cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυτική Νορβηγία
Χλωρίδα και πανίδα
Αυτή η εισροή έφθασε στο αποκορύφωμά της γύρω στο 3000 π.Χ., όταν το κλίμα βελτιώθηκε σημαντικά, δημιουργώντας τη θερμή μεταπαγετώδη εποχή. Η μέση θερμοκρασία αυξήθηκε κατά 3 βαθμούς. Αυτό μπορεί να μην ακούγεται πολύ, αλλά στα βουνά η γραμμή βλάστησης των δένδρων αυξάνεται περίπου 100 μέτρα για κάθε βαθμό, οπότε οι συνέπειες ήταν θεαματικές. Τα περισσότερα από τα βουνά της Δυτικής Νορβηγίας καλύφθηκαν από πυκνά δάση κωνοφόρων και σημύδων. Οι παγετώνες είχαν λιώσει και εκτεταμένα δάση βελανιδιάς, σαν αυτά που βλέπουμε σήμερα στην Κεντρική Ευρώπη, εξαπλώθηκαν στις χαμηλές εκτάσεις. Η ζωή ήταν δύσκολη για τα ζώα και τα φυτά των ψηλών βουνών, καθώς πιέζονταν προς τις ψηλότερες κορυφές, που εξείχαν σαν νησιά από μια θάλασσα δασών.
Κατά μήκος των δυτικών ακτών ο χειμώνας είναι ήπιος και οι χιονοπτώσεις σπάνιες. Εδώ είναι μια σειρά από φυτά που δεν μπορούν να ανεχθούν τον παγετό, όπως ο υάκινθος, που βρίσκονται μόνο στην Αγγλία, την Ιρλανδία και νοτιότερα. Λίγο πιο μέσα στην ενδοχώρα βρίσκουμε τα είδη που μπορούν να αντέξουν σύντομες περιόδους παγετού και χιονιού το χειμώνα. Αυτά βρίσκονται τόσο λίγο βορειότερα, όσο και στα φιόρδ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο ελαιόπρινος, που στη Νορβηγία αναπτύσσεται μόνο στα νοτιοδυτικά.
Κλίμα
Η Δυτική Νορβηγία είναι μία από τις πιο υγρές περιοχές της Ευρώπης, με βροχοπτώσεις στα βουνά κοντά στις ακτές 3.500 mm περίπου ετησίως κατά μέσο όρο και άνω των 5.000 mm στα έτη αιχμής. Στην πόλη του Μπέργκεν η μέση βροχόπτωση είναι 2.250 mm ετησίως. Το υγρό κλίμα οφείλεται εν μέρει στο Ρεύμα του Κόλπου, το οποίο δίνει επίσης στην περιοχή αυτή ηπιότερο χειμώνα από άλλα μέρη της Νορβηγίας, ενώ η βροχή είναι συχνότερη από το χιόνι το χειμώνα.
Τον Ιούνιο ως τις αρχές Αυγούστου είναι η αιχμή του καλοκαιριού. Τότε ο καιρός είναι σταθερότερος και θερμότερος με ηλιόλουστες, μεγάλης διάρκειας και φωτεινές μέρες. Δεν είναι ασυνήθιστο οι θερμοκρασίες να φτάνουν και να ξεπερνούν τους 25 ° C.
Ο χειμώνας, συνήθως από το Νοέμβριο, μετατρέπει τις ορεινές περιοχές της Δυτικής Νορβηγίας στον παράδεισο των σκιέρ. Ανεμοθύελλες, βροχές και σύννεφα εμφανίζονται κατά μήκος των δυτικών ακτών και οι βροχοπτώσεις είναι συχνές και έντονες. Χάρη στη θερμότητα του Ρεύματος του Κόλπου, τα νορβηγικά φιόρδ έχουν ένα σχετικά ήπιο κλίμα και παραμένουν ουσιαστικά χωρίς παγετό ακόμα και το χειμώνα.
Οικονομία
Η Δυτική Νορβηγία είναι πολύ πλούσια περιοχή. Παράγει περίπου το 70% του συνολικού Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της Νορβηγίας - της πλουσιότερης χώρας της Ευρώπης. Σήμερα το Σταβάνγκερ είναι η πρωτεύουσα του πετρελαίου της Νορβηγίας. Πριν από το πετρέλαιο η αλιεία και η γεωργία ήταν οι σημαντικότερες οικονομικές δραστηριότητες στη Δυτική Νορβηγία. Στην περιοχή αντιστοιχούσε το 51% της υδατοκαλλιέργειας και της αλιευτικής παραγωγής της Νορβηγίας. Η Δυτική Νορβηγία με τα Γέρεν, Κάρμεϊ, Βίνταφιορδ, Βος, Σούνφιορδ και Φρένα περιλαμβάνει μια πλούσια γεωργική περιοχή. Οι περιοχές του φιόρδ του Χάρνητανγκερ είναι πιο προστατευμένες, με πλούσιες εκτάσεις με φρούτα, κυρίως μήλα και κεράσια.
Κατά μήκος των ακτών η αλιεία παίζει τον ίδιο ρόλο που αλλού παίζει η δασοκομία. Ταυτόχρονα αποτελεί τη βάση μιας μεγάλης βιομηχανίας επεξεργασίας των αλιευμάτων και προσφέρει εποχική απασχόληση σε πολλούς αγρότες. Από όλους τους ψαράδες μόνο οι μισοί έχουν την αλιεία ως αποκλειστική απασχόληση. Τα περισσότερα πλοία ανήκουν στους ίδιους τους αλιείς, ενώ τα απαραίτητα μέλη του πληρώματος πληρώνονται με ποσοστά του ακαθάριστου εισοδήματος σε συνέχεια μιας μακραίωνης θαλασσινής παράδοσης. Ένα κρίσιμο πρόβλημα είναι πώς να αποτραπεί η εξάντληση των αλιευτικών πόρων διατηρώντας ταυτόχρονα σταθερό τον όγκο της παραγωγής. Περίπου το ήμισυ των αλιευμάτων γίνεται ιχθυάλευρο και ιχθυέλαιο, αλλά μερικά υποβάλλονται σε επεξεργασία για ανθρώπινη κατανάλωση σε εργοστάσια κατάψυξης. Τα εντόσθια ψαριών χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή σε μονάδες εκτροφής βιζόν. Στα βορειοδυτικά η πόλη του Ώλεσουντ ευημερεί από την αλιεία. Η πόλη είναι ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα λιμάνια μπακαλιάρου στον κόσμο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η Νορβηγία είχε γίνει ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου παγκοσμίως (μετά τη Σαουδική Αραβία). Η πρώτη εμπορικά σημαντική ανακάλυψη πετρελαίου στην ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα της Νορβηγίας έγινε στο κοίτασμα του Έκοφισκ στη Βόρεια Θάλασσα στα τέλη του 1969, τη στιγμή που οι ξένες πετρελαϊκές εταιρείες ήταν έτοιμες να παραιτηθούν μετά από τέσσερα χρόνια διερευνητικών γεωτρήσεων. Η εντατικοποίηση της εξερεύνησης αύξησε τα αποθέματα ταχύτερα από την παραγωγή. Πάντως στα μέσα της δεκαετίας του 1990 περίπου το ήμισυ των εσόδων από τις εξαγωγές και σχεδόν το ένα δέκατο των κυβερνητικών εσόδων προέρχονταν από τα υπεράκτια πετρέλαιο και φυσικό αέριο και αυτά τα έσοδα συνέχιζαν να αυξάνονται καθώς πλησίαζε το τέλος του αιώνα. Εκτιμήθηκε ότι το υψηλό ποσοστό παραγωγής πετρελαίου θα μπορούσε να διατηρηθεί τουλάχιστον και τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, ενώ το φυσικό αέριο αναμενόταν να αυξηθεί θεαματικά και να διατηρηθεί για πολύ περισσότερο.
Περισσότερο από το ένα τέταρτο της τεράστιας επένδυσης που πραγματοποιήθηκε στις νορβηγικές υπεράκτιες δραστηριότητες από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 κατευθύνθηκε στην ανάπτυξη του κοιτάσματος φυσικού αερίου Τρολ, δυτικά του Μπέργκεν, ενός από τα μεγαλύτερα υπεράκτια που έχουν ανακαλυφθεί. Η ανάπτυξή του κατατάχθηκε ως ένα από τα μεγαλύτερα ενεργειακά έργα στον κόσμο. Με μετατόπιση νερού ενός εκατομμυρίου τόνων και ύψος περίπου 475 μέτρων, η πλατφόρμα Troll A ήταν η ψηλότερη μετακινηθείσα κατασκευή από σκυρόδεμα, όταν ρυμουλκήθηκε το 1995. Οι παραδόσεις φυσικού αερίου από το κοίτασμα Τρολ έκαναν τη Νορβηγία κορυφαία προμηθευτή φυσικού αερίου στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Δημογραφικά
Η Δυτική Νορβηγία είχε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αύξησης πληθυσμού στη Νορβηγία το 2009, 1,44%, ενώ η χώρα ως σύνολο είχε 1,20%. Ο πληθυσμός της 1 Ιανουαρίου 2010 είναι 1.263.464. Το 37,7% του πληθυσμού ζούσε στο Χόρνταλαντ, το 33,8% στο Ρόγκαλαντ, το 19,8% στο Μέρε ογκ Ρόμσνταλ και το 8,4% στο Σογκν ογκ Φιόρντανε. Το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 40 ετών και το 30% είναι κάτω των 20 ετών. Πολλοί από τους παλαιούς μετανάστες στη Δυτική Νορβηγία ήρθαν από χώρες όπως η Σκωτία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Δανία και η Σουηδία, και η Δυτική Νορβηγία εξακολουθεί να είναι η περιοχή της Νορβηγίας που έχει τη μεγαλύτερη μετανάστευση από το Δυτικό κόσμο.
Γλώσσα
Σε πολλές περιπτώσεις η Νινόρσκ μοιάζει περισσότερο με την Ισλανδική παρά με τη Μποκμάλ:
Θρησκεία
Ο Χριστιανισμός είναι η μεγαλύτερη θρησκεία. 1.050.559 άτομα είναι μέλη της Εκκλησίας της Νορβηγίας. Υπάρχουν επίσης 55.621 μέλη άλλων χριστιανικών εκκλησιών. Το Ισλάμ έχει 11.655 πιστούς στη Δυτική Νορβηγία, ο Βουδισμός 2.452 και 1.557 είναι από την Μπαχάι Πίστη, Εβραίοι, Σιχ και άλλων σχετικών θρησκειών. Η θρησκεία είναι συνήθως πιο σημαντική για τους κατοίκους από ό,τι στην υπόλοιπη Νορβηγία.
Ζώνη της Βίβλου
Το όνομα "Ζώνη της Βίβλου" έχει αποδοθεί από παλιά στο Νότιο και το Δυτικό τμήμα της Νορβηγίας. Η περιοχή που προσδιορίστηκε έτσι περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Νορβηγίας, συγκεκριμένα το Ρόγκαλαντ, το Μέρε ογκ Ρόμσνταλ και ορισμένα τμήματα του Χόρνταλαντ. Σαφώς απούσες από αυτή τη ζώνη είναι μεγαλύτερες πόλεις όπως το Μπέργκεν και το Σταβάνγκερ, όπου πολλοί άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ως άθρησκοι ή με άλλες θρησκείες. Οι περιοχές αυτές αποτελούν προπύργιο του συντηρητικού κλάδου της Εκκλησίας της Νορβηγίας και τα μέλη του συνδέονται συνήθως με την Indremisjonen (Εσωτερική Αποστολή). Υπάρχουν επίσης πολλοί Πεντηκοστιανοί και μέλη των Ελεύθερων Εκκλησιών, αλλά αυτά τα κινήματα εκπροσωπούνται επίσης έντονα στην υπόλοιπη χώρα. Η Ζώνη της Βίβλου στη Νορβηγία συνδέεται παραδοσιακά με την υποστήριξη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος. Ωστόσο, ειδικά από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οι συντηρητικοί χριστιανοί της Ζώνη της Βίβλου, που είναι δυσαρεστημένοι με την πιο φιλελεύθερη εξέλιξη του κόμματος, στρέφονται ολοένα και περισσότερο στο Κόμμα της Προόδου.
Πόρπη
Διάφορες τοποθεσίες αναφέρονται μερικές φορές ως "Πόρπη της Ζώνης της Βίβλου":
Εκπαίδευση
Το Μπέργκεν έχει ένα ομώνυμο Πανεπιστήμιο και ένα επίσης ομώνυμο Πανεπιστημιακό Κολέγιο με συνολικά 22.000 σπουδαστές και 3.600 εργαζόμενους.
Με περίπου 16.000 σπουδαστές και 3.000 εργαζόμενους, το Πανεπιστήμιο του Μπέργκεν (Νορβηγικά Universitetet i Bergen) είναι το τρίτο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Νορβηγίας μετά το Πανεπιστήμιο του Όσλο και το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας. Αν και ιδρύθηκε το 1946 η ακαδημαϊκή δραστηριότητα υπήρχε στο Μουσείο του Μπέργκεν από το 1825. Το ακαδημαϊκό προφίλ του πανεπιστημίου επικεντρώνεται στη θαλάσσια έρευνα και τη συνεργασία με τις αναπτυσσόμενες χώρες. Το 2002 το πανεπιστήμιο επιβραβεύθηκε με τρία εθνικά κέντρα αριστείας για την κλιματική έρευνα, την έρευνα για το πετρέλαιο και τις μεσαιωνικές σπουδές. Το Δεκέμβριο του 2004 ο δισεκατομμυριούχος Τροντ Μον δώρισε 250 εκατομμύρια NOK στο Πανεπιστήμιο ως χρηματοδότηση για την έρευνα. Επιπλέον έχει δώσει στο πανεπιστήμιο πολλές ξεχωριστές χορηγίες 50 εκατομμυρίων NOK. Το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Μπέργκεν (Νορβηγικά: Høgskolen i Bergen) είναι ένα από τα 24 κρατικά πανεπιστημιακά κολέγια της Νορβηγίας. Το 2007 είχε περίπου 6.000 σπουδαστές και 600 εργαζόμενους. Το Πανεπιστημιακό Κολέγιο προσφέρει σπουδές που απευθύνονται σε συγκεκριμένα επαγγέλματα και είναι οργανωμένο σε 3 σχολές: τη Σχολή Εκπαίδευσης, τη Σχολή Μηχανικών και τη Σχολή Υγείας και Κοινωνικών Επιστημών.
Η Νορβηγική Σχολή Οικονομικών και Διοίκησης Επιχειρήσεων (Νορβηγικά: Norges Handelshøyskole) είναι κορυφαία σχολή επιχειρήσεων και οικονομικών της Νορβηγίας. Ο Φιν E. Kύντλαντ, ο πιο πρόσφατος (2004) από τους τρείς Νορβηγούς βραβευμένου με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας, έχει φοιτήσει και διδάξει στη σχολή. Έχει περίπου 2.700 σπουδαστές και 350 εργαζόμενους. Σε εφαρμογή ψηφίσματος του Νορβηγικού storting το 1917 η σχολή ιδρύθηκε το 1936 ως η πρώτη σχολή επιχειρήσεων στη Νορβηγία. Το 2007 το μεταπτυχιακό πρόγραμμα της σχολής κατατάχθηκε από τους Financial Times 36ο στην Ευρώπη. Η Αρχιτεκτονική Σχολή του Μπέργκεν (Bergen Arkitekt Skole), που ιδρύθηκε το 1986 από τον αρχιτέκτονα Σβέιν Χάτλεϊ, έχει εναλλακτικά προγράμματα με πτυχιούχους όπως οι 3RW arkitekter και ο Τόμιε Βίλχεμσεν. Η Εθνική Ακαδημία Τεχνών του Μπέργκεν (Kunsthøgskolen i Bergen, με περίπου 300 σπουδαστές και 100 εργαζόμενους) είναι ένας από τους δύο ανεξάρτητους φορείς ανώτερης εκπαίδευσης στις εικαστικές τέχνες και το σχεδιασμό στη Νορβηγία. Οι φοιτητές μπορούν να πάρουν τριετές πανεπιστημιακό πτυχίο και διετή μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στους ακόλουθους τομείς: Εικαστικές Τέχνες, Εσωτερική Αρχιτεκτονική, Σχεδιασμός Επίπλων, Εσωτερική Διακόσμηση, Οπτικές Επικοινωνίες, Φωτογραφία, Εκτυπώσεις, Κεραμικά και Υφάσματα. Η Ναυτική Ακαδημία (Sjøkrigsskolen) του Βασιλικού Νορβηγικού Ναυτικού βρίσκεται στο Λάκσεβογκ του Μπέργκεν.
Το Σταβάνγκερ έχει ένα ομώνυμο Πανεπιστήμιο, με περίπου 8.000 σπουδαστές. Το πανεπιστήμιο ήταν προηγούμενα πανεπιστημιακό κολέγιο και απέκτησε το καθεστώς πανεπιστημίου την 1η Ιανουαρίου 2005. Ο πληθυσμός του Σταβάνγκερ έχει υψηλό ποσοστό ατόμων με πανεπιστημιακή μόρφωση, το 31,3% των ατόμων άνω των 16 ετών έχουν ανώτερη εκπαίδευση, σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο 24,2% (στοιχεία του 2006).
Πανεπιστήμια
Παραδοσιακά υπήρχε μόνο ένα πανεπιστήμιο στη Δυτική Νορβηγία, στο Μπέργκεν (1948). Από το 2005 κάθε κολέγιο που προσφέρει πέντε μεταπτυχιακά και τέσσερα διδακτορικά προγράμματα μπορεί να αναγορευθεί πανεπιστήμιο, όπως έγινε με το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Σταβάνγκερ που αναβαθμίστηκε σε πανεπιστήμιο.
Σήμερα δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στη Δυτική Νορβηγία, αν και η Νορβηγική Επιχειρηματική Σχολή BI στο Μπέργκεν και το Σταβάνγκερ έχει προσπαθήσει να αναβαθμιστεί σε πλήρες πανεπιστήμιο.
Εξειδικευμένα πανεπιστήμια
Στη Νορβηγία υπάρχει ένα δημόσιο και τρία ιδιωτικά εξειδικευμένα πανεπιστήμια, που λειτουργούν ως εθνικά κέντρα αριστείας για τον τομέα που εκπροσωπούν.
Τα δημόσια εξειδικευμένα πανεπιστήμια στη Δυτική Νορβηγία είναι:
Τα ιδιωτικά εξειδικευμένα πανεπιστήμια είναι:
Πανεπιστημιακά κολέγια
Τα 7 πανεπιστημιακά κολέγια στη Δυτική Νορβηγία είναι υπεύθυνα για την περιφερειακή εκπαίδευση, κυρίως την τριτοβάθμια, στα πεδία της νοσηλευτικής, της διδασκαλίας, της διοίκησης επιχειρήσεων, της μηχανικής και της τεχνολογίας της πληροφορίας, αν και τα περισσότερα κολέγια προσφέρουν επίσης και άλλες μορφές εκπαίδευσης.
Τα δημόσια πανεπιστημιακά κολέγια στη Νορβηγία είναι τα:
Κουζίνα
Η Δυτική Νορβηγία φημίζεται για μεγάλο μέρος της νορβηγικής κουζίνας. Στην παραδοσιακή της μορφή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις πρώτες ύλες που είναι άμεσα διαθέσιμες στη Νορβηγία και στα βουνά, στην άγρια φύση και στις ακτές της. Διαφέρει από πολλές απόψεις από τις ηπειρωτικές ομόλογές της με μεγαλύτερη εστίαση στο κυνήγι και τα ψάρια.
Η σύγχρονη νορβηγική κουζίνα, αν και εξακολουθεί να επηρεάζεται έντονα από το παραδοσιακό υπόβαθρό της, φέρει τώρα τα σημάδια της παγκοσμιοποίησης: Τα ζυμαρικά, οι πίτσες και τα παρόμοια είναι εξ ίσου κοινά με τους κεφτέδες και το μπακαλιάρο ως βασικά φαγητά, ενώ τα εστιατόρια στις πόλεις έχουν τις ίδιες επιλογές που θα περίμενε κανείς σε οποιαδήποτε δυτικοευρωπαϊκή πόλη.
Το αρνίσιο κρέας και το πρόβειο κρέας είναι πολύ δημοφιλή το φθινόπωρο και χρησιμοποιούνται κυρίως στο fårikål (πρόβειο στιφάδο με λάχανο). Το pinnekjøtt, παστά και μερικές φορές καπνιστά πρόβεια παϊδάκια που αχνίζονται για αρκετές ώρες, σερβίρονται παραδοσιακά ως δείπνο Χριστουγέννων στα δυτικά μέρη της Νορβηγίας. Μια άλλη δυτική σπεσιαλιτέ είναι το smalahove, καπνιστό κεφάλι αρνιού.
Μουσική
Το 1380 η Νορβηγία περιήλθε υπό τη Δανική κυριαρχία και έτσι δεν είχε δικό της βασιλικό οίκο ή αριστοκρατία. Έτσι, επί 450 χρόνια η Νορβηγία δεν συμμετείχε τόσο πολύ στη μουσική ανάπτυξη που σημειώθηκε σε βασιλικούς (ή "καλλιεργημένους") κύκλους σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Η θρησκευτική και η παραδοσιακή (λαϊκή) μουσική επικρατούσαν όλη αυτή την εποχή στις αγροτικές περιοχές, αν και υπάρχουν και πάλι ελάχιστα στοιχεία για να τεκμηριωθεί η φύση τους. Το τελευταίο μισό του 20ου αιώνα η Νορβηγία, όπως και πολλές άλλες χώρες του κόσμου, βίωσε μια επιστροφή στις ρίζες με την αναβίωση της αυτόχθονης μουσικής.
Ο βιολιστής Όλε Μπουλ (1810-1880) από το Μπέργκεν ήταν ο πρώτος μεγάλος Νορβηγός μουσικός. Έγινε παγκοσμίως γνωστός περί το 1834 και ήταν γνωστός ως ο Σκανδιναβός Παγκανίνι.
Από το 1831 περίπου η παραδοσιακή νορβηγική μουσική άρχισε να επηρεάζει την κλασσική σκηνή, ειδικά μέσω του Όλε Μπουλ, που γνώρισε τον Μυλαργκούτεν, διάσημο παραδοσιακό οργανοπαίκτη του Hardingfele, και μέσω της φιλίας τους απέκτησε καλύτερη κατανόηση της παραδοσιακής μουσικής. Ο ίδιος ο Μπουλ άρχισε να παίζει το Hardingfele και ήταν ο πρώτος που παρουσίασε παραδοσιακές μουσικές στο κοινό σε αστικές περιοχές. Επίσης έπαιξε με το Μυλαργκούτεν σε συναυλία, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά έναν αγροτικό παραδοσιακό μουσικό σε αστικό κοινό, το Φεβρουάριο του 1849, στο κορύφωμα του νορβηγικού ρομαντικού εθνικισμού. Αυτό αργότερα ενέπνευσε τον Έντβαρντ Γκρηγκ να αναζητήσει παραδοσιακές μουσικές πηγές. Αλλά τα αστικά ακροατήρια άργησαν να εκτιμήσουν και να κατανοήσουν την παραδοσιακή (αγροτική) μουσική.
Ισότοπα του ινδίου
Το ίνδιο (In) συνίσταται από δύο αρχέγονα νουκλίδια, με το αφθονότερο να είναι ραδιενεργό αν και με πολύ μεγάλο χρόνο ημιζωής. Μεταξύ των χημικών στοιχείων με γνωστό σταθερό ισότοπο, μόνο στο ρήνιο συμβαίνει το σταθερό ισότοπο να είναι λιγότερο άφθονο από το εξόχως μακρόβιο ραδιοϊσότοπό του.
Δυτική Νορβηγία
Μουσική
Το Vamp είναι ένα συγκρότημα από το Χάουγκεσουντ, που ξεκίνησε το 1991. Το μουσικό προφίλ του συγκροτήματος είναι ένα μείγμα νορβηγικής παραδοσιακής μουσικής, κελτικής μουσικής και ροκ.
Ισότοπα του ινδίου
Σημειώσεις
ινδιο
Δυτική Νορβηγία
Μουσική
Ο Λέιφ Οβε Αντσνες, πιανίστας από το Kάρμεϊ, είναι ένας από τους πιο πιανίστας στον κόσμο.
Αρχιτεκτονική
Τον πρώιμο Μεσαίωνα σε όλη τη Νορβηγία κατασκευάστηκαν ξύλινες εκκλησίες. Πολλές από αυτές σώζονται μέχρι σήμερα και αποτελούν τη σημαντικότερη συμβολή της Νορβηγίας στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. Έξοχο παράδειγμα είναι η Ξύλινη Εκκλησία των Εκκλησιών στο Ούρνες, που είναι σήμερα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.]]. Ένα άλλο αξιοσημείωτο παράδειγμα ξύλινης αρχιτεκτονικής είναι η Αποβάθρα Μπρύγκεν στο Μπέργκεν, που αποτελείται από μια σειρά στενών ξύλινων κατασκευών κατά μήκος της προβλήτας. Στις αρχές του 20ου αιώνα η πόλη του Ώλεσουντ ανοικοδομήθηκε με ρυθμό Αρ Νουβό. Τη δεκαετία του 1930, όταν επικρατούσε ο λειτουργισμός (σχεδιασμός), υπήρξε μια έντονη περίοδος για τη νορβηγική αρχιτεκτονική, αλλά μόνο τις τελευταίες δεκαετίες οι Νορβηγοί αρχιτέκτονες έχουν αποκτήσει πραγματικά διεθνή φήμη.
Ζωγραφική
Η Kίτυ Κέλαντ, αδελφή του A. Κέλαντ, και ο Νικολάι Αστρουπ, είναι διάσημοι ζωγράφοι από τη Δυτική Νορβηγία. Το Brudeferden i Hardanger είναι ο πιο γνωστός πίνακας από τη Δυτική Νορβηγία. Είναι έργο των διάσημων Νορβηγών ζωγράφων Άντολφ Τίντεμαντ και Χανς Γκούντε.
Αεροπορία
Από τα 26 αεροδρόμια της Δυτικής Νορβηγίας 15 είναι δημόσια και 11 τα διαχειρίζεται η κρατική Avinor. . Δύο αεροδρόμια έχουν περισσότερους από ένα εκατομμύριο επιβάτες ετησίως. 41.089.675 επιβάτες διακινήθηκαν από τα νορβηγικά αεροδρόμια το 2007, εκ των οποίων 13.397.458 ήταν αλλοδαποί.
Η περιφερειακή υπηρεσία αερολιμένων ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1960, με 30 αεροδρόμια να εξυπηρετούνται από αεροσκάφη βραχείας απογείωσης και προσγείωσης. Αυτά βρίσκονται κυρίως στο Σογκν ογκ Φιόρντανε, σε περιοχές μακριά από μεγάλες πόλεις και με κίνηση πολύ μικρή για την υποστήριξη επικερδών πτήσεων. Τα αεροδρόμια, που κατά κανόνα διαθέτουν διάδρομο 800 μέτρων, τα διαχειρίζεται η Avinor, ενώ τα αεροπλάνα λειτουργούν βάσει επιδοτούμενων συμβάσεων παροχής δημόσιας υπηρεσίας με το Νορβηγικό Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών. Μακράν μεγαλύτερος ανάδοχος είναι η Widerøe με το στόλο της των αεροσκαφών de Havilland Canada Dash 8, αλλά μερίδιο έχουν και οι Danish Air Transport, Lufttransport και Kato Air. .
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Το κύριο δίκτυο μακρινών αποστάσεων αποτελείται από γραμμές από το Μπέργκεν προς ανατολάς μέχρι το Βος και από τα βουνά ως το Όσλο και μια γραμμή που συνδέει το Σταβάνγκερ με το Όσλο μέσω του Κρίστιανσαντ. Υπάρχει επίσης μια γραμμή από το Ονταλσνες του Ρόμσνταλ στο Όσλο. Στο Μπέργκεν υπάρχει τελεφερίκ και τραμ. Υπάρχουν επίσης σχέδια για τραμ νοτιότερα στην περιοχή Νορντ-Γιάρεν.
Οδικές μεταφορές
Οι σημαντικότερες εθνικές οδοί είναι τμήματα του Ευρωπαϊκού οδικού δικτύου και η πιο σημαντική είναι η E39 που οδεύει από βορρά προς νότο σε ολόκληρη την περιοχή. Τις εθνικές και επαρχιακές οδούς διαχειρίζεται η Νορβηγική Διοίκηση Δημόσιων Οδών.
Η οδός E39 περνάει από τις πόλεις, συνδέοντας το Τρόντχαϊμ με το Άλμποργκ. Η οδός E16 προς το Όσλο περνάει περιλαμβάνει το Lærdalstunnelen, τη μακρύτερη οδική σήραγγα στον κόσμο.
Θαλάσσιες μεταφορές
Ταχύπλοα πορθμεία λειτουργούν σε πολλά σημεία όπου τα φιόρδ και τα νησιά καθιστούν ταχύτερες τις θαλάσσιες διαδρομές οδών από τους δρόμους. Μερικά μικρά νησιά εξυπηρετούνται από θαλάσσια λεωφορεία. Οι δημόσιες μεταφορές με πλοία μετέφεραν οκτώ εκατομμύρια επιβάτες με 273 εκατομμύρια επιβατοχιλιόμετρα το 2007 σε ολόκληρη τη χώρα. Η Ακτοπλοϊκή Εξπρές (γνωστή ως Hurtigruten) εκτελεί καθημερινά δρομολόγια-κρουαζιέρες από το Μπέργκεν ως το Κίρκενες, σταματώντας σε 35 λιμάνια. Διεθνείς κρουαζιέρες γίνονται από το Μπέργκεν και το Σταβάνγκερ ως το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δανία.
Το παραγόμενο πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη νορβηγική υφαλοκρηπίδα μεταφέρεται προς τις μονάδες επεξεργασίας στην ηπειρωτική Νορβηγία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με αγωγούς, των οποίων το συνολικό μήκος είναι 9.481 χιλιόμετρα. Η κρατική Gassco εκμεταλλεύεται όλους τους αγωγούς φυσικού αερίου. Το 2006 μεταφέρθηκαν 88 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ή το 15% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης.
Πολιτική
Οι εκλογές του 2007 είχαν την ακόλουθη κατανομή ψήφων:
Οι εκλογές από το 2001 έως το 2009 είχαν την ακόλουθη κατανομή εδρών:
Πόλεις
Η Δυτική Νορβηγία έχει 22 πόλεις. Τρεις από αυτές, Μπέργκεν Σταβάνγκερ και Σάντνες είναι μεταξύ των 10 μεγαλύτερων πόλεων της χώρας σε πληθυσμό. Οι πόλεις αυτές κατά φθίνουσα σειρά πληθυσμού είναι:
Περιοχές
Αυτές είναι παραδοσιακές περιοχές που συμπίπτουν μόνο εν μέρει με τις σημερινές διοικητικές διαιρέσεις, από Βορρά προς Νότο.
Αρχέμαχος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αρχέμαχος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Τάσος Μπουγάς
Ο Τάσος Μπουγάς (Λαμπέτι Ηλείας, 27 Ιανουαρίου 1953 ) είναι Έλληνας τραγουδιστής, στιχουργός και μουσικός της ελληνικής λαϊκής σκηνής ερμηνεύοντας λαϊκά και παραδοσιακά τραγούδια και πρώην επιχειρηματίας.
Μαγούλα Αχαΐας
Η Μαγούλα είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κάτω Καστριτσίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Πατρέων.
Τάσος Μπουγάς
Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι από το Λαμπέτι του Νομού Ηλείας, ένα χωριό 4 χλμ. από την πόλη του Πύργου. Έγινε γνωστός αρχικά μέσω ενός ραδιοφωνικού σταθμού του Πύργου, που είχε εμβέλεια σε όλη τη Ελλάδα. Έγινε διάσημος από διάφορα νυχτερινά κέντρα, ενώ έχει υπάρξει και ο ίδιος επιχειρηματίας με δύο μπουζουξίδικα, το Τούρμπο (Νο 1) στη οδό Πειραιώς και Ερμού γωνία στο Γκάζι της Αθήνας, και το Τούρμπο (Νο 2). Φοίτησε στη δημόσια εκπαίδευση για εννιά χρόνια, έως και το γυμνάσιο, ενώ μετά δεν πήγε στο λύκειο και επέλεξε να αφοσιωθεί στο τραγούδι και τη καριέρα. Έχει δηλώσει ότι το χαρακτηριστικό προσωπικό του στυλ το διαμόρφωσε ο ίδιος το 1998, με το πούρο και τα μαύρα γυαλιά ηλίου, δύο διαφορετικά και μοναδικά σχέδια που τα έκανε ειδική παραγγελία 15 ζευγάρια από τη Νικαράγουα, τα οποία του εστάλησαν με συμβόλαιο-εγγύηση ότι τα ίδια καλούπια δεν θα κυκλοφορούσαν ποτέ ξανά. Έχει το προσωνύμιο «Πλανητάρχης» αφότου κυκλοφόρησε το τραγούδι-επιτυχία του Πλανητάρχης το 1998. Έχει κάνει 12 γάμους, 2 στη Ελλάδα και 10 στο εξωτερικό, και έχει ένα γιο το οποίο τον μεγάλωσε μόνος του.
Σε τηλεοπτική συνέντευξή του στη εκπομπή The 2night Show με το Γρηγόρη Αρναούτογλου, δήλωσε πως είναι κολυμβητής καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, χειμώνα-καλοκαίρι κάθε μέρα, και αναφερόμενος στους τηλεοπτικούς διαγωνισμούς τραγουδιού δήλωσε: «''Όχι δεν θα πήγαινα κριτής γιατί δεν μου αρέσει να κοροϊδεύω τον κόσμο. Βγαίνουν νέα παιδιά τα οποία τα κοροϊδεύουν. Παίρνουν όλοι οι μάνατζερς τα λεφτά και δεν δίνουν στους νέους τίποτα», ενώ στο 2ο, κωμικότερο μέρος της εκπομπής (Μύγες), δήλωσε ότι ο ράπερ Μηδενιστής (Παναγιώτης Μπουγάς) δεν είναι γιος του'', ενώ ανέφερε επίσης ότι τηλεφώνησε και τον ίδιο ρωτώντας τον τον λόγο για τον οποίο δήλωσε κάτι τέτοιο.
Μαγούλα Αχαΐας
Ονομασία
Η ονομασία «Μαγούλα» φαίνεται να σχετίζεται με τη μορφολογία του εδάφους της περιοχής, δηλ. από τη λέξη «μαγούλα» που σημαίνει λόφος ή έξαρση της γης. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες η περιοχή όπου βρίσκεται ο οικισμός ονομάζεται και «Ξηρόκαμπος».
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή που βρίσκεται ο σημερινός οικισμός της Μαγούλας κατοικήθηκε από κατοίκους των γειτονικών χωριών Άνω Καστρίτσι και Κάτω Καστρίτσι, οι οποίοι ίδρυσαν τον οικισμό. Η κατοίκηση εκεί έγινε τη χρονική περίοδο λίγο πριν και λίγο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ όλη η τριγύρω περιοχή αποτελούσε νωρίτερα εύφορη περιοχή για τις καλλιέργειες των κατοίκων των χωριών του Καστριτσίου, περιοχή με ήπιο κλίμα.
Τάσος Μπουγάς
Σταδιοδρομία
Ο Τάσος Μπουγάς πήγε στη Αθήνα στην ηλικία των 16,5 ετών επειδή θα γινόταν μια οντισιόν για νέους τραγουδιστές στο στούντιο Κολούμπια από την δισκογραφική εταιρεία Οντεόν Παρλοφόν (Odeon – Parlophon, σήμερα ονομάζεται Minos EMI), που την είχε ο Μίνως Μάτσας ο πατέρας του Μάκη Μάτσα και τότε ο Τάσος Μπουγάς επιλέχτηκε μόνο αυτός ανάμεσα σε 27 νέους τραγουδιστές όπου ήταν και ο πιο νέος, και μετά ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι σε 45αρι (7") με τίτλο Αριάνα.
Έχει κυκλοφορήσει πάνω από 30 δίσκους (LP, CD) μερικές από τις μεγάλες του επιτυχίες, είναι τα τραγούδια Είμαι Βοριάς (δίσκος Στα Μπαράκια - 1996, Panivar), Ο Πλανητάρχης (γράφτηκε το 1998, δίσκος Μ' Αρέσει Ό,τι Απαγορεύεται - 1999, Panivar), Πονηρή Αλεπού (δίσκος Δεν Τα Βρήκαμε - 1996, Panivar), Δεν Τα Βρήκαμε (δίσκος Δεν Τα Βρήκαμε - 1996, Panivar), Η Μπαρόβια (δίσκος Δεν Τα Βρήκαμε - 1996, Panivar), Έλα στον Παππού (δίσκος Μ' Αρέσει Ό,τι Απαγορεύεται - 1999, Panivar), Θέλεις Μπουζούκια; Πάμε (δίσκος Όλα Για Τις Γυναίκες - 2003, Next Records), κ.α.
Μαγούλα Αχαΐας
Διοικητική εξέλιξη
Η Μαγούλα είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κάτω Καστριτσίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ρίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Κάτω Καστριτσίου.
Τάσος Μπουγάς
Σταδιοδρομία
Έχει συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές, όπως οι Βαγγέλης Περπινιάδης, Σπύρος Ζαγοραίος, Στράτος Διονυσίου, Μαριάνθη Κεφάλα, Λίτσα Διαμάντη, Καίτη Γκρέυ, Ρίτα Σακελλαρίου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Χρηστάκης, Μιχάλης Μενιδιάτης, Πάνος Γαβαλάς, Πόλυ Πάνου, Τζένη Βάνου, Κώστας Καρουσάκης, ενώ τα τελευταία χρόνια με καλλιτέχνες όπως οι Νίκος Ζωιδάκης, TUS κ.α.
Μαγούλα Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ρίου Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Κωνσταντίνος Χαραλαμπίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πρατς-ντε-Μογιό-λα-Πρεστ
Το Πρατς-ντε-Μογιό-λα-Πρεστ (γαλλικά: Prats-de-Mollo-la-Preste, καταλανικά: Prats de Molló i la Presta) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρατεέν (γαλλικά: Pratéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Φελίπε Σαντσόν
Ο Φελίπε Σαντσόν (Felipe Sanchón Huerta, 8 Απριλίου 1982) είναι Ισπανός ποδοσφαριστής. Έχει ύψος 1.64, ζυγίζει 63 κιλά και αγωνίζεται στο δεξί άκρο της επίθεσης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1982 στη Βαρκελώνη. Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στο παιδικό τμήμα της ομάδα της γενέτειράς του, την Μπαρτσελόνα σε ηλικία δέκα ετών. Γέννημα-θρέμμα της ομάδας θήτευσε στα διάφορα ηλικιακά τμήματα (Juvenil B, Juvenil A, Barcelona C) μέχρι και την ομάδα Νέων (Barcelona B), στην οποία αγωνίστηκε για μια αγωνιστική σεζόν (2003-04), έχοντας 22 συμμετοχές και 1 γκολ.
Τις επόμενες περιόδους μεταπήδησε σε μικρότερες ομάδες της Καταλονίας και αγωνίστηκε στις χαμηλότερες κατηγορίες του Ισπανικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Έτσι φόρεσε διαδοχικά τη φανέλα της Φιγκέρες (2004-05 με 14 συμμετοχές), της Χιρόνα (2005-06 με 38 συμμετοχές και 21 γκολ) και τέλος της Λ'Οσπιταλέτ (2006-07) με την οποία ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ της με 20 τέρματα στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Ισπανίας και έχασε σε αγώνες play-offs την άνοδο στην Β' Εθνική. Τον Ιούνιο του 2007, ακολουθώντας την συμβουλή του προπονητή της Λ'Οσπιταλέτ, Χουάν Κάρλος Ολίβα, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης όπου και συνεχίζει να αγωνίζεται.Με τα χρώματα των κιτρίνων πέτυχε στις 15 Δεκεμβρίου 2007 το παρθενικό του γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα (Αρης-Skoda Ξάνθης 2-0).
Είναι διεθνής με τις εφηβικές εθνικές ομάδας της Ισπανίας (κάτω των 15, κάτω των 17).
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρκουλες Αλικάντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΓ Ταρραγόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΕ Φιγκέρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΕ Λ'Οσπιταλέτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιρόνα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΕ Σαβαδέλ ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος
Ο Αντώνης Ανδρουτσόπουλος (γεν. Βενεζουέλα, 13 Σεπτεμβρίου 1966), γνωστός με το ψευδώνυμο «Περίανδρος», είναι πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της Χρυσής Αυγής και αρχηγός της φάλαγγας της οργάνωσης. Κατηγορήθηκε ως ένας από τους δέκα Χρυσαυγίτες που επιτέθηκαν σε τρεις αριστερούς νέους τον Ιούνιο του 1998. Διέφυγε τη σύλληψη για επτά χρόνια ως το 2005, οπότε παραδόθηκε στην Αστυνομία. Το 2006 καταδικάστηκε σε 21 χρόνια φυλάκιση αλλά η ποινή του μειώθηκε αργότερα και αποφυλακίστηκε το 2010. Έκτοτε έχει αποστασιοποιηθεί από τη Χρυσή Αυγή.
Δράση στη Χρυσή Αυγή
Για την εκτόνωση της δυσαρέσκειας της βάσης της ΧΑ δημιουργήθηκε υπό την ευθύνη του Ανδρουτσόπουλου, η «φάλαγγα», μια παραστρατιωτική δομή 10-12 ατόμων. Τη δεκαετία του 1990 ο Ανδρουτσόπουλος είχε ιδρύσει την «εκπαιδευτική τάξη Πρωτεσίλαος» που απαρτιζόταν από πρώην στρατιώτες των Ενόπλων Δυνάμεων και ήταν το πρώτο τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Τα μέλη της τάξης «Πρωτεσίλαος» εκπαιδεύονταν σε βουνά και ήταν εξοπλισμένα με κοντόκαννες καραμπίνες, πρακτική που εφαρμόστηκε και αργότερα από τη Χρυσή Αυγή. Σύμφωνα με βιβλίο του πρώην δεύτερου υπαρχηγού Κουσουμβρή, το 1998 δημιουργήθηκε από τον Ανδρουτσόπουλο μια «οργάνωση μέσα στην οργάνωση» με την ονομασία «Χρυσοί Αετοί». Παράλληλα, ο Ανδρουτσόπουλος ανέλαβε διευθυντής του περιοδικού της ΧΑ. Τα έντυπα της οργάνωσης ήταν γεμάτα με ρητές προτροπές προς μέλη και οπαδούς για επιθέσεις ενάντια σε τσιγγάνους, αλλοδαπούς, αντιφασίστες, «ανθέλληνες» και «μειοδότες». Από τον Ιανουάριο του 1998 ξεκίνησαν επιθέσεις εναντίον πολιτών, όπως του μεταφραστή και μέλους του μουσικού συγκροτήματος The Last Drive, Αλέξη Καλοφωλιά.
Η επίθεση
Στις 16 Ιουνίου 1998 στα δικαστήρια της Ευελπίδων πραγματοποιούνταν δύο συγκεντρώσεις: η μία ήταν συγκέντρωση χρυσαυγιτών και η άλλη αδιόριστων εκπαιδευτικών και φοιτητών, που συμπαραστέκονταν σε συλληφθέντες κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων έξω από το κτήριο του ΑΣΕΠ στην Αθήνα εναντίον του διαγωνισμού για την πρόσληψη καθηγητών. Οι περίπου δέκα χρυσαυγίτες βρίσκονταν εκεί για τη δίκη έξι μελών της ΧΑ που κατηγορούνταν για τον ξυλοδαρμό πέντε μελών της OΣE, που διακινούσαν εφημερίδα στην Κυψέλη.
Οι χρυσαυγίτες αντάλλαξαν συνθήματα με τους υπόλοιπους συγκεντρωμένους και απομακρύνθηκαν από το προαύλιο από τα ΜΑΤ. Όταν πληροφορήθηκαν πως οι συλληφθέντες διαδηλωτές είχαν αφεθεί ελεύθεροι, οι συγκεντρωμένοι εκπαιδευτικοί και φοιτητές αποχώρησαν. Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους βρίσκονταν και τρία μέλη του Νέου Αριστερού Ρεύματος, ο φοιτητής του Πολυτεχνείου Ηλίας Φωτιάδης, ο αδιόριστος φιλόλογος Γιάννης Καραμπατσόλης και ο Δημήτρης Κουσουρής, μέλος τότε της συντονιστικής επιτροπής του συλλόγου φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και των κεντρικών συμβουλίων της ΕΦΕΕ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ), οργάνωσης νεολαίας του ΝΑΡ. Οι τρεις τους κάθισαν σε ένα παρακείμενο καφενείο. Σύμφωνα με το βούλευμα με το οποίο παραπέμφθηκε για δίκη ο Ανδρουτσόπουλος, οι χρυσαυγίτες έψαχναν τον Κουσουρή, που πρωτοστατούσε στα συνθήματα εναντίον τους, και όταν τον εντόπισαν εφοδιάστηκαν με αυτοσχέδια ξύλινα ρόπαλα και προχωρώντας ο ένας πίσω από τον άλλο τους επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά. Από τους τρεις, ο Φωτιάδης ξέφυγε σε διπλανό υπόγειο, ο Καραμπατσόλης διέφυγε αρχικά, αλλά επέστρεψε για να βοηθήσει τον Κουσουρή, που δέχτηκε τη σφοδρότερη επίθεση. Σύμφωνα με το βούλευμα, ο θάνατος των θυμάτων «δεν επήλθε από λόγους ανεξάρτητους από τη θέληση [των δραστών της επίθεσης], καθ' όσον τον μεν Δημήτριο Κουσουρή εγκατέλειψαν αιμόφυρτο στο έδαφος πεπεισμένοι ότι είχε πεθάνει, οι δε άλλοι δύο κατόρθωσαν και ξέφυγαν».
Φυγοδικία και αστυνομικές έρευνες
Ο Κουσουρής αναγνώρισε ως αρχηγό της ομάδας που τους επιτέθηκε τον Ανδρουτσόπουλο από μία φωτογραφία που είχε δημοσιεύσει η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Μετά την κατάθεση μήνυσης από τα τρία θύματα εναντίον πέντε μελών της ΧΑ και τη δημόσια ανακοίνωση της αναγνώρισης του Ανδρουτσόπουλου, η εβδομαδιαία εφημερίδα της οργάνωσης διέκοψε την κυκλοφορία της, αν και στο προηγούμενο φύλλο της είχε ανακοινωθεί ότι θα κυκλοφορούσε τους θερινούς μήνες. Η κινητοποίηση των διωκτικών αρχών έλαβε χώρα μόνο μετά τη μήνυση από τα θύματα της επίθεσης. Το ένταλμα σύλληψης του Ανδρουτσόπουλου εκδόθηκε στις 20 Ιουλίου όταν είχε πια εξαφανιστεί. Τρεις μέρες μετά την έκδοση του εντάλματος σύλληψης η ΕΛ.ΑΣ. δήλωσε ότι ο Ανδρουτσόπουλος είχε διαφύγει, ενώ ανώτεροι αξιωματικοί δήλωσαν ότι βρισκόταν στη Βενεζουέλα. Οι δικηγόροι του Κουσουρή μετά από έρευνα στις υπηρεσίες ελέγχου και διαβατηρίων Ελλάδας και Βενεζουέλας διαπίστωσαν ότι δεν είχε καταγραφεί είσοδος ή έξοδος του Ανδρουτσόπουλου στη Βενεζουέλα.
Η ηγεσία της αστυνομίας έκανε λόγο για «διαμάχη ακροκινούμενων ομάδων», ενώ ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, Δημήτρης Ρέππας, και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γιώργος Ρωμαίος, απέκλεισαν το ενδεχόμενο να υπάρχουν σχέσεις αστυνομίας και Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, ένας αστυφύλακας του Α.Τ. Εξαρχείων που ήταν αυτόπτης μάρτυρας της επίθεσης, η οποία έλαβε χώρα στην καφετέρια της συζύγου του, δεν το ανέφερε στην υπηρεσία του, ενώ το τοπικό αστυνομικό τμήμα δεν κατέγραψε την επίθεση στο δελτίο συμβάντων. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι παρόντες στο χώρο του εγκλήματος αστυνομικοί αδράνησαν όταν τους υπέδειξαν την κατεύθυνση διαφυγής των δραστών και πως ήταν μέλη της ΧΑ. Οι αστυνομικές έρευνες τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1998 για τον εντοπισμό του Ανδρουτσόπουλου εξαντλήθηκαν στο να χτυπήσουν το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού που είχε δηλώσει ως μόνιμη κατοικία, χωρίς να γίνει έλεγχος.
Για τη σύλληψη του «Περίανδρου» συγκροτήθηκε ειδική εξαμελής ομάδα, που δεν πέτυχε το στόχο της. Σύμφωνα με απόρρητα έγγραφα που έστειλαν το Δεκέμβριο του 1999 στον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ενώ η Ασφάλεια δήλωνε ότι ο Ανδρουτσόπουλος είχε διαφύγει στο εξωτερικό, τρία πρώην μέλη της «Χρυσής Αυγής» είχαν δηλώσει σε αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. πως βρίσκεται στην Ελλάδα και αλλάζει κρυψώνες εντός και εκτός Αθήνας. Οι τρεις πρώην χρυσαυγίτες που ήταν σε επικοινωνία με τον Ανδρουτσόπουλο και έδιναν πληροφορίες για τις κινήσεις του στην αστυνομία διέκοψαν τη συνεργασία τους, επικαλούμενοι φόβο για τους ίδιους και την περιουσίας τους. Η διακοπή της επαφής με την αστυνομία έλαβε χώρα μετά από σύσταση φίλου τους αστυνομικού, φρουρού του Χρυσοχοΐδη, που τους είπε ότι «η μισή Αστυνομία ήθελε να συλληφθεί ο Περίανδρος και η άλλη μισή όχι». Στα ίδια έγγραφα αναφερόταν ότι εν ενεργεία και απόστρατοι αξιωματικοί και αστυφύλακες της ΕΛ.ΑΣ. είχαν σχέσεις με γνωστούς του Ανδρουτσόπουλου από τη ΧΑ και ένας υποστράτηγος είχε καλές σχέσεις με τη ΧΑ. Επίσης, ότι ήταν αδύνατος ο εντοπισμός και η σύλληψη του Ανδρουτσόπουλου εξαιτίας των «διασυνδέσε[ων] της οργάνωσης αλλά και του ίδιου του Περίανδρου» και ότι ο αδερφός του ήταν μέλος της ΧΑ και είχε διατελέσει συνοδός ασφαλείας ενός βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας.
Παράδοση και δίκη
Το 2005 ανακοινώθηκε από τη ΧΑ ότι στις 17-19 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιούνταν στην Ελλάδα η «Πανευρωπαϊκή Εθνικιστική Συγκέντρωση», ένα πανευρωπαϊκό νεοφασιστικό φεστιβάλ, το «Hatewave 2005». Μετά την ανακοίνωση προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις πολιτικών και κυβερνητικές δηλώσεις ότι δε θα γίνει δεκτή η τέλεση της εκδήλωσης. Στις 8 Σεπτεμβρίου η εφημερίδα «Espresso» δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ στο οποίο αναφερόταν ότι εξαιτίας της απαγόρευσης του φεστιβάλ, χάθηκε η ευκαιρία να συλληφθεί, όπως προγραμματιζόταν, ο Ανδρουτσόπουλος στις 13 Σεπτεμβρίου, ημέρα των γενεθλίων του.
Στις 13 Σεπτεμβρίου, τέσσερις μέρες πριν την πραγματοποίηση του φεστιβάλ, ο Ανδρουτσόπουλος παραδόθηκε στο Τμήμα Εκτέλεσης Ποινών του Εφετείου Αθηνών. και προφυλακίστηκε. Ισχυρίστηκε ότι το διάστημα της φυγοδικίας του βρισκόταν στη Βενεζουέλα, όπου είχε γεννηθεί, και ασχολούνταν με εμπόριο ρούχων και ότι επέστρεψε στην Ελλάδα γιατί ο πατέρας του ήταν βαριά άρρωστος.
Το 2004 ο Ανδρουτσόπουλος είχε καταδικαστεί ερήμην για τα πλημμελήματα, ενώ εκκρεμούσε η εκδίκαση της κατηγορίας για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Την υπεράσπιση του «Περίανδρου» ανέλαβε μαζί με το Γιάννη Ηρειώτη και το Θ. Μαντά, ο αδερφός του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Τάκης Μιχαλόλιας, που προσπάθησε να αποσυνδέσει τη ΧΑ από την υπόθεση. Μοναδικοί μάρτυρες υπεράσπισης του Ανδρουτσόπουλου ήταν δυο ηλικιωμένοι: ένας γιατρός, φίλος των γονιών του, και ο μητροπολίτης Νοτίου Αμερικής που τον είχε βαφτίσει. Από την τριήμερη δίκη απουσίαζαν τα στελέχη της ΧΑ. Μόνο την τρίτη μέρα παρέστησαν μέλη της οργάνωσης, που στάθηκαν σε στάση προσοχής όταν ο Ανδρουτσόπουλος μπήκε στην αίθουσα του δικαστηρίου. Η εισαγγελική πρόταση ήταν να κηρυχθεί ο Ανδρουτσόπουλος ένοχος για δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας με ελαφρυντικό. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2006 το δικαστήριο καταδίκασε ομόφωνα τον Ανδρουτσόπουλο για τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας σε 21 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή και χωρίς να του αναγνωριστεί κάποιο ελαφρυντικό. Στην ανακοίνωση της απόφασης οι υποστηρικτές του Ανδρουτσόπουλου αντέδρασαν βρίζοντας τους δικαστές, ο Ανδρουτσόπουλος έβγαλε λόγο και έπειτα οι χρυσαυγίτες έψαλαν τον εθνικό ύμνο ενώ κάποιοι χαιρετούσαν ναζιστικά. Με μήνυμά του που αναγνώστηκε από τον Ηλία Παναγιώταρο σε δημόσια εκδήλωση της ΧΑ, παρουσία της ηγεσίας της, τον Ιανουάριο του 2007 ο Περίανδρος τους κάλεσε να προσφύγουν στη βία.
Στο δεύτερο βαθμό, η δίκη διεξάχθηκε σε μεγαλύτερη αίθουσα, στην αίθουσα τελετών στο ισόγειο του Αρείου Πάγου, και στο χώρο υπήρχε αστυνομία για την αποτροπή επεισοδίων μεταξύ αντιφασιστών και ομοϊδεατών του Ανδρουτσόπουλου. Ο Ανδρουτσόπουλος επέλεξε να μην έχει κανένα μάρτυρα υπεράσπισης και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να έχει τελεστεί η επίθεση από άλλα μέλη της ΧΑ. Το Μάρτιο του 2009 ανακοινώθηκε η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, που απέρριψε το αίτημα της υπεράσπισης να αναγνωριστεί το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς, αλλά αποδέχτηκε την πρόταση της εισαγγελίας να αλλάξει το κατηγορητήριο σε μία μόνο απόπειρα ανθρωποκτονίας (εναντίον του Κουσουρή), μετατρέποντας τις άλλες δύο κατηγορίες σε κατηγορίες για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών, αδίκημα που είχε παραγραφεί ως πλημμέλημα, ενώ η ποινή του Ανδρουτσόπουλου μειώθηκε στα δώδεκα χρόνια. Με την αναγγελία της απόφασης οι χρυσαυγίτες χαιρέτησαν ναζιστικά και έψαλαν τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Λίγο αργότερα ο Ανδρουτσόπουλος αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής του.
Μετά τη Χρυσή Αυγή
Όσο ο Ανδρουτσόπουλος ήταν καταζητούμενος, τα περιοδικά της οργάνωσης δημοσίευαν διηγήματά του και τα πρώτα χρόνια της φυγοδικίας του η ΧΑ αναφερόταν σε αυτόν ως «αδίκως διωκόμενο». Μετά την παράδοσή του και από την περίοδο που ιδρύθηκε η «Πατριωτική Συμμαχία» έπαυσαν οι αναφορές στον Ανδρουτσόπουλο. Μετά τη μείωση της ποινής του στο εφετείο, ο Ανδρουτσόπουλος κατηγορήθηκε από πολλά στελέχη της Χρυσής Αυγής, όπως ο Παναγιώταρος, ότι είχε συνεργαστεί με τη δικαιοσύνη.
Ενάμισι χρόνο μετά την αποφυλάκισή του, τον Ιούνιο του 2011, ο Ανδρουτσόπουλος δημοσίευσε στο διαδίκτυο μια «ανοιχτή επιστολή» με την οποία καταφερόταν εναντίον της ηγεσίας της ΧΑ, που κατηγορούσε για έλλειψη συμπαράστασης, «αχαριστία» και κατήγγειλε την επιδίωξη να εισέλθει η ΧΑ στη Βουλή των Ελλήνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Χρυσής Αυγής με καταδικαστικές αποφάσεις Κατηγορία:Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Έλληνες νεοναζιστές
ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου
Η Αθλητική Ένωση Μεσόγης-Γιόλου ή η ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου (διαβάζεται «αέμ») ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Μεσόγη της επαρχίας Πάφου. Ιδρύθηκε το 1985 ως Αθλητική Ένωση Μεσόγης. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Είχε κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και ένα πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας.
Ιστορία
Η ΑΕΜ Μεσόγης ιδρύθηκε το 1985 και είχε χρώματα το μαύρο και το άσπρο.Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 2001, μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ,.εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Από την πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα, την περίοδο 2001-02, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.
Το 2004 ενοποίηθηκε με τον Ποσειδώνα Γιόλου και μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Μεσόγης-Γιόλου. Από τότε έδρα της ομάδας ήταν το Κοινοτικό Στάδιο Γιόλου.
Την περίοδο 2005-06 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2006-07 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε. Η ομάδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Μετά το τέλος της περιόδου παραχωρήθηκε στο συμβούλιο του σωματείου Κισσός Κισσόνεργας, το οποίο εξέφρασε πρόθεση να την αναλάβει ώστε να συνεχίσει τη λειτουργία της, μετονομάζοντας την σε Κισσός FC Κισσόνεργας. Ουσιαστικά επρόκειτο για μια μορφή ενοποίησης της ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου με τον Κισσό Κισσόνεργας ο οποίος αδρανοποιήθηκε. Το νέο σωματείο είχε ως έτος ίδρυσης το 2007.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1985 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Μεσόγη Κατηγορία:Γιόλου
Μάρκος Πάουλο
Ο Μάρκος Πάουλο Γκέλμινι Γκόμες (Marcos Paulo Gelmini Gomes, γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1988), γνωστός ως Μάρκος Πάουλο, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος. Έχει επίσης την ιταλική υπηκοότητα.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στο Πέδρο Λεοπόλδο της πολιτείας Μίνας Ζεράις, πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στη Venda Nova Futebol Clube και ακολούθως στην Associação Atlética Caldense της χώρας του. Τον Ιανουάριο του 2008, πήρε μεταγραφή στη Λε Μαν της Λιγκ 1.
Κατά τη διάρκεια των 2,5 ετών του στη Γαλλία, συμμετείχε σχεδόν αποκλειστικά στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 18 Απριλίου 2009, παίζοντας 17 λεπτά σε ένα παιχνίδι ενάντια στη Βαλανσιέν (εκτός έδρας νίκη με 2-0).
Πέρασε τις επόμενες σεζόν, αγωνιζόμενος στην πορτογαλική Πριμέιρα Λίγα, αρχικώς με τη Λεϊρία και ακολούθως με την Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα.
Στις 29 Ιουλίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2 ετών με τον Παναιτωλικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λεϊρία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Μαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Όρος Καμερούν
thumb|250px|Κρατήρες στην κορυφή του όρους Καμερούν μετά την έκρηξη του 2000 thumb|250px|Το όρος Καμερούν όπως φαίνεται από την [[Μπουέα.]] Το όρος Καμερούν (Cameroon) είναι ενεργό ηφαίστειο στο Καμερούν, κοντά στον κόλπο της Γουινέας, στο δυτικό μέρος της χώρας. Ανήκει σε μια ακανόνιστη σειρά από βουνά, λόφους και οροπέδια, γνωστή ως Οροσειρά του Καμερούν, η οποία εκτείνεται από την ακτή μέχρι τη λίμνη Τσαντ και βρίσκεται στην ηφαιστειακή γραμμή του Καμερούν, στην οποία βρίσκεται και η λίμνη Νίος. Το ύψος του ηφαίστειου μεταβάλλεται μετά από κάθε έκρηξη. Σήμερα υπολογίζεται σε 4.040 μέτρα, ενώ συχνά δίνεται η τιμή των 4.095 μέτρων. Η τελευταία έκρηξή του έλαβε χώρα το 2012.
Η πρώτη περιγραφή του βουνού, καθώς και μιας έκρηξής του, γίνεται τον 5ο αιώνα π.Χ. από τον Άννονα, ο οποίος έκανε το περίπλου της Αφρικής. Η επόμενη καταγραφή σχετικά με το ηφαίστειο ήταν τις αρχές του 19ου αιώνα με μια μεγάλη έκρηξη στις πλαγιές του βουνού. Οι περισσότερες εκρήξεις του 19ου αιώνα έχουν περιγραφεί ασαφώς. Οι εκρήξεις του 20ου αιώνα είναι πιο καλά καταγεγραμμένες. Το ηφαίστειο εξερράγει το 1909, 1922, 1925, 1954, 1955, 1982, 1989, 1999, 2000 και 2012. Η λάβα από την έκρηξη του 1922 έφτασε μέχρι τη θάλασσα.
Σήμερα, οι κίνδυνοι που εγκυμονεί το όρος Καμερούν είναι οι ροές λάβας. Τα λαχάρ θα ήταν επικίνδυνα κατά την εποχή των Παγετώνων, καθώς έχουν βρεθεί μεγάλες αποθέσεις λαχάρ, όμως σήμερα δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αφρικής Κατηγορία:Βουνά του Καμερούν
Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης
Οι Πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης ήταν μία σειρά μεγάλων συγκρούσεων, που διήρκεσαν από το 1792 έως το 1802, ανάμεσα στην επαναστατημένη Γαλλία και στους συνασπισμούς κρατών που σχηματίστηκαν εναντίον της εκείνη τη δεκαετία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο στρατός των Γάλλων επαναστατών εισήλθε σε περιοχές των Κάτω Χωρών, της Ιταλίας και της κοιλάδας του Ρήνου, πετυχαίνοντας νίκες εναντίον των αντιπάλων του. Κατά τη διάρκεια των πολέμων αυτών αναπτύχθηκαν στρατιωτικές καινοτομίες που χαρακτήρισαν και τους μετέπειτα Ναπολεόντειους Πολέμους. Η Γαλλική Επανάσταση κατά τη διάρκειά τους εδραιώθηκε, όμως το τίμημα ήταν ο τεράστιος αριθμός θυμάτων απ’ όλες τις πλευρές.
Οι πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης συνήθως διαιρούνται στον Πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού και στον Πόλεμο του Δεύτερου Συνασπισμού. Ο πρώτος διεξήχθη στο διάστημα 1792-1797 και ο δεύτερος στο διάστημα 1798-1801, αν και η Γαλλία βρισκόταν συνεχώς σε πόλεμο με τη Βρετανική Αυτοκρατορία από το 1793 έως το 1802. Οι εχθροπραξίες τερματίστηκαν με τη Συνθήκη της Αμιένης το 1802.
Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού
Στις αρχές του 1791 οι Ευρωπαίοι μονάρχες αντιμετώπιζαν με ανησυχία την εξάπλωση της Γαλλικής Επανάστασης. Η πρώτη αντίδραση προήλθε από τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Λεοπόλδο Β΄, ο οποίος ήταν και αδελφός της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας. Μαζί με τον βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄ εξέδωσε τη Διακήρυξη του Πίλλνιτς, η οποία διακήρυσσε το ενδιαφέρον των μοναρχών της Ευρώπης για την τύχη του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και της οικογένειάς του, απειλώντας παράλληλα με αυστηρές συνέπειες σε περίπτωση που τους συνέβαινε οτιδήποτε.
Στη Γαλλία η διακήρυξη αυτή ερμηνεύτηκε ως σοβαρή απειλή και αποκηρύχθηκε από τους ηγέτες της Επανάστασης. Στις 20 Απριλίου 1792 η Γαλλία κήρυξε πρώτη τον πόλεμο στην Αυστρία έπειτα από ψήφισμα της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Η εισβολή πραγματοποιήθηκε στις Αυστριακές Κάτω Χώρες, όπου οι Γάλλοι προσδοκούσαν στήριξη από τοπικούς ηγεμόνες.
Την ίδια περίοδο οι Γάλλοι σημείωναν επιτυχίες και σε άλλα μέτωπα. Κατέλαβαν στο νότο τη Σαβοΐα και τη Νίκαια, που ήταν τμήματα του Βασιλείου της Σαρδηνίας, και πολιόρκησαν πόλεις του Ρήνου, φτάνοντας μέχρι τη Φρανκφούρτη.