cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
1998-2008
Στις προεδρικές του 2003, ο πρόεδρος του ΔΗ.ΚΟ., Τάσσος Παπαδόπουλος κατέβηκε υποψήφιος απέναντι στον Γλαύκο Κληρίδη του ΔΗ.ΣΥ.. Την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου υποστήριξαν εκτός από το ΔΗ.ΚΟ., το Α.Κ.Ε.Λ. η Ε.Δ.Ε.Κ. και το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Ο Παπαδόπουλος σε αντίθεση με τον Κληρίδη, υποσχέθηκε σκληρότερη στάση στο Κυπριακό πρόβλημα. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναδείχθηκε νικητής από τον πρώτο γύρο των εκλογών, με ποσοστό 51,51%.
Η Κυβέρνηση Παπαδόπουλου ακολούθησε σκληρή διαπραγματευτική τακτική κατά τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, οι οποίες κατέληξαν στο Σχέδιο Ανάν. Το σχέδιο συμφωνίας τέθηκε σε δημοψήφισμα, στο οποίο το ΔΗ.ΚΟ. ακολουθώντας την επιλογή του Προέδρου Παπαδόπουλου υποστήριξε το ΟΧΙ.
Σταθμός της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου ήταν η πλήρης ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την 1 Μαΐου 2004. Στις πρώτες ευρωεκλογές που διεξήχθησαν στην Κύπρο, το κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό της τάξης του 17,09% και εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή.
Στις βουλευτικές του 2006 το ΔΗ.ΚΟ. σημείωσε αύξηση στα ποσοστά του. Συγκεκριμένα έλαβε 17,92% και εξέλεξε 11 βουλευτές, δυο περισσότερους από την προηγούμενη περίοδο.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος παρέμεινε πρόεδρος του ΔΗ.ΚΟ. μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 οπότε και εξελέγη πρόεδρος του κόμματος ο Μάριος Καρογιάν.
Στις προεδρικές εκλογές του 2008 ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν ξανά υποψήφιος. Την υποψηφιότητά του υποστήριξαν το ΔΗ.ΚΟ, η Ε.Δ.Ε.Κ., το ΕΥΡΩ.ΚΟ., το Α.ΔΗ.Κ. και το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Παρόλα αυτά, δεν κατάφερε να περάσει στο δεύτερο γύρο, αφού ήρθε τρίτος με ποσοστό 31,79%. Στο δεύτερο γύρο υποστήριξε ομόφωνα τον Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος εκλέχτηκε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ύστερα από συμφωνία, το ΔΗ.ΚΟ. συμμετείχε με τρείς υπουργούς στην Κυβέρνηση που σχημάτισε ο Χριστόφιας. Ο πρόεδρος του κόμματος Μάριος Καρογιάν εκλέχτηκε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, στη θέση του Χριστόφια.
2008-2018
Στις 3 Αυγούστου 2011 το κόμμα αποφάσισε να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση Χριστόφια, διαφωνώντας με τους χειρισμούς της Κυβέρνησης στο Κυπριακό.
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 το κόμμα αρχικά ξεκίνησε διαδικασίες για ενιαία συμπόρευση με την Ε.Δ.Ε.Κ. και το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, καταρτίζοντας και ενιαίο κείμενο πολιτικής. Κατέληξαν μάλιστα στην εισήγηση της υποψηφιότητας του Μάκη Κεραυνου, πρώην Υπουργού Οικονομικών. Λόγω εσωτερικών προβλημάτων σε Ε.Δ.Ε.Κ. και ΔΗ.ΚΟ από πρόσωπα που ήθελαν να αμφισβητήσουν τις κομματικές τους ηγεσίες, τελικά η ενιαία συμπόρευση δεν κατέστη εφική, γεγονός που οδήγησε το ΔΗ.ΚΟ στην υποστήριξη της υποψηφιότητας του ΔΗ.ΣΥ. και του Νίκου Αναστασιάδη, η οποία αναδείχθηκε νικήτρια των εκλογών. Στην Κυβέρνηση που σχημάτισε ο Νίκος Αναστασιάδης το ΔΗ.ΚΟ. μετείχε, αναλαμβάνοντας τέσσερα υπουργεία.
Γιάννης Σιδεράκης
Ο Γιάννης Σιδεράκης (γενν. Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 1987) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
2008-2018
Στις 27 Φεβρουαρίου 2014 το ΔΗ.ΚΟ. απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη καταγγέλλοντας παραβίαση της προεκλογικής συμφωνίας και οι προερχόμενοι από το κόμμα υπουργοί παραιτήθηκαν. Αυτή η απόφαση του κόμματος προκάλεσε την αποχώρηση των προερχόμενων από το ΔΗ.ΚΟ. τεσσάρων υπουργών οι οποίοι εξέφρασαν τη διαφωνία τους με την απόφαση εξόδου από τον κυβερνητικό συνασπισμό.
Γιάννης Σιδεράκης
Τα πρώτα βήματα
Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού και ως το 2006 ήταν μέλος της ομάδας Κ-17. Το 2007 παραχωρήθηκε στον Α.Ο. Χαϊδαρίου, όπου αγωνίστηκε 2,5 χρόνια. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης το β΄ μισό της περιόδου 2009-10 και το 2010-11 είχε μια γεμάτη χρονιά στον Θρασύβουλο Φυλής.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
2008-2018
Στις ευρωεκλογές του 2014 το ΔΗ.ΚΟ. πήρε 10,83% και εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή.
2018-σήμερα
Για τις πρεδρικές εκλογές του 2018 ξεκίνησαν διεργασίες στον «ενδιάμεσο χώρο» προκειμένου να εξευρεθεί λύση για κοινό υποψήφιο στις επερχόμενες εκλογές. Στις συναντήσεις έλαβαν μέρος το ΔΗ.ΚΟ., η Ε.Δ.Ε.Κ., η Συμμαχία Πολιτών, η Αλληλεγγύη και το Κίνημα Οικολόγων. Κατά τις συνομιλίες, παρατηρήθηκε ταύτιση απόψεων όσον αφορά το Κυπριακό άλλα και την οικονομική και κοινωνική πολιτική. Αυτό το γεγονός αποτέλεσε ενθαρρυντικό στοιχείο για την εξεύρεση ενός κοινού υποψηφίου των πέντε κομμάτων. Εν τέλει, στην πενταμερή συνάντηση στις 24 Απριλίου 2017, προκρίθηκε η υποψηφιότητα του Πρόεδρου του ΔΗ.ΚΟ., Νικόλα Παπαδόπουλου.
Σε συνεδρίαση της, στις 27 Απριλίου 2017, η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος ενέκρινε ομόφωνα «δια βοής» την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου για την προεδρία της Κύπρου.
Γιάννης Σιδεράκης
Καλλονή, Κύπρος και επιστροφή
Την περίοδο 2013-14 υπερασπίστηκε την εστία της Καλλονής, όπου είχε 25 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, για να ακολουθήσει ένα πέρασμα ενός χρόνου στο κυπριακό πρωτάθλημα (2014-15) όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα της Δόξας Κατωκοπιάς. Την επόμενη περίοδο (2015-16) επέστρεψε στην Καλλονή, αλλά πριν αγωνιστεί μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Το 2016 μεταγράφηκε στον Α.Ο. Τρικάλων, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 2017, όποτε και έλυσε τη συνεργασία του. Τον Ιανουάριο του 2018 πήρε μεταγραφή στον Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου Περιστερίου, με τον οποίο αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς 2017-18 στην Γ΄ Εθνική, κλείνοντας ουσιαστικά και την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
2018-σήμερα
Η υποψηφιότητα Παπαδόπουλου κατετάγη τρίτη, με ποσοστό 25,74%. Ενόψει του επαναληπτικού γύρου των εκλογών, το κόμμα αποφάσισε να μη στηρίζει κανένα από τους δύο υποψηφίους που προκρίθηκαν στο β' γύρο.
Στο ΔΗ.ΚΟ., μετά την αποτυχία του Νικόλα Παπαδόπουλου να περάσει στο δεύτερο γύρο των εκλογών, ξεκίνησε διαδικασία αποπομπής μελών, με την κατηγορία ότι ενήργησαν ενάντια στις αποφάσεις του κόμματος και δεν υποστήριξαν την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο, σε διαδοχικές συνεδρίες, διέγραψε, μεταξύ άλλων, τον πρώην πρόεδρο του κόμματος Μάριο Καρογιάν, την πρώην ευρωβουλευτή Αντιγόνη Παπαδοπούλου και άλλα δέκα στελέχη του Εκτελεστικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής. Επιπλέον, αρκετά κατώτερα στελέχη του ΔΗ.ΚΟ., έθεσαν εαυτόν εκτός κόμματος. Αργότερα, πολλά από τα στελέχη αυτά, ίδρυσαν τη Δημοκρατική Παράταξη, με επικεφαλής το Μάριο Καρογιάν.
Γιάννης Σιδεράκης
Καλλονή, Κύπρος και επιστροφή
Τον Ιανουάριο του 2019, αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Ποταμιάς και με τη φανέλα της ομάδας του Μεγάλου Χωριού Ευρυτανίας, αγωνίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
2018-σήμερα
Στις 3 Μαΐου 2018, ο ανεξάρτητος βουλευτής Λεμεσού Παύλος Μυλωνάς προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Δημοκρατικού Κόμματος.
ΕΡΤ Ιωαννίνων
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ιωαννίνων (ΕΡΤ Ιωαννίνων) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός της ΕΡΑ στα Ιωάννινα και στον νομό Ιωαννίνων.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
2018-σήμερα
Το Δεκέμβριο του 2018, ενόψει των ευρωεκλογών του 2019 ο πρόεδρος του ΔΗ.ΚΟ. Νικόλας Παπαδόπουλος σε συνάντηση που είχε με την πρόεδρο του κινήματος Αλληλεγγύη και ερωβουλευτή Ελένη Θεοχάρους, συζήτησαν το θέμα της συνεργασίας των δύο κομμάτων στις ευρωεκλογές, με τη συμπερίληψη της Ελένης Θεοχάρους στο ψηφοδέλτιο του ΔΗ.ΚΟ.. Τελικά, το ΔΗ.ΚΟ. και η Αλληλεγγύη κατέληξαν σε συμφωνία, την οποία επικύρωσαν τα συλλογικά τους όργανα. Το κόμμα έλαβε 13,80% και εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή.
Γιάννης Σιδεράκης
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαϊδαρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Κατωκοπιάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
ΕΡΤ Ιωαννίνων
Ιστορικό
Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει το 1949 ως Ραδιοφωνικός Σταθμός 8ης Μεραρχίας και εξέπεμπε μέσω ενός πομπού στα βραχέα κύματα. Το 1957 μετονομάζεται σε Στρατιωτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων Ηπείρου και το 1968 ξεκινάει να εκπέμπει και στα μεσαία κύματα στην συχνότητα 1061 KHz, με την επωνυμία Ραδιοφωνικός Σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων Ιωαννίνων. Το 1972 μετονομάζεται σε "Ραδιοφωνικός Σταθμός Ιωαννίνων" έπειτα από την σύσταση της ΥΕΝΕΔ.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
2018-σήμερα
Στις βουλευτικές εκλογές του Μάη 2021, το ΔΗ.ΚΟ είχε απώλεια ποσοστών 3,2% σε σχέση με τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και εξέλεξε 9 βουλευτές.
Θέσεις
Το ΔΗ.ΚΟ. είναι ένα από τα κόμματα που αποτελούν τον λεγόμενο «ενδιάμεσο χώρο» στην κυπριακή πολιτική, με την έννοια ότι αντιπαρατίθενται τόσο με το αριστερό Α.Κ.Ε.Λ. όσο και με τον δεξιό ΔΗ.ΣΥ..
Τον Ιούνιο του 2003, επί ηγεσίας Τάσσου Παπαδόπουλου, ανακοινώθηκε ότι το κόμμα απομακρύνεται από τον παραδοσιακό χώρο της κεντροδεξιάς και υιοθέτησε πιο σοσιαλδημοκρατικές θέσεις.
ΕΡΤ Ιωαννίνων
Ιστορικό
Μετά τις 11 Ιουνίου 2013 ο σταθμός συνεχίζει την λειτουργία του κανονικά πάρα τα εμπόδια που αντιμετώπισε. Το πρόγραμμα που συνεχίζει να μεταδίδει είναι ειδησεογραφικό, μουσικό και ψυχαγωγικό. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Ιωαννίνων αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Ιωαννίνων.
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
Θέσεις
Το ΔΗ.ΚΟ. έχει αναπτύξει μια αυστηρή και σκληρή στάση απέναντι στο Κυπριακό πρόβλημα και αντιτάχθηκε σθεναρά στο Σχέδιο Ανάν. Το κόμμα, επίσης, υποστηρίζει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Κύπρου καθώς και την ανεξάρτητη και αδέσμευτη εξωτερική πολιτική.
ΕΡΤ Ιωαννίνων
Ιστορικό
220x220px|μικρογραφία|Τα γραφεία της ΕΡΤ Ιωαννίνων ([[2021).]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Δημοκρατικό Κόμμα (Κύπρος)
ΙΒ' Κοινοβουλευτική Περίοδος
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2021, το Δημοκρατικό Κόμμα εξέλεξε εννέα βουλευτές. Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι η εξής:
9ο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Μετά τις Κυπριακές ευρωεκλογές 2019, το Δημοκρατικό Κόμμα, εξέλεξε έναν ευρωβουλευτή. Η σύνθεση της ευρω-κοινοβουλευτικής ομάδας είναι η εξής:
Διατελέσαντες πρόεδροι
Οι διατελέσαντες πρόεδροι του Δημοκρατικού Κόμματος είναι οι εξής:
Πτέρυγα νεολαίας
Η Νεολαία Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕ.ΔΗ.Κ.) είναι η οργάνωση νεολαίας του Δημοκρατικού Κόμματος που ιδρύθηκε το 1976. Η οργάνωση εμφορείται από τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Επιδιώκει ένα κοινωνικά ευαίσθητο κράτος δικαίου και ένα πολιτικό σύστημα ελεύθερης έκφρασης. Η ΝΕ.ΔΗ.Κ. καθοδηγείται από τις πολιτικές παρακαταθήκες των ιστορικών ηγετών της Κύπρου, του Εθνάρχη Μακάριου, του Σπύρου Κυπριανού και του Τάσσου Παπαδόπουλου.
Αναπόσπαστο κομμάτι της ΝΕ.ΔΗ.Κ. είναι η φοιτητική παράταξη Αναγέννηση και η μαθητική οργάνωση Παγκύπρια Αγωνιστική Έπαλξη Μαθητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Χρυσό Σερρών
Το Χρυσό είναι κωμόπολη του νομού Σερρών και έδρα του δήμου Εμμανουήλ Παππά. Βρίσκεται 12 χλμ. νοτιοανατολικά των Σερρών και έχει πληθυσμό 1.006 κατοίκους, σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2021.
Ιστορικά στοιχεία
Σε ένα χαμηλό ύψωμα, που βρίσκεται σε απόσταση τριών περίπου χιλιομέτρων νότια από τη σημερινή κωμόπολη, έχει διαπιστωθεί η θέση ενός Ρωμαϊκού αγροτικού οικισμού. Στην πλαγιά του υψώματος αυτού βρέθηκαν παλιότερα όστρακα αγγείων, νομίσματα και επιτύμβιες επιγραφές αυτοκρατορικών χρόνων, ενώ σε κοντινή απόσταση σώζονταν λείψανα Ρωμαϊκής τοξωτής γέφυρας και τμήμα λιθόστρωτου δρόμου.
Η ύπαρξη ενός άλλου Ρωμαϊκού γεωργικού οικισμού διαπιστώνεται επίσης στον βραχώδη λόφο Ζελί, που βρίσκεται ανάμεσα στο Χρυσό και το Άγιο Πνεύμα (συγκεκριμένα κοντά στα όρια των κτηματικών τους περιοχών), όπου βρέθηκαν όστρακα Ρωμαϊκών και βυζαντινών αγγείων, καθώς και μια επιτύμβια επιγραφή του 2ου-3ου μ.Χ. αιώνα. Τέλος, η ύπαρξη ενός ακόμη αρχαίου οικισμού εντοπίστηκε, με βάση την επιφανειακή κεραμική, σε ένα χαμηλό ύψωμα κοντά στο γειτονικό χωριό Μονόβρυση. Είναι ένα από τα πέντε Νταρνακοχώρια (Χρυσό, Πεντάπολη, Εμ. Παππάς, Άγιο Πνεύμα, Νέο Σούλι). Σήμερα, στο Χρυσό υπάρχει δημοτικό σχολείο στο οποίο φοιτούν και μαθητές από το Άγιο Πνεύμα Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δαρνακοχώρια Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Παύλος Α΄ της Ρωσίας
thumb|right|200px|Ο βασιλικός θυρεός. Ο Παύλος Α΄ (ρωσικά: Павел I), γεννηθείς Παύλος Πετρόβιτς (Павел Петрович, προφορά [ˈpavʲɪl pɪˈtrovʲɪt͡ɕ]), Αγία Πετρούπολη 1 Οκτωβρίου 1754 - Αγία Πετρούπολη 24 Μαρτίου 1801), ήταν τσάρος της Ρωσίας από τις 17 Νοεμβρίου 1796 έως τη δολοφονία του το Μάρτιο του 1801. Ήταν μέλος της δυναστείας των Ρομανώφ, γιος του Πέτρου Γ΄ και της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσία ς. Στους συγχρόνους του και στους ιστορικούς έμεινε με το προσωνύμιο μυστηριώδης και με το Ρώσος Άμλετ.
Παιδική ηλικία, μόρφωση και ανατροφή
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1754 (με το παλαιό ημερολόγιο), στον ένατο χρόνο του γάμου της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος, Μεγάλης Δούκισσας Αικατερίνης Αλεξέγιεβνα (μετέπειτα Αικατερίνης Β΄), γεννήθηκε εν τέλει το πρωτότοκο παιδί της. Από την οικογένεια παρίσταντο η γιαγιά του αυτοκράτειρα Ελισάβετ, ο ο πατέρας του Μέγας Δούκας Πέτρος και τα αδέρφια Σουβάλοβ. Αφού πλύθηκε και ραντίστηκε με αγιασμένο ύδωρ ο νεογεννηθείς βλαστός, η Ελισάβετ τον πήρε αμέσως στα χέρια της και τον έφερε στην αίθουσα, για να δείξει στους αυλικούς το μελλοντικό διάδοχο. Η Αυτοκράτειρα βάπτισε το παιδί και ζήτησε να του δώσουν το όνομα Παύλος. Η Αικατερίνη, όπως και ο Πέτρος, ήταν εντελώς αποξενωμένοι στο θέμα της διαπαιδαγώγησης του γιου τους.
Λόγω των διακυμάνσεων ενός αμείλικτου πολιτικού αγώνα, ο Παύλος ήταν αντικειμενικά στερημένος της αγάπης κοντινών προς αυτόν ανθρώπων. Σίγουρα αυτό αντανακλούσε στον ψυχισμό του παιδιού και στον τρόπο που αντιλαμβανόταν τον κόσμο. Αλλά θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στα υπέρ της αυτοκράτειρας Ελισάβετ Πετρόβνας, ότι έδωσε τις αναγκαίες εντολές για να τον περιστοιχίσουν με τους καλύτερους δασκάλους, σύμφωνα με τις ιδέες της περί διαπαιδαγώγησης ενός μελλοντικού ηγεμόνα.
Πρώτος δάσκαλός του υπήρξε ο διπλωμάτης Φ. Δ. Μπεχτέγεφ, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής των κάθε είδους κανονισμών, ξεκάθαρων εντολών και στρατιωτικής πειθαρχίας που μπορούσε να συγκριθεί με στρατιωτική εκπαίδευση. Αυτό ενετύπωσε στις ιδέες του ευαίσθητου αγοριού, ότι όλα γίνονται έτσι και στην καθημερινή ζωή. Κι έτσι ο μικρός Παύλος ούτε που σκεφτόταν οτιδήποτε που να μην έχει στρατιωτικές παρελάσεις και μάχες μεταξύ πολεμιστών. Ο Μπεχτέγεφ επινόησε για τον μικρό πρίγκιπα ένα ειδικό αλφάβητο, τα γράμματα του οποίου είχαν φτιαχτεί από μόλυβδο και είχαν τη μορφή στρατιωτών. Άρχισε επίσης να εκδίδει μια μικρή εφημερίδα, όπου διηγείτο τα πάντα, ακόμα και τις ασήμαντες πράξεις του Παύλου.
Το 1760 η Ελισάβετ διόρισε για τον εγγονό της νέο δάσκαλο. Και αυτός ήταν, σύμφωνα με την επιλογή της, ο κόμης Νικίτα Ιβάνοβιτς Πάνιν. Ήταν ένας άντρας σαράντα δύο ετών, που υπηρετούσε στην αυλή σε πολύ εξέχουσα θέση. Έχοντας γνώσεις επί πολλών θεμάτων, είχε για αρκετά χρόνια ακολουθήσει διπλωματική καριέρα στη Δανία και στη Σουηδία, όπου διαμόρφωσε την κοσμοαντίληψή του. Έχοντας πολύ στενές επαφές με τους μασόνους, πήρε απ' αυτούς τις ιδέες του Διαφωτισμού και έγινε επίσης υποστηρικτής της συνταγματικής μοναρχίας. Ο αδερφός του, Πυότρ Ιβάνοβιτς Πάνιν, ήταν ο μεγάλος αρχηγός της τάξης των γαιοκτημόνων του αντίστοιχου μασονικού τάγματος στη Ρωσία.
Οι πρώτες επιφυλάξεις προς το νέο παιδαγωγό σύντομα εξαλείφθηκαν, και ο Παύλος αρκετά γρήγορα προσκολλήθηκε σ' αυτόν. Ο Πάνιν μύησε το νεαρό Παύλο στον κόσμο της ρωσικής και της δυτικοευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Ο νεαρός με αρκετή διάθεση ασχολήθηκε με το διάβασμα και ήδη τον επόμενο χρόνο είχε διαβάσει πάρα πολλά βιβλία. Γνωρίστηκε καλά με τα κείμενα των Σουμαρόκοφ, Λoμονόσοφ, Ντερζάβιν, Ρακίνα, Κορνέϊγ, Μολιέρου, Γκαίτε, Θερβάντες, Βολταίρου και Ρουσσώ. Απέκτησε έξοχη γνώση της λατινικής, γαλλικής και γερμανικής γλώσσας και αγαπούσε τα μαθηματικά.
Η ψυχική του ανάπτυξη εξελίχθηκε χωρίς κάποια παρέκκλιση. Ένας από τους νεότερους δασκάλους του, ο Πορόσιν, κρατούσε ημερολόγιο, στο οποίο από μέρα σε μέρα κατέγραφε τις δραστηριότητες του μικρού Παύλου. Μέσα σ΄ αυτό το ημερολόγιο δεν καταγράφτηκε καμία παρέκκλιση στην ψυχική ανάπτυξη της προσωπικότητας του μελλοντικού αυτοκράτορα, για τις οποίες τόσο πολύ αρέσκονταν μεταγενέστερα να συζητούν οι πολλοί άσπονδοι εχθροί του Παύλου Πετρόβιτς.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1765 ο Πορόσιν έγραψε: «''Διάβασα στην Αυτού Υψηλότητα την ιστορία για το Τάγμα των Ιπποτών της Μάλτας. Του άρεσε, και μετά παίζοντας, το έδεσε στο οικόσημο της δικής του ναυτικής σημαίας, προκειμένου να αυτοπαρουσιαστεί ως ιππότης της Μάλτας''».
Ήδη από τα νεανικά του χρόνια ο Παύλος άρχισε να ενδιαφέρεται για την ιδέα του ιπποτισμού, ιδέα τιμής και δόξας. Και στην παρουσίαση του εικοσαετούς στρατιωτικού δόγματος της μητέρας του, η οποία ήδη εκείνο τον καιρό ήταν η Αυτοκράτειρα Πασών των Ρωσιών, αυτός αποποιήθηκε την ευθύνη ενός επιθετικού πολέμου, και εξήγησε την ιδέα του ως μια ανάγκη διατήρησης της αρχής της εύλογης επάρκειας, και γι' αυτό όλες οι ενέργειες της Αυτοκρατορίας θα έπρεπε να στοχεύουν στη δημιουργία μιας εσωτερικής τάξης.
Εξομολογητής και πνευματικός πατέρας του Πρίγκιπα ήταν ένας από τους καλύτερους Ρώσους ιεροκήρυκες και θεολόγους, ο αρχιμανδρίτης και μετέπειτα μητροπολίτης Μόσχας Πλάτων (Λέφσιν). Χάρη στην ιερατική του δουλειά και καθοδήγηση, ο Παύλος Πετρόβιτς σ΄ όλη την υπόλοιπη διάρκεια της σύντομης ζωής του έγινε ένας πιστός χριστιανός. Στη Γκάτσινα μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση φυλασσόταν το χαλάκι, πάνω στο οποίο έτριβε τα γόνατά του ο Παύλος στη διάρκεια των παρατεταμένων νυχτερινών του προσευχών.
Μέτοχος λοιπόν μιας λαμπρής παιδείας στην παιδική, εφηβική και νεανική του ηλικία, ο Παύλος απέκτησε μια ευρεία αντίληψη και ήδη από την εποχή εκείνη ασπάστηκε τα ιπποτικά ιδανικά, ενώ ευλαβικά πίστευε στο Θεό. Όλα αυτά αντανακλούσαν στην πολιτική που ακολούθησε αργότερα, στις ιδέες και τις πράξεις του.
Σχέσεις με τη Μεγάλη Αικατερίνη
Αμέσως μετά τη γέννησή του ο Παύλος απομονώθηκε από τη μητέρα του. Η Αικατερίνη μπορούσε να τον βλέπει πολύ σπάνια και μόνο με την άδεια της αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Όταν ο Παύλος ήταν οχτώ ετών, η μητέρα του Αικατερίνη, στράφηκε κατά της φρουράς επιχειρώντας πραξικόπημα, όπου στην διάρκεια αυτής της επιχείρησης ο πατέρας του Παύλου, Πέτρος ο Γ΄, σκοτώθηκε. Στο θρόνο έπρεπε να ανέβει ο Παύλος.
Η Αικατερίνη πίεζε τον Παύλο Α΄ με τις παρεμβάσεις της στις αποφάσεις σε κάθε είδους κρατικές υποθέσεις, και αυτός με τη σειρά του, καταδίκαζε την όλη της παρουσία και δεν υιοθετούσε εκείνες τις πολιτικές που εκείνη καθοδηγούσε.
Ο Παύλος θεωρούσε ότι η πολιτική της μητρός του στηριζόταν στην αλαζονεία δύναμης και την υποκρισία, ονειρευόταν την εγκαθίδρυση στη Ρωσία υπό την αιγίδα της αυτοκρατορίας μιας αυστηρά γνώριμης διοίκησης, κατεπείγουσα επιβολή του δικαίου της αριστοκρατίας, με την επιβολή αυστηρής πειθαρχίας στο στρατό, σύμφωνα με το ρωσικό παράδειγμα. Το 1780 σαγηνεύτηκε από τη μασονία.
Συνεχώς οι σχέσεις του Παύλου με τη μητέρα του ήταν σε ένταση, ιδιαιτέρως αφού αυτός την υποψιαζόταν για τη συμμετοχή στη δολοφονία του πατέρα του Πέτρου Γ΄, και το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Αικατερίνη Β΄ να δωρίσει στο γιο της το 1783 τη Γκάτσινα (που σημαίνει ότι τον «απομάκρυνε» από την πρωτεύουσα). Εδώ ο Παύλος ξεκίνησε ένα έθιμο, εντελώς διαφορετικό  από αυτά της Αγίας Πετρούπολης. Αλλά λόγω της έλλειψης οποιωνδήποτε άλλων ανησυχιών, συγκέντρωσε όλες του τις δυνάμεις για την ίδρυση του Στρατού της Γκάτσινα: μερικά τάγματα, που βρίσκονταν υπό τις διαταγές του. Αξιωματικοί με πλήρη εξάρτηση, περούκες, στενές στολές, άψογη τάξη, την τιμωρία του παραδειγματικού ραβδισμού για την παραμικρή αμέλεια και απαγόρευση των κρατικών συνηθειών.
Το 1794 η Αυτοκράτειρα αποφάσισε να απομακρύνει τον γιο της από το θρόνο και να το δώσει στον μεγαλύτερο εγγονό της, Αλέξανδρο Πάβλοβιτς, αλλά συνάντησε την αντίδραση από την πλευρά υψηλών κρατικών αξιωματούχων. Ο θάνατος της Αικατερίνης Β΄ στις 6 Νοεμβρίου του 1796 άνοιξε στον Παύλο το δρόμο για το θρόνο. Προκειμένου να την εκδικηθεί οργάνωσε δημόσια εκταφή των οστών του πατέρα του, βάζοντας τους δολοφόνους του να περπατούν πίσω από το φέρετρό του κατά τη διάρκεια της τελετής.
Εσωτερική πολιτική
Ο Παύλος Α΄ ξεκίνησε τη βασιλεία του με την αλλαγή σε όλα τα επίπεδα της διακυβέρνησης της Αικατερίνης. Την ημέρα της στέψης του ο Παύλος ανακοίνωσε μια σειρά από διατάγματα. Συγκεκριμένα ο Παύλος ακύρωσε το Διάταγμα περί της διαδοχής στο θρόνο που αφορούσε τον διορισμό του διαδόχου από τον ίδιο τον αυτοκράτορα στο θρόνο και θέσπισε ένα πιο ξεκάθαρο σύστημα διαδοχής. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η διαδοχή μπορούσε να κληροδοτηθεί μόνο μέσω της γραμμής των αρσενικών απογόνων και μετά το θάνατο του αυτοκράτορα περνούσε στον μεγαλύτερο γιο ή στο μεγαλύτερο σε ηλικία αδελφό, αν δεν υπήρχαν παιδιά. Γυναίκες μπορούσαν να καταλάβουν το θρόνο μόνο σε περίπτωση διακοπής της γραμμής των αρσενικών απογόνων. Με το διάταγμα αυτό ο Παύλος περιόρισε τα "βασιλικά πραξικοπήματα", στη διάρκεια των οποίων οι αυτοκράτορες ανέτρεπαν ο ένας τον άλλον χάρη στη δύναμη της φρουράς, ενώ αιτία αυτού του ανώμαλου καθεστώτος ήταν η απουσία ενός ξεκάθαρου συστήματος διαδοχής (το οποίο όμως, συμπτωματικά, δεν απέτρεψε το αυλικό πραξικόπημα της 12ης Μαρτίου 1801, στη διάρκεια του οποίου ο ίδιος ο Παύλος δολοφονήθηκε). Σύμφωνα επίσης με αυτό το διάταγμα οι γυναίκες δε μπορούσαν να καταλάβουν το θρόνο της Ρωσίας, αφού απέκλειε την κατάληψή του από συγγενείς (το οποίο στο 18ο αιώνα ακολουθούσαν οι αυτοκράτειρες) ή την επανάληψη καταστάσεων παρόμοιων μ΄ αυτές, όπως όταν η Μεγάλη Αικατερίνη δεν παρέδωσε στον Παύλο το θρόνο μετά την ενηλικίωσή του.
Ο Παύλος επανέφερε το σύστημα του συμβουλίου, αναλαμβάνοντας δράσεις για να σταθεροποιήσει την οικονομική θέση της χώρας (μεταξύ άλλων και την περίφημη πράξη για λιώσιμο των βασιλικών σερβίτσιων για να κόψει νομίσματα).
Το μανιφέστο για τριήμερη καταναγκαστική εργασία (γαλλικά: corvée) απαγόρευε στους γαιοκτήμονες την εφαρμογή της καταναγκαστικής εργασίας τις Κυριακές, τις γιορτές και περισσότερο από τρεις μέρες την εβδομάδα (στην πράξη το διάταγμα δεν εφαρμόστηκε ποτέ).
Περιόρισε σημαντικά τα δικαιώματα των ευγενών σε σύγκριση με εκείνα που τους είχαν απονεμηθεί από την Αικατερίνη Β΄, ενώ τα τάγματα που ήταν εγκατεστημένα στη Γκάτσινα, μετατέθηκαν σε όλο το ρωσικό στρατό. Η σκληρή πειθαρχία, που επιβλήθηκε λόγω της απρόβλεπτης συμπεριφοράς του αυτοκράτορα, οδήγησε σε μαζικές παραιτήσεις ευγενών από το στράτευμα, ιδιαίτερα ο επίσημος σκελετός της φρουράς (από 182 αξιωματικούς που υπηρετούσαν το 1786, μέχρι το 1801 δεν είχαν απομείνει παρά δύο). Επίσης αποπέμφθηκαν όλοι οι καταγεγραμμένοι αξιωματικοί του κράτους που δεν είχαν υπηρετήσει σε στρατιωτική ακαδημία ως προϋπόθεση ανάληψης της υπηρεσίας τους.
Ο Παύλος ανέλαβε τη στρατιωτική, αλλά εξίσου και άλλες μεταρρυθμίσεις, όχι μόνον από ένα προσωπικό καπρίτσιο. Ο ρωσικός στρατός δεν ήταν στο απόγειο της επιχειρησιακής του ικανότητας, η πειθαρχία ήταν ανεπαρκής στα συντάγματα, η ιδιότητα του στρατιωτικού μεταβιβαζόταν με λανθασμένο τρόπο: συγκεκριμένα, τα παιδιά των ευγενών από τη γέννηση τους εγγράφονταν σε ένα συγκεκριμένο σύνταγμα. Πολλά από αυτά, έχοντας τον τίτλο και λαμβάνοντας μισθό, δεν υπηρετούσαν καθόλου (κατά πάσα πιθανότητα, αυτού του είδους τους αξιωματικούς και απέπεμψαν). Εξαιτίας της αμέλειας, της χαλαρότητας και της απάνθρωπης μεταχείρισης των στρατιωτών, ο αυτοκράτορας προσωπικά αφαιρούσε τα γαλόνια των αξιωματικών και των στρατηγών και τους έστελνε στη Σιβηρία. Ο Παύλος καταπολέμησε τις κλοπές των στρατηγών και την υπεξαίρεση υλικού στο στρατό. Όμως τη σωματική τιμωρία φέρεται να έχει χρησιμοποιήσει και ο ίδιος ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουβόροβ στο έργο του Να νικάς μέσω της επιστήμης (Кто солдат не бережёт — палочки, кто себя не бережёт — тому палочки тоже), που ήταν ταυτόχρονα υποστηρικτής της αυστηρής πειθαρχίας, αλλά όχι των χωρίς νόημα στρατιωτικών γυμνασίων. Ο Παύλος, ως μεταρρυθμιστής, αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα του Μεγάλου Πέτρου: υιοθέτησε το μοντέλο ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού στρατού, του πρωσικού. Η στρατιωτική μεταρρύθμιση δε σταμάτησε ούτε μετά το θάνατο του Παύλου.
Κατά τη βασιλεία του Παύλου ανέβηκαν σε υψηλά αξιώματα οι αφοσιωμένοι στον αυτοκράτορα Αρακτσέγεφ, Κουταΐσοφ, Ομπολιάνινοφ και οι πολύτιμοι γι' αυτόν Κουτούζοφ και Μπένκεντορφ.
Φοβούμενος την εξάπλωση στη Ρωσία των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης, ο Παύλος απαγόρευσε στους νέους ανθρώπους την έξοδο από τη χώρα για σπουδές, ενώ είχε απαγορευτεί πλήρως η εισαγωγή βιβλίων, ακόμη και αυτών της μουσικής, κλείνοντας και τα σχετικά τυπογραφεία. Οι απαγορεύσεις αυτές αφορούσαν την ένδυση με γαλλικά σακάκια και καπέλα. Τα ειδικά διατάγματα έφτασαν στο σημείο να καθορίζουν το χρόνο κατά τον οποίο θα έπρεπε να σβήνει η θέρμανση στα σπίτια. Σε κάποια διατάγματα μερικές λέξεις της ρωσικής γλώσσας αποσύρθηκαν από την επίσημη χρήση και αντικαταστάθηκαν από άλλες. Έτσι, μεταξύ αυτών που αποσύρθηκαν ήταν και οι έχουσες πολιτική χροιά λέξεις «πολίτης» και «πατρίδα» (που αντικαταστάθηκαν με τους όρους «κάτοικος» και «κυβέρνηση» αντίστοιχα), αλλά σε μια σειρά από γλωσσικά διατάγματα ο Παύλος ήταν όχι και τόσο ξεκάθαρος — για παράδειγμα, η λέξη «τάγμα» άλλαξε σε «απόσπασμα» ή «πλήρωμα», το «εκτελώ» σε «εκπληρώνω», και ο «γιατρός» σε «θεραπευτής».
Εξωτερική πολιτική
Η εξωτερική πολιτική του Παύλου διακρίνεται από ασυνέπεια. Το έτος 1798 η Ρωσία εισήλθε στην αντιγαλλική συμμαχία με τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία, την Τουρκία και το Βασίλειο των Δύο Σικελιών. Κατόπιν της επιμονής των συμμάχων, επικεφαλής των ρωσικών στρατευμάτων ορίστηκε ο υπό δυσμένεια τότε Σουβόροφ. Υπό τις διαταγές του τέθηκαν και τα αυστριακά στρατεύματα. Με την καθοδήγηση του Σουβόροφ η Βόρειος Ιταλία απελευθερώθηκε από την κατοχή των Γάλλων. Το Σεπτέμβριο του έτους 1799 ο ρωσικός στρατός πραγματοποίησε το περίφημο πέρασμα του Σουβόροφ μέσα από τις Άλπεις. Ήδη όμως από τον Οκτώβριο του ίδιου έτους η Ρωσία διέλυσε τη συμμαχία της με την Αυστρία, λόγω της μη εκπλήρωσης από τους Αυστριακούς των υποχρεώσεών τους προς τη συμμαχία, και τα ρωσικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από την Ευρώπη. Στις 21 Μαρτίου 1800 υπέγραψε στην Κωνσταντινούπολη με τον σουλτάνο Σελίμ Γ΄, την ίδρυση του πρώτου ανεξάρτητου ελληνικού κράτους μετά την Άλωση, την Επτάνησο Πολιτεία, υπό την οθωμανική επιτήρηση, όπως αναφέρεται στα αντίστοιχα λήμματα Επτάνησος Πολιτεία και Σελίμ Γ'.
Το Τάγμα της Μάλτας
Κατόπιν τούτου, καθώς το καλοκαίρι του 1798 η Μάλτα παραδόθηκε αμαχητί στους Γάλλους, το Τάγμα της Μάλτας έμεινε χωρίς Μέγα Άρχοντα και χωρίς έδρα. Προς βοήθεια οι ιππότες του τάγματος απευθύνθηκαν στο Ρώσο Αυτοκράτορα και Προστάτη του Τάγματος από το 1797, Παύλο Α΄.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1798 ο Παύλος εξελέγη Μέγας Άρχων του Τάγματος της Μάλτας, και έτσι στον αυτοκρατορικό του τίτλο προστέθηκαν οι λέξεις «… και Μέγας Άρχων του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ». Στη Ρωσία ιδρύθηκε το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Στη συνέχεια το ρωσικό τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ και το Τάγμα της Μάλτας εν μέρει συγχωνεύτηκαν. Στο Εθνόσημο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας προστέθηκε η εικόνα του Σταυρού της Μάλτας.
Στις 12 Οκτωβρίου 1799, έφτασαν στη Γκάτσινα οι ιππότες του τάγματος, οι οποίοι και δώρισαν στο Μεγάλο τους Άρχοντα, αυτοκράτορα της Ρωσίας, τρία αρχαία κειμήλια των Ιωαννιτών Ιπποτών — ένα κομμάτι από το ξύλο του Σταυρού του Κυρίου, μία εικόνα της Παναγίας και το χέρι του Ιωάννη του Βαπτιστή. Αργότερα το φθινόπωρο του ίδιου έτους τα κειμήλια μεταφέρθηκαν από το Παλάτι Πριοράτσκι στην Αγία Πετρούπολη, όπου τα τοποθέτησαν στον προαύλειο Ναό του Θεόκτιστου Σωτήρα στα Χειμερινά Ανάκτορα. Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος το 1800 η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας καθιέρωσε τη 12η Οκτωβρίου ως ημέρα αργίας προς τιμήν της «μεταφοράς από τη Μάλτα στη Γκάτσινα, τμήματος του ξύλου του Αναστάσιμου Σταυρού του Κυρίου, της ιερής εικόνας της Μητέρας του Θεού και των ιερών λειψάνων του χεριού του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή».
Λίγο πριν τη δολοφονία του ο Παύλος, από κοινού με το Ναπολέοντα, άρχισε να προετοιμάζει μια πολεμική εκστρατεία στην Ινδία, για να καταστρέψει την πηγή της αγγλικής οικονομίας. Ταυτόχρονα έστειλε στην Κεντρική Ασία στρατό αποτελούμενο από Κοζάκους του Ντον - 22.507 στρατιώτες - με αποστολή τους την κατάκτηση της Χίβα και της Μπουχάρα. Αργότερα η συγκεκριμένη αυτή εκστρατεία θεωρήθηκε λανθασμένως ως εκστρατεία κατά της Ινδίας (στην πραγματικότητα εκστρατεία στην Ινδία σχεδιαζόταν να πραγματοποιηθεί με δυνάμεις του τακτικού στρατού διαμέσου του Ιράν). Η εκστρατεία ακυρώθηκε με διάταγμα του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Α΄ αμέσως μετά τη δολοφονία του Παύλου.
Συνωμοσία και θάνατος
Αρχικά σχεδιαζόταν η ανατροπή του Παύλου και η αντικατάστασή του με Άγγλο διάδοχο. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Β. Π. Μεστσέρσκι να ενημέρωσε τον τσάρο γραπτώς, ως τελευταίος επικεφαλής του στρατεύματος της Αγίας Πετρούπολης, που εδράζετο στο Σμολένσκ, ίσως και ο στρατηγός-γενικός εισαγγελέας Π. Χ. Ομπολιάνινοφ. Σε κάθε περίπτωση η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, με υποκινητές τους Λιντένερ, Φιόντορ Ιβάνοβιτς και Αρακτσέγεφ, αλλά αυτό μόνον επιτάχυνε την εκτέλεση της συνωμοσίας. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο Παύλος δολοφονήθηκε από το Νικολάι Ζούμποφ (γαμπρό του Σουβόροφ και μεγαλύτερο αδελφό του Πλάτωνα Ζούμποφ), ο οποίος του χάρισε μια χρυσή ταμπακιέρα (στην αυλή στη συνέχεια κυκλοφόρησε ένα ανέκδοτο: «Ο Αυτοκράτορας απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο στο ναό της ταμπακιέρας»). Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Παύλος Α΄ στραγγαλίστηκε με ένα κασκόλ ή συνθλίφθηκε από μια ομάδα συνωμοτών, οι οποίοι πίεζαν από πάνω τον αυτοκράτορα και ο ένας τον άλλον, μη γνωρίζοντας επακριβώς τι συμβαίνει. Εκλαμβάνοντας μάλιστα έναν από τους δολοφόνους για το γιο του Κωνσταντίνο, ο Παύλος φώναξε: «''Και η Μεγαλειότητά σας, είστε εδώ; Λυπηθείτε με! Αέρα, Αέρα!.. Τι κακό σας έχω κάνει;''» Αυτά ήταν και τα τελευταία του λόγια.
Η κηδεία έλαβε μέρος στις 23 Μαρτίου, Μεγάλο Σάββατο, σε τελετή που πήραν μέρος όλα τα μέλη της Ιεράς Συνόδου, με επικεφαλής το μητροπολίτη της Αγίας Πετρούπολης Αμβρόσιο Πανταμπέντοφ.
Άλλη εκδοχή για τη γέννηση του Παύλου
Λόγω του γεγονότος ότι ο Παύλος γεννήθηκε δέκα χρόνια μετά από το γάμο του Πέτρου με την Αικατερίνη, όταν πολλοί ήταν πλέον βέβαιοι για τη ματαιότητα αυτού του γάμου (αλλά επίσης υπό την επίδραση της ελεύθερης ζωής της Αυτοκράτειρας στο μέλλον) κυκλοφόρησαν έντονες φήμες ότι ο πραγματικός πατέρας του Παύλου δεν ήταν ο Πέτρος Γ΄ της Ρωσίας, αλλά ο πρώτος εραστής της Αικατερίνης, κόμης Σεργκέι Βασίλιεβιτς Σάλτυκοφ.
Εκδοχή της γέννησης του Παύλου
Στα απομνημονεύματα της Αικατερίνης Β΄ περιλαμβάνεται μια αναφορά γι' αυτό. Στα ίδια αυτά απομνημονεύματα μπορούμε να βρούμε μια λανθάνουσα αναφορά στο πόσο απεγνωσμένα η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ, για να μην χαθεί η δυναστεία (η διαδοχή), διέταξε την γυναίκα να τεκνοποιήσει απόγονο, χωρίς να έχει σημασία, ποιος θα είναι ο φυσικός του πατέρας. Σχετικό με αυτό, και μετά την δεδομένη οδηγία στην Αικατερίνη οι αυλικοί άρχισαν να ενθαρρύνουν την μοιχεία. Εντούτοις, η Αικατερίνη στα απομνημονεύματά της με παιγνιώδη διάθεση — όπου αυτή ξεκαθαρίζει, ότι ο πολυετής γάμος δεν απέφερε καρπούς, επειδή ο Πέτρος είχε κάποιο κώλυμα, το οποίο μετά το ultimatum που της επιβλήθηκε από την Ελισάβετ, αποκαταστάθηκε από τους φίλους της, οι οποίοι εξανάγκασαν τον Πέτρο να κάνει χειρουργική επέμβαση, μετά την οποία αυτός και πάλι διαπιστώθηκε ότι ήταν ικανός να τεκνοποιήσει. Η πατρότητα των άλλων παιδιών της Αικατερίνης, που γεννήθηκαν στην διάρκεια ζωής του συζύγου της είναι επίσης αμφισβητήσιμη: η Μεγάλη Δούκισσα Άννα Πετρόβνα (1757-1759) κατά πάσα πιθανότητα ήταν η κόρη του Πονιατόφσκυ, και ο Αλεξέϊ Γκριγκόριεβιτς Μπομπρίνσκυ (1762-1813) ήταν γιος του Γκριγκόρυ Γκριγκόριεβιτς Ορλώφ και τον είχε γεννήσει μυστικά.
Οικογένεια
thumb|250px|Πορτραίτο του Παύλου με την οικογένεια, 1800, Κρατικό Μουσείο, αποθετήριο «Павловск». Έργο του Γκέρχαρντ φον Κιουγκέλγκεν. Διακρίνονται από τα αριστερά προς τα δεξιά: Αλέξανδρος Α΄, Κωνσταντίνος, Μιχαήλ, Αλεξάνδρα, Ελένη, Μαρία, Άννα, Παύλος, Νικόλαος Α΄, Μαρία Φιόντοροβνα, Αικατερίνη.
Νυμφεύτηκε το 1773 τη Βιλελμίνα Λουίζα, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Αυτή βαπτίστηκε Ορθόδοξη με το όνομα Ναταλία Αλεξέγιεβνα. Απέκτησαν ένα θνησιγενή γιο και η Ναταλία Αλεξέγιεβνα απεβίωσε μαζί με αυτόν το 1776.
Το ίδιο έτος ο Παύλος έκανε δεύτερο γάμο με τη Σοφία Δωροθέα, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης. Βαπτίστηκε Ορθόδοξη με το όνομα Μαρία Φιόντοροβνα. Είχε τέκνα:
Μη αναγνωρισμένα τέκνα:
Αγάλματα του Παύλου του Α΄
thumb|left|150px|Άγαλμα του Παύλου στο Παλάτι του Παβλόφσκ. thumb|right|300px|Άγαλμα του Παύλου στην αυλή του Ανακτόρου Μιχαηλόβσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
¨
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Δούκες του Χόλσταϊν Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
2885 Πάλβα
Ο Πάλβα (Palva) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,1. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ωτορινολαρυγγολόγου χειρουργού Τάουνο Πάλβα, γαμπρού του Βάισαλα.
Βαλένθια
Η Βαλένθια (στα βαλενθιανικά València, στα ισπανικά Valencia) είναι η πρωτεύουσα και η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Αυτόνομης Κοινότητας της Βαλένθιας, και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ισπανία, με πληθυσμό 810.064 κατοίκων το 2008. Πρόκειται για την 22η πιο πολυπληθή κοινότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την 35η πιο πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με πληθυσμό 2.300.000 κατοίκους που ζουν στη μητροπολιτική περιοχή της Βαλένθιας.
2885 Πάλβα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Πάλβα είναι άγνωστα.
Βαλένθια
Η πόλη βρίσκεται κτισμένη στις όχθες του ποταμού Τούρια, ενώ διαθέτει μεγάλες λιμενικές εγκαταστάσεις, από τις σημαντικότερες στη δυτική Μεσόγειο. Στο ιστορικό της κέντρο συναντάται ένα πυκνό δίκτυο μνημείων ιδιαίτερης ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας, στα οποία περιλαμβάνεται και το Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από το 1996). Τοπόσημό της είναι αναμφίβολα η Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών (Ciutat de les Arts i les Ciències), ένα πρωτοποριακό και φουτουριστικό συγκρότημα–μουσείο σχεδιασμένο από τον Σαντιάγο Καλατράβα.
2885 Πάλβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Παλβα
Βαλένθια
Ύστερη Αρχαιότητα
Η Βαλένθια ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και συγκεκριμένα από τον στρατηγό Σίξτο Ιούνιο Βρούτο το 137 π.Χ. Η αρχική λατινική της ονομασία ήταν Βαλεντία (Valentia) που σημαίνει δύναμη, σθένος. Η πρώτη ρωμαϊκή πόλη καταστράφηκε το 75 π.Χ. από τον Πομπήιο για να ξανακτιστεί και να γνωρίσει μεγάλη ακμή από τα μέσα του 1ου έως και τις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα. Το 413 κατελήφθη μαζί με την υπόλοιπη Ιβηρική χερσόνησο από τους Βησιγότθους. Την περίοδο αυτή η εκκλησία έχει τα ηνία της πόλης, που αποκτά στρατηγική σημασία μετά τη Βυζαντινή εισβολή των στρατευμάτων του Ιουστινιανού κατά τον 6ο αιώνα στα νότια της χερσονήσου.
Μεσαίωνας - Μουσουλμανική και Χριστιανική περίοδος
Το 714 η Βαλένθια (κατά τους Άραβες Balansiya) καταρρέει μαζί με την υπόλοιπη βησιγοτθική Ισπανία με την εισβολή των Μαυριτανών. Κατά τη βασιλεία του Αμπντ αλλάχ αλ-Μπαλανσί όμως, απέκτησε αυτόνομη διακυβέρνηση και γνώρισε μια παρατεταμένη περίοδο ευημερίας. Το 1021 έγινε έδρα του νεοσύστατου Μαυριτανικού βασιλείου της Βαλένθιας που εκτεινόταν από την Αλμερία έως τις εκβολές του ποταμού Έβρου. Το 1094 η πόλη κυριεύεται από τον Ισπανό στρατιώτη Ροδρίγο Ντίαθ γνωστό και ως Ελ Σιντ (El Cid Campeador). Ο Ελ Σιντ ίδρυσε ένα μικρό κρατίδιο με έδρα τη Βαλένθια, που παρέμεινε στα χέρια του μέχρι τον θάνατό του το 1099. Το 1102 η πόλη ανακτήθηκε από τους Αλμοραβίδες του Μαγκρέμπ, για να καταληφθεί τελικά το 1238 από τον βασιλιά της Αραγωνίας Ιάκωβο Α’ τον Κατακτητή, που έδωσε οριστικό τέλος στους πέντε αιώνες της μουσουλμανικής κυριαρχίας και εγκαθίδρυσε στα πλαίσια του Στέμματος το Βασίλειο της Βαλένθια, με πρωτεύουσά του την ομώνυμη πόλη. Μετά τη νίκη των χριστιανικών δυνάμεων ο μουσουλμανικός πληθυσμός της πόλης εκδιώχθηκε. Από το βασίλειο της Αραγώνας παραχωρήθηκε στη Βαλένθια αυτονομία και σημαντικά προνόμια. Τα Κόρτες (Συμβούλια των Τάξεων) συγκαλούνταν κάθε χρόνο και ο βασιλιάς υποχρεούταν να τα συμβουλεύεται για κρατικές υποθέσεις. Οι ευγενείς δικάζονταν από τον δικαστή (justicia) διοριζόμενο από τον βασιλιά και προερχόμενο από την τάξη των ιπποτών. Το 1343 ξέσπασε μεγάλη κρίση. Οι ευγενείς της Βαλένθιας σχημάτισαν ένωση και εκβίασαν από τον βασιλιά Πέτρο Δ’ περισσότερες παραχωρήσεις. Οι καταστροφές, όμως, που προκάλεσε η μαύρη πανώλη επέτρεψαν στον βασιλιά να διαλύσει την Ένωση και να ακυρώσει τα προνόμιά της. Ακολούθησαν συχνές κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις με αποκορύφωμα τη σφαγή των Εβραίων της πόλης το 1391.
Αναγέννηση (15ος – 16ος αιώνας)
Το 1479, το βασίλειο της Βαλένθιας μαζί με τις άλλες χώρες του αραγωνικού στέμματος ενώθηκε με την Καστίλλη κάτω από τους μονάρχες Φερδινάνδο και Ισαβέλλα. Τον 15ο αιώνα η πόλη γνώρισε αξιοσημείωτη οικονομική, πνευματική και καλλιτεχνική ανάπτυξη, φτάνοντας στο απόγειο της ακμής της. Υπήρξε σπουδαίο εμπορικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, ενώ κυρίαρχο ρόλο στην οικονομία της έπαιξε το εμπόριο του μεταξιού. Το 1474 λέγεται ότι λειτούργησε στη Βαλένθια η πρώτη Ισπανική εκτυπωτική πρέσα ενώ το 1500 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο της πόλης. Μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, η ακτινοβολία της Βαλένθιας περιορίστηκε. Το διάστημα 1519-1522 η πόλη στιγματίστηκε από την εξέγερση των Χερμάνια (Germanias=Αδελφότητα). Ξέσπασε εμφύλιος καθώς οι χωρικοί και τα κατώτερα στρώματα της αριστοκρατίας ξεσηκώθηκαν απαιτώντας την εκδίωξη των Μορίσκων, των Μουσουλμάνων που παρέμειναν στην πόλη μετά το 1238 και τους οποίους θεωρούσαν υπεύθυνους για την οικονομική τους δυσχέρεια. Ο Φίλιππος Β’ κατόρθωσε να καταπνίξει την εξέγερση και να διαλύσει τις δυνάμεις της Αδελφότητας. Τελικά όμως το 1609 οι Μορίσκοι της Βαλένθιας απελάθηκαν στη Βόρεια Αφρική.
Περίοδος δυναστείας των Βουρβόνων
Το 1701, μετά τον θάνατο του άτεκνου Καρόλου Β’ ακολούθησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής, μια σύγκρουση μεταξύ των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων για την επιβολή μιας αρεστής σε αυτές δυναστείας στην Ισπανία. Η Βαλένθια υποστήριξε τον Αρχιδούκα Κάρολο της Αυστρίας, παρά τη στέψη του Φίλιππου Ε’ της δυναστείας των Βουρβόνων. Ο Κάρολος εισήλθε θριαμβευτικά στην πόλη το 1706, μετά την ήττα του όμως στην Αλμάνσα το 1707, η Βαλένθια περιήλθε σε δεινή θέση. Ο Φίλιππος κατάργησε πολλά από τα προνόμια της πόλης και την αυτονομία της, επιβάλλοντας τους νόμους και τα έθιμα της Καστίλης. Το 1812 η πόλη κατελήφθη μετά από σθεναρή αντίσταση από τη στρατιά του Ναπολέοντα, ενώ η ισπανική κυριαρχία αποκαταστάθηκε το 1814. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η οικοδομική ανάπτυξη δεν είχε προηγούμενο και σε συνδυασμό με την επιδίωξη του εκσυγχρονισμού οδήγησε στην κατεδάφιση των μεγάλων τειχών το 1865. Στη συνέχεια η πόλη ακολούθησε τον δρόμο της εκβιομηχάνισης.
20ός αιώνας
Τα τελευταία τριάντα χρόνια η πόλη αναμορφώθηκε πλήρως και σήμερα αποτελεί μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη, με σημαντική πολιτιστική ζωή, σε συνδυασμό με τη βιομηχανική, εμπορική και τουριστική της ανάπτυξη.
Οικονομία
Η Βαλένθια, πριν από την οικονομική κρίση του 2008, απολάμβανε μια σημαντική οικονομική ανάπτυξη, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας προερχόταν από τον τουρισμό, την κατασκευαστική βιομηχανία, τις τηλεπικοινωνίες και τις μεταφορές. Η οικονομία της πόλης είναι προσανατολισμένη στην παροχή υπηρεσιών, καθώς σχεδόν το 84% του ενεργού πληθυσμού απασχολείται με επαγγέλματα του τομέα των υπηρεσιών. Ωστόσο, η πόλη εξακολουθεί να διατηρεί μια σημαντική βιομηχανική βάση, με το 8,5% του πληθυσμού να απασχολείται σε αυτόν τον τομέα. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται ανάπτυξη στον τομέα της μεταποίησης, κυρίως όσον αφορά τη συναρμολόγηση αυτοκινήτων (Ford Valencia Body & Assembly). Γεωργικές δραστηριότητες εξακολουθούν να ασκούνται, αν και είναι σχετικά μικρής σημασίας, καθώς περίπου το 1,9% του ενεργού πληθυσμού απασχολείται κυρίως σε οπωρώνες εσπεριδοειδών.
Το 2009, η Βαλένθια ανακηρύχθηκε ως η 29η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ευρωπαϊκή πόλη. Η επιρροή της στο εμπόριο, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία, τα μέσα ενημέρωσης, τη μόδα, την επιστήμη και τις τέχνες, συμβάλλει στον χαρακτηρισμό της ως μίας από τις παγκόσμιες πόλεις, σύμφωνα με την ακαδημαϊκή δεξαμενή σκέψης GaWC
Η πόλη είναι η έδρα ενός από τα τέσσερα χρηματιστήρια που υφίστανται στην Ισπανία. Το Χρηματιστήριο της Βαλένθιας, μέρος του Ισπανικών Χρηματιστηρίων και Αγορών (BME), βρισκόταν υπό τη διαχείριση του ελβετικού οικονομικού κέντρου SIX Group.
Το ΑΕΠ της μητροπολιτικής περιοχής της Βαλένθιας ανερχόταν σε 52,7 δισεκατομμύρια δολάρια και 28.141 δολάρια κατά κεφαλήν, κατά το έτος 2011.
Λιμάνι
Το λιμάνι της Βαλένθιας είναι το μεγαλύτερο στις δυτικές ακτές της Μεσογείου, καθώς είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Ισπανίας την κυκλοφορία σε κίνηση εμπορευματοκιβωτίων και το δεύτερο μεγαλύτερο όσον αφορά την επιβατική κίνηση (σύμφωνα με στοιχεία του 2008). Διαχειρίζεται, επίσης, το 20% των εξαγωγών της Ισπανίας. Τα κύρια προϊόντα που εξάγονται από το λιμάνι είναι τρόφιμα και ποτά. Άλλες προϊόντα περιλαμβάνουν έπιπλα, κεραμικά πλακάκια, ανεμιστήρες, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και προϊόντα σιδήρου. Ο δευτερογενής τομέας της Βαλένθιας επικεντρώνεται στη μεταλλουργία, τις χημικές ουσίες, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, τη ναυπηγική βιομηχανία και τη ζυθοποιία. Παράλληλα, οι μικρές και μεσαίες βιομηχανίες αποτελούν σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας που απασχολούν ένα μεγάλος μέρος του εργατικού δυναμικού της πόλης.
Το λιμάνι της Βαλένθιας υπέστη ριζικές αλλαγές το 2007 για να φιλοξενήσει το 32ο Κύπελλο Αμερικής. Χωρίστηκε σε δύο μέρη -το ένα παρέμεινε αμετάβλητο, ενώ το άλλο τμήμα τροποποιήθηκε για τις εορταστικές εκδηλώσεις του Κυπέλλου. Τα δύο τμήματα παραμένουν διαιρεμένα από έναν τοίχο, που εισέρχεται στο νερό.
Δημογραφία
Με πληθυσμό 809.267 κατοίκους σε μια περιοχή 134,6 χλμ 2 (εντός των διοικητικών ορίων του δήμου), η Βαλένθια είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισπανίας και ο 24ος μεγαλύτερος σε πληθυσμό δήμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αστική περιοχή της Βαλένθιας, που εκτείνεται πέρα από τα διοικητικά όρια του δήμου, έχει πληθυσμό μεταξύ 1.564.145 και 1.595.000 κατοίκων. Επίσης, σύμφωνα με το ισπανικό Υπουργείο Ανάπτυξης, η Ευρύτερη Αστική Περιοχή (ισπ. Gran Area Urbana) εντός της Όρτα της Βαλένθιας έχει πληθυσμό 1.551.585 κατοίκους σε περιοχή 628,81χλμ2, ενώ κατά την περίοδο 2001-2011 σημειώθηκε αύξηση του πληθυσμού κατά 191.842 άτομα (ποσοστό 14,1%). Περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν στη μητροπολιτική περιοχή της Βαλένθιας. Σύμφωνα με το CityPopulation.de, η μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 1.770.742 κατοίκους, σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης 2.300.000 κατοίκους σύμφωνα με τη World Gazetteer 2.513.965 κατοίκους και σύμφωνα με την Eurostat 2.522.383 κατοίκους. Μεταξύ του 2007 και του 2008 σημειώθηκε αύξηση σε ποσοστό 14% του πληθυσμού που ήταν γεννημένος στο εξωτερικό, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις ανά χώρα να προέρχονται από τη Βολιβία, τη Ρουμανία και την Ιταλία. Ο πληθυσμός που είχε γεννηθεί στην αλλοδαπή, αυξήθηκε από το 1,5% το 2000 στο 9,1% το 2009 και είχε συμβεί παράλληλα και στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη. Οι κύριες χώρες προέλευσης ήταν η Ρουμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Βουλγαρία.
Οι 10 μεγαλύτερες ομάδες αλλοδαπών κατοίκων το 2018 ήταν:
Τσερ
To Τσερ (σερβικά: Цер) είναι όρος στη δυτική Σερβία, 100 χιλιόμετρα δυτικά του Βελιγραδίου. Το μέγιστο υψόμετρό του είναι 689 μέτρα.
Στην περιοχή του Τσερ πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1914 μια από τις πρώτες μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την εισβολή των αυστρο-ουγγρικών δυνάμεων στη Σερβία. Η έκβαση της μάχης ήταν νικηφόρα για την πλευρά των Σέρβων, παρά την αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων τους.
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας
Ηλιακή δομή
280px|right|thumb|1. Πυρήνας 2. Ζώνη ακτινοβολίας 3. Ζώνη μεταφοράς 4. Φωτόσφαιρα 5. Χρωμόσφαιρα 6. Στέμμα 7. Ηλιακή κηλίδα 8. Κόκκοι (φωτόσφαιρας) 9. Ηλιακή προεξοχή Με δεδομένα τις γνώσεις για τη θερμοκρασίας του Ηλίου, συμπεραίνεται ότι ο Ήλιος συνίσταται από διάπυρα αέρια που αποτελούν την ύλη του και που βρίσκεται διατεταγμένη σε ομόκεντρες περιοχές, των οποίων η πυκνότητα ελαττώνεται από το κέντρο προς την επιφάνειά του.
Πυρήνας Ηλίου
Ο πυρήνας βρίσκεται στο κέντρο της ηλιακής σφαίρας και έχει διάμετρο περίπου 175.000 χλμ. (0,25 ηλιακές ακτίνες). Υπολογίζεται ότι στην περιοχή του κέντρου του η πυκνότητα της ηλιακής ύλης είναι 70 φορές μεγαλύτερη του ύδατος ενώ η πίεση φθάνει τις 2 Χ 1011 ατμόσφαιρες (atm). Κάτω από τέτοιες συνθήκες και με θερμοκρασία 14 Χ 106 βαθμούς, τα άτομα των στοιχείων βρίσκονται σε ιονισμένη κατάσταση και τόσο συμπιεσμένα, ώστε η ύλη του ηλιακού πυρήνα αν και αεριώδης είναι περισσότερο συνεκτική και από τα στερεά. Φυσικό επόμενο λοιπόν και η ακτινοβολία των εσωτερικών στρωμάτων του πυρήνα να προκαλεί πίεση στα υπερκείμενα στρώματα.
Φωτόσφαιρα
Πάνω ακριβώς από τον ηλιακό πυρήνα υπάρχει στιβάδα πάχους 400 χλμ. η οποία και φθάνει μέχρι την επιφάνεια. Η στιβάδα αυτή της ηλιακής σφαίρας από την οποία και προέρχεται όλη η ακτινοβολούμενη ηλιακή ενέργεια, δηλαδή η θερμότητα και το φως ονομάστηκαν φωτόσφαιρα. Συνεπώς ο παρατηρούμενος κάθε φορά δίσκος του Ηλίου αντιστοιχεί στη φωτόσφαιρα.
Ατμόσφαιρα Ηλίου
Πάνω από την φωτόσφαιρα εξακριβώνεται ότι υπάρχει ηλιακή ύλη και μάλιστα σε στρώμα μεγάλου πάχους. Αυτό ονομάζεται ηλιακή ατμόσφαιρα ή ατμόσφαιρα Ηλίου. Η ατμόσφαιρα του Ηλίου δεν είναι ορατή, διότι η θερμοκρασία της και κατ' επέκταση η λαμπρότητά της είναι μικρότερη από της φωτόσφαιρας, και τόσο που να αποκρύπτεται από το έντονο διάχυτο φως της ημέρας, όπως ακριβώς αποκρύπτονται και οι αστέρες. Γίνεται όμως ορατή στις ολικές εκλείψεις του Ηλίου ως λαμπρός φωτοστέφανος που περιβάλλει τον δίσκο του Ηλίου. Η ηλιακή ατμόσφαιρα διακρίνεται σε δύο επιμέρους στιβάδες. Η πρώτη εξ αυτών που βρίσκεται αμέσως πάνω από την φωτόσφαιρα καλείται χρωμόσφαιρα. Το ύψος της φθάνει περί τα 15.000 χλμ., ενώ η θερμοκρασία της ανέρχεται στους 100.000° Κ. Παρουσιάζει έντονο ρόδινο χρώμα, εξ ου και έλαβε το όνομα χρωμόσφαιρα. Πάνω από την χρωμόσφαιρα βρίσκεται το στέμμα ή ηλιακό στέμμα, του οποίου τα όρια φθάνουν σε απόσταση πέντε ηλιακών ακτίνων. Η θερμοκρασία του στέμματος ανέρχεται περίπου στο 1,5 εκατομμύριο βαθμούς.
Δομη