cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Πλαστήρας
Στη Μικρασιατική εκστρατεία
Την 18η Αυγούστου, κατά την υποχὠρηση προς Μπανάζ, τουρκικό σύνταγμα τους αιφνιδίασε. Οι εύζωνοι, με σύγχυση και αταξία, ετράπησαν προς βορρά με μεγάλες απώλειες και ανασυντάχθηκαν πέντε χιλιόμετρα μακρυά. Η 13η Μοίρα Ορειβατικού Πυροβολικού που συμπορευόταν με το 5/42, εγκαταλείφθηκε μόνη χωρίς προστασία και έχασε τρία από τα πυροβόλα της. Για μη συμμόρφωση σε διαταγές τον Αύγουστο του 1922 προτάθηκε η παραπομπή του σε στρατοδικείο διότι, σύμφωνα με την ανακριτική επιτροπή, προέκυψαν σοβαρά στοιχεία, επί τη βάσει των οποίων δέον να στηριχθή κατηγορία προς ποινική δίωξίν του. . Το στρατοδικείο δεν έγινε διότι ήδη τον Σεπτέμβριο ο Πλαστήρας έκανε κίνημα και όρισε δική του κυβέρνηση.
Πολιτική δράση
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και την Επανάσταση της 11ης Σεπτεμβρίου των στρατιωτικών δυνάμεων στη Χίο και τη Λέσβο, το 1922, ανέλαβε την αρχηγία της επαναστατικής επιτροπής (από όπου απέκτησε και το προσωνύμιο 'Αρχηγός'). Τον Σεπτέμβριο του 1922 μετέβη στην Αθήνα όπου ανέτρεψε την κυβέρνηση και υποχρέωσε τον βασιλιά Κωνσταντίνο Α΄ σε παραίτηση υπέρ του γιου του Γεωργίου Β΄ και σχημάτισε επαναστατική κυβέρνηση, χωρίς όμως να συμμετάσχει σ' αυτήν (όντας όμως ο ουσιαστικός αρχηγός). Με τη φροντίδα του περιθάλπηκαν και στεγάστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, και με νομοθετικό διάταγμα (14 Φεβρουαρίου 1923), έδωσε λύση στο αγροτικό ζήτημα, διανέμοντας το μεγαλύτερο μέρος των τσιφλικιών στους ακτήμονες. Χάρη σ' αυτόν και τον Θεόδωρο Πάγκαλο αναδιοργανώθηκε ο Στρατός και ανασυντάχθηκε η Στρατιά του Έβρου, δίνοντας ένα βοήθημα στον Ελευθέριο Βενιζέλο, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάνης, περιορίζοντας τις απαιτήσεις του Κεμάλ. Επίσης υποστήριξε και ανέλαβε την ευθύνη για την «Εκτέλεση των Έξι», κατευνάζοντας τον λαό που ζητούσε την τιμωρία των υπεύθυνων για την ολέθρια Μικρασιατική καταστροφή.
Μεσοπόλεμος
Μετά τις εκλογές τον Δεκέμβριο του 1923 κατέθεσε την εξουσία στα χέρια της εκλεγμένης κυβέρνησης. Τον Ιανουάριο του 1924 παραιτήθηκε και αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου. Η Δ΄ Εθνοσυνέλευση τον ανακήρυξε «Άξιο της Πατρίδος». Το 1925 μετά το πραξικόπημα της 25ης Ιουνίου κι ενώ ιδιώτευε στην ιδιαίτερη πατρίδα του στην Καρδίτσα, προσκλήθηκε να έλθει στην Αθήνα, από τους επίδοξους ανατροπείς του Πάγκαλου. Ο Πάγκαλος έβαλε τη χωροφυλακή να τον παρακολουθεί αλλά ο Πλαστήρας έφτασε κρυφά στην Αθήνα τον Οκτώβριο καταλύοντας στο ξενοδοχείο Ακταίον του Νέου Φαλήρου. Στη συνέχεια κρύφτηκε σε φιλική οικία (Ιωάννη Δογάνη) και μετά στο Χαλάνδρι.
Το 1933 τις εκλογές κέρδιζε η αντιβενιζελική παράταξη του Παναγή Τσαλδάρη. Πριν ολοκληρωθεί η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, τη νύχτα της 5ης προς 6ης Μαρτίου, ο Πλαστήρας οργάνωσε κίνημα υπέρ του Βενιζέλου και με την έγκριση αυτού, με τη δικαιολογία ότι η άνοδος των αντιβενιζελικών στην εξουσία θα σήμαινε το τέλος της Δημοκρατίας. Το κίνημα απέτυχε και κατέφυγε στο Λίβανο και μετά στη Γαλλία. Στο επόμενο στρατιωτικό κίνημα, την 1η Μαρτίου 1935 (πάλι με την έγκριση του Βενιζέλου), προσέφερε και πάλι την υποστήριξή του παρ' όλο που ήταν ακόμη στο εξωτερικό, και μετά την αποτυχία του καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, όπως και ο Βενιζέλος. Ὀλοι όμως έλαβαν αμνηστία, με την παλινόρθωση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας τον ίδιο χρόνο, από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄. Ο ιστορικός Ιάκωβος Χονδροματίδης, αναφέρει πως ο Πλαστήρας επιδίωκε μέσω του κινήματος της 5ης Μαρτίου, να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς στα πρότυπα του Ιταλού Δικτάτορα, Μπενίτο Μουσολίνι.
Το Σεπτέμβριο του 1937, ο Πλαστήρας άρχισε έντονη αντιδικτατορική δραστηριότητα κατά του καθεστώτος του Μεταξά, και έγινε Πρόεδρος της Αντιδικτατορικής Επιτροπής, με μέλη μεταξύ άλλων τον Σοφοκλή Βενιζέλο, τον Αγαμέμνονα Σλήμαν, και τον Κομνηνό Πυρομάγλου. Σε συνέντευξη του σε μία Γαλλίδα δημοσιογράφο, εξέφρασε την άποψη του για τη δικτατορία, τονίζοντας ότι «δεν είναι σύστημα προόδου και εξυψώσεως του διανοητικού επιπέδου των λαών»
Στην περίοδο της Κατοχής
Με την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στο Παρίσι, μετακομίζει στην ελεύθερη ζώνη (νότιο Γαλλία): φτάνει στις 2 Οκτωβρίου 1940 στη Νίκαια και εγκαθίσταται στο ξενοδοχείο Φράντσια, στον αριθμό 9 της λεωφόρου Βίκτωρ Ουγκώ. Στις 2 Νοεμβρίου αποκτά προσωρινή άδεια παραμονής για έξι μήνες, που του παρέδωσε ο νομάρχης των Αλπ-Μαριτίμ. Στην Ελλάδα, ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, στις αρχές Νοεμβρίου 1940, έδωσε εντολή στην Ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι ώστε να εμποδίσει τον Πλαστήρα να επιστρέψει στην Ελλάδα. Πράγματι η Ελληνική Πρεσβεία προέβη σε σχετικό διάβημα προς τον υπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης του Βισύ.
Ο Κομνηνός Πυρομάγλου ανέλαβε την αποστολή να έλθει σε επαφή με τον Πλαστήρα, προκειμένου να επιστρέψει μέσω Συρίας και Τουρκίας στην Ελλάδα. Ο Πυρομάγλου ήλθε σε επαφή με τον πλωτάρχη Βουαζέν (Voisin), στέλεχος της Κυβέρνησης του Βισύ, η οποία τελικά μετρίασε τα μέτρα σε βάρος του Πλαστήρα. Όμως όταν οι Άγγλοι και οι Γκωλικοί κατέλαβαν τη Συρία, οι επαφές Πλαστήρα-κυβέρνησης του Βισύ διακόπηκαν περί τις αρχές Ιουνίου του 1941. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς οι Γερμανοί από το Παρίσι, έστειλαν τον αξιωματικό των Ες-Ες Ρόλαντ Νόσεκ (Roland Nosek) στη Νίκαια της Γαλλίας και συνάντησε τον Πλαστήρα προσκαλώντας τον στο Παρίσι. Την ίδια περίοδο κάποιος Νίκος Ρούσσος που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση της Αθήνας συναντήθηκε μαζί του· είναι άγνωστο τι συζητήθηκε μαζί του. Ο Πλαστήρας ενημέρωσε αργότερα τις αρχές Ασφαλείας του Βισύ πως του είχε προταθεί να «αναλάβει την εξουσία στην Ελλάδα». Μεταξύ 23 Ιουλίου και 29 Αυγούστου πραγματοποιεί ταξίδι στο Παρίσι και επαφές με τις εκεί γερμανικές Αρχές άγνωστο με ποιο περιεχόμενο.
Αρχές του φθινοπώρου του 1941, έρχεται πάλι σε επαφή με τον Πυρομάγλου τον οποίο στέλνει στην Ελλάδα με σκοπό να αναστείλει κάθε ένοπλη αντίσταση, ο οποίος τελικά προσχώρησε στον ΕΔΕΣ. Ο Πλαστήρας ήταν ένας, παρά τη θέληση τη δική του, πρόεδρος του ΕΔΕΣ.
Από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1943, τα ίχνη του χάνονται. Από έγγραφο του Φόρεϊν Όφις (Αύγουστος του 1942) πληροφορούμαστε πως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος είχε εισηγηθεί να δοθεί στον Πλαστήρα διαβατήριο για να φύγει από τη Γαλλία. Η τελευταία αυτή πρόταση αναστάτωσε το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών και τον Εμμανουήλ Τσουδερό, ο οποίος σε επιστολή του προς τον Κανελλόπουλο, τόνιζε πως η επιστροφή του Πλαστήρα έθετε αναπόφευκτα εκ νέου συνταγματικό ζήτημα. Τον Αύγουστο του 1943 ο πρέσβης της Ελλάδας στο Λονδίνο ζητά πληροφορίες περί του Πλαστήρα από τους Γάλλους στο Αλγέρι, ενώ το Φεβρουάριο του 1944 αρχίζουν να πληθαίνουν οι προσπάθειες εκ μέρους της εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης (οι φιλελεύθεροι Σοφοκλής Βενιζέλος και ο υπουργός πολέμου Βύρωνας Καραπαναγιώτης) για να έλθει ο Πλαστήρας σε επαφή μαζί τους.
Την ίδια περίοδο, η SOE έβλεπε στο πρόσωπό του τον Έλληνα de Gaulle και λόγω του παρελθόντος του αντιμετωπιζόταν σαν σύμβολο της δημοκρατίας.
Μεταπολεμικά
Μετά τα «Δεκεμβριανά» του 1944 κλήθηκε να αναλάβει την κυβέρνηση ως προσωπικότητα ευρείας αποδοχής, στις 3 Ιανουαρίου 1945. Παρ' όλα αυτά ο Γάλλος πρεσβευτής στην Αθήνα Ζαν Μπελέν έγραφε στις 6 Απριλίου 1945: «Οι Βρετανοί θεωρούν τον Πλαστήρα μια μετριότητα […] Κάνουν τα πάντα για να τον διώξουν.» Προσπάθησε να αποτρέψει τον Εμφύλιο Πόλεμο και συμμετείχε στη Συμφωνία της Βάρκιζας. Όμως τον Μάρτιο του 1945, μετά τη δημοσίευση στην εφημερίδα Ελληνικόν Aίμα φωτοτυπίας της επιστολής του που κατά τη διάρκεια του πολέμου συνιστούσε κατάπαυση του πυρός με τη μεσολάβηση της Γερμανίας, ο τότε Αντιβασιλέας και Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός ζήτησε την άμεση παραίτηση του Ν. Πλαστήρα και της κυβέρνησής του όπως και έγινε στις 8 Απριλίου 1945.
Ο Πλαστήρας μετά την παραίτησή του παρέμεινε στην Ελλάδα ασχολούμενος με την πολιτική. Η επιστολή αυτή, αποτέλεσμα της περιορισμένης του ικανότητας για πολιτική ανάλυση σε βάθος, θεωρήθηκε από υποστηρικτές του ως αντίδραση της στιγμής που δεν τον στιγματίζει ως γερμανόφιλο. Θεωρούσε καλώς ή κακώς ότι μέσω της Γερμανίας η ελληνοϊταλική σύρραξη θα τελείωνε και πως μια αντίσταση εναντίων μιας υπερδύναμης όπως Ιταλία θα επέφερε καταστρεπτικές συνέπειες για τη χώρα όπως και έγινε ύστερα από την Εισβολή των Γερμανικών Στρατευμάτων στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Επίσης σε μια συνομιλία του με αξιωματικό των SS τον Δεκέμβριο του 1940 χαρακτήρισε τη σύμπτυξη του ιταλικού στρατού καθαρά και μόνο στρατιωτική ήττα
Με τη λήξη του Εμφύλιου ήταν πρωταγωνιστής στην πολιτική ζωή ως αρχηγός της Εθνικής Προοδευτικής Ένωσης Κέντρου (ΕΠΕΚ). Το σύνθημά του ήταν η λέξη «Αλλαγή». Σχημάτισε δύο φορές κυβέρνηση συνασπισμού από κόμματα του κέντρου την περίοδο 1950-1952 (15 Απριλίου 1950 - 21 Αυγούστου 1950 και 1 Νοεμβρίου 1951 - 11 Οκτωβρίου 1952) που χαρακτηρίστηκε ως «κεντρώο διάλειμμα». Ως πρωθυπουργός άσκησε μετριοπαθή πολιτική με πλούσια δράση. Ασχολήθηκε με την εξάλειψη των συνεπειών του Εμφύλιου και την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση, με ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα εθνικοποιήσεων, κοινωνικών παροχών, διανομής γης στους ακτήμονες, χορήγησης ψήφου στις γυναίκες, κ.λπ.
Στη δεύτερη περίοδο της πρωθυπουργίας του συνεργάστηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων με αρχηγό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Λόγω της αναγκαστικής συνεργασίας και λόγω της πίεσης των ανακτόρων και των δεξιών κομμάτων συμβιβάστηκε και δεν καλλιέργησε την εθνική συμφιλίωση που επιθυμούσε, όσο θα ήθελε. Αρχικός του στόχος ήταν η κατάργηση των στρατοδικείων και των ειδικών αντικομμουνιστικών νόμων, η απελευθέρωση των εκτοπισμένων και η κατάργηση του θεσμού της διοικητικής εκτόπισης, η κατάργηση της θανατικής ποινής. . Απέτυχε να αποτρέψει την εκτέλεση του κομμουνιστή Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του στις 30 Μαρτίου 1952.
Θάνατος
Ο Πλαστήρας πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιουλίου 1953. Κηδεύτηκε με δημοσία δαπάνη, με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού, με απόφαση της κυβέρνησης Παπάγου.
Επιμύθιο
μικρογραφία|Προτομή του Νικόλαου Πλαστήρα στην Καρδίτσα. Ο Πλαστήρας θεωρείται ότι ήταν ικανότατος στρατιωτικός, τίμιος πολιτικός και υπόδειγμα ανθρώπου, και αγαπήθηκε πολύ από τον λαό. Γεγονότα που τον χαρακτήρισαν ήταν η ανδρεία και οι πολεμικές του ικανότητες, η διακριτική προσφορά του μισθού του σε φτωχούς, η άρνησή του να βολέψει από τη θέση του τον άνεργο αδερφό του και το ότι πέθανε και ο ίδιος χωρίς ποτέ να αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία.
Η Καρδίτσα, ο συνοικισμός της Νέας Ερυθραίας Αθηνών και η Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα κοσμούνται με την προτομή του, η δε τεχνητή λίμνη του Ταυρωπού, που πρώτος αυτός οραματίστηκε, βλέποντάς την όπως είχε δημιουργηθεί μετά από μεγάλες βροχοπτώσεις με τεράστιες καταστροφές που είχαν σημειωθεί στην περιοχή, ονομάστηκε προς τιμήν του, επί κυβερνήσεως Κωνστ. Καραμανλή, Λίμνη Πλαστήρα. Επίσης ένα στρατόπεδο στη Λάρισα καθώς και το τρένο της Δυτικής Θεσσαλίας φέρουν το όνομά του. Στον τόπο καταγωγής του, το Μορφοβούνι, πραγματοποιούνται εδώ και δεκαετίες πολιτιστικές εκδηλώσεις με το όνομα «Πλαστήρεια» ενώ το 1994 δημιουργήθηκε το Κέντρο Ιστορικών Μελετών «Ν. Πλαστήρας», με διάφορα τμήματα, στόχος του οποίου είναι η δημιουργία μονογραφικού Μουσείου Πλαστήρα. Με την εφαρμογή του «Σχεδίου Καποδίστριας» στην τοπική αυτοδιοίκηση, συστάθηκε Δήμος Πλαστήρα, ο οποίος περιλαμβάνει τα ανατολικά παραλίμνια χωριά.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εκστρατεία της Κριμαίας 1918-1919 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Κατηγορία:Βενιζελισμός
Πολιτείες της Ινδίας ανά αριθμό ομιλητών της βεγγαλικής γλώσσας
Η παρακάτω είναι μια λίστα με τις πολιτείες της Ινδίας και ενωσιακές επικράτειες με σημαντικό ποσοστό πληθυσμού σε αυτές τις πολιτείες που ομιλεί τα Βεγγαλικά (μόνο τα μέλη και τις ενωσιακές επικράτειες όπου προσδιορίζεται ότι περισσότερο από το 0.01% του συνολικού πληθυσμού μιλά τα βεγγαλικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βεγγαλική γλώσσα
Τζούλια (ταινία 1977)
Η ταινία Τζούλια (Αγγλικά Julia) είναι δράμα παραγωγής 1977 σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν και βασισμένη στην αυτοβιογραφία, με τίτλο Πεντιμέντο, της Αμερικανίδας δραματουργού Λίλιαν Χέλμαν, που την υποδύεται η Τζέιν Φόντα. Τη Φόντα πλαισιώνει ένα λαμπρό επιτελείο ηθοποιών που απαρτίζεται από τους Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Τζέισον Ρόμπαρντς, Μαξιμίλιαν Σελλ και μια νεαρή Μέριλ Στριπ που στα 28 της έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Η διασκευή του μυθιστορήματος έγινε από τον Άλβιν Σάρτζεντ και η ταινία προτάθηκε για 11 βραβεία όσκαρ (μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε με τρία.
Υπόθεση
Η ταινία αναφέρεται στη ζωή της Λίλιαν Χέλμαν (Τζέιν Φόντα) εστιάζοντας περισσότερο την προσοχή της στην περίοδο του Μεσοπολέμου, στη σχέση της με την παιδική της φίλη Τζούλια (Βανέσα Ρεντγκρέιβ) καθώς και με τον σύντροφό της επί χρόνια, το συγγραφέα Ντάσιελ Χάμετ (Τζέισον Ρόμπαρντς). Την περίοδο που η Χέλμαν καταφέρνει να κάνει επιτυχία με το πρώτο της θεατρικό έργο "Η ώρα των παιδιών", η φίλη της Τζούλια σπουδάζει ιατρική στην Ευρώπη και συναναστρέφεται με μεγάλους επιστήμονες όπως ο Σίγκμουντ Φρόιντ κι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Τότε ξεκινά η άνοδος του φασιστικού κινήματος στη Γερμανία. Η Τζούλια επαναστατικό και ανήσυχο πνεύμα λαμβάνει μέρος στην αντίσταση κατά των ναζί και σε μια συμπλοκή χάνει το πόδι της. Όταν η Λίλιαν καλείται σε ένα ρώσικο θεατρικό φεστιβάλ ως τιμώμενο πρόσωπο, η Τζούλια επικοινωνεί μαζί της ζητώντας της ν' αλλάξει την πορεία του ταξιδιού της κι αντί να περάσει από τη Βιέννη να κατευθυνθεί προς τη Μόσχα μέσω Βερολίνου, μεταφέροντας χρήματα που θα βοηθήσουν την αντίσταση κατά των ναζί. Η αποστολή είναι ριψοκίνδυνη δεδομένου ότι η Λίλιαν είναι εβραϊκής καταγωγής.
Πληροφορίες Παραγωγής
Προτελευταία ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν μεγάλου δημιουργού του αμερικανικού κιμηματογράφου υπεύθυνου εκτός των άλλων για τη σκηνοθεσία των ταινιών: Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon, 1952), Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here To Eternity, 1953) και Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man For All Seasons, 1966). Η ταινία πραγματεύται τη ζωή της Αμερικανίδας δραματουργού Λίλιαν Χέλμαν, συγγραφέως των θεατρικών Οι μικρές αλεπούδες και του Η ώρα των παιδιών.
Το κάστινγκ της ταινίας δεν ήταν από τα ευκολότερα καθώς μια σειρά ηθοποιών όπως η Φέι Ντάναγουεϊ κι η Τζούλι Κρίστι απέρριψαν το ρόλο της Τζούλιας, η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ απέρριψε το ρόλο της Λίλιαν Χέλμαν κι ο Τζακ Νίκολσον εκείνον του Ντάσιελ Χάμετ (συγγραφέα του μυθιστορήματος Το γεράκι της Μάλτας). Ο σκηνοθέτης πρότεινε στους παραγωγούς της ταινίας τη Τζέιν Φόντα και τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους αλλά εκείνοι έφερναν αντιρρήσεις, λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων των ηθοποιών αυτών. Μόνο όταν τελικά δεν υπήρξε κανείς πρόθυμος να καλύψει τους δυο ρόλους απευθύνθηκαν στις Φόντα και Ρεντγκρέιβ. Όσο γινόταν η διανομή των ρόλων και η επιλογή των ηθοποιών, ο Τσίνεμαν σκέφτηκε να δώσει το ρόλο της Τζούλιας στην πρωτοεμφανιζόμενη Μέριλ Στριπ, η οποία τελικά ανέλαβε ένα μικρό ρόλο στην ταινία.
Βραβεύσεις και Κριτικές
Η ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία στο box-office, έλαβε διθυραμβικές κριτικές και 11 υποψηφιότητες για όσκαρ. 11 μεταξύ των οποίων και εκείνο για την καλύτερη ταινία του 1977. Ένα όσκαρ το οποίο έχασε από την ταινία Ο νευρικός εραστής (Annie Hall, 1977) του Γούντι Άλεν. Οι επίσης υποψήφιοι Φόντα και Τσίνεμαν έχασαν το όσκαρ από τους Ντάιαν Κίτον και Γούντι Άλεν αντίστοιχα. Ενώ η Βανέσα Ρεντγκρέιβ και ο Τζέισον Ρόμπαρντς κέρδισαν τα όσκαρ του Β' ανδρικού και γυναικείου αντίστοιχα (για τον Ρόμπαρντς ήταν το δεύτερο όσκαρ Β΄ανδρικού ρόλου στη σειρά, καθώς είχε κερδίσει το ίδιο βραβείο ένα χρόνο πριν για το Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου (All The President's Men, 1976).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Ο ευχαριστήριος λόγος της Βανέσας Ρεντγκρέιβ
Η νίκη της Ρεντγκρέιβ συνοδεύτηκε από λογοκρισία. Η ηθοποιός θεωρούταν ήδη από καιρό το φαβορί για τη νίκη, αλλά το γεγονός ότι την ίδια χρονιά είχε συμμετάσχει σ' ένα ντοκιμαντέρ που πραγματευόταν το ζήτημα της Παλαιστίνης και είχε ταχθεί φανερά υπέρ των Παλαιστινίων, υποκίνησε μια ομάδα Εβραίων να συγκεντρωθεί έξω από το θέατρο όπου γινόταν η απονομή για να διαμαρτυρηθούν τόσο για την υποψηφιότητα όσο και για τη βράβευσή της. Στα πανό που κρατούσαν ήταν γραμμένη η φράση "Βανέσα δολοφόνε!". Η Ρεντγκρέιβ ως απάντηση εκφώνησε τον παρακάτω λόγο που προκάλεσε αναστάτωση στο κοινό:
''Αγαπητοί μου συνάδερφοι... Σας ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ γι' αυτή την τιμή που κάνετε στη δουλειά μου και πιστεύω ότι αυτή εγώ και η Τζέιν Φόντα κάναμε την καλύτερη μας δουλειά μέχρι στιγμής με αυτή την ταινία. Σας χαιρετώ λοιπόν, σας τιμώ και είμαι πολύ περήφανη που τις τελευταίες εβδομάδες δεν επιτρέψατε σε μια ομάδα σιωνιστών χούλιγκαν να σας τρομάξουν. Καθώς η συμπεριφορά τους είναι προσβλητική για τον εβραϊκό λαό, ένα λαό ο οποίος υπέφερε και πάλεψε ενάντια στο φασισμό. Κι εγώ υπόσχομαι να μάχομαι για πάντα ενάντια στο φασισμό και τον αντισημιτισμό! Ευχαριστώ!''
Η υποδοχή του λόγου της ήταν ψυχρή από το κοινό και λίγο αργότερα βγήκε ο σεναριογράφος και πρόεδρος της ακαδημίας Πάντι Τσαγιέφσκι για να διαχωρίσει τη θέση της ακαδημίας από τις δηλώσεις της Ρεντγκρέιβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν
275 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θάνατοι τον Αύγουστο του 2020
Παραπομπές
08
Mario (χαρακτήρας)
Ο Mario είναι φανταστικός χαρακτήρας, πρωταγωνιστής της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Super Mario της Nintendo. Δημιουργήθηκε από τον σχεδιαστή παιχνιδιών Σιγκέρου Μιγιαμότο. Χρησιμοποιείται ως μασκότ της Nintendo και ο Mario έχει εμφανιστεί σε πάνω από 200 παιχνίδια από τη δημιουργία του. Απεικονίζεται ως ένας μικρόσωμος και παχύς Ιταλός υδραυλικός ο οποίος μένει στο Mushroom Kingdom, που διασώζει επανειλημμένα την Princess Peach από τον κακό Bowser και σταματά τα πολυάριθμα σχέδια του να τον καταστρέψει και να καταλάβει το βασίλειο. Ο Mario έχει επίσης άλλους εχθρούς και αντιπάλους, συμπεριλαμβανομένου του Donkey Kong και του Wario.
Ιστορία
Ο Mario έκανε την πρώτη του παρουσία στο arcade παιχνίδι Donkey Kong (1981), όπου εχθρός είναι ο χαρακτήρας του τίτλου. Πια είναι τελείως διαφορετικό το gameplay όπως και τα γραφικά του και έχει εμφανιστεί σε διάφορες εκδοχές από τότε. Στο Donkey Kong στόχος ήταν η αποφυγή βαρελιών ώσπου να έφτανες τον γορίλα που είχε αιχμάλωτη την Πριγκίπισσα. Σήμερα κατέληξε να είναι third-person, RPG, action, 3D κτλ, όμως ακόμα έμεινε η παράδοση της αποφυλάκισης της Princess Peach.
Δημοτικότητα - εκδοχές
Το franchize του Mario είναι το πιο επιτυχημένο εισπρακτικά στην ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών. Τα παιχνίδια, στο σύνολό τους, πάνω από 210 εκατομμύρια μονάδες, καθιστώντας το Mario ως το καλύτερο σε πωλήσεις franchise βιντεοπαιχνιδιού όλων των εποχών. Εκτός από τη σειρά Super Mario έχει εμφανιστεί και σε άλλα είδη βιντεοπαιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένης της σειράς αγωνιστικών παιχνιδιών Mario Kart, αθλητικά παιχνίδια, όπως το Mario Tennis και τη σειρά Mario Golf, βιντεοπαιχνίδια ρόλων, όπως το Paper Mario και το Super Mario RPG, και εκπαιδευτικά παιχνίδια, όπως το Mario Is Missing και Mario's Time Machine. Εμπνεύστηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές, ταινίες, κόμικς και μια σειρά από εμπόρευμα. Από το 1995, ο Charles Martinet πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Mario.
Ικανότητες
Τα παιχνίδια με πρωταγωνιστή τον Mario σχεδόν πάντα περιλαμβάνουν special items, όπως (τα πιο γνωστά) Mushroom, Fire Flower, Ice flower κτλ. Αυτά έδιναν στον χαρακτήρα κι από μια ικανότητα. Για παράδειγμα, το μανιτάρι προσδίδει ύψος και μια έξτρα ζωή, το λουλούδι της φωτιάς δύο έξτρα ζωές και πύρινες φλόγες που πετάγονται από τα γάντια, το λουλούδι της φωτιάς έκανε παρόμοια δουλειά με της φωτιάς καθ' εξέρενση το ότι έριχναν πάγο. Τα πρώτα items βγήκαν στο παιχνίδι Mario Bros. (NES) και ακολούθησαν στα επόμενα Mario Bros, Mario Party, Mario Kart, Mario Galaxy 1 και 2, Mario and Luigi κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μασκότ βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Πρωταγωνιστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Χαρακτήρες του Mario
Νταϊάνα Γιαστρέμσκα
Η Νταιάνα Ολεξάντριβνα Γιαστρέμσκα (Даяна Олександрівна Ястремська, γεννηθείσα την 15 Μαΐου 2000) είναι Ουκρανή τενίστρια.
Επισκόπηση
Τον Φεβρουάριο 2019 η Γιαστρέμσκα η τρέχουσα κατάταξή της στα σινγκλ του WTA ήταν η Νο. 34, και η καλύτερη κατάταξή της στα νταμπλ ήταν η Νο.190 στην οποία έφτασε την 31η Ιουλίου 2017. Έχει κερδίσει 3 τίτλους στα σινγκλ και 3 στα νταμπλ στον Γυναικείο Γύρο του ITF.
Σταδιοδρομία Νεανίδας
Η καλύτερη κατάταξή της στην κατηγορία νεανίδων ήταν η No. 6 στην οποία έφτασε σε ηλικία 15 ετών, έφτασε μέχρι τους προημιτελικούς των αγώνων σινγκλ νεανίδων και στους τελικούς των αγώνων νταμπλ νεανίδω στο Αυστραλιανό Όπεν 2016. Στη συνέχεια έφτασε στους τελικούς των νταμπλ νεανίδων στο Γουίμπλεντον, χάνοντας από την Ρωσίδα Αναστασία Ποτάποβα σε όλα τα σετ.
2016: Ντεμπούτο στους σίνιορ
Όταν κέρδισε τον πρώτο της τίτλο ITF στη Βραζιλία, η Γιαστρέμσκα έκανε το ντεμπούτο της στην κύρια κλήρωση του Κύπελλου Κωνσταντινούπολης, όπου τράβηξε τον μπαλαντέρ στα σινγκλ. Ωστόσο, έχασε με μικρή διαφορά στον πρώτο γύρο αγώνα από την Ναο Χιμπίνο (6η θέση): 6-2, 4-6, 3-6.
2017: η Πρώτη νίκη στο WTA
Η Γιαστρέμσκα κέρδισε τον πρώτο της αγώνα του WTA στο Κύπελλο Κωνσταντινούπολης, όπου κέρδισε την Αντρέα Πέτκοβιτς (8η θέση): 3-6, 6-0, 6-3. Στη συνέχεια κέρδισε τον αγώνα του δεύτερου γύρου με την Άννα Καλίνσκαγια: 6-1, 6-4, αλλά στους προημιτελικούς με την Γιάνα Τσεπέλοβα έχασε σε τρία σετ αν και προηγήθηκε με 5-2 στο δεύτερο σετ και σέρβιρε για το ματς. Αργότερα, μαζί με την Ποτάποβα κέρδισαν τον πρώτο τους τίτλο διπλού του ITF στην Πράγα. Μετά κατάφερε την πιο σημαντική νίκη της ως τότε στο τουρνουά του ITF στο Ντουνακέσζι Ουγγαρίας, προτού τερματίσει δεύτερη ως προς την Μπελίντα Μπέντσιτς στο Κύπελλο Νέβα 2017 στην Αγία Πετρούπολη.
2018: Πρώτη εμφάνιση στις 100 κορυφαίες, πρώτος τίτλος WTA
Η Γιαστρέμσκα έκανε την πρώτη της εμφάνιστη στο σίνιορ Γκραντ Σλαμ στους προκριματικούς γύρους του Αυστραλιανού Όπεν, όπου κέρδισε το πρώτο ματς με την Μισάκι Ντόι (17η θέση), αλλά βγήκε νοκ άουτ στον δεύτερο γύρο με την Αλεξάντρα Ντουλγκέρου: 6-7(6-8), 0-6. Προκρίθηκε στην κύρια κλήρωση στο Ακαπούλκο, αλλά στο πρώτο ματς του αγώνα με την Μόνικα Πούιγκ τραυματίστηκε στον αστράγαλο και έπρεπε να αποσυρθεί.
Τον Μάιο πήρε μέρος στο τουρνουά του Καν-συρ-Μερ στη Γαλλία. Προκρίθηκε για την κύρια κλήρωση και έφτασε στον τελικό, όπου έχασε σε διαδοχικά σετ από την Ρεμπέκα Πήτερσον. Επίσης, έφτασε στους τελικούς απλού στο αντίστοιχο τουρνουά στο Ίλκλεϊ Γιορκσάιρ, αλλά έχασε σε 3 σετ από την προκριθείσα Τερέζα Σμίτκοβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί αθλητές
Αμπουμπακάρ Σομπαρέ
Ο Αμπουμπακάρ Σομπαρέ (Aboubacar Somparé, 31 Αυγούστου 1944 - 2 Νοεμβρίου 2017) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα και πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης της χώρας. Μετά το θάνατο του επί χρόνια ηγέτη Λανσάνα Κοντέ, το Δεκέμβριο του 2008, έγινε προσωρινός πρόεδρος.
Πρόεδρος
Γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1944. Είναι μέλος του κυβερνώντος Κόμματος για την Ενότητα και την Πρόοδο (PUP).
Ο Σομπαρέ ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 23 Δεκεμβρίου του 2008 το θάνατο του προέδρου Κοντέ, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, την προηγούμενη ημέρα. Με βάση το Σύνταγμα, ο Σομπαρέ, ως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης, θα γινόταν πρόεδρος προσωρινά και εντός 60 ημερών θα διεξαχθούν προεδρικές εκλογές. Ο Σομπαρέ ζήτησε από τον επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Λαμίν Σιντιμέ, να κηρύξει τον προεδρικό θώκο χηρεύοντα και να εφαρμοστεί το Σύνταγμα. Με τη δήλωση του Σομπαρέ τάχθηκαν ο πρωθυπουργός Αχμέτ Τιντιάν Σουαρέ και ο αρχηγός του στρατού Ντιαρά Καμαρά.
Πραξικόπημα 2008
Έξι ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του προέδρου Κοντέ αναγνώστηκε στην κρατική τηλεόραση ανακοινωθέν που μιλούσε για προφανή απόπειρα πραξικοπήματος. Στο ανακοινωθέν, που ήταν εκ μέρους του αυτοαποκαλούμενου Εθνικού Συμβουλίου για την Ανάπτυξη και για τη Δημοκρατία, αναφερόταν ότι "η κυβέρνηση και οι δημοκρατικοί θεσμοί είχαν διαλυθεί και η ισχύς του Συντάγματος είχε ανασταλεί".
Στις 23 Δεκεμβρίου, αναφέρθηκε ότι το γραφείο του πρωθυπουργού και το Μικρό Παλάτι, πρώην κατοικία του Κοντέ, ήταν υπό τον έλεγχο των πραξικοπηματιών. Ο πρωθυπουργός Σουαρέ συναντήθηκε με τον Στρατηγό Ντιάρα Καμάρα στο στρατόπεδο Σαμόρυ. Σύμφωνα με τον Σομπαρέ, οι αρχηγοί του πραξικοπήματος συγκεντρώθηκαν για να εκλέξουν έναν νέο ηγέτη για τη χώρα, αργά την ίδια ημέρα. Υποψήφιοι για αυτή τη θέση ήταν ο Μούσα Καμάρα, Σέκουμπα Κονατέ και ο Τότο Καμάρα. Το CNDD αποτελείται από 32 μέλη, εκ των οποίων μόλις 6 είναι πολίτες.
Στις 24 Δεκεμβρίου, σε νέα ανακοίνωση που διαβάστηκε στο ραδιόφωνο, μεταδόθηκε ότι ο λοχαγός Μουσά Νταντίς Καμαρά ήταν επικεφαλής του CNDD.
Στις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου του 2010 ήταν υποψήφιος, αλλά περιορίστηκε στο 0,95% των ψήφων.
Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας
Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ
Ο Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ (Wilhelm Ritter von Leeb) (5 Σεπτεμβρίου 1876 - 29 Απριλίου 1956) ήταν Γερμανός αξιωματικός του Στρατού και κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και έφθασε μέχρι το αξίωμα του Στρατάρχη. Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δικάσθηκε σε δίκη συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης και καταδικάσθηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης, τα οποία δεν εξέτισε, καθώς είχε συμπληρώσει μεγαλύτερο διάστημα υπό κράτηση.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βίλχελμ Λέεμπ γεννήθηκε στο Λάντσμπεργκ αμ Λεχ (Landsberg am Lech) της Βαυαρίας στις 5 Σεπτεμβρίου 1876. Το 1895 κατατάχτηκε στο 4ο Σύνταγμα Πυροβολικού της Βαυαρίας ως υποψήφιος αξιωματικός και, το 1897 ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός. Η πρώτη του πολεμική αποστολή ήταν σε συμμετοχή πολυεθνικής δύναμης για τη διάσωση των ξένων αποστολών κατά την εξέγερση των Μπόξερ στο Πεκίνο της Κίνας το 1900. Επιστρέφοντας στη Γερμανία φοίτησε στη Βαυαρική Στρατιωτική Ακαδημία στο Μόναχο και στη συνέχεια τοποθετήθηκε ως αξιωματικός του Βαυαρικού Γενικού Επιτελείου και στη συνέχεια του Μείζονος Γενικού Επιτελείου στο Βερολίνο (1909-1911). Το 1911 προάχθηκε σε Λοχαγό και τοποθετήθηκε αρχικά Διοικητής Πυροβολαρχίας στο 10ο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού (1912 - 1913) με έδρα το Έρλάνγκεν (Erlangen) και στη συνέχεια στο Γενικό Επιτελείο του 1ου Βαυαρικού Σώματος στο Μόναχο. Στη θέση αυτή τον βρήκε η έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Περίοδος Μεσοπολέμου
Αρχικά αξιωματικός του Επιτελείου, ο Λέεμπ μετατέθηκε στην 11η Βαυαρική Μεραρχία Πεζικού. Το 1916 προάχθηκε σε Ταγματάρχη και, στις 29 Μαΐου του απονεμήθηκε ο Σταυρός των Ιπποτών της Τάξεως του Τάγματος του Μαξ-Γιόζεφ. Το παράσημο αυτό, αντίστοιχο με το πρωσικό "Pour le Mérite", συνοδεύτηκε με την απονομή τίτλου ευγενείας (21 Ιουνίου 1916), πράγμα που του επέτρεψε να προσθέσει τον τίτλο "Ρίττερ" και το πρόθεμα "φον" στο όνομά του. Ως Ταγματάρχης έλαβε μέρος στη μάχη του Κόβελ εναντίον των Ρώσων. Λίγο αργότερα μετατέθηκε στο Ανατολικό μέτωπο. Το 1917 τοποθετήθηκε στο Επιτελείο του Διαδόχου Ρούπρεχτ (Rupprecht) της Βαυαρίας.
Μετά τον Πόλεμο ο Λέεμπ κρίθηκε ότι μπορούσε να παραμείνει στη Ράιχσβερ, τον μικρό στρατό που η Συνθήκη των Βερσαλλιών επέτρεπε στη Γερμανία να διατηρεί. Το 1920 προάχθηκε σε Αντισυνταγματάρχη. Το 1923 έλαβε μέρος στην καταστολή του "Πραξικοπήματος της μπιραρίας" (Beer Hall Putsch), που αποπειράθηκαν ο Χίτλερ και οι Εθνικοσοσιαλιστές του. Το 1926 ανέλαβε τη Διοίκηση του 7ου Συντάγματος Πυροβολικού και το 1928 ήταν ένας από τους δύο υποδιοικητές της 5ης Μεραρχίας Πεζικού με έδρα τη Στουτγκάρδη. Το 1929 τοποθετείται υποδιοικητής της 7ης Μεραρχίας Πεζικού στο Μόναχο και, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους προάγεται σε Υποστράτηγο. Το 1930 και μέχρι την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζιστές, ο Λέεμπ ήταν ο επικεφαλής του "Wehrkreis VII" (Στρατιωτικής Περιφέρειας VII), η οποία κάλυπτε όλη τη Βαυαρία.
Ο Λέεμπ δεν ήταν μόνον αξιωματικός της δράσης, αλλά και εξαίρετος θεωρητικός, ιδιαίτερα στην τακτική του αμυντικού πολέμου. Συνέγραψε πολλά άρθρα αλλά και το βιβλίο "Die Abwehr" (Σε Άμυνα), το οποίο εκδόθηκε το 1938 και οι θεωρητικές του τοποθετήσεις του είχαν προσδώσει διεθνή αναγνώριση. Οι Σοβιετικοί, με την ανασυγκρότηση του Κόκκινου Στρατού, ενστερνίστηκαν πολλές από τις αρχές που πρότεινε ο Λέεμπ στις δημοσιεύσεις του, ενσωματώνοντάς τις σε αντίστοιχους στρατιωτικούς κανονισμούς.
Όταν οι Ναζιστές κατέλαβαν την εξουσία το 1933 ο Λέεμπ δεν ήταν από τους ένθερμους θιασώτες τους. Ο Χίτλερ τον χαρακτήριζε "αδιόρθωτο αντιναζιστή", αν και ο Λέεμπ ποτέ δεν συμμετείχε σε καμία αντιστασιακή κίνηση εναντίον του Ναζισμού ή του ενσαρκωτή του. Ο Χίτλερ χλεύαζε, επίσης, τις θρησκευτικές αντιλήψεις του στρατηγού του. Το 1934 προάχθηκε σε Αντιστράτηγο και ανέλαβε τη Διοίκηση της 2ης Στρατιάς στο Κέσσελ. Τέσσερα χρόνια αργότερα θα βρεθεί επικεφαλής του καταλόγου των αποστρατευομένων αξιωματικών, ύστερα από την υπόθεση Μπλόμπεργκ-Φριτς.
Μαρία Πολύζου
Η Μαρία Πολύζου (1968) είναι Ελληνίδα πρώην πρωτααθλήτρια δρόμων αντοχής, πανελληνιονίκης και βαλκανιονίκης, και σήμερα διευθύντρια του Μουσείου μαραθωνίου δρόμου και πρέσβειρα του Ελληνικού αθλητισμού. Τον Μάιο 2023 ηταν υποψήφια βουλευτής επικρατείας της ΝΔ στις εθνικές εκλογές αλλα δεν εξελέγη.
Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Περίοδος Μεσοπολέμου
Δεν παρέμεινε επί πολύ σε αποστρατεία: Τον Αύγουστο του 1938, ύστερα από την "κρίση" στην Τσεχοσλοβακία ο Λέεμπ ανακαλείται στην ενεργό υπηρεσία και του ανατίθεται η Διοίκηση της νεοσυσταθείσης 12ης Στρατιάς. Δεν χρειάστηκαν εχθροπραξίες, καθώς η Γερμανία ενσωμάτωσε χωρίς σύρραξη τη Σουδητία και οι άνδρες του Λέεμπ την κατέλαβαν ειρηνικά. Ο Λέεμπ επέστρεψε στη Βαυαρία και στην αποστρατεία του.
Μαρία Πολύζου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1968, όπου και πέρασε τα παιδικά της χρόνια.
Σπούδασε στα ΤΕΦΑΑ κι ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από το γυμνάσιο μετά από παρότρυνση του γυμναστή του σχολείου.
Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 ο Λέεμπ ανακλήθηκε για τρίτη φορά στην ενεργό υπηρεσία. Του ανατέθηκε η Διοίκηση της Ομάδας Στρατιών C, η οποία είχε επιφορτισθεί με την άμυνα της Γερμανίας από τα δυτικά, καθώς οι υπόλοιπες δυνάμεις της Βέρμαχτ εισέβαλαν στην Πολωνία. Ο Λέεμπ συγκράτησε την - πολύ ασθενική - γαλλική διείσδυση στο Σάαρ και, στα μέσα του Οκτωβρίου, εξαπέλυσε μικρής κλίμακας αντεπίθεση εκδιώκοντας τους Γάλλους από το γερμανικό έδαφος.
Μαρία Πολύζου
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1990 έγιναν οι πρώτοι Βαλκανικοί αγώνες γυναικών στην Κωνσταντινούπολη οπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον μαραθώνιο, η Πολύζου είχε προκριθεί στα 1,500 μ. όπου τερμάτισε 5η. Συμμετείχε και στον μαραθώνιο παρόλο που δεν είχε προκριθεί και τερμάτισε πρώτη με 2 ώρες και 50 λεπτά και νέο βαλκανικό ρεκόρ. Συμμετείχε στους βαλκανικούς αγώνες του 1994, και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μαραθωνίου στην Ισπανία το 1993 και στην Ελλάδα το 1995.
Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μαθαίνοντας το σχέδιο εισβολής στις Κάτω Χώρες και στη Γαλλία ο Λέεμπ αντιτίθεται σφοδρά, ιδιαίτερα για την εισβολή στο ουδέτερο Βέλγιο, κυρίως για ηθικούς λόγους. Κυκλοφόρησε μνημόνιο στους συναδέλφους του, στο οποίο εξέθετε τις απόψεις του. Από πολλούς, όμως, θεωρείτο υπερβολικά συντηρητικός και ξεπερασμένος από τον χρόνο. Παρόλ' αυτά διατήρησε τη Διοίκηση της Ομάδας Στρατιών C, η οποία αποτελείται κυρίως από μονάδες χαμηλής μαχητικής ισχύος. Ο Λέεμπ, με πολύ επιτυχημένες κινήσεις αντιπερισπασμού, ανάγκασε τους Γάλλους να διατηρούν σημαντικές δυνάμεις στη Γραμμή Μαζινό, στην οποία είχαν βασίσει όλη την αμυντική τακτική τους και της οποίας τη διάσπαση έτρεμαν. Η διατήρηση αυτών των γαλλικών δυνάμεων εκεί τις απέσπασε από το σημείο όπου πραγματοποιήθηκε η πραγματική εισβολή στη Γαλλία (περιοχή του Σεντάν),καθιστώντας τις ανενεργές και ανίκανες να επέμβουν. Επιπλέον, μετά την εκκένωση της Δουνκέρκης οι δυνάμεις του συνέλαβαν περίπου 250.000 Γάλλους αιχμαλώτους.
Αν και ο ρόλος των δυνάμεων του Λέεμπ ήταν μικρός σε σχέση με των υπόλοιπων, ο Λέεμπ ανταμείφθηκε από τον Χίτλερ με το αξίωμα του Στρατάρχη τον Ιούλιο του 1940 και του απονεμήθηκε ο Σιδηρούς Σταυρός των Ιπποτών. Η εμπιστοσύνη του Χίτλερ στον Λέεμπ είχε ανανεωθεί σε τέτοιο βαθμό που του ανέθεσε τη Διοίκηση της Ομάδας Στρατιών Βορρά (Nord), επιφορτισμένης με το βόρειο τομέα στην Εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Η ομάδα Λέεμπ όφειλε να συντρίψει τις Σοβιετικές μονάδες στην περιοχή της Βαλτικής και να καταλάβει όλες τις Σοβιετικές ναυτικές βάσεις. Για πρώτη φορά, ωστόσο, διοικούσε μεγάλες μονάδες τεθωρακισμένων, στις οποίες δεν είχε την παραμικρή εμπειρία. Ο Λέεμπ ήταν, όμως, συνεπής αξιωματικός: Μέσα σε λιγότερο από 90 ημέρες, η Ομάδα Στρατιών του βρέθηκε στις παρυφές του Λένινγκραντ.
Μαρία Πολύζου
Βιογραφικά στοιχεία
Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα ενώ αρχικά είχε προκριθεί με πανελλήνιο ρεκόρ η ομοσπονδία την απέκλεισε αρχικά από τους αγώνες, έπειτα από διαμαρτυρίες και δημοσιοποίηση του γεγονότος πήρε μέρος πληρώνοντας όλα τα έξοδα μόνη της. Το 1996 στον Μαραθώνιο του Τορίνο είχε τερματίσει 2η με νέο πανελλήνιο ρεκόρ και επίδοση 2.33.43. Το 1997 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου της Αθήνας σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ το οποίο διατηρείται έως σήμερα. Στη Βουδαπέστη στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1998 σημείωσε ρεκόρ μαραθωνίου δρόμου με χρόνο 2:33:40 το οποίο και αυτό διατηρείται έως σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Αθλητές στίβου Έσπερου Πατρών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Βίλχελμ Ρίττερ φον Λέεμπ
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αδυνατώντας, λόγω του ιδιόρρυθμου εδάφους που την περιβάλλει, να καταλάβει την πόλη, άρχισε την Πολιορκία του Λένινγκραντ, η οποία θα διαρκούσε τρία χρόνια. Σημαντική για τη Βέρμαχτ ήταν και η απώλεια της μάχης του Τιχβίν (Tikhvin), στην οποία ενώ οι γερμανικές δυνάμεις αρχικά κατέλαβαν την πόλη Τιχβίν, σημείο-κλειδί για την κατάληψη του Λένινγκραντ, την ξαναέχασαν ύστερα από αντεπίθεση των Σοβιετικών. Η αλήθεια είναι ότι ο Στρατάρχης, σταθμίζοντας την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, πρότεινε την εγκαθίδρυση μιας αμυντικής ζώνης στην περιοχή και την εξαπόλυση επίθεσης κατάληψης σε καταλληλότερη εποχή και με ευνοϊκότερες συνθήκες. Ο Χίτλερ αγνόησε την εισήγησή του.
Η καθυστέρηση της κατάληψης του Λένινγκραντ ερέθισε την ανυπομονησία του Χίτλερ, ο οποίος σχολίασε "... ο Λέεμπ διανύει την περίοδο της δεύτερης παιδικής του ηλικίας: Δεν κατανοεί ούτε εκτελεί το σχέδιό μου για γρήγορη κατάληψη του Λένινγκραντ. Προφανώς έχει γεράσει, έχει χάσει πια το νεύρο του και, ως συνεπής Καθολικός, προτιμά να προσεύχεται παρά να πολεμά". Έχοντας ήδη παύσει αρκετούς αξιωματικούς του από τις θέσεις τους, παρενέβαινε όλο και περισσότερο στις επιχειρήσεις με ολοένα και πιο περίεργες διαταγές. Ο Λέεμπ, βλέποντας ότι από Διοικητής έχει μετατραπεί σε εκτελεστή εντολών του Φύρερ, με τις οποίες, άλλωστε, διαφωνεί ριζικά, δεν άντεξε και, τον Ιανουάριο του 1942 ζήτησε από τον Χίτλερ την απαλλαγή από τα καθήκοντά του. Ο Χίτλερ τον αντικατέστησε με τον Στρατηγό Γκέοργκ φον Κύχλερ (Georg von Küchler). Ο Λέεμπ επέστρεψε στη Βαυαρία και δεν θα ανακαλούνταν ποτέ πλέον σε ενεργό υπηρεσία.
Μετά τον Πόλεμο
Όταν ο Πόλεμος έληξε, οι Σύμμαχοι συνέλαβαν τον Λέεμπ και, μαζί με άλλους ανώτατους αξιωματικούς, τον παρέπεμψαν σε δίκη. Εκεί, επειδή, σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, δεν ήσαν πολύ ξεκάθαρα τα έγγραφα με βάση τα οποία θεμελιώθηκε το κατηγορητήριο, καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση. Απολύθηκε αμέσως μετά την ολοκλήρωση της δίκης, καθώς ο χρόνος κράτησής του ήταν μεγαλύτερος από την ποινή του. Ο Λέεμπ αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή και έζησε στη Βαυαρία με την οικογένειά του. Απεβίωσε στο Φίσεν (Füssen) μετά από καρδιακή προσβολή στις 29 Απριλίου 1956, σε ηλικία 79 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Ένας κι Ένας
Η ταινία Ένας κι ένας είναι μια σύγχρονη ελληνική κωμωδία που τιμήθηκε με 6 κρατικά κινηματογραφικά βραβεία ποιότητας στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2001. Πιο συγκεκριμένα έλαβε το πρώτο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, πρώτου ανδρικού ρόλου, ενδυματολογίας και μακιγιάζ.
Πλοκή
Ο Ορέστης (Γιώργος Κιμούλης), τρόφιμος ψυχιατρείου, και ο Πελοπίδας (Νίκος Καλογερόπουλος), τρόφιμος φυλακών, βγαίνουν με πενθήμερη άδεια και συναντιούνται με αφορμή ένα τρακάρισμα στη μέση του πουθενά. Την ίδια στιγμή, ένας ψυχίατρος (Μίμης Χρυσομάλλης) με τη βοηθό του, Μαρίνα (Μαρία Πρωτόπαπα), παρακολουθούν τον Ορέστη, με σκοπό να μελετήσουν τη συμπεριφορά του, ενώ δυο μπάτσοι (Νίκος Ορφανός και Αναστάσιος Βασιλείου) ακολουθούν τον Πελοπίδα, προσπαθώντας ν' ανακαλύψουν τα κρυμμένα χρήματα μιας ληστείας.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Νοεμβρίου 2000.
Εκτός από την Ελλάδα, γυρίσματα για την ταινία έγιναν και στη Νέα Υόρκη.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, είχε αναφέρει σε συνέντευξή του ότι η ταινία απευθύνεται σε "αυτούς που απολαμβάνουν το γέλιο, αλλά και σ' εκείνους που δυσκολεύονται να γελάσουν".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Ζαπατίνα
Λούις Σμιθ
Ο Λούις Σμιθ (Edward Louis Smith, 20 Μαΐου 1931 - 20 Αυγούστου 2016) ήταν Αμερικανός μουσικός της τζαζ. Ανήκει στις περιπτώσεις εκείνες των μουσικών που είχαν τα εχέγγυα για μία λαμπρή καριέρα αλλά προτίμησαν να αφοσιωθούν στην πανεπιστημιακή δράση με αποτέλεσμα να μην αποκτήσουν την φήμη άλλων μεγάλων της jazz.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Μemphis της Πολιτείας Tennessee, ο Λούις Σμιθ άρχισε να παίζει τρομπέτα στην εφηβεία του και αποφοίτησε απ' το γυμνάσιο με υποτροφία για το Tennessee State University όπου σπούδασε μουσική. Στη συνέχεια μεταπήδησε στο πανεπιστήμιο του Michigan και μαθήτευσε δίπλα στον καθηγητή Clifford Lillyn. Εκεί του δίνεται η ευκαιρία να παίξει με περαστικούς μουσικούς όπως ο Μάιλς Ντέηβις και ο Ντίζι Γκιλέσπι.
Από το 1954 έως τα τέλη του 1955 θητεύει στον στρατό και κατόπιν αρχίζει να διδάσκει στο Booke T. Washington High School στην Atlanta, Georgia. Ταυτόχρονα παίζει σε διάφορα κλαμπ έχοντας υιοθετήσει το hard bop ώς μουσική γλώσσα, τζαμάροντας με μουσικούς όπως ο Cannonball Adderley, o Kenny Dorham, o Donald Byrd, o Lou Donaldson, o Sonny Stitt και άλλοι. Το 1956 κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην δισκογραφία ως sideman στον δίσκο του Kenny Burrell για την Blue Note, "Swingin'". Ένα χρόνο μετά του δίνεται η ευκαιρiα να ηχογραφήσει ως leader στην εταιρεία του Tom Wilson από την Βοστώνη, την Transition. Πριν όμως προλάβει να κυκλοφορήσει ο δίσκος η Transition διαλύεται. Τελικά ο Alfred Lion, ιδιοκτήτης της Blue Note, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του Λούις, αγοράζει την ηχογράφηση της Transition, υπογράφει αποκλειστικό συμβόλαιο μαζί του και ο δίσκος κυκλοφορεί με τον τίτλο "Here Comes Louis Smith". Κατά τη διάρκεια του 1958 ο Λούις συμμετέχει σε άλλα δύο sessions της Βlue Note (Kenny Burrell - Blue Lights και Booker Liitle 4 and Max Roach) και κυκλοφορεί τον δεύτερο δίσκο του ως leader, με τον τίτλο "Smithville".
Αυτή θα είναι και η τελευταία του ηχογράφηση για τα επόμενα 20 χρόνια. Ο Louis Smith θα επιστρέψει στο Michigan για να διδάξει στο πανεπιστήμιο και στα τοπικά δημόσια σχολεία. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 θα κάνει μια σύντομη επιστροφή στην δισκογραφία κυκλοφορώντας δύο άλμπουμς για την Steeplachase, τα "Just Friends" και "Prancis" για να επιστρέψει μετά και πάλι στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα. Από το 1989 ηχογραφούσε τις δουλειές του στην Steeplechase.
Παραπομπές
Σμιθ Λούις
Hellenic Terrestrial Reference System 2007
Κατηγορία:Γεωδαισία
Με την υλοποίηση του Ελληνικού Συστήματος Εντοπισμού ή HEPOS από το εθνικό κτηματολόγιο (ως ένα έργο υποδομής, το οποίο επιτρέπει τον προσδιορισμό θέσης με υψηλή ακρίβεια αξιοποιώντας το σύνολο των υφιστάμενων δορυφορικών συστημάτων εντοπισμού GPS, GLONASS, GALILEO, BEIDOU), έγινε δυνατός ο προσδιορισμός της θέσης μέσω GNSS με ακρίβεια μερικών εκατοστών. Αυτό κατέστησε το σφάλμα, του επίσημου κρατικού συστήματος αναφοράς ΕΓΣΑ87 (GGRS87 EPSG:2100), το οποίο φτάνει περίπου στο 1m στα όρια της επικράτειας, απρόσφορο.
Έτσι ανατέθηκε στον καθηγητή κ. Κωνσταντίνο - Βασίλειο Κατσάμπαλο η επίλυση ενός συστήματος αναφοράς, για τον ελληνικό χώρο, με ακρίβεια μερικών εκατοστών, από όπου προέκυψε το Hellenic Terrestrial Reference System 2007 ή HTRS07 (HEPOS ≡ ETRF2005 epoch: 2007.5).
Ενώ το ΕΓΣΑ87 χρησιμοποιεί τρεις παραμέτρους μετασχηματισμού των Γεωγραφικών Συντεταγμένων σε καρτεσιανές, το HTRS07 χρησιμοποιεί επταπαραμετρικό μετασχηματισμό, για τον μετασχηματισμό της θέσης σε συντεταγμένες (μοίρες σε μέτρα).
== Παράμετροι μετασχηματισμού  == Και τα δύο συστήματα χρησιμοποιούν το ελλειψοειδές GRS80 με ημικύριο άξονα (semi-major axis) 6378137.00 m και flattening 298.257222101.
Γεωειδές για το hepos χρησιμοποείται το EGM96.
Proj.5
Για χρήση στο λογισμικό φωτογραμμετρίας ελεύθερου κώδικα WebODM, οι παράμετροι του hepos για την εισαγωγή σημείων αναφοράς είναι:
+proj=tmerc +lat_0=0 +lon_0=24 +k=0.9996 +x_0=500000 +y_0=0 +ellps=GRS80 +towgs84=203.44,-73.46,-243.59,-0.17,-.06,-.151,-.294 +units=m +no_defs
Ταλίν (Αρμενία)
Το Ταλίν (αρμενικά: Թալին) είναι πόλη και αστική δημοτική κοινότητα στην επαρχία Αραγκατσότν της Αρμενίας. Από την απογραφή του 2011, το Ταλίν είχε πληθυσμό 5.310 κατοίκων. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, το Ταλίν έχει σήμερα πληθυσμό περίπου 3.800 κατοίκων. Η κοινότητα είναι αξιοσημείωτη για τον καθεδρικό ναό του Ταλίν του 7ου αιώνα.
Ετυμολογία
Ανά τους αιώνες, το Ταλίν (Թալին) ήταν γνωστό με πολλές διαφορετικές προφορές, όπως Ταλίνα (Թալինա), Ταλίν Μετς (Թալին Մեծ), Ταλίν Βερίν (Թալին Վերին), Ταλνό βοτν (Թալնո ոտն), and Χαγί Ταλίν (Հայի Թալին). Ταλίνα είναι πιθανότατα η εξελληνισμένη εκδοχή του Ταλίν, που χρησιμοποιούταν από τον Πτολεμαίο κατά τον 2ο αιώνα.
Το όνομα Ταλίν είναι ένα πολύ κοινό γυναικείο όνομα στην αρμενική διασπορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
276 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1804-1881)
O Αλέξανδρος Β΄ (γερμ. Alexander von Württemberg, 20 Δεκεμβρίου 1804 - 28 Οκτωβρίου 1991) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε την κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας και υποσχέθηκε τα τέκνα του να είναι καθολικά.
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Αλέξανδρος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλεξάνδρου της Βυρτεμβέργης, στρατηγού στη Ρωσία, και της Αντουανέττας των Βέττιν, κόρης του Φραγκίσκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ.
Ο πάππος του Φρειδερίκος Β΄ Ευγένιος ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης. Ο πατέρας του Αλέξανδρος ήταν ο έβδομος γιος εκείνου και ιδρυτής του νεότερου κλάδου, από τον οποίο έγιναν δούκες της Βυρτεμβέργης. Αυτό διότι οι πρεσβύτεροι κλάδοι των θείων του είτε εξέλιπαν (του Φρειδερίκου Α΄ το 1921, του Ευγενίου Α΄ το 1903) είτε, ένεκα μοργανατικών γάμων (του Λουδοβίκου και του Γουλιέλμου Φρειδερίκου Φίλιππου) δεν είχαν δικαίωμα στη διαδοχή· άλλοι δύο θείοι του ήταν άτεκνοι. Έτσι το 1921 ο εγγονός του Αλβέρτος έγινε δούκας της Βυρτεμβέργης.
Το 1881 απεβίωσε στο Μπαϊρόιτ της Βαυαρίας σε ηλικία 77 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1837 τη Μαρία των Βουρβόνων-Ορλεάνης, κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας, και είχε τέκνο:
Διακρίσεις
Του απονεμήθηκε η μεγάλη ταινία του Τάγματος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου το 1841.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Sharp Dressed Man
Το Sharp Dressed Man είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος ZZ Top, που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Eliminator, το 1983 και πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή κομμάτια του συγκροτήματος. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single την ίδια χρονιά, το οποίο έφτασε στο νούμερο 8 των ιρλανδικών charts, στο νούμερο 9 των ολλανδικών στο νούμερο 22 των βρετανικών και στο νούμερο 56 των αμερικανικών Billboard Hot 100, μεταξύ άλλων. Το 1983, κυκλοφόρησε και video clip για την προώθηση του τραγουδιού. Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του το κομμάτι έχει υποστεί πολλές διασκευές, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και σε αρκετά μέσα, όπως στην τηλεόραση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Τραγούδια των ZZ Top Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Γιούρκας Σεϊταρίδης
Ο Γεώργιος "Γιούρκας" Σεϊταρίδης (Πειραιάς, 4 Ιουνίου 1981) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού αμυντικού. Είναι γιος του παλαιού ποδοσφαιριστή Δημήτρη Σεϊταρίδη, ενώ ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο συνονόματος παππούς του. Το 2021 η IFFHS τον επέλεξε στην καλύτερη 11άδα όλων των εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Παντρεμένος με την Μάιρα Παπαϊωάννου.
ΠΑΣ Γιάννινα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στο Σταυράκι. Από εκεί πήγε στον ΠΑΣ Γιάννινα το καλοκαίρι του 1998, όντας επιλογή του Μάκη Κατσαβάκη. Την περίοδο 1999-2000 βοήθησε σημαντικά στην πορεία ανόδου στην Α' Εθνική και παρέμεινε στον "Άγιαξ της Ηπείρου" έως τον Ιανουάριο του 2001.
Παναθηναϊκός (2001-2004)
Η χρονιά αυτή (2001) αποτέλεσε ορόσημο στη μετέπειτα καριέρα του, καθώς υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο στον Παναθηναϊκό, σημείωσε το πρώτο του τέρμα στις ευρωπαϊκές συλλογικές διοργανώσεις (στις 7 Μαρτίου 2001) εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για τη δεύτερη φάση των ομίλων του Champions League, ενώ αναδείχθηκε και καλύτερος νέος Έλληνας ποδοσφαιριστής, βραβείο που μοιράστηκε με τους Παντελή Καφέ και Άγγελο Χαριστέα.
Στο "τριφύλλι" παρέμεινε συνολικά τρεις περιόδους, με την τελευταία (2003-04), να είναι και η πλέον επιτυχημένη, καθώς υπήρξε βασικό στέλεχος της αθηναϊκής ομάδας στην κατάκτηση του νταμπλ.
Πόρτο
Το καλοκαίρι του 2004 κι ενώ είχε μεσολαβήσει ο θρίαμβος του Euro 2004 μεταγράφηκε, έναντι τριών εκατομμυρίων ευρώ, στην Πόρτο, τότε κάτοχο του Champions League, ενώ φήμες ήθελαν τη Ρεάλ Μαδρίτης να ενδιαφέρθηκε για την απόκτησή του. Με την πορτογαλική ομάδα κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2004.