Ιαπωνική_Βουδιστική_αρχιτεκτονική
Απαρχές – Περίοδοι Ασούκα και Νάρα
Λόγω πυρκαγιών, σεισμών, τυφώνων και πολέμων, ελάχιστοι από αυτούς τους αρχαίους ναούς εξακολουθούν να υπάρχουν. Το Χοριού-τζι (Hōryū-ji), που ξαναχτίστηκε μετά από μια πυρκαγιά το 670, είναι το μόνο που διαθέτει ακόμη κτίσματα του 7ου αιώνα, τα παλαιότερα σωζόμενα ξύλινα κτήρια στον κόσμο. αριστερά|μικρογραφία| Μέρος της Τόσονταϊ-τζι γκάραν (αριστερά προς τα δεξιά, το κον-ντό, το κο-ντό, και το κορό) Σε αντίθεση με τα πρώιμα ιερά λατρείας κάμι, οι πρώιμοι βουδιστικοί ναοί ήταν εξαιρετικά διακοσμητικοί και αυστηρά συμμετρικοί (βλ. ανακατασκευή της Ασούκα-ντερα παραπάνω). Ξεκινώντας με το Χοριού-τζι στα τέλη του 7ου αιώνα, οι ναοί άρχισαν να έχουν ακανόνιστες κατόψεις, που είχαν ως αποτέλεσμα μια ασύμμετρη διάταξη των κτηρίων, μεγαλύτερη χρήση φυσικών υλικών, όπως ο φλοιός κυπαρισσιού αντί για πλακάκια στέγης και αυξημένη ευαισθητοποίηση για το φυσικό περιβάλλον με την τοποθέτηση κτηρίων ανάμεσα σε δέντρα. Αυτή η προσαρμογή υποβοηθήθηκε από τον συγκρητισμό των Κάμι και του Βουδισμού, που μέσω της ιαπωνικής παραδοσιακής λατρείας της φύσης έδωσε στον Βουδισμό μία μεγαλύτερη προσοχή στο φυσικό περιβάλλον. Κατά το πρώτο μισό του 8ου αιώνα, ο αυτοκράτορας Σόμου διέταξε να ανεγερθούν ναοί και γυναικεία μοναστήρια σε κάθε επαρχία και να κατασκευαστεί το Τοντάι-τζι ως έδρα για το δίκτυο των ναών. Ο κεντρικός ναός εγκαινιάστηκε το 752 και ήταν μνημειακών διαστάσεων με δύο επταώροφες παγόδες, η καθεμία ύψους περίπου 100 μέτρων και μια Μεγάλη Αίθουσα του Βούδα (daibutsuden) ύψους περίπου 80 επί 70 μέτρων. Ο βουδισμός της περιόδου Νάρα χαρακτηριζόταν από επτά ισχυρούς ναούς, που υποστηρίζονταν από το κράτος, τους λεγόμενους Νάντο Σίτσι Ντάιτζι (Nanto Shichi Daiji). Οκτάγωνες κατασκευές όπως η Αίθουσα των Ονείρων στο Χοριού-τζι (Hōryū-ji), που χτίστηκαν ως μνημειακές αίθουσες και αποθήκες, αποτέλεσαν πρότυπα από το Σοσόιν (Shōsōin), που εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά την περίοδο Νάρα. Οι κατασκευές των ναών, όπως οι παγόδες και οι κύριες αίθουσες, είχαν αυξηθεί σημαντικά σε μέγεθος από τα τέλη του 6ου αιώνα. Η τοποθέτηση της παγόδας μετακινήθηκε σε μια πιο περιφερειακή τοποθεσία και το σύστημα στήριξης της οροφής αυξήθηκε σε πολυπλοκότητα καθώς οι στέγες μεγάλωναν και βαρύναν. μικρογραφία| Το Ούσα Χατσίμαν-γκου είναι τώρα ένας σιντοϊστικό ιερό, αλλά παλαιότερα ήταν επίσης βουδιστικός ναός Μια άλλη πρώιμη προσπάθεια συμφιλίωσης της λατρείας των Κάμι και του Βουδισμού έγινε τον 8ο αιώνα κατά την περίοδο Νάρα με την ίδρυση των λεγόμενων τζούνγκου-τζι (神宮寺, jungūji) ή "ιερών-ναών". Η χρήση σε ένα σιντοϊστικό ιερό βουδιστικών θρησκευτικών αντικειμένων πιστευόταν ότι ήταν απαραίτητη, καθώς τα κάμι ήταν χαμένα όντα, που χρειάζονταν απελευθέρωση μέσω της δύναμης του Βούδα. Τα Κάμι θεωρήθηκαν ότι υπόκεινταν στο κάρμα και τη μετενσάρκωση όπως τα ανθρώπινα όντα, και οι πρώτες βουδιστικές ιστορίες λένε πως το καθήκον να βοηθήσουν τα πάσχοντα κάμι ανέλαβαν οι περιπλανώμενοι μοναχοί. Ένα ντόπιο κάμι θα εμφανιζόταν σε ένα όνειρο στον μοναχό, λέγοντάς του για τα βάσανά του. Για να βελτιώσει το κάρμα του κάμι μέσω ιεροτελεστιών και της ανάγνωσης των σούτρα, ο μοναχός έχτιζε έναν ναό δίπλα στο ιερό του κάμι. Τέτοιες ομαδοποιήσεις δημιουργήθηκαν ήδη τον 7ο αιώνα, για παράδειγμα σε Ούσα, Κιούσου, όπου το κάμι Χατσίμαν λατρευόταν μαζί με τον Μιρόκου Μποσάτσου (Μαϊτρέγια) στο Ούσα Χατσίμαν-γκου.