cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Πασαλάρης
Βιογραφικά στοιχεία
Πέθανε στις 10 Μαρτίου του 2018.
Τα βιβλία του είναι:
Ο συγγραφέας διέθετε τις εισπράξεις από τα βιβλία του εξ ολοκλήρου υπέρ των απόρων σπουδαστών της δημοσιογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πασαλαρης Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
Πολ Ντέινο
Ο Πολ Φράνκλιν Ντέινο (αγγλικά: Paul Franklin Dano, 19 Ιουνίου 1984) είναι Αμερικανός ηθοποιός και παραγωγός. Έχει συμμετάσχει σε ανεξάρτητες κινηματογραφικές παραγωγές όπως οι: L.I.E. (2001), Little Miss Sunshine (2006), Gigantic (2008), Meek's Cutoff (2010), Being Flynn (2012) και Ruby Sparks (2012), αλλά και σε ταινίες παραγωγής στούντιο όπως οι: The Girl Next Door (2004), Θα χυθεί αίμα (2007), Cowboys & Aliens (2011), και Looper (2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Γουλιέλμος του Λουξεμβούργου (1981)
Ο πρίγκιπας Γουλιέλμος Ιωάννης Ιωσήφ Μαρία του Νασσάου (Guillaume Jean Joseph Marie von Nassau, 11 Νοεμβρίου 1981), Διάδοχος του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, είναι γιος του Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου Ερρίκου. Μετά την άνοδο του πατέρα του στο θρόνο το 2000, ο Γκυγιόμ είναι ο πρώτος στη σειρά διαδοχής. Αν στεφθεί μεγάλος δούκας, θα ονομαστεί Γουλιέλμος ο Ε΄. Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου και της Μαρίας Τερέζας και έχει τέσσερα νεότερα αδέλφια.
Στις 26 Απριλίου 2012 ανακοινώθηκε ότι αρραβωνιάστηκε την Βελγίδα κόμισσα Στεφανί ντε Λανουά. Ο πολιτικός γάμος έγινε τις 19 Οκτωβρίου 2012 και ο θρησκευτικός μία μέρα μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Πάρμας Κατηγορία:Πρίγκιπες Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Χένρι ΜακΜάστερ
Ο Χένρι Ντάργκαν ΜακΜάστερ (αγγλικά: Henry Dargan McMaster, 27 Μαΐου 1947), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 117ος Κυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας από τον Ιανουάριο του 2017. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 91ος Αντικυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας από το 2015 έως το 2017, υπό την τότε Κυβερνήτη Νίκι Χέιλι, ως 50ος Γενικός Εισαγγελέας (πολιτειακός Υπουργός Δικαιοσύνης) της Νότιας Καρολίνας, από το 2003 έως το 2011, καθώς και ως Ομοσπονδιακός Εισαγγελέας των Ηνωμένων Πολιτειών για την περιφέρεια της Νότιας Καρολίνας από το 1981 έως το 1985.
Τον Ιανουάριο του 2017, ο ΜακΜάστερ, διαδέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη, την Νίκι Χέιλι, η οποία παραιτήθηκε προκειμένου να αναλάβει Πρέσβης των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη. Στις κυβερνητικές εκλογές του 2018 στη Νότια Καρολίνα, εξελέγη για πλήρη θητεία στο αξίωμα του Κυβερνήτη της Νότιας Καρολίνας, επικρατώντας με ποσοστό 53,6% έναντι 46,4% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νότιας Καρολίνας Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί δικαστές
Πέτρος Δηλιγιάννης
Ο Πέτρος Δηλιγιάννης ή Δεληγιάννης (1812- 1872) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα, βουλευτής και τρεις φορές υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας (1841, 1849 και 1863).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1814 περίπου. Πατέρας του ήταν ο Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης). Διετέλεσε σύμβουλος, διευθυντής και γενικός γραμματέας των Υπουργείων του Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών. Είχε εκλεγεί βουλευτής σε αρκετές βουλευτικές περιόδους. Υπηρέτησε αρχηγός της Ελληνικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Στην Κυβέρνηση Όθωνος 1841 και στην Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή 1849 είχε ορισθεί Υπουργός Εξωτερικών. Ήταν πληρεξούσιος Γορτυνίας στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862. Επιπλέον, στην Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1863, μετά την εκλογή του βασιλιά Γεωργίου Α' και πριν την άφιξή του στην Ελλάδα, έγινε Υπουργός Εξωτερικών και διαπραγματεύτηκε την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Πετρος
Ούριενς
Ιστορικό πρόσωπο
Σύμφωνα με πηγές, ο Ούριεν υπήρξε σαν ιστορικό πρόσωπο. Ήταν γιος του Cynfarch Oer και βασιλιάς στη Βόρεια Αγγλία και Νότια Σκωτία κατά τον 6ο αιώνα.
Κατά το έργο Historia Britonnum, δολοφονήθηκε κατ' εντολήν ενός συμμάχου του, που ζήλευε την επιτυχία του. Οι ουαλικές Τριάδες τον αποκαλούν στρατηγό της Βρετανίας. Είχε τέσσερις γιους, απ' τους οποίους ο μεγαλύτερος, ονόματι Ογουέιν (Owain), τον διαδέχθηκε.
Ο θρύλος
Ο Ούριεν παρέμεινε δημοφιλής χαρακτήρας στην Ουαλία για αιώνες, μέχρι που ενσωματώθηκε ως "Βασιλιάς Ούριενς" στον Αρθουριανό κύκλο.
Στους θρύλους λέγεται πως ο γάμος του με τη Μοργκάνα λε Φέι δεν ήταν ιδιαίτερα ομαλός. Κατά έναν μύθο, η Μοργκάνα σχεδιάζει να πάρει η ίδια το σπαθί Εξκάλιμπερ, να σκοτώσει τον Ούριενς και τον Αρθούρο, ώστε να ανέβουν στο θρόνο η ίδια κι ο εραστής της, Άκκολον.
Στις πηγές εμφανίζεται πάντα ως πατέρας του Όουεν (Owain), ενώ στην ουαλική παράδοση έχει μια κόρη που λέγεται Μόρβυντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Δημήτριος Καντακουζηνός (συγγραφέας)
Ο πρίγκιπας Δημήτριος Καντακουζηνός ήταν ελληνικής καταγωγής μεσαιωνικός συγγραφέας του Σερβικού κλάδου της βυζαντινής οικογένειας των Καντακουζηνών. Ήταν συγγενής της Ειρήνη Καντακουζηνής και του Ηγεμόνα της Σερβίας Τζούρατζ Μπράνκοβιτς.
Γεννήθηκε στο Νόβο Μπρντο του σημερινού Κοσυφοπεδίου, τότε στην Οθωμανική αυτοκρατορία, σπούδασε στην φιλοσοφική σχολή του Τάρνοβο ενώ έζησε και στην Βουλγαρική Μονή της Ρίλα μεταξύ 1469 και 1479. Ήταν αξιωματούχος των Οθωμανών στην περιοχή. Έγραψε και μετέφρασε πολλά έργα αρχαίων ελλήνων συγγραφέων, στα σερβικά και στα βουλγαρικά.
Έργα του που επανεκδόθηκαν στην σύγχρονη Σερβία:
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι μεσαιωνικοί συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής Δημητριος
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1938
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει την μοναδική ταινία του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησε το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης
Το Στάδιο Ολίμπικο (ιταλικά: Stadio Olimpico) βρίσκεται στη Ρώμη, πρωτεύουσα της Ιταλίας. Η χωρητικότητά του είναι 72.698 θεατές. Είναι έδρα δύο ομάδων της Ρώμης, της Λάτσιο και της ΑΣ Ρόμα, καθώς και της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ιταλίας.
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απρίλιος 1949
Η Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απριλίου 1949 (Απρίλιος – Ιούνιος 1949) αντικατέστησε την προηγούμενη κυβέρνηση του ίδιου Πρωθυπουργού. Η κυβέρνηση που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση - προκειμένου να αποπέμψει από τους κόλπους της, τον κατηγορούμενο για συμμετοχή σε σκάνδαλο υπουργό της, Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη,- διατήρησε ουσιαστικά την ίδια σύνθεση.
Ολυμπιακό Στάδιο Ρώμης
Το στάδιο κτίστηκε το 1927 σαν μέρος του νέου αθλητικού πάρκου της Ρώμης (με το αρχικό όνομα Foro Moussolini και σημερινό Foro Italico) σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Ενρίκο ντελ Ντέμπιο. Ήταν το κύριο στάδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960. Κατά το παρελθόν στο Ολίμπικο έχουν επίσης διεξαχθεί οι τελικοί Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1977 και 1984, καθώς κι ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 1987. Στο στάδιο έχει διεξαχθεί και ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ του 2009.
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απρίλιος 1949
Στο μέτωπο του Εμφυλίου πολέμου, οι συγκρούσεις είχαν περιοριστεί στην οροσειρά του Γράμμου και του Βίτσι, αφού τα κυβερνητικά στρατεύματα είχαν καταφέρει να υπερισχύσουν των αντάρτικων σε όλες τις άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η αλλαγή πορείας της Σοβιετικής Ένωσης στο θέμα του ελληνικού εμφύλιου πολέμου και κυρίως το κλείσιμο των συνόρων της Γιουγκοσλαβίας στον Δημοκρατικό Στρατό από τον διαφωνούντα με την Σοβιετική Ένωση, Τίτο, θα ήταν καίριας σημασίας για την εξέλιξη του πολέμου και την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, που θα ερχόταν μέσα στους επόμενους μήνες.
Στις 24 Ιουνίου και ενώ ο Πρωθυπουργός ετοιμαζόταν να μεταβεί στο αεροδρόμιο για να υποδεχτεί την βασίλισσα Φρειδερίκη που επέστρεφε από την Ελβετία, υπέστη την τρίτη (σε διάστημα 7 μηνών) και θανάσιμη καρδιακή προσβολή. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο βασιλιάς Παύλος έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό του δεύτερου κόμματος, Κωνσταντίνο Τσαλδάρη. Ο Τσαλδάρης πρότεινε κυβέρνηση συνασπισμού με τους Φιλελεύθερους - που ενώθηκαν τις επόμενες ημέρες, υπό την αρχηγία του Σοφοκλή Βενιζέλου - οι οποίοι όμως αρνήθηκαν, αντιπροτείνοντας την παραμονή του προηγούμενου σχήματος υπό την Πρωθυπουργία του Αλέξανδρου Διομήδη. Ο Τσαλδάρης, πιεζόμενος από τους Αμερικανούς, αναγκάστηκε να συμφωνήσει, έτσι στις 30 Ιουνίου σχηματίστηκε η κυβέρνηση Διομήδη.
Αναφορές
1949 04 1949 04 Κ Κατηγορία:1949
Άγιος Νεκτάριος Αττικής
Ο Άγιος Νεκτάριος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βιλίων του δήμου Μάνδρας - Ειδυλλίας, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νεκτάριος είναι ορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Αττικής. Βρίσκεται στις νότιες κλιτύς του Κιθαιρώνα (θέση «Μαγούλεζα») και βόρεια της θέσης «Πάτημα» του Μακρού όρους, αμέσως δυτικότερα από τα Βίλια και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 58 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Βιλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βιλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός βρίσκεται στη θέση όπου, το 1970, συστάθηκε ο οικοδομικός συνεταιρισμός δημοσίων υπαλλήλων και στρατιωτικών και πολιτικών συνταξιούχων «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ», έκτασης 372,3 στρεμμάτων. Στον οικισμό δραστηριοποιείται ο εξωραϊστικός σύλλογος «Άγιος Νεκτάριος Βιλίων».
Πεζοπορία
Από το βορειοανατολικό τμήμα του οικισμού και σε απόσταση 1 χλμ. ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί στο καταφύγιο «Βαγγέλης Τσάκος» του ΕΟΣ Ελευσίνας. Το μονοπάτι διασταυρώνεται με εκείνο που έρχεται ανατολικά από τη θέση «Πηγή Τσίας» των Βιλίων, και οδηγούν στην κορυφή του Κιθαιρώνα.
Κάστρα του Λατίνου Αρχιεπίσκοπου Πατρών
Με την ονομασία Κάστρα του Λατίνου Αρχιεπίσκοπου Πατρών αναφέρονται από την ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία τα κάστρα στην περιφέρεια της Πάτρας που ανήκαν κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στον εκάστοτε Λατίνο Αρχιεπίσκοπο της πόλης και στην Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας. Τα μισά περίπου από αυτά δεν διασώζεται η θέση τους αλλά ούτε ερείπια κι είναι γνωστά από ενετικούς, κυρίως, καταλόγους της εποχής.
Όταν το 1204-05 οι Φράγκοι της Δ΄ Σταυροφορίας κατέλαβαν την Πελοπόννησο από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρήκαν 12 κάστρα σε όλη την περιφέρεια αυτή. Για τις ανάγκες προστασίας των φεούδων τους των επιθέσεων από άλλα κράτη, αλλά και τις ανάγκες κατοίκησης οι ιππότες και οι Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας έχτισαν πολλά κάστρα και μικρά φρούρια. Οι πηγές της εποχής δεν συμφωνούν ως τον αριθμό τους, ο Αμεδαίος Ζ΄ της Σαβοΐας έβαλε και σύνταξε για τον εαυτό του, καταγραφή τιμαρίων και κάστρων, σύμφωνα με αυτή το 1391 υπήρχαν 2.300 πύργοι (καπνοί πύργων) και 1.300 καπνοί των βαρώνων, εκτός τις βαρωνίες Αρκαδιάς, Πάτρας, Μεθώνης, Κορώνης, και Χαλανδρίτσας. Ο Παππαρηγόπουλος αναφέρει ότι έγγραφο του 14ου αιώνα μηλά για 1.000 φέουδα - βαρωνίες, εκκλησιαστικά, μοναστικά και ατομικά.
Όσων κάστρων διασώζονται τα ονόματα ή πληροφορίες αναφέρονται παρακάτω :
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Έφορος
Ο  Έφορος, της Κύμης στην Αιολίδα, στη Μικρά Ασία, ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός. Οι πληροφορίες στη βιογραφία του είναι περιορισμένες: ήταν ο πατέρας Δημόφιλου, ο οποίος ακολούθησε τα βήματά του ως ιστορικός, και με τον ισχυρισμό του Πλούταρχου ότι ο Έφορος αρνήθηκε την προσφορά του Αλεξάνδρου του Μέγα να ενωθεί στην Περσική εκστρατεία του ως ο επίσημος ιστοριογράφος. Μαζί με τον ιστορικό Θεόπομπος, ήταν μαθητής του Ισοκράτη, σε σχολειο του οποίου φοίτησε δύο μαθήματα της ρητορικής. Αλλά δεν φαίνεται να έχει κάνει πολλή πρόοδο στην τέχνη, και λέγεται ότι ήταν πρόταση του Ισοκράτη του ίδιου που ανέλαβε τη λογοτεχνική σύνθεση και τη μελέτη της ιστορίας.
Κύρια έργα
Ο καρπός των εργασιών του ήταν ένα σετ 29 βιβλίων, η παγκόσμια ιστορία του. Όλη η δουλειά, εκδόθηκε από το γιο του Δημόφιλο - ο οποίος πρόσθεσε ένα 30ο βιβλίο - που περιέχει μία συνοπτική περιγραφή του Ιερού Πολέμου, μαζί με άλλα αφηγήματα από τις μέρες των Ηρακλείδων μέχρι τη κατάληψη της Περίνθου το 340 π.Χ. από το Φίλιππο της Μακεδονίας, καλύπτοντας ένα χρονικό διάστημα περισσότερων από επτακόσια χρόνια. Σύμφωνα με τον Πολύβιο, ο Έφορος ήταν ο πρώτος ιστορικός που έγραψε ποτέ παγκόσμια ιστορία. Για κάθε ένα από τα 29 ξεχωριστά βιβλία ο Έφορος ένα προοίμιον. Το έργο ήταν πιθανώς απλά ονομαζόμενο Ιστορίαι, και ακολούθησε μία θεματική, παρά μία αυστηρά χρονολογική σειρά στην αφήγησή του. Ο Διόδωρος Σικελιώτης ήταν ευρέως υπεύθυνος για τη διατήρηση αυτού του έργου για τους απογόνους, αντιγράφοντας μεγάλα μέρη των εγγράφων του.Το Βιβλίο 30, καλύπτοντας τα χρόνια 356-340 π.Χ, προστέθηκε από το Δημόφιλο αρκετά πιθανά μετά το θάνατό του. Τα αποσπάσματα των γραφών τους στο Διόδωρο αποτελούν τη μόνη συνεχή αφήγηση στην ιστορία της Ελλάδας μεταξύ των 480-340 π.Χ.
Είναι σαφές ότι ο Έφορος έκανε κριτική χρήση των καλύτερων εξουσιών, και η δουλειά του, υψηλά παινεμένη και πολύ διαβασμένη στην Αρχαιότητα, συντάχθηκε ελευθέρως από το Διόδωρο Σικελιώτη και άλλους μεταγλωττιστές. Ο Στράβων συνδέει πολλή σπουδαιότητα στις γεωγραφικές διερευνήσεις του, και τον δοξάζει που ήταν ο πρώτος που χώρισε το ιστορικό από το απλώς γεωγραφικό στοιχείο. Στα Γεωγραφικά του, ο Στράβων παραθέτει τον Έφορο κατά μήκος,. Ο Πολύβιος, ενώ τον πιστώνει με γνώση των συνθηκών του ναυτικού πολέμου, περιγελά την περιγραφή του της μάχης της Μαντινείας καθώς φαίνεται άγνοια της φύσης των χερσαίων λειτουργιών.
Πρόσθετα έργα
Εκτός από την παγκόσμια ιστορία, ο Έφορος συνέθεσε έναν Επιχώριο λόγο (μία πατριωτική πραγματεία), στον οποίο εγκωμίασε τις παραδόσεις της Κύμης. Επίσης συνέγραψε το Περί ευρημάτων, ένα βιβλίο για εφευρέσεις, και τα Περί λέξεως, "Περί Στυλ".
Άλλα έργα που του αποδόθηκαν ήταν:
Παρά το ότι έχουν γραφτεί όλα αυτά τα έργα, μόνο απομονωμένα θραύσματα επέζησαν από τον αρχαίο κόσμο. Ολόκληρη η δουλειά του έχει χαθεί
Κριτικές
Τα επιζώντα συγγράματά του όλα δείχνουν βέβαιη έλλειψη πάθους, παρά το οξύ ενδιαφέρον του σε ζητήματα ύφους, και πολιτικού κομματισμού, εκτός του ενθουσιασμού του για τη Κύμη. Σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς, ήταν σεβαστός όσο ένας ικανός και πλήρης, αν και κάπως αμβλύς ιστοριογράφος. Επιδοκιμάστηκε για το ότι τράβηξε (μολονότι όχι πάντοτε) μία αιχμηρή γραμμή διαχωρισμού ανάμεσα στα μυθικά και τα ιστορικά: ακόμη αναγνώρισε ότι η αφθονία λεπτομερειών, αν και ο δανεισμός είναι επιβεβαιωτικός αναγκάζει σε λογαριασμούς πρόσφατων συμβάντων, είναι βάση για υποψίες, σε εκθέσεις μακρινής ιστορίας. Ο τρόπος του ήταν στομφώδης και τεχνητός, επειδή λήφθηκε φυσικά η πρώιμη εκπαίδευσή του, και συχνά θυσίασε την αλήθεια σε ρητορικό αποτέλεσμα: αλλά, σύμφωνα με το Διονύσιο τον Αλικαρνασσό, αυτός και ο Θεόπομπος ήταν οι μόνοι ιστορικοί γραφείς των οποίων η γλώσσα ήταν ακριβής και πεπερασμένη.
Έφορος και αστρονομία
Ο Έφορος ανέφερε ότι ένας κομήτης διαχωρίζεται ήδη από το χειμώνα του 372–373 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Όσρικ της Ντέιρα
Ο Όσρικ της Ντέιρα (Osric, πέθανε το 634) βασιλιάς της Ντέιρα (633 - 634) ενός βασιλείου στην κεντρική Αγγλία ήταν γιος του Έθελρικ της Ντέιρα και πατέρας του Οσουίν της Ντέιρα. Διαδέχθηκε στην Ντέιρα τον πρώτο ξάδελφο του Έντουιν της Νορθουμβρίας που σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Καντβαλλόν-άπ-Καντφάν βασιλιά της Γκουινέντ και του Πέντα της Μερκίας (633), ο Έντουιν ήταν βασιλιάς τόσο στην Ντέιρα όσο και στην Βερνικία. Την Βερνικία κληρονόμησε αντίστοιχα ο Έανφριθ της Βερνικίας αλλά πέθαναν και οι δυο σε μάχη μέσα σε έναν χρόνο. Ο Βέδας αναφέρει ότι αν και ο προκάτοχος του Έντουιν είχε βαπτιστεί χριστιανός και είχε ξεκινήσει την διάδοση της θρησκείας οι διάδοχοι του όταν ανέβηκαν στον θρόνο και στα δυο βασίλεια επέστρεψαν στον παγανισμό.
Ο Καντβαλλόν συνέχισε ωστόσο τις επιδρομές του στην Νορθουμβρία και στα δυο βασίλεια, ο Βέδας αναφέρει ότι ο Όσρικ πολιόρκησε τον Καντβαλλόν αλλά εκείνος "δραπέτευσε και στην συνέχεια σε μια αιφνίδια επίθεση κατέστρεψε τον ίδιο τον Όσρικ και ολόκληρο τον στρατό του". Η χρονιά στην οποία βασίλευσε ο Όσρικ αμφισβητείται από τους ιστορικούς, και οι δυο βασιλείς δεν καταγράφονται στους καταλόγους επειδή θεωρήθηκε τεράστια ντροπή η επιστροφή τους στον παγανισμό. Το έτος που βασίλευσαν προστέθηκε στην βασιλεία του Αγίου Όσβαλντ μικρότερου αδελφού του Έανφριθ ο οποίος αμέσως μετά την ίδια χρονιά νίκησε και σκότωσε τον Καντβαλλόν κληρονομώντας τα δυο βασίλεια, τα ένωσε οριστικά στο βασίλειο της Νορθουμβρίας. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς Οσουίν της Ντέιρα.
Αλτίν Λάλα
Ο Αλτίν Λάλα (αλβανικά: Altin Lala, γενν. 18 Νοεμβρίου 1975) είναι Αλβανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως μέσος, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, ο τρέχων της Αλβανίας U19. Αν και Αλβανός, η καριέρα του είναι συνδεδεμένη αποκλειστικά με τα γερμανικά πρωταθλήματα, ενώ ήταν μέλος και της Εθνικής Αλβανίας, από το 1998 έως το 2011, στην οποία αγωνίστηκε 79 φορές, πετυχαίνοντας 3 γκολ.
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 1994, με την Μπορούσια Φούλντα, στην οποία έκατσε για 4 χρόνια. Το 1998 πήρε μεταγραφή στο Αννόβερο 96, ορόσημο στην καριέρα του καθώς εκεί παρέμεινε για 14 ολόκληρα χρόνια, ξεπερνώντας τις 350 συμμετοχές. Η μόνη διάκριση που γνώρισε ωστόσο ήταν τη σεζόν 2001-02, όταν κατέκτησε την πρώτη θέση στην 2. Μπουντεσλίγα. Το 2012, πήγε στην Μπάγερν Μονάχου ΙΙ, έπαιξε για 3 αγώνες και αποσύρθηκε την ίδια χρονιά.
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Το 2014, έγινε βοηθός προπονητή, της Εθνικής Αλβανίας, ενώ μετά την αποχώρηση του Φότο Στρακόσια, από την Αλβανία U19, έγινε ο βασικός προπονητής της. Ως προπονητής δεν έχει σημειώσει κάποια επιτυχία ακόμα.
Πρώιμα χρόνια
Ο Αλτίν Λάλα, γεννήθηκε στα Τίρανα, πρωτεύουσα της Αλβανίας, στις 18 Νοεμβρίου 1975. Μεγάλωσε σε μία συνοικία των Τιράνων, μαζί με τους γονείς του και τα αδέλφια του, και συνήθιζε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους, όπως και τα περισσότερο παιδιά της περιοχής. Ο πατέρας του προτιμούσε να επικεντρώνεται στις σπουδές του παρά στον αθλητισμό, όμως γρήγορα άρχισε να αγωνίζεται με την Ντιναμό Τιράνων, για τα μικρότερα τμήματά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιράνων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Φούλντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αννόβερο 96 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Αλβανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Β
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1939
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει μόνο τις δύο ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Αριστοτέλης Ι. Βαλαωρίτης
Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1892 - 1960) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιωάννη Βαλαωρίτη και της Ζωής Μουρούζη. Παππούς του ήταν ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1926 εξελέγη βουλευτής Πρέβεζας (που συμπεριελάμβανε και τις επαρχίες Βάλτου, Άρτας και Λευκάδας) με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων, απέτυχε όμως να εκλεγεί στις εκλογές του 1928. Την περίοδο 1935 - 1936 διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Δεμερτζή και την κυβέρνηση Μεταξά, από την οποία παραιτήθηκε μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Υπήρξε μέλος του Δ. Σ. της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού. Ήταν παντρεμένος με την Πολύμνια Μηνιάκη και είχε μια κόρη, την Ελένη, σύζυγο Λέοντα Καραπαναγιώτη. Εγγονή του είναι η Τατιάνα Καραπαναγιώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Αριστοτελης Ι
Ρουθήνιο
Το χημικό στοιχείο ρουθήνιο (ruthenium) είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 44 και σχετική ατομική μάζα 101,07. Το χημικό του σύμβολο είναι «Ru» και ανήκει στην ομάδα 8 του περιοδικού πίνακα, στην περίοδο 5 και στο d-block, της 2ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης. Έχει θερμοκρασία τήξης 2334°C και θερμοκρασία βρασμού 4150°C.
Από άποψη χημικής συμπεριφοράς, ανήκει στην «ομάδα του λευκόχρυσου», Platinum Group Metals (PGM). Θεωρείται ευγενές μέταλλο μαζί με το ιρίδιο, το ρόδιο, το παλλάδιο, τον άργυρο, το όσμιο, το λευκόχρυσο και το χρυσό.
Είναι εξαιρετικά σπάνιο μέταλλο και βρίσκεται σε κοιτάσματα μαζί με τα άλλα PGM με τα οποία και εξάγεται ως δευτερεύον προϊόν.
Είναι το μέταλλο των PGM που ανακαλύφθηκε τελευταίο, το 1844 από το Ρώσο επιστήμονα Καρλ Κλάους (Karl Claus) και πήρε το όνομά του προς τιμή της γενέτειράς του, τη Ρουθηνία (Ruthenia), τη μεσαιωνική λατινική λέξη για τη Ρωσία. Κατ΄ άλλους ο Κλάους επιβεβαίωσε την ύπαρξη του στοιχείου υιοθετώντας το όνομα που είχε δώσει ο συμπατριώτης του Γκότφρηντ Όζαν που είχε προτείνει από το 1828 πλην όμως η ύπαρξή του δεν είχε τότε αποδειχθεί
Το ρουθήνιο χρησιμοποιείται περισσότερο στην ηλεκτρονική και ηλεκτρολογία για κατασκευή, ανθεκτικών στη φθορά, ηλεκτρικών επαφών και ηλεκτρικών αντιστάσεων. Μικρή ποσότητά του χρησιμοποιείται και σε ορισμένα κράματα πλατίνας. Το ρουθήνιο έχει επτά σταθερά ισότοπα: 96Ru, 98Ru, 99Ru, 100Ru, 101Ru, 102Ru και 104Ru.
Ιστορία
Στα μέσα του 18ου αιώνα ο λευκόχρυσος αναγνωρίστηκε ως καινούργιο χημικό στοιχείο αλλά η διαπίστωση ότι οι φυσικές του εμφανίσεις περιέχουν επίσης παλλάδιο, ρόδιο, όσμιο και ιρίδιο δεν έγινε πριν την πρώτη δεκαετία του 19ου αιώνα. Από το 1828, η πλατίνα που βρέθηκε στις αμμώδεις προσχώσεις των ποταμών της Ρωσίας χρησιμοποιήθηκε ως πρώτη ύλη για την κατασκευή πιάτων και μεταλλίων και για την κοπή κερμάτων. Έτσι, η μεταλλουργική έρευνα στα υπολείμματα της κοπής έγινε κατά μεγάλο μέρος στην Ανατολική Ευρώπη.
Είναι πιθανό ότι ο Πολωνός χημικός Γιεντρζέι Σνιάντετσκι, το 1807, απομόνωσε το μέταλλο και του απέδωσε τον ατομικό αριθμό 44. Ονόμασε το νέο στοιχείο «Vesta» από το όνομα ενός μεγάλου αστεροειδούς και έγραψε αρκετές εργασίες για την ανακάλυψή του. Η Γαλλική επιστημονική κοινότητα όμως της εποχής, αγνόησε τον άσημο Πολωνό επιστήμονα, το έργο του οποίου δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει. Ο ίδιος ο Σνιάντετσκι, εξαιτίας αυτής της διαμάχης, απέσυρε την απαίτησή για την ανακάλυψή του την οποία τελικά και απέρριψε.
Ο Σουηδός χημικός Γιενς Γιάκομπ Μπερτσέλιους (Jöns Jakob Berzelius), ένας από τους πιο διακεκριμένους επιστήμονες στον τομέα των νέων χημικών στοιχείων και ο Γερμανός Γκότφρεντ Βίλελμ Όσαν (Gottfried Wilhelm Osann) παρ' ολίγο να ανακαλύψουν το ρουθήνιο το 1827. Εξέτασαν τα κατάλοιπα από τη διάλυση μεταλλευμάτων λευκόχρυσου από τα Ουράλια όρη στο βασιλικό νερό. Ο Μπερτσέλιους δε διαπίστωσε ασυνήθιστα μέταλλα, αλλά ο Όσαν σκέφθηκε ότι βρήκε τρία νέα μέταλλα, το πλουράνιο (pluranium), το ρουθήνιο (ruthenium) και το πολίνιο (polinium). Αυτή η διένεξη μεταξύ τους, οδήγησε σε μια μακροχρόνια διαμάχη σχετικά με τη σύνθεση των καταλοίπων της επεξεργασίας του λευκόχρυσου.
thumb|left|Καρλ Ερνστ Κλάους Το 1844, ο Ρώσος επιστήμονας Καρλ Ερνστ (ή Κάρλοβιτς) Κλάους (Karl Ernst Claus ή Karl Karlovich Klaus) (1796-1864) ανακάλυψε το ρουθήνιο και ταυτόχρονα απέδειξε ότι οι ενώσεις που είχαν παρασκευαστεί από τον Όσαν περιείχαν μικρές ποσότητες ρουθηνίου. Ο Κλάους απομόνωσε 6 γραμμάρια ρουθηνίου από τα αδιάλυτα (στο βασιλικό νερό) κατάλοιπα της επεξεργασίας της πλατίνας κατά την παραγωγή κερμάτων ρουβλίων, ενώ εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Καζάν. Ο Κλάους δεν κατάφερε μόνο να απομονώσει το ρουθήνιο, αλλά καθόρισε και το ατομικό του βάρος και τις χημικές του ιδιότητες. Εντόπισε ακόμη την ομοιότητα των χημικών ιδιοτήτων του ρουθηνίου με το ρόδιο, το παλλάδιο και την πλατίνα με σχολαστικά τεκμηριωμένα πειράματα. Για αυτή του την ανακάλυψη, τιμήθηκε με το Βραβείο Ντέμιντοφ των 5000 ρουβλίων. Ο Κλάους έστειλε δείγματα του νέου στοιχείου για ανάλυση στον Μπερτσέλιους, και έτσι η ανακάλυψη του νέου χημικού στοιχείου γνωστοποιήθηκε στους Ευρωπαίους επιστήμονες.
Το όνομα «ρουθήνιο» προέρχεται από τη Ρουθηνία (Ruthenia), τη λατινική λέξη για τη Ρως (Rus), μια ιστορική περιοχή η οποία περιλαμβάνει τη σημερινή δυτική Ρωσία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία, και τμήματα της Σλοβακίας και της Πολωνίας. Το όνομα αυτό το είχε προτείνει και ο Osann το 1828.
Αναφέρει ο Claus: I named the new body, in honour of my Motherland, ruthenium. I had every right to call it by this name because Mr. Osann relinquished his ruthenium and the word does not yet exist in chemistry.
( Ονόμασα το νέο σώμα, προς τιμήν της Πατρίδας μου, ρουθήνιο. Είχα κάθε δικαίωμα να το ονομάσω έτσι επειδή ο κ. Όσαν παραιτήθηκε (αποποιήθηκε) από το δικό του ρουθήνιο και η λέξη δεν υπάρχει ακόμη στη χημεία )
Εμφανίσεις - Εξόρυξη - Απομόνωση του μετάλλου
Το ρουθήνιο είναι εξαιρετικά σπάνιο μέταλλο και είναι το 74o χημικό στοιχείο, σε σειρά περιεκτικότητας στη Γη. Κάθε χρόνο εξορύσσονται περίπου 12 τόνοι ρουθηνίου, ενώ τα παγκόσμια αποθέματα εκτιμώνται σε 5000 τόνους.
Εμφανίσεις
Το ρουθήνιο βρίσκεται ως κράμα με τα άλλα PGM σε κοιτάσματα σιδήρου, νικελίου, χρωμίου και χαλκού στη Νότια Αφρική, στη Ρωσία, στη Βόρεια Αμερική και στη Νότια Αμερική. Επίσης εμφανίζεται στη φύση στο ορυκτό λορίτης, RuS2 που είναι ομόλογο του σιδηροπυρίτη FeS2.
Η περιεκτικότητα των κοιτασμάτων PGM σε ρουθήνιο κυμαίνεται, ανάλογα με την περιοχή: Αυτά που εξορύσσονται στη Νότια Αφρική περιέχουν κατά μέσο όρο 11% Ru, ενώ αυτά που εξορύσσονται στη Ρωσία περιέχουν κατά μέσο όρο 2% Ru.
Το αυτοφυές ρουθήνιο είναι πάρα πολύ σπάνιο γιατί το συγγενικό ιρίδιο αντικαθιστά ένα μέρος του στην κρυσταλλική του κατασκευή.
Εξόρυξη - Προκατεργασία
Η εξόρυξη των PGM αποτελεί σημαντική πλουτοπαραγωγική πηγή για τις χώρες στις οποίες αυτά παράγονται. Το κατώτερο όριο εκμετάλλευσης, στα πρωτογενή κοιτάσματα, είναι 3 g λευκόχρυσου/tn. Στα δευτερογενή κοιτάσματα (αλλούβια), το όριο εκμετάλλευσης είναι 0,2 g Pt/tn.
Τα PGM εξορύσσονται συνήθως από υπόγεια ορυχεία και σπάνια από επιφανειακές εμφανίσεις. Ο αρχικός τεμαχισμός των βράχων γίνεται από τους εργάτες των ορυχείων με κομπρεσέρ ή με εκρηκτικά. Μετά τη μεταφορά στην επιφάνεια με ιμάντες ή βαγονάκια των μεγάλων κομματιών από το υπόγειο ορυχείο, αυτά τεμαχίζονται σε πολύ μικρά κομμάτια, απομακρύνονται οι προσμίξεις, για να αποκαλυφθούν τα ορυκτά που περιέχουν τα επιθυμητά μέταλλα και τέλος αλέθονται μέχρι να γίνουν σκόνη. Σ' αυτή τη φάση, ένας τόννος μεταλλεύματος συνήθως περιέχει 4 έως 7 γραμμάρια μετάλλων. Στη συνέχεια, με μια διαδικασία που ονομάζεται «επίπλευση αφρού», το μετάλλευμα αναμιγνύεται με νερό και χημικές ουσίες οπότε εμπλουτίζεται σε PGM, προσκολλάται στις φυσαλίδες που δημιουργούνται από τη διαδικασία, επιπλέει στην επιφάνεια και απομακρύνεται. Το εμπλουτισμένο μετάλλευμα περιέχει τώρα από 100 έως 1000 γραμμάρια μετάλλων ανά τόνο. Το υπόλοιπο υλικό περνάει από τη διαδικασία άλεσης και επίπλευσης για δεύτερη φορά. Τα τελικά κατάλοιπα-απόβλητα είτε επιστρέφονται στο ορυχείο για να κλείσουν τα ανοικτά σημεία εξόρυξης, είτε απορρίπτονται σε απομακρυσμένα σημεία στην επιφάνεια του εδάφους, είτε υποβάλλονται σε πρόσθετη επεξεργασία για την ανάκτηση των άλλων μετάλλων που υπάρχουν, όπως νικέλιο ή χαλκός. Εν τω μεταξύ, το μετάλλευμα το οποίο μετά το νέο εμπλουτισμό περιέχει 1400 γραμμάρια μετάλλων ανά τόνο, μεταφέρεται στο κοντινό εργοστάσιο για περαιτέρω επεξεργασία. Εκεί ξηραίνεται σε θερμοκρασίες που μπορεί να είναι πάνω από 1500 °C και διαχωρίζεται από ανεπιθύμητα ορυκτά όπως του σιδήρου και του θείου, τα οποία απομακρύνονται με διοχέτευση ρευμάτων αέρα. Η τελική περιεκτικότητα σε πολύτιμα μέταλλα αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό ποσοστό της αρχικής μάζας του μεταλλεύματος. Για παράδειγμα, στο ορυχείο Στίλγουοτερ των Η.Π.Α. από 850.000 τόννους πρωτογενούς μεταλλεύματος, θα παραχθούν τελικά σε ετήσια βάση μόνο 15,5 τόννοι εξευγενισμένων PGM
Στο χυτήριο, το οποίο μπορεί να έχει μια ικανότητα επεξεργασίας έως και 100 τόνους/ημέρα, το μετάλλευμα κατεργάζεται σε ηλεκτρική κάμινο σε θερμοκρασίες κοντά στους 1600°C για να απομακρυνθούν διάφορα άχρηστα υλικά και τελικά, μετά από διπλή επεξεργασία, προκύπτει μια «σκουριά» (matte) από PGM και άλλα μέταλλα. Το matte υφίσταται περαιτέρω επεξεργασία κατά την οποία τα βασικά μέταλλα, όπως ο χαλκός, το νικέλιο και το κοβάλτιο, απομακρύνονται οπότε απομένει ένα μίγμα λεπτόκοκκων PGM.
Διαχωρισμός - Απομόνωση του ρουθηνίου
Το ρουθήνιο, όπως και τα άλλα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου, λαμβάνεται εμπορικά ως υποπροϊόν της παραγωγής νικελίου και χαλκού αλλά και με άμεση επεξεργασία των μεταλλευμάτων λευκόχρυσου.
Κατά τη διάρκεια του ηλεκτρολυτικού εξευγενισμού του χαλκού και του νικελίου, τα ευγενή μέταλλα συμπεριλαμβανομένων του σεληνίου και τελλουρίου συγκεντρώνονται στο κάτω μέρος της ανόδου, με μορφή λάσπης, από την οποία και εξάγονται. Για το διαχωρισμό τους το μείγμα των μετάλλων πρώτα διαλύεται σε κατάλληλο διαλύτη και μετά διαχωρίζονται τα συστατικά του με διάφορες μεθόδους ανάλογα με τη σύνθεση του μείγματος.
Η κλασσική διαδικασία απομόνωσης του Ru είναι η ακόλουθη: Αν συνυπάρχουν χρυσός (Au) ή/και άργυρος (Ag) πρέπει να απομακρυνθούν. Το μίγμα μετάλλων πρώτα κατεργάζεται με βασιλικό νερό στο οποίο διαλύονται ο λευκόχρυσος (Pt), το παλλάδιο (Pd) και ο Au. Τα άλλα μέταλλα δηλ. ρουθήνιο (Ru), όσμιο (Os), ρόδιο (Rh), ιρίδιο (Ir) και Ag μένουν ως αδιάλυτα χλωριούχα σύμπλοκα. Στη συνέχεια αυτά τα αδιάλυτα διαλύονται σε τήγμα μολύβδου (Pb) και νιτρικό οξύ (HNO3) οπότε απομακρύνεται ο Ag και ο Pb με μορφή νιτρικού αργύρου (AgNO3) και μολύβδου (Pb(NO3)2). Τα αδιάλυτα που απομένουν είναι τα μέταλλα Ru, Os, Rh, Ir. Ακολουθεί σύντηξη με όξινο θειικό νάτριο (ΝaHSO4) και διάλυση στο νερό, οπότε απομονώνεται το διαλυτό θειικό ρόδιο(ΙΙΙ), Rh2(SO)3, ενώ τα άλλα μέταλλα (Ru, Os, Ir) μένουν αδιάλυτα, συντήκονται με υπεροξείδιο του νατρίου (Na2O2) και πλένονται με νερό οπότε απομένει ένα υπόλειμμα που περιέχει IrO2 από το οποίο θα απομονωθεί το ιρίδιο ενώ τα μέταλλα Ru και Os με μορφή ιόντων RuO42- και OsO42- απομακρύνονται με την πλύση. Ακολουθεί αντίδραση με αέριο χλώριο οπότε σχηματίζονται τα πτητικά οξείδια RuO4 και OsO4. Το οξείδιο του ρουθηνίου(VIII), RuO4, διαλύεται με υδροχλωρικό οξύ, HCl, οπότε σχηματίζεται χλωρορουθηνικό οξύ, H3RuCl6 και το Ru απομακρύνεται με επίδραση NH4Cl ως καθαρό χλωρορουθηνικό αμμώνιο, (NH4)3RuCl6 από το οποίο προκύπτει τελικά το σκόνη καθαρού Ru μετά από εξάτμιση μέχρι ξηρού και αντίδραση με αέριο υδρογόνο στους 100°C: 2(NH4)3RuCl6 + 3H2 → 2Ru + 6NH4Cl + 6HCl.
Το ρουθήνιο σε προϊόντα σχάσης
thumb|400px|right|Η ραδιενέργεια σε MBq /g για καθένα από τα PGM που δημιουργείται από τη σχάση του ουρανίου. Το πιο ραδιενεργό είναι το Ru. Το Pd έχει σχεδόν σταθερή δραστηριότητα, ενώ το Rh είναι το λιγότερο ραδιενεργό Κάθε κιλό των προϊόντων σχάσης του 235U περιέχει 63,44 γραμμάρια ραδιοϊσοτόπων του Ru με ημιζωές μεγαλύτερες από μία ημέρα. Επειδή τα χρησιμοποιημένα πυρηνικά καύσιμα περιέχουν περίπου 3% προϊόντα σχάσης, 1 τόννος τέτοιων καυσίμων θα περιέχει περίπου 1,9 Kg Ru. Τα ισότοπα 103Ru (με ημιζωή 39 ημέρες) και 106Ru (με ημιζωή 373 ημέρες) καθιστούν το σχάσιμο ρουθήνιο εξαιρετικά ραδιενεργό. Έτσι, το ρουθήνιο αυτό θα πρέπει να αποθηκευτεί και να ψυχθεί τουλάχιστον για 10 χρόνια για να γίνει το ανενεργό. Επειδή το Ru έχει χαμηλή τιμή και λίγες χρήσεις, η ανάκτησή του από πυρηνικά κατάλοιπα είναι προς το παρόν οικονομικά ασύμφορη και δεν έχει αρχίσει ακόμη η εφαρμογή της.
Οικονομικά στοιχεία
Η τιμή του ρουθηνίου στις 8:00 το πρωί (ώρα Λονδίνου) της 26ης Φεβρουαρίου 2012 ήταν 127 δολάρια/ουγγιά.
Το ρουθήνιο δεν είναι ακριβό μέταλλο, η τιμή του όμως υπόκειται σε μεγάλες διακυμάνσεις. Η μέση τιμή ρουθηνίου καθαρότητας 99,9% κατά τα έτη 1992 έως και το 2005 ήταν περίπου 56 δολάρια/ουγκιά. Από το 2006 όμως άρχισε ν' ανεβαίνει εντυπωσιακά η τιμή του από τα 180 δολάρια/ουγκιά και μέχρι το τέλος του 2008 η μέση τιμή ήταν περίπου 365 δολάρια/ουγκιά. Από το Νοέμβριο του 2009 άρχισε η τιμή να ανεβαίνει ξανά ενώ στις 7 Απριλίου 2011 έφτασε τα 180 δολάρια/ουγκιά σχεδόν όση ήταν και το 2006.
Αυτές οι μεταβολές στην τιμή του Ru (και των άλλων εξωτικών PGM όπως τα Ir, Os, Rh) οφείλονται στο ότι το Ru είναι παραπροϊόν της εξόρυξης του λευκόχρυσου και του νικελίου και κάθε μέρα πωλούνται και αγοράζονται πολύ μικρές ποσότητες που δεν ανταποκρίνονται στις μεταβολές της ζήτησης. Αν η διαθέσιμη ποσότητα ενός συγκεκριμένου μετάλλου είναι μικρή, η τιμή του θα αυξηθεί δραματικά και θα πέσει εξίσου απότομα όταν χαλαρώσει η ζήτηση.
Φυσικές
thumb|left|150px|Κρύσταλλος Ru, α = 270,59 pm c = 428,15 pm thumb|right|Μισό πλίνθωμα (μπάρα) ρουθηνίου 99,99% Το ρουθήνιο είναι πολύ σκληρό ασημόγκριζο αδρανές μέταλλο με τέσσερις κρυσταλλικές διαμορφώσεις. Έχει υψηλότερο σημείο τήξης από το λευκόχρυσο, σχεδόν την ίδια θερμοκρασία βρασμού αλλά πολύ μικρότερη πυκνότητα.
Το ρουθήνιο κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα και γίνεται υπεραγώγιμο στους -272,66°C ενώ ένα κράμα ρουθηνίου-μολυβδαινίου γίνεται υπεραγώγιμο στους -262°C.
Η τάση των ατμών του είναι αμελητέα και μετρήσιμη μόνο σε υψηλές θερμοκρασίες : στους 2315 °C είναι μόνο 10−5 Atm και φθάνει στην 1 Atm στους 4115°C.
Μηχανικές ιδιότητες
Το ρουθήνιο είναι το τέταρτο σκληρότερο όλων των χημικών στοιχείων, μετά από το όσμιο (Os), το ιρίδιο (Ir) και το ρήνιο (Re).
Θερμικές ιδιότητες
Έχει πολύ μεγάλη ειδική θερμότητα, τη μεγαλύτερη μεταξύ των PGM.
Το Ru δεν είναι ιδιαίτερα λαμπρό μέταλλο. Έχει ανισότροπες οπτικές ιδιότητες, όπως και το όσμιο, και ανακλά το ορατό φως σχεδόν κατά 65%.
Ηλεκτρικές ιδιότητες
Το ρουθήνιο είναι άριστος αγωγός του ηλεκτρικού ρεύματος. Έχει την 18η μεγαλύτερη ηλεκτρική αγωγιμότητα από όλα τα χημικά στοιχεία και την 3η μεγαλύτερη μεταξύ των PGM (μετά από το ρόδιο και το ιρίδιο).
Χημικές
Το ρουθήνιο ανήκει στη β' σειρά των μεταβατικών μετάλλων (ή στοιχείων) ή στοιχείων μετάπτωσης. Στα μέταλλα μετάπτωσης ανήκουν τα χημικά στοιχεία που έχουν ασυμπλήρωτη την ομάδα των d ατομικών τροχιακών της προτελευταίας ηλεκτρονιακής στιβάδας.
Το φάσμα εκπομπής του Rh είναι περίπλοκο επειδή διαθέτει πολλά τροχιακά παραπλήσιας ενέργειας και τα ηλεκτρόνια έχουν πολλές επιλογές όταν μεταβαίνουν από το ένα τροχιακό στο άλλο. Η μεταβάσεις αυτές προϋποθέτουν απορρόφηση ενέργειας και στη συνέχεια επανεκπομπή της. Έτσι παρουσιάζεται το διάχυτο φάσμα εκπομπής και γι' αυτό το ρουθήνιο ανήκει στο d-block (το d στα αγγλικά αντιπροσωπεύει τη λέξη diffuse που σημαίνει διάχυτος).
Οι ενέργειες ιονισμού (σε KJ/mol) των σταδιακών μετατροπών του ρουθηνίου σε ιόντα από Ru+ έως Ru9+ καθώς και τα δυναμικά ημιαντιδράσεων αναγωγής διαφόρων χλωριούχων και οξυγονούχων ενώσεων και ιόντων του Ru, βρίσκονται στους πίνακες που ακολουθούν:
thumb|350px|right|Ηλεκτρονιακή διαμόρφωση Ru
Το ρουθήνιο είναι αδρανές μέταλλο, δεν αντιδρά με το νερό σε φυσιολογικές συνθήκες και δε μαυρίζει εξωτερικά σε κανονικές θερμοκρασίες. Οξειδώνεται όμως περίπου στους 800 °C επικαλυπτόμενο από το πτητικό οξείδιο του Ru(VIII), RuO4. Έχει υψηλή ικανότητα μεταφοράς ηλεκτρονίων, μεγάλη οξύτητα κατά Λιούις και χαμηλά δυναμικά οξειδοαναγωγής.
Μικρές ποσότητες Ru μπορούν να αυξήσουν τη σκληρότητα του λευκόχρυσου και του παλλαδίου ενώ η αντίσταση στη διάβρωση κραμάτων τιτανίου από υδροχλωρικό οξύ αυξάνεται πολλές φορές με την προσθήκη ρουθηνίου σε ποσοστό 0,15 % - 0.25 % w/w.
Επίδραση οξέων
Το ρουθήνιο είναι εντελώς απρόσβλητο από όλα τα οξέα, πυκνά ή αραιά, οργανικά ή ανόργανα ακόμη και από το βασιλικό νερό. Με προσθήκη χλωρικού καλίου (KClO3) σε θερμό βασιλικό νερό που περιέχει και σκόνη ρουθηνίου, παρατηρείται οξείδωση του μετάλλου συνοδευόμενη από έκρηξη.
Επίδραση βάσεων
Το Ru διαβρώνεται μόνο από λιωμένο NaOH στους 350°C: Παρατηρείται, επιφανειακή απώλεια 7,20mg Ru/cm2 την ημέρα που είναι και η μεγαλύτερη μεταξύ των PGM.
Επίδραση αλάτων
Κατά την επίδραση διαλύματος υποχλωριώδους νατρίου (NaOCl), παρατηρείται πλήρης διάβρωση όταν η θερμοκρασία φθάσει τους 100 °C.
Τήγμα υπεροξειδίου του νατρίου (Na2O2) προκαλεί επιφανειακή απώλεια 336mg Ru/cm2 την ημέρα στους 350°C που είναι και η μεγαλύτερη μεταξύ των PGM.
Από την επίδραση λιωμένου κυανιούχου καλίου (ΚCN) στους 700°C παρατηρείται, επιφανειακή απώλεια 16,80mg Ru/cm2 την ημέρα, ενώ από την επίδραση λιωμένου ανθρακικού νατρίου (Na2CO3) στους 920°C παρατηρείται επίστρωση μάζας 8,90mg/cm2 την ημέρα.
Τήγμα όξινου θειικού καλίου (KHSO4) προκαλεί επιφανειακή απώλεια 5,05mg Ru/cm2 την ημέρα στους 440°C.
Αντιδράσεις του ρουθηνίου με το οξυγόνο
Η θέρμανση του Ru με Ο2 δίνει γκρίζο-μαύρο στερεό οξείδιο του ρουθηνίου(IV), RuO2:
Αντιδράσεις του ρουθηνίου με τα αλογόνα
Το ρουθήνιο σχηματίζει όλη τη σειρά των τριαλογονιδίων αλλά μόνο φθορίδια στους μεγάλους αριθμούς οξείδωσης. Από τα αλογονίδια αυτά, λίγα σχηματίζονται με απευθείας αντίδραση Ru με αλογόνο : Το καφε-μαύρο βρωμιούχο ρουθήνιο(ΙΙΙ), RuBr3, σχηματίζεται με αντίδραση του Ru με Br2 στους 450°C και στις 20 Atm: Το πράσινο φθοριούχο ρουθήνιο(V), RuF5, παράγεται με αντίδραση στο κενό του F2 και του Ru στους 297°C: Το ένυδρο χλωριούχο ρουθήνιο(ΙΙΙ), RuCl3.xH2O, το μαύρο ιωδιούχο ρουθήνιο(ΙΙΙ), RuI3, το φθοριούχο ρουθήνιο (IV) και (VI), RuF4 και RuF6 αντίστοιχα καθώς και το χλωριούχο ρουθήνιο(IV), RuCl4, παράγονται από άλλες ενώσεις του Ru.
Ισότοπα
Η φυσικές εμφανίσεις του ρουθηνίου αποτελούνται από 7 σταθερά ισότοπα ενώ έχουν ανακαλυφθεί και 34 ακόμη ραδιοϊσότοπα από τα οποία αυτά με το μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής (δηλ. το χρόνος που απαιτείται για να απομείνουν οι μισοί από τους αρχικούς πυρήνες) είναι το 106Ru, το 103Ru και το 97Ru. Έχουν περιγραφεί άλλα 17 ραδιοϊσότοπα τα περισσότερα από τα οποία έχουν ημιζωές μικρότερες από 5 λεπτά, εκτός από το 95Ru και το 105Ru. Ο κύριος τρόπος διάσπασης που οδηγεί στο πλέον άφθονο ισότοπο, 102Ru, είναι η β–-διάσπαση του 102Τc και η β+-διάσπαση του 102Rh.
Περιβαλλοντικοί κίνδυνοι - Βιολογικός ρόλος - Προφυλάξεις
Το ρουθήνιο δεν διαδραματίζει βιολογικό ρόλο, δημιουργεί όμως έντονα στίγματα στο ανθρώπινο δέρμα, πιθανόν να είναι καρκινογόνο και βιο-συσσωρεύεται στα οστά. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο όσον αφορά στην τοξικότητα του ρουθηνίου στα τρόφιμα, δεδομένου ότι οι συγκεντρώσεις του είναι εξαιρετικά χαμηλές
Ενώσεις του ρουθηνίου
Το ρουθήνιο και το όσμιο έχουν το μεγαλύτερο εύρος αριθμών οξείδωσης από όλα τα χημικά στοιχεία: από -2 έως και +8. Οι συνηθέστερες βαθμίδες οξείδωσής του Ru είναι +2, +3, +4. Οι χημικές του ενώσεις έχουν παραπλήσιες ιδιότητες με τις αντίστοιχες του οσμίου.
Οι περισσότερες ενώσεις του ρουθηνίου (αλλά και γενικά των στοιχείων μετάπτωσης) είναι έγχρωμες γιατί ο αριθμός των διαθέσιμων τροχιακών στα οποία μπορεί να μεταπηδήσει ένα ηλεκτρόνιο όταν διεγερθεί είναι μεγάλος, οπότε η ενέργεια που χρειάζεται για να αλλάξει τροχιακό είναι πολύ μικρή και η ενέργεια της ορατής περιοχής του φάσματος είναι επαρκής. Έτσι, απορροφούνται ορισμένα μήκη κύματος του ορατού φωτός και οι ενώσεις φαίνονται έγχρωμες.
Οι γνωστότερες δυαδικές ενώσεις του Ru+3 και του Ru+4 με αμέταλλα στοιχεία καθώς και τρισδιάστατες απεικονίσεις ορισμένων σημαντικών ενώσεων του ρουθηνίου, βρίσκονται στους πίνακες που ακολουθούν:
Μερικές από τις ενδιαφέρουσες δυαδικές ενώσεις του Ru είναι:
Σύμπλοκα του ρουθηνίου
Το ρουθήνιο είναι μέταλλο πολλαπλών χρήσεων και μπορεί να δημιουργήσει εύκολα δεσμούς C-Ru. Οι ενώσεις αυτές αντιδρούν ταχύτερα από τις ανάλογες ενώσεις του οσμίου. Τα σύμπλοκα του Ru είναι έγχρωμα, όπως άλλωστε όλα σχεδόν τα σύμπλοκα των μεταβατικών στοιχείων και πολλές φορές περιέχουν άτομα Ru με διαφορετικούς αριθμούς οξείδωσης. Η καταλυτική τους δράση έγινε ευρέως γνωστή τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Μέχρι τότε, ιδιαίτερα στις αντιδράσεις ολεφινικής μετάθεσης, χρησιμοποιούνταν σύμπλοκα του τιτανίου, του βολφραμίου και του μολυβδαινίου. Τα σύμπλοκα του Ru αποδείχθηκε ότι είναι δραστικότεροι καταλύτες από τις ενώσεις των προηγουμένων μετάλλων.
Ορισμένα ενδιαφέροντα σύμπλοκα του ρουθηνίου είναι: thumb|100px|right|Το σύμπλοκο sandwich ρουθηνοκέννιο thumb|150px|left|Καταλύτης Grubbs 1ης γενιάς
Τεχνολογία
Η κυριότερη χρήση του ρουθηνίου και των ενώσεών του είναι στην κατάλυση. Σχετικά πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι οι οργανομεταλλικές ενώσεις του ρουθηνίου (κυρίως τα σύμπλοκα Grubbs), αποτελούν υψηλής απόδοσης καταλύτες που καταλύουν ολεφινικές μεταθέσεις, οργανικές αντιδράσεις που βρίσκουν σημαντικές εφαρμογές στην Ανόργανη, Οργανική, Φαρμακευτική και Βιομηχανική Χημεία.
Το ρουθήνιο, λόγω του υψηλού σημείου τήξης του δεν μπορεί να υποβληθεί σε χύτευση, αλλά και από το γεγονός ότι είναι πολύ εύθραυστο, ακόμη και σε κατάσταση λευκοπύρωσης, δυσχεραίνεται η διαμόρφωσή του σε παραγωγή ελασμάτων ή συρμάτων. Έτσι η βιομηχανική του χρήση περιορίζεται σε προσμίξεις όπου και αποτελεί ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό σκληρυντικό πρόσθετο σε κράματα με λευκόχρυσο και παλλάδιο, ή με άλλα μέταλλα της οικογένειας αυτών.
Τα κράματα αυτά χρησιμοποιούνται σε ηλεκτρικές επαφές και πρέπει να είναι ανθεκτικά σε σοβαρές φθορές. Επίσης, επειδή είναι κατά πολύ φθηνότερο από το ρόδιο και έχει παραπλήσιες ιδιότητες, το αντικαθιστά σε διάφορες ηλεκτρικές εφαρμογές. Στις ηλεκτρολογικές εφαρμογές υψηλής τεχνολογίας κατευθύνεται πάνω από το μισό της παγκόσμιας παραγωγής Ru. Όταν προστίθεται 0,1 % ρουθήνιο στο τιτάνιο, η αντοχή του τελευταίου βελτιώνεται στο εκατονταπλάσιο. Τέτοια κράματα Ti-Ru χρησιμοποιούνται σε βιομηχανίες που χρησιμοποιούν χλωριούχα αλκάλια, αλογόνα, καυτά οργανικά και ανόργανα οξέα και γενικά σε εξαιρετικά διαβρωτικά περιβάλλοντα.
Το ρουθήνιο επίσης χρησιμοποιείται στην κατασκευή προηγμένων μονοκρυσταλλικών υπερκραμάτων υψηλής θερμοκρασίας, τα οποία χρησιμοποιούνται μεταξύ άλλων και στα πτερύγια των κινητήρων των αεροσκαφών. Αρκετά τέτοια υπερκράματα περιγράφονται στη βιβλιογραφία όπως το EPM-102 (με 3 % Ru) και το TMS-162 (με 6 % Ru).
Ορισμένα σύμπλοκα του ρουθηνίου απορροφούν το φως σε όλο το ορατό φάσμα και αποτελούν αντικείμενο σύγχρονης μελέτης για τις δυνατότητές τους, στις τεχνολογίες αξιοποίησης της ηλιακής ενέργειας.
Διακόσμηση
Η χρήση του ρουθηνίου στην κατασκευή κοσμημάτων, περιορίζεται στη σταθεροποίηση και σκλήρυνση του χρυσού, ενώ για αντίσταση στη φθορά, οι άκρες των πενών συχνά κατασκευάζονται από κράμα που περιέχει ρουθήνιο. Για παράδειγμα, από το 1944 και μετά, η διάσημη πένα «Parker 51» ήταν εφοδιασμένη με τη μύτη «RU» που περιείχε χρυσό 14 καρατίων με 96,2% ρουθήνιο και 3,8% ιρίδιο.
Ιατρική - Βιολογία
Τα τελευταία δέκα χρόνια διαπιστώθηκε ότι τα οργανομεταλλικά σύμπλοκα του ρουθηνίου είναι περισσότερο αποτελεσματικά στην καταπολέμηση των όγκων από τα παραδοσιακά σύμπλοκα του λευκόχρυσου και μια νέα ομάδα αντικαρκινικών φαρμάκων, όπως τα NAMI-A και KP1019, βρίσκεται τώρα στο στάδιο των κλινικών δοκιμών. Το «κόκκινο ρουθήνιο», χρησιμοποιείται στη βιολογία για τη χρώση και την καλύτερη παρατήρηση πολυανιονικών μορίων, όπως η πηκτίνη και τα νουκλεινικά οξέα, στο κοινό μικροσκόπιο και από το 1961 και στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Πάνος Κορωναίος
Ο αντιστράτηγος Πάνος Κορωναίος ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Γαλατά της Κωνσταντινούπολης το 1811, με καταγωγή από τα Κύθηρα. Το 1830 πήγε στην Ακαδημία της Κέρκυρας και ύστερα στη στρατιωτική σχολή Ευελπίδων, οπού εξήλθε το 1832-1833, ως αξιωματικός. Υπηρέτησε στο Ελληνικό πυροβολικό και το 1854 έλαβε μέρος στον πόλεμο της Κριμαίας, ως επικεφαλής των Ελλήνων εθελοντών με την Ελληνική Λεγεώνα. Σύντομα όμως επέστρεψε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στην επανάσταση της Θεσσαλίας, η οποία όμως έληξε γρήγορα. Έπειτα έγινε ταγματάρχης του πυροβολικού και το 1858 μετέβη στη Συρία υπηρετώντας τον Γαλλικό στρατό. Αφού επέστεψε στην Ελλάδα αναμείχθηκε σε συνομωσία εναντίον του Όθωνα και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Εξαιτίας της επανάστασης του 1861 απελευθερώθηκε και πολέμησε εναντίον του Βασιλιά, όμως στη μάχη της 1ης Μαρτίου του 1862 τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε ξανά. Λίγο αργότερα, με την έξωση του Όθωνα, αποφυλακίστηκε και διορίστηκε αρχηγός της Εθνοφυλακής. Στην Εθνική Συνέλευση του 1863 εκλέχθηκε Υπουργός Στρατιωτικών και έλαβε μέρος στον Ελληνικό εμφύλιο, στο πλευρό των ορεινών. Ύστερα έλαβε μέρος στη Κρητική επανάσταση του 1866, ως αρχηγός των επαναστατών του Ρεθύμνου. Το 1868 εκλέχθηκε βουλευτής Αττικής και από το 1878 μέχρι το 1886 ήταν βουλευτής Κυθήρων. Στάλθηκε επίσης στη διεθνή έκθεση των Παρισίων του 1878, ως αντιπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης. Αποστρατεύτηκε το 1887 με τον βαθμό του αντιστράτηγου και έφερε τα παράσημα του Ανωτέρου Ταξιάρχη του τάγματος του Σωτήρος, της Γαλλικής λεγεώνας της τιμής, του Κριμαϊκού πολέμου και του Οσμανιέ, το οποίο είχε λάβει από το Σουλτάνο το 1870.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου του 1899 και η κηδεία του έγινε στο ναό της Παναγίας της Χρυσοσπηλίωτισσας, επί της οδού Αιόλου. Όταν μάλιστα η ακολουθία πέρασε από τη πλατεία Συντάγματος, όπως πήγαινε για το Πρώτο Νεκροταφείο, ένα μεγάλο πλήθος δακρυσμένων ανθρώπων πλησίασε να τον αποχαιρετήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869) Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού
Σιβρί
Το Σιβρί ή Σεβρί ή Μπάλτζα ή Γούργουρας ή Βουνό του Ωραιοκάστρου είναι βουνό της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης, βόρεια της πόλης της Θεσσαλονίκης, με μέγιστο υψόμετρο 561 μέτρα. Αποτελεί φυσική προς Βορρά συνέχεια του Χορτιάτη από τον οποίο χωρίζεται με το πέρασμα Δερβένι.
Τοπογραφία
Το Σιβρί είναι μια χαμηλή οροσειρά που εκτείνεται από νότια - νοτιοανατολικά έως βόρεια - βορειοδυτικά σε μήκος 12 χιλιομέτρων. Στο νοτιοανατολικό του άκρο συναντά τον Χορτιάτη από τον οποίο χωρίζεται με το πέρασμα Δερβένι, ενώ προς Βορρά καταλήγει στην Πικρολίμνη στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς. Εκτός από την υψηλότερη κορυφή Σιβρί, άλλη κορυφή είναι η Υψηλή Κορυφή (465 μ.), η οποία φιλοξενεί έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό. Στους πρόποδες του Σιβρίου υπάρχουν οι οικισμοί:
Νότια: Δυτικά: Βόρεια: Ανατολικά:
Ιστορία-ονομασία
Κατά την Τουρκοκρατία ονομάζονταν Καρδακλί σε αντιδιαστολή με το Μαυροβούνι Κρουσσίων (Καραντάγ) που θεωρείται συνέχειά του. Η λέξη Σιβρί σημαίνει "αιχμή" και πήρε την ονομασία του από την αιχμηρή κορυφή του.
Σε έναν από τους πολλούς χειμάρρους του Σιβρίου (που οι περισσότεροι καταλήγουν στο Γαλλικό ποταμό) υπάρχει καλοδιατηρημένος ένας Βυζαντινός υδρόμυλος. Σε άλλη χαμηλότερη κορυφή διατηρείται ένα Πυροβολείο από τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, ενώ από εκείνο το σημείο ξεκινάνε οι πίστες του ποδηλατικού συλλόγου του Ωραιοκάστρου. Η κορυφή του Σιβρίου παρέχει πολύ καλή θέα σε Θεσσαλονίκη, Χωρτιάτη, Θερμαϊκό, Όλυμπο και Πιερία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Θεσσαλονίκης