cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Καματερού
Ενίσχυση του ελληνικού στρατοπέδου της Ελευσίνας
Παρά τις επιτυχίες, όμως, του Καραϊσκάκη, ο κλοιός γύρω από την Ακρόπολη είχε φέρει τους πολιορκημένους σε κατάσταση απελπισίας, εξαιτίας των βομβαρδισμών και των επιδημικών ασθενειών. Επιπλέον, στις 30 Σεπτεμβρίου 1826, σκοτώθηκε ο αρχηγός τους, Γιάννης Γκούρας. Έτσι, στα τέλη του 1826, ο απόστρατος συνταγματάρχης του γαλλικού στρατού, Διονύσιος Βούρβαχης, συγκρότησε, έπειτα από άδεια της κυβέρνησης στο Ναύπλιο, με δικά του χρήματα αλλά και με ποσό που είχε προσφερθεί από φιλελληνικούς συλλόγους της Ευρώπης, τάγμα δύναμης 800 ανδρών. Κατά τις τελευταίες ημέρες του 1826, το σώμα αυτό αποβιβάστηκε στο Λουτράκι με στόχο την ενίσχυση της εκστρατείας του Καραϊσκάκη στη Ρούμελη, μετά όμως από εντολές της κυβέρνησης κινήθηκε προς το στρατόπεδο της Ελευσίνας, όπου βρισκόταν ο Βάσος Μαυροβουνιώτης. Εκεί, προσήλθε λίγες ημέρες αργότερα και ο Ιωάννης (Γιαννάκης) Νοταράς με στράτευμα περίπου 1.200 ανδρών. Από την Ελευσίνα, ο Βούρβαχης και οι άλλοι δύο οπλαρχηγοί, με ενωμένες τις δυνάμεις τους κινήθηκαν προς το Μενίδι όπου στις 22 Ιανουαρίου επικράτησαν σε μάχη εναντίον των Οθωμανών. Στις 25 Ιανουαρίου, το ενωμένο στράτευμα δύναμης περίπου 3.500 ανδρών στρατοπέδευσε στο Καματερό.
Το Καματερό βρισκόταν πιο κοντά στην Αθήνα αλλά, λόγω του χαμηλότερου υψομέτρου, δεν προσφερόταν καθόλου για άμυνα. Κατά τον Μακρυγιάννη, η ευθύνη της επιλογής του Καματερού βαρύνει τον Μαυροβουνιώτη, υποστηρίζοντας πως οι Έλληνες έπρεπε να οχυρωθούν στη Χασιά. Επίσης, χαρακτηρίζει ως αμφιβόλου μαχητικής αξίας τους άνδρες που είχε στρατολογήσει ο Βούρβαχης. Το πιθανότερο όμως είναι πως τη θέση μάχης επέλεξε ο Βούρβαχης, υπολογίζοντας στο υψηλό ηθικό του και τους 3.500 άνδρες του, ενώ ο Μαυροβουνιώτης και ο Νοταράς καταλάβαιναν ότι οι Τούρκοι μπορούσαν να νικηθούν μόνο με αιφνιδιαστικές επιθέσεις από πολλά σημεία και όχι σε μάχη εκ παρατάξεως.
Η μάχη
Την 27η Ιανουαρίου 1827, με την ανατολή του ηλίου, οθωμανικό στράτευμα δύναμης 2.000 πεζών και 600 ιππέων, συνεπικουρούμενο από πυροβολικό, επιτέθηκε υπό την αρχηγία του Κιουταχή κατά των θέσεων των Ελλήνων. Οι Έλληνες είχαν χωρίσει τις δυνάμεις τους καθώς ο μεν Βούρβαχης είχε παραταχθεί με τους άνδρες του στην πεδιάδα ενώ, σύμφωνα με τον Κουτσονίκα, οι Μαυροβουνιώτης και Νοταράς είχαν καταλάβει θέσεις στους πρόποδες του διπλανού βουνού, σε απόσταση ενός τετάρτου του μιλίου πίσω από τη θέση του Βούρβαχη. Συγκεκριμένα, το πυροβολικό του Κιουταχή κανονιοβόλησε τις θέσεις των Μαυροβουνιώτη και Νοταρά ενώ την ίδια στιγμή το πεζικό και οι ιππείς των Οθωμανών επιτέθηκαν κατά του σώματος Βούρβαχη που ήταν παραταγμένο στην πεδιάδα και αποτελούσε την εμπροσθοφυλακή. Παρά την αντίσταση που αντέταξαν ο Βούρβαχης και οι άνδρες του, οι δυνάμεις τους ηττήθηκαν κατά κράτος λόγω της καταλυτικής δράσης του οθωμανικού ιππικού ενώ τα σώματα των Μαυροβουνιώτη και Νοταρά, βαλλόμενα από το εχθρικό πυροβολικό, τράπηκαν σε άτακτη φυγή για να αναγκαστούν τελικά, καταδιωκόμενα από τους Οθωμανούς, να καταφύγουν στη Σαλαμίνα.
Η μάχη έληξε με συντριπτική ήττα των ελληνικών δυνάμεων. Από πλευράς επαναστατών σκοτώθηκαν 300 μαχητές, μεταξύ των οποίων δύο Γάλλοι φιλέλληνες αξιωματικοί, ο χειρουργός του τάγματος καθώς και ο Διονύσιος Βούρβαχης, το κεφάλι του οποίου κατά μία εκδοχή αποκόπηκε και στάλθηκε από τον Κιουταχή, ως λάφυρο, στον σουλτάνο Μαχμούτ Β΄. Νεότερη εκδοχή δέχεται την επικρατούσα άποψη των Ελλήνων ιστορικών και απομνημονευματογράφων, πως ο Βούρβαχης σκοτώθηκε στη μάχη, ενώ οι Γουΐτκομπ και Σάμιουελ Χάου υποστηρίζουν ότι αιχμαλωτίστηκε και, δύο ημέρες αργότερα, αποκεφαλίστηκε, γεγονός όμως που θα έπρεπε να είχαν καταγράψει και οι υπόλοιπες σύγχρονες μαρτυρίες.
Επακόλουθα
Αμέσως μετά τη νίκη του, ο Κιουταχής, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τις συνέπειες της νίκης του στο ηθικό των πολιορκημένων της Ακρόπολης, τους πρότεινε να παραδώσουν το οχυρό και είτε να μείνουν στην υπηρεσία του ή να φύγουν όπου θελήσουν. Η αρνητική απάντηση των πολιορκημένων ήρθε με καθυστέρηση δύο πολύτιμων, για τον Κιουταχή, ημερών, γεγονός που τον εξόργισε τόσο ώστε να διατάξει αμέσως επίθεση εναντίον του ελληνικού στρατοπέδου της Καστέλλας. Η επίθεση αυτή οδήγησε στη μάχη της Καστέλλας.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Αττικής
Μανιάτες
20ος αιώνας
Αργότερα, οι Μανιάτες κέρδισαν άλλη μια νίκη όταν το Βασιλικό Ναυτικό του Ηνωμένου Βασιλείου νίκησε το Βασιλικό Iταλικό Nαυτικό στη Ναυμαχία του Ταινάρου (27 Μαρτίου - 29 Μαρτίου 1941) στο Ακρωτήριο Ταίναρο. Ωστόσο, η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στην Ελλάδα για να στηρίξει τους Ιταλούς. Οι Έλληνες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και σύντομα η Μάνη αναβίωσε τον ξεχασμένο ρόλο της ως κέντρου προσφύγων. Τον Απρίλιο του 1941, οι Βρετανοί άρχισαν να εκκενώνουν τα στρατεύματά τους από το Πόρτο Κάγιο. Στα τέλη εκείνου του μήνα, η Μάνη και η υπόλοιπη Ελλάδα ήταν υπό ιταλική και γερμανική κατοχή.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Μάνη έγινε προπύργιο των Ταγμάτων Ασφαλείας, λόγω του αντικομμουνιστικού αισθήματος των Μανιατών. Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί έφυγαν από την Ελλάδα το 1944, αλλά μόλις έφυγαν άρχισε ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος. Οι στρατοί του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, πολέμησαν ενάντια στον Ελληνικό Στρατό και τους βασιλόφρονες. Η Μάνη δεν συνήλθε ποτέ και από τους δύο πολέμους και σύντομα πολλοί νέοι της Μάνης έφυγαν για την Αθήνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία.
Οικονομία
Υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για την οικονομία της Μάνης κατά τα πρώτα στάδια της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα, και όσα είναι γνωστά για την οικονομία του 17ου και 18ου αιώνα προέρχονται από ξένους παρατηρητές. Στην Έξω Μάνη, οι ελιές καλλιεργούνταν σε μεγάλους αριθμούς, αλλά μόλις τον 18ο αιώνα οι ελιές διαδόθηκαν ευρέως στη Μέσα Μάνη. Οι εξαγωγές από την Έξω Μάνη περιελάμβαναν επίσης πεύκο για κατάρτια καθώς και τερεβινθέλαιο, δέρματα καθώς και μαυριστικό και πρινοκόκι, μια βυσσινί βαφή. Τα βορειοδυτικά μέρη της Μέσα Μάνης ήταν πλούσια σε μουριές και μετάξι. Το μέλι είναι επίσης ανώτερης ποιότητας. Ένα άλλο σημαντικό μέρος της μανιάτικης οικονομίας ήταν η πειρατεία. Σήμερα οι κύριες βιομηχανίες στη Μάνη είναι η γεωργία και ο τουρισμός.
Χοροί
Από τη Μάνη προέρχονται δύο χοροί: το Παλιό Μανιάτικο και το Σύγχρονο Μανιάτικο. Το Παλιό Μανιάτικο συναντάται μόνο στη Μάνη και περιγράφεται ως αρχαίος χορός. Το Σύγχρονο Μανιάτικο είναι η σύγχρονη εκδοχή του Παλιού Μανιάτικου χορού και περιλαμβάνει ορισμένες πτυχές του Καλαματιανού χορού σε αυτόν. Όπως το Παλιό Μανιάτικο, χορεύεται μόνο στη Μάνη.
Πειρατεία
Μέρος της μανιάτικης κουλτούρας περιλάμβανε την πειρατεία. Οι Μανιάτες ήταν διάσημοι και τρομακτικοί πειρατές των οποίων τα πλοία κυριαρχούσαν στην ακτογραμμή της Μάνης. Οι Μανιάτες έγιναν πειρατές γιατί η Μάνη δεν ήταν πολύ εύφορη γη και οι Μανιάτες δεν είχαν πολλούς φυσικούς πόρους. Οι Μανιάτες θεωρούσαν την πειρατεία μια νόμιμη απάντηση στο γεγονός ότι η γη τους ήταν φτωχή και έγινε η κύρια πηγή εισοδήματός τους. Οι πειρατικές επιδρομές δεν σταμάτησαν οι ντόπιοι ιερείς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίοι μάλιστα ευλόγησαν τα πλοία πριν φύγουν και μερικές φορές τα συνόδευαν σε επιδρομές. Οι περισσότεροι Μανιάτες πειρατές κατάγονταν από τη Μέσα Μάνη. Τα κύρια θύματα των Μανιατών πειρατών ήταν οι Οθωμανοί, αλλά στο στόχαστρο μπήκαν και τα πλοία των ισχυρών ευρωπαϊκών εθνών.
Δεισιδαιμονία
Υπάρχει μια ισχυρή ιστορία δεισιδαιμονίας και λαογραφίας στον πολιτισμό των Μανιατών. Οι πιο κοινές ιστορίες περιστρέφονται γύρω από μάγισσες, δαίμονες, βρικόλακες και φαντάσματα. Όταν ο Ερρίκος Χέρμπερτ, 3ος Κόμης του Κάρναρβον, περιόδευε τη Μάνη το 1839, βρήκε ένα φρέσκο αυγό στην άκρη του δρόμου και το πρόσφερε σε έναν Μανιάτη στρατιώτη που τον συνόδευσε, ο οποίος αρνήθηκε την προσφορά εξηγώντας ότι αν το είχε μαγέψει μια γριά μάγισσα θα έπρεπε να την παντρευτεί. Οι Μανιάτες νόμιζαν ότι ορισμένες περιοχές ήταν στοιχειωμένες από δαίμονες.
Βεντέτες
Μια άλλη σημαντική πτυχή της μανάώτικης κουλτούρας ήταν οι βεντέτες, οι οποίες μάστιζαν συχνά τη Μάνη. Συνήθως, η απόφαση να ξεκινήσει μια βεντέτα παίρνονταν σε οικογενειακή συγκέντρωση. Ο κύριος στόχος μιας βεντέτας ήταν συνήθως να εξαφανίσει την άλλη οικογένεια. Οι οικογένειες που εμπλέκονταν κλείνονταν στους πύργους τους και όποτε τους δινόταν η ευκαιρία δολοφονούσαν μέλη της αντίπαλης οικογένειας. Οι υπόλοιπες οικογένειες του χωριού κλείνονταν κανονικά στους πύργους τους για να μην μπουν εμπόδιο στις μάχες.
Οι βεντέτες μπορούσαν να συνεχιστούν για μήνες, μερικές φορές χρόνια, και συνήθως τελείωναν όταν μια οικογένεια εξοντωνόταν ή έφευγε από την πόλη. Σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως η δολοφονία οφθαλμός αντί οφθαλμού ενός δολοφόνου) οι βεντέτες θα συνάπτονταν μετά τη δολοφονία των «ένοχων» ατόμων. Σε άλλες περιπτώσεις οι βεντέτες, ιδιαίτερα οι μακροχρόνιες, τερματίζονταν με ειρηνικούς όρους ή ανταλλαγή περιουσίας. Στην περίπτωση μακροχρόνιων βεντετών, οι οικογένειες συχνά συμφωνούσαν σε μια προσωρινή τρέβα («εκεχειρία») προκειμένου να επιτραπεί η συγκομιδή ή η παρακολούθηση θρησκευτικών τελετών. Όταν η τρέβα τελείωνε, η δολοφονία θα μπορούσε να ξαναρχίσει. Ακρογωνιαίος λίθος της κουλτούρας της βεντέτας των Μανιατών ήταν η συμφωνία ότι όλες οι βεντέτες σταματούν αμέσως σε μια καθολική τρέβα, κάθε φορά που η κοινότητα αντιμετώπιζε τουρκική απειλή. Η μεγαλύτερη από όλες τις τρέβες ανακοινώθηκε από την οικογένεια Μαυρομιχάλη, όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τον Μάρτιο του 1821, ξεκινώντας τον Ελληνικό Πόλεμο για την Ανεξαρτησία. Οι βεντέτες συνεχίστηκαν και μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, παρόλο που η Αντιβασιλεία προσπάθησε να γκρεμίσει τους πύργους. Η κουλτούρα της βεντέτας των Μανιατών θεωρείται μια από τις πιο μοχθηρές και αδίστακτες από όλες τις κουλτούρες της μεσογειακής βεντέτας. Μια από τις τελευταίες μεγάλης κλίμακας βεντέτες που έχουν καταγραφεί απαιτούσε την Ελληνική Αστυνομία, 1.000 στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού και 200 ναύτες του Ελληνικού Ναυτικού για να σταματήσει.
Εθνολογία
Οι κάτοικοι της Μάνης ισχυρίζονται ότι είναι άμεσοι απόγονοι των αρχαίων Σπαρτιατών και θεωρούνται πιο «καθαρόαιμοι» Έλληνες. Σύμφωνα με την παράδοσή τους, μετά την κατάληψη της Λακωνίας από τους Ρωμαίους, πολλοί από τους Σπαρτιάτες πολίτες που ήταν πιστοί στους σπαρτιατικούς νόμους του Λυκούργου αποφάσισαν να πάνε στα σπαρτιατικά βουνά της Μάνης με τους υπόλοιπους Σπαρτιάτες αντί να βρεθούν σε αχαΐκή ή, αργότερα, ρωμαϊκή υπηρεσία. Ο Κυριάκος Κάσσης ισχυρίζεται ότι οι Μανιάτες σπάνια παντρεύονταν με μη Μανιάτες μέχρι τον 20ο αιώνα.
Η Μάνη έγινε καταφύγιο κατά τον 4ο αιώνα όταν άρχισαν οι επιδρομές των Βαρβάρων στην Ευρώπη. Όταν οι Άβαροι και οι Σλάβοι εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, πολλοί Έλληνες πρόσφυγες κατέφυγαν στη Μάνη αφού οι εισβολείς δεν μπορούσαν να διεισδύσουν στο ορεινό έδαφος. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο, οι Μανιάτες δεν κατακτήθηκαν από τους Σλάβους και κατάγονταν από τους αρχαίους Ρωμαίους. Ο Βρετανός ιστορικός Ντέιβιντ Χάουαρθ δηλώνει: «Οι μόνοι Έλληνες που είχαν αδιάσπαστη καταγωγή ήταν οι φυλές όπως οι Μανιάτες, που ήταν τόσο άγριες και ζούσαν τόσο μακριά στο βουνό, που οι εισβολείς τους άφησαν μόνους».
Γενετικές μελέτες
Η εργασία «Γενετική των πληθυσμών της Πελοποννήσου και η θεωρία της εξαφάνισης των μεσαιωνικών πελοποννησιακών Ελλήνων» (2017), που δημοσιεύτηκε στο European Journal of Human Genetics, έδειξε ότι τα άτομα της Μάνης μοιράζονται κατά μέσο όρο το 0,25% του γονιδιώματός τους (ή 35-36 cM) πανομοιότυπα από καταγωγή, με το 95% των ζευγών ατόμων να μοιράζονται τουλάχιστον ένα τμήμα IBD (κατά καταγωγή). Οι Μανιάτες διαφέρουν από όλους τους άλλους Πελοποννήσιους σε ανάλυση PCA και ADMIXTURE διαφέρουν επίσης από τους ηπειρωτικούς, νησιωτικούς και μικρασιατικούς ελληνικούς πληθυσμούς που έχουν συγκριθεί με ανάλυση PCA, αλλά «εν μέρει» επικαλύπτονται με Σικελούς και Νοτιοϊταλούς. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι οι Μανιάτες (μαζί με τους Τσάκωνες) κληρονόμησαν τις χαμηλότερες ποσότητες αυτοσωμικής καταγωγής Σλάβων σε όλη την Πελοπόννησο, ιδιαίτερα από την Έσω Μάνη. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση της Έσω Μάνης (22 δείγματα) ανέρχεται σε 0,7%-1,6%, ενώ στις περιπτώσεις των Μανιατών από το Δυτικό Ταΰγετο ή την Έξω Μάνη (24 δείγματα) σε 4,9%-8,6% και του Ανατολικού Ταΰγετου ή της Κάτω Μάνης (23 δείγματα) στο 5,7%-10,9% της κοινής καταγωγής με Σλάβους (Λευκορώσους, Ρώσους, Πολωνούς και Ουκρανούς) αντίστοιχα. Η σλαβική καταγωγή που κατέχουν οι δύο τελευταίοι είναι 5 έως 8 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Έσω Μάνης, αλλά χαμηλότερη από την καταγωγή που μοιράζονται οι άλλοι Πελοποννήσιοι (148 δείγματα - εξαιρουμένων των Τσακώνων) με τους Σλάβους, που αν και χαμηλή, είναι ακόμα σχετικά υψηλότερη από Μανιάτες (και Τσάκωνες) στο 4,8%-14,4%. Παρόλο που οι Τσάκωνες, χωρισμένοι σε Νότιους (15 δείγματα) και Βόρειους (9 δείγματα) έχουν επίσης χαμηλά επίπεδα κοινής καταγωγής με τους Σλάβους σε 0,2%-0,9% και 3,9%-8,2% αντίστοιχα, παραμένουν ένας ξεχωριστός πληθυσμός και από τους δύο Μανιάτες και οι υπόλοιποι Πελοποννήσιοι, κάτι που αποδίδεται στην απομόνωση λόγω απόστασης και στην πιθανότητα η Τσακωνία στην αρχαιότητα να κατοικούνταν από δωρόφωνους Ίωνες (κατά τον Ηρόδοτο), ενώ η συντηρητική Μάνη από πραγματικούς Δωριείς.
Πηγές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Μάνη
Δεύτερη Πολιορκία της Σαραγόσα
Η Δεύτερη Πολιορκία της Σαραγόσα ήταν μια εξαιρετικά σκληρή και αιματηρή πολιορκία κατά τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, που κατέληξε στην κατάκτηση της ισπανικής πόλης Σαραγόσα (προφορά στα ισπανικά: Θαραγόθα) από τους Γάλλους.
Ιστορικό υπόβαθρο
Ως τμήμα της Εξέγερσης της 2ας Μαΐου (Dos de Mayo) η πόλη της Σαραγόσα είχε επιτυχημένα αντισταθεί σε μια πρώτη πολιορκία την περίοδο 15 Ιουνίου 1808-14 Αυγούστου 1808. Αυτή ήταν μία από τις πρώτες φορές στην ιστορία που ένας τακτικός στρατός ηττήθηκε από ατάκτους σε οδομαχίες.
Επιπλέον ήττες, ειδικώς η παράδοση του στρατηγού Πιερ Ντυπόν ντε λ΄ Ετάν στη Μάχη της Μπαϊλέν, ανάγκασε τον κατοχικό βασιλιά της Ισπανίας, Ιωσήφ Βοναπάρτη, αδελφό του Ναπολέοντα, ν΄ αποσυρθεί πίσω από τον ποταμό Έβρο, εγκαταλείποντας το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας εκτός από μια μικρή γωνιά της στα βορειοανατολικά και μια μικρή περιοχή γύρω από τη Βαρκελώνη.
Οι Ισπανοί στο σημείο εκείνο έχασαν την καλύτερή τους ευκαιρία να νικήσουν τους Γάλλους. Δεν διόρισαν Ανώτατο Διοικητή του Ισπανικού Στρατού, έτσι όλοι οι επιμέρους στρατοί τους συνέχισαν να δρουν ανεξάρτητα. Οι κύριοι στρατοί τους αποτελούνταν από εκείνο του στρατηγού Χοακίν Μπλαίηκ υ Χόγιες (ιρλανδικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του) στη βόρεια ακτή της χώρας, του στρατηγού Φρανθίσκο Χαβιέρ Καστάνιος γύρω από την πόλη Τουδέλα, και του στρατηγού Χοσέ Παλαφόξ γύρω από τη Σαραγόσα. Ο στρατηγός Μπλαίηκ ήταν ο πιο δραστήριος, αλλά ηττήθηκε στη Θορνόθα στις 31 Οκτωβρίου 1808.
Το σχέδιο του Ναπολέοντα ήταν να επιτεθεί με σφοδρότητα στο Μπούργος, μεταξύ των στρατών των Μπλαίηκ και Καστάνιος. Όταν θα εισχωρούσε ανάμεσά τους θα στρεφόταν διαδοχικά βόρεια και νότια για να τους περικυκλώσει και εκμηδενίσει. Για να το πετύχει αυτό, ο Ναπολέων επιθυμούσε οι εκτεθειμένοι ισπανικοί στρατοί να παραμείνουν στις τωρινές προωθημένες θέσεις τους. Για να καταστεί αυτό εφικτό, το 3ο Σώμα Στρατού του στρατάρχη Μονσέ παρέμενε αδρανές απένταντι στο στρατό του στρατηγού Καστάνιος από τα τέλη Οκτώβρη έως τις 21 Νοέμβρη 1808.
Οι ισπανικοί στρατοί, παρ΄ όλα αυτά, κινούνταν συνεχώς χωρίς όμως απτό αποτέλεσμα. Ο στρατηγός Καστάνιος ήταν άρρωστος τον περισσότερο καιρό, αφήνοντας τον στρατηγό Παλαφόξ στη διοίκηση, και δείχνοντας απρόθυμος να υιοθετήσει ένα σταθερό σχέδιο δράσης.
Στις 21 Νοεμβρίου 1808, το γαλλικό 3ο Σώμα Στρατού διέσχισε τον ποταμό Έβρο στο Λογρόνιο, πόλη στην περιοχή Λα Ριόχα, και κατευθύνθηκε ανατολικά προς το χωριό Καλαόρρα στην ίδια περιοχή. Η φάλαγγα του στρατάρχη Μισέλ Νέυ έφτασε στην άνω κοιλάδα του ποταμού Δούρου και κατευθύνθηκε στην Τουδέλα, πολίχνη στη Ναβάρρα.
Οι κινήσεις αυτές οδήγησαν στη Μάχη της Τουδέλα, όπου οι Γάλλοι πέτυχαν σημαντική νίκη, αλλά οι στρατοί των Ισπανών στρατηγών Χουάν Ο΄ Νηλ (ισπανοϊρλανδικής καταγωγής) και Καστάνιος κατάφεραν να διαφύγουν στη Σαραγόσα, με την πλειοψηφία των εφοδίων και κανονιών τους. Το σκηνικό είχε πια στηθεί για τη δεύτερη πολιορκία της πόλης, μετά από την πρώτη πολιορκία του Ιουνίου της ίδιας χρονιάς.
Η καθυστέρηση
Η Μάχη της Τουδέλα τελείωσε στις 23 Νοεμβρίου 1808, αλλά η πολιορκία της Σαραγόσα δεν άρχισε παρά στις 20 Δεκεμβρίου του 1808. Το γεγονός αυτό έδωσε στους Ισπανούς άπλετο χρόνο να φτιάξουν τις οχυρώσεις τους και να εφοδιαστούν με προμήθειες.
Μετά τη μάχη στην Τουδέλα δύο γαλλικά σώματα στρατού ήταν διαθέσιμα να επιτεθούν στη Σαραγόσα, το 3ο Σώμα Στρατού υπό τον στρατάρχη Μπον-Αντριέν Μονσέ και το 6ο Σώμα Στρατού υπό τον στρατάρχη Μισέλ Νέυ. Και τα δύο αυτά σώματα άφησαν την Τουδέλα στις 28 Νοεμβρίου και έφτασαν στη Σαραγόσα στις 30 Νοεμβρίου. Ενώ ήταν έτοιμα να ξεκινήσουν την πολιορκία, ο στρατάρχης Νέυ διατάχθηκε να κινηθεί με τον στρατό του μέσω των βουνών προς τη Νέα Καστίλη, για ν΄ αποτρέψει το στρατό του Καστάνιος, που υποχωρούσε από την Τουδέλα, από την ανάμειξή του στις γαλλικές κινήσεις κατά της Μαδρίτης. Υπήρχαν τώρα μόλις 15.000 άνδρες υπό τον Μονσέ, αριθμός ανεπαρκής για πολιορκία. Ως αποτέλεσμα ο Μονσέ αποσύρθηκε στην Τουδέλα, για να περιμένει ενισχύσεις από τον στρατάρχη Εντουάρ Μορτιέ με το 5ο Σώμα Στρατού του. Τα στρατεύματα αυτά έφτασαν από τη Γερμανία στις 15 Δεκεμβρίου, αριθμώντας 38.000 πεζούς, 3.500 ιππείς, 3.000 μηχανικούς και 60 κανόνια για να προστεθούν στη δύναμη που θα πολιορκούσε τη Σαραγόσα.
Η πολιορκία
Στις 20 Δεκεμβρίου οι γαλλικές δυνάμεις έφτασαν ξανά στη Σαραγόσα. Ο Μπον-Αντριέν Μονσέ χώρισε τις δυνάμεις του: Μια μεραρχία υπό τον στρατηγό Ονορέ Γκαζάν εστάλη στο βορρά, το σώμα στρατού του Εντουάρ Μορτιέ στα δυτικά, και το σώμα στρατού του ίδιου του Μονσέ στα νότια.
A΄ Φάση: Οι εξωτερικές οχυρώσεις, 20 Δεκεμβρίου 1808 - 15 Ιανουαρίου 1809
Ο πρώτος κύριος αντικειμενικός στόχος ήταν οι ισπανικές οχυρώσεις-προτειχίσματα στο λόφο Μόντε Τερρέρο. Στις 21 Δεκεμβρίου 1808 τρεις γαλλικές πυροβολαρχίες άρχισαν να βομβαρδίζουν τις παραπάνω θέσεις, ενώ ακολούθησε επίθεση είκοσι ταγμάτων πεζικού, που εκδίωξε τους Ισπανούς από αυτές. Η αρχική αυτή επιτυχία θα αποδεικνυόταν αποφασιστικής σημασίας, καθώς για άλλη μια φορά οι Γάλλοι κατέστησαν ικανοί ν΄ αναπτύξουν τις κύριες πυροβολαρχίες τους στο Μόντε Τερρέρο, και ήταν τελικώς επιτυχείς στο να προκαλέσουν ρήγμα στο νότιο τείχος.
Ο Γκαζάν εξαπέλυσε επίθεση την ίδια μέρα κατά του Σαν Λάζαρο, παρ΄ όλα αυτά η επίθεση αποδείχθηκε ανεπιτυχής εξαιτίας της ισχύος της ισπανικής άμυνας.
Στις 22 Δεκεμβρίου ο Μονσέ επίσημα απαίτησε την παράδοση της πόλης, αλλά έλαβε αρνητική απάντηση. Αποφάσισε τότε να συγκεντρώσει τις προσπάθειές του στο νότιο τμήμα της πόλης και προετοίμασε επιθέσεις εναντίον του Οχυρού Πιλλάρ και κατά της γυναικαίας μονής του Αγίου Ιωσήφ (Σαν Χοσέ). Επίσης, έγιναν προετοιμασίες για μια επίθεση κατά του κάστρου της Αλχαφερία στα βορειοδυτικά.
Στις 29 Δεκεμβρίου ο Μονσέ μετατέθηκε στη Μαδρίτη και αντικαταστάθηκε στη διοίκηση από τον διοικητή του 3ου Σώματος Στρατού, στρατηγό Ζαν-Αντός Ζυνό. Ο Μορτιέ, αν και ο αρχαιότερος πλέον αξιωματικός στο πεδίο, συνεργάστηκε με τον Ζυνό μέχρι που μετατέθηκε κι αυτός στις 2 Ιανουαρίου 1809.
Οι γαλλικές προετοιμασίες τελικώς ολοκληρώθηκαν στις 10 Ιανουαρίου 1809, οπότε οι Γάλλοι άρχισαν να βομβαρδίζουν το Οχυρό Πιλλάρ και τη Μονή του Αγίου Ιωσήφ. Με το τέλος της ημέρας τα τείχη της μονής βρίσκονταν σε σημείο κατάρρευσης. Ο Παλαφόξ αντεπιτέθηκε στα γαλλικά κανόνια στις 1 μ.μ. της 11ης Ιανουαρίου 1809, αλλά η επίθεση απέτυχε και τα ισπανικά στρατεύματα αποσύρθηκαν εντός της πόλης.
Η γαλλική επίθεση στο Οχυρό Πιλλάρ συνεχίστηκε μέχρι τη νύκτα της 15ης-16ης Ιανουαρίου, όταν το 1ο Πολωνικό Σύνταγμα του Βιστούλα κατέλαβε τη θέση. Οι Ισπανοί είχαν ήδη αποσυρθεί από αυτή, καταστρέφοντας παράλληλα τη γέφυρα του ποταμού Ουέρβα.
Β΄ Φάση: Επίθεση στα τείχη, 16-27 Ιανουαρίου 1809
Στις 16 Ιανουαρίου 1809 τα κύρια ισπανικά οχυρά-προτειχίσματα ήταν σε γαλλικά χέρια. Οι γαλλικές στρατιές θα μπορούσαν τώρα να συγκεντρωθούν στο να προκαλέσουν ρήγμα στα τείχη της Σαραγόσα.
Από τις 17 Ιανουαρίου 1809, οι Γάλλοι ξεκίνησαν το βομβαρδισμό των τειχών από το Οχυρό του Αγίου Ιωσήφ. Ο Παλαφόξ γνώριζε ότι τα τείχη δεν θα άντεχαν επί μακρόν, και προετοίμασε οδοφράγματα εντός της πόλεως, μετατρέποντάς τη σε μια μάζα μικρών οχυρών.
Τον Ιανουάριο ο Ζυνό αντικαταστάθηκε με τον στρατάρχη Ζαν Λαν, ο οποίος ανάρρωνε από έναν προηγούμενο τραυματισμό. Οι αρρώστειες που ενέσκηψαν προκαλούσαν πλέον προβλήματα και στις δύο πλευρές. Στη γαλλική πλευρά υπήρχαν τώρα μόλις 20.000 στρατιώτες ικανοί προς υπηρεσία. Την ίδια ώρα νέες ισπανικές δυνάμεις δημιουργούνταν κοντά στην πόλη, υπό την ηγεσία του Φρανθίσκο Παλαφόξ (νεότερου αδελφού του Χοσέ Παλαφόξ), και του Μαρκήσιου του Λαθάν (μεγαλύτερου αδελφού του Χοσέ Παλαφόξ).
Ο Λαν ανησυχούσε για τα νώτα του και ανακάλεσε γι΄ αυτό τη μεραρχία του Μορτιέ, η οποία προστάτευε τις γραμμές επικοινωνιών ανάμεσα στη Μαδρίτη και τη Σαραγόσα. Στις 26 Ιανουαρίου ο στρατός του Μορτιέ νίκησε μια δύναμη εθνοφυλακής χωρικών, 4.000-5.000 ανδρών, στο Αλκάνιθ.
Η αρχική γαλλική επίθεση στην ίδια την πόλη της Σαραγόσα άρχισε στις 24 Ιανουαρίου 1809, όταν κατελήφθησαν τρία προγεφυρώματα στην απέναντι πλευρά του ποταμού Ουέρβα. Η κύρια επίθεση ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου, με την πρόκληση ρηγμάτων σε τρία σημεία των τειχών. Ο Λαν εισέβαλε ανάμεσα σε δύο ρήγματα και κατέλαβε την πυροβολαρχία στη νοτιοανατολική γωνιά της πόλης, καθώς και τη γυναικεία μονή της Χάρης του Αγίου Πνεύματος στην αντίστοιχη νοτιοδυτική. Το γεγονός αυτό σήμανε το τέλος αυτής της φάσης της πολιορκίας, ενώ θα ακολουθούσε η τελική φάση με σκληρές οδομαχίες.
Γ΄ Φάση: Οδομαχίες εντός της πόλης, 28 Ιανουαρίου - 20 Φεβρουαρίου 1809
Οι Ισπανοί αμυνόμενοι είχαν προετοιμαστεί για οδομαχίες από την αρχή της πολιορκίας. Ο Λαν παρ΄ όλα αυτά, είχε αποφασίσει μια αργή, βήμα προς βήμα, πολιορκία κάθε ξεχωριστής οχύρωσης, ώστε να ελαχιστοποιήσει τις γαλλικές απώλειες.
Οι ατομικές μάχες χαρακτηρίστηκαν από την απίστευτη σκληρότητά τους. Σε κάποιο σημείο στη γυναικεία μονή του Αγίου Αυγουστίνου, οι Γάλλοι βρίσκονταν στην άκρη της Αγίας Τράπεζας στο παρεκκλήσι της μονής, ανταλλάσσοντας πυροβολισμούς για ώρες με τους Ισπανούς αμυνόμενους, που ήταν οχυρωμένοι στο σηκό και το καμπαναριό της μονής. Παρ΄ όλα αυτά, η γαλλική ανωτερότητα σε εξοπλισμό και εκπαίδευση έπαιξε το ρόλο της, την ώρα που χιλιάδες στρατιωτών και πολιτών υπέκυπταν καθημερινά τόσο στις μάχες όσο και στις αρρώστιες, που μαίνονταν πλέον ανεξέλεγκτες εντός της πόλεως. Μέχρι το Φεβρουάριο, οι αρρώστιες είχαν αποδεκατίσει τον πληθυσμό της Σαραγόσα, και μόλις 8.495 στρατιώτες είχαν απομείνει από την αρχική φρουρά των 32.000 ανδρών. Υπήρχαν 10.000 νεκροί και 13.737 άρρωστοι ή τραυματισμένοι.
Οι Γάλλοι και το ηθικό τους ήταν χαμηλό εξαιτίας της φαινομενικά ατέλειωτης μάχης στα στενά δρομάκια. Απογοητευμένος με την αργή πρόοδο που σημείωναν, ο Λαν διέταξε τα στρατεύματά του που βρίσκονταν βορείως του ποταμού Ουέρβα να πραγματοποιήσουν μια δεύτερη επίθεση στο Οχυρό του Αγίου Λαζάρου, η οποία έλαβε χώρα στις 18 Φεβρουαρίου 1809 και υπήρξε επιτυχής. Ως αποτέλεσμα, το βόρειο τμήμα της Σαραγόσα ήταν πλέον εκτεθειμένο και ευάλωτο στην επίθεση από το γαλλικό πυροβολικό.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1809 η ισπανική άμυνα εξασθενούσε πλέον, ενώ και ο ίδιος ο στρατηγός Χοσέ Παλαφόξ τραυματίστηκε σοβαρά. Έστειλε τότε τον υπασπιστή του στον Λαν για να συζητήσουν όρους παράδοσης, κάνοντας προσωρινή ανακωχή. Κατόπιν παραιτήθηκε της στρατιωτικής διοικήσεως της πόλης, και αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Σαιντ Μαρκ, καθώς και από την πολιτική διοίκηση αυτής, η οποία ανατέθηκε σ΄ ένα 33μελές συμβούλιο τοπικών πολιτών.
Η πρώτη προσφορά παράδοσης απορρίφθηκε από τους Ισπανούς και η σύγκρουση ξανάρχισε στις 20 Φεβρουαρίου 1809, αλλά το πολιτικό συμβούλιο της πόλης γρήγορα διαπραγματεύθηκε το τέλος της σύρραξης, η οποία τερματίστηκε το ίδιο κιόλας απόγευμα.
Το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης είχε μετατραπεί πλέον σε ερείπια, και περίπου 54.000 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της φοβερής πολιορκίας.
Μετά την πολιορκία
Υπό τους καθορισμένους όρους παράδοσης, η φρουρά βάδισε έξω από την πόλη και παρέδωσε τα όπλα της στην Πύλη Πορτίγιο. Οι άνδρες της είχαν την επιλογή να καταστούν αιχμάλωτοι ή να ενσωματωθούν στο γαλλικό στρατό. Από τις 32.000 άνδρες που υπερασπίζονταν την πόλη στην αρχή της πολιορκίας, επιβίωσαν μόλις οι 8.000.
Οι όροι της παράδοσης επέτρεψαν το σεβασμό στην ιδιωτική περιουσία και μια γενική αμνηστία χορηγήθηκε στην πόλη. Παρ΄ όλο που υπήρξε κάποιας μορφής πλιάτσικο, η πόλη δεν δηώθηκε.
Η συμφορά που είχε πλήξει την πόλη υπήρξε τρομερή, με εκτιμήσεις που έκαναν λόγο για 54.000 θανάτους (20.000 στρατιωτών και 34.000 πολιτών). Ο ίδιος ο στρατάρχης Λαν υπολόγισε ότι ο πληθυσμός της Σαραγόσα είχε μειωθεί από τις 55.500 στις 15.000 πολίτες. Οι Γάλλοι είχαν επίσης υποστεί απώλειες περίπου 10.000 ανδρών (4.000 στη μάχη και οι υπόλοιποι από αρρώστιες).
Ο στρατηγός Χοσέ Παλαφόξ αντιμετωπίστηκε σκληρά από τους Γάλλους, οι οποίοι τον φυλάκισαν ως προδότη στην περιοχή Βενσέν στα ανατολικά του Παρισιού.
Κατηγορία:Μάχες Ναπολεόντειων Πολέμων
Safe in New York City
To Safe in New York City είναι ένα τραγούδι του rock συγκροτήματος AC/DC, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Stiff Upper Lip. το 2000. Το κομμάτι γράφτηκε από τα αδέλφια Άνγκους Γιανγκ και Μάλκολμ Γιανγκ και στις 28 Φεβρουαρίου του 2000 κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο έφτασε στο νούμερο 21 των αμερικανικών Mainstream Rock chart. Για την προώθηση του κομματιού γυρίστηκε και video clip, σε σκηνοθεσία Άντι Μόραχαν.
Το κομμάτι έγινε στόχος μετά τις επιθέσεις τις 11ης Σεπτεμβρίου 2001 (σε ελεύθερη μετάφραση ο τίτλος του σημαίνει "Ασφαλής στη Νέα Υόρκη"). Αν και το κομμάτι γράφτηκε πριν τις επιθέσεις, παρόλα αυτά, ο Άνγκους Γιανγκ, είχε δηλώσει ότι το κομμάτι κορόιδευε τον τότε δήμαρχο της Νέας Υόρκης, που είχε δηλώσει ότι είχε πατάξει την εγκληματικότητα στο Μανχάταν, συνεχίζοντας δήλωσε ότι «για μένα, η Νέα Υόρκη είναι μία πόλη που δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα γίνει μετά». Όπως και να έχει το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τα τραγούδια που είχαν «αμφισβητούμενο στίχο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2000 Κατηγορία:Singles του 2000 Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles της East West Records
Wrong Man
240px|thumb|Ο Γουίλιαμς το 2006 Το Wrong Man είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τρίτο του δίσκου Rapture of the Deep, ο οποίος κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2005 στην Ευρώπη από την "Edel Records" και στην Αμερική από την "Eagle Records".
Οι στίχοι του τραγουδιού είναι εμπνευσμένοι από την ιστορία του Γουέιν Γουίλιαμς, ενός άντρα ο οποίος φυλακίστηκε υπό αμφισβητούμενες καταστάσεις, με τον τραγουδιστή των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν, να πιστεύει στην αθωότητα του, όπως δήλωνε σε συναυλίες του συγκροτήματος.
Ιστορία των στίχων
Ο Γουίλιαμς καταδικάστηκε για διπλή δολοφονία στις 26 Φεβρουαρίου 1982, αλλά φημολογείται ότι είναι υπεύθυνος για περισσότερους. Η ποινή του ήταν ισόβια κάθειρξη και μετά την καταδίκη του, η η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ευθυνόταν για τουλάχιστον 23 δολοφονίες, με τον ίδιο να δηλώνει αθώος.
Οι δολοφονίες ανηλίκων που έγιναν στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1979 μέχρι το 1981 φθάνουν τον αριθμό των 29, με όλα τα θύματα πλην ενός να είναι αγόρια και αφροαμερικανοί.
Ζωντανές εκτελέσεις
To "Wrong Man" συμπεριλήφθηκε στο set list των ζωντανών εμφανίσεων των Deep Purple κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Rapture of the Deep". Το συγκρότημα έπαιζε το συγκεκριμένο κομμάτι από τις αρχές του 2006 μέχρι τα τέλη του 2007 και μοναδική επίσημη ζωντανή ηχογράφηση του υπάρχει στον δίσκο "Live at Montreux 2006", ο οποίος ηχογραφήθηκε στις 15 Ιουλίου 2006 στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ της Ελβετίας και κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα.
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Wrong Man" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2005
1506 Ξόσα
Ο Ξόσα (Xosa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,884. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από την αφρικανική φυλή των Κόσα ή Ξόσα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ξόσα εκτιμάται σε 15 χιλιόμετρα περίπου. Ο Ξόσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 292 ± 80 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ξοσα
Ευφροσύνη Παλαιολογίνα (κόρη Μιχαήλ Η΄)
Η Ευφροσύνη Παλαιολογίνα ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, νόθα κόρη του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και σύζυγος του Χάνου Νογκάι Χαν.
Το 1265 εισέβαλε στα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ο Μογγόλος Νογκάι Χαν Χάνος της Χρυσής Ορδής και λεηλατούσε τη Θράκη. Ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄σύναψε μαζί του ειρήνη και ένας από τους όρους της ήταν να πάρει σύζυγο του την Ευφροσύνη.
Οι πηγές της εποχής στέκονται ιδιαίτερα στον τρόπο διαβίωσης του Νογκάι Χαν ο οποίος ντυνόταν με υφάσματα από δέρματα ζώων, ζούσε νομαδική ζωή ενώ δεν υπήρχαν μόνιμοι οικισμοί στην επικράτεια του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Ευφροσυνη Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Καλόγεροι (βραχονησίδες)
Οι βράχοι Καλόγεροι βρίσκονται στο κεντρικό Αιγαίο. Αναφέρονται τόσο ως Καλόγηροι Άνδρου όσο και ως Καλόγηροι Χίου. Βρίσκονται 26 ναυτικά μίλια βορειοανατολικά του ακρωτηρίου Καμπανός της Άνδρου και 24 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, από το 2001 υπάγονται στη Χίο, όταν από το 2001 προσαρτήθηκαν στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Μεστών του δήμου Μαστιχοχωρίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικούνται.
Ιστορία
Οι βράχοι αναφέρονται από τον Στράβωνα και τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. Ο Πλίνιος αναφέρει το μεγάλο Καλόγερο ως «σκόπελο» ή νήσος Αιξ. Από τους νεότερους περιηγητές, ο πρώτος που περιγράφει τον Καλόγερο είναι ο Φλωρεντίνος ιερεύς Κριστόφορο Μπουοντελμόντι το 1420. Το νησί σημειώνεται επίσης στους χάρτες του 16ου και 17ου στο μέσο της απόστασης από το στενό της Τήνου μέχρι τη Χίο.
Στο Μεγάλο Καλόγερο  διακρίνονται λείψανα ασκητηρίου -μοναστηριού στο οποίο ζούσαν μοναχοί ασκητές. Η πρώτη απεικόνιση του μοναστηριού στη κορυφή του νησιού χρονολογείται από το 1485 και έγινε από τον Μπαρτολομένο νταλι Σονέττι, αν και ο Γάλλος περιηγητής Αντρέ Θεβέ υποστήριξε ότι ο Βυζαντινός χρονογράφος του 12ου αιώνα Ζωναράς έζησε πέντε χρόνια στον Καλόγερο της Άνδρου και ότι υπήρχε μοναστήρι εκεί. Για τη τροφή βασίζονταν σε κάποιο περαστικό πλοίο, από το οποίο προμηθεύονταν λίγα τρόφιμα, τα οποία ανέβαζαν με καλάθι στο ασκητήριό τους. Όλες οι απεικονίσεις του μεγάλου Καλόγερου δείχνουν την ύπαρξη μοναστηριού μαζί με ένα γερανό ο οποίος στην άκρη είχε μια βάρκα, έτσι ώστε να είναι δυνατή η μεταφορά ανθρώπων και αγαθών στο νησί, του οποίου οι πλαγιές ήταν πολύ απότομες για να γίνει αναρρίχηση, ενώ διακρίνονται επίσης σπίτια και καλλιέργειες. Στη χαλκογραφία του Φρανσέσκο Πιανσέντσα του 1688 έχουν σχεδιαστεί και οχυρώσεις με ένα στρογγυλό πύργο, και διακρίνονται κτίσματα σε δύο γειτονικά προς τον νοτιά νησάκια με τα ονόματα: «Chirana» και «Lesindra». Το νησί σχεδιάστηκε με μεγάλη ακρίβεια από τον Βιτσέντσο Μαρία Κορενέλλι στο βιβλίο του που δημοσιεύθηκε το 1696.
Στο μοναστήρι φαίνεται από επιγραφές ότι συγκεντρώνονταν αγαθά από ναυτικούς εμπόρους του Αιγαίου, με αποτέλεσμα το μοναστήρι στον Καλόγερο να συσσωρεύσει μεγάλο πλούτο, είτε προερχόταν από τη πειρατεία, είτε από τη φύλαξη στο μοναστήρι πολυτίμων αγαθών. Το 1687 αναφέρεται από τον Άγγλο Μπέρναρν Ράντολφ στο βιβλίο του «The Present State of the Islands in the Archipelago», Οξφόρδη 1687, ότι περνώντας από τη Σμύρνη άκουσε ότι μια νησίδα ανάμεσα στην Άνδρο και τη Χίο, ο Καλόγερος, ανατινάχθηκε, με αποτέλεσμα όσοι κατοικούσαν στο νησί να πεθάνουν και το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού να καταρρεύσει, αλλά δεν αναφέρει τα αίτια της έκρηξης. Γράφει επίσης ότι: «Άκουσα πολλούς εμπόρους της Σμύρνης να λένε ότι τα λεφτά και οι σφραγίδες τους έχασαν την αξία τους όταν το νησί ανατινάχτηκε. Πολλά βράχια τινάχτηκαν μέχρι την Τήνο και την Άνδρο! Ένα πολύ μικρό μέρος του νησιού υπάρχει σήμερα».
Το νησί στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τους διάφορους στόλους ως πεδίο βολής, και έτσι σήμερα έχει πολλά θραύσματα από οβίδες. Το 1920 τοποθετήθηκε στο μεγάλο Καλόγερο αυτόματος φάρος για την διευκόλυνση της ναυσιπλοΐας, λόγω των επικίνδυνων βράχων γύρω από το νησί. Αναφέρεται από τον Γ. Κ. Γιαγκάκη στα νησιολόγιά του ότι στην απογραφή του 1940 ο μεγάλος Καλόγερος είχε 6 κατοίκους, οι οποίοι, πρόσθεσε, πιθανόν ήταν άνδρες του πολεμικού ναυτικού που επιτηρούσαν το Θαλάσσιο χώρο εν όψει Ιταλικής επίθεσης. Κατά τη διάρκεια της κατοχής οι Γερμανοί κατασκεύασαν αποθήκες νερού και πυρομαχικών στο νησί, οι οποίες υπάρχουν μέχρι σήμερα. Σήμερα στο μεγάλο καλόγερο λειτουργεί μεταλλικός φάρος, του οποίου μάλιστα τον Νοέμβριου του 2006 εκλάπησαν κινητά στοιχεία και μπαταρίες.
Γεωπολιτική σημασία
Η θέση των Καλόγερων, στο μέσον περίπου του Αιγαίου, προσδίδουν σ' αυτούς σημαντική σπουδαιότητα. Βρίσκονται στο κέντρο του Αιγαίου Πελάγους, σε αρκετή απόσταση από τα πλησιέστερα νησιά και αποτελούν σημαντικό παρατηρητή­ριο σε ζωτικό σημείο του Αιγαίου Πελάγους για τον έλεγχο των πλοίων που διέρχονται από τη περιοχή. Επίσης, η ύπαρξη αυτών των βραχονησίδων αυξάνει κατά 6 ναυτικά μίλια τα ελληνικά ύδατα, γύρω από αυτούς τους βράχους και έτσι μειώνει το εύρος των υδάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τη διεθνή ναυτιλία, με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολο να ελεγχθούν. Τέλος, ο μεγάλος Καλόγηρος έχει αρκετή έκταση ώστε να μπορούν να κατασκευαστούν κατάλληλες υποδομές, π.χ. ελικοδρόμιο, εγκαταστάσεις επικοινωνίας και δεξαμενή όμβριου ύδατος, για να δράσει ως προκεχωρημένο παρατηρητήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Τεχνητή λίμνη Ντοσπάτ
Η τεχνητή λίμνη Δοσπάτη (язовир Доспат) βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της οροσειράς της Ροδόπης στη Βουλγαρία. Η δεξαμενή (που σχηματίστηκε από φράγμα στην πόλη Ντοσπάτ, 82 χλμ. δυτικά του Σμόλιαν) βρίσκεται σχεδόν 19 χλμ. βορειοδυτικά από την Σαρνίτσα, σε υψόμετρο 1.200 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Θεωρείται ως ένα από τα υψηλότερα φράγματα στη Βουλγαρία από άποψη υψομέτρου και, με περιοχή 22 τετραγωνικών χιλιομέτρων ύδατος, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε χωρητικότητα. Τροφοδοτείται από τον ποταμό Δεσπάτη.
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ροδόπη
Σάνδων
Ο Σάνδων, ή Σάνδης, ή Σάνδας ήταν μυθικός θεός των Κιλίκων. Φερόταν ως αντίστοιχος με τον Ηρακλή στην ελληνική μυθολογία, με πολλούς άθλους και αντίστοιχη λατρεία. Ο Σάνδων φέρεται επίσης ως ο ιδρυτής της Ταρσού.
Όταν την Κιλικία κατέλαβε ο βασιλέας της Συρίας Αντίοχος, αντικατέστησε τη λατρεία του Σάνδωνος με εκείνη του Αντινόου του Σωτήρος.
Πηγές
Σανδων
Κουσκούς
Το κουσκούς (αραβικά: كسكس) είναι ένα ιδιαίτερο φαγητό που συναντάται σε πολλές χώρες, αλλά κυρίως στη Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, όπου είναι το βασικό πιάτο στο παραδοσιακό οικογενειακό γεύμα της Παρασκευής. Το κουσκούς είναι χοντρόκοκκο σιμιγδάλι το οποίο βρέχεται με νερό, κυλιέται σε αλεύρι και αφήνεται να στεγνώσει στον ήλιο (στην παραδοσιακή του παρασκευή). Στην συνέχεια κοσκινίζεται και φυλάσσεται.
Το κουσκούς σε διάφορες περιοχές:
Πηγές
Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στον ατμό Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Εβραϊκή κουζίνα Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα
Muscles (τραγούδι)
Το Muscles είναι soul single που γράφθηκε και παράχθηκε από τον Μάικλ Τζάκσον και εκτελέστηκε από την Νταϊάνα Ρος.
Το single έφθασε στη 10η θέση στο Pop Singles Chart (όπου έμεινε για 6 εβδομάδες) και στην 4η θέση στο R&B Singles Chart από την κυκλοφορία του και ήταν το πρώτο single της καλλιτέχνιδας από το χρυσό άλμπουμ Silk Electric. Το τραγούδι, το οποίο πήρε το όνομα του κατοικίδιου φιδιού του Τζάκσον, έδωσε στην Ρος την δωδέκατη και τελευταία της υποψηφιότητα Γκράμι στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία R&B Φωνητική Εμφάνιση.
Το τραγούδι ηχογράφηθηκε το 1997 από τον παραγωγό/DJ Πήτερ Ράουχοφερ, ο οποίος το ηχογράφησε ως Club 69 και το είχε συμπεριλάβει στο άλμπουμ Style. Τα φωνητικά σε αυτή την εκτέλεση του Muscles εκτελέστηκαν από την Σουζάν Πάλμερ.
Η Λιλ Κιμ χρησιμοποίησε στοιχεία του Muscles για το τραγούδι Diamonds αλλά δεν συμπεριλήφθη στο άλμπουμ The Notorious K.I.M.. Ο Young Jeezy επίσης χρησιμοποίησε στοιχεία του Muscles για το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ The Inspiration.
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο έχει τη Ρος στο κρεβάτι, ονειρεύοντας έναν μυώδη άνδρα. Σε μια σκηνή, πετά και καταλήγει στο μυώδες σώμα ενός άνδρα. Στο βίντεο εμφανίζεται και ο Γκίλ Μπίρμινγκχαμ (αστέρι της σειράς ταινιών Twilight) στις πρώτες του εμφανίσεις.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Singles της RCA Records
Πετρελαιοφόρο
Ως πετρελαιοφόρο (Π/Φ) πλοίο χαρακτηρίζεται ειδικός τύπος δεξαμενόπλοιου με ιδιαίτερο εξοπλισμό και μέσα μεταφοράς πετρελαιοειδών καυσίμων, και άλλων παραγώγων. Το μέγεθος αυτών των πλοίων είναι πολύ μεγάλο και έχουν μεταφορική ικανότητα έως και 550.000 τόνους. Τα φορτία που μεταφέρονται είναι πολύ επικίνδυνα και τα πλοία είναι εφοδιασμένα με πλήρωση αδρανούς αερίου (Ιnert Gas) στης δεξαμενές τους. Καθόλη δε τη διάρκεια φόρτωσης, μεταφοράς και εκφόρτωσης πετρελαιοειδών απαραίτητα πρέπει να φερουν επηρμένο το σήμα Μπράβο (Bravo) που σημαίνει ότι μεταφέρουν ή διενεργούν φόρτωση ή εκφόρτωση ευφλέκτων υλών.
Στο πολεμικό ναυτικό
Τέτοιο τύπο πλοίων διαθέτουν όλες οι ναυτικές δυνάμεις των Χωρών του κόσμου. Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό υφίστανται πετρελαιοφόρα που υπάγονται απ΄ ευθείας στο Αρχηγείο Στόλου καθώς και μικρότερα (βοηθητικά) που υπάγονται στη Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού (ΔΔΜΝ), που αποτελούν μονάδες των Ναυστάθμων.
Τα πετρελαιοφόρα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Το Πολεμικό Ναυτικό μετέτρεψε τα Πλοία Γενικής Υποστήριξης Προμηθεύς Α-374, Αξιός Α-464 και Αλιάκμων Α-470 σε πετρελαιοφόρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δεξαμενόπλοια Κατηγορία:Τεχνολογία Πετρελαίου
1507 Βάασα
Ο Βάασα (Vaasa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,463. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βάασα είναι άγνωστα. Ο Βάασα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 34 ώρες και 4 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαασα
Αργώ (πετρελαιοφόρο)
Αργώ Ι (Πετρελαιοφόρο) / 11
Κατασκευάστηκε το 1918 στα ναυπηγεία ‘SWANF HUNTER’ με χωρητικότητα 7310 τόνους. Εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό το 1936 και αργότερα νοικιάστηκε για ιδιωτικές μεταφορές.
Πίνι Γκέρσον
Ο Πίνιας "Πίνι" Γκέρσον (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1951) είναι Ισραηλινός πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει κατακτήσει 3 Ευρωπαικά τρόπαια ως προπονητής της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Έχει υπάρξει μεταξύ άλλων προπονητής της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Βουλγαρίας, ενώ έχει ανακηρυχθεί και ως ο καλύτερος προπονητής της Ευρωλίγκας για το έτος 2005. Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 Σπουδαιότερους Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα.
Αργώ (πετρελαιοφόρο)
Εκποιήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1961.
Πίνι Γκέρσον
Καριέρα ως καλαθοσφαιριστής
Ο Πίνι Γκέρσον έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ στην Μακάμπι Νοτίου Τελ Αβίβ, θυγατρική ομάδα της Μακάμπι Τελ Αβίβ. Από πολύ νωρίς έδειξε τις ικανότητές του, με αποτέλεσμα να πάρει ευκαιρίες και στην πρώτη ομάδα στη Μακάμπι Νοτίου Τελ Αβίβ, ωστόσο αναγκάστηκε να βάλει πρόωρο τέλος στην πολλά υποσχόμενη καριέρα του σε ηλικία μόλις 24 ετών, μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό.
Αργώ (πετρελαιοφόρο)
Κατηγορία:Ελληνικά πετρελαιοφόρα
Πίνι Γκέρσον
Καριέρα ως προπονητής
Μετά τη σύντομη καριέρα του ως καλαθοσφαιριστής, ο Πίνι Γκέρσον συνέχισε να ασχολείται με το άθλημα από το πόστο του προπονητή.
Αρχικά, προπόνησε αρκετές ομάδες του Ισραήλ όπως η Ρισόν Λε Ζιόν, η Χάποελ Γκαλίλ Ελιόν, η Χάποελ Γκαν Σμούελ, η Χάποελ Τελ Αβίβ και η Χάποελ Ιερουσαλήμ. Επίσης έχει υπάρξει μεταξύ άλλων και βοηθός προπονητή στην Εθνική ομάδα μπάσκετ του Ισραήλ.
Μετά το πέρας της σεζόν 2005-06, ο Πίνι Γκέρσον ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με τους "ερυθρόλευκους" διεκδίκησε μέχρι τέλους το Πρωτάθλημα Ελλάδας, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να το κατακτήσει. Παράλληλα, αποκλείστηκε στο Κύπελλο Ελλάδος στη φάση των 16, ενώ και στην Ευρωλίγκα αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση από την Σάσκι Μπασκόνια. Παρόλο που η πρώτη του σεζόν στον πάγκο του Ολυμπιακού κρίθηκε αποτυχημένη, μιας και ο σύλλογος δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον από τους τρεις τίτλους που διεκδικούσε, ο Πίνι Γκέρσον συνέχισε να βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας του Ολυμπιακού. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε για πολύ, μιας και λίγους μήνες αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Παναγιώτη Γιαννάκη.
Το Σεπτέμβριο του 2008 ανέλαβε προπονητής της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Βουλγαρίας, την οποία μάλιστα οδήγησε και στο Ευρωμπάσκετ του 2009, ενώ μόλις δύο μήνες αργότερα επέστρεψε στο Ισραήλ, προκειμένου να αναλάβει το πόστο του προπονητή της Μακάμπι Τελ Αβίβ.
Μέσα στο 2010, ο Πίνι Γκέρσον αποχώρησε από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ μετά την ήττα από τη Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ στους τελικούς του Πρωταθλήματος Ισραήλ, ενώ στη συνέχεια αποχώρησε και από το πόστο του προπονητή της Εθνικής Βουλγαρίας μετά από διαφωνίες με την Βουλγαρική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Πηγές
Κατηγορία:Ισραηλινοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ισραηλινοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Προπονητές νικητές Ευρωλίγκα
Απογραφή του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος της Κριμαίας (2014)
Η πρώτη απογραφή του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος της Κριμαίας (ρωσικά: ‎ Перепись населения в Крымском федеральном округе, μεταγράφεται ως Perepis naseleniya v Krymskom federalnom okruge), πραγματοποιήθηκε στην Κριμαία από τη Ρωσία το 2014, μετά την προσάρτηση της πρώτης από τη Ρωσία. Στην απογραφή ο συνολικός πληθυσμός ήταν 2,284,769 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κριμαία
Aphrodite's Child
Οι Aphrodite's Child (Παιδί της Αφροδίτης, συντομογραφία AC) ήταν ελληνικό συγκρότημα προοδευτικής ροκ μουσικής που ιδρύθηκε το 1967 από τους Βαγγέλη Παπαθανασίου (πλήκτρα), Ντέμη Ρούσσο (μπάσο κιθάρα και φωνητικά), Λουκά Σιδερά (ντράμς και φωνητικά), και Αργύρη "Silver" Κουλούρη (κιθάρα). Ο Παπαθανασίου και ο Ρούσσος είχαν ήδη επιτυχία στην Ελλάδα παίζοντας παλιότερα στους Forminx και στους Idols αντίστοιχα. Η πρώτη τους κοινή ηχογράφηση ως AC ήταν στο άλμπουμ In concert and in Studio του Γιώργου Ρωμανού, όπου έπαιξαν τέσσερα κομμάτια και γίναν γνωστοί ως «Ο Βαγγέλης και το συγκρότημά του». Στο ίδιο έτος ηχογράφησαν δοκιμαστικά δύο κομμάτια και τα έστειλαν στην Philips Records.
Από την Αθήνα στο Παρίσι
Στο Παρίσι υπέγραψαν συμβόλαιο στην Mercury Records ως Aphrodite's Child και κυκλοφόρησαν το πρώτο σινγκλ με τίτλο Rain and Tears, βασισμένο στο κλασικό έργο του Πάχελμπελ Canon in D. Με αυτό το τραγούδι το συγκρότημα έγινε αυθημερόν γνωστότατο στη Γαλλία, παρ' ότι το τραγούδι ήταν στα αγγλικά και όχι στα γαλλικά, και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης ανεβαίνοντας στα κατά τόπους τσαρτ. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ με τον τίτλο End of the World με ψυχεδελική μουσική ποπ του στυλ των Procol Harum και The Moody Blues.
Άρχισαν περιοδείες στην Ευρώπη, και τον Ιανουάριο του 1969 ηχογράφησαν ένα τραγούδι στα ιταλικά για το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, χωρίς όμως να λάβουν τελικά συμμετοχή. Η επόμενη επιτυχία τους ήταν το I want to live, μια διασκευή του τραγουδιού Plaisir d'amour. Για το δεύτερο λεύκωμά τους, πήγαν τελικά στα διάσημα στούντιο Trident Studios στο Λονδίνο. Το πρώτο κομμάτι του νέου δίσκου, Let me love, let me live βγήκε τον Οκτώβριο, και το λεύκωμα It's five o'clock ακολούθησε τον Δεκέμβριο του 1969 με περισσότερα επιτυχημένα τραγούδια να ανεβαίνουν στα τσαρτ, μέχρι και των ροκ της κάντρυ.
Ακολούθησε και δεύτερος δίσκος και περιοδεία, αυτή τη φορά χωρίς τον Βαγγέλη που προτίμησε να μείνει στο Παρίσι και να ηχογραφήσει τη μουσική για την ταινία Sex Power του Henry Chapier. Τη θέση του Βαγγέλη στη σκηνή πήρε ο Χάρις Χαλκίτης. Ακολούθησε και άλλος δίσκος το 1970, ενώ ο Βαγγέλης επεξεργάζονταν την πρώτη του εργασία για μουσική κινηματογραφικής ταινίας. Το συγκρότημα συνέχισε με την επιτυχία Spring, Summer, Winter and Fall και με τον δίσκο 666.
Δισκογραφία
Δίσκοι
Singles
Συλλογές
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Αυγουστίνος Δημητρίου
thumb|150px|Ο Κύπριος φοιτητής, Αυγουστίνος Δημητρίου Ο Αυγουστίνος Δημητρίου είναι Κύπριος πρώην φοιτητής που έπεσε θύμα αστυνομικής βίας στις 17 Νοέμβρη 2006 στη Θεσσαλονίκη, όταν ξυλοκοπήθηκε χωρίς λόγο από άντρες της αστυνομίας. Η υπόθεσή του απέκτησε αρκετή δημοσιότητα λόγω της απόδοσης του τραυματισμού του, μέσω ανακοίνωσης της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, σε αυτοτραυματισμό λόγω πτώσης σε ζαρντινιέρα, ισχυρισμός που διαψεύσθηκε από βίντεο που κατέγραψε τον ξυλοδαρμό. Οκτώ αστυνομικοί που εμπλέκονται στην υπόθεσή του κατηγορήθηκαν για τις πράξεις τους, και η δίκη αναμένεται να γίνει στις 4 Νοεμβρίου 2008, μετά από δύο αναβολές. Η περίπτωσή του αναφέρθηκε σε επίσημη έκθεση των ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.