cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jimi Plays Monterey
Τα μέλη των Experience
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Jimi Plays Monterey" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
Φραντσέσκο Αλγκαρόττι
Ο κόμης Φραντσέσκο Αλγκαρόττι (Francesco Algarotti, 11 Δεκεμβρίου 1712 – 3 Μαΐου 1764) ήταν Ιταλός φιλόσοφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός της τέχνης και συλλέκτης έργων τέχνης, ένας ευρυμαθής Homo Universalis («αναγεννησιακός άνθρωπος»). Γνώστης της αρχιτεκτονικής και της μουσικής, ήταν επίσης ειδικός στις μεθόδους που αναπτύχθηκαν από τον Νεύτωνα στη φυσική φιλοσοφία. Ο Αλγκαρόττι ήταν αγγλόφιλος, αλλά και φίλος των περισσότερων κορυφαίων Γάλλων συγγραφέων της εποχής του: του Βολταίρου, του Ζαν-Μπατίστ ντ' Αρζάν (de Boyer, Marquis d'Argens), του Πιερ-Λουί Μωπερτυί και του υλιστή Ζυλιέν Οφρέ ντε Λαμετρί. Ανάμεσα στους ανθρώπους με τους οποίους αλληλογραφούσε συγκαταλέγονταν οι Φίλιπ Στάνχοουπ (λόρδος Τσέστερφηλντ), Τόμας Γκρέυ, Τζωρτζ Λύτελτον, Τόμας Χόλις (Thomas Hollis, 1720–1774), Πιέτρο Μεταστάσιο, Πάπας Βενέδικτος ΙΔ΄ και Χάινριχ φον Μπρυλ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φραντσέσκο Αλγκαρόττι γεννήθηκε στη Βενετία και ήταν γιος ενός πλούσιου εμπόρου. Τόσο ο πατέρας του όσο και ο θείος του ήταν συλλέκτες έργων τέχνης. Αντίθετα από τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπονόμο, ο Φραντσέσκο δεν ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση, αλλά αποφάσισε να γίνει συγγραφέας. Σπούδασε φυσικές επιστήμες και μαθηματικά στην Μπολόνια με καθηγητή τον φιλόσοφο Φραντσέσκο Μαρία Τζανόττι και το 1728 πειραματίστηκε στην οπτική (ο Τζανόττι έγινε ισόβιος φίλος του). Ταξίδεψε αρχικώς στη βόρεια Ιταλία, προτού εγκατασταθεί στη Φλωρεντία και στη Ρώμη. Σε ηλικία 20 ετών επισκέφθηκε το Σιρέ και το Παρίσι, όπου έγινε φίλος με τον Βολταίρο και την Εμιλί ντυ Σατλέ (το 1740 ο Βολταίρος τον αποκαλεί «Βενετό Σωκράτη», ενώ μπορεί να είναι το πρόσωπο που υπαινίσσεται μία άλλη αναφορά του στον «αγαπητό κύκνο της Πάδοβας»). Δύο χρόνια αργότερα βρίσκουμε τον Αλγκαρόττι στο Λονδίνο, όπου έγινε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας. Εκεί άρχισε και ένα αταίριαστο ειδύλλιο με την κατά 23,5 χρόνια μεγαλύτερή του Λαίδη Μαίρη Μόνταγκιου. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία, όπου ολοκλήρωσε το έργο του Neutonianismo per le dame («Νευτωνισμός για τις κυρίες»), ένα έργο οπτικής (1737) αφιερωμένο στον Φοντενέλ. Το 1739 η Μαίρη Μόνταγκιου πήγε στην Ιταλία για να τον συναντήσει, πέρασαν δυο χρόνια ώσπου να συμβεί αυτό, και ο δεσμός είχε τελικά την αναμενόμενη θλιβερή κατάληξη.
Στο μεταξύ ο Αλγκαρόττι είχε γνωρίσει τον Αντίοχο Καντιμήρη, Μολδαβό διπλωμάτη, λόγιο, ποιητή, συνθέτη και διαφωτιστή. Προσκλήθηκε έτσι να επισκεφθεί τη Ρωσία με την ευκαιρία των γάμων του δούκα Αντωνίου Ούλριχ του Μπράουνσβικ. Ο Αλγκαρόττι εξέδωσε τις επιστολές του από εκεί ως βιβλίο υπό τον τίτλο Viaggi di Russia (= «Ταξίδια στη Ρωσία»). Επιστρέφοντας από την Αγία Πετρούπολη, επισκέφθηκαν τον Μέγα Φρειδερίκο στο Ράινσμπεργκ. Ο Αλγκαρόττι είχε υποχρεώσεις στην Αγγλία και επέστρεψε το επόμενο έτος. Στη συνέχεια συνόδευσε τον Φρειδερίκο στην Καινιξβέργη, όπου ο Φρειδερίκος στέφθηκε βασιλιάς.
thumb|left|185px|Το κορίτσι με τη σοκολάτα (1743/44). Παστέλ του [[Ζαν-Ετιέν Λιοτάρ που αγόρασε το 1745 ο Αλγκαρότι στη Δρέσδη. ]]
Ο Αλγκαρόττι και οι τέχνες
thumb|205px|Το εσωτερικό του [[Πάνθεον (Ρώμη)|Πανθέου της Ρώμης από τον Τζοβάννι Πάολο Παννίνι, παραγγελία του Αλγκαρόττι και μέρος της συλλογής του. ]] Οι επιλογές έργων τέχνης του Αλγκαρόττι αντανακλούν τα εγκυκλοπαιδικά ενδιαφέροντα της εποχής του νεοκλασικισμού. Δεν ενδιαφερόταν να αποκτήσει μια στιλιστικά μονόπλευρη συλλογή, αλλά οραματιζόταν ένα σύγχρονο μουσείο, έναν κατάλογο διαφορετικών στιλ από όλες τις εποχές. Ως προς τις νέες αναθέσεις, συνέταξε έναν κατάλογο νέων έργων τα οποία συνιστούσε να παραγγέλλονται από συγκεκριμένους ζωγράφους. Π.χ. να ζητούν πίνακες με ιστορικά θέματα από τους Τιέπολο, Πιττόνι και Πιατσέττα, σκηνές με ζώα από τον Καστιλιόνε, και veduta με ερείπια από τον Παννίνι. Κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες που προωθούσε ήταν οι Τζουζέππε Νογκάρι, Μπερνάρντο Μπελλόττο και Φραντσέσκο Παβόνα.
Το 1747 ο Αλγκαρόττι επέστρεψε στο Πότσδαμ, όπου έγινε αρχιθαλαμηπόλος στην αυλή του βασιλιά Φρειδερίκου, αλλά έφυγε και πάλι για λίγο καιρό για να επισκεφθεί τις αρχαιολογικές ανασκαφές στο Ερκουλάνουμ. Το 1749 εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Συμμετέσχε στην ολοκλήρωση των αρχιτεκτονικών σχεδίων του Γκέοργκ Βεντσέσλαους φον Κνόμπελσντορφ, ο οποίος είχε αρρωστήσει. Τον Φεβρουάριο του 1753 τέλος, μετά από αρκετά χρόνια παραμονής στην Πρωσία, επέστρεψε στην Ιταλία, ζώντας τον περισσότερο χρόνο του στην Μπολόνια. Επηρέασε σε θέματα μουσικής πολιτικής τον Δούκα της Πάρμας.
205px|right|thumb|Συγκέντρωση στη Μαρμάρινη Αίθουσα του [[Σανσουσί, με τον Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας και τους Βολταίρο, ντ' Αρζάν, Λαμετρί, Τζέιμς Κηθ, Τζωρτζ Κηθ, φον Ρότενμπουργκ, φον Στίλε και Αλγκαρόττι. Ο πίνακας χάθηκε το 1945.]]
Το «Δοκίμιο για την όπερα» του Αλγκαρόττι (1755) άσκησε μεγάλη επίδραση στον λιμπρετίστα Κάρλο Ιννοτσέντζο Φρουγκόνι και τον συνθέτη Τομμάζο Τραέττα, καθώς και στην ανάπτυξη της ρεφορμισιτκής ιδεολογίας του Γκλουκ. Ο Αλγκαρόττι πρότεινε ένα πολύ απλοποιημένο μοντέλο της opera seria, με προεξάρχον το δράμα έναντι της μουσικής, του χορού ή των σκηνικών. Το ίδιο το δράμα θα έπρεπε να «ευφραίνει τα μάτια και τα αυτιά, να εγείρει και να επηρεάζει τις καρδιές ενός ακροατηρίου, χωρίς τον κίνδυνο να αστοχεί έναντι του λόγου ή της κοινής λογικής». Οι ιδέες του επηρέασαν τον Γκλουκ και τον λιμπρετίστα του Ρανιέρι ντέι Καλτσαμπίγκι, όταν έγραφαν την όπερα Ορφέας και Ευρυδίκη.
Το 1762 ο Αλγκαρόττι μετακόμισε στην Πίζα, όπου πέθανε από φυματίωση δύο χρόνια αργότερα. Ο Μέγας Φρειδερίκος, που πολλές φορές τον χρειαζόταν για να του γράψει κείμενα στα λατινικά, απέστειλε ένα κείμενο για ένα μνημείο προς τιμή του στο Καμποσάντο.
Αριστόβουλος Α΄
Ο Αριστόβουλος Α΄ ή  Ιούδας  Αριστόβουλος διαδέχτηκε τον πατέρα του Ιωάννη Υρκανό  (104 π.Χ.) και ανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Η βαναυσότητα του Αριστόβουλου
Ο Αριστόβουλος παρέκαμψε την μητέρα του την όποια ο πατέρας του είχε ορίσει διάδοχο του πριν πεθάνει. Επιπλέον την φυλάκισε και την άφησε να πεθάνει από την πείνα μέσα στην φυλακή. Συνέλαβε επίσης όλους τους άλλους αδελφούς του εκτός από τον Αντίγονο ή Αντίγονο Ι τον οποίο ανακήρυξε αντιβασιλιά. Έτσι ο Αντίγονος κατείχε την δεύτερη θέση στο βασίλειο.
Η διακυβέρνηση του Αριστόβουλου
Στην εξωτερική του πολιτική ο Αριστόβουλος είχε επιτυχίες καθώς κατέκτησε την Γαλιλαία και εκδίωξε από  εκείνη την περιοχή  τους Ιτουραίους. Στο εσωτερικό του κράτους του όμως η ανακήρυξη του σε βασιλιά προκάλεσε την ζήλεια και τον φθόνο σε ένα μέρος του λαού.
Η δολοφονία του Αντίγονου
Αλλά και στην προσωπική του ζωή ο Αριστόβουλος στάθηκε άτυχος. Η σύζυγος του και βασίλισσα Αλεξάνδρα Σαλώμη οργάνωσε μια σκευωρία εναντίον του αδελφού του Αντίγονου στην οποία ενέπλεξε και τον ίδιο τον Αριστόβουλο.
Συγκεκριμένα μια μέρα  ο Αντίγονος   κατέφθασε  οπλισμένος στον Ναό  στην γιορτή της Σκηνοπηγίας για να προσφέρει θυσίες για λογαριασμό του αδελφού του που ήταν ασθενής. Τότε διάφοροι συκοφάντες είπαν στον Αριστόβουλο ότι ο αδελφός του θα παρουσιαστεί μπροστά του ένοπλος και θα τον σκοτώσει. Ο Αριστόβουλος το πίστεψε και ζήτησε από τον Αντίγονο να τον επισκεφτεί άοπλος ενώ ταυτόχρονα έστειλε ένα οπλισμένο απόσπασμα σε κάποιο σημείο από το όποιο θα περνούσε ο αδελφός του, προκειμένου να έλθει σε αυτόν, με την εντολή να τον σκοτώσουν αν τον δουν να έρχεται ένοπλος. Τότε  η βασίλισσα, σταμάτησε  τον αγγελιαφόρο που θα πήγαινε στον Αντίγονο και έστειλε  ένα δικό της που του είπε  να επισκεφτεί οπλισμένος τον αδελφό του προκειμένου εκείνος  να θαυμάσει την λαμπρότητα της εμφάνισης του και των όπλων του. Έτσι όταν ο Αντίγονος πέρασε αμέριμνος από το σημείο της ενέδρας σφαγιάστηκε από το απόσπασμα.
Ένας μάντης που ονομάζονταν Ιούδας ο Εσσαίος πρόβλεψε το θάνατο του Αντίγονου.
Το τέλος του Αριστόβουλου και η μαρτυρία του Τιμαγένους
Λίγο καιρό ύστερα από αυτό το γεγονός ο Αριστόβουλος πέθανε (103 π.Χ.).
Ο Στράβων διασώζει μια μαρτυρία του Τιμαγένους στην  όποια ο Αριστόβουλος περιγράφεται ως : “ἐπιεικής τε ἐγένετο οὗτος ὁ ἀνὴρ καὶ πολλὰ τοῖς Ἰουδαίοις χρήσιμος…” αναφερόμενος  μάλλον  στις  υπηρεσίες  προς την πατρίδα του και στην συμβολή του ως προς την διατήρηση  των ιουδαϊκών  νόμων  και  ηθών.
Οντάριο
Σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις για το 2021, ο πληθυσμός του Οντάριο, ανέρχεται σε 14.915.270 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το 15% της έκτασης του Οντάριο καταλαμβάνεται από λίμνες και ποταμούς. Υπολογίζεται ότι στο Οντάριο υπάρχουν περισσότερες από 200.000 λίμνες, ενώ το συνολικό μήκος των ποταμών της επαρχίας φτάνει τα 100.000 χλμ.
Η ονομασία της επαρχίας προέρχεται από την ομώνυμη, η οποία με τη σειρά της οφείλει την ονομασία της σε παραφθορά της ιροκέζικης λέξης "Onitariio", που σημαίνει «όμορφη λίμνη», ή σε παραφθορά της επίσης ιροκέζικης λέξης Kanadario, που σημαίνει «όμορφο νερό».
right|350px|thumb|Συνοπτικός χάρτης του Οντάριο Το Οντάριο αποτελεί κεντρική–ανατολική επαρχία του Καναδά. Ανατολικά συνορεύει με το Κεμπέκ. Νότια συνορεύει με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και βρέχεται από το σύστημα των Μεγάλων Λιμνών (λίμνες Οντάριο, Ήρι, Χιούρον και Σουπήριορ ή Ανωτέρα). Δυτικά συνορεύει με τη Μανιτόμπα και βορείως βρέχεται από τον Κόλπο Τζέιμς και τον πιο μεγάλο Κόλπο Χάντσον.
Η κοιλάδα του Αγίου Λαυρεντίου στο νότιο τμήμα της επαρχίας είναι η πλέον γόνιμη περιοχή, όπου καλλιεργούνται ακόμα και αμπέλια. Η ίδια κοιλάδα, με το Τορόντο στο κέντρο της, είναι και η πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή του Καναδά. Το βόρειο τμήμα της επαρχίας αποτελεί μέρος της λεγόμενης Καναδικής πλάκας, ενός τεκτονικού σχηματισμού που είναι πολύ πλούσιος σε ορυκτά και μεταλλεύματα.
Τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της επαρχίας είναι το Τορόντο (5.429.524 κάτοικοι), η Οττάβα (989.567 κάτοικοι), το Χάμιλτον (693.645 κάτοικοι), το Κίτσενερ (470.015 κάτοικοι), το Λονδίνο (383.437 κάτοικοι), η Όσουα (308.875 κάτοικοι) και το Ουίνσδορ (287.069 κάτοικοι), σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Μικρότερα και κάπως απόμακρα αστικά κέντρα είναι το Σάντμπερυ (88.054 κάτοικοι), το Θάντερ Μπέυ (93.952 κάτοικοι) και το Κίνγκστον (117.660 κάτοικοι).
Κλίμα
thumb|left|275px|[[Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν|Κλιματικοί τύποι Κέππεν του Οντάριο (Dfc: Υποαρκτικό, Dfb: Υγρό ηπειρωτικό με θερμά καλοκαίρια, Dfa: Υγρό ηπειρωτικό με καυτά καλοκαίρια)]] Το κλίμα του Οντάριο είναι ηπειρωτικό, αλλά επηρεάζεται από τις Μεγάλες Λίμνες. Το καλοκαίρι είναι ζεστό με πολλή υγρασία, βροχές και καταιγίδες. Ο χειμώνας είναι βαρύς με χιόνια και πάγους και ισχυρούς ανέμους που διαρκούν αρκετούς μήνες.
thumb|250px|Καλοκαίρι στις παραλίες της λίμνης Οντάριο Το νότιο Οντάριο, και κυρίως η ευρύτερη περιοχή του Τορόντο είναι πιο θερμή σε σύγκριση με το υπόλοιπο Οντάριο και τις άλλες καναδικές επαρχίες. Γι' αυτό και στο νότιο Οντάριο ευδοκιμούν πολλά οπωροφόρα δέντρα και αμπέλια.
Ιστορία
Πριν την έλευση των Ευρωπαίων, η περιοχή του σημερινού Οντάριο κατοικούνταν από αυτόχθονες Ινδιάνους: Κρι, Οτζίμπουα και Αλγκόνκιν στα δάση του βορρά και Ιροκέζους και Χιούρον στα νότια κοντά στις Μεγάλες Λίμνες. Ο πρώτος Ευρωπαίος που εξερεύνησε περιοχές του Οντάριο ήταν ο Ετιέν Μπρουλέ (Étienne Brûlé) κατά την περίοδο 1610–1612. Το 1611, ο άγγλος θαλασσοπόρος Χένρυ Χάντσον ανακάλυψε τον μεγάλο κόλπο στα βόρεια της επαρχίας — κόλπος που φέρει σήμερα το όνομά του. Το 1615, ο γάλλος εξερευνητής Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν έφτασε μέχρι τη λίμνη Χιούρον δημιουργώντας στην πορεία του γαλλικά οχυρά για την προστασία του εμπορίου γούνας. Ωστόσο, οι προσπάθειες των Γάλλων για εποικισμό της περιοχής δεν ευοδώθηκαν, επειδή τους εμπόδιζαν οι αυτόχθονες Ιροκέζοι, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι των Βρετανών.
Κατά τον 17ο αι., οι Βρετανοί άρχισαν να δημιουργούν οχυρά κατά μήκος των ακτών του Κόλπου Χάντσον και εντάθηκε η διαμάχη Αγγλίας–Γαλλίας για τον έλεγχο της περιοχής. Με το τέλος του Επταετούς Πολέμου (1763), η Γαλλία παρέδωσε σχεδόν όλη την αποικία της Νέας Γαλλίας στην Αγγλία και η σημερινή περιοχή του Οντάριο προσαρτήθηκε στο Κεμπέκ (1774).
Κατά τον αμερικανοβρετανικό πόλεμο του 1812, οι Αμερικανοί εισέβαλαν στην περιοχή του Νιαγάρα και πυρπόλησαν το Γιορκ (σημερινό Τορόντο), αλλά τελικά απωθήθηκαν από τους Βρετανούς και τους αυτόχθονες που είχαν συμμαχήσει με τους τελευταίους. Με το τέλος του πολέμου, ο Ανώτερος Καναδάς άρχισε να δέχεται νέους εποίκους από τα βρετανικά νησιά. Όμως οι νέοι έποικοι δεν άργησαν να ξεσηκωθούν κατά των προηγούμενων εποίκων που, ως μεγάλοι γαιοκτήμονες, είχαν την εξουσία στα χέρια τους. Το 1837, οι έποικοι του Ανώτερου Καναδά με αρχηγό τον Γουίλλιαμ Λάιον Μακένζι (William Lyon Mackenzie) επαναστάτησαν ζητώντας «υπεύθυνη κυβέρνηση». Ταυτοχρόνως, και οι Γαλλοκαναδοί στον Κατώτερο Καναδά, με αρχηγό τον Λουί-Ζοζέφ Παπινώ (Louis-Joseph Papineau), ξεσηκώθηκαν έχοντας παρόμοια αιτήματα.
Οι Βρετανοί κατέστειλαν και τις δύο επαναστάσεις με τη βία. Το 1840, οι Βρετανοί αποφάσισαν να ενώσουν τις δύο αποικίες στην «Επαρχία του Καναδά», με απώτερο στόχο να αφομοιωθούν οι Γαλλοκαναδοί με τους εποίκους βρετανικής καταγωγής. Το Οντάριο έλαβε την ονομασία «Δυτικός Καναδάς» και το 1848 τού παραχωρήθηκε το δικαίωμα να έχει αυτόνομο κοινοβούλιο.
Το 1851 οι βρετανοί έποικοι στην «Επαρχία του Καναδά» ξεπέρασαν σε πληθυσμό τούς Γαλλοκαναδούς, γεγονός που άρχισε να προκαλεί ένταση μεταξύ των δύο εθνικών ομάδων. Ο φόβος μίας ενδοκαναδικής σύγκρουσης και η μόνιμη απειλή από τους Αμερικανούς οδήγησε την πολιτική ηγεσία της εποχής στην απόφαση να δημιουργήσει ένα ομόσπονδο κράτος στα πρότυπα των ΗΠΑ, αλλά με στενούς δεσμούς με το βρετανικό στέμμα. Έτσι, την 1η Ιουλίου του 1867 τέθηκε σε ισχύ η νομοθετική «Πράξη περί Βρετανικής Βορείου Αμερικής» (British North America Act), με την οποία δημιουργήθηκε η «Κτήση του Καναδά» (Dominion of Canada) με τέσσερις επαρχίες: τη Νέα Σκωτία, το Νιου Μπράνσγουικ, το Κεμπέκ και το Οντάριο. Η Επαρχία του Καναδά διαιρέθηκε ξανά σε δύο ομόσπονδες επαρχίες, έτσι ώστε οι καθολικοί Γαλλοκαναδοί και οι προτεστάντες Αγγλοκαναδοί να έχουν ξεχωριστά κοινοβούλια. Με την ίδια νομοθετική πράξη, πρωτεύουσα του Οντάριο ορίσθηκε το Τορόντο.
200px|left|thumb|Η σημαία του Οντάριο με τα χαρακτηριστικά βρετανικά σύμβολα και τα τρία φύλλα σφένδαμου Ένας από τους πρώτους πρωθυπουργούς της ομόσπονδης επαρχίας του Οντάριο ήταν ο Όλιβερ Μόουατ (Oliver Mowat), ο οποίος κυβέρνησε από το 1872 έως το 1896. Ο Μόουατ ήταν οπαδός ενός αποκεντρωμένου συστήματος κυβέρνησης και κατάφερε να μετατρέψει το Οντάριο στο βιομηχανικό και οικονομικό κέντρο του Καναδά, εκμεταλλευόμενος κυρίως την ανάπτυξη των σιδηροδρόμων και τη δημιουργία νέων ομόσπονδων επαρχιών στα δυτικά του Οντάριο.
Στις αρχές του 20ου αι. ανακαλύφθηκαν πλούσια κοιτάσματα νικελίου στην περιοχή του Σάντμπερυ, ενώ ξεκίνησε και η παραγωγή φθηνής ηλεκτρικής ενέργειας από υδατοφράγματα. Το 1904, η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Φορντ ανήγειρε το πρώτο καναδικό εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Ουίνσδορ του Οντάριο.
Τα χρόνια του μεσοπολέμου σημαδεύτηκαν από την ποτοαπαγόρευση, που οδήγησε στο σημερινό επαρχιακό μονοπώλιο που ελέγχει τις πωλήσει αλκοολούχων ποτών στο Οντάριο. Στα μεταπολεμικά χρόνια, το Οντάριο — κυρίως η περιοχή του Τορόντο — γνώρισε σημαντική οικονομική ανάπτυξη, ενώ η εισδοχή νέων μεταναστών από τον αναπτυσσόμενο κόσμο έχει αλλάξει σημαντικά τη φυσιογνωμία της επαρχίας. Η άνοδος του εθνικισμού στο Κεμπέκ ήταν επίσης προς όφελος του Οντάριο, αφού πολλοί Αγγλοκαναδοί και πολλές μεγάλες επιχειρήσεις μετακόμισαν από το Μόντρεαλ στο Τορόντο.
Φάσμα
Φάσμα είναι η κατανομή ενός φυσικού μεγέθους, ενός πληθυσμού, συναρτήσει μιας μεταβλητής από την οποία εξαρτάται. Στην φυσική, την πυρηνική φυσική, ονομάζουμε φάσμα την κατανομή ενός πληθυσμού στην ενέργεια. Η ενέργεια συνήθως εκφράζεται με την συχνότητα ή μήκος κύματος της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, όπως στην οπτική, στην αστροφυσική.
Οντάριο
Δημογραφία
Στο Οντάριο κατοικούν 148.555 άτομα ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Οι περισσότεροι έλληνες μετανάστες κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο.
Φάσμα
Στην πυρηνική φυσική και την φυσική διαστήματος οι κατανομές που ονομάζονται φάσματα δίδονται ως συνάρτηση της κινητικής ενέργειας, ή ακόμη και της ταχύτητας ή του ατομικού ή μαζικού αριθμού χημικού στοιχείου ή ισοτόπου. thumb|right|400px|Το φάσμα της ορατής ακτινοβολίας. Ο όρος φάσμα αποδίδεται και την έννοια ενός συνόλου γεγονότων, θεωριών, αιτημάτων κ.λπ. Ειδικότερα στην οπτική φάσμα, F(f) ή F(λ)  είναι η κατανομή της ακτινοβολίας στον χώρος της ενέργειας που συνήθως εκφράζεται με την συχνότητα f ή το μήκος κύματος λ, αφού η ενέργεια του φωτονίου της ακτινοβολίας είναι ίση με το γινόμενο της κάθε συχνότητας f επί την σταθερά του Πλανκ h,  δηλαδή Ε=hf. Το φάσμα λαμβάνεται με ανάλυση του φωτός που προέρχεται από μια φωτεινή πηγή σε όλα τα μήκη κύματος (ή χρώματα) αυτής. Η ανάλυση αυτή που λέγεται επίσης και χρωματική διασπορά του φωτός, επιτυγχάνεται με πρίσματα και γενικά με συστήματα διάθλασης του φωτός, οφείλεται δε στο γεγονός ότι, το διαθλαστικό σώμα (μέσον) παρουσιάζει διαφορετικό δείκτη διάθλασης στα διάφορα μήκη κύματος του φωτός. Έτσι οι φωτεινές ακτίνες που έχουν μεγάλο μήκος κύματος είναι και οι λιγότερο εκτρεπόμενες.
Οντάριο
Δημογραφία
Οι κάτοικοι του Οντάριο είναι στην πλειονότητα χριστιανοί (35% προτεστάντες, 35% ρωμαιοκαθολικοί, 2% ορθόδοξοι, 3% άλλα δόγματα). Οι μουσουλμάνοι αποτελούν το 3% του πληθυσμού, οι ινδουιστές το 2% και οι εβραίοι το 2% του πληθυσμού.
Το Οντάριο δεν έχει επίσημη γλώσσα. Η πλέον διαδεδομένη γλώσσα της επαρχίας είναι τα αγγλικά, αλλά και τα γαλλικά έχουν σημαντική διάδοση. (Οι γαλλόφωνοι αποτελούν το 5% του πληθυσμού του Οντάριο).
Φάσμα
Μελέτη φάσματος
Τα όργανα που χρησιμοποιούνται για την ανάλυση του φωτός και την μελέτη των φασμάτων ονομάζονται γενικά φασματοσκόπια ενώ η ίδια η μελέτη του φαινομένου αυτού φασματοσκοπία που αποτελεί και επιμέρους κλάδο της Οπτικής. Περισσότερο εξειδικευμένα ακόμη όργανα είναι: ο φασματογράφος, ο φασματοηλιογράφος, το φασματοβολόμετρο, και το φασματοηλιοσκόπιο.
Οντάριο
Οικονομία
Σήμερα, ο τομέας των υπηρεσιών συμβάλει σχεδόν κατά 70% στο ΑΕΠ της επαρχίας. Οι επιχειρήσεις πληροφορικής, οι τραπεζικές υπηρεσίες, οι οικοδομικές επιχειρήσεις και οι τουριστικές επιχειρήσεις συνεισφέρουν σημαντικά στην οικονομία της επαρχίας. Ο τομέας των υπηρεσιών τηλεαγορών παρουσίασε μία πρόσκαιρη άνθηση στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αλλά η επιβολή σκληρής νομοθεσίας για τέτοιου είδους υπηρεσίες είχε ως αποτέλεσμα πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις να κλείσουν.
Φάσμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτική Κατηγορία:Φασματοσκοπία Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Οντάριο
Οικονομία
Ο τομέας της γεωργίας, που κάποτε είχε σημαντική συμβολή στην οικονομία του Οντάριο, συνεχώς περιορίζεται. Η καλλιέργεια οπωροφόρων δέντρων, λαχανικών και αμπελιών γίνεται κυρίως στη χερσόνησο του Νιαγάρα και κατά μήκος των ακτών της λίμνης Ήρι.
Κυβέρνηση
Σύμφωνα με τη νομοθετική «Πράξη περί Βρετανικής Βορείου Αμερικής», το Οντάριο διοικείται από τη «Νομοθετική Συνέλευση του Οντάριο» (Legislative Assembly of Ontario), τον επαρχιακό πρωθυπουργό («Premier») και την επαρχιακή κυβέρνηση.
Κρατικός Αερολιμένας Σπάρτης
<table style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 0pt 0pt 1em 1em; background: rgb(249, 249, 249) none repeat scroll 0%; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" align="right" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="220"> <th colspan="4" align="center" bgcolor="lightyellow">Κρατικός Αερολιμένας Σπάρτης
<th colspan="4" align="center" bgcolor="lightyellow">Γενικά
IATA: SPJ ICAO: LGSP
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Τύπος Αεροδρομίου <td colspan="2" valign="top"> Στρατιωτικό
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Χειριστής <td colspan="2" valign="top"> Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Εξυπηρετεί <td colspan="2" valign="top"> Σπάρτη
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Γεωγραφικές Συντεταγμένες <td colspan="2" valign="top"> 36° 58' 26" Βόρεια 22° 21' 24" Ανατολικά
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Υψόμετρο <td colspan="2" valign="top"> 152 μέτρα ή 499 πόδια
<th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Κατεύθυνση <th colspan="2" bgcolor="lightgrey"> Μήκος <th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Επιφάνεια
Πόδια Μέτρα
<th align="left" valign="top"> 06 / 24 3005 x 75 916 x 23 Άσφαλτος Ο Κρατικός Αερολιμένας Σπάρτης (συντομογραφίες: IATA : SPJ, ICAO : LGSP, ΥΠΑ : ΚΑΣΠ) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο που βρίσκεται 17 χιλιόμετρα (9 NM ) νότια της Σπάρτης, στο Νομό Λακωνίας.
Γενικά
Το αεροδρόμιο παραμένει αδρανές εδώ και τουλάχιστον 27 χρόνια, παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες τοπικών φορέων για αξιοποίηση του. Ανήκει κατά χρήση στην Πολεμική Αεροπορία και κατά κυριότητα στο Υπουργείο Οικονομικών. Ως το 2008 υπήρχε εκεί κλιμάκιο της 359 MAEΔΥ. Από το 2009 είχε περάσει στην ιδιοκτησία του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, το οποίο όμως δεν έχει εγκαταστήσει άλλα αεροσκάφη, υλικά ή συσκευές, γι’ αυτό άλλωστε δεν φρουρείται.
Υποδομές
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 152 μέτρων (499 πόδια) από το επίπεδο της θάλασσας. Έχει έναν διάδρομο με κατεύθυνση 06L / 24R και ασφάλτινη επιφάνεια. Το μήκος του είναι 916 μέτρα (3005 πόδια) και το πλάτος του 23 μέτρα (75 πόδια).
Ατυχήματα και συμβάντα
Στις 26 Ιουλίου 2014, ένα ιδιωτικό υπερελαφρό αμφίβιο αεροσκάφος κατέπεσε έξω από τον Αερολιμένα Σπάρτης. Το αεροσκάφος είχε ιταλικό νηολόγιο, ενώ είναι άγνωστος ο τόπος εκκίνησης του ταξιδιού, μιας και δεν είχε υποβληθεί ποτέ σχέδιο πτήσης. Το αεροσκάφος συνετρίβη λόγω λανθασμένου χειρισμού κατά την απογείωση, μετά από μικρή στάση που πραγματοποίησαν οι δύο επιβαίνοντες. Στο αεροσκάφος επέβαιναν δύο άτομα, ελληνικής καταγωγής, ηλικίας 52 και 35 ετών, οι οποίοι ανασύρθηκαν νεκροί από τον τόπο του ατυχήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Λακωνίας
Μιρ
Ο Μιρ (Мир, σημαίνει κόσμος ή ειρήνη στα ρωσικά) ήταν σοβιετικός διαστημικός σταθμός. Τέθηκε σε τροχιά στις 19 Φεβρουαρίου του 1986 και υπήρχε στο διάστημα μέχρι τις 23 Μαρτίου του 2001. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, τη διαχείριση και περαιτέρω ανάπτυξη του σταθμού ανέλαβε η Ρωσική Ομοσπονδία, μέσω της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Διαστημικής Υπηρεσίας (RKA).
Ο Μιρ ήταν ο πρώτος διαστημικός σταθμός που αποτελούνταν από περισσότερα από ένα τμήματα (αγγλικά: modules) και αποτελούσε το επόμενο εξελικτικό στάδιο μετά τους σταθμούς του προγράμματος Σαλιούτ. Χρησιμοποιήθηκε σαν τροχιακή πλατφόρμα για τη διεξαγωγή πειραμάτων βιολογίας, φυσικής, αστρονομίας, μετεωρολογίας και φυσιολογίας. Επίσης, απετέλεσε πλατφόρμα μελέτης και ανάπτυξης μεθόδων και τεχνολογιών που είναι απαραίτητες για τη διεξαγωγή επανδρωμένων διαστημικών αποστολών μακράς διαρκείας. Οι τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του προγράμματος Μιρ ήταν πολύ σημαντικές για την κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού.
Συνολικά επισκέφθηκαν τον σταθμό πληρώματα από 12 διαφορετικές χώρες, με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών να προέρχεται από την ΕΣΣΔ και μετέπειτα από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Επίσης συμμετείχαν αστροναύτες/κοσμοναύτες προερχόμενοι από τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Ευρώπης γενικότερα, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.
Ιστορία
Ο Μιρ βασιζόταν στη σειρά των διαστημικών σταθμών Σαλιούτ που είχαν τεθεί σε τροχιά τη δεκαετία του 1970. Εκείνη την εποχή, οι ΗΠΑ είχαν στα σχέδιά τους την κατασκευή του διαστημικού σταθμού Freedom (Ελευθερία), αλλά το σχέδιο ακυρώθηκε, καθώς μετά από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης υπήρχε η προοπτική συνεργασίας στο πρόγραμμα Μιρ. Κάτι το οποίο έγινε μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου, όταν οι δύο χώρες συνεργάστηκαν και επιτράπηκε στις ΗΠΑ η αποστολή αστροναυτών στο διαστημικό σταθμό. Η στενή συνεργασία επήλθε όταν το διαστημικό αεροσκάφος Ατλαντίς ενώθηκε με τον Μιρ το 1995.
Ο Μιρ πετούσε σε τροχιά 400 χλμ. πάνω από τη Γη και μέχρι το τέλος της "ζωής" του είχε πραγματοποιήσει 89.067 περιστροφές γύρω από τη Γη. Είχε δεχτεί 28 διαστημόπλοια Σογιούζ με αποστολές επάνδρωσης και συνολικά 104 αστροναύτες από τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Ο Μιρ έμεινε 15 χρόνια σε τροχιά, έχοντας υποστεί περισσότερες από 1.000 βλάβες, μία πυρκαγιά και μία παραλίγο καταστροφική σύγκρουση με σκάφος ανεφοδιασμού. Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης είχε επηρεάσει και τον Μιρ, καθώς υπήρχε η σκέψη της καταστροφής του Μιρ λόγω οικονομικών προβλημάτων, ενώ ένας κοσμοναύτης είχε κινδυνεύσει να μείνει για πάντα στον Μιρ για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Υπομονάδες του Μιρ
thumb|left|300px| Διάγραμμα των υπομονάδων του Μιρ.
Στον Μιρ προστέθηκαν επτά υπομονάδες, οι οποίες στάλθηκαν ξεχωριστά (οι πιο πολλές με το Proton) μέχρι το 1997.
Πυρήνας
Ο πυρήνας (Core Module) ήταν εκεί που ζούσαν οι αστροναύτες, αλλά και ο σταθμός ελέγχου. Στάλθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1986 με το Proton. Πάνω σε αυτό, συνδέθηκαν τα άλλα έξι υποσυστήματα.
Κβάντ-1
Το Κβαντ-1 (Kvant-1) είχε κατασκευαστεί για να συνδεθεί με το Σαλιούτ 7 κάτι το οποίο και δεν έγινε. Περιλάμβανε το πρώτο σετ έξι γυροσκοπίων για έλεγχο του προσανατολισμού του σταθμού και όργανα αστροπαρατήρησης με ακτίνες Χ και υπεριώδεις ακτίνες, καθώς είχε στόχο τη μελέτη των φυσικών αρχών που διέπουν κβάσαρ, αστέρες νετρονίων και ενεργούς γαλαξίες. Στάλθηκε στις 31 Μαρτίου 1987 και θα ενωνόταν στις 5 Απριλίου με τον Μιρ, αν και υπήρξε αρχικά μια αναβολή, καθώς δημιουργήθηκε πρόβλημα στην ένωση. Το πρόβλημα τελικά ήταν μία σακούλα σκουπιδιών, η οποία αφαιρέθηκε μετά από διαστημικό περίπατο του πληρώματος του σταθμού και τελικά το Κβαντ-1 ενώθηκε στις 12 Απριλίου.
Κβαντ-2
Το Κβαντ-2 (Kvant-2) στάλθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1989 και ενώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου. Περιλάμβανε το δεύτερο σετ γυροσκοπίων, νέο σύστημα ανακύκλωσης νερού, συστήματα παραγωγής οξυγόνου καθώς και εργαστήριο βιοτεχνολογίας.
Κρίσταλ
Το Κρίσταλ (Kristall) ήταν ένα εργαστήριο τεχνολογικό, επεξεργασίας υλικών, γεωφυσικό και αστροφυσικό. Στάλθηκε στις 31 Μαΐου 1990 και ενώθηκε στις 10 Ιουνίου. Επίσης ήταν ειδικά κατασκευασμένο για να συνδεθεί και με το σοβιετικό διαστημικό λεωφορείο Μπουράν. Τέτοια διασύνδεση δεν έγινε ποτέ, ο σύνδεσμος όμως χρησιμοποιήθηκε για πρόσδεση με το αμερικανικό διαστημικό λεωφορείο.
Σπεκτρ
thumb|300px|right|Το Σπεκτρ Το Σπεκτρ (Spektr) ήταν εργαστήριο για τους αστροναύτες και ειδικότερα για την παρατήρηση γήινων φαινομένων. Στάλθηκε στις 20 Μαΐου 1995 και ενώθηκε στις 1 Ιουνίου.
Υπομονάδα διασύνδεσης
Η  Υπομονάδα Διασύνδεσης  (Docking Module) στάλθηκε με σκοπό την καλύτερη σύνδεση διαστημικών λεωφορείων με το Μιρ, μιας και υπήρξε πρόβλημα με την ένωση του Ατλαντίς. Στάλθηκε με το Ατλαντίς (το μόνο που δεν στάλθηκε με το Proton) στις 12 Νοεμβρίου 1995 και ενώθηκε στις 15 Νοεμβρίου.
Καταστροφή
Η καταστροφή του Μιρ έγινε στις 23 Μαρτίου 2001, όταν και μπήκε στην ατμόσφαιρα. Τα κομμάτια του έπεσαν κοντά στα νησιά Φίτζι στον Ειρηνικό ωκεανό. Ο 120 τόνων διαστημικός σταθμός καταστράφηκε μετά από 15 χρόνια, παρόλο που είχε κατασκευαστεί για να μείνει 5 με 6 χρόνια.
Δίδυμα Αργολίδας
Τα Δίδυμα είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκονται στα νοτιοανατολικά του νομού, στην Ερμιονίδα, 12 χλμ. βόρεια του Κρανιδίου. Τα Δίδυμα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 140 μέτρων σε ένα μικρό λεκανοπέδιο στους πρόποδες του Διδύμου όρους. Βορειότερα του βρίσκεται ο επίσης παραθεριστικός οικισμός Άγιος Ιωάννης. Ανήκουν στον δήμο Κρανιδίου.
Η Δημοτική Κοινότητα Διδύμων είχε πληθυσμό 1144 άτομα σύμφωνα με την απογραφή 2021-2022.
Διοικητική ιστορία
Με τη διοικητική διαίρεση του 1833 τα Δίδυμα αποτέλεσαν έδρα του δήμου. Ο δήμος συγχωνεύθηκε το 1841, με τον δήμο Ερμιόνης. Το 1866 ο δήμος Διδύμων ανασυστάθηκε, και το 1912 καταργήθηκε και πάλι. Το 1912 έγινε μέρος του δήμου Κρανιδίου. Το 1997 με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας, η κοινότητα Διδύμων έγινε συστατικό στοιχείο του δήμου Κρανιδίου.
Αρχαιότητα
Το χωρίο γράφεται και αναγνωρίζεται από τον Παυσανία τον 2ο αιώνα μ.Χ. και γράφει ότι το όνομα του χωρίου ήταν Δίδυμα όπως και δηλαδή είναι και σήμερα. Επίσης περιγράφει ότι περιείχε τους ναούς του Απόλλωνα, του Ποσειδώνα και της Δήμητρας καθώς και διάφορα αγάλματα από λευκή πέτρα. Ελάχιστα διασώζονται στις μέρες μας.
Μεσαίωνας και Τουρκοκρατία
Βασικά πιστεύεται ότι το χωρίο ερημώθηκε κατά τον 3ο ή 4ο αιώνα μ.Χ. για άγνωστους λόγους αλλά πιστεύουν ότι ερημώθηκε κυρίως από τους Σλάβους. Παρ' όλα αυτά ο οικισμός δημιουργήθηκε πάλι τον 7ο αιώνα γύρω από το αρχαίο πηγάδι και ξεχώριζαν δύο συνοικίες το πάνω χωρίο και το κάτω χωρίο που δημιουργήθηκαν από δύο ξεχωριστές φάρες. Αυτή η διαίρεση σε Πανωμερίτες (Λαρτανιώτες) και Κατωμερίτες (Ποστανιώτες). Δύσκολο να υποθέσουμε ότι οι δύο συνοικίες είχαν μόνο δύο φάρες. Τα πολλά βυζαντινά εξωκκλήσια καθώς και ύπαρξη της μονής του αυγού από τον 11ο αιώνα μαρτυρούν από τον 9ο αιώνα μέχρι σήμερα ο οικισμός πέρασε από πολλές φάσεις. Από προφορική παράδοση υπάρχει η πληροφορία ότι ΒΑ του σημερινού χωριού υπήρχε ο παλιός οικισμός 10 σπιτιών. Αξιοθαύμαστο είναι ότι κατά την περίοδο της δεύτερης Ενετοκρατίας είχε το όνομα Δίδυμα αφού οι Αρβανίτες δεν άλλαξαν το όνομα και ούτε έβγαλαν δεύτερο όνομα για να είναι πιο εύκολο στην γλώσσα τους. Εξάλου στους ναυτικούς χάρτες της εποχής τα παράλια μέρη γράφονταν με το αρχαίο όνομα τους που είχαν βάση τον Πλίνιο και τον Παυσανία.
Νεότερα Χρόνια
Οι Διδυμιώτες βοήθησαν όσο μπορούσαν στην ελληνική επανάσταση προσφέροντας 60 άτομα για τον αγώνα. Μετά το τέλος της επανάστασης δημιουργήθηκε ο δήμος Διδυμιωτών μέχρι το 1912.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός των Διδύμων έχει παραμέινει σταθερός κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων. Απο το 1879 μέχρι το 1907 το χωριό είχε σημαντική αύξηση πληθυσμού αλλά τις δύο επόμενες απογραφές ο πληθυσμός του μειώθηκε σημαντικά. Το 1928 και το 1940 ο πληθυσμός πάλι αυξήθηκε με υψηλούς ρυθμούς αλλά μετά τον πόλεμο σταθεροποιήθηκε. Το 2011 κατέγραψε μία μεγάλη αρνητική μεταβολή. μικρογραφία|Η Μικρή σπηλιά των Διδύμων, μία από τις δύο Δολίνες.μικρογραφία|Τουλίπες στα Δίδυμα. Πίσω μπορεί να φανεί και η μεγάλη σπηλιά. μικρογραφία|Η μεγάλη σπηλιά των Διδύμων, μία από τις δύο Δολίνες
Αξιοθέατα της περιοχής
Την άνοιξη στα Δίδυμα πραγματοποιείται η «Γιορτή της τουλίπας» καθώς περιοχή των Διδύμων είναι από τα λίγα μέρη της Ελλάδας στα οποία φύεται το είδος Τουλίπα η κυματόφυλλος (Tulipa undulatifolia).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ερμιονίδας
1568
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1568 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Β΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς
Η επιστολή αυτή γράφτηκε σαν επιπλέον ανταπόκριση για παρεξηγήσεις που δημιουργήθηκαν μετά την αποστολή της πρώτης επιστολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης Θεσσαλονικείς Β
Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου
thumb|upright=1.5|260px| [[Ναντσίνγκ, Κίνα, 1937/1938 Κινέζοι αιχμάλωτοι θάβονται ζωντανοί από Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Βιασμού του Νανκίνγκ.]] Τα Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου συνέβησαν σε πολλές χώρες της Ασίας και του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του «Ιαπωνικού ιμπεριαλισμού», κυρίως κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάποια από τα περιστατικά έχουν επίσης ονομαστεί ως «Ασιατικό Ολοκαύτωμα» και «Ιαπωνικές στρατιωτικές θηριωδίες». Κάποια από τα εγκλήματα πολέμου διαπράχθηκαν από το στρατό της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και τα περισσότερα διαπράχθηκαν στο πρώτο μέρος της «Εποχής Σόβα» ( Ιαπωνικά:  昭和時代, Shōwa jidai), όπως ονομάστηκε η βασιλεία του Αυτοκράτορα Χιροχίτο, έως τη στρατιωτική ήττα της Ιαπωνίας το 1945.
Από τη δεκαετία του 1950, ανώτεροι αξιωματούχοι της Ιαπωνικής κυβέρνησης έχουν εκφράσει πολυάριθμες απολογίες για τα εγκλήματα πολέμου της χώρας τους. Το Υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ιαπωνίας αναφέρει ότι η χώρα αναγνωρίζει το ρόλο της στην πρόκληση «τεράστιων καταστροφών και δεινών» κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδίως σε σχέση με την είσοδο του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού στην πόλη Ναντσίνγκ, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Ιάπωνες στρατιώτες σκότωσαν ένα μεγάλο αριθμό αμάχων και άσκησαν λεηλασίες και βιασμούς. Κάποια μέλη του Ιαπωνικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος ( Ιαπωνικά:  自由民主党, Jiyū-Minshutō) στην Ιαπωνική κυβέρνηση, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Γιουνισίρο Κοϊζούμι και ο νυν πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε έχουν προσευχηθεί στο Βωμό Γιασουκούνι ( Ιαπωνικά:  靖国神社 ή 靖國神社, Yasukuni Jinja), ο οποίος περιλαμβάνει στους τιμώμενους πεσόντες πολέμου και καταδικασμένους εγκληματίες πολέμου Α΄ κλάσης. Σε κάποια σχολικά βιβλία Ιστορίας στην Ιαπωνία υπάρχουν μόνο σύντομες αναφορές στα διάφορα εγκλήματα πολέμου, ενώ μέλη του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος, όπως ο Σίνζο Άμπε, έχουν αρνηθεί κάποιες από τις φρικαλεότητες, όπως τη συμμετοχή της κυβέρνησης στην απαγωγή γυναικών για να χρησιμοποιηθούν ως «γυναίκες ανακούφισης» (ακούσια πόρνες). Εκτός από το ιαπωνικό στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό, οι Αρχές των Συμμάχων διαπίστωσαν επίσης ότι Κορεάτες και Ταϊβανέζοι, που υπηρετούσαν στις δυνάμεις της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας διαπράξαν εγκλήματα πολέμου.
Ορισμοί
thumb|right|260px| Σουτσόου, [[Κίνα, 1938 Λάκκος γεμάτος με πτώματα Κινέζων αμάχων, σκοτωμένων από Ιάπωνες στρατιώτες.]] Τα εγκλήματα πολέμου καθορίστηκαν στο «Καταστατικό του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου για την Άπω Ανατολή» ( Αγγλικά:  «International Military Tribunal for the Far East Charter» ή «IMTFE Charter» ή «Tokyo Charter») υπό τον Ντάγκλας Μακάρθουρ ως «παραβιάσεις των νόμων ή θεσμών του πολέμου», το οποίο περιλαμβάνει εγκλήματα σε βάρος εχθρικών στρατιωτικών και αμάχων. Τα εγκλήματα περιλάμβαναν, επίσης, εσκεμμένες επιθέσεις σε αμάχους και περιουσίες ουδέτερων κρατών, καθώς υπάγονται στην κατηγορία των μη-στρατιωτικών, όπως η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ. Το στρατιωτικό προσωπικό τις Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας έχει κατηγορηθεί ή καταδικαστεί για τη διάπραξη πολλών τέτοιων πράξεων κατά τη διάρκεια του ιαπωνικού ιμπεριαλισμού από τα τέλη του 19ου έως τα μέσα του 20ου αιώνα. Έχουν κατηγορηθεί για τη διεξαγωγή μιας σειράς παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον αμάχων και αιχμαλώτων πολέμου σε όλη την Ανατολική Ασία και τη δυτική περιοχή του Ειρηνικού. Αυτά τα γεγονότα έφθασαν στο ζενίθ τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου (1937-1945) και των επιχειρήσεων στην Ασία και στον Ειρηνικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945). Εκτός από το ιαπωνικό πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό, Κορεάτες και της Ταϊβανέζοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν στο στρατό της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας βρέθηκαν επίσης να έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου, ως μέρος του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού.
Διεθνής και Ιαπωνική νομοθεσία
Η Ιαπωνία δεν είχε υπογράψει την «Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης» για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου (1929), εκτός από τη Σύμβαση της Γενεύης για τη μεταχείριση αρρώστων και τραυματιών (1929), αν και το 1942 υποσχέθηκε να συμμορφωθεί με τους όρους της. Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, επίσης, εμπίπτουν και υπό άλλες πτυχές της διεθνούς και την ιαπωνικής νομοθεσίας. Για παράδειγμα, πολλά από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από Ιάπωνες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παραβίαζαν την ιαπωνική στρατιωτική νομοθεσία, και παραπέμφθηκαν σε στρατοδικείο, όπως απαιτούνταν από τον νόμο. Η Ιαπωνία παραβίασε επίσης τις διεθνείς συμφωνίες που είχαν υπογραφεί από την ίδια, συμπεριλαμβανομένων διατάξεων των «Συμβάσεων της Χάγης» των 1899 και 1907, όπως προστασία των αιχμαλώτων πολέμου και την απαγόρευση της χρήσης χημικών όπλων, την «Αναγκαστική Σύμβαση Εργασίας» του 1930 που απαγόρευε την καταναγκαστική εργασία, τη «Διεθνή Σύμβαση» του 1921 για την καταστολή της διακίνησης γυναικών και παιδιών που απαγόρευε την εμπορία ανθρώπων, καθώς και άλλες συμφωνίες. Η Ιαπωνική κυβέρνηση είχε, επίσης, υπογράψει το Σύμφωνο του Παρισιού («Σύμφωνο Κέλογκ-Μπριάν» ή «Γενική Συνθήκη για την Παραίτηση του Πολέμου ως Μέσου της Εθνικής Πολιτικής») το 1929, καθιστώντας έτσι τις δράσεις της την περίοδο 1937-1945 υποκείμενες σε κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ειρήνης, μια κατηγορία που θεσπίστηκε στο πλαίσιο των «δικών του Τόκιο» για τη δίωξη εγκληματιών πολέμου Α΄ κλάσης. Οι εγκληματίες πολέμου Β΄ κλάσης ήταν εκείνοι όπου κρίνονταν ένοχοι για εγκλήματα πολέμου αυτά καθ' αυτά, και Γ΄ κλάσης εγκληματίες πολέμου ένοχοι για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η ιαπωνική κυβέρνηση αποδέχθηκε επίσης τους όρους που έθεσε η «Διακήρυξη του Πότσδαμ» το 1945 (μέρος της διάσκεψης του Πότσδαμ) μετά το τέλος του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της διάταξης του «Άρθρου 10» της τιμωρίας για «όλους τους εγκληματίες πολέμου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχουν πράξει ωμότητες στους φυλακισμένους μας».
Η Ιαπωνική νομοθεσία δεν καθορίζει όσους έχουν καταδικαστεί στις προ-1945 δίκες ως εγκληματίες, παρά το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις της Ιαπωνίας έχουν αποδεχθεί τις αποφάσεις που λήφθηκαν στις δίκες και στη «Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο» («Συνθήκη της ειρήνης με την Ιαπωνία»,  Ιαπωνικά:  サンフランシスコ講和条約, San-Furansisuko kōwa-Jōyaku) το 1952. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Συνθήκη δεν αναφέρει τη νομική εγκυρότητα του δικαστηρίου. Αν η Ιαπωνία είχε πιστοποιήσει το νομικό κύρος των δικαστηρίων για τα εγκλήματα πολέμου στη «Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο», τα εγκλήματα πολέμου θα είχαν γίνει ανοιχτά προς έφεση και ανατροπή στα ιαπωνικά δικαστήρια. Αυτό θα ήταν απαράδεκτο στους διεθνείς διπλωματικούς κύκλους. Ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε, έχει υποστηρίξει τη θέση ότι η Ιαπωνία δέχθηκε το δικαστήριο του Τόκιο και τις αποφάσεις του ως προϋπόθεση για τον τερματισμό του πολέμου, αλλά ότι οι ετυμηγορίες του δεν έχουν καμία σχέση με την εγχώρια νομοθεσία. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, όσοι έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου δεν είναι εγκληματίες κάτω από την ιαπωνική νομοθεσία.
Ιστορική και γεωγραφική επέκταση
Έξω από την Ιαπωνία, διαφορετικές κοινωνίες χρησιμοποιούν ευρέως διαφορετικά χρονοδιαγράμματα για τον καθορισμό των ιαπωνικών εγκλημάτων πολέμου. Για παράδειγμα, η προσάρτηση της Κορέας από την Ιαπωνία το 1910 («Συνθήκη Ιαπωνίας-Κορέας» του 1910 ή «Συνθήκη Προσάρτησης Ιαπωνίας Κορέας» του 1910) επιβλήθηκε από τον Ιαπωνικό Στρατό και η κοινωνία της Κορεάτικης Δυναστείας Γι μετέβη στο πολιτικό σύστημα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, η Βόρεια και η Νότια Κορέα αναφέρουν ως «ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου» τα γεγονότα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου της Κορέας υπό ιαπωνική κυριαρχία. Συγκριτικά, η Δύση δεν ενεπλάκη πολεμικά με την Ιαπωνία μέχρι το 1941. Έτσι, οι βορειοαμερικανοί, οι Αυστραλοί, οι κάτοικοι της Νοτιοανατολικής Ασίας και οι ευρωπαίοι αναφέρουν ως «ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου», γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της περιόδου 1941-1945. Τα ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου δεν πράττονταν πάντοτε από ιαπωνικό εθνικό προσωπικό. Μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων σε κάθε χώρα της Ασίας και του Ειρηνικού, στην οποία εισέβαλε ή καταλάμβανε η Ιαπωνία συνεργαζόταν με τον ιαπωνικό στρατό, ή ακόμα και υπηρέτησε σε αυτό, για διάφορους λόγους, όπως η οικονομική δυσπραγία, ο εξαναγκασμός, ή η αντιπάθεια προς άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Η κυριαρχία της Ιαπωνίας στην Κορέα και τη Φορμόζα στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, αναγνωρίστηκε από διεθνής συμφωνίες, όπως η «Συνθήκη του Σιμονοσέκι» του 1895 και η «Συνθήκη Προσάρτησης Ιαπωνίας Κορέας» του 1910, και θεωρήθηκαν τότε αναπόσπαστα μέρη της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με το σημερινό διεθνές δίκαιο, υπάρχει μια πιθανότητα η «Συνθήκη Προσάρτησης Ιαπωνίας Κορέας» να ήταν παράνομη, καθώς δεν ζητήθηκε η γνώμη των ιθαγενών πληθυσμών, υπήρχε ένοπλη αντίσταση στις προσαρτήσεις της Ιαπωνίας, και τα εγκλήματα πολέμου μπορεί επίσης να έχουν διαπραχθεί κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων.
Παρασκήνιο
thumb|right|260px|[[Τσοσού πολεμιστές Σαμουράι κατά τη διάρκεια του πολέμου Μπόσιν.]] thumb|right|260px|Ιαπωνική εικονογράφηση που απεικονίζει τον αποκεφαλισμό Κινέζων αιχμαλώτων κατά τη διάρκεια του [[Α΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος|Σινοϊαπωνικού πολέμου του 1894–95.]] thumb|right|260px| [[Τσανγκτσόου, Κίνα, 12 Δεκεμβρίου 1937 Οι δυο Ιάπωνες αξιωματικοί, Τοσιάκι Μουκάι και Τσουγιόσι Νόντα, διαγωνίζονται για το ποιος θα μπορούσε να σκοτώσει πρώτος με σπαθί εκατό ανθρώπους. Ο τονισμένος τίτλος γράφει: «Απίστευτο Ρεκόρ. Στο Διαγωνισμό Κοψίματος 100 ανθρώπων, ο Μουκάι με 106 και ο Νόντα με 105, και οι δυο Ανθυπολοχαγοί πηγαίνουν στην παράταση».]]
Στρατιωτική κουλτούρα και ιμπεριαλισμός
Η στρατιωτική κουλτούρα, ειδικά κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής φάσης της Ιαπωνίας έπαιξε μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των Ιαπώνων στρατιωτικών, πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη «Μεταρρύθμιση Μεϊτζί» και την κατάρρευση του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα, ο Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας έγινε το επίκεντρο της στρατιωτικής πίστης. Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Εποχής της Αυτοκρατορίας» στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ιαπωνία ακολούθησε το προβάδισμα των άλλων παγκόσμιων δυνάμεων για την ανάπτυξη μιας αυτοκρατορίας, στόχο που επιδίωξε επιθετικά.
Σε αντίθεση με πολλές άλλες μεγάλες δυνάμεις, η Ιαπωνία δεν είχε υπογράψει την «Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης» για τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου (1929), η οποία ήταν η έκδοση της «Σύμβασης της Γενεύης», που κάλυπτε τη μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρ' όλα αυτά, η Ιαπωνία επικύρωσε τις «Συμβάσεις της Χάγης» των 1899 και 1907, οι οποίες περιείχαν διατάξεις για τους αιχμαλώτους πολέμου και μια Αυτοκρατορική Προκήρυξη του 1894 δήλωνε ότι οι ιάπωνες στρατιώτες θα πρέπει να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να κερδίσουν τον πόλεμο χωρίς να παραβιάζουν τη διεθνή νομοθεσία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιούκι Τανάκα ( Ιαπωνικά:  田中 利幸, Tanaka Toshiyuki), οι ιαπωνικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Α΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, ελευθέρωσε 1.790 Κινέζους κρατούμενους αβλαβείς, από τη στιγμή που υπέγραψαν συμφωνία να μην ξαναπολεμήοσυν εναντίον της Ιαπωνίας. Μετά το Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο (1904-1905), όλοι οι 79.367 αιχμάλωτοι από τη Ρωσική Αυτοκρατορία αφέθηκαν ελεύθεροι και πληρώθηκαν για την εκτέλεση εργασιών, σύμφωνα με τη «Σύμβαση της Χάγης». Ομοίως, η συμπεριφορά του ιαπωνικού στρατού κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) ήταν τουλάχιστον τόσο ανθρώπινη όσο αυτή των άλλων στρατών, έχοντας και κάποιους γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου, να βρίσκουν τον τρόπο ζωής της Ιαπωνίας τόσο ευχάριστο, όπου έμειναν και εγκαταστάθηκαν εκεί μετά τον πόλεμο.
Καθώς η Ιαπωνία συνέχισε τον εκσυγχρονισμό της στις αρχές του 20ού αιώνα, οι ένοπλες δυνάμεις της έμειναν πεπεισμένες ότι η επιτυχία στη μάχη θα ήταν εξασφαλισμένη εάν οι Ιάπωνες στρατιώτες, ναυτικοί και αεροπόροι είχαν το «πνεύμα» του Μπουσίντο ( Ιαπωνικά: 武士道, Bushidō). Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κώδικας συμπεριφοράς μπουσίντο εντάχθηκε στον Ιάπωνα στρατιώτη ως μέρος της βασικής του εκπαίδευσης. Κάθε στρατιώτης καθοδηγούνταν να αποδεχθεί ότι ήταν η μεγαλύτερη τιμή να πεθάνει για τον αυτοκράτορα και ήταν δειλό να παραδοθεί στον εχθρό. Το μπουσίντο εξηγεί λοιπόν γιατί οι Ιάπωνες στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες κακοποίησαν τόσο πολύ τις στρατιώτες που είχαν υπό κράτηση. Όσοι είχαν παραδοθεί στους Ιάπωνες - ανεξάρτητα από το πόσο θαρραλέα ή έντιμα είχαν πολεμήσει - δεν άξιζαν παρά περιφρόνηση. Είχαν χάσει όλη την τιμή και κυριολεκτικά δεν άξιζαν τίποτα. Κατά συνέπεια, όταν οι Ιάπωνες δολοφονούσαν τους αιχμαλώτους πολέμου με πυροβολισμό, αποκεφαλισμό και πνιγμό, αυτές οι πράξεις δικαιολογούνταν, καθώς αφορούσαν τη δολοφονία ανδρών που είχαν χάσει όλα τα δικαιώματα για μεταχείριση με αξιοπρέπεια ή σεβασμό. Ενώ οι πολιτικοί ασκούμενοι ήταν σίγουρα σε διαφορετική κατηγορία από τους αιχμαλώτους πολέμου, είναι λογικό να πιστεύουμε ότι υπήρχε ένα φαινόμενο «διαρροής» από τις αρχές του μπουσίντο.
Τα γεγονότα του `30 και του `40
Στα τέλη της δεκαετίας του 30, η αύξηση του μιλιταρισμού στην Ιαπωνία δημιούργησε τουλάχιστον επιφανειακές ομοιότητες μεταξύ της ευρύτερης ιαπωνικής στρατιωτικής κουλτούρας και αυτής του στρατιωτικού προσωπικού της Ναζιστικής Γερμανίας, όπως των Waffen-SS. Η Ιαπωνία είχε επίσης στρατιωτική μυστική αστυνομία μέσα στον Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Στρατό, γνωστή ως «Κενπεϊτάι» ( Ιαπωνικά:  憲兵隊, Kenpeitai), η οποία είχε πολλές ομοιότητες με τη Ναζιστική Γκεστάπο στο ρόλο της στις προσαρτημένες και κατεχόμενες χώρες, αλλά υπήρχε για σχεδόν μια δεκαετία πριν από τη γέννηση του Χίτλερ. Εάν γινόταν αντιληπτή κάποια αδυναμία ή ανεπαρκής αφοσίωση στον Αυτοκράτορα, υπήρχε τιμωρία, συχνά σωματικής φύσης. Στο στρατό, οι αξιωματικοί συχνά επετίθεντο και χτυπούσαν τους υπαξιωματικούς τους, οι οποίοι θα μετέφεραν τους ξυλοδαρμούς στα χαμηλότερα αξιώματα, μέχρι το τελευταίο. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αιχμαλώτων πολέμου, αυτό σήμαινε ότι οι αιχμάλωτοι ήταν αυτοί που λάμβαναν τους χειρότερους ξυλοδαρμούς, εν μέρει με την πεποίθηση ότι αυτές οι ποινές ήταν απλώς η σωστή τεχνική για την αντιμετώπιση της ανυπακοής.
Εγκλήματα
Μπορεί να είναι μάταιο να προσπαθήσει να καθορίσει κάποιος, ποιά Δύναμη του Άξονα στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία ή Η Ιαπωνία, ήταν η πιο σκληρή στους λαούς που θυματοποιούσε. Οι Γερμανοί σκότωσαν 6 εκατομμύρια εβραίους και 20 εκατομμύρια Ρώσους (Σοβιετικούς). Οι Ιάπωνες σφάγιασαν 30 εκατομμύρια Φιλιππινέζους, Μαλαισιανούς, Βιετναμέζους, Καμποτζιανούς, Ινδονήσιους και Βιρμανούς, τουλάχιστον 23 εκατομμύρια εκ των οποίων ήταν Κινέζοι. Και τα δύο έθνη λεηλάτησαν τις χώρες που κατέκτησαν σε μνημειώδη κλίμακα, αν και η Ιαπωνία λεηλάτησε περισσότερο και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τους Ναζί. Και οι δύο κατακτητές υποδούλωσαν εκατομμύρια και εκμεταλλευόταν τους αιχμαλώτους με καταναγκαστική εργασία - και στην περίπτωση των Ιαπώνων, εκπόρνευαν γυναίκες για τα στρατεύματα της πρώτης γραμμής. Αν ήσουν αιχμάλωτος πολέμου των Ναζί από το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία ή τον Καναδά (αλλά όχι από τη Ρωσία), αντιμετώπιζες 4% πιθανότητα να μην επιβίωνες τον πόλεμο. Συγκριτικά, η θνησιμότητα των Συμμαχικών αιχμαλώτων πολέμου από τους Ιάπωνες ήταν σχεδόν 30%.
Σύμφωνα με τα ευρήματα του «Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου της Άπω Ανατολής» ( Αγγλικά:  «International Military Tribunal for the Far East» ή «IMTFE»), το ποσοστό θανάτων μεταξύ των αιχμαλώτων πολέμου από τις χώρες της Ασίας, που κρατούνταν από την Ιαπωνία ήταν 27,1%. Το ποσοστό θανάτου των Κινέζων αιχμαλώτων πολέμου ήταν πολύ υψηλότερο, επειδή οι περιορισμοί του Διεθνούς Δικαίου σχετικά με την μεταχείριση των εν λόγω κρατουμένων είχαν αφαιρεθεί, στο πλαίσιο μιας οδηγίας επικυρωμένης στις 5 Αυγούστου 1937 από τον Αυτοκράτορα Χιροχίτο. Μόνο 56 Κινέζοι αιχμάλωτοι πολέμου αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την παράδοση της Ιαπωνίας. Μετά τις 20 Μαρτίου 1943, το Ιαπωνικό Ναυτικό είχε διαταγές να εκτελεί όλους τους κρατουμένους που λαμβάνονται στη θάλασσα. Περίπου 1.536 άμαχοι από τις Η.Π.Α. σκοτώθηκαν ή έχασαν τη ζωή τους από την κακοποίηση και κακομεταχείριση στα ιαπωνικά στρατόπεδα κράτησης στην Άπω Ανατολή. Συγκριτικά, 883 άμαχοι από τις Η.Π.Α. σκοτώθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα κράτησης στην Ευρώπη.