cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροή δεδομένων
Ταυτοχρονισμός
Στα δίκτυα διεργασιών Kahn, τα οποία πήραν το όνομά τους από τον Gilles Kahn, οι διεργασίες ονομάζονται ορισμένες (determinate). Αυτό σημαίνει ότι κάθε ορισμένη διεργασία υπολογίζει μια συνεχή συνάρτηση από ροές εισόδου σε ροές εξόδου, και ότι το δίκτυο των ορισμένων διεργασιών είναι το ίδιο ορισμένο, δηλαδή υπολογίζει μια συνεχή συνάρτηση. Συνέπεια των παραπάνω είναι ότι η συμπεριφορά αυτών των δικτύων μπορεί να περιγραφεί από ένα σύνολο αναδρομικών εξισώσεων, που μπορούν να επιλυθούν με τη χρήση της θεωρίας σταθερού σημείου. Η κίνηση και ο μετασχηματισμός των δεδομένων αναπαρίσταται από μια σειρά από σχήματα και γραμμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή Κατηγορία:Μοντέλα υπολογισμού
Dataflow (microprocessori)
The Year of the Voyager
Το The Year of the Voyager είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Nevermore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Century Media Records". Το "Year of the Voyager" κυκλοφόρησε και σε μορφή διπλού DVD με μεγαλύτερο αριθμό τραγουδιών και οκτώ βίντεο κλιπ του συγκροτήματος ως επιπλέον υλικό.
Οι ζωντανές εμφανίσεις κατά τις οποίες ηχογραφήθηκε το άλμπουμ έγιναν στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "This Godless Endeavor", ενώ στο DVD συμπεριλήφθηκαν τα τραγούδια "Engines Of Hate" και "Beyond Within" από το πάρτι για τον εορτασμό των χρόνων από την ίδρυση της "Century Media" στο "The Roxy" του Λος Άντζελες στις 28 Σεπτεμβρίου 2001.
CD 1
1. Final Product (Dane, Loomis) - 5:09
2. My Acid Words (Dane, Loomis) - 6:04
3. What Tomorrow Knows / Garden of Grey (Dane, Loomis) - 4:21
4. Next in Line (Dane, Loomis) - 5:21
5. Enemies of Reality (Dane, Loomis) - 4:52
6. I, Voyager (Dane, Loomis) - 6:14
7. The Politics of Ecstasy (Dane, Loomis) - 7:36
8. The River Dragon Has Come (Dane, Loomis) - 5:16
10. Dreaming Neon Black (Dane, Smyth) - 6:32
CD 2
1. Matricide (Dane, Loomis) - 5:44
2. Dead Heart in a Dead World (Dane, Loomis) - 4:41
4. The Learning (Dane, Loomis) - 9:50
5. Sentient 6 (Dane, Loomis) - 7:06
6. Narcosynthesis (Dane, Loomis) - 6:02
7. The Heart Collector (Dane, Loomis) - 6:53
8. Born (Dane, Loomis) - 5:58
9. This Godless Endeavor (Dane, Loomis) - 9:25
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "The Year of the Voyager" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Nevermore Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008
Κυβερνείο Πένζας
μικρογραφία|Το εθνόσημο του Κυβερνείου Πένζας Το Κυβερνείο Πένζας (Пензенская губерния) ήταν διοικητική διαίρεση (γκουμπερνίγια) της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η οποία βρίσκεται στην Περιοχή Βόλγα. Υπήρχε από το 1796-1797 και πάλι από το 1801 έως το 1928 και η έδρα της ήταν στην πόλη Πένζα.
Η έκταση του κυβερνείου ήταν 34.129,1 τετραγωνικά βέρστια (38.840 τ.χλμ.) Συνόρευε δυτικά με το κυβερνείο Ταμπόφ, με το κυβερνείο Σαράτοφ στα νότια, με το κυβερνείο Σιμπίρ στα ανατολικά και το κυβερνείο Νιζεγκορόντσκ στα βόρεια. Το 1926 είχε έκταση 46.266 χλμ².
Ρόμπερτ Λόουελλ
Ο Ρόμπερτ Λόουελλ (Robert Traill Spence Lowell IV, 1 Μαρτίου 1917 - 12 Σεπτεμβρίου 1977), ήταν Αμερικανός ποιητής, γνωστός για τη επίδρασή του και τη διδασκαλία σε διάφορους λογοτεχνικούς αστέρες των δεκαετιών του 1950 και του 1960, συμπεριλαμβανομένων των Ανν Σέξτον και Σύλβια Πλαθ.
Βιογραφία
Παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ αλλά μεταφέρθηκε στο Κολέγιο Κένυον στο Γκάμπιερ του Οχάιο, απ’όπου αποφοίτησε, για να σπουδάσει υπό τον σπουδαίο Αμερικανό κριτικό Τζον Κρόου Ράνσομ. Εισήχθη σε νοσοκομείο περί τις 20 φορές για οξεία μανία και χαρακτήρισε ένα από τα μανιακά επεισόδιά του ως «ένα μαγικό πορτοκαλί άλσος σε έναν εφιάλτη». Κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για ποίηση. Ο Λόουελλ είναι θαμμένος στο Νεκροταφείο Σταρκ, στο Dunbarton Center, στο Νιού Χαμπσάιρ.
Τα δύο πρώτα βιβλία ποίησης του Λόουελλ, Lord Weary’s Castle και Land of Unlikeness, ανήκουν στην φορμαλιστική σχολή ποίησης, και γνώρισαν ευρεία επευφημία. Με τον τόμο Life Studies του 1959, ωστόσο, μετακινήθηκε σταθερά στην εξομολογητική μέθοδο. Το Life Studies είναι γνωστό για το συχνά επανατυπωμένο ποίημα “Skunk Hour”, ένα ποίημα που είναι πρωτίστως περιγραφή ξεθωριασμένης πόλη της Νέας Αγγλίας, διακοπτόμενη από δύο στροφές που ήταν, την εποχή εκείνη, σοκαριστική προσωπική εξομολόγηση, όπως η δήλωση πως «το μυαλό μου δεν είναι καλά». Το Life Studies θεωρείται ευρέως ως ένα από τα πιο σημαντικά και με μεγάλη επιρροή ποιητικά βιβλία του 20ού αιώνα.
Το Life Studies ακολούθησε το For the Union Dead, το οποίο επίσης επαινέθηκε ευρέως, ιδιαίτερα για το ομότιτλο ποίημά του. Ωστόσο, μετά από αυτό το βιβλίο η ποίηση του Λόουελλ έγινε όλο και λιγότερο δημοφιλής. Μια μικρή αμφισβήτηση ξέσπασε όταν ενσωμάτωσε στα ποιήματά του προσωπικά γράμματα από την πρώην σύζυγό του. Γι' αυτό υπέστη κριτική ιδιαίτερα από τη φίλη του Ελίζαμπεθ Μπίσοπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Απολλινάριος του Κλερμόν
Ο Απολλινάριος, λατιν.: Apollinaris, (απεβ. το 515) ήταν κόμης του Ωβέρν, που οδήγησε τον στρατό της Ωβέρν για τους Βησιγότθους στη μάχη του Βουγιέ. Έγινε επίσκοπος του Κλερμόν για τέσσερις μήνες πριν από το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν γιος του αριστοκράτη και ποιητή Σιδώνιου Απολλινάριου και της Παπιανίλας. Ορισμένοι σύγχρονοι Ρωμαιο-Γαλάτες αριστοκράτες ήταν εξαδέλφια του, συμπεριλαμβανομένων των επισκόπων Aβίτου του Βιέν και Ρουρίκιου της Λιμόζ.
Οι παλαιότερες καταγραφές του Απολλινάρi βρίσκονται στις επιστολές το;y πατέρα του Σιδόνιου. Παρόλο που ο Απολλινάριος είναι ο παραλήπτης μίας επιστολής (Epistulae III.13), ο E. Χ. Γουόρμινγκτον το θεωρεί «κομμάτι επίδειξης», που στην πραγματικότητα δεν του εστάλη ποτέ. Ο Σιδόνιος αναφέρει τον Απολλινάρι σε πολλές από τις επιστολές του: δύο παραπέμπουν στη νεότητά του (στο V.11, περιγράφει τον Απολλινάρι ως "σε αυτά τα εκκολαπτόμενα χρόνια του ανδρισμού", και στο V.9 ελπίζει ότι ο Απολλινάριος θα έκανε παιδιά), μία άλλη αναφέρει την αγάπη του Απολλινάρι για το κυνήγι, και στην τελευταία θρηνεί την αδιαφορία του για τη λογοτεχνία. Παρά τη γνώμη του πατέρα του, ο Απολλινάριος έδειξε τουλάχιστον μία φορά ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία: σύμφωνα με μία επιστολή του Ρουρίκιου, βοήθησε στη διανομή των γραπτών τοί πατέρα του.
Ο Απολλινάριος προφανώς τα πήγαινε καλά με τον βασιλιά Αλάριχο Β', πολύ καλύτερα από τον προκάτοχο τού Αλάριχου Β΄, διότι ο Γρηγόριος του Τουρ καταγράφει ότι ο Απολλινάρης ηγήθηκε μίας πολιτοφυλακής, που δημιουργήθηκε στο Κλερμόν στη Βησιγοτθική πλευρά της μάχης του Βουγιέ το 507. Αν και πολλές επιστολές που του γράφτηκαν από τον άλλον εξάδελφό του, τον επίσκοπο Σ. Ά. Ε. Άβιτο του Βιέν, χρονολογούνται στα χρόνια μετά από εκείνη τη μάχη, οι δραστηριότητες του Απολλινάρι μέχρι το 515 είναι άγνωστες. Εκείνο το έτος, με τη βοήθεια της αδελφής του Αλκίμας και της συζύγου του Πλακιδάνας, διορίστηκε επίσκοπος του Κλερμόν από τον Φράγκο βασιλιά Θευδέριχο Α'. Ωστόσο, κατείχε το αξίωμα μόνο τέσσερις μήνες πριν αποβιώσει.
Του έμεινε ένας γιος, ο Αρκάδιος, για τον οποίο ο Γρηγόριος του Τουρ διηγείται πολλές μη κολακευτικές ιστορίες.
Βασίλειο του Λεόν
To Βασίλειο του Λεόν ήταν μια ανεξάρτητη χώρα στην βορειοδυτική περιοχή της Ιβηρικής Χερσονήσου. Ιδρύθηκε το 910 μ.Χ. όταν οι Χριστιανοί πρίγκιπες των Αστουρίων κατά μήκος της βόρειας ακτής της χερσονήσου μετέφεραν την κύρια έδρα τους από το Οβιέδο στην πόλη της Λεόν. Οι Ατλαντικές επαρχίες αποτέλεσαν το Βασίλειο της Πορτογαλίας το 1139 και το ανατολικό, εσωτερικό, τμήμα του Βασιλείου προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Καστίλης το 1230.
Από το 1296 έως το 1301, το Βασίλειο του Λεόν ήταν ξανά ανεξάρτητο και μετά την ένωση με την Καστίλη κράτησε ως Βασίλειο μέχρι το 1833, ως τμήμα της ενωμένης Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνικά βασίλεια της Ιβηρικής  Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Λεον
Ερμίνα
Η ερμίνα (Mustela erminea - Μουστέλα η ερμίνα) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των μουστελιδών που η μηλωτή (γούνα) της είναι θαυμάσιο και ακριβό γουναρικό, και γι' αυτό ιδιαίτερα περιζήτητο. Χρήσιμη γιατί εξοντώνει τα τρωκτικά που προξενούν ζημίες στη γεωργία.
Ενδιαίτημα
Ζει συνήθως σε παραποτάμιες κοιλάδες, κοντά σε λίμνες αλλά και σε δάση, ορεινά εδάφη και αγρούς. Κολυμπά και αναρριχάται σε δέντρα. Την ημέρα φωλιάζουν σε κοιλότητες του εδάφους και τη νύχτα βγαίνουν για να κυνηγήσουν τη λεία τους, που αποτελείται από μικρά θηλαστικά, τρωκτικά και πτηνά, αλλά καμιά φορά και μεγαλύτερα ζώα όπως λαγοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουστελίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά του Καναδά
Μιχαήλ Γιαννικάκης
Ο Μιχαήλ Γιαννικάκης του Νικολάου και της Τερψιχόρης (3 Ιουλίου ή 10 Σεπτεμβρίου 1888 - 14 Ιουνίου 1980) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, και Δήμαρχος Ιεράπετρας, μετά τον Μιχαήλ Πλουμίδη. Πολέμησε γενναία σε όλους τους μεγάλους πολέμους. Ήταν Αντισυνταγματάρχης όταν τον κάλεσαν να γίνει Δήμαρχος.
Διορίστηκε Δήμαρχος από τις ιταλικές κατοχικές αρχές μετά την παραίτηση του γιατρού Μιχαήλ Πλουμίδη. Ο Γιαννικάκης φρόντισε να βοηθήσει το γεραπετρίτικο λαό από το καταπιεστικό καθεστώς της Κατοχής.
Για τις υπηρεσίες του τιμήθηκε με πλήθος μετάλλια και παράσημα.
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική σταδιοδρομία
Οι γονείς του φρόντισαν να μορφωθεί στο Σχολαρχείο στη Νεάπολη παρότι αντιμετώπιζαν δυσκολίες εξαιτίας της τουρκικής κατοχής. Έπειτα από την κρητική εξέγερση του 1896, αναγκάστηκε να φύγει στην Κάσο. Στις αρχές του 1910 κατατάχθηκε στο στρατό ως κληρωτός και έπειτα από τη βασική εκπαίδευση εστάλη στο μέτωπο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου. Επέστρεψε στην Ιεράπετρα τον Ιανουάριο του 1911 και διορίστηκε γραμματέας της τότε Κοινότητας Ιεραπέτρου από το Δήμαρχο Εμμανουήλ Μελά εξαιτίας του ηρωισμού που είχε επιδείξει.
Έπειτα από το γάμο του κατατάχθηκε εκ νέου στο στρατό και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες, έχοντας προαχθεί σε Έφεδρος Λοχίας. Μερικές από τις μάχες στις οποίες έλαβε μέρος ήταν οι μάχες της Κατερίνης, των Γιαννιτσών, του Λαχανά (όπου και τραυματίστηκε, το 1913) και του Κιλκίς. Το 1913 ως αναγνώριση της ανδρείας που επέδειξε ονομάστηκε έφεδρος ανθυπασπιστής. Με το ΙΔ΄ Σύνταγμα Πεζικού έλαβε μέρος και στις μάχες που οδήγησαν στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Το 1917 υπηρέτησε ως διοικητής του Όρχου στην Πυροβολαρχία της Μεραρχίας Κρήτης, έπειτα στο Τάγμα Μεταγωγών Θεσσαλονίκης, ως διοικητής του Εμπέδου Ρεθύμνης, στο Η'  Σύνταγμα Πεζικού και στο ΚΑ΄ Σύνταγμα Πεζικού. Το 1917 τραυματίστηκε στη διάρκεια βομβαρδισμού του Α/Π "Πελοπόννησος" από εχθρικό υποβρύχιο.
Κατά την επιστράτευσή του ως αξιωματικός ανέλαβε τα καθήκοντα γραμματέα, του δημοτικού εισπράκτορα και του κρεοσκόπου. Προήχθη σε υπολοχαγό το 1919 και την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε στο ΚΑ' Σύνταγμα Πεζικού στις Σέρρες. Πήρε μέρος στην εκστρατεία για την κατάληψη της Ανατολικής Θράκης και το 1920 τοποθετήθηκε διοικητής του συνοριακού τομέα στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Το 1921 μετατέθηκε στη στρατιά Μικράς Ασίας και ως διοικητής Λόχου στο 5/42 Τάγμα Ευζώνων πήρε μέρος στις εκστρατείες στο Σαγγάριο και στο Αφιονκαραχισάρ. Μετά τη μετάθεσή του στη Μεραρχία Κρήτης, προήχθη σε Λοχαγό το 1923 και το 1931 προήχθη σε ταγματάρχη κατ' αρχαιότητα και όχι κατ΄εκλογήν, κάτι που αναφέρεται ως αδικία στα πρακτικά του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Το 1935 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και μετατέθηκε στη 12η Μεραρχία. Το 1936 ανέλαβε διοικητής του συνοριακού τομέα Δυτικής Θράκης και διευθέτησε με επιτυχία πολλές καταστάσεις εμπλοκής με τους Βουλγάρους. Το 1938 αποστρατεύτηκε αυτεπαγγέλτως από τη δικτατορία του Μεταξά.
Δήμαρχος Ιεράπετρας
Η πρώτη του επαφή με τα κοινά ήταν κατά τη θητεία του ως γραμματέας της Κοινότητας Ιεραπέτρου επί δημαρχίας Εμμανουήλ Μελά, τις περιόδους 1911-12, 1913-15 και 1916-17. Ασχολήθηκε ξανά με τα κοινά σε ηλικία 50 ετών και παρά τις κακουχίες. Εκλέχθηκε πρόεδρος και μετέπειτα Δήμαρχος Ιεράπετρας, παραμένοντας στη θέση αυτή κατά τη διάρκεια της Ιταλογερμανικής Κατοχής. Παρά τις δυσκολίες, που έθεσαν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του, έκανε υδρευτικά έργα με τη διάνοιξη νέου πηγαδιού, ενώ ενίσχυσε και το κρηπίδωμα στη Σαρακίνα. Επίσης, καθάρισε το σχολείο από τα μπάζα των βομβαρδισμών, ζήτησε από τη σχολική επιτροπή να διατεθεί ο χώρος του σχολείου για επέκταση της πλατείας και πέτυχε τη συναίνεση με τους μη ακραίους των διαφόρων πολιτικών παρατάξεων. Επί των ημερών του έγιναν οι πρώτες επαφές με τον ΑΧΕΠΑ για την μετέπειτα ίδρυση του Πολυιατρείου της Ιεράπετρας. Επίσης, πραγματοποίησε πολλούς εράνους για τα θύματα των κατακτητών. Το 1946 ο Γιαννικάκης παρέδωσε τη δημαρχία για λόγους υγείας στον Ιάκωβο Μελά.
Θάνατος και απόγονοι
Πέθανε στις 14 Ιουνίου 1980 και κηδεύτηκε υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Δήμου Ιεράπετρας. Το νεκρό αποχαιρέτησε ο Δήμαρχος, Μιχάλης Μυγιάκης. Ο Μιχάλης Γιαννικάκης ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Αντων. Κορνάρου και απέκτησε 4 παιδιά, τη Φερενίκη, το Νικόλαο, τον Αντώνιο (ακολούθησε κι εκείνος στρατιωτική καριέρα κι έγινε Συνταγματάρχης) και την Κατίνα.
Το 1959, με απόφαση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, Γεωργίου Κανουπάκη, αποφασίστηκε να τιμηθεί ο Μιχαήλ Γιαννικάκης με το να δοθεί το όνομά του σε έναν δρόμο γύρω από την πλατεία της Ιεράπετρας.
Τον Ιούνιο του 1980 επί δημαρχίας του Μιχάλη Μυγιάκη, με ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου αποφασίστηκε εκ νέου η ονοματοθεσία ενός δρόμου της Ιεράπετρας ως οδός Γιαννικάκη.
Μετάλλια και παράσημα
Στη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, ο Μιχαήλ Γιαννικάκης τιμήθηκε με τα εξής μετάλλια και παράσημα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Δ΄ Τάξεως Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ΄ Τάξεως Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β΄ Τάξεως Κατηγορία:Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Intel Pentium II
Μέλη της οικογένειας Pentium II
Ο Pentium II κυκλοφόρησε σε εκδόσεις για επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές
Χρήση σε υπολογιστές
Συνήθος χρησιμοποιείτε σε σταθερούς υπολογιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Intel datasheets
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Intel
Μαξίν Κούμιν
Η Μαξίν Κούμιν (Maxine Kumin, 6 Ιουνίου 1925 - 6 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας. Είχε βραβευτεί με το Βραβείο Πούλιτζερ για Ποίηση, το Βραβείο Aiken Taylor, το Βραβείο Ποιητών και τo Βραβείο Ruth E. Lilly. Επίσης είχε παραδώσει μαθήματα σε πολλά αριστοκρατικά κολέγια εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Καρβέας
Ο Καρβέας (επίσης Καρβαίας) ήταν Παυλικιανός ηγέτης, ο οποίος μετά τα αντιπαυλικιανά πογκρόμ του 843 εγκατέλειψε τη θητεία του στο βυζαντινό στρατό και μαζί με πολλούς ομόθρησκούς του αυτομόλησε στους Άραβες. Με τη βοήθεια του εμίρη της Μελιτηνής, Αμρ αλ-Ακτά, ίδρυσε το πριγκιπάτο της Παυλικιανών της Τεφρικής, το οποίο κυβέρνησε μέχρι το θάνατό του το 863. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συμμετείχε μαζί με τον Αμρ σε πολλές επιδρομές εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Βίος
Ο Καρβέας ανήκε σε μια Παυλικιανή οικογένεια, και κατατάχθηκε στο βυζαντινό στρατό, ανερχόμενος στον βαθμό του πρωτομανδάτορα (ανώτερος επιτελικός αξιωματικός) υπό τον Θεόδοτο Μελισσηνό, τον στρατηγό (στρατιωτικό διοικητή) του Θέματος Ανατολικών. right|thumb|250x250px|Χάρτης της Βυζαντινής Ανατολίας και των Αραβοβυζαντινών συνόρων στα μέσα του 9ου αιώνα. Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 9ου αιώνα, οι Παυλικιανοί είχαν εδραιωθεί ως μια πολυάριθμη και πολεμοχαρής κοινότητα σε όλη τη Μικρά Ασία, αλλά θεωρούνταν αιρετικοί από το βυζαντινό κράτος και συνεπώς υπέστησαν διακεκομμένες διώξεις. Υπό την ηγεσία του πνευματικού και στρατιωτικού επικεφαλής τους, Σέργιου-Τυχικού, οργάνωσαν μια σειρά από εξεγέρσεις εναντίον του Βυζαντίου από τα διάφορα οχυρά τους σε όλη τη Μικρά Ασία, κατά καιρούς συνεργαζόμενοι με τους Άραβες. Ως αποτέλεσμα, η Βυζαντινή αυτοκράτειρα-αντιβασιλέας Θεοδώρα ξεκίνησε το 843 ένα πογκρόμ εναντίον των Παυλικιανών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία, στο οποίο φέρεται ότι χάθηκαν έως και 100.000 παυλικιανοί. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο πατέρας του Καρβέα, ο οποίος ανασκολοπίστηκε μετά την άρνησή του να απαρνηθεί την πίστη του. Κατά συνέπεια, με περίπου 5.000 οπαδούς, ο Καρβέας κατέφυγε στο αραβικό εμιράτο της Μελιτηνής. Ωστόσο, είναι πιθανό ότι ο Καρβέας και ομόθρησκοί του είχαν καταφύγει σε Αραβικό έδαφος πριν από το πογκρόμ, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της Θεοδώρας, Θεόφιλου (βασ. 829-842).
Με τη βοήθεια του εμίρη της Μελιτηνής, Αμρ αλ-Ακτά, ο Καρβέας ίδρυσε ένα ανεξάρτητο Παυλικιανό κράτος με επίκεντρο την Τεφρική στον Άνω Ευφράτη, το οποίο περιλάμβανε και τις νεοϊδρυθείσες πόλεις της Άμαρας και Αργαούς. Από εκεί, συμμετείχε τακτικά στις επιδρομές των αραβικών συνοριακών εμιράτων στη Βυζαντινή Μικρά Ασία. Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Φώτιο, ο Καρβέας ήταν μόνο ο στρατιωτικός ηγέτης της κοινότητας των Παυλικιανών, και δεν είχε διοριστεί κανένας αντικαταστάτης του πνευματικού ηγέτη Σεργίου. Πράγματι, ο Φώτιος αναφέρει ότι αν και ικανός και προικισμένος με πειστική ομιλία, ο Καρβέας ήταν εντελώς χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, και ότι πάλεψε λιγότερο για την πίστη του, από ότι για τη δόξα. Σύμφωνα με μια έκδοση του μαρτυρίου των 42 Μαρτύρων του Αμορίου, το 845 ήταν στη Σαμάρα, πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Αββασιδών, με αρκετούς από τους άντρες του. Το 859, μαζί με τον Αμρ σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην απόκρουση μιας επίθεσης των Βυζαντινών στα Σαμόσατα, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ (β. 842-867) και του ίδιου του θείου του Βάρδα, συλλαμβάνοντας πολλούς αιχμαλώτους, μερικούς από τους οποίους έπεισε να ενωθούν μαζί του. Πέθανε το 863, είτε από φυσικά αίτια ή στα χέρια των Βυζαντινών στη Μάχη του Λαλακάοντος,  και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του, ο Χρυσόχειρ.
Πολιτιστικός αντίκτυπος
right|thumb|250x250px|Απεικόνιση βυζαντινής επίθεσης στα Σαμόσατα το 859 από τη [[Σύνοψις Ιστοριών|Σύνοψη Ιστοριών του Σκυλίτζη.]] Έχει προταθεί ότι ο Καρβέας ήταν η έμπνευση πίσω από τον Καρώη, τον Μουσουλμάνο πατέρα του Διγενή Ακρίτα, των επώνυμο ήρωα των διάσημων ακριτικών τραγουδιών. Αντίστοιχα, ο Χρυσόχειρ φέρεται ως η έμπνευση πίσω από τον παππού του Διγενή, τον Χρυσοβέργη. Η μαρτυρία του 10ου αιώνα από τον αλ-Μασούντι (Λιβάδια Χρυσού, VIII, 74–75) τον θεωρεί Μουσουλμάνο, τοποθετώντας τον σε κατάλογο μεταξύ των επιφανών μουσουλμάνων των οποίων τα πορτρέτα υπήρχαν σε Βυζαντινές εκκλησίες, σε αναγνώριση της ανδρείας τους. Επιπρόσθετα, ο Marius Canard τον προτείνει ως το αρχέτυπο για τον Γιάννη, στο δημοφιλές πρώιμο Αββασιδικό αραβικό έπος Ντελχέμμα.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Τριχλωριούχος σίδηρος
right|thumb|250px|Τριχλωριούχος σίδηρος Ο Τριχλωριούχος Σίδηρος είναι μία χημική ένωση με τύπο FeCl3.
Φυσικές Ιδιότητες και Εφαρμογές
Κατηγορία:Αλογονίδια Κατηγορία:Ενώσεις σιδήρου
Beriev Be-200
Το Be-200 είναι ένα αμφίβιο αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων που αναπτύχθηκε από τη Ρωσική Beriev Aircraft Company σε συνεργασία με την Irkut.
Εξέλιξη και Επιχειρησιακή Ιστορία
Η βασική έκδοση του Be-200 χρησιμοποιείται σε ρόλους αεροπυρόσβεσης. Η Beriev επίσης προσφέρει εκδόσεις με συμπιεζόμενη καμπίνα τόσο για μεταφορά επιβατών όσο και μεταφορά φορτίου, αποστολές περιπολίας και έρευνας και διάσωσης, καθώς επίσης και μια έκδοση ανθυποβρυχιακού πολέμου.
Το Be-200 έκανε την πρώτη του πτήση στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 από το αεροδρόμιο της Irkutsk Aviation and Production Company και στις 10 Σεπτεμβρίου του 1999 πραγματοποίησε την πρώτη του απογείωση από το νερό (αποθαλάσσωση) στο Ταγκανρόγκ της Μαύρης Θάλασσας.
Πρώτος πελάτης του Be-200 υπήρξε το Ρωσικό Υπουργείο Εκτάκτων Καταστάσεων το οποίο παράγγειλε επτά αεροσκάφη της έκδοσης Be-200ChS, για την ανάληψη αποστολών εναέριας πυρόσβεσης, έρευνας και διάσωσης, αεροδιακομιδής ασθενών και μεταφοράς φορτίου.
Το δεύτερο Be-200 απογειώθηκε από το αεροδρόμιο της Irkutsk Aviation and Production Company στις 27 Αυγούστου 2002. Ήταν κατασκευασμένο στην έκδοση – ChS και έφερε τον απαραίτητο εξοπλισμό του απαιτούσαν οι προδιαγραφές του Ρωσικού Υπουργείου Εκτάκτων Καταστάσεων. Το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής πέταξε πρώτη φορά στις 17 Ιουνίου 2003.
Το 2001, στα πλαίσια του προγράμματος προώθησης, το αεροσκάφος παρουσιάστηκε σε δύο μεγάλες εκθέσεις στην περιοχή του Ειρηνικού, στη Διεθνή Ναυτική και Αεροδιαστημική Έκθεση LIMA '01, στη Μαλαισία, και στην Κορεατική Αεροδιαστημική και Αμυντική Έκθεση KADE '01, στη Νότια Κορέα.
Το αεροσκάφος παρουσιάστηκε επίσης στο Διεθνές Αεροπορικό Σόου του Λε Μπουρζέ στη Γαλλία.
Το 2002, το Be-200 συμμετείχε σε διεθνείς αεροπορικές εκθέσεις, ενώ πραγματοποίησε επιδείξεις των δυνατοτήτων του σε πιθανούς αγοραστές στη Γαλλία και την Ελλάδα.
Το πρόγραμμα του Be-200 εξετάστηκε επίσης από την Ευρωπαϊκή EADS ως προοπτική προώθησης του στη διεθνή αγορά χρησιμοποιώντας όμως τους γερμανικούς κινητήρες Rolls-Royce Deutschland BR-715.
Το Beriev προωθείται από δύο στροβιλοκινητήρες διπλής ροής, τύπου D-436TP με μέγιστη ώση 15000 kg. Επίσης το αεροσκάφος είναι εξοπλισμένο με βοηθητικό ηλεκτροπαραγωγό στοιχείο (APU) τύπου TA12-60. Για καλύτερο έλεγχο των κινητήρων υπάρχει και ψηφιακό σύστημα ελέγχου (FADEC).
Το 2007 η Ινδονησία εξέφρασε το ενδιαφέρον να αγοράσει δύο αεροσκάφη για αποστολές αεροπυρόσβεσης. Το 2006 είχε δανειστεί δύο Be-200 για τον ίδιο σκοπό, χρησιμοποιώντας τα στη Σουμάτρα και το Καλιμαντάν. Επίσης, αεροσκάφη Be-200 εστάλησαν από τη ρωσική κυβέρνηση στην Ελλάδα, στα πλαίσια της διεθνούς βοήθειας, όπου χρησιμοποιήθηκαν για την κατάσβεση των καταστροφικών δασικών πυρκαγιών του Ιουλίου και του Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμφίβια αεροσκάφη Κατηγορία:Πυροσβεστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας
Ντρεζντένκο
Το Ντρεζντένκο (πολωνικά: Drezdenko, γερμανικά: Driesen) είναι πόλη του Πόβιατ Στσέλτσε-Ντρεζντένκο στο Βοεβοδάτο Λούμπους της Πολωνίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 10.122 κάτοικοι (2019).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ο Ντομπρόγκοστ και οι αδελφοί του, οι κληρονόμοι του Ντρεζντένκο, αποτίουν φόρο τιμής στον Βασιλιά [[Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας|Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα (έγγραφο από το 1365).]] Η περιοχή ήταν ένας τόπος μεθοριακού οχυρού του μεσαιωνικού πολωνικού κράτους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου, ανέβηκε στην τάξη της καστελάνου. Κατά την περίοδο του φεουδαρχικού κατακερματισμού της Πολωνίας αποτελούσε αρχικά μέρος του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας και έπειτα αποτέλεσε αντικείμενο μάχης μεταξύ του Δουκάτου και του Μαργραβάτου του Βραδεμβούργου, το οποίο πήρε τον έλεγχο μετά το 1296. Πωλήθηκε από τους Βραδεμβούργους στο Μοναστικό Τάγμα των Τεύτονων Ιπποτών το 1317, υπό την εποπτεία των ιπποτών Μπούρκχαρντ και Χάινριχ φον ντερ Όστεν. Ωστόσο, το 1365 έγινε μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, για να χαθεί και πάλι από τους Τεύτονες Ιππότες το 1408. Η πόλη παραμελήθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες, το κάστρο κάηκε και τμήματα των τειχών της πόλης κατέρρευσαν. Το 1455, μετά τον Δεκατριετή Πόλεμο, οι Ιππότες το πούλησαν πίσω στο Βραδεμβούργο για να συγκεντρώσουν κεφάλαια για πόλεμο ενάντια στην Πολωνία. Ο Πολωνός Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας έκανε ακόμα ειρηνικές προσπάθειες για να ανακτήσει την πόλη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Το 1605, η πόλη μετατράπηκε σε φρούριο, το οποίο κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου πολιορκήθηκε από τους Σουηδούς, οι οποίοι το κατέλαβαν το 1639 και το κράτησαν μέχρι το 1650. Το 1662 η πόλη υπέστη πυρκαγιά. Το 1701 έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, από το 1758 έως το 1762, η πόλη καταλήφθηκε από τους Ρώσους, οι οποίοι επέβαλαν υψηλές εισφορές στους κατοίκους. Ως αποτέλεσμα, μερικοί από τους κατοίκους διέφυγαν, κάποιοι εκτελέστηκαν και οι Ρώσοι έκαψαν μερικά από τα κτίρια. Επίσης ξέσπασε μια επιδημία τύφου. Μετά τον πόλεμο, τα κατεστραμμένα τμήματα των οχυρώσεων διαλύθηκαν και η πόλη επανεγκαταστάθηκε από εποίκους από την Πολωνία, την Ολλανδική Δημοκρατία και τα γερμανικά κράτη. Μετά την επανεποίκιση και την άφιξη εμπόρων από το Πόζναν και το Αμβούργο, η πόλη ευημερούσε ως κέντρο εμπορίου. Το 1775, η πόλη έλαβε προνόμιο από το Πολωνικό Στέμμα, επιτρέποντας την πώληση ξένων μεταξωτών υφασμάτων στην Πολωνία. Άλλα προϊόντα πωλήθηκαν επίσης εκεί, όπως βόδια από την Πολωνία, ουγγρικό κρασί και αποικιακά προϊόντα. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της πόλης από τις αρχές του 20ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, γαλλικά στρατεύματα τοποθετήθηκαν στην πόλη. Το 1831, αρκετές σειρές Πολωνών αξιωματικών και στρατιωτών βάδισαν στην πόλη, εγκαταλείποντας το ρωσικό διαμελισμό της Πολωνίας μετά την αποτυχημένη Νοεμβριανή Εξέγερση. Από το 1871 έως το 1945 η πόλη ήταν μέρος της Γερμανίας. Μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα πολωνικά-γερμανικά σύνορα βρίσκονταν κοντά, αφήνοντας την πόλη από τη γερμανική πλευρά. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, η τοπική οικονομία αποδυναμώθηκε και πολλοί κάτοικοι μετανάστευσαν για να εργαστούν στη Δυτική Γερμανία. Επιπλέον, οι προσπάθειες γερμανοποίησης του πολωνικού πληθυσμού εντατικοποιήθηκαν, ως αποτέλεσμα των οποίων ορισμένοι έφυγαν για την Πολωνία. Η οικονομική ανάπτυξη σημειώθηκε σε σχέση με τη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας από τους Ναζί τη δεκαετία του 1930, και κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί καταναγκαστικοί εργάτες, κυρίως Πολωνοί, μεταφέρθηκαν στην πόλη. Μετά τον πόλεμο, η πόλη έγινε ξανά μέρος της Πολωνίας, σύμφωνα με τη Διάσκεψη του Πότσδαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπους Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Στσέλτσε-Ντρεζντένκο
2883 Μπαραμπάσοφ
Ο Μπαραμπάσοφ (Barabashov) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Νικολάι Πάβλοβιτς Μπαραμπάσοφ (Николай Павлович Барабашов, 1894–1971).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπαραμπάσοφ είναι άγνωστα.
2226 Κούνιτζα
Η Κούνιτζα (Cunitza) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,71. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γερμανό αστρονόμο Άλφρεντ Μπόρμαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και πήρε το όνομά της από το επώνυμο της Λύντια Κούνιτζ (Lydia Cunitz), αδελφής της συζύγου του Μπόρμαν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Κούνιτζα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουνιτζα
Γκέοργκ-Μέλχες-Στάντιον
Το Γκέοργκ-Μέλχες-Στάντιον ήταν ως το 2012 το στάδιο της ποδοσφαιρικής ομάδας Ροτ-Βάις Έσσεν και βρισκόταν στη γερμανική πόλη Έσσεν. Εκτός από γήπεδο της ομάδας, χρησιμοποιείτο και για άλλες εκδηλώσεις. Η συνολική του χωρητικότητα ανερχόταν στις 15.000 θέσεις. Το 1964 πήρε το όνομα του συνιδρυτή της ομάδας, Γκέοργκ Μέλχες.
Τοποθεσία
Το Γκέοργκ-Μέλχες-Στάντιον βρισκόταν στο βόρειο Έσσεν, κοντά στα σύνορα με την πόλη Μπότροπ στην οδό Hafenstraße 97a. Το 2012 το γήπεδο κατεδαφίστηκε, ενώ η Ροτ-Βάις Έσσεν απέκτησε νέο στάδιο, το Stadion Essen.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Κατηγορία:Ροτ-Βάις Έσσεν
Τρίτος θερμοδυναμικός νόμος
Η εντροπία ενός συστήματος στην απόλυτη θερμοκρασία του μηδενός (Τ = 0 Κ) είναι μηδέν (S = 0). Αυτό προκύπτει από την κβαντική συμπεριφορά του συστήματος καθώς στο απόλυτο μηδέν το σύστημα βρίσκεται στη θεμελιώδη κατάστασή του (Ω = 1). Ο νόμος αυτός είναι αξίωμα, δηλαδή δεν αποδεικνύεται.
Συνέπεια του τρίτου νόμου είναι ότι το απόλυτο μηδέν είναι πειραματικά απρόσιτο, δηλαδή είναι αδύνατο να κατασκευαστεί θερμική μηχανή που να πετύχει αυτήν την θερμοκρασία. Μπορούμε, όμως , να  προσεγγίσουμε το απόλυτο μηδέν με αρκετή ακρίβεια.
Τριτος
Αχάια Κλάους
Η Αχάια Κλάους (Achaia Clauss) αποτελεί φημισμένη και ιστορική οινοποιία με έδρα την Πάτρα.
Ιστορία
Η ιστορία της AXAIA CLAUSS, έχει ιστορία 161 ετών από το 1861 που ιδρύθηκε αλλά ουσιαστικά ξεκινάει από το 1859. Τότε ο Βαυαρός Γουσταύος Κλάους ήρθε στην Πάτρα ως  εκπρόσωπος του Γερμανικού οίκου εξαγωγής ξηρής Κορινθιακής σταφίδας FELS & CO. Μαγεύτηκε από την περιοχή και ίδρυσε εδώ το πρώτο οργανωμένο οινοποιείο στην Ελλάδα.
Έδωσε στο κτήμα την ονομασία Gutland, που ουσιαστικά ήταν το όνομα που είχε δώσει άθελά της η μονάκριβη κόρη του Κλάους, η Αμαλία. Το κοριτσάκι αντιστρέφοντας την γερμανική λέξη Landgut που σημαίνει εύφορο κτήμα, δημιούργησε την λέξη Gutland, η οποία αποτύπωσε ακριβώς ότι αντιπροσώπευε το Κτήμα για τον Κλάους και την οικογένειά του, την Γη της Επαγγελίας τους.
Ο Κλάους ξεκίνησε τις εργασίες το 1859 αγοράζοντας γη, φυτεύοντας αμπέλια και δημιουργώντας το οινοποιείο. Την Ανώνυμη Εταιρεία την ίδρυσε το 1861, η οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα να οινοποιεί. Η ΑΧΑΙΑ CLAUSS μαζί με την Εθνική Τράπεζα, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και την σοκολατοποιία Παυλίδης, είναι οι παλαιότερες εταιρίες στην Ελλάδα.
Η εταιρεία του Κλάους ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την παραγωγή οίνων, κονιάκ, βερμούτ και Μαυροδάφνης η οποία παραμένει το εμβληματικό προιόν του Οινοποιείου.
Στο Οινοποιείο δημιουργήθηκε μια πολυπολιτισμική κοινωνία αποτελούμενη από Γερμανούς, Ιταλούς, Μαλτέζους και Έλληνες, για τις ανάγκες των οποίων, εκτός από κατοικίες και σχολείο, ανεγέρθηκαν και δύο ναίσκοι. Ένας ορθόδοξος, ο Άγιος Θωμάς κι ένας καθολικός, η Santa Anna, οι οποίοι ακόμα σήμερα λειτουργούν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Προσέφερε Μαυροδάφνη σε ασθενείς και σε νοσοκομεία και είχε φτιάξει βρύση για να πίνουν νερό όσοι πήγαιναν από την Πάτρα στα Καλάβρυτα. Επίσης είχε και πυροσβεστική άμαξα, την οποία διέθεσε για την κατάσβεση πυρκαγιών στη περιοχή.
Το οινοποιείο που ίδρυσε ο Κλάους είχε εξ αρχής μια εξωστρέφεια προς την οικονομική και κοινωνική ζωή, τόσο της Πάτρας, όσο και της παγκόσμιας κοινότητας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι Πύλες της Gutland να είναι πάντα ανοικτές και το Κτήμα προσπελάσιμο  σε Έλληνες και ξένους.
Ο σύγχρονος θεσμός του Οινοτουρισμού και οι Ανοιχτές Πόρτες ήσαν για την ΑΧAIA CLAUSS, τρόπος ζωής και συμπεριφοράς, από το 1885, οπότε κατέφθασε η πρώτη επισκέπτρια , η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστροουγγαρίας.
Τότε, ο Κλάους ονόμασε το κελάρι «Αυτοκρατορικό» για να τιμήσει την πρώτη του επισκέπτρια, την Αυτοκράτειρα Ελισάβετ της Αυστροουγγαρίας, την Σίσυ. Εκείνη την εποχή η Ελισάβετ ανάρρωνε από φυματίωση στο παλάτι που έχτιζε στην Κέρκυρα, το Αχίλλειο  και οι Έλληνες γιατροί, τη συμβούλεψαν να πίνει την Μαυροδάφνη του συμπατριώτη της Κλάους, σαν ‘’φαρμακευτικόν οίνον’’.
Με την επίσκεψη αυτή, στις 9 Οκτωβρίου του 1885 ιδρύθηκε ο θεσμός του Οινοτουρισμύ στην Ελλάδα. Και επίσης από εκείνη την ημέρα καθιερώθηκαν οι ‘’Ανοιχτές Πόρτες ‘’ του Οινοποιείου προς την κοινωνία την τοπική και την παγκόσμια.
Εξάλλου η Σίσυ, ήταν η πρώτη που υπέγραψε στο Βιβλίο Επισκεπτών, έναν άλλο θεσμό που καθιέρωσε ο Κλάους και ο οποίος συνεχίζεται μέχρι σήμερα , με αποτέλεσμα μέσα από το πλούσιο ιστορικό αρχείο σε βιβλία επισκεπτών ο μελετητής τους να ζεί όλες τις ιστορικές στιγμές της Ελλάδας και της Πάτρας ειδικότερα.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1908 επιστρέφοντας από τη Γερμανία στη Πάτρα μέσω Ιταλίας, ο Gustav Clauss άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο πλοίο. Ο φιλέλλην ευαίσθητος, ρομαντικός και εξαιρετικός επιχειρηματίας ενταφιάστηκε στη Gutland δίπλα στο εκκλησάκι του Αγίου Θωμά, στο μέρος που ο ίδιος είχε διαλέξει και ετοιμάσει. Η εταιρία συνέχισε να λειτουργεί και μετά το θάνατο του Clauss και μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τέθηκε υπό μεσεγγύηση και μετά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1919, την αναλαμβάνει ο Βλάσης Αντωνόπουλος. Αγόρασε τις μετοχές της «Ανωνύμου Γερμανικής Εταιρείας Αχάια» που πουλήθηκαν από το Ελληνικό Δημόσιο σε δημοπρασία στη Ζυρίχη, την οποία μετονόμασε σε «Οινοποιητική Εταιρεία ΑΧΑΙΑ CLAUSS AE». Το εμπόριο των κρασιών τότε και ιδιαίτερα οι εξαγωγές των Ελληνικών κρασιών ήταν πολύ περιορισμένες. Η νέα ΑΧΑΙΑ CLAUSS AE υπό τη διεύθυνση του Βλάση Αντωνόπουλου και του πρωτότοκου υιού του Ντίνου, που σπούδασε στο εξωτερικό, δεν μπορούσε παρά να φθάσει σε υψηλά επίπεδα δημιουργίας.
Ο «Μπάρμπα Βλάσης», όπως τον έλεγαν με σεβασμό όλοι οι Πατρινοί, είχε μια αρχοντιά ψυχής και μια απέραντη ανθρωπιά. Γι’ αυτό και κατέκτησε τη γενική αναγνώριση και αγαπήθηκε από όλους. Έδωσε αγάπη και πήρε. Εκλέχθηκε ακόμα και βουλευτής Αχαίας, χωρίς να το γνωρίζει και χωρίς να το επιθυμεί, με το Κόμμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Με τον Ελευθέριο Βενιζέλο είχε στενή φιλία.
Πέθανε το 1955 και θάφτηκε στο περίβολο της ιδιόκτητης Εκκλησίας του Αγίου Θωμά. Πάνω στη μαρμάρινη πλάκα που σκεπάζει τον απέριττο τάφο του, με έμπνευση ενός εξαίρετου εργάτη του πνεύματος και της επιστήμης, του Γιάννη Μηλιάδη, που ήταν και γαμπρός του, χαράχθηκε το επίγραμμα:
«και η συνέχεια ενός τέτοιου έργου είναι και αυτό μια δημιουργία».
Η ιστορία συνεχίστηκε μέχρι σήμερα ενώ καθιερώθηκαν και τα αφιερωματικά βαρέλια, δηλαδή βαρέλια με παλαιωμένη Μαυροδάφνη που είχαν αφιερωθεί σε εξέχοντα πρόσωπα της Ελλάδας και της παγκόσμιας σκηνής.
Επίσης, υπάρχει ακόμα Μαυροδάφνη του 1896, που είναι η σοδειά των Πρώτων Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Επετειακά για τους Ολυμπιακούς του 2004, από το συγκεκριμένο βαρέλι έγινε μια μοναδική συλλεκτική εμφιάλωση. Μόνο 108 φιάλες, όσα τα χρόνια ανάμεσα στις δύο Ολυμπιάδες της Αθήνας.
Η Μαυροδάφνη είναι και το κρασί που συμμετέχει στα Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Μοναδικά είναι επίσης τα βαρέλια με ξυλόγλυπτες παραστάσεις από την Μυθολογια μας:
- Ο Διόνυσος στο καράβι των πειρατών
- Η θεά Αθηνά προσφέρει κρασί στον Ηρακλή
- Η Αριάδνη προσφέρει κρασί στον σύζυγό της θεό Διόνυσο.
Τα παλαιότερα όμως βαρέλια είναι αυτά που περιέχουν την πρώτη Μαυροδάφνη που αποθήκευσε ο Κλάους, κρασί που είναι το παλαιότερο στην Ελλάδα και ένα από τα παλαιότερα σε βαρέλια κρασιά στον κόσμο. Είναι από το 1873. Αφιερωμένα από τον Κλάους στην επέτειο των γενεθλίων του καγκελάριου Μπίσμαρκ και του στρατάρχη Μόλτκε.
Σήμερα, συνεχίζει να οινοποιεί και να προσφέρει κρασιά υψηλής ποιότητας, παγκοσμίως βραβευμένα και να δημιουργεί μια νέα συλλογή κρασιών με την επωνυμία Castro Clauss καθώς και Wine Club Που δεν αποσκοπεί μόνο σε οικονομικά οφέλη για τα Μέλη του αλλά στη δημιουργία βιωματικών εμπειριών σχετικά με το κρασί, τον πολιτισμό και τις τέχνες.
Οινοποιείο
μικρογραφία Το σύγχρονο Οινοποιείο της Achaia Clauss βρίσκεται στην περιοχή του Ερυμάνθου κοντά στους αμπελώνες της και εκπληρώνει τις απαιτήσεις της εγχώριας αλλά και της διεθνούς αγοράς, αφού ο εξαγωγικός της προσανατολισμός είναι ο κύριος στόχος της.
Στις παλαιές εγκαταστάσεις της, συνεχίζεται η αξιοποίηση του αμπελώνα της, με το παραδοσιακό τρόπο των οινοποιήσεων και συγκεκριμένα με χειρωνακτικό τρόπο μέσα από τη συλλεκτική συλλογή περιορισμένου αριθμού φιαλών κρασιού με τίτλο “Castro Clauss”, ώστε να συντηρείται και να αναπτύσσεται ο ανεκτίμητος οινικός πλούτος των κελαριών της.
Κάβα
Το κτίριο που σήμερα στεγάζει την Κάβα, είναι κτίσμα της δεκαετίας του 1870 και, κατά την διάρκεια των χρόνων, άλλαξε και χρήσεις και ιδιοκτήτες.
Κτήτορας και πρώτος του κάτοικος ήταν ο Γερμανός μέτοχος της οινοποιίας και συνεργάτης του Γ. Κλάους Θεόδωρος Άμβουργερ, γι’ αυτό και η πρώτη ονομασία του κτιρίου ήταν THEODOREUM.
Από αρχιτεκτονικής απόψεως το οικοδόμημα είναι πετρόχτιστο, αποτελείται από ισόγειο, υπόγειο και ανώγειο και παρουσιάζει λιτή, κυβοειδή μορφή, με τετράριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Στο ΒΑ άκρο του, έχει προσαρτηθεί πετρόχτιστος, επίσης, πύργος, το εσωτερικό του οποίου επικοινωνεί με το όλο κτίριο, και φιλοξενεί μια υποτυπώδη αναπαράσταση του Γραφείου του Γ. Κλάους.
Στα χρόνια μετά τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο, ο όροφος του κτιρίου διαιρέθηκε σε διαμερίσματα και χρησιμοποιήθηκε σαν κατοικία οικογενειών εργαζομένων στο οινοποιείο,
-          το ισόγειο αποτέλεσε κελλάρι βαρελιών αρχικά και στη συνέχεια μετετράπη σε  Bar (αυτή ήταν και η ονομασία που είχε για μεγάλο χρονικό διάστημα και, τελικά, σε «Κάβα Δανιηλίς», προς τιμήν της βυζαντινής ἀρχόντισσας των Πατρών Δανιηλίδος, το όνομα της οποίας δόθηκε και στο νεότευκτο τότε κρασί του οινοποιείου Castel Danielis.
-         Τέλος, το υπόγειο χρησιμοποιήθηκε σαν κελλάρι παλαίωσης κρασιών – και για πολλά χρόνια κονιάκ- ενώ, κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, χρησίμευσε σαν καταφύγιο των κατοίκων του Κτήματος κατά τις ώρες των βομβαρδισμών.
Συναφώς, πρέπει να σημειωθεί ότι το ισόγειο επικοινωνεί με το παρακείμενο «Ισπανικό κελλάρι», του οποίου το ένα άκρο συνδέεται με το THEODOREUM και το άλλο με την πλησιόχωρη έπαυλη του τότε οινοποιού Ιακώβου Κλίπφελ.
«9»
Πρέπει να σημειωθεί αρχικά, ότι στην πρώιμη εποχή του οινοποιείου, όλα τα κτίσματα είχαν ένα χαρακτηριστικό αριθμό. Με το πέρασμα των χρόνων, το κάθε κτίριο πήρε, άτυπα, ένα όνομα, είτε από τον εκάστοτε κάτοικο ή ένοικό του, είτε από την χρήση του στην διαδικασία της παραγωγής και της φύλαξης των προϊόντων. Παρά ταύτα, και εντελώς τυχαία, κάποια κτίρια διατήρησαν την αριθμητική σήμανσή τους και, μεταξύ αυτών, είναι και το «9».
Με τον αριθμό «9», λοιπόν, χαρακτηρίζεται το πρώτο, καθώς μπαίνουμε στη συστάδα των τριών μεγάλων, παλαιών κελλαριών του οινοποιείου, ευρύ κελλάρι, όπου σήμερα φυλάσσονται μεγάλα βαρέλια με Μαυροδάφνη. Στο κελλάρι αυτό γίνονταν αρχικά  εργασίες κατεργασίας σταφυλιών ενώ επί Κλάους ονομαζόταν και  MARTINEUM από το όνομα του εκ των Γερμανών μετόχων της εταιρίας Martin Fels και ήταν σύμφωνα με γραπτές πηγές, «ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΚΕΛΛΑΡΙ».
Σήμερα το «9» λειτουργεί σαν χώρος διαφύλαξης της Μαυροδάφνης, μέσα σε παλαιά δρύινα βαρέλια Ιστρίας, και αναπληρώσεως των μικροποσοτήτων που εξατμίζονται ή διαρρέουν από τα βαρέλια κάθε εσοδείας, με Μαυροδάφνη από το βαρέλι της αμέσως επόμενης χρονιάς.
Αξιοπρόσεκτο είναι το μικρό δωματιάκι που είναι προσαρτημένο στην νοτιοανατολική γωνία του «9», το οποίο, μάλλον κατά την εποχή του Κλάους, ήταν χώρος αποστάξεως ενός συγκεκριμένου αποστάγματος που ονομαζόταν Korner.
Βαρελάτικο
Στο Κελλάρι με αριθμό 10α, φιλοξενείται το «Βαρελάτικο», μια αναπαράσταση του παλαιού τρόπου κατασκευής των Βαρελιών, με χειροκίνητα εργαλεία, κάποια από τα οποία έχουν χαραγμένη την  ένδειξη της προελεύσεώς τους: Βιέννη! Το «Βαρελάτικο» δεν βρισκόταν ποτέ σε αυτή τη θέση, απλά αναπτύχθηκε εκεί για λόγους εκθεματικούς.
Η δημιουργία του προήλθε όταν, προκειμένου να ολοκληρωθεί η έρευνα της Λαογράφου κ. Ροδούλας Σταθάκη και η έκδοση του σχετικού βιβλίου της, ανακαλύφθηκαν τα παλαιά εργαλεία, των οποίων η ιστορική αξία είναι μεγάλη. Σε συνδυασμό, λοιπόν, με την τεχνογνωσία του παλαιού τρόπου κατασκευής, όπως προλάβαμε και την καταγράψαμε από τους τελευταίους παλαιούς χειρώνακτες βαρελάδες, καθώς και με τα ιδιαίτερα ονόματα των εργαλείων, όπως είναι γνωστά στην Πάτρα – γιατί τα ονόματα των εργαλείων ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή- κρίθηκε σκόπιμο να μην περάσει στη λήθη αυτό το κομμάτι πολιτισμού του παρελθόντος και αναπτύχθηκε η απεικόνιση της κατασκευής ενός βαρελιού σε δέκα στάδια.
Η ονομασία ΒΑΡΕΛΑΤΙΚΟ, τέλος, και όχι ΒΑΡΕΛΑΔΙΚΟ, όπως θα ήταν αναμενόμενο, οφείλεται στην ιδιωματική εκφορά του ονόματος από τους αυθεντικούς μαστόρους της βαρελοποιΐας, και μάλιστα από τον τελευταίο εν ζωή βαρελά της ΑΧΑΪΑ ΚΛΑΟΥΣ, κ. Παναγιώτη Παπαγεωργίου.
Αυτοκρατορικό κελλάρι
Πρόκειται για το κελλάρι υπ’ αριθμόν 10α. Το όνομά του αφορά στην αυτοκρατορική επίσκεψη της πριγκίπισσας Sissy της Αυστροουγγαρίας, στις 9 Οκτωβρίου 1885.
Δημιουργήθηκε κατά το τέλος της δεκαετίας του 1870 με σκοπό την παλαίωση και διατήρηση της μαυροδάφνης. Αναπτύσσεται σε τρίκλιτο λιθόκτιστο και λιθόστρωτο κτίριο με δίρριχτη κεραμοσκεπή στέγη σε κάθε κλίτος. Το κτίριο διατηρεί σχετικά σταθερές συνθήκες στο εσωτερικό του (θερμοκρασία-υγρασία), λόγω του προσεκτικά επιλεγμένου προσανατολισμού του και της θέσης των ανοιγμάτων, τα οποία προστατεύονται από τα όμορα κτίρια.
Η μαυροδάφνη φυλάσσεται αποκλειστικά σε δρύινα βαρέλια μεγάλων διαστάσεων τα οποία αναπτύσσονται σε δύο ή τρεις στοίχους κατά μήκος του κάθε κλίτους, τοποθετημένα εγκάρσια ως προς τον κύριο άξονα του κλίτους.
Τα βαρέλια κάθε στοίχου, στηρίζονται σε δυο παράλληλα δοκάρια από δρυ και σταθεροποιούνται με ξύλινες σφήνες. Το σύνολο δοκάρια-βαρέλια-σφήνες παραμένουν αμετακίνητα από το τέλος του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα.
Σε αυτά τα βαρέλια χαράχτηκαν, σε διάφορες περιόδους από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, παραστάσεις από την ελληνική μυθολογία σχετικές με τον οίνο και άλλα θέματα. Αρκετά από αυτά τα βαρέλια αφιερώθηκαν, επίσης σε διάφορες περιόδους, σε προσωπικότητες της Πολιτικής, της Τέχνης και της Επιστήμης.
Άγιος Θωμάς
Ο μοναδικός  ορθόδοξος ναός, που τον έχτισε ένας Προτεστάντης! Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας ΝΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΤΡΩΝ, η σύζυγος του κ. Κλάους, Θωμαΐς, «προ ετών είχεν ασθενήσει εκ τύφου τόσον, ώστε ανεμένετο από στιγμής εις στιγμήν ο θάνατος. Ο σύζυγός της κ. Κλάους ήτο τότε απαρηγόρητος, ότε δε η ασθενής εσώθη, ανήγειρε τον επ’ ονόματι αυτής τιμώμενον ναΐσκον του Αποστόλου Θωμά εις την οινοποιίαν Αχαΐα».
Η εναρκτήριος θ. λειτουργία έγινε τον Δεκέμβριο του 1879 και από τότε μέχρι σήμερα το εκκλησάκι λειτουργεί ανελλιπώς, ανάλογα με τις ανάγκες και τις λειτουργικές δυνατότητες.
Ο φέρων οργανισμός είναι πετρόχτιστος, μονόχωρος –κατά το πρότυπο των απλών εξωκκλησίων, και στεγάζεται με δίρριχτη κεραμοσκεπή, και φέρει λιτό καμπαναριό ακριβώς πάνω από την κεντρική του είσοδο. Το εσωτερικό του είναι στρωμένο με πέτρα, ενώ το ξύλινο τέμπλο του έχει την απλή μορφή των παρεμφερών λαϊκών έργων του 19ου αιώνα.
Εικόνες επίτοιχες ο ναός δεν έχει. Φορητές μόνο, αυτές του τέμπλου, από τις οποίες η παλαιότερη σωζόμενη είναι αυτή της Θεοτόκου, που φέρει την ένδειξη ΕΡΓΟΝ Ι. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΤΡΑΙ 1879 και μαρτυρεί την ύπαρξή της ήδη από την οικοδόμηση του ναΐσκου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ακριβώς δίπλα από τον ναΐσκο, είναι ενταφιασμένος ο Γουστάβος Κλάους, και μέλη της οικογένεια Αντωνόπουλου, που διαδέχθηκε τον Κλάους στην ιδιοκτησία του οινοποιείου.
Τα τελευταία χρόνια, στο εκκλησάκι του Αγίου Θωμά τελείται, κάθε Μεγάλη Παρασκευή, η Ακολουθία του Επιταφίου, και κάθε βράδυ Μεγάλου Σαββάτου η Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία. Επίσης, το αμέσως επόμενο Σαββατοκύριακο, «του Θωμά», τελείται η πανήγυρη του υπεραιωνόβιου ναΐσκου.
Αγία Άννα
Είναι ο Καθολικός Ναΐσκος του κτήματος, που χρησίμευε στην κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των Ιταλών και Μαλτέζων, κυρίως, εργαζομένων στο οινοποιείο.
Η υπόθεση του Καθολικού ναού του οινοποιείου είναι λίγο περίπλοκη. Κι αυτό γιατί, πέραν της παραδόσεως που θέλει το εκκλησάκι να χτίζεται στα 1927 και να αφιερώνεται στην Αγία Άννα, βρέθηκαν στο Αρχείο της εταιρίας στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, στα 1899 είχε χτιστεί καθολικός ναΐσκος αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Εκείνο που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα, είναι αν το παλαιό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου ταυτίζεται με το σημερινό της Αγίας Άννας ή όχι.
Πάντως, εκτός από το εμβληματικό αγαλματίδιο της Αγίας Άννης που βρίσκεται στον ναΐσκο, ενδιαφέρον έχει η υπερμεγέθης, επιβλητική εικόνα του έφιππου Αγίου Γεωργίου, που φέρει την επιγραφή
Gewidmet von Josef Riedl,sen.
In Mühldorf a Inn 1899. Bayern
(Αφιερωμένο από τον Ιωσήφ Ρίντλ, τον πρεσβύτερο
μετά της συζύγου του
Mühldorf a Inn 1899, Βαυαρία).
Το σημερινό ναΐδιο είναι μονόχωρο, κεραμοσκεπές, και στρωμένο με γαλλικό πλακάκι, ενώ στο βορειοανατολικό άκρο του είναι προσαρτημένο καμπαναριό. Άξιο παρατηρήσεως είναι ότι, αντίθετα από την συνήθη πρακτική των ναών, που έχουν προσανατολισμό προς την Ανατολή, το καθολικό αυτό εκκλησίδιο, είναι προσανατολισμένο προς την Δύση.
Η έπαυλη του Κλάους
Τον χαρακτήρα αυτής της κατοικίας, σημάδευσαν με την παρουσία τους εξέχουσες προσωπικότητες, που γεύθηκαν την φιλοξενία και το κρασί του Κλάους, όπως βασιλείς και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, ηγέτες, αλλά και θεράποντες των γραμμάτων και των τεχνών. Πρώτη Υψηλή επισκέπτις, σύμφωνα με τα ιστορικά ντοκουμέντα του οινοποιείου, υπήρξε η Αυτοκράτειρα της Αυστροουγγαρίας Ελισάβετ, στις 9 Οκτωβρίου του 1885, οπότε και επισκέφθηκε το οινοποιείο. Λίγα χρόνια αργότερα επισκέφθηκαν το Κτήμα ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ με τη σύζυγό του Όλγα και τα παιδιά τους, ο βασιλιάς Παύλος, και πλήθος υψηλών προσκεκλημένων της ACHAIA CLAUSS
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτήμα και η έπαυλη περνά στα χέρια του κυριότερου μετόχου της Οινοποιίας, του Βλάση Αντωνόπουλου, ο οποίος την ονόμασε ΄΄Villa Costanza΄΄ για να τιμήσει την σύζυγό του Costanza Marphisa, Ιταλικής καταγωγής. Από τις αξιομνημόνευτες στιγμές της ζωής στην έπαυλη, εκείνη την εποχή, είναι εκείνες, κατά τις οποίες, ενοικούσαν σ’ αυτήν οι ηθοποιοί Αλέξης Μινωτής και Κατίνα Παξινού. Οι ταλαντούχοι αυτοί θεατράνθρωποι, φιλοξενούνταν πολύ συχνά στο Κτήμα, καθώς η κόρη της Παξινού, Ιλεάνα, ήταν παντρεμένη με τον γιό του Βλάση, Βασίλη Αντωνόπουλο. Πολλά μάλιστα μεσημεριανά καλοκαίρια, η Παξινού έκανε πρόβες για τις τραγωδίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε και λέγεται ότι η πολύ δυνατή της φωνή αντηχούσε στις αυλές της καστροπολιτείας.
Σήμερα, στον ισόγειο χώρο της βίλλας του Κλάους, φυλάσσονται και εκτίθενται διαφόρων κατηγοριών συλλεκτικά αντικείμενα.
Έπαυλη KLIPFEL
Η έπαυλη που φέρει το όνομα του Γερμανού συνεργάτη του G. Clauss και πρώτου οινολόγου του οινοποιείου, Jacob Klipfel, βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της δυτικής πλευράς του υψιπέδου της ACHAIA CLAUSS.
- στο ισόγειο εκτείνεται ευρύς και διαμήκης χώρος με το παράξενο όνομα «ισπανικό κελλάρι», του οποίου η μία άκρη υπόκειται της κυρίως οικίας Klipfel, και η άλλη καταλήγει εφαπτόμενη και συγκοινωνούσα με το γειτονικό THEODOREUM, και
Σε προμελέτη αναστύλωσης της επαύλεως, διαβάζουμε ότι «το κτίριο της κατοικίας  Klipfel έχει κατασκευαστεί περίπου στα 1880, και ότι πρόκειται για κτίριο γαλλικού τύπου».