cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6753
Χαρακτηριστικά
Βάσει της μορφολογικής ταξινόμησης γαλαξιών ο NGC 6753 είναι τύπου (R)SA(r)b. Οπτικά η δομή toy αποτελείται από πολυάριθμους ασυνεχείς και ακανόνιστους σπειροειδείς βραχίονες, ενώ κυριαρχεί η κεντρική περιοχή. Η μάζα του θεωρήματος virial για τον γαλαξία αυτόν υπολογίζεται σε ~1 solar mass, ενώ η αστρική μάζα του σε 3.2 solar mass. Ο ρυθμός σχηματισμού νέων αστέρων εκτιμάται σε 15.5 solar mass·yr−1 και περιορίζεται σε ακτίνα 15 kpc γύρω από τον πυρήνα του γαλαξία.
Υπερκαινοφανείς
Η ομάδα BOSS εντόπισε στις 2 Αυγούστου 2019 τον υπερκαινοφανή SN 2019mhm, ο οποίος ενδέχεται να είναι Τύπου ΙΙ-P Το επόμενο έτος, συγκεκριμένα στις 14 Μαΐου 2000, ο αστρονόμος Ρόμπερτ Έβανς (Robert Evans) εντόπισε τον υπερκαινοφανή SN 2000cj ο οποίος είναι Τύπου Ia. Στις 13 Μαΐου 2005 εντοπίστηκε και τρίτος υπερκαινοφανής, ο Τυπου SN Ib/c SN 2005cb.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ταώς (αστερισμός) 6753 62870
Κάστρο της Νουμάτα
Το Κάστρο της Νουμάτα (沼田城, Numata-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στη Νουμάτα, βόρεια του νομού Γκούνμα, στην Ιαπωνία. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Νουμάτα ήταν η έδρα της φυλής Τόκι, νταϊμιό του τομέα Νουμάτα, αλλά το κάστρο διοικούνταν από διάφορες φυλές στο πέρασμα του χρόνου, και είναι αξιοσημείωτο ως η τοποθεσία μιας μεγάλης μάχης στην περίοδο Σενγκόκου. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Κουράουτσι-τζο» (倉内城, Kurauchi-jō).
Ιστορία
Ο Σανάντα Νομπουγιούκι ανακατασκεύασε πλήρως σε τεράστια κλίμακα το Κάστρο Νουμάτα το 1597, ενσωματώνοντας πέτρινους τοίχους και ένα μεγάλο πενταόροφο ντόντζον και πολλά τριώροφα γιαγκούρα. Η Νουμάτα έγινε ξεχωριστός τομέας από την κύρια εκμετάλλευση της φυλής Σανάντα στο Κάστρο Ουέντα το 1656. Ωστόσο, το 1681, ο Σανάντα Νομπουτόσι εκδιώχθηκε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα για ακαθάριστη υποεκπροσώπηση των εσόδων του και το κάστρο καταστράφηκε.
Ο τομέας Νουμάτα αποκαταστάθηκε το 1703 και δόθηκε στον Χόντα Μασανάγκα, ο οποίος ανοικοδόμησε το Κάστρο Νουμάτα σε μικρότερη κλίμακα, ανασκάπτοντας εκ νέου μερικές από τις γεμάτες τάφρους και αποκαθιστώντας μερικά από τα χωμάτινα έργα, αλλά ένα νέο ντόντζον ή γιαγκούρα δεν χτίστηκε ποτέ. Στη συνέχεια, το κάστρο πέρασε στα χέρια ενός κατώτερου κλάδου της φυλής Κουρόντα πριν περάσει στα χέρια της φυλής Τόκι το 1742. Οι Τόκι διέμεναν σε μια κατοικία που χτίστηκε μέσα στο τρίτο περίβολο, αλλά το «κάστρο» παρέμεινε κάτι περισσότερο από ένα τζίνγια.
Το 1912, ένας πρώην σαμουράι στην υπηρεσία της φυλής Τόκι, ο Κούμε Ταμενοσούκε, αγόρασε την τοποθεσία του κάστρου και τη δώρισε στην πόλη Νουμάτα το 1926 για χρήση ως πάρκο. Το πάρκο περιέχει το Ουμπουκάτα Σπίτι, μια κατασκευή της περιόδου Έντο που κάποτε χρησιμοποιήθηκε ως φαρμακείο στην πόλη του κάστρου της Νουμάτα. Η δομή είναι μια σημαντική πολιτιστική περιουσία και λειτουργεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας. Περιέχει επίσης μία μακέτα του κάστρου της Νουμάτα κάτω από τη διοίκηση της φυλής Σανάντα.
Το κάστρο της Νουμάτα συμπεριλήφθηκε σε λίστα ως ένα από τα 100 συνεχιζόμενα κορυφαία ιαπωνικά κάστρα το 2017.
Δίκελλα Έβρου
Τα Δίκελλα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου με υψόμετρο 50 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Δίκελλα βρίσκονται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης και τα παράλια του Θρακικού πελάγους. Απέχουν 20 χλμ. δυτικά της Αλεξανδρούπολης, είναι κτισμένα ανάμεσα στους οικισμούς Μεσημβρία (Δ.) και Μάκρη (Α.-ΝΑ.), ενώ βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός. Στα νότια υπάρχει η Παραλία Δικέλλων που είναι παραθεριστικός προορισμός της ευρύτερης περιοχής της Αλεξανδρούπολης, στα δυτικά ο αρχαιολογικός χώρος Μεσημβρίας - Ζώνης και στα νοτιοανατολικά η μονή Παναγίας του Έβρου μαζί με το προσκοπικό κέντρο «Σταμάτης Μπράτσας». Ως οικισμός αναφέρεται το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μάκρης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μάκρης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αλεξανδρούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 290 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Havana (τραγούδι)
Το "Havana" είναι ένα τραγούδι που ηχογραφήθηκε από την κουβανή-αμερικανίδα τραγουδίστρια Καμίλα Καμπέγιο και τον αμερικανό ράπερ Young Thug. Κυκλοφόρησε στις 3 Αυγούστου 2017 ως διαφημιστικό single του ντεμπούτου στούντιο άλμπουμ Camila (2018), μαζί με το "OMG". Στις 30 Αυγούστου 2017 μέσω των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, η Καμπέγιο επιβεβαίωσε ότι το τραγούδι ήταν το δεύτερο single του άλμπουμ.
Το τραγούδι είχε τεράστια επιτυχία. Έφτασε πρώτο στην Αυστραλία, τη Βραζιλία, τον Καναδά, τη Γαλλία, την Ιρλανδία, το Μεξικό, τη Σκωτία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης, έφτασε στα τοπ 10 σε αρκετές χώρες όπως την Κολομβία, τη Δανία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Νέα Ζηλανδία και την Ελβετία.
Το μουσικό του βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Dave Meyers και έκανε πρεμιέρα στις 24 Οκτωβρίου 2017. Το βίντεο δείχνει την Cabello να παίζει την Karla που είναι μια ηθοποιός της τηλεόρασης και πρωταγωνιστής κινηματογραφικών ταινιών. Κυκλοφόρησε επίσης ένα βίντεο, που δείχνει την τραγουδίστρια και αρκετούς χορευτές σε ένα μετρό της Νέας Υόρκης. Η Cabello παρουσίασε το "Havana" σε πολλές ζωντανές εμφανίσεις, συμπεριλαμβανομένων του 2017 MTV Europe Music.
Harrods
Το Harrods είναι πολυτελές πολυκατάστημα που βρίσκεται στην στο  του Λονδίνου. Είναι ιδιοκτησία του κράτους του Κατάρ. Το σύνθημα του Harrods είναι η λατινική φράση Omnia Omnibus Ubique, που σημαίνει «όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους, παντού». Αρκετές από τις υπηρεσίες του Harrods, είναι ευρέως γνωστές συμπεριλαμβανομένων και των εποχιακών χριστουγεννιάτικων τμημάτων αλλά και τις αίθουσες φαγητού.
Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Αξεσουάρ μόδας
μικρογραφία|Τσάντα χειρός της εταιρείας Burberry Ένα αξεσουάρ μόδας  είναι ένα στοιχείο που χρησιμοποιείται για να συμβάλει στην ολοκλήρωση μιας στολής και να τη συμπληρώσει ο χρήστης. Ο όρος τέθηκε σε χρήση κατά τον 19ο αιώνα.
Ιστορία
Σε αυτή την εποχή υπάρχει μια τάση οι γυναίκες να υιοθετούν ή να προσβλέπουν σε ένα πιο χαλαρό τρόπο ζωής.
Επίσης, στις αρχές του 16ου αιώνα στην Ιταλία διακριτικά καπέλα φορέθηκαν από πολίτες, άνδρες με υψηλότερη κοινωνική θέση ως διακοσμητικό στοιχείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Αξεσουάρ
Συμμετοχή της Λευκορωσίας στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Η Λευκορωσία θα συμμετέχει στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 στο Μινσκ από τις 21 έως 30 Ιουνίου 2019. Το 2015 κέρδισε 43 μετάλλια, τα οποία τα 10 ήταν χρυσά. Ως διοργανώτρια χώρα, η Λευκορωσία κερδίζει θέσεις πρόκρισης σε όλα τα αθλήματα, ανεξάρτητα από την επίδοση του αθλητή.
Γλαρονήσι Φωκίδας
Το Γλαρονήσι είναι μια μικρή βραχονησίδα που βρίσκεται στον κολπίσκο της Αγίας Ειρήνης στα βόρεια παράλια του Κορινθιακού Κόλπου στο Νομό Φωκίδας. Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος. Είναι σε πολύ κοντινή απόσταση από την ακτή της Δωρίδος. Δεν κατοικείται ούτε έχει κάποιο κτίσμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Λουίς Τοσάρ
Ο Λουίς Λόπεθ Τοσάρ (ισπανικά: Luis López Tosar, γεννημένος στις 13 Οκτωβρίου του 1971) είναι Ισπανός ηθοποιός και μουσικός. Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στην Ισπανία, γνωστός για τη συμμετοχή τους στις ταινίες Κελί 211 (Celda 211), Μέσα από τα Μάτια σου (Te doy mis ojos), Ο Θυρωρός (Mientras duermes), Ακόμα και η Βροχή (También la lluvia), Δευτέρες με Λιακάδα (Los lunes al sol). Έχει ένα μουσικό συγκρότημα ονόματι "Di Elas".
Πρόωρη ζωή και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Λούγο, Ισπανία στις 13 Οκτωβρίου του 1971. Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας σε θέατρα και ταινίες μικρού μήκους, αλλά έγινε γνωστός στην Γαλικία από την ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Mareas Vivas το 1998. Απέσπασε θετικές κριτικές για τον υποστηρικτικό του ρόλου στη δραματική ταινία Δευτέρες με Λιακάδα, τον βίαιο σύζυγο στην ταινία Μέσα από τα Μάτια σου, τον παραγωγό στην ταινία Ακόμα και η Βροχή, και στην πιο σημαντική ταινία της φιλμογραφίας του Κελί 211, η οποία κυκλοφόρησε το 2009 και υποδύθηκε το ρόλο του Μαλαμάδρε, ενός κρατούμενου, ο οποίος επιφέρει ταραχή στην φυλακή και δημιουργεί φιλία με έναν μυστικό φύλακα. Ο μοναδικός σημαντικός ρόλος του σε αμερικανική ταινία, ήταν στο Miami Vice το 2006, όπου πρωταγωνιστούσε ο Κόλιν Φάρελ και ο Τζέιμι Φοξ. Εκτός αυτής, εμφανίστηκε και σε άλλες αγγλόφωνες ταινίες, Στα Όρια του Ελέγχου και Mr. Nice.
Το 2012 μεταγλώτισε τη φωνή του Τζορτζ Ουάσινγκτον για το βιντεοπαιχνίδι Assassin's Creed III.
Στις 17 Νοεμβρίου του 2017 έλαβε το προσωπικό του αστέρι στο Δρόμο της Δόξας στην Αλμέρια, για τις ταινίες El Niño (2016) και Toro (2016).
Βίβιαν Mέιερ
Η Βίβιαν Μέιερ (Vivian Dorothea Maier, 1 Φεβρουαρίου 1926 – 21 Απριλίου 2009) ήταν μια εκκεντρική φωτογράφος δρόμου. Η Μέιερ δούλεψε για πάνω από σαράντα χρόνια σαν νταντά και ασχολούνταν με τη φωτογραφία στον ελεύθερο της χρόνο. Έβγαλε πάνω από 150.000 φωτογραφίες, κυρίως των ανθρώπων και της αρχιτεκτονικής της Νέας Υόρκης, του Σικάγου και του Λος Άντζελες. Επίσης, ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του πλανήτη βγάζοντας φωτογραφίες.
Πολλές από τις λεπτομέρειες της ζωής της Μέιερ παραμένουν άγνωστες. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, κόρη της Γαλλίδας Μαρία Ζοσό (Maria Jaussaud).
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι φωτογράφοι Κατηγορία:Πολιτισμός του Σικάγο
Βικτώρια Χαλκίτη
Η Βικτώρια Χαλκίτη (Victoria Chalkitis, Στοκχόλμη 21 Ιουνίου 1973) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, καθηγήτρια φωνητικής και μεταγλωττίστρια.
Βιογραφία
Η Βικτώρια γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1973 στη Στοκχόλμη της Σουηδίας όταν τότε κατοικούσαν οι γονείς της, Χάρης και Ανίτα (απεβίωσε πρόσφατα). Ο πατέρας της είναι ο γνωστός μουσικό-συνθέτης Χάρης Χαλκίτης και η μητέρα της είναι από τη Σουηδία, όπου γνωρίστηκε με τον πάτερα της όταν έκανε διακοπές της στη Ρόδο στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η Βικτώρια έχει έναν αδερφό το Χριστόφορο ο οποίος ζει στη Σουηδία.
Το 1983 επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα με τους γονείς της και παρακολούθησε μαθήματα σε Αμερικανικό κολέγιο. Στα 16 χρόνια έβγαλε ένα maxi single στη Γαλλία, με το όνομα "This Love Is Not For Sale", όπου σημείωσε επιτυχία. Το 1991 δούλεψε για πρώτη της φορά, στο νυχτερινό κέντρο Αθηναία (νυν Γέφυρα) μαζί με την Κωνσταντίνα.
Αργότερα έκανε πολλές συμμετοχές σε δίσκους του Θάνου Καλλίρη, Κώστα Μπίγαλη, Μαντώ, Πασχάλη, Δάκη, Γιάννη Σαββιδάκη και πολλών άλλων.
Το Φθινόπωρο του 1994 κυκλοφόρησε και η 1η της δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Έρωτας είναι" (μουσική: Χάρης Χαλκίτης, στίχοι: Ναταλία Γερμανού). Στο δίσκο αυτό μουσική έγραψε επίσης ο Θάνος Καλλίρης και ο Κώστας Μπίγαλης. Ο δίσκος αυτός σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα με τα τραγούδια: Έρωτας είναι, Άσπρο και Μαύρο και Δε σ' αγάπησα ποτέ.
Το Μάιο του 1998 κυκλοφόρησε και ο 3ος της δίσκος "Είναι φορές". Στο δίσκο αυτό ο πατέρας της Χάρης Χαλκίτης, τη βοηθάει για ακόμα μία φορά και ο καλός της φίλος Διονύσης Σχοινάς, δίνει για πρώτη φορά τραγούδι του (Ότι Και Να Πω). Σ' αυτό το δίσκο τη μουσική έγραψαν οι: Χάρης Χαλκίτης, Πέτρος Ίμβριος, Διονύσης Σχοινάς και Βικτώρια Χαλκίτη, ενώ στιχουργοί ήταν οι: Αντώνης Παππάς, η Ναταλία Γερμανού, ο Διονύσης Σχοινάς, η ίδια η Βικτώρια Χαλκίτη, ο Γιώργος Φλωράκης και η Αlicia Chalmers.
Το Νοέμβρη του 1999 η Βικτώρια έβγαλε ένα CD single με τίτλο "Μια Σε Θυμάμαι", το οποίο περιέχει τρία τραγούδια που σε μουσική είναι του Αντώνη Σκόκου και στίχο του Γιώργου Φλωράκη και Χρήστου Προμοίρα. Την επιμέλεια παραγωγής την έχει κάνει η ίδια η Βικτώρια Χαλκίτη.
Το 2005 υπήρξε μια εκτόξευση στην τραγουδιστική καριέρα της από τη συνεργασία της με τον στιχουργό Φοίβο, έχοντας μεγάλη επιτυχία με το "Τέλεια" που χρησιμοποιήθηκε την ελληνική διαφημιστική καμπάνια της Coca-Cola.
Η Βικτώρια ήταν καθηγήτρια φωνητικής στο Ελληνικό Voice.
Προσωπική Ζωή
Η Βικτώρια είναι παντρεμένη με τον Γιώργο Σταμπόλη και έχουν ένα γιο (γεν. 2016) τον Φίλιππο-Χριστόφορο.
Δισκογραφία
Άλμπουμ
Single & EPs
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί φωνής
Αρτεσιανό νερό
Αρτεσιανά ονομάζονται τα υπόγεια ύδατα που βρίσκονται εγκλωβισμένα ανάμεσα σε δύο υδατοστεγή πετρώματα σχηματίζοντας υπόγειους υδροφορείς. Το νερό εντός των αρτεσιανών υδροφορέων δέχεται υδροστατική πίεση επειδή βρίσκεται μεταξύ δύο συγκοινωνούντων δοχείων. Έτσι, εάν μια γεώτρηση τρυπήσει τον αρτεσιανό υδροφορέα τότε αυτό θα αναβλύζει φυσικά μέχρι του σημείου της υδροστατικής ισορροπίας καθ' όλη τη διάρκεια του έτους και με την ίδια σύνθεση σε μέταλλα και άλατα. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τα άλλα νερά για τα οποία απαιτείται άντληση.
Το αρτεσιανό νερό θεωρείται καλύτερης ποιότητας διότι φιλτράρεται φυσικά από τα πετρώματα μέχρι να αποθηκευτεί στους υπόγειους υδροφορείς και αναβλύζει στην επιφάνεια χωρίς να έρθει σε επαφή με άλλα επιφανειακά ύδατα και ρύπους. Ακόμα παρουσιάζει μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε μέταλλα και άλατα που είναι ωφέλιμα για τον οργανισμό.
Τα αρτεσιανά πηγάδια οφείλουν την ονομασία τους στην περιοχή Αρτουά της Γαλλίας όπου κατά το 12ο αιώνα οι Καρθουσιανοί μοναχοί κατασκεύασαν πολλά πηγάδια αυτού του τύπου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Υδρολογία Κατηγορία:Υδρογεωλογία
Από τη Ρωσία με αγάπη
Το Από τη Ρωσία, με αγάπη (πρωτότυπος τίτλος:From Russia, with Love) είναι το πέμπτο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ της σειράς Τζέιμς Μποντ στο οποίο παρουσιάζεται ο ομώνυμος φανταστικός πράκτορας των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο Ίαν Φλέμινγκ έγραψε την ιστορία στις αρχές του 1956 στο κτήμα του Goldeneye στην Τζαμάικα, την εποχή που σκέφτηκε ότι ίσως αυτό ήταν το τελευταίο του βιβλίο για τον Μποντ. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Τζόναθαν Κέιπ στις 8 Απριλίου 1957.
Η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα σχέδιο της SMERSH, της σοβιετικής αντικατασκοπείας, για να δολοφονήσει τον Τζέιμς Μποντ με τέτοιον τρόπο που να δυσφημεί τόσο αυτόν όσο και την υπηρεσία του. Ως δόλωμα, οι Ρώσοι χρησιμοποιούν μια όμορφη υπάλληλο κρυπτογράφησης, την Τατιάνα Ρομανόβα, καθώς και το Σπέκτορ, μια σοβιετική μηχανή αποκωδικοποίησης. Μεγάλο μέρος της δράσης λαμβάνει χώρα στην Κωνσταντινούπολη και στο Orient Express. Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από την επίσκεψη του Φλέμινγκ στην Τουρκία για λογαριασμό των The Sunday Times για μια διάσκεψη της Interpol. Ο Ίαν Φλέμινγκ αργότερα, επέστρεψε στη Βρετανία με το Orient Express. Το μυθιστόρημα ασχολείται με τις εντάσεις Ανατολής-Δύσης επί του Ψυχρού Πολέμου, την πτώση της Βρετανικής ισχύος, και της Βρετανικής επιρροής στην εποχή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το μυθιστόρημα έλαβε κυρίως θετικές κριτικές τη στιγμή της δημοσίευσης, με τις πωλήσεις του βιβλίου να ενισχύονται από μια διαφημιστική καμπάνια που έπαιξε μετά από μια επίσκεψη του Βρετανού πρωθυπουργού Άντονι Ίντεν στο κτήμα Goldeneye και τη δημοσίευση ενός άρθρου στο Life, το οποίο απαριθμούσε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ως ένα από τα δέκα αγαπημένα βιβλία του Τζον Φ. Κένεντι, του Προέδρου των ΗΠΑ. Η ιστορία κυκλοφόρησε στην εφημερίδα Daily Express, αρχικά σε συνοπτική, πολυμερή μορφή και στη συνέχεια ως κόμικ. Το 1963 διασκευάστηκε σε κινηματογραφική μορφή, ως η δεύτερη ταινία της σειράς του Τζέιμς Μποντ, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ίαν Φλέμινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1957 Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βιβλία Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Κατασκοπευτικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Σοφία (όνομα)
Το όνομα Σοφία είναι ένα από τα πιο κοινά και συνηθισμένα γυναικεία ονόματα που ακούγεται σε πολλές χώρες. Προέρχεται από το ομώνυμο ουσιαστικό που σημαίνει μεγάλη εξυπνάδα ή γνώση (βλέπε Σοφία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα
Τράκερ
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| OpenMPT, ένας ιχνηλάτης που εκτελείται στα [[Microsoft Windows . ]] Ένα tracker είναι ένα είδος sequencer σε μορφή λογισμικού για τη δημιουργία μουσικής. Η μουσική αντιπροσωπεύεται σε  νότες με  το αμερικάνικο σύστημα C D E F G A B  τοποθετημένες με φορά απο πάνω προς τα κάτω, σε διάφορα κανάλια σε κάθετη χρονική γραμμή. Η διεπαφή χρήστη ενός μουσικού ιχνηλάτη είναι συνήθως βασισμένη σε αριθμούς για παράδειγμα η νότα Λά (440hz ) συμβολίζεται με Α 4 στην αρχή ενός πλέγματος και το επόμενο ημιτόνιο με Α#4 ή a4 ανάλογα με το λογισμικό. Δίπλα στις νότες αλλαγές παραμέτρων όπως ένταση κι εξισορρόπηση, χρησιμοποιούμενα όργανα και εφέ και άλλες εντολές εισάγονται με το πληκτρολόγιο σε ένα πλέγμα "χρονικών θυρίδων" ως κωδικοί που αποτελούνται από γράμματα, αριθμούς και δεκαεξαδικά ψηφία. Διαφορετικά μουσικά μοτίβα μπορεί να καλύπτουν ανεξάρτητα μεταξύ τους χρονικά διαστήματα και ένα πλήρες τραγούδι αποτελείται από έναν κύριο κατάλογο επαναλαμβανόμενων μοτίβων.
Μεταγενέστεροι τράκερ σταμάτησαν να χρησιμοποιούν μόνο αρχεία μονάδων (mod files), προσθέτοντας και άλλες επιλογές τόσο στη σύνθεση ήχου (κάνοντας δυνατή την χρήση εικονικών συνθεσάιζερ και εφέ ή προσθέτωντας εξόδους MIDI ) όσο και στην δημιουργία αλληλουχίας (είσοδος και εγγραφή MIDI) και μετατράπηκαν σε  σήκουενσερ γενικής χρήσης με διαφορετική διεπαφή χρήστη.
1987: προέλευση από την Amiga
Ο όρος tracker προέρχεται από το Ultimate Soundtracker (το πρώτο λογισμικό tracker ) που γράφτηκε από τον Karsten Obarski και κυκλοφόρησε το 1987 από την EAS Computer Technik για την Commodore Amiga. Το Ultimate Soundtracker ήταν ένα εμπορικό προϊόν, αλλά σύντομα εμφανίστηκαν κλώνοι shareware όπως το NoiseTracker. Η έννοια της δημιουργία ακολουθιών με την χρήση ψηφίων, όπως χρησιμοποιείται στους ιχνηλάτες, συναντάται επίσης στο εργαστήριο δειγματοληψίας CMI Fairlight στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ορισμένα προγράμματα που εμφανίστηκαν για τα MSX ( Yamaha CX5M ) και Commodore 64, πριν από το 1987, όπως το Sound Monitor,  είχαν χαρακτηριστηκά τράκερ όμως στερούταν την ικανότητα αναπαραγωγής δειγμάτων ήχου, αντ' αυτού έπαιζαν νότες στην εσωτερική συσκευή σύνθεσης του υπολογιστή. Αργότερα, προγράμματα όπως το Rock Monitor υποστήριξαν αναπαραγωγή δειγμάτων, χρησιμοποιώντας σύντομα δείγματα τυμπάνων που φορτώνοταν στη μνήμη RAM.
Οι πρώτοι τράκερ υποστηρίζαν τέσσερα κανάλια με διαμόρφωση τονικού ύψους και έντασης των 8-bit δειγμάτων PCM, έναν περιορισμό που προέρχεται από το chipset ήχου Paula της Amiga και από το κοινό μορφότυπο 8SVX  (8-bit)  που χρησιμοποιήθηκε για την αποθήκευση των δειγμάτων ήχου εκείνη την περίοδο. Ωστόσο, δεδομένου ότι μπορούσαν να ορίσουν την νότα σε δείγματα, οι περιορισμοί στην ποικιλία των ήχων τους ήταν λιγότερο σημαντική από τους τράκερ  με σύνθεση ήχου μέσω μουσικού τσιπ.
Δεκαετία του 1990: Εκδόσεις για MS-DOS
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι μουσικοί tracker ξεκίνησαν να προσαρμόζονται για προσωπικους υπολογιστές, καθώς, γενικά, η ανάπτυξη του λογισμικού μεταφέρθηκε από την πλατφόρμα Amiga στο PC. Παρόλο που η IBM και ότι ήταν συμβατό μ εκείνη δεν είχαν αρχικά τις δυνατότητες επεξεργασίας ήχου του Amiga, με την εμφάνιση της γραμμής προιόντων Sound Blaster από την Creative, ο ήχος των προσωπικών υπολογιστών άρχισε σιγά σιγά να προσεγγίζει την ποιότητα ήχου CD ( 44,1 & nbsp;  kHz / 16 & nbsp;   bit / Stereo ) με την έκδοση του SoundBlaster 16.
Μια άλλη κάρτα ήχου δημοφιλής στους χρήστες tracker για PC ήταν η Gravis UltraSound, η οποία συνέχισε την  μείξη σε υλικό με 32 εσωτερικά κανάλια και ενσωματωμένη μνήμη για αποθήκευση δειγμάτων. Για κάποι χρονικό διάστημα προσέφερε ασύγκριτη ποιότητα ήχου και έγινε η επιλογή των απαιτητικών μουσικών που χρησιμοποιούσαν tracker. Κατανοώντας ότι η υποστήριξη της μουσικής tracker θα ωφελήσει τις πωλήσεις, ο Gravis χάρισε περίπου 6000 κάρτες GUS στους συμμετέχοντες. Σε συνδυασμό με τις εξαιρετηκές κριτικές προγραμματιστών, η χειρονομία αυτή ώθησε γρήγορα την GUS να γίνει αναπόσπαστο συστατικό πολλών προγραμμάτων παρακολούθησης και λογισμικού. Αναπόφευκτα, η ισορροπία αποκαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό με την εισαγωγή του Sound Blaster AWE32 και των διαδόχων του, τα οποία είχαν επίσης ενσωματωμένη μνήμη RAM και μίξη wavetable (ή πίνακα δειγμάτων ).
Η ευθύνη για μειξη ήχου πέρασε από το υλικό της κάρτας ήχου στο λογισμικό (με χρήση CPU ) που σταδιακά επέτρεψε τη χρήση περισσότερων καναλιών. Από τα τυπικά κανάλια τεσσάρων MOD της Amiga το όριο είχε γίνει 7 στους αναπαραγωγείς TFMX και αργότερα 8 κατ αρχάς στο τράκερ Oktalyzer και αργότερα με τα πολύ δημοφιλέστερα OctaMED (όλα τους προγράμματα για Amiga), στη συνέχεια 32 με το ScreamTracker 3 και FastTracker 2 σε προσωπικούς υπολογιστές και σε 64 με το Impulse Tracker (PC) και το MED SoundStudio (Amiga και αργότερα PC). Ένας τράκερ Amiga, ο Symphonie Pro υποστηριζε 256 κανάλια.
Ως εκ τούτου, η μίξη σε εξωτερικές κάρτες αχρηστεύθηκε. Καθώς οι επεξεργαστές έγιναν πιο γρήγοροι και απέκτησαν ειδικές δυνατότητες επεξεργασίας πολυμέσων (π.χ. MMX ) και οι εταιρείες άρχισαν να πιέζουν την ανάπτυξη διαστρωματώσεων αφαίρεσης υλικού, όπως το DirectX, οι σειρές καρτών AWE και GUS δεν είχαν να προσφέρουν πια κάτι και θεωρήθηκαν ναπαρχαιωμένες. Το DirectX, το WDM και πλέον κατα κύριο λόγο το ASIO, παρέχουν υψηλής ποιότητας ήχο δειγματοληψίας ανεξάρτητα από τη μάρκα του υλικού.
Υπήρξε επίσης μια διάσχιση από τα τράκερ που λειτουργούσαν με δείγματα ήχου καθώς ο εκμεταλλευόμενος τα τσιπάκια OPL2 και OPL3 της σειράς Sound Blaster  ο  All Sound Tracker που μπόρούσε να συνδυάσει τόσο τη σύνθεση ήχου  των τσιπ OPL όσο και τη σύνθεση βασισμένη σε δείγματα ήχου των τσιπ  EMU-8000 στη σειρά καρτών Sound Blaster AWE,  και διέθετε έξοδο MIDI σε οποιοδήποτε επιπρόσθετο υλικό επιλογής.
Το Jeskola Buzz είναι ένα μόντουλαρ μουσικό στούντιο που αναπτύχθηκε από το 1997-2000 για τα Microsoft Windows χρησιμοποιώντας tracker ως sequencer, όπου οι ήχοι που παράγονται από εικονικές μηχανές ( buzzmachines ) όπως γεννήτριες σημάτων, εξομοιωτές συνθεσάιζερ, ντρά κρουστά, δειγματολήπτες, εφέ και μηχανές ελέγχου, που συνδέονται σε μια αρθρωτή εγκατάσταση. Κάθε μηχανή είχε το δικό της τράκερ, τα ντράμ μασίν  χρησιμοποιούσαν τύπου τράκερ χειρισμό  και τα μηχανήματα εφέ και ελέγχου θα μπορούσαν να είναι αυτοματοποιημένα μέσω πινάκων παραμέτρων όπως στους τράκερ.
2000s: Πολλαπλές πλατφόρμες
Η μουσική από Tracker ήταν συχνό φαινόμενο σε ηλεκτρονικά παιχνίδια από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές του 2000, όπως η σειρά Unreal, Deus Ex, Crusader: No Remorse, Jazz Jackrabbit και Uplink. Μερικοί από τους πρώτους ιχνηλάτες Amiga όπως το ProTracker και το OctaMED υπέστησαν διάφορες αναβαθμίσεις, κυρίως για τη μεταφορά σε άλλες πλατφόρμες. Η ProTracker επανέλαβε την ανάπτυξη το 2004, με σχέδια για την έκδοση της έκδοσης 5 στα Windows και AmigaOS, αλλά μόνο η έκδοση 4.0 beta 2 για το AmigaOS έχει κυκλοφορήσει. μικρογραφία|290x290εσ| Renoise, ένα δημοφιλές tracker στη δεκαετία του 2000 και του 2010. Κατά τη διάρκεια του 2007, οι Renoise και OpenMPT παρουσιάστηκαν στο περιοδικό Computer Music Magazine ως επαγγελματική και φθηνή εναλλακτική λύση σε άλλα λογισμικά παραγωγής μουσικής.
Ορολογία
Υπάρχουν κοινά σημεία σε όλα τα τράκερ: δείγματα ήχου, νότες, εφέ, κομμάτια (ή κανάλια), μοτίβα και εντολές.
Ένα δείγμα είναι ένα μικρό ψηφιακό αρχείο ήχου από όργανο, ανθρώπινη φωνή ή άλλη προέλευση και συνδιασμό απλότερων δειγμάτων. Οι περισσότεροι τράκερ επιτρέπουν την περιτύλιξη ενός μέρους του δείγματος, προσομοιώνουν τη διατήρηση μιας σημείωσης.
Μια σημείωση δηλώνει τη συχνότητα με την οποία αναπαράγεται το δείγμα. Με την αύξηση ή τη μείωση της ταχύτητας αναπαραγωγής ενός ψηφιακού δείγματος, το βήμα αυξάνεται ή χαμηλώνει, προσομοιώνοντας τις σημειώσεις των οργάνων (π.χ. C, C #, D, κλπ. ).
Τα εφέ είναι λειτουργίες που ορίζονται σε μιά νότα, η νότα αυτή θα δεχθεί τροποποίηση κατα την αναπαραγωγή ανάλωγα με τα προσδιδόμενα σε αυτήν εφέ. Κοινά εφέ σε τράκερ είναι: Ένταση ήχου, Πορταμέντο, Βιμπράτο, επανα
Ένα track (κανάλι) είναι ένας χώρος όπου το δείγμα αναπαράγεται σε ορισμένες χρονικές στιγμές, ένας σύγχρονος τράκερ μπορεί να αναμίξει απεριόριστο αριθμό καναλιών σε μία ροή ήχου μέσω του λογισμικού μίξης. Τα κομμάτια συνήθως έχουν ένα σταθερό αριθμό "σειρών" οπου νότες και εφέ μπορούν να οριστούν κάθε σειρά περιέχει 64 γραμμές και 16 beats, αν και τα beats και ο ρυθμός της,  μπορούν να μεταβληθούν.
Ένα βασικό σετ κρουστών θα μπορούσε να διευθετηθεί με τοποθέτηση μποτόμπασου στις σειρές 0, 4, 8, 12 κ.λπ. ενός καναλιού και τοποθέτηση χάη χατ στις σειρές 2, 6, 10, 14 κλπ. διαφορετικού καναλιού. Φυσικά τα μπάσα και τα χάη χατ θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στην ίδια διαδρομή, αν τα δείγματα είναι αρκετά σύντομα. Αν όχι, το προηγούμενο δείγμα συνήθως σταματά όταν αρχίσει να αναπαράγεται το επόμενο. Ορισμένοι σύγχρονοι ιχνηλάτες προσομοιώνουν την πολυφωνία σε ενιαίo κανάλι, ρυθμίζοντας τη "νέα ενέργεια νότας" κάθε οργάνου για να κόψει, να συνεχίσει, να κάνει fade out ή release, ανοίγοντας νέα κανάλια ανάμιξης όταν χρειάζεται.
Ένα μοτίβο (pattern) είναι μια ομάδα καναλιών που παίζονται ταυτόχρονα και αντιπροσωπεύει τμήμα του τραγουδιού. Ένα μοτίβο συνήθως αποτελείται απο ένα ζυγό αριθμό μέτρων (μπάρες).
Μια σειρά (order) αποτελεί μέρος μιας ακολουθίας μοτίβων που καθορίζει τη διάταξη ενός τραγουδιού. Τα ίδια μοτίβα μπορούν να επαναληφθούν σε διαφορετικές σειρές για εξοικονόμηση πόρων συστήματος.
.
Η μουσική του Tracker αποθηκεύεται συνήθως σε αρχεία mod όπου τα δεδομένα τραγουδιών και τα δείγματα ήχου είναι ενσωματωμένα σε ένα μόνο αρχείο κάνοντας εύκολη την μεταφορά και την επεξεργασία τους απο διαφορετικά τράκερ. Αρκετές μορφές αρχείου μονάδων υποστηρίζονται από το VLC media player και άλλα προγράμματα αναπαραγωγής ενώ υπάρχουν και τα mod player παλιότερα συνήθως προγράμματα για αναπαραγωγή αρχείων απο τράκερ. Οι γνωστές μορφές περιλαμβάνουν MOD, MED, S3M, XM και IT. Πολλές από αυτές τις μορφές μπορούν επίσης να εισαχθούν σε υπάρχοντες ιχνηλάτες, επιτρέποντας την προβολή της ρύθμισης, της συσκευής και της χρήσης εντολών εφέ
. Αυτό επίσης καθιστά ευκολότερη τη αυτοδιδασκαλία της μουσικής σύνθεσης με χρήση τράκερ και επιτρέπει την εξαγωγή οργάνων για μεταγενέστερη χρήση στα δικά τους τραγούδια, κάτι που ήταν πολύ κοινό.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Λογισμικό μουσικής
Σύνδρομο Καπγκρά
Το Σύνδρομο Καπγκρά (Capgras) είναι σπάνια ψυχική διαταραχή, κατά την οποία ο ασθενής βιώνει την παραίσθηση πως ένας φίλος, σύντροφος, γονιός ή άλλο μέλος του στενού οικογενειακού του κύκλου έχει απαχθεί και αντικατασταθεί από έναν πανομοιότυπο σωσία. Συνοδεύεται από καχυποψία του ασθενούς προς τα οικεία του πρόσωπα και την εσφαλμένη πεποίθηση πως επιδιώκουν το κακό του. Το όνομά του οφείλεται στον Γάλλο ψυχίατρο Ζοζέφ Καπγκρά, ο οποίος πρώτος περιέγραψε την συγκεκριμένη διαταραχή.
Το σύνδρομο Καπγκρά ταξινομείται ως σύνδρομο εσφαλμένης ταυτοποίησης, μια κατηγορία παραισθήσεων που περιλαμβάνουν εσφαλμένη αναγνώριση ανθρώπων, τόπων ή αντικειμένων. Μπορεί να εκδηλωθεί σε οξεία, παροδική ή χρόνια μορφή. Σπανιότερα μπορεί να συνοδεύεται από την ψευδαίσθηση πως ο χρόνος έχει συμπυκνωθεί ή διαστρεβλωθεί.
Η εν λόγω αυταπάτη παρατηρείται σε ασθενείς με διαγνωσμένη σχιζοφρένεια, ενώ επίσης εντοπίζεται σε περιπτώσεις εγκεφαλικής βλάβης ή διαφόρων τύπων άνοιας. Εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα με νευροεκφυλιστική νόσο και ιδιαίτερα σε μεγάλες ηλικίες. Πιστεύεται ότι η νόσος σχετίζεται με την αδυναμία φυσιολογικής αντίληψης των ανθρωπίνων προσώπων που μπορεί να οφείλεται σε βλάβη στην αμυγδαλή, η οποία ταυτίζει τα εξωτερικά οπτικά ερεθίσματα με συναισθήματα.
Ιστορικό
Το σύνδρομο περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1923 σε μελέτη που δημοσιεύθηκε από τον Capgras και τον Jean Reboul-Lachaux με τίτλο L'illusion des "sosies" dans un délire systématisé chronique. Η μελέτη αφορούσε την περίπτωση μιας Γαλλίδας, η οποία ισχυρίστηκε ότι σωσίες είχαν πάρει την θέση του συζύγου της και άλλων φιλικών της προσώπων. Η αρχική ονομασία που δόθηκε στην νόσο από τους δύο μελετητές ήταν «Σύνδρομο του σωσία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχολογικές παθήσεις και διαταραχές Κατηγορία:Διαταραχές παραισθήσεων Κατηγορία:Ψυχιατρική
Το κυνηγετικό όπλο
Πλοκή
Σε έναν πρόλογο, ένας ανώνυμος ποιητής, αφού δημοσίευσε ένα ποίημα που απεικονίζει έναν μοναχικό κυνηγό του οποίου η όψη τον εντυπωσίασε, έρχεται σε επαφή με έναν άντρα που ονομάζεται Μισούγκι, ο οποίος έχει αναγνωρίσει τον εαυτό του ως τον κυνηγό αυτής της περιγραφής. Ο Μισούγκι του στέλνει τρία γράμματα, το ένα από την ανιψιά του, τη Σόκο, το δεύτερο από τη σύζυγό του, τη Μιντόρι, και το τρίτο από την αγαπημένη του, τη Σάικο. Αυτές οι επιστολές καταλαμβάνουν και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, με κάθε γυναίκα να περιγράφει τα γεγονότα του παρελθόντος από τη δική της, διαφορετική οπτική γωνία. Πρόκειται για μια τεχνική που είναι παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του Ακίρα Κουροσάβα του 1950 με τον τίτλο Ρασομόν.
Ο Μισούγκι, διευθυντής σε μια εταιρεία και συλλέκτης έργων τέχνης, είναι νιόπαντρος με την πολύ νεότερη και άπειρη Μιντόρι. Η μεγαλύτερη ξαδέρφη της Μιντόρι, η Σαΐκο, είναι παντρεμένη με την γιατρό Καντότα, με τον οποίο και έχει μια κόρη, τη Σόκο. Όταν η Σαΐκο μαθαίνει για τη μοιχεία του Καντότα, τον χωρίζει. Η Σαΐκο επισκέπτεται τη Μιντόρι, κάνοντας μεγάλη εντύπωση στον Μισούγκι με την καλλιέργεια και τη μόρφωσή της. Ο Μισούγκι την ερωτεύεται και σύντομα οι δυο τους εμπλέκονται σε μια παθιασμένη σχέση. Η Σαΐκο αισθάνεται ένοχη για την προδοσία της απέναντι στη μικρότερη ξαδέρφη της και ορκίζεται ότι θα αυτοκτονήσει αν το μάθει ποτέ η Μιντόρι. Χωρίς όμως να το ξέρει, η Μιντόρι μαθαίνει για τη μοιχεία, αλλά αποφασίζει να παραμείνει ήρεμη μετά την ανακάλυψή της. Η Μιντόρι έχει σύντομες σχέσεις με άλλους άντρες ενώ ο γάμος της με τον Μισούγκι επιδεινώνεται λόγω ψυχρότητας και μοναξιάς. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην άρρωστη Σαΐκο, η Μιντόρι της λέει τελικά ότι ξέρει τα πάντα για την σχέση της ίδιας με τον Μισούγκι. Η Σαΐκο, συντετριμμένη επίσης από την είδηση ότι ο πρώην σύζυγός της έχει ξαναπαντρευτεί, ζητά από τη Σόκο να της κάψει το ημερολόγιό της και αυτοκτονεί με δηλητήριο. Αντί να το καταστρέψει όπως έχει υποσχεθεί, η Σόκο διαβάζει το ημερολόγιο της μητέρας της και απογοητεύεται με το περιεχόμενό του.
Και πάλι πίσω στο παρόν, σε έναν σύντομο επίλογο, ο ποιητής στοχάζεται πάνω στον χαρακτήρα του Μισούγκι.
Ιστορικό εκδόσεων
Το κυνηγετικό όπλο εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτωβρίου του 1949 από το περιοδικό Bungakukai. Το εναρκτήριο ποίημα της νουβέλας είχε προηγουμένως εμφανιστεί με τον ίδιο τίτλο και σε ελαφρώς διαφορετική μορφή στο τεύχος του Οκτωβρίου 1948 στο περιοδικό Shibunka.
Παραπομπές
Κατηγορία:20ός αιώνας στη λογοτεχνία Κατηγορία:Ιαπωνική λογοτεχνία
Σερβικός σταυρός
right|thumb|150px|Ο σερβικός σταυρός, όπως απεικονίζεται σήμερα. Ο σερβικός σταυρός (σερβικά: српски крст / srpski krst) είναι ένα εθνικό σύμβολο της Σερβίας, μέρος του εθνόσημου και της σημαίας της Σερβίας, καθώς και της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Βασίζεται στο τετραγραμμικό σταυρό της βυζαντινής δυναστείας των Παλαιολόγων, με τη διαφορά ότι στη σερβική χρήση ο σταυρός είναι συνήθως λευκός σε κόκκινο φόντο, και όχι χρυσός σε κόκκινο φόντο (αν και μερικές φορές απεικονίζεται και σε χρυσό).
Η σερβική παράδοση θέλει τα τέσσερα γράμματα, τα οποία αρχικά παρέπεμπαν στο ελληνικό γράμμα «βήτα», να απεικονίζονται σε επιστολές του Αγίου Σάββα, Μητροπολίτη της Ζίτσα και Αρχιεπίσκοπο των Σέρβων κατά το 12ο αιώνα. Μια δημοφιλής θεωρία ερμηνεύει τα τέσσερα γράμματα ως το κυριλλικό γράμμα «С» (Σ), για το σύνθημα «Samo sloga Srbina spasava» (Μόνο η Ενότητα Σώζει τους Σέρβους). Ο σταυρός αυτός και ο δικέφαλος αετός αποτελούν τα κύρια εραλδικά σύμβολα που αντιπροσωπεύουν την εθνική ταυτότητα του σερβικού λαού ανά τους αιώνες.
Από τη Σερβική Επανάσταση και έπειτα, ο σερβικός σταυρός εμφανίζεται σε όλα τα επίσημα σερβικά εμβλήματα, εκτός από το σερβικό εθνόσημο που υιοθετήθηκε το 1974, στο οποίο είχε αφαιρεθεί ο σταυρός, προκειμένου να περιοριστεί το θρησκευτικό συναίσθημα της χώρας. Ο Σέρβος επαναστάτης και ιδρυτής της σύγχρονης Σερβίας Μίλος Ομπρένοβιτς υιοθέτησε τον σερβικό σταυρό ως στρατιωτική σημαία, όταν σχημάτισε τις πρώτες μονάδες τακτικού στρατού το 1825. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο σερβικός σταυρός χρησιμοποιήθηκε από τη φιλοναζιστική Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, που έχει συσταθεί από τους Γερμανούς εισβολείς.
Σε μνημείο στο Τέκερις, όπου διεξήχθη η πρώτη μάχη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αναγράφεται η ημερομηνία «18-VIII-1914» και το σύνθημα «Samo sloga srbina spasava» και απεικονίζεται ο σερβικός σταυρός. Σε ένα άλλο μνημείο στο Σάματς της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, που είναι αφιερωμένο στους Σέρβους που πολέμησαν και πέθαναν κατά τον Πόλεμο της Βοσνίας, εμφανίζεται ο δικέφαλος αετός με τον σερβικό σταυρό στο κέντρο του, τα χρόνια που συνέβη ο πόλεμος (1992-1995) και το σύνθημα «Samo sloga srbina spasava».
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σερβίας
Πουντουτσέρι
Το Πουντουτσέρι (κυριολεκτικά "νέα πόλη" στα Ταμίλ), πρώην γνωστό ως Ποντισέρι (Pondichéry) είναι ομοσπονδιακό έδαφος της Ινδίας. Σχηματίστηκε από τέσσερα εξκλάβια της πρώην Γαλλικής Ινδίας, το Πουντουτσέρι (πρώην Ποντισέρι), Καρικάλ (Καραϊκάλ), Μαχέ (γνωστό στα Μαλαγιαλάμ ως Μαγιάζι) και Γιαναόν (Γιάναμ). Ονομάζεται από τη μεγαλύτερη επαρχία της επικράτειας, την Πουντουτσέρι. Ιστορικά γνωστό ως Ποντισέρι (Pāṇṭiccēri), η επικράτεια μετονομάστηκε σε Πουντουτσέρι (Putuccēri) στις 20 Σεπτεμβρίου 2006.
Το Πουντουτσέρι βρίσκεται στο νότιο μέρος της Ινδικής χερσονήσου. Οι επαρχίες Πουντουτσέρι και Καραϊκάλ συνορεύουν με την πολιτεία Ταμίλ Ναντού, ενώ οι επαρχίες Γιάναμ και Μαχέ περιβάλλονται εξολοκλήρου από τις πολιτείες Άντρα Πραντές και Κεράλα αντίστοιχα. Είναι η 29η πολυπληθέστερη και 3η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή μεταξύ των πολιτειών και ενωσιακών επικρατειών της Ινδίας. Έχει ΑΕΠ που ανέρχεται σε 3.1 δισεκατομμύρια δολάρια και κατατάσσεται 27η στην Ινδία.
Ιστορία
Η παλαιότερη καταγεγραμμένη ιστορία του Πουντουτσέρι χρονολογείται από το 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας αναφέρει μια αγορά με το όνομα Ποδούκη. Ο Γ. Ο. Β. Χάντινγκφορντ πρότεινε ότι μπορεί να είναι ένας χώρος περίπου 3.5 χιλιόμετρα από το σύγχρονο Πουντουτσέρι, η οποία ήταν πιθανώς η τοποθεσία του Αρικαμέντου (σήμερα αποτελεί μέρος του Αριγιάνκουπαμ). Ο Χάντινγκφορντ σημείωσε ότι βρέθηκε Ρωμαϊκή κεραμική στο Αρικαμέντου το 1937. Επίσης, αρχαιολογικές εκσκαφές που διεξήχθησαν την εξαετία 1944-49 έδειξαν ότι ήταν "εμπορικός σταθμός όπου αγαθά Ρωμαϊκής κατασκευής εισάγονταν στο πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ.". Έρευνα από την Βιμάλα Μπέγκλεϋ το 1989-1992 τροποποίησε την αξιολόγηση, και τώρα η περίοδος κατοχής τοποθετείται από τον 3ο ή 2ο αιώνα π.Χ. έως τον 8ο αιώνα μ.Χ..
Το 1674, το Πουντουτσέρι έγινε γαλλική αποικία της Γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Μαζί με το Τσαντερναγκόρ (ήδη Γαλλικό από το 1673), το Μαχέ (από το 1721), το Γιάναμ (Γιαναόν, από το 1731), το Καραϊκάλ (Καρικάλ) (από το 1739) και το Μασουλιπατάμ (1760), σχημάτιζαν την γαλλική αποικία της Γαλλικής Ινδίας, η οποία κυβερνόταν υπό ενιαίο Γάλλο κυβερνήτη στη Γαλλική Ινδία, αν και η Γαλλική κυριαρχία σε ένα ή παραπάνω ενκλάβια διακοπτόταν επανειλημμένως από Βρετανικές κατοχές. Οι επικράτειες της Γαλλικής Ινδίας μεταφέρθηκαν ολοκληρωτικά στην Ινδία ντε φάκτο στις 1 Νοεμβρίου 1954 και ντε γιούρε στις 16 Αυγούστου 1962, όταν η Γαλλική Ινδία έπαψε να υπάρχει, με αποτέλεσμα να γίνει η Ινδική ενωσιακή επικράτεια του Πουντουτσέρι, συνδυάζοντας μέχρι σήμερα τέσσερα παράκτια ενκλάβια.
Γεωγραφία
μικρογραφία|233x233εσ|Χάρτης των επαρχιών του Πουντουτσέρι
To ομοσπονδιακό έδαφος του Πουντουτσέρι αποτελείται από τέσσερις μικρές ασύνδετες επαρχίες: την Επαρχία Πουντουτσέρι (393 τ.χλμ.), την επαρχία Καραϊκάλ (160 τ.χλμ.), την επαρχία Γιάναμ στο Κόλπο της Βεγγάλης και την επαρχία Μαχέ (9 τ.χλμ.) στην Αραβική Θάλασσα, καλύπτοντας 562 τ.χλμ. Το Πουντουτσέρι και το Καραϊκάλ έχουν τις μεγαλύτερες εκτάσεις και πληθυσμό και είναι ενκλάβια του Ταμίλ Ναντού. Τα Γιάναμ και Μαχέ είναι ενκλάβια των πολιτειών Άντρα Πραντές και Κεράλα αντίστοιχα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 1.244.464 κατοίκων.
Μερικές περιοχές του Πουντουτσέρι είναι από μόνες τους αμαλγαμώσεις μη συνεχών ενκλαβίων, συχνά αποκαλούμενων ως τσέπες στην Ινδία. Η περιοχή του Πουντουτσέρι αποτελείται από 11 τέτοιες τσέπες, εκ των οποίων μερικές είναι πολύ μικρές και περιβάλλονται εξολοκλήρου από το Ταμίλ Ναντού. Αυτή η ασυνήθιστη γεωγραφία είναι κληρονομιά της αποικιακής περιόδου του Πουντουτσέρι διατηρώντας τα σύνορα της Γαλλικής Ινδίας.
Οι τέσσερις επαρχίες του Πουντουτσέρι βρίσκονται στην παράκτια περιοχή. Συνολικά, δεκαπέντε ποτάμια εκβάλλουν στη θάλασσα μέσω του Πουντουτσέρι, αλλά κανένας δεν πηγάζει εκεί.
Επαρχίες της Ενωσιακής Επικράτειας του Πουντουτσέρι
Δημογραφία
Ο Ινδουισμός είναι η κύρια θρησκεία με το 87.3% να πιστεύει σε αυτή. Άλλες θρησκείες περιλαμβάνουν τον Χριστιανισμό (6.2%) και το Ισλάμ (6%).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Λούρδη
Το 1858 η Λούρδη ήρθε στην επικαιρότητα στη Γαλλία και στο εξωτερικό λόγω των εμφανίσεων της Παναγίας που ισχυρίστηκε ότι είδε μία δεκατετράχρονη αγρότισσα, η Μπερναντέτ Σουμπιρού, η οποία το 1933 ανακηρύχθηκε αγία. Λίγο αργότερα, η πόλη με το Ιερό της Παναγίας της Λούρδης έγινε ένας από τους σημαντικότερους τόπους στον τομέα του προσκυνήματος και του θρησκευτικού τουρισμού. Σήμερα, η Λούρδη φιλοξενεί περίπου έξι εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο από όλες τις γωνιές του κόσμου. Αυτή η συνεχής ροή προσκυνητών και τουριστών μετέτρεψε την ήρεμη Λούρδη στο δεύτερο σημαντικότερο κέντρο τουρισμού στη Γαλλία, δεύτερο μετά το Παρίσι και τρίτο σημαντικότερο χώρο διεθνούς καθολικού προσκυνήματος μετά τη Ρώμη και τους Αγίους Τόπους. Το 2011, από τις γαλλικές πόλεις μόνο το Παρίσι είχε περισσότερες ξενοδοχειακές μονάδες.
Έχει πληθυσμό 13.651 κατοίκους (2016) και είναι επίσης η έδρα ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος, που έχει πληθυσμό 22.142 κατοίκους (2009).
Γεωγραφική θέση
Η Λούρδη βρίσκεται στη νότια Γαλλία στους πρόποδες των Πυρηναίων, στην ιστορική περιοχή Μπιγκόρ, στο νομό Άνω Πυρηναία στη διοικητική περιοχή Οξιτανία. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Γκαβ ντε Πω, νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του νομού Ταρμπ. Η απόστασή της από το Παρίσι είναι 666 χιλιόμετρα κατ' ευθεία γραμμή.
Έχει πληθυσμό 13.651 κατοίκους (2016) και είναι επίσης η έδρα ευρύτερου πολεοδομικού συγκροτήματος, που έχει πληθυσμό 22.142 κατοίκους (2009). Η έκταση του δήμου είναι 36,94 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται από 343 έως 960 μέτρα.
Δυτικά, στην έξοδο της πόλης, κοντά στη μία όχθη του ποταμού Γκαβ ντε Πω υπάρχει μια προεξοχή βράχου που ονομάζεται Μασαμπιέλ (Massabielle, (από το masse vieille: «παλιά μάζα»). Στη βόρεια πλευρά αυτού του βράχου βρίσκεται μια φυσική, ακανόνιστη ρηχή σπηλιά, στην οποία έλαβαν χώρα οι εμφανίσεις της Παναγίας το 1858.
Κλίμα
Το κλίμα της Λούρδης, δεδομένης της εγγύτητας της πόλης προς τον Ατλαντικό, είναι ωκεάνιο, αρκετά ήπιο για το μεγαλύτερο μέρος του έτους και σχετικά βροχερό όλο το χρόνο, με περίπου 120 βροχερές μέρες και πάνω από 1.000 χιλιοστά μέσης ετήσιας βροχόπτωσης. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά, το φθινόπωρο και η άνοιξη ήπια, ενώ ο χειμώνας είναι κρύος, αλλά γενικά δεν είναι δύσκολος. Λόγω της εγγύτητας της πόλης με τα Πυρηναία, η Λούρδη, όπως και άλλες περιοχές των Πυρηναίων, επηρεάζονται τους χειμερινούς μήνες, από σποραδικά κύματα παγετού.
Οι εμφανίσεις της Παναγίας
αριστερά|μικρογραφία|Άγαλμα της Παναγίας μικρογραφία|Η Μπερναντέτ Σουμπιρού έξω από το σπήλαιο Σύμφωνα με τους πιστούς, η Παναγία εμφανίστηκε στη Μπερναντέτ Σουμπιρού (Μαρία Μπερνάντα Σομπιρός στη μητρική της Οξιτανική γλώσσα) σε σύνολο δεκαοκτώ φορές, στη Λούρδη.
Το βράδυ της 11ης Φεβρουαρίου 1858, μια 14χρονη Ρωμαιοκαθολική, η Μπερναντέτ Σουμπιρού, πήγε να φέρει καυσόξυλα μαζί με την αδελφή της και μία φίλη της, όταν το όραμα μιας γυναίκας απίστευτα όμορφης της εμφανίστηκε στη σπηλιά της Μασαμπιέλ. Παρόλο που η οπτασία δεν είπε αρχικά στη Μπερναντέτ το όνομά της, της ζήτησε να επιστρέψει στο σπήλαιο. Την ίδια οπτασία την είδε άλλες δεκαεπτά φορές ενώπιον πλήθους. Κατά τη 16η επίσκεψη, η κυρία αποκαλύφθηκε ότι είναι η «Άμωμος σύλληψη». Αυτή ήταν μια αναφορά στο δόγμα της Άμωμης Σύλληψης που είχε οριστεί μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1854, από τον Πάπα Πίο Θ', δηλώνοντας ότι η ίδια η Παναγία είχε συλληφθεί χωρίς αμαρτία. Η κοπέλα, έχοντας μόνο στοιχειώδη γνώση της καθολικής πίστης, δεν κατάλαβε τι σήμαινε αυτό, αλλά το ανέφερε στον ιερέα της ενορίας, αββά Πεϊραμάλ. Εκείνος, αν και αρχικά ήταν πολύ επιφυλακτικός για την αφήγησή της, πείστηκε όταν άκουσε αυτό, γιατί γνώριζε ότι το νεαρό κορίτσι δεν είχε γνώση του δόγματος. Η οπτασία είπε επίσης στη Μπερναντέτ να σκάψει στο έδαφος σε ένα συγκεκριμένο σημείο και να πιει από τη μικρή πηγή νερού που άρχισε να αναβλύζει. Σχεδόν αμέσως αναφέρθηκαν θεραπείες από ανθρώπους που ήπιαν από την πηγή νερό. Και όμως, το νερό έχει αποδειχθεί μέσω επαναλαμβανόμενων δοκιμών ότι δεν έχει καμία ειδική θεραπευτική ιδιότητα. Μπροστά στην αμφισβήτηση της τοπικής διοίκησης, ο επίσκοπος την ανέκρινε και το 1862 αποφάνθηκε υπέρ της αλήθειας των εμφανίσεων της Παναγίας και επέτρεψε τη δημόσια λατρεία.
Σήμερα χιλιάδες λίτρα νερού αναβλύζουν από την πηγή και οι προσκυνητές μπορούν και να κολυμπήσουν μέσα σ' αυτήν. Έχουν τεκμηριωθεί αναρίθμητες θαυματουργικές θεραπείες, από την επούλωση νευρικών διαταραχών και καρκίνων, έως περιπτώσεις παράλυσης και ακόμη και τύφλωσης. Κατά τη διάρκεια των εμφανίσεων της Παναγίας, η Μπερναντέτ προσεύχονταν με το Ροζάριο.
Αρχαιότητα
μικρογραφία|320x320εσ|Το άλογο της Λούρδης. Η περιοχή της Λούρδης κατοικήθηκε από την προϊστορική εποχή. Πολλά ευρήματα (συμπεριλαμβανομένων εργαλείων, κοσμημάτων, κεραμικών και σαρκοφάγων) έχουν ανακαλυφθεί, μεταξύ άλλων, στο σπήλαιο Εσπελύγκ. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο εκτίθεται το «Άλογο της Λούρδης», ένα ειδώλιο μήκους 7,3 εκατοστών που χρονολογείται από το 13.000 π.Χ.
Από τον 1ο αιώνα π.Χ., ήταν ένας οχυρωμένος λόφος (oppidum) στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το φρούριο, όπως μαρτυρούν τα πολυάριθμα ευρήματα που ήρθαν στο φως στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (λείψανα τοίχων, τμήματα ακρόπολης όπου υπήρχε ένας ειδωλολατρικός ναός αφιερωμένος στους θεούς των υδάτων, τα κτίρια του οποίου ήρθαν εν μέρει στο φως αμέσως μετά την κατεδάφιση εκκλησίας που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα, μαζί με υπολείμματα αγγείων και τριών αναθηματικών βωμών).
Τον 5ο αιώνα, ο ναός αντικαταστάθηκε από μια παλαιοχριστιανική εκκλησία που καταστράφηκε αργότερα λόγω πυρκαγιάς. Κοντά στον τόπο λατρείας υπήρχε μια νεκρόπολη της οποίας η χρονολογία και το μέγεθος δεν έχει ερευνηθεί. Η παρουσία στην περιοχή ενός ρωμαϊκού δρόμου και μιας πιθανής δεύτερης διαδρομής κάθετης προς την προηγούμενη που συνδέει τα Πυρηναία με τη Ναρμπόν υποθέτει ότι η πόλη θα μπορούσε να είναι οδικός κόμβος κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής.
Μεσαίωνας
Για 46 χρόνια, μέχρι το 778, η Λούρδη κατακτήθηκε από τους μουσουλμάνους της Αλ-Άνταλους (μουσουλμανική Ισπανία). Ωστόσο, κατά τον 8ο αιώνα, η Λούρδη και το φρούριό της έγιναν αντικείμενο διεκδίκησης ανάμεσα στον Μιράτ, τον μουσουλμάνο τοπικό ηγέτη, και στον Καρλομάγνο, βασιλιά των Φράγκων. Ο Καρλομάγνος πολιόρκησε τον Μιράτ στο φρούριο, αλλά οι Σαρακηνοί αρνούνταν να παραδοθούν. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αετός εμφανίστηκε απροσδόκητα και πέταξε μια τεράστια πέστροφα στα πόδια του Μιράτ. Θεωρήθηκε ως ένας τέτοιος κακός οιωνός που ο Μιράτ πείστηκε από τον τοπικό επίσκοπο να παραδοθεί στη βασίλισσα του ουρανού. Επισκέφτηκε την Μαύρη Παναγία του Πυί για να προσφέρει δώρα και, έκπληκτος από την εξαιρετική της ομορφιά, αποφάσισε να παραδώσει το φρούριο και να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Την ημέρα της βαπτίσεώς του, ο Μιράτ πήρε το όνομα Lorus, το οποίο δόθηκε στην πόλη, που είναι γνωστή σήμερα ως Λούρδη.
Οι κόμητες της Μπιγκόρ κατείχαν και κατοίκησαν την πόλη για χρόνια, έως ότου η Λούρδη, μαζί με άλλα εδάφη παραδόθηκε στους Άγγλους με τη Συνθήκη του Μπρετινί, το 1360, η οποία έφερε μια προσωρινή ειρήνη στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Στα 1405, με την αναζωπύρωση του πολέμου, ο Κάρολος ΣΤ' πολιόρκησε το κάστρο και τελικά κατέλαβε την πόλη από τους Άγγλους μετά από πολιορκία 18 μηνών.
Σύγχρονη εποχή
Ο Λουδοβίκος ΙΕ' μετέτρεψε το κάστρο σε φυλακή, αλλά το 1789 η Συνέλευση των Γενικών Τάξεων διέταξε την απελευθέρωση των κρατουμένων. Μετά την άνοδο του Ναπολέοντα το 1803, το κάστρο έγινε πάλι φυλακή. Προς το τέλος του πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου μεταξύ Γαλλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Βρετανίας το 1814, βρετανικές και συμμαχικές δυνάμεις, υπό τον δούκα του Ουέλλινγκτον, μπήκαν στη Γαλλία, ανέλαβαν τον έλεγχο της περιοχής και αντιμετώπισαν τον στρατό του στρατάρχη Ζαν Σουλτ, νικώντας τους Γάλλους κοντά στη γειτονική πόλη Ταρμπ πριν από την τελική μάχη που έλαβε χώρα έξω από την Τουλούζη στις 10 Απριλίου 1814 και έφερε τον πόλεμο σε τέλος, συγχρόνως με την παραίτηση του αυτοκράτορα.
Μέχρι το 1858, η Λούρδη ήταν μια ήσυχη, μέτρια, επαρχιακή πόλη με πληθυσμό μόλις 4.000 κατοίκους. Στο κάστρο στρατοπέδευε μια φρουρά πεζικού. Από την πόλη διέρχονταν επισκέπτες των ιαματικών λουτροπόλεων της περιοχής, Μπαρέζ, Κωτερέ, Λυζ-Σαιν-Σωβέρ και Μπανιέρ-ντε-Μπιγκόρ, καθώς και οι πρώτοι ορειβάτες στο δρόμο προς τις κορυφές του Γκαβαρνί, όταν συνέβησαν τα γεγονότα που επρόκειτο να αλλάξουν την ιστορία της πόλης.
Ιερό της Λούρδης
Η Λούρδη έχει καταστεί ένας σημαντικός τόπος Ρωμαιοκαθολικού προσκυνήματος και θαυματουργών θεραπειών. Το 1876 πάνω από το σπήλαιο κτίστηκε μεγάλος ναός, ενώ άλλος ναός, υπόγειος και πολύ μεγαλύτερος κτίστηκε το 1958. Το 150ο Ιωβηλαίο της πρώτης εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2008 με υπαίθρια λειτουργία στην οποία συμμετείχαν περίπου 45.000 προσκυνητές.
Σήμερα η Λούρδη έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 15.000 κατοίκους, αλλά είναι σε θέση να φιλοξενήσει περίπου 5.000.000 προσκυνητές και τουρίστες. Με περίπου 270 ξενοδοχεία, η πόλη έχει το δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό ξενοδοχείων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στη Γαλλία μετά το Παρίσι.
Ετησίως από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο το Ιερό της Παναγίας της Λούρδης είναι ένας τόπος μαζικού προσκυνήματος από την Ευρώπη και άλλα μέρη του κόσμου. Το νερό της πηγής από το σπήλαιο θεωρείται ότι κατέχει θεραπευτικές ιδιότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Φλόμος
Φλόμος είναι η κοινή ονομασία στα ελληνικά του φυτού που φέρει το επιστημονικό όνομα Verbascum thapsus στα Λατινικά (Φλόμος ο θάψος) και ανήκει στην οικογένεια των Σκροφουλαριιδών (Scrophulariaceae). Πρόκειται για βότανο αυτοφυές και αρκετά κοινό σε Ευρώπη, Βόρεια Αφρική και Ασία, ενώ έχει μεταφερθεί και στην Αμερική και την Ωκεανία. Στην Ελλάδα ευδοκιμεί σε όλες τις περιοχές και κατά τόπους είναι γνωστό με διάφορα ονόματα, όπως μελισσαντρό, βερμπάσκο, καλάνθρωπος, γλώσσα, σπλόνος, λαμπάδα του Αγίου Ιωάννη, αγκάθαρος, αλισφακιά, αλεπουκιά, αϊκέρι, ασπίωνας, λέπενο (Αρκαδία).