cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Άθλιοι
Οι Άθλιοι (Les Misérables) (1862) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρος Ουγκώ και αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα μυθιστορήματα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Ασχολείται με τις ζωές αρκετών Γάλλων χαρακτήρων, οι οποίες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, για μια περίοδο άνω των είκοσι ετών στις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα. Η περίοδος αυτή περιλαμβάνει τους ναπολεόντειους πολέμους και τις δεκαετίες που ακολούθησαν. Το έργο εστιάζει στις προσπάθειες του πρωταγωνιστή Γιάννη Αγιάννη, ενός πρώην καταδίκου, ο οποίος προσπαθεί να επανεντάξει τον εαυτό του στην κοινωνία, και επιπλέον μελετά την επίδραση των πράξεων του ήρωα για χάρη της κοινωνικής αναγνώρισης. Στο μυθιστόρημα εξετάζεται η φύση του καλού και του κακού και ο νόμος σε μία εκτεταμένη ιστορία, που περιλαμβάνει θέματα όπως την ιστορία της Γαλλίας, την αρχιτεκτονική του Παρισιού, την πολιτική, την ηθική φιλοσοφία, το νόμο, τη θρησκεία και τα είδη και τη φύση του έρωτα και της οικογενειακής αγάπης. Ο Ουγκώ εμπνεύστηκε από το υπαρκτό πρόσωπο Φρανσουά Ευγένιο Βιντόσκ, ο οποίος κατείχε την ιδιότητα τόσο του αστυνομικού, όσο και του εγκληματία. Στο μυθιστόρημα κάθε μία από τις δύο αυτές ιδιότητες αποδόθηκε σε ξεχωριστά πρόσωπα. Οι Άθλιοι είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό κυρίως μέσω της πληθώρας των θεατρικών και κινηματογραφικών τους μεταφορών, με διασημότερη το ομώνυμο μιούζικαλ, το οποίο είναι ευρέως γνωστό ως «Λε Μιζ» (Les Miz).
Οι Άθλιοι περιλαμβάνουν μία σειρά ιστοριών, συνδετικός άξονας των οποίων είναι αυτή του πρώην καταδίκου Γιάννη Αγιάννη, γνωστού στη φυλακή με τον αριθμό 24601, ο οποίος γίνεται μία δύναμη του καλού πάνω στη γη, χωρίς όμως να μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του. Το μυθιστόρημα απαρτίζεται από πέντε μέρη, το καθένα από τα οποία χωρίζεται σε βιβλία, τα οποία με τη σειρά τους χωρίζονται σε κεφάλαια. Κάθε κεφάλαιο είναι σχετικά μικρό, συνήθως απαρτίζεται από μερικές σελίδες. Ωστόσο το βιβλίο στο σύνολο του είναι αρκετά μεγάλο για τα συνήθη δεδομένα, καθώς ξεπερνά τις χίλιες διακόσιες σελίδες στις πλήρεις εκδόσεις του. Στα πλαίσια της κεντρικής ιστορίας, ο Ουγκώ γεμίζει αρκετές σελίδες με τις σκέψεις του σχετικά με τη θρησκεία, την πολιτική και την κοινωνία, περιλαμβάνοντας τρεις εκτεταμένες παρεκβάσεις: μία συζήτηση για τις θρησκευτικές αρχές, μια άλλη για την αργκό, καθώς και τη γνωστή επική εξιστόρηση της μάχης του Βατερλώ.
Πλοκή
Βρισκόμαστε στο έτος 1815 στην Τουλόν και ο Γιάννης Αγιάννης, που είχε φυλακιστεί επειδή είχε κλέψει για να φάει, αποφυλακίζεται σε ηλικία 46 χρόνων. Ωστόσο είναι αναγκασμένος να κουβαλάει ένα κίτρινο αποφυλακιστήριο, το οποίο τον σημαδεύει σαν κατάδικο. Αντιμετωπίζοντας την απόρριψη των πανδοχέων, που δεν θέλουν να φιλοξενήσουν έναν κατάδικο, αναγκάζεται να κοιμηθεί στο δρόμο. Μόνο ο επίσκοπος Μυριήλ τον περιμαζεύει και του παρέχει στέγη. Μετά ο Γιάννης Αγιάννης φεύγει από το σπίτι του επισκόπου, κλέβοντας τα ασημένια καντηλέρια του. Συλλαμβάνεται, αλλά ο επίσκοπος τον γλιτώνει, λέγοντας ότι ο ίδιος του είχε δωρίσει τα ασημικά και του δίνει μάλιστα και δύο κηροπήγια. Στη συνέχεια του λέει ότι πρέπει να είναι πλέον τίμιος και να κάνει καλές πράξεις για τους άλλους.
Έξι χρόνια αργότερα ο Αγιάννης είναι ένας εργατικός, τίμιος και πλούσιος εργοστασιάρχης και έχει διοριστεί δήμαρχος της πόλης όπου κατοικεί. Έχει καταστρέψει το αποφυλακιστήριό του και έχει υιοθετήσει το ψευδώνυμο Κύριος Μαγδαληνής, ώστε να ξεφύγει από τον επιθεωρητή Ιαβέρη, που τον καταδιώκει ακόμα. Την ίδια περίοδο γνωρίζει μια δυστυχισμένη γυναίκα, την ετοιμοθάνατη Φαντίνα. Η Φαντίνα απολύθηκε από το εργοστάσιό του όταν μαθεύτηκε ότι έχει εξώγαμο παιδί και, μετά από αυτό, δεν έχει άλλη διέξοδο από την πορνεία. Πριν πεθάνει τον παρακαλά να φροντίσει για το παιδί της, τη μικρή Κοζέτ (στις ελληνικές μεταφράσεις έχει αποδοθεί ως "Τιτίκα"). Η μοίρα παίζει, όμως, περίεργα παιχνίδια και έτσι, όταν ένας άλλος άνδρας κατηγορείται ότι είναι ο Γιάννης Αγιάννης, η συνείδηση του Κυρίου Μαγδαληνή τον αναγκάζει να αποκαλύψει την ταυτότητά του, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί και πάλι στα κάτεργα.
Αυτή τη φορά όμως δραπετεύει γρήγορα. Βρίσκει τη μικρούλα Κοζέτ, την οποία η μητέρα της Φαντίνα είχε εμπιστευθεί σε έναν διεφθαρμένο πανδοχέα, τον Θερναδιέρο, και την σκληρόκαρδη και εγωίστρια γυναίκα του. Πληρώνοντας ένα ποσό ο Αγιάννης παίρνει την Κοζέτ από το πανδοχείο των Θερναδιέρων και φεύγει μαζί της για το Παρίσι, όπου βρίσκουν στέγη σε ένα μοναστήρι, μετά από ανελέητο κυνηγητό από τον Ιαβέρη.
Σογιούζ ΤΜ-21
Η πτήση Soyuz TM-21 (ρωσ. Союз, ένωση) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις επανδρωμένες αποστολές στον ρωσικό διαστημικό σταθμό ΜΙΡ. Ήταν μέρος της διαστημικής συνεργασίας της Αμερικής με τη Ρωσία. Η εκτόξευση έγινε στο κοσμοδρόμιο του Baikonur στις 14 Μαρτίου 1995. Η πτήση αυτή είναι αξιοσημείωτη επειδή αύξησε τον αριθμό τον ανθρώπων που βρίσκονταν στο διάστημα στο ρεκόρ των δέκα τριών ανθρώπων στο διάστημα ταυτόχρονα - τρεις στο Soyuz, τρεις στο Μιρ και επτά στο διαστημικό λεωφορείο Endeavour της πτήσης STS-67.
Το διαστημικό σκάφος μετέφερε την αποστολή EO-18 στο διαστημικό σταθμό, συμπεριλαμβανομένου και για πρώτη φορά ενός αμερικανικού αστροναύτη που μπήκε σε διαστημικό σκάφος Soyuz και στον διαστημικό σταθό ΜΙΡ, τον Norman Thagard.
Οι Άθλιοι
Πλοκή
Δέκα χρόνια αργότερα, η Κοζέτ και ο Αγιάννης αφήνουν το μοναστήρι. Ένας φοιτητής, ο Μάριος Πομερσί, ο οποίος έχει αποξενωθεί από την οικογένειά του λόγω των δημοκρατικών του απόψεων, ερωτεύεται την Κοζέτ, η οποία είναι πλέον μια πανέμορφη κοπέλα. Οι Θεναρδιέροι, τώρα στο Παρίσι επικεφαλής αδίστακτης συμμορίας, ανακαλύπτουν την πραγματική ταυτότητα του Γιάννη Αγιάννη και σχεδιάζουν να τον ληστέψουν. Ο Μάριος μαθαίνει τα σχέδιά τους και καλεί την αστυνομία, η οποία συλλαμβάνει τη συμμορία.
Σογιούζ ΤΜ-21
Πλήρωμα
Στην εκτόξευση:
Οι Άθλιοι
Πλοκή
Ο Θερναδιέρος, έχοντας αποδράσει από τη φυλακή, ηγείται μιας συμμορίας ληστών με στόχο το σπίτι του Αγιάννη, κατά τη διάρκεια κρυφής συνάντησης εκεί του Μάριου και της Κοζέτ. Ωστόσο η Επονίνα, κόρη του Θερναδιέρου, η οποία είναι επίσης ερωτευμένη με το Μάριο, αναγκάζει τους ληστές να εγκαταλείψουν το σπίτι.
Εξεγερμένοι φοιτητές, υπό την αρχηγία του Ενζολορά, προετοιμάζουν επανάσταση την παραμονή της εξέγερσης του Παρισιού στις 5-6 Ιουνίου του 1832, μετά από το θάνατο του στρατηγού Λαμάρκ, του μόνου Γάλλου ηγέτη που ενδιαφερόταν για τις λαϊκές τάξεις. Στην επανάσταση συμμετέχουν και οι φτωχοί, συμπεριλαμβανομένου και του μικρού χαμινιού Γαβριά.
Σογιούζ ΤΜ-21
Πλήρωμα
Στην προσγείωση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1995 Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Σογιούζ
Οι Άθλιοι
Πλοκή
Την επόμενη μέρα, οι φοιτητές εξεγείρονται και δημιουργούν οδοφράγματα στα στενά του Παρισιού. Ο Αγιάννης μαθαίνοντας ότι ο αγαπημένος της Κοζέτ συμμετέχει στην εξέγερση, ενώνεται με τους φοιτητές, χωρίς να είναι σίγουρος αν θέλει να τον προστατεύσει ή να τον σκοτώσει. Η Επονίνα, που συμμετέχει στη εξέγερση για να προστατεύσει τον Μάριο, καταλήγει να δεχτεί μία σφαίρα που προοριζόταν γι' αυτόν και πεθαίνει ευτυχισμένη στα χέρια του. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Αγιάννης σώζει τον Ιαβέρη από τα χέρια των φοιτητών που σκόπευαν να τον εκτελέσουν και τον ελευθερώνει. Ο Αγιάννης απομακρύνει τον τραυματισμένο Μάριο, αλλά όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων του Ενζολορά και του Γαβριά σκοτώνονται. Ο Αγιάννης διαφεύγει μέσω των υπονόμων, κουβαλώντας τον τραυματισμένο Μάριο στους ώμους του.
Στην έξοδο πέφτει πάνω στον Ιαβέρη, τον οποίο πείθει να του δώσει διορία για να επιστρέψει τον Μάριο στην οικογένειά του. Ο Ιαβέρης δέχεται, ενώ αντιλαμβάνεται ότι είναι παγιδευμένος ανάμεσα στην πίστη του στο νόμο και στο έλεος που του έδειξε ο Αγιάννης. Αδυνατώντας να αντιμετωπίσει το δίλημμά του, αυτοκτονεί πέφτοντας στα νερά του Σηκουάνα και ο Αγιάννης μένει για πάντα ελεύθερος.
The Matrix
Το The Matrix είναι κινηματογραφική ταινία περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας, σε σενάριο και σκηνοθεσία των Λίλι και Λάνα Γουατσόφσκι. Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Κιάνου Ρίβς, Λώρενς Φίσμπερν, Κάρι-Αν Μος, Χιούγκο Γουίβινγκ και Τζόε Παντολιάνο. Η ταινία προβλήθηκε αρχικά στις ΗΠΑ στις 31 Μαρτίου 1999 και αποτέλεσε την αρχή της σειράς The Matrix, η οποία περιλαμβάνει ταινίες, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια και κινούμενα σχέδια. Απέσπασε τέσσερα βραβεία Όσκαρ στις τεχνικές κατηγορίες.Η ταινία είναι εμπνευσμένη από την άνιμε ταινία Ghost in the shell (1995).
Η ταινία περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος όπως τον ξέρει ο άνθρωπος είναι το Matrix, μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας, με την υποχρεωτική σύνδεση του στο Matrix μέσω μοσχευμάτων. Περιέχει πολυάριθμες αναφορές στις υποκουλτούρες του κυβερνοπάνκ και των χάκερ, φιλοσοφικές και θρησκευτικές ιδέες, μεσσιανισμό και καρτεσιανισμό, αλλά και σωκρατικό και πλατωνικό ιδεαλισμό. Επίσης, δανείζεται στοιχεία της Πλατωνικής Αλληγορίας του Σπηλαίου του Πλάτωνα.
Το 2012 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Ο προγραμματιστής υπολογιστών Τόμας Άντερσον ζει μια μυστική ζωή ως χάκερ υπό το ψευδώνυμο «Νίο». Επιθυμεί να μάθει την απάντηση στην ερώτηση «τι είναι το Matrix;». Αινιγματικά μηνύματα που εμφανίζονται στον υπολογιστή του και μια περιπέτεια με κυβερνητικούς πράκτορες τον οδηγεί σε μια ομάδα που καθοδηγείται από τον μυστηριώδη Μορφέα, ένα άτομο που του προσφέρει την δυνατότητα να μάθει την αλήθεια για το Matrix.
Ο Νίο δέχεται και, έπειτα από μια παράξενη διαδικασία, ξυπνά απότομα μέσα σε μια δεξαμενή γεμάτη με υγρό. Το σώμα του είναι συνδεδεμένο με καλώδια σε έναν απέραντο μηχανικό πύργο με αμέτρητες παρόμοιες δεξαμενές που περιέχουν άλλους ανθρώπους. Σώζεται από τον Μορφέα που τον παίρνει στο σκάφος του, το Ναβουχοδονόσορ και του εξηγεί την κατάσταση. Το έτος είναι περίπου 2199, και η ανθρωπότητα βρίσκεται σε πόλεμο ενάντια στις ευφυείς μηχανές που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 21ου αιώνα. Ο ουρανός καλύπτεται από παχιά σύννεφα που δημιουργήθηκαν από τους ανθρώπους σε μία προσπάθεια να κοπεί η ανατροφοδοσία των μηχανών με την ηλιακή ενέργεια.
Οι μηχανές απάντησαν με τη χρήση των ανθρώπων ως πηγή ενέργειας, τοποθετώντας τους σε δεξαμενές, με σκοπό τη συγκομιδή της θερμικής ενέργειάς που παράγει το σώμα τους. Ο κόσμος που ζούσε ο Νίο από τη γέννηση του είναι το Matrix, ένα ψευδαισθητικό εικονικό κατασκεύασμα πραγματικότητας του κόσμου όπως ήταν το 1999, κατασκευασμένο από τις μηχανές για να κρατήσει τον ανθρώπινο πληθυσμό υπάκουο. Ο Μορφέας και το πλήρωμά του είναι μια ομάδα ελεύθερων ανθρώπων που «αποσυνδέθηκαν» από το Matrix και στρατολογήθηκαν στην αντίστασή ενάντια στις μηχανές. Μέσα στο Matrix είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν την κατανόηση της πραγματικότητας για να κάμψουν τους νόμους της φυσικής, εφόσον βρίσκονται μέσα σε μια προσομοίωση, αποκτώντας έτσι υπεράνθρωπες δυνατότητες που όμως έχουν κάποιο όριο. Ο Μορφέας θεωρεί ότι ο Νίο είναι ο «εκλεκτός», ένα άτομο που μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο μέσω του απεριόριστου ελέγχου του πάνω στο Matrix.
Η ομάδα εισέρχεται στο Matrix και πηγαίνει τον Νίο στο διαμέρισμα της Προφήτη, της γυναίκας που πρόβλεψε την ενδεχόμενη εμφάνιση του εκλεκτού. Αυτή υπονοεί ότι δεν είναι αυτός ο εκλεκτός, κατόπιν προσθέτει ότι ο Μορφέας πιστεύει στον Νίο τόσο τυφλά που θα θυσιάσει τη ζωή του για να τον σώσει.
Επιστρέφοντας στη ειδική τηλεφωνική γραμμή που χρησιμεύει ως μια ασφαλής «έξοδος» από το Matrix, η ομάδα γίνεται αντιληπτή από τους πράκτορες και τους αστυνομικούς, και ο Μορφέας συλλαμβάνεται σε μία προσπάθεια να φυγαδεύσει τον Νίο και τους υπόλοιπους. Η ομάδα προδόθηκε από ένα μέλος του πληρώματος, τον Σάιφερ, ο οποίος προτίμησε την παλαιά ζωή του στο Matrix από τις δυσκολίες του πραγματικού κόσμου, και προσέγγισε τους πράκτορες για να του χορηγήσουν μόνιμη επιστροφή στο Matrix, με αντάλλαγμα τον Μορφέα. Η προδοσία έχει ως αποτέλεσμα τους θανάτους όλων των μελών του πληρώματος εκτός από τον Νίο, την Τρίνιτυ, τον Τανκ και τον Μορφέα, ο οποίος φυλακίζεται σε ένα κυβερνητικό κτήριο μέσα στο Matrix.
Οι πράκτορες προσπαθούν να αποσπάσουν πληροφορίες από τον Μορφέα σχετικά με τους κωδικούς πρόσβασης στον κεντρικό υπολογιστή της Ζάιον, το τελευταίο καταφύγιο των ανθρώπων βαθιά κάτω από τη γη. Ο Νίο και η Τρίνιτυ επιστρέφουν στο Matrix και επιχειρούν είσοδο στο κτήριο για να διασώσουν τον ηγέτη τους. Ο Νίο βελτιώνει τις ικανότητες του και εξοικειώνεται περισσότερο με το Matrix, σε τέτοιο σημείο ώστε να μπορεί να αποφεύγει τις σφαίρες από έναν πράκτορα. Ο Μορφέας και η Τρίνιτυ χρησιμοποιούν ένα από τα ειδικά τηλέφωνα σε ένα σταθμό μετρό για να βγουν από το Matrix, αλλά πριν ο Νίο καταφέρει να φύγει, έρχεται αντιμέτωπος με τον πράκτορα Σμιθ, ο οποίος καταστρέφει το τηλέφωνο. Μην έχοντας άλλη επιλογή ο Νίο αντιμετωπίζει και τελικά νικά τον Σμιθ, αλλά φεύγει όταν ο πράκτορας καταλαμβάνει ένα άλλο σώμα.
Καθώς ο Νίο τρέχει μέσα στην πόλη και πράκτορες τον καταδιώκουν, στον πραγματικό κόσμο, μια μηχανή φρουρός πλησιάζει στο Ναβουχοδονόσορ. Τελικά ο Νίο φθάνει σε μια έξοδο, αλλά πυροβολείται εξ-επαφής από τον πράκτορα Σμιθ που του είχε στήσει ενέδρα. Η Τρίνιτυ ψιθυρίζει στον Νίο ότι τον αγαπά και αρνείται να δεχτεί το θάνατό του, κατόπιν τον φιλά. Η καρδιά του Νίο αρχίζει πάλι να χτυπά, ανασταίνεται μέσα στο Matrix και οι πράκτορες τον ξαναπυροβολούν. Ο Νίο σταματά τις σφαίρες τους στον αέρα με το χέρι του. Βλέπει τελικά το Matrix όπως πραγματικά είναι, γραμμές πράσινου κώδικα ροής, και γίνεται τελικά ο «εκλεκτός». Ο πράκτορας Σμιθ κάνει μια τελική προσπάθεια να επιτεθεί στον Νίο, αλλά τα χτυπήματά του εμποδίζονται άνετα πλέον, και έτσι τελικά ο Νίο τον καταστρέφει. Οι άλλοι δύο πράκτορες τρέπονται σε φυγή, και ο Νίο επιστρέφει εγκαίρως στον πραγματικό κόσμο για να ενεργοποιήσουν ένα ηλεκτρομαγνητικό παλμό που θα κατέστρεφε το ρομπότ-φρουρό, που ήδη είχε εισχωρήσει στο σκάφος. Ένας σύντομος επίλογος παρουσιάζει τον Νίο στον εικονικό κόσμο, να παραδίδει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα στους ανθρώπους που είναι ακόμη παγιδευμένοι στο Matrix και στη συνέχεια να πετάει μακριά.
Παραγωγή
Το Matrix είναι συμπαραγωγή της αμερικανικής Warner Bros. και της αυστραλιανής Village Roadshow Pictures. Όλες οι σκηνές, εκτός από ελάχιστες, γυρίστηκαν στο στούντιο της Fox στο Σίδνεϊ, αλλά και στην ίδια την πόλη. Αναγνωρίσιμα τοπία δεν είχαν συμπεριληφθεί προκειμένου να διατηρηθεί η αίσθηση μιας τυπικής αμερικανικής πόλης. Ωστόσο, η Sydney Harbour Bridge, η γέφυρα Anzac, ο πύργος AWA, το Martin Place, καθώς ένα υποκατάστημα της Κοινοπολιτειακής Τράπεζας είναι ορατά σε ορισμένα πλάνα. Ανεπαίσθητοι διάλογοι στο έργο αναφέρουν το Σικάγο, τη γενέτειρά των σκηνοθετών, μέσω τοπωνυμιών και ενός χαρακτηριστικού καρέ του Σίαρς Τάουερ.
Η οροφή που χρησιμοποιεί η Τρίνιτυ για να ξεφύγει από τους πράκτορες στην αρχή της ταινίας είναι η ίδια που διακρίνεται στην ταινία Σκοτεινή Πόλη. Τουλάχιστον μία γυρισμένη σκηνή και μια ποικιλία από σύντομα κομμάτια δράσης διαγράφηκαν από την τελική έκδοση της ταινίας, και μέχρι σήμερα δεν έχουν δημοσιευθεί.
Οι αδερφές Γουατσόφσκι απαίτησαν από όλους τους εμπλεκόμενους ηθοποιούς να κατανοήσουν το θεματικό υπόβαθρο της ταινίας. Για αυτό το λόγο, ήταν υποχρεωτική η ανάγνωση φιλοσοφικών βιβλίων σχετικών με το θέμα για τους περισσότερους ηθοποιούς.
Σχεδιασμός
Στην ταινία, ο κώδικας που αντιπροσωπεύει το Matrix απεικονίζεται από πράσινους χαρακτήρες καθοδικής ροής. Ο κώδικας αυτός αποτελείται από χαρακτήρες kana, λατινικούς χαρακτήρες και αραβικούς αριθμούς. Γενικότερα, η κινηματογραφική παραγωγή του σχεδιασμού έχει επιλέξει ένα διακριτικό πράσινο χρώμα για τις σκηνές που διαδραματίζονται μέσα στο Matrix, ενώ υπάρχει έμφαση στο μπλε χρώμα για τις σκηνές του πραγματικού κόσμου. Επιπλέον, πλέγματα είχαν ενσωματωθεί στο σύνολο των σκηνών στο εσωτερικό του Matrix, με σκοπό να μεταφέρει την ψυχρή λογική και την τεχνητή φύση του εν λόγω περιβάλλοντος στον θεατή.
Οπτικά εφέ
Η ταινία έγινε ευρέως γνωστή για την βελτιωμένη εκδοχή ενός ειδικού εφέ, γνωστού ως bullet time, όπου ο θεατής βλέπει μία σκηνή να εκτυλίσσεται σε αργή κίνηση ενώ η κάμερα μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από το επίκεντρο της σκηνής με κανονική ταχύτητα. Ακόμα, η ταινία περιέχει στοιχεία από ασιατικές ταινίες πολεμικών τεχνών και τη διαφημιστική εικαστική αισθητική των βιντεοκλίπ.
Μουσική
Τα ηχητικά εφέ της ταινίας επιμελήθηκε ο Ντον Ντέιβις. Ο Ντέιβις επικεντρώθηκε στο θέμα των αντικατοπτρισμών για την δημιουργία των εφέ, και κάνοντας εναλλαγές μεταξύ των τμημάτων της ορχήστρας προσπάθησε να ενσωματώσει αντιδιαμετρικές μελωδίες.
Εκτός από τα ηχητικά του Ντέιβις, το soundtrack του Matrix περιλαμβάνει τραγούδια από τους Rammstein, Ρομπ Ντούγκαν, Rage Against the Machine, Propellerheads, The Crystal Method, Ministry, Deftones, The Prodigy, Ρομπ Ζόμπι, Meat Beat Manifesto, Massive Attack και Μέριλυν Μάνσον.
Φαήλος Κρανιδιώτης
Ο Φαήλος (Γαρουφαήλ) Κρανιδιώτης (Κορυδαλλός Πειραιώς, 16 Οκτωβρίου 1965) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, αντιπρόεδρος του συνασπισμού της Εθνικής Δημιουργίας και πρόεδρος της Νέας Δεξιάς.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στον Κορυδαλλό. Ο πατέρας του ήταν υπάλληλος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς ενώ η μητέρα του γαζώτρια σε βιοτεχνία της Κοκκινιάς Πειραιά. Σπούδασε στο Τμήμα Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και δικηγορεί από το 1992. Υπηρέτησε τη θητεία του στις ειδικές δυνάμεις, στη 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών, ως Έφεδρος Αξιωματικός.
Πολιτική πορεία
Τα πρώτα του πολιτικά βήματα τα έκανε στην Ελληνική Ένωση για την Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών που είχε ιδρύσει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Το 1988 υπήρξε πρωταγωνιστής ενός επεισοδίου στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη όταν πέταξε το στεφάνι που είχε καταθέσει σε αυτό ο τότε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Μεντρεντίν Νταλάν, ο οποίος ως αξιωματικός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά της Κύπρου, ενώ αργότερα ενεπλάκη στην υφαρπαγή χηρευουσών περιουσιών Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Το 1989 ήταν στο πλευρό του Αντώνη Τρίτση όταν, αφού αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, δημιούργησε το Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα του οποίου έγινε μέλος της Τριμελούς Επιτροπής της Γραμματείας. Από το 1993 είναι φίλος και συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά, τον οποίο και ακολούθησε στο εγχείρημα της Πολιτικής Άνοιξης. Στις ευρωεκλογές του 1999 υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής με την Πολιτική Άνοιξη. Για την πολύ στενή σχέση του με τον πρώην πρωθυπουργό δήλωσε ότι «με τον Αντώνη Σαμαρά είμαστε σύντροφοι εν όπλοις». Απορρίπτει τον χαρακτηρισμό «μυστικοσύμβουλος» και μιλάει για «μακρά και αδιάκοπη, επί 17 συναπτά έτη, πολιτική και αδελφική σχέση». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της οργάνωσης «Δίκτυο 21», η οποία αυτοπροσδιοριζόταν ως οργάνωση των αφυπνισμένων εθνικά Ελλήνων.
Στις εκλογές του 2012 ήταν υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Β' Πειραιά, αλλά δεν εξελέγη, λαμβάνοντας 4.056 σταυρούς ως πρώτος επιλαχών. Επίσης ήταν υποψήφιος και στις δύο εκλογικές διαδικασίες του 2015 όταν και πήρε 8.389 σταυρούς, χωρίς να εκλεγεί.
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης τον διέγραψε από το κόμμα τον Μάρτιο του 2016, ύστερα από δημόσιο κάλεσμα του Κρανιδιώτη στα μέσα δικτύωσης για εκτέλεση του πρώην υπουργού μεταναστευτικής πολιτικής Γιάννη Μουζάλα στο Γουδί με αφορμή τοποθέτηση του τελευταίου στο ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας.
Μετά την διαγραφή του από την Νέα Δημοκρατία, ο Κρανιδιώτης ίδρυσε στις 13 Μαΐου του 2016, το κόμμα Νέα Δεξιά, το οποίο τοποθετείται κοντά στην ιδεολογία της ευρύτερης λαϊκής δεξιάς.
Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023 ήταν υποψήφιος στην Α' Αθηνών με την Εθνική Δημιουργία. Στις εκλογές του Ιουνίου του ίδιου έτους υποστήριξε τη Νέα Δημοκρατία.
Ιδεολογία
Αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικιστής και αρθρογραφεί συχνά σε μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικά δίκτυα. Έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονης δημόσιας κριτικής για τη δραστηριότητά του μέσω μέσων δικτύωσης και συγκεκριμένα για ομοφοβικό και ακραίο      λόγο. Επίσης έχει δηλώσει τη δημόσια στήριξη του σε ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα όπως αυτό της Μαρίν Λε Πεν.
Με δηλώσεις του το 2018 κατά του Γιάννη Μπουτάρη επικρότησε δημόσια τη σωματική επίθεση που δέχθηκε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Η ανάρτηση μίσους, όπως χαρακτηρίστηκε, καταδικάστηκε από τα ΜΜΕ. Λίγες ημέρες μετά το συμβάν κατέθεσε μήνυση κατά του Γιάννη Μπουτάρη κατηγορώντας τον ως αρνητή της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων
Αθηνόδωρος Βυζαντίου
Ο Αθηνόδωρος (ή Αθηνογένης) διετέλεσε επίσκοπος Βυζαντίου για τέσσερα έτη (144 – 148).
Κατά την αρχιερατεία του κυβερνούσε την πόλη ο τύραννος Ζεύξιππος, και παρατηρήθηκε ιδιαίτερη αύξηση του χριστιανικού πληθυσμού. Τότε ο Επίσκοπος Αθηνόδωρος εγκαταλείποντας την Αργυρούπολη έχτισε δεύτερο επισκοπικό ναό, πιθανώς και οίκο επισκοπικό, στην περιοχή του Ελαιώνα. Τον ναό αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος τον ανοικοδόμησε μεγαλοπρεπή, επιθυμώντας να ταφεί σε αυτόν, αλλά επειδή κρίθηκε ότι τα σώματα των αυτοκρατόρων δε θα έπρεπε να θάπτονται εκτός της πόλης του Βυζαντίου, ορίσθηκε άλλος τόπος για την ταφή τους, ο δε ναός εκείνος αφιερώθηκε στη μνήμη των αγίων επτά παίδων Μακκαβαίων και Ελεαζάρου του διδασκάλου τους.
Από την εποχή του και μετά, οι Επίσκοποι κατοικούσαν και ιερουργούσαν στο νέο επισκοπικό ναό, του Ελαιώνος ή Ελαίας.
Σαν Φερνάντο ντε Απούρε
Το Σαν Φερνάντο ντε Απούρε (ισπανικά: San Fernando de Apure) είναι μία πόλη της Βενεζουέλας και πρωτεύουσα της Πολιτείας Απούρε.
Η πόλη ιδρύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1788 στις όχθες του Ποταμού Απούρε, από τον Φερνάντο ντε Μιγιάρες Γκονσάλες, Ισπανό κυβερνήτη και αρχιστράτηγο της Επαρχίας Μπαρίνας. Το 18ο αιώνα ήταν κέντρο εξαγωγής φτερών για πένες και γουνών ζώων.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Σαν Φερνάντο ντε Απούρε είναι μια θερμή τοποθεσία στο κέντρο πεδιάδας. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι μεταξύ 22°C και 30°C. Η υγρασία, ωστόσο, μπορεί να φτάσει πάνω από το 79%, εξαιτίας του ποταμού Απούρε. Το ανάγλυφο του εδάφος είναι εντελώς πεδινό, κάτι που προσφέρει τη δυνατότητα στους κατοίκους να έχουν ορατότητα του ορίζοντα έως και τα 10 χιλιόμετρα. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε μαλακό υγρό έδαφος, γι' αυτό και απαγορεύεται η κατασκευή κτιρίων άνω των 5 ορόφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βενεζουέλας
Αύγουστος της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (1747-1806)
Ο Αύγουστος (γερμ. August, 14 Αυγούστου 1747 - 28 Σεπτεμβρίου 1806) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και της Λουίζας Δωροθέας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Λουδοβίκου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Το 1806 απεβίωσε στο Γκότα σε ηλικία 59 ετών, άγαμος.
Επιμεριστική ιδιότητα
μικρογραφία|274x274εσ|Απεικόνιση της ιδιότητας στους θετικούς αριθμούς. Επιμεριστική ιδιότητα ονομάζεται μια ιδιότητα μερικών μαθηματικών πράξεων. Αυτή η ιδιότητα αφορά δύο πράξεις (πρόσθεση ή πολλαπλασιασμό).
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η επιμεριστική ιδιότητα χαρακτηρίζει συνήθως τους διανυσματικούς χώρους. Η επιμεριστική ιδιότητα συνοψίζονται συμβολικά στην εξής ταυτότητα: Συνήθως τα β,γ είναι δύο ίδιου είδους στοιχεία, όπως αριθμοί, διανύσματα, φυσικά μεγέθη, χημικά στοιχεία, \oplus ένα είδος πρόσθεσης αυτών των στοιχείων, \odot ένα είδος πολλαπλασιασμού και α ένας φυσικός, ακέραιος, ρητός, πραγματικός ή μιγαδικός αριθμός ή ένα στοιχείο του ίδιου είδους ή διαφορετικού είδους με τα β,γ.
Η αυτοκρατορία των αισθήσεων
Η αυτοκρατορία των αισθήσεων (Γαλλικα: L'Empire des sens, Ιαπωνικά: 愛のコリーダ, Ai no korīda, "Η Ταυρομαχία της Αγάπης" ) είναι μια γαλλο-ιαπωνική καλλιτεχνική ταινία του 1976 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Ναγκίσα Όσιμα. Είναι μια φανταστική και σεξουαλική αντιμετώπιση μιας δολοφονίας του 1936 που διαπράχθηκε από την Σάντα Άμπε. Μια διεθνής συμπαραγωγή Γαλλίας και Ιαπωνίας, η ταινία προκάλεσε μεγάλη διαμάχη τη στιγμή της κυκλοφορίας της. Η ταινία είχε τη συμμετοχή του κορυφαίου συν-σεναριογράφου και βοηθού παραγωγού ροζ φιλμ Κότζι Γουακαμάτσου. Ενώ προορίζεται για ευρεία κυκλοφορία, η ταινία περιέχει σκηνές μη προσομοίωσης σεξουαλικής δραστηριότητας μεταξύ των ηθοποιών (Έικο Ματσούντα και Τατσούγια Φούτζι, μεταξύ άλλων).
Επιμεριστική ιδιότητα
Στην άλγεβρα Μπουλ ισχύει και η αντίστροφη επιμεριστική ιδιότητα:
Η αυτοκρατορία των αισθήσεων
Πλοκή
Το 1936 στο Τόκιο, η Σάντα Άμπε (Έικο Ματσούντα) είναι μια πρώην πόρνη που τώρα εργάζεται ως υπηρέτρια σε ξενοδοχείο. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, Κισίζο Ισίντα (Τατσούγια Φούτζι), την κακομεταχειρίζεται και οι δύο ξεκινούν μια έντονη υπόθεση που αποτελείται από σεξουαλικά πειράματα και διάφορες αυτοαποκλήσεις. Ο Ισίντα αφήνει τη γυναίκα του για να συνεχίσει την σχέση του με τη Σάντα. Η Σάντα γίνεται όλο και πιο κτητική και ζηλεύει τον Ισίντα και ο Ισίντα είναι πιο πρόθυμος να την ευχαριστήσει. Η αμοιβαία εμμονή τους κλιμακώνεται στο σημείο όπου ο Ισίντα βρίσκει ότι είναι πιο ενθουσιασμένη με τον στραγγαλισμό κατά τη διάρκεια της ερωτικής πραξης, και σκοτώνεται με αυτόν τον τρόπο. Στη συνέχεια, η Σάντα διασπά το πέος του. Ενώ εμφανίζεται δίπλα του γυμνή, αναφέρεται ότι θα περπατήσει με το πέος του μέσα της για αρκετές ημέρες. Λέξεις που γράφονται με αίμα μπορούν να διαβαστούν στο στήθος του: "Σάντα και Κισίζο οι δυο μας για πάντα".
Επιμεριστική ιδιότητα
Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα
Η αυτοκρατορία των αισθήσεων
Θέματα
Η ταινία εξερευνά θέματα σεξουαλικής εμμονής, δυναμικής εξουσίας και τις ασαφείς γραμμές μεταξύ βίας και αγάπης, που αντιπροσωπεύουν τις ακραίες συνέπειες της αντίστασης στην κοινωνική καταστολή.
Τίτλος
Η ταινία κυκλοφόρησε ως In the Realm of the Senses στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο και υπό το L'Empire des sens (Αυτοκρατορία των Αισθήσεων) στη Γαλλία Ο γαλλικός τίτλος προήλθε από το βιβλίο του Ρολάν Μπαρτ για την Ιαπωνία, L'Empire des signes (Empire of Signs, 1970).
Λογοκρισία
Οι αυστηροί νόμοι λογοκρισίας στην Ιαπωνία δεν θα επέτρεπαν τη δημιουργία της ταινίας σύμφωνα με το όραμα του Όσιμα. Αυτή η απόφραξη παρακάμφθηκε με την επίσημη καταχώριση της παραγωγής ως γαλλικής επιχείρησης και το ανεπτυγμένο υλικό στάλθηκε στη Γαλλία για επεξεργασία και προετοιμασία. Στην πρεμιέρα του στην Ιαπωνία, η σεξουαλική δραστηριότητα λογοκρίθηκε οπτικά με την αναμόρφωση και τη θόλωση.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταινία απαγορεύτηκε αρχικά στην πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης του 1976 αλλά αργότερα προβλήθηκε χωρίς περικοπή και μια παρόμοια μοίρα περίμενε την ταινία όταν κυκλοφόρησε στη Γερμανία. Απαγορεύτηκε επίσης λόγω μιας σκηνής στην οποία ο Κισίζο σπρώχνει ένα αυγό στο αιδοίο της Σάντα, αναγκάζοντάς την να το σπρώξει έξω από τον κόλπο της, με τον Κισίζο να τρώει το αυγό. Η ταινία δεν ήταν διαθέσιμη στο home video μέχρι το 1990, αν και μερικές φορές φαινόταν άκοπη σε κλαμπ ταινιών.
Εκείνη την εποχή, η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία απαγορεύτηκε η ταινία ήταν το Βέλγιο, όπου αρχικά απαγορεύτηκε για τις σεξουαλικές σκηνές της. Η απαγόρευση καταργήθηκε το 1994, και έκτοτε η χώρα δεν λογοκρίνει την ταινία.
Η ταινία διατίθεται σε άκοπη μορφή στη Γαλλία, τη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες (συμπεριλαμβανομένης της συλλογής κριτηρίων), τις Κάτω Χώρες, το Βέλγιο και πολλές άλλες περιοχές.
Διαμάχη
Λόγω των σεξουαλικών θεμάτων και των σαφών σκηνών της, η ταινία αποτέλεσε την αιτία μεγάλης διαμάχης στην Πορτογαλία το 1991 μετά την προβολή της στο RTP. Μερικοί το έκριναν ακατάλληλο ακόμη και για την υποδοχή λεκάνης απορροής, ενώ άλλοι πραγματικά εκτίμησαν την προβολή του. Η ταινία προβλήθηκε ξανά στο RTP2, σχεδόν απαρατήρητη.
Box office
Στη Γαλλία, η ταινία πούλησε 1.730.874 εισιτήρια, με περίπου 4.673.360€ Στη Γερμανία, όπου κυκλοφόρησε το 1978, η ταινία πούλησε 693.628 εισιτήρια, με περίπου €1,803,433. Σε συνδυασμό, η ταινία πούλησε 2.424.502 εισιτήρια και κέρδισε περίπου $7,649,782 στη Γαλλία και τη Γερμανία.
Στην μαζική κουλτούρα
Ο Τζαζ Τζάνκελ και ο Ίαν Ντιούρι και οι Blockheads, μαζί με τον Κέννυ Γιούνγκ (Under the Boardwalk) έκαναν ένα ποπ τραγούδι το 1980 με τίτλο "Ai No Corrida" με βάση τον ιαπωνικό τίτλο της ταινίας. Αυτό το τραγούδι έχει ηχογραφηθεί από πολλούς διαφορετικούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του Κουίνσι Τζόουνς, του οποίου η έκδοση ήταν το Top 20 hit στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η Βρετανική Βιομηχανική μπάντα Clock DVA αναφέρεται στην ταινία στο τραγούδι τους «Blue Tone» από το άλμπουμ τους «Thirst» του 1981.
Κριτική υποδοχή
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία κατέχει βαθμολογία 86% με βάση 36 κριτικές κριτικών, με μέση βαθμολογία 7,7 στα 10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου λέει: "Τα σεξουαλικά ταμπού καταρρίπτονται και τα όρια ξεπερνιούνται στην Αυτοκρατορία των αισθήσεων, μια άφοβα προκλητική ψυχοσεξουαλική ιστορία».
Σουδανικές γενικές εκλογές 2015
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Σουδάν στις 13-15 Απριλίου 2015 για την εκλογή του Προέδρου και της Εθνοσυνέλευσης. Η αρχική ημερομηνία για τη διεξαγωγή τους ήταν η 2α Απριλίου, όμως καθυστέρησαν για 11 ημέρες. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την απόσχιση του Νοτίου Σουδάν το 2011.
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη της εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με 3 τρόπους: ορισμένα εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα σε πολυεδρικές περιφέρειες που βασίζονται στις 18 πολιτείες του Σουδάν και περιέχουν από 2 με 36 έδρες. Ορισμένες έδρες αναδεικνύονται με αναλογική εκπροσώπηση σε μονοεδρικές περιφέρειες και σε πολυεδρικές περιφέρειες και το 5% είναι το όριο για την είσοδο στη βουλή. Τουλάχιστον το 50% των υποψηφίων από τον κατάλογο κάθε κόμματος πρέπει να είναι γυναίκες, με τους άντρες και τις γυναίκες υποψηφίους να εναλλάσσονται στη λίστα. Οι υπόλοιπες έδρες προορίζονται για γυναίκες.
Οι ψηφοφόροι ρίχνουν δύο ψηφοδέλτια: ένα για τον υποψήφιο με το πλειοψηφικό σύστημα και ένα για το κόμμα που αφορά τις έδρες που αναδεικνύονται με αναλογική εκπροσώπηση.
Εκστρατεία
Ο πρόεδρος Ομάρ ελ-Μπεσίρ επιλέχθηκε ξανά ως υποψήφιος για την προεδρία από το Εθνικό Κογκρέσο (NCP) τον Οκτώβριο του 2014. Άλλοι 15 υποψήφιοι διεκδίκησαν το προεδρικό αξίωμα, παρότι είναι σχετικά άγνωστοι στη χώρα.
Τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης επέλεξαν να μην πάρουν μέρος στις εκλογές, παρότι κατήλθαν υποψήφιοι από συνολικά 44 κόμματα. Ωστόσο, το κυβερνών κόμμα NCP επέλεξε να μην κατεβάσει υποψηφίους στο 30% των περιφερειών προκειμένου να επιτρέψει σε άλλα κόμματα να εκλέξουν βουλευτές.
Η EE και άλλες χώρες της Δύσης κατέκριναν το αποτέλεσμα, το οποίο χαρακτηρίστηκε "διαβλητό".
Αποτελέσματα
Τα πρώτα αποτελέσματα από το 25% των εκλογικών τμημάτων, τα οποία ανακοινώθηκαν στις 19 Απριλίου, έδειξαν καθαρή νίκη του Μπεσίρ με ποσοστό γύρω στο 90% των ψήφων σε πολλά εκλογικά τμήματα.
Παραπομπές
2015
Χρόνης Εξαρχάκος
Ο Χρόνης Εξαρχάκος (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Πολυχρόνης Έξαρχος, Ερμούπολη Σύρου, 18 Ιανουαρίου 1932 - Αθήνα, 27 Σεπτεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βίος
Γεννήθηκε το 1932 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη. Αποφοίτησε το 1963 και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη «Βίλα των οργίων», με τον θίασο Ρηγόπουλου-Αναλυτή. Ένα χρόνο μετά κάνει και το ντεμπούτο του στο σινεμά, με την ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου Διαζύγιο αλά ελληνικά. Εμφανίστηκε σε 20 ταινίες και έπαιξε σε 60 επιθεωρήσεις. Μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966), Γοργόνες και μάγκες (1968), Η Παριζιάνα (1969), Μαριχουάνα στοπ (1971), Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) κ.ά. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν στο "Ακροπόλ" στο έργο "Το παραμύθι πάει σύννεφο" (1982).
Ασθένησε σοβαρά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο Λονδίνο, χωρίς όμως επιτυχία. Πέθανε μόνος σε νοσοκομείο στις 27 Σεπτεμβρίου 1984 από καρκίνο και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, απεβίωσε και η μητέρα του από κατάθλιψη (1985).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
240
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 240 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 240 (CCXL) ήταν δίσεκτο έτος το οποίο ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Σαβίνου και Βενούστου (γνωστό και ως έτος 993 από Κτήσεως Πόλεως). Η ονομασία 240 για το έτος χρησιμοποιείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δούκας της Καρδόνα
Ο Δούκας της Καρδόνα (ισπανικά: Duque de Cardona) είναι ένας κληρονομικός τίτλος των Ευγενών της Ισπανίας, συνοδευόμενος από τον τίτλο του Άρχοντα, που παραχωρήθηκε το 1482 από τον Φερδινάνδο Β΄ στον Χουάν Ραμόν Φόλθ δε Καρδόνα, 5ο Κόμη της Καρδόνα, ως προαγωγή σε Δουκάτο. Αρχικά δόθηκε ο τίτλος "Υποκόμης της Καρδόνα" και αργότερα προάχθηκε σε "Κόμης της Καρδόνα", ως ευγενής τίτλος τον 15ο αιώνα σε μέλη της καταλανικής οικογένειας γνωστή ως "Φόλθ δε Καρδόνα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι δουκών
Χουνίν (Μπουένος Άιρες)
Κλίμα
Το Χουνίν έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa). Οι χειμώνες χαρακτηρίζονται από μέτριες θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας και ψυχρές νύχτες. Κατά τον ψυχρότερο μήνα, τον Ιούλιο, η μέση μέγιστη θερμοκρασία είναι 15,1 °C, ενώ η μέση ελάχιστη θερμοκρασία είναι 4,2 °C. Οι θερμοκρασίες μπορεί περιστασιακά να πέσουν κάτω από το μηδέν κατά τη διάρκεια ψυχρών κυμάτων, αν και κατά τη διάρκεια των κυμάτων καύσωνα, όπως το κύμα καύσωνα του 2009, οι θερμοκρασίες μπορεί να φθάσουν έως και τους 35 °C, όταν καταγράφηκε ρεκόρ 35,3 °C στις 29 Αυγούστου 2009. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου του έτους, οι συννεφιασμένες ημέρες είναι πιο συχνές, κατά μέσο όρο 9-11 ημέρες ανά μήνα, αν και οι ηλιόλουστες ημέρες είναι επίσης συχνές με 7-11 αίθριες ημέρες ανά μήνα από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι μεταβατικές εποχές που χαρακτηρίζονται από ζεστές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας και δροσερές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της νύχτας και είναι ιδιαίτερα μεταβλητές με ορισμένες ημέρες να φτάνουν τους 37,6 °C και κάτω από -9,2 °C. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ οι νύχτες είναι ήπιες. Τείνουν να είναι πιο ηλιόλουστα από τις άλλες εποχές, με μέσο όρο 8-11 αίθριες ημέρες και λιγότερες συννεφιασμένες ημέρες (μόνο 6 ανά μήνα). Κατά τον θερμότερο μήνα, τον Ιανουάριο, η μέση μέγιστη θερμοκρασία είναι 30,2 °C, ενώ η μέση ελάχιστη θερμοκρασία είναι 16,2 °C. Η μέση σχετική υγρασία είναι 75%, με τους καλοκαιρινούς μήνες να είναι πιο ξηροί από τους χειμερινούς. Η μέση πρώτη ημερομηνία παγετού είναι στις 20 Μαΐου, ενώ η τελευταία ημερομηνία παγετού είναι στις 11 Σεπτεμβρίου. Αυτό μπορεί να διαφέρει από έτος σε έτος με παγετούς που μπορεί να επεκταθούν μέχρι τον Νοέμβριο ή να εμφανιστούν ήδη από τον Απρίλιο. Το Χουνίν έχει μέτριους ανέμους καθ' όλη τη διάρκεια του έτους με ταχύτητες ανέμου που κυμαίνονται από 8,6 χιλιόμετρα την ώρα τον Απρίλιο έως 14,4 χιλιόμετρα την ώρα τον Σεπτέμβριο. Κατά μέσο όρο, το Χουνίν δέχεται 993,4 χιλιοστά βροχόπτωσης ανά έτος με 85 ημέρες με μετρήσιμη βροχόπτωση, με τους καλοκαιρινούς μήνες να είναι πιο υγροί από τους χειμερινούς μήνες, όπου οι περισσότερες βροχοπτώσεις πέφτουν με τη μορφή καταιγίδων. Το Χουνίν δέχεται περίπου 2.569,3 ώρες φωτεινής ηλιοφάνειας ετησίως ή το 57% της μέγιστης δυνατής ηλιοφάνειας ανά έτος, με χαμηλό ποσοστό 46% τον Ιούνιο (μόνο 138,0 ώρες ηλιοφάνειας ανά μήνα) και υψηλό 66% τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 41,8 °C στις 29 Δεκεμβρίου 1971, ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν -9,2 °C στις 14 Ιουνίου 1967.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Χουνίν, το οποίο δεν έχει εμπορική αεροπορική εξυπηρέτηση, αλλά είχε στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Κιζιλτοκόι
Το Κιζιλτοκόι είναι οικισμός στην Περιφέρεια Τζαλάλ-Αμπάντ στο Κιργιστάν. Βρίσκεται χτισμένος σε υψόμετρο 1.231 μέτρων. Το 2021 αριθμούσε 1.975 κατοίκους.
239
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 239 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 239 (CCXXXIX) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Γορδιανού και Αβιόλα (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 992 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 239 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μονή Αντινίτσης Φθιώτιδας
Ιστορία
Η Μονή Αντινίτσης θεωρείται από τα παλαιότερα μοναστήρια της περιοχής και δεν υπάρχει ακριβής χρονολογία ίδρυσής της, καταστράφηκε δε ολοσχερώς 13 Ιουνίου 1944 ,ημέρα Τρίτη από τις κατοχικές δυνάμεις μαζί με το γειτονικό σανατόριο. Η ανοικοδόμησή της ξεκίνησε στα τέλη του 1960 και πήρε τη σημερινή της μορφή επί Ηγουμένου Αγαθόνικου τη δεκαετία του 1990 .Το σημερινό καθολικό της είναι αντίγραφο του παλαιού ,αθωνικού τύπου, τετρακιόνιος σταυροειδής μετά τρούλου. Το 1930 ο αρχαιολόγος και αρχιτέκτονας Αναστάσιος Ορλάνδος κατέγραψε: «Του εσωτερικού δ’ όντος εξ ολοκλήρου ασβεστοχρίστου, δεν σώζεται ουδ’ η κτιτορική αυτής επιγραφή» και μετά από την λεπτομερή μελέτη των αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών του με συγκριτικά στοιχεία από μονές του Αγίου Όρους, αλλά και της ευρύτερης βαλκανικής χερσονήσου καταλήγει:''«δεν δυνάμεθα να αναγάγωμεν το καθολικόν της Αντινίτσης εις χρόνους προγενεστέρους τής αλώσεως. Η μάλλον πιθανή χρονολογία κατασκευής του εξετασθέντος ναού είναι το δεύτερον ήμισυ τού 15ου αιώνος, περίοδος εκ της οποίας πολύ ολίγα μνημεία τής αρχιτεκτονικής μας διεσώθησαν»''. Ο ιστορικός Ιωάννης Γ. Βορτσέλας αναφέρει ότι «πιθανώς εκτίσθη λήγοντος του Μεσαίωνος».
Την περίοδο της επανάστασης του 1821 η μονή με ηγούμενο τον Αγαθόνικο Καλλίνικο (1821 – 1834) συμμετείχε ενεργά και υπήρξε κέντρο αντίστασης των αγωνιστών. Με την χάραξη των πρώτων συνόρων του Ελληνικού κράτους  αποτέλεσε ένα από τα σημεία που υπήρχε συνοριακό φυλάκιο(καζάρμα). Μετά την απελευθέρωση με βασιλικό διάταγμα του 1833 του Όθωνα διαλύθηκε και συγχωνεύθηκε με τη Μονή Αγάθωνος. Την μονή είχε επισκεφθεί και ο ίδιος ο Όθωνας και αργότερα ο Βασιλεύς Γεώργιος το 1881 .Στον εορτασμό της μονής το 1852  έγινε και επεισόδιο με τον Νομάρχη Φθιωτοφωκίδας Α.Ζυγομαλά και  Τουρκαλβανούς από το τουρκικό συνοριακό φυλάκιο του Δερβέν Φούρκα μικρογραφία
Προέλευση του ονόματος της Μονής
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η μονή ιδρύθηκε από δύο πρόσφυγες (κληρικούς ή λαϊκούς) της πόλης του Αϊδινίου Μικράς Ασίας όταν ξεκίνησαν οι σφαγές στην πόλη τους, οι οποίοι μετέφεραν μαζί τους και τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Αϊδινίου. Σύμφωνα με μια άποψη, στο γεγονός αυτό και την παραφθορά της λέξης Αϊδίνιο οφείλεται το όνομα του μοναστηριού. Σύμφωνα με δεύτερη εκδοχή το όνομα Αντίνιτσα οφείλεται στην ονομασία της παλαιάς κωμόπολης Αντίνας όπου στους αρχαίους χρόνους υπήρχε ιερό προς τιμήν της θεάς Αρτέμιδος. Μια άλλη εκδοχή (λόγω της κατάληξης η οποία σημαίνει μικρό)  μας οδηγεί στη Σλαβική γλώσσα ,όπου η λέξη Αντίνιτσα σημαίνει μονάδα.
Συνύπαρξη Μονής και Αντιφυματικού Αναρρωτηρίου Αντίνιτσας (1927-1945)
Τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, η Μονή Αντίνιτσας ήταν ακόμα απομονωμένη οδικά. Σε απόσταση  16 χλμ. από τη Λαμία, στον κύριο δρόμο προς το Δομοκό, άρχιζε ένα μονοπάτι μήκους 5-6 χλμ. περίπου που κατέληγε στη Μονή. Οι προσκυνητές από τη Λαμία ήταν αναγκασμένοι να περπατήσουν ή να κινηθούν με ένα ζώο (άλογο ή μουλάρι) στη διαδρομή του μονοπατιού. Το καλοκαίρι η διαδρομή αυτή γινόταν σε μία ώρα (από την “πηγή του Αχιλλέα”) και παραθέριζαν ευχάριστα για μέρες δίπλα στη μονή. Το χειμώνα όμως ή με κακοκαιρία αυτή γινόταν δυσκολότερη ή ήταν σχεδόν αδύνατη η μετάβαση των προσκυνητών. Για τις αναγκαίες προμήθειες της μονής από καταστήματα της Λαμίας, έπρεπε πάλι να χρησιμοποιηθούν μεταφορικά ζώα, με βασική προϋπόθεση τις καλές καιρικές συνθήκες.
Το 1927, ο Ιωάννης Μακρόπουλος, τότε δήμαρχος Λαμίας, ο αδελφός του Δημήτριος Μακρόπουλος και ο Ιωάννης Κρανάκης (γαμπρός στην αδερφή τους Δέσποινα Μακροπούλου) αποφάσισαν την ίδρυση του Αντιφυματικού Αναρρωτηρίου (Σανατορίου) Αντίνιτσας. Την κατάλληλη θέση (τον τόπο) γι’ αυτό επέλεξε ο γιατρός Βασίλειος Τσώνης (γαμπρός στην άλλη αδελφή τους Αλεξάνδρα Μακροπούλου) και ήταν δίπλα (ανατολικά) της μονής Αντίνιτσας. Για το σκοπό αυτό, οι αδελφοί Μακρόπουλοι διέθεσαν το μεγάλο ποσό (για την εποχή εκείνη) των 400.000 δραχμών.
Η κατασκευή και κυρίως η λειτουργία του Αναρρωτηρίου Αντίνιτσας, επέβαλε την κατασκευή δρόμου. Οι εργασίες άρχισαν κατά τη διάρκεια του 1928, αλλά ο δρόμος δεν ήταν εύκολο να γίνει. Για τη μονή Αντίνιτσας ήταν ένα δώρο ανέλπιστο, εφόσον θα αποκτούσε μόνιμη οδική συγκοινωνία με το δρόμο Λαμίας-Δομοκού.
Ευτυχώς για τον τόπο μας, ο δωρητής Ιωάννης Μακρόπουλος έγινε υπουργός Υγείας και μετά υπουργός Παιδείας και πίεσε για την κατασκευή του χωμάτινου δρόμου, που τελικά ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1935! Έτσι, αποπερατώθηκε και λειτούργησε το Ορεινό Αντιφυματικό Αναρρωτήριο (από το Δεκέμβριο του 1935), αλλά ταυτόχρονα συνδέθηκε οδικά και η Μονή.
Από το 1937 υπήρχε και δρομολόγιο με αυτοκίνητο για συγκοινωνία του Αναρρωτηρίου με τη Λαμία, που εξυπηρετούσε παράλληλα και τους προσκυνητές της μονής.
Έτσι η ζωή της μονής ευκολύνθηκε. Βέβαια, για τον πολύν κόσμο, κυρίως τους εκδρομείς και επισκέπτες της μονής, το Σανατόριο Αντίνιτσας παρέμενε το φόβητρο, εφόσον η φυματίωση ήταν τότε ανίατη. Από μακριά έβλεπαν το κτίριο. Δεν είναι γνωστή η δυνατότητα υποστήριξης και υλικής βοήθειας της μονής (με έσοδα σχετικά περιορισμένα) προς το Αντιφυματικό Αναρρωτήριο.
Η Κατοχή που ακολούθησε, δυσκόλεψε περισσότερο τη ζωή τόσο της μονής, όσο και του Σανατορίου. Οι  30-40 περίπου ασθενείς του πέρασαν όλο και δυσκολότερα προσπαθώντας να καλύψουν τις ανάγκες τόσο της διατροφής τους, όσο και σε φαρμακευτικό υλικό. Ο γιατρός του Σανατορίου Σταύρος Τσιμπούρης και το νοσηλευτικό προσωπικό βοηθούσαν. Κάποιοι ιδιώτες ή καταστήματα (π.χ. κρεοπωλεία, κ.ά.) της Λαμίας έκαναν σποραδικές δωρεές σε τρόφιμα. Κρέας και γαλακτοκομικά προσέφεραν κυρίως από κοπάδια της μονής και ιδιώτες κτηνοτρόφοι της περιοχής Αντίνιτσας.
Οι κατακτητές (Ιταλοί και Γερμανοί) δεν τους είχαν πειράξει. Τα τελευταία χρόνια όμως της Κατοχής (1943-44) η σημαντική δράση των ανταρτών, μετά μάλιστα από ένα περιστατικό στη θέση «Πηγή του Αχιλλέα», οδήγησε σε γερμανικά  αντίποινα. Απόσπασμα Γερμανών, με ολμοβόλα και εκρηκτικά χτύπησε στις 13 Ιουνίου 1944, ισοπεδώνοντας το Αναρρωτήριο μαζί με τους ασθενείς του και ταυτόχρονα τη Μονή Αντίνιτσας, που έγινε ένας σωρός ερείπια.
Η δημιουργία και η λειτουργία του Ορεινού Αντιφυματικού Αναρρωτηρίου Αντίνιτσας, άνοιξε το δρόμο για επικοινωνία της μονής με το υπόλοιπο οδικό δίκτυο και τον πολιτισμό. Αυτός όμως ο δρόμος έφερε και τον όλεθρο, με τη βαρβαρότητα του κατακτητή, που εκδηλώθηκε αναίτια προς τον άρρωστο άνθρωπο του Σανατορίου και προς τον οίκο της Παναγίας στη μονή Αντίνιτσας τον Ιούνιο του 1944
Μετόχια της Ιεράς Μονής Αντίνιτσας
Αρκετές μονές που κτίστηκαν στην οροσειρά της Όθρυος, με σημαντική ιστορία και προσφορά στα δύσκολα χρόνια του Γένους, βρέθηκαν κάτω από την αγκάλη και στήριξη της Μονής Αντίνιτσας. Αυτές ήταν : Η Μονή Αγίας Τριάδας Μελιταίας (η παλιά ονομασία της ήταν Αβαρίτσα) που κτίστηκε κατά την Τουρκοκρατία (σε αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Μελιταίας), τα δε άλλα κτίσματα στις αρχές του 20ού αι. Ο ηγούμενός της Γρηγόριος συνυπέγραψε την επαναστατική προκήρυξη του 1854 για απελευθέρωση της Θεσσαλίας μαζί με τοπικούς προκρίτους.
Η Μονή Αγίου Αθανασίου Ομβριακής, που κτίστηκε αρχικά ως Σκήτη το 1565 από τον μοναχό Αθανάσιο Μετεωρίτη. Προσθήκες και βελτιώσεις της κτιριακής υποδομής (και αγιογράφηση) έγιναν στους επόμενους αιώνες μέχρι τα προεπαναστατικά χρόνια. Κατέχει πολλά λείψανα αγίων.
Η Μονή Αγίου Βλασίου Στυλίδος, ιδρύθηκε το 1746 και μετά από 6 χρόνια ολοκληρώθηκε το Καθολικό της. Κτήτωρ και πρώτος ηγούμενος ήταν ο ιερομόναχος Ιερεμίας. Η μονή διέθετε μεγάλη ακίνητη περιουσία (αναφέρονται 25.000 ελαιόδενδρα) και βοήθησε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Το 1833 με το Διάταγμα του βασιλιά Όθωνα διαλύθηκε. Ανασυστάθηκε το 1981 και πλέον λειτουργεί.
Η Μονή Αγίου Γεωργίου Στυλίδος που κτίστηκε το 1753, με πρώτο ηγούμενο τον ιερομόναχο Παρθένιο. Έχει σημαντικό ξυλόγλυπτο τέμπλο. Το 1833 διαλύθηκε και το 1984 επανιδρύθηκε. Το 1996 ανακαινίστηκε πλήρως και λειτουργεί. Κατέχει πολλά λείψανα αγίων.
Η Μονή Αγίου Γεωργίου Μύλων Πελασγίας (ή Κρεμαστής Λαρίσης), με άγνωστη τη χρονολογία ίδρυσης και κτίσεως. Πιθανολογείται ως έργο του 12ου ή 13ου αι. Είχε μεγάλη συνεισφορά στον αγώνα του 1821. Το 1833 διαλύθηκε και το 1991 έγινε επανασύσταση της μονής. Τα κειμήλια που κατείχε χάθηκαν. Μετά από ανακαίνιση τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως γυναικεία μονή.
Σήμερα οι μονές αυτές έχουν αυτόνομη νομική υπόσταση και ευτυχώς έχουν ανθρώπινο δυναμικό να τις υπηρετήσει. Τα χρόνια που πέρασαν από τη διάλυσή τους (1833) μέχρι την επανασύστασή τους ήταν ενάμιση αιώνας, στη διάρκεια του οποίου χάθηκαν τα περιουσιακά τους στοιχεία (καρπεύτηκαν ή οικειοποιήθηκαν τα ακίνητα, και κλάπηκαν τα κειμήλια και όποια άλλη κινητή περιουσία). Για τη μονή Αντίνιτσας που είχε την εποπτεία τους, αποτελεί χαρά, όπως η μάνα που βλέπει τα παιδιά της να ενηλικιώνονται  και να ανεξαρτητοποιούνται.
Η μόνη που χρειάζεται στήριξη και βοήθεια είναι η από χρόνια εγκαταλειμμένη Μονή Αγίων Ταξιαρχών Νεράιδας Στυλίδας. Είναι αναγκαία η συντήρησή της, τόσο του Καθολικού της όσο και των άλλων κτιρίων (κελιά, περιτοίχιση, κ.ά.). Ο τέως ηγούμενος της Μονής Αντίνιτσας αρχιμ. Αγαθόνικος (ανταποκρινόμενος σε πρόταση του μητροπολίτη κ. Νικολάου) ανέλαβε αμέσως το κόστος των εργασιών, ώστε να αποδοθείστο χρόνο και στην ιστορία κι αυτό το Μοναστήρι, που είναι το τελευταίο μετόχι της.
Μετά την αποκατάσταση της υποδομής, αποτελεί ευχή η αυτονόμηση της μονής αυτής και η στελέχωσή της, ώστε να το φροντίζουν και να αποδίδει στους ανθρώπους το θεάρεστο έργο της.
Οδικά προσκυνητάρια που ανήκουν στη Μονή
Στη μονή Αντίνιτσας ανήκουν δύο προσκυνητάρια που βρίσκονται επάνω στον επαρχιακό δρόμο Λαμίας-Δομοκού. Συγκεκριμένα είναι της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Σώζοντος.
Αγίας Αικατερίνης : Το προσκυνητάρι της Αγίας Αικατερίνης (βρίσκεται στο 20όχλμ. του δρόμου Λαμίας-Δομοκού) ανήκε πάντα στη Μονή Αντίνιτσας.