cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμβρακος
Τοποθεσία και πρόσβαση
Τα ερείπια του Άμβρακου βρίσκονται κοντά στις όχθες της λιμνοθάλασσας Λογαρού, περίπου 4 χλμ. από το χωριό Ψαθοτόπι και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 16 χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Άρτα Αμβρακος Κατηγορία:Νομός Άρτας Αρχαια Κατηγορία:Άρτα
Άνζελ Γκιμερά
Ο Άνζελ Γκιμερά (Àngel Guimerà i Jorge, Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε, 6 Μαΐου 1845 – Βαρκελώνη, 18 Ιουλίου 1924) ήταν Ισπανός συγγραφέας που έγραψε στην καταλανική γλώσσα. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της καταλανικής λογοτεχνικής αναγέννησης· έγραψε κυρίως θεατρικά έργα που γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία στη Βαρκελώνη των τελών του 19ου αιώνα.
Η μητέρα του ήταν από τις Κανάριες Νήσους, περιοχή όπου διέμεινε μέχρι τα επτά του, όταν και μετακόμισε στο Ελ Μπεντρέλ. Η προσαρμογή του στο νέο γλωσσικό περιβάλλον φαίνεται να απηχείται σε ορισμένους χαρακτήρες έργων του, που σύμφωνα με κριτικές παρουσιάζουν έντονα τα χαρακτηριστικά του πολιτισμικού «μιγά». Η συμμετοχή του στην λογοτεχνική ζωή της Καταλονίας ξεκίνησε με την μετάβασή του στη Βαρκελώνη το 1872: αρθρογράφησε στο περιοδικό Renaixensa και το 1877 έλαβε το πρώτο του βραβείο στα Ανθεστήρια της Βαρκελώνης. Έπειτα επικεντρώθηκε στο θέατρο, με έργα όπως το ρομαντικό Mar i cel του 1888 (που έγινε μιούζικαλ από την καταλανική θεατρική ομάδα Dagoll Dagom) και τα πιο ρεαλιστικά En Pólvora (1893), Terra baixa (1897) και La Filla del Mar (1900). Τα τελευταία τον καθιέρωσαν στη διεθνή σκηνή, κυρίως μέσω εκδόσεών τους στα ισπανικά.
Από τη δεκαετία του 1880 πολιτικοποιήθηκε συμμετέχοντας στο καταλανιστικό κόμμα Centre Català του Μπαλεντί Αλμιράλ κι έπειτα ως πρόεδρος της Λίγκας της Καταλονίας. Από το 1906 μέχρι το 1922 υπήρξε ο σταθερός υποψήφιος της καταλανικής λογοτεχνίας για το Βραβείο Νόμπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς στα καταλανικά Κατηγορία:Καταλανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς
Πλαιμπουά-Βεν
Το Πλαιμπουά-Βεν (γαλλικά: Plaimbois-Vennes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μάχη του Λύτσεν
Με τον όρο Μάχη του Λύτσεν είναι γνωστά τα εξής γεγονότα:
Βαυαρία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Βαυαρία, ή και Βαβαρία (γερμ. Bayern, προφέρεται μπάγερν) μπορεί να αναφέρεται στα άρθρα :
Επίσης χρησιμοποιείται ως αναφορά στη Μπάγερν Μονάχου.
Λε Πλαιν-ε-Γκρανζ-Εσάρ
Το Λε Πλαιν-ε-Γκρανζ-Εσάρ (γαλλικά: Les Plains-et-Grands-Essarts, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ντιν Αλφάντζ
Ο Ντιν Αλφάντζ, γεννημένος ως Κωνσταντίνος Αλφαντζής (Dean Alfange, 2 Δεκεμβρίου 1897 ή 1899 – 24 Οκτωβρίου 1989) ήταν Κωνσταντινουπολίτης Αμερικανός πολιτικός που ήταν υποψήφιος για διάφορα αξιώματα και εκλεγμένος με διαφορετικά πολιτικά κόμματα, όπως το Δημοκρατικό, το Ρεπουμπλικανικό, το Αμερικανικό Εργατικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα της Νέας Υόρκης (του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος). Συμμετείχε για πολλές δεκαετίες σε ελληνοαμερικανικές οργανώσεις, καθώς και σε σιωνιστικούς κύκλους.
Υπήρξε επίσης δικηγόρος και συγγραφέας — ένας εξέχων φιλελεύθερος και νομικός σχολιαστής, υπερασπιστής του δικαστικού ακτιβισμού και της δυναμικής ερμηνείας των διατάξεων του Συντάγματος. Τον θυμούνται ακόμα για ένα σύντομο κείμενό του με τίτλο "An American's Creed" (= «Το πιστεύω ενός Αμερικανού») ή, εναλλακτικά, "My Creed" (= «Το πιστεύω μου»), στο οποίο υπερασπίζεται τις ιδέες της ελευθερίας και του να βασίζεται κάποιος στις δικές του δυνάμεις.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Αλφαντζής γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη (στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία) από Ρωμιούς γονείς και σε ηλικία ενός έτους ή το 1902 μετανάστευσε με τη μητέρα του και την αδελφή του στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, κοντά στον από μητέρα θείο του, τον Γεράσιμο Λειβαδά, που ανέλαβε τη μόρφωσή του. Ο Κωνσταντίνος μεγάλωσε στη Γιούτικα. Απεφοίτησε από την Ελεύθερη Ακαδημία της Γιούτικα το 1918 και υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά τον πόλεμο σπούδασε φιλοσοφία στο Κολέγιο Χάμιλτον στο Κλίντον, από όπου απεφοίτησε το 1922 με άριστα. Θα παρέμενε ενεργός στα του κολεγίου και όταν αργότερα, το 1937, τιμήθηκε με το Βραβείο «Θεόδωρος Ρούζβελτ» 2.500 δολαρίων για το βιβλίο του The Supreme Court and the National Will («Το Ανώτατο Δικαστήριο και η εθνική θέληση»), δώρισε το Βραβείο στο Κολέγιο Χάμιλτον, θεσπίζοντας το Βραβείο Δοκιμίου Dean Alfange, που απονέμεται σε δύο φοιτητές κάθε χρόνο για δοκίμιο με θέμα την αμερικανική συνταγματική διακυβέρνηση. Ως φοιτητής διακρίθηκε για την ευφράδειά του, την ευφυΐα του και την έφεσή του στη γνώση. Στη συνέχεια πήρε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια (1924) και έγινε δικηγόρος στο Μανχάταν ως Ντιν Αλφάντζ.
Ο Αλφάντζ νυμφεύθηκε τη Θάλεια Πέρυ (Thalia Perry), με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Dean Alfange, Jr., που έγινε καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης. Ο Αλφαντζής πέθανε στο Μανχάταν σε ηλικία 91 ή 89 ετών από καρκίνο.
Νομική σταδιοδρομία
Ο Αλφάντζ έγινε δεκτός στον Αμερικανικό Δικηγορικό Σύλλογο το 1925. Επέκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών για τη μεταχείριση των προγραμμάτων του New Deal, προτρέποντάς το να υιοθετήσει μια πιο προοδευτική στάση απέναντι σε αυτές τις πολιτικές. Υποστήριξε ότι τα προγράμματα δεν θα έπρεπε να αξιολογούνται μόνο με βάση τη νομική τους κάλυψη, αλλά και με βάση τα δυνητικά τους ηθικά και οικονομικά αποτελέσματα, καθώς και με βάση την αντίληψη του κοινού εκείνη την εποχή. Υποστήριζε επίσης την έννοια του «Living Constitution» κατά τον Τρούμαν, δηλαδή τη δυναμική ερμηνεία των διατάξεων του Συντάγματος, ανάλογα και με τις εξελίξεις της εποχής.
Αργότερα, ενώ είχε ήδη αρχίσει την πολιτική του σταδιοδρομία, ο Αλφάντζ υπηρέτησε ως Γενικός Αντεισαγγελέας της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Με το Δημοκρατικό Κόμμα
Το 1940 ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ διόρισε τον Αλφάντζ πρόεδρο του γραφείου μη αγγλόφωνων ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος στην τρίτη προεδρική προεκλογική εκστρατεία του. Το 1941 δέχθηκε το χρίσμα του κόμματος για ομοσπονδιακός βουλευτής, στην περιφέρεια της Άνω Ηστ Σάιντ του Μανχάταν, αλλά με 16.690 ψήφους έχασε την έδρα από τον Τζόζεφ Κλαρκ Μπάλντγουιν
Με το Αμερικανικό Εργατικό Κόμμα
Ο Αλφάντζ είχε διατελέσει επικεφαλής του μικρού Αμερικανικού Εργατικού Κόμματος επί αρκετά χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Στις πολιτειακές εκλογές της Νέας Υόρκης το 1942 ήταν υποψήφιός του για τη σημαντική θέση του Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης. Ο τότε δήμαρχος της Νέας Υόρκης Φιορέλο Λα Γκουάρντια υπεστήριξε τον Αλφάντζ σε αυτή την εκλογή. Ο Αλφάντζ ήρθε τρίτος, παίρνοντας 409.047 ψήφους , που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 17,7%. Αυτός ο αριθμός ψήφων ήταν μεγαλύτερος από όσους είχε πάρει ποτέ υποψήφιος του Αμερικανικού Εργατικού Κόμματος ως τότε, αλλά και στο μέλλον, σε εκλογές ολόκληρης πολιτείας. Οι ψήφοι του διέσπασαν τη φιλελεύθερη ψήφο και συνέτειναν έτσι σημαντικά στο να νικήσει ο Τόμας Ντιούι. Από τότε και για τις επόμενες δεκαετίες το όνομα του Αλφάντζ εξακολούθησε να εμφανίζεται στις στήλες του αμερικανικού τύπου, ιδίως κατά τις παραμονές εκλογών.
Με το Φιλελεύθερο Κόμμα
Ο Αλφάντζ ηγήθηκε μιας ομαδικής αποχωρήσεως από το Εργατικό Κόμμα το 1944, καθώς υπήρχαν αυξανόμενες προστριβές και συγκρούσεις μεταξύ αντικομμουνιστικών και σοσιαλιστικών φατριών στο εσωτερικό του. Αυτή η αποχώρηση οδήγησε στον σχηματισμό του Φιλελεύθερου Κόμματος της Νέας Υόρκης. Με αυτό το κόμμα το 1953 ήταν υποψήφιος (ένας από τους 5) για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης.
Με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο τότε κυβερνήτης Νέλσον Ροκφέλερ διόρισε τον Αλφάντζ επικεφαλής της Επιτροπής Ιπποδρομιών και Στοιχημάτων της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι την κατάργηση της Επιτροπής το 1975.
Ομογενειακά
Αρχίζοντας από νεαρή ηλικία, ο Αλφάντζ υπηρέτησε σε σημαντικά αξιώματα οργανώσεων, όπως ύπατος πρόεδρος του Αμερικανικού-Ελληνικού Εκπαιδευτικού Προοδευτικού Συνδέσμου («ΑΧΕΠΑ»). Υπό αυτή του την ιδιότητα, επισκέφθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του την Ελλάδα, το 1929, ως επικεφαλής της πρώτης αποστολής-προσκυνήματος της οργανώσεως στη χώρα. Ο αριθμός ψήφων που συγκέντρωσε στις εκλογές Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης το 1942 κατέπληξε και αναπτέρωσε το ηθικό της ελληνικής ομογένειας των ΗΠΑ, που είδε ξαφνικά ένα δικό της μέλος να διεκδικεί στα σοβαρά ένα τόσο μεγάλο αξίωμα.
Γενικώς ο Αλφάντζ ήταν πάντοτε παρών σε όλες τις μεγάλες εκστρατείες της ομογένειας, όπως στην Ελληνική Πολεμική Περίθαλψη στην απόπειρα συνενώσεως όλων των ελληνοαμερικανικών σωματείων σε μία ενιαία οργάνωση, κλπ.
Εβραϊκά
Ο Αλφάντζ τέθηκε επικεφαλής της σιωνιστικής οργανώσεως «Επιτροπή για τον Εξοπλισμό του Εβραϊκού Κράτους», που επεδίωκε να καταργηθεί το εμπάργκο όπλων το οποίο είχε επιβληθεί στις ομάδες Εβραίων στην Παλαιστίνη που δρούσαν κατά τη δεκαετία του 1940 για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Στο πρώτο μισό της ίδιας δεκαετίας, υπήρξε επίσης πρόεδρος της «Επιτροπής Εκτάκτου Ανάγκης για τη Διάσωση των Εβραίων της Ευρώπης» (Emergency Committee to Save the Jewish People of Europe), που επιχειρούσε τη διάσωση θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Μέσα από αυτή την επιτροπή, ο Αλφάντζ διακήρυξε ότι ήταν ηθικό και θρησκευτικό καθήκον κάθε Χριστιανού να βοηθήσει τους Εβραίους που καταδιώκονταν από τους ναζιστές.
«Το πιστεύω μου»
Πολλοί θυμούνται τον Αλφάντζ για ένα σύντομο κείμενό του (170 λέξεις) με τίτλο "An American's Creed" (= «Το πιστεύω ενός Αμερικανού») ή, εναλλακτικά, "My Creed" (= «Το πιστεύω μου»), το οποίο έγραψε στη δεκαετία του 1950 και στο οποίο υπερασπίζεται τις ιδέες της ελευθερίας και του να βασίζεται κάποιος στις δικές του δυνάμεις. Το κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικώς στο This Week Magazine (περιοδικό που συνόδευε ως ένθετο τις κυριακάτικες εκδόσεις αρκετών αμερικανικών εφημερίδων) και μία σύντομη εκδοχή του εμφανίσθηκε στο Reader's Digest στα τεύχη Οκτωβρίου 1952 και Ιανουαρίου 1954. Το Freedoms Foundation της Πενσυλβάνια βράβευσε τον Αλφάντζ για το κείμενο αυτό το 1952. Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο: "«Δεν επιλέγω να είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Είναι δικαίωμά μου να μην είμαι συνηθισμένος. Αποζητώ να αναπτύξω οποιαδήποτε ταλέντα μού χάρισε ο Θεός — όχι την ασφάλειά μου. Δεν επιθυμώ να είμαι ένας συντηρούμενος πολίτης, ταπεινωμένος και στομωμένος από το γεγονός ότι έχω το κράτος να με φροντίζει. Θέλω να πάρω το υπολογισμένο ρίσκο. Να ονειρευτώ και να δημιουργήσω, να αποτύχω και να επιτύχω. Αρνούμαι να ανταλλάξω το κίνητρο με ένα επίδομα ανεργίας. Προτιμώ τις προκλήσεις της ζωής από την εγγυημένη ύπαρξη. Το απροσδόκητο της αυτοεκπλήρωσης από την αποτελματωμένη ηρεμία της ουτοπίας. Δεν θα παζαρέψω την ελευθερία μου ως αντάλλαγμα για ευεργετικές διατάξεις, ούτε την αξιοπρέπειά μου για μια ελεημοσύνη. Δεν θα δειλιάσω ποτέ ενώπιον γήινου αφέντη, ούτε θα λυγίσω ενώπιον οποιασδήποτε απειλής. Είναι η κληρονομιά μου να στέκομαι όρθιος, περήφανος και χωρίς φόβους. Να σκέπτομαι και να δρω αυτόβουλα, να απολαμβάνω το όφελος των δικών μου δημιουργημάτων και να αντιμετωπίζω τον κόσμο τολμηρά, λέγοντας: Τούτο επετέλεσα, με τη βοήθεια του Θεού. Αυτά όλα προσδιορίζουν το τι σημαίνει να είσαι Αμερικανός.»"
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι
Όσιος Αβέρκιος
Ο Όσιος Αβέρκιος ήταν χριστιανός επίσκοπος της Ιεράπολης στη Φρυγία κατά τα τέλη του 2ου αιώνα. Ονομάστηκε ισαπόστολος, διότι περιόδευσε και κήρυξε όπως και οι κορυφαίοι Απόστολοι του Χριστού. Πέθανε ειρηνικά σε ηλικία 72 χρονών. Η εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 22 Οκτωβρίου.
Υμνολογία
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.
«''Αποστόλων τον ζήλον εκμιμησάμενος, τη Εκκλησία εκλάμπεις ως εωσφόρος αστήρ, την θεόδοτον ισχύν φαίνων τοις έργοις σου. συ γαρ θαυμάτων ιερών τας δυνάμεις ενεργών, Αβέρκιε ιεράρχα, προς ευσεβείας εισόδους, τους πλανωμένους καθωδήγησας.''»
Ήχος πλ. δ’. Ως απαρχάς.
«Ως Ιερέα μεγιστον, και Αποστόλωv σύσκηνον, η Εκκλησία γεραίρει σε άπασα, η των πιστών Αβέρκιε, ηv ταις σαις ικεσίαις περιφύλαττε μάκαρ, ακαταγώνιοτον, εξ αιρέσεως πάσης, και άσειστοv πολυθαύμαστε.»
Τοπικές Παραδόσεις
Στη Σαντορίνη θεωρείται προστάτης άγιος του κρασιού, προφανώς γιατί η εορτή του συμπίπτει χρονικά με το άνοιγμα των βαρελιών, και κάθε χρόνο, στις 22 Οκτωβρίου, οργανώνεται μεγάλο πανηγύρι στο χωριό Εμπορείο.
Παραπομπές
Αβέρκιος Αβέρκιος Αβέρκιος Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Λα Πλανέ
Το Λα Πλανέ (γαλλικά: La Planée) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Κυρά Αγκιστρίου
Η Κυρά (ή Πιτυόνησος) είναι νησίδα του Αργοσαρωνικού. Βρίσκεται στα δυτικά του Σαρωνικού κόλπου, βορειοδυτικά του Αγκιστρίου. Έχει έκταση 0,8 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη. Από διοικητικής άποψης, η Κυρά υπάγεται στην Περιφέρεια Αττικής και συγκεκριμένα στο Δήμο Αγκιστρίου της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Από γεωγραφικής άποψης, ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Πελοποννήσου.
Η νησίδα Κυρά απέχει περίπου 5,1 χιλιόμετρα (2,8 ναυτικά μίλια) από το Αγκίστρι και περί τα 9,4 χλμ. (5,1 ν.μ.) από την ακτή της Νέας Επιδαύρου. Δυτικά της Κυράς, σε απόσταση 1,2 χλμ. (0,6 ν.μ.) βρίσκεται η βραχονησίδα Σπαλαθρονήσι.
Η ονομασία «Πιτυόνησος» προκύπτει ετυμολογικά από τη λέξη «πίτυς» (= πεύκο) και μαρτυρά ότι η νησίδα είναι σε μεγάλο βαθμό πευκόφυτη, όπως άλλωστε και η ευρύτερη περιοχή του Σαρωνικού. Οι ακτές του νησιού είναι κατά κύριο λόγο βραχώδεις, χωρίς όμως να λείπουν ορισμένες διάσπαρτες αμμώδεις παραλίες. Στην Κυρά ζει αριθμός κατσικών και κουνελιών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Μαριχουάνα stop!
Το Μαριχουάνα stop! (ή Μαριχουάνα στοπ!) είναι κινηματογραφική μουσική κωμωδία του 1971, παραγωγής Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομότιτλου θεατρικού μιούζικαλ, με το οποίο η Ζωή Λάσκαρη έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο Μπουρνέλλη. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες την 1η Μαρτίου 1971. Κόβοντας 312.260 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 12η θέση ανάμεσα σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή dvd στις 11 Απριλίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Ογκόλιθος (ιζηματογενές πέτρωμα)
thumb|right|300px|Ογκοειδή σε πέτρωμα της [[Σιλούρια περίοδος|σιλούριας περιόδου στη Σουηδία]] thumb|right|300px|Ογκοειδή της [[Δεβόνια περίοδος|δεβόνιας περιόδου στη Νεβάδα]] Ο ογκόλιθος είναι ιζηματογενές πέτρωμα. Περιέχει ή σχηματίζεται από ογκοειδή. Ο όρος καθιερώθηκε από τον γεωλόγο Άλμπερτ Χάιμ το 1916. Οι ογκόλιθοι είναι προϊόντα έμβιων οργανισμών. Δημιουργούνται από την καθίζηση ανόργανων αλάτων τα οποία λαμβάνουν στρογγυλά, σφαιρικά ή ελλειπτικά γεωμετρικά σχήματα. Το εσωτερικό τους αποτελείται από ομόκεντρες στρώσεις συνήθως από ανθρακικό ασβέστιο που στο κέντρο τους περικλείουν ένα ξένο σώμα, συχνά ένα θραύσμα κελύφους. Διαφέρουν από τα ωοειδή ως προς το μέγεθος, διότι είναι κατά πολύ μεγαλύτερα από αυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιζηματογενή πετρώματα
Πομπιέρ-συρ-Ντου
Το Πομπιέρ-συρ-Ντου (γαλλικά: Pompierre-sur-Doubs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Αλκαθάβα
thumb|250px|Η Αλκαζάμπα της Μάλαγα Η Αλκαθάβα (alcazaba, από την αραβική: القصبة, al-qasbah 'φρούριο') είναι ένας τύπος μουσουλμανικού οχυρού της Ισπανίας.
Τέτοιου είδους οχυρού υπάρχουν σήμερα στην Αλμερία, την Αντεκέρα, την Μπαδαχόθ, τη Γρανάδα, το Γκουαδίξ, τη Μάλαγα και τη Μέριδα. Η αλκαθάβα της Γρανάδας είναι το παλαιότερο τμήμα της Αλάμπρα, ενώ της Αλμερία είναι η μεγαλύτερη της Ισπανίας.
Ανάλογα κτίσματα είναι τα αραβικά κάσμπαχ (qasbah) που βρίσκονται σε χώρες της Βόρειας Αφρικής. Παραπλήσια σημασία φέρουν και τα Casbah όπως ονομάστηκαν τα αλγερινά φρούρια από τους Γάλλους.
Η λέξη αλκαθάβα συχνά συγχέεται με την λέξη αλκάθαρ, η οποία έχει την ετυμολογία της στην αραβική λέξη al-qasr που σημαίνει κάστρο.
Γκρεγκ Κρίστιαν
Ο Γκρεγκ Κρίστιαν (αγγλ. Greg Christian) είναι Αμερικανός μπασίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος των Testament, ενώ έχει συμμετάσχει και στο thrash metal συγκρότημα HavocHate.
Καριέρα
Ο Κρίστιαν εντάχθηκε στο συγκρότημα των Legacy στα 17 του χρόνια. Μετά την ένταξη του Τσακ Μπίλι στο σχήμα το 1986, μετονομάστηκαν σε Testament και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "The Legacy", τον Απρίλιο του 1987. Ο μπασίστας συμμετείχε στην σύνθεση του τραγουδιού "Over the Wall" από το πρώτο άλμπουμ, ενώ ακολούθησαν οι δίσκοι "The New Order" και "Practice What You Preach", ο οποίος μπήκε στο Top-100 του Billboard. Ο ήχος του συγκροτήματος έγινε πιο βαρύς για το "Souls of Black" του 1990, αλλά το "The Ritual" δύο χρόνια αργότερα, παρουσίασε μία πιο εμπορική εικόνα των Testament, αν και έφθασε στο # 55 των αμερικάνικων τσαρτ.
Ο Κρίστιαν αποχώρησε δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου "Low" του 1994, αν και συμμετείχε στην σύνθεση δύο τραγουδιών από το άλμπουμ "Demonic" του 1997. Το 2004, έγινε μέλος των HavocHate, με τους οποίους συνεργάστηκε μέχρι το 2011, κυκλοφορώντας τον δίσκο "Cycle of Pain" τον Φεβρουάριο του 2005.
Την ίδια περίοδο επέστρεψε στους Testament ηχογραφώντας το άλμπουμ "Live in London" το 2005, ενώ μέχρι το 2012 κυκλοφόρησαν τα στούντιο άλμπουμ "The Formation of Damnation" και "Dark Roots of Earth", γνωρίζοντας την μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας τους με το δεύτερο, αφού έφθασε στο # 12 του Billboard.
Ο Κρίστιαν αποχώρησε από το συγκρότημα τον Ιανουάριο του 2014, δίνοντας την θέση του στον Στιβ ντι Τζόρτζιο.
Δισκογραφία
{|width="75%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2010-11
Το Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2010-11 ήταν η 3η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας. Νικητής ήταν ο Εθνικός Άσσιας για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
thumb|Η [[ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς όπως παρατάχθηκε στον τελικό.]] Στο Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2010-11 είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο οι ομάδες της Γ΄ κατηγορίας 2010-11 και της Δ΄ κατηγορίας 2010-11 κατηγορίας (σύνολο 28 ομάδες), κάθε μια εκ των οποίων αποφασίζει κατά πόσον θα δηλώσει συμμετοχή στη διοργάνωση. Δήλωσαν συμμετοχή οι 24 από τις 28 ομάδες.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ και Β΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στα προημιτελικά και στα ημιτελικά έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν όλες οι ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Εθνικός Άσσιας και η ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς. Ο τελικός διεξήχθη στις 30 Μαρτίου 2011 στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο Εθνικός Άσσιας με σκορ 1-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2010-2011
Συρακούσες
Οι Συρακούσες (αρχαία ελληνικά: Συρακούσαι, λατινικά: Syracusae, ιταλικά: Siracusa, σικελικά: Sarausa) είναι σημαντική ιστορική πόλη στη Σικελία, η πρωτεύουσα της ιταλικής επαρχίας των Συρακουσών. Η πόλη έχει πασίγνωστη αρχαία ελληνική ιστορία, έθιμα, πολιτισμό, ναούς, αμφιθέατρα και είναι η γενέτειρα του διάσημου μαθηματικού και επιστήμονα Αρχιμήδη. Με ιστορία 2.700 χρόνων, ήταν μια από τις σπουδαιότερες πόλεις και παράλληλα μία από ισχυρότερες ναυτικές δυνάμεις στην Αρχαία Μεσόγειο. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού στον κόλπο των Συρακουσών, δυτικά από το Ιόνιο Πέλαγος. Η αρχαία πόλη ιδρύθηκε από κατοίκους της Αρχαίας Κορίνθου και της Τενέας και έγινε σύντομα πανίσχυρη πόλη - κράτος.
Οι Συρακούσες ήταν μόνιμα συμμαχικές με τη μητρόπολη Κόρινθο και την Αρχαία Σπάρτη και έγιναν η σπουδαιότερη πόλη στη Μεγάλη Ελλάδα. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο, απέκρουσαν την περίφημη Σικελική εκστρατεία των Αθηναίων (415-413 π.Χ.) Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων περιγράφει τις ρωμαϊκές Συρακούσες ως την «κορυφαία και πιο όμορφη ελληνική πόλη» που μπορεί να συγκριθεί μονάχα με την Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. Περιτριγυρισμένες από ισχυρότατα τείχη που είχαν μήκος 28 χλμ., οι Συρακούσες στολίζονταν από θαυμάσια ανάκτορα, όπως αυτό του Ιέρωνα, περίφημους ναούς της Αρτέμιδας και της Αθηνάς, από την κρήνη Αρέθουσα και το περίφημο θέατρο των Συρακουσών, αριστούργημα αρχιτεκτονικής και ακουστικής. Τα νομίσματα της πόλης που σώθηκαν, είναι αληθινά καλλιτεχνήματα.
Στο πλαίσιο του δεύτερου Καρχηδονιακού πολέμου κατακτήθηκαν από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Κατά την ύστερη αρχαιότητα κατακτήθηκαν διαδοχικά από τους Βανδάλους, Οστρογότθους και τελικά τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο εγγονός του αυτοκράτορα Ηρακλείου, Κώνστας Β΄, φοβούμενος την ταχύτατη αραβική επέκταση επέλεξε τις Συρακούσες ως τη νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας στα τελευταία χρόνια της ζωής του (663 - 668), κάτι που ωστόσο δεν έμελλε να κρατήσει. Τα νεώτερα χρόνια, όταν ιδρύθηκε το Βασίλειο της Σικελίας, η πρωτεύουσα της Σικελίας μεταφέρθηκε στο Παλέρμο, στη συνέχεια ενώθηκε με το Βασίλειο της Νεαπόλεως, το Βασίλειο των Δύο Σικελιών και με το Βασίλειο της Ιταλίας στην Ιταλική Ενοποίηση (1860). Τα σύγχρονα χρόνια η UNESCO ανακήρυξε τις Συρακούσες Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με τη νεκρόπολη της Παντάλικα. Το κέντρο της πόλης έχει πληθυσμό 125.000 κατοίκους. Οι Συρακούσες αναφέρονται στην Αγία Γραφή, στις Πράξεις των Αποστόλων (28:12), καθώς ο Απόστολος Παύλος είχε διαμείνει στην πόλη. Προστάτιδα αγία της πόλης είναι η Αγία Λουκία που γεννήθηκε στις Συρακούσες και η μνήμη της εορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου.
Ιστορία της αρχαίας πόλης (8ος - 3ος αι.π.Χ.)
Η περιοχή των Συρακουσών είχε κατοικηθεί από τα πανάρχαια χρόνια, όπως δείχνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα στα χωριά γύρω από την ευρύτερη περιοχή, ενώ είχε στενές σχέσεις με τον μυκηναϊκό πολιτισμό. Οι Συρακούσες ιδρύθηκαν το 734 π.Χ., από Έλληνες με προέλευση την αρχαία Κόρινθο και την Τενέα. Αρχηγός των οικιστών ήταν ο Αρχίας ο Κορίνθιος ο οποίος ανήκε στην οικογένεια των Βακχιαδών. Το όνομα της πόλης έμεινε γνωστό με πολλές παραλλαγές όπως Συράκουσαι, Συράκοσαι και Συρακώ. Την πιθανή καταγωγή του ονόματος παρέχει ο συγγραφέας Στέφανος ο Βυζάντιος, συσχετίζοντάς την με λίμνη που υπήρχε στην περιοχή, η οποία λεγόταν Συρακώ.
Η Οικογένεια των Δεινομενηδών
thumb|right|[[Τετράδραχμο των Συρακουσών του 484-483 π.Χ.]] Στην αρχή, την εξουσία κρατούσαν στα χέρια τους οι αριστοκράτες απόγονοι των πρώτων αποικιστών, οι λεγόμενοι γαμόροι (γεωμόροι). Στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., ο δήμος (τα φτωχότερα στρώματα) της πόλης εξεδίωξε τους γαμόρους. Στη συνέχεια, ο Γέλων, τύραννος της Γέλα ς, κατέλαβε τις Συρακούσες, επανέφερε τους γαμόρους και ανέλαβε την εξουσία (485 π.Χ.). Στη θέση του στη Γέλα άφησε τον μικρότερο αδελφό του, Ιέρωνα. Ο Γέλων είχε ήδη παντρευτεί τη Δαμαρήτη, κόρη του Θήρων ος, τυράννου του Ακράγαντα. Με την κίνηση αυτή εξασφάλισε τη συμμαχία της άλλης ισχυρής ελληνικής πόλης της Σικελίας. Ο Γέλων μετέφερε στις Συρακούσες πολλούς κατοίκους από άλλες πόλεις όπως η Γέλα, η Καμάρινα και τα Μέγαρα Υβλαία και οικοδόμησε νέα προάστια έξω από τα τείχη της πόλης, όπως η Τύχη και η Νεάπολη. Ο αρχιτέκτονας Δημοκόπος ο Μύριλλος σχεδίασε το νέο μεγάλο θέατρο που έδωσε στην πόλη έντονη πνευματική ζωή. Σύντομα έφτασαν διάσημοι ποιητές όπως ο Αισχύλος, ο Αρίων και ο Εύμηλος ο Κορίνθιος. Με τη δραστηριότητα που ανέπτυξε κατάφερε να δημιουργήσει συνασπισμό με ισχυρές πόλεις: τις Συρακούσες, τη Γέλα και τον Ακράγαντα. Ο ισχυρός αυτός συνασπισμός οδηγήθηκε τελικά σε σύγκρουση με την Καρχηδόνα που κυβερνούσε τη δυτική Σικελία. Η καθοριστική σύγκρουση έλαβε χώρα απέναντι από τα τείχη της Ιμέρας, πόλης της βόρειας Σικελίας. Σε αυτή τη μάχη, τη Μάχη της Ιμέρας (480 π.Χ.), οι δυνάμεις των Συρακουσίων και των Ακραγαντίνων νίκησαν τους Καρχηδόνιους αναστέλλοντας τα σχέδια των τελευταίων για κατάληψη του νησιού για περίπου έναν αιώνα, ο δε αρχηγός των τελευταίων, Αμίλκας Α΄ της Καρχηδόνας, σκοτώθηκε στη μάχη.
Οι Συρακούσιοι ανήγειραν ναό αφιερωμένο στην Αθηνά για να γιορτάσουν τη μεγάλη νίκη. Οι Συρακούσες ενισχύθηκαν σημαντικά την ίδια περίοδο με την έκτασή τους να φτάνει τα 120 εκτάρια. Από τη δεκαετία του 470 π.Χ., οι κάτοικοι άρχισαν να οικοδομούν νέους οικισμούς έξω από τα τείχη. Ο πληθυσμός της πόλης είχε φτάσει το 415 π.Χ. τους 200.000 κατοίκους, όσους είχε την ίδια εποχή η Αθήνα. Όταν πέθανε ο Γέλων, το 478 π.Χ., τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Ιέρων Α΄, ο οποίος ισχυροποίησε περισσότερο το κράτος των Συρακουσών, και, συμμαχώντας με την Κύμη, νίκησε τους Τυρρηνούς πειρατές στη Ναυμαχία της Κύμης (474 π.Χ.) Ο Ιέρων Α΄ φιλοξένησε στην αυλή του διάσημους ποιητές όπως ο Σιμωνίδης ο Κείος, ο Βακχυλίδης και ο Πίνδαρος. Όταν πέθανε ο Ιέρων, το 467 π.Χ., τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Θρασύβουλος ο Συρακούσιος.
Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος
Η Έγεστα, μετά την αποτυχία των Αθηναίων να της προσφέρουν βοήθεια, στράφηκε στους Καρχηδόνιους. Αυτοί ανταποκρίθηκαν (409 π.Χ.) στέλνοντας μεγάλο στρατό υπό τον στρατηγό Αννίβα του Μάγωνος (471 π.Χ. - 406 π.Χ.) εγγονό του Αμίλκα που σκοτώθηκε στη Μάχη της Ιμέρας. Ο Αννίβας του Μάγωνος κατέλαβε και κατέστρεψε τον Σελινούντα, την Ιμέρα, τον Ακράγαντα, τη Γέλα και την Καμάρινα και συνέλαβε και εκτέλεσε 3.000 Έλληνες για να εκδικηθεί τον θάνατο του παππού του στην Ιμέρα (480 π.Χ.) Οι Συρακούσιοι, μπροστά στον κίνδυνο, εξέλεξαν στρατηγό αυτοκράτορα τον Διονύσιο τον Πρεσβύτερο ο οποίος, αποκτώντας τον απόλυτο έλεγχο του στρατού, κατέλαβε την εξουσία και έγινε τύραννος (406 π.Χ.). Οικοδόμησε αμέσως ισχυρότατο οχυρό στην Ορτυγία και έκτισε αμυντικό τείχος συνολικού μήκους 22 χλμ. γύρω από την πόλη των Συρακουσών. Ο Διονύσιος στη συνέχεια κατέλαβε πόλεις της ανατολικής Σικελίας και έφερε υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού. Στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που ακολούθησαν, κατέστρεψε ολοσχερώς τη Νάξο, την Κατάνη και τους Λεοντίνους. Το 398 π.Χ. εξεστράτευσε κατά των καρχηδονιακών βάσεων της Σικελίας, καταφέρνοντας να καταλάβει τη Μοτύη.
Η εκστρατεία του Τιμολέοντα
Ο Διονύσιος πέθανε το 367 π.Χ. και τον διαδέχτηκε ο γιος του Διονύσιος ο Νεότερος. Ο Διονύσιος ο Νεότερος δεν διέθετε τις ικανότητες του πατέρα του με αποτέλεσμα, δώδεκα χρόνια μετά, να ανατραπεί από τον θείο του, τον στρατηγό Δίωνα και να καταφύγει στους Επιζεφύριους Λοκρούς. Ο Δίων, μαθητής του Πλάτωνα, δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το πλατωνικό όραμα για το ιδεώδες κράτος και δολοφονήθηκε, έναν χρόνο μετά, από τον Κάλλιππο, άνθρωπο με ύποπτη και σκοτεινή δράση. Αυτός δεν διατηρήθηκε πολύ καιρό στην εξουσία, καθώς δολοφονήθηκε δύο χρόνια μετά, το 353 π.Χ. Ακολούθησε τότε στις Συρακούσες περίοδος αναρχίας που είχε ως αποτέλεσμα, το 346 π.Χ., να ξαναπάρει την εξουσία της πόλης ο Διονύσιος ο Νεότερος. Οι εξόριστοι Συρακούσιοι τότε ζήτησαν από τη μητρόπολή τους, την Κόρινθο, να τους βοηθήσει να διώξουν τον τύραννο και η Κόρινθος ανταποκρίθηκε στέλνοντας στρατό με επικεφαλής τον Τιμολέοντα. Πριν οι δυνάμεις του Τιμολέοντος φτάσουν στη Σικελία, ο τύραννος των Λεοντίνων Ικέτας κατέλαβε τις Συρακούσες και περιόρισε τον Διονύσιο στο νησί Ορτυγία. Ο Τιμολέων με τις δυνάμεις του νίκησε τον Ικέτα ενώ κατέλαβε και την Ορτυγία, συλλαμβάνοντας τον Διονύσιο. Στη συνέχεια ανέλαβε την εξουσία της πόλης και άρχισε την ανασυγκρότησή της (343 π.Χ.). Το 339 π.Χ. οι Καρχηδόνιοι επιχείρησαν πάλι εκστρατεία στη Σικελία. Ο Τιμολέων τους αντιμετώπισε στη Μάχη του ποταμού Κριμήσου και τους νίκησε. Στη συνέχεια στράφηκε κατά κάποιων τυράννων ελληνικών πόλεων, ορισμένοι απ’ τους οποίους είχαν συμμαχήσει με τους Καρχηδόνιους, και τους εκτέλεσε ή τους εκθρόνισε. Οι Καρχηδόνιοι, μετά την ήττα και των τελευταίων συμμάχων τους στη Σικελία, αναγκάστηκαν να κλείσουν ειρήνη με τον Τιμολέοντα. Ο Τιμολέων πέθανε το 337 π.Χ. έχοντας πετύχει να απωθήσει τους Καρχηδόνιους και να ισχυροποιήσει τις Συρακούσες.
Η περίοδος του Αγαθοκλέους
Το 316 π.Χ. ανέλαβε την εξουσία ο Αγαθοκλής ο οποίος μετέτρεψε το πολίτευμα σε τυραννία. Ο Αγαθοκλής απέβλεπε στη δημιουργία ενός ισχυρού κράτους με κέντρο τις Συρακούσες και σύντομα στράφηκε κατά των Καρχηδονίων που ήταν το ισχυρότερο εμπόδιο στις φιλοδοξίες του. Αφού απέτυχε να τους νικήσει στη Σικελία, αποφάσισε να μεταφέρει τον πόλεμο στην Αφρική. Συμμάχησε με τον τύραννο της Κυρήνης Οφέλλα και εξεστράτευσε στα εδάφη της Καρχηδόνας. Μετά τη νικηφόρα μάχη της Τύνιδας, και αφού κατέλαβε κάποιες πόλεις, τελικά διέκοψε την εκστρατεία και επέστρεψε στη Σικελία γιατί ο Οφέλλας σταμάτησε να τον στηρίζει και επιπλέον είχε επαναστατήσει η πόλη του Ακράγαντα.
Ο Πύρρος νίκησε τους Καρχηδόνιους οι οποίοι είχαν φτάσει πάλι να απειλούν τις Συρακούσες, κατέλαβε την πόλη Έρυξ (σημ. Έριτσε) και τους περιόρισε στην πόλη Λιλύβαιο, στα δυτικά του νησιού. Στη συνέχεια όμως εκδήλωσε ηγεμονικές διαθέσεις με αποτέλεσμα να στραφούν πολλές σικελικές πόλεις εναντίον του. Μετά τη δημιουργία εχθρικού κλίματος στη Σικελία εναντίον του, ο Πύρρος αποχώρησε και συνέχισε τις επιχειρήσεις του στην Ιταλία.
Η βασιλεία του Ιέρωνος Β΄ και η πτώση των Συρακουσών
Μετά την αποχώρηση του Πύρρου, οι Συρακούσες πέρασαν σε περίοδο πολιτικής αστάθειας που έληξε το 275 π.Χ., εποχή που ανέβηκε στην εξουσία ο Ιέρων Β΄ των Συρακουσών, ο οποίος επέβαλλε τυραννικό καθεστώς. Ο Ιέρων αρχικά αντιμετώπισε τους Μαμερτίνους, ομάδα μισθοφόρων από την Καμπανία της νότιας Ιταλίας, οι οποίοι είχαν καταλάβει τη Μεσσήνη και πραγματοποιούσαν επιδρομές στις γύρω περιοχές. Για να τους αντιμετωπίσει έκλεισε συμμαχία με τους Καρχηδόνιους και μετά από σειρά επιχειρήσεων κατάφερε να τους περιορίσει. Τότε αυτοί αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια της Ρώμης. Η εμπλοκή της Ρώμης στη Σικελία οδήγησε στον πρώτο Καρχηδονιακό πόλεμο. Ο Ιέρων στο διάστημα αυτό έκλεισε ειρήνη με τη Ρώμη και κατάφερε να διατηρήσει τις κτήσεις του. Στη συνέχεια συμμάχησε με τη Ρώμη. Ο Ιέρων πέθανε το 215 π.Χ. και αφού ο γιος του και διάδοχός του, ο Γέλων Β΄, είχε πεθάνει πρόωρα, τον διαδέχτηκε ο νεαρός εγγονός του, Ιερώνυμος, ο οποίος δολοφονήθηκε ένα χρόνο μετά, από φιλορωμαϊκή συνωμοσία. Μετά τον θάνατο και του Ιερώνυμου, η στάση της πόλης έγινε εχθρική προς τη Ρώμη. Οι Ρωμαίοι τότε πολιόρκησαν τις Συρακούσες με τις λεγεώνες τους, υπό την αρχηγία του υπάτου Μάρκου Κλαυδίου Μαρκέλλου. Τις κατέλαβαν το 212 π.Χ. μετά από πολιορκία ενός έτους, χάρη στην προδοσία ενός Ίβηρα μισθοφόρου. Κατά τη λεηλασία της πόλης, σκότωσαν τον μεγάλο μαθηματικό και μηχανικό της αρχαιότητας, Αρχιμήδη, ο οποίος κατασκευάζοντας ειδικές μηχανές είχε ενισχύσει την άμυνα των Συρακουσών.
Χριστιανισμός και Βυζάντιο
Την εποχή που κυβερνούσε τη Σικελία η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Συρακούσες εξακολουθούσαν να είναι η πρωτεύουσα του νησιού. Εκεί είχε την έδρα του ο πραίτορας, και η πόλη παρέμεινε το εμπορικό κέντρο ανάμεσα στα ανατολικά και στα δυτικά τμήματα της αυτοκρατορίας. Ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην πόλη χάρη στις προσπάθειες που έκαναν ο Απόστολος Παύλος και ο Άγιος Μαρκιανός, που έγινε ο πρώτος επίσκοπος της πόλης, εξελίχτηκε σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα χριστιανικού Προσηλυτισμού. Την εποχή των διωγμών των Χριστιανών, η πόλη γέμισε κατακόμβες, έχοντας τις περισσότερες κατακόμβες στον κόσμο μετά τη Ρώμη. Μετά τους Ρωμαίους κυβέρνησαν οι Βάνδαλοι μέχρι που ανακατέλαβε τις Συρακούσες ο Βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος (31 Δεκεμβρίου 535). Ο αυτοκράτορας Κώνστας Β΄ μετέφερε την περίοδο 663 - 668 την πρωτεύουσα του στις Συρακούσες οι οποίες έγιναν η μητρόπολη της Σικελικής εκκλησίας.
Άραβες
Την πόλη πολιόρκησαν τη διετία 827 - 828 οι μουσουλμάνοι Αγλαβίδες αλλά η άφιξη των βυζαντινών ενισχύσεων απέτρεψε την πτώση της. Παρέμεινε το κέντρο της βυζαντινής αντίστασης και ήταν η τελευταία πόλη που έπεσε στους Αγλαβίδες (20 Μαΐου 878). Τους επόμενους δύο αιώνες που η Σικελία βρισκόταν υπό αραβική κυριαρχία, η πρωτεύουσα του Εμιράτου της Σικελίας μετακινήθηκε από τις Συρακούσες στο Παλέρμο. Ο καθεδρικός ναός της πόλης έγινε τζαμί και στο γειτονικό νησί Ορτυγία οικοδομήθηκαν πολλά ισλαμικά κτίρια. Η πόλη παρέμεινε σημαντικό καλλιτεχνικό, εμπορικό και πνευματικό κέντρο και μεγάλη ποιητές έζησαν στην πόλη, όπως ο Σικελάραβας Ίμπν Χαμντίς, τον 12ο αιώνα. Το 1040, ο Βυζαντινός στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης ανακατέλαβε την πόλη και έστειλε τα οστά της Αγίας Λουκίας στην Κωνσταντινούπολη. Το κάστρο στην Ορτυγία, το οποίο οικοδόμησε ο Οίκος των Χοενστάουφεν, έχει το όνομά του. Οι Νορμανδοί μπήκαν στις Συρακούσες το 1085, καταλαμβάνοντας το τελευταίο αραβικό οχυρό του νησιού μετά από μακρά πολιορκία,. Ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας έδωσε δώρο την πόλη στον μεγάλο νόθο γιο του, Ιορδάνη των Ωτβίλ. Οι Νορμανδοί οικοδόμησαν νέα κτίσματα και αποκαταστάθηκε ο Καθεδρικός ναός και πολλές άλλες εκκλησίες.
Ισπανική κυριαρχία
Το 1194, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέλαβε το Βασίλειο της Σικελίας και τις Συρακούσες. Στη συνέχεια, πέρασαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Δημοκρατία της Γένοβας (1205 - 1220). Ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν ανακατέλαβε την πόλη και έκτισε σημαντικά ανάκτορα όπως το κάστρο του Μανιάκη στην Ορτυγία, τα επισκοπικά ανάκτορα και τα ανάκτορα του Μπελλόμο. Ο θάνατός του, το 1250, έφερε μεγάλη περίοδο αστάθειας και αναρχίας. Τη Σικελία κυβέρνησε στη συνέχεια ο Οίκος των Καπετιδών-Ανδεγαυών (Ανζού) με τον Κάρολο τον Ανδεγαυό. Αυτοί εκδιώχθηκαν βίαια όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1282), επανάσταση που υποδαυλίστηκε από πράκτορες του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου και από τον Οίκο της Βαρκελώνης που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας. Κατά τον Σικελικό Εσπερινό, έγινε μεγάλη σφαγή των Γάλλων. Οι κάτοικοι των Συρακουσών ήταν πρωταγωνιστές στην εκδίωξη των Γάλλων, η οποία συντελέστηκε μέχρι το 1298, και δέχτηκαν σημαντικά προνόμια από τους Αραγωνέζους. Τότε οικοδομήθηκαν νέα ανάκτορα, όπως του Αμπέλα, του Κιαραμόντε και του Νάβα.
Η πόλη καταστράφηκε από δύο ισχυρούς σεισμούς (1542, 1693) και μία επιδημία πανώλους το 1729. Τον 17ο αιώνα οικοδομήθηκαν νέα μεγάλα κτίρια που άλλαξαν την όψη της πόλης όπως το Βαλ ντι Νότο στον ρυθμό του σικελικού μπαρόκ που ήταν γνωστός σε ολόκληρη τη νότια Ιταλία. Η επιδημία χολέρας, το 1837, είχε ως αποτέλεσμα την εξέγερση εναντίον των Βουρβόνων οι οποίοι τότε, ως τιμωρία, μετακίνησαν την πρωτεύουσα της Σικελίας στην πόλη Νότο. Η επίδραση των Συρακουσών εξακολουθούσε να είναι ισχυρή και οι κάτοικοι ήταν πρωταγωνιστές στην εξέγερση για τη Σικελική ανεξαρτησία, το 1848.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι Συρακούσες είχαν βαριές απώλειες από τους βομβαρδισμούς των Συμμαχικών δυνάμεων και των Γερμανών (1943). Η εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία, που έμεινε γνωστή με τον κωδικό "Επιχείρηση Χάσκυ", έγινε τη νύχτα της 9ης Ιουλίου 1943 όταν οι βρετανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο νησί. Το σχέδιο ήταν η 5η Βρετανική Μεραρχία Πεζικού υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ να καταλάβει τις Συρακούσες την πρώτη ημέρα της επίθεσης. Η επιχείρηση πέτυχε και οι βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη την πρώτη νύχτα της επιχείρησης. Στη συνέχεια, το λιμάνι των Συρακουσών χρησιμοποιήθηκε ως βάση για το Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας. Το νεκροταφείο στα δυτικά της πόλης περιέχει τις σορούς 1.000 στρατιωτών της Βρεταννικής Κοινοπολιτείας. Μετά τον πόλεμο, η εκβιομηχάνιση της πόλης έφερε την άναρχη επέκτασή της προς τα βόρεια. Οι Συρακούσες έχουν σήμερα 125.000 κατοίκους και αποτελούν μεγάλο τουριστικό προορισμό χάρη στα ιστορικά μνημεία και τις αρχαιότητες, όπως το Αυτί του Διονυσίου. Από τη δεκαετία του 1990 άρχισαν εργασίες ανάπλασης του ιστορικού κέντρου.
Κλίμα
Οι Συρακούσες έχουν το τυπικό μεσογειακό κλίμα της Σικελίας με ζεστά ξηρά καλοκαίρια και ήπιους υγρούς χειμώνες. Οι χιονοπτώσεις και οι παγωνιές είναι σπάνιο φαινόμενο. Η τελευταία συνέβη τον Δεκέμβριο του 2014, με μηδέν βαθμούς Κελσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αποικίες της Κορίνθου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας των Συρακουσών
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης είναι μουσείο στην Αθήνα το οποίο ασχολείται με τη στέγαση αντικειμένων και προβολή των αρχαίων πολιτισμών των Κυκλάδων και της Κύπρου.
Έκθέματα
thumb|Το [[μέγαρο Σταθάτου, όπου στεγάζεται μία πτέρυγα του μουσείου.|εναλλ.=|αριστερά|278x278εσ]]Τα σημαντικότερα εκθέματά του είναι τέχνεργα του Κυκλαδίτικου πολιτισμού από την 3η χιλιετία π.Χ. Το μουσείο ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1986, ώστε να στεγάσει τη συλλογή κυκλαδικής και αρχαίας ελληνικής τέχνης του Νικόλαου Γουλανδρή και της Ντόλλης Γουλανδρή, οι οποίοι άρχισαν να αποκτούν τα τέχνεργα με την άδεια των αρχών από τη δεκαετία του 1960. Η συλλογή αυτή συμπεριελαμβάνε πολλά σπάνια αντικείμενα κυκλαδικής τέχνης. Μετά την ίδρυση του μουσείου, η συλλογή αυξάνει από δωρεές και αγορές τέχνεργων. Το 2002 ο Θάνος Ζιντίλης δώρησε την μεγάλη συλλογή του κυπριακών αρχαιοτήτων, μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές. Σήμερα στο μουσείο εκθέτονται περίπου 350 σημαντικά έργα κυκλαδικής τέχνης.
Περιοδικές εκθέσεις
Στο μουσείο γίνονται επίσης περιοδικές εκθέσεις αρχαίας και σύγχρονης τέχνης. Το μουσείο στεγάζεται σε ειδικά σχεδιασμένο κτίριο και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Βασ. Σοφίας και Ν. Δούκα με μια πτέρυγα του μουσείου να στεγάζεται στο Μέγαρο Σταθάτου από το 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Αττική Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα Κατηγορία:Κυκλαδικός πολιτισμός Μουσειο Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή
Καπιταλισμός
Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες κατέχονται από ιδιώτες με κυρίαρχο κίνητρο/στόχο την συσσώρευση του κέρδους. Το κράτος στον καπιταλισμό μπορεί επίσης να αποτελεί τον ιδιοκτήτη μέσων παραγωγής (συλλογικός καπιταλιστής) ή διακίνησης των προϊόντων (και των υπηρεσιών που στον καπιταλισμό νοούνται ως προϊόντα).
Οικονομολόγοι, πολιτικοί οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι και ιστορικοί έχουν υιοθετήσει διαφορετικές προσεγγίσεις στις αναλύσεις τους για τον καπιταλισμό και έχουν παραθέσει διάφορες μορφές αυτού. Αυτές περιλαμβάνουν το laissez-faire ή αλλιώς καπιταλισμό ελεύθερης αγοράς, τον καπιταλισμό κράτους πρόνοιας ή τον κρατικό καπιταλισμό. Διαφορετικές μορφές καπιταλισμού παρουσιάζουν διαφορετικούς βαθμούς ελεύθερης αγοράς, δημόσιας ιδιοκτησίας, εμποδίων στον ελεύθερο ανταγωνισμό και κοινωνικές πολιτικές που επιβάλλονται από το κράτος. Ο βαθμός ανταγωνισμού στις αγορές, ο ρόλος της παρέμβασης και της ρύθμισης, καθώς και το εύρος της κρατικής ιδιοκτησίας διαφέρουν σε διαφορετικά μοντέλα καπιταλισμού. Οι περισσότερες υπάρχουσες καπιταλιστικές οικονομίες είναι μικτές οικονομίες που συνδυάζουν στοιχεία ελεύθερων αγορών με κρατική παρέμβαση και σε ορισμένες περιπτώσεις κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό.
Η οικονομία της αγοράς υπήρχε υπό πολλές μορφές διακυβέρνησης και σε πολλούς διαφορετικούς χρόνους, τόπους και πολιτισμούς. Σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες - που χαρακτηρίζονται από την παγκοσμιοποίηση των χρηματοοικονομικών και κοινωνικών σχέσεων, μια σταθερά μεγάλη μεσαία τάξη που εργάζεται επ'αμοιβής και μια άρχουσα καπιταλιστική τάξη που κατέχει τα μέσα παραγωγής - αναπτύχθηκε αρχικά στη Δυτική Ευρώπη την περίοδο που οδήγησε στη βιομηχανική επανάσταση. Τα καπιταλιστικά συστήματα με διάφορους βαθμούς άμεσης κυβερνητικής παρέμβασης έχουν έκτοτε κυριαρχήσει στον δυτικό κόσμο και συνεχίζουν να εξαπλώνονται. Με την πάροδο του χρόνου, όλες οι καπιταλιστικές χώρες γνώρισαν σταθερή οικονομική ανάπτυξη και αύξηση του βιοτικού τους επιπέδου.
Οι επικριτές του καπιταλισμού υποστηρίζουν ότι καθιερώνει όλη τη δύναμη στα χέρια μιας μικρής καπιταλιστικής τάξης, που υπάρχει μέσω της εκμετάλλευσης της πλειοψηφίας ή εργατικής τάξης και της εργασίας της. Δίνει προτεραιότητα στο κέρδος έναντι του κοινωνικού αγαθού, των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος και είναι μια μηχανή ανισότητας, διαφθοράς και οικονομικής αστάθειας. Οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν ότι παρέχει καλύτερα προϊόντα και καινοτομία μέσω του ανταγωνισμού, προωθεί τον πλουραλισμό και την αποκέντρωση της εξουσίας, διασκορπίζει τον πλούτο σε όλους τους παραγωγικούς ανθρώπους που στη συνέχεια επενδύουν σε χρήσιμες υπηρεσίες και επιχειρήσεις, βάσει των απαιτήσεων της αγοράς. Επίσης ότι επιτρέπει ένα ευέλικτο σύστημα όπου η αποτελεσματικότητα και η βιωσιμότητα είναι προτεραιότητες και δημιουργεί ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, αποδίδει παραγωγικότητα και ευημερία που εν τέλει ωφελεί σε μεγάλο βαθμό την κοινωνία.
Οικονομία
Σύμφωνα με την αστική αντίληψη για την οικονομία, η φιλελεύθερη οικονομία θεωρείται το δικαιότερο οικονομικό σύστημα και αντίστοιχο της δημοκρατίας για τα πολιτικά συστήματα. Αν θεωρήσουμε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που παράγει μία κοινωνία σαν "υποψήφιους" και το χρήμα σαν ψήφο ο καταναλωτής επιλέγει τα προϊόντα που πραγματικά θέλει και οι επενδυτές-επιχειρηματίες-εργαζόμενοι ανταμείβονται αντίστοιχα με περισσότερα κέρδη-μισθούς μπόνους κλπ. Από την άλλη, προϊόντα που δεν έχουν ζήτηση (κακή ποιότητα, ακριβή τιμή ή απλά δεν ενδιαφέρουν τους καταναλωτές) απορρίπτονται και καταργούνται.
Δια μέσω του μηχανισμού τιμών του Άνταμ Σμιθ η αγορά βρίσκει ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης εφόσον υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις είναι να μην υπάρχει δύναμη αγοράς (επιχείρηση ή και καταναλωτής που να επηρεάζει την αγορά), οι καταναλωτές να είναι καλά ενημερωμένοι και να πράττουν ορθολογικά και σύμφωνα με το συμφέρον τους, να υπάρχει ελευθερία εισόδου και εξόδου επιχειρήσεων και των επαγγελμάτων (όχι μονοπώλια, κλειστά επαγγέλματα, περιοριστικοί νόμοι). Αποτέλεσμα της φιλελεύθερης οικονομίας είναι ο καπιταλισμός όπου η κοινωνία έχει μεγιστοποιήσει την οικονομική της δραστηριότητα και έχει συσσωρευτεί πλούτος. Ο πλούτος συνήθως συγκεντρώνεται προς όφελος των κεφαλαιοκρατών οι οποίοι είναι οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής (κεφάλαιο, εργασία, γη). Επιχειρήσεις που έχουν προσφέρει οικονομικά, ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες και που αποσπούν το ενδιαφέρον τον καταναλωτών ανταμείβονται με κέρδος. Το μεγάλο κέρδος βοηθάει την επιχείρηση ή ολόκληρο κλάδο επιχειρήσεων να αναπτυχθούν και να επεκταθούν έως το σημείο που θα καλυφθεί η ζήτηση τόσο ώστε να μειωθούν τα κέρδη ώστε πλέον να σταματήσει η ανάπτυξη.
Η θεωρεία αυτή ισχυρίζεται πως ακόμα και στις περιπτώσεις που φαίνεται να αποτυγχάνει η ελεύθερη αγορά είναι όταν δεν ισχύουν οι παραπάνω προϋποθέσεις. Ο εργαζόμενος προσφέρει την εργασία του έναντι αμοιβής και οι επιχειρήσεις είναι οι καταναλωτές της εργασίας προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν στην παραγωγική διαδικασία. Η ισορροπία από την άλλη επιτυγχάνεται από το κέρδος. Εφόσον οι προηγούμενες προϋποθέσεις ισχύουν, επιχειρήσεις και εργαζόμενοι (νοικοκυριά), πράττουν σύμφωνα με το ατομικό τους συμφέρον-κέρδος. Αν ένα προϊόν - επάγγελμα - υπηρεσία - επιχείρηση έχει κέρδος (μεγάλη ζήτηση) η προσφορά θα στραφεί προς τα εκεί έως ότου κορεστεί η ζήτηση (δηλαδή προσφορά=ζήτηση) και τότε τα κέρδη θα είναι 0, δηλαδή οι υπάρχουσες επιχειρήσεις είναι απλά βιώσιμες (βγάζουν μόνο τα κόστη=μισθοί εργαζομένων και επιχειρηματιών, απόσβεση κεφαλαίου και λειτουργικά έξοδα). Λόγω του τρόπου που δημιουργείται ο πλούτος (πλην περιπτώσεων απάτης) η κοινωνία μεγιστοποιεί την παραγωγικότητά της. Αν μια επιχείρηση -που είχε κέρδη παράγοντας ένα προϊόν, δεν βελτιώνεται συνεχώς προσφέροντας καλύτερη ποιότητα σε όλο και πιο προσιτές τιμές (άρα θα πρέπει να βελτιώνει συνεχώς την παραγωγική της διαδικασία) θα απειληθεί με ζημιές ή κλείσιμο από άλλες που βελτιώνονται.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού είναι το μεγάλο μέγεθος επιχειρήσεων - επενδύσεων. Λόγω αυτού του μεγέθους μπορούν και παράγονται προϊόντα πολύ πιο πολύπλοκα σε πιο αποδοτικές παραγωγικές αλυσίδες και διανέμονται σε όλο τον πλανήτη. Παράδειγμα τα αυτοκίνητα θα ήταν αδύνατο να παραχθούν σε βιοτεχνίες ή βιομηχανίες μικρού μεγέθους αλλά μόνο σε τεράστιες (καπιταλιστικές) επιχειρήσεις που απασχολούν χιλιάδες υπαλλήλους από την παραγωγή έως την διανομή στον καταναλωτή.
Σε αντίθεση με την αστική αντίληψη της οικονομίας, η μαρξιστική αντίληψη θεωρεί πως η οικονομική βάση του καπιταλισμού, διέπεται από ταξικές ανισότητες και αδικίες. Αυτό προκύπτει από το βασικό γνώρισμα κάθε ταξικού κοινωνικού συστήματος: Τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής στον καπιταλισμό, βρίσκεται στα χέρια μιας μικρής κοινωνικής μειοψηφίας η οποία αποτελεί και την άρχουσα τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν κατέχει τα μέσα παραγωγής, συνεπώς είναι αποκλεισμένη από την διεύθυνση της οικονομίας.
Ο Μαρξ θεωρεί ότι η αστική αντίληψη είναι λαθεμένη γιατί προσεγγίζει τον καπιταλισμό και τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ιδεαλιστικά. Ο αστός θεωρητικός πιστεύει λαθεμένα, πως στον καπιταλισμό είτε δεν υφίστανται τάξεις, είτε εάν το σύστημα λειτουργήσει σωστά, μπορούν να αμβλυνθούν οι ταξικές ανισότητες μέχρι σημείο εξαφανίσεως.
Φιλοσοφική κριτική
Σύμφωνα με τον Γάλλο φιλόσοφο Alain Badiou, ο καπιταλισμός προτείνει τη συρρίκνωση της επιθυμίας στη διάσταση του συμφέροντος. Η επιθυμία πλέον θεωρείται «νόθα» καθώς το κέρδος είναι το μοναδικό ποθούμενο αντικείμενο, και το νόημα της ζωής του καθενός συρρικνώνεται στα ζωτικά συμφέροντά του. Η «φτώχεια» αυτή στην επιθυμία αφορά τη συρρίκνωσή της στην επιθυμία των αντικειμένων και όσων επιτρέπουν την απόκτησή τους. Το υποκείμενο που έχει προσαρμοστεί στο καπιταλιστικό σύμπαν φαίνεται σαν ένα αιώνιο παιδί, απερίσκεπτο και σκλαβωμένο στο να ζητά από τους «ανώνυμους γονείς του κεφαλαίου» τα μέσα για να αποκτά διαρκώς καινούργια παιχνίδια. Ο καπιταλισμός φαίνεται να θέλει να διαιωνίζει το παρόν με άλλα μέσα, να σταματά δηλαδή την ουσιαστική εξέλιξη της ζωής, και ο χρόνος σε αυτόν φαίνεται να λιμνάζει σε ένα είδος επιτόπιας κινητικότητας. Η επιθυμία περιορίζεται στην άμεση κατανάλωση ως αποτέλεσμα μιμητικής ανταγωνιστικής διαδικασίας απόκτησης αγαθών, υποβιβάζοντας τον οραματισμό σε ουτοπική αναζήτηση. Το κύμα αυτής της μίμησης είναι σαρωτικό και έτσι εξαντλούνται οι πόροι του συστήματος με αποτέλεσμα την κατάρρευσή του.