cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία δημοπρασιών
Κατηγορία:Μικροοικονομική
Γιοχάνες Τσικόνια
Ο Γιοχάνες Τσικόνια (Johannes Ciconia, περ. 1335 ή περ. 1370 – μεταξύ 10 Ιουνίου και 12 Ιουλίου 1412) ήταν συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής του ύστερου Μεσαίωνα. Πιθανόν να συγχέεται με τον πατέρα του σε διάφορα ζητήματα βιογραφίας, λόγω της αβεβαιότητας για την ημερομηνία γέννησής του. Όλα τα έργα τους συνθέτη πιστεύεται ότι χρονολογούνται μετά το 1390 περίπου.
Ο Τσικόνια γεννήθηκε στη Λιέγη. Κάποιος Γιοχάνες Τσικόνια, πιθανόν ο πατέρας του, εργαζόταν στην Αβινιόν το 1350 ως γραμματέας για τη σύζυγο του ανιψιού του Πάπα Κλήμη ΣΤ΄. Το 1358 ο εν λόγω Γιοχάνες Τσικόνια κατοικούσε στην Ιταλία, εργαζόμενος στην Πάδουα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Ιταλία ταξίδεψε πολύ ως ακόλουθος του Καρδιναλίου Gil Alvarez De Albornoz και ήρθε σε επαφή με όλα τα τοπικά μουσικά στυλ· προφανώς ενσωμάτωσε ό,τι άκουσε στη μουσική του. Το 1372 επέστρεψε στη Λιέγη, όπου παρέμεινε για άγνωστο χρονικό διάστημα· αναφέρεται ότι έκανε εκεί οικογένεια, παρόλο που παρέμεινε άγαμος.
Ένας δεύτερος μουσικός με το όνομα Γιοχάνες Τσικόνια εμφανίζεται σε αρχεία στη Λιέγη το 1385 ως δωδεκαδάκτυλος, γενικά ένα πρόσωπο νεαρή ηλικίας, και γι’ αυτό πιθανότερα ο ίδιος ο συνθέτης. Παπικά αρχεία υπονοούν ότι αυτός ο Τσικόνια ήταν στην υπηρεσία του Πάπα Βονιφάκιου του 9ου στη Ρώμη το 1391. Ένας θρήνος που έγραψε για το θάνατο του Φραντσέσκο ντε Καρράρα χρονολογείται σίγουρα το 1393, δίνοντας περαιτέρω στοιχεία για την παρουσία του στην Ιταλία εκείνη την εποχή. Είναι άγνωστο το πότε ο Τσικόνια πήγε στην Πάδουα –υπάρχει μια πιθανότητα μια ενδιάμεσης παραμονής στην Πάβια που επιβεβαιώνεται από τους Ντι Μπάκο και Νάδας– αλλά είναι γνωστό ότι βρισκόταν στην Πάδουα το 1401, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του.
Η μουσική του Τσικόνια χαρακτηρίζεται από συγκρίσιμη σύμμιξη των στυλ. Μουσικά χαρακτηριστικό της Βόρειας Ιταλίας, όπως το μαδριγάλι του Una panthera, συνδυάζεται με τη γαλλική ars nova. Το πιο περίπλοκο στυλ της ars subtilior αναδύεται σε ένα έργο, το Sus un fontayne, και το ύστερο μεσαιωνικό στυλ αρχίζει να μορφοποιείται δια την γραφής που κατευθύνεται προς τα μελωδικά πρότυπα της Αναγέννησης (π.χ. Ο rosa bella). Έγραψε τόσο κοσμική (γαλλικά βιρελάι, ιταλικές μπαλλάτες και μαδριγάλια) όσο και θρησκευτική μουσική (μοτέτα, μέρη λειτουργίας, κάποια εκ των οποίων ισορυθμικά), ενώ έγραψε και πραγματείες για τη μουσική. Παραμένει πιθανό κάποια έγα να του έχουν αποδοθεί λανθασμένα.
Η εποχή από το θάνατο του Γκιγιώμ ντε Μασώ (1377) μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 15ου αιώνα χαρακτηρίζεται στη σύγχρονη μουσικολογία ως «εποχή Τσικόνια», λόγω του μεγάλου όγκου του έργου του σε σχέση με αυτό των συγχρόνων του.
Βίκτορ Φλέμινγκ
Ο Βίκτορ Φλέμινγκ (Victor Lonzo Fleming, 23 Φεβρουαρίου 1889 - 6 Ιανουαρίου 1949) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας και παραγωγός, βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1939 Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind). Την ίδια χρονιά με το Όσα Παίρνει ο Άνεμος ο Φλέμινγκ γύρισε άλλη μια ταινία που έχει λάβει θρυλική υπόσταση, το μιούζικαλ Ο Μάγος του Οζ (The Wizard of Oz, 1939).
Βιογραφία
Ο Φλέμινγκ γεννήθηκε στη Λα Κάναδα της Πασαντίνα στην Καλιφόρνια το 1889. Οι γονείς του ήταν η Ελίζαμπεθ Έβαλιν Χάρτμαν κι ο Γουίλιαμ Αλόνζο Λον Φλέμινγκ, υπάλληλος σε εταιρία νερού της Πασαντίνα. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Φλέμινγκ ήταν φωτογράφος του πολέμου, ήταν επίσης ο φωτογράφος του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Γούντροου Γουίλσον στις Βερσαλίες της Γαλλίας. Έδειξε μεγάλες ικανότητες ως μηχανικός από μικρή ηλικία. Δούλευε σε συνεργείο αυτοκινήτων όταν συνάντησε το σκηνοθέτη Άλαν Ντουάν που τον προσέλαβε ως βοηθό καμεραμάν. Λίγο καιρό αργότερα ο Φλέμινγκ έγινε διευθυντής φωτογραφίας δουλεύοντας τόσο με τον Ντουάν, όσο και με τον θρυλικό Ντέιβιντ Ουάρκ Γκρίφιθ. Έπειτα γύρισε την πρώτη του ταινία το 1919.
Πολλές από τις βωβές ταινίες του Φλέμινγκ ήταν ή ταινίες δράσης, με πρωταγωνιστή τον Ντάγκλας Φέρμπανκς ή γουέστερν. Γι' αυτό το λόγο τον είχαν ονομάσει σκηνοθέτη των ανδρών. Αργότερα στην καριέρα του σκηνοθέτησε αποτελεσματικά και γυναίκες ηθοποιούς όπως τη Βίβιαν Λι και την Χάτι ΜακΝτάνιελ που έλαβαν βραβεία Όσκαρ για τις ερμηνείες τους στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, καθώς και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν που προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Η Ιωάννα της Λωρραίνης (Joan of Arc, 1948).
Η συνεργασία του με την Metro-Goldwyn-Mayer
Το 1932 ο Φλέμινγκ υπέγραψε συμβόλαιο μτ την MGM και σκηνοθέτησε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες της εταιρίας: Μια Γυναίκα Πειρασμός (Red Dust, 1932), Ξανθός Πειρασμός (Bombshell, 1933) και Κυνηγημένη Πεταλούδα (Reckless, 1935) όλες με την Τζιν Χάρλοου. Συνέχισε με την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον Η Νήσος των Θησαυρών, (The Treasure Island, 1934) καθώς και με τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ Δαίμονες των κυμάτων (Captains Courageous, 1937) που χάρισε στον Σπένσερ Τρέισι το πρώτο από τα δυο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Οι δυο μεγαλύτερές του επιτυχίες ήρθαν όμως το 1939 με την προβολή των ταινιών Όσα Παίρνει ο Άνεμος και Ο Μάγος του Οζ. Συνέχισε με τη δεύτερη κυνηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Στίβενσον Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, η οποία θεωρήθηκε κατώτερη της πρώτης εκτέλεσης από τον Ρούμπεν Μαμούλιαν με τον Φρέντρικ Μαρτς και τη Μύριαμ Χόπκινς. Την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε ξανά με τον Σπένσερ Τρέισι γυρίζοντας την κινηματογραφική προσαρμογή του μυθιστορήματος του Τζον Στάινμπεκ Στην Κοιλάδα της Τορτίλας, το οποίο ονομάστηκε Στην Πεδιάδα της Τορτίλας (Tortilla Flat). Συνεργάστηκε πολλές φορές με τον Σπένσερ Τρέισι κι εκτός από τις προαναφερθείσες ταινίες γύρισαν μαζί και τις ταινίες Φλεγόμενοι Ουρανοί (Test Pilot, 1937) και Παράξενη Αποστολή (A Guy Named Joe, 1943). Σκηνοθέτησε επίσης τον Κλαρκ Γκέιμπλ σε πέντε ταινίες: Μια Γυναίκα Πειρασμός (Red Dust, 1932), The White Sister, 1932, Φλεγόμενοι Ουρανοί (Test Pilot, 1937), Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind, 1939) και Ο Τυχοδιώκτης (Adventure, 1945).
Ο Φλέμινγκ απεβίωσε στις 6 Ιανουαρίου του 1949, στο δρόμο του για το νοσοκομείο στο Κότονγουντ της Αριζόνα, εφόσον υπέστη έμφραγμα. Αυτό συνέβη αφότου ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της Ιωάννας της Λωρραίνης (Joan of Arc, 1948) με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Παρά τις ανάμεικτες κριτικές που έλαβε η ταινία έλαβε 7 υποψηφιότητες για όσκαρ κερδίζοντας 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1949
Το 4ο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή "πρωτάθλημα ΣΙΣΜ", όπως ήταν γνωστό στην Ελλάδα από τα αρχικά CISM: Conseil International du Sport Militair, του "Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού", διοργανώθηκε το 1949, με συμμετοχή 6 κρατών. Η τελική φάση διεξήχθη στο Παρίσι και τη Λιλ της Γαλλίας τον Οκτώβριο του 1949. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Γαλλίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι άγωνες διεξήχθησαν με το σύστημα νοκ-άουτ. Λόγω της συμμετοχής έξι ομάδων από τον α΄ γύρο εξαιρέθηκαν η γηπεδούχος και κάτοχος του τίτλου Γαλλία και η Τουρκία, που ευνοήθηκε από την κλήρωση. Ακολούθησαν οι ημιτελικοί και ο τελικός, ενώ έγινε αγώνας και για την τρίτη θέση.
Πηγές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1949
Ερνέστος Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
Ο Ερνέστος Φρειδερίκος Β΄, γερμ. Ernst Friedrich II (17 Δεκεμβρίου 1707 - 13 Αυγούστου 1745) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (1724-1745).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Ερνέστου Φρειδερίκου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Σοφίας-Αλμπερτίνας, κόρης του Γεωργίου-Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Έρμπαχ-Έρμπαχ.
Το 1745 απεβίωσε στο Χιλντμπουργκχάουζεν σε ηλικία 38 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστος-Φρειδερίκος Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1726 την Καρολίνα του Έρμπαχ-Φύρστεναου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Φρειδερίκος της Υόρκης και του Όλμπανι
Ο Φρειδερίκος, Δούκας της Υόρκης και του Ώλμπανυ, (1763 - 1827) ήταν το δεύτερο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Από το θάνατο του πατέρα του το 1820 μέχρι τον δικό του θάνατο το 1827 ήταν ο διάδοχος του θρόνου του Ηνωμένου Βασιλείου και του Βασιλείου του Αννόβερου.
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος, γεννημένος στις 16 Αυγούστου 1763, ανήκε στον βασιλικό Οίκο του Αννόβερου. Βαπτίσθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1763 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου με αναδόχους τον Φρειδερίκο Γ΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ, τον Εδουάρδο της Υόρκης και του Ώλμπανυ και την Αμέλια της Μεγάλης Βρετανίας.
Από το 1781 έως το 1787 έζησε στο Αννόβερο, όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Προηγουμένως, τον Νοέμβριο του 1780 ο πατέρας του τον είχε διορίσει συνταγματάρχη. Αργότερα έφθασε ως το βαθμό του στρατάρχη. Στις 27 Νοεμβρίου 1784 ονομάστηκε Δούκας της Υόρκης και του Ώλμπανυ, καθώς και Κόμης του Άλστερ και έγινε μέλος του Συμβουλίου του Στέμματος.
Το 1793 στάλθηκε στη Φλάνδρα για να διοικήσει ένα βρετανικό απόσπασμα στρατού, που προορισμό είχε να εισβάλει στη Γαλλία. Ο Φρειδερίκος και το τμήμα του πολέμησαν στην εκστρατεία της Φλάνδρας κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Κέρδισε αρκετές δύσκολες μάχες, όπως την πολιορκία της Βαλανσιέν τον Ιούλιο του 1793, αλλά νικήθηκε στη μάχη του Οντσότ τον Σεπτέμβριο του 1793. Τον Μάιο του 1794 κέρδισε τη μάχη του Βιγέμ, όμως ηττήθηκε αργότερα τον ίδιο μήνα στη μάχη του Τουρκουά. Ο βρετανικός στρατός αποσύρθηκε μέσω της Βρέμης τον Απρίλιο του 1795. Μετά την επιστροφή του στη Βρετανία, ο πατέρας τον ονόμασε Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων του Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Αδαλβέρτος της Βρέμης
Ο Αδαλβέρτος της Βρέμης (γερμανικά: Adalbert von Bremen) ήταν αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου και επίσκοπος της Βρέμης από το 1043 μέχρι το θάνατό του το 1072. Αποκαλούμενος και ως Εφημέριος του Βορρά, ήταν μια σημαντική πολιτική φυσιογνωμία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ υπήρξε παπικός έξαρχος και αντιβασιλέας για τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄.
Βιογραφία
Θεωρείται ότι γεννήθηκε στο κάστρο του Γκόζεκ στο Χασεγκάου και ήταν ο γιος του Κόμη Φρειδερίκου του Γκόζεκ και της Άγκνες της Βαϊμάρης. Η εκκλησιαστική του καριέρα ξεκίνησε το 1032 όταν έγινε υποδιάκονος του Αρχιεπισκόπου της Βρέμης και συνεχίστηκε με το διορισμό του ως κοσμήτορας του Καθεδρικού Ναού του Χάλμπερσταντ και ως Αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου και της Βρέμης το 1043 ή το 1045. Έτσι, απέκτησε εξουσία πάνω στη σκανδιναβική χερσόνησο, σε ένα μεγάλο μέρος των εδαφών των Βενδών και σε όλα τα εδάφη βορείως του Έλβα.
Ο Αδαλβέρτος, έχοντας συνοδεύσει τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄ το 1045 σε μια εκστρατεία εκχριστιανισμού, ταξίδεψε μαζί του στη Ρώμη, όπου φημολογείται ότι αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για Πάπας, προκειμένου να συνεχίσει τον εκχριστιανισμό των Βενδών.
Εργάστηκε για την αύξηση της επιρροής του, καθώς και της επιρροής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά συνάντησε αντίσταση από τους Σκανδιναβούς βασιλείς, οι οποίοι προτίμησαν να λάβουν επισκόπους χειροτονημένους από το Κάντερμπερι. Ο βασιλιάς Σβεν Β΄ της Δανίας ζήτησε από τον Αυτοκράτορα και από τον Πάπα να του χορηγηθεί μία ανεξάρτητη αρχιεπισκοπή, κάτι που θα σήμαινε απώλεια για το Αμβούργο. Ωστόσο, αυτό δεν επιτεύχθηκε λόγω του θανάτου και του Πάπα (1054) και του Αυτοκράτορα (1056).
Ο Αρχιεπίσκοπος Αδαλβέρτος χαρακτηρίστηκε από τον Αδάμ της Βρέμης ως γενναιόδωρος, συνετός, γεμάτος ζήλο και υπερηφάνεια. Απεβίωσε στο Γκόσλαρ το 1072.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Η περιπέτεια του ωχρού προσώπου
Η περιπέτεια του ωχρού προσώπου (αγγλικός τίτλος: The Adventure of the Yellow Face), επίσης σε ελληνικές μεταφράσεις Το κίτρινο πρόσωπο, είναι ένα από τα πενήντα έξι διηγήματα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό περιοδικό The Strand τον Φεβρουάριο του 1893 και είναι το τρίτο διήγημα της συλλογής Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς που εκδόθηκε το 1893 στην Αγγλία.
Η ιστορία είναι αξιοσημείωτη για δύο λόγους: είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου οι προβλέψεις του Σέρλοκ Χολμς αποδεικνύονται λανθασμένες, και για την εξαιρετικά φιλελεύθερη για τη δεκαετία του 1890 αντιμετώπιση των διαφυλετικών γάμων και των μιγάδων.
Υπόθεση
μικρογραφία|Ο Σέρλοκ Χολμς εξετάζει την πίπα, εικονογράφηση του 1894 Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, ο Σέρλοκ Χολμς επιστρέφει στο σπίτι του από μια βόλτα με τον δρ Γουάτσον και διαπιστώσει ότι τον επισκέφθηκε κάποιος, ο οποίος φεύγοντας ξέχασε την πίπα του. Ο Χολμς συμπεραίνει ότι ο άνθρωπος ήταν ταραγμένος, επίσης ότι ήταν μυώδης, αριστερόχειρας, είχε εξαιρετικά δόντια, ήταν απρόσεκτος στις συνήθειές του και ευκατάστατος. Κανένα από αυτά τα συμπεράσματα δεν έχουν σχέση με την ιστορία: είναι απλώς ασκήσεις του Χολμς.
Όταν ο επισκέπτης, ο κύριος Γκραντ Μάνροου επιστρέφει, ο Χολμς και ο Γουότσον ακούνε την υπόθεση που τον απασχολεί και έχει σχέση με τη σύζυγό του Έφη. Τους εξηγεί ότι η γυναίκα είχε παντρευτεί στο παρελθόν στην Αμερική, αλλά ο σύζυγος και το παιδί της είχαν πεθάνει από κίτρινο πυρετό, οπότε επέστρεψε στην Αγγλία και γνώρισε και παντρεύτηκε τον Μάνροου. Ο γάμος τους ήταν ευτυχισμένος, λέει ο άνδρας, μέχρι λίγο καιρό πριν, όταν η γυναίκα του ζήτησε εκατό λίρες και τον παρακάλεσε να μην ρωτήσει τον λόγο. Δύο μήνες αργότερα, αντιλήφθηκε ότι η γυναίκα του είχε μυστικές σχέσεις με τους ενοίκους μιας έπαυλης κοντά στο σπίτι τους στο προάστιο Νόρμπερι, στο νότιο Λονδίνο. Ο Μάνροου έχει δει ένα μυστηριώδες άτομο με κίτρινο πρόσωπο σ' αυτό το εξοχικό σπίτι. Κυριευμένος από ζήλια, μπήκε μέσα αλλά βρήκε τον χώρο άδειο. Ωστόσο, το δωμάτιο όπου είδε τη μυστηριώδη φιγούρα ήταν πολύ άνετο και καλά επιπλωμένο, με ένα πορτρέτο της γυναίκας του στο τζάκι.
Ο Χολμς, αφού έστειλε τον Μάνροου στο σπίτι με οδηγίες να τον ενημερώσει όταν οι ένοικοι επέστρεφαν, εκμυστηρεύεται στον Γουάτσον την πεποίθησή του ότι το μυστηριώδες πρόσωπο είναι ο πρώτος σύζυγος της γυναίκας, που είναι ζωντανός, έχει έρθει στην Αγγλία και την εκβιάζει. μικρογραφία|Ο Σέρλοκ Χολμς βγάζει τη μάσκα του παιδιού Όταν ο Μάνροου τους ειδοποιεί, οι τρεις άνδρες μπαίνουν στη γειτονική έπαυλη, παρά τις ικεσίες της Έφης Μάνροου. Εκεί, βρίσκουν το μυστηριώδες κίτρινο πρόσωπο και ο Χολμς του βγάζει τη μάσκα, αποκαλύπτοντας ένα μικρό κορίτσι που είναι μαύρο. Στη συνέχεια αποκαλύπτεται ότι ο πρώτος σύζυγος της Έφης ήταν ένας Αφροαμερικανός δικηγόρος που πέθανε στην Αμερική, αλλά η κόρη τους, Λούσι, επέζησε. Την εποχή που η Έφη ήρθε στην Αγγλία, δεν μπορούσε να φέρει το κοριτσάκι μαζί της, καθώς ήταν ακόμη άρρωστο και το ταξίδι θα επιδείνωνε την κατάσταση. Αλλά αργότερα, μετά τον γάμο της με τον Μάνροου, η Έφη ενημερώθηκε ότι η Λούσι ήταν ζωντανή και καλά. Κυριευμένη από την επιθυμία να δει ξανά το παιδί της, του ζήτησε τις εκατό λίρες που τις χρησιμοποίησε για να φέρει τη Λούσι και τη γκουβερνάντα της στην Αγγλία και τις εγκατέστησε στη βίλα κοντά στο σπίτι τους. Φοβόταν, ωστόσο, ότι ο άνδρας της θα έπαυε να την αγαπά αν μάθαινε ότι ήταν μητέρα ενός παιδιού μιγάδα, οπότε είχε προσπαθήσει να κρατήσει μυστική την ύπαρξη της Λούσι.
Τόσο ο Γουάτσον όσο και ο Χολμς συγκινήθηκαν από την αντίδραση του Μάνροου: Πήρε στοργικά το μικρό παιδί στην αγκαλιά του, το φίλησε, άπλωσε το άλλο του χέρι στη γυναίκα του και γύρισε προς την πόρτα λέγοντάς της: «Μπορούμε να το συζητήσουμε πιο άνετα στο σπίτι».
Σχολιασμός
"«Γουάτσον, αν ποτέ διαπιστώσεις ότι υπερεκτιμώ τις δυνάμεις μου ή ότι καταβάλλω λιγότερη προσπάθεια από όση θα έπρεπε σε μια υπόθεση, κάνε μου τη χάρη να μου ψιθυρίσεις στο αυτί Νόρμπερι και θα σου είμαι αφάνταστα υποχρεωμένος»."
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι αναμνήσεις του Σέρλοκ Χολμς
Nesquik
Το Nestlé Nesquik είναι σειρά προϊόντων που παράγει η Nestlé. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται μείγματα σε μορφή σκόνης για στιγμιαία ανάμειξη με γάλα, ροφήματα με βάση το γάλα, ράβδοι σοκολάτας, σιρόπια και παγωτά.
Το πρώτο προϊόν Nesquik που κυκλοφόρησε ήταν η σκόνη κακάο για ανάμειξη με γάλα, η οποία δημιουργήθηκε στις Η.Π.Α. το 1948 και πρωτοπαρουσιάστηκε με το όνομα Nestlé Quik. Τη δεκαετία του 1950 εισήχθη στην Ευρώπη με το όνομα Nesquik. Το 1999 η ονομασία του προϊόντος άλλαξε και στις χώρες που χρησιμοποιούνταν το όνομα Nestlé Quik (όπως Η.Π.Α. και Αυστραλία) στη διεθνή πλέον ονομασία Nesquik.
Στην Ελλάδα, το Nesquik λανσαρίστηκε και ως σκόνη για ανάμειξη με κρύο γάλα και χτύπημα σε σέικερ, με την ονομασία Nesquik Φραπέ.
Μασκότς
Το 1973 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ο Quicky (Κουίκι), το κουνέλι-μασκότ του Nesquik.
Στη Γαλλία (και στην Ελλάδα) αρχικά η μασκότ ήταν διαφορετική και ονομαζόταν Κουικάρας. Το 1990, η Nestlé καθιέρωσε διεθνώς τον Quicky ως σήμα του προϊόντος, κάτι που δημιούργησε αντιδράσεις από οπαδούς του Κουικάρα. Στην Πορτογαλία υπήρχε διαφορετική μασκότ, ο Kangurik το καγκουρό, που αντικαταστάθηκε κι αυτός μεταξύ 1989-1990.
Κουικάρας
thumb|right|180px|Η πρώτη εμφάνιση του Κουικάρα. Ο Κουικάρας ήταν παλαιότερα η μασκότ του προϊόντος Nesquik της Nestlé στη Γαλλία και στην Ελλάδα (και πιθανώς σε άλλες χώρες). Πιθανώς η ελληνική Nestlé εισήγαγε το Nesquik από τη γαλλική ομόλογό της. Στις υπόλοιπες χώρες μασκότ ήταν ο Quicky, ο οποίος καθιερώθηκε διεθνώς το 1990.
Ο Κουικάρας δημιουργήθηκε το 1978. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε στο γαλλικό περιοδικό Téléjunior τον Απρίλιο του 1979. Το σχεδιασμό του χαρακτήρα έκανε ο Ζιλμπέρ Μα. Στις γαλλικές διαφημίσεις όπου ο Κουικάρας ήταν μεγάλη μαριονέτα, τον χαρακτήρα υποδύθηκε ο γνωστός Γάλλος μαριονετίστας Υβ Μπρουνιέ, ο οποίος κατασκεύαζε και τις μαριονέτες.
Το μότο του Κουικάρα στα ελληνικά ήταν το: «Έχω μια πελωωωώρια λαχτάρα για Nesquik», από το γαλλικό «J’ ai une énoÔorme envie!», ατάκα που πέρασε και στον διάδοχο του, τον Quicky. Στις τηλεοπτικές διαφημίσεις, ο Κουικάρας κυνηγούσε τους κλέφτες του Nesquik, τους έπιανε ή τους ανάγκαζε να φύγουν αφήνοντας πίσω τους το Nesquik, και επέστρεφε το Nesquik στα παιδιά που τον είχαν φωνάξει για βοήθεια. Το μοτίβο αυτό είχε διάφορες παραλλαγές, π.χ. στη θάλασσα με πειρατές, στο βουνό με χιόνια, στο διάστημα, κ.λ.π.
Το 1990 η Nestlé καθιέρωσε διεθνώς τον Quicky ως σήμα του προϊόντος, κάτι που δημιούργησε αντιδράσεις από οπαδούς του Κουικάρα, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν για έλλειψη μιας συμπαθητικής μασκότ, καθώς και για αμερικανοποίηση του προϊόντος. Οι διαμαρτυρίες αυτές εντάθηκαν αργότερα στο διαδίκτυο, όπου δημιουργήθηκαν πολλές ιστοσελίδες αφιερωμένες στον κίτρινο γίγαντα. Το θέμα έχει απασχολήσει και κάποια ελληνικά ιστολόγια.
Η τελευταία διαφήμιση με τον Κουικάρα, το 1990, τον έδειχνε σε ένα σταθμό τρένου να συστήνει τον Quicky στα παιδιά και να φεύγει με το τρένο. Καθώς τα παιδιά τον αποχαιρετούσαν, οι γνωστοί κλέφτες έκλεβαν το Nesquik και αυτήν τη φορά τη λύση έδινε ο Quicky. Σύντομα η διαφήμιση άρχισε να παίζεται σε συντομότερη εκδοχή, χωρίς τον αποχαιρετισμό του Κουικάρα.
Το 2001 η Nestlé άνοιξε τον δικτυακό τόπο www.groquik.tm.fr, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Κουικάρα. Ο ιστότοπος περιείχε παλιές διαφημίσεις του Nesquik, ηλεκτρονικές κάρτες, διαγωνισμούς, γραμματοσειρές, κλπ. Ο ιστότοπος δεν λειτουργεί πλέον.
Quicky
thumb|right|160px|Ο Quicky. Ο Quicky είναι η σημερινή μασκότ του Nesquik. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1973. Είναι ένας ανθρωπόμορφος καφέ λαγός-καρτούν που φοράει ένα γαλάζιο "Q".
Στις Η.Π.Α. το όνομα του Quicky ήταν Quik Bunny, ενώ στην Ευρώπη και στον Καναδά ήταν γνωστός ως “Quicky the Nesquik Bunny”. To 1999 στις Η.Π.Α. το όνομά του άλλαξε σε Nesquik Bunny και το "Q" σε "N", λόγω της αλλαγής του ονόματος του προϊόντος. Στη Γαλλία (και στην Ελλάδα) αρχικά η μασκότ ήταν διαφορετική, ο Κουικάρας, αλλά το 1990 η Nestlé καθιέρωσε διεθνώς τον Quicky ως σήμα του προϊόντος, κάτι που δημιούργησε αντιδράσεις από οπαδούς του Κουικάρα. Η μασκότ επίσης ήταν διαφορετική στην Πορτογαλία, ο Kangurik το καγκουρώ, ο οποίος αντικαταστάθηκε κι αυτός μεταξύ 1989-1990.
Ο Quicky εμφανίζεται στις συσκευασίες, στις διαφημίσεις και στα τηλεοπτικά σποτ του Nesquik. Το μότο του Quicky στα ελληνικά είναι το: «Έχω μια πελωωωώρια λαχτάρα για Nesquik», από το γαλλικό «J’ ai une énoÔorme envie!», ατάκα που είχε και ο προκάτοχός του, Κουικάρας. Επίσης, ο Quicky είχε τραγούδι ειδικά για το Nesquik Φραπέ. Η πιο γνωστή ατάκα του στο αγγλόφωνο κοινό είναι: «It's so rich and thick and choco-lick! But you can't drink it slow if it's Quik!».
Τη δεκαετία του 1980 κυκλοφόρησε από την DC το κόμικ Superman Meets The Quik Bunny. Συγγραφέας του κόμικ ήταν ο Μάικ Κάρλιν και σχεδιαστές οι Καρμίν Ινφαντίνο και Ντικ Τζιορντάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Nestlé Κατηγορία:Στιγμιαία τρόφιμα και ποτά Κατηγορία:Σοκολατούχα ροφήματα
Επισκληρίδιος αναισθησία
Τα επισκληρίδια φάρμακα μπλοκάρουν τα νευρικά ερεθίσματα από τα κάτω τμήματα της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα τη μειωμένη αίσθηση στο κάτω μισό του σώματος. Τα φάρμακα αυτά εμπίπτουν σε μια κατηγορία φαρμάκων που ονομάζονται τοπικά αναισθητικά, όπως η βουπιβακαΐνη, η χλωροπροκαΐνη ή η λιδοκαΐνη. Συχνά χορηγούνται σε συνδυασμό με οπιοειδή, όπως η φαιντανύλη και η σουφεντανίλη προκειμένου να μειωθεί η απαιτούμενη δόση τοπικού αναισθητικού. Αυτό παράγει ανακούφιση από τον πόνο με ελάχιστη δυνατή ποσότητα. Τα φάρμακα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με επινεφρίνη, φαιντανύλη, μορφίνη ή κλονιδίνη για την παράταση της επίδρασης της επισκληρίδιου αναισθησίας ή για τη σταθεροποίηση της αρτηριακής πίεσης της μητέρας.
Η μέθοδος αυτή θεωρείται ασφαλής και αποτελεσματική για την ανακούφιση από τον πόνο κατά τη διάρκεια του τοκετού και της χειρουργικής επέμβασης και θεωρείται πιο αποτελεσματική και ασφαλέστερη από τη χορήγηση φαρμάκων για τον πόνο από το στόμα ή μέσω ενδοφλέβιας γραμμής. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη χορήγηση στεροειδών για τη θεραπεία φλεγμονωδών καταστάσεων του νωτιαίου μυελού. Δεν συνιστάται σε άτομα με σοβαρές αιμορραγικές διαταραχές, χαμηλά αιμοπετάλια ή λοιμώξεις κοντά στο σημείο της ένεσης. Σοβαρές επιπλοκές από την επισκληρίδιο χορήγηση είναι σπάνιες, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν προβλήματα που προκύπτουν από ακατάλληλη χορήγηση, καθώς και παρενέργειες των φαρμάκων που χορηγούνται. Οι πιο συχνές επιπλοκές περιλαμβάνουν προβλήματα αιμορραγίας, πονοκεφάλους και ανεπαρκή έλεγχο του πόνου. Η επισκληρίδιος αναισθησία μπορεί επίσης να επηρεάσει την ικανότητα της μητέρας να κινείται κατά τη διάρκεια του τοκετού. Πολύ μεγάλες δόσεις αναισθητικών ή αναλγητικών μπορούν να οδηγήσουν σε αναπνευστική καταστολή.
H επισκληρίδιος ένεση συνήθως χορηγείται στην περιοχή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, ακριβώς έξω από τη σκληρή μήνιγγα. Η συγκεκριμένη περιοχή χορήγησης καθορίζει τα συγκεκριμένα νεύρα που επηρεάζονται, και έτσι η περιοχή του σώματος από την οποία ο πόνος θα μπλοκαριστεί. Η εισαγωγή ενός επισκληριδίου καθετήρα συνίσταται στο σπείρωμα μιας βελόνας μεταξύ οστών και συνδέσμων για να φθάσει στον επισκληρίδιο χώρο. Μόλις τοποθετηθεί, το φάρμακο μπορεί να χορηγηθεί σε μία ή περισσότερες διακεκομμένες δόσεις ή μπορεί να εγχύεται συνεχώς για μια χρονική περίοδο. Ο επισκληρίδιος καθετήρας συνήθως αφαιρείται μετά το πέρας της επέμβασης και αντικαθίσταται από τη λήψη φαρμάκων από το στόμα.
Ανατομία
αριστερά|μικρογραφία|Ο νωτιαίος μυελός καταλήγει στο επίπεδο του πρώτου (Ο1 ή L1) με δεύτερου οσφυϊκού σπονδύλου. Η επισκληρίδιος ένεση χορηγείται λίγο πιο κάτω, στο επίπεδο του τρίτου με τέταρτου οσφυϊκού σπονδύλου. Η επισκληρίδιος ένεση χορηγείται στον επισκληρίδιο χώρο, έξω από τη σκληρή μήνιγγα. Σε επαφή με την εσωτερική επιφάνεια της σκληρής μήνιγγας βρίσκεται μια άλλη μεμβράνη που ονομάζεται αραχνοειδής μήνιγγα, κάτω από την οποία βρίσκεται ο υπαραχνοειδής χώρος, όπου κυκλοφορεί το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Σε ενήλικες, ο νωτιαίος μυελός καταλήγει στο επίπεδο του πρώτου (Ο1) με δεύτερου (Ο2) οσφυϊκού σπονδύλου. Κάτω από το νωτιαίο μυελό υπάρχει μια δέσμη νεύρων που είναι γνωστά ως ιππουρίδα. Ως εκ τούτου, οι οσφυϊκές επισκληρίδιες ενέσεις ενέχουν χαμηλό κίνδυνο τραυματισμού του νωτιαίου μυελού. Η εισαγωγή επισκληρίδιας βελόνας περιλαμβάνει το σπείρωμα μιας βελόνας μεταξύ των οστών και συνδέσμων για να φτάσει στον επισκληρίδιο χώρο χωρίς να τρυπήσει το στρώμα αμέσως κάτω από το οποίο βρίσκεται το εγκεφαλονωτιαίο υγρό υπό πίεση.
Εισαγωγή
μικρογραφία|280x280εσ|Η βελόνα Tuohy (16G Portex) και απο δίπλα ο επισκληρίδιος καθετήρας. Γενικά, οι βελόνες που χρησιμοποιούνται στην τοπική αναισθησία διακρίνονται από το σχήμα του άκρου τους. Η χορήγηση της επισκληρίδιας ένεσης είναι μια διαδικασία που απαιτεί από το άτομο που εκτελεί την εισαγωγή να είναι τεχνικά ικανό προκειμένου να αποφευχθούν επιπλοκές. Η επάρκεια μπορεί να αποκτηθεί χρησιμοποιώντας μπανάνες ή άλλα φρούτα ως πρότυπο.
Το άτομο στο οποίο χορηγείται η επισκληρίδιος μπορεί να κάθεται ή να βρίσκεται στο πλάι ή στο στομάχι του. Το επίπεδο της σπονδυλικής στήλης στην οποία τοποθετείται ο καθετήρας εξαρτάται κυρίως από τη θέση της προβλεπόμενης επέμβασης - με βάση τη θέση του πόνου. Το σημείο αναφοράς είναι η λαγόνια ακρολοφία για οσφυϊκές επισκληρίδιες ενέσεις, καθώς αυτό το επίπεδο αντιστοιχεί περίπου στον τέταρτο οσφυϊκό σπόνδυλο, ο οποίος συνήθως είναι πολύ κάτω από την άκρη του νωτιαίου μυελού. Η βελόνα Tuohy, σχεδιασμένη με καμπυλωτή άκρη και πλευρική οπή 90ο για να ανακατευθύνει τον εισαγόμενο καθετήρα κάθετα κατά μήκος του άξονα της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να εισαχθεί στη μέση γραμμή, μεταξύ των σπονδύλων. Με βάση τη μέση προσπέλαση, η βελόνα επισκληρίδιου αναισθησίας διαπερνά τον επακάνθιο και τον μεσακάνθιο σύνδεσμο, ο οποίος προκαλεί την αίσθηση της αυξημένης αντίστασης. Η βελόνα διέρχεται από τον ωχρό σύνδεσμο και σταματά στον επισκληρίδιο χώρο. μικρογραφία|280x280px|Προσομοίωση της εισαγωγής επισκληρίδιας βελόνας μεταξύ των οσφυϊκών σπονδύλων. Μια σύριγγα συνδέεται με την επισκληρίδιο βελόνα και ο επισκληρίδιος χώρος αναγνωρίζεται από μια τεχνική για την εκτίμηση της απώλειας αντίστασης.|αριστερά Μαζί με μια ξαφνική απώλεια αντίστασης στην πίεση στο έμβολο της σύριγγας, μπορεί να γίνει αισθητή μια ελαφριά αίσθηση κλικ από τον χειριστή καθώς το άκρο της βελόνας παραβιάζει τον ωχρό σύνδεσμο και εισέρχεται στον επισκληρίδιο χώρο. Εκτός από την τεχνική απώλειας της αντίστασης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεση απεικόνιση της τοποθέτησης. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί με φορητό σαρωτή υπερήχων ή φθοριοσκόπηση (κινούμενες εικόνες ακτίνων Χ). Μετά την τοποθέτηση του άκρου της βελόνας, ένας καθετήρας (σ.σ. μικρός σωλήνας) περνιέται μέσω της βελόνας στον επισκληρίδιο χώρο. Στη συνέχεια, η βελόνα αφαιρείται πάνω από τον καθετήρα. Ο καθετήρας εισάγεται γενικά 4-6 εκ στον επισκληρίδιο χώρο και συνήθως στερεώνεται στο δέρμα με κολλητική ταινία, παρόμοια με μια ενδοφλέβια πεταλούδα.
Συνδυασμένη ραχιαία-επισκληρίδιος αναισθησία
Για ορισμένες διαδικασίες απαιτούνται τόσο η ταχεία έναρξη μιας ραχιαίας αναισθησίας όσο και τα μετεγχειρητικά αναλγητικά αποτελέσματα της επισκληριδίου αναισθησίας. Αυτή η τεχνική ονομάζεται συνδυασμένη ραχιαία-επισκληρίδιος αναισθησία (CSE). Η ραχιαία αναισθησία μπορεί να χορηγηθεί σε μία θέση, και η επισκληρίδιος σε μια γειτονική θέση. Εναλλακτικά, αφού εντοπιστεί ο επισκληρίδιος χώρος με τη βελόνα Tuohy, μια ραχιαία βελόνα μπορεί να εισαχθεί μέσω της βελόνας Tuohy στον υποαραχνοειδή χώρο. Στη συνέχεια η ραχιαία βελόνα αποσύρεται και ο επισκληρίδιος καθετήρας εισάγεται κανονικά. Αυτή η τεχνική μπορεί να σχετίζεται με ελαφρώς υψηλότερο κίνδυνο τοποθέτησης του καθετήρα στον υποαραχνοειδή χώρο.
Ανακούφιση από τον πόνο κατά τη διάρκεια του τοκετού
μικρογραφία|Επισκληρίδιος αντλία έγχυσης με [[οπιοειδές (σουφεντανίλη) και αναισθητικό (βουπιβακαΐνη).]] μικρογραφία|Στην εικόνα είναι εμφανής ο επισκληρίδιος καθετήρας, ενώ έχει απομακρυνθεί η επισκληρίδιος βελόνα. Η περιοχή έχει απολυμανθεί με [[βάμμα ιωδίου και ο επίδεσμος δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί. Επίσης, μπορούν να παρατηρηθούν σημάδια βάθους κατά μήκος του άξονα του καθετήρα.]] Η επισκληρίδιος ένεση χρησιμοποιείται συνήθως για την ανακούφιση του πόνου (αναλγησία) κατά τη διάρκεια του τοκετού. Συνήθως περιλαμβάνει την έγχυση ενός τοπικού αναισθητικού και οπιοειδών. Είναι πιο αποτελεσματική από τη λήψη φαρμάκων από το στόμα ή άλλους κοινούς τρόπους αναλγησίας κατά τον τοκετό. Αφού χορηγηθεί η επισκληρίδιος ένεση, μια γυναίκα μπορεί να μην αισθάνεται πόνο, αλλά μπορεί να αισθανθεί πίεση. Η επισκληρίδιος κλονιδίνη χρησιμοποιείται σπάνια, αλλά έχει μελετηθεί εκτενώς για τη διαχείριση της αναλγησίας κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Η επισκληρίδιος αναλγησία θεωρείται ασφαλέστερη και πιο αποτελεσματική μέθοδος ανακούφισης του πόνου σε σύγκριση με την ενδοφλέβια ή από του στόματος αναλγησία. Σε μια συστηματική ανασκόπηση της Cochrane το 2018 όπου συγκρίθηκε η επισκληρίδιος αναλγησία με τα οπιούχα που λαμβάνονταν από το στόμα, ορισμένα πλεονεκτήματα της επισκληρίδιου αναλγησίας περιελάμβαναν καλύτερη αποτελεσματικότητα, λιγότερες περιπτώσεις χρήσης ναλοξόνης σε νεογέννητα και μειωμένο κίνδυνο υπεραερισμού της μητέρας. Ορισμένα μειονεκτήματα της επισκληριδίου περιλάμβαναν την αύξηση του αριθμού των καισαρικών τομών που απαιτούνταν λόγω εμβρυϊκής δυσφορίας, μεγαλύτερη διάρκεια του τοκετού, αυξημένη ανάγκης για ωκυτοκίνη για διέγερση των συστολών της μήτρας, αυξημένο κίνδυνο χαμηλής αρτηριακής πίεσης και μυϊκής αδυναμίας, καθώς και πυρετό. Ωστόσο, η ανασκόπηση δεν βρήκε καμία διαφορά στα συνολικά ποσοστά καισαρικής τομής και καμία ένδειξη αρνητικών επιπτώσεων στο μωρό αμέσως μετά τη γέννα. Επιπλέον, η εμφάνιση μακροχρόνιου πόνου στην πλάτη ήταν αμετάβλητη μετά την επισκληρίδιο χρήση. Οι επιπλοκές της επισκληρίδιου αναλγησίας είναι σπάνιες, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν πονοκεφάλους, ζάλη, δυσκολία στην αναπνοή και επιληπτικές κρίσεις της μητέρας. Το παιδί μπορεί να παρουσιάσει αργό καρδιακό παλμό, μειωμένη ικανότητα ρύθμισης της θερμοκρασίας και πιθανή έκθεση στα φάρμακα που χορηγούνται στη μητέρα.
Τέλος, δεν υπάρχει συνολική διαφορά στα αποτελέσματα με βάση τον χρόνο χορήγησης της επισκληρίδιου στη μητέρα, συγκεκριμένα καμία αλλαγή στο ποσοστό της καισαρικής τομής, στη γέννηση που πρέπει να υποβοηθείται από όργανα, και στη διάρκεια του τοκετού. Δεν υπάρχει επίσης καμία αλλαγή στην κλίμακα Άπγκαρ του νεογέννητου μεταξύ πρώιμης και καθυστερημένης επισκληρίδιου χορήγησης. Οι επισκληρίδιες χορηγήσεις μαζί με την επισκληρίδιο χαμηλής δόσης επηρεάζουν την ικανότητα της μητέρας να κινείται κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η κίνηση όπως το περπάτημα ή η αλλαγή της θέσης μπορεί να συμβάλει σε λιγότερη δυσφορία κατά τη γέννηση και στη μείωση του κινδύνου των επιπλοκών.
Ανακούφιση από τον πόνο κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων
Η επισκληρίδιος αναλγησία έχει αποδειχθεί ότι έχει πολλά μετεγχειρητικά οφέλη από άλλες χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της μείωσης της ανάγκης για χρήση οπιοειδών μέσω συστηματικής χορήγησης ή δια του στόματος, τη μείωση του κινδύνου μετεγχειρητικών αναπνευστικών προβλημάτων, λοιμώξεων στο στήθος, απαιτήσεων μετάγγισης αίματος, και έμφραγματος του μυοκαρδίου. Η χρήση επισκληρίδιου αναλγησίας μετά από τη χειρουργική επέμβαση αντί της συστηματικής αναλγησίας είναι λιγότερο πιθανό να μειώσει την εντερική κινητικότητα που θα συνέβαινε με συστηματική θεραπεία οπιοειδών μέσω αποκλεισμού του συμπαθητικού νευρικού συστήματος. Ορισμένες χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες μπορεί να χρησιμοποιηθεί η επισκληρίδιος αναλγησία περιλαμβάνουν χειρουργική επέμβαση κάτω κοιλιακής χώρας, χειρουργική επέμβαση κάτω άκρων, καρδιακή χειρουργική επέμβαση και περινεϊκή χειρουργική επέμβαση.
Άλλες χρήσεις
μικρογραφία|Ένα επισκληρίδιο έμπλαστρο αίματος είναι μια χειρουργική επέμβαση που χρησιμοποιεί αίμα ασθενή για να κλείσει μία ή πολλές τρύπες στη σκληρή μήνιγγα του νωτιαίου μυελού, συνήθως ως αποτέλεσμα προηγούμενης επισκληρίδιου επέμβασης.|αριστερά Η ένεση στεροειδών στον επισκληρίδιο χώρο μερικές φορές χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ριζοπάθειας, της ριζίτιδας και της φλεγμονής που προκαλείται από καταστάσεις όπως η κήλη του μεσοσπονδύλιου δίσκου, η εκφυλιστική νόσος του μεσοσπονδύλιου δίσκου και η στένωση της σπονδυλικής στήλης. Ο κίνδυνος επιπλοκών από τη χορήγηση στεροειδών είναι συνήθως χαμηλός. Η χρήση συγκεκριμένου φαρμάκου, η δόση και η συχνότητα χορήγησης επηρεάζουν τον κίνδυνο και τη σοβαρότητα των επιπλοκών. Οι επιπλοκές της χορήγησης στεροειδών μέσω επισκληρίδιου έγχυσης είναι παρόμοιες με τις παρενέργειες των στεροειδών που χορηγούνται με άλλους τρόπους και μπορεί να περιλαμβάνουν υψηλότερο από το φυσιολογικό σάκχαρο στο αίμα, ειδικά σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.
Ένα επισκληρίδιο έμπλαστρο αίματος αποτελείται από μια μικρή ποσότητα αίματος ενός ατόμου που εγχύεται στον επισκληρίδιο χώρο. Αυτό γίνεται ως μέθοδος σφράγισης μιας τρύπας ή διαρροής στον επισκληρίδιο χώρο. Το εγχυόμενο αίμα δημιουργεί θρόμβους στο σημείο της παρακέντησης και κλείνει τη διαρροή. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της κεφαλαλγίας μετά από τη διάτρηση της σκληρής μήνιγγας και διαρροής του εγκεφαλονωτιαίου υγρού, η οποία εμφανίζεται σε περίπου 1,5% των διαδικασιών της επισκληρίδιου αναλγησίας.
Αντενδείξεις
Στις περισσότερες περιπτώσεις η χρήση επισκληρίδιου αναλγησίας θεωρείται ασφαλής και αποτελεσματική. Η επισκληρίδιος αντενδείκνυται σε άτομα που έχουν επιπλοκές, όπως βακτηριακή λοίμωξη κοντά στο σημείο της ένεσης ή σοβαρές διαταραχές πήξης αίματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να αντενδείκνυται σε άτομα με χαμηλά αιμοπετάλια, αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση ή μειωμένη καρδιακή παροχή. Μπορεί επίσης να αντενδείκνυται σε άτομα με προϋπάρχουσα νευροεκφυλιστική ασθένεια, λόγω του κινδύνου εξέλιξης της νόσου. Ορισμένες καρδιακές παθήσεις, όπως η στένωση της αορτικής ή της μιτροειδούς βαλβίδας αποτελούν αντένδειξη για τη χρήση επισκληρίδιας χορήγησης, όπως επίσης η χαμηλή αρτηριακή πίεση ή η υπογλυκαιμία. Η επισκληρίδιος αναλγησία δεν χρησιμοποιείται γενικά σε άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτική αγωγή καθώς αυξάνει τον κίνδυνο επιπλοκών.
Κίνδυνοι και επιπλοκές
Εκτός από τον αποκλεισμό νεύρων που φέρουν σήματα πόνου, τα τοπικά αναισθητικά μπορεί να μπλοκάρουν νεύρα που φέρουν άλλα σήματα, αν και τα αισθητήρια νεύρα είναι πιο ευαίσθητα στις επιδράσεις των τοπικών αναισθητικών από τα κινητικά νεύρα. Για το λόγο αυτό, μπορεί να επιτευχθεί επαρκής έλεγχος πόνου χωρίς να μπλοκαριστούν οι κινητικοί νευρώνες, κάτι που θα προκαλούσε απώλεια μυϊκού ελέγχου εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ανάλογα με το φάρμακο και τη χορηγούμενη δόση, οι επιδράσεις μπορεί να διαρκέσουν μόνο λίγα λεπτά ή έως και αρκετές ώρες. Ως εκ τούτου, μία επισκληρίδιος ένεση μπορεί να παρέχει έλεγχο του πόνου χωρίς να επηρεάζει τόσο πολύ τη μυϊκή δύναμη. Για παράδειγμα, μια γυναίκα που γεννά και λαμβάνει συνεχή αναλγησία μέσω επισκληρίδιου ένεσης μπορεί να μην έχει κανένα πρόβλημα με την ικανότητά της να κινείται. Μεγαλύτερες δόσεις φαρμάκων είναι πιθανότερο να έχουν παρενέργειες. Πολύ μεγάλες δόσεις ορισμένων φαρμάκων μπορεί να προκαλέσουν παράλυση των μεσοπλεύρων μυών και του θωρακικού διαφράγματος που είναι υπεύθυνα για την αναπνοή, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστική καταστολή ή ανακοπή. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε απώλεια συμπαθητικού νευρικού ερεθίσματος στην καρδιά, η οποία μπορεί να προκαλέσει σημαντική μείωση του καρδιακού ρυθμού και της αρτηριακής πίεσης.
Συγκεκριμένες κατηγορίες ατόμων, όπως τα παχύσαρκα άτομα, αυτά που έχουν γεννήσει προηγουμένως, αυτά που έχουν ιστορικό χρήσης οπιούχων ή άτομα με αυχενική διαστολή άνω των 7 εκ. διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανεπαρκούς ελέγχου του πόνου. Εάν η μήτρα τρυπηθεί κατά λάθος κατά τη διάρκεια της χορήγησης, μπορεί να προκαλέσει διαρροή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού στον επισκληρίδιο χώρο, προκαλώντας πονοκέφαλο στην επίτοκο μετά τη γέννα. Αυτό συμβαίνει σε περίπου 1 στις 100 επισκληρίδιες διαδικασίες. Ένας τέτοιος πονοκέφαλος μπορεί να είναι σοβαρός και να διαρκεί αρκετές ημέρες, ή σπάνια εβδομάδες έως μήνες, και να προκαλείται από μείωση της πίεσης του εγκεφαλονωτιαίου υγρού. Οι ήπιοι πονοκέφαλοι μετά την ωοτοκία μπορούν να αντιμετωπιστούν με καφεΐνη και γκαμπαπεντίνη, ενώ οι σοβαροί πονοκέφαλοι μπορούν να αντιμετωπιστούν με επισκληρίδιο έμπλαστρο αίματος, αν και οι περισσότερες περιπτώσεις επιλύονται αυτόματα με το χρόνο. Οι λιγότερο συχνές αλλά σοβαρότερες επιπλοκές περιλαμβάνουν το υποδόριο αιμάτωμα και την εγκεφαλική φλεβική θρόμβωση. μικρογραφία|300x300εσ|Διάφορα είδη αιματώματος. (Α) [[Επισκληρίδιο αιμάτωμα, (Β) Υποσκληρίδιο αιμάτωμα, και (Γ) Ενδοεγκεφαλικό αιμάτωμα.]] Ο επισκληρίδιος καθετήρας μπορεί επίσης σπάνια να τοποθετηθεί κατά λάθος στον υπαραχνοειδή χώρο, κάτι το οποίο εμφανίζεται σε λιγότερες από 1 στις 1000 διαδικασίες. Εάν συμβεί αυτό, το εγκεφαλονωτιαίο υγρό μπορεί να αναρροφηθεί ελεύθερα από τον καθετήρα και αυτό χρησιμοποιείται για την ανίχνευση λανθασμένης τοποθέτησης. Όταν συμβεί αυτό, ο καθετήρας αποσύρεται και αντικαθίσταται αλλού, αν και περιστασιακά κανένα υγρό δεν αναρροφάται. Εάν δεν αναγνωριστεί το τρύπημα αυτό, τότε μεγάλες δόσεις αναισθητικού χορηγούνται απευθείας στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε λήψη υψηλής δόσης όπου το αναισθητικό χορηγείται απευθείας στο εγκεφαλικό στέλεχος, προκαλώντας αναισθησία και μερικές φορές επιληπτικές κρίσεις. μικρογραφία|Απεικόνιση της [[Αραχνοειδίτιδα|αραχνοειδίτιδας, η οποία είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση της αραχνοειδούς μήνιγγας που περιβάλλει τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό.]] Οι επισκληρίδιες χορηγήσεις μπορούν επίσης να προκαλέσουν αιμορραγικά προβλήματα. Αυτό συμβαίνει όταν οι επισκληρίδιες φλέβες τρυπηθούν κατά λάθος με τη βελόνα κατά τη διάρκεια της εισαγωγής. Είναι συχνό φαινόμενο και συνήθως δεν θεωρείται πρόβλημα σε άτομα που έχουν φυσιολογική πήξη του αίματος. Ωστόσο, τα άτομα που πάσχουν από πηκτωματοπάθεια (σ.σ. αιμορραγικές διαταραχές) ενδέχεται να έχουν κίνδυνο αιματώματος και εκείνα με θρομβοπενία μπορεί να αιμορραγούν περισσότερο από το αναμενόμενο. Με βάση μια συστηματική ανασκόπηση της Cochrane το 2018, δεν βρέθηκαν στοιχεία σχετικά με την επίδραση των μεταγγίσεων αιμοπεταλίων πριν από μια οσφυονωτιαία παρακέντηση ή επισκληρίδιο αναισθησία για συμμετέχοντες που πάσχουν από θρομβοπενία. Δεν είναι σαφές εάν η σημαντική αιμορραγία που σχετίζεται με τη χειρουργική επέμβαση εντός 24 ωρών και οι επιπλοκές που σχετίζονται με την χειρουργική επέμβαση έως και 7 ημέρες μετά τη διαδικασία επηρεάζονται από την επισκληρίδιο διαδικασία.
Τέλος, σπάνιες επιπλοκές της επισκληρίδιου χορήγησης περιλαμβάνουν τον σχηματισμό επισκληρίδιου αποστήματος (1 στα 145.000), επισκληρίδιου αιματώματος (1 στα 168.000), νευρολογικό τραυματισμό που διαρκεί περισσότερο από 1 έτος (1 στα 240.000), παραπληγία (1 σε 250.000), και αραχνοειδίτιδα. Σπάνια, μια επισκληρίδιος αναισθησία μπορεί να προκαλέσει θάνατο (1 στα 100.000).
Φαρμακευτική αγωγή
Εάν η βουπιβακαΐνη, ένα φάρμακο που χορηγείται συνήθως επισκληρίδια, χορηγηθεί κατά λάθος σε φλέβα, μπορεί να προκαλέσει διέγερση, νευρικότητα, μυρμήγκιασμα γύρω από το στόμα, εμβοές, τρόμο, ζάλη, θολή όραση ή επιληπτικές κρίσεις, καθώς και καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος, απώλεια συνείδησης, αναπνευστική καταστολή και άπνοια. Η βουπιβακαΐνη που προορίζεται για επισκληρίδιο χορήγηση έχει εμπλακεί σε καρδιακές ανακοπές με αποτέλεσμα τον θάνατο όταν χορηγήθηκε κατά λάθος σε φλέβα αντί στον επισκληρίδιο χώρο. Η χορήγηση μεγάλων δόσεων οπιοειδών στον επισκληρίδιο χώρο μπορεί να προκαλέσει φαγούρα και αναπνευστική καταστολή. Τέλος, η αίσθηση της ανάγκης ούρησης συχνά μειώνεται σημαντικά ή απουσιάζει εντελώς μετά τη χορήγηση τοπικών αναισθητικών ή οπιοειδών. Εξαιτίας αυτού, ένας καθετήρας ούρων τοποθετείται συχνά κατά τη διάρκεια της επισκληρίδιου έγχυσης.
Σε πολλές γυναίκες που λαμβάνουν επισκληρίδιο αναλγησία κατά τη διάρκεια του τοκετού, η ωκυτοκίνη χρησιμοποιείται για την αύξηση των συστολών της μήτρας. Σε μια μελέτη που εξέτασε το ποσοστό θηλασμού δύο ημέρες μετά τη γέννα, έδειξε ότι η επισκληρίδιος αναλγησία που χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με ωκυτοκίνη είχε ως αποτέλεσμα χαμηλότερα επίπεδα μητρικής ωκυτοκίνης και προλακτίνης ως αντίδραση στον θηλασμό τη δεύτερη ημέρα μετά τη γέννα. Αυτό οδήγησε σε μειωμένη ποσότητα του παραγόμενου γάλακτος.
Ανάρρωση
Η επισκληρίδιος αναλγησία είναι γενικά καλά ανεκτή, με γρήγορο χρόνο αποκατάστασης μετά την ολοκλήρωση της χορήγησης. Ο επισκληρίδιος καθετήρας αφαιρείται συνήθως όταν είναι δυνατή η ασφαλής χορήγηση φαρμάκων δια του στόματος, αν και οι καθετήρες μπορούν με ασφάλεια να παραμείνουν στη θέση τους για αρκετές ημέρες με μικρό κίνδυνο βακτηριακής λοίμωξης, ιδιαίτερα εάν έχει γίνει απολύμανση στο δέρμα με διάλυμα χλωρεξιδίνης. Ανεξάρτητα από το χρόνο χορήγησης κατά τη διάρκεια της επέμβασης, οι επιδράσεις φαρμάκων που έχουν χορηγηθεί στην επισκληρίδιο έγχυση, συμπεριλαμβανομένου του μουδιάματος εάν χρησιμοποιήθηκαν για αναλγησία, συνήθως υποχωρούν μέσα σε λίγες ώρες από τη διακοπή τους, με πλήρη αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας εντός 24 ωρών.
Η χρήση επισκληρίδιου αναλγησίας κατά τη διάρκεια μιας γέννας δεν επηρεάζει το κατά πόσον πρέπει να πραγματοποιηθεί καισαρική τομή κατά τη διάρκεια μελλοντικών γεννήσεων. Η επισκληρίδιος αναλγησία κατά τη διάρκεια του τοκετού επίσης γενικά δεν έχει αρνητικές επιπτώσεις στη μακροπρόθεσμη υγεία της μητέρας ή του παιδιού. Η χρήση επισκληρίδιου αναλγησίας έναντι της φαρμάκων δια του στόματος ή απουσίας φαρμάκων δεν επηρεάζει τη διάρκεια της νοσοκομειακής παραμονής μετά τον τοκετό, η μόνη διαφορά είναι ότι πρέπει να παρέχεται φροντίδα γύρω από το σημείο εισαγωγής της βελόνας για την πρόληψη της λοίμωξης. Μετά την επισκληρίδιο αναλγησία που χρησιμοποιείται για γαστρεντερική χειρουργική επέμβαση, ο χρόνος έως την αποκατάσταση της φυσιολογικής γαστρεντερικής λειτουργίας δεν διαφέρει σημαντικά από τον χρόνο ανάρρωσης μετά από ενδοφλέβια αναλγησία. Η χρήση επισκληρίδιου αναλγησίας κατά τη διάρκεια καρδιακών χειρουργικών επεμβάσεων μπορεί να μειώσει το χρονικό διάστημα που ένα άτομο απαιτεί υποστήριξη αναπνευστήρα μετά τη χειρουργική επέμβαση, αλλά δεν είναι γνωστό εάν μειώνει τη συνολική παραμονή στο νοσοκομείο μετά τη χειρουργική επέμβαση συνολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναισθησία Κατηγορία:Αναισθησιολογία
Γεωμορφολογία
Ορισμός
right|thumb|250px|[[Ηφαίστειο|Ηφαιστειακός κώνος 122 μέτρων σε αλυκή της Αργεντινής.]] Η Γεωμορφολογία είναι ο κλάδος της φυσικής γεωγραφίας που μελετά, ερευνά και αναλύει τις διεργασίες διαμόρφωσης του γήινου αναγλύφου. Δηλαδή ασχολείται με την μελέτη, κατανομή, προέλευση και εξέλιξη των μορφολογικών τύπων της επιφάνειας της γης. Επίσης, ασχολείται και με την ταξινόμηση των μορφολογικών τύπων του φλοιού της γης κατά κατηγορίες, με βάση τους γενεσιουργούς παράγοντες που προκαλούν τη δημιουργία τους.
Εφαρμογές της Γεωμορφολογίας
1) Υλοποίηση τεχνικών έργων:
2) Περιβαλλοντικές μελέτες
3) Διαχείριση φυσικών πόρων
4) Αντιμετώπιση και διαχείριση φυσικών καταστροφών
5) Ανάδειξη και διαχείριση φυσικών γεω-μνημείων – δημιουργία γεωπάρκων
6) Γεωαρχαιολογικές έρευνες και μελέτες
Κατηγορία:Φυσική γεωγραφία  Κατηγορία:Γεωγραφία
Μανιερισμός
Μανιέρα
Ο όρος μανιέρα προέρχεται από το λατινικό manierus (=τρόπος) και η χρήση του επικράτησε κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου προκειμένου να περιγραφεί η τέχνη του 16ου αιώνα που δεν ανήκε απόλυτα ούτε στα αναγεννησιακά πρότυπα αλλά ούτε και στο μεταγενέστερο μπαρόκ.
Στον Βαζάρι
Ο Τσενίνο Τσενίνι, στο έργο του «Το βιβλίο της Τέχνης», είναι ο πρώτος που χρησιμοποιεί τον όρο μανιέρα προκειμένου να μιλήσει για το στυλ ενός καλλιτέχνη, μιας ολόκληρης εποχής, ή μιας περιοχής. Με αυτή την τελευταία σημασία εμφανίζεται στα γραπτά των Λορέντσο Γκιμπέρτι, Φιλαρέτε, αλλά και στο διάσημο γράμμα που αποδίδεται στον Ραφαήλ προς τον Πάπα Λέοντα Ι΄.
Ο Τζόρτζιο Βαζάρι χρησιμοποιεί σε διάφορες περιπτώσεις τον όρο «μανιέρα». Τον χρησιμοποιεί προκειμένου να ξεχωρίσει τις τρεις εποχές καλλιτεχνών, οι οποίες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του έργου του «Βίοι». Σε άλλες πολλές περιπτώσεις μέσα στο έργο του Βαζάρι συναντάμε τον όρο «μανιέρα» άλλοτε ως μία έννοια θετική και απαραίτητη για τους καλλιτέχνες, κι άλλες φορές ως κάτι το αρνητικό και το κατακριτέο, στάση αυτή που πολλές φορές έχει προβληματίσει και που μας δυσκολεύει να κατανοήσουμε ποια είναι τελικά η άποψή του.
Στην πραγματικότητα αυτή η αντίφαση δεν υπάρχει. Για τον ιστοριογράφο η Μανιέρα είναι πάντα κάτι το οποίο αντιτίθεται στην πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Ο Βαζάρι θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία μεταξύ των δύο άκρων. Από τη μία πλευρά υπάρχει η φύση, από την οποία ο καλλιτέχνης πρέπει να παίρνει στοιχεία, και από την άλλη υπάρχει η μανιέρα του καλλιτέχνη, δηλαδή το προσωπικό του ιδίωμα, με το οποίο διαφοροποιείται από τη φύση. Για τον Βαζάρι λοιπόν η μανιέρα είναι κάτι που χρειάζεται, αλλά πρέπει να υπάρχει με ένα μέτρο. Όταν αυτό το μέτρο θεωρεί ότι ξεπερνιέται χρησιμοποιεί τον όρο μανιέρα με τρόπο υποτιμητικό. Η αρχή της εκλογής είναι ο τρόπος προκειμένου να φτάσει κάποιος σε αυτή την χρυσή τομή μεταξύ φύσης και μανιέρας. Με άλλα λόγια υποστηρίζει ότι χρειάζεται να μιμούμαστε μόνο τα πιο ωραία πράγματα που υπάρχουν στη φύση
17ος-19ος αιώνας
Μέσα σ'αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα η τέχνη των λεγόμενων «μανιεριστών» θα δεχτεί μεγάλη κριτική. Ο Μπελόρι το 1672 και το 1674 θα καταδικάσει όλους τους ζωγράφους του δεύτερου μισού του 16ου αιώνα, επειδή οι καλλιτέχνες αυτοί ακολουθούσαν μία αφηρημένη ιδέα, η οποία απομακρυνόταν από την εξιδανίκευση της πραγματικότητας, αγαπητή στην πλατωνική σκέψη του Μπελόρι.
Η καταδίκη των μανιεριστών θα συνεχιστεί ως τις αρχές του 20ου αιώνα. Θα είναι πρώτα κάποιοι καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο που θα ξαναενδιαφερθούν για αυτούς τους ζωγράφους. Μέσα στο κλίμα των πρωτοπόρων καλλιτεχνικών ρευμάτων των αρχών του αιώνα (εξπρεσιονισμός, κυβισμός, σουρρεαλισμός), όπου η τέχνη ψάχνει την εκφραστικότητα και αδιαφορεί για την αντικειμενική αναπαράσταση της πραγματικότητας με την οποία ασχολείται πια η φωτογραφία, θα ξεκινήσει μια γενικότερη ανατίμηση της αξίας μιας ολόκληρης περιόδου κυρίως από ιστορικούς τέχνης της αυστρο-γερμανικής σχολής.
20ός αιώνας
Αρχικά το ενδιαφέρον καλλιτεχνών και ιστορικών περιορίζεται σε ζωγράφους όπως ο Τζάκοπο Ποντόρμο, ο Ρόσσο Φιορεντίνο και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (Ελ Γκρέκο). Σε αυτούς μπόρεσαν και είδαν στοιχεία εκφραστικότητας, απόγνωσης και κρίσης. Αυτό μπορεί να έχει μία εξήγηση με την κρίση που υπήρχε εκείνη την εποχή στην Ευρώπη με το τέλος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.