cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conception
Βιογραφία
Στις αρχές του 1994, οι Conception άνοιγαν τις εμφανίσεις των Threshold στην Ευρώπη, των Skyclad στην Μεγάλη Βρετανία όπως και των Trouble. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, ο Γκιέστβανγκ αντικαταστάθηκε από τον Χάλβορ Χόλτερ και εκείνος με την σειρά του από τον Τροντ Νάγκελ-Νταλ. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το άλμπουμ "In Your Multitude", το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995. Ακολούθησε ο τέταρτος και τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος, με τίτλο "Flow", τον Απρίλιο του 1997. Το συγκρότημα έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές στην Ευρώπη, εκτός από την Βρετανία.
Οι Conception διαλύθηκαν το 1998, με τον Ρόι Καν να γίνεται μέλος των Kamelot και τους Τόρε Έστμπι και Ίνγκαρ Άμλιεν να σχηματίζουν τους Ark.
Το 2005, επανενώθηκαν για μία εμφάνιση στο "ProgPower festival" και το φεστιβάλ του νορβηγικού περιοδικού "Scream Magazine" για τα δεκαπέντε χρόνια και εκατό τεύχη του.
Κριστίνα Νεάγκου
Η Kριστίνα Τζορτζιάνα Νεάγκου (γεννηθείσα την 26 Αυγούστου 1988) είναι μια Ρουμάνα επαγγελματίας χειροσφαιρίστρια που παίζει αριστερά πίσω στην ομάδα CSM Βουκουρέστι και στη Ρουμανική εθνική ομάδα.
Για πολλούς είναι η καλύτερη παίκτρια παγκοσμίως, έχει αξιολογηθεί από πολλούς στο χώρο του αθλήματος ως η μεγαλύτερη όλων των εποχών, και είναι η μοναδική χειροσφαιρίστρια στην ιστορία του αθλήματος που έχει τιμηθεί 4 φορές με το Βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χειροσφαίρισης (IHF) για τον Παγκόσμιο Παίκτη της Χρονιάς (τα έτη 2010, 2015, 2016 και 2018). Επίσης έχει βραβευτεί από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (EHF) ως η Παίκτρια της Χρονιάς για τα έτη 2017 και 2018. Η ομάδα της αναδείχθηκε κορυφαία στο ΕΟΧ Τσάμπιονς Λιγκ γυναικών τα πρόσφατα 4 έτη (2015, 2016, 2017 και 2018).
Η Νεάγκου είναι η κορυφαία σκόρερ όλων των εποχών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με 237 γκολ ως τώρα. Τον Δεκέμβριο 2015 έλαβε τα βραβεία Κορυφαίου Σκόρερ και Πολυτιμότερου Παίκτη της Χρονιάς του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Επίσης τερμάτισε ως η κορυφαία σκόρερ της ΕΟΧ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών τις περιόδους 2014-15 και 2017-18.
Το 2017 της απονεμήθηκε το βραβείο του Cetățean de onoare («Επίτιμη δημότισσα») της πόλης του Βουκουρεστίου.
Παιδική ηλικία
Η Κριστίνα Νεάγκου είναι η κόρη των Βασιλίτσα και Κονσταντίν Νεάγκου. Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας και μεγάλωσε στη Τζέντσα, μια περιοχή του Βουκουρεστίου. Έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές. Η Μαρία Κόβατσι, μια προπονήτρια του τοπικού γυμνασίου, την εισήγαγε στο χώρο της χειροσφαίρισης όταν ήταν 12 ετών.
Τραυματισμός
Την περίοδο 2010-11 ο χόνδρος του δεξιού ώμου της υπέστη ζημιά. Την 10η Οκτωβρίου 2012 η Νεάγκου επέστρεψε στο άθλημα με την Ρουμανική Γυναικεία Ομάδα Χειροσφαίρισης, κατόπιν θεραπείας του τραύματος 605 ημερών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τον Ιανουάριο 2013 κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίας προπόνησης τραυματίστηκε σοβαρά και πάλι. Η Νεάγκου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο αριστερό γόνατο για ρήξη των χιαστών συνδέσμων, μετά την οποία έμεινε εκτός γηπέδου για 6 μήνες.
Επάνοδος & μετά
Μετά από σχεδόν δυόμισι χρόνια τραυματισμών η Νεάγκου έφτασε και πάλι στην τελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, αυτή τη φορά το 2014 με την ομάδα Budućnost του Μαυροβουνίου.
Την 21η Δεκεμβρίου 2014 τιμήθηκε ως η καλύτερη παίκτρια αριστερά πίσω του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2014. Ήταν επίσης κορυφαία σκόρερ (2η) του τουρνουά.
Μετά από την εξαιρετική σεζόν 2013-14 προτάθηκε και πάλι για Παγκόσμια Παίκτρια της Χρονιάς του IHF, αλλά αυτή τη φορά έχασε από την Εντουάρντα Αμορίμ και βρέθηκε στη δεύτερη θέση με το 25,8% των ψήφων.
Η Νεάγκου κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο του Τσάμπιον Λιγκ το 2015 μετά από μια εξαιρετική σεζόν, φτάνοντας στην κορυφαία θέση της κατάταξης των σκόρερ μαζί με την Αντρέα Πένεζιτς και έχοντας ψηφιστεί ως η καλύτερη αριστερά πίσω παίκτρια του διαγωνισμού.
Τιμήθηκε ως η Πολυτιμότερη Παίκτρια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Χειροσφαίρισης στη Δανία (2015), όπου σκόραρε 63 γκολ – και ήταν η κορυφαία σκόρερ του αγώνα.
Η Νεάγκου έφτασε στο τελικό στάδιο του Τσάμπιονς Λιγκ, τρεις φορές (τα έτη 2010, 2014 και 2015). Ήταν μέλος της Ομάδας Αστέρων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος για τρία έτη (τα 2010, 2014 και 2016). Έλαβε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2010, και ήταν επίσης η κορυφαία σκόρερ του διαγωνισμού με τα περισσότερα ασίστ.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2018 τραυματίστηκε σοβαρά και πάλι στον τελευταίο γύρο του αγώνα με την Ουγγαρία, ενώ βρισκόταν κοντά στην θέση του κορυφαίου σκόρερ. Υπέστη ρήξη του προσθίου χιαστού συνδέσμου στο δεξί γόνατο και έμεινε εκτός γηπέδου για τουλάχιστον έξι μήνες.
Προσωπική ζωή
Η Νεάγκου αγαπά το ποδόσφαιρο, είναι οπαδός της τοπικής ομάδας Στεάουα Βουκουρέστι και παρακολουθεί τους αγώνες τους στο Εθνικό στάδιο του Βουκουρεστίου.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές
Ποροβίτσα Αχαΐας
Η Ποροβίτσα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ποροβίτσας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ποροβίτσης.
Το χωριό βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 665 μέτρων περίπου.
Γενικά στοιχεία
Από κατοίκους της ορεινής Ποροβίτσας, που κατέβαιναν στα παραλιακά εδάφη, δημιουργήθηκε ο παραθαλάσσιος οικισμός της Παραλίας Ποροβίτσας ο οποίος, όταν απέκτησε τη μορφή μόνιμης εγκατάστασης, απογράφηκε αυτοτελώς για πρώτη φορά το 1951. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη διάλυση των δήμων, ορίστηκε έδρα της νεοπαγούς τότε ομώνυμης Κοινότητας. Με το ΦΕΚ 96Α της 13/06/1967 η Ποροβίτσα έπαψε να αποτελεί την έδρα της Κοινότητας Ποροβίτσης, η οποία μεταφέρθηκε στην Παραλία Ποροβίτσας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Επιστημονική συναίνεση για την κλιματική αλλαγή
μικρογραφία|300x300εσ|Τα δεδομένα μέσης θερμοκρασίας σε παγκόσμια κλίμακα από τη NASA, τη NOAA, το Berkeley Earth και τα μετεωρολογικά γραφεία του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιαπωνίας, τα οποία δείχνουν την επιστημονική συναίνεση σχετικά με την πρόοδο και την έκταση της υπερθέρμανσης του πλανήτη: οι συσχετισμοί κατά ζεύγη κυμαίνονται από 98+% έως 99+%. μικρογραφία|300x300εσ|Η επίδραση της θερμοκρασίας (η λεγόμενη ακτινοβολητική πίεση) στα μακροχρόνια ατμοσφαιρικά αέρια του θερμοκηπίου έχει διπλασιαστεί από το 1979 έως το 2019. Υπάρχει μια ισχυρή επιστημονική συναίνεση ότι η Γη θερμαίνεται και ότι αυτή η θέρμανση προκαλείται κυρίως από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αυτή η συναίνεση υποστηρίζεται από διάφορες μελέτες απόψεων επιστημόνων και από δηλώσεις θέσεων επιστημονικών οργανισμών, πολλές από τις οποίες συμφωνούν ρητά με τις εκθέσεις σύνθεσης της Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC), η οποία συνεδριάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Η συντριπτική πλειονότητα των επιστημόνων που μελετά και δημοσιεύει ενεργά για τα διάφορα ζητήματα του κλίματος (97-98%), θεωρεί ότι η κλιματική αλλαγή έχει ανθρωπογενή αίτια,  ενώ το υπόλοιπο 2% των επιστημόνων δημοσιεύει μελέτες που είτε δεν μπορούν να αναπαραχθούν είτε περιέχουν λάθη.
Σημεία σύγκλισης
Τα σημεία σύγκλισης των επιστημόνων είναι τα εξής:
Έχουν πραγματοποιηθεί αρκετές μελέτες για τη συναίνεση ανάμεσα στους εμπειρογνώμονες. Μεταξύ των πιο γνωστών είναι μια ανασκόπηση του 2013 που χρησιμοποιήσε 12.000 έρευνες που έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά με ομότιμους για την επιστήμη του κλίματος από το 1990, από τις οποίες πάνω από 4.000 ανέφεαν τα αίτια της πρόσφατης υπερθέρμανσης του πλανήτη. Το 97% των εμπειρογνωμόνων συμφωνεί άμεσα ή έμμεσα ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη συμβαίνει και προκαλείται από τον άνθρωπο. Όπως αναφέρουν είναι "εξαιρετικά πιθανό" ότι η αύξηση της θερμοκρασίας προκαλείται από "τις ανθρώπινες δραστηριότητες, ειδικά τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου" στην ατμόσφαιρα. Η φυσική αλλαγή από μόνη της θα προκαλούσε ένα ελαφρύ αποτέλεσμα ψύξης παρά το φαινόμενο της θέρμανσης.
Αυτή η επιστημονική γνώμη εκφράζεται σε συγκεντρωτικές εκθέσεις, από επιστημονικούς φορείς εθνικής ή διεθνούς εμβέλειας και από έρευνες απόψεων μεταξύ των επιστημόνων του κλίματος. Μεμονωμένοι επιστήμονες, πανεπιστήμια και εργαστήρια συμβάλλουν στη συνολική επιστημονική γνώμη μέσω των δημοσιεύσεων με ομότιμους, και οι τομείς της συλλογικής συναίνεσης και της σχετικής βεβαιότητας συνοψίζονται σε αυτές τις αξιόπιστες εκθέσεις και έρευνες. Η πέμπτη έκθεση αξιολόγησης της IPCC (AR5) ολοκληρώθηκε το 2014 και η έκτη αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2022. Τα συμπεράσματα της AR5 συνοψίζονται παρακάτω:
Ορισμένοι επιστημονικοί φορείς έχουν προτείνει συγκεκριμένες πολιτικές στις κυβερνήσεις και η επιστήμη μπορεί να διαδραματίσει ρόλο στην ενημέρωση μιας αποτελεσματικής αντίδρασης στην αλλαγή του κλίματος. Ωστόσο, οι πολιτικές αποφάσεις ενδέχεται να βασίζονται σε οικονομικές παραμέτρους, οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στην επιστημονική γνώμη.
Κανένας επιστημονικός φορέας εθνικού ή διεθνούς κύρους δε διαφωνεί με αυτά τα κύρια σημεία. Ο τελευταίος εθνικός ή διεθνής επιστημονικός οργανισμός, η Αμερικανική Ένωση Γεωλόγων Πετρελαίου, το 2007 ενημέρωσε με τη δήλωσή της για τη μη δεσμευτική θέση της. Ορισμένοι άλλοι οργανισμοί, κυρίως αυτοί που εστιάζουν στη γεωλογία, εκφράζουν επίσης μη δεσμευτικές θέσεις.
Εκθέσεις σύνθεσης
Οι εκθέσεις σύνθεσης είναι αξιολογήσεις της επιστημονικής βιβλιογραφίας που συγκεντρώνουν τα αποτελέσματα μιας σειράς αυτόνομων μελετών προκειμένου να επιτευχθεί ένα ευρύ επίπεδο κατανόησης ή να περιγραφεί η κατάσταση της γνώσης ενός δεδομένου θέματος.
Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC)
alt=Color-coded map displaying a progression of changing global surface temperatures.|thumb |Βίντεο της NASA για την πάροδο του χρόνου: Η παγκόσμια μέση θερμοκρασία έχει αυξηθεί στα εξελισσόμενα μοτίβα. Σε αυτά οι ψυχρότερες θερμοκρασίες (εμφανίζονται με μπλε) έχουν αλλάξει σε θερμότερες θερμοκρασίες (εμφανίζονται σταδιακά με έντονο κόκκινο χρώμα).|300x300εσ Τον Φεβρουάριο του 2007, η IPCC δημοσίευσε περίληψη της επικείμενης τέταρτης έκθεσης αξιολόγησης. Σύμφωνα με αυτήν την περίληψη, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι οι ανθρώπινες ενέργειες είναι "πολύ πιθανό" να είναι η αιτία της υπερθέρμανσης του πλανήτη, που σημαίνει πιθανότητα 90% ή μεγαλύτερη. Η υπερθέρμανση του πλανήτη στην περίπτωση αυτή προκύπτει από την αύξηση 0,75 βαθμών Κελσίου της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας τα τελευταία 100 χρόνια.
Συγκεκριμένα, τα βασικά σημεία της τέταρτης έκθεσης αξιολόγησης της IPCC (AR4) αναφέρουν ότι:
Η πέμπτη έκθεση αξιολόγησης της IPCC (ΑR5) ακολούθησε την ίδια γενική μορφή με την τέταρτη έκθεση αξιολόγησης, με τρεις εκθέσεις ομάδας εργασίας και μια έκθεση σύνθεσης. Η έκθεση της ομάδας εργασίας I (WG1) δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013. Η περίληψη για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής ανέφερε ότι η θέρμανση του κλιματικού συστήματος είναι «ξεκάθαρη» με πρωτοφανείς αλλαγές εδώ και δεκαετίες σε χιλιετίες, συμπεριλαμβανομένης της υπερθέρμανσης της ατμόσφαιρας και των ωκεανών, απώλειας χιονιού και πάγου και αύξησης της στάθμης της θάλασσας. Οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, που καθοδηγούνται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και την αύξηση του πληθυσμού, έχουν οδηγήσει σε συγκεντρώσεις αερίων θερμοκηπίου που είναι άνευ προηγουμένου τουλάχιστον τα τελευταία 800.000 χρόνια. Αυτές, μαζί με άλλους ανθρωπογενείς παράγοντες, είναι «εξαιρετικά πιθανό» (όπου αυτό σημαίνει πιθανότητα άνω του 95%) να είναι η κυρίαρχη αιτία της παρατηρούμενης υπερθέρμανσης του πλανήτη από τα μέσα του 20ού αιώνα.
Συγκεκριμένα ανέφερε:"Η συνεχής εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου θα προκαλέσει περαιτέρω θέρμανση και μακροχρόνιες αλλαγές σε όλα τα συστατικά του κλιματικού συστήματος, αυξάνοντας την πιθανότητα σοβαρών, βαθιών και μη αναστρέψιμων επιπτώσεων για τους ανθρώπους και τα οικοσυστήματα. Ο περιορισμός της κλιματικής αλλαγής θα απαιτούσε σημαντικές και συνεχείς μειώσεις των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, οι οποίες, μαζί με την προσαρμογή, μπορούν να περιορίσουν τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής."
Παγκόσμιο Ερευνητικό Πρόγραμμα για τις Αλλαγές των ΗΠΑ
Η ειδική έκθεση τόμος I (Οκτώβριος 2017) παρείχε την ακόλουθη περίληψη:"Αυτή η αξιολόγηση καταλήγει στο συμπέρασμα, βάσει των εκτεταμένων στοιχείων, ότι είναι πολύ πιθανό ότι οι ανθρώπινες δραστηριότητες, ιδίως οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, είναι η κυρίαρχη αιτία της παρατηρούμενης θέρμανσης από τα μέσα του 20ού αιώνα. Για την υπερθέρμανση του περασμένου αιώνα, δεν υπάρχει πειστική εναλλακτική εξήγηση που να υποστηρίζεται από την έκταση των παρατηρηθέντων στοιχείων."
Εκτίμηση των Επιπτώσεων στο Αρκτικό Κλίμα
Το 2004, το Διακυβερνητικό Συμβούλιο Αρκτικής και η μη κυβερνητική Διεθνής Επιτροπή Αρκτικής Επιστήμης δημοσίευσαν τη συγκεκρωτική έκθεση για την εκτίμηση των επιπτώσεων στο κλίμα της Αρκτικής : "Οι κλιματικές συνθήκες στο παρελθόν παρέχουν στοιχεία ότι η αύξηση των επιπέδων διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα σχετίζεται με την αύξηση των παγκόσμιων θερμοκρασιών. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες, κυρίως η χρήση των ορυκτών καυσίμων (άνθρακας, πετρέλαιο και φυσικό αέριο), αλλά και η εκκαθάριση της γης, αύξησαν τη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα, μεθανίου και άλλων αερίων τα οποία παγιδεύουν τη θερμότητα ('θερμοκήπιο') στην ατμόσφαιρα. Υπάρχει διεθνής επιστημονική συναίνεση ότι το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της θερμοκρασίας που παρατηρείται τα τελευταία 50 χρόνια οφείλεται σε ανθρώπινες δραστηριότητες."
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματολογία Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή
ΑΚ Σπάρτα Πράγας
Αγωνίζεται στο Generali Arena (Στάδιο «Λέτνα»), στην Πράγα. Μεγάλη ευρωπαϊκή διάκριση για την ομάδα είναι όταν έφτασε στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ το 1992. Γνωστοί παίκτες που έχουν αγωνιστεί τα τελευταία είκοσι χρόνια με τη φανέλα της Σπάρτα Πράγας είναι οι Πάβελ Νέντβεντ, Πετρ Τσεχ, Τoμάς Ροσίτσκι, Γιαν Κόλερ, Καρέλ Πομπόρσκι, Πατρίκ Μπέργκερ και πολλοί άλλοι.
Ιστορία
Στα τέλη του 1893, ένα μικρό γκρουπ νέων ανθρώπων με ηγέτες τρία αδέλφια, τους Βάτσλαβ, Μπoχούμιλ και Ρούντολφ Ρουντλ, είχαν την ιδέα να ιδρύσουν έναν αθλητικό σύλλογο. Στις 16 Νοεμβρίου, η συνέλευση των ιδρυτών ενέκρινε τα άρθρα του καταστατικού του υπό ίδρυση συλλόγου και ένα μήνα αργότερα, στις 17 Δεκεμβρίου 1893, η πρώτη ετήσια γενική συνέλευση του συλλόγου έλαβε μέρος. Λίγο αργότερα, ο αθλητικός ομιλος «Σπάρτα Πράγας» προέκυψε, με την τρίχρωμη εμφάνισή του, στην οποία το μπλε συμβολίζει την Ευρώπη, το κόκκινο είναι το σύμβολο της βασιλικής πόλης της Πράγας, ενώ για το κίτρινο δεν έχει μαθευτεί ο λόγος πρόσθεσής του στη φανέλα της ομάδας.
Στις πρώτες εμφανίσεις της ομάδας, οι παίκτες συνήθιζαν να φορούν μαύρες φανέλες με ένα μεγάλο «S» στο στήθος. Κατόπιν έπαιξαν για δύο χρόνια με ασπρόμαυρες ρίγες στις φανέλες, τις οποίες και ξαναφόρεσαν ως εφεδρικές, για δύο χρόνια, την περίοδο 1996-98. Το 1906, ο πρόεδρος της ομάδας δρ. Πέτρικ ήταν στην Αγγλία, όπου παρακολούθησε την Άρσεναλ να παίζει με τις κόκκινες της εμφανίσεις και αποφάσισε να φέρει μαζί του στην Πράγα ένα σετ. Εκείνη την εποχή, δεν κατάλαβε ότι ξεκινούσε μια από τις σπουδαιότερες παραδόσεις της ομάδας. Μαζί με τις κόκκινες φανέλες, οι παίχτες της Σπάρτα φορούν λευκά σορτς και μαύρες κάλτσες.
Αμέσως μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισε να δημιουργείται μια ομάδα που σημάδεψε τις δεκαετίες '20 και '30 και έμεινε στην ιστορία ως η "Σιδερένια Σπάρτα". Στα μέσα του '20 διοργανώθηκε ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στην Τσεχοσλοβακία και η ομάδα κέρδιζε τους τίτλους τον ένα μετά τον άλλο. Μάλιστα, μέχρι σήμερα, ακόμα υμνούνται τα ονόματα των παιχτών αυτής της περιόδου: Φραντίσεκ Πέιρ, Αντονίν Χόγιερ, Αντονίν Πέρνερ, Καρέλ Πέσεκ-Κάντα, Φραντίσεκ Κολενάτι, Γιάροσλαβ Τσερβένι. Λίγα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκαν ποδοσφαιριστές όπως οι Φραντίσεκ Χόχμαν, Γιάροσλαβ Μπουργκρ, Φερντινάντ Χάινι, Άντολφ Πάτεκ, Γιόζεφ Σίμα, Γιόζεφ Σιλνί, Γιόζεφ Τστιρόκι, Γιόζεφ Κοστάλεκ και ο Όλντριχ Νέγιεντλι, ο κορυφαίος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1934 της Ιταλίας, όταν η Τσεχοσλοβακία έφτασε στον τελικό με την Ιταλία του Πότσο και του Μεάτσα, όπου και ηττήθηκε με 2-1 στην παράταση. Μάλιστα, λίγο πριν από αυτή την περίφημη εποχή, ο Βλάστα Μπούριαν, ο οποίος έγινε αργότερα ο "βασιλιάς" των Τσέχων κωμικών, αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας της ομάδας.
Το αποκορύφωμα της πρώτης «χρυσής» περιόδου της ομάδας είναι τα δύο Κύπελλα Κεντρικής Ευρώπης (Μιτρόπα Καπ), θεσμός που στη δεκαετία '20 και '30 είχαν την ίδια σπουδαιότητα και κύρος με το σημερινό Τσάμπιονς Λιγκ. Τα δύο αυτά Κύπελλα ήρθαν το 1927 και το 1935. Το 1927, στο διπλό τελικό του Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης, η Σπάρτα αντιμετώπισε τη Ραπίντ Βιέννης νικώντας τη με 6-2 στον πρώτο αγώνα της Πράγας (30 Οκτωβρίου) και χάνοντας με 2-1 στον επαναληπτικό της Βιέννης (13 Νοεμβρίου). Το 1935, στον πρώτο αγώνα (8 Σεπτεμβρίου) έχασε στη Βουδαπέστη από τη Φερεντσβάρος με 2-1 και νίκησε στον επαναληπτικό (15 Σεπτεμβρίου) στην Πράγα με 3-0, κατακτώντας για δεύτερη φορά το βαρύτιμο τρόπαιο.
Το 1946, η Σπάρτα περιόδευσε στη Μεγάλη Βρετανία, σε μια εποχή όπου οι Άγγλοι θεωρούσαν ότι ήταν οι κορυφαίοι στον κόσμο, αποσπώντας ισοπαλία 2-2 από την Άρσεναλ στις 2 Οκτωβρίου.
Το 1964 ήρθε ακόμα ένας τίτλος στο Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης, που τότε βρισκόταν σε παρακμή λόγω της ύπαρξης των άλλων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων. Στον τελικό εκείνης της χρονιάς, η Σπάρτα απέσπασε ισοπαλία 0-0 εκτός έδρας από τη Σλόβαν Μπρατισλάβας και στη ρεβάνς επικράτησε εντός έδρας με 2-0, τριτώνοντας τις κατακτήσεις αυτού του Κυπέλλου.
Οι «χρυσές» περίοδοι εναλλάσσοντο με χρόνια απόλυτης νοσταλγίας αυτών των περιόδων. Μετά από σημαντικές αλλαγές από το σοσιαλιστικό καθεστώς, το οποίο επέφερε συνεχείς αλλαγές στο όνομα της ομάδας παρά συγκέντρωνε τίτλους, το πρωτάθλημα του 1954 ήταν η τελευταία φορά πριν από μια μακρά περίοδο μιζέριας. Μόνο η σπουδαία εποχή της ομάδας γύρω από τον Κβάσνιακ τη δεκαετία του '60 έφερε μνήμες από τα παλαιότερα «χρυσά» χρόνια.
Υπάρχουν ακόμα αρκετοί που θυμούνται την εποχή των Αντρέι Κβάσνιακ, Γίρι Τιχί και Βάτσλαβ Μάσεκ. Ήταν η εποχή που η Σπάρτα φιλοξενούσε τον περισσότερο κόσμο στην ιστορία της, με το στάδιο πλήρες με 40.000 θεατές. Και οι τρεις παραπάνω άσοι ήταν μέλη της Εθνικής Τσεχοσλοβακίας που έφτασε μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Χιλής το 1962, χάνοντας 3-1 από τη μεγάλη Βραζιλία των Γκαρίντσα, Πελέ (ο οποίος τραυματίστηκε νωρίς και δεν έπαιξε μετέπειτα σε εκείνη τη διοργάνωση), Ντιντί, Βαβά, Αμαρίλντο, κ.α. στον τελικό.
Μέχρι το 1975, η Σπάρτα ήταν η μόνη ομάδα που δεν είχε ποτέ υποβιβαστεί στη Β' Κατηγορία. Αυτή τη χρονιά παρ'όλα αυτά, εξαιτίας σειράς άσχημων συνθηκών, η ομάδα υποβιβάστηκε. Την επόμενη χρονιά κατάφερε να επιστρέψει στην Α' Κατηγορία, με το γήπεδο σολντ-άουτ σε όλα τα μεγάλα ματς. Όμως η ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει άλλον τίτλο πρωταθλήματος μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80. Χτισμένη γύρω από τους Γιόζεφ Χόβανετς, Ιβάν Χάσεκ, Τομάς Σκούχραβι, Στάνισλαβ Γκρίγκα, Πατρίκ Μπέργκερ, η ομάδα ανέκτησε την παλαιά της ισχύ και κύρος και κέρδιζε τίτλους στη σειρά. Τη σεζόν 1983-84, η Σπάρτα έφτασε στους 8 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Στις αρχές του '90, η επιτυχημένη αυτή εποχή ακολουθήθηκε από μια νέα γενιά παιχτών όπως οι Χορστ Σιγκλ, Μίχαλ Χόρνιακ, Βάτσλαβ Νέμετσεκ, Μάρτιν Φρίντεκ, Γίρι Νέμετς, Πετρ Κούμπα.
Τα σύμβολα του συλλόγου
150px|μικρογραφία|αριστερά|Παλαιότερο ιστορικό λογότυπο του συλλόγου. Η ονομασία Σπάρτα είναι εμπνευσμένη από το μαχητικό πνεύμα και το θάρρος των ανθρώπων από την αρχαία ελληνική πόλη της Σπάρτης. Στην αρχή, τα χρώματα της Σπάρτα ήταν το μπλε (σύμβολο της Ευρώπης), το κόκκινο (σύμβολο της βασιλικής πόλης) και το κίτρινο (μαζί με το κόκκινο, τα επίσημα χρώματα της Πράγας). Το 1906, ένα από τα μέλη της επιτροπής, έφερε (από το ταξίδι του στην Αγγλία) φανέλες του συλλόγου της Άρσεναλ του Λονδίνου. Από τότε, η Σπάρτα αγωνίζεται με βυσσινί χρώματα.
Η Σπάρτα Πράγας έχει 3 αστέρια πάνω από το έμβλημα της, τα οποία συμβολίζουν το γεγονός ότι έχει κερδίσει πάνω από 30 εθνικά πρωταθλήματα, προσθέτοντας ένα νέο αστέρι για κάθε 10 τίτλους πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πράγα Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1893 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1893 Κατηγορία:Σπάρτα Πράγας
Χροιά
Στη μουσική, η χροιά (ή ηχόχρωμα, ήχος + χρώμα) είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του ήχου, και υποδηλώνει την εσωτερική μορφολογία του· αναφέρεται, δηλαδή, στο σύνολο των ταλαντώσεων που εμπεριέχονται σε ένα ηχητικό κύμα, και στον τρόπο με τον οποίο οι ταλαντώσεις είναι δομημένες κατά τη διάρκεια της ζωής του ήχου.
Η χροιά ενός ήχου βοηθά τον ακροατή να προσδιορίσει την ταυτότητα της πηγής του ήχου· μας βοηθά, με άλλα λόγια, να δώσουμε μια απάντηση στην ερώτηση "ποιος/τι παράγει τον εν λόγω ήχο." Ως επακόλουθο, ο ακροατής μπορεί να διαφοροποιήσει δύο πηγές που παράγουν παρόμοιους ήχους. Για παράδειγμα, δύο μουσικά όργανα (μία κιθάρα και ένα πιάνο) που παίζουν την ίδια νότα στην ίδια ένταση, γίνονται διακριτά εξαιτίας της χροιάς των ήχων που παράγουν. Ο βαθμός μιας τέτοιας προσέγγισης μπορεί να ποικίλλει: ακροατές με στοιχειώδη οικειότητα είναι ικανοί να εντοπίζουν τον ήχο του πιάνου σε μια ηχογράφηση· πιο έμπειροι ακροατές είναι ικανοί να αναγνωρίσουν, μόνο από το άκουσμα, το μοντέλο μιας κιθάρας ή ενός συνθετητή. Δεν παύει, ωστόσο, να συμβαίνει και το αντίθετο: χάρη στις τεχνολογικές εξελίξεις που ασκούνται κατά την κατασκευή μοντέρνων μουσικών οργάνων, γίνεται ολοένα και πιο ανεπαίσθητη η διαφορά μεταξύ π.χ., ηλεκτρονικών και ακουστικών πιάνων, αφού τα μεν τείνουν να προσεγγίσουν τη χροιά των δε με μεγάλη πιστότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήχος
Ιουστίνος (ιστορικός)
Ο ιστορικός Ιουστίνος είναι ο συγγραφέας της Επιτομής των Φιλιππικών Ιστοριών, που συνέγραψε ο Πομπήιος Τρόγος.
Η ταυτότητα του συγγραφέα
Το όνομά του είναι γνωστό από δύο μόνο χειρόγραφους κώδικες της Επιτομής, τον Laurentinus 66,21, όπου προστίθεται και το όνομα Marcus, και τον Vaticanus latinus 1860. Το όνομα που εμφανίζεται είναι Iunian(i)us Iustinus. Και τα δύο ονόματα είναι επώνυμα.
Από πολύ νωρίς ο Ιουστίνος ταυτίστηκε, λανθασμένα, από έναν χρονικογράφο του Μεσαίωνα, τον Martinus Oppaviensis (†1278) και μερικούς άλλους, με τον χριστιανό απολογητή και μάρτυρα Ιουστίνο (†165). Η ταύτιση αυτή βασίζεται μόνο στην ομοιότητα ενός των ονομάτων του συγγραφέα της Επιτομής.
Οι ελληνικές εκδόσεις της Επιτομής
22 εκ.: [16]+382 σελ.
21 εκ.:[8]+621+[1]+34 σελ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί
Χεφρήν
Ο Χεφρήν, ή Χεφρήνος, ή Κχεφρέν, ή Κχαφρέ, ήταν Φαραώ στην Αρχαία Αίγυπτο. Με το όνομα Χεφρήν φέρεται από τον Ηρόδοτο, ο καλούμενος από άλλους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς Χεβρύην ή Χαφράν.
Ο Χεφρήν φέρεται να βασίλεψε 56 χρόνια. Κατά πολλούς ιστορικούς ερευνητές υποστηρίζεται η άποψη ότι τελικά ήταν λαομίσητος Φαραώ λόγω της καταναγκαστικής εργασίας που είχε επιβάλλει στο λαό του προκειμένου ν΄ ανεγερθεί η δεύτερη ξακουστή πυραμίδα στη Γκίζα της Αιγύπτου που φέρει και το όνομά του.
Πηγές
Χεφρην
Τυχοδιώκτες της κολάσεως
Οι Τυχοδιώκτες της κολάσεως (Πρωτότυπος τίτλος: Hell Drivers) είναι ένα δραματικό φιλμ νουάρ Αγγλικής παραγωγής του 1957 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σι Έντφιλντ. Πρωταγωνιστούν ο Στάνλεϊ Μπέικερ, Πάτρικ ΜακΓκούαν, Πέγκι Κάμινς και ο Χέρμπερτ Λομ.
Πλοκή
Ο πρόσφατα αποφυλακισμένος Τομ Γιέτλι, πιάνει δουλειά σαν οδηγός μεταφοράς χαλικιού σε μια εταιρεία η οποία εκμεταλλεύεται τους οδηγούς υποχρεώνοντάς τους σε υπερβολικές ταχύτητες. Σε αυτό πρωτοστατεί ο Ρεντ, ένας ασυνείδητος οδηγός. Ο Τομ γίνεται καλός φίλος με τον Τζίνο, έναν ευγενικό Ιταλό οδηγό, ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Λούσι, τη γραμματέα της εταιρείας. Η Λούσι όμως ερωτεύεται τον Τομ, ο οποίος, παρόλο που του αρέσει η Λούσι, την αποθαρρύνει λόγω της φιλίας του με τον Τζίνο. Ο Τομ είναι αποφασισμένος να σπάσει το ρεκόρ του Ρεντ για να πάρει το έπαθλο που είναι μια χρυσή ταμπακέρα, και σε αυτό έχει σύμμαχο τον Τζίνο, ο οποίος μισεί τον Ρεντ. Αλλά για να το κάνει αυτό, πρέπει να χρησιμοποιήσει μια παράκαμψη τόσο επικίνδυνη, που κανείς άλλος εκτός από τον Ρεντ δεν τολμάει…
Ένα βράδυ, οι οδηγοί πηγαίνουν σε έναν χορό σε μια κοντινή αίθουσα και ξεκινούν έναν καβγά. Όταν καλείται η αστυνομία, ο Τομ φεύγει από εκεί. Ο Ρεντ τον αποκαλεί δειλό και οι άλλοι οδηγοί (εκτός του Τζίνο), τον εκφοβίζουν ασταμάτητα, εμποδίζοντας τις διαδρομές του. Παρόλα αυτά ο Τομ δεν αντεπιτίθεται.
Ο Τομ επισκέπτεται τον αδελφό του Τζίμι και τη μητέρα του στο κατάστημα καπνοπωλείων που διατηρούν. Η μητέρα του αρνείται να δεχτεί χρήματα από αυτόν, κατηγορώντας τον ότι έμπλεξε τον Τζίμι στο (απροσδιόριστο) έγκλημά του και τον έκανε ανάπηρο που χρειάζεται πατερίτσες για να περπατήσει.
Η Λούσι και ο Τομ έλκονται μεταξύ τους, αλλά ο Τομ αρνείται να προδώσει τον Τζίνο. Η Λούσι λέει στον Τομ ότι ο Κάρτλεϊ και ο Ρεντ εξαπατούν την εταιρεία προσλαμβάνοντας πέντε οδηγούς λιγότερο από ό, τι πληρώνει η εταιρεία με τους ίδιους να κερδίζουν τη διαφορά. Ο Τομ αντιμετωπίζει τον Ρεντ και τον χτυπάει σε έναν καβγά.
Ο Τζίνο προτείνει να γίνει εναλλαγή αριθμών των φορτηγών με τον Τομ την επόμενη μέρα, έτσι ώστε οι άλλοι οδηγοί να τον παρενοχλούν αυτόν αντί του Τομ, βοηθώντας τον να κερδίσει τη χρυσή ταμπακιέρα. Εκείνο το βράδυ, η Λούσι χωρίζει με τον Τζίνο, αποκαλύπτοντας ότι αγαπά τον Τομ. Παρά την στεναχώρια του, ο Τζίνο αλλάζει αριθμούς σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίς να ξέρει ότι ο Τομ έχει εγκαταλείψει την δουλειά και περιμένει να πάρει ένα τρένο για το Λονδίνο για να επιστρέψει σε μια ζωή παρανομίας. Στη συνέχεια, η Λούσι εμφανίζεται στην αίθουσα αναμονής και λέει στον Τομ ότι ο Τζίνο τραυματίστηκε σοβαρά σε ένα ατύχημα. Απογοητευμένος, τρέχει στο νοσοκομείο, όπου ο γιατρός του λέει ότι ο Τζίνο πεθαίνει. Ο Τζίνο λέει στον Τομ, "τους σταμάτησα όπως σχεδιάσαμε, για να κερδίσεις. Τρελό. Δεν ήρθες καν."Ο Τομ τον ρωτάει αν ήταν ο Ρεντ που προκάλεσε το ατύχημα του, αλλά ο Τζίνο πεθαίνει χωρίς να απαντήσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σι Έντφιλντ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Pinewood Studios
Γεώργιος Γκίνης
Ο Γεώργιος Γκίνης (1901-1963), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1901 και ήταν καπνέμπορος. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1946. Ειδικκότερα, πολιτεύτηκε με το συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων και συγκέντρωσε συνολικά 11.585 ψήφους.
Απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών στις 8 Απριλίου 1963 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Γκίνη και απέκτησαν μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Γεωργιος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Κατάλογος νομισμάτων των χωρών του κόσμου
Ακολουθεί ένας αλφαβητικός κατάλογος με τα νομίσματα που είναι σε κυκλοφορία ανά τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομισματολογία νομισματων των χωρων του κοσμου
Καμπραί
Το Καμπραί (Γαλλικά: Cambrai) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Νορ, στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς. Είναι υπονομαρχία νομού, μια μεσαίου μεγέθους πόλη με 32.558 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2017. Αποτελεί τμήμα της Μητροπολιτικής περιοχής της Λιλ που συγκεντρώνει περισσότερους από 3,8 εκατομμύρια κατοίκους.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Καμπρεζιάν.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος του Αρκέτ (14ος αιώνας) έλεγχε την είσοδο του ποταμού [[Σκάλδης|Εσκώ στην πόλη]] μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του νομού [[Νορ (γαλλικός νομός)|Νορ, το Καμπραί στα νότια]] Η κοινότητα Καμπραί βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Νορ, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στη βορειοανατολική Γαλλία, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, σε μικρή απόσταση από την Ανθρακοφόρο λεκάνη του Νορ-Πα-ντε-Καλέ.
Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Εσκώ (Σκάλδης), σε υψόμετρο 41 έως 101 μέτρων.
Το Καμπραί είναι η μία από τις πέντε υπονομαρχίες του νομού Νορ. Ανήκει στο πυκνό δίκτυο των βόρειων πόλεων της Γαλλίας που απέχουν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα: Η Ντουαί απέχει μόλις 24 χιλιόμετρα, η Βαλανσιέν 29 χιλιόμετρα, το Αράς 36 χιλιόμετρα, το Σαιν-Κεντέν 37 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή. Η περιφερειακή πρωτεύουσα Λιλ βρίσκεται σε απόσταση 52 χλμ. και το Παρίσι απέχει 160 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά.
Το Καμπραί έχει πληθυσμό 32.558 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 66.551 κατοίκους (2013). Μαζί με τη Λιλ και τις πόλεις της περιοχής των παλαιών ανθρακωρυχείων Νορ-Πα ντε Καλαί, αποτελεί τμήμα της Μητροπολιτικής περιοχής της Λιλ που συγκεντρώνει περίπου 3,8 εκατομμύρια κατοίκους.
Η έκταση της κοινότητας είναι 18,12 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Το κλίμα της πόλης παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά του ωκεάνιου κλίματος καθώς απέχει περίπου 110 χλμ. από την πλησιέστερη ακτή. Οι βροχοπτώσεις κατανέμονται ομοιόμορφα καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, με μέγιστα μεγέθη την άνοιξη και το φθινόπωρο, με τον Φεβρουάριο να είναι ο πιο άνυδρος μήνας.
Ιστορία
μικρογραφία|270x270εσ|Το παρεκκλήσι του μεγάλου θεολογικού σεμιναρίου, 1695 Η πόλη ονομαζόταν Camaracum από τους Ρωμαίους. Στην αρχή της εποχής των Μεροβιγγείων, το Καμπραί έγινε έδρα μιας τεράστιας επισκοπής που εκτείνονταν σε ολόκληρη τη δεξιά όχθη του ποταμού Εσκώ και κέντρο ενός μικρού εκκλησιαστικού πριγκιπάτου που ανήκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι την προσάρτηση της πόλης στη Γαλλία το 1678. Το 1493, ο Έρασμος διορίστηκε γραμματέας του επισκόπου Καμπραί. Ο Φενελόν, επονομαζόμενος «ο Κύκνος του Καμπραί», ήταν ο πιο επιφανής από τους αρχιεπισκόπους.
Το Καμπραί λόγω της στρατηγικής του θέσης ήταν για αιώνες αιτία διαμάχης μεταξύ των γειτονικών κομητειών της Φλάνδρας και του Αινώ, του βασιλείου της Γαλλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας - και άλλαζε συχνά κυρίαρχο. Στην πόλη ιδρύθηκε το 1508 ο Συνασπισμός του Καμπραί, μια συμμαχία εναντίον της Βενετίας που συγκροτήθηκε από τον Πάπα Ιούλιο Β', τον Λουδοβίκο ΙΒ', τον Φερδινάνδο Β' της Αραγωνίας (και την ενωμένη Ισπανία) και τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α'. Η Συνθήκη του Καμπραί μεταξύ του αυτοκράτορα Κάρολου Κουίντου και του Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας, με την οποία έληξε ο έβδομος Ιταλικός πόλεμος, υπογράφηκε στο Καμπραί το 1529. Το Καμπραί τελικά αποδόθηκε στη Γαλλία με τη Συνθήκη του Ναϊμέχεν (1678).
Ο παλιός καθεδρικός ναός της πόλης καταστράφηκε το 1793 κατά τη Γαλλική Επανάσταση και ο σημερινός καθεδρικός ναός της Νοτρ Νταμ χτίστηκε τον 19ο αιώνα.
Οι εύφορες εκτάσεις που περιβάλλουν την πόλη και η κλωστοϋφαντουργία έκαναν την πόλη εμπορικό κέντρο από τον Μεσαίωνα αλλά στη σύγχρονη εποχή, παρέμεινε μακριά από τους μεγάλους σιδηροδρόμους και βιομηχανοποιήθηκε λιγότερο από τις γειτονικές της πόλεις της περιοχής.
Για όλη τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη κατελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα. Το 1917, στα περίχωρα της πόλης διεξήχθη η μάχη του Καμπραί, η πρώτη μεγάλη σύγκρουση αρμάτων μάχης, σε μια κίνηση των Βρετανών να διασπάσουν το γερμανικό μέτωπο. Μεγάλο τμήμα της πόλης υπέστη σημαντικές καταστροφές.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη υπέστη βομβαρδισμούς το 1940 και το 1944.
Ο ποταμός Εσκώ
Ο ποταμός Εσκώ έπαιξε από την αρχαιότητα σημαντικό ρόλο για την πόλη. Κατά την διαίρεση της Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου το 843, ο ποταμός οριοθετούσε τα σύνορα των βασιλείων του Λοθάριου και του Καρόλου του Φαλακρού, καθιστώντας το Καμπραί πόλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έως το 1678.
Ο Εσκώ ήταν επίσης σημαντικός σε πολλές οικονομικές δραστηριότητες, όπως τα βυρσοδεψεία, οι μύλοι, η παραγωγή αλατιού και η σαπωνοποιία, καθώς και για την επεξεργασία του λιναριού, η ύφανση του οποίου αντιπροσώπευε μία από τις κύριες δραστηριότητες της πόλης.
Τέλος, ο ποταμός χρησιμοποιήθηκε, κατά τον Μεσαίωνα και στη συνέχεια από τον Βωμπάν, που διασφάλισε την άμυνα της πόλης με μεγάλα οχυρωματικά έργα και με τη δημιουργία αμυντικών αντιπλημμυρικών ζωνών.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|270x270εσ|Η πύλη Νοτρ-Νταμ, 1634 αριστερά|μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός Από το ιστορικό παρελθόν του, το Καμπραί διατηρεί, παρά τις καταστροφές που υπέστη, μια πλούσια μνημειακή κληρονομιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Τέμενος Κεφελί
Το σημερινό Τέμενος Κεφελί ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωστή ως Μονή του Μανουήλ ή Μονή του Μανουήλος στην Κωνσταντινούπολη.
Βρίσκεται στην συνοικία «Αγορά του διερμηνέα» ή «Σαλμάκ τομπρούκ», ανατολικά της κινστέρνας του Άσπαρος, κοντά στην «οδό του διερμηνέα», που ονομάζεται έτσι από τον πρώτο διερμηνέα του Σουλεϊμάν, τον Γιουνούς Αγά, που κατοικούσε εδώ.
Περιγραφή της Μονής
Σχετικές πληροφορίες για την έκταση της αυλής του ναού, ή για τον αριθμό των μοναχών που έμεναν εδώ δεν υπάρχουν πια.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η κατάσταση του κτιρίου ήταν ήδη δραματική. Οι τοίχοι ήταν σχισμένοι και εν μέρη ερειπωμένοι. Στον δεξιό της τοίχο η μονή είχε άλλα δύο κτίσματα νεώτερης κατασκευής για ενίσχυση του ετοιμόρροπου τοίχου. Οι πόρτες είχαν ξεκρεμαστεί. Το εσωτερικό μέρος του ναού ήταν γυμνό παντός βυζαντινού καλλωπίσματος. Η λεγόμενη βασιλική πύλη ήταν κλειστή με τούβλα χτισμένα. Η είσοδος ήταν στην αριστερή μεριά. Ο νάρθηκας της εκκλησίας δεν σώζεται. Κάτω από την αριστερή μεριά του ναού υπήρχε ένα υπόγειο, όπου Αρμένιοι κατεργάζονταν μετάξι. Το ίδιο και στις υπόστεγες κινστέρνες. Στα δεξιά της μονής είναι κήποι, ενώ στις άλλες τρεις πλευρές είναι δρόμος.
Ιστορία της Μονής
Κτίστηκε επί της βασιλείας του Θεοφίλου και του υιού του, Μιχαήλ. Η μονή φέρει το όνομα του Μανουήλ, σημαντικού στρατηγού των Ανατολικών στρατευμάτων, ο οποίος την έκτισε. Μετά από πολλές ηρωικές μάχες με τους Αγαρηνούς, και αφού ασθένησε και απέθανε, το σκίνο του Μανουήλ μεταφέρθηκε στο Βυζάντιο και ετάφη στην μονή αυτή. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Μανουήλ κατοικούσε στην οικία του κοντά στην κινστέρνα του Άσπαρος όπου και απέφευγε τις ραδιουργίες του Παλατιού. Αργότερα πήγε σε σεμνό τόπο όπου και ετάφη.
μικρογραφία|αριστερά|300px|Χαρακτικό του Τεμένους το 1877. Η μονή, αρχικά μικρή, εγκαινιάσθηκε εκ βάθρων από τον Πατριάρχη Φώτιο και αργότερα από τον Γεώργιο τον Λακαπηνό. Στην μονή αυτή έζησε και ο Μιχαήλ Δόυκας ο Παραπινάκης (1071-1078). Το 998 ο Πατριάρχης Σέργιος αναγορεύτηκε ηγούμενος της Μονής. Στα πρακτικά των Συνόδων μνημονεύεται ο Τρύφων, πρεσβύτερος της Μονής Μανουήλου.
Πότε ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος δεν είναι γνωστό. Ο Σεΐδ Αλής καλεί το τέμενος αυτό «Κεφελή-μεστζηδλι», που σημαίνει «ευκτήριο του Καφά», επειδή η μονή είχε μετατραπεί σε τέμενος με προτροπή κάποιου ονόματι Καφαίου. Προσθέτει δε ότι τα προς συντήρηση απαραίτητα χρήματα προέρχονταν από τα αφιερώματα του τεμένους Σελιμιέ. Η διατήρηση του άμβωνα χορηγείτο από το βασιλικό τέμενος του Σουλεϊμανιέ.
Το 1475 ο Σουλτάνος Μωάμεθ κατάκτησε την περιοχή και μετακόμισε πάμπολλους Εβραίους, Γραικούς και Αρμένιους της περιοχής, πηγαίνοντάς τους στην ερημωμένη Κωνσταντινούπολη, της οποίας οι κάτοικοι, για να αποφύγουν τις θηριωδίες των Κριμαίων Τατάρων αποδήμησαν κατά μεγάλο μέρος στην Ιταλία, άλλοι στον Γαλατά. Οι Εβραίοι κατέφυγαν στο Χάσκιοϊ, μια πόλη κοντά στον Γαλατά, όπου οι απόγονοί τους λέγονταν Καραΐτες, δηλαδή «συγκάτοικοι των ομοφύλων Εβραίων». Οι Έλληνες παίρνοντας μαζί τους μερικές εικόνες από τον Καφά ίδρυσαν στον Γαλατά την Παναγία την Καφατιανή. Όσοι Αρμένιοι παρέμειναν ζήτησαν από τον Μωάμεθ να τους δώσει μια εκκλησία και έλαβαν την Μονή του Μανουήλ, που την μετονόμασαν σε «Σουρπ-Νιγγοός», ή Άγιος Νικόλαος και την χρησιμοποίησαν για πολλά χρόνια, μέχρι που τελικά μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος.
Η μετατροπή αυτή έγινε ίσως στις αρχές του 16ου αιώνα. Οι Αρμένιοι που, υπό την πίεση των Οθωμανών, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον ναό αυτόν, κατέφυγαν στην παράλια πύλη του Μπαλατά, όπου και έχτισαν έναν όμορφο ναό, στο όνομα του Αρχάγγελου Μιχαήλ, πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου μικρού βυζαντινού ναού, του Αγίου Ευστρατίου.
Πηγές
Μανουήλ Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Συνθήκη του Βερολίνου (1878)
thumb|right|290px|Η Νοτιοανατολική Ευρώπη μετά το Συνέδριο του Βερολίνου thumb|285px|Το συνέδριο του Βερολίνου. Πίνακας του [[Άντον φον Βέρνερ (Anton von Wemer) (1884)]] thumb|right|290px|Ο [[Θεόδωρος Δηλιγιάννης ως υπουργ. εξωτερικών και η ελληνική αντιπροσωπεία· αριστ. ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής τότε πρεσβευτής στο Βερολίνο. ]]
Η Συνθήκη του Βερολίνου ήταν η τελευταία πράξη του Συνεδρίου του Βερολίνου (13 Ιουνίου - 13 Ιουλίου 1878) (ν. ημερολ), που συνήλθε υπό την προεδρία του Γερμανού καγκελάριου Βίσμαρκ με την οποία η Μεγάλη Βρετανία, η Αυστροουγγαρία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ρωσία (επί Τσάρου Αλέξανδρου Β΄) καθώς και η Οθωμανική Αυτοκρατορία (επί Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄), αναθεώρησαν τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που είχε προ-συνομολογηθεί βεβιασμένα στις 3 Μαρτίου του ίδιου έτους.Αυτό είχε συμβεί μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βασικό δημιούργημα αυτής (της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου) ήταν η "Μεγάλη Βουλγαρία". Το σημαντικότερο καθήκον του Συνεδρίου ήταν να αποφασίσει για την τύχη του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας, που είχε ιδρυθεί με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, ακόμη και αν η ίδια η Βουλγαρία είχε αποκλειστεί από τη συμμετοχή στις συνομιλίες (παρά τη ρωσική επιμονή για το αντίθετο). Εκείνη την εποχή, ανύπαρκτη στον παγκόσμιο χάρτη, η Βουλγαρία δεν ήταν υποκείμενο του διεθνούς δικαίου. Ούτε και οι Βούλγαροι. Ο αποκλεισμός αυτός ήταν ήδη καθιερωμένο γεγονός στη Διάσκεψη της Κωνσταντινούπολης των Μεγάλων Δυνάμεων, που πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο νωρίτερα, χωρίς καμία συμμετοχή της Βουλγαρίας. Το πιο αξιοσημείωτο αποτέλεσμα της συνθήκης ήταν η de jure αναγνώριση των de facto ανεξάρτητων κρατών Ρουμανίας, Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Πληρεξούσιοι
Οι πληρεξούσιοι στο Συνέδριο ήταν :
Αποτελέσματα
Η Συνθήκη αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία των de facto κυρίαρχων πριγκιπάτων της Ρουμανίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, μαζί με την αυτονομία της Βουλγαρίας - αν και η τελευταία στην πράξη λειτούργησε ανεξάρτητα και χωρίστηκε σε τρία μέρη: το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, την αυτόνομη επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας και τη Μακεδονίας, που επεστράφη στους Οθωμανούς, ανατρέποντας έτσι τα ρωσικά σχέδια για μια ανεξάρτητη - και ρωσόφιλη - "Μεγάλη Βουλγαρία". Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου είχε δημιουργήσει ένα Βουλγαρικό κράτος, που ήταν ότι ακριβώς φοβόντουσαν περισσότερο η Μεγάλη Βρετανία και η Αυστροουγγαρία.
Το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας είχε βόρεια όρια τον Δούναβη και νότια τον Αίμο. Η Ανατολική Ρωμυλία (νοτίως του Αίμου) αποτελούσε ξεχωριστή επαρχία με χριστιανό διοικητή διοριζόμενο από τον Σουλτάνο. Στην επαρχία αυτή αποκλειόταν η διατήρηση τουρκικών στρατιωτικών μονάδων. Οι δε ελληνική, βουλγαρική και τουρκική γλώσσες θεωρούνταν ισότιμες. Σε όποιες άλλες επαρχίες της Ευρωπαϊκής Τουρκίας υφίσταται ισχυρό χριστιανικό στοιχείο υποχρεώνεται ο Σουλτάνος να εισαγάγει "διοικητικές μεταρρυθμίσεις".
Η Συνθήκη του Βερολίνου επικύρωσε το μεγαλύτερο μέρος των ρωσικών κερδών σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ορίζονταν στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, αν και η κοιλάδα του Αλασκέρτ και η πόλη Ντογκουμπαγιαζίντ επεστράφησαν στους Οθωμανούς.
Παρά τις εκκλήσεις των Ρουμάνων συνέδρων, η Ρουμανία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη νότια Βεσσαραβία στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ως αποζημίωση, η Ρουμανία έλαβε τη Δοβρουτσά, συμπεριλαμβανομένου του Δέλτα του Δούναβη. Η Συνθήκη περιόριζε επίσης τη ρωσική κατοχή της Βουλγαρίας σε 9 μήνες, χρόνος μέσα στον οποίο τα ρωσικά στρατεύματα και εφόδια μπορούσαν να αποχωρήσουν μέσω του ρουμανικού εδάφους.
Τα τρία νέα ανεξάρτητα κράτη, στη συνέχεια αυτοανακηρύχθηκαν βασίλεια: η Ρουμανία το 1881, η Σερβία το 1882 και το Μαυροβούνιο το 1910, ενώ η Βουλγαρία κήρυξε την πλήρη ανεξαρτησία της το 1908 μετά από τη συνένωση με την Ανατολική Ρωμυλία το 1885. Η Αυστροουγγαρία προσάρτησε τη Βοσνία το 1908, πυροδοτώντας μια μεγάλη ευρωπαϊκή κρίση.
Η Συνθήκη του Βερολίνου αναγνώριζε ειδικό νομικό καθεστώς για ορισμένες θρησκευτικές ομάδες. Χρησίμευσε επίσης ως πρότυπο για το Σύστημα των Μειονοτήτων, που στη συνέχεια καθιερώθηκε στο πλαίσιο της Κοινωνίας των Εθνών. Όριζε ότι η Ρουμανία αναγνωρίζει τους μη Χριστιανούς (Εβραίους και Μουσουλμάνους) ως πολίτες με πλήρη δικαιώματα.
Σε ό,τι αφορά το ελληνικό ενδιαφέρον, η συνθήκη μιλούσε αόριστα για συνοριακή διόρθωση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που υλοποιήθηκε μετά από μακρές διαπραγματεύσεις το 1881 με την παραχώρηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα. Επίσης αποδόθηκε η Κύπρος στη Μεγάλη Βρετανία και αποφασίστηκε η παραχώρηση αυτοδιοίκησης, με σύνταγμα και αυτονομία, στην Κρήτη, τελούμενη υπό την Υψηλή Πύλη, για την οποία και ακολούθησε η Συμφωνία της Χαλέπας τρεις μήνες αργότερα.
Στην «Εγκύκλιο του Σώλσμπερι» της 1ης Απριλίου 1878, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, Μαρκήσιος του Σώλσμπερυ, κατέστησε σαφείς τις αντιρρήσεις του ίδιου και της κυβέρνησής του για τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και την ευνοϊκή θέση που χάριζε στη Ρωσία. Ο ιστορικός A.Τ.Π. Τέιλορ έγραψε: «Αν η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου είχε διατηρηθεί, τόσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και η Αυστροουγγαρία μπορεί να είχαν επιζήσει μέχρι σήμερα.» Οι Βρετανοί, εκτός από τον Ντισραέλι στις χειρότερες στιγμές του, ανέμεναν λιγότερα και επομένως απογοητεύτηκαν και λιγότερο. Ο Σώλσμπερυ έγραψε στα τέλη του 1878: «θα συστήσουμε ένα ετοιμόρροπο είδος Τουρκοκρατίας και πάλι στα νότια Βαλκάνια. Αλλά είναι μια απλή ανάπαυλα. Δεν τους έχει πια απομείνει ζωτικότητα.»
Το Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου παρέμεινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην Αυστροουγγαρία επετράπη να σταθμεύει στρατιωτικές φρουρές στο Οθωμανικό Βιλαέτι της Βοσνίας και στο Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ. Το Βιλαέτι της Βοσνίας τέθηκε υπό Αυστροουγγρική κατοχή, αν και επισήμως παρέμενε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι που προσαρτήθηκε από την Αυστροουγγαρία το 1908. Οι Αυστροουγγρικής φρουρές στο Σαντζάκι του Νόβι Παζάρ αποσύρθηκαν το 1908, μετά την προσάρτηση του Βιλαετιού της Βοσνίας και τη Βοσνιακή κρίση που ακολούθησε, προκειμένου να επιτευχθεί ένας συμβιβασμός με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (η Οθωμανική κυβέρνηση είχε εμπλακεί σε εσωτερικές διαμάχες λόγω της Επανάστασης των Νεοτούρκων το 1908, που άνοιξε το δρόμο για την απώλεια της Βοσνίας και της Βουλγαρίας τον ίδιο χρόνο.)
Η Συνθήκη
Η Συνθήκη του Βερολίνου του 1878, που συνομολογήθηκε και υπεγράφη την τελευταία ημέρα του εν λόγω συνεδρίου, στις 1 Ιουλίου (π.ημερολ.) / 13 Ιουλίου 1878 (ν. ημερολ.) περιλαμβάνει τελικά 62 άρθρα. Εξ αυτών τα 1-12 και 22 αφορούν τη Βουλγαρία. Τα άρθρα 13-21 αναφέρονται στην Ανατολική Ρωμυλία. Το άρθρο 23 αναφέρεται στην Κρήτη, ενώ το άρθρο 24 στη νέα χάραξη ελληνοτουρκικών συνόρων. Το άρθρο 25 αναφέρεται στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, ενώ τα επόμενα 26-33 στο Μαυροβούνιο. Τα άρθρα 34-42 στη Σερβία, ενώ τα 43-51 στη Ρουμανία. Τα άρθρα 52-57 αφορούν την ελευθεροπλοΐα του Δούναβη καθώς και θέματα αλιείας. Με τα άρθρα 58-60 καθορίσθηκαν τα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με παράλληλη παραχώρηση εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατρίας στην Περσία. Το 61ο άρθρο αναφέρεται στην Αρμενία, ενώ το ακροτελεύτιο 62ο άρθρο καθιερώνει γενικές αρχές επί των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων, την προστασία του Αγίου Όρους και των προνομίων του.
A Simple Song
Το A Simple Song είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου "Now What?!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου 2013 από την "Ear Music".
Συνθήκη του Βερολίνου (1878)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βερολινου 1878 Βερολινου 1878 Βερολινου 1878 Βερολινου 1878 Βερολινου 1878
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:19ος αιώνας στη Σερβία Κατηγορία:Ιστορία της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Αρμενίας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Κρήτης Κατηγορία:Άγιο Όρος Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Βερολ Κατηγορία:Εδαφική εξέλιξη της Ρουμανίας
A Simple Song
Το συγκεκριμένο τραγούδι δεν εκτελέστηκε ζωντανά από τους Deep Purple κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ.
Σύνθεση
Σύμφωνα με τον Στηβ Μορς, η δημιουργία του τραγουδιού ξεκίνησε όταν ο μπασίστας των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ έπαιξε το ριφ του κομματιού στο μπάσο του. Μετά την εξέλιξη της μελωδίας από τον Μορς, ο Ίαν Γκίλαν αποφάσισε πώς θα είναι η στιχουργική του κομματιού, η δομή του οποίου ταιριάζει στον τίτλο του, αφού είναι ένα απλό κομμάτι χωρίς περίπλοκα περάσματα και με μικρό σόλο κιθάρας.
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "A Simple Song" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2013
Προϊστορία
Η προϊστορία είναι η περίοδος από την εποχή που πρωτοεμφανίσθηκαν οι σύγχρονοι άνθρωποι, ως προς τη συμπεριφορά και ανατομία τους, μέχρι την εμφάνιση της γραπτής ιστορίας, που ακολούθησε την εμφάνιση των συστημάτων γραφής. . Καθώς τόσο ο χρόνος κατοίκησης των σύγχρονων ανθρώπων, όσο και η εξέλιξη των ανθρώπινων πολιτισμών, διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, η προϊστορία αρχίζει και τελειώνει σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, ανάλογα με τη συγκεκριμένη περιοχή. Σε ένα ευρύτερο εννοιολογικό πλαίσιο, αναφέρεται στον χρόνο που εκτείνεται από την εμφάνιση του ανθρώπου περίπου 5.000.000 χρόνια π.π. έως το 6.000 π.Χ., χιλιετία στην οποία συμβατικά αποδίδεται η επινόηση της γραφής και η γνώση της βασίζεται αποκλειστικά στην αρχαιολογική μαρτυρία.
Οι Σουμέριοι στη Μεσοποταμία και η Αρχαία Αίγυπτος ήταν οι πρώτοι πολιτισμοί που ανέπτυξαν τη δική τους γραφή και τήρησαν ιστορικές καταγραφές. Αυτό έλαβε χώρα ήδη κατά την πρώιμη Εποχή του Χαλκού. Οι γειτονικοί πολιτισμοί της Αρχαίας Μέσης Ανατολής ακολούθησαν πρώτοι. Οι περισσότεροι άλλοι πολιτισμοί έφθασαν στο τέλος της προϊστορίας κατά την Εποχή του Σιδήρου.