cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατρόμητος Χιλιομοδίου
Πληροφορίες
Το πρώτο καθοριστικό βήμα για την πρώτη κατάκτηση του πρωταθλήματος στην ιστορία του Χιλιομοδίου έγινε την περίοδο 2006-2007. Μετά από προσπάθειες χρόνων η ομάδα θα καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα και να αγωνιστεί για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας τη χρονιά 2007-2008. Την αγωνιστική περίοδο 2010-2011 ο Ατρόμητος τερμάτισε πρώτος και μάλιστα αήττητος στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας, κερδίζοντας έτσι την άνοδο στην 4η τάξεως εθνική κατηγορία. Εκτός από το πρωτάθλημα το Χιλιομόδι κέρδισε και τις εντυπώσεις σε ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα όπου ο πρωταθλητής αναδείχθηκε την τελευταία αγωνιστική. Έτσι, το Χιλιομόδι έφτασε στην κατάκτηση του δεύτερου πρωταθλήματος στην ιστορία του. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία ο Ατρόμητος, στην περίεργη όπως αποδείχθηκε λόγω διακοπής στα μέσα του πρωταθλήματος αγωνιστική περίοδο 2019-2020 τερμάτισε στην πρώτη θέση της Α΄ κατηγορίας και πανηγύρισε τον τρίτο τίτλο στην ιστορία του και την επιστροφή του στα εθνικά πρωταθλήματα της χώρας και συγκεκριμένα μετά την αναδιάρθρωση που πραγματοποιήθηκε στην Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κορινθίας
Περίοδος Γιαγιόι
Η περίοδος Γιαγιόι (弥生時代, Yayoi jidai) ξεκίνησε στις αρχές της Νεολιθικής εποχής στην Ιαπωνία, συνεχίστηκε μέχρι την Εποχή του Χαλκού και προς το τέλος της συνέπεσε με την Εποχή του Σιδήρου.
Από τη δεκαετία του 1980, οι μελετητές υποστήριξαν ότι μια περίοδος, που προηγουμένως είχε ταξινομηθεί ως μετάβαση από την περίοδο Τζόμον θα πρέπει να επαναταξινομηθεί ως Πρώιμη περίοδος Γιαγιόι. Η ημερομηνία έναρξης αυτής της μετάβασης είναι αμφιλεγόμενη, με τις εκτιμήσεις να κυμαίνονται από τον 10ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ.
Η περίοδος πήρε το όνομά της από τη γειτονιά του Τόκιο, όπου οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν για πρώτη φορά αντικείμενα και χαρακτηριστικά από εκείνη την εποχή στα τέλη του 19ου αιώνα. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά της περιόδου Γιαγιόι περιλαμβάνουν την εμφάνιση νέων μορφών κεραμικής Γιαγιόι και την έναρξη της εντατικής καλλιέργειας ρυζιού σε ορυζώνες. Μια ιεραρχική δομή κοινωνικής τάξης χρονολογείται από αυτή την περίοδο και έχει την προέλευσή της στην Κίνα. Τεχνικές στη μεταλλουργία, που βασίζονται στη χρήση μπρούντζου και σιδήρου εισήχθησαν επίσης από την Κίνα μέσω Κορέας στην Ιαπωνία αυτή την περίοδο.
Η περίοδος Γιαγιόι ακολούθησε την περίοδο Τζόμον και ο πολιτισμός Γιαγιόι άκμασε σε μια γεωγραφική περιοχή από το νότιο Κιούσου έως το βόρειο Χονσού. Τα αρχαιολογικά στοιχεία ενισχύουν την ιδέα ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγινε εισροή αγροτών (λαός Γιαγιόι) από την Κορεατική Χερσόνησο στην Ιαπωνία που αναμείχθηκε με τον αυτόχθονα πληθυσμό κυρίως κυνηγών-τροφοσυλλεκτών (Τζόμον).
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία| Ανακατασκευή τοποθεσίας Γιοσινογκάρι μικρογραφία| Ανακατασκευασμένες κατοικίες σε στιλ Γιαγιόι στο Γιοσινογκάρι Η περίοδος Γιαγιόι γενικά χρονολογείται από το 300 π.Χ. έως το 300 μ.Χ. Ωστόσο, αν και άκρως αμφιλεγόμενα, τα στοιχεία ραδιενεργού άνθρακα από οργανικά δείγματα, που συνδέονται με θραύσματα αγγείων μπορεί να υποδηλώνουν μια ημερομηνία έως και 500 χρόνια νωρίτερα, μεταξύ 1.000 π.Χ. και 800 π.Χ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Ιαπωνία μετατράπηκε σε μια αγροτική κοινωνία, που ήταν εγκατεστημένη σε συγκεκριμένο χώρο, χρησιμοποιώντας γεωργικές μεθόδους, που εισήχθησαν στη χώρα, αρχικά στην περιοχή Κιούσου, από την Κορέα.
Καθώς ο πληθυσμός των Γιαγιόι αυξανόταν, η κοινωνία έγινε πιο στρωματοποιημένη και πολύπλοκη. Έπλεκαν υφάσματα, ζούσαν σε μόνιμα αγροτικά χωριά και έχτιζαν κτήρια με ξύλο και πέτρα. Συσσώρευσαν επίσης πλούτο μέσω της ιδιοκτησίας γης και της αποθήκευσης σιτηρών. Τέτοιοι παράγοντες προώθησαν την ανάπτυξη διακριτών κοινωνικών τάξεων. Σύγχρονες κινεζικές πηγές περιέγραψαν τους ανθρώπους ότι είχαν τατουάζ και άλλα σημάδια στο σώμα τους, που έδειχναν διαφορές στην κοινωνική θέση. Οι αρχηγοί των Γιαγιόι, σε ορισμένα μέρη του Κιούσου, φαίνεται να είχαν χρηματοδοτήσει και χειραγωγήσει πολιτικά το εμπόριο χάλκινων και άλλων αντικειμένων κύρους. Αυτό κατέστη δυνατό με την εισαγωγή μιας αρδευόμενης καλλιέργειας ρυζιού από τις εκβολές του Γιανγκτσέ στη νότια Κίνα μέσω των νησιών Ρίου Κίου ή της Κορεατικής Χερσονήσου. Η γεωργική καλλιέργεια ρυζιού οδήγησε στην ανάπτυξη μιας αγροτικής κοινωνίας στην Ιαπωνία. Οι τοπικές πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ιαπωνία ήταν πιο σημαντικές από τις δραστηριότητες της κεντρικής αρχής μέσα σε μια διαστρωματομένη κοινωνία.
Οι άμεσες συγκρίσεις μεταξύ των σκελετών Τζόμον και Γιαγιόι δείχνουν ότι οι δύο λαοί διακρίνονται αισθητά. Οι άνθρωποι της φυλής Τζόμον έτειναν να είναι πιο κοντοί, με σχετικά μακρύτερους πήχεις και κάτω πόδια, πιο βαθιά μάτια, πιο κοντά και φαρδιά πρόσωπα και πολύ πιο έντονη τοπογραφία προσώπου. Είχαν επίσης εντυπωσιακά ανασηκωμένες ράχες φρυδιών, μύτες και γέφυρες μύτης. Οι άνθρωποι της φυλής Γιαγιόι, από την άλλη πλευρά, ήταν κατά μέσο όρο 2,5 cm - 5 cm ψηλότεροι, με ρηχά μάτια, ψηλά και στενά πρόσωπα και επίπεδα φρύδια και μύτες. Μέχρι την περίοδο Κοφούν, σχεδόν όλοι οι σκελετοί, που ανασκάφηκαν στην Ιαπωνία εκτός από εκείνους των Αϊνού είναι του τύπου της φυλής Γιαγιόι με μερικούς να έχουν μικρή πρόσμιξη από τη φυλή Τζόμον, που μοιάζει με αυτούς των σύγχρονων Ιαπωνικών σκελετών.
Προέλευση του λαού Γιαγιόι
αριστερά|μικρογραφία| Το βόρειο Κιούσου είναι το τμήμα της Ιαπωνίας, που βρίσκεται πιο κοντά στην ασιατική ηπειρωτική χώρα. Η προέλευση του πολιτισμού Γιαγιόι και του λαού Γιαγιόι έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης εδώ και καιρό. Οι αρχαιότεροι αρχαιολογικοί χώροι είναι το Ιταζούκε ή Ναμπάτα στο βόρειο τμήμα του Κιούσου. Οι επαφές μεταξύ των αλιευτικών κοινοτήτων σε αυτήν την ακτή και τη νότια ακτή της Κορέας χρονολογούνται από την περίοδο Τζόμον, όπως μαρτυρείται από την ανταλλαγή εμπορικών ειδών όπως τα αγκίστρια ψαριών και ο οψιδιανός. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Γιαγιόι, πολιτιστικά χαρακτηριστικά από την Κορέα και την Κίνα έφτασαν σε αυτήν την περιοχή σε διάφορες περιόδους κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων, και αργότερα εξαπλώθηκαν στα νότια και τα ανατολικά. Αυτή ήταν μια περίοδος ανάμειξης μεταξύ των μεταναστών και του γηγενούς πληθυσμού, και μεταξύ των νέων πολιτισμικών επιρροών και των υπαρχουσών πρακτικών.
Η κινεζική επιρροή ήταν εμφανής στα χάλκινα και μπρούτζινα όπλα, στους καθρέφτες (ντόκιο, dōkyō), στις καμπάνες (ντότακου, dōtaku), καθώς και στην αρδευόμενη καλλιέργεια ρυζιού σε ορυζώνες. Τρία κύρια σύμβολα του πολιτισμού Γιαγιόι είναι ο ορειχάλκινος καθρέφτης, το ορειχάλκινο σπαθί και η βασιλική σφραγιδόλιθος.
Μεταξύ 1996 και 1999, μια ομάδα με επικεφαλής τον Σατόσι Γιαμαγκούτσι, ερευνητή στο Εθνικό Μουσείο Φύσης και Επιστήμης της Ιαπωνίας, συνέκρινε τα λείψανα των Γιαγιόι, που βρέθηκαν στους νομούς Γιαμαγκούτσι και Φουκουόκα της Ιαπωνίας με αυτά από την παράκτια επαρχία Τσιανγκσού της Κίνας και βρήκε πολλές ομοιότητες μεταξύ των λειψάνων των ανθρώπων της φυλής Γιαγιόι και των ανθρώπων της περιοχής Τσιανγκσού. αριστερά|μικρογραφία| Μια καμπάνα ντότακου της περιόδου Γιαγιόι, 3ος αιώνας μ.Χ Έχουν ανακαλυφθεί περαιτέρω σύνδεσμοι με την Κορεατική Χερσόνησο και αρκετοί ερευνητές έχουν αναφέρει ανακαλύψεις/αποδεικτικά στοιχεία, που συνδέουν έντονα τον πολιτισμό Γιαγιόι με το νότιο τμήμα της Κορεατικής Χερσονήσου. Ο Μαρκ Τ. Χάντσον ανέφερε αρχαιολογικά στοιχεία, τα οποία περιελάμβαναν «περιορισμένους ορυζώνες, νέους τύπους γυαλισμένων πέτρινων εργαλείων, ξύλινα γεωργικά εργαλεία, σιδερένια εργαλεία, τεχνολογία ύφανσης, κεραμικά βάζα αποθήκευσης, εξωτερική συγκόλληση με πήλινες λωρίδες κατά την κατασκευή αγγείων, οικισμούς σε τάφρους, εξημερωμένους χοίρους, και τελετουργίες με κόκκαλα της κάτω γνάθου». Η αύξηση των μεταναστών από την κορεατική χερσόνησο ενισχύθηκε, επειδή ο πολιτισμός των Γιαγιόι ξεκίνησε στη βόρεια ακτή του Κιούσου, όπου η Ιαπωνία είναι πιο κοντά στην Κορέα. Η κεραμική Γιαγιόι, οι ταφικοί τύμβοι και η συντήρηση τροφίμων ανακαλύφθηκε ότι μοιάζουν πολύ με την κεραμική της Νότιας Κορέας. δεξιά|μικρογραφία| Μπρούτζινος καθρέφτης, που ανασκάφηκε στο Τσουμπάι-οτσουκαγιάμα κοφούν, Γιαμασίρο, Κιότο Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η ταχεία αύξηση των περίπου τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ιαπωνία μεταξύ των περιόδων Τζόμον και Γιαγιόι δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τη μετανάστευση. Αποδίδουν την αύξηση πρωτίστως στη στροφή από των ανθρώπων από το κυνήγι και τη συλλογή τροφής στην αγροτική διατροφή στα νησιά, με την εισαγωγή του ρυζιού. Είναι πολύ πιθανό ότι η καλλιέργεια του ρυζιού και η επακόλουθη θεοποίησή του επέτρεψαν μια αργή και σταδιακή αύξηση του πληθυσμού. Ανεξάρτητα από αυτό, υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία, που υποστηρίζουν την ιδέα ότι υπήρξε μια εισροή αγροτών από την ήπειρο στην Ιαπωνία, που απορρόφησε ή κατέκλυσε τον γηγενή πληθυσμό κυνηγών-τροφοσυλλεκτών.
Ορισμένα κομμάτια κεραμικής Γιαγιόι δείχνουν ξεκάθαρα την επίδραση της κεραμικής Τζόμον. Επιπλέον, οι άνθρωποι Γιαγιόι ζούσαν στον ίδιο τύπο τάφρου ή κυκλικής κατοικίας με αυτό των ανθρώπων της φυλής Τζόμον. Άλλα παραδείγματα κοινών χαρακτηριστικών είναι τα πελεκημένα πέτρινα εργαλεία για το κυνήγι, τα οστέινα εργαλεία για το ψάρεμα, τα κοχύλια στην κατασκευή βραχιολιών και η διακόσμηση με λάκα για αγγεία και αξεσουάρ.
Σύμφωνα με αρκετούς γλωσσολόγους, η ιαπωνική ή η πρωτοϊαπωνική ήταν παρούσα σε μεγάλα τμήματα της νότιας κορεατικής χερσονήσου. Αυτές οι ιαπωνικές γλώσσες, που τώρα έχουν εκλείψει, αντικαταστάθηκαν τελικά από κορεατικές γλώσσες. Ομοίως ο Γουίτμαν προτείνει ότι οι Γιαγιόι δεν σχετίζονται με τους πρωτοκορεάτες αλλά ότι αυτοί (οι Γιαγιόι) ήταν παρόντες στην κορεατική χερσόνησο κατά την περίοδο της κεραμικής Μούμουν. Σύμφωνα με αυτόν και αρκετούς άλλους, η ιαπωνική ή η πρωτοϊαπωνική γλώσσα έφτασε στην κορεατική χερσόνησο περίπου το 1500 π.Χ. Ο Γουίτμαν και ο Μιγιαμότο συσχετίζουν τα ιαπωνικά ως τη γλωσσική οικογένεια, που σχετίζεται και με τους πολιτισμούς Μούμουν και Γιαγιόι. Αρκετοί γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι οι ομιλητές της Κορεατικής/Πρωτο-Κορεατικής γλώσσας έφτασαν στην Κορεατική Χερσόνησο κάποια στιγμή μετά τους Ιαπωνικούς/Πρωτο-ιαπωνικούς ομιλητές και συνυπήρξαν με αυτούς τους λαούς (δηλαδή τους απογόνους και των δύο πολιτισμών Μούμουν και Γιαγιόι ) και πιθανώς τους αφομοίωσαν. Τόσο η Κορεάτικη όσο και η Ιαπωνική είχαν μία παρατεταμένη επιρροή η μία πάνω στην άλλη.
Γλώσσες
Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι συμφωνούν ότι η οικογένεια των Ιαπωνικών γλωσσών εισήχθη και διαδόθηκε μέσω του αρχιπελάγους κατά την περίοδο Γιαγιόι.
Η εμφάνιση του Γου σε κείμενα της κινεζικής ιστορίας
μικρογραφία| Η χρυσή σφραγίδα, που λέγεται ότι δόθηκε στον «Βασιλιά του Γου» από τον [[Αυτοκράτορας Κουάνγκγου των Χαν|αυτοκράτορα Γκουανγκού των Χαν το 57 μ.Χ. Είναι χαραγμένο: βασιλιάς του Να του Γου στη δυναστεία Χαν (漢委奴國王)]] Οι αρχαιότερες γραπτές αναφορές για τους ανθρώπους στην Ιαπωνία προέρχονται από κινεζικές πηγές αυτής της περιόδου. Το Γου, η προφορά ενός πρώιμου κινεζικού ονόματος για την Ιαπωνία, αναφέρθηκε το 57 μ.Χ. Η πολιτεία Να του Γου έλαβε μια χρυσή σφραγίδα από τον αυτοκράτορα Κουάνγκγου της μεταγενέστερης δυναστείας Χαν. Αυτό το γεγονός καταγράφηκε στο Βιβλίο του Μεταγενέστερου Χαν, που συντάχθηκε από τον Φαν Γιε τον 5ο αιώνα. Η ίδια η σφραγίδα ανακαλύφθηκε στο βόρειο Κιούσου τον 18ο αιώνα. Το Γου αναφέρθηκε επίσης το 257 στο Wei zhi, ένα τμήμα των Χρονικών των Τριών Βασιλείων, που συγκεντρώθηκαν από τον μελετητή του 3ου αιώνα Τσεν Σου.
Οι πρώτοι Κινέζοι ιστορικοί περιέγραψαν το Γου ως γη εκατοντάδων διάσπαρτων φυλετικών κοινοτήτων και όχι ως ενοποιημένη γη με παράδοση 700 ετών, όπως διατυπώνεται στο έργο του 8ου αιώνα Νιχόν Σόκι, μια εν μέρει μυθική, εν μέρει ιστορική αφήγηση της Ιαπωνίας, που χρονολογεί την ίδρυση της χώρας το 660 π.Χ. Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν επίσης ότι κατά την περίοδο ξέσπασαν συχνές συγκρούσεις μεταξύ οικισμών ή κρατιδίων. Πολλοί οικισμοί που ανασκάφηκαν, χτίστηκαν στις κορυφές λόφων. Οι ακέφαλοι ανθρώπινοι σκελετοί, που ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία Γιοσινογκάρι, θεωρούνται τυπικά παραδείγματα ευρημάτων της περιόδου. Στην παράκτια περιοχή της Εσωτερικής Θάλασσας, πέτρινες αιχμές βελών βρίσκονται συχνά ανάμεσα σε ταφικά αντικείμενα.
Κινεζικές πηγές του τρίτου αιώνα ανέφεραν ότι ο λαός Βατζίν (Wajin, 倭人) ζούσε με ωμά ψάρια, λαχανικά και ρύζι σερβιρισμένα σε μπαμπού και ξύλινους δίσκους, χτυπούσαν τα χέρια τους στη διάρκεια λατρευτικών εκδηλώσεων (κάτι που γίνεται ακόμα στα ιερά του Σιντοϊσμού σήμερα) και έχτιζαν χωμάτινους τύμβους. Διατήρησαν επίσης σχέσεις υπηρέτη-κυρίου, εισέπραξαν φόρους, είχαν επαρχιακές σιταποθήκες και αγορές και τηρούσαν περίοδο πένθους. Η κοινωνία χαρακτηριζόταν από βίαιους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου
Το Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (MABH), ήταν βραχύβια αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στον γεωγραφικό χώρο της Βορείου Ηπείρου κατά την διάρκεια της ιταλικής και γερμανικής κατοχής της Αλβανίας από τον Άξονα (1941-1944). Η οργάνωση τελικά διαλύθηκε από τους Αλβανούς εθνικιστές της Μπάλι Κομπετάρ και τους αντιστασιακούς του αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του Ενβέρ Χότζα. Είχε σχέσεις με τον ΕΔΕΣ, ενώ οι δοσιλογικές κυβερνήσεις Αλβανίας και Ελλάδας προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποκτήσουν σύνδεση μαζί της ενάντια στον κομμουνιστικό κίνδυνο.
Ίδρυση
Με την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (Απρίλιος 1941), σημειώθηκαν βιαιότητες στην περιοχή, από ομάδες ατάκτων ενόπλων καθώς και ιταλικού στρατού. Το Μάιο του 1942 οργανώθηκαν τα πρώτα αντάρτικα τμήματα από Βορειοηπειρώτες στην περιοχή του Δέλβινου, επικεφαλής των οποίων ήταν δύο ντόπιοι αξιωματικοί του ελληνικού στρατού, οι Σπυρίδων Λύτος και Ιωάννης Βίδελης και οι δύο από τη Λεσινίτσα. Τον ίδιο μήνα βορειοηπειρώτικα αντάρτικα οργανώθηκαν και σε άλλες περιοχές: Δρόπολη, Ριζά, Χειμάρρα, Αυλώνας, Λιούντζη, Πωγώνι, Λεσκοβίκι, Κορυτσά. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου στα Τίρανα, σε συγκέντρωση εκπροσώπων της ελληνικής μειονότητας, συγκροτήθηκε η ΜΑΒΗ. Επικεφαλής της ΜΑΒΗ τίθεται ο Βασίλειος Σαχίνης, άλλα βασικά στελέχη της ήταν οι Ηλίας Κώνστας, Γιώργος Τάσος, Σπύρος Ντάσιος, ο Χειμαριώτης εισαγγελέας Αναστάσιος Κοκκαβέσης. Το αρχηγείο του Μ.Α.Β.Η. ήταν ο Άγιος Δημήτριος, η κεντρική εκκλησία του χωριού Γλύνα Βορείου Ηπείρου.
Στόχος και πεδίο δράσης
Κύριος στόχος της ήταν η προστασία των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και, λόγω των διάφορων αντάρτικων και δοσίλογων οργανώσεων που δρούσαν εκείνη την περίοδο στην ευρύτερη περιοχή ανεξέλεγκτα λόγω της έλλειψης κάποιας κρατικής αρχής για την προστασία των πολιτών.
Οι κύριες περιοχές δράσης της ΜΑΒΗ ήταν η περιοχή του Δέλβινου, της Δρόπολης, της Χειμάρρας, του Βούρκου (η ευρύτερη περιοχή των Αγίων Σαράντα), των Ριζών και της Ζαγοράς (περιοχή κοντά στην Πρεμετή).
Σχέση με την ελληνική αντίσταση
Το ΜΑΒΗ διατηρούσε κοινό σύνδεσμο με τον Εθνικό Δημοκρατικό Ελληνικό Σύνδεσμο (ΕΔΕΣ), ο οποίος συνελήφθη από τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ), με συνέπεια ο τελευταίος να μεταβιβάσει πληροφορίες σχετικά με τη δραστηριότητα της ΜΑΒΗ στο αντίστοιχο αλβανικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Στα χωριά των Ριζών και του Βούρκου, Άγιος Ανδρέας και Αλύκο υπήρχαν ένοπλες ομάδες υπό τους Θύμιο Λιώλη, Κόκκαλη, Παππά και Πήλιο οι οποίες υποστηριζόμενες από τον ΕΔΕΣ, ήλεγχαν από το Φθινόπωρο του 1943 την περιοχή. Αν και αρχικά οι ένοπλοι αυτοί συνεργάστηκαν με την αλβανική εθνική αντίσταση αλλά και με τις προσκείμενες στο αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα ελληνικές μειονοτικές ομάδες, κατά τα τέλη του 1943 ήρθαν σε σύγκρουση. Συγκεκριμένα, το ένοπλο σώμα του Πήλιου αφοπλίστηκε κοντά στα χωριά της Λεσινίτσας ενώ στις αρχές του 1944, ο Θύμιος Λιώλης με το τάγμα «Θανάσης Ζήκος», το οποίο αποτελείτο από Βορειοηπειρώτες προσκείμενους στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αλβανικό Στρατό, ήρθαν σε σύγκρουση στη Δίβρη. Λίγο καιρό αργότερα, ο Θύμιος Λιώλης και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί εγκατέλειψαν τα εδάφη της Βόρειας Ηπείρου και κατέφυγαν στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ στην Ελλάδα.
Όμως, η πλειοψηφία της ελληνικής μειονότητας παρέμεινε σταθερά προσανατολισμένη στο αλβανικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο με τουλάχιστον 1500 αντάρτες.
Σταδιακό τέλος της δράσης
Ο Σαχίνης αντιδρούσε με τις διαμαρτυρίες του στους Ιταλούς για υπόθαλψη της αλβανικής καταπίεσης προς τους τοπικούς ελληνικούς πληθυσμούς. Στις 17 Νοεμβρίου 1943, ο αρχηγός της ΜΑΒΗ, Βασίλειος Σαχίνης, συλλαμβάνεται από άτομα της οργάνωσης του Εμβέρ Χότζα στο Αργυρόκαστρο, οι οποίοι κατόπιν εντολής, αφού τον βασανίζουν για να αποσπάσουν πληροφορίες, τον εκτελούν. Στις 3 Δεκεμβρίου δολοφονείται ο επικεφαλής της οργάνωσης στην περιοχής Χειμάρρας, Γεώργιος Μπολάνος. Ακολούθησε η καταστροφή του χωριού Γλὐνα, στην περιοχή Αργυροκάστρου που αποτελούσε βάση της ΜΑΒΗ. Από τον Δεκέμβριο του 1944 ενεργό ρόλο αναλαμβάνει ο Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης, γιατρός από το Αργυρόκαστρο.
Τελικά, η οργάνωση διαλύθηκε ύστερα από σειρά έντονων συγκρούσεων με τις ναζιστικές δυνάμεις, αλλά ταυτόχρονα και με τους Αλβανούς εθνικιστές της Μπάλι Κομπετάρ. Ως αποτέλεσμα, η δράση της ΜΑΒΗ έπαψε να υφίσταται και κατά το στάδιο της αποχώρησης του Άξονα από τον περιοχή δεν έπαιξε κανένα ρόλο στο τοπικά πολιτικά δρώμενα. Με το τέλος του πολέμου επιβλήθηκε το Εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο του Ένβερ Χότζα στην Αλβανία.
Ντέιβιντ Μίτσελ
Ο Ντέιβιντ Μίτσελ είναι προπονητής και παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Αυστραλίας. Αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Ως ποδοσφαιριστής
Γεννημένος στις 13 Ιουνίου του 1962 στη Σκωτία, ο Μίτσελ ξεκίνησε την καριέρα του το 1980 από την Αντελάιντ Σίτυ και στη συνέχεια αγωνίστηκε σε αρκετά πρωταθλήματα της Ευρώπης και όχι μόνο. Το 1983 επέστρεψε στη γενέτειρά του για να αγωνιστεί στη Ρέιντζερς Γλασκώβης και στη συνέχεια αγωνίστηκε στη γερμανική Άιντραχτ Φραγκφούρτης (1985-87), την Φέγενορντ (1987-89),την Τσέλσι (1989-90),την ολλανδική Μπρέντα (1990) και την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Αργότερα η καριέρα του παίρνει φθίνουσα πορεία και ακολουθούν περιπλανήσεις στις Σουίντον Τάουν, Αλτάι, Μίλγουολ ΦΚ και σε ομάδες της Άπω Ανατολής για να επιστρέψει στην Αυστραλία όπου και ολοκλήρωσε την σταδιοδρομία του αγωνιζόμενος αρχικά στην Ολυμπίκ Σίντνεϊ και μετά στην Σίντνεϊ.
Ως προπονητής
Ως προπονητής ο Μίτσελ έχει εργαστεί στις Ολυμπίκ Σίντνεϊ (1996-99), Σίντνεϊ, Παραμάτα Πάουερ, Σαράουακ της Μαλαισίας και στην Πέρθ Γκλόρι στην οποία βρίσκεται από το 2007.
Έχει επίσης εργαστεί και ως σκάουτερ της Φέγενορντ και του πιστώνεται η ανακάλυψη του Αυστραλού διεθνή ποδοσφαιριστή Μπρετ Έμερτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ν.Ε.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μίλγουολ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουίντον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπίκ Σίντνεϊ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπίκ Σίντνεϊ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλτάι ΣΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστραλοί προπονητές ποδοσφαίρου
Αγνή των Χοενστάουφεν
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Κορράδου παλατινού κόμη του Ρήνου και της Ιρμενγάρδης του Χένεμπεργκ, κόρης του Μπέρτολντ Α΄ κόμη του Χένεμπεργκ, μπουργκράβου του Βύρτσμπουργκ.
Ο Κορράδος ήταν νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Φειδερίκου Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος του είχε παραχωρήσει ως υποτελές το εκλεκτοράτο του Παλατινάτου το 1156. Ήταν ένας προσεκτικός και στοχαστικός πολιτικός, που στόχευε στην ειρήνη και τη συμφιλίωση στη Γερμανία. Πριν από το 1180, είχε μνηστεύσει την κόρη του με τον Ερρίκο Ε΄, τον μεγαλύτερο γιο του επαναστάτη Ερρίκου Γ΄ του Λέοντος, δούκα της Σαξονίας, για να μην επανεμφανιστεί η σύγκρουση μεταξύ των Οίκων των Χοενστάουφεν και Γουέλφων.
Το 1193 ωστόσο, ο γιος και ο διάδοχος τού Φρειδερίκου Α΄, ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας, ήθελε να δημιουργήσει μία πολιτική συμμαχία με τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας και σχεδίαζε να νυμφεύσει την ανιψιά του Αγνή με τον Φίλιππο Β΄. Όταν ο νεαρός Ερρίκος Ε΄ άκουσε αυτό το σχέδιο, ήρθε σε επαφή με τους γονείς της Aγνής. Όμως ο πατέρας της απέφυγε οριστικές δηλώσεις για τον αρραβώνα της, καθώς προτιμούσε έναν γάμο με τον Γάλλο βασιλιά, αλλά επίσης δεν ήθελε να προσβάλει τον Ερρίκο Β΄, τον οποίο η Αγνή σεβόταν φανατικά.
Η μητέρα της Αγνής, η Ιρμενγάρδη, (απεβ. 1197), κόρη του Μπέρτολντ Α΄ κόμη του Χένεμπεργκ, συνέχισε να υποστηρίζει τον γάμο της κόρης της με τον πρίγκιπα των Γουέλφων. Λίγο αργότερα, εκμεταλλεύτηκε την απουσία του συζύγου της, ο οποίος είχε μεταβεί στην Αυλή ου Ερρίκου ΣΤ΄, για να ανατρέψει το σχέδιο του βασιλιά: προσκάλεσε τον νεαρό Γουέλφο στο κάστρο Στάχλεκ, όπου αυτός και ο Aγνή παντρεύτηκαν τον Ιανουάριο ή Φεβρουάριο του 1194.
Ο εξαγριωμένος βασιλιάς Ερρίκος ΣΤ΄ ένιωσε προδομένος και ζήτησε από τον Κορράδο να ακυρώσει αμέσως τον γάμο. Ο Κορράδος ωστόσο, άφησε την αρχική του αντίσταση στον γάμο και, αφού είχε ήδη αυτός ευλογηθεί από την Εκκλησία, επέλεξε να πείσει τον ανιψιό του Ερρίκο ΣΤ΄ για τα πολιτικά οφέλη αυτού του γάμου στο εσωτερικό της χώρας. Οι γιοι του Κορράδου είχαν αποβιώσει νεαροί και ο Ερρίκος ΣΤ΄ θα μπορούσε να επιβεβαιώσει τη διαδοχή στο εκλεκτορικό Παλατινάτο με το να το παραχωρήσει στον Ερρίκο Ε΄. Επιπρόσθετα, ο Κορράδος και η Αγνή, με την ευκαιρία της γαμήλιας ένωσης, έπεισαν τον βασιλιά να συγχωρήσει τον Ερρίκο τον Λέοντα, ο οποίος είχε εκτοπιστεί και κηρυχθεί παράνομος από τον Φρειδερίκο Α΄ το 1180.
Η συμφιλίωση μεταξύ του βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄ και του Ερρίκου του Λέοντος πραγματοποιήθηκε επίσημα τον Μάρτιο του 1194 στο βασιλικό παλάτι της Tίλεντα. Η Αγνή και ο σύζυγός της Ερρίκος Ε΄ είχαν συμβάλει σε αυτό το μεγάλο γεγονός με τον απρογραμμάτιστο γάμο τους στο κάστρο Στάχλεκ. Επιπλέον ο βασιλιάς Ερρίκος ΣΤ΄ έπρεπε να διευθετήσει τη σύγκρουση με τον Οίκο των Γουέλφων, για να εξασφαλίσει την ειρήνη στη Γερμανία, ώστε να επιβάλλει τις αξιώσεις του στο Βασίλειο της Σικελίας μετά το τέλος του Βασιλιά Ταγκρέδου στις 20 Φεβρουαρίου 1194.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1194 τον Ερρίκο Ε΄ των Γουέλφων παλατινό κόμη του Ρήνου και είχε τέκνα:
Υστεροφημία
Κατά την περίοδο του Ρομαντισμού τον 19ο αι., η ιστορική εικόνα της Αγνής των Χοενστάουφεν εξιδανικεύτηκε ευχάριστα. Στο θεατρικό έργο του Κρίστιαν Ντήτριχ Γκράμπε με τίτλο Ερρίκος ΣΤ΄, που δημοσιεύθηκε το 1830, απεικονίζεται ως ανέμελη, αλλά αποφασιστική κοπέλα που απευθύνεται ακόμη και στη Βασιλική Συνέλευση΄ (Dieta) για να επιβεβαιώσει τον γάμο της, με τον άντρα που αγαπά. Παλεύοντας για την αγάπη και την ευτυχία του απρόθυμου αρραβωνιαστικού της, φέρνει την απόλυτη συμφιλίωση των οικογενειών Γουέλφων και Χοχενστάουφεν στην επιθανάτια κλίνη του πεθερού της, Ερρίκου του Λέοντα, που την αποκαλεί «ένα τριαντάφυλλο, που ανθίζει ανάμεσα σε βράχους». Στην πραγματικότητα ήταν η μητέρα της Αγνής, η Ιρμενγάρδη, που είχε κανονίσει τον γάμο.
Η όπερα Αγνή των Χοενστάουφεν από τον Ιταλό συνθέτη Γκασπάρε Σποντίνι, με βάση το λιμπρέτο του Ερνστ Ράουπαχ, είχε την πρεμιέρα της στις 12 Ιουνίου 1829 στη Βασιλική Όπερα του Βερολίνου.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γερμανίδες παλατινές κόμισσες Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Κορυφούδι Σερρών
Το Κορυφούδι είναι οικισμός του Δήμου Σιντικής της περιφερειακής ενότητας Σερρών. Υπάγεται στην κοινότητα Κερκίνης του δήμου Σιντικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Μαρία του Κλωπά
thumb|Στον πίνακα αυτόν του [[Καραβάτζο με θέμα την Αποκαθήλωση (1602) η Μαρία του Κλωπά υψώνει τα χέρια σε έναν πιο εκδηλωτικό θρήνο από ό,τι τα άλλα πρόσωπα στη σύνθεση.]] thumb|Το άγαλμα της Μαρίας του Κλωπά στον ναό του Αγίου Ανδρέα της Τζιράντα (Zirada), στη [[Βενετία]] Η Μαρία η του Κλωπά (ή του Κλέοπα) είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ονομαστικά μόνο στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, στον στίχο ιθ΄ 25, όπου δηλώνεται ως μία από τις Μαρίες που είναι παρούσες στη Σταύρωση του Ιησού Χριστού:
"«εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή»"
Η έκφραση «η του Κλωπά» στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο μπορεί να σημαίνει είτε ότι η Μαρία ήταν η κόρη, είτε η σύζυγος του Κλωπά, αλλά η ερμηνευτική ευνοεί περισσότερο την ανάγνωση «σύζυγος του Κλωπά». Κατά τον Ηγήσιππο, ο Κλωπάς ή (ασυναίρετα) Κλέοπας ήταν ο αδελφός του Μνήστορος Ιωσήφ.
Ως Μυροφόρος
Σύμφωνα με μερικούς ερμηνευτές, η Μαρία του Κλωπά συγκαταλεγόταν επίσης στις γυναίκες που την αυγή της Αναστάσεως πήγαν στον τάφο του Ιησού για να αλείψουν το σώμα του με μύρα. Σε αυτή την περίσταση, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (κη΄ 1) την αποκαλεί «η άλλη Μαρία» για να τη διακρίνει από τη Μαρία Μαγδαληνή, ενώ ο Μάρκος (ιστ΄ 1) την αναφέρει ως «Μαρία η του Ιακώβου». Είναι πιθανόν ότι η Μαρία η του Κλωπά ήταν πράγματι η μητέρα του Αποστόλου Ιακώβου, του γιου του Αλφαίου. . Αν ήταν σύζυγος του Αλφαίου, η Μαρία ήταν κόρη, και όχι σύζυγος, του Κλωπά.
Απόκρυφα Ευαγγέλια
Πολύ παρόμοια με το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Φιλίππου συγκαταλέγει τη Μαρία του Κλωπά μεταξύ των γυναικών που ακολουθούσαν τον Ιησού. Στο Ευαγγέλιο του Ψευδοματθαίου, που γράφηκε πιθανώς πολύ αργότερα, κατά τον 7ο αιώνα, δηλώνει ότι η Μαρία του Κλωπά ήταν κόρη του Κλέοπα και της Άννας:
"«Ο Ιησούς τους συνάντησε με τη Μαρία τη μητέρα Του, μαζί με την αδελφή της, Μαρία του Κλέοπα, την οποία Κύριος ο Θεός είχε δώσει στον πατέρα της Κλέοπα και τη μητέρα της Άννα, επειδή είχαν αφιερώσει τη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, στον Κύριο. Και αποκλήθηκε με το ίδιο όνομα, Μαρία, προς παρηγορία των γονέων της.»"
Κατά τη μεσαιωνική παράδοση ο Κλέοπας είναι ο δεύτερος σύζυγος της Αγίας Άννας και ο πατέρας της «Μαρίας του Κλωπά», η οποία εμφανίζεται έτσι ως ετεροθαλής αδελφή της Παναγίας.
Παραδόσεις
Η Ιερά Παράδοση τόσο της Ρωμαιοκαθολικής, όσο και της Ορθόδοξης Εκκλησίας υποστηρίζει ότι ο Κλωπάς ήταν αδελφός του Ιωσήφ και ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Κλέοπα.
Μία πρώιμη παράδοση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ταυτοποιεί τη Μαρία του Κλωπά ως αδελφή ή γυναικαδελφή της Θεοτόκου. Ο Ευσέβιος της Καισαρείας, μνημονεύοντας τον Ηγήσιππο, αναφέρει ότι «ο Κλέοπας ήταν αδελφός του Ιωσήφ», κάτι που καθιστά τη Μαρία συννυφάδα της Θεοτόκου.
Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσιγκτον Π.Κ.
Το Βραβείο Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ (αγγλικά: Washington D.C. Area Film Critics Association Awards For Best Cinematography) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ. για να τιμήσει έναν διευθυντή φωτογραφίας που έχει επιδείξει εξαιρετικό επιτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Ουάσινγκτον Π.Κ.
Μαρία του Κλωπά
Παραδόσεις
Σύμφωνα με τα σωζόμενα αποσπάσματα του έργου Έκθεσις των λόγων του Κυρίου του αποστολικού Πατέρα Παπία του Ιεραπολίτη (περ. 70-163 μ.Χ.), η Μαρία του Κλέοπα θα ήταν η μητέρα των Ιακώβου του αδελφοθέου, Σίμωνα του αδελφοθέου, Ιούδα του αδελφοθέου (ταυτιζόμενου με τον Απόστολο Θαδδαίο) και του Ιωσή. Ο Παπίας θεωρεί τη Μαρία του Κλέοπα ως αδελφή της Θεοτόκου και επομένως θεία του Ιησού. Ωστόσο, ο Αγγλικανός θεολόγος Τζόζεφ Λάιτφουτ απορρίπτει τη μαρτυρία του Παπία ως μεσαιωνική προσθήκη.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της «Μυροφόρου Μαρίας του Κλωπά» στις 23 Μαΐου. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη της Μαρίας του Κλωπά μαζί με εκείνη της Μαρίας Σαλώμης στις 24 Απριλίου.
Σεισμός στη βόρεια Μικρά Ασία (1668)
Η βόρεια Μικρά Ασία (τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, τώρα Δημοκρατία της Τουρκίας) χτυπήθηκε από μεγάλο σεισμό στις 17 Αυγούστου 1668 αργά το πρωί. Είχε εκτιμώμενο μέγεθος 7,8–8,0 Ρίχτερ και η μέγιστη αισθητή ένταση ήταν IX στην κλίμακα έντασης Μερκάλι. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στη νότια όχθη της λίμνης Λαντίκ. Προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές από τουλάχιστον το Μπολού στα δυτικά μέχρι το Ερζιντζάν στα ανατολικά και είχε ως αποτέλεσμα περίπου 8.000 θανάτους. Παραμένει ο ισχυρότερος σεισμός που έχει καταγραφεί στην Τουρκία.
Τεκτονικό σκηνικό
Η Βόρεια Ανατολία βρίσκεται πέρα από το κυρίως μετασχηματισμένο όριο μεταξύ της Πλάκας της Ανατολίας και της Ευρασιατικής Πλάκας. Σε σχέση με την Ευρασιατική Πλάκα, η Πλάκα της Ανατολίας πιέζεται προς τα δυτικά από τη συνεχιζόμενη βόρεια κίνηση της Αραβικής Πλάκας. Αυτή η κίνηση προσαρμόζεται από ένα κύριο δεξιό (δεξιά πλευρικό) σύστημα ρήγματος κρούσης ολίσθησης, το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας. Αυτά η μεγάλη δομή των 1.500 χλμ. εκτείνεται από τον Τριπλό Κόμβο Καρλιόβα στα ανατολικά έως το Αιγαίο Πέλαγος στα δυτικά. Αναλυτικά το ρήγμα σχηματίζεται από πολλά ξεχωριστά τμήματα. Η κίνηση σε τμήματα αυτής της ζώνης ρηγμάτων είναι υπεύθυνη για πολλούς μεγάλους και καταστροφικούς σεισμούς. Τείνουν να σχηματίζουν συνολικές ακολουθίες διάδοσης προς τα δυτικά που μπορεί να διαρκέσουν για πολλές δεκαετίες. Η πιο πρόσφατη σειρά ξεκίνησε με τον σεισμό του Ερζιντζάν το 1939, συνεχίζοντας με μεγάλους σεισμούς το 1942, 1943, 1944, 1949, 1951, 1957, 1966, 1967, 1992 και δύο το 1999.
Σεισμός
Η ανάλυση των ιστορικών αρχείων υποδηλώνει ότι του σεισμού της 17ης Αυγούστου προηγήθηκε ένας αριθμός προσεισμών στο δυτικό άκρο της ζώνης ρήξης. Ο κεντρικός σεισμός ήταν πολύ μεγάλος, με εκτιμώμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 7,8 M (με βάση το μέγεθος της περιοχής που επηρεάζεται από δόνηση έντασης VI) έως 8,0 M (με βάση το ερμηνευόμενο μήκος ρήξης). Το προτεινόμενο μήκος ρήξης ποικίλλει από 380 χλμ. έως 600 χλμ.. Στην Τοκάτη τον σεισμό ακολούθησαν τουλάχιστον έξι μήνες μετασεισμών.
Στοιχεία ενός μεγάλου σεισμού που έπληξε την 600 χλμ. περιοχή εκείνη τη στιγμή έχει βρεθεί με χαράξεις κατά μήκος του ρήγματος σε πολλές τοποθεσίες. Το μήκος των 600 χιλιομέτρων βασίζεται στην υπόθεση ότι υπήρξε ένα μεγάλο γεγονός και όχι πολλά μικρότερα γεγονότα, αλλά αυτό θα απαιτούσε μια διάδοση ρήξης για να μεταπηδήσει σε ένα μεγάλο εκτατικό βήμα (πλευρική μετατόπιση) 10 χλμ. στο ρήγμα στη Νεοκαισάρεια. Παρά τα στοιχεία από προηγούμενα γεγονότα, που υποστηρίζονται από μοντελοποίηση δυναμικής ρήξης, ότι οι περισσότεροι σεισμοί δεν μπορούν να διαδοθούν περισσότερο από περίπου 5 χιλιόμετρα, ο σεισμός του Κουνλούν το 2001 δείχνει σαφείς ενδείξεις διάδοσης σε ένα πολύ ευρύτερο βήμα και αυτό έχει υποστηριχθεί από περαιτέρω αριθμητική μοντελοποίηση που υποδηλώνει ότι οι ρήξεις μπορούν να διαδοθούν 8 χλμ. ή περισσότερο στην περίπτωση ώριμων συστημάτων ρηγμάτων.
Ο σεισμός του 1668 θεωρείται πιθανώς ο πρώτος σε μια κυρίως δυτική ακολουθία διάδοσης που συνεχίστηκε τον 19ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων τα έτη 1719, 1754, 1766, 1859 και 1893.
Ζημιές
Η πόλη Μπολού αναφέρθηκε ότι καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από τον σεισμό, με 1.800 νεκρούς. Υπήρξαν επίσης σοβαρές ζημιές ανατολικότερα κατά μήκος του ρήγματος, με άλλες 6.000 απώλειες που αναφέρθηκαν μεταξύ Μερζιφούντας και Νεοκαισάρειας. Κάποιες ζημιές αναφέρθηκαν επίσης από ανατολικά μέχρι το Ερζιντζάν και σε διάφορες τοποθεσίες κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Τα τείχη και οι πύργοι του Κάστρου της Σαμψούντας υπέστησαν ζημιές και ορισμένα τμήματα της κατασκευής γκρεμίστηκαν.
Λίμνη Λαντίκ
μικρογραφία|300x300εσ|Η λίμνη Λαντίκ Η λίμνη Λαντίκ (Ladik Gölü, αρχαία ελληνικά: Στιφάνη Λίμνη) είναι λίμνη στην Επαρχία Σαμψούντας, στη Μικρά Ασία της Τουρκίας. Αρχαία ονομαζόταν Στιφάνη και βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του αρχαίου Πόντου, στη συνοικία Φαζημών. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η λίμνη αφθονούσε σε ψάρια και οι όχθες της πρόσφεραν εξαιρετικό βοσκότοπο. Η νότια όχθη της λίμνης Λαντίκ ήταν το επίκεντρο του σεισμού στη βόρεια Μικρά Ασία το 1668, μεγέθους 7,8–8,0 Ρίχτερ, που είναι ο ισχυρότερος σεισμός που έχει καταγραφεί στην Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Τουρκίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας Σαμψούντας
Ιστορικές Περιοχές της Κωνσταντινούπολης
Οι ιστορικές περιοχές της Κωνσταντινούπολης είναι μια ομάδα περιοχών στην επαρχία Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Αυτές οι περιοχές προστέθηκαν στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1985.
Κατάλογος μνημείων
Ο εν λόγω κατάλογος περιλαμβάνει κτίρια και κατασκευές όπως η γειτονά Σαραϊμπουρνού, το παλάτι Τοπ Καπί, η Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, η Αγία Ειρήνη, το τέμενος Ζεϊρέκ, το τέμενος Σουλεϊμανιγιέ, η μικρή Αγία Σοφία και τα τείχη της Κωνσταντινούπολης.
Τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς κατανέμονται σε τέσσερις ζώνες, εικονογραφόντας τις κυριότερες φάσεις της ιστορίας της χώρας μέσω της χρήσης των διασημότερων μνημείων της:
Παραπομπές
Κατηγορία : Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία Κατηγορία : Ιστορία της Κωνσταντινούπολης
Βία ντελ Κόρσο
μικρογραφία|293x293εσ|Σαν Μαρτσέλο αλ Κόρσο. μικρογραφία|220x220εσ|[[Πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι|Παλάτσο Ντόρια-Παμφίλι.]] μικρογραφία|220x220εσ|[[Παλάτσο Κίτζι.]] μικρογραφία|278x278εσ|Σαν Κάρλο αλ Κόρσο. μικρογραφία|220x220εσ|Η Βία ντελ Κόρσο από την [[Πιάτσα ντελ Πόπολο.]]
Η Οδός των Αγώνων, λατιν.: Via del Corso, είναι ένας κεντρικός δρόμος στο ιστορικό κέντρο της Ρώμης. Είναι ευθύγραμμη σε μία περιοχή, που κατά τα άλλα χαρακτηρίζεται από στενά ελικοειδή δρομάκια και μικρές πλατείες. Θεωρούμενος ένας φαρδύς δρόμος στην αρχαιότητα, η Corso έχει πλάτος περίπου 10 μ. και έχει χώρο μόνο για δύο λωρίδες κυκλοφορίας και δύο στενά πεζοδρόμια. Το βόρειο τμήμα του δρόμου είναι πεζόδρομος. Το μήκος του δρόμου είναι περίπου 1,5 χλμ.
Η Κόρσο έχει γενικά κατεύθυνση βορρά-νότου. Στα βόρεια, συνδέει τη βόρεια πύλη εισόδου της πόλης, την Πόρτα ντελ Πόπολο και την πλατεία της Πιάτσα ντελ Πόπολο, με την καρδιά της πόλης στην Πιάτσα Βενέτσια στη βάση του Καπιτωλίνου λόφου. Στην Πιάτσα ντελ Πόπολο, η Βία ντελ Κόρσο πλαισιώνεται από δύο μπαρόκ εκκλησίες, τις Σάντα Μαρία ντεϊ Μιράκολι και τη Σάντα Μαρία ιν Μοντεσάντο και κατά μήκος του δρόμου βρίσκονται η εκκλησία του Σαν Κάρλο αλ Κόρσο, η εκκλησία του Σαν Τζιάκομο ιν Αουγκούστα, η εκκλησία του Τζεζού ε Μαρία, η Πιάτσα Κολόννα με την αρχαία στήλη του Mάρκου Αυρηλίου, η Πινακοθήκη Αλμπέρτο Σόρντι, η εκκλησία της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα, το παρεκκλήσιο του Σαντίσιμο Κροτσιφίσο, η εκκλησία του Σαν Μαρτσέλο αλ Κόρσο και το Παλάτσο Ντόρια Παμφίλι.
Από τον 15ο αι. ο δρόμος χρησίμευε ως η πίστα αγώνων κατά τη διάρκεια του Ρωμαϊκού Καρναβαλιού για ένα ετήσιο τρέξιμο αλόγων χωρίς ιππείς, που ονομάζεται "corsa dei barberi", που είναι η αιτία για το όνομα Via del Corso. Μετά τη δολοφονία του βασιλιά Ουμπέρτο Α΄ το 1900, ο δρόμος μετονομάστηκε σε Corso Umberto I. Το 1944 έγινε Corso del Popolo και δύο χρόνια αργότερα επανήλθε στο Corso.
Σήμερα, το Κόρσο είναι ένα δημοφιλές μέρος για την πασετζιάτα (passeggiata), τον βραδινό περίπατο για να σας δει ο κόσμος και να δείτε άλλους. Είναι επίσης ένας σημαντικός εμπορικός δρόμος για τους τουρίστες και τους ντόπιους.
Ιστορία: από τη Βία Λάτα
Από τον 15ο αιώ., η Βία ντελ Κόρσο έγινε ένας μοντέρνος δρόμος για νέες ή ανακαινισμένες εκκλησίες και νέα παλάτσο για τους ευγενείς. Ωστόσο μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα, η οδός παρέμενε ένα μείγμα διαφορετικών κλιμάκων και αρχιτεκτονικών ρυθμών, ορισμένα δεν ήταν της μόδας, μερικές εκκλησίες δεν είχαν προσόψεις και ορισμένα κτίρια ήταν ένας συνδυασμός δομών από διαφορετικές περιόδους ή ήταν ημιτελή.
Η έλλειψη κανονικότητας και κομψότητας αυτού του κύριου δρόμου της πόλης, ήταν ο λόγος που έγινε η κύρια αστική προτεραιότητα του πάπα Αλέξανδρου Ζ΄. Ζήτησε από τους ευγενείς να ολοκληρώσουν τις ιδιοκτησίες τους, αλλά γνώρισε περιορισμένη ανταπόκριση: μερικοί απλώς δεν είχαν τα κεφάλαια, ενώ κάποιοι αρκέστηκαν στο να αποφύγουν το ζήτημα, συνεχίζοντας να κατοικούν στις εξοχικές ιδιοκτησίες τους. Στην περίπτωση των ημιτελών εκκλησιών, ενθάρρυνε τους εκκλησιαστικούς συναδέλφους του να ενεργήσουν ως χορηγοί. Εκεί που συνάντησε μεγαλύτερη επιτυχία, ήταν η επιβολή της τάξης στην οδό με την εξουσιοδότηση του maestri di strade, του δημοτικού φορέα που ήταν υπεύθυνος για τους δρόμους, να καθαρίσει, να ευθυγραμμίσει και να τακτοποιήσει την οδό. Αυτό σήμαινε ότι τα ακίνητα θα μπορούσαν να αποκτηθούν και να κατεδαφιστούν εάν χρειαζόταν, οι προεξοχές από κτίρια θα μπορούσαν να αφαιρεθούν και άλλα να προστεθούν, έτσι ώστε να διατηρηθεί μία συνεπής γραμμή πρόσοψης του δρόμου. Κατεδαφίστηκε ακόμη και η αρχαία αψίδα του θριάμβου Arco di Portogallo, επειδή το κεντρικό τόξο αυτής της αψίδας μείωνε πολύ το πλάτος του δρόμου, σχεδόν στο μισό.
Ο Αλέξανδρος Ζ΄ έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την τακτοποίηση της Πιάτσα Κολόνα, περίπου στα μισά του δρόμου κατά μήκος του Κόρδο. Το 1659 η οικογένειά του, οι Κίτζι, αγόρασαν το ημιτελές Παλάτσο Αλντομπραντίνι, που συνορεύει με την πλατεία και το Κόρσo, και το ξανάκτισαν ως Παλάτσο Κίτζι. Περίπου την ίδια εποχή, ο κορυφαίος ζωγράφος της εποχής, Πιέτρο ντα Κορτόνα, ανέπτυξε ένα σχέδιο για ένα «παλάτι με σιντριβάνι» στην πλατεία, δηλ. ένα παλάτι με ένα μεγάλο σιντριβάνι στη βάση της πρόσοψης, αλλά αυτός ο πρόδρομος της Φοντάνα ντι Τρέβι δεν κτίστηκε.
Το Κόρσο ήταν επίσης συνδεδεμένο με τις προθέσεις του Αλεξάνδρου Ζ΄ να εντυπωσιάσει σημαντικούς αξιωματούχους, που πραγματοποιούσαν επίσημες επισκέψεις στην πόλη. Η Πόρτα ντελ Πόπολο ανακατασκευάστηκε και η Πιάτσα ντελ Πόπολο καθαρίστηκε. Οι δύο μπαρόκ εκκλησίες που βλέπουν στην Πιάτσα, είχαν προοπτική θέα κατά μήκος της Βία ντελ Μπαμπουίνο στα αριστερά, της Βία ντι Ριπέτα προς τα δεξιά, και στο κέντρο την ευθυγραμμισμένη και τακτοποιημένη Βία ντελ Κόρσο που οδηγεί στην Πιάτσα Βενέτσια. Αυτό το συγκρότημα δρόμων είναι γνωστό ως Tρίαινα (Tridente).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρώμη
Μαβία (βασίλισσα)
Οι πηγές
Για την προσωπικότητά της Μαβία, έχουμε δύο ειδών ιστορικές πηγές: αφηγηματικές ελληνικές και λατινικές. Οι ελληνικές διακρίνονται σε εκκλησιαστικές και κοσμικές και χρονογραφικές και δύο επιγραφές. Πιο συγκεκριμένα πρόκειται για την Historia ecclesiastica του Rufinus Aquileleinnsis και οι Εκκλησιαστικές ιστορίες του Σωκράτη Σχολαστικού, του Σωζομενού και του Θεοδώρητου Κύρου. Για τον Θεόδωρο Αναγνώστη η Μαβία είναι Ρωμαία και όχι Σαρακηνή. Οι κοσμικές ιστορίες είναι των Αμμιανού Μαρκελλίνου και του Ζώσιμου. Αυτοί δεν την αναφέρουν καθόλου τη Μαβία αλλά μιλάνε για τη συμμετοχή των Σαρακηνών στην άμυνα της πόλης. Η Μαβία δεν αναφέρεται σε καμία αραβική πηγή.
Η ονομασία
Το όνομά της στις πηγές αναφέρεται ελληνοποιημένο ή λατινοποιημένο: Mauvia, Μαυΐα, Μαυία, Μαβία, Μαουία, Μανία. Στα αραβικά αναφερεται ως Māwiya ή Māwiyya. (αραβικά: ماوية). Ως προς την εθνικότητά της ήταν Αραβίδα. Οι πηγές την αποκαλούν Saracenorum gentis regina ή βασίλισσα των Σαρακηνών. Ωστόσο ο Θεόδωρος Αναγνώστης γράφει πως ήταν γυναίκα Ρωμαία και χριστιανή, η οποία αιχμαλωτίστηκε από τους Σαρακηνούς, αλλά στη συνέχεια την ερωτεύθηκε ο αρχηγος των Σαρακηνών λόγω της ομορφιάς της. Οι πηγές αποδίδουν στην Μαβία τον τίτλο βασίλισσα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε αναγνώριση εκ μέρους των ρωμαϊκών αρχών οποισδήποτε μορφής αυτόνμης πολιτικής οντότητας των Αράβων φοιδεράτων εντός της διοίκησης Ανατολής.
Δράση
Όταν ο αρχηγός των υποσπόνδων Σαρακηνών δηλαδή των Αράβων φοιδεράτων της Συρίας πέθανε την αρχηγία την ανέλαβε η χήρα του Μαβία. Επειδή η Μαβία επιθυμούσε τον διορισμό ορθόδοξου και άραβα μοναχού ως επισκόπου των Σαρακηνών εξεγέρθηκε κατά των Βυζαντινών, διαλύοντας τη συμμαχία μαζί τους και πολιορκώντας πόλεις στις επαρχίες της ανατολικής διοίκησης: Φοινίκη, Αραβία, Αίγυπτο, Παλαιστίνη. Όταν αποκαταστάθηκε η ειρήνη το Foedus ανανεώθηκε με το Βυζάντιο. Η Μαβία έστειλε στράτευμα μετά τη μάχη της Αδριανούπολης το 378 στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό την άμυνά της από τους Γότθους.
Αποτίμηση της προσωπικότητάς της
Η Μαβία αποτελεί ξεχωριστό πρόσωπο γυναίκας-ηγέτιδος της προοϊσλαμικής ιστορίας των Αράβων και δη του αραβικού χριστιανισμού. Η συμμετοχή της στις χριστολογικές έριδες της εποχής της και ο αγώνας της την υπεράσπιση της ορθοδοξίας στη Συρία εξασφάλισαν το ενδιαφέρον των μεγάλων εκκλησιαστικών ιστορικών του 4ου και 5ου αιώνα. Το γεγονός ό,τι ήταν γυναίκα και χριστιανή εξηγεί την σιωπή των αραβικών πηγών της ισλαμικής εποχής. Όμως μετά τις επιτυχίες της έναντι των Ρωμαίων η φήμη της είχε διαδοθεί μεταξύ των Αράβων της Εγγύς Ανατολής, οι οποίοι δημιούργησαν επινίκιους στίχους για αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Συρίας
Λευκή της Γαλλίας, ινφάντα της Καστίλης
Η Λευκή της Γαλλίας (1253 - 1323) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα (infanta) της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. Αδέλφια της ήταν ο Φιλίππος Γ΄ της Γαλλίας και η Ισαβέλλα, σύζυγος του Θεοβάλδου Β΄ της Ναβάρρας. Η Λευκή γεννήθηκε στην Γιάφα, την εποχή που οι γονείς της συμμετείχαν στην Ζ΄ Σταυροφορία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Νοέμβριο του 1268 τον Φερδινάνδο δε λα Θέρδα, διάδοχο της Καστίλης (μεγαλύτερο γιο του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης) και της συζύγου του Γιολάντας της Αραγωνίας με τον οποίο απέκτησε τέκνα:
O σύζυγός της απεβίωσε πριν από τον πατέρα του (1275), αλλά οι γιοι της Λευκής δεν διαδέχθηκαν τον πάππο τους, επειδή ο Σάντσο, νεότερος αδελφός του συζύγου της, σφετερίστηκε τον θρόνο της Καστίλης. Ο αδελφός της Φίλιππος έστειλε στρατό για να βοηθήσει τους ανιψιούς του να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους στον θρόνο, αλλά χωρίς επιτυχία. Η Λευκή άφησε την Καστίλη και δεν επέστρεψε ποτέ· απεβίωσε στο Παρίσι, στο μοναστήρι των Κλαρίς ντελ Άβε Μαρία (1323). Οι γιοι της στάλθηκαν στη μάμμη τους Βιολάντη της Αραγωνίας, που τους έστειλε στο κάστρο της Ζατίβα για να τους προστατέψει από τον Σάντσο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης
Πολύξενος ο Ζακυνθινός
Ο Πολύξενος ο Ζακυνθινός (αρχ. ελληνικά: Ζακύνθιος, γιος του Απολλοφάνη, 1ος αιώνας π.Χ. και μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Ζάκυνθο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα της πάλης παίδων στους 194ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (4 π.Χ.). Οι πολίτες της Ζακύνθου του ανέγειραν ανδριάντα, καθώς υπήρξε ο πρώτος Ζακυνθινός ολυμπιονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (1ος αιώνας π.Χ.)
Αν Παριγιό
Η Αν Παριγιό (γαλλικά: Anne Parillaud, γενν. στις 6 Μαΐου 1960) είναι Γαλλίδα ηθοποιός που δραστηριοποιείται στο χώρο του κινηματογράφου από το 1977. Είναι γνωστή διεθνώς για τον ρόλο της στην ταινία του Λυκ Μπεσσόν, Νικίτα, για την οποία κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου.
Βιογραφία
Η Αν Παριγιό γεννήθηκε στο Παρίσι. Στο σχολείο σπούδασε μπαλέτο και φιλοδοξία της ήταν να γίνει δικηγόρος, αλλά ένας ρόλος κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών - όταν ήταν μόλις 16 ετών - στο L'hôtel de la plage του Μισέλ Λανγκ (1978) την μύησε στον κόσμο του κινηματογράφου. Είχε τριετή σχέση με τον ηθοποιό Αλαίν Ντελόν και συν-πρωταγωνίστησε μαζί του σε δύο ταινίες που σκηνοθέτησε ο ίδιος, Για το τομάρι ενός μπάτσου (Pour la peau d'un flic,1981) και O μαχητής (Le Battant,1983). Στη συνέχεια συνάντησε τον σκηνοθέτη Λυκ Μπεσσόν και τον παντρεύτηκε το 1986, αλλά το ζευγάρι χώρισε λίγο μετά την ταινία Νικίτα.
Μετά τη διεθνή επιτυχία της Νικίτα, η Παριγιό έφυγε από τη Γαλλία και πρωταγωνίστησε σε τρεις ταινίες στο εξωτερικό: Περιπέτεια στον παγωμένο Βορρά (Map of the Human Heart, 1992), Αγνό αίμα (Innocent Blood, 1992) και (Frankie Starlight,1995).
Το 2010 πρωταγωνίστησε στο γαλλικό ψυχολογικό θρίλερ Dans ton sommeil σε σκηνοθεσία Καρολίν και Ερίκ ντυ Ποτέ.
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος σύζυγος της Αν Παριγιό ήταν ο σκηνοθέτης Λυκ Μπεσσόν, με τον οποίο έχει μια κόρη, την Ζυλιέτ Μπεσσόν, που γεννήθηκε το 1987 και είναι ηθοποιός. Το 2005 η Παριγιό παντρεύτηκε τον μουσικό Ζαν-Μισέλ Ζαρ. Χώρισαν το 2010. Έχει αποκτήσει ακόμη δύο παιδιά με τον σύντροφό της παραγωγό Μαρκ Αλάν.
Ιωάννης του Γκιζ
Ο Ιωάννης (4 Σεπτεμβρίου 1874 - 25 Αυγούστου 1940) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας του Γκιζ και διεκδικητής βασιλιάς, ως Ιωάννης (Γ΄) της Γαλλίας (1926-40).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ροβέρτου δούκα του Σαρτρ και της Φραγκίσκης της Ορλεάνης, κόρης του Φραγκίσκου πρίγκιπα του Ζουανβίλ.
Οικογένεια
Το 1899 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ισαβέλλα της Ορλεάνης, κόρη του Φιλίππου, ο οποίος αντί του τίτλου του δούκας της Ορλεάνης προτιμούσε τον τίτλο κόμης του Παρισιού και ήταν διεκδικητής βασιλιάς, ως Ερρίκος (Ζ΄), της Γαλλίας. Είχαν τα εξής τέκνα:
Μάχη του Μόντλιν
αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης της μάχης. Η Μάχη του Μόντλιν ήταν μάχη που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής του 1939 στην Πολωνία στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Φρούριο του Μόντλιν ήταν αρχικά το αρχηγείο του Στρατού του Μόντλιν μέχρι την υποχώρηση του προς τα ανατολικά. Από τις 13 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 1939, χρησίμευσε ως αμυντική ακρόπολη για τις πολωνικές δυνάμεις υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Βίκτορ Τομί κατά της επίθεσης των γερμανικών μονάδων. Οι μάχες συνδέθηκαν στενά με τη στρατηγική κατάσταση της Πολιορκία της Βαρσοβίας.
Οι πολωνικές δυνάμεις που υπερασπίστηκαν το φρούριο περιελάμβαναν το θωρακισμένο τρένο Śmierć («θάνατος») και την αντιαεροπορική πυροβολαρχία του Μόντλιν, η οποία πιστώθηκε με την κατάρριψη περισσοτέρων αεροσκαφών Luftwaffe από οποιαδήποτε άλλη σε ολόκληρη την εκστρατεία του Σεπτεμβρίου.
Το Φρούριο του Μόντλιν συνθηκολογήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου, ένα από τα τελευταία που παρέδωσε τα όπλα του στην εκστρατεία, όπου παραδόθηκαν 24.000 στρατιώτες. Αρκετές μέρες νωρίτερα, ο Ρόχους Μις είχε προσπαθήσει να διαπραγματευτεί την παράδοση του φρουρίου παρά τον τραυματισμό του, πράξη για την οποία του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός.
Οι στρατιώτες του τμήματος Panzer «Kempf» διέπραξαν τη σφαγή στο Ζακρότσιμ στις 28 Σεπτεμβρίου 1939.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Πολωνία Κατηγορία:Στρατιωτικές επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Μάχες της Πολωνίας Κατηγορία:Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939)
Ο Πόλεμος των Κόσμων
Το μυθιστόρημα αφηγείται από ένα συγγραφέα φιλοσοφικών άρθρων που καθ’ όλη την αφήγηση αγωνίζεται να επανενωθεί με τη σύζυγό του, ενώ γίνεται μάρτυρας των επιθέσεων των Αρειανών στις νότιες κομητείες της Αγγλίας. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει επίσης την ιστορία του αδελφού του, ο οποίος συνοδεύει δύο γυναίκες προς την ακτή με την ελπίδα να διαφύγει από την Αγγλία.