cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Φίλος του Νόμου
Κυκλοφόρησε πρώτη φορά στις 10 Μαρτίου του 1824 και έβγαινε δύο φορές την εβδομάδα, Δευτέρα και Παρασκευή. Ενώ ξεκίνησε ως ανεξάρτητη εφημερίδα (στον πρόλογο της μάλιστα έγραφε Προκύπτει τέλος πάντων εις φως ο Φίλος του Νόμου... Η ονομασία του αρκεί να βεβαιώση καθένα δια την ειλικρινή ουδετερότητα, την οποία θέλει φυλάξει και δια το μίσος του κατά των φατριών. Εμείς θέλομεν να βασιλεύη ο Νόμος και κανείς ποτέ περισσότερον παρ' αυτόν να μην ισχύση...), με το διάταγμα 972 της 14ης Απριλίου του 1824, έγινε επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Διοίκησης, άλλαξε ο τίτλος από Ο Φίλος του Νόμου, εφημερίς της νήσου Ύδρας σε Ο Φίλος του Νόμου, εφημερίς της Διοικήσεως και της νήσου Ύδρας και άρχισε να τυπώνεται στο πιεστήριο που ήταν δωρεά του Γάλλου εκδότη και φιλέλληνα Φιρμέν Ντιντό (Ambroise - Firmin Didot).
Δημοσίευε αποφάσεις, ψηφίσματα, πράξεις και εγκυκλίους του Εκτελεστικού και τα πρακτικά του Βουλευτικού αλλά και ειδήσεις σχετικά με πολεμικές επιχειρήσεις και τις εξελίξεις στον εμφύλιο πόλεμο εκφράζοντας τις επίσημες απόψεις της διοίκησης. Τον ενάμισι περίπου χρόνο που ήταν όργανο της διοίκησης είχε προκαλέσει την ενόχληση μελών του Βουλευτικού, καθώς ελεγχόταν από τους αδερφούς Κουντουριώτη (όπως και πριν γίνει όργανο της Διοίκησης) και ζητούσαν την μεταφορά της στο Ναύπλιο και την αφαίρεση από τον τίτλο της αναφοράς της Διοικήσεως.
Παρέμεινε όργανο της διοικήσεως μέχρι τον Οκτώβριο του 1825 οπότε ξεκίνησε στο Ναύπλιο η έκδοση της Γενικής Εφημερίδας της Ελλάδας, μετά την έκδοση της οποίας Ο Φίλος του Νόμου συνέχισε να εκδίδεται ως ανεξάρτητη πλέον εφημερίδα, οπότε και αυξήθηκαν τα άρθρα για την παιδεία, την ελευθεροτυπία κ.α.. Αφότου άρχισε να εκδίδεται ξανά ως ανεξάρτητη εφημερίδα, στηλίτευε τον «κοτζαμπασισμό» και ασκούσε έντονη κριτική στη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος, όταν όμως ο εκδότης της τελευταίας Θεόκλητος Φαρμακίδης διώχθηκε, ο Φίλος του Νόμου τον στήριξε. Με την έναρξη του 1827 η πολεμική της απέναντι στους φορείς της εξουσίας γίνεται έντονη, Ταυτόχρονα έρχονται στο φως κείμενα που αποβλέπουν στη διαμόρφωση των δημοκρατικών συνειδήσεων. Πολλά τα υπογράφει ο Αλέξανδρος αλλά τα περισσότερα ο Παναγιώτης Σούτσος, για ένα διάστημα συνεργάτης της εφημερίδας και εκφραστής στα χρόνια 1826-1827, του μαχητικού πνεύματος για την προάσπιση των συνταγματικών ελευθεριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Ραμπιά Σέρμι Σουλτάνα
Η Ραμπιά Σέρμι Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα: رابعه سلطان) (Τούρκικα: Rabia Şermi Sultan, 1698 - 1732) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και μητέρα του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Rabia Şermi Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γαλλία ή στην Κιρκασία και ήταν αρχικά η τρίτη και στην συνέχεια η δεύτερη παλλακίδα του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄. Ήταν η μητέρα του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 26 ετών. Ήταν Καθολική ή Ιουδαία αλλά εξισλαμίστηκε μετά τη σύλληψή της. Το όνομά Σέρμι σημαίνει «Άνοιξη».
Ώστόσο δεν ήταν ποτέ Βαλιντέ Σουλτάν επειδή πέθανε το 1732 στην Κωνσταντινούπολη, σαράντα δύο χρόνια πριν από την προσχώρηση του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ στον οθωμανικό θρόνο. Όλοι οι υπόλοιποι Οθωμανοί Σουλτάνοι είναι απόγονοι της Ράμπια Σέρμι Σουλτάν.
Η Ραμπιά Σέρμι, πέθανε σε ηλικία 34 ετών. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο εσωτερικό του τάφου της Τουρχάν Σουλτάν, μητέρας του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄, στο Γενί Τζαμί, στην περιοχή Φατίχ, στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λαβώτας
Ο Λεωβώτης ή Λαβώτας ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης, που καταγόταν από το γένος των Αγιαδών.
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Εχέστρατου και, κατά την αφήγηση του Ηροδότου, ανηψιός του νομοθέτη Λυκούργου, που μεταρρύθμισε το πολίτευμα των Σπαρτιατών όσο ήταν επίτροπος του Λαβώτα.
Κατά τη διάρκεια της συμβασιλείας του Λαβώτα με τον Πρύτανι, από το γένος των Ευρυποντιδών, οι Λακεδαιμόνιοι πολέμησαν ενάντια στους Αργείους για την περιοχή της Θυρέας στην Κυνουρία και κατάφεραν να επικρατήσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Στήλη του Δισκοφόρου νεανία
Η στήλη του δισκοφόρου είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1873 κατά τις ανασκαφές στο Δίπυλο εντοιχισμένο στα θεμέλια του Θεμιστοκλείου περιβόλου.
Περιγραφή
Η μαρμάρινη στήλη καταλογίζεται ένα από το ωραιότατα ευρήματα των ανασκαφών στο Δίπυλο. Δυστυχώς σώζεται μόνο η κεφαλή του νεανία, και από αυτή λείπει το επάνω μέρος του κρανίου. Εικονίζεται στραμμένη προς τα δεξιά. Διακρίνουμε το αριστερό χέρι που κρατάει τον δίσκο. Η στάση αυτή φέρνει τον δίσκο στο ύψος της κεφαλής και παρομοιάζει με αυτόν τον τρόπο στεφάνι που πλαισιώνει την κεφαλή. Ίσως η επιφάνεια να ήταν χρωματικά διακοσμημένη.
Ερμηνεία
Η στήλη παρουσιάζει έναν προφανώς νικηφόρο αθλητή. Είναι ανώνυμος και γι' αυτό δεν γνωρίζουμε αν ο κότινος της Ολυμπίας στεφάνωσε το μέτωπό του, ή το σέλινον της Νεμέας, η πίτυς των Ισθμίων ή η δάφνη των πρώτων Πυθιάδων. Εάν διασωζόταν το βάθρο της στήλης θα μας έδινε όχι μόνο το όνομα του δισκοφόρου, αλλά και σε ποιο αγώνισμα αναδείχτηκε νικητής, υπερακοντίζοντας με τον δίσκο του όλους τους συναγωνιστές του. Ίσως να διασώζονταν και το όνομα του άγνωστου σμιλευτή.
Ιστορική τοποθέτηση
Το χαρακτηριστικό μειδίαμα του προσώπου και οι μεγάλοι αμυγδαλωτοί οφθαλμοί ανήκουν στην αρχαϊκή τέχνη. Η στήλη ανήκει στην εποχή πριν από τους Περσικούς πολέμους. Η οικοδόμηση του περιβόλου του Θεμιστοκλείου έγινε με μεγάλη ταχύτητα, ενώ μεταχειρίστηκαν ως υλικό ότι αρχαίοι λίθοι, μνημεία και επιτύμβιες στήλες είχαν απομείνει. Γι'αυτό οι αρχαιολόγοι χρονολογούν το έργο αυτό πριν του 478 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Σάντχου-μπάσα
Η Σάντχου Μπάσα (সাধুভাষা) είναι λογοτεχνική παραλλαγή της Βεγγαλικής γλώσσας. Χρησιμοποιείται μόνο γραπτώς, σε αντίθεση με τη Τσολίτο-μπάσα, η οποία είναι η καθομιλουμένη μορφή.
Ιστορία
Αυτή η σανσκριτοποιημένη μορφή της βεγγαλικής γλώσσας είναι αξιοσημείωτη για τις παραλλαγές των μορφών του ρήματος και το λεξιλόγιο που αποτελείται κυρίως από ταΣανσκριτικά ή λέξεις τοτσόμο. Ήταν κυρίως ένα λεξιλόγιο που καθιστούσε ευκολότερη τη μετάφραση και κατανόηση λογοτεχνικών έργων στα Σανσκριτικά εκείνη την εποχή. Μεταξύ τους, αξιοσημείωτος ήταν ο Ισβάρ Τσάντρα Βιντγιασαγκάρ, που τυποποίησε τα αλφάβητα και άνοιξε το δρόμο για λογοτεχνικά έργα. Η χρήση της καθομιλουμένης Βεγγαλικής αποτελούνταν ως επί το πλείστον από την βάση Πάλι της, αυτόχθονες Αυστροασιατικές/Θιβετοβιρμανικές/Δραβιδικές ντέσι, περσικές και αραβικές λέξεις ενσωματωμένες στο λεξιλόγιο. Ως αποτέλεσμα, οι Ινδουιστικοί ειδήμονες επέλεξε το δρόμο της σανσκριτοποίησης για την δημιουργία μιας "καθαρής" γλώσσας, η οποία δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί στην καθημερινή συζήτηση, αλλά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως σύγχρονος εκπρόσωπος των κλασικών γλωσσών όπου τα έργα της Σανσκριτικής λογοτεχνίας μπορούν να μεταφραστούν. Αυτό μετατόπισε τα Βεγγαλικά από τις ρίζες των Πάλι προς τα Σανσκριτικά. Αυτό με τη σειρά του αύξησε την ομοιότητα του Βεγγαλικού λεξιλογίου με άλλες Ινδοάριες γλώσσες, όπως τα Χίντι και τα Ούρντου.
Η ανάπτυξη της Γκουρού Μπάσα και Τσαλίτα Μπάσα ήταν περισσότερο ή λιγότερο μια παράλληλη ανάπτυξη. Από τη στιγμή που οι Ισβάρ Τσάντρα Βιντγιασαγκάρ και Μπανκίμ Τσάντρα Τσαττοπαντγιάι δημιούργησαν το έδαφος για την Σάντχου Μπάσα, οι Καλιπρασάννα Σίνγκα, Πέρι Τσαντ Μίτρα και άλλοι συνειδητοποίησαν τη δύναμη της Τσαλίτα μπάσα.
Από την εποχή του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, το Σάντχου (καθαρό) μέρος της Σάντχου Μπάσα είχε σε μεγάλο βαθμό εξασθενήσει σε ένα σύνολο μορφών ρήματος και σε μια δεκαετία ή δύο και ο ίδιος θα επέλεγε τη Τσαλίτα Μπάσα ως λογοτεχνική μορφή των Βεγγαλικών.
Το βιβλίο Ατμαγκάτι Νιράντ Τσοουντχουρί (Αυτοκτονικός Νιράντ Τσουντχουρί), εμφανίζεται ως το τελευταίο Βεγγαλικό βιβλίο γραμμένο στη Σάντχου μπάσα.
Ο Μπανγκλαντεσιανός συγγραφέας, πενυματιστής και ακαδημαϊκός Δρ. Σαλιμουλλάχ Χαν έχει γράψει στη Σάντχου Μπάσα από το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βεγγαλική γλώσσα
Άγιος Ιωάννης ο Καλοκτένης
Ο Άγιος Ιωάννης ο Καλοκτένης είναι Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Έζησε κατά τον 12ου αιώνα και καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη.
Γεννήθηκε από εύπορους γονείς, τον Κωνσταντίνο Καλοκτένη και τη Μαρία. Έγινε μοναχός σε κάποια μονή της Κωνσταντινουπόλεως και λόγω της αρετής και των ικανοτήτων του εξελέγη Μητροπολίτης Θηβών και Έξαρχος πάσης Βοιωτίας. Διοίκησε την Εκκλησία των Θηβών από το 1166 έωςτο 1182. Έλαβε μέρος στις Συνόδους του 1166 και 1170 στη Κωνσταντινούπολη επί αυτοκράτορος Μανουήλ του Κομνηνού
Ο Άγιος Ιωάννης αφιερώθηκε πλήρως στο ποίμνιό του, το οποίο διακόνησε με πιστότητα και ζήλο. Έχτισε ναούς (όπως της Υπερενδόξου Θεοτόκου, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Δημαρχείο της Θήβας), ανέπτυξε αρδευτικά έργα όπως μια τρίτοξη γέφυρα για το πέρασμα του Ασωπού, η οποία καταστράφηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, ίδρυσε παρθενώνα, στον οποίο έμεναν παρθένες. Ακόμη κατασκεύασε Νοσοκομείο, Γηροκομείο, Πτωχοκομείο και Ξενώνα. Πλήρωσε τις κενές επισκοπικές έδρες με επισκόπους στα 1169, αλλά επειδή το έπραξε ερήμην της μεγάλης Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, συνήλθε Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη από ενησμούντες αρχιερείς με σκοπό να εξετάσει αν ορθώς προέβη στην ενέργεια αυτή. Τελικά δεν επιτιμήθηκε καθώς δικαιολογήθηκε πως το έπραξε αυτό λόγω της κατάπτωσης του θρησκευτικού αισθήματος των κατοίκων της περιοχής. Η φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη του, του χάρισαν το όνομα «Νέος Ελεήμων».
Είναι πολιούχος της Θήβας και η μνήμη του εορτάζεται στις 29 Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωαννης Καλοκτενης Ιωαννης Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Πορνοκράτις
Πορνοκράτις, ή η Κυρία με Το Γουρούνι είναι έργο του Βέλγου καλλιτέχνη Φελισιέν Ροπς, που δημιουργήθηκε το 1878. Είναι μέρος της συλλογής του επαρχιακού μουσείου Φελισιέν Ροπς στη Ναμύρ, Βέλγιο.
Το έργο στη Ναμύρ έχει 75 εκ. ύψος και 48 εκ. πλάτος, εκτελεσμένο με τέμπερα και ακουαρέλα επαυξημένη με παστέλ σε χαρτί. Αναπαραγωγές του έργου (γραμμικές οξυγραφίες, ηλιογκραβούρες και τονικές οξυγραφίες, μερικές φορές χρωματισμένες) υπάρχουν επίσης σε άλλες συλλογές μουσείων, όπως το Μουσείο Τέχνης Κομητείας Λος Άντζελες, το Εθνικό Μουσείο Δυτικής Τέχνης, και το Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ.
Περιγραφή
Η Πορνοκράτις θεωρείται το πιο γνωστό έργο του Ροπς. Δημιουργήθηκε σε μια εποχή κατά την οποία ο Ροπς ήταν 45 ετών και ζούσε στο Παρίσι μαζί με τις αδελφές Λεοντίν και Ορλί, Ντυλάκ, που και οι δύο ήταν ερωμένες του και έγιναν μητέρες των παιδιών του. Ο τίτλος του έργου μπορεί να μεταφραστεί ως "ο κυβερνήτης της πορνείας". Σύμφωνα με τη δική του αλληλογραφία, ο Ροπς ζωγράφισε το έργο "σε ένα υπερθερμασμένο διαμέρισμα, γεμάτο διαφορετικές μυρωδιές, όπου το μύρο και κυκλάμινο μου έδωσε μια ελαφρά πυρετώδη τάση προς την παραγωγή ή ακόμα και προς την αναπαραγωγή". Το έργο απεικονίζει μια γυναίκα, κρατώντας ένα γουρούνι σε ένα λουρί, που προβάλλονται από την αριστερή πλευρά. Η γυναίκα, που λέγεται ότι είναι μια εταίρα, είναι σχεδόν γυμνή, με εξαίρεση τα μακριά μαύρα μεταξωτά γάντια, ένα μαντήλι, ένα φτερωτό καπέλο, μαύρα παπούτσια και κάλτσες, και μια ζώνη από χρυσό και μπλε μετάξι - εξαρτήματα τα οποία μόνο δίνουν έμφαση στη γύμνια της. Πάνω από το γουρούνι με τη χρυσή ουρά, τρεις φτερωτοί ερωτειδείς πετούν μακριά με κάτι που μοιάζει με σοκ ή τρόμο. Ο Ροπς αναφέρεται σε αυτούς ως "Τρεις αγάπες - αρχαίες αγάπες - εξαφανίζονται με δάκρυα".
Ερμηνεία του έργου
Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για το έργο. Η γυναίκα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ισχυρό θηλυκό, που οδηγεί το χοίρο, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ως μια εικόνα άνδρα, σε μια κτηνώδη, υποτακτική και αδαή κατάσταση, που διατηρείται υπό έλεγχο από τη γυναίκα. Το γουρούνι με τη χρυσή ουρά μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια αλληγορία για την πολυτέλεια, ή ακόμα και ως ζώο του διαβόλου, σύμβολο της πορνείας, που οδηγεί την τυφλή γυναίκα. Σε κάθε περίπτωση, το έργο αντιπροσωπεύει την άποψη του Ροπς για την γυναίκα της εποχής του: μια femme fatale που ήταν όλο και πιο δυναμική, αδίστακτη και σαγηνευτική. "Ήταν το ανθρώπινο ζώο που άγρια απεικονίζεται από τον Φελισιένς Ροπς ως "Πορνοκράτις", κυβερνήτις της "Πορνοκρατίας" του Προυντόν, ένα πλάσμα που στα τυφλά καθοδηγείται από ένα γουρούνι, το σύμβολο της Κίρκης, τον κτηνώδη εκπρόσωπο όλου του σεξουαλικού κακού". αριστερά|μικρογραφία|500x500εσ|Ζωφόρος με τις Τέχνες Η γυναίκα και το γουρούνι περπατούν πάνω σε ένα μαρμάρινο στάδιο, με ζωφόρο που απεικονίζει τέσσερις αλληγορίες της τέχνης: γλυπτική, μουσική, λογοτεχνία και ζωγραφική. Οι καλές τέχνες απεικονίζονται ως γκρι, κλασικές αρσενικές μορφές, απελπισμένες. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως η νίκη του αισθησιασμού και του ερωτισμού της τέχνης που δημιουργήθηκε από τον Ροπς και τους συγχρόνους του με το Παρακμιακό κίνημα, σε αντίθεση προς την πλήξη της ακαδημαϊκής τέχνης της εποχής.
Ο τίτλος μπορεί επίσης να αναφέρεται στην έννοια της  πορνοκρατίας, μια περίοδο στην ιστορία του Παπισμού κατά το πρώτο μισό του 10ου Αιώνα, όπου οι Πάπες ήταν έντονα επηρεασμένοι από μια διεφθαρμένη αριστοκρατική οικογένεια, τους Κόμητες του Τούσκουλο. Ο Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν δημοσίευσε το αντι-φεμινιστικό δοκίμιο La Pornocratie ou les femmes dans les temps modernes το 1875, τρία χρόνια πριν δημιουργήσει αυτό το έργο του ο Ροπς.
Ένας πρώιμος ιδιοκτήτης του έργου ήταν ο Βέλγος δικηγόρος και συλλέκτης έργων τέχνης Εντμόν Πικάρντ. Η Πορνοκράτις δημιούργησε αγανάκτηση και σκάνδαλο κατά τη διάρκεια της έκθεσης του 1886 του Κύκλου των Είκοσι, μια καλλιτεχνική ομάδα στην οποία ανήκε ο Ροπς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες
Ευαγγέλιο του Ιακώβου
μικρογραφία| Πάνελ [[Ελεφαντόδοντο|ελεφαντόδοντου που απεικονίζει την λατρέια των μάγων (6ος αιώνας μ.Χ.). Στο κέντρο του κάτω μέρους της εικόνας, μια γονατιστή γυναίκα - η Σαλώμη - κρατάει το μαραμένο χέρι της προς τον νεογέννητο Χριστό. Αυτή η ιστορία εμφανίζεται μόνο στο Ευαγγέλιο του Ιάκωβου. ]]Το Ευαγγέλιο του Ιάκωβου, γνωστό και ως πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου, είναι ένα απόκρυφο ευαγγέλιο που πιθανώς γράφτηκε γύρω στο έτος 145 μ.Χ., το οποίο επεκτείνει σταδιακά τις ιστορίες που περιέχονται στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά και παρουσιάζει μια αφήγηση σχετικά με τη γέννηση και την ανατροφή της ίδιας της Μαρίας. Είναι η παλαιότερη πηγή για την επιβεβαίωση της παρθενίας της Μαρίας όχι μόνο πριν, αλλά κατά τη διάρκεια (και μετά) τη γέννηση του Ιησού. Τα αρχαία χειρόγραφα που διατηρούν το βιβλίο έχουν διαφορετικούς τίτλους, όπως "Η γέννηση της Μαρίας", "Η ιστορία της γέννησης της αγίας Μαρίας, της μητέρας του Θεού", και "Η γέννηση της Μαρίας, η αποκάλυψη του Ιάκωβου". Αναφέρεται επίσης ως "Γένεση της Μαρίας".
Συγγραφέας και ημερομηνία
Αν και οι παλαιότεροι μελετητές ισχυρίστηκαν ότι ο συγγραφέας είχε ένα εβραϊκό υπόβαθρο (λόγω αναφορών στα καθήκοντα του εβραϊκού ιερατικού γραφείου, διάφορες τελετουργίες και πρωτόκολλα των ναών και κοινές εβραϊκές πρακτικές στην περίοδο του Δεύτερου Ναού) στην πραγματικότητα ο / η συντάκτης / ες φαίνεται να ήταν κακώς ενημερωμένος σχετικά με τις εβραϊκές πρακτικές (π.χ. "Ο Ιωακείμ απαγορεύεται να προσφέρει πρώτος τα δώρα του λόγω της νεαρής του ηλικίας · η Μαρία γίνεται προσωπικό του Ναού · ο Ιωσήφ σχεδιάζει να πάει από τη Βηθλεέμ προς την Ιουδαία». Επιπλέον, το "νερό της ζήλιας" δεν χορηγήθηκε στους άνδρες και ο Σιμεών δεν ήταν αρχιερέας). Πολλοί μελετητές έχουν συζητήσει το θέμα και τη σχέση του κειμένου με τον Ιουδαϊσμό.
Το στυλ της χρησιμοποιούμενης γλώσσας υποστηρίζει το επιχείρημα ότι το κείμενο χρονολογείται από τον δεύτερο αιώνα. Ο συγγραφέας περιγράφει διάφορες εβραϊκές κοινωνικές και εκκλησιαστικές δραστηριότητες που αμφισβητούνται έντονα από τους μελετητές.
Η συναίνεση είναι ότι συντάχθηκε κάποια στιγμή στα μέσα του δεύτερου αιώνα. Η πρώτη αναφορά σε αυτό είναι στις αρχές του τρίτου αιώνα απο τον Ωριγένη της Αλεξάνδρειας, ο οποίος λέει ότι κείμενο, όπως αυτό του Ευαγγελίου του Πέτρου, ήταν αμφίβολο, πρόσφατης εμφάνισης και μοιράστηκε με το βιβλίο αυτό τον ισχυρισμό ότι οι "αδελφοί του Κυρίου" ήταν γιοι του Ιωσήφ από μια πρώην σύζυγο.
Παρόλο που ορισμένοι εκκλησιαστικοί σύλλογοι το καταδίκασαν ως μη αυθεντικό γράμμα της Καινής Διαθήκης, αυτό δεν κατάφερε να μειώσει τη δημοτικότητά του. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Α' καταδίκασε το Ευαγγέλιο του Ιακώβου στην τρίτη του επιστολή το 405 μ.Χ. Ο Θωμάς Ακινάτης, απορρίπτει το Πρωτοευαγγέλιο του Ιάκωβου το οποίο αναφέρει ότι οι μαίες είναι παρούσες στη γέννηση του Χριστού και υποστηρίζει ότι τα λόγια των κανονικών ευαγγελίων δείχνουν ότι η Μαρία ήταν και μητέρα και μαία, καθώς έντυσε το παιδί και το έβαλε σε μια φάτνη. Και καταλήγει λοιπόν: «Αυτές οι λέξεις αποδεικνύουν τα ψέματα των απόκρυφων ασυναρτησιών».
Φαίνεται ότι το ευαγγέλιο βοήθησε να ενημερωθεί η ισλαμική παράδοση των ζωών της Μαρίας και του Χριστού και φαίνεται να σχετίζεται άμεσα με τις αναφορές που έγιναν στην ευσέβειά της στις σελίδες του Κορανίου.
Λογοτεχνικό είδος
Το Πρωτοευαγγέλιο του Ιάκωβου είναι ένα από τα πολλά επιζώντα Απόκρυφα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης μέσα στην παλαιοχριστιανική λογοτεχνία. Η πλειοψηφία της επιστημονικής συναίνεσης είναι ότι είχε συσταθεί από την πρώιμη εκκλησία να επεκταθεί στα κανονικά ευαγγέλια με πιο εκτεταμένο τρόπο, παρέχοντας περισσότερες λεπτομέρειες για την πρώιμη ζωή του Χριστού. Ο όρος «Πρωτοευαγγέλιο» προέρχεται από την ελληνιστική κοινή και σημαίνει «πριν από το ευαγγέλιο», «προ-ευαγγέλιο» ή «ευαγγέλιο νηπιακής ηλικίας». Είναι ένας τίτλος που αποδίδεται στο κείμενο, αλλά δεν χρησιμοποιείται ρητά από τους συγγραφείς.
Ένα τέτοιο έργο προοριζόταν να είναι "απολογητικό, δογματικό, ή απλώς να ικανοποιεί την περιέργεια του καθενός". Το λογοτεχνικό είδος που αντιπροσωπεύουν αυτά τα έργα δείχνει στιλιστικά χαρακτηριστικά που προτείνουν ημερομηνίες στον 2ο αιώνα και αργότερα. Άλλα ευαγγέλια αυτής της παράδοσης περιλαμβάνουν το Ευαγγέλιο του Θωμά, το Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου (βασισμένο στο Προευαγγέλιο του Ιάκωβου και στο Ευαγγέλιο του Θωμά) και στο λεγόμενο Αραβικό Ευαγγέλιο της Παιδικής Γενιάς, που θεωρείται απο την Καθολική Εκκλησία ως απόκρυφο.
Παράδοση Χειρόγραφου
Ορισμένες ενδείξεις για τη δημοτικότητα του Ευαγγελίου του Ιακώβου μπορούν να αντληθούν από το γεγονός ότι πάνω από 150 ελληνικά χειρόγραφα που το περιέχουν έχουν επιβιώσει. Το Ευαγγέλιο του Ιακώβου μεταφράστηκε στα: Αραμαϊκά, Αιθιοπικά, Κοπτικά, Γεωργιανά, Παλαιά Εκκλησιαστικά Σλαβικά, Αρμενικά, Αραβικά, Κελτικά και Λαϊκά Λατινικά. Το παλαιότερο γνωστό χειρόγραφο του κειμένου, ένας παπύρος που χρονολογείται στον τρίτο ή πρώιμο τέταρτο αιώνα, βρέθηκε το 1958. Φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη Bodmer της Γενεύης. Από τα σωζόμενα ελληνικά χειρόγραφα, το πληρέστερο κείμενο είναι ένας κώδικας του 10ου αιώνα που βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, στο Παρίσι.
Περιεχόμενο του κειμένου
Το Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου διαιρείται σε είκοσι τέσσερα κεφάλαια, χωρισμένα σε τρία τμήματα:
Ένα πρωταρχικό θέμα είναι η δουλειά και η χάρη του Θεού στη ζωή της Μαρίας, η προσωπική αγνότητα της Μαρίας και η διαρκής παρθενία της πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη γέννηση του Ιησού, όπως επιβεβαίωσε η μαία, που φέρεται να είναι η Σαλώμη, αργότερα μαθητής του Ιησού που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Μάρκου ως μία από τις γυναίκες στη σταύρωση. Ο έλεγχος της παρθενίας της Μαρίας από τη Σαλώμη είναι η πρώτη γραπτή καταγραφή μιας γυναικολογικής εξέτασης. Σε θέμα με τη διαρκή παρθένοτητα της Μαρίας, το χέρι της Σαλώμης άναψε φωτιά ως τιμωρία για την προσπάθεια να αγγίξει την Παναγία.
Αυτό είναι επίσης το πιο πρώιμο κείμενο που ισχυρίζεται ρητά ότι ο Ιωσήφ ήταν χήρος, με παιδιά, τη στιγμή που η Μαρία ανατέθηκε στη φροντίδα του. Αυτό το χαρακτηριστικό μνημονεύεται στο κείμενο του Ωριγένη, το οποίο το παραθέτει για να αποδείξει ότι οι «αδελφοί του Κυρίου» ήταν γιοι του Ιωσήφ από μια πρώην σύζυγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης
Άποφις
Ο Άποφις ή Απέπι ήταν Υξώς βασιλιάς της Αιγύπτου της 15ης Δυναστείας στα τέλη της Αρχαίας Αιγύπτου. Ο Κανόνας του Τορίνο γράφει ότι βασίλευσε στο βόρειο τμήμα της Αιγύπτου που ονομαζόταν στην αρχαιότητα Κάτω Αίγυπτος για 40 χρόνια το πρώτο μισό του 16ου αιώνα. Αν και επίσημα ήταν βασιλιάς μόνο της Κάτω Αιγύπτου κατείχε το μεγαλύτερο τμήμα της Αιγύπτου, η δυναστεία του μπόρεσε να διατηρηθεί όσο κυβερνούσε την Άνω Αίγυπτο ο Κάμωθις αλλά ανατράπηκε από τον διάδοχο και αδελφό του Άμωσις Α΄. Ο Άποφις κυριάρχησε ειρηνικά και είχε συχνές εμπορικές σχέσεις με την 17η Δυναστεία που κυβερνούσε στα νότια τις Θήβαι Αιγύπτου. Η δυναστεία των Υξώς εκδιώχθηκε περίπου 15 χρόνια μετά τον θάνατο του.
Ονοματολόγια
Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι υπήρχαν δύο βασιλιάδες με το όνομα Απέπι, οι Απέπι Α΄και Απέπι Β΄, αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω του ότι υπάρχουν δύο γνωστά Ονόματα Θρόνου για αυτόν τον βασιλιά: Αουοσερέ και Ακενενρέ. Όμως, ο Δανός αιγυπτιολόγος Κιμ Ράιχολτ στη μελέτη του για τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο υποστηρίζει ότι αυτά τα ονόματα αναφέρονται σε ένα άτομο, τον Απέπι, που βασίλευσε για 40 ή παραπάνω χρόνια. Το παραπάνω έχει στήριξη επιπλέον από το γεγονός ότι αυτός ο βασιλιάς χρησιμοποίησε και τρίτο Όνομα Θρόνου κατά τη βασιλεία του, το Νεμπκεπεσχρέ. Ο Απέπι πιθανόν χρησιμοποίησε αρκετά ονόματα θρόνου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, γεγονός που δεν είναι χωρίς προηγούμενο, καθώς και γνωστοί φαραώ των τελευταίων περιόδων, όπως ο Ραμσής Β΄ και Σετί Β΄ έκαναν το ίδιο.
Η λατρεία του Σετ
Ο Άποφις δεν ίδρυσε δικά του μνημεία αλλά σφετερίστηκε τα μνημεία προηγούμενων Φαραώ για να γράψει το όνομα του, όπως δύο Σφίγγες του Φαραώ Αμενεμχέτ Β΄. Ο Απεπί πιθανότατα σφετερίστηκε τον θρόνο από τον προκάτοχο του Στάαν που είχε ορίσει διάδοχο τον γιο του Γανασσί. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάμωθις ο τελευταίος Υξώς κυβερνήτης, ο Άμωσις Α΄ εκδίωξε τους Υξώς από την Αίγυπτο και ίδρυσε τη Δέκατη όγδοη δυναστεία Φαραώ. Στη Δέκατη ένατη δυναστεία Φαραώ ο Άποφις καταγράφεται να λατρεύει τον θεό Σετ με έναν μοναδικό τρόπο "Επέλεξε σαν Κύριο του τον θεό Σετ, δεν λάτρευε κανέναν άλλον θεό εκτός από αυτόν". Οι Αιγύπτιοι εκμεταλλεύτηκαν τη λατρεία του στον θεό Σετ ώστε να τον παρουσιάσουν σαν θεό του Σατανά. Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι οι διωγμοί στον μετέπειτα Φαραώ Ακενατόν που προσπάθησε να επιβάλει τον Μονοθεϊσμό μέσω του Ατόν σχετίζονται με την καταδίκη του Σετ που λάτρευε ο Άποφις. Ο Ντέιβιντ Ρολ ταυτίζει τον Φαραώ Άποφις με τον ήρωα στην Αρχαία ελληνική μυθολογία Έπαφο.
Πηγές
Κατηγορία:Φαραώ της 15ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Η Σαιντ-Ετιέν (γαλλικά: Association Sportive de Saint-Étienne, γαλλική προφορά: Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Σαιντ-Ετιέν), γνωστή και ως ΑΣΣΕ ή ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, είναι ένα γαλλικό ποδοσφαιρικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1919 στην ομώνυμη πόλη της ΝΑ Γαλλίας. Η ομάδα αγωνίζεται στο πάντα κατάμεστο Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ (γνωστό και ως "le Chaudron" (το Καζάνι) αλλά και "l'enfer vert" (Πράσινη Κόλαση) και θεωρείται από τα σημαντικότερα και πιο επιτυχημένα ποδοσφαιρικά σωματεία της χώρας, καθώς έχει κατακτήσει 10 Πρωταθλήματα. Παραδοσιακή είναι η αντιπαλότητά της με την Ολιμπίκ Λυών, της γειτονικής πόλης Λυών, και το μεταξύ τους ντέρμπι χαρακτηρίζεται ως των ντέρμπι μεταξύ των πλουσίων (Ολιμπίκ Λυών) και των εργατών (Σαιντ-Ετιέν).
Ίδρυση
Η Σαιντ-Ετιέν έχει εργατικές ρίζες, καθώς δημιουργήθηκε αρχικά το 1919 από μέλη της Amicale des employés de la Société des magasins Casino: δηλαδή τα μέλη του σωματείου εργαζομένων της αλυσίδας σούπερ μάρκετ Καζινό). Το πράσινο χρώμα της επιχείρησης στην οποία εργάζονταν οι ιδρυτές της ομάδας, υιοθετήθηκε για τις φανέλες της ομάδας. Αργότερα, το 1920 αφαιρέθηκε από την επωνυμία το λογότυπο Καζινό αλλά προκειμένου να διατηρηθούν τα αρχικά A.S.C, μετονομάστηκε η ομάδα σε Amical Sporting Club. Η επόμενη μετονομασία του συλλόγου σημειώθηκε το 1928 όταν ο Pierre Guichard ( υιός του ιδιοκτήτη της αλυσίδας καταστημάτων Καζινό, Geoffroy Guichard ) ανέλαβε τη διοίκηση της ομάδας και τη μετονόμασε σε Association Sportive Stéphanoise. Τέλος, το 1933, η ομάδα έγινε επαγγελματική και έκτοτε ονομάζεται: Association Sportive de Saint-Étienne. Η Σαντ-Ετιέν ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία ποδοσφαιρική κατηγορία της Γαλλίας το 1937. Μέχρι τη δεκαετία του 1970 το σωματείο διατηρούσε πολύ στενή σχέση με το ομόχρωμο Σκωτσέζικο σωματείο της Σέλτικ Γλασκώβης.
Το απόγειο της Δόξας
Η ΑΣ Σαιντ-Ετιέν κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο το Κύπελλο Charles Drago, το 1955. Τρία χρόνια αργότερα στέφτηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Γαλλίας και αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαική διοργάνωση ερχόμενη αντιμέτωπη με τη Σκωτσέζικη Ρέιντζερς. Το 1961 ανέλαβε την προεδρία της ομάδας ο Roger Rocher και την επόμενη χρονιά η Σεντ Ετιέν κατέκτησε το κύπελλο Γαλλίας αλλά πραγματοποίησε απογοητευτική πορεία στο πρωτάθλημα και τελικώς υποβιβάστηκε. Επανήλθε δυναμικά ένα χρόνο αργότερα, κατακτώντας μάλιστα το πρωτάθλημα του 1964 αλλά και αυτά των ετών 1967-1970. Παράλληλα στέφθηκε κυπελλούχος Γαλλίας το 1967 και 1970. Τη δεκαετία του 70, η ομάδα (με τον Robert Herbin στον πάγκο από το 1972) συνέχισε να κατακτά τίτλους (ντάμπλ το 1974 και 1976) ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών όπου ηττήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου. Το κύπελλο του 1977 και το πρωτάθλημα του 1981 υπήρξαν τα τελευταία τρόπαια του συλλόγου. Την τριετία 1979-1982 αγωνίστηκε στην ομάδα, ο Μισέλ Πλατινί, ο κορυφαίος Γάλλος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.
Η Παρακμή
To 1982, το ξέσπασμα ενός σοβαρού οικονομικού σκανδάλου οδήγησε τον πρόεδρο του σωματείου, Roger Rocher, στη φυλακή και την ομάδα στην αγωνιστική παρακμή και τον υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία. Η επιστροφή στη μεγάλη κατηγορία σημειώθηκε το 1999, με τη Σαιντ-Ετιέν να τερματίζει στην 6η θέση. Ωστόσο τα προβλήματα της ομάδας δεν είχαν τελειωμό καθώς το 2001 απεδείχθη ότι τόσο ο Βραζιλιάνος επιθετικός της ομάδας, ο Άλεξ, όσο και ο Ουκρανός τερματοφύλακας, Μαξίμ Λεβίτσκι, αγωνίζονταν με πλαστά διαβατήρια Πορτογαλίας και Ελλάδας αντιστοίχως. Μετά από πολύμηνη δικαστική διερεύνηση, οι παίκτες τιμωρήθηκαν με 4μηνο αποκλεισμό από όλες τις διοργανώσεις και από την ομάδα αφαιρέθηκαν 7 βαθμοί, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί εκ νέου στη Β’ Εθνική (Λιγκ 2). Η ομάδα επανήλθε στα μεγάλα σαλόνια το 2004, κατέκτησε την 6η θέση και μαζί τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Ιντερτότο. Η ομάδα γνωρίζει έναν ακόμη υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία, μετά από το παιχνίδι της με την Οσέρ, η οποία νίκησε με 4-5 στα πέναλτι, υποβιβάζοντας τους "Στεφανουά", τον Μάϊο του 2022.
Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ
Πριν από την ανακαίνιση του Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998, το ρεκόρ προσέλευσης καταρρίπτεται στις 11 Μαΐου 1985 στη διάρκεια ενός αγώνα με τη Λιλ ΟΣΚ, με 47.747 θεατές παρόντες για να παρακολουθήσουν αυτό τον αγώνα.
Διακεκριμένοι παίκτες της Σεντ Ετιέν
🇫🇷
🇧🇷
🇨🇲
🇲🇱
🇳🇱
🇵🇹
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Θάνος Λειβαδίτης
Ο Θάνος Λειβαδίτης (Λαμία, 30 Μαΐου 1934 – Αθήνα, 1 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου Αθηνών (στο εργαστήρι του ζωγράφου Γιάννη Μόραλη).
Το 1959 τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρέμεινε σε αυτό μέχρι το 1972. Υπήρξε πρωταγωνιστικό στέλεχος παίζοντας σε πολλούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου δίπλα σε καταξιωμένους ηθοποιούς (όπως η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Κυβέλη, ο Χριστόφορος Νέζερ, ο Στέλιος Βόκοβιτς, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Δημήτρης Χορν, η Άννα Συνοδινού, η Ελένη Χατζηαργύρη, η Αντιγόνη Βαλάκου κ.ά.).
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1959 στον Φιλάργυρο του Μολιέρου, ερμηνεύοντας τον Βαλέριο. Ακολούθησε ο ρόλος του Αίμονα στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, του Νεοπτόλεμου στον Φιλοκτήτη, του Μάλκομ στον Μάκβεθ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, του αγγελιαφόρου στον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή, του Μενοικέα στις Φοίνισσες του Ευριπίδη κ.ά.
Είχε συμμετάσχει σε διεθνή θεατρικά φεστιβάλ, όπως στο Theatre de Nations (Παρίσι) το 1962 και στο World Theater Season (Λονδίνο) το 1966. Έγραψε παράλληλα 30 σενάρια για τον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε 24 ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές. Στις ταινίες του συμπρωταγωνιστούσε σχεδόν πάντα με την ηθοποιό Μέμα Σταθοπούλου.
Η καταξίωση
Ωστόσο έγινε περισσότερο γνωστός από την τηλεοπτική του καριέρα που άρχισε το 1974 με την τότε μεγάλη επιτυχία Οι δίκαιοι (σειρά που κράτησε 3 χρόνια). Αυτή την σειρά ακολούθησαν επιτυχίες όπως Οι αξιόπιστοι (1981), Οι ιερόσυλοι (1983), Η βεντέτα (1987), Η έκτη εντολή (1989), Η δίκη (1991) και Η οργή των θεών (1994).
Ήταν ο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής στους ρόλους του δικηγόρου Άγγελου Καρνέζη και του δημοσιογράφου Άρη Μαρτέλη, ώστε να συμβάλει στην απονομή της δικαιοσύνης. Τιμήθηκε με το Κορφιάτικο Βραβείο Σεναρίου το 1984 για το σίριαλ Οι ιερόσυλοι.
Το τέλος
Πέθανε σε ηλικία 71 ετών και κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο, όπου το 1988 είχε ταφεί και ο θείος του, ο γνωστός ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Δεν είχε παιδιά, ενώ είχε μακροχρόνιο δεσμό με την παρτενέρ του, Μέμα Σταθοπούλου.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Λειβαδίτης ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Φρανσίσκο Τολέδο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4. Οκτωβρίου 1532 στην Κόρντομπα. Σπούδασε φιλοσοφία στη Βαλένθια, και θεολογία στη Σαλαμάνκα. Το 1558 μπήκε στο τάγμα των Ιησουιτών. Από το 1559 έως το 1563 δίδαξε φιλοσοφία στη Ρώμη. Το 1569 κλήθηκε στο παπικό δικαστήριο από τον Πάπα Πίο V, όπου εργάστηκε ως κήρυκας για 24 χρόνια. Χρήστηκε Πάπας από τον Πάπα Κλήμη Η' στις 15 Σεπτεμβρίου 1593 και ανατέθηκε καρδινάλιος ιερέας στις 11. Οκτώβριος 1593 στην εκκλησία της Σάντα Μαρία στην Τρασποντίνα.
Εκοιμήθη στις 14 Σεπτεμβρίου 1596 και ετάφη στην Πατριαρχική Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε.
Γιάννης Καραμητσόπουλος
Ο Γιάννης Καραμητσόπουλος (1965-15 Απριλίου 2011), ήταν ποιητής και εκδότης.
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1965, όπου και απεβίωσε τον Απρίλιο του 2011 σε ηλικία 46 χρόνων. Πρωτοδημοσίευσε το 1989 στο περιοδικό Εμβόλιμον. Ακολούθησαν δημοσιεύσεις ποιημάτων, κριτικών σημειωμάτων και άρθρων του πολιτιστικού περιεχομένου σε λογοτεχνικά περιοδικά, όπως: Η λέξη, Περίπλους, Ελίτροχος, Φηγός, Παρουσία, Φιλολογική Πρωτοχρονιά, Εξώπολις, Νουμάς και άλλα. Ποιήματά του έχουν ανθολογηθεί σε πανελλήνιες ποιητικές ανθολογίες, έχουν απαγγελθεί από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς της Ελλάδας και της Κύπρου, έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα γαλλικά και έχουν μελοποιηθεί.
Προλόγισε και επιμελήθηκε την Ανθολογία Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών, έκδοση του περιοδικού Εμβόλιμον (1993). Από το 1994 έως το 2001 ήταν διευθυντής του περιοδικού Ίβυκος (Επιθεώρηση για τον ποιητικό λόγο). Το 1998 ίδρυσε τις Εκδόσεις Ίβυκος εκδίδοντας βιβλία ποίησης, πεζογραφίας, δοκιμίου και μελέτης καθώς και βιογραφίες. Ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
SMTP
Το πρωτόκολλο Simple Mail Transfer Protocol (SMTP) έχει καθιερωθεί για την μετάδοση μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο Διαδίκτυο. Επίσημα περιγράφεται στα έγγραφα RFC821 και RFC1123. Το πρωτόκολλο που χρησιμοποιείται σήμερα αποτελεί επέκταση του αρχικού προτύπου και περιγράφεται στο έγγραφο RFC 2821.
Ιστορία
Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 είχε αρχίσει η ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ χρηστών mainframe υπολογιστών. Καθώς ο αριθμός των χρηστών και των υπολογιστών αυξανόταν, έγινε φανερή η ανάγκη δημιουργίας ενός πρωτοκόλλου για την ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων μεταξύ χρηστών που χρησιμοποιούσαν διαφορετικά συστήματα υπολογιστών. Εξέλιξη των αρχικών πρωτοκόλλων που αναπτύχθηκαν την εποχή (δεκαετία του 1970) αυτή αποτελεί το SMTP. Συγκεκριμένα οι ρίζες του SMTP εντοπίζονται στα πρωτόκολλα Mail Box Protocol (1971), FTP Mail (1973) και Mail Protocol. Όταν όμως άρχισε να σχηματίζεται το Διαδίκτυο (1980), ο Jon Postel πρότεινε την δημιουργία ενός νέου πρωτοκόλλου για την ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων, το οποίο δεν θα βασιζόταν τόσο πολύ στο FTP όπως έκαναν οι πρόγονοί του. Έτσι λοιπόν το 1982 γεννήθηκε το SMTP.
Το πρόγραμμα Sendmail ήταν ένα από τα πρώτα προγράμματα που υλοποίησε το SMTP, ενώ σήμερα υπάρχει μία πληθώρα τέτοιων προγραμμάτων όπως για παράδειγμα τα Postfix, qmail, Novell GroupWise, Exim, Novell NetMail και άλλα. Σε μία μέτρηση που έγινε το 2001 βρέθηκαν τουλάχιστον 50 προγράμματα τα οποία υλοποιούσαν το πρωτόκολλο SMTP είτε ως client (δηλαδή αποστολείς ηλεκτρονικών μηνυμάτων) είτε ως server (δηλαδή παραλήπτες ηλεκτρονικών μηνυμάτων).
Το αρχικό SMTP υποστήριζε κατά βάση μονάχα μηνύματα απλού κειμένου και όχι μετάδοση αρχείων (π.χ. εικόνες, εκτελέσιμα, μουσική κοκ). Στην συνέχεια όμως αναπτύχθηκαν διάφορα standards που επέτρεπαν την εισαγωγή αρχείων στα ηλεκτρονικά μηνύματα. Ένα από αυτά τα standards είναι και το Multipurpose Internet Mail Extensions (MIME), το οποίο κωδικοποιεί τα αρχεία με τέτοιον τρόπο ούτως ώστε να μπορούν να μεταδοθούν σε απλά μηνύματα SMTP.
Λειτουργία
Για την αποστολή ενός ηλεκτρονικού μηνύματος θα πρέπει ο χρήστης να έχει πρόσβαση σε έναν SMTP Server. Όλα τα προγράμματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας (π.χ. Mozilla Thunderbird, Microsoft Outlook κ.α.) θα πρέπει να ρυθμιστούν κατάλληλα από τον χρήστη για να λειτουργήσουν σωστά. Συγκεκριμένα ο χρήστης θα πρέπει να καθορίσει τον SMTP server που θα χρησιμοποιήσει για να στείλει και να παραλάβει ηλεκτρονική αλληλογραφία. Με τον τρόπο αυτό μπορεί για παράδειγμα ένας χρήστης να ανταλλάξει ηλεκτρονικά μηνύματα χωρίς να είναι συνδεδεμένος στο διαδίκτυο, εάν χρησιμοποιεί έναν τοπικό SMTP server.
Οι SMTP servers θα πρέπει να έχουν ανοιχτή μία τουλάχιστον από τις πόρτες 25 και 587, ούτως ώστε να μπορούν να επικοινωνήσουν με άλλους SMTP servers για την αποστολή ή παραλαβή ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Πολλοί SMTP servers χρησιμοποιούν και τις δύο πόρτες για λόγους συμβατότητας.
Η παραπάνω εντολή δημιουργεί μία TCP σύνδεση από τον αποστολέα προς τον παραλήπτη (www.example.com) στην πόρτα 25. Αφού γίνει η σύνδεση, ακολουθεί η εξής συνομιλία μεταξύ των δύο υπολογιστών:
Π: 220 www.example.com ESMTP Postfix Α: HELO mydomain.com Π: 250 Hello mydomain.com Α: MAIL FROM:<sender@mydomain.com> Π: 250 Ok Α: RCPT TO:<friend@example.com> Π: 250 Ok Α: DATA Π: 354 End data with <CR><LF>.<CR><LF> Α: Subject: test message Α: From: sender@mydomain.com Α: To: friend@example.com Α: Α: Hello, Α: This is a test. Α: Goodbye. Α:. Π: 250 Ok: queued as 12345 Α: QUIT Π: 221 Bye
Ουσιαστικά η παραπάνω συνομιλία χρησιμοποιείται για να στείλει το ακόλουθο μήνυμα από τον SMTP Server mydomain.com (ηλεκτρονική διεύθυνση sender@mydomain.com) στον SMTP Server example.com (ηλεκτρονική διεύθυνση friend@example.com):
Hello, This is a test. Goodbye.
Υπάρχουν φυσικά και αρκετές άλλες επιλογές στην συνομιλία, οι οποίες δεν παρουσιάζονται στο παραπάνω παράδειγμα. Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί η λέξη SIZE που χρησιμοποιείται από τον αποστολέα για να μάθει το μέγιστο μέγεθος μηνύματος που μπορεί να παραλάβει ο παραλήπτης. Επίσης η λέξη EHLO (αναγραμματισμένο HELO) χρησιμοποιείται αντί της HALLO στην παραπάνω συνομιλία για να ξεκινήσει μία σύνοδο Extended SMTP (ESMTP) αντί για μία σύνοδο απλού SMTP. Παρακάτω φαίνεται ένα παράδειγμα όπου χρησιμοποιούνται οι δύο προαναφερθείσες επιλογές.
Π: 220-serverdomain.com ESMTP {postfix version and date} Π: 220 NO UCE. {etc., terms of service} Α: EHLO mydomain.com Π: 250-serverdomain.com Hello mydomain.com [127.0.0.1] Π: 250-SIZE 14680064 Π: 250-PIPELINING Π: 250 HELP
Στο παράδειγμα αυτό ο SMTP Server serverdomain.com (Παραλήπτης) χρησιμοποιεί την λέξη SIZE για να ενημερώσει τον SMTP Server mydomain.com (Αποστολέας) ότι δεν πρόκειται να δεχθεί μηνύματα το μέγεθος των οποίων υπερβαίνει κάποια προκαθορισμένη τιμή. Στην συγκεκριμένη τιμή το μέγεθος αυτό είναι 14,680,064 bytes ή 14 ΜΒ. Εάν το μήνυμα που προσπαθεί να μεταδώσει ο αποστολέας είναι μεγαλύτερο από 14ΜΒ, τότε δεν θα γίνει αποδεκτό και η μετάδοση θα αποτύχει.
Ασφάλεια και Ανεπιθύμητα Μηνύματα (Spam)
Ένας από τους βασικούς περιορισμούς του πρωτοκόλλου είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος αυθεντικοποίησης των χρηστών. Για να καλυφθεί αυτή η αδυναμία, αναπτύχθηκε μια επέκταση του πρωτοκόλλου που ονομάζεται SMTP-AUTH. Δυστυχώς όμως η επέκταση αυτή είναι αρκετά δύσκολο και πολύπλοκο να χρησιμοποιηθεί ευρέως, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για την αντιμετώπιση του προβλήματος των ανεπιθύμητων μηνυμάτων (Spamming). Γενικότερα δεν είναι πλέον δυνατόν να γίνουν ριζικές αλλαγές στο πρωτόκολλο, διότι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει οι αλλαγές αυτές να υιοθετηθούν από τους εκατομμύρια υπολογιστές που χρησιμοποιούν ήδη το SMTP, πράγμα που θεωρείται μη πρακτικό και κατά βάση αδύνατο. Παρόλα αυτά όμως έχουν αναπτυχθεί μερικά εναλλακτικά πρωτόκολλα που φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν το SMTP, όπως για παράδειγμα το Internet Mail 2000.
Το φαινόμενο των ανεπιθύμητων μηνυμάτων (spamming) οφείλεται σε διάφορους λόγους, μερικοί από τους οποίους είναι και οι εξής:
Για τον περιορισμό του φαινομένου των ανεπιθύμητων μηνυμάτων (spamming) έχουν γίνει διάφορες προτάσεις από την ομάδα Anti-Spam Research Group (ASRG) του οργανισμού Internet Research Task Force (IRTF), η οποία προσπαθεί να βρει διάφορους τρόπους αυθεντικοποίησης των χρηστών που χρησιμοποιούν το SMTP για να ανταλλάξουν ηλεκτρονικά μηνύματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Κασπάρ φαν Βίττελ
Ο Κασπάρ φαν Βίττελ (ολλανδικά: Caspar van Wittel ή Gaspar van Wittel ή Jasper Adriaensz van Wittel ως ον. γέννησης, ιταλικά: Gaspare Vanvitelli ή Gasparo degli Occhiali, 1652 με 1653, Αμερσφόρτ, Ολλανδία – 13 Σεπτεμβρίου, 1736, Ρώμη, Ιταλία) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Ρώμη. Θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους της τοπιογραφικής ζωγραφικής των βεντουτιστών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε σε ρωμαιοκαθολική οικογένεια στην προτεσταντική Ολλανδία, και ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής καροτσιών. Σπούδασε ζωγραφική στο Αμερσφόρτ για 4 με 5 χρόνια, και κατόπιν μαθήτευσε υπό τον Ματίας Βότχοος (Matthias Withoos) για άλλα 7 χρόνια.
Τα πρώτα έργα του που διασώζονται δημιουργήθηκαν στο Χόορν το 1672 όπου κατέφυγε μετά την γαλλική εισβολή και κατάληψη του Αμερσφόρτ το 1672. Επέστρεψε πίσω στο Αμερσφόρτ το επόμενο έτος και παρέμεινε έως το 1674, όταν πλέον αναχώρησε για την Ιταλία μαζί με τον επίσης ζωγράφο Γιάκομπ φαν Σταβέρντεν (Jacob van Staverden) ο οποίος ήταν φίλος του και συμμαθητής του υπό τον Βότχοος.
Εγκαταστάθηκε στην Ρώμη και έγινε μέλος της καλλιτεχνικής κοινότητας των Μπενφούχολς (Bentvueghels) η οποία αποτελούνταν από Ολλανδούς και Φλαμανδούς καλλιτέχνες της πόλης. Το παρατσούκλι που απέκτησε εντός της κοινότητας αυτής ήταν Piktoors (λαμπερός δαυλός) ή Toorts van Amersfoort (Ο δαυλός του Αμερσφόρτ), καθώς και Gasparo dagli Occhiali (ο Γκασπάρ με τα γυαλιά). Εργάστηκε στην πόλη σε συνεργασία με τον Φλαμανδό ζωγράφο Άμπραχαμ Χενούλς (Abraham Genoels) του οποίου ενδεχομένως υπήρξε μαθητής. Άλλος γνωστός συνεργάτης του ήταν και ο Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ (Hendrik Frans van Lint) ο οποίος εξελίχθηκε σε έναν από τους κυρίους βεντουτιστές του 18ου αιώνα.
Το 1697 ο φαν Βίττελ παντρεύτηκε την Άννα Λορενζάνι, και απέκτησαν μαζί τον γιο τους, Λουίτζι Βανβιτέλλι, ο οποίος αργότερα εξελίχτηκε σε αξιόλογο μηχανικό και αρχιτέκτονα. Απέκτησε επίσης έναν δεύτερο γιο το 1702.
Ο φαν Βίττελ πέρασε σχεδόν όλη την ζωή του στην Ιταλία από την άφιξη του το 1674 έως τον θάνατο του το 1736. Έζησε κυρίως στην Ρώμη, αλλά μεταξύ των ετών 1694 και 1710, ταξίδεψε επίσης σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ιταλίας και ζωγράφισε εκεί, όπως την Φλωρεντία, Μπολόνια, Φερράρα, Βενετία, Μιλάνο, Πιατσέντζα, Ουρμπίνο, και Νάπολη. Έγινε μέλος στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά στην Ρώμη το 1711. Το τελευταίο έργο του χρονολογείται το 1730.
Έργα
Ο φαν Βίττελ θεωρείται ένας από τους κυρίους εκπροσώπους της τοπιογραφικής ζωγραφικής των βεντουτιστών, και η επιρροή της τεχνικής αυτής μετεξελίχθηκε σε γενικότερο χαρακτηριστικό της ιταλικής ζωγραφικής παράδοσης. Πιθανώς είχε δεχθεί την επιρροή από τα έργα του Λίφαε Κράου (Lievin Cruyl) ο οποίος είχε δημιουργήσει μια σειρά από αναπαραστάσεις τοπίων της Ρώμης κατά την δεκαετία του 1660. Ωστόσο ο ίδιος ο φαν Βίττελ θεωρείται ως σημαντική επιρροή του Βενετού ζωγράφου Καναλέττο, καθώς κάποιοι από τους πίνακες που δημιούργησε ο φαν Βίττελ κατά την επίσκεψη του στην Βενετία το 1697 είναι παρόμοιας τεχνικής αλλά παλαιότερες των έργων του Καναλέττο, όπως το Θέα της Πιατζέτα από την λεκάνη του Αγίου Μάρκου.
Με την άφιξη του στην Ρώμη ο φαν Βίττελ αρχικά βοήθησε τον Ολλανδό υδραυλικό μηχανικό Κορνέλις Μάγιερ με την δημιουργία σχεδίων πλοήγησης για την πλοήγηση στον Τίβερη μεταξύ της Ρώμης και της Περούτζια. Η πρώτη τοπιογραφική σύνθεση προήλθε επίσης μετά από συνεργασία του με τον Μάγιερ, για διάφορες τοποθεσίες της πόλης όπου ο Μάγιερ έκανε έργα αναβάθμισης. Ο φαν Βίττελ χρησιμοποίησε τα αρχικά αυτά σχέδια και τα αναβάθμισε σε ολοκληρωμένα έργα στα τέλη της δεκαετίας του 1680, ενώ η γενική τεχνοτροπία του ολοκληρώθηκε και ωρίμασε κατά τα επόμενα 10 έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Σι Τζινπίνγκ
Ο Σι Τζινπίνγκ (习近平, πινγίν: Xi Jinping, 15 Ιουνίου 1953) είναι Κινέζος πολιτικός που υπηρετεί ως ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας από το 2012, αλλά και ως ο 7ος πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού από το 2013.
Κατείχε τη θέση του Αντιπροέδρου της Κίνας από το 2008 μέχρι το 2013 αλλά και του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, του Προέδρου της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του Κόμματος, του Προέδρου της Κεντρικής Κομματικής Σχολής, και του πρώτου μέλους της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου (CPC), του ντε φάκτο κορυφαίου οργάνου εξουσίας στην Κίνα. Έχει υπηρετήσει ως το κορυφαίο στην κατάταξη μέλος στην Κεντρική Γραμματεία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, και ως Αντιπρόεδρος της Κρατικής Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής.
Γιος του βετεράνου κομμουνιστή Σι Τζονγκσούν (1913-2002) και της γυναίκας του Τσι Σίν (1926-), ο Σι Τζινπίνγκ υπηρέτησε ως επί το πλείστον στην επαρχία Φουτζιέν στην αρχή της καριέρας του. Αργότερα διορίστηκε επικεφαλής του κόμματος στη γειτονική επαρχία Τζετζιάνγκ, και στη συνέχεια επικεφαλής του κόμματος στη Σανγκάη μετά την απόλυση του Τσεν Λιανγκγιού. Έπειτα εξελέγη αντιπρόεδρος της χώρας. Γνωστός για τη σκληρή στάση του σχετικά με τη διαφθορά και ειλικρινά ανοιχτός για πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ο Σι ηγείται τώρα της έβδομης γενιάς ηγεσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας.
Πρώτα χρόνια
Ο Σι Τσινπίνγκ είναι ο τρίτος γιος του κινέζου πολιτικού Σι Τσονγκτσούν και της Τσι Σιν. Ο Τσονγκσούν, από το Φουπίνγκ του Σαανσί, ήταν μέλος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (CCP) από το 1928, Ο Τσονγκσούν ήταν σημαντικός αξιωματούχος. Ήταν μεταξύ άλλων αντιπρόεδρος της μόνιμης επιτροπής του Λαϊκού Εθνικού Κογκρέσου, πρώτος γενικός γραμματέας του Κρατικού Συμβουλίου, και μετά την πλήρη αποκατάσταση του στο κόμμα, κυβερνήτης της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ (1979-1981), όπου επέβλεψε την οικονομική της άνοδο σε κεντρική περιοχή της Κίνας.
Στην πρώιμη παιδική του ηλικία, ο Σι Τσινπίνγκ είχε μια σχετικά άνετη ζωή έχοντας για πατέρα έναν υψηλόβαθμό αξιωματικό. Αυτό άλλαξε με την Πολιτιστική Επανάσταση της δεκαετίας του 1960, όταν οι Κόκκινοι Φρουροί του Μάο Τσε Τουνγκ συνέλαβαν τον πατέρα του και ταπείνωσαν και απείλησαν την οικογένεια. Ως αποτέλεσμα, μια αδερφή του αυτοκτόνησε. Για να ξεφύγει από τις δυσμενείς συνθήκες, ο Xi Jinping κατέφυγε στην ύπαιθρο σε ηλικία δεκαπέντε ετών στο χωριό Λιανγκτσιαχέ (梁家河), όπου έζησε για επτά χρόνια ως εργάτης σε φάρμα και έζησε σε ένα σπίτι-σπηλιά. Σύμφωνα με άτομα που τον ήξεραν, αυτή η εμπειρία τον έκανε να αποκτήσει γνώση των δυσκολιών που αντιμετώπιζαν οι αγρότες. Μετά από λίγους μήνες το έσκασε για το Πεκίνο. Συνελήφθη όμως σε μια εκστρατεία που στόχο είχε τον εντοπισμό των λιποτακτών, και αφού μεταφέρθηκε αρχικά σε στρατόπεδο, επέστρεψε στο Λιανγκτσιαχέ. Από το 1975 έως το 1979, ο Σι σπούδασε χημικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά του Πεκίνου. Θεωρείται ότι η σχέση του με την κινεζική αγροτιά, συνέβαλε στην άνοδο του.
Αφού απορρίφθηκε εφτά φορές, ο Σι κατάφερε να ενταχθεί στη κομμουνιστική νεολαία της Κίνας το 1971 αφού γνώρισε έναν τοπικό αξιωματούχο. Το 1972 επανενώθηκε με τον πατέρα του σε μια επανένωση που διετάχθη από τον Τσόου Ενλάι. Επίσης έπρεπε να κάνει δέκα φορές αίτηση προκειμένου να καταφέρει να γίνει μέλος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1973 και έπειτα, για να γίνει μέλος το 1974.
Από το 1998 έως το 2002, συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη μαρξιστική φιλοσοφία και την ιδεολογική εκπαίδευση παράλληλα με τη δουλειά του στο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά, λαμβάνοντας πτυχίο που καλύπτει τους τομείς του δικαίου, της πολιτικής, της διαχείρισης και της «επαναστατικής ιστορίας».
Πολιτική σταδιοδρομία
Αφού υπηρέτησε αρχικά ως αντιδήμαρχος του Σιαμέν στο Φουτσιάν, ο Σι έγινε μέλος της επαρχιακής κυβέρνησης του Φουτσιάν και πρόεδρος του Λαϊκού Κογκρέσου του Φουτσόου το 1993. Μετά από πεντέμισι χρόνια (1995 έως 2000) όπου υπηρέτησε ως αναπληρωτής γραμματέας του κόμματος στο Φουτζιάν, έγινε και κυβερνήτης της επαρχίας. Το 2002 διορίστηκε κυβερνήτης στη γειτονική επαρχία Τσετσιάνγκ, επαρχίες δίπλα στην Ταϊβάν. Εκεί, ο Σι έγινε κυβερνήτης το 2002, τον επόμενο χρόνο γραμματέας της επαρχιακής επιτροπής και πρόεδρος του λαϊκού συνεδρίου. Στο Τσετσιάνγκ η θητεία του Τσινπίνγκ χαρακτηρίστηκε από προσπάθεια αναδόμησης της βιομηχανίας της περιοχής με στόχο την προώθηση της ανάπτυξης της. Παράλληλα η εκστρατεία κατά της διαφθοράς τον έκανε δημοφιλέστερο στην Κίνα.
Ήταν επίσης μέλος της 15ης Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (1997–2002) χωρίς δικαίωμα ψήφου και τακτικό μέλος από την επόμενη Κεντρική Επιτροπή (2002–2007).
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2012, ο Σι Τζινπίνγκ απείχε από τις δημόσιες εμφανίσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα και ακύρωσε όλα τα ραντεβού με ξένους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου αυτού με τη Χίλαρι Κλίντον. Η κινεζική λογοκρισία στο Διαδίκτυο προσπάθησε να περιορίσει τις εικασίες σχετικά με το πού βρίσκεται, για ποιο λόγο απέχει από τις δημόσιες εμφανίσεις, μπλοκάροντας σε μεγάλο βαθμό ακόμη και τις αναζητήσεις στο κινεζικό διαδίκτυο με το όνομα του. Κινέζοι χρήστες του Διαδικτύου προσπάθησαν να παρακάμψουν τη λογοκρισία χρησιμοποιώντας εναλλακτικές ορθογραφίες του ονόματος του, για να μπλοκαριστούν γρήγορα και αυτές. Μετά από δύο εβδομάδες αργότερα ο Σι εμφανίστηκε ξανά δημόσια, αν και ούτε ο ίδιος ούτε οι επίσημοι φορείς σχολίασαν τις εικασίες για την υγεία του.