cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βομβιστική επίθεση της Οκλαχόμα Σίτι
Δίκες και καταδίκη των δραστών
Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI), είχε την ευθύνη της επίσημης έρευνας, γνωστή ως OKBOMB, με τον Γουέλντον Κέννεντι (Weldon L. Kennedy) ειδικό πράκτορα επικεφαλής. Ο Κένεντι επέβλεπε ομοσπονδιακό, πολιτειακό και τοπικό προσωπικό σωμάτων ασφαλείας 900 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων 300 πρακτόρων του FBI, 200 αξιωματικών από την Αστυνομία της Οκλαχόμα Σίτι, 125 μέλη της Εθνικής Φρουράς της Οκλαχόμα και 55 αξιωματικούς της Υπηρεσίας Δημοσίας Ασφάλειας της Οκλαχόμα (Oklahoma Department of Public Safety). Η ομάδα εργασίας της συγκεκριμένης εγκληματικής ενέργειας θεωρήθηκε ως η μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της έρευνας για τη δολοφονία του προέδρου Τζον Φ. Κένεντι. Η OKBOMB ήταν η μεγαλύτερη ποινική υπόθεση στην ιστορία της Αμερικής, κατά την οποία πράκτορες του FBI διενήργησαν 28.000 εξετάσεις μαρτύρων, συγκέντρωσαν 3,2 τόνους αποδεικτικών στοιχείων και συνέλεξαν σχεδόν ένα δισεκατομμύριο επιμέρους πληροφορίες. Ο ομοσπονδιακός δικαστής Richard Paul Matsch διέταξε να μετακινηθεί ο τόπος διεξαγωγής της δίκης από την Οκλαχόμα Σίτι στο Ντένβερ του Κολοράντο, αιτιολογώντας ότι οι κατηγορούμενοι δεν θα ήταν σε θέση να έχουν μια δίκαιη δίκη στην Οκλαχόμα. Η έρευνα οδήγησε στις ξεχωριστές δίκες και καταδίκες των Μακβέι, Νίκολς και Φόρτιερ.
Τίμοθι Μακβέι
Οι εισαγωγικές αγορεύσεις στη δίκη του Μακβέι άρχισαν στις 24 Απριλίου 1997. Το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών ως κατηγορούσα αρχή εκπροσωπήθηκε από μια ομάδα εισαγγελέων με επικεφαλής τον Joseph Hartzler. Στην εισαγωγική αγόρευσή του ο Hartzler περιέγραψε τα κίνητρα του Μακβέι και τα αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του. Ο Μακβέι, είπε, είχε μίσος κατά της κυβέρνησης κατά τη θητεία του στον στρατό, μετά την ανάγνωση του βιβλίου The Turner Diaries. Οι πεποιθήσεις του ενδυναμώθηκαν από αυτό που θεώρησε ως ιδεολογική αντίθεση των παραστρατιωτικών σε αυξήσεις των φόρων και την ψήφιση του Brady Bill (ενός νόμου που για πρώτη φορά εισήγαγε ελέγχους στο ιστορικό των υποψήφιων αγοραστών όπλων) και ενισχύθηκαν περαιτέρω από το γεγονότα στο Γουέικο και το Ruby Ridge. Η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 137 μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων του Μάικλ Φόρτιερ και της συζύγου του Λόρι, και της αδελφής του Μακβέι, της Τζένιφερ Μακβέι, που όλοι τους επιβεβαίωσαν με τις καταθέσεις τους το μίσος για την κυβέρνηση και την επιθυμία του να αναλάβει στρατιωτική δράση εναντίον της. Το ζεύγος Φόρτιερ κατέθεσε ότι Μακβέι τούς είχε πει για τα σχέδιά του να ανατινάξει το ομοσπονδιακό κτίριο Alfred P. Murrah. Ο Μάικλ αποκάλυψε ότι ο Μακβέι είχε επιλέξει την ημερομηνία και η Λόρι κατέθεσε ότι έφτιαξε την πλαστή ταυτότητα που ο Μακβέι χρησιμοποίησε για να νοικιάσει το φορτηγό από τη Ryder.
Ο Μακβέι εκπροσωπήθηκε από μια ομάδα έξι βασικών συνηγόρων με επικεφαλής τον Στίβεν Τζόουνς. Σύμφωνα με την άποψη του Douglas O. Linder (νομικού και καθηγητή σε αμερικανικά πανεπιστήμια), ο Μακβέι ήθελε από τον Τζόουνς να παρουσιάσει μια γραμμή άμυνας βασισμένη στην «αναγκαιότητα», σύμφωνα με την οποία θα υποστήριζαν ότι ήταν σε «επικείμενο κίνδυνο» από την κυβέρνηση (ότι η επίθεση που πραγματοποίησε είχε ως στόχο την πρόληψη μελλοντικών εγκλημάτων από την κυβέρνηση, παραπλήσια των περιστατικών του Γουέικο και του Ruby Ridge). Η επιχειρηματολογία του Μακβέι υποστήριζε ότι « επικείμενη» δεν σημαίνει «άμεση»: «Αν ένας κομήτης κατευθύνεται σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη, και είναι έξω από την τροχιά του Πλούτωνα, δεν είναι μια άμεση απειλή για τη Γη, αλλά είναι μια επικείμενη απειλή.» Παρά τις επιθυμίες του Μακβέι, ο Τζόουνς προσπάθησε να υποσκάψει την αξιοπιστία της κατηγορούσας αρχής, σε μια προσπάθεια να θεμελιώσει εύλογη αμφιβολία για την ενοχή. Ο Τζόουνς, εξάλλου, πίστευε ότι ο Μακβέι ήταν μέρος μιας μεγαλύτερης συνωμοσίας, και προσπάθησε να τον παρουσιάσει ως «αποδιοπομπαίο τράγο». Ωστόσο, ο Μακβέι διαφώνησε με τον Τζόουνς για αυτήν τη δόμηση της υπεράσπισής του. Ύστερα από σχετική ακρόαση, ο δικαστής Matsch αποφάνθηκε ότι τα στοιχεία που αφορούν την υποτιθέμενη ευρύτερη συνωμοσία ήταν υπερβολικά επουσιώδη για να γίνουν παραδεκτά. Εκτός από το επιχείρημα ότι η βομβιστική επίθεση δεν θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί από δύο άνδρες και μόνο, ο Τζόουνς προσπάθησε να δημιουργήσει βάσιμες αμφιβολίες με το επιχείρημα ότι κανείς δεν είχε δει τον Μακβέι κοντά στον τόπο του εγκλήματος, καθώς και ότι η έρευνα για τη βομβιστική επίθεση διήρκεσε μόλις δύο εβδομάδες. Ο Τζόουνς κάλεσε 25 μάρτυρες σε ένα χρονικό διάστημα μίας εβδομάδας, συμπεριλαμβανομένου του Dr. Frederic Whitehurst. Παρά το γεγονός ότι ο Whitehurst περιέγραψε την προχειρότητα της έρευνας του FBI στο σημείο της επίθεσης και το χειρισμό από αυτό των βασικών αποδεικτικών στοιχείων, δεν ήταν σε θέση να καταδείξει συγκεκριμένα στοιχεία που ήξερε να έχουν αλλοιωθεί.
Ένα βασικό σημείο αντιπαράθεσης στην υπόθεση ήταν το μη αντιστοιχισμένο αριστερό πόδι που βρέθηκε μετά τη βομβιστική επίθεση. Αν και αρχικά εθεωρείτο ότι προερχόταν από άνδρα, αργότερα πιστοποιήθηκε ότι ανήκε στη Lakesha Levy, μέλος του προσωπικού της Πολεμικής Αεροπορίας που σκοτώθηκε στη βομβιστική επίθεση. Το φέρετρο της Levy έπρεπε να ανοιχθεί εκ νέου, ώστε να της πόδι θα μπορούσε να αντικαταστήσει ένα άλλο μη αντιστοιχισμένο πόδι που είχε προηγουμένως ταφεί με τη σορό της. Το μη αντιστοιχισμένο πόδι είχε ταριχευθεί, κάτι που δεν επέτρεψε στις αρχές να εξαγάγουν DNA ώστε να ταυτοποιήσουν το άτομο στο οποίο ανήκε. Ο Τζόουνς υποστήριξε ότι το πόδι θα μπορούσε να ανήκει σε έναν άλλο βομβιστή, ενδεχομένως τον «Άγνωστο Άνδρα νο. 2». Η κατηγορούσα αρχή αμφισβήτησε τον ισχυρισμό, λέγοντας ότι το πόδι θα μπορούσε να ανήκει σε οποιοδήποτε από τα οκτώ θύματα που είχαν θαφτεί χωρίς αριστερό πόδι.
Πολυάριθμες επιζήμιες για το Μακβέι διαρροές ανέκυψαν, που φαίνονταν να προέρχονται από συνομιλίες μεταξύ του Μακβέι και των συνηγόρων υπεράσπισής του. Περιελάμβαναν μια ομολογία που, όπως ελέχθη, εκ παραδρομής συμπεριελήφθη σε ένα δίσκο υπολογιστή που δόθηκε στον Τύπο, για την οποία ο Μακβέι πίστευε ότι έθετε σε σοβαρό κίνδυνο τις πιθανότητές του σε μια δίκαιη δίκη. Στους εκπροσώπους και των δύο πλευρών επιβλήθηκε εντολή που απαγόρευε, για το χρονικό διάστημα που θα διαρκούσε η δίκη, οποιαδήποτε δημόσια δήλωση προς τον τύπο σχετικά με τα αποδεικτικά στοιχεία, τις διαδικασίες, ή απόψεις σχετικά με την εξέλιξη της δίκης. Στην υπεράσπιση επετράπη να εισαγάγει στα αποδεικτικά στοιχεία έξι σελίδες από μία έκθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης συνολικής έκτασης 517 σελίδων η οποία επέκρινε το εγκληματολογικό εργαστήριο του FBI και τον Ντέιβιντ Γουίλιαμς (David Williams), έναν από τους εμπειρογνώμονες εκρηκτικών της υπηρεσίας, για αναγωγή σε αντιεπιστημονικά και μεροληπτικά συμπεράσματα. Η έκθεση υποστήριξε ότι ο Γουίλιαμς είχε εργαστεί προς τα πίσω στην έρευνα και όχι βασίζοντας τις διαπιστώσεις του σε ιατροδικαστικά στοιχεία.
Οι ένορκοι συσκέφτηκαν για 23 ώρες. Στις 2 Ιουνίου, 1997, ο Μακβέι κρίθηκε ένοχος για έντεκα κατηγορίες για φόνο και συνωμοσία. Παρ' όλο που η υπεράσπιση υποστήριξε την επιβολή της μειωμένης ποινής της ισόβιας κάθειρξης, ο Μακβέι καταδικάστηκε σε θάνατο. Τον Μάιο του 2001, το FBI ανακοίνωσε ότι δεν είχε κοινοποιήσει στον συνήγορο υπεράσπισης του Μακβέι πάνω από 3.000 έγγραφα. Η εκτέλεση αναβλήθηκε για ένα μήνα ώστε η υπεράσπιση να εξετάσει τα έγγραφα. Στις 6 Ιουνίου, ο ομοσπονδιακός δικαστής Richard Paul Matsch έκρινε ότι τα έγγραφα δεν θα απεδείκνυαν την αθωότητα του Μακβέι και διέταξε την υλοποίηση της εκτέλεσης. Αφότου ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ενέκρινε την εκτέλεση (ο Μακβέι ήταν ομοσπονδιακός κρατούμενος και ο ομοσπονδιακός νόμος υπαγορεύει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να εγκρίνει την εκτέλεση των ομοσπονδιακών φυλακισμένων), εκτελέσθηκε με θανατηφόρο ένεση σε ένα σωφρονιστικό κατάστημα των ΗΠΑ, στο Terre Haute, της Ιντιάνα, στις 11 Ιουνίου. Η εκτέλεση αυτή μεταδόθηκε μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης, έτσι ώστε οι συγγενείς των θυμάτων να μπορέσουν να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου του. Η εκτέλεση του Μακβέι ήταν η πρώτη ομοσπονδιακή εκτέλεση για 38 χρόνια.
Τέρι Νίκολς
Ο Τέρι Νίκολς δικάστηκε δύο φορές. Αρχικά δικάστηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1997 και κρίθηκε ένοχος εγκληματικής οργάνωσης για την κατασκευή ενός όπλου μαζικής καταστροφής και για οκτώ ανθρωποκτονίες ομοσπονδιακών υπαλλήλων από αμέλεια. Αφού καταδικάστηκε στις 4 Ιουνίου 1998 σε ισόβια χωρίς αναστολή, η πολιτεία της Οκλαχόμα το 2000 επεδίωξε τη θανατική του καταδίκη για 161 ανθρωποκτονίες (160 θύματα που δεν ανήκαν στην ομοσπονδιακή κρατική μηχανή και ένα έμβρυο). Στις 26 Μαΐου του 2004 οι ένορκοι τον έκριναν ένοχο για όλες τις κατηγορίες, αλλά οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο για το θέμα της καταδίκης του σε θάνατο. Ο προεδρεύων δικαστής Steven W. Taylor όρισε την ποινή σε 161 συναπτές ισόβιες κάθειρξης χωρίς τη δυνατότητα αναστολής. Τον Μάρτιο του 2005, ερευνητές του FBI, ακολουθώντας μια πληροφορία, έψαξαν μια παραχωμένη στο έδαφος κρυψώνα στην πρώην κατοικία του Νίκολς και βρήκαν επιπλέον εκρηκτικά που είχαν διαφύγει της αρχικής έρευνας που έγινε όταν συνελήφθη ο Νίκολς. Το 2012 ο Νίκολς κρατείτο στην ομοσπονδιακή φυλακή ADX Florence Federal Prison.
Μάικλ Φόρτιερ
Ο Μάικλ και η Λόρι Φόρτιερ θεωρήθηκαν συνεργοί διότι τελούσαν εκ των προτέρων σε γνώση της σχεδιαζόμενης επίθεσης. Εκτός του ότι ο Μάικλ είχε βοηθήσει τον Μακβέι να εντοπίσει το ομοσπονδιακό κτίριο, η Λόρι τον είχε βοηθήσει να πλαστικοποιήσει ένα πλαστό δίπλωμα αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να νοικιάσει το φορτηγό από την εταιρεία Ryder. Ο Μάικλ συμφώνησε να καταθέσει εναντίον του Μακβέι του Νίκολς με αντάλλαγμα μειωμένη ποινή και ασυλία για τη σύζυγό του. Ο Μάικλ καταδικάστηκε στις 27 Μαΐου 1998 σε φυλάκιση δώδεκα ετών και χρηματική ποινή 75.000 δολαρίων για τη μη προειδοποίηση των αρχών για την επίθεση. Στις 20 Ιανουαρίου του 2006, μετά από έκτιση δέκα ετών και έξι μηνών, συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου που ήδη είχε εκτίσει, ο Φόρτιερ απελευθερώθηκε για καλή συμπεριφορά, εντάχθηκε στο Πρόγραμμα Προστασίας Μαρτύρων και απέκτησε νέα ταυτότητα.
Άλλοι
Ποτέ δεν ταυτοποιήθηκε κάποιος «Άγνωστος Άνδρας νούμερο 2». Τίποτα βέβαιο δεν αναφέρθηκε ποτέ για τον ιδιοκτήτη του μη αντιστοιχισμένου ακρωτηριασμένου ποδιού και το κράτος ποτέ δεν ερεύνησε ανοιχτά οποιονδήποτε άλλον σχετικά με την επίθεση. Παρόλο που οι υπερασπιστικές ομάδες στις δίκες τόσο του Μακβέι όσο και του Νίκολς υποστήριξαν ότι ήταν αναμεμειγμένοι και άλλοι δράστες, ο δικαστής Steven W. Taylor δεν εντόπισε κανένα αξιόπιστο, σχετικό ή νόμιμα παραδεκτό αποδεικτικό στοιχείο, από οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον Μακβέι και τον Νίκολς που είχε άμεση συμμετοχή στην επίθεση. Όταν ο Μακβέι ρωτήθηκε αν υπήρχαν και άλλοι συνεργοί στη βομβιστική επίθεση, απάντησε: "Διότι η αλήθεια είναι πως ανατίναξα την κτίριο Murrah, και δεν είναι κάπως τρομακτικό ότι ένας μόνο άνθρωπος θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το είδος της κόλασης;" Το πρωί της εκτέλεσης του Μακβέι μια επιστολή κυκλοφόρησε στην οποία είχε γράψει ''«Για τους σκληροπηρυνικούς εκείνους υποστηρικτές θεωριών συνωμοσίας που θα αρνηθούν να το πιστέψουν, αντιστρέφω το ερώτημα και τους λέω: Δείξτε μου πού χρειαζόμουν οποιονδήποτε άλλον. Στη χρηματοδότηση; Στην επιμελητεία; Στις εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις; Στο διανοητικό μου δυναμικό; Στη στρατηγική; ... Δείξτε μου πού χρειαζόμουν έναν σκοτεινό μυστηριώδη "κύριο Χ"!»''
Επακόλουθα
Οι μεγαλύτερες απώλειες σε ζωές αμερικανών πολιτών σε τρομοκρατικό συμβάν πριν την επίθεση της Οκλαχόμα είχαν συμβεί το 1988, στην πτήση 103 της Pan Am σε ανατίναξη στον εναέριο χώρο του Ηνωμένου Βασιλείου, που σκότωσε 189 ανθρώπους. Η επίθεση της Οκλαχόμα Σίτι ήταν η πλέον δολοφονική τρομοκρατική ενέργεια κατά των ΗΠΑ επί αμερικανικού εδάφους μέχρι τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Σύμφωνα με υπολογισμούς περίπου 387.000 άνθρωποι στην ευρύτερη περιοχή της Οκλαχόμα Σίτι (δηλαδή το ένα τρίτο του πληθυσμού) ήξερε κάποιον που επηρεάστηκε άμεσα από τους βομβαρδισμούς.
Εντός 48 ωρών από την επίθεση, και με τη βοήθεια της General Services Administration (GSA, μια κυβερνητική υπηρεσία υποστήριξης των ομοσπονδιακών υπηρεσιών), οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες που είχαν γίνει στόχος της επίθεσης μπόρεσαν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους σε άλλα μέρη της πόλης. Σύμφωνα με το Μαρκ Πότοκ (Mark Potok), διευθυντή του τμήματος Πληροφοριών έργου στο Southern Poverty Law Center, τα σώματα ασφαλείας απέτρεψαν πάνω από 60 εγχώριες τρομοκρατικές ενέργειες μεταξύ του 1995 και του 2005. Οι επιθέσεις αποτράπηκαν λόγω των μέτρων που θεσπίστηκαν από την τοπική και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ώστε να αυξηθεί η ασφάλεια των υψηλής προτεραιότητας στόχων και η παρακολούθηση της δραστηριότητας ομάδων μίσους εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Πότοκ αποκάλυψε ότι το 1996 υπήρχαν περίπου 858 εγχώριες ομάδες παραστρατιωτικών και άλλων αντικυβερνητικών αλλά ο αριθμός τους μειώθηκε σε 152 το 2004. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από την τρομοκρατική επίθεση, το FBI προσέλαβε 500 επιπλέον πράκτορες για την έρευνα πάνω σε πιθανές εγχώριες τρομοκρατικές επιθέσεις.
Νομοθεσία
Ως επακόλουθο της επίθεσης το κράτος των ΗΠΑ θέσπισε αρκετά νομοθετήματα, όπως τον «Αντιτρομοκρατικό Νόμο και επιβολή της θανατικής ποινής» (Antiterrorism and Effective Death Penalty Act), του 1996. Πάνω στο ζήτημα των δικών των τρομοκρατών οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε άλλη πολιτεία για να δικαστούν, υπεγράφη στις 20 Μάρτη του 1997 ο «Διευκρινιστικός νόμος για τη συμμετοχή των θυμάτων ως διαδίκων» (Victim Allocution Clarification Act) από τον Πρόεδρο Κλίντον, που παραχωρούσε στα θύματα των επιθέσεων (και τα θύματα των άλλων τυχόν μελλοντικών πράξεων βίας) το δικαίωμα να παρακολουθούν τις δίκες και να καταθέτουν βαρύνουσες μαρτυρίες κατά τη διαδικασία της επιμέτρησης των ποινών. Αναφορικά με την ψήφιση αυτού, ο Κλίντον δήλωσε ότι «όταν κάποιος ή κάποια είναι θύμα, θα πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο της ποινικής διαδικασίας, και όχι απ’ έξω κοιτώντας προς τα μέσα».
Ασφάλεια και κατασκευή κτιρίων
Στις εβδομάδες που ακολούθησαν τη βομβιστική επίθεση, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διέταξε όλα τα ομοσπονδιακά κτίρια σε όλες τις μεγάλες πόλεις να περικυκλωθούν με προκατασκευασμένα τσιμεντένια οδοφράγματα για την αποφυγή παρόμοιων επιθέσεων. Στο πλαίσιο ενός πιο μακροπρόθεσμου σχεδιασμού για την ασφάλεια των αμερικανικών ομοσπονδιακών κτιρίων, τα περισσότερα από τα προσωρινά οδοφράγματα έχουν πλέον αντικατασταθεί με μόνιμα κιγκλιδώματα ασφαλείας, τα οποία είναι αισθητικά καλύτερα και είναι βαθιά πακτωμένα στο έδαφος για στιβαρότητα. Επιπλέον, όλα τα νέα ομοσπονδιακά κτίρια πρέπει εφεξής να κατασκευάζονται με περιφράξεις ανθεκτικές σε φορτηγά οχήματα και με ευρεία χωροταξικά περιθώρια από τους γύρω δρόμους ώστε να ελαχιστοποιήσουν την ευπάθειά τους σε φορτηγά-βόμβες. Τα κτίρια του FBI, για παράδειγμα, πρέπει να οικοδομούνται τριάντα μέτρα μακριά από την κυκλοφορία των οχημάτων. Το συνολικό κόστος της βελτίωσης της ασφάλειας στα ομοσπονδιακά κτίρια σε όλη τη χώρα, ως απάντηση στην επίθεση, ξεπέρασε τα 600 εκατομμύρια δολάρια.
Το ομοσπονδιακό κτίριο Murrah είχε θεωρηθεί τόσο ασφαλές, ώστε απασχολούσε μόνο έναν φρουρό ασφαλείας. Τον Ιούνιο του 1995, η GSA εξέδωσε την έκθεση «Αξιολόγηση αδυναμιών ασφάλειας των ομοσπονδιακών εγκαταστάσεων» (Vulnerability Assessment of Federal Facilities, επίσης γνωστή ως The Marshals Report), τα πορίσματα της οποίας οδήγησαν σε μια διεξοδική αξιολόγηση της ασφάλειας σε όλα τα ομοσπονδιακά κτίρια και ένα σύστημα για την ταξινόμηση των κινδύνων σε πάνω από 1.300 ομοσπονδιακές εγκαταστάσεις που ανήκουν ή μισθώνονται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι ομοσπονδιακές τοποθεσίες χωρίστηκαν σε πέντε επίπεδα ασφάλειας που κυμαίνονται από Επίπεδο 1 (ελάχιστες ανάγκες ασφαλείας) έως Επίπεδο 5 (ανώτατο). Το κτίριο Alfred P. Murrah θεωρήθηκε κτίριο επιπέδου 4. Μεταξύ των 52 βελτιώσεων ασφαλείας ήταν η κατασκευή φυσικών εμποδίων, κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης, σχεδιασμός του χώρου και της πρόσβασης, ενίσχυση του εξωτερικού χώρου των κτιρίων για την αύξηση της ανθεκτικότητας σε τυχόν έκρηξη, συστήματα κουφωμάτων που μειώνουν την εκτόξευση θραυσμάτων γυαλιού και θανάτων, καθώς και κατασκευαστικό κτιριακό σχεδιασμό για την αποτροπή της κατάρρευσης.
Συζήτηση για τη φύση της αντίστασης στην κυρίαρχη ιδεολογία
Ακόμα και πολλοί που συμφωνούσαν με ορισμένες από τις πολιτικές απόψεις του Μακβέι θεώρησαν την πράξη του ως αντιπαραγωγική, με μεγάλο μέρος της κριτικής να εστιάζεται στους θανάτους αθώων παιδιών. Επικριτές εξέφρασαν πικρία ότι ο Μακβέι δεν δολοφόνησε συγκεκριμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ο Μακβέι είχε πράγματι εξετάσει το ενδεχόμενο των δολοφονιών της Υπουργού Δικαιοσύνης Janet Reno και άλλων αντί της επίθεσης σε κτίριο και μετά τη βομβιστική επίθεση είπε ότι μερικές φορές ευχόταν να είχε πραγματοποιήσει μια σειρά δολοφονιών αντί αυτής. Όσοι εξέφρασαν τη συμπάθειά τους για τον Μακβέι στις περισσότερες περιπτώσεις περιγράφουν την πράξη του ως πράξη πολέμου, όπως στην περίπτωση του δοκιμίου του Γκορ Βιντάλ «Η σημασία του Τίμοθι Μακβέι». Άλλοι δημοσιογράφοι τον συνέκριναν με τον John Brown, έναν επαναστάτη, πολέμιο της δουλείας, της εποχής, πριν τον αμερικανικό εμφύλιο.
Ο Μακβέι πίστευε ότι η βομβιστική επίθεση είχε θετικό αντίκτυπο στην κυβερνητική πολιτική. Προς απόδειξη του παραπάνω αναφέρθηκε στην ειρηνική επίλυση της αντιπαράθεσης με το κίνημα των Montana Freemen το 1996, την εξωδικαστική διευθέτηση ύψους 3.100.000 δολαρίων, στην υπόθεση μεταξύ της κυβέρνησης και του Randy Weaver και των τέκνων του, τέσσερις μήνες μετά τη βομβιστική επίθεση. Και τις δηλώσεις του Μπιλ Κλίντον τον Απρίλιο 2000 στις οποίες εξέφρασε τη λύπη του για την απόφασή του να γίνει εισβολή στο κτιριακό συγκρότημα των Branch Davidian. Ο Μακβέι δήλωσε, «Από τη στιγμή που θα ματώσεις τη μύτη του ψευτοπαλικαρά, και ξέρει ότι πρόκειται να δεχτεί και άλλη γροθιά, δε θα ξανάρθει πίσω."
Θεωρίες συνωμοσίας
Διάφορες θεωρίες συνωμοσίας έχουν προταθεί για τα γεγονότα γύρω από τη βομβιστική επίθεση. Μερικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι άτομα στην κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου Μπιλ Κλίντον, γνώριζαν για την επικείμενη επίθεση και εκ προθέσεως παρέλειψαν να δράσουν επ’ αυτής της γνώσης. Άλλες θεωρίες επικεντρώνονται στο ενδεχόμενο πρόσθετων εκρηκτικών υλών εντός του κτιρίου και επιπλέον συνωμοτών που εμπλέκονταν στη βομβιστική επίθεση. Διάφορες θεωρίες υποστηρίζουν ότι η επίθεση έγινε από την κυβέρνηση για να ενοχοποιηθεί το κίνημα των παραστρατιωτικών ή για να δοθεί η επίφαση για επιβολή αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, χρησιμοποιώντας τον Μακβέι ως αποδιοπομπαίο τράγο. Άλλες θεωρίες συνωμοσίας υποστηρίζουν ότι ξένοι πράκτορες, κυρίως ισλαμιστές τρομοκράτες, συμμετείχαν στη βομβιστική επίθεση. Οι ειδικοί έχουν αμφισβητήσει τις θεωρίες και οι φάκελοι των κυβερνητικών ερευνών έχουν ανοίξει κατά καιρούς προς εξέταση των θεωριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Οκλαχόμα
Αθανάσιος Γκαβέλας
Ο Αθανάσιος Γκαβέλας (19/12/1999) είναι Έλληνας αθλητής του στίβου και Χρυσός Παραολυμπιονίκης στα 100μ. κατηγορίας Τ11. Ασχολείται και διακρίνεται στα 60μ., 100μ., 200μ. και στο Άλμα εις Μήκος.
Έχει αγωνισθεί από την ηλικία των 17 ετών σε Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Κατέχει το Παγκόσμιο Ρεκόρ της κατηγορίας Τ11 στα 100μ. με χρόνο 10,82 δευτερόλεπτα και στα 60μ. με 7,07 δευτερόλεπτα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το 1ο Γενικό Λύκειο Νέου Ψυχικού, από το οποίο και πέτυχε στις Πανελλήνιες εξετάσεις και εισήχθη στο Τμήμα Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2017.
Στην ηλικία των 10 ετών, συνειδητοποίησε ότι η όρασή του μειωνόταν -δεν έβλεπε καλά την δασκάλα, δυσκολευόταν να διαβάσει και συλλάβιζε. Οι δυσκολίες αυτές προέρχονταν από μία γονιδιακή ασθένεια (νόσος Σταργκαρντ 'Stargardt') η οποία εμφανίζεται σταδιακά και έχει ως αποτέλεσμα την προοδευτική μείωση της όρασης. Παρ’ όλα αυτά, οι δυσκολίες αυτές δεν τον εμπόδισαν από την πορεία του προς τον πρωταθλητισμό.
Αθλητική καριέρα και διακρίσεις
Έχει συμμετάσχει και διακριθεί, πέρα από τα Πανελλήνια, αλλά και σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα κατακτώντας υψηλές θέσεις, με αποκορύφωμα το Παγκόσμιο Ρεκόρ στα 100μ. της κατηγορίας Τ11 με χρόνο 10,82 δευτερόλεπτα το καλοκαίρι του 2021 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες «Τόκιο 2020», και το Παγκόσμιο Ρεκόρ στα 60μ. με 7,07 δευτερόλεπτα στο πλαίσιο της Ημερίδας Κλειστού Στίβου ΣΕΓΑΣ, τον Φεβρουάριο του 2022, στην Αθήνα.
Η αθλητική του πορεία χαρακτηρίζεται από συμμετοχές σε εγχώρια και διεθνή meeting, όπως το International Para Athletics Meeting στο Μαρακές (Χρυσό στα 200μ.), to World Para Athletics Grand Prix στο Ντουμπάι (Χρυσό στα 100μ.) το Grand Prix Παρισιού -Handisport Open Paris- (Χρυσό στα 100μ.) και στο Diamond Leauge στο Όσλο που έλαβε μέρος στον αγώνα ‘Race to Zero’ με σκοπό την ευαισθητοποίηση για την συμπερίληψη των αθλητών με αναπηρία στις μεγάλες διοργανώσεις. Στο πλαίσιο του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος ΑΜΕΑ, έτρεξε και στα 200μ. (22.08s) ενώ έκανε και το ντεπούτο του στο Άλμα εις Μήκος με άλμα 6,15μ.
Βραβεύσεις
Για το 2021 έχει ανακηρυχθεί ως «Αθλητής με αναπηρία της χρονιάς» στα ετήσια βραβεία Gazzetta Awards, μέσω ανοιχτής ψηφοφορίας κοινού, και ως «Κορυφαίος Αθλητής με Αναπηρία της χρονιάς» από τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ) , βραβείο το οποίο του απένειμε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Τον Δεκέμβριο του 2022 το γυμναστήριο του σχολείου στο οποίο φοίτησε (1ο Γ.Ε.Λ. Νέου Ψυχικού) έλαβε το όνομα Κλειστό Γυμναστήριο «Αθανάσιος Γκαβέλας».
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες Κατηγορία:Παραολυμπιακοί Αγώνες Κατηγορία:Στίβος Κατηγορία:100 μέτρα Κατηγορία:200 μέτρα Κατηγορία:Άλμα εις μήκος Κατηγορία:Αναπηρία Κατηγορία:Αθλητές Κατηγορία:Έλληνες παραολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Έλληνες αθλητές στίβου ΑμεΑ Κατηγορία:Αθλητές δρόμων ταχύτητας στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητές άλματος εις μήκος στην Ελλάδα Κατηγορία:60 μέτρα
Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης Ιταλίας γυναικών
Το Πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης Ιταλίας γυναικών ή Σέριε Α1 (ιταλικά: Campionato italiano femminile di pallanuoto ή Serie A1), είναι ένα Ιταλικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους υδατοσφαίρισης. Στο Ιταλικό σύστημα πρωταθλημάτων υδατοσφαίρισης γυναικών, είναι το πρωταρχικό πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Ιταλική Ομοσπονδία Κολύμβησης (Federazione Italiana Nuoto). Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 10 ομάδες και λειτουργεί με το σύστημα προβιβασμού και υποβιβασμού με την Σέριε Α2.
Το εθνικό πρωτάθλημα ως Σέριε Α1 καθιερώθηκε την περίοδο 1984-85. Τα επτά πρώτα πρωταθλήματα κατακτήθηκαν από τη Βολτούρνο (από την πόλη Σάντα Μρία Κάπουα Βέτερε) και κατόπιν τα σκήπτρα ανέλαβε η Οριτζόντε Κατάνια, με 15 συνεχόμενα πρωταθλήματα έως την περίοδο 2005–06.
Από την έναρξη του πρωταθλήματος το 1984, 7 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο. Τις περισσότερες κατακτήσεις έχουν η Οριτζόντε Κατάνια (22) και ακολουθεί η Βολτούρνο (7). Την περίοδο 2019−20 το πρωτάθλημα ακυρώθηκε εξαιτίας της πανδημίας του Κορωνοϊού.
Κάτοχοι τίτλου
¹ Το πρωτάθλημα ακυρώθηκε εξαιτίας της πανδημίας του Κορωνοϊού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στην Ιταλία Ιταλία
Ωμέγα σκάκι
Το ωμέγα σκάκι είναι παραλλαγή του κλασικού σκακιού. Τα κομμάτια είναι τα ίδια κι εκτελούν τις ίδιες κινήσεις ενώ το παιχνίδι χρειάζεται σκακιέρα 8Χ8. μικρογραφία|Τα κομμάτια στο Ωμέγα σκάκι στήνονται όπως και στο κλασικό|260x260εσ
Κανόνες παιχνιδιού
Οι κανόνες δεν διαφέρουν ιδιαίτερα από αυτούς του κανονικού σκακιού, η μόνη διαφορά είναι ότι αν ένα κομμάτι συλλάβει ένα ανώτερό του παίρνει την θέση του. Για παράδειγμα, εάν ένας αξιωματικός συλλάβει έναν πύργο, τότε γίνεται πύργος της αντίπαλης ομάδας. μικρογραφία|260x260px|Στην παραπάνω εικόνα ο [[Αξιωματικός (σκάκι)|αξιωματικός της μαύρης ομάδας έχει συλλάβει τη βασίλισσα της λευκής, και έγινε εκείνος βασίλισσα. Το πούλι από το τάβλι συμβολίζει ότι η βασίλισσα είναι της μαύρης ομάδας.]] Στην περίπτωση που ένα ίππο συλλάβει έναν αξιωματικό ή το αντίστροφο, τότε ο παίκτης διαλέγει αν θα κρατήσει τον αξιωματικό ή τον ίππο. Αν ο βασιλιάς συλλάβει κάποιο κομμάτι, τότε δεν γίνεται κάτι.
Εάν ένα κομμάτι συλλάβει ένα μικρότερό του, τότε δεν αλλάζει, παραμένει όπως είναι.
Ματ στο Ωμέγα σκάκι
Στο Ωμέγα σκάκι υπάρχει ένας επιπλέον τρόπος να κάνεις ματ. Αυτό μπορεί να γίνει αν ένα κομμάτι συλλάβει ένα άλλο μεγαλύτερης (ή ίσης) αξίας, το οποίο μπορεί να κάνει ματ στον αντίπαλο βασιλιά.
αριστερά|μικρογραφία|347x347px|Βήμα 1ο μικρογραφία|347x347px|Bήμα 2ο ματ|κέντρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές
Διονύσιος Θερειανός
Ο Διονύσιος Θερειανός (1834–1897) ήταν Έλληνας λόγιος και δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1834 στη Ζάκυνθο και μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών σπουδών του και την παρακολούθηση μαθημάτων στην Ιόνιο Ακαδημία, στην Κέρκυρα με δάσκαλο τον Ιωάννη Οικονομίδη, μετεγκαταστάθηκε στην Τεργέστη το 1850. Ο πατέρας του ήταν εφημέριος της ελληνικής παροικίας στην πόλη και ο Θερειανός έμεινε εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του σε πανεπιστήμιο της Γερμανίας, παρακολουθώντας μαθήματα φιλοσοφίας και φιλολογίας. Ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος των γνώσεών του σχετικά με την αρχαιολογία το απέκτησε όντας αυτοδίδακτος. Μετά την επιστροφή του στην Τεργέστη υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας Νέα Ημέρα, μία από τις γνωστότερες ελληνικές εφημερίδες της πόλης, ενώ μεταξύ 1861 και 1883 εξέδιδε σε συνεργασία με τον Θεαγένη Λιβαδά την εβδομαδιαία επιθεώρηση Κλειώ. Στα έντυπα αυτά ο Θερειανός δημοσίευε κυρίως πολιτικά άρθρα και ιστορικές ή κοινωνικές επιφυλλίδες.
Η καθαρότητα του λόγου και του ύφους του Θερειανού αλλά και του Λιβαδά τους κατέστησε κορυφαίους της Τεργεσταίας Σχολής. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του ήταν τα εξής: Νύξεις περί του ομηρικού ζητήματος (1866), Φιλολογικαί υποτυπώσεις (1885), Διάγραμμα στωικής φιλοσοφίας (1892). Ωστόσο, ένα από τα σημαντικότερα έργα του ήταν μία τρίτομη Βιογραφία του Αδαμάντιου Κοραή (1889-90). Ο Θερειανός απεβίωσε το 1897 στην Τεργέστη. Κληροδότησε τη χρηματική του περιουσία στη Βαυαρική Ακαδημία, ενώ δώρησε τη βιβλιοθήκη του στις δημοτικές βιβλιοθήκες της Ζακύνθου και της Τεργέστης καθώς και στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Ο Λέανδρος
Ο Λέανδρος του Παναγιώτη Σούτσου, είναι μυθιστόρημα - το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα που εκδόθηκε στο έδαφος της ανεξάρτητης πλέον Ελλάδας και συγκεκριμένα στο Ναύπλιο, (πρωτεύουσα τότε του νεοελληνικού βασιλείου), τον Απρίλιο του 1834, από το τυπογραφείο των Κωνσταντίνου Τόμπρα και Κωνσταντίνου Ιωαννίδη.
Ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο του μυθιστορήματος μάλιστα δηλώνει την περηφάνια του που είναι ο πρώτος μυθιστοριογράφος του ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους.
Το μυθιστόρημα, έκτασης 124 σελίδων, γραμμένο στην πολύ δημοφιλή εκείνη την εποχή - επιστολική μορφή, διηγείται τον μοιραίο έρωτα δύο νέων - του Λέανδρου και της Κοραλλίας -στην σύγχρονη Αθήνα.
Πληροφορίες για το έργο
Ο Λέανδρος και η Κοραλία, γόνοι Φαναριώτικων οικογενειών που με την σύσταση του νέου ελληνικού κράτους, ήρθαν στην Αθήνα, αγαπιόντουσαν ήδη από μικρά παιδιά. Το μίσος όμως των οικογενειών τους αλλά και οι ανακατατάξεις που έφερε η ελληνική επανάσταση και η δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, τους χώρισαν. Συναντιούνται τυχαία, ξανά, στην Αθήνα για να διαπιστώσουν και οι δυο τους, ότι ο έρωτάς τους έχει μείνει ανέπαφος. Μόνο που η Κοραλία είναι τώρα παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού. Η ηθική και των δυο τους, τους απαγορεύει κάθε είδους σκέψη για πραγματοποίηση του έρωτά τους, και έτσι ο Λέανδρος - και με προτροπή της Κοραλίας, φεύγει για δυο μήνες από την Αθήνα με σκοπό να "ξεχάσει" την Κοραλία. Αφού περιπλανηθεί θα καταλήξει στο Ναύπλιο, και θα βρεθεί εν μέσω των ραδιουργιών για την κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα. Όταν ύστερα από δυο μήνες γυρίζει στην Αθήνα, βρίσκει την Κοραλία ετοιμοθάνατη. Όταν τελικά πεθαίνει, ο Λέανδρος αυτοκτονεί και αυτός, κρατώντας ένα πορτραίτο της στην αγκαλιά του.
Στο μυθιστόρημα τέσσερα πρόσωπα ανταλλάσσουν επιστολές μεταξύ τους: ο Λέανδρος, ο φίλος του ο Χαρίλαος που παραμένει στην Αθήνα και από αυτόν πληροφορείται τα νέα της Κοραλίας, η Κοραλία με την φίλη της, αγαπημένη του Χαρίλαου, Ευφροσύνη. Οι δυο γυναίκες όταν αλληλογραφούν πληροφορούν τον αναγνώστη για την πρόοδο της υπόθεσης του έργου και μόνο.
Το βιβλίο αποτελείται από 77 επιστολές, την πλειονότητα των οποίων - 50 -, στέλνει ο Λέανδρος στον Χαρίλαο το χρονικό διάστημα από 13 Δεκεμβρίου του 1833 έως και 4 Απριλίου του 1834.
Η γνώμη των μελετητών
Το περιηγητικό κείμενο του Παναγιώτη Σούτσου με τίτλο  «Αι περιπλανήσεις μου»  «μυθιστορικου σχήματος», σύμφωνα με τον ίδιο, - που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ήλιος» της εποχής εκείνης αποτελεί την πρώτη ύλη για την δημιουργία του «Λέανδρου».
Η πρώτη κριτική γίνεται σχεδόν αμέσως, στην εφημερίδα «Σωτήρ» της 19ης Απριλίου του 1834 από τον υπογράφοντα μόνο με τα αρχικά του Π.Δ.. Ο κριτικός αναγνωρίζει στο έργο του Σούτσου το μυθιστόρημα «Αδόλφος» του Βενιαμίν Κονστάν και φυσικά τον ψέγει γι' αυτό. Και οι επόμενες κριτικές που θα δημοσιευτούν μετά, θα επιμείνουν στην ομοιότητα του έργου με άλλα σύγχρονά του, και όχι τόσο στην ποιότητα. Οι κριτικοί θα δουν ομοιότητες (και όχι άδικα) με έργα του Λαμαρτίνου, του Ούγκο Φόσκολο, του Ρακίνα και άλλων. Σήμερα η κριτική μπορεί να αναγνωρίσει παραφρασμένους στίχους από ποιήματα του Λαμαρτίνου καθώς και εκτενή αποσπάσματα από τον «Ρενέ» του Σατωμπριάν.
Ωστόσο όλα έχουν έναν κοινό πρόγονο: το επιστολικό μυθιστόρημα του Γκαίτε «Οι οδύνες του νεαρού Βέρθερου» (1774) το πιο δημοφιλές έργο της εποχής εκείνης, έργο που ενέπνευσε γενιές μυθιστοριογράφων και όχι μόνο τον Σούτσο. Το μυθιστόρημα κινείται στο χώρο του Ρομαντισμού (λογοτεχνικού κινήματος σε ακμή τότε) και χαρακτηρίζεται από αρκετά από τα θεματικά μοτίβα του, όπως : το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, το οποίο δεν επιτρέπει στον έρωτα του ζευγαριού να έχει ευτυχή κατάληξη,
η μελαγχολική διάθεση,
η ροπή προς την αυτοκτονία,
η οδοιπορίες και οι περιπλανήσεις σαν τρόποι λύτρωσης και λησμονιάς και
το έντονο θρησκευτικό στοιχείο
Στις πολιτικές θέσεις του Σούτσου μελετητές όπως η Αλεξάνδρα Σαμουήλ βλέπουν την επίδραση του Σαινσιμονισμού (πρώιμος ουτοπικός σοσιαλισμός) στην σκέψη και των δύο αδερφών Σούτσου που υιοθετούν τη δεκαετία του 1830.
Σύγχρονη κριτική
''«...Το ύφος του Σούτσου είναι πομπώδες, γεμάτο στόμφο, περισσεύουν τα επιφωνήματα, οι επικλίσεις, τα θαυμαστικά. Η επιλογή του γλωσσικού εργαλείου συντείνει στην διαμόρφωση μιας ατμόσφαιρας ψυχρής, διόλου λυρικής που δεν ευνοεί ούτε στο ελάχιστο την αισθηματική κορύφωση. Ανήκει δηλαδή ο Σούτσος στην χορεία εκείνη των συγγραφέων που στο έργο τους εμφανίζουν ανάγλυφα τις πνευματικές συμβατικότητες που όπως λέει ο Βάλτερ Πούχνερ, στους poetas minores διαφαίνονται συχνά πιο καθαρά από ότι στους μεγάλους. Ο λόγος πληθωρικός, δημιουργός θορύβων ολοκληρώνεται με τη σιωπή και η πολυφωνία οδηγεί στο μονόλογο: Ο Λέανδρος απευθύνεται στους πάντες και τα πάντα. Στον Θεό, στη φύση, στον Θάνατο, στον Βασιλιά της Ελλάδας. Κι όμως κατά βάθος δεν απευθύνεται σε κανέναν. Στην ουσία θα ήταν δύσκολο να μιλάμε για πράξη επικοινωνίας....η επιστολή μεταβάλλεται σε προσωπικό ημερολόγιο.»''
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1834
Ματέλικα
Η Ματέλικα (ιταλικά: Matelica) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Ένας Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης (ΥΠΦ ή ΠΥΦ) (Lead-lag Compensator) αποτελεί μέρος ενός συστήματος ελέγχου το οποίο εξασφαλίζει αποδεκτή μεταβατική απόκριση και ακρίβεια στην μόνιμη κατάσταση. Αυτό επιτυγχάνεται, όπως φαίνεται και στο όνομα, συνδυάζοντας δύο κομμάτια, πρώτον έναν αντισταθμιστή προπορευόμενης φάσης (ΠΦ) και δεύτερον έναν αντισταθμιστή υπολειπόμενης φάσης (ΥΦ). Ο αντισταθμιστής προπορευόμενης φάσης επιφέρει σημαντική βελτίωση στην μεταβατική απόκριση και μικρή βελτίωση στην ακρίβεια της μόνιμης κατάστασης ενώ ο αντισταθμιστής υπολειπόμενης φάσης επιφέρει σημαντική βελτίωση στην ακρίβεια της μόνιμης κατάστασης εις βάρος του χρόνου της μεταβατικής απόκρισης. Ο αντισταθμιστής προπορευόμενης/υπολειπόμενης φάσης αποτελεί μια από τις κυριότερες μεθόδους έλεγχου στην κλασσική θεωρεία ελέγχου.
Ματέλικα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Εφαρμογές
Οι αντισταθμιστές προπορευόμενης/υπολειπόμενης φάσης συναντούνται σε πληθώρα εφαρμογών όπως στην ρομποτική, στον έλεγχο δορυφόρων στο διάστημα, στα διαγνωστικά συστήματα αυτοκινήτων, στις οθόνες LCD αλλά και στην σταθεροποίηση ακτινών λέιζερ.
Γενταμικίνη
Η γενταμικίνη ή γενταμυκίνη, που πωλείται με την επωνυμία Garamycin μεταξύ άλλων, είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων τύπων βακτηριακών λοιμώξεων. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει λοιμώξεις των οστών, ενδοκαρδίτιδα, πυελική φλεγμονώδη νόσο, μηνιγγίτιδα, πνευμονία, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και σήψη μεταξύ άλλων. Δεν είναι αποτελεσματικό για λοιμώξεις από γονόρροια ή χλαμύδια. Μπορεί να χορηγηθεί ενδοφλεβίως, με ένεση σε μυ, ή τοπικά. Τα τοπικά σκευάσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε εγκαύματα ή για λοιμώξεις του εξωτερικού ματιού Στον ανεπτυγμένο κόσμο, χρησιμοποιείται συχνά μόνο για δύο ημέρες έως ότου οι βακτηριακές καλλιέργειες καθορίσουν ποια συγκεκριμένα αντιβιοτικά είναι ευαίσθητα στη μόλυνση. Η απαιτούμενη δόση πρέπει να παρακολουθείται με εξέταση αίματος.
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Εφαρμογές
Δοθέντος ενός συστήματος, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αντισταθμιστές για να πετύχουμε τις επιθυμητές προδιαγραφές (ευστάθεια και απόδοση). Πολλές φορές για την επίτευξη των παραπάνω στόχων χρησιμοποιούνται ελεγκτές τύπου I, D, PI, PD και PID που είναι βελτιστοποιημένοι ελεγκτές με σκοπό την βελτίωση των παραμέτρων του συστήματος (μείωση του σφάλματος μόνιμης κατάστασης, μείωση της κορυφής του πλάτους στην περίπτωση συντονισμού αλλά και μείωση του χρόνου ανόδου). Όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν και με τον συνδυασμό πολλαπλών αντισταθμιστών.
Βασίλειος Ρομφέης
Ο Βασίλειος Ρομφέης ήταν Έλληνας κλέφτης την περίοδο της Τουρκοκρατίας τον 18ο και 19ο αιώνα. Γεννήθηκε το 1774 στη Νάουσα και άρχισε τις επαναστατικές του δραστηρίοτητες στο Βέρμιο. Το 1795, ο Αλή Πασά, που είχε δημιουργήσει το Πασαλίκι των Ιωαννίνων, προσπάθησε να καταλάβει τη Νάουσα. Αυτό οδήγησε τον Ρομφέη και τον υπολοχαγό του Αναστάσιο Καρατάσο να υπερασπιστεί την πόλη, η οποία απολάμβανε καθεστώς ημιαυτονομίας εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από το 1795 έως το 1804 τα στρατεύματα του Αλή Πασά πολέμησαν για να εισέλθουν στη Νάουσα. Ο Ρομφέης και τα στρατεύματά του υπερασπίστηκαν την πολιορκημένη πόλη για πέντε μήνες έως ότου, μετά από μια τελική μάχη, νικήθηκαν και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή. Ο Ρομφέης βρήκε καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, ενώ η σύζυγός του, ο γιος και η κόρη του φυλακίστηκαν και μεταφέρθηκαν στα Ιωάννινα. Κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να απελευθερώσει την οικογένειά του, χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος, όπου αργότερα έχασε τα λογικά του και δεν ξέρουμε τι απέγινε.
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Θεωρία
Η χρησιμοποίηση αντισταθμιστή ΠΦ ή ΥΦ αυξάνει την τάξη του συστήματος μας κατά ένα, ενώ η χρησιμοποίηση αντισταθμιστή ΥΠΦ αυξάνει την τάξη κατά δύο (εκτός αν γίνει απαλοιφή μεταξύ μηδενιστών του δικτύου ΥΠΦ και των πόλων της χωρίς αντιστάθμιση συνάρτησης μεταφοράς ανοικτού βρόχου).
Γενταμικίνη
Η γενταμυκίνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1962 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1964. Παράγεται από το βακτήριο Micromonospora purpurea. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτηρίζει τη γενταμυκίνη ως εξαιρετικά σημαντική για την ιατρική. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο.
Ιατρικές χρήσεις
Η γενταμυκίνη είναι δραστική έναντι ευρέος φάσματος βακτηριακών λοιμώξεων, κυρίως αρνητικών κατά Gram βακτηρίων, συμπεριλαμβανομένων των Pseudomonas, Proteus, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Enterobacter aerogenes, Serratia και του θετικού κατά Gram Staphylococcus. Η γενταμυκίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος, λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος, λοιμώξεων αίματος, οστών και μαλακών ιστών αυτών των ευαίσθητων βακτηρίων.
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Θεωρία
Ενώ του αντισταθμιστή ΥΦ είναι:
Γενταμικίνη
Ιατρικές χρήσεις
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να υποστηρίζουν τη γενταμυκίνη ως θεραπεία πρώτης γραμμής της μόλυνσης από Neisseria gonorrhoeae. Η γενταμικίνη δεν χρησιμοποιείται για βακτηριακές λοιμώξεις Neisseria meningitidis ή Legionella pneumophila (λόγω του κινδύνου εμφάνισης σοκ από ενδοτοξίνη λιπιδίου Α σε ορισμένους Gram-αρνητικούς οργανισμούς). Η γενταμυκίνη είναι επίσης χρήσιμη κατά της Yersinia pestis (αιτίας της πανώλης), των συγγενών του και της Francisella tularensis (ο οργανισμός που είναι υπεύθυνος για την τουλαραιμία που παρατηρείται συχνά σε κυνηγούς).
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Θεωρία
Με \alpha =0 ο αντισταθμιστής ΠΦ γίνεται ο κλασσικός PD (αναλογικός-παραγωγικός) ελεγκτής. Ο λόγος που επιλέγεται ο ΠΦ και όχι ο PD είναι διότι ο παρανομαστής δρα σαν βαθυπερατό φίλτρο που καταστέλλει τον θόρυβο υψηλών συχνοτήτων. Έτσι είναι ιδιαίτερα κατάλληλος στον σχεδιασμό συστημάτων ελέγχου, όπως π.χ. των σερβομηχανισμών. Η ελάχιστη τιμή του \alpha περιορίζεται από την φυσική κατασκευή του δικτύου (συνήθως η ελάχιστη τιμή είναι ).
Γενταμικίνη
Ιατρικές χρήσεις
Μερικά Enterobacteriaceae, Pseudomonas spp., Enterococcus spp., Staphylococcus aureus και άλλα Staphylococcus spp. έχουν διαφορετικούς βαθμούς αντοχής στη γενταμικίνη.
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Θεωρία
Όταν τότε ο αντισταθμιστής ΥΦ συμπεριφέρεται σαν PI (αναλογικός-ολοκληρωτικός) ελεγκτής σε ορισμένη περιοχή συχνοτήτων. Το εύρος των τιμών του \alpha στον αντισταθμιστή ΥΦ είναι ενώ συνήθως λαμβάνει τιμή \alpha=10.
Γενταμικίνη
Παρενέργειες
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες της γενταμικίνης μπορεί να κυμαίνονται από λιγότερο σοβαρές αντιδράσεις, όπως ναυτία και έμετος, έως πιο σοβαρές αντιδράσεις, όπως:
Αντισταθμιστής Προπορευόμενης/Υπολειπόμενης Φάσης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεωρία ελέγχου Κατηγορία:Μηχανική υπολογιστών
Γενταμικίνη
Παρενέργειες
Η νεφροτοξικότητα και η ωτοτοξικότητα πιστεύεται ότι είναι δοσοεξαρτώμενες με υψηλότερες δόσεις να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες τοξικότητας. Αυτές οι δύο τοξικότητες μπορεί να έχουν καθυστερημένη παρουσίαση, μερικές φορές εμφανίζονται μόνο μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.
Νεφρική βλάβη
Η νεφρική βλάβη είναι πρόβλημα στο 10-25% των ατόμων που λαμβάνουν αμινογλυκοσίδες και η γενταμυκίνη είναι ένα από τα πιο νεφροτοξικά φάρμακα αυτής της κατηγορίας. Συχνά, η οξεία νεφροτοξικότητα είναι αναστρέψιμη, αλλά μπορεί να είναι θανατηφόρα. Ο κίνδυνος νεφροτοξικότητας μπορεί να επηρεαστεί από τη δόση, τη συχνότητα, τη διάρκεια της θεραπείας και την ταυτόχρονη χρήση ορισμένων φαρμάκων, όπως ΜΣΑΦ, διουρητικά, σισπλατίνη, κυκλοσπορίνη, κεφαλοσπορίνες, αμφοτερικίνη, σκιαγραφικά ιωδίου και βανκομυκίνη.
Η νεφρική δυσλειτουργία παρακολουθείται μετρώντας την κρεατινίνη στο αίμα, τα επίπεδα ηλεκτρολυτών, την παραγωγή ούρων, την παρουσία πρωτεΐνης στα ούρα και τις συγκεντρώσεις άλλων χημικών ουσιών, όπως η ουρία, στο αίμα.
Έσω ους
Περίπου το 11% του πληθυσμού που λαμβάνει αμινογλυκοσίδες βλάπτει το έσω τμήμα του ωτός. Τα κοινά συμπτώματα βλάβης στο έσω ους περιλαμβάνουν εμβοές, απώλεια ακοής, ίλιγγο, προβλήματα συντονισμού και ζάλη. Η χρόνια χρήση γενταμικίνης μπορεί να επηρεάσει δύο περιοχές των αυτιών. Πρώτον, η βλάβη των τριχοειδών κυττάρων του εσωτερικού αυτιού μπορεί να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη απώλεια ακοής. Δεύτερον, η ζημιά στην αιθουσαία συσκευή του αυτιού μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα ισορροπίας. Για να μειωθεί ο κίνδυνος ωτοτοξικότητας κατά τη διάρκεια της θεραπείας, συνιστάται να ενυδάτωση.
Μηχανισμός δράσης
Η γενταμυκίνη είναι βακτηριοκτόνο αντιβιοτικό που δρα δεσμεύοντας την υπομονάδα 30S του βακτηριακού ριβοσώματος, επηρεάζοντας αρνητικά τη σύνθεση των πρωτεϊνών. Ο πρωταρχικός μηχανισμός δράσης είναι γενικά αποδεκτό ότι αφορά την έκπτωση της ικανότητας του ριβοσώματος να κάνει διάκριση στις σωστές αλληλεπιδράσεις αγγελιαφόρου RNA και μεταφορικού RNA. Συνήθως, εάν ένα λανθασμένο tRNA ζευγαρώνεται με ένα mRNA κωδικόνιο στη θέση αμινοακυλίου του ριβοσώματος, οι αδενοσίνες 1492 και 1493 αποκλείονται από την αλληλεπίδραση και αποσύρονται, σηματοδοτώντας το ριβοσώμα να απορρίψει το αμινοακυλιωμένο tRNA :: Θερμοσταθερό σύμπλοκο παράγοντα επιμήκυνσης. Ωστόσο, όταν η γενταμικίνη δεσμεύεται στην έλικα 44 του 16S rRNA, αναγκάζει τις αδενοσίνες να διατηρήσουν τη θέση που παίρνουν όταν υπάρχει μια σωστή, ή γνωστή, αντιστοιχία μεταξύ aa-tRNA και mRNA. Αυτό οδηγεί στην αποδοχή λανθασμένων aa-tRNA, με αποτέλεσμα το ριβόσωμα να συνθέτει πρωτεΐνες με λανθασμένα αμινοξέα τοποθετημένα σε όλο το μήκος (περίπου κάθε 1 στα 500). Οι μη λειτουργικές, εσφαλμένες μεταφρασμένες πρωτεΐνες κακοδιπλώνονται και αθροίζονται, οδηγώντας τελικά σε θάνατο του βακτηρίου. Ένας δευτερεύων μηχανισμός έχει προταθεί βασισμένος στη κρυσταλλική δομή της γενταμικίνης σε δευτερεύουσα θέση δέσμευσης στην έλικα 69 του 23S rRNA, που αλληλεπιδρά με την έλικα 44 και πρωτεΐνες που αναγνωρίζουν τα κωδικόνια διακοπής. Σε αυτήν τη δευτερεύουσα τοποθεσία, η γενταμικίνη πιστεύεται ότι αποκλείει αλληλεπιδράσεις του ριβοσώματος με παράγοντες ανακύκλωσης ριβοσώματος, με αποτέλεσμα οι δύο υπομονάδες του ριβοσώματος να παραμείνουν πολύπλοκες ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της μετάφρασης. Αυτό δημιουργεί μια ομάδα ανενεργών ριβοσωμάτων που δεν μπορούν πλέον να ξεκινήσουν και να μεταφράσουν νέες πρωτεΐνες.
Αντενδείξεις
Η γενταμυκίνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται εάν ένα άτομο έχει ιστορικό υπερευαισθησίας, όπως αναφυλαξία, ή άλλη σοβαρή τοξική αντίδραση στη γενταμυκίνη ή σε άλλες αμινογλυκοσίδες. Απαιτείται μεγαλύτερη φροντίδα σε άτομα με μυασθένεια gravis και άλλες νευρομυϊκές διαταραχές καθώς υπάρχει κίνδυνος επιδείνωσης της αδυναμίας.
Εγκυμοσύνη και θηλασμός
Η γενταμυκίνη δεν συνιστάται κατά την εγκυμοσύνη, εκτός εάν τα οφέλη υπερτερούν των κινδύνων για τη μητέρα. Η γενταμυκίνη μπορεί να διασχίσει τον πλακούντα και έχουν παρατηρηθεί αρκετές αναφορές μη αναστρέψιμης αμφοτερόπλευρης συγγενούς κώφωσης στα παιδιά. Η ενδομυϊκή ένεση γενταμικίνης στις μητέρες μπορεί να προκαλέσει μυϊκή αδυναμία στα νεογέννητα.
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της γενταμυκίνης σε θηλάζουσες μητέρες δεν έχει τεκμηριωθεί. Ανιχνεύσιμα επίπεδα γενταμικίνης βρίσκονται στο ανθρώπινο μητρικό γάλα και στα θηλάζοντα μωρά.
Παιδιά
Η γενταμυκίνη μπορεί να μην είναι κατάλληλη για χρήση σε παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των μωρών. Μελέτες έχουν δείξει υψηλότερα επίπεδα ορού και μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής σε αυτόν τον πληθυσμό. Η νεφρική λειτουργία πρέπει να ελέγχεται περιοδικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της θεραπείας μπορεί να περιλαμβάνουν προβλήματα ακοής και ισορροπίας. Υποασβεστιαιμία, υποκαλιαιμία και μυϊκή αδυναμία έχουν αναφερθεί όταν χορηγείται με ένεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Ολιγοσακχαρίτες
Μολιάνο
Το Μολιάνο (ιταλικά: Mogliano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου-Γκράμπο
Ο Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich (13 Φεβρουαρίου 1638 - 28 Απριλίου 1688) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Αδόλφου-Φρειδερίκου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Μαρίας-Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου-Ερνέστου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάννενμπερκ.
Το 1688 απεβίωσε στο Γράμποβ σε ηλικία 50 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1671 τη Χριστίνα-Βιλελμίνη, κόρη του Γουλιέλμου-Χριστοφόρου λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουρκ και είχε τέκνα:
Μόντε Καβάλλο (Ιταλία)
Το Μόντε Καβάλλο (ιταλικά: Monte Cavallo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Μάρσα Ίβινς
Η Μάρσα Σου Ίβινς (γεννημένη στις 15 Απριλίου 1951) είναι Αμερικανίδα συνταξιούχος αστροναύτης η οποία έλαβε μέρος σε πέντε αποστολές των Διαστημικών Λεωφορείων.
Μόντε Καβάλλο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Μάρσα Ίβινς
Καριέρα
Η Ίβινς, γεννημένη στις 15 Απριλίου 1951, στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, αποφοίτησε από το γυμνάσιο Nether Providence στο Wallingford της Πενσυλβανίας το 1969 και απέκτησε πτυχίο Bachelor of Science στο Aerospace Engineering από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Boulder το 1973. Είναι Εβραιο-Αμερικανή. Εργάστηκε στο  Διαστημικό Κέντρο Johnson της NASA, και εργάστηκε κυρίως σε επιδείξεις και ελέγχους διαστημοπλοίων τροχιάς πριν ούσα διορισμένη ως μηχανικός πτήσης το 1980 και ως συγκυβερνήτρια στο διοικητικό αεροσκάφος της NASA. Το 1984, η Ίβινς επιλέχθηκε ως υποψήφια αστροναύτης.
Έχει πετάξει πανω σε πέντε διαστημικές αποστολές: STS-32 (1990), STS-46 (1992), STS-62 (1994), STS-81 (1997) και STS-98 (2001). Η Ίβινς αποσύρθηκε από τη NASA στις 31 Δεκεμβρίου 2010.
Διαστημικές Εμπειρίες
αριστερά|μικρογραφία|303x303εσ| Η Marsha Ivins βιώνονταςέλλειψη βαρύτητας κατά τη διάρκεια του [[STS-98]] Το STS-32 (9 έως 20 Ιαν 1990) εκτοξέυθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα, σε μια πτήση έντεκα ημερών, κατά την οποία τα επιβαίνοντα μέλη του πληρώματος του Διαστημικού Λεωφορείου Κολούμπια χρησιμοποίησαν επιτυχώς ένα Syncom δορυφόρο, και ανέκτησαν το 21.400 λιβρών Long Duration Exposure Facility (LDEF). Η διάρκεια της αποστολής ήταν 261 ώρες, 1 λεπτό και 38 δευτερόλεπτα. Μετά από 173 γύρω απο τη Γη και 4,5 εκατομμύρια μίλια, το Κολούμπια επέστρεψε με μια νυχτερινή προσγείωση στη Βάση Πολεμικής Αεροπορίας Edwards της Καλιφόρνια.
Το STS-62 (4-18 Μαρτίου 1994) ήταν μια δεκατετραήμερη αποστολή για το Ωφέλιμο Φορτίο Μικροβαρύτητας των Ηνωμένων Πολιτειών (USMP) 2 και το Κέντρο Αεροναυπηγικής και Διαστημικής Τεχνολογίας (OAST) 2. Αυτά τα ωφέλιμα φορτία μελέτησαν τις επιπτώσεις της μικροβαρύτητας στις επιστήμες υλικών και άλλες τεχνολογίες διαστημικής πτήσης. Άλλα πειράματα επί του σκάφους περιελάμβαναν επίδειξη προηγμένων εργασιών τελεστή με χρήση του συστήματος απομακρυσμένου χειριστή, την ανάπτυξη κρυστάλλων πρωτεΐνης και τη δυναμική συμπεριφορά των διαστημικών δομών. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 312 ώρες, 23 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα. Το Διαστημικό Λεωφορείο Columbia εκτοξεύθηκε και προσγειώθηκε στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy της Φλόριντα, ολοκληρώνοντας 224 τροχιές σε 5,82 εκατομμύρια μίλια.