cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουλιέλμος Β΄ της Αγγλίας
Πατρική οικογένεια
Η ακριβή ημερομηνία της γέννησης του Γουλιέλμου δεν είναι γνωστή, βρίσκεται την περίοδο 1056 - 1060. Ο Γουλιέλμος ήταν ο τρίτος από τους τέσσερις γιους των γονέων του, οι μεγαλύτεροι ήταν ο Ροβέρτος Β΄ της Νορμανδίας και ο Ριχάρδος που σκοτώθηκε σε ένα κυνήγι στα βασιλικά δάση (1075) ο μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας. Ο Γουλιέλμος διαδέχθηκε τον πατέρα τους στην Αγγλία (1087) ο μεγαλύτερος αδελφός του Ροβέρτος ήταν αντίστοιχα διάδοχος του στη Νορμανδία. Ο Γουλιέλμος είχε 5 ή 6 αδελφές από τις οποίες οι 4 είναι γνωστές:
Οι πηγές καταγράφουν μεγάλη ένταση ανάμεσα στους τρεις γιους του Γουλιέλμου του Κατακτητή όταν ο Γουλιέλμος και ο αδελφός του Ερρίκος έλουσαν τον μεγαλύτερο αδελφό τους Ροβέρτο με ένα δοχείο νερό κάποια στιγμή τη διετία 1077 - 1078. Στη συνέχεια ξέσπασε μεταξύ τους μεγάλος καυγάς με επίθεση του Ροβέρτου στα αδέλφια του μέχρι την επέμβαση του πατέρα τους ο οποίος μπόρεσε να τους χωρίσει. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι περιγράφει τον 12ο αιώνα τον Γουλιέλμο ως εξής "ήταν καλοφτιαγμένος με κίτρινα μαλλιά, ανοιχτό πρόσωπο, χρωματιστά μάτια, φοβερή δύναμη αν και δεν ήταν ψηλός και κοιλιά που προεξείχε".
Άνοδος στον θρόνο
Η διαίρεση στα δυο του αχανούς βασιλείου του Γουλιέλμου του κατακτητή στα δυο αδέλφια που είχαν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους έφερε πολλά προβλήματα στους βαρόνους των δυο βασιλείων οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να διαλέξουν τον έναν από τους δυο αδελφούς και να εγκαταλείψουν τον άλλον μαζί με το βασίλειο του. Η μοναδική λύση θα ήταν η ένωση των δυο βασιλείων με έναν βασιλιά, τελικά προτίμησαν τον Ροβέρτο λόγω του αφελούς χαρακτήρα του και επαναστάτησαν εναντίον του Γουλιέλμου (1088) υπό την ηγεσία του Όντο του Μπαγιέ ετεροθαλούς αδελφού του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Ο Ροβέρτος δεν μπόρεσε να κάνει επιδρομή στην Αγγλία, ο Γουλιέλμος εξαγόρασε τους ευγενείς και κατάφερε να καταπνίξει την εξέγερση, επιτέθηκε στη Νορμανδία (1091) εξαναγκάζοντας τον Ροβέρτο να υποταχθεί. Τα δυο αδέλφια έλυσαν τελικά τις διαφορές τους και ο Γουλιέλμος συμφώνησε με τον αδελφό του να τον βοηθήσει να ανακτήσει τα Αγγλικά εδάφη του ιδιαίτερα το Μαιν. Η προσπάθεια τελικά απέτυχε αλλά ο Γουλιέλμος εξακολουθούσε να στηρίζει με φανατισμό τα συμφέροντα του στη Γαλλία μέχρι το τέλος της ζωής του όπως φαίνεται από την απάντηση που έδωσε στον Ηλία του Μαιν όταν του ζήτησε να πάρει το Λε Μαν (1099).
Ο Γουλιέλμος Ρούφος κατάφερε να δημιουργήσει το ισχυρότερο βασίλειο στην Ευρώπη την εποχή που η αυτοκρατορία των Σαλίων βρέθηκε σε παρακμή. Οι επίσκοποι και οι ηγούμενοι θα μπορούσαν σύμφωνα με τα Νορμανδικά έθιμα να είναι δεμένοι με φεουδαρχικούς όρκους την ίδια εποχή που η σύγκρουση κράτους - εκκλησίας έφερε τον αφορισμό του αυτοκράτορα Ερρίκου Δ΄. Οι Άγγλο-Νορμανδοί βασιλείς απέκτησαν απεριόριστη εξουσία σε αντίθεση με τους Φράγκους βασιλείς της δυναστείας των Καπετιδών που βρίσκονταν υπό την εξουσία της εκκλησίας, η διοίκηση και οι νόμοι του βασιλιά ένωσαν το βασίλειο με ανεξαρτησία από την εξουσία του πάπα.
Συγκρούσεις με την εκκλησία
Οι συγκρούσεις μεταξύ των βασιλέων και της εκκλησίας ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην Αγγλική μεσαιωνική πολιτική με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη δολοφονία του Τόμας Μπέκετ όταν ήταν βασιλιάς ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας και τις θρησκευτικές δραστηριότητες του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας πολλούς αιώνες αργότερα. Οι κληρικοί τότε δεν είχαν εμπλακεί ακόμα σε τέτοιες πολιτικές, ακούγεται ότι όταν ο αρχιεπίσκοπος Λανφράνκ ζήτησε από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή να φυλακίσει τον επίσκοπο Όντο του Μπαγιέ εκείνος αναφώνησε "Αυτός είναι κληρικός!". Ο Λανφράνκ του απάντησε "δεν θα συλλάβεις τον επίσκοπο του Μπαγιέ αλλά θα περιορίσεις τον κόμη του Κεντ". Ωστόσο αν και δεν υπάρχουν καταγγελίες σύγχρονων ιστορικών για τη συμπεριφορά του Γουλιέλμου Ρούφου είχε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του αβαείου του Μπέρμοντσει το οποίο χρηματοδότησε με τα τσιφλίκια του Μπέρμοντσει. Ο Γουλιέλμος Β΄ κληρονόμησε την Άγγλο-Νορμανδική επαρχία όπως περιγράφεται στο Domesday Book μια εργασία που έγινε υπό τις οδηγίες του πατέρα του με στόχο να δικαιολογήσει το φορολογικό του σύστημα και τον έλεγχο του στην Αγγλική μοναρχία. Είχε λιγότερα προσόντα από τον πατέρα του σε θέματα αντιμετώπισης των εξεγέρσεων αλλά ήταν πάντοτε ικανός να ξεπεράσει τις συνέπειες. Το 1095 ο Ροβέρτος του Μόουμπραι, κόμης της Νορθουμβρίας αρνήθηκε να δεχτεί το τριετές δικαστήριο στο οποίο ο βασιλιάς ανήγγειλε τις αποφάσεις του στους λόρδους, ο Γουλιέλμος οδήγησε έναν στρατό εναντίον του Ροβέρτου που τον νίκησε και τον φυλάκισε ενώ ο Ροβέρτος του Ε ένας άλλος ευγενής που κατηγορήθηκε για προδοσία τυφλώθηκε και ευνουχίστηκε.
Πόλεμοι με τη Σκωτία
thumb|right|250px|Η μεγάλη σφραγίδα του Γουλιέλμου Ρούφου Στις εξωτερικές υποθέσεις ο Γουλιέλμος είχε μερικές επιτυχίες, πραγματοποίησε επίθεση εναντίον του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας πιέζοντας τον Μάλκολμ να του αποδόσει φόρο υποτέλειας (1091), την επόμενη χρονιά έκτισε το κάστρο του Καρλάιλ και απέκτησε τον έλεγχο του Κάμπερλαν και του Γουέστμορλαν που είχαν διεκδικηθεί από τους Σκωτσέζους. Οι δυο βασιλείς στη συνέχεια βρέθηκαν σε σύγκρουση σχετικά με τις θέσεις του Μάλκολμ στην Αγγλία, ο Μάλκολμ επιτέθηκε και λεηλάτησε τη Νορθουμβρία. Στις 13 Νοεμβρίου 1093 στη μάχη του Άλνουικ ο Μάλκολμ έπεσε στην παγίδα των Νορμανδικών δυνάμεων υπό τον Ροβέρτο του Μόουμπραι και σκοτώθηκε μαζί με τον γιο του Εδουάρδο, τον διαδέχθηκε ο Ντόναλντ Γ΄ της Σκωτίας. Ο Γουλιέλμος υποστήριξε τον γιο του Μάλκολμ Ντάνκαν Β΄ της Σκωτίας που αναδείχτηκε για λίγο και στη συνέχεια υποστήριξε έναν άλλο γιο του Μάλκολμ τον Έντγκαρ της Σκωτίας. Ο Έντγκαρ κατέκτησε το Λόθιαν (1094) και στη συνέχεια εκθρόνισε τον Ντόναλντ με τη βοήθεια του Γουλιέλμου (1097) σε μια νέα εκστρατεία υπό την ηγεσία του Έντγκαρ Έθελινγκ. Ο Έντγκαρ Έθελινγκ αναγνώρισε την κυριαρχία του Γουλιέλμου στο Λόθιαν και παραβρέθηκε στην αυλή του. Ο Γουλιέλμος έκανε δυο εκστρατείες στην Ουαλία (1097), δεν κατάφερε τίποτα το σημαντικό, οικοδόμησε μόνο μια σειρά από κάστρα σαν αμυντική γραμμή.
Το 1096 ο αδελφός του Γουλιέλμου Ροβέρτος αποφάσισε τη συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία, ήθελε χρήματα για τη συμμετοχή του γι'αυτό αποφάσισε να υποθηκεύσει στον αδελφό του το δουκάτο της Νορμανδίας με το ποσό των 10.000 μάρκων. Σε μια προκλητική επίδειξη των δυνατοτήτων του ο Γουλιέλμος έβαλε στη συνέχεια έναν βαρύ φόρο σε ολόκληρη την Αγγλία, κυβέρνησε σαν αντιβασιλιάς της Νορβηγίας την περίοδο της απουσίας του Ροβέρτου ο οποίος επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1100 έναν μήνα μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου Ρούφου. Σαν αντιβασιλιάς για λογαριασμό του αδελφού του Ροβέρτου Ρούφου ο Γουλιέλμος εξεστράτευσε στη Γαλλία την περίοδο 1097 - 1099, κατόρθωσε να υποτάξει το βόρειο Μαιν αλλά απέτυχε να κυριεύσει τη Γαλλοκρατούμενη περιοχή του Βεξίν, ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι γράφει ότι την εποχή του θανάτου του σχεδίαζε επίθεση στην Ακουιτανία.
Θάνατος
thumb|right|250px|Τάφος του Γουλιέλμου Ρούφου στον Καθεδρικό ναό του Ουίντσεστερ Ο Γουλιέλμος στις 2 Αυγούστου 1100 στη διάρκεια κυνηγιού στο Νέο δάσος κοντά στο Μπρόκενχαρστ σκοτώθηκε από ένα βέλος, οι συνθήκες του θανάτου του παραμένουν ασαφείς. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό στη νεώτερη του έκδοση σημειώνει "σκοτώθηκε από ένα βέλος που του έριξε κάποιος από τους άνδρες του". Οι μετέπειτα ιστορικοί αναφέρουν τον δολοφόνο έναν άντρα με το όνομα Γούολτερ Τίλερ αν και μετέπειτα προστέθηκαν πολλές πληροφορίες οι οποίες ήταν ανακριβείς. Η πρώτη καταγραφή σχετικά με την τοποθεσία της θέσης του Νέου δάσος προέρχεται από τον Τζον Λέλαντ (1530) που γράφει ότι ο Γουλιέλμος πέθανε στο Θόρουγκχαμ μια τοποθεσία που το όνομα της δεν είναι διαδεδομένο αλλά αναφέρεται στα πάρκα της φάρμας των κτημάτων του Μπωλιέ. Το σώμα του βασιλιά εγαταλείφθηκε από τους ευγενείς στο σημείο που έπεσε, το βρήκε αργότερα κάποιος χωρικός. Ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμου Ερρίκος έσπευσε αμέσως να στεφθεί βασιλιάς στο Λονδίνο πριν φτάσει οποιοσδήποτε επίσκοπος, η στέψη του έγιναν σε λίγες μέρες. Ο Γουλιέλμος του Μαλμέσμπουρι στις δικές του αναφορές γράφει ότι το σώμα του βασιλιά μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό ναό του Ουιντσέστερ από λίγους αυλικούς του.
Οι θρησκευόμενοι χρονικογράφοι αναφέρουν την πράξη της δολοφονίας του Γουλιέλμου σαν "τιμωρία θεού" επειδή ήταν εξαιρετικά ασεβής βασιλιάς που συγκρούστηκε με τις θείες εντολές. Τους επόμενους αιώνες είχε γίνει αποδεκτό από τους ιστορικούς ότι ο δολοφόνος του βασιλιά Τίλερ ήταν δεινός τοξότης που πάντοτε έβρισκε με επιτυχία τον στόχο του. Ο Μπάρτλετ από την άλλη πλευρά γράφει ότι η εχθρότητα ανάμεσα στα αδέλφια ήταν η αιτία της δολοφονίας, ο μικρότερος αδελφός και διάδοχος του Ερρίκος βρισκόταν στη συνοδεία του Γουλιέλμου στο κυνήγι.
Σύγχρονοι σχολιαστές άνοιξαν το ζήτημα του θανάτου του Γουλιέλμου με τον ισχυρισμό ότι δεν ήταν δολοφονία αλλά η θεωρία τους δεν έγινε αποδεκτή. Ο Μπάρτλετ γράφει ότι το κυνήγι πάντα ήταν ένα άθλημα επικύνδινο και συχνά θανατηφόρο, δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι πρόκειται για δολοφονία. Ο Τζον Τζιλλίνγκαμ (γεν. 1940) σημειώνει ότι αν ο Ερρίκος είχε σχεδιάσει να σκοτώσει τον αδελφό του θα μπορούσε να περιμένει να το κάνει αργότερα. Φαίνεται ωστόσο να είχε ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στον Γουλιέλμο και στον αδελφό του Ροβέρτο ο οποίος θα επέτρεπε στον Ερρίκο να ανέβει στον θρόνο με μια απλή δολοφονία. Ο Τιρέλ κατόρθωσε να εξαφανιστεί αμέσως και ο Ερρίκος ωφελήθηκε στον μέγιστο βαθμό από τη δολοφονία του αδελφού του όπως έδειξαν οι πράξεις του στη συνέχεια που έκανε αμέσως επιδρομή στο Ουίντσεστερ, λεηλάτησε τον βασιλικό θησαυρό και την επόμενη μέρα εξελέγη νέος βασιλιάς.
Ταφή
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Γουλιέλμου Ρούφου Τα οστά του Γουλιέλμου βρέθηκαν διάσπαρτα στο βασιλικό θυσιαστήριο του Καθεδρικού ναού του Ουίντσεστερ, το κρανίο λείπει αλλά αναγνωρίστηκαν μερικά από τα μακριά οστά του μηρού. Μια πέτρα γνωστή ως "πέτρα του Ρούφου" που βρέθηκε κοντά στο χωριό του Μίνστιντ σχετίζεται με το σημείο που έπεσε ο βασιλιάς Γουλιέλμος Β΄. Η διεκδίκηση της τοποθεσίας του θανάτου του βασιλιά από το συγκεκριμένο σημείο εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 17ο αιώνα όταν ο Κάρολος Β΄ της Αγγλίας επισκέφτηκε το δάσος. Οι ιστορικές πηγές γράφουν ότι ο βασιλιάς χτυπήθηκε από ένα βέλος το οποίο προεξείχε πάνω σε ένα δέντρο, ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ είχε υποδείξει το συγκεκριμένο δέντρο, το περιοδικό "Τζέντλεμανς Μάγκαζιν" έγραψε ότι το δέντρο έπεσε και κάηκε τον 18ο αιώνα. Στη θέση του δέντρου ανεγέρθηκε αργότερα μνημείο που έμεινε γνωστό σαν "πέτρα του Ρούφου", το μνημείο είχε ύψος 1,78 με μια πέτρινη μπάλα στην κορυφή. Ο Γεώργιος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου επισκέφτηκε το μνημείο (1789) και πρόσθεσε μια επιγραφή στην πέτρα για να απομνημονεύσει την επίσκεψη του, ένας σιδερένιος θώρακας κατασκευάστηκε (1841) για να το προστατέψει από τους βανδαλισμούς. Η επιγραφή του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ γράφει:
"Εδώ στέκεται η βελανιδιά κάτω από την οποία ένα βέλος το οποίο εκτοξεύτηκε από τον Σερ Βάλτερ Τιρέλ χτύπησε τον Γουλιέλμο Ρούφο στο στήθος, ο βασιλιάς πέθανε ακαριαία τη δεύτερη μέρα του Αυγούστου του 1100" Η σορός του βασιλιά Γουλιέλμου Β΄ του Ρούφου μεταφέρθηκε με μια άμαξα στον Καθεδρικό ναό του Ουίντσεστερ στον οποίο έγινε η ταφή του.
Ιστορικές αναφορές
Μετά τον θάνατο του οργίασαν οι φήμες για τους σεξουαλικούς του προσανατολισμούς και την πιθανότητα να ήταν ο Γουλιέλμος Ρούφος ομοφυλόφιλος, την εποχή που ζούσε ακόμα δεν έγραψε κανένας τίποτα σχετικό αλλά μετά τον θάνατο του οι φήμες για ομοφυλοφιλία και Σοδομισμό οργίασαν. Οι σύγχρονοι ιστορικοί είναι διχασμένοι στις γνώμες του σχετικά με την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά του Γουλιέλμου, το βέβαιο είναι όχι μονάχα ότι δεν παντρεύτηκε ποτέ αλλά δεν απέκτησε κανένα νόθο παιδί με καμιά ερωμένη, είχε δεχτεί απεριόριστες προτάσεις για γάμο αλλά τις απέρριψε όλες. Οι εξηγήσεις είναι είτε ότι δεν επιθύμησε ποτέ γυναίκα λόγω της ομοφυλοφιλίας του ή είχε πάρει θρησκευτικό όρκο παρθενίας όπως ο Εδουάρδος ο Ομολογητής η δεύτερη περίπτωση έχει αποκλειστεί λόγω των κακών του σχέσεων με την εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Καταλίνα (νησί)
Η Καταλίνα (αγγλικά: Catalina) είναι ένα νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Δομινικανή Δημοκρατία. Έχει έκταση 9,6 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη.
Κατηγορία:Νησιά της Δομινικανής Δημοκρατίας
157 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αρουραίος μπουλντόγκ
Ο αρουραίος μπουλντόγκ (Rattus nativitatis) ήταν είδος αρουραίου το οποίο ήταν ενδημικό στην Νήσο των Χριστουγέννων του Ινδικού Ωκεανού. Πήρε το όνομα του από την όψη του, που μοιάζει με το ομώνυμο είδος σκύλου. Οι αρουραίοι ζούσαν στους ψηλούς λόφους και στα πυκνά δάση του νησιού. Είχαν κοντή ουρά και η πλάτη τους καλύπτονταν από στρώμα λίπους πάχους δύο εκατοστών. Ζούσαν σε μικρές αποικίες, σε λαγούμια ανάμεσα στις ρίζες των δέντρων ή κάτω από κούφιους κορμούς. Ήταν αργοί, δεν μπορούσαν να σκαρφαλώσουν και ζαλίζονταν από το φως του ήλιου. Ο τελευταίος ζωντανός αρουραίος παρατηρήθηκε το 1903. Οι αρουραίοι μπουλντόγκ υπέκυψαν σε μια ασθένεια που έφεραν μαζί τους οι μαύροι αρουραίοι που είχαν εισαχθεί κατά λάθος από ναύτες.
Ραπεντώσα Αττικής
Η Ραπεντώσα είναι νεόκτιστος οικισμός της ανατολικής Αττικής που βρίσκεται μεταξύ Διονύσου και Νέας Μάκρης, πολύ κοντά στα λατομεία Διονύσου. Είναι ιδιαίτερα μικρός οικισμός με ακτινωτή ρυμοτομία και έχει μόνιμο πληθυσμό 106 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η Ραπεντώσα έχει βρεθεί αρκετές φορές στην πορεία καταστροφικών πυρκαγιών που έχουν κάψει την ανατολική και βόρεια πλευρά της Πεντέλης. Κινδύνευσε, επίσης, και από τη μεγάλη πυρκαγιά της Ανατολικής Αττικής, το 2009.
Η Ραπεντώσα υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Διονύσου.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Διονύσου
Λι Γουάν Κου
Ο Λι Γουάν-κου (Lee Wan-koo, κορεατικά¨ 이완구, 2 Ιουνίου 1950-14 Οκτωβρίου 2021) ήταν πολιτικός από τη Νότια Κορέα, πρωθυπουργός από τον Φεβρουάριο του 2015 έως τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς. Διαδέχθηκε τον πρωθυπουργό Τσουν Χον-γουόν, ο οποίος παραιτήθηκε τον Απρίλιο του 2014 στον απόηχο ενός πολύνεκρου ναυαγίου. Υπηρέτησε νωρίτερα ως κυβερνήτης της νότιας επαρχίας Τσουντσόνγκ. Απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στις 14 Οκτωβρίου 2021
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κομητεία Χονσόνγκ της Νότιας Κορέας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Σουνκιουκουάν, μετά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και στο Πανεπιστήμιο του Ντανκούκ. Υπηρέτησε στο κοινοβούλιο επί 3 θητείες.
Πρωθυπουργός
Υπέβαλε παραίτηση από την πρωθυπουργία στις 20 Απριλίου 2015, εν μέσω καταγγελιών για χρηματισμό. Παραιτήθηκε επίσημα στις 27 Απριλίου 2015, ζητώντας συγνώμη για το σκάνδαλο για το οποίο κατηγορήθηκε (έλαβε παράνομη δωρεά από επιχειρηματία σε μετρητά). Η πρόεδρος Παρκ αποδέχθηκε την παραίτηση του πρωθυπουργού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Κορέας
Κρεμαστή Κοζάνης
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κρεμαστή
Η Κρεμαστή, είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 670 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κρεμαστή βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια του νομού με το νομό Ημαθίας. Απέχει 18,5 χλμ. βορειοανατολικά από την πόλη της Κοζάνης και 40,5 χλμ. νοτιοδυτικά από τη Βέροια. Είναι κτισμένο ανάμεσα στην Κοιλάδα (δυτικά) και τη Θυμαριά (ανατολικά). Στην περιοχή έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός σε χαμηλή τούμπα έκτασης 35 περίπου στρεμμάτων με λείψανα εγκατάστασης από τη μέση και νεότερη νεολιθική εποχή, ο οποίος έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας αρχικά ήταν Καχηρμανλή και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Ισικού-Κλέρ. Το 1919 διορθώνεται σε Καραμανλή και το 1927 μετονομάζεται σε Κρεμαστή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Θυμαριά και την Κοιλάδα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κοιλάδας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός της είναι 92 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Ινιάκι ντε Μιγκέλ
Ο Ιγνάθιο ντε Μιγκέλ Βίγια, ή απλά Ινιάκι ντε Μιγκέλ (γεννημένος στις 24 Οκτωβρίου 1973) είναι Ισπανός παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ.
Καριέρα
Ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1992 σε ηλικία 19 ετών με την Εστουδιάντες Μαδρίτης, στην οποία παρέμεινε για επτά ολόκληρα χρόνια.
Το καλοκαίρι του 1999, ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2003. Με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το Κύπελλο του 2002.
Το 2003 επέστρεψε στην Ισπανία και μετεγγράφη στην Μεριδιάνο Αλικάντε, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια.
Την περίοδο 2006-07 αγωνίστηκε στην Ουνικάχα Μάλαγα, ενώ την αμέσως επόμενη διετία (2007-09) αγωνίστηκε με την Καχασόλ Σεβίλλης.
Τη διετία 2009-11 αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης Β', ενώ την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε με την Μπαλονθεστο Λας Ρόθας, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ινιάκι ντε Μιγκέλ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ισπανίας.
Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και στο Ευρωμπάσκετ του 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εστουδιάντες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αλικάντε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Νίκος Νικολαΐδης (πολιτικός)
Ο Νίκος Νικολαΐδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2017 είναι Δήμαρχος Λεμεσού. Έχει διατελέσει Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων και βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Νίκος Νικολαΐδης γεννήθηκε στη Λεμεσό στις 2 Νοεμβρίου 1953. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε ηλεκτρολογική μηχανική στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στην ηλεκτρολογική μηχανική στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος μηχανικός.
Είναι νυμφευμένος με την Έλενα Ιωάννου και έχει ένα υιό και μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ-Λεμεσού την περίοδο 2003-2008. Την περίοδο 2006-2008 ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Αδειών Κύπρου. Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ.
Στις 29 Φεβρουαρίου 2008 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την αποχώρηση του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ από την συγκυβέρνηση, δηλαδή έως τις 2 Μαρτίου 2010.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 καθώς θεώρησε ότι βρέθηκε εκτός ψηφοδελτίου μετά από την απόφαση του προέδρου του κόμματος, Μαρίνου Σιζόπουλου, να διεκδικήσει έδρα στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού (το Κ.Σ.-ΕΔΕΚ αναμενόταν να εκλέξει μόνο ένα βουλευτή στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού και ο πρόεδρος του κόμματος εκλέγεται χωρίς σταυρούς προτίμησης).
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι Λεμεσού Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008 Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μπάμπης Σταυρόπουλος
Καριέρα
Πρώτη ομάδα του ήταν το ανεξάρτητο σωματείο της Ολυμπιάδας Αιγάλεω (που αργότερα μετονομάστηκε σε "Ορφέας Αιγάλεω"), από την οποία μετεγγράφηκε στο Αιγάλεω το καλοκαίρι του 1967. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Εθνική την πρώτη αγωνιστική της περιόδου 1967-68, σε αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ.
Έως και τη σεζόν 1972-73, που υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, είχε συμμετάσχει σε 176 αγώνες πρωταθλήματος, επιτυγχάνοντας και 42 γκολ. Ως ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού έπαιξε για πέντε περιόδους (έως και τη σεζόν 1977-78).
Προπονητική καριέρα
Ο Μπάμπης Σταυρόπουλος τις περιόδους 1981-82 και 1982-83 ήταν παίκτης-προπονητής στην ομάδα της Χίου και έκτοτε έχει αναλάβει το πόστο του προπονητή σε αρκετές ομάδες μεταξύ των οποίων και το Αιγάλεω (1985 και 1996). Επίσης εργάστηκε στον Ολυμπιακό Κεφαλλονιάς, τον Α.Ο. Κολωνού, τον Ήφαιστο Περιστερίου κ.α.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Μπάμπης Σταυρόπουλος έχει χρηστεί 4 φορές διεθνής με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδος.
Αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων του 1968, ενώ μόλις ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε (1969) με την Εθνική Ενόπλων το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (Σ.Ι.Σ.Μ.)
Σημαία της Σαξονίας
thumb|Αστική σημαία της Σαξονίας. Η σημαία του κρατιδίου της Σαξονίας καθιερώθηκε με τη σημερινή της μορφή το 1991. Η αστική σημαία (σημαία των πολιτών) αποτελείται από δύο ζώνες, η επάνω χρώματος λευκού και η κάτω πράσινου. Τα χρώματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1815. Οι διαστάσεις της είναι 3:5.
thumb|Η κρατική σημαία της Σαξονίας. Η κρατική σημαία, που είναι και η επίσημη, καθώς χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση, έχει επιπρόσθετα στο κέντρο το έμβλημα του κρατιδίου.
Σήμερα χρησιμοποιούνται και κάθετες σημαίες, σε διαστάσεις 5:3. Οι κάτοικοι της Κάτω Σαξονίας που ζουν σε τμήμα του κρατιδίου που ανήκε στην Κάτω Σιλεσία χρησιμοποιούν την λευκή-κίτρινη σημαία σε διαστάσεις 3:5.
Στίβεν Κινγκ
Αναγνωρίζεται ως σημαντικός συγγραφέας τρόμου και φαντασίας αλλά και ένας από τους μείζονες συγγραφείς του 20ού αιώνα.
Το 2003 απέσπασε το Μετάλλιο Διακεκριμένης Συνεισφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου των ΗΠΑ. Το 2004 απέσπασε το Διεθνές Βραβείο Φαντασίας στην κατηγορία Επίτευγμα Ζωής και το 2007 το βραβείο Grand Master Award από την οργάνωση Mystery Writers of America. Επίσης, έχει κερδίσει βραβεία Bram Stoker, O. Henry, Nebula και άλλα.
Σημαία της Σαξονίας
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Σαξονία Σαξονία
Στίβεν Κινγκ
Το 2015 τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών από το ανεξάρτητο πρακτορείο ως Εθνική Χορηγία για τις Τέχνες Ηνωμένων Πολιτειών για τη συνεισφορά του τη λογοτεχνία. Έχει χαρακτηριστεί ως ο "Βασιλιάς του τρόμου".
Τα βιβλία του έχουν πουλήσει συνολικά περισσότερα από 350 εκατομμύρια αντίτυπα και πολλά από αυτά έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες, μίνι σειρές, τηλεοπτικές σειρές και κόμικς.
Πρώιμα χρόνια
Ο Στίβεν Κινγκ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1947 στο Πόρτλαντ της Πολιτείας Μέιν των ΗΠΑ. Είναι γιος του ναυτικού Ντόναλντ Έντουιν Κινγκ και της συζύγου του Νέλι Ρουθ Πίλσμπουρι. Όταν ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του το 1949, όταν ο Στίβεν ήταν 2 χρονών, η μητέρα του ήταν αναγκασμένη να μεγαλώσει μόνη της τον ίδιο και τον μεγαλύτερο αδελφό του Ντέιβιντ. Μετά βίας μπορούσε να θρέψει την οικογένειά της με ευκαιριακές εργασίες και μετακόμιζε συχνά.
Ο Στίβεν Κινγκ έγραψε τα πρώτα του διηγήματα ήδη στην ηλικία των επτά ετών. Στον κινηματογράφο παρακολουθούσε συχνά ταινίες επιστημονικής φαντασίας και φανταστικές ταινίες, απ' όπου προέρχεται και η προτίμησή του για τις ιστορίες τρόμου. Σε ηλικία δεκατριών ετών βρήκε μια κούτα γεμάτη με ανολοκλήρωτα χειρόγραφα του πατέρα του, κυρίως ιστορίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου. Στο αυτοβιογραφικό του έργο Οn Writing (μτφρ: Περί της συγγραφής) γράφει ότι αυτό ήταν γι' αυτόν μια καθοριστική εμπειρία. Σε ηλικία δεκαεννιά ετών εξέδωσε το πρώτο του διήγημα I was a Teenager Grave Robber στο περιοδικό Comics Review.
Από το 1966 έως το 1970 ο Κινγκ σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Μέιν, όπου και γνώρισε την αργότερα σύζυγό του Τάμπιθα το γένος Σπρους, με την οποία εξακολουθεί να ζει στο Μέιν. Στις 2 Ιανουαρίου 1971 παντρεύτηκαν και την ίδια ακόμα χρονιά γεννήθηκε η κόρη τους, Ναόμι.
Από το 1971 αμέσως μετά την αποφοίτησή του ξεκίνησε να διδάσκει στο Χάμπτον του Μέιν ως καθηγητής αγγλικών. Το εισόδημά του, όμως, ήταν χαμηλό για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του, λόγος για τον οποίο εργαζόταν τα βράδια ως σιδερωτής σε καθαριστήριο. Έτσι, του έμενε μόνο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος, τον οποίο χρησιμοποιούσε για να γράφει διηγήματα. Αν και τα κατάφερνε πού και πού να πουλήσει κάποιες από αυτές, δεν μπορούσε να εξασφαλίσει το εισόδημά του με τη συγγραφή. Ήδη πριν από την επιτυχία του, ο Κινγκ έγραφε αρκετά μυθιστορήματα, τα οποία ωστόσο δεν είχαν γίνει αποδεκτά από τους εκδότες. Αργότερα τα δημοσίευσε επεξεργασμένα χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάχμαν.
Αρχική επιτυχία
Ο Κινγκ ξεκίνησε να γράφει το μυθιστόρημά του Κάρι σε ένα ενοικιασμένο τροχόσπιτο. Όπως αποκάλυψε στην αυτοβιογραφία του On writing, κατά το διάβασμά του θεώρησε το χειρόγραφο του Κάρι άσχημο και το πέταξε στα σκουπίδια. Εκεί το βρήκε η γυναίκα του, το ανέσυρε και τον προέτρεψε να το ολοκληρώσει. Ο Κινγκ το έκανε και το 1973 ο εκδοτικός οίκος Doubleday δέχτηκε την ιστορία. Λίγο αργότερα, η New American Library απέκτησε τα δικαιώματα βιβλίου τσέπης για το ποσό-ρεκόρ των 400.000 δολαρίων. Μετά από αυτή την επιτυχία, αποφάσισε να εγκαταλείψει το επάγγελμα του καθηγητή και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη συγγραφή.
Ψευδώνυμα
Υπό το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάχμαν, ο Κινγκ δημοσίεψε τα μυθιστορήματα: Οργή (1977), Η μακριά πορεία (1979), Έργα οδοποιίας (1981), Ο δρομέας (1982) και Αδύνατος (1984). Επρόκειτο για ένα τεστ που έκανε ο ίδιος, με σκοπό να δει αν θα μπορέσει να επαναλάβει την προηγούμενη επιτυχία του ή αν η δημοσιότητά του ήταν εφήμερη. Μία εναλλακτική εξήγηση είναι ότι τα στάνταρντς των εκδόσεων εκείνη την εποχή επέτρεπαν την κυκλοφορία μόνο ενός βιβλίου ανά χρονιά. Εμπνεύστηκε το όνομα από το hard rock συγκρότημα Bachman-Turner Overdrive, του οποίου ήταν φαν.
Δεκαετίες 1970-80
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Κινγκ ξεκίνησε αυτό που έγινε σειρά διασυνδεδεμένων ιστοριών που περιστρέφονται γύρω από έναν μοναχικό πιστολά, τον Ρόλαντ, ο οποίος κυνηγά τον "Άντρα με τα μαύρα" σε ένα σύμπαν εναλλακτικής πραγματικότητας που υφίσταται ανάμεσα στη Μέση Γη του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και την αμερικανική Άγρια Δύση όπως απεικονίζεται από τον Κλιντ Ίστγουντ και τον Σέρτζιο Λεόνε στις σπαγγέτι γουέστερν ταινίες τους. Η πρώτη από αυτές τις ιστορίες, με τίτλο The Dark Tower: The Gunslinger, δημοσιευόταν από το 1977 μέχρι το 1981 σε πέντε τμήματα στο περιοδικό The Magazine of Fantasy & Science Fiction.
Το 1977 εκδόθηκε το έργο του με τίτλο Η λάμψη. Το βιβλίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έγινε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1980 στην ομώνυμη ταινία του Στάνλεϊ Κούμπρικ, η οποία γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία. Ωστόσο, ο Κινγκ δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος με αυτή την εκδοχή και έγραψε το σενάριο για μία μίνι τηλεοπτική σειρά τριών επεισοδίων που προβλήθηκε το 1997.
Το 1978 κυκλοφόρησε τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο Νυχτερινή βάρδια (1978).
Το 1984 και μαζί με τον Πίτερ Στράουμπ, ο Κινγκ το δημοσιευμένο βιβλίο Το φυλαχτό. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ εξασφάλισε για την DreamWorks τα κινηματογραφικά δικαιώματα του βιβλίου, στο οποίο ο πρωταγωνιστής έπρεπε να ξεκινήσει ένα ταξίδι διαμέσου όλης της Αμερικής και ενός παράλληλου κόσμου.
Το 1985 εκδόθηκε η συλλογή του Κινγκ με τίτλο Skeleton Crew.
Το 1986 έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία Maximum Overdrive, ελαφρώς εμπνευσμένη και βασισμένη στο διήγημα του Κινγκ με τίτλο Trucks. Γι' αυτήν την σκηνοθετική του απόδοση ήταν υποψήφιος για το Χρυσό Βατόμουρο ως χειρότερος σκηνοθέτης, αλλά τελικά δεν κέρδισε το βραβείο. Μετά από την αποτυχία της ταινίας, ο Κινγκ θεώρησε την ταινία εμπειρία και αποφάσισε μην ξανασκηνοθετήσει ποτέ. Το ίδιο έτος έγραψε το σενάριο για το μουσικό βίντεο Ghosts του Μάικλ Τζάκσον.
Το 1992 δημιουργήθηκε το συγκρότημα Rock Bottom Remainders, το οποίο αποτελείται από συγγραφείς. Μεταξύ άλλων είναι μέλη και οι Ρίντλεϊ Πίρσον, Ματ Γκρέινινγκ, Έιμι Ταν, Ντέιβ Μπέρι και Σκοτ Τάροου. Από την ίδρυσή του, το συγκρότημα έχει κάνει πολλές συναυλίες, συνήθως για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Όμως, ο Στίβεν Κινγκ, ο οποίος παίζει κιθάρα και τραγουδά ευκαιριακά, δεν συμμετέχει σε όλες τις εμφανίσεις του.
Το 1993 κυκλοφόρησε η συλλογή του Κινγκ με τίτλο Εφιάλτες και Ονειρότοποι.
Δεκαετία 2000-παρόν
Το 2000 προκάλεσε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, όταν δημοσίευσε τη νουβέλα του Riding the Bullet στο διαδίκτυο υπό μορφή ηλεκτρονικού βιβλίου για κατέβασμα. Αν και το κατέβασαν περισσότεροι από 700 χιλιάδες αναγνώστες και εμφανίστηκε σε εξώφυλλο του περιοδικού Time, διαμαρτυρήθηκε στον πρόλογο της συλλογής διηγημάτων Everything's Eventual ότι πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν μόνο για τον "τρόπο δημοσίευσης" αυτής της ιστορίας, όχι όμως για την ίδια την ιστορία. Παρά την κριτική, που εξέφρασε ο Κινγκ, το Riding the Bullet προξένησε την δικτυακή δημοσίευση την ίδια χρονιά και ενός δεύτερου βιβλίου με τίτλο The Plant.
Το 2001 δημοσιεύθηκε η συνέχεια του Φυλαχτό, με τον τίτλο Το μαύρο σπίτι.
Το 2006, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου στο Λονδίνο, ο Κινγκ ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει άλλο ένα μυθιστόρημα του Μπάχμαν, με τίτλο Blaze. Αυτό εκδόθηκε στις 12 Ιουνίου του 2007.
Το 2013 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα σκοτεινής φαντασίας του με τίτλο Δόκτωρ ύπνος, ως sequel της Λάμψης. Το ίδιο έτος, το βιβλίο απέσπασε το βραβείο Μπραμ Στόκερ για το Καλύτερο Μυθιστόρημα, ενώ επίσης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2019 στην ομώνυμη ταινία του Μάικ Φλάναγκαν.
Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας για την προώθηση του End of Watch, ο Κινγκ αποκάλυψε ότι συνεργάζεται με τον γιο του, Όουεν Κινγκ, σε ένα μυθιστόρημα τοποθετημένο σε φυλακές γυναικών στη δυτική Βιρτζίνια με τίτλο Sleeping Beauties.
Προσωπική ζωή
thumb| Το σπίτι του Κινγκ στο Μπάνγκορ του [[Μέιν|εναλλ.=|240x240εσ]]
Προβλήματα με το αλκοόλ
Ο Στίβεν Κινγκ ξεκίνησε από πολύ νωρίς να πίνει και κατάληξε, αρχικά χωρίς να το συνειδητοποιήσει καλά-καλά, στον αλκοολισμό, ενώ ξεκίνησε αργότερα να παίρνει και άλλα ναρκωτικά, όπως αναβολικά και κοκαΐνη. Από το 1985 ο Κινγκ δεν ήταν μόνο εξαρτημένος από το αλκοόλ, αλλά και από την κοκαΐνη. Με τη βοήθεια της γυναίκας του, των φίλων του και μιας θεραπείας μπόρεσε να ξεπεράσει τις εξαρτήσεις του στις αρχές του 1990. Αυτό που τον παρακίνησε να αποφασίσει την απεξάρτησή του ήταν ένα επιθετικό τέχνασμα που επινόησε η γυναίκα του: όταν είδε ότι δεν μπορούσε να τον βοηθήσει ή να βοηθηθεί μόνος του, μάζεψε μια μέρα όλους τους φίλους και συγγενείς του και τον εξέθεσε μπροστά τους αποκαλύπτοντας την εξάρτησή του από τα ναρκωτικά.
Βαρύ αυτοκινητιστικό ατύχημα
Στις 19 Ιουνίου του 1999 ο Κινγκ χτυπήθηκε κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου από ένα μικρό λεωφορείο και τραυματίστηκε σοβαρά. Ο οδηγός, Μπράιαν Σμιθ, ήταν μεθυσμένος και τον απασχολούσε ο σκύλος του, όπως ανέφερε ο ίδιος. Αργότερα ζήτησε δημοσίως συγγνώμη για το ατύχημα που αυτός προκάλεσε. Ο Κινγκ νοσηλεύτηκε επί τρεις βδομάδες στο νοσοκομείο. Μετά από το λάθος μιας τοπικής εφημερίδας πολλοί τον πίστευαν νεκρό. Κατά την ανάρρωσή του από τις συνέπειες του ατυχήματος έγραψε το μυθιστόρημα Ονειροπαγίδα (Dreamcatcher). Αργότερα ο Κινγκ αγόρασε το ατυχές αυτοκίνητο, το οποίο την ημέρα ένα χρόνο μετά το ατύχημα το κατέστρεψε και το απέσυρε ιδιόχειρα, για να το αποσύρει ως αντικείμενο αγοραπωλησίας από την κυκλοφορία. Ο Σμιθ πέθανε σε ηλικία 43 ετών το Σεπτέμβριο του 2000, συμπτωματικά την ημέρα γενεθλίων του Κινγκ, πράγμα που οδήγησε σε φήμες μυστικιστικού τύπου στην κοινότητα των οπαδών του. Αναφορές σ' αυτό το περιστατικό βρίσκονται στο πρώτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Kingdom Hospital, δικής του παραγωγής, καθώς και στα Λύκοι της Κάλλα (Wolves of the Calla) και Το τραγούδι της Σουζάννα (Song of Susannah), οι τόμοι τέσσερα και πέντε της σειράς Ο σκοτεινός πύργος (The dark Tower). Το ίδιο το ατύχημα είναι θέμα του έβδομου τόμου της σειράς αυτής το Ο σκοτεινός πύργος. Ο Μπράιαν Σμιθ αναφέρεται στο μυθιστόρημα αυτό με το όνομά του.
Ύφος και θεματολογία
Οι ιστορίες του Κινγκ ασχολούνται συχνά με καθημερινούς ανθρώπους, που βιώνουν φρικιαστικά και συνήθως υπερφυσικά βιώματα. Ο Κινγκ είναι γνώστης του φανταστικού τρόμου, με το Danse Macabre παρουσίασε ένα θεματικό βιβλίο, το οποίο σκιαγραφεί την ανάπτυξη της λογοτεχνίας και της φιλμογραφίας τρόμου. Σ' ένα άλλο θεματικό βιβλίο ονόματι On writing (Περί της συγγραφής) ο Κινγκ δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να δει τα προτεινόμενα απ' αυτόν στιλιστικά μέσα και προσεγγίσεις κατά τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων. Πέρα απ' αυτό περιέχει το βιβλίο αυτοαναφορές για τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν κάποια από τα έργα του.
Ωστόσο, έχει γράψει και τα οποία δεν περιείχαν καθόλου ή μόνο ελάχιστα υπερφυσικά στοιχεία, όπως οι νουβέλες Το πτώμα (The Body) και το Shawshank Redemption.
Αρκετοί πρωταγωνιστές στα έργα του Κινγκ είναι συγγραφείς ή έχουν συγγραφικές τάσεις. Παρά την φόρτιση των ρόλων τους είναι συχνά διχασμένες προσωπικότητες, που κατά κανόνα δεν είναι θετικά φορτισμένες.
Στο Μίζερι (Misery) του 1987, όπως και στη νουβέλα Το μυστικό παράθυρο, ο μυστικός κήπος από τη συλλογή διηγημάτων Λανγκολίερς (Langoliers) του 1990, και τελευταία στο Η ιστορία της Λίζι (Lisey's story) του 2006, ο Κινγκ επεξεργάζεται το φόβο του για τους παθιασμένους οπαδούς.
Βραβεία, διακρίσεις και κριτικές
Τον Οκτώβριο του 1980 ο Κινγκ παραλαμβάνει για πρώτη φορά το βραβείο World Fantasy Award (θα ακολουθήσουν και άλλα), ένα χρόνο αργότερα του αποδίδεται από το Πανεπιστήμιο του Μέιν στο Ορόνο ένας τιμητικός ακαδημαϊκός τίτλος. Εκείνη τη στιγμή ήταν σε ηλικία 34 ετών ο νεότερος φορέας αυτού του τίτλου. Ακόμα παραλαμβάνει τα βραβεία British Fantasy, Nebula, Bram Stoker, O. Henry, Locus και το Deutscher Phantastik-Preis (γερμανικό βραβείο φαντασίας) καθώς επίσης πολλές άλλες διακρίσεις.
Το 2003 προς αγανάκτηση πολλών κριτικών τιμήθηκε με το National Book Award to American Letters. Το αμερικάνικο Ίδρυμα National Book τίμησε έτσι τα έργα του ως εξέχουσες συνεισφορές στον γραπτό λόγο, πολλοί κριτικοί, όμως, αντιδρούσαν με ανοιχτή επίκριση: Θεώρησαν ότι η λογοτεχνία της [βιομηχανικής] γραμμής παραγωγής του Κινγκ δεν έχει να επιδείξει καμία λογοτεχνική αξία, αισθητικό επίτευγμα ή εφευρετική ευφυΐα και ως εκ τούτου δεν αρμόζει να τιμηθεί με ένα τόσο σημαντικό βραβείο.
Μεταφορές
Το έργο του Κινγκ έχει μεταφερθεί πολλές φορές σε μέσα όπως ο κινηματογράφος και η τηλεόραση.
Cameo
Ο Στίβεν Κινγκ κάνει μικρά περάσματα (cameo) στις ταινίες που βασίζονται σε υλικό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς τρόμου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ασπάσιος
Το Ασπάσιος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Πέτρος Οικονομάκης
Ο Πέτρος Οικονομάκης ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και πολιτικός μηχανικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1972 στα Χανιά. Αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Κύδωνα Χανίων. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε αγωνιζόμενος στον Α.Ο. Αμπελοκήπων όταν συμμετείχε στην ομάδα που με προπονητή το Γιώργο Καλαφατάκη και συμπαίκτες το Τζαννή Σταυρακόπουλο, το Γιώργο Φλώρο και τον Παναγιώτη Παναγιωταράκο ανέβασαν τους Αμπελοκήπους από τις τοπικές κατηγορίες της ΕΣΚΑ στην ανταγωνιστικότατη Α1 της δεκαετίας του 90'. Αγωνίστηκε ακόμα στην Ολύμπια Λάρισας, στον Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων, στο Παλαιό Φάληρο και στον ΑΓΟ Ρεθύμνου.
Στις 14 Ιουλίου 2008 βρέθηκε νεκρός, από ανακοπή καρδιάς, στο σπίτι του στα Χανιά. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμπελοκήπων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΔΑΣΑΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλαιού Φαλήρου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου
Τζέισον Μπόναμ
Ο Τζέισον Μπόναμ (αγγλ. Jason Bohnam) είναι Βρετανός ντράμερ της ροκ μουσικής, ο οποίος έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως οι UFO, Foreigner, Black Country Communion, κ.α.. Είναι υιός του αποθανόντα Τζον Μπόναμ, ντράμερ των Led Zeppelin, με τους οποίους ο Τζέισον Μπόναμ εμφανίστηκε στην συναυλία τους στο "The O2 Arena" του Λονδίνου το 2007, σε μία εμφάνιση αφιερωμένη στη μνήμη του Αχμέτ Ερτεγκάν, ιδρυτή της "Atlantic Records".
Βιογραφία
Ο Μπόναμ γεννήθηκε το 1966 στο Ντάντλεϊ του Γουρτσεστερσάιρ και ξεκίνησε να παίζει τύμπανα σε ηλικία τεσσάρων ετών, εμφανιζόμενος μαζί με τον πατέρα του στην ταινία "The Song Remains the Same".
Στα δεκαεπτά του χρόνια, έγινε μέλος των Airrace, ηχογραφώντας μαζί τους το άλμπουμ "Shaft of Light", ενώ το 1985 εντάχθηκε στους Virginia Wolf με τους οποίους ηχογράφησε δύο δίσκους και περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες ανοίγοντας τις εμφανίσεις των The Firm.
Το 1987, συμμετείχε στον δίσκο "Outrider" του πρώην κιθαρίστα των Led Zeppelin, Τζίμι Πέιτζ, όπως και στην περιοδεία για την προώθηση του. Την επόμενη χρονιά, εμφανίστηκε με τα υπόλοιπα μέλη των Led Zeppelin στην συναυλία της επανένωσης του συγκροτήματος για τα σαράντα χρόνια της "Atlantic Records" και το 1989 κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο του προσωπικού του σχήματος με τίτλο "The Disregard of Timekeeping", ο οποίος σκαρφάλωσε στο Top-40 του Billboard, με το σινγκλ "Wait For You" να φθάνει μέχρι το # 55 του αμερικάνικου καταλόγου επιτυχιών. Ακολούθησε το "Mad Hatter", τρία χρόνια αργότερα, χωρίς να γνωρίσει ανάλογη επιτυχία με τον προκάτοχο του.
Ο Μπόναμ ήταν μέλος των Healing Sixes από το 1999 ως το 2003 και εμφανίστηκε στην ταινία "Rock Star" με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ. Ακολούθησε ένα άλμπουμ και περιοδεία με την Ντέμπι Μπόναμ, αδελφή του Τζον Μπόναμ, πριν ο Τζέισον γίνει μέλος των UFO, ενώ το 2006 ηχογράφησε τον δίσκο "You & Me" με τον Τζο Μποναμάσα. Επίσης, συμμετείχε στο συγκρότημα των Foreigner, ενώ πρωταγωνίστησε στο τηλεοπτικό ριάλιτι "SuperGroup", μαζί με τον Τεντ Νούτζεντ, τον Έβαν Σάινφελντ, τον Σεμπάστιαν Μπαχ και τον Σκοτ Ίαν, με τους οποίους σχημάτισε τους Damnocracy, ζώντας για δώδεκα ημέρες σε μία έπαυλη του Λας Βέγκας.
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2007, έγινε γνωστό ότι θα παίξει τύμπανα στην εμφάνιση των Led Zeppelin στο Λονδίνο, που έλαβε χώρα στο "The O2 Arena" στις 10 Δεκεμβρίου 2007. Δύο χρόνια αργότερα, έγινε μέλος των Black Country Communion, παραμένοντας μαζί τους μέχρι το 2013 και ηχογραφώντας τρία στούντιο και ένα ζωντανό άλμπουμ.
Το 2010, σχημάτισε τους Jason Bonham's Led Zeppelin Experience, με τους οποίους περιόδευσε σε όλο τον κόσμο το 2011 και δύο χρόνια αργότερα περιόδευσε ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Heart. Ακολούθησε η δημιουργία των California Breed με τον Γκλεν Χιουζ και το 2014 έγινε μέλος των The Circle του Σάμι Χάγκαρ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Led Zeppelin
158 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Ο Στέφανος-Κωνσταντίνος Θεοτόκης (13 Μαρτίου 1872 – 1 Ιουλίου 1923) ήταν Έλληνας συγγραφέας και μεταφραστής, σημαντικός εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής. Ασχολήθηκε τόσο με την πεζογραφία όσο και με την ποίηση, ενώ μετέφρασε έργα των Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και άλλων. Τα πιο γνωστά του έργα είναι οι νουβέλες Η Τιμή και το Χρήμα και Κατάδικος και το μυθιστόρημα Οι Σκλάβοι στα Δεσμά τους.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, που γεννήθηκε στην Κέρκυρα, ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, - πατέρας του ήταν ο Μάρκος Θεοτόκης και μητέρα του η Αγγελική Πολυλά (ξαδέρφη του λόγιου Ιάκωβου Πολυλά) -τα μέλη της οποίας ασχολήθηκαν με την πολιτική και τη διπλωματία ήδη από τον 14ο αι..Φοίτησε στο «Εκπαιδευτήριο Καποδίστριας», στη συνέχεια στο «Κερκυραικό Γυμνάσιο» και τέλος έκανε τις ανώτατες σπουδές του στο Παρίσι, παρακολουθώντας μαθήματα φιλολογίας, μαθηματικών, ιατρικής και χημείας, χωρίς ωστόσο να λάβει κανένα δίπλωμα. Εκτός όμως της γαλλικής γλώσσας σπούδασε αγγλική, γερμανική, ιταλική και λατινική, καθώς και σανσκριτική. Έτσι πολύγλωσσος από νεαρά ηλικία (γνώριζε ακόμη αρχαία περσικά, αρχαία ελληνικά και εβραϊκά ) ασχολήθηκε πέραν της πεζογραφίας με τη μετάφραση και την ποίηση. Σε ηλικία 19 ετών έγραψε στη γαλλική το πρώτο του έργο, το "La vie des Montagnes", που δημοσιεύθηκε και από τον εκδοτικό οίκο "Mercure de France". Την ίδια εποχή (συγκεκριμένα το 1887) εξέδωσε μία μελέτη για τον ηλεκτροχημικό τηλέγραφο και το επανδρωμένο (κυβερνούμενο) αερόστατο.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1895 εγκαταστάθηκε στη Κέρκυρα, στον εξοχικό πύργο των Καρουσάδων. Συνδέθηκε με τον ποιητή Μαβίλη και προσχώρησε από τους πρώτους στο κίνημα του δημοτικισμού. Από τότε φαίνεται ότι ασπάστηκε τις πρώτες σοσιαλιστικές ιδέες, από τις οποίες και διακρίνονται τα έργα του. Συμμετείχε στην επανάσταση της Κρήτης το 1896 ως εθελοντής και στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στη Θεσσαλία, επικεφαλής δικού του σώματος. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε ενεργό μέρος στο κίνημα της Θεσσαλονίκης. Τότε και απώλεσε ολόκληρη την προικώα περιουσία του στην Αυστρία (1917) οπότε και αναγκάσθηκε να δουλέψει αναλαμβάνοντας το γραφείο λογοκρισίας παντός εντύπου και αλληλογραφίας, θέση που διατήρησε για λίγο χρόνο.
Ο Κ. Θεοτόκης γνωρίζοντας τον σοσιαλισμό, συμμετείχε επίσης στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Ομίλου και του Αλληλοβοηθητικού Εργατικού Συνδέσμου Κερκύρας (1910-1914), ενώ παράλληλα υποστήριξε το κίνημα για τη χειραφέτηση των γυναικών.
Πέθανε στην Κέρκυρα σε ηλικία 51 ετών, τον Ιούλιο του 1923, από καρκίνο.
Εργογραφία
ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ
ΝΟΥΒΕΛΕΣ
ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΜΕΛΕΤΕΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες Ινδολόγοι Κωνσταντίνος Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897)
Παρτσάμ
Το Παρτσάμ (παστού/, μτφ: «Λάβαρο» ή «Σημαία») ήταν μία από τις συνιστώσες του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν. Η συνιστώσα Παρτσάμ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μετά την ανατροπή του Χαφιζουλάχ Αμίν τον Δεκέμβριο του 1979 (Επιχείρηση Καταιγίδα-333).
Η βασική ιδεολογία του Παρτσάμ ήταν η βαθμιαία μετατόπιση προς τον σοσιαλισμό στο Αφγανιστάν. Η συνιστώσα Παρτσάμ υποστήριξε αυτήν την ιδέα, επειδή θεωρούσε πως το Αφγανιστάν δεν είχε αρκετές βιομηχανίες για να υποβληθεί σε μια πραγματική προλεταριανή επανάσταση όπως όριζε Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Η συνιστώσα Παρτσάμ είχε περισσότερα αστικά μέλη τα οποία ανήκαν στη μεσαία και ανώτερη μεσαία τάξη. Αντίθετη στο μετριοπαθές Παρτσάμ βρισκόταν η ριζοσπαστική συνιστώσα Χαλκ. Το Χαλκ («Λαός») ανέπτυξε μια πιο σθεναρή γραμμή, υποστηρίζοντας την άμεση και βίαιη ανατροπή της κυβέρνησης και την εγκαθίδρυση σοβιετικού τύπου κομμουνιστικού καθεστώτος.
Ο ηγέτης του Παρτσάμ Μπαμπράκ Καρμάλ αντικαταστάθηκε από τον Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ το 1986. Το 1992, το καθοδηγούμενο από το Παρτσάμ Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν μετατράπηκε στο κόμμα Βατάν του Αφγανιστάν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στο Αφγανιστάν
Μάρκος Καρδίτσας
Ο Μάρκος είναι πεδινό χωριό και τοπική κοινότητα του νομού Καρδίτσας σε υψόμετρο 93 μέτρα, με πληθυσμό 512 κατοίκους ([[Ελληνική απογραφή 2021
Ιστορία
Όλα τα κτήματα της Θεσσαλίας, μεταξύ των οποίων και το χωριό Μάρκος, ήταν εγγεγραμμένα στο κτηματολόγιο, το διατηρούμενο στην Κωνσταντινούπολη. Το χωριό του γαιοκτήμονα Μάρκου μνημονεύεται το 1336 ως αφιερωμένο στην Ιερά Μονή Ολυμπιώτισσα Ελασσόνος και φαίνεται κυρωμένο ελληνιστί δια χρυσόβουλου του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, το χωριό του Μάρκου μνημονεύεται στο οθωμανικό χειρόγραφο της Α΄ Απογραφής των ετών 1454/1455 και στον γεωγραφικό χάρτη.
Ο Μάρκος με άλλα χωριά ήταν προστατευόμενα από το μοναστήρι της Λυκουσάδας. Το χωριό του Μάρκου αναφέρεται επίσης και στην πρόθεση 37 της Μονής του Δουσικού (Αγίου Βησσαρίωνος) στην Πύλη Τρικάλων το έτος 1530 όπως επίσης και στην πρόθεση του Μεγάλου Μετεώρου (μεταμορφώσεως του Σωτήρος) το 1520 και το 1592. Επίσης στην πρόθεση 215 της μονής Βαρλαάμ (Άγιοι Πάντες) το 1613-14.
Επίσης αναφέρεται την 1η Αυγούστου 1730 σε ένα δίπλωμα που δόθηκε στην Μονή Ολυμπιώτισσα συντεταγμένο στη λατινική γλώσσα, υπογεγραμμένο από τον Πρίγκιπα Ροδόλφο τον Καντακουζηνό, με το οποίο χρυσόβουλο επικυρώνει παλαιά και νέα κτίσματα της Μονής Ολυμπιώτισσας. Σε αυτό το έγγραφο με αριθμό 10 το χωριό του Μάρκου αναφέρεται ως Δελμάρκο καθώς και το χωριό Μυρίχοβο (σημερινή Αγία Τριάδα Καρδίτσας):
Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας στη Θεσσαλία (1430-1881), το χωριό Μάρκος διατήρησε το ελληνικό του όνομα. Από το 1881 που απελευθερώθηκε η Θεσσαλία υπήχθη διοικητικά στην επαρχία Καρδίτσης του Νομού Τρικάλων και συγκεκριμένα στο Δήμο Τιτανίου. Από το 1912, που αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα και μέχρι το 1928, φέρεται στο Υπουργείο Εσωτερικών με το όνομα Μάρκου. Από το 1928 μέχρι σήμερα με το όνομα Μάρκος.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα της Κοινότητας Μάρκου αποτελούν οι τέσσερις νεολιθικοί οικισμοί 7000 - 3000 π.Χ. αποκαλούμενοι και ως "Μαγούλες", οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν ως αρχαιολογικοί χώροι από το 1964.
Επίσης, στον ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος κτίσθηκε το 1566, βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου (χρονολογείται το 1782), και το τέμπλο του ναού, που χρονολογείται το 1805. Στο Μάρκο υπάρχει από το 1744 η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου και το νέο εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου. Σημαντικό τοπικό γεγονός αποτελούν τα πανηγύρια των τριών Αγίων με το πανηγύρι του Αγίου Φανουρίου να είναι το πιο δημοφιλές στην περιοχή.
Πολιτισμός και Αθλητισμός
Ο Μάρκος έχει δυο συλλόγους που ασχολούνται με τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Ο Πολιτιστικός και λαογραφικός σύλλογος Μάρκου που ιδρύθηκε το 2014, και ο αθλητικός όμιλος Δόξα Μάρκου, που ιδρύθηκε το 1975.
Ο Μάρκος είναι από τις πρώτες Κοινότητες που ίδρυσαν Κέντρο Πολιτισμού και Κοινοτική Βιβλιοθήκη. Το αποκαλούμενο και ως Πνευματικό Κέντρο λειτουργεί από το 1972, όπως και η Κοινοτική Βιβλιοθήκη. Στο κέντρο του Μάρκου υπάρχει το πέτρινο Δημοτικό Σχολείο το οποίο ύστερα από τη συνένωση των χωριών μετατράπηκε σε χώρο του πολιτιστικού συλλόγου με διάφορες δράσεις, όπως μαθήματα χορού μοντέρνου και παραδοσιακού και πολλές άλλες εκδηλώσεις