cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Β´
Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας (1981-2008)
Κατά τη διάρκεια της διακονίας του στη Μητρόπολη Λιβαδειάς αναπαλαιώθηκαν και επανδρώθηκαν έξι ανδρώες Ιερές Μονές και δεκαεπτά γυναικείες. Ανάμεσα στις Μονές αυτές συγκαταλέγονται οι ιστορικές Μονές του Οσίου Λουκά, Σαγματά, Οσίου Σεραφείμ, Μακαριωτίσσης, Ευαγγελιστρίας και Ιερουσαλήμ.
Στο κοινωνικό του έργο ξεχωρίζουν η δημιουργία οικοτροφείων, ορφανοτροφείου με μορφή ανάδοχης οικογένειας (Θήβα), Στεγών Ηλικιωμένων (Θήβα, Λιβαδειά), Κέντρου Επανένταξης Ψυχικώς Πασχόντων (Λιβαδειά), Εκπαιδευτηρίου Δημιουργικής Απασχόλησης Παίδων με Ειδικές Ανάγκες σε συνεργασία με άλλους φορείς του Νομού (Λιβαδειά), του Κέντρου Πρόληψης για τα ναρκωτικά (Λιβαδειά), Συσσιτίων Απόρων συμπεριλαμβανομένων και οικονομικών μεταναστών (Θήβα), Συμβουλευτικών Σταθμών (Θήβα), Κέντρου Ιστορικών και Αρχαιολογικών Ερευνών (Ζάλτσα - Ιερά Μονή Λυκούρεση).
Στη Μητρόπολη Λιβαδειάς φρόντισε για τη δημιουργία και λειτουργία ενοριακών πνευματικών κέντρων και κέντρων νεότητας στις περισσότερες ενορίες, καθώς και προτύπων κατασκηνωτικών εγκαταστάσεων στον Παρνασσό. Με πρωτοβουλία του ιδρύθηκε και λειτουργεί το Κέντρο Ερευνών της Ιστορίας και του Πολιτισμού της Βοιωτίας, το οποίο συνεργάζεται με τα Πανεπιστήμια Ντέρχαμ (Durham) και Κέιμπριτζ (Cambridge). Πρωτοστάτησε για τη δημιουργία του Κέντρου Ευαισθητοποιήσεως Πληθυσμού σε θέματα περιβάλλοντος και οικονομικών μεταναστών, το οποίο λειτουργεί στα Οινόφυτα.
Για τη συμβολή του στο φιλανθρωπικό έργο της Μητροπόλεως Λιβαδειάς, που σχετίζεται με την υγεία, τιμήθηκε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κραϊόβας στη Ρουμανία με την απονομή του τίτλου του επιτίμου Διδάκτορα. Επίτιμος διδάκτορας της σχολής Κλασικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών έχει αναγορευθεί και από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Επίσης είναι Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών (2008-)
Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος την 7η Φεβρουαρίου 2008, σύμφωνα με τις διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος από Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, θέση στην οποία είχε υπηρετήσει από το 1981. Ενθρονίστηκε στον Καθεδρικό και Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών στις 16 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, αναγινώσκοντας τον Ενθρονιστήριο Λόγο του.
Στις 6 Ιουλίου 2010 αναγορεύθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ των τμημάτων Θεολογίας και Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στις 19 Ιουνίου 2013 αναγορεύθηκε σε Επίτιμος Διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Στις 16 Απριλίου 2016 επισκέφθηκε, μαζί με τον Πάπα Φραγκίσκο και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο προκειμένου να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη. Εκεί οι τρεις θρησκευτικοί ηγέτες υπέγραψαν κοινή διακήρυξη για τους πρόσφυγες.
Έργα του ως Αρχιεπίσκοπος
Κατά την διάρκεια της ιεραρχίας του δημιουργήθηκαν οι παρακάτω δομές της Αρχιεπισκοπής Αθηνών:
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Θηβών Κατηγορία:Αρχιγραμματείς της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκρατς Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Αρβανίτες
ΜΣΚ Ζίλινα
Η ΜΣΚ Ζίλινα (σλοβακικά: Mestský Športový Klub Žilina a.s.) είναι ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στη Σλοβακία. Ιδρύθηκε στις 20 Ιουνίου του 1908.
Το παρατσούκλι της ομάδας είναι Šošoni και χρώματα της έχει το πράσινο και το κίτρινο. Έδρα της είναι το Στάδιο ποντ Ντουμπνόμ, στη πόλη Ζίλινα, χωρητικότητας 11.258 θεατών.
Πρόεδρος είναι ο Γιόζεφ Άντοσικ και προπονητής ο Γιάροσλαβ Χίνεκ.
Ιστορία
Η Ζίλινα αγωνιζόταν για πολλά χρόνια στο Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας. Συνολικά στις 31 από τις 48 σαιζόν αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία και η μεγαλύτερη διακριση της στο Πρωτάθλημα Τσεχοσλοβακίας ήταν η κατάκτηση της 3ης θέσης τη σαιζόν 1946-47 πίσω από τη Σπάρτα Πράγας και τη Σλάβια Πράγας. Έπισης μεγάλη επιτυχία ήταν η παρουσία της στο τελικό του Κυπέλλου Τσεχοσλοβακίας το 1961 και παρόλο που δεν το κατέκτησε έπαιξε στο Κύπελλο Κυπελλούχων την επόμενη σαιζόν όπου και έφτασε έως τοα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Φίλαθλοι
Οι οργανωμένοι οπαδοί του συλλόγου είναι οι Žilinskí Šošos, North Briga και Žilinskí Fanatis. Οι φίλαθλοι της ομάδας έχουν φιλικές σχέσεις με τους οπαδούς της πολωνικής Γκόραλ Ζύβιετς.
Παραπομπές
<References/>
Συνδέσεις
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σλοβακίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908 Ζ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Lucasfilm Games
Η Lucasfilm Games (γνωστή ως LucasArts από το 1991 μέχρι το 2021) είναι η εταιρική επωνυμία της θυγατρικής της Lucasfilm Ltd. που ιδρύθηκε το Μάιο του 1982 από τον Τζορτζ Λούκας και ξεκίνησε την παραγωγή παιχνιδιών το 1984. Ενώ η εταιρεία δραστηριοποιήθηκε αρχικά κυρίως στον τομέα ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών, ιδίως παιχνιδιών περιπέτειας, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μετά, η παραγωγή αφοσιώηκε σε παιχνίδια της σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων. Το 2012 η εταιρεία εξαγοράστηκε από τη Disney. Από τον Απρίλιο του 2013, μετά από μέτρα αναδιάρθρωσης από την Disney, η Lucasfilm Games δραστηριοποιείται πλέον μόνο ως αδειοδότης παιχνιδιών.
Στην ιστορία της η εταιρεία ανάπτυξε παιχνίδια για διάφορες πλατφόρμες, όπως τις Commodore 64, Nintendo Entertainment System, PC, Apple Macintosh και διάφορες κονσόλες. Το σπουδαιότερο της franchise το οποίο δεν είναι βασισμένο σε σειρά που προέρχεται από ταινίες, είναι το Monkey Island.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Lucasfilm Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award
Πρίγκιπισσα Λίλιμπετ του Σάσσεξ
Η πριγκίπισσα Λίλιμπετ του Σάσεξ (αγγλικά: HRH Princess Lilibet of Sussex , γενν. 4 Ιουνίου 2021) είναι το νεότερο παιδί και η μοναχοκόρη του Πρίγκιπα Χάρι, Δούκα του Σάσσεξ και της Μέγκαν Μαρκλ. Είναι το ενδέκατο δισέγγονο της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Πρίγκιπα Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου. Είναι έβδομη στη διαδοχή στο βρετανικό θρόνο.
Ανακοίνωση
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Δούκας και η Δούκισσα του Σάσσεξ ανακοίνωσαν ότι ανέμεναν το δεύτερο παιδί τους. Τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσαν ότι το παιδί θα είναι κορίτσι.
Η Βάπτιση
Η Βάπτιση της μικρής Λίλιμπετ έλαβε χώρα στις 3 Μαρτίου 2023 σε μια ιδιωτική τελετή με 30 άτομα  στο σπίτι του Πρίγκιπας Χάρι, Δούκας του Σάσσεξ και της συζύγου του Μέγκαν, Δούκισσα του Σάσσεξ στην Καλιφόρνια με αναδόχους τον Τάιλερ Πέρι,Μάλιστα ο φίλος του ζευγαριού Όμιντ Σκόμπι δήλωσε ότι κάλεσαν τον Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και την σύζυγο του Καμίλα του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά και τον Ουίλιαμ, Πρίγκιπας της Ουαλίας και Κάθριν, Πριγκίπισσα της Ουαλίας αλλά δεν Παραβρέθηκαν .Επίσης ήταν η πρώτη φόρα που χρησιμοποιήθηκαν οι Βασιλικοί τίτλοι της λίλιμπετ και αναφέρθηκε ως "πριγκίπισσα".
Πρώτα χρόνια
Η Λίλιμπετ γεννήθηκε στο νοσοκομείο Santa Barbara Cottage στη Σάντα Μπάρμπαρα, στις 4 Ιουνίου 2021 στις 11:40 π.μ.. Το όνομα της προέρχεται από την εκ πατρός προγιαγιά της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και την εκ πατρός γιαγιά της Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας.
Πανός Τερλεμεζιάν
Ο Πάνος Τερλεμεζιάν (αρμενικά: Փանոս Թերլեմեզյան, 11 Μαρτίου 1865 – 30 Απριλίου 1941) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος ζωγράφος και ακτιβιστής του εθνικού κινήματος της πατρίδας του. Θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ρεαλισμού στην αρμενική ζωγραφική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1865 στο Αϊγκεστάν, προάστιο έξω από τα τείχη της πόλης Βαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (εντός των ορίων της σημερινής Τουρκίας) και ήταν γιος αγρότη. Το 1881 ξεκίνησε τη φοίτησή του στη νεοσύστατη σχολή του Αρμένιου εκπαιδευτικού και διανοούμενου Μεγκερντίτς Πορτουκαλιάν στο Βαν, περίοδος που σύμφωνα με τον ίδιο τον επηρέασε σημαντικά. Επιπλέον το 1885, ο Τερλεμεζιάν συμμετείχε μαζί με άλλους μαθητές της σχολής Πορτουκαλιάν στο φιλελεύθερο και δημοκρατικό επαναστατικό κόμμα Αρμενακάν. Μεταξύ των εννέα ιδρυτικών μελών του κόμματος συμπεριλαμβάνονταν τα ξαδέλφια του, Μεκερτίτς και Γκριγκόρις Τερλεμεζιάν.
Μετά την αποφοίτησή του, ο Τερλεμεζιάν ξεκίνησε να εργάζεται ως δάσκαλος σε ένα τοπικό σχολείο, ωστόσο η πολιτική του δράση οδήγησε το 1889 στην απόλυσή και την απομάκρυνσή του από το Βαν. Μάλιστα το επόμενο έτος συνελήφθη επ' αυτοφώρω να μεταφέρει φυλλάδια επαναστατικού περιεχομένου με αποτέλεσμα να φυλακιστεί από τις οθωμανικές αρχές για μικρό χρονικό διάστημα. Ωστόσο η σύντομη κάθειρξή του δεν περιόρισε τη δράση του και το 1891 συμμετείχε σε συμπλοκή μεταξύ Αρμενίων ενόπλων με δύναμη χωροφυλακής και Κούρδων ατάκτων, γεγονός που οδήγησε στην ερήμην καταδίκη του εις θάνατον και την αναγκαστική αυτοεξορία του.
Ο Τερλεμεζιάν κατέφυγε αρχικά στην Τιφλίδα, που εκείνη την περίοδο αποτελούσε σημαντικό πολιτιστικό κέντρο των Αρμενίων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εκεί, επηρεασμένος από το έργο του Αρμένιου ρεαλιστή ζωγράφου Κεβόρκ Μπασιντζαγκιάν (1857-1925), έλαβε την απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη ζωγραφική. Με τη μεσολάβηση του Μπασιντζαγκιάν, αλλά και την οικονομική βοήθεια του συντοπίτη του και Καθολικού Πασών των Αρμενίων Μκριτς Α΄ Κριμιάν, εισήλθε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης. Ωστόσο η φοίτησή του διεκόπη βίαια το 1897 λόγω σύλληψής του από τις ρωσικές αρχές μετά από τουρκική απαίτηση. Ακολούθως, ο Τερλεμεζιάν κρατήθηκε για περισσότερο από ένα έτος σε φυλακές της Εσθονίας και της Τιφλίδας, προτού εν τέλει απελαθεί στην Περσία, της οποίας διέθετε διαβατήριο.
Τα επόμενα χρόνια έζησε σε διάφορες χώρες όπως η Ρωσία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και οι ΗΠΑ. Το 1928 εγκαταστάθηκε στη Σοβιετική Αρμενία, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του, το 1941.
Αποτίμηση
Ο Τερλεμεζιάν θεωρείται σημαντικός εκπρόσωπος του ρεαλισμού εντός των κόλπων της αρμενικής ζωγραφικής. Τα έργα του περιέχουν κυρίως τοπία, σκηνές της ζωής της υπαίθρου, καθώς και προσωπογραφίες από την καθημερινή ζωή των απλών ανθρώπων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Οθωμανοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Αρμένιοι επαναστάτες
Οίκος των Αγγέλων
Ο Οίκος των Αγγέλων ήταν επιφανής Βυζαντινή οικογένεια που έβγαλε τρεις Βυζαντινούς Αυτοκράτορες, Δεσπότες της Ηπείρου, Αυτοκράτορες της Θεσσαλονίκης, μέλη της επίσης κυβέρνησαν τη Θεσσαλία, την Αιτωλοακαρνανία, τη Μακεδονία και τη Θράκη.
Ο γενάρχης της οικογένειας
Γενάρχης της Οικογένειας ήταν ο Βυζαντινός αριστοκράτης Κωνσταντίνος Άγγελος από τη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας. Ο Κωνσταντίνος Άγγελος παντρεύτηκε τη Θεοδώρα Κομνηνή, τέταρτη κόρη του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού του πρώτου Βυζαντινού αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Κομνηνών και της Ειρήνης Δούκαινας. Ο γάμος έγινε λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα της Θεοδώρας παρά τη σκληρή αντίδραση της μητέρας της για τη χαμηλή καταγωγή του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος Άγγελος μετά τον γάμο ανέβηκε ταχύτατα στις τάξεις της Βυζαντινής αριστοκρατίας και πήρε τον τίτλο του "Σεβαστουπέρτατου". Ο τίτλος δόθηκε στους συζύγους των μικρότερων θυγατέρων του αυτοκράτορα, ο Κωνσταντίνος Άγγελος ήταν ένας από τους πρώτους κατόχους.
Άνοδος στον θρόνο
Οι γιοι του Κωνσταντίνου Άγγελου και της Θεοδώρας Σεβαστοκράτωρ Ιωάννης Δούκας και Ανδρόνικος Άγγελος διακρίθηκαν ιδιαίτερα όταν ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο ξάδελφος τους Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Τα δυο αδέλφια πολέμησαν στη Βυζαντινή εκστρατεία στο Σουλτανάτο του Ρουμ που κατέληξε στη συντριβή του αυτοκρατορικού στρατού από τους Σελτζούκους στη Μάχη του Μυριοκέφαλου (17 Σεπτεμβρίου 1176). Ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός σφετερίστηκε τον θρόνο από τον ανήλικο ανιψιό του Αλέξιο Β΄ Κομνηνό (1183) και κυβέρνησε τυραννικά την επόμενη διετία (1183 - 1185), τα μέλη του Οίκου των Αγγέλων ήρθαν σε σύγκρουση μαζί του όπως και η υπόλοιπη αριστοκρατία. Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος έκτος και μικρότερος γιος του Ανδρόνικου Άγγελου παρότρυνε τον λαό της Κωνσταντινούπολης σε εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα (11 Σεπτεμβρίου 1185). Ο Ανδρόνικος Α΄ ανατράπηκε την ίδια μέρα και δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο από το εξαγριωμένο πλήθος, ο Ισαάκιος Β΄ στέφτηκε την ίδια μέρα ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας από τον Οίκο των Αγγέλων.
Αυτοκράτορες του Βυζαντίου
Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος κυβέρνησε την επόμενη δεκαετία (1185 - 1195) και η διακυβέρνηση του συνάντησε σημαντικούς κινδύνους. Η Βουλγαρική Εξέγερση των Ασέν και Πέτρου έπειτα από μακροχρόνιους πολέμους δημιούργησε τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία με τον Οίκο των Ασέν. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα ζήτησε από τον Ισαάκιο Β΄ την άδεια (1189) να περάσουν τα στρατεύματα του που συμμετείχαν στην Γ΄ Σταυροφορία από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Ισαάκιος Β΄ που υποψιάζοταν πως ο Φρειδερίκος ήθελε να κατακτήσει τη βυζαντινή αυτοκρατορία, έλεγξε στενά τη πορεία των σταυροφορικών στρατευμάτων.
Ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα κατέλαβε ως απάντηση πολλές πόλεις της αυτοκρατορίας όπως την Φιλιππούπολη και λεηλάτησε βάναυσα τη Μακεδονία και τη Θράκη. Ωστόσο βλέποντας πως ο Ισαάκιος με τις διαρκής παρενοχλήσεις του στρατού του, του είχε προκαλέσει αξιόλογες ζημιές και επειδή βιαζόταν να φτάσει στη Μέση Ανατολή, ήρθε σε συνεννόηση με τον αυτοκράτορα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ισαάκιου Β΄ Αλέξιος Γ΄ Άγγελος τρίτος γιος του Ανδρόνικου Άγγελου ανέτρεψε και τύφλωσε τον αδελφό του (1195) παρά το ότι είχε πληρώσει τα λύτρα για την απελευθέρωση του. Ο Αλέξιος Γ΄ κυβέρνησε την περίοδο (1195 - 1203) και ήταν ένας μέτριος αυτοκράτορας, που ρήμαξε το θησαυροφυλάκιο με αποτέλεσμα να φέρει την αυτοκρατορία σε οικονομική κατάρρευση και φορολόγησε άγρια τον λαό. Ο νέος μεγάλος κίνδυνος για την αυτοκρατορία ήταν οι Φράγκοι, συγκεντρώθηκαν στη Βενετία και ο Δόγης Ενρίκο Ντάντολο ανακήρυξε την Δ΄ Σταυροφορία (1202).
Πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Λατίνους
Ο νεαρός Αλέξιος Δ΄ Άγγελος γιος του Ισαάκιου Β΄ που ήθελε να εκδικηθεί την ανατροπή και την τύφλωση του πατέρα του ζήτησε τη βοήθεια των Σταυροφόρων για να ανατρέψει τον θείο του, τους υποσχέθηκε τεράστια οικονομικά ανταλλάγματα και υποταγή της Ορθόδοξης εκκλησίας στον πάπα. Ο νεαρός Αλέξιος ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στο Δυρράχιο ως Αλέξιος Δ΄ και ο στόλος των Σταυροφόρων υπό την ηγεσία του υπέργηρου δόγη τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη (3 Ιουνίου 1203). Ο δειλός Αλέξιος Γ΄ δραπέτευσε, οι Σταυροφόροι κατέλαβαν εύκολα την πόλη (17 Ιουλίου 1203) και ανέβασαν στον θρόνο τον Αλέξιο Δ΄. Η υποταγή της Ορθόδοξης εκκλησία στη Δύση και η τεράστια φορολογική επιδρομή του Αλέξιου Δ΄ στους Έλληνες για να συγκεντρώσει τα χρήματα που απαιτούσαν οι Σταυροφόροι οδήγησαν σε λαϊκή εξέγερση. Ο ηγέτης του αντί-Λατινικού κινήματος Αλέξιος Ε΄ Δούκας ανέτρεψε, σκότωσε τον Αλέξιο Δ΄ και ανέβηκε ο ίδιος στη θέση του αυτοκράτορα (5 Φεβρουαρίου 1204). Η κυριαρχία του Αλέξιου Μούρτζουφλου θα διατηρηθεί μονάχα δυο μήνες, οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και δημιούργησαν τη Λατινική Αυτοκρατορία (12 Απριλίου 1204), οι Σταυροφόροι θανάτωσαν τον Αλέξιο Μούρτζουφλο σαν υπεύθυνο για τον θάνατο του Αλεξίου Δ΄.
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου
thumb|right|250px|Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1205 έως το 1230. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας νόθος γιος του Σεβαστοκράτορα Ιωάννη Δούκα του μεγαλύτερου γιου του ιδρυτή της δυναστείας Κωνσταντίνου Άγγελου ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το Δεσποτάτο ήταν ένα από τα μεγαλύτερα Ελληνικά κράτη που δημιουργήθηκαν την εποχή της Φραγκοκρατίας, διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό θρόνο και βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας για το θέμα της διαδοχής. Ο Μιχαήλ Α΄ μετά την Ήπειρο κατέκτησε ολόκληρη τη Θεσσαλία και την έδωσε στον γαμπρό του Κωνσταντίνο Μαλιασηνό. Ο Μιχαήλ Α΄ δολοφονήθηκε (1215) και τον διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας νόμιμος γιος του Σεβαστοκράτορα Ιωάννη Δούκα.
Η Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης
Ο Θεόδωρος κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη (1224), ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης και στέφτηκε τυπικά νέος Βυζαντινός αυτοκράτορας αλλά η συντριβή του από τον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Ασέν Β΄ στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας (1230) του ανέτρεψε τα σχέδια. Ο Θεόδωρος παρέμεινε αιχμάλωτος επτά χρόνια (1230 - 1237) και τυφλώθηκε από τον Βούλγαρο τσάρο, στο Δεσποτάτο της Ηπείρου τον διαδέχθηκε ο νόθος γιος του Μιχαήλ Α΄ Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας. Ο Θεόδωρος ελευθερώθηκε όταν ο Βούλγαρος τσάρος παντρεύτηκε την κόρη του (1237), ανακατέλαβε την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης από τον αδελφό του Μανουήλ αλλά επειδή ήταν ο ίδιος τυφλός τοποθέτησε αυτοκράτορες τους γιους του. Ο Μανουήλ Κομνηνός Δούκας κατέφυγε στη Νίκαια και με τη βοήθεια της κατέλαβε τη Λάρισα και τα Φάρσαλα, ο Θεόδωρος για να αποφύγει τον εμφύλιο αναγνώρισε τον Μανουήλ κυβερνήτη της Θεσσαλίας (1239) με τον όρο να συνεχίσει ο ίδιος μέσω των γιων του να κυβερνάει τη Θεσσαλονίκη. Ο Μανουήλ πέθανε σε δυο χρόνια χωρίς απογόνους (1241) και ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας κατέλαβε γρήγορα τη Θεσσαλία για να προλάβει τους θείους του. Ο Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης εκμεταλλεύτηκε την ανικανότητα του γιου του Θεόδωρου Δημήτριου, κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη και διέλυσε την Αυτοκρατορία (1246). Ο Θεόδωρος κατέφυγε στον ανιψιό του και τον προκάλεσε να ξεκινήσει νέο πόλεμο με τη Νίκαια αλλά ηττήθηκαν (1252), ο ίδιος ο Θεόδωρος παρέμεινε αιχμάλωτος του Βατάτζη στη Νίκαια μέχρι τον θάνατο του (1253).
Η Μάχη της Πελαγονίας
Οι συγκρούσεις ανάμεσα στη Νίκαια και την Ήπειρο συνεχίστηκαν σε πιο έντονο ρυθμό και μετά τον θάνατο του Βατάτζη (1254), ο μελλοντικός αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος διέταξε τον αδελφό του Ιωάννη να επιτεθεί στην Ήπειρο. Ο στρατός του Ιωάννη προχώρησε πολύ γρήγορα και επιτέθηκε στα Ιωάννινα, οι στρατιώτες αιφνιδιάστηκαν και υποχώρησαν άτακτα. Ο Ιωάννης κατέλαβε τα φρούρια της Δεαβόλεως την Οχρίδα, την Πελαγονία, τα Βιτώλια και την περιοχή γύρω από τις Λίμνες Πρέσπες. .
Ο Μιχαήλ Β΄ προχώρησε σε συμμαχία με τον πανίσχυρο Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, τον Μανφρέδο της Σικελίας και τον νόθο γιο του Ιωάννη Α΄ Δούκα Κύριο της Θεσσαλίας. . Ακολούθησε η Μάχη της Πελαγονίας (1259), ο Ιωάννης Α΄ Δούκας δραπέτευσε με τον εχθρό, οι σύμμαχοι γνώρισαν τη συντριβή και η Ήπειρος καταλήφθηκε προσωρινά από τις δυνάμεις της Νίκαιας. Ο Μιχαήλ Η΄ αμέσως μετά ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους και ορκίστηκε νέος Βυζαντινός αυτοκράτορας (1261), όλες οι ελπίδες του Δεσποτάτου της Ηπείρου και του Οίκου των Αγγέλων για τον αυτοκρατορικό θρόνο εξανεμίστηκαν. Οι Ηπειρώτες σύντομα εξεγέρθηκαν εναντίον των Παλαιολόγων, ο Μιχαήλ Β΄ επέστρεψε και πήρε πίσω τα εδάφη του στην Ήπειρο με τη βοήθεια του Μανφρέδου, μια νέα ήττα όμως από τον Μιχαήλ Η΄ τον ανάγκασε να ορκιστεί οριστικά υποτέλεια (1264).
Η πτώση της δυναστείας στην Ήπειρο
Τον Μιχαήλ Β΄ διαδέχθηκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου ο γιος του Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας, συμμάχησε με τον Κάρολο τον Ανδεγαυό εναντίον του Βυζαντίου αλλά ο Σικελικός Εσπερινός (1282) τον ανάγκασε να διαλύσει τη συμμαχία. Ο Νικηφόρος Α΄ συμμάχησε με τους Ανθενωτικούς του Βυζαντίου αν και ο ίδιος ήταν σύμμαχος των Δυτικών αλλά όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος βελτίωσε τις σχέσεις του με το Βυζάντιο. Ο Νικηφόρος Α΄ πάντρεψε τη μεγαλύτερη κόρη του Θαμάρ της Ηπείρου με τον πρίγκιπα Φίλιππο Α΄ του Τάραντα γιο του Καρόλου του Χωλού και του υποσχέθηκε τη διαδοχή. Η μικρότερη κόρη του Μαρία Αγγελίνα παντρεύτηκε τον Παλατίνο Κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Ιωάννη Α΄ Ορσίνι. Με τον θάνατο του Νικηφόρου Α΄ ξέσπασε σύγκρουση για τη διαδοχή ανάμεσα στον γιο του Θωμά και τον γαμπρό του Φίλιππο του Τάραντα, τελικά επικράτησε ο γιος του Θωμάς Κομνηνός Δούκας χάρη στην υποστήριξη που είχε από τη μητέρα του. Ο Θωμάς απαγόρευσε στην αδελφή του Μαρία Αγγελίνα να συμμετέχει στη διανομή της πατρικής περιουσίας, ο γιος της Νικόλαος Ορσίνι πήγε στην Ήπειρο και δολοφόνησε τον θείο του (1318). Με τη δολοφονία του Θωμά έληξε οριστικά η Δυναστεία των Αγγέλων που κυβέρνησε το Δεσποτάτο της Ηπείρου 114 χρόνια.
Σημαντικά μέλη
Μέλη του ανωτέρω αυτοκρατορικού οίκου υπήρξαν:
Δράση
Με την κατάκτηση του ελλαδικού χώρου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Οίκος δεν έπαψε να επηρεάζει τον βαλκανικό και διεθνή χώρο. Συνέχεια του Οίκου υπήρξε ο Οίκος Μπούα, με λαμπρή στρατιωτική δράση στη φεουδαρχική Ευρώπη. Διέπρεψαν επίσης και ως αξιωματούχοι της πατριαρχικής αυλής του Φαναρίου.
Δείτε επίσης
Αγγελων
Μεσιέ 66
Ο Μεσιέ 66 (γνωστός και ως Μ66 και NGC 3627) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ 2 σε απόσταση περίπου 35 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα. Σχηματίζει μαζί με τον Μεσιέ 65 και τον NGC 3628 την «Τριάδα του Λέοντα». Εκπέμπει ακτίνες Χ και ραδιοκύματα.
Έχει εμφανείς λωρίδες σκόνης και οι βραχίονές του παρουσιάζονται παραμορφωμένοι, πιθανώς μετά από συναντήσεις με άλλους γαλαξίες. Άλλα αποτελέσματα αυτών των συναντήσεων είναι μία πολύ υψηλή συγκέντωση μάζας στον πυρήνα και η απομάκρυνση υλικού από τον ένα βραχίονα, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα εμφανή και ασυνήθιστο βραχίονα και λωρίδες σκόνης. Πάνω στον δίσκο του γαλαξία υπάρχουν πολλές περιοχές ΗΙΙ, δηλαδή νεφελώματα.
Ιστορικό
Ο Μεσιέ 66 ανακαλύφθηκε από τον Σαρλ Μεσιέ την 1 Μαρτίου 1780, μαζί με τον Μεσιέ 65. Υποδεικνύει ότι δεν εντόπισε αυτά τα δύο αντικείμενα το 1773, όταν ένας κομήτης πέρασε ανάμεσά τους, πιθανώς εξαιτίας της λαμπρότητας του κομήτη.
Στον Μεσιέ 66 είχαν παρατηρηθεί μέχρι το 2009 4 υπερκαινοφανείς αστέρες, οι SN 1973R, SN 1989B (ο λαμπρότερος, με μέγιστο μέγεθος 12,2, του οποίου το άστρο προγεννήτορας είχε Η -9 περίπου), SN 1997bs και SN 2009hd.
Εκπομπή ακτινοβολίας
Στα 8,4 GHz (ραδιοκύματα) παρουσιάζεται μία τριπλή πηγή με διαστάσεις περίπου 2 λεπτών της μοίρας που σχετίζεται με την εσωτερική ράβδο του γαλαξία, ενώ υπάρχουν και άλλες περιοχές που προέρχονται από αστρογόνες περιοχές.
Στις ακτίνες Χ ο γαλαξίας παρουσιάζει μία μικρή πηγή, κοντά στον ραδιοπηρύνα του γαλαξία, η οποία επεκτείνεται σε απόσταση δύο λεπτών της μοίρας από την πηγή, με ίδια διεύθυνση και μέγεθος με τα ραδιοκύματα. Στις παρατηρήσεις από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Αντίνων Χ Τσάντρα δεν εντοπίζεται ο πυρήνας της πηγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες 66 3627 Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) Κατηγορία:Γαλαξίες Arp
Γιόχαν Ζιρνέιλς
μικρογραφία| Αποθέωση των μαρτύρων του Γκόρκουμ 1572, εκτύπωση του Jean-Baptiste Nolin σύμφωνα με πίνακα του Γιόχαν Ζιρνέιλς, 1675 Ο Γιόχαν Ζιρνέιλς (Johan Zierneels (εναλλακτικές αναγραφές ονόματος: Jan Zierneels, Johannes Zierneels, Syrnel, Záernel, Ziereels, Ziereneels, Zierneel, Jan Zioerneels, Ziernel, Zionnels, ψευδώνυμο Lely ή Lelie, Μέιεραϊ φαν σ'Χερτόχενμπος (Ντεν Μπος) (Meierij van 's-Hertogenbosch), περίπου 1646 - μετά το 1678) ήταν Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε σε θρησκευτικά θέματα.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον βιογράφο της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο Ζιρνέιλς γεννήθηκε στο Meierij van 's-Hertogenbosch. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την εκπαίδευσή του. Ταξίδεψε στη Ρώμη το 1671, όπου καταγραφόταν μέχρι το 1678. Δεν υπάρχουν περαιτέρω πληροφορίες γι 'αυτόν μετά από αυτήν την ημερομηνία. Το 1674-1675 προσχώρησε στους Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη, όπου πήρε το ψευδώνυμο «Lely» ή «Lelie» ( δύο διαφορετικοί τρόποι αναγραφής της λέξης «κρίνος» στα Ολλανδικά). Τα αποδεικτικά στοιχεία για την ιδιότητά του παρέχονται από μια λίστα που δημιουργήθηκε με την ευκαιρία της εισαγωγής τριών νέων μελών στην ομάδα: 'Αμπραχαμ Χενούλς, Φρανσουά Μουνς και Πίτερ Φερμπρύγκεν του νεότερου.
Πιστεύεται ότι ο Ζιρνέιλς απεβίωσε στη Ρώμη.
Έργο
Δεν έχουν διασωθεί υπογεγραμμένα έργα από το χέρι του. Ζωγράφισε μια ολοκληρωμένη σειρά για τους Μάρτυρες του Gorcum, των οποίων η αγιοποίηση το 1675 γιορτάστηκε με μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις. Ένα από αυτά τα έργα βρίσκεται στη Δημοτική Πινακοθήκη του Τέρνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών «Μάρκος Δραγούμης»
Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών - Μάρκος Δραγούμης (ΚΕΦίΜ) είναι είναι μια ανεξάρτητη, μη κρατική, μη κομματική δεξαμενή σκέψης, με στόχο την αύξηση της επιρροής των φιλελεύθερων προτάσεων και ιδεών στον δημόσιο διάλογο και την πολιτική. Έχει τη νομική μορφή της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας και έδρα την Αθήνα. Συνεργάζεται με τα σημαντικότερα φιλελεύθερα think tanks διεθνώς.
Φέρει τιμητικά το όνομα του Μάρκου Δραγούμη, συγγραφέα του βιβλίου «Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό».
Όραμα και Αρχές
Όραμα του ΚΕΦίΜ είναι μια Ελλάδα πρότυπο οικονομικής και κοινωνικής ελευθερίας που παρέχει στους πολίτες της τη δυνατότητα να δημιουργήσουν και να επιδιώξουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους.
Το έργο και οι προτάσεις του ΚΕΦίΜ έχουν ως επίκεντρο την αύξηση της ατομικής ελευθερίας για κάθε πολίτη. Το ΚΕΦίΜ πιστεύει στην ανεκτικότητα και την Ανοιχτή Κοινωνία και θεωρεί το σύστημα της ελεύθερης αγοράς ως τον σημαντικότερο παράγοντα προς την εξάλειψη της φτώχειας και την ευημερία του ανθρώπου.
Για το ΚΕΦίΜ ο φιλελευθερισμός είναι το σύστημα ιδεών που προάγει τα ατομικά δικαιώματα και την ελευθερία της αγοράς υπό καθεστώς δημοκρατίας και νομοκρατίας. Το ΚΕΦίΜ εφαρμόζει πολιτική “μεγάλης τέντας”, φιλοξενώντας κάθε ιδέα που εμπίπτει στον παραπάνω ευρύ ορισμό, θεωρώντας χρέος του να συμβάλλει στην ανάπτυξη του φιλελεύθερου κινήματος στην Ελλάδα που θα λειτουργεί πέρα και έξω από κομματικές γραμμές.
Δομή
Το ΚΕΦίΜ αποτελείται από την εκτελεστική ομάδα, το επιστημονικό συμβούλιο, το διοικητικό συμβούλιο καθώς και από μία συμβουλευτική επιτροπή. Αναλυτικότερα :
Συνεργασίες
Το ΚΕΦίΜ είναι μέλος των διεθνών οργανισμών:
Για την επίτευξη των σκοπών του, το ΚέΦιΜ έχει συνεργασία με τους παρακάτω οργανισμούς:
Πόροι
Σύμφωνα με τον ιστότοπο του: "Το ΚΕΦίΜ δεν επιδιώκει, ούτε δέχεται κρατική χρηματοδότηση και δεν συμμετέχει σε διαγωνισμούς για χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά κονδύλια (π.χ. ΕΣΠΑ), ενώ πάγια αρχή μας είναι να μην έχουμε κανενός είδους εξάρτηση από ειδικά, επιχειρηματικά, ή άλλου είδους συμφέροντα. Για τη χρηματοδότηση των δράσεών μας βασιζόμαστε στην οικονομική αρωγή των περίπου 150 μελών μας και των μελών του Διοικητικού μας Συμβουλίου (37% της συνολικής μας χρηματοδότησης κατά τη διετία 2017-8), καθώς και ανεξάρτητων, μη κρατικών, μη κομματικών φιλελεύθερων ιδιωτικών φορέων όπως το John Templeton Foundation και το Atlas Network, που αντιστοιχούν στο 53% των πόρων μας. Το 5% της χρηματοδότησής μας προέρχεται από φιλελεύθερους φορείς που από πλευράς τους αποδέχονται κρατική ή ευρωπαϊκή χρηματοδότηση (Europe Liberal Forum, Friedrich Naumann Foundation), ενώ το υπόλοιπο 5% αφορά κυρίως μικρές εταιρικές χορηγίες και πωλήσεις βιβλίων ."
Δραστηριότητες
Στις δραστηριότητες του ΚεΦίΜ-Μάρκος Δραγούμης περιλαμβάνονται:
Ελλάδα 2021 – Ατζέντα για την ελευθερία και την ευημερία
Το ερευνητικό πρόγραμμα Ελλάδα 2021 είναι ένας οδικός χάρτης σχετικά με την εφαρμογή αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που θα ενισχύσουν την ευημερία και την ελευθερία σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής στην Ελλάδα. Το πρόγραμμα αποτελείται από συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες και ποσοτικοποιημένες προτάσεις πολιτικής και είναι διαρθρωμένο σε εννέα ενότητες, τις οποίες έχουν επιμεληθεί διαπρεπείς ακαδημαϊκοί, ερευνητές και εμπειρογνώμονες. Πιο συγκεκριμένα:
Πρωτότυπες Μελέτες
Το ΚΕΦίΜ εκπονεί πρωτότυπες μελέτες με στόχο να εμπλουτίσει τον δημόσιο διάλογο με χρήσιμα δεδομένα και τεκμηριωμένες θέσεις. Ενδεικτικά:
Άλλες Μελέτες
Το ΚΕΦίΜ εκπονεί ή μεταφράζει μελέτες νεοφιλελελεύθερου ενδιαφέροντος, οι οποίες διατίθενται σε έντυπη & ηλεκτρονική μορφή και οι σημαντικότερες τυγχάνουν βιβλιοπαρουσίασης. Ενδεικτικά:
Εκδόσεις & Μεταφράσεις
Μια από τις δραστηριότητες του ΚέΦιΜ είναι η συγγραφή ή μετάφραση και (συν)έκδοση ή επανέκδοση κειμένων σχετικών με την ελευθερία, με στόχο την επαφή του ελληνόγλωσσου κοινού με τον φιλελευθερισμό.
Βιβλία
Το ΚΕΦίΜ εκδίδει πρωτότυπα ή μεταφρασμένα βιβλία νεοφιλελεύθερου ενδιαφέροντος, για τα οποία οργανώνει και αντίστοιχες βιβλιοπαρουσιάσεις. Ενδεικτικά:
Εκδηλώσεις
Η σημαντικότερη εκδήλωση του ΚΕΦίΜ είναι τα Βραβεία ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ, ένας θεσμός που θέσπισε το Κέντρο Φιλελεύθερεων Μελετών – Μάρκος Δραγούμης (ΚΕΦίΜ), για να τιμήσει τους ανθρώπους που με το έργο και τη δράση τους προωθούν κι εκπροσωπούν τις νεοφιλελεύθερες αξίες. Η ονομασία των βραβείων στηρίζεται στο ότι ο "Προμηθέας αντιπροσωπεύει μια βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού, σύμφωνα με την οποία ο νεοφιλελεύθερος άνθρωπος υψώνει το ανάστημά του όχι μόνο για τη δική του ελευθερία, αλλά και για την ελευθερία των άλλων. Ο μύθος του Προμηθέα συμβολίζει επίσης την εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και την ικανότητά του να διαχειρίζεται τη γνώση μαζί με την ευθύνη που αυτή συνεπάγεται".
Ακόμη, το ΚΕΦίΜ διοργανώνει συνεντεύξεις τύπου για να παρουσιάσει τα πορίσματα των ερευνών του και ανοικτές συζητήσεις για θέματα που αφορούν τα ατομικά δικαιώματα και την οικονομική ελευθερία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεξαμενές σκέψης Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις βασισμένες στην Ελλάδα
Indiana Jones and the Fate of Atlantis
Το Indiana Jones and Fate of Atlantis είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 1992 που κυκλοφόρησε από την LucasArts. Είναι το τέταρτο παιχνίδι με κεντρικό χαρακτήρα τον αρχαιολόγο Indiana Jones και το πρώτο της σειράς που δεν βασίζεται σε κινηματογραφική ταινία.
Πλοκή
Ο παίκτης παίρνει το ρόλο του αρχαιολόγου Dr. Indiana Jones. Στην αρχή του παιχνιδιού πρέπει να βρει ένα μυστηριώδες αγαλματίδιο στα αρχεία του μουσείου για κάποιον Mr. Smith, ο οποίος στη συνέχεια θα το κλέψει και θα φανερωθεί ως Klaus Kerner, πράκτορας της Ναζιστικής Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της έρευνάς του σχετικά με τους στόχους των Γερμανών, ο Jones συναντά την όμορφη, δυναμική αλλά και ξερόλα Sophia Hapgood, μια πρώην αρχαιολόγο που τώρα ασχολείται με ψευδοπιστημονικούς μύθους για την χαμένη Ατλαντίδα. Μετά από διάφορες περιπέτειες, ανακαλύπτουν ότι οι κάτοικοι της Ατλαντίδας χρησιμοποιούσαν το μυθικό μέταλλο ορείχαλκο σαν πηγή ενέργειας. Η αξιοποίηση του ορειχάλκου, ακόμη και σε μικρές ποσότητες, παράγει ενέργεια πολύ πιο ισχυρή από αυτή του ουράνιου, πράγμα που οι Ναζί θέλουν να εκμεταλλευτούν για την κατασκευή βόμβων και οπλικών συστημάτων. Μαζί με την Hapgood, ο Jones ξεκινά να βρει την Ατλαντίδα για να σταματήσει τους Γερμανούς.
Τα τοπία και διάφορα ιστορικά στοιχεία που βρίσκονται στο παιχνίδι βασίζονται στις διάφορες δημοφιλείς θεωρίες σχετικά με την Ατλαντίδα. Μεταξύ άλλων, στο παιχνίδι αναφέρονται ο φιλόσοφος Πλάτων, η Μινωική έκρηξη στη Σαντορίνη, οι μεγάλοι πολιτισμοί της κεντρικής Αμερικής και ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης.
Τρόπος παιχνιδιού
Τεχνολογικά, το παιχνίδι βασίζεται όπως και το Monkey Island 2: LeChuck’s Revenge στην πέμπτη έκδοση της μηχανής SCUMM: Η οθόνη είναι διαιρεμένη στα τρία, με κεντρικό χώρο την οθόνη του παιχνιδιού, ένα μέρος με τα ρήματα δράσης για τον έλεγχο του Jones και ένα τρίτο για τον κατάλογο αντικειμένων που έχει μαζί του. Τα animations των χαρακτήρων βασίζονται για πρώτη φορά σε πραγματικές κινήσεις ανθρώπων παρμένες σε ταινία, οι οποίες κατόπιν επεξεργάστηκαν στον υπολογιστή. Για το λόγο αυτό, οι κινήσεις των χαρακτήρων φαίνονται περισσότερο ρεαλιστικές από ότι στα προηγούμενα adventures της LucasArts.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1992 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της LucasArts Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα το 1939 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Αλγερία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ατλαντίδα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γερμανία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ισλανδία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Μονακό Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Πορτογαλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη βόρεια Αμερική Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια FM Towns Κατηγορία:Νικητές Golden Joystick Award Κατηγορία:Ιντιάνα Τζόουνς
Το καφέ της Χαράς
Το καφέ της Χαράς είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής - αισθηματικής τηλεοπτικής σειράς που προβάλλεται από τον ΑΝΤ1. Οι τρεις πρώτες σεζόν της σειράς προβλήθηκαν από το 2003 έως το 2006. Η τέταρτη σεζόν προβλήθηκε από τις 31 Δεκεμβρίου 2019 έως τις 11 Δεκεμβρίου 2020, ενώ η πέμπτη και τελευταία σεζόν προβλήθηκε από τις 15 Ιανουαρίου 2021 έως τις 6 Μαΐου 2021.
Σκηνοθέτες της σειράς είναι ο Κώστας Λυχναράς (1η σεζόν) και ο Τάκης Μιχαήλ (2η έως 5η σεζόν) και το σενάριο συνυπογράφουν ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά.
Το καφέ της Χαράς θεωρείται μια από τις γνωστότερες ελληνικές σειρές που δημιουργήθηκαν ποτέ, ενώ λόγω των διαρκών επαναλήψεων για πολλά χρόνια, η σειρά έχει θεωρηθεί καλτ.
Υπόθεση
Η υπόθεση της σειράς διαδραματίζεται στο Κολοκοτρωνίτσι, ένα φανταστικό χωριό του νομού Αρκαδίας. Δήμαρχος του χωριού είναι ο Περίανδρος Πώποτας, γιος επίσης πρώην δημάρχου. Ο Πώποτας σπούδασε στο Λονδίνο, με μεταπτυχιακό στη Λαογραφία. Ζει με τον γιο του, Εμμανουήλ και την οικιακή βοηθό του, Τασία, μια μεσήλικη γυναίκα, η οποία για χάρη του Περίανδρου και της αδελφής του Σταυρούλας δεν παντρεύτηκε. Στο χωριό ο δήμαρχος προσπαθεί να επιβάλει στους ανθρώπους την αρχή «Τάξις και ηθική», όντας πολέμιος του μοντερνισμού και του εκσυγχρονισμού. Θεωρώντας κάθε εξωτερική επιρροή μολυσματική για το χωριό και τις βουκολικές αρχές του, και κατά διαστήματα εκφράζει χαρά όταν κάτι τυχαίνει και το χωριό απομονώνεται από τον έξω κόσμο.
Μία ανύπαντρη μητέρα, η «πρωτευουσιάνα» και πρώην διαφημίστρια Χαρά Χάσκα, έρχεται από την Αθήνα να ζήσει στο χωριό μαζί με την κόρη της, Βάλια, αφότου δέχεται ένα πισόπλατο πλήγμα σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο που την κάνει να αναθεωρήσει τη ζωή της γενικότερα. Κληρονομεί από μία θεία της ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι και μαγαζί στο χωριό, όπου και θα ανοίξει μία μοντέρνα καφετέρια εμπνευσμένη από τα αθηναϊκά κοσμικά πρότυπα, το «Καφέ της Χαράς». Ο Περίανδρος εξοργίζεται από τη παρουσία της αλλά και τις ξενόφερτες προοδευτικές ιδέες που εκπροσωπεί. Προσπαθεί μάταια να τη διώξει, ενώ αντίθετα η Χαρά παρά την αρχική δυσπιστία που αντιμετωπίζει κερδίζει σιγά σιγά τις καρδιές των συγχωριανών της. Σταδιακά θα αναπτυχθεί μία περίπλοκη σχέση μεταξύ των δύο.
Παράλληλα, παρακολουθούμε και άλλες ιστορίες, όπως αυτή της καλοκάγαθης αδελφής του δημάρχου, Σταυρούλας, και του προβληματικού άνδρα της Βαγγέλη Φατσέα, την ιστορία δύο οικογενειών (των Πολυμενέων και των Πουλόπουλων) που διαρκώς τσακώνονται μεταξύ τους και τελικά καταλήγουν συμπέθεροι, των γραφικών χωρικών, το πάθος για έρωτα από τις δύο δασκάλες του χωριού και άλλα.
Ο τέταρτος και πέμπτος κύκλος διαδραματίζονται 14 χρόνια αργότερα. Το Καφέ της Χαράς έχει καταστραφεί ολοσχερώς από εμπρησμό χωρίς να υπάρχουν στοιχεία για τον ένοχο, παρά μόνο υπόνοιες. Ο Μάνος, πάλαι ποτέ Μανωλάκης, Πώποτας συναντιέται ξανά με τη Βάλια, η οποία επιστρέφει για να εξιχνιάσει το μυστήριο, ενώ αργότερα φτάνει στο χωριό και η μητέρα της, Χαρά. Πλέον, επικεντρωνόμαστε στην περίπλοκη σχέση της Βάλιας και του Μάνου και την άφιξη νέων προσώπων, συγγενών των γνώριμων ηρώων, αλλά και παντελώς αγνώστων, όπως της Στέλλας, η οποία πρόκειται να γίνει το νέο αντικείμενο του πόθου του Περίανδρου. Μεγάλη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Περίανδρος έχει αποσυρθεί πολλά χρόνια τώρα από τη θέση του δημάρχου. Τη θέση του αναλαμβάνει πλέον η αδερφή του, Σταυρούλα, που πολιορκείται ξανά από τον Φατσέα, ενώ έχουν έναν έφηβο γιο, τον Μιχαλάκη.
Μουσική
Στον δεύτερο και τρίτο κύκλο της σειράς ακούστηκαν 12 τραγούδια, σε στίχους Χάρη Ρώμα, τα οποία το 2005, κυκλοφόρησαν με τη μορφή cd από τη Heaven Music και τον τίτλο Το καφέ του έρωτα. Τα κομμάτια ερμήνευσαν ο Δημήτρης Μπάσης, η Λένα Αλκαίου, ο Γιώργος Λιανός και η Δόμνα Κουντούρη, ενώ τη μουσική συνέθεσαν οι: Στέφανος Κορκολής, Χριστόφορος Γερμενής, Θοδωρής Λαχανάς, Λεονάρδος Βαλενστάιν και Γρηγόρης Πετράκος.
Στον τέταρτο και πέμπτο κύκλο, οι στίχοι των κομματιών γράφτηκαν και πάλι από τον Χάρη Ρώμα. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ανέλαβε τη σύνθεση και την ερμηνεία του τραγουδιού των τίτλων τέλους "Βάλε ένα καφέ", όπως και τα "Είμαι μόνο ένας άντρας" και "Το θαύμα". Στα τελευταία επεισόδια, ακούστηκε το τραγούδι "Αν χαθείς ξανά", σε σύνθεση Χρήστου Παπαδόπουλου κι ερμηνεία Πέγκυς Ζήνα. Τα κομμάτια κυκλοφορούν σε ψηφιακή μορφή από τη Heaven Music.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Χακούζι
μικρογραφία| Χακούζι λευκά πορσελάνινα είδη από την περιοχή Αρίτα, (εξαγωνικά μπολ και πιάτα),  τέλη περιόδου Έντο έως τις αρχές της εποχής Μεϊτζί, 1840-1870 μικρογραφία| Το άγαλμα Ντεχούα του βουδιστικού [[μποντισάτβα Κάννον, που χρησιμοποιήθηκε για τη χριστιανική λατρεία στην Ιαπωνία]] μικρογραφία| Σετ Χακούζι [[σάκε σχεδιασμένο από τον Μασαχίρο Μόρι (1977)]] Το Χακούζι (白磁) είναι ένα είδος Ιαπωνικής κεραμικής και πορσελάνης, συνήθως λευκής πορσελάνης, το οποίο ξεκίνησε ως μίμηση της Κινεζικής Ντεχούα πορσελάνης. Σήμερα ο όρος χρησιμοποιείται στην Ιαπωνία, για να αναφερθεί κανείς στην απλή λευκή πορσελάνη.
Είναι πάντα απλό λευκό χωρίς χρωματιστά μοτίβα και συχνά κατασκευάζεται σε διάφορες μορφές όπως μπολ, τσαγιέρες, κύπελλα και άλλα ιαπωνικά επιτραπέζια σκεύη. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για μικρά ειδώλια, κυρίως για βουδιστικές και μερικές φορές Χριστιανικές θρησκευτικές μορφές και γιαπωνέζικες μορφές. Όπως και άλλα απλά είδη, ήταν κατάλληλο για διάφορους τύπους σκευών για θρησκευτική χρήση. Αρχικά αναπτύχθηκε για την Ιαπωνική αγορά, αλλά έγινε μια από τις Ιαπωνικές πορσελάνες, που εξάγονται.
Ιστορία
Η λευκή πορσελάνη Ντεχούα είναι παραδοσιακά γνωστή μεταξύ των Ιαπώνων ως χακουγκοράι (hakugorai) ή "Κορεάτικα Λευκά Κεραμικά". Αν και το Κοράι είναι όρος για ένα αρχαίο κορεατικό βασίλειο, ο όρος λειτούργησε επίσης ως ένας ευρέως διαδεδομένος όρος για διάφορα προϊόντα από την κορεατική χερσόνησο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ιστορικά οι Ιάπωνες αγνοούσαν εντελώς την ύπαρξη των κλιβάνων της επαρχίας Φουτσιάν και της πορσελάνης τους, που τώρα είναι γνωστές ως προϊόντα Ντεχούα ή Blanc de Chine (ένας γαλλικός όρος για την κινεζική λευκή πορσελάνη που είναι κοινή χρήση στη Δύση).
Οι κάμινοι Ντεχούα βρίσκονται στην επαρχία Φουτσιάν, απέναντι από το νησί της Ταϊβάν, ήταν παραδοσιακά ένα εμπορικό κέντρο για την κινεζική οικονομία με πολλά λιμάνια και αστικά κέντρα. Τα λευκά είδη Φουτσιάν προορίζονταν για όλη τη θαλάσσια Ασία.
Πολλά παραδείγματα της μεγάλης ομορφιάς αυτού του είδους έχουν φτάσει στις συλλογές στα δυτικά από την Ιαπωνία. Μεταξύ των αμέτρητων βουδιστικών εικόνων, που προορίζονται για την ιαπωνική αγορά είναι εκείνες με έντονα στυλιζαρισμένες ρόμπες, που δείχνουν επιρροή από τη Σχολή ζωγραφικής του Κάνο, που κυριάρχησε στην περίοδο Τοκουγκάβα στην Ιαπωνία. Φαίνεται σίγουρο ότι τα λευκά σκεύη Ντεχούα κατασκευάστηκαν με γνώμονα το Ιαπωνικό γούστο.
Τα απλά λευκά τρίποδα θυμιάματος και τα σχετικά αντικείμενα για την ιαπωνική θρησκευτική, τελετουργική τήρηση και τις βουδιστικές θεές του Ελέους με τα παιδικά ειδώλια, που μοιάζουν πολύ με τη χριστιανική Παναγία και το Παιδί, έχουν σχεδιαστεί ειδικά για την Ιαπωνική αγορά. Τέτοια ειδώλια ήταν γνωστά ως Μαρία Κάννον ή «Ευλογημένη Παρθένος, Θεά του Ελέους» και αποτελούσαν μέρος του πολιτισμού των κρυπτοχριστιανών της Τοκουγκάβα Ιαπωνίας, που είχε απαγορεύσει αυστηρά τη θρησκεία.
Το Βουδιστικό αγαλματίδιο λευκής πορσελάνης παραγόταν εκτενώς στην Ιαπωνία στους κλιβάνους Χιράντο και αλλού. Τα δύο είδη μπορούν να διακριθούν εύκολα. Οι Ιαπωνικές φιγούρες είναι συνήθως κλειστές στη βάση και φαίνεται μια μικρή τρύπα για εξαερισμό. Τα είδη Χιράντο εμφανίζουν επίσης μια ελαφρώς πορτοκαλί απόχρωση σε περιοχές χωρίς τζάμια.
Στις αρχές του 1600, ο πολέμαρχος Ναμπεσίμα Ναοσίγκε (1537–1619) του νομού Σάγκα έφερε μια σειρά από Κορεάτες αγγειοπλάστες, συμπεριλαμβανομένου του αγγειοπλάστη Ρι Σαμπέι (Yi Sam Pyong). Το 1616, ανακάλυψαν έναν ανώτερο λευκό πηλό σε ένα βουνό στην Αρίτα. Αυτός ο πηλός χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή της Ιαπωνικής λευκής πορσελάνης. Η παραγωγή του Χακούζι στην Αρίτα συνεχίστηκε επίσης κατά την εποχή Μεϊτζί.
Το Χακούζι παράγεται ακόμα σήμερα για διάφορα σκεύη. Ο Μασαχίρο Μόρι έχει σχεδιάσει μια σειρά από μοντέρνα προϊόντα Χακούζι. Ένας άλλος καλλιτέχνης είναι ο Σέιγκο Νακαμούρα, ο οποίος είναι καλλιτέχνης προϊόντων Αρίτα, και ο Ινούε Μάντζι. Η εταιρεία λιανικής Μούτζι παρουσίασε τη δική της σειρά οικιακών ειδών Χακούζι, η οποία παράγεται από αλεσμένες ημιδιαφανείς πέτρες Αμακούσα ζυμωμένες σε πηλό, χρησιμοποιώντας παραδοσιακές τεχνικές.
Το Χακούζι ανακηρύχθηκε το 1995 από την κυβέρνηση ως άυλη πολιτιστική ιδιοκτησία της Ιαπωνίας.
Σεϊχακούζι
Ένας άλλος τύπος πορσελάνης είναι η σεϊχακούζι (seihakuji), όπου το λούστρο έχει λεπτές χρωματικές διαβαθμίσεις παγωμένου, γαλάζιου λευκού. Στα κινέζικα αυτός ο τύπος λούστρου είναι γνωστός ως προϊόντα Τσινγκμπάι, το οποίο έχει πιο πράσινο-λευκό χρώμα, και επομένως θεωρείται επίσης μια μορφή σελαντόν (青磁 σεϊτζί). Η ιστορία του Τσινγκμπάι ανάγεται στη δυναστεία  Σονγκ. Είναι μη εφυαλωμένη κεραμική και βάφεται με ένα σμάλτο, που περιέχει μικρές ποσότητες σιδήρου. Αυτό μετατρέπεται σε ένα μπλε χρώμα, όταν ψηθεί ξανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κεραμικά υλικά Κατηγορία:Κεραμική
Λαχνίσματα
Με τον όρο λαχνίσματα (από το ουσιαστικό "λαχνός"), λαγχανίσματα (από το ρήμα "λαγχάνω") ή κληρωσιές ονομάζονται παιδικά κυρίως τραγούδια με μονότονο παραδοσιακό ρυθμό, που λέγονται πριν από την έναρξη ομαδικών παιχνιδιών όπως το κρυφτό, προκειμένου να καθορισθεί με κλήρο είτε ο πρώτος, είτε ο τελευταίος από τον οποίο θ΄ αρχίσει η παιδιά. Συνήθως τον κλήρο αποτελεί η τελευταία συλλαβή των τραγουδιών αυτών. Στα τραγούδια μπορεί να υπάρχουν και ερωτοαποκρίσεις, οπότε από τις συλλαβές αυτών καθίσταται πιο δύσκολο να βρεθεί εκ των προτέρων σε ποιόν θα τύχει η τελευταία συλλαβή.
Μετά το πρωταρχικό ερώτημα "Να τα βγάλουμε;", κάποιο παιδί - συνήθως αυτό που έκανε την ερώτηση - κάνει τη "μάνα" και αφού όλα τα υπόλοιπα παιδιά (από δύο και πάνω) αποδέχονται τη πρόσκληση, κάνουν κύκλο και η μάνα αρχίζει το τραγούδι (λαγχάνισμα). Χαρακτηριστικό αυτών των τραγουδιών είναι ότι πολλές φορές ξεκινάνε με την αρχική λέξη μπουφ.
Πολλά από τα λαχνίσματα είναι πραγματικά "καβαλιστικά" ή "μαγικά". Θα περιμέναμε φυσιολογικά, ότι ο παίκτης στον οποίο τυχαίνει η τελευταία συλλαβή θα έπαιρνε και το ρόλο για τον οποίο γινόταν λόγος. Όμως αυτό θα ήταν πολύ απλό, αντίθετα, αυτός ο παίκτης βγαίνει, και το λάχνισμα ξαναρχίζει μέχρι να μείνει ένας μόνο παίκτης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ίδιο το λάχνισμα είναι κι αυτό ένα παιχνίδι. Τα παιδιά που συμμετέχουν διασκεδάζουν με το λάχνισμα, επειδή κάθε φορά ανανεώνεται η συγκίνηση που νιώθουν πριν μάθουν σε ποιον θα πέσει η τελευταία συλλαβή.
Τα λαχνίσματα είναι πολύ διαδεδομένα όχι μόνο στις πόλεις αλλά και στην ελληνική ύπαιθρο, και τα σημαντικότερα αυτών λέγονται πανελλαδικά. Πολλά από αυτά είναι ακατανόητα πλην όμως ακούγονται θαυμάσια από τα παιδιά που τα διαδίδουν στα μικρότερα.
Σημαντικά λαχνίσματα
Σημαντικότερα λαχνίσματα (με πιο γνωστό από όλα το "Α μπε μπα μπλομ") είναι:
Α μπε μπα μπλομ
Σε ορισμένες παραλλαγές, ακολουθούν οι εξής στροφές (μία, δύο ή και όλες μαζί):
ή να βρείς και τον Ερμή που παίζει μουσική
ή να βρεις τον Καραγκιόζη που παίζει μουσική
Άνα μετάβλα
Άνα μετάβλα
πέγκε πέγκε
τάζε τούζα
μόνο ξούζα
βήτα εκτά
ότζο μότζο ξώτζο.
Έχω ένα αυτοκίνητο
(αν το παιδί που κατέληγε η ερώτηση δεν είχε πράσινο χρώμα στα ρούχα του, παρέμενε στην κλήρωση, αλλιώς κληρωνόταν)
Το παπούτσι που βρωμάει
Όλα τα λαχνίσματα απαγγέλονται συλλαβιστά, ώστε σε κάθε συλλαβή να αντιστοιχίζεται καθαρά ένα προς ένα τα παιδιά που λαμβάνουν μέρος στην επιλογή-κλήρωση.
Σημειώνεται οι εξής ιδιαιτερότητες:
Αν και τα λαχνίσματα είναι μέρος της προφορικής παράδοσης στον κόσμο των παιδιών, οι λέξεις λαχνίσματα, λαγχανίσματα και κληρωσιές αυτές καθαυτές δεν είναι μέρος της προφορικής αυτής παράδοσης και είναι σχεδόν άγνωστες στα παιδιά. Τα περισσότερα λεξικά/εγκυκλοπαίδειες αναφέρουν το ρήμα λαγχάνω, αλλά δεν περιέχουν τα λαγχανίσματα ούτε τα λαχνίσματα, ούτε τις κληρωσιές. . Πιθανολογείται λοιπόν ότι οι όροι αυτοί είναι λόγιοι και πιθανότατα νεοπαγείς (νεολογισμοί), δημιουργημένοι από φιλόλογους κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαογραφία
Μάχη της Μπαϊρέν
Η Μάχη της Μπαϊρέν (Bairén) έγινε μεταξύ των δυνάμεων του Ροδρίγο Ντίαθ ντε Βιβάρ, επίσης γνωστού ως «Ελ Σιντ», σε συνασπισμό με τον Πέτρο Α´ της Αραγωνίας, ενάντια στις δυνάμεις της δυναστείας των Αλμοραβίδων, υπό τις διαταγές του Μωχάμετ ιμπν Τασουφίν. Η μάχη ήταν μέρος της μακράς Ρεκονκίστα της Ισπανίας, και η έκβασή της ήταν νίκη για τις δυνάμεις του Βασιλείου της Αραγωνίας και του Πριγκιπάτου της Βαλένθια.
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Ροδρίγο Ντίαθ είχε κατακτήσει την επαρχία της Βαλένθια, στις 17 Ιουνίου του 1094. Ο Ελ Σιντ αργότερα το ίδιο έτος ένωσε τις δυνάμεις του με τον Πέτρο Α´ της Αραγωνίας στην Μπουρριάνα  με σκοπό να συσπειρώσουν τις δυνάμεις τους με τον τελικό στόχο να κάνει μάχη ενάντια στους Αλμοραβίδες. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, ο Ελ Σιντ αναχώρησε τον Δεκέμβριο του 1096 με τη βοήθεια των στρατευμάτων της Αραγωνίας προκειμένου να φέρει όπλα, πυρομαχικά και γενικές προμήθειες στο κάστρο της Μπενικαδέλ (στην οροσειρά Sierra de Benicadell). Το ίδιο το κάστρο είχε ανακαταληφθεί από τον «Ελ Σιντ», τον Οκτώβριο του 1091 για να ελέγχετε η πρόσβαση προς την Βαλένθια από το νότο μέσω της εσωτερικής διαδρομής. Αυτή η ενέργεια έλαβε χώρα στα πλαίσια των επιχειρήσεων για την «reconquista» της περιοχής του Λεβάντε που ο Σιντ είχε καταλάβει πριν από την άφιξη της βορειοαφρικανών Αλμοραβίδων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1095, οι Αλμοραβίδες έλεγχαν την Σάτιβα και την Γανδία (Gandía).