cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιχνίτος
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|left|Πανοραμική θέα του Πολιχνίτου Μετά την εποίκιση του νησιού από τους Αιολείς κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό του (11ος έως 9ος π.Χ. αιώνας) η περιοχή του Πολιχνίτου δεν παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο. Οι Αιολείς δημιουργούν πόλεις κυρίως στα παράλια του νησιού, κατά την προσφιλή οικιστική τακτική των Αρχαίων Ελλήνων. Η Μήθυμνα, η Αρίσβη, η Ερεσός, η Πύρρα και η Μυτιλήνη είναι οι αιολικές πόλεις, που σύμφωνα με την παράδοση πήραν το όνομά τους από τις κόρες του Μακαρέα, γιου του Αιόλου, του μυθικού αρχηγού των Αιολέων, που ήταν ο οικιστής της Λέσβου. Στα τέλη του 9ου π.Χ. αιώνα υπήρχαν στο νησί της Λέσβου συνολικά οκτώ πόλεις: εκτός αυτών που αναφέρθηκαν και η Ιέρα, η Αγαμήδη και η Άντισσα. Η περιοχή του Πολιχνίτου βρίσκεται κάτω από την επιρροή της αρχαίας Πύρρας, πόλης κραταιάς και πλούσιας, που έδωσε το όνομά της στον μεγάλο κόλπο του νησιού: Πυρραίων Εύριππος ονομαζόταν ο κόλπος της Καλλονής.
Τα μόνα αξιομνημόνευτα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην ευρύτερη περιοχή του Πολιχνίτου κατά την κλασική περίοδο της αρχαιότητας ήταν η αποστασία της αρχαίας Πύρρας, όπως και άλλων πόλεων της Λέσβου, τόσο κατά το έτος 428 π.Χ. όσο και το 412-411 π.Χ. καθώς και η αντίδραση της Αθήνας με την αποστολή στόλου για την καταστολή της αποστασίας και την επαναφορά των πόλεων του νησιού στην Αθηναϊκή συμμαχία.
μικρογραφία|left|Πανοραμική θέα στον Πολιχνίτο με θέα προς το Δημοτικό Σχολείο Κατά την ελληνιστική, ρωμαϊκή και πρωτοβυζαντινή περίοδο δεν υπάρχουν ιδιαίτερες αναφορές για την περιοχή του Πολιχνίτου. Η πρώτη αξιόλογη αναφορά γίνεται κατά την μεσοβυζαντινή περίοδο, όταν και εξορίστηκε το 802 στη Λέσβο η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία, η οποία απεβίωσε τον επόμενο χρόνο. Διέμενε στην περιοχή «των Βασιλικών χωρίων», όπως αναφέρονται τα χωριά της περιοχής του Πολιχνίτου, πράγμα που υποδεικνύει, ότι η περιοχή ανήκε στην περιουσία του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Η Ειρήνη η Αθηναία δεν ήταν η μόνη εστεμμένη, που ήταν εξόριστη στη Λέσβο: και ο Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος ήταν εξόριστος στη Λέσβο, πριν ανακληθεί στην Κωνσταντινούπολη από την αυτοκράτειρα Ζωή, η οποία τον παντρεύτηκε και τον ανακήρυξε αυτοκράτορα.
μικρογραφία|Παραδοσιακή οικία στον Πολιχνίτο Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους σταυροφόρους της Δ΄ σταυροφορίας η Λέσβος, μαζί με άλλα νησιά του Βορειανατολικού Αιγαίου, περνά στην ιδιοκτησία του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, για να επανέλθει σε βυζαντινά χέρια μετά την ανακατάληψη της Πόλης από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο το 1261. Το 1355 ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος έδωσε μεταξύ άλλων το νησί της Λέσβου στον Φραντζέσκο Γκατελούζιο ή Γατελούζο (Francesco I Gattilusio) ως ανταμοιβή για την υποστήριξη που του παρείχε ο Γατελούζος στον αγώνα του εναντίον του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού. Ο Γατελούζος νυμφεύεται την αδερφή του αυτοκράτορα Μαρία Παλαιολογίνα το 1357 και γίνεται κληρονομικός ηγεμόνας της Λέσβου. Η ηγεμονία των Γατελούζων στο νησί θα διαρκέσει 107 χρόνια μέχρι την κατάληψη της Λέσβου από τους Τούρκους το 1462. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας τους οι Γενοβέζοι Γατελούζοι προχώρησαν σε ενισχύσεις των κάστρων και των οχυρωματικών έργων στο νησί καθώς και στην ανέγερση νέων. Έτσι οικοδομείται στην περιοχή του Πολιχνίτου πύργος, ο «Παλαιόπυργος» της Βρίσας μεταξύ 1355-1375, και ο «Πύργος των Γατελούζων» στο χωριό Αμπελικό. Είναι τετράγωνοι πύργοι, που χρησίμευαν περισσότερο σαν παρατηρητήρια για τον έλεγχο όχι μόνο της γύρω περιοχής αλλά και της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Νιτραριοειδή
Τα Νιτραριοειδή (Nitrariaceae) είναι μια οικογένεια Αγγειόσπερμων φυτών στην τάξη Σαπινδώδη. Περιλαμβάνει τρία γένη, την Νιτράρια (Nitraria), το Πήγανον (Peganum) και η Τετραδικλις (Tetradiclis), συνολικά 16 είδη. Η κύρια εξάπλωση της οικογένειας είναι η κεντρική Ασία και η νότια Ευρώπη, αλλά υπάρχουν επίσης είδη στην Κεντρική Αμερική και την Αυστραλία.
*
Ιόβας Α΄ της Νουμιδίας
Ο Ιοβά Α΄ της Νουμιδίας (περί το 85 π.Χ.-46 π.Χ.) βασιλιάς των Βερβέρων της Νουμιδίας στην σημερινή Αλγερία (60 π.Χ.-46 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του Ιεμψάλ Β΄ της Νουμιδίας.
Βιογραφία
Τον Αύγουστο του 49 π.Χ. ο Καίσαρας έστειλε τον Κούριο να πάρει την Επαρχία Αφρικής από τους Δημοκρατικούς. Ο Κούριο είχε υπερβολική αυτοπεποίθηση και είχε σε χαμηλή εκτίμηση τον Πόπλιο Άτιο Βάρο, τον κυβερνήτη της Αφρικής. Ο Κούριο πήρε λιγότερες λεγεώνες, από αυτές που του είχαν δώσει. Στη μάχη της Βαγράδας την ίδια χρονιά, ο Κούριο οδήγησε τον στρατό του σε μία τολμηρή, ανηφορική επίθεση, που κατατρόπωσε γρήγορα τον στρατό τού Π. Ά. Βάρου και τραυμάτισε τον Βάρο. Ενθαρρυμένος από αυτή την επιτυχία, ο Κούριo ενήργησε με βάση αυτό που αποδείχθηκε λανθασμένη ευφυΐα και επιτέθηκε σε αυτό, που πίστευε ότι ήταν ένα απόσπασμα τού στρατού τού Ιόβα Α΄. Στην πραγματικότητα, ο κύριος όγκος των δυνάμεων τού βασιλιά ήταν εκεί και, μετά από μία αρχική επιτυχία, οι δυνάμεις τού Κούριo δέχθηκαν ενέδρα και ουσιαστικά εξολοθρεύτηκαν από τον Σαβούρα (στρατιωτικό διοικητή τού Ιόβα). Ο Κούριo περικυκλώθηκε με τα υπολείμματα των στρατευμάτων του στην κορυφή ενός λόφου και απεβίωσε στις μάχες. Μόνο λίγοι διέφυγαν με τα πλοία τους και ο βασιλιάς Ιόβας Α΄ πήρε πολλούς συγκλητικούς αιχμάλωτους πίσω στη Νουμιδία για επίδειξη και εκτέλεση.
Με την άφιξη τού Καίσαρα στην Αφρική, ο Ιόβα Α΄ σχεδίαζε αρχικά να ενωθεί με τον Κόιντο Καικίλιο Μέτελο Πίο Σκιπίωνα Νασίκα, αλλά στο βασίλειό του εισέβαλαν από τα δυτικά ο σύμμαχος τού Καίσαρα Βόκχος Β΄ και ένας Ιταλός τυχοδιώκτης, ο Πούπλιος Σίττιος. Ως εκ τούτου, άφησε πίσω του μόνο 30 ελέφαντες και βάδισε σπίτι του, για να σώσει τη χώρα του.
Ο Σκιπίων ήξερε ότι δεν μπορούσε να πολεμήσει χωρίς περισσότερα στρατεύματα και έστειλε ένα απελπισμένο μήνυμα στον Ιόβα Α΄ για βοήθεια. Ο Ιόβας Α΄ άφησε αμέσως τη διοίκηση της άμυνας τού βασιλείου του με τον Σαμπούρα και ενώθηκε με τον Σκιπίωνα με τρεις λεγεώνες, περίπου 15.000 ελαφρούς πεζούς, 1.000 ιππείς και 30 ελέφαντες για τη μάχη της Θάψου. Ωστόσο, κατασκήνωσε μακριά από τις κύριες γραμμές τού Σκιπίωνα. Βλέποντας τη βέβαιη ήττα τού στρατού τού Σκιπίωνα, ο Ιόβας Α΄ δεν πήρε μέρος στη μάχη και τράπηκε σε φυγή με τους 30.000 άνδρες του. Έχοντας φύγει με τον Ρωμαίο στρατηγό Μάρκο Πέτρειο και βρίσκοντας αποκομμένη την υποχώρησή τους, έκαναν συμφωνία αυτοκτονίας και συμμετείχαν σε μάχη ένας εναντίον ενός. Η ιδέα ήταν ότι κάποιος θα είχε έναν έντιμο θάνατο. Οι πηγές ποικίλλουν ως προς το αποτέλεσμα, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι ο Πέτρειος σκότωσε τον Ιόβα Α΄ και στη συνέχεια αυτοκτόνησε με τη βοήθεια ενός σκλάβου.
Οικογένεια
Ο Ιόβας Α΄ ήταν πατέρας τού βασιλιά της Νουμιδίας και αργότερα της Μαυριτανίας, Ιόβα Β΄ (50/52 π.Χ. – 23 μ.Χ.), πεθερός των Ελληνίδων συζύγων τού Ιόβα Β΄, δηλ. της πριγκίπισσας των Πτολεμαίων Κλεοπάτρας-Σελήνης Β΄ (40 π.Χ. – 6 π.Χ.) και της πριγκίπισσα της Καππαδοκίας Γλαφύρας, και παππούς τού βασιλιά Πτολεμαίου της Μαυριτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νουμιδία Κατηγορία:Βασιλείς της Νουμιδίας
1410
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1410 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αγαβνατούν
Το Αγαβνατούν (αρμενικά: Աղավնատուն) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,481 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Πουντραβαρντάνα
Πουντραβαρντάνα ή Βασίλειο Πούντρα ήταν η ονομασία ενός αρχαίου βασίλειου που υπήρξε κατά την Εποχή του Σιδήρου στη Νότια Ασία με μια περιοχή που περιλάμβανε τμήματα των σημερινών διαιρέσεων Ρατζσάχι, Ρανγκπούρ και Ντάκα του Μπαγκλαντές, καθώς και την περιοχή Ντιναπούρ της Δυτικής Βεγγάλης της Ινδίας. Η πρωτεύουσα του βασιλείου, τότε γνωστή ως Πουντραναγκάρα (πόλη της Πούντρα), βρισκόταν στη Μαχαστάνγκαρ, στην περιφέρεια Μπόγκρα, στο βόρειο Μπαγκλαντές.
Ετυμολογία
Υπάρχουν πολλές θεωρίες σχετικά με τη λέξη «Πούντρα» (Pundra). Σύμφωνα με μια θεωρία, η λέξη Πούντρα οφείλει την προέλευσή της σε μια ασθένεια που ονομάζεται «Πάντου» (Pandu). Η περιοχή όπου οι περισσότεροι άνθρωποι υπέφεραν από αυτή την ασθένεια ονομάστηκε Πουντρακσέτρα (γη της Πούντρα). Επίσης, «Πούντα» (Punda) ονομάζεται ένα είδος ζαχαροκάλαμου. Η γη όπου καλλιεργήθηκε εκτεταμένα αυτό το είδος ζαχαροκάλαμου ονομάστηκε Πουνταντέσα (γη της Πούντα). Σύμφωνα με μεταγενέστερα Βεδικά κείμενα όπως το Αιτερέγια Αργιανάκα του 8ου-7ου αιώνα π.Χ., η Πούντρα ήταν μια ομάδα μη-Αργιανών (Aryan) ανθρώπων που ζούσαν ανατολικά του ποταμού Σαντανίρα (σημερινός ποταμός Γκαντάκι). Το Μαχαμπαράτα έκανε επίσης μια παρόμοια αναφορά. Τον 1ο αιώνα μ.Χ., η γη αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Πουντραβαρντάνα στο Ασοκαβαντάνα.
Γεωγραφική θέση
Η Μαχαστάνγκαρ, η αρχαία πρωτεύουσα της Πουντραβαρντάνα βρίσκεται 11 χλμ. βόρεια της Μπόγκρα στον αυτοκινητόδρομο Μπόγκρα-Ρανγκπούρ, με έναν δρόμο που τρέχει κατά μήκος της ανατολικής πλευράς των τμημάτων της ακρόπολης για 1,5 χλμ. και οδηγεί στο Τζαχατζγκάτα και την τοποθεσία των μουσείων της πόλης.
Λαός Πούντρα
Οι Πούντρα ήταν άνθρωποι που αναφέρονται στα μεταγενέστερα Βεδικά κείμενα. Το τμήμα Ντιγκβιτζέι του Μαχαμπαράτα τους τοποθετεί στα ανατολικά του Μονγκίρ και τους συνδέει με τον πρίγκιπα που κυβερνούσε στις όχθες του Κόσι. Επιγραφές της περιόδου της Γκούπτα και οι αρχαίοι Κινέζοι συγγραφείς τοποθετούν την Πουντραβαρντάνα, τη γη των Πούντρα, στη Βόρεια Βεγγάλη.
Αρχαιότητα
Ενώ οι Πούντρα και ο βιότοπός τους θεωρούνταν ακάθαρτοι, στη μετέπειτα Βεδική λογοτεχνία επειδή έπεσαν πέρα ​​από το χλωμό του Βεδικού πολιτισμού, μια επιγραφή γραμμένη στα Πρακριτική στη γραφή Βράχμι του 3ου αιώνα π.Χ., που βρέθηκε στον αρχαίο χώρο της Μαχαστάνγκαρ της Πουντραναγκάρα, υποδηλώνει ότι η περιοχή απορρόφησε, όπως η γειτονική Μαγκάντα, πολλά στοιχεία του Άργιαν πολιτισμού. Ο Βουδισμός εισήχθη στη Βόρεια Βεγγάλη, αν όχι σε άλλα μέρη της Βεγγάλης, πριν από τον αυτοκράτορα Ασόκα. Δύο επιγραφές στα κιγκλιδώματα της βουδιστικής στούπας στο Σαντσί του 2ου αιώνα π.Χ. καταγράφουν τα δώρα δύο κατοίκων της Πουναβαντάρα που αναμφίβολα αντιπροσωπεύουν τηνΠουντραβαρντάνα. Ο αντίκτυπος του πολιτισμού Αργιάν-Βράχμαν έγινε αισθητός στη Βεγγάλη πολύ μετά την ίδια εξάπλωση στη βόρεια Ινδία. Οι διάφοροι μη Αργιάν άνθρωποι που ζούσαν τότε στη Βεγγάλη ήταν ισχυροί και έτσι η εξάπλωση του Άργιαν-Βράχμαν πολιτισμού αντιστάθηκε έντονα και για την αφομοίωση του χρειάστηκε πολύς χρόνος.
Οι Μαουρύα ήταν οι πρώτοι που ίδρυσαν μια μεγάλη αυτοκρατορία απλωμένη σε ολόκληρη την αρχαία Ινδία, με έδρα την Παταλιπούτρα (σύγχρονη Πάτνα), η οποία δεν ήταν πολύ μακριά από την Πουντραναγκάρα. Σύμφωνα με το Ασοκαβαντάνα, ο Ασόκα εξέδωσε εντολή να σκοτώσουν όλους τους φιλόσοφους της Πουντραβαρντάνα αφού ένας μη βουδιστής εκεί σχεδίασε μια εικόνα που δείχνει τον Γκαουτάμα Βούδα να πέφτει στα πόδια της Νιγκράνθα Γνατιπούτρα. Περίπου 18.000 οπαδοί της σέκτας Ατζιβίκα (Ινδών φιλοσόφων) εκτελέστηκαν ως αποτέλεσμα αυτής της εντολής. Μετά το τέλος της κυριαρχίας των Μαουρύα γύρω στο 185 π.Χ. ακολούθησε μια περίοδος μικρών βασιλείων και χάους μέχρι την έλευση του Γκούπτα τον 4ο αιώνα μ.Χ. Οι πλάκες χαλκού της περιόδου Γκούπτα ανέφεραν την ανατολική τους διαίρεση ως Πουντραβαρντάνα μπουκτί (μπουκτί είναι η εδαφική διαίρεση). Η Αυτοκρατορία Γκούπτα αντιμετώπισε παρακμή τον 6ο αιώνα μ.Χ. και η περιοχή ενδέχεται να είχε πέσει στον βασιλιά του Θιβέτ Σαμπάτσον το 567-79. Στη συνέχεια, η Βεγγάλη χωρίστηκε σε δύο αυτοκρατορίες, τη Σαματάτα στα ανατολικά και τη Γκαούντα στα δυτικά. Αναφέρεται σε ορισμένα αρχαία αρχεία ότι η Πουντραβαρντάνα ήταν μέρος της Γκαούντα. Ήταν μέρος του βασιλείου της Σασάνκα τον 7ο αιώνα μ.Χ.
Παρακμή
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην περιοχή το 639-45, ο Κινέζος μοναχός, Σουανζάνγκ (Χιούεν Τσανγκ), δεν ανέφερε κανέναν βασιλιά της Πουντραβαρντάνα στα αρχεία του. Ταξίδεψε από την Κατζανγκάλα στην Καμαρούπα μέσω της Πουντραβαρντάνα. Ο Σουανζάνγκ αναφέρθηκε στην Πουντραβαρντάνα ως εξής:"Υπήρχαν είκοσι βουδιστικά μοναστήρια, και πάνω από 3.000 μοναχοί, τα οποία ακολούθησαν τα «Μεγάλα και Μικρά Οχήματα». Οι ναοί Ντέβα ήταν 100 σε αριθμό, και οι οπαδοί διαφόρων αιρέσεων έζησαν φύρδην μίγδην, ενώ τα Νιγκαμπάρα μοναστήρια ήταν πολυάριθμα."Υπάρχουν αναφορές που δείχνουν ότι η Πουντραβαρντάνα έχασε το κύρος της τον 7ο-8ο αιώνα. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο Μαχαστάνγκαρ δείχνουν τη χρήση της ακρόπολης κατά την περίοδο της Αυτοκρατορίας Πάλα έως τον 12ο αιώνα μ.Χ. αλλά όχι ως κέντρο δύναμης. Ήταν μέρος της αυτοκρατορίας των βασιλιάδων της Τσάντρα και του Βχοτζ Βέρμα. Οι πρώτοι μουσουλμάνοι άρχοντες από τον 13ο αιώνα και μετά μπορεί να είχαν χρησιμοποιήσει το έδαφος, αλλά τότε δεν ήταν πλέον σημαντικό. Η ταυτότητα του βασιλείου Πουντραβαρντάνα εξασθένησε σταδιακά και έγινε μέρος της γύρω περιοχής. Ακόμη και η πρωτεύουσα της Πουντραβαρντάνα, η Πουντραβαρντανάγκαρ έχασε την ταυτότητά της και έγινε γνωστή ως Μαχαστάν.
Έκταση
Ο Ρ. Ν. Μπανερτζι λέει:"Αυτό που τώρα ονομάζουμε Ανατολική Βεγγάλη ήταν επίσης μέρος της Πουντραβαρντάνα. Σε μια χάλκινη πλάκα κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Κεσάβα Σένα, γιου της Λακσμάνα Σένα, δηλαδή τον 12ο αιώνα, η Πουντραβαρντάνα περιελάμβανε περιοχές μέχρι το Μπικραμπούρ."Στα νότια, η Πουντραβαρντάνα επεκτάθηκε σε περιοχές του Σούντορμπον.
Οι πολυάριθμες πλωτές οδοί της περιοχής ήταν τα κύρια κανάλια μεταφοράς. Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές στην αρχαία βιβλιογραφία σε ορισμένους δρόμους. Υπάρχουν ενδείξεις για έναν δρόμο από την Πουντραβαρντάνα προς τη Μιθίλα, στη συνέχεια περνώντας από Παταλιπούτρα και Μποντ Γκάγια προς Βαρανάσι και Αγιόντγια, και τελικά προχωρώντας προς τη Σινδ και τη Γκουτζαράτ. Πρέπει να ήταν μια σημαντική εμπορική οδός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ινδίας
Foals
Οι Foals είναι αγγλικό εναλλακτικό ροκ συγκρότημα με ίντι και ποστ-ροκ στοιχεία που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2005 στην Οξφόρδη της Αγγλίας. Τραγουδιστής του συγκροτήματος είναι ο ελληνικής καταγωγής Γιάννης Φιλιππάκης.
Αναγνώριση
Οι ζωντανές παρουσίες των Foals, τους έχουν καταξιώσει ως ένα από τα κορυφαία βρετανικά συγκροτήματα σε αυτόν τον τομέα. Μάλιστα το 2013 κέρδισαν το Q Award for Best Live Act, ενώ το 2011 και το 2013 ήταν υποψήφιοι στην αντίστοιχη κατηγορία των NME Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά indie rock συγκροτήματα
Ακματίδας ο Λακεδαιμόνιος
Βιογραφικά στοιχεία
Στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του πένταθλου κατά τους 70ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (500 π.Χ.). Αναφέρεται πως έγινε ολυμπιονίκης ακονιτί, ενώ σε ανασκαφές που έγιναν το 1937 από Γερμανούς αρχαιολόγους στην αρχαία Ολυμπία ανακαλύφθηκε εξοπλισμός αλτήρων -κατά την αρχαιότητα ο αλτήρας ήταν βάρος το οποίο υποβοηθούσε δίνοντας ορμή στα άλματα - όπου ήταν αναγεγραμμένο το όνομα του Ακματίδα και η πληροφορία πως νίκησε ακονιτί και αφιέρωσε το αντικείμενο αυτό ως ανάθημα. Ο Ακματίδας ήταν πιθανώς ο παππούς του Ανάξαδρου, ολυμπιονίκη στο τέθριππο κατά τους 88ους ολυμπιακούς αγώνες το 428 π.Χ. .
thumb|297x297px|Τα βάρη ([[Αλτήρας (αρχαία Ελλάδα)|αλτήρες) του Ακματίδα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας|εναλλ.=|αριστερά]]
Αλτήρας που φέρει την επιγραφή του
ΑΚΜΑΤΙΔΑΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΣ ΝΙΚΟΝ ΑΝΕΘΕΚΕ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΣΣΚΟΝΙΚΤΕΙ («Ο νικητής Ακματίδας ο Λακεδαιμόνιος αφιέρωσε τα πέντε ακονιτί».)
Παραπομπές
Ακματιδας Ακματιδας Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ
Η Β΄ Κατηγορία ΠΟΑΣΠ ήταν ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα που διεξαγόταν στην επαρχία Πάφου της Κύπρου. Διοργανωνόταν από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετείχαν ομάδες μέλη της ΠΟΑΣΠ. Αποτελούσε ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Καταργήθηκε το 2019
Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζονταν οι ομάδες που προβιβάζονται στην Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ, την ανώτατη κατηγορία της ΠΟΑΣΠ.
Δομή
Ο αριθμός των ομάδων που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα διαφοροποιείτο ανάλογα με τα σωματεία που δηλώναν συμμετοχή. Διεξάγονταν δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζε όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρυσσόταν η ομάδα που συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες δύο ομάδες της βαθμολογίας προβιβάζονταν στην Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ.
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου (εντοπίστηκαν δεδομένα από την περίοδο 2009-10 και μεταγενέστερα).
Πάπας Φήλιξ
Το όνομα Πάπας Φήλιξ μπορεί να αναφέρεται σε έναν από τους:
Λεξικό Μπαμπινιώτη
Το Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας, πιο γνωστό ως Λεξικό Μπαμπινιώτη, είναι λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας που εκδίδεται από το Κέντρο Λεξικολογίας που εποπτεύεται από τον Έλληνα γλωσσολόγο Γεώργιο Μπαμπινιώτη.
Εκδόσεις
Κατηγορία:Ελληνικά λεξικά
Αρτάβανος Γ΄ της Παρθίας
thumb|300px|Ο Αρτάβανος Γ’ της Παρθίας σε νόμισμα Ο Αρτάβανος Γ’ της Παρθίας (1ος αιώνας π.Χ. - 38) ήταν γιος ενός ανώνυμου πρίγκιπα από τη δυναστεία των Αρσακιδών, ο οποίος διετέλεσε βασιλιάς της Μηδίας Ατροπατηνής και αργότερα βασιλιάς της ίδιας της Παρθίας. Ο πατέρας του ήταν συγγενής του βασιλιά της Παρθίας Βονώνη Α’ και η μητέρα του ανήκε στην βασιλική δυναστεία της Μηδίας Ατροπατηνής. Είχε έναν μικρότερο αδελφό τον Βονώνη Β’ βασιλιά της Μηδίας Ατροπατηνής και της Παρθίας. Μέχρι το 10 μ.Χ. ήταν βασιλιάς της Μηδίας Ατροπατηνής· στην συνέχεια ξεκίνησε σκληρό πόλεμο με τον ξάδελφό του βασιλιά της Παρθίας, τον Βονώνη Α’, ο οποίος είχε τοποθετηθεί βασιλιάς από τον Αύγουστο το 8 μ.Χ. Τελικά ο Βονώνης Α΄ ανατράπηκε το 12 και δραπέτευσε στην Αρμενία. Ο Αρτάβανος Γ’ τοποθετήθηκε βασιλιάς της Παρθίας την ίδια χρονιά, αφού άφησε αντικαταστάτη του στην Μηδία Ατροπατηνή τον μικρότερο αδελφό του Βονώνη Β’, παρέμεινε ως τον θάνατο του το 38 μ.χ. Αναγνωρίστηκε τελικά σαν βασιλιάς της Παρθίας και από τους Ρωμαίους μετά από συμφωνία με τον Γερμανικό, ανιψιό και διάδοχο του Τιβέριου η Αρμενία δόθηκε το 18 μ.χ. στον Αρταξέρξη Γ’. Ήταν πολύ σκληρός λόγω του ότι εκπαιδεύτηκε στην νεότητά του από Σκύθες νομάδες· για να εξασφαλίσει την θέση του δολοφόνησε όλους τους αντιπάλους του από τον Οίκο των Αρσακιδών.
Το 35 προσπάθησε να κατακτήσει την Αρμενία και να τοποθετήσει βασιλιά τον γιο του Αρσάκη Α’. Οι ευγενείς που ήταν εναντίον του έπεισαν τον Τιβέριο να τοποθετήσει νέο βασιλιά στους Πάρθους, απόγονο του Φραάτη Δ’. Ο Τιβέριος έστειλε τον Τιριδάτη Γ’ εγγονό του Φραάτη Δ’ με την συνοδεία του Ρωμαίου στρατηγού Λεύκιου Βιτέλλιου, πατέρα του διάσημου στρατηγού Βιτέλλιου και με εντολή να επαναφέρει την Ρωμαϊκή κυριαρχία στην ανατολή. Ο Λεύκιος Βιτέλλιος εκθρόνισε τον Αρτάβανο Γ΄ και τοποθέτησε βασιλιά τον Τιριδάτη Γ’, αλλά σύντομα ο Αρτάβανος Γ΄ αναδιοργανώθηκε και με την βοήθεια στρατεύματος Σκυθών, ανακατέλαβε τον θρόνο το 36. Έκλεισε ειρηνική συμφωνία με τον στρατηγό Βιτέλλιο το 37, αλλά ανατράπηκε για άλλη μια φορά το 38 και πέθανε στην εξορία. Οι γιοί του κατόρθωσαν να γίνουν βασιλείς, πρώτα ο Βαρδάνης Α΄, μετά ο Γοτάρζης Β΄ και έπειτα ο μάλλον γιος του Αρτάβανος Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Φέλιξ Σαβόν
Ο Φέλιξ Σαβόν Φάμπρε (Félix Savón Fabre, 22 Σεπτεμβρίου 1967), γνωστός αποκλειστικά ως Φέλιξ Σαβόν, είναι Κουβανός πρώην πυγμάχος στην κατηγορία των βαρέων βαρών, θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Μαζί με τους Λάσλο Παπ και Τεόφιλο Στίβενσον, έχει το ρεκόρ των τριών χρυσών μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Γεννημένος στο Σαν Βισέντε (επαρχία του Γκουαντάναμο) στις 22 Σεπτεμβρίου 1967, μπήκε στο άθλημα στα δεκατρία του. Σύντομα αναδείχθηκε στο σπουδαιότερο ερασιτέχνη πυγμάχο της γενιάς του, σαρώνοντας τις διοργανώσεις της περιόδου από τα μέσα της δεκαετίας του '80 έως τα τέλη της δεκαετίας του '90. Το παλμαρέ του περιλαμβάνει - εκτός των ολυμπιακών τίτλων - έξι σερί χρυσά σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και τρία σε Παναμερικανικούς Αγώνες. Έχασε μόνο σε έναν τελικό μεγάλης διοργάνωσης (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1999) και αυτόν άνευ αγώνος, όταν η κουβανική ομάδα αποχώρησε καταγγέλοντας μεροληπτικές διαιτησίες εις βάρος των αθλητών της.
Αποσύρθηκε από τους αγωνιστικούς χώρους στις αρχές του 2001, μερικούς μήνες πριν ξεπεράσει το ηλικιακό όριο των 34 ετών που ισχύει στην ερασιτεχνική πυγμαχία.
Παραπομπές
Σαβον Σαβον Κατηγορία:Μέλη Ολυμπιακού Τάγματος
Νιτράρια
Η Nitraria είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών στην οικογένεια Nitrariaceae, ιθαγενή στην Αφρική, την Ευρώπη, την Ασία, τη Ρωσία και την Αυστραλία.
Υπάρχουν περίπου 9 είδη περιλαμβανομένων:
Αναφορές
Κατηγορία:Νιτραριοειδή
Πάπας Φήλιξ Δ΄
Ο Φήλιξ Δ΄ (Papa Felice IV, ... - 22 Σεπτεμβρίου 530) ήταν Πάπας από τις 12 Ιουλίου του 526 έως το θάνατό του το 530.
Καταγόταν από το Σάμνιο και ο πατέρας του ονομαζόταν Καστόριος. Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Α΄ στα χέρια του βασιλιά των Οστρογότθων Θευδέριχου, οι παπικοί εκλογείς υπέκυψαν στην επιθυμία του ηγεμόνα και εξέλεξαν τον καρδινάλιο Φήλικα, Πάπα. Η υποστήριξη του Φήλικα από τον βασιλιά των ώθησε να διεκδικήσει μεγαλύτερα προνόμια για την Εκκλησία.
Εξελέγη μετά από ένα διάστημα δύο μηνών μετά τον θάνατο του Ιωάννη.
Ένα αυτοκρατορικό διάταγμα εγγυήθηκε ότι οι υποθέσεις ενάντια στον κλήρο ενέπιπταν στη δικαιοδοσία του Πάπα. Ο Φήλιξ διευκρίνισε τη χάρη και την ελεύθερη βούληση σε απάντηση μίας έκκλησης για την αντιμετώπιση του Ημιπελαγιανισμού στη Γαλατία.
Ο Πάπας Φήλιξ επιχείρησε να ορίσει ως διάδοχό του τον Βονιφάτιο Β΄. Η αντίδραση της γερουσίας ήταν να απαγορεύσει τη συζήτηση για τη διαδοχή όσο ο Πάπας ήταν εν ζωή, και την αποδοχή μίας ανάλογης υποψηφιότητας.
Η πλειοψηφία του κλήρου αντιτιθέμενη στην επιθυμία του Φήλικα εξέλεξε τον Διόσκορο για Πάπα, και μόνο η μειοψηφία στήριξε τον Βονιφάτιο.
Ο Φήλιξ έχτισε τον ναό των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού στις Αυτοκρατορικές αγορές.
1411
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1411 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ο θάνατος έβαλε τελεία
Πηγές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1944
Λιχάδες
Οι Λιχάδες ή Λιχαδονήσια είναι συστάδα 7 και περισσοτέρων μικρών νησίδων στα βορειοδυτικά της Εύβοιας μεταξύ του Μαλιακού και του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Βρίσκονται μεταξύ του οικισμού της Λιχάδας από την πλευρά της Εύβοιας, και των Καμένων Βούρλων από την πλευρά της Φθιώτιδας. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.
Τα νησιά
Η μεγαλύτερη νησίδα των Λιχάδων είναι η Μονολιά που είναι και η βορειότερη του συμπλέγματος και η επόμενη μεγαλύτερη είναι η Μεγάλη Στρογγυλή, η νοτιότερη του συμπλέγματος. Ανάμεσά τους υπάρχουν άλλες μικρότερες νησίδες όπως η Μικρή Στρογγυλή, το Στενό, η Βαγιά, ο Βορηάς, το Λιμάνι καθώς και άλλοι μικροί σκόπελοι και μύρμηκες, που λέγονται Ποντικονήσια.
Ιστορία
Οι νησίδες είναι αποτέλεσμα ηφαιστειακής δραστηριότητας. Μεγάλο τμήμα των νησιών βυθίστηκαν από μεγάλο σεισμό που έγινε το 426 π.Χ.
Δημογραφία
Τα νησιά κατοικούνταν στο παρελθόν. Στο νότιο τμήμα της Μονόλιας διασώζονται ακόμα κτίσματα από τον οικισμό του νησιού. Ο πληθυσμός των νησιών έφτανε τους 70 κατοίκους το 1928 ενώ από την δεκαετία του 1960 και μετά ο οικισμός σχεδόν εγκαταλείφθηκε.
Διοίκηση
Τα Λιχαδονήσια εντάχθηκαν για πρώτη φορά στο δήμο Λιχαδείων το 1836. Το Νοέμβριο του 1840 ύστερα από την κατάργηση του δήμου Λιχαδείων υπάχθηκαν στο δήμο Αιδηψίων μέχρι και το 1912 όπου και υπάχθηκαν στην κοινότητα Λιχάδας έως και το 2010 χωρίς μεταβολές. Το Δεκέμβριο του 1920 τα Λιχαδονήσια αναγνωρίστηκαν μέχρι τον Οκτώβριο του 1940 όπου καταργήθηκαν και αναγνωρίστηκαν ως Στρογγύλη και Μονολιά. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκαν στον νέο διευρυμένο Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού.
Μεταφορά
Οι Λιχάδες είναι σήμερα πολύ δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Για τα νησάκια αναχωρούν τακτικά κατά την καλοκαιρινή περίοδο, μικρά πλοιάρια προς τις μεγαλύτερες νησίδες του συμπλέγματος και τις παραλίες που διαθέτουν. Τα σκάφη που επισκέπτονται τα νησιά διαθέτουν και οπτική πρόσβαση στο βυθό, ώστε να μπορούν οι τουρίστες να παρατηρούν τον πλούσιο βυθό της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας Κατηγορία:Βραχονησίδες Εύβοιας
Σινολογία
Η σινολογία (ή κινεζικές σπουδές) είναι ο ακαδημαϊκός τομέας που εστιάζει στη μελέτη της Κίνας, και κυρίως της κινεζικής φιλοσοφίας, της γλώσσας, της λογοτεχνίας, του πολιτισμού και της ιστορίας. Συχνά αναφέρεται σε δυτικούς μελετητές. Η προέλευσή του «μπορεί να εντοπιστεί στην εξέταση που διεξήγαγαν οι Κινέζοι μελετητές για τον ίδιο τους τον πολιτισμό».
Ορολογία
Οι όροι «σινολογία» και «σινολόγος» επινοήθηκαν γύρω στο 1838. Χρησιμοποιούν το συνθετικό «σινο-», συνθετικό το οποίο προέρχεται από την ύστερη λατινική λέξη Sinae, η οποία προέρχεται από την ελληνική Σίναι η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την αραβική Sin. Με τη σειρά της η αραβική λέξη ίσως προέρχεται από την κινεζική λέξη Qin, το όνομα της δυναστείας Τσιν.
Στο πλαίσιο των μελετών των περιοχών, η χρήση του όρου στην Ευρώπη και στην Αμερική μπορεί να διαφέρει. Στην Ευρώπη, η Σινολογία είναι συνήθως γνωστή ως Κινεζικές Σπουδές, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η Σινολογία είναι υποπεδίο των Κινεζικών Σπουδών.
Πεκινγκολόγος ονομάζεται το άτομο που παρακολουθεί τα τρέχοντα γεγονότα και τις διαμάχες για την εξουσία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Ανατολική σινολογία
Στην Ανατολική Ασία οι μελέτες για θέματα που σχετίζονται με την Κίνα ξεκίνησαν νωρίς. Στην Ιαπωνία η σινολογία ήταν γνωστή ως κανγκάκου (漢学, μετάφραση: "Σπουδές περί των Χαν"). Στη σύγχρονη Κίνα, οι μελέτες των θεμάτων που σχετίζονται με την Κίνα λέγονται «Εθνική Μελέτη» (απλοποιημένα Κινέζικα: 国学, παραδοσιακά Κινέζικα: 國學, πίνγιν: Guóxué; Γουέιντ-Τζάιλς: Kuo2-hsüeh2), ενώ η σινολογία μεταφράζεται ως "Μελέτες των Χαν" (απλοποιημένα Κινέζικα: 汉学, παραδοσιακά Κινέζικα: 漢學; πινγίν: Hànxué; Γουέιντ-Τζάιλς: Han4-hsüeh2).
20ός αιώνας και μετέπειτα
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Πεκινγκολόγοι επικεντρώθηκαν στο Χονγκ Κονγκ (ιδιαίτερα οι αμερικανοί δημοσιογράφοι και αξιωματούχοι). Η αμοιβαία δυσπιστία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας και η απαγόρευση των ταξιδιών μεταξύ των δύο χωρών απέκλειε την πρόσβαση των αμερικανικών από συνεντεύξεις τύπου ή συνεντεύξεις των Κινέζων αξιωματούχων. Επομένως, υιοθέτησαν τεχνικές από την Κρεμλινολογία, όπως η στενή ανάλυση επίσημων ανακοινώσεων για τον εντοπισμό των κρυφών εννοιών, η αναφορά των κινήσεων των υπαλλήλων σε εφημερίδες και ανάλυση φωτογραφιών από δημόσιες εμφανίσεις των Κινέζων αξιωματούχων. Αλλά στα χρόνια που ακολούθησαν το άνοιγμα της Κίνας, οι Πεκινγκολόγοι μπορούν να ζήσουν στην Κίνα και να επωφεληθούν από κανονικές πηγές πληροφοριών.
Προς το τέλος του αιώνα πολλοί από εκείνους που ασχολήθηκαν επαγγελματικά με την μελέτη της Κίνας ζήτησαν τον τερματισμό του διαχωρισμού μεταξύ της σινολογίας και των επιστημονικών κλάδων. Ο Αυστραλός μελετητής Ζερεμί Μπαρνέ, για παράδειγμα, προτείνει μια «Νέα Σινολογία», η οποία «δίνει έμφαση σε ισχυρούς σχολαστικούς λόγους τόσο στην κλασική όσο και στη σύγχρονη κινεζική γλώσσα και μελέτη, ταυτόχρονα ενθαρρύνει μια οικουμενική στάση σε σχέση με μια πλούσια ποικιλία προσεγγίσεων και τομέων, είτε είναι κυρίως εμπειρική ή περισσότερο θεωρητική».
1412
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1412 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σικελική άμυνα
Η Σικελική άμυνα είναι σκακιστικό άνοιγμα το οποίο ξεκινάει με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή):
Αυτή είναι και η δημοφιλέστερη απάντηση στο 1. ε4 στο επαγγελματικό επίπεδο (ενώ αντιθέτως, δεν συνηθίζεται στους αρχάριους παίκτες). Ο Μαύρος ξεκινάει άμεσα αντεπίθεση για το κέντρο, αλλά επιτιθέμενος από τη στήλη "γ" (αντί να απαντήσει συμμετρικά με 1. ... ε5), δημιουργεί μια ασύμμετρη θέση στη σκακιέρα η οποία οδηγεί σε περίπλοκες καταστάσεις. Τυπικώς, ο Λευκός έχει την πρωτοβουλία στην πλευρά του βασιλιά, ενώ ο Μαύρος αποκτά αντιπαιχνίδι στην πλευρά της βασίλισσας, ειδικότερα στη στήλη "γ", μετά την ανταλλαγή του πιονιού του "γ" με το πιόνι "δ" του Λευκού.
17% των παρτίδων μεταξύ γκρανμαίτρ ξεκινάνε με τη Σικελική άμυνα, ενώ περίπου μία στις τέσσερις παρτίδες γενικά κάνει χρήση αυτού του ανοίγματος.
Γενικές ιδέες
Η κεντρική ιδέα είναι οτι ο Μαύρος προσπαθεί να ελέγξει το τετράγωνο δ4 και να αμφισβητίσει την κυριαρχία του Λευκού στο κέντρο της σκακιέρας. Εκτός αυτού, σπρώχνοντας το "γ" πιόνι, ο Μαύρος δημιουργεί μια ασυμμετρία στο παιχνίδι και δημιουργεί δυνατότητες στην πλευρά της βασίλισσας του. Συνήθως αργότερα στην παρτίδα, ο Μαύρος παίρνει το πιόνι στο τετράγωνο δ4 (Ανοιχτή Σικελική Άμυνα) και έτσι αποκτά υπεροχή πιονιών στο κέντρο, καθώς έχει ανταλλάξει ενα περιφερειακό με ενα κεντρικό πιόνι.
Προέλευση
Οι πρώτες καταγραφές σχετικά με το άνοιγμα της Σικελικής Άμυνας βρίσκονται πίσω στα τέλη του 16ου αιώνα και έγιναν από τους Ιταλούς σκακιστές Τζούλιο Πολέριο και Τζιοακκίνο Γκρέκο.
Το 1813 ο Άγγλος δάσκαλος Jacob Henry Sarratt οριστικοποίησε την αγγλική ονομασία του ανοίγματος σε "Sicilian Defence" ("Σικελική 'Αμυνα"), αναφερόμενος σε παλιές παρτίδες οι οποίες χρησιμοποιούσαν την ονομασία "il gioco siciliano" ("το Σικελιανό παιχνίδι"). . Το άνοιγμα αυτό ήταν σχετικά δημοφιλές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα· το έπαιξαν πολύ οι Λουί-Τσάρλς Μαχέ ντε λα Μπουρντονέ (Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais), Αδόλφος Άντερσεν (Adolf Anderssen), Χάουαρντ Στόντον (Howard Staunton), Λουί Πόλσεν (Louis Paulsen) και Κάρλ Γένις (Carl Jaenisch). Αργότερα το άνοιγμα άρχισε να χάνει τη δημοτικότητά του, καθώς θεωρήθηκε ξεπερασμένο και ανερπαρκές ως άμυνα απέναντι στην κίνηση 1. ε4. Η Σικελική Άμυνα δεν παίχτηκε ούτε μια φορά, σε καμία από τις 75 παρτίδες στο τουρνουά της Αγ. Πετρούπολης του 1914.
Παρά τις αρνητικές κριτικές, κάποιοι κορυφαίοι παίχτες, όπως οι Εμάνουελ Λάσκερ, Φράνκ Μάρσαλ, Άρον Νίμζοβιτς και Μαξ Όυβε εξακολουθουσαν να παίζουν τη Σικελική Άμυνα. Αργότερα, στα μέσα του 20ου αιώνα, παίχτες όπως οι Ισαάκ Μπολεζλάβσκι, Αλεξάντερ Κότοφ και Μιγκέλ Νάιντορφ συνείσφεραν στη θεωρία και ακόμη αργότερα, μέσω και των προσπαθειών των παγκοσμίων πρωταθλητών Μπόμπι Φίσερ και Γκάρι Κασπάροφ το άνοιγμα ανέκτησε τη δημοτικότητα ως η πιο σταθερή άμυνα απέναντι στην κίνηση 1. ε4.
Άλλες βαριάντες
Υπάρχουν πολλές ακόμα βαριάντες της Σικελικής Άμυνας, π.χ.:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Βρογχίτιδα
Η βρογχίτιδα είναι η λοίμωξη των βρόγχων (αεραγωγοί μεγάλου και μεσαίου μεγέθους) του πνεύμονα. Στα συμπτώματα συμπεριλαμβάνονται ο παραγωγικός βήχας ( με βλέννα ), ο συριγμός, η δύσπνοια και η δυσφορία στο στήθος. Η Βρογχίτιδα χωρίζεται σε δύο τύπους: την οξεία και τη χρόνια βρογχίτιδα.
Η «χρόνια βρογχίτιδα» όπως και το «εμφύσημα» είναι παλαιότεροι όροι που χρησιμοποιούνται για διάφορους τύπους ΧΑΠ. Ο όρος «χρόνια βρογχίτιδα» εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για τον ορισμό ενός παραγωγικού βήχα ο οποίος υπάρχει για τουλάχιστον τρεις μήνες κάθε χρόνο, για διάστημα δύο ετών.
Η χρόνια βρογχίτιδα ορίζεται ως ένας παραγωγικός βήχας που κρατά από τρεις εβδομάδες έως δύο χρόνια. Οι περισσότεροι ασθενείς με χρόνια βρογχίτιδα πάσχουν από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Το κάπνισμα είναι η πιο κοινή αιτία, μαζί και με άλλους παράγοντες όπως η μόλυνση του αέρα και διάφορα γονίδια, οι οποίοι δεν είναι τόσο σημαντικοί όσο το κάπνισμα. η θεραπεία αποτελείται από την διακοπή του καπνίσματος, τον εμβολιασμό, την πνευμονική αποκατάσταση και συχνά την χορήγηση εισπνεόμενων βρογχοδιασταλτικών και κορτικοστεροειδών. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί να ωφεληθούν από την μακροπρόθεσμη οξυγονοθεραπεία είτε την μεταμόσχευση πνευμόνων.
Η οξεία βρογχίτιδα είναι μια από τις πιο συχνές ασθένειες. Περίπου το 5% των ενηλίκων έχουν βρογχίτιδα και περίπου το 6% των παιδιών έχει πάθει τουλάχιστον ένα επεισόδιο μέσα σε ένα χρόνο. Το 2010, 329 εκατομμύρια άτομα ή κοντά στο 5% του πληθυσμού είχε προσβληθεί από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Το 2013, αυτή η ασθένεια οδήγησε σε 2,9 εκατομμύρια θανάτους.
Οξεία βρογχίτιδα
Η οξεία βρογχίτιδα είναι μια φλεγμονή των βρόγχων των πνευμόνων. Το πιο κοινό σύμπτωμα είναι ο βήχας. Άλλα συμπτώματα μπορεί να είναι ο παραγωγικός βήχας με βλέννα, ο συριγμός, η δύσπνοια, ο πυρετός και η δυσφορία στον θώρακα. Η λοίμωξη αυτή των βρόγχων μπορεί να διαρκέσει από λίγες μέρες έως να στεγνώσουν οι πνεύμονες. Ο βήχας μπορεί να επιμείνει για πολλές εβδομάδες μετά από την διάρκεια των υπόλοιπων συμπτωμάτων τα οποία διαρκούν τυπικά για τρεις εβδομάδες. Ορισμένοι ασθενείς έχουν συμπτώματα μέχρι και για έξι εβδομάδες.
Σε πάνω από το 90% των περιπτώσεων η αιτία είναι μια λοίμωξη από ιό. Αυτοί οι ιοί μπορεί να μεταδίδονται με σταγονίδια μέσω του αέρα ή από άμεση επαφή ατόμου με άτομο. ΟΙ παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την έκθεση σε καπνό τσιγάρου, σκόνη, και άλλους αέριους ρύπους. Ένας μικρός αριθμός περιπτώσεων οφείλονται σε αέριους ρύπους ή σε βακτήρια όπως το Μυκόπλσμα της πνευμονίας και η Μπορντετέλα του κοκκύτη. Η διάγνωση τυπικά βασίζεται στα συμπτώματα και στα σημεία του αρρώστου. Το χρώμα των πτυέλων δεν είναι ειδικό στοιχείο της ιογενούς ή βακτηριακής λοίμωξης. Ο χαρακτηρισμός του υποκείμενου παθογόνου δεν απαιτείται συνήθως. Η διαφοροδιάγνωση περιλαμβάνει το άσθμα, την πνευμονία, την βρογχιολίτιδα, την βρογχεκτασία, και την χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Μια ακτινογραφία θώρακα μπορεί να δείχνει ή όχι πνευμονία.
Η πρόληψη είναι η διακοπή του καπνίσματος και η αποφυγή οποιουδήποτε ερεθισμού των πνευμόνων. Παράλληλα η καλή υγιεινή των χεριών είναι επίσης προστατευτικός παράγοντας. Η θεραπεία της οξείας βρογχίτιδας τυπικά περιλαμβάνει την ανάπαυση, την χορήγηση παρακεταμόλης, και μη στεροειδών αντιφλεγμονοδών φαρμάκων. Τα αντιβηχικά φάρμακα δεν έχουν καλά αποτελέσματα και δεν συστήνονται για παιδιά κάτω των έξι ετών. Υπάρχουν νέα δεδομένα που αναφέρουν ότι η σαλβουταμόλη είναι χρήσιμη έναντι του συριγμού ωστόσο μπορεί να οδηγήσει σε νευρικότητα. Τα αντιβιοτικά γενικά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Μια εξαίρεση είναι όταν η οξεία βρογχίτιδα οφείλεται στην μπορντετέλα του κοκκύτη. Αβέβαια δεδομένα αναφέρουν πως το μέλι και το πελαργόνιο μπορούν να βοηθήσουν με την καταπολέμηση των συμπτωμάτων.
Η οξεία βρογχίτιδα είναι πολύ συχνή ασθένεια. Περίπου το 5% των ενηλίκων έχουν προσβληθεί από αυτήν και περίπου το 6% των παιδιών έχει τουλάχιστον ένα επεισόδιο το χρόνο. Εμφανίζεται πιο συχνά το χειμώνα. Κάθε χρόνο περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια άτομα στις ΗΠΑ ζητούν ιατρική φροντίδα για αυτήν την πάθηση, και από αυτούς το 70% θα πάρει αντιβιοτικά που δεν χρειάζονται. Υπάρχει μια προσπάθεια να μειώσουμε την χρήση αντιβιοτικών σε ασθενείς με οξεία βρογχίτιδα.
Χρόνια βρογχίτιδα
Η χρόνια βρογχίτιδα χαρακτηρίζεται από παραγωγικό βήχα ο οποίος διαρκεί για τρείς μήνες ή περισσότερους ανά χρόνο για τουλάχιστον δύο χρόνια. Οι περισσότεροι ασθενείς με χρόνια βρογχίτιδα πάσχουν από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Ως παρατεταμένη βακτηριακή βρογχίτιδα ορίζουμε την κατάσταση που χαρακτηρίζεται από χρόνιο παραγωγικό βήχα με θετικό βρογχοκυψελιδικό έκπλυμα που αποδράμει με την χορήγηση αντιβιοτικού. Τα συμπτώματα της χρόνιας βρογχίτιδας περιλαμβάνουν τον συριγμό και την δύσπνοια, πιο συχνά κατά την άσκηση ή σε καταστάσεις χαμηλού κορεσμού οξυγόνου. Ο βήχας είναι συχνά πιο δυνατός μετά την αφύπνιση και το φλέγμα που παράγεται έχει κίτρινο ή πράσινο χρώμα ή μπορεί να περιέχει κηλίδες αίματος.
Οι περισσότερες αιτίες χρόνιας βρογχίτιδας οφείλονται στο κάπνισμα τσιγάρων ή άλλων μορφών καπνού. Επίσης, η χρόνια εισπνοή αέριων ρύπων ή ερεθιστικών καπνών ή σκόνης από επικίνδυνη επαγγελματική έκθεση όπως η εξόρυξη άνθρακα, η επεξεργασία σιτηρών, η κλωστοϋφαντουργία, η κτηνοτροφία, και η χύτευση μετάλλων μπορούν επίσης να είναι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη της χρόνιας βρογχίτιδας. Παρατεταμένη βακτηριακή βρογχίτιδα προκαλείται συνήθως από τον στρεπτόκοκκο της πνευμονίας, τον αιμόφιλο της ινφλουένζας ή την μοραξέλα κατάρχαλις.
Ασθενείς με αποφρακτικές πνευμονικές διαταραχές όπως η βρογχίτιδα μπορεί να παρουσιάζονται με μειωμένο τον FEV1 και τον λόγο FEV1/FVC σε τέστ πνευμονικής λειτουργικότητας. Σε αντίθεση με τις κοινές αποφρακτικές παθήσεις όπως το άσθμα ή το εμφύσημα, η βρογχίτιδα σπάνια προκαλεί υπολειπόμενο πνευμονικό όγκο (δηλαδή ο όγκος αέρα που παραμένει στους πνεύμονες μετά από μια μέγιστη εκπνοή).
Διάφορα στοιχεία δείχνουν ότι η μείωση της πνευμονικής λειτουργίας που παρατηρείται στη χρόνια βρογχίτιδα μπορεί να επιβραδυνθεί με τη διακοπή του καπνίσματος. Η χρόνια βρογχίτιδα αντιμετωπίζεται συμπτωματικά και μπορεί να αντιμετωπιστεί με τρόπο μη φαρμακολογικό είτε με φαρμακολογικά σκευάσματα. Τυπικές μη-φαρμακολογικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, μαζί με βρογχίτιδα περιλαμβάνουν:την πνευμονική αποκατάσταση,την χειρουργική μείωση του όγκου πνεύμονα και την μεταμόσχευση πνεύμονα. Η φλεγμονή και το οίδημα του αναπνευστικού επιθηλίου μπορεί να μειωθεί με την χρήση εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών. Ο συριγμός και η δύσπνοια μπορούν να θεραπευτούν με την μείωση του βρογχόσπασμου (σύσπαση των βρόγχων και μείωση του αυλού τους) με βρογχοδιαστολικές ουσίες όπως εισπνεόμενων μακράς διάρκειας β2 αδρενεργικών αγωνιστών (σαλμετερόλη) και εισπνεόμενων αντιχολινεργικών ( ιπρατρόπιο,βρωμιούχο τιοτρόπιο). Τα βλενολυτικά φάρμακα μπορεί να έχουν κάποιο μικρό θεραπευτικό όφελος σε οξείες υποτροπές της χρόνιας βρογχίτιδας. Οξυγόνο δίνεται για την θεραπεία της υποξίας (χαμηλό οξυγόνο στο αίμα) και έτσι μειώνει την θνησιμότητα σε ασθενείς με χρόνια βρογχίτιδα. Αλλά το οξυγόνο μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της αναπνευστικής κίνησης, που θα οδηγήσει τελικά σε αύξηση της συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα στο αίμα (υπερκαπνία) και αναπνευστική οξέωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Σεμπαστιάν Λεμπ
Ο Σεμπαστιάν Λεμπ (Sébastien Loeb, 26 Φεβρουαρίου 1974) είναι Γάλλος επαγγελματίας οδηγός και παγκόσμιος πρωταθλητής στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλι (WRC) συνολικά 9 φορές (2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012).
Καριέρα
Ο Λέμπ γεννήθηκε στο Αζενώ (Ηaugenau) που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας, μεγάλωσε όμως στο Ομπερχόφεν-σyρ-Μόντερ και η καριέρα του σαν ραλίστας, άρχισε στα ράλι της πατρίδας του Αλσατίας, όπου αναδείχθηκε 4-φορές πρωταθλητής. Αρχικά, το όνειρο του Λέμπ, ήταν να ασχοληθεί επαγγελματικά με την γυμναστική, αλλά το Ράλι τον κέρδισε. Το 1992 τελειώνει το σχολείο, ακολουθώντας κατεύθυνση του ηλεκτρικού μηχανικού. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1994, δούλευε σε μια εταιρία, την Σοκάλεκ, που βρισκόταν στο αεροδρόμιο του Αζενώ.
Το 1995 σε ηλικία 21 ετών, εγκατέλειψε τα πάντα, ακόμα και την δουλειά και με σιγουριά στράφηκε προς τον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πρώτο του αυτοκίνητο ήταν το Citroën Saxo και κέρδισε τον πρώτο του τίτλο το 1999. Ανήκε στην ομάδα της Guy Frenquelin Citroen Sport, η οποία τού έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί στην κατηγορία Τζούνιορ, στο WRC. Και πάλι έγινε πρωταθλητής νικώντας από τους 6 τους 5 αγώνες. Έτσι την ίδια χρονιά κιόλας, αγωνίστηκε στην μεγάλη κατηγορία του WRC, και τερμάτισε 15ος με 6 βαθμούς. Χάρη όμως στις ικανότητες που έχει στην άσφαλτο, κατάφερε να ξεπεράσει ακόμα και τον Ζιλ Πανίζι.
Πολυνίκης
thumb|right|Ο Σεμπαστιάν Λέμπ το 2004, στο Ράλι Κύπρου Ο αθλητής είναι ραλίστας με τις περισσότερες νίκες στην βαθμολογία των Πολυνίκων με 54 νίκες μέχρι και το 2010, ξεπερνώντας θρύλους όπως ο Κόλιν Μακ Ρέι ο Μάρκους Γκρόνχολμ και ο Κάρλος Σάινθ.
Διακρίσεις
Έχει βραβευτεί από τη Γαλλική πρεσβεία το 2006 και έχει κατακτήσει 7 συνεχόμενες φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι ξεπερνώντας το 2007 τον 4 φορές συνεχόμενο πρωταθλητή Τόμι Μάκινεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Εκχριστιανισμός των Ρως
right|thumb|260px|Η βάπτιση του Βλαδίμηρου, πίνακας του Βίκτορ Βασνέτσοβ (1890). Εκχριστιανισμός των Ρως είναι η καθιέρωση του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του Κράτους των Ρως το 988 μ.Χ. από το Βλαδίμηρο Α', Μέγα Πρίγκιπα του Κιέβου.
Χριστιανοί Ρως υπήρχαν και πριν το Βλαδίμηρο. Ήδη το 867 ο Πατριάρχης Φώτιος είχε αναφέρει με ενθουσιασμό βαπτίσεις, ενώ και η ίδια η γιαγιά του Βλαδίμηρου (Χέλγκα) είχε βαπτισθεί το 955 στην Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με δυτικές πηγές, ο Γιάροπολκ (βασ. 972-980) είχε έλθει σε επαφές με τον Πάπα Ρώμης για το ίδιο θέμα, αλλά δεν πρόλαβε να τις ολοκληρώσει. Πάντως σε κάθε περίπτωση η συντριπτική πλειοψηφία παρέμενε προσκολλημένη σε διάφορες εκδοχές του παγανισμού.
Καταγραφές των γεγονότων
Για τον εκούσιο προσηλυτισμό των Ρως υπάρχουν δύο βασικές αφηγήσεις: μία εξιδανικευμένη από το Πρώτο Χρονικό, κείμενο περισσότερο δοξαστικό που συνεγράφη στο Κίεβο στις αρχές του 12ου αιώνα, και μία εγγύτερη στην πραγματικότητα από Άραβες λογίους σύγχρονους με τα γεγονότα.
Πρώτο Χρονικό
thumb|right|250px|Εκχριστιανισμός των Ρως ([[Καθεδρικός ναός Αγίου Βλαδίμηρου στο Κίεβο)]] Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, ο Βλαδίμηρος έστειλε τους σοφούς του να επισκεφθούν όλες τις γειτονικές χώρες και να ανακαλύψουν ποια θρησκεία είναι καλύτερη. Για τους μουσουλμάνους Βουλγάρους του Βόλγα του είπαν ότι βασιλεύει η μιζέρια και η θλίψη, δεν τρώνε χοιρινό, δεν πίνουν οινοπνευματώδη. Αυτό του προκάλεσε έκπληξη και είπε μα το ποτό είναι η χαρά μας. Μετά συμβουλεύθηκε κάποιους ιουδαϊστές απεσταλμένους, πιθανότατα χαζάρους, αλλά απέρριψε τη θρησκεία τους με το αιτιολογικό πως αν ο Θεός σάς υποστήριζε, δε θα χάνατε την Ιερουσαλήμ.
Τελικά ο Βλαδίμηρος αποφάσισε να υιοθετήσει το χριστιανισμό. Στις εκκλησίες των Γερμανών οι απεσταλμένοι δε βρήκαν καμία ομορφιά, αλλά στην Κωνσταντινούπολη ανακάλυψαν αυτό που έψαχναν. Περιγράφοντας τις εντυπώσεις τους από μια Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν στην Αγια-Σοφιά, ανέφεραν πως ''δεν ξέραμε εάν βρισκόμαστε στη γη ή στον ουρανό. Δεν ξέρουμε πώς να το περιγράψουμε με λόγια''. Έτσι ο Βλαδίμηρος ζήτησε από το βυζαντινό αυτοκράτορα να τον βαπτίσει χριστιανό. Η τελετή έγινε το 988 στη Χερσώνα της Κριμαίας - ο Βλαδίμηρος έλαβε το χριστιανικό όνομα του νονού του (Βασίλειος) και παντρεύθηκε την αδελφή του Άννα, χωρίζοντας όλες τις άλλες γυναίκες του.
Επιστρέφοντας θριαμβευτικά στο Κίεβο, ο νεοφώτιστος Βλαδίμηρος διέταξε τους βογιάρους (αριστοκράτες) και τους γιους του να προσέλθουν στο Δνείπερο για να βαπτισθούν χριστιανοί. Την επόμενη μέρα κάλεσε για τον ίδιο λόγο όλους κατοίκους της πρωτεύουσας, πλούσιους και φτωχούς, ζητιάνους, ακόμα και σκλάβους, αλλιώς κινδύνευαν να γίνουν εχθροί του. Στο σημείο της μαζικής βάπτισης ανήγειρε το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Ναό της Δεκάτης και διέθεσε για την κατασκευή της το 1/10 της περιουσίας του.
Άραβες
Οι Αραβικές πηγές της εποχής δίνουν μια διαφορετική εκδοχή. Το 987 δύο βυζαντινοί στρατηγοί, ο Βάρδας Σκληρός και ο Βάρδας Φωκάς, εξεγέρθηκαν εναντίον του Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου - ο Φωκάς μάλιστα αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το φθινόπωρο του ιδίου έτους. Ο Βασίλειος παρακάλεσε για βοήθεια τους Ρως και ο Βλαδίμηρος του έστειλε 6.000 άνδρες, με αντάλλαγμα το χέρι της αδελφής του Άννας. Στα πλαίσια αυτής της συμμαχίας συμφωνήθηκε να ασπασθούν οι Ρως το χριστιανισμό, ενώ ακόμα αρκετοί άνδρες από το εκστρατευτικό σώμα εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Πόλη και εντάχθηκαν στην περίφημη Βαραγγική Φρουρά.
Τα πραγματικά κίνητρα και οι συνέπειες του εκχριστιανισμού
Πριν υιοθετήσει το χριστιανισμό, ο Βλαδίμηρος είχε δοκιμάσει να μεταρρυθμίσει το σλαβικό παγανισμό καθιερώνοντας τον Περούν (θεό του κεραυνού και της αστραπής) ως υπέρτατη θεότητα. Είδωλα του Περούν είχαν τοποθετηθεί στα σπουδαιότερα μέρη της χώρας, ενώ αναφέρονται ακόμα και ανθρωποθυσίες στο όνομά του. Παρ' όλο το ζήλο του η απόπειρα απέτυχε, γι' αυτό και αποφάσισε να εισαγάγει το μονοθεϊσμό από τα γειτονικά κράτη. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: γιατί επέλεξε το χριστιανισμό; Και γιατί προτίμησε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και όχι την Αγία Έδρα; Η απάντηση, ευθέως ή εμμέσως, δίνεται και από τις δύο πηγές που προαναφέρθηκαν.
Στην εποχή που πραγματευόμαστε, το Βυζάντιο λειτουργούσε σα μαγνήτης για ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Έχοντας κληρονομήσει την οργάνωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και τμήμα του πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας, βρισκόταν πολύ πιο μπροστά από οποιοδήποτε άλλο κράτος σε ισχύ, πολιτισμό και πλούτο. Κυρίως ήταν οι άλλοι λαοί που θαμπώνονταν από την Κωνσταντινούπολη και όχι το αντίθετο.
Ο Βλαδίμηρος υπήρξε τυχερός διότι ο βυζαντινός θρόνος βρέθηκε σε μεγάλη ανάγκη, αλλά και έξυπνος γιατί δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η βαρύτητα της συμμαχίας φαίνεται και από τον όρο για το γάμο - ήταν η πρώτη φορά που μια βυζαντινή πριγκίπισσα (και δη πορφυρογέννητη) παντρευόταν κάποιον βάρβαρο ηγεμόνα, ενώ παρόμοιες προτάσεις από Γερμανούς και Φράγκους βασιλείς στο παρελθόν είχαν πέσει στο κενό.
Για την επιλογή αυτή του Βλαδίμηρου πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν και ένα δεύτερο δεδομένο: λόγω των χρημάτων που διέθεταν και της γεωγραφικής εγγύτητας, οι βυζαντινοί ήταν οι καλύτεροι πελάτες των προϊόντων του. Η πρόσδεση των Ρως στο βυζαντινό άρμα σήμαινε ακόμη περισσότερη κίνηση στην Εμπορική Οδό Βαράγγων - Ελλήνων, άρα περισσότερο πλούτο στα θησαυροφυλάκια του Κιέβου.
Πέραν όμως των οικονομικών και διπλωματικών οφελημάτων, η νέα θρησκεία λειτούργησε και ως εκσυγχρονιστική ιδεολογία που ομογενοποίησε πολιτισμικά τη βαραγγική ελίτ με το σλαβικό απλό λαό του Κράτους των Ρως. Οι βυζαντινοί διέθεταν ήδη λειτουργικά κείμενα γραμμένα στο Κυριλλικό αλφάβητο, αλλά και ένα πλήθος μεταφράσεων Ελλήνων συγγραφέων στα σλαβικά. Η ύπαρξη αυτών των μεταφράσεων έφερε σε επαφή τους Ρως με την ελληνική γραμματεία χωρίς να χρειασθεί να μάθουν ελληνικά. Απόκτησαν έτσι το υπόβαθρο για να δημιουργήσουν τη δική τους λογοτεχνία, τέχνη και αργότερα επιστήμη, συγκροτώντας για πρώτη φορά δική τους ενιαία πολιτισμική επικράτεια. Ως τελικό συμπέρασμα, δεν είναι υπερβολή ότι η εισαγωγή του χριστιανισμού ισοδυναμεί με τη ληξιαρχική πράξη γέννησης αυτού που σήμερα ονομάζουμε ρωσικό πολιτισμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία
Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης
Ο '''Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης''' (Γ.Σ.Α.Σ.) είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Ριζούπολη, συνοικία της 5ης ενότητας του δήμου Αθηναίων. Ιδρυμένος στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας, υποχρεώθηκε κατά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 να ξεριζωθεί στην πρωτεύουσα, όπου αρχικά εγκαταστάθηκε στον ανοικτό χώρο πίσω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Σύντομα παραχωρήθηκε αντίστοιχος στο Ρουφ, την απαλλοτρίωση του οποίου το 1946 ακολούθησε η κατασκευή του ιδιόκτητου γηπέδου Γεώργιος Καμάρας (έως το 2003 Ριζούπολης ή Απόλλωνα) που εγκαινιάστηκε το 1948, χρονιά που κατέκτησε και το πρωτάθλημα Αθηνών και έκτοτε αποτελεί την έδρα του.
Μεταξύ της δεκαετίας του 1930 και του 2000, ο σύλλογος είχε μετονομαστεί σε Απόλλων Αθηνών, ονομασία με την οποία αναφέρεται μέχρι και σήμερα.
1891-1910
145px|thumb|left|[[Χρυσόστομος Σμύρνης]] Ο Απόλλων ιδρύθηκε το 1891 στην ακμάζουσα Σμύρνη από μια ομάδα Ελλήνων. Τα μισά περίπου από τα μέλη του, μεταξύ των οποίων ο Χρυσόστομος Σμύρνης (θα κατακρεουργηθεί από τον τουρκικό όχλο κατά την καταστροφή της Σμύρνης το 1922) και ο Εμμανουήλ Σάμιος, είχαν αποχωρήσει από τον προϋπάρχοντα Ορφέα. Ως χρώματα του συλλόγου επιλέχθηκαν αυτά της ελληνικής σημαίας, για να καταδειχθεί ο αποκλειστικά ελληνικός χαρακτήρας της ομάδας μέσα στην τουρκοκρατούμενη πόλη.
Πρώτο τμήμα του νέου συλλόγου ήταν το Φιλαρμονικό, ενώ δύο χρόνια αργότερα προστέθηκαν το Αθλητικό και το Πεζοπορικό. Γρήγορα ο Απόλλων απέκτησε ιδιόκτητο γήπεδο, όπου προπονούνταν οι αθλητές του και διοργανώνονταν αγώνες. Έγινε έτσι πόλος έλξης για τους χιλιάδες Έλληνες της Σμύρνης.