cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Πακιστάν
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Πακιστάν (αγγλικά: Pakistan Football Federation, PFF) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στο Πακιστάν. Η έδρα της βρίσκεται στo Ισλαμαμπάντ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Πακιστάν.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1947. Εντάχθηκε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1948. Προσχώρησε στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC) το 1954.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Πακισταν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Πακιστάν
Άγιος Ιωάννης Α΄ της Νάπολης
Ο Ιωάννης Α΄ (ιταλικά : San Giovanni I ) ήταν επίσκοπος της Νάπολης από το 414 έως 432 και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Βιογραφία
Για τον Ιωάννη δεν είναι πολλά γνωστά για την ζωή του. Αναφέρεται ότι έδειχνε ιδιαίτερο ζήλο για την επισκοπή του όπως ο προκάτοχός του Ορσο. Μετέφερε τα λείψανα του Αγίου Τζενάρο στις κατακόμβες στο Ποζουόλι όπου σήμερα ονομάζονται κατακόμβες του Αγίου Τζενάρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Λους Μαρία Χερές
Η Λους Μαρία Χερές (Luz María Jerez, γενν. 5 Ιουλίου 1958) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ (αγγλικά: Dallas-Fort Worth Film Critics Association Award For Best Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ
Νεκτάριος Φαρμάκης
Ο Νεκτάριος Φαρμάκης (Αγρίνιο, 1980) είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός και ο σημερινός Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1980 στο Αγρίνιο, όπου και τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του.
Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Πολεμική Αεροπορία. Είναι διαπιστευμένος Διαμεσολαβητής από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, από το 2013. Είναι μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αγρινίου, δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και ασκεί μάχιμη Δικηγορία από το 2006.
Είναι παντρεμένος με την δικηγόρο Εύη Χρ. Παππά και έχει μία κόρη, την Αρετή και ένα γιο τον Θανάση.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από τα σχολικά του ακόμα χρόνια υπήρξε κοινωνικά και πολιτικά δραστήριος. Έχει δραστηριοποιηθεί ενεργά στο χώρο της πολιτικής, αρχίζοντας από τα πανεπιστημιακά του χρόνια, όπου εκλεγόταν σταθερά μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής «Κώστας Βάρναλης», ενώ διετέλεσε Υπεύθυνος Πόλης (Γραμματέας) της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Κομοτηνής και μέλος του Κ.Σ της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, σε ηλικία 30 ετών, εξελέγη πρώτος σε σταυρούς προτίμησης περιφερειακός σύμβουλος με την παράταξη «ΖΟΥΜΕ ΔΥΤΙΚΑ» στην Αιτωλοακαρνανία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές του Περιφερειακού Συμβουλίου, ενώ υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις εισηγητής σε θέματα που συζητήθηκαν στο εν λόγω όργανο της Περιφέρειας.
Στις εκλογές του Μαΐου 2014 ήταν υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας με το συνδυασμό του Ανδρέα Κατσανιώτη «Μαζί, να φτιάξουμε τον τόπο μας».
Βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσιγκτον Π.Κ.
Το Βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου της Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ (αγγλικά: Washington D.C. Area Film Critics Association Award for Best Original Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ. για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ.
Ολόκληρο Αζερμπαϊτζάν
μικρογραφία|Μια εκδοχή για τα όρια του «Ολόκληρου Αζερμπαϊτζάν» Το Ολόκληρο Αζερμπαϊτζάν (Bütöv Azərbaycan) είναι αλυτρωτική έννοια που ενώνει τα εδάφη που κατοικούν οι Αζέροι σε μια χώρα, το Αζερμπαϊτζάν.
Ιστορία
Η ιδέα του "Ολόκληρου Αζερμπαϊτζάν" διατυπώθηκε από τον Πιρούζ Ντιλαντσί το 1991 και ορίστηκε το 1992 από τον Αζέρο πρόεδρο Αμπουλφάζ Ελτσιμπέι (υπηρέτησε το 1992-93). Το 1991, ο Ντιλαντσί ίδρυσε τον εθνικιστικό οργανισμό ΣΑΝΛΜ, ενώ το 1997 ο Ελτσιμπέι ίδρυσε την "Ένωση Ολοκλήρου Αζερμπαϊτζάν" (Bütöv Azərbaycan Birliyi). Ο Ελτσιμπέι δημοσίευσε το σχετικό βιβλίο Bütöv Azərbaycan yolunda στην Τουρκία το 1998. Υποστήριξε ότι τα σύνορα του Αζερμπαϊτζάν θα πρέπει να εκτείνονται από το Ντερμπέντ μέχρι τον Περσικό Κόλπο. Ο Ελτσιμπέι ισχυρίστηκε ότι αυτή η επικράτεια σχετιζόταν με την ιστορική εθνική παρουσία των Αζέρων. Έγραψε ότι το Αζερμπαϊτζάν είχε δικαίωμα να τα κυβερνήσει, σύμφωνα με ένα προτεινόμενο σύστημα διακυβέρνησης που ονομάζεται "Ενωμένα Αζερικά Εδάφη" (Birləşmiş Azərbaycan Yurdları). Μετά το θάνατό του το 2002, δημοσιεύτηκε μετά θάνατον. Ήταν αντίθετος με την ιδέα της ανεξαρτητοποίησης του Ιρανικού Αζερμπαϊτζάν.
Πολιτικές πρωτοβουλίες
Ο όρος Ολόκληρο Αζερμπαϊτζάν πρεσβεύεται από διάφορες οργανώσεις, όπως οι ΣΑΝΛΜ (CAMAH) και Λαϊκό Μέτωπο - Κόμμα για το Ολόκληρο Αζερμπαϊτζάν.
Όρια
🇦🇿 Αζερμπαϊτζάν 🇮🇷 Ιράν 🇦🇲 Αρμενία 🇷🇺 Ρωσία Γεωργία 🇮🇶 Ιράκ
Επαρχία Γιαμάτο
thumb|right|300px|Χάρτης των ιαπωνικών επαρχιών (1868) με την επαρχία Γιαμάτο σε κόκκινο. Η Επαρχία Γιαμάτο (大和国, Yamato no Kuni) ήταν επαρχία της Ιαπωνίας, στην περιοχή Κινάι, που αντιστοιχεί στην σημερινή Επαρχία Νάρα στην Χονσού. Ονομαζόταν επίσης Ουασού (和州).
Η περίοδος Γιαμάτο στην ιστορία της Ιαπωνίας αναφέρεται στην ύστερη περίοδο Κοφούν (περίπου 250-538) και την περίοδο Ασούκα (538-710). Ιάπωνες αρχαιολόγοι και ιστορικοί τονίζουν το γεγονός ότι, κατά την πρώιμη περίοδο του Κοφούν, η ηγεσία του Γιαμάτο ήταν σε σύγκρουση με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, όπως η επαρχία Κίμπι, κοντά στη σημερινή Επαρχία Οκαγιάμα. Γύρω στον 6ο αιώνα, η τοπική ηγεσία απέκτησε εθνικό έλεγχο και ίδρυσε την Αυτοκρατορική Αυλή στην επαρχία Γιαμάτο.
Το θωρηκτό Γιαμάτο, η ναυαρχίδα του ιαπωνικού στόλου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πήρε το όνομά του από αυτήν την αρχαία επαρχία.
Πρωτεύουσα
Πρωτεύουσα της επαρχίας αρχικά ήταν το Ουακιγκάμι στην περιοχή Κατσουτζόο (σύγχρονη βορειοανατολική Γκόσε) και αργότερα μεταφέρθηκε στην περιοχή Τακαϊτσί (Τζοοροκού στη σύγχρονη Κασιχάρα, όπου συναντώνται οι πόλεις Όογκαρου και Ισικάουα, που ονομάζονται Κάρου νο Τσιματά). Η ακριβής τοποθεσία της πρωτεύουσας εικάζεται από διάφορες πηγές, αλλά δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Γιαματο
Σύνδεσμος Ανεξαρτήτων (Νομός Τρικάλων)
Ο Σύνδεσμος Ανεξαρτήτων (νομός Τρικάλων) ήταν πολιτικό κόμμα της Ελλάδας. Έδρασε κατά την δεκαετία του 1920.
Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη και τελευταία φορά σε εκλογική διαδικασία το 1926, όπου κέρδισε μια έδρα στις εθνικές εκλογές και το 0,4% των ψήφων. Ο μοναδικός βουλευτής ήταν ο ανεξάρτητος βουλευτής Ευθύμιος Ζούκας. Ωστόσο, το κόμμα δεν συμμετείχε σε κάποια άλλη εκλογική διαδικασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Τρικάλων Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Δημήτρης Σταυρίδης
Ο Δημήτρης Σταυρίδης (γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1951) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ, τον Άρη, τη Νίκη Βόλου, τον Ολυμπιακό Βόλου, την Καστοριά και τον Μακεδονικό.
Καριέρα
Ο Σταυρίδης ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του ΠΑΟΚ και την πρώτη του χρονιά πέτυχε επτά γκολ σε 25 αγώνες, όντας ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας πίσω από τον Αχιλλέα Ασλανίδη. Τα επόμενα δύο χρόνια εκπλήρωσε την στρατιωτική του θητεία και αγωνίστηκε σε μόλις τρεις αγώνες πρωταθλήματος. Παρ' όλα αυτά, υπήρξε μέλος της ομάδας που κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας του 1972, όπως και αυτής που συμμετείχε στον τελικό της προηγούμενης χρονιάς, όπου ο δικέφαλος ηττήθηκε με 3-1 από τον Ολυμπιακό.
Το καλοκαίρι του 1973, μεταγράφηκε στον Άρη, όπου αγωνίστηκε είτε ως σέντερ φορ είτε ως δεξιός εξτρέμ και συμμετείχε σε συνολικά 23 αγώνες πρωταθλήματος και κυπέλλου, σκοράροντας τέσσερις φορές. Στο ξεκίνημα της σεζόν 1974-75, ο Άρης αντιμετώπισε την Ραπίντ Βιέννης για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ και ο Σταυρίδης έπαιξε στον επαναληπτικό αγώνα στη Θεσσαλονίκη, όπου οι «κίτρινοι» κέρδισαν με 1-0 αλλά αποκλείστηκαν λόγω της ήττας τους με 3-1 στο πρώτο παιχνίδι. Για το πρωτάθλημα, έπαιξε σε δεκατέσσερα ματς και σκόραρε πέντε φορές, αφού απείχε από τις προπονήσεις της ομάδας λόγω διαφωνίας με την διοίκηση για οικονομικούς λόγους. Το 1975-76 πέτυχε έξι γκολ σε 24 αγώνες, με κορυφαία ημέρα τις 4 Απριλίου 1976, όταν σκόραρε δύο φορές σε πέντε λεπτά, στη νίκη του Άρη με 3-0 κατά της Παναχαϊκής.
Το καλοκαίρι του 1976 μεταπήδησε στη Νίκη Βόλου και την επόμενη χρονιά στον Ολυμπιακό Βόλου, αγωνιζόμενος στην Β' Εθνική, μέχρι το καλοκαίρι του 1978, όταν μεταγράφηκε στην Καστοριά, για να κατακτήσει την ένατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος, όντας ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με εννέα τέρματα σε 31 αγώνες.
Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη αγωνιζόμενος για τον Μακεδονικό και φθάνοντας ως τον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου πέτυχε το γκολ απέναντι στην πρώην ομάδα του, την Καστοριά στην ήττα του Μακεδονικού με 1-2.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Μακεδονικού Νεάπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Γ΄ της Βαρκελώνης
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Γ΄ της Βαρκελώνης ή Ραϋμόνδος Βερεγγάριος ο Μέγας, (Ισπανικά : Ramon Berenguer III el gran, 11 Νοεμβρίου 1082 - 23 Ιανουαρίου/19 Ιουλίου 1131) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν κόμης της Κόμης της Βαρκελώνης και της Ζιρόνας (1082 - 1131) σε συμβασιλεία με τον θείο του Βερεγγάριος Ραϋμόνδος τον Αδελφοκτόνο (1082 - 1097), κόμης της Οσόνας (1097 - 1107 και 1111 - 1131), Κόμης της Σερδάνια (1118 - 1131) και της Μπεσαλού (1111 - 1131). Χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του Ντούσε Α΄ της Προβηγκίας ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α΄ έγινε Κόμης της Προβηγκίας (1112 - 1131) που ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σε συμβασιλεία με την σύζυγο του (1112 - 1117).
Επέκταση των κτήσεων του
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Γ΄ απάντησε στις ασταμάτητες επιδρομές που έκαναν οι Αλμοραβίδες (1102) με αντεπίθεση, ηττήθηκαν όμως και ο σύμμαχος του Ερμενγκόλ Ε΄ του Ουρζέλ σκοτώθηκε. Την ίδια εποχή το ενδιαφέρον των Καταλανών επεκτάθηκε σε εδάφη βόρεια από τα Πυρηναία, με επιγαμίες κατάφερε να επεκτείνει την κυριαρχία του σε όλες τις Καταλανικές κομητείες εκτός από την Ουρζέλ. Κληρονόμησε την Μπεζαλού (1111), την Σερδάνια (1117) και με τον γάμο του με την Ντούσε Α΄ την κομητεία της Προβηγκίας (1112), οι κτήσεις του επεκτάθηκαν μέχρι τα ανατολικά της Νίκαιας.
Κατακτήσεις από τους Μαυριτανούς
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Γ΄ συμμάχησε με την Κομητεία του Ουρζέλ και κατέλαβε το Μπαρμπάστρο και την Μπαλαγέ. Συμμάχησε με την Δημοκρατία της Γένοβας και την Πίζα, ισχυρές ναυτικές δημοκρατίες και επιτέθηκε στα νησιά των Βαλεαρίδων Ίμπιζα και Μαγιόρκα που κυβερνούσαν οι Μαυριτανοί. Οι Μαυριτανοί έγιναν οι υποτελείς του και ελευθέρωσαν πολλούς χριστιανούς αιχμαλώτους. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος επιτέθηκε με την βοήθεια της Πίζας σε πολλές μουσουλμανικές κοινότητες όπως την Βαλένθια, την Λιέιδα και την Τορτόζα. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος επισκέφτηκε την Ρώμη και ζήτησε την άδεια από τον πάπα Πασχάλη Β΄ να προχωρήσει σε Σταυροφορία για να ελευθερώσει την Ταρραγόνα.
Η Ταρραγόνα κυριεύθηκε, εποικίστηκε με χριστιανούς και έγινε το μητροπολιτικό κέντρο της Καταλονίας, αντικατέστησε την αρχιεπισκοπή της Ναρμπόν. Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος υπέγραψε πολλές εμπορικές συνθήκες με την Γένοβα. Λίγο πριν τον θάνατο του παραιτήθηκε και έγινε Ναίτης, πέθανε το πρώτο εξάμηνο του 1131 και τάφηκε στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Ριπόλ. Τον κληρονόμησε στην Κομητεία της Βαρκελώνης ο μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ της Βαρκελώνης και στην Προβηγκία ο μικρότερος γιος του Βερεγγάριος Ραϋμόνδος.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Μαρία Ροντρίγκεζ ντε Βιβάρ (πέθανε περί το 1105) δεύτερη κόρη του Ελ Σιντ απέκτησε :
Με την δεύτερη σύζυγο του Αλμοδία δεν απέκτησε παιδιά
Με την τρίτη του σύζυγο Ντους Α΄ της Προβηγκίας (πέθανε περί το 1127), διάδοχο της Προβηγκίας απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Περιοχή Τσέμπα
Η νεοδημιουργηθείσα Περιοχή Τσέμπα (Αγγλικά: Chemba District, Σουαχίλι: Wilaya ya Chemba), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιοχή Κοντόα (Kondoa District), ανατολικά με την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), νότια με την Περιοχή Μπάχι (Bahi District) και την Περιοχή Τσαμουΐνο (Chamwino District) και δυτικά με την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Τσέμπα (Chemba District) ήταν 235.711 άτομα.
Πολλοί από τους κατοίκους της Επαρχίας Τσέμπα (Chemba District), ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Συνήθως, καλλιεργούνται αραβόσιτος, κεχρί, ηλίανθος και εκτρέφονται βοοειδή, αίγες, όνοι καθώς και πρόβατα.
Οι κάτοικοι της περιοχής υστερούν πολύ στην ανωτάτη εκπαίδευση και συγκεκριμένα είναι μονοψήφιος αριθμός.
Η Περιοχή αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα λειψυδρίας σε όλα της τα Τμήματα και χωριά.
Τομείς
Το 2012, η Επαρχία Τσέμπα (Chemba District) αποτελείτο από τους παρακάτω 4 Τομείς: • 4
Τμήματα
Το 2012, η Επαρχία Τσέμπα (Chemba District) διαιρείται διοικητικά σε 20 Τμήματα. Ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος (κατά την απογραφή του 2012), εμφανίζεται εντός παρενθέσεως.
Εκ των οποίων το 1 να είναι Μεικτό Τμήμα (Mixed Ward): • 1 και τα υπόλοιπα 19 να είναι Αγροτικά Τμήματα (Rural Ward): • 3
Άμις
Οι Άμις (αγγλ. Amish, γερμ. Amische) είναι τα μέλη μιας xριστιανικής ομολογίας της αναβαπτιστικής προτεσταντικής παράδοσης, που εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα στην Ελβετία και στη Γερμανία. Ανήκουν στη λεγόμενη Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση (αγγλ. Radical Reformation). Είναι στενά συνδεδεμένοι, αλλά ανεξάρτητοι από τις εκκλησίες των Μεννονιτών. Γενικά είναι συντηρητικοί Χριστιανοί και γνωστοί για απλή διαβίωση, απλή ενδυμασία και απροθυμία να υιοθετήσουν πολλές ανέσεις της σύγχρονης τεχνολογίας. Αγωνίζονται για ανεξιθρησκία και είναι ειρηνιστές.
Ιστορία
Το Αναβαπτιστικό κίνημα εμφανίστηκε το 1525 στην πόλη της Ζυρίχης μεταξύ των οπαδών του προτεσταντικού μεταρρυθμιστή Ούλριχ Ζβίγγλιος. Το κίνημα ξεκίνησε όταν ο Κόνραντ Γκρέμπελ και ο Γκέοργκ Μπλάουροκ αλληλοβαφτίστηκαν και στη συνέχεια βάφτισαν την υπόλοιπη ομάδα, επειδή θεώρησαν άκυρο το βάπτισμα των παιδιών. Αυτό το αναβαπτιστικό κίνημα σύντομα ονομάστηκε “Ελβετική Αδελφότητα” (γερμ. Schweizer Brüder), αλλά αργότερα πήρε το όνομα “Μεννονίτες”.
Το 1693 ξέσπασε μια διαμάχη μεταξύ των ελβετικών και νοτιο-γερμανικών Μεννονιτών σχετικά με το ζήτημα της πειθαρχίας εντός της εκκλησίας. Ο Γιάκομπ Άμμαν, ένας από τους Πρεσβύτερους της εκκλησίας, ζήτησε αυστηρότερη μεταχείριση των μελών που είχαν αμαρτήσει. Οι μεταγενέστερες προσπάθειες του Ammann για να ξεπεράσουν αυτό το σχίσμα, ήταν ανεπιτυχείς, επειδή το σχίσμα ήταν ήδη πολύ προχωρημένο. Ως συνέπεια αποσπάστηκαν οι οπαδοί του Άμμαν από την ομάδα και αποκαλούνται από τότε "Άμις".
Τον 18ο αιώνα, επειδή διώχτηκαν από το κράτος και την εκκλησία, πολλοί Άμις μετανάστευσαν στη Βόρεια Αμερική, στην πολιτεία της Πενσυλβάνιας, το οποίο εξασφάλιζε την ανεξιθρησκία. Ένα άλλο κύμα μετανάστευσης στη Βόρεια Αμερική ακολούθησε τον 19ο αιώνα.
Πίστη και πρακτική
Δύο βασικές έννοιες που εφαρμόζουν οι Άμις είναι η απόρριψη του Hochmut ("υπερηφάνεια, αλαζονεία, υπεροψία") και ο μεγάλος σεβασμός που έχουν για το Demut ("ταπεινοφροσύνη") και το Gelassenheit ("γαλήνη", "ηρεμία πνεύματος", "ησυχία"), που συχνά μεταφράζεται ως «υποταγή». Ο πιστός δεν επιτρέπεται να εξυψώνει τον εαυτό του αλλά πρέπει να υποτάσσεται στο θέλημα τού Θεού και της εκκλησίας.
Η διάθεση των Άμις να υποταχθούν στο «θέλημα του Θεού», που εκφράζεται από τους κανόνες της ομάδας, αντιτίθεται στον ατομικισμό. Ο αντιατομικισμός των Αμίς είναι ο λόγος για τον οποίο απορρίπτουν τεχνολογίες που θα διευκόλυναν την ατομική εργασία, πράγμα που θα μείωνε την εξάρτηση που έχει κάθε άτομο από την κοινότητα. Οι σύγχρονες καινοτομίες, όπως η ηλεκτρική ενέργεια, προάγουν τον ανταγωνισμό σχετικά με την ιδιοκτησία, το οποίο απορρίπτεται.
Προϋπόθεση για να γίνει κάποιος μέλος στην εκκλησία των Άμις είναι το βάπτισμα, το οποίο πρέπει να γίνει με ελεύθερη βούληση. Αυτό συμβαίνει συνήθως μεταξύ της ηλικίας των 18 και 23. Ο γάμος είναι δυνατός μόνο μεταξύ μελών της εκκλησίας των Άμις.
Τα μέλη της εκκλησίας των Άμις δεν προβάλουν καμία αντίσταση και δεν εκτελούν οποιοδήποτε είδος στρατιωτικής θητείας.
Οι κανόνες της εκκλησίας (γερμ. Ordnung) πρέπει να τηρούνται από όλα τα μέλη. Αυτοί καλύπτουν τις περισσότερες πτυχές της καθημερινότητας.
Οι γλώσσες των Άμις
Οι περισσότεροι Άμις μιλούν μεταξύ τους μια Γερμανική διάλεκτο που ονομάζεται γερμανικά της Πενσυλβανίας, ενώ μια μικρή μειονότητα μιλάει μια ελβετική διάλεκτο της περιοχής της Βέρνης ή μια Αλσατική διάλεκτο. Επιπλέον, μια αρχαία παραλλαγή της επίσημης Γερμανικής χρησιμοποιείται ως ιερή γλώσσα σε κοινότητες Άμις, για αναγνώσεις της Βίβλου και λειτουργίες. Με άτομα που δεν ανήκουν στην κοινότητα τους επικοινωνούν στα Αγγλικά.
Συνολικός πληθυσμός
Το 2020 ο συνολικός πληθυσμός των Άμις της Παλαιάς Τάξης ήταν 350.665, εκ των οποίων 345.000 ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και σχεδόν 6.000 στον Καναδά.
Πληθυσμιακές αλλαγές
Οι Άμις έχουν μεγάλες οικογένειες, ανάλογα με την υποομάδα, μεταξύ έξι και εννέα παιδιών κατά μέσο όρο. Επειδή οι περισσότεροι νέοι επιλέγουν να ενταχθούν στην ομάδα, έχουν ισχυρή πληθυσμιακή ανάπτυξη, η οποία προκαλεί διπλασιασμό του πληθυσμού περίπου κάθε είκοσι χρόνια, ενώ ιδρύουν συνεχώς νέους οικισμούς.
Περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς
Περιοχές με σημαντικούς πληθυσμούς είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα οι πολιτείες Πενσυλβάνια, Οχάιο και Ιντιάνα, καθώς και της καναδικής επαρχίας του Οντάριο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση Προτεσταντισμός Κατηγορία:θρησκεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Απλή διαβίωση
Περιοχή Τσέμπα
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Ντοντόμα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ούρος
Ο Ούρος (Bos primigenius, δηλαδή Βους ο πρωτογενής, γνωστός επίσης ως Βους ο αρχέγονος, άγριος βους και άουροχς) είναι εξαφανισμένο είδος άγριων βοοειδών. Ζούσε στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στην Ασία, και θεωρείται ο πρόγονος της οικόσιτης αγελάδας. Η εξημέρωσή του έλαβε χώρα κατά τη Νεολιθική επανάσταση, στις αρχές δηλαδή του Ολόκαινου και έδωσε τις σύγχρονες αγελάδες. Αν και είχε παρόμοια εμφάνιση, ήταν πολύ πιο μεγαλόσωμος από τα σύγχρονα βοοειδή και με μεγαλύτερα κέρατα. Οδηγήθηκε στην εξαφάνιση από έναν συνδυασμό παραγόντων, ενίοτε και από τον άνθρωπο, αλλά και αρκετούς ακόμα παράγοντες, σε μια διαδικασία που κράτησε χιλιάδες χρόνια. Το τελευταίο άτομο πέθανε από φυσικά αίτια το 1627 σε δάσος της Πολωνίας.
Διαχρονικά, ο ούρος κατέχει σπουδαία θέση στον ανθρώπινο πολιτισμό, καθώς η εντυπωσιακή του μορφή και δύναμη προκαλούσε δέος στον άνθρωπο, από τα προϊστορικά χρόνια. Απεικονίσεις του ζώου εμφανίζονται σε πληθώρα εποχών και περιοχών, από τοιχογραφίες σε σπηλιές μέχρι αγάλματα σε σύγχρονες πόλεις, ενώ κατά το παρελθόν αποτέλεσε αντικείμενο λατρείας από πολλούς λαούς.
Πληροφορίες για το είδος μπορούν να αντληθούν από πολλές πηγές. Οι παλαιότερες είναι οι τοιχογραφίες σε σπήλαια, οι οποίες πάνε πίσω 17.000 χρόνια και πλέον, ενώ διαθέσιμες είναι και περιγραφές από αρχαία αιγυπτιακά, αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα. Οι πιο αξιόπιστες πηγές είναι από πολωνικές περιγραφές του 15ου έως 17ου αιώνα και από οστά ή απολιθώματα. Η διάκριση μεταξύ οστών ούρων και οικόσιτων βοοειδών γίνεται βάσει διαστάσεων. Μεγάλο μέρος των πληροφοριών προέρχεται από τον γιατρό και βοτανολόγο Άντον Σνέεμπεργκερ. Ο Σνέεμπεργκερ, Ελβετός στην καταγωγή, έζησε αρκετά χρόνια στην Πολωνία και ανέφερε λεπτομέρειες για τον ούρο σε γράμματά του προς στον φυσιοδίφη Κόνραντ Γκέσνερ.
Ετυμολογία
Η λέξη ούρος (πληθυντικός ούροι) προέρχεται από το λατινικό urus (πληθυντικός uri). Αυτό με τη σειρά του αποτελεί δάνειο από το ūrohso, δηλαδή την ονομασία του ζώου στην Παλαιά Άνω Γερμανική.
Στο επίγραμμα 332 του βιβλίου VI της Παλατινής Ανθολογίας αναγράφεται: μικρογραφία|230x230εσ|Εικόνα από βιβλίο του 16ου αιώνα. Η λατινική επιγραφή μεταφράζεται ως εξής: «Είμαι ούρος, tur στα πολωνικά, aurox στα γερμανικά· οι αμαθείς με ονομάζουν βίσονα».
Στη μετάφραση των Απομνημονευμάτων περί του Γαλατικού Πολέμου του Ιούλιου Καίσαρα, όπου γίνεται αναφορά στο εν λόγω ζώο, από τον Γρηγόριο Βερναρδάκη (1871) έχει χρησιμοποιηθεί το οὖροι. Η ίδια λέξη εμφανίζεται και σε μεταγενέστερες μεταφράσεις. Συχνά, λόγω μη εξοικείωσης με τον όρο ούρος ή λόγω άγνοιας του είδος, το ζώο αναφέρεται ως βόνασος, που όμως αντιστοιχεί στο είδος Bison bonasus (ευρωπαϊκός βίσονας). Για παράδειγμα, τόσο ο Σκαρλάτος Βυζάντιος στο Λεξικόν Ελληνογαλλικόν και Γαλλοελληνικόν (1892), όσο και ο Αντώνιος Ηπίτης στο Λεξικόν Γαλλοελληνικόν (1911) μεταφράζουν το γαλλικό aurochs ως ἀγριοβᾠδιον, εἶδος ἀγριοταύρου και βόνασος. Τα τελευταία χρόνια, συναντάται στην καθομιλουμένη και ο όρος άουροχς.
Ταξινόμηση
Το 1827, ο Λούντβιχ Χάινριχ Μπογιάνους μελέτησε έναν σκελετό ούρου και απεφάνθη ότι αποτελεί διαφορετικό είδος από την οικόσιτη αγελάδα (Bos taurus), δίνοντάς του το διώνυμο Bos primigenius. Για πολλά χρόνια, ωστόσο, χρησιμοποιούνταν τα Bos urus και Bos taurus. Το 2003, η Διεθνής Επιτροπή Ζωολογικής Ονοματολογίας οριστικοποίησε το επιστημονικό όνομα σε Bos primigenius. Σήμερα, ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν τα οικόσιτα βοοειδή υποείδος του ούρου, οπότε χρησιμοποιούν τα Bos primigenius taurus και Bos primigenius indicus, ενώ όσοι τα θεωρούν διαφορετικό είδος, χρησιμοποιούν τα Bos taurus και Bos indicus.
Κόμμα Λαϊκοελευθεροφρόνων
Ο Συνδυασμός Λαϊκοελευθεροφρόνων ήταν εκλογικός συνασπισμός του νομού Λέσβου που σχηματίστηκε για να λάβει μέρος στις εκλογές του 1926. Ο συνδυασμός κατάφερε να εκλέξει στο κοινοβούλιο τον Γεώργιο Λαζανά που συγκέντρωσε 1.881 ψήφους.
Ούρος
Εξέλιξη και εξάπλωση
Στη διάρκεια του Πλειόκαινου, το κρύο κλίμα οδήγησε στην επέκταση ανοιχτών πεδιάδων, με αποτέλεσμα την εμφάνιση μεγάλων βόσκοντων ζώων. Το Bos acutifrons, ένα εξαφανισμένο είδος άγριου βοοειδούς και ο πρώτος αντιπρόσωπος του γένους Bos, θεωρείται το προγονικό είδος του ούρου. Άλλοι πιθανοί πρόγονοι είναι τα Bos planifrons και Bos namadicus, που ζούσαν σε ορεινές περιοχές του Πακιστάν και και της Ινδίας.
Κόμμα Λαϊκοελευθεροφρόνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκό Κόμμα (Ελλάδα) Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα
Ούρος
Εξέλιξη και εξάπλωση
Τα παλαιότερα ευρήματα ούρων βρέθηκαν στην Ινδία και χρονολογούνται στα 2 εκατομμύρια έτη. Από εκεί, το είδος εξαπλώθηκε δυτικά και από τη δυτική Ασία κάποιοι πληθυσμοί πέρασαν στη Βόρεια Αφρική μέσω της Αιγύπτου, ενώ άλλες ομάδες μετακινήθηκαν στα βόρεια παράλια της Μεσογείου, φτάνοντας στην Ισπανία πριν από 700.000 χρόνια. Μετά από 425.000 έτη έφτασαν στη Γερμανία και συνέχισαν να εξαπλώνονται προς τα ανατολικά, καταλαμβάνοντας τελικά τα περισσότερα δάση της εύκρατης ζώνης της Ευρασίας.
Οι ηπιότερες καιρικές συνθήκες που επικράτησαν στο τέλος του Πλειστόκαινου ευνόησαν την εξάπλωση των ούρων κατά τη Μεσολιθική και Νεολιθική περίοδο, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της Ευρώπης να φτάσει στο μέγιστο στις αρχές του Ολόκαινου. Ειδικότερα στην Κίνα, ο ούρος εμφανίστηκε πολύ αργότερα απ' ότι στην Ευρώπη, στα τέλη του Πλειστόκαινου.
Οι επιστήμονες αναγνωρίζουν τρία υποείδη:
Μορφολογία
μικρογραφία|300x300px|Αναπαράσταση αρσενικού και θηλυκού ούρου, συγκρινόμενη με τον άνθρωπο.
Οι ούροι είχαν γενικά παρόμοια εμφάνιση με τις σύγχρονες αγελάδες, αλλά ήταν πολύ μεγαλύτεροι σε μέγεθος. Ο Ιούλιος Καίσαρας στο Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού Πολέμου γράφει, προφανώς με μία δόση υπερβολής, ότι ήταν λίγο μικρότεροι από ελέφαντα. Χαρακτηρίζονταν από έντονο φυλετικό διμορφισμό, που εκφραζόταν κυρίως με τη μεγάλη διαφορά μεγέθους.
Το ύψος ακρωμίου ποικίλε σημαντικά στο βάθος των αιώνων και μεταξύ των περιοχών. Από σκελετούς στη Δανία, το ύψος των αρσενικών ατόμων υπολογίστηκε στα 154-176 cm και για τα θηλυκά στα 139-153 cm, ενώ άλλοι σκελετοί από την ίδια χώρα υπολογίστηκαν στα 160-180 cm για τα αρσενικά και συνήθως 150 cm για τα θηλυκά. Το ύψος δύο σκελετών από την Ουγγαρία ήταν μεταξύ 157 cm και 159 cm. Έχουν αναφερθεί και ύψη γύρω στα 200 cm, αν και κάτι τέτοιο φαίνεται να ίσχυε κυρίως για τα άτομα του Πλειστόκαινου. Το βάρος των αρσενικών μπορούσε να ξεπεράσει τα 1.500 κιλά. Οι πληθυσμοί της Ινδίας, ήταν αρκετά πιο μικρόσωμοι. Επιπλέον, έχουν αναφερθεί φαινόμενα γιγαντισμού και νανισμού. Για παράδειγμα, οι ούροι της Σικελίας ήταν κατά 20% μικρότεροι από τους ηπειρωτικούς συγγενείς τους. μικρογραφία|300x300px|Αναπαράσταση κεφαλής ούρου.
Οι υποθέσεις για τον χρωματισμό των ούρων βασίζονται σε απεικονίσεις και περιγραφές. Τα νεογνά είχαν πάντα καστανωπό χρώμα. Μεγαλώνοντας, τα αρσενικά αποκτούσαν μαυρόφαιο ή σκούρο μαύρο χρωματισμό, ενώ αντιθέτως τα θηλυκά διατηρούσαν το καστανό τους τρίχωμα. Κατά μήκος της ράχης των αρσενικών υπήρχε μια γκριζωπή λωρίδα. Από απεικονίσεις που έχουν βρεθεί, πιθανολογείται ότι ο αφρικανικός ούρος είχε μια ανοιχτόχρωμη περιοχή στη ράχη.
Ο μαστός των ούρων ήταν ελάχιστα ανεπτυγμένος, όπως συμβαίνει σε όλα τα άγρια Bovinae.
Οικολογία και διατροφή
Ο τύπος των βιοτόπων που προτιμούσαν οι ούροι, δεν είναι πλήρως γνωστός, αλλά φαίνεται ότι κατά κανόνα ήταν δασόβιο είδος. Προτιμούσε περιοχές ηπίου και υγρού κλίματος με χαμηλή χιονόπτωση. Πιστεύεται ότι τα δάση, πιθανώς σε υγροβιότοπους, όπως έλη ή κοντά σε ποτάμια, ήταν το κυριότερο ενδιαίτημά του, αλλά πολλοί νεότεροι συγγραφείς κάνουν λόγο και για λιβάδια. Εξάλλου, ο Σνέεμπεργκερ αναφέρει πως το καλοκαίρι, οι ούροι εγκατέλειπαν τα δάση και τρέφονταν σε ανοιχτούς βοσκότοπους. Στη Βόρεια Αφρική, οι ούροι ζούσαν αποκλειστικά σε δασώδεις περιοχές. Μελέτες στην Κίνα έχουν δείξει ότι κατοικούσε κατά κύριο λόγο σε θαμνότοπους και λιγότερο σε δάση. Γενικά, πάντως, η εξάπλωση των οικόσιτων αγελάδων και η βόσκηση αυτών σε λιβάδια, ανάγκαζε τους ούρους να αναζητούν την τροφή τους στα όρια των δασών και εντός αυτών. μικρογραφία|300x300px|Αγέλη λύκων επιτίθεται σε ούρο (πίνακας του [[Χάινριχ Χάρντερ).]]
Η διατροφή των ούρων βασιζόταν ως επί το πλείστον στη χλόη από τη βόσκηση. Η δίαιτά τους συμπληρωνόταν από βελανίδια, φύλλα και κλαδιά θάμνων και δέντρων.
Η οικολογική σημασία των άουροχς ήταν πολύ μεγάλη. Σε πολλά μέρη της κεντρικής Ευρώπης, η παρουσία τους είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα μωσαϊκό δάσους και λιβαδιών, το οποίο φιλοξενούσε πληθώρα διαφορετικών φυτικών και ζωικών ειδών.
Φυσικοί εχθροί και ανταγωνιστές
Για τον πληθυσμό του Δάσους του Γιακτόροβ, υπάρχουν αναφορές για επιθέσεις από λύκους. Σύμφωνα με τον Σνέεμπεργκερ, οι ούροι δεν κινδύνευαν παρά μόνο όταν ανήκαν σε ευαίσθητα στάδια (νεογέννητα, ηλικιωμένα και άρρωστα). Εκτός Ευρώπης, θηρευτές ήταν επίσης το λιοντάρι και η τίγρη.
Κατά το Ολόκαινο, οι ούροι στην Κοιλάδα του Νείλου συνυπήρχαν με τους αλκέλαφους (Alcelaphus buselaphus). Όντας και τα δύο μεγαλόσωμα φυτοφάγα είδη, πιθανολογείται ότι υπήρχε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ τους για την εύρεση τροφής.
Ηθολογία
Τα περισσότερα στοιχεία για την ηθολογία των ούρων προέρχονται από τα έγγραφα του 16ου αιώνα από την Πολωνία. Οι ταύροι ζούσαν μοναχικά στο μεγαλύτερο μέρος του έτους, ενώ τα θηλυκά σε ομάδες με τους μόσχους. Η εποχή αναπαραγωγής ξεκινούσε Αύγουστο με Σεπτέμβριο και τότε τα αρσενικά μετακινούνταν στις ομάδες αυτές. Την περίοδο του ζευγαρώματος παρατηρούνταν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ αρσενικών, που συχνά κατέληγαν στο θάνατο. Οι γεννήσεις πραγματοποιούνταν γύρω στο Μάιο με Ιούνιο.
Η παράδοση θέλει τους ούρους να έχουν θηριώδη χαρακτήρα. Ο Ιούλιος Καίσαρας αναφέρει ότι ήταν πολύ επικίνδυνα, τόσο για τον άνθρωπο, όσο και για άλλα ζώα. Ακόμα και όταν αιχμαλωτίζονταν σε μικρή ηλικία δεν μπορούσαν να δαμαστούν. Σύμφωνα με τον Σνέεμπεργκερ, μολαταύτα, δεν ήταν επιθετικοί προς τον άνθρωπο και δέχονταν την παρουσία του. Μόνο όταν ενοχλούνταν ή κυνηγιούνταν γίνονταν επικίνδυνοι.
Κυνήγι
Ο ούρος κυνηγήθηκε από τον άνθρωπο για το κρέας του επί χιλιάδες χρόνια και ήταν από τα πλέον σημαντικά θηράματα της προϊστορικής Ευρώπης. Όντας μεγαλόσωμος και επικίνδυνος, το κυνήγι του αποτελούσε μεγαλύτερη πρόκληση σε σχέση με άλλα άγρια ζώα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κυνήγι των ούρων δεν είχε ως μόνο σκοπό την κατανάλωση του κρέατος, καθώς στην προϊστορική Ευρώπη τα οστά τους χρησιμοποιούνταν ως εργαλεία.
Την Εποχή του Λίθου, ο ούρος ήταν συχνό θήραμα στη Βόρεια, στη Δυτική και στην Κεντρική Ευρώπη. Οστά με σημάδια κυνηγιού και ψησίματος έχουν βρεθεί σε δεκάδες αρχαιολογικές θέσεις στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στο Λουξεμβούργο και στη Δανία. Δεν ήταν πάντοτε βασικό στοιχείο της διατροφής, καθώς υπήρχε μια μεγάλη ποικιλία θηραμάτων. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί μεγάλη προτίμηση στο είδος αυτό: σε έναν οικισμό της Μέσης Παλαιολιθικής περιόδου στη νοτιοδυτική Γαλλία, το 90% των οστών που βρέθηκε ανήκε σε ούρους. Το κυνήγι, τουλάχιστον στους πρώτους αιώνες, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έχουν βρεθεί λίθινες κεφαλές βελών προσκολλημένες σε οστά ούρων, που σημαίνει ότι τα ζώα αυτά επιβίωσαν από την επίθεση.
Ούροι θηρεύονταν ευρέως και στη Μέση Ανατολή. Στο Τσαταλογιούκ της Τουρκίας, έχουν βρεθεί, πέρα από δείγματα ούρων, και τοιχογραφίες με σκηνές κυνηγιού. Επιπλέον, οστά ή άλλες ενδείξεις έχουν ανακαλυφθεί σε επιπαλαιολιθικούς και νεολιθικούς οικισμούς του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Συρίας και της Ιορδανίας. μικρογραφία|Διακοσμημένο κέρατο του τελευταίου αρσενικού ούρου, που ανήκε στον [[Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας|Σιγισμούνδο Γ' της Πολωνίας|210x210εσ]]Το κυνήγι των ούρων κατά την Κλασική αρχαιότητα απέκτησε περισσότερο συμβολισμό και κύρος. Ο Θεόπομπος ο Χίος αναφέρει ότι τα κέρατα του μολοσσιανού βοός (ενδεχομένως ούρος) ήταν πολύ μεγάλα, κατάλληλα για την κατασκευή κυπέλλων. Ο Ιούλιος Καίσαρας γράφει ότι οι γερμανικές φυλές κυνηγούσαν τους ούρους με ιδιαίτερη θέρμη και έπαιρναν τα κέρατά τους ως τρόπαια. Οι ταύροι χρησιμοποιούνταν στις ρωμαϊκές αρένες και έγιναν περιζήτητοι μετά τη δημοσίευση των Απομνημονευμάτων περί του Γαλατικού Πολέμου.
Όσο σπανιότεροι γίνονταν οι ούροι στην Ευρώπη, τόσο το κυνήγι τους μετατρεπόταν σε προνόμιο των ευγενών. Το Μεσαίωνα, ήταν μάλλον αποκλειστικότητα της άρχουσας τάξης. Αναφέρεται ότι το 799, ο Καρλομάγνος και οι τρεις γιοι του έλαβαν μέρος σε κυνήγι, σκοτώνοντας μεταξύ άλλων και έξι ούρους. Το κυνήγι του εν λόγω ζώου είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με τους Πολωνούς ευγενείς του 13ου έως 17ου αιώνα, όταν είχε πλέον αποκτήσει κυρίως συμβολικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τον Σνεεμπέργκερ, συχνά πραγματοποιούνταν ένα μάλλον βάναυσο τελετουργικό, κατά το οποίο αφαιρούνταν το καρδιακό οστό. Με τις τρίχες από το μέτωπο του ζώου κατασκευάζονταν ζώνες, οι οποίες πιστευόταν ότι αύξαναν τη γονιμότητα των γυναικών.
Κατοικιδιοποίηση
Τα πρώτα σημάδια κατοικιδιοποίησης των ούρων έρχονται από τη Μέση Ανατολή. Στην περιοχή Ντζα της σημερινής βόρειας Συρίας, κοντά στον Ευφράτη, τα ευρήματα χρονολογούνται μεταξύ 10.800 και 10.300 π.Κ.Ε., ενώ στον οικισμό Τσαγιονού της νοτιοανατολικής Τουρκίας, στην κοιλάδα του Τίγρη, τοποθετούνται γύρω στο 10.200 π.Κ.Ε. Τα δύο αυτά μέρη απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από 250 χλμ. Η μικρή αυτή απόσταση πιθανώς επέτρεψε την ανταλλαγή ζώων και γνώσεων, γεγονός που ενισχύει την υπόθεση ότι η πρώτη φάση της κατοικιδιοποίησης των άγριων βοοειδών ήταν περιορισμένη σε αυτό το σημείο. μικρογραφία|Τα ζώα που απεικονίζονται στα δύο [[Χρυσά κύπελλα από το Βαφειό της Λακωνίας|χρυσά κύπελλα από το Βαφειό Λακωνίας είναι ούροι |240x240px|αριστερά]]Από την Εύφορη Ημισέληνο, τα εξημερωμένα βοοειδή εξαπλώθηκαν σε πολλά μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των τροπικών περιοχών της Αφρικής και της παγωμένης Σιβηρίας. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο, τα πρώτα οικόσιτα βοοειδή έκαναν την εμφάνισή τους μεταξύ 8.800 και 8.000 π.Κ.Ε. Όσον αφορά την Αφρική, ενδείξεις για ύπαρξη οικόσιτων βοοειδών στο 9.000 π.Κ.Ε. αμφισβητούνται, αλλά υπάρχουν απολιθώματα ηλικίας 6.000 ετών. Στη βορειοανατολική Ασία, τα παλαιότερα δείγματα εξημερωμένων βοοειδών χρονολογούνται στο 5.000-4.000 π.Κ.Ε, αλλά παραμένει άγνωστο αν πραγματοποιήθηκε ανεξάρτητη κατοικιοδιοποίηση ή έγινε εισαγωγή ήδη εξημερωμένων ζών. Στην Κοιλάδα του Ινδού το υποείδος Bos primigenius indicus κατοικιδιοποιήθηκε γύρω στο 7.000 π.Κ.Ε.
Η αιχμαλώτιση των ούρων βασιζόταν σε παγίδες. Ο προϊστορικός άνθρωπος πιθανώς τα προσέλκυε με αλάτι, σε σημεία όπου ήταν εύκολη η απομάκρυνση του μικρού από τη μητέρα του.
Φαίνεται ότι ακόμα και μετά την εμφάνιση των οικόσιτων βοοειδών, ο άνθρωπος εισήγαγε εκ νέου άγριους ούρους στα κοπάδια του ή τους δάμαζε προς όφελός του. Κατά τη Νεολιθική Εποχή, οι εκτροφείς συνέχισαν να διασταυρώνουν ούρους με ζώα των κοπαδιών τους, μια πρακτική που ήταν ιδιαίτερα έντονη στη νότια Ινδία. Ο Βιργίλιος αναφέρει ότι μετά από μια καταστροφική επιζωοτία στη Βόρεια Ιταλία, οι κτηνοτρόφοι αιχμαλώτισαν και εξημέρωσαν ούρους για να αντικαταστήσουν τις αγελάδες τους.
Εξαφάνιση
Τα υπάρχοντα δεδομένα δείχνουν ότι οι ούροι δεν εξοντώθηκαν απλά από τον άνθρωπο. Αντιθέτως, η εξαφάνιση τους ήταν μια διαδικασία πολυπαραγοντική και διήρκεσε χιλιάδες χρόνια. Επιπλέον, οι λόγοι εξαφάνισης δεν ήταν σε όλες τις περιοχές ίδιοι. Για παράδειγμα, στις Βρετανικές νήσους, όπου οι συνθήκες ήταν ιδανικές και ο άνθρωπος δεν συνέβαλε στην εξαφάνισή του, το είδος εξαφανίστηκε πολύ γρήγορα, πιθανώς λόγω μικρού αρχικού πληθυσμού. Αντιθέτως, οι πληθυσμοί τη νότιας Σκανδιναβίας μηδενίστηκαν πριν από 7.000 χρόνια λόγω της έντονης θήρευσης από τον άνθρωπο. Γενικά, οι βασικοί λόγοι εξαφάνισης του είδους ήταν το κυνήγι, η απώλεια ενδιαιτημάτων, ο ανταγωνισμός με τα οικόσιτα βοοειδή, οι αιχμαλωσίες και εξημερώσεις και διασταυρώσεις τους, από τους κτηνοτρόφους, με τα οικόσιτα βοοειδή, καθώς και οι ασθένειες που προέρχονταν από αυτά.
Στην Ινδία, το Bos primigenius namadicus εξαφανίστηκε την εποχή του Πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, λόγω διασταυρώσεων με οικόσιτα ζεμπού και κατακερματισμού του πληθυσμού εξαιτίας της απώλειας βιοτόπων. Κατά πάσα πιθανότητα, ήταν το πρώτο από τα τρία υποείδη που εξαφανίστηκε, με τα τελευταία άτομα να ζουν κάπου στο σημερινό Πακιστάν.
μικρογραφία|Μνημείο για τον τελευταίο ούρο στο Γιακτόροβ: «Ούρος – Το Bos primigenius Bojanus, πρόγονος των οικόσιτων βοοειδών, έζησε στο δάσος του Γιακτόροβ μέχρι το έτος 1627».
Μετά και την εξαφάνιση από την Ανατολική Πρωσία, ο μόνος τόπος διαβίωσης των ούρων ήταν το δάσος του Γιακτόροβ, στην κεντρική Πολωνία. Από τον 14ο αιώνα, το δάσος αποτελούσε περιοχή κυνηγιού για τους Δούκες της Μασοβίας, ενώ το 1476 περιήλθε στο Πολωνικό Στέμμα (Οίκος των Γιαγκελλόνων). Ο Σιγισμούνδος Α΄ της Πολωνίας διέταξε ειδική προστασία των ζώων και πολλοί από τους διαδόχους του ακολούθησαν το παράδειγμά του. Είχε συσταθεί μια καλά οργανωμένη υπηρεσία κυνηγιού, που φύλαγε τα ζώα από τη λαθροθηρία και τα τροφοδοτούσε με σανό. Ακόμα και έτσι όμως, δεν κατέστη δυνατή η διάσωσή του. Το 1559 ζούσαν πάνω από 50 άτομα, το 1599 αναφέρθηκαν 24 ζώα και τρία χρόνια αργότερα, το 1602, μόλις τέσσερα ζώα, τρία αρσενικά και ένα θηλυκό. Οι κάτοικοι του Γιακτόροβ ανέφεραν ότι το τελευταίο ζώο, ένα θηλυκό, πέθανε από φυσικά αίτια το 1627.
Προσπάθειες για ανασύσταση του ούρου
Ενώ το είδος αυτό καθαυτό έχει εξαφανιστεί, το γενετικό υλικό του υπάρχει στα σύγχρονα βοοειδή. Βάσει αυτής της αρχής έχουν κατά καιρούς γίνει προσπάθειες για ανασύσταση του άουροχς. Ήδη από τον 19ο αιώνα είχε προταθεί για πρώτη φορά η ανασύσταση του είδους. Από το 1990 και έπειτα, οι προσπάθειες ανασύστασης του Bos primigenius έχουν ως βασικό στόχο όχι μόνο τη δημιουργία ζώων που θα μοιάζουν με τους ούρους, αλλά που θα είναι ικανά να καλύψουν τον οικολογικό ρόλο που έπαιζε το είδος στα φυσικά οικοσυστήματα.
Αδελφοί Χεκ
μικρογραφία|260x260εσ|Αγελάδα Χεκ στο [[Μάνχαϊμ της Γερμανίας.]]
Σήμερα, μερικές χιλιάδες βοοειδή Χεκ ζουν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και χρησιμοποιούνται σε άλλα προγράμματα για την ανασύσταση του ούρου ή για οικολογικούς σκοπούς. Έχουν αποκτήσει τη φήμη πολύ ανθεκτικών ζώων. Ωστόσο, η μεθοδολογία και τα αποτελέσματα των αδελφών Χεκ έχουν αμφισβητηθεί έντονα.
Σύγχρονες απόπειρες
αριστερά|μικρογραφία|Ταύρος Τάουρους (50% Σαγιαγιέσα, 25% Χεκ και 25% Τσιανίνα).
Το 1996 ξεκίνησε στη Γερμανία το Πρόγραμμα Τάουρους (γερμ.: Taurus Projekt), που αποσκοπούσε στη βελτίωση της φυλής Χεκ, μέσω διασταυρώσεων με μεγαλόσωμες φυλές της Ιταλίας και της Ισπανίας (Τσιανίνα, Σαγιαγιέσα και Τόρο Μπράβο). Σταδιακά, η φυλή Τάουρους εξάχθηκε και σε άλλες χώρες, όπου πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω διασταυρώσεις με άλλες φυλές, όπως η Ουγγρική γκρίζα. Σήμερα, κοπάδια συναντώνται στη Γερμανία, στη Δανία, στην Ουγγαρία, στην Ολλανδία και στη Λετονία, όπου χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση φυσικών οικοτόπων.
Το Πρόγραμμα Τάουρος, που ξεκίνησε το 2008 με συνεργασία ολλανδικών πανεπιστημίων και ιδρυμάτων, στοχεύει στη δημιουργία φυλής με ακόμα μεγαλύτερη ομοιότητα προς το άουροχς και την απελευθέρωσή της στη φύση. Το πρόγραμμα αποτελείτο από επτά φυλές της νότιας Ευρώπης και πλέον έχει επεκταθεί σε χώρες όπως η Ρουμανία και η Κροατία.
Άλλες απόπειρες για τη δημιουργία βοοειδών που θα πάρουν τη βιοθέση του ούρου στα φυσικά οικοσυστήματα είναι το διεθνές Uruz Project και το γερμανικό Auerrindprojekt. Το 2006 ιδρύθηκε από Πολωνούς επιστήμονες το Πολωνικό Ίδρυμα για Αναδημιουργία του Ούρου, το οποίο έχει ως στόχο τη χρήση DNA από απολιθώματα μουσείων της χώρας για κλωνοποίηση του είδους.
Προϊστορική τέχνη
Οι ούρος αποτελεί ένα από τα συχνότερα απεικονιζόμενα ζώα στην τέχνη των σπηλαίων. Σκηνές κυνηγιού ή απλές αναπαραστάσεις του έχουν βρεθεί σε διάφορες χώρες, με γνωστότερες αυτές των περίφημων σπηλαίων Σωβέ και Λασκώ. Βραχογραφίες ηλικίας 12.000-14.000 ετών υπάρχουν στο Σπήλαιο Ρομίτο στην Καλαβρία της Ιταλίας, ενώ αυτές στο Προϊστορικό Πάρκο της Κοιλάδας Κόα στην Πορτογαλία είναι ακόμα παλαιότερες, αφού από την τεχνοτροπία τους χρονολογούνται στο 20.000 π.Κ.Ε. Απεικονίσεις ούρων έχουν ανακαλυφθεί και σε πολλές τοποθεσίες στην Ισπανία (Καστίλλη και Λεόν, Χώρα των Βάσκων, Ανδαλουσία και Κανταβρία), στο Βέλγιο και στη Ρωσία (νότια Σιβηρία). Μάλιστα, δεδομένα από 60 και πλέον αρχαιολογικές θέσεις υποδεικνύουν ότι οι προϊστορικοί καλλιτέχνες έτειναν να τοποθετούν τον ούρο, το βίσονα και το άγριο άλογο σε κεντρικά και περίβλεπτα σημεία των σπηλαίων.
Θρησκεία
μικρογραφία|200x200px|Πήλινα βουκράνια ούρων από το Τσαταλογιούκ.
Αρχαιολογικά ευρήματα ανά τον κόσμο δείχνουν ότι ο ούρος συνδεόταν με τις θρησκευτικές πρακτικές πολλών λαών. Τα σημαντικότερα ευρήματα λατρείας του ζώου αυτού προέρχονται από το νεολιθικό οικισμό του Τσαταλογιούκ. Πήλινες κεφαλές και κέρατα ούρων διακοσμούσαν τους τοίχους ιερών χώρων ως σύμβολα αρρενωπότητας, ενώ στα ίδια τα ζώα αποδίδονταν υπερφυσικές ιδιότητες. Βουκράνια έχουν βρεθεί και στο νεολιθικό οικισμό του Τζερφ αλ Αχμάρ στη Συρία. Στον πολιτισμό Μίκελμπεργκ, που αναπτύχθηκε τη Νεολιθική Εποχή κυρίως στη δυτική Γερμανία, ο ούρος συνδεόταν με το θάνατο και την αναγέννηση. Υπάρχουν όμως και παλαιότερα ευρήματα. Κρανία ούρων τοποθετούνταν σε τάφους του μεσολιθικού πολιτισμού Καντάν της Αιγύπτου (14.500-12.000 π.Κ.Ε. περίπου). μικρογραφία|Ανάγλυφος ούρος από την [[Πύλη της Ιστάρ, σήμερα στο Ny Carlsberg Glyptotek της Κοπεγχάγης|αριστερά|210x210εσ]]Κατά την Εποχή του Χαλκού, ο ούρος συνέχισε να έχει μεγάλη θρησκευτική σημασία. Μεταξύ άλλων, λατρευόταν από τους κατοίκους της Αγγλίας, όπου έχουν βρεθεί ενδείξεις θυσίας, της Δανίας και πιθανώς της Σκωτίας. Θεωρείται ότι ο αποκαλούμενος «ταύρος» που λατρευόταν στη Μινωική Κρήτη ήταν στην πραγματικότητα ούρος. Τα ζώα που χρησιμοποιούνταν για τα ταυροκαθάψια και κατ' επέκταση κάθε αναπαράστασή τους, από την τοιχογραφία των ταυροκαθαψίων μέχρι τα κέρατα που διακοσμούν το παλάτι της Κνωσού, πιθανώς ήταν άουροχς. Στον τάφο του Χόχντορφ, που εντάσσεται στον πολιτισμό Χάλστατ, έχουν βρεθεί εννέα κύπελλα, εκ των οποίων τα οκτώ είναι κατασκευασμένα από κέρατα ούρων. Στην Αρχαία Αίγυπτο θυσιάζονταν ταύροι ούρων, ενώ την Βαβυλώνα στόλιζαν ανάγλυφοι ούροι, σύμβολο του θεού της βροχής Χαντάντ. Σε πολλά εδάφια της Εβραϊκής Βίβλου γίνεται αναφορά στη δύναμη ενός ζώου ονόματι ρε' εμ (εβραϊκά: ראם). Στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα η λέξη αποδίδεται ως μονόκερως ή, σπανιότερα, ταύρος. Ομοίως, στη Βίβλο του Βασιλιά Ιακώβου, η οποία έχει εν μέρει βασιστεί στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα, η λέξη έχει επίσης μεταφραστεί ως μονόκερως (αγγλικά: unicorn). Πλέον, είναι ευρέως αποδεκτό ότι το ρε' εμ είναι στην πραγματικότητα ο ούρος.
Τοπωνύμια και εραλδική
μικρογραφία|Το άγαλμα ούρου στο Ράκβερε της Εσθονίας.|220x220εσ
Διάφορα μέρη ανά την Ευρώπη φέρουν ονόματα που σχετίζονται με το άουροχς. Σύμφωνα με μία εκδοχή, το όνομα του Καντονίου του Ούρι, το οποίο έχει ως σύμβολο τον ούρο, προήλθε από τη γερμανική λέξη για το ζώο (ur). Ο Άουραχ, ένας από τους παραποτάμους του ποταμού Άγκερ στην Αυστρία, έλαβε την ονομασία του από τις λέξεις της Παλαιάς Άνω Γερμανικής aha (τοπωνύμιο που σημαίνει τρεχούμενο νερό, ρεματιά) και ûr(o) (ούρος). Συνεπώς, σημαίνει «ρεματιά όπου βόσκουν ούροι». Το όνομα του Τουρόβ, πόλη στη νότια Λευκορωσία, προέρχεται, όπως και πολλά ανατολικά σλαβικά ονόματα (π.χ. Τουρένιν, Τουρόφσκι), από τη σλαβική λέξη για τον ούρο (tur). Το αρχαίο όνομα της εσθονικής πόλης Ράκβερε (Tarvanpää) σημαίνει «κεφάλι ούρου». Σήμερα, στην πόλη δεσπόζει ένα τεράστιο, μπρούντζινο άγαλμα του ζώου.
Ο ούρος εμφανίζεται συχνά στην εραλδική πολλών χωρών. Το κεφάλι του, απεικονιζόταν στο έμβλημα της Μολδαβίας, συνέχισε να υφίσταται σε αυτό της Μολδαβλαχίας και σήμερα αποτελεί μέρος των εθνοσήμων της Ρουμανίας και της Μολδαβίας. Κατά την παράδοση, ο Βοεβόδας Ντράγκος έφτασε στη σημερινή Μολδαβία από την Ουγγαρία, κυνηγώντας έναν ούρο, τον οποίο και σκότωσε κοντά στον ποταμό Μολδόβα. Αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Μολδαβία, ουσιαστικά εποικίζοντάς την με Ρουμάνους. Ηγεμόνες της Βλαχίας και της Μολδαβίας, όπως ο Μιχαήλ ο Γενναίος, ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος και ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, έφεραν ούρους στους προσωπικούς τους θυρεούς.
Ο ούρος είναι σύνηθες εραλδικό ζώο και στη Γερμανία. Για παράδειγμα, υπάρχει στα εμβλήματα του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας και των βαυαρικών πόλεων Στεγκάουεραχ και Άουερμπαχ ιν ντερ Όμπερπφαλτς. Στην Τσεχία, η μοραβική οικογένεια Περνστάιν υιοθέτησε το κεφάλι του ούρου στο οικόσημό της. Σύμφωνα με τον οικογενειακό θρύλο, ο ιδρυτής του οίκου σκότωσε έναν άγριο ούρο μπροστά στο βασιλιά της χώρας, ο οποίος εντυπωσιάστηκε και του χάρισε μια δασώδη έκταση. Ο ούρος του θρύλου υπάρχει πλέον στους θυρεούς πόλεων που άλλοτε βρίσκονταν στα εδάφη των Περνστάιν, όπως το Πρέροβ. Το σύμβολο του Κάουνας, ένας λευκός ούρος με έναν σταυρό πάνω από το κεφάλι του, εισήχθη τον 15ο αιώνα, επί του Βιτάουτας του Μεγάλου. Στην Πολωνία, όπου πέθαναν οι τελευταίοι ούροι, διάφορες πόλεις έχουν τις μορφές τους στους θυρεούς τους.
Στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο
μικρογραφία|Ο Ζίγκφριντ αιχμαλωτίζει άγριο ούρο.|295x295εσ
Τα άουροχς εμφανίζονται στην παγκόσμια λογοτεχνία από αρχαιοτάτων χρόνων, συνήθως σε σκηνές κυνηγιού. Για παράδειγμα, σε ένα σουμεριακό έπος, ο ήρωας Λουγκαλμπάντα καταφέρνει να αιχμαλωτίσει έναν άγριο ούρο.
Το είδος αναφέρεται επίσης σε αρκετά ρωσικά παραμύθια του Μεσαίωνα, όπου αποτελεί σύμβολο δύναμης και γενναιότητας. Σε ένα από αυτά, μια κακιά μάγισσα μεταμορφώνει νεαρούς άντρες σε άουροχς, ενώ σε ένα άλλο ο γενναίος πολεμιστής Βολχ Βσεσλάγιεβιτς έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε ούρο με χρυσά κέρατα.
Στο Έπος των Νιμπελούνγκεν, πάνω στο οποίο έχει βασιστεί το Δακτυλίδι των Νιμπελούνγκεν του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο ήρωας Ζίγκφριντ συμμετέχει σε κυνήγι και σκοτώνει μεταξύ άλλων τέσσερις ούρους.
Σε ένα από τα άλμπουμ της σειράς κόμικς Αστερίξ, ο Αστερίξ συλλαμβάνεται από τους Ρωμαίους και ρίχνεται σε μια αρένα. Ευρισκόμενος όμως στην Ισπανία, δεν αντιμετωπίζει λιοντάρια, αλλά έναν ούρο, σε ένα σκηνικό που θυμίζει τις σύγχρονες ταυρομαχίες. Στη σειρά βιβλίων Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου του Τζωρτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν γίνεται συχνά αναφορά στο ζώο. Αποτελεί προσφιλές θήραμα για ευγενείς και σερβίρεται σε συμπόσια, ενώ χρησιμεύει και ως υποζύγιο.
Σημειώσεις
α.Αριθμοί 23:22 και 24:8, Δευτερονόμιον 33:17, Ιώβ 39:9–10, Ψαλμοί 22:21, 29:6 και 92:10 και Ησαΐας 34:7.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη Κατηγορία:Βοοειδή
Whataboutism
Ως Whataboutism, επίσης γνωστό ως whataboutery (στα ελληνικά: Ναι αλλά για...), είναι μια παραλλαγή λογικής πλάνης επιρρίπτοντας ευθύνες σε έναν αντίπαλο ή ανασκευάζοντας το επιχείρημα του.
Ετυμολογία
Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ben Zimmer, ο όρος whataboutery εμφανίστηκε αρκετά χρόνια πριν από το whataboutism, με παρόμοιο νόημα. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε μια επιστολή του 1974 του Sean O'Conaill, η οποία δημοσιεύθηκε στους Ιρλανδικούς Times κάνοντας λόγο για "Whatabouts".
Ψυχολογικά κίνητρα
Ο φιλόσοφος Μέρολντ Γουέστφαλ είπε ότι μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για κάτι "μπορούν να βρουν παρηγοριά όταν βρίσκουν τους άλλους εξίσου κακούς ή χειρότερους". Το Whataboutery, ασκείται από τις δύο πλευρές της Ιρλανδίας πάνω στο Ιρλανδικό ζήτημα, ήταν «μία από τις συχνότερες μορφές διαφυγής της προσωπικής ηθικής ευθύνης», σύμφωνα με τον Επίσκοπο (αργότερα καρδινάλιο) Κάλαλ Ντάλι.
Εσκεμμένα δυσφήμιση
Το Whataboutism εστιάζει συνήθως στα αδικήματα ενός αντιπάλου για να τον δυσφημήσει, αλλά, σε μια αντιστροφή αυτής της συνήθους κατεύθυνσης, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δυσφημίσει τον εαυτό του, ενώ κάποιος αρνείται να επικρίνει έναν σύμμαχο. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ το 2016, όταν οι New York Times ρώτησαν τον υποψήφιο Ντόναλντ Τραμπ για τη μεταχείριση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημοσιογράφους, δασκάλους και αντιφρονούντες, ο Τραμπ απάντησε με κριτική για την ιστορία των ΗΠΑ για τις πολιτικές ελευθερίες.
Ανησυχίες για τα αποτελέσματα
Ο Joe Austin ήταν επικριτικός για την πρακτική του Whataboutism στη Βόρεια Ιρλανδία σε ένα άρθρο του το 1994, γράφοντας: "δεν έχω καθόλου χρόνο για το" Whataboutism "... αν το υποστηρίζετε αυτό, είναι ακατάλληλο. " Το 2017, ο New Yorker περιέγραψε την τακτική ως "στρατηγική ψευδών ηθικών ισοδυναμιών", και ο Clarence Page χαρακτήρισε την τεχνική "μια μορφή λογικής jiu-jitsu".