cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραμμές Νάσκα
Ανακάλυψη και κατασκευή
Αρχές του 2011 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη δύο νέων μικρών μορφών από μια Ιαπωνέζικη ομάδα από το Πανεπιστήμιο Yamagata. Μία από αυτές προσομοιάζει με ανθρώπινο κεφάλι και χρονολογείται στην πρώιμη περίοδο του πολιτισμού των Νάσκα ή και νωρίτερα και η άλλη, που δεν έχει χρονολογηθεί, ένα ζώο. Τον Μάρτιο του 2012 το Πανεπιστήμιο ανακοίνωσε ότι, τον Σεπτέμβριο του 2012 πρόκειται να ανοίξει ένα νέο ερευνητικό κέντρο στην περιοχή ώστε να πραγματοποιηθούν μελέτες της περιοχής για τα επόμενα 15 έτη. Η ομάδα εκτελεί έρευνα πεδίου στην περιοχή από το 2006 οπότε και ανακάλυψε περίπου 100 νέα γεωγλυφικά.
Σκοπός
Αρχαιολόγοι, εθνολόγοι, και ανθρωπολόγοι έχουν μελετήσει τον αρχαίο πολιτισμό των Νάσκα και την πολυπλοκότητα του προσδιορισμού του σκοπού αυτών των γραμμών και μορφών.
Οι Gerald Hawkins και Anthony Aveni, επαΐοντες στην αρχαιοαστρονομία, έφτασαν το 1990 στο συμπέρασμα ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την υποστήριξη μιας τέτοιας αστρονομικής αιτιολόγησης είναι ανεπαρκή.
Το 1985 ο αρχαιολόγος Johan Reinhard δημοσίευσε αρχαιολογικά, εθνογραφικά και ιστορικά δεδομένα που υποδείκνυαν ότι στη θρησκεία και οικονομία της φυλής Νάσκα, από την αρχαία περίοδο ως και πιο πρόσφατα, ήταν κυρίαρχη η λατρεία των βουνών και άλλων πηγών νερού. Διατύπωσε τη θεωρία ότι οι γραμμές και οι μορφές ήταν μέρος θρησκευτικών πρακτικών που περιελάμβαναν τη λατρεία θεοτήτων σχετιζόμενων με τη διαθεσιμότητα νερού, που με τη σειρά της σχετίζεται άμεσα με τις επιτυχημένες και παραγωγικές σοδειές. Επεξήγησε τις γραμμές ως ιερά μονοπάτια που οδηγούν σε μέρη λατρείας αυτών των θεοτήτων. Οι φιγούρες όπου τα σύμβολα αναπαριστούν ζώα και αντικείμενα είχαν ως στόχο την επίκληση βοήθειας των θεών για την παροχή νερού. Όμως, η ακριβής έννοια πολλών ξεχωριστών γεωγλυφικών παρέμεινε ασαφής ως και το 2012.
Ο Henri Stierlin, ένας Ελβετός ιστορικός τέχνης εξειδικευμένος στην Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή, δημοσίευσε ένα βιβλίο το 1983 που συνέδεε τις Γραμμές Νάσκα με την παραγωγή αρχαίων υφασμάτων που οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι περιτυλίγουν μούμιες στον πολιτισμό των Παράκας. Υποστήριξε ότι οι λαοί μπορεί να χρησιμοποίησαν τις γραμμές και τα τραπέζια ως γιγάντιους, πρωτόγονους, αργαλειούς, ώστε να υφάνουν τις εξαιρετικά μεγάλου μήκους κλωστές και ευρέως πλάτους τμήματα υφασμάτων που είναι συνήθη στην περιοχή. Βάσει της θεωρίας του, τα σχήματα μορφών (μικρότερα και λιγότερο συνήθη) προορίζονταν μόνο για τελετουργικούς σκοπούς. Αυτή η θεωρία δεν έγινε ευρέως αποδεκτή, παρόλο που οι μελετητές σημείωσαν ομοιότητες στα σχέδια των υφασμάτων με τις Γραμμές Νάσκα, τις οποίες εκλαμβάνουν ως κοινό σημείο ενός πολιτισμού.
Περιβαλλοντικές ανησυχίες
Όσοι ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τις Γραμμές Νάσκα ανησυχούν για την απειλή από την ρύπανση και τη διάβρωση που προκαλείται από την αποψίλωση των δασών της περιοχής. "Οι ίδιες οι Γραμμές είναι επιφανειακές, το πολύ 10 έως 30 εκατοστά βαθιές και θα μπορούσαν να σβηστούν από το νερό... Η Νάσκα έχει δεχτεί ανέκαθεν ελάχιστη ποσότητα βροχής. Όμως τώρα παρουσιάζονται μεγάλες αλλαγές στις καιρικές συνθήκες σε όλο τον κόσμο. Οι Γραμμές δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν δυνατή βροχή χωρίς να καταστραφούν. – Viktoria Nikitzki του Κέντρου 'Μαρία Ράιχε'"
Κατόπιν της πλημμύρας και των κατολισθήσεων στην περιοχή στα μέσα Φεβρουαρίου του 2007 ο Mario Olaechea Aquije, αρχαιολόγος από το Εθνικό Ινστιτούτο Πολιτισμού του Περού, καθώς και μια ομάδα ειδικών επιθεώρησαν την περιοχή. Ανέφερε: «οι κατολισθήσεις και οι καταρρακτώδεις βροχές δεν φαίνεται να έχουν προκαλέσει οποιαδήποτε σημαντική ζημιά στις Γραμμές Νάσκα," όμως ο κοντινός Νότιος Παναμερικανικός Αυτοκινητόδρομος (Southern Pan-American Highway) υπέστη καταστροφές, και «οι καταστροφές που προκαλούνται στους δρόμους θα πρέπει να χρησιμεύσουν ως υπενθύμιση για το πόσο εντελώς εύθραυστες είναι αυτές οι μορφές».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Περού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Προϊστορική τέχνη
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1985
Πολιτικό σύστημα
Η Κύπρος είναι μια ενιαία δημοκρατία με προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένος στο μέσο της νομοθετικής περιόδου, είναι και αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης, και προεδρεύει του εκτελεστικού Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, οι αναλογικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διευκολύνουν τον πολυκομματισμό, όπου το κόμμα του εκλεγμένου προέδρου συνήθως συμμαχεί με άλλα μικρότερα κόμματα για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας που συνήθως προσαρμόζεται στις κοινοβουλευτικές αλλαγές μετά τις βουλευτικές εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής.
Πλαίσιο εκλογών 1985
Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργήθηκαν και ρυθμίστηκαν με βάση τις διατάξεις των περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμων του 1979 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Μετά από απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της 20ης Ιουνίου 1985 οι έδρες αυξήθηκαν από 50 σε 80. Οι 54 αντιστοιχούσαν στην ελληνική κοινότητα (από 35 που είχε προηγουμένως) και οι 24 στην τουρκική κοινότητα (από 15 που είχε προηγουμένως).
Οι 56 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν:
Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για πενταετή θητεία, όμως αυτή μπορεί να αυτοδιαλυθεί πρόωρα, με απόφαση που λαμβάνεται με απόλυτη πλειοψηφία των μελών της.
Κόμματα και επικεφαλής
Στις εκλογές συμμετείχαν 4 κόμματα και 2 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές βουλευτικές εκλογές
Ζαν ντε Νεβίλ
Ο Ζαν ντε Νεβίλ (Ιωάννης ) ήταν επίσκοπος του Σε κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα.
Οικογένεια
Ο Ζαν ήταν υιός του Αρντουάν, άρχοντα του Νεβίλ. Ο αδερφός του, Αρνούλ, ήταν επίσκοπος του Λιζιέ (1141-1181), όπως και ο θείος του, Ζαν Α΄ (1107-1141), ο οποίος και προηγήθηκε του τελευταίου στον επισκοπικό θρόνο του Λιζιέ.
Βιογραφία
Αρχιδιάκονος, έμπιστος του βασιλέα και μεταρρυθμιστής, ορίστηκε και χειροτονήθηκε επίσκοπος του Σε το 1124. Εξαίρετης παιδείας, ήταν κατά την διάρκεια της θητείας του στον επισκοπικό θρόνο, όπου καθαγιάστηκε ο Καθεδρικός Ναός Σαιν-Ζερβαί του Σε στις 21 Μαρτίου 1126 από τον Αρχιεπίσκοπο της Ρουέν, Ζοφρουά λε Μπρετόν, παρουσία του βασιλέα Ερρίκου Α΄ Μπωκλέρ, της αυλής του, καθώς και των επισκόπων Ζεράρ ντ'Ανγκουλέμ, Παπικού Λεγάτου, Ζαν ντε Λιζιέ, Ζοφρουά ντε Σαρτρ και Υλζέ ντ'Ανζέ. Σήμερα δεν έχει απομείνει τίποτε από τον ρομανικού ρυθμού Καθεδρικό Ναό εκείνης της περιόδου.
Προχώρησε το 1131 σε μεταρρύθμιση της συνόδου των κανονικών, εισάγοντας σε αυτή Αυγουστίνους κανονικούς προερχόμενους από το Αββαείο Σαιν-Βικτόρ του Παρισιού αφότου ο ίδιος φόρεσε τα μοναστικά ράσα. Η μεταρρύθμιση αυτή ήταν αποτέλεσμα της προσωπικής του επιθυμίας μετά το 1128 να προχωρήσει σε θεσμικές αλλαγές εντός της συνόδου των κανονικών, χάρη στην στήριξη των Παπών Ονώριου Β΄ και Ιννοκέντιου Β΄, των Αρχιεπισκόπων της Ρουέν, Ζοφρουά λε Μπρετόν και Υγκ Γ΄ ντ'Αμιάν, καθώς και του Βασιλέα της Αγγλίας, Ερρίκου Α΄. Ευνόησε την ίδρυση των Αββαείων του Γκουφέρν και της Φαλαίζ των οποίων και καθαγίασε τις εκκλησίες, καθώς κι εκείνων του Βινιά, του Λα Τραπ και του Βιλέρ-Κανιβέ.
Έλαβε μέρος σε αριθμό Συνόδων, μεταξύ των οποίων κι εκείνη της Πίζας το 1135, όπου και μετέβη συνοδεία του Πιέρ λε Βενεράμπλ, Αββά του Κλυνί.
Ο Ζαν απεβίωσε το 1143.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νορμανδοί μοναχοί Κατηγορία:Επίσκοποι του Σε Κατηγορία:Αυγουστινιανοί
Επιτόκιο αναφοράς του ευρώ για περίοδο μιας ημέρας
Το Επιτόκιο αναφοράς του ευρώ για περίοδο μιας ημέρας υπολογίζεται ως ο σταθμισμένος μέσος όρος όλων των συναλλαγών δανείων χωρίς δάνεια διάρκειας μίας ημέρας στη διατραπεζική αγορά που πραγματοποιήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών από τις ομάδες τραπεζών. Αναφέρεται σε μια σύμβαση μετρήσεως ημερών ACT/360 και εμφανίζεται με τρία δεκαδικά ψηφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωζώνη Κατηγορία:Τραπεζική
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97 ήταν η 42η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1996-97 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1997-98. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1997-98.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1995-96
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1996-97
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1996-97:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1995-96
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1995-96:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1996-1997
Πανικός (ταινία, 1969)
Το Πανικός είναι ελληνική δραματική ταινία δράσης του 1969, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία - σενάριο Σταύρου Τσιώλη.
Παραγωγή
Η ταινία είναι γεμάτη από σκηνές καταδίωξης με αυτοκίνητα σε όλη την Αθήνα, ακόμα και στην πλατεία Συντάγματος. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία χαρακτηριστικά δείγματα του είδους νουάρ στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
Ο σκηνοθέτης έχει πει για την ταινία:"«Ο κύριος Φιλοποίμην τότε ήθελε έναν σκηνοθέτη που να μπορεί να μεταφέρει τη δράση και τους γρήγορους ρυθμούς του αμερικανικού κινηματογράφου στον ελληνικό… Έβλεπε τα πάντα, ήταν ενημερωμένος. Του άρεσε τότε μια ταινία του Πίτερ Γέιτς, το ‘Μπούλιτ’. Εξαιτίας του ‘Μπούλιτ’ έκανα τον ‘Πανικό’»."Ο Πανικός κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 20 Νοεμβρίου 1969. Κόβοντας 260.627 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 25η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Το 2007, η ταινία προβλήθηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος ''Σε σκοτεινούς δρόμους: Το φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο. ''
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Ψευδομορφισμός
Ψευδομορφισμός (αγγλ. Pseudomorphism, Pseudomorph) είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ένα ορυκτό χημικώς κρυσταλλοποιείται σε ένα τέτοιο κρυσταλλικό σχήμα ή κρυσταλλική μορφή, που είναι εντελώς «ψεύτικη» με την πραγματική του ορυκτού αυτού. Τυπικά απαντάται στην Ορυκτολογία.
Ο ψευδομορφισμός δίδει ως αποτέλεσμα το λεγόμενο ψευδόμορφο το οποίο είναι μια ανόργανη ένωση, ή ανόργανη ένωση που εμφανίζεται σε μη τυπική (μη αντιπροσωπευτική) μορφή, διαμέσου μιας χημικής διεργασίας υποκατάστασης όπου τόσο η εμφάνιση όσο και οι διαστάσεις παραμένουν σταθερές, αλλά το αρχικό ορυκτό αποκτάει μια "ψεύτικη μορφή" και μερικώς αντικαθίσταται από κάποιο άλλο ορυκτό. Ο ψευδομορφισμός έχει διαφορετικές κατηγορίες.
Συχνά απαντάται το φαινόμενο αυτό στον ακανθίτη, με υδροθερμικές φλέβες θειούχων αποθέσεων, στο βόρακα, το πιο συχνό από τα βορικά, στο μαρκασίτη, που συχνά φέρει ψευδομορφές προς μαγνητοπυρίτη, σιδηροπυρίτη, γαληνίτη, ή αργυρίτη, και τέλος, στους αμφίβολους, που εμφανίζουν ψευδομορφισμούς έναντι των πυροξένων (βλ. ουραλίτης).
Στην Αρχαιολογία επίσης συναντώνται οργανικά ψευδόμορφα τα οποία έχουν σχηματιστεί σε επιφάνειες μεταλλικών έργων τέχνης, που ανακαλύπτονται σε ανασκαφές και φέρουν συνήθως διαβρώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορυκτολογία
Χόλι (Άνγκλεσι)
Το Χόλι, (αγγλικά: Holy Island, ουαλικά: Ynys Gybi) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ουαλίας. Έχει έκταση 39,4 τ.χλμ. και έχει 13.579 κατοίκους (2001). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Χόλιχεντ με 11.237 κατοίκους. Το Χόλι βρίσκεται στην βορειοδυτική ακτή της Ουαλίας δίπλα στο Άνγκλεσι και χωρίζεται από αυτό με ένα στενό, ενώ συνδέεται οδικώς με το Άνγκλεσι με δύο γέφυρες.
Πολιτοφυλακή των Τίγρεων
Η Πολιτοφυλακή των Τίγρεων (αγγλικά: Tigers Militia, αραβικά: نمور الأحرار, προφορά: Al-Noumour), επίσης γνωστή ως Τίγρεις των Φιλελευθέρων (Νουμούρ αλ-Αχράρ), ήταν το στρατιωτικό σκέλος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου.
Προέλευση
Η πολιτοφυλακή Τίγρεις ιδρύθηκε τον Οκτώβριο 1968 από τον πρώην πρόεδρο του Λιβάνου, Καμίλ Σαμούν, στο χωριό καταγωγής του, Ας-Σααντίγιατ, υπό την αρχική ονομασία Ταξιαρχία των Λιβανέζικων Τίγρεων (αραβικά: Katibat al-Numur al-Lubnaniyya), από το μεσαίο όνομα του Σαμούν, Νεμρ, που σημαίνει τίγρης στα Αραβικά. Αρχικώς με δύναμη μόλις 500 ανδρών, η πολιτοφυλακή οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και καθοδηγείτο από τον "γραμματέα άμυνας" του κόμματος, Ναΐμ Μπερντκάν, ο οποίος σκοτώθηκε εν δράσει τον Ιανουάριο του 1976 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος γιος του Καμίλ Σαμούν, Ντάνυ (Danny Chamoun). Μετά τη δολοφονία του Ντάνυ τον Ιούλιο 1980, η ηγεσία πέρασε στον αδελφό του και μεγαλύτερο γιο του Καμίλ Σαμούν, Ντόρυ Σαμούν (Dory Chamoun), μέχρι τη διάλυση της οργάνωσης ένα μήνα μετά, τον Αύγουστο του 1980. Αρχικά το αρχηγείο των Τίγρεων βρισκόταν στα γραφεία του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος στη συνοικία Ασραφίγιε της Ανατολικής Βηρυττού, και αργότερα μεταφέρθηκε στο παράκτιο χωριό Σάφρα, τουριστικό θέρετρο με μαρίνα για γιοτ 25 χλμ. βορείως της λιβανέζικης πρωτεύουσας στην Περιφέρεια Κεσερουάν, όπου και παρέμεινε μέχρι τη διάλυση της πολιτοφυλακής τους.
Κάρπος ο Αντιοχεύς
Ο Κάρπος ο Αντιοχεύς ήταν αρχαίος Έλληνας αστρονόμος και μηχανικός του 1ου ή 2ου μ.Χ. αιώνα από την Αντιόχεια. Άλλοι τον θεωρούν προγενέστερο κι άλλοι μεταγενέστερο του Γεμίνου (όπως ο Σμιθ).
Λίγα περί των εργασιών του είναι γνωστά όπως για την αστρονομική πραγματεία του που φέρεται περισσότερο ιστορικοφιλοσοφικό έργο και λιγότερο μαθηματικό στο οποίο περιλάμβανε κεφάλαιο περί της γωνίας και έτερο περί ουράνιου συσχετισμού.
Φημιζόταν όμως ως δεξιοτέχνης στις κατασκευές εργαλείων αστρονομικών μεγάλης ακριβείας όπως ήταν οι αστρολάβοι για την υψομέτρηση των αστέρων.
Τον Κάρπο αναφέρει ο Πρόκλος (410-485 μ.Χ.) και που τον αποκαλεί «Μηχανικό».
Έργα
Σημείωση: Κατά τον Αλεξανδρινό μαθηματικό του 3ου αιώνα Πάππον το τίτλο του «μηχανικού» έφεραν: οι γνωρίζοντες να κατασκευάζουν πλανητάρια, χώρους στους οποίους απεικονίζονταν εντός ύδατος οι κινήσεις των ουράνιων σωμάτων (Πάππου «Συναγωγή» VIII 2).
Σούζαν Κόλινς
Η Σούζαν Μαρί Κόλινς (γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου 1962) είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική συγγραφέας και μυθιστοριογράφος, περισσότερο γνωστή ως η συγγραφές των best-seller σειρών των The New York Times Τα Χρονικά της Κατωχώρας και της τριλογίας Αγώνες Πείνας (η οποία περιέχει τους Αγώνες Πείνας, τη Φωτιά και την Κοτσυφόκισσα).
Πρώτα Χρόνια
Η Κόλινς γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου στο Χάρτφορντ (Κονέκτικατ). Ήταν η κόρη ενός αξιωματικού της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας που υπηρέτησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Ως η κόρη ενός στρατιωτικού αξιωματικού, αυτή και η οικογένεια της μετακόμιζαν συνεχώς. Πέρασε την παιδική της ηλικία στις ανατολικές Η.Π.Α. Η Κόλινς αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αλαμπάμα στο Μπέρμιγχαμ το 1980 με σπουδές πάνω στις Θεατρικές Τέχνες, ενώ το 1985 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ιντιάνα με διπλή ειδικότητα στο θέατρο και τις τηλεπικοινωνίες και το 1989 κέρδισε το M.F.A. της στη δραματική γραφή από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Προσωπική ζωή
Η Κόλινς ζει στο Σάντι Χουκ κοντά στο Νιούτον (Κονέκτικατ) με τον σύζυγο της και τα δύο τους παιδιά. Είναι Ρωμαιοκαθολική.
Άαρμπουργκ
Το Άαρμπουργκ (Aarburg), είναι πόλη και έδρα δήμου της Β. Ελβετίας, στο καντόνι Ααργκάου (Aargau). Έχει έκταση 4,41 χμ² και πληθυσμό 7.213 κατοίκους (2012). Βρίσκεται πάνω στον ποταμό Άαρ και είναι φημισμένη για το Κάστρο της, ένα από τα μεγαλύτερα στη χώρα, που έχει χαρακτηριστεί από το ελβετικό κράτος ως «θέση κληρονομιάς διεθνούς σπουδαιότητας» (heritage site of national significance). Άλλωστε, το όνομα της πόλης αυτό ακριβώς σημαίνει, «κάστρο πάνω στον Άαρ».
Γεωγραφία
Από τη συνολική έκταση του Άαρμπουργκ, ποσοστό 19,2% χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς, ενώ το 31,0% είναι δασικές περιοχές. Από την υπόλοιπη έκταση, το 45,7% είναι κτισμένες περιοχές και δρόμοι, το 3,8% είναι νερό (ποτάμια ή λίμνες) και μόλις το 0,2% είναι χέρσα γη. Από τη δομημένη περιοχή, τα βιομηχανικά κτίρια είναι το 4,8%, οι κατοικίες και άλλα κτήρια το 23,3% και οι συγκοινωνιακές υποδομές το 10,2%. Από τη γεωργική γη, το 12,2% χρησιμοποιείται για τις καλλιέργειες και το 4,8% είναι βοσκότοποι, ενώ το 2,3% είναι οπωρώνες ή αμπελώνες.
Ιστορία
Στους ρωμαϊκούς χρόνους ένας δρόμος οδηγούσε στο Άαρμπουργκ, συνδέοντας την περιοχή Όλτεν (Olten) με την υπόλοιπη Ελβετία. Κατά την κατασκευή ενός εργοστασίου, στον 20ό αιώνα, ανακαλύφθηκε ένας θησαυρός από νομίσματα που είχαν κοπεί κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Τέτρικου Α΄ (Tetricus I). Ο θησαυρός θάφτηκε πιθανώς κατά τη διάρκεια των «Εισβολών των Χωρικών» (Bagauden), το 284 μ.Χ. Πότε, ακριβώς, κατασκευάστηκε φρούριο στη βραχώδη έξαρση (ακρόπολη) είναι άγνωστο, αλλά υπάρχει αναφορά από το 1123, όταν η θέση αναφέρεται ως Άρεμπουρκ (Areburc) που, εκείνη την εποχή ήταν στην ιδιοκτησία της οικογένειας Γκράφεν (Grafen von Frohburg). Το 1299 η οικογένεια πούλησε το κάστρο στους Αψβούργους. Ο οικισμός στους πρόποδες του κάστρου αναφέρεται σαφώς ως πόλη, κατά το έτος 1330, με τα στοιχεία να δείχνουν ότι ιδρύθηκε πιθανότατα γύρω στο 1312. 280px|thumb|right|Κοντινή άποψη του Κάστρου, με την Εκκλησία των Μεταρρυθμιστών σε πρώτο πλάνο Ευρισκόμενο μεταξύ των πόλεων Όλτεν και Ζόφινγκεν (Zofingen), μόλις τέσσερα χιλιόμετρα μεταξύ τους, το Άαρμπουργκ δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί εμπορικά και παρέμεινε ουσιαστικά μια κωμόπολη. Οι κάτοικοι βασίζονταν κυρίως στα δασμολογικά έσοδα κατά μήκος της ορεινής Διάβασης Γκόταρντ (Gotthard). Ένα μικρό λιμάνι στις όχθες του ποταμού Άαρ κατασκευάστηκε το 1361, μεγάλης οικονομικής σημασίας μέχρι τους 16ο και 17ο αιώνες.
Μετά από σύντομη πολιορκία η πόλη κατελήφθη από τη Βέρνη, στις 14 Απριλίου του 1415. Το 1416, το κάστρο έγινε η κατοικία του διοικητή (bailiff) της πόλης. Υπό τον έλεγχο της Βέρνης, το Κάστρο (βλ. Αξιοθέατα) επεκτάθηκε σε οχυρό κατά τους 16ο και 17ο αιώνες, προκειμένου να προστατευθεί η συμμαχία μεταξύ των Μεταρρυθμισμένων πόλεων της Βέρνης και της Ζυρίχης, από επιθέσεις των Καθολικών γειτόνων τους. Στις 4 Μαΐου του 1798, η πόλη και το φρούριο κατελήφθησαν από τη Γαλλία χωρίς αγώνα. Η διοίκηση της περιοχής του Άαρμπουργκ καταργήθηκε και, οι περιφερειακές διοικητικές αρμοδιότητες μεταφέρθηκαν στο Ζόφινγκεν. Το νεοσύστατο Καντόνιο του Ααργκάου ανέλαβε το φρούριο το 1804, χρησιμοποιώντας το αρχικά ως φυλακή. Μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος των οικιών και την εκκλησία, στις 4 Μαΐου 1840, αφήνοντας 88 οικογένειες άστεγες. Η πόλη ξαναχτίστηκε, χωρίς όμως τις κύριες οχυρώσεις.
Το πρώτο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας άνοιξε το 1824. Ο σιδηροδρομικός σταθμός άνοιξε στις 9 Ιουλίου του 1856 κατά μήκος της γραμμής Ααράου-Όλτεν-Ζόφινγκεν-Έμμενμπρυκε και, το 1857, επεκτάθηκε προς τη Βέρνη. Το Άαρμπουργκ έγινε, έτσι, μια προνομιακή πόλη, με τον πληθυσμό της να διπλασιάζεται στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, λόγω της κατασκευής αυτοκινητοδρόμου (autobahn) σε κοντινή απόσταση.
Δημογραφικά στοιχεία
Από το συνολικό πληθυσμό του Άαρμπουργκ, το 39% είναι μη Ελβετοί, ενώ τo 77,9% μιλάει γερμανικά, το 6% ιταλικά και, ένα ποσοστό 3,7%, σερβο-κροατικά. Το 34,2% των κατοίκων ασπάζονται το ρωμαιοκαθολικό δόγμα και το 36,5% είναι ελβετοί μεταρρυθμιστές. Η ανεργία είναι 3,7%.
Αξιοθέατα
200px|thumb|right|Η Εκκλησία των Μεταρρυθμιστών, μπροστά από το Κάστρο Ολόκληρη η πόλη του Άαρμπουργκ αποτελεί τμήμα του Ελβετικού Καταλόγου Τοποθεσιών Κληρονομιάς, αλλά το σημαντικότερο και ομορφότερο μνημείο της είναι, αναμφίβολα, το Κάστρο. Η παλιά πόλη καταλαμβάνει μια τριγωνική περιοχή μεταξύ του ποταμού Άαρ και του -σε σχήμα σφήνας- βράχου, ο οποίος σχηματίζει ένα φυσικό φραγμό στις δύο πλευρές της. Τα σπίτια είναι επίσης συγκεντρωμένα γύρω από μια παρόμοια σφηνοειδή πλατεία. Η οχύρωση της πόλης στη βόρεια πλευρά δεν ξαναχτίστηκε μετά την πυρκαγιά του 1840.
Σε ένα πλάτωμα μεταξύ του Κάστρου και της παλιάς πόλης βρίσκεται η Εκκλησία των Μεταρρυθμιστών. Κτίστηκε μεταξύ 1842-1845 σε νεογοτθικό ρυθμό και έχει δύο καμπαναριά στη δυτική πλευρά της. Κάτω από την εκκλησία και πάνω στο σπηρούνι του βράχου βρίσκεται το πρεσβυτέριο, κατασκευασμένο το 1726.
Το Κάστρο
300px|thumb|left|Το Κάστρο, σε άποψη από τον ποταμό Άαρ Ο βράχος που δεσπόζει στην παλιά πόλη είναι μια στενή, σε σχήμα σφήνας εκτεταμένη γεωμορφολογική δομή, στην οποία βρίσκει κανείς το περίφημο Κάστρο του Άαρμπουργκ (Festung Aarburg). Κτίστηκε στις αρχές του 12ου αιώνα γύρω από ένα παλαιότερο μεσαιωνικό φρούριο, το οποίο ήλεγχε τα στενά στον ποταμό Άαρ. Σταδιακά επεκτάθηκε σε ένα ισχυρό φρουριακό συγκρότημα, με κύριες ημερομηνίες, το 1470, το 1535 και, κυρίως, κατά τον 17ο αιώνα (1621, 1629-53), όταν απέκτησε τη σημερινή μπαρόκ μορφή του. Ολόκληρο το φρουριακό συγκρότημα είναι ένα Εθνικά Αναγνωρισμένο Πολιτιστικό Κληροδότημα (National Heritage Site) που χρησιμεύει και ως Κέντρο Νεότητας. Το φρούριο προσφέρει δημόσιες περιηγήσεις στις 2:00 μ.μ. κάθε Σάββατο κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού (περίπου Απρίλιο-Οκτώβριο), ενώ ιδιωτικές εκδρομές μπορούν να οργανωθούν με κράτηση όλο το χρόνο από το κέντρο νεολαίας (Jugendheim Aarburg).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Αρνάκιγια
Η Αρνάκιγια (Арнакија, Arnaqi) είναι ένα χωριό στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκεται στον
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 1077 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Αλβανικές κοινότητες στη Βόρεια Μακεδονία
Μόλντε ΦΚ
Η Μόλντε ΦΚ (νορβηγικά: Molde FK) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Μόλντε της Νορβηγίας. Ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1911 ως Ιντερνάσιοναλ Μόλντε. Έχει αναδειχθεί δύο φορές πρωταθλήτρια και τέσσερις φορές κυπελλούχος Νορβηγίας. Είναι μία από τις δύο νορβηγικές ομάδες που έχουν συμμετάσχει στους ομίλου του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νορβηγίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1911
Μπενεντέτο Μαρτσέλο
Ο Μπενεντέτο Τζιάκομο Μαρτσέλο (Benedetto Giacomo Marcello, Βενετία, 24 Ιουλίου 1686 – Μπρέσια, 24 Ιουλίου 1739), ήταν Ιταλός συνθέτης του μπαρόκ. Υπήρξε επίσης συγγραφέας, ποιητής και δάσκαλος μουσικής, ενώ η καταγωγή του από οικογένεια ευγενών τού επέτρεψε να ασκήσει τη δικηγορία από κυβερνητικό πόστο (magistrate).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρτσέλο γεννήθηκε στη Βενετία και ήταν γόνος οικογένειας ευγενών, του Αγκοστίνο Μαρτσέλο (Agostino Marcello) και της Πάολα Καπέλο (Paola Capello). Ήταν αδελφός του Αλεσάντρο, επίσης μετέπειτα συνθέτη. Έτυχε μόρφωσης υψηλού επιπέδου, ενώ είχε και μεγάλη έφεση στη μουσική, γι’ αυτό και πήρε μαθήματα από τους σημαντικούς δασκάλους της εποχής, τους Λότι (Antonio Lotti) και Γκασπαρίνι. Αρχικά ξεκίνησε να μαθαίνει βιολί, στη συνέχεια όμως ασχολήθηκε με το τραγούδι και τη σύνθεση. Ο πατέρας του είχε αντιρρήσεις για την πορεία που επέλεξε και τον έστειλε να σπουδάσει νομικά μακριά από τη Βενετία. Όμως, μετά το θάνατό του, ο Μπενεντέτο επέστρεψε στη γενέτειρά του και προσπάθησε να συνδυάσει την αγάπη του για τη μουσική με το νομικό επάγγελμα. Η ευγενική καταγωγή που είχε, τού «άνοιξε» την επαγγελματική του σταδιοδρομία και, σύντομα, βρέθηκε να κατέχει θέση μέλους του «Συμβουλίου των Τεσσαράκοντα» στην κυβέρνηση -η Βενετία τότε ήταν κράτος-, το 1711. Το 1728 νυμφεύτηκε την Ροσάνα Σκάλφι (Rosanna Scalfi), μαθήτριά του στο τραγούδι. Ο γάμος έγινε μυστικά, ως έκνομος, διότι η ευγενής καταγωγή του Μαρτσέλο δεν επέτρεπε να έρθει εις «γάμου κοινωνίαν» με πρόσωπο ταπεινοτέρας καταγωγής. Γι’ αυτό, άλλωστε, μετά το θάνατό του οι αρχές της Βενετίας θεώρησαν τον γάμο ως «μη γενόμενον». Η «παράνομη» σύζυγος, κινήθηκε δικαστικά το 1742 επειδή δεν είχε δικαιώματα στην περιουσία του αποθανόντος, αναζητώντας κάποιαν οικονομική στήριξη.
Το 1730, ο Μαρτσέλο πήγε στην Πόλα (Pola), όπως ονομαζόταν τότε η σημερινή κροατική πόλη της χερσονήσου Ίστρια, και έγινε έπαρχος (proveditore). Ωστόσο, το υγρό κλίμα της περιοχής προκάλεσε σοβαρά προβλήματα στην υγεία του, οπότε αναγκάστηκε να φύγει μετά από 8 χρόνια και να πάει στην Μπρέσια, ως οικονομικός επίτροπος-ταμίας του δόγη (camerlengo), όπου και πέθανε από φυματίωση, το 1739. Στην εκκλησία St. Giuseppe της πόλης, αναφέρεται ότι απεβίωσε σε ηλικία 52 ετών, 11 μηνών και 23 ημερών. thumb|200px|right|Η επιτύμβια πλάκα του Μπενεντέτο Μαρτσέλο στην Μπρέσια
Μουσικό έργο
Το κυριότερο έργο του Μαρτσέλο, υπήρξε ο Ποιητικός-αρμονικός οίστρος (Estro Poetico-armonico), με υπότιτλο Παράφραση πάνω στους 50 πρώτους ψαλμούς (Parfrasi sopra i primi 50 Psalmi), μελοποίηση των 50 πρώτων Ψαλμών της Βίβλου, σε ιταλική απόδοση του Τζιρόλαμο Τζιουστινιάνι (Girolamo Giustiniani). Εκδόθηκε μεταξύ 1724-7 στη Βενετία, σε δύο μέρη και οκτώ τόμους. Οι περισσότεροι είναι μελοποιημένοι για φωνές -μέχρι τέσσερις- και αριθμημένο μπάσο κοντίνουο, ενώ περιστασιακά περιλαμβάνονται δύο βιολιά και τσέλο υποχρεωτικά (obligati). Ο Μαρτσέλο χρησιμοποίησε αυθεντικές εβραϊκές μελωδίες, εμπλουτισμένες με αντιστικτικές τεχνικές, ζωηρή δραματικότητα και συνθετική σαφήνεια. Το έργο θεωρείται σημαντικό για την εποχή του, κυρίως διότι εμπλουτίζει την φιλολογία της πρώιμης όπερας και ανατυπώθηκε αρκετές φορές, αν και κάποιοι κριτικοί εκφράζουν την άποψη ότι είναι υπερεκτιμημένο. Ο Τζοακίνο Ροσσίνι, είχε χρησιμοποιήσει τον 21ο Ψαλμό από το συγκεκριμένο έργο, ως κύριο θέμα στην όπερά του Η πολιορκία της Κορίνθου. Επίσης άρεσε ιδιαίτερα στον Τσαρλς Έιβισον, ο οποίος βοήθησε τον Τ. Γκαρθ να το εκδώσει στην αγγλική γλώσσα.
Συγγραφικό έργο
Ο Μαρτσέλο εξέδωσε, το 1720, το σατιρικό φυλλάδιο Το θέατρο στη μόδα (Il teatro alla moda), όπου καυτηριάζει τα σημάδια παρακμής που εμφάνιζε η όπερα εκείνη την εποχή. Το φυλλάδιο επανεκδόθηκε κατά τα έτη 1727, 1733 και 1738 στη Βενετία και, το 1741, στη Φλωρεντία. Επίσης έγραψε το λιμπρέτο της όπερας του Ρουτζιέρι Ο Άρατος στη Σπάρτη (Arato in Sparta). Επίσης έγραφε ποιήματα και, υπήρξε μέλος της ποιητικής Ακαδημίας Αρκαδία, υπό το ψευδώνυμο Driante Sacreo. Η Βιβλιοθήκη του Αγίου Μάρκου στη Βενετία διαθέτει αντίγραφο χειρόγραφο του έργου του Μαρτσέλο, Μουσική θεωρία (Teoria Musicale) και στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Δρέσδης υπάρχουν πρωτότυπα αντίγραφα των l Timoteo και 'La Cassandra''. Η βασιλική βιβλιοθήκη στις Βρυξέλλες διατηρεί αντίγραφο του II Trionfo della Musica nel celebrarsi la morte di Maria Vergine
Άλλα θρησκευτικά έργα
thumb|250px|right|Πορτρέτο του Μπενεντέτο Μαρτσέλο
Παρακαταθήκη
Στη Βενετία, υπάρχει το φερώνυμο ωδείο (Conservatorio di Musica Benedetto Marcello di Venezia) που είναι αφιερωμένο σε αυτόν.
Σημειώσεις
ii. Κάποιο μελετητές θεωρούν ότι το συγκεκριμένο λιμπρέτο έγραψε ο Νικολό Μινάτο.
iii. Στην εγκυκλοπαίδεια Bompiani αναφέρεται -πιθανόν λανθασμένα- ότι πέθανε από ελονοσία.
Πατριάρχης Αθανάσιος Α΄
==Βιογραφικά στοιχεία== Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης περί το 1235. Το λαϊκό του όνομα ήταν Αλέξιος και οι γονείς του ονομάζονταν Γεώργιος και Ευφροσύνη. Σε μικρή ηλικία εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Ακάκιος και μόνασε στο όρος Γάνος της Θράκης και κατόπιν στο Άγιο Όρος. Εκεί έζησε σε σπήλαιο κοντά στη Μονή Ιβήρων, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Διετέλεσε επίσης «τραπεζάρης» της Μονής Εσφιγμένου. Αφού πέρασε από τα Ιεροσόλυμα, το όρος Λάτρος και το όρος Αυξεντίου, κατέληξε στο όρος Γαλήσιο, όπου έμεινε οκτώ έτη. Εκεί έγινε μεγαλόσχημος μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Αθανάσιος και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος χωρίς τη θέλησή του. Επί Πατριαρχίας Ιωάννη Βέκκου διώχτηκε για τη σταθερά ανθενωτική του στάση και θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του ως Ομολογητής. Δεν είχε ιδιαίτερη παιδεία, αλλά διακρινόταν για την ασκητικότητά του, την αυστηρότητα του ήθους και των αντιλήψεών του, καθώς και για την αντίθεσή του στην Ένωση με την Καθολική Εκκλησία.
Η Πατριαρχία του
Επελέγη από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο ως Πατριάρχης και εξελέγη στις 14 Οκτωβρίου 1289. Με τη στήριξη του Αυτοκράτορα επέδειξε μεγάλη φιλόπτωχη δραστηριότητα. Προσπάθησε να επιβάλει αυστηρούς κανόνες στους μοναχούς, οι οποίοι περιφέρονταν ανά τις επαρχίες αντί να εγκαταβιούν στις μονές τους, αλλά και σε επισκόπους, οι οποίοι διέμεναν στην Κωνσταντινούπολη αντί να βρίσκονται στις επαρχίες τους. Το θέμα αυτό τον έφερε σε ρήξη με τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας Αθανάσιο και Αντιοχείας Διονύσιο, οι οποίοι εγκαταβιούσαν στην πρωτεύουσα. Σε επιστολές του προς τον Αυτοκράτορα σημείωνε ότι οι επίσκοποι αυτοί, αντί να ασχολούνται με τις πνευματικές ανάγκες του ποιμνίου τους, διαβιούσαν στην Κωνσταντινούπολη, ασχολούμενοι με το να αντιπολιτεύονται τον εκάστοτε Πατριάρχη, να επιβαρύνουν τα οικονομικά του Πατριαρχείου και να εκμεταλλεύονται τα δικαστικά τους καθήκοντα ως μέλη της Ενδημούσης Συνόδου για να δωροδοκούνται. Κατάφερε έτσι να επιστρέψουν κάποιοι επίσκοποι στις επαρχίες τους, αλλά τα μέτρα αυτά, μαζί με τον τραχύ και χωρίς λεπτότητες καταπιεστικό χαρακτήρα του, του δημιούργησαν πολλούς εχθρούς, οι οποίοι κατόρθωσαν να τον εξωθήσουν σε παραίτηση στις 16 Οκτωβρίου του 1293.
Τον Σεπτέμβριο του 1303 ο Αυτοκράτορας Ανδρόνικος μετά από ένα φοβερό σεισμό τον ανακάλεσε στον Θρόνο. Φαίνεται πως ο Αυτοκράτορας γοητευόταν από έναν ασκητικό Πατριάρχη που φορούσε ενδύματα από τρίχες και σανδάλια και που απέδιδε όλες τις αποτυχίες της πολιτικής του (τις λεηλασίες των Καταλανών στρατιωτών, την ασταμάτητη κατάκτηση της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους, την οικονομική κατάρρευση της Αυτοκρατορίας και τον λιμό των φτωχών) στην ανηθικότητα της εποχής. Στη δεύτερη περίοδο της Πατριαρχίας του, τα οικονομικά της Αυτοκρατορίας ήταν σε εξαιρετικά άσχημη κατάσταση και οι φοροσυλλέκτες επέβαλαν φόρους στην εκκλησιαστική περιουσία κατά βούληση, πράγμα που τον εξαγρίωσε και τον έκανε να διαμαρτυρηθεί έντονα με επιστολές, κατηγορώντας τους για έλλειψη σεβασμού προς την Εκκλησία. Γενικά κατά τη δεύτερη Πατριαρχία του ο Αθανάσιος έδρασε περισσότερο αυθαίρετα, παρεμβαίνοντας όλο και περισσότερο στην κοινωνική ζωή και την πολιτική. Ειπώθηκε μάλιστα ότι ασχολήθηκε με την Αυτοκρατορία σαν να ήταν το μοναστήρι του. Κατά τα έτη 1306-1307 ήρθε επίσης σε σύγκρουση με τον κλήρο της Αγίας Σοφίας, του οποίου περιέκοψε προνόμια. Επίσης διάφοροι ιεράρχες και κλήρος ενοχλήθηκαν από την αυστηρότητα, τον φανατισμό του και τις συνεχείς επικλήσεις του για μετάνοια. Έτσι, αφού συκοφαντήθηκε, το 1310 πείστηκε να παραιτηθεί και αποσύρθηκε στη Μονή Θεοτόκου του Γαλησίου, όπου πέθανε το 1315.
Έργο και αγιοσύνη
Ως μοναχός στο Άγιο Όρος συνέταξε Παρακλητικό Κανόνα, ο οποίος περιελήφθη στο Θεοτοκάριο του Νικοδήμου. Στον Πατριάρχη Αθανάσιο Α΄ αποδίδονται οι «Νεαραί» που εκδόθηκαν από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο. Σώζονται πολλές επιστολές και άλλα κείμενά του, που παραμένουν ανέκδοτα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώρισε την αγιότητά του το 1368 και έκτοτε τιμά τη μνήμη του ως «οσίου Αθανασίου του νέου», στις 28 Οκτωβρίου. Το σκήνωμά του βρίσκεται σήμερα στο ναό του Αγίου Ζαχαρίου Βενετίας. Επίσης, τεμάχιο του λειψάνου του βρίσκεται στη Μονή Παντοκράτορος, αλλά και στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ανδρούσης, το οποίο μεταφέρθηκε εκεί από τη Μονή Εσφιγμένου στις 29 Οκτωβρίου 1967, με τη φροντίδα του μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Β'.
Το 2014, σφραγίδα του βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στο σκευοφυλάκιο του καθεδρικού ναού της πόλης Pereslavl-Zalessky στη Ρωσία.
Πηγές
Αθανασιος Α Αθανάσιος Α΄ Κατηγορία:Εσφιγμενίτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ (ταινία)
Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ (ή Πως γεννιέται η βία και που μπορεί να οδηγήσει) (πρωτότυπος τίτλος: Die verlorene Ehre der Katharina Blum) είναι γερμανική ταινία του 1975 σε σκηνοθεσία του Φόλκερ Σλέντορφ και της Μαργκαρέτε φον Τρότα.
Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Χάινριχ Μπελ.
Πλοκή
Η Καταρίνα Μπλουμ είναι μία νεαρή κοπέλα που ζει στη Δυτική Γερμανία, δυλεύει ως οικιακή βοηθός και δεν ασχολείται με την πολιτική. γνωρίζει και ερωτεύεται σε ένα πάρτυ τον καταζητούμενο από την αστυνομία, τον Λούντβιχ Γκαίτεν. Το ίδιο βράδυ ο Λούντβιχ μένει στο σπίτι της και το επόμενο πρωί έχει φύγει απροειδοποίητα. Τότε ξεκινά η καταδίωξη της Καταρίνα από τους κρατικούς μηχανισμούς και από τον Τύπο. Η προσωπική της ζωή γίνεται εξώφυλλο, η προσωπικότητά της ευτελίζεται και υφίσταται τον κανιβαλισμό των ΜΜΕ και του κράτους. Στο τέλος, όμως, θα πάρει την εκδίκηση της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία
Αριθμομηχανή Ευρώ
Μια αριθμομηχανή ευρώ είναι ένας δημοφιλής τύπος Αριθμομηχανής σε ευρωπαϊκές χώρες (Δείτε Ευρωζώνη) που έχουν υιοθετήσει το ευρώ σαν το επίσημο νόμισμα τους. Λειτουργεί όπως κάθε άλλη κανονική αριθμομηχανή, αλλά περιλαμβάνει επίσης μια ειδική λειτουργία που επιτρέπει σε κάποιον να μετατρέψει μια τιμή που εκφράζεται στην προηγούμενη επίσημη μονάδα (την Πεσέτα στην Ισπανία, για παράδειγμα) στη νέα αξία σε ευρώ ή αντίστροφα. Η χρήση του έγινε πολύ δημοφιλής στον πληθυσμό και το εμπόριο αυτών των χωρών, ιδίως κατά τους πρώτους μήνες μετά την υιοθέτηση του ευρώ.
Δεδομένου ότι έχουν παραχθεί πολλοί, βρίσκονται επίσης εκτός της ευρωζώνης για να βοηθήσουν το προσωπικό με μετατροπές σε αεροδρόμια ή σιδηροδρομικούς σταθμούς όπου το ευρώ έχει ισχυρή παρουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αριθμομηχανή Κατηγορία:Ευρώ Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος
Αργείοι
Αργείοι ονομάζονταν οι κάτοικοι του Άργους, ισχυρής πόλης-κράτους της αρχαίας Ελλάδας. Οι Αργείοι έλεγχαν την περιοχή του Αργολικού κάμπου ενώ στην ακμή τους κυριαρχούσαν σε μία περιοχή από την Αίγινα και τα νότια παράλια της Αργολίδας μέχρι την Κυνουρία.
Καταγωγή
Οι Αργείοι ήταν λαός δωρικής καταγωγής. Κατέλαβαν την ισχυρή Μυκηναϊκή πόλη του Άργους γύρω στο 1.100 π.Χ. και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν στις γύρω περιοχές εκτοπίζοντας τους προγενέστερους κατοίκους της περιοχής, Αχαιούς, Ίωνες και Δρύοπες. Το Άργος μαζί με τη Σπάρτη, την Κόρινθο, τα Μέγαρα και τη Μεσσήνη ήταν από τα ισχυρά δωρικά κέντρα της νότιας Ελλάδας.
Ιστορία
250px|thumb|Τα ερείπια του ναού της Ήρας στο Άργος Το Άργος κατοικήθηκε σε πολύ πρώιμη περίοδο από προελληνικούς πληθυσμούς τους οποίους οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς αποκαλούσαν Πελασγούς. Σύμφωνα με τη μυθολογία πρώτος βασιλιάς του Άργους ήταν ο Ίναχος τον οποίο διαδέχτηκε ο μυθικός βασιλιάς Φορωνέας. Ο μύθος του Δαναού φανερώνει πως κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή περίοδο περίπου το 1.500 με 1.600 π.Χ στο Άργος πήρε την εξουσία ένας καινούργιος λαός που προερχόταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο από την Αίγυπτο και τη Φοινίκη ενώ σύμφωνα με άλλη άποψη οι νέοι κάτοικοι ήταν Αχαιοί. Το Άργος μετεξελίχθηκε σε ισχυρό κέντρο της Μυκηναϊκής περιόδου. Γύρω στο 1.300 π.Χ. ο βασιλιάς του Άργους Άδραστος μαζί με άλλους έξι βασιλιάδες πόλεων εκστράτευσε κατά της Θήβας, γεγονός που περιγράφεται από την τραγωδία του Αισχύλου Επτά επί Θήβας. Ο Όμηρος στον κατάλογο των Νεών αναφέρει συμμετοχή του Άργους στον Τρωικό πόλεμο με Βασιλιά τον Διομήδη. Από τον Όμηρο φαίνεται πως το Άργος εξουσίαζε τότε όλη σχεδόν τη σημερινή Αργολίδα.
Κάθοδος των Δωριέων και Γεωμετρική περίοδος
Με την κάθοδο των Δωριέων γύρω στο 1.100 π.Χ. το Άργος γίνεται από τις πρώτες πόλεις της Πελοποννήσου που περνούν στην εξουσία των Δωριέων. Με κέντρο το Άργος οι Δωριείς εξαπλώνονται σταδιακά στη γύρω περιοχή και καταστρέφουν τα παλαιότερα Μυκηναϊκά κέντρα. Οι Δωριείς του Άργους καταλαμβάνουν μία μεγάλη περιοχή από την Κυνουρία μέχρι την Αίγινα, ενώ με αφετηρία την Αργολίδα αποικίζουν τη Ρόδο, ιδρύοντας τη Λίνδο και τις νότιες Κυκλάδες. Πρώτος βασιλιάς του Άργους μετά την κάθοδο των Δωριέων αναφέρεται ο Τήμενος ή Τέμενος, ο οποίος ίδρυσε τη δυναστεία των Τημενιδών. Με τους Δωριείς φαίνεται να ξεκίνησε στο Άργος και η λατρεία της Ήρας. Από εκείνη την περίοδο Αργείοι αποκαλούνταν πλέον οι Δωριείς κάτοικοι του Άργους.
Στο τέλος του 11ου αιώνα π.Χ. ο βασιλιάς της Σπάρτης Εχέστρατος εισβάλλει με τις δυνάμεις του στην περιοχή της Κυνουρίας με το πρόσχημα της τιμωρίας των ληστών, που με ορμητήριο τη περιοχή, προξενούσαν καταστροφές στους Αργείους συγγενείς του. Βέβαια οι Κυνουριείς αντιστάθηκαν, αλλά στο τέλος επικράτησε η Σπάρτη. Οι Αργείοι δεν έπαψαν όμως να θεωρούν την Κυνουρία Αργολική γη και γι' αυτό έκαναν τα πάντα για να την ανακτήσουν. Λίγα χρόνια μετά την επιδρομή των Σπαρτιατών, το Άργος και η Σπάρτη συγκρούστηκαν γι'αυτήν την περιοχή, αλλά η μάχη δεν έβγαλε νικητή. Από αυτό το γεγονός όμως ξεκινάει το μεγάλο μίσος ανάμεσα στη Σπάρτη και το Άργος.
Αρχαϊκή περίοδος
Σε αυτήν την περίοδο, η πόλη του Άργους έφτασε στο απόγειο της δύναμη της, έχοντας υπό την κατοχή της σχεδόν τη μισή Πελοπόννησο, την Αίγινα και τα Κύθηρα. Παράλληλα ήρθε σε αντιπαράθεση με τη Σπάρτη για τις περιοχές της Θυρέας, της Κυνουρίας, της χερσονήσου του Μαλέα και για τα Κύθηρα. Στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. το Άργος βοήθησε την πόλη του Έλους, κατά την πολιορκία της από τους Σπαρτίατες, και αργότερα βοήθησε τους Μεσσήνιους στο πόλεμο εναντίον της Σπάρτης. Παράλληλα, αρκετές πόλεις της Αργολίδας υποστήριζαν τους Σπαρτιάτες εξαιτίας της πίεσης που δέχονταν από το Άργος. Έτσι οι Σπαρτιάτες μαζί με τη βοήθεια της Ασίνης εισέβαλαν στα εδάφη του Άργους και τα λεηλάτησαν. Σε αντίποινα, ο Έρατος, βασιλιάς του Άργους εκείνη την εποχή,κατέστρεψε ολοκληρωτικά την πόλη της Άσινης (720 π.Χ).
Στη μέγιστη ακμή του έφτασε το Άργος την εποχή του τυράννου Φείδωνα. Ο Φείδωνας συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στα χέρια του και γι'αυτόν τον λόγο ονομάστηκε τύραννος. Την εποχή αυτή το Άργος ήταν η ισχυρότερη πόλη της αρχαίας Ελλάδας μαζί με την Σπάρτη. Σύντομα η αυξανόμενη δύναμη του Άργους και της Σπάρτης έφερε αυτές τις δύο πόλεις σε σύγκρουση. Το 675 π.Χ. ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στο Άργος και τη Σπάρτη, και τελείωσε το 669 π.Χ. με τη νίκη των Αργείων στις Υσσιές. Το 668 π.Χ. οι Αργείοι υπό τον Φείδωνα πήραν το μέρος της Πίσας στην αντιπαράθεση που είχε η πόλη με τη γειτονική Ήλιδα σχετικά με τον έλεγχο των Ολυμπιακών Αγώνων. Η Πίσα, μαζί με τους Αργείους, τους Αρκάδες και τους Μεσσήνιους κατάφερε να νικήσει τους Ηλείους και να πάρει τον έλεγχο των αγώνων. Οι Αργείοι βοήθησαν και τους Αρκάδες στις αντιπαραθέσεις που είχαν με τη Σπάρτη. Μάλιστα ο Μέλτας, εγγονός του Φείδωνα έδωσε περιοχές που ανήκαν στο Άργος, στους Αρκάδες. Γι αυτόν τον λόγο, διώχτηκε από την πόλη του Άργους, και ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της. Γύρω στο 600 π.Χ. οι Αργείοι πήραν υπό την κατοχή τους την πόλη του Ναυπλίου, το οποίο και κατέστησαν ως λιμάνι και ναύσταθμό τους.
Μεσσηνιακοί Πόλεμοι
Οι Αργείοι συμμετείχαν στους Μεσσηνιακούς πολέμους ως σύμμαχοι των Μεσσηνίων. Στον Α' Μεσσηνιακό Πόλεμο,σε μια μάχη που έγινε το 722 π.Χ. Μεσσήνιοι, Αργείοι, Αρκάδες και Σικυώνιοι νίκησαν τα αντίπαλα στρατεύματα των Σπαρτιατών και των Κορινθίων, όμως είχαν και οι ίδιοι βαριές απώλειες. Στον Β' Μεσσηνιακό Πόλεμο, οι Αργείοι συνέχισαν να υποστηρίζουν τους Μεσσήνιους, και μετά τη λήξη του πολέμου, και την ήττα των Μεσσηνίων από τους Σπαρτιάτες, πρόσφεραν καταφύγιο σε αρκετούς από τους ηττημένους.
Η Μάχη της Θυρέας
Το 546 π.Χ. διεξήχθη η περίφημη μάχη της Θυρέας μεταξύ του Άργους και της Σπάρτης, για την κατοχή της περιοχής.Οι δυο πόλεις συμφώνησαν σε μια μάχη ανάμεσα σε 300 επίλεκτους από κάθε πλευρά, για να αποφύγουν την άσκοπη αιματοχυσία. Αρχηγός των Σπαρτιατών ήταν ο Οθρυάδης και των Αργείων ο Θέρσανδρος. Η μάχη έγινε στην τοποθεσία Πάρπαρο .Η μάχη ήταν σκληρή και κράτησε μέχρι τη νύχτα. Όταν τελείωσε είχαν μείνει μόνο τρεις άνθρωποι ζωντανοί δύο Αργείοι, ο Αλκήνωρ και ο Χρόμιος, και ένας Σπαρτιάτης, ο Οθρυάδης. Ο Οθρυάδης όμως ήταν βαριά τραυματισμένος, από τον Αργείο Περίλαο, και ήταν πεσμένος ανάμεσα στους νεκρούς. Οι Αργείοι ,θεωρώντας ότι ήταν οι μόνοι ζωντανοί έτρεξαν στο Άργος για να αναφέρουν τη νίκη τους. Ο Οθρυάδης όμως, συγκεντρώνοντας τις τελευταίες του δυνάμεις, απογύμνωσε τους νεκρούς Αργείους από τον οπλισμό τους και έστησε τρόπαιο, στο οποίο έγραψε «Λακεδαιμόνιοι κατά Αργείων». Την άλλη μέρα, οι στρατοί των δύο πόλεων πήγαν στο πεδίο της μάχης για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα και η νίκη αμφισβητήθηκε. Αποτέλεσμα ήταν να έρθουν σε νέα σύγκρουση, κατά την οποία νικητές αναδείχθηκαν οι Σπαρτιάτες. Μετά από αυτήν τη μάχη, η Θυρέα περιήλθε στην επικράτεια της Σπάρτης
Η Μάχη της Σηπείας
Το 494 π.Χ. ο βασιλιάς της Σπάρτης, Κλεομένης, οδήγησε τον Σπαρτιατικό στρατό εναντίον του Άργους. Με πλοία που του έδωσαν η Σικυώνα και η Αίγινα αποβίβασε τον στρατό του κοντά στο Ναύπλιο. Οι Αργείοι βγήκαν από την πόλη για να τους συναντήσουν. Πρόσφατα είχαν λάβει ένα χρησμό από τους Δελφούς που τους προειδοποιούσε να προσέχουν τα μηχανεύματα των Σπαρτιατών. Γι'αυτό οι Αργείοι αρχηγοί έδωσαν διαταγή στους άντρες τους, να παρακολουθούν στενά τους Σπαρτιάτες και να κάνουν ότι κάνουν και αυτοί. Ο Κλεομένης σύντομα το κατάλαβε αυτό, και μια μέρα διέταξε να δοθεί σάλπισμα για το μεσημεριανό, και οι Αργείοι έκαναν το ίδιο. Όμως αυτό ήταν παραπλανητικό καθώς ο Κλεομένης έδωσε εντολή να επιτεθούν στους Αργείους, οι οποίοι πιάστηκαν απροετοίμαστοι και υπέστησαν οδυνηρή ήττα με βαριές απώλειες. Όσοι γλύτωσαν κατέφυγαν στο ιερό άλσος του ήρωα Άργους. Ο Κλεομένης έμαθε τα ονόματα πολλών από αυτούς και τους καλούσε έναν-έναν έξω λέγοντας ψέματα ότι είχαν πληρωθεί τα λύτρα για να ελευθερωθούν και να τους χαριστεί η ζωή. Οι άνδρες έβγαιναν από το άλσος και λίγο πιο πέρα στο δάσος, οι Σπαρτιάτες τους σκότωναν έναν-έναν, ώσπου κάποιος κατάφερε να ενημερώσει για την παγίδα όσους είχαν μείνει στο ιερό άλσος. Αφού οι άνδρες έπαψαν να βγαίνουν, ο Κλεομένης τότε διέταξε να βάλουν φωτιά στο άλσος. Περίπου 5-6 χιλιάδες Αργείοι πέθαναν εκείνη τη μέρα. Έπειτα οι Σπαρτιάτες κινήθηκαν εναντίον της πόλης του Άργους όπου εκεί αντίκρισαν τις γυναίκες, τα παιδιά και τους δούλους του Άργους έτοιμους να υπερασπιστούν την πόλη τους ξεσηκωμένοι από την ποιήτρια Τελέσιλλα. Ωστόσο ο Κλεομένης δεν επιτέθηκε, και επέστρεψε με τον στρατό του στη Σπάρτη όπου και κατηγορήθηκε από τους εφόρους ότι δεν κυρίεψε το Άργος τη στιγμή που του δόθηκε τόση μεγάλη ευκαιρία. Μέτα από αυτήν την ήττα το Άργος έχασε από την επιρροή του τις Μυκήνες και την Τίρυνθα.
Το Άργος δεν έλαβε μέρος στους περσικούς πολέμους λόγω του μίσους που είχε για τη Σπάρτη. Όταν οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες πρότειναν στους Αργείους να μπουν στην ελληνική συμμαχία, τότε αυτοί ζήτησαν να μοιραστούν την αρχηγία από κοινού με τη Σπάρτη. Αθήνα και Σπάρτη δεν το δέχθηκαν αυτό. Μάλιστα ο χρησμός που πήραν οι Αργείοι από του Δελφούς τους συμβούλευε να παραμείνουν ουδέτεροι.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αίγινας και της Αθήνας (488-481 π.Χ.),1000 Αργείοι υπό τον Ευρυβάτη, διακεκριμένο αθλητή στο πένταθλο, στάλθηκαν στο νησί να βοηθήσουν τους κατοίκους να ανατρέψουν την κυβέρνηση, αλλά απέτυχαν και λίγοι από αυτούς γύρισαν στο Άργος. Ο ίδιος ο Ευρυβάτης προκάλεσε τους πολεμιστές των Αθηναίων σε μονομαχία και σκότωσε τρεις από αυτούς διαδοχικά. Στο τέλος όμως πέθανε από τον Σοφάνη, ήρωα της μάχης των Πλαταιών.
Μετά τον οστρακισμό του, ο Θεμιστοκλής κατέφυγε στο Άργος όπου ενίσχυσε τη δημοκρατική παράταξη της πόλης και διαμόρφωσε εχθρικό κλίμα προς τη Σπάρτη. Με ενέργειες του Θεμιστοκλή δημιουργήθηκε η συμμαχία Άργους και Τεγέας. Ο Θεμιστοκλής διώχθηκε από το Άργος πιθανότερα το 465 π.Χ, με ενέργειες των Σπαρτιατών. Την ίδια χρονιά οι Σπαρτιάτες συγκρούστηκαν με τους Αργείους και Τεγεάτες στην Τεγέα όπου και νίκησαν. Λίγο πριν το 468 π.Χ. οι Αργείοι είχαν προχωρήσει στη κατάληψη και την ισοπέδωση των Μυκηνών και της Τίρυνθας, οι κάτοικοι των οποίων εκδιώχθηκαν. Οι Τιρύνθιοι τότε κατέφυγαν στην περιοχή της Ερμιονίδας όπου τους παραχωρήθηκε από τους Ερμιονείς για εγκατάσταση η παραλιακή πόλη Αλιείς.
Γκέτο του Σοσνόβιετς
Το Γκέτο του Σοσνόβιετς (πολωνικά: Getto w Sosnowcu, γερμανικά: Ghetto von Sosnowitz) ήταν γκέτο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που δημιουργήθηκε από τις ναζιστικές γερμανικές αρχές για τους Πολωνοεβραίους στην περιοχή Σροντούλα (Środula) του Σοσνόβιετς στην Επαρχία της Άνω Σιλεσίας. Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος στην κατεχόμενη Πολωνία, οι περισσότεροι κρατούμενοι, περίπου 35.000 Εβραίοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά, απελάθηκαν στο στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς με τα τρένα του Ολοκαυτώματος, μετά από συγκεντρώσεις διάρκειας από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 1943. Το Γκέτο εκκαθαρίστηκε κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης, μιας τελευταία πράξη απείειας της υπόγειας Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης (ΕΟΜ) που αποτελούταν από τη νεολαία. Οι περισσότεροι Εβραίοι μαχητές σκοτώθηκαν.
Αργείοι
Η Μάχη της Σηπείας
Το 461 π.Χ. το Άργος κλείνει συμμαχία με την Αθήνα. Με το κλείσιμο αυτής της συμμαχίας οι σχέσεις της Αθήνας και της Σπάρτης επιδεινώθηκαν. Λίγο μετά τη σύναψη της συμμαχίας η Σπάρτη εκστράτευσε κατά του Άργους, όμως ηττήθηκε από τις δυνάμεις των Αργείων και Αθηναίων στην Οινόη, λίγο έξω από το Άργος (460 π.Χ.). Το 457 π.Χ. έγινε η μάχη της Τανάγρας μεταξύ των Σπαρτιατών και των συμμάχων τους από τη μια πλευρά, τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους από την άλλη. Οι Αργείοι συμμετείχαν με χίλιους άντρες, με την πλευρά των Αθηναίων. Την πρώτη μέρα της μάχης δεν αναδείχθηκε νικητής,αν και οι Αργείοι παραλίγο να χαρίσουν τη νίκη καθώς διακρίθηκαν ιδιαίτερα στο πεδίο της μάχης. Τη δεύτερη ημέρα οι Θεσσαλοί πρόδωσαν τους Αθηναίους και τους Αργείους και πήγαν με το μέρος των Σπαρτιατών, δίνοντας τη νίκη στους τελευταίους. Με την τριακονταετή ειρήνη του 446 π.Χ. που ονομάστηκαν Τριακονταετείς Σπονδές το Άργος εξασφάλισε ειρήνη με τη Σπάρτη, γεγονός που το εμπόδισε να εμπλακεί στον Πελοποννησιακό πόλεμο κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου.
Γκέτο του Σοσνόβιετς
Το Γκέτο του Σοσνόβιετς σχημάτισε μια ενιαία διοικητική μονάδα με το Γκέτο του Μπέντζιν, επειδή και οι δύο πόλεις αποτελούν τμήμα της ίδιας μητροπολιτικής περιοχής στο Λεκανοπέδιο Ντονμπρόβα. Πριν από τις απελάσεις, οι Εβραίοι από τα δύο γκέτο μοιράζονταν τον λαχανόκηπο «Farma» που παραχωρήθηκε στους Σιωνιστές νέους από τη Γιούντενρατ.