cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canadian National Railway
CNR Radio
Οι ισχυρισμοί περί αθέμιτου ανταγωνισμού από την ανταγωνιστική σιδηροδρομική εταιρία Canadian Pacific CP (Kαναδικό Σιδηρόδρομο Ειρηνικού) καθώς και η πίεση στην κυβέρνηση για τη δημιουργία ενός δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού συστήματος παρόμοιου με το British Broadcasting Corporation οδήγησε την κυβέρνηση να πιέσει ώστε να τερματίσει την ραδιοφωνική υπηρεσία επί του τρένου το 1931 και στη συνέχεια να αποσυρθεί από το ραδιόφωνο αποκλειστικά το 1933. Τα στοιχεία της CNR πωλήθηκαν για 50.000 δολάρια σε έναν νέο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα, την Επιτροπή ραδιοφωνικών εκπομπών του Καναδά, η οποία με τη σειρά της έγινε η καναδική ραδιοτηλεοπτική εταιρεία (CBN) το 1936.
Όπερα Θεσσαλονίκης
Πρόεδρος της Εφορίας της Όπερας Θεσσαλονίκης είναι ο νυν πρόεδρος του δ.σ. του ΚΘΒΕ Θωμάς Τρικούκης και αντιπρόεδρος η Άννα Σταυρακοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια Θεατρολογίας στο τμήμα θεάτρου του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το χειμώνα του 2010 η Όπερα δεν έχει ανεβάσει παράσταση.
Canadian National Railway
CN Hotels
Ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος και τα Ξενοδοχεία της
Όπερα Θεσσαλονίκης
Μετά τη συγχώνευση ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ, Σωτήρης Χατζάκης, δήλωσε πως την καλλιτεχνική περίοδο 2011 - 2013 είναι δυνατό να παρουσιαστεί μόνο μια πειραματική παραγωγή όπερας και μάλιστα σε συνεργασία με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Canadian National Railway
CN Hotels
Οι καναδικοί σιδηρόδρομοι έχτισαν και λειτούργησαν τα δικά τους θέρετρα ξενοδοχείων, φαινομενικά για να προσφέρουν στους επιβάτες των σιδηροδρομικών μεταφορών που ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις ένα μέρος για να κοιμηθούν για μια νύχτα. Αυτά τα ξενοδοχεία έγιναν αξιοθέατα και από μόνα τους - ένας χώρος για έναν επιβάτη σιδηροδρομικής γραμμής να κάνει διακοπές. Καθώς κάθε σιδηροδρομική εταιρεία επιθυμούσε να είναι πιο ελκυστική από τους ανταγωνιστές της, έκανε τα ξενοδοχεία τους πιο ελκυστικά και πολυτελή. Το Canadian National Hotels ήταν η αλυσίδα ξενοδοχείων CNR και ήταν ένας συνδυασμός ξενοδοχείων που κληρονόμησε η CNR όταν αποκτούσε διάφορους σιδηροδρόμους και κατασκευές που κατασκευάστηκαν από την ίδια την CNR. Ο κύριος αντίπαλος της αλυσίδας ήταν τα καναδικά ξενοδοχεία Pacific.
Όπερα Θεσσαλονίκης
Πηγές
Οπερα Κατηγορία:Όπερα στην Ελλάδα
Ανωγειατά Άρτας
Τα Ανωγειατά είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Αρταίων με 72 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), δίπλα στον ποταμό Λούρο και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 18 χιλιόμετρα ενώ η απόσταση από την Φιλιππιάδα είναι περίπου 5 χιλιόμετρα.
Canadian National Railway
Καναδική εθνική εταιρία ατμοπλοΐας
Ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος
Ανωγειατά Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Ανωγειατά υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Τα Ανωγειατά μαζί με την Παντάνασσα και τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Λούρου αποτελούν την τοπική κοινότητα Παντάνασσας με συνολικό πληθυσμό 343 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παντάνασσας. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Canadian National Railway
Καναδική εθνική εταιρία ατμοπλοΐας
Η Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος (Canadian National) εκμεταλλευόταν ένα στόλο επιβατηγών και φορτηγών πλοίων τόσο στη δυτική ακτή όσο και στην ανατολική ακτή του Καναδά, η οποία λειτούργησε κάτω από ένα υποκατάστημα της εταιρείας, γνωστό ως Καναδικός Εθνικός, Ατμόπλοια, και αργότερα ονομάστηκε CN Ναυτιλία (CN Marine).
Δυτική ακτή
μικρογραφία| Το [[Ατμοστρόβιλος|ατμοπλοϊκής τουρμπίνας Πρίγκιπας Ρόμπερτ δεμένο στο Βανκούβερ. ]] Μερικά από τα πλοία που κατείχε η CN στην δυτική ακτή στον Ειρηνικό.
Ανατολική ακτή
Μερικά από τα πλοία που κατείχε η CN στην ανατολική ακτή στον Ατλαντικό με το κεντρικό όνομα Λαίδη.
Ανωγειατά Άρτας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Canadian National Railway
Ανατολική ακτή
Οι Λαίδες
Αρκετά απο τα πλοία βυθίστηκαν στον πόλεμο.
Φορτηγά πλοία
Το 1928 η CN ήταν ιδιοκτήτης 45 φορτηγών πλοίων.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της εθνικοποίησης
μικρογραφία| CN 5588 Η ατμομηχανή Το Πνεύμα του Windsor παρουσιάζεται στο Windsor, του Οντάριο Ανεξάρτητα από την πολιτική και οικονομική σημασία των σιδηροδρομικών μεταφορών στον Καναδά, υπήρξαν πολλοί επικριτές της πολιτικής της καναδικής κυβέρνησης για τη διατήρηση της CNR ως εταιρία του στέμματος από την ίδρυσή της το 1918 μέχρι την ιδιωτικοποίησή της το 1995. Ορισμένες από τις πιο σοβαρές επικρίσεις προέρχονταν από την ίδια τη βιομηχανία σιδηροδρόμων - δηλαδή από τον εμπορικά επιτυχημένο Καναδικό Σιδηρόδρομο Ειρηνικού (CPR), ο οποίος ισχυρίστηκε ότι οι φόροι του δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση ενός ανταγωνιστή.
Ως αποτέλεσμα της ιστορίας και της γεωγραφίας, ο CPR εξυπηρετούσε μεγαλύτερα πληθυσμιακά κέντρα στα νότια Prairies, ενώ το συγχωνευμένο σύστημα της CNR χρησίμευσε ως de facto κυβερνητικός σιδηροδρομικός αποικισμός για την εξυπηρέτηση απομακρυσμένων και υπανάπτυκτων περιοχών του δυτικού Καναδά, του βόρειου Οντάριο και του Κεμπέκ και των Ατλαντικών πολιτειών.
Η CN ήταν επίσης μειονεκτική επειδή σχηματίστηκε από μια συλλογή αφερέγγυων σιδηροδρομικών συστημάτων που δεν ήταν εγγενώς βιώσιμα, καθώς σπάνια είχαν τη συντομότερη διαδρομή μεταξύ μεγάλων πόλεων ή βιομηχανικών κέντρων. Η CN έχει πολλά σημεία διαίρεσης μακριά από σημαντικές βιομηχανίες ή πηγές επισκεψιμότητας. Η μόνη αξιοσημείωτη εξαίρεση είναι η πρώην κεντρική γραμμή Grand Trunk μεταξύ Μόντρεαλ και Σικάγο. Η εταιρεία χρησιμοποιήθηκε επίσης ως μέσο πολιτικής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, από τη λειτουργία των πορθμείων στον Ατλαντικό Καναδά, για να αναλάβει τη λειτουργία του στενού εύρους σιδηρόδρομου του Newfoundland μετά την είσοδο της επαρχίας στην Συνομοσπονδία, καθώς και τη συνεργασία με την CPR για την αγορά και τη λειτουργία των Σιδηροδρόμων Βόρειας Αλμπέρτας (Northern Alberta Railways).
CNR ως κοινωνικό και οικονομικό εργαλείο
Η CNR θεωρήθηκε ανταγωνιστική με την CPR σε αρκετές περιοχές, κυρίως στον κεντρικό Καναδά, πριν από την εποχή του αυτοκινήτου και το πυκνό δίκτυο αυτοκινητοδρόμων που αναπτύχθηκε στο Οντάριο και το Κεμπέκ. Το πρώην δίκτυο σιδηροδρομικών γραμμών του πρώην GTR στον διάδρομο Montreal- Chicago ήταν ανέκαθεν πιο άμεση διαδρομή με μεγαλύτερη χωρητικότητα από την CPR. Η CNR θεωρήθηκε επίσης ηγέτης της σιδηροδρομικής βιομηχανίας καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου της ως εταιρία Στέμματος όσον αφορά την έρευνα και την ανάπτυξη σε συστήματα σιδηροδρομικής ασφάλειας, τη διαχείριση της εφοδιαστικής και από την άποψη της σχέσης της με τα εργατικά συνδικάτα.
Απελευθέρωση και ανακεφαλαιοποίηση
Από τη δημιουργία του ο CNR το 1918 μέχρι την ανακεφαλαιοποίησή του το 1978, κάθε φορά που παρουσίασε έλλειμμα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα αναλάμβανε αυτές τις δαπάνες στον κρατικό προϋπολογισμό. Το αποτέλεσμα των διαφόρων κυβερνήσεων που χρησιμοποίησαν το CNR ως μέσο για διάφορες κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές ήταν μια επιδότηση που επεκτεινόταν σε δισεκατομμύρια δολάρια για διαδοχικές δεκαετίες. Μετά την ανακεφαλαιοποίησή του το 1978 και τις αλλαγές στη διοίκηση του, ο CN (το όνομα του μετονομάστηκε σε Καναδικό Εθνικό σιδηρόδρομο, χρησιμοποιώντας το συντομότερο ακρωνύμιο CN το 1960) άρχισε να λειτουργεί πολύ πιο αποτελεσματικά, αναλαμβάνοντας το δικό του χρέος, βελτιώνοντας τις λογιστικές πρακτικές για να επιτρέψει την απόσβεση των περιουσιακών στοιχείων από τις χρηματοπιστωτικές αγορές για περαιτέρω κεφάλαια. Τώρα που λειτουργεί ως εμπορική κερδοσκοπική εταιρία Στέμματος, η CN ανακοίνωσε κέρδη στα 11 από τα 15 χρόνια από το 1978 έως το 1992, καταβάλλοντας 371 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά (κέρδος) στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.
Ιδιωτικοποίηση
μικρογραφία| Η έδρα της CN στο κέντρο του Μόντρεαλ. Το 1992, μια νέα διοικητική ομάδα με επικεφαλής τους πρώην γραφειοκράτες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ο Paul Tellier και ο Michael Sabia, ξεκίνησαν την προετοιμασία της CN για ιδιωτικοποιήσεις , δίνοντας έμφαση στην αύξηση της παραγωγικότητας. Αυτό επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό με επιθετικές περικοπές στη διογκωμένη και αναποτελεσματική διοικητική δομή της εταιρείας, εκτεταμένες απολύσεις στο εργατικό δυναμικό της και συνεχιζόμενη εγκατάλειψη ή πώληση των γραμμών της. Το 1993 και το 1994, η εταιρεία πειραματίστηκε με μια νέα επωνυμία που χαρακτήρισε τα ονόματα CN, Grand Trunk Western , Duluth, Winnipeg και Pacific αντικαταστάθηκαν κάτω από ένα συλλογικό CN Βόρειας Αμερικής. Την περίοδο αυτή, η CPR και η ΣΟ άρχισαν διαπραγματεύσεις σχετικά με μια πιθανή συγχώνευση των δύο εταιρειών. Αυτό απορρίφθηκε αργότερα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οπότε η CPR πρότεινε να αγοράσει απόλυτα όλες τις γραμμές της ΣΟ από το Οντάριο στη Νέα Σκωτία, ενώ ένα μη αναγνωρισμένο σιδηροδρομικό δίκτυο των ΗΠΑ (το οποίο φημολογείται ότι ήταν Burlington Northern Railroad ) Και αυτό απορρίφθηκε. Το 1995, ολόκληρη η εταιρεία, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών θυγατρικών της, επανήλθε στη χρήση αποκλειστικά CN.
Ατμός
δεξιά|μικρογραφία| CN ατμομηχανή στο Head Lake, Haliburton, Οντάριο μικρογραφία| CN 6167 στο Guelph, Ontario. Η CNR απέκτησε τις πρώτες 4-8-4 <i id="mwAj0">συμμαχικές</i> ατμομηχανές το 1927. Κατά τα επόμενα 20 χρόνια, εκτέλεσε πάνω από 200 υπηρεσίες επιβατικών και βαρέων φορτίων. Η CNR χρησιμοποίησε επίσης αρκετές 4-8-2 μηχανές βουνών, σχεδόν αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των επιβατών. Η 6060, μία αεροδυναμική με στήσιμο 4-8-2, ήταν η τελευταία ατμομηχανή της CN, που εκτελούσε υπηρεσία εκδρομών στη δεκαετία του 1970. Η CNR χρησιμοποίησε επίσης αρκετές μηχανές 2-8-2 Mikado.
δεξιά|μικρογραφία| Πρώτη και τελευταία ηλεκτρική ατμομηχανή CN, 1918-1995
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές επιχειρήσεις ανά χώρα Κατηγορία:Μεταφορές στον Καναδά Κατηγορία:Σιδηροδρομικοι οργανισμοί
Δημοκρατικόν Κόμμα (Ελλάδα, 1953)
Το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα.
Ιστορικό
Το Δημοκρατικό Κόμμα ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1953 από το Γεώργιος Καρτάλης και άλλα στελέχη και βουλευτές που διαγράφτηκαν ή αποχώρησαν από την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Αιτία της διαγραφής τους ήταν η συνεχής διαφωνία εντός των κόλπων της Ε.Π.Ε.Κ. στην ενδεχόμενη συνένωση του κόμματος με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Έτσι, στις 3 Μαρτίου, με εντολή Πλαστήρα διαγράφτηκαν οι Καρτάλης και Ασκούτσης καθώς και ο βουλευτής Στυλιανός Αλλαμανής.
Αμέσως μετά, συγκροτήθηκε τριμελής επιτροπή (Καρτάλης, Αλλαμανής, Ζάκκας) για την συγκρότηση του κόμματος, ενώ προσχώρησαν σε αυτό και άλλοι τέσσερις βουλευτές που αποχώρησαν από την Ε.Π.Ε.Κ. (Βασαρδάνης, Γρηγορίου, Κόρακας, Ριζιώτης).
Στην 1 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους το Δημοκρατικό Κόμμα συγχωνεύθηκε με το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας στο Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζομένου Λαού.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922
Η Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη  (Μάιος - Αύγουστος 1922) προέκυψε ύστερα από συμφωνία μεταξύ του Δημητρίου Γούναρη και του Νικόλαου Στράτου -των αρχηγών των δυο μεγαλύτερων κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού - προκειμένου να υπάρξει ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση. Και πράγματι, στην ψήφο εμπιστοσύνης που ζήτησε η κυβέρνηση στις 9 Μαΐου απέσπασε υπέρ της 201 από τις συνολικά 230 ψήφους, κατακτώντας έτσι μια από τις μεγαλύτερες - αν όχι τη μεγαλύτερη - κοινοβουλευτικές συναινέσεις στη μέχρι τότε λειτουργία της Βουλής.
Κάτω από το βάρος της ήττας στη Μικρά Ασία, που διαφάνηκε προς τα τέλη Αυγούστου του 1922, με την κατάρρευση του μετώπου, τις λιποταξίες μονάδων και την άτακτη οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού, η κυβέρνηση παραιτήθηκε. Οι φιλοβενιζελικές συγκεντρώσεις που υποκινούσαν σε διαμαρτυρίες τον λαό, που κάθε μέρα γίνονταν εντονότερες οδήγησαν την κυβέρνηση - ύστερα από πρόταση του Δημητρίου Γούναρη, να υποβάλει στον βασιλιά την παραίτησή της. Η εφημερίδα Εμπρός, ενδεικτική του κλίματος που επικρατούσε τότε, στις 26 Αυγούστου, κυκλοφόρησε με το παρακάτω πρωτοσέλιδο :
« Η Κυβέρνησις έπεσεν.
Η Κυβέρνησις της εσχάτης πωρώσεως, της εσχάτης ανανδρίας, της εσχάτης συμφοράς, της εσχάτης ατιμίας....
Προ πολλού έπρεπε να είχον λακτισθεί εκ της Κυβερνήσεως, την οποίαν κατείχον και ενέμοντο έκπτωτοι εις την συνείδησιν του Λαού, άνευ ουδενός δικαιώματος και ουδεμίας εθνικής εντολής, απαίσιοι σφετερισταί της Εθνικής κυριαρχίας, προ πολλού, δια να μην εδίδετο εις τους μοιραίους αυτούς ανθρώπους ο καιρός να συντελέσουν ανεπανορθώτως της καταστροφήν.»
Σύνθεση υπουργικού συμβουλίου
Η κυβέρνηση ίδρυσε δυο ακόμα υπουργεία:
Το πρώτο ονομάστηκε «Υπουργείο Δημοσίου Θησαυρού» και περιελάμβανε τις αποσπασμένες από το «Υπουργείο των Οικονομικών» διευθύνσεις του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, της Γενικής Αποθήκης Υλικού Δημόσιας Υπηρεσίας, του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, και του Ελεγκτικού Συνεδρίου. . Το δεύτερο ονομάστηκε «Υπουργείο Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων», αυτό που θα γίνει αργότερα γνωστό με τη συντομογραφία του, Τ.Τ.Τ. ή 3Τ. Το Υπουργείο συστήθηκε αφού αποσπάστηκαν οι παραπάνω διευθύνσεις από το «Υπουργείο Συγκοινωνιών».
Παραπομπές
1922 05 09 1 Κατηγορία:1922
Φιλύρα (φυτό)
thumb|200px|Φύλλο του είδους φιλύρα η καρδιόφυλλος μικρογραφία Με το όνομα Φιλύρα (λατ. Tilia) ή φίλυρα είναι γνωστό ένα γένος περίπου 30 διαφορετικών δέντρων που ευδοκιμούν περισσότερο στο εύκρατο κλίμα του Βόρειου Ημισφαιρίου. Η μεγαλύτερη ποικιλομορφία απαντάται στην Ασία, ωστόσο το γένος συναντάται επίσης στην Ευρώπη και την ανατολική Βόρεια Αμερική.
Είδη
Άλλα είδη:
Χαρακτηριστικά
Οι φιλύρες είναι μεγάλα φυλλοβόλα δέντρα, που συνήθως φτάνουν τα 20 με 40 μέτρα (66 με 130 πόδια) σε ύψος, με πλάγια-καρδιόσχημα φύλλα 6 με 20 εκατοστά (2 με 8 ίντσες) πλάτος. Ο ακριβής αριθμός ειδών δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια, καθώς πολλά ή και τα περισσότερα από αυτά υβριδοποιούνται εύκολα, τόσο στη φύση όσο και μέσω της ανθρώπινης παρέμβασης.
Χρήσεις
Χρησιμοποιούμενα μέρη του δέντρου είναι τα άνθη αποξηραμενα και σπανιότερα ο φλοιός. Τα άνθη συλλέγoνται μόλις ανοίξουν τελείως και ξηραίνονται σε σκιά σε θερμoκρασiα κάτω από 35 βαθμούς Κελσίου.Η φλούδα συλλέγεται τον Απρίλιο - Μάιο. Τα άνθη περιέχουν αιθέριο έλαιο, φυτική βλέννα, τανίνη και μικρή ποσότητα σαπωνίνης. Είναι ήπιο εφιδρωτικό και καθαρκτικό. Η φλούδα είναι πλούσια σε τανίνη και έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Τα άνθη χρησιμοποιούνται ως εφιδρωτικό μέσο. ΄Εγχυμα της φλούδας ή και η φλούδα η ίδια χρησιμοποιείται ως κατάπλασμα.
Κάστρο Χρυσοχεριάς
Το  Κάστρο Χρυσοχεριάς ή Πέρα κάστρο είναι Φράγκικο κάστρο της Καλύμνου ανάμεσα στην Πόθια και την Χώρα. Οφείλει το όνομα του στον ναό της Παναγίας της Χρυσοχεριάς που βρίσκεται στο εσωτερικό του και υπήρχε πριν την κατασκευή του. Το κάστρο έχει δύο πύργους και δύο πύλες και προτείχισμα. Το κάστρο είναι γνωστό για τους τρεις ανεμόμυλους που διασώζονται και σήμερα έξω από το ανατολικό του τείχος.
Στην θέση του κάστρου έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης συνεχώς από την νεολιθική εποχή. Πριν την κατασκευή του κάστρου στην θέση υπήρχε αρχαίος ναός που τμήματα του είναι εντοιχισμένα στα τείχη του. Πάνω από την ανατολική του πύλη υπάρχουν τα οικόσημα του Γκουερίνι και άλλων διοικητών της νήσου.
Το κάστρο χτίστηκε τον 15ο αιώνα από τον ιππότη διοικητή Φαντίνο Γκουερίνι με εντολή του Μεγάλου μαγίστρου των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου Ζαν ντε Λαστίκ που ήθελε να οχυρώσει για προστασία όλα τα νησιά που ανήκαν στο τάγμα. Ο Γκουερίνι επειδή για την άμυνα του νησιού υπήρχε ήδη το Μεγάλο κάστρο θέλησε να φτιάξει ένα κάστρο ιδιοκτησίας του με υποχρεωτική εργασία των κατοίκων. Οι κάτοικοι αντέδρασαν και αρνήθηκαν, τότε ο Γκουερίνι τους παρέπεμψε σε δίκη όπου δικαιώθηκε ο ίδιος, έτσι ξεκίνησε το χτίσιμο του κάστρου της Χρυσοχεριάς.
Το κάστρο εγκαταλείφθηκε πολύ γρήγορα, στα μέσα του 15ου αιώνα μην μπορώντας να αντιμετωπίση τις επιδρομές των Οθωμανών κυρίως πειρατών.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα της Καλύμνου Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Θυρέα Έβρου
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 60 μέτρων και συνδέεται οδικώς με τις πόλεις του Διδυμοτείχου και της Ορεστιάδας μέσω επαρχιακού δικτύου. Ανάμεσα στη Θυρέα και το γειτονικό Ασημένιο έχει βρεθεί ταφικός τύμβος ύψους 10 μέτρων και διαμέτρου 47,5 μέτρων. Στον ίδιο χώρο έχουν βρεθεί και αντικείμενα της προϊστορικής περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Διδυμοτείχου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Χουνάκια Μεσσηνίας
Τα Χουνάκια είναι μικρός οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Χουνάκια, ο οποίος ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεθώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2010, όταν και υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Μεθώνης. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης», τα Χουνάκια υπήχθησαν στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Τα Χουνάκια σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Φοινικούντος του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι εξής οικισμοί: Ο Ανεμόμυλος, ο Γριζόκαμπος, η Λούτσα, ο Φοινικούς ή η Φοινικούντα (έδρα), καθώς και τα ακατοίκητα σήμερα νησιά της Αγία Μαριανής ή Αγίας Μαρίνας και της Σχίζας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 25 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ριβοσωμικό RNA
thumb|right|250px|Μικρή υπομονάδα ριβοσωμικού RNA Το ριβοσωμικό RNA ή ορθότερα ριβοσωματικό RNA (συντομογρ. rRNA από το ribosomal RNA) είναι ένας τύπος RNA των ριβοσωμάτων που καταλύει την πρωτεϊνοσύνθεση στο κύτταρο. Τα ευκαρυωτικά ριβοσώματα αποτελούν το εργοστάσιο πρωτεϊνοσύνθεσης του κυττάρου και περιέχουν τέσσερα διαφορετικά μόρια rRNA: τα 18S, 5.8S, 28S, και 5S rRNA. Τρία από αυτά τα μόρια rRNA συντίθενται στον πυρηνίσκο του κυττάρου. Τα διαφορετικά είδη rRNA είναι πολυάριθμα στο κύτταρο και αποτελούν το 80% των ολικών RNA σε ένα τυπικό ευκαρυωτικό κύτταρο. Στο κυτταρόπλασμα το ριβοσωμικό RNA συνδυάζεται με ειδικές πρωτεΐνες του πλάσματος και συνθέτουν ένα νουκλεοπρωτεϊνικό σύμπλεγμα που ονομάζεται ριβόσωμα. Το ριβόσωμα συνδέεται με το mRNA και είναι υπεύθυνο για την πρωτεϊνική σύνθεση, όπου και λαμβάνει χώρα. Ορισμένα ριβοσώματα μπορούν να είναι συνδεδεμένα με μία μονή αλυσίδα mRNA σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:RNA
Δημοτική Ενότητα Καστρακίου
Η Δημοτική Ενότητα Καστρακίου είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Καστοριάς της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς της Μακεδονίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στα βόρεια της περιφερειακής ενότητας, στα σύνορα με την Αλβανία και την Π.Ε. Φλώρινας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 560 κάτοικοι.
Οικισμοί
Οι οικισμοί που ανήκουν στη Δ.Ε. Καστρακίου:
Βαρωνία του Νικλίου
Η Βαρωνία του Νικλίου ήταν κρατίδιο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1209 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Σαμπλίτη. Η τοποθεσία της βαρωνίας βρισκόταν στην Πελοπόννησο στην νότια Αρκαδία με επίκεντρο και πρωτεύουσα το Νίκλι, στην αρχαία Τεγέα. Το Νίκλι (Γαλλική γλώσσα : Nicles, επίσης ονομαζόταν αρχαϊστί Αμύκλαι ή Αμύκλιον) που βρισκόταν σε στρατηγική θέση, ελέγχοντας το πέρασμα ανάμεσα σε Αρκαδία και Λακωνία. Μετά την Μάχη της Πελαγονίας αποτέλεσε το σύνορο ανάμεσα στο Πριγκιπάτο και το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Η δημιουργία της Βαρωνίας
Όταν το πριγκιπάτο χωρίστηκε σε 12 υψηλές βαρωνίες, φέουδα και τιμάρια, η υψηλή βαρωνία του Νικλίου μαζί με 6 φέουδα δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Γουλιέλμο ντε Μορλαί (Guillaume de Morlay) κι εγκαταστάθηκε σε κάστρο που προϋπήρχε και πολιορκήθηκε από τον Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο  Ο Γουλιέλμος ντε Μορλαί ήταν άρχοντας στο Νίκλι για πάνω από δύο δεκαετίες. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Ούγκο ντε Μορλαί, και αυτόν, μετά το 1280, τον διαδέχθηκε η κόρη του Σασέτ ντε Μορλαί σύζυγος του Αντρουάν ντα Βίλλα. Ο Καρλ Χοπφ τοποθετεί άλλον έναν Γουλιέλμο τον Β΄ βαρώνο του Νικλίου, γιο της Σασέτ με στόχο να καλύψει το κενό μέχρι το 1290. Το Νίκλι γνωστό στην αρχαιότητα σαν Τεγέα, βρισκόταν στις νότιες Αρκαδικές πεδιάδες, το κατέκτησαν οι Φράγκοι με σύντομη πολιορκία λίγο πριν το 1209. Στην θέση του ίδρυσαν ανεξάρτητη Λατινική επισκοπή που διατηρήθηκε μέχρι το 1222 και κατόπιν ενώθηκε με την επισκοπή της Λακεδαίμονος. Με την σημαντική θέση που κατείχε κοντά στα σύνορα με την Λακωνία το Νίκλι έγινε μεγάλο κέντρο συγκεντρώσεων του Φραγκικού στρατού, συνεκλήθηκαν σε αυτό πολλά διάσημα Φραγκικά Συμβούλια όπως το περίφημο «Παρλαμέντο των Κυράδων» (1261). Μετά το 1262 που η Βυζαντινή αυτοκρατορία νίκησε στην Μάχη της Πελαγονίας και κατέλαβε τα μεγάλα κάστρα στην νότια Λακωνία το Νίκλι έγινε κέντρο σκληρών πολεμικών συγκρούσεων. Κατά τη δεκαετία του 1270, υπήρχε στο Νίκλι μόνιμη φρουρά για να εμποδίζει την πρόσβαση των Βυζαντινών στη κεντρική Αρκαδία.
Η καταστροφή
Το 1296 ο Βυζαντινός στρατηγός Ανδρόνικος Ασάν επιτέθηκε και κατέλαβε την πόλη, αλλά επειδή δεν ήταν υπερασπίσιμη την εκθεμελίωσε. Φαίνεται ότι η περιοχή παρέμεινε υπό φραγκική κυριαρχία για μερικά χρόνια ακόμα, αλλά το 1302 βρισκόταν πια σε βυζαντινά χέρια. Ο Ανδρόνικος Ασάν μετέφερε τους άστεγους κατοίκους στο Κάστρο Τσηπιανά και το Κάστρο Μουχλί που ίδρυσε ο ίδιος σε γειτονικούς υπερασπίσιμους λόφους. Μέρος των κατοίκων δραπέτευσε στην μέσα Μάνη, από αυτούς προέρχονται οι Νικλιάνοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνίες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Ιστορία της Αρκαδίας
Πελεγκρίνο Γκίτζι
Ο Πελεγκρίνο Γκίτζι (Pellegrino Ghigi) (29 Νοεμβρίου 1899, Ραβέννα - 1995) ήταν Ιταλός διπλωμάτης.
Σταδιοδρομία
Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Νομική από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1921. Από το 1926 έως το 1932 εργάστηκε υπό τον Ντίνο Γκράντι, Υφυπουργό Εξωτερικών. Τον Ιούλιο του 1932 διορίστηκε Γενικός Πρόξενος στη διεθνή ζώνη της Ταγγέρης μέχρι τον Ιούλιο του 1935.
Από τον Ιούλιο του 1935 έως τον Ιούνιο του 1936 ήταν ο Ιταλός απεσταλμένος στο Κάιρο στο Βασίλειο της Αιγύπτου κατά τη βασιλεία του Φουάντ Α'. Από τις 27 Οκτωβρίου 1937 έως το 1938 ήταν στη Βιέννη και από το 1938 έως το 1941 ήταν απεσταλμένος στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.
Μετά την Κατοχή, ανέφερε στον Γκαλεάτσο Τσιάνο στις 2 Οκτωβρίου 1941: "Οι συνθήκες στην Ελλάδα είναι πάντα τόσο άθλιες, ώστε να προκαλούν ανησυχία". Έσωσε 329 Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη, εκ των οποίων 48 με ιταλική ιθαγένεια.
Στις 15 Νοεμβρίου 1945, τέθηκε υπό κράτηση. Οι ελληνικές Αρχές τον κατηγόρησαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το υπουργικό συμβούλιο Ντε Γκασπέρι απείλησε να παρακρατήσει αποζημιώσεις από την κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη, εάν καταδικαζόταν ένας Ιταλός, με αποτέλεσμα να παύσει η δίωξη Ιταλών για εγκλήματα πολέμου.
Από τις 27 Ιουλίου 1958 έως τις 5 Μαΐου 1961 ήταν πρέσβης στην Ισπανία κατά το καθεστώς του Φρανθίσκο Φράνκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλική κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Ιταλοί διπλωμάτες
Ντίλα Γκόρι
Η Ντίλα Γκόρι είναι ένας Γεωργιανός σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στην πόλη Γκόρι. Ιδρύθηκε το 1949.
Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τενγκίζ Μπουρζανάντζε. Η Ντίλα Γκόρι μετράει ένα πρωτάθλημα Γεωργίας καθώς και ένα κύπελλο Γεωργίας το 2015 και 2012 αντίστοιχα. Δύο φορές έφτασε κοντά στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ αλλά απέτυχε στα πλέι οφ της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γεωργίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1949 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γεωργίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949
Αφροδίτη Καλλίπυγος
Η Αφροδίτη Καλλίπυγος (η Αφροδίτη με τα ωραία οπίσθια) είναι αρχαίο ελληνικό άγαλμα, και το τολμηρότερο της αρχαιότητας. Αντίγραφά του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, μουσεία και δημόσιους χώρους.
Ερμηνεία
Το γυμνό σώμα στην αρχαία ελληνική τέχνη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το ηρωικό στοιχείο, ενώ μέχρι τον τον 4ο αιώνα π.Χ. ήταν καλλιτεχνική έκφραση αποκλειστικά ανδρικών σωμάτων. Πρώτος ο Πραξιτέλης τόλμησε να εικονίσει την Αφροδίτη της Κνίδου γυμνή το 340 π.Χ. Σε αντίθεση με την φυσική γύμνια της Αφροδίτης της Κνίδου, η Αφροδίτη Καλλίπυγος παρουσιάζει τα θέλγητρά της σε δημόσια θέα, προσκαλώντας τον θεατή να τα θαυμάσει.
Ιστορική τοποθέτηση
Το όνομα του αγάλματος είναι ήδη αρχαίο και αναφέρεται στους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο στον ομώνυμο ναό της Αφροδίτης Καλλιπύγου στις Συρακούσες, το 200 π.Χ. περίπου, ο οποίος, σύμφωνα με τον μύθο, κτίστηκε από δύο αδελφούς, κατόπιν καλλιστείων ομορφιάς. Και οι δύο παντρεύτηκαν τις νικήτριες.
Πηγές
Κατηγορία:Αγάλματα της Αφροδίτης Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Λάσλο Σόλιομ
Ο Λάσλο Σόλιομ (László Sólyom, 3 Ιανουαρίου 1942) είναι Ούγγρος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της χώρας από το 2005 ως το 2010. Είναι παντρεμένος, με 2 παιδιά και 9 εγγόνια.
Στα τέλη του 1989 εξελέγη στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, του οποίου υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1998. Συνετέλεσε στην κατάργηση της θανατικής ποινής και αργότερα ίδρυσε την περιβαλλοντική οργάνωση Védegylet, το 2000. Εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο στις 7 Ιουνίου 2005, επικρατώντας της Καταλίνας Ζίλι. Ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Αυγούστου 2005. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα ο Παλ Σμιτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ουγγαρίας
Γκινκάκου-τζι
Το Γκινκάκου-τζι (Ginkaku-ji) (銀閣寺, κυριολεκτικά "Ναός του Ασημένιου Περίπτερου") επίσημα ονομάζεται Τζισό-τζι (Jishō-ji) (慈照寺, κυριολεκτικά "Ναός του λαμπρού Ελέους"). Είναι ένας Ζεν ναός στο εκλογικό διαμέρισμα Σακιό του Κιότο στην Ιαπωνία. Είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του πολιτισμού Χιγκασιγιάμα της περιόδου Μουρομάτσι.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του Γκινκάκου-τζι και του Τόγκουντο Ο Ασικάγκα Γιοσιμάσα ξεκίνησε σχέδια για τη δημιουργία μιας βίλας και κήπων ήδη από το 1460. Μετά το θάνατό του, ο Γιοσιμάσα είχε σχεδιάσει αυτή την ιδιοκτησία να γίνει ναός του Ζεν. Ο ναός σήμερα συνδέεται με τον κλάδο Σοκόκου-τζι της σχολής Ρινζάι Ζεν.
Το διώροφο Κάννον-ντεν  (観音殿), είναι η κύρια δομή του ναού. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 21 Φεβρουαρίου 1482. Ο σχεδιασμός του κτηρίου προσπάθησε να μιμηθεί το χρυσό Κινκάκου-τζι, που είχε παραγγελθεί από τον παππού του Ασικάγκα Γιοσιμίτσου. Είναι ευρέως γνωστό ως Γκινκάκου, το "Ασημένιο Περίπτερο" λόγω των αρχικών σχεδίων να καλύψει το εξωτερικό του με ασημένιο φύλλο. Αλλά αυτό το γνωστό παρατσούκλι χρονολογείται μόνο από την περίοδο Έντο (1600–1868).
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Όνιν, η κατασκευή σταμάτησε. Παρά την πρόθεση του Γιοσιμάσα να καλύψει την κατασκευή με μια χαρακτηριστική επένδυση από ασήμι, αυτό το έργο καθυστέρησε τόσο πολύ, που τα σχέδια δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ πριν από το θάνατο του Γιοσιμάσα. Η σημερινή εμφάνιση του κτηρίου θεωρείται ότι είναι ίδια με την τελευταία φορά, που την είδε ο ίδιος ο Γιοσιμάσα. Αυτή η "ημιτελής" εμφάνιση απεικονίζει μία από τις πτυχές της αισθητικής ποιότητας " wabi-sabi ".
Όπως το Κινκάκου-τζι, το Γκινκάκου-τζι χτίστηκε αρχικά, για να χρησιμεύσει ως μέρος ανάπαυσης και απομόνωσης για τους Σογκούν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ως Σογκούν, ο Ασικάγκα Γιοσιμάσα ενέπνευσε μια νέα έκρηξη παραδοσιακού πολιτισμού, ο οποίος έγινε γνωστός ως Χιγκασιγιάμα Μπούνκα (ο Πολιτισμός του Ανατολικού Βουνού). Έχοντας αποσυρθεί στη βίλα, λέγεται ότι ο Γιοσιμάσα κάθισε στο περίπτερο, συλλογιζόμενος την ηρεμία και την ομορφιά των κήπων καθώς ο πόλεμος του Όνιν χειροτέρευε και το Κιότο κάηκε ολοσχερώς.
Το 1485, ο Γιοσιμάσα έγινε Ζεν Βουδιστής μοναχός. Μετά το θάνατό του στις 27 Ιανουαρίου 1490, η βίλα και οι κήποι έγιναν ένα συγκρότημα βουδιστικών ναών, που μετονομάστηκε σε Τζισό-τζι από το βουδιστικό όνομα του Γιοσιμάσα.
Μετά από εκτεταμένη αποκατάσταση, που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2008, το Γκινκάκου-τζι είναι και πάλι σε πλήρη δόξα για επίσκεψη. Ο κήπος και το συγκρότημα του ναού είναι ανοιχτά για το κοινό. Ακόμα δεν έχουν χρησιμοποιηθεί φύλλα αλουμινίου. Μετά από πολλή συζήτηση, αποφασίστηκε να μην ξαναφινιριστεί η λάκα στην αρχική κατάσταση. Το φινίρισμα με βερνίκι ήταν η πηγή της αρχικής ασημένιας εμφάνισης του ναού, με την αντανάκλαση του ασημένιου νερού της λίμνης στο φινίρισμα λάκας.
Κήπος
Εκτός από το διάσημο κτήριο του ναού, η ιδιοκτησία διαθέτει δασώδεις εκτάσεις καλυμμένες με ποικιλία βρύων. Αυτός ο ιαπωνικός κήπος υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε από τον μεγάλο καλλιτέχνη τοπίου Σόαμι.
Στις μεταγενέστερες περιόδους της ιστορίας του ιαπωνικού κήπου, επιβλητικές πέτρες μεταφέρθηκαν από έναν ερειπωμένο ή φτωχό κήπο σε έναν νέο. Σύμφωνα με το βιβλίο Landscape Design: A Cultural and Architectural History της Ελίζαμπεθ Μπάρλοου Ρότζερς, «Το 1474, μετά την αποχώρησή του από το σογκουνάτο, ο Γιοσιμάσα (1436-1490), είχε μεταφέρει στο καταφύγιό του στη βίλα επί τη βάσει της Χιγκασιγιάμα (οι Ανατολικοί λόφοι) μερικές από τις πέτρες και τα πεύκα του ανθοστόλιστου παλατιού και της αίθουσας Μουρομάτσι, που και τα δύο είχαν καταστραφεί από τον εμφύλιο πόλεμο. Εκεί έζησε από το 1438 μέχρι το θάνατό του, όταν η βίλα μετατράπηκε σε ναό Ζεν, Τζισό-τζι ή Γκινκάκου-τζι (ο Ναός του Ασημένιου Περιπτέρου), όπως είναι πιο γνωστός».
Αθλητικά γεγονότα του 2008/Σεπτέμβριος
Παρατίθενται αθλητικά γεγονότα από όλο τον κόσμο που έλαβαν χώρα το Σεπτέμβριο του 2008, συνοδευόμενα από τις πηγές που τα μετέδωσαν.
7 Σεπτεμβρίου
S2.
Γκινκάκου-τζι
Κήπος
Το Γκινκάκου-τζι κατασκευάστηκε σε σχέση με το περιβάλλον του. Αυτό περιγράφεται στο Journal of Asian Studies των Ιτσίτο Ισίντα και Ντέλμερ M. Μπράουν, «Η νοτιοανατολική γωνία του πρώτου ορόφου έχει ανοίγματα στους τοίχους, αφού μια λίμνη βρίσκεται σε εκείνη τη γωνία του κτηρίου, πέρα από την οποία το φεγγάρι ανατέλλει μεταξύ τις κορυφές του Χιγκασιγιάμα. Και δεδομένου ότι μια λίμνη, που εκτείνεται βορειοανατολικά, αντανακλούσε φως που επαρκεί ακόμη και για ανάγνωση, το δωμάτιο στη βορειοανατολική γωνία έχει σχεδιαστεί ως βιβλιοθήκη. Ως εκ τούτου, τα φυσικά αντικείμενα δεν περιβάλλουν απλώς το κτήριο, στρίβοντάς το εκτός σχήματος, αλλά παρέχουν εγγενή κίνητρα για τον σχεδιασμό του κτηρίου». Ο αμμώδης κήπος του Γκινκάκου-τζι έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός. Και ο προσεκτικά διαμορφωμένος σωρός άμμου, που λέγεται ότι συμβολίζει το όρος Φούτζι είναι ουσιώδες στοιχείο στον κήπο.
Αθλητικά γεγονότα του 2008/Σεπτέμβριος
28 Σεπτεμβρίου
9
Γκινκάκου-τζι
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κιότο
Παντάνασσα Άρτας
Η Παντάνασσα είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 269 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), δίπλα στον ποταμό Λούρο και απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 17 χιλιόμετρα ενώ η απόσταση από την Φιλιππιάδα είναι περίπου 5 χιλιόμετρα.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Παντάνασσα υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το χωριό εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Η Παντάνασσα μαζί με τα Ανωγειατά και τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Λούρου αποτελούν την τοπική κοινότητα Παντάνασσας με συνολικό πληθυσμό 343 κατοίκους.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και το 1928 αποσπάσθηκε από το Νομό Πρέβεζας και προσαρτήθηκε στο Νομό Άρτας. Το 1997 το χωριό εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και Πρόσβαση
Η Παντάνασσα γειτνιάζει με τον Υδροηλεκτρικό Σταθμό Λούρου, τα Ανωγειατά και τον Άγιο Γεώργιο Φιλιππιάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Ροκατέντα
thumb|250px|Δορυφορική εικόνα του Ροκατέντα Το Ροκατέντα (Rokatenda) ή Παλουβέχ (Paluweh) είναι ενεργό ηφαίστειο το οποίο σχηματίζει το μικρό νησί Παλούε, με διάμετρο περίπου 8 χιλιόμετρα και έκταση 41 χλμ², περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια της νήσου Φλόρες. Η κορυφή του ηφαιστείου βρίσκεται 875 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και περισσότερα από 3 χιλιόμετρα πάνω από τον πυθμένα της. Η κορυφή του περιλαμβάνει αλληλοεπικαλυπτόμενους κρατήρες και αρκετούς δόμους λάβας. Η σύσταση της λάβας του ηφαιστείου είναι κυρίως ανδεσιτική.
Εκρήξεις με ισχύ 3 στη κλίμακα VEI έλαβαν χώρα περίπου το 1650, το 1928, το 1972 και τη περίοδο 2012-13. Η έκρηξη του 1928 ήταν εκρηκτική και προκάλεσε τσουνάμι λόγω κατολισθήσεων, ενώ έλαβε χώρα η δημιουργία ενός δόμου, ο οποίος ονομάστηκε Ροκατέντα. Οι εκρήξεις του 1963, 1972, 1973, 1980-81, 1984 και 1985 έλαβαν χώρα σε αυτόν τον δόμο. Η έκρηξη του 1981 προκάλεσε μια πυροκλαστική που έκαψε 36 σπίτια, όμως το νησί είχε προηγουμένως εκκενωθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας
Ανακρέων του Μόντε Κάλβο
Ο πρωτότυπος ανδριάντας του Ανακρέοντα ήταν αρχαίος ελληνικός, μάλλον χάλκινος ανδριάντας. Το μαρμάρινο αντίγραφο του Μόντε Κάλβο βρέθηκε στην ομώνυμη έπαυλη της Ρώμης και φιλοξενείται σήμερα στη Νέα Γλυπτοθήκη του Κάρλσμπεργκ στη Δανία. Εκτός από το αντίγραφο της Κοπεγχάγης σώζονται άλλα επτά αντίγραφα της κεφαλής.
Περιγραφή
Ο σχεδόν ολόκληρος ανδριάντας εικονίζει έναν ιστάμενο τραγουδιστή συμποσίου με κοντό μανδύα που καλύπτει την πλάτη και τους δύο ώμους. Η απόδοση του σώματος είναι εξιδανικευμένη, ενώ ως μοναδική αναφορά ηλικίας εξυπηρετεί το γενειοφόρο πρόσωπο. Στέκει στο αριστερό πόδι, με το δεξί ελαφρά προτεταμένο.
Ερμηνεία
Ο ανδριάντας ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1830 στη Ρώμη. Αρχικά δεν ήταν γνωστό, ποιο άτομο εικονίζει. Το 1884 ανακαλύφθηκε μια επιγραφή, η οποία ταίριαζε απόλυτα με τον ανδριάντα και έγραφε «ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΛΥΡΙΚΟΣ». Έκτοτε ο ανδριάντας ερμηνεύεται ως εικόνα του ποιητή Ανακρέοντα.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο ανδριάντας είναι αντίγραφο που χρονολογείται το 130-150 π.Χ., ενώ το πρωτότυπο είναι του 450-440 π.Χ.
Πηγές
Α
Μη κωδικοποιητικό RNA
Μη κωδικοποιητικό RNA (ncRNA) είναι ένα μόριο RNA που δεν μεταφράζεται σε πρωτεΐνη, όπως το αγγελιαφόρο RNA (mRNA), αλλά έχει κάποιον άλλο λειτουργικό ρόλο στο κύτταρο. Τα πιο αντιπροσωπευτικά είδη μη κωδικοποιητικού RNA είναι το μεταφορικό RNA (tRNA) και το ριβοσωμικό RNA (rRNA), που παίζουν σημαντικό υποστηρικτικό ρόλο στην μετάφραση. Η περιοχή του γενετικού κώδικα όπου κωδικοποιείται ένα μη κωδικοποιητικό RNA (αντί για μία πρωτεΐνη), ονομάζεται «γονίδιο RNA».
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 διάφοροι νέοι τύποι μη κωδικοποιητικού RNA έχουν ανακαλυφθεί, ενώ οι επιστήμονες έχουν εξιχνιάσει τον ρόλο που παίζουν πολλοί από αυτούς. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχαν ενδείξεις ότι η μεταγραφή στα κύτταρα των θηλαστικών (και ίσως και σε άλλα) ήταν πιο πολύπλοκη από ότι πιστευόταν ως τότε. Αυτό έδειξε ότι ο ρόλος του RNA είναι πολύ πιο ευρύς στη βιολογία και παίζει ενεργό ρόλο στη γονιδιακή ρύθμιση. Μια ιδιαίτερη ομάδα μη κωδικοποιητικού RNA είναι το μικρό RNA (μRNA), που ανακαλύφθηκε στον άνθρωπο και σε άλλους ευκαρυωτικούς οργανισμούς και παίζει κομβικό ρόλο στην ρύθμιση της λειτουργίας πολλών γονιδίων. Η σχετική θεωρία παρουσιάστηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Nature το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:RNA Κατηγορία:Μοριακή γενετική
Toyota Caldina
thumb|right|Toyota Caldina τρίτης γενιάς, μοντέλο του 2002.
Το Toyota Caldina (ιαπωνικά: トヨタ・カルディナ, Toyota Karudina) ήταν ένα μεσαίο 5-πορτο station wagon αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που κατασκευαζόταν από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota αποκλειστικά για την ιαπωνική αγορά και, κατά συνέπεια, μόνο ως δεξιοτίμονο, ενώ διατέθηκε σε 3 γενιές. Η πρώτη γενιά του κυκλοφόρησε μέσα στο 1992 και αντικατέστησε τα Toyota Carina και Toyota Corona στέισον βάγκον, ενώ η παραγωγή της τρίτης γενιάς του έφτασε έως το 2007, όταν και αντικαταστάθηκε από το Toyota Avensis στέισον βάγκον.
Αν και το Caldina δεν είχε ποτέ εξαχθεί επίσημα από την Toyota εκτός Ιαπωνίας, η προαιρετική του 4-κίνηση και η μεγάλη του χωρητικότητα το έκαναν εξαιρετικά δημοφιλές σε παράλληλες εισαγωγές στις επίσης δεξιοτίμονες Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, αλλά ακόμα και σε παράλληλες εισαγωγές σε κάποια αριστεροτίμονα κράτη - κυρίως στη Ρωσία και αρκετές χώρες της Νότιας Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Caldina Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Γιοχάνεσμπουργκ
Το Γιοχάνεσμπουργκ (αφρικάανς και αγγλικά: Johannesburg, στα αφρικάανς, ισιΖουλού: iGoli, Ξόζα: iRhawutini), είναι η μεγαλύτερη και πλέον πυκνοκατοικημένη πόλη στη Νότια Αφρική. Η πόλη ονομάζεται και "Jo'burg", "Jozi" η "JHB" από τους Νοτιοαφρικανούς, το δε Πατριαρχείο Αλεξανδρείας , προκειμένου να ονομάσει τη Μητρόπολη της περιοχής χρησιμοποιεί τον όρο Ιωαννούπολις. Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Γκαουτένκ η πλουσιότερη επαρχία της Νότιας Αφρικής, και η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή νότια της Σαχάρας. Η πόλη είναι μια από τις 40 μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές στον κόσμο. Το Γιοχάνεσμπουργκ δεν ειναι πρωτεύουσα της χώρας αλλά στεγάζει το νοτιοαφρικανικό συνταγματικό δικαστήριο - το ανώτατο δικαστήριο της Νότιας Αφρικής. Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι το κέντρο του εμπορίου χρυσού και διαμαντιών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της πόλης είναι περισσότερο από τρία εκατομμύρια.
Σημαντικός αριθμός Ελλήνων υπάρχει στην πόλη από το 1895.
Ιστορία
Η περιοχή του Γιοχάνεσμπουργκ κατοικήθηκε από τους μικρούς αριθμούς κατοίκων των Μπαντού. Όταν οι Ευρωπαίοι έφθασαν στην περιοχή μικροί αριθμοί Μπόερς και Βρετανοί κατοίκησαν, αλλά δεν υπήρξε καμία σημαντική ευρωπαϊκή τακτοποίηση μέχρι το 1880, όταν ανακαλύφθηκε χρυσός στην περιοχή. Ο χρυσός ανακαλύφθηκε αρχικά στα ανατολικά του Γιοχάνεσμπουργκ, στο Μπάρμπερτον και μετά στο Βετβάτερσραντ, Λάνγκλααχτε, και στο ιδιο το Γιοχάνεσμπουργκ το 1886.
Το Γιοχάνεσμπουργκ ήταν αρχικά ένα προάστιο της Πραιτώριας δεδομένο ότι κάποιος έπρεπε να πάρει την άδεια από την κυβέρνηση στην Πραιτώρια να χτίσει ένα σπίτι στο Γιοχάνεσμπουργκ. Δεδομένο ότι η αξία του εδάφους αυξήθηκε, οι εντάσεις αναπτύχθηκαν μεταξύ τον Μπόερς και των Βρετανών, καταλήγοντας στο δεύτερο πόλεμο Ανγλο-Μπόερ. Οι Μπόερ χάσανε τον πόλεμο και ο έλεγχος της περιοχής εκχωρήθηκε στους Βρετανούς. Ο γενικός επιθεωρητής Γιοχάνες Ρίσσικε (Johannes Rissike) έδωσε το όνομα στην πόλη. Αργότερα, η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση καθιέρωσε ένα σκληρό διαχωριστικό σύστημα με το οποίο οι Μαύροι και Ινδοί αναγκάστηκαν συνεπώς να εργαστούνε υπό απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία χρυσού.
Οικονομία
Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι το οικονομικό κέντρο της Νότιας Αφρικής, παράγει 16% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της χώρας και καλύπτει το 40% της οικονομικής δραστηριότητας στην επαρχία Χαουτένκ. Παρότι οι περισσότερες εγκαταστάσεις στην μεταλλεία έχουν κλείσει, η έδρα των εταιριών παραμένει το Γιοχάνεσμπουργκ. Ο λόγος είναι ότι η πόλη είναι οικονομικό κέντρο με το σημαντικότερο χρηματιστήριο τις Αφρικής. Διαθέτει επίσης μεγάλη ποικιλία βιομηχανιών κατασκευής, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων χάλυβα και τσιμέντου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Αφρικής
Οχυρό Έμπολα
Το Οχυρό Έμπολα είναι αρχαία οχύρωση στην Κάλυμνο κοντά στον Βαθύ.
Χτίστηκε τον 4ο με 3ο αιώνα π.Χ. ενώ στο εσωτερικό του τον 6ο μ.Χ. αιώνα κτίστηκε βασιλική με πέτρες από το οχυρό. Άγνωστη η αρχική του χρήση πιθανώς κτίστηκε για προστασία των κατοίκων, την ίδια εποχή στην Κάλυμνο χτίστηκαν πολλά οχυρά και φυλάκια. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τους κατοίκους της περιοχής για προστασία κατά τις πειρατικές επιδρομές.
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα της Καλύμνου
Ουάνγκ Τσινγκουέι
Ο Ουάνγκ Τσινγκουέι (4 Μαΐου 1883 – 10 Νοεμβρίου 1944, γεννημένος ως Ουάνγκ Τσαομίνγκ αλλά ευρέως γνωστός με το ψευδώνυμο "Τσινγκουέι") ήταν Κινέζος πολιτικός. Αρχικά ήταν μέλος της αριστερής πτέρυγας του Κουομιντάνγκ. Στα νιάτα του αρθρογραφούσε και σε περιοδικά κινέζων αναρχικών. Ήταν ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης στο Ουχάν, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με την δεξιά κυβέρνηση της χώρας. Ωστόσο αργότερα έγινε όλο και περισσότερο αντικομμουνιστής αφού οι προσπάθειες του για πολιτική συνεργασία με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) κατέληξαν σε πολιτική αποτυχία. Ο πολιτικός του προσανατολισμός στράφηκε απότομα προς τα δεξιά και αργότερα συνεργάστηκε με τους Ιάπωνες.
Ο Ουάνγκ ήταν στενός συνεργάτης του Σουν Γιατ-σεν για τα τελευταία χρόνια της ζωής του Σουν. Μετά τον θάνατο του Σουν ο Ουάνγκ ενεπλάκη σε πολιτικό αγώνα με αντίπαλο τον Τσιάνγκ Κάι-σεκ για τον έλεγχο του Κουομιντάνγκ αλλά έχασε. Ο Ουάνγκ παρέμεινε μέλος του κόμματος, αλλά συνέχισε να έχει διαφωνίες με τον Τσιάνγκ μέχρι το ξέσπασμα του δεύτερου σινοϊαπονικού πολέμου το 1937, όταν δέχτηκε μια πρόταση της κυβέρνησης της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας για να σχηματίσει μια ιαπωνόφιλη δοσίλογη κυβέρνηση με έδρα τη Ναντσίνγκ. Ο Ουάνγκ διετέλεσε αρχηγός κράτους για αυτό το Ιαπωνικό κράτος μαριονέτα μέχρι τον θάνατό του, λίγους μήνες πριν από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και εξακολουθεί να θεωρείται ότι συνέβαλε σημαντικά στην επανάσταση Σινχάι, η συνεργασία του με την Ιαπωνία θεωρείται αντικείμενο ακαδημαϊκής διαμάχης. Οι τυπικές αφηγήσεις της ιστορίας συχνά τον θεωρούν προδότη στον Πόλεμο της Αντίστασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί
Άι Βασίλης
Προέλευση της μορφής
thumb|140px|left|«Merry Old Samta Claus», εφημερίδα «Harper's Weekly», 1 Ιανουαρίου 1881
Η σημερινή μορφή του Άι Βασίλη έγινε δημοφιλής με το ποίημα «A Visit from St. Nicholas» (Μια επίσκεψη από τον Άγιο Νικόλαο)  που δημοσιεύτηκε το 1823. Η οπτικοποιημένη εκδοχή πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Harper’s Weekly» το 1863. Συμμετοχή στην δημοφιλία είχε και το παιδικό βιβλίο «The Life and Adventures of Santa Claus» του 1902. Η White Rock Beverages ήταν μια εταιρία αναψυκτικών που τον χρησιμοποίησε το 1915 για να πουλήσει μεταλλικό νερό, και το 1923 τζίντζερ-έιλ. Το 1931 η γνωστή αμερικάνικη εταιρεία αναψυκτικών Coca-Cola παρουσίασε τον Άι-Βασίλη με πρωτοχρονιάτικα δώρα τα προϊόντα της εταιρείας στα χρώματα βεβαίως εκείνης. Υπεύθυνος για το σχεδιασμό του 'Αι Βασίλη με τη συγκεκριμένη μορφή ήταν ο Αμερικάνος σχεδιαστής Haddon Sundblom ο οποίος και συνεργάστηκε για δεκαετίες με την εταιρεία. Η διαφήμιση αυτή υπήρξε εμπορικά τόσο επιτυχής που έμελλε να γίνει σήμα δημοτικότητάς της ανά τον κόσμο. Η μακρόχρονη χρήση του σε διαφημίσεις της Coca-Cola παγίωσε την εμφάνισή του και ειδικά τα κόκκινα ρούχα, αλλά οπωσδήποτε δεν ήταν δική της εφεύρεση.
Ιστορικά στοιχεία
Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Άι Βασίλης είναι ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του 378. Τη 1 Ιανουαρίου του 379, ημέρα της κηδείας του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε (πρώτα) απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Τα κάλαντα Πρωτοχρονιάς πέρα από τα παινέματα κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να επαναλάβει επ' ωφελεία βεβαίως των παιδιών που ψάλλουν εκείνα.
Μονομάχος (Μουσείο του Λούβρου, αρ. Ma 527)
Ο μονομάχος που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι περίφημο καλλιτέχνημα του κατά τα άλλα άγνωστου γλύπτη Αγασία από την Έφεσο.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε πριν το 1611 στο Νεττούνο νότια της Ρώμης, ανάμεσα στα ερείπια του παλατιού του Νέρωνα στο Άντιο. Μπήκε στη συλλογή των Μποργκέζε στη Ρώμη και τοποθετήθηκε στην έπαυλη των Μποργκέζε σε μια σάλα στο ισόγειο, που ονομάστηκε από το άγαλμα αυτό, και ανακαινίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1780 από τον Αντόνιο Ασπρούτσι. Ο Καμίλλο Μποργκέζε, 6ος πρίγκηπας της Σουλμόνα το πούλησε αναγκαστικά στον γαμπρό του, Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1807, ο οποίος το μετέφερε στο Παρίσι και το τοποθέτησε στο Λούβρο, όπου εκτίθεται μέχρι σήμερα. Το όνομα «μονομάχος» οφείλεται σε λάθος αποκατάσταση που του είχε γίνει τον 18ο αιώνα.
Περιγραφή
Εικονίζει έναν πολεμιστή, που αντιμετωπίζει τον μάλλον έφιππο εχθρό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου
Ανακωχή των Χριστουγέννων
Η Ανακωχή των Χριστουγέννων ήταν μια σειρά από εκτεταμένες ανεπίσημες εκεχειρίες που έλαβαν χώρα στο Δυτικό Μέτωπο στις γιορτές των Χριστουγέννων του 1914 κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της βδομάδας πριν από τα Χριστούγεννα, Γερμανοί και Βρετανοί στρατιώτες άρχισαν να ανταλλάσσουν γιορτινές ευχές και τραγούδια ανάμεσα στα χαρακώματά τους. Σε μερικές περιπτώσεις η ένταση ελαττώθηκε σε βαθμό που οι στρατιώτες περπατούσαν απέναντι για να κουβεντιάσουν με τους αντιπάλους τους και να τους δώσουν δώρα. Την παραμονή και ανήμερα των Χριστουγέννων πολλοί στρατιώτες και από τις δυο πλευρές — καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, Γαλλικές μονάδες — επιχείρησαν με δική τους πρωτοβουλία στην ουδέτερη ζώνη κάνοντας παρέα μεταξύ τους και ανταλλάσσοντας τρόφιμα και ενθύμια. Παράλληλα έγιναν κοινές κηδείες, ενώ σε πολλές από τις συναντήσεις οι αντίπαλοι στρατιώτες τραγούδησαν μαζί τα κάλαντα ή έπαιξαν μεταξύ τους ποδόσφαιρο.
Η ανακωχή θεωρείται μια συμβολική στιγμή ανθρωπισμού και ειρήνης μέσα σε μια από τις πιο βίαιες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας. Δεν έλαβε χώρα παντού· σε κάποιες περιοχές του μετώπου οι μάχες συνεχίστηκαν όλη την ημέρα, ενώ σε άλλες απλώς οι δυο πλευρές συνεννοήθηκαν για την αποκομιδή των νεκρών. Την επόμενη χρονιά τα Χριστούγεννα μερικές μονάδες οργάνωσαν ξανά εκεχειρία με τους αντιπάλους, αλλά αυτό το φαινόμενο δεν ήταν τόσο εκτεταμένο όσο το 1914. Αυτό οφείλονταν μερικώς στις αυστηρές εντολές από τους ανωτέρους και των δύο πλευρών που απαγόρευαν αυτόν τον συγχρωτισμό. Το 1916, μετά από τις χωρίς προηγούμενο αιματηρές μάχες του Σομμ και του Βερντέν και την εκτεταμένη χρήση χημικών όπλων, όλο και περισσότερο οι στρατιώτες και των δύο πλευρών θεωρούσαν τους αντιπάλους τους ως υπάνθρωπους και έτσι δεν έγιναν απόπειρες για άλλες τέτοιες εκεχειρίες.
Κατά τα πρώτα χρόνια του στατικού πολέμου των χαρακωμάτων οι εκεχειρίες δεν περιορίζονταν στην περίοδο των Χριστουγέννων, αντανακλώντας την αναπτυσσόμενη διάθεση να κοιτάζει κάθε πλευρά τη δουλειά της (live and let live). Έτσι αντίπαλες μονάδες πεζικού που βρίσκονταν κοντά η μια στην άλλη απέφευγαν υπερβολικά βίαιες συμπεριφορές, συγχρωτίζονταν μεταξύ τους, συζητώντας ή ανταλλάσσοντας τσιγάρα. Σε μερικούς τομείς συμφωνήθηκαν περιστασιακά εκεχειρίες για να μπορέσουν οι στρατιώτες να μεταβούν ανάμεσα στις δυο γραμμές και να συλλέξουν τους τραυματίες και νεκρούς, ενώ σε άλλους υπήρχε σιωπηρή συμφωνία να μην ανταλλάσσονται πυροβολισμοί όταν οι άνδρες ξεκουράζονταν, ασκούνταν, ή δούλευαν, πλήρως ορατοί στον εχθρό. Οι εκεχειρίες των Χριστουγέννων είναι αξιοσημείωτες λόγω του μεγάλου αριθμού των ανδρών που συμμετείχαν και του βαθμού της συμμετοχής — ακόμα και στους πιο ειρηνικούς τομείς ήταν ασυνήθιστο να δει κανείς δεκάδες αντιπάλους να βρίσκονται μαζί στο φως της ημέρας.
Πρόσθετες πηγές
Κατηγορία:Χριστούγεννα Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Στρατιωτικός αθλητισμός