cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζων Γκρηκ (περιοδικό)
Ο Νίκος Ρούτσος έγραψε περίπου 80 ραδιοφωνικά επεισόδια και τα 12 πρώτα τεύχη από τα 42 συνολικά του περιοδικού. Το συνέχισαν και ολοκλήρωσαν τον εκδοτικό του κύκλο κατά σειρά οι συγγραφείς Γιάννης Φιλιππάτος (τεύχη 13-19) και Δημήτρης Σαμαράς (20-43, όπου το 43ο, ενώ αναγγέλθηκε δεν είναι γνωστό αν κυκλοφόρησε). Η ραδιοφωνική εκπομπή συνεχίστηκε από την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου 1958 έως και την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου της ίδια χρονιάς από άλλους συγγραφείς και με τίτλο «Οι περιπέτειες του Τζώννυ Φιλ».
1233 Κομπρεσία
Η Κομπρεσία (Kobresia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,597. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του γένους φυτών Kobresia (ξινόχορτο).
Τζων Γκρηκ (περιοδικό)
Το 1964 για λογαριασμό των εκδόσεων «Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις ΟΕ» ο Νίκος Ρούτσος επανέφερε τον Τζων Γκρηκ στο προσκήνιο για οκτώ μόλις τεύχη μεγαλύτερου σχήματος από το κλασικό σχήμα ‘‘τσέπης’’ των υπολοίπων λαϊκών παιδικών περιοδικών.
1233 Κομπρεσία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κομπρεσίας εκτιμάται σε 33,50 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0475. Η Κομπρεσία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 50 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κομπρεσια
Τζων Γκρηκ (περιοδικό)
Τον κεντρικό χαρακτήρα του ιδιωτικού ντετέκτιβ Τζων Γρηκ τον πλαισίωναν σε δεύτερους ρόλους ο επιθεωρητής Πήτερσον, μάλλον γελοιογραφική φιγούρα κομπορρήμονα ευτραφούς αστυνομικού και η όμορφη και φιλόδοξη αστυνομική ρεπόρτερ Έλεν. Ο αισθηματικός δεσμός της με τον ντετέκτιβ δεν αναφέρεται ρητά στο ανάγνωσμα, αλλά είναι διακριτός από τη συμμετοχή της στην πλοκή.
Στην δεύτερη εποχή του αναγνώσματος είχε προστεθεί και ο μικρός Τζακ Μπιλ, προστατευόμενος του Τζων Γκρηκ και επίδοξος ντετέκτιβ, στον οποίο ο Ρούτσος είχε δώσει τις ιδιότητες ενός πανέξυπνου και δραστήριου έφηβου με θράσος και αγοραία συμπεριφορά.
Ταυτότητα έκδοσης
Συγγραφέας στην α’ εποχή: Νίκος Ρούτσος 1-12, Γιάννης Φιλιππάτος 13-19 και Δημήτρης Σαμαράς 20-42. Συγγραφέας στην β’ εποχή: Νίκος Ρούτσος 1-8 τεύχη.
Εικονογράφος: Byron (Βύρων Απτόσογλου) και στις δυο εποχές
Κατηγορία: Λαϊκό παιδικό περιοδικό
Χρονολογία έκδοσης: Μάιος 1958- Ιανουάριος 1959 (α’ εποχή) και Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1964
Συχνότητα: Εβδομαδιαία (Σάββατο στην πρώτη εποχή και Πέμπτη στη δεύτερη εποχή)
Διαστάσεις: 17X 12,5 cm (α’ εποχή) και 25Χ17 cm (β’ εποχή)
Σελίδες: 32 και 16 αντίστοιχα σε κάθε εποχή
Εκτύπωση: έγχρωμο εξώφυλλο και μονόχρωμη (μαύρο) στις εσωτερικές σελίδες και στις δύο εποχές του.
Τιμή πώλησης: 2 δραχμές και στις δύο εποχές του.
Πηγές
-Το Παιδικό λαϊκό φυλλάδιο-περιοδικό-βιβλίο, του Δημήτρη Χανού (εκδόσεις Αίολος 1991)
- Ελληνική Παραλογοτεχνία και Κόμικς, του Κυριάκου Κάσση (εκδόσεις Ιχώρ, 1998)
-Τεύχη του περιοδικού Τζων Γκρηκ και των δύο εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σχετικός ιστότοπος
ΤΖΩΝ ΓΚΡΗΚ (περιοδικό)
Φαρμακευτικά φυτά
μικρογραφία|Το λιβάδι (Filipendula ulmaria), ανήκει στην οικογένεια των τριαντάφυλλων και, ως πολυετές, φτάνει σε ύψος έως και 200 ​​εκατοστά. Είναι ένα φαρμακευτικό φυτό, τα άνθη του οποίου λέγεται ότι περιέχουν αναλγητικά. Με τον γενικό όρο φαρμακευτικά φυτά χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα φυτά που περιέχουν δραστικές ουσίες που κατά τη λήψη τους από ζώντες οργανισμούς παρουσιάζουν την ιδιότητα του φαρμάκου.
Γενικά
Τα φαρμακευτικά φυτά είναι τα αρχαιότερα θεραπευτικά μέσα που ανακάλυψε ο άνθρωπος για την θεραπεία του και την ανακούφισή του από τους πόνους. Ο πρωτόγονος άνθρωπος στην αγωνία επιβίωσής του άρχισε ν΄ αναζητά ιδιαίτερα φυτά που θα του πρόσφεραν κάποια θεραπεία, ίσως σ΄ αυτό να τον βοήθησε παρόμοια δραστηριότητα των ζώων στην ανακάλυψη ιδιαίτερης τροφής. Έτσι η ανακάλυψη - αναγνώριση και θεραπευτική ταξινόμηση των θεραπευτικών φυτών από τον άνθρωπο θεωρείται η αρχαιότερη συστηματική δραστηριότητά του στον παγκόσμιο πολιτισμό. Ο δε πρωτοεμφανιζόμενος "μάγος - θεραπευτής" και στην ουσία ικανός βοτανολόγος, όπως απέδειξε ο εθνοβοτανικός Σουλτς, ήταν πιθανότερα το αρχαιότερο επάγγελμα. Ο αριθμός των φαρμακευτικών φυτών στη λαϊκή ιατρική, ακόμα και σήμερα, είναι μεγαλύτερος από εκείνον που χρησιμοποιούνται ως τροφή.
Σύντομη ιστορία
Στους απώτερους χρόνους η βοτανική και η ιατρική αποτελούσαν στη πρακτική τους εφαρμογή συνώνυμους όρους. Από την ελληνική αρχαιότητα υπήρξε καταγραφή φαρμακευτικών φυτών κατά θεραπευτική τους ιδιότητα που ανευρίσκονται σε κείμενα του Ιπποκράτη. Πρώτος αρχαίος Έλληνας που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα φαρμακευτικά φυτά ήταν ο Θεόφραστος ο Ερέσιος (372-287 π.Χ), ο σημαντικότερος μαθητής του Αριστοτέλη, που συνέγραψε τις "Περί φυτών ιστορίαι", (9 βιβλία), και "Περί φυτών αιτίαι", (6 βιβλία), και που θεωρείται δικαιολογημένα μαζί με τον δάσκαλό του πατέρας της Βοτανικής.
Η σημαντικότερη καταγραφή - ταξινόμηση αυτών κατά θεραπευτική χρήση, με 500 περίπου είδη, έγινε από τον αρχαίο Έλληνα Διοσκορίδη τον Πεδάνιο που έζησε στη Ρώμη επί Αυτοκράτορα Νέρωνα και Βεσπασιανό τον 1ο αιώνα (μ.Χ.), ο οποίος και θεωρείται πατέρας της Φαρμακολογίας. Τα συγγράμματα αυτών αποτέλεσαν μια κληροδοτούμενη γνώση από γενιά σε γενιά η επιλεγόμενη στη λατινική γλώσσα "De Materia Medica" που διατηρήθηκε μέχρι τον 16ο αιώνα,  που δημοσιεύτηκε το 1515 το "Dispensorium" του Κόρντους και του οποίου μισό αιώνα αργότερα το 1564, κυκλοφόρησε στο Άουγκσμπουργκ, ο πρώτος αναγνωρισμένος επίσημα φαρμακευτικός κώδικας, ή όπως λέγεται σήμερα φαρμακοποιία. Στην αρχαιότητα οι βοτανικοί κήποι ήταν κήποι που καλλιεργούνταν φαρμακευτικά φυτά.
Κατά τον 19ο αιώνα η αλματώδης ανάπτυξη της οργανικής χημείας δια της οποίας μελετήθηκε ιδιαίτερα η χημική δομή των φυτών επιτάχυνε και την γνώση των ουσιών εκείνων που φέρουν τα φαρμακευτικά φυτά και άνοιξε το δρόμο για παρασκευή και σύνθεση νέων φαρμάκων. Σήμερα, παρά τα εντυπωσιακά επιτεύγματα της χημειοθεραπείας, η σύγχρονη θεραπευτική δεν παύει ν΄ ανατρέχει και ν΄ αναζητά πολλά φαρμακευτικά φυτά των οποίων οι ιδιότητες θεωρούνται αναντικατάστατες. Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας η πρωτοβάθμια θεραπεία σε παγκόσμια κλίμακα βασίζεται σε φάρμακα φυτικής προέλευσης σε ποσοστό 80%.
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση των φαρμακευτικών φυτών γίνεται με βάση τις χημικές ουσίες που περιέχουν, με την ακόλουθη διάκριση
*
Τετράγωνο Αντίθεσης
Το Τετράγωνο Αντίθεσης είναι ένα διάγραμμα που απεικονίζει τις σχέσεις μεταξύ των τεσσάρων βασικών κατηγορηματικών προτάσεων. Η προέλευση του τετραγώνου μπορεί να αναχθεί στον Αριστοτέλη, ο οποίος κάνει τη διάκριση μεταξύ δύο αντιθέσεων: της αντίφασης και της εναντιότητας. Αλλά ο Αριστοτέλης δεν σχεδίασε κάποιο διάγραμμα. Αυτό έγινε αρκετούς αιώνες αργότερα από τον Apuleius και τον Boethius.
Περίληψη
Στην παραδοσιακή λογική, μια πρόταση (Λατινικά: propositio), είναι ένας λεκτικός ισχυρισμός (oratio enunciativa), όχι το περιεχόμενο του ισχυρισμού, όπως συμβαίνει στη σύγχρονη φιλοσοφία της γλώσσας και της λογικής. Μια κατηγορηματική πρόταση είναι μια απλή πρόταση που περιέχει δύο όρους, υποκείμενο και κατηγόρημα, στην οποία το κατηγόρημα είτε χαρακτηρίζει είτε όχι το υποκείμενο. Κάθε κατηγορηματική πρόταση μπορεί να καταταχθεί σε μια από τις παρακάτω λογικές μορφές:
Υπό μορφή πίνακα:
Παρόλου που η τυποποιημένη μορφή "Κανένα S δεν είναι P" είναι σαφώς καθορισμένη, ο πρόταση της μορφής "Όλα τα S δεν είναι P" είναι ασαφής και συνεπώς δεν είναι μια τυποποιημένη μορφή καθώς μπορεί να είναι μια πρόταση είτε της Ε μορφής είτε της Ο. Απαιτείται δηλαδή συγκεκριμένο πλαίσιο για να καθοριστεί η μορφή της.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει (στα κεφάλαια έξι και επτά του Περὶ Ἑρμηνείας, (Latin De Interpretatione)), ότι υπάρχουν συγκεκριμένες λογικές σχέσεις μεταξύ των τεσσάρων μορφών προτάσεων. Αναφέρει ότι για κάθε κατάφαση αντιστοιχεί μια ακριβώς άρνηση, και ότι κάθε κατάφαση είναι αντίθετη προς την άρνησή της, με τέτοιον τρόπο ώστε μόνο η μια εκ των δύο μπορεί να είναι πάντα αληθής και η άλλη ψευδής. Ο Αριστοτέλης ονομάζει το ζεύγος μιας καταφατικής και μιας αποφατικής πρότασης ως αντίφαση. Παραδείγματα αντιφάσεων είναι η πρόταση 'κάθε άνθρωπος είναι λευκός' και 'κάθε άνθρωπος δεν είναι λευκός' (η οποία μπορεί να διατυπωθεί ως 'μερικοί άνθρωποι δεν είναι λευκοί'), όπως επίσης και η πρόταση 'κανένας άνθρωπος δεν είναι λευκός' με την πρόταση 'μερικοί άνθρωποι είναι λευκοί'.
Ενάντιες προτάσεις είναι αυτές οι οποίες δεν μπορούν είναι ταυτόχρονα αληθείς. Παραδείγματα τέτοιων προτάσεων είναι η καθολική καταφατική 'κάθε άνθρωπος είναι λευκός' και η καθολική αποφατική 'κανένας άνθρωπος δεν είναι λευκός'. Αυτές οι προτάσεις δεν μπορούν αν είναι ταυτόχρονα αληθείς. Παρόλα αυτά, δεν είναι αντιφατικές καθώς μπορούν να είναι ταυτόχρονα ψευδείς. Παραδείγματος χάριν, είναι ψευδές ότι κάθε άνθρωπος είναι λευκός καθώς μερικοί άνθρωποι δεν είναι λευκοί. Εντούτοις είναι επίσης ψευδές πως κανένας άνθρωπος δεν είναι λευκός καθώς μερικοί άνθρωποι είναι λευκοί.
Αφού κάθε πρόταση έχει μια ενάντια και αφού μια ενάντια είναι αληθής όταν η αντίθετή της είναι ψευδής, συνεπάγεται ότι οι αντίθετες των ενάντιων προτάσεων (οι οποίες καλούνται υποενάντιες) μπορούν να είναι και οι δύο αληθείς, αλλά δεν μπορούν να είναι και οι δύο ψευδείς. Αφού οι υποενάντιες είναι αρνήσεις των καθολικών προτάσεων, καλούνταν 'μερικές' κατά τον Μεσαίωνα.
Μια άλλη λογική αντίθεση που προκύπτει από την παραπάνω διαπίστωση, εάν και δεν αναφέρεται ρητά από τον Αριστοτέλη, είναι η μετατροπή (alternatio), η οποία αποτελείται από την υπό-μετατροπή και την υπέρ-μετατροπή. Μετατροπή είναι η σχέση μεταξύ μιας μερικής πρότασης και μιας καθολικής αναφερόμενες στην ίδια ιδιότητα, ούτως ώστε η καθολική να υπαινίσσεται τη μερική. Η μερική είναι υποδεέστερη της καθολικής, η οποία με τη σειρά της είναι υποδεέστερη της μερικής. Παραδείγματος χάριν, εάν η πρόταση 'κάθε άνθρωπος είναι λευκός' είναι αληθής, η ενάντιά της 'κανένας άνθρωπος δεν είναι λευκός' είναι ψευδής. Για αυτό η αντίφαση 'μερικοί άνθρωποι είναι λευκοί' είναι αληθής. Αντίστοιχα, η γενική πρόταση 'κανένας άνθρωπος δεν είναι λευκός' υπονοεί την συγκεκριμένη 'κάθε άνθρωπος δεν είναι λευκός'.
Συνοψίζοντας:
Οι παραπάνω σχέσεις έγιναν η βάση ενός διαγράμματος που αποδίδεται στον Boethius και χρησιμοποιούνταν κατά τον Μεσαίωνα από όσους ασχολούνταν με την λογική για να ταξινομήσουν τις σχέσεις αυτές. Οι προτάσεις τοποθετούνται στις τέσσερις κορυφές ενός τετραγώνου και οι σχέσεις αναπαριστώνται ως οι μεταξύ τους πλευρές, από όπου προκύπτει και το όνομα 'Τετράγωνο Αντίθεσης'.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κριτική σκέψη Κατηγορία:Φιλοσοφική λογική
Πολιορκία της Άρτας
Η Πολιορκία της Άρτας ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821, κατά την οποία οι Έλληνες προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να καταλάβουν την Άρτα (12 Νοεμβρίου - 4 Δεκεμβρίου 1821).
Υπόβαθρο
Στα τέλη του 1821 ο Χουρσίτ Πασάς αδιαφορώντας για τις επιχειρήσεις των Σουλιωτών επικεντρώθηκε στην κατάληψη των Ιωαννίνων. Οι Έλληνες εκμεταλλεύθηκαν την προσήλωση του Χουρσίτ στα Γιάννενα και στράφηκαν εναντίον της Άρτας. Άλλωστε αυτό επιδίωκε και ο Αλή Πασάς που δελέαζε τους επαναστάτες με υψηλές αμοιβές και υποστήριξη της εξέγερσής τους. Ωστόσο, μετά την ανανέωση της ελληνο-αλβανικής συμμαχίας στο Πέτα (1 Σεπτεμβρίου 1821) πολλοί Σουλιώτες και Στερεοελλαδίτες ήταν επιφυλακτικοί ως προς τις προθέσεις του Αλή Πασά, μιας και φοβόντουσαν πως ο τελευταίος θα δεχόταν αμνηστία από τον Σουλτάνο και θα στρεφόταν εναντίον τους. Τελικά αποφασίστηκε οι δυνάμεις να κινηθούν κατά της Άρτας, αφήνοντας εκτός των επιχειρησιακών σχεδίων τους τα Ιωάννινα.
Η πολιορκία
Από τις αρχές του φθινοπώρου οι Ακαρνάνες οπλαρχηγοί Γώγος Μπακόλας, Ιωάννης Ράγκος και Κατσικογιάννης ήταν ήδη έξω από την Άρτα. Στις αρχές Νοεμβρίου οι επαναστάτες είχαν προετοιμαστεί εντελώς και στις 12 του ίδιου μήνα 650 Σουλιώτες υπό τους Νότη και Μάρκο Μπότσαρη και Αλβανοί σύμμαχοι υπό τους Άγο Μουχουρδάρη, Ταχήρ Αμπάζη και Τσεγκόμπεη κατέλαβαν τις Μαράτες κοντά στον Άραχθο. Όμως, τόσο η αξιόλογη οχύρωση της Άρτας όσο και ο μεγάλος αριθμός στρατιωτών που την υπεράσπιζαν (πάνω από 4.000) καθιστούσαν δύσκολη την κατάληψή της. Στις 13 Νοεμβρίου 1821 πραγματοποιήθηκε αποτυχημένη απόπειρα των Οθωμανών να εκτοπίσουν τους επαναστάτες από τις Μαράτες. Τέσσερις μέρες αργότερα, στις 17 Νοεμβρίου κι αφού οι επαναστατικές δυνάμεις είχαν ενισχυθεί από τους Αιτωλοακαρνάνες οπλαρχηγούς Γεώργιο Βαρνακιώτη, Γεώργιο Τσόγκα, Ανδρέα Ίσκο και Δημήτριο Μακρή, επιχειρήθηκε επιτυχημένη έφοδος εναντίον της πόλης και κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της με εξαίρεση το φρούριο.
Εν τω μεταξύ, ανατέθηκε από τον Χουρσίτ στον Αχμέτ Πασά Βρυώνη να ενισχύσει τους πολιορκημένους με 3.000 άνδρες στους οποίους προσχώρησε και ένα σώμα Τσάμηδων. Χίλιοι Έλληνες υπό τον Μάρκο Μπότσαρη προσπάθησαν να αναχαιτίσουν, αποτυχημένα όμως, τον Αχμέτ Πασά στη διάβαση της Ρινιάσσας και ο τελευταίος σε αντίποινα έκαψε το χωριό Λούρος (30 Νοεμβρίου). Επίσης, ένα άλλο εχθρικό σώμα προσέγγισε την Ευρυτανία για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό στους Στερεοελλαδίτες. Παράλληλα, επέστρεψε στην Ήπειρο ο Ομέρ Βρυώνης, ο οποίος προσπάθησε να προσεταιριστεί τις ελληνικές και αλβανικές δυνάμεις. Σε κοινή σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στα Μολιανά αποφασίστηκε τριήμερη ανακωχή. Οι Αλβανοί εν τω μεταξύ, πληροφορήθηκαν από τον Ομέρ Βρυώνη τις καταστροφές που είχαν υποστεί οι Τούρκοι στην υπόλοιπη Ελλάδα μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης και παραπονέθηκαν έντονα στους Σουλιώτες και στους Αιτωλοακαρνάνες οπλαρχηγούς. Παράλληλα, έστειλαν τον Ταχήρ Αμπάζη στην νότια Ελλάδα να επιβεβαιώσει τις φήμες. Πράγματι, αυτό έγινε και όταν ο Αμπάζης επέστρεψε και επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του Ομέρ Βρυώνη, η ελληνο-αλβανική συμμαχία άρχισε να διαλύεται.
Η διάλυση της πολιορκίας
Στο μεταξύ εναντίον των Σουλιωτών στράφηκε και ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς με 3.000 άνδρες, ενώ την ίδια στιγμή στους Στερεοελλαδίτες έφθασαν πληροφορίες ότι έγινε εισβολή στην Ρούμελη γεγονός που τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την πολιορκία της Άρτας. Οι 150 Σουλιώτες που είχαν παραμείνει στην πόλη βρέθηκαν σε δυσμενή θέση, αλλά οι Αλβανοί που θεωρούσαν τους Σουλιώτες ακόμη συμμάχους τους, τους πρότειναν να φύγουν από την Άρτα και να αποσυρθούν σε ορεινή κοντινή περιοχή, πράγμα που έγινε και σήμανε το τέλος της αποτυχημένης πολιορκίας της Άρτας. Στην περιοχή όπου είχαν αποσυρθεί οι Σουλιώτες ενημερώθηκαν για την τελική απόφαση των Αλβανών να διαλύσουν οριστικά την συμμαχία τους, γεγονός που τους οδήγησε στην απόσυρσή τους στο Σούλι ως το τέλος του 1821.
5700 Όμηρος
Ο αστεροιδής 5700 Όμηρος, ο οποίος βρίσκεται στη Ζώνη των αστεροιδών ανακαλύφτηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1977 στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Η ανακάλυψη έγινε από τρείς επιστήμονες, τον Κορνέλλιο Τζοχάνες βαν Χούτεν, τον Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκροένεβελντ και τον Τόμ Γκέχρελς.
Ονομάστηκε προς τιμήν του επικού ποιητή Όμηρου
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
http://ssd.jpl.nasa.gov/sbdb.cgi?sstr=5700%20Homerus;old=0;orb=0;cov=0;log=0;cad=0#discovery
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Παγγερμανισμός
μικρογραφία|500x500εσ| Χάρτης 1908 του ηπειρωτικού δυτικογερμανικού διαλεκτικού συνεχούς Ο παγγερμανισμός (Pangermanismus ή Alldeutsche Bewegung) είναι μια πανεθνικιστική πολιτική ιδέα. Οι πανγερμανιστές αρχικά προσπάθησαν να ενώσουν όλους τους γερμανόφωνους – και πιθανώς και τους γερμανικούς λαούς – σε ένα ενιαίο έθνος-κράτος γνωστό ως Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ (Großgermanisches Reich), με πλήρες όνομα το Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ του Γερμανικού Έθνους (Großgermanisches Reich der Deutschen Nation).
Ο πανγερμανισμός είχε μεγάλη επιρροή στη γερμανική πολιτική τον 19ο αιώνα κατά την ενοποίηση της Γερμανίας όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία ανακηρύχθηκε ως έθνος-κράτος το 1871 αλλά χωρίς την Αυστρία (Kleindeutsche Lösung/Μικρή Γερμανία), και το πρώτο μισό του τον 20ο αιώνα στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, πολλοί Πανγερμανιστές στοχαστές, οργανωμένοι από το 1891 στην Πανγερμανική Ένωση, είχαν υιοθετήσει ανοιχτά εθνοκεντρικές και ρατσιστικές ιδεολογίες και τελικά οδήγησαν στην εξωτερική πολιτική Heim ins Reich που ακολούθησε η Ναζιστική Γερμανία υπό τον αυστριακής καταγωγής Αδόλφο Χίτλερ από το 1938, και ήταν ένας από τους πρωταρχικούς παράγοντες που οδήγησαν στο ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ως αποτέλεσμα της καταστροφής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πανγερμανισμός θεωρήθηκε ως επί το πλείστον ως ιδεολογία ταμπού στη μεταπολεμική περίοδο τόσο στη Δυτική όσο και στην Ανατολική Γερμανία. Σήμερα, ο πανγερμανισμός περιορίζεται κυρίως σε ορισμένες εθνικιστικές ομάδες στη Γερμανία και την Αυστρία.
Προέλευση (πριν από το 1860)
μικρογραφία|360x360εσ| Η [[Γερμανική Συνομοσπονδία το 1820. Τα εδάφη του πρωσικού στέμματος είναι μπλε, τα εδάφη του αυστριακού στέμματος είναι κίτρινα και τα ανεξάρτητα κράτη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας είναι γκρι. Το κόκκινο περίγραμμα δείχνει τα όρια της Συνομοσπονδίας. Τόσο η Πρωσία όσο και η Αυστρία έλεγχαν εδάφη εκτός Συνομοσπονδίας.]] Οι απαρχές του Παγγερμανισμού ξεκίνησαν με τη γέννηση του ρομαντικού εθνικισμού κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, με τους Φρίντριχ Λούντβιχ Γιαν και Ερνστ Μόριτς Αρντ να είναι πρώτοι υποστηρικτές. Οι Γερμανοί, ως επί το πλείστον, ήταν ένας διαιρεμένος λαός μετά τη Μεταρρύθμιση, όταν η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαλύθηκε σε ένα συνονθύλευμα κρατών μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου με την Ειρήνη της Βεστφαλίας.
Οι υποστηρικτές της λύσης Großdeutschland (Μεγάλη Γερμανία) προσπάθησαν να ενώσουν όλους τους γερμανόφωνους στην Ευρώπη, υπό την ηγεσία των Γερμανών Αυστριακών από την Αυστριακή Αυτοκρατορία. Ο πανγερμανισμός ήταν ευρέως διαδεδομένος στους επανασταάτες του 1848, όπως ο Ρίχαρντ Βάγκνερ και οι αδελφοί Γκριμ. Συγγραφείς όπως ο Φρίντριχ Λιστ και ο Πάουλ Άντον Λαγκάρντ υποστήριξαν τη γερμανική ηγεμονία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου η γερμανική κυριαρχία σε ορισμένες περιοχές είχε αρχίσει ήδη από τον 9ο αιώνα μ.Χ. με τη γερμανική επέκταση σε σλαβικά και βαλτικά εδάφη (Ostsiedlung). Για τους Πανγερμανιστές, αυτό το κίνημα θεωρήθηκε ως Ώθηση προς την Ανατολή, στο οποίο οι Γερμανοί θα ήταν φυσικά διατεθειμένοι να αναζητήσουν ζωτικό χώρο κινούμενοι ανατολικά για να επανενωθούν με τις εκεί γερμανικές μειονότητες.
Το Γερμανικό Ζήτημα
Μέχρι τη δεκαετία του 1860 το Βασίλειο της Πρωσίας και η Αυστριακή Αυτοκρατορία είχαν γίνει τα δύο πιο ισχυρά κράτη στα οποία κυριαρχούσαν οι γερμανόφωνες ελίτ. Και οι δύο προσπάθησαν να επεκτείνουν την επιρροή και την επικράτειά τους. Η Αυστριακή Αυτοκρατορία —όπως και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία— ήταν ένα πολυεθνικό κράτος, αλλά οι γερμανόφωνοι εκεί δεν είχαν απόλυτη αριθμητική πλειοψηφία. Η επαναδιαμόρφωσή του στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία ήταν αποτέλεσμα του αυξανόμενου εθνικισμού άλλων εθνοτήτων - ιδιαίτερα των Ούγγρων. Υπό την πρωσική ηγεσία, ο Ότο φον Μπίσμαρκ εκμεταλλεύτηκε τον εθνικισμό για να ενώσει όλα τα βόρεια γερμανικά εδάφη. Αφού ο Μπίσμαρκ απέκλεισε την Αυστρία και τους Γερμανούς Αυστριακούς από τη Γερμανία στον Αυστροπρωσικό πόλεμο του 1866 και (μετά από μερικά άλλα γεγονότα τα επόμενα χρόνια) την ενοποίηση της Γερμανίας, ίδρυσε την κυριαρχούμενη από την Πρωσία Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871 με τη ανακήρυξη του Γουλιέλμου Α' ως επικεφαλής μιας ένωσης γερμανόφωνων κρατών, ενώ αγνοούσε εκατομμύρια μη Γερμανούς υπηκόους της που επιθυμούσαν αυτοδιάθεση. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πανγερμανική φιλοσοφία άλλαξε δραστικά κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Αδόλφου Χίτλερ. Οι πανγερμανιστές αρχικά προσπάθησαν να ενοποιήσουν όλους τους γερμανόφωνους πληθυσμούς της Ευρώπης σε ένα ενιαίο έθνος-κράτος γνωστό ως Großdeutschland (Μεγάλη Γερμανία), όπου το "γερμανόφωνο" μερικές φορές θεωρούνταν συνώνυμο με τους ομιλούντες γερμανικές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των φριζόφωνων και ολλανδόφωνων πληθυσμών των Κάτω Χωρών και της Σκανδιναβίας.
Αν και ο Μπίσμαρκ είχε αποκλείσει την Αυστρία και τους Γερμανούς Αυστριακούς από τη δημιουργία του μικρού γερμανικού κράτους το 1871, η ενσωμάτωση των Γερμανών Αυστριακών παρέμενε ωστόσο μια έντονη επιθυμία για πολλούς ανθρώπους τόσο της Αυστρίας όσο και της Γερμανίας. Ο πιο ριζοσπαστικός Αυστριακός πανγερμανός Γκέοργκ Σχένερερ (1842–1921) και ο Καρλ Χέρμαν Βολφ (1862–1941) διατύπωσαν πανγερμανικά αισθήματα στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Υπήρξε και απόρριψη του Ρωμαιοκαθολικισμού με το Μακριά από τη Ρώμη! κίνημα (περίπου το 1900 και μετά) που καλούσε τους γερμανόφωνους να ταυτιστούν με λουθηρανικές ή παλαιοκαθολικές εκκλησίες. Το Παγγερμανικό Κίνημα απέκτησε θεσμική μορφή το 1891, όταν ο Ερνστ Χάσε, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και μέλος του Ράιχσταγκ, οργάνωσε την Πανγερμανική Ένωση, μια υπερεθνικιστική οργάνωση πολιτικών συμφερόντων που προωθούσε τον ιμπεριαλισμό, τον αντισημιτισμό και την υποστήριξη των εθνικών γερμανικών μειονοτήτων σε άλλες χώρες. Η οργάνωση έτυχε μεγάλης υποστήριξης από τη μορφωμένη μεσαία και ανώτερη τάξη, προώθησε τη γερμανική εθνικιστική συνείδηση, ειδικά στους εθνικά Γερμανούς εκτός Γερμανίας. Στο τρίτομο έργο του, «Deutsche Politik» (1905–07), ο Χάσε ζήτησε τη γερμανική ιμπεριαλιστική επέκταση στην Ευρώπη. Ο καθηγητής του Μονάχου Καρλ Χαουσόφερ, ο Έβαλντ Μπάνσε και ο Χανς Γκριμ (συγγραφέας του μυθιστορήματος Volk ohne Raum) κήρυτταν παρόμοιες επεκτατικές πολιτικές.
Παγγερμανισμός στην Αυστρία
Το 1933, οι Αυστριακοί Ναζί και το εθνικοφιλελεύθερο Μεγαλύτερο Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα σχημάτισαν ομάδα δράσης, πολεμώντας μαζί ενάντια στο αυστροφασιστικό καθεστώς που επέβαλε μια ξεχωριστή αυστριακή εθνική ταυτότητα και σύμφωνα με την άποψη ότι οι Αυστριακοί ήταν «καλύτεροι Γερμανοί», ενώ ο Κουρτ Σούσνιγκ υιοθέτησε πολιτική κατευνασμού έναντι του γεννημένου στην Αυστρία Χίτλερ για την προσάρτηση της Αυστρίας στη Ναζιστική Γερμανία και αποκάλεσε την Αυστρία το «καλύτερο γερμανικό κράτος», αλλά εξακολουθούσε να αγωνίζεται να κρατήσει την Αυστρία ανεξάρτητη. Με το «Άνσλους» της Αυστρίας το 1938, επιτεύχθηκε ο ιστορικός στόχος των Γερμανών εθνικιστών της Αυστρίας.
Μετά το τέλος της ναζιστικής Γερμανίας και τα γεγονότα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, οι ιδέες του πανγερμανισμού και του Anschluss έπεσαν σε δυσμένεια λόγω της συσχέτισής τους με τον ναζισμό και επέτρεψαν στους Αυστριακούς να αναπτύξουν τη δική τους εθνική ταυτότητα. Ωστόσο, τέτοιες αντιλήψεις αναβίωσαν με το γερμανικό εθνικό στρατόπεδο στην Ομοσπονδία των Ανεξάρτητων και το πρώιμο Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας.
Παγγερμανισμός στη Σκανδιναβία
Η ιδέα της συμπερίληψης των Βορειογερμανόφωνων Σκανδιναβών σε ένα πανγερμανικό κράτος προωθήθηκε παράλληλα με τις κυρίαρχες πανγερμανικές ιδέες. Ο Γιάκομπ Γκριμ υιοθέτησε τον αντιδανικό πανγερμανισμό του Μουνχ και υποστήριξε ότι ολόκληρη η χερσόνησος της Γιουτλάνδης είχε κατοικηθεί από Γερμανούς πριν από την άφιξη των Δανών και ότι έτσι θα μπορούσε δικαιολογημένα να διεκδικηθεί από τη Γερμανία, ενώ η υπόλοιπη Δανία έπρεπε να ενσωματωθεί στη Σουηδία. Αυτή η γραμμή σκέψης αντικρούστηκε από τον Γιενς Γιάκομπ Άσμουσεν Βόρσαε, έναν αρχαιολόγο που είχε ανασκάψει μέρη του Ντάνεβιρκε, ο οποίος υποστήριξε ότι δεν υπήρχε τρόπος να γνωρίζουμε τη γλώσσα των πρώτων κατοίκων της δανικής επικράτειας. Τόνισε επίσης ότι η Γερμανία είχε πιο στέρεες ιστορικές αξιώσεις σε μεγάλα τμήματα της Γαλλίας και της Αγγλίας και ότι οι Σλάβοι —με την ίδια συλλογιστική— θα μπορούσαν να προσαρτήσουν τμήματα της Ανατολικής Γερμανίας. Ανεξάρτητα από την ισχύ των επιχειρημάτων του Βόρσαε, ο πανγερμανισμός ενέπνευσε τους Γερμανούς εθνικιστές του Σλέσβιχ και του Χολστάιν και οδήγησε στον Πρώτο Πόλεμο του Σλέσβιχ το 1848. Με τη σειρά του, αυτό πιθανότατα συνέβαλε στο γεγονός ότι ο Πανγερμανισμός δεν επικράτησε ποτέ στη Δανία τόσο όσο στη Νορβηγία. Οι παγγερμανικές τάσεις ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες στο νορβηγικό κίνημα ανεξαρτησίας. Εξέχοντες υποστηρικτές ήταν οι Πέτερ Αντρέας Μουνχ, Κρίστοφερ Μπρουν, Κνουτ Χάμσουν, Χένρικ Ίψεν και Μπιέρνστιερνε Μπιέρνσον.
Τον 20ο αιώνα το Γερμανικό Ναζιστικό Κόμμα προσπάθησε να δημιουργήσει ένα Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ που θα περιλάμβανε τους περισσότερους Γερμανικούς λαούς της Ευρώπης υπό την ηγεσία της Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων λαών όπως οι Δανοί, οι Ολλανδοί, οι Σουηδοί, οι Νορβηγοί και οι Φλαμανδοί μέσα σε αυτό.
Ο αντιγερμανικός σκανδιναβισμός αναπτύχθηκε στη Δανία τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 ως απάντηση στις πανγερμανικές φιλοδοξίες της ναζιστικής Γερμανίας.
1918 έως 1945
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έγινε η πρώτη απόπειρα υλοποίησης της Παγερμανικής ιδεολογίας στην πράξη και το Παγγερμανικό κίνημα υποστήριξε σθεναρά τον επεκτατικό ιμπεριαλισμό.
Μετά την ήττα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η επιρροή των γερμανόφωνων ελίτ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη ήταν πολύ περιορισμένη. Στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Γερμανία μίκρυνε σημαντικά σε μέγεθος. Η Αυστροουγγαρία χωρίστηκε. Η Αυστρία, η οποία σε κάποιο βαθμό αντιστοιχούσε στις γερμανόφωνες περιοχές της Αυστροουγγαρίας (η πλήρης διάσπαση σε γλωσσικές ομάδες ήταν αδύνατη λόγω των πολυγλωσσικών περιοχών και των γλωσσικών εκκλησιών) υιοθέτησε το όνομα «Γερμανική Αυστρία» (Deutschösterreich ) με την ελπίδα να ενωθεί με τη Γερμανία. Η ένωση με τη Γερμανία και το όνομα «Γερμανική Αυστρία» απαγορεύτηκε από τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού και το όνομα έπρεπε να αλλάξει ξανά σε Αυστρία.
Ήταν στην περίοδο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που ο γεννημένος στην Αυστρία Αδόλφος Χίτλερ, υπό την επιρροή του μύθου της πισώπλατης μαχαιριάς, υιοθέτησε για πρώτη φορά τις γερμανικές εθνικιστικές ιδέες στο Ο Αγών μου. Ο Χίτλερ συνάντησε τον Χάινριχ Κλας το 1918 και ο Κλάς παρείχε στον Χίτλερ υποστήριξη για το πραξικόπημα της μπιραρίας του 1923. Ο Χίτλερ και οι υποστηρικτές του μοιράζονταν τα περισσότερα από τα βασικά παν-γερμανικά οράματα με την Πανγερμανική Λέγκα, αλλά οι διαφορές στο πολιτικό στυλ οδήγησαν τις δύο ομάδες σε ανοιχτή αντιπαλότητα. Το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα της Βοημίας διέκοψε τους δεσμούς του με το πανγερμανικό κίνημα, το οποίο θεωρούνταν ότι κυριαρχείται υπερβολικά από τις ανώτερες τάξεις, και ένωσε τις δυνάμεις του με το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα υπό τον Άντον Ντρέξλερ, το οποίο αργότερα έγινε Ναζιστικό Κόμμα (Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, NSDAP) που επρόκειτο να ηγηθεί από τον Αδόλφο Χίτλερ από το 1921.
Η ναζιστική προπαγάνδα χρησιμοποίησε επίσης το πολιτικό σύνθημα Ein Volk, ein Reich, ein Führer («Ένας λαός, ένα Ράιχ, ένας ηγέτης»), για να επιβάλει το πανγερμανικό αίσθημα στην Αυστρία για ένα «Άνσλους».
Το επιλεγμένο όνομα για την προβλεπόμενη αυτοκρατορία ήταν μια σκόπιμη αναφορά στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (του Γερμανικού Έθνους) που υπήρχε στους μεσαιωνικούς χρόνους, γνωστή ως Πρώτο Ράιχ στη ναζιστική ιστοριογραφία. Διαφορετικές πτυχές της κληρονομιάς αυτής της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας στη γερμανική ιστορία, γιορτάστηκαν και χλευάστηκαν από τη ναζιστική κυβέρνηση. Ο Χίτλερ θαύμαζε τον Φράγκο Αυτοκράτορα Καρλομάγνο για την «πολιτιστική του δημιουργικότητα», τις οργανωτικές του δυνάμεις και την αποκύρηξη των δικαιωμάτων του ατόμου. Ωστόσο επέκρινε τους Αγίους Ρωμαίους Αυτοκράτορες ότι δεν επιδίωκαν μια Ostpolitik ( Ανατολική Πολιτική) που έμοιαζε με τη δική του, ενώ ήταν πολιτικά επικεντρωμένοι αποκλειστικά στο νότο. Μετά το Άνσλους, ο Χίτλερ διέταξε τα παλιά αυτοκρατορικά κοσμήματα (το αυτοκρατορικό στέμμα, το αυτοκρατορικό ξίφος, η ιερή λόγχη και άλλα αντικείμενα) που βρίσκονταν στη Βιέννη να μεταφερθούν στη Νυρεμβέργη, όπου φυλάσσονταν μεταξύ 1424 και 1796. Η Νυρεμβέργη, εκτός από την πρώην ανεπίσημη πρωτεύουσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήταν και ο τόπος των συγκεντρώσεων της Νυρεμβέργης. Η μεταφορά των βασιλικών κοσμημάτων έγινε έτσι για να νομιμοποιηθεί τόσο η Γερμανία του Χίτλερ ως διάδοχος του «Παλιού Ράιχ», αλλά και να αποδυναμωθεί η Βιέννη, η πρώην αυτοκρατορική κατοικία.
Μετά τη γερμανική κατοχή της Βοημίας το 1939, ο Χίτλερ δήλωσε ότι η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε «αναστηθεί», αν και θεωρούσε κρυφά τη δική του αυτοκρατορία καλύτερη από την παλιά «ρωμαϊκή». Σε αντίθεση με την «άβολα διεθνιστική καθολική αυτοκρατορία του Μπαρμπαρόσα», το Γερμανικό Ράιχ του Γερμανικού Έθνους θα ήταν ρατσιστικό και εθνικιστικό. Αντί για επιστροφή στις αξίες του Μεσαίωνα, η ίδρυσή του επρόκειτο να είναι « μια ώθηση προς μια νέα χρυσή εποχή, στην οποία οι καλύτερες πτυχές του παρελθόντος θα συνδυάζονταν με τη σύγχρονη ρατσιστική και εθνικιστική σκέψη».
Τα ιστορικά σύνορα της Ιεράς Αυτοκρατορίας χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως έδαφος για εδαφικό ρεβιζιονισμό από το NSDAP, διεκδικώντας σύγχρονα εδάφη και κράτη που κάποτε ήταν μέρος του. Ακόμη και πριν από τον πόλεμο, ο Χίτλερ είχε ονειρευτεί να ανατρέψει την Ειρήνη της Βεστφαλίας, η οποία είχε δώσει στα εδάφη της αυτοκρατορίας σχεδόν πλήρη κυριαρχία. Στις 17 Νοεμβρίου 1939, ο υπουργός Προπαγάνδας του Ράιχ Τζόζεφ Γκέμπελς έγραψε στο ημερολόγιό του ότι η «ολική εκκαθάριση» αυτής της ιστορικής συνθήκης ήταν ο «μεγάλος στόχος» του ναζιστικού καθεστώτος και ότι αφού είχε υπογραφεί στο Μύνστερ θα καταργούνταν και επίσημα στην ίδια πόλη.
Η πρωτοβουλία Heim ins Reich («Επιστροφή στο Ράιχ») ήταν μια πολιτική που ακολούθησαν οι Ναζί, η οποία προσπάθησε να πείσει τους Γερμανούς που ζούσαν εκτός της Ναζιστικής Γερμανίας (όπως στην Αυστρία και τη Σουδητία) ότι έπρεπε να αγωνιστούν για να φέρουν αυτές τις περιοχές «σπίτι», σε μια Μεγάλη Γερμανία. Αυτή η ιδέα οδήγησε επίσης στον οραματισμό ενός ακόμη πιο επεκτατικού κράτους, του Μεγάλου Γερμανικού Ράιχ, το οποίο προσπάθησε να ιδρύσει η ναζιστική Γερμανία. Αυτή η πανγερμανική αυτοκρατορία αναμενόταν να αφομοιώσει σχεδόν όλη τη γερμανική Ευρώπη σε ένα εξαιρετικά διευρυμένο Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ. Εδαφικά, αυτό περιλάμβανε το ίδιο το ήδη διευρυμένο Ράιχ (αποτελούμενο από τη Γερμανία πριν από το 1938 συν τις περιοχές που προσαρτήθηκαν στο Großdeutsche Reich), την Ολλανδία, το Βέλγιο, περιοχές στη βορειοανατολική Γαλλία που θεωρούνται ιστορικά και εθνοτικά γερμανικές, τις Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Ισλανδία, τουλάχιστον τα γερμανόφωνα μέρη της Ελβετίας και το Λιχτενστάιν. Η πιο αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν το κατά κύριο λόγο αγγλοσαξονικό Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο δεν προβλεπόταν ότι έπρεπε να περιοριστεί σε γερμανική επαρχία, αλλά αντίθετα να γίνει συμμαχικός ναυτικός εταίρος των Γερμανών.
Μετά το 1945
Η ήττα της Γερμανίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επέφερε την παρακμή του Παγγερμανισμού, όπως ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε οδηγήσει στην κατάρρευση του Πανσλαβισμού. Τμήματα της ίδιας της Γερμανίας καταστράφηκαν, και η χώρα χωρίστηκε, πρώτα σε σοβιετικές, γαλλικές, αμερικανικές και βρετανικές ζώνες και στη συνέχεια στη Δυτική Γερμανία και την Ανατολική Γερμανία. Επιπροσθέτως, η Γερμανία υπέστη ακόμη μεγαλύτερες εδαφικές απώλειες από ό,τι στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τεράστια τμήματα της ανατολικής Γερμανίας να προσαρτώνται απευθείας από τη Σοβιετική Ένωση και την Πολωνία. Το μέγεθος της ήττας των Γερμανών ήταν άνευ προηγουμένου. Ο πανγερμανισμός έγινε ταμπού επειδή είχε συνδεθεί με ρατσιστικές έννοιες της «ανώτερης φυλής» από το ναζιστικό κόμμα. Ωστόσο, η επανένωση της Γερμανίας το 1990 αναβίωσε τις παλιές συζητήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεθνικισμός Κατηγορία:Πολιτική της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανικός εθνικισμός
Πλατεία του Βάτσλαβ
thumb|Άποψη της πλατείας το 2022, κοιτώντας προς το εθνικό μουσείο Η Πλατεία Βέντσεσλας ή Βάτσλαβ (τσεχικά:, στην καθομιλουμένη Václavák [ˈvaːtslavaːk]) είναι μια από τις κύριες πλατείες στη Νέα Πόλη της Πράγας, στην Τσεχία. Πολλά ιστορικά γεγονότα συνέβησαν εκεί και είναι παραδοσιακό σημείο για διαδηλώσεις, εορτασμούς και άλλες δημόσιες συγκεντρώσεις. Είναι επίσης το μέρος με τη μεγαλύτερη κίνηση πεζών σε ολόκληρη τη χώρα. Η πλατεία πήρε το όνομά της από τον Άγιο Βεντσέσλαο, τον πολιούχο της Βοημίας. Αποτελεί μέρος του ιστορικού κέντρου της Πράγας, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Παλαιότερα γνωστό ως Koňský trh (Αγορά αλόγων), καθώς υπήρξε περιοδικά τόπος αγορών αλόγων κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μετονομάστηκε σε Svatováclavské náměstí (πλατεία Αγίου Βεντσέσλαου) το 1848 ύστερα από πρόταση του Κάρελ Χάβλιτσεκ Μπόροβσκι.
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της πλατείας Βέντσεσλας από την κορυφή του Εθνικού Μουσείου μικρογραφία| Η Πλατεία Βέντσεσλας κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων δεξιά|μικρογραφία| Γραμμή τραμ στην πλατεία Βέντσεσλας τον 19ο αιώνα Μοιάζοντας περισσότερο με λεωφόρο και λιγότερο με πλατεία, η πλατεία Βέντσεσλας έχει το σχήμα ενός πολύ επιμήκους (750 μ. συνολική επιφάνεια 45.000 m2) ορθογωνίου, με κατεύθυνση βορειοδυτικά – νοτιοανατολικά. Ο δρόμος έχει ανοδική κλίση προς τη νοτιοανατολική πλευρά. Σε αυτό το άκρο δεσπόζει από το μεγαλειώδες νεοκλασικό Εθνικό Μουσείο της Τσεχίας. Το βορειοδυτικό άκρο βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της Νέας Πόλης και της Παλιάς Πόλης.
Ιστορία
Το 1348, ο βασιλιάς της Βοημίας Κάρολος Δ΄ ίδρυσε τη Νέα Πόλη της Πράγας. Το σχέδιο περιελάμβανε αρκετές ανοιχτές περιοχές για αγορές, εκ των οποίων η δεύτερη μεγαλύτερη ήταν η Koňský trh ή Αγορά αλόγων (η μεγαλύτερη ήταν η Πλατεία Καρόλου). Στο νοτιοανατολικό άκρο της αγοράς βρισκόταν η Πύλη των αλόγων, μια από τις πύλες στα τείχη της Νέας Πόλης.
Το άγαλμα του Αγίου Βεντσέσλαου παλαιότερα βρισκόταν στη μέση της πλατείας Βέντσεσλας, κοντά στο Ξενοδοχείο Εβρόπα, και μεταφέρθηκε στο κάστρο Βίσεχραντ το 1879. Κατά τη διάρκεια του κινήματος της Τσεχικής Εθνικής Αναγέννησης στα τσεχικά εδάφη της Αυστροουγγαρίας τον 19ο αιώνα, ζητήθηκε ένα πιο ευγενές όνομα για τον δρόμο. Την εποχή αυτή η πλατεία μετονομάστηκε και το νέο άγαλμα του Αγίου Βεντσέσλαου χτίστηκε το 1912.
Στις 28 Οκτωβρίου 1918, ο Άλοϊς Γίρασεκ διάβασε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας μπροστά από το άγαλμα του Αγίου Βετσέσλαου.
Στις 16 Ιανουαρίου 1969, ο φοιτητής Γιαν Πάλαχ αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Βέντσεσλας για να διαμαρτυρηθεί για την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968.
Στις 28 Μαρτίου 1969, η εθνική ομάδα χόκεϊ της Τσεχοσλοβακίας κέρδισε την ομάδα της ΕΣΣΔ για δεύτερη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί Πάγου εκείνης της χρονιάς. Καθώς η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας βρισκόταν ακόμη υπό σοβιετική κατοχή, η νίκη προκάλεσε μεγάλους εορτασμούς. Υπολογίζεται ότι 150.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Βέντσεσλας και σημειώθηκαν αψιμαχίες με την αστυνομία. Στη συνέχεια, μια ομάδα προβοκάτορων επιτέθηκε στο γραφείο της σοβιετικής αεροπορικής εταιρείας Aeroflot στην Πράγα, που βρίσκεται στον δρόμο. Οι βανδαλισμοί λειτούργησαν ως πρόσχημα για αντίποινα και την περίοδο της λεγόμενης εξομάλυνσης.
Το 1989, κατά τη διάρκεια της Βελούδινης Επανάστασης, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις (με εκατοντάδες χιλιάδες άτομα ή περισσότερους) στην πλατεία.
Η πλατεία Βέντσεσλας πλαισιώνεται από ξενοδοχεία, γραφεία, καταστήματα λιανικής, ανταλλακτήρια συναλλάγματος και καταστήματα φαστ φουντ. Πολλά στριπτιτζάδικα λειτουργούν επίσης γύρω από την πλατεία Βέντσεσλας. Η πλατεία Βέντσεσλας είναι επίσης ένα δημοφιλές μέρος για τους εορτασμούς της Πρωτοχρονιάς. Χριστουγεννιάτικες αγορές (Vánoční trhy) πραγματοποιούνται εδώ κάθε χρόνο από τις αρχές Δεκεμβρίου έως την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου.
Το 2020 ξεκίνησε ανακατασκευή της πλατείας, με στόχο ενιαία πλακόστρωση, φαρδύτερα πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομους και νέα σοκάκια. Επίσης, η κυκλοφορία του τραμ θα επανέλθει στο πάνω μέρος της πλατείας.
Τέχνη και αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Μνημείο Βεντσέσλαου και Εθνικό Μουσείο, τη νύχτα εναλλ.=|μικρογραφία| [[Ξενοδοχείο Εβρόπα (1872)]] εναλλ.=|μικρογραφία| [[Μέγαρο Κορούνα (1912)]] Τα δύο κυριότερα σημεία αναφοράς της πλατείας Βέντσεσλας βρίσκονται στο νοτιοανατολικό, ανηφορικό άκρο: το Κτήριο του Εθνικού Μουσείου 1885–1891, σχεδιασμένο από τον Τσέχο αρχιτέκτονα Γιόσεφ Σουλτς, και το άγαλμα του Βεντσέσλαου.
Μεταφορές
Η γραμμή Α του μετρό της Πράγας περνά κάτω από την πλατεία Βέντσεσλας και οι δύο πιο πολυσύχναστοι σταθμοί του μετρό, Muzeum (γραμμές Α και Γ) και Můstek (γραμμές Α και Β), έχουν εισόδους στην πλατεία. Επί του παρόντος, τα τραμ διασχίζουν μόνο κάθετα την πλατεία. Οι γραμμές του τραμ που διέτρεχαν την πλατεία κατά μήκος αφαιρέθηκαν το 1980. Εγκρίθηκε μια πρόταση για την επαναφορά της γραμμής του τραμ, με την κατασκευή να έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει το 2023. Το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου είναι ανοιχτό στην κυκλοφορία αυτοκινήτων, αλλά το βορειοδυτικό άκρο έχει πεζοδρομηθεί από το 2012.
Πηγές
Κατηγορία:Πλατείες στην Τσεχία Κατηγορία:Πράγα
Πέος κυνοειδούς
Τα αρσενικά κυνοειδή έχουν τον bulbus glandis στη βάση των πέων τους. Το πέος αναδύεται μερικές φορές από την πόσθη κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής διέγερσης. Κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος ο bulbus glandis διογκώνεται και καταλήγει σε 'κόλλημα' (το αρσενικό και το θηλυκό σκυλί είναι κολλημένα μεταξύ τους). Οι μύες στον κόλπο του θηλυκού βοηθούν την κατακράτηση συστέλλοντας.
Κατά τη στιγμή της διείσδυσης, το πέος του σκύλου δεν είναι σε στύση και μπορεί να διεισδύσει στο θηλυκό μόνο επειδή περιλαμβάνει ένα στενό οστό που ονομάζεται "βάκλον", χαρακτηριστικό των περισσότερων πλακουντοφόρων θηλαστικών. Όταν το αρσενικό επιτυγχάνει διείσδυση, συνήθως κρατάει το θηλυκό πιο σφιχτά και χώνει βαθιά. Είναι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που το πέος του αρσενικού επεκτείνεται και είναι σημαντικό ότι ο bulbus gland είναι αρκετά μέσα για να μπορέσει να παγιδεύσει το θηλυκό. Σε αντίθεση με την ανθρώπινη σεξουαλική επαφή, όπου το πέος του άνδρα συνήθως έρχεται σε στύση πριν εισέλθει στη γυναίκα, το ζευγάρωμα των κυνοειδών περιλαμβάνει το αρσενικό να διεισδύει πρώτα στο θηλυκό, και μετά συμβαίνει η διόγκωση του πέους σε στύση, η οποία συνήθως συμβαίνει ταχέως.
Τα αρσενικά κυνοειδή είναι από τα λίγα ζώα που έχουν τον bulbus glandis ή επίσης γνωστός από τα αγγλικά ως "κόμπος", μια σφαιρική περιοχή στυτικού ιστού στη βάση του πέους. Κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος, και μόνο αφότου το πέος του αρσενικού είναι πλήρως μέσα στον κόλπο του θηλυκού, ο bulbus gladis γεμίζει μέσα του με αίμα. Όταν ο κόλπος του θηλυκού συστέλλεται στη συνέχεια, το πέος κλειδώνεται μέσα στο θηλυκό. Αυτό είναι γνωστό ως "κόλλημα". Ενώ είναι χαρακτηριστικό του ζευγαρώματος στα περισσότερα κυνοειδή, το κόλλημα στο ζευγάρωμα έχει αναφερθεί ότι απουσιάζει ή είναι πολύ σύντομο (λιγότερο από ένα λεπτό) στα αφρικανικά αγριόσκυλα, πιθανώς λόγω της αφθονίας μεγάλων αρπακτικών στο περιβάλλον τους.
Εκσπερμάτιση
Η εκσπερμάτιση εμφανίζεται στους σκύλους - σε αντίθεση με τους ανθρώπους - σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη, κλάσμα χαμηλού σπέρματος απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια της διείσδυσης μέχρι να επιτευχθεί η πλήρης ανέγερση του πέους. Στη δεύτερη, πλούσιο σε σπερματοζωάρια κλάσμα απελευθερώνεται λίγο μετά την πλήρη ανέγερση. Στην τρίτη, και πάλι χαμηλής περιεκτικότητας σε σπέρμα κλάσμα απελευθερώνεται καθ 'όλη την εναπομένουσα φάση που ο σκύλος είναι κολλημένος, και έχει μακράν τον μεγαλύτερο όγκο των τριών κλασμάτων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πέος Κατηγορία:Κυνίδες
Τατιάνα Μάτιτς
Η Τατιάνα Μάτιτς (Татјана Матић ; Tatjana Matić, γεννημένη στις 2 Ιουλίου 1972) είναι Σέρβα πολιτικός, που διετέλεσε υπουργός Εμπορίου, Τουρισμού και Τηλεπικοινωνιών από το 2020 έως το 2022. Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Σερβίας (SDPS), υπηρέτησε ως υφυπουργός στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της Άνα Μπρνάμπιτς.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Γεννήθηκε το 1972 στο Βελιγράδι, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Αποφοίτησε από τη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου και έγινε καθηγήτρια σερβικής γλώσσας και λογοτεχνίας.
Από τον Φεβρουάριο έως τον Νοέμβριο του 2001, ήταν Βοηθός Διευθύντρια για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας της εταιρείας "Panasonic". Από το 2001 έως το 2002 εργάστηκε ως υπεύθυνη μάρκετινγκ στην εταιρεία του Βελιγραδίου "William Grants - MPS Group".
Πολιτική
Το 2002, εντάχθηκε στην κυβέρνηση της τότε Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και μέχρι το 2004 ήταν Βοηθός Αρχηγός του Υπουργικού Συμβουλίου του Διευθυντή του Κέντρου Συντονισμού για το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, αργότερα Σερβίας και Μαυροβουνίου και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στη Δημοκρατία της Σερβίας. Από το 2004 έως το 2005 ήταν επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου. Από το 2005 έως το 2006, ήταν διευθύντρια του Συντονιστικού Οργάνου για τις πόλεις Πρέσεβο, Μπουγιάνοβατς και Μεντβέτζα στη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Είχε τα ίδια καθήκοντα και στην ανεξάρτητη Δημοκρατία της Σερβίας μέχρι το 2007.
Το 2005 υιοθέτησε το πρόγραμμα "Γυναίκες Ηγέτες" που διοργανώθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Τα επόμενα χρόνια πέρασε επίσης από εκπαιδεύσεις για την καταπολέμηση των διακρίσεων και την εκτίμηση κινδύνου. Το 2010 εκπαιδεύτηκε ως εκπαιδευτής για τα προγράμματα IPA 3 και 4 (η εκπαίδευση χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ).
Από το 2007 έως το 2012 διετέλεσε Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συμμετείχε και διαχειρίστηκε πολλά έργα σχετικά με τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, η οποία εφαρμόστηκε από το 2009 έως το 2012, και τη διανομή βοήθειας από τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τον Ιούλιο του 2012 διορίστηκε Υφυπουργός του Υπουργείου Εξωτερικών και Εσωτερικού Εμπορίου και Τηλεπικοινωνιών. Την περίοδο εκείνη βρισκόταν στην υψηλότερη θέση στην υλοποίηση του προγράμματος μετάβασης από την αναλογική στην ψηφιακή τηλεόραση στη Σερβία, ήταν επίσης πρόεδρος πολλών διαπραγματευτικών ομάδων με την Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο του Συντονιστικού Οργάνου για την ενταξιακή διαδικασία στην ΕΕ, τον ανταγωνισμό και την προστασία των καταναλωτών και την προστασία της υγείας. Την ίδια περίοδο ήταν επίσης πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφάλειας Προϊόντων και μέλος του ΔΣ του Ταμείου Ανάπτυξης. Κατείχε όλες αυτές τις θέσεις μέχρι τον Απρίλιο του 2014.
Τον Μάιο του 2014 διορίστηκε Υφυπουργός του Υπουργείου Εμπορίου, Τουρισμού και Τηλεπικοινωνιών. Συνέχισε να αλλάζει τη μορφή του τηλεοπτικού σήματος από αναλογικό σε ψηφιακό σήμα. Υπήρξε επίσης μέλος της Επιτροπής Συνεργασίας με την UNESCO στον τομέα της πληροφορικής και της κοινωνίας της πληροφορίας. Ήταν επίσης επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας για τον Καθορισμό του Εθνικού Ευρυζωνικού Δικτύου. Από το 2015, είναι επίσης επικεφαλής των διαπραγματευτικών ομάδων για τα Κεφάλαια 3 και 10. Αυτά τα κεφάλαια δεν είναι ακόμη ανοιχτά. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Ομάδας για την Ψηφιακή Ανάπτυξη. Από το 2016 έως το 2018 ήταν συντονίστρια του τρέχοντος προγράμματος οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Παρέμεινε στη θέση της υφυπουργού μέχρι το 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι υπουργοί Κατηγορία:Σέρβες πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πάβλιος Κορνέλιος Ανουλίνος
Ο Πάβλιος Κορνέλιος Ανουλίνος (Publius Cornelius Anullinus), ή, περιστασιακά, Ανουλίνος (Anulinus), ήταν ένας από τους στρατηγούς του Ρωμαίου αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Ήταν από την πόλη Ιλιβερία (Γρανάδα, ή όπως έχει αναγνωριστεί από τους σύγχρονους μελετητές, πιθανόν να βρίσκεται μέσα ή κοντά στο Αλμπαϊσίν) και, ενώ δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες γύρω από αυτό, πιστεύεται ότι δεν ήταν από πατρίκια οικογένεια, αλλά ήταν ένα από τους ιππείς.
Ο Ανουλίνος υπηρέτησε ως κυβερνήτης της ρωμαϊκής επαρχίας Βαιτικής το 170 και ο μετέπειτα αυτοκράτορας Σεβήρος θα υπηρετούσε κάτω από αυτόν ως κυαίστωρας. Πιστεύεται (αν και δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για αυτό) ότι οι δύο τους είχαν συναντηθεί νωρίτερα στη Ρώμη, και ο Σεβήρος υπηρέτησε ύστερα από αίτημα του Ανουλίνου. Μπορεί (ή μπορεί και όχι) να ήταν λεγάτος της ρωμαϊκής επαρχίας της Αφρικής το 193.
Ο Ανουλίνος ανέλαβε τη διοίκηση από τον Τιβέριο Κλαύδιο του στρατού του Σεβήρου στον πόλεμο κατά του Pescennius Niger το 193. Την επόμενη χρονιά, έδωσε μία συντριπτική ήττα στον Νίγηρα στη μάχη της Ισσού, κατά τη διάρκεια του Έτους των Πέντε Αυτοκρατόρων. Ο Ανουλίνος πρέπει να έχει φτάσει στον προξενικό βαθμό πριν από το έτος 196, αφού εκείνη τη χρονιά ήταν πολίαρχος. Στη συνέχεια, διέταξε ένα από τα τμήματα του στρατού που έστειλε ο Σεβήρος ενάντια στην πόλη Αδιαβηνή, το 1978. Έγινε ύπατος για δεύτερη φορά το 199.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι κυβερνήτες της Βαιτικής Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατηγοί
Ασκομαντούρα
μικρογραφία|Μαντούρες Η ασκομαντούρα είναι πνευστό μουσικό όργανο, τύπος γκάιντας, η οποία παίζεται ως παραδοσιακό όργανο στο ελληνικό νησί της Κρήτης, ενώ σχηματικά ομοιάζει με την τσαμπούνα.
Κατασκευή
Η κρητική ασκομαντούρα αποτελείται από μια μαντούρα (το ξύλινο μέρος) η οποία έχει 5 τρύπες στην μια μεριά και άλλες πέντε στην άλλη. Είναι όμως σύνηθες να κατασκευάζονται μαντούρες όπου η μια μεριά έχει 5 τρύπες, ενώ η άλλη έχει μόνο μία, τρείς ή και καμία τρύπα. μικρογραφία|Ασκομαντούρα σε κρητικό γλέντι Την μαντούρα ακολουθεί από πίσω ένας ασκός (εξού και ασκομαντούρα) ο οποίος είναι από δέρμα μικρής κατσίκας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Αερόφωνα
Σκαριώτης Χίου
Ο Σκαριώτης είναι μικρός οικισμός-τοποθεσία της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, κοντά στη βορειοδυτική ακτή της, με πληθυσμό 5 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 40 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.
Γεωγραφία-δημογραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Σκαριώτη είναι πλάτος 38°29΄ Βόρειο και μήκος 25°56΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι τα Λιμιά ή Λημνιά στα νοτιοδυτικά (1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή), η Χωρή και ο Κοσκινάς στα νοτιοανατολικά, πρωτίστως όμως το κύριο κεφαλοχώρι της βορειοδυτικής Χίου, η Βολισσός, λίγο περισσότερο από 1 χιλιόμετρο οδικώς στα βόρεια. Η θάλασσα απέχει 900 μέτρα σε ευθεία γραμμή προς τα νότια-νοτιοδυτικά.
Διοικητικά ο Σκαριώτης υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Βολισσού της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Βολισσού, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82103.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Σκαριώτη στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Πηγές
Σκαριωτη Κατηγορία:Δήμος Χίου
Βάτος Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βάτος (αποσαφήνιση)
Ο Βάτος είναι ορεινό χωριό στην Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 880 μέτρα.