cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπίλα Τσέρκβα
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1032. Αρχικά ονομάστηκε Γιουρίιβ (Yuriiv) από τον Γιαροσλάβ Α' τον Σοφό, του οποίου το χριστιανικό όνομα ήταν Γιούρι (Yuri). Το σύγχρονο όνομα της πόλης, κυριολεκτικά σημαίνει "Λευκή Εκκλησία" και μπορεί να αναφέρεται στον ασπροβαμμένο καθεδρικό ναό (δεν υπάρχει πλέον) του μεσαιωνικού Γιουρίιβ. Στη μακρά ιστορία της, η Μπίλα Τσέρκβα πέρασε τις πρώτες τις μερικές εκατοντάδες χρόνια ως ιδιωτική, αργότερα, αν και ο ιδιοκτήτης ήταν τυπικά πολίτης της κυρίαρχης αυτοκρατορίας, οργανώθηκε ως φέουδο.
Από το 1363, ανήκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και από το 1569 στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, διοικητικά στο Πόβιατ του Κιέβου, μέρος της Μικρής Πολωνίας. Ήταν ιδιοκτησία του στέμματος, αλλά ως αναγνώριση της μεγάλης υπηρεσίας της, παραχωρήθηκε στον Καστελάνο της Κρακοβίας, Γιάνους Οστρόγκσκι. Ο επόμενος ιδιοκτήτης ήταν ο Στανίσουαβ Λουμπομίρσκι (1583–1649) και κατά τη διάρκεια της εποχής του παραχωρήθηκαν στην πόλη τα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου από τον Σιγισμούνδο Γ' της Πολωνίας το 1620.
Μετά την υποταγή των επαναστατημένων Κοζάκων στη μάχη του 1626 της Μπίλα Τσέρκβα, ο επόμενος ιδιοκτήτης της περιοχής ήταν ο πρίγκιπας Ντίμιτρ Τζέρζυ Βισνιοβιέτσκι. Το κάστρο καταλήφθηκε με επιτυχία από τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι το 1648. Η μάχη της Μπίλα Τσέρκβα (1651) οδήγησε στην υπογραφή ειρηνευτικής συμφωνίας με τους Κοζάκους. Η Συνθήκη της Μπίλα Τσέρκβα μεταξύ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και των Ουκρανών Κοζάκων ανταρτών υπό τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι υπογράφηκε εδώ το 1651. Το 1666, έξι χιλιάδες Μοσχοβίτες στρατιώτες πολιόρκησαν την Μπίλα Τσέρκβα. Η αντιπαράθεση κράτησε μέχρι το επόμενο έτος, όταν οι Πολωνικές ενισχύσεις με επικεφαλής τον Γιαν Στατσούρσκι με τη βοήθεια των συμμάχων Κοζάκων και τον Ιβάν Μπριουχοβέτσκι έσπασαν το ασφυκτικό κλοιό του Petro Doroshenko.
Ο επόμενος ιδιοκτήτης ήταν ο Στανίσουαφ Γιαν Γιαμπονόβσκι. Το 1702, το κάστρο καταλήφθηκε από τον ηγέτη των Κοζάκων, Σέιμεν Πάλι, ο οποίος το έκανε κτήμα του. Το 1708, η πόλη καταλήφθηκε από τον ρωσικό στρατό του πρίγκιπα Γκολίτσιν Ο επόμενος ιδιοκτήτης της πόλης ήταν ο Γιαν Στανίσουαφ Γιαμπονόβσκι, μετά ο Στανίσουαφ Γουίνσεντι Γιαμπονόφσκι, που έχτισε μια καθολική εκκλησία. Μετά από αυτόν η ιδιοκτησία πέρασε στον Τζέρζι Άουγκουστ Μνίσζεχ. Η πόλη ενισχύθηκε σημαντικά.
Το 1774, η Μπίλα Τσέρκβα (Biała Cerkiew), τότε η έδρα της υπονομαρχίας (starostwo), περιήλθε στην κατοχή του Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι, ο οποίος την ίδια χρονιά παραχώρησε την ιδιοκτησία στον Φραντσίσεκ Κσαβέρι Μπρανίτσκι, τον Μεγάλο Χέτμαν της Πολωνίας, ο οποίος στη συνέχεια έχτισε την κατοικία του στην πόλη, το συγκρότημα Χειμερινών Ανακτόρων και μια εξοχική κατοικία με το Δενδροκομείο "Oleksandriia" (που πήρε το όνομα της συζύγου του Αλεξάντρα Μπρανίτσκα). Ίδρυσε την Καθολική Εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή και ξεκίνησε την κατασκευή της Ορθόδοξης εκκλησίας, την οποία ολοκλήρωσε ο διάδοχός του, ο γιος του κόμης Βλάντισουαφ Γκρέγκορζ Μπρανίτσκι. Ο τελευταίος έχτισε και το συγκρότημα γυμνασίου-σχολείου στη Μπίλα Τσέρκβα. Ο Αλεξάντερ Μπρανίτσκι, ο μικρότερος εγγονός του χέτμαν, ανακαίνισε και τελείωσε την ορθόδοξη εκκλησία του Μαζέπα. Υπό την κυριαρχία του κόμη Βλάντισουαφ Μίχαλ Μπρανίτσκι, η Μπίλα Τσέρκβα εξελίχθηκε σε περιφερειακό εμπορικό και μεταποιητικό κέντρο.
Η Μπίλα Τσέρκβα προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως αποτέλεσμα της Δεύτερης Διαίρεσης της Πολωνίας το 1793.
SnatchBot
Ιστορία
H SnatchBot ιδρύθηκε από τους Henri Ben Ezra και Avi Ben Ezra και είναι μία από τις νέες εταιρείες τεχνολογίας με προέλευση από τη Χερτσλιγιά του Ισραήλ.
Τον Ιούλιο του 2017, η Snatchbot επιδότησε το συνέδριο Chatbot Summit, που έλαβε χώρα στο Βερολίνο της Γερμανίας. Έως το Δεκέμβριο του 2017, πάνω από 30 εκατομμύρια τελικοί χρήστες έχουν κάνει συζητήσεις με chatbots, τα οποία έχουν δημιουργηθεί μέσω της πλατφόρμας SnatchBot.
Μπίλα Τσέρκβα
Ιστορία
Μετά το 1861, οι τσαρικές αρχές μετέτρεψαν τις Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες σε Ορθόδοξες Εκκλησίες. Κατά τη σοβιετική εποχή, η Μπίλα Τσέρκβα έγινε ένας μεγάλος βιομηχανικός κόμβος (μηχανουργική και κατασκευαστική βιομηχανία).
SnatchBot
Υπηρεσίες
To SnatchBot βοηθά τους χρήστες να δημιουργήσουν bots για κοινωνικές πλατφόρμες όπως Facebook Messenger, Skype, Slack, SMS, Twitter, και άλλες. Το SnatchBot παρέχει επίσης δωρεάν μοντέλα Επεξεργασία φυσικής γλώσσας. Σε συνδυασμό με τα εργαλεία της εταιρείας Μηχανική μάθηση, η πλατφόρμα επιτρέπει τη δημιουργία chatbot, που μπορούν να αναλύσουν τις προθέσεις των χρηστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Λογισμικό iOS
Μπίλα Τσέρκβα
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Μπίλα Τσέρκβα καταλήφθηκε από τον Γερμανικό Στρατό από τις 16 Ιουλίου 1941 έως τις 4 Ιανουαρίου 1944. Τον Αύγουστο του 1941 ήταν ο τόπος της σφαγής της Μπίλα Τσέρκβα.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η πόλη φιλοξενούσε την 72η Μεραρχία μηχανοκίνητων τυφεκίων φρουρών Κράσνογκραντ και το 251ο Σύνταγμα αεροπορίας βαρέων βομβαρδιστικών εκπαιδευτών της αεροπορίας μεγάλου βεληνεκούς.
Δημογραφικά στοιχεία
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, οι Εβραίοι αποτελούσαν μια μικρή πλειοψηφία του πληθυσμού. Ανέρχονταν στο 52,9% του συνολικού πληθυσμού της πόλης, ή 18.720 συνολικά κατοίκους. Οι επιθέσεις υπό την ηγεσία των Κοζάκων, οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν και το Ολοκαύτωμα, συμπεριλαμβανομένης της φρίκης της σφαγής της Μπίλα Τσέρκβα, προκάλεσαν μια μεγάλη δημογραφική αλλαγή. Η πόλη, προς το παρόν, κατοικείται πλέον από Ουκρανούς, με πενιχρό εβραϊκό πληθυσμό λιγότερο από 0,1%.
Κυβέρνηση
Διοικητικά, η Μπίλα Τσέρκβα είναι μια σημαντική πόλη στην περιφέρειά της. Χρησιμεύει επίσης ως το διοικητικό κέντρο της Μπίλα Τσέρκβα Ράγιον (περιφέρεια), αν και διοικητικά δεν ανήκει στο Ράγιον.
Οικονομία
Η βιομηχανία στην πόλη περιλαμβάνει τους κατασκευαστές προϊόντων Railway Brake "Tribo Rail", το εργοστάσιο Tribo και έναν μεγάλο κατασκευαστή ελαστικών αυτοκινήτων "Rosava".
Αντώνιος Φερδινάνδος της Γκουαστάλα
Βιογραφία
Αδελφή του ήταν η Ελεονόρα-Λουίζα, σύζυγος του Φραντσέσκο-Μαρία των Μεδίκων. Θέλησε να νυμφευτεί τη Μαρία-Καρολίνα Σομπιέσκι, εγγονή του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας, αλλά αυτή αρνήθηκε. Τελικά νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Τσεζαρίνι και έπειτα τη Θεοδώρα του Έσσε-Ντάρμστατ.
Μπίλα Τσέρκβα
Εκπαίδευση
μικρογραφία|300x300εσ| Το Εθνικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1920 Η εκπαίδευση στην Μπίλα Τσέρκβα παρέχεται από πολλά ιδιωτικά και δημόσια ιδρύματα. Το πιο γνωστό είναι το Εθνικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο Μπίλα Τσέρκβα, που ιδρύθηκε το 1929 ως επιστημονικό ερευνητικό κέντρο, που δημοσιεύει ακαδημαϊκές μελέτες για τη σύγχρονη αγροβιοτεχνολογία, τη φύση και την προστασία του περιβάλλοντος, τις πιο πρόσφατες τεχνολογίες για την επεξεργασία κτηνοτροφικών προϊόντων, την βιοασφάλεια, την κτηνιατρική ευημερία των ζώων, τη ρύθμιση της βιώσιμης διαχείρισης της φύσης, τον εξορθολογισμό της κοινωνικής ανάπτυξης των αγροτικών περιοχών, την οικονομία του αγροτοβιομηχανικού τομέα, τις νομικές επιστήμες, τη γλωσσολογία και τη μετάφραση. Συνεργάζονται με ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης παγκοσμίως και συμμετέχουν σε προγράμματα με το Erasmus+, το Βρετανικό Συμβούλιο, το NATO και το Fulbright, μεταξύ πολλών άλλων.
Αθλητισμός
Η πόλη φιλοξενεί την ποδοσφαιρική ομάδα FC Ros Bila Tserkva. Η Ros είναι μια ομάδα στα χαμηλότερα επίπεδα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ουκρανίας: Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Περιφέρειας Κιέβου. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το κλαμπ χόκεϊ Bilyi Bars, το οποίο παίζει στο Bilyi Bars Ice Arena, που χτίστηκε από το φιλανθρωπικό ίδρυμα Κοστιαντίν Εφιμένκο.
Αεροδρόμια
Οι μεταφορές εσωτερικού και οι ιδιωτικές πτήσεις παρέχουν υπηρεσίες μέσω του αεροδρομίου Bila Tserkva (UKBC), το οποίο βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης στην περιοχή Hayok. μικρογραφία|600x600εσ| Σιδηροδρομικός Σταθμός, Μπίλα Τσέρκβα.
Σιδηρόδρομος
Η Ukrzaliznytsia παρέχει σιδηροδρομική διέλευση προς τις γύρω περιοχές στην περιφέρεια Κιέβου και την υπόλοιπη Ουκρανία.
Μεσά μαζικής μεταφοράς
Η Μπίλα Τσέρκβα έχει έξι γραμμές τρόλεϊ.
Κλίμα
Η Μπίλα Τσέρκβα βρίσκεται στις 49°47'58,6" βόρεια, 30°06'32,9" ανατολικά και είναι 178 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η πόλη έχει συνολική έκταση 67,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αντώνιος Φερδινάνδος της Γκουαστάλα
Βιογραφία
Απεβίωσε από ατύχημα το 1729 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ιωσήφ.
Οικογένεια
Το 1727 έκανε δεύτερο γάμο με τη Θεοδώρα του Έσσε, κόρη του Φιλίππου πρίγκιπα του Έσσε-Ντάρμστατ. Δεν απέκτησε απογόνους ούτε από αυτόν τον γάμο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα Κατηγορία:Δούκες της Γκουαστάλα
Τάκης Θεοδωρικάκος
Ο Τάκης (Παναγιώτης) Θεοδωρικάκος (Κερατσίνι Πειραιώς, 27 Δεκεμβρίου 1964) είναι Έλληνας πολιτικός ερευνητής - αναλυτής και πολιτικός που διατέλεσε υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1964 στο Κερατσίνι. Αποφοίτησε από το λύκειο της Ιωνιδείου Προτύπου Σχολής Πειραιά.
Είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει πραγματοποιήσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών στο αντικείμενο “Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία” με ειδίκευση στην Κοινωνιολογία. Πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές στις “Πολιτικές επιρροές στην Αθλητική Πολιτική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μετά τη Μεταπολίτευση” στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.
Από το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014 έως και το ακαδημαϊκό έτος 2018-2019, διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής και στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου μαθήματα σχετικά με τις Κρατικές πολιτικές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, την κοινωνική πολιτική, την εκλογική συμπεριφορά και ανάλυση και τα πολιτικά κόμματα και δημοσκοπήσεις, ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό (Ε.ΔΙ.Π.).
Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης και πρόεδρος της εταιρείας GPO ΑΕ, από το 2000 έως το 2016, έχοντας την επιστημονική εποπτεία σε εκατοντάδες κοινωνικές και πολιτικές έρευνες στην Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία και Ρουμανία. Έχει επίσης παρουσιάσει δεκάδες πολιτικές έρευνες σε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει πάρει μέρος σε δεκάδες συνέδρια και έχει αρθρογραφήσει για μια σειρά κοινωνικά και πολιτικά θέματα.
Είναι παντρεμένος κι έχει δύο παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ασχολείται με την πολιτική από τη νεαρή του ηλικία και παλαιότερα υπήρξε μέλος της ΚΝΕ. Τον Ιανουάριο του 1990, στο 5ο συνέδριο της ΚΝΕ, που πραγματοποιήθηκε μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ του 1989, εκλέχτηκε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ. Το 1991 προσχώρησε στο ΣΥΝ και το 1993 στο ΠΑΣΟΚ.
Διετέλεσε Αντινομάρχης Πειραιά από το 1994 έως το 1996.
Ορίστηκε Σύμβουλος Στρατηγικής του Προέδρου της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη τον Οκτώβριο του 2015 και Συντονιστής Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, από τον Οκτώβριο του 2016, έως τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουλίου 2019.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία και στις 9 Ιουλίου του 2019 ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κατόπιν του ανασχηματισμού κυβέρνησης την 31η Αυγούστου 2021, ορίστηκε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αντικαθιστώντας τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προστασίας του Πολίτη
Καπουτσίνος (Νικόλαος Γύζης)
μικρογραφία|Καπουτσίνος. Ο Καπουτσίνος είναι ζωγραφικό έργο του Νικόλαου Γύζη. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,37 x 0,31 μ. Φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη.
Περιγραφή
Οι πινελιές είναι αδρές και αποφασιστηκές. Τα χαρακτηριστικά είναι γωνιώδη, ενώ με ελάχιστους τόνους δίδονται οι εντάσεις της έκφρασης. Η απόκοσμη λάμψη της ψυχής αποδίδεται με τις αστραπές του φωτός στις κόχες των ματιών, στα εξογκωμένα μήλα και στο κάτω χείλος. Το σκούρο κάλυμμα του κεφαλιού τονίζει το φωτισμένο πρόσωπο. Για τον Γιάννη Παπαϊωάννου είναι «''μια ανατομία ψυχής παρά μια απεικόνιση προσώπου. Είναι ίσως ο αντιπροσωπευτικότερος πίνακας του ζωγράφου σε κιαροσκούρο.» Και συνεχίζει ο ίδιος μελετητής, «Ο καπουτσίνος εκφράζει κάτι από τον ίδιο το Γύζη: τη μοναξιά του αναχωρητή, του δοσμένου στα εσωτερικά οράματα.''»
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Νικολάου Γύζη
Ο Κουρέας (Νικόλαος Γύζης)
μικρογραφία|Ο Κουρέας. Ο Κουρέας είναι ζωγραφικό έργο του Νικόλαου Γύζη. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 0,89 × 0,66 μέτρο και ανήκει σε ιδιωτική συλλογή στην Αθήνα. Όμοιο έργο, με διαστάσεις 0,95 × 0,68 μ., υπάρχει και σε άλλη ιδιωτική συλλογή στην Αθήνα.
Ντιάν-Καπέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ο Κουρέας (Νικόλαος Γύζης)
Πηγές
Κουρεας
Τριχομονάδωση
thumb|Μια τριχομονάδα υπό μικροσκόπιο με χρώση Μέι-Γκρύνβαλντ Η τριχομονάδωση ή τριχομονίαση είναι ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα (ΣΜΝ) για το οποίο μπορεί να ευθύνεται καθένα από τα εξής τρία πρωτόζωα: Trichomonas vaginalis, Εntamoeba histolytica, Giardia lamblia, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας, πρώην ΚΕΕΛΠΝΟ.
Η κολπική τριχομονάδωση προκαλείται από το παράσιτο Trichomonas vaginalis που μολύνει τον γυναικείο κόλπο και την ουρήθρα των ανδρών. Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάμεσα στα φύλα. Στις γυναίκες τα πρώτα συμπτώματα παρουσιάζονται σε διάστημα πέντε με τριάντα ημερών. Σε αυτά περιλαμβάνεται η κιτρινωπή ή πρασινωπή έκκριση από τον κόλπο, η φαγούρα ή πόνος κατά την ούρηση, ο πόνος κατά την περίοδο ή στο κάτω μέρος της κοιλιάς και ο πόνος ή/και αιμορραγία κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Η τριχομονάδωση μπορεί να προκαλέσει πρόωρη γέννηση ή γέννηση βρέφους με χαμηλό σωματικό βάρος, σαλπιγγίτιδα, υπογονιμότητα και φλεγμονώδη νόσο της πυέλου. Τα συμπτώματα που εκδηλώνονται στους άνδρες, είναι λιγότερα και όχι τόσο εμφανή, όπως η έκκριση υγρού από το πέος και η φαγούρα ή/και ο πόνος κατά την ούρηση.
Για να θεραπευτούν οι τριχομονάδες συνίσταται η λήψη φαρμακευτικής αγωγής. Οι 5-νιτροϊμιδαζόλες (μετρονιδαζόλη και τινιδαζόλη) αποτελούν τον κύριο παράγοντα θεραπείας για λοίμωξη με Trichomonas vaginalis. Συνιστάται θεραπεία τόσο για τον μολυσμένο ασθενή όσο και για το σεξουαλικό σύντροφο, ακόμη και αν δεν έχει συμπτώματα, ώστε να αποκλειστεί η περίπτωση επαναμόλυνσης. Η θεραπεία χωρίς νιτροϊμιδαζόλες, όπως με κολπικά υπόθετα σουλφανοναμίδης είναι επίσης μια επιλογή, αλλά τα ποσοστά θεραπείας είναι πολύ χαμηλότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα
Σορανί
Τα κεντρικά κουρδικά (کوردیی ناوەندی), που ονομάζονται επίσης σορανί, σοράνι ή σορανικά (سۆرانی), είναι κουρδική διάλεκτος  ή γλώσσα  η οποία ομιλείται στο Ιράκ, κυρίως στο Ιρακινό Κουρδιστάν, καθώς και στις επαρχίες Κουρδιστάν, Κερμανσάχ και Δυτικό Αζερμπαϊτζάν του δυτικού Ιράν. Η σορανί είναι μία από τις δύο επίσημες γλώσσες του Ιράκ, μαζί με τα αραβικά, και στα διοικητικά έγγραφα αναφέρεται απλώς ως «κουρδικά».
Ο όρος σορανί, που πήρε το όνομά του από το πρώην Εμιράτο Σοράν, χρησιμοποιείται ειδικά για να αναφερθεί σε μια γραπτή, τυποποιημένη μορφή των κεντρικών κουρδικών γραμμένων με το σορανικό αλφάβητο που αναπτύχθηκε από το αραβικό αλφάβητο τη δεκαετία του 1920 από τους Σάεντ Σίντκι Καμπάν και Ταουφίκ Ουαχμπί.
Η ανίχνευση των ιστορικών αλλαγών που πέρασε η σορανί είναι δύσκολη. Από την παλαιά και μέση ιρανική εποχή, δηλαδή από την αρχαία εποχή και μεγάλο μέρος του μεσαίωνα, δεν έχει διασωθεί κάποιος πρόδρομος της κουρδικής γλώσσας. Τα παλαιότερα σωζόμενα κουρδικά κείμενα μπορούν να αναχθούν όχι νωρίτερα από τον 16ο αιώνα μ.Χ. Η σορανί έχει τις ρίζες της στην περιοχή της Σουλεϊμανίγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράκ Κατηγορία:Γλώσσες του Κουρδιστάν Κατηγορία:Κουρδική γλώσσα
Οβιδοβόλο M114 155 mm
μικρογραφία|260x260εσ
Ντιμπλίνγκ
Το Ντιμπλίνγκ (Φραγκονικά της Λωρραίνης: Ντίβλινγκε/Ντίμπλινγκε, Ντίμπλινγκεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Οβιδοβόλο M114 155 mm
Ανάπτυξη
Για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1930 ένας νέος κιλλίβαντας ήταν υπό ανάπτυξη για το οβιδοβόλο της εποχής του Α' Παγκοσμίου Πολέμου M-1918 των 155mm, το οποίο ήταν κατασκευασμένο κατόπιν άδειας από το γαλλικό πυροβόλο "Canon de 155 C model 1917 Schneider". Τότε το 1939 συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν λογικό να τοποθετηθεί ένας νέος κιλλίβαντας κάτω από ένα απαρχαιωμένο οβιδοβόλο. Έτσι, η ανάπτυξη ξεκίνησε εκ νέου με ένα κιλλίβαντα σχεδιασμένο είτε για το οβιδοβόλο των 155 mm ή αυτό των 4.7 in. Η ανάπτυξη ολοκληρώθηκε στις 15 Μαΐου 1941 και τυποποιήθηκε το οβιδοβόλο M1 στο φορέα M1. Το ίδιο το οβιδοβόλο διέφερε από το παλαιότερο μοντέλο καθώς είχε μια επιμήκη κάννη 20 διαμετρημάτων και έναν νέο μηχανισμό κοίλου. Ήταν ο μοναδικός βιδωτός μηχανισμός «slow-cone» που τέθηκε σε υπηρεσία στις ΗΠΑ μετά το 1920. Αυτό σήμαινε ότι ήταν απαραίτητες δύο ξεχωριστές κινήσεις για να ανοίξει το κοίλο, έναντι της μονής κίνησης του μηχανισμού «steep cone» όπου χρειαζόταν ταυτόχρονα η περιστρoφή και η απομάκρυνση του κοίλου.
Το M1A1 επανασχεδιάστηκε ως M114A1 το 1962.
Παραλλαγές φορέα
Ο φορέας του οβιδοβόλου χρησιμοποιήθηκε επίσης από το M-1 των 4,5 ιντσών. Πέρασε από μια σειρά από μικρές αλλαγές με την πάροδο του χρόνου. Τα αρχικά ηλεκτρικά φρένα Warner αντικαταστάθηκαν από αερόφρενα Westinghouse στο M1A1. Και οι δύο φορείς M1 και M1A1 χρησιμοποιούσαν ένα βάθρο σταθεροποίησης της πυροδότησης μεσαίου άξονα που επεκτεινόταν προς το έδαφος με μηχανισμό καστάνιας. Το M1A2 αντικατέστησε την καστάνια με σύστημα βιδωτού γρύλου και τροποποίησε επίσης την κινούμενη κλειδαριά. Ο φορέας M1A1E1 προοριζόταν για χρήση σε ζούγκλα και λασπώδες έδαφος και αντικατέστησε τους τροχούς του M1A1 με ανάρτηση με τροχό ελεύθερης περιστροφής, αλλά το έργο τερματίστηκε χωρίς να έχει φτάσει στην παραγωγή. Οι φορείς Τ-9 και Τ-10 χρησιμοποιούν κράματα χάλυβα χαμηλής ποιότητας και ακυρώθηκαν όταν δεν χρειάζονταν πλέον. Το T-16 ήταν ένας ελαφρύς φορέας που χρησιμοποιούσε χάλυβα υψηλής ποιότητας που εκτιμήθηκε ότι εξοικονομούσε περίπου 540 κιλά. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1945 και συνεχίστηκαν μετά τον πόλεμο, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.
Κάποιες παραλλαγές στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ήταν τα ημι-αυτοκινούμενα οβιδοβόλα XM123 & M123A1 των 155 mm. Το XM123 κατασκευάστηκε από την American Machine and Foundry και εξοπλίστηκε με δύο αερόψυκτους κινητήρες 20 ίππων που παράγονται από την Consolidated Diesel Corporation, κάθισμα οδηγού, τιμόνι και τροχό οδήγησης στο αριστερό σκέλος, επιτρέποντάς στο οβιδοβόλο να τάσσεται στον χώρο βολής μετά την απόσπασή του από το φορτηγό, ενώ το XM123A1 παρείχε έναν μόνο κινητήρα 20 ίππων με ηλεκτρικό τιμόνι. Το επιπλέον βάρος στο αριστερό σκέλος μετατόπιζε το οβιδοβόλο μετά από κάθε κάθε βολή, απαιτώντας την εκ νέου ευθυγράμμισή του και έτσι το έργο εγκαταλείφθηκε. Η ιδέα αντιγράφηκε από το σοβιετικό αντιαρματικό πυροβόλο 85 χιλιοστών SD-44 που αναπτύχθηκε το 1954 και χρησιμοποιήθηκε από αερομεταφερόμενες δυνάμεις. μικρογραφία|Μπροστινή όψη ενός μέσου ημί-αυτοκινούμενου οβιδοβόλου XM123 των 155mm στο Rock Island Arsenal Museum μικρογραφία|Θέση οδήγησης και κινητήρας του στο αριστερό σκέλος του μέσου ημι-αυτοκινούμενου οβιδοβόλου XM123 των 155mm στο Rock Island Arsenal Museum
Ημι-αυτοκινούμενες εκδόσεις
Το οβιδοβόλο τοποθετήθηκε πειραματικά σε ένα επιμηκυμένο σασί του ελαφρού άρματος M5. Το όχημα που προέκυψε έλαβε την ονομασία Μηχανοκίνητος φορέας οβιδοβόλου 155 mm Τ64. Κατασκευάστηκε ένα μόνο προτότυπο πριν εγκαταλειφθεί υπέρ του T64E1, το όποιο ήταν βασισμένο στο πλαίσιο του ελαφρού τανκ M24 Chaffee. Αυτό τελικά υιοθετήθηκε ως αυτοκινούμενο οβιδοβόλο M41 και είδε δράση στον πόλεμο της Κορέας. Προς το τέλος του Πολέμου της Κορέας, ο στρατός των ΗΠΑ αντικατέστησε το αυτοκινούμενο οβιδοβόλο M41 με το αυτοκινούμενο οβιδοβόλο M44.
Το Μ114 στην Ελλάδα
Το 1951 συγκροτούνται οι δύο πρώτες Μοίρες Μέσου Πυροβολικού εξοπλισμένες με τα M114A1. Μέχρι τη δεκαετία του '70 ο Ελληνικός Στρατός έχει παραλάβει -στα πλαίσια της Αμερικανικής βοήθειας- συνολικά 271 M114A1. Με την έλευση νεότερων πυροβόλων αλλά και πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων (ΠΕΠ) που συνδυάζουν μεγαλύτερο βεληνεκές αλλά και ταχύτερη μετακίνηση από το ένα σημείο στο άλλο, τα ελληνικά Μ114 αποσύρθηκαν το 2012. μικρογραφία|Ελληνικό M114A1 σε Ελληνικό νησί στα τέλη του 1998
Πυρομαχικά
Το οβιδοβόλο βάλει πυρομαχικά χωριστής φόρτωσης, σε σάκους, με έως και επτά διαφορετικά προωθητικά γεμίσματα, από 1 (το μικρότερο) έως 7 (το μεγαλύτερο). Η ταχύτητα βλήματος, το βεληνεκές και η διείσδυση στους παρακάτω πίνακες έχουν υπολογιστεί με το μέγιστο προωθητικό γέμισμα με γόμωση M4A1. δεξιά|μικρογραφία| Το οβιδοβόλο M-114 155 mm στο Μουσείο Πεδίου Πυροβολικού Στρατού των ΗΠΑ, Ft. Σιλ, [[Οκλαχόμα]] δεξιά|μικρογραφία| Κοντινή όψη του οβιδοβόλου M-114 των 155 mm στο Μουσείο Πεδίου Πυροβολικού Στρατού των ΗΠΑ, Ft. Σιλ, Οκλαχόμα
Χρήστες
μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης των χρηστών του M114 με μπλε χρώμα και οι πρώην χειριστές με κόκκινο
Μόνικα Χέρτσεγκ
εναλλ.=Monika Herceg receiving 'Fierce Women' award in 2021.|μικρογραφία| Η Μόνικα Χέρτσεγκ έλαβε το βραβείο «Fierce Women» το 2021. Η Μόνικα Χέρτσεγκ (γεννημένη το 1990, στο Σίσακ) είναι ποιήτρια, συντάκτης, φεμινίστρια και δημοφιλής επιστημονική ακτιβίστρια από την Κροατία. Έχει λάβει πολλά βραβεία λογοτεχνίας και έχει καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες της νέας γενιάς στην Κροατία.
Βιογραφία
Μεγάλωσε κοντά στην Πέτρινια, σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο της Ριέκα και είναι μία εργαζόμενη μητέρα 2 παιδιών στο Ζάγκρεμπ. Το 2017 κέρδισε το Goran, το πιο εξέχον βραβείο για νέους συγγραφείς στην Κροατία. Ως αποτέλεσμα, το βιβλίο της εκδόθηκε το 2018 λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές και έκτοτε κέρδισε τα βραβεία Kvirin, Fran Galović και το βραβείο Na vrh Jezika στην Κροατία. Διεθνώς, κέρδισε το δεύτερο βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης Castello di Duino στο Itally το 2016 και το 2018 το βραβείο Slavić για αρχάριους συγγραφείς από το φεστιβάλ Mostovi Struge στη Βόρεια Μακεδονία. Το 2021 κέρδισε το βραβείο «Fierce Women» για τον ακτιβισμό της.
Το έργο της έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των Αγγλικών μέσω του Versolopis, μία πλατφόρμα για την προώθηση νέων Ευρωπαίων συγγραφέων και μία επιλογή έργων της που δημοσιεύθηκαν στα γαλλικά ως «Ciel sous tension», L'Ollave, 2019.
Είναι μέλος της Κροατικής Εταιρείας Συγγραφέων και είναι επί του παρόντος ενεργή στο συντακτικό συμβούλιο του περιοδικού τους.
Εργα
Početne koordinate (Αρχικές Συντεταγμένες) που γράφτηκε το 2017 και δημοσιεύτηκε στο Ζάγκρεμπ: SKUD Ivan Goran Kovačić, 2018
Lovostaj, Ζάγκρεμπ: Jesenski i Turk, 2019
rijeme prije jezika, Ζάγκρεμπ: Fraktura, 2020
ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Τάση Ciel sous, trans. Martina Kramer, Παρίσι: L'Ollave, 2019
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροατία Κατηγορία:Συγγραφείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αθλητικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Ερμής
Ο Αθλητικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Ερμής ήταν αθλητικός και πολιτιστικός Σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε από Έλληνες της Κωνσταντινούπολης.
Ίδρυση Σκοποί και Δραστηριότητες
Ο Ερμής ιδρύθηκε το 1877 (άλλες πηγές αναφέρουν ως έτος ίδρυσης το 1875), από τους Κωσταράκη, Ζερβουδάκη και Στεφόπουλο. Το αρχικό όνομα του συλλόγου ήταν Κλειώ, αλλά μετονομάστηκε σύντομα σε Ερμής.
Μετά την ίδρυση του έγιναν μέλη του αρκετοί διανοούμενοι από την Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα. Ανάμεσά του οι: Αχιλλέας Παράσχος, Οδυσσέας Ιάλεμος, Σαπφώ Λεοντιάς,Αλέξανδρος Ραγκαβής,Ματθαίος Παρανίκας, Άγγελος Βλάχος, Ηρακλής Βασιάδης κ.α.
Με το καταστατικό του 1885, σκοπός του Συλλόγου ήταν η οικονομική βοήθεια προς τα Σχολεία της Κωνσταντινούπολης και ιδιαίτερα του ενοριακού σχολείου της Παναγίας στη συνοικία του Πέρα. Επίσης, παρείχε δωρεάν βιβλία στους άπορους μαθητές, εξέδιδε περιοδικό και διατηρούσε κυριακάτικο σχολείο στην συνοικία των Ταταύλων. Ακόμη, το 1881 ίδρυσε αναγνωστήριο και βιβλιοθήκη, ενώ ενίσχυσε τα Σχολεία της Μακεδονίας με απόφαση που πάρθηκε τον Ιανουάριο του 1880.
Μουσική
Ο Ερμής έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα και στην μουσική. Το 1879 δημιούργησε μία επιτροπή η οποία αποσκοπούσε στην μελέτη της Μουσικής από τα Αρχαία χρόνια. Επίσης, το 1885 σύναψε συμφωνία με το σχολείο τη Ενορίας, στο οποίο έδινε ποσοστό από τα έσοδα των συναυλιών και των θεατρικών έργων. Την ίδια χρονιά ίδρυσε μουσικό σχολείο, το οποίο είχε τμήματα φωνητικής και οργανικής μουσικής, ενώ διέθετε ορχήστρα και χορωδία. Το μουσικό τμήμα του Συλλόγου διαλύθηκε το 1894 και το 1898 κάποια μέλη του ίδρυσαν νέο μουσικό με το όνομα Ερμής. Με επιστολή τους ζητούσαν την επιστροφή της περιουσίας του παλαιού συλλόγου, η οποία είχε περιέλθει στην κατοχή του Ζωγράφειου Γυμνασίου. Ο Ερμής το 1912 ίδρυσε νέο μουσικό σχολείο στο οποίο διδάσκονταν μαθήματα πιάνου, μουσικής θεωρίας, χορωδιακής μουσικής και εγχόρδων. Τα έργα που ευνοούσε ήταν του Καρέρ, του Σαμαρά και του Λαμπελέτ. Ο Ερμής ανέστειλε την λειτουργία του (όπως και άλλοι ελληνικοί πολιτιστικοί σύλλογοι το 1922.
Αθλητισμός
Ο Ερμής ήταν ο αρχαιότερος σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε στην σημερινή τουρκική επικράτεια. Υπό την αιγίδα του πραγματοποιήθηκε γυμναστικός και αθλητικός εορτασμός στις 21 Σεπτεμβρίου 1908. Σε αυτούς πήραν μέρος όλες οι ελληνικές αθλητικές ενώσεις οι οποίες έδρευαν στο κέντρο και τα προάστεια της Κωνσταντινούπολης.
Ιστορική συνέχεια του Ερμή στην τουρκική επικράτεια αποτελεί ο ΑΣ Πέρα, και στον ελληνικό η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ σύμφωνα και με τον χαιρετισμό τον οποίο απεύθυνε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Το 2014 στην Θεσσαλονίκη, επανιδρύθηκε ο ελληνικός σύλλογος με την ονομασία Ερμής 1877.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας
Παύλος Μελάς (Γιώργος Ιακωβίδης)
Η προσωπογραφία Παύλος Μελάς είναι έργο του Γιώργου Ιακωβίδη, φιλοτεχνημένο το 1904.
Πληροφορίες
Πρόκειται για έργο λάδι σε μουσαμά, διαστάσεων 1,40 × 90 εκ. Βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Ευάγγελου Αβέρωφ στο Μέτσοβο. Η κόμισσα Λουίζα Ριανκούρ ανέθεσε στον Ιακωβίδη να φιλοτεχνήσει ελαιογραφία του Παύλου Μελά με στολή αντάρτη, προκειμένου να τη δωρίσει στη χήρα του ήρωα. Το πόσο που του έδωσε ήταν 10.000 δραχμές. Παρουσιάσθηκε στην Έκθεση υπέρ των πυροπαθών της Θεσσαλονίκης του 1918.
Πρόκειται για έργο το οποίο σε ανοικτό χρωματικό φόντο απομονώνει τη μορφή «δίνοντάς της όλη την κομψότητα ενός ανθρώπινου ιδανικού μαζί με τη λεβεντιά που συνδέθηκε για πάντα με αυτήν[...]» Το έργο δε διακρίνεται από κάποια εσωτερική συγκίνηση. Κυριαρχεί η άψυχη στάση και η εξωτερικότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη
Ντιζέν
Το Ντιζέν (Ντίζεν) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Μοζέλ στη διοικητική περιοχή του Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αγνή του Άνχαλτ-Ντέσαου
H Αγνή (γερμ. Agnes von Anhalt-Dessau, 24 Ιουνίου 1824 - 23 Οκτωβρίου 1897) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Δούκα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1853 τον Ερνέστο Α΄ της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Ντούμπραβκα Σούιτσα
Η Ντούμπραβκα Σούιτσα (το γένος Λουέτιτς, γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1957) είναι Κροάτισσα πολιτικός που είναι Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη Δημοκρατία και τη Δημογραφία από το 2019. Υπηρέτησε προηγουμένως ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2013 έως το 2019 και ως δήμαρχος του Ντουμπρόβνικ από το 2001 έως το 2009.
Βιογραφία
Η Σούιτσα γεννήθηκε ως Ντούμπραβκα Λουέτιτς σε μία μέση οικογένεια στο Ντουμπρόβνικ, στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβία (σημερινή Κροατία). Ο πατέρας της ζούσε κάνοντας δουλειές στο σπίτι στο Κόναβλε, ενώ η μητέρα της ήταν οικονόμος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Ζάγκρεμπ το 1981, με πτυχίο Αγγλικής και Γερμανικής γλώσσας. Εργάστηκε ως καθηγήτρια γυμνασίου, καθηγήτρια πανεπιστημίου και διευθύντρια σχολείου στο Ντουμπρόβνικ μέχρι τη νίκη της στις τοπικές εκλογές το 2001.
Η περιουσία της Σούιτσα ανέρχεται σε πάνω από 5 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τη δήλωσή της στο κροατικό κοινοβούλιο. Διαθέτει τρία σπίτια και δύο διαμερίσματα στην Κροατία, ένα εξοχικό σπίτι στη Βοσνία, ένα σκάφος και τρία αυτοκίνητα. Η προέλευση του πλούτου της αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαραθέσεων. Ενώ η Σούιτσα ισχυρίζεται ότι αυτά προέρχονται από την κληρονομιά και από τις αποταμιεύσεις ζωής του συζύγου της ως καπετάνιος του ναυτικού, οι δημοσιογράφοι αμφισβήτησαν αυτόν τον ισχυρισμό ως αβάσιμο. Η Σούιτσα δεν έχει δημοσιεύσει έγγραφα για να επιβεβαιώσει την προέλευση του προσωπικού της πλούτου. Η κροατική επιθεώρηση κατά της διαφθοράς USKOK διερεύνησε τον πλούτο της Σούιτσα, αλλά το αποτέλεσμα της διαδικασίας δεν έχει δημοσιοποιηθεί.
Πολιτική καριέρα
Η Σούιτσα εξελέγη μέλος του κροατικού κοινοβουλίου με το ψηφοδέλτιο του HDZ τρεις φορές στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2000, 2003 και 2007. Κατείχε διάφορες θέσεις στις επιτροπές του Κοινοβουλίου της Κροατίας.
Το 2004, εξελέγη ως μία από τις αντιπροέδρους του Συνεδρίου Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης. Επανεκλέχθηκε σε αυτή τη θέση το 2006, 2008, 2010 και 2012.
Τον Μάιο του 2012, η Σούιτσα εξελέγη αντιπρόεδρος του HDZ. Είναι, επίσης, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της HDZ.
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2013, η Σούιτσα εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ορκίστηκε την 1η Ιουλίου 2013, μετά την ένταξη της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκλέχθηκε εκ νέου ευρωβουλευτής μετά τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2014, έχοντας τη 2η θέση στη λίστα του κόμματος HDZ. Υπηρέτησε ως μία από τους αναπληρωτές προέδρους της Αντιπροσωπείας του ΕΚ για τις σχέσεις με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο (DSEE) και συμμετείχε σε διάφορες επιτροπές, όπως η ENVI, AFET, TRAN, FEMM και η Αντιπροσωπεία για τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες Κράτη (D-US).
Εκλέχτηκε εκ νέου ευρωβουλευτής στις εκλογές του 2019, παρά το αδιάφορο αποτέλεσμα του κόμματος της, HDZ.
Τον Ιούνιο του 2019, η Σούιτσα εξελέγη ως πρώτος Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από το 2013, η Σούιτσα ήταν, επίσης, επικεφαλής της αντιπροσωπείας του HDZ στο Κοινοβούλιο.
Ως ευρωβουλευτής, η Σούιτσα ψήφισε δύο φορές κατά των ψηφισμάτων του ΕΚ σχετικά με την ισότητα των φύλων, καθώς και κατά των κυρώσεων στην Ουγγαρία και την Πολωνία για τις δικαστικές παραβιάσεις εντός της επικράτειας τους. Ενόψει του διορισμού της στην επιτροπή Φον ντερ Λάιεν, ρωτήθηκε για το ιστορικό των ψήφων της στην Ευρωβουλή.
Μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
Τον Απρίλιο του 2020, η Σούιτσα κάλεσε στην τοπική τηλεόραση Ντουμπρόβνικ, στο πρόγραμμα Glas naroda (Φωνή των ανθρώπων) για να παραπονεθεί εναντίον προηγούμενου καλούντος που ανέφερε τη αμφισβήτηση σχετικά με το εισόδημά της, αλλά δεν ανέφερε λεπτομερώς ποιες πληροφορίες θεωρούσε εσφαλμένες. Αυτή η συμπεριφορά επικρίθηκε ως αδικαιολόγητη πίεση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης από ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι
Ctype.h
Συναρτήσεις αλλαγής
Επιστρέφουν τον αλλαγμένο χαρακτήρα ή c αν ο χαρακτήρας δεν είναι αυτό που θέλουν.
Βιβλιογραφία
Prentice Hall - The C Programming Language- Brian W. Kernighan, Dennis M. Ritchie, 2nd ed.
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών
Έυβιντ Γιόνσον
Ο Έυβιντ Ούλουφ Βέρνερ Γιόνσον (Eyvind Johnson, 29 Ιουλίου 1900 – 25 Αυγούστου 1976) ήταν Σουηδός πεζογράφος, μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας από το 1957, ο οποίος το 1974 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας με τον Χάρυ Μάρτινσον «για μια αφηγηματική τέχνη που έβλεπε μακριά στις χώρες και τους αιώνες, στην υπηρεσία της ελευθερίας».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έυβιντ Γιόνσον γεννήθηκε στο χωριό Svartbjörnsbyn, κοντά στην πόλη Μπούντεν στην Κομητεία Βόρειας Βοθνίας, στη βόρεια Σουηδία. Το μικρό σπίτι όπου γεννήθηκε διατηρείται και φέρει αναμνηστική πλάκα για τον Γιόνσον.
Σε ηλικία 13 ετών ο Γιόνσον εγκατέλειψε το σχολείο και έπιασε διάφορες δουλειές, όπως σε πριονιστήριο και σε κινηματογραφική αίθουσα. Το 1919 μετακόμισε στη Στοκχόλμη, όπου άρχισε να δημοσιεύει άρθρα σε αναρχικά περιοδικά, όπως το Brand. Στη Στοκχόλμη έγινε φίλος με άλλους νεαρούς συγγραφείς προλεταριακής λογοτεχνίας και άρχισε να εκδίδει το περιοδικό Vår nutid. Τη δεκαετία του 1920 ταξίδεψε στη Γερμανία και μετά στη Γαλλία, όπου έζησε στο Σαιν-Λε-λα-Φορέ, κοντά στο Παρίσι, μεταξύ 1927 και 1930 με τη σύζυγό του Άασε Κριστόφερσεν (1900-1938). Είχε ήδη γράψει και εκδώσει τα πρώτα του βιβλία. Το πρώτο ήταν το De fyra främlingarna, μια συλλογή διηγημάτων (1924). Η πρώτη του σημαντική επιτυχία ως συγγραφέα ήταν 4 αυτοβιογραφικές νουβέλες (1934 έως 1937), που εκδόθηκαν και μαζί ως το Romanen om Olof (= «Το μυθιστόρημα για τον Ούλουφ») και είχαν θέμα έναν νέο που μεγάλωνε στα βόρεια της χώρας. Το 1966 γυρίστηκε και σε ταινία με τον τίτλο Εδώ είναι η ζωή σου.
Ο Γιόνσον ήταν εξαρχής ισχυρά αντίθετος με τον φασισμό και τον ναζισμό. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου διετέλεσε εκδότης και συντάκτης του πολιτικού περιοδικού Håndslag (Ιούνιος 1942 - Ιούνιος 1945), ενώ δημοσίευσε και το Krilon, μια τριλογία μυθιστορημάτων, που με τη μορφή αλληγορίας ασχολείται με τα γεγονότα της εποχής του πολέμου.
Το 1946 ο Γιόνσον δημοσίευσε ένα από τα πλέον διάσημα μυθιστορήματά του, το Επιστροφή στην Ιθάκη, βασισμένο στην ιστορία του Οδυσσέα. Το 1940 ο Γιόνσον είχε νυμφευθεί τη μεταφράστρια Σίλα (Cilla Johnson) και έζησε με την οικογένειά του στην Ελβετία από το 1947 έως το 1949 και κατόπιν ένα έτος στην Αγγλία. Ταξίδια του στην Ιταλία και στη Γαλλία τον ενέπνευσαν στο να γράψει αρκετά ιστορικά μυθιστορήματα, που έτυχαν καλής υποδοχής. Το 1957 εκλέχθηκε μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας.
Ακόμα ένα γνωστό έργο του είναι το Hans nådes tid (1960).
Μια αμφιλεγόμενη επιλογή
Η επιλογή του Γιόνσον και του Μάρτινσον για να βραβευθούν με το Νόμπελ το 1974 υπήρξε αμφιλεγόμενη, καθώς αμφότεροι ήσαν μέλη της επιτροπής του Βραβείου, ενώ εκείνο το έτος υπήρχαν γνωστοί υποψήφιοι, που θεωρούνταν οι επικρατέστεροι: ο Γκράχαμ Γκρην, ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ, ο Σολ Μπέλοου και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί συγγραφείς Κατηγορία:Σουηδοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας
Ντόμινικ Ράαμπ
Ο Ντόμινικ Ρένι Ράαμπ (αγγλικά: Dominic Rennie Raab, 25 Φεβρουαρίου 1974) είναι ένας Βρετανός πολιτικός που υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Υπουργός Δικαιοσύνης, στην κυβέρνηση Τζόνσον και στην Κυβέρνηση Σούνακ.
Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια Ήσερ και Γουόλτον, από τον Μάιο του 2010.
Υπό την Κυβέρνηση Τζόνσον, υπηρέτησε ξανά ως Αναπληρωτής Πρωθυπουργός και ως Υπουργός Δικαιοσύνης (2021–2022), ενώ επίσης, υπηρέτησε και ως Αρχιγραμματέας του Κράτους και ως Υπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτειακών Υποθέσεων (2019–2021). Υπό την Κυβέρνηση Μέι, υπηρέτησε ως Υπουργός Εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 2018.
Ο Ράαμπ διορίστηκε ως Υφυπουργός στο Υπουργείο Δικαιοσύνης στις 12 Μαΐου 2015. Όταν η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι σχημάτισε την πρώτη της κυβέρνηση, έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε στα βουλευτικά έδρανα. Μετά τις γενικές εκλογές του 2017, διορίστηκε ως Υπουργός Δικαιοσύνης. Το 2017, μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό, μετακόμισε στο Υπουργείο Στέγασης, Κοινοτήτων και Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Πρώιμα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Ντόμινικ Ρένι Ράαμπ γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1974 στο Μπάκιγχαμσαϊρ της Αγγλίας. Είναι γιος του Πίτερ Ράαμπ, πρώην διευθυντή τροφίμων των Marks & Spencer, και της Τζιν μιας μεταπωλήτριας ρούχων. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν εβραϊκής καταγωγής, έφθασε στη Βρετανία από την Τσεχοσλοβακία το 1938, σε ηλικία έξι ετών, μετά τη Συμφωνία του Μονάχου, η οποία απέδωσε τμήματα της Τσεχοσλοβακίας στη ναζιστική Γερμανία.
Ο Ράαμπ μεγάλωσε στο Τζέραρντς Κρος του Μπάκιγχαμσιρ, υιοθετώντας την πίστη της Αγγλικανής μητέρας του. Όταν ήταν δώδεκα ετών ο πατέρας του πέθανε από καρκίνο.
Ο Ράαμπ παρακολούθησε το Σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης του Δρ Τσάλονερ στο Άμερσαμ και πέρασε μια σύντομη περίοδο ως εθελοντής στο ισραηλινό Κιμπούτς Σαρίντ, πριν ξεκινήσει νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και με πτυχίο στη νομολογία. Ως φοιτητής ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το καράτε και έγινε αρχηγός της πανεπιστημιακής ομάδας καράτε. Στη συνέχεια, συνέχισε τις σπουδές του στο Κολλέγιο του Ιησού στο Κέιμπριτζ, όπου κέρδισε το Βραβείο Κλάιβ Πάρι για το Διεθνές Δίκαιο και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πολιτικοί του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο)
Τερατοφιλία
Η τερατοφιλία αναφέρεται στη σεξουαλική έλξη προς τα τέρατα ή προς παραμορφωμένους ανθρώπους. Προέρχεται από τις λέξεις τέρας + φιλία, δηλαδή αγάπη για τα τέρατα.
Γενικά
Η τερατοφιλία ταξινομείται στις παραφιλίες. Αντί να βλέπουν τη κατάσταση ως φετίχ, οι υποστηρικτές της τερατοφιλίας πιστεύουν ότι επιτρέπει στους ανθρώπους να δουν την ομορφιά έξω από τα κοινωνικά πρότυπα. Έχει υποδηλωθεί ότι τα τέρατα μπορούν να λειτουργήσουν ως μια ουτοπική φαντασία για κάποιες γυναίκες, από τότε που το τέρας είναι ικανό να ενσαρκώσει αρρενωπά χαρακτηριστικά χωρίς να παρουσιάζεται ως άνδρας, το οποίο ίσως να αντιπροσωπεύει τραύμα και τρόμο σε ακραίες καταστάσεις, ή μπορεί να επιδεικνύει πατριαρχικές διαρρυθμίσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Ερωτικός φετιχισμός Κατηγορία:Σεξουαλικότητα και κοινωνία
Έοχεντ μακ Ρουν
Ο Έοχεντ μακ Ρουν (πριν το 878 - 889) Κέλτης βασιλιάς του Στραθκλάιντ και πιθανότατα βασιλιάς των Πίκτων (878 - 889) ήταν γιος του Ρουν απ Άρθγκαλ βασιλιά του Στραθκλάιντ και απόγονος Κελτών βασιλέων. Η μητέρα του Έοχεντ ήταν κόρη του Κένεθ Α΄ της Σκωτίας από τον Οίκο των Αλπινιδών, ο Έοχεντ διαδέχθηκε στον θρόνο των Πίκτων τον Εντ μακ Κένεθ (878). Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο Εντ σκοτώθηκε από τον Γκίρικ έναν άνθρωπο άγνωστης καταγωγής που στην συνέχεια ανέβηκε στον θρόνο.
Πρόγονοι
thumb|right|250px|Το κάστρο του Αλ Κλάντ ή "πέτρα του Κλάιντ" Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τον Έοχεντ μετά το 889, το πρώτο τέταρτο του επόμενου αιώνα καταγράφεται ο θάνατος ενός μεγάλου βασιλιά του Στραθκλάιντ του Ντιφνουάλ, πιθανότατα ήταν απόγονος του Έοχεντ, κόρη του Έοχεντ ήταν η Λαν μητέρα του Μουίρτσερταχ μακ Νέιλ βασιλιά του Άιλεχ. Ο Έοχεντ μακ Ρουν ήταν γιος του Ρουν απ Άρθγκαλ, βασιλιά του Στραθκλάιντ. Η πατρική καταγωγή του Ρουν ιχνηλατείται στους Ουαλούς βασιλείς του 5ου αιώνα, σύμφωνα με υλικό που βρίσκεται στην Βρετανική βιβλιοθήκη ανήκε στον βασιλικό οίκο του Αλ Κλαντ. Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα αναφέρουν ότι η μητέρα του ήταν κόρη του Κένεθ Α΄ της Αγγλίας, από τον γάμο της με τον Ρουν γεννήθηκε ο Έοχεντ. Η καταγωγή της μητέρας του Έοχεντ επιβεβαιώνεται από το όνομα του, δεν υπάρχει Βρετανικό όνομα αυτής της μορφής αλλά υπάρχει Πίκτικο το "Εμπίντ".
Το 870 την εποχή του Άρθγκαλ απ Ντιφνουάλ, βασιλιά του Αλ Κλάντ (πέθανε το 872), το κάστρο του Αλ Κλάντ κυριεύθηκε και καταστράφηκε από τους Σκανδιναβούς βασιλείς Αμλάιμπ και Αιμάρ. Την επόμενη χρονιά ο Αμλάιμπ και ο Αιμάρ επέστρεψαν στην Ιρλανδία με στόλο από 200 πλοία και μεγάλο αριθμό αιχμαλώτων που αναγνωρίστηκαν σαν Άγγλοι, Βρετανοί και Πίκτες. Ο Άρθγκαλ πέθανε το 872, τα Χρονικά του Ούλστερ και το Σκωτσέζικο Χρονικό αναφέρουν ότι σκοτώθηκε από τον Κωνσταντίνο Α΄ της Σκωτίας. Οι συνθήκες της δολοφονίας του Άρθγκαλ είναι άγνωστες και η βασιλεία του Ρουν ξεκίνησε μετά τον θάνατο του πατέρα του. Το κάστρο του Αλ Κλαντ πριν από την πτώση του ήταν η πρωτεύουσα του Άρθγκαλ, στην συνέχεια μετακινήθηκε βόρεια από τον ποταμό Κλάιντ σε ορατότητα με το Γκόβαν. Η μετακίνηση άλλαξε την μορφή της μοναρχίας, πριν την πτώση ο βασιλιάς έμενε στο κάστρο στην συνέχεια το επίκεντρο του βασιλείου ήταν οι πεδιάδες του ποταμού Κλάιντ. Ο Άρθγκαλ ή ο γιος του Ρουν διεκδικούν τον τίτλο του πρώτου μονάρχη του Στραθκλάιντ. Η ημερομηνία θανάτου του Ρουν δεν έχει καταγραφεί σύμφωνα με μια πηγή πέθανε το 876 την ίδια χρονιά που ο Κωνσταντίνος Α΄ σκοτώθηκε από τους Βίκινγκ, τα Χρονικά του Ούλστερ τοποθετούν τον θάνατο του το 876. Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα γράφουν ότι έπεσε στο Άθολ ενώ άλλοι βασιλικοί κατάλογοι τοποθετούν τον θάνατο του στο "Ινβερνταφάτ" ή άλλη τοποθεσία που έχει σχέση με το Φάιφ.
Η βασιλική διαδοχή
Τα Χρονικά καταγράφουν τον θάνατο του Εντ Φιντλιάθ μακ Νειλ το 879 τον δεύτερο χρόνο του Έοχεντ αλλά δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν οι ημερομηνίες σχετικά με το τέλος της βασιλείας του Έοχεντ με βάση την χρονιά της έκλειψης που τοποθετείται λίγο πριν την εκδίωξη του. Η έκλειψη είναι σαφές ότι έγινε στις 16 Ιουνίου 885 την ημέρα της εορτής του Αγίου Κήρυκου. Οι ημερομηνίες στα Χρονικά του Ούλστερ δίνουν διάρκεια βασιλείας 11 ετών κάτι που παραπέμπει την έκλειψη στο μέσο της βασιλείας αντί για το τέλος. Το χρονικό προσπάθησε να προσαρμόσει την έκλειψη με το τέλος του Έοχεντ για να τονίσει περισσότερο τις δραματικές αλλαγές που έφερε η πτώση του. Η Προφητεία του Μπέρχαν από την άλλη πλευρά παρέχει διαφορετικές απόψεις για την βασιλεία του Έοχεντ και του Γκίρικ, σύμφωνα με αυτήν ο Έοχεντ βασίλευσε κανονικά μέχρι την εκθρόνηση του και τον διαδέχθηκε ο Γκίρικ. Οι μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στις δυο πηγές είναι μάλλον αποτέλεσμα εθνικής προκατάληψης, η προφητεία επικρίνει την Βρετανική καταγωγή του Έοχεντ αντίθετα τιμά τον Γκίρικ σαν Σκωτσέζο.
Σχέσεις με τον Γκίρικ
Η αντίθετη γνώμη ισχυρίζεται ότι ο Έοχεντ διεκδίκησε των θρόνο λόγω της μητέρας του που ήταν μέλος της δυναστείας των Αλπινιδών, θα μπορούσε να τον διεκδικήσει μαζί με τον Γκίρικ σαν σύμμαχος ή να μπει υπό την κηδεμονία του σαν ανήλικος. Τον 9ο αιώνα ο όρος συντονιστής αφορούσε την σχέση ανάμεσα σε έναν ισχυρό βασιλιά και τον υποτελή του όπως η σχέση του Μπραν μακ Φαελαίν βασιλιά του Λένστερ με τον Νάιλ Κέιλ μακ Αέντα βασιλιά της Τάρα. Η τοποθέτηση του Γκίρικ σαν κηδεμόνα του ανήλικου Έοχεντ περιγράφεται επίσης με τον όρο συντονιστής. Είναι κατανοητό ότι ο Έοχεντ κυβέρνησε τους Βρετανούς του Στραθκλάιντ και τους Πίκτες, ξεκίνησε σαν βασιλιάς του Στραθκλάιντ και στην συνέχεια έγινε βασιλιάς των Πίκτων. Η πιθανότητα να είχαν μοιράσει την εξουσία παραπέμπει στο ότι ο Έοχεντ έγινε βασιλιάς των Βρετανών και ο Γκίρικ βασιλιάς των Πίκτων. Πολύ πιθανό να είχε και ο Γκίρικ μερίδιο στο Στραθκλάιντ ακόμα και όταν ο Έοχεντ ενηλικιώθηκε. Ο στόχος τους ήταν η διατήρηση του Βρετανικού βασιλείου στους απογόνους του Κένεθ Α΄. Ο παππούς του Έοχεντ πέθανε το 872 και ο πατέρας του αμέσως μετά συνεπώς ο ίδιος κληρονόμησε το Στραθκλάιντ πολύ νέος. Οι μεγάλες ταραχές που ξέσπασαν τότε στο βασίλειο των Πίκτων θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι ο Γκίρικ και ο Έοχεντ ήταν περισσότερο αντίπαλοι παρά σύμμαχοι. Μια αρνητική σχέση ανάμεσα στους δυο άντρες επιβεβαιώνει την Προφητεία του Μπέρχαν που δίνει αρνητικές πληροφορίες για τους Βρετανούς όταν ήταν βασιλιάς ο Γκίρικ.
Επέκταση του Βρετανικού βασιλείου
Ο διάδοχος του Έοχεντ σύμφωνα με Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα ήταν ο Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας, τα Χρονικά του Ούλστερ και τα Σκωτσέζικα Χρονικά καταγράφουν τον θάνατο του Ντόναλντ το 900. Τα Χρονικά τοποθετούν την αρχή της βασιλείας του Ντόναλντ το 889 γεγονός που επιβεβαιώνει την 11ετή βασιλεία του Ντόναλντ όπως επίσης και την 11ετή βασιλεία του Έοχεντ. Ο Ντόναλντ Β΄ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που αναφέρεται βασιλιάς της Άλμπα, πριν από αυτόν το βασίλειο ήταν Βρετανικό. Η πολύπλοκη ορολογία που επικρατούσε την εποχή του σε Αγγλικές, Ιρλανδικές και Σκωτσέζικες πηγές είναι απόδειξη ότι επικράτησε ριζικός ανασχηματισμός στο βασίλειο των Πίκτων.
Μετασχηματισμός του βασιλείου των Πίκτων
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναγνωρίζει τους Ιρλανδούς σαν Σκόττας μέχρι την δεκαετία του 890, από τα μέσα της δεκαετίας του 920 η ορολογία χρησιμοποιήθηκε για τους Πίκτες και καταγράφεται τελευταία φορά την δεκαετία του 870. Στα Ιρλανδικά Χρονικά η ορολογία βασιλιάς των Πίκτων χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά για τους Πίκτες και τους βασιλείς τους την δεκαετία του 870, ο τελευταίος βασιλιάς των Πίκτων ήταν ο θείος του Ντόναλντ Εντ. Από την δεκαετία του 900 ο όρος βασιλιάς της Άλμπα χρησιμοποιήθηκε για αυτούς τους λαούς, τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα χρησιμοποιούν την ονομασία Πικταβία αλλά στα μέσα της βασιλείας του Ντόναλντ επικρατεί η ονομασία Αλμπάνια. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να υποθέσουμε ότι οι μεγάλες πολιτικές αναταραχές στο βασίλειο των Πίκτων στο τελευταίο τέταρτο του 9ου αιώνα έγιναν ο καταλύτης ριζικών εξελίξεων με την εγκατάσταση του Οίκου των Αλπινιδών στον θρόνο του βασιλείου. Ο μετασχηματισμός έγινε την περίοδο της βασιλείας του Γκίρικ και του Έοχεντ, ο Γκίρικ κέρδισε τον θρόνο αφού εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα της καταστροφής των Πίκτων από τις επιδρομές των Βίκινγκ. Σε παλιότερους χρόνους το βασίλειο του Ντελ Ριάτα κατέρρευσε από τις επιδρομές και ο Γκίρικ χρησιμοποίησε τις διαλυμένες στρατιωτικές δυνάμεις για να καταλάβει τον θρόνο. Η μεταφορά όλης της Γαλατικής αριστοκρατίας στην χώρα των Πίκτων στάθηκε καθοριστικός παράγοντας για τον μετασχηματισμό του βασιλείου από Πικταβία σε Άλμπα.