cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γύλιππος
Το σκάνδαλο με τα λάφυρα
Όταν περίπου δέκα χρόνια μετά, το 404 π.Χ., ο ο Δεκελικός Πόλεμος έληξε με ήττα των Αθηναίων και των συμμάχων τους, ο Γύλιππος επανεμφανίζεται στην ιστορία. Συγκεκριμένα, ο Λύσανδρος ως ναύαρχος των νικητών Σπαρτιατών πήρε πολλούς θησαυρούς από τις ηττημένες πόλεις και τα νησιά του Αιγαίου, αλλά και πολλά προσωπικά δώρα -ήταν ηγετική φυσιογνωμία και αρκετοί επεδίωκαν την εύνοιά του. Οπως ήταν το έθιμο της πατρίδας του, όλα αυτά μπήκαν σε σακιά και σφραγίστηκαν. Ο Λύσανδρος μετά τη Σηστό και τη Λάμψακο συνέχισε την θαλάσσια πορεία προς τον επόμενο στόχο του, τη Σάμο, και ανάθεσε τη μεταφορά των λαφύρων πίσω στη Σπάρτη, στον Γύλιππο. Εκείνος, όπως τον κατηγόρησαν αργότερα, άνοιξε τα σακιά από κάτω (γιατί από πάνω ήταν σφραγισμένα) και αφαίρεσε λίγο από όλα, δηλαδή μικρό τμήμα των χρημάτων και των ασημικών από κάθε σακί. Ύστερα, σύμφωνα με τους κατηγόρους του, φύλαξε το θησαυρό σε μια κρύπτη κάτω από τη στέγη του σπιτιού του, ξανάραψε τα σακιά και τα παρέδωσε στους εφόρους της Σπάρτης, αγνοώντας ότι μέσα σε κάθε σακί υπήρχε μικρή επιγραφή με καταμετρημένο το αρχικό περιεχόμενό του.
Θρησκεία στη Γερμανία
1945-Σήμερα
Μετά τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, δύο κράτη εμφανίστηκαν στη Γερμανία το 1949: η Δυτική Γερμανία υπό την αιγίδα των Δυτικών Συμμάχων και η Ανατολική Γερμανία ως μέρος του σοβιετικού μπλοκ. Η Δυτική Γερμανία, επίσημα γνωστή ως Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, υιοθέτησε ένα σύνταγμα το 1949 το οποίο απαγόρευε τις διακρίσεις εις βάρος ανθρώπων λόγω της πίστης ή των θρησκευτικών τους απόψεων, και δήλωσε ότι δεν υπάρχει κρατική εκκλησία στη Γερμανία. Κατά συνέπεια, η εκκοσμίκευση στη Δυτική Γερμανία προχώρησε αργά. Η Ανατολική Γερμανία, επίσημα γνωστή ως Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, είχε ένα κομμουνιστικό σύστημα που προσπάθησε ενεργά να μειώσει την επιρροή της θρησκείας στην κοινωνία.Η κυβέρνηση περιόρισε τις χριστιανικές εκκλησίες. Τον 21ο αιώνα, τα ανατολικά γερμανικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής της πρώην ανατολικής πρωτεύουσας, του Ανατολικού Βερολίνου, είναι λιγότερο θρησκευτικά από τα δυτικά γερμανικά κράτη.
Γύλιππος
Το σκάνδαλο με τα λάφυρα
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο εκείνος που κατέδωσε τον Γύλιππο ήταν ένας υπηρέτης του, που είπε στις αρχές αινιγματικά ότι "κάτω από τη στέγη του κυρίου μου μαζεύονται πολλές κουκουβάγιες" (εννοώντας τη σφραγίδα της κουκουβάγιας επάνω στα περισσότερα νομίσματα της εποχής). Ο θησαυρός που έλειπε από τα σακιά ήταν αξίας 300 ταλάντων σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αλλά 30 σύμφωνα με τον Διόδωρο.
Θρησκεία στη Γερμανία
1945-Σήμερα
Οι θρησκευτικές κοινότητες που έχουν επαρκές μέγεθος και σταθερότητα και είναι πιστές στο σύνταγμα μπορούν να αναγνωριστούν ως Körperschaften öffentlichen Rechtes (νόμιμες εταιρείες). Αυτό τους δίνει ορισμένα προνόμια - για παράδειγμα, να είναι σε θέση να παρέχουν θρησκευτική διδασκαλία σε κρατικά σχολεία (όπως κατοχυρώνεται στο γερμανικό σύνταγμα, αν και ορισμένα κράτη εξαιρούνται από αυτό) και να εισπράττουν τέλη συμμετοχής (έναντι αμοιβής) από το γερμανικό τμήμα εσόδων ως "εκκλησιαστικός φόρος" (Kirchensteuer): μια επιβάρυνση μεταξύ 8 και 9% του φόρου εισοδήματος. Το καθεστώς ισχύει κυρίως για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, την κύρια Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία, μια σειρά από ελεύθερες προτεσταντικές εκκλησίες(κυρίως Βαπτιστές) και εβραϊκές κοινότητες. Έχουν γίνει πολλές συζητήσεις σχετικά με την αποδοχή και άλλων θρησκευτικών ομάδων (όπως μουσουλμάνων και Πεντηκοστιανών) σε αυτό το σύστημα.Τον 21ο αιώνα, τα ανατολικά γερμανικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής της πρώην ανατολικής πρωτεύουσας, του Ανατολικού Βερολίνου, είναι λιγότερο θρησκευτικά από τα δυτικά γερμανικά κράτη.
Το 2018, εκπρόσωποι των κρατών της Κάτω Σαξονίας, του Σλέσβιχ-Χολστάιν, του Αμβούργου και της Βρέμης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να ληφθεί απόφαση από τα κρατικά τους κοινοβούλια σχετικά με το αν θα κάνουν την Ημέρα Μεταρρύθμισης μόνιμη επίσημη αργία. Αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε μετά από μια γερμανική 500η επέτειο της Μεταρρύθμισης το 2017 και επίσης λόγω του γεγονότος ότι τα κράτη της βόρειας Γερμανίας έχουν σημαντικά λιγότερες διακοπές από τις νότιες. Το 2018 το Αμβούργο, το Σλέσβιχ-Χολστάιν, η Βρέμη και η Κάτω Σαξονία ενέκριναν ψηφίσματα που το καθιστούν επίσημη αργία.
Γύλιππος
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου
Θρησκεία στη Γερμανία
1945-Σήμερα
Το 2019 το Catholic News Agency ανέφερε ότι η καθολική εκκλησία στη Γερμανία είχε καθαρή απώλεια 216.078 μελών τον προηγούμενο χρόνο. Οι κρατικές προτεσταντικές εκκλησίες στη Γερμανία(Λουθηρανοι και Καλβινιστες) είχαν παρόμοια καθαρή απώλεια συμμετοχής - περίπου 220.000 μέλη έμειναν. Ενώ το σύνολο των μελών της Καθολικής και Προτεσταντικής Εκκλησίας από το 2019 ανέρχεται σε 45 εκατομμύρια ή 53%, οι δημογράφοι προβλέπουν ότι με βάση τις τρέχουσες τάσεις θα μειωθεί στα 23 εκατομμύρια έως το 2060.
Δημογραφικά και Στατιστικά Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|320x320εσ|Μπλε: Προτεστάντες, Πράσινο: Καθολικοί, Κόκκινο: Μη Θρησκευόμενοι Σήμερα, ο Προτεσταντισμός συγκεντρώνεται κυρίως στα βόρεια και ο Καθολικισμός κυρίως στα νότια και δυτικά, ενώ οι μη θρησκευόμενοι άνθρωποι συγκεντρώνονται στα ανατολικά, όπου αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού, και είναι πολλοί στο βορρά και στα δυτικά της χώρας, κυρίως σε μητροπολιτικές περιοχές. Με την παρακμή του χριστιανισμού στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα, που τονίστηκε στα ανατολικά από τον επίσημο αθεϊσμό της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, τα βορειοανατολικά κράτη της Γερμανίας δεν είναι πλέον ως επί το πλείστον θρησκευτικά (70%), με πολλούς από τους ανθρώπους να είναι άθεοι.
Οι μεταναστεύσεις στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα έφεραν νέες θρησκείες στη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένου του Ορθόδοξου Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός ασκείται μεταξύ μεταναστών Ελλήνων, Σέρβων, Ρώσων, Ρουμάνων και άλλων κοινοτήτων. Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι είναι Σουνίτες και Αλεβίτες Τουρκικής καταγωγής, αλλά υπάρχει ένας μικρός αριθμός Σιίτων Μουσουλμάνων και άλλων ρευμάτων. Επιπλέον, η Γερμανία έχει τον τρίτο μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό στην Ευρώπη (μετά τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο).
Απογραφές
Καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας, στη σύγχρονη Γερμανία πραγματοποιήθηκαν πολλές απογραφές. Από τη μεταρρύθμιση μέχρι τη δεκαετία του 1960 η πλειοψηφία του γερμανικού πληθυσμού ήταν Προτεστάντες (κυρίως Λουθηρανοί που ανήκαν στην Ευαγγελική Εκκλησία στη Γερμανία) ενώ περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού ήταν Καθολικοί. Μετά τη γερμανική επανένωση, το θρησκευτικό τοπίο άλλαξε σημαντικά, όπως διαπιστώθηκε από την απογραφή του 2011, η πρώτη από τη δεκαετία του 1960.
Περισσότερες Πληροφορίες
Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
* Γερμανια Κατηγορία:Πολιτισμός της Γερμανίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Α2 Γυναικών 2007-2008
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 14 Οκτωβρίου 2007 έως τις 13 Ιανουαρίου 2008. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 20 Απριλίου 2008. Πρωταθλήτριες της κατηγορίας αναδείχτηκαν η ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς (Βορράς) και η ομάδα του Παλαιού Φαλήρου (Νότος) για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α2 Βαθμολογία Ομίλου Νότου 20px|Α2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2007 2008 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2007 2008
Βολιναίος ποταμός
Σύμφωνα με τα Αχαϊκά του αρχαίου Έλληνα περιηγητή και γεωγράφου Παυσανία, την ονομασία του την οφείλει στην αρχαία πόλη Βολίνη (ή Βολίνα). Ενώ επίσης αποκαλείται και Δρεπανέικο λόγω του ότι κατά την πορεία του διέρχεται από το ομώνυμο χωριό.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Εθνική Μαυροβουνίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου εκπροσωπεί το Μαυροβούνιο στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και διευθύνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαυροβουνίου που είναι η διοικούσα αρχή για το ποδόσφαιρο στη χώρα.
Ιστορία
Το Μαυροβούνιο είναι μια από τις πιο πρόσφατες εθνικές ομάδες στον κόσμο, αφού προήλθε και ως χώρα το 2006, μετά από τη διάλυση με τη Σερβία, με την οποία αποτελούσαν ενιαίο κράτος και είχαν κοινή εθνική ομάδα στο ποδόσφαιρο. Στη μικρή ιστορία της, έχει συμμετάσχει σε δύο προκριματικές φάσεις για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2012, αλλά και οι δύο ήταν ανεπιτυχής.
Στάδιο
Η εθνική ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου έχει ως έδρα, το Στάδιο της Ποντγκόριτσα που είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ενώ το γήπεδο έχει χωρητικότητα 12,000 θέσεις.
Στατιστικά
Στη μικρή ιστορία του Μαυροβουνίου που ξεκίνησε το 2006, στους πρώτους ποδοσφαιριστές σε συμμετοχές, προηγείται ο Έλσαντ Ζβέροτιτς με 59 εμφανίσεις, ενώ πρώτος σκόρερ, είναι ο Στέβαν Γιόβετιτς με 19 γκολ.
Μασοβία
Η ιστορική Μασοβία υπήρχε από τον Μεσαίωνα μέχρι τους διαμελισμούς της Πολωνίας και αποτελούνταν από τρία βοεβοδάτα με πρωτεύουσες τη Βαρσοβία, το Πουότσκ και τη Ράβα. Η κύρια πόλη της περιοχής ήταν το Πουότσκ, που ήταν ακόμη και πρωτεύουσα της Πολωνίας από το 1079 έως το 1138. Ωστόσο, στην Πρώιμη Νεότερη Εποχή, το Πουότσκ έχασε τη σημασία του από τη Βαρσοβία, η οποία έγινε η πρωτεύουσα της Πολωνίας. Από το 1138, η Μασοβία διοικούνταν από ξεχωριστό κλάδο της δυναστείας των Πιαστ και όταν πέθανε ο τελευταίος ηγεμόνας του ανεξάρτητου Δουκάτου της Μασοβίας, ενσωματώθηκε πλήρως στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας το 1526. Κατά τη διάρκεια της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, πάνω από το 20% του πληθυσμού της Μασοβίας κατηγοριοποιούνταν ως μικροευγενείς. Μεταξύ 1816 και 1844, ιδρύθηκε το Κυβερνείο Μασοβίας, το οποίο περιελάμβανε το νότο της περιοχής μαζί με τη Γη Γουεντσίτσα και τη νοτιοανατολική Κουγιαβία. Οι πρώην κάτοικοι της Μασοβίας είναι οι Μαζούριοι, οι οποίοι από τον Ύστερο Μεσαίωνα εγκαταστάθηκαν στη γειτονική νότια Πρωσία, μια περιοχή που αργότερα ονομάστηκε Μαζουρία, όπου μεταστράφηκαν στον Προτεσταντισμό την εποχή της Μεταρρύθμισης, αφήνοντας έτσι τον Καθολικισμό, τον οποίο οι συγγενείς τους από τη Μασοβία εξακολουθούσαν να τηρούν.
Τα όρια του σύγχρονου Βοεβοδάτου Μασοβίας, που δημιουργήθηκε το 1999, δεν αντικατοπτρίζουν ακριβώς το αρχικό μέγεθος της Μασοβίας, καθώς δεν περιλαμβάνουν τις ιστορικές πόλεις Γουόμζα και του Γουόβιτς, αλλά περιλαμβάνουν τις ιστορικές πόλεις της Ελάσσονος Πολωνίας, Ράντομ και Σιέντλτσε.
Γεωγραφία
Η Μασοβία έχει ένα τοπίο χωρίς λόφους (σε αντίθεση με την Ελάσσων Πολωνία) και χωρίς λίμνες (σε αντίθεση με τη Μείζων Πολωνία). Απλώνεται στα πεδινά της Μασοβίας, στις δύο πλευρές του ποταμού Βιστούλα και στη συμβολή του με τους Νάρεφ και Μπουκ. Τα δάση (κυρίως κωνοφόρα) καλύπτουν το ένα πέμπτο της περιοχής, με το μεγάλο Δάσος Καμπίνος, το Λευκό Δάσος και το Πράσινο Δάσος.
Στα βόρεια, η Μασοβία συνορεύει με την υποπεριοχή της Μαζουρίας της πρώην Πρωσίας, στα ανατολικά με την Ποντλάχια, στα νότια με την Ελάσσων Πολωνία και στα δυτικά με τη Μείζων Πολωνία. Η περιοχή της Μασοβίας έχει έκταση 33.500 χλμ2. Έχει πληθυσμό 5 εκατομμύρια κατοίκους (3 εκατομμύρια από αυτούς κατοικούν στη μητρόπολη της Βαρσοβίας).
Πολιτισμός
thumb|175px|Παραδοσιακές φορεσιές της υποπεριοχής του Γουόβιτς
Μασοβιανή διάλεκτος
Η μασοβιανή γλώσσα πιθανότατα υπήρχε ως ξεχωριστή διάλεκτος μέχρι τον 20ό αιώνα. Το εθνωνύμιο Mazur έδωσε το όνομα σε ένα φωνητικό φαινόμενο γνωστό ως μαζουροποίηση (mazurzenie) (αν και είναι κοινό και στη διάλεκτο της Ελάσσονος Πολωνίας).
Ντόπια κουζίνα
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ντόπια κουζίνα της Μασοβίας. Παλαιότερα, τα γαλακτοκομικά τρόφιμα κυριαρχούσαν στην αγροτική κουζίνα. Οι ευγενείς χρησιμοποιούσαν πουλερικά, χήνες, κοτόπουλα και πάπιες. Οι πιο ξεχωριστές γαστρονομικές περιοχές της Μασοβίας είναι το Κούρπιε και το Γουόβιτς, όπου παραδοσιακά πιάτα επιβιώνουν μέχρι σήμερα. Στο Κούρπιε, παρασκευάζονται παραδοσιακά πιάτα με υλικά που συλλέγονται στο δάσος: μούρα, μέλι και μανιτάρια. Υπάρχουν πολλά παραδοσιακά πολωνικά πιάτα, όπως φλάκι (πατσάκια), κλούσκι (χυλοπίτες και ζυμαρικά), τα οποία παρασκευάζονται με διαφορετικό τρόπο από ότι σε άλλα μέρη της Πολωνίας.
Οικονομία
Το Βοεβοδάτο Μασοβίας κατέχει την πρώτη θέση στην Πολωνία σύμφωνα με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Αυτό οφείλεται στη Βαρσοβία, η οποία είναι ένα οικονομικό κέντρο της Ανατολικής-Κεντρικής Ευρώπης. Η πλειονότητα των κρατικών επιχειρήσεων έχει την έδρα της σε αυτή τη μητρόπολη. Είναι κόμβος τόσο για τη σιδηροδρομική όσο και για την οδική κυκλοφορία, με πρόσβαση σε όλη την Πολωνία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν» είναι το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της χώρας. Υπάρχουν πολλοί κλάδοι της βιομηχανίας και των υπηρεσιών που έχουν αναπτυχθεί καλά σε αυτή την πόλη. Το άλλο οικονομικό κέντρο είναι το Πουότσκ, όπου λειτουργούν μεγάλα πετροχημικά εργοστάσια της PKN Orlen. Η υπόλοιπη Μασοβία ανήκει στα φτωχότερα μέρη της Πολωνίας. Στη γεωργία, οι πιο χαρακτηριστικές καλλιέργειες της Μασοβίας είναι οι πατάτες και η σίκαλη, αλλά η πιο δημοφιλής (όπως σε ολόκληρη την Πολωνία) είναι το σιτάρι. Άλλα, είναι το κριθάρι, τα ζαχαρότευτλα, τα φρούτα και τα λαχανικά. Εκτρέφονται συνήθως χοίροι, καθώς συχνά επίσης αγελάδες και κοτόπουλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Πολωνίας
Εσωκομματικές εκλογές Νέας Δημοκρατίας 1997
Οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας του 1997 πραγματοποιήθηκαν στις 21 και 22 Μαρτίου 1997, κατά την διάρκεια του 4ου Συνεδρίου του κόμματος. Οι εκλογές έγιναν σε δύο γύρους, λόγω έλλειψης πλειοψηφίας. Και στους δύο γύρους νικητής ήταν ο Κώστας Καραμανλής. Συμμετείχαν συνολικά τέσσερις υποψήφιοι, ο Κώστας Καραμανλής, ο Γιώργος Σουφλιάς, ο Μιλτιάδης Έβερτ και ο Βύρων Πολύδωρας. Στις εκλογές συμμετείχαν 3.470 σύνεδροι.
Ιστορικό
Στις πρόωρες εκλογές που προκηρύχθηκαν για τις 10 Οκτωβρίου, η κεντροδεξιά παράταξη ηττήθηκε με ποσοστό 39,3% και επανήλθε στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αμέσως μετά ο Μητσοτάκης παραιτήθηκε από πρόεδρος του κόμματος. Νέος πρόεδρος εξελέγη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα ο Μιλτιάδης Έβερτ με 141 ψήφους, έναντι 37 ψήφων του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.
Τον Απρίλιο του 1994, πραγματοποιήθηκε το 3ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Χαλκιδική με συμμετοχή 1.300 συνέδρων, όπου εγκρίθηκε το νέο καταστατικό του κόμματος, το νέο πλαίσιο του κυβερνητικού προγράμματος και επιβεβαιώθηκαν οι ιδεολογικές αρχές του κόμματος. Στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους, το κόμμα βγήκε δεύτερο με ποσοστό 32,63% και 9 από τις 25 έδρες, ενώ στις δημοτικές και νομαρχιακές του ίδιου έτους κέρδισε τους δύο από τους τρεις μεγάλους δήμους, την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, εκλέγοντας ταυτόχρονα και δώδεκα νομάρχες.
Το 1996, προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές για τις 22 Σεπτεμβρίου 1996, όπου η Νέα Δημοκρατία αναδείχθηκε δεύτερη, συγκεντρώνοντας 38,12% και 108 έδρες. Αυτό οδήγησε τον Μιλτιάδη Έβερτ σε παραίτηση και την κίνηση διαδικασίας για εκλογή νέου προέδρου, όπου ο Έβερτ υπερίσχυσε του Γιώργου Σουφλιά με ψήφους 103, έναντι 84, και επανεξελέγη στην ηγεσία του κόμματος. Τον Μάρτιο του 1997, διεξήχθη το 4ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Αθήνα, με θέμα την ψήφιση νέου καταστατικού και προγράμματος, καθώς και την εκλογή προέδρου από διευρυμένο εκλεκτορικό σώμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Δημοκρατία Νεα Δημοκρατια 1997
Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ
thumb|right|Δορυφορική εικόνα της γης του Φραγκίσκου-Ιωσήφ τον Αύγουστο του 2011.
Η Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ (ρωσικά: Земля Франца-Иосифа, Ζέμλιγια Φράντσα-Γιόσιφα) είναι ακατοίκητο αρχιπέλαγος που βρίσκεται στον Αρκτικό Ωκεανό. Το αρχιπέλαγος αποτελεί το βορειότερο σημείο της περιφέρειας Αρχάγγελσκ της Ρωσίας, αλλά και της Ευρώπης, καθώς και της Ασίας. Συγκεκριμένα, το ακρωτήριο Φλίγκελι στη νήσο Ροδόλφου είναι το βορειότερο σημείο στο Ανατολικό Ημισφαίριο, σε συντεταγμένες 81°50'N, 59°14'E.
Το αρχιπέλαγος αποτελείται από 192 νησιά, που καλύπτουν έκταση 16.134 τετ. χλμ., εκτεινόμενα σε απόσταση 375 χλμ. από Δύση σε Ανατολή και 234 χλμ. από Βορρά σε Νότο. Το υψηλότερο σημείο βρίσκεται 670 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, αλλά σε γενικές γραμμές τα νησιά είναι επίπεδα. Τα μεγαλύτερα νησιά είναι η Γη του Πρίγκηπος Γεωργίου (Ζεμλιά Γκεόργκα), η Γη του Βίλτσεκ, η Νήσος Γκράχαμ Μπελ, η Γη της Αλεξάνδρας (Ζέμλια Αλεξάντρι), η νήσος Χωλ και η νήσος Σόλσμπερι. Το μεγαλύτερο μέρος των νησιών καλύπτεται από παγετώνες και μόνιμα παγωμένο έδαφος.
Ακολουθεί κατάλογος των κυριότερων νησιών της Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ, τα οποία κατά σειρά μεγέθους είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας Κατηγορία:Αρκτικός Ωκεανός
Thai Airways International
thumb|right|250px|Boeing της Thai Airways προσγειώνεται στο Πουκέτ Η Thai Airways International είναι ο εθνικός αερομεταφορέας και η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Ταϊλάνδης.Ιδρύθηκε το 1988, τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στην Μπανγκόκ και η έδρα των αεροσκαφών της εταιρίας βρίσκεται στο αεροδρόμιο Σουβαρναμπούμι στην Μπανγκόκ .Η Thai Airways είναι ιδρυτικό μέλος της Star Alliance.αποτελεί βασικό μέτοχο που κατέχει το 39% μετοχών της Nok Air- μιας χαμηλού κόστους αεροπορικής εταιρίας με βάση την Μπανγκόκ.Με κεντρικό κόμβο της στο αεροδρόμιο Σουβαρναμπούμι στην Μπανγκόκ,η Thai Airways πετάει σε 72 προορισμούς σε 35 χώρες, χρησιμοποιώντας ένα στόλο από 85 αεροσκάφη. Η αεροπορική εταιρεία λειτουργεί μία από τις δέκα μακροβιότερές χωρίς στάση εμπορικές πτήσεις.Στις προτοπορίες της εταιρίας είναι η εμπορική πτήση του Boeing 777-300 από την Μπανγκόκ προς την Αθήνα (εποχιακά) που είναι η μεγαλύτερη χωρίς στάση πτήση για το συγκεκριμένο τύπο αεροσκάφους,όπως επίσης και η μεγαλύτερη χωρίς στάση εμπορική πτήση του Boeing 777 -200 από Μπανγκόκ προς Μπρισμπέιν.Η Thai Airways International είναι η πρώτη αεροπορική εταιρεία της Ασίας-Ειρηνικού που πετάει από και πρός το Διεθνές Αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Οικονομία της Ταϊλάνδης
Ανατομική και φυσιολογία πτηνών
Η ανατομική και η φυσιολογία πτηνών είναι οι κλάδοι της ζωολογίας/ορνιθολογίας που μελετούν, αφ’ ενός την μορφή (sensu lato), την κατασκευή, και την συγγένεια των διαφόρων μερών και οργάνων του σώματος των πτηνών, αφ’ ετέρου την –από δυναμική άποψη– λειτουργία τους.
Είναι σαφές ότι υπάρχει στενή σχέση μεταξύ των δύο αυτών κλάδων, αλλά πρέπει να τονιστεί η –επίσης– στενή σχέση της ανατομικής με την οικολογία, αν και η πρώτη ασχολείται με τις δομές του σώματος και τις συγγένειες που εμφανίζουν αυτές με το εσωτερικό περιβάλλον, ενώ η δεύτερη εξετάζει κατά κύριο λόγο τη σχέση του εκάστοτε οργανισμού με το άμεσο εξωτερικό περιβάλλον. Ωστόσο, μερικές φορές, αυτές οι σχέσεις δεν είναι τόσο σαφείς, όπως και η διάκριση μεταξύ ανατομικής και φυσιολογίας, οπότε είναι αρκετά δύσκολο –ή και αδύνατο– να καθοριστεί το σημείο μετάβασης από τον έναν όρο στον άλλο.
Γενικά
Τα μέλη της ομοταξίας των πτηνών έχουν ως κύριο γνώρισμα την ικανότητα προς πτήση, η δε αδυναμία ορισμένων από αυτά να την εκτελέσουν, πρέπει να θεωρηθεί δευτερογενής εξελικτική προσαρμογή που, ουδόλως αλλοιώνει τη σημασία και λειτουργικότητά της. Πέραν τούτου, όμως, υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά στα πτηνά, διακριτά ή όχι, που είτε στην πλειονότητά τους λειτουργούν συνεργικά στην πτήση (λ.χ. δομή σκελετού, αναπνευστικό σύστημα, κ.λπ.), είτε μπορεί να είναι εντελώς ανεξάρτητα στοιχεία της κατασκευής και προσαρμογής τους (λ.χ. ομοιοθερμία, εναπόθεση αβγών με ασβεστολιθικό κέλυφος, κ.λπ.).
Τα πτηνά παρουσιάζουν πολλές μορφολογικές ομοιότητες με τα ερπετά, οι οποίες επέτρεψαν τη συνένωσή τους στην ομάδα των σαυροψιδίων. Τόσο η συγκριτική ανατομία, όσο και η εμβρυολογία και η παλαιοντολογία, συνηγορούν στην προέλευση των πτηνών από τα ερπετά. Άλλωστε, η ανεύρεση της αρχαιοπτέρυγας σε στρώματα της Ιουράσιας περιόδου, περίπου πριν από 150 εκατομ. έτη, αποτέλεσε σημαντικό συνδετικό κρίκο της εξελικτικής ιστορίας των πτηνών.
Εξωτερική μορφολογία
thumb|right|400px|Εξωτερική μορφολογία (τοπογραφία) ενός πτηνού (στο σκίτσο υπονοείται το είδος [[:en:Yellow-wattled lapwing|Vanellus malabaricus): 1. Ράμφος 2. Κορυφή (κεφαλιού) 3. Οφθαλμός 4. Ίριδα/Κόρη 5. Άνω τμήμα ράχης 6. Ελάσσονα καλυπτήρια φτερά 7. Φτερά ωμοπλάτης 8. Καλυπτήρια φτερά (sensu lato) 9. Τριτεύοντα ερετικά φτερά 10. Ουροπύγιο 11. Πρωτεύοντα ερετικά φτερά 12. Περιοχή αμάρας 13. Μηρός και άρθρωση «γόνατος» (εσωτερικά στο σώμα) 14. Ταρσοκνημική άρθρωση 15. Ταρσομετατάρσιο 16. Πόδι 17. Ταρσοκνήμη 18. Κοιλιακή χώρα 19. Πλευρές σώματος 20. Στήθος 21. Εμπρόσθιο τμήμα λαιμού 22. Λειρί (εάν υπάρχει) 23. Οφθαλμική λωρίδα (εάν υπάρχει)]] Η εξωτερική μορφολογία των πτηνών ή τοπογραφία (topography), εξετάζει τα πτηνά αναφορικά προς την εξωτερική τους μορφή, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από κάποιον παρατηρητή ή μελετητή, χωρίς να χρειαστεί να επέμβει ανατομικά, προς τα εσωτερικά όργανα, μέσω της χρήσης εργαλείων. Ο όρος τοπογραφία, σπάνια συναντάται στην ελληνική βιβλιογραφία, όμως η ίδια η λέξη αντανακλά την «κατά τόπους» ονομασία και περιγραφή των κυριοτέρων τμημάτων του σώματος ενός ανώτερου οργανισμού, έτσι όπως γίνεται αντιληπτή εξωτερικά.
Τα τρία κύρια τμήματα του σώματος ενός πτηνού, είναι το κεφάλι, ο κορμός και τα κάτω άκρα. Σε καθένα από αυτά, διακρίνονται επί μέρους περιοχές, τμήματα ή όργανα, μερικά από τα οποία είναι εύκολο να παρατηρηθούν μακροσκοπικά, κάποια όμως, απαιτούν πολύ κοντινή απόσταση ή και επί μέρους διαχωρισμό –διά της αφής– για να μελετηθούν. Μάλιστα, το σημαντικότερο από κάθε άποψη όργανο ενός πτηνού, η πτέρυγα, απαιτεί ενδελεχή παρατήρηση για να αποκαλυφθούν τα επί μέρους τμήματά της (βλ. Πτέρυγες).
Κεφάλι
Στο κεφάλι (head), το πλέον ευδιάκριτο και χαρακτηριστικό τμήμα είναι το ράμφος (beak), με το ιδιαίτερο σχήμα, μέγεθος και χρώμα του, χαρακτηριστικό για κάθε πουλί. Φέρει τις ρινικές οπές, τα ρουθούνια (nares), που είναι η αρχή του αναπνευστικού συστήματος. Αποτελεί κατ’ ουσίαν, κερατινοειδή επέκταση και επίστρωση των οστών των γνάθων, γύρω από σπογγώδη οστικό πυρήνα (βλ. Ράμφος). Ακριβώς πάνω και πλάγια από το ράμφος, βρίσκονται οι δύο χαρακτηριστικές ρινοφθάλμιες περιοχές, οι χαλινοί ή τελαμώνες (lores) που σε αρκετά πτηνά είναι χρωματισμένοι διαφορετικά από το υπόλοιπο πρόσωπο.
Η κορυφή του κεφαλιού ονομάζεται στέμμα (crown), με τη –νοητή– μέση γραμμή (median line) του, χρήσιμη στα βιομετρικά στοιχεία του κάθε ατόμου. Την οπίσθια κατωφερή συνέχεια του στέμματος, αποτελεί ο τράχηλος ή αυχένας (nape), που οριοθετεί την αρχή του κορμού. Η εμπρόσθια περιοχή του κεφαλιού, μεταξύ ράμφους και στέμματος, είναι το μέτωπο (forehead), ενώ πάνω ακριβώς από κάθε οφθαλμό υπάρχει η υπερκόγχια ράχη (supraorbital ridge) και το οφρυϊκό τόξο (supercilium), πάνω στην/ ή πάνω από την υπερκόγχια ράχη. Στην ευθεία της γωνίας του ράμφους, κάτω και πίσω από τους οφθαλμούς βρίσκονται οι ακουστικοί πόροι (βλ. Ακοή), οι οποίοι καλύπτονται από τα ωτικά καλυπτήρια φτερά (ear coverts), που μπορεί να είναι διαφορετικής υφής από τα υπόλοιπα φτερά του προσώπου. Τέλος, μεταξύ κεφαλιού και κορμού αρχίζει η περιοχή του λαιμού που καταλήγει στο στήθος.
Ο λαιμός (neck) μπορεί να κυμαίνεται σε μέγεθος, από πολύ κοντός έως πολύ μακρύς, ανάλογα με το είδος και αποτελεί ένα από τα κυριότερα διαγνωστικά στοιχεία των πτηνών. Διακρίνεται στο πάνω τμήμα, το πηγούνι (chin), ακριβώς κάτω από το ράμφος και, το κάτω τμήμα, τον λάρυγγα (throat).
Αυτές οι περιοχές υπάρχουν σε όλα τα πτηνά, χωρίς εξαίρεση. Υπάρχουν, ωστόσο, και κάποια άλλα δομικά στοιχεία του κεφαλιού που, διαφοροποιούνται ανάλογα με το taxon (ταξινομική μονάδα) και δεν μπορούν να αναφερθούν στο σύνολό τους. Τα περισσότερα από αυτά και, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν σε όλα τα είδη, αποτελούν σημαντικά διαγνωστικά στοιχεία. Τα κυριότερα είναι: thumb|right|300px|Εξωτερική μορφολογία (τοπογραφία) κεφαλής [[Αρπακτικά πτηνά|αρπακτικού πτηνού: 1. Λοφίο 2. Ωτικά καλυπτήρια 3. Μουστάκι 4. Υπολωρίδα μύστακος 5. Μέση λωρίδα. 6. Υπερκόγχια ράχη 7. Γναθοθήκη 8. Ρινοθήκη 9. Μέση γραμμή ρινοθήκης 10. Κήρωμα 11. Ρινοφθάλμια περιοχή (Χαλινός) 12. Οφρυϊκό τόξο]]
Κορμός
Ο κορμός (body) ενός τυπικού πτηνού περιλαμβάνει όλα τα τμήματα του σώματος, πλην του κεφαλιού, του λαιμού και των κάτω άκρων. Στην άνω (ραχιαία) επιφάνεια, η συνέχεια του αυχένα είναι η άνω ράχη ή μανδύας (mantle), δεξιά και αριστερά της οποίας υπάρχουν οι ωμικές ζώνες (scapulae) με τα αντίστοιχα καλυπτήρια φτερά (βλ. Φτερά), τα ωμικά ή ωμοπλατιαία (scapulars). Ακολουθεί η κυρίως ράχη (back), που οδηγεί βαθμιαία στο ουροπύγιο (rump), το οποίο βρίσκεται στο ύψος του πυγόστυλου (βλ. Ερειστικό σύστημα). Εκεί ξεκινάει η ουρά (tail) με τα χαρακτηριστικά μακριά και σκληρά πηδαλιώδη φτερά της (rectrices), τα οποία καλύπτονται από τα σύστοιχα άνω καλυπτήρια (uppertail coverts).
Η κάτω (κοιλιακή) επιφάνεια αρχίζει μετά το λαιμό, με την περιοχή του στήθους (breast), που καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα της. Στα πλάγια, ακριβώς κάτω από την γραμμή οριοθέτησης των πτερύγων, βρίσκονται οι πλευρές (flanks) (σημ. να μη συγχέονται με τις πλευρές του θώρακα και των σπονδύλων, ribs). Οι πλευρές αποκαλύπτονται σε όλη τους την έκταση, όταν το πτηνό έχει τις πτέρυγες ανοιγμένες. Ακολουθεί η περιοχή της κοιλιάς (belly) και, τέλος, η κάτω επιφάνεια της ουράς ή υπογάστριο (vent) με το εδρικό άνοιγμα της αμάρας (cloaca), που καλύπτεται από τα σύστοιχα κάτω καλυπτήρια της ουράς (undertail coverts). thumb|left|360px|Οι δυνάμεις που ασκούνται στην πτέρυγα Οι πτέρυγες (wings) αποτελούν το σημαντικότερο τμήμα, όχι μόνον του κορμού αλλά και του πτηνού, γενικότερα, και εξετάζονται ξεχωριστά. Επιγραμματικά, απαρτίζονται από τα ερετικά φτερά (remiges) και τα καλυπτήριά τους (coverts) που, ειδικά σε αυτήν την περίπτωση, καλούνται στέγαστρα (βλ. Ανατομικά στοιχεία φτερών και ορολογία). Σε κάποιες κατηγορίες πτηνών, ιδιαίτερα στην οικογένεια Νησσίδες (Ανατίδες), υπάρχει χαρακτηριστική έγχρωμη περιοχή στις πτέρυγες που ονομάζεται κάτοπτρο.
Κάτω άκρα
Τα κάτω άκρα εξετάζονται ξεχωριστά (βλ. λ.).
Γενικά
thumb|right|350px|Στυλιζαρισμένος σκελετός [[Περιστέρι|περιστεριού με τα κυριότερα οστά που τον απαρτίζουν: 1. Κρανίο 2. Αυχενικοί σπόνδυλοι 3. Δίκρανο 4. Κορακοειδές 5. Ακανθωτές αποφύσεις 6. Τρόπιδα 7. Επιγονατίδα 8. Ταρσομετατάρσιο 9. Δάκτυλοι ποδιού 10 & 11. Ταρσοκνήμη 12. Μηριαίο οστό 13. Ισχιακό 14. Ηβικό 15. Λαγόνιο 16. Ουραίοι σπόνδυλοι 17. Πυγόστυλο 18. Synsacrum 19. Ωμοπλάτη 20. Ισχιακοί σπόνδυλοι 21. Βραχιόνιο 22. Ωλένη 23. Κερκίδα 24. Καρπός 25. Μετάκαρπος 26 Δάκτυλα 27. Φάλαγγα 1ου δακτύλου]] Ο σκελετός των πτηνών είναι ειδικά προσαρμοσμένος στη λειτουργία της πτήσης. Είναι εξαιρετικά ελαφρύς, αλλά ταυτόχρονα αρκετά ισχυρός ώστε να απορροφά τις τάσεις (stresses) που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια των διαδικασιών της απογείωσης, της πτήσης και της προσγείωσης. Το στοιχείο «κλειδί» του σκελετού τους είναι η σύντηξη (βιολογία) (fusion) πολλών δομών σε ενιαίες οστεώσεις (ossifications), όπως π.χ. το πυγόστυλο (pygostyle). Το αποτέλεσμα είναι ότι, τα πουλιά έχουν συνήθως μικρότερο αριθμό οστών σε σύγκριση με άλλα χερσαία σπονδυλωτά. Η απουσία οδόντων ή και πραγματικής γνάθου, αντισταθμίζεται από την παρουσία του ράμφους, το οποίο είναι πολύ πιο ελαφρύ. Γενικά, ο σκελετός κατέχει μόλις το 5% του συνολικού βάρους του σώματος ενός πτηνού. Επίσης, τα πτηνά εξοικονομούν βάρος μέσω της απωλείας του συνόλου σχεδόν της τυπικής ουράς (ερπετών ή θηλαστικών) και της μείωσης του μεγέθους του κρανίου.
Πολλά από τα οστά των πτηνών είναι κοίλα –κούφια– στο εσωτερικό τους και ονομάζονται πνευματικά (pneumatized) (από το πνεύμα «αέρας») με διασταυρούμενες αντηρίδες (struts) ή «δικτυωτούς» κλωβίσκους (trusses) για δομική αντοχή. Ο αριθμός των πνευματικών οστών ποικίλλει μεταξύ των ειδών, αλλά τα μεγάλα πτηνά που εκτελούν αερολισθήσεις (glidings) και γυροπετάγματα (soarings) τείνουν να έχουν περισσότερα. Οι σάκοι αέρα του αναπνευστικού συστήματος, συχνά σχηματίζουν μικρούς θύλακες μέσα στα ημι-κοίλα οστά του σκελετού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σκελετός ορισμένων καταδυομένων πτηνών, έχουν λιγότερα ή και καθόλου πνευματικά οστά, όπως τα Γαβιόμορφα (λ.χ. το κηλιδοβούτι) και κάποιες Αλκίδες (λ.χ. η φρατέρκουλα του Ατλαντικού). Αυτό είναι αναμενόμενο, δεδομένου ότι ο παγιδευμένος αέρας ή ένα ελαφρύ οστό δεν υποβοηθούν καθόλου τη διαδικασία της κατάδυσης. Αντίθετα, δεν είναι αναμενόμενο σε κάποια πτηνά με απώλεια πτητικής ικανότητας (ratites), όπως η στρουθοκάμηλος και το εμού, τα οποία διαθέτουν πνευματικά μηριαία οστά.
Κρανίο
Το κρανίο των πτηνών είναι διαψιδωτό (diapsid), διαθέτει δηλαδή δύο κροταφικά τρήματα (temporal fenestrae), όπως στα ερπετά, τοποθετημένα κάτω από τον οφθαλμικό κόγχο (eye socket), καθώς και προ-δακρυϊκό βοθρίο (pre-lachrymal fossa), όπως σε κάποια ερπετά. Συνδέεται με τον άτλαντα μέσω ενός μόνον (1) ινιακού κονδύλου (occipital condyle), ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ομοταξίας. Τα κρανιακά οστά συντήκονται πρόωρα μεταξύ τους, έτσι ώστε στα ανεπτυγμένα άτομα δεν διακρίνονται οι ραφές.
Το κρανίο αποτελείται από πέντε μεγάλα οστά: το μετωπιαίο (frontal) που αποτελεί την κορυφή του κεφαλιού, το βρεγματικό (parietal) που αποτελεί το πίσω μέρος του κεφαλιού, το προγναθικό (premaxillary) μαζί με το ρινικό (nasal) που συναποτελούν το πάνω μέρος του ράμφους και, τέλος, την κάτω γνάθο (mandible) που αποτελεί το κάτω μέρος του ράμφους. Πρέπει να σημειωθεί ότι, τα τμήματα αυτά του κρανίου δεν αντιστοιχούν απαραίτητα σε εκείνα του κρανίου των θηλαστικών.
Γνάθοι
Η άνω γνάθος υποστηρίζεται από το μεσογναθικό οστό (intermaxillary bone) με τρεις αποφύσεις. Η άνω απόφυση αυτού του οστού είναι ενσωματωμένη στο μέτωπο, ενώ οι δύο κάτω αποφύσεις στις πλευρές του κρανίου. Στη βάση της άνω γνάθου, λεπτά ρινικά οστά μπορεί να συνδέονται με το κρανίο κατά την ρινομετωπιαία άρθρωση (nasofrontal hinge), δίνοντας κινητικότητα στην άνω γνάθο και επτρέποντας να κινηθεί κατά την κατακόρυφο. Αυτό, ωστόσο, συμβαίνει σε μερικά πτηνά, κυρίως στους παπαγάλους και σε μέλη της οικογένειας Παρίδες. Η κάτω γνάθος του χαραδριόμορφου Rynchops niger κρατείται σταθερή, ενώ ανυψώνεται η άνω, κατά τη σίτιση.
Η υπερώα (palate) μπορεί να είναι παλαιόγναθη ή νεόγναθη, διαφοροποιό στοιχείο για τα πτηνά με απώλεια πτητικής ικανότητας (ατροπιδοφόρα) ή μη (τροπιδιφόρα), αντίστοιχα. Η ύνιδα (vomer) των πρώτων είναι ευμεγέθης ενώ των δευτέρων, υποπλασμένη. Επίσης υπάρχουν διαφορές στον διαχωρισμό των υπερώιων (palatine) από τα πτερυγοειδή (pterygoid) οστά (ραφές ή άρθρωση), καθώς και στις βασιπτερυγοειδείς αποφύσεις (basipterygoid processes) (υπάρχουν ή όχι). Σημειωτέον ότι, στους νεοσσούς των νεόγναθων πτηνών, υφίστανται κάποιες δομές που απαντώνται στα ενήλικα παλαιόγναθα, αλλά στην πορεία προς την ενηλικίωση αυτές μεταβάλλονται, όπως για παράδειγμα οι ραφές και κάποια μικρά οστά του κρανίου, που εξαφανίζονται ή συντήκονται.
Η κάτω γνάθος αποτελείται από δύο διακριτά οστεοποιημένα πέταλα ή κλάδους (rami) σχήματος U ή V, που συμφύονται εμπρός και κεντρικά (η θέση σύμφυσης εξαρτάται από το είδος), αλλά χωρίζονται στα πλάγια, αρθρούμενα και στις δύο πλευρές του κεφαλιού με τα ανεξάρτητα τετράγωνα οστά (quadrates). Τα τετράγωνα οστά, με τη σειρά τους, αρθρώνονται με τα πτερυγοειδή (ptrygoids) και, εκείνα, με τα υπερώια (palatines) και τα βασισφηνοειδή (basisphenoids) οστά.
Θώρακας
Ο θώρακας των πτηνών, διαθέτει πλευρές με χαρακτηριστικές ακανθωτές αποφύσεις (uncinate processes) στο πίσω μέρος τους. Αυτές, χρησιμεύουν στην πρόσφυση των μυών της ωμοπλάτης (scapula) και για να υποβοηθούν στην ενίσχυση του θωρακικού κλωβού, μέσω της αλληλεπικάλυψης με τις –οπισθίως αυτών– ευρισκόμενες πλευρές. Αυτό συμβαίνει διότι σε κάθε πλευρά, υπάρχουν όπως στα θηλαστικά, δύο τμήματα, εκείνο που αντιστοιχεί στη σπονδυλική στήλη και εκείνο που αντιστοιχεί στο στέρνο, σπονδυλικό και στερνικό, αντίστοιχα, τα οποία σχηματίζουν ορθή γωνία μεταξύ τους. Φαίνεται επίσης ότι οι αποφύσεις αυτές παίζουν ρόλο στη λειτουργία της αναπνοής, μέσω της αύξησης της αποτελεσματικότητας των μυών που εμπλέκονται σ’ αυτήν. Οι προεξοχές, είναι κοντές στα βαδιστικά πτηνά και μακριές στα καταδυόμενα, ενώ είναι ενδιαμέσου μήκους σε εκείνα που δεν ανήκουν στις κατηγορίες αυτές. Από τα πτηνά, τα μέλη της οικογένειας Anhimidae, στερούνται των συγκεκριμένων αποφύσεων. thumb|left|320px|Οι χαρακτηριστικές ακανθώδεις αποφύσεις στις πλευρές του θώρακα των πτηνών Η κάθε ωμική ζώνη –δεξιά και αριστερή– αποτελείται από την ωμοπλάτη (scapula), παράλληλη με τους σπονδύλους και πάνω από τις πλευρές, το κορακοειδές (coracoid) μεταξύ ωμοπλάτης και στέρνου και, τέλος, την κλείδα (clavicle), τοποθετημένη κάθετα ως προς την ωμοπλάτη. Τα πτηνά είναι τα μόνα σπονδυλωτά που έχουν συντετηγμένες τις δύο κλείδες προς έναν ενιαίο διχαλωτό σχηματισμό, το δίκρανο (furcula) –το γνωστό «γιάντες»– καθώς και την τρόπιδα (keel), την τριγωνικού σχήματος ελασματοειδή ακρολοφία-απόφυση εν είδει καρίνας στο διαπλατυσμένο στέρνο. Η τρόπιδα χρησιμεύει ως περιοχή αγκύρωσης των μυών που χρησιμοποιούνται κατά την πτήση, ή –κατ’ αντιστοιχίαν– για την κολύμβηση στους πιγκουίνους. Και πάλι, τα πτηνά με απώλεια πτητικής ικανότητας, όπως οι στρουθοκάμηλοι οι οποίες δεν έχουν ανεπτυγμένους θωρακικούς μύς, στερούνται εμφανούς τρόπιδας. Η σχέση μήκους (ύψους)/πλάτους στέρνου διαφέρει στα πτηνά ανάλογα με το κύριο οικοσύστημα διαβίωσής τους. Έτσι, τα πτηνά που κολυμπούν διαθέτουν ευρύ στέρνο, τα πτηνά που περνούν τον περισσότερο χρόνο στο έδαφος, μακρύ (υψηλό), ενώ εκείνα που πετούν πολύ, έχουν το πλάτος και το ύψος του στέρνου σχεδόν ίσα.
Σπονδυλική στήλη
Η σπονδυλική στήλη (vertebral column) απαρτίζεται από σπονδύλους, η θέση των οποίων καθορίζει και τον –αδρό– διαχωρισμό της σε τρία επί μέρους τμήματα: την αυχενική μοίρα, τη θωρακοοσφυική μοίρα και την ουραία μοίρα.
Η θωρακοοσφυική μοίρα χαρακτηρίζεται από το ότι, κατά μεγάλο ποσοστό, οι θωρακικοί σπόνδυλοι (thoracic) συμφύονται στενά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να υπάρχει σχεδόν πλήρης ακινησία στο κεντρικό τμήμα της ράχης. Επί πλέον, οι ανώτεροι αρθρώνονται και με τις πλευρές προς σχηματισμό του θωρακικού κλωβού (βλ. Θώρακας), ενώ οι υπόλοιποι συντήκονται –ολικώς ή μερικώς– με τους οσφυικούς (lumbar) και τους ιερούς (sacred) σπονδύλους, σχηματίζοντας ένα ιδιαίτερο στενόμακρο οστό, το synsacrum.
To synsacrum αντιστοιχεί περίπου στο ιερό οστό των θηλαστικών, αλλά στην περίπτωση των πτηνών, προεκτείνεται και συντήκεται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ανάλογα με το είδος, με τα λαγόνια οστά, για να σχηματίσει την πύελο (pelvis) (βλ. Πύελος). Αυτός είναι και ο λόγος που τα πτηνά δεν διαθέτουν εμφανή οσφυική μοίρα. Επίσης, δημιουργείται μια πιο στέρεη κατασκευή από τη λεκάνη ενός θηλαστικού, για να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις για την πτήση, τη μετακίνηση και την αναπνοή. Στο μέσο περίπου του synsacrum υπάρχει μία διόγκωση η οποία φιλοξενεί το σώμα γλυκογόνου (glycogen body). To σώμα γλυκογόνου είναι μια οβάλ δομή από εξειδικευμένα κύτταρα τα οποία περιέχουν μεγάλες ποσότητες γλυκογόνου. Η λειτουργία του δεν είναι πολύ ξεκάθαρη αλλά δεν φαίνεται να σχετίζεται με τη φυσιολογική λειτουργία του γλυκογόνου στα ζώα, που είναι η αποθήκευση ενέργειας. Φαίνεται ότι υπήρχε και σε αρκετούς δεινόσαυρους και, πιθανόν, να σχετίζεται με την ισορροπία του πτηνού.
Η ουραία μοίρα (ουρά) βρίσκεται ακριβώς πίσω από το synsacrum και είναι περιορισμένη σε μέγεθος, αποτελούμενη από μερικούς βραχείς, ελεύθερους σπονδύλους (συνήθως 4), ο τελευταίος από τους οποίους είναι ο πλευρικά συμπιεσμένος κόκκυγας (coccyx), που συνδέεται με το πυγόστυλο (pygostyle). Το πυγόστυλο είναι μια ιδιαίτερη πυραμιδοειδής οστέωση (ossification) και αποτελεί το ακρότατο σημείο της οπίσθιας επιφάνειας του πτηνού. Χρησιμεύει για τη στήριξη και σύνδεση των μεγάλων, δύσκαμπτων φτερών της ουράς.
Πύελος
Η πύελος (pelvis) των πτηνών συγκροτείται από τα δύο ανώνυμα (innominate) οστά, καθένα από τα οποία αποτελείται από τρία επί μέρους οστά: το λαγόνιο, το ισχιακό και το ηβικό. Το λαγόνιο (ilium) είναι το πάνω οστό των γοφών, που προσφύεται σταθερά στο synsacrum. Το ισχιακό (ischium) αποτελεί την προς τα πίσω συνέχειά του, με κατεύθυνση προς την ουρά, και αποτελεί το πλαϊνό και πλατύ μέρος των γοφών, ενώ το ηβικό (pubis) αποτελεί την επιμήκη απόληξη του ισχιακού, προσφυμένο στο κάτω χείλος του. Σημειωτέον ότι, τα ηβικά οστά δεν συνδέονται μεταξύ τους προς την ηβική σύμφυση, όπως συμβαίνει στα θηλαστικά, οπότε το πυελικό άνοιγμα δεν είναι σταθερό, για να επιτρέπει τη γέννηση αβγών διαφορετικού μεγέθους. Τα ανώνυμα οστά αρθρώνονται στο σημείο συνάντησης (acetabulum) των τριών επί μέρους οστών τους, με το μηριαίο οστό του κάθε κάτω άκρου.
Άνω άκρα
Τα άνω ή πρόσθια άκρα των πτηνών αποτελούν το σημαντικότερο –από ανατομική και εξελικτική άποψη– τμήμα του σώματός τους, επειδή φέρουν τις πτέρυγες. Για να γίνει κατανοητή η δομή τους, μπορεί να γίνει παραλληλισμός με τά άνω άκρα ενός θηλαστικού, του ανθρώπου λ.χ., οπότε φαίνονται οι τυχόν ομοιότητες και διαφορές. Το κάθε άνω άκρο ενός πτηνού, απαρτίζεται από τρία διακριτά μέρη: τον βραχίονα, το αντιβράχιο ή αντιβραχίονα και το καρπομετακαρπικό οστό με τα «δάκτυλα».
Ο βραχίονας, περιλαμβάνει όπως και στον άνθρωπο μόνον ένα (1) οστό, το βραχιόνιο (humerus), το οποίο αρθρώνεται στη γληνοειδή κοιλότητα του κορακοειδούς (βλ. Θώρακας). Από εδώ εκφύονται τα τριτεύοντα ερετικά φτερά της πτέρυγας. (βλ. Ερετικά φτερά). Το αντιβράχιο, αντιστοιχεί στον ανθρώπινο πήχυ και, αποτελείται όπως εκείνος από δύο οστά, την κερκίδα (radius) που «βλέπει» προς το μέρος του σώματος και την ωλένη (ulna) που «βλέπει» προς το μέρος της πτέρυγας. Τα δύο αυτά οστά αρθρώνονται από την μία πλευρά τους με το βραχιόνιο, για να σχηματίσουν την άρθρωση του αγκώνα (elbow), από την άλλη όμως αρθρώνονται μόνον με δύο καρπικά οστάρια, το κερκιδικό και το ωλενικό. Από το αντιβράχιο και την άρθρωση του αγκώνα, εκφύονται τα δευτερεύοντα ερετικά φτερά της πτέρυγας (βλ. Πτέρυγες).
Τέλος, το απώτατο σημείο του άνω άκρου των πτηνών, είναι τα «δάκτυλα» (fingers) με τις φάλαγγες, που αντιστοιχούν με εκείνα του ανθρώπου, όχι όμως αριθμητικά, ούτε με την ίδια σειρά. Ο 1ος δάκτυλος είναι μικρός και περιλαμβάνει 2 φάλαγγες. Βρίσκεται στη «γωνία» της πτέρυγας, πολύ κοντά στην άρθρωση του μετακαρπίου με το ωλέκρανο. Παρά το μικρό του μέγεθος χρησιμεύει για να υποστηρίζει την άλουλα ή νόθο πτέρυγα και τα μικρά φτερά που την απαρτίζουν (βλ. Άλουλα). Ο 2ος δάκτυλος βρίσκεται στο περιφερικό άκρο του καρπομετάκαρπου και αποτελείται επίσης από 2 φάλαγγες (κατ’ άλλους ερευνητές από 3), όμως στην περίπτωση αυτή, οι φάλαγγες είναι μεγαλύτερες και πεπλατυσμένες καθώς υποστηρίζουν τα κυριότερα από τα πρωτεύοντα ερετικά φτερά (βλ. Ερετικά φτερά), τα μεγάλα ακραία φτερά της πτέρυγας. Ο 3ος δάκτυλος είναι πολύ μικρός και αποτελείται από 1 μόνο φάλαγγα. Βρίσκεται δίπλα στον 2ο και έχει βοηθητικό ρόλο στη στήριξη των ακραίων πρωτευόντων ερετικών. Ο 4ος και ο 5ος, δάκτυλοι έχουν εξαφανιστεί κατά τη διάρκεια της εξελικτικής πορείας των πτηνών. Το καρπομετακαρπικό οστό αποτελεί, επίσης, σημαντικό τμήμα του άνω άκρου, καθώς από εκεί εκφύονται τα υπόλοιπα πρωτεύοντα ερετικά φτερά της πτέρυγας (βλ. Ερετικά φτερά).
Κάτω άκρα
thumb|right|300px|Σχηματική απεικόνιση της πυέλου και του κάτω άκρου ενός πτηνού Τα κάτω ή οπίσθια άκρα των πτηνών συγκροτούνται από τα βαρύτερα οστά του σώματός τους, έτσι ώστε το κέντρο βάρους να παραμένει χαμηλά. Το κυριότερο και μεγαλύτερο οστό κάθε κάτω άκρου είναι το μηριαίο (femur), το οποίο αρθρώνεται σε ειδική εσοχή που σχηματίζει το αντίστοιχο ανώνυμο οστό της πυέλου (βλ. Πύελος). Η διεύθυνση του σώματος του μηριαίου οστού -προς τα εμπρός- είναι τέτοια, ώστε να μετατίθεται το σημείο αγκύρωσης του κάτω άκρου, όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο κέντρο βάρους του σώματος, δημιουργώντας ένα είδος μοχλού. Η συνέχεια του μηριαίου οστού είναι η ταρσοκνήμη (tibiotarsus), στην άρθρωση του «γονάτου», με την επιγονατίδα (patella), ενώ υπάρχει και μια οστέινη προεξοχή, το κνημικό λοφίο (cnemial crest). Η ταρσοκνήμη είναι ένα ιδιαίτερο οστό που δημιουργείται από τη σύντηξη της κνήμης (tibia) με κάποια από τα οστά του ταρσού (tarsus), κάτι αντίστοιχο με τον ταρσομετάκαρπο και τα οστά του καρπού (βλ. Άνω άκρα). Παράλληλα με την ταρσοκνήμη «τρέχει» το λεπτό και επίμηκες οστό της περόνης (fibula). Η διεύθυνση του σώματος της ταρσοκνήμης -προς τα πίσω- είναι αντίθετη με εκείνη του μηριαίου οστού, έτσι ώστε τα κέντρα βάρους των δύο οστών να βρίσκονται σχεδόν πάνω στην ίδια κατακόρυφο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ισορροπία του πτηνού, ιδιαίτερα κατά τη διαδικασία της πτήσης. Παρόμοια δομή, συναντάται και στα Ορνιθίσχια Δεινοσαύρια της οικογενείας Ετεροδοντοσαυρίδες, που έζησαν στον Μεσοζωικό αιώνα.
Με την ταρσοκνήμη συνδέεται το ταρσομετατάρσιο (tarsometatarsus), που προκύπτει από τη σύντηξη των υπολοίπων οστών του ταρσού και των μεταταρσικών οστών (όργανο ανάλογο με τα μετακαρπικά οστά στο άνω άκρο). Το ταρσομετατάρσιο οστό είναι όργανο ομόλογο με τον ταρσό και τα μετατάρσια οστά των θηλαστικών.
Πόδι
Στο κάτω μέρος του, το ταρσομετατάρσιο συνδέεται με τους δακτύλους του ποδιού  (toes), ο αριθμός των οποίων διαφέρει αλλά, συνήθως είναι τέσσερις, από τον 1ο μέχρι τον 4ο, ενώ λείπει ο μικρός, 5ος δάκτυλος. Ωστόσο το χαρακτηριστικό σπηρούνι (spur) που παρατηρείται στο πίσω μέρος κάποιων πτηνών (π.χ. στις όρνιθες), θεωρείται από κάποιους ερευνητές υπόλλειμμα του 5ου δακτύλου. Ο αριθμός των φαλάγγων κάθε δακτύλου διαφέρει, αλλά συνήθως, ο 1ος (οπίσθιος) και ο 2ος δάκτυλος φέρουν δύο φάλαγγες, ο 3ος τρεις φάλαγγες και ο 4ος τέσσερις φάλαγγες. Βέβαια, υπάρχουν και σημαντικές εξαιρέσεις, όπως π.χ. η στρουθοκάμηλος που έχει μόνο δύο δάκτυλα, ενώ η ρέα και το εμού τρία. Η τελευταία φάλαγγα κάθε δακτύλου είναι ονυχοφόρος.
Διευθέτηση δακτύλων ποδιού
Τα πόδια των πτηνών κατατάσσονται σε κατηγορίες, ανάλογα με το ποιοι δάκτυλοι –από τον 1ο έως τον 4ο– κατευθύνονται προς τα πού. Η μελέτη του τρόπου διάταξης των δακτύλων του ποδιού ονομάζεται δακτυλία (daktyly). Ανάλογα, ονομάζονται και οι αντίστοιχες καταστάσεις και, κατ’ επέκτασιν, τα ίδια τα πτηνά που ανήκουν σε μία από αυτές τις κατηγορίες. thumb|right|260px|Σχεδιαγραμματική διάταξη των δακτύλων του δεξιού ποδιού των πτηνών thumb|left|260px|Σχεδιαγραμματική διάταξη των δακτύλων του δεξιού ποδιού των πτηνών Ιδιαίτερες περιπτώσεις αποτελούν η Παμπροδακτυλία (pamprodactyly) και η Εκτροποδακτυλία (ectropodactyly). Στην πρώτη, το πτηνό έχει τη δυνατότητα είτε να κατευθύνει και τους τέσσερις δακτύλους προς τα εμπρός, είτε τους δύο εξωτερικούς (τους 1ο και 4ο) προς τα πίσω, ανάλογα με το τι θέλει να κάνει. Αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της οικογένειας Αποδίδες (Apodidae) (σταχτάρες), αλλά όχι μόνον. Στη δεύτερη περίπτωση, ο 4ος δάκτυλος, και μόνον αυτός, μπορεί να τοποθετηθεί στο πλάγιο μέρος του ποδιού για να υποβοηθά τη στήριξη, όπως συμβαίνει στους δρυοκολάπτες.
Το μέγεθος και το σχήμα των ονύχων και ο τρόπος που οι δάκτυλοι είναι διατεταγμένοι, το μήκος τους και, το εάν φέρουν μεμβράνη, όλα εξαρτώνται από τη χρήση που τούς γίνεται, καθώς και το ενδιαίτημα του πτηνού, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα χαρακτηριστικά του ράμφους. Στα περισσότερα πτηνά, ο ταρσός και οι δάκτυλοι του ποδιού δεν φέρουν φτερά. Ωστόσο, σε πολλά είδη, ο ταρσός και η κνήμη καλύπτονται εν μέρει με φτερά, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στα νυκτόβια αρπακτικά φέρουν τριχόπτερα (βλ. Φτερά) και στους δακτύλους.
Σε πολλές κατηγορίες πτηνών, οι δάκτυλοι των ποδιών συνδέονται με χαρακτηριστική νηκτική μεμβράνη (π.χ. κορμοράνοι), είτε περιβάλλονται από λοβούς (π.χ. φαλαρίδες). Ο αριθμός των δακτύλων που ενώνονται με τη μεμβράνη, το σχήμα και πάχος των λοβών, κ.ο.κ., μπορούν να αποτελέσουν σημαντικά διαγνωστικά στοιχεία κατά τον προσδιορισμό τους.
Καλυπτήριο σύστημα
Εκτός από τα φτερά και το ράμφος που εξετάζονται ξεχωριστά, το δέρμα των πτηνών καλύπτεται σε ορισμένα σημεία από φολίδες (scales), οι οποίες αποτελούν σημαντικό τμήμα του καλυπτήριου συστήματός τους (integumentary system). Οι φολίδες αυτές αποτελούνται από την ίδια μορφή κερατίνης που δομεί το ράμφος, τα νύχια και τα σπιρούνια. Βρίσκονται κυρίως στους δακτύλους των ποδιών και στο μετατάρσιο, αλλά, σε μερικά πουλιά, μπορεί να βρεθούν πιο ψηλά, στο ύψος του «αστραγάλου». Η ενιαία –μορφολογικά– δομή του ποδιού που προκύπτει από την κάλυψή του με φολίδες, ονομάζεται ποδοθήκη (podotheca), κατ΄αντιστοιχίαν με τη ραμφοθήκη (ramphotheca) που δομείται επίσης από κερατίνη (βλ. Ράμφος). Οι περισσότερες φολίδες αλληλοεπικαλύπτονται σε μικρό βαθμό, εκτός από τις αλκυόνες και τους δρυοκολάπτες, όπου η αλληλεπικάλυψη είναι μεγαλύτερη. Οι φολίδες και κάποιες βαθύτερες οστεοδερματώσεις (scutes) των πτηνών αρχικά θεωρούντο ως δομές ομόλογες με εκείνες των ερπετών και των θηλαστικών, ωστόσο, πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αυτές επανεξελίχθησαν μετά την εξέλιξη των φτερών. thumb|right|270px|Η χαρακτηριστική ποδοθήκη της [[Στρουθοκάμηλος|στρουθοκαμήλου]] Στα έμβρυα των πτηνών η ανάπτυξη των φολίδων αρχίζει από λείο δέρμα, αλλά ειδικά στα πόδια, η εξωτερική επιφανειακή στιβάδα της επιδερμίδας (stratum corneum) αρχίζει να κερατινοποιείται, να παχαίνει και να μετασχηματίζεται σε φολίδες. Οι φολίδες μπορούν να υπαχθούν χονδρικά σε τρεις κατηγορίες:
Κάποιοι δικτυωτοί σχηματισμοί (reticula) στα πλάγια των ποδιών, θεωρούντο αρχικά ξεχωριστές φολίδες. Ωστόσο, ιστολογικές και εξελικτικές αναπτυξιακές (Evo-Devo) εργασίες σε αυτόν τον τομέα, έδειξαν ότι οι δομές αυτές στερούνται β-κερατίνης, που είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο των φολίδων στα ερπετά, και αποτελούνται εξ ολοκλήρου από α-κερατίνη. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με τη μοναδική δομή τους έχει οδηγήσει στην υπόθεση, ότι είναι στην πραγματικότητα πυρήνες έκπτυξης φτερών που, όμως, η ανάπτυξή τους διακόπηκε νωρίς.
Γενικά
thumb|right|300px|Ο ρόλος του [[Ράμφος (πτηνά)|ράμφους στα τελετουργικά ερωτοτροπίας των πτηνών είναι πολύ σημαντικός]] Το ράμφος (bill, beak, rostrum), είναι η εξωτερική ανατομική δομή των πτηνών που χρησιμοποιείται για την είσοδο της τροφής, ως αρχή του πεπτικού συστήματος (βλ. Πεπτικό σύστημα), αλλά έχει πολλές ακόμη λειτουργίες, οι κυριότερες από τις οποίες είναι:
Κατασκευή
Αν και τα ράμφη των πτηνών διαφέρουν σημαντικά ως προς το μέγεθος, το σχήμα και το χρώμα, μοιράζονται μια παρόμοια υποκείμενη δομή. Δύο οστεώδεις προβολές –η άνω και η κάτω γνάθος– καλύπτονται με λεπτό, κερατινοποιημένο στρώμα της επιδερμίδας, που παίρνει διάφορα σχήματα και μεγέθη. Οδόντες δεν υφίστανται, ενώ στα περισσότερα είδη, δύο ρινικές οπές, οι ρώθωνες (nares), οδηγούν στο αναπνευστικό σύστημα.