cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναπολεόνκα
Το ίδιο το κέικ είναι μια παραλλαγή του μιλφέιγ - ένα γαλλικό επιδόρπιο φτιαγμένο από τρία στρώματα σφολιάτας γεμισμένα με κρέμα ή μαρμελάδα - επίσης γνωστό ως Ναπολεόν.
Μερικές φορές πωλούνται κρεμούφκες που περιέχουν αλκοόλ, όπου έγιναν δημοφιλείς μετά από μια ψευδή ιστορία ότι ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' αγαπούσε αυτήν την παραλλαγή. Στην πραγματικότητα, ο Πάπας λάτρευε την παραδοσιακή κρεμούφκα.
Παπική κρεμούφκα
Στις 16 Ιουνίου 1999, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ αναφέρθηκε ότι μετά την ολοκλήρωση των εξετάσεων ματούρα, έφαγε κρεμούφκες με τους συμμαθητές του στην γενέτειρά του Βαντοβίτσε. Πόνταραν ποιος θα μπορούσε να φάει περισσότερες. Ο μελλοντικός Πάπας έφαγε δεκαοκτώ κρεμούφκες, αλλά δεν κέρδισε το στοίχημα.
Το 2007, για να εορτάσουν τα 87α γενέθλια του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, μία γιγαντιαία κρεμούφκα ψήθηκε στο Ζέσουφ.
Οι κρεμούφκες που θυμόταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ήταν γεμισμένες με κάσταρντ κρέμα πουτίγκα βανίλιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Σφολιάτες Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια
Ηλεκτρυώνη
Στην ελληνική μυθολογία η Ηλεκτρυώνη ήταν ηρωίδα της νήσου Ρόδου. Μυθολογείται ως θυγατέρα του θεού Ηλίου και της μυθικής γυναικείας μορφής Ρόδου. Η Ηλεκτρυώνη ή Αλεκτρώνα ταυτίζεται κατά μεγάλο μέρος με την προελληνική θεότητα του φωτός Ηλέκτρα, που λατρευόταν στη Σαμοθράκη και στη Ρόδο. Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη ήταν η μοναχοκόρη του Ήλιου και της Ρόδης και πέθανε παρθένα, ενώ τιμήθηκε από τούς Ροδίους με τιμές ηρωίδας.
Επιγραφή του Ναού της Ηλεκτρυώνης
Μια μαρμάρινη πλακέτα του 3ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε στην Ιαλυσό περιέχει μια επιγραφή με τους κανονισμούς που ισχύουν για τους επισκέπτες του ναού της Ηλεκτρυώνης.
Γενεαλογικό δένδρο
Ελληνικές θαλάσσιες θεότητες
Πηγές
Ηλεκτρυωνη
Αλέξανδρος Γεωργιάδης
Ο Αλέξανδρος Γεωργιάδης ήταν σημαντικός οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από την Κλεισούρα Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέξανδρος Γεωργιάδης γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880 στην Κλεισούρα Καστοριάς. Έδρασε ως οπλαρχηγός σώματος στην περιοχή της Κλεισούρας, προσπαθώντας να αποτρέψει τις Βουλγαρικές ενέργειες στη γενέτειρά του. Αναγκάστηκε να καταφύγει στο Αμύνταιο, το 1902 γιατί είχε στοχοποιηθεί από τους κομιτατζήδες. Εκεί, έγινε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Σούροβιτς. Έδρασε ως αγγελιοφόρος και σύνδεσμος των Ελληνικών αντάρτικων σωμάτων του Λεχόβου και της Κλεισούρας. Το 1907 επαναδραστηριοποιήθηκε ως οπλαρχηγός, επικεφαλής σώματος, συνεργαζόμενος με τον Κωνσταντίνο Παπασταύρου (καπετάν Μαυρομάτη) από το Μαυροχώρι. Πήρε μέρος στη μάχη του Σουμπρετσίου (ύψωμα νοτιοανατολικά του Λεχόβου) μαζί με τον Κ. Παπασταύρου. Στη μάχη αυτή, μαζί με τους αξιωματικούς Δημήτριο Παπαβιέρο, Ευστάθιο Θειάφη και Γρηγόριο Φαληρέα, τα Ελληνικά σώματα κυκλώθηκαν από ισχυρό Οθωμανικό απόσπασμα, ανάμεσα στα υψώματα Σουμπρέτσι (Δούκας) και Βέρμπιστα (Κρόνος) του Βέρνου, όπου μετά από σκληρή μάχη, κατόρθωσαν να διαφύγουν προξενώντας τεράστιες απώλειες στους Οθωμανούς. thumb|left|320px|Μακεδόνες Μακεδονομάχοι: ο Αλέξανδρος Γεωργιάδης δεύτερος από αριστερά στην πρώτη σειρά (όρθιοι) Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Νικόλαο Ανδριανάκη, λαμβάνοντας μέρος σε από κοινού επιχειρήσεις εναντίον εξαρχικών σε πολλά χωριά της περιοχής, μεταξύ των οποίων, τη Βύσανη (Βυσσινιά) και τη Λεσκοβίτσα (Λεπτοκαρυές). Με το σώμα του, ενήργησε καθοριστικά στην επιχείρηση εξόντωσης του Ζενέλ μπέη του Νυμφαίου και της εξουδετέρωσης της συμμορίας του Καρρά Αλή που λυμαίνονταν την περιοχή. Έλαβε τέλος, μέρος ως εθελοντής στον Α΄ και Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Καστοριάς Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας
Καλλιφώνιο Αχαΐας
Το Καλλιφώνιο είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Καλλιφωνίου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 872 μέτρων νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 61 κάτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Μαρσάλα
Η Μαρσάλα (Marsala στα ιταλικά και Maissala στη διάλεκτο της Σικελίας) είναι δήμος της νήσου Σικελίας στην Ιταλία με 82.805 κατοίκους. Είναι ο πρώτος σε πληθυσμό δήμος στην Ιταλική επαρχία του Τράπανι και ο πέμπτος σε ολόκληρη τη Σικελία.
Αρχαιότητα
Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος επιτέθηκε και κατέστρεψε τη Φοινικική αποικία Μότυα στο δυτικότερο άκρο της Σικελίας. Οι επιζήσαντες ίδρυσαν νέα πόλη στο εσωτερικό του νησιού που πήρε το Φοινικικό όνομα "Πόλη που βλέπει στη Λιβύη", οι Έλληνες το μετέφρασαν ως "Λιλύβαιον". Ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος ξεκίνησε όταν οι Φοίνικες στρατοπέδευσαν στο "Λιλύβαιον", από εκεί προχώρησαν στη Μεσσίνα και ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες. Το Φοινικικό κάστρο "Λιλύβαιον" δεν κατακτήθηκε ποτέ αν και πολιορκήθηκε από πολλούς ισχυρούς αντιπάλους όπως ο Πύρρος της Ηπείρου και η Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Με τη συνθήκη που έκλεισε όταν έληξε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος παραδόθηκε στους Ρωμαίους και έγινε μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη Σικελία. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων που διετέλεσε τη διετία 76 - 75 π.χ. δικαστής στο Λιλύβαιον το εμπλούτισε με βίλες και μεγάλα δημόσια κτίρια.
Μεσαίωνας
Οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν την πόλη τον 5ο αιώνα, τον επόμενο αιώνα προσαρτήθηκε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, την ίδια εποχή χτυπήθηκε από επιδημία δυσεντερίας που έφεραν οι πειρατές αλλά η Κωνσταντινούπολη τους αγνόησε. Οι Άραβες που ήρθαν τον 8ο αιώνα έφεραν ανάπτυξη και εμπορική αναγέννηση, η πόλη μετονομάστηκε σε "Μαρσάλα" που σημαίνει "λιμάνι του Αλί" ή "λιμάνι του θεού". Μία εναλλακτική θεωρία αναφέρει ότι το όνομα της σημαίνει "αλατούχα τηγάνια δίπλα από τη θάλασσα" χάρη στην ύπαρξη πολλών αλυκών στη γύρω περιοχή, δεν υπάρχει όμως καμία αναφορά στις πηγές της εποχής για την ύπαρξη αλυκών παρά μόνο τον 19ο αιώνα. Οι Νορμανδοί κατέκτησαν την πόλη στα τέλη του 11ου αιώνα, στη συνέχεια ανέλαβαν την εξουσία ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού και ο Οίκος της Βαρκελώνης. Η Μαρσάλα γνώρισε την περίοδο αυτή μεγάλη εμπορική ανάπτυξη αλλά όταν ο Κάρολος Κουίντος κατάργησε το λιμάνι για να σταματήσει τις επιδρομές των Σαρακηνών έπεσε σε παρακμή.
Η πόλη είναι γνωστή ιστορικά για την αποβίβαση στις 11 Μαΐου 1860 του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, επικεφαλής χιλίων βορειοϊταλών εθελοντών «ερυθροχιτώνων», από τους οποίους και ονομάστηκε η εκστρατεία εκείνη «επιχείρηση των Χιλίων Ερυθροχιτώνων» («Spedizione dei Mille»). Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οι Συμμαχικές δυνάμεις βομβάρδισαν την πόλη με οδυνηρές επιπτώσεις και πολλά θύματα, το κέντρο της πόλης ρυθμού Μπαρόκ καταστράφηκε. Η εφημερίδα The New York Times έγραψε την ίδια εποχή "Η Μαρσάλα εξαφανίστηκε από τον χάρτη" (13 Μαΐου 1943). Η Μαρσάλα είναι επίσης γνωστή για την παραγωγή του ομώνυμου κρασιού (Κρασί της Μαρσάλα ή Vino di Marsala στα ιταλικά).
Αρχαιολογικά ευρήματα
Ο αρχαιολογικός χώρος της Μαρσάλα έχει ερευνηθεί με ανασκαφές και τοπογραφικές μελέτες, η αρχαία πόλη Λιβύλαιον είχε τετράγωνο σχήμα και ήταν σε μία βραχώδη περιοχή με χαμηλό υψόμετρο πολύ κοντά στη θάλασσα. Το αστικό υπόβαθρο της πόλης χρονολογείται τον 2ο αιώνα π.χ. και είχε τη μορφή Ρωμαϊκού στρατοπέδου. Η Μάρσαλα ιδρύθηκε γύρω στα 350 π.χ. με ισχυρά εξωτερικά τείχη και μία βαθιά τάφρο που είναι σήμερα θαμμένη. Ελάχιστα ευρήματα υπάρχουν σήμερα από το Λιλύβαιον, μόνο μερικά κομμάτια από τα αρχαία τείχη είναι ορατά. Οι εκσκαφές ξεκίνησαν πρόσφατα στο κέντρο της πόλης (2005) και έφεραν στο φως Ρωμαϊκές κατασκευές. Το αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης φιλοξενεί ένα δείγμα από τα πλοία της Καρχηδόνας που συμμετείχε σε μάχη στις Αιγάδες νήσους, στην ακτή των Μαρσάλων (241 π.χ.) όπως επίσης γλυπτά, δείγματα κεραμικής και μωσαϊκά.
Οι Νορμανδοί έκτισαν στη Μαρσάλα τρεις μεγάλες πύλες: τη "Νέα πύλη", την "πύλη της θάλασσας" και την "πύλη Μαζάρα", τον 17ο και τον 18ο οι Νορμανδικές πύλες κτίστηκαν ξανά μεγαλύτερες. Η "πύλη Μαζάρα" στα νοτιοανατολικά ξανακτίστηκε το 1572, η "πύλη της θάλασσας" ξανακτίστηκε το 1685 και η "Νέα πύλη" που βρίσκεται στα βορειοδυτικά το 1790. Το δημοτικό συμβούλιο της Μαρσάλα αποφάσισε να κατεδαφίσει τα τείχη για να επεκταθεί η πόλη, μαζί κατεδαφίστηκε και η "πύλη Τράπανι" που οικοδομήθηκε τον 17ο αιώνα και είχε μικρότερο μέγεθος σε σχέση με τις υπόλοιπες. Οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις στο "ακρωτήρι Βόιο" δείχνουν ότι η Μαρσάλα είχε οικοδομηθεί άλλες δύο φορές τον 1ο αιώνα π.χ. και το 3ο αιώνα μ.χ. Δεν υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις ότι η οικοδόμηση του 3ου αιώνα συνδέεται με τον μεγάλο σεισμό την ίδια εποχή στην Κρήτη αν και άλλες πόλεις του νησιού όπως ο Σελινούντας Σικελίας είχαν πληγεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αποικίες της Φοινίκης στη Σικελία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τράπανι
Διονύσιος Φαραζουλής
Βίος
Ο Διονύσιος Φαραζουλής γεννήθηκε το 1882 στο Αίγιο. Προερχόταν από εύπορη και πολύτεκνη οικογένεια της περιοχής. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών ήλθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια θα εγγραφεί στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως τριτοετής φοιτητής άρχισε να κηρύττει τις Κυριακές σε διαφόρους μικρούς ναούς της Αθήνας. Το 1907 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της θεολογίας με τον βαθμό «άριστα». Η γνωριμία του με τον Αρχιμ. Ευσέβιο Ματθόπουλο θα τον οδηγήσει για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, Τον Δεκέμβριο του 1912, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον Ναό του Αγίου Γεωργίου (Καρύτση) από τον Τιμόθεο Αναστασίου. Κήρυττε στον ναό της Χρυσοσπηλαιωτίσσης. Τον Φεβρουάριο του 1919 μετετέθη από την Χρυσοσπηλιώτισσα, και διορίσθηκε από τον Μητροπολίτη Αθηνών Μελέτιο Γ', ως τακτικός ιεροκήρυκας στο Ναό του Αγίου Γεωργίου (Καρύτση), από όπου είχε ξεκινήσει ως διάκονος. Όμως ο Μητροπολίτης Μελέτιος την 1ην Ιανουαρίου του 1920 τον μετέθεσε στον Καθεδρικό Ναό των Αθηνών για να παρακολουθούν περισσότεροι άνθρωποι τα κηρύγματά του. Ο Φαραζουλής συνεργάστηκε με το περιοδικό Ανάπλασις και το περιοδικό Ζωή. Στις αρχές του 1920 προσβλήθηκε από γρίππη η οποία εξελίχθηκε σε πνευμονία και σύντομα πέθανε σε ηλικία μόλις 38 ετών, στις 23 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Κληρικοί
Παγγαίο όρος
Το Παγγαίο όρος είναι μεγάλος ορεινός όγκος της Ελλάδας που εκτείνεται στους νομούς Καβάλας και Σερρών. Στο βουνό και στις γύρω από αυτό περιοχές υπάρχουν πολλές και μεγάλες πηγές, καθώς και ρέματα που τροφοδοτούνται από το βουνό. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το "Μάτι" με υψόμετρο 1.956 μέτρα. Τα δασαρχεία Καβάλας και Σερρών είναι υπεύθυνα για την προστασία του βουνού.
Πληροφορίες
Κατά την ελληνική μυθολογία το όρος αρχικά ονομαζόταν Καρμάνιον, για να ονομαστεί μετέπειτα Παγγαίον από τον Παγγαίο, γιο του θεού Άρη και της Κριτοβούλη ς, ο οποίος, μη μπορώντας να αντέξει τις τύψεις του για την αιμομιξία που άθελά του διέπραξε με την θυγατέρα του, αυτοκτόνησε πάνω στο όρος αυτό.
Το Παγγαίο όρος αναφέρεται συχνά από τις αρχαίες ελληνικές και λατινικές πηγές και ήταν ιδιαίτερα φημισμένο για τα αργυρωρυχεία και χρυσωρυχεία του, καθώς και για τη ναυπηγήσιμη ξυλεία που παρείχαν τα δάση του. Ακόμη περίφημα ήταν τα εκατόφυλλα τριαντάφυλλα που φύονταν σε αυτό.
Ο Αισχύλος στην τραγωδία Πέρσαι αναφέρει το όρος Παγγαίο στην περιγραφή της πορείας που ακολούθησαν οι ηττημένοι Πέρσες: « ἔς τε Μακεδόνων χώραν ἀφικόμεσθ᾽, ἐπ᾽ Ἀξιοῦ πόρον, Βόλβης θ᾽ ἕλειον δόνακα, Πάγγαιόν τ᾽ ὄρος » («φτάσαμε στη Μακεδονία, στον Αξιό, και στους βάλτους και τις καλαμιές της Βόλβης και στο Παγγαίο όρος»).
Στην κορυφή του Παγγαίου όρους βρισκόταν το φημισμένο ιερό του Διονύσου, το οποίο είχαν υπό τον έλεγχό τους οι Σάτρες. Στο μαντείο υπήρχε μια γυναίκα ως «προμάντιδα», δηλαδή σαν Πυθία. Επίσης είχε έμπειρους ιερείς, τους «προφήτες», προερχόμενους από το πολεμικό φύλο των μαχαιροφόρων Βησσών της Ροδόπης, οι οποίοι μετέφεραν στους πιστούς τους χρησμούς που ο Βάκχος ενέπνεε στην προμάντιδα.
Τα «ακιδογραφήματα» ή τα «βραχογραφήματα» του Παγγαίου αποτελούν σχεδιάσματα πάνω στον γρανίτη ή τον ασβεστόλιθο, συνηθέστατα στο ύπαιθρο, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και μέσα σε σπήλαια. Παριστάνουν ζώα, ανθρώπους, αγρίμια του δάσους αλλά οι αρχαιολογικές γνώσεις για αυτά είναι ελάχιστες.
Στη βόρεια πλαγιά του όρους και σε υψόμετρο περίπου 600 μέτρων, βρίσκεται η Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας. Η Μονή είναι κτισμένη στην πλαγιά ενός υψώματος, στη θέση του ιερού μαντείου του Διονύσου. Η ίδρυση της μονής ανάγεται στον 5ο αι. μ.Χ. και τα νεότερα χρόνια αποτέλεσε σημαντική εστία παιδείας του υπόδουλου Ελληνισμού.
Το Παγγαίο είναι και γνωστό ως το Χρυσοφόρο Παγγαίο λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων χρυσού και αργυρού που εκμεταλλεύτηκε στην αρχαιότητα ο Φίλιππος Β’ Βασιλιά των Μακεδόνων. Μια απο τις εισόδους των μεταλλείων είναι ακόμα διακριτή, λίγο πριν το Καταφύγιο Χατζηγεωργίου επί του παλαιού ορεινού δρόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Καβάλας Κατηγορία:Βουνά των Σερρών Κατηγορία:Δασικά χωριά στην Ελλάδα
Πέδρο ντε Μπετανκούρ
Ο Πέδρο ντε Μπετανκούρ ή κατά πλήρες όνομα Πέδρο ντε Σαν Χοσέ Μπετανκούρ (ισπανικά: Pedro de San José Betancur, 21 Μαρτίου 1626 - 25 Απριλίου 1667) ήταν Ισπανός ιεραπόστολος που ανακηρύχθηκε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τενερίφη (Κανάρια Νησιά) από αγροτική οικογένεια. Παιδί ακόμα δούλευε ως κτηνοτρόφος (γιδοβοσκός), ενώ ανέδειξε μεγάλη πνευματικότητα και διαλογισμό. Έτσι από νεαρή ηλικία ακολουθώντας τον χριστιανικό δογματισμό σε ηλικία 23 ετών ανέλαβε αποστολικό έργο στη Γουατεμάλα, όπου μεταβαίνοντας εκεί ίδρυσε το Τάγμα της Παναγίας της Βηθλεέμ, καθώς και νοσοκομεία για τη νοσηλεία αρρώστων. Το φιλανθρωπικό του έργο διαδόθηκε πολύ σύντομα σε όλη την Κεντρική Αμερική. Ο Πέδρο πέθανε στην Αντίγουα Γουατεμάλα στις 25 Απριλίου 1667, μόλις 41 χρονών thumb|left|Σπήλαιο της Πέδρο ντε Μπετανκούρ, Τενερίφη.
Ο Πέδρο ντε Μπετανκούρ υπήρξε ένας μεγάλος υπερασπιστής του Καθολικού δόγματος και ειδικότερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το οποίο διακηρύσσει ότι η Παναγία γεννήθηκε άσπιλη. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην Παναγία και όταν ζούσε ακόμα στην Τενερίφη πήγαινε συχνά στο ιερό προσκύνημα της Παναγίας της Κανδελάριας, της πολιούχου των Καναρίων Νήσων.
Ανακηρύχθηκε άγιος από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, το 2002, ως πρώτος άγιος των Καναρίων Νήσων, Γουατεμάλας και της Κεντρικής Αμερικής. Σήμερα, το σπήλαιο, όπου προσευχόταν και διαλογιζόταν, όταν οδηγούσε το ποίμνιό του στο νότιο τμήμα του νησιού της Τενερίφης έχει μετατραπεί σε ιερό τόπο προσκυνήματος. Η Εκκλησία του Σαν Φρανσίσκο στη Γουατεμάλα τιμάει το μέρος όπου βρίσκεται ο τάφος του. Ημέρα μνήμης και εορτής του καθιερώθηκε η 24 Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ισπανοί κληρικοί Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί
Μάραθος Ηρακλείου
Το Μάραθος είναι ορεινό χωριό στις βορειοανατολικές ρίζες του Ψηλορείτη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου και παλαιότερα στην Επαρχία Μυλοποτάμου.
Γεωγραφία
Το Μάραθος βρίσκεται στο 20,3 χλμ. της παλιάς οδικής αρτηρίας προς Χανιά σε πετρώδη βουνό στις ρίζες του Ψηλορείτη και σε υψόμετρο 406 μέτρα. Στα βορειοανατολικά στο ύψωμα Βασιλικός υπάρχει πηγή. Στην τοποθεσία Άσπρο Μασχάλι βρίσκεται βιότοπος. Αξιοθέατο είναι και ο Μαραθιανός ποταμός. Εντυπωσιακά είναι και τα σπήλαια Δόξα και Αρκαλόσπηλιος.Επισης μπορείτε να βρείτε πριν την είσοδο σας στο Μάραθος το όρος του Στρούμπουλα που θεωρείται η βορειοανατολική επέκταση του όρους Ίδη (Ψηλορείτης).
Οικονομία
Οι κάτοικοι απασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιοκομία και με τη μελισσοκομία. Παράγει λάδι και την περίφημη σταφιδολιά.
Πολιτισμός
Ενεργός είναι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, ενώ υπάρχει και σύλλογος Γυναικών, με το όνομα «Το ξομπλιαστό κουλουράκι». Το όνομα του τελευταίου παραπέμπει στο έθιμο των κουμπαροκούλουρων, τα οποία χαρίζονται στον κουμπάρο ή στο νονό. Κάθε χειμώνα γίνεται η γιορτή της σταφιδολιάς, οπότε οι παριστάμενοι γεύονται νοστιμιές της παραδοσιακής κουζίνας. . Στο Μάραθο επίσης λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και αστυνομικός σταθμός.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Maratto με 54 κατοίκους στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα. Διαθέτει αστυνομικό σταθμό και αγροτικό ιατρείο. Η ονομασία του οικισμού είναι προελληνική και προέρχεται από το φυτό μάραθος. Στον οικισμό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Χαραλάμπους και του Αγίου Γεωργίου το εκκλησάκι της Παναγίας και τέλος Η μεγαλύτερη εκκλησία του χωριού Άγιοι Πάντες. Επίσης, εντός του χωριού βρίσκεται το μνημείο για τους πεσόντες από τους Γερμανούς, το μνημείο του καταδρομέα Ηλία Τούλη που έπεσε -άδικα- τον Ιούλιο του 1974 στην Κύπρο, και στο δρόμο προς το Φόδελε το μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φόδελε και το 1927 στο ΦΕΚ 39Α - 12/03/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τυλίσου του Δήμου Μαλεβιζίου. Σύμφωνα την απογραφή του 2011 απογράφησαν 351 κάτοικοι.
Δείτε: Κοινότητα Μαράθου
Παραπομπές
Μαρα Μαρα Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Μοναστήρι της Ρίλα
Το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Ρίλα, γνωστό και απλά ως Μοναστήρι της Ρίλα (βουλγ. Рилски манастир, Rilski manastir) είναι η μεγαλύτερη και πιο φημισμένη ορθόδοξη μονή στη Βουλγαρία. Βρίσκεται στα Όρη Ρίλα, σε ύψος 1.147 μέτρων και 117 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας, Σόφιας, στη βαθειά κοιλάδα του ποταμού Ρίλσκα. Το μοναστήρι έχει πάρει το όνομά από τον ιδρυτή του, τον ερημίτη Ιωάννη (Ιβάν) της Ρίλα (876 - 946 μ.Χ.) και σήμερα έχει περίπου 60 μοναχούς. Ολόκληρο το συγκρότημα της μονής καταλαμβάνει μια έκταση 8.800 m² και αποτελείται από μια μονόκλιτη βασιλική, κελιά όπου μένουν οι μοναχοί και έναν πύργο.
Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 10ο αιώνα και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά πολιτισμικά, ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της Βουλγαρίας και σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο τόσο για τη Βουλγαρία, όσο και για τη Νότια Ευρώπη. Το 1976 ανακηρύχθηκε εθνικό ιστορικό μνημείο της Βουλγαρίας και το 1983 χαρακτηρίστηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Από το 1991 υπάγεται εξ' ολοκλήρου στην Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Βουλγαρίας. Το 2008 προσέλκυσε 900.000 επισκέπτες. Το μοναστήρι απεικονίζεται στην πίσω όψη του χαρτονομίσματος του 1 λεβ, που εκδόθηκε το 1999.
Ιστορία
thumb|250px|left|Το εσωτερικό προαύλιο της μονής Σύμφωνα με την παράδοση, τη μονή ίδρυσε ο ερημίτης Άγιος Ιωάννης της Ρίλας, από τον οποίο και πήρε το όνομά της, κατά την περίοδο του Τσάρου Πέτρου Α' (927-968). Ο ερημίτης ζούσε, στην πραγματικότητα, σε μια σπηλιά χωρίς υλικά αγαθά κοντά στο μοναστήρι, το οποίο χτίστηκε από τους μαθητές του. Τα λείψανά του φυλάσσονται στη μονή.
Η μονή πάντοτε υποστηριζόταν και ήταν σεβαστή από τους Βούλγαρους άρχοντες. Μεγάλες δωρεές έγιναν από όλους σχεδόν τους τσάρους της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μέχρι την Οθωμανική Κατάκτηση, καθιστώντας το μοναστήρι το πολιτισμικό και πνευματικό κέντρο της βουλγαρικής εθνικής συνείδησης, που έφτασε στο απόγειό του από το 12ο ως το 14ο αιώνα.
Στην τωρινή της θέση η μονή αναστηλώθηκε το πρώτο μισό του 14ου αιώνα από τον Χρέλιο Ντραγκόλοφ, ντόπιο φεουδάρχη υπό Σερβική επικυριαρχία. Τα παλαιότερα κτίρια στο συγκρότημα χρονολογούνται από αυτή την περίοδο - ο Πύργος του Χρέλια (1334 - 1335) και μια μικρή εκκλησία ακριβώς δίπλα του (1343). Στην εποχή αυτή ανήκουν επίσης ο επισκοπικός θρόνος και οι πλούσια σκαλισμένες πύλες του μοναστηριού. Ωστόσο την άφιξη των Οθωμανών στο τέλος του 14ου αιώνα ακολούθησαν πολυάριθμες επιδρομές και η καταστροφή του μοναστηριού στα μέσα του 15ου αιώνα.
Χάρη σε δωρεές της Σουλτάνας Μάρα Μπράνκοβιτς, της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ρωσικής Μονής του Αγίου Ορους η Μονή της Ρίλα ανακατασκευάστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα από τρεις αδελφούς από την περιοχή του Κιουστεντίλ. Με ενέργειες της Σουλτάνας Μάρας Μπράνκοβιτς τα λείψανα του Ιωάννη της Ρίλα μεταφέρθηκαν από το Τάρνοβο στο νέο συγκρότημα το 1469.
Η Μονή αποτέλεσε θύλακα του βουλγαρικού πολιτισμού και γλώσσας κατά την περίοδο της ξένης κυριαρχίας. Κατά την εποχή της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης (18ος - 19ος αιώνας) καταστράφηκε από φωτιά το 1833 και ανοικοδομήθηκε και πάλι μεταξύ 1834 και 1862 με χρήματα εύπορων πολιτών της χώρας, υπό το διάσημο αρχιτέκτονα Αλέξι Ρίλετς. Η ανέγερση των κτιρίων διαμονής άρχισε το 1816, ενώ το 1844 προστέθηκε ένα καμπαναριό δίπλα στον Πύργο του Χρέλιου. Ο Νεόφυτος της Ρίλα ίδρυσε αυτή την περίοδο μια σχολή στο μοναστήρι. Το μοναστήρι είναι γνωστό ως κρησφύγετο Βούλγαρων επαναστατών, όπως ο Βασίλ Λέβσκι, ο Γκότσε Ντέλτσεφ, ο Πέγιο Γιαβόροφ και άλλοι. Το μοναστηριακό συγκρότημα, θεωρούμενο ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης, ανακηρύχθηκε εθνικό ιστορικό μνημείο το 1976 και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1983.α.
Στις 25 Μαΐου 2002, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφτηκε το μοναστήρι κατά τη διάρκεια του προσκυνήματός του στη Βουλγαρία και το Αζερμπαϊτζάν, προβαίνοντας παράλληλα σε μια δήλωση για την πλήρη απαλλαγή της Βουλγαρίας από οποιοδήποτε ρόλο στην απόπειρα δολοφονίας εις βάρος του το 1981.
Αρχιτεκτονική
Το όλο συγκρότημα καταλαμβάνει μια έκταση 8.800 τ.μ. με μορφή ορθογωνίου, που επικεντρώνεται γύρω από την εσωτερική αυλή (3.200 τ.μ.), όπου βρίσκονται ο πύργος και η κεντρική εκκλησία.
Κεντρική Εκκλησία
thumb|250px|right|Κεντρική Εκκλησία Η κεντρική εκκλησία του μοναστηριού χτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Αρχιτέκτονάς της είναι ο Πάβελ Ιωάννοφ, που εργάστηκε για αυτή από το 1834 ως το 1837. Η εκκλησία έχει πέντε τρούλους, τρεις άγιες τράπεζες και δυο πλαϊνά παρεκκλήσια, ενώ ένα από τα πολυτιμότερα στοιχεία στο εσωτερικό είναι το επίχρυσο εικονοστάσι, περίφημο για την ξυλογλυπτική του, για το οποίο εργάστηκαν τέσσερις τεχνίτες επί πέντε χρόνια. Οι νωπογραφίες, που ολοκληρώθηκαν το 1946, είναι έργο πολλών καλλιτεχνών από το Μπάνσκο, το Σάμοκοβ και το Ράζλογκ, ανάμεσά τους οι διάσημοι αδελφοί Ζαχάρι και Ντιμιτάρ Ζόγκραφ. Η εκκλησία στεγάζει επίσης πολλές πολύτιμες εικόνες, που χρονολογούνται από το 14ο ως το 19ο αιώνα. Οι στοές στην αυλή έχουν επιρροές από τους Μαμελούκους με τη ριγωτή ζωγραφική και τους θόλους, που έγιναν δημοφιλέστερες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου. Είναι πραγματικά αξιόλογο θέαμα. Στην εκκλησία βρίσκεται και το κενοτάφιο (υπάρχει εκεί μόνο η καρδιά του) του Τσάρου Μπόρις Γ΄ της Βουλγαρίας. Στο εσωτερικό της κεντρικής εκκλησίας απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών και βίντεο.
Τμήμα διαμονής
Το τετραώροφο (χωρίς το υπόγειο) κτίριο διαμονής του συγκροτήματος αποτελείται από 300 δωμάτια, τέσσερα παρεκκλήσια, ένα αρχονταρίκι, μια κουζίνα (γνωστή για τα ασυνήθιστα μεγάλα σκεύη της) και μια βιβλιοθήκη, που περιέχει 250 χειρόγραφα και 9.000 παλιά έντυπα. Το εξωτερικό του συγκροτήματος, με τους ψηλούς πέτρινους τοίχους και τα μικρά παράθυρα μοιάζει περισσότερο με φρούριο, παρά με μοναστήρι.
Μοναστηριακό μουσείο
Το μουσείο του Μοναστηριού της Ρίλα φημίζεται ιδιαίτερα για το Σταυρό του Ραφαήλ, ένα ξύλινο σταυρό φτιαγμένο από ένα κομμάτι ξύλου (81 Χ 43 εκ.). Σκαλίστηκε από ένα μοναχό, ονόματι Ραφαήλ, με τη χρήση λεπτού κοπιδιού και μεγεθυντικών φακών για την αναπαραγωγή 140 θρησκευτικών σκηνών και 650 μορφών σε μικρογραφία. Η εργασία για το καλλιτέχνημα αυτό κράτησε δώδεκα χρόνια, πριν ολοκληρωθεί το 1802, οπότε ο μοναχός έχασε το φως του. Μέσα στο μουσείο απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών και βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βουλγαρία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βουλγαρία Ριλα
Άντζελα Μπρούσκου
Η Άντζελα Μπρούσκου είναι Ελληνίδα σκηνοθέτρια και ηθοποιός.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του ΘεάτρουΤέχνης. To 1993 ίδρυσε το Θέατρο Δωματίου με την Παρθενόπη Μπουζούρη.
Ως σκηνοθέτρια
Θέατρο
Εθνική Αγίου Μαρίνου Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Αγίου Μαρίνου U21είναι η εθνική, ποδοσφαιρική ομάδα του Αγίου Μαρίνου για ποδοσφαιριστές κάτω των 21. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίου Μαρίνου. Δημιουργήθηκε το 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Αγίου Μαρίνου (ποδόσφαιρο)
Συνέτι Άνδρου
Το Συνέτι (οι ντόπιοι το λένε Συνετί) είναι ένα χωριό στην Άνδρο με πληθυσμό 151 κατοίκων, σε υψόμετρο 220 μ. Απέχει από τη Χώρα 9 χλμ. Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Τσιροβλίδι, σε μια καταπράσινη πλαγιά του. Ανήκει στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στο δήμο Κορθίου. Στο χωριό υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο Συνετίου. Το Συνετί παράγει κρασί.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Λήκυθος
thumb|100px|right|Λήκυθος
Καλλιτεχνία
Οι αναπαραστάσεις που είχαν ήταν συχνά σκηνές καθημερινών δραστηριοτήτων ή τελετουργιών. Χρησίμευαν συχνά σε επικήδειες τελετουργίες, και γι'αυτό είχαν επίσης απεικονίσεις επικήδειων ιεροτελεστιών, σκηνές απώλειας, αποχωρισμού ή και αναχώρησης. Οι απεικονίσεις αυτές είναι συνήθως περιληπτικές και λιτές στην εμφάνιση. Η διακόσμηση του κεραμικού αγγείου αποτελείται από απαλό ερυθρό και μαύρο χρώμα. Πιστεύεται ότι τα χρώματα αυτά προέρχονται από την εποχή του χαλκού, αλλά πρωτοχρησιμοποιήθηκαν το 530 π.Χ. στην Αθήνα.
Ταξινόμηση
Οι λήκυθοι διαιρούνται σε πέντε τύπους:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αγγειοπλαστική
Όμο (ποταμός)
250px|thumb|Ο ποταμός Όμο Ο Όμο είναι ένας ποταμός στο νότο της Αιθιοπίας. Το μήκος του είναι περίπου 800 χλμ. Ο ποταμός πηγάζει στο κέντρο των βουνών της Αιθιοπία, ρέει στο νότο και εκβάλλει στην λίμνη Τουρκανά (Ρουντόλφ).
Η κυβέρνηση της Αιθιοπίας εκπονεί το προσχέδιο της οικοδόμησης του μεγάλου υδροηλεκτρικού σταθμού στο ποτάμι για να εφαρμόσουν τον εξηλεκτρισμό της Αντίς Αμπέμπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αιθιοπίας
Μεσιέ 12
Το Μεσιέ 12 (γνωστό και ως M12 και NGC 6218) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 16.000 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχο. Το Μεσιέ 12 βρίσκεται περίπου 3 μοίρες μακρυά από το Μ10 στον ουρανό, με το οποίο και μοιάζει πολύ.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 12 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ στις 30 Μαΐου 1764. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1783.
Χαρακτηριστικά
Μία μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2006 κατέληγε ότι αυτό το σμήνος διαθέτει ένα ασυνήθιστα χαμηλό αριθμό άστρων χαμηλής μάζας. Οι συγγραφείς υπέθεσαν ότι τα άστρα αυτού του τύπου απομακρύνθηκαν από το σμήνος εξαιτίας της βαρυτικής επιρροής του Γαλαξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 12 6218 Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Γκραντ Ροΰ
Το  Γκραντ Ροΰ (Grand Roy) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Έχει πληθυσμό 700 κατοίων (2006).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Η γοητεία της αμαρτίας
Η γοητεία της αμαρτίας (Πρωτότυπος τίτλος: Gruppo di famiglia in un interno) είναι δραματική ταινία του 1974 σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Λουκίνο Βισκόντι. Πρωταγωνιστούν οι Μπαρτ Λάνκαστερ, Χέλμουτ Μπέργκερ, Σιλβάνα Μάνγκανο και Ρομόλο Βάλλι, με σύντομες εμφανίσεις από την Κλάουντια Καρντινάλε και την Ντομινίκ Σαντά. Η ταινία εξερευνά θέματα όπως η σύγκρουση παλιού και νέου, ο επικείμενος θάνατος, οι υπαρξιακές κρίσεις και το κοινωνικοπολιτικό χάσμα μεταξύ των γενεών.
Πλοκή
Ένας συνταξιούχος Αμερικανός καθηγητής ζει μια μοναχική ζωή σε ένα πολυτελές Παλάτι στη Ρώμη, περιτριγυρισμένο από έργα τέχνης και βιβλία. Μετά βίας διατηρεί επαφή με άλλα άτομα εκτός από την επί χρόνια οικονόμο του Ερμίνια, αλλά ακόμη και αυτή η επαφή χαρακτηρίζεται από αποστασιοποίηση. Μια μέρα, η πλούσια αλλά αθυρόστομη κόμισσα Μπρουμόντι (ο σύζυγός της είναι δεξιός βιομήχανος) χτυπά το κουδούνι της πόρτας του. Καταφέρνει να πει στον καθηγητή να νοικιάσει το άδειο διαμέρισμα στον επάνω όροφο του παλάτι σε εκείνη, τον πολύ νεότερο εραστή της Κόνραντ, την έφηβη κόρη της Λιέτα και τον αρραβωνιαστικό της Λιέτα, Στέφανο, έναν συντηρητικό επιχειρηματία.
Ο καθηγητής ενοχλείται ελαφρά από τους πιεστικούς νέους ενοικιαστές που ανακατασκευάζουν αμέσως το διαμέρισμά τους, εξετάζουν το διαμέρισμα του καθηγητή για στοιχεία για το παρελθόν του, διοργανώνουν πάρτι και έχουν ερωτικές εμπειρίες μεταξύ τους (συμπεριλαμβανομένου του Κόνραντ με την κόρη της Κοντέσας). Όμως, εκτός από την ενόχληση, ο καθηγητής νιώθει εμψυχωμένος από τους νέους. Τον ελκύει ιδιαίτερα ο προκλητικός, αδιαφανής Κόνραντ. Το παρελθόν του Κόνραντ ως ζιγκολό και ως αριστερός ριζοσπάστης στις διαδηλώσεις του 1968, ο οποίος στη συνέχεια έπεσε στα ναρκωτικά, αναφέρεται σε μια έντονη αντίθεση με την πρώην εντελώς διαφορετική ζωή του καθηγητή που είχε διαμορφωθεί από την ανατροφή της ανώτερης τάξης και τις εμπειρίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Περιστασιακά, ο καθηγητής βυθίζεται στις αναμνήσεις της πρώην γυναίκας και της μητέρας του. Ο καθηγητής και ο Κόνραντ δείχνουν κοινό ενδιαφέρον για την τέχνη και γίνονται πιο στενοί φίλοι όταν ο Κόνραντ ξυλοκοπείται ένα βράδυ λόγω χρεών τζόγου και ο καθηγητής τον βρίσκει και του παρέχει ιατρική περίθαλψη.
Ο καθηγητής προσκαλεί την Κοντέσα, τον Κόνραντ, τη Λιέτα και τον Στέφανο σε ένα δείπνο, στο οποίο τους αποκαλεί τη «νέα του οικογένεια» και ταυτόχρονα εκφράζει την ικανοποίησή του που έφεραν ζωντάνια στη μετρημένη ζωή του με τη μετακόμισή τους. Ωστόσο, δημιουργείται μια διαφωνία μεταξύ των καλεσμένων του για το αμφίβολο παρελθόν του Κόνραντ και τη σχέση του με την Κοντέσα. Αν και θέλει να χωρίσει από τον σύζυγό της, δεν θέλει να παντρευτεί τον Κόνραντ, ο οποίος είναι σημαντικά νεότερος και κοινωνικά κάτω της. Ο Κόνραντ στη συνέχεια αποκαλύπτει ότι κατασκόπευε τον σύζυγό της επειδή υποστήριζε ακροδεξιές ομάδες. Αυτό δεν ήταν για επαγγελματικούς λόγους, αλλά για τον φόβο της σύλληψης στην ισπανική δικτατορία Φράνκο. Η κόμισσα και ο Στέφανο αποστασιοποιούνται τότε από τον Κόνραντ. Ο καθηγητής απορρίπτει τις αντιδραστικές τους απόψεις αλλά δεν επεμβαίνει για να υποστηρίξει τον Κόνραντ.
Παραγωγή
Στην ταινία συμμετέχουν ένα διεθνές καστ ηθοποιών, συμπεριλαμβανομένου του Αμερικανού ηθοποιού Μπαρτ Λάνκαστερ, του Αυστριακού Χέλμουτ Μπέργκερ, των Ιταλών Σιλβάνα Μάνγκανο και Κλάουντια Καρντινάλε (σε πολύ σύντομο ρόλο ως σύζυγος του καθηγητή) και της Γαλλίδας ηθοποιού Ντομινίκ Σάντα ως μητέρα του καθηγητή. Ο Βισκόντι πρόσφερε τον ρόλο της κοντέσας Μπρουμόντι στην Όντρεϊ Χέπμπορν, προτού η Μάνγκανο πάρει τον ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε στην αγγλική γλώσσα. Ωστόσο, μια ιταλική μεταγλωττισμένη έκδοση παρήχθη επίσης εκείνη την εποχή, στην οποία οι διαλόγοι του Λάνκαστερ και του Μπέργκερ μεταγλωττίζονται στα ιταλικά από άλλους ηθοποιούς.
Πριν καν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, κυκλοφόρησαν οι φωτογραφίες της οντισιόν της δεκαπεντάχρονης Κλαούντια Μαρσάνι χωρίς μπλούζα και ρωτήθηκε σχετικά ο σκηνοθέτης. Ο Βισκόντι απάντησε: «Λοιπόν, έβαλα την κοπέλα να βγάλει την μπλούζα της γιατί πρέπει να κάνει μια γυμνή σκηνή στην ταινία και ήθελα να βεβαιωθώ ότι ήταν πολύ όμορφη και ξεντυμένη». Η Τερεζα Ανν Σαβόι πέρασε από οντισιόν για την πλευρά της, πριν η Μρσάνι πάρει τον ρόλο.
Ο κύριος χαρακτήρας βασίστηκε στον κριτικό τέχνης και μελετητή Μάριο Πραζ. Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας είναι ένα νεύμα στο βιβλίο του Πραζ "Conversation Pieces: A Survey of the Informal Group Portrait in Europe and America". Σε μια συνέντευξη, ο Πραζ θυμάται πώς η κατάσταση που περιγράφεται στην ταινία (μια ομάδα νεαρών και θορυβωδών ενοικιαστών μετακομίζει στο παλιό παλάτι όπου ζούσε, διαταράσσοντας την ηρεμία του) συνέβη πραγματικά λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της ταινίας.
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 78% με βάση εννέα κριτικές.
Ο Τζέιμι Χάβλιν του Louder Than War έδωσε στην ταινία οκτώ βαθμούς στους 10, σχολιάζοντας «Αυτή η προτελευταία ταινία του Βισκόντι είναι προφανώς επηρεασμένη από την κακή υγεία του σκηνοθέτη. Λόγω ενός εγκεφαλικού επεισοδίου που υπέστη μερικά χρόνια νωρίτερα, έγινε απαραίτητο τα γυρίσματα να είναι όσο το δυνατόν πιο απλά, πράγμα που σήμαινε ότι όλα ήταν ένα πλάνο σε ένα σκηνικό κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου στο στούντιο...Οι ερμηνείες είναι γενικά πολύ καλές, ειδικά η πρωταγωνιστική ερμηνεία του Λάνκαστερ, του οποίου την υγεία και την ζωτικότητα λαχταρούσε ο Βισκόντι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά είναι άψογα σχεδιασμένα και η κινηματογράφηση, παρά το εσωτερικό σκηνικό, είναι συχνά εξαιρετική. Λίγοι, αν υπάρχουν, θα το θεωρούσαν ως το αριστούργημά του, αλλά η ταινία εξακολουθεί να είναι ένα συναρπαστικό κομμάτι του κινηματογράφου από έναν κορυφαίο σκηνοθέτη, και αν και μικρό για τα πρότυπά του, θα προτιμούσα να το παρακολουθήσω παρά οτιδήποτε προβάλλεται αυτή τη στιγμή στο τοπικό μου πολυχώρο».
Ένας κριτικός του Time Out London δήλωσε: «Αν η παρείσφρηση σε στυλ dolce vita δίνεται ξεκάθαρα χροιά που μοιάζουν με την Ζακλίν Σούζαν από τον μάλλον αποκλίνοντα διάλογο στην αγγλική έκδοση, η ταινία εμφανίζεται ωστόσο ως ένα οπτικά πλούσιο και ηχηρό μυστήριο, πολύ πιο ρευστό και συμπαθητικό από τον θάνατο στη Βενετία ».
Ένας κριτικός του Variety έγραψε «Η ταινία αποφεύγει τη συνήθως οπερατική, μουσειακή pix του Βισκόντι για μια συγκινητική ιστορία για το χάσμα των γενεών και την απώλεια της επαφής ζωής ενός διανοούμενου».
Ο Τζέιμς Έβανς του Starburst έδωσε στην ταινία οκτώ πόντους στους 10, σημειώνοντας: «Καθώς πλησίαζε το λυκόφως της καριέρας του, ο Μπαρτ Λάνκαστερ είχε κάνει τη μετάβαση από το νεανικό αστέρι δράσης σε ανεπαίσθητους χαρακτήρες και αυτό είναι ξεκάθαρο εδώ με τα λυπημένα του μάτια. μελαγχολική απόδοση. Ο Βισκόντι δημιουργεί έναν κόσμο εκτός χρόνου στο σπίτι του καθηγητή που είναι ταυτόχρονα τεχνητά εξωπραγματικό και εμβληματικό για την εσωτερική του ζωή. Είναι μια πολυτελής και όμορφη ταινία, πολυτελώς φτιαγμένη, στοχαστική και πλούσια σε υποκείμενα που θα πρέπει να ανταμείψει περαιτέρω θεάσεις."
Ο Αντριαν Τέρνερ των Radio Times έδωσε στην ταινία τρία αστέρια από τα πέντε, προσθέτοντας: «Όλα τα συνηθισμένα θέματα του Βισκόντι - η σύγκρουση πολιτισμών, η σύγκρουση παλιού και νέου, ο επικείμενος θάνατος - καλύπτονται με τον συνηθισμένο πολυτελή τρόπο του. Η ταινία ένωσε ξανά τον σκηνοθέτη με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, ο οποίος πρωταγωνίστησε στο Γατόπαρδο.»
Ο Βίνσεντ Κάνμπι των New York Times έδωσε αρνητική κριτική στην ταινία, γράφοντας «Ο κύριος Λάνκαστερ, ως καλός επαγγελματίας που είναι, είναι απαίσιος, υιοθετώντας αυτόν τον ταπεινό τρόπο που χρησιμοποιεί όταν απασχολείται με αυτό που προφανώς πιστεύει ότι είναι σοβαρή δημιουργία ταινιών. Η γοητεία της αμαρτίας είναι το είδος της γελοίας ταινίας που ο επαγγελματικά πραγματιστής Μπαρτ Λάνκαστερ, ο ήρωας των ταινιών δράσης, βούρκωσε και άφησε στη μέση. Μια καταστροφή»
Λογοκρισία
Η ταινία λογοκρίθηκε στην Ισπανία για το γυμνό και πολιτικό περιεχόμενο και επειδή αναφέρεται η κόρη και ο γαμπρός του Φρανθίσκο Φράνκο. Παρόλα αυτά επανακυκλοφόρησε εκεί, άκοπη, το 1983. Η λέξη cunt αφαιρέθηκε από την αρχική της κυκλοφορία στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αποκαταστάθηκε στη βρετανική έκδοση του DVD.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λουκίνο Βισκόντι
Φράνσις Κρικ
Ο Φράνσις Χάρι Κόμπτον Κρικ (Francis Harry Compton Crick, Γουέστον Φάβελ, 8 Ιουνίου 1916 – Σαν Ντιέγκο, 28 Ιουλίου 2004) ήταν Άγγλος μοριακός βιολόγος, βιοφυσικός και νευροεπιστήμονας που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανακάλυψη της δομής του μορίου του DNA σε συνεργασία με τον Τζέιμς Γουάτσον, το 1953. Για τη συνεισφορά τους αυτήν μοιράστηκαν το 1962 το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής με τον Μόρις Γουίλκινς. Έγινε μέλος του Τάγματος της Αξίας, μίας διάκρισης περιορισμένου αριθμού μελών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Γενετιστές Κατηγορία:Βιοφυσικοί Κατηγορία:Νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Υλιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Κιμ Πιονγκ-ιλ
Ο Κιμ Πιονγκ-ιλ (κορεατικά: 김평일, προφορά: kim.pʰjɔŋ.il, 10 Αυγούστου 1954) είναι Βορειοκορεάτης πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος υπηρετεί τη χώρα του στο εξωτερικό, από το 1979 έως και το 2019, σε πρεσβείες όπως της Ουγγαρίας, Βουλγαρίας, Φινλανδίας, Πολωνίας και Τσεχίας. Είναι επίσης ο μόνος εν ζωή γιος του πρώτου Ανώτατου Ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Ιλ-σονγκ, ετεροθαλής αδελφός του δεύτερου Ηγέτη της χώρας Κιμ Τζονγκ-ιλ και θείος του τωρινού Ηγέτη, Κιμ Τζονγκ-ουν. Μητέρα του ήταν η δεύτερη γυναίκα του Κιμ Ιλ-σονγκ, Κιμ Σονγκ-ε. Γεννήθηκε στη Πιονγιάνγκ και σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο Κιμ Ιλ-σονγκ, και κατόπιν στο ομότιτλο Πολεμικό Κολέγιο.
Λέγεται ότι υπήρξε, ειδικότερα κατά τη δεκαετία του 1970, διαμάχη μεταξύ αυτού και το Κιμ Τζονγκ-ιλ, λόγω της απερίσκεπτης και κολάσιμης ζωής του πρώτου. Ο δεύτερος για να προστατέψει την προσωπολατρία που είχε δημιουργηθεί για την οικογένεια Κιμ, το ανέφερε στον πατέρα του, μεγαλώνοντας κιόλας την έυνοια του προς αυτόν. Έτσι, το 1979, ξεκίνησε να υπηρετεί τη χώρα του στο εξωτερικό ως διπλωμάτης, σε χώρες σχετικές με το πολίτευμα της χώρας του όπως η Γιουγκοσλαβία, η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, όμως όταν οι τελευταίοι άρχισαν διπλωματικές σχέσεις με τη Νότια Κορέα, εκείνος πήγε στη Φινλανδία. Αυτή τη στιγμή είναι Βορειοκορεάτης πρέσβης της Τσεχίας.
Ο Κιμ Πιονγκ-ιλ, λέγεται ότι αποτελεί έως και σήμερα μία απειλή για την κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας, ενώ έχει αναφερθεί ότι είναι στόχος μυστικών υπηρεσιών τόσο της Βόρειας όσο και της Νότιας Κορέας. Παρόλα αυτά, στα χρόνια που ακολούθησαν, έχει κρατήσει τη προσωπική του μακριά από τη δημοσιότητα, σε αντίθεση με τον ανιψιό του Κιμ Τζονγκ-ναμ, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Κουάλα Λουμπούρ, το 2017. Το 2011, υπάρχουν αναφορές ότι γύρισε στη Βόρεια Κορέα, να παρευρεθεί στο πλευρό της μητέρας του, που ήταν άρρωστη ή ότι πήγε να παρακολουθήσει την επέτειο θανάτου του πατέρα του. Λέγεται επίσης ότι για λόγους υγείας επέστρεψε το 2019 στην πατρίδα του, στην οποία διαμένει έπειτα από 40 χρόνια απουσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βορειοκορεάτες πολιτικοί Κατηγορία:Δυναστεία των Κιμ (Βόρεια Κορέα)
Ντοτάν
Η Ντοτάν (Dothan) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Από αυτήν πήρε το όνομά του ο Κόλπος Ντοτάν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Μεγαπλάτανος Πέλλας
Ο Μεγαπλάτανος είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, με υψόμετρο 310 μέτρα. Παλαιότερα ονομαζόταν Μπίζοβο.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μεγαπλάτανος βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Αλμωπίας, στους πρόποδες του όρους Βόρας, σε θέση με πλούσια βλάστηση, πηγές και πλατάνια. Πρόκειται για ημιορεινό οικισμό με υψόμετρο 310 μέτρα. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται εκκλησία που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ευστάθιο τριγυρισμένη από συστοιχία υπεραιωνόβιων πλατάνων, από τα οποία πήρε και την σημερινή ονομασία του. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται αποκλειστικά με την γεωργία και κυρίως με την παραγωγή κερασιών, κάστανων, και σπαραγγιών.
Από τον Μεγαπλάτανο αναδείχθηκαν αγωνιστές που ακολούθησαν τον Αγγελή Γάτσο στον αγώνα του 1821, Μακεδονομάχοι καθώς και πεσόντες στις μάχες του εμφυλίου. Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και τον εμφύλιο πολλοί κάτοικοι του Μεγαπλατάνου μετακινήθηκαν και συνέχισαν τη ζωή τους στην Έδεσσα. Τον Ιούλιο του 1908 το χωριό καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από επίθεση Βουλγάρων κομιτατζήδων.
Στον Μεγαπλάτανο, στη περιοχή «σταθμός» εντοπίστηκαν ευρήματα από την Εποχή του Χαλκού. Χρονολογούνται περίπου στο 3000 - 1100 π.Χ. Για την ύπαρξη από τα προ Χριστού χρόνια του Μεγαπλατάνου αναφέρθηκε ο γεωγράφος του 1ου μ.Χ. αιώνα Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέροντας ως σημαντικότερες πόλεις των Αλμώπων τον Ευρωπό (Φούστανη), την Άψαλο, το Τρέσινο (Όρμα) και το Μπίζοβο. Στον οικισμό σώζεται επίσης το παλιό φυλάκιο του χωριού στην ανατολική του είσοδο, καθώς και ο σταθμός από το «Τρένο της Καρατζόβας» ή «Ντεκοβίλ» που έκανε στάση στον Μεγαπλάτανο μισό χιλιόμετρο νότια του οικισμού. Τέλος σημαντική είναι η παλιά εκκλησία του χωριού χτισμένη το 1860. Βρίσκεται στα κοιμητήρια του χωριού και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Δημήτριος Παπαϊωάννου
Ο Δημήτριος Παπαϊωάννου του Αθανασίου (γεν. Αιγάλεω, 15 Ιουνίου 1967) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής (αριθ. Δελτίου Ε.Π.Ο. 303621), διεθνής με την Εθνική ομάδα των Νέων, που αγωνιζόταν ως αριστερός μεσοεπιθετικός. Είναι πρωταθλητής Β΄Εθνικής με την ομάδα της Κέρκυρας, δευτεραθλητής Γ΄Εθνικής στο Νότιο Όμιλο το 1991 με το Αιγάλεω και ο αρχιπιστός της αθηναϊκής ομάδας για αγώνες της Γ΄Εθνικής κατηγορίας, όπως και ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της ιστορίας της.
Ξεκίνησε από την ερασιτεχνική ομάδα της Ιεράπολης, σε ηλικία 15 ετών, και το 1984 ύστερα από πρόταση του προπονητή των ερασιτεχνών του Αιγάλεω Α.Ο. Σάββα Παπάζογλου μεταπήδησε στο ερασιτεχνικό τμήμα της ομάδας. Παρέμεινε στο Αιγάλεω επί μία ολόκληρη δεκαετία. Ακολούθως, αγωνίσθηκε κατά σειρά στον Πανελευσινιακό, την Κέρκυρα, με την οποία ανέβηκε στην Α΄Εθνική, στον Ηρόδοτο Ηρακλείου, στον Ναυπακτιακό Αστέρα και τη Μάχη Μαραθώνα. Το 1982 κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των Νέων από τον Ομοσπονδιακό προπονητή Στ. Πετρίτση, όπου έπαιξε για δυο σεζόν.
Είχε το προσωνύμιο «παπί», που είχε να κάνει με την ευελιξία του στον αγωνιστικό χώρο.
Πουρνάρι
Το πουρνάρι ή πρίνος ή περνιά (κυπρ.), (επιστ. Δρυς η κοκκοφόρος, Quercus coccifera, L. ) είναι ένα είδος αείφυλλης σκληρόφυλλης δρυός με ευρεία εξάπλωση γύρω από τη Μεσόγειο. Οφείλει την ονομασία του στους κόκκους ερυθρού χρώματος που σχηματίζουν οι προνύμφες του κοκκοειδούς ημίπτερου εντόμου Kermes vermilio μέσα στα φύλλα, όπου φωλιάζουν και νυμφώνονται. Οι νύμφες του εντόμου χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιετίες για την παρασκευή κόκκινης βαφής.
Δημήτριος Παπαϊωάννου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ναυπακτιακού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Πουρνάρι
Ταξινομικό καθεστώς
Η Quercus coccifera ανήκει στο Τμήμα Cerris, όπως και οι πλείστες αείφυλλες μεσογειακές δρύες. Αναγνωρίζονται δύο υποείδη, το υποείδος coccifera με εξάπλωση στη Δυτική Μεσόγειο και το υποείδος calliprinos, το οποίο επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα δύο υποείδη διαφοροποιούνται κυρίως στο μέγεθος με το υποείδος calliprinos να λαμβάνει πιο συχνά διαστάσεις μεγάλου δέντρου. Το πουρνάρι διασταυρώνεται με σειρά άλλων σκηρόφυλλων μεσογειακών δρυών, όπως την αριά (Quercus ilex) και τη λατζιά (Quercus alnifolia) δίνοντας υβρίδια με ενδιάμεσα μορφολογικά χαρακτηριστικά.
Μορφολογική περιγραφή
Το πουρνάρι φύεται ως αειθαλής θάμνος ή μικρό δέντρο ύψους 1-6 m. Ο φλοιός είναι τεφρόχρωμος, αρχικά λείος, αργότερα με φολιδωτό ή σχισμένο ξηρόφλοιο στον κορμό και στους γέρικους κλάδους. Τα φύλλα είναι απλά, διατεταγμένα κατ’ εναλλαγή, δερματώδη, με λεία επιφάνεια, μήκους 1-5 cm και πλάτους 0,5-2,8 cm. Τα νεύρα γενικά δεν εξέχουν. Οι παρυφές είναι συνήθως οδοντωτές με εξέχοντα ή στραμμένα προς την κορυφή κοντά ή μακριά, αιχμηρά δόντια και σπανιότερα μέχρι λειόχειλες. Η κορυφή είναι οξεία ή αμβλεία και η βάση στρογγυλεμένη ή ελαφρά καρδιοειδής και ο μίσχος βραχύς, σπάνια μακρύτερος των 5 mm. Τα άνθη είναι μονογενή - οι αρσενικοί ίουλοι φύονται μοναχικοί στις άκρες των νεαρών κλαδίσκων, ενώ τα θηλυκά άνθη εμφανίζονται μονήρη ή σε ζεύγη στις μασχάλες των φύλλων. Οι καρποί (βαλανίδια) εμφανίζονται μοναχικοί ή κατά ζεύγη. Ο ποδίσκος έχει μήκος 8-12 mm, ενώ το κύπελλο έχει διάμετρο 1-3 cm και μήκος 1-2,5 cm, καλύπτοντας συνήθως πάνω από το μισό του μήκους του βαλανιδιού, είναι άτριχο ή χνοώδες, καλυμμένο με χαλαρά πεπιεσμένα ή ισχυρά κυρτά προς τα έξω λέπια. Το κάρυο (βαλανίδι) έχει μήκος 1,5-3 (-3,5) cm και διάμετρο 0,8-1,5 cm και είναι χρώματος θαμπού καστανού. Το ενδοκάρπιο έχει πυκνό τρίχα.
Περιοχή εξάπλωσης - Βιότοπος
Το πουρνάρι είναι σημαντικό συστατικό στοιχείο της μεσογειακής σκληρόφυλλης βλάστησης. Φύεται από την Ιβηρική χερσόνησο και το Μαρόκο στα δυτικά μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας και της Παλαιστίνης στα ανατολικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Δρύες Κατηγορία:Χλωρίδα της Κύπρου Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Μακία βλάστηση Κατηγορία:Βαφικά φυτά Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Μαργκαρέτα Νικουλέσκου
Η Μαργκαρέτα Νικολέσκου (γενν. 4 Ιανουαρίου 1926, Ιάσιο της Ρουμανίας) είναι Ρουμάνα καλλιτέχνης, μαριονετίστα, σκηνοθέτης, δάσκαλος και θεατρικός σκηνοθέτης. Συνέβαλε στην ανανέωση, από το 1950, της τέχνης του κουκλοθέατρου στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ήταν διευθυντής του Θεάτρου Τανταρίκα στο Βουκουρέστι. Ήταν επικεφαλής στο Διεθνές Ινστιτούτο Κουκλοθεάτρου στο Σαρλβίλ-Μεζιέρ στις Αρδέννες, και συνίδρυσε με τον Ζακ Φελίξ, την Ανώτερη Εθνική Σχολή Τεχνών Κουκλοθεάτρου στην πόλη αυτή.
Βίος
Εργαζόμενη ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος, ανακάλυψε ένα θίασο κουκλοθέατρου που έβλεπε την τέχνη του ως θεατρική και κατεύθυνε θεατρικά τα έργα του. Το κουκλοθέατρο εκείνη την εποχή δεν ήταν ούτε δομημένη ούτε επάγγελμα στη Ρουμανία, όπως και σε πολλές χώρες. Υπήρχαν μικρές ομάδες καλλιτεχνών, που αντλούσαν τους χαρακτήρες τους από τη λαϊκή παράδοση.
Στην ίδια περίοδο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας κατέλαβε την εξουσία και κατάργησε τη μοναρχία στις 30 Δεκεμβρίου, 1947 ανακηρύσσοντας τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας. Τότε δημιουργήθηκε ένα νέο δίκτυο πολιτιστικών ιδρυμάτων που ελέγχονταν από το κράτος. Η Μαργκαρέτα Νικουλέσκου κλήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρουμανίας, που ήθελε να φέρει αυτή την τέχνη σε επίπεδο εθνικού θεάτρου. Σε αυτό το νέο πεδίο η Νικουλέσκου άρχισε σπουδές στο Ινστιτούτο Θεατρικής και Κινηματογραφικής Τέχνης (IATC) στο Βουκουρέστι. Προώθησε τη θεατρική ομάδα Τανταρίκα, με επικεφαλής τον έναν από τους καθηγητές της στο IATC, τον Νικολάε Μασσίμ (Nicolae Massim) με την προϋπόθεση να αναλάβει την ηγεσία. Εργάστηκε ως σκηνοθέτης στο Θέατρο Τανταρίκα Βουκουρεστίου. Ήταν 23 ετών και παρέμεινε σε αυτή τη θέση από το 1949 έως το 1986. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ντικ Μπαβέτα
Ο Ντικ Μπαβέτα (πλήρες όνομα Richard T. "Dick" Bavetta, γεν. Μπρούκλιν Ν. Υόρκης, 10 Δεκεμβρίου 1939, ψευδώνυμο "Cal Ripken Jr of referees") είναι Αμερικανός επαγγελματίας διαιτητής καλαθοσφαίρισης, με παρουσία στο NBA από το 1975.