cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωστάντζα Μότσαρτ
Η Μαρία Κονστάντσε Τσεσίλια Γιοζέφα Γιοχάννα Αλοΰσια Μότσαρτ (γερμανικά: Maria Constanze Cäcilia Josepha Johanna Aloysia Mozart), το γένος Βέμπερ (Weber), (5 Ιανουαρίου 1762 - 6 Μαρτίου 1842) ήταν Αυστριακή εκπαιδευμένη τραγουδίστρια. Παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος σύζυγός της ήταν ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Γκέοργκ Νίκολαους φον Νίσεν. Εκείνη και ο Μότσαρτ είχαν έξι παιδιά: τον Καρλ Τόμας Μότσαρτ, τον Φραντς Ξάφερ Βόλφγκανγκ Μότσαρτ και τέσσερα άλλα που πέθαναν ως νήπια. Έγινε βιογράφος του Μότσαρτ από κοινού με τον δεύτερο σύζυγό της.
Πρώτα χρόνια
Η Κονστάντσε Βέμπερ γεννήθηκε στο Τσελ ιμ Βίζενταλ, μία πόλη κοντά στο Λέραχ στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, στα νοτιοδυτικά της Γερμανίας και μετά στην Πέραν Αυστρία. Η μητέρα της ήταν η Τσεσίλια Βέμπερ, το γένος Σταμ. Ο πατέρας της, Φρίντολιν Βέμπερ εργάστηκε ως "διπλός μπασίστας, υποβολέας και μουσικός αντιγράφος". Ο αδελφός του Φρίντολιν ήταν ο πατέρας του συνθέτη Καρλ Μαρία φον Βέμπερ. Η Κονστάντσε είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, τη Γιοζέφα και την Αλοΰσια και μία νεότερη, τη Σοφί. Και οι τέσσερις εκπαιδεύτηκαν ως τραγουδιστές και η Γιοζέφα και η Αλοΰσια είχαν και οι δύο διακεκριμένη μουσική καριέρα και αργότερα έπαιξαν στις πρεμιέρες ορισμένων έργων του Μότσαρτ.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ανατροφής της Κονστάντσε, η οικογένεια ζούσε στην πατρίδα της μητέρας της, στο Μάνχαϊμ, ένα σημαντικό πολιτιστικό, πνευματικό και μουσικό κέντρο της εποχής. Ο 21χρονος Μότσαρτ επισκέφθηκε το Μάνχαϊμ το 1777 κατά τη διάρκεια μίας περιοδείας για αναζήτηση εργασίας με τη μητέρα του και ανέπτυξε στενή σχέση με την οικογένεια Βέμπερ. Ερωτεύτηκε, όχι την 15χρονη Κονστάντσε, αλλά την Αλοΰσια. Ενώ ο Μότσαρτ βρισκόταν στο Παρίσι, η Αλοΰσια απέκτησε θέση ως τραγουδίστρια στο Μόναχο και η οικογένεια της την συνόδευε εκεί. Απέρριψε τον Μότσαρτ όταν πέρασε από το Μόναχο κατά την επιστροφή του στο Σάλτσμπουργκ.
Η οικογένεια μετακόμισε στη Βιέννη το 1779, ακολουθώντας πάλι την Αλοΰσια καθώς συνέχιζε την καριέρα της. Ένα μήνα μετά την άφιξή τους, ο Φρίντολιν πέθανε. Μέχρι τη στιγμή που ο Μότσαρτ μετακόμισε στη Βιέννη το 1781, η Αλοΰσια είχε παντρευτεί τον Γιόζεφ Λάνγκε, ο οποίος συμφώνησε να βοηθήσει τη Τσεσίλια Βέμπερ με ένα ετήσιο επίδομα και πήρε επίσης ενοίκους στο σπίτι της για να καλύψει τις ανάγκες της. Το σπίτι όπου ζούσαν οι Βέμπερ (στο δεύτερο όροφο) βρισκόταν στο Am Peter 11, και έφερε ένα όνομα (όπως τα σπίτια συχνά την εποχή εκείνη): Zum Auge Gottes («το μάτι του Θεού»).
Γάμος με τον Μότσαρτ
Κατά την πρώτη άφιξή του στη Βιέννη στις 16 Μαρτίου 1781, ο Μότσαρτ έμεινε στο σπίτι του Τευτονικού Τάγματος με το προσωπικό του προστάτη του, αρχιεπίσκοπο Ιερόνυμους Κολορρέντο. Τον Μάιο, "ήταν υποχρεωμένος να φύγει" και επέλεξε να διαμείνει στο νοικοκυριό Βέμπερ, με την πρόθεση αρχικά "να μείνει εκεί μόνο μια εβδομάδα."
Μετά από λίγο, έγινε φανερό στην Τσεσίλια Βέμπερ ότι ο Μότσαρτ φλερτάρε την Κονστάντσε, τώρα 19 και για λόγους κοσμιότητας, του ζήτησε να φύγει. Ο Μότσαρτ μετακόμισε στις 5 Σεπτεμβρίου σε δωμάτιο τρίτου ορόφου στο Γκράμπεν.
Η φιλία συνεχίστηκε, όχι εξ ολοκλήρου ομαλά. Η αλληλογραφία που επιβιώνει δείχνει ότι ο Μότσαρτ και η Κονστάντσε διέκοψαν τη σχέση τους για λίγο τον Απρίλιο του 1782, για ένα επεισόδιο που αφορούσε ζήλια (η Κονστάντσε είχε επιτρέψει σε έναν άλλο νεαρό άνδρα να μετρήσει την κνήμη της σε ένα παιχνίδι σαλονιού). Ο Μότσαρτ αντιμετώπισε επίσης μεγάλη δυσκολία για να πάρει άδεια για το γάμο από τον πατέρα του, Λεόπολντ.
Ο γάμος έγινε τελικά σε μια ατμόσφαιρα κρίσης. Ο Ντάνιελ Χαρτς υποδηλώνει ότι τελικά η Κονστάντσε συγκατοίκησε με τον Μότσαρτ, γεγονός που θα την είχε ντροπιάσει με βάση τα ήθη της εποχής. Ο Μότσαρτ έγραψε στον Λεόπολντ στις 31 Ιουλίου 1782, "Όλες οι καλές και καλοπροαίρετες συμβουλές που έχετε στείλει αποτυγχάνουν να αντιμετωπίσουν την υπόθεση ενός άνδρα που έχει ήδη προχωρήσει μέχρι τώρα με μια κοπέλα. Η περαιτέρω αναβολή είναι άσκοπη." Ο Χαρτς αναφέρει, "Η αδερφή της Κονστάντσε, Σοφί, είχε δηλώσει με δάκρυα ότι η μητέρα της θα έστελνε την αστυνομία να φέρει πίσω την Κονστάντσε αν δεν επέστρεφε μόνη της [πιθανώς από το διαμέρισμα του Μότσαρτ]." Στις 4 Αυγούστου, ο Μότσαρτ έγραψε στη Βαρόνη φον Βάλνστετεν, ρωτώντας: «''Μπορεί η αστυνομία να εισέλθει εδώ στο σπίτι κάποιου με αυτόν τον τρόπο; Ίσως είναι μόνο μία απάτη της κυρίας Βέμπερ για να πάρει την κόρη της πίσω. Εάν όχι, δεν ξέρω καλύτερα θεραπεία από το να παντρευτείς την Κονστάντσε αύριο το πρωί ή αν είναι δυνατόν σήμερα.''"
Ο γάμος έγινε όντως εκείνη την ημέρα, στις 4 Αυγούστου 1782. Στο συμβόλαιο γάμου, η Κονστάντσε "παραχωρεί στον γαμπρό της πεντακόσια γκούλντεν που [...] ο τελευταίος έχει υποσχεθεί να αυξήσει με χίλια γκούλντεν", με το σύνολο" να περάσει στον επιζόντα". Επιπλέον, όλες οι κοινές εξαγορές κατά τη διάρκεια του γάμου έπρεπε να παραμείνουν κοινή ιδιοκτησία και των δύο. Μία μέρα μετά τον γάμο, η συγκατάθεση του πατέρα του Βόλφγκανγκ έφτασε στο ταχυδρομείο.
Το ζευγάρι είχε έξι παιδιά, εκ των οποίων μόνο δύο επέζησαν από την παιδική ηλικία.
Μετά το θάνατο του Μότσαρτ
μικρογραφία| Η Κονστάντσε το 1802, πορτρέτο του Χανς Χάνσεν. Ο Μότσαρτ πέθανε το 1791, αφήνοντας χρέη και βάζοντας την Κονστάντσε σε δύσκολη θέση. Σε αυτό το σημείο οι επιχειρηματικές δεξιότητες της Κονστάντσε έδωσαν αποτελέσματα: απέκτησε σύνταξη από τον αυτοκράτορα, οργάνωσε κερδοφόρες αναμνηστικές συναυλίες και ξεκίνησε μία εκστρατεία για τη δημοσίευση των έργων του συζύγου της. Αυτές οι προσπάθειες σταδιακά κατέστησαν την Κονστάντσε οικονομικά ασφαλή και τελικά πλούσια. Έστειλε τον Καρλ και τον Φραντς στην Πράγα για να εκπαιδευτούν από τον Φραντς Ξάφερ Νίμετσεκ, με τον οποίο συνεργάστηκε στην πρώτη πλήρη βιογραφία του Μότσαρτ.
Κατά τα τελευταία χρόνια της Κονστάντσε στο Σάλτσμπουργκ, είχε τη συντροφιά των δύο επιζώντων αδελφών της, της Αλοΰσια και της Σοφί, επίσης χήρες, οι οποίες μετακόμισαν στο Σάλτσμπουργκ και έζησαν τη υπόλοιπη ζωή τους εκεί.
Αντιμετώπιση από βιογράφους
Σύμφωνα με το Λεξικό Γκρόουβ για τη Μουσική και τους Μουσικούς, η Κονστάντσε αντιμετωπίστηκε σκληρά και άδικα από έναν αριθμό βιογράφων της: "Η επιστημονική έρευνα στις αρχές του 20ου αιώνα την επέκρινε σοβαρά ως ακατανόητη, ασυνήθιστη και ακόμη και άπιστη και ως μία ανάρμοστη σύζυγος στον Μότσαρτ που τον παραμελούσε. Τέτοιες εκτιμήσεις (ακόμα και σήμερα) δεν βασίστηκαν σε κανένα επαρκές στοιχείο, μολύνθηκαν με τον αντι-φεμινισμό και πιθανότατα ήταν λανθασμένες από κάθε άποψη. " Τα παράπονα για την αδικία στην Κονστάντσε εμφανίζονται επίσης σε αρκετές πρόσφατες βιογραφίες του Μότσαρτ: Μπράουμπενρενς (1990), Σόλομον (1995) και Χάλλιγουελ (1998).
Κληρονομιά
Το Βασιλικό Ωδείο των Βρυξελλών διατηρεί διάφορα έγγραφα αυτόγραφων από την Κονστάντσε Μότσαρτ, συμπεριλαμβανομένων επιστολών στον γιο της Φραντς Ξάφερ Βόλφγκανγκ Μότσαρτ, καθώς και ένα μικρό εικονογραφημένο άλμπουμ de Souvenirs, με ημερομηνία 1789, αλλά καλύπτει την περίοδο 1801-1823 στην οποία συνέλλεγε αναμνήσεις, εντυπώσεις και εντυπώσεις. ποιήματα (αναφ. Ταμείο Jean-Lucien Hollenfeltz, B-Bc-FH-163).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί μουσικοί Κατηγορία:Οικογένεια Μότσαρτ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Έσω καρωτίδα
Η έσω καρωτίδα αρτηρία αιματώνει το πρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου, τους οφθαλμούς και τα εξαρτήματά τους και δίνει κλάδους προς το μέτωπο και τη μύτη.
Αρχίζει από το διχασμό της κοινής καρωτίδας (στο ύψος του άνω χείλους του θυρεοειδούς χόνδρου) σε έσω και έξω καρωτίδα. Σε σχέση με την τελευταία έχει ίσο μέγεθος στους ενήλικες, αλλά είναι μεγαλύτερη στα παιδιά. Αξιοσημείωτη είναι η πορεία της, με πολλές καμπυλώσεις κατά τη διαδρομή της.
Υποδιαιρέσεις
Η κλασική ανατομική διαίρεση αναγνωρίζει τέσσερις μοίρες:
Οι δύο τελευταίες μοίρες αποτελούν μαζί την ενδοκράνιο μοίρα. Στην κλινική πράξη χρησιμοποιείται επίσης διαίρεση με 7 μοίρες:
1. C1 ή τραχηλική
2. C2 ή λιθοειδής
4. C4 ή σηραγγώδης
5. C5 ή κλινοειδής
7. C7 ή επικοινωνούσα ή τελική
Αυχενική μοίρα
Η αρχή της αρτηρίας στο διχασμό της κοινής καρωτίδας είναι ανευρυσμένη, σχηματίζοντας τον καρωτιδικό βολβό ή κόλπο. Ακολουθεί πορεία προς τα επάνω, έχοντας αρχικά την έξω καρωτίδα προς τα μέσα και εμπρός. Κινείται πίσω από τον στερνοκλειδομαστοειδή μυ και μπροστά από τις εγκάρσιες αποφύσεις των τριών ανώτερων αυχενικων σπονδύλων. Είναι τότε σχετικά επιφανειακή και καλύπτεται από την εν τω βάθει περιτονια, το μυωδες πλάτυσμα και το δέρμα. Στη συνέχεια διέρχεται πίσω από την παρωτιδα και διασταυρώνεται με το υπογλωσσιο νεύρο, τους μύες διγάστορα και βελονοϋοειδή, την ινιακή και την οπίσθια ωτιαια αρτηρία. Υψηλότερα διαχωριζεται από την έξω καρωτίδα αρτηρία με τους μύες βελονογλωσσικό και βελονοφαρυγγικό, την κορυφή της βελονοειδούς απόφυσης και τον βελονοϋοειδή σύνδεσμο, το γλωσσοφαρυγγικό νεύρο και τον φαρυγγικό κλάδο του πνευμονογαστρικού νεύρου. Βρίσκεται σε σχέση, προς τα πίσω με το μακρό κεφαλικό μυ, το άνω αυχενικό γάγγλιο του συμπαθητικού συστήματος και το άνω λαρυγγικό νεύρο, επί τα εκτός με την έσω σφαγιτιδα φλέβα και το πνευμονογαστρικό νεύρο (το οποίο βρίσκεται πίσω από την αρτηρία), επί τα εντός με το φάρυγγα, το άνω λαρυγγικό νεύρο και την ανιούσα φαρυγγική αρτηρία. Στη βάση του κρανίου, τα νεύρα γλωσσοφαρυγγικό, πνευμονογαστρικό, παραπληρωματικό και υπογλωσσιο βρίσκονται μεταξύ της αρτηρίας και της έσω σφαγιτιδας φλέβας.
Κλάδοι
Η αυχενική μοίρα δεν δίνει κλάδους.
Λιθοειδής μοίρα:
Σηραγγώδης μοίρα:
Εγκεφαλική μοίρα:
Λάμπρος Νικολαΐδης
Ο Λάμπρος Νικολαΐδης ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λάμπρος Νικολαΐδης γεννήθηκε στην Πέγεια το 1909. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Απεβίωσε το 1998.
Πολιτική διαδρομή
Διεκδίκησε εκλογή στις Βουλευτικές εκλογές 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, λόγω του θανάτου του βουλευτή εκλογικής περιφέρειας Πάφου του ΑΚΕΛ Νίκου Μαυρονικόλα, ο Λάμπρος Νικολαΐδης ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο στις 27 Ιουνίου 1985 ως ο πρώτος επιλαχών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Συναυλία Θερινής Νυκτός
Η Συναυλία Θερινής Νυκτός (Sommernachtskonzert) είναι συναυλία με ελεύθερη είσοδο που διεξάγεται ετησίως στα Ανάκτορα Σενμπρούν από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταδίδεται από το PBS ως μέρος του προγράμματος «Great Performances».
Ιστορία
Η συναυλία διοργανώθηκε για πρώτη φορά στις 25 Μαΐου του 2004. Χορηγός της συναυλίας είναι η Rolex από το 2009 και έκτοτε τη συναυλία παρακολουθούν πάνω 100.000 θεατές.
Στη συναυλία έχουν ερμηνευτεί των Αλεξάντρ Μποροντίν, Κλοντ Ντεμπισί, Μανουέλ ντε Φάγια, Φραντς Λιστ, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Μοντέστ Μουσόργκσκι, Νικολό Παγκανίνι, Αμίλκαρε Πονκιέλι, Γιαν Σιμπέλιους, Γιόχαν Στράους του νεότερου, Ρίχαρντ Στράους, Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, Τζουζέπε Βέρντι και Ρίχαρντ Βάγκνερ. Η συναυλία ολοκληρώνεται πάντα με το βαλς «Βιεννέζικο αίμα» του Γιόχαν Στράους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναυλίες κλασικής μουσικής
Πρόποδες
Πρόποδες ονομάζεται το χαμηλότερο τμήμα ενός βουνού ή άλλου υψώματος. Συνήθως αποτελούν μεταβατική ζώνη μεταξύ των πεδιάδων  και των παρακείμενων τοπογραφικά υψηλότερων βουνών, λόφων και ορεινών όγκων. Συχνά οι πρόποδες αποτελούνται από προσχωσιγενείς πεδιάδες, συγκολλημένες προσχωσιγενείς πεδιάδες και τεμαχισμένα οροπέδια.
Τα οικοσυστήματα των προπόδων είναι συχνά γνωστά ως μικρές ζώνες που σχετίζονται με τα οικοσυστήματα των υψηλότερων ορεινών περιοχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Μπάμπα Μπούντχα
Ο Μπάμπα Μπούντχα (6 Οκτωβρίου 1506 – 8 Σεπτεμβρίου 1631) ήταν μία από τις πρωταρχικές και σημαντικές φιγούρες στα πρώτα χρόνια του Σιχισμού.
Γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1506 στο χωριό Κατού Νανγκάλ, στην περιφέρεια Αμριτσάρ, και στην παιδική του ηλικία δούλευε ως βοσκός βοοειδών. Μια μέρα, καθώς έβοσκε το κοπάδι βοοειδών του έξω από το χωριό του, συνάντησε τον Γκουρού Νάνακ Ντεβ. Σε αυτή τη μικρή ηλικία, έθεσε στον Γκουρού Νάνακ Ντεβ ερωτήσεις σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο, οι οποίες αφορούσαν την απαλλαγή από αυτά, κάτι το οποίο οδήγησε τον Γκουρού στο να τον ευλογήσει με το όνομα Μπούντχα, καθώς έθετε ώριμα ερωτήματα και μιλούσε σαν ένας σοφός ηλικιωμένος άντρας. Ο Μπάμπα Μπούντχα υπήρξε ένας από τους πρώτους μαθητές του Γκουρού Νάνακ και ήταν αυτός που τέλεσε τις επίσημες τελετές στέψης των πέντε από τους δέκα Σιχ-Γκουρού (μέχρι και τον Γκουρού Χάργκομπιντ). Λέγεται πως στην παιδική του ηλικία ευλογήθηκε από τον Γκουρού Νάνακ να ζήσει μια μακροχρόνια ζωή.
Στις 30 Μαΐου 1606, μετά το μαρτύριο του Γκουρού Αρντζάν, ο Γκουρού Χάργκομπιντ διέταξε να κατασκευαστεί μία ανυψωμένη πλατφόρμα, την οποία ονόμασε Ακάλ Ταχτ, απέναντι από τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ. Για αυτή την κατασκευή, ο Γκουρού Χάργκομπιντ εμπιστεύτηκε και έθεσε υπεύθυνους τον Μπάμπα Μπούντχα και τον Μπάι Γκούρντας.
Πηγές
Κατηγορία:Σιχισμός
Χλωριούχος άργυρος
Ο χλωριούχος άργυρος είναι μια χημική ένωση με τον χημικό τύπο AgCl. Αυτό το λευκό κρυσταλλικό στερεό είναι γνωστό για τη χαμηλή διαλυτότητα του στο νερό (αυτή η συμπεριφορά είναι όμοια με τα χλωρίδια του Tl+ και του Pb2+). Με φωτισμό ή θέρμανση, ο χλωριούχος άργυρος μετατρέπεται σε άργυρο (και χλώριο), που φαίνεται σε κάποια δείγματα από το γκριζωπό ή ιώδη χρωματισμό. Ο AgCl εμφανίζεται στη φύση ως ορυκτός χλωραργυρίτης.
Δομή και αντιδράσεις
Το στερεό αποκτά την εδροκεντρωμένη κεντρική δομή του NaCl, στην οποία κάθε ιόν Ag+ περιβάλλεται από ένα οκτάεδρο με έξι υποκαταστάτες χλωρίου. Παρόμοια κρυσταλλώνονται και οι φθοριούχος άργυρος και βρωμιούχος άργυρος. Όμως, η κρυσταλλογραφία εξαρτάται από τις συνθήκες κρυστάλλωσης, κυρίως τη συγκέντρωση του ελεύθερου ιόντος αργύρου, όπως φαίνεται από την αριστερή εικόνα (η γκρίζα απόχρωση και η μεταλλικό στιλπνότητα οφείλονται σε μερική αναγωγή του αργύρου). Ο AgCl διαλύεται σε διαλύματα που περιέχουν υποκαταστάτες όπως χλωριούχα, κυανιούχα, τριφαινυλφωσφίνη, θειοθειικών, θειοκυανικών και αμμωνία. Ο χλωριούχος άργυρος αντιδρά με αυτούς τους υποκαταστάτες σύμφωνα με τις παρακάτω αντιδράσεις:
Ο χλωριούχος άργυρος δεν αντιδρά με νιτρικό οξύ. Τα περισσότερα σύμπλοκα που παράγονται από AgCl είναι δι-, τρι- και σε σπάνιες περιπτώσεις τετρα- δοτικά αποκτώντας γραμμική, επίπεδη τριγωνική και τετραεδρική γεωμετρία ένταξης, αντίστοιχα.
Χημεία
Σε μια από τις πιο διάσημες αντιδράσεις στη χημεία, η προσθήκη άχρωμου υδατικού νιτρικού αργύρου στο επίσης άχρωμο διάλυμα χλωριούχου νατρίου παράγει ένα αδιαφανές λευκό ίζημα : Αυτή η μετατροπή είναι μια συνηθισμένη δοκιμή για την παρουσία χλωρίου στο διάλυμα. Λόγω της προφανότητάς της χρησιμοποιείται εύκολα στην τιτλοδότηση, που δίνει την τυπική περίπτωση της αργυρομετρίας.
Το γινόμενο διαλυτότητας, Ksp, για τον AgCl στο νερό είναι 1,77·10-10 σε θερμοκρασία δωματίου, που δείχνει ότι μόνο 1,9 mg (δηλαδή, √1,77·10-10 moles) από AgCl διαλύονται σε κάθε λίτρο νερού. Το περιεχόμενο χλώριο υδατικού διαλύματος μπορεί να προσδιοριστεί ποσοτικά ζυγίζοντας το ίζημα του AgCl, που είναι μη υγροσκοπικό, επειδή ο AgCl είναι ένα από τα λίγα χλωριούχα μέταλλα μετάπτωσης που είναι αδρανές ως προς το νερό. Τα ιόντα που εμπλέκονται σε αυτήν τη δοκιμή είναι τα βρωμιούχα και τα ιωδιούχα, καθώς και διάφοροι υποκαταστάτες. Για τον AgBr και τον AgI, οι τιμές Ksp είναι 5,2 x 10−13 και 8,3 x 10−17, αντίστοιχα. Ο βρωμιούχος άργυρος (ελαφρά κιτρινίζον λευκό) και ο ιωδιούχος άργυρος (αχνό κίτρινο) είναι επίσης σημαντικά πιο φωτοευαίσθητοι από τον AgCl.
Ο AgCl σκουραίνει γρήγορα κατά την έκθεση στο φως αποσυντιθέμενος σε στοιχειακό χλώριο και μεταλλικό άργυρο. Αυτή η αντίδραση χρησιμοποιείται στην φωτογραφία και τα φιλμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωρίδια Κατηγορία:Ενώσεις αργύρου
Επαρχία Αιμιλίας
μικρογραφία|Χάρτης με τις διοικητικές διαιρέσεις της Ιταλίας το 580 Η Επαρχία Αιμιλίας ήταν βραχύβια διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Καταλάμβανε τμήματα της Κεντρικής Ιταλίας ανάμεσα στην Κρεμόνα και γύρω περιοχές αλλά και το νότιο-ανατολικό άκρο της Λιγουρίας με το Λόντι.
Δημιουργήθηκε περίπου το 580 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Τιβέριο Β', ήταν μία από τις πέντε επαρχίες, (Αννοναρία, Καλαβρία, Ουρμπικαρία, Καμπανία και Αιμιλία) που δημιούργησε στην Ιταλική χερσόνησο λόγω της πίεσης των Λομβαρδών και χαμένων εδαφών από τους εισβολείς. Το 584 ο νέος αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατάργησε αυτές τις επαρχίες και τις ενέταξε στην νεοδημιουργηθήσα επαρχία με την ονομασία Εξαρχάτο της Ραβένα.
Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Ιωάννης Κύπριος αναφέρει σημαντικότερες πόλεις της επαρχίας : Κρεμόνα και το Λόντι Βέτσιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Λαβάν-λε-Σαιν-Κλωντ
Το Λαβάν-λε-Σαιν-Κλωντ (γαλλικά: Lavans-lès-Saint-Claude) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Εθνική Ινδίας (χόκεϊ επί χόρτου ανδρών)
Η εθνική ομάδα χόκεϊ επί χόρτου της Ινδίας εκπροσωπεί την Ινδία στο διεθνές χόκεϊ επί χόρτου. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Χόκεϊ Ινδίας. Αποτελεί την ποιο επιτυχημένη ομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες.
Ιστορία
Το 1928, η ομάδα κέρδισε το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο και μέχρι το 1956 η ομάδα ανδρών της Ινδίας παρέμεινε αήττητη στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κερδίζοντας έξι χρυσά μετάλλια στη σειρά. Η ομάδα είχε σερί νίκες 30–0 κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, από το πρώτο της παιχνίδι μέχρι την ήττα στο τελικό του 1960. Η Ινδία κέρδισε επίσης το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1975.
Το 2014, πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ασιατικούς Αγώνες, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση στον κόσμο. Το 2016, η ομάδα των ανδρών της Ινδίας κέρδισε το πρώτο ασημένιο μετάλλιο στο τουρνουά Τσάμπιονς Τρόφι εναντίον της Αυστραλίας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016, η ομάδα ανδρών της Ινδίας έφτασε στη φάση των νοκ-άουτ έπειτα από 36 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ινδία
Πάμπαν (νησί)
thumb|upright=1.75|Χάρτης του Πάμπαν το 1955 To Πάμπαν (ταμίλ: பாம்பன் தீவு pāmpaṉ tīvu) γνωστό και ως νησί Ράμεσβαραμ (Rameswaram), είναι ένα νησί που βρίσκεται μεταξύ της χερσονήσου της Ινδίας και της Σρι Λάνκα, στο αρχιπέλαγος Ράμα Σέτου. Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, το νησί Πάμπαν ανήκει στην πολιτεία Ταμίλ Ναντού της Ινδίας. Είναι το μεγαλύτερο νησί στο Ταμίλ Ναντού. Οι δύο κύριες πόλεις στο νησί Πάμπαν είναι το Πάμπαν και το Ράμεσβαραμ. Υπάρχουν επίσης μικρότεροι οικισμοί στο νησί όπως το Thangachimadam.
Η αλυσίδα νησιών και υφάλων που σχηματίζεται από το νησί Πάμπαν, τη γέφυρα του Αδάμ και το νησί Μανάρ της Σρι Λάνκα χωρίζουν τον κόλπο του Παλκ και τον πορθμό του Παλκ στα βορειοανατολικά από τον κόλπο του Μανάρ στα νοτιοδυτικά. Το νησί Πάμπαν εκτείνεται για περίπου 30 χλμ. σε πλάτος από την πόλη Πάμπαν στα δυτικά μέχρι τα ερείπια του Ντανουσκόντι προς τα νοτιοανατολικά.
Το Ράμεσβαραμ με πληθυσμό 44.856 (απογραφή 2011) είναι η μεγαλύτερη και πιο πυκνοκατοικημένη πόλη του νησιού. Είναι ένας από τους πιο ιερούς ινδουιστικούς θρησκευτικούς χώρους και προορισμός προσκυνήματος για χιλιάδες Ινδουιστές κάθε χρόνο. Ο ναός Ramanathaswamy στο Ράμεσβαραμ έχει τον μεγαλύτερο διάδρομο στην Ασία. Το Ράμεσβαραμ βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, περίπου 11 χιλιόμετρα από την πόλη Πάμπαν και 18 χιλιόμετρα από το Ντανουσκόντι (Dhanushkodi).
Το Πάμπαν, που βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νησιού Πάμπαν, είναι ψαροχώρι και λιμάνι και κύριο σημείο εισόδου για το κέντρο προσκυνήματος του Ράμεσβαραμ. Έχει πληθυσμό περίπου 9.000 κατοίκους. Η σημασία του έχει ενισχυθεί γιατί βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της γέφυρας Πάμπαν μέσω της οποίας εισέρχονται οι προμήθειες στο νησί. Το Πάμπαν απέχει 11 χιλιόμετρα από το Ράμεσβαραμ, 30 χιλιόμετρα από την άκρη του Ντανουσκόντι και περίπου 7 χιλιόμετρα από το Mandapam στην ηπειρωτική χώρα της Ινδίας. Χωρίζεται από την ηπειρωτική χώρα της Ινδίας με μια στενή λωρίδα θάλασσας.
Κατηγορία:Νησιά της Ινδίας Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού
Φαιός πελεκάνος
Ο φαιός πελεκάνος (επιστημονική-λατινική ονομασία Pelecanus occidentalis) είναι είδος πελεκάνου, το ένα από τα τρία που ζουν στην αμερικανική ήπειρο και το ένα από τα δύο, που τρέφονται καταδυόμενα μέσα στο νερό. Συναντάται στη μεν ακτή του Ατλαντικού από το Νιου Τζέρσεϊ μέχρι τις εκβολές του Αμαζονίου, στη δε ακτή του Ειρηνικού από τη Βρετανική Κολομβία μέχρι τη βόρεια Χιλή, συν τα Νησιά Γκαλαπάγκος. Το είδος αυτό έχει 5 υποείδη, τα οποία σε γενικές γραμμές έχουν λευκή κεφαλή και σκούρο γκρίζο-καφέ σώμα. Ο φαιός πελεκάνος τρέφεται κυρίως με ψάρια, αλλά κάποτε τρώει και αμφίβια, οστρακόδερμα, αβγά και νεοσσούς άλλων ειδών πτηνών. Φωλιάζει σε αποικίες σε απομονωμένες περιοχές, συχνά πάνω σε μικρά νησιά, σε εδάφη με βλάστηση ανάμεσα σε αμμόλοφους, σε συστάδες θάμνων και δέντρων, καθώς και σε μαγκρόβια βλάστηση. Τα θηλυκά γεννούν δύο ή τρία λευκά αβγά, η επώαση των οποίων διαρκεί 28 έως 30 ημέρες με αμφότερους τους γονείς να μοιράζονται το καθήκον αυτό. Οι νεοσσοί έχουν ρόδινο χρώμα αμέσως μετά την εκκόλαψή τους, το οποίο γίνεται γκρίζο ή σχεδόν μαύρο μέσα σε 4 έως 14 ημέρες. Για να πετάξουν χρειάζονται κατά μέσο όρο 63 ημέρες από την εκκόλαψη, ενώ κάποια ημέρα στην έκτη έως την ένατη εβδομάδα της ζωής τους εγκαταλείπουν τη φωλιά και συγκεντρώνονται σε μικρές ομάδες.
Ο φαιός πελεκάνος έχει ανακηρυχθεί «εθνικό πτηνό» σε μερικές νησιωτικές χώρες της Καραϊβικής: στον Άγιο Μαρτίνο, στα Μπαρμπάντος, στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, καθώς και στα Τερκς και Κέικος. Επιπλέον, είναι το «επίσημο» πτηνό της πολιτείας Λουιζιάνα των ΗΠΑ, εμφανιζόμενος στη σφραγίδα και τη σημαία της.
Ταξινομική
Ο φαιός πελεκάνος περιγράφηκε από τον μεγάλο Σουηδό ζωολόγο Κάρολο Λινναίο στη 12η έκδοση του βιβλίου του Systema Naturae (έτος 1766), όπου του δόθηκε η σημερινή του διωνυμική ονομασία: Pelecanus occidentalis. Ανήκει στον κλάδο του Νέου Κόσμου του γένους Pelecanus.
Σήμερα γίνονται δεκτά γενικώς τα παρακάτω πέντε υποείδη φαιού πελεκάνου. Αυτά είναι γενετικώς διαφοροποιημένα, παρά το ότι έχουν σχεδόν την ίδια εμφάνιση, και ξεχωρίζουν συνήθως από τα διαφορετικά ενδιαιτήματά τους. :
Ο φαιός πελεκάνος ανήκει σε έναν κλάδο που περιλαμβάνει τον πελεκάνο του Περού (P. thagus) και τον αμερικανικό λευκό πελεκάνο (P. erythrorhynchos). Ο πελεκάνος του Περού ταξινομείτο παλαιότερα ως υποείδος του φαιού πελεκάνου, αλλά πλέον θεωρείται ξεχωριστό είδος, καθώς έχει αρκετά μεγαλύτερο μέγεθος (περίπου το διπλάσιο βάρος από εκείνο του φαιού), διαφέρει στο χρώμα του ράμφους και το πτέρωμα, και δεν υβριδίζεται με τον φαιό, παρά την κοινή παρουσία τους σε μεγάλη περιοχή.
Το 1932 ο Τζέιμς Λ. Πήτερς διαχώρισε τον αμερικανικό λευκό πελεκάνο από τον φαιό (και από τον πελεκάνο του Περού) σε μονοτυπικά υπογένη. Αυτός ο διαχωρισμός υποστηρίχθηκε το 1979 από μελέτες των Γάλλων ορνιθολόγων Ζαν Ντορστ και Ραούλ Μουζέν. Φυλογενετικά δέντρα με βάση το γενετικό υλικό τους, με πρωτοπόρα τη μελέτη του 1990 από τους Τσαρλς Σίμπλυ και Τζον Άλκβιστ, που έγινε με την τεχνική του υβριδισμού DNA-DNA, έδειξαν ότι ο αμερικανικός λευκός πελεκάνος, ο μεγάλος λευκός πελεκάνος και ο αυστραλιανός πελεκάνος είναι αδελφά είδη, και ότι ο φαιός πελεκάνος είχε τη μεγαλύτερη απόκλιση από όλα.
Γκραμ παντσαγιάτ
Ένα γκραμ παντσαγιάτ (συμβούλιο του χωριού) είναι το μόνο επίπεδο βάσης του παντσαγιάτι ρατζ στο επισημοποιημένο σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ινδία σε επίπεδο χωριού και μικρής πόλης. Ο εκλεγμένος επικεφαλής είναι ο σαρπάντς.
Φαιός πελεκάνος
Περιγραφή
thumb|Φαιός πελεκάνος που δείχνει τον θύλακά του. Ο φαιός πελεκάνος είναι το μικρότερο από τα οκτώ είδη πελεκάνου που ζουν σήμερα στον κόσμο, αν και συχνά είναι ένα από τα μεγαλύτερα θαλασσοπούλια των περιοχών όπου συχνάζει. Το μήκος του είναι 1 έως 1,52 μέτρο, ενώ το άνοιγμα πτερύγων του είναι 2,03 έως 2,28 μέτρα. Το βάρος των ώριμων ατόμων ξεκινά από τα 2 κιλά και μπορεί να φθάσει έως τα 5, περίπου το μισό του βάρους των άλλων αμερικανικών ειδών πελεκάνου. Το μέσο βάρος δείγματος 47 θηλυκών από τη Φλόριντα υπολογίσθηκε σε 3,17 κιλά, ενώ το μέσο βάρος 56 αρσενικών σε 3,7 κιλά. Το ράμφος του, όπως και όλων των πελεκάνων, έχει μεγάλο μήκος, από 28 μέχρι 34,8 εκατοστά.
Γκραμ παντσαγιάτ
Οι αποτυχημένες προσπάθειες ενασχόλησης με τοπικά θέματα σε εθνικό επίπεδο προκάλεσε την επαναφορά του συστήματος των γκραμ παντσαγιάτ το 1992. Υπάρχουν περίπου 250.000 γκραμ παντσαγιάτ στην Ινδία, τα οποία έχουν σύνδεση gigabit broadband από τη πρωτοβουλία BharatNet και Digital India.
Δομή
Τα γκραμ παντσαγιάτ είναι παντσαγιάτ σε επίπεδο βάσης των ιδρυμάτων παντσαγιάτ ρατζ, τα οποία διέπονται από τη 73η Συνταγματική Τροπολογία που αφορά τις αγροτικές τοπικές κυβερνήσεις.
Φαιός πελεκάνος
Περιγραφή
Το πτέρωμα του βασικού υποείδους, του Pelecanus occidentalis occidentalis, την εποχή της αναπαραγωγής είναι λευκό στην κεφαλή με κιτρινωπή την κορυφή. Ο λαιμός είναι καστανός, αλλά το επάνω μέρος του φέρει λευκές γραμμές κατά μήκος της βάσης του θύλακα του ράμφους, ενώ το κατώτερο μέρος της εμπρόσθιας πλευράς του λαιμού έχει χλομό κιτρινωπό «μπάλωμα». Το κάτω όριο του αυχένα είναι ασημόγκριζο, όπως και η περιοχή κάτω από τις πτέρυγες και η επάνω πλευρά των πτερύγων, με μια καφετιά απόχρωση. Το πτέρωμα επάνω από την ουρά είναι ασημόλευκο στο κέντρο, ενώ τα άκρα των πτερύγων είναι σχεδόν μαύρα. . Γενικώς η ουρά είναι σκούρα γκρίζα, με μεταβλητές ασημί αποχρώσεις. Η κάτω σιαγόνα είναι γκριζόμαυρη, ενώ ο θύλακας πρασινόμαυρος Το στήθος και η κοιλιά είναι σκουρόχρωμα, ενώ τα πόδια μαύρα. Το ράμφος είναι γκριζόλευκο με φαιά (καφετιά) απόχρωση και διάστικτο με χλομές κεραμιδί κηλίδες. Το αρσενικό και το θηλυκό είναι πολύ παρόμοια μεταξύ τους, με το θηλυκό να είναι ελαφρώς μικρότερο. Επιπλέει με άνεση στο νερό, καθώς έχει κάτω από το δέρμα και στα οστά σάκους με αέρα. Πετά με χάρη, ενώ βαδίζει αδέξια στο έδαφος.
Γκραμ παντσαγιάτ
Δομή
Το γκραμ παντσαγιάτ χωρίζεται σε τομείς και κάθε τομέας αντιπροσωπεύεται από ένα Μέλος ή Επίτροπο, επίσης γνωστός ως Παντς ή Παντσαγιάτ. Αυτός εκλέγεται άμεσα από τους χωρικούς. Το παντσαγιάτ βρίσκεται υπό την προεδρία του προέδρου του χωριού, που είναι γνωστός ως σαρπάντς. Η θητεία των εκλεγμένων εκπροσώπων είναι πέντε χρόνια. Ο Γραμματέας του παντσαγιάτ είναι μη εκλεγμένος αντιπρόσωπος. Διορίζεται από την κυβέρνηση για να επιβλέπει τις δραστηριότητες των παντσαγιάτ.
Φαιός πελεκάνος
Περιγραφή
Εκτός της εποχής αναπαραγωγής έχει λευκή κεφαλή και λαιμό, ενώ το ρόδινο δέρμα γύρω από τα μάτια γίνεται θαμπό και γκρίζο. Ο θύλακας παίρνει χρώμα μεταξύ του χρώματος της ώχρας και του πράσινου λαδί, ενώ τα πόδια γίνονται γκρίζα. Οι ίριδες των ματιών έχουν χρώμα από γαλάζιο μέχρι κιτρινόλευκο, που γίνεται καφετί την εποχή της αναπαραγωγής.
Γκραμ παντσαγιάτ
Δομή
Σύμφωνα με το Τμήμα. 6 (3) του Νόμου Παντσαγιάτ Ρατζ του Άντρα Πραντές το 1994, τα γκραμ σάμπα των χωριών της πολιτείας πρέπει να συνεδριάσουν τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ινδίας
Φαιός πελεκάνος
Περιγραφή
thumb|Νεαρό άτομο στο [[Μποντήγκα Χάρμπορ της Καλιφόρνια]] Τα νεαρά άτομα είναι παρόμοια, αλλά με γενικά γκρίζο-καφετί χρώμα (και η κεφαλή και ο λαιμός) και λιγότερο σκούρο κάτω μέρος. Η ουρά και τα ερειστικά πούπουλα είναι πιο καφετιά από τα αντίστοιχα μέρη των ενηλίκων. Οι ίριδες των ματιών τους είναι σκούρες καφετιές, ενώ το δέρμα του προσώπου έχει γαλαζωπή απόχρωση. Το ράμφος τους είναι γκρίζο με κιτρινόλευκο έως πορτοκαλί άκρο και ροδόγκριζο θύλακα. Αποκτούν το πτέρωμα των ενηλίκων μετά την ηλικία των τριών ετών.
Ο φαιός πελεκάνος ξεχωρίζει εύκολα από τον αμερικανικό λευκό πελεκάνο από το σκούρο χρώμα του, το μικρότερο μέγεθός του και από το ότι καταδύεται ορμώντας από τον αέρα για να πιάσει ψάρια.
Η φωνή του φαιού πελεκάνου παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία, αλλά είναι τραχιά.
Ενδιαίτημα
thumb|Ενήλικος φαιός πελεκάνος σε πτήση στο Μποντήγκα Μπέυ της Καλιφόρνια thumb|Νεαρός P. o. carolinensis στον [[Παναμάς|Παναμά]] Μετά την εποχή του φωλιάσματος, οι φαιοί πελεκάνοι της Βόρειας Αμερικής αποδημούν σε κοπάδια προς τα βόρεια κατά μήκος των ακτών, και επιστρέφουν σε θερμότερα νερά για να ξεχειμωνιάσουν. Το καλοκαίρι μπορεί να παρατηρηθούν ακόμα και στον Καναδά.
Ο πελεκάνος του Περού και ο φαιός πελεκάνος αποτελούν τα μόνα πραγματικά θαλάσσια είδη πελεκάνου. , με ενδιαίτημα κυρίως την παλιρροιακή περιοχή στη νηριτική ζώνη και τα θερμά ύδατα των εκβολών μεγάλων ποταμών. Συναντάται επίσης σε μαγκρόβια δάση και προτιμά τα αβαθή νερά, ιδίως κοντά σε όρμους και παραλίες. Αποφεύγει την ανοικτή θάλασσα, σπανίως παρατηρούμενος σε αποστάσεις άνω των τριάντα χιλιομέτρων από την ακτή. Κάποια νεαρά άτομα μπορεί να φθάσουν μέχρι και σε λίμνες γλυκού νερού μακριά από τη θάλασσα. Κουρνιάζει πάνω σε βράχους, στο νερό, σε αποβάθρες, σε αμμουδιές και αλλού.
Αποδημία
Οι περισσότεροι πληθυσμοί φαιού πελεκάνου δεν είναι αποδημητικοί και απλώς μετακινούνται από και προς τις περιοχές αναπαραγωγής, ή από μια περιοχή αναπαραγωγής σε μια άλλη. Αποδημητική συμπεριφορά παρατηρείται, όπως προαναφέρθηκε, στις βορειότερες περιοχές της γεωγραφικής κατανομής του πελεκάνου, αλλά αυτές οι μετακινήσεις δεν είναι σταθερές και εξαρτώνται από τις εκάστοτε τοπικές συνθήκες. Προς τα νότια, περιπλανώνται κάποτε μέχρι και τη Γη του Πυρός. Ή παρουσία τους έχει καταγραφεί έξω από την ανατολική ακτή της Βραζιλίας, στην πολιτεία Αλαγκόας. Σπανίως περιπλανώνται μακριά από τη θάλασσα, κυρίως εξαιτίας τυφώνων ή ακραίου φαινομένου Ελ Νίνιο, με περιπτώσεις να έχουν αναφερθεί στις κολομβιανές Άνδεις. Υπάρχουν 4 καταγραφές τους στη λεκάνη του Αμαζονίου πολύ μακριά από τη θάλασσα.
Συμπεριφορά
Ο φαιός πελεκάνος είναι πολύ κοινωνικό ζώο. Ζει όλο το έτος σε κοπάδια αμφότερων των φύλων. Πετάει σε ομάδες, με το κεφάλι του να κρατείται πίσω στους ώμους και το ράμφος να ακουμπά πάνω στον διπλωμένο λαιμό. Κάποτε πετούν σε σχηματισμό V, αλλά συνήθως σε κανονικές γραμμές ή σε σμήνος, συχνά χαμηλά πάνω από την επιφάνεια του νερού. Προκειμένου να μην εισδύει νερό μέσα στα ρουθούνια τους, το εσωτερικό τους είναι στενότερο.
Διατροφή
thumb|Φαιός πελεκάνος εφορμά προς κατάδυση. Ο φαιός πελεκάνος τρέφεται κυρίως με ψάρια. Μέχρι και το 90% της τροφής του μπορεί να αποτελείται από ψάρια της οικογένειας της ρέγγας και της σαρδέλας, τις κλυπεΐδες, ενώ και οι πληθυσμοί του γαύρου είναι ιδιαιτέρως σημαντικοί για την επιτυχία της αναπαραγωγής του φαιού πελεκάνου. Κάποια άλλα ψάρια σημαντικά για τη διατροφή του πελεκάνου είναι ο λαγόδων, ο αρχόσαργος, τα αθερινόμορφα, οι κέφαλοι και ψάρια της οικογένειας Fundulidae. Οι φαιοί πελεκάνοι της νότιας Καλιφόρνια βασίζονται πολύ στη σαρδέλα του Ειρηνικού ως πηγή τροφής (έως και το 26% της συνολικής προσλήψεως τροφής). Εκτός από ψάρια, ο φαιός πελεκάνος τρέφεται και με Καρκινοειδή, ιδίως γαρίδες, και περιπτωσιακά με αμφίβια ή αβγά και νεοσσούς πουλιών (ερωδιών, αλκιδών, ακόμα και του δικού του είδους).
Καθώς ο φαιός πελεκάνος πετάει σε μέγιστο ύψος 18 έως 21 μέτρων πάνω από τη θάλασσα, μπορεί να βλέπει κοπάδια ψαριών. Ψαρεύει καταδυόμενος με το ράμφος, σαν αλκυόνη, βυθιζόμενος συχνά τελείως κάτω από το νερό για μερικά δευτερόλεπτα καθώς συλλαμβάνει τη λεία του. Εκτός από τον πελεκάνο του Περού, ο φαιός είναι ο μόνος πελεκάνος που συλλαμβάνει τη λεία του με κατάδυση, με όλα τα άλλα είδη πελεκάνου να επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού και απλώς να βυθίζουν σε αυτό το ράμφος και τον λαιμό τους. Μόλις βγει στην επιφάνεια, αδειάζει το νερό από τον θύλακά του, στον οποίο παραμένουν τα ψάρια, τα οποία καταπίνει. Αποτελεί κάποιες φορές στόχο κλεπτοπαρασιτισμού από άλλα ιχθυοφάγα πτηνά, που τού κλέβουν την τροφή, όπως είναι οι γλάροι και οι φρεγάτες. Ο φαιός πελεκάνος μπορεί να πίνει θαλάσσιο νερό χάρη στη μεγάλη ικανότητα ειδικών αδένων του να απεκκρίνουν αλάτι.
Αναπαραγωγή
Ο φαιός πελεκάνος είναι σειριακά μονογαμικό είδος, δηλαδή το κάθε άτομο έχει μόνο ένα ταίρι την κάθε αναπαραγωγική εποχή, αλλά δεν κρατά το ίδιο για όλη του τη ζωή. Η εποχή αυτή κορυφώνεται τον Μάρτιο και τον Απρίλιο. Το αρσενικό επιλέγει μια θέση για την κατασκευή φωλιάς και εκτελεί μια σειρά κινήσεων της κεφαλής προκειμένου να προσελκύσει ένα θηλυκό. Στον χώρο της φωλιάς αμφότερα τα φύλα προβαίνουν σε πιο εκτεταμένες επιδείξεις των αισθημάτων τους, όπως υποκλίσεις, στροφές, ανόρθωση πάνω στα αδύναμα πόδια τους και πιθανώς χαμηλές φωνές που ακούγονται σαν ένα «ραααα».
Μόλις ένα ζεύγος συνάψει δεσμό, η μεταξύ τους επικοινωνία διατηρείται σε ένα ελάχιστο. Το είδος σχηματίζει αποικίες, μερικές από τις οποίες διατηρούνται επί πολλά έτη. Εξαιτίας ίσως παρενοχλήσεων, προσβολών από τσιμπούρια ή μεταβολές στην ποσότητα διαθέσιμης τροφής, οι αποικίες αλλάζουν συχνά τοποθεσία. Οι φαιοί πελεκάνοι φωλιάζουν σε απομονωμένες περιοχές, συχνά πάνω σε μικρά νησιά, σε εδάφη με βλάστηση ανάμεσα σε αμμόλοφους, σε συστάδες θάμνων και δέντρων, καθώς και σε μαγκρόβια βλάστηση, αλλά κάποιες φορές και σε απόκρημνες ακτές. Στις τοποθεσίες φωλιάσματος παρατηρείται συνήθως συνωστισμός, καθώς η επικράτεια του ενός ζεύγους μπορεί να απέχει μόλις 1 μέτρο από εκείνη του γειτονικού ζεύγους. Συνήθως η φωλιά κατασκευάζεται από το θηλυκό, με υλικά καλάμια, φύλλα, βότσαλα και μικρά κλαδιά. Το εσωτερικό της είναι ένα βαθούλωμα καλυμμένο από πούπουλα και προστατευμένο από ένα τοίχωμα ύψους 10 έως 25 εκατοστών από χώμα και διάφορα άλλα σκόρπια υλικά. Η βάση είναι επίσης υπερυψωμένη από 0,9 έως και 3 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους. Εάν συμβεί απώλεια των αβγών από τη φωλιά και είναι ακόμα νωρίς στην αναπαραγωγική περίοδο, μπορεί να υπάρξει και δεύτερη ωοτοκία.
Τα θηλυκά γεννούν δύο ή τρία λευκά αβγά (κάποτε μέχρι τέσσερα) σε κάθε ωοτοκία, που έχουν κανονικό (οβάλ) σχήμα, διαστάσεις 76 επί 51 χιλιοστά και χρώμα «λευκής κιμωλίας». Η επώασή τους διαρκεί 28 έως 30 ημέρες με αμφότερους τους γονείς να μοιράζονται το καθήκον αυτό, κρατώντας τα αβγά ζεστά πάνω στα πόδια τους ή κάτω από αυτά. οι νεοσσοί έχουν μάζα περί τα 60 γραμμάρια και ρόδινο χρώμα αμέσως μετά την εκκόλαψή τους, το οποίο γίνεται γκρίζο ή σχεδόν μαύρο μέσα σε 4 έως 14 ημέρες. Για να πετάξουν χρειάζονται κατά μέσο όρο 63 ημέρες από την εκκόλαψη, ενώ κάποια ημέρα στην έκτη έως την ένατη εβδομάδα της ζωής τους εγκαταλείπουν τη φωλιά και συγκεντρώνονται σε μικρές ομάδες. Η πιθανότητα επιβιώσεως μπορεί να φθάσει το 100% για τον νεοσσό που εκκολάπτεται πρώτος, ενώ είναι περίπου 60% για αυτόν που εκκολάπτεται δεύτερος και μόλις 6% για τον τρίτο.
Οι γονείς μπορούν να βγάζουν χωνευμένη τροφή από τον στόμαχό τους και να ταΐζουν με αυτή τα μικρά τους μέχρι που να μπορέσουν να πετάξουν. Σε ηλικία περίπου 35 ημερών μετά την εκκόλαψή τους οι νεοσσοί περπατούν για πρώτη φορά έξω από τη φωλιά και αρχίζουν να πετούν 71 έως 88 ημέρες μετά την εκκόλαψή τους. Οι γονείς παραμένουν μαζί τους για λίγο καιρό ακόμη, συνεχίζοντας να τα ταΐζουν. Στους 8 μέχρι 10 μήνες του ταΐσματος από τους γονείς τους, τα μικρά πελεκανάκια καταναλώνουν περίπου 70 κιλά ψάρια. Τα νεαρά άτομα φθάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα (και το ενήλικο πτέρωμά τους) σε ηλικία τριών έως πέντε ετών. Η μέγιστη ηλικία που έχει φθάσει φαιός πελεκάνος έχει καταγραφεί για έναν πελεκάνο σε αιχμαλωσία και είναι 31+ έτη.
Θηρευτές και παράσιτα
thumb|upright=0.6|Φαιός πελεκάνος επισκέπτεται αποβάθρα στη Χάντινγκτον Μπητς της Καλιφόρνια. Θηρευτές αυγών και νεοσσών του πελεκάνου είναι οι γλάροι, αρπακτικά πτηνά (ιδίως ο λευκοκέφαλος θαλασσαετός), το είδος Ctenosaura pectinata (σαύρα συγγενής του ιγκουάνα), ο αμερικανικός αλιγάτορας, όρνεα, αδέσποτες γάτες και σκύλοι, ρακούν, ο ψαροκόρακας (Corvus ossifragus) και άλλες κορακίδες. Οι απώλειες μειώνονται πιθανώς όταν η αποικία βρίσκεται πάνω σε νησί. Σπανίως, ερυθροί λύγκες έχουν καταγραφεί να τρώνε νεοσσούς, αλλά και τραυματισμένα ενήλικα άτομα. Η επίθεση σε ενήλικες φαιούς πελεκάνους αναφέρεται σπανίως, αλλά έχουν αναφερθεί περιπτώσεις που έχουν αποτελέσει τη λεία λευκοκέφαλων θαλασσαετών. Επίσης, νοτιοαμερικανικοί θαλάσσιοι λέοντες και μεγάλοι καρχαρίες έχουν παρατηρηθεί να τρώνε ενήλικες φαιούς πελεκάνους, συλλαμβάνοντάς τους από κάτω όταν τα πουλιά επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Το επιθέτικό κόκκινο μυρμήγκι Solenopsis invicta είναι γνωστό ότι τρώει νεοσσούς που μόλις έχουν εκκολαφθεί. Καθώς συμβαίνει και με όλα τα άλλα είδη πελεκάνου, οι φαιοί πελεκάνοι είναι πολύ ευαίσθητοι σε οχλήσεις από ανθρώπους (τουρίστες ή ψαράδες ή όποιους άλλους ανεξαιρέτως) στις θέσεις φωλιάσματος και μπορεί ακόμα και να εγκαταλείψουν τις φωλιές τους υπό τέτοιες συνθήκες. Παρόλο ότι εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους τους τα ενήλικα άτομα σπανίως θηρεύονται από άλλα όντα, υποφέρουν συνήθως από όχι λίγα διαφορετικά γένη παρασιτικών σκωλήκων, όπως τα Petagiger, Echinochasmus, Phagicola, Mesostephanus και Contracaecum, εξαιτίας της διατροφής του με κέφαλους και άλλα τέτοια είδη ψαριών.
Σχέση με τον άνθρωπο
Ως συνήθης παρουσία σε πολυσύχναστες σήμερα παραλιακές περιοχές, ο φαιός πελεκάνος διετρέχει ως έναν βαθμό κινδύνους από ψαράδες των οποίων την ψαριά τρώει (ιδίως από παραγάδια) και από ταχύπλοα σκάφη. Στις αρχές του 20ού αιώνα το κυνήγι αποτελούσε μείζονα αιτία θανάτου για το πτηνό αυτό, και μερικοί άνθρωποι το κυνηγούν ακόμα για τα πούπουλά του, ή συλλέγουν τα αβγά του, στις ακτές της Καραϊβικής, στην Κεντρική και Νότια Αμερική, και σπανιότερα στις ΗΠΑ, παρά το ότι στην τελευταία χώρα προστατεύεται με νόμο ήδη από το 1918.
Στον πολιτισμό
thumb|205px|Η σημαία της πολιτείας της Λουιζιάνας, στην οποία κυριαρχεί ο φαιός πελεκάνος Ο φαιός πελεκάνος είναι το «εθνικό πτηνό» σε μερικές νησιωτικές χώρες της Καραϊβικής: στον Άγιο Μαρτίνο, στα Μπαρμπάντος, στον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις, καθώς και στα Τερκς και Κέικος. Επιπλέον, είναι το «επίσημο» πτηνό της πολιτείας Λουιζιάνα των ΗΠΑ από το 1902, εμφανιζόμενος στη σφραγίδα της και από το 1912 και στη σημαία της. Η Λουιζιάνα φέρει και την προσωνυμία «The Pelican State». Στα πλαίσια αυτά, ο φαιός πελεκάνος είναι ειδικότερα μία από τις μασκότ του Πανεπιστημίου Τουλέιν της Νέας Ορλεάνης και εικονίζεται στο επάνω μέρος της σφραγίδας του, όπως και στην κορυφή του εμβλήματος του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών. Επίσης, η ομάδα καλαθοσφαιρίσεως του NBA Νιου Ορλίνς Πέλικανς ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του φαιού πελεκάνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πελεκανίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής Κατηγορία:Πανίδα του Ισημερινού Κατηγορία:Πανίδα του Μεξικού Κατηγορία:Λουιζιάνα
Πεζέ (Ζυρά)
Το Πεζέ (γαλλικά: Peseux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Περιβάλλον της Αλβανίας
Το περιβάλλον της Αλβανίας χαρακτηρίζεται από μοναδική πανίδα και χλωρίδα και από ποικιλία εδαφών που περιλαμβάνονται στα σύνορα ενός μικρού κράτους. Περιλαμβάνει επίσης διαφορετικές οικολογικές περιοχές, που εκπροσωπούν τα διάφορα γεωγραφικά οικοσυστήματα, τα συστήματα νερού, τον καιρό, τις ανανεώσιμες πηγές και τις επιδράσεις σε αυτά.
Γεωγραφία
Η Αλβανία είναι μια μικρή ορεινή χώρα, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη και βρέχεται από την Αδριατική Θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος. Έχει συνολική έκταση 28.748 τετραγωνικά χιλιόμετρα (11.100 τετραγωνικά μίλια) και συνορεύει με το Μαυροβούνιο στα βορειοδυτικά, με το Κοσσυφοπέδιο στα βορειοανατολικά, με τη Βόρεια Μακεδονία στα ανατολικά και με την Ελλάδα στα νότια. Το μήκος της ακτογραμμής της είναι 476 χλμ (296 μίλια) και εκτείνεται κατά μήκος της Αδριατικής Θάλασσας και του Ιονίου Πελάγους.
Κλίμα
Οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό της χώρας επηρεάζονται περισσότερο από τις διαφορές στο υψόμετρο παρά από το γεωγραφικό πλάτος ή οποιονδήποτε άλλο παράγοντα. Οι χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα στα βουνά προκαλούνται από τις μάζες του αέρα που κυριαρχούν στην ηπειρωτική ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Βόρειοι και βορειοανατολικοί άνεμοι φυσούν κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι χαμηλότερη στο εσωτερικό της χώρας από ότι στις παράκτιες περιοχές και πολύ χαμηλότερη στα υψηλότερα υψόμετρα, όμως οι καθημερινές διακυμάνσεις της θερμοκρασίας είναι συχνό φαινόμενο. Οι μέγιστες θερμοκρασίες κατά την διάρκεια της ημέρας στις κοιλάδες και στα ποτάμια είναι πολύ υψηλές αλλά οι νύχτες είναι πάντα δροσερές.
Αλεσάντρο Κοστακούρτα
Ως ποδοσφαιριστής
Από το 1986 ως τη λήξη της καριέρας του το 2007 ήταν παίκτης της Μίλαν και δόθηκε δανεικός στη Μόντσα τη σεζόν 1986–1987. Με τη Μίλαν κατέκτησε επτά πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και πέντε Σούπερ Καπ Ιταλίας. Επίσης, κέρδισε πέντε Τσάμπιονς Λιγκ, τέσσερα ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα. Το 2014 εισήχθη στο Hall of Fame της Μίλαν.
Στην Εθνική Ιταλίας έπαιξε από το 1991 ως το 1998. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Μουντιάλ του 1994 φτάνοντας στον τελικό, στο Euro του 1996 και στο Μουντιάλ του 1998.
Ως προπονητής
Τη σεζόν 2007–2008 ήταν τεχνικός βοηθός στη Μίλαν και την επόμενη σεζόν προπονητής της Μάντοβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μόντσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Αργυρία Μυσίας
Η Αργυρία ήταν αρχαία πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία.
Την αναφέρει ο Στράβων στα γεωγραφικά του (ΙΒ, 552). Βρισκόταν στην αριστερή όχθη του Αισήπου ποταμού, βορειοανατολικά του πεδίου της Θήβης και μεταξύ της Σαρδησσού και της Περιχαράξεως. Την ονομασία της όφειλε στα αργυρωρυχεία, μιας και η περιοχή της κεντρικής Μυσίας ήταν άφθονη σε μεταλλεύματα, λόγω των πολλών της ποταμών. Πρόκειται για τη σημερινή Γκιουμούς Μαντέν (Gümüş Maden) της Τουρκίας.
Ορζελέ (Ζυρά)
Το Ορζελέ (γαλλικά: Orgelet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ελληνοεκκλησία Μεσσηνίας
Η Ελληνοεκκλησιά είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας και βρίσκεται 29 χλμ της πόλης της Καλαμάτας και 17 χλμ της πόλης της Μεσσήνης.
Η Ελληνοεκκλησιά συνορεύει με τα χωριά Ανδρούσα (6,5 χλμ), Καλογερόραχη (3,7 χλμ), Μαγγανιακό (5,1 χλμ) και Κλήμα (4,8 χλμ). Το χωριό το 2001 είχε 310 μόνιμους κατοίκους ενώ το 2011 είχε 196 μόνιμους κατοίκους.
Στα παλιά τα χρόνια η Ελληνοεκκλησιά λεγότανε Σάμαρι. Η Ελληνοεκκλησιά τα παλαιότερα χρόνια άνηκε στον Δήμο Ανδρούσας αλλά πλεον ανήκει στον Δήμο Μεσσήνης.
Το χωριό έχει 3 εκκλησίες, τον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου που είναι και ο πολιούχος του χωριού, την Εκκλησια του Αγίου Δημητρίου που είναι το νεκροταφείο του χωριού και το ξωκλήσι του Αγίου Παύλου και του Αγίου Πέτρου. Επίσης το χωριό έχει ένα γήπεδο ποδοσφαίρου,ένα γήπεδο μπάσκετ και ενα καφενείο.
Το χωριό διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την Τίγρης Ελληνοεκκλησιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας
Αργιλεωνίς
Η Αργιλεωνίς ήταν η μητέρα του Σπαρτιάτη στρατηγού Βρασίδα κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Όταν οι πρεσβευτές από την Αμφίπολη έφεραν τα νέα για το θάνατο του Βρασίδα, η Αργιλεωνίς ρώτησε αν είχε συμπεριφερθεί γενναία. Όταν της είπαν ότι ήταν ο καλύτερος από τους Σπαρτιάτες αυτή απάντησε ότι έκαναν λάθος. Ο Βρασίδας ήταν μεν ένας γενναίος άντρας, αλλά υπήρξαν πολλοί καλύτεροι στη Σπάρτη. Η απάντηση έγινε διάσημη και η Αργιλεωνίς λέγεται ότι είχε τιμηθεί γι' αυτό από τους εφόρους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
NGC 4318
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο NGC 4318 έχει μικρό κλασικό εξόγκωμα και στον πυρήνα του υπάρχει αστρικός δίσκος διαμέτρου περίπου 70 ετών φωτός. Έξω από τον αστρικό δίσκο υπάρχει σαφώς ορισμένη περιοχή χαμηλής επιφανειακής φωτεινότητας διαμέτρου περίπου 230 ετών φωτός η οποία περιβάλεται από μεγαλύτερο εξωτερικό δίσκο.
Στο εσωτερικό του NGC 4318 υπάρχει υπερμαζική μελανή οπή της οποίας η μάζα εκτιμάται σε τέσσερα εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Επίσης ο γαλαξίας περιβάλλεται από δεκαοκτώ σφαιρωτά αστρικά σμήνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός) 4318 40122 07446
6063 Ιάσων
Ο 6063 Ιάσων (1984 KB) είναι απολλώνιος αστεροειδής ο οποίος ανακαλύφθηκε στις 27 Μαΐου 1984 από τους Κάρολιν και Γιουτζίν Σουμέικερ στο Πάλομαρ. Η πολύ εκκεντρική τροχιά του διασχίζει τις τροχιές του Άρη, της Γης και της Αφροδίτης. Από το 1800 έως το 2200 προσέγγιζε έναν πλανήτη εντός σε 30 Gm κατά 69 φορές: τον Ερμή 11 φορές, τη Αφροδίτη 27, τη Γη 18 και τον Άρη 13 φορές. Μπορεί να σχετίζεται και με το συγκρότημα των Ταυριδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απολλώνειοι αστεροειδείς
Μαρία Έλενα Μπόσκι
Η Μαρία Έλενα Μπόσκι (ιταλικά: Maria Elena Boschi) είναι μια Ιταλίδα δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1981 στο Μοντεβάρτσι του Αρέτσο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και έγινε δικηγόρος με ειδίκευση στο εταιρικό δίκαιο. Από το 2009 ως τον Ιούνιο του 2013 εργαζόταν σε μια κοινωφελής επιχείρηση της Τοσκάνης.
Η πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2008 όταν και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα. Το 2011 έγινε στενή σύμβουλος του Ματέο Ρέντσι, συντονίζοντας την εκλογική εκστρατεία του.
Στις γενικές εκλογές του 2013, η Μαρία Έλενα Μπόσκι, εξελέγη βουλευτής της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις 22 Φεβρουαρίου 2014 διορίστηκε Υπουργός Συνταγματικών Μεταρρυθμίσεων και Σχέσεων με το Ιταλικό Κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί
Προεδρικές εκλογές στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (2009)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας το 2009. Ο πρώτος γύρος διενεργήθηκε στις 22 Μαρτίου του 2009, ταυτόχρονα με τις δημοτικές εκλογές. Συνολικά 524 ξένοι παρατηρητές, επέβλεψαν την ψηφοφορία του πρώτου γύρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Κρατικής Εκλογικής Επιτροπής, το ποσοστό συμμετοχής, λίγο πριν κλείσουν οι κάλπες, διαμορφώθηκε στο 48,73%. Εξαιτίας των χιονοπτώσεων δεν διεξήχθη η ψηφοφορία σε 103 εκλογικά τμήματα. Ο Γκιόργκι Ιβάνοφ, εκλεκτός του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι, προηγήθηκε από τον πρώτο γύρο με 35%, έναντι 20% για τον Λιούμπομιρ Φριτσκόφσκι,τον οποίο στηρίζει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Στον δεύτερο γύρο, ο οποίος διενεργήθηκε στις 5 Απριλίου, επικράτησε ο Ιβάνοφ με ποσοστό 63% έναντι 36% για τον αντίπαλό του.
Αποτελέσματα
Πρόεδρος, 22 Μαρτίου και 5 Απριλίου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" rowspan="2" align=left valign=center|Υποψήφιοι και κόμματα στα οποία πρόσκεινται !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=center valign=top|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" colspan="2" align=center valign=top|2ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=center |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center |% !style="background-color:#E9E9E9" align=center |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center |%