cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χένρι Πέρσι, 2ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ
Συγκρούσεις με τους Νέβιλ
Στις αρχές της δεκαετίας του 1650 οι σχέσεις ανάμεσα στην οικογένεια Πέρσι και τον κόμη του Σόλσμπερι τον μεγαλύτερο γιο του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ με τη δεύτερη σύζυγο του Ιωάννα Μπωφόρ πέρασαν κρίση. Η αιτία ήταν ο γάμος του γιου του Σόλσμπερι Τόμας Νέβιλ με τη Ματθίλδη Στάνχοουπ ανιψιά και διάδοχο του λόρδου του Κρόμγουελ, με τον γάμο το κάστρο του Γρουέσλ που ήταν παραδοσιακά η έδρα των Πέρσι πέρασε στους Νέβιλ. Ο δούκας του Έξετερ θα συμμαχήσει με τους Πέρσι λόγω των εδαφικών διεκδικήσεων που είχε με τον Κρόμγουελ. Ο Νορθάμπερλαντ που ήταν περίπου 60 ετών δεν μπορούσε να πολεμήσει κάτι που έκαναν οι γιοι του, ο τίτλος του βαρόνου του Έγκρεμοντ που δημιουργήθηκε για τον Τόμας Πέρσι (1449) σχετίστηκε με τις περιοχές των Νέβιλ στο Κάμπερλαντ. Ο Τόμας επιτέθηκε στη γαμήλια γιορτή ανάμεσα στους Νέβιλ και τον Κρόμγουελ κοντά στη Γιορκ με 700 άνδρες αλλά η επίθεση έμεινε αναίμακτη. Η σύγκρουση συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, ο Νορθάμπερλαντ και ο Σόλσμπερι κλήθηκαν από την αυλή που διέταξε να σταματήσουν οι γιοι τους τις διαμάχες αλλά η προειδοποίηση αγνοήθηκε. Οι δυνάμεις των Πέρσι και των Νέβιλ συγκεντρώθηκαν στο Γιορκσάιρ στα οχυρά τους στο Τόπκλιφφ και στο Χάττον μόνο λίγα μίλια απόσταση μεταξύ τους. Οι δυο πλευρές έκλεισαν ειρήνη και οι στρατοί οπισθοχώρησαν, τον Οκτώβριο του 1454 ο Τόμας Πέρσι και ο αδελφός του Ριχάρδος αιχμαλωτίστηκαν στη μάχη του Στάμφορντ Μπρίτζ.
Πορεία για τον εμφύλιο πόλεμο
thumb|right|250px|Το αβαείο του Καθεδρικού ναού του Σαιν Άλμπαν, τόπος ταφής του Χένρι Πέρσι Στην Αγγλία ξέσπασε δυσαρέσκεια εναντίον του Ερρίκου ΣΤ΄ που ενηλικιώθηκε (1437), οι κύριοι ανταγωνιστές ήταν ο Ριχάρδος της Υόρκης και ο δούκας του Σόμερσετ. Ο Σόμερσετ είχε μεγάλη εύνοια από τον βασιλιά αλλά όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ αχρηστεύτηκε από διανοητική ασθένεια (1453) ο δούκας της Υόρκης διορίστηκε προστάτης (1454). Οι Νέβιλ είχαν συμμαχήσει με τον δούκα της Υόρκης με αποτέλεσμα ο Νορθάμπερλαντ να συνταχτεί με τον Σόμερσετ και τον βασιλιά. Οι προσπάθειες να συμφιλιωθούν στον βορά ο Νορθάμπερλαντ και ο Σόλσμπερι δεν είχαν αποτέλεσμα και τον Δεκέμβριο ο Ερρίκος ΣΤ΄ που απέκτησε τον έλεγχο διέκοψε την κηδεμονία του δούκα της Υόρκης, με τον Σόμερσετ στην εξουσία ο εμφύλιος φαινόταν ξανά βέβαιος.
Ο Νορθάμπερλαντ ταξίδευσε τον Μάιο του 1455 με τον βασιλιά και τον Σόμερσετ στο βασιλικό συμβούλιο του Λέστερ, οι Υορκιστές και οι Νέβιλ προσπάθησαν να τους εμποδίσουν. Στην πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν που περιγράφεται σαν η πρώτη μεγάλη μάχη του Πολέμου των Ρόδων (22 Μαΐου 1455) οι Πέρσι και οι σύμμαχοι τους Λάνκαστερ είχαν βαριές απώλειες που έφεραν ανατροπή της πολιτικής κατάστασης. Ο βασιλιάς συνελήφθη αιχμάλωτος και ο Σόμερσετ σκοτώθηκε, ο Νορθάμπερλαντ βρισκόταν και αυτός στα θύματα και τάφηκε στο κοντινό αβαείο του Σαιν Άλμπαν. Οι σύγχρονοι ιστορικοί σημειώνουν ότι ο στόχος της μάχης ήταν η εγκατάσταση προσωπικής εξουσίας, με τον Νορθάμπερλαντ και τον Σόμερσετ νεκρούς οι δούκες της Υόρκης και του Σόλσμπερι πήραν το πάνω χέρι. Τα εδάφη τον Πέρσι ήταν στις βόρειες κομητείες της Γιορκσάιρ, τη Νορθάμπερλαντ και την Κάμπερλαντ. Οι κατοχές των Πέρσι επανήλθαν στην οικογένεια το 1416 αλλά δεν αποκαταστάθηκαν τα παλιά τους πλούτη, ακολούθησαν σκληρές νομικές διαμάχες με τον πρίγκιπα Ιωάννη του Λάνκαστερ, ο δεύτερος κόμης του Νορθάμπερλαντ δεν είχε την εποχή που πέθανε τις εκτάσεις του παππού του.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ελεονώρα Νέβιλ, κόμισσα του Νορθάμπερλαντ ο Χένρι Πέρσι απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι Κατηγορία:Κόμητες του Νορθάμπερλαντ
Λαβάλ-Ροκσεζιέρ
Το Λαβάλ-Ροκσεζιέρ (γαλλικά: Laval-Roquecezière, οξιτανικά: La Val e Ròcacesièira) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροκασεζιερουά (γαλλικά: Rocacéziérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Νόρα Τζόουνς
Η Νόρα Τζόουνς (Norah Jones, πραγματικό όνομα: Geetali Norah Jones-Shankar, 30 Μαρτίου 1979) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και πιανίστρια. Είναι κόρη του Ινδού μουσικού Ραβί Σανκάρ από το δεύτερο γάμο του με την Σού Τζόουνς.
Η μουσική της Νόρα Τζόουνς χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερη μίξη τζαζ, παραδοσιακής φωνητικής ποπ, μπλουζ και κάουντρι. Το 1996 κέρδισε το βραβείο της καλύτερης τζαζ τραγουδίστριας και της καλύτερης σύνθεσης στα φοιτητικά βραβεία του περιοδικού Downbeat. Με το συγκρότημα της, το οποίο εκτός της ιδίας συμμετέχουν οι Τζέσι Χάρις (σύνθεση, κιθάρα), Λη Αλεξάντερ (μπάσο) και Νταν Ρίζερ (ντραμς), υπέγραψαν συνεργασία με την εταιρεία Blue Note Records το 2001. Το πρώτο άλμπουμ της στην εταιρεία με τίτλο "Come Away With Me" κυκλοφόρησε στις αρχές του 2002 με τεράστια εμπορική επιτυχία, πουλώντας περισσότερα από 18 εκατομμύρια αντίτυπα και έγινε πολυπλατινένιο. Η επιτυχία του άλμπουμ ήταν πρωτοφανής συνθήκη για την Blue Note και αυτό το άλμπουμ άλλαξε την μετέπειτα πορεία του ιστορικού τζαζ label. Το 2003 η Τζόουνς συμμετείχε στο γκρουπ Little Willies, ένα σχήμα αφιερωμένο στην μουσική των Χανκ Γουίλιαμς, Γουίλι Νέλσον και Κρις Κριστόφερσον. Το 2004 κυκλοφόρησε το δεύτερο της δίσκο στην Blue Note με τίτλο "Feels Like Home", ένα άλμπουμ που την καθιέρωσε σαν μία από τις σημαντικότερες νέες τραγουδίστριας της παγκόσμιας ποπ σκηνής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζοουνς Νορα Τζοουνς Νορα Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - 10.000 μέτρα Ανδρών
Η κούρσα των 10.000 μέτρων ανδρών των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου διεξήχθη στις 17 Αυγούστου του 2008 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Πεκίνου. Στον αγώνα συμμετείχαν 39 αθλητές από 21 χώρες, οι οποίοι με βάση τις επιδόσεις των τελευταίων δύο ετών απέκτησαν το δικαίωμα συμμετοχής. Νικητής για δεύτερη συνεχόμενη φορά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας αναδείχθηκε ο Αιθίοπας Κενενίσα Μπεκέλε, επιτυγχάνοντας νέο Ολυμπιακό ρεκόρ, σε μία πολύ γρήγορη κούρσα, ενώ τις δύο άλλες θέσεις κατέλαβαν ο συμπατριώτης του Σιλέσι Σιχίνε και ο Κενυάτης Μισά Κογκό. Αξιοσημείωτο γεγονός της κούρσας αυτής ήταν η τελευταία συμμετοχή του Αιθίοπα θρύλου των μεγάλων αποστάσεων, Χαϊλέ Γκεμπρελασιέ σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η κούρσα
250px|thumb|right|Ο Κενενίσα Μπεκέλε Η κούρσα από την αρχή απέκτησε γρήγορο ρυθμό, με στόχο οι λιγότερο ταχείς δρομείς, να κουράσουν τους πάντα δυνατούς στα τελευταία μέτρα Αιθίοπες και Κενυάτες. Επικεφαλής στα πρώτα μέτρα τέθηκαν οι δύο αθλητές της Ερυθραίας, Κιντάνε Ταντέσε και Ζερσεναΐ Ταντέσε. Τα πρώτα 3.000 μέτρα διανύθηκαν από τους αθλητές σε χρόνο 8.09, ενώ τα 5.000 μέτρα σε 13.48. Η κούρσα σε αυτό το σημείο παρουσίασε κάμψη στον ρυθμό, αφού τόσο οι Αιθίοπες όσο και οι Κενυάτες, φαβορί της κούρσας και με τις καλύτερες επιδόσεις αυτή τη χρονιά, ακολουθούσαν τακτική αναμονής ώστε να μην κουραστούν από το σκληρό ταρτάν, την υγρασία και τη ζέστη. Η κούρσα φτάνοντας προς το τέλος της έγινε ταχύτερη όταν ανέλαβαν την πρωτοπορία οι Κενυάτες δρομείς, οι οποίοι προσπάθησαν με εναλλαγές θέσεων και ρυθμού να εξαντλήσουν τους Αιθίοπες και ειδικά τον Κενενίσα Μπεκέλε, μεγάλο φαβορί, ολυμπιονίκη και παγκόσμιο πρωταθλητή στο αγώνισμα των 10.000 μέτρων. Έτσι ενώ τα 8.000 μέτρα διανύθηκαν σε 21.53, μετά την απότομη άνοδο και αλλαγή ρυθμού τα 9.000 μέτρα προσπελάστηκαν σε 24.34, διανύοντας το χιλιόμετρο αυτό σε 2.40. Σε αυτό το σημείο και 2 στροφές πριν το τέλος οι Αιθίοπες έκαναν και νέα απότομη αλλαγή, που τους έφερε στην πρωτοπορία της κούρσας, όπου και διατηρήθηκαν μέχρι και το τέλος της, πραγματοποιώντας το τελευταίο χιλιόμετρο σε 2.27 και το τελευταίο 400άρι σε μόλις 53.42, τερματίζοντας σε χρόνο 27.01.17, το οποίο αποτέλεσε και νέο Ολυμπιακό ρεκόρ. Ο Χαϊλέ Γκεμπρελασιέ σε ηλικία 35 ετών, σε μία συγκινητική προσπάθεια για την κατάκτηση του τελευταίου ολυμπιακού του μεταλλίου, δεν άντεξε στην επίθεση του συμπατριώτη του Σιχίνε και του Κενυάτη Κογκό, οι οποίοι τον προσπέρασαν στα τελευταία 400 μέτρα, τερματίζοντας τελικά στην έκτη θέση της κατάταξης. Να σημειώσουμε πως το προηγούμενο Ολυμπιακό ρεκόρ ανήκε επίσης στον Κενενίσα Μπεκέλε, ο οποίος είχε τερματίσει σε 27:05.10, στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών, στις 20 Αυγούστου του 2004.
==Αποτελέσματα ==
Ιστότοποι
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2008
Πέτρο Βλάχος
Ο Πέτρο Βλάχος (20 Αυγούστου 1916 - 10 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Αμερικανός μηχανικός και εφευρέτης, που θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους επιστημονικούς και τεχνικούς καινοτόμους της βιομηχανίας του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Τον θυμούνται ιδιαίτερα για τη δημιουργία της διαδικασίας Ultimatte, η οποία βελτίωσε τη διαδικασία χρώματος γνωστή ως chroma keying (δηλαδή "μπλε οθόνη"). Ως αναγνώριση της συνεισφοράς του, του απονεμήθηκαν πολλά Όσκαρ, καθώς και ένα βραβείο Emmy.
Πρώιμη ζωή
Ο Βλάχος γεννήθηκε στο Ράτον του Νέου Μεξικού από Έλληνες μετανάστες. Έδειξε από νωρίς μια ικανότητα στα ηλεκτρονικά και το ραδιόφωνο και το 1941 απέκτησε το πτυχίο του Μηχανικού από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ. Εργάστηκε ως σχεδιαστής για τα αεροσκάφη Douglas στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και αργότερα ως μηχανικός ραντάρ στα εργαστήρια Bell. Μετά τον πόλεμο, μετακόμισε στο Χόλιγουντ και εργάστηκε για την MGM.
Καριέρα στο Χόλιγουντ
Η τεχνολογία που χρησιμοποιείται σήμερα ως τρόπος συνδυασμού ηθοποιών με πλάνα φόντου εξακολουθεί να προέρχεται από τις τεχνικές που ανέπτυξε ο ίδιος. Ο Βλάχος δεν ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την τεχνολογία της μπλε οθόνης — εφευρέθηκε από τον Λάρι Μπάτλερ για τα γυρίσματα της ταινίας <i id="mwKA">The Thief of Bagdad</i> το 1940 — αλλά έκανε τη διαδικασία πολύ πιο ρεαλιστική και επιστημονική. Δημιούργησε ένα σύστημα που ονομάζεται διεργασία ατμού νατρίου πρώτα για <i id="mwLA">το The Parent Trap</i> και το The Absent-Minded Professor και αργότερα το μιούζικαλ της Disney Mary Poppins (1964) που θα του έδινε ένα βραβείο ακαδημίας. Για την ταινία Ben Hur βελτίωσε τη διαδικασία της μπλε οθόνης με τη διαφορά χρώματος που έκανε δυνατά τα αξιομνημόνευτα οπτικά εφέ στις ταινίες και ανέπτυξε έναν τρόπο να ελαχιστοποιούνται οι ατυχίες οι οποίες υπήρχαν σε προηγούμενους μεθόδους. Το επίτευγμα του Βλάχου ήταν να δημιουργήσει μια περίπλοκη εργαστηριακή διαδικασία που περιελάμβανε τον διαχωρισμό των μπλε, των πράσινων και των κόκκινων μερών κάθε πλαισίου πριν τα συνδυάσει ξανά με μια συγκεκριμένη σειρά. Προώθησε τη διαδικασία και εισήγαγε τη χρήση καμερών ελέγχου κίνησης κατά τη διάρκεια της εργασίας με μπλε οθόνη. Ονόμασε την πρωτοποριακή εφεύρεσή του ματ σχέδιο που ταξιδεύει με τη διαφορά χρωμάτων. μικρογραφία| Ο [[Φράνσις Φορντ Κόπολα (αριστερά) και ο Βλάχος]] Μαζί με τον γιο του, Πολ Βλάχος, ίδρυσε την Ultimatte Corporation στο Τσάτσγουορθ της Καλιφόρνια το 1976. Οι πρώτες μονάδες Ultimatte της εταιρείας του ήταν αναλογικά «μαύρα κουτιά» που αργότερα εξελίχθηκαν σε προηγμένα προϊόντα ψηφιακού υλικού και λογισμικού υπολογιστών σε πραγματικό χρόνο.
Όταν οι ταινίες επιστημονικής και κανονικής φαντασίας έγιναν κυρίαρχες στο box office, οι τεχνικές του Βλάχου έγιναν κυρίαρχες στη δημιουργία ταινιών, απαραίτητες για ταινίες όπως η τριλογία του Star Wars. Οι βελτιώσεις της πρωτοποριακής τεχνικής του χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία πολλών από τις υπερπαραγωγικές ταινίες της δεκαετίας του 1990, κυρίως στον Τιτανικό (1997), όπου επιτέλους ήταν δυνατό να εκτελεσθούν επικίνδυνες, ακριβές ή δύσκολες σκηνές.
Συνολικά, ο Πέτρο Βλάχος κατείχε περισσότερες από 35 πατέντες για συσκευές που σχετίζονται με ταινίες.
Διακρίσεις
Μέλος του αρχικού Συμβουλίου Έρευνας Κινηματογραφικών Ταινιών της Ακαδημίας, τιμήθηκε από την Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών πολλές φορές, ξεκινώντας με ένα Επιστημονικό και Τεχνικό Βραβείο το 1960 για μια συσκευή που δείχνει το τρεμόπαιγμα της κάμερας.
Κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ το 1964 για τη «σύλληψη και τελειοποίηση των τεχνικών για έγχρωμη ταξιδιάρικη ματ σύνθετη κινηματογράφηση».
Το 1978, ο Πέτρο κέρδισε ένα βραβείο Emmy για την Ultimatte Compositing Technology.
Η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών του απένειμε Μετάλλιο Επαίνου το 1992. Το 1993 κέρδισε το βραβείο Gordon E. Sawyer, το δεύτερο Όσκαρ του.
Το 1995, μοιράστηκε ένα τρίτο Όσκαρ ( Επιστημονικό και Τεχνικό Βραβείο Ακαδημίας ) με τον γιο του, Πολ, για τις προόδους της μπλε οθόνης που έγιναν από την Ultimatte Corporation.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τζανγκ Γι Μόου
Έχει επηρεαστεί από σκηνοθέτες όπως Ταρκόφσκι, Αντονιόνι, Σκορσέζε, Κουροσάβα, Κιούμπρικ και Τρυφώ.
Η πρώτη του ταινία ευρείας προβολής στην δύση ήταν το «Σήκωσε Τα Κόκκινα Φανάρια» (大红灯笼高高挂, 1992).
Το 2008 σκηνοθέτησε την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, ένα εντυπωσιακό θέαμα που κόστισε 10 φορές παραπάνω από αυτό της Αθήνας το 2004 (300 εκ. δολάρια) με τη συμμετοχή περίπου 15.000 χορευτών και άλλων καλλιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τρύφων Καρατζάς
Βιογραφία
Στο δημοτικό ήταν συμμαθητής με τον Αλέκο Φασιανό. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έπειτα με υποτροφία στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών όπου είχε δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. Κατά την στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε ως εκφωνητής στον Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων (1958). Μετά τον στρατό, συνέχισε επί σειρά ετών να εργάζεται ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο, παράλληλα με την θεατρική του δραστηριότητα. Από την ηλικία των 11 ετών ήταν ιεροψάλτης. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1957, σε ηλικία 22 ετών. Δυο χρόνια αργότερα, το 1959, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο με την ταινία Ερωτικές ιστορίες, στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όπου είχε έναν μικρό ρόλο. Συμμετείχε μεταξύ άλλων στις ταινίες: Ο εμποράκος (1967), Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967), Εκείνοι που ξέρουν να αγαπούν (1968), Πληγωμένα νιάτα (1969), Σκιές στην άμμο (1970), Βία και γοητεία (1989), Ζιγκολό (1993) και Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο (2001).
Στην τηλεόραση συμμετείχε μεταξύ άλλων στην σειρά Ονειροπαγίδα (2011-2013), μαζί με τους Μαρία Σολωμού, Γιώργο Καραμίχο και Χριστίνα Τσάφου αλλά και στην σειρά Λαβ σόρι μαζί με τον Τάσο Χαλκιά και την Κωνσταντίνα Μιχαήλ.
Η πρώτη εμφάνιση στο θέατρο ήταν στη παράσταση Η δωδέκατη νύχτα. Επί 10 χρόνια συμμετείχε στο θίασο του Κώστα Μουσούρη, με μικρούς και μεγάλους ρόλους. Συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο ακόμη και μέχρι τα ογδόντα του χρόνια, καθώς από το 2016 έως και λίγους μήνες πριν πεθάνει εμφανιζόταν στην παράσταση Οι 12 ένορκοι στο θέατρο «Αλκμήνη».
Δήλωνε οπαδός της μοναχικότητας ενώ υπηρέτησε ανελλιπώς κάθε είδος ρόλου που του εμπιστεύθηκαν και δεν άφησε απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μπεντονίτης
μικρογραφία|Μπεντονίτης Οι μπεντονίτες είναι άργιλοι που αποτελούνται κυρίως από σμεκτίτη, ανεξάρτητα από το μηχανισμό γένεσης. Οι ιδιότητες των μπεντονιτών υπαγορεύονται από το σμεκτίτη
Οι μπεντονίτες βρίσκουν πολλές βιομηχανικές εφαρμογές.
Γι’ αυτό το λόγο παράγονται και συνθετικοί σμεκτίτες από τη βιομηχανία.
Τα τελευταία χρόνια οι σμεκτίτες βρίσκουν εφαρμογές στην παραγωγή νανοσύνθετων υλικών.
Πώς απαντούν στη φύση;
Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1969-70
Η διοργάνωση
Στην 28η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1969-70 μετείχαν 18 ομάδες Α' εθνικής, 54 ομάδες Β' εθνικής, καθώς και οι ερασιτεχνικές ομάδες των ανά νομό τοπικών ενώσεων. Οι 16 ομάδες που είχαν φτάσει ως τους "16" της προηγούμενης χρονιάς προκρίθηκαν χωρίς αγώνες στη φάση των "32", ενώ από τη φάση αυτή και μετά η διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε 5 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
Στον τελικό έφτασαν για πρώτη φορά 2 ομάδες από τη Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα να διεξαχθεί εκεί ο τελικός, για πρώτη φορά μετά από 37 χρόνια και την αναμέτρηση του Άρη με τον Εθνικό στο 1933.
Στην πορεία του προς τον τελικό ο Άρης απέκλεισε διαδοχικά τους Πάτραι, Παναθηναϊκό, Καλλιθέα και Ολυμπιακό, ενώ ο ΠΑΟΚ απέκλεισε με τη σειρά του τους Μακεδονικό, Πιερικό, Πανιώνιο και Αιγάλεω. Στον τελικό ο Άρης κερδίζοντας τον αντίπαλό του με 1-0 έφτασε στην πρώτη και μοναδική ως σήμερα κατάκτηση κυπέλλου, ενώ για τον ΠΑΟΚ υπήρξε ο πρώτος από μία σειρά 5 διαδοχικών τελικών που αγωνίστηκε στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '70.
Στα αξιομνημόνευτα της χρονιάς ήταν και η για πρώτη φορά ζωντανή μετάδοση τελικού από την τηλεόραση, αν και χρονικά στις τηλεοπτικές μεταδόσεις κυπέλλου προηγήθηκε ο προαναφερθείς αγώνας ΑΕΚ - Παναθηναϊκού για τον Β' γύρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Μίνας Ζεράις
thumb|right|225px|Ο θυρεός της Μίνας Ζεράις. Ξεχωρίζει η λάμπα ασφαλείας των μεταλλωρύχων στο κέντρο. Η Μίνας Ζεράις (πορτογαλικά: Minas Gerais) είναι μία από τις 26 ομόσπονδες πολιτείες της Βραζιλίας, από τις σημαντικότερες, αφού έρχεται δεύτερη σε πληθυσμό, τρίτη σε μέγεθος οικονομίας και τέταρτη σε έκταση. Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της, το Μπέλο Οριζόντε, είναι ένα σημαντικό αστικό και οικονομικό κέντρο για ολόκληρη τη Νότια Αμερική, με την τρίτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στη Βραζιλία μετά το Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο. Ως προς το ιστορικό της βάθος, είναι ενδεικτικό ότι η Μίνας Ζεράις είναι η βραζιλιανή πολιτεία στην οποία έχουν γεννηθεί περισσότεροι πρόεδροι της Βραζιλίας από οποιαδήποτε άλλη (μεταξύ τους η πρώην πρόεδρος Ντίλμα Ρούσεφ). Το μότο της πολιτείας είναι: Libertas Quae Sera Tamen, δηλαδή «Ελευθερία, έστω και αργά».
Η έκταση της Μίνας Ζεράις είναι 586.528 τ.χλμ. (σχεδόν 4,5 φορές μεγαλύτερη από την έκταση της Ελλάδας) και ο πληθυσμός της 19.855.332 κάτοικοι (το 2012). Η Μίνας Ζεράις είναι ο κυριότερος παραγωγός καφέ και γάλακτος στη χώρα. Είναι γνωστή για την αρχιτεκτονική της κληρονομιά και την αποικιακή τέχνη σε ιστορικές πόλεις όπως οι Σάου Ζουάου ντελ Ρέι, Κονγκόνας, Όρου Πρέτου, Ντιαμαντίνα, Τιραντέντες και Μαριάνα. Στον νότο υπάρχουν λουτροπόλεις και τα ορεινά εθνικά πάρκα Καπαράο και Σέρα ντα Κανάστρα. Το τοπίο της πολιτείας περιλαμβάνει τόσο βουνά και κοιλάδες, όσο και μεγάλες εκτάσεις γόνιμης γης. Φυσικά τουριστικά αξιοθέατα αποτελούν τα σπήλαια (από τα γνωστότερα στη Βραζιλία) και οι καταρράκτες της. Τις πρόσφατες δεκαετίες η Μίνας Ζεράις αναδείχθηκε σε σημαντική οικονομική δύναμη, εκμεταλλευόμενη τις μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Σημερινός (2020) κυβερνήτης της πολιτείας είναι ο Ρομέου Ζέμα.
Ετυμολογία
Υπάρχουν δύο ερμηνείες για την προέλευση του ονόματος της πολιτείας. Η πρώτη και απλούστερη είναι η συνέχιση του ονόματος της παλαιάς αποικιακής επαρχίας, Μίνας ντος Μάτος Ζεράις, που σημαίνει είτε «Ορυχεία των γενικών δασών», είτε «Γενικά Ορυχεία των Δασών» (ανάλογα με το ποιο ουσιαστικό προσδιορίζεται από το επίθετο Gerais). Μία άλλη ερμηνεία είναι οι δύο μεγάλοι γεωγραφικοί χώροι που σχημάτισαν ιστορικώς την πολιτεία: η περιοχή των ορυχείων και η περιοχή «Ζεράις» (είτε Μάτος Ζεράις, είτε Κάμπος Ζεράις, δηλαδή κάτι σαν «Γενικοί Κάμποι»). Η δεύτερη, μακρύτερα από την ακτή και με δυσκολότερη την πρόσβαση, στήριζε την οικονομία της στη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ η πρώτη στον ορυκτό της πλούτο.
Γεωγραφία
Η Μίνας Ζεράις βρίσκεται στον βορρά της νοτιοανατολικής περιφέρειας της Βραζιλίας, η οποία περιλαμβάνει επίσης τις πολιτείες του Σάο Πάολο, του Ρίο ντε Τζανέιρο και του Εσπίριτου Σάτου. Συνορεύει με τις πολιτείες Μπαΐα (βόρεια), Γκοϊάς (βορειοδυτικά), Μάτου Γκρόσου ντου Σου (δυτικά), Σάο Πάολο και Ρίο ντε Τζανέιρο (νότια), και την Εσπίριτου Σάτου (ανατολικά). Επίσης, έχει μικρά σύνορα και με το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα στα βορειοδυτικά. Οι ακραίες γεωγραφικές συντεταγμένες της Μίνας Ζεράις είναι 14°13΄58΄΄ με 22°54΄00΄΄ Νότιο πλάτος, και 39°51΄32΄΄ με 51°02΄35΄΄ Δυτικό μήκος. Είναι μεγαλύτερη σε έκταση από ολόκληρη την Ισπανία.
Την πολιτεία διαρρέουν μερικοί από τους μακρύτερους ποταμούς της Βραζιλίας, κυρίως οι Σάου Φρατσίσκου, Παρανά και (λιγότερο) ο Ντόσε. Υπάρχουν πολλά υδροηλεκτρικά εργοστάσια, όπως το Φούρνας. Κάποιες από τις υψηλότερες βουνοκορφές της Βραζιλίας βρίσκονται στις οροσειρές που εκτείνονται στο νότιο μέρος της πολιτείας, όπως τα Όρη Μαντικέιρα και η Σέρα ντου Σέρβου, που αποτελούν το σύνορο με τις πολιτείες του Σάο Πάολο και Ρίο ντε Τζανέιρο. Το υψηλότερο σημείο της Μίνας Ζεράις είναι η Πίκου ντα Μπαντέιρα, το τρίτο σε ύψος βουνό ολόκληρης της Βραζιλίας, με ύψος 2890 μέτρα, στα όρια με την πολιτεία Εσπίριτου Σάτου.
Η κάθε περιοχή της πολιτείας έχει ένα ξεχωριστό γεωγραφικό χαρακτήρα και, ως κάποιο βαθμό, και ξεχωριστή πολιτιστική ταυτότητα: thumb|Η κωμόπολη Μπομ Ζεσούς ντε Ματοσίνιος περ. 1821-1825
Γεωλογία
Η πολιτεία έχει τεράστια κοιτάσματα σιδηρομεταλλευμάτων και σημαντικές ποσότητες χρυσού και πολύτιμων λίθων, όπως είναι τα σμαράγδια, τα τοπάζια και η ακουαμαρίνα.
Παλαιοντολογία
thumb|Μαξακαλίσαυρος Η ανακάλυψη απολιθωμάτων του Maxakalisaurus topai, ενός σαυρόποδου δεινοσαύρου, υπήρξε μία σημαντική ανακάλυψη για την παλαιοντολογία: σχεδόν πλήρης σκελετός του βρέθηκε 45 χιλιόμετρα από την πόλη Πράτα στο «Τρίγωνο της Μίνας» το 1998. Συγγενής του σαλτάσαυρου, ο μαξακαλίσαυρος έφερε οστέινες αμυντικές πλάκες στο δέρμα του. Το γένος πήρε το όνομά του από την τοπική φυλή των Μαξακάλι (ο Τόπα είναι μία από τις θεότητές τους).
Ο σκελετός του μαξακαλίσαυρου που ανακαλύφθηκε ανήκε σε ένα ζώο μήκους περίπου 13 μέτρων και εκτιμώμενου βάρους 9 τόνων, παρότι σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Αλεξάντερ Κέλνερ μπορούσε να φθάσει σε μήκος σχεδόν 20 μέτρων. Είχε μακρύ λαιμό και ουρά, και έζησε πριν από περίπου 80 εκατομμύρια χρόνια. Επειδή τα σαυρόποδα φαίνεται ότι δεν αντιμετώπιζαν μεγάλο ανταγωνισμό στη Νότια Αμερική, εξελίχθηκαν εκεί σε πιο ποικίλες μορφές και πιο ασυνήθεις τάσεις. Από το 2006 ένα ομοίωμα του σκελετού εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ιστορία
thumb|left|upright|Ο [[Βαρούχ, τέχνη μπαρόκ του 18ου αιώνα από τον Αλεϊζαντίνιου]] Η Μίνας Ζεράις δημιουργήθηκε ουσιαστικά από αποίκους που αναζητούσαν φλέβες χρυσού (πρωτοανακαλύφθηκαν το 1693), πολύτιμων λίθων και αργότερα διαμαντιών, που υπάρχουν στο φυσικά απαντώμενο πέτρωμα ιτακολουμίτης (είδος πορώδους, κίτρινου ψαμμίτη), το οποίο αφθονεί στην περιοχή. Αυτές οι φλέβες βοήθησαν στην οικονομική ανάπτυξη των περιοχών που βρίσκονταν μακριά από τη θάλασσα και προκάλεσαν την ίδρυση πολλών νέων χωριών. Το 1697 οι Πορτογάλοι, χρησιμοποιώντας Αφρικανούς σκλάβους για εργάτες, άρχισαν να κατασκευάζουν τη «Βασιλική Οδό» (Estrada Real) για τη σύνδεση των λιμανιών του Ρίο ντε Τζανέιρο και του Παράτσυ με τις πλούσιες στα πολύτιμα αυτά ορυκτά περιοχές, μέχρι τη Ντιαμαντίνα. Η πρώτη πρωτεύουσα και έδρα του τοπικού επισκόπου ήταν η πόλη Μαριάνα. Αργότερα, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Βίλα Ρίκα. Στα τέλη του 18ου αιώνα η Βίλα Ρίκα ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας και μία από τις μεγαλύτερες σε ολόκληρη την Αμερική. Καθώς τα χρυσωρυχεία εξαντλήθηκαν τον 19ο αιώνα, η πόλη έχασε τη σημασία της, παρέμεινε ωστόσο η πρωτεύουσα της πολιτείας μετονομαζόμενη σε `Ορου Πρέτου (= «Μαύρος Χρυσός»), μέχρι την οικοδόμηση της ολοκαίνουργιας, σχεδιασμένης πόλεως Μπέλο Οριζόντε περί το 1900. Ο «κύκλος» του χρυσού άφησε τα ίχνη του στις προαναφερθείσες πόλεις, όπως και σε άλλες της περιοχής. Η σχετική απομόνωση από την ευρωπαϊκή επιρροή, προστιθέμενη στον πλούτο από τα πολύτιμα ορυκτά, βοήθησαν τους κατοίκους να αναπτύξουν τη δική τους, ξεχωριστή τέχνη, που έγινε γνωστή ως Μπαρόκο Μινιέιρο (Barroco Mineiro). Καλά παραδείγματα αυτής της περιόδου αποτελούν οι πλούσια διακοσμημένες εκκλησιές των αποικιακών πόλεων. Ο σημαντικότερος καλλιτέχνης εκείνης της περιόδου ήταν ο Αντόνιου Φρανσίσκου Λίσμποα, γνωστός με το ψευδώνυμο Αλεϊζαντίνου. Τα γλυπτά του και η αρχιτεκτονική του εκτιμώνται ιδιαίτερα από τους ειδικούς ως μία από τις πλέον εκλεπτυσμένες καλλιτεχνικές εκφράσεις έξω από την Ευρώπη εκείνης της περιόδου.
Πέρα από τις εικαστικές τέχνες, υπήρξε μία έκρηξη της μουσικής δραστηριότητας στη Μίνας Ζεράις τον 18ο αιώνα. Ταλαντούχοι μουσικοί αποτόλμησαν το ταξίδι μέχρι την περιοχή με τυπωμένες παρτιτούρες της ευρωπαϊκής μουσικής και σύντομα γεννήθηκε μία τοπική σχολή συνθέσεως και εκτελέσεως που πέτυχε αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Αρκετοί συνθέτες συνέθεταν μουσική στη Μίνας Ζεράις τον 18ο αιώνα, κυρίως στη Βίλα Ρίκα, τη Σαμπαρά, τη Μαριάνα και άλλες πόλεις. Κάποια από τα ονόματα που έχουν διασωθεί είναι των Εμερίκου Λόμπου ντε Μεσκίτα, Μάρκος Κοέλιου Νέτου, Φρανσίσκο Γκόμες ντα Ρότσα και Ιγνάσιο Παρέιρας Νέβες, που καλλιέργησαν ένα ύφος σχετικό με το κλασικό ευρωπαϊκό της εποχής, αλλά με ένα περισσότερο ομοφωνικό ήχο. Συνήθως έγραφαν μουσική για μικτές ομάδες φωνών και οργάνων.
thumb|left|Κάτοικοι της Μίνας Ζεράις περί το 1820-1825 Αρκετές εξεγέρσεις έγιναν από τους αποίκους, αντιμετωπιζόμενες πάντοτε δυναμικά από το Στέμμα. Μία από τις σημαντικότερες ήταν αυτή του Φελίπε ντος Σάντος, που έληξε με την εκτέλεσή του, αλλά και με τον διαχωρισμό της Μίνας Ζεράις από το Σάο Πάολο. Η πλέον αξιοσημείωτη ωστόσο ήταν η «Συνωμοσία της Μίνας» (Inconfidência Mineira), που άρχισε το 1789 από μία ομάδα αποίκων από τη μεσαία τάξη, κυρίως διανοούμενους και νεαρούς αξιωματικούς, εμπνευσμένους από την Αμερικανική Επανάσταση και τα ιδεώδη του γαλλικού Διαφωτισμού. Η συνωμοσία απέτυχε και οι επαναστάτες εξορίσθηκαν, ενώ ο διασημότερος από αυτούς, ο Ζουακίμ Ζουζέ ντα Σίβα Σαβιέρ (γνωστός ως Τιραντέντες), που απαγχονίστηκε με διαταγή της βασίλισσας Μαρίας Α΄, καθιστάμενος τοπικός ήρωας και εθνομάρτυρας της Βραζιλίας. Η σημαία της πολιτείας Μίνας Ζεράις, ένα κόκκινο τρίγωνο σε λευκό φόντο με το λατινικό σύνθημα Libertas Quae Sera Tamen («Ελευθερία, έστω και αργά»), βασίζεται στο σχέδιο για την εθνική σημαία που προτάθηκε από τους «Inconfidentes», όπως έγιναν γνωστοί οι επαναστάτες.
thumb|right|155px|Η ιστορική (και σημερινή) σημαία της Μίνας Ζεράις Στην οικονομική ιστορία της Βραζιλίας η Μίνας Ζεράις διαδραμάτισε ένα ρόλο-κλειδί στο να μετατοπίσει τον οικονομικό άξονα από τις βορειοανατολικές περιοχές της χώρας (βασισμένες στο ζαχαροκάλαμο, που άρχισε να παρακμάζει τον 18ο αιώνα) στα νοτιοανατολικά, όπου και παραμένει το οικονομικό κέντρο. Οι μεγάλες ποσότητες χρυσού που βρέθηκαν στην πολιτεία προσέλκυσαν την προσοχή της Πορτογαλίας πίσω στη Βραζιλία, καθιστώντας προοδευτικά το Ρίο ντε Τζανέιρο σημαντικό λιμάνι, από το οποίο ο χρυσός απέπλεε για τη μητρόπολη και το οποίο θα γινόταν και έδρα της πορτογαλικής κυβερνήσεως το 1808, όταν ο Μέγας Ναπολέων εισέβαλε στην Πορτογαλία.
Εξαιτίας της οικονομικής σημασίας της και του πληθυσμού της (που ήταν ονομαστός για τον μετρημένο και ισορροπημένο χαρακτήρα του), η Μίνας Ζεράις διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή της Βραζιλίας. Τον 19ο αιώνα, πολιτικοί όπως ο Ζουσέ Μπονιφάσιο ντε Αντράντα ε Σίβα ήταν από τους πρωταγωνιστές στην ίδρυση της Βραζιλιανής Αυτοκρατορίας με αυτοκράτορα τον Πέτρο Α΄. Μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αρχές του 20ού αιώνα, η Μίνας Ζεράις μοιράσθηκε τον έλεγχο της εθνικής πολιτικής σκηνής με το Σάο Πάολο στον λεγόμενο πολιτικό κύκλο του «καφέ-ο-λαι» (café com leite, όπου ο καφές συμβολίζει το Σάο Πάολο και το γάλα ή κρέμα τη γαλακτοκομική βιομηχανία της Μίνας Ζεράις, παρότι όπως προαναφέρθηκε η δεύτερη είναι σημαντικός παραγωγός και καφέ). Η Μίνας Ζεράις υπήρξε η πατρίδα δύο από τους σημαντικότερους Βραζιλιανούς πολιτικούς του β΄ μισού του 20ού αιώνα: Ο Ζουσελίνου Κουμπίτσεκ ήταν πρόεδρος της χώρας από το 1956 ως το 1961 και μετέφερε την πρωτεύουσα της Βραζιλίας από το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Μπραζίλια, ενώ ο Τανκρέντο Νέβες είχε μία μακρά πολιτική σταδιοδρομία.
Δημογραφία
thumb|upright|Η εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, έργο του [[Όσκαρ Νίεμαϊερ, στο Μπέλο Οριζόντε.]]
Η αύξηση του πληθυσμού της Μίνας Ζεράις μεταξύ του 1991 και του 2000 ήταν 1,4%. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, από άποψη φυλής το 46% των Μινέιρος (όπως ονομάζονται οι κάτοικοι της πολιτείας) είναι λευκοί, το 45% πάρντο (μιγάδες), το 9% μαύροι, 40.000 είναι Ασιάτες (0,2%) και μόλις 37.000 ιθαγενείς Ινδιάνοι (0,18%).
Εκτός από τους ιθαγενείς και τους αφρικανικής και πορτογαλικής καταγωγής Μινέιρος, άλλες σημαντικές εθνικές ομάδες στην πολιτεία είναι οι ιταλικής καταγωγής, οι γερμανικής καταγωγής και οι λιβανέζικης καταγωγής Βραζιλιάνοι.
Ωστόσο, η φυλετική σύσταση ποικίλλει πολύ από πόλη σε πόλη. Π.χ. στην κωμόπολη Κορέγκο ντο Μπομ Ζεσούς, τη νοτιότερη της Μίνας Ζεράις, το 98,7% του πληθυσμού είναι λευκοί. Ο νότος της πολιτείας αποτελεί το πιο «ευρωπαϊκό» και το πλέον πυκνοκατοικημένο τμήμα της. Από την άλλη πλευρά, στη Σετουμπίνα, που βρίσκεται στα βορειοανατολικά, το 71,8% είναι πάρντο και το 14,7% μαύροι.
thumb|left|Το κέντρο της [[Ουμπερλάντια, της μεγαλύτερης πόλης στην πολιτεία μετά το Μπέλο Οριζόντε]]
Το μικρό ποσοστό των Ινδιάνων στον πληθυσμό εξηγείται από την εξολόθρευση μεγάλου μέρους του αρχικού πληθυσμού τους (περίπου 97.000 το έτος 1500) από ασθένειες που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι άποικοι και, ιδιαίτερα στη Μίνας Ζεράις, από τον μαζικό εποικισμό.
Κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου η δυσαναλογία ανάμεσα στον αριθμό των ανδρών και στον αριθμό των γυναικών ήταν οξύ πρόβλημα. Η απογραφή του 1738 στο Σέρο ντο Φρίου, που περιελάμβανε και τη Ντιαμαντίνα, σημείωσε ότι από τους 9681 κατοίκους το 83,5% ήταν άνδρες και το 16,5% γυναίκες. Ανάμεσα στους σκλάβους, οι γυναίκες ήταν μόλις το 3,1%.
Η μονογαμική οικογενειακή δομή που προσπάθησε να αναπτύξει η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην αποκιακή Βραζιλία ήταν μάλλον εξαίρεση στη Μίνας Ζεράις. Εκεί κυριαρχούσαν οι προσωρινές σχέσεις και η συγκατοίκηση. Η μονογαμία και οι γάμοι στην εκκλησία ρίζωσαν τον 19ο αιώνα, κατά τα ηθικά πρότυπα που επέβαλλε η θρησκεία. Ο ρόλος των γυναικών στην πολιτεία ήταν πολύ δυναμικός για τα δεδομένα της εποχής: πολλές ζούσαν μόνες ή ήταν αρχηγοί μονογονεϊκών οικογενειών και εργάζονταν, ιδίως οι απελεύθερες σκλάβες «έγχρωμες» γυναίκες. Πολλοί πρώην δούλοι μπόρεσαν να συγκεντρώσουν περιουσία και αρκετοί από αυτούς έγιναν οι ίδιοι ιδιοκτήτες δούλων.
Κατά την περίοδο του «πυρετού του χρυσού» περίπου 600 χιλιάδες Πορτογάλοι μετανάστευσαν στη Βραζιλία, με τους περισσότερους να πηγαίνουν στη Μίνας Ζεράις. Το βιβλίο αναφοράς για ένα μεγάλο αριθμό αυτών των οικογενειών είναι το Velhos Troncos Mineiros («Παλαιοί Κλάδοι των Μινέιρος») του Ραϊμούντο Τριντάντε.
Οικονομία
Ο τομέας παροχής υπηρεσιών είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΑΕΠ της Μίνας Ζεράις με 47,1%, ακολουθούμενος από τη βιομηχανία (44,1%). Η αγροτική παραγωγή αντιπροσωπεύει το 8,8% του ΑΕΠ (2004). Κυριότερες εξαγωγές είναι: τα ορυκτά προϊόντα (44,4%, κυρίως σιδηρομετάλλευμα), τα μη πολύτιμα μέταλλα (15,8%), τα οπωροκηπευτικά (13%) και τα πολυτιμα μέταλλα (5,5%).
Η οικονομία της Μίνας Ζεράις αποτελεί το 9% της βραζιλιάνικης οικονομίας (2005).
Εκτός των άλλων, η πολιτεία παράγει και ηλεκτρονικά προϊόντα, ενώ οι αυτοκινητοβιομηχανίες Fiat και Mercedes-Benz διατηρούν εργοστάσια. Ο τουρισμός συνιστά επίσης μία σημαντική πηγή εσόδων για τη Μίνας Ζεράις: ιστορικές πόλεις όπως οι Όρου Πρέτου, Μαριάνα, Σαμπαρά, Κονγκόνας, Ντιαμαντίνα, Τιραντέντες και Σάου Ζουάου ντελ Ρέι, συνιστούν πόλο έλξεως για επισκέπτες που ενδιαφέρονται για την αποικιακή αρχιτεκτονική. Λουτροπόλεις όπως οι Αρασά, Πόκους ντε Κάλντας, Λαμπαρί, Κασάμπου, κ.ά. προσελκύουν τον ιαματικό τουρισμό. Ο οικοτουρισμός είναι μία αναπτυσσόμενη δραστηριότητα, ιδίως στις ορεινές περιοχές (σέρας) της πολιτείας.
Η Μίνας Ζεράις εμφανίζει σημαντική οικονομική διαφοροποίηση κατά περιοχή. Το νότιο τμήμα (κοντά στα σύνορα με το Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο) έχει αρκετές πόλεις μεσαίου μεγέθους με συμπαγή βιομηχανική οικονομία, αλλά και πιο βορειοανατολικά υπάρχει η Ιταμπίρα, θεωρούμενη ως η μητρική πόλη της εξορυκτικής εταιρείας Vale, εισηγμένης στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Ο βορράς της πολιτείας είναι φτωχότερος, αλλά οι πόλεις Γκουβερναντόρ Βαλαντάρες και Τεόφιλου Οτόνι προσελκύουν ξένους εμπόρους πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων, κυρίως τοπαζιών και ζαφειριών. Η κεντρική περιοχή έχει τεράστια αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος και χρυσού που εξορύσσονται ακόμα. Το δυτικό τμήμα της Μίνας Ζεράις, το «Τρίγωνο της Μίνας», είναι πιο αραιοκατοικημένο και σήμερα προσελκύει επενδύσεις βιοτεχνολογίας, ιδίως στις πόλεις Ουμπερλάντια, Ουμπεράμπα και Πάτους ντι Μίνας, με έρευνα αιχμής στα βοοειδή, τη σόγια και το καλαμπόκι.
Τηλεπικοινωνίες
Οι τηλεφωνικοί κωδικοί (DDD) της Μίνας Ζεράις (MG) είναι οι αριθμοί από το 31 μέχρι το 38.
Εκπαίδευση
Πολλά είναι τα Α.Ε.Ι. της Μίνας Ζεράις, από τα οποία τα σημαντικότερα είναι τα εξής:
Πολιτισμός
thumb|Εκκλησίες μπαρόκ στη Μαριάνα
Οι άνθρωποι
Οι κάτοικοι της πολιτείας έχουν μία διακριτή προφορά που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους Βραζιλιάνους. Θεωρούνται (σε σχέση βέβαια με τους λοιπούς Βραζιλιάνους) επιφυλακτικοί, σώφρονες, λιγομίλητοι, αλλά υποδέχονται καλά τους ξένους.
Κουζίνα
Η Μίνας Ζεράις είναι γνωστή σε όλη τη χώρα για την κουζίνα της. Η πολιτιστική βάση της είναι το μικρό αγρόκτημα και πολλά πιάτα της χρησιμοποιούν τοπικής παραγωγής λαχανικά και κρέατα, ιδίως κοτόπουλο και χοιρινό. Το παραδοσιακό μαγείρεμα γίνεται με φούρνους ξύλων ή κάρβουνου και τηγάνια από χυτοσίδηρο.
Πολλά παραδοσιακά τοπικά γλυκά και ορεκτικά φτιάχνονται από αλεύρι καλαμποκιού ή ταπιόκας (που είναι γνωστή εκεί ως «μαντιόκα»), καθώς το σιτάρι δεν τα πήγε καλά με το τοπικό κλίμα. Το γνωστότερο φαγητό της Μίνας Ζεράις είναι το πάιου ντε κουέιζου (pão de queijo), ένα μικρό ρολό φούρνου (γνωστό διεθνώς ως «Brazilian cheese roll») με τυρί και αλεύρι ταπιόκας, το οποίο μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ως ορεκτικό ή για πρωινό.
Η πολιτεία είναι ο πλέον παραδοσιακός παραγωγός τυριού στη Βραζιλία. Το «τυρί της Μίνας» είναι γνωστό σε όλη τη χώρα ως το «ξεχωριστό» βραζιλιάνικο τυρί.
Η τοπική μαγειρική επιδεικνύεται σε διάφορα φεστιβάλ όλο τον χρόνο και σε πολλές τοποθεσίες σε όλη την πολιτεία, αλλά το μεγαλύτερο φεστιβάλ είναι το μηνιαίας διάρκειας Κομίντα ντε Μπουτέκο στο Μπέλο Οριζόντε, όπου 41 μπαρ και εστιατόρια επιλέγονται για να δημιουργήσουν ένα πιάτο με χρήση παραδοσιακών τοπικών πρώτων υλών. Άνθρωποι από όλη τη χώρα και το εξωτερικό βαθμολογούν τα φαγητά, τη θερμοκρασία της μπίρας, το περιβάλλον και την εξυπηρέτηση. Το 2007, πάνω από 400.000 άνθρωποι πήραν μέρος στην εκδήλωση.
Μουσική
Η μουσική είναι ένα από τα πλέον κτυπητά ιδιαίτερα στοιχεία της Μίνας Ζεράις και έχει μία ιστορία που ανάγεται στον 16ο αιώνα, με ισχυρή παράδοση από τον 18ο (βλ. την ενότητα «Ιστορία»). Στον χώρο της κλασικής μουσικής, η πολιτεία ανεβάζει παραγωγές και εκτελέσεις διάφορων ορχηστρών και χορωδιών: Υπάρχει η Συμφωνική Ορχήστρα της Μίνας Ζεράις και η «Λυρική Χορωδία» (Coral Lírico de Minas Gerais), μία κρατική χορωδία που συντηρείται από το ίδρυμα Κλόβις Σαλγκάντο (ίδρυμα υπό το πολιτειακό υπουργείο Πολιτισμού). Αυτά και άλλα σύνολα διατηρούν μία ισχυρή παρουσία στην πρωτεύουσα και σε όλη την πολιτεία, εργαζόμενα για την εκλαΐκευση και τον «εκδημοκρατισμό» της κλασικής μουσικής. Μία από τις πιο παραγωγικές σύγχρονες μορφές της μουσικής, ο συνθέτης και καθηγητής Andersen Viana, έχει γεννηθεί στην πολιτεία.
Οι πιο ποικίλοι ρυθμοί και ήχοι της μουσικής προήλθαν από Μινέιρος, όπως ο Άρι Μπαρόσο, που το 1939 έγραψε ένα από τα γνωστότερα διεθνώς τραγούδια της Βραζιλίας, το «Aquarela do Brasil».
Από το 1960 μέχρι και μετά το 1980, οι δρόμοι στην παραδοσιακή συνοικία Σάντα Τερέζα του Μπέλο Οριζόντε, έγιναν το σκηνικό για ένα από τα σημαντικότερα κινήματα εθνικής μουσικής: το Κλούμπε ντα Εσκίνα (Clube da Esquina). Με ένα μοναδικό μίγμα βραζιλιάνικης δημοτικής μουσικής, ποπ και τζαζ, το Κλούμπε συγκέντρωσε ταλέντα όπως οι Μίλτον Νασιμιέντο, Βάγκνερ Τίσο, Τονίνιο Όρτα, Φερνάντο Μπραντ, Λο Μπόρζες, Μπέτο Γκέντες και Φλάβιου Βεντουρίνι.
Μετά το 1980, μία σκηνή μουσικής χέβι μέταλ δημιουργήθηκε στο Μπέλο Οριζόντε, γενέτειρα σημαντικών βραζιλιάνικων συγκροτημάτων του είδους, μερικά από τα οποία είναι και διεθνώς γνωστά, όπως οι Sepultura.
Το υψηλότερου κύρους μπαλέτο της χώρας, το Grupo Corpo, έχει επίσης έδρα τη Μίνας Ζεράις (Μπέλο Οριζόντε).
Μουσεία
thumbnail|Το Γιαγιόι Κουσάμα στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο Μπρουμαντίνο
Το Μουσείο Μαριάνο Προκοπιο στο Ζουίζ ντι Φόρε και το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (Centro de Arte Contemporânea Inhotim) στο Μπρουμαντίνο είναι ίσως τα δύο σπουδαιότερα μουσεία στην πολιτεία.
Προσωπικότητες
Πολλοί διάσημοι Βραζιλιάνοι συγγραφείς γεννήθηκαν στη Μίνας Ζεράις: οι Κάρλος Ντράμοντ ντε Αντράντε, Φερνάντου Σαμπίνου, Μουρίλου Μέντες και Γκιμαράες Ρόζα. Ο πρωτοπόρος της αεροπορίας Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό γεννήθηκε στη Μίνας Ζεράις, όπως και αρκετοί πολιτικοί, όπως οι Πρόεδροι Αφόνσου Πένα, Βεσίζλαου Μπρας, Ντελφίμ Μορέιρα, Αρτούρ Μπερνάρντες, Ζουσελίνου Κουμπίτσεκ, Τανκρέντου Νέβις και Ντίλμα Ρούσεφ. Η Μίνας Ζεράις αναγνωρίζεται συχνά στο εξωτερικό ως η πολιτεία όπου γεννήθηκε ο ποδοσφαιριστής Πελέ, αν και έζησε από την παιδική του ηλικία στο Σάο Πάολο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μινας Ζ
Οξείδιο του λιθίου
Το οξείδιο του λιθίου ή λιθία ή κικενίτης (αγγλικά: lithium oxide) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο και οξυγόνο, με εμπειρικό τύπο Li2O. Το χημικά καθαρό οξείδιο του λιθίου, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι λευκό στερεό.
Παραγωγή
Όταν το μεταλλικό λίθιο καίγεται στον ατμοσφαιρικό αέρα, τότε το μέταλλο ενώνεται με το οξυγόνο και σχηματίζεται οξείδιο του λιθίου, μαζί με μικρές ποσότητες υπεροξειδίου του λιθίου (Li2)O2) :
Χημικά καθαρό οξείδιο του λιθίου μπορεί να ληφθεί με θέρμανση του παραπάνω προϊόντος στους 450 °C, οπότε το υπεροξείδιο του λιθίου διασπάται θερμικά, σχηματίζοντας οξείδιο του λιθίου και οξυγόνο :
Ακόμη, το οξείδιο του λιθίου μπορεί να ληφθεί και με θερμική διάσπαση υδροξειδίου του λιθίου (LiOH) :
Δομή
Στη στερεή κατάσταση, το οξείδιο του λιθίου υιοθετεί μια κρυσταλλική δομή αντιφθορίτη, που είναι συγγενική με αυτήν του φθοριούχου ασβεστίου, δηλαδή του φθορίτη, από την οποία (δηλαδή την κρυσταλλική δομή φθοριούχου ασβεστίου) μπορεί (θεωρητικά) να προκύψει (η κρυσταλλική δομή οξειδίου του λιθίου), αν αντικατασταθούν τα κατιόντα ασβεστίου με τα ανιόντα οξυγόνου και τα ανιόντα φθορίου με κατιόντα λιθίου. Η βασική κατάσταση του μορίου του οξειδίου του λιθίου στην αέρια φάση είναι γραμμική, με μήκος δεσμού που αντιστοιχεί σε ισχυρό ιονικό δεσμό. Η θεωρία σθένους - άπωσης ηλεκτρονιακών ζευγών [Valence Shell Electron Pair Repulsion (VSEPR) theory] προβλέπει ότι σε περίπτωση που οι δεσμοί Li-Ο ήταν ομοιοπολικοί, το μόριο του οξειδίου του λιθίου θα είχε γωνιακή δομή, δηλαδή παρόμοια με αυτήν του νερού.
Εφαρμογές
Το οξείδιο του λιθίου χρησιμοποιήθηκε ως σύντηκτο σε κεραμικά υαλώματα, σχηματίζοντας μπλε υαλώματα, σε συνδυασμό με χαλκό, και ροζ, σε συνδυασμό με κοβάλτιο. Το οξείδιο του λιθίου αντιδρά με το νερό και τους υδρατμούς, σχηματίζοντας υδροξείδιο του λιθίου (LiOH), και γι' αυτό πρέπει να κρατιέται μακριά από νερό και από υγρασία.
Είναι υπό έρευνα η χρήση του για τη μη καταστρεπτική φασματοσκοπική αξιολόγηση  εκπομπών και την παρακολούθηση υποβάθμισης στα πλαίσια των συστημάτων θερμικής επικάλυψης φραγμού. Μπορεί να προστεθεί ως συνενισχυτικό, μαζί με τριοξείδιο του υττρίου (Y2O3), σε κεραμεικό επικάλυμμα τριοξειδίου του ζιρκονίου (Zr2O3), χωρίς μεγάλη υποβάθμιση στην αναμενόμενη διάρκεια «ζωής» της επικάλυψης. Σε υψηλή θερμοκρασία, το οξείδιο του λιθίου εκπέμπει ένα πολύ ανιχνεύσιμο φασματικό μοτίβο, που αυξάνεται σε ένταση με την υποβάθμιση της επικάλυψης. Η ιδιότητα αυτή επιτρέπει την in situ παρακολούθηση τέτοιων συστημάτων, κάνοντας εφικτή την πρόβλεψη της διάρκειας ζωής του προϊόντος μέχρι βλάβης ή την αναγκαία διαχείρηση.
Μεταλλικό λίθιο μπορεί να ληφθεί με ηλεκτρόλυση οξειδίου του λιθίου, οπότε λαμβάνεται οξυγόνο, ως παραπροϊόν.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Οξείδια
Τσίπσετ
μικρογραφία|δεξιά|Intel ICH7 Southbridge σε Intel D945GCPE Desktop Board Ο όρος τσίπσετ αναφέρεται σε ένα σύνολο ολοκληρωμένων κυκλωμάτων (τσιπ), τα οποία είναι σχεδιασμένα να δουλεύουν μαζί. Στο εμπόριο θεωρούνται και πωλούνται ως ένα προϊόν.
Υπολογιστές
270px|thumb|Διάγραμμα του τσίπσετ της μητρικής πλακέτας του υπολογιστή. Στην επιστήμη των υπολογιστών ο όρος τσίπσετ χρησιμοποιείται συνήθως για να αναφερθεί σε μια σειρά από εξειδικευμένα τσιπ, πάνω στη μητρική πλακέτα του υπολογιστή ή πάνω σε μια κάρτα επέκτασης. Το πρώτο τσίπσετ για προσωπικούς υπολογιστές ήταν το NEAT για τον υπολογιστή IBM PC AT και τον επεξεργαστή Intel 80286.
Πιο ειδικά, ο όρος αυτός αναφέρεται σε δύο εξειδικευμένα τσιπ πάνω στη μητρική πλακέτα, στο Northbridge και στο Southbridge. Το Northbridge συνδέει τον επεξεργαστή με τις συσκευές πολύ υψηλής ταχύτητας, δηλαδή την κεντρική μνήμη και τον ελεγκτή γραφικών, ενώ το Southbridge συνδέει τον επεξεργαστή με συσκευές και διαύλους μικρότερης ταχύτητας (π.χ. σκληρός δίσκος, PCI κλπ.). Σε όλα τα σύγχρονα τσίπσετ, το southbridge περιέχει ορισμένους ενσωματωμένους ελεγκτές περιφερειακών συσκευών, όπως Ethernet, USB και συσκευές ήχου.
Ένα τσίπσετ είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να δουλεύει με συγκεκριμένη σειρά επεξεργαστών. Το τσίπσετ παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της απόδοσης του συστήματος, διότι ελέγχει τις επικοινωνίες και τη μεταφορά δεδομένων μεταξύ του επεξεργαστή και των περιφερειακών συσκευών.
Ο κατασκευαστής του τσίπσετ τις περισσότερες φορές διαφοροποιείται από τον κατασκευαστή της μητρικής πλακέτας. Μερικοί κατασκευαστές τσίπσετ είναι οι NVIDIA, AMD, VIA, SiS, Intel και η Βroadcom. Οι υπολογιστές της Apple χρησιμοποιούν τσίπσετ σχεδιασμένα αποκλειστικά από αυτήν την εταιρεία, αν και τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να εκμεταλλεύεται και διαφορετικής κατασκευής τσίπσετ. Ακόμα, ορισμένοι κατασκευαστές εξυπηρετητών (servers) αναπτύσσουν επίσης δικά τους τσίπσετ για τα προϊόντα τους.
Τη δεκαετία του 1980, η εταιρεία Chips and Technologies η οποία ιδρύθηκε από τον Γκόρντον Κάμπελ ήταν η πρωτοπόρος στην κατασκευή τσίπσετ για προσωπικούς υπολογιστές. Εκείνη την εποχή τα τσίπσετ που κατασκευάζονταν δεν αφορούσαν αποκλειστικά τους προσωπικούς υπολογιστές, αλλά περιλάμβανε ακόμα και διαφορετικούς τομείς της πληροφορικής. Το ίδιο τσίπσετ δηλαδή μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα για εντελώς διαφορετικούς σκοπούς.
Στους προσωπικούς υπολογιστές και τις κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών της δεκαετίας του ’80 και του ’90, ο όρος τσίπσετ χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει τα οποιαδήποτε τσιπ γραφικών και ήχου.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική υπολογιστή Κατηγορία:Ολοκληρωμένα κυκλώματα Κατηγορία:Μητρική κάρτα
Ιστορία της τεχνητής νοημοσύνης
Η ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) ξεκίνησε στην αρχαιότητα, με μύθους, ιστορίες και φήμες για τα τεχνητά όντα που ήταν προικισμένα με νοημοσύνη ή συνείδηση από τους τεχνίτες. Οι σπόροι του σύγχρονου ΑΙ φυτεύτηκαν από κλασσικούς φιλοσόφους που προσπάθησαν να περιγράψουν τη διαδικασία της ανθρώπινης σκέψης ως τον μηχανικό χειρισμό των συμβόλων. Αυτό το έργο κορυφώθηκε με την εφεύρεση του προγραμματιζόμενου ψηφιακού υπολογιστή στη δεκαετία του 1940, μιας μηχανής βασισμένης στην αφηρημένη ουσία της μαθηματικής συλλογιστικής. Αυτή η συσκευή και οι ιδέες πίσω από αυτήν ενέπνευσαν μια χούφτα επιστήμονες να αρχίσουν να συζητούν σοβαρά τη δυνατότητα οικοδόμησης ενός ηλεκτρονικού εγκεφάλου.
Το πεδίο της έρευνας AI ιδρύθηκε σε ένα εργαστήριο που πραγματοποιήθηκε στην πανεπιστημιούπολη του Κολεγίου Ντάρτμουθ κατά το καλοκαίρι του 1956. Εκείνοι που παρακολούθησαν θα γίνουν οι ηγέτες της έρευνας AI εδώ και δεκαετίες. Πολλοί από αυτούς πρόβλεψαν ότι μια μηχανή τόσο έξυπνη όσο ένα ανθρώπινο ον θα υπήρχε σε μία μόνο γενιά και τους δόθηκαν εκατομμύρια δολάρια για να γίνει αυτό το όραμα πραγματικότητα.
Τελικά, κατέστη προφανές ότι υποτιμούσαν σε μεγάλο βαθμό τη δυσκολία του έργου. Το 1973, η αμερικανική και η βρετανική κυβέρνηση σταμάτησαν να χρηματοδοτούν την έρευνα για την τεχνητή νοημοσύνη και τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν αργότερα έγιναν γνωστά ως "ο χειμώνας της AI", απαντώντας στις επικρίσεις του James Lighthill και τις συνεχιζόμενες πιέσεις από το Κον. Επτά χρόνια αργότερα, μια οραματική πρωτοβουλία της ιαπωνικής κυβέρνησης ενέπνευσε τις κυβερνήσεις και τη βιομηχανία να παράσχουν AI με δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80 οι επενδυτές απογοητεύτηκαν από την απουσία της απαιτούμενης ηλεκτρονικής ισχύς που χρειαζόταν και απέσυραν ξανά τη χρηματοδότηση.
Οι επενδύσεις και το ενδιαφέρον για την ΑI σημείωσαν άνοδο κατά τις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, όταν η μηχανική μάθηση εφαρμόστηκε επιτυχώς σε πολλά προβλήματα στον ακαδημαϊκό χώρο και την βιομηχανία λόγω νέων μεθόδων, της εφαρμογής ισχυρών ηλεκτρονικών υπολογιστών και της συλλογής τεράστιων συνόλων δεδομένων.
AI στο μύθο, τη φαντασία και την κερδοσκοπία
Μηχανικοί άντρες και τεχνητά όντα εμφανίζονται στους ελληνικούς μύθους, όπως τα χρυσά ρομπότ του Ηφαίστου και της Γαλάτειας του Πυγμαλίωνα. Κατά το Μεσαίωνα, υπήρχαν φήμες για μυστικές μυστικιστικές ή αλχημείες μέσο για την τοποθέτηση νου στην ύλη, όπως Jabir ιμπν Hayyan «s Takwin, ο Παράκελσος » ανθρωπάκι και ο ραβίνος Ιούδα Loew «s Golem. Μέχρι τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκαν ιδέες για τεχνητούς άνδρες και σκεπτόμενες μηχανές υπήρξαν στη μυθοπλασία, όπως στο Frankenstein της Mary Shelley ή στο RUR του Karel Čapek (Universal Robots του Rossum), και στην κερδοσκοπία, όπως ο «Δαρβίνος μεταξύ των μηχανών» του Samuel Butler   Η AI συνέχισε να αποτελεί σημαντικό στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας και σήμερα στο παρόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη
Τάρια Τούρουνεν
Η Τάρια Τούρουνεν (Tarja Soile Susanna Turunen-Cabuli, 17 Αυγούστου 1977) είναι Φινλανδή τραγουδίστρια κλασικής φωνητικής εκπαίδευσης. Είναι επίσης, μουσικοσυνθέτρια και στιχουργός. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα φινλανδικά πρόσωπα στον κόσμο της μουσικής.
Ξεκίνησε επίσημα την καριέρα της, το 1996, τραγουδώντας ως φοιτήτρια της Μουσικής Ακαδημίας Σιμπέλιους, στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, σε κλασικά κονσέρτα. Το 1999 ολοκλήρωσε επιτυχώς σπουδές της, μετά από τέσσερα χρονια, στη φινλανδική Ακαδημία Σιμπέλιους, και συνέχισε για μια άλλη τετραετία, τις σπουδές της στη Γερμανία, στο Μουσικό Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης, και το 2003 ολοκλήρωσε επίσης με επιτυχία τις σπουδές της, αποκτώντας δίπλωμα φωνητικής διδασκαλίας αλλά και διπλώματα που πιστοποιούν τη γνώση μουσικών οργάνων, όπως πιάνο, βιολί, κλπ.
Έγινε κυρίως γνωστή ως τραγουδίστρια του Φινλανδικού συγκροτήματος οπερατικής χέβι μέταλ μουσικής Nightwish, που ίδρυσε μαζί με τους Τουόμας Χολοπάινεν και Έμπου Βουόρινεν το 1997. Αποχώρησε από το συγκρότημα στα τέλη του 2006 μετά από δέκα χρόνια. Έκτότε έχει διαγράψει μια πάρα πολύ επιτυχημένη μουσική καριέρα, διεθνώς.
Τα είδη και οι υποκατηγορίες της μουσικής που έχει ερμηνεύσει είναι τα εξής: Οπερατικό Μέταλ, Χέβυ Μέταλ, Γκόθικ Μεταλ, Ατμοσφαιρικό Μέταλ, Πάουερ Μέταλ, Επικό Μέταλ, Μελωδικό Μέταλ, Ποπ Μέταλ, Ποπ Ροκ, Όπερα, Κλασικό Τραγούδι.