cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλτική Οδός
Βαλτική στάση
Στις 18 Αυγούστου, δημοσιεύτηκε μια εκτενή συνέντευξη με τον Αλεξάντερ Νικολάγιεβιτς Γιακόβλεφ. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Γιακόβλεφ αναγνώρισε ότι τα μυστικά πρωτόκολλα ήταν γνήσια. Καταδίκασε τα πρωτόκολλα, αλλά υποστήριξε ότι δεν είχαν αντίκτυπο στην ενσωμάτωση των χωρών της Βαλτικής. Έτσι, η Μόσχα ανέτρεψε τη μακρόχρονη θέση της ότι τα μυστικά πρωτόκολλα δεν υπήρχαν ή ήταν πλαστά, αλλά δεν παραδέχτηκαν ότι τα γεγονότα του 1940 αποτελούσαν κατοχή. Σίγουρα δεν ήταν αρκετό να ικανοποιήσει τις Βαλτικές και στις 22 Αυγούστου μια επιτροπή του Ανώτατου Σοβιέτ της Λιθουανικής SSR ανακοίνωσε ότι η κατοχή το 1940 ήταν άμεσο αποτέλεσμα του συμφώνου Molotov-Ribbentrop και ως εκ τούτου παράνομης. Ήταν η πρώτη φορά που ένα επίσημο σοβιετικό σώμα αμφισβήτησε τη νομιμότητα της σοβιετικής κυριαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ιστορία των Κρατών της Βαλτικής Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Λιθουανικά (lt) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λαουριάνο
Το Λαουριάνο (ιταλικά: Lauriano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Bayer AG
Η Bayer AG είναι χημική και φαρμακευτική εταιρία που ιδρύθηκε στο Μπάρμεν της Γερμανίας το 1863. Σήμερα έχει την έδρα της στο Λεβερκούζεν, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία. Είναι γνωστή για το σήμα κατατεθέν της ασπιρίνης.
Μικρός Πρίνος Θάσου
Ο Μικρός Πρίνος ή Μικρό Καζαβίτι ή Παραχώρα είναι οικισμός στη Θάσο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θάσου της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 31 κατοίκους.
Bayer AG
Το σημαντικότερο προϊόν της Bayer αρχικά ήταν το ακετυλοσαλικυλικό οξύ (που εφευρίσκεται αρχικά από Γάλλο χημικό Charles Frederic Gerhardt στο 1853), η τροποποίηση του σαλικυλικού οξέος ή σαλικίνης. Μέχρι το 1899 η ασπιρίνη έγινε το διεθνώς γνωστότερο προϊόν από ακετυλοσαλικυλικό οξύ. Σήμερα η «ασπιρίνη» έχασε την ιδιότητα της ως σήμα κατατεθέν (trade mark) στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, σε περισσότερες από 80 άλλες χώρες, όπως ο Καναδάς, το Μεξικό, η Γερμανία και η Ελβετία, εξακολουθεί να αποτελεί σήμα κατατεθέν της Bayer. Το 1904, η εταιρεία Bayer παρουσιάζει το σταυρό της Bayer ως εταιρικό λογότυπο της.
Μικρός Πρίνος Θάσου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Bayer AG
Στο πλαίσιο της επανόρθωσης μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Bayer αντιμετώπισε την κατάσχεση σε πολλά περιουσιακά της στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων στο όνομά της και τα εμπορικά σήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και πολλές άλλες χώρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, περιουσιακά στοιχεία και τα εμπορικά σήματα της Bayer αποκτήθηκαν από την Sterling Drug, προκατόχου της Sterling Winthrop. Η εταιρεία Bayer στη συνέχεια αποτέλεσε μέλος της κοινοπραξίας IG Farben, μιας συσπείρωσης της γερμανικής βιομηχανίας χημικών, που αποτελούσε μέρος τους οικονομικού πυρήνα του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος. Όταν οι Σύμμαχοι διέσπασαν την IG Farben σε επιμέρους εταιρείες μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω συμμετοχής της στα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου, (κατασκευάστρια του Κυκλώνα Β και εκμετάλλευση της καταναγκαστικής εργασίας των κρατουμένων), η Bayer εμφανίζεται εκ νέου ως μεμονωμένη επιχείρηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημική βιομηχανία Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Κατηγορία:Φαρμακευτικές εταιρίες
Λέινι
Το Λέινι (ιταλικά: Leini) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Λιθουανίας Μαρτίνας Μάζβιντας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λιθουανίας Μαρτίνας Μάζβιντας  (λιθουανικά: Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) είναι εθνικό πολιτιστικό ίδρυμα που φροντίζει το περιεχόμενο της γραπτής πολιτιστικής κληρονομιάς της Λιθουανίας και ασχολείται με την ανάπτυξη της συλλογής λιθουανικών και ξένων αρχείων που σχετίζονται με τις ερευνητικές, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές ανάγκες της Λιθουανίας.
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στο Κάουνας το 1919. Το 1963 η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στην πρωτεύουσα της Λιθουανίας Βίλνιους. Το 1988, μετονομάστηκε προς τιμήν του Μαρτίνας Μάζβιντας, του συγγραφέα του πρώτου έντυπου λιθουανικού βιβλίου (που δημοσιεύτηκε το 1547), και το 1989, ονομάστηκε επίσημα «Εθνική Βιβλιοθήκη Μαρτίνας Μάζβιντας» της Λιθουανίας. Είναι η σημαντικότερη λιθουανική ερευνητική βιβλιοθήκη ανοιχτή στο κοινό και εκτελεί επίσης τις λειτουργίες μιας κοινοβουλευτικής βιβλιοθήκης.
Λειτουργίες και ευθύνες
Συγκέντρωση και διατήρηση λιθουανικών εκδόσεων που δημοσιεύονται στη Λιθουανία και στο εξωτερικό, βιβλιογραφικός έλεγχος εγγράφων, ανάπτυξη του Εθνικού Αρχείου δημοσιευμένων εντύπων.
Συνεργασία
Ως εθνική βιβλιοθήκη, η Εθνική Βιβλιοθήκη Martynas Mažvydas της Λιθουανίας συνεργάζεται στενά με εθνικά και διεθνή ιδρύματα και βιβλιοθήκες. Από το 1992 η Βιβλιοθήκη συμμετέχει στις δραστηριότητες της Διεθνούς Ομοσπονδίας Βιβλιοθηκονόμων και Ιδρυμάτων (IFLA), του Συνέδριο Ευρωπαίων Εθνικών Βιβλιοθηκονόμων (CENL), της Διάσκεψης των Διευθυντών των Εθνικών Βιβλιοθηκών. (CDNL), της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Βιβλιοθηκών (LIBER), της Ομάδας Εργασίας Βιβλιοθήκης Περιοχής της Βαλτικής Θάλασσας Bibliotheca Baltica, του Διεθνούς Συμβούλιου Βιβλίων για την Νεότητα (IBBY), της Διεθνούς Ένωσης Μουσικών Βιβλιοθηκών (IAML), της Διεθνούς Ένωσης Νομικών Βιβλιοθηκών (IALL), κ.λπ. Στο πλαίσιο αυτό, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λιθουανίας είναι ενεργός συνεργάτης σε διάφορα σχέδια. Το 2007 η Βιβλιοθήκη εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη (TEL) και συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής ψηφιακής βιβλιοθήκης Europeana.
Σχέδια
μικρογραφία|280x280εσ|Εθνική Βιβλιοθήκη Martynas Mažvydas της Λιθουανίας Η συμμετοχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης σε εθνικά και διεθνή δίκτυα επιτρέπει την υλοποίηση σημαντικών έργων που καθορίζουν θετικές αλλαγές στις βιβλιοθήκες της Λιθουανίας.
Παραπομπές
Λι Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Λιθουανία
Αλεκσάντρουφ Γούτσκι
Το Αλεκσάντρουφ Γούτσκι (πολωνικά: Aleksandrów Łódzki,, γερμανικά: 1943-45 Wirkheim) είναι πόλη του Βοεβοδάτου Λοτζ, η οποία αποτελεί μέρος του μητροπολιτικού Λοτζ. Σύμφωνα με στοιχεία του 2016, η πόλη έχει πληθυσμό 21.380 κατοίκων.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Εκκλησία των Αρχαγγέλων Αγίων Ραφαήλ και Μιχαήλ στο Αλεκσάντρουφ Γούτσκι - η παλαιότερη εκκλησία της πόλης. Το χωριό ιδρύθηκε το 1816 από τον Ράφαου Μπρατοσέφσκι. Το 1820, ο Ράιμουντ Ρεμπιελίνσκι ονόμασε το Αλεκσάντρουφ «μία από τις καλύτερες πόλεις στην Πολωνία». Ο Μπέρναρντ φον Σούτενμπαχ ήταν ο δημιουργός του πολεοδομικού σχεδίου. Προκειμένου να κερδίσει τη συμπάθεια της κυβέρνησης, ο Μπρατοσέφσκι ονόμασε την πόλη από τον τότε κυβερνώντα Ρώσο Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α΄ Ρομανόφ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το Αλεκσάντρουφ να αποκτήσει δικαιώματα πόλης το 1822. Μετά το θάνατο του Μπρατοσέφσκι το 1824, η οικογένεια Κοσόφσκι ανέλαβε τα ηνία της πόλης.
Μετά το 1832, η πόλη άρχισε να υποχωρεί οικονομικά σε σχέση με τις κοντινές πόλεις Παμπιανίτσε, Ζγκιες και Λοτζ. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλές εταιρείες πλεξίματος ιδρύθηκαν στο Αλεκσάντρουφ και έτσι έχει ονομαστεί λίκνο της πολωνικής βιομηχανίας καλτσών και κέρδισε επίσης το ψευδώνυμο «Καλτσόπολη» (Skarpetkowo) μεταξύ των πολιτών. Αυτό το εμπόριο εξακολουθεί να είναι το κύριο εμπόριο σήμερα. Το 1910, η πόλη απέκτησε σύνδεση με τραμ με το Λοτζ, η οποία σταμάτησε το 1991. δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Το κτίριο του εστιατορίου-καφέ Herbrand, που βρίσκεται στην Πλατεία Κοστσιούσκι. δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Οικία Γουέι - σήμερα κατάστημα με είδη δώρων και αναμνηστικών. δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Το [[Νεοκλασική αρχιτεκτονική|νεοκλασικό δημαρχείο που χτίστηκε το 1824.]] δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Απομεινάρια της γραμμής του παλιού τραμ στην Πλατεία Ταντέους Κοστσιούσκο. Από την αρχή, το Αλεκσάντρουφ ήταν μια πόλη με τρεις πολιτισμούς και τρεις θρησκείες. Υπήρχαν Προτεστάντες απόγονοι Γερμανών πλεκτών, Εβραίοι που ασχολούνταν με το εμπόριο και, φυσικά, Καθολικοί Πολωνοί που εργάζονταν κυρίως ως τεχνίτες και σε εργοστάσια. Μέχρι το 1945, οι πλουσιότερες και πολυάριθμες εθνικές ομάδες ήταν Γερμανοί. Ο εβραϊκός πληθυσμός το 1900 ήταν 1.673 άτομα. Για τους Εβραίους, το Αλεκσάντρουφ ήταν ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο - η έδρα του Χασιδιστή Τσαντίκ της δυναστείας του Αλεξάντερ, η οποία ιδρύθηκε από τον Ραβίνο Γέτσιελ Ντάντσιγκερ (1828-1894). Ήταν επίσης εκεί όπου ο Ραβίνος Χάνοκ Χέινεκ ΧαΚόεν Λέβιν, ο δεύτερος Ρέμπε της Χασιδικής δυναστείας Γκερ διενεργούσε δικαστήρια, μέχρι το θάνατό του στο Αλεκσάντρουφ το 1870.
Το 1869, κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας, το Αλεκσάντρουφ έχασε τα δικαιώματα πόλης που κατείχε για περισσότερα από 60 χρόνια. Αυτά τα δικαιώματα ανακτήθηκαν το 1924 στην αναγεννημένη Πολωνία. Επί του παρόντος, είναι η έδρα του Πόβιατ Αλεκσάντρουφ Γούτσκι. Τον Σεπτέμβριο του 2006, πραγματοποιήθηκε το πρώτο Διεθνές Συνέδριο των πολιτών του Αλεκσάντρουφ.
Βιομηχανία
Η κλωστοϋφαντουργία αποτελεί το 38% της οικονομίας, το εμπόριο το 24%, η μηχανική οχημάτων και οι μεταφορές το 5% και άλλες βιομηχανίες το 33%.
Τουρισμός
Τα πιο αξιοσημείωτα και παλαιότερα μνημεία του Αλεκσάντρουφ Γούτσκι είναι:
Άλλα μνημεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Ζγκιες Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Ιστορικές εβραϊκές κοινότητες στην Πολωνία
Λέμιε
Το Λέμιε (ιταλικά: Lemie) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Όρμος Πρίνου Θάσου
Ο Όρμος Πρίνου ή Σκάλα Πρίνου είναι χωριό στη Θάσο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θάσου της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου. Αποτελεί έναν από τους οικισμούς της δημοτικής κοινότητας Πρίνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 223 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Ζαχαροπλαστική
Η ζαχαροπλαστική είναι μία μορφή τέχνης και συγκεκριμένα η τέχνη των γλυκών. Συνδυάζει δεξιοτεχνία και ποιότητα, καθώς δεν είναι εύκολο από όλους να εξειδικευτούν στον τομέα της ζαχαροπλαστικής. Οι συγκεκριμένες δόσεις και συστατικά είναι αυτά που διαμορφώνουν την ιδιαιτερότητά της. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να εξελίξει το ταλέντο του στη ζαχαροπλαστική μέσω σπουδών σε διάφορες σχολές.
Σε γενικές γραμμές, η ζαχαροπλαστική χωρίζεται σε δύο ευρείες κατηγορίες, αρτοποιήματα και ζαχαρώδη.
Τα αρτοποιήματα ονομάζονται έτσι επειδή παρασκευάζονται από αλεύρι. Πρόκειται για κέικ, κουλουράκια και τέτοιους είδους γλυκά. Στη Μέση Ανατολή και την Ασία,το αλεύρι είναι η βάση πολλών γλυκών.
Γλυκαντικές ουσίες
Γλυκίσματα ονομάζονται λόγω της παρουσίας των γλυκαντικών ουσιών. Αυτές συνήθως είναι τα σάκχαρα, αλλά μπορεί κανείς να αγοράσει γλυκά χωρίς ζάχαρη. Η πιο κοινή γλυκαντική ουσία για το σπίτι είναι η επιτραπέζια ζάχαρη, η οποία χημικώς είναι ένας δισακχαρίτης που περιέχει γλυκόζη και φρουκτόζη. Η υδρόλυση της σακχαρόζης δίνει ένα μείγμα που ονομάζεται ζάχαρη, η οποία είναι γλυκιά και κοινό εμπορικό συστατικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά
Λέσσολο
Το Λέσσολο (ιταλικά: Lessolo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Σκάλα Καλλιράχης Θάσου
Η Σκάλα Καλλιράχης είναι χωριό στη Θάσο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θάσου της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 590 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Μπιορκ (δισκογραφία)
[[Αρχείο:Björk and the Swan Dress.jpg|μικρογραφία|210x210px| Η Μπιορκ στην τελετή απονομών Όσκαρ με το περίφημο swan dress.
]] Η Ισλανδή μουσικός Μπιορκ έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1976 σε ηλικία 12 ετών στο Radio One, έναν Ισλανδικό σταθμό, τραγουδώντας το "I Love to Love". Μετά από αυτό έκανε την πρώτη της συμφωνία και ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο Björk. Ωστόσο, λόγω της μικρής της ηλικίας και των τραγουδιών που περιλαμβάνονται, τα οποιία είναι κυρίως διασκευές, δεν θεωρείται το ντεμπούτο άλμπουμ της. Όπως είπε και η ίδια, "το πρώτο μου άλμπουμ δε βγήκε πριν την ηλικία των 27".
Η Πανκ-ροκ άρχισε να επηρεάζει την Μπιορκ στην ηλικία των 14 ετών, σχηματίζοντας έτσι μία κοριτσίστικη μπάντα (Spit and Snot) και γρήγορα ακολούθησε ένα τζαζ συγκρότημα με την ονομασία Exodus (1979). Το 1980, αποφοίτησε από το μουσικό σχολείο και ένα χρόνο αργότερα αυτή και ο μπασίστας Τζέικομπ Μάγκνουσον σχημάτισαν τους Jam-80 που μετονομάστηκαν σε Tappi Tikarrass. Το άλμπουμ τους Miranda κυκλοφόρησε το 1983.
Μετά τη διάλυση του τελευταίου ξεκίνησε σόλο καριέρα, με το πρώτο της άλμπουμ Debut.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπιορκ
Λεβόνε
Το Λεβόνε (ιταλικά: Levone) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Συμμετοχή της Γκάμπιας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Γκάμπια θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Θα είναι η δέκατη συνεχόμενη εμφάνιση της χώρας στους αγώνες.
Παραπομπές
Γκάμπια Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Λοκάνα
Η Λοκάνα (ιταλικά: Locana) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Χριστιανικός φεμινισμός
Ο Χριστιανικός Φεμινισμός είναι ρεύμα της χριστιανικής θεολογίας που, με εφαλτήριο τις αρχές της χριστιανικής πίστης, επιδιώκει να κατανοήσει και να προωθήσει την ισότητα ανδρών και γυναικών ηθικά, κοινωνικά, πνευματικά και στην ηγεσία.
Ο χριστιανικός φεμινισμός υποστηρίζει ότι η συνεισφορά των γυναικών και η αναγνώριση της αξίας τους είναι απαραίτητα ζητήματα για την κατανόηση του Χριστιανισμού στην πληρότητά του. Είναι εδραιωμένη η αντίληψη πως ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις βάσει βιολογικά καθορισμένων χαρακτηριστικών όπως το φύλο και η φυλή, αλλά δημιούργησε όλους τους ανθρώπους σε αρμονία και με ισότητα. Έτσι, ο χριστιανικός φεμινισμός αντιτίθενται στην ουσιοκρατία, αναγνωρίζοντας ότι οι ταυτότητες των φύλων δεν επιβάλλουν κάποιο ορισμένο σύνολο χαρακτηριστικών της προσωπικότητας.
Στα βασικά τους ζητήματά που θίγονται από τον χριστιανικό φεμινισμό, περιλαμβάνεται η χειροτονία των γυναικών, τη ισότητα στον γάμο, η αναγνώριση των ίσων πνευματικών και ηθικών ικανοτήτων, τα ίσα δικαιώματα στην απόφαση για αναπαραγωγή, την ενσωμάτωση διαφυλικά ουδέτερων αντωνυμιών στις αποδόσεις του κειμένου της Αγίας Γραφής και την ανάδειξη ενός άφυλου Θεού.
Στον χριστιανικό φεμινισμό, εκτός από το κείμενο της Αγίας Γραφής, συχνά χρησιμοποιούνται κι άλλα κείμενα και πηγές που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των γυναικών και αναδεικνύουν το ζήτημα της ισότητας των φύλων.
Ο όρος χριστιανική ισότητα προτιμάται συχνά από όσους υποστηρίζουν την ισότητα των φύλων και την ισότητα μεταξύ των χριστιανών αλλά δεν επιθυμούν να συσχετιστούν άμεσα με το φεμινιστικό κίνημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεολογία της Απελευθέρωσης Κατηγορία:Φεμινιστική θεωρία Κατηγορία:Χριστιανικά θεολογικά κινήματα
Λομπαρντόρε
Το Λομπαρντόρε (ιταλικά: Lombardore) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Apis mellifera ruttneri
Η μέλισσα Apis mellifera ruttneri ή άλλως μέλισσα της Μάλτας, είναι υποείδος της δυτικής μέλισσας. Προέρχεται από τη Μάλτα όπου είναι ιθαγενής.
Ετυμολογία
Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Καθηγητή Friedrich Ruttner (15 Μαΐου 1914 – 3 Φεβρουαρίου 1998), ο οποίος ήταν Αυστριακός Ναζί, ζωολόγος και μελιττολόγος.
Καταγωγή
Η μέλισσα είναι υποείδος της δυτικής μέλισσας, η οποία έχει εγκλιματιστεί και προσαρμοσθεί στο περιβάλλον των νήσων της Μάλτας. Αναπτύχθηκε ως ένα διαφορετικό υποείδος όταν τα νησιά της Μάλτας αποκόπηκαν από την ηπειρωτική Ευρώπη. Η μέλισσα της Μάλτας πιθανότατα συνέβαλε στην ονομασία των νησιών, καθώς οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το νησί Μελίτη (Melitē) που σημαίνει "γλυκό μέλι".
Ιστορία υποείδους
Το υποείδος θεωρείται ότι επέστρεψε στη Μάλτα το 1992, μετά από την εισαγωγή της Βαρρόας (Varroa). Την εποχή εκείνη εισήχθησαν από το εξωτερικό, αποικίες μελισσών προκειμένου να αντισταθμιστεί η απώλεια των εντοπίων αποικιών. Το 1997, αναγνωρίστηκε ως υποείδος. Αναπαράγεται καλά με το Ιταλικό υποείδος έχοντας την τάση να υπερασπίζεται καλά εναντίον της Varroa, έχοντας μια καλή απόδοση μελιού και δεν είναι τόσο επιθετική, αν και αυτό θέτει σε κίνδυνο το υποείδος της Apis mellifera ruttneri ως μια γενετικά διακριτή οντότητα· ωστόσο μετά από μερικές γενεές επιστρέφει στη φυσική επιθετική της κατάσταση.
Δείτε επίσης
• 3
Σκάλα Μαριών Θάσου
Η Σκάλα Μαριών είναι χωριό στη Θάσο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θάσου της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 379 κατοίκους.
Apis mellifera ruttneri
Παραπομπές
Κατηγορία:Άπις (γένος) Κατηγορία:Έντομα της Ευρώπης
Ιταλοί της Κροατίας
Οι Ιταλοί της Κροατίας είναι μια αυτόχθων ιστορική εθνική μειονότητα, που αναγνωρίζεται από το Σύνταγμα της Κροατίας. Ως εκ τούτου, εκλέγουν έναν ειδικό εκπρόσωπο στο κροατικό κοινοβούλιο. Υπάρχει Ιταλική Ένωση Κροατίας και Σλοβενίας, (στα Κροατικά Talijanska Unija, στα Σλοβένικα Italijanska Unija), η οποία είναι Κροατική-Σλοβενική οργάνωση με κύρια τοποθεσία στη Ριέκα και δευτερεύουσα τοποθεσία στην Καποδίστρια - Κόπερ της Σλοβενίας.
Υπάρχουν δύο κύριες ομάδες Ιταλών στην Κροατία, με βάση τη γεωγραφική προέλευση:
Ως το 2009, η ιταλική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσημα σε είκοσι πόλεις και δήμους και σε δέκα άλλες περιοχές στην Κροατία, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό χάρτη περιφερειακών μειονοτικών γλωσσών.
Ιστορία
Οι Ιταλοί της Κροατίας είναι οι απόγονοι των Δαλματών και των Ιστριανών (νεο-Λατινικοί λαοί ,που προέρχονται από τον Μεσαίωνα από τους Ρωμαιοποιημένους Ιλλυριανούς) και των Βενετών, που μετανάστευσαν στα υπερπόντια Αδριατικά εδάφη της Σερενίσιμα. Τους τελευταίους δύο αιώνες, ορισμένοι Ιταλοί έχουν επίσης μετακομίσει από την ιταλική χερσόνησο, όπως στην περίπτωση των μεταναστών από την Απουλία στη Ραγκούσα και του Τρεντίνο στην Πόζεγκα.
Στην Ίστρια υπάρχουν ακόμη μεγάλες κοινότητες Ιταλών (περίπου το 7% του πληθυσμού), ενώ στη Δαλματία υπάρχουν μόνο μικρές ιταλικές ομάδες μέτριου αριθμού, η τελευταία απόδειξη μιας παρουσίας, που προέρχεται απευθείας από τους Ρομανόφωνους πληθυσμούς, που επέζησαν των Σλαβικών εισβολές.
Η ιταλική κοινότητα στις αρχές του εικοστού αιώνα ήταν ακόμη πολύ σημαντική, αποτελώντας την πλειοψηφία στα πιο σημαντικά παράκτια κέντρα της Ίστρια και σε ορισμένα κέντρα στο Κβάρνερ και τη Δαλματία. Σύμφωνα με τις αυστριακές απογραφές, οι οποίες συγκέντρωσαν τις δηλώσεις σχετικά με τη γλώσσα χρήσης το 1880, το 1890, το 1900 και το 1910, στη γεωγραφική περιοχή της Ίστρια - η οποία διέφερε από τη μαρκιωνία της  Ίστρια στο ότι τα κύρια νησιά Κβάρνερ προστέθηκαν στα τελευταία - αυτοί, που μιλούσαν ιταλικά, ανέρχονταν από 37,59% (1910) έως 41,66% (1880) του συνολικού πληθυσμού, και ήταν  συγκεντρωμένοι στις δυτικές παράκτιες περιοχές όπου έφτασαν επίσης το 90%. Στη Δαλματία, ωστόσο, ήταν αρκετά πολλοί μόνο στις κύριες πόλεις, όπως το Ζαντάρ (η μοναδική ηπειρωτική περιοχή της Δαλματίας, όπου ήταν πλειοψηφία), το Σπλιτ, το Τρόγκιρ, το Σίμπενικ, η Ραγκούσα και το Κότορ, και σε ορισμένα νησιά όπως Κρκ, Κρες, Λόσινι, Ραμπ, Λίσα και Μπράτς. Σε αυτές ήταν πλειοψηφίες στα κέντρα Κρες, Μάλι Λόσινι, Βέλι Λόσινι και, σύμφωνα με την απογραφή του 1880, στις πόλεις Κρκ και Ραμπ.
Στη Ριέκα οι Ιταλοί ήταν η σχετική πλειοψηφία στο δήμο (48,61% το 1910) και εκτός από τη μεγάλη κροατική κοινότητα (25,95% το ίδιο έτος), υπήρχε επίσης μια αρκετά μεγάλη ουγγρική μειονότητα (13,03%). μικρογραφία| Αυστριακός γλωσσικός χάρτης του 1896, στον οποίο εμφανίζονται τα όρια (σημειωμένα με μπλε κουκκίδες) της Ενετικής Δαλματίας το 1797. Με πορτοκαλί χρώμα επισημαίνονται οι περιοχές όπου η πιο κοινή μητρική γλώσσα ήταν η ιταλική, ενώ σε πράσινο εκείνες όπου οι σλαβικές γλώσσες Με την αφύπνιση των εθνικών συνειδήσεων (δεύτερο μισό του 19ου αιώνα), άρχισε ο αγώνας μεταξύ Ιταλών και Σλάβων για την κυριαρχία στην Ίστρια και τη Δαλματία. Η ιταλική κοινότητα στη Δαλματία εξουδετερώθηκε σχεδόν από αυτή τη σύγκρουση μεταξύ αντιτιθέμενων εθνικισμών, η οποία είδε διάφορα στάδια:
Η πολιτική συνεργασίας με τους ντόπιους Σέρβους, που εγκαινιάστηκε από τον Τσαρατίνο Γκιλιάνοβιτς (Tsaratino Ghiglianovich) και τον Ραγκουσέο Τζιοβάνι Αβοσκάνι (Raguseo Giovanni Avoscani), επέτρεψε στη συνέχεια στους Ιταλούς να κατακτήσουν τη δημοτική διοίκηση της Ραγκούζα το 1899. Το 1909 η ιταλική γλώσσα απαγορεύτηκε, ωστόσο, σε όλα τα δημόσια κτήρια και οι Ιταλοί εκδιώχθηκαν από τις δημοτικές διοικήσεις. Αυτές οι παρεμβάσεις, μαζί με άλλες βοηθητικές ενέργειες στην σλαβική εθνοτική ομάδα, που θεωρείται από την αυτοκρατορία πιο πιστή στο στέμμα, επιδείνωσαν την κατάσταση τροφοδοτώντας τα πιο εξτρεμιστικά και επαναστατικά ρεύματα.
Η ιταλική κοινότητα στην Κροατία σήμερα
μικρογραφία| Ποσοστό ιταλόφωνων στην Κροατία διαιρεμένο κατά δήμο, σύμφωνα με την κροατική απογραφή του 2011 Οι Ιταλοί στην Κροατία αντιπροσωπεύουν μια εναπομένουσα μειονότητα αυτών των ιθαγενών ιταλικών πληθυσμών, που κατοικούσαν για αιώνες και σε μεγάλο αριθμό, τις ακτές της Ίστρια και τις κύριες πόλεις αυτού και τις ακτές και τα νησιά της Δαλματίας, που ήταν εδάφη της Δημοκρατίας της Βενετίας. Μετά την κατάκτηση του Ναπολέοντα και τη δωρεά του των εδαφών, που ανήκαν στην αρχαία Ενετική Δημοκρατία, στην Αυτοκρατορία του Αψβούργου, αυτοί οι ιταλικοί πληθυσμοί έπρεπε να υποστούν την αυστρο-ουγγρική δύναμη. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την επιχείρηση D'Annunzio του Φιούμε, πολλά από τα εδάφη της Ίστρια και της Δαλματίας πέρασαν στο Βασίλειο της Ιταλίας, ενισχύοντας την ιταλική πλειοψηφία στην Ίστρια και τη Δαλματία. Αυτοί οι πληθυσμοί ήταν ιταλικής γλώσσας και πολιτισμού, μιλώντας βενετσιάνικη διάλεκτο και ζούσαν ως πλειοψηφία του πληθυσμού στην Ίστρια και τη Δαλματία μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη ναζιστική-φασιστική κατοχή των Βαλκανίων, οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί ακολουθώντας τον κομματικό διοικητή Τίτο ξεκίνησαν δίωξη των ιταλικών πληθυσμών, που είχαν κατοικήσει την Ίστρια και τη Δαλματία για αρκετούς αιώνες. Για τον φόβο των εθνικών αντιποίνων από τους σλαβικούς πληθυσμούς, η πλειοψηφία των Ιταλών από την Ίστρια και τη Δαλματία πέρασαν σε μια πραγματική έξοδο προς την Τεργέστη και το Τριβένετο. Στη συνέχεια, πολλοί από αυτούς μεταφέρθηκαν από τις αρχές της Ιταλικής Δημοκρατίας στο νότιο Λάτσιο και τη Σαρδηνία, όπου δημιούργησαν πολλές τοπικές κοινότητες. 34.345 Ιταλοί ζουν στην Κροατία από την απογραφή που διεξήχθη στην Κροατία στις 29 Ιουνίου 2014, μέσω αυτοπιστοποίησης (στοιχεία Ιταλικής Ένωσης): σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στην απογραφή του 2001, 20.521 δήλωσαν ότι είναι ιθαγενείς ιταλόφωνοι και 19.636 δηλώθηκαν ότι είναι ιταλικής εθνικότητας ). Οι Ιταλοί Κροάτες δημιουργούν 51 τοπικές ιταλικές εθνικές κοινότητες και είναι οργανωμένοι στην Ιταλική Ένωση (UI).
Σύμφωνα με τον Μαουρίτσιο Τρέμουλl, πρόεδρο του εκτελεστικού συμβουλίου της UI, τα στοιχεία της απογραφής στο μέρος στο οποίο καλείται να δηλώσει την εθνικότητα είναι λίγο στρεβλωμένα λόγω του "ευλαβούς φόβου" προς τους λογοκριτές, που δεν χρησιμοποιούν ιταλικά ούτε δίγλωσσες φόρμες. Η κροατική απογραφή το 2011 χρησιμοποίησε μια νέα μεθοδολογία για πρώτη φορά, ώστε οποιοσδήποτε που δεν ήταν κάτοικος της περιοχής ή δεν βρέθηκε στο σπίτι να μην εξεταστεί.
Οι Ιταλοί είναι κυρίως εγκατεστημένοι στην περιοχή της Ίστρια, στα νησιά Κβάρνερ και Ριέκα. Στην παράκτια Δαλματία έχουν απομείνει μόνο 500, σχεδόν όλοι στο Ζαντάρ και το Σπλιτ.
Lifebit Biotech
Η Lifebit Biotech (κοινώς γνωστή ως Lifebit) είναι μια εταιρεία PaaS (Platform as a Service) λογισμικού ιατρικής ακριβείας με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία που κατασκευάζει πλατφόρμες δεδομένων για χρήση από οργανισμούς με ευαίσθητα σύνολα γονιδιωματικών και βιοϊατρικών δεδομένων.
Ιταλοί της Κροατίας
Η ιταλική κοινότητα στην Κροατία σήμερα
Αναγνωρίζονται από ορισμένα δημοτικά καταστατικά ως αυτόχθονες πληθυσμοί: σε τμήμα της Ίστρια (και τα δύο στην Κροατική περιοχή Ίστρια, στους τέσσερις παράκτιους δήμους της Σλοβενίας), σε τμήματα της περιοχής της Ριέκα (κομητεία Primorje-Gorski Kotar) και στο αρχιπέλαγος Λόσινι, ενώ στο υπόλοιπο Κβάρνερ και στη Δαλματία δεν τους χορηγείται ιδιαίτερο καθεστώς.
Lifebit Biotech
Ιστορια
Η Lifebit ιδρύθηκε στις 18 Απριλίου 2017 από τη Μαρία Χάτζου Dunford και τον Pablo Prieto Barja, συνδημιουργούς του Nextflow, ενός λογισμικού διαχείρισης ροών εργασίας που επιτρέπει επιστημονικές ροές εργασίας, οι οποίες χρησιμοποιούνται κυρίως στον τομέα της βιοπληροφορικής.
Τον Ιανουάριο του 2018, η Lifebit άντλησε 3 εκατομμύρια δολάρια στο πρώτο επίσημο στάδιο χρηματοδότησης με επικεφαλής την Pentech και την Connect Ventures. Η Lifebit προήλθε από το TechStars.
Ιταλοί της Κροατίας
Η ιταλική κοινότητα στην Κροατία σήμερα
Στην πόλη της Ριέκα, όπου βρίσκεται η μεγαλύτερη εφημερίδα ιταλικής γλώσσας στην Κροατία, καθώς και ορισμένα σχολεία στα ιταλικά, επίσημα υπάρχουν περίπου 2300 Ιταλοί, αν και η τοπική ιταλική κοινότητα στη Ριέκα έχει περίπου 7500 μέλη.
Οι αυτόχθονες βενετσιάνικοι πληθυσμοί (βορειοδυτική Ίστρια και Δαλματία) και οι ιστριώτες λαοί της νοτιοδυτικής ακτής της Ίστρια περιλαμβάνονται σε αυτήν την ιταλική εθνική ομάδα.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ένας σημαντικός αριθμός Ιταλών τεχνιτών μετακόμισε, για να ζήσει στο Ζάγκρεμπ και τη Σλαβονία ( Požega ), όπου ζουν ακόμα πολλοί απόγονοι τους. Στο Ζάγκρεμπ ιδρύθηκε μια τοπική κοινότητα Ιταλών, η οποία συγκεντρώνει κυρίως μεταξύ των μελών της πρόσφατους μετανάστες από την Ιταλία, καθώς και αρκετούς ιταλόφωνους κατοίκους της Ίστρια, που μετακόμισαν στην πρωτεύουσα.
Lifebit Biotech
Ιστορια
Τον Ιούνιο του 2020, η Lifebit συνεργάστηκε με την Genomics England για την δημιουργία μιας πλατφόρμας γονιδιωματικής έρευνας νέας γενιάς, που προορίζεται να διαδραματίσει βασικό ρόλο στην ερευνητική αντιμετώπιση του Ηνωμένου Βασιλείου στον COVID-19.
Ιταλοί της Κροατίας
Η ιταλική κοινότητα στην Κροατία σήμερα
Στην κροατική Ίστρια - μεταξύ των πόλεων Βαλντάρσα και Σεϊάνε - υπάρχει η μικρή εθνική κοινότητα των Istroromeni ή Cicci, ένας πληθυσμός που κατάγεται από τη Ρουμανία, του οποίου η γλώσσα, λατινικής και ρουμανικής προέλευσης, κινδυνεύει να εξαφανιστεί υπέρ της κροατικής γλώσσας. Κατά τη διάρκεια του φασισμού, αυτοί οι Ιστρορουμένοι θεωρούνταν εθνικά Ιταλοί λόγω της ανάμειξής τους κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα με τους απογόνους των λατινικών πληθυσμών της Ρωμαϊκής Ίστρια, και είχαν εγγυημένη στοιχειώδη διδασκαλία στη μητρική τους γλώσσας.
Lifebit Biotech
Ιστορια
Τον Σεπτέμβριο του 2021, η Lifebit άντλησε 60 εκατομμύρια δολάρια στο γύρο χρηματοδότησης της σειράς Β, funding series B, με επικεφαλής την εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων Tiger Global Management.
Ιταλοί της Κροατίας
Η ιταλική κοινότητα στην Κροατία σήμερα
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι δήμοι της Κροατίας με το υψηλότερο ποσοστό ιταλόφωνων κατοίκων βρίσκονταν όλοι στην Ίστρια (κυρίως στις περιοχές της πρώην ζώνης Β της ελεύθερης περιοχής της Τεργέστης):
Εκτήμοροι
Εκτήμορος στην αρχαϊκή Αττική ονομαζόταν ο αγρότης που καλλιεργούσε ένα κομμάτι γης το οποίο δεν του ανήκε, ενώ δικαιούνταν τα 5/6 της παραγωγής που απέδιδε αυτό το κομμάτι γης. Το υπόλοιπο 1/6 της παραγωγής όφειλε να το δώσει στο γαιοκτήμονα έναντι ενοικίου.
Ιταλοί της Κροατίας
Η ιταλική κοινότητα στην Κροατία σήμερα
Η Γκρισινιάνα (στα κροατικά "Grožnjan") είναι η μόνη πόλη με την απόλυτη ιταλόφωνη πλειοψηφία στην Κροατία: πάνω από τα 2/3 των πολιτών εξακολουθούν να μιλούν ιταλικά και στην απογραφή του 2001 πάνω από το 53% δηλώνουν τους εαυτούς τους "ιθαγενείς", ενώ το Γκαλεσάνο (στα κροατικά "Galižana") τμήμα του Ντινιάνο (στα κροατικά "Vodnjan") με το 60% του ιταλικού πληθυσμού είναι το κατοικημένο κέντρο της Ίστρια με το υψηλότερο ποσοστό Ιταλών.
Lifebit Biotech
Ιστορια
Στις 3 Ιανουαρίου 2022, η Boehringer ανακοίνωσε τη συνεργασία της με τη Lifebit για τη δημιουργία μιας κλιμακούμενης πλατφόρμας δεδομένων, αναλύσεων και υποδομών στο τεχνολογικό περιβάλλον της.
Εκτήμοροι
Ετυμολογία
Η λέξη προέρχεται από το "εκτημόριο", δηλαδή το ένα έκτο (1/6) που αντιστοιχούσε στο ποσοστό της παραγωγής που όφειλε ο αγρότης στο γαιοκτήμονα.
Lifebit Biotech
Ιστορια
Το 2022, η Lifebit προσχώρησε σε μια κοινοπραξία που χρηματοδοτείται από το Ηνωμένο Βασίλειο για έρευνα και καινοτομία με εταίρους το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας για την Υγεία και τη Φροντίδα (NIHR), το Κέντρο Βιοϊατρικής Έρευνας του Cambridge (BRC), το Ανατολικό Ακαδημαϊκό Επιστημονικό Δίκτυο Υγείας, το Cambridge University Health Partners και την Genomics England.
Ιταλοί της Κροατίας
Κροατισμός
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία| Περιοχή Ίστρια της Κροατίας: κατανομή ιθαγενών ιταλόφωνων από τον δήμο κατά την απογραφή του 2001. Οι Ιταλοί-Κροάτες έχουν βιώσει μια διαδικασία κροατικοποίησης τους τελευταίους δύο αιώνες. Αυτή η διαδικασία ήταν «συντριπτική» ειδικά στη Δαλματία, όπου το 1865 οι αυστριακές απογραφές κατέγραψαν 55.020 Ιταλούς ομιλητές, που αντιστοιχούσαν στο 12,5% του συνόλου, μειώθηκαν το 1910 σε 18.028 (2,8%). Το 2001 μετρήθηκαν περίπου 500, συγκεντρωμένοι κυρίως στο Ζαντάρ.
Lifebit Biotech
Ιστορια
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2022, η κοινοπραξία γνωστοποίησε ότι πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο επίδειξη ομοσπονδιοποίησης γονιδιωματικών δεδομένων μεταξύ των ασφαλών ερευνητικών περιβαλλόντων του NIHR BRC και της Genomics England.
Ιταλοί της Κροατίας
Κροατισμός
Οι Ιταλοί-Κροάτες σχεδόν εξαφανίστηκαν από τα νησιά της κεντρικής και νότιας Δαλματίας κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Τίτο, ενώ την εποχή του Ριζορτζιμέντο (Risorgimento) οι Ιταλοί ήταν ακόμη πολυάριθμοι στη Λίσσα και σε άλλα νησιά της Δαλματίας.
Εκτήμοροι
Σύντομη ιστορική αναδρομή
Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Lifebit Biotech
Ιστορια
Το 2023, η Lifebit σύναψε τριετή συνεργασία με την PlumCare RWE για την υποστήριξη του εθνικού προγράμματος γονιδιωματικής αλληλούχισης νεογνών της Ελλάδας, BeginNGS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις
Ιταλοί της Κροατίας
Κροατισμός
Το τελευταίο χτύπημα στην ιταλική παρουσία στη Δαλματία και σε ορισμένες περιοχές του Κβάρνερ και της Ίστρια έγινε τον Οκτώβριο του 1953, όταν τα ιταλικά σχολεία στην Κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία έκλεισαν και οι μαθητές μετακόμισαν με αυταρχικό τρόπο στα κροατικά σχολεία.
Στη Λαγκόστα (στα κροατικά Lastovo), το οποίο ανήκε στο Βασίλειο της Ιταλίας από το 1918 έως το 1947, εξακολουθούν να υπάρχουν μερικές οικογένειες Ιταλίας-Κροατίας που δεν έχουν κροατικοποιηθεί πλήρως σήμερα.
Λαγκόστα και Πελαγκόσα (Λάστοβο και Παλαγκρούζα)
Η Πελαγκόσα (και το μικρό της αρχιπέλαγος) κατοικήθηκε μαζί με τα κοντινά νησιά Τρεμίτι από τον Φερδινάρδο II του Βασιλείου των δύο Σικελιών το 1843 με ψαράδες από την Ίσκια, οι οποίοι συνέχισαν να μιλούν τη διάλεκτο καταγωγής τους εκεί. Η προσπάθεια απέτυχε και οι λίγοι ψαράδες μετανάστευσαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του φασισμού, οι ιταλικές αρχές μετέφεραν μερικούς ψαράδες από το Τρεμίτι, οι οποίοι έφυγαν από το νησί όταν πέρασε επίσημα στη Γιουγκοσλαβία το 1947. Το αρχιπέλαγος Πελαγκόσα είναι ακατοίκητο.
Εκπαίδευση και ιταλική γλώσσα
Σε πολλούς δήμους στην περιοχή Ίστρια (Κροατία) υπάρχουν δίγλωσσοι κάτοικοι και η ιταλική γλώσσα θεωρείται ως επίσημη γλώσσα.
Υπάρχουν μερικά ιταλικά σχολεία στην Ίστρια, ειδικά στα εδάφη της πρώην ζώνης Β:α) τα δημοτικά σχολεία στο Μπούιε, Ούμαγκ, Νόβιγκραντ, Πόρετς, Πούλα και Ρόβινι, β) γυμνάσια σε Πούλα και Ρόβινι.
Στην πόλη της Ριέκα, το ιταλικό σχολείο διαθέτει νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια. Η πρόταση για την αναβάθμιση της ιταλικής γλώσσας σε μια επίσημη γλώσσα, όπως στην περιοχή της Ίστρια, συζητείται εδώ και χρόνια.
Στο Ζαντάρ, η τοπική Κοινότητα Ιταλών ζήτησε τη δημιουργία ενός ιταλικού ασύλου από το 2009. Μετά από σημαντική κυβερνητική αντιπολίτευση, με την επιβολή ενός εθνικού φίλτρου, που επέβαλε την υποχρέωση κατοχής ιταλικής ιθαγένειας για εγγραφή, στο τέλος του 2013 άνοιξε φιλοξενώντας τα πρώτα 25 παιδιά. Από το 2017, ένα δημοτικό σχολείο της Κροατίας προσφέρει τη μελέτη της ιταλικής γλώσσας ως ξένης γλώσσας. Τα ιταλικά μαθήματα έχουν επίσης ενεργοποιηθεί σε ένα γυμνάσιο και στη σχολή λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Ένα ιταλικό νηπιαγωγείο άνοιξε επίσης στο Μάλι Λόσινι το 2010.
Σημαία
μικρογραφία| Σημαία της SFR Γιουγκοσλαβικής Ιταλικής μειονότητας Η σημαία των Ιταλών της Κροατίας είναι η εθνική σημαία των Ιταλών της Κροατίας. Η σημαία εισήχθη βάσει αποφάσεων της Unione Italiana, η οποία ενεργεί στο έδαφος της Σλοβενίας και της Κροατίας ως το υψηλότερο όργανο αυτοδιοίκησης μειοψηφίας της ιταλικής μειονότητας στην Κροατία και τη Σλοβενία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Κροατία Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις
Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις (Українсько-російські відносини, Российско-украинские отношения) ονομάζονται οι διμερείς σχέσεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ουκρανίας. Επί της παρούσης, έχουν διακοπεί πλήρως καθώς οι δύο χώρες βρίσκονται σε σύρραξη, μετά τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Η Ουκρανία είχε ανακαλέσει τον πρέσβη της στη Μόσχα από τον Μάρτιο του 2014 και η Ρωσία τον Ιούλιο του 2016 τον δικό της πρέσβη στο Κίεβο.
Ιστορικό
Οι διμερείς σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας άρχισαν να αναπτύσσονται κατά τη δεκαετία του 1990, αμέσως μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2015, ως απάντηση στη Ρωσική στρατιωτική παρέμβαση, το κοινοβούλιο της Ουκρανίας συνέταξε σχέδιο διατάγματος για την αναστολή των διπλωματικών σχέσεων με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Αν και δεν υλοποιήθηκε, ο Ουκρανός αξιωματούχος Dmytro Kuleba (μόνιμος εκπρόσωπος της Ουκρανίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης) αναγνώρισε στις αρχές Απριλίου του 2016 ότι οι διπλωματικές σχέσεις είχαν βρεθεί στο μηδέν.
Στις 5 Οκτωβρίου του 2016, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ουκρανίας συνέστησε επισήμως στους πολίτες της να αποφύγουν κάθε είδους ταξίδι στη Ρωσία ή να διέλθουν από το έδαφός του, ισχυριζόμενοι αυξανόμενο αριθμό αβάσιμων συλλήψεων ουκρανικών πολιτών, οι οποίοι συχνά υποβάλλονται σε "μεθόδους σωματικής και ψυχολογικής πίεσης, βασανιστήρια και άλλες πράξεις που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια".
Η Ρωσία έχει πρεσβεία στο Κίεβο και προξενεία στο Χάρκοβο, το Λβιβ και την Οδησσό. Η Ουκρανία έχει πρεσβεία στη Μόσχα και προξενεία στο Ροστόφ, την Αγία Πετρούπολη, το Γεκατερίνμπουργκ, το Τιουμέν και το Βλαντιβοστόκ. Ο πρεσβευτής της Ουκρανίας στη Ρωσία έχει ανακληθεί από τον Μάρτιο του 2014. Έκτοτε, η ανώτατη διπλωματική αντιπροσωπεία της Ουκρανίας στη Ρωσία είναι προσωρινά επιτετραμμένη.
Οι διμερείς σχέσεις μεταξύ δύο χωρών υφίσταντο διακυμάνσεων. Πριν από το Euromaidan, υπό τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς (Φεβρουάριος 2010 - Φεβρουάριος 2014), οι σχέσεις διέγραψαν περίοδο εξομάλυνσης, με πληθώρα διακρατικών συμφωνιών. Μετά την Ουκρανική επανάσταση του 2014, η οποία οδήγησε στην ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Γιανουκόβιτς, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών επιδεινώθηκαν ταχέως. Η Ρωσία, για να μην χάσει την επιρροή της στην Ουκρανία, στρατιωτικά εισέβαλε στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας και μετέφερε στρατεύματα και βαριά όπλα στο ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας οδηγώντας σε περαιτέρω κλιμάκωση. Το Μάρτιο του 2014, η Ρωσική Ομοσπονδία προσαρτά την Κριμαία μετά δημοψήφισμα που καταδικάστηκε από τη διεθνή κοινότητα. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2014, η κρίση κλιμακώνεται. Ανακηρύσσουν την ανεξαρτησία τους οι Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ και η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, οι οποίες αναγνωρίστηκαν από τη Ρωσία τον Φεβρουάριο του 2022, δύο ημέρες πριν από την εισβολή. Σε απάντηση, η Ουκρανία σταμάτησε τη στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία. Επίσης στις 20 Απριλίου του 2016, η Ουκρανία ίδρυσε το Υπουργείο Επανένταξης Προσωρινά Κατεχόμενων Εδαφών. Αρκετές χώρες προχώρησαν σε επιβολή κυρώσεων.
Στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ των φιλορωσικών ανταρτών που υποστηρίζονται από Ρώσους στρατιωτικούς και τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκίνησαν στα ανατολικά της χώρας τον Απρίλιο του 2014. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2014 υπογράφηκε μια προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας μεταξύ της κυβέρνησης της Ουκρανίας και εκπροσώπων αυτοαποκαλούμενων της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ. Η εκεχειρία κατέρρευσε οριστικά εν μέσω έντονων νέων συγκρούσεων τον Ιανουάριο του 2015. Μια νέα συμφωνία κατάπαυσης του πυρός έχει τεθεί σε εφαρμογή από τα μέσα Φεβρουαρίου του 2015, αλλά και αυτή η συμφωνία απέτυχε επίσης να σταματήσει τις μάχες.
Πολλοί στην Ουκρανία και εκτός αυτής πιστεύουν ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε περιοδικά τους τεράστιους ενεργειακούς της πόρους για να εκφοβίσει τους μικρότερους γείτονές της, αλλά η ρωσική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ήταν η εσωτερική μάστιγα μεταξύ της πολιτικής ελίτ της Ουκρανίας που φταίει για το αδιέξοδο. Η σύγκρουση στην Ουκρανία και ο ρόλος της Ρωσίας κλιμάκωσαν σημαντικά τις εντάσεις στις σχέσεις της Ρωσίας με τις Δυτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ, οδηγώντας σύμφωνα με την γνώμη ειδικών αναλυτών στην έλευση του Δεύτερου Ψυχρού Πολέμου και του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουκρανία Ρωσία Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικές σχέσεις
Συμμετοχή της Κένυας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Κένυα θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 52 αθλητές.
Παραπομπές
Κένυα Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κένυα
Λομπριάσκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ασάν Σισέι
Ο Ασάν Σισέι (Assan Ceesay, γεννήθηκε ‎27 Μαρτίου 1994) είναι ποδοσφαιριστής από την Γκάμπια που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 11 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γκάμπια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γκάμπιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουγκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κιάσσο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Οσναμπρύκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Σκάλα Ραχωνίου Θάσου
Η Σκάλα Ραχωνίου είναι χωριό στη Θάσο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Θάσου της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 371 κατοίκους. Ο οικισμός βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, περίπου 8 χλμ. Δυτικά της του Λιμένα.
Η πολιούχος είναι η Αγία Παρασκευή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Θάσου
Λοραντσέ
Το Λοραντσέ (ιταλικά: Loranzè) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Σιχ φεμινισμός
Η θρησκεία του σιχισμού ιδρύθηκε στο Παντζάμπ το 1469 από τον Γκουρού Νάνακ Ντεβ με βασική ιδέα την ισότητα των ανθρώπων, ανεξάρτητα από κάστα, ηλικία ή φύλο.
Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έπρεπε να ακολουθήσουν τα 5 K, Kesh (άκοπα μαλλιά), Kangha (χτένα), Kara (σιδερένιο βραχιόλι), Kachera (βαμβακερό εσώρουχο) και Kirpan (σιδερένιο στιλέτο), και δεν υπήρξε ποτέ διάκριση μεταξύ του τι πρέπει να επιτρέπεται στη γυναίκα να κάνει έναντι του άνδρα. Οι άνδρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ισότιμα στον ναό (Gurdwara) και όλοι τρώνε και προσεύχονται δίπλα-δίπλα. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες πρέπει να φέρουν το Kirpan (το στιλέτο ως όπλο) μαζί τους, καθώς είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τη δική τους σωματική προστασία και δεν πρέπει να εξαρτώνται από άλλους.
Οι Σιχ είναι αυστηρά ενάντια στο σύστημα της κάστας και πολλοί επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν το "Kaur " ή το " Singh" ως επώνυμο για να αποφύγουν το προβληματικό σύστημα των καστών στην Ινδία. Στη θρησκεία υπάρχει μόνο ένας ουδέτερος Θεός (Waheguru) χωρίς μορφή ή φύλο και όλοι είναι ίσοι στα μάτια του Θεού. Πολλές γυναίκες Σιχ πιστεύουν ότι αυτή η απουσία ενός ξεχωριστού κώδικα συμπεριφοράς για γυναίκες και άνδρες αποδεικνύει ότι η θρησκεία τους είναι ιστορικά αποδεσμευμένη από την ανισότητα των φύλων. Ωστόσο στην πράξη αυτή η ισότητα είναι περισσότερο θεωρητική παρά πρακτική.
Στη Βόρεια Αμερική τα 5 K ακολουθούνται σχεδόν μόνο από άνδρες. Υπάρχουν όμως και γυναίκες Σιχ που επιλέγουν να φορούν τουρμπάνι ως δείγμα της πίστης τους στη θρησκεία και στην ισότητα των φύλων μέσα στους κόλπους της. Υπάρχουν επίσης ομάδες που έχουν σχηματιστεί από Σιχ, όπως η SAFAR, οι οποίες αγωνίζονται να αποκαλύψουν και να αντιμετωπίσουν την διαφυλική καταπίεση στην κοινότητα των Σιχ. Παράδειγμα ανισότητας στην εκπροσώπηση είναι πως και οι δέκα αρχικοί θρησκευτικοί ηγέτες ήταν όλοι άνδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινισμός και πνευματικότητα
Σχέσεις Ισραήλ-Μιανμάρ
Οι σχέσεις Ισραήλ-Μιανμάρ αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Μιανμάρ. Τα δύο έθνη καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις το 1953. Το Ισραήλ έχει πρεσβεία στην Γιανγκόν και η Μιανμάρ έχει πρεσβεία στο Τελ Αβίβ. Το εβραϊκό κράτος έχει μια μακροχρόνια φιλία με τη Μιανμάρ, η οποία ήταν από τις πρώτες χώρες της Ασίας που αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Ισραήλ και καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με το νέο κράτος. Υπάρχει μεγάλη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, ιδίως στους τομείς της γεωργίας και της εκπαίδευσης.
Κρατικές επισκέψεις
μικρογραφία|Ο Ου Νου και ο Μόσε Νταγιάν το 1955. Ο πρωθυπουργός της Βιρμανίας Ου Νου ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης που επισκέφθηκε το Ισραήλ το 1955. Ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν επισκέφθηκε τη Γιανγκόν το 1961.
Ο στρατηγός Μιν Αούνγκ Χλαΐνγκ επισκέφθηκε το Ισραήλ το 2015 για να ενισχύσει τους διμερείς δεσμούς μεταξύ των δύο εθνών.
Ιστορία
Το Ισραήλ διατηρεί φιλικές σχέσεις με το Μυανμάρ, ακόμη και υπό το προηγούμενο καθεστώς στρατιωτικής χούντας. Ωστόσο, παρά τους στενούς δεσμούς του Ισραήλ με τη στρατιωτική χούντα της Βιρμανίας, το Ισραήλ εξέφρασε επανειλημμένα την υποστήριξή του στην φιλοδημοκρατική ακτιβίστρια Αούνγκ Σαν Σου Κι.
Ο νέος πρέσβης της Μιανμάρ έδωσε τα διαπιστευτήριά του στον πρόεδρο Ρεουβέν Ριβλίν τον Αύγουστο του 2016. Η κόρη του πρεσβευτή παρακολουθεί το Διεπιστημονικό Κέντρο Χέρζλιγια και είναι ο πρώτος Βιρμανός φοιτητής στην πανεπιστημιούπολη.
Ο Ισραηλινός πρεσβευτής στη Μιανμάρ είναι ο Ντάνιελ Ζονζίν. Σε μια συνέντευξή του σε έναν τοπικό ιστότοπο ειδήσεων στη Μιανμάρ το 2016 περιέγραψε τους δεσμούς μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και της Μυανμάρ ως "καλές και φιλικές, με τη δυνατότητα να είναι ακόμα καλύτερες και πιο φιλικές".
Το Ισραήλ υπήρξε σημαντικός στρατιωτικός προμηθευτής στις ένοπλες δυνάμεις της Μιανμάρ. Τον Σεπτέμβριο του 2017, υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ μια αναφορά κατά των πωλήσεων όπλων του Ισραήλ στη Μιανμάρ για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά της μειοψηφίας των Ροχίνγκια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ισραήλ Κατηγορία:Πολιτική της Μιανμάρ
Λουζέρνα Σαν Τζοβάννι
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αλεξάνδρα του Λουξεμβούργου
Η Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα του Λουξεμβούργου (Λουξεμβουργιανά: Alexandra vu Lëtzebuerg, 16 Φεβρουαρίου 1991 -) είναι το τέταρτο παιδί και η μοναδική κόρη του Μέγα Δούκα Ερρίκου του Λουξεμβούργου.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1991 στο Μαιευτήριο Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα του Λουξεμβούργου. Είναι η μοναδική κόρη του Ερρίκου Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου και της Μαρίας Τερέζας Μέστρε ι Μπατίστα. Έχει τρία μεγαλύτερα αδέλφια, τον Γουλιέλμο Διάδοχο Πρίγκιπα του Λουξεμβούργου, τον Πρίγκιπα Φήλικα και τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο, και ένα μικρότερο αδελφό, τον Πρίγκιπα Σεβαστιανό.
Στις 23 Μαρτίου 1991 έγινε η βάπτισή της, στο παρεκκλήσιο του ανακτόρου στο Φίσχμπαχ. Ονομάστηκε Αλεξάνδρα διότι αυτό άρεσε στους γονείς της, Ιωσηφίνα από την γιαγιά της, Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα-Καρλότα του Βελγίου (η μητέρα του πατέρα της), Τερέζα από την γιαγιά της, Μαρία Τερέζα Μπατίστα ι Φαγιά (η μητέρα της μητέρα της), Καρλότα από την προγιαγιά της Καρλότα του Λουξεμβούργου, Μαρία από την Παρθένο Μαρία και Βιλελμίνη, καθώς είναι παράδοση μεταξύ των μελών της οικογένειας του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου. Ανάδοχοί της ήταν ο Μισέλ, 14ος Πρίγκιπας του Λίγνε και η Αρχιδούκισσα Μαρία-Άννα της Αυστρίας.
Η Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα μιλάει Λουξεμβουργιανά, Γερμανικά, Γαλλικά, Αγγλικά, Ισπανικά και Ιταλικά, έχει επίσης ως χόμπι την ρυθμική γυμναστική, το χορό, το τένις, το σκι, το θαλάσσιο σκι και τον αθλητισμό.
Έχει συμμετέχει σε πολλές εκδηλώσεις που αφορούν την οικογένειά της, ενώ το 2013 ήταν παράνυμφος στο γάμο του αδελφού της, Πρίγκιπα Φήλιξ με την Κλαίρη Λαντεμάχερ.
Η Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα είναι ανάδοχος (νονά) των ανιψιών της, του Πρίγκιπα Γαβριήλ και της Πριγκίπισσας Αμαλίας του Νάσσαου.
Τιμητικές διακρίσεις
Λουξεμβουργιανές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουτάν
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουτάν (NLB) (Τζόνγκα: འབྲུག་རྒྱལ་ཡོངས་དཔེ་མཛོད།), Τιμπού, Μπουτάν, ιδρύθηκε το 1967 με σκοπό τη "διατήρηση και προώθηση της πλούσιας πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς" του Μπουτάν. Βρίσκεται στην περιοχή Καβατζανγκτσά του Τιμπού, πάνω από το Royal Thimphu Golf Course, κοντά στο Μουσείο Λαϊκής Κληρονομιάς και το Εθνικό Ινστιτούτο Zorig Chusum (παραδοσιακές τέχνες και χειροτεχνίες).
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουτάν πρωτοιδρύθηκε το 1967 και ήταν υπό την αιγίδα της Α.Μ. Βασίλισσας Ashi Phuntso Choden (1911-2003), στο ξεκίνημα διέθετε μια μικρή συλλογή πολύτιμων κειμένων. Η βιβλιοθήκη στεγάστηκε αρχικά στον κεντρικό πύργο (utse) του Tashichodzong. Αργότερα, λόγω της αυξανόμενης συλλογής της, έπρεπε να μετακομίσει σε ένα κτίριο στην περιοχή Changgangkha του Τιμπού.
Για να εξασφαλιστεί μια μόνιμη στέγη για τα ιερά θρησκευτικά βιβλία και χειρόγραφα της αυξανόμενης συλλογής, δρομολογήθηκε η κατασκευή του σημερινού τετραώροφου οκταγωνικού παραδοσιακού κτιρίου, το οποίο μοιάζει με τον κεντρικό πύργο ναού ενός μπουτανικού Dzong, στην περιοχή Kawajangtsa του Τιμπού. Το κόστος κατασκευής του συγκεκριμένου κτιρίου επιβαρύνθηκε εξ ολοκλήρου από τη βασιλική κυβέρνηση του Μπουτάν χωρίς καμία ξένη βοήθεια.