cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζακ-Ζερμαίν Σουφλό
Βιογραφικά στοιχεία
Όταν επέστρεψε στη Γαλλία το 1738, εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στη Λυών, όπου έχτισε το νοσοκομείο-πτωχοκομείο Οτέλ-Ντιέ, με μεγάλη πρόσοψη κατά μήκος του ποταμού Ροδανού. Με την ανέγερση της προτεσταντικής εκκλησίας Τεμπλ ντυ Σανζ, του ανατέθηκε η πλήρης αναδιαμόρφωση ενός παλαιότερου κτηρίου χρηματιστηριακής αγοράς της Λυών του 16ου αιώνα. Η πρόσοψη του πρώτου ορόφου ανακατασκευάστηκε πλήρως στο νεοκλασικό στιλ του Σουφλό, ασυνήθιστο για την εποχή. Έγινε δεκτός στην Ακαδημία της Λυών. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Πάνθεον (Παρίσι)|Πάνθεον, Παρίσι.]] μικρογραφία|250x250εσ|Το Οτέλ-Ντιέ στη [[Λυών|αριστερά]] Το 1750, πραγματοποίησε ένα ακόμη ταξίδι στην Ιταλία όταν συνόδευσε τον νεαρό μελλοντικό μαρκήσιο ντε Μαρινί, τον νεαρό αδελφό της κυρίας ντε Πομπαντούρ, ο οποίος προετοιμάζονταν για τη μελλοντική του θέση ως διευθυντής των βασιλικών κτηρίων. Σ' αυτό το ταξίδι ο Σουφλό έκανε μια ειδική μελέτη για τα θέατρα. Το 1755 ο μαρκήσιος ντε Μαρινί, ως νέος Γενικός Διευθυντής των Βασιλικών Κτηρίων, έδωσε στον Σουφλό τον αρχιτεκτονικό έλεγχο όλων των βασιλικών κτηρίων στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά, εισήχθη στη Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής. Το 1756 άνοιξε η όπερά του στη Λυών.
Το Πάνθεον είναι το πιο διάσημο έργο του, αντιπροσωπευτικό του προσωπικού γούστου του Σουφλό. Πέθανε στο Παρίσι το 1780 και θάφτηκε στο Πάνθεον δίπλα στον Βολταίρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Δημόσια γνώμη για την κλιματική αλλαγή
μικρογραφία|400x400εσ|Γράφημα ράβδων που περιγράφει τη δημόσια γνώμη στις ΗΠΑ για την κλιματική αλλαγή, το 2018. Δημοσιεύθηκε από το Πρόγραμμα του [[Πανεπιστήμιο Γέιλ|Πανεπιστημίου Γέιλ σχετικά με την Επικοινωνία για την Κλιματική Αλλαγή. ]] Η δημόσια γνώμη για την κλιματική αλλαγή είναι ένα σύνολο των στάσεων ή των πεποιθήσεων που κατέχει ο ενήλικας πληθυσμός σχετικά με τους κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς, πολιτικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες της κλιματικής αλλαγής. Επηρεάζεται από την προβολή των προβλημάτων της κλιματικής αλλαγής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Η δημόσια γνώμη για την κλιματική αλλαγή είναι πολυδιάστατη, δυναμική και διαφοροποιημένη. Οι πολλαπλές διαστάσεις περιλαμβάνουν, μεταξύ των άλλων, πεποιθήσεις για την ανθρωπογενή αλλαγή του κλίματος, αντιλήψεις για τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής, ανησυχία για τη σοβαρότητά της και σκέψεις για το τι πρέπει να γίνει για την αντιμετώπισή της. Η δημόσια γνώμη είναι δυναμική, αλλάζει με την πάροδο του χρόνου λόγω προσωπικών, κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Τέλος, η δημόσια γνώμη είναι διαφοροποιημένη. Μια σειρά από κοινωνιοδημογραφικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, οικονομικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες προβλέπουν διαφοροποίηση της δημόσιας γνώμης για την αλλαγή του κλίματος.
Τον Ιανουάριο του 2021, το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε αποτελέσματα μιας μεγάλης έρευνας για το κλίμα, η οποία έδειξε ότι τα δύο τρίτα των ερωτηθέντων θεωρούν την κλιματική αλλαγή ως έκτακτη ανάγκη, με την προστασία των δασών και της γης να είναι οι πιο δημοφιλείς ανησυχίες. Συγκεκριμένα, η ψηφοφορία ανάμεσα σε 1,2 εκατομμύρια ερωτηθέντες σε περισσότερες από 50 χώρες διαπίστωσε ότι το 64% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η κλιματική αλλαγή είναι επείγουσα κατάσταση - παρουσιάζοντας μια σαφή και πειστική έκκληση προς τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων να εντείνουν τις προσπάθειές τους.
Γεωγραφική κατανομή
Η πρώτη μεγάλη παγκόσμια δημοσκόπηση, που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Γκάλοπ το 2008–2009 σε 127 χώρες, διαπίστωσε ότι περίπου το 62% των ανθρώπων παγκοσμίως δήλωσαν ότι γνώριζαν για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Στις βιομηχανικές χώρες της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, το 67% ή περισσότερο τη γνώριζαν (97% στις ΗΠΑ, 99% στην Ιαπωνία). Στις αναπτυσσόμενες χώρες, ειδικά στην Αφρική, λιγότεροι από το ένα τέταρτο τη γνώριζαν, αν και πολλοί είχαν παρατηρήσει τοπικές καιρικές αλλαγές. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι μεταξύ του 2007 και του 2010 μόνο το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού γνώριζε την κλιματική αλλαγή και πίστευε ότι προκαλείται από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Μεταξύ εκείνων που γνώριζαν για την υπερθέρμανση του πλανήτη, υπήρχε μια μεγάλη διακύμανση μεταξύ των εθνών στην πεποίθηση ότι η υπερθέρμανση ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων.
Οι ενήλικες στην Ασία ήταν αυτοί που θεωρούσαν το λιγότερο πιθανό να είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη ως απειλή. Σε αναπτυγμένες ασιατικές χώρες όπως η Νότια Κορέα, οι αντιλήψεις για την κλιματική αλλαγή συνδέονταν με ισχυρές συναισθηματικές πεποιθήσεις για τις αιτίες της. Στο δυτικό κόσμο, οι ενήλικες ήταν πιο πιθανό να τη γνώριζαν και να την αντιλαμβάνονται ως μια πολύ ή κάπως σοβαρή απειλή για τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, αν και οι Ευρωπαίοι ανησυχούσαν περισσότερο για την κλιματική αλλαγή από τους Αμερικανούς. Ωστόσο, στην Αφρική, παρόλο που οι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι στην υπερθέρμανση του πλανήτη ενώ παράγουν το λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα, ήταν οι λιγότερο ενήμεροι - κάτι το οποίο μεταφράζεται σε μια χαμηλή αντίληψη για το ότι η υπερθέρμανση είναι απειλή.
Αυτές οι διαφοροποιήσεις αποτελούν πρόκληση για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, καθώς διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικές αντιλήψεις, καθιστώντας δύσκολη τη συμφωνία για την επίλυση του προβλήματος. Ενώ η Αφρική μπορεί να είναι η πιο ευάλωτη και παράγει τη μικρότερη ποσότητα αερίων του θερμοκηπίου, είναι και η πιο αμφίσημη. Οι πέντε κορυφαίες χώρες ως προς την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα (Κίνα, Ηνωμένες Πολιτείες, Ινδία, Ρωσία και Ιαπωνία), που μαζί εκπέμπουν τα μισά αέρια θερμοκηπίου στον κόσμο, έχουν διαφορετική ευαισθητοποίηση και ενδιαφέρον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Ιαπωνία είναι οι πιο ενημερωμένες σε πάνω από το 85% του πληθυσμού. Αντίθετα, μόνο τα δύο τρίτα των ανθρώπων στην Κίνα και το ένα τρίτο στην Ινδία γνωρίζουν για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Η Ιαπωνία εκφράζει τη μεγαλύτερη ανησυχία, η οποία μεταφράζεται σε υποστήριξη των περιβαλλοντικών πολιτικών. Άνθρωποι στην Κίνα, στη Ρωσία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και έχουν διαφορετικό βαθμό ευαισθητοποίησης, έχουν παρόμοιο ποσοστό γνώσης επί του θέματος. Ομοίως, όσοι στην Ινδία έχουν γνώση του θέματος είναι πιθανό να ανησυχούν, αλλά η Ινδία έχει πρόβλημα στην ενημέρωση του υπόλοιπου πληθυσμού ειδικά όταν οι ενεργειακές της ανάγκες αναμένονται να αυξηθούν την επόμενη δεκαετία.
Τέλος, με βάση μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2010 σε 14 βιομηχανικές χώρες, διαπιστώθηκε ότι ο σκεπτικισμός για τον κίνδυνο της υπερθέρμανσης του πλανήτη ήταν υψηλότερος στην Αυστραλία, στη Νορβηγία, στη Νέα Ζηλανδία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αυτή τη σειρά, κι είχε θετική συσχέτιση με τις κατά κεφαλήν εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τις χώρες αυτές.
Μορφωτικό επίπεδο
Σε χώρες με διαφορετική ευαισθητοποίηση, το εκπαιδευτικό χάσμα μεταφράζεται σε χάσμα ευαισθητοποίησης. Η αύξηση όμως της ευαισθητοποίησης δεν οδηγεί πάντα σε αύξηση της αντίληψης της απειλής. Στην Κίνα, το 98% εκείνων που έχουν ολοκληρώσει τέσσερα ή περισσότερα χρόνια πανεπιστημιακής εκπαίδευσης ανέφεραν ότι γνωρίζουν λίγο ή αρκετά για τη κλιματική αλλαγή, ενώ μόνο το 63% αυτών που ολοκλήρωσαν εννέα χρόνια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ανέφεραν το ίδιο. Παρά τις διαφορές στην ευαισθητοποίηση στην Κίνα, όλες οι ομάδες έχουν ένα χαμηλό επίπεδο αντίληψης της απειλής από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Στην Ινδία, άτομα με υψηλό μορφωτικό επίπεδο είναι πιο πιθανό να γνωρίζουν για την κλιματική αλλαγή και να τη θεωρούν απειλή σε σχέση με όσους είναι λιγοτερο μορφωμένοι. Στην Ευρώπη, άτομα που έχουν αποκτήσει υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης αντιλαμβάνονταν την κλιματική αλλαγή ως σοβαρή απειλή. Υπάρχει επίσης μια ισχυρή σχέση μεταξύ εκπαίδευσης και χρήσης του διαδικτύου. Οι Ευρωπαίοι που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο περισσότερο είναι πιο πιθανό να θεωρούν την κλιματική αλλαγή ως σοβαρή απειλή. Στις ΗΠΑ, αντίθετα, άτομα με μεγαλύτερο επίπεδο μόρφωσης έχουν πιο πολωμένες πεποιθήσεις για την κλιματική αλλαγή.
Δημογραφικά στοιχεία
Τα δημογραφικά στοιχεία των κατοικιών παίζουν ρόλο στην αντίληψή τους για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Στην Κίνα, το 77% εκείνων που ζουν σε αστικές περιοχές γνωρίζουν για την υπερθέρμανση του πλανήτη σε σύγκριση με το 52% στις αγροτικές περιοχές. Αυτή η τάση αντικατοπτρίζεται στην Ινδία με 49% έως 29% ευαισθητοποίηση, αντίστοιχα.
Από τις χώρες όπου τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός γνωρίζει για την υπερθέρμανση του πλανήτη, εκείνες που έχουν υψηλότερο ποσοστό όσων πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη οφείλεται σε ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν μεγαλύτερο εθνικό ΑΕΠ ανά μονάδα ενέργειας - ή, μεγαλύτερη ενεργειακή απόδοση.
Στην Ευρώπη, τα άτομα κάτω των πενήντα πέντε ετών είναι πιο πιθανό να αντιληφθούν τόσο τη "φτώχεια, την έλλειψη τροφής και το πόσιμο νερό" όσο και την κλιματική αλλαγή ως σοβαρή απειλή από τα άτομα άνω των πενήντα πέντε ετών. Οι άντρες είναι πιο πιθανό να αντιληφθούν την κλιματική αλλαγή ως απειλή από τις γυναίκες. Τα διευθυντικά στελέχη, οι υπάλληλοι και οι φοιτητές είναι πιο πιθανό να αντιληφθούν την κλιματική αλλαγή ως μεγαλύτερη απειλή από τις νοικοκυρές και τους συνταξιούχους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι συντηρητικοί λευκοί άνδρες είναι πιο πιθανό από άλλους Αμερικανούς να αρνηθούν την ύπαρξη κλιματικής αλλαγής. Μια παρόμοια τάση έχει ανφερθεί στη Νορβηγία, όπου το 63% των συντηρητικών ανδρών αρνούνται την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή σε σύγκριση με μόλις το 36% του γενικού νορβηγικού πληθυσμού. Στη Σουηδία, ο πολιτικός συντηρητισμός βρέθηκε επίσης να συσχετίζεται με την άρνηση της κλιματικής αλλαγής, ενώ στη Βραζιλία, η άρνηση της κλιματικής αλλαγής έχει συσχετιστεί περισσότερο με το φύλο, με τους άνδρες να είναι πολύ πιο πιθανό να εκφράσουν απόψεις απόρριψης σε σύγκριση με τις γυναίκες.
Γενικά, υπάρχει μια σημαντική διακύμανση στην κατεύθυνση στην οποία τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, όπως η ηλικία ή το φύλο, συσχετίζονται με την ανησυχία για την κλιματική αλλαγή. Ενώ οι γυναίκες και οι νεότεροι τείνουν να ανησυχούν περισσότερο για την κλιματική αλλαγή στις αγγλόφωνες χώρες, το αντίθετο ισχύει στις περισσότερες αφρικανικές χώρες.
Πολιτικός προσανατολισμός
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί (μπλε) και οι Ρεπουμπλικάνοι (κόκκινο) έχουν από καιρό διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη σημασία της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, με το χάσμα να διευρύνεται στα τέλη του 2010 όπου το μερίδιο των Δημοκρατών αυξήθηκε κατά περισσότερο από 30 ποσοστιαίες μονάδες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η υποστήριξη για την προστασία του περιβάλλοντος ήταν σχετικά αμερόληπτη τον εικοστό αιώνα. Ο Ρεπουμπλικανός Θεόδωρος Ρούσβελτ ίδρυσε εθνικά πάρκα ενώ ο Δημοκρατικός Φραγκλίνος Ρούσβελτ ίδρυσε την Υπηρεσία Διατήρησης του Εδάφους. Ο Ρεπουμπλικανός Ρίτσαρντ Νίξον έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Πολιτειών και προσπάθησε να εγκαταστήσει έναν τρίτο πυλώνα του ΝΑΤΟ που να ασχολείται με περιβαλλοντικές προκλήσεις όπως η όξινη βροχή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Αυτή η αμεροληψία άρχισε να διαβρώνεται κατά τη δεκαετία του 1980, όταν η κυβέρνηση του Ρόναλντ Ρίγκαν χαρακτήρισε την προστασία του περιβάλλοντος ως οικονομικό βάρος. Οι απόψεις για την υπερθέρμανση του πλανήτη άρχισαν να αποκλίνουν σοβαρά μεταξύ των Δημοκρατών και των Ρεπουμπλικανών κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στη δημιουργία του Πρωτοκόλλου του Κιότο το 1998. Σε μια δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Γκάλοπ το 2008, το 76% των Δημοκρατών και μόνο το 41% ​​των Ρεπουμπλικανών δήλωσαν ότι πίστευαν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη συνέβαινε ήδη. Οι απόψεις των πολιτικών ελίτ, όπως τα μέλη του Κογκρέσου, τείνουν να είναι ακόμη πιο πολωμένες.
Η κοινή γνώμη για την αλλαγή του κλίματος μπορεί να επηρεαστεί από τον πολιτικό που ψηφίζει. Αν και η κάλυψη των μέσων ενημέρωσης επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο μερικοί βλέπουν την κλιματική αλλαγή, η έρευνα δείχνει ότι οι πολιτικές πεποιθήσεις επηρεάζουν τον σκεπτικισμό της κλιματικής αλλαγής. Αυτό δείχνει ότι οι απόψεις των ανθρώπων για την κλιματική αλλαγή τείνουν να ευθυγραμμίζονται με τους ανθρώπους που ψηφίζουν.
Στην Ευρώπη, δεν υπάρχει τόσο μεγάλη πόλωση μεταξύ των αριστερών και των δεξιών κομμάτων. Αν και τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα στα αριστερά, συμπεριλαμβανομένων των πράσινων κομμάτων, υποστηρίζουν σθεναρά μέτρα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τα συντηρητικά ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα διατηρούν παρόμοιες απόψεις, ιδίως στη Δυτική και στη Βόρεια Ευρώπη. Για παράδειγμα, η Μάργκαρετ Θάτσερ, που δεν ήταν ποτέ υπέρ της βιομηχανίας εξόρυξης άνθρακα, ήταν ισχυρός υποστηρικτής μιας ενεργού πολιτικής προστασίας του κλίματος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυση της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή και του Βρετανικού Κέντρου για την Πρόβλεψη του Κλίματος και την Έρευνα. Ορισμένες ομιλίες της προς τη Βασιλική Εταιρεία στις 27 Σεπτεμβρίου 1988 και προς τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το Νοέμβριο του 1989 βοήθησαν να ευαισθητοποιηθεί η βρετανική κοινή γνώμη για την κλιματική αλλαγή, την όξινη βροχή και τη γενική ρύπανση. Μετά το τέλος της καριέρας της, ωστόσο, η Θάτσερ ήταν λιγότερο ακτιβίστρια, γι' αυτό και χαρακτήρισε την κλιματική δράση ως "θαυμάσια δικαιολογία για υπερεθνικό σοσιαλισμό" και τον Αλ Γκορ ως "αποκαλυπτική υπερβολή".
Ο κεντροδεξιός Πρόεδρος Ζακ Σιράκ της Γαλλίας προώθησε βασικές περιβαλλοντικές και κλιματικές πολιτικές στη Γαλλία το 2005-2007. Αναλόγως, οι συντηρητικές γερμανικές διοικήσεις (στο πλαίσιο της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης και της Χριστιανοκοινωνική Ένωση Βαυαρίας) υποστήριξαν τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κλιματική αλλαγή. Οι ανησυχίες σχετικά με την αποψίλωση των δασών και τη ρύθμιση της όξινης βροχής ξεκίνησαν από τον υπουργό Εσωτερικών του Κολ, Φρίντριχ Ζίμερμαν. Την περίοδο μετά την ανακοίνωση του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από το Πρωτόκολλο του Κιότο, τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και οι εφημερίδες, τόσο αριστερές όσο και δεξιές, επέκριναν αυτή την κίνηση.
Στη Νορβηγία, σε μια δημοσκόπηση του 2013 που διενεργήθηκε από τη δημοσκοπική εταιρεία Kantar TNS διαπιστώθηκε ότι το 92% όσων ψηφίζουν το Σοσιαλιστικό Αριστερό Κόμμα και το 89% όσων ψηφίζουν το Φιλελεύθερο Κόμμα πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη προκαλείται από τους ανθρώπους, σε αντίθεση με το 60% όσων ψηφίζουν το Συντηρητικό Κόμμα και 41% όσων ψηφίζουν το Κόμμα της Προόδου.
Οι κοινές αντιλήψεις για την κλιματική αλλαγή μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς δείχνουν το χάσμα στις αντιλήψεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Για παράδειγμα, οι συντηρητικοί Γερμανοί πρωθυπουργοί Χέλμουτ Κολ και Άνγκελα Μέρκελ διέφεραν μόνο ως προς τον τρόπο επίτευξης των στόχων μείωσης των εκπομπών, και όχι εάν χρειάζεται να μειωθούν οι εκπομπές.
Ατομική αξιολόγηση κινδύνου
Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) επιχείρησε να ενορχηστρώσει την παγκόσμια έρευνα για το κλίμα για να υπάρξει παγκόσμια συναίνεση. Ωστόσο, η προσέγγιση συναίνεσης δεν είχε την επιθυμητή αποδοχή. Το γραμμικό μοντέλο χάραξης πολιτικής, με βάση τις "περισσότερες γνώσεις που έχουμε, τόσο καλύτερα αντιδρούμε" δεν λειτουργεί και απορρίπτεται από την κοινωνιολογία.
Νάιαλ Χόραν
thumb Ο Νάιαλ Χόραν (Niall James Horan, 13 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Ιρλανδός τραγουδιστής. Ήταν μέλος του συγκροτήματος One Direction μαζί με τους Λίαμ Πέιν, Λούις Τόμλινσον, Χάρι Στάιλς και Ζέιν Μάλικ.
Γιώργος Σαμπάνης
Ο Γιώργος Σαμπάνης (Αθήνα, 15 Μαΐου 1983) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης καθώς και πρωταθλητής του στίβου.
Βιογραφία
Σε νεαρή ηλικία, ασχολήθηκε με το στίβο και κατέχει 14 χρυσά πανελλήνια μετάλλια, ενώ ασχολείται παράλληλα με τον στίβο και τη μουσική. Το 2004 πήρε μέρος στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας στο ρόλο του δρομέα σκίζοντας 28 κορδέλες που σηματοδοτούσαν τα χρονικά των σύγχρονων θερινών Ολυμπιακών Αγώνων από το 1896 μέχρι το 2004.
Άρχισε να παίζει μουσική όταν ήταν 13 ετών και σπούδασε κιθάρα σε ένα μουσικό σχολείο της Αθήνας ενώ την ίδια εποχή δημιούργησε ένα συγκρότημα που ονομαζόταν "Φάσμα". Τραγουδούσαν και έγραφαν τραγούδια, ένα από αυτά ήταν το "Το φιλί της ζωής" το οποίο ερμήνευσε η Έλενα Παπαρίζου πολλά χρόνια αργότερα.
Τον Οκτώβριο του 2007 έγινε η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με την ιδιότητα του συνθέτη και του τραγουδιστή ενός single με τίτλο «Κάπου αλλού» το οποίο περιέχει την επιτυχία «Σ’ αφήνω στον επόμενο».
Τον Μάρτιο του 2008 παρουσιάζει το πρώτο του ολοκληρωμένο δίσκο με γενικό τίτλο "Χαράματα"
Η μουσική σε όλα τα τραγούδια είναι του ιδίου ενώ στο τραγούδι «Ένα φως ανοιχτό» συμμετέχει η παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου και συμμετέχει ως συνθέτης σε πολλά άλμπουμ ονομάτων της Ελληνικής λαϊκής και εμπορικής σκηνής, όπως Έλενα Παπαρίζου, Αντώνη Ρέμο, Νατάσα Θεοδωρίδου και άλλους τραγουδιστές.
Το Μάιο του 2009 κυκλοφόρησε την δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, ενώ την ίδια περίοδο συναντιέται δισκογραφικά αλλά και επί σκηνής με την Πέγκυ Ζήνα. Επένδυσε μουσικά 9 τραγούδια για τον δίσκο της «Το Πάθος Είναι Αφορμή» και γνωρίζεται επαγγελματικά με την στιχουργό Ελεάνα Βραχάλη.
Η μεγάλη επιτυχία του έρχεται το 2016 με το άλμπουμ "Λόγια που Καίνε". Το άλμπουμ πιστοποιήθηκε τέσσερις φορές ως πλατινένιο κάνοντας πωλήσεις με 50.000 αντίτυπα. Ο Γιώργος Σαμπάνης κυκλοφόρησε το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του την 1η Απριλίου 2019, με την ονομασία "Παράξενα Δεμένοι".
Έχει συνθέσει για διάφορα ονόματα του Ελληνικού πενταγράμμου όπως οι Νατάσα Θεοδωρίδου, Γιάννης Πλούταρχος, Γιώργος Μαζωνάκης και Πασχάλης Τερζής.
Από το 2011, ανήκει στο δυναμικό της Cobalt Music.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Καλκίλια
Η Καλκίλια ή Καλκιλία (قلقيلية) είναι παλαιστινιακή πόλη στη Δυτική Όχθη. Η Καλκίλια χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο του Κυβερνείου Καλκίλια. Στην επίσημη απογραφή του 2007 η πόλη είχε πληθυσμό 41.739 κατοίκους. Η Καλκίλια περιβάλλεται από το ισραηλινό φράγμα Δυτικής Όχθης με ένα μικρό άνοιγμα στα ανατολικά που ελέγχεται από τον ισραηλινό στρατό και μια σήραγγα προς το παλαιστινιακό χωριό Χαμπλέ. Η πόλη είναι γνωστή για την καλλιέργεια πολλών πορτοκαλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Νάιαλ Χόραν
Προσωπική ζωή
Ο Νάιαλ γεννήθηκε στο Μάλινγκαρ της κομητείας Ουέστμιθ, στην Ιρλανδία. Γονείς του είναι ο Μπομπ Χόραν και η Μάουρα Γκάλαγκερ. Έχει ένα μεγαλύτερο αδερφό, τον Γκρεγκ. Ο Γκρεγκ επίλεξε το όνομά του. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν πέντε χρονών. Ζούσε στα σπίτια και των δύο γονιών του πριν οριστικά μείνει μαζί με τον πατέρα του στο Μάλινγκαρ. Ένιωσε ότι η ζωή στο Μάλινγκαρ ήταν το πιο εύκολο πράγμα να κάνει, αφού όλοι οι φίλοι του ήταν εκεί. Ο πατριός του Νάιαλ είναι από την Αγγλία και είχε οικογένεια εκεί. Ο Νάιαλ ήταν μαθητής στο Κολλέγιο της Αγίας Μαρίας (ιρλανδικά: Coláiste Mhuire), στο Μάλινγκαρ, ένα Εκπαιδευτήριο Καθολικών Μοναχών για άρρενες. Ήταν μέλος της χορωδίας του σχολείου, συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. .Είχε 3 Β, 3 C, 3 D στους βαθμούς του πιστοποιητικού του στο δημοτικό σχολείο. Παίζει κιθάρα από την ηλικία των εφτά χρόνων και έκανε εμφανίσεις στην πατρίδα του, συμπεριλαμβανομένου ότι έχε βοήθεια από τον Ελόιντ Ντάνιελς, στο Δουβλίνο.
Ο Χόραν έχει, επίσης, δηλώσει ότι είναι μεγάλος οπαδός της "σουίνγκ", έχοντας ως αγαπημένους του καλλιτέχνες, μεταξύ άλλων, τους Φρανκ Σινάτρα, Ντιν Μάρτιν και Μάικ Μπουμπλέ. Ακόμα, ο Χόραν έχει δηλώσει οπαδός της ροκ μουσικής και, πιο συγκεκριμένα, συγκροτημάτων όπως οι The Eagles, Bon Jovi και The Script.
Καριέρα
Το 2010, στη ηλικία των δεκαέξι, πέρασε από δοκιμαστικά για τον έβδομο κύκλο του ‘’The X-factor’’ στο Δουβλίνο. Τραγούδησε το ‘’So Sick’’ και εξέλαβε ανάμεικτα σχόλια από τους κριτές. Ο Λούις Γουόλς ήταν υπέρ του, αλλά η Σέριλ Κόουλ και η καλεσμένη κριτής Κέιτι Πέρι, ένιωσαν ότι χρειάζεται λίγο χρόνο για να μεγαλώσει. Ο Σάιμον Κόουελ ψήφισε υπέρ του, η Σέριλ είπε όχι και ο Λούις γρήγορα πρόσθεσε ένα ναι και άφησε την μοίρα του Νάιαλ στην Κέιτι. Αποφάσισε να ψηφίσει ναι και έβαλε τον Νάιαλ αμέσως στο Bootcamp.
Στο Bootcamp τραγούδησε το ‘’Champagne Supernova’’, αλλά απέτυχε ποιοτικά στην κατηγορία ‘’Boys΄΄. Μετά από την πρόταση της καλεσμένης κριτή Νικόλ Σέρτσινγκερ, ο Νάιαλ τοποθετήθηκε σε ένα γκρουπ με άλλα τέσσερα αγόρια, τα όποια απέτυχαν επίσης σε αυτή την κατηγορία, αλλά αφού ήταν εξίσου καλοί για να φύγουν, οι κριτές αποφάσισαν να συμφωνήσουν με την Νικόλ. Ο Νάιαλ μαζί με τους Λίαμ Πέιν, Λούι Τόμλινσον, Χάρρυ Στάιλς και Ζέιν Μάλικ διαμόρφωσαν το συγκρότημα One Direction. Άρχισαν να εμφανίζονται κάθε εβδομάδα μέχρι τον τελικό όπου πήραν την τρίτη θέση, χάνοντας από την Ρεμπέκα Φέργκιουσον, που βγήκε δεύτερη, και τον Ματ Καρντλ, που κέρδισε τον διαγωνισμό. Ύστερα από το ‘’The X-factor’’, οι One Direction υπέγραψαν συμβόλαιο με την θυγατρική της Sony Music, Syco Music. Κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, Up All Night, ο οποίος έγινε τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Οι One Direction κυκλοφόρησαν συνολικά πέντε άλμπουμ, πραγματοποίησαν τέσσερις παγκόσμιες περιοδείες κέρδισαν πολλά βραβεία και έγιναν ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα όλων των εποχών.
Μετά την διάλυση των One Direction, τον Φεβρουάριο του 2016, ο Χόραν ίδρυσε μαζί με τους Mark McDonnell και Ian Watts, την Modest Golf, μια εταιρεία διαχείρισης γκολφ. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι ο Horan είχε υπογράψει συμβόλαιο με την Capitol Records. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2016, ο Horan κυκλοφόρησε το ντεμπούτο σόλο σινγκλ του " This Town ". Από την κυκλοφορία του, έχει φτάσει στην ένατη θέση στα Βρετανικά Charts και στην εικοστή στο αμερικανικό Billboard Hot 100. Στις 4 Μαΐου 2017, ο Horan κυκλοφόρησε το δεύτερο σόλο σινγκλ του " Slow Hands ". Μπήκε επίσης στο top 10 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο top 20 στις ΗΠΑ. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, ο Horan κυκλοφόρησε το τρίτο του σινγκλ " Too Much to Ask ". Στις 20 Οκτωβρίου του 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ Flicker, φτάνοντας στο νούμερο ένα στην Ιρλανδία και την Ολλανδία.
Στις 4 Οκτωβρίου του 2019 κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ του δεύτερου άλμπουμ "Nice To Meet Ya". Στις 30 Οκτωβρίου, ο Horan ανακοίνωσε ότι θα ξεκινούσε την περιοδεία το 2020, ωστόσο αργότερα ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19. Το " Put a Little Love on Me " κυκλοφόρησε ως το δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ στις 6 Δεκεμβρίου 2019. Στις 13 Μαρτίου του 2020 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ "''Heartbreak Weather". Το Heartbreak Weather έλαβε θετικές κριτικές και έκανε το ντεμπούτο του στην τέταρτη θέση στο αμερικανικό Billboard 200 και στο νούμερο ένα στα Βρετανικά Charts. Στις 9 Ιουνιου αναμενεται το τριτο αλμπουμ του Νιαλ με τιτλο The Show
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές
Δημόσια γνώμη για την κλιματική αλλαγή
Ατομική αξιολόγηση κινδύνου
Ο Sheldon Ungar, Καναδός κοινωνιολόγος, συγκρίνει τις διάφορες δημόσιες αντιδράσεις για την εξάντληση του όζοντος και την κλιματική αλλαγή. Η κοινή γνώμη δε συνέδεσε την κλιματική αλλαγή με συγκεκριμένα γεγονότα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως σημαντικά για να υποδηλώσουν άμεσο κίνδυνο. Οι επιστημονικές προβλέψεις για την αύξηση της θερμοκρασίας από δύο έως τρεις βαθμούς Κελσίου για αρκετές δεκαετίες δεν έχουν αποδοχή από τους ανθρώπους. Για παράδειγμα, στη Βόρεια Αμερική, οι άνθρωποι βιώνουν παρόμοιες αλλαγές στη θερμοκρασία κατά τη διάρκεια μιας ημέρας και όχι χρόνων. Καθώς οι επιστήμονες ορίζουν την υπερθέρμανση του πλανήτη ένα πρόβλημα του μέλλοντος, οι θεωρητικές ευθύνες, οι απαισιόδοξες προοπτικές και η απόδοση των ακραίων καιρικών συνθηκών στην κλιματική αλλαγή έχουν συχνά δυσφημιστεί ή γελοιοποιηθεί στο δημόσιο χώρο.
Ιδεολογία
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιδεολογία είναι ένας αποτελεσματικός προγνωστικός παράγοντας της ταυτοποίησης των κομμάτων, όπου οι συντηρητικοί είναι πιο διαδεδομένοι μεταξύ των Ρεπουμπλικανών, και μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι μεταξύ των ανεξάρτητων και Δημοκρατών. Μια αλλαγή στην ιδεολογία συνδέεται συχνά με την αλλαγή στις πολιτικές απόψεις. Για παράδειγμα, όταν ο αριθμός των συντηρητικών αυξήθηκε από το 2008 έως το 2009, ο αριθμός των ατόμων που ένιωθε ότι η προβολή της υπερθέρμανσης του πλανήτη από τα μέσα ενημέρωσης αυξήθηκε επίσης. Η δημοσκόπηση του BBC World Service του 2006 διαπίστωσε ότι όταν οι πολίτες ρωτήθηκαν για διάφορες επιλογές πολιτικής ως προς τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, όπως φορολογικά κίνητρα για εναλλακτική έρευνα και ανάπτυξη ενέργειας, φόρους για την ενθάρρυνση της εξοικονόμησης ενέργειας και εξάρτηση από την πυρηνική ενέργεια για τη μείωση των ορυκτών καυσίμων, η πλειονότητα των ερωτηθέντων θεώρησε ότι τα φορολογικά κίνητρα ήταν αυτά που προτιμούσαν.
Η επιδίωξη της πράσινης ενέργειας είναι μια ιδεολογία που θεωρεί ότι τα υδροηλεκτρικά φράγματα, οι μονάδες παραγωγής ενέργειας φυσικού αερίου και η πυρηνική ενέργεια είναι απαράδεκτες εναλλακτικές λύσεις για τους οκτώ δισεκατομμύρια τόνους άνθρακα που καίγονται κάθε χρόνο. Παρόλο που υπάρχει ευρεία υποστήριξη για την αιολική, ηλιακή, βιομάζα και γεωθερμική ενέργεια, όλες αυτές οι πηγές συνδυασμένες αποτελούσαν μόλις το 1,3% της παγκόσμιας ενέργειας που χρησιμοποιήθηκε το 2013.
Επιστημονικές αναλύσεις δεδομένων διεθνούς έρευνας δείχνουν ότι ο δεξιός προσανατολισμός και ο ατομικισμός συσχετίζονται στενά με την άρνηση της κλιματικής αλλαγής στις ΗΠΑ και σε άλλες αγγλόφωνες χώρες, αλλά πολύ λιγότερο στις περισσότερες μη αγγλόφωνες χώρες.
Δημόσια γνώμη για την κλιματική αλλαγή ανά χώρα
Κατά τον προσδιορισμό της κοινής γνώμης για την κλιματική αλλαγή, το κόστος περιορίζει συχνά τις έρευνες ως προς τη δειγματοληψία σε μόνο μια ή δύο χώρες από την κάθε ήπειρο ή επικεντρώνεται σε μία μόνο περιοχή. Λόγω των διαφορών μεταξύ των ερωτήσεων, της διατύπωσης και των μεθόδων - είναι δύσκολο να υπάρχει αξιόπιστη σύγκριση των αποτελεσμάτων ή γενίκευση σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ευρώπη
Οι Ευρωπαίοι έχουν την τάση να ανησυχούν περισσότερο για την κλιματική αλλαγή από το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, εκτός από τη Λατινική Αμερική. Ωστόσο, υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ της Ανατολικής Ευρώπης, όπου οι άνθρωποι ανησυχούν λιγότερο για την κλιματική αλλαγή από τη Δυτική Ευρώπη. Μια παγκόσμια έρευνα για το κλίμα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων έδειξε ότι το κλίμα είναι το νούμερο ένα μέλημα για τους Ευρωπαίους. Οι περισσότεροι ερωτηθέντες δήλωσαν ότι αισθάνονται ήδη τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί ακόμη να αντιστραφεί.
Στην Ευρώπη υπάρχει διακύμανση από 88% έως 97% των ανθρώπων που πιστεύουν ότι η κλιματική αλλαγή συμβαίνει και προκαλείται από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Γενικά, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης είναι λιγότερο πιθανό να πιστέψουν στην κλιματική αλλαγή ή στους κινδύνους της, με το 63% να λέει ότι είναι πολύ σοβαρή, το 24% θεωρεί ότι είναι αρκετά σοβαρή και μόνο το 10% λέει ότι δεν είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Στην ερώτηση εάν αισθάνονται προσωπική ευθύνη να βοηθήσουν στη μείωση της κλιματικής αλλαγής, σε κλίμακα από 0, καθόλου, σε 10, πολύ, οι Ευρωπαίοι ανταποκρίνονται με το μέσο όρο 5,6. Πιο συγκεκριμένα, οι Δυτικοί Ευρωπαίοι πλησιάζουν περισσότερο το 7 ενώ οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ανταποκρίνονται με μέσο όρο μικρότερο από 4.
Στην ερώτηση εάν είναι πρόθυμοι να πληρώσουν περισσότερα για την κλιματική αλλαγή, το 49% είναι πρόθυμοι, ωστόσο μόλις το 9% έχει ήδη στραφεί στην πράσινη ενέργεια. Παρόλο που η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών πιστεύει στους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής, τα συναισθήματά τους για την προσωπική ευθύνη στην αντιμετώπιση του ζητήματος είναι πολύ πιο περιορισμένα. Ειδικά όσον αφορά στις πολιτικές που θα μπορούσαν να είχαν ήδη γίνει - όπως η μετάβαση σε πιο πράσινες ενέργειες - μπορεί κανείς να δει ότι τα συναισθήματα προσωπικής ευθύνης είναι περιορισμένα. Το 90% των Ευρωπαίων πολιτών που πήραν μέρος στην Έρευνα για το Κλίμα της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων το 2019 πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα επηρεαστούν από την κλιματική αλλαγή στην καθημερινή τους ζωή και το 70% είναι πρόθυμο να πληρώσει έναν επιπλέον φόρο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Κοινή γνώμη
Ελένα της Βουλγαρίας, αυτοκράτειρα της Σερβίας
Η Ελένα, βουλγαρ. Елена (άκμασε π. 1315 - 1374) από τον Οίκο του Σρατσιμίρ ήταν πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα και μετά αυτοκράτειρα της Σερβίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Σρατσιμίρ δεσπότη του Κραν και της Κεράτσας Πετρίτσας, κόρης του Σισμάν ηγεμόνα του Βιντίν.
Ο Στέφανος Ούρος Δ΄ Δουσάν στέφθηκε βασιλιάς της Σερβίας στο Σβτσιν στις 8 Σεπτεμβρίου 1331. Ένα έτος μετά, πιθανόν στις 26 Απριλίου 1332 (Κυριακή του Θωμά), παντρεύτηκε την Ελένα. Πιο πριν οι ιστορικοί θεωρούσαν ότι ο γάμος έγινε στις 19 Απριλίου (το Πάσχα), αλλά δεν γίνονται γάμοι το Πάσχα κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εορτασμοί έγιναν στη βασιλική Αυλή στα Σκόπια. Ο γάμος κανονίστηκε ως μέρος της ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Απέκτησαν έναν γιο, τον Στέφανο Ούρο Ε΄ και μάλλον μία κόρη, την Ειρήνη. Σύμφωνα με τον ερευνητή Τζων Β. Α. Φάιν, είναι ίδια με την Ειρήνη σύζυγο του Γρηγόριου Πρέλιουμπ, Σέρβου κυβερνήτη της Θεσσαλίας, ο οποίος απεβίωσε το 1355/56. Η Ειρήνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ράντοσλαβ Χλάπεν κύριο της Καστοριάς και της Έδεσσας.
Η Ελένα έζησε στη Δημοκρατία της Βενετίας το 1350 και ήταν αντιβασίλισσα της Σερβίας το διάστημα 1355-1356 για τον γιο της. Με το τέλος του ανδρός της η Ελένα κληρονόμησε μέρος των επριοχών μεταξύ των ποταμών Βαρδάρη και των Μέστα. Επίσης έλαβε τη χερσόνησο της Χαλκιδικής και είχε τη βάση της Αυλής της στις Σέρρες. Το 1359 η Ελένα έγινε μοναχή με το μοναστικό όνομα Γιελισαβέτα. Ωστόσο συνέχισε να παίζει έναν ενεργό ρόλο στην πολιτικά, κυβερνώντας την περιοχή των Σερρών ως το 1365. Έπειτα από αυτό, αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή και επέβλεψε την ανακατασκευή και ανακαίνιση μερικών μοναστικών κοινοτήτων ως το τέλος της το 1374.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Στέφανο Ούρο Δ΄ Δουσάν των Νεμάνιτς, βασιλιά και μετά αυτοκράτορα της Σερβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σρατσιμίρ Κατηγορία:Βουλγάρες πριγκίπισσες
Πωλ Σινιάκ
Ο Πωλ Σινιάκ (Paul Victor Jules Signac, 1863-1935) ήταν Γάλλος νεο-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, εισηγητής, μαζί με το Ζωρζ Σερά, του πουαντιγισμού (στιγματογραφίας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Μπάμπης Κοτρίδης
Ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Κοτρίδης (Δραπετσώνα, 30 Οκτωβρίου 1928 – Αθήνα, 18 Απριλίου 2009 ) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε αποκλειστικά με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, όπως και έφηβος αθλητής στίβου στον Πανιώνιο.
Σύνοψη
Ο επονομαζόμενος Ψηλός υπέγραψε δελτίο το 1945, ενώ παράλληλα συνέχισε στον στίβο του Πανιωνίου. Το 1946 επιλέχθηκε ως άλτης του ύψους για το εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, αλλά σύντομα αφοσιώθηκε στην ποδοσφαιρική δραστηριότητα μετά παρότρυνση των υπευθύνων της β' ομάδας του Ολυμπιακού, Βαγγέλη και Γιάννη Χέλμη. Την πρώτη του εμφάνιση με την αντίστοιχη α' σε φιλική αναμέτρηση, πραγματοποίησε στις 17 Σεπτεμβρίου 1947 αγωνιζόμενος από το 46' κατά το εντός έδρας 5-0 επί της Βικτώρια Αθηνών και σε επίσημη 16 μήνες αργότερα. Αντίπαλος υπήρξε ο Έσπερος Καλλιθέας στο Ποδηλατοδρόμιο για τη νίκη κυπέλλου με 3-1 της 30ης Ιανουαρίου 1949, μόλις 8 ημέρες έπειτα το ντεμπούτο του Ηλία Ρωσίδη. Οι δύο τους θα εγκαταλείψουν σχεδόν ταυτόχρονα την ενεργό δράση, έχοντας ενδιάμεσα διαγράψει πολυετή πορεία για το σωματείο, καταλάβει τις κορυφαίες θέσεις μίας σειράς στατιστικών κατηγοριών συμμετοχών, χριστεί αρχηγοί και διεθνείς. Στο ίδιο γήπεδο και την 16η Απριλίου ο Κοτρίδης σημείωσε το παρθενικό του τέρμα, όταν για το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πειραιώς η αντίσταση του Αργοναύτη κάμφθηκε με 2-1 χάρις σε δικά του (5' και 60'), παρά την επάνοδο (για 10 εβδομάδες και τελευταία φορά) του δεινότατου σκόρερ Γιάννη Βάζου.
Στη βασική 11άδα καθιερώθηκε την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο 1949-50, ως αριστερός μέσος (με το Διονύση Μινάρδο στα δεξιά) κατόπιν της αποχώρησης του 37χρονου Γιώργου Βαγιακάκου. Η αειθαλής παρουσία του προκατόχου, του επέτρεψε μόνο στα 21 να καταλάβει τη θέση που πάντως διατήρησε μέχρι την –προχωρημένη για τότε– ηλικία των 32. Υπήρξε αναντικατάστατο στέλεχος σε όλη την επιτυχημένη ερυθρόλευκη εποχή του '50, διατελώντας από τους αρχηγούς της ομάδας. Τελευταία των 11 συναπτών περιόδων του ως βασικός, αποτέλεσε η 1959-60 και εναρκτήρια της Α' Εθνικής κατηγορίας, συγκαταλεγόμενος σε όσους "ένωσαν" την πρώτη μεταπολεμική 15ετία με τον πρόσφατο μισό αιώνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Την επόμενη 1960-61, ολοκλήρωσε την καριέρα του με συμπλήρωση 259 επίσημων εμφανίσεων:
113 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα και την Α' Εθνική (24 τέρματα)
44 στο κύπελλο Ελλάδας (10)
2 στο κύπελλο Πρωταθλητριών
100 στο Πειραϊκό πρωτάθλημα (24)
και 160 σε φιλικά με εγχώριους ή ξένους αντιπάλους (τουλάχιστον 22 γκολ).
Ειδικά το διάστημα 1946-1959 του Πανελλήνιου, πρόκειται για τον τρίτο των Ερυθρόλευκων σε συμμετοχές (85 – Ρωσίδης 97, Σούλης Κίνλεϊ 89) και δεύτερο σκόρερ τους (23 τέρματα με Γιάννη Ιωάννου, Θέμη Μουστακλή και Θανάση Μπέμπη – 33 ο Ηλίας Υφαντής). Οι ιστορικοί ερευνητές του σωματείου Στάθης Αρβανίτης και Ηλίας Λέκκας, αμφότεροι καταγράφουν ότι επί 4,5 σχεδόν χρόνια (Ιούλιος 1954-Φεβρουάριος 1959) απουσίασε σε μόλις ένα αγώνα της διοργάνωσης (τελικές φάσεις, προκριματική 1956, διπλό μπαράζ 1957), ρεκόρ που υπερβαίνει μόνο ο Ρωσίδης με έναν σε 7,5 (1951-1958). Στη δε Α' κατηγορία της τοπικής ΕΠΣ Πειραιώς 1925 έως 1959, οι "διόσκουροι" παίκτες έχουν στο ενεργητικό τους περισσότερες συναντήσεις από κάθε άλλον (ο Ρωσίδης 104 ή 103). Επιπλέον, ο Αρβανίτης τους περιλαμβάνει "με τους πιο αντιπροσωπευτικούς στην κάθε δεκαετία που εδημιούργησαν τον Θρύλο" και συγκεκριμένα την 1950-1960.
Το τελευταίο του τέρμα σε επίσημη αναμέτρηση πέτυχε στις 18 Δεκεμβρίου 1960, ανοίγοντας το σκορ για το εντός έδρας 3-1 πρωταθλήματος επί της ΑΕΚ, ενώ η ερχόμενη αγωνιστική τη 15η Ιανουαρίου και το 0-0 του σταδίου Νέας Σμύρνης με τον Πανιώνιο υπήρξε η καταληκτική εμφάνιση μίας 12χρονης διαδρομής του σε επίπεδο διοργανώσεων (συμπτωματικά και στις δύο περιπτώσεις, εναντίον συλλόγων που μέσω διαφορετικού τρόπου σχετίστηκε ως νεαρός αθλητής). Ένα εξάμηνο αργότερα και αρχηγός τιμής ένεκεν, μετείχε αποχαιρετιστήρια φορά κατά τη νίκη 2-1 του Ολυμπιακού με αντίπαλο τη Σάντος της Βραζιλίας και του Πελέ, όπου στο ταραχώδες φιλικό της 4ης Ιουλίου 1961 συνέβαλε ακούσια για το αριθμητικό πλεονέκτημα από τις αρχές της επανάληψης:
Ο Ρωσίδης απουσίαζε με τραύμα στο κεφάλι από το 3-0 επί του Πανιωνίου για τον τελικό κυπέλλου δύο ημέρες νωρίτερα, γεγονός που τον είχε υποχρεώσει να προωθηθεί σε ακραίο επιθετικό κατά το β' ημίχρονο. Με το περιβραχιόνιο και αυτός, η συγκεκριμένη συνάντηση αποδείχθηκε η δική του τελευταία επίσημη, καθώς την επόμενη περίοδο 1961-62 δεν θα εμφανιστεί παρά σε ορισμένες φιλικές του φθινοπώρου.
Ξεχωριστές στιγμές της σταδιοδρομίας Κοτρίδη ήταν οι αναμετρήσεις με την ιταλική Μίλαν στα πλαίσια του Πρωταθλητριών 1959-60, οι πρώτες της ιστορίας για ελληνική ομάδα σε ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Σε αμφότερες αποτέλεσαν με τον Μπέμπη τους κορυφαίους.
Σκόρερ
Παρότι οι –δύο– τότε μέσοι είχαν κυρίως αμυντικά καθήκοντα, ο ίδιος διακρίθηκε ιδιαίτερα και στην επίτευξη τερμάτων. Με 6 αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος Ελλάδας 1953-54, ένα λιγότερο από το Χριστόφορο Γιεντζή του ΠΑΟΚ. Σύμφωνα με τον προαναφερόμενο Λέκκα, "Ο Πούσκας είπε γι' αυτόν το 1957: «Έχει το κεφάλι του συμπαίκτη μου Κότσις »", ικανότητα που ο Αρβανίτης επιβεβαιώνει αριθμητικά: για κάθε τέρμα του στις πανελλήνιες διοργανώσεις με σουτ, αντιστοιχεί και ένα μέσω κεφαλιάς. Άλλωστε, με το δεδομένο τρόπο και σε κτύπημα κόρνερ άνοιξε το σκορ τόσο στον τελικό κυπέλλου του 1957, όσο και το Αίγυπτος-Ελλάδα 0-2 του 1951 ("γυριστή από εκπληκτικό άλμα"), στη μοναδική του επιτυχία για λογαριασμό της.
Αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα
Επιλέχθηκε στην εθνική Ενόπλων το 1951 για τον δεύτερο και τρίτο αγώνα της ιστορίας της. Ενδιάμεσα αγωνίστηκε πρώτη φορά με την Εθνική Ελλάδας στις 8 Απριλίου 1951, στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Β' Ιταλίας, που διεξήχθη στο Παλέρμο στο πλαίσιο του Κυπέλλου Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου. Συνολικά με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε σε 18 αγώνες και σημείωσε ένα γκολ. Είναι από τους λίγους Έλληνες αθλητές που έγινε διεθνής σε δύο διαφορετικά αθλήματα.
Τίτλοι - διακρίσεις
Ως ποδοσφαιριστής
2381 Λάντι
Ο Λάντι (Landi) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,40. Ανακαλύφθηκε το 1976 από το προσωπικό του «Αστεροσκοπείου Φελίξ Αγκυγιάρ» στο Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού αστρονόμου Χόρχε Λάντι Ντέσυ (Jorge Landi Dessy).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λάντι εκτιμάται σε 12,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,336 ± 0,056. Ο Λάντι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ως 5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λαντι
Εκτοπίσεις της Σαμψούντας
Οι εκτοπίσεις της Σαμψούντας του Εύξεινου Πόντου υπήρξαν σειρά από καταναγκαστικές πορείες θανάτου που οργανώθηκαν από το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ (μετέπειτα Ατατούρκ) με σκοπό την εξόντωση των Ελλήνων της πόλης και των περιχώρων της. Το εγχείρημα αυτό συνοδεύτηκε από λεηλασίες, πυρπολήσεις οικισμών, βιασμούς και σφαγές. Ως απόρροια αυτών οι Έλληνες της Σαμψούντας και όσοι προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο στην πόλη αυτή, περίπου 24.500 άνδρες, γυναίκες και παιδιά, εκτοπίστηκαν βίαια προς το εσωτερικό της Μικράς Ασίας το 1921-1922. Οι βιαιοπραγίες αυτές καταγράφηκαν από μέλη αμερικανικών ανθρωπιστικών οργανώσεων και από αξιωματούχους των Η.Π.Α., της Ρωσίας και άλλων χωρών που επισκέφθηκαν την περιοχή.
Οι εκτοπίσεις αυτές ήταν τμήμα της γενοκτονίας που εξαπέλυσε το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα εναντίον των Ελλήνων του Πόντου την περίοδο 1914-1923, με συνολικό απολογισμό θυμάτων περίπου 350 ως 363 χιλιάδες ανθρώπους. Ήταν επίσης τμήμα του τελευταίου σταδίου της ευρύτερης Γενοκτονίας των Ελλήνων που εξαπέλυσε ο Μουσταφά Κεμάλ, με την άφιξή του στη Σαμψούντα τον Μαϊο του 1919. . Σύμφωνα με πιο μετριοπαθή υπολογισμό τα θύματα περιορίζονται σε περίπου 100 ως 150 χιλιάδες.
Ιστορικό
Ήδη από το 1915-1917 οι εκτοπίσεις στον Πόντο συνοδεύονταν από σφαγές, βιασμούς, λεηλασίες και άλλες ακρότητες που δεν δικαιολογούσαν σε καμία περίπτωση στρατιωτική αναγκαιότητα στο πλαίσιο των εξελίξεων του Ά Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο ένας μικρός αριθμός των θυμάτων ίσως να είχε σχέση με αντιτουρκική αντιστασιακή δραστηριότητα. Παράλληλα, εκείνη την εποχή περιβόητες ομάδες ενόπλων ατάκτων (τσετών), ιδιαίτερα αυτή του Τοπάλ Οσμάν λεηλατούσαν, πυροβολούσαν και βίαζαν άμαχους των ελληνικών κοινοτήτων του Πόντου.
Ως άμεσο επακόλουθο της συνεχιζόμενης γενοκτονίας, ο χριστιανικός πληθυσμός της Σαμψούντας, που ήταν το πιο σημαντικό λιμάνι του Πόντου, συρρικνώθηκε δραματικά στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1918): οι Αρμένιοι που αριθμούσαν 5.000 μέλη έπεσαν σε 1.000 κατοίκους, ενώ η ελληνική κοινότητα της πόλης από 15.000 σε 10.000. Στις 19 Μαϊου 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ (μετέπειτα Ατατούρκ) αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, η οποία βρισκόταν αρκετά μακριά από τη ζώνη των επιχειρήσεων του Μικρασιατικής εκστρατείας (1919-1922). Η άφιξη του τελευταίου, μαζί με μέλη του παλιότερου κινήματος των Νεότουρκων, αρκετοί από αυτούς καταζητούμενοι για εγκλήματα πολέμου στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο χάραξε την τελική φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων. Ως απόρροια αυτών των γεγονότων η τουρκική εκστρατεία εξόντωσης του τοπικού ελληνικού στοιχείου συνεχίστηκε και τα επόμενα έτη.
Υλοποίηση του σχεδίου εξόντωσης
Στο τέλος της άνοιξης του 1921 η δράση των ένοπλων συμμοριών των οποίων ηγούταν ο Τοπάλ Οσμάν περιλάμβανε λεηλασία, πυρπολήσεις ελληνικών χωριών γύρω από την Σαμψούντα και σφαγές του άμαχου ελληνικού πληθυσμού, ενώ όσοι κατάφεραν να επιζήσουν εκτοπίζονταν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Μάλιστα ο Τοπάλ Οσμάν παρουσιάζονταν στον τουρκικό τύπο της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας ως «εθνικός ήρωας».
Παρόλο που δεν επιτρέπονταν στους αμερικανούς εργαζόμενους ανθρωπιστικών οργανώσεων να βγουν εκτός της Σαμψούντας, πολλοί από αυτούς παρατήρησαν ότι ο γειτονικός οικισμός Καδίκιοϊ λεηλατήθηκε συστηματικά. Οι κάτοικοί του καθώς και άλλων οικισμών διέφυγαν στην Σαμψούντα για να βρουν καταφύγιο. Εν τω μεταξύ ο κυβερνήτης του ελλειμενισμένου στη Σαμψούντα αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Fox ανέφερε ότι περίπου 100 ελληνικά χωριά της περιοχής καταστράφηκαν, οι κάτοικοί τους δολοφονήθηκαν και οι ιερείς σταυρώθηκαν Ως απόρροια αυτών των γεγονότων ο Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Κωνσταντούπολη, ναύαρχος Μαρκ Λάμπερτ Μπρίστολ διαμαρτηρήθηκε προς τους Τούρκους αξιωματούχους της Σαμψούντας. Την τελευταία εβδομάδα του Μαϊου του 1921 η ένοπλη ομάδα του Τοπάλ Οσμάν εισήλθε στην πόλη της Σαμψούντας. Στις 16 Ιουνίου οι τουρκικές αρχές της Άγκυρας διέταξαν τον εκτοπισμό του συνόλου των άρρενων Ελλήνων από 16 μέχρι 50 ετών που είχαν απομείνει στην πόλη. Οι εκτοπισμοί διεπράχθησαν υπό την επίβλεψη του περιβόητου, από παλαιότερες πρακτικές εξόντωσης μειονοτικών πληθυσμών στην περιοχή, Νουρεντίν Πασά, ενώ μαζικές συλλήψεις του ελληνικού πληθυσμού ξεκίνησαν την ίδια ακριβώς ημέρα. Εν τω μεταξύ, ο κυβερνήτης του αμερικανού καταδρομικού USS Overton, στο λιμάνι της πόλης, ανέφερε στον Μπρίστολ ότι οι εκτοπισμοί πραγματοποιούνται εσπευσμένα και αναπόφευκτα αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλο αριθμό θανάτων.
Οι πιο πολλοί εκτοπισθέντες περπατούσαν μέσω της Αμάσειας και της Σεβάστειας μέχρι το Χαρπούτ και από εκεί στο Ντιγιάρμπακιρ και το Βαν. Ως απόρροια των εκτοπίσεων που διαπράχθηκαν τον Ιούνιο, περίπου 21.000 άνθρωποι μετακινήθηκαν βίαια από την Σαμψούντα. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1921 1.500 γυναίκες και παιδιά από τα γειτονικά ελληνικά χωριά που είχαν καταφύγει προσωρινά στην Σαμψούντα επίσης εκτοπίστηκαν. Η ίδια μοίρα περίμενε και 6.000 γυναίκες και παιδιά από τη γειτονική περιοχή της Πάφρας. Μέλος της ανθρωπιστικής βοήθειας, Έντιντ Γουντ, καθώς ταξίδευε από τη Σαμψούντα στο Χαρπούτ διαπίστωσε: "Νεκρά σώματα βρίσκονται στους δρόμους και στα χωράφια παντού. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τους Έλληνες από τη Μαλάτεια ως τη Σαμψούντα, και οι πιο τυχεροί είναι αυτοί που πεθαίνουν από το ξεκίνημα."
Στα μέσα του Νοεμβρίου 1921, 700 γυναίκες και παιδιά που προηγουμένως είχαν καταφύγει στα υψώματα γύρω από τη Σαμψούντα επέστρεψαν στην πόλη λόγω του επικείμενου χειμώνα και του κρύου. Η τουρκική εξουσία δεν δίστασε να τα εκτοπίσει μαζικά, ενώ κάποιες αντιδράσεις από μέλη τοπικών αμερικανικών ανθρωπιστικών οργανώσεων αγνοήθηκαν. Τον Απρίλιο του 1922 ο κυβερνήτης του αμερικανικού πολεμικού πλοίου Fox, Γουίλιαμ Λίχι (William Leahy), ανέφερε ότι επιπλέον 1.300 Έλληνες εκτοπίστηκαν από τη Σαμψούντα, κυρίως γυναίκες και παιδιά, αλλά και ορισμένοι υπερήλικες.
Μαρτυρίες
Αναφορές για βιαιοπραγίες κατά του τοπικού ελληνικού στοιχεία είχαν ξεκινήσει να μεταδίδονται από τον Μαρτίου του 1921, από μέλη της αμερικανικής Near East Relief και από αξιωματικούς του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού που επισκέπτονται την περιοχή του Πόντου. Σε μία περίπτωση ο ναύαρχος Μπρίστολ απέστειλε το καταδρομικό St. Louis στην Σαμψούντα με σκοπό να καταγραφούν οι ωμότητες. Σε άλλη περίπτωση, Αμερικανός αξιωματικός του ναυτικού παρατήρησε Ελληνίδες να προσπαθούν να αγοράσουν δηλητήριο, αποφασισμένες να αυτοκτονήσουν με αυτό σε περίπτωση που θα έπεφταν θύματα βιασμού από Τούρκους. Από τον Σεπτέμβριο του 1921 οι δυσάρεστες ειδήσεις για τις τουρκικές ακρότητες, από αμερικανικά πολεμικά πλοία στη Σαμψούντα, πολλαπλασιάζονταν. Οι διαμαρτυρίες πάντως του ναύαρχου Μπρίστολ προς τον Μουσταφά Κεμάλ δεν ήταν αρκετές για να διασώσουν το τοπικό ελληνικό στοιχείο. Την εποχή εκείνη είχε επισκεφθεί την περιοχή, ως αντιπρόσωπος της Ουκρανικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, και σύμμαχος του κεμαλικού κινήματος, ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Φρούντζε. Στο πέρασμά του στα περίχωρα της Σαμψούντας, διασώζει στα απομνημονεύματά του, τις εξής περιγραφές:
"Σε κάποιο σημείο είδαμε το πτώμα μιας όμορφης κοπέλας, που το κομμένο κεφάλι της ήταν τοποθετημένο στα χέρια της. Σ’ ένα άλλο, το πτώμα ενός χαριτωμένου ξανθού κοριτσιού, εφτά – οχτώ χρόνων, ξυπόλυτου. Το κοριτσάκι προφανώς έκλαιγε, πιέζοντας το πρόσωπό του στη γη και είχε μείνει σε αυτήν τη θέση, καρφωμένο στο έδαφος από την ξιφολόγχη ενός στρατιώτη... ...να γυρίσω το γρηγορότερο δυνατό στην πεινασμένη και φτωχή πατρίδα μου... όπου το εθνικό ζήτημα έχει λυθεί μ’ έναν τελείως διαφορετικό τρόπο"
Επακόλουθα
Τον Σεπτέμβριο του 1922, όταν έληξε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος με την καταστροφή της Σμύρνης, δεν είχαν απομείνει ουσιαστικά καθόλου Έλληνες στην Σαμψούντα. Το ελληνικό νεκροταφείο της Σαμψούντας εκχερσώθηκε, οργώθηκε και ο χώρος του μετατράπηκε σε καπνοφυτεία Συνολικά περίπου 350 ως 363 χιλιάδες Πόντιοι έχασαν τη ζωή τους λόγω των οθωμανικών και τουρκικών πολιτικών από το 1914 μέχρι το 1923. . Μεμονωμένες πηγές περιορίζουν τα θύματα σε περίπου 100 ως 150 χιλιάδες άτομα
Το 2010 Τούρκοι εργάτες στο προάστιο Καντίκιοϊ της Σαμψούντας τυχαία ανακάλυψαν πτώματα σε μαζικό τάφο, κατά τη διάρκεια εργασιών. Κατά τη δήλωση ερευνητών της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου οι σοροί ανήκουν σε γυναίκες και παιδιά που εσφάγησαν κατά τη διάρκεια των ωμοτήτων του Ιουνίου του 1921. Τουρκικό ειδησιογραφικό πρακτορείο ανέφερε ότι οι Τούρκοι εργάτες πέταξαν τις σορούς στο διπλανό ποτάμι. Η ανακάλυψη αυτή δεν έτυχε σοβαρής κάλυψης από τον τουρκικό, ούτε και τον ελληνικό τύπο.
Πηγές
Κατηγορία:Γενοκτονία των Ελλήνων Κατηγορία:Μισελληνισμός Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Πόντος
Αμυνόμαχος
Το όνομα Αμυνόμαχος έφεραν κατά την αρχαιότητα οι παρακάτω δύο Αθηναίοι:
Πηγές
Αμυνομαχ
Κωνσταντίνος Μιχαήλ
Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ (1751 - 1816) ήταν λόγιος και ιατροφιλόσοφος από την Καστοριά.
Η ζωή του
Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ γεννήθηκε το 1751. Παρακολούθησε τα πρώτα του μαθήματα στα σχολεία της Καστοριάς και της Σιάτιστας. Παρακολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα κοντά στον Μιχαήλ Παπαγεωργίου τον Σιατιστινό. Στη συνέχεια σπούδασε φιλοσοφία και ιατρική στη Βιέννη. Παρέμεινε εκεί, όπου εργάστηκε ως ιατρός και παράλληλα εντριφούσε σε φιλολογικές δραστηριότητες.