cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
People, Hell & Angels
Θέσεις τσαρτ
People, Hell & Angels (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 5 Μαρτίου 2013
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "People, Hell & Angels" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Σίδνεϋ Μέρλιν
Ο  Σίδνεϋ Μέρλιν (Sidney Louis Walter Merlin) (1856 - Αθήνα 1952), ήταν Έλληνας βρετανικής καταγωγής βοτανολόγος, κτηματίας, αθλητής της σκοποβολής και χρυσός ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Κάρολου Μέρλιν, τραπεζίτη και προξένου της Βρετανίας στον Πειραιά, και της Ειρήνης Στουρνάρη. Υπήρξε ιδιοκτήτης τεράστιων εκτάσεων στην Κέρκυρα και την Φθιώτιδα. Ο Μέρλιν εισήγαγε στην Ελλάδα, το 1925, την καλλιέργεια της ποικιλίας πορτοκαλιών "Washington Navel", φυτεύοντας αρκετά δενδρίλια της ποικιλίας στο οικογενειακό τους κτήμα στην Κέρκυρα. Τα πορτοκάλια αυτά, εκτός από την κοινή ονομασία "ναβαλίνια", έγιναν γνωστά στην Ελλάδα ως "πορτοκάλια Μέρλιν". Ο ίδιος εισήγαγε στο νησί της Κέρκυρας και την καλλιέργεια των κουμ κουάτ.
Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο με την Ζαΐρα Θεοτόκη, κόρη του πρωθυπουργού Γεώργιου Θεοτόκη και μετέπειτα σύζυγο του πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη και σε δεύτερο με την Αικατερίνη Ιγγλέση.
Αθλητική σταδιοδρομία
Ο Μέρλιν συμμετείχε με την εθνική ομάδα της Βρετανίας σε 3 ολυμπιακούς αγώνες στην σκοποβολή. Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε μέρος σε 5 αγωνίσματα χωρίς να καταφέρει να διακριθεί. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1904 πάλι δεν κατάφερε να διακριθεί, συμμετείχε και στην Μεσολυμπιάδα του 1906 όπου πήρε δύο μετάλλια. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης σκοποβολή τραπ και χάλκινος στη σκοποβολή κατά διπλών στόχων.
Συμμετείχε στα πανελλήνια πρωταθλήματα της εποχής με πολλές επιτυχίες, το 1904 κατέκτησε 3 χρυσά κι ένα αργυρό μετάλλιο, ήταν 1ος πανελληνιονίκης στα αγωνίσματα με πιστόλι ακριβείας, με πιστόλι μονομαχίας και στη σκοποβολή κατά διπλών στόχων, 2ος ήταν στη βολή με περίστροφο από 20 μέτρα. Επίσης ήταν αθλητής της σπάθης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Έλληνες βοτανολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Λογοτεχνία
μικρογραφία|309x309εσ|Ο [[Δάντης Αλιγκέρι|Δάντης, ο Όμηρος και ο Βιργίλιος στην τοιχογραφία του Παρνασσού του Ραφαήλ (1511)]] Με τον όρο Λογοτεχνία ορίζονται τα γραπτά και μη προφορικά προϊόντα του έντεχνου λόγου. Η λογοτεχνία είναι έννοια στενότερη από τη γραμματεία, που περιλαμβάνει το σύνολο των - γραπτών κατά κανόνα- κειμένων μιας συγκεκριμένης κοινότητας. Αυτό, λοιπόν, που διαφοροποιεί τα λογοτεχνικά κείμενα από τα μη λογοτεχνικά είναι η «λογοτεχνικότητα». Η έννοια της λογοτεχνικότητας βέβαια δεν μπορεί να οριστεί εύκολα, γι' αυτό και ο χώρος της Λογοτεχνίας δεν μπορεί να καθοριστεί με αυστηρά όρια.
Για τον καθορισμό της έννοιας της λογοτεχνικότητας έχουν γίνει πολλές προσπάθειες, οι οποίες μπορούν να διακριθούν σε δύο ομάδες, ανάλογα με τις κατευθύνσεις που ακολουθούν: η μία είναι η οντολογική εξέταση, αυτή δηλαδή που προσπαθεί να ορίσει τη Λογοτεχνία «εκ των έσω», με εσωτερικά κριτήρια, με τα οποία προσπαθεί να προσδιορίσει κάποια σταθερά χαρακτηριστικά του λογοτεχνικού λόγου. Κάποιες από τις προσπάθειες οντολογικού ορισμού είναι οι ορισμοί της Λογοτεχνίας ως «μυθοπλαστικής γραφής», ως «αποκλίνουσας χρήσης της γλώσσας» ή ως κειμένου που προσφέρει «αισθητική απόλαυση».
Η δεύτερη κατεύθυνση είναι η ιστορικο-εξελικτική εξέταση, που μελετά το «τι θεωρήθηκε κατά καιρούς λογοτεχνία». Μια τέτοια εξέταση, η οποία βέβαια δε στοχεύει στη διατύπωση κάποιου ορισμού, μας είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, γιατί μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τις διάφορες μεταβολές της αντιμετώπισης της Λογοτεχνίας και της λογοτεχνικότητας.
Ιστορία του όρου
Ο όρος Λογοτεχνία εμφανίζεται για πρώτη φορά τον 12ο αι. σε κείμενο του Νικήτα Ευγενειανού, με τη σημασία της ρητορικής χρήσης του λόγου, της καλλιέπειας. Με τη σημερινή σημασία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Ιωάννη Πανταζίδη το 1886, στο άρθρο του «Φιλολογία, Γραμματολογία, Λογοτεχνία», στο περιοδικό Εστία. Ο συντάκτης του άρθρου εξηγεί ότι χρησιμοποιεί τον όρο λογοτεχνία για να δηλώσει την τέχνη του λόγου, σε αντιστοιχία με τους όρους «καλλιτέχνης» και «καλλιτεχνία». Μια πρώτη νύξη για τη χρήση του όρου είχε γίνει το 1867 από τον Α. Κυπριανό, στον πρόλογο της μετάφρασης της Ιστορίας της ελληνικής φιλολογίας του K. O. Αλί Πάσας Εκεί ο συγγραφέας εξηγούσε ότι προτίμησε τελικά τον καθιερωμένο όρο «φιλολογία», φοβούμενος μήπως ο καινοφανής όρος «λογοτεχνία» (τον οποίον χρησιμοποιούσε έπειτα από υπόδειξη του Ι. Πανταζίδη) ξενίσει τους αναγνώστες. Μέχρι τότε χρησιμοποιείτο ο όρος «φιλολογία» για να δηλώσει και το αντικείμενο, δηλαδή τα μνημεία του λόγου και την επιστήμη. Για να αποφεύγεται μάλιστα η σύγχυση υπήρχε και ο όρος «ελαφρά φιλολογία», που αναφερόταν στα λογοτεχνικά έργα. Σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, ο όρος «ελαφρά φιλολογία» ήταν σε χρήση μέχρι και το 1920 περίπου.
Η Λογοτεχνία ως μυθοπλασία
Μυθοπλασία είναι η σύνθεση ενός πλαστού μύθου, δηλαδή ενός μύθου επινοημένου από τον συγγραφέα, με φαντασιακά στοιχεία . Ο ορισμός της Λογοτεχνίας με αυτό το κριτήριο παρουσιάζει τις εξής αδυναμίες:
Το λογοτεχνικό κείμενο ως «μη πρακτικό» κείμενο
Το λογοτεχνικό κείμενο μπορεί να οριστεί ως κείμενο που δεν εξυπηρετεί κάποιον πρακτικό σκοπό, για παράδειγμα την πληροφόρηση για κάποιο θέμα. Έτσι το λογοτεχνικό κείμενο διαφέρει, για παράδειγμα, από ένα επιστημονικό κείμενο. Με μια τέτοια θεώρηση το ενδιαφέρον στη μελέτη ενός λογοτεχνικού κειμένου δεν εστιάζεται στο θέμα για το οποίο μιλάει το κείμενο, αλλά στον τρόπο με τον οποίο μιλάει. Η πρακτική από τη μη πρακτική χρήση των κειμένων όμως είναι δύσκολο να διαχωριστεί, αφού δεν εξαρτάται μόνο από την πρόθεση του συγγραφέα να γράψει ένα κείμενο «πρακτικό» ή «λογοτεχνικό», αλλά (κυρίως) και από τον τρόπο με τον οποίο ο αναγνώστης επιλέγει να διαβάσει το κείμενο. Γι’ αυτό τον λόγο, είναι δυνατόν κάποιο κείμενο να γραφτεί με «λογοτεχνική» πρόθεση, αλλά σταδιακά να πάψει να αντιμετωπίζεται ως λογοτεχνικό, ενώ αντίθετα κάποιο άλλο να ανήκει σε είδος λόγου που δε θεωρείται «λογοτεχνικό», αλλά με την πάροδο του χρόνου να συμπεριλαμβάνεται στα λογοτεχνικά κείμενα.
Η Λογοτεχνία ως αισθητική απόλαυση
Υπάρχει η τάση να ορίζονται ως λογοτεχνικά κείμενα τα κείμενα που θεωρούνται «καλά», που έχουν δηλαδή αξιολογηθεί ως ανώτερα από κάποια άλλα και προσφέρουν στον αναγνώστη αισθητική απόλαυση. Μια τέτοια θεώρηση είναι προβληματική, γιατί δεν υπάρχουν κάποια εγγενή κριτήρια με τα οποία μπορεί να αξιολογηθεί ένα κείμενο˙ οι αισθητικές αντιλήψεις δεν παραμένουν αμετάβλητες μέσα στον χρόνο, γιατί εξαρτώνται απόλυτα από το περιβάλλον, τις πεποιθήσεις και τους προβληματισμούς κάθε εποχής. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν, ένα κείμενο που σε μια συγκεκριμένη εποχή είχε αναγνωρισμένη λογοτεχνική αξία, σε κάποια άλλη να πάψει να ανταποκρίνεται στους σύγχρονους προβληματισμούς και να χάσει την αξία του. Επιπλέον, η αξιολόγηση ενός έργου συχνά καθορίζεται από τη συγκεκριμένη εικόνα που έχουμε σχηματίσει για τον «λογοτεχνικό κανόνα»: αν διαβάσουμε ένα έργο γνωρίζοντας ότι είναι έργο ενός αναγνωρισμένου και καταξιωμένου λογοτέχνη θα το αξιολογήσουμε θετικά με αυτό το κριτήριο, ενώ μπορεί να απορρίψουμε κάποιο άλλο γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι πρόκειται για έργο ενός λογοτέχνη που θεωρείται ελάσσων. Ενδεικτικό της σχετικότητας των αξιολογικών κρίσεων είναι το πείραμα του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Cambridge I. A. Richards, ο οποίος το 1929 έδωσε στους φοιτητές του ποιήματα χωρίς να αποκαλύψει τους συγγραφείς τους και ζήτησε να εκφράσουν την αξιολογική τους κρίση: οι φοιτητές απέρριψαν πολλά ποιήματα καθιερωμένων ποιητών και προτίμησαν άλλα, άγνωστων ή υποτιμημένων.
Συμπέρασμα
Οι οντολογικές θεωρήσεις του φαινομένου της Λογοτεχνίας τελικά καταλήγουν σε αδιέξοδο, γιατί στηρίζονται στην παραδοχή ότι τα «λογοτεχνικά» χαρακτηριστικά είναι σταθερά και μόνιμα. Αυτή η άποψη όμως ανατρέπεται εύκολα από το γεγονός ότι «οι αντιλήψεις για τη φύση και τη λειτουργία της λογοτεχνίας αλλάζουν διαρκώς» και «τα χαρακτηριστικά της δεν γίνονται αποδεκτά ως ειδοποιά σε οποιονδήποτε τόπο και χρόνο» .
Ιστορικο-εξελικτική θεώρηση του λογοτεχνικού φαινομένου
Η εξέταση του «τι θεωρήθηκε κατά καιρούς λογοτεχνία» μας αποκαλύπτει ότι μέχρι τον 18ο αι. περίπου η έννοια της Λογοτεχνίας είχε τελείως διαφορετικό περιεχόμενο από σήμερα. Ο όρος «Λογοτεχνία» ταυτιζόταν με τον όρο «Γραμματεία» και λογοτεχνικά θεωρούνταν οποιαδήποτε κείμενα ήταν υποδείγματα ρητορικής τέχνης. Οι θεωρητικοί προβληματισμοί για τη λογοτεχνία βασίζονταν μέχρι τότε στην Ποιητική του Αριστοτέλη.
Η Λογοτεχνία ως "μίμηση"
Η Ποιητική του Αριστοτέλη ήταν η πρώτη αυτοτελής και συστηματική μελέτη για την ποίηση, όχι όμως με τη σημερινή σημασία της ποίησης, αλλά με τη σημασία αυτού που σήμερα αποκαλούμε Λογοτεχνία. Ο Αριστοτέλης ορίζει την ποίηση ως «μίμηση» (κεφ. Ι, 1447a), δηλαδή ως αναπαράσταση της πραγματικότητας. Τα ποιητικά είδη που εξετάζει είναι η τραγωδία και το έπος και αποκλείει από τη μελέτη του τη λυρική ποίηση, επειδή το περιεχόμενό της είναι μη αφηγηματικό, επομένως μη μιμητικό. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Αριστοτέλης δεν ταυτίζει την έννοια της ποιήσεως με την έννοια του μέτρου, αφού τονίζει ότι ένα έργο σε έμμετρη μορφή δεν είναι κατ' ανάγκην ποιητικό (κεφ. Ι, 1447b).
Από την εποχή της Αναγέννησης ως το τέλος της περιόδου του κλασικισμού η θεώρηση της λογοτεχνίας στηριζόταν στην Ποιητική του Αριστοτέλη. Για την αναφορά στο λογοτεχνικό φαινόμενο χρησιμοποιείτο ακόμα ο όρος «ποίηση», ενώ ο πεζός λόγος (Prosa) δεν είχε ακόμα θέση στον λογοτεχνικό κανόνα
Η λογοτεχνία ως «έκφραση»
Η μεγάλη αλλαγή στη θεώρηση της λογοτεχνίας σημειώθηκε τον 18ο-19ο αι. υπό την επίδραση του Ρομαντισμού. Από τότε η λογοτεχνία άρχισε να αντιμετωπίζεται όχι πλέον ως «μίμηση» της πραγματικότητας, αλλά ως «έκφρασή» της. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, ο συγγραφέας με το έργο του δε μιμείται την πραγματικότητα, αλλά «δημιουργεί» μια δική του πραγματικότητα. Η λογοτεχνία θεωρείτο πλέον «έκφραση» του ψυχικού κόσμου του δημιουργού και η έννοιά της περιορίστηκε και αποκλείστηκαν όσα κείμενα είχαν μόνο κάποια χρηστική λειτουργία (για παράδειγμα την πληροφόρηση ή την πειθώ). Εκείνη την εποχή εισήχθησαν και οι έννοιες της «φαντασίας», της «δημιουργικότητας» και της «πρωτοτυπίας» ενός έργου, οι οποίες παλαιότερα δε θεωρούνταν απαραίτητες, αφού η σύνθεση ενός έργου έπρεπε να υπακούει σε αυστηρούς κανόνες.
Την ίδια περίοδο άρχισε να χρησιμοποιείται συχνότερα ο όρος «litteratura» και να αντικαθιστά σταδιακά τον όρο «ποίηση», ο οποίος τελικά περιορίστηκε στη σημασία της «λυρικής ποίησης». Τα λογοτεχνικά γένη αποκρυσταλλώθηκαν σε ένα νέο σχήμα (Δράμα, Έπος, Λυρική ποίηση) από τον Γκαίτε και τον Χέγκελ τον 19ο αι. και παράλληλα άρχισε σταδιακά να διευρύνεται η έννοια της Λογοτεχνίας για να συμπεριλάβει τελικά και τον πεζό λόγο (διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα), οποίος είχε αρχίσει να γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη.
Λογοτεχνική γλώσσα
Η επόμενη θεώρηση της λογοτεχνίας στηριζόταν αποκλειστικά στην εξέταση της λογοτεχνικής γλώσσας, η οποία ήταν το κριτήριο που διαφοροποιούσε τα λογοτεχνικά από τα μη λογοτεχνικά κείμενα. Η στροφή προς αυτήν την κατεύθυνση έγινε στις αρχές του 20ού αι. με τους Ρώσους Φορμαλιστές αρχικά και στη συνέχεια με τους Τσέχους και τους Γάλλους δομιστές. Μπορεί μάλιστα να πει κανείς ότι με αυτήν τη θεώρηση η έννοια της Λογοτεχνίας περιορίστηκε και αντί για το σύνολο κειμένων αναφέρεται πλέον στο μεμονωμένο κείμενο. .
Σύγχρονη θεώρηση
Από τη δεκαετία του '80 έγινε έντονος ο προβληματισμός σχετικά με το αν η Λογοτεχνία μπορεί να οριστεί με οντολογικά-εσωτερικά κριτήρια. Αμφισβητήθηκε η άποψη ότι τα λογοτεχνικά έργα έχουν κάποια εγγενή αισθητική αξία, η οποία παραμένει αμετάβλητη. Δόθηκε έμφαση στην ιστορική θεώρηση του φαινομένου και η Λογοτεχνία άρχισε να μελετάται και να προσδιορίζεται σε σχέση με τις κατά καιρούς απόπειρες ορισμού της και θεωρήσεις της λειτουργίας της.
Λογοτεχνικά Ρεύματα
Λογοτεχνικό ρεύμα είναι μια τάση που εμφανίστηκε στην τέχνη σε μια συγκεκριμένη περίοδο και ακολουθήθηκε από αρκετούς καλλιτέχνες.
Γένη και είδη του λόγου
Γένη του λόγου ονομάζονται οι ευρείες κατηγορίες, στις οποίες εντάσσονται τα μνημεία του λόγου και είδη οι μικρότερες υποδιαιρέσεις τους. Υπάρχουν πολλές προτάσεις για την κατάταξη των κειμένων σε είδη και γένη και συχνά αμφισβητείται ακόμα και η χρησιμότητα της κατηγοριοποίησης, αφού τα λογοτεχνικά είδη συνεχώς εξελίσσονται αλλά και συχνά αναμειγνύονται. Στην Ελλάδα χρησιμοποιείται κυρίως η ταξινόμηση στις τρεις μεγάλες κατηγορίες της πεζογραφίας, της ποίησης και του θεάτρου. Κάποια από τα σημαντικότερα είδη του λόγου είναι: μυθιστόρημα, διήγημα, νουβέλα, έπος, ωδή, σονέτο, μπαλάντα, πεζόμορφο ποίημα, τραγωδία, κωμωδία. Είδη του πεζού λόγου, όπως τα απομνημονεύματα, το δοκίμιο, το χρονογράφημα, η αυτοβιογραφία, η βιογραφία και τα ταξιδιωτικά κείμενα συχνά αντιμετωπίζονται ως λογοτεχνικά με την ευρεία σημασία του όρου.
Ιστορία της λογοτεχνίας
Η ιστορία της λογοτεχνίας διαιρεί το υπό εξέταση υλικό σε περιόδους, δηλαδή μεγάλα χρονικά διαστήματα, στα οποία γενικά εμφανίζεται σχετική ομοιογένεια στη λογοτεχνική κίνηση. Η ταξινόμηση σε περιόδους δε γίνεται πάντα με λογοτεχνικά κριτήρια· συχνά χρησιμοποιούνται σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Η κατάτμηση αυτή φυσικά δεν είναι απόλυτη, καθώς τα πνευματικά φαινόμενα δεν προκύπτουν εκ του μηδενός ούτε αντικαθιστούν αμέσως τα προϋπάρχοντα.
Γενιές, Σχολές και Κινήματα
Οι περίοδοι διαιρούνται επιπλέον σε μικρότερα τμήματα, τις γενιές, τις σχολές και τα κινήματα. Η λογοτεχνική γενιά διακρίνεται κυρίως με βιολογικά κριτήρια, περιέχει δηλαδή συγγραφείς περίπου συνομήλικους, που έχουν δεχθεί κοινά ερεθίσματα και επιδράσεις, τα έργα τους έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά και φυσικά διαφοροποιούνται από την προηγούμενη γενιά. Η κατάταξη σε γενιές, που συχνά αμφισβητείται, δε βασίζεται στο κριτήριο της χρονολογίας δημοσίευσης των έργων, γιατί είναι συχνό φαινόμενο ένας συγγραφέας να εμφανιστεί μαζί με τους συγγραφείς μιας συγκεκριμένης γενιάς, αλλά το έργο του να έχει τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης, ή να έχει εντελώς ιδιόμορφο χαρακτήρα. Η σχολή είναι μια ομάδα λογοτεχνών που έχουν κοινά χαρακτηριστικά, κοινές αντιλήψεις, έχουν την επίγνωση ότι ανήκουν σε μια κοινή ομάδα και κυρίως αποδέχονται ως «αρχηγό» και πρωτοπόρο έναν συγκεκριμένο λογοτέχνη, τον οποίον ακολουθούν ως πρότυπο, όπως για παράδειγμα οι ποιητές της Νέας Αθηναϊκής Σχολής και ο Κωστής Παλαμάς. Συγγενής με τους όρους «σχολή» και «γενιά» είναι και ο όρος κίνημα, ο οποίος προσδιορίζει μια ομάδα καλλιτεχνών, που εκτός από τα χαρακτηριστικά της σχολής διαθέτουν επιπλέον το γνώρισμα ότι έχουν στόχο τη ριζική ανατροπή των τάσεων που επικρατούν και την επιβολή των δικών τους αισθητικών αντιλήψεων. Τα μέλη ενός κινήματος κάνουν δυναμικά αισθητή την παρουσία τους και προβάλλουν έντοντα το έργο τους για να επιτύχουν τον σκοπό τους.
Θεωρία της λογοτεχνίας
Θεωρία της λογοτεχνίας είναι η μελέτη του λογοτεχνικού φαινομένου, η οποία προσπαθεί να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με τη φύση, τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά της λογοτεχνίας και να προσδιορίσει την έννοια της λογοτεχνικότητας και τη λειτουργία των λογοτεχνικών κειμένων.
Το ξέσπασμα μιας ψυχής
Η ταινία έλαβε 3 υποψηφιότητες για όσκαρ και απέσπασε ένα. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία 23η, στη λίστα με τις εκατό καλύτερες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών.
Πλοκή
Απαγγέλοντας στίχους από το ποίημα του Ουόλτ Ουίτμαν The Untold Want, ο ψυχίατρος δρ. Τζάκουιθ (Κλοντ Ρέινς), αποχαιρετά τη Σάρλοτ Βέιλ (Μπέτι Ντέιβις), η οποία ετοιμάζεται να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή μετά την θεραπεία που έλαβε στην κλινική του. Η Σάρλοτ Βέιλ, γόνος μεγάλης οικογένειας της Βοστώνης είχε ζήσει μια ζωή γεμάτη περιορισμούς, λόγω της αυστηρότητας μιας δεσποτικής μητέρας (Γκλάντις Κούπερ), που δε θέλησε ποτέ τη γέννα της. Η Σάρλοτ είχε γίνει μια ατημέλητη ψυχωτική γεροντοκόρη, που δεν ένιωσε ποτέ ζεστασιά από κανένα, μέχρι τη στιγμή που γνώρισε το δρ. Τζάκουϊθ, ο οποίος με τη βοήθεια της μοντέρνας ψυχιατρικής κατάφερε να μετατρέψει αυτή την φοβισμένη γεροντοκόρη, σε σίγουρη γυναίκα διψασμένη για ζωή. Τώρα η Σάρλοτ ετοιμάζεται για ταξίδι με το πλοίο, όπου θα γνωρίσει τον Τζέρι (Πολ Χένριντ), ο οποίος θα την κάνει να νιώσει για πρώτη φορά γυναίκα και στην επιστροφή θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τη δεσποτική της μητέρα.
Πληροφορίες
left|thumb|200px|Η Ντέιβις στο τρέιλερ της ταινίας. Μελόδραμα, βασισμένο σε μυθιστόρημα της Όλιβ Χίγκινς Πράουτι, που σκιαγραφεί με τη βοήθεια της μοντέρνας ψυχιατρικής την ψυχοσύνθεση μιας πονεμένης ύπαρξης, που ζητά ένα χέρι για να πιαστεί και να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της.
Η Ντέιβις δεν ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο της Σάρλοτ καθώς ο Χαλ Ουόλις διευθυντής παραγωγής ήθελε την Άιριν Νταν, τη Νόρμα Σίρερ ή την Τζίντζερ Ρότζερς για το ρόλο. Η Ντέιβις που εκείνη την περίοδο ήταν η μεγαλύτερη σταρ της Warner υπερίσχυσε. Έτσι για πρώτη φορά είχε την ελευθερία να διαλέξει τη δική της γκαρνταρόμπα, με τη βοήθεια του σχεδιαστή Όρι Κέλι και μελέτησε για το ρόλο περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μετά από λίγο καιρό η παραγωγή του φιλμ έγινε δική της υπόθεση και επέλεξε τον Πολ Χένριντ, γνωστό ως Βίκτωρ Λάζλο από την ταινία Καζαμπλάνκα, για συμπρωταγωνιστή της. Οι δυο τους είχαν την έμπνευση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, το να ανάψει ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο Χένριντ δυο τσιγάρα ταυτόχρονα και να προσφέρει το ένα στη Ντέιβις, κάτι που δημιούργησε μόδα για την εποχή εκείνη. Η εμμονή της Ντέιβις να έχει τον έλεγχο στην ερμηνεία κάθε σκηνής εκνεύρισε τον άλλοτε φίλο της, σκηνοθέτη Ίρβινγκ Ράπερ. Στο ρόλο του Δρ. Τζάκουϊθ, εμφανίστηκε ο Κλοντ Ρέινς, επίσης γνωστός από το ρόλο του αρχηγού της αστυνομίας Ρενό στο Καζαμπλάνκα, συνεργάστηκε με τη Ντέιβις άλλες τρεις φορές στις ταινίες: Χουαρέζ (Juarez, 1939), Μαραμένο λουλούδι (Mr. Skeffington, 1944) και Η άπιστη (Deception, 1946) κι η Ντέιβις δήλωσε κάποτε ότι επρόκειτο για τον αγαπημένο της συμπρωταγωνιστή.
Η ταινία αποτελεί το λαμπρότερο παράδειγμα των Woman's pictures, όρος που χρησιμοποιείται για τις ταινίες εκείνης της εποχής που αποσκοπούσαν στο να δώσουν κουράγιο στις γυναίκες, όσο οι σύζυγοί τους έλειπαν στον πόλεμο. Επίσης αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για μια σειρά ταινιών στις οποίες οι πρωταγωνίστριες μεταμορφώνονται από ασχημόπαπα σε κύκνους από το Γλυκειά μου Σαμπρίνα (Sabrina, 1953) του Μπίλι Γουάιλντερ μέχρι και το Γάμος...αλά Ελληνικά (My Big Fat Greek Wedding, 2002) του Τζόελ Ζούικ.
Η ατάκα της Ντέιβις στο τέλος της ταινίας "Oh, Jerry, don't let's ask for the moon. We have the stars..." φιγουράρει 46η στη λίστα με τις καλύτερες ατάκες όλων των εποχών όπως θεσπίστηκαν από το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Τίτλος
Ο τίτλος Now Voyager είναι δανεισμένος από το ποίημα του Ουόλτ Ουίτμαν με τίτλο The Untold Want. Οι στίχοι του ποιήματος είναι οι εξής:
Βραβεία Όσκαρ
Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές  και αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του 1942. Η Ντέιβις έλαβε την 7η της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, αλλά έχασε από τη Γκριρ Γκάρσον στην ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Κυρία Μίνιβερ (Mrs. Miniver), που κέρδισε επίσης και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Επίσης υποψήφια για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου ήταν η βετεράνα Γκλάντις Κούπερ στο ρόλο της δεσποτικής μητέρας της Σάρλοτ, που έχασε από την Τερέζα Ράιτ, πάλι από την Κυρία Μίνιβερ. Η ταινία κέρδισε μόνο ένα αγαλματίδιο για την μουσική του Μαξ Στάινερ.
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίρβινγκ Ράπερ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες που διαδραματίζονται σε πλοίο Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Πάπας Αναστάσιος Γ΄
Ο Πάπας Αναστάσιος Γ΄ διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τον Απρίλιο του 911 έως τον Ιούνιο του 913.
Βιογραφία
Ήταν Ρωμαίος. Με βάση ορισμένες πηγές ήταν παράνομος γιος του προκατόχου του Πάπα Σέργιου Γ΄ (904–911). Άλλες πηγές αναφέρουν σαν πατέρα του το Λούκιο, ένα Ρωμαίο αριστοκράτη.
Πρακτικά δεν υπάρχει καμία καταγραφή για τον Αναστάσιο, η περίοδος παποσύνης του συνέπεσε με την περίοδο όπου η Ρώμη και η Αγία Έδρα ελέγχονταν από τον Θεοφύλακτο, Κόμης του Τούσκουλου και τη σύζυγό του Θεοδώρα, που ενέκριναν την υποψηφιότητα του Αναστάσιου για το παπικό αξίωμα. Την περίοδο της παποσύνης του κηρύχθηκε το ευαγγέλιο στους Νορμανδούς του Ρόλλου.
Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Οικογένεια Λιάτη
Οι Λιαταίοι είναι ελληνική οικογένεια, που μετοίκησε στον Αυλώνα Αττικής, πρώην Κακοσάλεσι περί το 1810. Η οικογένεια αυτή ήλθε από το χωριό Κουτσούφλιανη [ελληνικό όνομα: Παναγία] στην περιφέρεια της Καλαμπάκας, στη Θεσσαλία. Το επώνυμο Λιάτης πηγάζει πιθανότατα από την αρβανίτικη λέξη Γκλιάτ που σημαίνει Ψηλός. Η οικογένεια αυτή έφερε απογόνους τον Έλληνα Πρόξενο της ελληνικής τότε Σμύρνης Σταύρο Λιάτη, τον Έλληνα Πρέσβη στις ΗΠΑ Αλέξιο Λιάτη, ταφέντα στον Αυλώνα, τον Ιατρό Γεώργιο Λιάτη, και τον Οπλαρχηγό της επανάστασης στη Μακεδονία Ιωσήφ Λιάτη.
Αλέξιος Σ. Λιάτης
Ο '''Αλέξιος Σ. Λιάτης''' (γ. Σμύρνη 1908 - 1986 Αττική) γιος του Σταύρου Θ. Λιάτη του ελληνικού Διπλωματικού Σώματος και τής Καλυψούς Αλεξίου Ζαμαρία. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Λυών, ξεκίνησε τη διπλωματική του καριέρα το 1920. Διετέλεσε Γενικός Γραμματεύς της ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο το 1945 γιά την σύνταξη και υπογραφή του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Υπηρέτησε στην Ολλανδία, Καναδά, Κύπρο, Αίγυπτο, Τουρκία, ως Πρέσβυς στις Ηνωμένες Πολιτείες (1958-1962), Πρέσβυς στην Ιαπωνία (1963-1965) και Μόνιμος Αντιπρόσωπος Ελλάδος στά Ηνωμένα Εθνη (1965-1967). Η Πηνελόπη Δέλτα ήταν κουμπάρα στόν γάμο του (1934) με την Αγλαία Μαρή, κόρη Γεωργίου Κ. Μαρή, Υπουργού Οικονομικών κυβερνήσεως Ελευθερίου Βενιζέλου. Απέκτησε μία κόρη την Μυρτώ.
Ιωσήφ Λιάτης
Ο Ιωσήφ Λιάτης (γ. 1852 - πεθ. ;) ήταν οπλαρχηγός της επανάστασης στη Μακεδονία. Κατά το 1878 η τουρκοκρατούμενη, ακόμα, Δυτική Μακεδονία εξεγέρθηκε διαμαρτυρόμενη κατά των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες  με  τη  συνθήκη   του Αγiου Στεφάνου παραχωρούσαν μεγάλο μέρος της Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Στις 18 Φεβρουαρίου 1878 σχηματίστηκε η «Προσωρινή Κυβέρνησις της εν Μακεδονία επαρχίας Ελιμείας», πρόεδρος της οποίας ορίστηκε ο Κοζανίτης Ιωάννης Γκοβεδάρος και γραμματέας ο Αναστάσιος Πηχιών από την Αχρίδα, πρωτεργάτης του «Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου» της Καστοριάς και αντιπρόσωπος στην ίδια πόλη, του «Συλλόγου προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων». Στη διάρκεια των ανοιξιάτικων και των θερινών μηνών του 1878, η κυβέρνηση αυτή ανέλαβε -με την ασθενή υποστήριξη των Αθηνών- να δείξει ότι οι ελληνικές εδαφικές βλέψεις δεν περιορίζονταν στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία. Την προσπάθεια συνέδραμαν χιλιάδες ένοπλοι -που έφθασαν ίσως τους 15.000- από όλα τα ορεινά συγκροτήματα της περιοχής, ώστε στα τέλη του καλοκαιριού ένας γενικευμένος ανταρτοπόλεμος είχε κλιμακωθεί από την Κοζάνη μέχρι το Μοναστήρι. Ο χειμώνας του 1878 σταμάτησε -ή μάλλον ανέστειλε- τις επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα, στις 5 Μαρτίου 1878, στο Μπούρινο, και μάλιστα στο ομώνυμο χωριό που υπήρχε τότε, βόρεια του χωριού Χρώμιο και νότια της κορυφής  , δύναμη 500 περίπου Ελλήνων ενόπλων επαναστατών, που προέρχονταν από διάφορα χωριά και αστικά κέντρα της Δυτικής Μακεδονίας, συγκεντρώθηκε υπό τον οπλαρχηγό Ιωσήφ Λιάτη και τον αξιωματικό Κωνσταντίνο Δημητριάδη. Σκοπός τους, η εξέγερση ολόκληρης της Μακεδονίας, η οποία από καιρό ήταν σε κατάσταση επαναστατικής αναμονής. ολόκληρης της Μακεδονίας, η οποία από καιρό ήταν σε κατάσταση επαναστατικής αναμονής. Στη μνήμη της επανάστασης του Βούρινου, στη θέση του παλιού χωριού που δεν υπάρχει σήμερα, ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Νομού Κοζάνης ανήγειρε Μουσείο της Επανάστασης και αναπαλαίωσε τον παλαιό ναό του Αγ. Νικολάου, που ήταν το μοναδικό κτίσμα που σώθηκε από το χωριό.
Παραπομπές
Λιατη Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση του 1878
Ευδοκία Αγγελίνα
Η Ευδοκία Αγγελίνα (1173 - 1211) ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα του οίκου των Αγγέλων, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου και πριγκίπισσα της Σερβίας. Ήταν η 3η κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλέξιου Γ΄ και της Ευφροσύνης Καματηράς.
Η Ευδοκία παντρεύτηκε με τον Στέφανο Β΄ Νεμάνια (Nemanjic) που τότε ήταν ακόμη δευτερότοκος γιος του μεγάλου ζουπάνου της Ράσκας (=πρίγκιπα της Σερβίας). Τον γάμο κανόνισε ο θείος της Ισαάκιος Β΄ Άγγελος περίπου το 1186. Το 1195 ο άντρας της διαδέχτηκε τον πατέρα του στον θρόνο και έγινε μέγας ζουπάνος και η ίδια μεγάλη πριγκίπισσα της Ράσκας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικήτα Χωνιάτη περίπου το 1198 το ζευγάρι χώρισε λόγω του ότι ο Στέφανος την κατηγόρησε για μοιχεία και την έστειλε πίσω στον πατέρα της.
Στην Κωνσταντινούπολη η Ευδοκία παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Αλέξιο Ε΄ Δούκα. Το 1204 μετά την πολιορκία και κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας διέφυγε στη Θράκη. Εκεί στη Μοσυνούπολη ο Αλέξιος Ε΄ και η Ευδοκία συναντήθηκαν με τον πατέρα της Αλέξιο Γ΄ όπου τους φιλοξένησε αλλά δολοφόνησε τον γαμπρό του.
Η Ευδοκία παντρεύτηκε για τρίτη φορά τον άρχοντα της Κορίνθου Λέοντα Σγουρό, ο οποίος είχε προσφέρει άσυλο στον Αλέξιο Γ΄ και την οικογένειά του το 1204. Μετά τον θάνατο του Λέοντα το 1208, γύρω στα 1211, πέθανε και η Ευδοκία.
Παιδιά απέκτησε μόνο με τον Στέφανο Β' Νεμάνια, τα εξής :
Γενεαλογία
Γενεαλογία Ρωμαίων Αυτοκρατόρων 717 - 1453
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλο Πριγκιπάτο της Ράσκας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σερβίας Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Βρώμικος ρεαλισμός
Βρώμικος Ρεαλισμός ονομάζεται το λογοτεχνικό κίνημα που γεννήθηκε στη Βόρεια Αμερική την δεκαετία 1970-1980 και χαρακτηρίζεται από αφαιρετική αφήγηση, κρατώντας μόνο τα ουσιώδη στοιχεία της.
Το κίνημα προέρχεται από τον Μινιμαλισμό. Όπως και στον Μινιμαλισμό, έτσι και στον Βρώμικο Ρεαλισμό κυριαρχούν η οικονομία λέξεων και οι επιφανειακές περιγραφές. Οι συγγραφείς που το ακολουθούν έχουν την τάση να αποφεύγουν τα επιρρήματα και προτιμούν να ορίζεται το νόημα από τα συμφραζόμενα. Οι ήρωες των διηγημάτων και των μυθιστορημάτων τους τείνουν να έχουν κοινότυπους χαρακτήρες.
Μερικοί συγγραφείς του Βρώμικου Ρεαλισμού θεωρούνται, ο κατ' αρχήν πατέρας του κινήματος, Τσαρλς Μπουκόφσκι (1920-1994), οι διηγηματογράφοι Ρέιμοντ Κάρβερ (1938-1988), Τομπάιας Γουλφ (1945), Ρίτσαρντ Φόρντ (1944), Λάρυ Μπράουν (1951-2004), Φρέντερικ Μπαρτέλμ (1943), Κόρμακ Μακάρθυ (1933) και ο Πέντρο Χουάν Γκουτιερέζ (1950).
Στα αγγλικά ο όρος Dirty Realism (Βρώμικος Ρεαλισμός) επινοήθηκε από τον Μπιλ Μπιούφορντ με σκοπό να ορίσει το στυλ συγγραφέων όπως ο Κάρβερ.
Λίμνη Σεμετέσκο
μικρογραφία|Η λίμνη Σεμετέσκο Η Λίμνη Σεμετέσκο (σερβικά : Семетешко) είναι φυσική λίμνη της Σερβίας στην περιφέρεια Ράσκα. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του όρους Κοπαονίκ, κοντά στο χωριό Σεμέτες, 200 μέτρα από το Εθνικό πάρκο Κοπαονίκ. Από γεωλογική άποψη, η λίμνη δημιουργήθηκε πριν εκατομμύρια χρόνια, από τους παγετώνες.
Στην λίμνη διαμορφώνονται πλωτά νησιά όπου υπάρχουν φυτά και δέντρα. Όταν ο άνεμος φυσάει, το νησί κινείται γύρω από τη λίμνη. Λόγω αυτών των πλωτών νησιών η λίμνη ανακηρύχθηκε υδρολογικό μνημείο της φύσης.
Νοτιοδυτικά της βρίσκονται οι ιαματικές πηγές της Γιασανίκα και υπάρχουν δύο λίμνες της ίδιας γεωλογικής εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Σερβίας
Έμπερχαρτ Γ΄ της Βυρτεμβέργης
Με το όνομα αυτό είναι γνωστά τα εξής πρόσωπα:
Κάρολος Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης
Με το όνομα Κάρολος Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης μπορεί να αναφέρονται:
ΣΚ Φαρένσε
Η  ΣΚ Φαρένσε είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Φάρο, Συμμετέχει στην Σεγκούντα Λίγκα, Έδρα της ομάδας είναι το Estádio de São Luís, χωρητικότητας 15000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΣΚ Φαρένσε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας
Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος
Ο Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος (γαλλικά: Guy de la Roche, περί το 1205 - 1263) στην ελληνική βιβλιογραφία Γουίδων ή και Γουής, ήταν ο δεύτερος κυβερνήτης του Δουκάτου των Αθηνών (1225 - 1263), ο πρώτος που κατείχε επίσημα τον τίτλο του Δούκα και Ανδεγαυός Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1259 - 1263). Ήταν γιος του Όθων ντε λα Ρος και της Ισαβέλλας ντε Ρέϋ από την οικογένεια των Βιλλεαρδουίνων. Ο πατέρας του κατάκτησε τη Θήβα και έδωσε τη μισή Βαρωνία της Θήβας στον Γκυ να την κυβερνήσει.
Κληρονόμος της Αθήνας
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γκυ είναι ασαφή, μέχρι τον 18ο αιώνα οι ιστορικοί πίστευαν ότι ήταν ανιψιός του πρώτου δούκα των Αθηνών Όθων ντε λα Ρος αλλά ένα διάταγμα (1251) που παρουσίασε ο ιστορικός Λόνγκνον (1973) τον καταγράφει ως γιο του. Είναι επίσης ασαφές πότε πέθανε ο Όθων, αναφέρεται για τελευταία φορά σε διάταγμα το 1225 αλλά είναι βέβαιο ότι είχε πεθάνει το 1234. Οι νεώτεροι ιστορικοί όπως ο Καρλ Χοπφ υποθέτουν ότι ίσως ο Όθων επέστρεψε στην πατρίδα του τη Βουργουνδία και άφησε την Αθήνα με τα Ελληνικά εδάφη στον Γκυ, ο Λόνγκνον δεν το αποκλείει αλλά αναφέρει ότι δεν υπάρχει καμιά πηγή για την πληροφορία. Τα διατάγματα δείχνουν ότι στην αρχή ο Γκυ κληρονόμησε το δουκάτο και μερικά εδάφη στη Γαλλία, τα υπόλοιπα Ελληνικά εδάφη όπως τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας πέρασαν στον αδελφό του Γκυ, Όθων λόρδο του Ρέι. Ο Όθων τα κράτησε μέχρι το 1251 και στη συνέχεια τα πούλησε στον Γκυ με 150.000 υπέρπυρα και με ανταλλαγή των εδαφών που κληρονόμησε στη Γαλλία.
Κατοχή της Θήβας
Ο Γκυ κατείχε επίσης ολόκληρη την πόλη της Θήβας η οποία μαζί με το Άργος έδινε όρκο υποτέλειας στον πρίγκιπα της Αχαΐας. Το Δουκάτο της Αθήνας ήταν η μοναδική ανεξάρτητη ηγεμονία στη Λατινική Αυτοκρατορία μετά την πτώση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης (1224). Η πόλη είχε μεγάλη οικονομική ευημερία χάρη στην παραγωγή μεταξιού που ανθούσε στη Θήβα και στο εμπόριο με τη Βενετία και τη Γένουα. Το 1240 ο Γκυ έδωσε τη μισή βαρονία της Θήβας στον γαμπρό του Μπέλα του Σαιντ-Ομέρ, τον σύζυγο της αδελφής του Μπόνης ντε Λα Ρος.
Δούκας των Αθηνών
Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος αμφισβήτησε τους Βενετούς στην Εύβοια αλλά ο Γκυ υποστήριξε τους Βενετούς. Ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος βάδισε στη Θήβα την άνοιξη του 1258 και νίκησε τον Γκυ ύστερα από σκληρή μάχη στους πρόποδες του όρους Καρύδι, στη συνέχεια πολιόρκησε τη Θήβα και την ανάγκασε να παραδοθεί. Ο Γκυ έδωσε όρκο υποτέλειας στη Βαρωνία του Νικλίου αλλά οι βαρόνοι δεν το δέχτηκαν και τον έστειλαν να δικαστεί στη Γαλλία, έφυγε για τη Γαλλία την άνοιξη του 1259 αλλά η Γαλλική αυλή τον αθώωσε συνεπώς μπορούσε να παραμείνει κυρίαρχος στο δουκάτο του. Μετά τη συνάντηση του με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας η κομητεία του αναβαθμίστηκε σε δουκάτο και δέχτηκε τον τίτλο του δούκα (1260).
Βάϊλος της Αχαΐας
Στον δρόμο για την επιστροφή του στην Ελλάδα έμαθε ότι ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος ηττήθηκε από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο στη Μάχη της Πελαγονίας (1259), όταν έφτασε στην Αθήνα οι Βυζαντινοί είχαν ανακαταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο που ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος ήταν αιχμάλωτος του Μιχαήλ Παλαιολόγου ο Γκυ έγινε στη θέση του κυβερνήτης ως Ανδεγαυός Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του (1263).
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας Κατηγορία:Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών Κατηγορία:Οικογένεια ντε Λα Ρος Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Αδροπίθηκος
Ο Αδροπίθηκος (Hadropithecus) είναι μέσου μεγέθους εξαφανισμένο γένος λεμούριου από τη Μαδαγασκάρη που περιλαμβάνει μόνο ένα είδος, το είδος Αδροπίθηκος ο στενόγναθος (Hadropithecus stenognathus). Λόγω της σπανιότητάς του και της έλλειψης επαρκών σκελετικών κατάλοιπων, είναι ένα από λιγότερο κατανοητά είδη εξαφανισμένων λεμούριων. Μαζί με τον Αρχαιολεμούριο είναι γνωστοί ως «λεμούριοι μαΐμούδες» ή «λεμούριοι μπαμπουίνοι» εξαιτίας της σωματικής κατασκευής τους και του οδοντικού τύπου τους που υποδεικνύουν εδαφικό τρόπο ζωής και δίαιτα παρόμοια με των σύγχρονων μπαμπουίνων. Ο Αδροπίθηκος είχε εκτεταμένους γομφίους και κοντό, δυνατό σαγόνι, υποδεικνύοντας ότι και βοσκούσε και τρέφονταν με σπόρους.
Οι λεμούριοι μαϊμούδες θεωρείται ότι συγγενεύουν περισσότερο με τους ινρδιίδες και τους προσφάτως εξαφανισμένους βραδύποδες λεμούριους, παρόλο που πρόσφατα ευρήματα προκάλεσαν μερικές διαφωνίες ως προς το ενδεχόμενο να συγγενεύουν περισσότερο με τους λεμουρίδες. Γενετικές εξετάσεις ωστόσο επιβεβαίωσαν την αρχική υπόθεση. Ο Αδροπίθηκος ζούσε σε ανοιχτά μέρη στα κεντρικά υψίπεδα και στις νότιες και νοτιοδυτικές περιοχές της Μαδαγασκάρης. Είναι γνωστός μόνο από υποαπολιθώματα ή πρόσφατα κατάλοιπα και θεωρείται σύγχρονος τύπος μαλαγασικού λεμούριου. Εξαφανίστηκε περίπου το 444-772 ΚΕ, λίγο μετά την άφιξη των ανθρώπων στο νησί.
Ετυμολογία
Το κοινό όνομα που μοιράζεται ο Αδροπίθηκος με τον Αρχαιολεμούριο, «λεμούριοι μαϊμούδες» και «λεμούριοι μπαμπουίνοι», οφείλεται στις οδοντικές και κινητικές προσαρμογές τους που μοιάζουν με αυτές των σύγχρονων αφρικανικών μπαμπουίνων. Το όνομα του γένους, «Αδροπίθηκος, Hadropithecus», προέρχεται από τα ελληνικά αδρός και πίθηκος. Το όνομα του είδους, «στενόγναθος, stenognathus», προέρχεται και αυτό από τα ελληνικά στενός και γνάθος.
Ταξινομία και φυλογένεση
Ο Αδροπίθηκος ο στενόγναθος ταξινομείται ως το μόνο μέλος του γένους Αδροπίθηκος και ανήκει στην οικογένεια των Αρχαιολεμουριδών. Η οικογένεια ανήκει στην ενδοτάξη Λεμουριόμορφα, η οποία περιλαμβάνει όλους τους λεμούριους της Μαδαγασκάρης. Το είδος περιγράφηκε επίσημα το 1899 από μία κάτω γνάθο που βρέθηκε στο σπήλαιο Αντραχομάνα στη νοτιοανατολική Μαδαγασκάρη από τον παλαιοντολόγο Λούντβιχ Λόρεντζ φον Λίμπουρναου, ο οποίος πίστευε ότι προέρχεται από κάποιον πίθηκο. Ένα χρόνο αργότερα ο Λόρεντζ περιέγραψε το είδος Pithecodon sikorae βασισμένος σε φωτογραφίες ενός κρανίου, το οποίο όμως αποδείχθηκε ότι ήταν ανήλικο είδος του Hadropithecus stenognathus. Σε μία δημοσίευση του 1902, ανακοίνωσε ότι ο Hadrophithecus stenognathus δεν ήταν πίθηκος αλλά λεμούριος. Πάνω από 100 χρόνια αργότερα, λόγω της σπανιότητας των σκελετικών υπολειμμάτων του είδους, είναι ένα από τα λιγότερο κατανοητά είδη υποαπολιθωμένων λεμούριων.
Βάσει των ομοιοτήτων στο κρανίο και τα δόντια, αργότερα έγινε η υπόθεση ότι οι αρχαιολεμουρίδες (ο Αδροπίθηκος και ο Αρχαιολεμούριος) ήταν συγγενική ομάδα με τους υπάρχοντες ιντριίδες και τους προσφάτως εξαφανισμένους παλαιοπροπιθηκίδες. Ωστόσο υπήρχαν κάποιες διαφωνίες ως προς το αν οι προπιθηκίδες ή οι αρχαιολεμουρίδες ήταν πιο κοντά στους σύγχρονους ιντριίδες. Τα κρανία των αρχαιολεμουρίδων έμοιαζαν πιο πολύ σε αυτά των ιντριίδων, αλλά τα δόντια τους ήταν πολύ εξειδικευμένα, εν αντιθέσει με αυτά των ιντριίδων. Από την άλλη, οι παλαιοπροπιθηκίδες είχαν δόντια παρόμοια με των ιντριίδων αλλά πολύ εξειδικευμένα κρανία. Το ζήτημα λύθηκε με την ανακάλυψη των νέων σκελετών του Μπαμπακότια και του Μεσοπροπίθηκου, δύο γένη των παλαιοπροπιθηκίδων που είχαν κρανία και δόντια παρόμοια με αυτά των ιντριίδων. Πιο πρόσφατα, οπιθοκρανιακά κατάλοιπα του Αδροπίθηκου που βρέθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 αποτέλεσαν το έναυσμα για την υπόθεση ότι οι αρχαιολεμουρίδες ήταν πιο κοντά στους λεμουρίδες. Ωστόσο, με αλληλούχιση DNA επιβεβαιώθηκε το γεγονός ότι είναι αδελφική ομάδα με τους ιντριίδες και τους παλαιοπροπηθικίδες.
Ανατομία και φυσιολογία
Ο Αδροπίθηκος ο στενόγναθος εκτιμάται ότι ζύγιζε 27-35 κιλά και ήταν όσο μεγάλος ήταν και ο Αρχαιολεμούριος, αλλά πιο λεπτοκαμωμένος. Νεώτερα υποαπολιθώματα ωστόσο υποδεικνύουν ότι ο Αδροπίθηκος ενδέχεται να ήταν πιο ρωμαλέος και να έμοιαζε περισσότερο με γορίλα παρά με μπαμπουίνο. Ήταν κατά πάσα πιθανότητα λιγότερο ευκίνητος από τα Κερκοπιθηκοειδή. Αμφότεροι οι αρχαιολεμουρίδες ήταν τετράποδα, ενώ δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι είχαν προσαρμογές κατάλληλες για τρέξιμο, και παρόλο που ο Αδροπίθηκος μπορούσε να σκαρφαλώνει σε δέντρα, δεν είχε τις κατάλληλες προσαρμογές για να πηδάει ή να κρεμιέται από αυτά.
Παρόλο που έχουν βρεθεί λιγότερα οπιθοκρανιακά κατάλοιπα του Αδροπίθηκου από ότι του Αρχαιολεμούριου, αυτά που έχουν βρεθεί υποδεικνύουν ότι αμφότεροι είχαν εδαφικό ή ημιεδαφικό τρόπο ζωής, πράγμα ασυνήθιστο για λεμούριους. Αμφότερα είχαν κοντά άκρα και δυνατή κατασκευή. Λόγω του εξειδικευμένου οδοντικού του τύπου και κατά συνέπεια της δίαιτάς του, ο Αδροπίθηκος πιστεύεται ότι ήταν πιο εδαφόβιος από τα δύο, καθώς ο Αρχαιολεμούριος περνούσε κατά πάσα πιθανότητα περισσότερο καιρό στα δέντρα για τροφή και ύπνο. Αμφότερα τα γένη είχαν επίσης κοντά πόδια και χέρια, μια προσαρμογή για το περπάτημα στο έδαφος.
Το πρόσωπο του Αδροπίθηκου ήταν κοντό και προσαρμοσμένο στη μεγάλη πίεση του μασήματος. Οι αρχαιολεμουρίδες είχαν πολύ εξειδικευμένα δόντια, αλλά τα δόντια του Αδροπιθήκου ήταν ακόμα πιο εξειδικευμένα για άλεσμα. Είχε εκτεταμένους γομφίους οι οποίοι φθείρονταν γρήγορα, όπως αυτά των οπληφόρων, ενώ οι οπίσθιοι προγόμφιοι λειτουργούσαν ως γομφίοι ώστε να εκτείνεται η επιφάνεια αλέσματος. Είχε επίσης στιβαρή γνάθο για τη σύνθλιψη σκληρών αντικειμένων. Ακόμα και η χαρακτηριστική για τα στρεψίρρινα κτενωτή διάταξη δοντιών είναι μειωμένη σε αυτό το είδος. Ο οδοντικός του τύπος ήταν.
Τα κρανία αμφότερων του Αδροπίθηκου και του Αρχαιολεμούριου υποδεικνύουν ότι οι αρχαιολεμουρίδες είχαν σχετικά μεγάλους εγκέφαλους σε σχέση με του υπόλοιπου υποαπολιθωμένους λεμούριους, με τον Αδροπίθηκο να έχει εκτιμώμενο ενδοκρανιακό όγκο 115 ml.
Οικολογία
Όπως όλοι οι άλλοι λεμούριοι, ο Αδροπίθηκος ήταν ενδημικός στη Μαδαγασκάρη. Επειδή εξαφανίστηκε πρόσφατα και είναι γνωστό μόνο από υποαπολιθώματα, θεωρείται σύγχρονη μορφή μαλαγασικού λεμούριου. Κάποτε βρίσκονταν κατά μήκος του Κεντρικού Υψιπέδου, των Νότιων και Νοτιοδυτικών περιοχών της Μαδαγασκάρης. Στο εύρος της φυσικής του κατοικίας υπήρχαν πολλοί λίγοι άλλοι λεμούριοι που επικάλυπταν τον οικολογικό του θώκο, και έχει αποδειχτεί ότι ήταν ο μόνος υποαπολιθωμένος λεμούριος που κατανάλωνε φυτά φωτοσυνθετικού τύπου C3 και C4 (ή CAM), ένδειξη ότι κατοικούσε σε πιο ανοικτά μέρη και έχει ποικιλία στη δίαιτά του. Από τη φυσιολογία και την οδοντοστοιχία του συνάγεται το συμπέρασμα ότι έμοιαζε αρκετά με τους μπαμπουίνους γκελάντα στην κίνηση και τη δίαιτα, τρώγοντας γρασίδι με τα χέρια καθώς τα δόντια του ήταν καλά προσαρμοσμένα στο άλεσμα γρασιδιού και σπόρων. Μοτίβα αποτριβής στα δόντια του, καθώς και οι υπεραναπτυγμένοι γομφίοι υποδεικνύουν ότι κατανάλωνε σκληρά αντικείμενα όπως καρπούς και σπόρους. Νεότερες ωστόσο αναλύσεις αποτριβών υποδεικνύουν διαφορές μεταξύ των μπαμπουίνων γκελάντα και των Αδροπιθήκων, και πιθανώς ο εξαφανισμένος λεμούριος να τρεφόταν αυστηρά μόνο με σκληρούς καρπούς και όχι με γρασίδι.
Εξαφάνιση
Εξαιτίας του μικρού αριθμού υποαπολιθωμάτων που έχουν βρεθεί, ο Αδροπίθηκος πιστεύεται ότι ήταν σπάνιος, και εξαφανίστηκε νωρίτερα από το αδελφό του τάξο, τον Αρχαιολεμούριο. Αμφότεροι εξαφανίστηκαν λίγο μετά την έλευση των ανθρώπων στο νησί, αλλά ο Αδροπίθηκος, καθώς τρεφόταν βόσκωντας, δεχόταν περισσότερη πίεση από τα οικόσιτα ζώα, τα εισηγμένα γουρούνια, και τους εξαπλούμενους ανθρώπινους πληθυσμούς, από ότι ο πιο γενικευμένος Αρχαιολεμούριος. Η τελευταία γνωστή καταγραφή του είδους τοποθετείται με ραδιοχρονολόγηση γύρω στο 444–772 ΚΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολεμουρίδες
Seajets
Η Seajets είναι ελληνοκυπριακή εταιρεία ακτοπλοϊκών μεταφορών που εξυπηρετεί επιβατηγά - οχηματαγωγά πλοία τα οποία κάνουν δρομολόγια σε Κυκλάδες και Κρήτη.
Ιστορία
Η Seajets ιδρύθηκε το 1989. Σήμερα λειτουργεί έναν στόλο 23 πλοίων υψηλής ταχύτητας και 4 συμβατικά που εξυπηρετούν δρομολόγια από τα λιμάνια του Πειραιώς και της Ραφήνας σε αρκετά κυκλαδικά νησιά. Επίσης, έχει δρομολόγια μεταξύ Κρήτης (Ηράκλειο - Ρέθυμνο) και Κεντρικών Κυκλάδων (Σαντορίνη, Ίος, Νάξος, Σύρος, Τήνος, Άνδρος, Δυτικές Κυκλάδες, Ανάφη, Πάρος, Μύκονος), καθώς και λιμάνια της Βορείο-Δυτικής Ελλάδος  (Χίος, Λήμνος, Άγιος Ευστράτιος, Καβάλα). Συνολικά, ο στόλος της Seajets ταξιδεύει σε 17 νησιά και προσφέρει 140 συνδέσεις μεταξύ τους. Οι περισσότερες από αυτές τις διαδρομές είναι εποχιακές και λειτουργούν μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου κάθε χρόνο.
Η Seajets με την μέχρι πρότινος πορεία της, τον Δεκέμβριο του 2018, ψηφίστηκε ως η καλύτερη εταιρεία της χρονιάς για την επιβατηγό ναυτιλία στα βραβεία της Lloyd’s List Greek Shipping Awards 2018.
Η πορεία της Seajets στη ναυτιλία ξεκινά το 1989 και, μετά την επίσημη είσοδό της στον χώρο της επιβατηγού ναυτιλίας το 2002, συνεχίζει απρόσκοπτη έως και σήμερα. Καλύπτει πάνω από 250 συνδέσεις λιμανιών από τον Πειραιά, τη Ραφήνα και την Κρήτη για τα νησιά των Κυκλάδων και το Βόρειο Αιγαίο.
Ο Στόλος της εταιρίας αποτελείται από 25 επιβατηγά οχηματαγωγά ταχύπλοα πλοία και 4 συμβατικά. Superjet, Superjet 2, Megajet, Caldera Vista, Ηighspeed jet, Terajet, Championjet 1, Champion jet 2, Paros jet, Express jet, Naxos jet, Worldchampion jet, Aqua jewel, Aqua Blue, Power jet, Αndros jet, Speedrunner jet, Superrunner jet, Supecat jet, Sporades star, Superstar, Sea speed jet, Elite jet, Speedrunner jet 2, Superrunner jet 2, Superspeed jet, Superstar 2, Αίολος Κεντέρης 2, καθώς και το βομβαρδισμένο. Επίσης η εταιρία είχε αγοράσει το Αqua spirit το οποίο και πούλησε. Σήμερα, 23 από τα 29 πλοία της εταιρίας λειτουργούν, ενώ τα υπόλοιπα είναι παροπλισμένα. Τα πλοία αυτά είναι τα: Highspeed jet, Sea speed jet, Superspeed jet, Superstar 2, Αίολος Κεντέρης 2 και HSV-2 SWIFT.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Σημαιοφόρος Επίκουρος Αξιωματικός
Ο Επίκουρος Σημαιοφόρος είναι Στρατιωτικός βαθμός (OF-D) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, περίπου αντίστοιχος του Δόκιμου Έφεδρου Αξιωματικού (ΔΕΑ) στον Στρατό Ξηράς και στην Πολεμική Αεροπορία. Οι Επίκουροι Σημαιοφόροι ονομάζονται Δόκιμοι Επίκουροι Αξιωματικοί όσο φοιτούν στην σχολή και πριν τους απονεμηθεί ο βαθμός του Σημαιοφόρου Επικούρου Αξιωματικού. Οι απόφοιτοι Ιατρικών Σχολών και όσοι έχουν δίπλωμα Πλοιάρχου Εμπορικού Ναυτικού μπορούν να γίνουν Επίκουροι Σημαιοφόροι.
Ειδικότερα οι κατέχοντες δίπλωμα Πλοιάρχου Εμπορικού Ναυτικού αμέσως μετά την άδεια ορκομωσίας παρουσιάζονται στο Κέντρο Εκπαίδευσης Παλάσκας (Κ.Ε.ΠΑΛ.) ώστε να φοιτήσουν στο Σχολείο Επίκουρων Αξιωματικών (Μάχιμων) (Σ.Ε.Α./Μ) το οποίο διαρκεί περίπου σαράντα (40) ημέρες. Οι επιτυχόντες Σ.Ε.Α./Μ δίνουν κατάλληλο όρκο και πλέον ονομάζονται Επίκουροι Σημαιοφόροι (Μάχιμοι). Η θητεία του Σ.Ε.Α./Μ διαρκεί από 14-17 μήνες, από την ημέρα της κατάταξής τους.
Οι ΣΕΑ/Μ ως Μάχιμοι Αξιωματικοί είναι αρχαιότεροι των αξιωματικών άλλων ειδικοτήτων είτε εκείνοι είναι μόνιμοι είτε έφεδροι, και αντικαθιστούν τον κυβερνήτη ή τον ύπαρχο σε πλωτή μονάδα, εφόσον δεν υπάρχει άλλος αρχαιότερος μάχιμος αξιωματικός, ακόμα και αν σε αυτήν τύχει να υπηρετούν αξιωματικοί ανώτερου βαθμού άλλης όμως ειδικότητας.
Ο θεσμός των Εφέδρων Αξιωματικών στο σώμα του ελληνικού πολεμικού ναυτικού προερχομένων από τις τάξεις του Εμπορικού Ναυτικού ανάγεται τουλάχιστον από την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, 1912-13, οπότε και καθιερώθηκε. Σημαντική επίσης υπήρξε και συμβολή τους στις επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οπότε και δημιουργήθηκε η Σχολή Εφέδρων Μαχίμων Αξιωματικών προερχόμενων από τις τάξεις του ΕΝ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Φρειδερίκος Β΄ Ευγένιος της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη. Ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Αλεξάνδρου της Βυρτεμβέργης και της Μαρίας Αυγούστας, κόρης του Ανσέλμου Φραγκίσκου του Τουρν και Τάξις.
Δούκας της Βυρτεμβέργης
Το 1793 τον χωρίς άρρενα τέκνα Κάρολο Ευγένιο διαδέχθηκε ο αδελφός του, Λουδοβίκος Ευγένιος, και αυτόν, που επίσης δεν είχε άρρενες απογόνους, δύο έτη μετά ο Φρειδερίκος Β΄. Το Μονμπελιάρ περιελήφθη στην επισκοπή της Βασιλείας (Ραουρακινή Δημοκρατία) το 1792 και τρεις μήνες μετά προσαρτήθηκε στη Γαλλική Δημοκρατία (1793). Το 1796 στη Συνθήκη των Παρισίων συναίνεσε στην απόκτηση του Μονμπελιάρ και των κτήσεων δυτικά του Ρήνου από τη Γαλλία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της Βυρτεμβέργης ως συμπαγούς δουκάτου. Έπειτα από δύο έτη απεβίωσε το 1797 στο Χόενχαϊμ σε ηλικία 65 ετών. Είχε οκτώ γιους, που οι πέντε ίδρυσαν κλάδους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1753 τη Φρειδερίκη των Χοεντσόλλερν, κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Σουσάνα Ντιασάγιας
Η Σουσάνα Ντιασάγιας (Susana Diazayas, γεννημένη ως Σουσάνα Αρλέτ Ντιασάγιας Χιμένο Susana Arlett Diazayas Jimeno, 26 Φεβρουαρίου 1979 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί ηθοποιοί θεάτρου
Ματ Γουώλς
Ο Ματ Γουώλς, γεννημένος στις 2 Δεκεμβρίου 1982 στο Χόλαντ της Πενσυλβάνια, είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Βιογραφία
Ο Γουώλς φοίτησε με υποτροφία στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα, όπου αγωνίστηκε από το 2002 ως το 2005. Έπαιξε σε 92 αγώνες με μέσους όρους 14,1 πόντων, 4,4 ριμπάουντ και 3,0 ασίστ. Χωρίς να γίνει ντραφτ για το ΝΒΑ, υπέγραψε στους Μαϊάμι Χιτ, με τους οποίους αγωνίστηκε σε μόλις δύο αγώνες πριν αφεθεί ελεύθερος στις 18 Νοεμβρίου 2005. Δύο μήνες αργότερα, συμφώνησε με τους Άρκανσας Ρίμρόκερς, με τους οποίους ολοκλήρωσε τη σεζόν στην NBA D-League.
Το φθινόπωρο του 2006, υπέγραψε στην Ολύμπια Λάρισας, με την οποία αγωνίστηκε σε 16 παιχνίδια για το πρωτάθλημα της Α1, σκοράροντας 17,8 πόντους ανά αγώνα. Συνέχισε στη Μανρέσα, με την οποία αγωνίστηκε σε 18 ματς, πριν μετακομίσει στη Γαλλία και τη Σαρλερουά, όπου παρέμεινε και για τη σεζόν 2008-09. Συνολικά, έπαιξε με τη γαλλική ομάδα σε 38 παιχνίδια με μέσο 10,9 πόντων και 3,8 ριμπάουντ.
Για τo 2009-10, συμφώνησε με τη σλοβενική Ολύμπια Λουμπλιάνας, από την οποία αποχώρησε τον Φεβρουάριο του 2010 για να συνεχίσει στον Άρη. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 138 πόντους και μαζεύοντας 78 ριμπάουντ.
Την επόμενη χρονιά, συμφώνησε με τη γαλλική Βιλερμπάν, με την οποία κατέλαβε την ενδέκατη θέση του πρωταθλήματος. Το 2011-12, φόρεσε τη φανέλα της Μούρθια, με την οποία αγωνίστηκε σε μόλις έξι αγώνες πριν συνεχίσει στη Σάσκι Μπασκόνια για άλλα τέσσερα παιχνίδια και ολοκληρώσει τη χρονιά στην Ουκρανία και την Αζοβμάς.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015, ο Γουώλς ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, σε ηλικία 33 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μαϊάμι Χιτ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μούρθια‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρόζε Μπάσκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εσκισεχίρ‎‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αρκάνσας ΡιμΡόκερς