cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραΐλα
Νεότερη ιστορία
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Βλαχίας στο Δούναβη μαζί με το Τούρνου Μαγκουρέλε και το Τζιούρτζιου. Η μεγαλύτερη ακμή της πόλης ήταν στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα όταν και ήταν σημαντικό λιμάνι για το μεγαλύτερο μέρος των εμπορευμάτων που εισάγονταν και εξάγονταν στην και από τη Ρουμανία.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βραΐλα καταλήφθηκε στις 28 Aυγούστου 1944 από Σοβιετικά στρατεύματα του 3ου Ουκρανικού Μετώπου στο πλαίσιο της Επιχείρησης Ιάσιου-Κισίνιεφ.
Μετά την Επανάσταση του 1989 η Βραΐλα εισήλθε σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η Βραΐλα είχε 180.302 κατοίκους, μειωμένος από το 2002. Το 97% του πληθυσμού αποτελούν οι Ρουμάνοι ενώ υπάρχει και σημαντική ελληνική κοινότητα που αριθμεί 2.000 ομογενείς, τρίτης και τέταρτης γενιάς.
Στην πόλη υπήρχε μέχρι το 1946 σημαντική ελληνική κοινότητα. Οι πρώτοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στη Βραΐλα πριν το 1829. Ο πληθυσμός της κοινότητας έφτανε τις 5.000. Το 1836 ιδρύθηκε εκεί ελληνικό προξενείο, που λειτουργούσε ως το 1879. Στην πόλη υπήρχαν επίσης ο ναός του Ευαγγελισμού, χτισμένος με πέτρες φερμένες από την πατρίδα, δημοτικό σχολείο που ιδρύθηκε το 1840 όπως και ιδιωτικά σχολεία.
Στη Βραΐλα γεννήθηκε το 1922 ο συνθέτης και αρχιτέκτονας Ιάννης Ξενάκης όπως και ο λογοτέχνης Ανδρέας Εμπειρίκος (1901) καθώς & ο ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας (1906).
Διαμέρισμα Μπολίβαρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Κολομβίας
Βραΐλα
Αξιοθέατα
Ακτινωτοί δρόμοι από το λιμάνι προς το κέντρο της Βραΐλας διασχίζονται ανά συμμετρικά διαστήματα από ομόκεντρους δρόμους που ακολουθούν το γεωμετρικό σχέδιο των παλαιών οθωμανικών οχυρώσεων.
Το παλιό κέντρο της πόλης έχει πολλά κτίρια του 19ου αιώνα, κάποια από αυτά πλήρως αποκαταστημένα. Τα πιο σημαντικά μνημεία είναι η Ελληνική Εκκλησία, που χτίστηκε το 1865 από την ελληνική κοινότητα, η Εκκλησία Αγίων Αρχαγγέλων (Sfintii Arhangheli), πρώην τζαμί κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας (μέχρι το 1831), η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Sfântul Nicolae), το Θέατρο Μαρία Φιλότι, το Πολιτιστικό Μέγαρο και το Μουσείο Τέχνης του, το Μουσείο Ιστορίας, και ο παλιός Υδατόπυργος, με ένα εστιατόριο και μηχανισμό περιστροφής (360° την ώρα).
Μια άλλη σημαντική τοποθεσία είναι ο Δημοτικός Κήπος, ένα πάρκο που βρίσκεται πάνω από την όχθη του Δούναβη, με θέα του ποταμού και στα Όρη Μάτσιν. Στις αρχές του 2006 ο δήμος χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την ανακαίνιση του παλιού κέντρου της πόλης, με στόχο να μετατρέψουν τη Βραΐλα σε ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό της νοτιοανατολικής Ρουμανίας (Μουντένια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας Κατηγορία:Λιμένες της Ρουμανίας Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις
Ραμάζ του Κάρτλι
Ο Ραμάζ, რამაზი, (άκμασε το 1512–1580) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι).
Ο Ραμάζ ήταν γιος του βασιλιά Δαβίδ Ι΄ τού Κάρτλι και της πριγκίπισσας Ταμάρ Γιακέλι (απεβ. το 1554).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε κάποια Χβαράμζε (άκμασε το 1551) και απέκτησε 2 γιους, τον Κωνσταντίνο και τον Βαγράτ.
Ο Ραμάζ ήταν απεσταλμένος τού σάχη Ισμαήλ Α΄ το 1519.
Bιβλιογραφικές αναφορές
<References/>
Ευθύμιος Β΄
Ο Ευθύμιος Β΄ διετέλεσε Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1410-1416.
Σε νεαρή ηλικία έγινε ιερέας και εκάρη μοναχός. Αναδείχθηκε σε σπουδαίο ρήτορα και σθεναρό υπερασπιστή του Γρηγορίου του Παλαμά, για το λόγο αυτό ονομάστηκε και «διδάσκαλος της Εκκλησίας».
Ήταν ανθενωτικός και αποφασιστικός αντίπαλος της Λατινικής Εκκλησίας. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Β' Παλαιολόγος τον έστειλε μάλιστα στη Ρώμη για διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Ουρβανό ΣΤ΄. Η αποστολή του στέφθηκε με επιτυχία, χωρίς παράλληλα να δεσμευθεί σε κάτι. Έτσι, όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης και έγινε ηγούμενος της ονομαστής Μονής Στουδίου, ενώ λίγο αργότερα έγινε Μέγας Πρωτοσύγγελος του Οικουμενικού Θρόνου.
Τον Οκτώβριο ή Νοέμβριο του 1410 εξελέγη Πατριάρχης. Κατά την Πατριαρχία του προσπάθησε να ανεξαρτητοποιήσει την Εκκλησία από την κηδεμονία του Αυτοκράτορα. Όταν, το 1414, ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Β´ μετέθεσε έναν επίσκοπο της Μακεδονίας στη Μολδαβία, διαμαρτυρήθηκε έντονα. Διασώθηκαν δυο επιστολές του, καθώς και μια σύντομη φιλοσοφική του διατριβή «».
Πηγές
Ευθύμιος Β Κατηγορία:Στουδίτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Βουλευτήριο
thumb|350px|right|Αρχαιολογικός χώρος του βουλευτηρίου των Ακρών στη Σικελία Το βουλευτήριο ήταν ο τόπος συνέλευσης της βουλής στις αρχαίες ελληνικές πόλεις, ενώ η συνέλευση του κοινού γινόταν στο εκκλησιαστήριο.
Αρχιτεκτονική περιγραφή
Ο χώρος της συνέλευσης ήταν συνήθως ένα τετράγωνο κτίριο, με αίθουσα αμφιθεάτρου μικρών διαστάσεων στο εσωτερικό του, θέσεις για το κοινό και πάλκο για τον ομιλητή. Οι κερκίδες ακολουθούσαν στρογγυλό σχήμα στη Μίλητο, και τετράγωνο σχήμα στην Πριήνη. Λόγω των μεγάλων διαστάσεων των πλευρών του κτιρίου, που συνήθως ξεπερνούσαν τα 15 μέτρα, στο εσωτερικό υπήρχαν και κίονες για να στηρίζουν τη σκεπή.
Το βουλευτήριο συνήθως ήταν ένα από τα επιβλητικότερα κτίρια των αρχαίων ελληνικών πόλεων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα έχουμε στους αρχαιολογικούς χώρους της Απολλωνίας, των Δελφών, της Εφέσου, Ίασο και την αρχαία Ολυμπία, ενώ στην αρχαία αγορά της Αθήνας ανευρέθηκαν δύο, ένα νεώτερο και ένα αρχαιότερο βουλευτήριο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική
Περιττές συναρτήσεις
Εστω μια πραγματική συνάρτηση f μιας πραγματικής μεταβλητής. Τότε η f είναι περιττή, εαν ισχύει η ακόλουθη εξίσωση για όλα τα x και -x του πεδίου ορισμού της f.
Χαρακτηριστικά της περιττής συνάρτησης
Λόγω της ιδιότητάς της για τη μελέτη της περιττής συνάρτησης αρκεί να μελετηθεί για τιμές του ενός προσήμου, για παράδειγμα για x μεγαλύτερο ή ίσο του μηδενός. Τα αποτελέσματα μπορούν να γενικευούν κατάλληλα και για τις υπόλοιπες τιμές έχοντας μια πλήρη εικόνα της συνάρτησης.
Συνέχεια-Παραγωγισιμότητα
Η περιττή συνάρτηση δεν είναι κατά ανάγκη συνεχής ή παραγωγίσιμη. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι αν η συνάρτηση έχει την ιδιότητα της συνέχειας ή της παραγωγισιμότητας σε ένα σημείο ή διάστημα έχει και την ίδια ιδιότητα στο συμμετρικό ως προς τον άξονα y'y σημείο ή διάστημα. Επιπλέον, η παράγωγος, αν υπάρχει είναι άρτια συνάρτηση.
Μονοτονία
Η μονοτονία της συνάρτησης, όπου υπάρχει, είναι ίδια σε συμμετρικά ως προς το μηδέν πεδία. Για παράδειγμα, αν μια περιττή συνάρτηση είναι γνησίως αύξουσα στο (-2,-1], τότε η ίδια συνάρτηση είναι γνησίως αύξουσα το [1,2).
Ασύμπτωτες
Οι ασύμπτωτες, αν υπάρχουν, είναι συμμετρικές ως προς την αρχή των αξόνων Ο, άρα και παράλληλες μεταξύ τους.
Σύνολο τιμών-Ρίζες
Το σύνολο τιμών περιττής συνάρτησης ταυτίζεται με την ένωση του πεδίου των θετικών (συμπεριλαμβανομένου και του μηδενός, αν ανήκει στο πεδίο ορισμού) και του πεδίου των αρνητικών αριθμών (συμπεριλαμβανομένου και του μηδενός, αν ανήκει στο πεδίο ορισμού). Τα δύο επιμέρους σύνολα τιμών είναι συμμετρικά μεταξύ τους ως προς το μηδέν. Σε κάθε περιττή συνάρτηση, αν στο πεδίο ορισμού συμπεριλαμβάνεται και το μηδέν ισχύει ότι f(0)=0. Το σύνολο των ριζών περιττής συνάρτησης είναι περιττό.
Κοιλοκυρτότητα
Η κοιλοκυρτότητα της συνάρτησης, όπου ορίζεται, είναι του αντίθετου είδους σε συμμετρικά ως προς το μηδέν πεδία. Η δεύτερη παράγωγος της συνάρτησης, αν ορίζεται, είναι και αυτή περιττή.
Το άρθρο βασίστηκε στη διαδικασία της μαθηματικής ανάλυσης συνάρτησης που αναγράφεται στο βιβλίο Μαθηματικά θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης, ISBN 960-06-0703-6 ΟΕΔΒ εκδόσεις 2008, παράγραφος 2.10, σελίδα 287
Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις
Εθνικό Μουσείο του Καποντιμόντε
Το Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε (ιταλικά: Museo Nazionale di Capodimonte) στεγάζεται στο ομώνυμο ανάκτορο στη Νάπολη. Περιλαμβάνει συλλογές αρχαίας τέχνης, σύγχρονης τέχνης και ένα τμήμα ιστορίας.
Επίσημα εγκαινιάστηκε το 1957, αν και οι αίθουσες του ανακτόρου στέγαζαν αντικείμενα τέχνης από το 1758. Εκτίθενται κυρίως πίνακες ζωγραφικής, κατανεμημένοι στις δύο μεγάλες συλλογές του, στη Συλλογή Φαρνέζε, στην οποία περιλαμβάνονται έργα από μεγάλα ονόματα της ιταλικής αλλά και της παγκόσμιας ζωγραφικής, όπως Ραφαήλ, Τιτσιάνο, Παρμιτζανίνο, Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβυτέρου, Ελ Γκρέκο, Λουντοβίκο Καρράτσι, Γκουίντο Ρένι) και στη Συλλογή της Νάπολης, η οποία περιλαμβάνει έργα που έχουν συλλεγεί από εκκλησίες της πόλης και της γύρω περιοχής, που μεταφέρθηκαν στο Μουσείο υπό τον φόβο καταστροφής τους. Εδώ υπάρχουν έργα των Σιμόνε Μαρτίνι, Κολαντόνιο, Καραβάτζο, Χοσέ Ριμπέρα, Λούκα Τζορντάνο, Φραντσέσκο Σολιμένα. Σημαντική είναι, επίσης, η συλλογή μοντέρνας τέχνης του Μουσείου, η οποία περιλαμβάνει και τον Βεζούβιο του Άντι Γουόρχολ.
18ος αιώνας
Το 1759 μεταφέρθηκε και το υπόλοιπο της συλλογής: Τα προπαρασκευαστικά σχέδια για τις τοιχογραφίες της Cappella Paolina (παρεκκλήσιο των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Αποστολικό Ανάκτορο του Βατικανού), που είχε δημιουργήσει ο Μιχαήλ Άγγελος και τα αντίστοιχα για την αίθουσα του Ηλιοδώρου, δημιουργίες του Ραφαήλ, πίνακες των Τζόρτζιο Βαζάρι, Αντρέα Μαντένια και Μαζολίνο ντα Πανικάλε.
Μεταξύ των επισκεπτών εκείνης της εποχής συγκαταλέγονται οι Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο Τζόζεφ Ράιτ, ο Αντόνιο Κανόβα, ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, και ο Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1770, ύστερα από τη μεταφορά και των άλλων τμημάτων της Συλλογής Φαρνέζε, το Μουσείο έφτασε να καταλαμβάνει εικοσιτέσσερις αίθουσες: Έγινε εν τω μεταξύ προμήθεια και νέων πινάκων, των πρώτων των ζωγράφων του ιταλικού νότου, όπως των Πολιντόρο ντα Καραβάτζο, Τσέζαρε ντα Σέστο, Χοσέ Ριμπέρα, Λούκα Τζορντάνο εκτός των ήδη υπαρχόντων πινάκων των Άντον Ράφαελ Μενγκς, Αγγέλικα Κάουφμαν, Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν και Φραντσέσκο Λιάνι, ενώ το 1783 το Μουσείο αγόρασε τη συλλογή του κόμητος Καρλ Γιόζεφ φον Φίρμιαν, που περιείχε περίπου 20.000 χαρακτικά και σχέδια καλλιτεχνών όπως οι Φρα Μπαρτολομέο, Περίν ντε Βάγκα, Άλμπρεχτ Ντύρερ και Ρέμπραντ. Την ίδια περίπου εποχή δημιουργήθηκε ένα εργαστήριο αποκατάστασης, το οποίο αρχικά ανέλαβε ο Κλεμέντε Ρούτα και στη συνέχεια ο Φεντερίκο Αντρές, ύστερα από σύσταση του ζωγράφου της Αυλής Γιάκομπ Φίλιπ Χάκερτ.
Επί Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών, το 1785, δημιουργήθηκε ο κανονισμός λειτουργίας του Μουσείου και ορίστηκαν το ωράριο για τους επισκέπτες, τα καθήκοντα των φυλάκων, οι αρμοδιότητες του εφόρου, η πρόσβαση στους αντιγραφείς, ενώ δεν απελευθερώθηκε πλήρως η πρόσβαση του απλού λαού, όπως συνέβαινε σε άλλα Μουσεία των Βουρβόνων, εκτός αν υπήρχε άδεια από τον αρμόδιο υπουργό. Στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν πλέον το Μουσείο στέγαζε περίπου 1800 πίνακες, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί ένα σύμπλεγμα μουσείων στην πόλη: Επιλέχτηκε το Palazzo degli Studi ("Ανάκτορο των Σπουδών"), το μελλοντικό Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης, όπου οι εργασίες για νέα, δημόσια χρήση είχαν ήδη ξεκινήσει το 1777 από τον Φερντινάντο Φούγκα, με την πρόθεση να στεγαστούν εκεί, εκτός από τη Συλλογή Φαρνέζε, τα ευρήματα από τις ανασκαφές στο Ερκολάνο, την Πομπηία και τις Σταβίες, ενώ παράλληλα θα αποτελούσε την έδρα της βιβλιοθήκης και της Ακαδημίας.
19ος αιώνας
Πλήγμα για το Μουσείο αποτέλεσε η άφιξη των Γάλλων στη Νάπολη και η εγκαθίδρυση μιας σύντομης "Δημοκρατίας της Νάπολης": Φοβούμενος τα χειρότερα, ο Φερδινάνδος, το προηγούμενο έτος, είχε μεταφέρει στο Παλέρμο δεκατέσσερα αριστουργήματα της συλλογής. Οι Γάλλοι στρατιώτες όντως λεηλάτησαν το Μουσείο και πολυάριθμοι πίνακες που αποτελούσαν τμήμα της συλλογής του μουσείου διαρπάχτηκαν, 339 από τη Συλλογή Φαρνέζε, πολλοί από τα αποκτήματα των Βουρβόνων, τριάντα στάλθηκαν στη Δημοκρατία και περίπου άλλοι τριακόσιοι πωλήθηκαν, ιδιαίτερα στη Ρώμη.
Όταν επέστρεψε στη Νάπολη, ο Φερδινάνδος έδωσε εντολή στον Ντομένικο Βενούτι να βρει όσα έργα μπορούσε από τα αρπαγμένα. Αυτός κατόρθωσε να βρει ορισμένα, αλλά αυτά δεν επιστράφηκαν στο Καποντιμόντε, παρά στάλθηκαν στο Ανάκτορο Φρανκαβίλλα (Palazzo Francavilla), που είχε επιλεγεί ως νέα έδρα του μουσείου της πόλης.
Η αρχή της δεκαετίας του 1800 σηματοδοτεί την οριστική εγκατάλειψη του ρόλου του Καποντιμόντε ως Μουσείου, υπέρ της στέγασης των εκθεμάτων στο "Ανάκτορο των Σπουδών": Όλα μεταφέρθηκαν σε αυτό και, για να γεμίσουν οι νέες αίθουσες του ανακτόρου, χρησιμοποιήθηκαν πίνακες που πάρθηκαν από καταργημένα μοναστήρια όπως αυτά της Αγίας Αικατερίνης του Φορμιέλλο, του Μόντε Ολιβέτο και του Σαν Λορέντσο σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο Ζοακίμ Μυρά πρότεινε τη δημιουργία πινακοθήκης στο Καποντιμόντε, με πρόθεση, όπως ο ίδιος λέγει, "να εξαφθεί η ιδιοφυΐα της νεολαίας με το παράδειγμα των παλαιότερων Διδασκάλων"
Ακόμη και με την παλινόρθωση των Βουρβόνων το 1815, το ανάκτορο στο Καποντιμόντε συνέχισε να παίζει τον ρόλο του ως Μουσείου: Οι τοίχοι των αιθουσών διακοσμήθηκαν με πίνακες που δημιουργούσαν νέοι καλλιτέχνες, που είχαν σταλεί στη Ρώμη για σπουδές με δαπάνη του Στέμματος και έδειχναν την πρόοδό τους. Το 1817 έφθασε στο ανάκτορο η συλλογή του Καρδιναλίου Βοργία, την οποία διακαώς επιθυμούσε ο Μυρά όσο ζούσε, αλλά την ολοκλήρωσε ο Φερδινάνδος. Παρ' όλα αυτά, δεν έλειψε η διασπορά έργων που ανήκαν στο Μουσείο, όπως αυτών που δωρήθηκαν στο Μουσείο του Παλέρμο το 1838 ή αυτών της συλλογής του Λεοπόλδου των Βουρβόνων, αδελφού του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, που πουλήθηκαν στον γαμπρό του πρώτου Ερρίκο της Ορλεάνης, ώστε να πληρωθούν χρέη από τη χαρτοπαιξία, και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο ανάκτορο του Σαντιγί
Με την ενοποίηση της Ιταλίας και τον διορισμό ως διευθυντή του Βασιλικού Οίκου του Αννιμπάλε Σάκκο (Annibale Sacco), το ανάκτορο του Καποντιμόντε, εκτός από το ότι συνέχισε να παίζει το ρόλο του ως χώρος στέγασης καλλιτεχνημάτων, επέστρεψε, αν και όχι επίσημα, στον ρόλο του ως Μουσείου. Ύστερα από την πώληση περίπου εννιακοσίων πινάκων, ο Σάκκο και οι συνεργάτες του Ντομένικο Μορέλλι και Φεντερίκο Μαλνταρέλλι μετέφεραν στις αίθουσές του είδη από πορσελάνη και πορσελάνη "bisque" (είδος πορσελάνης χωρίς γυαλιστερή επικάλυψη), τα οποία τοποθέτησαν στη βορειοδυτική πτέρυγα, πίνακες από Ναπολιτάνους δημιουργούς, που μέσα σε μια εικοσαετία ξεπέρασαν τους εξακόσιους και περισσότερα από εκατό γλυπτά: Όλα τα έργα διευθετήθηκαν με χρονολογική σειρά, σύμφωνα με τα πρότυπα των σύγχρονων μουσείων, σε χώρους του βορεινού εσωτερικού περιβόλου, δημιουργώντας έτσι ένα είδος πινακοθήκης στο ισόγειο. Το 1864 μεταφέρθηκαν εκεί η συλλογή όπλων Φαρνέζε και πανοπλιών των Βουρβόνων. Το 1866 ήλθε η σειρά της δημιουργίας ενός μικρού "σαλονιού" για τη στέγαση των κινέζικων πορσελανών της Μαρίας-Αμαλίας της Σαξονίας, που αρχικά στεγάζονταν σε μια αίθουσα του ανακτόρου Πόρτιτσι και το 1880 μεταφέρθηκαν ταπισερί από το Βασιλικό Εργαστήριο και ζώα από αναπαραστάσεις της Φάτνης ναπολιτάνικης κατασκευής (presepe). Το ανάκτορο Καποντιμόντε έγινε ξανά πολιτιστικό κέντρο της Νάπολης τόσο, ώστε το 1877 έγινε σε αυτό η Εθνική Έκθεση Καλών Τεχνών.
20ός και 21ος αιώνας
Παρά την προμήθεια έργων ζωγράφων όπως ο Μαζάτσο το 1901 και Τζάκοπο ντε' Μπαρμπάρι (Jacopo de' Barbari) μεταξύ των δεκαετιών του '30 και του '40, οι πωλήσεις άλλων έργων τέχνης φθάνουν στο αποκορύφωμά τους: Αυτό έγινε ή για να ικανοποιηθούν αιτήματα που είχαν υποβάλει η Πάρμα και η Πιατσέντσα, εν είδει αποζημίωσης γι' αυτά που τους είχε αφαιρέσει ο Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας, ή για να διακοσμηθούν άλλα κρατικά ιδρύματα, όπως το Κυρηνάλιο Ανάκτορο, το Ανάκτορο Μοντετσιτόριο, το Παλάτσο Μαντάμα, πρεσβείες του εξωτερικού και πανεπιστήμια. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι συλλογές του Μουσείου μεταφέρθηκαν, το καλοκαίρι του 1940, στη μονή της Αγίας Τριάδας στο Κάβα ντε' Τιρρένι (Abbazia territoriale della Santissima Trinità di Cava de' Tirreni) και, ως αποτέλεσμα της γερμανικής προέλασης το 1943, στη μονή του Μόντε Κασσίνο. Από εκεί, η μεραρχία Γκέρινγκ κατόρθωσε να αφαιρέσει ορισμένα έργα του Τιτσιάνο, του Παρμιτζανίνο, του Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο και του Φιλιππίνο Λίππι: Όταν ο πόλεμος τελείωσε, τα έργα αυτά βρέθηκαν σε ένα λατομείο κοντά στο Σάλτσμπουργκ και επανήλθαν στη Νάπολη το 1947. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με το κύμα του ενθουσιασμού για τις εργασίες ανασυγκρότησης της χώρας, δημιουργήθηκε ένα σχέδιο για τα μουσεία στη Νάπολη. Ο ιστορικός τέχνης Μπρούνο Μολαγιόλι (Bruno Molajoli) μετακίνησε οριστικά όλους τους πίνακες στο Βασιλικό Ανάκτορο του Καποντιμόντε, απαλλάσσοντάς το παράλληλα και από την "υποχρέωση" της στέγασης των Δουκών της Αόστα ύστερα από την αναχώρησή τους το 1946. Έτσι εισακούστηκε και η παράκληση, που είχε εκφραστεί μερικά χρόνια νωρίτερα από εξέχουσες προσωπικότητες του ιταλικού πολιτισμού, όπως ο Μπενεντέτο Κρότσε, ενώ το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο θα περιείχε αποκλειστικά συλλογές αρχαιοτήτων, καθώς είχε αποκτήσει, με την πάροδο του χρόνου, περισσότερο χώρο, αποσπώντας τον από τη Βιβλιοθήκη που είχε μεταφερθεί από το 1925 στο Βασιλικό Ανάκτορο (Palazzo Reale). Με διάταγμα που υπογράφηκε το 1949, δημιουργήθηκε και επίσημα το Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε. Η αναπαλαίωση των αιθουσών του ανακτόρου ξεκίνησε το 1952, με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα "Ταμείο για τον Νότο" (Cassa per il Mezzogiorno, επί λέξει "Ταμείο για το Μεσημέρι") και το ακολούθησαν τόσο ο Μολαγιόλι όσο και οι Φερντινάντο Μπολόνια, Ράφαελ Κάουζε και Έτσιο ντε Φελίτσε, οι οποίοι ασχολήθηκαν κατά κύριο λόγο με την αρχιτεκτονική του κτιρίου και τη διάταξη του Μουσείου, το οποίο επί μακρόν θαυμαζόταν για τη λειτουργικότητα και τον εκσυγχρονισμό του και θεωρούνταν πρότυπο. Στον πρώτο όροφο στεγάστηκαν οι πίνακες του 19ου αιώνα, αναμορφώθηκε το περιβάλλον του βασιλικού διαμερίσματος και στεγάστηκε το εργαστήριο συντήρησης και αποκατάστασης, ενώ στον δεύτερο όροφο δημιουργήθηκε η πινακοθήκη για τους πίνακες των κλασικών.
Περιγραφή
Το Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε καταλαμβάνει τρεις ορόφους του Ανακτόρου Καποντιμόντε και η διάταξη είναι σύμφωνη με τις τελευταίες εργασίες αποκατάστασης που έγιναν από τη δεκαετία του '80 ως τα τέλη του 1999. Στο ισόγειο και εν μέρει στο υπόγειο υπάρχουν χώροι εξυπηρέτησης των επισκεπτών και ορισμένες αίθουσες διδασκαλίας, στον ημιόροφο στεγάζεται η έκθεση σχεδίων και χαρακτικών, η Ottocento Privato και οι αφίσες της Συλλογής Mele (δωρεά των αδελφών Εμμίντιο και Αλφόνσο Μέλε (Emiddio e Alfonso Mele). Στον πρώτο όροφο βρίσκονται η πινακοθήκη, η Συλλογή Βοργία, το Βασιλικό Διαμέρισμα. η συλλογή με τις πορσελάνες, η Συλλογή του Μάριο ντε Τσίκκιο (Mario De Ciccio), οι συλλογές όπλων και πανοπλιών των Φαρνέζε και των Βουρβόνων, στον δεύτερο όροφο βρίσκεται η ναπολιτάνικη πινακοθήκη, η Συλλογή Αβάλος, η αίθουσα με τις ταπισερί και το τμήμα της Συλλογής Αβάλος σύγχρονης τέχνης, η οποία συνεχίζεται και στον τρίτο όροφο, όπου επίσης συνεχίζεται η συλλογή Ottocento Privato και η Συλλογή φωτογραφιών.
Μαρία Άστριντ του Λουξεμβούργου
Η Μαρία Άστριντ του Λουξεμβούργου (Marie Astrid vu Lëtzebuerg, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1954) είναι η κόρη του Ιωάννη, Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1954 στο Κάστρο Μπέρτσντοφ και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωάννη Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου και της Ιωσηφίνας-Καρλότας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Λεοπόλδου Γ¨ του Βελγίου.
Ονομάσθηκε Μαρία Άστριντ Λιλιάνα Καρλότα Λεοπολδίνα Βιλελμίνη Ίνγκεμποργκ Αντωνία Ελισάβετ Άννα Αλβέρτα, προς τιμήν της Παρθένου Μαρίας, της μητρικής γιαγιάς της, της θετής μητρικής γιαγιάς της Λιλιάνας του Ρετύ, της πατρικής γιαγιάς της, της μητέρας της, του μητρικού προ-παππού της Κάρολου, Δούκα του Βέστεργκετλαντ, του μητρικού παππού της, της μητρικής προ-γιαγιά της Ίνγκεμποργκ της Δανίας, της μητρικής προ-γιαγιά της και του μητρικού παππού της.
Ανάδοχοί της ήταν ο εκ μητρός πάππος της Λεοπόλδος Γ΄ του Βελγίου και η εκ πατρός μάμμη της Καρλόττα Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου.
Η Μαρία Άστριντ σπούδασε στο Λουξεμβούργο και στο Βέλγιο. Έλαβε το πτυχίο της ως εγγεγραμμένη νοσοκόμα το 1974 και τελείωσε την εκπαίδευσή της το 1977, με πιστοποιητικό νοσηλευτικής στην τροπική ιατρική από το ινστιτούτο Πρίγκιπας Λεοπόλδος.
Διετέλεσε Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού για τη νεολαία του Λουξεμβούργου από το 1970.
Οικογένεια
Στις 6 Φεβρουαρίου 1982 η Μαρία-Άστριντ παντρεύτηκε στο Λουξεμβούργο τον δεύτερο εξάδελφο της Κάρολο-Χριστιανό των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας και μαζί απέκτησαν παιδιά:
Η Μαρία-Άστριντ έγινε ανάδοχος το 1981 του ανιψιού της Γουλιέλμου διαδόχου πρίγκιπα του Λουξεμβούργου. Επίσης το 1991 του Ιωσήφ και το 1997 της Άννας-Μαρίας φον Άουερσπεργκ-Τράουτσον, ανιψιών του συζύγου της.
Τιμητικές διακρίσεις
Λουξεμβουργιανές
Ως Πριγκίπισσα του Λουξεμβούργου, σε ηλικία 18 ετών:
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Λανς (Πα-ντε-Καλαί)
Η Λανς (γαλλικά:Lens) είναι κοινότητα του νομού Πα-ντε-Καλαί (Pas-de-Calais), στη βόρεια Γαλλία.
Μητροπολιτική περιοχή
Η Λανς ανήκει στην κοινότητα του Lens-Liévin, η οποία αποτελείται από 36 δήμους, με συνολικό πληθυσμό 250.000 κατοίκων. Η Λανς, μαζί με το Ντουαί (Douai), αποτελεί τη μητροπολιτική περιοχή Ντουαί-Λανς, της οποίας ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 1999 ήταν 552.682.
Ιστορία
Από τις αρχές του 1520, η Λανς ήταν μέρος των Ισπανικών Κάτω Χωρών, μέχρι και το 1659 όταν πέρασε πάλι υπό τη γαλλική κυριαρχία. Το 1849, ανακαλύφθηκε άνθρακας και καθώς ήταν ένα από τα κύρια αστικά κέντρα της ανθρακοφόρου λεκάνης του Νορ-Πα-ντε-Καλέ, η πόλη επεκτάθηκε και έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Η εξόρυξη άνθρακα τερματίστηκε στην δεκαετία του 1960.
Επίσης, η πόλη είναι έδρα της επαγγελματικής ποδοσφαιρική ομάδας, ΡΚ Λανς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς
Μαυροβούνι Λάρισας
Το Μαυροβούνι είναι χωριό το οποίο υπάγεται στο δήμο Κιλελέρ, Θεσσαλία. Στο Μαυροβούνι (παλιότερη ονομασία Ταουσάν, Ημερομηνία μετονομασίας :14/1/1928,Νέα ονομασία :Μακροβούνι,Παραλλαγή νέας ονομασίας :Μαυροβούνι) ακόμα ανήκει ο οικισμός της Κρύας Βρύσης. Το χωριό βρίσκεται 17χλμ. από τη Λάρισα και οι 250 μόνιμοι κάτοικοι, που φτάνουν τους 350-400 το καλοκαίρι είναι γεωργοί, κτηνοτρόφοι, αμπελουργοί. Η πλατεία του χωριού κάθε χρόνο στις 2/5 στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγ.Αθανασίου, γεμίζει από κόσμο, που διασκεδάζει από ομάδες μουσικών, με τσάμικους και συρτούς χορούς. Η Καθαρά Δευτέρα είναι ξεχωριστή με παράσταση ερασιτεχνών ηθοποιών του Πολιτιστικού Συλλόγου στην πλατεία. Στα όρια Μαυροβουνίου και Βουναίνων υπάρχει ένας λόφος με ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, όπου έχει γίνει φράγμα συγκέντρωσης υδάτων μικρού ρέματος. Οι λάτρεις της φύσης μπορούν να δουν πλήθος λαγών, στους οποίους οφείλεται η παλιότερη ονομασία του τόπου (Ταουσάν).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Θεολόγος Εύβοιας
Ο Θεολόγος είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 365 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 450 μ. επί του όρους Όλυμπος. Απέχει 28 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα. Η οικονομία του είναι αγροκτηνοτροφική.
Ιστορικά στοιχεία
Σε λόφο κοντά στο χωριό βρέθηκε κεραμική της ύστερης νεολιθικής εποχής και των μεσοελλαδικών χρόνων. Ανάμεσα στα ευρήματα βρίσκονται δύο κομμάτια τραχύτη, τα οποία χρησίμευσαν ως μυλόπετρες. Στη θέση Γκιώνη βρέθηκε λίθινος πέλεκυς και υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τη νεολιθική και ρωμαϊκή εποχή. Ένας πέλεκυς βρέθηκε επίσης στη θέση Πλάτωμα μαζί με προϊστορικά θραύσματα αγγείων. Στο σπήλαιο Βοϊδοκλέφτρα, σε υψόμετρο 660 μ., έχει βρεθεί κεραμική των προϊστορικών και ιστορικών χρόνων.
Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Ayo Yani/Seolog. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 18 σπίτια. Το 1835 ο Θεολόγος προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά του χωριού βρίσκεται η Μονή της Παναγίας ή Μονή Θεολόγου. Η μονή ιδρύθηκε την εποχή της τουρκοκρατίας, αλλά καταστράφηκε στην επανάσταση του 1821 και το 1834 διαλύθηκε. Οι κάτοικοι της περιοχής έφτιαξαν τον ναό, αλλά μετά από χρόνια, όταν ήταν ετοιμόρροπος, αντικαταστάθηκε από άλλο νεότερο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κάστρο του Σαρλεβίλ-σου-Μπουά
Το Κάστρο του Σαρλεβίλ-σου-Μπουά (γαλλικά: Château de Charleville-sous-Bois) είναι κάστρο στην κοινότητα του Σαρλεβίλ-σου-Μπουά, στον νομό της Μοζέλ, στη Γαλλία. Κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 1993.
Παραπομπές
Σαρλεβιλ Σαρλεβιλ-σου-Μπουα Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Μοζέλ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1993
Λουαρσάμπ Β΄ του Κάρτλι
Ο Λουαρσάμπ Β΄ ο Άγιος Μάρτυρας, ლუარსაბ II, (1592 – 21 Ιουνίου [ Π.Η.] / 1 Ιουλίου [ N.Η.] 1622), της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, ήταν βασιλιάς τού Κάρτλι (ανατολική Γεωργία) από το 1606 έως το 1615. Είναι γνωστός για τον μαρτυρικό του θάνατο στα χέρια τού Πέρση σάχη Aμπάς Α΄. Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί άγιο και τιμά τη μνήμη του την ημέρα τού τέλους του, την 1η Ιουλίου.
Βιοηραφία
Ο Λουαρσάμπ ανέβηκε στον Καρτλιανό θρόνο σε ηλικία 14 ετών, μετά το ξαφνικό τέλος τού πατέρα του Γκιόργκι Ι΄ το 1606. Κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του, η κυβέρνηση διοικούνταν στην πραγματικότητα από τον βασιλικό διδάσκαλο Σαντιμάν Μπαρατασβίλι. Ήταν όταν ο Αμπάς Α΄ επέτυχε να εκδιώξει τους Οθωμανικούς στρατούς από την ανατολική Γεωργία, αφήνοντας μία περσική δύναμη στην Τιφλίδα και επιβεβαιώνοντας τον Λουαρσάμπ ως βασιλιά τού Κάρτλι. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να απομακρύνουν τον Λουαρσάμπ, στέλνοντας στη Γεωργία έναν μεγάλο στρατό, μόνο για να καταστραφεί από τον Γεωργιανό στρατηγό Γκιόργκι Σαακάντζε στη μάχη τού Τασισκάρι, 1609. Μετά από αυτή τη νίκη, ο Λουαρσάμπ έλαβε ξανά τον έλεγχο της ακρόπολης της Τιφλίδας και ο σάχης νυμφεύτηκε την αδελφή του Τινατίν, το 1610. Στα τέλη του 1611, ο ίδιος ο Λουαρσάμπ νυμφεύτηκε τη Μακρίνε, μία αδελφή ενός ευγενή της κατώτερης τάξης Σαακάντζε. Οι μεγάλοι ευγενείς τού βασιλείου, με επικεφαλής τον Σαντιμάν Μπαρατασβίλι, έπεισαν τον βασιλιά ότι ο Σαακάντζε ήταν Πέρσης πράκτορας, που ήθελε το στέμμα. Υποκίνησαν τον Λουαρσάμπ να χωρίσει τη Μακρίνε και ανάγκασαν τον Σαακάντζε να εξοριστεί στην Περσία. Ο σάχης Αμπάς απαίτησε πράγματι περισσότερη πίστη και υπακοή από τους Γεωργιανούς και ενθάρρυνε έναν χαν τού Καζακστάν Μοχάμαντ να προβληματίσει τα εδάφη τού Κάρτλι. Το 1612 ο Λουαρσάμπ έβαλε τον Μοχάμαντ Χαν να δολοφονηθεί και συμμάχησε με έναν άλλο γεωργιανό μονάρχη, τον Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι για να αντιμετωπίσει μία αναμενόμενη περσική επιθετικότητα. Στις αρχές του 1614, ένας μεγάλος περσικός στρατός εισέβαλε στην Καχέτι, καταστρέφοντας αρκετούς οικισμούς στον δρόμο του και μετακόμισε στο Κάρτλι. Ο Λουαρσάμπ και ο Τεϊμουράζ κατέφυγαν στο δυτικό Γεωργιανό βασίλειο τού Ιμαρέτι. Ο Γεώργιος Γ΄ τού Ιμερέτι αρνήθηκε να παραδώσει τους πρόσφυγες. Ο Αμπάς απείλησε το Κάρτλι με καταστροφή, υποσχόμενος ότι αν ο Λουαρσάμπ υποτασσόταν, θα συνάψει ειρήνη. Τον Οκτώβριο του 1615, ο Λουαρσάμπ παραδόθηκε για να σώσει το βασίλειό του από την εξάλειψη και, αρνούμενος να ασπαστεί το Ισλάμ, φυλακίστηκε πρώτα στο Ασταραμπάντ και μετά κάπου κοντά στο Σιράζ. Οι Γεωργιανοί προσπάθησαν να απελευθερώσουν τον βασιλιά τους με τη μεσολάβηση του Τσάρου Μιχαήλ Α΄ της Ρωσίας. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις δεν απέδωσαν κανένα αποτέλεσμα και το 1622 ο Λουαρσάμπ εκτελέστηκε (στραγγαλίστηκε με χορδή) με εντολή τού σάχη στο φρούριο Καλέχ-γιε-Γκολάμπ στο νοτιοδυτικό Ιράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού Κατηγορία:Γεωργιανοί άγιοι
Αλέκσα Γιάνκοβιτς
Ο Αλέκσα Γιάνκοβιτς (σερβικά : Алекса Јанковић) (Τιμισοάρα, Αυστροουγγαρία 1806 - Βελιγράδι, Βασίλειο της Σερβίας 22 Ιουνίου 1869) ήταν  πολιτικός  της Σερβίας όπου χρημάτισε υπουργός και πρωθυπουργός του πριγκιπάτου της Σερβίας.
Βιογραφία
Φοίτησε το δημοτικό και γυμνάσιο στην Τιμισοάρα τότε και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στη Βουδαπέστη. Το 1834 έφτασε στη Σερβία κι άρχισε να εργάζεται στο γραφείο του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.
Το 1838 επέστρεψε στην Αυστροουγγαρία για να ολοκλήρωση τις σπουδές του στην νομική. Το 1839 επέστρεψε στην εργασία του στο γραφείο του πρίγκιπα και το 1842 έγινε διευθυντής. Η άνοδος στην εξουσία της δυναστείας Καρατζόρτζεβιτς, στο πρόσωπο του πρίγκιπα Αλέξανδρου, επιτάχυνε την καριέρα του.
Από το Νοέμβριο του 1842 έως τον Αύγουστο του 1843 χρημάτισε υπουργός εξωτερικών, και το 1847 και το 1848 υπουργός δικαιοσύνης. Ήταν εκ νέου υπουργός εξωτερικών το 1852 και από το 1854 υπουργός παιδείας. Από τις 28 Δεκεμβρίου 1855 έως τις 10 Ιουνίου 1856 ήταν ο εκπρόσωπος του πρίγκιπα, δηλαδή το ισοδύναμο ενός πρωθυπουργού. Υπηρέτησε ταυτόχρονα τη θέση του υπουργού εξωτερικών.
Το 1858 ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Καρατζόρτζεβιτς αναγκάστηκε να παραιτηθεί και μαζί του παραιτήθηκε και ο Γιάνκοβιτς, η αλλαγή καθεστώτος σηματοδότησε το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Από το 1864 ήταν επίτιμο μέλος της επιστημονικής κοινωνίας της Σερβίας που αργότερα άλλαξε όνομα σε Σερβική ακαδημία επιστημών και τεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας
Βίσμαρ
To Βίσμαρ είναι Χανσεατική πόλη με λιμάνι στη Βόρεια Γερμανία και στη Βαλτική Θάλασσα, στο ομόσπονδο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας. Βρίσκεται περίπου 45 χλμ. ανατολικά του Λίμπεκ και 30 χλμ. βόρεια του Σβερίν, και είναι μέρος της Μητροπολίτικης Περιοχής του Αμβούργου. Ο φυσικός της λιμένας, που βρίσκεται στον Κόλπο του Βίσμαρ, προστατεύεται από ένα ακρωτήρι. Το 2013 ο πληθυσμός του ήταν 42.219 κάτοικοι. Είναι η πρωτεύουσα της Γερμανικής κομητείας του Βορειοδυτικού Μεκλεμβούργου.
Με την προέλευση του ως Σλαβικός οικισμός, οι πρώτες γραπτές αναφορές για το Βίσμαρ στην Ιστορία είναι του 12ου αιώνα. Κατά διαστήματα, το Βισμάρ έχει αποτελέσει μέρος του Μεκλεμβούργου, της Σουηδίας ή της Γερμανίας, με συμπεριλαμβανόμενη την Ανατολική Γερμανία. Έγινε μέρος της Γερμανίας το 1871, μολονότι η Σουηδία επίσημα αποποιήθηκε τις αξιώσεις της για την πόλη πολύ αργότερα, το 1903. Ως ένας μοναδικός εκπρόσωπος των πόλεων του τύπου της Χανσεατικής Ένωσης, με τα κτίρια Γοτθικής Τούβλινης τεχνοτροπίας και πολλές οικίες πατρικίων με αετώματα, το Βίσμαρ έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από το 2002, μαζί με το ιστορικό κέντρο της πόλης Στράλσουντ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|517x517px|Το Βίσμαρ τον 16ο αιώνα|εναλλ.=Το όνομα του οικισμού αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε γραπτά αρχεία του 12ου αιώνα και ήταν Σλαβικής προέλευσης. Προέρχεται από το προσωπικό Σλαβικό όνομα Βυσζεμιρ. Το Βίσμαρ ήταν μέρος της επικράτειας των Δυτικών Σλαβικών Οβοτριτών.
Το Βίσμαρ έλαβε τα αστικά του δικαιώματα το 1229, και κατακτήθηκε από το Μεκλεμβούργο το 1301. Το 1259 είχε προσχωρήσει σε αμυντική συμμαχία με το Λίμπεκ και το Ρόστοκ, για προστασία από τους πολυάριθμους πειρατές της Βαλτικής θάλασσας. Αυτή εξελίχθηκε στη Χανσεατική Ένωση. Κατά το 13ο-14ο αιώνα ήταν μια ακμάζουσα Χανσεατική πόλη, με σημαντική βιομηχανία μάλλινων ειδών. Το 1376 μία επιδημία πανώλης θέρισε τις ζωές 2.000 κατοίκων, εντούτοις η πόλη φαίνεται πως παρέμεινε αρκετά ευημερούσα μέχρι τον 16ο αιώνα.
Υπό Σουηδική κυριαρχία
Το 1648 με την Ειρήνη της Βεστφαλίας το Βίσμαρ πέρασε στην κατοχή της Σουηδίας. Μέσω του Βίσμαρ και των άλλων σουηδικών κατακτήσεων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι Σουηδοί μονάρχες συμμετείχαν στις Αυτοκρατορικές Δίαιτες. Από το 1653 ήταν η έδρα του ανωτάτου δικαστηρίου για το ανάλογο τμήμα της Σουηδίας. Το 1803 η Σουηδία έδωσε την πόλη και την κυβέρνηση της στο Μεκλεμβούργο έναντι 1.258.000 ρίξνταλερ, διατηρώντας, ωστόσο, το δικαίωμα εξαγοράς με την πάροδο 100 χρόνων. Εν όψει της ενδεχόμενης ασκήσεως του δικαιώματος από τη Σουηδία, το Βίσμαρ δεν εκπροσωπήθηκε στη δίαιτα του Μεκλεμβούργου μέχρι το 1897. Το 1903 η Σουηδία, τελικά, αποποιήθηκε τις αξιώσεις της για την πόλη. Το Βίσμαρ εξακολουθεί να διατηρεί ορισμένα κειμήλια από τα παλιά του προνόμια, όπως το δικαίωμα να φέρει τη δική του σημαία.
Σύγχρονη εποχή
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι βιομηχανίες του Βίσμαρ παρήγαγαν κύρια σίδηρο, μηχανήματα, χαρτί, υλικά κατασκευής σκεπής και άσφαλτο. Ανεπτυγμένο ήταν και το εμπόριο, ειδικά το θαλάσσιο, με εξαγωγές σιτηρών, ελαιούχων σπόρων και βουτύρου, και εισαγωγές άνθρακα, ξυλείας και σιδήρου. Το λιμάνι ήταν αρκετά βαθύ ώστε να δεχτεί πλοία βυθίσματος έως και 5 μέτρων, επιτρέποντας στα μεγάλα βαπόρια να ξεφορτώσουν στις αποβάθρες του. Το Βίσμαρ ήταν η έδρα των εγκαταστάσεων κατασκευής αεροσκαφών του Ντόρνιερ, και εργοστάσιων κατασκευής σιδηροδρομικών βαγονιών.
Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Βίσμαρ επλήγη σοβαρά από τις Συμμαχικές αεροπορικές επιδρομές. Στο τέλος του πολέμου στην Ευρώπη, καθώς σχηματίστηκε η γραμμή επαφής μεταξύ του Σοβιετικού και άλλων Συμμαχικών στρατών, το Βίσμαρ καταλήφθηκε από τη Βρετανική 6η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και το 1ο Καναδικό Τάγμα Αλεξιπτωτιστών στις 2 Μαΐου 1945. Την 7η Μαΐου 1945 ο Στρατηγός Μοντγκόμερυ και ο Στρατάρχης Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ συναντήθηκαν στην πόλη Βίσμαρ. Την 1 Ιουλίου 1945, κατόπιν των συμφωνιών για τη ζώνη κατοχής που συνάφθηκαν στη Διάσκεψη της Γιάλτας, το Βίσμαρ αποτέλεσε τμήμα της Σοβιετικής Ζώνης της Γερμανίας, συνεπώς τα Βρετανικά στρατεύματα αναχώρησαν και δράση ανέλαβαν τα Σοβιετικά στρατεύματα.
Την εποχή της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας κατά τα έτη 1949-1990, το Βίσμαρ αναπτύχθηκε ως πόλη με λιμάνι και ναυπηγεία και έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Ανατολικής Γερμανίας μετά από το Ρόστοκ. Παρόλο που η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί ότι θα αποκαταστήσει τις εκκλησίες που έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές από τους βομβαρδισμούς του πολέμου, ως επί το πλείστον το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε.
Μετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990, οι εκκλησίες και άλλα ιστορικά κτίρια της πόλης Άλτσταντ αποκαταστάθηκαν, και οι παλιοί οικισμοί του Βίσμαρ και του Στράλσουντ, περίπου 100 μίλια ανατολικά, συμπεριλήφθηκαν στον Κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το 2011, το Βίσμαρ έγινε η πρωτεύουσα της Γερμανικής Κομητείας του Βορειοδυτικού Μεκλεμβούργου.
Κύρια αξιοθέατα
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:11_Wismar_St_Georgen_003.jpg|αριστερά|μικρογραφία|253x253εσ|Η ανακατασκευή της Μεσαιωνικής Γοτθικής Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου ολοκληρώθηκε το 2010. Το κέντρο της παλαιάς πόλης είναι ο τεράστιος χώρος της Αγοράς, ένας από τους μεγαλύτερους στη βόρεια Γερμανία (10.000 τ.μ.), που περιβάλλεται από κομψά κτίρια κατασκευασμένα με τεχνοτροπίες που κυμαίνονται από Βόρεια Γερμανική Γοτθική του 14ου αιώνα έως Ρομανική αναβίωση του 19ου αιώνα και Αρ Νουβό. Το επίκεντρο ενδιαφέροντος στην πλατεία είναι το βάσερκουνστ, μία περίτεχνη κρήνη από σφυρήλατο σίδηρο που εισήχθηκε από την Ολλανδία το 1602. Στη βόρεια πλευρά της πλατείας βρίσκεται το Δημαρχείο της Πόλης, χτισμένο σε νεοκλασικό στυλ το 1817-1819. Άλλο σημαντικό κτίριο στην πλατεία είναι το Γοτθικό Τούβλινο Μπύργκερχάους (οικία πατρίκιου) που ονομάζεται Άλτερ Σβέντε (Το Παλαιό Σουηδικό), και χτίστηκε γύρω στο 1380.
Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, το τρίτο οικοδόμημα με την ίδια ονομασία στην περιοχή, χρονολογείται από το 1404. Γλίτωσε από μεγάλες ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά πλήχτηκε σοβαρά από τις «Βόμβες Μπλοκμπάστερ» που ρίφθηκαν από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία την 14η Απριλίου 1945, τρεις εβδομάδες προ του τέλους του πολέμου. Μετά την επανένωση της Γερμανίας, η ανακατασκευή που κόστισε περίπου 40 εκατ. ευρώ ολοκληρώθηκε το 2010.
Ο ψηλός πύργος της Εκκλησίας της Αγίας Μαρίας, ύψους 80 μ., είναι το μοναδικό απομεινάρι από το αρχικό Γοτθικό Τούβλινο οικοδόμημα, που χτίστηκε στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα. Υπέστη σοβαρές ζημιές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και κατεδαφίστηκε μερικά το 1960 από την Ανατολικογερμανική κυβέρνηση.
Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, κατασκευής του 1381-1460, με πολύ υψηλά αψιδώματα, μαζί με την Εκκλησία της Αγίας Μαρίας, θεωρούνται ως καλά παραδείγματα της επιρροής που ασκούσε σε αυτές τις βόρειες επαρχίες η μεγάλη εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Λίμπεκ.
Το Φύρστενχοφ, μία κάποτε κατοικία του Δούκα, που αργότερα στέγασε τις δημοτικές αρχές, είναι ένα πλούσια διακοσμημένο δείγμα της Ιταλικής πρώιμης Αναγεννησιακής τεχνοτροπίας. Κατασκευής του 1552-1565, αποκαταστάθηκε το 1877-1879. Το «Παλιό Σχολείο», που χρονολογείται από το 1300, έχει αποκατασταθεί. Το δημαρχείο, που ξαναχτίστηκε το 1829, περιέχει μια μεγάλη συλλογή από φωτογραφίες. Η κύρια γκαλερί καλών τεχνών είναι η Δημοτική Πινακοθήκη «Μπαουμχάους» που βρίσκεται στην παλιά περιοχή του λιμανιού του Βίσμαρ.
Οικονομία
Στην πόλη υπάρχουν ναυπηγεία από το 1946.
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι από το Βίσμαρ
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Young_frege.jpg|εναλλ.=|μικρογραφία|203x203εσ|Ο [[Γκότλομπ Φρέγκε γύρω στο 1879]]
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Bundesarchiv_Bild_183-1984-0402-025,_Marita_Koch.jpg|μικρογραφία|219x219εσ|Η [[Μαρίτα Κοχ το 1984]]
Αδελφές πόλεις
Το Βίσμαρ είναι αδελφοποιημένο με:
Επιπλέον, από το 1991 υπάρχει φιλία με το Χάλντεν στη Νορβηγία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία
Τάρια Χάλονεν
Η Τάρια Κααρίνα Χάλονεν (φινλανδικά: Tarja Kaarina Halonen, 24 Δεκεμβρίου 1943-) είναι η 11η Πρόεδρος της Φινλανδίας. Ανήκε στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και σήμερα είναι ανεξάρτητη. Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο ύπατο αξίωμα και μια από τις δημοφιλέστερες πολιτικούς στη χώρα της. Αυτοπεριγράφεται ως σχετικά ειρηνίστρια. Την διαδέχτηκε στη θέση του προέδρου της Φινλανδίας ο Σάουλι Νιινίστο.
Σταδιοδρομία
Το 1971 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και το 1974 διορίστηκε από τον Κάλεβι Σόρσα γραμματέας στο κοινοβούλιο. Την περίοδο από το 1975 ως το 1996 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Ελσίνκι. Βουλευτής από το 1979 ως το 2000, χρημάτισε υπουργός Υγείας (1987-90), Σκανδιναβικής Συνεργασίας (1989-91) Δικαιοσύνης (1990-91) και Εξωτερικών (1995-2000).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Φινλανδίας
Ακακία Αβησσυνίας
Η Ακακία Αβησσυνίας είναι δέντρο της οικογένειας των Μιμηλεοειδών, του γένους Ακακία που περιλαμβάνει πάνω από 1200 είδη δέντρων. Σε αυτό το είδος ανήκουν δύο καταγεγραμμένα υποείδη, η Acacia abyssinica abyssinica και η Acacia abyssinica calophylla. Το επιστημονικό της όνομα πήρε από την Αβησσυνία (Αιθιοπία) όπου και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά.
Περιγραφή
Πρόκειται για αειθαλές δέντρο μεσαίας ταχύτητας ανάπτυξης που φτάνει τα 16 μέτρα ύψος με την κόμη του να είναι σχεδόν επίπεδη. Ο κορμός των ώριμων φυτών είναι κοκκινωπός – καφέ ενώ των νεαρών είναι κιτρινωπός – καφέ και ξεφλουδίζει σε λεπτές, σαν φύλλα χαρτιού, φλούδες. Τα φύλλα του είναι σκούρα πράσινα και σχηματίζουν πτερύγια που αποτελούνται από 20 με 40 ζευγάρια φύλλων. Τα νεαρά κλαδιά έχουν τριχοειδή επικάλυψη. Τα αγκάθια αναπτύσσονται σε ζεύγη και είναι ευθεία. Τα άνθη της είναι λευκά και σχηματίζουν σφαιρικές ταξιανθίες.
Η Ακακία της Αβησσυνίας προέρχεται από τις ορεινές σαβάνες, σε υψόμετρο γύρω από τα 1600 μέτρα αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορούμε να τη βρούμε μέχρι τα 2100 μέτρα, της ανατολικής Αφρικής, από το νότιο Σουδάν μέχρι τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη. Στις χώρες προέλευσης της έχει διαδοθεί και ως καλλωπιστικό δέντρο σε κήπους και πάρκα. Είναι ανθεκτική στην ξηρασία, τη ζέστη με υγρασία, τη μόλυνση, τον άνεμο και τα εδάφη με κλίση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μιμοζοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Πάολο Ουτσέλλο
Ο Πάολο Ουτσέλλο (Paolo Uccello, 15 Ιουνίου 1397 - 10 Δεκεμβρίου 1475), πραγματικό όνομα Πάολο ντι Ντόνο (Paolo di Dono), ήταν Ιταλός ζωγράφος και μαθηματικός που ήταν αξιοσημείωτος για το πρωτοποριακό έργο του σχετικά με την οπτική προοπτική στην τέχνη. Ήταν δημιουργός μωσαϊκών κατά την περίοδο της πρώιμης Αναγέννησης στην Ιταλία και υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της φλωρεντινής καλλιτεχνικής δραστηριότητας κατά το πρώτο ήμισυ του 15ου αιώνα. Θεωρείται πρωτοπόρος στη δημιουργία πολύ προσεγμένης προοπτικής στους πίνακές του. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι στο βιβλίο του Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori (1550) αναγράφει ότι ο Ουτσέλλο ήταν παθιασμένος με την προοπτική και μπορούσε να ξενυχτήσει στο εργαστήρι του αναζητώντας την βέλτιστη θέση του προοπτικού κέντρου. Αντίθετα με τους συγχρόνους του, ο Ουτσέλλο μέσω της προοπτικής προσπαθούσε να δώσει την αίσθηση του βάθους στα έργα του, ενώ οι υπόλοιποι την χρησιμοποιούσαν για την αφήγηση διαφορετικών ή διαδοχικών σκηνών.
Βίος και έργο
Ο Ουτσέλλο γεννήθηκε το 1397 στη Φλωρεντία. Γονείς του ήταν ο Ντόνο ντι Πάολο (Dono di Paolo) και η ευγενούς καταγωγής Αντόνια ντι Τζοβάννι ντελ Μπεκκούτο (Antonia di Giovanni del Beccuto) Ο πατέρας του ήταν κουρέας στο Πρατοβέκκιο (Pratovecchio), κοντά στην Φλωρεντία και το 1373 εγκαταστάθηκε στην πόλη και έλαβε φλωρεντινή υπηκοότητα. Η μητέρα του καταγόταν από ευγενή οικογένεια της πόλης. Σε ηλικία 10 ετών, από το 1407, εντάχθηκε, ως βοηθός, στο δυναμικό του εργαστηρίου του φλωρεντινού καλλιτέχνη Λορέντσο Γκιμπέρτι (Lorenzo Ghiberti), όπου γνωρίστηκε με τον Ντονατέλλο, με τον οποίο παρέμειναν φίλοι σε όλη τους τη ζωή. Στο διάστημα 1407 - 1412 βοήθησε τον δάσκαλό του στην κατασκευή της βορεινής θύρας του Βαπτιστηρίου της Φλωρεντίας. Πιθανότατα κατά την περίοδο αυτή απέκτησε και το προσωνύμιο "Uccello" (= πουλί), καθώς είχε ιδιαίτερη κλίση στην απόδοση προοπτικής σε καλλιτεχνήματα ζώων και ιδιαίτερα πουλιών, τα οποία απεικόνισε σε μια νωπογραφία στην Santa Maria Novella, αν και στους άλλους πίνακές του δεν απεικονίζει πουλιά. Σύμφωνα με τον Τζόρτζιο Βαζάρι λάτρευε τα πουλιά, αλλά δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να αποκτήσει δικά του. Σύμφωνα με άλλες πηγές, η προέλευση του προσωνυμίου παραμένει αδιευκρίνιστη. Το 1414 ενεγράφη στην συντεχνία των ζωγράφων "Compagnia di San Luca" και, από το 1424 άρχισε να ζει από την εργασία του ως ζωγράφου. Το επόμενο έτος έγινε μέλος της Arte dei Medici e degli Speziali, της επίσημης συντεχνίας των ζωγράφων στη Φλωρεντία. Την ίδια περίπου περίοδο πήρε μαθήματα γεωμετρίας από τον Μανέττι (Manetti). Δεν είναι επακριβώς γνωστό, εν τούτοις, από ποιον είχε διδαχθεί την τέχνη της ζωγραφικής, καθώς ο δάσκαλός του ασχολήθηκε με την γλυπτική.
Το 1436 ο Ουτσέλλο ζωγράφισε στον Καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας (Santa Maria del Fiore) ένα από τα σημαντικότερα έργα του, τον «έφιππο Σερ Τζων Χώκγουντ» (αγγλ. Sir John Hawkwood, οι Ιταλοί τον αποκαλούσαν Giovanni Acuto), Άγγλο μισθοφόρο και διοικητή των στρατευμάτων της πόλης κατά τα τέλη του 14ου αιώνα. Ο Χώκγουντ, γεννημένος στο Χέντινχαμ (Hedingham) του Έσσεξ αναφέρεται ότι είχε διακριθεί στις μάχες του Κρεσύ και του Πουατιέ και ο βασιλιάς της Αγγλίας τον είχε χρίσει Ιππότη. Το 1360, επικεφαλής μιας ομάδας μισθοφόρων, έφθασε στην Ιταλία και αρχικά μπήκε στην υπηρεσία της Πίζας για να καταλήξει τελικά διοικητής των φλωρεντινών στρατευμάτων.
Η νωπογραφία αυτή έχει ένα μόνο προοπτικό κέντρο, τρόπος που επέλεξε ο Ουτσέλλο για να αποδώσει την ενέργεια τόσο του αναβάτη όσο και του αλόγου. Παράλληλα προσπάθησε να προσδώσει την εντύπωση ενός αγάλματος ώστε να "προσαρμοστεί" στο νέο στυλ που είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στην φλωρεντινή τέχνη από την εποχή της γέννησής του.
Δεν είναι βέβαιο αν είναι ο δημιουργός των "Ιστοριών της Παρθένου" και της "Ιστορίας του Αγίου Στεφάνου" στο παρεκκλήσιο της Ασσούντα (Assunta) της Φλωρεντίας. Αν ναι, τότε θα πρέπει να επισκέφθηκε και την παραπλήσια πόλη του Πράτο κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 1434 και 1440. Κατά την περίοδο 1443 - 1444 ο καλλιτέχνης εργάστηκε στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας: Ζωγράφισε τις κεφαλές των τεσσάρων προφητών γύρω από το τεράστιο ρολόι που βρίσκεται στη δυτική πτέρυγα του εσωτερικού του ναού, ενώ είχε συμβολή και στη σχεδίαση των δύο βιτρώ που βρίσκονται στον θόλο του ναού. Το 1444 εργάστηκε στην Πάντοβα και επανήλθε στην ίδια πόλη και το 1445 ύστερα από πρόσκληση του Ντονατέλλο.
Το 1446 επέστρεψε στη Φλωρεντία όπου δημιουργεί νωπογραφίες στη μονή της Σάντα Μαρία Νοβέλλα. Κατά το χρονικό διάστημα 1447 - 1454 εργάζεται στον ναό "Σαν Μινιάτο αλ Μόντε" (San Miniato al Monte) της Φλωρεντίας όπου δημιουργεί τις "σκηνές της μοναστικής ζωής".
Σημαντικότατο έργο του Ουτσέλλο είναι, επίσης, η «Μάχη του Σαν Ρομάνο», ο οποίος ζωγραφίστηκε κατά την περίοδο 1435 - 1440, αν και ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν τη χρονολογία δημιουργίας του το 1450-56. Ο πίνακας, που αρχικά αποτελούσε τρίπτυχο, αρχικά πιστευόταν ότι δημιουργήθηκε κατά παραγγελία της οικογενείας των Μεδίκων, και συγκεκριμένα του Κόζιμο του Πρεσβύτερου (Cosimo il Vecchio) στο ανάκτορο του οποίου αναρτήθηκε μετά την ολοκλήρωσή του. Σύμφωνα όμως με νεότερες έρευνες, η παραγγελία δεν έγινε από τον Κόζιμο αλλά από τον Λεονάρντο Μπαρτολίνι Σαλιμπένι (Leonardo Bartolini Salimbeni, 1404 - 1479) ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκκίνηση των εχθροπραξιών με τη Σιένα. Αρχικά είχε νομισθεί ότι απεικόνιζε τη μάχη του Σαντ' Ετζίντιο (Sant' Egidio) που έγινε το 1416, αλλά ύστερα από ενδελεχείς μελέτες διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για τη μάχη του Σαν Ρομάνο, που έγινε το 1432 και οδήγησε σε νίκη των φλωρεντινών στρατευμάτων, υπό την ηγεσία του Νικολό ντα Τολεντίνο (Niccolò da Tolentino) απέναντι στη Σιένα. Τα τρία στελέχη του τριπτύχου σήμερα δεν βρίσκονται μαζί: Το ένα εκτίθεται στο Γκαλερία Ουφίτσι της Φλωρεντίας (το κεντρικό, στο οποίο απεικονίζεται και ο ντα Τολεντίνο), το άλλο στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο και το τρίτο, που ολοκληρώθηκε το 1440, στο Μουσείο του Λούβρου. Το τελευταίο αυτό αποκτήθηκε μέσω της Συλλογής Campana το 1863 και εκτίθεται στην πτέρυγα Denon του 1ου ορόφου, στο Salon Carre ενώ φαίνεται ότι και τα τρία τμήματα του τριπτύχου τα είχε τελικά αποκτήσει ο Λορέντσο των Μεδίκων, που τα ανάρτησε στο ανάκτορό του. Ο πίνακας διαθέτει αναγεννησιακά στοιχεία, όπως η "αγαλματώδης" απεικόνιση των μορφών και η προοπτική, αλλά ο λαμπρός χειρισμός των χρωμάτων και τα διακοσμητικά μοτίβα τόσο στις μορφές όσο και στο τοπίο παραπέμπουν στο γοτθικό στυλ, το οποίο φαίνεται ότι αγαπούσαν οι ευγενείς της εποχής, που του είχαν αναθέσει και τη δημιουργία του τριπτύχου.