Κάρυλ_Τσέσμαν
Ο αναχρονιστικός "Little Lindberg Law" κι η περιέργη δίκη
Στη δίκη του οποία είχε διάρκεια τριών εβδομάδων, ο Τσέσμαν κατηγορήθηκε για συνολικά 18 εγκλήματα. Οι 13 απ' τις κατηγορίες αυτές αφορούσαν ένοπλες ληστείες, άλλες δύο σεξουαλική παρενόχληση κι οι τρεις τελευταίες παραβίαση του άρθρου 209 του Ποινικού Κώδικα της Καλιφόρνια το οποίο ήταν γνωστό ως "Little Lindberg Law". Την 1|1η Αυγούστου του έτους 1933, η πολιτεία της Καλιφόρνια έθεσε σε ισχύ το συγκεκριμένο Νόμο ύστερα απ' την απαγωγή και δολοφονία του μόλις 20 μηνών Τσαρλς Λίντμπεργκ Junior. Το συγκεκριμένο έγκλημα θεωρήθηκε το έγκλημα του αιώνα κι ανάγκασε το Αμερικανικό Κογκρέσο να θεωρήσει κακούργημα την απαγωγή κάτω από ορισμένες συνθήκες. Ο συγκεκριμένος Νόμος λοιπόν προέβλεπε πως η απαγωγή σε συνδυασμό με ληστεία και σωματική βλάβη θα οδηγούσε σε θανατική καταδίκη. Αυτή ήταν η 18η και τελευταία κατηγορία για το "ληστή με το κόκκινο φανάρι" κι ανέφερε πως είχε σύρει τη Μέρι Άλις Μέζα έξι μέτρα μακριά απ' το αμάξι του φίλου της όπου την νάρκωσε και στη συνέχεια λήστεψε τον 1ο. Η δίκη ξεκίνησε στις 23 Μαΐου του έτους 1949 κι ολοκληρώθηκε στις 3 Ιουνίου του ίδιου έτους. Ο Τσέσμαν είπε πως θα υπερασπιζόταν μόνος του τον εαυτό του και δε χρειαζόταν δικηγόρο, πράγμα το οποίο κι έκανε. Ενώ τις κατηγορίες για τις ένοπλες ληστείες τις αποδέχτηκε, τις υπόλοιπες τις αποποιήθηκε και δήλωσε αθώος. Στην απολογία του στους Αστυνομικούς πριν την προφυλάκισή του είπε πως εκείνος ήταν ο "ληστής με το κόκκινο φανάρι". Όμως είπε πως εκείνη η απολογία του ήταν αποτέλεσμα πιέσεως και βασανιστηρίων των Αστυνομικών οι οποίοι τον ανέκριναν. Στη συνέχεια ανέφερε πως γνώριζε ποιος ήταν ο ληστής, όμως δεν μπορούσε να το πει επειδή απειλούνταν κάποια πολύ κοντινά του πρόσωπα και στο τέλος είπε πως η δίκη ήταν ένα καλοστημένο παιχνίδι παγίδευσης κι εξαπάτησής του. Ξαφνικά στις 25 Μαΐου 1949 ο στενογράφος της δίκης πέθανε και τη θέση του πήρε ένας αλκοολικός συγγενής του Κατήγορου ο οποίος έγραψε τα μισά απ' όσα ειπώθηκαν. Μολονότι ο Τσέσμαν παραπονέθηκε, ο στενογράφος δεν άλλαξε. Η απόφαση που βγήκε ήταν: Ο κύριος Κάρυλ Τσέσμαν καταδικάζεται με θανάτωση σε θάλαμο αερίων. Στις 5 Ιουνίου του 1949, ο Τσέσμαν οδηγήθηκε στις Φυλακές Σαν Κουέντιν του Λος Άντζελες. Στις 2 Ιουλίου του έτους 1950 η Πολιτεία της Καλιφόρνια έπαψε να θεωρεί την απαγωγή θανατικό κακούργημα, όμως παρ' όλα αυτά, η απόφαση δε λειτούργησε αναδρομικά. Όλα αυτά τα έντεκα χρόνια που έμεινε στη φυλακή, ο Τσέσμαν πάλεψε για ν' αποδείξει την αθωότητά του, όμως τελικά δεν κατάφερε τίποτα. Στις 12 Οκτωβρίου του έτους 1953 ο Τσέσμαν ζήτησε να επανεξεταστεί η υπόθεση όμως το δικαστήριο αρνήθηκε. Τότε απευθύνθηκε σ' ένα φίλο του δικηγόρο, τον Τζον Ντέιβις, ο οποίος συνολικά 8 φορές καθυστέρησε την εκτέλεση της απόφασης. Αυτός ο αγώνας τον οποίο έκανε ο Τσέσμαν θέλοντας ν' αποδείξει πως δεν ήταν ένοχος για απαγωγή και βιασμό και ν' αποφύγει τη θανατική ποινή, συγκίνησε πολλούς διάσημους απ' όλο τον Κόσμο όπως ο Αμερικανός ηθοποιός Μάρλον Μπράντο, ο Βρετανός συγγραφέας Άλντους Χάξλεϋ, η Πρώτη Κυρία Έλινορ Ρούζβελτ και μια ομάδα φοιτητών που ζούσαν και σπούδαζαν στη Λισαβόνα. Όλοι αυτοί συμπαραστάθηκαν στον Τσέσμαν και την Πρωτομαγιά του 1960 διαδήλωσαν έξω απ' τις φυλακές ζητώντας να καταργηθεί οριστικά η θανατική ποινή στις Ηνωμένες Πολιτείες.