cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σι Τζινπίνγκ
Πολιτική σταδιοδρομία
Στο 18ο Συνέδριο του Κόμματος ο Σι Τζινπίνγκ εξελέγη Γενικός Γραμματέας του ΚΚΚ την 15η Νοεμβρίου 2012 και έκτοτε θεωρείται ο κατεξοχήν ηγέτης της χώρας. Έτσι ήρθε στην εξουσία η πέμπτη γενιά ηγετών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Στην πέμπτη γενιά ανήκουν και μια πεντάδα με εξάδα άλλων υψηλόβαθμων πολιτικών του κόμματος. Στις 14 Μαρτίου 2013, το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο διόρισε τον Σι νέο Πρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Από τον Νοέμβριο του 2012 έως τον Μάρτιο του 2013, ήταν πρόεδρος των Κεντρικών Στρατιωτικών Επιτροπών.
Το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο αποφάσισε στις 11 Μαρτίου 2018 για να αρθεί το όριο της προεδρικής θητείας που θεσπίστηκε τη δεκαετία του 1980, επιτρέποντας στον Σι Τζινπίνγκ να κυβερνήσει και μετά το 2023. Στις 17 Μαρτίου 2018, ο Σι Τζινπίνγκ επανεξελέγη πρόεδρος και στρατιωτικός ηγέτης της Κίνας. Την ίδια χρονιά, ψηφίστηκε ως το πιο ισχυρό πρόσωπο στον κόσμο από το περιοδικό Φορμπς. Η Κεντρική Επιτροπή σε ψήφισμα που εξέδωσε τον Νοέμβριο του 2021 προετοίμασε το έδαφος για να επιτραπεί τρίτη θητεία στον Τζινπίνγκ. Έτσι, η Κεντρική Επιτροπή κάνει τον Τσινπίνγκ ισάξιο του Μάο και του Ντενγκ Σιαοπίνγκ.
Πολιτικές θέσεις και επισκόπηση της πολιτικής του
Τον Οκτώβριο του 2017 ο Σι Τσινπίνγκ εξελέγη πρόεδρος της χώρας για μια δεύτερη θητεία. Στην πανδημία του κορονοϊού, ο Τζινπίνγκ και η κυβέρνηση του έχουν ακολουθήσει μια πολύ αυστηρή στάση, επιβάλλοντας απαγορευτικά κυκλοφορίας σε όποιες περιοχές εμφανίζονται κρούσματα, επιτυγχάνοντας όμως τη μείωση της διασποράς του κορονοϊού, όμως έχει επικριθεί μεταξύ άλλων για τις επιπτώσεις στην ψυχολογία των κατοίκων και στην οικονομία της χώρας.
Ο Τσινπίνγκ αποτελεί επίσης ένας πολιτικός που στόχος του είναι η ισχυροποίηση της διεθνούς εικόνας της Κίνας. Μεταξύ άλλων, από το 2013 υπάρχει η πρωτοβουλία μιας ζώνης και ενός δρόμου, που χρηματοδοτεί την κατασκευή υποδομών σε όλο το κόσμο, αν και έχει επικριθεί από Δυτικούς αναλυτές και πολιτικούς για το γεγονός ότι η Κίνα ωφελείται μέσω της "διπλωματίας της παγίδας του χρέους", κάτι που η Κίνα αρνείται. Στην Ελλάδα, ως μέρος του νέου κινεζικού δρόμου του μεταξιού, το λιμάνι του Πειραιά έχει υποστεί μεγάλη αναβάθμιση.
Ο Σι Τσινπίνγκ είναι ένας πολιτικός ο οποίος έχει ηγηθεί της ισχυροποίησης της Κίνας σε ισχυρή οικονομική δύναμη, με την Κίνα να καταγράφει ισχυρό ρυθμό ανάπτυξης στη θητεία του, αν και λόγω της ωρίμανσης της κινεζικής οικονομίας, αλλά και της πανδημίας του κορονοϊού η Κίνα έχει αυξημένη ανεργία των νέων, προβλήματα στον τομέα των ακινήτων και υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης. Επί Τσινπίνγκ, ο τομέας των ακινήτων, κινητήριος δύναμη της κινεζικής ανάπτυξης, έχει αρχίσει να παρουσιάζει προβλήματα λόγω άδειων κατοικιών και αυξανόμενου χρέους, με αποτέλεσμα ακόμη και κατεδαφίσεις ολόκληρων κτιρίων, λόγω των εξόδων αγοράς μιας κατοικίας. Η Κίνα έχει αρχίσει, από τις αρχές της δεκαετίας του 2020, να δίνει αυξημένη έμφαση στη προστασία του περιβάλλοντος και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Επί Σι πάντως, ο τομέας της τεχνολογίας στη Κίνα έχει σημειώσει τεράστια ανάπτυξη. Επί θητείας Τσινπίνγκ έχει δημιουργηθεί το πρώτο επιβατικό αεροπλάνο της Κίνας, ενώ η Κίνα έχει προσπαθήσει να αυτονομηθεί στη παραγωγή ημιαγωγών, ενώ μεταξύ των κεντρικών στόχων της για το 2049 (τα 100 έτη της ΛΔ Κίνας) είναι η παγκόσμια ηγεσία στους τομείς της πληροφορικής, της ρομποτικής, της αεροναυπηγικής και άλλους τομείς, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 2010 παρατηρείται μια στροφή προς την ποιότητα. Πάντως, η Κίνα βρίσκεται ακόμα σε αρκετή απόσταση από τη Δύση στο τομέα της τεχνολογικής ανάπτυξης.
Η ιδεολογία του Σι αποτελεί υποχρεωτικό μάθημα στα σχολεία της Κίνας, αποτελώντας έτσι ένα ακόμη δείγμα της σταθερής προσπάθειας εξίσωσης του Σι με τον Μάο.
Στο εσωτερικό
Ο Σι υποστηρίζει τη βελτίωση του καθεστώτος του Κομφουκιανισμού στη Κίνα (με το κινεζικό κράτος να προωθεί μια αναβίωση του κομφουκιανισμού, βασισμένη και στις πολιτικές ανάγκες του κόμματος), ενώ είναι και θιασώτης της ιδεολογίας του κινεζικού νομικισμού. Η καταστολή της κινεζικής αντιπολίτευσης έχει αυξηθεί επί Σι Τσινπίνγκ, με άρθρο του 2016 να τονίζει ότι η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει επιδεινωθεί επί Τζινπίνγκ. Υπό την ηγεσία του, η Κίνα άρχισε να εγκλείει Ουιγούρους στα στρατόπεδα αναμόρφωσης του Σιντζιάνγκ από το 2017, με το πρόσχημα της καταστολής της τρομοκρατίας, αυξάνοντας την επιτήρηση και την αστυνόμευση της περιοχής, την καταναγκαστική εργασία και τη μαζική κράτηση των κατοίκων. Παράλληλα, η κυβέρνησή του ανέβαλε δράση για να καταστείλει τις μαζικές φιλοδημοκρατικές διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ, εφαρμόζοντας τον λεγόμενο «Νόμο Εθνικής Ασφαλείας του Χονγκ Κονγκ». Ο νόμος όντως τερμάτισε τις διαδηλώσεις, ταυτόχρονα όμως επιδείνωσε σημαντικά την ελευθερία του τύπου και της έκφρασης, καθώς και την ακαδημαϊκή ελευθερία, τη λογοκρισία του διαδικτύου και την επιτήρηση των κατοίκων τύπου ηπειρωτικής Κίνας, αν και σε αυτό απέχει αρκετά.
Η κυβέρνηση της Κίνας έχει επικριθεί για το σύστημα κοινωνικής πίστωσης.
Ο «αγώνας κατά της διαφθοράς», τον οποίο είχε ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της θητείας του στην ηγεσία του Τσετσιάνγκ, έγινε βασικό σημείο της πολιτικής του από τότε που ανέλαβε την ηγεσία της χώρας το 2012. Τα πρώτα χρόνια της εκστρατείας κατά της διαφθοράς, και μέχρι τον Αύγουστο του 2016, είχαν ήδη διερευνηθεί περισσότερα από ένα εκατομμύριο μέλη του κόμματος, καταλήγοντας στον σχηματισμό 187.000 υποθέσεων έρευνας για διαφθορά που αφορούσαν στελέχη του κόμματος, απ'όπου προέκυψαν 91.900 υποθέσεις οι οποίες οδήγησαν στην απόδοση ποινικών ευθυνών. Πάντως, η εκστρατεία έχει επικριθεί για το γεγονός ότι αποτελεί και έναν εύκολο τρόπο για την απαλλαγή του Τσινπίνγκ από πολιτικούς αντιπάλους, ενώ ακόμη και υψηλόβαθμα στελέχη έχουν λάβει σοβαρές ποινές.
Η έκτη ολομέλεια της 18ης Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΚ ενέκρινε ένα έγγραφο τον Οκτώβριο του 2016 που προσδιόριζε τον Σι «κεντρικό ηγέτη» του κόμματος. Αυτός ο τίτλος πέρασε σε όλους τους κινέζους ηγέτες εκτός του Χου Τζιντάο. Αυτή η αλλαγή γίνεται κατανοητή σαν την έκφραση μιας νέας αυστηρής κομματικής πειθαρχίας υπό την αναμφισβήτητη ηγεσία του Σι. Η νέα θέση του Σι παρουσιάζεται σαν «επιθυμητή από το κοινό» και θεωρείται «απαραίτητη σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών» από την ηγεσία του ΚΚΚ.
Λογοκρισία και παρακολουθήσεις
Υπό την εξουσία του Σι Τσινπίνγκ η Κίνα έχει επικριθεί για το σύστημα μαζικής επιτήρησης και το σύστημα κοινωνικής πίστωσης που έχει επεκταθεί σημαντικά στα 10 χρόνια της εξουσίας. Πρώτον, οι ανάγκες της δημόσιας ασφάλειας, κατά το κινεζικό κράτος, αποτέλεσαν τον σκοπό της παρακολούθησης με κάμερα σε δημόσιους χώρους. Με τη συνεχή βελτίωση της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπων, η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπων χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο από τη κυβέρνηση. Το σύστημα κοινωνικής πίστωσης, το οποίο σχεδιάστηκε από την τρίτη ολομέλεια της 18ης Κεντρικής Επιτροπής, επιδιώκει την παρακολούθηση και τον έλεγχο μεμονωμένων πολιτών σε ένα σύστημα ανταμοιβών και τιμωριών με βάση τη συμπεριφορά τους και την υπακοή τους στο κόμμα. Πάντως, στο τέλος του 2019, η εφαρμογή του απείχε αρκετά από το να είναι καθολική, αν και η πανδημία του κορονοϊού έχει επιτείνει τη χρήση του.
Εξωτερική πολιτική
μικρογραφία|306x306εσ|Ο Σι Τζινπίνγκ με τον Πρόεδρο της Ρωσίας [[Βλαντίμιρ Πούτιν τον Μάρτιο του 2023. ]] Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτης του Φουτσιάν, ο Σι εργάστηκε ώστε να δώσει κίνητρα στους επιχειρηματίες από την Ταϊβάν να επενδύσουν στην Κίνα. Ο Σι είναι γενικά ανοιχτός στο άνοιγμα των αγορών. Επίσης, η Κίνα υπό τον Σι είχε αρχικά υιοθετήσει μια πιο επικριτική στάση απέναντι στη Βόρεια Κορέα, βελτιώνοντας τις σχέσεις με τη Νότια Κορέα. Πάντως, η Κίνα συνεχίζει να τη στηρίζει, καθώς βλέπει τη Βόρεια Κορέα σαν αντίβαρο στη φιλοαμερικανική Νότια Κορέα.
Οι σχέσεις της Ρωσίας και της Κίνας επί Τσινπίνγκ είναι αρκετά καλές. Από την έναρξη της κρίσης στην Ουκρανία το 2014 και εντεύθεν, οι σχέσεις της Ρωσίας με τη Ρωσία έχουν ισχυροποιηθεί, χωρίς πάντως η Κίνα να στηρίξει τη Ρωσία στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και τηρώντας μια ουδέτερη στάση. Από πολλές απόψεις, ο Σι Τζινπίνγκ και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν μοιράζονται κοινές θέσεις απέναντι στον δυτικό κόσμο, και γι'αυτό συμμαχούν πολιτικά. Τον Ιούλιο του 2017, ο Πούτιν απένειμε στον Σι το τάγμα του Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου - το υψηλότερο πολιτικό παράσημο της Ρωσίας. Τον Φεβρουάριο του 2022, λίγες μέρες πριν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Κίνα και η Ρωσία υπέγραψαν νέες συμφωνίες και δήλωσαν ότι η φιλία τους δεν είχε όρια ή απαγορευμένους τομείς συνεργασίας. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η επιθυμία της Κίνας για φυσικό αέριο κάνει την Κίνα να διατηρεί καλές σχέσεις με τη Ρωσία, όπως και ο στόχος δημιουργίας μιας συμμαχίας αυταρχικών κρατών απέναντι στη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που η Κίνα διατηρεί λειτουργικές σχέσεις με τον δυτικό κόσμο, δεδομένων και των αμοιβαίων εμπορικών συμφερόντων και του καθεστώτος μεγάλης δύναμης της Κίνας.
Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός το 2017, ο Τσινπίνγκ δήλωσε «ένθερμος υποστηρικτής» της παγκοσμιοποίησης και του ελεύθερου εμπορίου, δέχοντας επαίνους από τον θεμελιωτή του φόρουμ Κλάους Σβαμπ. Στην ομιλία του, ο Σι υποστήριξε τη θεωρία του πολυπολικού κόσμου και την «οικοδόμηση μιας πιο ανοιχτής και χωρίς αποκλεισμούς παγκόσμιας οικονομίας». Το 2021, ο Σι παρουσίασε το δικό του σύστημα αξιών, τις αποκαλούμενες «Κοινές αξίες της ανθρωπότητας». Λίγες μέρες νωρίτερα, επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά αυτή τη θεωρία στο επίσημο περιοδικό του κόμματος. Το σύστημα αξιών του Τσινπίνγκ περιφέρεται γύρω από έξι έννοιες: την «ειρήνη», την «ανάπτυξη», την «ισότητα», τη «δικαιοσύνη», τη «δημοκρατία» και την «ελευθερία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Παλατινές Σχολές
Οι Σχολές του Παλατιού (λατιν. Scholae Palatinae) ήταν μία επίλεκτη στρατιωτική μονάδα φρουράς, που η δημιουργία της συνήθως αποδίδεται στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ τον Μεγάλο και αντικατέστησαν το equites singulares Augusti (ειδικό ιππικό του Αυτοκράτορα), την ίλη ιππικού της Πρατωριανής Φρουράς. Οι Σχολές επέζησαν στην Ρωμαϊκή και αργότερα στη Βυζαντινή υπηρεσία μέχρι να εξαφανιστούν στα τέλη του 11ου αι., κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.
4ος-7ος αιώνας: Αυτοκρατορικοί φρουροί
Στις αρχές του 4ου αι. ο καίσαρας Φλάβιος Βαλέριος Σεβήρος επιχείρησε να διαλύσει τις υπόλοιπες μονάδες της Πρατωριανής Φρουράς, με εντολή του Γαλερίου. Σε απάντηση, οι Πραιτωριανοί στράφηκαν στον Μαξέντιο, τον γιο του αποσυρμένου Αυτοκράτορα Μαξιμιανού και τον ανακήρυξαν Αυτοκράτορα στις 28 Οκτωβρίου 306. Όταν ο Κωνσταντίνος Α΄ (β. 306–337), ξεκίνησε μία εισβολή στην Ιταλία το 312 και ανάγκασε τον Μαξέντιο σε μία τελική αντιπαράθεση στη Μιλβία Γέφυρα, οι Πραιτωριανές κοόρτεις αποτελούσαν το πιο εξέχον στοιχείο του στρατού του Μαξεντίου. Αργότερα στη Ρώμη ο νικηφόρος Κωνσταντίνος Α΄ διέλυσε οριστικά την Πραιτωριανή Φρουρά. Παρόλο που δεν υπάρχει καμία άμεση απόδειξη ότι ο Κωνσταντίνος Α΄ ίδρυσε τις Scholae Palatinae την ίδια στιγμή, η έλλειψη μονάδας σωματοφυλακής θα είχε γίνει αμέσως εμφανής και θεωρείται συνήθως ο ιδρυτής τους. Παρ' όλα αυτά, ορισμένες μονάδες, όπως η schola gentilium ("σχολή ευγενών"), πιστοποιούνται πολύ νωρίτερα, από το 312 και μπορεί να έχουν την προέλευσή τους στη βασιλεία του Διοκλητιανού (β. 284-305).
Ο όρος schola ήταν σε κοινή χρήση στις αρχές του 4ου αι. και αναφέρεται σε οργανωμένο σώμα της Αυτοκρατορικής ακολουθίας, τόσο πολιτικό όσο και στρατιωτικό· η λέξη προέρχεται από το γεγονός ότι κατείχαν συγκεκριμένα δωμάτια ή θαλάμους στο παλάτι. Κάθε σχολή διαμορφώθηκε σε ένα επίλεκτο σύνταγμα ιππικού περίπου 500 στρατιωτών. Πολλοί σχολάριοι (lατιν.: scholares) στρατολογήθηκαν από γερμανικές φυλές. Στη Δύση, αυτοί ήταν Φράγκοι και Αλαμαννοί, ενώ στην Ανατολή απασχολούντο οι Γότθοι. Στην Ανατολή, κάτω από τον αντίκτυπο των αντι-γοτθικών πολιτικών, από τα μέσα του 5ου αι. αντικαταστάθηκαν σε μεγάλο βαθμό από Αρμένιους και Ισαύρους. Ωστόσο, τα αποδεικτικά στοιχεία των σχολαρίων που αναφέρονται σε πρωτογενείς πηγές δείχνουν, ότι η παρουσία αυτοχθόνων Ρωμαίων στις σχολές δεν ήταν αμελητέα. Από τους καταγεγραμμένους και ονομασμένους σχολάριους του 4ου αι., 10 είναι σίγουρα Ρωμαίοι, 41 πιθανότατα Ρωμαίοι, ενώ μόνο 5 είναι σίγουρα βάρβαροι και 11 πιθανώς βάρβαροι.
Κάθε Σχολή διοικείτο από έναν τριβούνο (tribunus), που είχε τον βαθμό του κόμη της πρώτης τάξης και που απολυόταν με βαθμό ίσο με αυτό ενός επαρχιακού δούκα. Ο τριβούνος είχε έναν αριθμό ανώτερων αξιωματικών, που ονομάζοντο domestici (οικιακοί) ή protectores (προστάτες) ακριβώς κάτω από αυτόν. Σε αντίθεση με τους Πραιτωριανούς, δεν υπήρχε γενικός στρατιωτικός διοικητής των Σχολών, και ο Αυτοκράτορας διατηρούσε τον άμεσο έλεγχο επάνω τους. Ωστόσο, για διοικητικούς σκοπούς, οι Σχολές τέθηκαν τελικά υπό τη διεύθυνση του magister officiorum. Στο Notitia Dignitatum, έργο των τελών του 4ου αιώνα, παρατίθενται επτά Σχολές για την Ανατολική Αυτοκρατορία και πέντε για τη Δυτική. Στην εποχή του Ιουστινιανού Α΄ (β. 527-565), αλλά και, ενδεχομένως, σε παλαιότερες εποχές, οι Σχολές στρατοπέδευαν στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, στις πόλεις της Βιθυνίας και της Θράκης και υπηρετούσαν στο Παλάτι εκ περιτροπής.
Όπως ταίριαζε με το καθήκον τους της φρούρησης, οι σχολάριοι λάμβαναν υψηλότερη αμοιβή και απολάμβαναν περισσότερα προνόμια από τον κανονικό στρατό: λάμβαναν επιπλέον σιτηρέσια (annonae civicae), απαλλασσόταν από το φόρο στρατολόγησης (privilegiis scholarsum) και χρησιμοποιούντο συχνά από τους Αυτοκράτορες σε πολιτικές αποστολές εντός της Αυτοκρατορία. Σταδιακά, ωστόσο, η ευκολία της ζωής του παλατιού και η έλλειψη πραγματικής εκστρατείας, καθώς οι Αυτοκράτορες έπαψαν να πηγαίνουν το πεδίο της μάχης οι ίδιοι, μείωσαν τις μαχητικές ικανότητές τους. Στην Ανατολή, τελικά αντικαταστάθηκαν ως τη βασική Αυτοκρατορική σωματοφυλακή από τους Εξκουβίτορες, σώμα που ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ τον Θράκα (π. 457–474), ενώ στη Δύση διαλύθηκαν μόνιμα από τον ηγέτη των Οστρογότθων Θεοδώριχο τον Μεγάλο (ηγεμόνα της Λομβαρδίας το 493–526). Επί του Αυτοκράτορα Ζήνωνα (π. 474–491), εκφυλίστηκαν σε στρατεύματα επίδειξης σε παρέλαση: καθώς κατέστη δυνατή η αγορά την θέσης στις τάξεις των σχολών και την κοινωνική κατάσταση και τα οφέλη που συνεπάγετο, οι μονάδες γέμιζαν όλο και περισσότερο με από την με καλές διασυνδέσεις νεαρή αριστοκρατία της πρωτεύουσας. Λέγεται ότι ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ προκάλεσε πανικό μεταξύ των μελών τους, προτείνοντας ότι θα σταλούν σε αποστολή. Επίσης ο Ιουστινιανός Α΄ δημιούργησε τέσσερις παραπάνω Σχολές με συνολικά 2.000 άνδρες, αποκλειστικά για να συγκεντρώσει χρήματα από την πώληση των θέσεων. Φαίνεται ότι αυτή η αύξηση, αντιστράφηκε αργότερα από τον ίδιο Αυτοκράτορα.
Σαράντα Σχολάριοι, που ονομάζοντο candidati για τους λευκούς (= candidus) χιτώνες τους, επιλέχθηκαν για να σχηματίσουν την προσωπική σωματοφυλακή του Αυτοκράτορα, και, παρόλο που από τον 6ο αι. και αυτοί εκπλήρωναν έναν καθαρά εθιμοτυπικό ρόλο, τον 4ο αι. συνόδευαν τους Αυτοκράτορες στην εκστρατεία, όπως για παράδειγμα τον [Ιουλιανός|Ιουλιανό]] (β. 361–363) στην Περσία.
Κατάλογος Σχολών από το Notitia Dignitatum
Σημείωση: Οι καταλήξεις "seniorum" και "iuniorum" αναφέρονται σε μονάδες της ίδιας καταγωγής, που δημιουργήθηκαν το 364 κατά τη διαίρεση του Ρωμαϊκού στρατού μεταξύ των αυτοκρατόρων Βάλη και Βαλεντινιανού Α΄: οι seniores είναι οι παλαιότερες μονάδες της Δύσης, ενώ οι iuniores τα νεότερα αντίστοιχά τους στην ανατολή.
8ος–11ος αι.: οι Σχολές ως μέρος των Ταγμάτων
Το ακριβές μέγεθος των Ταγμάτων είναι αντικείμενο συζήτησης. Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν από 1.000 σε 4.000 άνδρες. Τα ποικίλα τάγματα είχαν μία ενιαία δομή, διαφοροποιούμενα μόνο στην ονοματολογία που χρησιμοποιείτο για ορισμένους τίτλους, που αντανακλούσαν τη διαφορετική καταγωγή τους. Οι Σχολές είχαν επικεφαλής έναν δομέστικο τῶν σχολῶν, που πιστοποιείται για πρώτη φορά το 767. Καθώς το παλαιό αξίωμα του magister officiorum μετατράπηκε στην -περισσότερο ή λιγότερο- εθιμοτυπική θέση του μαγίστρου, ο δομέστικος εγκαθιδρύθηκε ως ο ανεξάρτητος διοικητής των Σχολών. Σε καταγραφές της εποχής, κατέχει τη θέση του πατρικίου και εθεωρείτο ως ένα από τους πιο ανώτερους στρατηγούς σε βαθμό, που τον ξεπερνούσε μόνο ο στρατηγός του θέματος των Ανατολικών. Ως τον 10ο αι. είχε ανέλθει να είναι ο ανώτατος αξιωματικός όλου του Στρατού, δηλ. γενικός διοικητής του (υπό τον Αυτοκράτορα) στην πράξη. Περί το 959 η θέση και η ίδια η μονάδα είχε διαιρεθεί σε δύο διοικητές, έναν για την Ανατολή (δομέστικος [των Σχολών] της Ανατολής) και ένας για τη Δύση (δομέστικος [των Σχολών] της Δύσης).
Ο δομέστικος των Σχολών βοηθείτο από δύο αξιωματικούς καλούμενους τοποτηρητές (υποδιοικητής) που ο καθένας διοικούσε τη μισή μονάδα, έναν χαρτουλάριο (γραμματέα) και έναν προήξημο ή πρόξιμο (αγγελιοφόρο). Το Τάγμα υποδιαιρείτο σε μικρότερες μονάδες, τα βάνδα διοικούμενα από έναν κόμη [τῶν σχολῶν]. Στα τέλη του 10ου αι. υπήρχαν 30 τέτοια βάνδα, αγνώστου μεγέθους. Κάθε κόμης διοικούσε 5 μικρότερους δομέστικους, το ισοδύναμο στον κανονικό στρατό των centurions (κενταρχών ή εκατονταρχών). Επίσης υπήρχαν 40 σημαιοφόροι (βανδοφόροι), που ομοδοποιούντο σε 4 διαφορετικές κατηγορίες. Στις Σχολές, αυτές είναι: οι protictores (προστάτες, εξέλιξη από τους παλαιότερους protectores Augusti nostri), οι εὐτυχοφόροι (οι φέροντες την ευτυχία, παραφθορά της πτυχίας, δηλ. των εικόνων της Τύχης και της Νίκης), οι σκηπτροφόροι (οι φέροντες ράβδους με εικόνες στην κορυφή τους) και οι ''αξιωματικοί'.
Οι κανδιδάτοι αναφέρονται ακόμη στο έργο του 10ου αι. Περί βασιλείου τάξεως, αλλά ο τίτλος είχε γίνει μόνο μία ανακτορική διάκριση, που εξυπηρετούσε απλά τελετουργικό ρόλο, τελείως διαφορετικό από το Τάγμα ή τις Σχολές.
Το σύνταγμα των Σχολών πιστοποιείται για τελευταία φορά το 1068/9, επί Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄ Διογένους (β. 1068-1071), σε μάχη γύρω από το Χαλέπιο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός
Πόλεμος της Γρανάδας
Ο Πόλεμος της Γρανάδας (Guerra de Granada) ήταν μια σειρά στρατιωτικών εκστρατειών μεταξύ του 1482 και του 1491, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Καθολικών Μοναρχών Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλλης και Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας, ενάντια στο Εμιράτο της Γρανάδας της δυναστείας των Νασριδών. Ολοκληρώθηκε με την ήττα της Γρανάδας και την προσάρτησή της από την Καστίλλη, τερματίζοντας κάθε ισλαμική κυριαρχία επί της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Ο δεκαετής πόλεμος δεν ήταν μια συνεχόμενη προσπάθεια, αλλά μια σειρά εποχιακών εκστρατειών που ξεκινούσαν την άνοιξη και διακόπτονταν το χειμώνα. Οι Γραναδίνοι μαστίζονταν από εσωτερικές εμφύλιες συγκρούσεις, ενώ οι Χριστιανοί ήταν σε γενικές γραμμές συμφιλιωμένοι. Οι Γραναδίνοι υπέφεραν επίσης οικονομικά από το φόρο υποτέλειας που έπρεπε να πληρώνουν στην Καστίλλη για να αποφύγουν την κατάκτηση. Στον πόλεμο παρατηρήθηκε μια αποτελεσματική χρήση του πυροβολικού από τους Χριστιανούς, που βοήθησε στη γρήγορη κατάκτηση των πόλεων, καθώς διαφορετικά θα απαιτούνταν μεγάλες πολιορκίες. Στις 2 Ιανουαρίου 1492, ο Μωάμεθ ΙΒ΄ της Γρανάδας (Σουλτάνος Μποαμπντίλ) παρέδωσε το Εμιράτο της Γρανάδας, την πόλη της Γρανάδας και το παλάτι της Αλάμπρας στις καστιλλιάνικες δυνάμεις.
Ο πόλεμος διενεργήθηκε από κοινού από την Ισαβέλλα του Στέμματος της Καστίλλης και τον Φερδινάνδο του Στέμματος της Αραγωνίας. Το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων και των οικονομικών κεφαλαίων για τον πόλεμο προήλθε από την Καστίλλη, ενώ και η Γρανάδα προσαρτήθηκε στο έδαφος της Καστίλλης. Το Στέμμα της Αραγωνίας είχε έναν λιγότερο σημαντικό ρόλο. Εκτός από την παρουσία του ίδιου του Βασιλιά Φερδινάνδου, η Αραγωνία παρείχε μια ναυτική δύναμη, όπλα και κάποιους οικονομικούς πόρους. Αριστοκράτες επωφελήθηκαν από την κατάκτηση των νέων εδαφών, ενώ ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα ισχυροποίησαν την εξουσία και τους θρόνους τους.
Υπόβαθρο
Το Εμιράτο της Γρανάδας ήταν το τελευταίο μουσουλμανικό κράτος της Ιβηρικής Χερσονήσου, που επιβίωσε για περισσότερο από δύο αιώνες. Τα απομεινάρια των κρατιδίων της Αλ-Άνταλους (ταϊφά) του άλλοτε ισχυρού Χαλιφάτου της Κόρδοβας είχαν περάσει στον σταδιακό έλεγχο των Χριστιανών. Η απαισιοδοξία για το μέλλον της Γρανάδας ήταν ιδιαίτερα εμφανής πριν από την τελική πτώση του εμιράτου. Το 1400, ο Ιμπν Χουντιάλ έγραφε ότι «η Γρανάδα περικλείεται από μια βίαιη θάλασσα και έναν εχθρό τρομερό στα όπλα, που και τα δύο πιέζουν τους ανθρώπους της μέρα και νύχτα». Ωστόσο, η Γρανάδα ήταν πλούσια και ισχυρή, ειδικότερα όσο τα χριστιανικά βασίλεια ήταν διαιρεμένα και πολεμούσαν μεταξύ τους. Τα προβλήματα για τη Γρανάδα άρχισαν να επιδεινώνονται μετά το θάνατο του Εμίρη Γιουσούφ Γ΄ το 1417. Οι συγκρούσεις για τη διαδοχή ξεκίνησαν έναν σχεδόν συνεχόμενο εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος δεν επρόκειτο να κοπάσει. Η πίστη στις φυλετικές ομάδες ήταν ισχυρότερη από την υποταγή στον εμίρη, καθιστώντας δύσκολη την εδραίωση μιας κεντρικής εξουσίας. Συχνά, το μόνο έδαφος που πραγματικά έλεγχε ο εμίρης ήταν η ίδια η πόλη της Γρανάδας. Μερικές φορές, μάλιστα, ο εμίρης δεν είχε ούτε καν τον έλεγχο ολόκληρης της πόλης, καθώς κάποιος εμίρης θα είχε τον έλεγχο της Αλάμπρας, ενώ κάποιος άλλος το Αλμπαϊσίν, την πιο σημαντική περιοχή της Γρανάδας.
Αυτή η εσωτερική σύγκρουση αποδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό το κράτος. Η οικονομία ζημιώθηκε, με την άλλοτε προεξέχουσα κατασκευή πορσελάνης της Γρανάδας να διαταράσσεται και να γνωρίζει τον ανταγωνισμό από την πόλη Μανίσες της Αραγωνίας. Παρά την εξασθένηση της οικονομίας, οι φόροι εξακολουθούσαν να επιβάλλονται με τους προηγούμενους υψηλούς ρυθμούς τους για να υποστηρίξουν την εκτεταμένη άμυνα της Γρανάδας και τον μεγάλο στρατό. Οι απλοί Γραναδίνοι πλήρωναν τριπλάσιους φόρους από τους αντίστοιχους που πλήρωναν οι Καστιλλιάνοι. Οι σκληροί φόροι που επέβαλε ο Εμίρης Αμπούλ-Χασάν Αλί συνέβαλαν σημαντικά στην αντιδημοφιλία του. Οι φόροι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν στην πλειοψηφία τους για την υποστήριξη του στρατού. Ο Αμπούλ-Χασάν κατάφερε να καταστείλει χριστιανικές εξεγέρσεις στα εδάφη του, με κάποιους ιστορικούς να εκτιμούν ότι θα μπορούσε να συγκεντρώσει έως και 7.000 ιππείς.
Τα σύνορα μεταξύ της Γρανάδας και των καστιλλιάνικων εδαφών της Ανδαλουσίας ήταν σε συνεχή ρευστότητα, με διάφορες αψιμαχίες να σημειώνονται κατά καιρούς. Οι επιδρομές πέρα από τα σύνορα ήταν κοινές, όπως κοινές ήταν και οι μικτές συμμαχίες μεταξύ των τοπικών ευγενών και στις δύο πλευρές των συνόρων. Οι σχέσεις διέπονταν από περιστασιακές ανακωχές και αιτήματα για φόρο υποτέλειας. Καμία όμως από τις κεντρικές αρχές των δύο χωρών δεν παρενέβη ούτε έλεγχε τις σχέσεις αυτές.
Τακτική και τεχνολογία
Πρώιμα πυροβόλα όπλα που είναι γνωστά ως αρκεβούζια χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο, παρότι σε μικρό βαθμό. Οι βαριά οπλισμένοι ιππότες ήταν με τη σειρά τους ένας πολύ μικρότερος παράγοντας στον Πόλεμο της Γρανάδας σε σχέση με προηγούμενους πολέμους. Αντίθετα, οι ελαφριά οπλισμένοι Χινέτες ιππείς είχαν έναν προεξέχον ρόλο. Οι μάχες ανοιχτού πεδίου, στις οποίες το ιππικό έπρεπε να παίξει τον πιο σημαντικό ρόλο, ήταν σπάνιες. Οι Γραναδίνοι, λιγότεροι αριθμητικά, γενικά απέφευγαν τέτοιες μάχες. Οι Καστιλλιάνοι απασχόλησαν επίσης ένα μεγάλο αριθμό εφεδρικών δυνάμεων, όπως οι εργάτες που στρατολογήθηκαν το 1483 με σκοπό να καταστρέψουν τις καλλιέργειες και να λεηλατήσουν την ύπαιθρο του Εμιράτου. Ο συντονισμός και η διοικητική μέριμνα ήταν ένα δύσκολο έργο, δεδομένου του ορεινού εδάφους. Για το λόγο αυτό οι Χριστιανοί έχτισαν επιμελώς μια σειρά δρόμων μέσω των βουνών για την παράδοση τροφίμων και προμηθειών στα στρατεύματά τους.
Παραπομπές
Γραναδα
Μενχεπέρρε
Ο Μενχεπέρρε υπήρξε αρχιερέας του Άμων στις Θήβες της Αρχαίας Αιγύπτου.
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Φαραώ του βασιλείου της Άνω Αιγύπτου Πινετζέμ Α΄. Υπηρέτησε ως αρχιερέας του Άμωνα από το έτος 1045 - 992 π.Χ. τον καιρό της 21ης Δυναστείας. Δεν έχουν διασωθεί πολλά για αυτόν. Ξέρουμε ότι έφερε τον τίτλο «Βασιλεύς της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου», αποκλειστικό προνόμιο των Φαραώ. Έκτισε διάφορα αμυντικά φρούρια και κάστρα στην Μέση Αίγυπτο. Το όνομά του μνημονεύεται και σε μια στήλη στο ναό του Καρνάκ, η οποία αναφέρει την ανέγερση ενός τοιχώματος για να διαχωρίσει πολεοδομικά τους ιερούς χώρους από τις γύρω συνοικίες, οι οποίες εξαπλώνονταν ραγδαία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Μόλορχος
Στην ελληνική μυθολογία ο Μόλορχος ήταν βοσκός στη Νεμέα, ο οποίος φιλοξένησε τον Ηρακλή όταν ο ήρωας ήρθε να σκοτώσει τον Λέοντα της Νεμέας, κάτι που απετέλεσε τον πρώτο από τους 12 άθλους του. Ο Μόλορχος, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που απέδωσε στον Ηρακλή θεϊκές τιμές.
Πηγές
Μολορχος Μολορχος Κατηγορία:Βοσκοί στη μυθοπλασία
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στη Σαουδική Αραβία
Τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ στη Σαουδική Αραβία δεν αναγνωρίζονται από την κυβέρνηση και το κράτος. Ο ποινικός κώδικας της Σαουδικής Αραβίας προέρχεται από την Ισλαμική Σαρία, από το Κοράνι, που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα και τις προφητικές διδασκαλίες του Λουτ και του Μωάμεθ που έχουν διατηρηθεί σχολαστικά στη Σούνα. Η ομοφυλοφιλία και το να είναι κανένας τρανς θεωρούνται ευρέως ως ανήθικες και άσεμνες δραστηριότητες και ο νόμος τιμωρεί τις πράξεις ομοφυλοφιλίας με θανατική ποινή,  ισόβια κάθειρξη,  πρόστιμα, απέλαση και μαστίγωμα. Έχει χρησιμοποιηθεί και «χημικός ευνουχισμός». Ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια έχουν αναφερθεί ότι χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων και των φυλακίσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαιώματα ΛΟΑΤ ανά χώρα
Τζόρνταν Ρούντες
Ο Τζόρνταν Ρούντες (αγγλ. Jordan Charles Rudess) είναι Αμερικανός κιμπορντίστας και συνθέτης, γνωστός ως μέλος του progressive metal συγκροτήματος Dream Theater.
Βιογραφία
Ο Τζόρνταν Ρούντες γεννήθηκε στο Γκρέιτ Νεκ της Νέας Υόρκης το 1956. Στα εννέα του χρόνια μπήκε στο "Juilliard School of Music" για εκπαίδευση πάνω στο κλασικό πιάνο, αλλά κατά την εφηβεία του απέκτησε ενδιαφέρον για την progressive rock μουσική.
Μετά από διάφορα πρότζεκτ κατά τη δεκαετία του '80, έγινε γνωστός το 1993 όταν ψηφίστηκε καλύτερο νέο ταλέντο από τους αναγνώστες του περιοδικού "Keyboard Magazine" μετά την κυκλοφορία του προσωπικού του άλμπουμ με τίτλο "Listen". Ακολούθησε η ένταξη του στους Dixie Dregs, με το ντράμερ των οποίων σχημάτισε τους Rudess/Morgenstein Project αρκετά χρόνια αργότερα, περιοδεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες το Νοέμβριο του 2013.
left|thumb|220px|Ο Ρούντες με τους [[Τζον Πετρούτσι και Μάικ Πορτνόι]] Τον Ιανουάριο του 1999 έγινε μέλος των Dream Theater, ηχογραφώντας μαζί τους το άλμπουμ "Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory". Έκτοτε, έχει κυκλοφορήσει μαζί τους δεκάδες στούντιο και ζωντανές ηχογραφήσεις, με το "Black Clouds And Silver Linings" του 2009 να μπαίνει στο αμερικάνικο Top-10, όπως και τα "A Dramatic Turn of Events" και "Dream Theater" μετά από αυτό.
Λίγο πριν γίνει μέλος των Dream Theater, ο Ρούντες είχε συμμετάσχει στο πρότζεκτ Liquid Tension Experiment μαζί με τον κιθαρίστα Τζον Πετρούτσι, τον μπασίστα Τόνι Λεβίν και το ντράμερ Μάικ Πορτνόι, ηχογραφώντας μαζί τους δύο στούντιο άλμπουμ.
Παράλληλα με τη δραστηριότητα με τους Dream Theater, συνεργάστηκε με τον Πετρούτσι στο άλμπουμ "An Evening With John Petrucci and Jordan Rudess" και συνεργάστηκε με τους Blackfield σε δύο περιοδείες τους, ενώ το 2011 συμμετείχε στο άλμπουμ "Grace for Drowning" του Στίβεν Γουίλσον.
Το 2010, ο Ρούντες ηχογράφησε την πρώτη του σύνθεση κλασικής μουσικής, με τίτλο "Explorations for Keyboard and Orchestra", έργο το οποίο έκανε πρεμιέρα στη Βενεζουέλα στις 19 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Έχει γράψει δύο βιβλία, τα "Total Keyboard Wizardry" και "Dream Theater - Keyboard Anthology". Επίσης, το 2010 ίδρυσε την "Wizdom Music", η οποία έχει δημιουργήσει βραβευμένα application για εταιρείες όπως οι Intel, Microsoft και Blackberry.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Εμπορικό επιμελητήριο
Εμπορικό επιμελητήριο είναι μια μορφή επιχειρηματικού δικτύου, για παράδειγμα, μια τοπική οργάνωση επιχειρήσεων με στόχο την προώθηση των συμφερόντων των επιχειρήσεων. Αποτελεί εθελοντική ένωση επιχειρήσεων που ανήκουν σε διαφορετικά επαγγέλματα και βιομηχανίες. Χρησιμεύουν ως εκπρόσωποι μιας επιχειρηματικής κοινότητας. Τα μέλη έχουν τη δυνατότητα να εκλέγουν διοικητικό συμβούλιο για να καθορίζουν πολιτική του επιμελητηρίου. Το διοικητικό συμβούλιο αναδεικνύει στη συνέχεια έναν Πρόεδρο, Διευθύνοντα Σύμβουλο ή Εκτελεστικό Διευθυντή, καθώς και προσωπικό κατάλληλο για τη διαχείριση του οργανισμού. Το πρώτο εμπορικό επιμελητήριο ιδρύθηκε στη Μασσαλία το 1599.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπόριο
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 100 μέτρα ελεύθερο ανδρών
Τα 100 μέτρα ελεύθερο ανδρών ήταν ένα από τα τέσσερα αγωνίσματα κολύμβησης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το συγκεκριμένο αγώνισμα ήταν το πρώτο χρονολογικά που διεξήχθη στο λιμάνι της Ζέας στις 11 Απριλίου. Δέκα κολυμβητές έλαβαν μέρος και τη διαφορά έκαναν οι δύο αθλητές από την Αυστροουγγαρία, ο Άλφρεντ Χάγιος και ο Ότο Χέρσμαν, που πήραν τις δύο πρώτες θέσεις (κέρδισε οριακά ο Χάγιος).
Όπως και στα 1200 μέτρα, παραμένουν άγνωστα τα στοιχεία τεσσάρων Ελλήνων που έλαβαν μέρος στον αγώνα, αλλά και η τελική θέση των υπολοίπων οκτώ αθλητών. Για τον λόγο αυτό, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν έχει απονείμει ακόμη το χάλκινο μετάλλιο σε κάποιον κολυμβητή.
Ωστόσο, σύμφωνα με την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή αλλά και επίσημη πηγή της εποχής, δεύτερος ήταν ο Ευστάθιος Χωραφάς.
Τελική κατάταξη
Η κατάταξη σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο των Ολυμπιακών Αγώνων είναι η εξής :
Πηγές
100 μέτρα
Μαγνητική δυναμική γραμμή
Μαγνητική δυναμική γραμμή ή απλούστερα μαγνητική γραμμή ενός μαγνητικού πεδίου λέγεται η νοητή γραμμή που σε κάθε της σημείο η ένταση του μαγνητικού πεδίου εφάπτεται σ΄ αυτή.
Οι μαγνητικές δυναμικές γραμμές φέρονται προσανατολισμένες και δείχνουν τη φορά της έντασης του πεδίου. Αυτές δεν περιορίζονται μόνο εντός του μαγνήτη αλλά εκχέονται και πέριξ αυτού με αφετηρία το βόρειο μαγνητικό πόλο, (του πεδίου) και "κατάληξη" στο νότιο μαγνητικό πόλο, όπου και τερματίζουν.
Πειραματικά οι μαγνητικές δυναμικές γραμμές μπορούν να γίνουν αντιληπτές στο μαγνητικό φάσμα που δημιουργείται από τη διάταξη που λαμβάνουν τα ρινίσματα του σιδήρου. Συνεπώς οι μαγνητικές γραμμές συμπίπτουν με τις τροχιές που θα μπορούσαν ν΄ ακολουθήσουν οι βόρειες μαγνητικές μάζες στη περίπτωση που θα μπορούσαν να κινηθούν ελεύθερα μέσα στο μαγνητικό πεδίο.
Ο αριθμός των μαγνητικών δυναμικών γραμμών είναι ανάλογος της έντασης του μαγνητικού πεδίου, που σημαίνει ότι όσο περισσότερες δυναμικές γραμμές διέρχονται από ένα σημείο ενός μαγνητικού πεδίου τόσο μεγαλύτερη είναι και η ένταση του πεδίου στο σημείο αυτό. Οι μαγνητικές δυναμικές γραμμές θεωρούνται κλειστές και μη τεμνόμενες. Τούτο σημαίνει πως από ένα σημείο του πεδίου διέρχεται μία μονο δυναμική γραμμή. Επίσης ο αριθμός των δυναμικών γραμμών που διέρχονται από μια επιφάνεια εμβαδού 1m² (τετρ. μέτρου) που έχει τοποθετηθεί κάθετα προς αυτές σε κάποιο σημείο του πεδίου είναι ίσος με την ένταση του πεδίου στο σημείο αυτό.
Μαγνητική δυναμική γραμμή ομοειδούς μαγνητικού πεδίου
Σύμφωνα με τα παραπάνω, περί των μαγνητικών γραμμών και λαμβάνοντας υπ΄ όψη ότι η ένταση ενός ομογενούς μαγνητικού πεδίου* είναι σε όλα του τα σημεία ίδια, εύκολα συμπεραίνεται ότι οι μαγνητικές γραμμές σ΄ ένα ομογενές πεδίο θα είναι παράλληλες και θα ισαπέχουν.
Δείτε επίσης
Γραμμή
Η Ανταρσία του Μπάουντι (ταινία, 1962)
Υπόθεση
Το βρετανικό ιστιοφόρο Μπάουντι πρόκειται να αναχωρήσει για την Ταϊτή προκειμένου να συλλέξει μερικά δείγματα αρτόκαρπων. Καπετάνιος και κυβερνήτης του πλοίου ήταν ο Γουίλιαμ Μπλάι (Τρέβορ Χάουαρντ) και υποπλοίαρχος ο Κρίστιαν Φλέτσερ (Μάρλον Μπράντο). Οι συνθήκες διαβιώσης στο ιστιοφόρο ήταν δύσκολες, λόγω του δεσποτικού και τυρανικού πνεύματος του καπετάνιου Μπλάι και όποιος δεν έκανε τη δουλειά του σωστά μαστιγωνόταν. Μετά από μήνες το πλήρωμα έφτασε στην Ταϊτη, όπου παρέμεινε για 5 μήνες. Το πλήρωμα προσαρμόστηκε εύκολα στα ήθη και έθιμα των Ταϊτινών και μερικοί όπως ο Φλέτσερ παντρεύτηκαν Ταϊτινές γυναίκες. Μετά από την ευχάριστη διαμονή του πληρώματος στο νησί το Μπάουντι απέπλευσε από την Ταϊτή. Οι άνδρες του πληρώματος έπρεπε να υποστούν για άλλη μια φορά την τυραννία του Μπλάι. 24 μέρες μετά την αναχώρηση του ιστοφόρου από την Ταϊτή, ο Κρίστιαν Φλέτσερ οργάνωσε ανταρσία κατά του καπετάνιου Μπλάι. Ο καπετάνιος και οι υποστηρικτές του βρέθηκαν εκτός πλοίου και κατόρθωσαν με μια βάρκα να επιστρέψουν στην Αγγλία και να καταγγείλουν την ανταρσία.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία αποτελεί την τελευταία που γυρίστηκε με την τεχνικη Ultra Panavision με aspect ratio 2.76:1.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας αποδείχτηκαν δύσκολα λόγω της απαράδεκτης συμπεριφοράς του Μπράντο κατά τη διάρκεια τους. Ο Κάρολ Ριντ ήταν ο πρώτος σκηνοθέτης που είχε προσλάβει η εταιρία παραγωγής και αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το κινηματογραφικό πλατό μην μπορώντας να συνεννοηθεί με τον ηθοποιό. Ο αντικαταστάτης του Λιούις Μάιλστοουν, επίσης βετεράνος του Χόλυγουντ (σκηνοθέτης του "Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο" (All Quiet On The Western Front, 1930) και κάτοχος δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας) δέχτηκε επίσης τα πυρά του Μπράντο που ήθελε να τον αντικαταστήσει. Ο Μπράντο έδειχνε να μην υπολογίζει τις υποδείξεις του σκηνοθέτη, ο Μάιλστοουν κατάλαβε τις μηχανορραφίες του Μπράντο και δεν του έδειχνε μεγάλη σημασία. Οι αναφορές από τα γυρίσματα ήταν αρνητικές για το πρόσωπο του Μπράντο κι ο ηθοποιός σιγά-σιγά είδε τον εαυτό του να περνάει στα αζήτητα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων γνωρίστηκε με την Ταρίτα Τερίπια την ηθοποιό που υποδύθηκε τη Μαϊμίτη την οποία και παντρεύτηκε στη συνέχεια. Ο Μπράντο και η Ταρίτα απέκτησαν δυο παιδιά, ένα εκ των οποίων ήταν η Τσεγιέν, η οποία αυτοκτόνησε το 1995 μετά τη δολοφονία του φίλου της από τον ετεροθαλή αδελφό της Κρίστιαν.
Ο διασκεδαστικός καρατερίστας Χιου Γκρίφιθ ήταν μονίμως μεθυσμένος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων κάτι που είχε αποτέλεσμα την απόλυσή του. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους που δεν εμφανίζεται στις τελικές σκηνές της ταινίας.
Ο Τρέβορ Χάουαρντ που στα 50 του θεωρούσε τον εαυτό μεγάλο για να υποδυθεί τον Κάπτεν Μπλάι, δέχτηκε διστακτικά το ρόλο. Στα γυρίσματα συγκρούστηκε με τον Μπράντο και αργότερα δήλωσε ότι θα προτιμούσε να μην είχε συμμετάσχει στην ταινία. Ο Μπράντο του έστειλε γράμμα απολογούμενος για τη συμπεριφορά του. Ο Χάουαρντ έπειτα συμφώνησε να συμπρωταγωνιστήσει με τον Μπράντο στην ταινία Μοριτούρι του 1965.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία όσκαρ χωρίς όμως να καταφέρει να αποσπάσει κανένα. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για το οποίο ήταν υποψήφια κατακτήθηκε από την ταινία του Ντέιβιντ Λιν Λόρενς της Αραβίας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λούις Μάιλστοουν Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε πλοία
Λάκης Κομνηνός
Ο Λάκης Κομνηνός (Άγρα Λέσβου, 4 Ιουνίου 1944) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Το πραγματικό του όνομα είναι Απόστολος Πάστος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λέσβο, αλλά η απώτερη καταγωγή της οικογένειάς του είναι από την Κεφαλλονιά. Φοίτησε για δύο χρόνια στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και στη συνέχεια αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Κ. Μιχαηλίδη. Επίσης, παρακολούθησε μαθήματα Κινηματογράφου και Θεάτρου στην Ακαδημία Τεχνών του Ιλινόις στις ΗΠΑ.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στην τραγωδία Αντιγόνη και στον κινηματογράφο στην ταινία Εγωισμός (με το όνομα Λάκης Πάστος). Διακρίθηκε στον κινηματογράφο σε ρόλους ωραίου και μοιραίου άντρα, «αρχηγού των κακών», κατασκόπου - πράκτορα, ξένου (Γερμανού ή Άγγλου) ή νεαρού με πλούσια καταγωγή.
Στο ραδιόφωνο, ο Κομνηνός συμμετείχε σε εκπομπές και ως αφηγητής σε πολυάριθμα ντοκιμαντέρ.
Το 1975 ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής, την Πανθέαμα, η οποία από το 1996 συνέχισε τη δραστηριότητά της με το νέο τίτλο Media Team. Έχει ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία.
Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981, έγινε διευθυντής στην ΥΕΝΕΔ μέχρι την κατάργησή της λίγο αργότερα, τον Νοέμβριο του 1982. Ο διορισμός του είχε σημασία, καθώς όλοι οι προηγούμενοι διευθυντές της ΥΕΝΕΔ ήταν αξιωματικοί του Στρατού.
Θέατρο
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τσου Φανγκγιού
O Τσου Φανγκγιού (Zhu Fangyu, κινεζικά:朱芳雨, πινγίν:Zhū Fāngyǔ) είναι Κινέζος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος πέρασε όλη τη σταδιοδρομία του με τους Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς στο Πρωτάθλημα Κίνας (CBA). Ονομάστηκε «Βροχή Τριπόντων», λόγω της ικανότητάς του να σημειώνει τρίποντα σε κρίσιμες στιγμές κατά τη διάρκεια των αγώνων. Αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της 18ετούς σταδιοδρομίας του, ο Τσου βοήθησε τους Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς να κερδίσουν οκτώ τίτλους CBA, οι οποίοι ήταν σε ισοβαθμία οι περισσότεροι στην ιστορία του πρωταθλήματος κατά τη στιγμή της απόσυρσης του. Ονομάστηκε τέσσερις φορές ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών CBA - το 2005, το 2008, το 2009 και το 2010 - και κέρδισε το βραβείο του Πολυτιμότερου Παίκτη της κανονικής περιόδου CBA τις σεζόν του 2008 και του 2012.
Στις 19 Φεβρουαρίου του 2016, σε έναν αγώνα εναντίον των Σαντόνγκ Γκόλντεν Σταρς, ο Τσου έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του CBA που σημείωσε περισσότερους από 11.000 πόντους σταδιοδρομίας, αφού προηγουμένως είχε γίνει ο πρώτος που ξεπέρασε το ορόσημο των 10.000 πόντων.
Προσωπική ζωή
Ο Τσου ήταν παντρεμένος με την αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής Χου Μέι, την οποία συνάντησε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, από το 2008 έως το 2013. Απέκτησαν 2 παιδιά πριν από το διαζύγιό τους, το οποίο εκδόθηκε λόγω ισχυρισμών απιστίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκουανγκντόνγκ Σάουθερν Τάιγκερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κίνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κίνας
Γενική Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας
μικρογραφία|δεξιά|Θυρεός Η Γενική Διοίκηση Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας (Ρωσικά: Особое совещание при Главкоме ВСЮР Osoboe soveščanie pri Glavkome VSJuR) ήταν ένα διοικητικό όργανο στην νότια Ρωσία το 1918 και το 1919, που εκτελούσε κυβερνητικές λειτουργίες στην περιοχή που ελεγχόταν από τα στρατεύματα του Ρωσικού Λευκού Κινήματος, του Εθελοντικού Στρατού και των Ενόπλων Δυνάμεων Νότιας Ρωσίας. μικρογραφία|αριστερά|Σημαία Ο προκάτοχος της Γενικής Διοίκησης ήταν το Πολιτικό Συμβούλιο, που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1917. Το 1918, λόγω της αυξανόμενης εδαφικής επικράτειας που περιήλθε υπό τον έλεγχο του Εθελοντικού Στρατού, το ζήτημα της πολιτικής διοίκησης έγινε λογικό επόμενο. Η Γενική Διοίκηση δημιουργήθηκε στις 31 Αυγούστου 1918, υπό τον στρατηγό Μιχαήλ Αλεξέγιεφ. Οι λειτουργίες της Γενικής Διοίκησης διευκρινίστηκαν στις 3 Οκτωβρίου 1918. Ο επικεφαλής του Εθελοντικού Στρατού θα ήταν ο πρόεδρος της Γενικής Διοίκησης, η οποία θα λειτουργούσε σαν συμβουλευτικό όργανο στον επικεφαλής. Στις 8 Οκτωβρίου 1918, μετά τον θάνατο του Στρατηγού Αλεξέγιεφ, ο ρόλος του Ανωτάτου Αρχηγού δόθηκε στον Στρατηγό Άντον Ντενίκιν. Πρόεδροι της διοίκησης ήταν ο Άμπραμ Ντραγκομίροφ (Οκτώβριος 1918-Σεπτέμβριος 1919) και Αλεξάντερ Λουκόμσκι (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1919). Η Γενική Διοίκηση καταργήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1919 από τον Ντενίκιν και αντικαταστάθηκε με την Κυβέρνηση του Αρχιστρατήγου των Ενόπλων Δυνάμεων της Νότιας Ρωσίας (Правительством при Главнокомандующем ВСЮР; Pravitel'stvom pri Glavnokoandujuščem VSJuR) και, τον Μάρτιο του 1920, την Νότια Ρωσική Κυβέρνηση.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρωσίας Κατηγορία:Λευκό κίνημα
Σμένδης Β΄
Ο Σμένδης Β΄ υπήρξε αρχιερέας του Άμων στις Θήβες της Αρχαίας Αιγύπτου από το 992 ως το 920 π.Χ.
Βιογραφία και βασιλεία
Έζησε στα τέλη της 20ής με αρχές της 21ης δυναστείας στις Θήβες. Γονείς του ήταν ο αρχιερέας Μενχεπέρρε και η Ισετεμχέμπ Γ', θυγατέρα του Ψουσέννη Α΄. Αδελφός του ήταν ο Πινατζέμ Β΄, που τον διαδέχτηκε στο αρχιερατικό θρόνο. Τα δύο χρόνια της επιρροής του ήταν πολύ σύντομα και δεν άφησαν πολλά ιστορικά ίχνη. Μνημονεύεται ότι αφιέρωσε νεκρικά βραχιόλια για την ταφή του Ψουσέννη Α΄, και ότι ενταφίασε την Νεσμπανεμπτζέμπ. Σώζεται επίσης ένα διάταγμα στον δέκατο πυλώνα του ναού του Καρνάκ, με το οποίο διευθετούνται τα υπάρχοντα της χήρας του, Χενουττάουι.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Ο Αρχαίος των Ημερών
μικρογραφία|"Ο Αρχαίος των Ημερών τοποθετεί Διαβήτη στη Γη", προμετωπίδα στο αντίγραφο K του Ευρώπη μια Προφητεία Ο Αρχαίος των Ημερών είναι ένα σχέδιο του Ουίλλιαμ Μπλέηκ που δημοσιεύθηκε αρχικά ως προμετωπίδα σε ένα έργο του 1794, Ευρώπη μια Προφητεία. Δείχνει τον Ούριζεν να σκύβει σε ένα κυκλικό σχέδιο με ένα σύννεφο σαν φόντο. Το προτεταμένο χέρι που κρατά ένα διαβήτη πάνω από το πιο σκοτεινό κενό από κάτω. Όπως σημειώνεται στο Life of William Blake του Γκίλκραϊστ, το σχέδιο ήταν «ένα το μοναδικό αγαπημένο του Μπλέικ και ως τέτοιο ήταν πάντα ευτυχής να το αντιγράφει». Ως εκ τούτου υπάρχουν πολλές σωζόμενες εκδοχές για το έργο, συμπεριλαμβανομένου ενός ολοκληρωμένου για τον Φρέντερικ Τέιθαμ μόνο εβδομάδες πριν από τον θάνατο του Μπλέικ.
Το Βρετανικό Μουσείο σημειώνει ότι ένα αντίγραφο, ανακτημένο το 1885, είχε αποκλειστεί από επιστημονικό κατάλογο έργων του Μπλέικ, του 1982, από τον Martin Butlin γεγονός που υποδεικνύει ότι ο συγγραφέας αμφέβαλε για την πατρότητά του.
Πρώιμοι κριτικοί του Μπλέικ σημείωσαν το έργο ως ένα από τα καλύτερα, και ένα από τα αγαπημένα του ίδιου του καλλιτέχνη. Μια περιγραφή από τον Ρίτσαρντ Τόμσον, στο Nollekens and His Times του John Thomas Smith, ήταν για «... ένα πολύ καλό δείγμα τέχνης, και πλησιάζει σχεδόν το μεγαλείο του Ραφαέλ ή του Μικελάντζελο» και ότι αντιπροσωπεύει το γεγονός που περιγράφεται στο Βιβλίο των Παροιμιών viii. 27, «όταν έθεσε το διαβήτη του πάνω στο πρόσωπο της γης» κατά την μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου. Το θέμα λέγεται ότι ήταν ένα από τα «οράματα» που βιώνε ο Μπλέικ και είχε μια ιδιαίτερη ευχαρίστηση από την παραγωγή των εκτυπώσεων. Το αντίγραφο που ανατέθηκε από τον Τέιθαμ τις τελευταίες ημέρες της ζωής του Μπλέικ, για ποσό των χρημάτων που υπερέβαινε οποιαδήποτε προηγούμενη πληρωμή για το έργο του, χρωματίστηκε από τον καλλιτέχνη ενώ ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Μετά τις αναθεωρήσεις του,  λέγεται ότι ο Μπλέικ, "το πέταξε, και με έναν αέρα πανηγυρικού θρίαμβου αναφώνησε, «Ορίστε, αυτό είναι! Δεν μπορώ να το φτιάξω.»"Η εικόνα χρησιμοποιήθηκε ως εξώφυλλο για το βιβλίο του Στήβεν Χώκινγκ Ο Θεός Δημιούργησε τους Ακέραιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτική Κατηγορία:Άγγλοι χαράκτες
Neu!
''Σημείωση: το συγκρότημα χρησιμοποιούσε, ως λογότυπο του, το όνομα του με κεφαλαία και θαυμαστικό, σαν σλόγκαν της ποπ αρτ, δηλαδή NEU!. Σε αυτό το άρθρο, για λόγους μορφοποίησης, δε χρησιμοποιείται πάντοτε με αυτόν τον τρόπο. ''
Μουσικό στυλ
Οι Neu! αγαπήθηκαν για το μουσικό τους στυλ, το λεγόμενο motorik (ένας υβριδικός όρος ο οποίος συνδυάζει τις γερμανικές λέξεις 'motor', μηχανή, και 'musik', μουσική). Τα μέλη του συγκροτήματος δε χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο, ο Dinger καμμιά φορά χρησιμοποιούσε τον όρο "ρυθμός των Απάτσι". Τουλάχιστον το ένα τρίτο της ηχογραφημένης δουλειάς τους χρησιμοποιεί αυτό το μουσικό στυλ. Σε αυτό, το συγκρότημα αποσυναρμολογεί τη κλασσική δομή ενός ροκ τραγουδιού, συγκεκριμένα τις στροφές των στίχων, τα ρεφρέν, την εισαγωγή, και όποιες αλλαγές στο ρυθμό, και το αποδομεί σε μια πρωτόλεια μορφή, με ένα και μόνο μινιμαλιστικό ρυθμό 4/4, τον οποίο ο ντράμερ Dinger κρατάει καθ' όλη τη διάρκεια του τραγουδιού. Αυτή η διαδικασία, όταν περιγράφεται, δημιουργεί την εντύπωση ότι το αποτέλεσμα είναι βαρετό και μονότονο, αλλά η ικανότητα του Dinger στα κρουστά ήταν τέτοια που το ηχητικό αποτέλεσμα δημιουργεί στον ακροατή την αίσθηση μιας συνεχούς και συγκεκριμένης εμπρόσθιας κίνησης (πολλές φορές παρομοιάζεται με τον ήχο οδήγησης σε αυτοκινητόδρομο).
(1971-1975) Αρχική σταδιοδρομία
Ο ιδρυτής των Kraftwerk, Ralf Hutter, αποχώρησε από το συγκρότημα για έξι μήνες, και στο συγκρότημα έμειναν οι Rother, Dinger και Florian Schneider. Έδωσαν μερικές συναυλίες και έκαναν μια ζωντανή εμφάνιση στη γερμανική τηλεόραση (πρόσφατα κυκλοφόρησε σε DVD), στην εκπομπή Beat Club. Προσπάθησαν να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ στο στούντιο του παραγωγού Conny Plank, αλλά απέτυχαν (ο Rother αργότερα το απέδωσε σε διαφορές στη φιλοσοφία των μελών). Έτσι, ο Dinger και ο Rother αποχώρησαν, για να φτιάξουν τους Neu! μαζί με τον Plank. Ο Hutter, επανήλθε στους Kraftwerk και με τον Schneider και με τη βοήθεια του Plank, ηχογράφησαν το δεύτερο τους άλμπουμ.
Το πρώτο άλμπουμ των Neu! πούλησε πολύ λίγα αντίτυπα για τα σημερινά δεδομένα (αν και 30.000 δίσκοι ήταν αρκετοί για μουσικούς του είδους τους), αλλά θεωρείται αριστούργημα από καλλιτέχνες όπως οι David Bowie, Brian Eno και Thom Yorke των Radiohead. Περιείχε τα τραγούδια “Hallogallo” και “Negativland”, χαρακτηριστικά του ήχου motorik, και κάποια πολύ αλλόκοτα τραγούδια όπως το “Sonderangebot”.
Το δεύτερο τους άλμπουμ, Neu! 2, περιέχει μια από τις πρώτες περιπτώσεις remix στην ιστορία της μουσικής. Μέσα στον ενθουσιασμό τους, τα μέλη του γκρουπ χρησιμοποίησαν μεγάλο μέρος της προκαταβολής που πήραν από τη δισκογραφική τους εταιρεία, για να αγοράσουν μερικά μουσικά όργανα, με αποτέλεσμα να τους μείνουν πολύ λίγα για την ηχογράφηση του ίδιου του δίσκου. Η εταιρεία αρνήθηκε να τους δώσει περισσότερα χρήματα, γιατί ο πρώτος δίσκος δεν είχε πουλήσει πολλά αντίτυπα, και πίστευαν ότι ο δεύτερος θα ήταν μεγάλη αποτυχία, οικονομικά. Έτσι, ηχογράφησαν μόνο το πρώτο μέρος του άλμπουμ, και για το δεύτερο χρησιμοποίησαν ηχητικά επεξεργασμένες εκδόσεις του "Neuschnee"/"Super", single που είχαν ήδη κυκλοφορήσει.