cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατίλα Ντέμκο
Καριέρα
Ο Ντέμκο ξεκίνησε την καριέρα του ως πολιτικός σύμβουλος στη Γραμματεία Ασφαλείας και Αμυντικής Πολιτικής του Γραφείου του Ούγγρου πρωθυπουργού το 1999. Μεταξύ 2002 και 2010, εργάστηκε ως αξιωματικός γραφείου στο Τμήμα Αμυντικής Πολιτικής του Υπουργείου Άμυνας της Ουγγαρίας. Από το 2010 έως το 2012 κατείχε τη θέση του Προϊσταμένου Τμήματος στο Τμήμα Αμυντικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Άμυνας της Ουγγαρίας. Μεταξύ 2012 και 2014, ηγήθηκε του Τμήματος Αμυντικής Πολιτικής στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ουγγαρίας στο ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες του Βελγίου. Από το 2014 έως το 2018 διετέλεσε Προϊστάμενος του Τμήματος Αμυντικής Πολιτικής στο Υπουργείο Άμυνας της Ουγγαρίας. Ως επικεφαλής της αμυντικής πολιτικής, μεταξύ άλλων αρμοδιοτήτων που είχε, ήταν υπεύθυνος για πτυχές της πολιτικής των ουγγρικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, όπως αυτές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, καθώς και για τις αποστολές ελέγχου των εξοπλισμών στις περιοχές Ντονμπάς και Κριμαία της Ουκρανίας.
Ηρακλής Δημοσθένους
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 1980 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ και συνέχισε ως ανεξάρτητος.
Ατίλα Ντέμκο
Συγγραφέας και δημοσιογράφος
Από το 2018, ο Ντέμκο εργάζεται στο Mandiner, μια μεγάλη ουγγρική διαδικτυακή πύλη ημερήσιων ειδήσεων ως αρθρογράφος. Καλύπτει τη Ρωσία, την Ουκρανία, και τις ουγγρικές μειονότητες στις γειτονικές χώρες για λογαριασμό του Mandiner.
Ηρακλής Δημοσθένους
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ατίλα Ντέμκο
Συγγραφέας και δημοσιογράφος
Με το ψευδώνυμο «David Autere» είναι ο συγγραφέας του μπεστ σέλερ μυθιστορήματος Máglyatűz (Φωτιά) που πραγματεύεται πιθανή ρωσική διείσδυση και υβριδικό πόλεμο χρησιμοποιώντας εθνικές μειονότητες στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Ο Ντέμκο προσκαλείται συχνά στην τηλεόραση για να μιλήσει για θέματα ασφαλείας που καλύπτονται στο βιβλίο του και στα άρθρα του.
Η αγγλική μεταφορά του Máglyatűz, με τίτλο Η οργή του τσάρου παρουσιάστηκε στο διεθνές κοινό στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης 2019. Ο Ντέμκο είναι επίσης συγγραφέας πολλών δεκάδων άρθρων για θέματα πολιτικής ασφαλείας και άμυνας σε διάφορα ουγγρικά περιοδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι διπλωμάτες Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς
Άλμπιν Γκράνλουντ
Ο Άλμπιν Γκράνλουντ (γεννημένος την 1η Σεπτεμβρίου 1989) είναι Φινλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως δεξιός μπακ για την Σταλ Μίλεκ στην Πολωνία.
Διεθνής καριέρα
Τον Αύγουστο του 2016, ο Γκράνλουντ ήταν στην αποστολή της εθνικής Φινλανδίας για ένα φιλικό εναντίον της Γερμανίας, αλλά παρέμεινε ως αναπληρωματικός και δεν χρησιμοποιήθηκε. Τον Ιανουάριο του 2017, έκανε το ντεμπούτο του σε μια φιλική νίκη επί του Μαρόκου. Έπαιξε επίσης στις νίκες στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 επί της Ισλανδίας και του Κοσσυφοπεδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεμπρο ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Φινλανδίας Κατηγορία:Φινλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αρμάν ντε Περιγκόρ
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|δεξιά|150px|Το οικόσημο του Αρμάν ντε Περιγκόρ Ο Αρμάν ντε Περιγκόρ ήταν μάγιστρος των επαρχιών της Απουλίας και της Σικελίας από το 1205 έως το 1232, όταν εξελέγη Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού. Οργάνωσε επιθέσεις στην Κανά, την Σαφίτα, την Σεπφωρίδα, την Πραιτώρια και εναντίον μουσουλμανικών θέσεων γύρω από τη θάλασσα της Γαλιλαίας. Όλες αυτές οι αποστολές είχαν αποτυχίες και μειωμένη αποτελεσματικότητα από πλευράς των Ναϊτών.
Έκτη Σταυροφορία
Το 1236 στα σύνορα μεταξύ Συρίας και Κιλικίας, 120 ιππότες μαζί με μερικούς τοξότες και τουρκόπουλους, έπεσαν σε ενέδρα κοντά στην πόλη Τραπεσάκ. Στην πρώτη φάση της μάχης, οι Ναΐτες έφτασαν στην πόλη και συνάντησαν σθεναρή αντίσταση. Όταν έφτασαν ενισχύσεις από το Χαλέπι, οι Ναΐτες σφαγιάστηκαν και λιγότεροι από είκοσι κατάφεραν να επιστρέψουν στο κάστρο της Πάγρας, που απείχε δεκαπέντε χιλιόμετρα από το πεδίο της μάχης.
Τον Σεπτέμβριο του 1239, ο Αρμάν ντε Περιγκόρ έφτασε στα Άκρα και έκανε μια συνθήκη με τον σουλτάνο της Δαμασκού, παράλληλα με τη συνθήκη των Ιωαννιτών Ιπποτών με τον σουλτάνο της Αιγύπτου. Το 1244 ο σουλτάνος της Δαμασκού απαίτησε να τον βοηθήσουν οι Ναΐτες να αποκρούσει τους Χορασμιανούς από τη Μικρά Ασία. Τον Οκτώβριο του 1244, οι Ναΐτες, Ιωαννίτες και Τεύτονες Ιππότες, μαζί με τον σουλτάνο της Δαμασκού, αντιμετώπισαν τον σουλτάνο της Αιγύπτου και τους Χορασμιανούς συμμάχους του. Ο Χριστιανο-Μουσουλμανικός συνασπισμός νικήθηκε σε μια μάχη με περισσότερες από 30.000 απώλειες, συνολικά και από τις δύο πλευρές. Μερικοί Ναΐτες και Ιωαννίτες ιππότες έφθασαν στην Ασκελόν, που ήταν ακόμα στα χέρια των χριστιανικών δυνάμεων. Ο Σταυροφόρος Αρμάν ντε Περιγκόρ μπορεί να σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης, ή μπορεί να συνελήφθη και να επέζησε μέχρι το 1247.
Είναι πιθανό κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του να τον διαδέχτηκε ως υπηρεσιακός Μεγάλος Μάγιστρος ο ιππότης Ρισάρ ντε Μπυρ, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1247, οι Ναΐτες εξέλεξαν ως Μεγάλο Μάγιστρό τους τον ιππότη Γκιγιόμ ντε Σοννάκ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Σταυροφόροι
Φελίπε Νασρ
Ο Φελίπε Νασρ (Luíz Felipe de Oliveira Nasr, 21 Αυγούστου 1992) είναι Βραζιλιάνος οδηγός της Φόρμουλα 1. Αγωνίζεται με τη Ζάουμπερ Φόρμουλα 1 και έχει δίπλα του το Σουηδό Μάρκους Έρικσον.
Σύντομο βιογραφικό
Ο Νασρ γεννήθηκε στη Μπραζίλια. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2000 από τα καρτ, όπου παρέμεινε μέχρι το 2007. Το 2008 και το 2009 συμμετείχε στη Φόρμουλα Ρενό, το 2010 και το 2011 στη Φόρμουλα 3, το 2012 και το 2013 στο GP2 και το 2104 έγινε ο βασικός δοκιμαστής στην ομάδα Γουίλιαμς Φόρμουλα 1. Τη χρονιά που διανύουμε(2015) μετακόμισε στη Ζάουμπερ Φόρμουλα 1 όπου τοποθετήθηκε σε θέση κανονικού οδηγού αγώνων.
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Γιόχαν φον Παλαβιτσίνι
Ο Γιόχαν Μάργκραφ φον Παλαβιτσίνι (Pallavicini János őrgróf, 18 Μαρτίου 1848 – 4 Μαΐου 1941), ήταν ένας Αυστροούγγρος διπλωμάτης, που υπηρέτησε κυρίως ως πρεσβευτής στην Υψηλή Πύλη κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιόχαν φον Παλαβιτσίνι γεννήθηκε στην Πάντοβα στις 18 Μαρτίου 1848. Ήταν γόνος της παλιάς οικογένειας ευγενών Παλαβιτσίνι. Εισήλθε στην αυστροουγγρική υπηρεσία εξωτερικού μετά από σπουδές στο Έντενμπουργκ (που σήμερα ονομάζεται Σόπρον) και τη Βιέννη. Το 1871, στάλθηκε ως ακόλουθος στο Βερολίνο, το 1878 στο Παρίσι και το 1880 στο Λονδίνο. Το 1887 ήταν γραμματέας της πρεσβείας στο Βελιγράδι και το 1894 σύμβουλος στο Μόναχο πριν σταλεί στην Αγία Πετρούπολη την ίδια χρονιά. Διορίστηκε υπουργός στο Βουκουρέστι τον Ιανουάριο του 1899.
Στις 5 Οκτωβρίου 1906, ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι διορίστηκε πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας. Το 1911, ενήργησε προσωρινά ως υπουργός εξωτερικών κατά τη διάρκεια της ασθένειας του κόμη Λέξα φον Έρενταλ. Ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι θεωρούνταν ευρέως ένας από τους πιο σεβαστούς διπλωμάτες της Διπλής Μοναρχίας και είχε διαφορές με τον κόμη Λέξα φον Έρενταλ και πολλούς από τους νεότερους διπλωμάτες στο Ballhausplatz σε σχέση με το θέμα της προσάρτησης της Βοσνίας το 1908.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι εργάστηκε με επιτυχία για να φέρει την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων στον πόλεμο. Λόγω της μακρόχρονης θητείας του και ως πρύτανης του διπλωματικού σώματος στην Κωνσταντινούπολη, θεωρήθηκε ότι ασκούσε μεγάλη επιρροή στα τεκταινόμενα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, ο ρόλος του σε σχέση με τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχει συζητηθεί από ιστορικούς όλα αυτά τα χρόνια και του έχει ασκηθεί κριτική ότι δεν διαμαρτυρήθηκε αρκετά έντονα. Οι αναφορές που έστελνε στη Βιέννη δείχνουν ξεκάθαρα ότι γνώριζε τη φύση της οθωμανικής πρωτοβουλίας και το γεγονός ότι επρόκειτο για «κεντρικά σχεδιασμένη και οργανωμένη εξόντωση». Ήδη τον Ιούνιο του 1915 έγραψε στη Βιέννη ότι «ο αρμενικός πληθυσμός ... όχι μόνο υποβάλλεται στη μεγαλύτερη δυστυχία αλλά και σε πλήρη εξόντωση (einer gänzlichen Ausrottung)». Προς υπεράσπισή του, ωστόσο, τα αρχεία δείχνουν επίσης ότι διαμαρτυρήθηκε αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Τον Απρίλιο του 1917, ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι αρνήθηκε ευγενικά την προσφορά του αυτοκράτορα Καρόλου Α΄ της Αυστρίας να γίνει υπουργός Εξωτερικών.
Του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αγίου Στεφάνου το 1917 και διορίστηκε μέλος της Άνω Βουλής το 1927.
Ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι πέθανε στο Πουζταραντβάνι στις 4 Μαΐου 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάρτυρες της Γενοκτονίας των Αρμενίων Κατηγορία:Οικογένεια Παλλαβιτσίνο Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Ούγγροι διπλωμάτες Κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αυστροούγγροι διπλωμάτες Κατηγορία:Αυστροούγγροι διπλωμάτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αλτέτινγκ
Το Αλτέτινγκ (γερμ. Altötting, βαυαρ. Oidäding) είναι μικρή πόλη στη Βαυαρία της Γερμανίας με πληθυσμό 12.983 κατοίκους στα τέλη του 2021, πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος. Επί πέντε αιώνες αποτελεί τόπο προσκυνήματος των Ρωμαιοκαθολικών προς τιμή της Παναγίας, με επισκέψεις και Παπών, όπως του Ιωάννη Παύλου Β΄ το 1980 και του Βενέδικτου ΙΣΤ΄ το 2006. Η πόλη απέχει 95 χιλιόμετρα από το Μόναχο και 65 χιλιόμετρα από το Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας.
Ιστορία
Στην τοποθεσία του Αλτέτινγκ υπήρχε ανάκτορο κατά την Καρολίγγεια εποχή. Από τότε η ιστορία της πόλεως κυριαρχείται από τον θρησκευτικό χαρακτήρα του τόπου: Εκεί κοντά ο βασιλιάς Καρλομάνος της Βαυαρίας ανήγειρε ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων το έτος 876 και τον ναό του αφιερωμένο στον Απόστολο Άγιο Φίλιππο. Το 907 ο βασιλιάς Λουδοβίκος Δ΄ της Γερμανίας απέδωσε το μοναστήρι (αββαείο) in commendam στον Βουρχάρδο, τον Επίσκοπο του Πάσσαου (903-915). Το 910 οι Ούγγροι λεηλάτησαν και πυρπόλησαν τη μονή και τον ναό της.
Υπήρχε επιπλέον μέσα στην πόλη και ένα άλλο μοναστήρι, η ανδρική Μονή της Αγίας Άννας που ανήκε στους Καπουκίνους, της οποίας εκπρόσωπος διετέλεσε επί 40 χρόνια ο Άγιος Κόνραντ του Αλτέτινγκ (1818-1894). Τη δεκαετία του 1960 ο πληθυσμός αναφέρεται ως 9.150 κάτοικοι.
Το Παρεκκλήσιο της Χάριτος
thumb|left|upright|To Παρεκκλήσιο της Χάριτος Το Αλτέτινγκ είναι περίφημο για το Gnadenkapelle, το Παρεκκλήσιο της Χάριτος ή Ιερό της Παναγίας του Αλτέτινγκ, έναν από τους δημοφιλέστερους τόπους προσκυνήματος σε ολόκληρη τη Γερμανία. Πρόκειται για ένα μικρό οκταγωνικό παρεκκλήσιο, που στεγάζει ένα θεωρούμενο ως θαυματουργό άγαλμα της Παρθένου Μαρίας. Το αρχικό ιερό υπήρχε από το έτος 696. Σύμφωνα με τον θρύλο, το 1489 ένα τρίχρονο αγοράκι από το Αλτέτινγκ που είχε πνιγεί στο ποτάμι αναστήθηκε όταν η μητέρα του τοποθέτησε το σώμα του μπροστά από ένα ξύλινο άγαλμα της Παρθένου Μαρίας στο ιερό του τότε ναΐσκου. Η είδηση του θαύματος διαδόθηκε γρήγορα και το παρεκκλήσιο αμέσως επεκτάθηκε με την ανέγερση κυρίως ναού και ενός στεγασμένου ed walkway.
Στο σκευοφυλάκιο του Παρεκκλησίου φυλάσσεται ο λεγόμενος Χρυσός Ίππος (Goldenes Rössli), ένα διακοσμητικό γλυπτό για την Αγία Τράπεζα ύψους 62 εκατοστών κατασκευασμένο από χρυσό και επιχρυσωμένο άργυρο, με χρυσές μορφές επενδυμένες με σμάλτο ποικίλων χρωμάτων. Παριστάνονται η Θεοτόκος με το Θείο Βρέφος και οι Ιωάννης ο Βαπτιστής, Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και Αγία Αικατερίνη, όλοι τους στην παιδική ηλικία. Απεικονίζεται επίσης μπροστά ο βασιλιας Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας, καθότι αυτό το αριστούργημα χρυσοχοΐας δωρήθηκε από τη σύζυγό του Ισαβέλλα της Βαυαρίας, μέλος του Οίκος του Βίττελσμπαχ. Κατά την παράδοση της Βαυαρίας, η καρδιά του κάθε αποθανόντος βασιλέα της τοποθετείτο σε λήκυθο και φυλασσόταν στο Παρεκκλήσιο της Χάριτος του Αλτέτινγκ: Η καρδιά του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας (πατέρα του Όθωνα της Ελλάδας) φυλάσσεται στο Παρεκκλήσιο, όπως και εκείνη του Λουδοβίκου Β΄ και των παππούδων του. Υπάρχουν και άλλες καρδιές όμως, ώστε συνολικά ο αριθμός τους να φθάνει τις 28.
Αξιοθέατα
thumb|right|Το δημαρχείο Υπάρχουν και άλλα σημαντικά αρχιτεκτονήματα στο Αλτέτινγκ, όπως η Stiftskirche, ο υστερογοτθικός ναός των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου με τους «δίδυμους πύργους» του, χρονολογούμενος από τις αρχές του 16ου αιώνα, που ανεγέρθηκε για τις λατρευτικές ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού των προσκυνητών. Επίσης, η τεράστια νεομπαρόκ Βασιλική (Basilika), έργο των αρχών του 20ού αιώνα. Το δημαρχείο είναι επίσης επιβλητικό. Στο Αλτέτινγκ βρίσκεται και ο τάφος του μεγάλου στρατηγού του Τριακονταετούς Πολέμου Γιόχαν Τίλλυ, ο οποίος απεβίωσε στο Ίνγκολστατ το 1632.
«Αδελφές» πόλεις
Το Αλτέτινγκ είναι «αδελφοποιημένο» με τις εξής τρεις πόλεις :
Αξιόλογα πρόσωπα
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι που συνδέονται με την πόλη είναι μεταξύ άλλων και οι εξής (οι 4 γεννήθηκαν στην πόλη):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Σαμ Κουκ
Ο Σάμιουελ Κουκ (αγγλικά: Samuel Cook, 22 Ιανουαρίου 1931 – 11 Δεκεμβρίου 1964), γνωστός επαγγελματικά ως Σαμ Κουκ, ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και επιχειρηματίας. Ως πρωτοπόρος και ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες σόουλ όλων των εποχών, ο Κουκ αναφέρεται συνήθως ως ο «Βασιλιάς της Σόουλ» για τα ιδιαίτερα φωνητικά του, την αξιοσημείωτη συνεισφορά του στο είδος και την εξέχουσα θέση του στην ποπ μουσική.
Ο Κουκ γεννήθηκε στο Μισισίπι και αργότερα μετακόμισε στο Σικάγο με την οικογένειά του σε νεαρή ηλικία, όπου άρχισε να τραγουδά ως παιδί. Εντάχθηκε στους Soul Stirrers ως τραγουδιστής τη δεκαετία του 1950. Το 1957, ο Κουκ κυκλοφόρησε μόνος του μια σειρά από επιτυχημένα τραγούδια, όπως You Send Me, A Change Is Gonna Come, Cupid, Wonderful World, Chain Gang, Twistin' the Night Away, Bring It On Home to Me και Good Times. Κατά τη διάρκεια της οκταετούς καριέρας του, ο Κουκ κυκλοφόρησε 29 σινγκλ που ανέβηκαν στο Top 40 του Billboard Hot 100, καθώς και 20 σινγκλ στο Top 10 του Billboard μαύρης μουσικής.
Το 1964, ο Κουκ σκοτώθηκε αφού τον πυροβόλησε η διευθύντρια ενός μοτέλ στο Λος Άντζελες. Μετά από έρευνα, τα δικαστήρια έκριναν ότι ο θάνατος του Κουκ ήταν δικαιολογημένη ανθρωποκτονία. Η οικογένειά του έκτοτε έχει αμφισβητήσει τις συνθήκες του θανάτου του.
Η πρωτοποριακή συνεισφορά του Κουκ στη σόουλ μουσική συνέβαλε στην άνοδο των Αρίθα Φράνκλιν, Μπόμπι Γούμακ, Αλ Γκριν, Κέρτις Μέιφιλντ, Στίβι Γουόντερ, Μάρβιν Γκέι και Μπίλι Πρέστον και έκανε δημοφιλές το έργο των Ότις Ρένγινγκ και Τζέιμς Μπράουν. Ο βιογράφος της AllMusic, Μπρους Έντερ, έγραψε ότι ο Κουκ ήταν «ο εφευρέτης της σόουλ μουσικής» και διέθετε «απίστευτη φυσική φωνή και ομαλή, αβίαστη ερμηνεία που δεν έχει ξεπεραστεί ποτέ».
Ο Κουκ ήταν επίσης κεντρικό μέρος του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων, χρησιμοποιώντας την επιρροή και τη δημοτικότητά του στον λευκό και μαύρο πληθυσμό για να αγωνιστεί. Ήταν καλός φίλος με τον πυγμάχο Μοχάμεντ Άλι, τον ακτιβιστή Μάλκολμ X και τον ποδοσφαιριστή Τζιμ Μπράουν, οι οποίοι μαζί έκαναν μαζί με τον Κουκ εκστρατεία για τη φυλετική ισότητα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κουκ γεννήθηκε ως Σάμιουελ Κουκ στο Κλάρκσνεϊλ του Μισισίπι το 1931 (πρόσθεσε το "e" στο επώνυμό του το 1957 για να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή στη ζωή του). Ήταν το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά του σεβασμιότατου Τσαρλς Κουκ, ιερέα στην Εκκλησία του Χριστού και της συζύγου του, Άννυ Μέι. Ένας από τους μικρότερους αδελφούς του, ο Ελ Σι (1932–2017), αργότερα έγινε μέλος του doo-wop συγκροτήματος Johnny Keyes and the Magnificents.
The Soul Stirrers
Το 1950, ο Κουκ αντικατέστησε τον τενόρο γκόσπελ Αρ Έτις Χάρις ως τραγουδιστής του γκόσπελ γκρουπ Soul Stirrers, που ιδρύθηκε από τον Χάρις, ο οποίος είχε υπογράψει συμβόλαιο με τη δισκογραφική Specialty Records. Η πρώτη τους ηχογράφηση υπό την ηγεσία του Κουκ ήταν το τραγούδι Jesus Gave Me Water το 1951. Ηχογράφησαν επίσης τα γκόσπελ τραγούδια Peace in the Valley, How Far Am I from Canaan?, το Jesus Paid the Debt και το One More River, μεταξύ πολλών άλλων, μερικά από τα οποία έγραψε. Λέγεται ότι ο Κουκ έφερε τη μουσική των γκόσπελ πιο κοντά στους νεότερους ακροατές, κυρίως σε κορίτσια που ορμούσαν στη σκηνή όταν έβγαιναν οι Soul Stirrers μόνο και μόνο για χάρη του Κουκ.
Η λίστα των επιτυχιών Billboard για το 2015 με τους "35 καλύτερους καλλιτέχνες R&B όλων των εποχών" περιλαμβάνει τον Κουκ, "ο οποίος άνοιξε το έδαφος το 1957 με την επιτυχία R&B/pop You Send Me. Ο ακτιβισμός του στο μέτωπο των πολιτικών δικαιωμάτων είχε ως αποτέλεσμα το ήσυχο τραγούδι διαμαρτυρίας A Change Is Gonna Come.
Ποπ επιτυχία
Ο Κουκ έκανε 30 κορυφαία χιτ στις ΗΠΑ μεταξύ 1957 και 1964, συν άλλα τρία μετά θάνατον. Σημαντικές επιτυχίες όπως τα You Send Me, A Change Is Gonna Come, Cupid, Cain Gang, Wonderful World, Another Saturday Night, και Twistin' the Night Away είναι μερικά από τις καλύτερά του δημοφιλή τραγούδια. Το Twistin' the Night Away ήταν ένα από τα άλμπουμ του με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Ο Κουκ ήταν επίσης από τους πρώτους σύγχρονους μαύρους ερμηνευτές και συνθέτες που ασχολήθηκαν με την επιχειρηματική πλευρά της μουσικής. Ίδρυσε τόσο δισκογραφική όσο και εκδοτική εταιρεία ως προέκταση της καριέρας του ως τραγουδιστής και συνθέτης. Έλαβε επίσης ενεργό μέρος στο Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων. αριστερά|μικρογραφία| Ο Κουκ στο [[Billboard το 1965, που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του]] Το πρώτο του ποπ/σόουλ σινγκλ ήταν το Lovable (1956), μια διασκευή του γκόσπελ τραγουδιού Wonderful. Κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Dale Cook για να μην αποξενώσει τους γκόσπελ θαυμαστές του, καθώς υπήρχε ένα σημαντικό στίγμα ενάντια στους τραγουδιστές των γκόσπελ που ερμήνευαν κοσμική μουσική. Ωστόσο, δεν ξεγέλασε κανέναν — τα μοναδικά και ξεχωριστά φωνητικά του Κουκ αναγνωρίστηκαν εύκολα. Ο Αρτ Ρουπ, επικεφαλής της Specialty Records, της δισκογραφικής των Soul Stirrers, συναίνεσε στο να ηχογραφήσει ο Κουκ κοσμική μουσική με το πραγματικό του όνομα, αλλά ήταν δυσαρεστημένος με το είδος της μουσικής που έφτιαχναν ο Κουκ και ο παραγωγός Μπαμς Μπάκγουελ. Ο Ρουπ περίμενε ότι η κοσμική μουσική του Κουκ θα ήταν παρόμοια με εκείνη ενός άλλου καλλιτέχνη της Specialty Records, του Λιτλ Ρίτσαρντ. Όταν ο Ρουπ μπήκε σε μια ηχογράφηση και άκουσε τον Κουκ να παίζει Τζορτζ Γκέρσουιν αναστατώθηκε πολύ. Μετά από μια διαμάχη μεταξύ Ρουπ και Μπάκγουελ, ο Κουκ και ο Μπάκγουελ αποχώρησαν από την εταιρεία. Το "Lovable" δεν έκνε ποτέ επιτυχία, αλλά έδειξε τις μελλοντικές δυνατότητες του Κουκ. Ενώ το γκόσπελ ήταν δημοφιλές, ο Κουκ είδε ότι οι θαυμαστές περιορίζονταν ως επί το πλείστον σε χαμηλού εισοδήματος, αγροτικές περιοχές της χώρας και προσπάθησε να επεκταθεί. Ο Κουκ παραδέχτηκε αργότερα ότι πήρε έγκριση για καριέρα στην ποπ μουσική από τον λιγότερο πιθανό άνθρωπο, τον πάστορα πατέρα του. Παίρνοντας το όνομα Σαμ Κουκ, αναζήτησε μια νέα αρχή στην ποπ.
Το 1957, ο Κουκ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή τουABC The Guy Mitchell Show. Την ίδια χρονιά, υπέγραψε συμβόλαιο με την Keen Records. Η πρώτη του επιτυχία, You Send Me, που κυκλοφόρησε στην πίσω πλευρά του Summertime, έμεινε έξι εβδομάδες στο Νο. 1 στο Billboard R&B. Το τραγούδι έμεινε επίσης τρεις εβδομάδες στο Νο 1 και στο ποπ Billboard Hot 100. Τον ανέβασε από τα 200 δολάρια την εβδομάδα σε πάνω από 5.000 δολάρια την εβδομάδα.
Το 1958, ο Κουκ εμφανίστηκε στη διάσημη συναυλία Cavalcade of Jazz σε παραγωγή του Λέον Χάφλιν του πρεσβύτερου που πραγματοποιήθηκε στο Shrine Auditorium στις 3 Αυγούστου. Οι άλλοι τίτλοι συμμετέχοντες ήταν οι Λιτλ Γουίλι Τζον, Ρέι Τσαρλς, Έρνο Φρίμαν και Μπο Ράμπο. Ο Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ ήταν εκεί για να στέψει τη νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Miss Cavalcade of Jazz. Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι τέσσερις κορυφαίοι διακεκριμένοι ντιτζέι του Λος Άντζελες.
Το 1961, ο Κουκ ξεκίνησε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, τη SAR Records, με τον Τζέιν Αλεξάντερ και τον μάνατζέρ του, Ρόι Κρέιν. Η δισκογραφική σύντομα περιελάμβανε τους Simms Twins, τους Valentinos (που ήταν ο Μπόμπι Γούμακ και τα αδέρφια του), τον Μελ Κάρτερ και τον Τζόνι Τέιλρο. Στη συνέχεια, ο Κουκ δημιούργησε μια εταιρεία εκδόσεων και διαχείρισης με το όνομα Kags.
Όπως οι περισσότεροι καλλιτέχνες R&B της εποχής του, ο Κουκ επικεντρώθηκε στα σινγκλ. Συνολικά, είχε 29 κορυφαίες 40 επιτυχίες στα τσαρτ ποπ και περισσότερες στα τσαρτ R&B. Ήταν παραγωγικός τραγουδοποιός και έγραψε ο ίδιος τα περισσότερα τραγούδια που ηχογράφησε. Είχε επίσης ρόλο στην επίβλεψη ορισμένων διασκευών τραγουδιών. Παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησε ως επί το πλείστον σινγκλ, κυκλοφόρησε ένα μπλουζ LP με μεγάλη αποδοχή το 1963, το Night Beat, και το στούντιο άλμπουμ του με το πιο αναγνωρισμένο από τους κριτικούς, Ain't That Good News, το οποίο περιείχε πέντε σινγκλ, το 1964.
Το 1963, ο Κουκ υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον Άλεν Κλάιν για να διαχειριστεί την Kags Music και τη SAR Records και τον έκανε μάνατζέρ του.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Ο Κουκ στο στούντιο το 1961 Ο Κουκ παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την τραγουδίστρια-χορεύτρια Ντολόρες Ελίζαμπεθ Μίλιγκαν Κουκ, η οποία πήρε το καλλιτεχνικό όνομα "Dee Dee Mohawk" το 1953. Χώρισαν το 1958. Εκείνη σκοτώθηκε σε σύγκρουση αυτοκινήτων στο Φρέσνο της Καλιφόρνιας το 1959. Αν και είχαν χωρίσει, ο Κουκ πλήρωσε τα έξοδα κηδείας της πρώην συζύγου του, η οποία άφησε πίσω έναν γιο, τον Τζόι.
Το 1958, ο Κουκ παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Μπάρμπαρα Κάμπελ (1935–2021), στο Σικάγο,  σε μια τελετή που έκανε ο πατέρας του. Απέκτησαν τρία παιδιά, τη Λίντα (γεν. 1953), την Τρέισι (γεν. 1960) και τον Βίνσεντ (1961–1963), ο οποίος πνίγηκε στην πισίνα της οικογένειας. Λιγότερο από τρεις μήνες μετά το θάνατο του Κουκ, η χήρα του, Μπάρμπαρα, παντρεύτηκε τον φίλο του, Μπόμπι Γούμακ. Ο Γούμακ κακοποίησε σεξουαλικά την κόρη του Κουκ, Λίντα, η οποία παντρεύτηκε τον αδελφό του Γούμακ, Σέσιλ Γούμακ και έγιναν το δίδυμο Womack & Womack.
Ο Κουκ απέκτησε και τουλάχιστον άλλα τρία παιδιά εκτός γάμου. Το 1958, μια γυναίκα στη Φιλαδέλφεια, η Κόνι Μπόλινγκ, ισχυρίστηκε ότι ο Κουκ ήταν ο πατέρας του γιου της. Ο Κουκ της κατέβαλε εξωδικαστικά περίπου 5.000 δολάρια.
Τον Νοέμβριο του 1958, ο Κουκ ενεπλάκη σε τροχαία ατύχημα καθ' οδόν από το Σεντ Λούις προς το Γκρίνβιλ. Ο οδηγός του, Έντουαρντ Κάνιγχαμ, σκοτώθηκε, ενώ ο Κουκ, ο κιθαρίστας Κλιφ Γουάιτ και ο τραγουδιστής Λου Ρόουλς νοσηλεύτηκαν.
Θάνατος
Ο Κουκ σκοτώθηκε σε ηλικία 33 ετών, στις 11 Δεκεμβρίου 1964, στο μοτέλ Hacienda, στο νοτιοκεντρικό Λος Άντζελες, της Καλιφόρνιας. Απαντώντας σε ξεχωριστές καταγγελίες για πυροβολισμούς και απαγωγή στο μοτέλ, η αστυνομία βρήκε το σώμα του Κουκ. Είχε υποστεί ένα τραύμα από πυροβόλο όπλο στο στήθος, το οποίο αργότερα διαπιστώθηκε ότι είχε διαπεράσει την καρδιά του. Η διευθύντρια του μοτέλ, Μπέρθα Φράνκλιν, ισχυρίστηκε ότι τον πυροβόλησε ενώ βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Ο ισχυρισμός της αμφισβητήθηκε αμέσως από γνωστούς του Κουκ. Η ιδιοκτήτρια του μοτέλ, Έβελιν Καρ, είπε ότι ήταν στο τηλέφωνο με τη Φράνκλιν τη στιγμή του συμβάντος. Η Καρ είπε ότι άκουσε τον Κουκ να μπαίνει, τη σύγκρουση και τον πυροβολισμό που ακολούθησαν και κάλεσε την αστυνομία.
Τα αστυνομικά αρχεία αναφέρουν ότι η Φράνκλιν πυροβόλησε θανάσιμα τον Κουκ, ο οποίος είχε πιάσει δωμάτιο στο μοτέλ νωρίτερα το ίδιο βράδυ. Η Φράνκλιν είπε ότι ο Κουκ είχε χτυπήσει την πόρτα του γραφείου της, φωνάζοντας "Πού είναι το κορίτσι;!", αναφερόμενος στην Ελάιζα Μπόγιερ, που είχε συνοδεύσει τον Κουκ στο μοτέλ και που είχε καλέσει την αστυνομία εκείνο το βράδυ από έναν τηλεφωνικό θάλαμο, κοντά στο μοτέλ λίγα λεπτά πριν από την Καρ. Η Φράνκλιν φώναξε ότι δεν υπήρχε κανένας στο γραφείο της εκτός από την ίδια, αλλά ο εξαγριωμένος Κουκ δεν την πίστεψε και μπήκε με το ζόρι στο γραφείο, φορώντας μόνο ένα παπούτσι και ένα αθλητικό μπουφάν. Την άρπαξε, ζητώντας ξανά να μάθει πού βρισκόταν η γυναίκα. Σύμφωνα με τη Φράνκλιν, τσακώθηκε με τον Κουκ, οι δυο τους έπεσαν στο πάτωμα και στη συνέχεια εκείνη σηκώθηκε και έτρεξε να βρει ένα όπλο. Είπε ότι στη συνέχεια πυροβόλησε τον Κουκ σε αυτοάμυνα επειδή φοβόταν για τη ζωή της. Ο Κουκ χτυπήθηκε μία φορά στον κορμό. Σύμφωνα με τη Φράνκλιν, αναφώνησε: «Κυρά μου, με πυροβόλησες», με έναν τόνο που έδειχνε περισσότερο αμηχανία παρά θυμό και ύστερα της ξαναεπιτέθηκε. Είπε ακόμη ότι τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα σκουπόξυλο προτού τελικά αυτός πέσει στο πάτωμα και πεθάνει. Διατάχθηκε ιατροδικαστική έρευνα για να διερευνήσει το περιστατικό.
Η Μπόγιερ είπε στην αστυνομία ότι είχε γνωρίσει τον Cooke το ίδιο βράδυ και είχε περάσει το βράδυ μαζί του. Είπε ακόμη ότι, αφότου έφυγαν μαζί από ένα τοπικό νυχτερινό κέντρο, εκείνη του είχε ζητήσει επανειλημμένα να την πάρει σπίτι, αλλά αυτός την πήγε παρά τη θέλησή της στο μοτέλ, όπου την έριξε στο κρεβάτι και μετά την έγδυσε, ενώ εκείνη ήταν σίγουρη ότι επρόκειτο να τη βιάσει. Ο Κουκ της επέτρεψε να χρησιμοποιήσει το μπάνιο, από το οποίο επιχείρησε να διαφύγει αλλά διαπίστωσε ότι το παράθυρο ήταν καλά κλεισμένο. Σύμφωνα με την Μπόγιερ, επέστρεψε στο δωμάτιο, όπου ο Κουκ συνέχισε να την κακοποιεί. Όταν αυτός πήγε να στο μπάνιο, εκείνη άρπαξε γρήγορα τα ρούχα της και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο. Είπε ότι στη βιασύνη της, είχε μαζέψει και τα περισσότερα ρούχα του Κουκ κατά λάθος. Είπε ότι έτρεξε πρώτα στο γραφείο της διεύθυνσης και χτύπησε την πόρτα ζητώντας βοήθεια. Ωστόσο, είπε ότι η διευθύντρια αργούσε να απαντήσει, γι' αυτό, φοβούμενη ότι ο Κουκ θα την ακολουθούσε σύντομα, έφυγε από το μοτέλ πριν ανοίξει την πόρτα η διευθύντρια. Είπε ότι στη συνέχεια φόρεσε ξανά τα ρούχα της, έκρυψε τα ρούχα του Κουκ, πήγε σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο και κάλεσε την αστυνομία.
Η ιστορία της Μπόγιερ είναι η μόνη αφήγηση για το τι συνέβη μεταξύ εκείνης και του Κουκ εκείνο το βράδυ. Ωστόσο, η ιστορία της έχει αμφισβητηθεί εδώ και καιρό. Οι ασυνέπειες μεταξύ της εκδοχής της για τα γεγονότα και των λεπτομερειών που αναφέρθηκαν από τους πελάτες στο εστιατόριο Martoni's, όπου δείπνησε νωρίτερα το ίδιο βράδυ ο Κουκ, υποδηλώνουν ότι η Μπόγιερ μπορεί να πήγε πρόθυμα στο μοτέλ με τον Κουκ και μετά βγήκε από το δωμάτιο με τα ρούχα του για να τον ληστέψει, και όχι για να γλιτώσει από απόπειρα βιασμού. Σύμφωνα με υπαλλήλους του εστιατορίου, ο Κουκ είχε μαζί του μεγάλο χρηματικό ποσό. Ωστόσο, μια έρευνα στο πορτοφόλι της Μπόγιερ από την αστυνομία δεν αποκάλυψε τίποτα εκτός από ένα χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων και μια έρευνα στη Ferrari του Μπόγιερ ανέσυρε μόνο 108 δολάρια και μερικά κέρματα.
Ωστόσο, οι ερωτήσεις σχετικά με τον ρόλο της Μπόγιερ ξεπερνούσαν το πεδίο της έρευνας, σκοπός της οποίας ήταν μόνο να διαπιστωθούν οι συνθήκες του ρόλου της Φράνκλιν στο συμβάν. Η έξοδος της Μπόγιερ από το δωμάτιο του μοτέλ με σχεδόν όλα τα ρούχα του Κουκ και το γεγονός ότι η νεκροψία έδειξε ότι ο Κουκ ήταν μεθυσμένος εκείνη τη στιγμή, παρείχε μια εύλογη εξήγηση στους ενόρκους για την περίεργη συμπεριφορά και τη γύμνια του Κουκ. Επιπλέον, επειδή η μαρτυρία του της Καρ επιβεβαίωσε την εκδοχή της Φράνκλιν για τα συμβάντα και επειδή τόσο η Μπόγιερ όσο και η Φράνκλιν πέρασαν αργότερα από ανιχνευτή ψεύδους η ιατροδικαστική έκθεση αποδέχθηκε τελικά την εξήγηση της Φράνκλιν και κατέληξε σε ετυμηγορία δικαιολογημένης ανθρωποκτονίας. Με αυτή την ετυμηγορία, οι αρχές έκλεισαν επίσημα την υπόθεση για τον θάνατο του Κουκ.
Μπολέσουαφ Πρους
Ο Αλεξάντερ Γκουοβάτσκι (πολωνικά: Aleksander Głowacki) (20 Αυγούστου 1847 – 19 Μαΐου 1912), ευρέως γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπολέσουαφ Πρους (Bolesław Prus), ήταν Πολωνός μυθιστοριογράφος, κορυφαία φυσιογνωμία στην ιστορία της πολωνικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας, καθώς και μια ξεχωριστή φωνή στην παγκόσμια λογοτεχνία.
Σαμ Κουκ
Θάνατος
Ορισμένοι από την οικογένεια και τους υποστηρικτές του Κουκ, ωστόσο, έχουν απορρίψει την εκδοχή της Μπόγιερ, καθώς και αυτές των Φράνκλιν και Καρ. Πιστεύουν ότι υπήρξε συνωμοσία για τη δολοφονία του Κουκ και ότι η δολοφονία έλαβε χώρα με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τις τρεις αυτές καταθέσεις. Η τραγουδίστρια Έτα Τζέιμς είδε το σώμα του Cooke πριν από την κηδεία του και αμφισβήτησε την ακρίβεια της επίσημης εκδοχής των γεγονότων. Έγραψε ότι τα τραύματα που παρατήρησε ήταν υπερβολικά και ότι ο Κουκ δεν μπορεί να είχε συμπλακεί μόνο με τη Φράνκλιν. Η Τζέιμς έγραψε ότι ο Κουκ χτυπήθηκε τόσο άσχημα που το κεφάλι του είχε σχεδόν αποκολληθεί από τους ώμους του, τα χέρια του ήταν σπασμένα και διαλυμένα και η μύτη του μπερδεμένη. Κάποιοι εικάζουν ότι ο μάνατζερ του Κουκ, Άλεν Κλάιν, είχε κάποιο ρόλο στον θάνατό του. Ο Κλάιν ήταν ιδιοκτήτης της Tracey Ltd, στην οποία περιήλθαν τελικά όλα τα δικαιώματα για τις ηχογραφήσεις του Κουκ. Δεν έχουν παρουσιαστεί συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν την εκδοχή της εγκληματικής συνωμοσίας.
Μπολέσουαφ Πρους
Ως 15χρονος, ο Αλεξάντερ Γκουοβάτσκι εντάχθηκε στην πολωνική Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863 κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Λίγο μετά τα 16α γενέθλιά του, υπέστη σοβαρά τραύματα μάχης. Πέντε μήνες αργότερα, φυλακίστηκε για τη συμμετοχή του στην Εξέγερση. Αυτές οι πρώιμες εμπειρίες μπορεί να προκάλεσαν τη διαταραχή πανικού και την αγοραφοβία που τον ακολούθησαν στη ζωή και διαμόρφωσαν την αντίθεσή του στην προσπάθεια να ανακτήσει την ανεξαρτησία της Πολωνίας με τη δύναμη των όπλων.
Το 1872, σε ηλικία 25 ετών, στη Βαρσοβία, μονιμοποιήθηκε σε μια 40χρονη δημοσιογραφική καριέρα που ανέδειξε την επιστήμη, την τεχνολογία, την εκπαίδευση και την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη. Αυτές οι κοινωνικές επιχειρήσεις ήταν απαραίτητες για την αντοχή ενός λαού που τον 18ο αιώνα είχε διαμελιστεί από την πολιτική ύπαρξη από τη Ρωσία, την Πρωσία και την Αυστρία. Ο Γκουοβάτσκι πήρε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμό του "Prus" από την ονομασία του οικόσημου της οικογένειάς του.
Σαμ Κουκ
Συνέπειες
μικρογραφία|224x224εσ| Ο τάφος του Σαμ Κουκ στο Forest Lawn Memorial Park, στο Γκλέντεϊλ της [[Καλιφόρνια|Καλιφόρνιας]] Η πρώτη κηδεία του Κουκ πραγματοποιήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1964, στο Σικάγο. 200.000 θαυμαστές παρατάχθηκαν σε περισσότερα από τέσσερα τετράγωνα της πόλης για να δουν τη σορό του. Στη συνέχεια, η σορός του μεταφέρθηκε πίσω στο Λος Άντζελες για μια δεύτερη λειτουργία, στην Εκκλησία Βαπτιστών του Όρους Σινά στις 19 Δεκεμβρίου, που περιελάμβανε μια πολυαναμενόμενη ερμηνεία του The Angels Keep Watching Over Me από τον Ρέι Τσαρλς, ο οποίος αντικατέστηκε τη βαρυπενθούσα Μπέσι Γκρίφιν. Ο Κουκ ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Forest Lawn Memorial Park στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνιας.
Δύο σινγκλ και ένα άλμπουμ κυκλοφόρησαν τον μήνα μετά τον θάνατό του. Ένα από τα σινγκλ, το Shake, έφτασε στην πρώτη δεκάδα τόσο των ποπ όσο και των R&B charts. Το σινγκλ της δεύτερης πλευράς A Change Is Gonna Come, θεωρείται κλασικό τραγούδι διαμαρτυρίας από την εποχή του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα. Έγινε top 40 pop και top 10 R&B επιτυχία. Το άλμπουμ, με τίτλο Shake, έφτασε στην πρώτη θέση R&B άλμπουμ.
Μπολέσουαφ Πρους
Ως παράπλευρο έργο, έγραψε διηγήματα. Μετά από αυτά, συνέχισε να χρησιμοποιεί έναν μεγαλύτερο καμβά, όπου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας μεταξύ 1884 και 1895, ολοκλήρωσε τέσσερα σημαντικά μυθιστορήματα: Φυλάκιο, Κούκλα, Χειραφετιστές και Φαραώ. Το Κούκλα απεικονίζει τη ρομαντική αγάπη ενός ανθρώπου της δράσης που είναι απογοητευμένος από την υστεροφημία της χώρας του. Το Φαραώ, το μοναδικό ιστορικό μυθιστόρημα του Πρους, είναι μια μελέτη για την πολιτική δύναμη και τις τύχες των εθνών, που διαδραματίζεται στην Αρχαία Αίγυπτο κατά την πτώση της 20ης Δυναστείας και του Νέου Βασιλείου.
Σαμ Κουκ
Συνέπειες
Η Μπέρθα Φράνκλιν είπε ότι δέχθηκε πολλές απειλές για τη ζωή της αφότου πυροβόλησε τον Κουκ. Άφησε τη θέση της στο μοτέλ Hacienda και δεν αποκάλυψε δημοσίως πού είχε μετακομίσει. Αφού έλαβε άδεια από το δικαστήριο, άσκησε αγωγή στους κληρονόμους του Κουκ, επικαλούμενη σωματικούς τραυματισμούς και ψυχική οδύνη που υπέστη ως αποτέλεσμα της επίθεσης του Κουκ. Με την αγωγή της ζητούσε 200.000 δολάρια αποζημίωση. Η Μπάρμπαρα Γούμακ άσκησε επίσης στην Φράνκλιν αγωγή εκ μέρους των κληρονόμων, ζητώντας της 7.000 δολάρια αποζημίωση για την κάλυψη των εξόδων κηδείας του Κουκ. Η Ελάιζα Μπόγιερ κατέθεσε υπέρ της Φράνκλιν στην υπόθεση. Το 1967, το δικαστήριο αποφάσισε υπέρ της Φράνκλιν και για τις δύο κατηγορίες, επιδικάζοντάς της 30.000 δολάρια αποζημίωση.
Απεικονίσεις
Ο Κουκ ενσαρκώθηκε από τον Πολ Μούνεϊ στο The Buddy Holly Story, μια αμερικανική βιογραφική ταινία του 1978 που αφηγείται την ιστορία της ζωής του μουσικού του ροκ εντ ρολ Μπάντι Χόλι.
Μπολέσουαφ Πρους
Έργα
Ακολουθεί μια χρονολογική λίστα με αξιόλογα έργα του Πρους. Δίνονται μεταφρασμένοι τίτλοι, ακολουθούμενοι από πρωτότυπους τίτλους και ημερομηνίες δημοσίευσης.
Μεταφράσεις
μικρογραφία|144x144εσ| Ζωγραφιά του Πρους από τον φίλο του, [[Στανίσουαφ Βιτκιέβιτς, 1887]] Τα γραπτά του Πρους έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες — το ιστορικό μυθιστόρημα του, Φαραώ, σε είκοσι και το σύγχρονο μυθιστόρημά του Κούκλα, τουλάχιστον στα δεκαέξι.
Σαμ Κουκ
Απεικονίσεις
Στο θεατρικό έργο One Night in Miami, που ανέβηκε για πρώτη φορά το 2013, τον Κουκ υποδήθηκε ο Αρινζέ Κιν. Στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου το 2020, τον υποδύεται ο Λέσλι Όντομ Τζούνιορ, ο οποίος ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του.
Μπολέσουαφ Πρους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Ιανουαριανή Εξέγερση Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Πολωνοί κριτικοί της λογοτεχνίας
Φλάβιο Κονσεϊσάο
Ο Φλάβιο ντα Κονσεϊσάο (γεννημένος στις 12 Ιουνίου 1974) είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Σαμ Κουκ
Απεικονίσεις
Στην τηλεταινία ReMastered: The Two Killings of Sam Cooke του 2019 διερευνείται η υπόθεση του θανάτου του και περιέχεται υλικό αρχείου με τον ίδιο και στενούς του συνεργάτες. μικρογραφία|Τα ρούχα του Κουκ στο Rock and Roll Hall of Fame
Φλάβιο Κονσεϊσάο
Ο Κονσεϊσάο πραγματοποίησε επιτυχημένη καριέρα στην Ισπανία, όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα δύο συλλόγων – συμπεριλαμβανομένης της Ρεάλ Μαδρίτης με την οποία και κατέκτησε συνολικά έξι τίτλους – ενώ επίσης πραγματοποίησε παραπάνω από 40 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Βραζιλίας.
Συλλογική Καριέρα
Γεννημένος στη Σάντα Μαρία ντα Σέρα του Σάο Πάολο, ο Κονσεϊσάο ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Ρίο Μπράνκο Εσπόρτε Κλούμπε το 1992. Στη συνέχεια, μεταγράφηκε στη Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας έναν χρόνο αργότερα, ενώ μαζί της συμπλήρωσε πάνω από 100 συμμετοχές σε διάστημα τριών ετών. Το γεγονός αυτό τράβηξε την προσοχή της ισπανικής Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, η οποία κατέβαλε ποσό της τάξεως των €5.2 εκατομμυρίων για την απόκτησή του μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.
Αγωνιζόμενος μαζί με τον συμπατριώτη του, Μάουρο Σίλβα, στον χώρο του κέντρου, ο Κονσεϊσάο σταδιακά αναδείχθηκε σε παίκτη-κλειδί για την καθιέρωση της ομάδας της Γαλικίας ως μίας εκ των κορυφαίων του ισπανικού ποδοσφαίρου, καθώς πέτυχε τέσσερα τέρματα σε 27 συμμετοχές στη διάρκεια της σεζόν 1999–2000, η οποία ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος από την Ντεπορτίβο. Η σεζόν αυτή και οι εμφανίσεις του στη διάρκεια αυτής, οδήγησαν στη μεταγραφή του το 2000 στη Ρεάλ Μαδρίτης, έναντι ποσού της τάξεως των €26 εκατομμυρίων.
Παρά το γεγονός πως δεν αγωνιζόταν συχνά, ο Κονσεϊσάο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2001–02 – στη διοργάνωση αυτή, έδωσε ασίστ στον Στιβ ΜακΜάναμαν για την τελική επικράτηση με σκορ 2–0, για τα ημιτελικά της διοργάνωσης, απέναντι στην ΦΚ Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου – αγωνιζόμενος για τη σεζόν 2003–04 ως δανεικός στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, όπου επίσης δεν αγωνιζόταν συχνά.
Το καλοκαίρι του 2004, ο Κονσεϊσάο μεταγράφηκε στην τουρκική Γαλατασαράι. Στην πρώτη και μοναδική σεζόν του με την ομάδα της τουρκικής πρωτεύουσας, κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών), ωστόσο απέτυχε να προκριθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, ενεργοποιώντας, ως αποτέλεσμα, ειδικό όρο στο συμβόλαιό του, ο οποίος του επέτρεψε να αποχωρήσει από τον σύλλογο, ενώ στη συνέχεια υπέγραψε στον Παναθηναϊκό. Τα συνεχιζόμενα προβλήματα τραυματισμών, σε συνδυασμό με την κακή του αγωνιστική κατάσταση, που ο ίδιος αντιμετώπιζε, είχαν ως αποτέλεσμα τον τερματισμό του συμβολαίου του από την πλευρά του συλλόγου και την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 32 ετών.
Διεθνής Καριέρα
Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο Κονσεϊσάο πραγματοποίησε συνολικά 44 διεθνείς συμμετοχές (τέσσερα τέρματα) με τη Βραζιλία, ενώ ήταν μέλος των εθνικών ομάδων της χώρας που κατέκτησαν το Κόπα Αμέρικα του 1997 και του 1999.
Επίσης, έλαβε χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, ωστόσο, ουδέποτε εκλήθη να λάβει μέρος σε κάποια τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Μπράνκο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Δ
Σχέσεις Λευκορωσίας-Πολωνίας
μικρογραφία|245x245εσ| Γραμματόσημα του 2017 αφιερωμένα στην 25η επέτειο από τη σύναψη σχέσεων Λευκορωσίας-Πολωνίας. Οι σχέσεις Λευκορωσίας-Πολωνίας είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Οι δύο χώρες σύναψαν για πρώτη φορά διπλωματικές σχέσεις στις 2 Μαρτίου 1992. Η Πολωνία ήταν μια από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Λευκορωσίας. Και οι δύο χώρες έχουν κοινές ιστορίες, διότι αποτελούσαν μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και αργότερα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εντάχθηκαν μαζί στα Ηνωμένα Έθνη τον Οκτώβριο του 1945 ως αρχικά μέλη.
Οι πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο είναι αρκετά φιλικές, αλλά οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι επί του παρόντος πολύ τεταμένες. Η Πολωνία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει στάση υπέρ των ΗΠΑ, ενώ η Λευκορωσία υπήρξε από καιρό υπέρ της Ρωσίας, και ως εκ τούτου, οι ξεχωριστοί δρόμοι από προεπιλογή βλάπτουν τη θετική διμερή σχέση (βλ. Σχέσεις Ρωσίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης). Τον Αύγουστο του 2011, η σύλληψη του Αλές Μπιαλιάτσκι χρησιμοποιώντας πληροφορίες από την Πολωνία οδήγησε σε έναν σκληρό πόλεμο λέξεων μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 2017 προέκυψαν ορισμένες εντάσεις μεταξύ Λευκορωσίας και Ρωσίας σχετικά με τους συνοριακούς ελέγχους και ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο εξέφρασε την αγανάκτηση του για τη συμπεριφορά της Ρωσίας. Αυτό οδήγησε σε ορισμένες εικασίες ότι η Λευκορωσία μπορεί να προσπαθήσει να ενισχύσει τους δεσμούς με τη Δύση, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνίας.
Γεωγραφία
Η Λευκορωσία και η Πολωνία έχουν κοινά σύνορα (~ 418 χιλιόμετρα) που είναι τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία χωρίζουν επίσης το αρχέγονο Δάσος Μπιαλοβιέζα μεταξύ των εθνικών πάρκων της Λευκορωσίας και της Πολωνίας.
Οι Πολωνοί αποτελούν το 3,9% του πληθυσμού της Λευκορωσίας σύμφωνα με την απογραφή της Λευκορωσίας το 1999. Υπήρχαν 48.700 Λευκορώσοι στην Πολωνία σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 2002. Και οι δύο μειονότητες αντιπροσωπεύουν αυτόχθονους πληθυσμούς της περιοχής και αναγνωρίζονται επίσημα από τις κυβερνήσεις υποδοχής τους.
Το 2009, ένα λευκορωσικό Su-27 συνετρίβη σε μια πολωνική επίδειξη πολεμικών αεροσκαφών στο Ράντομ, σκοτώνοντας και τους δύο πιλότους.
Σύγχρονη ιστορία
Εν μέσω των λευκορωσικών διαδηλώσεων του 2020 και την πολωνική και τη δυτική έκκληση για νέες εκλογές, η Λευκορωσία ανέπτυξε στρατεύματα κοντά στην Ανατολική Πολωνία.
Λευκορωσικές διαδηλώσεις του 2020
Μετά τις προεδρικές εκλογές της Λευκορωσίας το 2020, πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαμαρτυρίες σε ολόκληρη τη χώρα. Στη συνέχεια, η αντίπαλος της αντιπολίτευσης Σβιατλάνα Τσιχανόφσκαγια κατέφυγε στη Λιθουανία από την Πολωνία. Η πολωνική κυβέρνηση έχει εκχωρήσει μια βίλα στην περιοχή Πράγκα-Ποουούντνιε της Βαρσοβίας για χρήση της αντιπολίτευσης της Λευκορωσίας. Έχει επίσης δώσει άσυλο στον αρχηγό της αντιπολίτευσης Βαλέρι Τσεπκάλο. Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας Ματέους Μοραβιέτσκι έχει υποσχεθεί να παράσχει βοήθεια στην αντιπολίτευση, το οποίο εξόργισε τον Πρόεδρο Λουκασένκο και τους συμμάχους του. Η Πολωνία φιλοξενεί επίσης το κανάλι ειδήσεων της Λευκορωσίας Nexta, το οποίο έχει διαδραματίσει βασικό ρόλο στη διοργάνωση των διαδηλώσεων. Υποσχέθηκε να δώσει 11 εκατομμύρια ευρώ στην κοινωνία των πολιτών της Λευκορωσίας και σε ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, κατήγγειλε αυτές τις πράξεις ως «ανοιχτή παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Λευκορωσίας».
Παραπομπές
Πολωνια Λευκορωσια
Αταλάντη και Ιππομένης (ζωγραφική)
thumb|right|350px|Γκουίντο Ρένι: "Αταλάντη και Ιππομένης" (1622-25). Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε, [[Νάπολη Ιταλίας]] Η «Αταλάντη και Ιππομένης» είναι ζωγραφικός πίνακας, που είχε φιλοτεχνήσει στα 1622 – 25 ο Ιταλός ζωγράφος Γκουίντο Ρένι. Είναι ελαιογραφία σε μουσαμά, διαστάσεων 206 Χ 297 εκατοστών, που βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε της Νάπολι στην Ιταλία. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το μυθολογικό θέμα του αγώνα δρόμου ανάμεσα στην Αταλάντη και τον Ιπππομένη.
Ο μύθος της Αταλάντης
Η Αταλάντη ήταν ηρωίδα της ελληνικής μυθολογίας, η οποία είχε από μικρή επιδείξει μεγάλες ικανότητες στο κυνήγι άγριων ζώων κι ακόμη είχε αποδειχτεί ακατανίκητη στον αγώνα δρόμου. Σύμφωνα με το μύθο, κάποιος χρησμός απαγόρευε στην Αταλάντη το γάμο και γι΄αυτό είχε παρακαλέσει τον πατέρα της Σχοινέα να μην την παντρέψει. Εκείνος είχε δεχθεί την παράκληση της κόρης του, με τον όρο όμως ότι αν κάποιος τη νικούσε σε αγώνα δρόμου, εκείνος θα την έπαιρνε γυναίκα του.
Μεγάλος ήταν ο αριθμός των μνηστήρων που υπέστησαν αυτή τη δοκιμασία. Η Αταλάντη αγωνιζόταν γυμνή, όπως και οι έφηβοι αθλητές, ο αγώνας διεξαγόταν μέσα στο δάσος και αυτοί που αποτύχαιναν φονεύονταν από την Αταλάντη. Ο μόνος ο οποίος την νίκησε ήταν ο Ιππομένης, ο οποίος πέτυχε να την νικήσει με ένα τέχνασμα που του υπέδειξε η θεά Αφροδίτη. Του χάρισε η θεά τρία χρυσά μήλα, που προέρχονταν από τον Κήπο των Εσπερίδων. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, καθώς ο Ιππομένης προηγούνταν, έριχνε πίσω του από ένα χρυσό μήλο, κάθε φορά που η Αταλάντη επρόκειτο να τον προσπεράσει. Αυτό αποσπούσε την προσοχή της και την έκανε να καθυστερεί, ώσπου ο Ιππομένης κέρδισε τον αγώνα δρόμου. Οι δύο νέοι, παρασυρμένοι πια από τον έρωτά τους, περιπλανιόνταν μέσα στα δάση και συνευρέθηκαν ερωτικά μέσα σ΄ ένα ναό αφιερωμένο στη θεά Ρέα-Κυβέλη, πράγμα που θεωρούνταν ανόσιο να γίνει μέσα στο ναό. Για το λόγο αυτό και τιμωρήθηκαν με τη μεταμόρφωσή τους σε ζευγάρι λιονταριών.
Ο δημιουργός του πίνακα
Ο Γκουίντο Ρένι (Guido Reni, Καλβεντσάνο, κοντά στην Μπολόνια 1575 – Μπολόνια 1642) ήταν Ιταλός ζωγράφος της εποχής του πρώιμου Μπαρόκ, ο οποίος διακρίθηκε για τον κλασικό ιδεαλισμό του στην απόδοση μυθολογικών και βιβλικών θεμάτων, επηρεασμένος από τον κλασικισμό των ζωγράφων της οικογένειας Καράτσι (Carracci). Εκτός από την οικογένεια Καράτσι, οι κύριες πηγές έμπνευσης του Γκουίντο Ρένι υπήρξαν οι νωπογραφίες του Ραφαήλ και τα αρχαία ελληνικά γλυπτά.
Στους μυθολογικούς και θρησκευτικούς του πίνακες, ο Ρένι διαμόρφωσε μια τεχνοτροπία που άμβλυνε την υπερβολή και την πολυπλοκότητα του μπαρόκ με μια κλασική αρμονία. Το έργο του αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην εξέλιξη του Μπαρόκ και οι μυθολογικές και θρησκευτικές συνθέσεις του τον ανέδειξαν σε ένα από τους διασημότερους ζωγράφους της εποχής του στην Ευρώπη και σε πρότυπο για τους Ιταλούς καλλιτέχνες του Μπαρόκ.
Ανάλυση της «Αταλάντης»
Η μυθολογική σύνθεση «Αταλάντη και Ιππομένης» του Γκουίντο Ρένι, που πραγματεύεται τον αγώνα δρόμου μεταξύ τους, είναι ένα από τα πιο γόνιμα έργα της περιόδου του Μπαρόκ. Στο έργο είναι ορατές οι επιδράσεις τόσο του κλασικισμού των Καράτσι όσο και οι φωτοσκιάσεις του Καραβάτζιο (Caravaggio). Οι μορφές παρουσιάζονται με εξιδανικευμένες αναλογίες, που δείχνουν την προτίμηση του Γκουίντο Ρένι προς τις χαριτωμένες στάσεις των μορφών, που αντικατοπτρίζουν κλασικά ιδεώδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πίνακες
Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας
Η Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας και της Φινλανδίας (Maria Elisabet av Sverige och Finland, 10 Μαρτίου 1596 - 7 Αυγούστου 1618) ήταν κόρη του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας.
Βιογραφία
Το 1610 αρραβωνιάστηκε τον Ιωάννη της Σουηδίας, Δούκα του Έστεργκετλαντ. Ο αρραβώνας τους ήταν πολιτικός και διευθετήθηκε από τη μητέρα της, Χριστίνα. Στις 29 Νοεμβρίου 1612 έγινε ο γάμος τους στο Βασιλικό Παλάτι Τριών Στεμμάτων στη Στοκχόλμη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 7 Αυγούστου 1618 στο Κάστρο Μπράμποργκ σε ηλικία 22 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό του Λινσέπινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Αυστηρά προστατευόμενη περιοχή Ρίτσα
Ιστορία
Τον 20ο αιώνα, έλεγχος αυτής της περιοχής άλλαζε συχνά. Το 1930, η ΕΣΣΔ ίδρυσε την προστατευόμενη περιοχή Ριτσίνσκι. Όταν η Γεωργία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1991, το έδαφος της περιοχής διευρύνθηκε και καθιερώθηκε το σύγχρονο αυστηρά προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο Ρίτσα. Με το ξέσπασμα της σύγκρουσης Αμπχαζίας – Γεωργίας και τον πόλεμο που ακολούθησε, τον ντε φάκτο έλεγχο της περιοχής έχει επί του παρόντος η κυβέρνηση της Αμπχαζίας, η οποία δημιούργησε εδώ το Εθνικό Πάρκο Ριτσίνσκι το 1996.
Χλωρίδα
Το προστατευόμενο περιοχή δάσος ευξεινοκολχικών φυλλοβόλων έχει πολλά αειθαλή δέντρα του είδους Buxus colchica, δείγματα της Ελάτης της νορτμάνειου (Abies nordmanniana), που υπερβαίνουν σε ύψος πάνω τα 70 μέτρα (πάνω από 230 πόδια) καθώς και δείγματα ιτάμου (Taxus baccata). Υπάρχει επίσης ποικιλία σπάνιων ενδημικών ειδών, όπως τα Lilium kesselringianum, Primula farinosa και άλλα, όπως είναι η ευρέως διαδεδομένη στην περιοχή καμπανούλα (Campanula).
Πανίδα
Τα θηλαστικά εκπροσωπούνται από το καυκάσιο κόκκινο ελάφι (Cervus elaphus maral), το αγριοκάτσικο δυτικού Καυκάσου (Capra caucasica), τη ρουπικάπρα, το ελάφι Capreolus, το αγριογούρουνο, την αγριόγατα του Καυκάσου (Felis silvestris caucasica) και το ευρωπαϊκό κουνέλι.