cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιρ Σαμίρ
Το Μιρ Σαμίρ, ή Μιρ Σιμίρ ή Σιμιρντάρ, είναι βουνό της οροσειράς Χίντου Κους στο Αφγανιστάν. Η πρώτη ανάβαση σε αυτό έγινε το 1959 παρά την τοπική παράδοση η οποία ανέφερε πως κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό. Ο Άγγλος περιηγητής Έρικ Νιούμπι και ο διπλωμάτης Χιου Κάρλες αποπειράθηκαν να ανεβούν στο Μιρ Σαμίρ το 1956, όπως αναφέρουν στο βιβλίο τους A Short Walk in the Hindu Kush.
Γεωγραφία
Το Μιρ Σαμίρ βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της άνω κοιλάδας Παντζσίρ στο Αφγανιστάν, στα σύνορα με το Νουριστάν. Βρίσκεται 150 χιλιόμετρα βόρεια της Τζαλαλαμπάντ και 160 χιλιόμετρα από την πόλη Τσαρικάρ μέσω της κοιλάδας Παντζσίρ.
Μέχρι το 1966, το Μιρ Σαμίρ θεωρούνταν πως είχε υψόμετρο 6.059 μέτρων, αλλά τότε αυτό αναθεωρήθηκε στα 5.809 μέτρα.
Το Αφγανιστάν τοπογραφήθηκε από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου μεταξύ 1878 και 1880. Ωστόσο οι τοπογράφοι εργαζόταν πυρετωδώς και δεν μπορούσαν να διασχίσουν την οροσειρά Χίντου Κους. Ο τοπογράφος κύριος Σκοτ μπόρεσε να ανέβει στο όρος Σικαράμ στο Σαφίντ Κοχ, από όπου ανέφερε πως προς βορρά βρισκόταν «μια πυραμίδα πολύ υψηλότερα από τις γύρω κορυφές της Χίντου Κους». Ο ορειβάτης Μπόλεσλαβ Κβατσίνσκι γράφει πως πιθανόν επρόκειτο για το Μιρ Σαμιρ.
Ορειβασία
Οι Έρικ Νιούμπι και Χιού Κάρλες «σχεδόν ανήλθαν» στην κορυφή το 1956, όπως αναφέρει ο Νιούμπι στο χιουμοριστικό βιβλίο του A Short Walk in the Hindu Kush, αν και υπό ορειβατικούς όρους η αναγνώριση του κεντρικού Χίντου Κους απορρίφθηκε αργότερα ως ασήμαντη προσπάθεια.
Ο Χάραλντ Μπίλερ, ο οποίος ηγούνταν της αποστολής Αναγνώρισης του Χίντου Κους από τη Νυρεμβέργη το 1959, αναρριχήθηκε στο Μιρ Σαμίρ μαζί με τη σύζυγο και δύο συναδέλφους του στις 24 Ιουλίου ερχόμενος αντίθετος με βράχους 5ου βαθμού. Το βουνό θεωρούνταν πως είχε υψόμετρο 6.059 μέτρων. Η επιτυχία του Μπίλερ δεν ήταν μόνο η πρώτη αναρρίχηση στο Μιρ Σαμίρ αλλά και «η πρώτη αναρρίχηση σε μεγάλη κορυφή στο Αφγανιστάν». Αρκετές ανεπιτυχείς απόπειρες πραγματοποιήθηκαν σε δεύτερη ανάβαση. Το 1965 η αποστολή του Πανεπιστημίου Χιτοτσουμπάσι, υπό τον Τζίρο Αμόρι, κατάφερε να ανέβει στην κορυφή στις 26 Αυγούστου χρησιμοποιώντας νέα διαδρομή.
Τον Ιανουάριο του 2012, η αποστολή του Βρετανικού Ορειβατικού Συμβουλίου απέτυχε να πραγματοποιήσει την πρώτη χειμερινή ανάβαση στο Μιρ Σαμίρ λόγω κλοπής του εξοπλισμού και του μεγάλου ύψους χιονιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Αφγανιστάν
Ιωάννης Μαυρόπους
Ο Ιωάννης Μαυρόπους (π. 1000 - μετά το 1070) ήταν Έλληνας ποιητής, υμνογράφος και συγγραφέας επιστολών και ρητορικών λόγων. Έγινε μητροπολίτης Ευχαΐτων.
Έργα
Φαίνεται ότι ο Μαυρόπους είχε ετοιμάσει κατά τη ζωή του μία συλλογή των έργων του. Το χειρόγραφο Vaticano Greco 676 είναι πολύ πιστό αντίγραφο αυτής της συλλογής. Η συλλογή αυτή αποτελείται από 99 ποιήματα (επιγράμματα, αντιρρητικά και αυτοβιογραφικά ποιήματα, έμμετρους επικήδειους λόγους), 77 επιστολές και 13 ομιλίες (θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου).
Εκτός αυτών των έργων ο Μαυρόπους συνέθεσε μία τεράστια ποσότητα λειτουργικών κανόνων. Ο Μαυρόπους θεωρείται ο πρόδρομος της νέας πνευματικής άνθισης των μέσων του 11ου αιώνα. Ο χαρακτηριστικός συνδυασμός κλασσικού πολιτισμού και θρησκευτικής ευλάβειας τον συνδέει με τον μαθητή του Ψελλό και σύγχρονούς του, όπως τον Χριστόφορο τον Μυτιληναίο. Ένα ιδιαίτερο θέμα στα ποιήματα και τις επιστολές του είναι οι διακυμάνσεις και κίνδυνοι της δημόσιας ζωής και της πολιτικής σταδιοδρομίας, που αντανακλά την κοινωνία της εποχής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Μητροπολίτες
Μπέρνι Σο
Ο Μπέρνι Σο (αγγλ. Bernie Shaw, 15 Ιουνίου 1956) είναι Καναδός τραγουδιστής, γνωστός για τη συνεργασία του με το βρετανικό χαρντ ροκ συγκρότημα Uriah Heep στους οποίους παραμένει από το 1986 μέχρι σήμερα.
Βιογραφία
Ο Σο γεννήθηκε στη Βικτώρια του Καναδά το 1956. Κατά τα εφηβικά του χρόνια αγόρασε την πρώτη του κιθάρα αλλά ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα σαν τραγουδιστής του συγκροτήματος Cold Sweat, το 1974. Οι Cold Sweat μετονομάστηκαν σε Buckshot και περιόδευσαν για μερικούς μήνες πριν διαλυθούν λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από τους μάνατζερ να προωθήσουν το συγκρότημα.
Ο Σο έπαιξε για εννέα μήνες με το επόμενο συγκρότημα του, τους Legend, πριν μετακομίσει πίσω στη Βικτώρια. Τον Δεκέμβριο του 1978 εντάχθηκε στο συγκρότημα των Grand Prix και τραγούδησε στον πρώτο τους, ομώνυμο δίσκο ο οποίος κυκλοφόρησε το 1980. Τον Οκτώβριο του 1981 αντικαταστάθηκε από τον Ρόμπιν ΜακΚόλεϊ και δύο μήνες αργότερα, εντάχθηκε στο χέβι μέταλ συγκρότημα των Praying Mantis, για να ηχογραφήσει μαζί τους το 12" σινγκλ "Tell Me the Nightmares Wrong". Ο Σο εμφανίστηκε σε πολλές ζωντανές εμφανίσεις με τους Praying Mantis, συμπεριλαμβανομένου του φεστιβάλ του Ρέντινγκ το 1982, αλλά δεν ηχογράφησε ποτέ κάποιο στούντιο δίσκο μαζί τους.
Σε μία συναυλία των Stratus στο κλαμπ "Marquee" του Λονδίνου, ο Μικ Μποξ βρισκόταν στο κοινό και του πρότεινε να ενταχθεί στους Uriah Heep, οι οποίοι έψαχναν για τραγουδιστή. Ο πρώτος δίσκος του Σο με το νέο του συγκρότημα ήταν ο ζωντανά ηχογραφημένος "Live in Moscow", ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε ο πρώτος στούντιο δίσκος των Uriah Heep με τον Σο στη σύνθεση τους, "Raging Silence", ενώ ακολούθησε το "Different World" το 1991. Το 1995, μετά την κυκλοφορία του δίσκου "Sea of Light", αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με τις φωνητικές του χορδές και αντικαταστάθηκε για μερικές ζωντανές εμφανίσεις από τον πρώην τραγουδιστή του συγκροτήματος Τζον Λότον.
Μετά από μία μικρή επέμβαση, επέστρεψε στην ενεργό δράση με τους Uriah Heep, ξεκινώντας παράλληλα, το προσωπικό του σχήμα με την ονομασία Transit. Το 1996, δημιούργησε τους Collins-Shaw Project με τον Ντέηλ Κόλινς και τον Ντον Ρέσταλ, ηχογραφώντας μαζί τους το ΕΡ σινγκλ "Picking Locks", το 1997, αλλά και το σινγκλ "Sad Song". Το Σεπτέμβριο του 1997 συμμετείχε στο δίσκο "Church in the Wildwood" του Κέβιν Γουίλιαμς.
Άλλοι δίσκοι του Σο με τους Uriah Heep είναι το "Sonic Origami" του 1998, το "Wake the Sleeper" του 2008, το "Celebration" το 2009, το "Into the Wild" το 2011 και το "Outsider" του 2014.
Πηγές
Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (συντομογραφία: ) είναι το παλαιότερο ορχηστρικό μουσικό σύνολο στην Ελλάδα. Έχει τις ρίζες της στην ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών. Ιδρύθηκε το 1943 με το Ν.Δ 2010/1942 επί υπουργίας Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου και έκτοτε πέρασε από διάφορα στάδια μέχρι ως προς την ονομασία της και τον τρόπο λειτουργίας της. Από τον Οκτώβριο του 2020 διευθυντής της είναι ο Λουκάς Καρυτινός.
Ιστορία
Το 1893 ιδρύθηκε η Μαθητική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών μετά από προσπάθειες του τότε διευθυντή του ωδείου, Γεωργίου Νάζου. Το 1925 ιδρύθηκε ο «Σύλλογος Συναυλιών» που αποτελούσε συγχώνευση της Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών και της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ελληνικού Ωδείου. Μόνιμοι αρχιμουσικοί ήταν ο Δημήτρης Μητρόπουλος και ο Ιβάν Μπούτνικοφ. Το 1927 διαλύθηκε ο Σύλλογος Συναυλιών και ανασυγκροτήθηκε η Συμφωνική Ορχήστρα του Ωδείου Αθηνών.
Γράφημα διαστημάτων
thumb|300px|Επτά διαστήματα πάνω στην γραμμή των πραγματικών και το αντίστοιχο γράφημα διαστημάτων με επτά κορυφές. Στην θεωρία γράφων, ένα γράφημα διαστημάτων είναι το γράφημα τομών μίας οικογένειας διαστημάτων πάνω στον χώρο των πραγματικών αριθμών. Έχει μία κορυφή για κάθε διάστημα στην οικογένεια διαστημάτων και μία ακμή μεταξύ κάθε ζεύγους κορυφών που αντιστοιχούν σε διαστήματα των οποίων η τομή είναι μη κενή.
Τυπικότερα, ας είναι μία οικογένεια διαστημάτων. Τότε, το αντίστοιχο γράφημα διαστημάτων είναι το G = (V, E) όπου και
Τα γραφήματα διαστημάτων είναι χρήσιμα στην μοντελοποίηση κατανομής πόρων στην επιχειρησιακή έρευνα. Κάθε διάστημα αντιπροσωπεύει ένα αίτημα δέσμευσης ενός πόρου για μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Το πρόβλημα μεγίστου βάρους ανεξάρτητου συνόλου για το γράφημα αναπαριστά την εύρεση της καλύτερης υποοικογένειας διαστημάτων που μπορεί να ληφθεί χωρίς τα διαστήματα να τέμνονται.
Επίσης, η εύρεση οικογένειας διαστημάτων που αναπαριστούν ένα γράφημα διαστημάτων, μπορεί να να χρησιμοποιηθεί ως τρόπος σύνθεσης παρακείμενων υπακολουθιών στην χαρτογράφηση του DNA.
Τα γραφήματα διαστημάτων είναι χορδικά γραφήματα και επομένως τέλεια γραφήματα. Τα συμπληρώματά τους είναι συγκριτικά γραφήματα και οι σχέσεις σύγκρισης είναι ακριβώς η διάταξη των διαστημάτων.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεωρία γράφων
Οι Δέκα Εντολές (ταινία, 1956)
Το Οι Δέκα Εντολές είναι αμερικανική θρησκευτική επική ταινία του 1956, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Σέσιλ Ντε Μιλ, γυρισμένο σε VistaVision (και με τη μέθοδο Technicolor). Η διανομή έγινε από την Paramount Pictures. Η ταινία αναφέρεται στη βιβλική ιστορία της ζωής του Μωυσή, αλλά και πώς έλαβε τις Δέκα Εντολές από τον Θεό, στο Όρος Σινά. Πρωταγωνιστής στην ταινία είναι ο Τσάρλτον Ίστον (ως Μωυσής). Παίζουν επίσης οι Γιουλ Μπρίνερ (ως Ραμσής), Αν Μπάξτερ (ως Νεφερτίτη), Έντουαρντ Ρόμπινσον (ως Δαθάν), Ιβόν ντε Κάρλο (ως Σεπφώρα) κ.ά.
Η ταινία διαδραματίζεται στην Αίγυπτο και στο Όρος Σινά, αλλά και στη Χερσόνησο του Σινά, με την ταινία να αποτελεί την τελευταία του Ντε Μιλ πριν τον θάνατό του το 1959, αλλά και την πιο επιτυχημένη του. Η ταινία, εν μέρει, βασίζεται στην παλαιότερη βωβή ομώνυμη ταινία, παραγωγής 1923, επίσης του Ντε Μιλ και κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα σκηνικά ταινιών, που υπήρξαν ποτέ. Κατά την ημερομηνία κυκλοφορίας της, ήτοι 8 Νοεμβρίου του 1956, ήταν η ακριβότερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ.
Βραβεύσεις
Το 1999 η ταινία επελέγη για το Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, καθώς κρίθηκε πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική. Τον Ιούνιο του 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έφερε στη δημοσιότητα την Top Ten (Κορυφαία Δέκα) λίστα του, η οποία είχε τις δέκα καλύτερες ταινίες σε δέκα διαφορετικά είδη, μετά από ψηφοφορία όπου συμμετείχαν 1.500 άνθρωποι από σχετική κοινότητα. Η ταινία βγήκε δέκατη στις δέκα καλύτερες του είδους Επικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures
2872 Τζεντελέκ
Ο Τζεντελέκ (Gentelec) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1981 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στο `Οουκ Ριτζ και πήρε το όνομά του προς τιμή των επιστημονικών εργαστηρίων της GENeral Telephone & ELECtronics στο Γουόλθαμ της Μασαχουσέτης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τζεντελέκ εκτιμάται σε 14,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,090 ± 0,015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τζεντελεκ
ΔΗΣΥ
Το αρκτικόλεξο ΔΗΣΥ μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω κόμματα/συνασπισμούς:
ΔΗ.ΣΥ.
Τα αρχικά ΔΗ.ΣΥ. μπορεί να αναφέρονται στα εξής πολιτικά κόμματα:
131 (αριθμός)
Το 131 (εκατόν τριάντα ένα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 130 και πριν από το 132. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 131 συμβολίζεται ως CXXXI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΛΑ΄ ή ρλα΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Παραπομπές
131 131
Cloudbreaker
Το Cloudbreaker είναι κομμάτι του Βέλγου DJ και συνθέτη Basto που κυκλοφόρησε στις 9 Μαΐου 2012 από την Universal Music Group σε συνεργασία με τον, επίσης Βέλγο, Yves V. Το κομμάτι γράφτηκε και παράγηκε από τον Basto. Το single βρέθηκε εντός 3 hit-parades σε διαφορετικές χώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Basto
Πόλη 6ης Οκτωβρίου
Η Πόλη 6ης Οκτωβρίου (αραβικά : مدينة السادس من) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Δέλτα του Νείλου και στο Κυβερνείο της Γκίζας. Αποτελεί μέρος της αστικής περιοχής του Καΐρου, 32 χιλιόμετρα έξω από την ίδια την πόλη. Έχει πληθυσμό που κυμαίνεται μεταξύ 185.000, στην πόλη, και περίπου 500.000 κατοίκων της ευρύτερης περιοχής. Η 6 Οκτώβρη ήταν η πρωτεύουσα του καταργημένου σήμερα Κυβερνείου 6ης Οκτωβρίου. Πρόκειται για σχετικά νέα πόλη, κτισμένη στην έρημο, φιλοξενεί πολλούς σπουδαστές και φοιτητές από τις χώρες του κόλπου και τα παλαιστινιακά εδάφη που φοιτούν σε ιδιωτικά πανεπιστήμια της.
Ιστορία
Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1979, με το 504 Προεδρικό Διάταγμα του Αιγύπτιου πρόεδρου Ανουάρ Σαντάτ. Απέχει 17 χιλιόμετρα από τις μεγάλες Πυραμίδες της Γκίζας και 32 χλμ από το κέντρο του Καΐρου. Η πόλη έχει συνολική έκταση 400 τργ. χλμ. και αναμένεται να έχει πληθυσμό 3,7 εκατομμύρια κατοίκους. Αναγγέλθηκε η πρωτεύουσα του κυβερνείου 6ης Οκτωβρίου τον Απρίλιο του 2008. Μετά τη διάλυση του κυβερνείου τον Απρίλιο του 2011, στον απόηχο της αιγυπτιακής επανάστασης, εντάχτηκε στο κυβερνείο της Γκίζας στο οποίο αρχικά ανήκε.
Το όνομα της πόλης τιμά την έναρξη του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, στις 6 Οκτωβρίου 1973. Για το λόγο αυτό, η ημερομηνία επιλέχθηκε ως γιορτή των Αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Περιοχές Μείζονος Καΐρου
Άρντιαν Κοζνίκου
Βιογραφία
Γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου του 1967 στη Ντιακόβιτσα του Κοσόβου από Αλβανούς γονείς, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την τοπική Βλαζνίμι και το 1988 παραχωρήθηκε στην Πρίστινα. Αργότερα πήρε μεταγραφή στην κροατική Χάυντουκ Σπλιτ όπου έμεινε έως το 1994 συνεχίζοντας την καριέρα του στις γαλλικές Κάννες και Χάβρη ενώ το 1997 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον ΑΠΟΕΛ προτού μετακινηθεί στην Μπαστιά. Το καλοκαίρι του 1998 επέστρεψε στην Κροατία κσι συγκεκριμένα στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Ακολούθησαν η Κέρντεν και η Χριβάτσκι Ντραγκοβόλιακ όπου ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2002.
Με την Εθνική Κροατίας είχε από το 1994 μέχρι το 1998, 7 συμμετοχές και 2 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Αβρ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σκεντίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
2873 Μπίνζελ
Ο Μπίνζελ (Binzel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,99. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Ρίτσαρντ Μπίνζελ (Richard P. Binzel, γενν. 1958).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μπίνζελ είναι Sq. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπινζελ
Μάουνα Λόα
μικρογραφία|Χάρτης της νήσου Χαβάης, με τις περιοχές των πέντε ηφαιστείων της. Το Μάουνα Λόα είναι ένα από τα πέντε ηφαίστεια που αποτελούν το νησί Χαβάης στην αμερικανική πολιτεία Χαβάη στον Ειρηνικό Ωκεανό και ίσως το μεγαλύτερο στη Γη από την άποψη όγκου και της περιοχής που καλύπτει. Είναι ένα ενεργό ασπιδοηφαίστειο, με όγκο που εκτιμάται σε περίπου 75.000 χλμ.³, αν και η κορυφή του είναι 39 μ. χαμηλότερα από εκείνη του γείτονά του, του Μάουνα Κέα. Το όνομα Μάουνα Λόα σημαίνει στη Χαβαϊκή γλώσσα «Μακρύ Βουνό». Εκρήξεις λάβας από το Μάουνα Λόα είναι φτωχές σε διοξείδιο του πυριτίου και πολύ ρευστές. Οι εκρήξεις τείνουν να είναι μη-εκρηκτικές και το ηφαίστειο έχει σχετικά ήπιες πλαγιές.
Η πιο πρόσφατη έκρηξη του Μάουνα Λόα διήρκεσε από τις 27 Νοεμβρίου μέχρι τις 13 Δεκεμβρίου 2022 και η προηγούμενη διήρκεσε από τις 24 Μαρτίου 1984 έως τις 15 Απριλίου 1984. Δεν υπάρχουν πρόσφατες εκρήξεις του ηφαιστείου που να προκάλεσαν θανάτους, αλλά οι εκρήξεις το 1926 και το 1950 κατέστρεψαν χωριά και το Χίλο, η μεγαλύτερη πόλη του νησιού έχει κτιστεί εν μέρει στην λάβα από εκρήξεις στα τα τέλη του 19ου αιώνα. Εν όψει των κινδύνων που εγκυμονεί για τα πληθυσμιακά κέντρα, το Μάουνα Λόα είναι μέρος του προγράμματος Ηφαίστεια της Δεκαετίας, το οποίο ενθαρρύνει τις μελέτες για τα πιο επικίνδυνα ηφαίστεια. Το Μάουνα Λόα παρακολουθείται εντατικά από το Παρατηρητήριο Ηφαιστείων της Χαβάης από το 1912.
Στο Μάουνα Λόα έχουν κατασκευαστεί το παρατηρητήριο του Μάουνα Λόα, το οποίο μελετά την ατμόσφαιρα, και το Ηλιακό Παρατηρήτηριο του Μάουνα Λόα, το οποίο παρατηρεί τον Ήλιο. Στα παρατηρητήρια αυτά οι συνθήκες διαβίωσης δεν είναι απλές καθώς το μέρος είναι ιδιαίτερα απομακρυσμένο και η τροφοδοσία φαγητού και άλλων αγαθών δεν είναι εύκολη και δεδομένη. Και τα δύο παρατηρητήρια βρίσκονται κοντά στην κορυφή του ηφαιστείου.
Το Εθνικό Πάρκο ηφαιστείων της Χαβάης περιλαμβάνει τη κορυφή και τη νοτιοανατολική πλευρά του ηφαιστείου, και συμπεριλαμβάνει ένα ξεχωριστό ηφαίστειο, το Κιλαουέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαβάη Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ωκεανίας Κατηγορία:Ηφαίστεια των ΗΠΑ
Μητροπολιτικό Κάιρο
μικρογραφία|Δορυφορικός χάρτης της περιοχής Το Μητροπολιτικό Κάιρο (αραβικά : القاهرة الكبرى) είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην Αίγυπτο και η μεγαλύτερη αστική περιοχή στην Αφρική. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη αστική περιοχή στον ισλαμικό κόσμο μετά την Τζακάρτα και το Καράτσι, και του κόσμου η 16η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή.
Αποτελείται από το κυβερνείο Καΐρου, την πόλη της Γκίζας, την πόλη Σούμπρα ελ Χέιμα, την Πόλη 6ης Οκτωβρίου, την Χελγουάν, την πόλη Ομπούρ, το Νέο Κάιρο, την Νέα Ηλιούπολη, την Μπαρντ κι άλλες, με συνολικό πληθυσμό 17.816.000
Παραπομπές
Καιρο
Πατητήρι Αλοννήσου
μικρογραφία|Πατητήρι Αλοννήσου Το Πατητήρι είναι πρωτεύουσα και λιμάνι του νησιού της Αλοννήσου, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Σποράδων. Βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού. Οφείλει το όνομά του στα πατητήρια των σταφυλιών, όπου παράγεται ο μούστος για να γίνει στη συνέχεια κρασί. Το πάτημα των σταφυλιών ήταν η βασική ασχολία των κατοίκων του νησιού. Το Πατητήρι επλήγη από τον σεισμό της 9ης Μαρτίου 1965.
Δημογραφικά
Το Πατητήρι ανήκει στον δήμο Αλοννήσου. Στην απογραφή του 2011 το Πατητήρι είχε 1,628 κατοίκους, τους περισσότερους από κάθε άλλον οικισμό του νησιού. Μετά τον σεισμό του 1965, πολλοί μετεγκαταστάθηκαν στο Πατητήρι εγκαταλείποντας τη Χώρα (Παλιά Αλόννησος). {	"version": 2, "width": 300, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1961, "y": 1554 },				{					"x": 1991, "y": 1846 },				{					"x": 2001, "y": 1697 },				{					"x": 2011, "y": 1628 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	],	"padding": { "top": 30, "bottom": 30, "left": 30, "right": 30 } }
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλόννησος Κατηγορία:Λιμένες Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Σποράδες
Κασίμπασα Σπορ Κουλουμπού
Η Κασίμπασα Σπορ Κουλουμπού (τουρκικά: Kasımpaşa Spor Kulübü) είναι τουρκικός αθλητικός σύλλογος. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1921 και θεωρείται ένας από τους παλαιότερους συλλόγους στη χώρα του. Έδρα της είναι το Ταγίπ Ερντογάν Στάντιουμ, όνομα που προέρχεται από τον πρωθυπουργό της χώρας τους τον Ταγίπ Ερντογάν και βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, χωρητικότητας 13.500 θέσεων.
Αγωνίζεται από την περίοδο 2008-09 στην Σούπερ Λιγκ καταλαμβάνοντας τη 13η θέση, ενώ το 2009-10 την 11η. Τα χρώματα της είναι το γκρι και το άσπρο.
Άνοδος στη Σούπερ Λιγκ
Αρχικά ο προβιβασμός της έλαβε χώρα το Μάιο του 2007, οπότε και τερμάτισε ανάμεσα στις θέσεις 1 και 2. Αντίπαλος της ήταν η Αλτάι Σ.Κ., ομάδα της Σμύρνης. Νίκησε με 4-3 και κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ωστόσο έμεινε για μία σεζόν στη Δεύτερη Κατηγορία. Την περίοδο 2008-09 νίκησε την Καρσίγιακα, ομάδα που επίσης εδρεύει στη Σμύρνη με σκορ 14-1
Πορεία στα τούρκικα πρωταθλήματα
thumb|right|200px|Παλιότερο σήμα της ομάδας
Ορχήστρα των Χρωμάτων
μικρογραφία|228x228εσ|Το επίσημο λογότυπο της Ορχήστρας των Χρωμάτων. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων ιδρύθηκε το 1989 από τον Μάνο Χατζιδάκι.
Ο Μάνος Χατζιδάκις την ίδρυσε οραματιζόμενος ένα επίλεκτο μουσικό σύνολο, το οποίο θα παρουσίαζε πρωτότυπα προγράμματα. Η πρώτη συναυλία δόθηκε στις 23 Νοεμβρίου του 1989 στο θέατρο "Παλλάς". Το 1994 η Ορχήστρα επανιδρύθηκε ως ορχήστρα επιχορηγούμενη από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Δραστηριότητα
Κάθε χρόνο διοργανώνει η ορχήστρα το διαγωνισμό διεύθυνσης ορχήστρας και σύνθεσης με την επωνυμία: Διεθνής Διαγωνισμός Δημήτρης Μητρόπουλος που αποτελεί πόλο έλξης για νέους μαέστρους και συνθέτες από όλον τον κόσμο.
Το ρεπερτόριο της Ορχήστρας των Χρωμάτων κινείται έξω από τυποποιημένα πρότυπα, αναδεικνύει άγνωστα έργα του 20ού αιώνα ή νέες οπτικές γωνίες για παλαιότερες και όχι απαραίτητα γνωστές συνθέσεις του κλασικού ρεπερτορίου. Δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην παρουσίαση έργων Ελλήνων συνθετών. Επίσης αναθέτει έργα σε σύγχρονους συνθέτες.
Κύκλος Ελληνική Μουσική,
Κύκλος Μουσική και Κινηματογράφος,
Κύκλος Μουσική και Λογοτεχνία,
Συνθέτες του 20ου αιώνα.
Οικονομικά Προβλήματα
Στις 14 Απριλίου 2008 ο πρόεδρος της ορχήστρας, Γιώργος Στεφανάκης υπέβαλε μέσω της στήλης «Σημειωματάριο» της εφημερίδας "Καθημερινή" την παραίτησή του, διαμαρτυρόμενος για τα χρόνια οικονομικά προβλήματα που απέκτησε η ορχήστρα με ευθύνη της πολιτείας. Αν και βάσει του N.2273/94 το Υπουργείο Πολιτισμού οφείλει να καλύπτει τα λειτουργικά έξοδα της ορχήστρας, ο καλλιτεχνικός Διευθυντής της Ορχήστρας των Χρωμάτων Γιώργος Κουρουπός ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα προκύπτει επειδή δεν εγγράφεται το σύνολο της επιχορήγησης στον τακτικό προϋπολογισμό του ΥΠΠΟ. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, λόγω αυτής της κατάστασης, οι μουσικοί της ορχήστρας έχουν μείνει μεταξύ του 2006 και του 2008 δύο φορές απλήρωτοι για χρονικό διάστημα άνω των οκτώ μηνών. Το 2009 ακυρώθηκε ο, ως τότε καθιερωμένος, κύκλος εκδηλώσεων “Μουσική και Κινηματογράφος” λόγω περικοπών στην ετήσια επιχορήγηση του ΥΠΠΟ. Σύμφωνα με τον πρόεδρό της, η ορχήστρα βρίσκεται στο δίλημμα να μειώσει είτε τον αριθμό των μουσικών της, είτε τα προγράμματα που διεξάγει. Στις 22 Οκτωβρίου 2010 το νεοιδρυθέν σωματείο της ορχήστρας δημιούργησε ένα ιστολόγιο για να αναζητηθεί η στήριξη του κοινού, καθώς αυτή τη φορά οι μουσικοί είχαν μείνει για εφτά μήνες απλήρωτοι.
Στις 6 Ιουνίου 2011 παραιτήθηκε ο μαέστρος της ορχήστρας Μίλτος Λογιάδης δηλώνοντας ότι: «''Δεν ξανασηκώνω τα χέρια μου να διευθύνω, όταν ο μουσικός από κάτω είναι απλήρωτος. Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν θα το ανεχόταν ποτέ αυτό για την Ορχήστρα που δημιούργησε''» και υποστηρίζοντας ότι το ΥΠΠΟΤ παράνομα μηδένισε την επιχορήγηση για το 2011. Στις 27/7/2010 είχε ήδη παραιτηθεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Ορχήστρας Γιώργος Κουρουπός. Στις 27/5/2014 ο μαέστρος Μιχάλης Οικονόμου ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής, διοριζόμενος από τον Υπουργό Πολιτισμού Πάνο Παναγιωτόπουλο.
Αρχιμουσικοί
Συνοπτικό βιογραφικό: Ο Μίλτος Λογιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου παίρνοντας διπλώματα διεύθυνσης χορωδίας και ορχήστρας καθώς και δίπλωμα Meisterklasse. Το 1992 επιστρέφει στην Ελλάδα για να διευθύνει την Ορχήστρα των Χρωμάτων στην οποία εργάζεται ως μόνιμος μαέστρος μέχρι σήμερα. Εκτός από την Ορχήστρα των Χρωμάτων έχει διευθύνει ορχήστρες όπως την Ορχήστρα της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, την Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου, την Ορχήστρα της Όπερας του Αμβούργου, την Ορχήστρα της Βασιλικής Όπερας της Δανίας κ.α. Είναι καθηγητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου στο μάθημα της Διεύθυνσης Ορχήστρας.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Ορχήστρες Κατηγορία:Μάνος Χατζιδάκις
Χόινουφ
Το Χόινουφ (πολωνικά: Chojnów, γερμανικά: Haynau, σιλεσικά γερμανικά: Hoyn) είναι πόλη του Πόβιατ Λεγκνίτσα στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας στη νοτιοδυτική Πολωνία. Βρίσκεται στον ποταμό Σκόρα, παραπόταμος του Κατσάβα σε μέσο υψόμετρο 170 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το Χόινουφ είναι η διοικητική έδρα του Γκμίνα Χόινουφ, αν και η πόλη δεν είναι μέρος της επικράτειάς της και σχηματίζει μια ξεχωριστή αστική γκμίνα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 13.355 κάτοικοι.
Το Χόινουφ βρίσκεται 18 χιλιόμετρα δυτικά από τη Λεγκνίτσα, 26 χιλιόμετρα ανατολικά από το Μπολεσουάβιετς και 18 χιλιόμετρα βόρεια από τη Ζουοτορίγια, 5 χιλιόμετρα μακριά από τον αυτοκινητόδρομο Α4. Διαθέτει σιδηροδρομικές συνδέσεις με το Μπολεσουάβιετς και τη Λεγκνίτσα.
Εραλδική
Το οικόσημο του Χόινουφ είναι ένας μπλε θυρεός. Στο σήμα υπάρχει ένας πύργος με τρεις προμαχώνες λευκού χρώματος. Ο κεντρικός πύργος έχει δύο παράθυρα. Στους πύργους βρίσκεται στη δεξιά πλευρά η Σελήνη και στην αριστερή ο Ήλιος. Στην πύλη του Σιλεσικού Αετού σε κίτρινο φόντο υπάρχει το σύνθημα του Χόινουφ είναι «Φιλική Πόλη».
Γεωγραφία
Το Χόινουφ βρίσκεται στο κεντρικό-δυτικό τμήμα της περιοχής της Κάτω Σιλεσίας. Ο ποταμός Σκόρα ρέει μέσα από την πόλη προς τη δυτική κατεύθυνση. Η πόλη καλύπτει έκταση 5,32 χλμ2, όπου το 41% είναι γεωργική γη.
Το Χόινουφ έχει σύνδεση με τις μεγάλες πόλεις της χώρας (οδικές και σιδηροδρομικές) και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νότια της πόλης βρίσκεται ο αυτοκινητόδρομος A4. Στα νότια της πόλης βρίσκεται η Πεδιάδα Χοϊνόφσκα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Κάστρο των Πιαστ στο Χόινουφ. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα λατινικό μεσαιωνικό έγγραφο που εκδόθηκε στο Βρότσουαφ στις 26 Φεβρουαρίου 1253, αναφέροντας τον Σιλάσιο Δούκα Ερρίκο Γ΄ το Λευκό όταν η πόλη αναφέρεται με το όνομα Χονόβο. Πιθανό το όνομα του κοντινού νησιού Hainau. Το όνομα είναι πολωνικής καταγωγής, και σε πιο μοντέρνα αρχεία από τον 19ο αιώνα, το πολωνικό όνομα εμφανίζεται ως Hajnów, ενώ το Haynau είναι η γερμανική έκδοση του αρχικού πολωνικού ονόματος.
Ο οικισμός του Haynow αναφέρθηκε σε μια πράξη του 1272. Ήταν ήδη γνωστό ως civitas σε ένα έγγραφο του 1288 που εκδόθηκε από τον δούκα των Πιαστ-Σιλεσίας Ερρίκου Ε΄ της Λεγκνίτσα, και έλαβε επίσημα προνόμια πόλης το 1333 από τον Δούκα Μπολέσλαφ Γ΄ τον Γενναιόδωρο. Ήταν μέρος των δουκάτων του Βρότσουαφ, του Γκουόγκουφ και της Λεγκνίτσα της κατακερματισμένης Πολωνίας και παρέμεινε υπό την κυριαρχία του Οίκου των Πιαστ έως το 1675. Ο πληθυσμός του ήταν κυρίως Πολωνοί. Το 1292, αναφέρθηκε ο πρώτος καστελάνος του Χόινουφ, Μπρονίσουαφ Μπουντζιβογιόβιτς. Στον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα, το Χόινουφ έλαβε διάφορα προνόμια, όπως το βασικό δικαίωμα και το δικαίωμα εξόρυξης χρυσού, χάρη στα οποία άνθισε.
Η πόλη επέζησε από τους Χουσίτες, οι οποίοι έκαψαν σχεδόν ολόκληρο το κέντρο και το κάστρο, αλλά βοήθησε γρήγορα στην ανάκτηση της πρώην δόξας της. Η μεγαλύτερη έκρηξη που βίωσε το Χόινουφ ήταν τον 16ο αιώνα, ωστόσο μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα άρχισε να εξασθενεί λόγω πυρκαγιών και επιδημίας, που υπέστησαν πολλά θύματα το 1613. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου (1618-1648), υπήρξε ένα άλλο ξέσπασμα στην πόλη, καταλήφθηκε από τους Αυστριακούς και τους Σουηδούς και το 1642 λεηλατήθηκε επίσης από τους Σουηδούς. Παρέμεινε μέρος του υπό την κυριαρχία των Πιαστ Δουκάτου της Λεγκνίτσα μέχρι τη διάλυσή του το 1675, όταν ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Βοημίας του Οίκου των Αψβούργων. μικρογραφία| Άποψη από τις αρχές του 20ου αιώνα του Πάρκου Πιαστ. Τον 18ο αιώνα, αναπτύχθηκε η παραγωγή υφασμάτων και ιδρύθηκε σχολή κατασκευής υφασμάτων στην πόλη. Μία από τις δύο κύριες διαδρομές που συνέδεαν τη Βαρσοβία και τη Δρέσδη διέσχισε την πόλη τον 18ο αιώνα και οι Βασιλιάδες Αύγουστος Β΄ ο Δυνατός και Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ταξίδεψαν σε αυτή τη διαδρομή πολλές φορές. Το 1740, η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας και στη συνέχεια προσαρτήθηκε σε αυτό το 1742. Το 1804 υπέστη πλημμύρα. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων υπήρχαν περισσότερες επιδημίες. Το 1813 στο Χόινουφ, ο Ναπολέων Α΄ εξέδωσε οδηγίες σχετικά με την αναδιοργάνωση του 8ου Πολωνικού Σώματος του Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι. Η εκδήλωση μνημονεύεται από μια επιγραφή στην πρόσοψη του Κάστρου Πιαστ. Μια σιδηροδρομική γραμμή άνοιξε τον 19ο αιώνα. Ακολούθησαν σύντομα οι αποχετεύσεις, τα φώτα με πετρέλαιο, μια εφημερίδα και ένα νοσοκομείο, καθώς βελτιώθηκε η οικονομία των πόλεων.
Οικονομία
Το Χόινουφ είναι μια βιομηχανική και γεωργική πόλη. Μεταξύ των τοπικών προϊόντων είναι τα: χαρτί, γεωργικά μηχανήματα, αλυσίδες, μεταλλικά έπιπλα για νοσοκομεία, εξοπλισμός για τη βιομηχανία κρέατος, μπύρα, κρασί, δερμάτινα ρούχα και ρούχα για βρέφη, παιδιά και ενήλικες.
Αξιοθέατα και φύση
Ανάμεσα στα ενδιαφέροντα μνημεία του Χόινουφ είναι το κάστρο του Δούκων της Λεγκνίτσα του 13ου αιώνα (που χρησιμοποιείται σήμερα ως μουσείο), δύο παλιές εκκλησίες, το Baszta Tkaczy (Πύργος Υφαντών) και διατηρημένα ερείπια τειχών της πόλης.
Η μεγαλύτερη πράσινη περιοχή στο Χόινουφ είναι το μικρό δασικό Πάρκο Πιαστόφσκι, που πήρε το όνομά του από τον Οίκο των Πιαστ. Τα άγρια ζώα που βρίσκονται στην περιοχή Χόινουφ είναι ζαρκάδια, αλεπούδες, κουνέλια και άγρια κατοικίδια ζώα, ειδικά γάτες.
Θρησκεία
Το Χόινουφ είναι η καθολική κατοικία του αρχιμανδρίτη του Χόινουφ και έχει δύο ενορίες, την Αμόλυντη Σύλληψη της Παναγίας και επίσης τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Και οι δύο ενορίες έχουν ενεργές εκκλησίες. Υπάρχουν επίσης δύο εκκλησιάσματα των μαρτύρων του Ιεχωβά.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Χόινουφ είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Λεγκνίτσα
Βορράς
thumb|250px|right|Ο Βορράς (Β) σε σχέση με τις άλλες κατευθύνσεις.
Ο βορράς είναι σημείο του ορίζοντα (cardinal point) που έχει κατεύθυνση ακριβώς τον Βόρειο Πόλο, δηλαδή ο μεσημβρινός του τόπου. Η κατεύθυνση αυτή Β-Ν λέγεται και μεσημβρινή γραμμή. Ο άνεμος που πνέει απ΄ αυτό το σημείο του ορίζοντα λέγεται Βόρειος ή Βοριάς (και στην αρχαιότητα Βορρέας).
Ο Βορράς φέρεται με τρεις επιμέρους χαρακτηρισμούς (διακρίσεις), γεγονός που καθιστά ανάγκη, τουλάχιστον στους ναυτιλλομένους, ο επακριβής προσδιορισμός του σε κάθε αναφορά σε αυτόν.
Οι διακρίσεις αυτές είναι:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Προσανατολισμός
Kompasretning
Νίκολα Πάσιτς
Ο Νικόλα Πάσιτς (Никола Пашић, 18 Δεκεμβρίου 1845 - 10 Δεκεμβρίου 1926) ήταν Σέρβος και Γιουγκοσλάβος πολιτικός και διπλωμάτης, η σημαντικότερη πολιτική μορφή της Σερβίας επί σχεδόν 40 χρόνια, ο ηγέτης του Λαϊκού Ριζοσπαστικού Κόμματος και, μεταξύ άλλων, δύο φορές δήμαρχος του Βελιγραδίου (1890-91 και 1897), αρκετές φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας (1891-92, 1904-05, 1906-08, 1909-11, 1912-18) και του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (1918, 1921-24, 1924-26).
Ήταν σημαντικός πολιτικός στα Βαλκάνια, που, μαζί με τους ομολόγους του όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Ελλάδα, κατάφεραν να ενισχύσουν τα μικρά, ακόμη αναδυόμενα εθνικά κράτη τους ενάντια στις έντονες ξένες επιρροές, ιδιαίτερα εκείνες της Αυστροουγγαρίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Πάσιτς σπούδασε στο γυμνάσιο του Ζάγετσαρ, αλλά καθώς το γυμνάσιο ξαναμεταφέρθηκε στο Νεγκοτίν (όπου είχε ιδρυθεί αρχικά) για πολιτικούς λόγους, συνέχισε στο Νεγκοτίν και στο Κραγκούγιεβατς. Το 1866 γράφτηκε στην Ανώτατη Σχολή του Βελιγραδίου, όπου διακρίθηκε στις σπουδές του, και το 1868 έλαβε κρατική υποτροφία για σπουδές στην Πολυτεχνική Σχολή της Ζυρίχης για περαιτέρω εξειδίκευση. Ο Πάσιτς αποφοίτησε ως μηχανικός αλλά, εκτός από τη σύντομη συμμετοχή του στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Βιέννης-Βουδαπέστης, δεν εργάστηκε ποτέ στον τομέα αυτό.
Δημιουργία
Μια παροικία Σέρβων φοιτητών ζούσε στην Ελβετία, όπου γνώρισαν τις ιδέες του Σοσιαλισμού. Θα γινόταν αργότερα ο πυρήνας του Σοσιαλιστικού και Ριζοσπαστικού κινήματος της Σερβίας. Ένας από αυτούς ήταν ο Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς, που θα γινόταν ο πρώτος σημαντικός σοσιαλιστής ιδεολόγος στη Σερβία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Ζυρίχη, ο Πάσιτς γνωρίστηκε με τον Μάρκοβιτς, τον Πέταρ Βελιμίροβιτς, τον Γιόβαν Ζούλοβιτς και άλλους.
Μετά την επιστροφή του στη Σερβία ο Πάσιτς αποστασιοποιήθηκε από τον Μάρκοβιτς, αν και ποτέ δεν τσακώθηκαν, και πήγε στη Βοσνία για να υποστηρίξει την αντιοθωμανική εξέγερση του 1875–1877. Οι Σοσιαλιστές άρχισαν να εκδίδουν τη Σαμούπραβα, που αργότερα έγινε η επίσημη εφημερίδα του Ριζοσπαστικού Κόμματος. Μετά τον θάνατο του Μάρκοβιτς το 1875 ο Πάσιτς έγινε ηγέτης του κινήματος και το 1878 εξελέγη στην Εθνική Συνέλευση της Σερβίας, ακόμη και πριν την ίδρυση του κόμματος. Το 1880 έκανε μια πρωτοφανή κίνηση στο σερβικό πολιτικό σκηνικό, σχηματίζοντας μια ομάδα αντιπολιτευόμενων βουλευτών στη συνέλευση. Τέλος το πρόγραμμα του κόμματος ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 1881 και ιδρύθηκε επίσημα το Ριζοσπαστικό Κόμμα, το πρώτο συστηματικά οργανωμένο Σερβικό κόμμα, με τον Πάσιτς εκλεγόμενο ομόφωνα πρώτο του πρόεδρο.
Η ανταρσία του Τίμοκ
Αυτή η ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα επιδεινώθηκε από την απόφαση να αφαιρεθούν τα όπλα από τον πληθυσμό, καθώς επρόκειτο να δημιουργηθεί τακτικός στρατός. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεκινήσουν συγκρούσεις στην ανατολική Σερβία, στην κοιλάδα του Τίμοκ. Ο βασιλιάς Μίλαν κατηγόρησε για την αναταραχή τους Ριζοσπάστες και έστειλε στρατεύματα για να συντρίψει την εξέγερση. Ο Πάσιτς καταδικάστηκε σε θάνατο σε ερήμην και μόλις διέφυγε τη σύλληψη καταφεύγοντας στη Βουλγαρία. Είκοσι ένας ακόμη καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν και 734 φυλακίστηκαν.
Εξόριστος στη Βουλγαρία
Τα επόμενα έξι χρόνια ο Πάσιτς έζησε με συγγενείς στη Βουλγαρία, υποστηριζόμενος από τη βουλγαρική κυβέρνηση. Έζησε στη Σόφια όπου εργάστηκε ως εργολάβος οικοδομών και για λίγο στο Υπουργείο Εσωτερικών. Σύμφωνα με βουλγαρικές πηγές μιλούσε πολύ καλά βουλγαρικά, αλλά τα αναμείγνυε με μεγάλο αριθμό σερβικών λέξεων και φράσεων και λέγεται ότι ρωτούσε τους φίλους του Πέτκο Καραβέλοφ, που κατάγονταν από τον Αίμο, σχετικά με τα χαρακτηριστικά αυτής της περιοχής στη Βουλγαρία, εξηγώντας ότι οι πρόγονοί του είχαν μεταναστεύσει από εκεί στη τη Σερβία πριν μερικές γενιές.
Οι βουλγαρικές μαρτυρίες διαφέρουν εντελώς σε ένα σημαντικό θέμα, αν ο Πάσιτς εργάστηκε ενεργά στην πολιτική κατά την εξορία του στη Σόφια. Η επίσημη υποστήριξη της Βουλγαρίας ήταν ένας από τους λόγους για την απόφαση του Μίλαν να ξεκινήσει τον Σερβοβουλγαρικό Πόλεμο το 1885. Αφού υπέστη μια αποφασιστική ήττα, ο Μίλαν χορήγησε αμνηστία σε όσους καταδικάστηκαν για την εξέγερση του Τίμοκ, αλλά όχι στον Πάσιτς, που παρέμεινε στην εξορία στη Βουλγαρία μέχρι την παραίτηση του Μίλαν το 1889. Λίγα μέρες αργότερα το νεοσχηματισθέν Ριζοσπαστικό υπουργικό συμβούλιο του Σάβα Γκρούιτς αμνήστευσε τον Πάσιτς.
Πρόεδρος της συνέλευσης και δήμαρχος
Στις 13 Οκτωβρίου 1889 ο Πάσιτς εξελέγη πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης, αξίωμα που θα διατηρούσε (de jure, όχι όμως de facto) μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1892. Εκλέχτηκε επίσης δήμαρχος του Βελιγραδίου από τις 11 Ιανουαρίου 1890 ως τις 26 Ιανουαρίου 1891. Επί της προεδρίας του η συνέλευση ψήφισε τον μεγαλύτερο αριθμό νόμων στην ιστορία του σερβικού κοινοβουλευτισμού, ενώ ως δήμαρχος του Βελιγραδίου του πιστώνεται η λιθόστρωση των λασπωμένων δρόμων της πόλης. Επανεκλέχθηκε δύο φορές πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης από τις 13 Ιουνίου 1893 ως τον Απρίλιο του 1895 (αν και μετά τον Σεπτέμβριο του 1893 μόνο κατ' όνομα, ο αναπληρωτής του Ντιμίτριε Κάτιτς ενεργούσε αντ' αυτού) και από τις 12 Ιουλίου 1897 ως τις 29 Ιουνίου 1898 και για άλλη μια φορά δήμαρχος του Βελιγραδίου από τις 22 Ιανουαρίου ως τις 25 Νοεμβρίου 1897. [7]
Αφού σοφά δεν αποδέχθηκε να αναλάβει την κυβέρνηση αμέσως μετά την επιστροφή του από την εξορία, ο Νίκολα Πάσιτς έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά στις 23 Φεβρουαρίου 1891. Ωστόσο ο πρώην βασιλιάς Μίλαν επέστρεψε στη Σερβία τον Μάιο του 1890 και ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Πάσιτς και των Ριζοσπαστών. Στις 16 Ιουνίου 1892 ο Κόστα Πρότιτς, ένας από τους τρεις αντιβασιλείς λόγω του ανήλικου του Αλέξανδρου Ομπρένοβιτς Ε΄, πέθανε. Σύμφωνα με το σύνταγμα η Εθνοσυνέλευση έπρεπε να εκλέξει νέο αντιβασιλέα αλλά, καθώς η συνέλευση ήταν σε πολύμηνες διακοπές, ο Πάσιτς αναγκάστηκε να συγκαλέσει έκτακτη σύνοδο. Ο Γιόβαν Ρίστιτς, ο ισχυρότερος αντιβασιλέας, φοβούμενος ότι ο Πάσιτς θα μπορούσε να εκλεγεί συναντιβασιλέας και να υπονομεύσει έτσι τη θέση του, αρνήθηκε να επιτρέψει την έκτακτη συνεδρίαση και ο Πάσιτς παραιτήθηκε ως πρωθυπουργός στις 22 Αυγούστου 1892. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ήταν επίσης υπουργός Εξωτερικών από τις 2 Απριλίου 1892 και υπουργός οικονομικών από τις 3 Νοεμβρίου 1891.
Το πραξικόπημα του Αλεξάνδρου
Οταν ο Βασιλιάς Αλέξανδρος αυτοανακηρύχθηκε πρόωρα ενήλικας και κατάργησε την αντιβασιλεία, ανέθεσε σε έναν μετριοπαθή Ριζοσπάστη, τον Λάζαρ Ντόκιτς, να σχηματίσει κυβέρνηση. Παρόλο που έλαβε την έγκριση ορισμένων μελών του Ριζοσπαστικού κόμματος για να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, ο Πάσιτς αρνήθηκε. Για να τον αποκλείσει από την πολιτική σκηνή της Σερβίας ο Αλέξανδρος έστειλε τον Πάσιτς ως έκτακτο απεσταλμένο του στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, 1893-1894. Το 1896 ο βασιλιάς κατάφερε να αναγκάσει τον Πάσιτς να σταματήσει να πιέζει για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο από το 1897 και οι δύο βασιλιάδες, ο Μίλαν και ο Αλέξανδρος, κυβερνούσαν σχεδόν από κοινού. Καθώς και οι δύο αντιπαθούσαν τον Πάσιτς το 1898 τον φυλάκισαν για 9 μήνες επειδή η Σαμούπραβα δημοσίευσε μια δήλωση σχετικά με την προηγούμενη αντιπολίτευσή του στον Βασιλιά Μίλαν. Ο Πάσιτς ισχυρίστηκε ότι ήταν ψευδής, χωρίς αποτέλεσμα.
Η προσπάθεια δολοφονίας
Ο πρώην πυροσβέστης Τζούρα Κνιέζεβιτς, που είχε καταδικαστεί σε θάνατο, προσπάθησε να δολοφονήσει τον πρώην βασιλιά Μίλαν τον Ιούνιο του 1899 (Σερβικά: Ивандањски атентат). Το ίδιο βράδυ ο Μίλαν δήλωσε ότι το Ριζοσπαστικό Κόμμα προσπάθησε να τον σκοτώσει και όλοι οι επικεφαλής του Ριζοσπαστικού Κόμματος συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένου του Πάσιτς, που είχε μόλις απελευθερωθεί από τη φυλακή από την προηγούμενη ποινή του. Οι κατηγορίες του Μίλαν κατά των Ριζοσπαστών ήταν αβάσιμες και ακόμη και η Αυστροουγγαρία, ο σημαντικότερος σύμμαχός του, παραδέχτηκε ότι το Ριζοσπαστικό Κόμμα δεν συμμετείχε, παρά την επιμονή του Μίλαν ότι τουλάχιστον ο Νίκολα Πάσιτς και ο Kόστα Ταουσάνοβιτς έπρεπε να καταδικαστούν σε θάνατο. Η Αυστροουγγαρία φοβόταν ότι η εκτέλεση του ρωσόφιλου Πάσιτς θα ανάγκαζε τη Ρωσία να παρέμβει, εγκαταλείποντας μια συμφωνία του 1897 να διατηρηθεί το status quo της Σερβίας σ. Έστειλε ειδικός απεσταλμένος από τη Βιέννη στον Μίλαν για να τον προειδοποιήσει ότι η Αυστρία θα αποκήρυυττε τη δυναστεία των Ομπρένοβιτς εάν εκτελείτο ο Πάσιτς. Ο διακεκριμένος Σέρβος ιστορικός Σλόμπονταν Γιοβάνοβιτς ισχυρίστηκε αργότερα ότι η δολοφονία θα σχεδιαζόταν έτσι ώστε ο Μίλαν να μπορέσει να απαλλαγεί από το Ριζοσπαστικό Κόμμα.
Φυλακισμένος και χωρίς να γνωρίζει την παρέμβαση της Αυστροουγγαρίας, ο Πάσιτς ομολόγησε ότι το Ριζοσπαστικό Κόμμα δεν ήταν πιστό στη δυναστεία, πράγμα που πιθανώς έσωσε πολλούς ανθρώπους από τη φυλακή. Στο πλαίσιο της συμφωνίας που επετεύχθη με τον υπουργό Εσωτερικών Τζόρτζε Γκέντσιτς, η κυβέρνηση επίσημα κράτησε αποστάσεις από τη δήλωση, οπότε φαινόταν ότι ο Πάσιτς φέρθηκε με δειλία και υπέκυψε στην πίεση. Ο Πάσιτς καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια, αλλά απελευθερώθηκε αμέσως. Αυτό προκάλεσε μελλοντικά σύγκρουση στο Ριζοσπαστικό Κόμμα, καθώς τα νεότερα μέλη θεωρούσαν τον Πάσιτς δειλό και προδότη και αποχώρησαν από το κόμμα. Το υπόλοιπο της βασιλείας του Αλεξάνδρου ο Πάσιτς αποσύρθηκε από την πολιτική. Αν και ο νεαρός μονάρχης αντιπαθούσε τον Πάσιτς, τον καλούσε συχνά για διαβουλεύσεις, αλλά εκείνος απέφευγε να δίνει συμβουλές και επέμενε ότι δεν ασχολείται πλέον με την πολιτική.
Η δολοφονία του βασιλιά
Ο Νίκολα Πάσιτς δεν ήταν μεταξύ των συνωμοτών που σχεδίασαν να δολοφονήσουν τον Βασιλιά Αλέξανδρο. Η δολοφονία έγινε τη νύχτα της 10-11 Ιουνίου [Π.Η. 28-29 Μαΐου] 1903 και σκοτώθηκαν τόσο ο Βασιλιάς όσο και η Βασίλισσα Ντράγκα Μάσιν, καθώς και ο Πρωθυπουργός Ντιμίτριε Τσίντσαρ-Μάρκοβιτς και ο Υπουργός Άμυνας Μίλοβαν Πάβλοβιτς. Το Ριζοσπαστικό Κόμμα δεν σχημάτισε την πρώτη κυβέρνηση μετά το πραξικόπημα, αλλά μετά τη νίκη του στις εκλογές στις 4 Οκτωβρίου 1903 και παρέμεινε στην εξουσία σχεδόν συνεχώς τα επόμενα 15 χρόνια. Συνετά σκεπτόμενος ο Πάσιτς δεν ηγήθηκε όλων των κυβερνήσεων των Ριζοσπαστών, επιτρέποντας και σε άλλα μέλη του κόμματός του (ή μερικές φορές σε εξωκομματικούς) να γίνουν πρωθυπουργοί.
Στην αρχή οι Ριζοσπάστες αντιτάχθηκαν στον διορισμό ως νέου βασιλιά του Πέτρου Καραγεώργεβιτς, καταγγέλλοντας τον διορισμό του ως παράνομο. Αλλά ο Πάσιτς άλλαξε αργότερα άποψη όταν είδε πώς ο λαός αποδέχτηκε τον νέο μονάρχη καθώς και ότι ο βασιλιάς Πέτρος Α', που είχε σπουδάσει στη Δυτική Ευρώπη, ήταν ένας δημοκρατικός, ήπιος κυβερνήτης σε αντίθεση με τους δύο τελευταίους δεσποτικούς και ασταθείς ηγεμόνες των Ομπρένοβιτς. Όπως φάνηκε τις επόμενες δύο δεκαετίες η μεγάλη σύγκρουση μεταξύ του βασιλιά και του πρωθυπουργού ήταν η άρνηση του Πάσιτς να αυξήσει τη βασιλική επιχορήγηση.
Ο Νίκολα Πάσιτς έγινε υπουργός Εξωτερικών στις 8 Φεβρουαρίου 1904 στο υπουργικό συμβούλιο του Σάβα Γκρούιτς και επικεφαλής μιας κυβέρνησης υπό την προεδρία του, από 10 Δεκεμβρίου 1904 ως 28 Μαΐου 1905, παραμένοντας και υπουργός εξωτερικών. Την δεκαετία που ακολούθησε, υπό την ηγεσία του Πάσιτς και του Ριζοσπαστικού Κόμματος, η Σερβία γνώρισε τέτοια ευημερία, που πολλοί ιστορικοί ονομάζουν αυτήν την περίοδο τη νεότερη χρυσή εποχή της Σερβίας. Η χώρα εξελίχθηκε σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία και, με την οικονομική ανάπτυξη, κέρδισε και πολιτική επιρροή, που προκαλούσε συνεχή προβλήματα με τον μεγαλύτερο γείτονα της Σερβίας, την Αυστροουγγαρία, που σχεδίαζε να μετατρέψει τη Σερβία σε μία από τις επαρχίες της (ήδη το 1879 ο Γερμανός καγκελάριος Όττο φον Μπίσμαρκ δήλωνε ότι η Σερβία είναι το εμπόδιο στην ανάπτυξη της Αυστρίας)
Ο τελωνειακός πόλεμος
Η Αυστρία έκλεισε τα σύνορα, προκαλώντας αρχικά πράγματι σοβαρό πλήγμα στην οικονομία της Σερβίας, αλλά αργότερα θα ανέκαμπτε ακόμη πιο ανεπτυγμένη από ότι ήταν, χάρη στην άμεση στροφή του Πάσιτς προς τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Εξανάγκασε σε αποστρατεία τους συνωμότες του πραξικοπήματος του 1903, πράγμα που ήταν προϋπόθεση για την αποκατάσταση διπλωματικών σχέσεων με το Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε κανόνια από τη Γαλλία κλπ. Διαρκούντος του τελωνειακού πολέμου η Αυστροουγγαρία προσάρτησε επίσημα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη το 1908, προκαλώντας μαζικές διαμαρτυρίες στη Σερβία και πολιτική αστάθεια, αλλά ο Πάσιτς κατάφερε να ηρεμήσει την κατάσταση. Σε αυτή την περίοδο ο σημαντικότερος σύμμαχος του Πάσιτς, η αυτοκρατορική Ρωσία, δεν μπορούσε να προσφέρει σοβαρή βοήθεια, ηττημένη από την Ιαπωνία κατά τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο και πληττόμενη από σειρά επαναστάσεων.
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
Ο Πάσιτς σχημάτισε δύο ακόμη κυβερνήσεις (24 Οκτωβρίου 1909 ως 4 Ιουλίου 1911 και από τις 12 Σεπτεμβρίου 1912). Ήταν ένας από τους κυριότερους παίκτες στον σχηματισμό του Βαλκανικού Συνασπισμού, που αργότερα κατέληξε στον Α΄ (1912-13) και τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο (1913), που σχεδόν διπλασίασαν την έκταση της Σερβίας με τα εδάφη που τότε θεωρούντο η Παλαιά Σερβία (Κοσσυφοπέδιο, Μετόχια και Μακεδονία του Βαρδάρη) και ανακτήθηκαν από τους Οθωμανούς μετά από πέντε αιώνες. Συγκρούσθηκε με ορισμένες στρατιωτικές δομές για τη διαχείριση των νεοαποκτηθέντων εδαφών. Ο Πάσιτς πίστευε ότι η περιοχή θα πρέπει να ενταχθεί στο σερβικό πολιτικό και διοικητικό σύστημα μέσω των δημοκρατικών εκλογών, ενώ ο στρατός επιδίωκε να κρατήσει τις περιοχές υπό στρατιωτική κατοχή. Μετά από ένα χρόνο έντασης ο Πάσιτς απέλυσε τον στρατιωτικό διοικητή της Παλαιάς Σερβίας και είχε προγραμμάτισε νέες εκλογές για το 1914, αλλά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τις ματαίωσε.
Έκρηξη του Μεγάλου Πολέμου
Μετά τη Δολοφονία στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1914 όταν μέλη της σερβικής επαναστατικής οργάνωσης Νέα Βοσνία δολοφόνησαν το διάδοχο της Αυστροουγγαρίας Αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο, η Αυστροουγγρική κυβέρνηση κατηγόρησε αμέσως τη Σερβική κυβέρνηση ότι ήταν πίσω από τη δολοφονία. Υπάρχει γενική ομοφωνία σήμερα ότι η κυβέρνηση δεν την οργάνωσε, αλλά το κατά πόσο γνώριζε για αυτή ο Πάσιτς είναι ακόμα ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα και φαίνεται ότι κάθε ιστορικός έχει τη δική του άποψη για το θέμα: ο Πάσιτς δεν ήξερε τίποτα (Τσόροβιτς). Ο Πάσιτς ήξερε ότι κάτι επρόκειτο να συμβεί και είπε στη Ρωσία ότι η Αυστρία θα επετίθετο στη Σερβία πριν τη δολοφονία (Ντράγκνιτς). Ο Πάσιτς ήξερε, αλλά, καθώς οι δολοφόνοι συνδέονταν με τα ισχυρά μέλη των σερβικών μυστικών υπηρεσιών, φοβόταν να κάνει οτιδήποτε προσωπικά, γι 'αυτό προειδοποίησε τη Βιέννη (Μπάλφουρ).
Η Αυστρία του παρέδωσε το Τελεσίγραφο του Ιουλίου, που είχε συνταχθεί μαζί με τους εκπροσώπους των Γερμανών πρεσβευτών με τέτοιο πνεύμα που οι υποστηρικτές των Σέρβων ισχυρίζονται ότι καμία χώρα δεν θα μπορούσε να το δεχτεί. Μετά από εκτεταμένες διαβουλεύσεις στην ίδια τη χώρα και την τρομερή πίεση από το εξωτερικό για να το δεχτεί, ο Πάσιτς είπε στον Αυστριακό πρεσβευτή Γκισλ (που είχε ήδη ετοιμάσει τις αποσκευές του) ότι η Σερβία δέχεται όλα τα αιτήματα του τελεσιγράφου εκτός από την απαίτηση η αυστριακή αστυνομία να μπορεί ανεξέλεγκτα να ταξιδέψει σε όλη τη Σερβία και να διενεργήσει τη δική της έρευνα. Η άρνηση αυτή θεωρήθηκε στην Αυστρία ομολογία ότι η Σερβική κυβέρνηση, τουλάχιστον έμμεσα μέσω της «Μαύρης Χειρός,», βρισκόταν πίσω από τη δολοφονία που θεωρήθηκε έτσι ως κήρυξη πολέμου κατά της Αυστρίας, καθ' όλα εκτός από λεκτική. Η Αυστροουγγαρία απάντησε με επίσημη κήρυξη πολέμου στη Σερβία στις 28 Ιουλίου 1914, που δεν δυσαρέστησε τη Σερβία, που τώρα μπορούσε να υπολογίζει στη στήριξη της Ρωσίας για την αναζήτηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε αρχίσει.
Δόξα, ήττα και το Νοτιοσλαβικό κράτος
Η ήττα της Σερβίας θεωρήθηκε επικείμενη, τουλάχιστον από τους εξωτερικούς παρατηρητές, λαμβάνοντας υπ' όψη την ισχύ της Αυστροουγγαρίας. Ωστόσο η Σερβία είχε προετοιμαστεί όπως φάνηκε καλά και μετά από μια σειρά από μάχες το 1914-1915 (Μάχη του Τσερ, Μάχη του Κολούμπαρα), την απώλεια και ανάκτηση του Βελιγραδίου και μια σερβική αντεπίθεση με κατάληψη κάποιων αυστριακών εδαφών (στη Σύρμια και την ανατολική Βοσνία), ο αυστριακός στρατός υποχώρησε.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1914 ο Πάσιτς και ο Αλβανός ηγέτης Εσάντ Πασά Τοπτανί υπέγραψαν στη Νις τη μυστική Συνθήκη Σερβοαλβανικής Συμμαχίας. Η συνθήκη είχε 15 σημεία που εστίαζαν στη δημιουργία κοινών σερβοαλβανικών πολιτικών και στρατιωτικών θεσμών και στρατιωτικής συμμαχίας της Αλβανίας και του Βασιλείου της Σερβίας. Επίσης η συνθήκη προέβλεπε την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής προς το Δυρράχιο, την οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη του Βασιλείου της Σερβίας στην τοποθέτηση του Εσάντ Πασά ως ηγεμόνα της Αλβανίας και τη χάραξη της γραμμής των συνόρων από ειδική σερβοαλβανική επιτροπή. Τον Οκτώβριο του 1914 ο Εσάντ Πασάς επέστρεψε στην Αλβανία. Με την οικονομική στήριξη της Ιταλίας και της Σερβίας, ίδρυσε ένοπλες δυνάμεις στο Ντίμπρα και κατέλαβε το εσωτερικό της Αλβανίας και το Δυρράχιο. Ο Πάσιτς έδωσε εντολή να βοηθηθούν οι οπαδοί του με χρήματα και όπλα.