλή εξάσκηση κατάφερε να διορθώσει την άρθρωση και τον ψιλό τόνο της φωνής του. Έχοντας βελτιώσει την άρθρωσή του, ο Γκέιμπλ είχε καταφέρει να αποκτήσει φυσικότερη έκφρασή κατά την ομιλία. Ήταν πλέον έτοιμος για να μεταφερθεί στο Χόλιγουντ.
Θέατρο και βωβές ταινίες
Το 1924 ο Γκέιμπλ με την οικονομική βοήθεια της Ντίλον μεταφέρθηκε στο Χόλιγουντ. Στη συνέχεια παντρεύτηκαν κι η Ντίλον ανέλαβε καθήκοντα ατζέντη. Οι πρώτοι του ρόλοι ήταν σε βωβές ταινίες του Έριχ Φον Στρόχαϊμ, όπου εμφανιζόταν ως κομπάρσος. Συμμετείχε επίσης και σε ταινίες μικρού μήκους, αλλά το γεγονός ότι δε του ανέθεταν κανένα μεγάλο ρόλο τον απογοήτευσε και έτσι επέστρεψε στο θέατρο. Εκεί γνωρίστηκε με τον Λάιονελ Μπάριμορ, με τον οποίο σύναψε μακροχρόνια φιλία. Ο Μπάριμορ αρχικά τον κατσάδιαζε για τον ερασιτεχνικό του τρόπο παιξίματος, αλλά στη συνέχεια τον παρότρυνε να συνεχίσει να εργάζεται στο θέατρο. Την περίοδο 1927 - 1928, εμφανίστηκε σε πολλές παραστάσεις στο Χιούστον με τη θεατρική ομάδα των αδελφών Λάρκιν. Εκείνη τη χρονιά απέκτησε εμπειρία και αυτοπεποίθηση, ενώ παράλληλα η σύζυγός του, κατάφερε να του βρει δουλειά στο Μπρόντγουεϊ. Στο Μπρόντγουεϊ εμφανίστηκε στην παράσταση Machinal κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Η εφημερίδα Morning Telegraph έγραψε για εκείνον:
Η οικονομική κρίση των τελών της δεκαετίας του '20, σε συνδυασμό με την κατάργηση των βωβών ταινιών, προκάλεσε την ακύρωση πολλών θεατρικών παραστάσεων την περίοδο 1929 - 1930. Κατά συνέπεια ήταν δύσκολο να βρει κανείς δουλειά ως ηθοποιός.
Αρχή μιας λαμπρής καριέρας στον κινηματογράφο
thumb|left|200px|Ο Κλαρκ Γκέιμπλ στην αρχή της καριέρας του Αφού έλαβε καλές κριτικές για την εμφάνισή του στη θεατρική παράσταση The Last Mile στο Λος Άντζελες το 1930, υπέγραψε συμβόλαιο με την Metro-Goldwyn-Mayer και είδε το άστρο του να ανατέλλει. Πριν υπογράψει συμβόλαιο με την MGM, είχε ήδη στο ενεργητικό του ένα αποτυχημένο δοκιμαστικό για τη Warner, όπου είχε απορριφθεί από τον παραγωγό Ντάριλ Φ. Ζάνουκ, λόγω των μεγάλων του αυτιών. Ο πρώτος του κινηματογραφικός ρόλος ήταν σε ένα γουέστερν χαμηλού προϋπολογισμού, με τίτλο The Painted Desert, όπου υποδυόταν έναν κακοποιό. Μετά την προβολή της ταινίας στα γραφεία της Metro, έφτασαν χιλιάδες γράμματα θαυμαστριών και σιγά σιγά η εταιρεία άρχισε να τον προωθεί όλο και περισσότερο. Το 1931 γύρισε συνολικά 12 ταινίες και συνεργάστηκε με την Γκρέτα Γκάρμπο, την Τζόαν Κρόφορντ, την Τζιν Χάρλοου και τη Μίρνα Λόι. Μέσα σε διάστημα τριών ετών, είχε γίνει ο πιο εμπορικός ηθοποιός της Αμερικής, είχε κερδίσει όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου και τον αποκαλούσαν βασιλιά του Χόλιγουντ.
Βέβαια ένα χρόνο πριν γυρίσει την πρώτη του ταινία χώρισε την Τζοζεφίν Ντίλον, για να παντρευτεί ένα χρόνο αργότερα την κοσμική Ρία Φράνκλιν Πρέντις Λούκας Λάνγκαμ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Η ταξιδιώτης (Possessed, 1931), σύναψε ερωτική σχέση με την Τζόαν Κρόφορντ, τότε παντρεμένη με τον Ντάγκλας Φέρμπανκς τον νεώτερο. Ιστορικοί του κινηματογράφου σχολίασαν τη σχέση χρόνια αργότερα, ως τη σχέση που παραλίγο να κάψει το Χόλιγουντ. Ο Λούι Μπι Μάγιερ τους απείλησε με απόλυση σε περίπτωση που δεν τη διέκοπταν. Ο Γκέιμπλ δήλωσε χρόνια αργότερα ότι η Κρόφορντ ήταν η αγαπημένη του συμπρωταγωνίστρια, ενώ δεν συμπαθούσε καθόλου την Γκάρμπο. Στα τέλη του 1931 συμμετείχε στην ταινία Ελεύθερες ψυχές (A Free Soul), πλάι στον παλιό του φίλο Λάιονελ Μπάριμορ και τη σύζυγο του παραγωγού της MGM, Νόρμα Σίρερ, με την οποία απέκτησε φιλικές σχέσεις. Στην ταινία, όπου υποδυόταν έναν παλιάνθρωπο την χαστούκιζε. Συνέπεια εκείνου του χαστουκιού ήταν να μην ξαναπαίξει δευτερεύοντα ρόλο. Το περιοδικό Hollywood Reporter έγραψε για εκείνον:
Όσκαρ για το ανερχόμενο αστέρι
thumb|left|230px|Με την Κλοντετ Κολμπέρ στην ταινία [[Συνέβη μια νύχτα.]] To 1932 Γκέιμπλ πέρασε από ακρόαση για τον ρόλο του Ταρζάν, τον οποίον έχασε από τον Τζόνι Βαϊσμίλερ, που ήταν ικανότερος κολυμβητής και είχε καλύτερα σωματικά προσόντα. Παρόλα αυτά το ζευγάρωμά του με την Τζιν Χάρλοου την ίδια χρονιά στην ταινία Μια γυναίκα πειρασμός (Red Dust) ενθουσίασε το κοινό. Η επιτυχία συνεχίστηκε με τη δεύτερη συνεργασία του με τη Χάρλοου στην ταινία Μες την αγκαλιά του (Hold Your Man). Οι δυο τους συνεργάστηκαν άλλες τέσσερις φορές. Η έκτη τους συνεργασία, ήταν για την ταινία Σαρατόγκα (Saratonga, 1935), κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της οποίας η Χάρλοου πέθανε από οξεία νεφρική βλάβη. Η Χάρλοου είχε ολοκληρώσει το 90% των γυρισμάτων και για το υπόλοιπο 10% χρησιμοποιήθηκε σωσίας, την οποία απαθανάτιζαν με μακρινές λήψεις. Ο Γκέιμπλ δήλωσε ότι αισθανόταν σαν να βρισκόταν αγκαλιά μ' ένα φάντασμα.
Στα γυρίσματα της ταινίας Ο χαρτοπαίκτης (No Man Of Her Own) το 1932, γνωρίστηκε με την ηθοποιό Κάρολ Λόμπαρτ και ο ένας ερωτεύτηκε τον άλλον, παρά το γεγονός ότι ήταν αμφότεροι παντρεμένοι. Ο Γκέιμπλ προθυμοποιήθηκε να αποζημιώσει χρηματικά τη σύζυγο του, προκειμένου να του παραχωρήσει διαζύγιο, κάτι που έγινε το 1939. Μετά το διαζύγιο παντρεύτηκε τον "έρωτα της ζωής του", την Κάρολ Λόμπαρντ.
Ο Γκείμπλ δεν ήταν η πρώτη επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Φρανκ Κάπρα Συνέβη μια νύχτα. Ο Ρόμπερτ Μοντγκόμερι είχε ήδη απορρίψει τον ρόλο. Ο Λούι Μπι Μπαγιερ τον δάνεισε στην Columbia Pictures το 1934, επειδή εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε κατάλληλος ρόλος για εκείνον και τον πλήρωναν χωρίς να έχουν κέρδος. Ο Γκέιμπλ που αρχικά ήταν αρνητικός με την ιδέα του να πρωταγωνιστήσει στο Συνέβη μια νύχτα, προσαρμόστηκε σε μικρό χρονικό διάστημα και απέκτησε καλές σχέσεις με τον Κάπρα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων διασκέδαζε σκαρώνοντας φάρσες στην συμπρωταγωνίστριά του την Κλοντέτ Κολμπέρ. Η ερμηνεία του ως πονηρού και κεφάτου άνδρα θα χαρακτήριζε την καριέρα του από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα. Σε κάποια σκηνή της ταινίας ο Γκέιμπλ έπρεπε να βγάλει την μπλούζα του, για να αποκαλύψει τον γυμνό του θώρακα, καθώς δεν φορούσε φανελάκι από μέσα. Αποτέλεσμα ήταν να επηρεαστεί το ανδρικό κοινό και να πέσουν αισθητά οι πωλήσεις εσωρούχων στις ΗΠΑ του 1934.
Η ταινία κέρδισε όσκαρ καλύτερης ταινίας, σεναρίου, σκηνοθεσίας και Α' ανδρικού και γυναικείου ρόλου το 1934, κάτι που ούτε ο Γκέιμπλ, αλλά ούτε και η Κολμπέρ περίμεναν στην αρχή των γυρισμάτων. Ο Γκέιμπλ, πλέον κάτοχος βραβείου όσκαρ επέστρεψε στην Metro, όντας αστέρι πρώτου μεγέθους.
Επόμενη ταινία του ήταν η Ναυτική Ανταρσία, πλάι στον Τσαρλς Λότον και τον Φράντσο Τόουν. Η ταινία αυτή που ήταν βασισμένη στα γεγονότα που συνέβησαν κατά την ανταρσία του ιστιοφόρου Μπάουντι, έκανε μεγάλη επιτυχία, κέρδισε όσκαρ καλύτερης ταινίας το 1935 και του χάρισε τη δεύτερη υποψηφιότητα για όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Ο Γκέιμπλ, βρισκόταν πλέον στην κορυφή του Χόλιγουντ και τα έντυπα της εποχής τον αποκαλούσαν Βασιλιά του Χόλιγουντ.
Όσα παίρνει ο άνεμος
Παρά την απροθυμία του να παίξει τον ρόλο του Ρετ Μπάτλερ, Γκέιμπλ είναι γνωστός μέχρι και σήμερα για την ερμηνεία του στο Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind, 1939), που του χάρισε την τρίτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Η σύζυγός του Κάρολ Λόμπαρντ ήταν η πρώτη που του πρότεινε να υποδυθεί τον Ρετ Μπάτλερ, όταν του αγόρασε ένα αντίτυπο του μπεστ σέλερ, το οποίο ο Γκέιμπλ αρνήθηκε να διαβάσει. thumb|left|230px|Ως Ρετ Μπάτλερ στο τρέιλερ του Όσα παίρνει ο Άνεμος(1939). Από την κυκλοφορία του μυθιστορήματος, τόσο το κοινό όσο και ο παραγωγός της ταινίας Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ ήθελαν τον Γκέιμπλ για αυτό τον ρόλο. Αλλά επειδή ο Σέλζνικ δεν είχε στην κατοχή της νεοσύστατης εταιρείας του, κανέναν μεγάλο αστέρα της εποχής, έπρεπε να πάρει ηθοποιό από άλλο στούντιο. Έτσι ο Σέλζνικ προσέγγισε πρώτα τον Γκάρι Κούπερ για να του προτείνει τον ρόλο. Όταν ο Κούπερ απέρριψε τον ρόλο του Ρετ Μπάτλερ, λέγεται πως είπε ότι το Όσα παίρνει ο άνεμος επρόκειτο να είναι η μεγαλύτερη αποτυχία στην ιστορία του Χόλιγουντ.
Ο Σέλζνικ ήταν πλέον αποφασισμένος να προσλάβει Γκέιμπλ και προσπαθούσε να βρει κάποιον τρόπο για να τον δανειστεί από την Metro-Goldwyn-Mayer. Στο μεταξύ ο Γκέιμπλ είχε αποφασίσει να δεχτεί τον ρόλο, μη θέλοντας να απογοητεύσει το κοινό που τον είχε ταυτίσει με τον Μπάτλερ. Έχοντας πλέον δεχτεί τον ρόλο ο Γκέιμπλ είπε: Νομίζω ότι καταλαβαίνω πλέον πως αισθάνεται η μύγα που βρίσκεται αιχμάλωτη στον ιστό αράχνης. Το Όσα παίρνει ο άνεμος ήταν η πρώτη έγχρωμη ταινία στην καριέρα του Γκέιμπλ.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, η συμπρωταγωνίστριά του Βίβιαν Λι παραπονέθηκε για δυσοσμία του στόματος του Γκέιμπλ, η οποία είχε προφανώς προκληθεί από τα ψεύτικα του δόντια. Σε γενικές γραμμές όμως τα πηγαίνανε καλά μεταξύ τους. Η διασημότερη ατάκα του Γκέιμπλ στην ταινία ήταν το Ειλικρινά, αγαπητή μου, δεν δίνω δεκάρα.
Ο Γκέιμπλ σύναψε επίσης φιλία με τη αφρο-αμερικάνα ηθοποιό Χάτι Μακ Ντάνιελ. Στη σκηνή στην οποία οι δυο τους γιορτάζουν τη γέννηση της κόρης της Σκάρλετ και του Ρετ, ο Γκέιμπλ έβαλε στο ποτήρι της αληθινό αλκοόλ. Επίσης απείλησε να μην παρευρεθεί στην πρεμιέρα της ταινίας στην Ατλάντα, σε περίπτωση που δεν επέτρεπαν στη Μακ Ντάνιελ να είναι παρούσα εκεί. Οι δυο τους παρέμειναν φίλοι μέχρι και τον θάνατο της Μακ Ντάνιελ το 1952.
Κάμποσα χρόνια αργότερα, ο Γκέιμπλ, δήλωσε ότι κάθε φορά που η καριέρα του θα βρισκόταν σε ύφεση, μια επανέκδοση του Όσα παίρνει ο άνεμος αρκούσε για να αναβιώσει τη δημοτικότητά του. Ο Γκέιμπλ συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες, για το υπόλοιπο της ζωής του, ως πρωταγωνιστής. Επιπλέον, είχε πρωταγωνιστήσει σε τρεις ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Ο θάνατος της Κάρολ Λόμπαρντ
thumb|right|220px|Η τρίτη σύζυγος του Κλαρκ Γκέιμπλ, η ηθοποιός Κάρολ Λόμπαρντ. Ο γάμος του Κλαρκ Γκέιμπλ το 1939 με την τρίτη σύζυγό του, την επιτυχημένη αμερικανίδα ηθοποιό Κάρολ Λόμπαρντ, αποτέλεσε την πιο ευτυχισμένη περίοδο της προσωπικής του ζωής. Η Λόμπαρντ εργαζόταν ως ανεξάρτητη ηθοποιός και το ετήσιο εισόδημα της υπερέβαινε εκείνο του μισθού που ο Γκέιμπλ λάμβανε από την Metro-Goldwyn-Mayer. Η αμοιβή του Γκέιμπλ για το Όσα παίρνει ο άνεμος επέφερε ισοτιμία στο ζευγάρι. Από τον γάμο τους, η Λόμπαρντ κέρδισε την προσωπική σταθερότητα που της έλειπε και εκείνος λάτρευε να βρίσκεται κοντά στο νεανικό, γοητευτικό, και ειλικρινές της πνεύμα. Στη Λόμπαρντ άρεσε να πηγαίνει για κυνήγι ή για ψάρεμα με τον Γκείμπλ και με τους συνεργάτες του. Και εκείνος έγινε πιο κοινωνικός με τους γύρω του. Τις περισσότερες φορές, η Λόμπαρντ ανεχόταν τις ερωτοτροπίες του Γκέιμπλ με άλλες σταρ, όπως για παράδειγμα με την Λορέτα Γιανγκ.
Οι Γκέιμπλ αγόρασαν ένα αγρόκτημα στο Εντσίνο της Καλιφόρνιας και αφότου ο Κλαρκ συνήθισε το ευθύ και εξωστρεφές πνεύμα της Λόμπαρντ, διαπίστωσαν ότι είχαν πολλά κοινά, παρά το γεγονός ότι ο Γκέιμπλ ήταν συντηρητικός δημοκρατικός ενώ εκείνη ήταν φιλελεύθερη δημοκρατική. Οι προσπάθειές τους να αποκτήσουν μωρό απέβησαν άκαρπες. Η Λόμπαρντ έμεινε έγκυος το 1940, αλλά απέβαλε.