cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρόντχαϊμ
Μεσα μαζικής ενημέρωσης
Η Addressseavisen είναι η μεγαλύτερη περιφερειακή εφημερίδα και η παλαιότερη εν ζωή εφημερίδα της Νορβηγίας, που ιδρύθηκε το 1767. Τα δύο κεντρικά γραφεία του Νορβηγικού Ραδιοτηλεοπτικού Οργανισμού (NRK) βρίσκονται στο Tύχολτ του Τρόντχαϊμ και στο Όσλο .
Υπάρχουν στο Τρόντχαϊμ τριών ειδών φοιτητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η Under Dusken είναι η φοιτητική εφημερίδα, το Radio Revolt το φοιτητικό ραδιόφωνο και το Student-TV μεταδίδει βίντεο ονλάιν.
Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του Τρόντχαϊμ περιλαμβάνουν παραρτήματα των NRK P1, NRK P1 + εστιασμένων στο Τρέντελανγκ, των NRK Trafikk και P5 Hits, το Radio Trondheim και το Radio 247. Μαζί με τους εθνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς της Νορβηγίας, μπορούν να ακουστούν ψηφιακά μέσω του DAB + στο μεγαλύτερο μέρος του Τρέντελανγκ, καθώς και στο ραδιοφωνικό διαδίκτυο.
Moυσική
Κλασικοί καλλιτέχνες που προέρχονται από το Τρόντχαϊμ περιλαμβάνουν τους βιολιστές Αρβε Τέλεφσεν, Ελισε Μπότνες και Μαριάνε Θόρσεν και την Ανδρική Χορωδία του Καθεδρικού του Νίνταρος.
Καλλιτέχνες και συγκροτήματα ποπ/ροκ που έχουν σχέση με το Τρόντχαϊμ είναι μεταξύ άλλων οι Ογκε Αλεξάντερσεν, Μάργκαρετ Μπέργκερ, DumDum Boys, Λάσε Μάρχαουγκ, Gåte, Keep Of Kalessin, Lumsk, Motorpsycho, Κάρι Ρουεσλότεν, The 3rd and the Mortal, TNT, Tre Små Kinesere, The Kids, Casino Steel (από τους The Boys), Atrox, Bloodthorn, Manes, η παιδί-θαύμα Μάλιν Ρέιταν και ο Αλεξάντερ Με. Η πιο δημοφιλής πανκ σκηνή είναι η UFFA.
Στο Τρόντχαϊμ γεννήθηκε ο Γκέοργκ Κάγιανους, δημιουργός των συγκροτημάτων Eclection, Sailor και DATA και ξεκίνησε η ομάδα μουσικής παραγωγής Stargate.
Το Trondheim φιλοξενεί επίσης το Rockheim, το εθνικό μουσείο δημοτικής μουσικής, που είναι υπεύθυνο για τη συλλογή, τη διατήρηση και την προβολή της νορβηγικής λαϊκής μουσικής από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα.
Κινηματογράφος
Το Τρόντχαϊμ διαθέτει μια ζωντανή κινηματογραφική σκηνή, που περιλαμβάνει τρία κινηματογραφικά φεστιβάλ: το Minimalen Short Film Fest και το Kosmorama International Film Fest τον Μάρτιο και το Trondheim Documentarfestival τον Νοέμβριο. Το Τρόντχαϊμ διαθέτει δύο κινηματογράφους στο κέντρο της πόλης, το Prinsen Kino και το Nova kino Prinsen Kinosenter, το Nova Kinosenter.
Αθλητισμός
Το Γκράνοσεν, ένας χώρος Βορινού σκι στο Μπύοσεν, φιλοξενεί τακτικά διαγωνισμούς Παγκοσμίου Κυπέλλου άλματος με σκι, δίαθλου και σκι αντοχής, ενώ το 1997 φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βορινού σκι. Το Τρόντχαϊμ επιχείρησε χωρίς επιτυχία να γίνει η υποψηφιότητα της Νορβηγίας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2018. Πεζοπορία και σκι αναψυχής είναι διαθέσιμα σε όλη την πόλη, ειδικά στο Μπύμαρκα, που είναι προσβάσιμο με το τραμ. Ο σύλλογος γκολφ του Τρόντχαϊμ διαθέτει γήπεδο γκολφ εννέα οπών στο Μπύοσεν.
Η Ρόσενμποργκ ΜΚ είναι μακράν ο κορυφαίος ποδοσφαιρικός σύλλογο όχι μόνο της πόλης αλλά και της Νορβηγίας και αγωνίζεται στο Στάδιο Λέρκενταλ. Έχει κερδίσει το Νορβηγικό Πρωτάθλημα 26 φορές μεταξύ 1967 και 2018 και έχει φτάσει 12 φορές στα γκρουπ του Τσάμπιονς Λιγκ, εκ των οποίων μια φορά στις τελευταίες 8. Η Ράνχεϊμ Φότμπαλ είναι ο δεύτερος ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης, που έχει ανέβει από την 1η κατηγορία Νορβηγίας για να συμμετάσχει στην Πρέμιερ Ληγκ το 2018, τερματίζοντας στην 7η θέση από 16 στην πρώτη του σεζόν. Η Byåsen IL παίζει στο γυναικείο πρωτάθλημα χάντμπολ και συνήθως συμμετέχει στο ΕΟΧ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών, με έδρα το Trondheim Spektrum.
Φοιτητική κουλτούρα
Με τους φοιτητές να αποτελούν σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού, η πόλη του Τρόντχαϊμ επηρεάζεται έντονα από την κουλτούρα τους. Το πιο αξιοσημείωτο είναι το Studentersamfundet i Trondhjem, ο φοιτητικός σύλλογος της πόλης. Το χαρακτηριστικό στρογγυλό, κόκκινο κτίριο του 1929 βρίσκεται στο άκρο της γέφυρας που διασχίζει τον ποταμό προς τα νότια από το κέντρο της πόλης. Οντας το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Νορβηγίας, το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας (NTNU) έχει περίπου 36.000 σπουδαστές.
Η φοιτητική κουλτούρα στο Τρόντχαϊμ χαρακτηρίζεται από μια μακρόχρονη παράδοση εθελοντικής εργασίας. Το φοιτητικό σύλλογο λειτουργούν για παράδειγμα πάνω από 1.200 εθελοντές. Το NTNUI, το μεγαλύτερο αθλητικό σωματείο της Νορβηγίας, είναι μεταξύ των άλλων εθελοντικών οργανώσεων που κυριαρχούν στην κουλτούρα των φοιτητών στο Τρόντχαϊμ. Αυτοί βρίσκονται επίσης πίσω από δύο μεγάλα φεστιβάλ του νορβηγικού πολιτισμού, το UKA και το Διεθνές Φοιτητικό Φεστιβάλ του Τρόντχαϊμ (ISFiT). Το NTNU αριθμεί πάνω από 200 φοιτητικές οργανώσεις με καταχωρημένες ιστοσελίδες μόνο στους δικούς του.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το Τρόντχαϊμ είναι επίσης θέση-κλειδί στο σύμπαν του Command & Conquer: Tiberian Sun (βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου), καθώς είναι κρίσιμο πεδίο μάχης και για τις δύο παρατάξεις.
Τρόντχαϊμ ήταν το όνομα ενός πλανήτη στους Εκατοντάδες Κόσμους της σειράς βιβλίων Ender's Game.
Μεταφορές
Το Τρόντχαϊμ έχει ένα διεθνές αεροδρόμιο, το Αεροδρόμιο Βέρνες, που βρίσκεται στο Στιέρνταλ και είναι το τέταρτο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Νορβηγίας όσον αφορά την επιβατική κίνηση. Το Βέρνες έχει συνεχείς συνδέσεις με πόλεις όπως το Λονδίνο, το Άμστερνταμ, η Κοπεγχάγη και η Στοκχόλμη. Η εσωτερική διαδρομή Τρόντχαϊμ - Όσλο είναι από τις πιο πολυσύχναστες αεροπορικές γραμμές στην Ευρώπη με περίπου 2 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Σημαντικές σιδηροδρομικές συνδέσεις είναι η Γραμμή Νόρντλαντ προς τα βόρεια, η Γραμμή Mέρεκερ προς το Ορε και Έστερσουντ στη Σουηδία προς τα ανατολικά και δύο προς νότο συνδέσεις με το Όσλο, οι Γραμμές Ρέρος και Ντέβρο.
Μια γραμμή οχηματαγωγών από το λιμάνι Φλακ στα βορειοδυτικά του δήμου συνδέει το Τρόντχαϊμ με το Φόσεν. Διάφορα έργα για γέφυρες πάνω από το φιόρδ του Τρόντχαϊμ για την αντικατάσταση των πλοίων έχουν σχεδιαστεί, αλλά κανένα δεν έχει υλοποιηθεί.
Το Τρόντχαϊμ διαθέτει επίσης τη βορειότερη (μετά την κατάργηση του τραμ του Αρχάγγελσκ το 2004) γραμμή τραμ στον κόσμο: η Γραμμή Γκρόκαλεν, το τελευταίο απομένον τμήμα του Τραμ του Τρόντχαϊμ, είναι μια διαδρομή μήκους 8,8 χιλιομέτρων (που είναι κυρίως μονή, έξω από το εσωτερικό της πόλης, εκτός από το τμήμα μεταξύ των σταθμών Breidablikk και Nordre Hoem), που εκτείνεται από το κέντρο της πόλης, μέσω της περιοχής Byåsen και μέχρι το Lian, στο μεγάλο χώρο αναψυχής Bymarka. Το Τρόντχαϊμ διαθέτει το μοναδικό ανελκυστήρα ποδηλάτων στον κόσμο, Trampe.
Το δίκτυο λεωφορείων, που διαχειρίζεται η AtB, διατρέχει όλη την πόλη και τα προάστιά της. Ένα νέο σύστημα γραμμής μετρό ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου 2019. Το νέο σύστημα μεταφοράς καλύπτει την περιοχή του Τρόντχαϊμ (Τρόντχαϊμ, Mάλβικ, Κλέμπου και Mέλχους). Το νέο σύστημα δημόσιων συγκοινωνιών καθίσταται ευέλικτο, με τα λεωφορεία που κυκλοφορούν συχνότερα και εξυπηρετούν περισσότερους επιβάτες. Λιγότεροι ταξιδιώτες πρέπει πλέον να διέρχονται από το κέντρο του Τρόντχαϊμ.
Επιπλέον η υπηρεσία Nattbuss (Νυχτερινά Λεωφορεία) εξασφαλίζει φθηνή και αποτελεσματική μεταφορά για όσους απολαμβάνουν τη νυχτερινή ζωή στο κέντρο της πόλης τα Σαββατοκύριακα. Το Nattbus έχει άλλες τιμές από τα συνηθισμένα λεωφορεία. Η Ευρωπαϊκή Οδός 6 περνάει από το κέντρο της πόλης του Τρόντχαϊμ, παράλληλα με μια παράκαμψη του αυτοκινητόδρομου κατά μήκος της ανατολικής πλευράς της πόλης.
Αδελφοποιήσεις
Το Τρόντχαϊμ είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορβηγίας
Δήμος Ιαρδάνου
Ο Δήμος Ιαρδάνου ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύργου. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο δήμος είχε (πραγματικό) πληθυσμό 4.297 κατοίκους και καταλάμβανε έκταση 62.723 στρεμμάτων. Έδρα του ήταν το Βούναργο, στο οποίο στεγάζεται και το δημαρχείο. Ο δήμος πήρε την ονομασία του από τον ποταμό Ιάρδανο.
Οι κάτοικοι της περιοχής που καταλάμβανε ο δήμος ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Παράγουν εσπεριδοειδή, ελιές, σταφίδες και κηπευτικά (υπαίθρια και θερμοκηπίου). Η παραγωγή διαφοροποιείται ανάλογα με το δημοτικό διαμέρισμα. Υπάρχει επίσης ενασχόληση και με την κτηνοτροφία κυρίως στο δημοτικό διαμέρισμα Κορυφής.
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 9 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ι Δ *
Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας Αχαΐας
Η Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας είναι γυναικεία κοινοβιακή μονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.
Βρίσκεται κοντά στο χωριό της Άνω Βλασίας Καλαβρύτων, και είναι χτισμένη στη κορυφή ενός κατάφυτου από έλατα βουνού (παρυφάδας του Ερύμανθου) σε υψόμετρο 1.075 μέτρων. Απέχει 28 περίπου χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και 48 περίπου χιλιόμετρα από την Πάτρα.
Ιστορία της Μονής
Δεν είναι γνωστό το πότε ακριβώς ιδρύθηκε το μοναστήρι, βέβαια κατά την παράδοση η ίδρυση του ανάγεται στα μέσα του 10ου αιώνα, την ίδια περίοδο που χτίστηκε και η Μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα. Οι κτήτορες αρχικά είχαν επιλέξει να χτίσουν το μοναστήρι σε άλλη θέση από την σημερινή. Όταν όμως τα πρώτα οικοδομήματα που έχτισαν κατέρρευσαν και τα εργαλεία τους κατά περίεργο τρόπο βρέθηκαν στην κορυφή του βουνού, κατάλαβαν ότι επιθυμία του Αγίου ήταν να χτιστεί το μοναστήρι στη θέση την οποία βρίσκεται σήμερα.
Τους μεσαιωνικούς χρόνους η μονή γνώρισε ιδιαίτερη ακμή, και απέκτησε μεγάλη κτηματική περιουσία τόσο στη γύρω περιοχή όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας. Κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας της έχει πυρποληθεί τουλάχιστον τρεις φορές, αλλά πάντοτε επανιδρυόταν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μια επιγραφή που υπάρχει στο καθολικό του μοναστηριού μας πληροφορεί ότι η τελευταία «εκ βάθρων» ανακαίνισή του έγινε το 1892.
Τον Ιούλιο του 1827 ένα στρατιωτικό σώμα 1.100 περίπου Ελλήνων που είχαν οχυρωθεί γύρω από τη μονή με αρχηγό το Βασίλειο Πετιμεζά προσπάθησε να ανακόψει την προέλαση 3.000 Τούρκων υπό το Δελή Αχμέτ χωρίς ωστόσο να τα καταφέρει.
Στο παρελθόν το μοναστήρι είχε καταφέρει να συγκεντρώσει πάνω από 100 μοναχούς. Στα μέσα όμως του 20ού αιώνα άρχισε να φθίνει, τόσο οικονομικά όσο και από πλευράς ανθρώπινου δυναμικού. Σήμερα εγκαταβιώνει στη μονή μία μόνο μοναχή, η αδελφή Φιλαρέτη που κατάγεται από την πόλη της Πάτρας.
Ιερά λείψανα και κειμήλια της Μονής
Στο Σκευοφυλάκιο της μονής φυλάσσεται μεγάλος αριθμός πολύτιμων λειψανοθηκών με οστά 40 περίπου Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει λειψανοθήκη με τμήμα της κάρας του Αγίου Αντύπα Επισκόπου Περγάμου (προστάτης τον οδοντιάτρων) που εορτάζει στις 11 Απριλίου. Επίσης διασώζονται πολύτιμα Ευαγγέλια, Άγια ποτήρια, βυζαντινές εικόνες, αλλά και το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο του καθολικού της μονής. Ένα από τα κειμήλια που προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση στους επισκέπτες είναι ένα ασημένιο καντήλι που έχει σχήμα καραβιού και είναι αφιέρωμα ενός Τούρκου Αγά, ο οποίος την περίοδο της Τουρκοκρατίας έκλεψε τα πρόβατα της μονής. Όταν όμως τα πρόβατα μετά από θαυματουργική παρέμβαση του Αγίου Νικολάου επέστρεψαν στη Μονή, ο κλέφτης Αγάς εντυπωσιασμένος από τη δύναμη του «θαλασσινού» Αγίου δώρισε στη μονή σε ανάμνηση του θαύματος, το ασημένιο αυτό καντήλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Σχέσεις Ελλάδας και Ανατολικού Τιμόρ
Οι σχέσεις Ελλάδας και Ανατολικού Τιμόρ αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Ανατολικού Τιμόρ. Οι δύο χώρες διατηρούν επίσημες διπλωματικές σχέσεις από τον Απρίλιο του 2003. Η Ελλάδα δεν έχει πρεσβεία στην πρωτεύουσα της χώρας, Ντίλι, αλλά εκπροσωπείται από την πρεσβεία στην Τζακάρτα της Ινδονησίας.
Η συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών είναι κυρίως αποτέλεσμα της συμμετοχής των δύο χωρών σε διάφορα προγράμματα διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο ΟΗΕ.
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος εργάζεται και για την βελτίωση των διμερών σχέσεων, παράλληλα με τη διμερή συνεργασία σε διεθνείς οργανισμούς. Οι Έλληνες πολίτες (ως μέρος της ζώνης Σένγκεν) μπορούν να εισέλθουν στην επικράτεια του Ανατολικού Τιμόρ χωρίς βίζα. Παρομοίως, οι πολίτες του Ανατολικού Τιμόρ μπορούν να εισέλθουν στην Ελλάδα χωρίς βίζα (όπως και στην υπόλοιπη ζώνη Σένγκεν).
Παραπομπές
Ανατολικο Τιμορ Ελλαδα
Βάραγγοι
thumb|right|220px|Οι επισκέπτες από την πέρα θάλασσα, πίνακας του Νίκολας Ρέριχ
Οι Βάραγγοι είναι το όνομα που δόθηκε από τους Βυζαντινούς και τους ανατολικούς Σλάβους στον λαό των Βίκινγκ που κατευθύνθηκε ανατολικά. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ρωσίας αφού μεταξύ 9ου και 12ου αιώνα δημιούργησαν και εξουσίαζαν το πρώτο μεσαιωνικό κράτος των Ρως και συγκρότησαν τη βυζαντινή αυτοκρατορική φρουρά με σημαντική ισχύ μέχρι τον 13ο αιώνα. Ασχολούνταν κυρίως με τον πόλεμο (ως μισθοφόροι), την πειρατεία και το εμπόριο.
Αρχικά ο χαρακτήρας των Βαράγγων ήταν πολεμικός, όπως των Βίκινγκ συγγενών τους. Κατοικούσαν στα εδάφη της σημερινής Δανίας και Σουηδίας. Στο ιστορικό προσκήνιο εμφανίζονται κατά τα μέσα του 8ου αιώνα μ.Χ., όταν άρχισαν να μετακινούνται προς τα ανατολικά και τα νοτιοανατολικά ιδρύοντας τις δικές τους πόλεις πάνω στις εμπορικές οδούς του Δνείπερου και του Βόλγα.
Οι Βάραγγοι Ρως
thumb|220px|Χάρτης που δείχνει τις μεγάλες εμπορικές διαδρομές των Βαράγγων: η διαδρομή του εμπορίου του Βόλγα (με κόκκινο χρώμα) και η εμπορική διαδρομή των Βαράγγων προς στους Έλληνες (σε μωβ). Άλλες εμπορικές οδοί των αιώνων 8ου-11ου εμφανίζεται με πορτοκαλί χρώμα.
Σύμφωνα με τη Νορμανιστική θεωρία οι Ρως ήταν ένα από τα πολλά βαραγγικά φύλα, όμως κατά την περίοδο της εγκατάστασής τους στην ανατολική Ευρώπη κυριάρχησαν επί των ομοφύλων τους σε τέτοιο βαθμό που οι δύο ονομασίες έγιναν πρακτικά ταυτόσημες (Χαγανάτο των Ρως). Ακολούθως απέκτησαν τον έλεγχο μιας τεράστιας περιοχής που εκτεινόταν από τον Φινλανδικό Κόλπο έως τον Μέσο Δνείπερο (Β-Ν) και από τα Καρπάθια μέχρι τον Βόλγα (Δ-Α), εγκαθιδρύοντας το Κράτος των Ρως με πρωτεύουσα το Κίεβο (γι' αυτό και συχνά συναντάται η ονομασία Ηγεμονία του Κιέβου).
Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, την πρώτη γραπτή ρωσική ιστορία όπου όμως είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ αλήθειας και μύθου:
Οι ιστορικοί αμφισβητούν την ύπαρξη του Ρούρικ και την ακρίβεια των παραπάνω ημερομηνιών, ιδιαίτερα αν συγκριθούν με αυτές των εγκυρότερων βυζαντινών πηγών (βλ. παρακάτω) και των Μπερτινιανών Χρονικών - ειδικά στα τελευταία μαρτυράται η συνάντηση κάποιων Βίκινγκ που ονομάζονταν Ρως και κατοικούσαν ανατολικά της Βαλτικής με τον φράγκο Λουδοβίκο Α΄ το 839, είκοσι δηλαδή χρόνια πριν την άφιξή τους κατά το Πρώτο Χρονικό. Η επιστημονική έρευνα κατατείνει στο ότι η εγκατάσταση των Βαράγγων στα σλαβικά εδάφη έγινε σταδιακά μεταξύ 8ου και 9ου αιώνα με προγεφύρωμα το Χαγανάτο που εκτεινόταν στη σημερινή ΒΔ Ρωσία, δηλ. έναν αιώνα νωρίτερα απ' ό,τι αναφέρει το Πρώτο Χρονικό. Η πλήρης κυριαρχία τους και η ίδρυση του Κράτους των Ρως, που ήταν αποτέλεσμα της στρατιωτικής υπεροχής και της ηγεμονίας τους στο εμπόριο, τοποθετείται στα τέλη του 9ου αιώνα. Στο νέο κράτος η στρατιωτική και διοικητική αριστοκρατία ήταν βαραγγική και αποκαλούνταν Ρουρικίδες, δηλ. παιδιά του Ρούρικ, ενώ η σύνθεση του απλού λαού κυρίως σλαβική.
Αφού σταθεροποίησαν την ηγεμονία τους, οι Ρως προσπάθησαν να μιμηθούν τους πλουσιότερους και πιο ανεπτυγμένους νότιους γείτονές τους, τους βυζαντινούς: εισήγαγαν τον χριστιανισμό (μαζί με τον γάμο του Βλαδιμήρου του Κιέβου με τη βυζαντινή πριγκίπισσα Άννα) και είχαν μόνιμες οικονομικές και πολιτιστικές επαφές με την Πόλη. Γρήγορα όμως, οι Βάραγγοι αφομοιώθηκαν στο πολιτισμικό επίπεδο από το πληθυσμιακά υπέρτερο σλαβικό στοιχείο. Αν και παρέμειναν η άρχουσα τάξη του κράτους, η εθνική τους συνείδηση σταδιακά έγινε σλαβική. Η γλώσσα τους εξαφανίσθηκε τον 13ο αιώνα.
Αντίθετη με τα παραπάνω είναι η αντινορμανιστική θεωρία, η οποία πρωτοδιατυπώθηκε τον 19ο αι. κυρίως από Σλάβους ιστορικούς. Σύμφωνα με αυτήν, οι Ρως ήταν σλαβικό φύλο και οι Βάραγγοι απλοί μισθοφόροι. Δέχεται ότι κάποιοι από τους Βαράγγους ανέλαβαν ανώτερα αξιώματα λόγω της ικανότητάς τους στον πόλεμο, αλλά τίποτα πέραν τούτου. Γενικά πάντως η ιστοριογραφία καταγράφει την άποψή τους ως λανθασμένη και συνδεδεμένη με τον πανσλαβισμό, κυρίαρχη ιδεολογία στον σλαβικό κόσμο κατά τον 19ο αιώνα.
Οι Βάραγγοι στο Βυζάντιο
Πριν ακόμα κυριεύσουν την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Ρωσία, οι Βάραγγοι είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τους βυζαντινούς, οι οποίοι τους ονόμαζαν επίσης Αβαρυάγους. Το 839 ο αυτοκράτορας Θεόφιλος στρατολογεί κάποιους ως μισθοφόρους, και από τότε ξεκινά μια σχέση αγάπης και μίσους. Άλλοτε υπηρετούσαν ως μισθοφόροι, άλλοτε επέδραμαν ως εχθροί. Μεταξύ 860 και 1043 έχουν καταγραφεί επτά εκστρατείες των Ρως εναντίον της Κωνσταντινούπολης - καμία από αυτές δεν ήταν νικηφόρα αφού οι βυζαντινοί υπερτερούσαν στρατιωτικά, τόσο σε στρατό όσο και εξοπλισμό, ιδιαίτερα με το υγρό πυρ. Εμμέσως όμως οι Ρως αποκόμιζαν κάποια οφέλη από την επαναδιαπραγμάτευση των εμπορικών συμφωνιών που συνόδευαν τις συνθήκες ειρήνης.
Το 988 ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ (Βουλγαροκτόνος) ζήτησε βοήθεια από τον Βάραγγο ηγεμόνα Βλαδίμηρο για να υπερασπισθεί τον θρόνο του από τον σφετεριστή Βάρδα Φωκά. Ο Βλαδίμηρος έστειλε ένα σώμα 6.000 ανδρών και σαν αντάλλαγμα έλαβε την Άννα, αδελφή του αυτοκράτορα - άλλη μία σύζυγος, ανάμεσα σε δεκάδες συζύγους και οκτακόσιες παλλακίδες. Το εκστρατευτικό σώμα αποβιβάσθηκε στη Χρυσούπολη και συνέτριψε τα στρατεύματα των στασιαστών. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Φωκάς υπέστη εγκεφαλικό στη θέα των Βαράγγων πολεμιστών, πέθανε επί τόπου και ο στρατός του τράπηκε σε φυγή. Σύμφωνα με αφηγήσεις της εποχής ήταν απίστευτη η αγριότητα των Βαράγγων, οι οποίοι καταδίωκαν τους πολεμιστές του Φωκά και διασκέδαζαν κόβοντάς τους κομματάκια.
thumb|220px|right|Η [[Τάγμα των Βαραγγίων|Βαραγγική Φρουρά στο Χρονικό του Ι. Σκυλίτζη]]
Η δυσπιστία του Βασιλείου προς τους ντόπιους στρατιώτες, οι δεσμοί που δημιούργησε με το Κίεβο (και επιβεβαιώθηκαν με τον εκχριστιανισμό των Ρως) αλλά και η αποδεδειγμένη αξιοπιστία των Βαράγγων μισθοφόρων, οδήγησε τον αυτοκράτορα στη δημιουργία ειδικού τάγματος σωματοφυλάκων που αποκαλέστηκε Τάγμα των Βαραγγίων και Βαραγγική Φρουρά. Με το πέρασμα των χρόνων, οι επόμενοι αυτοκράτορες στρατολογούσαν νέους μισθοφόρους και από άλλους βίκινγκ λαούς - Νορβηγοί, Σουηδοί, Δανοί. Σε αυτούς προστέθηκαν και Αγγλοσάξονες πρόσφυγες, μετά τη νορμανδική εισβολή στην Αγγλία. Σε αντίθεση με τους βυζαντινούς στρατιώτες, που ήταν συνήθως επιρρεπείς σε πραξικοπήματα βάσει προσωπικών φιλοδοξιών των στρατηγών, η Βαραγγική Φρουρά είχε το χαρακτηριστικό της απόλυτης πίστης στον θρόνο και όχι στα πρόσωπα. Κύριο όπλο της ήταν το μακρύ τσεκούρι, αλλά ήταν καλή και στη χρήση του σπαθιού και του τόξου.
Ίσως οι αναφορές στη μέχρι θανάτου πίστη της Βαραγγικής Φρουράς στον θρόνο να είναι υπερβολικές. Έχει καταγραφεί μέχρι και συμμετοχή της σε πραξικόπημα το 1071, όταν ο Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε από τον Τουρκμένο σουλτάνο Αλπ Αρσλάν στο Μαντζικέρτ. Επικεφαλής της κίνησης ήταν ο θετός γιος του αυτοκράτορα Ιωάννης Δούκας. Αυτός χώρισε τους Βαράγγους σε δύο τμήματα - ένα πήγε στο παλάτι και ανακήρυξε νέο αυτοκράτορα τον Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (Παραπινάκη), και το άλλο συνέλαβε την Ευδοκία, σύζυγο του Ρωμανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (στα αγγλικά)
Κατηγορία:Ιστορία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Γερμανικοί λαοί Κατηγορία:Σκανδιναβία Κατηγορία:Βυζαντινοί μισθοφόροι
Λέσεκ του Ινόβροτσλαφ
Ο Λέσεκ, πολων. Leszek (1275/6 - ,ετά τις 27 Απριλίου 1339) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ινόβροτσλαφ (1287-1314), της Πομερανίας στο Γκντάνσκ (1296) και κυβερνήτης του Βυσόγκρουντ. Το 1300 δήλωσε υποτέλεια στον Βεγκέσλαο Β΄· το 1303 πώλησε τη Γη Μιχάλουφ στο Τευτονικό Τάγμα. Έμεινε αιχμάλωτος στη Βοημία (1303-12)· έγινε υποτελής στον βασιλιά της Πολωνίας (1312-). Κυβέρνησε μόνος του στο Ινόβροτσλαφ (1314-20/24) και μετά παραιτήθηκε.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ζιεμόμισλ δούκα τού Ινόβροκλαφ και της Σαλώμης των Σαμποριδών, κόρης τού Σαμπόρ Β΄ δούκα της Πομερανίας.
Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1287, ο Λέσεκ και οι δύο μικρότεροι αδελφοί του ήταν ανήλικοι, έτσι ανέλαβαν επίτροποι η μητέρα τους και ο θείος τους Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς. Το 1294 ο Λέσεκ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την εξουσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του. Έλαβε καλή μόρφωση και τον αποκαλούσαν litteratus.
Το 1296 απεβίωσε ο Πσέμισλ Β΄, τελευταίος τού κλάδου της Μεγάλης Πολωνίας και μέσα στη σύγχυση που ακολούθησε, ο Λέσεκ κατάφερε να λάβει το δουκάτο της Πομερέλια. Σύντομα όμως αναγκάστηκε να το δώσει στον θείο του αντί της καστελανίας τού Βυσγκόρουντ.
Το 1300 ο νέος βασιλιάς της Πολωνίας, ο Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας τον ανάγκασε να δηλώσει υποτέλεια. Τρία έτη μετά ήλθε σε διαμάχη με τον ;allo θείο του Σιεμόβιτ του Ντόμπζινι. Η μακροχρόνια αντιπαράθεση τον δυσκόλεψε οικονομικά τόσο, που αναγκάστηκε να ενεχυριάσει τη Γη Μιχάλουφ στο Τευτονικό Τάγμα. Σύντομα μετά αποφάσισε να πάει στην Ουγγαρία για να συμφιλιωθεί με τον Βλάντισλαφ Α΄, αλλά καθώς περνούσε από εδάφη τού Βεγκεσλάου Β΄, αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Εστάλη στη Βοημία και ελευθερώθηκε το 1312.
Το 1314 συμφώνησε να γίνει υποτελής τού Βλάντισλαφ Α΄. Έπειτα αποφάσισε να διαιρέσει την περιοχή του με τους αδελφούς του: ο ίδιος κράτησε το Ινόβροτσλαφ. Τέσσερα έτη μετά υπέγραψε με τον αδελφό του Πσέμισλ συμφωνία αμοιβαίας κληρονομίας. Παραιτήθηκε το διάστημα 1320-24 υπέρ τού Πσέμισλ. Τα έτη 1320 και 1339 ήταν μάρτυς κατά την Πολωνο-Τευτονική νίκη.
Απεβίωσε το 1339 σε ηλικία 63 ετών, άγαμος. Δεν γνωρίζουμε πού τάφηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ευπάλιο Φωκίδας
Το Ευπάλιο είναι χωριό και παλαιό κεφαλοχώρι της Δωρίδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία
Το Ευπάλιο βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, στο δρόμο που οδηγεί από τη Ναύπακτο στην ορεινή Δωρίδα και Ναυπακτία. Απέχει περίπου 10 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Ναύπακτο και 66 χλμ. ΝΔ. από το Λιδωρίκι (μέσω Ερατεινής) την έδρα του δήμου Δωρίδας. Σε απόσταση 3,5 χλμ. ΝΑ. βρίσκεται το Μοναστηράκι, 8 χλμ. ΝΔ. η Χιλιαδού και τα βόρεια παράλια του Κορινθιακού κόλπου. Το χωριό είναι κτισμένο σε κατάφυτη περιοχή και μέσα από αυτό περνάει ο χείμαρρος Μαντήλω που καταλήγει δυτικότερα στον ποταμό Μόρνο και οι όχθες του είναι γεμάτες από πανύψηλα πλατάνια. Έχει πολλές πηγές και άφθονα υπόγεια νερά. Αυτός ήταν και ένας από τους βασικότερους λόγους που προτίμησαν οι κάτοικοί του οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία και μέχρι το 1907, ήταν Σουλές ή Σ' λές για τους ντόπιους και έχει ρυμοτομικό σχέδιο από το 1910.
Αξιοθέατα
Στην είσοδο του χωριού υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο Ευπαλίου, δωρεά του καθηγητή ιατρικής Χαράλαμπου Σμπαρούνη και της συζύγου του Αντιγόνης. Λειτουργεί από το 1996 που ιδρύθηκε και στις αίθουσές του φυλάσσονται αξιόλογα παραδοσιακά αντικείμενα. Το Ευπάλιο έχει τρεις πλατείες, την πλατεία Καρυάς (κεντρική), την πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου και την πλατεία Αθανασίου Διάκου. Στο κέντρο του χωριού από το 1912 υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, κέντρο κοινωνικής, θρησκευτικής και εθνικής ζωής των κατοίκων του Ευπαλίου. Υπάρχουν αρκετά εξωκλήσια στην περιοχή, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν το εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα στην Καρυά και το βυζαντινό εκκλησάκι του Αϊ Γιάννη (Ι. Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) που από το 1995 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Αποτελούσε το καθολικό παλιάς μονής (Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) και ''«έχει το σχήμα ελεύθερου σταυρού, με νάρθηκα και στεγάζεται με τρουλοκαμάρα. Διατηρεί σημαντικό τοιχογραφικό διάκοσμο»''. μικρογραφία|Στο κέντρο το Ευπάλιο βράδυ όπως φαίνεται από το Παλιόχανο (Πευκάκι)
Ιστορία
Το Ευπάλιο στην αρχαιότητα αποτελούσε πόλη των Οζολών Λοκρών και αναφέρεται πρώτη φορά από τον Θουκυδίδη κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δύο εκδοχές: η πρώτη αναφέρει ότι προέρχεται από το Ευ (καλός) + πάλη, δηλαδή ότι το Ευπάλιο έβγαζε καλούς παλαιστές, ενώ η δεύτερη από το Ευ (καλός) + πόλιον (μικρή πόλη), γιατί στην αρχαία ιστορία αναφέρεται ως Ευπόλιον. Στη νότια άκρη του χωριού και στην ανατολική πλευρά του λόφου «Γύρος» ή «Παλαιόκαστρο» έχουν βρεθεί ερείπια οικισμού, ενώ στην νότια πλαγιά του ερείπια αρχαίου νεκροταφείου γι' αυτό και η περιοχή από το 2001 έχει ανακηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.
Ο σημερινός οικισμός του Ευπαλίου, κτίσθηκε από τους κατοίκους της Άνω και Κάτω Καρυάς και το αρχικό του όνομα, ήταν Σουλές. Λίγα χρόνια πριν από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ο Γάλλος πρόξενος Ιωαννίνων Πουκεβίλ, επισκέφθηκε την περιοχή και αναφέρει στο βιβλίο του Ταξίδιον εις Ελλάδα ότι στον Σουλέ ζούσαν 15 οικογένειες.
Η απελευθέρωση της περιοχής από τους Τούρκους ολοκληρώθηκε στις 2 Μαΐου 1829 με την απελευθέρωση της Ναυπάκτου. Το 1846 και το 1865 στην κοιλάδα του Σουλέ, δόθηκαν στους Αγωνιστές της Επανάστασης ως αποκατάσταση («Εθνικαί γαίαι») στην σημερινή περιοχή Απάνω Κάμπος που μετεγκαταστάθηκαν από την Άνω και Κάτω Καρυά, το Άνω Παλιοξάρι (Ποτιδάνεια) και άλλες κοντινές περιοχές. Έτσι αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν και να χτίσουν τον οικισμό που υπάρχει μέχρι σήμερα, επεκτείνοντας τον αρχικό οικισμό του Σουλέ και δίνοντάς του το αρχαίο όνομα, Ευπάλιο.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα ως Σουλέ το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οινεώνος. Το 1890 με το ΦΕΚ 46Α - 20/02/1890 ορίστηκε και μέχρι το έδρα του ομώνυμου δήμου Ευπαλίου της επαρχίας Δωρίδας. Από το 2010 και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Γρηγορίτικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ευπαλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ευπαλίου του Δήμου Δωρίδας και σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ως δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 6.086 κατοίκους, ως τοπική κοινότητα 773 ενώ ως οικισμός 707.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λοκρίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Abus (επιχείρηση)
Η Abus (ή ABUS) με έδρα το Wetter (Ruhr) είναι γερμανική εταιρεία κατασκευαστής τεχνολογίας προληπτικής ασφάλειας. Το όνομα είναι αρκτικόλεξο, που σχηματίζεται από τα αρχικά August Bremicker Und Söhne (Αύγουστος Μπρέμικερ και Υιοί).
Ιστορία της εταιρείας
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1924 από τον Αύγουστο Μπρέμικερ (1860-1938) με μερικούς από τους γιους του. στο Φόλμερστάιν, όπου αρχικά η εταιρεία κατασκεύαζε λουκέτα. Στο τέλος της δεκαετίας του 1920, η ABUS είχε πάνω από 30 υπαλλήλους.
Οι δουλειές πήγαιναν καλά, και έτσι επεκτάθηκαν το 1936 με νέα εγκατάσταση κτιρίου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Abus απασχολούσε πάνω από 250 άτομα · το μερίδιο των εξαγωγών αυτά τα χρόνια ήταν 80%. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος έβαλε τέλος στην ανάπτυξη. Στο τέλος του πολέμου, η ABUS σταμάτησε εντελώς την παραγωγή.
Οι δουλειές επανεκίνησαν το 1947, όταν η ABUS έλαβε άδεια να συνεχίσει τις εργασίες. Προσλήφιηκαν 79 υπάλληλοι.
Ένα δεύτερο εργοστάσιο κατασκευάστηκε το 1957 στο Ρέε στο Βέστερβαλντ, όπου παράλληλα με την παραγωγή, η Abus λειτουργεί επίσης κέντρο έρευνας και ανάπτυξης.
Η ABUS λειτουργεί μέχρι σήμερα και είναι διεθνώς αναγνωρισμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Ναός Παναγίας Παραπορτιανής
Η κατασκευή αυτής της εκκλησίας άρχισε το 1425 και δεν ολοκληρώθηκε μέχρι τον 17ο αιώνα. Αυτή η εντυπωσιακή ασβεστωμένη εκκλησία αποτελείται από πέντε χωριστές εκκλησίες που ενώνουν: οι τέσσερις εκκλησίες (αφιερωμένες στον Άγιο Ευστάθιο, τον Άγιο Σωζό, τους Αγίους Αναργύρους και την Αγία Αναστασία) βρίσκονται στο ισόγειο και αποτελούν τη βάση της πέμπτης εκκλησίας που χτίστηκε πάνω τους.
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μύκονο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στις Κυκλάδες
Όρχις η άρρην
Η Όρχις η άρρην είναι είδος ορχιδέας της οικογένειας των Ορχεοειδών.
Ετυμολογία
Άρρην σημαίνει αρσενική. Πήρε αυτή την ονομασία λόγω των δύο κονδύλων της που ομοιάζουν με όρχεις.
Περιγραφή
Η όρχις η άρρην είναι ποώδες φυτό με βλαστούς ύψους 50-60 εκατοστών οι οποίοι είναι πράσινοι στη βάση και μοβ στη κορυφή. Το ριζικό της σύστημα αποτελείται από δύο κονδύλους στρογγυλού ή ελλειψοειδούς σχήματος. Τα φύλλα της ξεκινούν από την βάση του μίσχου και είναι επιμήκη, λογχοειδή ανοιχτού πράσινου χρώματος με μοβ ή καφέ κηλίδες. Η ταξιανθία έχει 7 με 12 εκατοστά μήκος και αποτελείται από 6 έως 20 άνθη που συγκεντρώνονται σε πυκνές κυλινδρικές αιχμές. Το μέγεθος των ανθέων είναι περίπου 2,5 εκατοστά και το χρώμα τους ποικίλλει από ροζ έως βιολετί. Ανθίζει από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Το άνθος δεν έχει νέκταρ και αναπαράγεται με έντομα επικονιαστές (μέλισσες, σφήκες, σκαθάρια) που προσελκύονται από την εμφάνιση του άνθους που θυμίζει άλλα είδη. Στην Ελλάδα απαντάται κυρίως στη Ροδόπη και στο Βέρνο σε φυσικούς λειμώνες ως υδροχαρές φυτό.
Κατανομή και ενδιαίτημα
Αυτό το είδος είναι διαδεδομένο σε όλη την Ευρώπη, από την Πορτογαλία μέχρι τον Καύκασο (Ιρλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία, Ισπανία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Αυστρία, Δανία, Ουγγαρία, Ελβετία, Ιταλία ,πρώην Γιουγκοσλαβία, Αλβανία, Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Πολωνία, Ρωσία. Επίσης φύεται και στην βόρειο Αφρική (Αλγερία, Τυνησία, Μαρόκο) και στη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Συρία, Ιράκ, Ιράν).
Χρήσεις
Σε ορισμένες περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας ονομάζεται μονοκλήσι (μόνο για την εκκλησία) γιατί στολίζει περιμετρικά τις μαλάθες (πανέρια) των διαφόρων γλυκισμάτων που προσφέρονται την πεντηκοστή στη μνήμη των νεκρών.
Από τους αλεσμένους κονδύλους του βγαίνει ένα άλευρο που λέγεται Σαλέπι και χρησιμοποιείται για την παρασκευή ενός θρεπτικού, αμυλούχου ροφήματος το οποίο είναι ευρέως διαδεδομένο στην κουζίνα της Μέσης Ανατολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχεοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα των Κανάριων νήσων Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Δήμος Παρνασσού
Ο Δήμος Παρνασσού ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δελφών. Έδρα του δήμου ήταν το Πολύδροσο (Σουβάλα). Είχε πληθυσμό 2.668 κατοίκων (απογραφή 2001) και η έκταση που καταλάμβανε ήταν 90.000 στρέμματα.
Διαίρεση
Ο Δήμος Παρνασσού περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παρνασσος
Κόμμα Ούμα
Το Κόμμα Ούμα (Umma Party) ήταν πολιτικό κόμμα στη Ζανζιβάρη. Ιδρύθηκε το 1963 από απογοητευμένους σοσιαλιστές Άραβες που αποχώρησαν από το Εθνικιστικό Κόμμα της Ζανζιβάρης. Ηγέτης του ήταν ο Αμπτουλραμάν Μουχάμαντ Μπαμπού και υποστήριξε το Κόμμα Αφρο-Σιράζι κατά την διάρκεια της Ζανζιβαρινής Επανάστασης του 1964. Ο Μπαμπού έγινε Υπουργός Εξωτερικών μετά την επανάσταση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτική της Ζανζιβάρης Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Τανζανίας
Μακεδονία (επιβατηγό)
Το Ατμόπλοιο Α/Π ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ήταν ελληνικό επιβατηγό πλοίο ναυπήγησης περίπου του 1880. Ανήκε στην ακτοπλοϊκή εταιρεία "Πανελλήνιος Ατμοπλοΐα". Εκτελούσε δρομολόγια κυρίως Πειραιά - Κυκλάδες - Κρήτη και όχι σπάνια και προς τα νησιά του Ιονίου. Χαρακτηριζόταν την εποχή εκείνη "φορτηγοποστάλι" επειδή διακινούσε φορτία καθώς και το ταχυδρομείο, ενώ διάκριση μεταξύ επιβατηγού και φορτηγού πλοίου ακόμη δεν είχε καθιερωθεί.
Λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897) το Α/Π ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ επιτάχθηκε για τις ανάγκες του επικείμενου πολέμου και εκτέλεση δρομολογίων κυρίως στο Ιόνιο. Σε μία από εκείνες τις μεταφορές και συγκεκριμένα στις 31 Μαρτίου/12 Απριλίου (π. ημερ/ν.ημερ.) του 1897 είχε καταπλεύσει στον Αμβρακικό μεταφέροντας επιβάτες, πολεμικό υλικό και ημιόνους του στρατού.
Το πρωί στις 6/18 Απριλίου, Κυριακή των Βαΐων (1897) απέπλευσε κενό φορτίου και κατά τη στιγμή που διέρχονταν το στόμιο της Πρέβεζας δέχτηκε καταιγιστικά πυρά από τα τρία εκεί τουρκικά φρούρια, του "Αγίου Γεωργίου", του "Παντοκράτορα" και του επάκτιου πυροβολείου "Παλιοσάραγγας" με στόχο να βυθιστεί, ώστε να φράξει το στόμιο και να καταστεί έτσι αδύνατη στη συνέχεια οποιαδήποτε διέλευση προς ή από τον Αμβρακικό.
Παρά ταύτα και ενώ το πλοίο είχε υποστεί ζημίες με εκδήλωση πυρκαγιάς ο καπετάνιος του πλοίου κατάφερε με όση ταχύτητα μπορούσε να προλάβει τη βύθισή του πλοίου εκτελώντας αναγκαστική προσάραξη σε αβαθή προς το Άκτιο, αφήνοντας έτσι ελεύθερη τη δίοδο του κόλπου. Αργότερα πωλήθηκε επιτόπου ως παλιοσίδερα (σκραπ).
Το ναυάγιο του Μακεδονία θεωρείται η πρώτη πολεμική δραστηριότητα και αρχή του εν λόγω πολέμου που σημειώθηκε λίγες ώρες πριν την επίδοση της ρηματικής διακοίνωσης από τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα Ασήμ-μπεη στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνοτουρκικός πόλεμος (1897) Κατηγορία:Ναυάγια
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1959
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1959, διεξήχθη στις 22 Μαρτίου στο Λόφο Αρδηττού πίσω από το Παναθηναϊκό Στάδιο, σε απόσταση 1.500μ, η οποία τελικά αποδείχθηκε μικρότερη, από κάποιο λάθος στον υπολογισμό της. Πρωταθλήτρια στο ατομικό αναδείχθηκε για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά η Μάτα Μιχαλαρέα, η οποία εν συνεχεία εγκατέλειψε τον αθλητισμό αήττητη επί πέντε έτη στο αγώνισμα αυτό. Στο ομαδικό το πρωτάθλημα κατέκτησε η Παναχαϊκή με επεισοδιακό τρόπο, αφού μαζί με τον Πανιώνιο απαίτησαν να μην θεωρηθούν οι σπουδάστριες αθλήτριές της ως μέλη της ομάδας της ΕΑΣΑ, όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά να βαθμολογηθούν ως μέλη του συλλόγου στον οποίο ανήκαν. Αρχικά, η ΕΑΣΑ απέσυρε τις αθλήτριές της αλλά τελικά αποφασίστηκε να γίνει ο αγώνας και να διευθετηθεί το ζήτημα στο τέλος. Τελικά, επικράτησε η άποψη της Γυμναστικής Ακαδημίας, την οποία δέχτηκε και η Παναχαϊκή, αφού έτσι κατέκτησε τον ομαδικό τίτλο, τον οποίο αν επέμενε στην αρχική της θλεση θα κατακτούσε ο Πανιώνιος, που έτσι κατέλαβε την 3η θέση. Ήταν η πρώτη φορά που μια επαρχιακή ομάδα κατέβασε πλήρη ομάδα.
Ομαδική βαθμολογία
* Η Κτενά και η Δαβάκη ήταν αθλήτριες του Πανιωνίου. Εάν η βαθμολογία τους μετρούσε υπέρ των κυανερύθρων, τότε ο Πανιώνιος με 19β θα τερμάτιζε πρώτος στο ομαδικό, δεδομένης της 1ης θέσης της Μιχαλαρέα στο ατομικό. Η δε ΕΑΣΑ θα έπαιρνε την 3η θέση.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1959 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Βάσκο ντα Γκάμα
Ο Βάσκο ντα Γκάμα (Vasco da Gama, 1460 ή 1469 – 24 Δεκεμβρίου 1524), 1ος κόμης του Βιντιγκουέιρα ήταν Πορτογάλος θαλασσοπόρος, ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στην Ινδία μέσω θαλάσσης συνδέοντας την Ευρώπη με την Ινδία, πραγματοποίησε τον περίπλου της Αφρικής. Η ανακάλυψη από τον Βάσκο ντα Γκάμα του θαλάσσιου δρόμου για την Ινδία άνοιξε τον δρόμο στη δημιουργία της Πορτογαλικής Αυτοκρατορίας στην Ασία που διατηρήθηκε πολλούς αιώνες. Ο θαλάσσιος δρόμος του Βάσκο ντα Γκάμα επέτρεψε στους Πορτογάλους να αποφύγουν τους κινδύνους που καραδοκούσαν τόσο στη Μεσόγειο όσο και στην Αραβική χερσόνησο. Το συνολικό μήκος της θαλάσσιας απόστασης που κάλυπτε το ταξίδι ήταν τεράστια, ξεπερνούσε ακόμα και τον περίπλου της Γης γύρω από τον Ισημερινό. Μετά από δεκάδες απόπειρες ναυτικών να φτάσουν στην Ινδία με αποτέλεσμα πολλά ναυάγια και αμέτρητους θανάτους ο Βάσκο Ντα Γκάμα ήταν ο πρώτος που προσάραξε στην Κοχικόδε (20 Μαίου 1498). Οι εμπορικοί δρόμοι της Πορτογαλίας που μέχρι τότε ήταν περιορισμένοι στις ακτές της βόρειας και Δυτικής Αφρικής επεκτάθηκαν σημαντικά.
Τα σπουδαιότερα μπαχαρικά που ανακάλυψαν ήταν το Πιπέρι και η Κανέλα στα οποία απέκτησαν το μονοπώλιο και έγιναν για πρώτη φορά γνωστά σε ολόκληρη την Ευρώπη, το διατήρησαν πολλές δεκαετίες. Τον επόμενο αιώνα εμφανίστηκαν δειλά κάποιες άλλες χώρες που αμφισβήτησαν την Πορτογαλική εμπορική κυριαρχία όπως η Ολλανδία και η Αγγλία, ακολούθησαν η Γαλλία και η Δανία. Ο Βάσκο ντα Γκάμα ηγήθηκε σε δύο μεγάλες Πορτογαλικές Αρμάδες, η τελευταία που ήταν η μεγαλύτερη εξέπλευσε τέσσερα χρόνια μετά την επιστροφή της πρώτης. Διορίστηκε γενικός κυβερνήτης της Πορτογαλικής Ινδίας με τον τίτλο του Αντιβασιλιά (1524) και κυβερνήτης της Βιντιγκουέιρα (1519). Ο Βάσκο ντα Γκάμα παρέμεινε κορυφαία παγκόσμια φυσιογνωμία στον τομέα των ναυτικών ανακαλύψεων, αμέτρητα έπη έγραψαν για τον τιμήσουν και γιόρτασαν τα κατορθώματα του με πανηγυρικές εκδηλώσεις. Ο Πορτογάλος επικός ποιητής Λουίς δε Καμόες έγραψε το έργο "Οι Λουσιάδες" για να τιμήσει τον Βάσκο ντα Γκάμα. Το πρώτο του ταξίδι στην Ινδία θεωρείται καθοριστικό στην παγκόσμια ιστορία και η αρχή της θαλασσοκρατορίας. Τον Μάρτιο του 2016 ανακαλύφθηκαν εκατοντάδες υπολλείματα του θρυλικού πλοίου του Βάσκο ντα Γκάμα "Εσμεράλντα" έξω από την ακτή του Ομάν.
Σπουδές
Ο Βάσκο ντα Γκάμα γεννήθηκε στην πόλη Σίνες στις νοτιοδυτικές ακτές της Πορτογαλίας (1460 ή 1469). Ο πατέρας του Εστέβαο ντα Γκάμα υπηρέτησε τη δεκαετία του 1460 ως ιππότης τον Ινφάντη της Πορτογαλίας Φερδινάνδου του Βιζέου. Έγινε μέλος του στρατιωτικού "Τάγματος του Σαντιάγο" και διορίστηκε τη δεκαετία του 1460 κυβερνήτης της Σίνες. Διατήρησε τη θέση αυτή μέχρι το 1478, είχε και μετά το δικαίωμα να συλλέγει φόρους από τους κατοίκους σαν εκπρόσωπος του Τάγματος. Ο Εστεβάο ντε Γκάμα παντρεύτηκε την Ισαβέλα Σοντρέ, κόρη του Ζοάο Σοντρέ ευγενούς Αγγλικής καταγωγής. Ο πατέρας της και οι αδελφοί του είχαν ισχυρούς δεσμούς με το νοικοκυριό του Ινφάντη Ντιόγκο του Βιζέου και ήταν εξέχοντα μέλη του Τάγματος του Ιησού. Οι γιοι του Εστέβαο ντα Γκάμα και της Ζοάο Σοντρέ ήταν κατά σειρά οι εξής : Πάολο ντα Γκάμα, Ζοάο Σοντρέ, Βάσκο ντα Γκάμα, Πέντρο ντα Γκάμα και Άιρες ντα Γκάμα. Ο Βάσκο ντα Γκάμα είχε επίσης άλλη μία αδελφή την Τερέζα ντα Γκάμα που παντρεύτηκε τον Λόπο Μέντες ντε Βασκονσέλος. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την παιδική του ηλικία, ο Πορτογάλος ιστορικός Τεϊσέιρα ντε Αραγκάο γράφει ότι σπούδασε μαθηματικά και ναυσιπλοία στην Έβορα. Πολλοί έχουν καταγράψει σαν δάσκαλο του τον διάσημο αστρολόγο και αστρονόμο Αβραάμ Ζακούτο αλλά ο βιογράφος του Σουμπραμάνιαμ το αμφισβητεί. Ακολούθησε τον πατέρα του στο "Τάγμα του Σαντιάγκο" (1480). Ο αρχηγός του Τάγματος ήταν ο Ινφάντης Ιωάννης, μετέπειτα Ιωάννης Β΄ της Πορτογαλίας, ο Ινφάντης ήθελε να το εγκαταλείψει και αυτό ανέβασε κατακόρυφα τις προοπτικές του. Ο Ιωάννης Β΄ τον έστειλε στα λιμάνια του Σετούμπαλ και του Αλγκάρβε για να καταλάβει Γαλλικά πλοία που είχαν λεηλατήσει Πορτογαλικά, το έργο ολοκληρώθηκε γρήγορα και με επιτυχία.
Οι εξερευνήσεις
Ο Ινφάντης Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος οργάνωσε από τις αρχές του 15ου αιώνα τις Πορτογαλικές εξερευνητικές αποστολές ιδιαίτερα στις ακτές της δυτικής Αφρικής με στόχο την εξόρυξη χρυσού. Δεν είχαν σημαντικά κέρδη και οι προσπάθειες σταμάτησαν μετά τον θάνατο του Ερρίκου (1460). Σε λίγα χρόνια (1469) ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας παραχώρησε στον Φερνάο Γκόμες το μονοπώλιο του εμπορίου στον Κόλπο της Γουινέας. Όταν έφτασε η στιγμή να ανανεωθούν τα διατάγματα που αφορούσαν τα προνόμια του Γκόμες (1474) ο πρίγκιπας Ιωάννης ζήτησε από τον πατέρα του να περάσουν τα διατάγματα της Αφρικής στον ίδιο. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Ιωάννης ο Τέλειος (1481) προχώρησε σε μεγάλη σειρά από μεταρρυθμίσεις με στόχο να περιορίσει τα προνόμια της αριστοκρατίας και να οργανώσει το βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Η Δημοκρατία της Βενετίας είχε τότε το μονοπώλιο του εμπορίου μπαχαρικών ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ασία, το εμπόριο με την Ινδία γινόταν μέσω της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Ιωάννης Β΄ ήταν αποφασισμένος να ανακαλύψει νέους ναυτικούς δρόμους μέσω της Αφρικής. Ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ έστειλε δύο κατασκόπους στην ανατολική Αφρική και την Ινδία μέσω της Αιγύπτου με στόχο να του δώσουν αναλυτικά λεπτομέρειες για το εμπόριο μπαχαρικών και τους θαλάσσιους δρόμους (1487). Ο Βαρθολομαίος Ντιάζ ανακάλυψε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος στη Νότια Αφρική (1488), επιβεβαίωσε στον βασιλιά της Πορτογαλίας ότι υπάρχουν θαλάσσιοι δρόμοι πέρα από αυτό. Ο βασιλιάς χρειαζόταν έναν εξερευνητή ικανό να συνδέσει τις έρευνες του Ντιάζ και των δύο κατασκόπων ώστε να δημιουργήσει έναν νέο εμπορικό δρόμο.
Μοζαμβίκη
thumb|350px|right|Ο Βάσκο ντε Γκάμα αναχωρεί από τη [[Λισαβώνα.]] Ο Βάσκο ντε Γκάμα εξέπλευσε από τη Λισαβώνα με έναν στόλο από τέσσερα πλοία και 170 άντρες (8 Ιουλίου 1497), η απόσταση που διάνυσαν για την Ινδία γύρω από την Αφρική ξεπερνούσε το μήκος του Ισημερινού. Δεν είναι γνωστό πόσοι άντρες ήταν σε κάθε πλοίο, το βέβαιο είναι ότι επέστρεψαν 55 άντρες και χάθηκαν δύο πλοία, τα δύο από τα πλοία ήταν νέα και κατασκευάστηκαν ειδικά για το ταξίδι, το τρίτο ήταν Καραβέλα και το τέταρτο απλή βάρκα. Τα πλοία ήταν τα εξής :
Η αποστολή ακολούθησε τον ίδιο δρόμο με τους προηγούμενους θαλασσοπόρους, πέρασε από την Τενερίφη, τα νησιά στο Πράσινο Ακρωτήριο και έφτασε στη Σιέρα Λεόνε. Τα πλοία κατόπιν ταξίδεψαν νότια στον ανοικτό ωκεανό αναζητώντας τον δρόμο που ανακάλυψε ο Βαρθολομαίος Ντιάζ (1487). Η αποστολή ολοκληρώθηκε με επιτυχία (4 Νοεμβρίου 1497), τα πλοία είχαν διανύσει 10.000 χιλιόμετρα σε ανοικτό ωκεανό, η μεγαλύτερη ναυτική αποστολή που υπήρχε μέχρι εκείνη την εποχή. Τα πλοία πέρασαν το Ανατολικό Ακρωτήρι που είχε ανακαλύψει ο Ντιάζ και προχώρησαν σε άγνωστα για τους Ευρωπαίους ύδατα (16 Δεκεμβρίου 1497). Τα Χριστούγεννα είχαν μόλις περάσει και το πλήρωμα έδωσε στην ακτή το όνομα "Νατάλ" που μεταφράζεται στα Πορτογαλικά ως "γέννηση του Χριστού". Ο Βάσκο ντε Γκάμα πέρασε την περίοδο 2 Μαρτίου 1498 - 29 Μαρτίου 1498 γύρω από τη Μοζαμβίκη, η περιοχή γύρω από τον Ινδικό Ωκεανό και το εμπόριο με την Ινδία ήταν Αραβοκρατούμενα. Με μεγάλο φόβο για εχθρότητα και επίσεση από τους Άραβες ο Βάσκο ντε Γκάμα πήγε να συναντήσει τον Σουλτάνο της Μοζαμβίκης, τον δέχτηκε αλλά δεν μπορούσε να του δώσει κάποιο ικανοποιητικό δώρο ώστε να κερδίσει την εύνοια του. Οι κάτοικοι έγιναν έντονα εχθρικοί και το πλήρωμα των Πορτογάλων δραπέτευσε, ο Βάσκο ντε Γκάμα σε αντίποινα βομβάρδισε το νησί με τα κανόνια του. Η αποστολή έφτασε στην Κένυα και ξεκίνησε τη λεηλασία των Αραβικών πλοίων που δεν είχαν κανόνια. Οι Πορτογάλοι του Βάσκο ντε Γκάμα ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που επισκέφτηκαν το λιμάνι της Μομπάσα (7 Απριλίου 1498 - 13 Απριλίου 1498), αποχώρησαν λόγω της εχθρότητας των κατοίκων.
Επιστροφή στην Πορτογαλία
thumb|250px|right|Μπρούτζινος ανδριάντας του Βάσκο ντε Γκάμα στη γενέτειρα του Σίνες Ο Βάσκο ντα Γκάμα έφτασε στο Μαλίντι (7 Ιανουαρίου 1499), το μισό του πλήρωμα είχε πεθάνει από ασθένειες. Χωρίς άντρες για να χειριστούν τα πλοία διέταξε να αποχωρήσει το Σαο Ραφαέλ και μοίρασε το πλήρωμα του στα πλοία Σαο Γκάμπριελ και Μπέρριο. Η αποχώρηση έγινε ομαλότερη, έφτασαν στο Μόσελ Μπέι, πέρασαν από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (20 Μαρτίου 1499) και κατέληξαν στη δυτική ακτή της Αφρικής (25 Απριλίου 1499). Οι πηγές στη συνέχεια είναι σπάνιες, φαίνεται ότι όταν έφτασαν στο Πράσινο Ακρωτήρι το πλοίο Μπέρριο που κυβερνούσε ο Νικολό Κοέλιο διαχωρίστηκε από το πλοίο Σαο Γκάμπριελ που κυβερνούσε ο Βάσκο ντα Γκάμα. Το πλοίο Μπέρριο έφτασε στη Λισαβώνα (10 Ιουλίου 1499) και ο Νικολό Κοέλιο έδωσε ακρόαση στον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ στο βασιλικό Συμβούλιο της Σίντρα. Την ίδια στιγμή στο Πράσινο Ακρωτήρι ο αδελφός του Βάσκο Πάολο ντα Γκάμα αρρώστησε βαριά, ο Βάσκο ντα Γκάμα παρέμεινε στο νησί Σαντιάγο και παρέδωσε το Σαο Γκάμπριελ στον Ζοάο ντι Σα για να επιστρέψει με το πλήρωμα στην Πορτογαλία. Ο Ζοάο ντι Σα έφτασε στη Λισαβώνα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου 1499. Ο Βάσκο ντε Γκάμα μίσθωσε στη Γουινέα μια Καραβέλα για να επιστρέψει με τον άρρωστο αδελφό του στην Πορτογαλία αλλά ο Πάολο ντα Γκάμα πέθανε στον δρόμο. Ο Βάσκο ντε Γκάμα σταμάτησε στις Αζόρες να τον θάψει στο μοναστήρι του Σαο Φρανκίσκο στην Άνγκρα Ντο Εροΐσμο, έμεινε λίγο για να τον θρηνήσει και επέστρεψε στη Λισαβώνα (29 Αυγούστου 1499). Ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές παρά την έντονη θλίψη του για τον θάνατο του αδελφού του, διοργάνωσε επίσης πολλά πανηγύρια και εκδηλώσεις για να τον τιμήσει, έγραψε και δύο γράμματα που περιγράφουν το πρώτο ταξίδι και την επιστροφή. Η αποστολή είχε τεράστιο κόστος, χάθηκαν δύο πλοία, περισσότερους από τους μισούς άνδρες χωρίς να εξασφαλίσει τελικά συνθήκη με τον βασιλιά της Κοχικόδε, έφερε ωστόσο κάποιες ποσότητες μπαχαρικών με μεγάλες ελπίδες για το μέλλον. Η διαδρομή που ανακάλυψε είχε τεράστια σημασία, θα την ακολουθήσει σύντομα η Δεύτερη Πορτογαλική Αρμάδα. Το εμπόριο των μπαχαρικών με την Ινδία αποδείχτηκε πολύτιμο για το Πορτογαλικό στέμμα, ιδρύθηκαν πολλοί εμπορικοί σταθμοί με στόχο τον εφοδιασμό των πλοίων όπως η Κόντρα Κόστα στις δυτικές ακτές της Αφρικής, η Μοζαμβίκη εποικίστηκε από το Πορτογαλικό Στέμμα.
Κυβερνήτης της Σίνες
Ο Εμμανουήλ Α΄ παραχώρησε στον Βάσκο ντε Γκάμα την πόλη του Σίνες σαν κληρονομικό δώρο, την κατείχε και ο πατέρας του Εστεβάο. Η υπόθεση ήταν περίπλοκη επειδή την πόλη κατείχε ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε της Κοΐμπρα νόθος πρώτος ξάδελφος του βασιλιά και αρχηγός του Τάγματος του Σαντιάγο, ήταν και ο ίδιος ο Βάσκο ντε Γκάμα μέλος του ίδιου Τάγματος. Ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε ζήτησε από τον Εμμανουήλ Α΄ να μην προχωρήσει στη δωρεά και να γίνει η ανταμοιβή του Βάσκο ντε Γκάμα με άλλα μέσα. Ο Βάσκο ντε Γκάμα προσπάθησε έντονα τα επόμενα χρόνια να αποκτήσει τη Σίνες και αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον Γεώργιο ντε Λενκάστρε, εγκατέλειψε το "Τάγμα του Σαντιάγο" και πήγε στο αντίπαλο "Τάγμα του Ιησού" (1507). Ο Βάσκο ντα Γκάμα πήρε ετήσια σύνταξη 300.000 Ρέις και τον τίτλο του "Λόρδου" για τον ίδιο, τα αδέλφια και τους απογόνους τους. Ο βασιλιάς του απένειμε τον τίτλο "Διοικητής της Θάλασσας της Αραβίας, της Περσίας, της Ινδίας και ολόκληρης της Ανατολής". Ο Χριστόφορος Κολόμβος είχε πάρει από το Βασίλειο της Καστίλης τον τίτλο "Διοικητής όλων των Ωκεανών", θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας αντίστοιχος τίτλος και στην Πορτογαλία. Τον Οκτώβριο του 1501 κλήθηκε να ηγηθεί στον επόμενο Πορτογαλικό στόλο για την Ινδία. Ο Βάσκο ντε Γκάμα παντρεύτηκε την Κατερίνα ντε Αταίντε, κόρη του Άλβαρο ντε Αταίντε που είχε ισχυρούς δεσμούς με την οικογένεια Αλμέιντα, ήταν πρώτη εξαδέλφη του Φρανσίσκο ντι Αλμέιντα.