cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντρέ Σενιέ
Γεννήθηκε το 1762 στην Κωνσταντινούπολη από Γάλλο πατέρα και Ελληνίδα μητέρα. Ο πατέρας του ήταν Γάλλος πρόξενος. Από την εφηβεία του, ο Σενιέ έγινε ένθερμος θαυμαστής της γλώσσας και του πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας. Ενώ σπούδαζε στο Παρίσι, διέπρεψε στη μετάφραση στίχων από τους κλασικούς. Το 1784 ταξίδεψε στη Ρώμη, τη Νάπολη και την Πομπηία και εδραίωσε τις φιλοδοξίες του να γράψει με το νεοκλασικό ύφος της εποχής.
Ρινικές κοιλότητες
thumb|250px|Ανατομία των ρινικών κοιλοτήτων Οι ρινικές κοιλότητες είναι ένα από τα όργανα του αναπνευστικού συστήματος και βρίσκονται στην αρχή του αναπνευστικού συστήματος.
Αντρέ Σενιέ
Στη συνέχεια υπηρέτησε στο διπλωματικό σώμα. Αν και βασιλόφρων, υποστήριξε αρχικά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά αργότερα διαμαρτυρήθηκε για τις ακρότητες της Τρομοκρατίας. Αντιτάχθηκε σε αυτήν κυρίως με πολιτικά άρθρα σε εφημερίδες της εποχής, φυλακίστηκε στη φυλακή του Σαιν Λαζάρ. Δικάστηκε από το Επαναστατικό δικαστήριο και καρατομήθηκε στις 25 Ιουλίου 1794.
Ρινικές κοιλότητες
Το εσωτερικό των ρινικών κοιλότητων καλύπτεται με μια μεμβράνη που λέγεται βλεννογόνος.
Αντρέ Σενιέ
Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ Γάλλος συγγραφέας λίγο πριν εκτελεστεί για φιλο-γερμανική δράση κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τελειώνει μέσα στην φυλακή το δοκίμιο του με πρωταγωνιστή τον Σενιέ.
Ρινικές κοιλότητες
Τα άφθονα και τα επιφανειακά αιμοφόρα αγγεία που υπάρχουν στον βλεννογόνο των ρινικών κοιλοτήτων θερμαίνουν τον εισπνεόμενο αέρα.Ο αέρας αφού περάσει από τις ρινικές κοιλότητες,διέρχεται από το φάρυγγα.
Πηγές
Κατηγορία:Αναπνευστικό σύστημα
Αντρέ Σενιέ
Ποιήματα
Έγραψε διδακτικά ποιήματα, ελεγείες, ωδές, ειδύλλια (Βουκολικά) και πολιτικά ποιήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Επαρχία του Κούνεο
Συνορεύει δυτικά με τη Γαλλία, βόρεια με την επαρχία του Τορίνο, ανατολικά με την επαρχία του Άστι και νότια με την επαρχία της Σαβόνας και την επαρχία της Ιμπέρια της περιφέρειας της Λιγουρίας.
Είναι η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ιταλίας μετά τις επαρχίες του Μπολτζάνο και της Φότζια, γι'αυτό και συχνά αναφέρεται στο Πεδεμόντιο ως «λα Γκράντα», δηλαδή «η Μεγάλη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουνεο
611
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 611 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μονόλιθος Θήρας
Ο Μονόλιθος είναι παραλιακό χωριό της Σαντορίνης, στην ανατολική πλευρά του νησιού, 8 χιλιόμετα ανατολικά των Φηρών. Με βάση την απογραφή του 2011 έχει 499 κατοίκους. Ανήκει διοικητικά στο Τοπικό διαμέρισμα Μεσαριάς του Δήμου Θήρας. Το χωριό πήρε το όνομα του από τον μεγάλο βράχο Μονόλιθο πάνω στον οποίο έχει κτιστεί η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη.
Στον Μονόλιθο βρίσκεται ο Κρατικός Αερολιμένας Σαντορίνης, ο μοναδικός αερολιμένας της Σαντορίνης, καθώς και το μοναδικό εργοστάσιο ντομάτας, το οποίο ανήκει στην Ένωση Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων.
707 Στάινα
Η Στάινα (Steina) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στο εσωτερικό τμήμα της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,04. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο ενός από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μπρεσλάου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Στάινα εκτιμάται σε 17 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σταινα
Ιωράμ
Με το όνομα Ιωράμ φέρονται στη Βίβλο δύο πρόσωπα και οι δύο βασιλείς, οι:
Υπόθεση Λιτβινένκο
250px|right|thumb|Ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του [[Λονδίνου]] Ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο ήταν Ρώσος, πρώην αξιωματικός της Ομοσπονδιακής Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSB), καθώς και πρώην μυστικός πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών (MI6). Αφού είχε εκδηλωθεί εναντίον της ρωσικής κυβέρνησης και είχε αποκαλύψει διάφορα περιστατικά διαφθοράς που είχε διαπιστώσει εντός του ρωσικού κρατικού μηχανισμού, κατέφυγε στο Ηνωμένο Βασίλειο, από το οποίο συνέχισε να επικρίνει τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και τη ρωσική κυβέρνηση. Έξι χρόνια αργότερα, ο Λιτβινέσκο δολοφονήθηκε από τους Αντρέι Λουγκοβόι και Ντμίτρι Κοφτούν.
Την 1η Νοεμβρίου 2006, ο Λιτβινένκο ξαφνικά αισθάνθηκε αδιαθεσία και λίγο αργότερα διακομίστηκε σε νοσοκομείο. Κατέληξε τρεις εβδομάδες αργότερα και έγινε έτσι το πρώτο επιβεβαιωμένο θύμα από το ισχυρό ραδιενεργό ισότoπο Πολώνιο 210. Οι ισχυρισμοί περί εμπλοκής της FSB και οι κατηγορίες που διατύπωσε ο ίδιος Λιτβινένκο πριν πεθάνει ότι ο Πούτιν βρισκόταν πίσω από τη δηλητηρίασή του δημιούργησε παγκόσμια αίσθηση και έλαβε τεράστιες διαστάσεις στον παγκόσμιο τύπο.
Μεταγενέστερες έρευνες από τις βρετανικές αρχές σχετικά με τις συνθήκες θανάτου του Λιτβινένκο οδήγησαν σε διπλωματική εμπλοκή μεταξύ της βρετανικής και ρωσικής κυβέρνησης. Αν και καμία κατηγορία δεν διατυπώθηκε, ο εκπρόσωπος της Scotland Yard κατά τη διάρκεια δημόσιας ακρόασης δήλωσε ότι "τα στοιχεία συνηγορούν ότι η μόνη επαρκής εξήγηση είναι ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο το Ρωσικό κράτος ενεπλάκη στη δολοφονία του Λιτβινένκο". Άλλος μάρτυρας δήλωσε ότι ο Dmitry Kovtun είχε μιλήσει ανοιχτά για σχέδιο δολοφονίας του Λιτβινένκο, το οποίο αποσκοπούσε στο να δωθεί ένα μάθημα προς παραδειγματισμό στον "προδότη". Ο βασικός ύποπτος της υπόθεσης, ένας πρώην αξιωματικός της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO), Andrey Logovoy, παραμένει στη Ρωσία.
Τον Σεπτέμβριο του 2021, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ότι η Ρωσία ήταν υπεύθυνη για τη δολοφονία του Λιτβινένκο και διέταξε τη Ρωσία να καταβάλει στη σύζυγό του το ποσό των 100.000 ευρώ καθώς 22.500 ευρώ για δαπάνες.
Υπόβαθρο
Ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο ήταν πρώην αξιωματικός της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB), ο οποίος διέφυγε της σύλληψης στη Ρωσία λαμβάνοντας πολιτικό άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στο βιβλίο του "Ανατινάζοντας τη Ρωσία: ο τρόμος από μέσα" και "Εγκληματική οργάνωση Lybyanka", ο Λιτβινένκο περιέγραψε την άνοδο στην εξουσία του Ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν, ως πραξικόπημα οργανωμένο από την FSB. Ισχυρίστηκε, μάλιστα, ότι βασικό στοιχείο της στρατηγικής της FSB ήταν να τρομοκρατήσει τη ρωσική κοινή γνώμη τοποθετώντας βόμβες σε πολυκατοικίες στη Μόσχα και σε άλλες πόλεις της Ρωσίας. Σε διάφορες συνεντεύξεις του, κατηγόρησε επίσης, τις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών της Ρωσίας ότι βρίσκονταν πίσω από το περιστατικό ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας, μέσω Τσετσένων προβοκατόρων, καθώς και από την επίθεση στο κοινοβούλιο της Αρμενίας το 1999.
Μετά την εγκατάστασή του στο Λονδίνο, συνέχισε να υποστηρίζει τον Ρώσο εξόριστο ολιγάρχη, Μπόρις Μπερεζόφσκι, στην επικοινωνιακή εκστρατεία του κατά της ρωσικής κυβέρνησης.
Θάνατος
Στις 23 Νοεμβρίου ο Λιτβινένκο απεβίωσε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Λονδίνου από καρδιακή ανακοπή.
Μετά τον θάνατό του, ο δικηγόρος του δημοσίευσε μήνυμα που είχε υπαγορεύσει ο Λιτβινένκο δύο μέρες πριν πεθάνει, στις 21 Νοεμβρίου, και στο οποίο ανέφερε: «''Μπορεί να καταφέρατε να μου κλείσετε το στόμα, αλλά αυτή η σιωπή θα έχει κόστος. Αποδείξατε ότι είστε τόσο βάρβαρος και άκαρδος, όσο ισχυρίζονται και οι πιο εχθρικοί επικριτές σας ότι είσθε. Μπορεί να καταφέρετε να κλείσετε το στόμα ενός ανθρώπου. Αλλά η κατακραυγή από ολόκληρο τον κόσμο θα αντηχεί, κ. Πούτιν, στ' αυτιά σας για την υπόλοιπη ζωή σας. Ας σας συγχωρήσει ο Θεός γι' αυτό που κάνατε''». Ο πατέρας του, υποστήριξε ότι «το ρωσικό καθεστώς τον έφαγε με μια μικροσκοπική πυρηνική βόμβα».
Ο Όλεγκ Γκορντιέφσκι, πρώην αρχηγός της KGB στη Βρετανία, δήλωσε: «Έπεσε θύμα εκδίκησης και κακίας των δυνάμεων αυτών». Από την πλευρά του ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εξέφρασε την απογοήτευσή του που ένας θάνατος, χρησιμοποιείται για πολιτικούς σκοπούς και διερωτήθηκε γιατί η επιστολή, αν πράγματι υπάρχει, δεν δόθηκε στη δημοσιότητα, όταν ήταν ακόμη εν ζωή ο Λιτβινένκο».
Αίτημα έκδοσης
Στις 3 Δεκεμβρίου, έγινε γνωστό ότι η Μεγάλη Βρετανία είχε ζητήσει να απευθύνει ερωτήσεις σε πέντε Ρώσους πολίτες που σχετίζονταν με τον θάνατο του Λιτβινένκο με τον υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, να βεβαιώνει ότι η Μόσχα θα απαντήσει σε συγκεκριμένες ερωτήσεις. Ο Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας, Γιούρι Τσαικα, είπε στις 6 Δεκεμβρίου ότι όποιος Ρώσος πολίτης ενδέχεται να κατηγορηθεί για τη δηλητηρίαση θα δικαστεί στη Ρωσία και όχι στη Βρετανία. Επιπλέον, ο Τσάικα δήλωσε ότι οι Βρετανοί ανακριτές θα μπορούσαν να απευθύνουν ερωτήσεις σε Ρώσους πολίτες μόνο με την παρουσία Ρώσων εισαγγελικών λειτουργών.
Έρευνα των Βρετανικών Αρχών
Τον Ιανουάριο του 2016, μία δημόσια έρευνα, με επικεφαλής τον δικαστή Σερ Ρόμπερτ Όοουεν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Αντρέι Λουγκοβόι και Ντμίτρι Κοφτούν ήταν οι ένοχοι της δολοφονίας Λιτβινένκο. Η έρευνα κατέληξε στο ότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι οι δυο Ρώσοι λειτουργούσαν υπό τις εντολές της FSB, και ότι οι ενέργειές τους είχαν πιθανώς εγκριθεί από τον Νικολάι Πατρούσεφ, Διευθυντή της FSB, και από τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.
Κάρτερ κατά Ρωσίας (ΕΔΔΑ)
Τον Σεπτέμβριο του 2021, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ) ύστερα από προσφυγή σε αυτό της χήρας του Αλεξάντερ Λιτβινένκο, Μαρίνα, κατέληξε ότι η Ρωσία ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο του Λιτβινένκο και ότι παραβίασε το άρθρο 2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο οποίο η Ρωσία έχει προσχωρήσει από το 1998. Τα πορίσματα του Δικαστηρίου ήταν αντίστοιχα με αυτά της έρευνας των βρετανικών αρχών: αποφάνθηκε ότι "πέραν πάσης αμφιβολίας η δολοφονία είχε υλοποιηθεί από τους Andrey Lugovoy and Dmitry Kovtun, ότι υπήρχαν "προφανή στοιχεία κρατικής εμπλοκής" και ότι υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις ότι οι δύο δολοφόνοι λειτούργησαν ως πράκτορες του Ρωσικού κράτους καθώς και ότι η Ρωσία είχε αποτύχει να ερευνήσει τη δολοφονία ή τα εντοπίσει και να τιμωρήσει τους υπευθύνους αυτής. Το Δικαστήριο συνήγαγε δυσμενές συμπέρασμα από την άρνηση της Ρωσίας να κοινοποιήσει τα αναγκαία έγγραφα από τη δική της έρευνα. Επιπλέον, το Δικαστήριο σημείωσε ότι ''"η σχεδιασμένη και πολύπλοκη επιχείρηση που περιελάμβανε την προμήθεια ενός σπάνιου και θανατηφόρου δηλητηρίου και οι επαναλαμβανόμενες και συνεχείς απόπειρες να χορηγηθεί το δηλητήριο υποδηλώνουν ότι ο κ. Λιτβινένκο υπήρξε στόχος αυτής της επιχείρησης"'',
Αρχικές αντιδράσεις
Η δηλητηρίαση του Λιτβινένκο είχε ήδη από νωρίς δημιουργήσει υποψίες για εμπλοκή των Ρωσικών Μυστικών Υπηρεσιών. Ο Σεργκέι Αμπέλτσεφ, μέλος της Δούμας, δήλωσε στις 24 Νοεμβρίου 2006: Ήταν η τιμωρία που άξιζε σε προδότη. Είμαι πεπεισμένος ότι ο τραγικός θάνατός του θα αποτελέσει σοβαρή προειδοποίηση και για άλλους προδότες, οπουδήποτε και αν βρίσκονται: Στη Ρωσία, δεν συγχωρούν την προδοσία.
Μεταγενέστερες αντιδράσεις
Αρκετές αναφορές στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης υποδεικνύουν ότι ο θάνατος του Λιτβινένκο συνδεόταν με τον Μπόρις Μπερεζόφσκι. Ο πρώην διοικητής της FSB τη διετία 1996 - 1998, Νικολάι Κοβαλιόβ, για τον οποίο ο Λιτβινένκο εργαζόταν, δήλωσε ότι το περιστατικό "μοιάζει με έργο του Μπερεζόφσκι. Είμαι σίγουρος ότι κανενός είδους μυστική υπηρεσία δεν συμμετείχε σε αυτό". Η εμπλοκή του Μπερεζόφσκι πιθανολογήθηκε από αναρίθμητες ρώσικες τηλεοπτικές εκπομπές.
Μία εξήγηση που δόθηκε από τη ρωσική κυβέρνηση εμφάνιζε τους θανάτους των Λιτβινένκο και της Πολιτκόφσκαγια ως σχεδιασμένους για να πληγεί ο ίδιος ο πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν. Άλλες υποθέσεις περιελάμβαναν την εμπλοκή επίορκων μελών της FSB, ή την πιθανότητα ο Λιτβινένκο να δολοφονηθήκε εξαιτίας ερευνών που διενεργούσε για ρωσικές εταιρίες ή κρατικούς αξιωματούχους. ή σαν μια σκευωρία υπονόμευσης του Ρώσου προέδρου.
Αναφορές στη σύγχρονη κουλτούρα
Η υπόθεση Λιτβινένκο συγκλόνισε την παγκόσμια κοινότητα και παρακίνησε πολλούς σκηνοθέτες και συγγραφείς να ασχοληθούν με την υπόθεση και το γενικότερο μυστήριο που καλύπτει αυτή. Πολλά ντοκιμαντέρ γυρίστηκαν γύρω από την υπόθεση όπως αυτό των Jos de Putter και Masja Novikova στο οποίο ξετυλίγεται η υπόθεση από την αρχή και στο οποίο μιλούν η σύζυγός του, Μαρίνα, ο πατέρας του και διάφοροι φίλοι του.
Παραπομπές
Κατηγορία:2006 Κατηγορία:Κατασκοπεία
Λευκός νάνος
thumb|right|Εικόνα του διπλού συστήματος του [[Σείριος|Σείριου, από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ. Ο Σείριος Α, στο κέντρο, είναι το λαμπρότερο αστέρι στον ουρανό της Γης. Ο Σείριος Β, κάτω αριστερά, είναι λευκός νάνος. Το σύστημα έχει περίοδο περιστροφής περίπου 50 έτη.]] Με τον όρο λευκός νάνος (white dwarf) χαρακτηρίζεται το υπόλειμμα του πυρήνα ενός αστέρα μικρής ή μεσαίας μάζας που απομένει μετά τον θάνατο του αστέρα αυτού. Οι λευκοί νάνοι είναι το ένα από τα τρία είδη «αστρικών πτωμάτων» (τα άλλα δύο είναι οι αστέρες νετρονίων και οι μαύρες τρύπες). Ο Ήλιος μας θα μετατραπεί (για την ακρίβεια τα εσωτερικά του στρώματα) σε έναν λευκό νάνο σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια.
Σύμφωνα με την πρότυπη αστρική εξέλιξη, οι αστέρες μικρής σχετικώς μάζας δεν ασκούν αρκετή βαρυτική πίεση στην κεντρική τους περιοχή ώστε να συνεχίσουν πυρηνικές αντιδράσεις μετά την εκεί μετατροπή του υδρογόνου σε ήλιο ικανές να συγκρατήσουν τη δομή του. Αφού τότε ο αστέρας μετατραπεί σε ερυθρό γίγαντα, απωθεί τα αραιότατα εξωτερικά του στρώματα, που μετατρέπονται σε πλανητικό νεφέλωμα, αφήνοντας έναν αδρανή αστρικό πυρήνα που καταρρέει βαρυτικά σε ένα σώμα δεκάδες φορές μικρότερο. Συνήθως αυτό αποτελείται από πυρήνες κυρίως άνθρακα και οξυγόνου, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί κατά τη συμπίεση που οφείλεται στην τελική κατάρρευση. Βέβαια έχουν ανακαλυφθεί και τέτοια σώματα αποτελούμενα κυρίως από ήλιο και σπάνια από οξυγόνο και νέο.
Σε αυτό το ουράνιο σώμα δεν συμβαίνουν πυρηνικές αντιδράσεις, ούτε άλλη διαδικασία που να παράγει ενέργεια. Συνεπώς βαθμιαία ακτινοβολεί τη θερμική του ενέργεια ως ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και ψύχεται. Ωστόσο, είναι τόσο πυκνό και θερμό (η αρχική θερμοκρασία αγγίζει τις 100 χιλιάδες βαθμούς), ώστε η ψύξη του από τις τυπικές αστρικές θερμοκρασίες να χρειάζεται πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια γήινα χρόνια, διάρκεια μεγαλύτερη από την ηλικία του Σύμπαντος. Για τον λόγο αυτό, όλα τα παραχθέντα μέχρι τώρα τέτοια αστρικά πτώματα ακτινοβολούν έντονα σε υψηλές σχετικώς θερμοκρασίες, συνεπώς εκπέμπουν άφθονο ορατό φως και έτσι παρατηρούνται ως μικροί λευκοί αστέρες. Από το γεγονός αυτό προέρχεται και η ονομασία τους: λευκοί νάνοι.
Οι συνήθεις διαστάσεις ενός λευκού νάνου είναι συγκρίσιμες με τις διαστάσεις της Γης, δηλαδή η διάμετρός του είναι περίπου εκατό φορές μικρότερη από τη διάμετρο του Ήλιου. Η συγκράτηση της ύλης από παραπέρα βαρυτική κατάρρευση οφείλεται σε μία καθαρώς κβαντομηχανική ιδιότητά της, που ονομάζεται πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων. Η μέγιστη μάζα ενός λευκού νάνου πέρα από την οποία η πίεση αυτή δεν μπορεί πλέον να αποτρέψει παραπέρα βαρυτική κατάρρευση, είναι 1,44 ηλιακή μάζα, και είναι πολύ γνωστή στην αστροφυσική ως Όριο Chandrasekhar. Ουσιαστικά ο μόνος τρόπος να φθάσει κάποτε αυτό το όριο ένας λευκός νάνος είναι να ανήκει σε ένα διπλό αστρικό σύστημα και να αποσπάσει με το ισχυρότερο βαρυτικό του πεδίο υλικό από τον άλλο αστέρα του συστήματος. Τότε μπορεί να εκραγεί σε μία έκρηξη υπερκαινοφανούς τύπου Ia.
Οι λευκοί νάνοι είναι αρκετά συνηθισμένοι, καθώς οι περισσότεροι αστέρες καταλήγουν να δώσουν έναν: το 6% περίπου όλων των αστέρων στην περιοχή μας του Γαλαξία μας είναι στην πραγματικότητα λευκοί νάνοι. Και αστέρες με μεγαλύτερη μάζα από 1,44 ηλιακή, μέχρι και 8 ηλιακές μάζες, δίνουν λευκούς νάνους, αφού το μεγαλύτερο μέρος της ύλης τους εκτινάσσεται μακριά κατά τον θάνατό τους. Ο πλησιέστερος στη Γη λευκός νάνος (και με το φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος, 8,44) είναι ο συνοδός του Σειρίου, γνωστός ως Σείριος Β, σε απόσταση από εμάς 8,56 έτη φωτός.
Χαρακτηριστικά
Ο μέσος λευκός νάνος έχει περίπου τη μισή μάζα του Ήλιου, πράγμα που σημαίνει ότι, αφού έχει τη διάμετρο της Γης, η μέση πυκνότητα της ύλης του ανέρχεται σε 106 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό. Τόσο συμπυκνωμένη ύλη δεν υπάρχει πουθενά πάνω στη Γη, αλλά ούτε και σε άλλο μέρος του Ηλιακού Συστήματος. Πιο συμπυκνωμένη μορφή ύλης υπάρχει μόνο στους αστέρες νετρονίων, στους υποθετικούς αστέρες κουάρκ και βέβαια στο σημειακό κέντρο μιας μαύρης τρύπας. Είναι ενδιαφέρον ότι όσο μεγαλύτερη η μάζα, τόσο μικρότερη είναι η διάμετρος ενός λευκού νάνου, ώστε οι πυκνότητες διαφέρουν σημαντικά. Αυτό οφείλεται στις ασυνήθιστες ιδιότητες της εκφυλισμένης ύλης: η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων δεν εξαρτάται από τη θερμοκρασία, αλλά μόνο από την πυκνότητα, και συνεπώς η συμπεριφορά της ύλης διαφέρει αρκετά από εκείνη ενός ιδανικού αερίου. Η ύλη θεωρητικώς παραμένει, όπως και στον αστέρα, σε κατάσταση τέλειου πλάσματος, δηλαδή ένα πλήρως ιονισμένο αέριο, μέχρι που η ψύξη να προχωρήσει σημαντικά (βλ. παρακάτω). Για τον λόγο αυτό, μία καλή φυσική περιγραφή δίνεται από το «πρότυπο» που στη Φυσική ονομάζεται αέριο Φέρμι.
Η χημική σύσταση ενός λευκού νάνου εξαρτάται από τη μάζα του. Αν ο αστέρας από τον οποίο προέρχεται ήταν αρκετά μαζικότερος του Ήλιου, τότε θα σχηματίσει κατά τον θάνατό του με πυρηνική σύντηξη μαγνήσιο, νέο και (λιγότερο) οξυγόνο από πυρήνες άνθρακα και ο λευκός νάνος θα περιέχει κυρίως αυτά τα στοιχεία ως προερχόμενος από τις κεντρικές περιοχές του αστέρα του. Από την άλλη, ένας αστέρας με τη μάζα του Ήλιου δεν θα μπορέσει να συντήξει άνθρακα και θα παραγάγει έναν λευκό νάνο αποτελούμενο κυρίως από πυρήνες άνθρακα και οξυγόνου, ενώ ένας αστέρας με λιγότερη από τη μισή περίπου μάζα του Ήλιου δεν θα συντήξει ποτέ στη ζωή του ήλιο και συνεπώς θα αφήσει πίσω του έναν λευκό νάνο που θα αποτελείται κυρίως από πυρήνες ηλίου.
Οι λευκοί νάνοι δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συγχέονται με αστέρες όπως οι ερυθροί νάνοι, (που είναι συνηθισμένοι αστέρες μικρής μάζας και όχι αστρικά πτώματα), ούτε και με «υποαστρικά σώματα» όπως οι φαιοί νάνοι, που δεν είχαν ποτέ την απαιτούμενη μάζα ώστε να γίνουν αστέρες. Αμφότεροι οι ερυθροί και οι φαιοί νάνοι αποτελούνται από «συνηθισμένη» και όχι εκφυλισμένη ύλη, και το εσωτερικό τους περιγράφεται από απόψεως φυσικής ως ιδανικό αέριο, το οποίο έχει πυκνότητες συγκρίσιμες με τις ηλιακές.
Ψύξη
Η αρχική θερμότητα που κληρονόμησαν οι λευκοί νάνοι προέρχεται όχι μόνο από εκείνη που παρέμεινε από την παραγωγή ενέργειας με θερμοπυρηνικές αντιδράσεις στον προγεννήτορά τους αστέρα, αλλά κυρίως από τη βαρυτική δυναμική ενέργεια που μετατράπηκε σε θερμότητα κατά τη βαρυτική κατάρρευση των κεντρικών περιοχών του παλαιού αστέρα. Τη θερμότητα αυτή ξοδεύουν οι λευκοί νάνοι ακτινοβολώντας φως και λοιπή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στο διάστημα σύμφωνα με τους γνωστούς νόμους της ακτινοβολίας μέλανος σώματος, του Στεφάν, κλπ., χωρίς να μπορούν να την αναπληρώσουν στο παραμικρό αφού είναι αδρανή, νεκρά σώματα. Επειδή όμως η έκταση της ακτινοβολούσας επιφάνειάς τους είναι ελάχιστη σε σχέση με τη μάζα τους, παραμένουν υπέρθερμοι επί πολλά δισεκατομμύρια χρόνια. Υπάρχουν ενδείξεις ότι το εσωτερικό τους κρυσταλλώνεται αργά καθώς ψύχονται και τελικώς καταλήγει σε κάτι που μοιάζει με τον κρύσταλλο ενός διαμαντιού. Οι αστρονόμοι γνωρίζουν έναν τουλάχιστο «διαμαντένιο» λευκό νάνο, τον BPM 37093, με δομή που προκύπτει από τις αναπάλσεις του.
Εκπομπές υψηλής ενέργειας
Πολλοί κοντινοί μας λευκοί νάνοι έχουν ανιχνευθεί και ως πηγές μαλακών ακτίνων Χ και υπεριώδους. Οι παρατηρήσεις στις ακτίνες Χ και στο άπω υπεριώδες βοηθούν τους αστρονόμους να μελετήσουν τη χημική σύσταση και τη δομή των λεπτών ατμοσφαιρών αυτών των λευκών νάνων. Υπάρχουν ενδείξεις ότι υπολείμματα πλανητών και κομήτες από το σύστημα του παλαιού αστέρα αλληλεπιδρούν και πέφτουν στον λευκό νάνο προκαλώντας εκπομπές ακτίνων Χ.
Λευκοί νάνοι σε διπλά συστήματα
Οι λευκοί νάνοι εμφανίζουν ιδιαίτερο και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την αστροφυσική και γενικότερα την Αστρονομία όταν είναι μέλη διπλών συστημάτων, των οποίων ο άλλος αστέρας δεν βρίσκεται σε «απόσταση ασφαλείας». Τότε δημιουργούνται κάποια από τα πλέον εντυπωσιακά αστρονομικά φαινόμενα: οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί, οι καινοφανείς αστέρες και οι υπερκαινοφανείς αστέρες τύπου Ia. Οι τελευταίοι αντιπροσωπεύουν πιθανότατα και τις ισχυρότερες εκρήξεις στο σύγχρονο Σύμπαν, με την έρευνα να μη έχει αποφανθεί ακόμα οριστικά για τα υπερνόβα (hypernova) και με τις εκρήξεις ακτίνων γ να ανιχνεύονται μόνο σε κοσμολογικές αποστάσεις και άρα στο απώτατο παρελθόν του Σύμπαντος.
Οι λευκοί νάνοι σε διπλά συστήματα μπορούν να αποσπάσουν με το ισχυρότερο βαρυτικό τους πεδίο υλικό από τον συνοδό τους αστέρα, πράγμα που γίνεται συνεχώς στους λεγόμενους κατακλυσμικούς μεταβλητούς αστέρες. Αν η μάζα τους υπερέβαινε με τον τρόπο αυτό το όριο Chandrasekhar, που σημαίνει αύξηση κατά 140% από τη μέση αρχική μάζα (0,6 ηλιακή) ενός λευκού νάνου, η πίεση των εκφυλισμένων ηλεκτρονίων δεν θα στήριζε πλέον το βάρος του νάνου, ο οποίος θα κατέρρεε βαρυτικά. Αυτή ήταν και η λογική πρώτη εξήγηση για την έκρηξη υπερκαινοφανούς τύπου Ia. Από το 1965 και μετά όμως, επικρατεί η θεωρητική άποψη ότι η αυξανόμενη πυκνότητα στο εσωτερικό του λευκού νάνου πυροδοτεί τη σύντηξη των πυρήνων άνθρακα σε μία μάζα λίγο κάτω από το όριο Chandrasekhar, πράγμα που οδηγεί σε μία ραγδαία αλυσίδα πυρηνικών αντιδράσεων στο μέχρι τότε αδρανές σώμα, στις οποίες συντήκεται και μέρος του οξυγόνου. Οι αντιδράσεις αυτές δεν ανακόπτονται από κάποια διαστολή που θα επέφεραν οι ίδιες, ακριβώς εξαιτίας της κβαντικής και όχι θερμικής προελεύσεως της πιέσεως, πράγμα που δίνει αύξηση της θερμοκρασίας χωρίς αντίστοιχη αύξηση της πιέσεως, οπότε ο λευκός νάνος δεν διαστέλλεται. Αλλά η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει δραματικά τον ρυθμό των συντηκτικών πυρηνικών αντιδράσεων, σε ένα αυτοενισχυόμενο φαινόμενο που οδηγεί σε μία ισχυρότατη έκρηξη που διαλύει τελείως τον λευκό νάνο. Επειδή όλοι οι λευκοί νάνοι που υφίστανται αυτή την κοσμογονική έκρηξη έχουν περίπου την ίδια μάζα, έπεται ότι οι εκρήξεις υπερκαινοφανών τύπου Ιa έχουν όλες την ίδια λαμπρότητα (απόλυτο μέγεθος), πράγμα που τις καθιστά κυριολεκτικά πολύτιμες για τον προσδιορισμό μεγάλων αποστάσεων στην Αστρονομία, αφού εξαιτίας του μεγέθους τους είναι ορατές ακόμα και από τα βάθη του Σύμπαντος. (Την ιδιότητα αυτή δεν την έχουν οι άλλοι τύποι υπερκαινοφανών, που δεν έχουν καμιά σχέση με λευκούς νάνους.)
Πολύ πριν η προσαύξηση μάζας οδηγήσει τον λευκό νάνο στο χείλος της καταστροφής, το πλούσιο σε υδρογόνο αέριο από τον συνοδό αστέρα μπορεί να προκαλέσει μία επιφανειακή θερμοπυρηνική έκρηξη, εντελώς ανάλογη με μια έκρηξη βόμβας υδρογόνου. Επειδή το εσωτερικό του λευκού νάνου μένει αμέτοχο και άθικτο στην περίπτωση αυτή, αυτές οι εκρήξεις μπορούν και επαναλαμβάνονται στη ζωή ενός κατακλυσμικού μεταβλητού, όσο συνεχίζεται η προσαύξηση μάζας από τον λευκό νάνο. Αυτά τα «επεισόδια» έγιναν γνωστά στον άνθρωπο ως καινοφανείς αστέρες ή «νόβες».
Ιστορία ανακαλύψεων
Πρώτος ο Μπέσελ, χρησιμοποιώντας ακριβείς αστρομετρικές μετρήσεις, ανεκάλυψε ότι ο Σείριος μετέβαλλε τη θέση του πέρα από τη μετατόπιση εξαιτίας της παραλλάξεως. Το 1844 προέβλεψε ότι ο αστέρας είχε αόρατο συνοδό αστέρα, ο οποίος ανακαλύφθηκε και οπτικά το 1862 από τον Άλβαν Κλαρκ: ο «Σείριος Β» ήταν ο πρώτος λευκός νάνος που ανακαλυπτόταν.
Σύντομα, η παράδοξη φύση του έγινε αντιληπτή: φασματοσκοπικά είχε επιφανειακή θερμοκρασία 25.000 K, που σήμαινε ότι εξέπεμπε τεράστια ποσότητα ενέργειας ανά μονάδα της επιφάνειάς του, ωστόσο ήταν και κάπου 10.000 φορές αμυδρότερος από τον κυρίως Σείριο, τον «Σείριο A». Ο Σείριος B Θα έπρεπε να είχε τη διάμετρο της Γης. Η ανάλυση της τροχιάς του Σειρίου υπεδείκνυε ότι η μάζα του B ήταν σχεδόν ίση με την ηλιακή, και άρα η ύλη του υπήρχε στην πιο πυκνή μορφή που ήταν γνωστή τότε στην Επιστήμη.
Και άλλοι λευκοί νάνοι ανακαλύφθηκαν, με δεύτερο τον συνοδό του Πρόκυνα το 1896 και τρίτο τον Αστέρα του Van Maanen το 1917. Σταδιακά, οι αστρονόμοι συνειδητοποίησαν ότι οι λευκοί νάνοι ήταν πολύ συνηθισμένοι στον Γαλαξία. Μετά την ανάπτυξη της κβαντομηχανικής, μία εξήγηση για τη συγκεκριμένη τάξη μεγέθους στην πυκνότητα προτάθηκε το 1926 (άρθρο του R.H. Fowler στο Monthly Not. of the Royal Astron. Society, τόμ. 87, σσ. 114-122), μόλις λίγους μήνες μετά τη διατύπωση της στατιστικής Fermi-Dirac.
Το 1930 ο Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ ανακάλυψε ότι κανένας λευκός νάνος δεν θα μπορούσε να υπερβαίνει τη 1,4 ηλιακή μάζα. Οι Chandrasekhar και Φόουλερ μοιράσθηκαν τελικώς το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1983.
Αγνή του Φωσινύ
Η Αγνή, γαλλ. Agnes (απεβ. 11 Αυγούστου 1268) από τον Οίκο του Φωσινύ ήταν κόρη του κυρίου του Φωσινύ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.
Βιογραφία
Μνηστεύτηκε το 1234 και παντρεύτηκε δύο έτη μετά τον Πέτρο Β΄, που το 1263 έγινε κόμης της Σαβοΐας. Η Αγνή έγινε έτσι κόμισσα για 5 έτη, ως το τέλος της το 1268. Απέκτησαν τη Βεατρίκη, που λόγω του Σαλικού Νόμου δεν μπορούσε να διαδεχθεί τον πατέρα της στη Σαβοΐα: όταν το 1268 απεβίωσε ο Πέτρος Β΄, τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φίλιππος Α΄.
Η Αγνή ήθελε αρχικά να δώσει τα 2/3 στον σύζυγό της Πέτρο Β΄ και το 1/3 στην κόρη της Βεατρίκη, αλλά τελικά την όρισε μόνη κληρονόμο του Φωσινύ, μαζί με τον σύζυγο εκείνης Γκιγκ Ζ΄. Αυτό οδήγησε σε μελλοντικές διαμάχες μεταξύ των Οίκοων της Σαβοΐας και του Βιενουά για την περιοχή, την οποία έλαβε ο Οίκος της Σαβοΐας από τους Γάλλους με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1355. Η Αγνή τάφηκε στο αββαείο του Κονταμίν-συρ-Αρβ του Φωσινύ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Κόμισσες της Σαβοΐας
Τιγράνης ο Μέγας
Ο Τιγράνης Β΄ (αρμενικά: Տիգրան Մեծ, Tigranes Magnus ) (140-55 π.Χ.), πιο γνωστός ως Τιγράνης ο Μέγας, ήταν βασιλείας της Αρμενίας, υπό την ηγεσία του οποίου η Αρμενία έγινε για να μικρό χρονικό διάστημα το ισχυρότερο κράτος στα ανατολικά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά τις νίκες του ενάντια στην Παρθική Αυτοκρατορία και την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, η Αρμενία επεκτάθηκε πέρα από τα παραδοσιακά όριά της, και εκτεινόταν από τη Μεσόγειο μέχρι την Κασπία Θάλασσα, και γι'αυτό τον λόγο έλαβε τον τίτλο του Μεγάλου Βασιλιά, ενώ αντιμετώπισε και τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Ο Τιγράνης ήταν μέλος του βασιλικού οίκου των Αρταξιαδών.
Πρώτα χρόνια
Ο Τιγράνης ήταν όμηρος στην αυλή του Μιθριδάτη Β΄ της Παρθίας μέχρι την ηλικία των 45 ετών, μετά την αρμενική ήττα το 105 π.Χ.. Άλλες πηγές αναφέρουν ως ημερομηνία το 112-111 π.Χ.. Μετά το θάνατο του πατέρα του Τιγράνη Α΄ το 95 π.Χ., ο Τιγράνης εξαγόρασε την ελευθερία του, δίνοντας στην Παρθία «εβδομήντα κοιλάδες» στην Ατροπατηνή στους Πάρθους.
Όταν αναρήθηκε στον θρόνο, τα θεμέλια στα οποία ο Τιγράνης θα έχτιζε την αυτοκρατορία του υπήρχαν ήδη, παρακαταθήκη του ιδρυτή της δυναστείας των Αρταξιαδών, του Αρταξία Α΄, και ων επόμενων βασιλέων. Τα βουνά της Αρμενίας όμως σχημάτιζαν φυσικά σύνορα ανάμεσα στις διαφορετικές περιοχές της χώρας, με αποτέλεσμα τα φεουδαλιστικά νακχαράρ να ασκούν σημαντική εξουσία στις διάφορες περιοχές ή επαρχίες όπου είχαν την έδρα τους. Ο Τιγράνης όμως επιζητούσε να δημιουργήσει μια κεντροποιημένη αυτοκρατορία. Γι'αυτό το λόγο, προχώρησε σε ισχυροποίηση της εξουσίας του μέσα στην Αρμενία προτού ξεκινήσει τις εκστρατείες του.
Εκθρόνισε τον Αρτάνη, τον τελευταίο βασιλιά της αρμενικής Σωφηνής και απόγονο του Ζαριάδρη.
Συμμαχία με τον Πόντο
Κατά τη διάρκεια του πρώτου μιθριδατικού πολέμου (89-85 π.Χ.), ο Τιγράνης υποστήριξε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, αλλά ήταν προσεκτικός να μην εμπλακεί στον πόλεμο.
Ενίσχυσε γρήγορα την εξουσία του, συμμαχώντας με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ και παντρεύτηκε την κόρη του Κλεοπάτρα. Ο Τιγράνης είχε συμφωνήσει να επεκτείνει την επιρροή του προς τα ανατολικά, ενώ ο Μιθριδάτης θα κατακτούσε τα ρωμαϊκά εδάφη στη Μικρά Ασία και την Ευρώπη. Δημιουργώντας ένα ισχυρότερο κράτος, ο Μιθριδάτης θα ανταγωνιζόταν τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία στην Ευρώπη. Ο Μιθριδάτης έθεσε σε εφαρμογή τη σχεδιασμένη επίθεση στους Ρωμαίους στη Μικρά Ασία, ωθώντας τους ντόπιους πληθυσμούς σε αντίσταση σε κάθε ξένη εξουσία. Παρά τις αρχικές επιτυχίες, ύστερα από μυστική εντολή του Μιθριδάτη, περίπου 80.000 Ρωμαίοι, σφαγιάστηκαν στη Μικρά Ασία το 88 π.Χ.. Οι Προσπάθειες των βασιλέων να ελέγξουν την Καππαδοκία και η σφαγή των Ρωμαίων οδήγησαν στη ρωμαϊκή παρέμβαση. Ηγέτης του ρωμαϊκού στρατού επιλέχθηκε από τη σύγκλητο να είναι ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας.
Πόλεμος ενάντια στους Πάρθους και τους Σελευκίδες
left|thumb|250px|Το βασίλειο της Αρμενίας στη μέγιστη έκτασή του επί Τιγράνη του Μεγάλου Μετά το θάνατο του Μιθριδάτη το 88 π.Χ., ο Τιγράνης εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι οι Πάρθοι είχαν αποδυναμωθεί από τι επιθέσεις των Σκυθών, και ανέκτησε τις εβδομήντα κοιλάδες, ενώ κατέλαβε τη Νινευή και τα Άρβηλα.
Το 83 π.Χ., μετά από αιματηρή διαμάχη για το θρόνο της Συρίας, την οποία κυβερνούσαν οι Σελευκίδες, οι Σύριοι αποφάσισαν να επιλέξουν το Τιγράνη ως προστάτη του Τιγράνη και του προσέφεραν το στέμμα της Συρίας. Ο Μαγαδάτης διορίστηκε ως κυβερνήτης στην Αντιόχεια. Στη συνέχεια κατέκτησε τη Φοινίκη και την Κιλικία, ουσιαστικά εξαφανίζοντας τα τελευταία τμήμα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, αν και μερικές πόλεις εξακολουθούσαν να αναγνωρίζουν ως νόμιμο τον βασιλιά Σέλευκο Ζ΄ τον Κυβιοσάκτη. Τα νότια τμήματα της αυτοκρατορίας του Τιγράνη έφταναν μέχρι τους Πτολεμαίους (σημερινή Άκρα). Πολλοί από τους κατοίκους των κατακτημένων περιοχών στάλθηκαν στη νέα πρωτεύουσα, τη Τιγρανόκερτα.
Στη μέγιστη έκτασή της, η αυτοκρατορία εκτεινόταν από την οροσειρά του Πόντου (στη σημερινή βορειοανατολική Τουρκία) μέχρι τη Μεσοποταμία και από την Κασπία μέχρι τη Μεσόγειο. Μετά από μια σειρά νικών απέκτησε τον τίτλο των Αχαιμενιδών του Βασιλιά του Βασιλέων, τον οποίον δεν υιοθετούσαν ούτε οι Πάρθοι, όπως φαίνεται σε νομίσματα μετά το 85 π.Χ.. Τα νομίσματα του Τιγράνη ήταν τετράδραχμα ή χάλκινα νομίσματα με το πορτραίτο του να φοράει διακοσμημένη αρμενική τιάρα με καλύμματα για τα αυτιά στη μία πλευρά. Στη άλλη πλευρά απεικονιζόταν η Τύχη της Αντιόχειας με τον θεό ποταμό Ορόντη στα πόδια της.
Πόλεμος με τους Ρωμαίους
Ο Λούκουλλος αντέδρασε άμεσα, εξαπολύοντας ξαφνική επίθεση η οποία αιφνιδίασε τον Τιγράνη. Σύμφωνα με τους Ρωμαίους ιστορικούς, ο Μιθρομπαζάνης, ένας από τους στρατηγούς του Τιγράνη, ενημέρωσε τον βασιλιά και ο Τιγράνης για το κουράγιο του τον έθεσε επικεφαλής του στρατού ενάντια στο Λούκουλλο. Ο Μιθρομπαζάνης όμως ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Μετά την ήττα, ο Τιγράνης αποσύρθηκε στη βόρεια Αρμενία για να ανασυνταχθεί ο στρατός που είχε απελευθερώσει ο Λούκουλλος, ώστε να πολιορκήσει τη Τιγρανόκερτα. μικρογραφία|275x275εσ|Άγαλμα του Τιγράνη στον κήπο του αρμενικού Προεδρικού Μεγάρου στο Γερεβάν.
Όταν ο Τιγράνης συγκέντρωσε μεγάλο στρατό, επέστρεψε για να αντιμετωπίσει τον Λούκουλλο. Τις 6 Οκτωβρίου 69 π.Χ., ο μεγαλύτερος αριθμητικά στρατός του Τιγράνη ηττήθηκε από τον Λούκουλλο και των ρωμαϊκό στρατό στη μάχη της Τιγρανόκερτας. Η συμπεριφορά του Τιγράνη προς τους κατοίκους της πόλης οδήγησε στην αποστασία των φρουρών, οι οποίοι άνοιξαν τις πύλες της πόλης στους Ρωμαίους. Μετά από αυτό, ο Τιγράνης έστειλε βιαστικά 6.000 μέλη του ιππικού ώστε να σώσουν τις γυναίκες του και τμήμα της περιουσίας του. Ο Τιγράνης ξέφυγε με μικρή συνοδεία.
Τις 6 Οκτωβρίου 68 π.Χ. οι Ρωμαίοι πλησίασαν την παλαιά πρωτεύουσα, τα Αρτάξατα. Οι στρατοί του Τιγράνη και το Μιθριδάτη ενώθηκαν, με συνδυασμένη δύναμη 70.000 αντρών, για να τους αντιμετωπίσουν. Για άλλη μια φορά οι Ρωμαίοι νίκησαν και ο Μιθριδάτης και ο Τιγράνης φυγαδεύθηκαν. Από την άλλη, οι Αρμένιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι οι Ρωμαίοι έχασαν και η αποχώρηση των στρατευμάτων μετά τη μάχη στην πραγματικότητα ήταν υποχώρηση.
Η παρατεταμένη εκστρατεία και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζε το στράτευμα του Λούκουλλου για χρόνια, σε συνδυασμό με την έλλειψη λαφύρων, οδήγησαν σε συνεχείς αποστασίες το 68-67 π.Χ.. Εξαιτίας του ορεινού εδάφους της βόρειας Αρμενίας και βλέποντας την πτώση του ηθικού των στρατιωτών του, ο Λούκουλλος επέστρεψε νότια και πολιόρκησε τη Νίσιβι. Ο Τιγράνης τότε προσπάθησε να ανακτήσει τα εδάφη που είχε χάσει η Αρμενία. Παρά τις συνεχείς στρατιωτικές νίκες, ο Λούκουλλος είχε αποτύχει να συλλάβει κάποιον από τους δύο μονάρχες. Τα στρατεύματα του Λούκουλλου άρχισαν να αρνούνται να υπακούσουν σε εντολές, αλλά συμφώνησαν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα. Η γερουσία αποφάσισε τότε να στείλει τον Πομπήιο.
Εκστρατεία του Πομπήιου και η συμφιλίωση με τη Ρώμη
Το 67 ΠΚΕ, ο Πομπήιος ανέλαβε να νικήσει τον Μιθριδάτη και τον Τιγράνη. Ο Πομπήιος αρχικά επικεντρώθηκε στην επίθεση ενάντια στον Μιθριδάτη, ενώ διέσπασε τον Τιγράνη, κατασκευάζοντας Παρθική επίθεση στο Γκοντιέινε. Ο Φραάτης Γ΄, ο Πάρθος βασιλιάς, σύντομα πείσθηκε να προχωρήσει πέρα από την προσάρτηση του Γκορντιέινε, όταν ο γιος του Τιγράνη, επίσης Τιγράνης, έπεισε το Φραάτη να εισβάλλει στην Αρμενία και αντικαταστήσει τον παλιό Τιγράνη με τον νεότερο. Ο Τιγράνης αποφάσισε να μην αντιμετωπίσει την εισβολή στο πεδίο της μάχης, αλλά να διασφαλίσει ότι η πρωτεύουσα, τα Αρτάξαρτα, ήταν καλά οχυρωμένη και αποσύρθηκε στην ορεινή χώρα. Ο Φραάτης κατάλαβε γρήγορα ότι η πολιορκία θα ήταν παρατεταμένη, αλλά δε διέθετε το χρόνο να την ολοκλήρωση, φοβούμενος συνωμοσίες στην πατρίδα του. Μόλις ο Φραάτης αποχώρησε, ο Τιγράνης επέστρεψε και απομάκρυνε τον γιο του από την Αρμενία. Ο γιος κατέφυγε στον Πομπήιο.
Το 66 π.Χ., ο Πομπήιος παρέλασε στην Αρμενία μαζί με τον νεαρό Τιγράνη, και ο Τιγράνης ο Μέγας, 75 χρονών τότε, παραδόθηκε. Ο Πομπήιος τον αντιμετώπισε γενναιόδωρα και του επέτρεψε να διατηρήσει το βασίλειό του, χωρίς όμως της κατακτήσεις του, με αντάλλαγμα 6000 τάλαντα/180 τόνους αργύρου. Ο γιος του επέστρεψε στη Ρώμη ως φυλακισμένος.
Ο Τιγράνης συνέχισε να διοικεί την Αρμενία ως σύμμαχο της Ρώμης, μέχρι τον θάνατό του το 55/54.
Βιβλιογραφία
κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Η Ταινία Lego
Η Ταινία Lego (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: The Lego Movie) είναι μια περιπέτεια κωμική ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2014 σε σενάριο και σκηνοθεσία των Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ από μια ιστορία των Λορντ, Μίλερ και Νταν και Κέβιν Χέιτζμαν. Η ταινία είναι βασισμένη στη σειρά παιχνιδιών κατασκευής Lego και πρωταγωνιστούν οι Κρις Πρατ, Γουίλ Φέρελ, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Γουίλ Αρνέτ, Νικ Όφερμαν, Άλισον Μπρι, Τσάρλι Ντέι, Λίαμ Νίσον και Μόργκαν Φρίμαν.
Τα σχέδια της ταινίας μεγάλου μήκους βασισμένη στα Lego ξεκίνησαν το 2008 μετά τη συζήτηση με τον Λιν και τον Λι πριν ο Λιν εγκαταλείψει τη Warner Bros για να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία παραγωγής, Lin Pictures. Μέχρι τον Αύγουστο του 2009, ανακοινώθηκε ότι ο Νταν και ο Κέβιν Χέιτζμαν έγραφαν το σενάριο. Πήρε επίσημα πράσινο φως από την Warner Bros. τον Νοέμβριο του 2011 ως η προγραμματισμένη ημερομηνία κυκλοφορίας του 2014. Ο Κρις Μακκέι προσλήφθηκε για να συν-σκηνοθετήσει την ταινία το 2011. Ήταν έντονα εμπνευσμένη από την οπτική αισθητική και το στυλ των Brickfilms και τις ιδιότητες που αποδίδονται στα σκηνικά των Lego Studios. Ενώ προσπαθούσαν να κάνουν το animation της ταινίας να αναπαράγει μια ταινία stop motion, όλα έγιναν μέσω γραφικών υπολογιστή, με τις εγκαταστάσεις animation να ακολουθούν τα ίδια όρια άρθρωσης που έχουν οι πραγματικές φιγούρες Lego. Μεγάλο μέρος του καστ υπογράφηκε για να εκφράσει τους χαρακτήρες το 2012, ενώ το animation παρασχέθηκε από την Animal Logic, η οποία αναμενόταν να αποτελεί το 80% της ταινίας. Ο Μαρκ Μάδερσμπρο συνέθεσε τη μουσική παρτιτούρα της ταινίας. Η ταινία ήταν αφιερωμένη στην Κάθλιν Φλέμινγκ, την πρώην διευθύντρια ανάπτυξης ψυχαγωγίας της εταιρείας Lego, μετά τον θάνατό της στο Κανκούν, τον Απρίλιο του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Παράλληλα σύμπαντα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Η Ταινία Lego (franchise) Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαρκ Μάδερσμπρο Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Νταν Λιν Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2014
Ιωσαφάτ
Βίος
Ο Ιωσαφάτ, γιος του Ασά, ήταν ο τέταρτος Βασιλεύς του Βασιλείου του Ιούδα. Ανήλθε στο θρόνο σε ηλικία 35 ετών και βασίλεψε για 20 χρόνια, περίπου 871 - 849 π.Χ. Επί βασιλείας του δημιουργήθηκε ισχυρός στρατός και πολλά οχυρωματικά έργα. Ο ίδιος επέβλεπε τη διδασκαλία του Νόμου στο λαό του και έχαιρε σεβασμού των γύρω εθνοτήτων. Μετά από γάμο του γιου του Ιωράμ με την Γοθολία κόρη του Βασιλέως Αχαάβ του Ισραήλ, συμμάχησε με τον τελευταίο και πολέμησε μαζί του τους Σύριους στην πόλη Ραμώθ-Γαλαάδ, ανατολικά του Ιορδάνη ποταμού. Παρά ταύτα αυτή η συμμαχία έφερε το Βασίλειο του Ιούδα πολύ κοντά στον όλεθρο.
Μετά τον παραπάνω πόλεμο ο Ιωσαφάτ ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το κράτος του. Διόρισε δημόσιους Κριτές, εγκατέστησε τοπικά δικαστήρια και ένα μικρό "Εφετείο" (κατά σύγχρονη έννοια), στην Ιερουσαλήμ. Στη συνέχεια αντιμετώπισε τους συνασπισμένους εναντίον του Αμμωνίτες, Μωαβίτες και Ιδουμαίους οι οποίοι τελικά ήλθαν σε εμφύλια αντιπαράθεση εγκαταλείποντας τα κατ΄ εναντίον τους λάφυρα.
Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο Ιωσαφάτ φέρεται απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ, γιος του Ασά, πατέρας του Ιωράμ.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα
615
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 615 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ιωσαφάτ
Βίος
Ο Ιωσαφάτ αναφέρεται στα βιβλία (Μετάφραση Ο΄) Γ΄ Βασιλείων (15:24 και 28α-28θ), Δ΄ Βασιλείων (κεφ.3) και Β΄ Παραλειπομένων (κεφ.17-21).
615
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ιωσαφάτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Τοπικό διαμέρισμα Μεσαριάς Θήρας
Το Τοπικό Διαμέρισμα Μεσαριάς είναι τοπικό διαμέρισμα του Δήμου Θήρας, το οποίο περιλαμβάνει τα χωριά Μεσαριά και Μονόλιθος.
Ιστορικά Στοιχεία
Κατά την απογραφή του 1928, η περιοχή της Μεσαριάς είχε 729 κατοίκους.
Κατηγορία:Σαντορίνη
Πλεονεξία
Πλεονεξία ονομάζεται η ανθρώπινη τάση για υπερβολική απόκτηση υλικών αγαθών και εξουσίας, για απόκτηση περισσότερων αγαθών από όσα έχει κανείς ή από όσα δικαιούται. Πρόκειται για αρνητική ιδιότητα με την οποία ασχολήθηκαν και οι αρχαίοι Έλληνες σε πολλά τους κείμενα, αλλά και πολλοί συγγραφείς του Χριστιανισμού, δεδομένου ότι μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στις ατομικές και κοινωνικές σχέσεις, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε ανταγωνιστικότητα, ζήλια και γενικά σε συμπεριφορές που διακυβεύουν την αλληλεγγύη και την κοινωνική αρμονία.
Παραπομπές
<References/>
Tuvalu mo te Atua
Το Tuvalu mo te Atua (Τουβαλού για τους Πανίσχυρους) είναι ο εθνικός ύμνος του Τουβαλού και υιοθετήθηκε το 1978. Τον ύμνο έγραψε και συνέθεσε ο Afaese Manoa.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τουβαλού
Έλεν Μίρεν
Η Έλεν Μίρεν (Αγγλικά: Helen Mirren, 26 Ιουλίου 1945 - ) είναι Αγγλίδα ηθοποιός, με πολλές συμμετοχές στον κινηματογράφο και το θέατρο. Το πραγματικό της όνομα είναι Ilynea Lydia Mironoff.
Βιογραφία
Η Μίρεν γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1945. Η μητέρα της ήταν Αγγλίδα και ο πατέρας Ρώσος και ταξιτζής στο επάγγελμα. Ο πατέρας της επέλεξε, το 1955, να αλλάξει το όνομα της οικογένειας σε Μίρεν, για να κρύψει την καταγωγή του. Η Μίρεν από μικρή ηλικία ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μάλιστα κέρδισε μια θέση στο National Youth Theatre ως έφηβη και σε ηλικία δεκαοκτώ χρόνων, συμμετέχει  στην παραγωγή «Antony and Cleopatra». Μετά από διάφορες αξιόλογες ερμηνείες της στο θέατρο, στις αρχές του 1970, στρέφεται και στον κινηματογράφο.
Αξιομνημόνευτη ερμηνεία της ήταν o ρόλος της, υποδυόμενη τη Βασίλισσα Ελισάβετ, στην ταινία Η βασίλισσα, το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Σιεμόβιτ Β΄ της Μαζοβίας
O Σιεμόβιτ B; , πολων. Siemowit II (1283 - 18 Φεβρουαρίου 1345) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Βαρσοβίας και Λιφ (1310-13). Έπειτα από μία διαίρεση με τους δύο αδελφούς του έγινε κυβερνήτης των Ράβα Μαζόβιετσκα, Σοχάτσεφ, Ζακρότσιμ, Τσιεχάνουφ, Γκοστίνιν και Βίζνα καθώς και επίτροπος της αρχής τού Πουότσκ (1336-40).
Βιογραφία
Πριν αποβιώσει ο πατέρας του, από το 1310 ο Σιεμόβιτ Β΄ είχε λάβει τις περιοχές της Βαρσοβίας και τού Λιφ. Όταν εκείνος απεβίωσε το 1313, το δουκάτο της Μαζοβίας διαιρέθηκε: ως πρωτότοκος έλαβε το κεντρικό μέρος της Μαζοβίας με πρωτεύουσα τη Ράβα Μαζοβιέτσκα, ο δευτερότοκος Τρόιντεν Α΄ το Τσερσκ και ο τρίτος Βεντσέσλαος το Πουότσκ. Ωστόσο η διαίρεση αυτή δεν ικανοποίησε και επήλθε μία σύντομη διαμάχη μεταξύ των αδελφών το 1316. Η διένεξη αναφέρεται σύντομα στο Χρονικό της Μαζοβίας και δεν γνωρίζουμε κάτι άλλο γι' αυτήν.
Στην εξωτερική του πολιτική προσπάθησε με επιδεξιότητα να επιζήσει μεταξύ των ισχυρών γειτόνων του: τού Βλάντισλαφ Α΄ τού βραχύ, τού Τευτονικού Τάγματος, της Λιθουανίας και της Βοημίας. Η διπλωματία του εκφράστηκε, μεταξύ άλλων, με συχνές αλλαγές συμμαχιών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Γέλενα Τζόκιτς
Η Γέλενα Τζόκιτς (σερβικά : Јелена Ђокић) είναι Σέρβα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου γεννημένη στις 24 Μαΐου 1977 στο Σπλιτ της τότε Γιουγκοσλαβίας.
Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό και παραγωγό του κινηματογράφου Σβέτοζαρ Τσβέτκοβιτς και μαζί του έχει μια κόρη, την Κλάρα.
Αναφορές
Κατηγορία:Σέρβοι ηθοποιοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ηθοποιοί
Μίλος Όμπιλιτς
Ο Μίλος Όμπιλιτς (σερβικά : Милош Обилић ή Милош Кобилић) ήταν ένας Σέρβος στρατιώτης, πιθανότατα μυθικό πρόσωπο, που πήρε μέρος στην Μάχη του Κοσσυφοπεδίου. Λόγω του κατορθώματος του να σκοτώσει τον σουλτάνο Μουράτ Α΄ έγινε θρυλικό πρόσωπο όπου αναφέρεται σε λαϊκά τραγούδια και θρύλους.
Στις 28 Ιουνίου του 1389 (15 Ιουνίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο), κατά τη διάρκεια της μάχης του Κοσσυφοπεδίου ο Μίλος μπήκε στο τουρκικό στρατόπεδο προσποιούμενος ότι αυτομόλησε στην πλευρά τους. Σε κατάλληλη στιγμή όταν ο σουλτάνος Μουράτ Α΄ ήταν στη σκηνή του τον πλήγωσε θανάσιμα με ένα μαχαίρι.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Σερβίας Κατηγορία:Μάχη του Κοσσυφοπεδίου
708 Ραφαέλα
Η Ραφαέλα (Raphaela) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,443. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον τραπεζίτη Ραφαήλ φον Μπίσοφσάιμ (Raphaël von Bischoffsheim), τον ιδρυτή του Αστεροσκοπείου της Νίκαιας στη Γαλλία (1879).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ραφαέλας εκτιμάται σε 21,43 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2193.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραφαελα
Μπαστιάνο Μαϊνάρντι
εναλλ.=|μικρογραφία| Παναγία Βρεφοκρατούσα με τους Αγίους Ιούστο και Μαργαρίτα, Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολης Ο Μπαστιάνο ντι Μπάρτολο Μαϊνάρντι (Bastiano di Bartolo Mainardi, 1466 – 1513) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης. Γεννήθηκε στο Σαν Τζιμινιάνο και ήταν ενεργός στη γενέτειρά του και στη Φλωρεντία.
Σύμφωνα με τον Τζόρτζο Βαζάρι, ο Μαϊνάρντι απεικονίζεται στις τοιχογραφίες στα παρεκκλήσια Sassetti και Tornabuoni από τον Ντομένικο Γκιρλαντάιο, κουνιάδο και δάσκαλο του Μαϊνάρντι. Ο Βαζάρι ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Μαϊνάρντι συμμετείχε στις τοιχογραφίες του Γκιρλαντάιο (1476) στο Αβαείο του Πασσινιάνο στη Βαλ ντι Πέζα κοντά στη Φλωρεντία, και στο παρεκκλήσι της Saint Fina στην Κολλεγιακή εκκλησία του Σαν Τζιμινιάνο (1485). Η τοιχογραφία του Ευαγγελισμού στη στοά της Κολλεγιακή εκκλησία του Σαν Τζιμινιάνο, με χρονολογία 1482, αποδίδεται επίσης συχνά στο Μαϊνάρντι. Ωστόσο, η απόδοση αυτών των έργων του Μαϊνάρντι αποδείχθηκε αδύνατη όταν η Ιταλίδα ιστορικός τέχνης Lisa Venturini ανακάλυψε την ημερομηνία γέννησης του Μαϊνάρντι το 1466 (είχε τοποθετηθεί στο παρελθόν περίπου το 1460 ή ενωρίτερα) Έτσι, ο Μαϊνάρντι ήταν πολύ νέος για να βοηθήσει τον Γκιρλαντάιο σε αυτά τα έργα ή να ζωγράφιζε τον Ευαγγελισμό στο Σαν Τζιμινιάνο (ο οποίος σήμερα θεωρείται έργο του αδελφού του Ντομένικο, Νταβίντε Γκιρλαντάιο). Επιπλέον, ο Μαϊνάρντι πιθανότατα δεν θα μπορούσε να έχει ζωγραφίσει τους περισσότερους πίνακες του εργαστηρίου του Γκιρλαντάιο, που του αποδόθηκαν κάποτε, όπως το διάσημο τούντο της Παναγίας και του Βρέφουςμε το παιδί Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και Τρεις Αγγέλους στο μουσείο του Λούβρου.
Ωστόσο, τα έργα του Μαϊνάρντι που του αποδίδονται με σιγουριά, πιστώνονται σαφώς στον Γκιρλαντάιο και ο καλλιτέχνης είχε μια δια βίου σχέση με το οικογενειακό εργαστήριο των Γκιρλαντάιο. Ένα από τα πιο πρόσφατα έργα του, ένα τέμπλο της Παναγίας και του Βρέφους με Αγίους, που ανατέθηκε το 1511 για την εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Σαν Τζιμινιάνο (όπου παραμένει και σήμερα), ολοκληρώθηκε μετά το θάνατό του το 1513 από τον γιο του Ντομένικο Γκιρλαντάιο, Ριντόλφο Γκιρλαντάιο.
Πίνακες του Μαϊνάρντι
Οι ιστορικοί της τέχνης αναγνωρίζουν τους ακόλουθους πίνακες, με βεβαιότητα του Μαϊνάρντι και μεταξύ των σημαντικότερων έργων του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
612
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 612 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άγιος Δημήτριος (συνοικία Πειραιά)
thumb|280px|Ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου στα Ταμπούρια Ο Άγιος Δημήτριος είναι περιοχή της συνοικίας των Ταμπουρίων του Πειραιά. Αποτελεί μέρος της 5ης δημοτικής κοινότητας του δήμου Πειραιά και γειτνιάζει με τις συνοικίες της Αγίας Σοφίας (Μανιάτικα) του δήμου Πειραιά, της Ανάστασης του Κερατσινίου και της συνοικίας Χαλκηδόνα της Νίκαιας. Στη συνοικία βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, από τον οποίο πήρε και την ονομασία της. Στο παρελθόν το όνομα της σημερινής περιοχής του Αγίου Δημητρίου των Ταμπουρίων ήταν Ξυλοκερατία ή Ξυλοκέριζα γιατί είχε πολλές ξυλοκερατιές (χαρουπιές).
Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου
Οι λόγοι που οδήγησαν στην ανέγερση του Ναού του Αγίου Δημητρίου είναι η αύξηση του πληθυσμού της περιοχής με την εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων έπειτα τη Μικρασιατική καταστροφή. Στο σημείο προϋπήρχε μικρό προσκυνητάρι του Αγίου Δημητρίου όπου σύμφωνα με την προφορική παράδοση βρέθηκε εικόνα του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου η οποία φυλάσσεται στο μουσείο του Ιερού Ναού. Σαν ενορία ιδρύθηκε με το σχετικό προεδρικό διάταγμα το 1923, ενώ ο σημερινός Ναός θεμελιώθηκε στις 26 Ιουνίου 1949. Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 23 Σεπτεμβρίου 1962 από τον Επίσκοπο Αχαΐας και κατόπιν Μητροπολίτη Κορίνθου κ. Παντελεήμονα.
Αθλητισμός
left|120px|thumb|Το έμβλημα του ΑΟΑΔ Στην περιοχή εδρεύει ο «Αθλητικός Όμιλος Αγίου Δημητρίου», γνωστός συντμημένα ως «ΑΟΑΔ». Ιδρύθηκε το 1947 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Έχει αγωνιστεί σε όλες τις κατηγορίες των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Πειραιά, δίνοντας για πρώτη φορά το παρών στην Α΄ Κατηγορία τη σεζόν 1980-81 και για τελευταία φορά τη σεζόν 2016-17.
Από τη σεζόν 2017-18 αγωνίζεται στη Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Ως έδρα του χρησιμοποιεί το γήπεδο Χαραυγής στη γειτονική συνοικία της Χαραυγής στο Κερατσίνι.