cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Γιαννακόπουλος (ΕΔΕΣ)
Κατοχή
Στην Κατοχή ο Δημήτριος Γιαννακόπουλος ήταν εκδότης της εφημερίδας Νέα Ζωή και διευθυντής της εφημερίδας Δημοκρατική Σημαία που κυκλοφορούσαν τότε παράνομα. Τον καιρό των συγκρούσεων του ΕΔΕΣ με το ΕΑΜ ήταν υπέρμαχος της συνεργασίας και όχι της περαιτέρω ρήξης. Αντιτάχθηκε σφοδρά στον δοσιλογικό ΕΔΕΣ Αθηνών που συνεργαζόταν με την Κυβέρνηση και την συμμετοχή του στα τάγματα ασφαλείας.
ΕΔΕΣ Αθήνας
Ο ΕΔΕΣ Αθηνών είχε διασπαστεί σε δύο πτέρυγες. Η μια συνεργαζόταν πλήρως με τις αρχές Κατοχής και η άλλη επέμενε στην αγωνιστική γραμμή. Ο Γιαννακόπουλος ανήκε στην αγωνιστική πτέρυγα του ΕΔΕΣ. Ο στρατιωτικός ηγέτης του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας από την Ήπειρο, αλληλογραφεί και με τις δύο πτέρυγες αν και η δοσιλογική πτέρυγα συνεργάζεται με την Ειδική Ασφάλεια και κυκλοφορούν λίστες προγραφών εναντίον του αγωνιστικού ΕΔΕΣ.
Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθεί για τις πολιτικές του θέσεις από τους συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων. Τον δολοφόνησε απόσπασμα ατόμων που έφεραν τα διακριτικά του ΕΛΑΣ ώστε να μεγαλώσει περισσότερο το χάσμα μεταξύ των δύο οργανώσεων. Η ΟΠΛΑ στην πρώτη προκήρυξη της ανέφερε το γεγονός και κατήγγειλε τους δολοφόνους ενώ υποσχέθηκε εκδίκηση. Μεταξύ άλλων έγιναν πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας άλλων στελεχών του αγωνιστικού ΕΔΕΣ όπως του Ελευθέριου Δέπου, Μανώλη Λιτίνα (θα εκτελεστεί από τους Γερμανούς αργότερα). Συνέπεια και αυτών ο αγωνιστικός ΕΔΕΣ Αθηνών τέλη του 1943 θα πάψει να έχει πολιτική υπόσταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες
Ιρίνα Αλλέγκροβα
Η Ιρίνα Αλεξάντροβνα Αλλέγκροβα (Ρωσικά: Ири́на Алекса́ндровна Алле́грова), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
==Οικογένεια ==
Ταξίδια
Η Αλλέγκροβα έχει ταξιδέψει σε πολλές χώρες, μερικές από αυτές είναι: Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδάς, Ισραήλ, Κύπρος, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Μονακό, Σερβία, Φινλανδία, και στις χώρες της Βαλτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Μάκης Χριστοδουλόπουλος
Ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος (Αμαλιάδα, 16 Φεβρουαρίου 1948) είναι Έλληνας τραγουδιστής και μουσικός, τσιγγάνικης καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1948 στην Αμαλιάδα. Έμαθε από μικρός να παίζει κιθάρα και κλαρίνο και άρχισε να τραγουδάει. Ποτέ δεν έκρυψε την τσιγγάνικη καταγωγή του, ούτε και ντράπηκε να δηλώσει ότι είναι τσιγγάνος. Ξεκίνησε τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια σε κέντρα και πανηγύρια, όπου τον ανακάλυψε ο Βασίλης Σαλέας και τον πήρε μαζί του. Μαζί δημιούργησαν αρκετό υλικό. Το 1984 ο καλλιτέχνης συνεργάστηκε με τον Διονύση Σαββόπουλο στα «Στέφανα» και «Πληγωμένο χελιδόνι».
Ο Χριστοδουλόπουλος έχει τραγουδήσει τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα, Βασίλη Σαλέα, Γιάννη Πάριου, Στέλιου Περπινιάδη, Τάκη Σούκα, Θεόδωρο Καμπουρίδη όπως και έχει γράψει τραγούδια για τη Γλυκερία, Νίκο Παπάζογλου, Βασίλη Μαργαρίτη μεταξύ άλλων. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν τα τραγούδια «Παντρεμένοι κι οι δυο» και «Μελαχρινάκι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Ρομά στην Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες κλαριντζήδες Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Βουλή των Αντιπροσώπων της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης είναι η κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, του νομοθετικού σώματος της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, της μιας από τις δύο οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Σύσταση
Η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από 98 μέλη που εκλέγονται δημοκρατικά με άμεσες εκλογές, με μυστική ψηφοφορία, σε όλη την Ομοσπονδία, όπως υπαγορεύει το Σύνταγμα της Ομοσπονδίας και ο Εκλογικός Νόμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Τα μέλη της Βουλής διατελούν τετραετείς θητείες, εκτός αν η Βουλή διαλυθεί.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει έναν Πρόεδρο, που είναι ο Ομιλητής, δύο Αντιπροέδρους και έναν Γραμματέα, που διορίζονται σύμφωνα με το νόμο.
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων
Τα καθήκοντα του Προέδρου είναι:
Τρέχουσα σύσταση
Η τρέχουσα σύσταση της Βουλής των Αντιπροσώπων ορίστηκε με τις Βοσνιακές γενικές εκλογές της 7ης Οκτωβρίου 2018:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Βαράκ
Ο Βαράκ (, που σημαίνει «αστραπή») είναι βιβλικό πρόσωπο της εποχής των Κριτών. Υπήρξε στρατηγός των Ισραηλιτών, όπως αναφέρεται στο Βιβλίο των Κριτών (ε΄ 19) και του Ιησού του Ναυή (ιβ΄ 21).
thumb|right|200px|Τάφος κοντά στο [[Τελ Καντές που θεωρείται ότι ανήκει στον Βαράκ ή στη Δεββώρα.]]
Ο Βαράκ ήταν γιος του Αβινωάμ από την Κέδες της περιοχής του Νεφθαλί. Υπήρξε ο διοικητής του στρατού της ηρωίδας και προφήτισσας Δεββώρας. Ο Βαράκ και η Δεββώρα νίκησαν τη στρατιά των Χαναναίων του Σισάρα, οι οποίοι επί είκοσι χρόνια καταπίεζαν τους Ισραηλίτες.
Η ήττα των Χαναναίων στη Θαανάχ από τη Δεββώρα (πολιτικοθρησκευτική ηγεσία) και τον Βαράκ (στρατιωτική ηγεσία) εξιστορείται σε πεζό λόγο (κεφάλαιο δ΄) και επαναλαμβάνεται έμμετρα (κεφ. ε΄, η αποκαλούμενη και «Ωδή της Δεββώρας»). Στο κεφάλαιο δ΄ ως κυριότερος εχθρός εμφανίζεται ο Ιαβίν, βασιλιάς της Χαζόρ (το σημερινό Tell el-Qedah, περίπου 5 χλμ. νοτιοδυτικά της Λεκάνης Χούλα), παρότι σημαντικός παρουσιάζεται και ο ρόλος του αρχιστρατήγου του Σισάρα.
thumb|190px|left|Βαράκ και Ιαήλ ενώπιον του νεκρού Σισάρα
Στην Προς Εβραίους επιστολή ο απόστολος Παύλος αναφέρει τον Βαράκ μαζί με άλλες προσωπικότητες που πέτυχαν κατορθώματα μέσω πίστης: «Και τι έτι λέγω; επιλείψει με γαρ διηγούμενον ο χρόνος περί Γεδεών, Βαράκ, Σαμψών, Ιεφθάε, Δαυίδ τε και Σαμουήλ και των προφητών, οί δια πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας» (ια΄ 32).
Βαρακ
Καταφύγιο Κοζάνης
Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Είναι χτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.400 μέτρων στις πλαγιές των Πιερίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδος. Το Καταφύγιο υπάγεται διοικητικά στον δήμο Βελβεντού και ο μόνιμος πληθυσμός του σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2011 είναι 178 κάτοικοι.
Ίδρυση οικισμού
Η παράδοση αναφέρει πως οι κάτοικοί του ζούσαν σε ένα εύφορο χωριό, ονομαζόμενο Ποδάρι, στις όχθες του Αλιάκμονα, αλλά επειδή καταπιέζονταν από τους Τούρκους αποσύρθηκαν -άγνωστο πότε- στις απόκρημνες και δασωμένες πλαγιές του Φλάμπουρου επάνω στο ψηλό οροπέδιο, όπου είχαν τις στάνες τους. Το Καταφύγι δημιουργήθηκε από οικογένειες οι οποίες μετακινήθηκαν από τα μέρη των Τρικάλων, των Αγράφων, της Πίνδου και των Γρεβενών, ύστερα από την αποτυχημένη επανάσταση του Μητροπολίτου Τρίκκης Διονυσίου του Φιλοσόφου (Σκυλοσόφου). Οι οικογένειες αυτές έφτασαν στα μέρη της Κοζάνης και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Βελβενδού, αλλά λόγω της έντονης τουρκικής παρουσίας, αναχώρησαν και όπως αναφέρει η παράδοση, άφησαν δύο ζώα να ανέβουν στα Πιέρια. εκεί όπου θα έβρισκαν νερό και κατάλληλο χώρο θα δημιουργούσαν το νέο χωριό. Τα ζώα, σύμφωνα με την παράδοση έφτασαν στο σημείο πού σήμερα είναι το χωριό και εκεί όπου τρέχει ακόμα και σήμερα νερό. Η βρύση ή οι βρύσες αυτές οι κάτοικοι τις ονόμασαν πηγάδια, ή κατά την ντοπιολαλιά «μπγάδια». Εκεί δημιούργησαν και τον πρώτο οικισμό, χτίζοντας τον ναό του Αγίου Νικολάου γύρω στα 1740 - 1750. Το χωριό ονομάστηκε Καταφύγιο λόγω της απόρθητης τοποθεσίας του.
Μετά την συνοικία του Αγίου Νικολάου, δημιουργήθηκε η λεγόμενος «Μεσιανός μαχαλάς» με κέντρο την εκκλησία της Παναγίας, και το Σχολείο, ενώ στην συνέχεια κατοικήθηκε και η άλλη πλευρά του χωριού, η οποία ονομάστηκε «Μαγουλάδες» και κατά την ντοπιολαλιά «Μαγλάδες», με ναό τον Άγιο Γεώργιο.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Νικόλαο Σχοινά (1887), το χωριό είχε πληθυσμό 150 ελληνοχριστιανικών οικογενειών το 1886. Προπολεμικά αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα και μάλιστα ήταν κεφαλοχώρι. Στο χωριό πραγματοποιήθηκε, τον Οκτώβρη του 1943, το 1ο Παμμακεδονικό συνέδριο της ΕΠΟΝ καθώς πολλοί άνθρωποι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα της αντίστασης εναντίον των Ναζί Το χειμώνα του 1943 και συγκεκριμένα στις 20 Δεκεμβρίου τα κατοχικά στρατεύματα έκαψαν το χωριό και οι κάτοικοί του κατέφυγαν μετά τη λήξη του πολέμου στον Βελβενδό, στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη και στην Κατερίνη όπου κατέλυσε και ο μεγαλύτερος όγκος του χωριού δημιουργώντας τον ομώνυμο συνοικισμό των «Καταφυγιωτών».
Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι η γενέτειρα του ήρωα του Καζαντζάκη Αλέξη Ζορμπά, ο οποίος λεγόταν Γιώργος Ζορμπάς. Στο χωριό διασώζεται και το οικόπεδο του σπιτιού του, στα ερείπια του οποίου έχει χτιστεί ένα οίκημα που θα λειτουργεί ως Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης, το χωριό είναι η γενέτειρα του ακαδημαϊκού Ιωάννου Τσικοπούλου, του Μητροπολίτη Χίου, Νικηφόρου Τζιφοπούλου, και του Μητροπολίτη Περγάμου, Ιωάννου Ζηζιούλα.
Σήμερα το Καταφύγι, κατοικείται μόνο τους θερινούς μήνες, από τους ιδίους τους κατοίκους οι οποίοι μετά την πυρπόληση, μένουν στην Κατερίνη
Αξιοθέατα
Στην πλατεία βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας, η οποία ξαναχτίστηκε και εγκαινιάστηκε το 1969 από τον τότε Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης, Διονύσιο. Στην συνοικία Μαγουλάδες ή Μαγλάδες, υπάρχει η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στην άλλη πλευρά του χωριού υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου, κτίσμα του 1750, και είναι ο μόνος ναός πού δεν κάηκε από την πυρπόληση των Γερμανών, παρά τις προσπάθειές τους. Τα σημάδια από τις προσπάθειές τους να βάλουν φωτιά φαίνονται ακόμα στους τοίχους. Εκτός από αυτές, υπάρχουν και οι εκκλησίες του Προφήτη Ηλία στον μικρό λόφο με την ονομασία Καραούλι, με θέα προς την Κοζάνη και στην λίμνη του Αλιάκμονος του Πολυφύτου. Ο γκρεμός από το Καραούλι, ονομάζεται Σκρίκα. Υπάρχει ακόμα το εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου και του Αγίου Δημητρίου, όπου και το κοιμητήριο του χωριού, ενώ στην τοποθεσία Λιβάδια υπάρχει και ο ναός του Αγίου Αθανασίου.
Το παλιό πέτρινο δημοτικό σχολείο του χωριού από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για ''«λιθόκτιστο κτίριο που στεγάζεται με τετράρριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Οι όψεις του διέπονται από απόλυτη συμμετρία, ως προς το κατακόρυφο άξονα που εκφράζει και τη λειτουργία του κτίσματος»''. Το σχολείο κτίστηκε τον 19ο αι. από εισφορές των κατοίκων και διέθετε σπάνια βιβλιοθήκη με έργα Ελλήνων συγγραφέων σε εκδόσεις της Λειψίας. Σε αυτό δίδαξαν ο Άνθιμος Γαζής, ο Μπίρδης και στις αίθουσές του έγινε η πρώτη Παμμακεδονική συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ.
Στην είσοδο του χωριού από την πλευρά του Ελατοχωρίου, βρίσκεται το Στραυροδρόμι. Εκεί υπάρχει και το μνημείο, όπου τον Ιανουάριο του 1924 ο κλέφτης Φώτης Γιαγκούλας και τα παλικάρια του σκότωσαν τον γιατρό του χωριού, Οδυσσέα Νικολαΐδη, ενώ από την πλευρά του Βελβενδού, ο επισκέπτης συναντά το Αγιονέρι, ενώ λίγο πριν μπει κανείς στο χωριό υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, όπου κατά την ημέρα του Δεκαπενταυγούστου οι κάτοικοι ξεπροβοδίζουν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Διονυσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Σερβίων - Βελβεντού
2668 Ταταρία
Η Ταταρία (Tataria) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την Αυτόνομη Σοβιετική Δημοκρατία των Τατάρων, το σημερινό Ταταρστάν της Ρωσίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ταταρίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ταταρια
Διονύσης Σαββόπουλος
Ο Διονύσης Σαββόπουλος (2 Δεκεμβρίου 1944) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και τραγουδοποιός. Θεωρείται ο πρωτεργάτης της σχολής των Ελλήνων τραγουδοποιών, οι οποίοι γράφουν μουσική, στίχους και τραγουδούν οι ίδιοι τα τραγούδια τους.
Ζωή και σταδιοδρομία
μικρογραφία|Από ζωντανή εμφάνιση του Σαββόπουλου στο Άλσος της [[Αθήνα|Αθήνας]] Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944, ενώ κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη και την Φιλιππούπολη. Το 1963 μετακόμισε στην Αθήνα και εγκατέλειψε τη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης προκειμένου να ασχοληθεί με το τραγούδι. Γνώρισε μεγάλη επιτυχία από τις πρώτες ημέρες του ως μουσικός και σύντομα έγινε πολύ δημοφιλής στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Είχε συνδυάσει τη μουσική Αμερικανών μουσικών όπως του Μπομπ Ντίλαν και του Φρανκ Ζάπα με μακεδονική λαϊκή μουσική και πολιτικά διεισδυτικούς στίχους.
Άρχισε τη σταδιοδρομία του το 1964, και ήταν πολιτικά ενεργός σε όλη τη σταδιοδρομία του στη μουσική, με εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη και τον Μάνο Λοΐζο. Κατά τη διάρκεια της Χούντας φυλακίστηκε δύο φορές για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1967.
Τα περισσότερα από τα τραγούδια του είναι γραμμένα από τον ίδιο, σε στίχους και μουσική.
Προσωπική ζωή
Είναι νυμφευμένος με την Ασπασία Αραπίδoυ (γνωστή στο κοινό του Σαββόπουλου με το χαϊδευτικό της, Άσπα, από τα τραγούδια και τις παραστάσεις του) και έχουν δύο γιους, τoν Κoρνήλιo και τoν Ρωμανό, και δύο εγγονούς, τον Διονύση και τον Ανδρέα.
Τιμητικές Διακρίσεις
Το Τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα του στις 24 Νοεμβρίου 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Σαββοπουλος Σαββοπουλος Σαββοπουλος Σαββοπουλος Κατηγορία:Μακεδόνες
Τζονατάν Σμιντ
Ο Τζονατάν Σμιντ (γαλλ. Jonathan Schmid), γεννημένος στις 22 Ιουνίου 1990 στο Στρασβούργο, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του χαφ για λογαριασμό της ΣΚ Φράιμπουργκ.
Παιδική ηλικία και ερασιτεχνική καριέρα
Γεννημένος στο Στρασβούργο και προερχόμενος από την συνοικία του Νόιχοφ, ο Τζονατάν Σμιντ είναι γιος Αυστριακού πατέρα και Γαλλίδας μητέρας. Ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την ΣΣ Νόιχοφ προτού τον εντοπίσει η ΡΚ Στρασμπούρ, από τα τμήματα υποδομής της οποίας εκδιώχθηκε σε ηλικία 15 ετών. Αγωνίστηκε στη συνέχεια στην Σχίλτινγκχαϊμ και στη πορεία στην Μπίσχαϊμ. Τον Ιανουάριο του 2008, πέρασε τα γαλλογερμανικά σύνορα, εντασσόμενος στην Όφενμπουργκερ. Στη συνέχεια εντοπίστηκε από τον Κρίστιαν Στράιχ, τότε προπονητή της ομάδας νέων της ΣΚ Φράιμπουργκ, ο οποίος και τον έπεισε να συνεχίσει την καριέρα του στον σύλλογο.
Επαγγελματική Καριέρα
Αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση για την Μπουντεσλίγκα στις 22 Ιανουαρίου 2011, απέναντι στην Νυρεμβέργη και την επόμενη σεζόν σημείωσε το πρώτο του τέρμα στην Μπουντεσλίγκα στις 5 Φεβρουαρίου 2012 στο 70ό λεπτό μιας αναμέτρησης απέναντι στην Βέρντερ Βρέμης. Στην πορεία καθιερώθηκε ως βασικό στέλεχος της πρώτης ομάδας του συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φράιμπουργκ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Τζέιμς Γκαντολφίνι
Ο Τζέιμς Τζόζεφ Γκαντολφίνι Τζ. (αγγλικά: James Joseph Gandolfini, Jr., 18 Σεπτεμβρίου 1961 - 19 Ιουνίου 2013) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, καθώς και παραγωγός. Ευρέως γνωστός έγινε για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο, στην αμερικανική σειρά The Sopranos, ως Tony Soprano. Μέσω αυτής της ερμηνείες έλαβε διθυραμβικές κριτικές και πολλά βραβεία, κερδίζοντας 3 βραβεία Emmy, 3 Screen Actors Guild Award και μία Χρυσή Σφαίρα.
Εκτός από τον παραπάνω τηλεοπτικό ρόλο, έχει συμμετάσχει και σε αρκετές ταινίες, μεταξύ των οποίων, οι πιο σημαντικές, πρέπει να θεωρούνται οι True Romance (1993), Get Shorty (1995) και το Where the Wild Things Are (2009). Παρόλα αυτά, ο ίσως πιο αξιομνημόνευτος ρόλος του στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία Εκεί που δεν το περιμένεις (2013), από την οποία, μετά θάνατον, η ερημηνεία του έλαβε πολύ καλές κριτικές, καθώς και υποψηφιότητες για βραβεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Δον Σάντσο της Αραγώνας (θεατρικό έργο)
Δον Σάντσο της Αραγώνας (γαλλικός τίτλος: Don Sanche d'Aragon) είναι πεντάπρακτη ηρωική κωμωδία του Πιέρ Κορνέιγ που παρουσιάσθηκε στο κοινό και εκδόθηκε το 1650.
Ο γενναίος ιππότης δον Κάρλος αγαπά τη βασίλισσα Ισαβέλλα κρυφά και απελπισμένα καθώς γνωρίζει ότι η βασίλισσα δεν θα παντρευτεί ποτέ έναν απλό ιππότη. Όταν τον θεωρούν ως τον διάδοχο του θρόνου της Αραγώνας, αρνείται να εκμεταλλευτεί αυτό το λάθος και ομολογεί δημόσια την ταπεινή καταγωγή του. Το έργο έχει αίσιο τέλος, με την αποκάλυψη του μυστικού της καταγωγής του. Όταν αποκαλύπτεται ότι είναι πραγματικά ο δον Σάντσο, ο κληρονόμος του στέμματος της Αραγώνας, ο δον Κάρλος βοηθά τη βασίλισσα της Καστίλλης να υποτάξει τους ευγενείς και ανεβαίνει ο ίδιος στον θρόνο των ενωμένων βασιλείων.
Στο έργο περιλαμβάνονται αρκετές από τις συμβάσεις της κλασικής γαλλικής τραγωδίας: οι ιστορίες απαγορευμένου έρωτα, το ζήτημα της ταυτότητας του ήρωα, η αναγνώριση των χαμένων παιδιών, οι περήφανοι και περιφρονητικοί ευγενείς, οι υποδειγματικοί ήρωες.
Υπόθεση
Το δράμα διαδραματίζεται στο Βαγιαδολίδ.
Πρώτη πράξη: Η δόνα Ελεονώρα, βασίλισσα της Αραγωνίας, που βρίσκεται εξόριστη στην Καστίλλη για είκοσι χρόνια, ελπίζει ότι η εξέγερση στην Αραγώνα θα επαναφέρει την κόρη της στον θρόνο. Έτσι, πείθει την Ελβίρα να παντρευτεί τον ερωτευμένο δον Άλβαρο, για να ενισχύσει τη θέση της. Η Ελβίρα δεν είναι σίγουρη πώς θα δεχτούν οι δικοί της τον ξένο, εξάλλου είναι κρυφά ερωτευμένη με τον γενναίο δον Κάρλος. Η βασίλισσα της Καστίλης, Ισαβέλλα, μετά το θάνατο του συζύγου της, σύμφωνα με απόφαση της πολιτειακής συνέλευσης, πρόκειται να επιλέξει έναν από τρεις ευγενείς μνηστήρες ως σύζυγό της: τον δον Άλβαρο, τον δον Λόπε και τον δον Μανρίκε. Όταν εμφανίζεται ο Κάρλος και προσπαθεί να καθίσει δίπλα τους, εκείνοι αντιδρούν λόγω της άγνωστης καταγωγής του. Ο Κάρλος αναφέρει τις υπηρεσίες του στην Καστίλλη και τον αείμνηστο βασιλιά στην αποφασιστική νίκη επί των Μαυριτανών, όπου έσωσε τη ζωή του βασιλιά, έσωσε τη σημαία τρεις φορές και κατέλαβε τα τείχη της Σεβίλλης ανοίγοντας τις πύλες της στον καστιλιανό στρατό. Η βασίλισσα για να τον ανταμείψει του απονέμει τίτλους ευγενείας. Οι ευγενείς αποχωρούν επιδεικτικά. Η βασίλισσα αναθέτει στον Κάρλος να τη βοηθήσει στην επιλογή του συζύγου της. Ο Κάρλος της απαντά ότι το δικαίωμά τους στον θρόνο θα κριθεί από μονομαχία μαζί του.
Δεύτερη πράξη: Ο Κάρλος όμως είναι ερωτευμένος με την Ισαβέλλα και της εξομολογείται τον έρωτά του. Αν και η ίδια τρέφει επίσης αισθήματα γι' αυτόν, δεν μπορεί να εκθέσει το κράτος σε ταραχές από τον γάμο της με έναν ιππότη του οποίου η μόνη αξίωση για δημόσια εκτίμηση είναι η γενναιότητα και το σπαθί του. Οι μνηστήρες, που τον περιφρονούν λόγω της αβέβαιης καταγωγής του, αισθάνονται ταπεινωμένοι από τη διαδικασία εκλογής της βασίλισσας.
Τέταρτη πράξη: Οι ευγενείς είναι έτοιμοι να δεχτούν τον δον Σάντσο της Αραγώνας ως σύζυγο της βασίλισσας Ισαβέλλας. Η βασίλισσα Ελεονόρα, ωστόσο, έχει αμφιβολίες. Ο σύζυγός της, όταν έχασε τον θρόνο, διέφυγε με τον μικρό Σάντσο στα βουνά, όπου το αγόρι πέθανε μετά από ένα χρόνο. Πεθαίνοντας, τη διέταξε να καταφύγει στην Καστίλλη με την κόρη τους. Ο έμπιστος κόμης Ραϊμόνδος θα της έφερνε νέα, αλλά φυλακίστηκε. Όλοι σκέφτονται ότι ο πρίγκιπας μπορεί να είναι ο δον Κάρλος, τέτοια ήταν τα κατορθώματά του. Ωστόσο, ο Κάρλος αρνείται να εκμεταλλευτεί αυτό το λάθος και ομολογεί δημόσια την ταπεινή καταγωγή του. Γνωρίζει τους γονείς του: είναι απλοί άνθρωποι. Επίσης, δεν υποκύπτει στην πρόταση των ευγενών που, για χάρη της ένωσης της Καστίλλης και της Αραγώνας, του ζητούν να παραστήσει ότι είναι ο εξαφανισμένος πρίγκιπας. Η βασίλισσα Ελεονόρα, εντυπωσιασμένη από την εντιμότητα του νεαρού, αρχίζει να υποψιάζεται ότι μπορεί να είναι γιος της. Ο Κάρλος παραδέχεται την ενοχή του στην Ισαβέλλαː πάντα αγαπούσε και την Ελβίρα και δεν μπορούσε να επιλέξει μεταξύ των δύο.
Πέμπτη πράξη: Η Ελεονόρα ενημερώνει τη βασίλισσα Ισαβέλλα ότι σύμφωνα με τα νέα που έχει, ο σφετεριστής δον Γκαρσία και ο γιος του έχουν πεθάνει. Ο κόμης Ραϊμόνδος, ο οποίος απελευθερώθηκε από τη φυλακή, ανέλαβε την προσωρινή εξουσία και ισχυρίζεται ότι ο γιος της και διάδοχος του θρόνου της Αραγώνας δον Σάντσο βρίσκεται στην αυλή της Καστίλλης. Εν τω μεταξύ, ένας φτωχός ψαράς παρουσιάζεται και ισχυρίζεται ότι είναι πατέρας του Κάρλος, οι ευγενείς τον φυλακίζουν. Ο Κάρλος παρουσιάζεται στη βασίλισσα Ισαβέλλα ζητώντας την απελευθέρωση του πατέρα του. Η ευγενική υπεράσπιση του ηλικιωμένου κερδίζει τον σεβασμό των ευγενών. Ο Ραϊμόνδος φτάνει στο Βαγιαδολίδ και δηλώνει επίσημα ότι ο Κάρλος είναι ο γιος του βασιλιά της Αραγώνας. Η βασίλισσα Ελεονόρα βρίσκει μια επιστολή στην οποία ο εκλιπών της ζητά συγχώρεση που της είπε ψέματα για λόγους ασφαλείας για την τύχη του γιου τους και ότι τον παρέδωσε σε μια Καστιλιάνα που το παιδί της πέθανε στη γέννα, απουσία του συζύγου της. Ο σύζυγός της, ο ψαράς, δεν έμαθε ποτέ για την αντικατάσταση. Ο Σάντσο παντρεύεται την Ισαβέλλα της Καστίλλης και η αδερφή του Ελβίρα τον δον Άλβαρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Πιέρ Κορνέιγ
Πάουλ Κρέτσεν
Ο Πάουλ Γιόζεφ Κρέτσεν (Paul Jozef Crutzen, 3 Δεκεμβρίου 1933 - 28 Ιανουαρίου 2021 ) ήταν Ολλανδός χημικός της ατμόσφαιρας, κάτοχος  Βραβείου Νόμπελ Χημείας από το 1995. Είναι γνωστός για τις έρευνές του στην climate change και για τη διάδοση του όρου «ανθρωπόκαινος», που περιγράφει τη σημερινή γεωλογική εποχή, κατά την οποία οι ανθρώπινες δραστηριότητες ασκούν μεγάλη επίδραση στο σύνολο της Γης.
Οικογένεια και σπουδές
Η παιδική ηλικία του Κρέτσεν άρχισε λίγα μόλις χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Πήγε στο δημοτικό λίγους μήνες μετά την κατάληψη της Ολλανδίας από τη Γερμανία. Μετά από πολλές καθυστερήσεις και αλλαγές σχολείων εξαιτίας των πολεμικών συνθηκών, ο Κρέτσεν τελείωσε το δημοτικό και πήγε στο γυμνάσιο το 1946, όπου έμαθε να μιλάει καλά γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά. Εκτός από την κλίση του προς τις ξένες γλώσσες, εστίασε και στις φυσικές επιστήμες. Μετά το σχολείο, εισάχθηκε σε μία τεχνική σχολή με προοπτική να γίνει πολιτικός μηχανικός, διακόπτοντας για να υπηρετήσει υποχρεωτική στρατιωτική θητεία 21 μηνών. Κατόπιν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, παίρνοντας «μάστερ» το 1963 και διδακτορικό (σουηδ. Filosofie Licentiat) με άριστα στη μετεωρολογία το 1968. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν Προσδιορισμός των παραμέτρων που εμφανίζονται στην «ξηρή» και στην «υγρή» φωτοχημική θεωρία για το όζον της στρατόσφαιρας. Συνέχισε εκπονώντας και διατριβή επί υφηγεσία (σουηδ. Filosofie Doctor) με τίτλο Επί της φωτοχημείας του όζοντος στη στρατόσφαιρα και την τροπόσφαιρα, και ρύπανση της στρατόσφαιρας από αεροσκάφη μεγάλου υψομέτρου (1973), υπό τους Βρετανούς καθηγητές της Οξφόρδης Τζων Θ. Χάφτον και Ρ.Π. Γουέιν.
Οι έρευνες και η σταδιοδρομία του
Ο Κρέτσεν ερεύνησε κυρίως θέματα χημείας της ατμόσφαιρας. Είναι πιο γνωστός για τις έρευνές του σχετικώς με την «τρύπα του όζοντος». Το 1970 υπέδειξε ότι οι εκπομπές υποξειδίου του αζώτου, ενός σταθερού αερίου που παράγεται από βακτήρια του εδάφους, μπορούν να επηρεάζουν την ποσότητα του μονοξειδίου του αζώτου (NO) στη στρατόσφαιρα: έδειξε ότι το φθάνει πράγματι στη στρατόσφαιρα, όπου μετατρέπεται σε NO. Κατόπιν υπέδειξε ότι η αυξανόμενη χρήση λιπασμάτων θα μπορούσε να είχε αυξήσει τις εκπομπές  σε υψηλότερα από τα φυσικά επίπεδα και ότι αυτό θα ισοδυναμούσε με αύξηση του NO στη στρατόσφαιρα και θα μπορούσε να επηρεάσει το στρώμα του όζοντος. Το επόμενο έτος ο Κρέτσεν και ανεξάρτητα από αυτόν ο Χάρολντ Τζόνστον υπεστήριξαν ότι οι εκπομπές NO από τα τότε προτεινόμενα επιβατικά υπερηχητικά αεροσκάφη, που θα πετούσαν στην κατώτερη στρατόσφαιρα, θα μπορούσαν επίσης να μειώσουν το στρώμα του όζοντος. Ωστόσο, νεότερες αναλύσεις έχουν αμφισβητήσει τη σημασία μιας τέτοιας εξελίξεως.
Από το 1980 ο Κρέτσεν εργαζόταν στο Τμήμα Χημείας της Ατμόσφαιρας του Ινστιτούτου Χημείας Μαξ Πλανκ στο Μάιντς της Γερμανίας, στο Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Σκριπς, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ (Νότια Κορέα). Επιπλέον, επί αρκετά χρόνια υπήρξε έκτακτος καθηγητής Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια και ερευνητής καθηγητής στο Τμήμα Μετεωρολογίας του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης.
Η ανθρωπόκαινος εποχή
Ανάμεσα στα ενδιαφέροντα του Κρέτσεν συγκαταλέγεται και η ανθρωπόκαινος εποχή. Το έτος 2000, στο δελτίο νο. 41 του Διεθνούς Προγράμματος Γεώσφαιρας-Βιόσφαιρας (IGBP), ο Κρέτσεν και ο παλαιοβιολόγος Γιουτζήν Στέρμερ (Eugene F. Stoermer, 1934-2012), προκειμένου να υπογραμμίσουν τον κεντρικό ρόλο της ανθρωπότητας στην οικολογία και τη γεωλογία, πρότειναν τη χρήση του όρου αυτού για την τρέχουσα γεωλογική εποχή. Ως προς το πότε αυτή άρχισε, έγραψαν:
"Ο ορισμός μιας κάπως συγκεκριμένης χρονολογήσεως της ενάρξεως της «ανθρωπόκαινης εποχής» φαίνεται κάπως αυθαίρετη, αλλά προτείνουμε τον ύστερο 18ο αιώνα, αν και γνωρίζουμε ότι μπορούν να γίνουν και εναλλακτικές προτάσεις (κάποιοι ίσως να συμπεριλάβουν ακόμα και ολόκληρη την ολόκαινο). Ωστόσο επιλέγουμε αυτή τη χρονολόγηση επειδή κατά τους δύο τελευταίους αιώνες τα πλανητικά αποτελέσματα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουν καταστεί ευκολοδιάκριτα. Αυτή είναι η περίοδος κατά την οποία δεδομένα από τους πυρήνες πάγου παγετώνων δείχνουν την έναρξη μιας αυξήσεως στις ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις αρκετών αερίων θερμοκηπίου, ιδίως του CO2 και του CH4. Μια τέτοια χρονολογία συμπίπτει επίσης με την ανάπτυξη της ατμομηχανής του Τζέιμς Βατ το 1784."
Η παγκόσμια επιθέρμανση
Ο Στηβ Κόνορ, επιστημονικός συντάκτης της εφημερίδας The Independent, έγραψε το 2006:
''Ο Καθηγητής Πάουλ Κρέτσεν, που κέρδισε Βραβείο Nobel το 1995 για την έρευνά του σχετικά με την τρύπα του όζοντος, πιστεύει ότι οι πολιτικές προσπάθειες για τον περιορισμό των ανθρωπογενών εκπομπών αερίων θερμοκηπίου είναι τόσο αξιολύπητες, ώστε χρειάζεται ένα ριζικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Σε ένα δοκίμιο επιστημονικής πολεμικής που δημοσίευσε στο τεύχος Αυγούστου 2006 του ερευνητικού περιοδικού Climatic Change, γράφει ότι χρειάζεται μία «οδός διαφυγής» εάν η παγκόσμια επιθέρμανση αρχίσει να βγαίνει εκτός ελέγχου.''
Τον Ιανουάριο του 2008 ο Κρέτσεν δημοσίευσε υπολογισμούς κατά τους οποίους η απελευθέρωση υποξειδίου του αζώτου κατά την παραγωγή βιοκαυσίμων συνεισέφερε περισσότερο στην υπερθέρμανση του πλανήτη από ό,τι τα ορυκτά καύσιμα που αντικαθιστούσαν.
Τιμητικές διακρίσεις
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ του 1995, ο Κρέτσεν έχει πολλές άλλες τιμητικές διακρίσεις στο ενεργητικό του. Μεταξύ άλλων :
Επιπλέον, το 2002 ανακοινώθηκε ότι ο Κρέτσεν ήταν ο παγκοσμίως περισσότερο αναφερόμενος συγγραφέας στις γεωεπιστήμες, με 2.911 ετεροαναφορές (citations) σε 110 εργασίες του κατά τη δεκαετία 1991-2001.
Προσωπική ζωή
Το 1956 ο Πάουλ Κρέτσεν γνώρισε την Τέρτου Σόινινεν (Terttu Soininen) και τον Φεβρουάριο του 1958 παντρεύτηκαν. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους απέκτησαν μια κόρη, την Ιλόνα. Τον Μάρτιο του 1964 απέκτησαν μία ακόμα θυγατέρα, τη Σύλβια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών
Ανσουμάνε Μανέ
Ο Ανσουμάνε Μανέ (Ansumane Mané) ήταν στρατιωτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, ο οποίος ηγήθηκε στρατιωτικής εξέγερσης, ανατρέποντας την κυβέρνηση του Νίνο Βιέιρα και προκαλώντας τον μικρό σε διάρκεια αλλά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
Φρήντριχ Ανσιγιόν
Ο Γιόχαν Πέτερ Φρήντριχ Ανσιγιόν (Johann Peter Friedrich Ancillon, 30 Απριλίου 1767 – 19 Απριλίου 1837) ήταν Πρώσος πολιτικός, θεολόγος και ιστορικός, γαλλικής εν μέρει καταγωγής.
Ανσουμάνε Μανέ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε γύρω στα 1940 και πολέμησε στον πόλεμο της ανεξαρτησίας εναντίον των Πορτογάλων, στο πλευρό του Νίνο Βιέιρα. Επίσης, υποστήριξε τον τελευταίο, όταν κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα το 1980. Στις αρχές του 1998 παύτηκε από Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, καθώς κατηγορήθηκε για λαθρεμπόριο όπλων στο Καζαμάνς, προς βοήθεια των αυτονομιστών ανταρτών της Σενεγάλης. Σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1998, ο Μανέ με τη σειρά του κατηγόρησε τον Υπουργό Άμυνας, Σαμπά Λαμίνε Μανέ, για το ίδιο θέμα, ενώ ταυτόχρονα κατηγόρησε το Βιέιρα ότι σχεδίαζε πραξικόπημα.
Φρήντριχ Ανσιγιόν
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ανσιγιόν γεννήθηκε στο Βερολίνο και ήταν δισέγγονος του διακεκριμένου Ουγενότου Γάλλου δικαστικού και διπλωμάτη Σαρλ Ανσιγιόν. Αρχικώς σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, έχοντας γαλλική κουλτούρα, και διορίσθηκε πάστορας στη γαλλική προτεσταντική κοινότητα του Βερολίνου.
Σταδιοδρομία
Ταυτοχρόνως, ο Ανσιγιόν απέκτησε κάποια φήμη ως ιστορικός ερευνητής. Το 1793 επισκέφθηκε την Ελβετία και το 1796 την επαναστατημένη Γαλλία, δημοσιεύοντας τις εντυπώσεις του από τα ταξίδια του σε μία σειρά άρθρων, τα οποία αργότερα εξέδωσε ως συλλογή με τον γενικό τίτλο Mélanges de littérature et de philosophie (1801).
Ο Ανσιγιόν έγινε ένας από τους γνωστότερους ιστορικούς της εποχής του με το επόμενο έργο του, που είχε τίτλο Tableau des révolutions du système politique de l'Europe depuis le XVe siècle, δηλαδή «Πίνακας των επαναστάσεων του πολιτικού συστήματος της Ευρώπης από τον ΙΕ΄ αιώνα» (1803, 4 τόμοι). Η πραγματεία αυτή του απέφερε τον έπαινο του Ινστιτούτου της Γαλλίας και μια θέση καθηγητή της ιστορίας στην Πρωσική Στρατιωτική Ακαδημία του Βερολίνου. Ο «Πίνακας...» υπήρξε πράγματι η πρώτη απόπειρα στην ιστοριογραφία να αναγνωρισθούν ψυχολογικοί παράγοντες σε ιστορικά κινήματα, αλλά κατά τα άλλα η σημασία του υπερεκτιμήθηκε. Το έργο διαπνέεται από αισιοδοξία και ως προς το ύφος γραφής αντανακλά τη ρητορική δεινότητα του Ανσιγιόν ως ιεροκήρυκα. Η πρωσική αυλή απεφάσισε να τον χρησιμοποιήσει. Το 1808 διορίσθηκε ιδιωτικός δάσκαλος των βασιλικών πριγκίπων, το επόμενο έτος επιθεωρητής στο υπουργείο θρησκευμάτων και το 1810 δάσκαλος του Διαδόχου (του μετέπειτα βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ΄ της Πρωσίας), στην ευαίσθητη και ονειροπόλα φύση του οποίου ο Ανσιγιόν άσκησε ισχυρή επίδραση. Τον Οκτώβριο του 1814, με την ενηλικίωση του μαθητή του, ο Ανσιγιόν διορίσθηκε από τον καγκελάριο Καρλ Άουγκουστ φον Χάρντενμπεργκ επιθεωρητής των διπλωματικών αντιπροσωπειών στο Υπουργείο Εξωτερικών, με σκοπό την αξιοποίηση του ταλέντου του ως «φιλοσοφικού ιστορικού» στη σύνταξη του σχεδιαζόμενου για το μέλλον Συντάγματος της Πρωσίας. Τελικώς το 1832 έγινε Υπουργός Εξωτερικών της Πρωσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Πρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Ανσουμάνε Μανέ
Θάνατος
Η χούντα υποστήριξε στις προεδρικές εκλογές τον υποψήφιο του PAIGC, Μαλάμ Μπακάι Σανιά, ωστόσο πρόεδρος εξελέγη στο δεύτερο γύρο ο Κούμπα Ιαλά του Κόμματος Κοινωνικής Ανανέωσης. Παρά το γεγονός ότι η χούντα έπαψε να κυβερνά μετά την άνοδο του Ιαλά στην προεδρία, ο Μανέ παρέμεινε ισχυρός. Μάλιστα απέτρεψε τον Ιαλά να επισκεφθεί επίσημα τη Σενεγάλη και τον συνόδευσε σε επίσημη επίσκεψη στη Νιγηρία. Τον Νοέμβριο του 2000 αντιτάχθηκε σε κρίσεις στο στράτευμα και αυτοανακηρύχθηκε Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ανακαλώντας τις κρίσεις που είχε κάνει ο Ιαλά. Στη συνέχεια έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό τον Αρχηγό του Στρατού, Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα και διόρισε το στρατηγό Μπουότα Ναν Μπάτσα στο αξίωμα. Τον Νοέμβριο του 2000 ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των συνάμεων που ήταν πιστές στο Μανέ και σε εκείνους που υποστήριζαν το Σεάμπρα. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι ο Μανέ κατέφυγε στην Κινχαμέλ, στα δυτικά της χώρας. Σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με άνδρες του κυβερνητικού στρατού στην επαρχία Μπιόμπο, στις 30 Νοεμβρίου του 2000, μαζί με 2 άλλα άτομα. Η κρατική τηλεόραση μετέδωσε εικόνες τριών πτωμάτων, ωστόσο τα Δυτικά ΜΜΕ δεν επιβεβαίωσαν ότι (κάποιο από εκείνα) ήταν του Μανέ. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα PAIGC επικρότησε την απόφαση του Μανέ να αντιταχθεί στις κρίσεις στο στράτευμα που είχε κάνει ο Ιαλά.
Παραπομπές
Μανε
Δολάριο Γουιάνας
To δολάριο  είναι το νόμισμα της Γουιάνας από το 1839. Ο κωδικός του (ISO 4217) είναι: GYD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου ($) ή εναλλακτικά με το BD$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents) αν και τα κέρματα δε χρησιμοποιούνται πια εξαιτίας του πληθωρισμού.
Ιστορία
Το δολάριο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1839. Ήταν ίδιο σε αξία με 4 σελίνια και 2 πένες και αντικατέστησε το γκίλντερ της πάλαι ποτέ Βρετανικής Γουιάνας, σε ισοτιμία του 1 δολαρίου προς 3 1/8 του γκίλντερ.
Από το 1935 το δολάριο της Βρετανικής Γουιάνας έγινε ίδιο σε αξία με το δολάριο των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών (BWI$). Η τύπωση χαρτονομισμάτων στη Βρετανική Γουιάνα σταμάτησε το 1942 και τα τοπικά χαρτονομίσματα αντικαταστάθηκαν από αντίστοιχα των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών, το 1951. Το 1955, το δολάριο των Βρετανικών Δυτικών Ινδιών εντάχθηκε στο δεκαδικό σύστημα και το 1965 αντικαταστάθηκε από το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής. Η κυκλοφορία όμως του τελευταίου υπήρξε βραχύβια καθώς, με την ανεξαρτησία της Γουιάνας το 1966, κυκλοφόρησε το Δολάριο Γουιάνας ίδιο σε αξία με το Δολάριο Ανατολικής Καραϊβικής.
Κέρματα
Έπειτα από την εισαγωγή του δολαρίου, κυκλοφόρησαν βρετανικά νομίσματα με τα κέρματα των 2 και των 4 πενών να κυκλοφορούν και σε άλλες χώρες στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες. Τα έτη 1838, 1843 και 1848 εισήχθησαν τα κέρματα των 2 πενών. Την περίοδο από το 1891 ως το 1916 κυκλοφόρησαν κέρματα των 4 πενών ειδικά για τη «Βρετανική Γουιάνα και τις Δυτικές Ινδίες» και το 1917-1945 στο όνομα της «Βρετανικής Γουιάνας». Το 1916 είδε επίσης την κυκλοφορία των πρώτων χαρτονομισμάτων της Κυβέρνησης στη Βρετανική Γουιάνα, σε αξίες των 1, 2, 5, 20 και των 100 δολαρίων.
Το 1966 εισήχθησαν κέρματα σε αξίες των 1, 5, 10, 25 και των 50 σεντς. Ο υπερπληθωρισμός οδήγησε στην εισαγωγή των κερμάτων του 1 δολαρίου και επίσης αυτών των 5 και των 10 δολαρίων.
Τραπεζογραμμάτια
Στα τέλη του 19ου αιώνα εισήχθησαν ιδιωτικά χαρτονομίσματα από την Κεντρική και την αποικιακή τράπεζα της Βρετανικής Γουιάνας. Αμφότερες οι τράπεζες εξέδωσαν χαρτονομίσματα σε αξίες των 5, 20 και 100 δολαρίων. Η έκδοση χαρτονομισμάτων σταμάτησε και από τις δύο τράπεζες ως το 1917. Η Τράπεζα Μπάρκλεϊς ανέλαβε τον έλεγχο της Αποικιακής Τράπεζας και κυκλοφόρησαν τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 5, 10, 20 και των 100 δολαρίων την περίοδο από το 1926 ως το 1941.
Το 1909, εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων από τη Βασιλική Τράπεζα του Καναδά και αυτά ακολουθήθηκαν από εκείνα των 5 και των 20 δολαρίων, το 1913. Από το 1920 άρχισε να αναγράφεται και η αξία τους σε στερλίνες. Το 1920 σταμάτησε η έκδοση των χαρτονομισμάτων των 100 δολαρίων και το 1938 έγινε το ίδιο για τα τραπεζογραμμάτια των 5 και των 20  δολαρίων.
Το 1966 κυκλοφόρησαν στην ανεξάρτητη Γουιάνα χαρτονομίσματα σε αξίες των 1, 5, 10 και των 20 δολαρίων. Ακολούθησε σειρά το 1989-1992 αποτελούμενη από χρήματα αξίας των 20, 100 και των 500 δολαρίων. Η σειρά του 1996-1999 συμπεριέλαβε τα τραπεζογραμμάτια των 20, 100, 500, και των 1000 δολαρίων, ενώ στη σειρά του 2000-2002 συμπεριελήφθησαν χαρτονομίσματα των 500 και 1000. Το 2005 εκδόθηκαν νέα χαρτονομίσματα των 100 και των 1000 δολαρίων με αυξημένα χαρακτηριστικά ασφαλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γουιάνα Κατηγορία:Νομίσματα
Αυγούστα Σοφία Φρειδερίκη της Έσσης-Κάσσελ
Η Αυγούστα Σοφία Φρειδερίκη (γερμ. Auguste Sophie Friederike von Hessen-Kassel, 30 Οκτωβρίου 1823 - 17 Ιουλίου 1889) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε Βαρόνη του Μπλίξεν-Φίνεκε.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Σοφία Φρειδερίκη Μαρία Καρολίνα Ιουλία γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν η τρίτη κόρη του Γουλιέλμου της Έσσης-Κάσσελ-Ρούμπενχαϊμ (1787–1867) και της Καρλόττας (1789-1864), κόρης του Φρειδερίκου, διαδόχου της Δανίας (1753 –1805). Ήταν έτσι εκ πατρός ανιψιά του Χριστιανού Η΄ της Δανίας. Αδέλφια της ήταν η Μαρία Λουίζα, σύζυγος του Φρειδερίκου Αυγούστου του Άνχαλτ-Ντέσαου, η Λουίζα, σύζυγος του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας, και ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Έσσης-Κάσσελ. Ο Φειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ είχε διαδεχθεί τον 2ο εξάδελφό του Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ τελευταίο εκλέκτορα του κύριου κλάδου Έσσης-Κάσσελ, ο οποίος κλάδος εξέλιπε.
Η αδελφή της Λουίζα ήταν μητέρα του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας, της Αλεξάνδρας, συζύγου του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας, της Δάγμαρ, συζύγου του Αλεξάνδρου Γ΄ της Ρωσίας, κ.ά.
Ο πατέρας της Γουλιέλμος, που ήταν ένας μικρός πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ, είχε μετακομίσει στη Δανία πριν από τον γάμο του με την Καρλόττα, και έτσι η Αυγούστα και τα αδέλφια της μεγάλωσαν στη δανική βασιλική Αυλή· η οικογένειά της έγινε μία από τις κορυφαίες οικογένειες στη δανική κοινωνία. Η οικογένεια έγινε ακόμη πιο σημαντική, όταν έγινε σαφές ότι ο κύριος κλάδος του δανικού βασιλικού Οίκου των Ολδεμβούργων θα εξέλιπε. Η Αυγούστα και τα αδέλφια της ήταν από τους στενότερους συγγενείς του Χριστιανού Η΄ και έτσι είχαν ισχυρή αξίωση για τον θρόνο. Λόγω διαφόρων περιστάσεων ήταν ο κουνιάδος της Χριστιανός, που έγινε τελικά βασιλιάς της Δανίας όταν ο κύριος κλάδος εξέλιπε το 1863.
Γάμος
Η Αυγούστα παντρεύτηκε τον Δανό πολιτικό και τον Δανο-Σουηδό ευγενή Κάρολο Φρειδερίκο, Βαρόνο του Μπλίξεν-Φίνεκε, το 1854. Αυτός κατείχε την οικογενειακή έδρα, το Κάστρο Nέσμπυχολμ στη Σουηδία και το μέγαρο Ντάλουντ στο Φύνεν· υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της Δανίας το 1859-1860. Ο γάμος παρήγαγε δύο γιους. Η οικογένεια της Αυγούστας είδε με λύπη τη σχέση αυτή, επειδή ο Κάρολος ήταν νυμφευμένος με δύο παιδιά, και όταν ερωτεύτηκε την Αυγούστα, διαζεύχθηκε, για να τη νυμφευτεί. Επίσης ήταν αρκετά χαμηλότερου βαθμού ευγενής από ό,τι η Αυγούστα και αργότερα οι πολιτικές του απόψεις απείχαν πολύ από τις απόψεις της οικογένειάς της. Έγινε επίσης στενός σύμμαχος της Λουίζα, Κόμισσας Ντάνερ, της μοργανατικής συζύγου του Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας (γιου του Χριστιανού Η΄ και τελευταίου του κύριου κλάδου των Όλντενμπουργκ), η οποία δεν άρεσε στα άλλα μέλη της δανικής βασιλικής οικογένειας. Η Αυγούστα και ο Κάρολος είχαν έναν πολύ χαρούμενο γάμο παρά τα εμπόδια, και ήταν γνωστοί για τη φιλοξενία και τον πλούσιο τρόπο ζωής τους. Ως αφιέρωμα στην Αυγούστα, ο Κάρολος έθεσε ως μότο στον θυρεό του το "Per Angusta ad Augusta", το οποίο στα λατινικά σημαίνει "μέσω στενοτήτων (δυσκολιών) προς τις τιμές".
Τα τελευταία χρόνια
Η Αυγούστα έμεινε χήρα το 1873. Έζησε για πολλά χρόνια στη "βίλα Αυγούστα" στην πόλη Χέλσινγκερ βόρεια της Κοπενχάγης. Ζούσε ιδιωτικά στη βίλα, αλλά την επισκέπτοντο συχνά η βασιλική οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου του Αλέξανδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας, όταν αυτός έμενε στο ανάκτορο Φρέντενσμπουργκ. Η Αυγούστα πεβίωσε στο Ανάκτορο Aμάλιενμποργκ το 1889.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1854 τον Κάρολο Φρειδερίκο, Βαρόνο του Μπλίξεν-Φίνεκε, κύριο του Νέσμπυχολμ και Ντάλουντ, υπουργό Εξωτερικών της Δανίας. Είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
2669 Σοστακόβιτς
Ο Σοστακόβιτς (Shostakovich) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σοστακόβιτς είναι άγνωστα. Ο Σοστακόβιτς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του με περίοδο μικρότερη των 8 ωρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σοστακοβιτς
Επιδρομή των Ρως στην Παφλαγονία
Ως «Επιδρομή των Ρως στην Παφλαγονία» νοείται μία επιδρομή η οποία διεξήχθη από τους Ρως στην περιοχή της Προποντίδας κατά την διάρκεια του 9ου αιώνα. Αυτή ήταν και η πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη επαφή μεταξύ των Ρως και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ακριβής ημερομηνία, ωστόσο, αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης, όπως και το ερώτημα εάν η συγκεκριμένη επιδρομή δεν αποτέλεσε, στην πραγματικότητα, μέρος του πολέμου μεταξύ των Ρως και των Βυζαντινών του 860.
Ημερομηνία της επιδρομής
Είναι πρωτεύουσας σημασίας, λοιπόν, να είναι σε θέση να οριστεί με ακρίβεια η ημερομηνία συγγραφής του Βίου του Αγίου Γεωργίου Αμάστριδος, η οποία έφτασε ως τις μέρες μας μονάχα χάρη σε ένα χειρόγραφο του 10ου αιώνα, ώστε να μπορεί να οριστεί και η ακριβής ημερομηνία της συγκεκριμένης επιδρομής. Ωστόσο, οι ερευνητές φαίνονται αρκετά διχασμένοι αναφορικά με το θέμα αυτό.
Ο Βασίλι Βασιλιέφσκι, ο οποίος και ήταν ο πρώτος που εξέδωσε την συγκεκριμένη βιογραφία το 1893, υποστηρίζει πως η επίθεση αυτή έλαβε χώρα κατά την διάρκεια της περιόδου της Εικονομαχίας (προ του 842), ενώ κατεγράφη από τον Ιγνάτιο τον Διάκονο, ο οποίος και παραθέτει ως πιθανότερη μία ημερομηνία μεταξύ του 825 και του 830.
Ο Κονσταντάν Ζουκερμάν χρονολογεί, επίσης, την επιδρομή αυτή προς το 830 και την συνδέει με την πρεσβεία των Ρως στην Κωνσταντινούπολη το 838 ή το 839, χωρίς, ωστόσο, να είναι δυνατό να διαπιστωθεί κατά πόσο αυτή έλαβε χώρα πριν ή μετά την επιδρομή, ως προσπάθεια διαπραγμάτευσης συμφώνου ειρήνης, ή εάν, αντιθέτως, η επιδρομή αυτή ήταν αποτέλεσμα αποτυχίας σε προηγούμενες διαπραγματεύσεις εμπορικού συμφώνου.
Άλλοι ιστορικοί ορίζον την επιδρομή αυτή νωρίτερα, και πιο συγκεκριμένα στις αρχές του 818 ή το 819. Άλλοι, αντίθετα, όπως ο Α. Μαρκόπουλος, προτείνουν νεότερη ημερομηνία: συγκεκριμένα, ο Ιγνάτιος συνέγραψε, πράγματι, τον Βίο του Αγίου Γεωργίου Αμάστριδος, ωστόσο το επεισόδιο της επιδρομής προστέθηκε αργότερα και πιο συγκεκριμένα στην διάρκεια του 9ου αιώνα, υπό την επιρροή του Πατριάρχη Φώτιου.
Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για την παλαιότερη χρονικά πηγή, η οποία κάνει αναφορά για επαφές μεταξύ Ρως και Βυζαντίου, μία νεότερη πηγή και πιο συγκεκριμένα ο Βίος του Αγίου Στεφάνου της Σουγδαίας (σημερινό Σουντάκ της Κριμαίας), χειρόγραφο του 15ου αιώνα γραμμένο στα σλαβονικά, το οποίο αναφέρεται σε παλαιότερες επαφές, όπως η επιδρομή ενός Μπράβλιν του Ρως, ο οποίος φέρεται να λεηλάτησε την Κριμαία προς το 790.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι μεταξύ Ρως και Βυζαντινών Κατηγορία:Παφλαγονία Κατηγορία:Βίκινγκ Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Κατάλογος δημάρχων Αμαλιάδας
Η Αμαλιάδα αναγνωρίστηκε κοινότητα το 1912 και το 1924 προήχθη σε Δήμο.
Κατάλογος
Από το 1914, κοινοτάρχες και δήμαρχοι έχουν διατελέσει οι εξής.
Παραπομπές
αμαλιαδας
Πάντελ
μικρογραφία|Πάντελ στο ISPO 2014 Το πάντελ είναι άθλημα με ρακέτα, που συνήθως παίζεται σε ζευγάρια σε κλειστό γήπεδο ελαφρώς μικρότερο από ένα διπλό γήπεδο τένις. Το σκορ μετριέται το ίδιο με το κανονικό τένις και οι μπάλες που χρησιμοποιούνται είναι παρόμοιες αλλά με λίγο λιγότερη πίεση. Οι κύριες διαφορές είναι ότι το γήπεδο έχει τοίχους και οι μπάλες μπορούν να παιχτούν πάνω τους με παρόμοιο τρόπο με το σκουός και ότι χρησιμοποιούνται συμπαγείς, χωρίς κορδόνια ρακέτες. Το ύψος της μπάλας κατά το σερβίρισμα πρέπει να είναι στο επίπεδο της μέσης ή κάτω από αυτό.
Ιστορία
Το άθλημα εφευρέθηκε στο Μεξικό από τον Ενρίκε Κορκουέρα το 1969. Είναι πολύ δημοφιλές στην Ισπανία και σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, ιδιαίτερα στο Μεξικό, την Αργεντινή, τη Βραζιλία, τον Ισημερινό, τον Παναμά και τη Χιλή.
Το Padel Pro Tour (PPT) δημιουργήθηκε το 2005 ως αποτέλεσμα της συμφωνίας μεταξύ μιας ομάδας διοργανωτών αγώνων πάντελ και της Ένωσης Επαγγελματιών Παικτών Πάντελ (AJPP) και της Ισπανικής Γυναικείας Ένωσης Πάντελ (AFEP). Σήμερα, το πιο σημαντικό πρωτάθλημα πάντελ είναι World Padel Tour (WPT), που ξεκίνησε στην Ισπανία αν και έχει ήδη επεκταθεί διεθνώς. Το 2014 το WPT ταξίδεψε στην Πορτογαλία, την Αργεντινή και το Ντουμπάι.
Η δημοτικότητα του αθλήματος κατά μήκος της Κόστα ντελ Σολ στη νότια Ισπανία και του Αλγκάρβε στη νότια Πορτογαλία το έχει εκθέσει σε μεγάλο αριθμό Βρετανών επισκεπτών, οδηγώντας σε αυξημένη δημοτικότητα του αθλήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην έναρξη της Ομοσπονδίας Παντέλ του Ηνωμένου Βασιλείου το 2011.
Γήπεδο
Η υπερκατασκευή είναι κατασκευασμένη από τη σύνδεση πάνελ ύψους 3 μ. x πλάτους 2 μ., με επιπλέον ύψος 1 μ. πάνω από τους γυάλινους πίσω τοίχους. Αυτό το επιπλέον ύψος 1 μ. συνεχίζεται για 2 μ. από κάθε γωνία πάνω από τα πλευρικά τοιχώματα επίσης. Αυτό σημαίνει ότι οι πίσω τοίχοι και οι γωνίες σερβίς έχουν στην πραγματικότητα ύψος 4 μέτρα, ενώ τα υπόλοιπα πλευρικά τοιχώματα έχουν ύψος 3 μέτρα.
Τα γυάλινα πάνελ αποτελούν τα πίσω τοιχώματα και οι πλευρικοί τοίχοι σερβίς (πλησιέστερα 2 πλαϊνά πάνελ στα πίσω τοιχώματα), ενώ τα μεταλλικά πάνελ καταλαμβάνουν τις πλευρές.
Οι γραμμές σερβίς τοποθετούνται 3 μέτρα πριν από τον πίσω τοίχο και υπάρχει επίσης μια άλλη γραμμή στη μέση που χωρίζει το κεντρικό ορθογώνιο στη μέση. Όλες οι γραμμές έχουν πλάτος 5 εκατοστά και πρέπει να είναι ευδιάκριτες.
Το ελάχιστο ύψος μεταξύ του αγωνιστικού χώρου και ενός εμποδίου (π.χ. οροφή) είναι 6 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα με ρακέτα
Αλγόριθμος του Ευκλείδη
Στα μαθηματικά, ο αλγόριθμος του Ευκλείδη ή Ευκλείδειος αλγόριθμος είναι μια αποτελεσματική μέθοδος για τον υπολογισμό του μέγιστου κοινού διαιρέτη (ΜΚΔ) δύο ακέραιων αριθμών, είναι επίσης γνωστός ως ο μεγαλύτερος κοινός παράγοντας ή υψηλότερος κοινός παρονομαστής. Το όνομά του προέρχεται από τον Έλληνα μαθηματικό Ευκλείδη, ο οποίος τον περιγράφει στα βιβλία VII και X του βιβλίου του Στοιχεία.
Στην απλούστερη μορφή του, ο αλγόριθμος του Ευκλείδη ξεκινά με ένα ζεύγος θετικών ακεραίων και σχηματίζει ένα νέο ζευγάρι που αποτελείται από το μικρότερο αριθμό και τη διαφορά μεταξύ των μεγαλύτερων και των μικρότερων αριθμών. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται έως ότου οι αριθμοί είναι ίσοι. Αυτός ο αριθμός είναι τότε ο μέγιστος κοινός διαιρέτης του αρχικού ζεύγους.
Η παλαιότερη περιγραφή που υπάρχει για τον Ευκλείδειο αλγόριθμο είναι στα Στοιχεία του Ευκλείδη (περ. 300 π.Χ.), καθιστώντας τον ένα από τους παλαιότερους αριθμητικούς αλγορίθμους ακόμα σε κοινή χρήση. Ο αρχικός αλγόριθμος αφορούσε μόνο φυσικούς αριθμούς και γεωμετρικά μήκη (πραγματικοί αριθμοί), αλλά ο αλγόριθμος γενικεύτηκε τον 19ο αιώνα και σε άλλους τύπους αριθμών, όπως Gaussian ακέραιοι και πολυώνυμα μιας μεταβλητής. Αυτό οδήγησε στις σύγχρονες αφηρημένες αλγεβρικές έννοιες, όπως οι Ευκλείδειες δομές. Ο Ευκλείδειος αλγόριθμος έχει γενικευτεί περαιτέρω και σε άλλες μαθηματικές δομές, όπως κόμβους κύκλων nots και πολυώνυμα πολλών μεταβλητών.