cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλιφόρνια
Πολιτειακή κυβέρνηση
Το νομικό σύστημα της πολιτείας βασίζεται αποκλειστικά στο αγγλικό Κοινό Δίκαιο, όπως και σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ εκτός από τη Λουιζιάνα, αλλά έχει μερικά χαρακτηριστικά του ισπανικού αστικού δικαίου, όπως η έννοια της κοινοτικής ιδιοκτησίας. Ως μέγιστη ποινή αναφέρεται η θανατική και η πολιτεία έχει το μεγαλύτερο αριθμό σχετικών καταδικαστικών αποφάσεων, αν και η πολιτεία του Τέξας είναι η πιο ενεργή στην τελική εφαρμογή της ποινής. Σήμερα, η εφαρμογή αυτών των αποφάσεων έχει προσωρινά ανασταλεί για αόριστο χρονικό διάστημα καθώς γίνεται ανοιχτή διαβούλευση για ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Το δικαστικό σώμα της Καλιφόρνιας είναι το μεγαλύτερο στις ΗΠΑ, έχοντας συνολικά 1600 μέλη (το ομοσπονδιακό δικαστικό σώμα έχει μόνο 840). Το σώμα επιβλέπει το ανώτατο πολιτειακό δικαστήριο, που αποτελείται από επτά δικαστές, οι οποίοι διορίζονται από τον κυβερνήτη, όπως και τα μέλη του ανώτατου εφετείου, αν και υπόκεινται σε έλεγχο από ένα εκλεκτορικό σώμα κάθε 12 χρόνια.
Ομοσπονδιακή αντιπροσώπευση
Η Καλιφόρνια έχει μία ιδιαίτερη πολιτική ιδιοσυγκρασία. Ήταν η δεύτερη πολιτεία στις ΗΠΑ που νομιμοποίησε τις αμβλώσεις και η δεύτερη επίσης που νομιμοποίησε το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου με δικαστική αναθεώρηση, η οποία αργότερα ακυρώθηκε με πρωτοβουλία δημοψηφίσματος.
Από το 1990 η πολιτεία γενικά εκλέγει υποψήφιους από το Δημοκρατικό Κόμμα, αν και αρκετοί από τους εκλεγμένους κατά καιρούς κυβερνήτες της ανήκουν στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Οι Δημοκρατικοί λαμβάνουν υψηλά ποσοστά κυρίως στις παράκτιες περιοχές της κομητείας του Λος Άντζελες και στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, όπως επίσης και στο Σακραμέντο. Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν ισχυρά ερείσματα στα ανατολικά τμήματα της πολιτείας, όπως και στην κομητεία Όραντζ.
Η τάση του σώματος παρουσιάζει μία στροφή προς τους Δημοκρατικούς και μεταστροφή στους Ρεπουμπλικάνους, ιδιαίτερα εμφανή στις προεδρικές εκλογές. Επίσης, οι Δημοκρατικοί έχουν κερδίσει εύκολα κάθε εκλογή για την ομοσπονδιακή γερουσία από το 1992, ενώ κρατούν την πλειοψηφία και στα δύο πολιτειακά νομοθετικά σώματα.
Κλίμα
left|thumb|250px|Η Κοιλάδα του Θανάτου. Άποψη από τα βόρεια Το κλίμα της Καλιφόρνιας, ποικίλλει από μεσογειακό σε πολικού ψύχους. Ένα μεγάλο μέρος της πολιτείας έχει μεσογειακό κλίμα, με δροσερούς, βροχερούς χειμώνες και ξηρά καλοκαίρια. Το δροσερό ρεύμα παράκτια της Καλιφόρνιας συχνά δημιουργεί θερινή ομίχλη κοντά στην ακτή. Εσωτερικά, το κλίμα έχει πιο κρύους χειμώνες και θερμότερα καλοκαίρια. Οι βόρειες περιοχές δέχονται περισσότερες βροχοπτώσεις από το νότο. Οι σειρές των βουνών της Καλιφόρνιας επηρεάζουν το κλίμα επίσης: μερικά από τα πιο βροχερά μέρη της πολιτείας είναι οι δυτικές πλευρές των βουνοπλαγιών. Η Βορειοδυτική Καλιφόρνια έχει ένα εύκρατο κλίμα και η κεντρική κοιλάδα έχει μεσογειακό κλίμα αλλά με μεγαλύτερο εύρος θερμοκρασιών από την ακτή. Τα υψηλά βουνά, συμπεριλαμβανομένης της οροσειράς Νεβάδα, έχουν κλίμα βουνών (αλπικό) με χιόνι το χειμώνα και ήπιες θερμοκρασίες το καλοκαίρι. Η ανατολική πλευρά των βουνών της Καλιφόρνιας έχει μια ξηρότερη «σκιά βροχής». Οι χαμηλές έρημοι ανατολικά των νότιων βουνών της Καλιφόρνιας έχουν καυτά καλοκαίρια και σχεδόν ήπιους χειμώνες, Οι έρημοι με υψηλότερο υψόμετρο στην ανατολική Καλιφόρνια έχουν καυτά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Μέχρι το 1913 στις 10 Ιουλίου, είχε καταγραφεί στην Κοιλάδα του Θανάτου η υψηλότερη θερμοκρασία στη Γη (54 °C), επειδή η μέτρηση που είχε γίνει στην Ελ Αζίζια της Λιβύης το 1922 και έδειξε θερμοκρασία 58 °C, κρίθηκε ανακριβής. Πλέον, η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ αξιόπιστα στην Κοιλάδα του Θανάτου είναι 130 βαθμοί Φαρενάιτ, δηλαδή 54 °C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Θεωρητική φυσική
Η θεωρητικη φυσική είναι ο κλάδος της φυσικής ο οποίος μελετά τη φύση και τους νόμους που τη διέπουν χρησιμοποιώντας το μαθηματικό φορμαλισμό και άλλες εννοιολογικές τεχνικές. Σκοπός της είναι να αιτιολογήσει, να περιγράψει και να προβλέψει τα φυσικά φαινόμενα. Προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα όπως ποια είναι τα βασικά σωματίδια που συνθέτουν την ύλη και τον κόσμο που μας περιβάλει και με ποιον τρόπο αυτά αλληλεπιδρούν. Αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ της πειραματικής φυσικής και των μαθηματικών και έχει συμβάλει αρκετές φορές στην ανάπτυξη και των δύο.
Μια φυσική θεωρία είναι ένα μοντέλο το οποίο ενσωματώνει τα έως τώρα πειραματικά δεδομένα ενώ ταυτόχρονα είναι σε θέση να προβλέψει μελλοντικές παρατηρήσεις. Βασική της διαφορά με μια θεωρία μαθηματικών είναι ότι δεν μπορεί να αποδειχθεί αξιωματικά. Η πειραματική επαλήθευση είναι αυτή που της δίνει κύρος. Ωστόσο, κανένας αριθμός σωστών προβλέψεων δεν είναι ικανός να την επιβεβαιώσει, ενώ μια λανθασμένη πρόβλεψη αρκεί για να τη διαψεύσει. Μια φυσική θεωρία γίνεται αποδεκτή όταν κατορθώνει να δίνει σωστές προβλέψεις και ταυτόχρονα να αποφεύγει τις λανθασμένες.
Αρκετές φορές, η θεωρητική φυσική εμμένει στη μαθηματική αυστηρότητα ενώ δίνει μικρό βάρος στο πείραμα και την παρατήρηση. Στις περιπτώσεις ειδικά που η πειραματική επαλήθευση δεν είναι άμεσα δυνατή, η θεωρητική φυσική συνεχίζει το έργο της με τη χρήση αποκλειστικά των μαθηματικών. Η πρόοδος της θεωρητικής φυσικής κινείται προς δύο κατευθύνσεις, προς την απλούστευση των ήδη υπαρχουσών θεωριών και την γενίκευσή τους ώστε να περιγράφουν όλο και περισσότερα φαινόμενα. Μια φυσική θεωρία κομψά διατυπωμένη στη γλώσσα των μαθηματικών δεν είναι απαραίτητα σωστή, αλλά στην περίπτωση ισοδύναμων θεωριών, οι πιο απλά διατυπωμένες είναι αυτές που προτιμούνται σύμφωνα με τον κανόνα με το όνομα λεπίδα του Όκαμ. Αυτό σημαίνει ότι μια θεωρία είναι ισχυρή όταν μπορεί να συμπυκνώσει την περιγραφή ενός φαινομένου σε μερικές κομψά διατυπωμένες μαθηματικές εξισώσεις. Συνήθως, αυτή η κομψότητα κρύβει πίσω της προχωρημένα μαθηματικά εργαλεία. Επιπλέον, όταν μια φυσική θεωρία μπορεί να περιγράψει περισσότερα - αρχικά ασύνδετα - φαινόμενα, αυτή αποκτά ακόμη περισσότερη ισχύ και έχουμε την ονομαζόμενη ενοποίηση θεωριών.
Εκτός από την επινόηση νέων εννοιών, αρκετές φορές η πρόοδος της θεωρητικής φυσικής έχει βασιστεί στην εναλλακτική αντιμετώπιση γνωστών εννοιών. Μερικά παραδείγματα είναι οι παρακάτω έννοιες:
Ιστορία
Η θεωρητική φυσική ξεκίνησε πριν από τουλάχιστον 2.300 χρόνια από τους Έλληνες προσωκρατικούς φιλοσόφους και συνεχίστηκε από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, των οποίων οι ιδέες επικράτησαν για μία χιλιετία. Τον μεσαίωνα, κατά την ανατολή των πανεπιστημίων, τα μόνα αναγνωρισμένα πεδία της διανόησης ήταν η θεολογία, τα μαθηματικά, η ιατρική και η νομική. Καθώς οι ιδέες της ύλης, της ενέργειας, του χρόνου και της αιτιότητας άρχιζαν σιγά σιγά να αποκτούν τη μορφή που έχουν σήμερα, άλλες επιστήμες αναδύθηκαν μέσα από το σώμα της φιλοσοφίας. Κατά την αναγέννηση, η σύγχρονη έννοια της πειραματικής επιστήμης, ο αντίποδας της θεωρίας, ξεκίνησε να αναπτύσσεται. Η σύγχρονη εποχή της θεωρίας ίσως ξεκίνησε με την αρχή του Κοπέρνικου και τις τροχιές των πλανητών του Γιοχάνες Κέπλερ
Η μεγάλη ώθηση προς την σύγχρονη έννοια της εξήγησης ξεκίνησε με τον Γαλιλαίο Γαλιλέι, έναν από τους λίγους φυσικούς που ήταν ταυτόχρονα ένας επιδέξιος θεωρητικός και μεγάλος πειραματικός. Η αναλυτική γεωμετρία και η μηχανική του Ρενέ Ντεκάρτ συμφιλιώθηκαν στον λογισμό και τη μηχανική του Ισαάκ Νεύτωνα, ενός άλλου μεγάλου θεωρητικού και πειραματιστή. Οι φυσικοί αυτοί συνέχισαν αυτό που ξεκίνησε ο Πυθαγόρας δύο χιλιετίες νωρίτερα, το ταίριασμα δηλαδή των μαθηματικών με τη φυσική.
Ανάμεσα στα μεγάλα εννοιολογικά επιτεύγματα του 19ου και 20ού αιώνα ήταν η εδραίωση της ιδέας της ενέργειας με την συμπερίληψη της θερμότητας, στη συνέχεια του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού, του φωτός και τελικά της μάζας. Η νευτώνια μηχανική εντάχθηκε στο πλαίσιο της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας και η νευτώνεια βαρύτητα εξηγήθηκε κινηματικά από τη γενική θεωρία της σχετικότητας. Η κβαντική μηχανική οδήγησε στην κατανόηση της ακτινοβολίας μέλανος σώματος και των εσωτερικών δομών των μορίων και των ατόμων. Οι νόμοι της θερμοδυναμικής εντάχθηκαν στο πλαίσιο της στατιστικής φυσικής και η εισαγωγή της έννοιας της εντροπίας κατόρθωσε να εξηγήσει γιατί τα φαινόμενα συμβαίνουν προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Σε όλα αυτά τα επιτεύγματα, η συμβολή της θεωρητικής φυσικής ήταν τεράστια καθώς αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη με την πρόταση καινούριων πειραμάτων και την εξήγηση των αποτελεσμάτων. Παράλληλα, εκτός από την ιδιοφυή εφαρμογή των υπαρχόντων μαθηματικών, σε αρκετές περιπτώσεις όπως αυτές των Ντεκάρτ, Νεύτωνα και Ζοζέφ Φουριέ, η θεωρητική φυσική επινόησε καινούρια μαθηματικά εργαλεία στην προσπάθειά της να ξεπεράσει τα πρακτικά προβλήματα που αντιμετώπιζε.
Βασική επιδίωξη της σύγχρονης θεωρητικής φυσικής είναι η ενοποίηση των υπαρχουσών θεωριών. Απώτερος σκοπός είναι η περιγραφή του σύμπαντος με μία και μοναδική θεωρία, η οποία θα έχει ισχύ σε όλες τις κλίμακες, από την κοσμολογική κλίμακα έως αυτή των στοιχειωδών σωματιδίων.
Θεωρίες
Υπάρχουν τρία είδη θεωριών στη φυσική: οι κεντρικές θεωρίες, οι προτεινόμενες θεωρίες και οι περιθωριακές θεωρίες.
Κεντρικές Θεωρίες
Οι κεντρικές θεωρίες (Αγγλικά: mainstream theories ή central theories) είναι ο κορμός της σημερινής γνώσης της φυσικής. Αυτές οι θεωρίες έχουν δοκιμαστεί πειραματικά επανηλημένως και είναι ευρέως αποδεκτές από την επιστημονική κοινότητα των φυσικών.
Προτεινόμενες Θεωρίες
Οι προτεινόμενες θεωρίες (Αγγλικά: proposed theories) είναι σχετικά νέες θεωρίες που δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη. Κάθε προτεινόμενη θεωρία πρέπει να συμφωνεί με τα έως τώρα πειραματικά δεδομένα και κατ' επέκταση τις κεντρικές θεωρίες. Αρκετές φορές, αυτή προσπαθεί να περιγράψει καινούρια πειραματικά δεδομένα.
Περιθωριακές Θεωρίες
Οι περιθωριακές θεωρίες (Αγγλικά: fringe theories) είναι οι νέες θεωρίες που δεν έχουν εδραιωθεί και δεν είναι ευρέως αποδεκτές από την κοινότητα των φυσικών. Πολλές φορές αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι βασίζονται σε υποθέσεις. Με το χρόνο, μια περιθωριακή θεωρία είτε εδραιώνεται και γίνεται αποδεκτό κομμάτι της φυσικής είτε απαξιώνεται. Η διάψευση της αρχικής θεωρίας μπορεί να οδηγήσει στην αναδιατύπωση της ώστε να συμφωνεί με τα νέα δεδομένα.
Λίστα θεωρητικών φυσικών
Ακολουθεί ένας κατάλογος μεγάλων θεωρητικών φυσικών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της φυσικής Θεωρητικη
The Clash
Οι The Clash ήταν βρετανικό πανκ μουσικό συγκρότημα, που ιδρύθηκε το 1977 αποτελώντας μέρος του πρώτου κύματος της αγγλικής πανκ μουσικής. Εκτός από την πανκ ροκ, τα μέλη του συγκροτήματος πειραματίστηκαν με τη ρέγκε, το σκα, το dub, τη φανκ τη ραπ και το ροκαμπίλι.
Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας τους, οι Clash αποτελούνταν από τους Τζο Στράμερ (πρώτα φωνητικά και ρυθμική κιθάρα), Μικ Τζόουνς (πρώτη κιθάρα και φωνητικά), Πωλ Σίμονον (μπάσσο, φωνητικά) και Νικ «Τόπερ» Χέντον (ντραμς και κρουστά). Ο τελευταίος εγκατέλειψε το συγκρότημα το 1982, ενώ εσωτερικές συγκρούσεις οδήγησαν στην αποχώρηση του Τζόουνς τον επόμενο χρόνο. Το συγκρότημα συνέχισε με νέα μέλη, ωστόσο διαλύθηκε το 1986.
Δάφνη Συρίας
Η Δάφνη ήταν προάστειο της αρχαίας Αντιόχειας, στη βόρεια Συρία.
The Clash
Οι Clash γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία με την κυκλοφορία του ομώνυμου πρώτου δίσκου τους. Το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο London Calling, το οποίο κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1979, αύξησε τη δημοτικότητά τους στις Η.Π.Α. όπου κυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα. Κριτικά επιδοκιμασμένο, μια δεκαετία αργότερα ανακηρύχθηκε από το περιοδικό Rolling Stone ως ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας του 1980.
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (27 Σεπτεμβρίου 1897 - 8 Αυγούστου 1957) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Έγινε προϊστάμενος ως μηχανικός αυτοματοποιημένης παραγωγής της Ντάιμλερ-Μπεντς και της Ρενώ.
The Clash
Οι πολιτικοποιημένοι στίχοι των Clash, οι μουσικοί πειραματισμοί και ο επαναστατικός χαρακτήρας τους άσκησαν μεγάλη επίδραση στη ροκ μουσική σκηνή και στο εναλλακτικό ροκ. Έγιναν γνωστοί ως "The Only Band That Matters", από το προωθητικό σλόγκαν που παρουσιάστηκε από τη CBS, τη δισκογραφική εταιρία του γκρουπ. Τον Ιανουάριο του 2003 οι Clash – συμπεριλαμβανομένου και του αρχικού ντράμερ Τέρι Τσάιμς – εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Το 2004, το περιοδικό Rolling Stone τοποθέτησε την μπάντα 28η στον κατάλογο με τους 100 σημαντικότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών.
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Καρόλου δούκα του Ούραχ και της Αμαλίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου-Θεοδώρου δούκα στη Βαυαρία.
Δάφνη Συρίας
Βρισκόταν στην επαρχία της Αντιοχίδος και ήταν το πιο φημισμένο προάστιο της σελευκιδικής πρωτεύουσας. Η Δάφνη είχε αφιερωθεί στον Απόλλωνα τον Πύθιο, τον μυθολογούμενο πρόγονο των Σελευκιδών. Περίφημοι ναοί του Απόλλωνα, της Άρτεμης, της Αφροδίτης και της ελληνο-αιγυπτιακής θεάς Ίσιδας στόλιζαν τον εξαίσιο αυτό χώρο που συνάμα ήταν και άσυλο των καταδιωκομένων σε ανάμνηση της μυθικής νύμφης Δάφνης που καταδιωκόμενη από τον Απόλλωνα μεταμορφώθηκε σε θάμνο. Έτσι ώστε ο Τάκιτος (360) να χαρακτηρίζει την πόλη "εντευκτήριο αποβλήτων συναναστροφών". Η ομορφιά όμως του γοητευτικού περιβάλλοντος συνέβαλε στα έκλυτα ήθη που έμειναν παροιμιώδη στους λαούς της δύσης ως "δαφνικά ήθη".
The Clash
Οι απαρχές: 1974–1976
Πριν την ίδρυση των Clash, τα μελλοντικά μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν ήδη ενεργά σε διάφορα συγκροτήματα της μουσικής σκηνής του Λονδίνου. Ο Τζον Γκράχαμ Μέλορ τραγουδούσε και έπαιζε ρυθμική κιθάρα στο παμπ ροκ σχήμα The 101'ers, το οποίο σχηματίστηκε το 1974. Όταν ιδρύθηκαν οι Clash, δυο χρόνια αργότερα, είχε ήδη εγκαταλείψει το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε και το αντικατέστησε με το Τζο Στράμερ. Το όνομα αυτό αναφερόταν στις υποτυπώδεις ικανότητες του στην τεχνική του γιουκαλίλι, το οποίο χρησιμοποιούσε ως μουσικός του υπόγειου σιδηροδρόμου του Λονδίνου. Ο Μικ Τζόουνς ήταν κιθαρίστας στο πρωτοπάνκ συγκρότημα London SS, χωρίς όμως να παίξει ποτέ σε κάποια ζωντανή εμφάνιση και ηχογραφώντας μόνο ένα σινγκλ μαζί τους. Ο Μπέρναρντ Ρόουντς εργαζόταν με τον ιμπρεσάριο Μάλκολμ Μακ Λάρεν, καθώς υπήρξε φίλος με τα μέλη των Sex Pistols. Ο Τζόουνς και οι συνάδελφοί του στο γκρουπ, συνδέθηκαν φιλικά με τους Γκλεν Μάτλοκ και Στιβ Τζόουνς από τους Sex Pistols, οι οποίοι τους βοήθησαν στην εύρεση νέων μελών. Ανάμεσα σε αυτούς, που συμμετείχαν στην ακρόαση για τη συμμετοχή στους London SS, άνηκαν ο Πωλ Σίμονον και ο ντράμερ Τέρι Τσάιμς. Ο επίσης γνώστης των ντραμς Νίκι Χέντον υπήρξε μέλος της μπάντας, ωστόσο γρήγορα αποχώρησε.
thumb|right|Ο Μικ Τζόουνς.Μετά τη διάλυση των London SS στις αρχές του 1976, ο Ρόουντς συνέχισε να ασχολείται με τη μουσική, αναλαμβάνοντας την προώθηση του Τζόουνς. Το Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ο μουσικός παρακολούθησε για πρώτη φορά μια συναυλία των Sex Pistols, η οποία, όπως δήλωσε, τον εντυπωσίασε. Με την καθοδήγηση του Ρόουντς, ο Τζόουνς επικοινώνησε με τον Σίμονον, προτείνοντας του την εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου, ώστε να μπορούσε να ενταχθεί στο νέο συγκρότημα που προετοίμαζε. Οι πρόβες ξεκίνησαν σύντομα με τον Τζόουνς στην ρυθμική κιθάρα, τον Σίμονον στο μπάσο, τον Κεν Λεβίν στην κιθάρα και έναν οποιοδήποτε διαθέσιμο μουσικό στα ντραμς. Ο Τέρι Τσάιμς συμμετείχε στην ακρόαση για την ενσωμάτωση του στην πρόσφατα σχηματισμένη μπάντα και τελικά πέτυχε την πρόσληψη, αν και σύντομα την εγκατέλειψε.
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στουτγάρδη και μαθήτευσε στο εκεί σχολείο. Το 1908 πήγε στο Λύκειο Καρλς-Γκυμνάσιουμ και πέρασε τις εξετάσεις (abitur) το 1914. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914 βρήθηκε στο 1ο Σύνταγμα Πυροβολικού και έγινε ανθυπολοχαγός. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου πήγε στη Γαλλία, Πολωνία, Φλάνδρα, Σερβία, Καρπάθια, Μπουκοβίνα. Έλαβε τη διάκριση της Στρατιωτικής Αξίας από τη Βυρτεμβέργη και έγινε υπολοχαγός.
Δάφνη Συρίας
Απόηχο άφησε στην ιστορία η παρέλαση στην Δάφνη που πραγματοποίσαν τα σελευκιδικά στρατεύματα του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς το 166 π.Χ.: "χρυσοφάλαροι και αργυροφάλαροι, έξιππα και τέθριππα, άμαξαι έχουσι 800 χρυσούς στέφανους, 800 οδόντες ελεφάντων, εφέρετο δε πλήθος αγαλμάτων πάντων των παρ’ ανθρώποις νομιζομένων θεών ή δαιμονίων, προσέτι και ηρώων, εφαπτίδες πορφυραί, διάχρυσοι και ζωωταί χρυσωμάτων και αργυρομάτων, πλήθος γυναίκες φέρουσι χρυσές καλπίδας και ραίνουσι τα πλήθη δια μυρίων, φορεία χρυσόποδα και αργυρόποδα". Μετά το πέρας ακολούθησε η εκστρατεία -με άδοξο τέλος- του Σελευκίδη μονάρχη μέχρι το Ιράν.
The Clash
Οι απαρχές: 1974–1976
Το μουσικό σχήμα έψαχνε ακόμη για ένα βασικό τραγουδιστή. Ένας από αυτούς ήταν ο Μπίλι Γουάτς, ο οποίος ανέλαβε την συγκεκριμένη θέση για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ο Ρόουντς, όμως, είχε επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στον Τζο Στράμερ, με τον οποίο είχε προηγουμένως αναγνωριστικές επαφές. Ο Τζόουνς και ο Λεβίν ήταν επίσης θετικοί στην πρόσληψή του, καθώς είχαν παρακολουθήσει μια ζωντανή εμφάνισή του που τους ενθουσίασε. Στις 30 Μαΐου, ο Ρόουντς και ο Λεβίν συνάντησαν μυστικά τον Στράμερ έπειτα από ένα σόου των 101'ers. Ο Ρόουντς του έδωσε προθεσμία 48 ωρών να αποφασίσει αν επιθυμούσε να συμμετάσχει στο νέο συγκρότημα, το οποίο «θα ανταγωνίζονταν τους Sex Pistols». Ο Στράμερ τελικά δέχτηκε. Ο ίδιος συνέστησε στους υπόλοιπους το γνωστό του ντράμερ Πάμπλο ΛαΜπρίτεν, που παρέμεινε στο γκρουπ κατά την διάρκεια των πρώτων προβών. Αναχώρησε, όμως, γρήγορα και κατόπιν ο Ρόουντς ζήτησε από τον Τέρι Τσάιμς να επανενταχθεί ξανά στην μπάντα. Ο Σίμονον, αντικαθιστώντας τις παλιότερες ονομασίες Weak Heartdrops και Psychotic Negatives, εμπνεύστηκε το τελικό όνομα του συγκροτήματος από μια εφημερίδα, όπου αναφερόταν πολλές φορές η λέξη "clash" (= σύγκρουση, κρότος, πάταγος).
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, αλλά τον έλκυσαν οι σπουδές στη Μηχανολογία (1919-22) στην εκεί Τεχνική Ακαδημία, από όπου πήρε πτυχίο. Ως φοιτητής έγινε μέλος της Αδελφότητας Σόνντερμπουντ. Εργάστηκε για τις εταιρείες Στάιγκερ, Κόκερελ, Μπουγκάττι και μετά Ντάιμλερ-Μπέντς. Έγινε αρχιμηχανικός το 1937. Επρόκειτο να νυμφευτεί την Ελισάβετ Τρόιερ, κάτι στο οποίο αντιτίθετο ο πατέρας του. Με το μοργανατικό γάμο ο Γουλιέλμος θα έχανε τη διαδοχή. Ο πατέρας του απεβίωσε στις 24 Μαρτίου 1928 και ο γάμος έγινε στις 19 Ιουνίου 1928. Ο Γουλιέλμος έχασε τον τίτλο του και ο νεότερος αδελφός του Κάρολος-Γκέρο ανέλαβε δούκας του Ούραχ. Ο Γουλιέλμος δεν ανέλαβε δούκας το ενδιάμεσο διάστημα, διότι ήταν αποφασισμένος για το γάμο.
Δάφνη Συρίας
Στη θέση της βρίσκεται η σημερινή Χαρμπιγιέ (Harbiye) της Τουρκίας.
The Clash
Πρώτες εμφανίσεις: 1976
Μετά τις πρόβες τους με το Στράμερ, που διήρκεσαν λιγότερο από έναν μήνα, οι Clash πραγματοποίησαν την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση στις 4 Ιουλίου 1976, υποστηρίζοντας τους Sex Pistols στο κέντρο Black Swan του Σέφιλντ. Το συγκρότημα δεν εμφανίστηκε ξανά για τους επόμενους πέντε μήνες. Ο Λεβίν ένιωθε απογοητευμένος με τη θέση του στο γκρουπ, για αυτό πλησίασε τον τραγουδιστή των Sex Pistols, Τζον Λίντον και του πρότεινε τη δημιουργία ενός μουσικού σχήματος από κοινού, σε περίπτωση διάλυσης των Sex Pistols.
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ
Βιογραφία
Την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε τεχνικός διευθυντής της Ρενώ στο Παρίσι. Το 1945 επέστρεψε στη Ντάιμλερ-Μπεντς. Το 1954 ανέλαβε το Μουσείο της Μερτσέντς-Μπεντς. Το 1957 απεβίωσε στο Μόναχο και τάφηκε στη Στουτγάρδη.
Δάφνη Συρίας
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
The Clash
Πρώτες εμφανίσεις: 1976
Με την αξίωση του Ρόουντς να σταματήσουν οι ζωντανές παραστάσεις, μέχρι οι δεσμοί μεταξύ των μελών να γίνουν εντονότεροι, οι Clash έκαναν εντατικές πρόβες τον επόμενο μήνα και στις 13 Οκτωβρίου πραγματοποίησαν μικρή εμφάνιση στα studio της πόλης του Κάμντεν, τα οποία χρησιμοποιούσαν για τις πρόβες τους. Ανάμεσα στο ακροατήριο βρισκόταν ο κριτικός Τζιοβάνι Ντάνταμο, ο οποίος έγραψε θετική κριτική για το συγκρότημα στο περιοδικό Sounds. Στα τέλη Αυγούστου, οι Clash και το επίσης πανκ γκρουπ Buzzcocks από το Μάντσεστερ, άνοιξαν τη συναυλία των Sex Pistols στο κλαμπ Screen of the Green κάνοντας την πρώτη εμφάνισή τους από τις 4 Ιουλίου του ίδιου έτους. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Κιθ Λεβίν εκδιώχθηκε και ο Στράμερ δικαιολόγησε την αποχώρησή του ισχυριζόμενος τη μείωση του ενδιαφέροντος του Λεβίν για το γκρουπ, εξαιτίας της εξάρτησής του από το ναρκωτικό σπιντ (speed), κατηγορία που ο Λεβίν απέρριψε. Στις 21 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η πρώτη δημόσια εμφάνιση των Clash, χωρίς τη συμμετοχή του Λεβίν, μαζί με άλλους πανκ καλλιτέχνες, όπως οι Sex Pistols, Siouxsie and the Banshees και Subway Sect. Ο Τσάιμς αποχώρησε τον Νοέμβριο και αντικαταστάθηκε αμέσως από τον Ρομπ Χάρπερ κατά τη διάρκεια της συμμετοχής τους στο Anarchy Tour, μαζί με τους Sex Pistols.
Πρώτο ομώνυμο άλμπουμ και Give 'Em Enough Rope (1977–1978)
Μέχρι το τέλος του 1976 το κίνημα της πανκ είχε μετατραπεί σε μεγάλο μουσικό φαινόμενο του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 25 Ιανουαρίου 1977 οι Clash υπέγραψαν συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία CBS Records, για 100.000 λίρες, ποσό αξιοσημείωτο για ένα γκρουπ το οποίο είχε συμμετάσχει σε μόλις τριάντα ζωντανές εμφανίσεις και σχεδόν καμία ως πρώτο όνομα. Ο Μίκυ Φουτ, ο οποίος εργαζόταν ως τεχνικός στις συναυλίες τους, προσλήφθηκε ως παραγωγός του πρώτου τους ομώνυμου άλμπουμ, που κυκλοφόρησε τον επόμενο μήνα, ενώ η κυκλοφορία του πρώτου σινγκλ του συγκροτήματος, με τίτλο White Riot, είχε προηγηθεί ένα περίπου μήνα νωρίτερα. Γεμάτο με δυναμικά πανκ τραγούδια, προοιώνισε τις εκλεκτικές μουσικές επιλογές των επόμενων δισκογραφικών παραγωγών τους, όπως φανερώνει η διασκευή του ρέγκε τραγουδιού Police And Thieves. Παρ΄όλη την επιτυχία και των δύο κυκλοφοριών — το White Riot έφτασε στο νούμερο 38 και το The Clash στο νούμερο 12 των βρετανικών τσαρτ (chart) — η CBS αρνήθηκε να το εκδώσει στις Η.Π.Α, προβάλλοντας ως δικαιολογία τον εχθρικό προς το ραδιόφωνο ήχο του. Τελικά η αμερικανική κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε το 1979. Ο Τέρι Τσάιμς αποχώρησε οριστικά μετά το τέλος της ηχογράφησης, έτσι στο εξώφυλλο παρουσιάζονται μόνο ο Τζόουνς, ο Στράμερ και ο Σίμονον. Στο ντοκιμαντέρ Westway to the World, ο Τζόουνς αναφέρεται στον Τσάιμς, αποκαλώντας τον «έναν από τους καλύτερους ντράμερ». Στην πραγματικότητα ο ίδιος δεν ήθελε η ζωή του να επικεντρωθεί γύρω από τη μουσική και αυτός ήταν ο κύριος λόγος παραίτησής του από τους Clash.
Γουλιέλμος πρίγκιπας του Ούραχ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1928 την Ελισάβετ, κόρη του Ρίτσαρτ Τόιρερ γενικού διευθυντή της εταιρείας χρωμάτων Ζήγκλε & Σία και απέκτησε τέκνα:
The Clash
Πρώτο ομώνυμο άλμπουμ και Give 'Em Enough Rope (1977–1978)
Το συγκρότημα τον αντικατέστησε με αρκετούς άλλους ντράμερ, με τον Τζόουνς μάλιστα να χειρίζεται τη συγκεκριμένη αρμοδιότητα για ένα χρονικό διάστημα. thumb|left|Ο Νίκυ Χίντον, ο ντράμερ των Clash για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους.Τελικά προσέλαβαν τον Νίκυ Χίντον, πρώην συνεργάτη του Τζόουνς στους London SS, δυο χρόνια νωρίτερα. Ο Σίμονον τον αποκαλούσε “Topper” εμπνεόμενος από τον χαρακτήρα Mickey the Monkey του κόμικ περιοδικού Topper. Ο Χίντον ήταν εξαιρετικός μουσικός και εκτός από ντραμς έπαιζε πιάνο, μπάσο, και κιθάρα. Αρχικά σχεδίαζε να διαμείνει στους Clash για μικρό διάστημα, όσο καιρό χρειαζόταν για να αποκτήσει φήμη και έπειτα να προσχωρήσει σε ένα καλύτερο συγκρότημα. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησε τις δυνατότητες του γκρουπ και αποφάσισε τελικά να παραμείνει οριστικά. Την επόμενη μέρα από μια συναυλία τους στο Νιούκασλ, οι Στράμερ και Χίντον συνελήφθησαν με την κατηγορία κλοπής μαξιλαροθηκών από το ξενοδοχείο όπου διέμεναν. Το Μάιο ξεκίνησε η οργάνωση της White Riot Tour, που συμπεριλάμβανε επίσης τους Buzzcocks, Subway Sect, The Slits και The Perfects. Τον ίδιο μήνα, η CBS κυκλοφόρησε ως σινγκλ το τραγούδι Remote Control αψηφώντας τη γνώμη της μπάντας που το θεωρούσε ως ένα από τα πιο αδύναμα τραγούδια του δίσκου.
Η πρώτη συμμετοχή του Χίντον σε ηχογράφηση του γκρουπ ήταν το σινγκλ Complete Control, που σηματοδοτούσε τη μεταστροφή του θυμού του συγκροτήματος στην κακή συμπεριφορά της δισκογραφικής εταιρίας. Ως παραγωγός στο συγκεκριμένο κομμάτι εργάστηκε – από κοινού με τον Φουτ– ο διάσημος μουσικός της ρέγκε, Λι «Σκρατς» Πέρι, που προσέδωσε έναν χαρακτηριστικό ήχο στο σινγκλ, αλλά ο Φουτ κλήθηκε γρήγορα να «προσγειώσει τα πράγματα» και το αποτέλεσμα ήταν αγνό, καθαρό πανκ. Κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1977, έφτασε μέχρι το νούμερο 28 των βρετανικών chart και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα σπουδαιότερα σινγκλ της πανκ μουσικής. Οι Clash επέστρεψαν ξανά το Φεβρουάριο του 1978 με το σινγκλ Clash City Rockers και τον Ιανουάριο με το (White Man) In Hammersmith Palais, το οποίο εξέπληξε τους θαυμαστές με τον ιδιαίτερο σκα ρυθμό και ενορχήστρωσή του.
Πριν την ηχογράφηση του δεύτερου δίσκου των Clash, η CBS απαίτησε από το γκρουπ την υιοθέτηση ενός καθαρότερου ήχου από αυτόν του προηγούμενου, ώστε να προσελκύσει το αμερικανικό κοινό. Ο Σάντι Πέρλμαν, γνωστός για την δουλειά του με τους Blue Öyster Cult, προσελήφθη ως παραγωγός του άλμπουμ. Παρά τα παράπονα πολλών για το σχετικά συμβατικό στυλ παραγωγής, το Give 'Em Enough Rope αντιμετωπίστηκε θετικά από τους κριτικούς. Ανήλθε στη δεύτερη θέση των βρετανικών επιτυχιών, αλλά δεν γνώρισε την επιτυχία που ανέμενε η CBS στις Η.Π.Α, φτάνοντας μόλις στο νούμερο 128 του πίνακα Billboard. Το πρώτο σινγκλ του νέου δίσκου, με τίτλο Tommy Gun έφτασε στο νούμερο 19 των τσαρτ, σε υψηλότερη θέση από κάθε άλλο σινγκλ των Clash μέχρι τότε. Για την προώθηση του Give 'Em Enough Rope, το συγκρότημα πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη περιοδεία του στην Βόρεια Αμερική το Φεβρουάριο του 1979.
London Calling, Sandinista!, και Combat Rock: 1979–1982
thumb|Ο Πωλ Σίμονον Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1979 οι Clash ηχογράφησαν τον ιστορικό δίσκο, London Calling. Την παραγωγή ανέλαβε ο Γκάι Στίβενς, ο οποίος είχε συνεργαστεί με καλλιτέχνες, όπως οι Mott The Hople και άλλοι. Το διπλό άλμπουμ αποτελούσε ένα μείγμα από πανκ ροκ, ρέγγε, σκα, ροκαμπίλι, παραδοσιακό ροκ εντ ρολ και άλλων μουσικών στοιχείων, όλα χαρακτηρισμένα από εντυπωσιακή ενέργεια και φροντισμένη παραγωγή. Είναι αναγνωρισμένο ως μία από τις μεγαλύτερες ροκ δημιουργίες που έχει ποτέ ηχογραφηθεί. Το τελευταίο τραγούδι του, αντλώντας από την παράδοση του rock 'n' roll, με τίτλο Train In Vain, συμπεριλήφθηκε στο δίσκο την τελευταία στιγμή και έτσι δεν αναγράφονταν στο εξώφυλλο. Αποδείχθηκε η πρώτη αμερικανική Τop 40 επιτυχία των Clash, ανερχόμενη στο νούμερο 23 του κατάλογου Billboard. Στη Βρετανία, όπου το Train In Vain δεν κυκλοφόρησε με τη μορφή σινγκλ, το ομώνυμο τραγούδι του London Calling, εντυπωσιακό σε ρυθμό αλλά αδιαμφισβήτητα ντυμένο με πανκ στοιχεία, ανήλθε στο νούμερο 11 – την υψηλότερη θέση που πέτυχε οποιοδήποτε σινγκλ του γκρουπ, μέχρι τη διάλυσή τους. Το άλμπουμ έφτασε στο νούμερο 9 στη Βρετανία και στο νούμερο 27 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το εξώφυλλο του London Calling, βασισμένο στο εξώφυλλο του ντεμπούτου δίσκου του Έλβις Πρίσλεϊ, αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα στην ιστορία του ροκ. Η φωτογραφία του Πωλ Σίμονον να κομματιάζει το μπάσο του ανακηρύχθηκε αργότερα, από το περιοδικό Q, ως «η καλύτερη ροκ εν ρολ φωτογραφία όλων των εποχών». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το συγκρότημα άρχισε να αποκαλείται ως «η μοναδική μπάντα που αξίζει» ("The Only Band That Matters"). Το προσωνύμιο υιοθετήθηκε σύντομα από θαυμαστές και δημοσιογράφους μουσικών εντύπων.
Οι Clash σχεδίαζαν την ηχογράφηση και κυκλοφορία ενός σινγκλ για κάθε μήνα του 1980, αλλά η CBS απέρριψε την ιδέα και έτσι το γκρουπ επανήλθε με μόνο μια κυκλοφορία – ένα ρέγκε κομμάτι με τίτλο Bankrobber, τον Αύγουστο, πριν την έκδοση του τριπλού LP Sandinista! που ακολούθησε το Δεκέμβριο. Ο δίσκος αντανακλούσε, για άλλη μια φορά, ένα μεγάλο εύρος ανόμοιων μουσικών ειδών, συμπεριλαμβανομένων διάφορων dub (νταμπ) καθώς και τις πρώτες ραπ επιρροές σε μεγάλη ροκ μπάντα. Την παραγωγή ανέλαβαν τα ίδια τα μέλη, μαζί με τον ρέγκε μουσικό από τη Τζαμάικα, Μίκυ Ντρεντ. Το Sandinista! αποτέλεσε την πιο αμφιλεγόμενη δισκογραφική δουλειά των Clash, τόσο μουσικά όσο και για το πολιτικό του περιεχόμενο. Η κριτική γνώμη ήταν διχασμένη. Η Ίρα Ρόμπινς του περιοδικού Trouser Press περιέγραψε το ήμισυ του δίσκου ως «υπέροχο» και το υπόλοιπο ως «ανόητο» ή και χειρότερο, ενώ ο Ντέiβ Μαρς του Rolling Stone διαφώνησε, ισχυριζόμενος ότι η διαφορετικότητα στο περιεχόμενο του άλμπουμ οφειλόταν στο γεγονός ότι οι Clash απέφευγαν τη συμβατικότητα στη μουσική τους. Το Sandinista! τα πήγε καλά στην Αμερική, ανερχόμενο στο νούμερο 24, αν και δεν περιείχε κάποιο ιδιαίτερα εμπορικό σινγκλ και στο συντηρητικό περιβάλλον του ραδιοφωνικού σταθμού AOR στις Η.Π.Α έλαβε ελάχιστη δημόσια προβολή.
Κατά τη διάρκεια του 1981 οι Clash επανήλθαν με ένα νέο σινγκλ, το This Is Radio Clash, το οποίο απέδειξε για μια ακόμη φορά την ικανότητά τους να αναμιγνύουν ποικίλες επιρροές, όπως η dub και το χιπ χοπ. Παράλληλα, ξεκίνησαν την δημιουργία του πέμπτου άλμπουμ τους, αρχικά προγραμματισμένο ως διπλό και με τίτλο Rat Patrol from Fort Bragg. Ο Μικ Τζόουνς ανέλαβε τα καθήκοντα παραγωγής, αλλά αυτό ήρθε σε αντίθεση με την επιθυμία των υπολοίπων. Τελικά η αρμοδιότητα ανατέθηκε στον Γκλιν Τζόουνς και ο δίσκος εκδόθηκε με την μορφή ενός μονού LP και με την ονομασία Combat Rock. Το Combat Rock ήταν γεμάτο με εκκεντρικά και όχι εμπορικά κομμάτια, με πειραματισμούς ηχητικών κολάζ και διάφορες ποιητικές απαγγελίες από τον ποιητή Άλλεν Γκίνσμπεργκ, ωστόσο περιείχε δυο ραδιοφωνικά τραγούδια. Το ένα από αυτά είναι το Should I Stay or Should I Go, το πρώτο σινγκλ του γκρουπ στις Η.Π.Α το 1982, ακόμη μια ιδιομορφία της μουσικής του Τζόουνς, που παρέπεμπε σε ένα ροκ εν ρολ στυλ, παρόμοιο με αυτό του Train In Vain και έλαβε υψηλή προβολή από το ραδιοφωνικό σταθμό AOR. Το επόμενο, Rock the Casbah περιείχε στίχους που απευθύνονταν στο Ιράκ, αντιπαραβαλλόμενοι με δυτικά στοιχεία, συνδυασμένα με έναν ζωηρό, χορευτικό ρυθμό. Η μουσική του Rock the Casbah γράφτηκε από τον Χίντον ο οποίος έπαιξε, εκτός από κρουστά, πιάνο και μπάσο. Συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες επιτυχίες των Clash στην Αμερική, φτάνοντας μέχρι το νο. 8 και το συνοδευτικό βίντεο γνώρισε συχνή αναμετάδοση από το κανάλι MTV. Το ίδιο το άλμπουμ, αποτελεί το πιο επιτυχημένο του γκρουπ, σκαρφαλώνοντας στη δεύτερη θέση των επιτυχιών στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην έβδομη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Διάσπαση: 1982–1984
Μετά την ηχογράφηση και κυκλοφορία του Combat Rock το συγκρότημα άρχισε να διαλύεται. Ο Τόπερ Χίντον απολύθηκε ακριβώς πριν την κυκλοφορία του δίσκου, λόγω της εξάρτησης του από την ηρωίνη και τις επιπτώσεις της στην υγεία και τις μουσικές του ικανότητες. Ο αρχικός ντράμερ, Τέρι Τσάιμς, επανήλθε για τους επόμενους λίγους μήνες. Η απώλεια του Χίντον έφερε στην επιφάνεια τη διχόνοια μεταξύ του Τζόουνς και του Στράμερ, οι οποίοι ήρθαν σε σύγκρουση. Το γκρουπ άνοιξε την συναυλία των The Who κατά τη διάρκεια της τελευταίας τους περιοδείας στην Αμερική, στο Shea Stadium της Νέας Υόρκης. Μολονότι οι Clash συνέχισαν τις περιοδείες, οι προσωπικές εντάσεις αυξάνονταν συνεχώς.
Ο Νικ Σέπαρντ, άλλοτε μέλος των Cortinas και ο Βινς Γουάιτ επιλέχθηκαν ως οι νέοι κιθαρίστες. Ο Χάουαρντ παρέμεινε στα ντραμς. Το γκρουπ, με τη νέα μορφή του, ξεκίνησε εμφανίσεις τον Ιανουάριο του 1984 με την περιοδεία Out of Control, ταξιδεύοντας όλο το χειμώνα, μέχρι και τις αρχές του καλοκαιριού. Σε μια από τις μουσικές τους παραστάσεις ανακοίνωσαν την κυκλοφορία ενός νέου δίσκου στις αρχές του νέου έτους.
Cut the Crap, τελική διάλυση και επακόλουθα: 1985–1991
Οι συνθήκες προετοιμασίας του νέου άλμπουμ, Cut the Crap, στο Μόναχο ήταν χαοτικές. Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής παίχτηκε από περιστασιακούς μουσικούς των στούντιο με τον Σέπαρντ και τον Γουάιτνα αναλαμβάνουν τη βελτίωση των καθοριστικών μερών. Ανταγωνιζόμενος με τον μάνατζερ Μπέρναρντ Ρόουντς για τον έλεγχο του γκρουπ, ο Στράμερ επέστρεψε στη Βρετανία. Η μπάντα διοργάνωσε νέα τουρνέ, πραγματοποιώντας εμφανίσεις σε δημόσιους χώρους διάφορων πόλεων του Ηνωμένου Βασιλείου, εκτελώντας ακουστικές διασκευές πολλών επιτυχιών τους και λαϊκών τραγουδιών.
Το This Is England, όπως και το υπόλοιπο περιεχόμενο του δίσκου που κυκλοφόρησε αργότερα το ίδιο χρόνο, ήταν υπό την επίβλεψη του Ρόουντς, με συνθεσάιζερ και ποδοσφαιρικού στυλ άσματα, που είχαν προστεθεί στις ημιτελείς ηχογραφήσεις του Στράμερ. Αν και ο Χάουαρντ ήταν πεπειραμένος ντράμερ, σχεδόν σε όλα τα κομμάτια χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικά ντραμς. Για το υπόλοιπο της ζωής του ο Στράμερ θα αποκήρυττε το άλμπουμ, αν και είχε δηλώσει ότι είχε συμπαθήσει ορισμένα από τα τραγούδια του. Έπειτα από το Cut the Crap το συγκρότημα διαλύθηκε στις αρχές του 1986.
Μετά τη διάσπαση, ο Στράμερ επικοινώνησε με τον Τζόουνς προσπαθώντας να πραγματοποιήσει επανένωση των Clash. Ο Τζόουνς όμως είχε ήδη σχηματίσει νέο γκρουπ, τους Big Audio Dynamite (B.A.D), που είχε ήδη δισκογραφική παρουσία από το 1985. Οι δύο μουσικοί συνεργάστηκαν σε διάφορα μουσικά εγχειρήματα κατά τη διάρκεια του 1986. Ο Τζόουνς, επίσης, βοήθησε τον Στράμερ στη σύνθεση δύο τραγουδιών για το soundtrack της ταινίας Sid and Nancy (1986). Με τη σειρά του, ο Στράμερ, συνέθεσε μερικά από τα κομμάτια του δεύτερου δίσκου των B.A.D, No. 10 Upping St., στο οποίο είχε εργαστεί και ως παραγωγός. Με τον Τζόουνς δεσμευμένο στους B.A.D, ο Strummer ακολούθησε σόλο εγχειρήματα. Ο Σίμονον σχημάτισε τους Havana 3am και ο Χίντον προχώρησε στην ηχογράφηση του προσωπικού δίσκου, Waking Up, προτού κυλήσει για άλλη μια φορά στην κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών. Τέλος, ο Τσάιμς συμμετείχε με επιτυχία σε διάφορα μουσικά σχήματα.
Συνεργασίες και επανενώσεις: 1999–παρόν
Το 1999 ο Στράμερ, ο Τζόουνς και ο Σίμονον συνεργάστηκαν για το live άλμπουμ From Here to the Eternity και για το ντοκιμαντέρ Westway to the World. Το Νοέμβριο του 2002 ανακοινώθηκε η ένταξη των Clash στο Rock and Roll Hall of Fame που θα πραγματοποιούνταν την επόμενη άνοιξη. Στις 15 Νοεμβρίου ο Τζόουνς και ο Στράμερ μοιράστηκαν τη σκηνή παρουσιάζοντας τρία παλιά τραγούδια του συγκροτήματος, κατά τη διάρκεια ενός σόου των Mescaleros που συνέπιπτε με την εισαγωγή τους στο Hall of Fame. Ο Σίμονον, όμως, δεν επιθυμούσε να συμμετάσχει, προβάλλοντας ως επιχείρημα την υψηλή τιμή του εισιτηρίου, η οποία δεν ταίριαζε με το ελεύθερο πνεύμα των Clash. Ο ξαφνικός θάνατος του Στράμερ στις 22 Δεκεμβρίου του 2002 που οφειλόταν σε ένα εκ γενετής καρδιακό πρόβλημα, ματαίωσε την οποιαδήποτε πιθανότητα για μια επικείμενη επανένωση. Τον Μάρτιο του 2003, οι Clash μπήκαν στο Hall of Fame. Εισήχθησαν οι Τζο Στράμερ, Μικ Τζόουνς, Πολ Σιμόνον, Νίκυ «Τόπερ» Χίντον και Τέρι Τσάιμς.
Επόμενες από κοινού εμφανίσεις πρώην μελών του γκρουπ πραγματοποιήθηκαν στις 11 Ιανουαρίου 2008 με τη συμμετοχή του Χίντον σε μια συναυλία των Carbon/Silicon, των οποίων ο Τζόουνς υπήρξε ιδρυτικό μέλος, το Σεπτέμβριο του 2009 με τη συνεργασία του Τζόουνς και του Χίντον στην ηχογράφηση του σινγκλ Jail Guitar Doors με τον μουσικό του εναλλακτικού ροκ Μπίλι Μπραγκ και τέλος το 2010 με τη δουλειά των Τζόουνς και Σίμονον στο δίσκο των Gorrilaz, Plastic Beach.
Πολιτικές πεποιθήσεις
thumb|right|Η σημαία του Απελευθερωτικού Εθνικού Μετώπου Sandinista. Η μουσική των Clash συνδέθηκε συχνά με μια αριστερή πολιτική ιδεολογία. Ο Στράμερ είχε παραδεχτεί δημόσια τις κομμουνιστικές του πεποιθήσεις. Οι Clash υπήρξαν πρωτοπόροι στην υπεράσπιση αριστερών ιδεών μέσω της μουσικής του πανκ ροκ και χαρακτηρίστηκαν ως τα «αγόρια του σκεπτόμενου ανθρώπου» (“The Thinking Man's Yobs”) από το μουσικό περιοδικό NME. Όπως πολλά άλλα συγκροτήματα του πανκ, διαμαρτυρήθηκαν εναντίον της μοναρχίας και της αριστοκρατίας. Όμως, αντίθετα με τους υπόλοιπους μουσικούς του κινήματος, απέρριψαν τον μηδενισμό. Αντί αυτού, υποστήριξαν πολλές σύγχρονες απελευθερωτικές οργανώσεις και ανέπτυξαν επαφές με κοινωνικές ομάδες, όπως την αντιναζιστική Anti – Nazi League. Τον Απρίλιο του 1978 ηγήθηκαν στην οργάνωση του κοντσέρτου Rock Against Racism (Ροκ ενάντια στο ρατσισμό) στο πάρκο Βικτόρια του Λονδίνου.
Οι πολιτικές πεποιθήσεις των Clash είναι φανερές σε στίχους πρώιμων ηχογραφήσεων, όπως στο White Riot, όπου ενθαρρύνουν τη νεολαία να γίνει πολιτικά δραστήρια, στο Career Opportunities, που απευθύνονται στην αποξένωση των χαμηλόμισθων τετριμμένων επαγγελμάτων και στο London's Burning, όπου γίνεται αναφορά στην ανία της ζωής στην πόλη. Το εύρος των πολιτικών ενδιαφερόντων του συγκροτήματος διευρύνθηκε σε μεταγενέστερες ηχογραφήσεις. Ο τίτλος του Sandinista! αποτελεί αναφορά στους αριστερούς επαναστάτες της ομώνυμης οργάνωσης που είχε πρόσφατα καθαιρέσει τον Νικαραγουανό δυνάστη Αναστάσιο Σομόθα Νρεμπαϊλέ. Στον ίδιο δίσκο περιέχονται τραγούδια με περιεχόμενο που άπτεται διαφορετικών πολιτικών θεμάτων, με έκταση πέρα από αυτήν των βρετανικών ακτών, όπως το Washington Bullets και το Call Up.
Κληρονομιά και επίδραση
Οι Clash, εκτός του ότι άφησαν ανεξίτηλα χαραγμένο το όνομά τους στη μουσική ιστορία, ιδιαίτερα της πανκ, επηρέασαν πολλούς μουσικούς που είχαν ελάχιστη, ή ακόμη και ουδεμία σχέση με το συγκεκριμένο κίνημα. Το μείγμα του σκα, της ρέγκε και της βαθιά επηρεασμένης από τον ήχο της Τζαμάικας αγγλικής κουλτούρας, βοήθησαν στην προώθηση της μουσικής 2 tone, που αναδύθηκε από τις στάχτες της έκρηξης της πανκ. Μουσικοί που ξεκίνησαν την καριέρα τους όταν οι Clash ήταν ακόμη δραστήριοι και αναγνώρισαν το χρέος τους σε αυτούς είναι ο Μπίλι Μπραγκ και οι Aztec Camera.
Η μουσική του συγκροτήματος είχε επίσης μεγάλο αντίκτυπο στον ισπανόφωνο κόσμο. Συγκεκριμένα, το 1997 εκδόθηκε ένα άλμπουμ – φόρος τιμής στους Clash, που περιελάμβανε εκτελέσεις τραγουδιών από διάφορες πανκ μπάντες του Μπουένος Άιρες. Πολλά συγκροτήματα του ισπανικού ροκ (rock en espanol), που οφείλουν πολλά στο συγκρότημα είναι οι Todes Tus Muertos, Café Tacuba, Maldita Vencinant, Los Prisioneros, Tijuana No και Attaque 77. Παρόμοια επιρροή παρατηρείται στους πολιτικοποιημένους στίχους και στην ανάμειξη ανόμοιων μουσικών ειδών που χαρακτηρίζουν τη μουσική των Γάλλων Mano Negra.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Άνω Βουργουνδία
Karte Hoch und Niederburgund-el.png, ca 900.
{{legend|#ECE87B|Άνω Βουργουνδία}} {{legend|#FBCB8C|Κάτω Βουργουνδία}} {{legend|#D6B68A|Δουκάτο της Βουργουνδίας του Ριχάρδου, Δούκα της Βουργουνδίας}}]] Η Άνω Βουργουνδία (888-933) (επίσης Βουργουνδία Transjurane, γαλλικά Bourgogne transjurane, και Transjurania (Υπέρ των Ορέων Ζούρα (Jura)) είναι μέρος της περιοχής της Βουργουνδίας βόρεια των Ορέων Ζούρα, το οποίο μαζί με το δυτικό μέρος της Κομητεία της Βουργουνδίας σχημάτισαν το 888 το Βασίλειο της Άνω Βουργουνδίας, περιλαμβάνοντας και τις δύο μεριές των Ορέων Ζούρα. Το επίθετο "άνω" αναφέρεται στη θέση της προς τα πάνω στην Κοιλάδα του Ροδανού απ’ ό, τι η Κάτω Βουργουνδία (Cisjurania) και το Δουκάτο της Βουργουνδίας δυτικά του ποταμού Σον. Η Άνω Βουργουνδία ενώθηκε ξανά με την Κάτω Βουργουνδία το 933 (βλ. και Βασίλειο της Βουργουνδίας), και ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Αρλ.
Η περιοχή της αντιστοιχεί περίπου στην δυτική Ελβετία (τις περιοχές δυτικά της γραμμής Brünig-Napf-Reuss, με τις περιοχές Romandy, τα καντόνια της Βέρνης, του Άαργκαου και του Βαλέ, και την γαλλική région Φρανς-Κοντέ, όπως και γειτονικά μέρη των γαλλικών διαμερισμάτων Haute-Savoie και Ain, καθώς και την Κοιλάδα της Αόστα που σήμερα ανήκει στην Ιταλία.
Ιστορία
Ο Αυτοκράτορας Κάρολος ο Παχύς, γιος του Λουδοβίκου του Γερμανικού, μέχρι το 884 είχε επανενώσει όλες τις περιοχές των Καρολιδών, εκτός από το Βασίλειο της Προβηγκίας της Κάτω Βουργουνδίας που ίδρυσε ο Μπόζο της Προβηγκίας το 879. Όταν ο Κάρολος εκθρονίστηκε και πέθανε το 888, οι ευγενείς και ο κλήρος της Άνω Βουργουνδίας συγκεντρώθηκαν Σαν Μόριτς της Ελβετίας και εξέλεξαν ως βασιλιά τον Ροδόλφο Α΄ της Οσέρ, γιο του Κονράνδου Β΄ του Οίκου των Ουέλφων.
Στην αρχή ο Ροδόλφος προσπάθησε να ενώσει ξανά το βασίλειο του Λοθάριο Β΄, αλλά η ισχυρή αντίθεση του Αυτοκράτορα Αρνούλφου της Καρινθίας, Βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας, και του γιου του Ζβέντιμπολντ, τον ανάγκασε να επικεντρωθεί στην επικράτειά του της Transjurania και τη δυτική περιοχή της Φρανς-Κοντέ. Μετά το θάνατό του το 912, η χήρα του Γουΐλλα παντρεύτηκε τον Ούγο της Αρλ, Βασιλιά της Κάτω Βουργουνδίας.
Ο Ροδόλφος Β΄ εκστράτευσε το 922 στο Βασίλειο της Ιταλίας, νίκησε τον Βερεγγάριο του Φρίουλι και στέφτηκε βασιλιάς της Ιταλίας. Η εξουσία του όμως αμφισβητήθηκε από εξεγερμένους ευγενείς οι οποίοι κάλεσαν τον πατριό του, Ούγο της Αρλ, ο οποίος εξεδίωξε τον Ροδόλφο, και κέρδισε το Σιδερούν Στέμμα της Λομβαρδίας (το Στέμμα της Ιταλίας δηλαδή) στην Παβία το 923. Τελικά ο Ροδόλφος το 933 υποχώρησε υπέρ του Ούγου απ’ όλες τις βλέψεις του στην Ιταλία, και σε αντάλλαγμα κέρδισε το βασίλειο της Κάτω Βουργουνδίας, επανενώνοντας έτσι τις δύο περιοχές (Άνω και Κάτω Βουργουνδία). Υπό την ηγεμονία των απογόνων του Ροδόλφου
το Βουργουνδικό βασίλειο έγινε γνωστό ως Βασίλειο της Αρλ, το οποίο μετά την εξάλειψη της γραμμής διαδοχής το 1032 ενσωματώθηκε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως ένα τρίτο βασίλειο μετά το Βασίλειο της Γερμανίας και την Ιταλία, με τους Βασιλιάδες των Ρωμαίων (Βασιλιάς των Γερμανών) και τους Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να φέρουν από δω και πέρα και τον τίτλο του Βασιλιά της Βουργουνδίας.
Κατηγορία:Βουργουνδία Κατηγορία:Ιστορία της Ελβετίας
Γλύφος
Γλύφος ονομάζεται η μορφή ενός γράμματος ή συμβόλου στην γλωσσολογία και την τυπογραφική ορολογία. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην Αγγλική το 1727 ως όρος της τυπογραφίας (Glyph), ως δάνειο του γαλλικού όρου glyphe που προέρχεται από την ελληνική λέξη γλυφή (σκάλισμα, χάραγμα), εξ ου και Ιερογλυφικά.
Τζορτζ Κλούνεϊ
Ο Τζορτζ Τίμοθι Κλούνεϊ (George Timothy Clooney), (6 Μαΐου 1961) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος, ακτιβιστής και ανθρωπιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λέξινγκτον, Κεντάκι. Η μητέρα του, Νίνα Bruce (το γένος Warren, 1939 -), είναι πρώην βασίλισσα καλλιστείων και δημοτική σύμβουλος, ενώ ο πατέρας του, Nick Clooney, είναι πρώην παρουσιαστής ειδήσεων και ενός τηλεπαιχνιδιού που το παρουσίαζε για πέντε χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο Κλούνεϊ έχει μικτές γερμανικές, ιρλανδικές και αγγλικές ρίζες. Οι προ-παππούδες και γιαγιάδες του, Nicholas Clooney και Bridget Byron, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ιρλανδία. Η τέσσερις φορές προγιαγιά, Mary Ann Sparrow, ήταν η ετεροθαλής αδερφή της Nancy Hanks (η μητέρα του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν).
Εκπαίδευση
Ο Κλούνεϊ μεγάλωσε σε ένα αυστηρά ρωμαιοκαθολικό περιβάλλον αλλά είπε σε συνέντευξή του το 2006 ότι δεν ξέρει εάν πιστεύει στον Παράδεισο ή ακόμα και στον Θεό. Έχει πει: "Ναι, ήμασταν Καθολικοί, όλη η οικογένεια, όλο το σόι". Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο σχολείο του Φορτ Μίτσελ, Κεντάκι. Παρακολούθησε το Σχολείο του Αγίου Μιχαήλ στο Κολόμπους, Οχάιο ; έπειτα το δημοτικό σχολείο (ένα δημόσιο σχολείο) στο Μέισον, Οχάιο, από το 1968 έως το 1974 ; και το Σχολείο της Αγίας Σουζάννας στο Μέισον όπου υπηρέτησε ως αγόρι βωμού. Η οικογένεια Κλούνεϊ μετακόμισε πίσω στο Κεντάκι όταν ο ίδιος ο Κλούνεϊ ήταν στον έβδομο χρόνο. Στο γυμνάσιο ο Κλούνεϊ ανέπτυξε μια κατάσταση η οποία παραλύει μερικώς το πρόσωπο. Η αρρώστια εξαλείφθηκε μέσα σε ένα χρόνο. Σε μια συνέντευξη με τον Λάρυ Κινγκ, ανέφερε ότι: "ναι, εξαλείφθηκε. Χρειάζεται περίπου εννιά μήνες για να φύγει τελείως. Ήταν στον πρώτο χρόνο του γυμνασίου όταν ήταν μια κακή στιγμή για να έχεις το πρόσωπό σου παραλυμένο". Επίσης περιέγραψε μια θετική πλευρά της κατάστασης : "Είναι προφανώς μεγάλο πράγμα αυτό που συνέβη σε μένα επειδή με ανάγκασε να συμμετάσχω σε σειρές που έκαναν πλάκα εις βάρος μου. Και νομίζω ότι αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος του να γίνεσαι δημοφιλής. Τα πρακτικά αστεία πρέπει να απευθύνονται σε εσένα".
Μετά τη μετακόμιση στην Αγκούστα, Κεντάκι, ο Κλούνεϊ πήγε στο Γυμνάσιο της Αγκούστα. Έχει αναφέρει ότι στο σχολείο έλαβε σε όλα Α και ένα Β και ότι ήταν ένας ενθουσιώδης παίκτης του μπέιζμπολ και του μπάσκετ. Δοκίμασε να παίξει επαγγελματικό μπέιζμπολ με τους Τζιντζινάτι Ρεντ το 1977 αλλά δεν πέτυχε στον πρώτο γύρο και δεν έλαβε ένα συμβόλαιο. Παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο του Βορείου Κεντάκι από το 1979 έως το 1981 και πήρε πτυχίο στη δημοσιογραφική μετάδοση ενώ πήγε και στο Πανεπιστήμιο Τσιντσινάτι για πολύ σύντομο διάστημα χωρίς να αποφοιτήσει από αυτό. Έβγαλε χρήματα με το να πουλά γυναικεία παπούτσια, ασφαλιστικά προγράμματα από πόρτα σε πόρτα, δουλεύοντας στην οικοδομή και κόβοντας καπνά.
Καριέρα
Τον Ιούνιο του 2017 πούλησε την εταιρεία τεκίλας Casamigos, που είχε δημιουργήσει μαζί με τους Μάικλ Μέλντμαν και Ράντε Γκέρμπερ (σύζυγος της Σίντι Κρόφορντ), έναντι του ποσού του 1 δις δολαρίων.
Τηλεόραση
Ο Κλούνεϊ έχει εμφανιστεί σε διαφημίσεις εκτός ΗΠΑ για την Fiat, την Nespresso και την Μαρτίνι Βέρμουτ. Ο Κλούνεϊ ονομάστηκε από το Time magazine ως ένας από τους 100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο το 2007, 2008 και 2009. To 2005 η εφημερίδα TV Guide κατέταξε τον Κλούνεϊ ως τον πιο σέξι άντρα όλων των εποχών ανάμεσα σε 50 υποψήφιους.
Έχει γίνει παρωδία στο επεισόδιο του South Park "Smug Alert!", το οποίο κοροϊδεύει τον λόγο του στα 78α Όσκαρ. Ο Κλούνεϊ έχει δανείσει την φωνή του στην ίδια σειρά South Park ως ο σκύλος Σπάρκυ στο επεισόδιο "Big Gay Al's Big Gay Boat Ride" και ως ο γιατρός στα επείγοντα περιστατικά στο επεισόδιο Bigger, Longer and Uncut. Ο Κλούνεϊ είχε γίνει καρικατούρα στην σειρά American Dad!, στο επεισόδιο Tears of a Clooney στο οποίο ο Φρανσίν Σμιθ σχεδιάζει να τον καταστρέψει.
Ο σκηνοθέτης Αλεξάντερ Κάρτιο έκανε την πρώτη κινηματογραφική ταινία του Convincing Clooney με θέμα έναν καλλιτέχνη του Λος Άντζελες ο οποίος, όντας αντιμέτωπος με την απόρριψη ως ηθοποιός και σκηνογράφος, δημιουργεί ένα σχέδιο για να πείσει τον Κλούνεϊ να πρωταγωνιστήσει στην πρώτη του χαμηλού προϋπολογισμού ταινία μικρού μήκους. Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD τον Νοέμβριο του 2011.
Βραβεία
Σε όλη την καριέρα του, ο Κλούνεϊ έχει κερδίσει τρία Βραβεία Χρυσής Σφαίρας και δύο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων το ένα το έλαβε ως καλύτερος ηθοποιός για την ταινία Syriana και το δεύτερο ως ένας εκ των παραγωγών της ταινίας Επιχείριση: Αργκώ. Για τον ρόλο του στην ταινία The Descendants, κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα και προτάθηκε για Όσκαρ, Βραβείο Μπάφτα και δυο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών : Καλύτερος Πρωταγωνιστικός Ρόλος και Καλύτερη Ομάδα Ηθοποιών. Στις 11 Ιανουαρίου 2015 ο Κλούνεϊ βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Cecil DeMille.
Είναι ο μόνος ηθοποιός που έχει προταθεί σε έξι διαφορετικές κατηγορίες Όσκαρ.
Σχέσεις
Ο Κλούνεϊ είχε σχέση με την ηθοποιό Κέλυ Πρέστον (1987-1989). Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Τάλια Μπάλσαμ από το 1989 έως το 1993. Είχε επίσης σχέση με την ηθοποιό Τζίντζερ Λιν Άλεν αλλά και με την Γαλλίδα τηλεπερσόνα Σελίν Μπαλιτράν (1996-1999). Το 2000 γνώρισε την βρετανίδα μοντέλο Λίζα Σνόουντον με την οποία είχε μια πεντάχρονη ασταθή σχέση με χωρισμούς και επανασυνδέσεις. Ο Κλούνεϊ έβγαινε με την ηθοποιό Ρενέ Ζελβέγκερ το 2001 και την ηθοποιό Κρίστα Άλεν από το 2002 έως το 2008. Τον Ιούνιο του 2007, ο Κλούνεϊ ξεκίνησε να βγαίνει με την Στέϊσυ Κέιμπλερ ενώ η σχέση τους ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2013.