cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διακοπές στη Βενετία
Πληροφορίες παραγωγής
Οι ιταλικές αρχές είχαν ενστάσεις, όσον αφορά την περίοδο που θα γίνονταν τα γυρίσματα. Ο Λιν επρόκειτο να γυρίσει την ταινία το καλοκαίρι κατά την τουριστική περίοδο και οι γονδολιέρηδες φοβούμενοι ότι θα έχαναν χρήματα απείλησαν με απεργία. Η εταιρία United Artists έκανε τότε προσφορά για την ανακαίνιση της εκκλησίας του Αγίου Μάρκου, ενώ ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιν υποσχέθηκε στον καρδινάλιο της Βενετίας ότι κανείς δεν επρόκειτο να εμφανιστεί με ρούχα που να εκθέτουν γυμνά χέρια ή πόδια κοντά στα ιερές τοποθεσίες της πόλης.
Σε κάποια από τις σκηνές της ταινίας, η Κάθριν Χέπμπορν, έπρεπε να πέσει στο κανάλι που περνάει δίπλα από την πλατεία Βαρνάβα. Η Χέπμπορν φοβόταν να πέσει στα μολυσμένα νερά του καναλιού, αλλά ο Ντέιβιντ Λιν πίστευε ότι αν την αντικαθιστούσε άλλη γυναίκα θα ήταν εμφανές. Γι' αυτό το λόγο έριξε στα νερά αντισηπτικό υγρό και η Χέπμπορν έπεσε η ίδια στο κανάλι. Ο σκηνοθέτης δεν ήταν ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα και την ανάγκασε να γυρίσει τη σκηνή τέσσερις φορές, με αποτέλεσμα η ηθοποιός να προσβληθεί από χρόνια επιπεφυκίτιδα, που επρόκειτο να την ταλαιπωρήσει μέχρι και το τέλος της ζωής της.
Παραγωγός και σκηνοθέτης φοβούνταν ότι η ταινία δεν επρόκειτο να εγκριθεί από το Γραφείο Λογοκρισίας, λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζεται η μοιχεία. Γι' αυτό το λόγο η σκηνή στην οποία η Τζέιν ενδίδει στο πάθος της για το Ρενάτο, υπέστη περικοπές. Η ταινία τελικά εγκρίθηκε με το χαρακτηρισμό της αμφιβόλου ηθικής.
Η ταινία ήταν η αγαπημένη του σκηνοθέτη από όλες όσες είχε γυρίσει. Μετά τη λήξη των γυρισμάτων, ο Λιν ερωτεύτηκε τη Βενετία και την έκανε δεύτερο σπίτι του.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε ευνοϊκές κριτικές και έχει βαθμολογία 100% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε συνολικά δυο υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ. Η Κάθριν Χέπμπορν που βρέθηκε υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου έχασε από την Άννα Μανιάνι που βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην ταινία Το Στιγματισμένο Ρόδο (The Rose Tattoo, 1955), ενώ ο Ντέιβιντ Λιν που ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Σκηνοθεσίας, έχασε το βραβείο από τον Ντέλμπερτ Μαν και την ταινία Μάρτι (Marty, 1955).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1955 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
BMW E70
Η BMW X5 E70 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τις 28 Σεπτεμβρίου 2006 έως τις 28 Ιουνίου 2013. Αντικατέστησε τη BMW X5 E53 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του, ενώ είχε και εμφανώς μεγαλύτερες διαστάσεις από την E53. Επίσης, η E70 ήταν η δεύτερη γενιά της BMW X5, καθώς και η πρώτη γενιά στην ιστορία της X5 όπου δεν προσφέρθηκε μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, παρά μόνο αυτόματα κιβώτια.
Βασικά στοιχεία
300px|thumb|left|Το σαλόνι μιας BMW X5 E70 3.0d
Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του 2006, για τη σεζόν (model year) του 2007. Στη Γερμανία οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2007, ενώ σύντομα μέσα στο ίδιο έτος ακολούθησαν και οι άλλες αγορές διεθνώς. Το μοντέλο έφερε πολλά προηγμένα για την τότε εποχή τεχνολογικά στοιχεία, ενώ είχε δοθεί μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, καθώς είχε αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,33 στη βασική έκδοση - νούμερο κορυφαίο για SUV τότε αλλά ακόμα και σήμερα.
Τον Απρίλιο του 2010, η X5 E70 υπέστη μια αισθητική και μηχανολογική ανανέωση, που κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά, για τη σεζόν του 2011. Τελικώς αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2013 από τη BMW F15, που ήταν η τρίτη γενιά της BMW X5.
Επαρχία του Φέρμο
Η επαρχία του Φέρμο (ιταλικά: Provincia di Fermo) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 784,22 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 159.098 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Φέρμο (Fermo). Συνολικά, η επαρχία θα αριθμεί 40 δήμους.
Η επαρχία του Φέρμο είναι η πέμπτη επαρχία της περιφέρειας των Μάρκε και μία από τις τρεις νεοϊδρυθείσες επαρχίες που ψηφίστηκαν με νόμο στις 11 Ιουνίου 2004 (οι άλλες δύο είναι οι επαρχίες των Μόντσα και Μπριάντσα στη Λομβαρδία και των Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι στην Απουλία). Η λειτουργία της προβλέπεται να ξεκινήσει το 2009, οπότε και θα διεξαχθούν οι πρώτες τοπικές εκλογές. Το μεγαλύτερο μέρος της αποσπάστηκε από την επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, ωστόσο και άλλοι δήμοι από την ίδια επαρχία και την επαρχία της Ματσεράτα εξετάζουν το ενδεχόμενο προσάρτησης στην νέα επαρχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φερμο
Βιλιβινιώτικα Αχαΐας
Με την ονομασία Βιλιβινιώτικα ή και Βελιβινιώτικα μπορεί να απαντώνται οι εξής συνοικισμοί στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
1548
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Το Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ (γαλλικά: Centre-Val de Loire, ελληνικά: Κέντρο-Κοιλάδα του Λίγηρα) είναι μια από τις 18 Διοικητικές Περιοχές της Γαλλίας. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και περιλαμβάνει τρεις ιστορικές επαρχίες: το Μπερί, το Ορλεαναί και την Tουραίν. Το νοτιοανατολικό άκρο της περιοχής ήταν μέρος μιας τέταρτης επαρχίας: του Μπουρμποναί. Μέρος της περιοχής βρίσκεται στη φυσική περιοχή της κοιλάδας του Λίγηρα.
Η περιοχή ονομαζόταν Κέντρο πριν από τις 17 Ιανουαρίου 2015, οπότε και εφαρμόστηκε η εδαφική μεταρρύθμιση του 2015.
Η περιοχή καλύπτει 39.151 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που την καθιστά έβδομη σε έκταση περιοχή της Γαλλίας. Με πληθυσμό 2.577.866 κατοίκους (απογραφή 2016) ή 4% του μητροπολιτικού πληθυσμού, η περιοχή καταλαμβάνει τη 12η θέση στη χώρα, μία από τις λιγότερο πυκνοκατοικημένες περιοχές της μητροπολιτικής Γαλλίας. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι υψηλότερη στον άξονα του Λίγηρα, όπου ζουν οι μισοί κάτοικοι.
Αποτελείται από, συνολικά, 6 νομούς. Πρωτεύουσα είναι η Ορλεάνη, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της περιοχής. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Τουρ, η Αμπουάζ και το Μπλουά.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης της περιοχής Η περιοχή βρίσκεται νότια του Παρισιού και συνορεύει με τις περιοχές: βόρεια με την Ιλ-ντε-Φρανς και την Nορμανδία, δυτικά με την Πεΐ ντε λα Λουάρ, νοτιοδυτικά με τη Νέα Ακουιτανία, νότια με την Ωβέρνη-Ρον-Αλπ και ανατολικά με την Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Περδίτα (δορυφόρος)
Η Περδίτα (αγγλικά: Perdita) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Ουρανού. Πήρε το όνομά του από την Περδίτα, η οποία ήταν η κόρη του βασιλιά Λεόντιου της Σικελίας, στο έργο του Σαίξπηρ «Χειμωνιάτικο παραμύθι». Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ουρανός XXV (Uranus XXV, δηλαδή ο εικοστός πέμπτος από τους δορυφόρους του Ουρανού που έχει ονομαστεί).
Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Γεωγραφία
Αποτελείται από έξι νομούς: Σερ, Ερ-ε-Λουάρ, Αντρ, Αντρ-ε-Λουάρ, Λουάρ-ε-Σερ και Λουαρέ. Έχει μόνο δύο κοινότητες με περισσότερους από 100.000 κατοίκους: την Τουρ, που καταλαμβάνει την 26η θέση μεταξύ των πιο πυκνοκατοικημένων κοινοτήτων στη Γαλλία με 136.565 κατοίκους το 2016 και την πρωτεύουσα Ορλεάνη, 34η με 114.782 κατοίκους. Οι άλλες πρωτεύουσες των νομών, Μπουρζ, Μπλουά, Σατωρού και Σαρτρ, έχουν πληθυσμό μεταξύ 38.000 και 67.000 κατοίκων.
Περδίτα (δορυφόρος)
Ανακάλυψη
Η ανακάλυψη της Περδίτας ήταν περίπλοκη. Παρόλο που οι πρώτες φωτογραφίες της Περδίτας ελήφθησαν από το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2 το 1986, αυτή δεν είχε εντοπιστεί στις φωτογραφίες για περισσότερο από μια δεκαετία. Το 1999 ο δορυφόρος έγινε αντιληπτός από τον Erich Karkoschka και ανακοινώθηκε. Αλλά επειδή δεν μπορούσαν να ληφθούν περαιτέρω φωτογραφίες για να επιβεβαιωθεί η ύπαρξή της, επίσημα υποβιβάστηκε το 2001. Ωστόσο, το 2003, εικόνες που λήφθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ έδειξαν ένα αντικείμενο εκεί όπου θα έπρεπε να ήταν η Περδίτα και τελικά επιβεβαίωσαν την ύπαρξή της. Μετά την ανακάλυψη της το 1999 της δόθηκε η αρχική προσωρινή ονομασία S/1986 U 10. Έπειτα, μετά την οριστική επιβεβαίωσή της, ονομάστηκε Περδίτα που στα λατινικά σημαίνει απώλεια και ήταν το όνομα της κόρης του βασιλιά Λεόντιου και της Ερμιόνης στο έργο «Χειμωνιάτικο παραμύθι».
Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Γεωγραφία
Η περιοχή διασχίζεται από τον μεγαλύτερο ποταμό της Γαλλίας, τον Λίγηρα, μήκους 1.012 χιλιομέτρων, που τη διαρρέει από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Επί πλέον, όλη την περιοχή διαρρέουν πολυάριθμοι παραπόταμοι του Λίγηρα.
Περδίτα (δορυφόρος)
Ανακάλυψη
left|thumb|250px|Καλλιτεχνική απεικόνιση της Περδίτας.
Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Γεωγραφία
Πέρα από τις μεγάλες εκτάσεις καλλιέργειας δημητριακών, το Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ έχει μεγάλη ποικιλία τοπίων και φυσικού περιβάλλοντος: δάση, λίμνες, ασβεστούχους χερσότοπους, πετρώματα, τύρφη, τις αμμοθίνες του Λίγηρα και προσχωσιγενή δάση.
Περδίτα (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ουρανού
Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Γεωγραφία
Η περιοχή φιλοξενεί το μεγαλύτερο δάσος της Γαλλίας, το δάσος της Ορλεάνης, το οποίο εκτείνεται σε 35.000 εκτάρια βορείως του Λίγηρα και της Ορλεάνης.
Ιστορία
Οι νομοί της περιοχής Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ έχουν διαμορφωθεί από τρεις ιστορικές επαρχίες:
Αυτές οι επαρχίες περιήλθαν πολύ νωρίς στο βασιλικό Στέμμα (η Ορλεάνη με το Παρίσι, διαμόρφωσαν τον αρχικό πυρήνα των βασιλικών κτήσεων). Τα κάστρα του Λίγηρα που είναι διάσπαρτα σε όλη την κοιλάδα, όπως τα: Σαμπόρ, Μπλουά, Σενονσώ, Αμπουάζ, Συλλί-συρ-Λουάρ και πολλά άλλα, μαρτυρούν την ιστορία της περιοχής και αντανακλούν την κοινή κληρονομιά.
Στην περιοχή γεννήθηκαν ή έζησαν πολλές λογοτεχνικές προσωπικότητες: Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Ρενέ Ντεκάρτ, Φρανσουά Ραμπελαί, Ρονσάρ, Γεωργία Σάνδη, Σαρλ Πεγκύ, Μαρσέλ Προυστ, Ζυλ Ρομαίν, Aνατόλ Φρανς, Μαξ Ζακόμπ, Φρανσουά Βιγιόν, Αλαίν Φουρνιέ, Μωρίς Ζενεβουά, Γκαστόν Κουτέ, Αλφρέ ντε Βινύ, Βολταίρος, Ζαν-Ζακ Ρουσώ, Μπωμαρσαί κ.λπ. αριστερά|μικρογραφία|221x221εσ|Οι παλιές επαρχίες που σχημάτισαν την περιοχή Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Αντιδράσεις
Οι διαφορές ανάμεσα στις παλιές ετερογενείς επαρχίες που συγκρότησαν την περιοχή είχαν αντίκτυπο τόσο στην επιλογή της πρωτεύουσας όσο και στο όνομα της περιοχής.
Το 1964 πρωτεύουσα της περιοχής έγινε η Ορλεάνη, αν και η Τουρ είχε μεγαλύτερο πληθυσμό, γεγονός που προκάλεσε εντάσεις μεταξύ αυτών των δύο πόλεων.
Το 1956 η περιοχή ονομάστηκε «Κέντρο» από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικών, αλλά το όνομα αποτέλεσε αντικείμενο συζητήσεων. Αν και είχε το πλεονέκτημα ότι δεν πρόβαλε κάποια από τις περιοχές, δεν είχε όμως ταυτότητα και ήταν διφορούμενο, αφού η περιοχή δεν βρίσκεται στο κέντρο της Γαλλίας. Το 1990, οι περιφερειακοί εκλεγμένοι αξιωματούχοι επιδίωξαν την αλλαγή ονομασίας, επιδιώκοντας ένα όνομα πιο αντιπροσωπευτικό της περιοχής. Από τις τέσσερις προτάσεις : «Κοιλάδα της Γαλλίας», «Κοιλάδα του Λίγηρα», «Καρδιά της Γαλλίας» και «Κέντρο-Κοιλάδα του Λίγηρα», επιλέχθηκε το τελευταίο. Ωστόσο, ο νόμος προβλέπει ότι οποιαδήποτε αλλαγή ονόματος σε μια περιοχή υπόκειται στη συμφωνία των άλλων περιοχών. Η αντίθεση του προέδρου της περιοχής Πεΐ ντε λα Λουάρ στη χρήση του ονόματος Loire (δηλαδή Λίγηρα) εμπόδισε την αλλαγή του ονόματος της περιοχής «Κέντρο».
Αυτή η αλλαγή πραγματοποιήθηκε με την εδαφική μεταρρύθμιση του 2015, οπότε το όνομα «Κέντρο-Κοιλάδα του Λίγηρα» (Centre-Val de Loire) επισημοποιήθηκε για την περιοχή.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|331x331εσ|Οι νομοί και τα διοικητικά διαμερίσματα της περιοχής Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ Η περιοχή Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ χωρίζεται σε έξι διοικητικά διαμερίσματα:
Πόλεις
Οι μεγαλύτερες πόλεις της περιοχής Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ είναι:
Οικονομία
Η περιοχή Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ είναι από τις κυριότερες σιτοπαραγωγικές περιοχές στην Ευρώπη και η έκτη μεγαλύτερη βιομηχανική περιοχή στη Γαλλία.
Ο οργανισμός οικονομικής ανάπτυξης Centréco, δημιουργήθηκε το 1994 από το Περιφερειακό Συμβούλιο του Κέντρου για την προώθηση της εισροής επενδύσεων και την ίδρυση νέων επιχειρήσεων στην περιοχή. Εξασφαλίζει οικονομική προώθηση, διεθνή στήριξη σε περιφερειακές επιχειρήσεις και ενίσχυση της προώθησης των περιφερειακών αγροτικών προϊόντων μέσω μιας περιφερειακής υπογραφής, © Center.
Η κύρια παραγωγή ενέργειας της περιοχής Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ είναι πυρηνικής προέλευσης και δεν περιορίζεται μόνο στην εξυπηρέτηση αποκλειστικά σε περιφερειακό επίπεδο. Τέσσερις σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής αντιπροσωπεύουν σχεδόν το σύνολο της περιφερειακής παραγωγής ενέργειας και παράγουν το 15% της γαλλικής πυρηνικής ενέργειας. Για τη μεταφορά της ενέργειας σε όλο το έδαφος της περιοχής υπάρχει ένα πυκνό δίκτυο από γραμμές υψηλής και πολύ υψηλής τάσης (4.382 χμ τον Ιανουάριο 2002). Στο νομό Αντρ υπάρχουν τρία υδροηλεκτρικά φράγματα.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|[[Κάστρο του Σενονσώ|Το κάστρο του Σενονσώ]] Ο καθεδρικός ναός της Σαρτρ, ένας από τους μεγαλύτερους καθεδρικούς ναούς της Γαλλίας, χτίστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα και ανήκει στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1979.
Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου της Μπουρζ, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1183 και διήρκεσε τρεις αιώνες, επίσης μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Οι καθεδρικοί ναοί της Ορλεάνης και της Τουρ είναι εξαιρετικά δείγματα της γοτθικής τέχνης.
Από τον 15ο αιώνα και κατά τη διάρκεια της γαλλικής Αναγέννησης, κατασκευάστηκαν ή αναστηλώθηκαν πολλά κάστρα στην κοιλάδα του Λίγηρα, καθώς οι Γάλλοι βασιλείς και η Αυλή τους ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή. Ανάμεσα σε αυτά τα κάστρα και μεσαιωνικά φρούρια, το πιο γνωστό είναι το κάστρο Σαμπόρ, περιτριγυρισμένο από πάρκα και δάση. Επίσης, τα κάστρα Μπλουά, Σενονσώ, Αζέ-λε-Ριντώ, Σεβερνύ, Συλλί-συρ-Λουάρ, Λος, Αμπουάζ κ.ά.
Το μέγαρο Ζακ-Κερ στην Μπουρζ, χτισμένο τον 15ο αιώνα από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στη Γαλλία, προαναγγέλλει τα αρχοντικά που θα ανθίζουν στην Αναγέννηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη σελίδα της περιοχής
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ
Μπαλαρύκ-λε-Μπαιν
Το Μπαλαρύκ-λε-Μπαιν (γαλλικά: Balaruc-les-Bains, οξιτανικά: Los Banhs de Balaruc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαλαρυκουά (γαλλικά: Balarucois).
Max Payne (βιντεοπαιχνίδι)
Το Max Payne είναι νεο-νουάρ βιντεοπαιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου που αναπτύχθηκε από τη Φινλανδική εταιρεία Remedy Entertainment, με παραγωγό την 3D Realms. Εκδόθηκε για PC από το Gathering of Developers τον Ιούλιο του 2001. Αργότερα κυκλοφόρησαν και μεταφορές στις πλατφόρμες Xbox και PlayStation 2 από την Rockstar Games. Μια μεταφορά για Macintosh κυκλοφόρησε το 2002 από την MacSoft στην Βόρεια Αμερική και από την Feral Interactive για τον υπόλοιπο κόσμο. Υπήρχαν σχέδια για έκδοση του Max Payne σε Dreamcast, αλλά ματαιώθηκαν. Το παιχνίδι απέκτησε δύο sequels, τα Max Payne 2: The Fall of Max Payne (2003) και Max Payne 3 (2012), ενώ ένα νέο παιχνίδι βρίσκεται υπό ανάπτυξη.
Τρόπος παιχνιδιού
Το παιχνίδι παρέχει ένα μεγάλο αριθμό όπλων. Κάποια από αυτά (κυρίως, Berettas και Ingrams) ο Max μπορεί να τα κρατάει ένα σε κάθε χέρι, διπλασιάζοντας το ρυθμό πυροβολισμών. Άλλα όπλα είναι: μεταλλικός σωλήνας, ρόπαλο μπέιζμπολ, Μπερέττα 92FS, IMI Desert Eagle, επαναληπτική καραμπίνα, κοντόκαννη καραμπίνα, Pancor Jackhammer, Ingram (MAC-10), Colt Commando, χειροβομβίδα, μολότοφ, M79 εκτοξευτής χειροβομβίδων και τουφέκι. μικρογραφία|150px|Κατά την διάρκεια του Bullet Time οι αντίπαλοι κινούνται πιο αργά συγκριτικά με τον παίκτη.
Bullet-time
Ένα βασικό χαρακτηριστικό του Max Payne (το οποίο αποτελούσε αποκλειστικότητα του παιχνιδιού όταν πρωτοκυκλοφόρησε) είναι η δυνατότητα του bullet-time. Ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή τη δυνατότητα ώστε να θέσει το παιχνίδι σε αργή κίνηση, πράγμα που του παρέχει την δυνατότητα για καλύτερη στόχευση και για αποφυγή εχθρικών πυρών.
Η τεχνική του bullet-time έγινε αρχικά γνωστή μέσα από την ταινία The Matrix, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν την κυκλοφορία του Max Payne. Ωστόσο, το παιχνίδι Max Payne ήταν σε ανάπτυξη πολύ πριν την ταινία και το bullet-time αποτελούσε εξ' αρχής βασικό στοιχείο του gameplay.
Πλοκή
μικρογραφία|150px|δεξιά|Ο Max Payne, σχεδιασμένος με βάση τον δημιουργό του, Sam Lake. Το παιχνίδι αφηγείται τα γεγονότα στη ζωή του Max Payne, ενός αστυνομικού που παραιτείται από το σώμα μετά από ένα τραγικό συμβάν, ώστε να δουλέψει μυστικά για την εξιχνίαση των πραγματικών αιτιών για το έγκλημα που σημάδεψε τη ζωή του. Η έναρξη του παιχνιδιού είναι στην πραγματικότητα μια σκηνή πολύ κοντά στο φινάλε της ιστορίας, και βρίσκει τoν Max Payne στην κορυφή ενός ουρανοξύστη περικυκλωμένου από περιπολικά και ελικόπτερα της αστυνομίας. Στο σύντομο μονόλογο που ακολουθεί ο Max αναπολεί τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο σημείο αυτό και ξεκινά την εξιστόρηση τους. Κάπως έτσι το παιχνίδι κάνει μια αναδρομή στο χρόνο όπου ο Max επιστρέφει ανυποψίαστος στο σπίτι του μετά από μια μέρα δουλειάς.
Υποδοχή
Το IGN ανέφερε πως όταν πολλοί άνθρωποι, ακούγοντας την φράση bullet-time θυμούνται το Matrix, οι gamers θυμούνται το Max Payne.
Κληρονομιά
μικρογραφία|160px|δεξιά|Το επίσημο πόστερ του Payne & Redemption. μικρογραφία|150px|δεξιά|Ο Max Payne στο δεύτερο παιχνίδι της σειράς σχεδιασμένος με βάση τον ηθοποιό Timothy Gibbs Το παιχνίδι ενέπνευσε τον χώρο του κινηματογράφου. Το Max Payne είναι καναδοαμερικανική νεο-νουάρ ταινία θρίλερ βασισμένη στο παιχνίδι, που κυκλοφόρησε το 2008. Η παραγωγή της έγινε από την 20th Century Fox και η σκηνοθεσία έγινε από τον Τζον Μουρ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μαρκ Γουόλμπεργκ και Μίλα Κούνις στους ρόλους Max Payne και Mona Sax, αντίστοιχα. Το Payne & Redemption είναι ανεξάρτητη ταινία που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2018.
Τροποποιημένες εκδόσεις
Το Max Payne διαθέτει μια μεγάλη κοινότητα χρηστών που ασχολούνται με την τροποποίηση του κώδικά του. Το παιχνίδι περιέχει στο CD της εγκατάστασής του και τα απαραίτητα εργαλεία για την τροποποίηση του, ενώ πολύ νωρίς κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο οδηγίες για τη χρήση τους. Οι περισσότερο γνωστές εκδόσεις είναι οι: Kung fu 3.0, Katana, Polar Bear, Chain Mapping Project 1, Chain Mapping Project 2, The Matrix I Am In, Light Saber 4, και PAYNE - 1999 v2.2.
Το 2006 κυκλοφόρησε η πρώτη ελληνική τροποποιημένη έκδοση του Max Payne, με τίτλο Max Payne@University. Η τροποποίηση αυτή προσθέτει στο αρχικό παιχνίδι μια ιστορία σχετικά με τα χρόνια που προηγήθηκαν των γεγονότων του αυθεντικού παιχνιδιού. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Πάτρα, κυρίως σε χώρους της σχολής Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής (CEID) και στην γέφυρα Ρίου Αντίρριου. Η τροποποίηση υλοποιήθηκε από την ελληνική ομάδα ονόματι P=NP, η οποία αποτελείται τους Pandomas, Praetorian και Psyborg (ψευδώνυμα), απόφοιτους της σχολής των Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής Πατρών. Τα βασικά στοιχεία της τροποποίησης αυτής είναι: οι τρισδιάστατοι χώροι του παιχνιδιού ως πιστές μεταφορές πραγματικών χώρων, εκτεταμένη χρήση έκδοσης της μηχανής Kung Fu Deluxe και της μηχανής Enemy Kung Fu, μεγάλος αριθμός από νέα όπλα, νέα αυτοτελής υπόθεση, νέα μίνι κόμικ (graphic novels), cutscenes που παραπέμπουν σε γνωστές ταινίες και στο πρωτότυπο παιχνίδι, και διπλός τερματισμός, βασισμένος στην επιλογή του παίκτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Max Payne Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών τρίτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ισομετρικά γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της 3D Realms Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Take Two Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με slow motion Κατηγορία:Νεο-νουάρ βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Φινλανδία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1998
1549
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1549 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Росси́йская Сове́тская Федерати́вная Социалисти́ческая Респу́блика - РСФСР, μεταγραφή: Ρασιίσκαϊα Σαβιέτσκαϊα Φεντερατίβναϊα Σατσιαλιστιτσέσκαϊα Ρεσπούμπλικα), προηγουμένως γνωστή ως Ρωσική Σοβιετική Δημοκρατία  και Ρωσική Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία  ή συντομότερα Σοβιετική Ρωσία, ανεπίσημα γνωστό ως Ρωσική Ομοσπονδία  ή απλώς Ρωσία ήταν η μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Δημοκρατίες. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, μετεξελίχθηκε στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία. Πρωτεύουσά της ήταν η Μόσχα, που ήταν και πρωτεύουσα ολόκληρης της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Ρώσοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Πρωτεύουσα ήταν η Μόσχα και οι μεγαλύτερες πόλεις πέρα από τη Μόσχα ήταν το Λένινγκραντ, το Νοβοσιμπίρσκ, το Σβερντλόφσκ, το Γκόρκι και το Κούιμπισεφ.
Η οικονομία της Ρωσίας έγινε βαριά βιομηχανική και παρήγαγε περίπου τα δύο τρίτα της ηλεκτρικής ενέργειας της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι το 1961 είχε γίνει η τρίτη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα, λόγω των νέων ανακαλύψεων στην περιοχή Βόλγα-Ουραλίων και στη Σιβηρία, υπολειπόμενη μόνο των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας. Το 1974 υπήρχαν 475 ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης στη δημοκρατία, που παρέδιδαν μαθήματα σε 47 γλώσσες και σε περίπου 23.941.000 φοιτητές. Ένα δίκτυο περιφερειακά οργανωμένων υπηρεσιών δημόσιας υγείας παρείχε υγειονομικές υπηρεσίες. Μετά το 1985, μέσω της πολιτικής της περεστρόικας και με την εισαγωγή μη κρατικών επιχειρήσεων όπως οι συνεταιρισμοί, η κυβέρνηση Γκορμπατσώφ φιλελευθεροποίησε μερικώς την οικονομία, η οποία ήταν στάσιμη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 υπό τον Γενικό Γραμματέα Λεονίντ Μπρέζνιεφ.
Η Σοβιετική Ρωσία ιδρύθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1917. Στα επίσημα ρωσικά έγγραφα της εποχής αναφέρεται ως «Ρωσική Δημοκρατία» (Российская Республика) και «Σοβιετική Δημοκρατία» (Советская Республика). Αρχικά αναγνωρίστηκε διεθνώς μόνο από την Ιρλανδία, την Εσθονία, τη Φινλανδία και τη Λιθουανία. Οι τρεις τελευταίες την αναγνώρισαν με την Συνθήκη του Τάρτου, στις 14 Οκτωβρίου και στις 2 Φεβρουαρίου του 1920.
Η Ρωσική ΣΟΣΔ έγινε ιδρυτικό μέλος της Σοβιετικής Ένωσης το 1922, πράξη που επισημοποιήθηκε από το Σοβιετικό Σύνταγμα του 1924. Μέχρι τότε ήταν ανεξάρτητο κράτος. Έγινε κυρίαρχο μέρος της Σοβιετικής Ένωσης το 1990 και οι ρωσικοί νόμοι ήταν ανώτεροι από τους Σοβιετικούς νόμους το 1990 (δήλωση κρατικής κυριαρχίας της Ρωσικής ΣΟΣΔ, 12 Ιουνίου 1990) και το 1991, τα τελευταία δύο χρόνια ύπαρξης της ΕΣΣΔ. Η Ρωσική ΣΟΣΔ αποτελούταν από δεκαέξι αυτόνομες δημοκρατίες, πέντε αυτόνομες περιφέρειες, δέκα αυτόνομους θύλακες, έξι κράι και σαράντα περιφέρειες. Στις 12 Ιουνίου 1991 έγιναν οι μόνες προεδρικές εκλογές στην ιστορία της ΡΣΟΣΔ.
Στις 17 Απριλίου 1946 προσαρτήθηκε η Περιφέρεια Καλίνινγκραντ, το βόρειο μέρος της πρώην γερμανικής περιοχής της Ανατολικής Πρωσσίας, και έγινε μέρος της Ρωσικής ΣΟΣΔ. Ο Νικίτα Χρουστσόφ μετέφερε την Κριμαία από την Ρωσική ΣΟΣΔ. στην Ουκρανική ΣΣΔ το 1954.
Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1991 μετά από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης από το Ανώτατο Σοβιέτ. Ο τελευταίος αρχηγός της ΡΣΟΣΔ ήταν ο Μπόρις Γέλτσιν, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία της Ρωσίας το 1990 και συνέχισε ως πρόεδρος της χώρας μέχρι το μεσημέρι της 31ης Δεκεμβρίου 1999, όταν παρέδωσε την προεδρία στον Βλαντίμιρ Πούτιν. Η Ρωσία θεωρείται διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ρωσία δήλωσε ότι αναλαμβάνει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τις διαλυμένης Σοβιετικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της ιδιότητας μέλους στον ΟΗΕ και την ιδιότητα μόνιμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ωστόσο αρχικά εξαίρεσε το διεθνές χρέος και τα περιουσιακά στοιχεία της ΕΣΣΔ στο εξωτερικό (ενώ επίσης τμήματα του πρώην Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ενώσεως και πυρηνικά όπλα παρέμειναν υπό την ηγεσία της ΚΑΚ ως μέρος των Ενωμένων Ενόπλων Δυνάμεων των ΚΑΚ).
Το Συνέδριο των Σοβιέτ της ΡΣΟΣΔ ψήφισε την αποχώρηση από την Σοβιετική ένωση στις 12 Δεκεμβρίου 1991 και η χώρα μετονομάστηκε σε Ρωσική Ομοσπονδία στις 25 Δεκεμβρίου. Το τελευταίο Σύνταγμα της Ρωσικής ΣΟΣΔ άρχισε να ισχύει το 1978 και τροποποιήθηκε αρκετές φορές λόγω της μετάβασης στη δημοκρατία, την οικονομία της αγοράς και την ιδιωτική ιδιοκτησία. Το Ρωσικό Σύνταγμα άρχισε να ισχύει στις 25 Δεκεμβρίου 1993 μετά από μια συνταγματική κρίση, καταργώντας τη σοβιετική μορφή διακυβέρνησης και έκανε τη Ρωσία ημιπροεδρική δημοκρατία.
Αυτόνομες Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες (ΑΣΣΔ) της Ρωσικής ΣΟΣΔ
Το τελευταίο σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης όριζε ότι η χώρα απαρτιζόταν από 15 Ενωσιακές Σοβιετικές Δημοκρατίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Ρωσια
Ενοχή (Αστικό Δίκαιο)
Ενοχή (λατ. obligatio, γερμ. Schuld) ονομάζεται στο Αστικό Δίκαιο η σχέση, με την οποία ένα πρόσωπο έχει υποχρέωση προς ένα άλλο σε παροχή.
Τα διαβιούντα πρόσωπα σε μια κοινωνία για την ικανοποίηση των βιοτικών τους αναγκών έρχονται σε σχέση προς άλληλα. Κάποιες από αυτές τις σχέσεις τις αναγνωρίζει και τις ρυθμίζει ο νόμος, οπότε χαρακτηρίζονται "έννομες σχέσεις". Έτσι η έννομη σχέση που υποχρεώνει το ένα πρόσωπο έναντι συγκεκριμένου άλλου σε ορισμένη πράξη ή και παράλειψη καλείται ενοχή. Το δε περιεχόμενο από την πράξη αυτή, ή την παράλειψη, στην οποία υποχρεούται το πρόσωπο, στη νομική επιστήμη χαρακτηρίζεται παροχή. Δε συνιστούν ενοχή σχέσεις, τις οποίες το Δίκαιο αφήνει αρρύθμιστες, όπως σχέσεις φιλοφροσύνης ή ηθικού καθήκοντος.
Στην έννομη σχέση της ενοχής, που εκ των πραγμάτων είναι αντιμέτωπη, διακρίνονται δύο υποκείμενα:
Η ορολογία δανειστής και οφειλέτης είναι γενική και αφορά όλες τις ενοχές. Δε σχετίζεται (παρ' όλη τη γλωσσική ομοιότητα) με τη σύμβαση δανείου, όπου τα μέρη ονομάζονται δανειοδότης και δανειολήπτης αντίστοιχα.
Αντικείμενο της ενοχής μπορεί να είναι είτε πράξη (π.χ. καταβολή κάποιου ποσού κλπ.), είτε παράλειψη (π.χ. ο αποχωρών συνέταιρος από μια επιχείρηση αναλαμβάνει την υποχρέωση να μην ανοίξει επιχείρηση πλησίον της εταιρείας).
Διάκριση ενοχών
Οι ενοχές διακρίνονται α) σε απλές ή σύνθετες, εκ των οποίων οι σύνθετες περαιτέρω σε συμπλεκτικές ή διαζευκτικές, και β) σε διαιρετές και αδιαίρετες.
Κάθε ενοχή παρουσιάζει δύο όψεις την "παθητική" δυνάμει της οποίας υποχρεώνεται ένα πρόσωπο σε παροχή, που λέγεται υποχρέωση και στην "ενεργητική" δυνάμει της οποίας δικαιούται έτερο πρόσωπο ν΄ απαιτήσει την παροχή, που λέγεται απαίτηση.
Ο κλάδος του Αστικού Δικαίου που ρυθμίζει τις ενοχές ονομάζεται Ενοχικό Δίκαιο. Στην Ελλάδα το Ενοχικό Δίκαιο αποτελεί το δεύτερο βιβλίο του Αστικού Κώδικα (άρθρα 287-946).
Πηγές ενοχών
Πηγές των ενοχών είναι η δικαιοπραξία και ο νόμος. Ανάλογα με τη γενεσιουργό τους αιτία διακρίνονται σε:
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Λαμαλού-λε-Μπαιν
Το Λαμαλού-λε-Μπαιν (γαλλικά: Lamalou-les-Bains, οξιτανικά: L'Amalon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαμαλουζιέν (γαλλικά: Lamalousiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κεϊχάνσιν
Το Κεϊχάνσιν (ιαπωνικά: 京阪神, μεταγραφή: «Κέι-Χαν-Σιν», μετάφραση: «Κιότο-Όσακα-Κόμπε») είναι μητροπολιτική περιοχή στην Ιαπωνία που περικλείει τις μητροπολιτικές εκτάσεις των πόλεων Κιότο, της Νομαρχίας του Κιότο, Οσάκα της Νομαρχίας της Οσάκα και Κόμπε της Νομαρχίας του Χιόουγκο. Ολόκληρη η περιοχή είχε το 2010 πληθυσμό των 19.341.976 σε έκταση 13,033 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Είναι η δεύτερη πιο κατοικημένη αστική περιοχή της Ιαπωνίας (μετά την Ευρύτερη Περιοχή του Τόκιο), αφού περιέχει το 15% του πληθυσμού της Ιαπωνίας.
Πύργος Κορινθίας
Ο Πύργος Κορινθίας αναφέρεται ως οικισμός ή μαχαλάς της Ζάχολης. Έχει υψόμετρο 600 μέτρα και απέχει οδικώς 12 χιλιόμετρα Ν/ΝΑ του Δερβενίου, 10 χιλιόμετρα Ν της Λυγιάς και 60 χιλιόμετρα Δ/ΒΔ της Κορίνθου. Ως Κοινότητα προήλθε το 1912 απο τον τ. Δήμο Ευρωστίνης με οικισμούς τον Πύργο (έδρα της Κοινότητας), τα Καραβιάνικα και τα Καλλιτεριάνικα. Κατά την απογραφή του 1851 οί κάτοικοι ήταν 430, το 1886 564, το 1961 ο Πύργος είχε 677 ψυχές, το 1971 αριθμούσε 622 άτομα, το 1981 612 , το 1991 529. Το 1997 με το νόμο "Καποδίστρια" η κοινότητά Πύργου μετονομάσθη σε "Δημοτικό Διαμέρισμα Πύργου" και εντάχθηκε στον Δήμο Ευρωστίνης. Κατα την τελευταία απογραφή (2001) ο Πύργος είχε 586 κάτοικους. Ο οικισμός οφείλει το όνομά του στον υπάρχοντα από την Ενετοκρατία Πύργο του Κορδή που δεσπόζει στο κέντρο του χωριού από τον 17ο αιώνα και άνηκε στην οικογένεια των Μαμμωνάδων.
Κατηγορία:Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Ροδόλφος Μορώνης
Ο Ξενοφών - Ροδόλφος Μορώνης (1943 - 4 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα και σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες («Μεσημβρινή», «Τα Νέα», «Βραδυνή») ενώ κατά καιρούς έχει αναλάβει διευθυντικές θέσεις σε τηλεοπτικά κανάλια. Υπήρξε συντονιστής ειδήσεων στην Eurovision, Γενικός Διευθυντής της ΕΤ-1 (1989 - 1990), μέλος του ΕΣΡ (2002 - 2005), καθώς και  αναπληρωτής  διευθύνων σύμβουλος της ΝΕΡΙΤ (20/5/2014 - 11/9/2014). Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων -ΙΟΜ (2005-2011) και Πρόεδρος του European Audiovisual Observatory (2010).
Την περίοδο 1995 - 2000 δίδαξε τηλεοπτική δημοσιογραφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2007 κατά την προεκλογική περίοδο ανέλαβε υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ στις 28 Αυγούστου 2015, κατά τον διορισμό της υπηρεσιακής κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ανέλαβε τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου και του υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ, μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.
Το 2019 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ
Whole Lotta Love
To Whole Lotta Love είναι ένα τραγούδι του hard rock συγκροτήματος Led Zeppelin. Αποτελεί το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου Led Zeppelin II, ενώ κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία, σε πολλές χώρες της Ευρώπης και ως single, και όπως και άλλα κομμάτια του συγκροτήματος, δεν κυκλοφόρησε ως sinlge στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυκλοφορία του στις ΗΠΑ, ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους σε single εκεί πέρα, και έγινε χρυσό στις 13 Απριλίου του 1970, πουλώντας ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Νούμερο ένα στα τσαρτ, έφτασε και στη Γερμανία και στην Ολλανδία. Ωστόσο, μέρη του κομματιού, βασίστηκαν από το τραγούδι του Γουίλι Ντίξον, You Need Love, που είχε κυκλοφορήσει το 1962, χωρίς να πιστώνεται στον ίδιον, από τον Μάντι Γουότερς. Το 1985, όμως, έγινε αγωγή, και υπήρξε χρηματική αποζημίωση στον Ντίξον, καθώς και να φαίνεται [το όνομά του] στις επόμενες κυκλοφορίες στα credits του κομματιού.
Το 2004, το κομμάτι έλαβε την 75η θέση στη λίστα του περιοδικού Rolling Stone, στη λίστα Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών, ενώ τον Μάρτιο του 2005, το Q magazine, τοποθέτησε το κομμάτι στη θέση 3, της λίστας με τα 100 Καλύτερα Τραγούδια Κιθάρας. Σε μία σχετική λίστα, το περιοδικό Rolling Stone, το τοποθέτησε στη θέση 11. Το 2009, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το τοποθέτησε ως τρίτο μέσα στα καλύτερα hard rock κομμάτια όλων των εποχών. Το κομμάτι, υπήρχε στο ρεπερτόριο του συγκροτήματος πριν κυκλοφορήσει στον δίσκο Led Zeppelin II, τον Οκτώβριο του 1969 από την Atlantic Records. Το 2014, οι ακροατές του BBC Radio 2, ψήφισαν ότι το κομμάτι διαθέτει το καλύτερο κιθαριστικό riff όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Led Zeppelin Κατηγορία:Τραγούδια του 1969 Κατηγορία:Singles του 1969 Κατηγορία:Singles της Atlantic Records
Μίλτον Κάτο
Ο Μίλτον Κάτο (Robert Milton Cato, 1915-1997) ήταν σοσιαλιστής πολιτικός από τον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες. Υπηρέτησε στην πρωθυπουργία της χώρας από το 1967 (αρχικά ως ανώτερος υπουργός) ως το 1972 και από το 1974 ως το 1984.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου του 1915 στον Άγιο Βικέντιο. Τα πρώτα του χρόνια ήταν δύσκολα και κατάφερε με υποτροφία να πάει σε ένα σχολείο. Σε ηλικία 26 ετών άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος. Αργότερα κατατάχθηκε στον καναδικό στρατό και ενεπλάκη σε μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1951 παντρεύτηκε τη Λούσι Κλάξτον.
Πολιτική καριέρα
Επιστρέφοντας στη χώρα του, εισήλθε στον πολιτικό στίβο. Το 1955 συνίδρυσε το Εργατικό Κόμμα του Αγίου Βικεντίου (γνωστό και με το όνομα Εργατικό Κόμμα Ενότητας). Στις 19 Μαΐου του 1967 όταν η χώρα έγινε κράτος σε ένωση (associated state), ο Κάτο έγινε ανώτερος υπουργός. Λίγα χρόνια μετά, στις 27 Οκτωβρίου του 1969, ορκίστηκε πρωθυπουργός (Premier). Τον Απρίλιο του 1972 ηττήθηκε στις εκλογές και νέος πρωθυπουργός έγινε ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, Τζέιμς Φιτς-Άλεν Μίτσελ. Το κόμμα του Κάτο και οι εταίροι του συνασπισμού του κέρδισαν τις εκλογές του 1974, με αποτέλεσμα ο ίδιος να ξαναγίνει πρωθυπουργός. Όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη στις 27 Οκτωβρίου του 1979 απέκτησε τον επίσημο τίτλο (Prime Minister). Η δεύτερη πρωθυπουργική του θητεία ξεκίνησε στις 8 Δεκεμβρίου του 1974 και ολοκληρώθηκε στις 20 Ιουλίου του 1984. Κατά τη θητεία του, ο Κάτο δεν υποστήριξε άλλες σοσιαλιστικές χώρες, όπως η Κούβα, η Γρενάδα και η Γουιάνα, καθώς ήταν αντίθετος στο Μαρξισμό. Αντίθετα, συνεργάστηκε με χώρες προσκείμενες προς τη Δύση, όπως το Τρινιντάντ και Τομπάγκο και τα Μπαρμπάντος. Το Εργατικό Κόμμα ηττήθηκε στις εκλογές του 1984 αλλά επέστρεψε στην εξουσία έπειτα από εκλογικό θρίαμβο το 2001, με πρωθυπουργό το Ραλφ Γκονσάλβες. Ο Κάτο πέθανε στο Κίνγκσταουν στις 10 Φεβρουαρίου του 1997.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων
Ιερά Μητρόπολις Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως
Η Ιερά Μητρόπολις Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως είναι μία από τις νεότερες Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Περιλαμβάνει τους Δήμους Ιλίου, Αχαρνών, Πετρούπολης, Αγίων Αναργύρων - Καματερού και Φυλής, καθώς και τμήμα δύο ακόμη Δήμους, του Διόνυσου (Κρυονέρι) και του Ωρωπού. Έχει έδρα την πόλη του Ίλιον. Ο Καθεδρικός Ναός της Μητροπόλεως βρίσκεται στους Αχαρνές και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Βλάσιο ενώ ο Μητροπολιτικός Ναός της Μητροπόλεως βρίσκεται στο Ίλιον και είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Σημερινός Μητροπολίτης είναι από την ίδρυσή της ο Αθηναγόρας (Δικαιάκος), από τις 10 Μαΐου 2010, οπότε εξελέγη με τις σεπτές ψήφους της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ιστορικό
Η Ιερά Μητρόπολη Ιλίου είναι από τις Μητροπόλεις που ιδρύθηκαν τα τελευταία χρόνια από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας.Προέρχεται από τη διάσπαση της πρώην Μητροπόλεως Αττικής σε δύο τμήματα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ιλιου
Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο
Η επαρχία του Άσκολι Πιτσένο (ιταλικά: Provincia di Ascoli Piceno) είναι επαρχία στην περιφέρεια των Μάρκε στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.088 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φτάνει τους 229.121 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι το Άσκολι Πιτσένο (Ascoli Piceno). Συνολικά, η επαρχία θα αριθμεί 73 δήμους.
Το 2009 θα αρχίσει η λειτουργία της νεοϊδρυθείσας επαρχία του Φέρμο, η οποία θα αριθμεί 40 δήμους που προς το παρόν περιλαμβάνονται στην επαρχία του Άσκολι Πιτσένο. Έτσι, στην επαρχία του Άσκολι Πιτσένο θα περιλαμβάνονται 33 δήμοι με συνολικό πληθυσμό 203.153 κατοίκους (2001).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασκολι Πιτσενο
Δυναστεία των Αντιπατριδών
Η Δυναστεία των Αντιπατριδών (306 π.Χ. – 294 π.Χ.) κυβέρνησε για σύντομο χρονικό διάστημα το βασίλειο της Μακεδονίας κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, αντικαθιστώντας τη Δυναστεία των Αργεαδών. Στη συνέχεια έδωσε τη θέση της στη Δυναστεία των Αντιγονιδών.
Προέλευση
Μετά το θάνατο του Αντιπάτρου το 319 π.Χ., ο γιος του Κάσσανδρος άρχισε να ισχυροποιείται και έγινε «στρατηγός της Ευρώπης». Μέχρι το 309 π.Χ. ο Κάσσανδρος είχε καταφέρει να εξόντωσει όλους τους νόμιμους διεκδικητές της βασιλείας, ενώ είχε παντρευτεί τη Θεσσαλονίκη, κόρη του Φιλίππου (και μέλος της δυναστείας των Αργεαδών). Ακολουθώντας το παράδειγμα του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, το 306 π.Χ. ο Κάσσανδρος υιοθέτησε τον τίτλο του «βασιλέως», ιδρύωντας και επισήμως τη δυναστεία.
Οι βασιλείς της δυναστείας
Τα μέλη της δυναστείας που βασίλευσαν τη Μακεδονία είναι:
Βιβλιογραφία
Αντιπατριδες
Σίντνεϊ Γκαν-Μάνρο
Ο  Σερ Σίντνεϊ Γκαν-Μάνρο (Sir Sydney Douglas Gun-Munro, 29 Νοεμβρίου 1916 - 1 Μαρτίου 2007) ήταν ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες, από το 1979, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη, μέχρι το 1985. Είχε τιμηθεί από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (GCMG) και από την Αδερφότητα του Βασιλικού Κολεγίου Χειρουργών (FRCS, το 1985), καθώς επίσης και με τον τίτλο του Ιππότη.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1916. Ο πατέρας του απεβίωσε όταν εκείνος ήταν 7 ετών και ο ίδιος κατάφερε να μορφωθεί με υποτροφία σε Γυμνάσιο της Γρενάδας. Έκανε ιατρικές σπουδές στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου, ως τα μέσα της δεκαετίας του 1940. Ειδικεύτηκε στη Χειρουργική. Την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου χτυπήθηκε από βόμβα στην οικία του αδερφού του και θάφτηκε κάτω από τα ερείπια. Όλοι τον νόμιζαν για νεκρό, όμως ο Γκαν-Μάνρο ανένηψε. Το 1951, έπειτα από παραμονή στη Γρενάδα, επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου επί 1 έτος έκανε σπουδές στην Οφθαλμολογία. Από το γάμο του με τη Λαίδη Τζόαν απέκτησε 2 γιους και μία κόρη. Πέθανε την 1η Μαρτίου του 2007 σε ηλικία 90 ετών.
Κυβερνήτης
Διορίστηκε Κυβερνήτης το 1977, όταν ακόμα η χώρα του δεν είχε αποκτήσει ανεξαρτησία. Όταν αυτό επιτεύχθηκε το 1979, ο Γκαν-Μάνρο ανέλαβε Γενικός Κυβερνήτης. Αποχώρησε από το αξίωμα το 1985 και προσέφερε εθελοντική υπηρεσία στο νησί Μπεκία μέχρι το Μάιο του 1997, οπότε και τραυματίστηκε όταν κατέρρευσε η βεράντα όπου βρισκόταν. Από τότε μέχρι το θάνατό του ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Κυβερνήτες του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων
Κρητική Χωροφυλακή
Η Κρητική Χωροφυλακή ήταν το ένοπλο σώμα στρατιωτικά οργανωμένο που είχε αστυνομικά καθήκοντα στην Κρητική Πολιτεία. Δημιουργήθηκε το 1899 και συγχωνεύθηκε με την Βασιλική Χωροφυλακή το 1913. Ως σώμα, έμεινε πιστή στον πρίγκηπα Γεώργιο κατά την επανάσταση του Θέρισου, συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, καθώς και στο κίνημα της λεγόμενης Εθνικής Άμυνας.
Η αστυνόμευση στην Κρήτη πριν την αυτονομία
Η κατάσταση από πλευράς δημόσιας ασφάλειας στο νησί κάθε άλλο παρά ιδανική ήταν. Στην Κρήτη οπλοφορούσαν οι πάντες, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, και εκτός από τα εθνικά προβλήματα υπήρχαν και προσωπικά, κομματικά και βεβαίως ενδημικά προβλήματα, όπως η ζωοκλοπή, βεντέτες κλπ. Οι κάτοικοι εγκατέλειπαν την ύπαιθρο και κατέφευγαν στις μεγάλες πόλεις για προστασία. Οι ξένοι διοικητές για να ενισχύσουν τις διεθνείς αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να συγκροτήσουν τμήματα χωροφυλακής από Κρητικούς, ο κάθε ένας στο νομό που διοικούσε. Φυσικά η οργάνωση και ο τρόπος λειτουργίας του καθενός από τα τέσσερα σώματα χωροφυλακής που δημιουργήθηκαν, ήταν σύμφωνη με τα ισχύοντα στη χώρα του κάθε διοικητή, αλλά και με την εμπειρία που είχε η κάθε χώρα από ανάλογες περιπτώσεις. Αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού ήταν να αστυνομεύεται η Κρήτη από τέσσερα ανεξάρτητα σώματα χωροφυλακής, τα οποία ήταν οργανωμένα επάνω σε τελείως διαφορετικά πρότυπα.
Αυτονομία. Ίδρυση και στελέχωση της Κρητικής Χωροφυλακής
thumb|200px|Κρητικός χωροφύλακας σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ου αι.
Όταν ο Πρίγκιπας Γεώργιος ανέλαβε τα καθήκοντα του ως Ύπατος Αρμοστής, ένας από τους πρωταρχικούς στόχους που έθεσε ήταν η δημιουργία κλίματος ασφάλειας και ευταξίας. Αυτό αποσκοπούσε τόσο στο να φανεί ότι οι Κρητικοί ήταν άξιοι για αυτονομία όσο και επειδή η εντός 3 ετών ειρήνευση του νησιού ήταν ο πρώτος από τους όρους των Μεγάλων Δυνάμεων. Για το σκοπό αυτό αποφασίσθηκε ο αφοπλισμός όλων των κατοίκων και η δημιουργία σώματος χωροφυλακής. Σαν πυρήνας της Κρητικής χωροφυλακής χρησιμοποιήθηκαν τα μικρά σώματα που είχαν δημιουργήσει οι Ξένες Δυνάμεις.
Οργάνωση
thumb|200px|"Κρητικοί χωροφύλακες και [[Εύζωνες|εύζωνας με στολή εκστρατείας", επιστολικό δελτάριο του c.1910]]
Η Κρητική Χωροφυλακή αποτελείτο από 1 τάγμα πέντε λόχων. Παρόλο που προβλεπόταν δύναμη 1600 ανδρών, επί Ιταλικής Διοικήσεως το σύνολο ποτέ δεν ξεπέρασε τους 1275. Οι λόχοι ήταν τοποθετημένοι ένας σε κάθε νομό. Την διοίκηση των 5 λόχων (μοιραρχιών) είχαν υπολοχαγοί των καραμπινιέρων, οι οποίοι στην Κρήτη είχαν το βαθμό του λοχαγού. Όταν τον Ιούνιο του 1900 ο Κραβέρι αντικαταστάθηκε από τον Βαλντουίνο Καπρίνι δημιουργήθηκε και έκτος λόχος (Επιτελείο). Οι πρώτοι διοικητές λόχων ήταν οι:
Η στολή ήταν από σκούρο μπλε ύφασμα. Οι οπλίτες φορούσαν κρητική βράκα, ενώ οι αξιωματικοί παντελόνι. Το καπέλο των οπλιτών ήταν στρογγυλό χωρίς γείσο, των δε αξιωματικών ίδιο με αυτό των αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού. Η θερινή στολή ήταν λευκή. Αξιωματικοί και οπλίτες φορούσαν μαύρες μπότες. Όσον αφορά τον οπλισμό, από φωτογραφίες διαπιστώνεται ότι διέθεταν τουφέκι, ξιφολόγχη και περίστροφο, ενώ αρκετοί οπλίτες έχουν στην ζώνη τους το κλασσικό Κρητικό μαχαίρι.
Κάθε λόχος είχε 3 ή 4 υπομοιραρχίες με διοικητή ανθυπασπιστή των καραμπινιέρων και κάθε υπομοιραρχία περίπου 6 ενωμοτίες (σταθμούς) με διοικητή υπενωμοτάρχη ή και οπλίτη καραμπινιέρο. Αρχικά όλοι οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί ήταν Ιταλοί, όσο όμως περνούσε ο καιρός αυτοί αντικαθίσταντο από Κρητικούς. Οι Κρητικοί, πολλοί από τους οποίους, όπως προαναφέρθηκε, ήταν μορφωμένοι, προάγονταν γρήγορα στους επόμενους βαθμούς κατόπιν εξετάσεων μετά από τρίμηνη φοίτηση στις στρατιωτικές σχολές, οι οποίες λειτουργούσαν στο αρχηγείο. Μέχρι την έλευση της ελληνικής αποστολής όλοι οι αξιωματικοί ήταν Ιταλοί, οι δε Κρητικοί έφθαναν μέχρι τον βαθμό του ανθυπασπιστού. Εκείνο που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι φαίνεται πως κάποιοι Ιταλοί αξιωματικοί είχαν εξελληνίσει τα ονόματα τους. Ο Βαλντουίνο Καπρίνι για παράδειγμα υπέγραφε ως Καπρίνης.
Όσο αφορά την δράση της Κρητικής Χωροφυλακής, αυτή πέτυχε, χάρη στην σωστή εκπαίδευση, το ήθος και την γενναιότητα των στελεχών της, να κερδίσει σε πολύ μικρό διάστημα την εμπιστοσύνη, τόσο των Κρητικών όσο και των ξένων, πράγμα ιδιαίτερα σημαντικό εάν σκεφθεί κανείς την προκατάληψη που υπήρχε εναντίον των Κρητικών εκ μέρους των Διεθνών δυνάμεων.
Επανάσταση του Θέρισου
Ακολούθησαν τα γεγονότα του Θέρισου. Η Κρητική Χωροφυλακή παρέμεινε πιστή στον Πρίγκιπα Γεώργιο, και μάλιστα οι επιθέσεις εναντίον της υπάγονταν στη δικαιοδοσία των Διεθνών στρατοδικείων. Στην περίοδο αυτή που ο Κρητικός λαός είχε διαιρεθεί στα δύο (στις εκλογές του 1906 τα φιλοπριγκιπικά κόμματα πήραν 38.127 ψήφους ενώ τα φιλοβενιζελικά 33.279), η χωροφυλακή κατόρθωσε να εκτελέσει τα καθήκοντα της χωρίς να κομματισθεί. Τελικά η Αγγλική διπλωματία επέβαλλε ένα σχέδιο και τον Σεπτέμβριο του 1906 ο Πρίγκιπας Γεώργιος αντικαταστάθηκε από τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, του οποίου η άφιξη χαιρετίστηκε ως προάγγελος της ενώσεως.
Με την αποχώρηση του Πρίγκιπα Γεωργίου οι Πρόξενοι των Προστάτιδων Δυνάμεων, έγραψαν, μεταξύ άλλων, τα εξής για την Κρητική Χωροφυλακή:
Ελληνική αποστολή
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1906 ο Γιουτζένιο Μόνακο, τρίτος και τελευταίος αρχηγός της Ιταλικής αποστολής, παρέδωσε την αρχηγία στον ταγματάρχη του Πυροβολικού Ανδρέα Μομφερράτο, αρχηγό της ελληνικής αποστολής. Η ελληνική αποστολή φρόντισε αμέσως για τη δημιουργία της πολιτοφυλακής, τον εξοπλισμό της Χωροφυλακής με τουφέκια Manlicher-Jenauer και την ακόμη πιο στρατιωτική της εκπαίδευση. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν τάγματα πολιτοφυλακής τα οποία απάλλαξαν τη χωροφυλακή από ορισμένα καθαρά στρατιωτικά καθήκοντα.
Η ελληνική αποστολή φρόντισε αμέσως για την προαγωγή των Κρητικών που ήταν έτοιμοι να προαχθούν στις τάξεις των αξιωματικών. Αξίζει να αναφερθούν τα ονόματα των πρώτων Κρητικών που έγιναν ανθυπομοίραρχοι κατά σειράν αρχαιότητος: Σαρρής Ευάγγελος, Κοκκαλάς Δημήτριος, Ανδρουλάκης Ανδρέας, Χατζηϊωάννου Αλέξανδρος, Νικηφοράκης Νικηφόρος, Μπριλλάκης Ζαχαρίας, Μουργινάκης Ηλίας, Μυλωγιαννάκης Μίνως, Βογιατζάκης Εμμανουήλ, Βούρος Γεώργιος, Σουρής Ιωάννης. Έτσι λοιπόν στις 14-1-1907 η στελέχωση της Κρητικής Χωροφυλακής με τους πρώτους (βγαλμένους από τις τάξεις της) Κρητικούς αξιωματικούς ήταν πια γεγονός. Τις παραμονές του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1912 στην Κρητική Χωροφυλακή υπηρετούσαν 45 Αξιωματικοί, 50 Ανθυπασπιστές και 1371 υπαξιωματικοί και χωροφύλακες. Από τους Αξιωματικούς οι 5 ήταν ανθυπίατροι και ο ένας φαρμακοποιός, ενώ επίσης φαρμακοποιός ήταν ένας από τους Ανθυπασπιστές.
Την εποχή αυτή τόσο στην Κρητική Χωροφυλακή όσο και στην χωροφυλακή του Βασιλείου της Ελλάδος κάποιοι (κυρίως ανώτεροι) από τους αξιωματικούς προέρχονται από τον Στρατό Ξηράς, στον οποίο και μερικοί σε δεδομένη στιγμή επιστρέφουν. Για παράδειγμα αρχηγός της Ελληνικής χωροφυλακής το 1912 είναι ο συνταγματάρχης του πυροβολικού Κωνσταντίνος Μοσχόπουλος, ενώ την ίδια εποχή ανώτερος διοικητής της Κρητικής Χωροφυλακής είναι ο αντισυνταγματάρχης του πυροβολικού Ανδρέας Μομφερράτος. Ολόκληρη δε η ελληνική αποστολή που αντικατέστησε την ιταλική τον Δεκέμβριο του 1906 αποτελείτο από αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς. Σαν αποτέλεσμα της επιτυχίας της Κρητικής Χωροφυλακής στο έργο της, τον Ιούλιο του 1911 ανετέθη σε Ιταλούς αξιωματικούς και η οργάνωση της Ελληνικής Χωροφυλακής. Κάποιοι από αυτούς, όπως ο Αρκάντζελο ντε Μαντάτε, είχαν ήδη συμμετάσχει και στην οργάνωση της Κρητικής Χωροφυλακής.
Η Κρητική Χωροφυλακή στους Βαλκανικούς πολέμους
thumb|right|250px|Κρητική χωροφυλακή στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, 1912-1913 Στις 4 Οκτωβρίου του 1912, τα χριστιανικά κράτη των Βαλκανίων κήρυξαν τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η προέλαση του ελληνικού στρατού υπήρξε ραγδαία και στις 26 Οκτωβρίου ο Ταξίν Πασάς παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, προβλέποντας τα προβλήματα που θα εμφανιζόταν μετά την απελευθέρωση της πόλης στον τομέα της αστυνόμευσής της και γνωρίζοντας ότι οι Βούλγαροι σύμμαχοι αλλά και οι μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις θα προωθούσαν μία εικόνα άναρχης πόλης και μίας ελληνικής πολιτείας ανίκανης να επιβάλλει την τάξη, φρόντισε, από τις 24 Οκτωβρίου, πριν ακόμη απελευθερωθεί η πόλη, να διατάξει την μεταφορά δυνάμεως της Κρητικής Χωροφυλακής στη Θεσσαλονίκη.