cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισπανία των Αψβούργων
Οι αρχές της αυτοκρατορίας (1504–1521)
Ο θάνατος του Φερδινάνδου οδήγησε στην άνοδο του νεαρού Καρόλου στο θρόνο ως Κάρολος Α' της Καστίλης και της Αραγωνίας, αποτελεσματικά ιδρύοντας τη μοναρχία της Ισπανίας. Η ισπανική κληρονομιά του περιελάμβανε όλες τις ισπανικές κτήσεις στον Νέο Κόσμο και γύρω από τη Μεσόγειο. Με το θάνατο του Αψβούργου πατέρα του το 1506, ο Κάρολος είχε κληρονομήσει τις Κάτω Χώρες και τα εδάφη της ελεύθερης κομητείας της Βουργουνδίας, μεγαλώνοντας στη Φλάνδρα.
Το 1519, με το θάνατο του παππού του, από τον πατέρα του, Μαξιμιλιανού Α´, ο Κάρολος κληρονόμησε τα εδάφη των Αψβούργων στη Γερμανία, και δεόντως εκλέχθηκε Αυτοκράτορας Κάρολος Ε' το ίδιο έτος. Η μητέρα του, Ιωάννα, παρέμεινε κατ' όνομα βασίλισσα της Καστίλης έως το θάνατο της το 1555, αλλά εξαιτίας της ψυχικής της υγείας και ανησυχιών επειδή προτεινόταν ως ένας εναλλακτικός μονάρχης από την αντιπολίτευση (όπως συνέβη στην Εξέγερση των Κομουνέρος), ο Κάρολος την κράτησε φυλακισμένη.
Εκείνη τη στιγμή, ο Αυτοκράτορας και Βασιλιάς Κάρολος ήταν ο ισχυρότερος άνδρας στη Χριστιανοσύνη. Η συσσώρευση τόσης δύναμης από έναν άνδρα και μια δυναστεία ανησύχησε πολύ τον βασιλιά της Γαλλίας, Φραγκίσκο Α', ο οποίος βρέθηκε περικυκλωμένος από εδάφη των Αψβούργων. Το 1521 ο Φραγκίσκος επιτέθηκε στις Ισπανικές κτήσεις στην Ιταλία και τη Ναβάρρα, γεγονότα που εγκαινίασαν έναν δεύτερο γύρο Γαλλοϊσπανικής σύγκρουσης. Ο πόλεμος ήταν μια καταστροφή για τη Γαλλία, που υπέστη ήττες στην Μπικόκα (1522), την Παβία (1525, οπότε ο Φραγκίσκος αιχμαλωτίσθηκε), και στο Λαντριάνο (1529) προτού ο Φραγκίσκος υποχωρήσει και εγκαταλείψει το Μιλάνο στην Ισπανία ακόμη μια φορά.
Λιουίς Κονπάνς
Ο Λιουίς Κονπάνς (Lluis Companys i Jover, Ταρός, επαρχία της Λιέιδα, 21 Ιουνίου 1882 - Βαρκελώνη, 15 Οκτωβρίου 1940) ήταν καταλανός πολιτικός και δικηγόρος. Ιδεολογικά ήταν καταλανιστής και υπέρμαχος της δημοκρατίας, ηγέτης της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας και 123ος πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας υπό την Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Θεωρείται ο πιο δημοφιλής πολιτικός της σύγχρονης ιστορίας της Καταλονίας με το όνομά του να εντοπίζεται σε 250 οδούς και πλατείες της Καταλονίας.
Ισπανία των Αψβούργων
Ένας αυτοκράτορας και ένας βασιλιάς (1521–1556)
Η νίκη του Καρόλου στη Μάχη της Παβίας (1525) εξέπληξε πολλούς Ιταλούς και Γερμανούς και απέσπασε τις ανησυχίες ότι ο Κάρολος θα προσπαθούσε να κερδίσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη. Ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ άλλαξε πλευρά και ενώθηκε τώρα με τη Γαλλία και τα κυριότερα Ιταλικά κράτη εναντίον του Αψβούργου Αυτοκράτορα, στον Πόλεμο της Συμμαχίας του Κονιάκ. Το 1527, εξαιτίας της ανικανότητας του Καρόλου να τους πληρώσει επαρκώς, οι στρατοί του στη Βόρεια Ιταλία στασίασαν και λεηλάτησαν τη Ρώμη για λάφυρα, αναγκάζοντας τον Κλήμεντα και τους διάδοχους πάπες να είναι αρκετά πιο συνετοί στις συμφωνίες τους με κοσμικές αρχές: το 1533, η άρνηση του Κλήμεντα να ακυρώσει τον γάμο του Ερρίκου Η´ της Αγγλίας με την Αικατερίνη της Αραγωνίας (θεία του Καρόλου) ήταν άμεση συνέπεια της απροθυμίας του να προσβάλει τον αυτοκράτορα και να λεηλατηθεί η πρωτεύουσά του για δεύτερη φορά. Η Ειρήνη της Βαρκελώνης, υπογεγραμμένη μεταξύ του Καρόλου και του πάπα το 1529, εγκαθίδρυσε μια πιο εγκάρδια σχέση μεταξύ των δύο ηγετών που αποτελεσματικά ονόμασε την Ισπανία προστάτιδα του Καθολικισμού και αναγνώρισε τον Κάρολο ως βασιλιά της Λομβαρδίας σε αντάλλαγμα για την Ισπανική διαμεσολάβηση στην ανατροπή της στασιαστικής Φλωρεντινής Δημοκρατίας.
Λιουίς Κονπάνς
Βιογραφία
Γόνος οικογένειας κτηματιών της φυσικής επαρχίας του Ουρζέλ στη Λιέιδα, σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, όπου ήρθε σε επαφή με τη ρεπουμπλικανική ιδεολογία. Το 1903 εντάχθηκε στη Ρεπουμπλικανική Ένωση του Νικολάς Σαλμερόν· με τη διάσπασή της σε δύο, ο Κονπάνς συνέχισε να την υποστηρίζει, αυτή τη φορά στα πλαίσια της Καταλανικής Αλληλεγγύης. Συνέχισε την πολιτική του ζωή στη Ομοσπονδιακή Εθνικιστική Ρεπουμπλικανική Ένωση. Το 1922 ως δικηγόρος μάχθηκε υπέρ της προστασίας των αγροτών της εσωτερικής Καταλονίας που αντιμετώπιζαν σημαντικά προβλήματα μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1931 συμμετείχε στην ανακήρυξη της Καταλανικής Δημοκρατίας από τον Φρανσέσκ Μασιά, μετά τον θάνατο του οποίου ανέλαβε την προεδρία της Ζενεραλιτάτ. Εντούτοις, η ανακήρυξη εκ μέρους του τού Καταλανικού Κράτους το 1934 επέφερε τη φυλάκισή του από την δεξιά κυβέρνηση της Ισπανίας. Με την νίκη του Λαϊκού Μετώπου το 1936 απελευθερώθηκε και ανέλαβε εκ νέου τα ηνία της Ζενεραλιτάτ. Η συμβίωση με την εμπόλεμη Ισπανική Δημοκρατία στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφυλίου χαρακτηρίστηκε από δυσκολίες. Η δημοκρατική ήττα επέφερε την εξορία του στη Βόρεια Καταλονία, όπου συνελήφθη από μέλη της Γκεστάπο και παραδόθηκε στο φρανκικό καθεστώς στην Ισπανία. Μετά από τον βασανισμό του εκτελέστηκε στο φρούριο του Μον Ζουίκ στη Βαρκελώνη στις 15 Οκτωβρίου 1940.
Ισπανία των Αψβούργων
Ένας αυτοκράτορας και ένας βασιλιάς (1521–1556)
Το 1543, ο Φραγκίσκος Α', βασιλιάς της Γαλλίας, ανακοίνωσε την πρωτοφανή συμμαχία του με τον Οθωμανό σουλτάνο, τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, καταλαμβάνοντας την Ισπανοκρατούμενη πόλη της Νίκαιας σε συνεργασία με Οθωμανικές δυνάμεις. Ο Ερρίκος Η' της Αγγλίας, ο οποίος απέκτησε μια μεγαλύτερη μνησικακία εναντίον της Γαλλίας απ' ό,τι κράτησε εναντίον του Αυτοκράτορα που στάθηκε εμπόδιο στο διαζύγιό του, ενώθηκε με τον Κάρολο στην εισβολή του στη Γαλλία. Αν και ο Ισπανικός στρατός ηττήθηκε παταγωδώς στη Μάχη του Σερισόλ, στην Πολιορκία της Νίκαιας ο Ερρίκος διέπρεψε καλύτερα και η Γαλλία αναγκάσθηκε να αποδεχθεί όρους. Οι Αυστριακοί, με ηγέτη τον νεότερο αδελφό του Καρόλου Φερδινάνδο, συνέχισαν να πολεμούν τους Οθωμανούς στα ανατολικά. Με τη Γαλλία ηττημένη, ο Κάρολος ασχολήθηκε με το να επιληφθεί ενός παλαιότερου προβλήματος: την Ένωση του Σμαλκάλντεν.
Λιουίς Κονπάνς
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί Κατηγορία:Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Ισπανία των Αψβούργων
Ένας αυτοκράτορας και ένας βασιλιάς (1521–1556)
Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση είχε ξεκινήσει στη Γερμανία το 1517. Ο Κάρολος, μέσω της θέσης του ως Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, των σημαντικών κτήσεων του στα γερμανικά σύνορα και της στενής του σχέσης με τους Αψβούργους συγγενείς του στην Αυστρία, είχε παγιωμένο ενδιαφέρον για τη διατήρηση της σταθερότητας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Πόλεμος των Χωρικών ξέσπασε στη Γερμανία το 1524 και κατέστρεψε τη χώρα μέχρι που κατεστάλη βίαια το 1526· ο Κάρολος, αν και ήταν τόσο μακριά από τη Γερμανία, δεσμεύτηκε να κρατά την τάξη. Μετά τον Πόλεμο των Χωρικών οι Προτεστάντες οργανώθηκαν σε μια αμυντική ένωση για να προστατευθούν από τον Αυτοκράτορα Κάρολο. Υπό την προστασία της Σμαλκαλδικής Ένωσης, τα προτεσταντικά κράτη διέπραξαν αρκετές ατασθαλίες στα μάτια της Καθολικής Ένωσης— μεταξύ άλλων και την κατάσχεση μερικών εκκλησιαστικών εδαφών — και αψήφησαν την εξουσία του Αυτοκράτορα.
Πιθανόν ούσα πιο σημαντική για τη στρατηγική του Ισπανού βασιλιά, η Ένωση είχε συμμαχήσει με τους Γάλλους και προσπάθειες στη Γερμανία να υπονομευθεί η Ένωση απορρίφθηκαν. Η ήττα του Φραγκίσκου οδήγησε στην ακύρωση της συμμαχίας με τους Προτεστάντες και ο Κάρολος εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία. Πρώτα προσπάθησε μέσω της διαπραγμάτευσης στη Σύνοδο του Τρέντο το 1545, αλλά η προτεσταντική ηγεσία αισθανόμενη προδομένη από τη στάση που κράτησαν οι Καθολικοί στη Σύνοδο, προχώρησε σε πόλεμο με ηγέτη τον Σάξονα εκλέκτορα Μαυρίκιο. Σε ανταπόκριση, ο Κάρλος επιτέθηκε στη Γερμανία ως επικεφαλής ενός μικτού Ολλανδοϊσπανικού στρατού, ελπίζοντας να αποκαταστήσει την Αυτοκρατορική εξουσία. Ο Αυτοκράτορας σε προσωπικό επίπεδο πέτυχε μια αποφασιστική νίκη επί των Προτεσταντών στην ιστορική Μάχη του Μύλμπεργκ το 1547. Το 1555, ο Κάρολος υπέγραψε με τα προτεσταντικά κράτη την ειρήνη του Άουγκσμπουργκ και αποκατέστησε τη σταθερότητα στη Γερμανία πάνω στην αρχή του cuius regio, eius religio («όποιου το βασίλειο, η θρησκεία του»), μια θέση μη δημοφιλής στον ισπανικό και ιταλικό κλήρο. Η ανάμειξη του Καρόλου στη Γερμανία θα εγκαθίδρυε έναν ρόλο για την Ισπανία ως προστάτιδα των υποθέσεων των Καθολικών Αψβούργων στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· πράγμα που, επτά δεκαετίες αργότερα, θα οδηγούσε στη συμμετοχή της στον πόλεμο που θα τερμάτιζε αποφασιστικά το καθεστώς της Ισπανίας ως κορυφαία δύναμη της Ευρώπης.
Το 1526, ο Κάρολος νυμφεύθηκε την Ινφάντα Ισαβέλλα, αδελφή του Ιωάννη Γ' της Πορτογαλίας. Το 1556 παραιτήθηκε από τις θέσεις του, δίνοντας την Ισπανική του αυτοκρατορία στον μόνο επιζώντα γιο του, Φίλιππο Β' της Ισπανίας, και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον αδελφό του, Φερδινάνδο. Ο Κάρολος αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Ιούστε (Εξτρεμαδούρα, Ισπανία), όπου φαίνεται να έπαθε νευρικό κλονισμό, και πέθανε το 1558.
Μπάρμπαρα Μπράντλεϊ
Ήταν νικήτρια το 1941 στο τουρνουά του Σινσινάτι και στο εθνικό πρωτάθλημα σε χωμάτινο γήπεδο στα διπλά με συμπαίκτρια την Τζέιν Στάντον. Έπαιξε στο απλό του Γουίμπλεντον το 1954 φτάνοντας στον 4ο γύρο.
Ισπανία των Αψβούργων
Από το Σεν Κατέν μέχρι τη Ναύπακτο (1556–1571)
Η Ισπανία δεν ήταν ακόμη σε ειρήνη, καθώς ο επιθετικός Ερρίκος Β' της Γαλλίας ανήλθε στον θρόνο το 1547 και αμέσως ανανέωσε τη σύγκρουση με την Ισπανία. Ο διάδοχος του Καρόλου, Φίλιππος Β', διεξήγαγε επιθετικά τον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, συντρίβοντας έναν γαλλικό στρατό στη Μάχη του Σεν Καντέν στην Πικαρδία το 1557 και νικώντας τον Ερρίκο πάλι στη Μάχη του Γκραβελέν το επόμενο έτος. Η Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί, υπογεγραμμένη το 1559, αναγνώριζε μόνιμα τις Ισπανικές διεκδικήσεις στην Ιταλία. Στους εορτασμούς που ακολούθησαν τη συνθήκη, ο Ερρίκος σκοτώθηκε από ένα κατά λάθος χτύπημα μιας λόγχης. Η Γαλλία επλήγη για τα επόμενα τριάντα έτη από εμφύλιο πόλεμο και αναταραχή (βλέπε Γαλλικοί Θρησκευτικοί Πόλεμοι) και ήταν ανίκανη να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά την Ισπανία και τους Αψβούργους στον Ευρωπαϊκό αγώνα εξουσίας. Ελεύθερη από κάθε σοβαρή Γαλλική αντίδραση, η Ισπανία έφθασε στο απόγειο της δύναμης και της εδαφικής της έκτασης στην περίοδο 1559–1643.
Μπάρμπαρα Μπράντλεϊ
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1954 ήταν φιναλίστ στο απλό όπου έχασε στον τελικό από την Ερίκα Βόλμερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ισπανία των Αψβούργων
Από το Σεν Κατέν μέχρι τη Ναύπακτο (1556–1571)
Ο Κάρολος και οι διάδοχοί του, ενώ ήταν πιο άνετοι και συμπαθούσαν περισσότερο την Ισπανία, τη θεωρούσαν ως άλλο ένα κομμάτι της αυτοκρατορίας τους, αντί να τη γαλουχήσουν και να την αναπτύξουν, όπως η Γαλλία, η Αγγλία, και οι Κάτω Χώρες ίσως έκαναν στις χώρες τους. Η επίτευξη των πολιτικών στόχων της δυναστείας των Αψβούργων – η οποία σήμαινε κυρίως την υπονόμευση της δύναμης της Γαλλίας, τη διατήρηση της καθολικής ηγεμονίας των Αψβούργων στη Γερμανία, και η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – ήταν σημαντικότερη για τους Αψβούργους κυβερνήτες παρά η ευημερία της Ισπανίας. Αυτή η έμφαση θα συνεισέφερε στην παρακμή της Ισπανικής αυτοκρατορικής δύναμης.
Η Ειρήνη του Κατώ-Καμπρεζί το 1559 τερμάτισε τον πόλεμο με τη Γαλλία, αφήνοντας την Ισπανία με σημαντικό πλεονέκτημα. Όμως, η κυβέρνηση είχε τεράστιο χρέος και κήρυξε πτώχευση εκείνο το έτος. Οι φιλοδοξίες του Φιλίππου ήταν πέραν των ικανοτήτων της χώρας του να τις πληρώσει, αν και ο άργυρος από το Μεξικό και το Περού κάπως αντιστάθμισαν τα πράγματα. Ακόμη και έτσι, τα περισσότερα έσοδα της κυβέρνησης ήταν από τους φόρους και τους δασμούς. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε εδώ και καιρό απειλήσει τα όρια των περιοχών των Αψβούργων στην Αυστρία και τη βορειοδυτική Αφρική και, σε απάντηση, ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα είχαν στείλει αποστολές στη Βόρεια Αφρική, καταλαμβάνοντας τη Μελίγια το 1497 και το Οράν το 1509. Ο Κάρολος είχε προτιμήσει να αντιμετωπίσει τους Οθωμανούς με μια αρκετά πιο ναυτική στρατηγική, παρεμποδίζοντας τις οθωμανικές εκφορτώσεις στα βενετικά εδάφη της Ανατολικής Μεσογείου. Ως απάντηση και μόνο στις επιδρομές στην ανατολική ακτή της Ισπανίας, ο Κάρολος ηγήθηκε προσωπικά τις επιθέσεις εναντίον περιουσιών στη Βόρεια Αφρική (1545). Το 1560 οι Οθωμανοί επέφεραν μια σοβαρή ήττα για το Ισπανικό ναυτικό ανοικτά της Τυνησίας, αλλά το 1565, οι Οθωμανικές δυνάμεις ηττήθηκαν κατά την αποβίβασή τους στο στρατηγικά ζωτικό νησί της Μάλτας, το οποίο υπερασπίζονταν οι Ιωαννίτες Ιππότες. Ο θάνατος του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς το επόμενο έτος και η διαδοχή του από τον λιγότερο ικανό Σελίμ τον Μέθυσο ενθάρρυναν τον Φίλιππο, ο οποίος αποφάσισε να μεταφέρει τον πόλεμο στα Οθωμανικά εδάφη. Το 1571, μια μικτή ναυτική αποστολή Ισπανικών, Ενετικών και παπικών πλοίων με ηγέτη τον νόθο γιο του Καρόλου Δον Χουάν της Αυστρίας εξολόθρευσε τον Οθωμανικό στόλο στη Μάχη της Ναυπάκτου, τη μεγαλύτερη ναυμαχία που διεξήχθη σε ευρωπαϊκά νερά από το Άκτιο το 31 π.Χ. Ανάμεσα στον στόλο βρισκόταν και ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο μετέπειτα συγγραφέας του ιστορικού ισπανικού μυθιστορήματος Δον Κιχώτης. Η νίκη έκαμψε την Οθωμανική ναυτική απειλή εναντίον του Ευρωπαϊκού εδάφους, ιδιαίτερα στη δυτική Μεσόγειο, και η απώλεια έμπειρων ναυτικών αποτέλεσε ένα σημαντικό μειονέκτημα για την αντιμετώπιση των χριστιανικών στόλων. Όμως οι Τούρκοι κατόρθωσαν να ανακτήσουν το ναυτικό τους μέσα σε έναν χρόνο, χρησιμοποιώντας το με ευχρηστία προκειμένου να εδραιώσουν την οθωμανική κυριαρχία πάνω στην πλειονότητα των αφρικανικών ακτών της Μεσογείου και των ανατολικών νησιών. Ο Φίλιππος δεν διέθετε τους πόρους για να πολεμήσει ταυτόχρονα τόσο την Ολλανδία όσο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία και συνεχίστηκε το αδιέξοδο στη Μεσόγειο έως ότου η Ισπανία συμφώνησε σε εκεχειρία το 1580.
Ο προβληματισμένος βασιλιάς (1571–1598)
Η περίοδος χαράς στη Μαδρίτη ήταν βραχύβια. Το 1566, ταραχές που δημιουργήθηκαν από τους Καλβινιστές στις Ισπανικές Κάτω Χώρες (που αντιστοιχούν περίπου με τις σύγχρονες Κάτω Χώρες και το Βέλγιο, που κληροδοτήθηκαν στον Φίλιππο από τον Κάρολο και τους Βουργουνδούς προγόνους του) προέτρεψε τον Δούκα της Άλμπα να διεξαγάγει μια στρατιωτική αποστολή προκειμένου να αποκατασταθεί ή τάξη. Ο Οίκος της Άλμπα ακολούθως εγκαθίδρυσε μια βασιλεία τρόμου. Το 1568, ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός ηγήθηκε μιας αποτυχημένης προσπάθειας να οδηγήσει την τυραννική Άλμπα σε κυριαρχία στις Κάτω Χώρες. Αυτή η προσπάθεια γενικά θεωρείται ότι σηματοδοτεί την έναρξη του Ογδοηκονταετούς Πολέμου ο οποίος τελείωσε με την ανεξαρτητοποίηση των Ηνωμένων Επαρχιών. Οι Ισπανοί, οι οποίοι αντλούσαν μεγάλο πλούτο από τις Κάτω Χώρες και συγκεκριμένα από το ζωτικό λιμάνι της Αμβέρσας, ήταν αφοσιωμένοι στην αποκατάσταση της τάξης και τη διατήρηση του ελέγχου τους στις επαρχίες. Το 1572, μια ομάδα Ολλανδών κουρσάρων γνωστών ως watergeuzen («Ζητιάνοι της Θάλασσας») επιτέθηκαν σε μερικές Ολλανδικές παραλιακές πόλεις, διακήρυξαν την υποστήριξή τους προς τον Γουλιέλμο και αποκήρυξαν την ισπανική ηγεσία.
Για την Ισπανία, ο πόλεμος ήταν μια υφέρπουσα καταστροφή. Το 1574 ο ισπανικός στρατός υπό τον Λουίς ντε Ρεκουεσένς αποκρούστηκε από την Πολιορκία του Λέιντεν αφότου οι Ολλανδοί κατέστρεψαν τα αναχώματα που συγκρατούσαν τη Βόρεια Θάλασσα και προστάτευαν ούτως τις χαμηλού υψομέτρου επαρχίες. Το 1576, αντιμέτωπος με το κόστος του 80.000 μελών στρατού κατοχής του στις Κάτω Χώρες και τον μαζικό στόλο, ο οποίος είχε νικήσει στη Ναύπακτο, ο Φίλιππος αναγκάστηκε να αποδεχτεί την πτώχευση. Ο στρατός στις Κάτω Χώρες στασίασε λίγο μετά, επιτιθέμενος στην Αμβέρσα και λεηλατώντας τις νότιες Κάτω Χώρες, ωθώντας αρκετές πόλεις στις προηγουμένως γαλήνιες νότιες επαρχίες να συνταχθούν με την εξέγερση. Οι Ισπανοί επέλεξαν την οδό της διαπραγμάτευσης, ειρηνεύοντας τις περισσότερες νότιες επαρχίες με την Ένωση του Αρράς το 1579.
Η συμφωνία του Αρράς απαιτούσε όλες οι ισπανικές δυνάμεις να εγκαταλείψουν αυτές τις εκτάσεις. Εντωμεταξύ, ο Φίλιππος είχε το νου του στην ένωση όλης της Ιβηρικής χερσονήσου υπό την εξουσία του, ένας παραδοσιακός στόχος των Ισπανών μοναρχών. Η ευκαιρία ήλθε το 1578 όταν ο Πορτογάλος βασιλιάς Σεβαστιανός οργάνωσε μια κακοσχεδιασμένη σταυροφορία εναντίον του Μαρόκου. Η επιχείρηση έληξε καταστροφικά και με την εξαφάνιση του Σεβαστιανού στη Μάχη των Τριών Βασιλέων. Ο ηλικιωμένος θείος του Ερρίκος κυβέρνησε μέχρι τον θάνατό του το 1580. Αν και ο Φίλιππος είχε μακροχρόνια προετοιμαστεί για την αρπαγή της Πορτογαλίας, θεωρούσε ακόμη απαραίτητο να οργανώσει μια στρατιωτική κατοχή υπό την ηγεσία του Δούκα της Άλβα. Ο Φίλιππος πήρε τον τίτλο του Βασιλιά της Πορτογαλίας, αλλά κατά τα αλλά η χώρα παρέμεινε αυτόνομη, διατηρώντας τους δικούς της νόμους, νόμισμα και θεσμούς. Όμως, η Πορτογαλία παρέδωσε πλήρως την ανεξαρτησία της στην εξωτερική πολιτική, και οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δεν ήταν ποτέ θερμές.
Η Γαλλία αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της Ισπανικής εξωτερικής πολιτικής επειδή η δύναμη της ήταν δυνητικά πολύ μεγάλη και η εχθρότητα της ήταν πλήρης. Αλλά επί τριάντα έτη μετά το Κατώ-Καμπρεζί ήταν βυθισμένη σε εμφύλιους πολέμους. Ο Φίλιππος έμεινε πίσω και παρακολουθούσε τη διαμάχη να εξελίσσεται ενώ βοηθούσε την Καθολική Λίγκα, αν και περιστασιακά επίσης βοηθούσε την Προτεσταντική πλευρά αν έβλεπε ότι μπορούσε να αποκτήσει οφέλη από αυτήν. Μετά το 1590, οι Ισπανοί επενέβησαν απευθείας στη Γαλλία, κερδίζοντας μάχες, αλλά αποτυγχάνοντας να αποτρέψουν τον Ερρίκο της Ναβάρρας από το να γίνει βασιλιάς ως Ερρίκος Δ'. Προς απογοήτευση της Ισπανίας, ο Πάπας Κλήμης Η΄ δέχτηκε τον Ερρίκο πίσω στην Καθολική Εκκλησία.
Η Ισπανία είχε επενδύσει στον θρησκευτικό πόλεμο στη Γαλλία μετά το θάνατο του Ερρίκου Β '. Το 1589, ο Ερρικός Γ´, ο τελευταίος της γραμμής του Οίκου των Βαλουά, πέθανε στα τείχη του Παρισιού. Ο διάδοχός του, Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας, ο πρώτος Βουρβόνος βασιλιάς της Γαλλίας, ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη ικανότητα, κερδίζοντας σημαντικές νίκες εναντίον της Καθολικής Συμμαχίας στο Arques (1589) και στο Ivry (1590). Αποφασισμένοι να σταματήσουν τον Ερρίκο να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας, οι Ισπανοί χώρισαν τον στρατό τους στις Κάτω Χώρες και εισέβαλαν στη Γαλλία το 1590.
«Ο Θεός είναι Ισπανός» (1596–1626)
Αντιμέτωπη με πολέμους εναντίον της Αγγλίας, της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών, χώρες οι οποίες είχαν η κάθε μια τους εξαιρετικά ικανούς ηγέτες, η ήδη πτωχευμένη Ισπανία είχε χάσει πλέον το πάνω χέρι. Πολεμώντας συνεχώς εναντίον της πειρατείας που εμπόδιζε τη θαλάσσια κυκλοφορία της αυτοκρατορίας στον Ατλαντικό, αν και δεν διέκοψε ποτέ τις ζωτικές αποστολές χρυσού από τον Νέο Κόσμο (μόνο μία από τις συνοδείες συνελήφθη, αυτή του 1628 από τον Ολλανδικό Piet Hein), το 1596 το Βασιλικό Ταμείο αναγκάστηκε να παραδεχτεί ξανά την πτώχευση του. Οι Ισπανοί προσπάθησαν να απελευθερωθούν από διάφορες συγκρούσεις στις οποίες εμπλέκονταν, πρώτα υπογράφοντας την Ειρήνη της Βερβέν με τη Γαλλία το 1598, αναγνωρίζοντας τον Ερρίκο Δ΄ (ασπάστηκε τον καθολικισμό από το 1593) ως Βασιλιά της Γαλλίας και αποκαθιστώντας πολλές από τις προϋποθέσεις της προηγούμενης Ειρήνης του Κατώ-Καμπρεζί. Το 1604 συμφωνήθηκε μια συνθήκη με την Αγγλία, μετά την ανάληψη του θρόνου από τον πιο φιλικό βασιλιά Ιάκωβο Α΄ από τον Οίκο των Στιούαρτ.
Η ειρήνη με την Αγγλία και τη Γαλλία σήμαινε ότι η Ισπανία θα μπορούσε πλέον να επικεντρώσει τις ενέργειές της στην αποκατάσταση της κυριαρχίας της στις ολλανδικές επαρχίες. Οι Ολλανδοί, με επικεφαλής τον Μαυρίκιο της Οράγγης, γιο του Γουλιέλμου της Οράγγης και ίσως τον καλύτερο στρατηγό της εποχής του, κατάφεραν από το 1590 και μετά, να κατακτήσουν πολλές παραμεθόριες πόλεις συμπεριλαμβανομένου και του κάστρου της Μπρέντα. Μετά την ειρήνη με την Αγγλία, ο νέος Ισπανός διοικητής Αμβρόσιος Σπινόλα άσκησε μεγάλη πίεση στους Ολλανδούς. Ο Σπινόλα, στρατηγός παρόμοιας ικανότητας με τον Μαυρίκιο, δεν κατάφερε να κατακτήσει τις Κάτω Χώρες, με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων μια νέα πτώχευση το 1607. Σε μια κίνηση ρεαλισμού που ταιριάζει στο ταμπεραμέντο του Βασιλιά Φίλιππου Γ΄ αλλά και σε αυτό του πρωθυπουργού του, δούκα ντε Λέρμα, υπογράφηκε το 1609 η Εκεχειρία των Δώδεκα Χρόνων μεταξύ Ισπανίας και Ηνωμένων Επαρχιών των Κάτω Χωρών, μια περίοδο γνωστή ως Pax Hispánica.
Ο δρόμος προς το Ροκρουά (1626-1643)
μικρογραφία| Ο βασιλιάς [[Φίλιππος Δ´ της Ισπανίας (1621-1665) του Ντιέγο Βελάθκεθ.]] Ο Ολιβάρες δυστυχώς δεν είχε πολύ χρόνο στη διάθεσή του. Συνειδητοποίησε ότι η Ισπανία έπρεπε να μεταρρυθμίσει και ότι η μεταρρύθμιση χρειαζόταν ειρήνη. Η διάλυση των Ενωμένων Επαρχιών των Κάτω Χωρών προστέθηκε στον κατάλογο των προτεραιοτήτων του, καθώς πίσω από κάθε συνασπισμό κατά των Αψβούργων υπήρχε ολλανδικό χρήμα: Ολλανδοί τραπεζίτες υποστήριζαν τους εμπόρους της Σεβίλλης από την Ανατολική Ινδία, και σε όλα τα μέρη του κόσμου οι Ολλανδοί επιχειρηματίες και αποικιστές αποδυνάμωναν την ισπανική και την πορτογαλική ηγεμονία. Ο Σπινόλα και ο ισπανικός στρατός επικεντρώθηκαν στις Κάτω Χώρες και ο πόλεμος φαινόταν να εξελίσσεται υπέρ της Ισπανίας.
Το 1630, ο Γουσταύος Β΄ Αδόλφος της Σουηδίας, ένας από τους πιο ικανούς διοικητές της εποχής, αποβιβάστηκε στη Γερμανία και απελευθέρωσε το λιμάνι του Στράλζουντ, το οποίο ήταν το τελευταίο φρούριο στην ήπειρο που ελέγχονταν από γερμανικές δυνάμεις που αντιτίθενται στον αυτοκράτορα. Ο Γουσταύος στη συνέχεια βάδισε νότια με αξιοσημείωτες νίκες στο Μπράιτενφελντ και στο Lützen, προσελκύοντας περισσότερη υποστήριξη από τους προτεστάντες καθώς προχωρούσε. Η κατάσταση για τους Καθολικούς βελτιώθηκε με το θάνατο του Γουσταύου στο Lützen το 1632 και μια εντυπωσιακή νίκη των αυτοκρατορικών δυνάμεων υπό τον Καρδινάλιο-Πρίγκιπα Φερδινάνδο και τον Φερδινάνδο Β΄ της Ουγγαρίας στη Μάχη του Νέρντλινγκεν το 1634. Από θέση ισχύος, ο αυτοκράτορας προσέγγισε τα εξουθενωμένα από τον πόλεμο γερμανικά κράτη με ειρήνη το 1635, πολλά την αποδέχτηκαν, συμπεριλαμβανομένων των δύο πιο ισχυρών, του Βρανδεμβούργου και της Σαξονίας.
Ο Καρδινάλιος Ρισελιέ υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής των Ολλανδών και των Προτεσταντών από την αρχή του πολέμου, στέλνοντας χρήματα και υλικό εξοπλισμό σε μια προσπάθεια να σταματήσει τη δύναμη των Αψβούργων στην Ευρώπη. Ο Ρισελιέ αποφάσισε ότι η πρόσφατα υπογεγραμμένη Ειρήνη της Πράγας ήταν αντίθετη με τα γαλλικά συμφέροντα και κήρυξε πόλεμο εναντίον του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα και της Ισπανίας λίγους μήνες μετά την υπογραφή της. Οι πιο έμπειρες ισπανικές δυνάμεις σημείωσαν αρχικώς επιτυχίες. Ο Ολιβάρες διέταξε μια αστραπιαία εκστρατεία στη βόρεια Γαλλία από τις Ισπανικές Κάτω Χώρες, ελπίζοντας να σπάσει την επιμονή των υπουργών του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ και να ανατρέψει τον Ρισελιέ πριν ο πόλεμος εξαντλήσει την ισπανική οικονομία και πριν οι στρατιωτικοί πόροι της Γαλλίας μπορέσουν να αξιοποιηθούν πλήρως. Στο "année de Corbie", το 1636, οι ισπανικές δυνάμεις προχώρησαν νότια μέχρι την Αμιένη και το Corbie, απειλώντας το Παρίσι και τερματίζοντας τον πόλεμο κοντά του. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ροκρουά, το τελευταίο [[τέρθιο, από τον Augusto Ferrer-Dalmau (2011). Η μάχη του Ροκρουά (1643) είναι η αρχή του συμβολικού τέλους της Ισπανίας ως η μεγάλη κυρίαρχη δύναμη.]] Μετά το 1636, ωστόσο, ο Ολιβάρες, φοβούμενος να προκαλέσει μια ακόμα καταστροφική πτώχευση, σταμάτησε την επέκταση. Ο ισπανικός στρατός δεν θα διεισδύσει ποτέ ξανά. Έτσι, οι Γάλλοι εξαγόρασαν χρόνο για να κινητοποιηθούν σωστά. Στη Μάχη των Αμμόλοφων το 1639 ένας ισπανικός στόλος καταστράφηκε από το ολλανδικό ναυτικό και οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να ενισχύσουν και να εφοδιάσουν επαρκώς τις δυνάμεις τους στις Κάτω Χώρες. Ο ισπανικός στρατός της Φλάνδρας, που εκπροσωπείτο από τους καλύτερους ισπανούς στρατιώτες και ηγέτες, αντιμετώπισε μια γαλλική εισβολή με επικεφαλή τον Λουδοβίκο Β΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κοντέ στις Ισπανικές Κάτω Χώρες στο Ροκρουά το 1643. Οι Ισπανοί, με επικεφαλή τον Φρανθίσκο ντε Μελό, καταστράφηκαν, με το μεγαλύτερο μέρος του ισπανικού πεζικού να σφαγιάζεται ή να αιχμαλωτίζεται από το γαλλικό ιππικό. Η καλή φήμη του Στρατού της Φλάνδρας γκρεμίστηκε στο Ροκρουά, και μαζί του, το μεγαλείο της Ισπανίας.
Το τέλος του Οίκου της Αυστρίας (1643-1700)
μικρογραφία|359x359εσ| Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου της Αυστρίας και η σχέση του με τους [[Οίκος των Βουρβόνων|Βουρβόνους.]] Με την υποστήριξη των Γάλλων, οι Καταλανοί, οι Ναπολιτάνοι και οι Πορτογάλοι εξεγέρθηκαν ενάντια στην ισπανική μοναρχία το 1640. Με τις Ισπανικές Κάτω Χώρες πρακτικά χαμένες μετά τη μάχη του Λανς το 1648, οι Ισπανιοί έκαναν ειρήνη τους με τους Ολλανδούς και αναγνώρισαν την ανεξαρτησία των Ηνωμένων Επαρχιών μέσω της Ειρήνης της Βεστφαλίας οποία έληξε τόσο τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο και τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Ο πόλεμος με τη Γαλλία συνεχίστηκε για έντεκα ακόμη χρόνια. Αν και η Γαλλία υπέστη εμφύλιο πόλεμο μεταξύ 1648-1652 (βλ. Πόλεμοι της Σφενδόνης), η ισπανική οικονομία ήταν τόσο εξαντλημένη που δεν μπόρεσαν να επωφεληθούν από τη γαλλική αστάθεια. Η Νάπολη καταλήφθηκε ξανά το 1648 και η Καταλωνία το 1652, αλλά ο πόλεμος τελικά έληξε στη Μάχη των Αμμόλοφων, όπου ο γαλλικός στρατός υπό τον υποκόμη Λα Τουρ νίκησε τον εναπομείναντα ισπανικό στρατό στις Κάτω Χώρες. Η Ισπανία αποδέχθηκε την Ειρήνη των Πυρηναίων το 1659, στην οποία η Ρουσιγιόν, το Κονφλέντ, το Βαλεσπίρ και μέρος της Σερδάνια, του Φουά, του Αρτουά, μέρος της Λωρραίνης και άλλες ευρωπαϊκές περιοχές παραχωρήθηκαν στη Γαλλία.
Η Πορτογαλία είχε επαναστατήσει το 1640 υπό την ηγεσία του Ιωάννη Δ΄, υπερασπιστή του θρόνου της δυναστείας των Μπραγκάνσα, σε πόλεμο γνωστό ως Πόλεμος της Αποκατάστασης. Έλαβε ευρεία υποστήριξη από τους Πορτογάλους ενώ οι Ισπανοί - οι οποίοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν εξεγέρσεις σε άλλα μέρη αλλά και τον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας - δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν. Οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ζούσαν σε μια de facto κατάσταση ειρήνης από το 1644 έως το 1657. Όταν ο Ιωάννης Δ΄ πέθανε το 1657, οι Ισπανοί προσπάθησαν να αποσπάσουν την Πορτογαλία από τον γιο του Αλφόνσο ΣΤ΄, αλλά ηττήθηκαν στο Ameixial (1663) και στο Montes Claros (1665), οδηγώντας στην αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Πορτογαλίας από την Ισπανία το 1668. μικρογραφία| [[Κάρολος Β΄ της Ισπανίας|Κάρολος Β ', ο τελευταίος βασιλιάς της Ισπανίας από τον Οίκο των Αψβούργων (1665-1700)]] Ο Φίλιππος Δ΄, ο οποίος είχε δει την καταστροφή της ισπανικής αυτοκρατορίας καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, έπεσε σιγά-σιγά σε κατάθλιψη αφού έπρεπε να απολύσει τον αγαπημένο του υπουργό, τον Ολιβάρες, το 1643. Έγινε ακόμη πιο λυπημένος μετά το θάνατο του γιου του Βαλτάσαρ Κάρολος το 1646 στη νεαρή ηλικία των δεκαεπτά. Ο Φίλιππος έγινε όλο και πιο καχύποπτος κοντά στο τέλος της ζωής του, προσπαθώντας τελικά να αποκαταστήσει μερικές από τις ζημιές που είχε κάνει στη χώρα του. Πέθανε το 1665 προτού καταφέρει να αλλάξει κάτι, ελπίζοντας ότι ο γιος του θα μπορούσε να έχει κάπως καλύτερη τύχη. Ο Κάρολος Β΄, ο μόνος γιος του που επιβίωσε, ήταν σοβαρά δύσμορφος και διανοητικά καθυστερημένος και παρέμεινε υπό την επιρροή της μητέρας του καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Παλεύοντας ενάντια στην ασχήμια του, στις προσδοκίες και τους χλευασμούς της οικογένειάς του και του κοινοβουλίου, ο Κάρολος κατέληξε να είναι μια δυστυχισμένη ύπαρξη, που τον οδήγησε στο να φέρει το ψευδώνυμο «ο ξορκισμένος».
Ο Κάρολος και η αντιβασιλεία του ήταν ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τον Πόλεμο της Επανάκτησης που ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας διεξήγαγε εναντίον των Ισπανικών Κάτω Χωρών την περίοδο 1667-1668, χάνοντας σημαντικό κύρος και έδαφος, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων της Λιλ και του Σαρλερουά. Στον Εννεατή Πόλεμο, ο Λουδοβίκος εισέβαλε ξανά στις Ισπανικές Κάτω Χώρες. Οι γαλλικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Δούκα του Λουξεμβούργου νίκησαν τους Ισπανούς στο Fleurus (1690) και στη συνέχεια νίκησαν τις ολλανδικές δυνάμεις υπό τον Γουλιέλμο Γ΄, οι οποίοι πολεμούσαν στην πλευρά της Ισπανίας. Ο πόλεμος τελείωσε βρίσκοντας τις περισσότερες ισπανικές Κάτω Χώρες υπό γαλλική κατοχή, συμπεριλαμβανομένων των σημαντικών πόλεων της Γάνδης και του Λουξεμβούργου. Ο πόλεμος έδειξε στον κόσμο πόσο ευάλωτες και αργοπορημένες ήταν οι ισπανικές άμυνες και η ισπανική γραφειοκρατία, και παρά ταύτα η αναποτελεσματική ισπανική κυβέρνηση δεν έλαβε καμία ενέργεια για να τα βελτιώσει.
Κατά τις τελευταίες δεκαετίες του δέκατου έβδομου αιώνα η Ισπανία βρέθηκε σε παρακμή και σε πλήρη στασιμότητα. Ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη περνούσε από συναρπαστικές αλλαγές στη διοίκηση και στην κοινωνία - την ένδοξη επανάσταση στην Αγγλία και τη βασιλεία του «βασιλιά Ήλιου» Λουδοβίκου ΙΔ΄ στη Γαλλία - η Ισπανία συνέχισε να καταρρέει και να κλείνεται στον εαυτό της. Η ισπανική γραφειοκρατία που είχε σφυρηλατηθεί γύρω από τον χαρισματικό, εργατικό και έξυπνο Κάρολο Α΄ και Φίλιππο Β΄ απαιτούσε έναν σταθερό μονάρχη, αλλά η αδυναμία των Φιλίππων Γ΄ και Δ΄ οδήγησε στην παρακμή της Ισπανίας. Σύμφωνα με τις τελευταίες του επιθυμίες, ο άτεκνος βασιλιάς της Ισπανίας επιθυμούσε να περάσει ο θρόνος στον Πρίγκιπα των Βουρβόνων Φίλιππο του Αντζού, παρά σε ένα μέλος της οικογένειας που τον είχε βασανίσει όλη του τη ζωή. Ο Κάρολος Β΄ πέθανε το 1700, τερματίζοντας τη γραμμή του Οίκου της Αυστρίας στο θρόνο της Ισπανίας, ακριβώς δύο αιώνες μετά τη γέννηση του Καρόλου Α΄. κέντρο|μικρογραφία|400x400εσ| Η οικογένεια του [[Κάρολος Β΄ της Ισπανίας|Καρόλου Β΄, «του ξορκισμένου».]]
Αναφορές
Κατηγορία:Ισπανική Αυτοκρατορία
.th
μικρογραφία .th είναι ο top-level domain κωδικός για την Ταϊλάνδη στο Διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από την T.H.NIC Co., Ltd. (THNIC), την εταιρική οντότητα του Thai Network Information Center Foundation.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ταϊλάνδη Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
1826
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1826 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Μουσείο Σχεδιασμού Χολόν
Το μουσείο σχεδιασμού Χολόν είναι το πρώτο μουσείο στην Ισραήλ αφιερωμένο στη σχεδίαση. Το κτίριο του μουσείου σχεδιάστηκε από τον Ισραηλινό αρχιτέκτονα και βιομηχανικό σχεδιαστή Ron Arad σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Μπρούνο Άσα. Το μουσείο βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νέου χώρου πολιτισμού της Χολόν που περιλαμβάνει το Médiathèque (κεντρική βιβλιοθήκη, θέατρο, Ταινιοθήκη). Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η σχολή του σχεδιασμού του Ινστιτούτου Σχεδιασμού της Χολόν.
Το μουσείο άνοιξε στις 3 Μαρτίου 2010. Αυτό είναι το πρώτο κτίριο που σχεδιάστηκε από τον Ron Arad.
Το μουσείο αναφέρεται στο ταξιδιωτικό περιοδικό Conde Nast Traveler ως ένα από τα νέα θαύματα του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Ισραήλ Σχεδιασμου Χολον Χολον
Ονορέ Ντωμιέ
Ο Ονορέ Ντωμιέ (Honoré Daumier, 26 Φεβρουαρίου 1808 - 10 Φεβρουαρίου 1879) ήταν Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης. Πολλά από τα έργα του περιείχαν κοινωνική κριτική.
Βιογραφία
Ο Ονορέ Ντωμιέ γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν γιος άπορου λογοτέχνη. Από την παιδική του ηλικία ήταν πολύ συναισθηματικός, ευσυγκίνητος καθώς και είχε αρκετά συναισθήματα αλληλεγγύης για τους αδικημένους της κοινωνίας του, για αυτόν το λόγο τα περισσότερα έργα του έχουν να κάνουν με αυτό το θέμα.
Τα χαρακτηριστικά της ζωγραφικής του
Ο Ντωμιέ παρουσιάζει στα έργα του τόπους και στιγμές τις καθημερινής ζωής ενός ταπεινού και φτωχού κόσμου όμως με ζωτική φλόγα. Ζωγραφίζει “κοντόχοντρες” φιγούρες με έντονα τα σημάδια της κούρασης στο πρόσωπο τους και ρούχα με ξεθωριασμένα χρώματα. Αναφέρεται στους εργάτες του Παρισιού αλλά και ολόκληρης της Γαλλίας. Μέσα από τα έργα του διακρίνεται μια αλληλεγγύη και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα για όσους υπέφεραν από κοινωνική αδικία και δυστυχία. Η κοινωνική του ευαισθησία είναι έντονη στου πίνακες του είτε σαν ζωγράφος του πονεμένου λάου, είτε σαν σκληρός γελοιογράφος τις κυρίαρχης αστικής τάξης. Επιπλέον, ήταν παρατηρητικός, διεισδυτικός με  έντονη κριτική ματιά στην υπάρχουσα κοινωνική πραγματικότητα. Αξίζει να αναφερθεί ότι ήταν από του πρώτους γελοιογράφους τις εποχής του. Στις γελοιογραφίες του χλευάζει με άγριο τρόπο τα αξιώματα και την έπαρση δίνοντας ξεκάθαρο μήνυμα υποστήριξης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ηθικών αξιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Πλατυτέρα
μικρογραφία|Η Πλατυτέρα της [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγίας Σοφίας Κωνταντινούπολης.]] Με τον όρο Πλατυτέρα ή και Πλατυτέρα των Ουρανών ονομάζεται η εικόνα της Παναγίας που αγιογραφείται στο εσωτερικό άνω μέρος της κεντρικής κόγχης του Αγίου Βήματος (κοινώς Ιερού) των χριστιανικών ναών.
Προέλευση ονομασίας
Η ονομασία προέρχεται από τον χαρακτηριστικό στίχο του μεγαλυναρίου της θείας λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου (θεοτοκίον του όρθρου της Κυριακής του πλ. δ΄ ήχου): ''Ἐπὶ σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις, Ἀγγέλων τὸ σύστημα, καὶ ἀνθρώπων τὸ γένος, ἡγιασμένε ναέ, καὶ Παράδεισε λογικέ, παρθενικὸν καύχημα, ἐξ ἧς Θεός ἐσαρκώθη, καὶ παιδίον γέγονεν, ὁ πρὸ αἰώνων ὑπάρχων Θεὸς ἡμῶν. Τὴν γὰρ σὴν μήτραν, θρόνον ἐποίησε, καὶ τὴν σὴν γαστέρα, πλατυτέραν οὐρανῶν ἀπειργάσατο. Ἐπὶ σοὶ χαίρει Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις, δόξα σοι''.
Τρόπος απεικόνισης
αριστερά|μικρογραφία|Τεράστιο ψηφιδωτό της Πλατυτέρας Η Πλατυτέρα αποδίδεται συνήθως καθισμένη σε θρόνο φέροντας στην αγκάλη της τον Ιησού Χριστόν παιδίον, έχοντας ως υποπόδιο νέφος. Πολλές όμως φορές αποδίδεται και σε όρθια στάση με τα χέρια απλωμένα και ελαφρά ανυψωμένα.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικές προσαγορεύσεις Κατηγορία:Αγιογραφία
.jo
.jo είναι ο top-level domain κωδικός για την Ιορδανία στο Διαδίκτυο. Η εγγραφή απευθείας σε δεύτερο επίπεδο, υπό το .jo είναι δυνατή, αλλά υπάρχει ένας αριθμός τομέων δεύτερου επιπέδου που χρησιμοποιούνται επίσης για εγγραφές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Ιορδανία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Γριζάνο Τρικάλων
Το Γριζάνο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Φαρκαδόνας (πρόγραμμα Καλλικράτης ).
Αυτοδιοικητική ιστορία
Η Κοινότητα Γριζάνου συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με την απόσπαση του οικισμού Γριζάνον από το δήμο Φαρκαδόνας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Η Κοινότητα λειτούργησε ως το 1997, οπότε καταργήθηκε.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Γριζάνου υπήρξαν οι εξής:
Πολιτιστικά
Ο Σύλλογος Απανταχού Διαμενόντων Γριζανιτών ασχολείται με την προώθηση της ιστορικής και πολιτιστικής διαδρομής του Γριζάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Φαρκαδόνας
Δημήτριος Δ. Μιαούλης
Ο '''Δημήτριος Δ. Μιαούλης''' (1836-1899) ήταν γιος του Δημητρίου Μιαούλη και εγγονός του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Πηγές
Δημητριος Μιαουλης Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη Κατηγορία:Αρβανίτες
WWE Hall of Fame
Δημιουργία
Δημιουργήθηκε επίσημα την 1η Φεβρουαρίου του 1993, σε επεισόδιο του Raw, όπου ανακοινώθηκε η πρώτη και μοναδική εκείνη την χρονιά, εισαγωγή του Αντρέ του Γίγαντα στο πάνθεον των θρύλων. Ο συγκεκριμένος παλαιστής είχε πεθάνει πέντε μέρες νωρίτερα και ο θάνατός του, ήταν η αιτία να δημιουργηθεί αυτός ο θεσμός, ώστε να τιμηθεί.
Εποχή διεξαγωγής
Ο θεσμός αυτός, είναι η μεγαλύτερη τιμή για έναν παλαιστή. Το 1994 και το 1995 διεξήχθη η τελετή τον Ιούνιο, ενώ το 1996 έγινε τον Νοέμβριο και διεκόπη ως το 2004. Από το 2004 μέχρι σήμερα, γίνεται μια μέρα πριν το μεγαλύτερο γεγονός της επαγγελματικής πάλης, την WrestleMania.
Αριθμός εισαχθέντων
Μέχρι και το 2014, έχουν εισαχθεί 120 παλαιστές, με τους 97 να είναι ξεχωριστοί και οι υπόλοιποι να είναι μέσω ομάδων. Τα 17 άτομα από τα 120 έχουν εισαχθεί μετά θάνατον. Αναλυτικά οι παλαιστές που έχουν εισαχθεί από την επίσημη ιστοσελίδα του WWE εδώ.
Οι τελετές
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Θησαυρός των Κνιδίων (Δελφοί)
Περιγραφή
Πρόκειται για κτίριο κατασκευασμένο από νησιωτικό μάρμαρο, που ανεγέρθηκε πριν από την κατάληψη της Κνίδου από τους Πέρσες το 544 π.Χ. Ο θησαυρός ήταν ιωνικός, πρόστυλος, αλλά δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για την ακριβή μορφή της ανωδομής και της στέγασης. Είναι πιθανόν, αντί για κίονες, στην πρόσταση να υπήρχαν κόραι (Καρυάτιδες), τμήματα των οποίων έχουν βρεθεί και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών. Ο δρόμος που ακολούθησε ο Παυσανίας δεν ταυτίζεται με τη σημερινή πλακόστρωτη οδό, που περνά βόρεια του θησαυρού των Κνιδίων, αλλά ακολουθούσε νοτιότερη πορεία. Το μνημείο έφερε πλήθος επιγραφών. Χάρη στην επιγραφή του επιστυλίου, γραμμένη "βουστροφήδόν", έγινε εφικτή η ταύτιση του μνημείου. Επίσης, μεταξύ των τιμητικών και απελευθερωτικών επιγραφών, που αποτελούν την πλειονότητα του επιγραφικού υλικού, ξεχωρίζουν και δύο επιγραφές με οικονομικό περιεχόμενο, που αποτελούν πολύτιμες πηγές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Θησαυροί Δελφών Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός»
thumb|right|250px|Σχολή απόρων παίδων του Συλλόγου Παρνασσού μικρογραφία|Μαθητές της σχολής απόρων παίδων του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, στην αίθουσα τελετών του Συλλόγου, π.1890 Ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός» είναι ο παλαιότερος πολιτιστικός σύλλογος της Αθήνας.
Ιδρύθηκε στις 24 Ιουνίου του 1865 στην Αθήνα από τα τέσσερα παιδιά του νομισματολόγου Παύλου Λάμπρου με σκοπό την πνευματική κοινωνική και ηθική βελτίωση του λαού μέσα από διάφορες εκδηλώσεις. Σύντομα ο σύλλογος απέκτησε φήμη και κύρος ανάλογο με αυτό μίας ακαδημίας που λειτουργούσε κατά τμήματα, όπως φιλολογικό, αρχαιολογικό, νομικό, καλλιτεχνικό ακόμα και φυσιογνωστικό. Διοργάνωνε διαλέξεις, εκθέσεις, καθώς και διάφορους διαγωνισμούς. Επτά χρόνια από την ίδρυσή του δημιουργήθηκε, κατόπιν πρότασης του Σ. Βασιλειάδη, νυκτερινή σχολή για άπορα παιδιά. Ειδικά με την είσοδο νέων μελών όπως του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, τότε πρύτανη, στον οποίο προτάθηκε η θέση του επίτιμου προέδρου, την οποία και δέχθηκε. Στις 17 Μαρτίου 1875 επήλθε και η επίσημη αναγνώριση του από το κράτος. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Μιχαήλ Λάμπρος.
Από το 1877 άρχισε να εκδίδεται και το περιοδικό του συλλόγου με τον τίτλο Παρνασσός. Το 1899 αντικαταστάθηκε από το περιοδικό Επετηρίδα, του οποίου η έκδοση σταμάτησε το 1939.
Ο σύλλογος σήμερα στεγάζεται σε ιδιόκτητο μέγαρο επί της πλατείας Αγίου Γεωργίου (Καρύτση 8). Το μέγαρο θεμελιώθηκε από τον διάδοχο Κωνσταντίνο Α΄ σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιφικράτη Κοκκίδη. Ο σύλλογος διαθέτει αξιόλογη βιβλιοθήκη καθώς και πινακοθήκη με 250 έργα Ελλήνων ζωγράφων. Η επίσημη διαδικτυακή πύλη πολιτισμού του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό του Συλλόγου, καθώς και τρισδιάστατη εικονική περιήγηση στο ιδιόκτητο κτήριο του Συλλόγου στην Πλατεία Καρύτση.
Πινακοθήκη Yannaco
Τα έργα που περιλαμβάνονται στη Συλλογή Γιαννακό, η οποία είναι δωρεά του ζωγράφου Κωνσταντίνου Γιαννακόπουλου το 1992 είναι τα εξής:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Παρνασσός
Χυλός
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Cooked_oatmeal_in_bowl_(low_angle).jpg|μικρογραφία|Μαγειρεμένος χυλός σε μπολ Ο χυλός είναι φαγητό, το οποίο τρώγεται συνήθως ως πρωινό. Παρασκευάζεται συνήθως με το βράσιμο επίπεδων, λιωμένων ή ψιλοκομμένων αμυλούχων φυτών όπως το σιτάρι, σε νερό ή γάλα. Συχνά μαγειρεύεται ή σερβίρεται με διάφορα πρόσθετα όπως: ζάχαρη, μέλι, (αποξηραμένα), φρούτα ή σιρόπι για να γίνει γλυκό δημητριακό. Αναμειγνύεται επίσης με μπαχαρικά και λαχανικά, αποκτώντας αλμυρή γεύση. Συνήθως σερβίρεται ζεστός σε ένα μπολ, ανάλογα με την υφή του. Το πληγούρι είναι μια λεπτότερη έκδοση του κουάκερ.
Τα σιτηρά είναι σημαντικό τμήμα ενός χυλού. Μερικά σιτηρά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ενός πιάτου χυλού περιλαμβάνουν το ρύζι, το σιτάρι, το κριθάρι, το καλαμπόκι, το τριτικάλε και το φαγόπυρο.
Προέλευση
Ιστορικά, ο χυλός ήταν βασική τροφή σε πολλές περιοχές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης και της Αφρικής. Ο χυλός αποτελεί βασικό φαγητό σε πολλά μέρη του κόσμου. Το πιάτο συνδέεται παραδοσιακά με τη Σκωτία, ίσως επειδή η βρώμη καλλιεργείται με μεγαλύτερη επιτυχία σε ελαφρώς ορεινά εδάφη. Το 1775, ο δρ. Σάμιουελ Τζόνσον έγραψε ότι η βρώμη ήταν "σιτηρό το οποίο δίνεται στα άλογα στην Αγγλία, αλλά στη Σκωτία στηρίζει το λαό". Η βρώμη εισήχθη στην Σκωτία γύρω στο 600 μ.Χ., ωστόσο έχουν βρεθεί ίχνη χυλού από κριθάρι στις εξώτερες Εβρίδες, τα οποία χρονολογούνται περίπου 2.500 χρόνια πριν.
Συμβατικές χρήσεις
Όντας πρωινό, ο χυλός χρησιμοποιείται σε πολλούς πολιτισμούς ως σνακ. Τρώγεται συχνά και από αθλητές.
Αριστόνικος (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Αριστόνικος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Ασπρόχωμα
Ο όρος Ασπρόχωμα μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αλεσσάντρο Μπαστόνι
Ο Αλεσσάντρο Μπαστόνι (ιταλικά: Alessandro Bastoni, 13 Απριλίου 1999) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Ίντερ Μιλάνου και την εθνική ομάδα της Ιταλίας.
Ο Μπαστόνι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Αταλάντα το 2016 και την επόμενη χρονιά αποκτήθηκε από την Ίντερ για 31 εκατομμύρια ευρώ. Τις δύο πρώτες του χρονιές δόθηκε δανεικός πίσω στην Αταλαντά και την επόμενη χρονιά στην Πάρμα. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε τη πρωτάθλημα Ιταλίας τη σαιζόν 2020-21, σχηματίζοντας στιβαρή αμυντική τριάδα μαζί με τους Σκρινιάρ και ντε Φράι.
Αφότου αγωνίστηκε με τις εθνικές νέων της Ιταλίας, πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την εθνική αντρών το Νοέμβριο του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
.zw
.zw είναι ο top-level domain κωδικός για τη Ζιμπάμπουε στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζιμπάμπουε Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Αμάσρα
Η Αμάσρα (από το Ἄμαστρις, γεν. Ἀμάστριδος, τουρκικά: Amasra) είναι μια μικρή πόλη-λιμάνι της Μαύρης θάλασσας στην Επαρχία Μπαρτίν, στην Τουρκία. Η πόλη διαθέτει χαρακτηριστικές παραλίες και περιβάλλον, κάτι που έκανε τον τουρισμό σημαντική δραστηριότητα για τους κατοίκους. Στην απογραφή του 2010 ο πληθυσμός της ήταν περίπου 6.600.
Η Αμάσρα έχει δύο νησιά. Το μεγαλύτερο ονομάζεται Μπουγιούκ αντά (Büyük ada) δηλαδή Μεγάλο Νησί, ενώ το μικρότερο Ταβτσάν αντάσι (Tavşan adası) δηλαδή Λαγονήσι.
Ιστορία
Για την ιστορία της πόλης από τους ομηρικούς χρόνους έως το Βυζάντιο βλ. Άμαστρις Παφλαγονίας.
Κύρια αξιοθέατα
Εξαιτίας της αρχιτεκτονικής της κληρονομιάς, η Αμάσρα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ιστορικών Πόλεων και Περιοχών
Κάστρο της Αμάσρα
Το κάστρο της Αμάσρα χτίστηκε κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Τα τείχη γύρω από το κάστρο χτίστηκαν στη βυζαντινή περίοδο. Τα εμπρόσθια τείχη και οι πύλες χτίστηκαν από τους Γενοβέζους τον 14ο και 15ο αιώνα. Αν και βρίσκεται σε σχετικά στενή χερσόνησο, τούνελ κάτω από το κάστρο οδηγεί σε δεξαμενή γλυκού νερού.
Το Μνημείο του Βραχώδους Δρόμου-Κουσκάγιασι
Το Κουσκάγιασι ή αλλιώς ο Βράχος του Πουλιού δημιουργήθηκε μεταξύ του 41-54 κατ' εντολήν του κυβερνήτη της Βιθυνίας και του Πόντου Γάιου Ιουλίου Ακουίλα ως τόπος ανάπαυσης και μνημείο. Βρίσκεται λίγο έξω από την Αμάσρα και διαθέτει εύκολη πρόσβαση με σκαλοπάτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Μπία Ντάβου
Η Μπία Ντάβου (Οκτώβριος 1932 - 12 Αυγούστου 1996) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1932. Σπούδασε ζωγραφική στο εργαστήριο του Κώστα Ηλιάδη από το 1952 έως το 1958. Ξεκίνησε την εκθεσιακή της δραστηριότητα το 1957 ενώ με αφετηρία το 1960 οργάνωσε πολλές ατομικές εκθέσεις σε διάφορες γκαλερί ("Νέες Μορφές" το 1960, "P.R." το 1970, "Δεσμός" το 1983 και το 1990) κ.ά. Επιπλέον έλαβε μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στις Πανελλήνιες Εκθέσεις (1957, 1960, 1963, 1965, 1967), στη Μπιενάλε του Παρισιού (1961), στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο, σε εκθέσεις της Πολωνίας, του Ισραήλ, της Ουγγαρίας, της ΕΣΣΔ, της Κύπρου κλπ.
Έργο
μικρογραφία|Έργο της Ντάβου Κατά τα πρώτα βήματα της καλλιτεχνικής της πορείας καταπιάστηκε με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό ενώ αργότερα στράφηκε προς τις τρισδιάστατες δημιουργίες από πλέξιγκλας. Εισήγαγε στα έργα της τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Κατά τα τέλη του 1996 διοργανώθηκε αναδρομική έκθεση της στο Σπίτι της Κύπρου. Πίνακές της περιλαμβάνονται σε ειδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε το 2008, στην Κίνα στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Πολιτιστικού Έτους Ελλάδος στη Κίνα". To 2008 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική της έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Thymalus limbatus
Το Thymalus limbatus είναι ένα κολεόπτερο που ανήκει στην οικογένεια Trogositidae. Το γένος Thymalus εκπροσωπείται στην Ευρώπη με τρία είδη, ενώ παγκόσμια σε αυτό κατατάσσονται οκτώ είδη. Από αυτά, μόνο το Thymalus limbatus απαντάται στην Ελλάδα.
Ετυμολογικές και ιστορικές παρατηρήσεις
Το είδος καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον Fabricius το 1787, με το όνομα Cassida limbata. Το όνομα του είδους, η λέξη limbātus, είναι λατινική λέξη που σημαίνει "επενδυμένο, με περιθώριο". Το όνομα εξηγείται από τη σύντομη καταγραφή ...margine pubescente... (με το ένδυμα με λεπτά μαλλιά). Συνώνυμα της ονομασίας Cassida limbata είναι τα ονόματα Peltis brunnea ή και Peltis brunneus. Το όνομα του γένους Peltis προέρχεται από τη λέξη πέλτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας για μια μικρή ασπίδα και αναφέρεται στη φόρμα του εντόμου, ενώ brunnea είναι η λατινική λέξη για το χρώμα καφέ.
Το είδος είναι ο τύπος του γένους Thymalus, το οποίο καθορίστηκε από τον Γάλλο Latreille το 1802. Ο ίδιος ο Latreille δεν εξηγεί το όνομα Thymalus. Ο Γερμανός Schenkling υποψιάζεται, πως το όνομα εξηγείται με το χρώμα του κολεοπτέρου που θυμίζει το χρώμα του καπνιστού και έχει τη λέξη θύμα ως ρίζα.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο μοιάζει πολύ με τα είδη του γένους Cassida, γιατί το πρόνωτο και τα έλυτρα καλύπτουν το έντομο σαν μια μεγάλη ασπίδα. Στο γένος Thymalus όμως, οι ταρσοί όλων των ποδιών είναι σαφώς πενταμερείς. Αντίθετα, στο γένος Cassida, που κατατάσσεται στην οικογένεια Chrysomelidae, το τέταρτο μέρος των ταρσών είναι τόσο μικρό, πως οι ταρσοί φαίνονται να είναι μόνο τετραμερείς. Επίσης, στο Thymalus οι κεραίες τελειώνουν με τριμερή ρόπαλο (Εικ. 3, σχ. 6c), ενώ στην Cassida οι κεραίες παχύνονται μόνο λίγο, προς το άκρο. Η πάνω πλευρά του κολεοπτέρου πολλές φορές καλύπτεται από ένα βρώμικο λευκό στρώμα που θυμίζει μούχλα. Το στρώμα αυτό ανανεώνεται, όταν καθαρίζει κανείς το έντομο.
Τα τέσσερα πρώτα μέρη των ταρσών έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος, το τελευταίο μέρος έχει μήκος όσο περίπου τα τέσσερα πρώτα μέρη μαζί.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά της προνύμφης
Η προνύμφη στο τελευταίο στάδιο αποκτά μήκος οκτώ έως εννιά χιλιοστόμετρων. Το κεφάλι είναι βρώμικο κίτρινο, το υπόλοιπο του εντόμου γαλακτώδες μπλε. Τα διάφορα χαρατηριστικά περιγράφονται από τον Γάλλο Géhin.
Βιολογία
Το είδος απαντάται σε βορινές περιοχές, σε δάση ή σε μοναχικά δέντρα, ιδιαίτερα σε οξιές, αλλά και σε πολλά άλλα φυλλοβόλα και κωνοφόρα δέντρα. Είναι νυκτόβια και κυκλοφορούν σε μανιτάρια που φυτρώνουν σε παλιούς κορμούς δέντρων ή κάτω από φλοιό που έχει μολυνθεί με μυκήλιο μυκήτων.
Το έντομο διαχείμαζει ως προνύμφη, η νύμφωση της οποίας παρατηρείται την άνοιξη. Η προνύμφη τρέφεται με μύκητες.