cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Άγγελοι του Ναγκίρεβ
Οι Άγγελοι του Ναγκίρεβ (ουγγρικά:  Tiszazugi méregkeverők) ήταν μια ομάδα γυναικών που έζησε στο χωριό Ναγκίρεβ της Ουγγαρίας, όπου, μεταξύ 1914 και το 1929, δολοφόνησαν με δηλητήριο περίπου 300 ανθρώπους. Η ομάδα είχε προμηθευτεί αρσενικό και υπό την καθοδήγηση κυρίως της "σοφής γυναίκας" - όπως την έλεγαν - Σουσάννα Φαζέκας, σύζυγο του Τζούλιους Φαζέκας, δηλητηρίαζαν τα θύματα τους. Η ιστορία τους έχει γίνει υπόθεση μελέτης, όπως για παράδειγμα στο ντοκιμαντέρ The Angelmakers (2015) και στην ταινία Hukkle (2002).
Εγκλήματα
Η Σουσάννα Φαζέκας, μία γυναίκα μέση ηλικίας, φτάνει στο χωρίο Ναγκίρεβ, το 1911, με τον άνδρα της να είναι αγνοούμενος υπό μυστήριους λόγους. Μεταξύ το 1911 και το 1921 την είχαν συλλάβει 10 φορές επειδή έκανε παράνομες εκτρώσεις αλλά συνεχώς αθωωνόταν καθότι οι δικαστές δεν διαφωνούσαν με την έκτρωση.
Εκείνη την περίοδο μία οικογένεια μπορούσε να επιλέγει τον μέλλοντα σύζυγο μιας νεαρής έφηβης γυναίκας χωρίς αυτή να έχει άποψη επί του θέματος. Επίσης το διαζύγιο δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό ούτε κι αν ο άνδρας ήταν αλκοολικός ή βίαιος. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όλοι οι ικανοί άνδρες του χωριού εντάχθηκαν στον πόλεμο για την Αυστροουγγαρία, με την αγροτική περιοχή του Ναγκίρεβ να γίνεται ιδανική για την κράτηση φυλακισμένων πολέμου. Πολλές γυναίκες που ζούσαν εκεί έβρισκαν ξένους άνδρες για να απατήσουν του άνδρες τους που ήταν στον πόλεμο. Όταν τελείωσε ο πόλεμος και οι άνδρες γύρισαν η κατάσταση ξέφυγε εξ αιτίας των παραπάνω.
Σε εκείνη τη φάση η Φαζέκας κρυφά πείθει πολλές γυναίκες που αρέσκονταν στην προηγούμενη κατάσταση του χωριού τους να δηλητηριάσουν τους άνδρες τους. Μετά την δολοφονία των ανδρών τους πολλές γυναίκες συνέχισαν και δολοφόνησαν μέλη της οικογένειάς τους, που είχαν γίνει "βάρος" ή, απλά, για να κληρονομήσουν κάποια περιουσία. Μερικές σκότωσαν τους εραστές τους, ενώ κάποιες άλλες τους γιους τους, με την Φαζέκας να τους λέει "γιατί να τους ανεχτούμε;". Το δηλητήριο, με της δικές της οδηγίες, ήταν το αρσενικό, το οποίο το έφτιαχναν βράζοντας ταινία που έπιανε τις μύγες, εξάγοντας έτσι τη θανατηφόρα ουσία.
Οι πρώτοι δηλητηριασμοί ξεκίνησαν το 1911 και δεν ήταν δουλειά της Φαζέκας. Τότε οι γυναίκες αυτές σκότωσαν συζύγους, παιδιά και γονείς. Περί τη δεκαετία του 1920 ο δηλητηριασμός έγινε τάση κι έμμονη στις γυναίκες εκεί και το χωριό έλαβε την ονομασία της "δολοφονικής περιοχής". Περίπου 45-50 ήταν οι συνολικοί δολοφόνοι αυτών των 18 ετών που κράτησε αυτή η μανία των γυναικών. Και κανείς δεν μπορούσε να ερευνήσει περισσότερο την υπόθεση γιατί η Φαζέκας ήταν ότι πιο "κοντινό" σε γιατρό που είχε το χωριό ενώ και η ξαδέλφη της είχε κάποιο τίτλο κι έτσι μπορούσαν να κάνουν μηχανορραφίες και να αποφεύγουν την αποκάλυψη.
Σύλληψη
Τρεις όχι ακριβείς πηγές αποκαλύπτουν το πώς τελικά εντοπίστηκαν. Η μία αναφέρει ότι η κυρία Σάμπο, μία εκ της ομάδας, πιάστηκε επ'αυτοφώρω να προσπαθεί να δηλητηριάσει δύο επισκέπτες της, οι οποίοι τελικά επέζησαν. Εκείνη έδειξε σαν ένοχη τη Φαζέκας. Η δεύτερη πηγή αναφέρει ότι ένας φοιτητής της ιατρικής που βρισκόταν σε γειτονικό χωριό εντόπισε μεγάλη ποσότητα αρσενικού σε ένα από τα πτώματα που ξεβράστηκε στις όχθες ποταμού γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω έρευνα. Τρίτη και τελευταία πηγή, βάσει του ιστορικού και συγγραφέα Μπέλα Μποντό, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που έκανε εργασία επάνω στο θέμα, λέει ότι τελικά οι δολοφόνισσες έγιναν γνωστές στη χώρα, μετά από ανώνυμο γράμμα σε μία τοπική εφημερίδα, λέγοντας για κάποιες γυναίκες που δηλητηριάζουν μέλη της οικογένειας τους.
Σε κάθε περίπτωση οι αρχές ανέσυραν δεκάδες πτώματα από το τοπικό νεκροταφείο για έρευνα. Η υπόθεση οδήγησε σε 34 γυναίκες κι σε έναν άνδρα. Κατόπιν, άλλες 26 γυναίκες πέρασαν σε δίκη μαζί με την Φαζέκας. Οχτώ εξ αυτών καταδικάστηκαν σε θάνατο αλλά μόλις οι δύο εκτελέστηκαν. Οι άλλες 12 φυλακίστηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δηλητηριαστές Κατηγορία:Αρσενικό
Μπέρτα της Αραγωνίας
Η Μπέρτα, ιταλ. Bertha (π. 1075 - πριν το 1111) από τον Οίκο της Σαβοΐας έγινε με τον γάμο της βασίλισσα της Αραγωνίας και της Παμπλόνας.
Βιογραφία
Δεν γνωρίζουμε τους γονείς της ή την παιδική της ηλικία. Πιστεύεται ότι ήταν από την Ιταλία, μια και το όνομά της είναι Ιταλικό.
Ο Πέτρος Α΄ της Αραγωνίας από την πρώτη του σύζυγο Αγνής της Ακουιτανίας απέκτησε δύο τέκνα, τον Πέτρο και της Ισαβέλλα. Σύντομα μετά το τέλος της Αγνής, ο Πέτρος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπέρτα, από την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ως το 1104 όμως είχαν αποβιώσει και τα δύο παιδιά του, έτσι το στέμμα της Αραγωνίας πέρασε στον ετεροθαλή, επόμενο αδελφό του Αλφόνσο Α΄ τον Μαχητή.
Η Μπέρτα έλαβε μία κληρονομία, αλλά ο Αλφόνσος Α΄ πήρε όλα τα εδάφη του Πέτρου Α΄. Δεν γνωρίζουμε πότε ή πού απεβίωσε η Μπέρτα. Ο γενεαλόγος Szabolcs de Vajay εκτιμά ότι η Μπέρτα ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Αγνής της Ακουιτανίας, ίσως της δεύτερης συζύγου του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας, πατέρα του Πέτρου Α΄ και εξαδέλφη της Αγνής, πρώτης συζύγου τού Πέτρου Α΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1097 τον Πέτρο A΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Ευάγριος Σχολαστικός
Ο Ευάγριος Σχολαστικός (536 - 594) ήταν Βυζαντινός λόγιος και διανοούμενος του 6ου αιώνα και βοηθός του Πατριάρχη Αντιοχείας Γεωργίου. Το σωζόμενο έργο του, Εκκλησιαστική Ιστορία, περιλαμβάνει μία συλλογή έξι τόμων σχετικά με την ιστορία της Εκκλησίας από την Πρώτη Σύνοδο της Εφέσου μέχρι τη βασιλεία του αυτοκράτορα Μαυρίκιου.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στην Επιφάνεια, μια μεσαίου μεγέθους πόλη της Συρίας στην καρδιά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Η ακριβής χρονολογία γέννησής του είναι αμφίβολη, καθώς κάποιοι επιστήμονες την υπολογίζουν στα 536/7 και άλλοι στα 535. Το πρώτο σύγγραμμά του μας μιλά για την τότε επιδημία πανώλης που επηρέασε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της αυτοκρατορίας και που προσέβαλε και τον ίδιο, αλλά κατάφερε να σωθεί ως εκ θαύματος. Ο συγγραφέας περιγράφει πως αρκετά μέλη της οικογένειάς του πέθαναν περιλαμβανομένης της γυναίκας του. Ο Ευάγριος φαίνεται πως μεγάλωσε σε πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια με πολλούς και στενούς πολιτικούς δεσμούς. Είχε αξιόλογη εκπαίδευση από τα παιδικά του χρόνια ξεκινώντας με τη Γραμματική και αργότερα μεταπηδώντας στην Ελληνική λογοτεχνία. Κατέληξε τελικά να σπουδάσει νομικά και απέκτησε το περίβλεπτο προσωνύμιο «Σχολαστικός» πριν από τα 30 του χρόνια. Το πρώτο σημαντικό ταξίδι του ήταν όταν συνόδεψε το Γρηγόριο Αντιοχείας στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να τον υπερασπιστεί ενάντια στην κατηγορία της ανάρμοστης σεξουαλικής συμπεριφοράς. Ο Ευάγριος παντρεύτηκε ξανά στην Αντιόχεια και, όπως διηγείται, στην μεγαλοπρεπή τελετή του γάμου του παρευρέθηκαν αρκετά υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, κάτι που αποδεικνύει το κοινωνικό κύρος του. Ο Ευάγριος ήταν Χριστιανός της Χαλκηδονιακής παράδοσης και άσκησε κριτική στο Ζαχαρία και το Ζώσιμο (σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες της εποχής του) πάνω σε θρησκευτικά θέματα. Αναγνώριζε τη συμβολή του Ζαχαρία στη θρησκευτική ιστοριογραφία του 5ου και 6ου αιώνα αλλά τον μάλωνε για τη θέση του υπέρ του Μονοφυσιτισμού. Ήταν, όμως, περισσότερο κριτικός με τον «Εθνικό» και αντι-Χριστιανό ιστορικό Ζώσιμο.
Συγγραφικό έργο
Ο Ευάγριος Σχολαστικός έγραψε πλήθος εκκλησιαστικών έργων που αφιέρωσε στον αυτοκράτορα Μαυρίκιο αλλά, δυστυχώς, μόνο ένα σώθηκε, η «Εκκλησιαστική Ιστορία». Το σημαντικό αυτό έργο ολοκληρώθηκε το 593 και ασχολείται με την ιστορία του Χριστιανισμού, και τη βιογραφία πολλών αρχιεπισκόπων και αγίων της εποχής του. Σημερινοί ιστορικοί του μεσαίωνα παραδέχονται πως ο συγγραφέας επηρεάστηκε από την προτίμησή του προς τον Χαλκηδονισμό και επέλεξε να παρουσιάσει πληροφορίες που υπερασπίζονταν τη φήμη του δόγματος αυτού, αν και δεν παρέλειψε τις απόψεις των αντιπάλων του. Για παράδειγμα, ο Ευάγριος στηρίζεται στη Βυζαντινή ιστορία του Μονοφυσίτη Ζαχαρία τον οποίο χαρακτηρίζει «αξιόπιστο», αν και παραλείπει κάποια αποσπάσματα που διαφημίζουν την θρησκευτική ταυτότητα του τελευταίου. Φαίνεται πως ο Ευάγριος δανείστηκε από τον Ζαχαρία επειδή ήταν ο πιο πλήρης εκκλησιαστικός συγγραφέας αναφορικά με τα γεγονότα από τον Θεοδώρητο Κύρου ως την εποχή του. Δυστυχώς, τα αυθεντικά χειρόγραφα του Ζαχαρία έχουν χαθεί. Άλλοι ιστορικοί από τους οποίους επηρεάστηκε είναι οι Ευστάθιος Επιφανεύς, Ιωάννης Μαλάλας και Προκόπιος. Ο Ευάγριος Σχολαστικός ήταν λιγότερο κριτικός απέναντι στον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα σε σχέση με τον Προκόπιο που τους περιγράφει ως τις φυσικές ενσαρκώσεις του σατανά. Λόγω της θρησκευτικής τους ταύτισης, ο Ευάγριος έγραψε για τον αυτοκράτορα με συμπάθεια, θαυμάζοντας τη στάση του σε θέματα δικαιοσύνης αλλά στηλιτεύοντάς τον για την επίδειξη πλούτου και την αιρετική συμπεριφορά του. Ο Ευάγριος είναι αντιφατικός απέναντι στον Ιουστινιανό, όπως για παράδειγμα, όταν τον χαρακτηρίζει «ενάρετο» ηγέτη αλλά ταυτόχρονα τον κατηγορεί ότι αρνούνταν να αποδεχθεί την ήττα στον πόλεμο κατά των Περσών που αυτός είχε ξεκινήσει. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί επίσης, δραματικό αρχαιοελληνικό λόγο προκειμένου να σκιαγραφήσει τη ζωή του Ιουστινιανού και τις διακυμάνσεις στα οικονομικά της βασιλείας του. Η «Εκκλησιαστική Ιστορία» θεωρείται έγκυρη και σημαντική πηγή για την ιστορία των χρόνων του Ευάγριου, καθώς ο ιστορικός διασταυρώνει τις πληροφορίες του, κάτι ασυνήθιστο ανάμεσα στους σύγχρονούς του. Παρ’όλα αυτά, στην «Ιστορία» υπάρχουν αρκετά λάθη όπως η ασυνεπής χρονολόγηση και η παράλειψη σημαντικών γεγονότων (π.χ. πολέμων) που σημάδεψαν την εποχή του. Όμως, σε καμία περίπτωση τα ελαττώματα αυτά δεν ήταν δική του πρωτοτυπία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Μανκάλα
μικρογραφία|Το Bao είναι παιχνίδι Μανκάλα. Το Μανκάλα είναι παιχνίδι που παίζεται από τα αρχαία χρόνια. Πρόκειται για το γενικό όνομα πολλών επιτραπέζιων παιχνι διών στρατηγικής με δύο παίκτες εναλασσόμενης σειράς. Παίζεται με μικρές πέτρες, φασόλια ή σπόρους και σειρές από τρύπες ή λάκκους στο χώμα, μία τάβλα ή άλλη επιφάνεια παιχνιδιού. Ο στόχος είναι να αιχμαλωτίσεις όλες ή τις περισσότερες από τις πέτρες του αντιπάλου. Παραλλαγές του παιχνιδιού παίζονται για εκατοντάδες χρόνια σε όλο τον κόσμο.
Στην κατηγορία μανκάλα περιλαμβάνονται πολλά δημοφιλή παιχνίδια:
αριστερά|μικρογραφία|Το Oware είναι παιχνίδι μανκάλα των AshantiΥπάρχουν περισσότερα από 800 ονόματα για παραδοσιακά παιχνίδια μανκάλα και 200 ονόματα για νέα παιχνίδια. Από μελέτη των κανόνων του Μανκάλα προέκυψαν πληροφορίες για την κατανομή του, που συνδέεται με μεταναστευτικές διαδρομές εκατοντάδων χρόνων. Το παιχνίδι παιζόταν στην Αίγυπτο για περισσότερο από χίλια χρόνια π. Χ. και διαδόθηκε σε άλλα μέρη της Αφρικής, προφανώς από εμπόρους που ταξίδευαν στο Νείλο. Ανασκαφές στο Λίβανο αποκάλυψαν Φοινικικά κομμάτια μανκάλα που χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα π. Χ.. Πρόκειται για εύρημα που βρέθηκε στον μαρμάρινο πάτο αποστραγγιστικού καναλιού της Ρωμαϊκής περιόδου (δεύτερος αιώνας μ. Χ.). Δύο σειρές από πέντε τρύπες σκαλισμένες οπίσθια σημαίνουν ότι "χρησιμοποιούταν για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που ονομάζεται Μανκάλα, που προέρχεται από την αραβική λέξη naqala, που σημαίνει κίνηση", δήλωσε ο επικεφαλής αρχαιολόγος, διευκρινίζοντας περιγραφές του Ιρβινγκ Φίνκελ, ειδικού στα αρχαία παιχνίδια στο Βρετανικό Μουσείο.
Ετυμολογία
Η λέξη μανκάλα (منقلة) προέρχεται από την αραβική λέξη naqala (نقلة) που σημαίνει κυριολεκτικά "κίνηση". Δεν είναι όνομα παιχνιδιού αλλά όλης της κατηγορίας με τα παιχνίδια που περιλαμβάνει. Η ονομασία χρησιμοποιείται σε Συρία, Λίβανο και Αίγυπτο αλλά δεν αντιστοιχίζεται πάντα στο ίδιο παιχνίδι και μερικές φορές χρησιμοποιείται για το τάβλι. Είναι παιχνίδι που πρωτοεμφανίστηκε στην Αφρική, και αργότερα στην αρχαία εγγύς ανατολή.
Γενικοί κανόνες
Τα περισσότερα μανκάλα παίζονται με τον ίδιο τρόπο. Οι παίκτες αρχίζουν τοποθετώντας έναν ορισμένο αριθμό σπόρων, όπως ορίζεται για το κάθε παιχνίδι, σε κάθε τρύπα της τάβλας. Κάθε παίκτης μπορεί να μετρήσει τις πέτρες για να προγραμματίσει το παιχνίδι του. Ο γύρος του παιχνιδιού περιλαμβάνει αφαίρεση όλων των σπόρων από τον λάκκο, "σπορά" των σπόρων (αλληλουχία ενός σπόρου ανά λάκκο) και αιχμαλώτιση. Οι άγγλοι περιγράφουν το παίξιμο ως "μέτρα και αιχμαλώτισε". Αν και οι λεπτομέρειες διαφέρουν αρκετά, αυτή η γενική ακολουθία ισχύει για όλα τα παιχνίδια.
Εξοπλισμός
μικρογραφία|Μία [[Μαλαισία|Μαλαισιανή τάβλα Congkak σε σχήμα κύκνου από το  Εθνικό Μουσείο της Μαλαισίας]] μικρογραφία|Μία τάβλα toguz korgool με μπάλες, [[Κιργιζία|Κιργιστάν]] Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει μία τάβλα, με δύο ή τέσσερις σειρές από τρύπες. Η τάβλα μπορεί να είναι ξύλινη, πήλινη ή από άλλο υλικό. Οι τρύπες μπορεί να είναι σκαμμένες στο χώμα ή σκαλισμένες σε πέτρα. Οι τρύπες ονομάζονται "βαθουλώματα", "λάκκοι" ή "φωλιές". Όπου υπάρχουν μεγάλες τρύπες στα άκρα της τάβλας, ονομάζονται αποθήκες και κρατάνε τα πιόνια.
Τα πιόνια είναι σπόροι, φασόλια, πέτρες, κοχύλια cowry, σβόλοι ή άλλα μικρά τεμάχια που μετακινούνται μεταξύ των λάκκων.
Η τάβλα διαφέρει ανά παιχνίδι και παραλλαγή: π.χ. το Endodoi παίζεται σε τάβλες από 2×6  έως 2×10. Η μεγαλύτερη είναι του Tchouba (Μοζαμβίκη) που παίζεται με 160 (4×40) τρύπες και 320 σπόρους· και του El Gehé (Τανζανία) παίζεται με μακριά σειρά έως και 50 λάκκων (συνολικά 2×50=100) και 400 σπόρους. Οι πιο μινιμαλιστικές παραλλαγές είναι τα Νανο-Πόλεμος και Μικρο-Πόλεμος, που εφευρέθηκαν από τη βουλγάρα εθνολόγο Assia Popova. Η τάβλα του Νανο-πόλεμου έχει οκτώ σπόρους για δύο λάκκους, και του Μικρο-πόλεμου έχει συνολικά τέσσερις σπόρους για τέσσερις λάκκους.
Σε τάβλα δύο σειρών, κάθε παίκτης ελέγχει τις κινήσεις της πλευράς του. Σε τάβλα τεσσάρων σειρών, κάθε παίκτης ελέγχει μια εσωτερική σειρά και μια εξωτερική σειρά, και οι σπόροι πρέπει να μεταφέρονται προς τις δύο πλησιέστερες σειρές ενώ κινδυνεύουν να αιχμαλωτιστούν από τον αντίπαλο.
Στόχος
Ο στόχος των δύο και τριών σειρών παιχνιδιών μανκάλα είναι η αιχμαλώτιση περισσότερων πετρών από τον αντίπαλο· στα παιχνίδια τεσσάρων σειρών, ο παίκτης επιδιώκει να αφήσει τον αντίπαλο του χωρίς άλλη επιτρεπτή κίνηση ή να αιχμαλωτίσει όλα τα πιόνια της πρώτης σειράς.
Στην αρχή του γύρου, ο παίκτης επιλέγει μια τρύπα με σπόρους για σπορά. Η επιλογή περιορίζεται σε τρύπες από την πλευρά του παίκτη και σε τρύπες με έναν ελάχιστο αριθμό σπόρων.
Στη σπορά, όλοι οι σπόροι μιας τρύπας μετακινούνται μία-μία διαδοχικά στις επόμενες τρύπες γύρω στην τάβλα. Η ονομασία σπορά οφείλεται στην ομοιότητα με την πραγματική σπορά σπόρων σε καλλιέργεια από αγρότες. Αν μετά τη ρίψη του τελευταίου σπόρου σταματά η σπορά τότε το παιχνίδι θεωρείται μονόγυρο.
Υπάρχει δυνατότητα  Πολλαπλών γύρων ή ρελέ σποράς. Στη ρελέ σπορά αν ο τελευταίος σπόρος ριφθεί σε μια κατεχόμενη τρύπα, τότε όλα τα περιεχόμενα της τρύπας, με συμπεριλαμβανόμενο τον τελευταίο σπόρο, αμέσως επανασπείρονται. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι να καταλήξει η σπορά σε άδεια τρύπα. Οι "πολλοί γύροι" γίνονται όταν ο τελευταίος σπόρος ριφθεί σε προσδιορισμένη τρύπα.
Στην Ινδια υπάρχουν γύροι pussa kanawa. Είναι σαν τους πολλαπλούς γύρους, με την διαφορά ότι ο παίκτης δεν κινείται με τα περιεχόμενα της τελευταίας τρύπας αλλά της επόμενης από αυτήν. Το pussakanawa θα τελειώσει όταν ένας γύρος καταλήγει προ άδειας τρύπας. Η "ελεύθερη σειρά" επιτρέπεται σε έναν παίκτη που ολοκλήρωσε την σειρά του με μία κίνηση.
Αιχμαλώτιση
Ο παίκτης μπορεί να αιχμαλωτίσει πιόνια ανάλογα με το πού κατέληξε ο γύρος του. Οι προϋποθέσεις αιχμαλώτισης και οι σχετικοί κανονισμοί διαφέρουν μεταξύ των παιχνιδιών. Κανονικά, η αιχμαλώτιση προϋποθέτει κατάληξη της σποράς σε μια τρύπα με ορισμένο αριθμό πετρών, κατάληξη σε προκαθορισμένες τρύπες της πλάκας, ή κατάληξη σε άδεια τρύπα με γειτονική τρύπα του αντιπάλου περιέχουσα ένα ή περισσότερα κομμάτια.
Εναλλακτικά, αιχμαλωτίζονται οι πέτρες που φτάνουν έναν ορισμένο αριθμό μία στιγμή.
Σε μερικά παιχνίδια αιχμαλωτίζονται οι τρύπες, οπότε στο τέλος του παιχνιδιού όλοι οι σπόροι που περιέχονται σε αυτές περιέρχονται στην ιδιοκτησία του παίκτη που τις αιχμαλώτισε.
Ιστορία
μικρογραφία|Λάκκοι που πιστεύεται ότι είναι από πίνακα Gebeta (δηλαδή μανκάλα) στη βάση ενός [[Βασίλειο του Αξούμ|Aksumite  Αξούμ, Αιθιοπία]] Προγενέστερα τεκμήρια για την ύπαρξη του παιχνιδιού είναι κεραμικά θραύσματα και σκαλισμένοι πέτρινοι πίνακες που βρέθηκαν σε Αξουμίτικες περιοχές στη Ματάρα (Ερυθραία) και Yeha (Αιθιοπία), τα οποία χρονολογούνται από τον 6ο και 7ο αιώνα μ. Χ.. Η έμπνευση του παιχνιδιού από γεωργική δραστηριότητα και η απλότητα του το συνδέουν με τις αρχές του πολιτισμού. Ωστόσο, δεν υπάρχουν τεκμήρια για περισσότερα από 1300 χρόνια ύπαρξης. Ίσως σχετίζεται με αναφορές από ιερογλυφικά στον Kurna ναό Αιγύπτου, όπως καταγράφηκε από τον Πάρκερ το 1909 και τον Μάρεϊ στην Ιστορία των Επιτραπέζιων Παιχνιδιών Εκτός από το Σκάκι.
Για πολλούς ιστορικούς το Μανκάλα είναι το αρχαιότερο παιχνίδι στον κόσμο με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στην Ιορδανία και χρονολογούνται περί το 6000 π. Χ.. Το παιχνίδι ίσως ήδη παιζόταν από τους αρχαίους Ναβαταίους.
Στην περιοχή της Βαλτικής θάλασσας έπαιζαν "Bohnenspiel και στη Βοσνία παίζεται ακόμα Ban-Ban. Σε Σερβία και Ελλάδα βρέθηκαν Μανκάλα ("Μαντόλι" στις Κυκλάδες). Δύο πίνακες μανκάλα από τις αρχές του 18ου αιώνα βρίσκονται στο κάστρο Weikersheim στη νότια Γερμανία.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι δημοφιλέστατο σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Ένα παιχνίδι μανκάλα που ονομάζεται Warra παιζόταν ακόμα στη Λουιζιάνα στις αρχές του 20ου αιώνα και μια εμπορική έκδοση που ονομάζεται Kalah έγινε δημοφιλής στη δεκαετία του 1940. Πιστεύεται ότι μεταφέρθηκε στη χώρα με μετανάστες από το Πράσινο Ακρωτήριο, όπου το μανκάλα ονομάζεται "ouril".
Ψυχολογία
Όπως και για άλλα επιτραπέζια παιχνίδια υπάρχουν ψυχολογικές μελέτες για το παιχνίδι. Ο Retschitzki μελέτησε τις γνωστικές διαδικασίες που χρησιμοποιούνται από τους παίκτες του παιχνιδιού awalé. Κάποια από τα αποτελέσματα παρουσιάστηκαν πρόσφατα σε προσομοίωση από τον Fernand Gobet με το υπολογιστικό μοντέλο CHREST . Ο De Voogt μελέτησε την ψυχολογία αυτών που παίζουν Bao.
Ούλριχ Γ΄ της Καρινθίας
Ο Ούλριχ Γ΄, γερμ.: Ulrich III (π. 1220 - 27 Οκτωβρίου 1269) ήταν ο κύριος στην μαρκιωνία της Καρνιόλας από το π. 1249 και δούκας της Καρινθίας από το 1256 μέχρι το τέλος του, ο τελευταίος ηγεμόνας από τον Οίκο του Σπόνχαϊμ. Η διακυβέρνησή του είχε μακροχρόνιες συνέπειες. Στην Καρνιόλα, απέκτησε τις πρώην κτήσεις των Μερανίων, και έτσι έγινε ο πρώτος αδιαμφισβήτητος αρχηγός, επαρχιακός άρχοντας ή τάφος, δημιουργώντας τη δύναμη και τη νομική βάση του μελλοντικού Δουκάτου της Καρνιόλας. Το κέντρο των αρχικών καρνιολικών κτήσεων του, η Λιουμπλιάνα, έγινε το νέο διοικητικό κέντρο και επομένως η πρωτεύουσα της επαρχίας, καθώς και το κέντρο της εξουσίας του Ulrich. Στην Καρινθία, την οποία ανέλαβε μετά τον θάνατο του πατέρα του, η σφραγίδα του έγινε το εθνόσημο της Καρινθίας μέχρι σήμερα. Παρά τις προσπάθειές του να εξασφαλίσει την τεράστια κληρονομιά του Babenberg μέσω δύο γάμων, πρώτα με την Agnes of Merania, χήρα του τελευταίου δούκα Babenberg Frederick II της Αυστρίας, και στη συνέχεια με την ανιψιά του Frederick Agnes of Baden, ο Ulrich έμεινε άτεκνος. Μετά από μια σύντομη μεσοβασιλεία από τον μικρότερο αδερφό του Φίλιππο του Σπανχάιμ, πατριάρχη της Ακουιλείας, ο Οίκος του Σπανχάιμ εξαφανίστηκε και όλες οι κτήσεις του Ούλριχ κληρονομήθηκαν από τον ξάδερφό του Οτόκαρ Α' της Βοημίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Bερνάρδου δούκα της Καρινθίας και της συζύγου του Ιουδήθ των Πρεμυσλιδών, κόρης βασιλιά Ότοκαρ Α΄ της Βοημίας. Ήδη ο πατέρας του είχε προσπαθήσει να αναλάβει την κυριαρχία στη μαρκιωνία της Καρνιόλης, την οποία ο Ούλριχ μπορούσε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του νυμφευόμενος την Aγνή των Άντεχς, τη χήρα του τελευταίου των Μπάμπενμπεργκ, Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Αυστρίας. Από το 1251 ήταν συγκυβερνήτης της Καρινθίας με τον πατέρα του. το 1256 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας. αριστερά|μικρογραφία| Όψιμη εκδοχή της σφραγίδας του Ούλριχ Γ΄. Το οικόσημο που φέρει, έγινε ο θυρεός της Καρινθίας. Ο Ούλριχ συνέχισε την ανάπτυξη των περιοχών της πατρίδας του, όπως την ξεκίνησε ο πατέρας του. Το 1260 ολοκλήρωσε την ίδρυση μονής των Καρθουσιανών στο Μπίστρα (Freudenthal) κοντά στη Λιουμπλιάνα. Ίδρυσε επίσης το μοναστήρι των Τακτικών Κανόνων στο Φόλκενμαρκτ.
Είχε διαφορές απόψεων για την κληρονομιά του πατέρα του με τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο, ο οποίος έπρεπε να προετοιμαστεί για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ το 1247. Ο Φίλιππος αρνήθηκε να αναλάβει τους ιερούς όρκους, για να διατηρήσει για τον εαυτό του το δικαίωμα της διαδοχής στην Καρινθία. Ο Ούλριχ και ο Φίλιππος κατέληξαν τελικά σε συμφωνία αμοιβαίας προστασίας και κληρονομιάς και, όταν ο Φίλιππος καθαιρέθηκε ως επίσκοπος το 1257 από τον Σύλλογο του καθεδρικού ναού, πολέμησαν μαζί εναντίον του διαδόχου του Φιλίππου, Ούλριχ αρχιεπισκόπου του Σέκαου.
Μετά την εκλογή του Λαδίσλαου ως αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ έγινε σαφές, ότι ο Φίλιππος θα έπρεπε να εγκαταλείψει κάθε ελπίδα για να επιστρέψει στο Σάλτσμπουργκ. Το 1267 ζήτησε από τον Ούλριχ Γ΄ να μοιράσουν την κληρονομιά τους και πρότεινε επίσης, ότι θα μπορούσε να είναι ο κληρονόμος του Ούλριχ Γ΄, καθώς ο γιος του Ούλριχ Γ΄ από τον πρώτο του γάμο είχε αποβιώσει νέος και ο δεύτερος γάμος του ήταν ακόμη άτεκνος. Ωστόσο στις 4 Δεκεμβρίου 1268 ο Ούλριχ Γ΄ πήγε κρυφά στο κάστρο Ποντιέμπραντυ, όπου συνήψε μία συνθήκη κληρονομιάς με τον εξάδελφό του, βασιλιά Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, στην οποία ο βασιλιάς έγινε ο μοναδικός κληρονόμος του.
Έτσι όταν ο δούκας Ούλριχ Γ΄ απεβίωσε στο Τσιβιντάλε ντελ Φρίουλι στις 27 Οκτωβρίου 1269, τόσο ο Φίλιππος, όσο και ο Oτακαρ Β΄ διεκδίκησαν την κληρονομιά του. Την ίδια χρονιά, στις 23 Σεπτεμβρίου, ο Φίλιππος εξελέγη πατριάρχης της Ακουιλέια, ωστόσο η εκλογή του δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ από τον πάπα και το 1270/71 εκδιώχθηκε στην Αυστρία από τις δυνάμεις του Ότακαρ Β΄. Αυτό ήταν το τέλος της 150χρονης διακυβέρνησης της δυναστείας των Σπόνχαϊμ στην Καρινθία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Aγνή της Μερανίας (1215 - 1263), χήρα του Φρειδερίκου Β΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας. Απέκτησε έναν γιο, ο οποίος απεβίωσε νέος.
Έπειτα ο Ούλριχ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή του Μπάντεν (1250 - 1295), κόρη του Χέρμαν ΣΤ΄ μαργράβου του Μπάντεν και της Γερτρούδης των Μπάμπενμπεργκ, ανιψιά του Φρειδερίκου Β΄ της Αυστρίας. Αυτός ο γάμος έμεινε άτεκνος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος του Σπόνχαϊμ
Κάμιλ Στοχ
Ο Κάμιλ Βίκτορ Στοχ (πολωνικά: Kamil Wiktor Stoch) (γενν. 25 Μαΐου 1987) είναι Πολωνός άλτης του σκι. Είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους άλτες του σκι από την Πολωνία και στην ιστορία του αθλήματος, έχοντας κερδίσει δύο γενικούς τίτλους Παγκοσμίου Κυπέλλου, τρία Τουρνουά Τεσσάρων Λόφων (δύο από αυτά συνεχόμενα), τρία ατομικά χρυσά μετάλλια στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ατομικό και ομαδικό χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άλματος Σκι και ατομικό ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άλματος με Σκι. Οι άλλες νίκες του σε τουρνουά περιλαμβάνουν το Raw Air (δύο φορές), το Willingen Five και το Planica7.
Προσωπική ζωή
Ο Στοχ γεννήθηκε στο Ζακοπάνε της Πολωνίας και μεγάλωσε στο κοντινό Ζομπ, Οι γονείς του ήταν οι Μπρονίσουαφ και Κριστίνα Στοχ. Έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές – την Άννα (γεννημένη το 1983) και τη Νατάλια (γεννημένη το 1985). Το 2006 αποφοίτησε από τη Σχολή Πρωταθληματικού Αθλητισμού στο Ζακοπάνε. Το 2012 αποφοίτησε από την Πανεπιστημιακή Σχολή Φυσικής Αγωγής της Κρακοβίας με μεταπτυχιακό στη φυσική αγωγή. Στις 7 Αυγούστου 2010 παντρεύτηκε την Έβα Μπίλαν. μικρογραφία| Τελετή μεταλλίων – ο Στοχ με το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2013
Ολυμπιακοί αγώνες
μικρογραφία| Μετά το άλμα του σε κανονικό λόφο – [[Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014|Σότσι 2014 .]] Ο Στοχ συμμετείχε σε τέσσερις διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων - στο Τορίνο το 2006, στο Βανκούβερ το 2010, στο Σότσι το 2014 και στην Πιόνγκτσανγκ το 2018. Στην πρώτη συμμετοχή ήταν 16ος στον κανονικό λόφο Κ95 και 26ος στον μεγάλο λόφο Κ125. Σε ομαδικό αγώνισμα με την πολωνική ομάδα τερμάτισε στην 5η θέση. Στο Βανκούβερ, ήταν 27ος στο κανονικό λόφο (χαμηλότερα από το Τορίνο) και 14ος στο μεγάλο λόφο. Στο ομαδικό, στο οποίο πήδηξε επίσης, η Πολωνία κατετάγη 6η.
Στο Σότσι της Ρωσίας στο ατομικό αγώνισμα στον κανονικό λόφο κέρδισε τον τίτλο του Ολυμπιονίκη. Στους ίδιους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Στοχ κατέκτησε και τον Ολυμπιακό τίτλο στο ατομικό αγώνισμα στον μεγάλο λόφο K125. Είναι ο τρίτος άνθρωπος στην ιστορία που κέρδισε ατομικά αγωνίσματα και στους δύο λόφους σε μεμονωμένους Ολυμπιακούς Αγώνες μετά τον Μάτι Νίκανεν στο Κάλγκαρι το 1988 και τον Σίμον Άμαν στο Σολτ Λέικ Σίτι το 2002 και στο Βανκούβερ το 2010.
Στις 21 Ιανουαρίου 2018 ο προπονητής του, Στέφαν Χόρνγκαχερ, δήλωσε επίσημα τον Στοχ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018. Ο Στοχ κατέλαβε την 4η θέση στο αγώνισμα του κανονικού λόφου και την 1η θέση (που του χάρισε το χρυσό μετάλλιο) στο αγώνισμα του μεγάλου λόφου. Ήταν ο τρίτος του ολυμπιακός τίτλος. Δύο μέρες αργότερα, πρόσθεσε στη συλλογή του το τέταρτο ολυμπιακό μετάλλιο, ένα χάλκινο με την πολωνική ομάδα (που ήταν το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο σε ομαδικό αγώνα για την Πολωνία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί άλτες του σκι Κατηγορία:Άλτες του σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006 Κατηγορία:Άλτες του σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010 Κατηγορία:Άλτες του σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014 Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Άλτες του σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Πολωνοί χάλκινοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ρουαβίλ
Το Ρουαβίλ (γαλλικά: Roiville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Λιτσάνο ιν Μπελβεντέρε
Το Λιτσάνο ιν Μπελβεντέρε (ιταλικά: Lizzano in Belvedere) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Γκριτσάνα Μοράντι
Η Γκριτσάνα Μοράντι (ιταλικά: Grizzana Morandi) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Νικηφόρος Γρηγοράς
Ο Νικηφόρος Γρηγοράς (1295-1360) ήταν Βυζαντινός ιστορικός συγγραφέας, λόγιος, θεολόγος, ρήτορας, μαθηματικός και αστρονόμος, πολέμιος θρησκευτικών αντιλήψεων του Μεσαίωνα. Προικισμένος με εξαιρετική ευφυία, κέρδισε τη συμπάθεια και την υποστήριξη του δασκάλου του, Θεόδωρου Μετοχίτη. Διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο και στην πολιτική, σε μια κρίσιμη περίοδο για το Βυζάντιο, που συνταρασσόνταν από εμφύλιους πολέμους και μεγάλες θεολογικές διαμάχες. Λειτούργησε σχολή στη Μονή της Χώρας όπου δίδασκε κλασικούς Έλληνες συγγραφείς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ηράκλεια Ποντική, αλλά μετακόμισε νωρίς στην Κωνσταντινούπολη, όπου η φήμη του για τα γράμματα έλκυσε την προσοχή του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου που τον διόρισε «χαρτοφύλακα» (διευθυντή των αρχείων). Το 1324 ο Γρηγοράς πρότεινε (σε μια διατριβή του που ακόμα υπάρχει) τη μεταρρύθμιση του ημερολογίου, κάτι που ο Ανδρόνικος αρνήθηκε να πραγματοποιήσει από φόβο λαϊκών αντιδράσεων. Οι αλλαγές υιοθετήθηκαν σχεδόν απαράλλακτες και επιβλήθηκαν 254 χρόνια αργότερα από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄.
Όταν ο Ανδρόνικος εκθρονίστηκε το 1328 από τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, ο Γρηγοράς τον ακολούθησε και παραιτήθηκε για να ζήσει ως ιδιώτης. Δέχθηκε επίθεση από τον διάσημο μοναχό της Καλαβρίας, τον Βαρλαάμ, και όταν πείστηκε να τον αντιμετωπίσει σε δημόσιο διάλογο, συνέτριψε τον αντίπαλό του. Το γεγονός αυτό εκτόξευσε τη φήμη του και πολλαπλασίασε τους μαθητές που τον ακολουθούσαν.
Στη δεκαετία 1320-1330 ίδρυσε διδασκαλείο στη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Θ. Μετοχίτης τον είχε τοποθετήσει ως επιμελητή της βιβλιοθήκης της Μονής. Οι πληροφορίες γι' αυτό το διδασκαλείο είναι λιγοστές, βασιζόμενες κυρίως σε γραπτά του ίδιου του Γρηγορά. Όπως γράφει, «διδασκαλείον ανέωξα», μια φράση που παραπέμπει στον Λιβάνιο. Κατακρίνει το ότι στην εποχή του είχε επέλθει παρακμή της «τετρακτύος» των κλασικών σπουδών (αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία) για την οποία γράφει «οὐδαμῇ γε οὐδένα τῶν καθ’ ημάς αφήκε Ελλήνων». Είχε την πρωτοποριακή για την εποχή του άποψη ότι το γένος έπρεπε να μορφώνεται. Δίδασκε έργα του Αριστοτέλη και συγκεκριμένα τα Φυσικά και το Όργανον, έργα του ρήτορα Αίλιου Αριστείδη, πιθανότατα έργα του Πλάτωνα, του Πλουτάρχου και του Διογένη Λαέρτιου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε για την αστρονομία, λόγος για τον οποίο έγραψε σύγγραμμα για την κατασκευή αστρολάβου, αφού δεν υπήρχε σχετικό προηγούμενο σύγγραμμα. Ενδιαφέρον είχε και για την πρόβλεψη αστρονομικών φαινομένων, μεταξύ των οποίων αναφέρεται η πρόβλεψη μιας έκλειψης που θα συνέβαινε τον Μάιο του 1333. Μέσα στα μαθήματα του διδακτηρίου περιλαμβανόταν και η μουσική. Το επίπεδο σπουδών στο διδακτήριο του Γρηγορά ήταν ιδιαίτερα υψηλό και απευθυνόταν σε μαθητές που είχαν ολοκληρώσει τη στοιχειώδη παιδεία. Η μεγάλη άνθιση του διδακτηρίου προσδιορίζεται μεταξύ 1330 και 1340. Η λειτουργία του στηρίχθηκε οικονομικά από τον μεγάλο δομέστικο Ιωάννη Καντακουζηνό. Η λειτουργία του εγκαταλείφθηκε το 1351.
Ιδιαίτερη αναφορά
''...Ο Νικηφόρος Γρηγοράς, βυζαντινός πολυίστορας, φιλόσοφος, θεολόγος, αστρονόμος, από τους σημαντικότερους πνευματικούς άνδρες και ανθρωπιστές του 14ου αι. μαθητής του Θεόδωρου Μετοχίτη και ευνοούμενος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου, το 1326 στάλθηκε επικεφαλής διπλωματικής αποστολής στον κράλη της Σερβίας Στέφανο Γ΄ Ούρεση με σκοπό τη σύναψη συμμαχίας με τους Σέρβους, έγραφε το 1330 «..εκείθεν, εις το Σκοπίων πολίχνιον καταλύομεν εν όροις ήδη των Τριβαλλών». ...''
Εργογραφία
Το σημαντικότερο συγγραφικό έργο του Γρηγορά ήταν η «Ρωμαϊκή Ιστορία» σε 37 βιβλία, που αφορούσε στα χρόνια μεταξύ 1204-1359 και που αποτελεί συνέχεια και συμπλήρωμα της ιστορίας του Γεώργιου Παχυμέρη. Ο Γρηγοράς ήταν επιμελής ιστορικός, αλλά η γραφή του πομπώδης και επιτηδευμένη. Στα κείμενά του αφιερώνει υπερβολικά πολύ χώρο σε θρησκευτικά ζητήματα και δογματικές διαμάχες. Η Ρωμαϊκή Ιστορία συμπληρώνει, επίσης, το έργο του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού και, συνεπώς, ο αναγνώστης καλό θα ήταν να διαβάσει τους δύο παράλληλα. Τα υπόλοιπα γραπτά του Γρηγορά, που (με ελάχιστες εξαιρέσεις) παραμένουν ανέκδοτα, αποδεικνύουν την πολύπλευρη προσωπικότητά του. Ανάμεσα τους, ξεχωρίζει η ιστορία της διαμάχης του με τον Παλαμά, βιογραφίες του θείου και διδασκάλου του Ιωάννη (Μητροπολίτη Ηρακλείας) καθώς και του μάρτυρα Κορδάτου Αντιοχείας. Έγραψε, επίσης, επικήδειους λόγους για τον Θεόδωρο Μετοχίτη και τους δύο αυτοκράτορες Ανδρόνικους, σχόλια για την ιστορική περιπέτεια του Οδυσσέα, ερμηνείες των πραγματειών του Συνέσιου περί ονείρων, σημειώσεις για την ορθογραφία και τη σημασία αμφίβολων λέξεων της εποχής του, ένα φιλοσοφικό διάλογο με τίτλο «Φλωρέντιος» ή «Περί Σοφίας», γεωγραφικές και αστρονομικές μελέτες για τον υπολογισμό των ημερομηνιών του Πάσχα, για τον αστρολάβο και για την πρόβλεψη των ηλιακών εκλείψεων, και, τέλος, πολυάριθμες επιστολές (161).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Πρωθυπουργός της Αυστραλίας
Ο Πρωθυπουργός της Κοινοπολιτείας της Αυστραλίας (αγγλικά: Prime Minister of the Commonwealth of Australia) είναι ο αρχηγός κυβέρνησης στην Αυστραλία. Αποτελεί τον ανώτατο βασιλικό υπουργό, προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου και είναι ο επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής Ασφαλείας. Το αξίωμα δεν αναφέρεται στο Σύνταγμα της Αυστραλίας και υφίσταται μόνο στην άγραφη παράδοση. Παρόλ' αυτά, αποτελεί την ισχυρότερη κοινοβουλευτική θέση στην Αυστραλία. Ο διορισμός του γίνεται από τον Γενικό Κυβερνήτη.
Σχεδόν πάντα και κατά τις συμβάσεις, ο Πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής του κόμματος που διαθέτει την πλειοψηφία σε έναν συνασπισμό κομμάτων στην Αυστραλιανή Βουλή των Αντιπροσώπων. Ωστόσο, δεν απαιτείται από το σύνταγμα ο πρωθυπουργός να παρίσταται στη συνεδρίαση της βουλής. Σε μάι και μοναδική περίπτωση, διορίστηκε πρωθυπουργός ένας γερουσιαστής, ο Τζον Γκόρτον, ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από μέλος της Γερουσίας και εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (ο γερουσιαστής Τζορτζ Πιρς ήταν για 7 μήνες υπηρεσιακός πρωθυπουργός το 1916 όταν ο Μπίλι Χιουζ απουσίαζε στο εξωτερικό).
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Άντονι Αλμπανίζι από τις 23 Μαΐου 2022.
Οι Τρεις Καμπαλέρος
Οι τρεις Καμπαλέρος (πρωτότυπος τίτλος: The Three Caballeros) είναι αμερικανική ταινία ανθολογίας μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων σε συνδυασμό με σκηνές live-action, παραγωγής 1944. Η παραγωγή έγινε από τον Γουώλτ Ντίσνεϋ και η διανομή από την RKO Pictures. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Πόλη του Μεξικού στις 21 Δεκεμβρίου 1944, ενώ κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Φεβρουαρίου 1945. Αποτελεί την έβδομη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney και περιγράφει μια περιπέτεια στη Λατινική Αμερική, συνδυάζοντας live-action και παραδοσιακή εικονογράφηση. Αυτή είναι η δεύτερη ταινία - μετά την Σαλούντος Αμίγκος (1942) - από ένα πακέτο έξι ταινιών που κυκλοφόρησαν από την Walt Disney Productions τη δεκαετία του 1940. Ήταν επίσης η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που ενσωμάτωσε παραδοσιακή εικονογράφηση με ζωντανούς ηθοποιούς.
Η πλοκή της ταινίας εξελίσσεται ως μια σειρά αυτοτελών τμημάτων, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με τον μηχανισμό ανοίγματος δώρων γενεθλίων από τον Ντόναλντ Ντακ, τα οποία του έστειλαν οι φίλοι του από τη Λατινική Αμερική. Αρκετοί αστέρες εκείνης της περιόδου της Λατινικής Αμερικής εμφανίζονται στην ταινία, συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιστριών Ορόρα Μιράντα (αδελφή της Κάρμεν Μιράντα) και Ντόρα Λουζ, καθώς και της τραγουδίστριας και χορεύτριας Κάρμεν Μολίνα.
Πλοκή
Το πρώτο δώρο είναι ένας προβολέας ταινιών στον οποίο παρακολουθεί ένα ντοκιμαντέρ για κάποια πουλιά που λέγονται «Aves Raras» (Περίεργα πουλιά). Το πρώτο τμήμα του ντοκιμαντέρ λέει την ιστορία του Πάμπλο, ενός πιγκουίνου που αναζητά τον ζεστό καιρό της Τροπικής Λατινικής Αμερικής. Το επόμενο τμήμα περιγράφει κάποια από τα εκκεντρικά πουλιά της Λατινικής Αμερικής. Κατά τη διάρκεια αυτού του τμήματος, ο Ντόναλντ μαθαίνει για το πουλί Αρακουάν, το οποίο πήρε το όνομά του από το εκκεντρικό τραγούδι του. Τέλος, το ντοκιμαντέρ μετατοπίζεται στην αφήγηση από την οπτική γωνία ενός άντρα από την Ουρουγουάη, ο οποίος αφηγείται μια ιστορία από την παιδική του ηλικία όπου ανακάλυψε ένα γαϊδουράκι με φτερά κόνδορα και έγιναν φίλοι.
Το επόμενο δώρο είναι ένα βιβλίο το οποίο δίνεται στον Ντόναλντ από τον Χοσέ. Αυτό το βιβλίο μιλάει για την Μπαΐα, η οποία είναι μία από τις 26 πολιτείες της Βραζιλίας. Ο Χοσέ συρρικνώνει και τους δύο τόσο πολύ, ώστε να μπουν στο βιβλίο και να επισκεφτούν τη Μπαΐα. Ο Ντόναλντ και ο Χοσέ συναντούν εκεί αρκετούς ντόπιους οι οποίοι χορεύουν ζωηρή σάμπα, ενώ στον Ντόναλντ αρέσει ένα κορίτσι που πουλάει κουλούρια, η Γιαγιά. Μετά το ταξίδι, ο Ντόναλντ και ο Χοσέ αφήνουν το βιβλίο για να ανοίξουν τα υπόλοιπα δώρα.
Κατά την επιστροφή τους, ο Ντόναλντ συνειδητοποιεί πως είναι πολύ μικρός για να ανοίξει το τρίτο του δώρο. Ο Χοσέ δείχνει στον Ντόναλντ πώς να χρησιμοποιήσει μαγεία, έτσι ώστε να επιστρέψει στο κανονικό του μέγεθος. Όταν ανοίγει το δώρο, γνωρίζουν τον Παντσίτο, έναν ντόπιο Μεξικανό κόκορα. Το τρίο παίρνει το όνομα «Οι Τρεις Καμπαλέρος» και κάνουν μια μικρή γιορτή. Τότε, ο Παντσίτο δίνει στον Ντόναλντ το επόμενο δώρο του, μια πινιάτα, και λέει στον Ντόναλντ την παράδοση που κρύβεται πίσω από την πινιάτα. Έπειτα, ο Χοσέ και ο Παντσίτο κλείνουν τα μάτια του Ντόναλντ και τον αφήνουν να προσπαθήσει να σπάσει την πινιάτα, κάτι το οποίο αποκαλύπτει πολλές εκπλήξεις. Η γιορτή πλησιάζει προς το τέλος της όταν ο Ντόναλντ εκτοξεύεται μακριά από πυροτεχνήματα που έχουν το σχήμα ενός θηριώδους ταύρου παιχνιδιού (τα πυροτεχνήματα ανάβει ο Χοσέ με το πούρο του). Ο Ντόναλντ προσγειώνεται και οι τρεις καμπαλέρος αποχαιρετούν αγκαλιασμένοι.
Περιληπτικά, τα εφτά τμήματα της ταινίας ξεχωριστά:
The Cold-Blooded Penguin
Τη διήγηση του τμήματος κάνει ο Στέρλινγκ Χόλογουεϊ, αναπαράγοντας εικόνες των πιγκουίνων της Ανταρκτικής. Στο τμήμα αυτό, ένας πιγκουίνος με το όνομα Πάμπλο δεν αντέχει τον τόσο κρύο καιρό του Νότιου Πόλου και έτσι αποφασίζει να αφήσει το σπίτι του για ένα πιο ζεστό κλίμα. Έτσι, πλέοντας δίπλα από τη μακριά ακτή της Χιλής και περνώντας μέσω του Περού και του Ισημερινού, φτάνει στα νησιά Γκαλαπάγκος.
The Flying Gauchito
Αυτό το τμήμα, με την αφήγηση να γίνεται από τον Φρεντ Σιλντς, περιλαμβάνει τις περιπέτειες ενός μικρού αγοριού από την Ουρουγουάη κι ενός ιπτάμενου γαϊδουριού, που ακούει στο όνομα Μπουρίτο (στα ισπανικά σημαίνει «μικρός γαΐδαρος»).
Baía
Αυτό το τμήμα περιλαμβάνει ένα ταξίδι μέσα σε βιβλίο, στη Βραζιλιάνικη πολιτεία Μπαΐα, Ο Ντόναλντ και ο Χοσέ συναντούν ντόπιους να χορεύουν σάμπα και χορεύουν μαζί τους, ενώ ο Ντόναλντ ερωτεύεται ένα από τα κορίτσια, τη Γιαγιά, το οποίο υποδύεται η τραγουδίστρια Ορόρα Μιράντα.
Las Posadas
Αυτή είναι η ιστορία μιας ομάδας Μεξικανών παιδιών που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα αναπαριστώντας το ταξίδι της Μαρίας και του Ιωσήφ, όταν έψαχναν καταφύγιο. Το «posada» σημαίνει «ξενώνας» ή «καταφύγιο» και οι γονείς τους τους έλεγαν «no posada» σε κάθε σπίτι, μέχρι που θα έφταναν στο ένα που θα τους πρόσφερε καταφύγιο στο στάβλο. Αυτό οδηγεί σε εορτασμούς, ένας εκ των οποίων είναι και το σπάσιμο της πινιάτα, κάτι που πρέπει να κάνει και ο Ντόναλντ με τη δική του.
Mexico: Pátzcuaro, Veracruz and Acapulco
Ο Παντσίτο προσφέρει στον Ντόναλντ και τον Χοσέ μια ξενάγηση στο Μεξικό πάνω σε μαγικό πόντσο (ή μαγικό χαλί). Αρκετοί Μεξικάνικοι χοροί και αρκετά τραγούδια μαθαίνονται εδώ. Ένα σημείο κλειδί του τι συμβαίνει αργότερα είναι πως στον Ντόναλντ αρέσουν πάλι κάποια κορίτσια και προσπαθεί να κυνηγήσει κάθε ένα από αυτά για να λάβει αγάπη και στοργή, αλλά αποτυγχάνει κάθε φορά. Παίζοντας τυφλόμυγα μαζί τους, καταλήγει να φιλάει τον Χοσέ.
You Belong to My Heart και Donald's Surreal Reverie
Ο ουρανός της Πόλης του Μεξικού έχει ως αποτέλεσμα ο Ντόναλντ να ερωτευτεί την τραγουδίστρια Ντόρα Λουζ. Οι στίχοι στο ίδιο το τραγούδι παίζουν ρόλο στο σενάριο του τι συμβαίνει στην πορεία. Αρκετά φανταστικά φιλιά οδηγούν τον Ντόναλντ στη σκηνή «Love is a drug» (ελεύθερη μετάφραση: «Η αγάπη είναι ναρκωτικό»). Ο Ντόναλντ συνεχώς οραματίζεται χρώματα και λουλούδια με τον Παντσίτο και τον Χοσέ να εμφανίζονται τις χειρότερες στιγμές, προκαλώντας χάος. Η σκηνή αλλάζει όταν ο Ντόναλντ καταφέρνει να χορέψει με την Κάρμεν Μολίνα από την Οαχάκα, από τον Ισθμό του Τεχουάντεπεκ. Οι δυο τους χορεύουν και τραγουδούν το τραγούδι «La Zandunga». Η Κάρμεν ξεκινάει να το τραγουδά με τον Ντόναλντ να «κράζει» το υπόλοιπο μαζί της. Το «κράξιμο» επιβραδύνει για μια στιγμή όταν ο Ντόναλντ πολλαπλασιάζει τον εαυτό του καθώς χορεύει, αλλά επιταχύνεται και πάλι όταν η Κάρμεν επανεμφανίζεται ντυμένη με στολή τσάρο. Χρησιμοποιεί ένα καμτσίκι ως ραβδί μαέστρου για να εμφανίσει κάκτους σε πολλά και διαφορετικά σχήματα, ενώ χορεύει το «Jesusita en Chihuahua», ένα τραγούδι σήμα κατατεθέν της Μεξικανικής επανάστασης. Αυτή η σκηνή είναι αξιοσημείωτη για την παροχή του αριστοτεχνικού συνδυασμού live-action με εικονογράφηση καρτούν, καθώς και για την εικονογράφηση ανάμεσα στους κάκτους.
Η σκηνή διακόπτεται όταν ο Παντσίτο και ο Χοσέ εισέρχονται ξαφνικά στη σκηνή για το φινάλε της ταινίας, με τον Ντόναλντ να καταλήγει να παλεύει με το ίδιο παιχνίδι ταύρο που πάλευε και νωρίτερα. Ο ταύρος είναι γεμάτος με πυροτεχνήματα και άλλα εκρηκτικά, τα οποία ανάβει ο Χοσέ με το πούρο του. Τα πυροτεχνήματα σχηματίζουν τη λέξη «τέλος» πρώτα στα Ισπανικά (Fin) στα χρώματα της σημαίας του Μεξικού, έπειτα στα Πορτογαλικά (Fim) στα χρώματα της σημαίας της Βραζιλίας και, τέλος, στα Αγγλικά (The End) στα χρώματα της σημαίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Λοϊάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Οι Τρεις Καμπαλέρος
Επιρροή
Το τραγούδι «You Belong to My Heart» του Αγκουστίν Λάρα εμφανίστηκε σε μια ταινία μικρού μήκους της Disney, την Pluto's Blue Note (1947). To 1945 ηχογραφήθηκε από τον Μπινγκ Κρόσμπι. Το τραγούδι «Bahia» και το ομότιτλο τραγούδι έγιναν επιτυχίες τη δεκαετία του 1940, ενώ ολόκληρη η σκηνή «Bahia», αφαιρέθηκε από την επανακυκλοφορία του 1977.
Κάποια κομμάτια από την ταινία χρησιμοποιήθηκαν στο τμήμα «Welcome to Rio» του μουσικού βίντεο Mickey Mouse Disco.
Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο Παντσίτο και ο Χοσέ επέστρεψαν στον πάρκο Walt Disney World, όπου συναντούσαν θαυμαστές. Μπορείτε να τους βρείτε έξω από το μεγάλο περίπτερο του Μεξικού στο World Showcase στο Epcot. Μαζί τους εμφανίζεται και ο Ντόναλντ.
Ένα τμήμα της παρέλασης του Μίκυ στην Disneyland, η οποία έκανε πρεμιέρα το 2011, περιλαμβάνει και τους τρεις Καμπαλέρος.
==Soundtrack ==
Κινηματογραφικές αίθουσες
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Πόλη του Μεξικού στις 21 Δεκεμβρίου 1944, ενώ κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Φεβρουαρίου 1945.
Οι τρεις Καμπαλέρος επανακυκλοφόρησαν στις αίθουσες στις 15 Απριλίου 1977. Σε αυτή την επανέκδοση, η ταινία πέρασε από σημαντική επεξεργασία και επανακυκλοφόρησε ως ένθετο 41 λεπτών.
Home media
Οι τρεις Καμπαλέρος κυκλοφόρησαν σε VHS και Betamax μορφή στις 4 Νοεμβρίου 1982, αλλά και το 1984 και το 1987. Το 1994, επανακυκλοφόρησε σε μορφή VHS ως μέρος της συλλογής «Τα αριστουργήματα της Disney».
Στις 2 Μαΐου 2000 κυκλοφόρησε σε DVD ως μέρος της συλλογής «Τα Χρυσά Κλασικά της Disney» και στις 29 Απριλίου 2008, ως μέρος της συλλογής «Classic Caballeros» μαζί με την ταινία Σαλούντος Αμίγκος. Το 2018, κυκλοφόρησε και πάλι μαζί με την ταινία Σαλούντος Αμίγκος σε μορφή Bly-ray, σε μια ειδική έκδοση για την 75η επέτειο των ταινιών.
Box office
Τα έσοδα που είχε η RKO από ενοικιάσεις μέχρι το 1951 ήταν $3,355,000 με τα $1,595,000 να προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Καθ'υπέρβαση, τα έσοδα της ταινίας από το Μεξικό ήταν $700,000.
Κριτικές
Οι τρεις Καμπαλέρος έλαβαν μικτές κριτικές κατά τη διάρκεια της πρώτης προβολής. Οι περισσότεροι κριτικοί ήταν σχετικά αμήχανοι με το «τεχνολογικό ξεφάντωμα» της ταινίας, σκεπτόμενοι πως, σε αντίθεση με προηγούμενες ταινίες μεγάλου μήκους μέχρι εκείνη τη στιγμή, «εμφάνιζε περισσότερα φώτα παρά ουσία, περισσότερη τεχνική παρά καλλιτεχνία». Ο Μπόσλεϊ Κρόουδερ από την εφημερίδα The New York Times έγραψε: «Ο ζαλισμένος Ντίσνεϋ και οι συμπαίκτες του άφησαν τα τεχνικά τους ταλέντα ανεξέλεγκτα». Άλλοι κριτικοί αιφνιδιάστηκαν από τη σεξουαλική δυναμική της ταινίας, ειδικά με την ιδέα του Ντόναλντ Ντακ να λαχταρά τη σάρκα γυναικών. Όπως το τοποθέτησε ο Γουόλκοτ Γκιμπς σε μια αρνητική κριτική για την ταινία στο περιοδικό The New Yorker: «[...] είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που μπορεί να συγχύσουν λιγότερο αυστηρές αρχές από το γραφείο του Hays. Μπορεί ακόμα να ειπωθεί πως η σκηνή που περιλαμβάνει την πάπια, τη νεαρή κυρία και ένα μακρύ δρομάκι εικονογραφημένων κάκτων, θα μπορούσε πιθανώς να θεωρηθεί υπαινικτική σε ένα λιγότερο αθώο άτομο».
Αυτή τη στιγμή, η ταινία κρατάει ένα ποσοστό αποδοχής 82% στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, βασισμένο σε 17 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Μία από τις πιο αφηρημένες δημιουργίες της Disney, Οι τρεις Καμπαλέρος είναι μια εκθαμβωτική, γεμάτη χρώματα εικόνα που δείχνει πως η εταιρία βρίσκεται σε μια καλλιτεχνική ακμή».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νόρμαν Φέργκιουσον Κατηγορία:Ταινίες σκηνοθεσίας Κλάιντ Τζερόνιμι Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1944 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Ροναί
Το Ροναί (γαλλικά: Rônai) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροναιέν (γαλλικά: Ronaiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Ρουπερού
Το Ρουπερού (γαλλικά: Rouperroux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρουπερουξιέν (γαλλικά: Rouperrouxiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Μαλαλμπέργκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Σαμπλόν συρ Ουίν
Το Σαμπλόν συρ Ουίν (γαλλικά: Sablons sur Huisne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 1960
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης 1960 ή Γ΄ Πανελλήνιοι Αγώνες Ελευθέρας Πάλης ήταν η 3η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ελευθέρας Πάλης, που διεξήχθη από την Ελληνική Ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, Άρσης Βαρών (Ε.Ο.Φ.Π.Α.Β.). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο Γυμναστήριο του Σπόρτιγκ, στην Αθήνα από το Σάββατο 16 έως και την Κυριακή 17 Ιουλίου του 1960. Συμμετείχαν 6 σύλλογοι, διεξήχθησαν 8 αγωνίσματα και θεωρήθηκαν πετυχημένοι.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η ΧΑΝΘ με 18 βαθμούς. Πέντε σύλλογοι κέρδισαν μετάλλια. Την πρώτη θέση κατέκτησε η ΧΑΝΘ με 3 χρυσά, 4 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο και τη δεύτερη θέση ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με 3 χρυσά, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Κάτοχοι μεταλλίων
1958 | 1959 | 1960 | 1961 | 1962
Πίνακας μεταλλίων
Πηγή:
Σύλλογοι που μετείχαν
Μετείχαν οι σύλλογοι: • 1
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1960 Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης Κατηγορία:Διοργανώσεις ελευθέρας πάλης στην Αθήνα
Μυκηναϊκή Κρήνη
Ως Μυκηναϊκή Κρήνη είναι γνωστή πηγή επί της βόρειας πλαγιάς του λόφου της Ακροπόλεως των Αθηνών, καθώς και σχετιζόμενο με αυτήν πηγάδι. Η κατασκευή του συγκεκριμένου πηγαδιού χρονολογείται μεταξύ της μυκηναϊκής περιόδου και του 12ου αιώνα π.Χ. Αποτελούσε εκ των σημαντικότερων πηγών της Μυκηναϊκής Αθήνας, ενώ η παρουσία της επέτρεψε τη χρήση της Ακροπόλεως ως οχυρού λόφου.
Η συγκεκριμένη πηγή εντοπίστηκε εντός φυσικής σχισμής επί του βράχου της Ακροπόλεως, σε βάθος, περίπου, 40 μέτρων. Κρυφή κλίμακα οδηγούσε από την κορυφή της Ακροπόλεως προς την πηγή, με την είσοδό της να βρίσκεται βορειοδυτικά του Αρρηφορίου. Ως κατασκευή ήταν εν μέρει ξύλινη και εν μέρει λίθινη. Στο κάτω τμήμα της κλίμακας υπήρχε όρυγμα ή σήραγγα βάθους οκτώ μέτρων και πλάτους δύο μέτρων στο άνω τμήμα του και τεσσάρων μέτρων στο κάτω τμήμα του. Η κλίμακα και η σήραγγα θεωρείται πιθανό, επίσης, να χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια των εορτασμών των Αρρηφορίων, όπου νεαρά κορίτσια, γνωστά ως Αρρηφόροι, μετέβαιναν από τον λόφο προς την κρήνη, καθώς, ενδεχομένως, και προς το Ιερό της Αφροδίτης και του Έρωτα.