cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζοβάνι ντ’ Ατανάση
Το ανασκαφικό έργο
Ο διάσημος Γάλλος Σαμπολιόν (Champollion), που αποκρυπτογράφησε την ιερογλυφική γραφή, σε επιστολή του προς τον αδελφό του, αναφέρει πως ο «Iani» είχε κάνει σημαντικές ανακαλύψεις, μεταξύ των οποίων δύο γιγαντιαίες σφίγγες, τις οποίες κατόρθωσε να μεταφέρει σώες στην Αλεξάνδρεια παρά το μεγάλο βάρος τους. Με τον Champollion είχε κι άλλη επαφή στην Ισπανία, όταν ο Αθανασίου τον πληροφόρησε για το περιεχόμενο κάποιων παπύρων που είχε ανακαλύψει.
Μεταξύ άλλων αντικειμένων το 1829 ο Champollion αγόρασε από τον «Iani», όπως τον αποκαλεί, «το πιο όμορφο ορειχάλκινο (άγαλμα) που ανακαλύφθηκε ποτέ στην Αίγυπτο», όπως γράφει σε επιστολή του. Πρόκειται για ένα μοναδικό χάλκινο άγαλμα με ένθετο χρυσό, το οποίο αποτελεί σήμερα το κόσμημα του Μουσείου του Λούβρου.
Ο Champollion εκθειάζει τη συλλεκτική δεινότητα του Αθανασίου και σε άλλη μια περίπτωση, με αφορμή το περίφημο ορειχάλκινο άγαλμα της βασίλισσας Καρόμαμα, της 22ης Δυναστείας, που ο Έλληνας είχε στη συλλογή του στην Αλεξάνδρεια. Γράφει ότι το 1830 στην Αλεξάνδρεια είχε την ευκαιρία να αγοράσει «τα καλύτερα αντικείμενα από τη συλλογή του «χότζα» Iani, ο οποίος φάνηκε ευγενής, εξυπηρετικός και πράος σαν μικρό πρόβατο». Εκτός από το άγαλμα της Καρόμαμα πήρε καμιά εκατοστή ακόμα εξαιρετικά αντικείμενα για 1000 τάλιρα.
Στη συνέχεια, γεύεται την εμπειρία της ανακάλυψης της εισόδου στο ναό του Ραμσή Β΄ στο Αμπού Σιμπέλ, ένα από τα μεγαλοπρεπέστερα μνημεία της αιγυπτιακής θρησκευτικής λατρείας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι έπρεπε να ανασκάψουν μόνοι τους και να μεταφέρουν την άμμο από το σημείο της ανασκαφής προς τις όχθες του Νείλου. Από την πληροφορία αυτή μαθαίνουμε ότι η στάθμη της άμμου στις αρχές του 19ου αιώνα έκρυβε το λαμπρό αυτό μνημείο σε τέτοιο βαθμό που να μην επιτρέπει την αναγνώριση και αξιολόγηση του ακριβούς ρόλου του. Χάρη στα σχέδια διαφόρων ως επί το πλείστον Ευρωπαίων και Αμερικανών ταξιδιωτών έχει διασωθεί η εικόνα της περιοχής εκείνη την εποχή.
Ακολούθως, ο Αθανασίου επισκέπτεται με την ομάδα του το νησί του ναού της Ίσιδας, όπου συνάντησαν τη S. Belzoni, τη σύζυγο του Ιταλού μηχανικού και υπεύθυνου για τις ανασκαφές. Ένα άλλο πολύ σημαντικό ταξίδι του είναι στις Πυραμίδες. Εκεί ανακάλυψε την είσοδο της μιας από τις δύο Πυραμίδες, των οποίων η είσοδος δεν είχε ανακαλυφθεί, δηλαδή είτε του Μυκερίνου είτε του Χεφρήνου. (Ο Belzoni είχε ήδη ανακαλύψει την είσοδο της μεγάλης Πυραμίδας του Χέοπα).
Με την απομάκρυνση του Belzoni, ο Αθανασίου αναλαμβάνει την αποκλειστική ευθύνη των ανασκαφών για λογαριασμό του Salt. Αποδεικνύεται πολύ αποτελεσματικός. Οι ανασκαφές στέφονται από επιτυχία και η προσωπική συλλογή του Salt εμπλουτίζεται με διάφορες αρχαιότητες, ειδικά παπύρους. Φροντίζει ώστε όλες οι, κολοσσιαίων διαστάσεων, αρχαιότητες, τις οποίες ο Belzoni είχε αφήσει επιτόπου, να μεταφερθούν στην Αλεξάνδρεια. Από εκεί μεταφέρονται στα δύο μεγάλα ευρωπαϊκά μουσεία, το Μουσείο του Λούβρου και το Βρετανικό Μουσείο.
Οι ανασκαφές μερικών σπουδαίων τάφων αποδίδονται στον Αθανασίου. Αυτός μάλλον έκανε την πρώτη ανασκαφή του τάφου του Ραμσή Θ΄ στην Κοιλάδα των Βασιλέων, αφού αντικείμενα της συλλογής Salt που δωρίστηκαν στο Βρετανικό Μουσείο προέρχονται από αυτό τον τάφο, του Ραμσή Θ΄. Επίσης, η πρώτη διάνοιξη ενός άλλου πασίγνωστου τάφου αποδίδεται πάλι στο Salt: πρόκειται για τον τάφο του περίφημου Φαραώ, Ραμσή Β΄. Οι εργασίες καθαρισμού των πρώτων 55 μέτρων του εν λόγω τάφου χρονολογούνται μετά το 1818, όταν ο Αθανασίου έχει μείνει μόνος υπεύθυνος για τις ανασκαφές του Salt στις Θήβες. Τα αποτελέσματα αυτής της ανασκαφής δεν είναι γνωστά. Μάλλον οι ανασκαφείς αποθαρρύνθηκαν από την κακή κατάσταση του τάφου κι εγκατέλειψαν την προσπάθεια είτε δεν αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο για κάτι σημαντικό, εφόσον δεν τους απέδωσε κάποια εμπορεύσιμα αρχαία αντικείμενα.
Η συμμετοχή του Αθανασίου θεωρείται πιθανή και σε άλλες έξι ανασκαφικές προσπάθειες υπό τον Belzoni:
Λιγότερο πιθανή θεωρείται η παρουσία του ως ανασκαφέα στον τάφο του Αμένοφι του Γ΄.
Ο συλλέκτης
Οι συλλογές του Salt, στη δημιουργία των οποίων ο Αθανασίου συνέβαλε αποφασιστικά, αγοράστηκαν η πρώτη από το Βρετανικό Μουσείο το 1821 και η δεύτερη από το Λούβρο πέντε χρόνια αργότερα, το 1826. Είναι η περίοδος που δημιουργούνται οι μεγάλες ευρωπαϊκές συλλογές που θαυμάζουμε σήμερα στο Παρίσι και το Λονδίνο. Ταυτόχρονα η Αίγυπτος φτωχαίνει από αρχαιότητες σε μια εποχή που δεν ισχύουν ακόμα οι αυστηροί νόμοι περί ανασκαφών και εμπορίας αρχαιοτήτων.
Μετά το θάνατο του Άγγλου διπλωμάτη, το 1827, ο Αθανασίου θα συνεχίσει την τακτική πώλησης των αρχαιοτήτων του Salt. Το 1836 θα δημοπρατηθούν αντικείμενα από τη συλλογή Salt, ενώ το 1837 θα δημοπρατηθούν για λογαριασμό του ίδιου του Αθανασίου σε μια επταήμερη δημοπρασία του οίκου Sotheby’s πολλές εκατοντάδες αντικειμένων. Είναι τα αντικείμενα που αναφέρει στο βιβλίο του. Ό,τι απόμεινε από τη συλλογή του πουλήθηκε στις 17 Ιουλίου 1845 πάλι μέσω του Sotheby’s.
Παρά την συχνή απουσία του από την Αίγυπτο, η φήμη του Αθανασίου έμεινε ζωντανή. Αναφέρεται ένας βοηθός του, ο Γιωργής Τριαντάφυλλος (-1852), επίσης Λήμνιος, ο οποίος επέβλεπε τις έρευνες κατά τη διάρκεια της απουσίας του. Τα χρόνια που ακολούθησαν και μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, δύο ακόμα σημαντικοί Έλληνες συλλέκτες έδρασαν στην Αίγυπτο, ο ένας μάλιστα ήταν πατριώτης του Αθανασίου από τη Λήμνο, ο Ιωάννης Δημητρίου, στην Αλεξάνδρεια. Ο άλλος ήταν ο Αλέξανδρος Ρόστοβιτς στο Κάιρο. Και οι δύο συγκρότησαν πολύ μεγάλες συλλογές τις οποίες στη συνέχεια δώρισαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας καθώς και στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών.
Αναγνώριση
Οι βιβλιογραφικές αναφορές στον σημαίνοντα ρόλο που διαδραμάτισε ο Αθανασίου στην ανασκαφική έρευνα και συγχρόνως στην συγκρότηση και αποστολή μεγάλων τμημάτων αρχαιολογικών συλλογών, διαρκώς αυξάνουν. Ο συγχρωτισμός του με προσωπικότητες της Αιγυπτιολογίας του πρώτου μισού του 19ου αιώνα, τον κατέστησε αναπόσπαστο μέλος της.
Ο Αθανασίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της Αιγυπτιολογίας, γι’ αυτό το όνομά του αναφέρεται στο παγκόσμιο ευρετήριο προσωπικοτήτων του κλάδου της αιγυπτιολογίας, στο γνωστό “Who was who in Egyptology”. Εκεί υπάρχει σύντομη προσωπογραφία του.
Έργο
Το μοναδικό βιβλίο του Ιωάννη Αθανάσιου εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1836 και φέρει τον τίτλο:
Giovanni D’Athanasi (Yanni), A Brief Account of the Researches and Discoveries in Upper Egypt, made under the direction of Henry Salt Esq., to which is added a detailed Catalogue of Mr. Salt’s collection of Egyptian Antiquities illustrated with twelve Engravings of some of the most interesting objects, and an Enumeration of those Articles purchased for the British Museum, John Hearne, London, 1836.
Δηλαδή:
Τζοβάνι ντ’Αθανάση (Γιάννη), Σύντομη περιγραφή των ερευνών και ανακαλύψεων στην Άνω Αίγυπτο, υπό την διεύθυνση του Χένρι Σαλτ, με την προσθήκη αναλυτικού καταλόγου της συλλογής αιγυπτιακών αρχαιοτήτων του κυρίου Σαλτ, συνοδευόμενου από 12 γκραβούρες με τα πιο ενδιαφέροντα αντικείμενα καθώς και απαρίθμηση εκείνων των αντικειμένων που αγοράστηκαν από το Βρετανικό Μουσείο, εκδ. Τζον Χερν, Λονδίνο 1836.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ντ'Ατανάσι Τζοβάνι
Σταθμός Ομόνοια (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Ομόνοια είναι κομβικός υπόγειος σταθμός του μετρό της Αθήνας, ο οποίος βρίσκεται κάτω από την πλατεία Ομονοίας στο κέντρο της πόλης. Είναι σταθμός ανταπόκρισης της γραμμής 1 με τη γραμμή 2. Πήρε το όνομά του από την Πλατεία Ομονοίας και την ομώνυμη γύρω περιοχή.
Υπαίθριος σταθμός (1895)
Ο πρώτος σταθμός «Ομόνοια» εγκαινιάστηκε στις 17 Μαΐου 1895 (την ίδια ημέρα με τον σταθμό Μοναστηράκι) και ήταν υπαίθριος ημιυπόγειος σταθμός, τύπου ανοικτού ορύγματος, στη διασταύρωση των οδών Λυκούργου και Αθηνάς (φωτογραφία του αρχικού σταθμού εδώ). Κατασκευάστηκε ως νέος τερματικός σταθμός προς βορράν της τότε ατμοκίνητης σιδηροδρομικής γραμμής Θησείου - Πειραιά, που τελικώς εξελίχθηκε στο αρχικό τμήμα της μετέπειτα γραμμής 1 του δικτύου μετρό. Η πρώτη της επέκταση από το Θησείο στην Ομόνοια έγινε πραγματικότητα με την βοήθεια σήραγγας (η παλαιότερη σήραγγα του δικτύου) που άρχισε να κατασκευάζεται το 1889 με εκσκαφή και επικάλυψη (μέθοδος cut and cover), και ολοκληρώθηκε, μαζί με την κατασκευή του πρώτου, υπαίθριου σταθμού της Ομόνοιας, τον Μάιο του 1895. Ο παλαιός σταθμός έχει καλυφθεί και χρησιμοποιείται ως αμαξοστάσιο, ενώ από πάνω του κατασκευάστηκε και ολοκληρώθηκε το 1963 το κτήριο διοίκησης της παλαιότερης εταιρείας των ΗΣΑΠ, νυν κτίριο της ΣΤΑ.ΣΥ.
Υπόγειος σταθμός (1930)
thumb|left|Η κεντρική αποβάθρα του σταθμού μετρό της Γραμμής 1.
Η θέση του πρώτου σταθμού κρίθηκε ακατάλληλη για την επέκταση του δικτύου της σιδηροδρομικής γραμμής προς τα βόρεια και, για τον λόγο αυτό, τον Ιανουάριο του 1928 άρχισε να κατασκευάζεται ένας νέος, υπόγειος σταθμός κάτω από την Πλατεία Ομονοίας, 100 μέτρα βορειότερα από τον αρχικό. Ο νέος σταθμός εγκαινιάστηκε από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο στις 21 Ιουλίου 1930. Η κατασκευή του υπογείου σταθμού Ομονοίας το 1930 έγινε με εκσκαφή σε βάθος 8 μέτρων και επικάλυψη (μέθοδος cut and cover) και συνοδεύτηκε με ανάπλαση της ομώνυμης πλατείας. Ο ίδιος ο σταθμός δέχτηκε τότε τα επαινετικά σχόλια του Τύπου, αλλά και του ιδίου του Βενιζέλου, για την ποιότητα κατασκευής και την πολυτέλειά του.
Ο σταθμός Ομονοίας υπήρξε μέχρι την επέκταση του δικτύου προς το σταθμό Βικτώρια, στις 1 Μαρτίου 1948, ο προς βορράν τερματικός σταθμός της γραμμής. Η ιστορική ειρωνεία όμως, είναι ότι η επέκταση της σήραγγας προς τα βόρεια και η κατασκευή των σταθμών Βικτώρια και Αττική έλαβαν χώρα και σχεδόν ολοκληρώθηκαν στη δεκαετία του 1930, αλλά λόγω των πολεμικών γεγονότων τα εγκαίνια αναβλήθηκαν και τελικώς έγιναν στις 1 Μαρτίου 1948 για την Βικτώρια και στις 30 Ιουνίου 1949 για την Αττική.
Ο σημερινός σταθμός Ομονοίας της Γραμμής 1 είναι στη χιλιομετρική θέση 9,981 από το σταθμό Πειραιά. Η σημερινή μορφή του ανάγεται στο 2003, καθώς εκτελέστηκαν σημαντικές εργασίες αναβάθμισης του εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004. Η αρχική μελέτη που εγκρίθηκε το 2001 προέβλεπε μια σύγχρονη εκδοχή αναβάθμισης του σταθμού, αλλά μόλις η μελέτη έγινε δημόσια γνωστή, αντέδρασε έντονα μεγάλος αριθμός αρχιτεκτόνων της Πανελλήνιας Ένωσης Αρχιτεκτόνων, οι οποίοι ζήτησαν να ανακηρυχθεί ο σταθμός διατηρητέο μνημείο, ενώ μάλιστα αρκετοί ξεκίνησαν προσφυγές κατά της μελέτης ανάπλασης, με το αίτημα που μόλις αναφέρθηκε. Ως αποτέλεσμα, προκειμένου να ξεμπλοκαριστεί το έργο της ανάπλασης, τον Δεκέμβριο του 2001 ο σταθμός της γραμμής 1 ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού και έτσι η ανάπλαση έγινε διατηρώντας την αρχική του αρχιτεκτονική, χωρίς καμία αλλαγή από την αρχική του μορφή, με εξαίρεση την τοποθέτηση εδαφιαίου πλακόστρωτου στη θέση της παλαιότερης τσιμεντόστρωσης και την ενίσχυση του φωτισμού.
Τα εγκαίνια της σημερινής μορφής του σταθμού έγιναν στις 19 Μαρτίου 2003. Άμεση συνέπεια αυτής της ανακήρυξης ήταν και το ότι μόλις 1 μήνα μετά, στις 15 Ιανουαρίου 2002, ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο και ο επόμενος προς τα βόρεια σταθμός, Βικτώρια, επειδή φέρει παρόμοια πλακάκια στους τοίχους, αν και σε ανοιχτό πράσινο χρώμα αντί σε πορτοκαλί.
Σύγχρονος σταθμός της Γραμμής 2 (2000)
thumb|right|Ο σταθμός μετρό της Γραμμής 2.
Στο πλαίσιο της δημιουργίας δικτύου μετρό, την περίοδο 1992 - 2000, κατασκευάστηκαν τα πρώτα τμήματα δύο νέων γραμμών μετρό, της γραμμής 2 και της γραμμής 3. Η γραμμή 2 προβλέφθηκε να διέλθει από τον σταθμό της Ομονοίας της γραμμής 1, μετατρέποντάς τον σε σταθμό μετεπιβίβασης. Η σήραγγα της γραμμής 2 διέρχεται σε χαμηλότερο επίπεδο από αυτό της γραμμής 1. Το τμήμα του σταθμού της Ομόνοιας που εξυπηρετεί σήμερα τη γραμμή 2 εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από τις αποβάθρες της γραμμής 1, ενώ διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Δομή σταθμού
Ο σταθμός διαθέτει οκτώ σημεία πρόσβασης και εξόδου γύρω από την πλατεία Ομονοίας. Όλα έχουν κυλιόμενες σκάλες, ενώ υπάρχουν και κάποιοι ανελκυστήρες για ΑΜΕΑ. Συνολικά, παρέχουν πρόσβαση στο επίπεδο όπου βρίσκεται το εκδοτήριο εισιτηρίων, αλλά υπάρχει προσβασιμότητα και σε άλλα επίπεδα. Επίσης, είναι εύκολη η πρόσβαση στον σταθμό της γραμμής 1, ο οποίος διαθέτει κεντρική πλατφόρμα για την επιβίβαση των επιβατών και δύο πλευρικές πλατφόρμες για την αποβίβαση των επιβατών, καθώς και στον σταθμό της γραμμής 2, ο οποίος έχει δύο πλευρικές πλατφόρμες που πλαισιώνουν τα δύο ρεύματα κυκλοφορίας των τρένων.
Ομονοια Ομονοια Ομονοια Ομονοια
Fibre to the home
To Fiber to the Home (Ίνα μέχρι την Κατοικία) ή FTTH είναι μια FTTx τεχνολογία (δηλαδή μια αρχιτεκτονική σύνδεσης σε δίκτυο Οπτικών ινών), στην οποία η οπτική ίνα φτάνει μέχρι το χώρο (κατοικίας ή εργασίας) του τελικού χρήστη.
Το FTTH έρχεται έτσι σε αντίθεση με μεθόδους όπως οι Fiber to the Building (FTTB), Fiber to the Node (FTTN), Fiber to the Curb (FTTC), ή Hybrid Fibre-Coaxial (HFC), στις οποίες χρησιμοποιείται κάποιο παραδοσιακό φυσικό μέσο (όπως χάλκινα ή ομοαξονικά καλώδια) για το τελευταίο Μίλι.
To FTTH, λόγω του ότι χρησιμοποιεί 100% οπτικές ίνες, μπορεί να πετύχει πάρα πολύ υψηλούς ρυθμούς μετάδοσης δεδομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πιλοτική υπηρεσία που διέθεσε η France Telecom στη Γαλλία στα μέσα του 2006, και η οποία παρείχε πρόσβαση στο Internet με ταχύτητα 2,5/1,2 Gbps.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων Κατηγορία:Οπτικές ίνες
Κιούσου
right|thumb|300px|Η νήσος Κιούσου. Η νήσος Κιούσου (九州, προφορά: Κιούουσ'ουου, κυριολ. Εννέα Επαρχίες), με έκταση 36.783 τ.χλμ. και 13.231.995 κατοίκους (2006), είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας και το δεύτερο σε πληθυσμό. Η θέση της στα ΝΔ του Χονσού και του Σικόκου την κάνει επίσης το νοτιότερο από τα κύρια νησιά της Ιαπωνίας. Πριν το 1914, η έκταση του νησιού ήταν 36.706 τ.χλμ, λόγω της έκρηξης του ηφαίστειου Σακουρατζίμα. Η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή, που ένωσε το νησί Σακουρατζίμα με το Κιούσου.
Η Κιούσου είναι νησί ορεινό και περιλαμβάνει το ηφαίστειο Άσο (1.591 μ.)- το ενεργότερο της Ιαπωνίας.
Από διοικητικής πλευράς χωρίζεται πλέον σε 7 νομούς (県, κεν):
Μεγαλύτερη πόλη είναι η Φουκουόκα, με πληθυσμό 1,4 εκατομμύρια κατοίκων. Ακολουθούν η Κιτακιούσου, Κουμαμότο, Καγκοσίμα και η ιστορική πόλη του Ναγκασάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ιαπωνίας
ΦΚ Χίμκι
Η ΦΚ Χίμκι (ρωσικά: ФК Химки) είναι μια ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Χίμκι. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1996 από την ένωση δύο ομάδων της πόλης, Ρόντινα και Νόβατορ. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Ρόντινα, χωρητικότητας 5.083 θεατών. Συμμετέχει στην Πρώτη Κατηγορία. Έχει 3 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα Ρωσίας το διάστημα 2007-2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Χίμκι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας
Σολφατάρα
thumb|Σολφατάρα στο Μοντράνο της Ιταλίας Με τον διεθνή όρο, εκ της ιταλικής, Σολφατάρα, και στην επίσημη ελληνική Θειών (ο Θειών, του Θειώνος), ή Θειώνας, κοινώς Θειωνιά, ονομάζεται η ηφαιστειογενής περιοχή που περιλαμβάνει έναν αριθμό ηφαιστειακών ατμίδων από τις οποίες εξέρχονται στην ατμόσφαιρα θερμά και υπέρθερμα αέρια από τα έγκατα της Γης.
Η ονομασία σολφατάρα προέρχεται από την ιταλική λέξη solfo (διάλεκτος Σικελίας = θειάφι), ακριβώς λόγω της φύσεως των εκπεμπόμενων αερίων.
Στην Ελλάδα τέτοιες θειωνιές υπάρχουν στις Κυκλάδες, συγκεκριμένα στις νήσους Μήλο, και Σαντορίνη, στη Νίσυρο, καθώς επίσης στη Μεσσηνία, στα όρια με το νομό Λακωνίας, στη θέση "Καλάθι", και στη θέση Σουσάκι Κορινθίας κοντά στους Αγίους Θεοδώρους.
Όιγκεν Μπραχτ
Βιογραφία
Ο Μπραχτ γεννήθηκε στη Morges, Waadt (κοντά στη λίμνη της Γενεύης) στην Ελβετία από Γερμανούς γονείς. Στη συνέχεια μετακόμισε με τους γονείς του στο Ντάρμστατ, Γερμανία, όπου ήταν μαθητής των Friedrich Frisch, Charles Seeger και φοιτητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Καρλσρούης. Αργότερα σπούδασε στο Ντίσελντορφ, δυσαρεστημένοι με τη καλλιτεχνική του εργασία το 1864 μετακόμισε στο Βερολίνο και έγινε έμπορος. Το 1876 ήθελε να γίνει παλι ζωγράφος.
Το 1882 έγινε καθηγητής της τοπιογραφίας στην Πρωσική Ακαδημία των Τεχνών και το 1883 ζωγράφισε ένα πανόραμα της Μάχης της Σεντάν μαζί με τον Anton von Werner. Αργότερα έγινε ένας εκπρόσωπος του γερμανικού ιμπρεσιονισμού.
Το 1901 απέκτησε μια θέση διδασκαλίας στο Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δρέσδης που κατείχε μέχρι το 1919. Μετά τη συνταξιοδότησή του έζησε στο Ντάρμστατ, όπου και πέθανε το 1921.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Χρονίρ
Το συγκρότημα Χρονίρ δημιουργήθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2002 από τον Γιώργο Τιάκα. Αποτελεί συνέχεια του συγκροτήματος Εν λευκώ στους οποίους ο Γιώργος Τιάκας ήταν ο κύριος τραγουδοποιός τους και από την πλειοψηφία των μουσικών του εν λόγω συγκροτήματος (Τάσο Αναστασιάδη, Γιώργο Μαυρόπουλο, Δημήτρη Σαμαρά). Μετεξελίχθηκε σε τετραμελές σχήμα το 2003 με την εξής σύνθεση: Γιώργος Τιάκας -φωνή & κιθάρα, Γιώργος Μαυρόπουλος-Μπάσο, Παντελής Ατέσης-τύμπανα, Μάνος Κουντούρης-κιθάρα.Το 2007 στη θέση του ντραμερ έρχεται ο Χρήστος Γεωργίου , ο οποίος έιναι μέχρι σήμερα ο ντράμερ του συγκροτήματος , ενω ένα χρόνο αργότερα αναλαμβάνει χρέη κιθαρίστα ο Γιάννης μουχτσής που επίσης έιναι μέλος των Χρονιρ μέχρι και Σήμέρα.Από το συγκρότημα πέρασαν και οι : Απόστολος Κελεμπέκης-κιθάρα (2006-2008) και Παπαντωνίου βασίλης-μπάσσο (2013-2016). Η σημερινή σύνθεση έιναι: Γιώργος Τιάκας -φωνή, κιθάρα & guitar synth ,Γεροβασιλείου Τάσος-Μπάσο, Χρήστος Γεωργίου -τύμπανα , Γιάννης μουχτσής- κιθάρα.
Το όνομα του συγκροτήματος είναι εμπνευσμένο από βιβλίο φανταστικής λογοτεχνίας του Αργεντινού συγγραφέα : Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986).
Συμμετοχές σε Συλλογές
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας γυναικών 1987-1988
Το πρωτάθλημα μπάσκετ γυναικών για τη σαιζόν 1987-1988, ολοκληρώθηκε στις 27 Μαρτίου 1988. Πρωταθλήτρια για το 1988 ανακηρύχθηκε η ομάδα του Α.Ο. Σπόρτιγκ για 11η φορά στην ιστορία της, εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Οι Αγία Παρασκευή, ΜΕΝΤ, Απόλλων Καλαμαριάς και Α.Ο. Σερρών εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στο κύπελλο Κύπελλο Λιλιάνα Ρονκέτι. Υποβιβάστηκαν οι Ηρακλής, Ολυμπιακός Βόλου, Παλαιό Φαληρο και Ηρόδοτος.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1987 1988 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Γυναικών 1987 1988 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Γυναικών 1987 1988
Fibre to the building
Το Fiber to the Building (Οπτική μέχρι τo Κτίριο) ή FTTB είναι μια FTTx τεχνολογία (δηλαδή μια αρχιτεκτονική σύνδεσης σε δίκτυο οπτικών ινών), στην οποία η οπτική ίνα φτάνει μέχρι το κτίριο (συνήθως μέχρι τον κατανεμητή) στο οποίο βρίσκεται ο χώρος του τελικού χρήστη, αλλά δε φτάνει μέχρι το χώρο του.
Για αυτόν ακριβώς το λόγο, το FTTB μπορεί να προσφέρει πολύ υψηλότερες ταχύτητες από το FTTN και το FTTC, με κόστος σημαντικά χαμηλότερο από το κόστος του FTTH.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων Κατηγορία:Οπτικές ίνες
ΦΚ Τσερνομόρετς Νοβοροσίσκ
Η ΦΚ Τσερνομόρετς Νοβοροσίσκ (ρωσικά: ФК «Черноморец» Новороссийск) είναι ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νοβοροσίσκ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ΠΦΛ. Ιδρύθηκε το 1960. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Τσεντράλνι, χωρητικότητας 12.500 θεατών. Το διάστημα 2005-2011 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Καλύτερη θέση της ήταν η 6η το 1997 και το 2000. Συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2000-01, αλλά αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τη Βαλένθια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Τσερνομόρετς Νοβορωσίσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960
Γιάνκοβατς (Μπίχατς)
Κατανομή του πληθυσμού ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, το χωριό αριθμούσε 15 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Σέρβοι.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Σουφλί
Το Σουφλί είναι κωμόπολη του νομού Έβρου και η έδρα του δήμου Σουφλίου. Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης και 47 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ορεστιάδας. Απλώνεται στην ανατολική πλευρά του λόφου του Προφήτη Ηλία, ενός από τα τελευταία υψώματα της οροσειράς της Ροδόπης. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε απόσταση 500 μέτρων από τον ποταμό Έβρο. Το Σουφλί είναι κυρίως γνωστό για τη βιομηχανία του μεταξιού που αναπτύχθηκε εκεί από τα μέσα του 19ου αιώνα. Μέχρι τις αρχές του 1980 πολλοί κάτοικοι ασχολούνταν συστηματικά με τη σηροτροφία, ωστόσο διάφοροι παράγοντες οδήγησαν σταδιακά στην παρακμή της πόλης. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει προσπάθειες για να επανέλθει η πόλη σταδιακά εκεί οπού ήταν στο παρελθόν και έτσι σήμερα δραστηριοποιούνται 65 σηροτρόφοι και λίγες οικοτεχνίες και εργοστάσια που κρατάνε ψηλά την παράδοση του Σουφλίου και χαρίζουν στους επισκέπτες όμορφα προϊόντα από την περιοχή.
Ιστορία
thumb|Το μεταξουργείο Τζιβρέ μικρογραφία Αρχαιολογικά ευρήματα πιστοποιούν ότι η περιοχή κατοικούνταν κατά την διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Σύμφωνα με τον Τούρκο περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, που αναφέρεται σε αυτό το 1667 με το όνομα Σοφουλού (Sofulu), το Σουφλί ήταν ένα κεφαλοχώρι απηλλαγμένο από τους φόρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης (1923) η Ανατολική Θράκη πέρασε στην κυριότητα του νεοσύστατου τουρκικού κράτους. Έτσι το Σουφλί με την ανακατανομή της γης έχασε μια σημαντική έκταση 70.000 στρεμμάτων που ήταν γεμάτη από μωρεόδεντρα, τα οποία αποτελούσαν την απαραίτητη τροφή του μεταξοσκώληκα.
Επιπλέον, με την εισαγωγή του εμπορίου του μεταξιού στο φορολογικό πλαίσιο της Ελλάδας επήλθε μείωση της παραγωγής και των εξαγωγών σε άλλες χώρες. Το τελειωτικό και πιο ισχυρό χτύπημα ήρθε με την ανακάλυψη της τεχνητής μεταξωτής ίνας. Το γεγονός αυτό διέκοψε την ανοδική πορεία της σηροτροφίας. Εκείνη την εποχή στο Σουφλί λειτουργούσαν τέσσερα εργοστάσια αναπήνισης, καθώς και πολλές οικοτεχνίες παραγωγής μεταξιού, τα οποία σταδιακά σταμάτησαν να λειτουργούν.
Γνωστό ως η "Πόλη του Μεταξιού", το Σουφλί είναι επίσης γνωστό για το κρασί του, το τσίπουρο, και τα κρέατά του.
Πολιτισμός
Μαζί με την οικονομική ανάπτυξη του 19ου αιώνα επήλθε η κοινωνική και πολιτιστική άνθιση του Σουφλίου και το μορφωτικό επίπεδο των κατοίκων αναπτύχθηκε. Πριν από τα μέσα του 19ου αιώνα οι δύο εκκλησίες, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αθανασίου, είχαν ήδη ανεγερθεί και αποτελούσαν τα στολίδια της πόλης. Γύρω στο 1860 δημιουργήθηκε το Δημοτικό Σχολείο (σημερινό 2ο Δημοτικό Σχολείο), και το 1880-1882 το Δημοτικό Σχολείο Θηλέων (σημερινό 1ο Δημοτικό Σχολείο). Η μουσική διδασκόταν στο Δημοτικό Σχολείο από το 1900. Στο Σουφλί γεννήθηκε στις 25/10/1947 ο γνωστός μουσικοσυνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Θανάσης Γκαϊφύλλιας.
Λαογραφικό Μουσείο Σουφλίου Τα Γνάφαλα
Το Μουσείο αυτό είναι το παλιότερο μουσείο στο Σουφλί με μια σειρά εκθεμάτων και αντικειμένων από την ιστορία και την κουλτούρα της περιοχής με θεματικές όπως: μετάξι, πολιτισμός, θρησκεία, επαγγέλματα, μουσική, ένδυση, τέχνη του κεντήματος κ.ά.
Μουσείο Τέχνης Μεταξιού
Σκοπός του μουσείου είναι να αναδείξει και να διασώσει την πλούσια παράδοση της περιοχής στη μεταξουργία, μέσα από πρωτότυπα εκθέματα σε συνδυασμό με την σύγχρονη τεχνολογία.
Μουσείο Μετάξης
Το μουσείο παρουσιάζει όλες τις φάσεις και τα στάδια από την προβιομηχανική διαδικασία της εκτροφής των μεταξοσκωλήκων (σηροτροφία) και της επεξεργασίας του μεταξιού (μεταξουργία), μέσα στο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο που ανέδειξε την περιοχή ως σημαντικό μεταξοπαραγωγικό κέντρο της Ελλάδας (τέλη 19ου - μέσα 20ού αι).
Δημοτικό Λαογραφικό Μουσείο
Στεγάζεται στο περίφημο αρχοντικό του Μπρίκα.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου
Θεμελιώθηκε στα 1818 και τελείωσε στα 1862 - 1863. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι έργο (1861) του ξυλογλύπτη «Ταλιαδούρου» Σταμάτη Μαδυτινού (από τη Μάδυτο της Ανατολικής Θράκης).
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου
Κτίστηκε το 1848.
Άλλοι μικρότεροι ναοί είναι ο Άγιος Ανδρέας, ο Προφήτης Ηλίας, ο Άγιος Τρύφων, ο Τίμιος Σταυρός και ο Άγιος Νεκτάριος.
Σύγχρονη εποχή
Στις 29 Αυγούστου 1936 ο δήμαρχος Δημήτρης Καλπάκας ανακοίνωσε τη διενέργεια της 6ης γεωργοκτηνοτροφικής έκθεσης. Η ανακάλυψη του συνθετικού μεταξιού και η πτώση της τιμής των κουκουλιών έχουν οδηγήσει στην παρακμή της σηροτροφίας. Τα μωρεόδεντρα γίνονται όλο και λιγότερα και μετά την ανακατανομή της γης έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Η παρακμή της σηροτροφίας, σε συνδυασμό με την έλλειψη των βιομηχανικών μονάδων, έχει αναγκάσει τον πληθυσμό να μετακινηθεί προς τις αστικές περιοχές ή ακόμη και στο εξωτερικό. Αυτή τη στιγμή λειτουργούν 5 βιοτεχνίες παραγωγής μεταξωτών ειδών, καθώς και καταστήματα που εμπορεύονται μεταξωτά είδη. Το 1993 η παραγωγή κουκουλιών ανερχόταν σε 5.000 κιλά από 800.000 κιλά που ήταν το 1908.
Το Σουφλί έχει πληγεί από πλημμύρες στις περιοχές με χαμηλό υψόμετρο την δεκαετία του 1960, και τα έτη 1998, 2005 και 2006.
Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει πάλι η ενασχόληση με την παραγωγή κουκουλιού. Παρατηρείται μία νέα στροφή στη χρήση αυτού με διάφορους τρόπους, όπως στη δημιουργία κοσμημάτων, στη δημιουργία στεφάνων του γάμου, μπομπονιέρων.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Σουφλίου έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Έβρου
Θεοδώρα (9ος αιώνας)
Η Θεοδώρα (815 - μετά το 867) ήταν Μικρασιάτισσα αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, σύζυγος του Θεόφιλου (829-842). Γεννήθηκε το 815 μ.Χ στην Έβεσσα της Παφλαγονίας, από τους γονείς της Μαρίνο και Θεοκτίστη οι οποίοι διακρίνοταν για την προσήλωση τους στην ορθόδοξη πίστη. Το 830 μ.Χ παντρεύτηκε τον εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο αλλά παρά το κλίμα που επικρατούσε συνέχισε να λατρεύει τις εικόνες. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, αναστήλωσε τις εικόνες και επέφερε οριστικό τέλος στην Εικονομαχία. Τιμάται ως αγία Θεοδώρα η Αυγούστα από την Ορθόδοξη Εκκλησία και η μνήμη της εορτάζεται στις 11 Φεβρουαρίου. Τα λείψανα της φυλάσσονται άθικτα στο Ναό Παναγίας Σπηλαιώτισσας στην Κέρκυρα.
Η σύζυγος του Θεόφιλου
Καταγόταν από την Έβισσα της Παφλαγονίας στη Μικρά Ασία και ήταν κόρη των εικονόφιλων Μαρίνου, ανώτερου αξιωματικού, και της Θεοκτίστης. Όταν η μητρυιά του Θεόφιλου Ευφροσύνη κάλεσε νέες από όλη την αυτοκρατορία για να επιλέξει ο Θεόφιλος σύζυγο, η Θεοδώρα προτιμήθηκε από την έχουσα ισχυρότερη προσωπικότητα Κασσιανή.
Η συζυγική ζωή του αυτοκρατορικού ζεύγους δεν ήταν εντελώς ανέφελη γιατί οι αδελφοί της Θεοδώρας Βάρδας και Πετρωνάς, και ειδικά ο τελευταίος τον πρώτο καιρό, κατεχρώντο της συγγένειάς τους με τον αυτοκράτορα, αλλά και η ίδια η Θεοδώρα ασχολήθηκε με κερδοσκοπικές επιχειρήσεις προς όφελος της Αυτοκρατορίας αλλά προς μεγάλην δυσαρέσκειαν του Θεόφιλου, διότι ήταν πολύ ικανότερη από αυτόν (βλ. σχετικά στο λήμμα Θεόφιλος, κεφ. Η δικαιοσύνη του Θεόφιλου).
Πέραν αυτών -κι από μια περιπέτεια που είχε ο Θεόφιλος με μια κυρία της αυλής χωρίς συνέχεια- το μεγάλο πρόβλημα ήταν τα θρησκευτικά φρονήματα της Θεοδώρας και της μητέρας της Θεοκτίστης.
Η Θεοκτίστη λάτρευε τις εικόνες –όπως όλες οι γυναίκες της αυτοκρατορίας. Αναγκάστηκε να φύγει από το παλάτι αλλά στο μοναστήρι που πήγε κατηχούσε τις εγγονές της, τις κόρες του Θεόφιλου, στην εικονολατρεία. Δεδομένου ότι ο Θεόφιλος δεν είχε ακόμη αποκτήσει τον Μιχαήλ και είχε κάνει συμβασίλισσά του την μεγαλύτερη κόρη του Θέκλα, απαγόρευσε τις επισκέψεις στο μοναστήρι κ’ η πεθερά του άρχισε να τον κατηγορεί φανερά.
Το χειρότερο για τον Θεόφιλο ήταν ότι και η Θεοδώρα λάτρευε τις εικόνες. Συνελήφθη επ’ αυτοφώρω από τον γελωτοποιό της αυλής να τις ασπάζεται αλλά όταν την κατηγόρησε ο Θεόφιλος, είπε πως κοιταζόταν στον καθρέφτη της. Δεν αντιδρούσε φανερά όπως η μητέρα της, τελικά όμως ήταν αυτή που ανέτρεψε την εκκλησιαστική πολιτική του συζύγου της και αναστήλωσε τις εικόνες.
Στις αρχές του 842 ο Θεόφιλος αρρώστησε βαριά. Προβλέποντας το τέλος του, ζήτησε από την Θεοδώρα και τους μεγάλους αξιωματούχους να ορκιστούν ότι τίποτα δεν θ’ ανέτρεπαν απ’ όσα θέσπισε και ότι θα διατηρούσαν τον Ιωάννη τον Γραμματικό στον πατριαρχικό θρόνο.
Η μητέρα του Μιχαήλ Γ΄
Μετά τον θάνατο του Θεόφιλου η Θεοδώρα ανέλαβε την επιτροπεία του γιου τους Μιχαήλ Γ΄, με συνεπιτρόπους τον αδελφό της Βάρδα, τον μάγιστρο Μανουήλ και τον λογοθέτη Θεόκτιστο. Οι δύο τελευταίοι ήταν δεδηλωμένοι εικονομάχοι και μάλιστα τον Θεόκτιστο όρκισε προ παντός ο Θεόφιλος μαζί με την Θεοδώρα. Αλλά ήταν αυτοί που εισηγήθηκαν στην Θεοδώρα την αθέτηση των όρκων της προς τον Θεόφιλο και την αναστήλωση των εικόνων –για την οποία βέβαια κάθε άλλο παρά απρόθυμη ήταν.
Με βασιλική διαταγή ο πατριάρχης Ιωάννης ο Γραμματικός απομακρύνθηκε βίαια από το πατριαρχείο. Σύνοδος, μοναχών κυρίως, που συνήλθε εκ των υστέρων εξέλεξε πατριάρχη τον εικονόφιλο Μεθόδιο και αναθεμάτισε τον Ιωάννη και τους ομόφρονές του. Η Θεοδώρα ζήτησε να εξαιρεθεί ο Θεόφιλος από τον αναθεματισμό, παίρνοντας όρκο ότι στις τελευταίες του στιγμές μεταμελήθηκε και ασπάστηκε τις εικόνες. Ο Μεθόδιος «επείσθη» και έδωσε στην Θεοδώρα έγγραφη απαλλαγή του Θεόφιλου. Και στις 19 Φεβρουαρίου του 842 τελέσθηκε η Εορτή της Ορθοδοξίας για να πανηγυριστεί η αναστήλωση των εικόνων.
Ο Ιωάννης ο Γραμματικός εξορίστηκε και μαστιγώθηκε. Ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Λέων ο Μαθηματικός, ο λογιότερος της εποχής του, καθαιρέθηκε. Το χειρότερο όλων ήταν ο ολοκληρωτικός πόλεμος που αποφάσισε η Θεοδώρα κατά των Παυλικιανών της Μικράς Ασίας, «για να τους επαναφέρει στην ευσέβεια». Κατά τους ίδιους τους εικονόφιλους χρονογράφους, εκατό χιλιάδες ήταν τα θύματα αυτού του πολέμου του κράτους προς υπηκόους του. Κατά το διάστημα της εξουσίας της Θεοδώρας δύο εκστρατείες υπό τον Θεόκτιστο κατά της αραβοκρατούμενης Κρήτης απέτυχαν, οι κτήσεις στην Απουλία και Καλαβρία υποτάχθηκαν στους Φράγκους, η Σικελία υποτάχθηκε σχεδόν ολόκληρη στους Μουσουλμάνους και οι επιδρομές των Αράβων στην Μικρά Ασία έγιναν συχνότερες και καταστρεπτικότερες, υποστηριζόμενες τώρα και από τους εναπομείναντες Παυλικιανούς.
Η αδελφή του Βάρδα
Ο Βάρδας φιλοδοξούσε να μείνει μόνος επίτροπος της βασιλείας. Προκάλεσε ένταση στις σχέσεις των άλλων δύο συνεπιτρόπων με αποτέλεσμα ο Μανουήλ να αποσυρθεί. Ύστερα ο Βάρδας παρόξυνε τον ανεψιό του εναντίον του Θεόκτιστου λέγοντας ότι αυτός ήταν που συμβούλευε την Θεοδώρα να μη του δίνει χρήματα για τις ακολασίες του. Τελικά με την έγκριση του Μιχαήλ ο Βάρδας δολοφόνησε τον Θεόκτιστο το 854.
Ο θάνατος του πιστότερου συμβούλου της συντάραξε την Θεοδώρα. Βλέποντας ότι οι ενέργειες του αδελφού της αποσκοπούσαν στην εξουδετέρωσή της, και για ν’ αποφύγει τα χειρότερα, συγκάλεσε το 856 την Σύγκλητο, απέδωσε λογαριασμό της επιτροπείας της και έφυγε από τα ανάκτορα με τις θυγατέρες της. Άφησε ένα υπέρογκο ποσό στο δημόσιο ταμείο.
Αλλά ο Βάρδας δεν αρκέστηκε σ’ αυτό. Υπέβαλε στον Μιχαήλ τον φόβο ότι θα είχε την τύχη του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ που τον τύφλωσε η μητέρα του Ειρήνη η Αθηναία, και ο πατριάρχης Ιγνάτιος -που είχε διαδεχτεί το 846 τον Μεθόδιο- διατάχθηκε να κουρέψει μοναχές την Θεοδώρα και τις κόρες της. Ο Ιγνάτιος αρνήθηκε και τις κούρεψε ο άλλος αδελφός, ο Πετρωνάς. Η Θεοδώρα έζησε από τότε περιορισμένη και φτωχικά στα ανάκτορα του Καριανού απ’ όπου είδε την δολοφονία του αδελφού της και εν συνεχεία του γιου της από τον Βασίλειο τον Μακεδόνα.
Το λείψανο της Θεοδώρας βρίσκεται σήμερα στην Κέρκυρα, στο ναό της Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης. Η μνήμη της τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου.
Απολυτίκιο
"(Ήχος πλάγιος α') Δωρεῶν τῶν ἐνθέων οὖσα ἐπώνυμος, τὴν Ἐκκλησίαν φαιδρύνεις βασιλικαὶς δωρεαίς, ὡς θεόγλυπτος εἰκὼν θείας φρονήσεως, τῶν γὰρ Εἰκόνων τῶν σεπτῶν, τὴν τιμὴν ὡς σχετικήν, ἐτράνωσας Θεοδώρα, τῶν Βασιλίδων ἄκρατης, τῶν Ὀρθοδόξων ἐγκαλλώπισμα."
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Live at Eindhoven (EP)
Live at Eindhoven είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου ΕΡ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου και κασέτας, τον Οκτώβριο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce".
Η ηχογράφηση του είχε πραγματοποιηθεί τέσσερις μήνες νωρίτερα στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" του Αϊντχόβεν, όπου εκτός των Testament εμφανίστηκαν οι Destruction, Nuclear Assault, Agent Steel, Angel Witch, κ.α.. Ολόκληρη η εμφάνιση του συγκροτήματος κυκλοφόρησε στο άλμπουμ "Live at Eindhoven '87" από την "Prosthetic Records", το 2009.
Τραγούδια του δίσκου
1. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 5:38
2. Burnt Offerings (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:52
3. Do or Die (Billy, Peterson, Skolnick, Clemente) - 5:24
4. Apocalyptic City (Peterson, Skolnick) - 5:54
5. Reign of Terror (Souza, Peterson, Skolnick) - 4:31
Τα μέλη των Testament
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Eindhoven (EP)" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Testament Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Πρίζρεν
right|thumb|250px|Πρίζρεν: Τα Οθωμανικά λουτρά (15ος αι.) To Πρίζρεν (σερβικά: Призрен/Prizren, αλβανικά: Prizren/Prizreni) είναι πόλη στο Κοσσυφοπέδιο. Βρίσκεται στους πρόποδες του Σκάρδου, 80 χλμ νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Πρίστινα, και διασχίζεται από τον ποταμό Λούμπαρτ.
Ιστορία
Κάτω από την οθωμανική κυριαρχία, η πόλη διατήρησε την εμπορική σημασία της, ενώ κατά το 19ο αιώνα μετασχηματίστηκε σε πολιτιστικό κέντρο των Αλβανών, όταν ξεκίνησε το απελευθερωτικό κίνημα της "Λίγκας του Πρίζρεν" το 1878. Υπήρξε στην ιστορική της πορεία θέατρο συγκρούσεων ανάμεσα στους Σέρβους και τους Βυζαντινούς, Οθωμανούς και Αλβανούς.
Αξιοθέατα
Η πόλη του Πρίζρεν είναι γραφικότατη με χριστιανικές εκκλησίες, μουσουλμανικά τεμένη, παλιά οθωμανικά σπίτια του 18ου και 19ου αιώνα με κόκκινες κεραμοσκεπές στην κεντρική πλατεία Συντριβανίου (Shadërvan) της πόλης, λιθόστρωτους δρόμους και οθωμανικά λουτρά.
Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει το μεγαλοπρεπές Τζαμί του Σινάν Πασά, με έξοχες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του, που χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα (1615). Κτίστηκε από μάρμαρο που αφαιρέθηκε από την ερειπωμένη σήμερα Μονή του Αρχαγγέλου.
Από τα πιο αξιόλογα μνημεία της πόλης είναι τα οθωμανικά λουτρά, το χαμάμ Γαζή Μεχμέτ Πασά, χρονολογούμενο από το 15ο αιώνα, όπως και η τοξωτή πέτρινη οθωμανική γέφυρα του ίδιου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Σερβίας Κατηγορία:Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Γκεγκερία
Επαρχία Μαντινείας
right|200px|thumb|Η επαρχία Μαντινείας Η επαρχία Μαντινείας ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Αρκαδίας και η μεγαλύτερη σε έκταση. Έδρα της ήταν η Τρίπολη. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού.
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε αρχικές επαρχίες του νομού Αρκαδίας. Σε αυτή τη διοικητική διαίρεση αρχικά είχε 17 δήμους (Διοικητική διαίρεση επαρχίας Μαντινείας (1833)). Το 1836, οι δήμοι γίνονται 18 με την απόσπαση του οικισμού Κακούρι από τον δήμο Ορχομενού και τον ορισμό τους ως έδρα του δήμου Κακουρίου. Το 1841, οι δήμοι περιορίζονται σε 9.
Η διοικητική διαίρεση του 1836 ουσιαστικά καταργήσε προσωρινά την επαρχία Μαντινείας και το νομαρχιακό σύστημα, αλλά επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997 οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Τρίπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Επαρχία Μαντινείας
Μαροκινές γενικές εκλογές 2021
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στο Μαρόκο για να εκλεγούν τα 395 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων του Μαροκινού κοινοβουλίου. Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν και οι εκλογές για 678 μέλη δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων.
Ο Εθνικός Συναγερμός Ανεξάρτητων ήρθε πρώτο κόμμα, κερδίζοντας τις 102 από τις 395 έδρες στη Βουλή. Ο Βασιλιάς Μοχάμετ ΣΤ' ανέθεσε στον αρχηγό του κόμματος, τον δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα του πετρελαίου και επί πολλά χρόνια Υπουργό Γεωργίας, Αζίζ Αχανούς, την θέση του Πρωθυπουργού. Τα τρία επικρατέστερα κόμματα των εκλογών, ο Εθνικός Συναγερμός Ανεξάρτητων, το Κόμμα Αυθεντικότητας και Νεωτερισμού και το Κόμμα Ανεξαρτησίας, σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας.
Εκλογικό σύστημα
Η κατανομή των εδρών έγινε με μία καινοτόμα αλλά αμφιλεγόμενη μέθοδο, η οποία προτάθηκε από τον Βασιλιά και βασίζεται στον αριθμό εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Μαρόκου ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν υποβάλλει έγκαιρα δήλωση ώστε να συμπεριληφθούν στον κατάλογο εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Μαρόκο Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Kingdom Hearts II
Το Kingdom Hearts II είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων, δημιουργία της συνεργασίας των εταιριών Square Enix και Disney, και συνέχεια του Kingdom Hearts. Οι τρεις ήρωες, Σόρα, Ντόναλντ και Γκούφυ συνεχίζουν την αναζήτηση τους για τον βασιλιά Μίκυ, αλλά και για τους φίλους του Σόρα, Ρίκου και Κάιρι. Σιγά-σιγά μέσα από το παιχνίδι αποκαλύπτονται κόσμοι γνωστοί στους φαν του πρώτου παιχνιδιού αλλά και καινούριοι χαρακτήρες, παρμένοι όλοι από τις ταινίες της Ντίσνεϊ.
Ιστορία
Οι Σόρα, Ντόναλντ και Γκούφυ ξυπνούν σ' έναν κόσμο άγνωστο σ' αυτούς, στον οποίο όμως από την πρώτη στιγμή αρχίζει η δράση. Συναντούν τον βασιλιά Μίκυ (ο οποίος είναι μεγάλη βοήθεια σε όλο το παιχνίδι), και ξεκινούν την αναζήτησή τους ψάχνοντας αντικείμενα που έχουν ανοίξει πόρτες στο σκοτάδι, μία πόρτα σε κάθε κόσμο.
Summons
Ικανότητες: Ανά περιόδους επιτίθεται σε όσους προσπαθούν να βλάψουν τον Sora, ενώ αν παίξει το Ukulele του τους χτυπά και βγάζει HP points από αυτούς. Παρόλο που εμφανίζεται όταν μπαίνεις για πρώτη φορά στο Computer room του Ansem, δεν μπορεί να κληθεί μέχρι ο παίκτης να πάρει το Ukulele charm.
Ικανότητες: Πετάει μπάλες του μπέιζμπολ στους αντιπάλους, οι οποίες τους παραλύουν, κάνοντάς τους ευάλωτους στις επιθέσεις του Sora, και όταν σφυρίξει τους φέρνει πιο κοντά.
Ικανότητες: Ο Peter βρίσκεται στο πλευρό του Sora κατατροπώνοντας τους εχθρούς με το μαχαίρι του, συνοδευόμενος από την Tinkerbell, η οποία γιατρεύει συνεχώς τον Sora και έχει τη δυνατότητα ενός revive.
Ικανότητες: Το Genie έχει ένα πλήθος μορφών και επιθέσεων που βασίζονται στις μορφές του Sora, ενώ περιστασιακά τον γιατρεύει.
Ντοράντο Πιέτρι
Ο Ντοράντο Πιέτρι (ιταλικά: Dorando Pietri, 16 Οκτωβρίου 1885 - 7 Φεβρουαρίου 1942) ήταν Ιταλός αθλητής αποστάσεων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1885 στο Κάπρι, ένα μικρό χωριό της Ιταλίας. Δεν είχε ασχοληθεί με τον αθλητισμό ποτέ στη ζωή του όταν αποφάσισε να τρέξει στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου το 1908. Μέχρι τα τελευταία χιλιόμετρα ήταν στους τρεις πρώτους του αγώνα. Καθ'όλη τη διαδρομή οι φίλαθλοι φώναζαν στους αθλητές την απόσταση που απομένει, αλλά ο Πιέτρι μην ξέροντας αγγλικά νόμισε ότι πλησίαζε στον τερματισμό και ανέπτυξε ταχύτητα για να ξεφύγει από τους υπόλοιπους αθλητές. Φτάνοντας στο Στάδιο μπήκε πρώτος, αλλά μην αντέχοντας άλλο από την υπερπροσπάθεια τρίκλιζε και παραπατούσε. Έπεσε κάτω τρεις φορές και σηκωνόταν με τη βοήθεια των κριτών, οι οποίοι τον βοήθησαν να κόψει και το νήμα. Ο 2ος ήταν ο Αμερικανός Τζον Χέις, ο οποίος έκανε ένσταση και κέρδισε την 1η θέση. Ο Πιέτρι μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση και μετά δυο μέρες του απονεμήθηκε χρυσό κύπελλο από την Βασίλισσα Αλεξάνδρα. Ο Πιέτρι ξανάτρεξε δυο φορές στον μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και κέρδισε τον Χέις και τις δυο φορές, το 1908 και 1909.
Πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 1942.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1908 Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες
Σισαβάνγκ Βατθανά
Ο Σισαβάνγκ Βατθανά (λαοτινά: ພຣະບາທສົມເດັຈພຣະເຈົ້າມະຫາຊີວິຕສີສວ່າງວັດທະນາ) (13 Νοεμβρίου 1907 – 13 Μαΐου 1978) ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Βασιλείου του Λάος και ο 6ος Πρωθυπουργός από τις 29 Οκτωβρίου έως τις 21 Νοέμβρη 1951. Κυβέρνησε από το 1959 μετά τον θάνατο του πατέρα του μέχρι την αναγκαστική του παραίτηση το 1975. Γεννήθηκε στο βασιλικό παλάτι του Λουάνγκ Πραμπάνγκ, γιος του βασιλιά Σισαβάνγκ Βονγκ και της βασίλισσας Χαμ-Ουν Α΄. Ήταν το δεύτερο από τα 5 παιδιά. Στην ηλικία των 10 ετών στάλθηκε στη Γαλλία για σπουδές. Μετά από χρόνια σπουδών στη Γαλλία είχε αρχίσει να ξεχνά τη λαοτινή γλώσσα. Όταν γύρισε στο Λάος ένας αξιωματούχος του παλατιού του έκανε μαθήματα της λαοτινής γλωσσας για να μπορεί να τη μιλάει πάλι με ευχέρεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάρχες του Λάος Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λάος
Επαρχία Καλαβρύτων
right|200px|thumb|Η επαρχία Καλαβρύτων πριν το 1997. Η επαρχία Καλαβρύτων ήταν μία από τις τρεις επαρχίες της Αχαΐας. Έδρα της ήταν τα Καλάβρυτα.
Ιστορία
Για πρώτη φορά επαρχία Καλαβρύτων ή αλλιώς Τερριτόριο των Καλαβρύτων συστάθηκε το 1687 κατά την  Β' ενετοκρατία (1685-1715) και σύμφωνα με την ενετική διοικητική διαίρεση ανήκε στη Διοίκηση της Αχαΐας. Η διοικητική αυτή διαίρεση συνεχίστηκε και επί Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση με μικρές μεταβολές ως προς την έκταση της.
Παγωμένη κρέμα
Η παγωμένη κρέμα (Frozen custard) είναι ένα παγωμένο επιδόρπιο παρόμοιο με το παγωτό, αλλά παρασκευάζεται με αυγά εκτός από κρέμα και ζάχαρη. Συντηρείται συνήθως σε πιο ζεστή θερμοκρασία σε σύγκριση με το παγωτό και συνήθως έχει πυκνότερη σύσταση.
Ιστορία
Οι κρόκοι αυγών έχουν ενσωματωθεί σε παγωτά τουλάχιστον από το 1690, αν και υπάρχουν αρκετές αξιόλογες ιστορίες ευρεσιτεχνίας που σχετίζονται με τη σύγχρονη εμπορευματοποίηση αυτής της πρακτικής.
Μια αρχική εμπορευματοποίηση της κατεψυγμένης κρέμας ήταν στο Κόνεϊ Αΐλαντ της Νέας Υόρκης το 1919, όταν οι πωλητές παγωτού Άρτσι και Έλτον Κορ διαπίστωσαν ότι η προσθήκη κρόκων αυγών στο παγωτό δημιούργησε μια πιο ομαλή υφή και βοήθησε το παγωτό να παραμείνει κρύο για περισσότερη ώρα. Στο πρώτο τους σαββατοκύριακο που βρέθηκαν κατά το μήκος της ακτής, πούλησαν 18.460 χωνάκια.
Ένα περίπτερο με παγωμένη κρέμα στην Παγκόσμια Έκθεση του 1933 στο Σικάγο παρουσίασε το επιδόρπιο σε ένα ευρύτερο κοινό. Μετά την έκθεση, η δημοτικότητα του γλυκού εξαπλώθηκε σε όλες τις Μεσοδυτικές πολιτείες. Το Μιλγουόκι, ιδίως το Ουισκόνσιν, έγινε γνωστό ως «ανεπίσημη πρωτεύουσα παγωμένης κρέμας του κόσμου».
Κατά κεφαλήν, το Μιλγουόκι έχει την υψηλότερη συγκέντρωση καταστημάτων με παγωμένη κρέμα στον κόσμο και η πόλη υποστηρίζει έναν μακροχρόνιο τριπλό διαγωνισμό μεταξύ του Frozen Custard Kopp, του Gilles Frozen Custard και του Leon's Frozen Custard.
Οι κυριότερες κατεψυγμένες αλυσίδες παγωμένης κρέμας στις Ηνωμένες Πολιτείες περιλαμβάνουν το Culver's, με έδρα το Prairie du Sac, στο Ουισκόνσιν, με καταστήματα σε 20 πολιτείες, το Freddy's Frozen Custard & Steakburgers, με έδρα το Γουάτσιτα του Κάνσας, με περισσότερα από 300 καταστήματα σε εθνικό επίπεδο και η Andy's Frozen Custard, με έδρα το Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι, με περισσότερα από 70 καταστήματα σε 13 πολιτείες.
Χαρακτηριστικά
Στις ΗΠΑ, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων απαιτεί από προϊόντα που διατίθενται στο εμπόριο ως κατεψυγμένη κρέμα να περιέχουν τουλάχιστον 10% λιπαρά γάλακτος και 1,4% στερεά κρόκων αυγών. Εάν έχει μικρότερο ποσοστό στερεών κρόκων αυγού, θεωρείται παγωτό.
Η αληθινή παγωμένη κρέμα είναι ένα πολύ πυκνό επιδόρπιο. Τα παγωτά με μαλακή υφή μπορεί να έχουν υπέρβαση έως και 100%, που σημαίνει ότι το μισό του τελικού προϊόντος αποτελείται από αέρα. Η παγωμένη κρέμα, όταν παρασκευάζεται σε συνεχή κατάψυξη θα έχει υπέρβαση 15-30% ανάλογα με τον κατασκευαστή του μηχανήματος (ποσοστό υπέρβασης παρόμοιο με το τζελάτο). Ο αέρας δεν αντλείται στο μείγμα, ούτε προστίθεται ως «συστατικό» αλλά μπαίνει στην κατάσταση κατάψυξης από την ανάδευση υγρού παρόμοιο με το χτύπημα μιας μαρέγκας. Το υψηλό ποσοστό λιπαρών γάλακτος και κρόκων αυγού δίνει στην παγωμένη κρέμα μια παχιά, κρεμώδη υφή και μια ομαλότερη συνοχή από το παγωτό. Η παγωμένη κρέμα μπορεί να σερβιριστεί στους −8 ° C, θερμότερη από τους −12 ° C στην οποία σερβίρεται το παγωτό, προκειμένου να φτιαχτεί ένα μαλακό προϊόν.
Μια άλλη διαφορά μεταξύ της εμπορικής παραγωγής παγωμένης κρέμας και του εμπορικού παγωτού είναι ο τρόπος με τον οποίο παγώνει η κρέμα. Το μείγμα εισέρχεται σε έναν ψυκτικό σωλήνα και καθώς παγώνει, οι λεπίδες ξύνουν την κρέμα προϊόντος από τα τοιχώματα της δεξαμενής. Η κατεψυγμένη κρέμα απορρίπτεται απευθείας σε δοχεία από τα οποία μπορεί να σερβιριστεί. Η ταχύτητα με την οποία το προϊόν αφήνει την δεξαμενή ελαχιστοποιεί την ποσότητα αέρα στο προϊόν, αλλά το πιο σημαντικό διασφαλίζει ότι οι σχηματιζόμενοι κρύσταλλοι πάγου είναι πολύ μικροί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγωτό
Λουί Αραγκόν
Ο Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, Παρίσι, 3 Οκτωβρίου 1897 - Παρίσι, 24 Δεκεμβρίου 1982) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και δημοσιογράφος και για πολλά χρόνια μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Πήρε μέρος στο κίνημα του ντανταϊσμού ενώ αργότερα αποτέλεσε μαζί με τον Αντρέ Μπρετόν πρωτεργάτη του υπερρεαλισμού. Διετέλεσε εκδότης και τακτικός συνεργάτης των υπερρεαλιστικών περιοδικών Litterature και La Revolution Surrealiste. Το 1981 του απονεμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Μιτεράν το βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής. Πέθανε το 1982 στην οδό Varenne στο Παρίσι.
Έργα
Εκδόσεις έργων του Αραγκόν στα ελληνικά
Μυθιστορήματα
1924 Libertinage et Une vague de reve 1927 Le Traité du Style
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Γάλλοι αντιστασιακοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Construction Time Again Tour
Η περιοδεία Construction Time Again Tour ήταν μια περιοδεία του αγγλικού συγκροτήματος Depeche Mode και πραγματοποιήθηκε τα έτη 1983/4 στα πλαίσια της παρουσίασης του τρίτου στούντιο δίσκου τους, Construction Time Again, ο οποίος κυκλόφόρησε τον Αύγουστο του 1983 .