cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκπαίδευση στην πληροφορική στην Ελλάδα
Νομοθεσία
Όλοι οι ανωτέρω απόφοιτοι έχουν επίσης τη δυνατότητα να απασχοληθούν επαγγελματικά στην επιστημονική έρευνα (σε δημόσια ή ιδιωτικά ιδρύματα), στη διδασκαλία σε δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθώς και στην παροχή υπηρεσιών σε μονάδες πληροφορικής, δικτύων υπολογιστών, μηχανοργάνωσης και τεχνικών υπηρεσιών στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Για τη διδασκαλία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση ωστόσο, απαιτείται επιπροσθέτως και λήψη πιστοποίησης παιδαγωγικής επάρκειας.
Όλες οι ανωτέρω ρυθμίσεις ισχύουν και για τους διπλωματούχους ηλεκτρολόγους ή ηλεκτρονικούς μηχανικούς, καθώς η πληροφορική και η επιστήμη ηλεκτρονικού μηχανικού επικαλύπτονται σε σημαντικό βαθμό. Το κύριο σημείο της εν λόγω επικάλυψης, όχι όμως το μοναδικό, είναι ο κλάδος της μηχανικής υπολογιστών, εφόσον ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής μπορεί να ιδωθεί τόσο ως ηλεκτρονικό όσο και ως λογικό κύκλωμα. Ως αποτέλεσμα, όλα τα πανεπιστημιακά τμήματα «Ηλεκτρολόγων Μηχανικών» ή «Ηλεκτρονικών Μηχανικών» στην Ελλάδα έχουν ενσωματώσει και τη μηχανική υπολογιστών στον τίτλο και στο πρόγραμμα σπουδών τους.
Αναγνώριση
Οι απόφοιτοι των ΤΕΙ με τίτλο «Πληροφορικής», κατέχοντας τίτλο (πτυχιούχων) μηχανικών πληροφορικής, σύμφωνα με τον νόμο έχουν τη δυνατότητα να απασχοληθούν επαγγελματικά στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, αυτοδύναμα ή σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες υπολογιστών, ως προγραμματιστές ή αναλυτές εφαρμογών λογισμικού ή υπολογιστικών συστημάτων. Μπορούν επίσης να απασχοληθούν ως ερευνητές ή ως εκπαιδευτικοί στα εν λόγω πεδία. Ακόμα, οι απόφοιτοι των ΤΕΙ με τίτλο «Βιομηχανικής Πληροφορικής», «Ηλεκτρονικών Υπολογιστικών Συστημάτων» ή συναφή, έχουν τη δυνατότητα να απασχοληθούν επαγγελματικά, στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, αυτοδύναμα ή σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες, στους τομείς της σχεδίασης, συντήρησης, εγκατάστασης, διαχείρισης και υλοποίησης υπολογιστικών ή τηλεπικοινωνιακών δικτύων, της σχεδίασης, ανάπτυξης και προγραμματισμού λογισμικού, καθώς και της σχεδίασης, ανάπτυξης, συντήρησης και εγκατάστασης υπολογιστικού υλικού ή συσκευών. Από το 2013 και μετά όπου δόθηκε η δυνατοτήτα στα ΑΤΕΙ να έχουν κατευθύνσεις σπουδών στα τμήματα τους, πλέον οι πτυχιούχοι μηχανικοί πληροφορικής εξειδικεύονται μέσω κάποιας κατεύθυνσης είτε ως μηχανικοί δικτύων, είτε ως μηχανικοί υπολογιστών, είτε τέλος ως μηχανικοί λογισμικού.
Πέρα από τους εν λόγω κανονισμούς, στην Ελλάδα δεν υφίσταται κάποιο αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο ρύθμισης των τεχνολογιών πληροφοριών και επικοινωνίας, ούτε κάποιο επαγγελματικό επιμελητήριο ειδικά για τους επαγγελματίες του κλάδου. Ισχύει μεν ότι οι απόφοιτοι πανεπιστημιακών τμημάτων πληροφορικής από Οικονομικές Σχολές μπορούν να εγγραφούν στο Οικονομικό Επιμελητήριο ως οικονομολόγοι και οι απόφοιτοι τμημάτων πληροφορικής από Πολυτεχνεία στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος ως μηχανικοί, όμως οι εν λόγω ρυθμίσεις δεν σχετίζονται με την όποια επαγγελματική τους ιδιότητα περί ΤΠΕ. Υφίστανται παρ' όλα αυτά οι επιστημονικές ενώσεις Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας, Ένωση Μηχανικών Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ελλάδας και Σύλλογος Τεχνολογικής Εκπαίδευσης Μηχανικών Πληροφορικής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα Κατηγορία:Έρευνα στην Ελλάδα
Βουλγαρική μαφία
Η Βουλγαρική μαφία (Βουλγαρικά: мутри) αναφέρεται στις συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος που προέρχονται από τη Βουλγαρία.
Συμμορίες και δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Οι συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος είναι αναμφισβήτητα το πιο σοβαρό πρόβλημα στη χώρα. Αυτές κυμαίνονται από τοπικούς εκβιαστές έως διεθνείς εμπόρους ναρκωτικών και ομάδες ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Υπήρχαν περίπου 118 συμμορίες του οργανωμένου εγκλήματος που προέρχονταν από τη Βουλγαρία το 2004 και έφτασαν σε περίπου 7000 σε όλο τον κόσμο. Κανένας σημαντικός αριθμός αυτών των συμμορίων δεν έχει τιμωρηθεί από τον βουλγαρικό νόμο, αν και υπάρχουν ονομαστικές συνεχιζόμενες σειρές δολοφονιών που σχετίζονται με την βουλγαρική μαφία. Ο πλούτος που αποκτάται συνήθως ξεπλένεται σε ιδιοκτησία αθλητικών ομάδων, ανάπτυξης ακινήτων και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Το οργανωμένο έγκλημα επηρεάζει όλους τους κρατικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης, του Κοινοβουλίου και της δικαιοσύνης.
Οι μεγάλοι μαφιόζοι συνήθως κάνουν οικονομικές δωρέες σε όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα. Διαθέτουν «δημοτικούς συμβούλους» και μεμονωμένα μέλη του Κοινοβουλίου, ελέγχοντας δημοτικά συμβούλια και δήμαρχους. Οι βουλγαρικές κυβερνήσεις έχουν κάνει λίγα για να μειώσουν την παρουσία του οργανωμένου εγκλήματος, παρά τις εγχώριες προσπάθειες και τις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ για την καταπολέμησή του. Οι οργανώσεις διακίνησης ναρκωτικών που διευθύνονται από Βούλγαρους υπηκόους έχουν διερευνηθεί σε όλες τις ΗΠΑ, ειδικά στο Λος Άντζελες και την Τάμπα. Αυτές οι ομάδες ασχολούνται με την εισαγωγή κοκαΐνης και χιλιάδων δόσεων έκσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τα περισσότερα μέλη αυτών να φυλακίστηκαν στις ΗΠΑ. Εκεί, οι Βούλγαροι μαφιόζοι διακρίνονται για την δημιουργία πλαστών ταυτοτήτων, οργανωμένες τραπεζικές απάτες, διακίνηση ναρκωτικών, απάτη ενυπόθηκων δανείων, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, εκβιασμούς, εμπορία όπλων, τοκογλυφία δανείων, απάτη με πιστωτικές κάρτες, και πορνογραφία.
Συμβόλαια θανάτου
Από την πτώση του κομμουνισμού το 1989, υπήρξαν περισσότεροι από 150 υψηλόβαθμοι αρχηγοί της μαφίας που δολοφονήθηκαν στη Βουλγαρία, οι οποίες διαπράχθηκαν συχνά στο κέντρο της Σόφιας, στο φως της ημέρας. Υπήρξε το πολύ μία καταδίκη σε αυτές τις περιπτώσεις μέχρι σήμερα, αν και οι πηγές διαφέρουν. Αυτό γίνεται συχνά μια κατηγορία για την εικαζόμενη εκτεταμένη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα του βουλγαρικού δικαστικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένης της εισαγγελικής αρχής.
Το κόστος των δολοφονιών από συμβόλαια θανάτου που πραγματοποιούνται από επαγγελματίες δολοφόνους εκτιμάται σε περίπου 5.000 - 50.000 ευρώ. Συνήθως τα πιο σημαντικά πρόσωπα είναι και τα πιο ακριβά συμβόλαια.
Δικαστική δίωξη και καταπολέμηση εγκληματικών δικτύων
Το 2006, η Ευρωπαϊκή Ένωση έστειλε τον επικεφαλής του γερμανικού γραφείου ποινικών ερευνών Κλάους Γιάνσεν για να αξιολογήσει την πρόοδο της Βουλγαρίας στην καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Ο Γιάνσεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Βουλγαρία δεν είχε εφαρμόσει σύγχρονες αρχές και μεθόδους για την καταπολέμηση του εγκλήματος, επικρίνοντας, μεταξύ άλλων, τη μικρή διάθεση της αστυνομικής δύναμης της χώρας για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος. Η έκθεση Γιάνσεν παρατήρησε επίσης ότι «οι κατηγορίες, οι διώξεις, οι δίκες, οι καταδίκες και οι αυστηρές ποινές παραμένουν σπάνιες στον αγώνα κατά της διαφθοράς υψηλού επιπέδου» και περιέγραψε τις προσπάθειες για την καταπολέμηση του εγκλήματος ως «πλήρες χάος». Ο Γιάνσεν πρότεινε επίσης ότι οι πληροφορίες της ευρωπαϊκής αστυνομίας που διαβιβάστηκαν στη Σόφια θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε συλλήψεις εγκληματίων. Σε μια αντίδραση στην έκθεση, ο υπουργός Εσωτερικών Ρούμεν Πέτκοφ περιέγραψε τα ευρήματα ως υπερβολικά και διαμαρτυρήθηκε για τον τρόπο παρουσίασης της κατάστασης στη Βουλγαρία από τον Γιάνσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις Κατηγορία:Μαφία
Μπρετινί-συρ-Ορζ
Το Μπρετινί-συρ-Ορζ (γαλλικά: Brétigny-sur-Orge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρετινιολαί (γαλλικά: Brétignolais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Πατρίκας
Ο Πατρίκας, λιθουαν. Patrikas (π. 1340 - μετά το 1408) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας/πρίγκιπας εδαφών στο και πλησίον τού Στάρομπουντ της Σιβερίας, που τα αντάλλαξε για τα φρούρια Κορέλα και Ορέσεκ τού Νόβγκοροντ. Ίδρυσε την πόλη Γιάμμπουρκ στην Ινγκρία. Απόγονοί του είναι οι κλάδοι Γκολίτσιν, Κουράκιν και Κοβάνσκυ, πριγκιπικοί Οίκοι της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ναριμάντας και μίας χατούν (πριγκίπισσας των Μογγόλων) από την Κριμαία, κόρης τού Τοκτά χαν της Χρυσής Ορδής και της Μαρίας Παλαιολογίνας, νόθης κόρης τού Ανδρονίκου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το Χρονικό τού Νόβγκοροντ τού 14ου-15ου αι. τον αναφέρει γιο τού Ναριμάντας, ορισμένοι όμως γενεαλόγοι τον θεωρούν γιο τού Αλεξάνδρου, γιού τού Ναριμάντας.
Τη δεκαετία τού 1380 έφθασε στο Νόβγκοροντ για να ζητήσει την κληρονομία τού πατέρα του. Έλαβε τα εδάφη Κορέλα, Ορέσεκ, Κοπόργιε, Λούγκα, Λαντόγκα ως φέουδο από το Νόβγκοροντ. Η περιοχή του (Βότιαν) ήταν μεταξύ τού Νόβγκοροντ και της Σουηδίας και ένα προτείχισμα για το Νόβγκοροντ έναντι της Σουηδικής απειλής. Βοήθησε να φρουρηθούν τα βορειοδυτικά σύνορα και έκτισε το φρούριο Γιαμ στη Λούγκα.
Το 1386 ο Ντμίτρι τού Ντον μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας θεώρησε τον Πατρίκας υποκινητή των πειρατικών επιδρομών των Ουκρανών κατά μήκος τού ποταμού Βόλγα και επιτέθηκε στο Νόβγκοροντ. Μάλλον υπό την πίεση της Μόσχας, το Νόβγκοροντ έδωσε τα εδάφη Λούγκα και Ρούσα στον εξάδελφό του Λενγκβένις γιο τού Αλγκίρντας, ενώ ο Πατρίκας κράτησε το έδαφος Κορέλα. Το 1396 μετέβη στο Νόβγκοροντ για να συναντήσει τον Γιούρι του Σμολένσκ.
Το 1408 τον ηλικιωμένο Πατρίκας και τους δύο γιους του υποδέχθηκε μεγαλοπρεπώς στη Μόσχα ο Βασίλειος Α΄, γιος τού Ντμίτρι τού Ντον. Ο γιος του Γεώργιος/Γιούρι νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Βασίλειου Α΄ και έγινε ο έμπιστος σύμβουλος τού Βασιλείου Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη και είχε τέκνα:
Απόγονοί του είναι ο Ντανιίλ Σένυα και ο Βάσιαν Πατρίκιεβ (15ος-16ος αι.), που κατείχαν, μερικές γενεές μετά, ιδιοκτησίες στο φέουδο Βότιαν και στην περιοχή τού Πσκοβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Ναϊμέ Σουλτάνα
Η Ναϊμέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:نعیمه سلطانه) (Τούρκικα: Naime Sultan, γνωστή και ως Φάτιμα Ναϊμέ Σουλτάνα, 5 Αυγούστου 1876 - 1944) ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Ναϊμέ γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1876 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ και της τέταρτης συζύγου του Μπιντάρ Καντινεφέντι. Ο πρώτος μνηστήρας ήταν ο χεδίβης της Αιγύπτου Αμπάς Χιλμί Πασάς αλλά απορρίφθηκε για πολιτικούς λόγους. Στις 17 Μαρτίου 1898 η Ναϊμέ παντρεύτηκε τον γιο του Γαζή Οσμάν Πασά, τον Μεχμέτ Κεμαλεντίν Πασά. Αρχικά έμειναν στο παλάτι στο Ορτακόϊ. Το 1904 η Ναϊμέ και ο Μεχμέτ Κεμαλεντίν χώρισαν.
Το 1907 η Ναϊμέ παντρεύτηκε τον Ισκόντραλι Τζελαλεντίν Πασά μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Σουλτανζάντε Μεχμέτ Τζαχίντ Μπέη και την Αντιλέ Χανίμσουλταν. Με την εξορία της Οθωμανικής δυναστείας, στο εξωτερικό το 1924, η Ναϊμέ μετά τη Γαλλία και την Ιταλία, εγκαταστάθηκε στην Αλβανία. Η Ναϊμέ πέθανε το 1944 σε ηλικία 68 ετών στα Τίρανα.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Βέλικα Κρουσέβιτσα (Κρούσεβατς)
Η Βέλικα Κρουσέβιτσα (σερβικά κυριλλικά: Велика Крушевица) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Κρούσεβατς, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Ράσινα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 711 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Κρούσεβατς
Καριγιότας
O Καριγιότας ή Κοριάτ, λιθουαν. Karijiotas (1305-08 - 1358-63) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Ναβαχρουντάκ και τού Βαουκάβυσκ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Πριν το 1349 βαπτίστηκε Μιχαήλ.
Το 1349 ο αδελφός του Αλγκίρντας τον έστειλε μαζί με τους γιους του Αΐκστας και Συμεών στον Γιανί Μπεγκ χάνο της Χρυσής Ορδής για να διαπραγματευθεί μία συμμαχία εναντίον των Τευτόνων Ιπποτών και κατά της Μόσχας. Όμως ο Γιανί Μπεγκ παρέδωσε τον Καριγιότας στον Συμεών μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας για λύτρα.
Οικογένεια
Είχε 4-10 τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων
Μπρε-Ζουί
Το Μπρε-Ζουί (γαλλικά: Breux-Jouy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπροζισιέν (γαλλικά: Brojiciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μπρεγιέ (Εσόν)
Το Μπρεγιέ (γαλλικά: Breuillet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρεγιετουά (γαλλικά: Breuilletois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – 200 μέτρα γυναικών
Τα 200 μέτρα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξάχθηκαν στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου.
Ρεκόρ
Τα παρακάτω ρεκόρ καταρρίφθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα:
Σειρές
μικρογραφία|245x245εσ|Η έκτη σειρά. Οι τρεις πρώτες κάθε σειράς (Q) και οι επόμενες έξι γρηγορότερες (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς.
Άνεμος:
Σ1: -0.3 μ/δ, Σ2: +0.2 μ/δ, Σ3: +0.7 μ/δ, Σ4: +0.4 μ/δ, Σ5: +0.8 μ/δ, Σ6: -0.1 μ/δ
Ημιτελικοί
Άνεμος:
Η1: +0.4 μ/δ, Η2: +0.4 μ/δ, Η3: +0.5 μ/δ
Τελικός
μικρογραφία|245x245εσ|Ο τελικός.
Άνεμος: +0.9 μ/δ
Παραπομπές
000200μ Γυ
Ακιλίσι Ποχίβα
Ο Ακιλίσι Ποχίβα (Samiuela 'Akilisi Pōhiva, 1941-2019) ήταν ακτιβιστής για τη δημοκρατία στην Τόνγκα και πολιτικός, ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος των Νήσων της Φιλίας (DPFI) και Πρωθυπουργός της Τόνγκα από το 2014 ως τον θάνατό του το 2019. Υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός στη χώρα που δεν ήταν ούτε ευγενής ούτε κληρικός.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1941.
Ο Ποχίβα εργάστηκε ως δάσκαλος και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Νοτίου Ειρηνικού προτού γίνει μέλος του προσωπικού εκπαιδευτών δασκάλων της Τόνγκα. Από τα τέλη της δεκαετίας του '70 ήταν ενεργός στο κίνημα υπέρ της δημοκρατίας και στις αρχές της δεκαετίας του '80 είχε συνεισφορά στη μηνιαία ραδιοφωνική εκπομπή του εν λόγω κινήματος, με τίτλο "Matalafo Laukai". Το 1984 τιμωρήθηκε με απόλυση από το Δημόσιο λόγω της κριτικής που ασκούσε εναντίον της κυβέρνησης. Συνακόλουθα τους έκανε μήνυση για άδικη απόλυση και κέρδισε την υπόθεσή του. Ήταν παντρεμένος με την Νεομάι Ποχίβα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ποχίβα είναι ο μακροβιότερος βουλευτής στην Νομοθετική Συνέλευση της Τόνγκα, καθώς εξελέγη για πρώτη φορά το 1987. Η πολιτική του σταδιοδρομία χαρακτηρίστηκε από συνεχείς συγκρούσεις με τη μοναρχία της Τόνγκα για τη δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη διαφθορά. Το 1996 φυλακίστηκε για περιφρόνηση του Κοινοβουλίου με διαταγές της Νομοθετικής Συνέλευσης επειδή έκανε αναφορά στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Έπειτα από απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που έκρινε τη φυλάκιση "παράνομη και αντισυνταγματική", αποφυλακίστηκε. Το 2002 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ανταρσία, αναφορικά με άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Kele’a όπου ισχυριζόταν ότι ο βασιλιάς κατέχει μια μυστική περιουσία, ωστόσο αθωώθηκε από τους ενόρκους.
Στις 18 Ιανουαρίου 2007 ο Ποχίβα συνελήφθη για το ρόλο του στα επεισόδια στη Νουκουαλόφα το 2006. Ο ίδιος χρεώθηκε στη συνέχεια με στασιασμό. Στις γενικές εκλογές του 2008 επανεξελέγη βουλευτής για 8η φορά στην πρώτη περιφέρεια της Τονγκατάπου λαμβάνοντας 11.290 ψήφους.
Το Σεπτέμβριο του 2010 ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα των Νήσων της Φιλίας, από κοινού με βουλευτές του Κινήματος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Δημοκρατία, ώστε να συμμετάσχει στις εκλογές του 2010. Εξελέγη βουλευτής με ποσοστό 62,5% των ψήφων στην πρώτη περιφέρεια της Τονγκατάπου. Το κόμμα του εξασφάλισε τις 12 επί συνόλου 17 εδρών και οι εκπρόσωποι των ευγενών είχαν επιπλέον 9 έδρες. Ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Έπειτα από τροποποίηση του Συντάγματος, για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός εξελέγη και δεν διορίστηκε. Στις 21 Δεκεμβρίου ο Ποχίβα έλαβε 12 ψήφους και ο αντιπρόσωπος των ευγενών Σιαλεαταόνγκο Τουιβακάνο πήρε 14, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να εκλεγεί πρωθυπουργός.
Μετά την εκλογή του πρωθυπουργού, ο Ποχίβα διορίστηκε υπουργός Υγείας. Όμως, στις 13 Ιανουαρίου παραιτήθηκε από την κυβέρνηση σε ένδειξη διαμαρτυρίας γιατί συμπεριελήφθησαν στο κυβερνητικό σχήμα και μέλη εκτός του Κοινοβουλίου. Παρότι δεν υπήρχε επίσημη αντιπολίτευση, ο Ποχίβα έκτοτε θεωρείτο ντε φάκτο ηγέτης της αντιπολίτευσης.
Τον Δεκέμβριο του 2013 τιμήθηκε με το ετήσιο βραβείο των Κοινοβουλευτικών για Παγκόσμια Δράση "Υπερασπιστής της Δημοκρατίας". Ήταν το πρώτο πρόσωπο από νησί του Ειρηνικού που έλαβε το εν λόγω βραβείο.
Έγινε πρωθυπουργός μετά τη διεξαγωγή των εκλογών του 2014, στις οποίες το κόμμα του κατέλαβε 9 έδρες.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2017 η κυβέρνησή του κατάφερε να επιζήσει πρότασης μομφής, με 14 ψήφους κατά και 10 ψήφους υπέρ της πρότασης.
Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τόνγκα
Μπριέρ-λε-Σελέ
Το Μπριέρ-λε-Σελέ (γαλλικά: Brières-les-Scellés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπριολέν (γαλλικά: Briolins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Έρως και Ψυχή (Μεταμορφώσεις)
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Gerard_FrancoisPascalSimon-Cupid_Psyche_end.jpg/300px-Gerard_FrancoisPascalSimon-Cupid_Psyche_end.jpg|μικρογραφία|424x424εσ| Το Ψυχή και Έρως, γνωστό και ως Η Ψυχή Δέχεται το Πρώτο Φιλί του Έρωτα (1798), του [[Φρανσουά Ζεράρ : μια συμβολική πεταλούδα αιωρείται πάνω από την Ψυχή σε μια στιγμή αθωότητας πριν από τη σεξουαλική αφύπνιση. ]] Ο Έρως και η Ψυχή είναι διήγημα του Λεύκιου Απουλήιου, που γράφτηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Μεταμορφώσεις, (το βιβλίο είναι γνωστό και ως ο χρυσός γάιδαρος). Το παραμύθι αφορά την υπέρβαση των εμποδίων στον έρωτα ανάμεσα στην Ψυχή και τον Έρωτα και την απόλυτη ένωσή τους σε έναν ιερό γάμο. Αν και η μόνη εκτεταμένη αφήγηση από την αρχαιότητα είναι αυτή του Απουλήιου από τον 2ο αιώνα μ.Χ., ο Έρως και η Ψυχή εμφανίζονται στην ελληνική τέχνη ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ. Τα νεοπλατωνικά στοιχεία της ιστορίας και οι υπαινιγμοί σε θρησκείες μυστηρίου χωρούν πολλαπλές ερμηνείες, και έχει αναλυθεί ως αλληγορία και υπό το πρίσμα της λαογραφίας, του Märchen ή του παραμυθιού, και του μύθου.
Η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής ήταν γνωστή στον Βοκάκιο γύρω στα 1370, αλλά η editio princeps χρονολογείται στα 1469. Έκτοτε, η υποδοχή του Έρωτα και της Ψυχής στην κλασική παράδοση είναι εκτεταμένη. Η ιστορία έχει ξαναειπωθεί στην ποίηση, το δράμα και την όπερα και απεικονίζεται ευρέως στη ζωγραφική, τη γλυπτική, ακόμη και την ταπετσαρία. Αν και η Ψυχή αναφέρεται συνήθως στη ρωμαϊκή μυθολογία με το ελληνικό της όνομα, το ρωμαϊκό της όνομα μέσω άμεσης μετάφρασης είναι Anima.
Στον Απουλήιο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Luca_Giordano_-_Psyche_Honoured_by_the_People_-_WGA09015.jpg/220px-Luca_Giordano_-_Psyche_Honoured_by_the_People_-_WGA09015.jpg|μικρογραφία| Η Ψυχή Τιμωμένη από τους Ανθρώπους (1692–1702) από μια σειρά 12 σκηνών από την ιστορία του [[Λούκα Τζορντάνο|Luca Giordano]] Η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής τοποθετείται στο μέσο του μυθιστορήματος του Απουλείου και καταλαμβάνει περίπου το ένα πέμπτο του συνολικού του μήκους. Το ίδιο το μυθιστόρημα είναι μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τον πρωταγωνιστή Λούκιο. Μεταμορφωμένος σε γάιδαρο δια μαγείας, ο Λούκιος περνά από διάφορες δοκιμασίες και περιπέτειες και τελικά ανακτά ανθρώπινη μορφή τρώγοντας ιερά τριαντάφυλλα της Ίσιδας. Η ιστορία της Ψυχής έχει κάποιες ομοιότητες, συμπεριλαμβανομένου του θέματος της επικίνδυνης περιέργειας, των τιμωριών και των δοκιμασιών, και της λύτρωσης μέσω της θεϊκής εύνοιας.
Ως δομικός καθρέφτης της κύριας πλοκής, το παραμύθι είναι ένα παράδειγμα του mise en abyme. Εκτυλίσσεται μέσα σε ένα σύνθετο αφηγηματικό πλαίσιο, με τον Λεύκιο να αφηγείται την ιστορία όπως τη διηγήθηκε με τη σειρά της μια ηλικιωμένη γυναίκα στη Χάριτη, μια νύφη που απήχθη από ληστές την ημέρα του γάμου της και κρατήθηκε αιχμάλωτη σε μια σπηλιά. Το αίσιο τέλος για την Ψυχή υποτίθεται ότι κατευνάζει τον φόβο της Χάριτης για βιασμό, μια από τις πολλές περιπτώσεις της ειρωνείας του Απουλήιου.
Αν και το παραμύθι δεν εξηγείται ως μία αυστηρή αλληγορία ενός συγκεκριμένου πλατωνικού επιχειρήματος, ο Απουλήιος βασίστηκε γενικά σε εικόνες όπως η επίπονη ανάβαση της φτερωτής ψυχής (Φαίδρος 248) και η ένωση με το θείο που πέτυχε η Ψυχή μέσω της δράσης του δαίμονα της αγάπης ( Συμπόσιο 212β).
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dd/Edward_Burne-Jones001.jpg/220px-Edward_Burne-Jones001.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ο Γάμος της Ψυχής ( [[Προραφαηλίτες|Προ-Ραφαηλίτης, 1895) του Έντουαρντ Μπερν-Τζόουνς]] Υπήρχαν κάποτε ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα, ηγεμόνες μιας πόλης που δεν κατονομάζεται, οι οποίοι είχαν τρεις κόρες μεγάλης ομορφιάς. Η νεότερη και πιο όμορφη ήταν η Ψυχή, στην οποίαν οι θαυμαστές, παραμελώντας τη σωστή λατρεία της θεάς του έρωτα Αφροδίτης, προσευχήθηκαν και έκαναν προσφορές. Φημολογήθηκε ότι ήταν η δεύτερη έλευση της Αφροδίτης, ή η κόρη της Αφροδίτης από μια ένωση μεταξύ της θεάς και ενός θνητού. Η Αφροδίτη προσβάλλεται και αναθέτει στον Έρωτα να εκδικηθεί για χάρη της. Ο Έρως καλείται να χτυπήσει την Ψυχή με ένα βέλος για να ερωτευτεί κάτι αποκρουστικό. Αντίθετα, χαράζεται με το δικό του βέλος, που κάνει κάθε ζωντανό ον να ερωτεύεται το πρώτο πράγμα που βλέπει. Κατά συνέπεια, ερωτεύεται βαθιά την Ψυχή και παρακούει την εντολή της μητέρας του.
Αν και οι δύο όμορφες αδερφές της έχουν παντρευτεί, η ειδωλοποιημένη Ψυχή δεν έχει βρει ακόμα την αγάπη. Ο πατέρας της υποπτεύεται ότι έχουν προκαλέσει την οργή των θεών και συμβουλεύεται το μαντείο του Απόλλωνα. Η απάντηση είναι ανησυχητική: ο βασιλιάς δεν πρέπει να περιμένει έναν άνθρωπο για γαμπρό, αλλά μάλλον ένα πλάσμα σαν δράκο που παρενοχλεί τον κόσμο με φωτιά και σίδερο, τον οποίο φοβούνται ακόμη και ο Δίας και οι κάτοικοι του κάτω κόσμου.
Η Ψυχή, ντυμένη με νεκρική ενδυμασία, μεταφέρεται με πομπή στην κορυφή ενός βραχώδους βράχου και εκτίθεται. Ο γάμος και ο θάνατος συγχωνεύονται σε μια ενιαία ιεροτελεστία, μια «μετάβαση στο άγνωστο». Ο Ζέφυρος, ο Δυτικός Άνεμος, την μεταφέρει για να συναντήσει το μοιραίο ταίρι της και την αφήνει σε ένα υπέροχο λιβάδι (locus amoenus), όπου την παίρνει αμέσως ο ύπνος.
Αν και φοβισμένη και χωρίς την κατάλληλη εμπειρία, αφήνει τον εαυτό της να οδηγηθεί σε ένα υπνοδωμάτιο όπου, στο σκοτάδι, ένα ον που αυτή δεν μπορεί να δει κάνει σεξ μαζί της. Σταδιακά αρχίζει να ανυπομονεί για τις επισκέψεις του, αν και αυτό πάντα φεύγει πριν την ανατολή του ηλίου και της απαγορεύει να το κοιτάξει. Σύντομα, μένει έγκυος.
Παραβίαση εμπιστοσύνης
Η οικογένεια της Ψυχής ζητά να μάθει νέα της και, μετά από πολλή κακία, ο Έρως, άγνωστος ακόμα στη νύφη του, επιτρέπει στον Ζέφυρο να φέρει τις αδερφές της για μια επίσκεψη. Όταν βλέπουν τον πλούτο στον οποίο ζει η Ψυχή, ζηλεύουν και υπονομεύουν την ευτυχία της ωθώντας την να αποκαλύψει την αληθινή ταυτότητα του συζύγου της, αφού σίγουρα όπως προείπε ο χρησμός βρισκόταν ξαπλωμένη με το ποταπό φτερωτό φίδι, που θα καταβρόχθιζε αυτήν και το παιδί της. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Tapete_KGM_W-1982-59.jpg/220px-Tapete_KGM_W-1982-59.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Η Ψυχή Δείχνει τα Κοσμήματά της στης Αδελφές της ([[Νεοκλασικισμός|Neoclassical, 1815–16), ταπετσαρία grisaille από τον Merry-Joseph Blondel]] Ένα βράδυ αφότου ο Έρως έχει αποκοιμηθεί, η Ψυχή εκτελεί το σχέδιο που επινόησαν οι αδερφές της: βγάζει ένα στιλέτο και μια λάμπα που είχε κρύψει στο δωμάτιο, για να δει και να σκοτώσει το τέρας. Αλλά όταν το φως αποκαλύπτει το πιο όμορφο πλάσμα που έχει δει ποτέ, ξαφνιάζεται τόσο που τραυματίζεται σε ένα από τα βέλη στη φαρέτρα του Έρως. Χτυπημένη από πυρετώδες πάθος, χύνει καυτό λάδι από τη λάμπα και τον ξυπνά. Εκείνος φεύγει και, παρόλο που εκείνη προσπαθεί να τον κυνηγήσει, πετάει μακριά και την αφήνει στην όχθη ενός ποταμού.
Εκεί την ανακαλύπτει ο θεός της εξοχής Πάνας, ο οποίος αναγνωρίζει τα σημάδια του πάθους πάνω της. Αναγνωρίζει τη θεότητά του (numen) και μετά αρχίζει να περιπλανιέται στη γη αναζητώντας τη χαμένη της αγάπη. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Giuseppe_Maria_Crespi_-_Amore_e_Psiche_-_Google_Art_Project.jpg/220px-Giuseppe_Maria_Crespi_-_Amore_e_Psiche_-_Google_Art_Project.jpg|μικρογραφία| Έρως και Ψυχή (1707–09) του Giuseppe Crespi : Η χρήση της λάμπας από την Ψυχή για να δει τον θεό μερικές φορές πιστεύεται ότι αντικατοπτρίζει τη μαγική πρακτική της λυχνομαντίας, μια μορφή μαντείας ή πρόσκλησης πνεύματος. Η Ψυχή επισκέπτεται πρώτα τη μια αδελφή και μετά την άλλη. Και οι δύο καταλαμβάνονται ξανά από φθόνο όταν μαθαίνουν την ταυτότητα του κρυφού συζύγου της Ψυχής. Κάθε αδερφή προσπαθεί να προσφέρει τον εαυτό της ως αντικατάσταση σκαρφαλώνοντας στον βραχώδη βράχο και ρίχνοντας τον εαυτό της στον Ζέφυρο για μεταφορά, αλλά αντ' αυτού αφήνεται να πέσει σε βάναυσο θάνατο.
Περιπλανήσεις και δοκιμασίες
Κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής της, η Ψυχή φτάνει σε έναν ναό της Κέρες (Δήμητρας) και μέσα βρίσκει προσφορές σιτηρών, γιρλάντες και γεωργικά εργαλεία, στα οποία επικρατεί αταξία. Αναγνωρίζοντας ότι δεν πρέπει να παραμεληθεί η σωστή λατρεία των θεών, βάζει τα πάντα σε τάξη, προκαλώντας μια θεοφάνεια της ίδιας της Κέρες. Η Ψυχή προσεύχεται για τη βοήθειά της αλλά η θεά, αν και αναγνωρίζει ότι της αξίζει, απαγορεύεται να τη βοηθήσει ενάντια σε μια άλλη της θεά. Ένα παρόμοιο περιστατικό συμβαίνει σε έναν ναό της Γιούνο (Ήρας). Η Ψυχή συνειδητοποιεί ότι πρέπει να εξυπηρετήσει την ίδια την Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη χαίρεται που έχει το κορίτσι υπό την εξουσία της και παραδίδει την Ψυχή στις δύο υπηρέτριές της, την Ανησυχία και τη Θλίψη, για να μαστιγωθεί και να βασανιστεί. Η Αφροδίτη σκίζει τα ρούχα της και ρίχνει το κεφάλι της στο έδαφος, και την κοροϊδεύει επειδή συνέλαβε ένα παιδί σε έναν ψευδή γάμο. Στη συνέχεια, η θεά ρίχνει μπροστά της μια μεγάλη μάζα από ανάμεικτο σιτάρι, κριθάρι, παπαρουνόσπορο, ρεβίθια, φακές και φασόλια, απαιτώντας να τα ταξινομήσει σε χωριστούς σωρούς μέχρι την αυγή. Αλλά όταν η Αφροδίτη αποσύρεται για να παρευρεθεί σε ένα γαμήλιο γλέντι, ένα ευγενικό μυρμήγκι λυπάται την Ψυχή και συγκεντρώνει μια ομάδα από έντομα για να ολοκληρώσει το έργο. Η Αφροδίτη είναι έξαλλη όταν επιστρέφει μεθυσμένη από το γλέντι και πετάει μόνο στην Ψυχή μια κόρα ψωμί. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας αποκαλύπτεται ότι ο Έρως βρίσκεται επίσης στον οίκο της Αφροδίτης, όπου μαραζώνει από τον τραυματισμό του. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Giulio_Romano_-_Psyche%27s_Second_Task_%28River_Deity%29_-_WGA09570.jpg/220px-Giulio_Romano_-_Psyche%27s_Second_Task_%28River_Deity%29_-_WGA09570.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Το δεύτερο Καθήκον της Ψυχής ([[Μανιερισμός|Mannerist, 1526–28) του Giulio Romano, από το Palazzo del Tè]] Την αυγή, η Αφροδίτη βάζει έναν δεύτερο άθλο στην Ψυχή. Θα περάσει ένα ποτάμι και θα φέρει χρυσό μαλλί από βίαια πρόβατα που βόσκουν στην άλλη πλευρά. Αυτά τα πρόβατα φέρεται αλλού ότι ανήκουν στον Ήλιο. Η μόνη πρόθεση της Ψυχής είναι να πνιγεί καθ' οδόν, αλλά αντ' αυτού σώζεται χάρη σε οδηγίες από ένα θεόπνευστο καλάμι, του τύπου που χρησιμοποιείται για την κατασκευή μουσικών οργάνων, και μαζεύει το μαλλί που έχει πιαστεί σε μπριγιέρ.
Για το τρίτο έργο της Ψυχής, της δίνεται ένα κρυστάλλινο δοχείο στο οποίο μπορεί να συλλέξει το μαύρο νερό από την πηγή των ποταμών Στυγός και Κόκυτου. Σκαρφαλώνοντας στον γκρεμό από τον οποίο χύνεται το νερό, την τρομάζει ο αέρας του τόπου και οι δράκοι που γλιστρούν μέσα στους βράχους και πέφτει σε απόγνωση. Ο ίδιος ο Δίας τη λυπάται και στέλνει τον αετό του να πολεμήσει τους δράκους και να πάρει το νερό για χάρη της.
Η Ψυχή και ο κάτω κόσμος
Η τελευταία δοκιμασία που επιβάλλει η Αφροδίτη στην Ψυχή είναι μια αναζήτηση στον ίδιο τον κάτω κόσμο. Θα πάρει ένα κουτί (πυξίδα) και θα βάλει μέσα του μια δόση από την ομορφιά της Προσερπίνας, της βασίλισσας του κάτω κόσμου. Η Αφροδίτη ισχυρίζεται ότι η ομορφιά της έχει ξεθωριάσει καθώς φροντίζει τον άρρωστο γιο της και χρειάζεται αυτή τη θεραπεία για να παρακολουθήσει το θέατρο των θεών (theatrum deorum). σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Psyche_aux_enfers.jpg/220px-Psyche_aux_enfers.jpg|μικρογραφία| Η Ψυχή στον Κάτω Κόσμο (1865) του Eugène Ernest Hillemacher : Ο [[Χάρων (μυθολογία)|Χάρων περνάει την Ψυχή μπροστά από έναν νεκρό στο νερό και τους παλιούς υφαντές στην ακτή]] Για άλλη μια φορά απελπισμένη από τον άθλο της, η Ψυχή ανεβαίνει σε έναν πύργο, σχεδιάζοντας να πεταχτεί. Ο πύργος, όμως, ξαφνικά ξεσπά σε ομιλία και τη συμβουλεύει να ταξιδέψει στη Σπάρτη, στην Ελλάδα, και να αναζητήσει το μέρος που ονομάζεται Ταίναρον, όπου θα βρει την είσοδο στον κάτω κόσμο. Ο πύργος προσφέρει οδηγίες για την πλοήγηση στον κάτω κόσμο :"Ο αεραγωγός του Ντις Πάτερ είναι εκεί, και μέσα από τις πύλες που χασμουριούνται αποκαλύπτεται η διαδρομή χωρίς μονοπάτι. Μόλις περάσετε το κατώφλι, δεσμεύεστε να ακολουθήσετε την ακλόνητη πορεία που σας οδηγεί στην ίδια την κατοικία του Όρκου. Αλλά δεν πρέπει να περάσετε με άδεια χέρια μέσα από τις σκιές πέρα από αυτό το σημείο, αλλά να κουβαλάτε κέικ από μελωμένο κριθάρι και στα δύο χέρια και να μεταφέρετε δύο νομίσματα στο στόμα σας."Ο πύργος την προειδοποιεί να τηρήσει τη σιωπή καθώς περνάει από πολλές δυσοίωνες φιγούρες: ένας κουτσός που οδηγεί ένα μουλάρι φορτωμένο με ξύλα, ένας νεκρός που κολυμπά στο ποτάμι που χωρίζει τον κόσμο των ζωντανών από τον κόσμο των νεκρών και ηλικιωμένες γυναίκες που υφαίνουν. Αυτοί, προειδοποιεί ο πύργος, θα προσπαθήσουν να την εκτρέψουν παρακαλώντας για τη βοήθειά της: πρέπει να τους αγνοήσει. Οι τούρτες είναι λιχουδιές που αποσπούν την προσοχή του Κέρβερου, του τρικέφαλου φύλακα του Όρκου, και τα δύο νομίσματα για τον Χάροντα τον πορθμεία, ώστε να μπορεί να κάνει ένα ταξίδι επιστροφής.
Όλα γίνονται σύμφωνα με το σχέδιο και η Προσερπίνα ικανοποιεί την ταπεινή παράκληση της Ψυχής. Ωστόσο, μόλις επανέλθει στο φως της μέρας, η Ψυχή κυριεύεται από μια τολμηρή περιέργεια και δεν μπορεί να αντισταθεί στο να ανοίξει το κουτί με την ελπίδα να ενισχύσει τη δική της ομορφιά. Δεν βρίσκει τίποτα μέσα εκτός από έναν «κολασμένο και στυγικό ύπνο», που τη στέλνει σε μια βαθιά και αεικίνητη ταραχή. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Psycheabduct.jpg/220px-Psycheabduct.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Η Απαγωγή της Ψυχής, του [[Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ, 1895.]]
Επανένωση και αθάνατη αγάπη
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Hermes-Psyche-Palais-Garnier.jpg/220px-Hermes-Psyche-Palais-Garnier.jpg|μικρογραφία| Ερμής και Ψυχή στο [[Οπερά Γκαρνιέ|Palais Garnier στο Παρίσι. Πάνω από το κεφάλι της Ψυχής υπάρχει μια πεταλούδα. Τα ονόματά τους είναι στα ελληνικά, ΨΥΧΗ και ΕΡΜΗΣ .]] Εν τω μεταξύ, η πληγή του Έρωτα έχει επουλωθεί, και αυτός ξεφεύγει από το σπίτι της μητέρας του πετώντας έξω από ένα παράθυρο. Όταν βρίσκει την Ψυχή, τραβάει τον ύπνο από το πρόσωπό της, τον ξαναβάζει στο κουτί και στη συνέχεια τη τρυπάει με ένα βέλος που δεν κάνει κακό. Την σηκώνει στον αέρα και την πάει να παρουσιάσει το κουτί στην Αφροδίτη.
Στη συνέχεια, πηγαίνει την υπόθεση στον Δία, ο οποίος δίνει τη συγκατάθεσή του σε αντάλλαγμα για τη μελλοντική βοήθεια του Έρωτα όποτε βάλει στο μάτι του μια εκλεκτή κοπέλα. Ο Δίας βάζει τον Ερμή να συγκαλέσει μια συνέλευση των θεών στο θέατρο του ουρανού, όπου κάνει μια δημόσια δήλωση έγκρισης, προειδοποιεί την Αφροδίτη να υποχωρήσει και δίνει στην Ψυχή αμβροσία, το ποτό της αθανασίας, ώστε το ζευγάρι να ενωθεί σε γάμο ως ίσοι. Η ένωσή τους, λέει, θα λυτρώσει τον Έρωτα από την ιστορία του να προκαλεί μοιχεία και άθλιους δεσμούς. Ο λόγος του Δία πανηγυρίζεται με γαμήλιο συμπόσιο.
Με τον ευτυχισμένο γάμο και την επίλυση των συγκρούσεων, το παραμύθι τελειώνει με τον τρόπο της κλασικής κωμωδίας ή ελληνικών ρομάντζων όπως ο Δάφνις και η Χλόη. Το παιδί που θα γεννηθεί στο ζευγάρι θα είναι η Βολούπτας (Ηδονή).
Σύγχρονες Προσαρμογές
Ο Έρως και η Ψυχή αποτελούν πηγή έμπνευσης για παλαιότερους και σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς και συνθέτες. Αξιοσημείωτες προσαρμογές οι:
Ψυχολογία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/Fragonard_psyche.jpg/250px-Fragonard_psyche.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Η Ψυχή Δείχνει στις Αδερφές της τα Δώρα της από τον Έρωτα, πίνακας του [[Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ|Ζαν-Ονορέ Φραγκονάρ]] Με όρους ψυχολογίας και όχι αλληγορίας, η ιστορία του Έρωτα και της Ψυχής δείχνει πώς «ένα μεταβλητό άτομο… ωριμάζει μέσα στις κοινωνικές κατασκευές της οικογένειας και του γάμου». Στη γιουνγκιανή αλληγορία του Erich Neumann (1956), η ιστορία της Ψυχής ερμηνεύτηκε ως «η ψυχική ανάπτυξη του θηλυκού».
Smart Roadster
Το Smart Roadster ήταν ένα μικρών διαστάσεων και ελαφρύ 2-θέσιο σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Smart, από τον Απρίλιο του 2003 έως τις 4 Νοεμβρίου 2005. Το μοντέλο γνώρισε εξαιρετικά μεγάλη εμπορική επιτυχία και απήχηση, ιδίως στο νεανικό κοινό, αλλά ένα απρόβλεπτο πρόβλημα στεγανότητας και το επακόλουθο υψηλό κόστος της εργοστασιακής επισκευής οδήγησαν σε αναπάντεχα πρόωρη διακοπή του. Συνολικά κατασκευάστηκαν 43.091 αντίτυπα σειράς Roadster στα μόλις 2,5 έτη παραγωγής του.
Εξέλιξη και παρουσίαση
Κατά την έναρξη των πωλήσεων του 2-θέσιου Smart City-Coupé (από το 2004 μετονομάστηκε σε Smart Fortwo) τον Οκτώβριο του 1998, η αγορά αντέδρασε κάπως διστακτικά τότε και τον πρώτο χρόνο, και οι αρχικές πωλήσεις του πρώτου μοντέλου της νέας τότε αυτοκινητοβιομηχανίας Smart ήταν εμφανώς κατώτερες των τότε προσδοκιών. Ως αποτέλεσμα, η εταιρεία αναζήτησε τότε επειγόντως τρόπους να επεκτείνει την παλέτα της και με άλλα μοντέλα. Η πρώτη λύση που προκρίθηκε ήταν η δημιουργία ενός μικρού πισωκίνητου σπορ αυτοκινήτου, καθώς έγινε αντιληπτό ότι το εξαιρετικά ισχυρό σασί του City-Coupé μπορούσε άμεσα να αποτελέσει τη βάση για κάτι τέτοιο, χωρίς να χρειαστεί η εξέλιξη ενός νέου πλαισίου. Αντιθέτως, η δημιουργία ενός 4-θέσιου μοντέλου θα απαιτούσε πολύ περισσότερα κονδύλια, τα οποία η Smart δεν μπορούσε τότε να διαθέσει, λόγω της αρνητικής οικονομικής της κατάστασης (αν και τελικώς αυτό έγινε, με την εισαγωγή του Smart Forfour πρώτης γενιάς τον Ιανουάριο του 2004). thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Smart Roadster του 2004 στο Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Ήδη από τον Φεβρουάριο του 1999, είχαν σχεδιαστεί τα πρώτα δοκιμαστικά μοντέλα σε κλίμακα 1/4 και οι μηχανικοί της Smart ξεκίνησαν το πρότζεκτ της δημιουργίας ενός μικρού σπορ αυτοκινήτου, που θα μοιραζόταν τον κινητήρα και το κιβώτιο ταχυτήτων με το City-Coupé, διατηρώντας επίσης και τη διάταξη «κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση» και χρησιμοποιώντας την ίδια πλατφόρμα, αλλά με σημαντικά μακρύτερο μεταξόνιο. Παράλληλα, έως τις αρχές του έτους 2000 οι πωλήσεις του City-Coupé είχαν αρχίσει τελικώς να ανεβαίνουν, ενώ τον Μάρτιο του 2000 προστέθηκε στην παλέτα και η ανοιχτή έκδοση καμπριολέ, η λεγόμενη τότε Smart City-Cabrio και μετέπειτα Smart Fortwo Cabrio. Όλα αυτά βελτίωσαν τα οικονομικά της εταιρείας και την βοήθησαν να επιταχύνει το πρότζεκτ του σπορ αυτοκινήτου.
Το αρχικό δοκιμαστικό πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2000. Η τελική έκδοση παραγωγής, τόσο του Roadster όσο και του Roadster Coupé, αποκαλύφθηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2002, ενώ τότε ξεκίνησαν και οι παραγγελίες, και η επίσημη εισαγωγή στην αγορά έγινε στις 11 Απριλίου 2003.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|left|Smart Roadster Coupé.
Το Smart Roadster (επίσημος κωδικός του μοντέλου : W 452) βασίστηκε στο σασί του Smart Fortwo πρώτης γενιάς, αλλά με μακρύτερο μεταξόνιο, και συγκεκριμένα σε μια επιμηκυμένη και χαμηλότερη εκδοχή του ισχυρού ατσάλινου κεντρικού κλωβού ασφαλείας του Fortwo, γνωστός ως το πλαίσιο Tridion («Τρίντιον»). Ως αποτέλεσμα, το συνολικό μήκος του Roadster έφτανε τα 3,43 μέτρα, έναντι μόλις 2,50 της πρώτης γενιάς του Fortwo και το ύψος του ήταν μόλις 1,19 μέτρα, έναντι 1,51 του Fortwo. thumb|right|Smart Roadster Coupé του 2004. thumb|right|Το ταμπλό του προηγούμενου Roadster Coupé του 2004.
Κυκλοφόρησε σε δύο σχεδιαστικές εκδοχές: το Smart Roadster (κωδικός : R 452, από το αρχικό της λέξης Roadster) και το Smart Roadster Coupé (κωδικός : C 452, από το αρχικό της λέξης Coupé). Η διαφορά τους εντοπιζόταν μόνο στο πίσω παρμπρίζ, με το Coupé να προσθέτει ένα πίσω κάλυμμα από γυαλί, έτσι ώστε το πίσω μέρος του να φαίνεται σαν «ομαλή κατηφόρα», βελτιώνοντας και την αεροδυναμική, σε αντίθεση με το άλλο, που έδειχνε να «κόβεται απότομα». Ωστόσο, οι εξωτερικές τους διαστάσεις ήταν ακριβώς οι ίδιες, ενώ και τα δύο μπορούσαν να παραγγελθούν είτε με αφαιρούμενη οροφή targa, είτε ως ημι-κάμπριο με ηλεκτρική υφασμάτινη οροφή, στα πρότυπα της ημι-κάμπριο έκδοσης του Smart Fortwo. Η αισθητική τους απέσπασε εξ αρχής εγκωμιαστικά σχόλια, καθώς συνδύαζε δυναμική και φουτουριστική εμφάνιση, μαζί με έντονα ρετρό στοιχεία από τα βρετανικά roadster της δεκαετίας του 1960, όπως τα Triumph Spitfire και MG MGB.
Παρά το μικρό μέγεθος του αυτοκινήτου, η δεξαμενή καυσίμων είχε τοποθετηθεί σε ασφαλές σημείο, μπροστά από τους πίσω τροχούς και καλυμμένο από το κάτω δάπεδο του αμαξώματος, και προς το κέντρο του σασί και ακριβώς πίσω από τα 2 καθίσματα (εν μέρει κάτω από την, φυσικά κεκλιμένη, πλάτη τους), μειώνοντας έτσι δραστικά τον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση. Για λεπτομερή και έγχρωμη εικόνα της τοποθέτησης των δεξαμενών καυσίμων στα Smart Roadster, καθώς και της μπαταρίας, των μπροστινών και πλευρικών αερόσακων, των προεντατήρων στις ζώνες ασφαλείας και των ενισχύσεων στο σασί, κάντε κλικ εδώ.
Χρωματισμοί
thumb|left|Smart Roadster του 2003 στην [[Πορτογαλία, με μαύρο κλωβό Tridion και κόκκινα εξωτερικά πάνελ.]]
Μία ξεχωριστή ιδιότητα του Smart Roadster, όπως και όλων των μοντέλων της Smart διαχρονικά, είναι τα έγχρωμα εξωτερικά πάνελ (body panels). Αποτελούνται από θερμοπλαστικά υλικά, ανακυκλώνονται πλήρως, διαθέτουν ελαστικότητα για να μην παραμορφώνονται σε προσκρούσεις με μικρή ταχύτητα, ενώ είναι και εναλλάξιμα. Αυτό σημαίνει ότι αν ο ιδιοκτήτης ενός μοντέλου της Smart το επιθυμήσει, μπορεί να αλλάξει χρώμα στο αυτοκίνητό του εύκολα, αντκαθιστώντας τα αυθημερόν και με σχετικά μικρό κόστος. Πολλοί ιδιοκτήτες Smart Roadster μάλιστα έχουν προβεί στη βαφή των body panels με άκρως εντυπωσιακούς και ευφάνταστους συνδυσμούς χρωμάτων και αποχρώσεων, αν και στατιστικώς λιγότερο συχνά από τους ιδιοκτήτες Smart Fortwo.
Αντίθετα με το σαλόνι του Smart Fortwo, που ήδη από την πρώτη γενιά του προσφερόταν σε εξαιρετικά μεγάλο αριθμό χρωματισμών και αυτό ισχύει και σήμερα, ο υποψήφιος αγοραστής του Smart Roadster μπορούσε να επιλέξει ανάμεσα σε δύο μόνο εσωτερικά χρώματα: σκούρο γκρι (με το οποίο κυκλοφόρησαν τα περισσότερα) ή διχρωμία στο σαλόνι, με κόκκινα καθίσματα και κόκκινες πινελιές σε κάποια ακόμα σημεία, και σκούρο γκρι στις άλλες επιφάνειες. Ωστόσο, το σαλόνι του Smart Roadster είχε μια εμφανώς πιο σπορ και δυναμική αισθητική.
Κινητήρες
thumb|right|Η διπλή κεντρική εξάτμιση των Smart Roadster Brabus, σε ένα Smart Roadster Coupé Brabus.
Ο κινητήρας όλων των Smart Roadster ήταν ένας αλουμινένιος 3-κύλινδρος σε σειρά (Ι3) βενζίνης, κυβισμού 698 cm³ και με turbo, που είχε προέλθει από το Smart Fortwo πρώτης γενιάς και έφερε τον κωδικό M160. Κατά την εισαγωγή στην αγορά, που έλαβε χώρα στις 11 Απριλίου 2003, προσφερόταν σε μία μόνο εκδοχή, που απέδιδε 82 hp (60 kW) στις 5.250 στροφές το λεπτό. Στις 26 Μαΐου 2003, κυκλοφόρησε μια ακόμα έκδοση, με τον ίδιο κινητήρα, αλλά με χαμηλότερη ρύθμιση της ισχύος, στους 62 hp (45 kW) στις 5.250 στροφές το λεπτό (δεν συνδυάστηκε ποτέ με το Roadster Coupé). Toν Μάρτιο του 2004, προστέθηκε η κορυφαία έκδοση Smart Roadster Brabus, με ρύθμιση της ισχύος στους 101 hp (74 kW) στις 5.250 στροφές το λεπτό.
Όπως και σε όλες τις γενιές του Smart Fortwo, ο κινητήρας ήταν στο πίσω μέρος του αμαξώματος και το μοντέλο ήταν επίσης πισωκίνητο, έχοντας έτσι και αυτό τη διάταξη «όλα πίσω». Αντίθετα όμως με το Fortwo, δεν υπήρξε ηλεκτρονικός κόφτης της τελικής ταχύτητας σε καμία από τις εκδοχές ισχύος του Smart Roadster.
Το κιβώτιο ταχυτήτων είχε προέλθει επίσης από το Smart Fortwo πρώτης γενιάς και ήταν το γνωστό 6-τάχυτο αυτόματο και ημι-αυτόματο, χωρίς συμπλέκτη. Η λειτουργία του σειριακού κιβωτίου είχε σημαντικά βελτιωθεί ως προς το Fortwo, ενώ προσέφερε και έξτρα δυνατότητα αλλαγών από χειριστήρια στο τιμόνι.
Εμπορική απήχηση και λόγοι διακοπής
thumb|left|Το σαλόνι του Smart Roadster.
Τόσο το Smart Roadster (R 452) όσο και το Smart Roadster Coupé (C 452), γνώρισαν τεράστια εμπορική επιτυχία, ιδίως στο νεανικό αγοραστικό κοινό, καθώς ενώ η παραγωγή τους είχε προγραμματιστεί στα 8.000 - 10.000 αντίτυπα το χρόνο, οι πωλήσεις του πρώτου έτους έφτασαν σχεδόν το διπλάσιο των αρχικών εκτιμήσεων. Το αποτέλεσμα ήταν μια πολύμηνη λίστα αναμονής σε ορισμένες χώρες και ένας άκρως φανατικός κύκλος ιδιοκτητών σε πολλά κράτη, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Γενικότερα, έχει παρατηρηθεί ότι όσοι το έχουν οδηγήσει, έχουν κυριολεκτικά δεθεί με το μοντέλο και δύσκολα το αντικαθιστούν με άλλο, καθώς θεωρείται ένα γνήσιο «driver's car» και ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά οικονομικό και συνδυάζει φουτουριστική και ρετρό αισθητική εμφάνιση ταυτόχρονα, μαζί και με έντονη προσωπικότητα. Ένα ακόμα πλεονέκτημα του μοντέλου είναι το χαμηλό του κόστος συντήρησης. thumb|right|Smart Roadster Coupé convertible.
Ωστόσο, σε μερικά από τα αντίτυπα των πρώτων 12 - 15 μηνών εμφανίστηκε ένα πρόβλημα στεγανότητας, με αποτέλεσμα υπό ισχυρή βροχόπτωση να στάζουν στα καθίσματα, στις πόρτες και στον χώρο των πεντάλ. Η Smart προέβη τότε σε άμεση βελτίωση στα στεγανοποιητικά λαστιχάκια γύρω από τις πόρτες, την οροφή και τους εξωτερικούς καθρέπτες, ενώ και όσα είχαν ήδη κυκλοφορήσει, ανακλήθηκαν και επισκευάστηκαν στα πλαίσια της επίσημης εργοστασιακής εγγύησης. Όσα Smart Roadster διατέθηκαν από το δεύτερο εξάμηνο του 2004, είχαν βελτιωθεί κατά πολύ και όλα τα αντίτυπα του 2005 ήταν εμφανώς ακόμα πιο προσεγμένα. Τελικώς όμως, η παραγωγή του μοντέλου διακόπηκε πρόωρα και αναπάντεχα στις 4 Νοεμβρίου 2005, λόγω του καταστροφικά υψηλού κόστους της εργοστασιακής επισκευής, που έφτασε κατά μέσον όρο τα 3.000 ευρώ ανά όχημα. Ως αποτέλεσμα, αν και εμπορικώς ήταν μια μεγάλη επιτυχία, το Smart Roadster προκάλεσε τεράστια οικονομική ζημιά στην εταιρεία και επιδείνωσε περαιτέρω τις τότε οικονομικές δυσκολίες της Smart.
Από την άλλη, ο μικρός κύκλος ζωής του συγκεκριμένου αυτοκινήτου, σε συνδυασμό και με την αντισυμβατική του εμφάνιση και το φανατικό του κοινό, έχουν κάνει σήμερα τα Roadster και Roadster Coupé περιζήτητα, σχεδόν θρυλικά, ενώ αναμένεται στο μέλλον να γίνουν άκρως συλλεκτικά.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Smart Roadster Coupé Brabus / εμπρός. thumb|right|Smart Roadster Coupé Brabus / πίσω. thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Smart Roadster Coupé Brabus στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2013.]]
Τρίγωνο του Δράκου
Το Τρίγωνο του Δράκου (αγγλικά: Dragons Triangle) ή αλλιώς γνωστό και ως Θάλασσα του διαβόλου, και επίσης ως "το Τρίγωνο των Βερμούδων του Ειρηνικού Ωκεανού", είναι μια θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται 60 ναυτικά μίλια νότια του Τόκιο και μεταξύ της ανατολικής ακτής των Φιλιππινών και της δυτικής ακτής της νήσου Γκουάμ (ΗΠΑ).
Η ονομασία Τρίγωνο του Δράκου προέρχεται από έναν θρύλο των ντοπιών ψαραδών που χρονολογείται από το 1000 π.χ. Σύμφωνα με την κινεζική λαογραφία, ένας τεράστιος δράκος έχτισε μια φορά το παλάτι του κάτω από τα κύματα, παρασύροντας ανυποψίαστα θύματα και όλα τα πλοία στους υδάτινους τάφους τους.
Το Τρίγωνο του Δράκου είναι μια σεισμογενής ζώνη που είναι ενεργή ακόμη και σήμερα με συχνούς κυκλώνες. Σύμφωνα με τους επιστήμονες οι εξαφανίσεις πλοίων και ανθρώπων οφείλονται στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία.
παραπομπές
Κατηγορία:Μυστήρια Κατηγορία:Αστικοί μύθοι Κατηγορία:Ειρηνικός Ωκεανός
Δρούσος Καίσαρ
Ο Δρούσος Καίσαρ (Λατινική γλώσσα: Δρούσος Ιούλιος Καίσαρ Γερμανικός, AD 7 - AD 33) ήταν μέλος της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας. Ήταν γιος του Γερμανικού και της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης. Ήταν αδελφός του Αυτοκράτορα Γάιου Καλιγούλα ανιψιός του Αυτοκράτορα Κλαύδιου. Εκτός από τον Καλιγούλα, αδελφός του ήταν ο Νέρων Ιούλιος και είχε επίσης τρεις αδελφές, τις (Ιουλία Λιβίλλα, Δρουσίλλα και Ιουλία Αγριππίνα).
Ο Δρούσος νυμφεύτηκε την Αιμιλία Λεπίδα VIII, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Μάρκου Αιμιλίου Λέπιδου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του γάμου τους "είχε ακολουθήσει τον άντρα της με αδιάκοπες κατηγορίες". Το έτος 36 κατηγορήθηκε για μοιχεία με έναν σκλάβο και αυτοκτόνησε, "επειδή δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για την ενοχή της".
Ο Δρούσος αργότερα κατηγορήθηκε, ότι σχεδίαζε συνωμοσία κατά του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Φυλακίστηκε το έτος 30, ένα χρόνο μετά τη σύλληψη της μητέρας του και του αδελφού του Νέρωνα Ιουλίου. Απεβίωσε από πείνα στη φυλακή, αφού πρώτα έφαγε τη γέμιση του κρεβατιού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Κατηγορία:Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία
Οικογένεια Μουζάκα
Οι οικογένεια Μουζάκα ήταν αλβανική οικογένεια ευγενών που κυβέρνησε την περιοχή Μουζακιά (νότια Αλβανία) στον Ύστερο Μεσαίωνα. Οι Μουζάκα αναφέρονται επίσης από ορισμένους συγγραφείς ως φυλή ή φατριά. Το αρχαιότερο ιστορικό ντοκουμέντο που αναφέρει την οικογένεια Μουζάκα γράφτηκε το 1090 από τη Βυζαντινή ιστορικό Άννα Κομνηνή. Στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα μέλη της οικογένειας Μουζάκα έλεγχαν μια περιοχή μεταξύ των ποταμών Δεβόλη και Αωού. Μερικοί από αυτούς ήταν πιστοί στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ενώ κάποιοι από αυτούς συμμάχησαν με τον Κάρολο τον Ανδεγαυό, ο οποίος τους έδωσε (και σε κάποια άλλα μέλη της αλβανικής αριστοκρατίας) εντυπωσιακούς βυζαντινούς τίτλους (όπως ο Σεβαστοκράτορας) για να τους υποτάξουν ευκολότερα. Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης περιόδου, ο Σέρβος αυτοκράτορας Στέφανος Δουσάν (κυβ. 1331-1355) κατέλαβε την Αλβανία, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών της οικογένειας Μουζάκα, αλλά μετά το θάνατο του Δουσάν ανέκτησαν τις προηγούμενες κτήσεις τους. Μετά τη Μάχη της Σάβρα το 1385, το έδαφος της Αλβανίας περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Μουζάκα υπηρέτησαν τους Οθωμανούς μέχρι το 1444, όταν ο Θεόδωρος Κορόνα Μουζάκα εντάχθηκε στην εξέγερση του Σκεντέρμπεη. Όταν οι Οθωμανοί κατέστειλαν την εξέγερση του Σκεντέρμπεη και κατέλαβαν το έδαφος της Ενετικής Αλβανίας τον 15ο αιώνα, πολλά μέλη της οικογένειας Μουζάκα υποχώρησαν στην Ιταλία. Όσοι έμειναν στην Οθωμανική Αλβανία έχασαν τα φεουδαρχικά τους δικαιώματα, κάποιοι εξισλαμίστηκαν και πέτυχαν υψηλές θέσεις στην οθωμανική στρατιωτική και διοικητική ιεραρχία.