cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βάρζουγκα
Στο τμήμα του άνω ρου τού Βάρζουγκα υπάρχει ένας μεγάλος καταρράκτης, ο Παντούν, με τρεις υδατοπτώσεις. Χαμηλότερα στον ρου του ο ποταμός σχηματίζει κι άλλους καταρράκτες, αλλά πολύ μικρότερους. Στο τμήμα που είναι πλωτός, χρησιμεύει για τη μεταφορά ξυλείας.
Ο Βάρζουγκα είναι ο πλέον παραγωγικός ποταμός της χερσονήσου Κόλα ως προς το ψάρεμα του σολομού. Σε κάθε εποχή αλιεύονται περισσότεροι από 10 χιλιάδες σολομοί σε αυτόν και τους παραποτάμους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Adidas
Η Adidas AG ( στα γερμανικά, αναφέρεται ως adidas από το 1949) είναι μια γερμανική πολυεθνική εταιρεία με έδρα στο Χέρτσογκεναουραχ της Βαυαρίας, που σχεδιάζει και κατασκευάζει παπούτσια, ρούχα και αξεσουάρ. Είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αθλητικών ειδών στην Ευρώπη και ο δεύτερος μεγαλύτερος στον κόσμο.
Η Adidas AG είναι η εταιρεία χαρτοφυλακίου για τον όμιλο Adidas, ο οποίος αποτελείται επίσης από την εταιρεία αθλητικών ειδών Reebok, την εταιρεία γκολφ TaylorMade-Adidas (συμπεριλαμβανομένης της Ashworth), το 9,1% της FC Bayern München AG και της Runtastic, μιας αυστριακής εταιρείας τεχνολογίας γυμναστηρίου. Τα έσοδα της Adidas για το 2016 έφτασαν τα 19.290.000.000 ευρώ.
Η Adidas ιδρύθηκε στις 18 Αυγούστου 1949 από τον Άντολφ Ντάσλερ, μετά το ξέσπασμα του Gebrüder Dassler Schuhfabrik ανάμεσα σ'αυτόν και τον μεγαλύτερο αδερφό του Ρούντολφ. Ο Ρούντολφ είχε προηγουμένως ιδρύσει την Puma, η οποία γρήγορα έγινε ο επιχειρηματικός ανταγωνιστής της Adidas και η οποία έχει επίσης έδρα το Χέρτσογκεναουραχ. Τα σχέδια της εταιρείας για την ένδυση και την υπόδυση τυπικά περιλαμβάνουν τρεις παράλληλες γραμμές ενώ το ίδιο μοτίβο παρουσιάζεται και στο σημερινό επίσημο λογότυπο της Adidas. Το εμπορικό όνομα της εταιρείας δεν περιέχει κεφαλαία γράμματα.
Πρώτα χρόνια
Ο Κρίστοφ φον Βίλελμ Ντάσλερ ήταν εργάτης σε ένα εργοστάσιο υπόδυσης ενώ η γυναίκα του Παουλίνε διηύθυνε ένα μικρό πλυντήριο ρούχων σε μια πόλη του Χέρτσογκεναουραχ, 20 χλμ (12.4 μίλια) από την πόλη της Νυρεμβέργης. Αφού εγκατέλειψε το σχολείο, ο γιος τους Ρούντολφ Ντάσλερ ακολούθησε τον πατέρα του στο εργοστάσιο υποδημάτων. Όταν επέστρεψε από τη στρατιωτική θητεία του κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ρούντολφ προσελήφθη σε ένα εργοστάσιο πορσελάνης και αργότερα σε μια εταιρεία χονδρικής πώλησης δέρματος στη Νυρεμβέργη.
Ο Άντολφ Ντάσλερ ξεκίνησε να παράγει τα δικά του αθλητικά παπούτσια στην επιχείρηση της μητέρας του στο Χέρτσογκεναουραχ μετά την επιστροφή του από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Ιούλιο του 1924, ο αδερφός του Ρούντολφ επέστρεψε στο Χέρτσογκεναουραχ για να συμμετάσχει στην επιχείρηση του νεότερου αδερφού του η οποία μετονομάστηκε σε Gebrüder Dassler Schuhfabrik (Εργοστάσιο Παπουτσιών των Αδερφών Ντάσλερ) και ευδοκίμησε. Τα αδέρφια ξεκίνησαν την εταιρεία στο πλυντήριο της μητέρας τους αλλά εκείνη την εποχή, η ηλεκτρική ενέργεια στην πόλη ήταν αναξιόπιστη και τα αδέρφια κάποιες φορές έπρεπε να χρησιμοποιήσουν μια ισχύ από ένα ποδήλατο για να λειτουργήσει ο εξοπλισμός τους.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, ο Άντολφ Ντάσλερ ταξίδεψε από τη Βαυαρία μέχρι το ολυμπιακό χωριό σε έναν από τους πρώτους αυτοκινητοδρόμους του κόσμου με μια βαλίτσα γεμάτη ακίδες και έπεισε τον αμερικανό σπρίντερ Τζέσε Όουενς να τις χρησιμοποιήσει, έτσι έγινε ο πρώτος χορηγός για έναν αφροαμερικανό. Ακολουθώντας τα τέσσερα χρυσά μετάλια του Όουενς, η επιτυχία αυτού του τελευταίου ενδυνάμωσε την καλή φήμη των παπουτσιών του Ντάσλερ ανάμεσα στους πιο διάσημους αθλητές του κόσμου. Γράμματα από όλο τον κόσμο κατέφταναν στα γραφεία των αδερφών Ντάσλερ και οι προπονητές άλλων εθνικών ομάδων ενδιαφέρθηκαν για τα παπούτσια τους. Η επιχείρηση εκτινάχθηκε και οι Ντάσλερ πωλούσαν 200.000 ζεύγη παπουτσιών κάθε χρόνο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ένα αυξανόμενο ρήγμα ανάμεσα στα αδέρφια έφτασε σε οριακό σημείο μετά τη βομβιστική επίθεση των συμμαχικών δυνάμεων το 1943, όταν ο Άντι και η σύζυγός του αναζήτησαν καταφύγιο σε έναν χώρο όπου βρίσκονταν ήδη ο Ρούντολφ και η οικογένειά του : "Οι γκρινιάρηδες ήρθαν πάλι", είπε ο Άντι αναφερόμενος στα πολεμικά αεροπλάνα των Συμμάχων αλλά ο Ρούντολφ ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι ο Άντι αναφερόταν στον ίδιο και στην οικογένειά του. Όταν ο Ρούντολφ συνελήφθη αργότερα από τους Αμερικανούς στρατιώτες και κατηγορήθηκε ότι ήταν μέλος των SS, ενώ δεν ήταν, ένιωθε σίγουρος ότι ο αδερφός του τον είχε καταδώσει.
Το εργοστάσιο Ντόλμπιουρι, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή όπλων ενάντια στα τανκς κατά τη διάρκεια του πολέμου, καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τις αμερικανικές δυνάμεις τον Απρίλιο του 1945 αλλά διασώθηκε όταν η σύζυγος του Άντυ Ντάσλερ έπεισε τους GI ότι η εταιρεία και οι υπάλληλοί της ενδιαφέρονταν μόνο για την κατασκευή αθλητικών παπουτσιών. Οι αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις έγιναν αργότερα οι σημαντικότεροι αγοραστές των υποδημάτων των αδελφών Ντάσλερ.
Τα αδέρφια Ντάσλερ διαχώρισαν τις επιχειρήσεις τους το 1947 με τον Ρούντι να δημιουργεί μια καινούρια επιχείρηση την οποία ονόμασε Ruda - από τα αρχικά Rudolf Dassler, ύστερα μετονομάστηκε σε Puma - και τον Άντυ να δημιουργεί μια εταιρεία που ονομάστηκε επισήμως Adidas AG στις 18 Αυγούστου 1949. Αν και αποτελεί δημοφιλή αστικό μύθο ότι το όνομα Adidas είναι ένα αρτικόλεξο του All Day I Dream About Sports, στην πραγματικότητα το όνομα της εταιρείας αποτελεί ένα πορτρέτο που αποτελείται από το Adi (ψευφώνυμο του Άντολφ) και το Das (από το Ντάσλερ).
Σύγκρουση με την Puma
Η Puma και η Adidas ξεκίνησαν μια έντονη επιχειρηματική αντιπαράθεση μετά τον διαχωρισμό των αδερφών Ντάσλερ. Πράγματι η πόλη του Χέρτσογκεναουραχ διαχωρίστησε πάνω στο θέμα και έλαβε το ψευδώνυμο "η πόλη των λυγισμένων λαιμών" - οι άνθρωποι κοίταζαν στο έδαφος για να δουν ποια παπούτσια φορούσαν οι ξένοι. Ακόμα και οι δυο ποδοσφαιρικοί σύλλογοι της πόλης είχαν διαιρεθεί : η ποδοσφαιρική ομάδα ΑΣΦ Χέρτσογκεναουραχ υποστήριζε την Adidas ενώ η ομάδα ΦΚ Χέρτσογκεναουραχ υποστήριζε τα παπούτσια του Ρούντολφ. Όταν οι θαυμαστές προσκαλούνταν στο σπίτι του Ρούντολφ, φορούσαν σκόπιμα τα παπούτσια της Adidas. Ο Ρούντολφ τους έλεγε να πάνε στο υπόγειο και να πάρουν ένα δωρεάν ζευγάρι παπούτσια Puma. Τα δυο αδέρφια δεν συμφιλιώθηκαν ποτέ παρόλο που και οι δυο είναι σήμερα θαμμένοι στο ίδιο νεκροταφείο ενώ βρίσκονται σε μια απόσταση όσο το δυνατόν πιο μακριά γίνεται.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1960 η Puma πλήρωσε τον γερμανό σπρίντερ Άρμιν Χάρυ για να φορέσει παπούτσια Puma στον τελικό των 100 μέτρων. Ο Χάρυ είχε πριν φορέσει τα Adidas και ζήτησε από τον Άντολφ να πληρωθεί αλλά η Adidas απέρριψε το αίτημα. Ο γερμανός κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με την Puma αλλά στη συνέχεια εμφανίστηκε με την Adidas κατά την τελετή απονομής των μεταλλίων, προκαλώντας σοκ στα δυο αδέρφια Ντάσλερ. Ο Χάρυ ήλπιζε να λάβει μετρητά και από τους δυο αλλά ο Άντυ εξοργίστηκε τόσο πολύ ώστε καταράστηκε τον ολυμπιονίκη.
Λογότυπο των 3 λωρίδων
Το 1952, μετά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, η Adidas απέκτησε τον εταιρικό της λογότυπο με τις τρεις παράλληλες γραμμές, δημιουργία της εταιρείας αθλητικών ειδών Karhu Sports με αντάλλαγμα δυο μπουκάλια ουίσκι και το ποσό των 1600 ευρώ.
Εταιρικές πληροφορίες
thumb|right|Εργοστάσιο παραγωγής και εκποίησης στο Χέρτσογκεναουραχ Η Adidas λειτουργεί ως Aktiengesellschaft (αντίστοιχη της Ανώνυμης Εταιρείας). Είναι εγγεγραμμένη επίσημα από το 1949 στο γερμανικό εμπορικό επιμελητήριο.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Κατασκευαστές αθλητικών ενδυμάτων Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
1700
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1700 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γαβριήλ Μαργαρίτης, Ηγούμενος Μονής Πανορμίτη Σύμης
Ο Γαβριήλ Μαργαρίτης γεννήθηκε στη Σύμη της Δωδεκανήσου το έτος 1924 και απεβίωσε στον Πανορμίτη Σύμης στις 3-04-2006, σε ηλικίας 82 ετών, όπου και ετάφηκε. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος και η Μαρία Μαργαρίτη, κάτοικοι Σύμης, με περισσότερα παιδιά, τα οποία ανάθρεψαν "εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου". Το βαπτιστικό του όνομα του υιού των ήταν Γεώργιος και μετονομάσθηκε σε Γαβριήλ, όταν έγινε Μοναχός.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1940-1944) και ειδικότερα κατά το έτος 1942, ο Γεώργιος Μαργαρίτης ήλθε με τη μητέρα του Μαρία στη Ρόδο, εξ αιτίας ορισμένων προβλημάτων υγείας, τα οποία αντιμετώπιζε. Εισήχθηκε στο Νοσοκομείο της Ρόδου, υποβλήθηκε σε σχετική θεραπεία και μεταξύ άλλων εγχειρίσθηκε από σκωληκοειδίτιδα. Ακολούθως επιβιβάσθηκε με τη μητέρα του στο Ιταλικό πλοίο Φιούμε (Fiume), προκειμένου να επιστρέψει στη Σύμη. Επειδή όμως το πλοίο αυτό μετέφερε και πολεμικό υλικό, βομβαρδίστηκε από Αγγλικό πλοίο και βυθίσθηκε. Οι περισσότεροι επιβάτες του πλοίου πνίγηκαν, μαζί και η μητέρα του Γεωργίου Μαργαρίτη, Μαρία. Ο Γεώργιος ναυαγός επικαλέσθηκε τη βοήθεια του Ταξιάρχη Μιχαήλ Πανορμίτη και ως εκ θαύματος σώθηκε. Τότε υποσχέθηκε να αφιερωθεί στη Μονή του Πανορμίτη Σύμης και να την υπηρετήσει σε όλη του τη ζωή. Μετά το ναυάγιο ο Γεώργιος επέστρεψε για σύντομο χρονικό διάστημα στη Ρόδο, όπου ενταφίασε τη σορό της μητέρας του, η οποία μεταξύ των πολύ λίγων που βρέθηκαν ήταν και εκείνη.
Το έτος 1946, ο Γεώργιος Μαργαρίτης και σε ηλικία 22 ετών ήλθε στην παλαιά και ιστορική Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ Πανορμίτη της Σύμης, η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες Μονές της Ελλάδος και της Χριστιανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας γενικότερα. Αυτή είναι κτισμένη στο βάθος ασφαλούς φυσικού όρμου, του αρχαίου Πανόρμου ή Πανερμιώτη ή Πανορμίτη και έχει ιδρυθεί πιθανώς στη θέση αρχαίου Ιερού του Ποσειδώνα, των προχριστιανικών χρόνων. Η Μονή του Πανορμίτη αποτελεί πανδωδεκανησιακό, πανελλήνιο, πανορθόδοξο και παγχριστιανικό προσκύνημα και δέχεται χιλιάδες επισκέπτες, Έλληνες και ξένους, κατά τη διάρκεια εκάστου έτους.
Ο Γεώργιος Μαργαρίτης, ύστερα από την προβλεπόμενη δοκιμασία, εκάρη Μοναχός και έλαβε το όνομα Γαβριήλ. Ως Μοναχός Γαβριήλ υπηρέτησε τη Μονή, έχοντας αναλάβει διάφορα "διακονήματα" μέχρι το έτος 1983, Τότε και ύστερα από συνοπτικές διαδικασίες χειροτονήθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα Συνοδινό, τον Κεφαλλήνα, ιστορική προσωπικότητα και επιφανή Ιεράρχη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αρχικά Διάκονος, κατόπιν Πρεσβύτερος και στη συνέχεια προχειρίσθηκε σε Αρχιμανδρίτη. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πανορμίτη, όπου και υπηρέτησε έως την κοίμησή του (3-04-2006). Προκειμένου να χειροτονηθεί ο Γαβριήλ Μαργαρίτης και να ενθρονισθεί ως Ηγούμενος στη Μονή Πανορμίτη, ουσιαστική υπήρξε και η συμβολή του τότε Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου και Ασυπαλαίας Νεκταρίου (Χατζημιχάλη) και του τότε Επισκόπου Δωδώνης και νυν Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Συνετού, που έτυχε να παρευρίσκονται στη Μονή Πανορμίτη Σύμης.
Ο Γαβριήλ Μαργαρίτης ήταν άνθρωπος με μικρή Σχολική Παιδεία, αλλά με πλούσια πείρα από τη ζωή και την αναστροφή του με σημαίνουσες προσωπικότητες, που κατά καιρόν επισκεπτόταν τη Μονή του Πανορμίτη. Έγιναν πολλά έργα κατά τη διάρκεια της Ηγουμενίας του, αγαπούσε τη Μονή, τους προσκυνητές και όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι ανταπέδιδαν προς το πρόσωπό του την αγάπη αυτήν. Τον χαρακτήριζαν η βαθιά πίστη του προς τον Θεόν, η εμπιστοσύνη του προς τον Προστάτη και Φύλακα Άγγελο της Μονής Ταξιάρχη Μιχαήλ Πανορμίτη, η αγάπη του προς τους ανθρώπους γενικώς, η απλότητα, η σεμνότητα και η χριστιανική ταπεινοφροσύνη. Ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος σε θέματα κοινωνικής μέριμνας και φιλανθρωπίας και βοηθούσε όλους εκείνους, που είχαν ανάγκη. Η όλη βιωτή του και τα έργα του έφεραν τα χαρακτηριστικά της Αγιότητας. ΄Ότι είναι σήμερα η Μονή Πανορμίτη, αυτό οφείλεται στην αγάπη, τη δραστηριότητα και τον ζήλο του πατέρα Γαβριήλ Μαργαρίτη. Το τελευταίο σημαντικό έργο το οποίο επετέλεσε λίγο πριν από τον θάνατόν του, ήταν η ίδρυση, στελέχωση και λειτουργία στη Μονή Πανορμίτη ενός "Οίκου Ευγηρίας". Αυτός λειτούργησε από το έτος 1998 έως το 2008, οπότε και ανέστειλε τη λειτουργία του.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
Δρ. Ιωάννης Ηλ. Βολανάκης, Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Μαργαρίτης (1924-2006), Ηγούμενος Ιεράς Μονής Πανορμίτη Σύμης (1983-2006) - Ένας χαρισματούχος εργάτης του Ευαγγελίου, Σύμη 2018 (υπό έκδοση).
Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Καντάτα του Καφέ
Η Καντάτα του Καφέ (πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά Schweigt stille, plaudert nicht (Ήσυχα, μην φλυαρείς)) με αριθμό καταλόγου BWV 211 είναι κοσμική καντάτα που συνέθεσε ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ μεταξύ των ετών 1732 και 1734. Παρόλο που κατατάσσεται στις καντάτες, είναι σύντομη κωμική όπερα.
Η Καντάτα του Καφέ σατιρίζει την εξάρτηση από τον καφέ, γεγονός που είχε καταστεί κοινωνικό πρόβλημα στη Λειψία του 18ου αιώνα, όπου και πρωτοπαρουσιάστηκε το εν λόγω έργο.
Το λιμπρέτο της καντάτας επιμελήθηκε ο Christian Friedrich Henrici και περιέχει στίχους όπως ο ακόλουθος (ελεύθερη απόδοση): "Αν δεν πιω τον καφέ μου τρεις φορές τη μέρα, θα υποφέρω τόσο και θα συρρικνωθώ ως ένα κομμάτι ψητού" — κάτι που μάλλον εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους ιδιοκτήτες του Zimmerman's Coffee House στη Λειψία, όπου και (ιδρύθηκε το Collegium Musicum του Μπαχ από τον Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν και το 1702) παρουσίασε για πρώτη φορά τη σύνθεση αυτή.
Καθώς ο Μπαχ δεν συνέθεσε όπερες, η εν λόγω καντάτα γράφτηκε, καθαρά και μόνο, για να παρουσιάζεται σε διάφορες εκδηλώσεις, με τη συναυλιακή της μορφή. Ωστόσο σήμερα παρουσιάζεται σκηνικά με κοστούμια εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Ένωση Νέων Αξιωματικών
Η Ένωση Νέων Αξιωματικών ήταν μια παραστρατιωτική μυστική οργάνωση που δημιουργήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1943 στη Παλαιστίνη ως «σύνδεσμος Ε.Ν.Α.», ακριβώς τον ίδιο χρόνο που το επίσημο ελληνικό κράτος συνέχιζε να δίνει τη μάχη του προς τον κατακτητή στα εδάφη εκείνα. Την οργάνωση αυτή αποτελούσαν κατώτερα στελέχη του Ελληνικού Στρατού με σαφείς αντικομουνιστικούς σκοπούς επί της δικαιολογίας των οποίων και συστάθηκε. Ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης αυτής ήταν ο τότε αντισυνταγματάρχης Καραγιάννης που αργότερα εμφανίζεται ως ιστορικός της (νεότερης) μυστικής οργάνωσης Ι.Δ.Ε.Α.
Της ίδρυσης της οργάνωσης αυτής είχαν προηγηθεί οι ανταρσίες που σημειώθηκαν τέλη Φεβρουαρίου και αρχές Μαρτίου στη 2η (ΙΙ) Ταξιαρχία πρώτα, Διοικητής της οποίας ήταν ο Συνταγματάρχης Μπουρδάρας, και στη 1η (Ι) Ταξιαρχία (που έγινε προς αλληλεγγύη στη ΙΙ) αντίστοιχα, Διοικητής της οποίας ήταν ο αντισυνταγματάρχης Π. Κατσιώτας. Το αποκορύφωμα των ανταρσιών αυτών ήταν όταν περίπου 150 Αξιωματικοί της 2ης Ταξιαρχίας (μετέπειτα και ιδρυτές του ΙΔΕΑ) υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους επί της ακολουθούμενης πολιτικής και στρατιωτικής τακτικής, θεωρώντας έτσι τους εαυτούς των ως οι μόνοι εθνικόφρονες και σε συμπεριφορά «βασιλικότεροι του Βασιλέως», με κύριο αίτημα τον σχηματισμό νέας Κυβέρνησης. Όταν επενέβει ο Αντιπρόεδρος της εκεί Ελληνικής Κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος δέχθηκε την αποδοκιμασία τους.
Τελικά οι παραπάνω 150 Αξιωματικοί στη συνέχεια κλείστηκαν στο στρατόπεδο Μερτζ Αγιούμ μαζί με περίπου 150 χωροφύλακες που τους ακολουθούσαν. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο νέος υπουργός Στρατιωτικών Β. Καραπαναγιώτης εν όψει μάχης που θα έδινε η ταξιαρχία τους κάλεσε για να τους επαναφέρει στην ενεργό υπηρεσία, αυτοί όμως συνέχιζαν να αρνούνται. Ακόμα δε και στη πρόσκληση που τους έγινε από τον ίδιο τον Βασιλιά Γεώργιο Β' συνέχισαν αρνούμενοι. Όπως σημειώνει ο στρατηγός Θ. Τσακαλώτος στα απομνημονεύματά του 40 χρόνια στρατιώτης (σ. 420): Ακόμα δε και ο Άγγλος αρχηγός της βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα στην περίοδο εκείνη Κ. Γουτχάουζ (γνωστότερος ως συνταγματάρχης Κρις) στα απομνημονεύματά του Το μήλο της έριδος για την ομάδα εκείνη των συνωμοτών γράφει (σ. 202):
Συνέπειες
Αρνούμενοι «εν καιρώ πολέμου» να υπακούσουν στις διαταγές του Υπουργού των Στρατιωτικών και ν΄ αναλάβουν υπηρεσία, γενόμενοι έτσι υπαίτιοι σε «ομαδική απείθεια» και συναφή περί πολέμου κατηγορητήρια, καταδικάστηκαν από το συγκροτούμενο Διαρκές Στρατοδικείο Καΐρου «εις θάνατον». Οι καταδικασθέντες σε θανατική ποινή ήταν οι Ταγματάρχες: Κουκλάκης Κ., Θεοχαρόπουλος Α., Πολυμερόπουλος Ε. και ο λοχαγός πυροβολικού Παπαγεωργόπουλος Κυρ. Επίσης και άλλοι πολλοί καταδικάστηκαν σε ποινές κάθειρξης. Το Διαρκές Στρατοδικείο Καΐρου το συγκροτούσαν τότε ο συν/ρχης Γ. Καραβίτης (πρόεδρος), οι αντισυνταγματάρχες (τακτικά μέλη): Κορώζης Α., Παπατσώρης Α., Τιβέριος Ε. και οι ταγματάρχες Κρεμύδας Π. και Κούρτελης Δ.. Η ιστορική εκείνη απόφαση των παραπάνω ποινών έφερε τον αριθμό 223/22 Σεπτεμβρίου 1943.
Βέβαια σχεδόν όλοι οι παραπάνω και παρά τη καταδίκη τους επανήλθαν στο στράτευμα όπου μαζί με τους ομοϊδεάτες τους δημιούργησαν πλέον την Ένωση Νέων Αξιωματικών γνωστή ως Ε.Ν.Α. που γρήγορα όμως μετεξελίχθηκε στη γνωστή οργάνωση Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών (ΙΔΕΑ) στη οποία και συγχωνεύτηκε μαζί με τη μικρότερη οργάνωση Σ.Α.Ν.
Πηγές
Ενωση Νεων Κατηγορία:Ελληνικές παραστρατιωτικές οργανώσεις
Άμφια (αποσαφήνιση)
Η λέξη άμφια μπορεί να σημαίνει
Φέλτινς Αρένα
Φέλτινς Αρένα (γερμ. Veltins-Arena) ονομάζεται το νέο στάδιο ποδοσφαίρου της ποδοσφαιρικής ομάδας Σάλκε του Γκελζενκίρχεν. Το αρχικό όνομα του σταδίου ήταν Arena AufSchalke. Το 2005 η Σάλκε και η Φέλτινς (γερμ.Veltins), εταιρεία ζυθοποιίας, η οποία θα είναι ο χορηγός του ονόματος του γηπέδου για τα επόμενα 10 χρόνια, προχώρησαν σε συμφωνία και η Arena AufSchalke μετονομάστηκε Veltins-Arena.
Τοποθεσία
Το Φέλτινς Αρένα βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο του Γκελζενκίρχεν, συγκεκριμένα στην περιοχή Έρλε, ανάμεσα στις περιοχές Μπουέρ και Μπεκχάουζεν. Η πρόσβαση με αυτοκίνητο μπορεί να γίνει από δυο εξόδους της Εθνικής οδού (Autobahn): από την Έξοδο 6 - Gelsenkirchen-Buer και από την Έξοδο 17 - Gelsenkirchen-Schalke.
Η πρόσβαση με μέσα μαζικής μεταφοράς γίνεται επίσης εύκολα αφού η Γραμμή 302 συνδέει το στάδιο με τον σιδηροδρομικό σταθμό του Γκελζενκίρχεν στη μία κατεύθυνση και την πόλη του Μπόχουμ στην άλλη.
Ιστορία
Αφού το παλιό στάδιο της Σάλκε Parkstadion, το οποίο με το μέρος του είχε αντικαταστήσει σαν έδρα της ομάδας το 1974 το Glückauf-Kampfbahn στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974, κάλυπτε όλο και λιγότερο τις προδιαγραφές σύγχρονου σταδίου, αποφασίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η κατασκευή νέου γηπέδου πολλών χρήσεων. Στις 21 Νοεμβρίου 1998 πραγματοποιήθηκε η έναρξη των εργασιών σε χώρο νότια του Parkstadion. Η Φέλτινς Αρένα είναι το πρώτο στάδιο της Γερμανίας, το οποίο κατασκευάστηκε δίχως κρατική οικονομική υποστήριξη. Τα κόστη κατασκευής ανέρχονταν στα 192 εκατομμύρια περίπου €. Στα εγκαίνια του σταδίου στις 13 και 14 Αυγούστου 2001 κλήθηκαν οι ομάδες Νυρεμβέργη και Ντόρτμουντ και διοργανώθηκε ένα μικρό τουρνουά με την Σάλκε. Το πρώτο γκολ στο νέο στάδιο έβαλε ο Φρέντι Μπόμπιτς, την πρώτη νίκη κατάφερε η ομάδα της Νυρεμβέργης. Η πρεμιέρα του σταδίου στα πλαίσια ενός αγώνα της Μπουντεσλίγκα πραγματοποιήθηκε στις 18 Αυγούστου 2001 σε αγώνα της Σάλκε με αντίπαλο την Λεβερκούζεν (3:3). Πρώτος σκόρερ ήταν ο παίκτης της Σάλκε Τόμας Χάιτο.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, Γερμανία 2006
Το πρόγραμμα των αγώνων που έγιναν στην Veltins-Arena κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006 Κατηγορία:Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Κατηγορία:ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές στην Ευρώπη
Ιωάννης της Γραβίνας
Ο Ιωάννης της Γραβίνας (Giovanni di Gravina, 1294 - 5 Απριλίου 1336) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμης της Γκραβίνα της Απουλίας, παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, δούκας του Δυρραχίου, πρίγκιπας της Αχαΐας και του Τάραντα.
Ονομασία και ζητήματα προφοράς
Στο Χρονικόν του Μορέως αναγράφεται ως «Ιωάννης Δε Γραβινάς». Στην παλαιότερη ελληνική βιβλιογραφία απαντά ως: «Ιωάννης κόμης της Γραυΐνης» (1845), «Ιωάννης Γραυίνας» (1887) , «Ιωάννης κόμις της Γραυίνης» (1909), «Ιωάννης Γραβίνα» (1928). . Στις πρόσφατες ελληνικές μεταφράσεις, μελέτες και κείμενα, το όνομά του παρατίθεται ως «Ιωάννης της Γραβίνας», ως Ιωάννης Γκραβίνας και με λατινική γραφή: Ιωάννης Gravina,  και Ιωάννης de Gravina. Στην ιταλόγλωσση ιστοριογραφία αναφέρεται ως Τζοβάνι ντ' Αντζό (Giovanni d' Angiò), ή Τζοβάνι κόντε ντι Γκραβίνα (Giovanni, conte di Gravina), και ντούκα ντι Ντουράτσο (duca di Durazzo) Επιπλέον, ως Τζοβάνι ντι Ντουράτσο (Giovanni di Durazzo) και Τζοβάνι ντι Γκραβίνα-Ντουράτσο (Giovanni di Gravina-Durazzo). Σε παλιό γαλλικό εγκυκλοπαιδικό λεξικό, το οποίο πρωτοεκδόθηκε τον 17ο αι. και επανεκδόθηκε υπομνηματισμένο το 1820, το όνομά του υπάρχει ως Ζαν ντε Ντυραζό (Jean de Durazzo). Στη γνωστή μελέτη του Jean Longnon για τη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και το Πριγκιπάτο της Αχαΐας (1949), παρατίθεται ως Ζαν ντε Γκραβινά (Jean de Gravina). Στην αγγλόγλωσση βιβλιογραφία εμφανίζεται ως Τζον της Γκραβίνα (John of Gravina). .
Σπύρος Καπράλος
Ο Σπύρος Καπράλος (γεννημένος στις 15 Απριλίου του 1955) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Είναι Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και διευθύνων σύμβουλος της ναυτιλιακής εταιρείας Star Bulk Carriers.
Βιογραφικό
Ο Σπύρος Καπράλος γεννήθηκε το 1955 στην Αθήνα. Είναι γιος του Ιωάννη Καπράλου, που ήταν αθλητής καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης και αθλητικός παράγων.
Ιωάννης της Γραβίνας
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ο έβδομος γιος του Καρόλου Β΄ της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Κάρολος Μαρτέλος τιτουλάριος βασιλιάς της Ουγγαρίας, ο Λουδοβίκος επίσκοπος της Τουλούζης, ο Ροβέρτος της Νάπολης, ο Φίλιππος Α΄ πρίγκιπας του Τάραντα, ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος κόμης της Άντρια και ο Πέτρος κόμης της Γραβίνας. To 1312 ηγήθηκε των στρατευμάτων του αδελφού του Ροβέρτου, όταν εκείνος υποστήριξε τον Πάπα Κλήμη Ε΄ στη διαμάχη του με τον νεοστεφθέντα (29 Ιουνίου 1312) αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ερρίκο Ζ΄ (διαμάχη Γουέλφων και Γιβελλίνων). Το 1315 διαδέχτηκε τον αδελφό του Πέτρο κόμη της Γραβίνας, όταν αυτός σκοτώθηκε στη μάχη του Μοντεκατίνι. Το 1318 νυμφεύτηκε με τη βία τη Ματθίλδη του Αινώ πριγκίπισσα της Αχαΐας, κόρη της Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνου και έλαβε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, με σκοπό να εξασφαλίσει την εξουσία των Καπετιδών-Ανζού στον Μωρέα. Η Ματθίλδη, όμως, αντιτάχθηκε στον επικείμενο γάμο, προσφεύγοντας στον πάπα, επικαλούμενη άλλο, μυστικό γάμο, που είχε ήδη συνάψει με τον Ούγο ντε Λα Παλίς. Αργότερα ο γάμος του Ιωάννη με τη Ματθίλδη ακυρώθηκε, αλλά ο Ιωάννης συνέχισε να ασκεί την εξουσία του στην Πελοπόννησο μέσω αντιπροσώπων (βάιλων), τους οποίους διόριζε με ετήσια ή διετή θητεία. Το 1321 νυμφεύτηκε την Αγνή του Περιγκόρ, η ομορφιά της οποίας υμνήθηκε από τον Βοκκάκιο και έλαβε ως προίκα 35.000 χρυσά φιορίνα.
Σπύρος Καπράλος
Βιογραφικό
Σπούδασε Οικονομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, και πήρε Μεταπτυχιακό Τίτλο Διοίκησης Επιχειρήσεων (MBA) στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας.
Ιωάννης της Γραβίνας
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Ιανουάριο του 1323 διευθετήθηκε ειρηνικά η μακρά διένεξη μεταξύ του Ιωάννη και του αδελφού του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα, ο οποίος επικαλείτο δικαιώματα επί του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ως απευθείας κληρονομιά από τον πατέρα του. Ο Ιωάννης τελικά, με τη μεσολάβηση του Φλωρεντινού τραπεζίτη Νικολό Ατσαγιόλι, αντάλλαξε τα δικαιώματα επί του πριγκιπάτου με το δουκάτο του Δυρραχίου και 5.000 ουγγιές χρυσού. Έτσι ο κλάδος που δημιούργησε στον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού, ονομάστηκε του Δυρραχίου.
Σπύρος Καπράλος
Βιογραφικό
Ήταν αθλητής του Ολυμπιακού και της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας, με την οποία είχε πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, και του 1984 στο Λος Άντζελες. Yπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στην κολύμβηση από το 1969 έως το 1975.
Ιωάννης της Γραβίνας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης ξεκίνησε το 1324 με ισχυρό στόλο και κατέλαβε την Κεφαλλονιά και τη Ζάκυνθο, καταλύοντας την εξουσία του Ιωάννη Β΄ Ορσίνι, ο οποίος, αρνούμενος να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του βασιλιά της Νάπολης, έφυγε από τα νησιά και οχυρώθηκε στην Άρτα. Στην συνέχεια (1325–1326) ο Ιωάννης αποβιβάστηκε στον Μορέα, με στόχο την εδραίωση της κυριαρχίας του Οίκου του εκεί. Είχε σχεδιάσει την επιχείρηση από κοινού με τον αδελφό του Φίλιππο Α΄, ως πρώτο στάδιο εκστρατείας για ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης υπέρ της συζύγου του τελευταίου Αικατερίνης Β΄ των Βαλουά τιτουλάριας Λατίνας αυτοκράτειρας. Η προσπάθεια του Ιωάννη, που είχε χρημοτοδοτηθεί -με αντάλλαγμα την παραχώρηση δύο φέουδων- από τη Φλωρεντινή οικογένεια τραπεζιτών Ατσαγιόλι, δεν επέτυχε και πολλά πράγματα στην Πελοπόννησο. Στη συνέχεια μετέβη στη Φλωρεντία και το 1330 στη Ρώμη, όπου έγινε γερουσιαστής. Το 1333 έγινε κατορθωτό με τη διαμεσολάβηση των Ατσαγιόλι να εξαγοραστούν τα δικαιώματά του επί του πριγκιπάτου της Αχαΐας, τα οποία τελικά παραχώρησε στον ανιψιό του (γιο του αποθανόντος Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και της Αικατερίνης Β΄ των Βαλουά) Ροβέρτο πρίγκιπα του Τάραντα. Αυτός, υπό την κηδεμονία της μητέρας του, συνέχισε τις δοσοληψίες με τον εμπλεκόμενο τραπεζίτη -και πλέον φεουδάρχη- Νικολό Ατσαγιόλι, οι οποίες επισημοποιήθηκαν το Φεβρουάριο του 1335.
Σπύρος Καπράλος
Βιογραφικό
Διετέλεσε Αρχηγός της Ελληνικής Αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Επιπλέον, διετέλεσε Διευθυντής Αθλητισμού της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» και Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004», καθώς και Εντεταλμένος Σύμβουλος της Οργανωτικής Επιτροπής, ενώ κατείχε και τη θέση του Αναπληρωτή Επικεφαλής Διοίκησης Επιχειρήσεων Αγώνων.
Ιωάννης της Γραβίνας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης επέστρεψε στη Νάπολη, φέροντας μέχρι το τέλος του τον τίτλο του δούκα του Δυρραχίου. Απεβίωσε μεταξύ 7ης και 22ας Μαΐου του 1335 και ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία Σαν Ντομένικο Ματζόρε της Νάπολης.
Σπύρος Καπράλος
Βιογραφικό
Ο Σπύρος Καπράλος είναι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Επανεξελέγη στη θέση αυτή για τρίτη τετραετία στις 20 Οκτωβρίου 2017 (πρωτοεξελέγη στη θέση αυτή τον Φεβρουάριο του 2009).
Ιωάννης της Γραβίνας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1318 τη Ματθίλδη του Αινώ, κόρη του Φλωρέντιου των Αβέν και της Ισαβέλλας Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσας της Αχαΐας, τίτλο που κληρονόμησε η Ματίλντα. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν.
Το 1321 έκανε δεύτερο γάμο με την Αγνή του Περιγκόρ, κόρη του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ και παιδιά του ήταν:
Ο παρακάτω ισχυριζόταν ότι είναι τέκνο του από την Αγνή, αλλά αυτό αμφισβητείται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κατηγορία:Δούκες του Δυρραχίου Κατηγορία:Κόμητες της Γραβίνας Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα
Σπύρος Καπράλος
Βιογραφικό
Υπήρξε Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής για τους 1ους Ευρωπαϊκούς Αγώνες «Μπακού 2015», ενώ κατέχει την ίδια θέση και για τους 2ους Ευρωπαϊκούς Αγώνες «Μινσκ 2019 ». Από τον Οκτώβριο του 2004 έως τον Οκτώβριο του 2010 ήταν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών και διευθύνων σύμβουλος της ΕΧΑΕ (Ελληνικά Χρηματιστήρια - Χρηματιστήρια Αθηνών).
Τον Φεβρουάριο του 2011 ο Σπύρος Καπράλος ανέλαβε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ναυτιλιακής εταιρείας Star Bulk Carriers. Σήμερα κατέχει τη θέση του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας.
Aπό τις 26 Ιουνίου 2019 είναι ο 13ος Έλληνας Αθάνατος της ΔΟΕ μετά τους Δημήτριο Βικέλα 1ο πρόεδρο της ΔΟΕ (1894-1899), και μέλη τους Αλ.Μερκάτη (1899-1925), Γιώργο Αβέρωφ (1926-1930), Νικ. Πολίτη (1930-1933), Αγγ. Βολάκη (1933-1963) και Ιωάννη Κετσέα (1946-1965), Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ (1963-1974), Πύρρο Λάππα (1965-1980), Επ. Πετραλιά (1975-1977), Νικ. Νησιώτη (1978-1986), Νικ. Φιλάρετο (1981-2005) και Λ. Νικολάου (1986-2015).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Οικογένεια Λαναρά
Ιδεολογία
Ιδεολογία είναι μια οργανωμένη συλλογή ιδεών. Η λέξη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Κόμη Αντουάν Ντεστύτ ντε Τρασύ στα τέλη του 18ου αιώνα για να ορίσει μια «επιστήμη των ιδεών». Ως ιδεολογία μπορεί να θεωρηθεί ένα συνολικό όραμα, ένας τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων (σύγκρινε με κοσμοθεωρία), στην κοινή λογική και σύμφωνα με διάφορες φιλοσοφικές τάσεις (συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών ιδεολογιών), ή ένα σύνολο ιδεών που προτείνει μια κοινωνική τάξη για όλη την κοινωνία. Ο βασικός στόχος μιας ιδεολογίας είναι να φέρει αλλαγή στην κοινωνία μέσω μιας ρυθμιστικής διαδικασίας (πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος). Οι ιδεολογίες έχουν την τάση να περιλαμβάνουν αφηρημένες έννοιες προς εφαρμογή στον πραγματικό κόσμο και για τον λόγο αυτό συναντώνται πολύ συχνά στο πεδίο της πολιτικής. Η ιδεολογία σε αντίθεση με την επιστημονική μέθοδο δεν προϋποθέτει τη μεθοδική διαδικασία απόδειξης των πιστεύω της.
Η ιδεολογία στην καθημερινή κοινωνία
Σε δημόσιες συζητήσεις κάποιες ιδέες τίθενται πιο συχνά από άλλες. Συχνά, διαφορετικά άτομα σε διαφορετικούς χώρους παρουσιάζουν εντυπωσιακά κοινό τρόπο σκέψης. Για τους κοινωνικούς επιστήμονες, μια εξήγηση για αυτές τις περιπτώσεις ομοφωνίας είναι η ύπαρξη ιδεολογίας.
Κάθε κοινωνία έχει μια ιδεολογία η οποία αποτελεί τη βάση της «κοινής γνώμης» ή της κοινής λογικής, μια βάση που συνήθως παραμένει αόρατη στα περισσότερα μέλη της κοινωνίας. Αυτή η επικρατούσα ιδεολογία θεωρείται «ουδέτερη» και περιλαμβάνει θεωρίες που κατά κανόνα δεν δέχονται αμφισβήτησης. Εν τω μεταξύ, όλες οι άλλες ιδεολογίες που διαφέρουν από την επικρατούσα θεωρούνται ριζοσπαστικές, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο του πραγματικού τους οράματος. Ο φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ έγραψε για την έννοια της φαινομενικής ιδεολογικής ουδετερότητας. Η ιδεολογία διαφέρει από τη φιλοσοφία ως προς το εξής: η φιλοσοφία είναι ένας τρόπος να ζήσει τη ζωή του κάποιος, ενώ η ιδεολογία είναι ένας σχεδόν ιδανικός τρόπος ζωής για όλη την κοινωνία. Κάποιοι θεωρούν ότι η ιδεολογία έχει θετικά χαρακτηριστικά, όπως η δύναμη και ο ζήλος, ή αρνητικά στοιχεία, όπως υπερβολική βεβαιότητα και μεγάλη δυσκαμψία.
Όταν τα περισσότερα μέλη μιας κοινωνίας σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο για κάποια θέματα, ή και ακόμη ξεχνούν ότι υπάρχουν εναλλακτικές απόψεις στο κατεστημένο, τότε πρόκειται για ηγεμονία, για την οποία έγραψε ο φιλόσοφος Αντόνιο Γκράμσι. Οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι μελετούν τον μηχανισμό της εννοιολογικής μεταφοράς, με τον οποίο θεωρούν ότι είναι πιθανό να μεταδίδεται αυτή η «κοινή σκέψη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Σκέψη Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες  Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
Xfe
Το Xfe (X File Explorer) είναι ελαφρύ πρόγραμμα διαχείρισης αρχείων για λειτουργικά συστήματα Linux και γενικότερα για συστήματα της οικογένειας του Unix. Βασίζεται στο πρόγραμμα X Win Commander το οποίο είχε σχεδιαστεί για συστήματα Microsoft Windows. Το Xfe είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU GPL. Η ανάπτυξη του προγράμματος ξεκίνησε το 2002 από τον Roland Baudin.
Χαρακτηριστικά
Το Xfe είναι υλοποιημένο σε C++ και χρησιμοποιεί την βιβλιοθήκη γραφικών FOX για την υλοποίηση της γραφικής διεπαφής χρήστη.
Κύριο χαρακτηριστικό του Xfe είναι οι πολύ χαμηλές απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους και ειδικά σε μνήμη. Το Xfe παρέχει λειτουργικότητα παρόμοια με αυτή των περισσότερων προγραμμάτων της κατηγορίας του. Επίσης διαθέτει ενσωματωμένο πρόγραμμα προβολής απλού κειμένου (X File View, xfv), πρόγραμμα επεξεργασίας απλού κειμένου (X File Write, xfw), πρόγραμμα προβολής εικόνων (X File Image, xfi) καθώς και πρόγραμμα προβολής, εγκατάστασης και απεγκατάστασης αρχείων RPM και DEB (X File Package, xfp). Συνήθως τις λειτουργίες αυτές καλούνται να επιτελέσουν άλλα εξειδικευμένα προγράμματα και όχι ο διαχειριστής αρχείων. Συνεπώς, το Xfe θα μπορούσε να αντικαταστήσει ή να υποκαταστήσει προγράμματα των κατηγοριών αυτών.
Το Xfe επιτρέπει την συμπίεση και την αποσυμπίεση αρχείων στα παρακάτω formats: tar, compress, zip, gzip, bzip2, xz και 7zip. Επίσης είναι δυνατή η αποσυμπίεση αρχείων στα παρακάτω formats: xz, lzh, rar, ace, arj.
Έχει μεταφραστεί σε 19 γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά. Ακόμη, υποστηρίζεται η κωδικοποίηση χαρακτήρων UTF-8 η οποία επιτρέπει την αναπαράσταση χαρακτήρων (κειμένου) σε πληθώρα αλφαβήτων πέρα από το λατινικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Unix Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Διαχειριστές αρχείων
Πιτσιλέμου
Η Πιτσιλέμου (Pichilemu) είναι τουριστική πόλη της κεντρικής Χιλής. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Καρδενάλ Κάρο (Cardenal Caro). Η παραλία της Πιτσιλέμου αποτελεί μία από τις καλύτερες του κόσμου για σέρφινγκ και ειδικότερα στην περιοχή Πούντα ντε Λόμπος (Punta de Lobos). Η πόλη αποτελεί παραλιακό θέρετρο.
Πρώτη εξερεύνηση
Το όνομα Πιτσιλέμου προέρχεται από τις λέξεις της γλώσσας Μαπουντουνγκούν (Mapudungún) Pichi  (λίγο) και lemu (δάσος).
Οικογένεια Ορτούσαρ
Από τους πρώτους ιδιοκτήτες γης της Πιτσιλέμου ήταν η οικογένεια Ορτούσαρ (Ortúzar). Ο Ντάνιελ Ορτούσαρ (Daniel Ortúzar) θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του αρχικού χωριού Πιτσιλέμου. Η οικογένεια του Ορτούσαρ Κουέβας (Ortúzar Cuevas), από το Ασιέντα Σαν Αντόνιο ντε Πέτρελ (San Antonio de Petrel Hacienda), κατασκεύασε στα μέσα του αιώνα μία αποβάθρα που λειτούργησε ως αλιευτικό λιμάνι για αρκετά χρόνια. Παράλληλα έχτισαν σπίτια κατά μήκος της αποβάθρας, εκεί που σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος Ορτούζαρ.
Κατά τη διάρκεια πιο πρόσφατων περιόδων, μεγάλοι ιδιοκτήτες γης υπήρξαν οι Πέδρο Πάβες Πολάνκο (Pedro Pavez Polanco) και το Ασιέντα του Σαν Αντόνιο ντε Πέτρελ. Οι μεγάλες αυτές οικογένειες γαιοκτημόνων έχουν οικοδομήσει αρκετά ιστορικά σπίτια και κτίρια.
Κατά τη διάρκεια του Χιλιανού Εμφυλίου Πολέμου του 1891 ο Ντάνιελ Ορτούσαρ και και ο ιερέας του Αλκόνες (Alcones) μετέφερε κρατούμενους από και προς την Πιτσιλέμου μέσω του λιμανιού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η αποβάθρα κάηκε. Αργότερα ο Λαουριάνο Γκαέτε (Lauriano Gaete) και ο Νίνφα Βάργκας (Ninfa Vargas) ίδρυσαν την Πιτσιλέμου ξεκινώντας το σχεδιασμό της πόλης με το μηχανικό Εμίλιο Νιτσόν (Emilio Nichón), με βάση τη λεωφόρο Ορτούσαρ. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο, η Πιτσιλέμου πήρε την επίσημη ονομασία της και απέκτησε στάτους πόλης. Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 22 Δεκεμβρίου του 1891. Ο πρώτος δήμαρχος της πόλης ήταν ο Χοσέ Μαρία Κάρο Μαρτίνες (José María Caro Martínez). Η Πιτσιλέμου έγινε η ιστορική πρωτεύουσα της επαρχίας που ονομάζεται Καρδενάλ Κάρο (Cardenal Caro), η οποία πήρε το όνομά της για τον πρώτο καρδινάλιο της χιλιανής Καθολικής Εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Ecole des ingenieurs de la Ville de Paris
Η Σχολή Μηχανικών της Πόλης του Παρισιού ( École des ingénieurs de la ville de Paris ) είναι η μόνη Γαλλική Γκραντ εκόλ για μηχανικούς που δίνει έμφαση στον τομέα της πολεοδομία ς.
Με την υποστήριξη της πόλης του Παρισιού, αυτή η Σχολή υψηλής εκπαίδευσης αποτελεί μέλος του PRES Paris- Est, καθώς και της Σχολής Ponts. Ιδρύθηκε το 1959 για τη εκπαίδευση  των αρχάριων αστικών υπαλλήλων της πόλης του Παρισιού, καθώς επίσης η Σχολή Μηχανικών της πόλης του Παρισιού εκπαιδεύει τους νέους επαγγελματίες και για τον ιδιωτικό τομέα. Σκοπός της εκπαίδευσης είναι να μάθουν σχετικά με τις εκπαιδευτικές αρχές που συνδέονται με τις πόλεις : την κατασκευή, την πολεοδομία, το δίκτυο συγκοινωνίας και το περιβάλλον. Είναι ευπρόσδεκτοι για μονοετή ή διετή εκπαίδευση και ξένοι φοιτητές (μέσω του προγράμματος Erasmus ή n+i) ή για πρακτική.
Μια καινούρια πανεπιστημιούπολη άνοιξε κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 2012 στη οδό Rebeval, στο Παρίσι.
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
1701
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1701 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
470 Κίλια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Κίλιας εκτιμώνται σε 26,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 19,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι T/B ή S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,238 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Κίλια γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιλια
Αλέξανδρος Θεοφιλάκης
Ο  Αλέξανδρος Θεοφιλάκης (Σπάρτη 1877 - ?) ήταν Έλληνας σκοπευτής Πανελληνιονίκης και ολυμπιονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Σπαρτιάτες
Μαρανέλλο
Το Μαρανέλλο (ιταλικά: Maranello) είναι πόλη και δήμος στην περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια της Βόρειας Ιταλίας, 18 χλμ από την Μόντενα. Το 2009 είχε πληθυσμό 16.841 κατοίκων. Είναι περισσότερο γνωστή ως η έδρα της Φερράρι SpA και της αγωνιστικής ομάδας Φόρμουλα 1 Scuderia Ferrari. Το Μαρανέλλο ήταν επίσης έδρα της εταιρείας αμαξωμάτων Carrozzeria Scaglietti, που τώρα ανήκει στην Φερράρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Νόμισμα του Στασίκυπρου
Το νόμισμα του Στασίκυπρου (460-450 π.Χ) εκδόθηκε από τον βασιλιά του αρχαίου Ιδαλίου, Στασίκυπρο. Έχουν βρεθεί πολλά και εκτίθενται στο Μουσείο Ιστορίας της Κυπριακής Νομισματοκοπίας (προθήκη 8), το οποίο αποτελεί μέρος του Πολιτισμικού Ιδρύματος της Τράπεζας Κύπρου, και αλλού.
Όπως όλα τα νομίσματα του Ιδαλίου που βρέθηκαν, αυτό στην εμπρόσθια όψη παρουσιάζει μια σφίγγα, η οποία κάθεται, και έχει μια συλλαβική επιγραφή, ενώ στο οπισθότυπο φέρει άνθος λοτού πλαισιωμένο από φύλλο κισσού και αστράγαλο χωρίς επιγραφή.
Πηγές
κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Αρχαία Κύπρος
Αντωνία Μωραΐτη
Η Αντωνία Μωραϊτη (γεννημένη στις 2 Μαϊου του 1977) είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής αθλήτρια της υδατοσφαίρισης. Με την Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης Ελλάδας γυναικών, έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, έχει συμμετάσχει με το εθνόσημο στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 που διεξήχθησαν στην Αθήνα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η ελληνική εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης γυναικών κατέκτησε τη δεύτερη θέση και το αργυρό μετάλλιο.
Η Μωραϊτη αγωνίζεται ως περιφερειακός.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες υδατοσφαιρίστριες Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Βυζαντινό Μουσείο Κομοτηνής
Το Βυζαντινό Μουσείο Κομοτηνής είναι μουσείο στην Κομοτηνή, στην Ελλάδα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1991 και διοικείται από το Ίδρυμα Νικόλαος Παπανικολάου.
Το μουσείο βρίσκεται σε ένα κτήριο δωρεάς του Νικόλαου Παπανικολάου που αποτελείται από υπόγειο και δύο ορόφους. Περιέχει μια συλλογή αντικειμένων, όπως χειρόγραφα παπύρου και περγαμηνής, υαλογραφίες, κεραμικά κομμάτια, πίνακες ζωγραφικής και αντικείμενα της μεταβυζαντινής περιόδου. Στεγάζει επίσης αμφιθέατρο και αίθουσες για προσωρινές εκθέσεις.
Παραπομπές
Κομοτηντ Κατηγορία:Μουσεία στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη
1702
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1702 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Συναγωγή του Ομπερναί
Η Συναγωγή του Ομπερναί (γαλλικά: Synagogue d'Obernai) είναι ιστορικό μνημείο ευρισκόμενο στο Ομπερναί, εντός του νομού του Κάτω Ρήνου, στη Γαλλία.
Τοποθεσία
Το συγκεκριμένο κτίριο ευρίσκεται επί του αριθμού 43 της Οδού του Στρατηγού Γκουρώ (γαλλικά: Rue du Général-Gouraud), στο Ομπερναί.
Ιστορία
Η σημερινή συναγωγή χρονολογείται από το 1876.
Το κτίριο κατεγράφη ως ιστορικό μνημείο το 1984.
Παραπομπές
Ομπερναι Ομπερναι Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Ομπερναί Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 1984
Stand Up
Το Stand Up είναι το δεύτερο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Island Records". Επανεκδόθηκε στις 25 Οκτωβρίου 2010 από την "Capitol" σε μορφή διπλού CD και ενός ακόμη DVD, το οποίο περιελάμβανε την ηχογράφηση της συναυλίας των Jethro Tull στο "Carnegie Hall" της Νέας Υόρκης το 1970.
Ο δίσκος έχει λάβει θετικές κριτικές, με το "Allmusic" Να του δίνει 3,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,1 / 5 και το "Prog Archives" 4,04 / 5.
Λίστα Τραγουδιών
1. A New Day Yesterday (Anderson) - 4:10
2. Jeffrey Goes to Leicester Square (Anderson) - 2:12
3. Bourée (J. S. Bach arr. Anderson) - 3:46
4. Back to the Family (Anderson) - 3:48
5. Look into the Sun (Anderson) - 4:20
6. Nothing is Easy (Anderson) - 4:25
7. Fat Man (Anderson) - 2:52
8. We Used to Know (Anderson) - 4:00
9. Reasons for Waiting (Anderson) - 4:05
10. For a Thousand Mothers (Anderson) - 4:13
Βραβεία
Stand Up (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε λογισμικό
Ο όρος δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε λογισμικό αναφέρεται σε διπλώματα ευρεσιτεχνίας που έχουν χορηγηθεί, πρόκειται ή θα μπορούσαν να χορηγηθούν σε εφευρέσεις που αφορούν προϊόντα ή διεργασίες (συμπεριλαμβανομένων μεθόδων) που περιλαμβάνουν ή μπορεί να περιλαμβάνουν λογισμικό ως ένα σημαντικό ή κατ´ελάχιστον απαραίτητο μέρος της υλοποίησής τους, με άλλα λόγια το λογισμικό είναι μέρος της τεχνικής λύσης η οποία κατοχυρώνεται και προστατεύεται με το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας είναι μία μορφή νομικής προστασίας του λογισμικού. Άλλες μορφές προστασίας του είναι η πνευματική ιδιοκτησία και το know how (τεχνογνωσία).
Κατηγορίες
Δεν υπάρχει ένας καθολικά αποδεκτός ορισμός για τον όρο ευρεσιτεχνία σε λογισμικό και κανένα νομικό κείμενο δεν ορίζει τι ακριβώς είναι μία ευρεσιτεχνία λογισμικού και τι όχι.
Πάντως, οι ευρεσιτεχνίες λογισμικού μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις κατηγορίες:
Οι κατηγορίες αυτές είναι αυθαίρετες και δεν έχουν άμεση νομική αξία, αλλά είναι χρήσιμες στην κατανόηση των εμπλεκομένων ζητημάτων. Επιπλέον, ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μπορεί να περιέχει αρκετές διαφορετικές αξιώσεις (claims, περιγραφές της τεχνικής λύσης για την οποία αξιώνεται η προστασία), και η κάθε μία να ανήκει σε διαφορετική κατηγορία.
Διπλώματα ευρεσιτεχνίας που μπορεί να περιλαμβάνουν λογισμικό
Η "πρώτη" κατηγορία ευρεσιτεχνιών λογισμικού μπορεί να οριστεί ως ευρεσιτεχνίες για προϊόντα ή διεργασίες που μπορούν να υλοποιηθούν με ή χωρίς λογισμικό.
Για παράδειγμα, ένα (φανταστικό) δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με αξίωση "<tt>Ενα υψιπερατό φίλτρο συνιστώμενο από 1) μία μέθοδο για τη μετατροπή ενός αναλογικού σήματος εισόδου σε ψηφιακό σήμα, 2) μία μέθοδο για ... και τα λοιπά</tt>" αφορά ένα προϊόν (το φίλτρο) που στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί να υλοποιηθεί με ή χωρίς λογισμικό. Όντως, οι μέθοδοι του φίλτρου μπορούν να υλοποιηθούν είτε με ηλεκτρονικά μέσα είτε με λογισμικό που εκτελείται σε κάποιο υλικό.
Διπλώματα ευρεσιτεχνίας που περιλαμβάνουν λογισμικό
Η "δεύτερη" κατηγορία ευρεσιτεχνιών λογισμικού αφορά ευρεσιτεχνίες για προϊόντα ή διεργασίες των οποίων η υλοποίηση απαιτεί λογισμικό (σε συνδυασμό με κάποιου είδους υλικό).
Για παράδειγμα, ένα (φανταστικό) δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με αξίωση για "<tt>Ένα υψιπερατό φίλτρο συνιστώμενο από 1) έναν υπολογιστή, 2) ένα πρόγραμμα που μπορεί να εκτελεστεί στον υπολογιστή και να μετατρέψει ένα αναλογικό σήμα εισόδου σε αντίστοιχο ψηφιακό, 3) ...</tt>" αναφέρεται σε προϊόν (το φίλτρο) του οποίου η υλοποίηση απαιτεί τη χρήση υπολογιστή και λογισμικού.
Διπλώματα ευρεσιτεχνίας για πηγαίο κώδικα ή αλγορίθμους
Η τρίτη κατηγορία ευρεσιτεχνιών λογισμικού αφορά εφευρέσεις που αποτελούνται μόνο από πηγαίο κώδικα ή αλγορίθμους. Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να ειπωθεί πως αυτή η κατηγορία αφορά μεθόδους που περιγράφουν μία διεργασία που μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς τη χρήση "φυσικών δυνάμεων" ("forces of nature"), αν γίνει κατανοητό πως η χρήση νοητικής ικανότητας (intellect) δεν είναι φυσική δύναμη.
Δυνατότητα χορήγησης διπλώματος ευρεσιτεχνίας για λογισμικό
Οι εφευρέσεις που εμπεριέχουν λογισμικό αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε διαφορετικές νομικές επικράτειες.
Στις Η.Π.Α.
Στις δεκαετίες 1950, 1960 και 1970, το Γραφείο Ευρεσιτεχνιών και Εμπορικών Σημάτων των Η.Π.Α. (United States Patent and Trademark Office, PTO) δε χορηγούσε διπλώματα ευρεσιτεχνίας για εφευρέσεις που σχετίζονταν με υπολογισμούς προς εκτέλεση από υπολογιστές. Το σκεπτικό του γραφείου ήταν πως με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας κατοχυρώνονται μόνο διεργασίες, μηχανές, βιομηχανικά αντικείμενα και υλικές συνθέσεις· δίπλωμα ευρεσιτεχνίας δε χορηγούνταν για επιστημονικές αλήθειες ή μαθηματικές εκφράσεις αυτών. Εφόσον το Γραφείο αντιλαμβάνονταν τα προγράμματα υπολογιστών ως εφευρέσεις που σχετίζονται με μαθηματικούς αλγορίθμους και όχι με διεργασίες ή μηχανές, δεν ήταν κατάλληλα για κατοχύρωση με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Η αντίληψη αυτή διατηρήθηκε από τις αποφάσεις Gottschalk v. Benson (1968) και Parker v. Flook (1975) του Ανώτατου Δικαστηρίου των Η.Π.Α..
Το 1981 στην υπόθεση Diamond v. Diehr, το Ανώτατο Δικαστήριο διέταξε το Γραφείο Πατέντων και Εμπορικών Σημάτων να χορηγήσει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε μία εφεύρεση, παρ'ότι η εφεύρεση αξίωνε μόνο τη χρήση ενός προγράμματος υπολογιστή (που σύμφωνα με το ίδιο το Δικαστήριο χρησιμοποιούσε ήδη γνωστές μεθόδους) για κάποιον χρονικό υπολογισμό σχετικά με τη διαδικασία επεξεργασίας λάστιχου. Το Δικαστήριο διέταξε το Γραφείο να χορηγήσει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με την τεκμηρίωση ότι η εφεύρεση δεν ήταν απλά ένας μαθηματικός αλγόριθμος (που στην πραγματικότητα ήταν στη βιομηχανική χρήση του), αλλά μια διεργασία διαμόρφωσης λάστιχου.
Κατόπιν, περισσότερα διπλώματα ευρεσιτεχνίας παραχωρήθηκαν, αν και με συγκρουόμενα και συγκεχυμένα αποτελέσματα. Το Ομοσπονδιακό Εφετείο της Ομοσπονδιακής Περιφέρειας (US Court of Appeals for the Federal Circuit), που έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα για ζητήματα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ, επιχείρησε να διασαφηνίσει την κατάσταση απαιτώντας ένα πρόγραμμα υπολογιστή (για να είναι κατάλληλο για κατοχύρωση με ευρεσιτεχνία) να έχει πρακτική εφαρμογή. Ωστόσο, αρκετοί πιστεύουν πως αυτό το κριτήριο είναι ακατάλληλο, εφόσον όλα τα προγράμματα γράφονται προκειμένου να διεκπεραιώσουν κάποια χρήσιμη δραστηριότητα.