cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πινόκιο (ταινία, 1940)
Μετέπειτα αποδοχή
Πολλοί ιστορικοί του κινηματογράφου θεωρούν πως αυτή η ταινία προσεγγίζει την τεχνολογική τελειότητα από όλες τις ταινίας της εταιρείας. Ο κριτικός Λέοναρντ Μάλτιν δήλωσε ότι «με τον Πινόκιο, η Disney δεν έφτασε μόνο στο ύψος τον δυνατοτήτων της, αλλά την κορυφή του κόσμου των καρτούν», όπως θεωρούν πολλοί κριτικοί. Παρά την αρχική αποτυχία της ταινίας, η έκδοση μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποδείχθηκε άκρως κερδοφόρα για την εταιρεία. Μέχρι το 1973, η ταινία είχε εισπράξει 13 εκατομμύρια δολάρια από την πρώτη κυκλοφορία αλλά και τις τέσσερις επανεκδόσεις της. Παρ' όλα αυτά, οι κατοπινές επανεκδόσεις έχουν φέρει μεγάλες εισπράξεις οι οποίες φτάνουν τα $84.254.167.
Το 1994, το Πινόκιο εισήλθε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτισμικά, ιστορικά, και αισθητικά σημαντική» ταινία. Ο σκηνοθέτης Τέρι Γκίλιαμ, σε ένα άρθρο που έγραψε για την εφημερίδα The Guardian το 2001, επιλέγει την ταινία μέσα στις δέκα καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων όλων των εποχών. Το 2005, το περιοδικό Time τοποθετεί την ταινία μέσα στις 100 καλύτερες ταινίες των τελευταίων 80 ετών και τον Ιούνιο του 2011, την τοποθετεί πρώτη στα 25 Καλύτερα Κινούμενα Σχέδια Όλων των Εποχών.
Τον Ιούνιο του 2008, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τοποθετεί την ταινία στις "Ten top Ten" λίστες του, βάζοντας 1.500 ανθρώπους τους είδους να ψηφίσουν τις κλασικότερες αμερικανικές ταινίες ανά είδος. Η ταινία Πινόκιο αναγνωρίστηκε ως η δεύτερη καλύτερη ταινία στο είδος των κινουμένων σχεδίων μετά τη Χιονάτη. Ήταν επίσης υποψήφια για να εισαχθεί στη λίστα AFI's 100 Years... 100 Movies, ενώ απέσπασε κι άλλες υποψηφιότητες για τις Συγκινήσεις της και του Ήρωες της και του Κακούς της. Το τραγούδι When You Wish upon a Star, κατέληξε στην έβδομη θέση στη λίστα των 100 τραγουδιών και η ταινία στην 38η θέση στη λίστα Cheers list. Η φράση "A lie keeps growing and growing until it's as plain as the nose on your face", ήταν υποψήφια τη λίστα Movie Quotes list. Τέλος, έλαβε και υποψηφιότητα για τη λίστα AFI's Greatest Movie Musicals list.
Στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, που ασχολείται με κριτικές ταινιών, έχει την απόλυτη βαθμολογία 100%, το οποίο σημαίνει ότι ο κάθε ένας από τους 41 κριτικούς ψήφισαν το απόλυτο. Γενικά, για την ιστοσελίδα αυτή η ταινία είναι «Φιλόδοξη, περιπετειώδης και μερικές φορές τρομακτική. Αποτελεί, αναμφισβήτητα την κορυφή των ταινιών της Disney, και είναι όμορφα δημιουργημένη και συναισθηματικά ηχηρή».
Επανεκδόσεις και Home Media
Μετά την επανακυκλοφορία της Χιονάτης το 1944, έγινε κάτι σαν παράδοση για την Disney να επανακυκλοφορεί ταινίες της κάθε επτά με δέκα χρόνια. Το Πινόκιο επανακυκλοφόρησε στον κινηματογράφο το 1945, 1954, 1962, 1971, 1978, 1984 και το 1992. Οι πρώτες δύο έγιναν με διανομέα την RKO, αργότερα όμως κι αρχής γενομένης το 1962, η Disney το διένειμε μόνη της μέσω του τμήματός της Buena Vista Distribution.
Το 1985, η Disney κυκλοφόρησε την ταινία σε VHS, η οποία ήταν και η πρώτη της ταινία σε VHS. Το 1992, η ταινία επιμελήθηκε ψηφιακά, αφαιρέθηκαν κάποιοι ήχοι και αναζωογονήθηκαν τα χρώματα. Η πιο ολοκληρωμένη ψηφιακή αποκατάσταση έγινε τότε, για την επανέκδοση σε VHS το 1993, ακολουθούμενη από την τέταρτη VHS έκδοση και την πρώτη κυκλοφορία της σε DVD το 1999.
Η ταινία δε συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Walt Disney Masterpiece Collection. Το δεύτερο DVD επανέκδοσης της Disney και η τελευταία έκδοση σε VHS Walt Disney Gold Classics Collection VHS/DVD έκαναν πρεμιέρα στις 7 Μαρτίου 2000. Μια ειδική έκδοση VHS και DVD κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 3 Μαρτίου 2003. Η Ειδική Έκδοση VHS περιελάμβανε στην αρχή της ταινίας το λογότυπο των Κλασικών της Ντίσνεϋ του 1992. Το τέταρτο DVD κυκλοφόρησε και σε Blu-ray (το δεύτερο Blu-ray στης εταιρείας) στις 10 Μαρτίου 2009. Όπως συνέβη και στην Ωραία Κοιμωμένη το 2008, η επανέκδοση σε Blu-ray της ταινίας είχε αποκατασταθεί από τη Lowry Digital σε δύο δίσκους Blu-ray και σε ένα μπόνους DVD της ταινίας. Η Disney απέσυρε από την αγορά αυτές τις κυκλοφορίες στις 30 Απριλίου 2011.
Κληρονομία
thumb|left|Ο Τζεπέτο και ο Πινόκιο στο [[Magic Kingdom.]] thumb|right|Το χωριό του Πινόκιο στην Disneyland. Το 1987, η εταιρεία Filmation έκανε ένα τύπου σίκουελ για το Πινόκιο ονόματι Pinocchio and the Emperor of the Night, η οποία διαδραματίζεται ένα χρόνο μετά την πρώτη κι ενώ ήταν ήδη αληθινό αγόρι. Παρόλα αυτά, η ταινία απέσπασε κατά κύριο λόγο κακές κριτικές και θεωρήθηκε αποτυχημένη. Ακολούθως, η Disney μήνυσε τη Filmation αλλά η δεύτερη κέρδισε τη δική, καθώς το έργο του Κολόντι είναι δημόσιο κτήμα. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, η DisneyToon, ξεκίνησε να δουλεύει σε ένα σίκουελ για το Πινόκιο. Η ταινία ακυρώθηκε όμως από τον Τζον Λάσιτερ, λίγες ημέρες αφότου είχε γίνει επικεφαλής του Creative Officer της Walt Disney Animation Studios.
Πολλοί από τους χαρακτήρες του Πινόκιο υπάρχουν στα διάφορα θεματικά πάρκα της Disney. Το Pinocchio's Daring Journey είναι εξαιρετικά δημοφιλές στην πρώτη Disneyland, αλλά και σε αυτές του Τόκιο και του Παρισιού. Το Pinocchio Village Haus είναι ένα εστιατόριο στο Walt Disney World, το οποίο σερβίρει πίτσες, τυριά και μακαρόνια. Παρόμοια καταστήματα υπάρχουν και σε άλλα πάρκα.
Στο Disney on Ice, το οποίο έκανε διεθνή περιοδεία από το 1987 έως και το 1992, πρωταγωνιστούσε ο Πινόκιο. Μία μικρότερη έκδοση της ιστορίας αυτής υπάρχει και σήμερα στο "One Hundred Years Of Magic".
Διάφορα βιντεοπαιχνίδια στο Sega Genesis, στο Game Boy και στο Super Nintendo Entertainment System έχουν βασιστεί στην ταινία. Επίσης, ο Πινόκιο και ο Τζεπέτο εμφανίζονται στο βιντεοπαιχνίδι Kingdom Hearts. Το εσωτερικό του Μόνστρο υπάρχει και ως κόσμος στο παιχνίδι, ενώ εμφανίζεται και ο Τζίμινι Κρίκετ αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες στις σειρές του παιχνιδιού.
Live-action ταινία
Στις 8 Απριλίου του 2015, η Disney ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει μία live-action ταινία με τον Πινόκιο, της οποίας το σενάριο έχει αναλάβει ο Πίτερ Χέτζες. Από το Μάιο του 2017, ο Σαμ Μέντες βρισκόταν σε συζητήσεις για να σκηνοθετήσει την ταινία, αλλά έξι μήνες αργότερα ανακοινώθηκε ότι ο Μέντες δε θα ήταν τελικά ο σκηνοθέτης. Τον Φεβρουάριο του 2018. αναφέρθηκε ότι ο Πωλ Κινγκ επιλέχθηκε για να είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας με τον Τζακ Θρόουν να συν-συγγράφει το σενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Πινόκιο Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νόρμαν Φέργκιουσον Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Μέση Νάξου
Η Μέση Νάξου είναι χωριό της βόρειας ορεινής Νάξου σε υψόμετρο 350-400 μέτρων και 97 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου (κατά το Σχέδιο Καλλικράτης). Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Δρυμαλίας. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Είναι προσήλιο χωριό στις ανατολικές παρυφές του όρους Κόρωνος και βρίσκεται πάνω στον βόρειο οδικό άξονα Σκαδό - Απόλλωνα Νάξου και ακριβώς στο μέσο της διαδρομής. Το όνομά της, πιθανότερα, οφείλεται από το γεγονός ότι βρίσκεται στο μέσον της απόστασης Κωμιακής και των βορειοανατολικών ακτών της Νάξου. Παλαιότερα η Μέση υπαγόταν στην κοινότητα του Σκαδού. Το 1955 είχε περίπου 180 κατοίκους. Η διαδρομή Σκαδό - Μέση - Απόλλωνας είναι κατά 7 χλμ. συντομότερος της διαδρομής Σκαδό - Κωμιακή – Απόλλωνας αλλά και ασφαλέστερος με πολύ λιγότερες στροφές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Gorillaz
Το πρώτο τους άλμπουμ, Gorillaz, έχει πουλήσει πάνω από επτά εκατομμύρια αντίτυπα και έτσι κατέχουν το ρεκόρ Γκίνες ως το πιο επιτυχημένο εικονικό συγκρότημα. Το δεύτερο στούντιο άλμπουμ τους Demon Days που κυκλοφόρησε το 2005, έγινε πέντε φορές πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, διπλά πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε πέντε υποψηφιότητες στα Grammy Award για το 2006 και κέρδισε μία από αυτές στη κατηγορία Best Pop Collaboration with Vocals. Το συγκρότημα έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων δύο MTV Video Music Awards, ένα βραβείο NME, τρία MTV Europe Music Awards, και έχουν προταθεί για εννέα Brit Awards. Το ύφος τους είναι μια σύνθεση πολλών μουσικών ειδών, με ένα μεγάλο αριθμό επιρροών, συμπεριλαμβανομένων της εναλλακτικής ροκ, ροκ, χιπ χοπ, ηλεκτρονικής, dub, ρέγκε, ποπ, φανκ και μπριτ ποπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Britpop συγκροτήματα Κατηγορία:Trip hop συγκροτήματα
Κλίμακα Σκόβιλ
μικρογραφία|Πάγκος πώλησης πιπεριών τσίλι στο [[Χιούστον του Τέξας. Στο άνω μισό της εικόνας παρατηρείται μια απεικόνιση της κλίμακας Σκόβιλ.]] Η κλίμακα Σκόβιλ αποτελεί μια κλίμακα μέτρησης του βαθμού καυστικότητας μιας πιπεριάς τσίλι, ο οποίος εκφράζεται σε μονάδες SHU (Scoville Heat Units, Μονάδες "Θερμότητας" Σκόβιλ), και εξαρτάται από την περιεκτικότητα της σε ορισμένες ουσίες οι οποίες προκαλούν την αίσθηση του καύσου, τα καψαϊκινοειδή. Η κλίμακα δημιουργήθηκε το 1912 από τον Αμερικανό φαρμακοποιό Γουίλμπουρ Σκόβιλ (Wilbur Scoville), και βασίστηκε στην λεγόμενη "οργανοληπτική δοκιμασία Σκόβιλ". Η δοκιμασία αυτή αποτελεί μια πρακτική, αλλά συνάμα υποκειμενική, μέθοδο υπολογισμού των μονάδων SHU, η οποία βασίζεται στην ικανότητα ομάδας δοκιμαστών να αντιληφθεί την καυστική αίσθηση που προκαλεί μια πιπεριά. Λόγω της αμφισβητούμενης αξιοπιστίας που την χαρακτηρίζει, σήμερα η εν λόγω δοκιμασία έχει αντικατασταθεί από την Υδροχρωματογραφία Υψηλής Απόδοσης (HPLC), μέσω της οποίας μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια και αντικειμενικότητα η περιεκτικότητα μιας πιπεριάς σε καψαϊκινοειδή.
Μονάδες και μέθοδοι μέτρησης καύσου
Παρότι σήμερα δεν πραγματοποιούνται εργαστηριακές δοκιμασίες Σκόβιλ, οι ευρέως χρησιμοποιούμενες μονάδες αίσθησης καύσου είναι ακόμη οι SHU (συνήθως συναντώνται απλά ως Σκόβιλ), προς τιμήν του Γουίλμπουρ Σκόβιλ.
Σύμφωνα με την ιστορική δοκιμασία, οι μονάδες SHU της εκάστοτε πιπεριάς αντιστοιχούν στον βαθμό αραίωσης του δείγματος στον οποίο δεν προκαλείται η χαρακτηριστική αίσθηση καύσου στους δοκιμαστές. Επί παραδείγματι, εάν στο διάλυμα μιας πιπεριάς η αναλογία μερών δείγματος προς ζαχαρόνερο είναι 1:1000, σημείο όπου οριακά η πλειονότητα των δοκιμαστών δεν αισθάνεται καύσο, τότε η πιπεριά αυτή αντιστοιχεί σε 1000 βαθμούς της κλίμακας Scoville.
Με την πάροδο του χρόνου, και φθάνοντας στην δεκαετία του 1980, γεννήθηκε η ανάγκη αντικειμενικού προσδιορισμού της καυστικότητας μιας πιπεριάς ή μιας ουσίας, λόγω των απαιτήσεων των καταναλωτών και της ανερχόμενης φαρμακευτικής χρήσης των καψαϊκινοειδών. Έκτοτε, η δοκιμασία Σκόβιλ αντικαταστάθηκε από μια σειρά προηγμένων μεθόδων, όπως η φασματοφωτομετρία, η χρωματογραφία και η υδροχρωματογραφία υψηλής απόδοσης (HPLC), η οποία χρησιμοποιείται ευρέως μέχρι σήμερα. Η HPLC δίνει αποτελέσματα στις λεγόμενες μονάδες "θερμότητας" ASTA (εκ του American Spice Trade Association, Αμερικανικός Συνεταιρισμός Εμπορείου Μπαχαρικών), κάθε μια από τις οποίες αντιστοιχεί σε περίπου 15 μονάδες SHU και ορίζεται ως ένα μέρος καψαϊκίνης ανά ένα εκατομμύριο μέρη αποξηραμένης πιπεριάς (δείγμα).
Με την πλέον σύγχρονη μέθοδο της HPLC, ο ακριβής αριθμός των μονάδων SHU μιας πιπεριάς υπολογίζεται από τα "μέρη ανά εκατομμύριο θερμότητας" (parts per million of heat, ppmH), σύμφωνα με την παρακάτω σχέση, η αριθμητική τιμή των όρων της οποίας προσδιορίζεται με κατάλληλη πειραματική διαδικασία.
Η καψαϊκίνη και η διυδροκαψαϊκίνη αποτελούν τα κυριότερα καψαϊκινοειδή στα οποία οφείλεται η αίσθηση του καύσου, και οι συγκεντρώσεις τους υπολογίζονται από τις κορυφές του γραφήματος το οποίο προκύπτει από την HPLC. Στην διαδικασία χρησιμοποιείται επίσης ακετονονιτρίλιο για την εξαγωγή των καψαϊκινοειδών από το δείγμα και τον διαχωρισμό τους από τις υπόλοιπες χημικές ουσίες. Τέλος, δημιουργείται ένα πρότυπο διάλυμα αποτελούμενο από επιθυμητή ποσότητα δείγματος και μεθανόλης. Από την παραπάνω μέθοδο εξάγονται ακριβή αποτελέσματα σε περίπου τέσσερις ώρες. Για την μετατροπή μεταξύ ppmH και SHU ισχύει η απλή σχέση.
Τιμές κλίμακας Σκόβιλ
μικρογραφία|Πιπεριές Carolina Reaper. Το 2017 κατέκτησε το ρεκόρ Γκίνες, ως η πιο καυτερή πιπεριά στον κόσμο. Η κλίμακα Σκόβιλ περιλαμβάνει στην πλειονότητα της πιπεριές, ξεκινώντας από την κοινή πράσινη πιπεριά (0 SHU) και φθάνοντας μέχρι και την Carolina Reaper (περίπου 1,6 εκατομμύρια SHU). Οι κρύσταλλοι καθαρής καψαϊκίνης έχουν υπολογιστεί στις 16.000.000 μονάδες Scoville, και ενίοτε τοποθετούνται στην κλίμακα ως μέτρο σύγκρισης.
Τα επίπεδα καυστικότητας, σύμφωνα με την κλίμακα Σκόβιλ, είναι τα εξής: Η συγκέντρωση μιας πιπεριάς σε καψαϊκινοειδή εξαρτάται τόσο από γενετικούς παράγοντες, όσο και από περιβαλλοντικούς. Μεταξύ των τελευταίων είναι οι καιρικές συνθήκες, τα συστατικά του εδάφους καλλιέργειας και η περιβαλλοντική θερμοκρασία. Για παράδειγμα, έχει παρατηρηθεί πως εάν δύο πιπεριές της ίδιας ποικιλίας αναπτύσσονται η μια σε θερμό, και η άλλη σε ψυχρό κλίμα, με κοινές τις υπόλοιπες συνθήκες, τότε η πρώτη θα έχει υψηλότερη συγκέντρωση σε καψαϊκινοειδή. Επιπρόσθετα, οι συγκεντρώσεις παρουσιάζουν διαφορετικές διακυμάνσεις συναρτήσει των περιβαλλοντικών συνθηκών, ανάλογα την ποικιλία.
Παρακάτω δίνεται λίστα με την καυστικότητα μιας σειράς πιπεριών, εκφρασμένη σε μονάδες SHU.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατροφή Κατηγορία:Κλίμακες
Στύλο
Το Στύλο (ιταλικά: Stilo) είναι πόλη της Ιταλίας στην επαρχία Ρέτζιο-Καλάμπρια. Η πόλη, που αριθμεί 2.813 κατοίκους, είναι χτισμένη σε υψόμετρο 386 μέτρων και εκτείνεται σε επιφάνεια 78,49 τετρ. χλμ. Το όνομα της προέρχεται από την ελληνική λέξη "Στύλος" (Λατ.: Stilum).
Ιστορία
Η προέλευση της πόλης Στύλο σχετίζεται άμεσα με την καταστροφή της πόλης Καυλωνίας (Caulonia) της Κάτω Ιταλίας από τον Διονύσιο Β΄ τον Νεότερο, τύραννο των Συρακουσών το 389 π.Χ. και πιο συγκεκριμένα με την δεύτερη καταστροφή της Κολωνίας το 270 π.Χ., γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη της φυγής των κατοίκων και την ίδρυση της πόλης του Στύλο. Ειδικότερα μετά τις Λογγοβαρδικές επιδρομές, κατά τις οποίες οι κάτοικοι των γύρω πόλεων άφηναν τις πόλεις τους για μια πιο προστατευμένη περιοχή στους πρόποδες του βουνού Κονσολίνο (Consolino), τα φυσικά χαρακτηριστικά του τόπου όπου βρίσκεται σήμερα η πόλη έδωσαν την δυνατότητα στον πληθυσμό να βρει καταφύγιο και να υπερασπιστεί την ύπαρξη του πιο εύκολα.
Τον 7ο αιώνα μ.Χ. παρατηρείται μία μαζική άφιξη Βυζαντινών η οποία σηματοδοτεί και την χρυσή εποχή της πόλης του Στύλο. Προς τα τέλη του 7ου αιώνα έχουμε και την κατασκευή της Ιεράς Μονής του Στύλου (Cattolica di Stilo). Μέχρι τον 10ο αιώνα η πόλη έχει γίνει το πιο σημαντικό Βυζαντινό κέντρο στην Κάτω Ιταλία και σημείο αντίστασης των Νορμανδών.
Από την συγκεκριμένη πόλη έλκει επίσης την καταγωγή του και ο Οίκος Στύλου από τον οποίο προερχονταν και οι Κόμητες της Κομητείας του Στύλο. Το 1599 ο φιλόσοφος Τομάζο Καμπανέλα (Tommaso Campanella) κηρύσσει την έναρξη της εξέγερσης κατά των Ισπανών κατακτητών σε όλη την σημερινή επαρχία της Καλαβρίας. Τον 18ο-19ο αιώνα η ανακάλυψη σιδήρου και χαλκού στην περιοχή ευνοεί την ανάπτυξη βαριάς βιομηχανίας. Στις αρχές του 1800 η μεγάλη εταιρεία Bourbon Ferdinandea κάνει την πόλη του Στύλο έδρα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της, ενώ και το Βασιλικό Σιδηρουργείο της Ιταλίας μεταφέρει στην πόλη αυτήν την έδρα του. Το 1783 ένας σεισμός καταστρέφει μεγάλο τμήμα της πόλης.
Περίπου 10 χιλιόμετρα από την πόλη είναι το ακρωτήρι του Στύλο, όπου το 1940 έλαβε χώρα η ναυμαχία του Στύλο (Punta Stilo) όπου αγωνίστηκε το ιταλικό πολεμικό ναυτικό κατά τού βρετανικού πολεμικού ναυτικού. Επίσης εκεί έλαβε χώρα η μεγάλη μάχη του Στύλο μεταξύ των Γερμανών και των Αράβων τoν 11ο αιώνα. Σήμερα η οικονομία της πόλεως βασίζεται στην γεωργία, την παραγωγή δημητριακών, ελαιολάδου, κρασιού, τυριού και του τουρισμού ενώ επίσης υπάρχουν ορυχεία μολύβδου και σιδήρου. thumb|280px| Η Cattolica di Stilo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας
Φορεσιά της Καπουτζήδας
Η φορεσιά της Καπουτζήδας συναντιόταν κατά τα παλιότερα χρόνια στην περιοχή της Καπουτζήδας, σημερινό προάστιο στα νότια της Θεσσαλονίκης που φέρει πια το όνομα Πυλαία. Οι Καπουτζηδιανές έβαφαν τα μαλλιά, που χρησιμοποιούσαν για την ύφανση των φορεμάτων τους, με διάφορα έντονα χρώματα, όπως «τριανταφυλλί», γαλάζιο, πράσινο, «κίτερνο», «κιμπαμπένιο», «μόρκο» κτλ. Με αυτά τα μαλλιά στόλιζαν το σαγιά τους, ύφαιναν τη φούτα τους και τα παρδαλίσια της (ποδιά με κλωστές και φούντες που κρέμονταν) και ετοίμαζαν τα κορίτσια για την προίκα τους μαξιλάρες, βελέντζες, κιλίμια, πετσέτες και άλλα.
right|thumb|Παραδοσιακή ενδυμασία|371x371px
Η φορεσιά της Καπουτζήδας
Τη φορεσιά της Καπουτζήδας αποτελούσαν η φανέλα με τα πλεχτά μανίκια, το π(ου)κάμ(ι)σου, το σαγιά, το μάλλινο ζωνάρι, η φούτα, το χρυσοκέντητο ζουνάρι, η γούνα, οι κάλτσες ή σκουφούνια και οι παντόφλες ή γαλέντζες.
Ο κεφαλόδεσμος, η κουκούλα όπως ονομαζόταν, σχηματιζόταν με το τουλπάνι, το τσεμπέρι, το πισκίρι ή κάρπα και την άκρη. Τα κοσμήματα της φορεσιάς ήταν οι αλυσίδες με τα φλουριά, το κλεικουτήρι, το σουργούτς ή λούδι, τα κρεματσούλια, τα μπελετζίκια και τα δαχτυλίδια.
Η φανέλα και το πουκάμισο
Η φανέλα φοριόταν κατάσαρκα από τις γυναίκες και ήταν ραμμένη από άσπρο, μάλλινο ύφασμα «φινιμένου» από τις ίδιες. Στις ζαμανίσιες φανέλες έραβαν εσωτερικά στη λαιμόκοψη και την τραχηλιά ένα ρέλι, ενώ προς το τέλος της εμφάνισης της φορεσιάς, την κεντούσαν με χρωματιστές κλωστές και την έραβαν στη μηχανή.
Τα πουκάμισα της Καπουτζήδας είναι γνωστά και με την ονομασία ζαμανίσια ενώ τα πουκάμισα που χρησιμοποιούνταν για τις επίσημες εκδηλώσεις ονομάζονταν τρανά. Ήταν χοντρά, άσπρά, κατασκευασμένα από βαμβακερό ύφασμα στο ίδιο σχήμα με τις φανέλες και φοριόνταν πάνω από αυτές. Ήταν κεντημένα σε όλα τα σημεία που άφηνε ο σαγιάς να φανούν, με μετρητά κεντήματα από μεταξωτές κλωστές και μάλλινα νήματα. Το άνοιγμα της τραχηλιάς ήταν κεντημένο με καρίκωμα (είδος πλέξης με βελόνι) και έκλεινε με δύο κορδονάκια που είχαν φούντες στην άκρη. Άλλα σχέδια που συναντήθηκαν στα πουκάμισα της περιοχής είναι η σκλόπετρα, το κουμπαγούδι, το κλωναρούδι της Φάκαινας, η γκαργκίτικη (σχέδιο από άλλο χωριό), το γλαστρούδι, το κλωναρούδι, το μπαλιτσιρούδι και άλλα πολλά.
Ο σαγιάς
Ο σαγιάς έμπαινε πάνω από το ποκάμισο της φορεσιάς, αφήνοντας όμως ακάλυπτα τα σημεία που υπήρχε ύφανση και κεντημένο σχέδιο στο ποκάμισο. Ήταν ραμμένος με βαμβακερό ύφασμα, κατακόρυφα ανοιχτός μπροστά και τα μανίκια του ήταν έως τον αγκώνα, όμως πάντα κοντύτερα από του ποκαμίσου. Το ύφασμα του περνούσε από ειδική επεξεργασία –βάψιμο και κέρωμα- για γίνει γυαλιστερό, σαν αδιάβροχο. Οι σαγιάδες είχαν διάφορα χρώματα ανάλογα με την ηλικία, την οικογενειακή κατάσταση και την περίσταση. Συνήθως στολίζονταν με κεντήματα στην τραχηλιά, στις ραφές των ώμων και των μανικιών, στις ποδιές, γύρω στον ποδόγυρο, και στην τσέπη. Από το είδος των κεντημάτων που φέρουν παίρνουν και την ονομασία τους: ο τλικουστός, ο φουντωτός, ο ταβανωτός. Τυπικά, για το σαγιά της Καπουτζήδας, σχέδια είναι οι ρόκες –μικρές και μεγάλες- και τ’ αστρούδια, τα οποία γίνονταν με χρωματιστά μετάξια και έμπαιναν σε συγκεκριμένα σημεία επάνω στο σαγιά. Οι σαγιάδες των μικρών κοριτσιών ήταν άσπροι, σκέτοι και ονομάζονταν σεγούδια. Μεγαλώνοντας έβαζαν τους ταβανωτούς, που ήταν κεντημένοι με μεγάλα τετράγωνα σχήματα –πολλές φορές τον έβαζαν και μετά το γάμο τους. Ο φουντωτός ήταν ο καλός σαγιάς, ο γιορτινός, και ήταν συνήθως σκούρος με πολύχρωμα στολισμένες ποδιές και μεταξωτά φλόκια. Ο νυφικός σαγιάς ήταν ο τλικουστός, ο οποίος ήταν πάντα πράσινος και είχε κέντημα στις ποδιές, γιατί οι μελλόνυμφες τον φορούσαν δίχως φούτα τη μέρα του γάμου τους. Για να μην ανοίγουν οι ποδιές τους, τις έραβαν με χρυσή κλωστή.
Το ζουνάρι, η φούτα και το χρυσοκλεντητο ζουνάρι
Το ζουνάρι τοποθετούταν πάνω από το σαγιά, ήταν υφαντό και αυτό κόκκινο, μάλλινο, στολισμένο με τις μάννες. Είχε μάκρος τόσο, όσο να γυρίζει δυο φορές στη μέση της Καπουτζηδιανής. Η φούτα (ποδιά) ήταν απαραίτητο αξεσουάρ της Καπουτζηδιανής τις καθημερινές και τις γιορτές. Η ζαμανίσια φούτα ήταν μάλλινη, υφαντή και στο επάνω μέρος της έχει μάλλινα κορδόνια, τις μπραστήλες. Το χρυσοκέντητο ζουνάρι έμπαινε πάνω από το μάλλινο και τη φούτα και έκλεινε μπροστά με το ασημένιο κλεικουτήρι.
Η γούνα
Η γούνα φοριόταν το χειμώνα πάνω από το σαγιά καθημερινές και γιορτές, γι’ αυτό είχαν δύο γούνες. Ήταν ραμμένη από βυσσινί τσόχα, δεν είχε ποτέ μανίκια και έφτανε ως τη μέση, σαν γιλέκο. Ήταν φοδραρισμένη εσωτερικά με άσπρη προβιά αρνιού και έχει μαύρη πρόβια στο γύρο του λαιμού και στην τραχηλιά και είχε κεντήματα στα τελειώματα του ρούχου. Οι καλές τους γούνες ήταν κεντημένες με ξαφιά ή σερμάδες.
Τα σκουφούνια και οι γαλέντζες
Τα σκουφούνια ή κάλτσες ήταν πλεγμένα πάντα από τις ίδιες τις γυναίκες. Τα χειμωνιάτικα ήταν μάλλινα άσπρα ή μαύρα, πάντα πλούσια κεντημένα, όπως και οι βαμβακερές άσπρες κάλτσες. Παπούτσια δεν φορούσαν ήταν ξυπόλυτες. Σε πιο σύγχρονα χρόνια φορούσαν παντόφλες και γαλέντζες.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Στο κεφάλι, χώριζαν τα μαλλιά τους σε δύο ίσα μέρη και έπλεκαν κοτσίδες. Η κουκούλα που τα σκέπαζε αποτελούταν από τρία μαντήλια: το τουλπάνι, το τσεμπέρι, το πισκίρι ή κάρπα και μια ολοκέντητη ταινία, την άκρη. Το τουλπάνι ήταν ένα άσπρο, τετράγωνο μαντήλι που χρησιμοποιούσαν τριγωνικά διπλωμένο, σφιχτά για να συγκρατεί τα μαλλιά τους. Το τσεμπέρι ήταν επίσης τετράγωνο, αλλά σταμπωτό μαντήλι και προετοίμαζε το σχήμα του κεφαλόδεσμου, συγκρατώντας το πισκίρι που έμπαινε πάνω από αυτό. Το πισκίρι ή κάρπα ήταν ένα μεγάλο ορθογώνιο μαντήλι κεντημένο στις τρεις γωνίες του, και από τις δύο πλευρές του, με πολύχρωμα σκούρα κεντήματα, ενώ στην τέταρτη γωνία του είχε κρόσσια και φούντες από τις κλωστές του κεντήματος. Για τον κεφαλόδεσμο, τα μαλλιά τους ήταν χωρισμένα σε δύο μέρη και πλεγμένα κοτσίδες. Ο τρόπος που έφτιαχναν τον κεφαλόδεσμο ονομαζόταν κουκούλα και αποτελούταν από τρία μαντήλια –το τουλπάνι, το τσεμπέρι, το πισκίρι ή την κάρπα και μια ολοκέντητη ταινία, την άκρη. Το τουλπάνι είναι το άσπρο, τετράγωνο μαντήλι που χρησιμοποιούσαν τριγωνικά διπλωμένο για να καλύπτουν όλα τα μαλλιά και να τα σφίγγουν για να σταθούν καλύτερα όλα τα υπόλοιπα κομμάτια του κεφαλόδεσμου, της κουκούλας. Το τσεμπέρι ήταν ένα άσπρο, τετράγωνο, σταμπωτό μαντήλι που έδινε το σχήμα του κεφαλόδεσμου και συγκρατούσε το πισκίρι. Το πισκίρι ή κάρπα ήταν ένα μεγάλο, ορθογώνιο μαντήλι, συνήθως κεντημένο στις τρεις του γωνίες και από τις δύο πλευρές με πολύχρωμα, σκούρα κεντήματα. Τοποθετούταν πάνω από το τσεμπέρι, με την ακέντητη γωνία να πέφτει στο μέτωπο. Η άκρη ήταν μια άσπρη ή κόκκινη λωρίδα, στενή και μακριά. Είχε κεντημένα στο κέντρο της, που φαινόταν στο μέτωπο, γεωμετρικά σχέδια από πολύχρωμα μετάξια. Η κρεμάστρα με τα μήλα ή το μελούσι στόλιζαν το κεντρικό ύφασμα της άκρης, ενώ το τελείωμα των κλωστών κατέληγε σε δύο φούντες που έφτανα ως τον ποδόγυρο. Η άκρη περνούσε και κάτω από το σαγόνι, συγκρατώντας έτσι τον κεφαλόδεσμο πάντα στη θέση του. Τα κοσμήματα της Καπουτζήδας φορεσιάς ήταν οι αλυσίδες με τα φλουριά και τις ντούμπλες, το κλεικουτήρι που έκλεινε το ζουνάρι, το σουργούτς ή λούδι (νυφικό κόσμημα), τα κρεματσούλια (σκουλαρίκια με πετράδια και αλυσίδες σε βυζαντινά πρότυπα), τα μπελετζίκια και τα δαχτυλίδια της.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Σταλία
Γενικά με τον ναυτικό όρο στο πληθυντικό σταλίες (lay days, ή lay-time) ή αναμονή χαρακτηρίζεται ο χρόνος αναμονής ενός πλοίου σε καθορισμένο σημείο (λιμένα, εγκατάσταση, αγκυροβόλιο κλπ) για φόρτωση ή εκφόρτωση, όπως έχει ορισθεί στο ναυλοσύμφωνο. Ο υπολογισμός του χρόνου των σταλιών αρχίζει αμέσως μετά την άφιξη του πλοίου στο καθορισμένο σημείο και ειδοποιηθεί σχετικά ο ναυλωτής (στη περίπτωση της φόρτωσης) ή ο παραλήπτης (στη περίπτωση της εκφόρτωσης) για την ετοιμότητα του πλοίου (Notice of Readiness - N.O.R.) και παρέλθει ένα σύντομο χρονικό διάστημα που ονομάζεται "ελεύθερη προθεσμία" (free time).
Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, οι σταλίες αρχίζουν από την επομένη της παραπάνω ειδοποίησης. Η δε διάρκεια των σταλιών ορίζεται κάθε φορά στο ναυλοσύμφωνο, διαφορετικά λαμβάνεται υπ΄ όψη επιεική κρίση ανάλογα των συνθηκών και των συνηθειών του λιμένα φόρτωσης ή εκφόρτωσης. Αν η σταλία ξεκινήσει να χρονομετρά για το πλοίο, δεν μπορεί να παύσει, εκτός αν υπάρχει ρήτρα εξαίρεσης. Παρά ταύτα στα ναυλοσύμφωνα απαντώνται διάφοροι τρόποι υπολογισμού των σταλιών, συνηθέστεροι των οποίων είναι:
Για τον υπολογισμό των σταλιών και επισταλιών καταρτίζεται ειδικό σημείωμα με όλους τους χρόνους άφιξης, δήλωσης ετοιμότητας, ελευθερου χρόνου, έναρξης σταλιών, έναρξης επισταλιών και λήξης επισταλιών βάσει του οποίου και καταρτίζεται σχετικός "πίνακας υπολογισμού χρόνου" (time sheet) που δημοσιοποιείται κατά τις απαιτήσεις του εκναυλωτή επί παντός δικαιώματός του.
Κατηγορία:Ναυλαγορά Κατηγορία:Ναυλοσύμφωνα Κατηγορία:Θαλάσσιες μεταφορές
.gu
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γκουάμ Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Castlevania: Bloodlines
Το Castlevania: Bloodlines είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1994 από την Konami αποκλειστικά για την κονσόλα Sega Mega Drive. Είναι το μοναδικό βιντεοπαιχνίδι της σειράς Castlevania που κυκλοφόρησε στο Mega Drive.
Τρόπος παιχνιδιού
Στο αρχικό μενού στην αρχή του παιχνιδιού, δίνεται στον παίκτη η ευκαιρία να επιλέξει έναν από τους δύο playable χαρακτήρες, Τζον Μόρις (ο οποίος κρατά μαστίγιο) ή Ερίκ Λεγκάρντ (ο οποίος κρατά λόγχη). Με έναν από τους δύο χαρακτήρες, πρέπει να φέρει εις πέρας τις αποστολές του παιχνιδιού και να σκοτώσει όλους τους εχθρούς του.
Οι εχροί που συναντά ο παίκτης στο παιχνίδι είναι σκελετοί, νυκτερίδες, ζόμπι, κοράκια και bosses. Αυτά, βρίσκονται σε συνολικά πέντε κεφάλαια, τα οποία διαδραματίζονται σε πέντε χώρες, τη Ρουμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία.
Στην Αγγλία εξελίσσεται το τελευταίο κεφάλαιο, στο οποίο ο παίκτης αντιμετωπίζει τον Δράκουλα. Κατά την διαδρομή προς την Αγγλία, ο παίκτης πρέπει να επιλέξει κάποια αντικείμενα με τα οποία μπορεί να δυναμώσει το βασικό, αλλά και τα δευτερεύοντα όπλα του.
Πλοκή
Το παιχνίδι διαδραματίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα λίγο πριν ξεσπάσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, όπου κάνει την εμφάνιση του ένα θρυλικό βαμπίρ με το όνομα Ελίζαμπεθ Μπάρτλεϊ που είναι ανιψιά του γνωστού καΐμη εξερεταίου Δράκουλα. η Ελίζαμπεθ θέλει να πραγματοποιήσει μια μεγάλη θυσία για να φέρει πίσω στην ζωή τον θείο της ξεκινώντας η ίδια τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο γιος του Κουίνσι Μόρις ο Τζον Μόρις με τον πολύ καλό του φίλο Ερίκ Λεγκάρντ θα μπουν στην μάχη εναντίον του κακού για να σταματήσουν την αναγγένηση του Δράκουλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sega Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1994 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Konami Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Castelvania Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα
Λεόνα Λιούις
Η Λεόνα Λουίζ Λιούις (Leona Louise Lewis, 3 Απριλίου 1985) είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, η οποία αναδείχθηκε από το μουσικό τάλεντ σόου X Factor.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 3 Απριλίου 1985. Το πρώτο της σινγκλ, "A Moment like This", κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 2006. Το σινγκλ ήταν επίσης διαθέσιμο για κατέβασμα σε ψηφιακή μορφή από τα μεσάνυχτα της 17ης Δεκεμβρίου και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ καθώς κατεβάστηκε 50.000 φορές μέσα σε μισή ώρα. Το πρώτο της album, Spirit, κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 2007 και έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις για πρώτο άλμπουμ τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όσο και στην Ιρλανδία. Η Λιούις από τα πρώτα της χρόνια ήθελε να αφοσιωθεί στη μουσική και στην ηλικία των 5 ετών οι γονείς της την έστειλαν σε θεατρική σχολή για νέους. Το πρώτο της τραγούδι το έγραψε σε ηλικία 12 ετών και στα 13 αναδείχθηκε νικήτρια στο τάλεντ σόου στο Hackney Empire. thumb|αριστερά|150px|Η Λεόνα Λιούις το 2009 Το 2004 κέρδισε επίσης το διαγωνισμό των εκκολαπτόμενων ταλέντων στο τραγούδι στο Γέιτς.
Αφού έκανε διάφορες δουλειές, όπως σε πιτσαρία, ηχογράφησε ένα ακυκλοφόρητο album με τα τραγούδια της, το οποίο ονόμασε Twilight. .
Τη στιγμή που η μουσική της πορεία φαινόταν να μην την οδηγεί πουθενά, ο φίλος της Lou Al-Chamaa την έπεισε να μην παρατήσει τη μουσική αλλά να λάβει μέρος στο The X Factor. Το Δεκέμβριο του 2006, η Λιούις κέρδισε τον τελικό και ένα συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρεία. . Μάλιστα, στη διάρκεια του τηλεοπτικού τάλεντ σόου οι κριτές συνέκριναν τη σοπράνο φωνή της με αυτές των Μαράια Κάρεϊ, Κριστίνα Αγκιλέρα και Σελίν Ντιόν.
Μετά το X Factor
Τα πρώτα τραγούδια της άρχισαν αμέσως να γίνονται επιτυχίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 24 Δεκεμβρίου το τραγούδι "A Moment like This" έγινε νούμερο ένα σινγκλ τα Χριστούγεννα στο Ηνωμένο Βασίλειο, ξεπερνώντας σε πωλήσεις τα 570.000 αντίτυπα. Το εν λόγω σινγκλ έγινε το πλέον «κατεβασμένο» τραγούδι το 2006, νικώντας το “Crazy” του Γκναρλς Μπέρκλεϊ. Το σινγκλ έμεινε στην κορυφή για έναν μήνα και στους ιρλανδικούς μουσικούς καταλόγους επιτυχιών για 6 εβδομάδες. To "A Moment like This" ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από την Kelly Clarkson, την νικήτρια του American Idol 1. Τότε, τον Σεπτέμβριο του 2002, το τραγούδι ανέβηκε στο #1 στο US Billboard Hot 100. Επίσης πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα και συμπερηλήφθηκε στο τριπλά πλατινένιο πρώτο άλμπουμ της Κλάρκσον "Thankful". thumb|150px|Η Λεόνα Λιούις το 2006 Το Φεβρουάριο του 2007 η τραγουδίστρια υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 9,7 εκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ με τον Κλάιβ Ντέιβις, δημιουργό της εταιρείας Arista Records. Πρόκειται για τον άνθρωπο που ευθύνεται για την καλλιτεχνική πορεία της Γουίτνεϊ Χιούστον. Η τελευταία αναφερόμενη στη Λιούις έκανε λόγο για μελλοντικό αστέρι της παγκόσμιας μουσικής. Ένα EP με τέσσερα τραγούδια, με τίτλο, "It's All for You" κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο στις 18 Δεκεμβρίου 2006, ωστόσο το σινγκλ δεν εισήλθε στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών.
Το 2007, το τραγούδι της "A Moment like This" τιμήθηκε με το βραβείο Νοβέλο για τις περισσότερες πωλήσεις σινγκλ στη Βρετανία.
Το πρώτο επίσημο άλμπουμ της τραγουδίστριας κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 2007 στο Ηνωμένο Βασίλειο και αργότερα σε Ευρώπη και Αμερική, σημειώνοντας τεράστια επιτυχία. Το Spirit είναι πλέον το έβδομο άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις του 21ου αιώνα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στη συνέχεια της καριέρας της, η Λιούις κυκλοφόρησε τέσσερα ακόμη προσωπικά άλμπουμς: Το Echo το 2009, το Glassheart το 2012, το Christmas, With Love το 2013 και το I am το 2015.
Albums
Twilight
Spirit
Echo Glassheart Christmas, with love I am
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Νικητές World Music Awards
Αστολά
thumb|Τοπίο στο νησί Αστολά Η Νήσος Αστολά, γνωστή και ως Χαφτ Ταλάρ (βαλουχ. και ούρντου زروان ءِ هفت تلار) ή Σαταντίπ είναι μικρό ακατοίκητο νησί του Πακιστάν, στην Αραβική Θάλασσα, περίπου 25 χιλιόμετρα νότια από το πλησιέστερο σημείο της ηπειρωτικής ακτής και 39 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το λιμάνι του Πάσνι. Αν και με έκταση μόλις 6,7 τετρ. χιλιόμετρα, η Αστολά είναι το μεγαλύτερο νησί του Πακιστάν. Διοικητικώς υπάγεται στο Διαμέρισμα Γκβαντάρ της Επαρχίας Βαλουχιστάν.
Τον Ιούνιο του 2017 το Πακιστάν ανακήρυξε την Αστολά ως την πρώτη του «προστατευόμενη περιοχή θαλάσσιου περιβάλλοντος», ως μέρος μιας διεθνούς υποχρεώσεώς του εξαιτίας της συνθήκης για τη βιοποικιλότητα.
Ιστορικά στοιχεία
Η αρχαιότερη μνεία της Αστολά βρίσκεται πιθανότατα στην αφήγηση του Αρριανού σχετικώς με τον περίπλου του ναυάρχου του Μεγάλου Αλεξάνδρου Νεάρχου, το 325 π.Χ.. Οι ναύτες του στόλου του Νεάρχου «φοβήθηκαν από τις παράξενες ιστορίες που λέγονταν σχετικά με ένα ακατοίκητο νησί», το οποίο ο Αρριανός αποκαλεί Νοσάλη. . Ο ίδιος ιστορικός στο έργο του Ινδική το ονομάζει Καρνίνη και γράφει ότι είχε αγκυροβολήσει εκεί. Φήμες υπήρχαν ότι το κατοικούσαν οι «Ιχθυοφάγοι» (οι «ψαροφάγοι») και ότι εκεί «ακόμα και το αρνίσιο κρέας είχε μια επίγευση ψαριού». Η περσική φράση mahi khoran, η οποία σημαίνει «ψαροφάγοι», είναι το σημερινό όνομα της παραλιακής περιοχής της ανατολικής Περσίας (προς το Πακιστάν). Οι ιστορικοί που ταυτίζουν την Καρνίνη με την Αστολά παραγνωρίζουν ωστόσο τη μεγάλη ξηρότητα και την έλλειψη πηγών νερού, που καθιστά το νησί μη κατοικήσιμο από τους ανθρώπους, ακατάλληλο ακόμα και για κτηνοτροφία. Είναι πιθανό ότι Καρνίνη ήταν το όνομα ενός νησιού στην εσωτερική θάλασσα, του σημερινού Χορ Καλμάτ.
Γεωγραφία
Η Αστολά βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 25°07΄20΄΄ Βόρειο πλάτος και 63°50΄49΄΄ Ανατολικό μήκος, ενώ έχει μέγιστο πλάτος 2,3 χιλιόμετρα και η υψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 75 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Οικολογία
Η απομόνωση και το ακατοίκητο του νησιού βοήθησε στη διατήρηση αρκετών ειδών οργανισμών στην Αστολά. Τα απειλούμενα είδη θαλάσσιας χελώνας πράσινη χελώνα (Chelonia mydas) και γερακόραμφη χελώνα (Eretmochelys imbracata) φωλιάζουν στην ακτή. Στο νησί κατοικούν ακόμα και ενδημικά υποείδη ερπετών, όπως η «οχιά της Αστολά» (Echis carinatus astolae). Αναφέρονται επίσης μεγάλοι αριθμοί από θαλασσοπούλια, που αναπαράγονται εκεί, όπως γλάροι, νουμήνιοι και λευκοσκαλίδρες. Αδέσποτες γάτες που εισάχθηκαν στο νησί από ψαράδες προκειμένου να ελέγξουν τον πληθυσμό των τρωκτικών αποτελούν αυξανόμενη απειλή για τα είδη άγριας ζωής που αναπαράγονται εκεί. Π.χ. ο γλάρος του Άντεν (Larus hemprichii) είχε κάποτε μεγάλη αποικία αναπαραγωγής στο νησί, που σήμερα έχει εξολοθρευθεί.
Η βλάστηση του νησιού είναι ελάχιστη και θαμνώδης, χωρίς δένδρα. Στην πραγματικότητα, ο μεγαλύτερος θάμνος στο νησί είναι το είδος Prosopis juliflora, που εισάχθηκε από τον άνθρωπο στη νότια Ασία το 1877 από τη Νότια Αμερική. Υπάρχει επίσης κοραλλιογενής ύφαλος στα νερά του νησιού.
Κτίσματα πάνω στο νησί
Από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάιο κάθε χρόνο η Αστολά καθίσταται προσωρινή βάση για ψαράδες που αλιεύουν αστακούς και στρείδια. Από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο το νησί παραμένει έρημο εξαιτίας των συχνών θαλασσοταραχών.
Υπάρχει ένα μικρό τζαμί αφιερωμένο στον Μουσουλμάνο άγιο Πιρ Χαβάτζα Χιζρ, που χρησιμοποιείται από τους εποχικούς αυτούς ψαράδες, καθώς και ερείπια ενός αρχαίου ινδουιστικού ναού της θεάς Κάλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστολα
Άγουρα στάχυα
Τα Άγουρα στάχυα (πρωτότυπος τίτλος:The Corn Is Green) είναι δραματική ταινία του 1945, στην οποία πρωταγωνιστεί η Μπέτι Ντέιβις ως μια δασκάλα αποφασισμένη να φέρει τη μόρφωση σε μια Ουαλική πόλη ανθρακωρύχων, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις. Διασκευάσθηκε από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Έμλυν Ουίλλιαμς.
Ο Τζον Νταλ και η Τζόαν Λόρρινγκ προτάθηκαν για Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου και Β΄ Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.
Πλοκή
Η μεσήλικη Λίλι Κρίστομπελ Μόφατ (Μπέτι Ντέιβις) έχει ιδρύσει ένα σχολείο σε μια Ουαλική πόλη ανθρακωρύχων, παρά την αποφασιστική αντίδραση του τοπικού άρχοντα (Νάιτζελ Μπρους). Ουσιαστικά, σκέφτεται να εγκαταλείψει. Τότε ανακαλύπτει έναν πολλά υποσχόμενο μαθητή, τον Μόργκαν Έβανς, έναν ανθρακωρύχο φαινομενικά προορισμένο για μια ζωή σκληρής δουλειάς και αλκοολισμού. Με αναγεννημένη ελπίδα, εργάζεται σκληρά για να τον βοηθήσει να απελευθερώσει τις δυνατότητες του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίρβινγκ Ράπερ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ίντρις Σαχ
Ο Ίντρις Σαχ (Παστού: ادريس شاه, ; 16 Ιουνίου 1924 – 23 Νοεμβρίου 1996), γεννηθείς Σαγιέντ Ίντρις Ελ-Χασίμι (Αραβικά: سيد إدريس هاشمي) και με το ψευδώνυμο Αρκόν Νταραούλ, ήταν συγγραφέας και δάσκαλος της Σουφικής παράδοσης ο οποίος έγραψε πάνω απο 35 βιβλία με θέματα που εκτείνονται από την ψυχολογία και την πνευματικότητα ως τα ταξιδιωτικά τετράδια και τις πολιτισμικές σπουδές.
Γεννήθηκε στην Ινδία, απόγονος οικογένειας Αφγανών ευγενών και μεγάλωσε κυρίως στην Αγγλία. Τα πρώτα του συγγράμματα επικεντρώνονταν στη μαγεία και τη μαγική τέχνη. Το 1960 ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Octagon Press και δημοσίευσε μεταφράσεις Σούφι κλασσικών καθώς και δικά του έργα. Το σημαίνων έργο του Οι Σούφι το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 1964 είχε καλή υποδοχή διεθνώς. Το 1965 ο Σαχ ίδρυσε το Ινστιτούτο για την Πολιτιστική Έρευνα (Institute for Cultural Research), ένα μορφωτικό ίδρυμα με βάση το Λονδίνο, αφιερωμένο στη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς και καλλιέργειας. Ένας παρόμοιος οργανισμός, το Ινστιτούτο για τη Μελέτη της Ανθρώπινης Γνώσης (Institute for the Study of Human Knowledge, ISHK) υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τη διεύθυνση του καθηγητή ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, Ρόμπερτ Όρνσταϊν, τον οποίο ο Σαχ επιφόρτισε ως βοηθό του στις ΗΠΑ.
Στα γραπτά του ο Σαχ παρουσίασε τον Σουφισμό ως μια οικουμενική μορφή σοφίας η οποία προηγείται του Ισλάμ. Τονίζοντας ότι ο Σουφισμός δεν ήταν στατικός αλλά προσαρμόζόταν πάντα στην εποχή του, το μέρος και τους ανθρώπους, πλαισίωσε τη διδασκαλία του με Δυτικούς ψυχολογικούς όρους. Ο Σαχ έκανε συχνή χρήση παραδοσιακών διδακτικών ιστοριών και παραβολών. Τα κείμενα αυτά περιείχαν πολλαπλά νοηματικά επίπεδα σχεδιασμένα να διεγύρουν την κατανόηση και την περισυλλογή του αναγνώστη. Είναι ίσως πιο γνωστός για τις συλλογές του με ιστορίες του Μουλά Νασρεντίν Χότζα.
Ο Σαχ δέχτηκε κριτική κατά καιρούς απο οριενταλιστές οι οποίοι αμφέβαλαν για τις ικανότητές του και το παρελθόν του. Ο ρόλος του στη διαμάχη γύρω από μια νέα μετάφραση των Ρουμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ, η οποία δημοσιεύτηκε από τον φίλο του Ρόμπερτ Γκρέιβς και τον αδελφό του Ομάρ Σαχ δέχτηκε ιδιαίτερα σκληρή κριτική. Παρ' όλα αυτά είχε επίσης και πολλούς αξιοσημείωτους υπερασπιστές, με κύρια ανάμεσά τους την Ντόρις Λέσινγκ. Ο Σαχ αναγνωρίστηκε τελικά ως εκπρόσωπος του Σουφισμού στη Δύση και έδωσε διαλέξεις ως προσκεκλημένος καθηγητής σε πολλά δυτικά πανεπιστήμια. Τα έργα του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να παρουσιάσουν τον Σουφισμό ως μια μορφή πνευματικότητας προσεγγίσιμη σε ατομικό επίπεδο και όχι απαραίτητα συνδεδεμένη με οποιαδήποτε συγκεκριμένη θρησκεία.
Οικογένεια και παιδική ηλικία
Ο Ίντρις Σαχ γεννήθηκε στη Σίμλα της Ινδίας, από πατέρα Ινδο-Αφγανικής καταγωγής, τον Σιρντάρ Ικμπάλ Αλί Σαχ και Σκωτσέζα μητέρα, τη Σαΐρα Ελίζαμπεθ Λουίζα Σαχ. Η οικογένεια του απο τη μεριά του πατέρα κατάγεται από τον προφήτη Μωάμεθ (Μουσαβί Σαγίντ). Το προγονικό τους σπίτι βρισκόταν κοντά στους κύπους του Παγκμάν της Καμπούλ. Ο παππούς του απο τη μεριά του πατέρα του, ο Σαγίντ Αμτζάντ Αλί Σαχ, ήταν ο ναουάμπ (κυβερνήτης) της Σαρντάνα στο κρατίδιο Ουττάρ Πραντές στη βόρεια Ινδία. Τον τίτλο αυτό τον κέρδισε η οικογένειά του χάρη στις υπηρεσίες που ένας πρόγονός τους, ο Γιαν-Φισάν Σαχ, είχε προσφέρει στους Βρετανούς.
Ο Σαχ μεγάλωσε στα περίχωρα του Λονδίνου. Σύμφωνα με τον Λ. Φ. Ράσμπρουκ Ουίλλιαμς, ο Σαχ άρχισε να συνοδεύει τον πατέρα του στα ταξίδια του από πολύ μικρή ηλικία και παρόλο που και οι δύο ταξίδευαν συχνά και σε πολλά μέρη, πάντα επέστρεφαν στην Αγγλία όπου η οικογένεια κατοικούσε επί πολλά χρόνια. Μέσα από αυτά τα ταξίδια, τα οποία ήταν πολλές φορές μέρος του έργου του πατέρα του Ικμπάλ Αλί Σαχ ως Σούφι, ο Σαχ είχε την ευκαιρία να γνωρίσει καταξιωμένους πολιτικούς και διακεκριμένες προσωπικότητες σε Δύση και Ανατολή. Ο Ουίλλιαμς γράφει, Μια τέτοια ανατροφή έδωσε σε έναν νέο άνδρα ιδιαίτερης ευφυείας, την οποία ο Ίντρις Σαχ σύντομα απέδειξε ότι διαθέτει, πολλές ευκαιρίες να αποκτήσει μια πραγματικά διεθνή οπτική γωνία, ένα ευρύ όραμα και γνωριμίες με ανθρώπους και μέρη που και ένας επαγγελματίας διπλωμάτης μεγαλύτερης ηλικίας και εμπειρίας θα μπορούσε κάλλιστα να ζηλέψει. Όμως μια καριέρα διπλωμάτη δεν έλκυε τον Ίντρις Σαχ. Ο Σαχ περιέγραψε τη μη συμβατική ανατροφή του σε μια συνέντευξη το 1971 στον Πατ Ουίλιαμς του BBC. Περιέγραψε πως ο πατέρας του και η ευρύτερη οικογένειά του προσπαθούσαν να εκθέσουν τα παιδιά τους σε μια "ποικιλία επιρροών" και σε μια ευρεία γκάμα επαφών και εμπειριών με πρόθεση να σχηματίσουν ένα ολοκληρωμένο άτομο. Ο Σαχ την περιέγραψε ως τη "Σουφική προσέγγυση" της παιδείας.
Αφότου η οικογένεια του μετακόμισε στην Οξφόρδη το 1940 για να αποφύγει τους Ναζιστικούς Βομβαρδισμούς, πέρασε δύο με τρία χρόνια στο Γυμνάσιο Αρρένων της πόλης της Οξφόρδης. Το 1945 συνόδευσε τον πατέρα του στην Ουρουγουάη ως γραμματέας μιας αποστολής του για το κρέας χαλάλ.
Προσωπική ζωή
Ο Σαχ παντρεύτηκε την παρσή Σίνθια (Κασφί) Καμπράτζι το 1958. Έκαναν μια κόρη, τη Σαΐρα, το 1964, και ύστερα δύο δίδυμα, τον Ταχίρ και τη Σαφία το 1966.
Φιλία με τον Τζέραλντ Γκάρντνερ και τον Ρόμπερτ Γκρέιβς και δημοσίευση του "οι Σούφοι"
Προς το τέλος της δεκαετίας του '50 ο Σαχ ήρθε σε επαφή με κύκλους της θρησκείας Wicca του Λονδίνου και ύστερα έγινε φίλος και γραμματέας του Τζέραλντ Γκάρντνερ, του ιδρυτή της σύγχρονης Wicca, για κάμποσο καιρό. Εκείνο τον καιρό ο Σαχ υποδεχόταν οποιονδήποτε ενδιαφερόταν για τον Σουφισμό σε ένα τραπέζι στο εστιατόριο Cosmo στο Σουίσ Κόταντζ (βόρειο Λονδίνο) κάθε Τρίτη βράδυ.
Το 1960 ο Σάχ ίδρυσε τον δικό του εκδοτικό οίκο, Octagon Press. Ένα από τα πρώτα βιβλία που δημοσίευσε ήταν η βιογραφία του Γκάρντνερ με τίτλο "Τζέραλντ Γκάρντνερ, Μάγος". Το βιβλίο αποδόθηκε σε έναν από τους οπαδούς του Γκάρντνερ, τον Τζάκ Λ. Μπρέισλιν, αλλά είχε στην πραγματικότητα γραφτεί απο τον Σαχ.
Ο Σαχ είπε επίσης στον Γκρέιβς πως ενδιαφερόταν έντονα την εποχή εκείνη για την πρόοδο της εκστατικής και διαισθητικής γνώσης."" Ο Γκρέιβς και ο Σαχ σύντομα έγιναν στενοί και έμπιστοι φίλοι. Ο Γκρέιβς ενδιαφερόταν για τη στήριξη της συγγραφικής καριέρας του Σαχ και τον ενθάρρυνε να δημοσιεύσει μια έγκυρη θεώρηση του Σουφισμού για το Δυτικό αναγνωστικό κοινό, καθώς και τα πρακτικά μέσα για τη μελέτη του. Το έργο αυτό έμελλε να γίνει το βιβλίο Οι Σούφι. Ο Σαχ κατάφερε να αποκτήσει μια σημαντική προκαταβολή για το βιβλίο, επιλύοντας προσωρινές οικονομικές δυσκολίες.
Το 1964, το βιβλίο Οι Σούφι εμφανίστηκε, δημοσιευμένο από την Doubleday, με μια μεγάλη εισαγωγή από τον Ρόμπερτ Γκρέιβς. Το βιβλίο εξιστορεί τις επιπτώσεις του Σουφισμού στην ανάπτυξη του Δυτικού πολιτισμού και των παραδόσεων μετά τον έβδομο αιώνα μέσα από το έργο προσώπων όπως ο Ρότζερ Μπέικον, ο Ιωάννης του Σταυρού, ο Ραμόν Λιουλ, ο Τζόφρι Σώσερ και άλλοι, και έχει γίνει κλασικό. Όπως τα άλλα βιβλία του Σαχ πάνω στο θέμα, το βιβλίο Οι Σούφι απέφευγε καταφανώς ορολογία που μπορούσε να ταυτίσει τη δική του ερμηνεία του Σουφισμού με το παραδοσιακό Ισλάμ.
Το βιβλίο χρησιμοποιεί σκόπιμα "διάσπαρτο" ύφος. Ο Σαχ έγραψε στον Γκρέιβς ότι σκοπός του ήταν να αποκαθορίσει τους ανθρώπους και να αποτρέψει τον επανακαθορισμό τους, ειδάλλως θα χρησιμοποιούσε μια πιο συμβατική μορφή έκθεσης. Το βιβλίο έκανε μικρές πωλήσεις στην αρχή και ο Σαχ επένδυσε ένα σημαντικό ποσό από τα δικά του χρήματα για διαφήμιση. Ο Γκρέιβς του είπε να μην ανησυχεί, παρόλο που είχε ενδοιασμούς σχετικά με τη συγγραφή και ένιωσε πληγωμένος που ο Σαχ δεν του επέτρεψε να το διορθώσει πριν από τη δημοσίευση. Είπε ότι ήταν "πολύ περήφανος που είχε βοηθήσει στη δημοσίευση". Διαβεβαίωσε το Σαχ ότι ήταν "ένα θαυμάσιο βιβλίο και θα αναγνωριστεί πριν περάσει πολύς καιρός. Άφησέ το να βρει τους δικούς του αναγνώστες που θα ακούσουν τη φωνή σου να απλώνεται, όχι αυτούς που επιδιώκει η Doubleday."
Τζον Τζ. Μπένετ και η σύνδεση με τον κύκλο του Γκουρτζίεφ
Τον Ιούνιο του 1962, δύο χρόνια πριν από τη δημοσίευση του οι Σούφι, ο Σαχ είχε επίσης επαφές με τα μέλη του κινήματος που είχε σχηματιστεί γύρω από τις μυστικιστικές διδασκαλίες των Γκουρτζίεφ και Ουσπένσκυ. Ένα άρθρο είχε εμφανιστεί στον τύπο που περιέγραφε την επίσκεψη του συγγραφέα σε ένα μυστικό μοναστήρι στην Κεντρική Ασία, όπου προφανώς διδάσκονταν μέθοδοι εντυπωσιακά παρόμοιες με αυτές του Γκουρτζίεφ Υπήρχε η υπόνοια ότι το κατά τα άλλα μη επιβεβαιωμένο μοναστήρι είχε έναν εκπρόσωπο στην Αγγλία.
Ένας από τους πρώτους μαθητές του Ουσπένσκυ, ο Ρέτζι Χόαρ, που ήταν μέρος των εργασιών του Γκουρτζίεφ από το 1924, ήρθε σε επαφή με το Σαχ με αφορμή αυτό το άρθρο. Ο Χόαρ "έδωσε ιδιαίτερη σημασία σε όσα του είπε ο Σαχ για το Εννεάγραμμα και είπε ότι ο Σαχ είχε αποκαλύψει σχετικά μυστικά που ξεπερνούσαν κατά πολύ ότι είχαμε ακούσει από τον Ουσπένσκυ." Μέσω του Χόαρ ο Σαχ συστήθηκε και με άλλους μαθητές του Γκουρτζίεφ, συμπεριλαμβανομένου του Τζον Τζ. Μπένετ, ο οποίος ήταν και ιδρυτής του "Ινστιτούτου για τη Συγκριτική Μελέτη της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και των Επιστημών", που βρίσκεται στο Κόμπι Σπρίνγκς, σε μια έκταση 28 στρεμμάτων στο Κίνγκστον Απόν Τέιμς, Σάρρεϋ.
Εκείνη την εποχή, ο Μπένετ είχε ήδη ερευνήσει τις Σουφικές καταβολές πολλών από τις διδασκαλίες του Γκουρτζίεφ, με βάση τόσο τις πολλαπλές δηλώσεις του ίδιου του Γκουρτζίεφ, όσο και ταξίδια που έκανε ο Μπένετ στην Ανατολή, όπου συνάντησε διάφορους Σούφι Σεΐχηδες. Ήταν πεπεισμένος ότι ο Γκουρτζίεφ είχε υιοθετήσει πολλές από τις ιδέες και τεχνικές των Σούφι και ότι για όσους είχαν ακούσει τις διαλέξεις του Γκουρτζίεφ στις αρχές της δεκαετίας του 1920, "η Σουφική προέλευση της διδασκαλίας του ήταν ολοφάνερη σε όσους είχαν μελετήσει και τις δύο."
Ο Μπένετ έγραψε, "Είχα γνωρίσει αρκετά τον Σαχ ώστε να ξέρω ότι δεν ήταν τσαρλατάνος ή αργόσχολος αλλά πολύ σοβαρός όσον αφορά το έργο που του είχε ανατεθεί." Θέλοντας να υποστηρίξει το έργο του Σαχ, ο Μπένετ αποφάσισε το 1965, μετά από αγωνιώδη σκέψη για μεγάλο χρονικό διάστημα και συζήτηση του θέματος με το συμβούλιο και τα μέλη του Ινστιτούτου του, να δώσει την ιδιοκτησία του Κόμπι Σπρίνγκς στο Σαχ, ο οποίος επέμενε ότι οποιοδήποτε τέτοιο δώρο έπρεπε να γίνει χωρίς δεσμευτικούς όρους. Όταν το ακίνητο μεταβιβάστηκε, ο Σαχ απαγόρεψε τις επισκέψεις στους συνεργάτες του Μπένετ και έκανε τον ίδιο τον Μπένετ να αισθάνεται ανεπιθύμητος.