cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εβδομάδα
Προγενέστερα ημερολογιακά συστήματα
right|thumb|200px|Ηλιακός λίθος με ημερολόγιο των [[Αζτέκοι|Αζτέκων, οι οποίοι υποδιαιρούσαν τον χρόνο σε «εβδομάδες» των είκοσι ημερών]] Οι ανθρωπολόγοι έχουν παρατηρήσει ότι ημερολογιακές υποδιαιρέσεις διαφορετικές από την επταήμερη εβδομάδα (από τρεις μέχρι και οκτώ ημέρες) συναντώνται σε διάφορες αρχαίες κοινωνίες. Ένα αξιοπαρατήρητο κοινό σημείο είναι ότι συχνά η λέξη για την «εβδομάδα» συμπίπτει με τη λέξη για την «ημέρα της αγοράς (ή της εμποροπανήγυρης)», πράγμα που αποτελεί ένδειξη ότι η εν λόγω έννοια αναπτύχθηκε σε αγροτικές ή προ-αγροτικές κοινωνίες, στις οποίες υπήρχε τόσο «αγορά» όσο και «ημέρα αγοράς». Σε αραιοκατοικημένες περιοχές, στις οποίες δεν διεξάγονται καθημερινά εμπορικές δραστηριότητες, ήταν ουσιώδες για τους παραγωγούς και τους καταναλωτές να καταλήξουν σε μια εκ των προτέρων συμφωνηθείσα ημέρα συναλλαγών, ειδικώς αν ο δρόμος προς την αγορά διαρκούσε αρκετές ώρες ή ημέρες.
Η εβδομάδα (ως καθορισμένο διάστημα ημερών) αποτελούσε πολύ απλούστερο και ακριβέστερο τρόπο υπολογισμού του χρόνου εν σχέσει με το σύστημα που βασιζόταν στο σεληνιακό ημερολόγιο ή στην εποχική (φαινόμενη) περιστροφή της ουράνιας σφαίρας (του στερεώματος). Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι η εβδομάδα δεν είχε «ουράνια» προέλευση, αλλά στηριζόταν σε υπολογισμούς ανθρώπων μάλλον παρά στην κίνηση της σελήνης και των άστρων. Στην παραδοσιακή επταήμερη εβδομάδα, το μειονέκτημα αυτό ξεπεράστηκε με την αντιστοίχιση του ηλίου, της σελήνης και πέντε πλανητών γνωστών στους αρχαίους (Ερμής, Αφροδίτη, Άρης, Δίας, Κρόνος) σε κάθε μια από τις επτά ημέρες.
Η επταήμερη εβδομάδα στους μη ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς
μικρογραφία|δεξιά|Το εβδομαδιαίο επτάγραμμα αντιστοιχίας των πλανητών με ημέρες της εβδομάδας Οι αρχαίοι Χαλδαίοι/Βαβυλώνιοι φαίνεται ότι διέθεταν επταήμερη εβδομάδα, κατά την οποία κάθε ημέρα ήταν αφιερωμένη σε διαφορετική θεότητα. Η σπουδαιότητα του αριθμού επτά στη χαλδαϊκή αστρολογία και αστρονομία ήταν αξιοσημείωτη λόγω των επτά ουρανίων σωμάτων ή φωστήρων που φαίνονται κανονικά με γυμνό μάτι (ήλιος, σελήνη και πέντε πλανήτες) και συσχετίστηκαν με θεότητες.
Η κινεζική χρήση της επταήμερης εβδομάδας (και των πολιτισμών της Κορέας, της Ιαπωνίας, του Θιβέτ και του Βιετνάμ) ανάγεται στο 600 π.Χ. περίπου, όταν η βαβυλωνιακή έννοια των επτά «φωστήρων» εισέδυσε και διαδόθηκε στην Κίνα. Μολονότι σε κάθε ημέρα αντιστοιχήθηκε ένας από τους φωστήρες, η εβδομάδα δεν επηρέασε την κοινωνική ζωή ή το επίσημο ημερολόγιο. Συνήθως χρησιμοποιείται για αστρολογικούς σκοπούς ή παρατίθεται σε βουδιστικά κείμενα, μέχρις ότου οι Ιησουίτες επανεισήγαγαν την έννοια τον 16ο αιώνα.
Ως αποτέλεσμα, όταν τον 16ο αιώνα οι Ιάπωνες ήλθαν για πρώτη φορά σε επαφή με τους Ευρωπαίους, διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι τα δικά τους ονόματα για τις ημέρες της εβδομάδας αντιστοιχούσαν στα αγγλικά ονόματα (και στην πραγματικότητα διατηρούσαν πιστότερα τις αρχικές βαβυλωνιακές έννοιες, διότι στην Αγγλική είχαν εν τω μεταξύ εισέλθει θεωνύμια από τη σκανδιναβική μυθολογία).
Η προέλευση του εβδομαδιαίου συστήματος
Η εβδομάδα ως επταήμερο σύστημα υπολογισμού του χρόνου έχει φθάσει στον Δυτικό πολιτισμό με αφετηρία το εβραϊκό ημερολόγιο. Οι Ινδοευρωπαίοι δεν φαίνεται να είχαν ενδιάμεση μονάδα μετρήσεως του χρόνου μεταξύ του μήνα και της ημέρας, πράγμα που εξηγεί γιατί η λ. και αντίστοιχοι όροι των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών (λ.χ. λατ.: septimāna) συναντώνται από την ελληνιστική / χριστιανική εποχή και μετά με τη σημασία των επτά ημερών.
Η όποια διαίρεση του μηνός σε υποδιαστήματα κατά την εποχή πριν από την κατίσχυση του εβραϊκού ημερολογίου θα πρέπει να βασιζόταν, όπως δέχονται οι μελετητές, στην παρατήρηση των φάσεων της σελήνης και γενικότερα στο σεληνιακό σύστημα. Μολονότι ορισμένες θεωρίες εικάζουν ότι το επταήμερο σύστημα αποτελεί απλουστευτικά το ένα τέταρτο του σεληνιακού μήνα, αυτό δεν ερμηνεύει ικανοποιητικά τα παρακάτω δεδομένα.
Οι Ινδοί, όπως δείχνει η σανσκριτική γλώσσα, διαιρούσαν τον μήνα σε δύο ίσα μέρη ( «πτέρυγα, τμήμα»), τα οποία κατονόμαζαν με όρους που σημαίνουν «αύξουσα σελήνη» και «φθίνουσα σελήνη». Όμοια διαίρεση φαίνεται ότι είχαν υιοθετήσει οι Κέλτες, ενώ τόσο οι αρχαίοι Έλληνες όσο και οι Ρωμαίοι διαιρούσαν τον μήνα με βάση τις φάσεις της σελήνης και τις αντίστοιχες εορτές. Η διαίρεσή τους χαρακτηριζόταν από μάλλον ατελή υπολογισμό, πράγμα αναμενόμενο για κάθε σεληνοκεντρικό σύστημα· θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι χώριζαν τον μήνα σε τρία δεκαήμερα (πβ. λατ. nundinum «διάστημα εννέα ημερών (μεταξύ δύο εορτασμών)»). Κατάλοιπο της αρχικά σεληνιακής βάσεως της υποδιαίρεσης είναι οι λέξεις των γερμανικών γλωσσών για την εβδομάδα, οι οποίες έχουν ως αφετηρία τον αρχ. γερμανικό όρο wika-, που ίσως σημαίνει «αλλαγή, μεταβολή, τροπή (της σελήνης)». Σε αυτόν έχουν την απώτερη αναγωγή τους οι ομόρριζες λέξεις Woche (γερμ.), week (αγγλ.), vecka (σουηδ.), uge (δαν.) κ.ά.
Η ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία δέχεται, με βάση αυτές και άλλες παρατηρήσεις, ότι η επταήμερη εβδομάδα ήταν άγνωστη στον ινδοευρωπαϊκό κόσμο πριν από την είσοδο του εβραϊκού ημερολογίου και τις Βιβλικές μαρτυρίες για αυτό. Το εβραϊκό ημερολόγιο είχε ως σημείο αναφοράς το Σάββατο (εβρ. שׁבת «ανάπαυση») και αριθμούσε τις ημέρες με βάση αυτό. Ως αποτέλεσμα, η ελληνιστική λέξη σάββατον δήλωνε την «ημέρα του Σαββάτου», το «έβδομο έτος αγραναπαύσεως» (Wayyiqra’ 26:43 והארץ תעזב מהם ותרץ את־שׁבתתיה, τονίζω τη βασική ρίζα της λέξης שׁבת που εδώ είναι σε πληθυντικό· Μετάφρ. των LXX, Λευιτικόν 26:43 ), αλλά και ολόκληρη την επταήμερη «εβδομάδα» (Κ.Δ., 18:12:, που δεν εννοεί «δύο φορές το Σάββατο», αλλά «δύο φορές την εβδομάδα»).
Εφόσον το Σάββατο αποτελούσε σημείο αναφοράς στο εβραϊκό ημερολόγιο, εύκολα κατανοούμε γιατί οι υπόλοιπες ημέρες κατονομάζονταν (στην Ελληνιστική Κοινή) με αυτήν ως επίκεντρο: μία σαββάτων, δευτέρα σαββάτων, τρίτη σαββάτων…, ενώ η ημέρα πριν από το Σάββατο αποκλήθηκε αρχικώς προσάββατον και κατόπιν παρασκευή «προετοιμασία (για το Σάββατο)».
Λειτουργική εβδομάδα
Στη Χριστιανική Λειτουργική ζωή, η Κυριακή, με την ιδιαίτερη θρησκευτική σημασία της, δεσπόζει των υπόλοιπων ημερών της εβδομάδας.
Ο ιερός ρυθμός της εβδομάδας είχε πρωταρχική σημασία στα ήθη και τις θρησκευτικές πράξεις των Εβραίων, καθώς συσχετίστηκε με τη δραστηριότητα του δημιουργού Θεού και την ιερή ανάπαυσή του (Γέν. 2:2). Το γεγονός αυτό οδήγησε στην αργία του Σαββάτου που εμφανίζεται ήδη στα αρχαιότερα κείμενα του ιουδαϊκού Νόμου (Έξ. 20:8) και στην Παλαιά Διαθήκη.
Οι πρώτοι μεταστραφέντες Ιουδαίοι Χριστιανοί έμειναν, καθώς φαίνεται, προσκολλημένοι στα έθιμα με τα οποία είχαν ανατραφεί (εφ' όσον αυτά ήταν συμβατά με το νόμο του Ευαγγελίου) και συνέχισαν αρχικά να θεωρούν σημαντικό το Σάββατο (Ματθ. 28:1, Μάρκ. 15:42, 16:1, Ιωάν. 19:42). Σύντομα, όμως, ημέρα λατρείας της Εκκλησίας γίνεται η πρώτη μέρα της εβδομάδας, η Κυριακή, ως «ημέρα του Κυρίου» (Πράξ. 20:7, Α' Κορ. 16:2, Αποκ. 1:10). Παρ' όλ' αυτά, ο κύκλος των επτά ημερών παρέμεινε και συνέχισε να ισχύει όπως και πριν.
Κατά τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ., οι εορτασμοί των σημαντικών χριστιανικών μυστηρίων είναι πιθανό ότι είχαν εβδομαδιαία περιοδικότητα. Για παράδειγμα, η Κυριακή, σύμφωνα με την Επιστολή Βαρνάβα (xv), «», και όπως αναφέρει ο συγγραφέας της επιστολής:
ενώ στο κεφ. xiv προτρέπει:
Συνολικά, μέσα από τα κείμενα του Τερτυλλιανού, τους Αποστολικούς κανόνες και άλλα πρωτοχριστιανικά έργα, γίνεται ξεκάθαρη η συνάφεια της Ανάστασης του Κυρίου με την Κυριακή, η οποία έγινε ημέρα λατρείας, όπως και η σύνδεση της Τετάρτης και της Παρασκευής με την προδοσία του Ιούδα και το Πάθος του Χριστού αντίστοιχα.
Αν και αυτή η αρχαία αντίληψη υποχώρησε σταδιακά δίνοντας τη θέση της σε έναν ετήσιο κύκλο νέων επετείων και εορτασμών, η εβδομάδα διατήρησε τη σπουδαιότητά της όπως δείχνουν οι ακολουθίες των λεγόμενων Κανονικών Ωρών (Divine Office), όπου στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επτά (7) υποδιαιρέσεις της ημέρας έχουν οριστεί για προσευχή, αλλά και η υποχρεωτική εβδομαδιαία ανάγνωση ολόκληρου του Ψαλτηρίου, που, όπως μαθαίνουμε από τον λειτουργικό συγγραφέα Αμαλάριο του Μετς, του 9ου αιώνα, έγινε αποδεκτή στο βασιλικό παρεκκλήσιο του Άαχεν το έτος 802. Η διαίρεση αυτή του Ψαλτηρίου σε γενικές γραμμές ήταν ίδια με αυτήν που περιείχε η Ρωμαιοκαθολική Σύνοψη μέχρι την έκδοση των Αποστολικών κανόνων, «Θεία Έμπνευση», της 1ης Νοεμβρίου 1911. Επιπλέον, όπως αναφέρει ο Αμαλάριος, η λειτουργική αυτή διαίρεση που είχε δεχτεί η Εκκλησία της Ρώμης ήταν ουσιαστικά ίδια με των Καρλοβιγγειανών, αν και από τον 6ο αιώνα ο Άγιος Βενέδικτος είχε καθορίσει σαφώς τον κανόνα σύμφωνα με τον οποίο ολόκληρο το Ψαλτήριο θα έπρεπε να αναγνωσθεί τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, ενώ μια τέτοια ρύθμιση αποδίδεται και στον Πάπα Δάμασο (ή Δαμάσο) (366-384). Η αφιέρωση συγκεκριμένων ημερών της εβδομάδας σε εκδηλώσεις της Ρωμαιοκαθολικής λειτουργικής ζωής γίνεται φανερή με ακολουθίες όπως της Υπεραγίας Θεοτόκου κάθε Σάββατο, τις λειτουργίες των Παθών κάθε Παρασκευή κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής, και με την καθιέρωση ακολουθιών σε συγκεκριμένες ημέρες της εβδομάδας (όπως π.χ. η ακολουθία των Αγίων Αγγέλων τη Δευτέρα, η ακολουθία των Αγίων Αποστόλων την Τρίτη κλπ.), που την καθιέρωσή τους ενέκρινε ο Πάπας Λέων ο 13ος. Ανάλογη αφιέρωση ημερών υπάρχει και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου η Δευτέρα είναι αφιερωμένη στους Αρχαγγέλους, η Τρίτη στον Τίμιο Πρόδρομο, η Τετάρτη και η Παρασκευή στο Σταυρό, η Πέμπτη στους Αποστόλους και το Σάββατο στους Μάρτυρες.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, η Πέμπτη θεωρήθηκε στη Δύση ως «μικρή Κυριακή», πιθανότατα επειδή έγινε αποδεκτή ως η ημέρα της Αναλήψεως του Κυρίου (βλ. Bede, "Hist. Eccl.", IV, 25). Μετά τη Σύνοδο του Τρέντο εγκρίθηκε η προσθήκη επιπλέον ακολουθιών στη Ρωμαιοκαθολική Σύνοψη, όπως τα Μνημόσυνα υπέρ των κεκοιμημένων, οι Αναβαθμοί (σύνολο από 15 ψαλμούς) κλπ., που τελούνται μία φορά την εβδομάδα, ιδιαίτερα τις Δευτέρες, σε όλη τη διάρκεια της προ των Χριστουγέννων νηστείας (περίοδος 21-28 ημερών) και κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής.
Οι ημέρες της εβδομάδας
thumb|right|300px|Στο αποκαλούμενο Επαναστατικό ημερολόγιο της [[Σοβιετική Ένωση|Ε.Σ.Σ.Δ., που ίσχυσε ώς το 1940, οι μήνες διαιρούνταν σε πέντε εξαήμερες εβδομάδες, για να μην υπάρχει ημέρα με ονομασία θρησκευτικού χαρακτήρα, όπως η Κυριακή]] Στα εβδομαδιαία συστήματα υπολογισμού του χρόνου που αναπτύχθηκαν στις επί μέρους γλώσσες είναι προφανής η επιρροή του ημερολογίου που εισήχθη από την Ανατολή. Εκτός από το εβραϊκό ημερολόγιο, που μνημονεύθηκε παραπάνω, αξιοσημείωτη επίδραση άσκησε επίσης το πλανητικό ημερολόγιο, το οποίο πιθανώς είχε ως βάση τις αστρολογικές προλήψεις των Χαλδαίων. Το σύστημα αυτό κατονόμαζε τις ημέρες με αφετηρία διαφορετική θεότητα για κάθε ημέρα και προφανώς αντικατέστησε τα ανατολικά ονόματα με θεότητες διαφόρων μυθολογιών οικείων στους Ινδοευρωπαίους (όπως του Δωδεκαθέου, του σκανδιναβικού πανθέου κτλ.). Για τον λόγο αυτόν, υποστηρίζεται ότι το πλανητικό / αστρολογικό ημερολόγιο πρέπει να έγινε αισθητό στον ινδοευρωπαϊκό κόσμο συγχρόνως με την έλευση του εβραϊκού ημερολογίου και τη διάδοσή του μέσω του Χριστιανισμού ή λίγο αργότερα.
Το εκκλησιαστικό λατινικό ημερολόγιο στηρίχθηκε στο αντίστοιχο ελληνιστικό-χριστιανικό. Οι χριστιανικές εκκλησίες υιοθέτησαν το ιουδαϊκό σύστημα μετονομάζοντας την πρώτη ημέρα (μία σαββάτων) σε Κυριακή «ημέρα Κυρίου» (του οποίου μετάφραση αποτελεί το εκκλησ. λατ. Dominica). Συνεπώς, κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ. συνυπήρχαν στην υστερολατινική γλώσσα δύο ημερολογιακά συστήματα, το εκκλησιαστικό-χριστιανικό και το πλανητικό-αστρολογικό. Όπως θα φανεί από την επί μέρους ανάλυση, ονομασίες διαφόρων ημερών στην ύστερη λατινική γλώσσα συνυπήρξαν με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο και άφησαν αξιοσημείωτα ίχνη σε αρκετές γλώσσες. Συνοπτικά:
Σάββατο
Στην ονομασία σάββατον (μέσω του λατ. sabbatum) φαίνεται ότι έχουν την αφετηρία τους οι περισσότερες σύγχρονες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, χωρίς ωστόσο να λείπουν οι εξαιρέσεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των γερμανικών γλωσσών, οι οποίες έχουν διασπαστεί στη δήλωση της συγκεκριμένης ημέρας και απηχούν διαφορετική αφετηρία ανάλογα με την περίπτωση.
Κυριακή
Η ονομασία Κυριακή χρησιμοποιήθηκε κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ. προκειμένου να αντικαταστήσει την ημέρα που αρχικώς απεκαλείτο μία σαββάτων (λατ. una sabbati ή dies prima) και αποδόθηκε κατάλληλα στη Λατινική ως dies dominica. Η διπλή παρουσία του εκκλησιαστικού και του πλανητικού συστήματος στην ύστερη Λατινική αποτυπώνεται ως εξής στις διάφορες γλώσσες:
Δευτέρα
Για την ονομασία αυτής της ημέρας στην πλειονότητα των γλωσσών επικράτησε το πλανητικό-αστρολογικό σύστημα, καθ’ ότι το εκκλησιαστικό (εβραιογενές) ημερολόγιο την προσδιόριζε απλώς αριθμητικά:
Τρίτη
Για την ονομασία αυτής της ημέρας στην πλειονότητα των γλωσσών επικράτησε το πλανητικό-αστρολογικό σύστημα, καθ’ ότι το εκκλησιαστικό (εβραιογενές) ημερολόγιο την προσδιόριζε απλώς αριθμητικά:
Τετάρτη
Εκτός από τις ονομασίες του εκκλησιαστικού και του πλανητικού συστήματος, παρατηρούμε εδώ την τάση ορισμένων γλωσσών να αναγνωρίσουν αυτή την ημέρα ως «μέσο» της εβδομάδας, πράγμα που από ορισμένους μελετητές αποδίδεται στη μεταγενέστερη εκκλησιαστική χρήση του ημερολογίου και στον προσδιορισμό των νηστειών. Για τον λόγο αυτόν, οι γλώσσες που ονομάζουν την Τετάρτη «μεσαία» ημέρα εντάσσονται στον υπότιτλο του εκκλησιαστικού συστήματος.
Πέμπτη
Εκτός από τις ονομασίες του εκκλησιαστικού και του πλανητικού συστήματος, παρατηρούμε ότι ορισμένες γλώσσες κατονομάζουν τη συγκεκριμένη ημέρα με βάση τις προγραμματισμένες νηστείες ή τη σχέση της με την Κυριακή. Επειδή και η εν λόγω ονομασία αντανακλά θρησκευτική χρήση του ημερολογίου, οι γλώσσες που την εφαρμόζουν θα αναφερθούν στον υπότιτλο του εκκλησιαστικού συστήματος.
Παρασκευή
Εκτός από τις ονομασίες του εκκλησιαστικού και του πλανητικού συστήματος, παρατηρούμε ότι ορισμένες γλώσσες κατονομάζουν τη συγκεκριμένη ημέρα με βάση τις προγραμματισμένες νηστείες ή τη σχέση της με το Σάββατο ή την Κυριακή. Επειδή και η εν λόγω ονομασία αντανακλά θρησκευτική χρήση του ημερολογίου, οι γλώσσες που την εφαρμόζουν θα αναφερθούν στον υπότιτλο του εκκλησιαστικού συστήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρόνος Κατηγορία:Μονάδες χρόνου
Αβραάμ Μπεναρόγια
Ο Αβραάμ Ελιέζερ Μπεναρόγια (אברהם בן-ארויה, ισπανοεβραϊκά: Abrahán Eliezer Benarroya, Аврам Елиезер Бенароя, Avram Benaroya, Βίντιν, 1887 – Χολόν, 16 Μαΐου 1979) ήταν Εβραίος συνδικαλιστής, δημοσιογράφος και πολιτικός, ο οποίος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στο Βίντιν (Βιδίνιο) της Βουλγαρίας, ενώ ως νέος έζησε για μικρές περιόδους στο Βελιγράδι και την Φιλιππούπολη. Το 1908 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, όπου υπήρξε ένας από τους πρώτους εκπροσώπους του σοσιαλιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο. Πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της εργατικής οργάνωσης Φεντερασιόν στη Θεσσαλονίκη, του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας.
Διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα το 1924 με την κατηγορία του «οπορτουνισμού». Έκτοτε δραστηριοποιήθηκε στις τάξεις σοσιαλιστικών κομμάτων, τα οποία δεν είχαν σημαντική εκλογική επιτυχία. Κατά την Κατοχή, συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Το 1953 μετανάστευσε στο Ισραήλ, όπου και πέθανε το 1979.
Νεανικά χρόνια
Ο Αβραάμ Μπεναρόγια γεννήθηκε στο Βιδίνιο της Βουλγαρίας το 1887 στην ισπανοεβραϊκής (σεφαρδίτικης) καταγωγής οικογένεια του μικροέμπορου Ελιέζερ Μπεναρόγια. Για μια διετία (1907–1908), εργάστηκε ως δασκάλος σε εβραϊκό σχολείο στην Φιλιππούπολη. Τον ίδιο καιρό άρχισε να ασχολείται με το εργατικό κίνημα ως μέλος του Βουλγαρικού Σοσιαδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος («στενοί σοσιαλιστές»), δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο με θέμα το εβραϊκό ζήτημα σε μια σοσιαλιστική δημοκρατία και εγκατέλειψε τις σπουδές που είχε ξεκινήσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Μετά το Κίνημα των Νεότουρκων το 1908, εργάστηκε ως τυπογράφος και κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα.
Με την εγκατάστασή του στη Θεσσαλονίκη, άρχισε να εργάζεται σε καπναποθήκες και αναμείχθηκε ενεργά σε όλες τις εκδηλώσεις και δραστηριότητες της εκεί ισραηλιτικής κοινότητας, για να αναδειχθεί πολύ γρήγορα σε ηγετικό στέλεχος. Υπήρξε ο πρωτεργάτης της ίδρυσης της εργατικής οργάνωσης Φεντερασιόν (Federasion Sosialista Lavoradera de Saloniko). Επίσης, αρχικά ο Μπεναρόγια και οι ομοϊδεάτες του είδαν με συμπάθεια το κίνημα των Νεοτούρκων. Η βοήθεια που έδωσαν στο τουρκικό εθνικιστικό κίνημα ήταν έμπρακτη λαμβάνοντας μέρος στην επιθετική πορεία των Νεότουρκων προς την Κωνσταντινούπολη ενάντια στο σουλτάνο. Στη συνέχεια, λόγω των περιορισμών που έθεσαν οι τουρκικές Αρχές προκειμένου να περιορίσουν το εργατικό κίνημα, αποστασιοποιήθηκαν από την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου και ο ίδιος βρέθηκε στη φυλακή.
Όταν η Μακεδονία ενσωματώθηκε στην Ελλάδα στα τέλη του 1912, ο Μπεναρόγια, ως ηγέτης της Φεντερασιόν, πρωταγωνίστησε στο ελληνικό εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Το 1914, μετά από μια εικοσαήμερη μαχητική απεργία καπνεργατών εκτοπίσθηκε μαζί με τον Σαμουέλ Γιονά στη Νάξο, για δυόμισι περίπου χρόνια, ενώ το 1915 έθεσε υποψηφιότητα για την ελληνική Βουλή ως εκπρόσωπος της εβραϊκής κοινότητας Θεσσαλονίκης, συνεργαζόμενος με το φιλομοναρχικό Κόμμα Εθνικοφρόνων του Δημητρίου Γούναρη.
Στην ηγεσία της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ
Ο Μπεναρόγια πρωταγωνίστησε στη δημιουργία της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ, μετέπειτα ΚΚΕ) στον Πειραιά τον Νοέμβριο του 1918. Στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ (4–10 Νοεμβρίου ), ήταν ο επικεφαλής της κεντρώας ιδεολογικοπολιτικής τάσης και προσπάθησε να ισορροπήσει τις θέσεις μεταξύ των δύο άλλων ακραίων τάσεων. Ήταν μέλος της εξελεγκτικής επιτροπής του συνεδρίου. Η πείρα του και ο σεβασμός των συνέδρων στο πρόσωπό του ήταν πολύ σημαντικά για τις εργασίες του συνεδρίου.
Στις 4 Ιουλίου 1919 ο Μπεναρόγια συνελήφθη και εκτοπίσθηκε στη Φολέγανδρο μαζί με την ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ, που την αποτελούσαν οι Αχ. Χατζημιχάλης, Η. Δελαζάνος, Ευ. Ευαγγέλου και ο ίδιος. Ακολούθησε η πρώτη διήμερη πανελλαδική πολιτική απεργία, στις 8 και 9 Ιουλίου 1919, με αίτημα την επιστροφή τους από την εξορία.
Ο Μπεναρόγια, όπως και το ΣΕΚΕ, τάχθηκε ενάντια στην Μικρασιατική Εκστρατεία, χαρακτηρίζοντάς την τυχοδιωκτική περιπέτεια και έλαβε ενεργό μέρος σε κινητοποιήσεις κατά αυτής. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 έστρεψε όλη την ισραηλιτική κοινότητα και όχι μόνο κατά του Βενιζέλου και της πολιτικής του για συνέχιση του πολέμου στη Μικρά Ασία, συμμαχώντας με την μοναρχική Ηνωμένη Αντιπολίτευση. του Δ. Γούναρη. Στα απομνημονεύματά του, υπερβάλλοντας για τις συνέπειες της δράσης των αντιπολεμικών κομματικών πυρήνων στο μικρασιατικό μέτωπο, ο Μπεναρόγια υποστήριξε ότι «η απεργία του στρατού στο μέτωπο έλυσε τη μικρασιατική τραγωδία».
250px|right|thumb|Ο Αβραάμ Μπεναρόγια (πρώτος αριστερά από το άτομο με την εφημερίδα) και άλλα εργατικά στελέχη φυλακισμένοι μετά τις ταραχές που ακολούθησαν εργατική διαδήλωση στον Βόλο, στις 15 Φεβρουαρίου 1921. Τον Φεβρουάριο του 1921 πρωτοστάτησε σε εργατική συγκέντρωση στον Βόλο, η οποία κατέληξε σε εκτεταμένα επεισόδια και συλλήψεις. Μεταξύ των συλληφθέντων για τα «φεβρουαριανά» ήταν και ο ίδιος. Προφυλακίστηκε και παρέμεινε φυλακισμένος επί περίπου δύο χρόνια, γεγονός που τον ανάγκασε να παρακολουθεί από μακριά διάφορες κομματικές διεργασίες που ακολούθησαν.
Στις 6 (19) Φεβρουαρίου 1922 συνήλθε η Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ. Εκεί ο Μπεναρόγια, μαζί με τους Γιάννη Κορδάτο και Γιώργο Γεωργιάδη, υποστήριξε τη γενικότερη αναθεώρηση της γραμμής του Κόμματος, με την εγκατάλειψη των επαναστατικών του θέσεων. Συμμαχώντας μαζί με τους Νίκο Δημητράτο, Αριστοτέλη Σίδερη και Αλβέρτο Κουριέλ, επέτυχε να υιοθετήσει το Κόμμα τη θέση της «μακράς νομίμου υπάρξεως». Η θέση αυτή ανατράπηκε στο 1ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ τον Νοέμβριο του 1922 και οι εισηγητές της τέθηκαν στο περιθώριο από την αριστερή δυναμική πτέρυγα των Παλαιών Πολεμιστών που είχαν επιστρέψει στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και είχαν ενταχθεί στο Κόμμα.
Η πορεία του εκτός του ΚΚΕ
Το 1923 ο Μπεναρόγια και πολλά στελέχη της ιδρυτικής γενιάς του ΣΕΚΕ διαγράφηκαν από το Κόμμα ως «δεξιά οπορτουνιστικά στοιχεία», γιατί θεωρούσαν πως δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για επαναστατική δράση του εργατικού κινήματος. Η διαγραφή επικυρώθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ τον Φεβρουάριο του 1924 προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια του Βούλγαρου κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρόφ.
Μετά τη διαγραφή του, συνεργάστηκε με τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπαναστασίου για τη νομοθέτηση της προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα, όμως η κυβέρνηση Παπαναστασίου έπεσε σύντομα και έτσι δεν προχώρησε η συνεργασία. Επίσης προσπάθησε, μαζί με τον Αριστοτέλη Σίδερη και τον Νίκο Δημητράτο να ιδρύσει σοσιαλιστικό κόμμα. Αλλά και η κίνηση αυτή δεν τελεσφόρησε και έτσι ο Μπεναρόγια στη συνέχεια περιθωριοποιήθηκε.
Στο Ισραήλ
Αν και ήταν σημαντικό στέλεχος της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, για πολλά χρόνια, ο Μπεναρόγια ήταν αντίθετος με το σιωνιστικό όραμα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου εβραϊκού κράτους. Θεωρούσε πως η δημιουργία του Ισραήλ δεν είχε νόημα όταν η κοινωνία προχωρούσε σε σοσιαλιστική αλλαγή.
Παρ' ολους τους ενδοιασμούς του, το 1952 έκανε ένα αναγνωριστικό ταξίδι στο νεοσύστατο τότε κράτος του Ισραήλ. Τον επόμενο χρόνο (1953), μετανάστευσε και εγκαταστάθηκε μόνιμα για το υπόλοιπο της ζωής του στο Τελ Αβίβ. Συνέχισε όμως να έχει συχνές επαφές με την Ελλάδα.
Το 1975 κυκλοφόρησαν σε τόμο οι αναμνήσεις του από την αρχική φάση οργάνωσης του ελληνικού εργατικού κινήματος, με τίτλο Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου. Το κείμενο αυτό είχε πρωτοδημοσιευθεί σε συνέχειες το 1931 στην εφημερίδα Ταχυδρόμος της Θεσσαλονίκης. Παρέμεινε πάντα σφοδρός επικριτής της ΕΣΣΔ.
Απέκτησε τέσσερις γιους, ένας εκ των οποίων έγινε επιχειρηματίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έζησε φτωχικά ως περιπτεριούχος και με μία μικρή σύνταξη που λάβαινε από το ελληνικό κράτος. Πέθανε το 1979 σε ηλικία 92 ετών.
Συμπληρωματική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Σοσιαλιστές Κατηγορία:Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Ντιργκατάμας
Υπόβαθρο
Ο Ντιργκατάμας ήταν ένας από τους Ανγκιράσα Ρίσις, ο παλαιότερος από τις οικογένειες των φωτισμένων ρίσι, και θεωρήθηκε αδελφός του Ρίσι Μπαραντβάγια, ο οποίος είναι ο προφήτης του έκτου τμήματος της Ριγκβέντα. Ο Ντιργκατάμας είναι επίσης ο κύριος προκάτοχος της οικογένειας Ρότις του Γκοτάμα που περιλαμβάνει τους Κασκσίβαν, Γκαουτάμ Μαχαρίσι, Νόντας και Βαμαντέβα (προφήτης του τέταρτου τμήματος της Ραγκβέντα), οι οποίοι μαζί με τον Ντιργκατάμας είναι υπεύθυνοι για σχεδόν 150 από τους 1000 ύμνους της Ριγκβέντα. Η Άνγκα, η Βάνγκα, η Καλίνγκα, η Πούντρα, Σουχμά, και Όνντρα ήταν επίσης οι γιοι του Ντιργκατάμα μέσω της συζύγου του Ρατζά Μπαλί. Οι δικοί του στίχοι εμφανίζονται συχνά σε πολλά κείμενα των Βεδών.
Ήταν ο φημισμένος αρχιερέας του βασιλιά Μπαράτα, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους βασιλιάδες της χώρας, μετά τον οποίο η Ινδία ονομάστηκε Μπαράτ.
Γέννηση
Ο Μπίσμα αφηγείται την ιστορία της γέννησης του Ντιργκατάμας (πατέρα του Ντιργκατάμας Μαχαρίσι) στη Μαχαμπαράτα:
Υπήρχε τις παλιές μέρες ένας σοφός ρίσι με το όνομα Ουτάτγια. Είχε μια σύζυγο με το όνομα Μαμάτα που αγαπούσε πολύ. Μια μέρα ο μικρότερος αδελφός του Ουτάτγια, ο Μπριχασπάτι, ιερέας των ουράνιων, πλησίασε τη Μαμάτα με σκοπό να την αποπλανήσει. Η Μαμάτα, ωστόσο, είπε στον μικρότερο αδερφό του συζύγου της –το πρωταρχικό των εύγλωττων ανδρών– ότι είχε συλλάβει από τη σχέση της με τον μεγαλύτερο αδερφό του και ότι, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να επιδιώξει την ολοκλήρωση των επιθυμιών του. Συνέχισε:"Ω επιφανή Μπριχασπάτι, το παιδί που έχω συλλάβει έχει μελετήσει ήδη από την μήτρα της μητέρας του τους Βέδες με τους έξι Άνγκας, ο Σπόρος δεν χάνεται μάταια. Πώς μπορεί λοιπόν αυτή η μήτρα να προσφέρει χώρο για δύο παιδιά κάθε φορά; Επομένως, σου ζητώ να μην αναζητήσεις την ολοκλήρωση της επιθυμίας σου σε μια τέτοια στιγμή."Έτσι, αν και άκουσε τα λόγια της, ο Μπριχασπάτι, αν και είχε μεγάλη σοφία, δεν μπορούσε να καταπιέζει την επιθυμία του. Το παιδί στη μήτρα διαμαρτυρήθηκε:"Δεν υπάρχει χώρος εδώ για δύο. Ω ένδοξε, ο χώρος είναι μικρός. Το κατάλαβα πρώτος. Σας ζητώ να μην με ενοχλείτε."Αλλά ο Μπριχασπάτι χωρίς να ακούσει τα λόγια του παιδιού στη μήτρα, αναζήτησε τις αγκαλιές της Μαμάτα που κατείχε το πιο όμορφο ζευγάρι ματιών. Και ο επιφανής Μπριχασπάτι, βλέποντας αυτό (τα παράπονα του παιδιού), αγανακτισμένος, κατηγόρησε το παιδί του Ουτάτγια και το καταράστηκε, λέγοντας:"Επειδή μου μίλησες με αυτόν τον τρόπο για μια στιγμή ευχαρίστησης που ζητείται από όλα τα πλάσματα, το αιώνιο σκοτάδι θα σε καταπιεί."Και από αυτήν την κατάρα του περίφημου Μπριχασπάτι, το παιδί του Ουτάτγια, που ήταν ίσο με τον Μπριχασπάτι σε δύναμη, γεννήθηκε τυφλό και ονομάστηκε Ντιργκατάμας (τυλιγμένος σε αέναο σκοτάδι). Και ο σοφός Ντιργκατάμας, που γνώριζε τις Βέδες, αν και γεννήθηκε τυφλός, κατάφερε, χάρη στη μάθησή του, να αποκτήσει για γυναίκα του, μια νεαρή και όμορφη κοπέλα Βραχμάνα με το όνομα Πραντέσι. Και αφού την παντρεύτηκε, για την επέκταση της φυλής του Ουτάτγια, γέννησε πολλά παιδιά μαζί της, με τον Ντιργκατάμας Μαχαρίσι να είναι το μεγαλύτερό τους.
Ύμνος Άσγια Βαμάσγια
Ο Ντιργκατάμας φημίζεται για τα παράδοξα αποφθέγματά του. Τα μάντρα του είναι αινιγματικά: "Αυτός που γνωρίζει τον πατέρα που είναι κάτω μέσω αυτών που είναι πάνω, και αυτός που γνωρίζει τον πατέρα που είναι πάνω μέσω αυτών που είναι κάτω, καλείται ποιητής.".
Το Άσγια Βαμάσγια (Ριγκβέντα, Μάνταλα 1, Ύμνος 164) είναι ένα από τα πιο διάσημα ποιήματά του. Οι πρώτοι μελετητές (όπως ο Ντούσεν) προσπάθησαν να πουν ότι τα ποιήματα του Ντιργκατάμας ήταν μεταγενέστερης φύσης λόγω του περιεχομένου τους, αλλά αυτό δεν έχει γλωσσική υποστήριξη που υποστηρίχθηκε από τους σύγχρονους σανσκριτικούς μελετητές (όπως ο Dr. C. Κούνχαν Ράτζα στη μετάφραση του Ύμνου Άσγια Βαμάσγια). Ο λόγος που οι προηγούμενοι Δυτικοί μελετητές πίστευαν ότι ήταν μεταγενέστερης προέλευσης οφείλεται στις μονοθεϊκές απόψεις που βρέθηκαν εκεί. Πίστευαν ότι η πρώιμη Βεδική θρησκεία ήταν πανθεϊστική και η μονοθεϊστική άποψη εξελίχθηκε αργότερα στα Ουπανισάντς (Ουπανισάδες) - αλλά τα ποιήματα του Ντιργκατάμας που λένε πως "υπάρχει ένα ον που καλείται από πολλά ονόματα" αποδεικνύουν την σκέψη των παλαιότεων μελετητών ως λανθασμένη ιδέα.
Πρώιμη αναφορά του ζωδιακού κύκλου
Μερικοί μελετητές ισχυρίστηκαν ότι οι Βαβυλώνιοι εφεύρεσαν τον ζωδιακό κύκλο 360 μοιρών περίπου το 700 π.Χ., ίσως ακόμη και νωρίτερα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η Ινδία έλαβε τη γνώση του ζωδιακού κύκλου από τη Βαβυλωνία ή ακόμα και αργότερα από την Ελλάδα. Ωστόσο, στη Ριγκβέντα, το παλαιότερο Βεδικό κείμενο, υπάρχουν σαφείς αναφορές σε τσάκρα ή τροχό 360 ακτίνων τοποθετημένου στον ουρανό. Ο αριθμός 360 και οι σχετικοί αριθμοί του, όπως 12, 24, 36, 48, 60, 72, 108, 432 και 720 εμφανίζονται συνήθως στον Βεδικό συμβολισμό. Στους ύμνους του Ρίσι Ντιργκατάμας (Rig Veda I.140 - 164) έχουμε τις πιο σαφείς αναφορές.
Διάσημα ρητά
Μια σειρά από διάσημα ρητά προέρχονται από τους στίχους του Ντιργκατάμας.
Άλλος δαγκώνει τη σκόνη
Η πρώτη φορά που εμφανίζεται η φράση «δαγκώνει τη σκόνη» είναι στη Ριγκβέντα (1.158.4-5) όπου ο ποιητής Ντιργκατάμας καταγράφει μια προσευχή στους θεούς γιατρούς και λέει «Είθε η αλλαγή των ημερών να μην με κουράσει, είθε οι πυρκαγιές να μην με κάψουν, είθε η πυρά των ξύλων να μην φάει τη γη, είθε τα νερά να μην με καταπιούν». Υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με το τι σημαίνει "δαγκώνει το χώμα" (αντί για δαγκώνει τη σκόνη) στα σχόλια του Σαγιάνα τον 14ο αιώνα - που σημαίνει ότι η φράση είχε ξεπεραστεί στην Ινδία εκείνη τη στιγμή, καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να αποτεφρώνονται αντί να θάβονται. Αλλά διαβάζοντας το παντμπάντα, είναι πολύ σαφές ότι αναφέρεται στη γη που τρώγεται απο την πυρά ξύλων και όχι στον νεκρό άνθρωπο."mā mām edho daśatayaś cito dhāk pra yad vām baddhas tmani khādati kśāṃ"Σημειώστε τη χρήση ενικού ρήματος τρίτου προσώπου. Ο Ντιργκατάμας το χρησιμοποιεί ως προσευχή για το θάνατο - μην με αφήσεις να πεθάνω και να καώ. Αν ήταν μια προσευχή που έλεγε «μην με φάει η γη», θα χρησιμοποιούσε το 1ο ενικό πρόσωπο, καταλήξεις (-mi ή -āni). Εδώ, η βρώση της γης παράγεται με την απανθράκωσή της από πυρκαγιά ξύλων.
Υπάρχει τραγούδι (Another one bites the dust) του συγκροτήματος Queen που κάνει αναφορά στο ρητό του Ντιργκατάμας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι
Σαιν-Ζυλιέν (Ερώ)
Το Σαιν-Ζυλιέν (γαλλικά: Saint-Julien, οξιτανικά: Sant Julian) ή Σαιν-Ζυλιέν-ντ'Ολάργκ (γαλλικά: Saint-Julien-d'Olargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζυλιέ (γαλλικά: Saint-Juliers).
Δημήτρης Μάντζος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1982. Είναι απόφοιτος Νομικής ΑΠΘ με μεταπτυχιακό στο Εμπορικό δίκαιο την περίοδο 2004 - 2006 στοΕΚΠΑ. Από το 2012 είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Άννα Παναγιωτίδου και έχουν αποκτήσει έναν υιό. Μιλά αγγλικά και γερμανικά.
Έχει υπηρετήσει στο παρελθόν ως διευθυντής της ΚΟ του ΚΙΝΑΛ, αλλά και ως σύμβουλος της Φώφης Γεννηματά για θέματα δικαιοσύνης και θεσμών και πριν από τη Συνταγματική αναθεώρηση, συμμετείχε στην Επιτροπή Θέσεων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (πρόγονος του ΚΙΝΑΛ) για τη Συνταγματική και Θεσμική Μεταρρύθμιση. Την περίοδο 2011- 2014 διετέλεσε σύμβουλος στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Από τις 22 Ιανουαρίου 2022 είναι εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Τα 100 βιβλία του Αιώνα (Le Monde)
Τα 100 βιβλία του Αιώνα (Les cent livres du siècle) είναι μια κατάταξη βιβλίων τα οποία θεωρούνται τα "καλύτερα εκατό" του 20ου αιώνα, όπως ψηφίστηκαν την άνοιξη του 1999 μέσα από ειδική διαδικασία που συνδιοργάνωσαν η γαλλική αλυσίδα Fnac και η Παρισινή εφημερίδα Le Monde.
Διακόσιοι (200) τίτλοι βιβλίων που επιλέχθηκαν από βιβλιοπώλες και δημοσιογράφους, τέθηκαν στην διάθεση του κοινού,το οποίο έπρεπε να απαντήσει στο ερώτημα:
Ποιό από αυτά τα μυθιστορήματα έχει μείνει στη μνήμη σας;
Quels livres sont restés dans votre mémoire?
17.000 Γάλλοι απάντησαν στο ερώτημα, κατατάσσοντας τα βιβλία με την παρακάτω σειρά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι βιβλίων
Επαρχία Καμίστι
Η επαρχία Καμίστι(Қамысты ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Κοστανάι στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Καμίστι. Πληθυσμός: 14,482 (εκτίμηση 2013) 15,807 (απογραφή 2009) 23,146 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Καμιστι
1138
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1138 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κουτσουράς Λασιθίου
thumb|Άποψη του Κουτσουρά. Ο Κουτσουράς είναι παραθαλάσσιο χωριό της Κοινότητας Σταυροχωρίου του νομού Λασιθίου, ανατολικά της Ιεράπετρας. Είναι η έδρα της Δημοτικής ενότητας Μακρύ Γιαλού του Δήμου Ιεράπετρας. Η απόστασή του από την πόλη του Αγίου Νικολάου είναι 58 χιλιόμετρα, από την Ιεράπετρα 22 χιλιόμετρα και από τη Σητεία 37. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών, ελαιοκομία) και δευτερευόντως με τουριστικά επαγγέλματα.
Στον Κουτσουρά μπορεί κανείς να δει το άλσος του Απηγανιά, με υποδομή για φιλοξενία συναυλιών και ποικίλων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Από το άλσος ξεκινά ένα φαράγγι, το οποίο έπειτα από διαδρομή μισής ώρας, καταλήγει σε ένα εκκλησάκι. Η παραλία έχει σκούρο σταχτί βότσαλο και είναι βραβευμένη με γαλάζιες σημαίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Υποδομή
Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο, εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, παιδικός σταθμός, ΚΕΠ, αγροτικό ιατρείο, ταχυδρομείο, φαρμακείο, αστυνομικός σταθμός, γήπεδο και γεωργικός συνεταιρισμός, με την επωνυμία "Φοίνικας". Από άποψη αθλητισμού, στο χωριό δραστηριοποιούνται δύο ανδρικές (ΑΟΣΚ, Λιβυκός) και μία γυναικεία ομάδες ποδοσφαίρου. Από αυτές, ο Αθλητικός Όμιλος Σταυροχωρίου- Κουτσουρά (ΑΟΣΚ) αγωνίζεται στην Α΄ Ερασιτεχνική Κατηγορία.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|Ο Κουτσουράς όπως φαίνεται από τα όρη βόρεια του χωριού.
Το χωριό οφείλει την ονομασία του, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή από τα κούτσουρα, τα οποία προήλθαν από την κοπή των πεύκων, που γινόταν στην περιοχή με σκοπό τη συστηματική καλλιέργεια. Άλλη παρεμφερής εκδοχή αναφέρει ότι τα επιφανειακά ύδατα μετέφεραν ξύλα (κούτσουρα) από τα γύρω ορεινά μέρη στον κάμπο του Κουτσουρά.
Οι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στον οικισμό γύρω στο 1950, προερχόμενοι από τα γύρω ορεινά χωριά και κυρίως από το Σταυροχώρι. Ο κύριος ναός του χωριού είναι της Αγίας Ειρήνης, ενώ πολιούχος άγιος είναι ο Άγιος Αντώνιος. Μάλιστα, θρυλείται ότι την ημέρα της εορτής του εν λόγω Αγίου, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι Τούρκοι αποπειράθηκαν να σκοτώσουν τους κατοίκους. Αυτοί κλείστηκαν αρχικά στο ναό και έπειτα από τις δεήσεις τους, το ιερό της εκκλησίας σχίστηκε στα δύο και με τον τρόπο αυτό κατάφεραν να σωθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουτσουρας Κουτσουρας Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ταινία (παράσιτο)
Η ταινία (Taenia) είναι γένος κεστώδων σκωλήκων το οποίο περιλαμβάνει μερικά σημαντικά για τα ζώα παράσιτα. Τα μέλη του γένους είναι υπεύθυνα για τις ταινιάσεις και τις κυστικερκώσεις. Έχουν καταγραφεί περισσότερα από 100 είδη. Χαρακτηρίζονται μορφολογικά από ένα σώμα που μοιάζει με κορδέλα (ταινία) και αποτελείται από μια σειρά κομματιών που ονομάζονται προγλωττίδες, και γι' αυτό πήραν αυτό το όνομα. Το πρόσθιο τμήμα του είναι γνωστό ως σκώληκας. Δεν έχουν όλα τα μέλη σκώληκα με γάντζους ή άκανθες στην κεφαλή. Για παράδειγμα, η ταινία των βοοειδών (Taenia saginata) δεν έχει, ενώ η ταινία των χοίρων (Taenia solium) έχει.
Οι προγλωττίδες έχουν κεντρική ωοθήκη με ένα σάκο που παράγει κρόκο οπισθίως. Όπως σε όλες τους κυκλοφυλλίδες κεστώδεις, υπάρχει ένας γεννητικός πόρος στο πλάι της προγλωττίδας. Τα αυγά απελευθερώνονται όταν η προγλωττίδα επιδεινωθεί και έτσι ένας ουρητικός πόρος δεν είναι απαραίτητος.
Café del Mar
thumb|200px|Το Café del Mar στο Σαν Αντόνιο της Ίμπιζα To Café del Mar είναι μπαρ που βρίσκεται στην Ίμπιζα της Ισπανίας και εγκαινιάστηκε το 1980. Είναι ένας δημοφιλής τόπος προορισμού για τους τουρίστες το καλοκαίρι και είναι φημισμένο για το ηλιοβασίλεμα του. Επίσης, είναι γνωστό για τις lounge μουσικές συλλογές του.
Ταινία (παράσιτο)
Κύκλος ζωής
Ο κύκλος ζωής ξεκινάει με τις προγλωττίδες ή τα αυγά με τα ογκοσφαιρίδια (γνωστά και ως εξάκανθα έμβρυα) τα οποία αποβάλλονται με τα κόπρανα και μπορούν να επιζήσουν για ημέρες, ακόμη και μήνες στο περιβάλλον. Μερικές φορές αυτά τα τμήματα εξακολουθούν να μπορούν να κινηθούν μετά την αποβολή και είτε θα αδειάσουν τα αυγά μέσα σε λίγα λεπτά ή, σε κάποια είδη, θα τα συγκρατήσουν μέχρι να φτάσει το κατάλληλο σπονδυλωτό - ενδιάμεσος ξενιστής. Ο ενδιάμεσος ξενιστής (αγελάδα, γουρούνι, τρωκτικά κτλ, ανάλογα με το είδος) πρέπει να χωνέψει τα αυγά ή τις προγλωττίδες. Αν ο ξενιστής είναι ο κατάλληλος για το εκάστοτε είδος ταινίας, τα αυγά εκκολάπτονται και τα εξάκανθα έμβρυα διατρυπούν το τοίχωμα του λεπτού εντέρου του ενδιάμεσου ξενιστή για να ταξιδεύσουν μέχρι τους ραβδωτούς μύες όπου θα γίνουν κυστίκερκοι. Σε αυτό το στάδιο θα αναπτυχθούν και θα διαφοροποιηθούν σε νύμφη δευτέρου σταδίου η οποία έχει τη μορφή κύστης (μέχρι το μέσο του 19ου αιώνα θεωρούταν ότι ήταν διαφορετικό παράσιτο) η οποία είναι μολυσματική για τον τελικό ξενιστή όταν ο πρωτοσκώληκας έχει αναπτυχθεί πλήρως. Για να συνεχίσει ο κύκλος, ο τελικός ξενιστής πρέπει να καταναλώσει το ωμό κρέας του ενδιάμεσου ξενιστή. Όταν φτάσει στο λεπτό έντερο του τελικού ξενιστή, η κύστη χωνεύεται και ο σκώληκας εισέρχεται στο τοίχωμα του λεπτού εντέρου και ο αυχένας αρχίζει να παράγει κομμάτια που θα σχηματίσουν τη στροβίλη. Τα καινούργια αυγά συνήθως εμφανίζονται στα κόπρανα του τελικού ξενιστή σε έξι με εννέα εβδομάδες και ο κύκλος ξαναρχίζει.
Café del Mar
Μουσική
Τα άλμπουμ του Café del Mar περιέχουν μουσικά κομμάτια που περιγράφονται ως Ambient (=ατμοσφαιρικής) και Easy listening (=απαλής ακρόασης). Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει 19 άλμπουμ, πολυάριθμες συλλογές και 3 άλμπουμ για την 20η, 25η και 30η επέτειο του. Συνολικά πάνω 10 εκατομμύρια αντίτυπα έχουν πωληθεί παγκοσμίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλεαρίδες Νήσοι
Ταινία (παράσιτο)
Κύκλος ζωής
Η ταινία των βοοειδών έχει περίπου 1.000 με 2.000 προγλωττίδες και κάθε προγλωττίδα έχει 100.000 αυγά, ενώ η ταινία των χοίρων έχει περίπου 1.000 προγλωττίδες και κάθε προγλωττίδα περιέχει 50.000 αυγά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλατυέλμινθες Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (συντομογραφία: ) είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα τη Θεσσαλονίκη, όπως και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1930 ως Νυχτερινή Εμπορική Επαγγελματική Σχολή. Το 1948 ιδρύεται η "εν Θεσσαλονίκη Ανωτέρα Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών" ωστόσο άρχισε να λειτουργεί για πρώτη φορά το ακαδημαϊκό έτος 1957-58 με 272 φοιτητές.
Το Πανεπιστήμιο περιλαμβάνει οκτώ ακαδημαϊκά Τμήματα τα οποία εδρεύουν στο κύριο κτίριο στη Θεσσαλονίκη και σε αυτό σπουδάζουν περίπου 16.000 φοιτητές.
Ιστορία
Η Σχολή λειτούργησε για πρώτη φορά το ακαδημαϊκό έτος 1957-58, ενώ το επόμενο έτος μετονομάστηκε σε Ανωτάτη Σχολή Βιομηχανικών Σπουδών Θεσσαλονίκης, η φοίτηση από τριετής έγινε τετραετής και κατέστη ισότιμη προς τις αντίστοιχες πανεπιστημιακές σχολές. Το 1966 η Σχολή μετατράπηκε σε ΝΠΔΔ και μετονομάστηκε σε Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1971 οι σπουδές διαχωρίζονται σε 2 τμήματα, Οικονομικών Επιστημών και Επιστημών Διοικήσεως Επιχειρήσεων.
Το 1985 έγινε η πρώτη κατάτμηση σε δύο τμήματα: Οικονομικών Επιστημών και Επιστημών Διοικήσεως Επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα δίνεται η δυνατότητα απονομής Διδακτορικών Διπλωμάτων από τη Σχολή. Το 1990 το ίδρυμα μετονομάζεται σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών και στην επόμενη δεκαετία δημιουργούνται αρκετά νέα τμήματα, συγκεκριμένα: Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών, Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής, Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής και Εφαρμοσμένης Πληροφορικής.
Το 2004 ιδρύθηκαν δύο ακόμη τμήματα εκτός Θεσσαλονίκης, το τμήμα Μάρκετινγκ και Διοίκησης Λειτουργιών με έδρα την Έδεσσα και το τμήμα Διοίκησης Τεχνολογίας με έδρα τη Νάουσα.
To 2013, με το σχέδιο «ΑΘΗΝΑ», το πανεπιστήμιο μετονομάζεται σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και πραγματοποιείται συγχώνευση τμημάτων και συγκρότηση σχολών. Από τις συγχωνεύσεις προέκυψαν το Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και το Τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Βιβλιοθήκη
Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου ιδρύθηκε το 1962. Αρχικά, στεγάστηκε σε ένα δωμάτιο στη Λ. Νίκης 45. Ύστερα από αρκετές μετακομίσεις, το 1990 η συλλογή της μεταφέρθηκε από την οδό Τσιμισκή 45 στις σημερινές της εγκαταστάσεις. Σήμερα η Βιβλιοθήκη και το Κέντρο Πληροφόρησης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στεγάζονται στον ημιώροφο των κτιριακών εγκαταστάσεων του Πανεπιστημίου και καλύπτουν χώρο 1.800 τ.μ. περίπου. Μέχρι και τη δεκαετία του 1980, η Βιβλιοθήκη λειτουργούσε κυρίως ως χώρος αναγνωστηρίου για τους φοιτητές και κέντρο διεκπεραίωσης, παραλαβής, καταλογογράφησης και «επ’αόριστον» δανεισμού στους καθηγητές των παραγγελθέντων από τους ίδιους βιβλίων. Μετά το 1992, εποχή που συμπίπτει περίπου με τη μετεξέλιξη της ΑΒΣΘ σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, η ακαδημαϊκή διοίκηση του Πανεπιστημίου δρομολόγησε την πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού (βιβλιοθηκονόμων).
Από τον πρώτον αυτό «πυρήνα βιβλιοθήκης» των 76 βιβλίων σήμερα οι συλλογές της Βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν περισσότερα από 110.000 έντυπα βιβλία. Επίσης, μέσω της συμμετοχής της στο Σύνδεσμο Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών HEALink αλλά και με ίδιες συνδρομές, παρέχεται πρόσβαση σε περίπου 400.000 ηλεκτρονικά βιβλία, περισσότερους από 30.000 τίτλους επιστημονικών περιοδικών και μια πληθώρα βάσεων δεδομένων (πλήρους κειμένου, βιβλιογραφικών, αναφορών, στατιστικών κ.ά.). Από το 2006 η Βιβλιοθήκη υιοθέτησε εφαρμογές «ταυτοποίησης μέσω ραδιοσυχνοτήτων» (RFID) για τη διαχείριση των τεκμηρίων των συλλογών της.
Μεταπτυχιακές σπουδές
Στο ίδρυμα λειτουργούν μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών στα εξής αντικείμενα: στη Πληροφορική, στην Οικονομική Επιστήμη, στα Χρηματοοικονομικά, στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA), στις Διεθνείς Σπουδές και στα Πληροφοριακά Συστήματα.
Ακαδημαϊκή αξιολόγηση
Το 2016 το ίδρυμα αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) και έλαβε μια συνολικά Θετική ιδρυματική αξιολόγηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Θεσσαλονίκη
Κόναν ο Βάρβαρος (ταινία, 1982)
Το Κόναν ο Βάρβαρος είναι κινηματογραφική ταινία του 1982 σε σκηνοθεσία του Τζον Μίλιους. Το σενάριο του έργου βασίζεται χαλαρά στις ιστορίες του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ με ήρωα τον ομώνυμο χαρακτήρα και διαμορφώθηκε από τον Όλιβερ Στόουν και τον Τζον Μίλιους.
Πλοκή
Κατά την διάρκεια των ταξιδιών του, ο Κόναν συναντά δύο συντρόφους, τον Σουμποτάι και την Βαλέρια, την οποία και ερωτεύεται. Σύντομα μαθαίνουν ότι διοργανώνεται η τελετή της «Ημέρας της Κρίσεως», στην οποία θα γίνουν και τελετές λατρείας του φιδιού. Οι τρεις μπαίνουν κρυφά σε έναν από τους πύργους της τελετής στην τοποθεσία Ιάνθη, όπου ο Κόναν ανακαλύπτει ότι ο ανώτατος ιεροτελεστής της σχετικής τελετής, καθώς και της λατρείας, είναι ο Τάλσα. Κατά την διάρκεια της τελετής, ο Τάλσα μεταμορφώνεται σε ένα τεράστιο φίδι και απομακρύνεται. Ο Κόναν και οι άλλοι δύο επιτίθενται και ενώ η τελετή βρίσκεται στο αποκορύφωμα σκοτώνουν το φίδι.
Η κόρη του βασιλιά Όζρικ του βασιλείου Όφιρ προστάζει τους τρεις να απελευθερώσουν την κόρη του που είναι όμηρος των οπαδών της λατρείας. Όταν ο Σουμποτάι και η Βαλέρια αρνούνται γιατί φοβούνται τον Τάλσα, ο Κόναν αποφασίζει να εγκαταλείψει τους συντρόφους του για να κατατρέξει τον δολοφόνο της οικογένειάς του. Καθ' οδόν συναντά έναν μάγο που ζει πάνω σε ένα ερημιτικό καταφύγιο και φυλά τους τάφους των νεκρών. Ο Κόναν δείχνει σεβασμό στον μάγο, και συζητεί μαζί του σαν δύο παλιοί φίλοι. Προτού φύγει, ο Κόναν κάνει μια τελευταία ερώτηση και ρωτά τον μάγο "πού φυτρώνουν λουλούδια εκεί γύρω". Ο μάγος δείχνει. Την επόμενη ημέρα, ο Κόναν εγκαταλείπει τον μάγο με τα λουλούδια που μάζεψε. Ο μάγος τον ρωτά για ποιόν είναι, και ο Κόναν απαντά: "είναι για ένα κορίτσι".
Ο Κόναν φτάνει στον ναό και προσπαθεί να μπει μέσα. Παίρνει τον τήβεννο ενός ιερέα, και μεταμφιεσμένος πλησιάζει τον Τάλσα. Τον ανακαλύπτουν όμως και τον συλλαμβάνουν, παρουσιάζοντάς τον στον Τάλσα, ο οποίος του λέει ότι κατέστρεψε το χωριό του όταν με την εκστρατεία «ατσάλι» ανέλαβε την εξουσία. Για να του αποδείξει την υπεροχή του, ο Τάλσα προστάζει έναν από τους ακόλουθούς του να αυτοκτονήσει. Μετά από αυτό, διατάζει την σταύρωση του Κόναν στο δέντρο της θλίψης που βρίσκεται στην έρημο.
Ο Κόναν είναι ετοιμοθάνατος στο δέντρο, όταν τον σώζουν η Βαλέρια και ο Σουμποτάι. Τον πηγαίνουν στον μάγο, και η Βαλέρια παρακαλά τον μάγο να σώσει την ζωή του Κόναν. Ο μάγος λέει στην Βαλέρια ότι η τιμή που θα ζητήσουν οι θεοί για να το κάνουν αυτό θα είναι πολύ μεγάλη. Η Βαλέρια αποφασίζει να πληρώσει αυτή τους θεούς. Ο μάγος κάνει κάνει τα μάγια του, διώχνει τα κακά πνεύματα και ξαναζωντανεύει τον Κόναν.
Οι τρεις τους επιστρέφουν στο ναό. Αρπάζουν την κόρη του βασιλιά Όσρικ και δραπετεύουν καβάλα στα άλογα. Εκείνη την στιγμή, ο Τάλσα ρίχνει ένα μαγικό βέλος που έφτιαξε από ένα δηλητηριώδες φίδι και σκοτώνει την Βαλέρια. Ο Κόναν, ο μάγος και ο Σουμποτάι αποτεφρώνουν το σώμα της Βαλέρια. Ο Σουμποτάι δακρύζει, και όταν ο μάγος τον ρωτά γιατί κλαίει, του λέει: «Το κάνω για χάρη του Κόναν, επειδή ο Κόναν δεν κλαίει ποτέ».
Ο Τάλσα προσπαθεί να σκοτωθεί την πριγκίπισσα με το ίδιο μαγικό βέλος που είχε σκοτώσει και την Βαλέρια, αλλά αποτυγχάνει επειδή ο μάγος την προστάτευσε με την ασπίδα του. Ο Τάλσα Ντουμ υποχωρεί και επιστρέφει στο ναό για να προετοιμάσει μια άλλη επίθεση.
Ο Κόναν τον ακολουθεί και εμφανίζεται από πίσω του την ώρα που ο Τάλσα κάνει κήρυγμα στους συγκεντρωμένους οπαδούς του. Ο Τάλσα τον ανακαλύπτει και προσπαθεί να τον υπνωτίσει με τα μάτια του, λέγοντάς του ταυτόχρονα ότι αυτός είναι ο πραγματικός του πατέρας. Ο Κόναν κατορθώνει να αντισταθεί. Με μια αφάνταστη προσπάθεια, ο Κόναν αποκεφαλίζει τον Τάλσα Ντουμ και καταστρέφει το ναό καίγοντας τα πάντα. Στο τέλος αναχωρεί με την πριγκίπισσα για να την επιστρέψει στον πατέρα της. Ο μάγος, που όλη την ώρα διηγιόνταν την ιστορία, λέει στον επίλογο ότι ο Κόναν αργότερα έγινε μεγάλος βασιλιάς, «αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Όλιβερ Στόουν Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ντίνο ντε Λαουρέντις Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Διά βίου μάθηση
Ο όρος "διά βίου μάθηση (ή εκπαίδευση)" αναφέρεται σε μια φιλοσοφική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η εκπαίδευση θεωρείται ως μια μακροχρόνια διαδικασία που ξεκινάει από την γέννηση του ανθρώπου και συνεχίζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ο όρος αυτός καλύπτει όλα τα είδη, τύπους και επίπεδα της εκπαίδευσης, τυπικής και μη τυπικής. Στη σύγχρονη διαρκώς αναπτυσσόμενη κοινωνία η αύξηση των γνώσεων γίνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και οι απαιτήσεις της αγοράς εργασίας συνεχώς αλλάζουν. Συνεπώς, η επιμόρφωση και η συμπληρωματική εκπαίδευση αποτελούν μία διαρκή προτεραιότητα για το σύγχρονο εργαζόμενο. Όλες οι μαθησιακές δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας και που έχουν σαν στόχο τη βελτίωση των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των εφοδίων σε προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό επίπεδο ονομάζεται διά βίου μάθηση.
Α. ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Β. ΕΓΚΑΡΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Γ. JEAN MONNET Το πρόγραμμα σχετίζεται με θέματα ευρωπαϊκής ενοποίησης σε Πανεπιστημιακό επίπεδο.
Από το 2008, Εθνική Μονάδα Συντονισμού για το σύνολο του προγράμματος διά Βίου Μάθησης είναι το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης Κατηγορία:Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Κατηγορία:Προσωπική πρόοδος Κατηγορία:Εκπαίδευση ανά βαθμίδες
Σαιν-Ζυστ (Ερώ)
Το Σαιν-Ζυστ (γαλλικά: Saint-Just, οξιτανικά: Sant Just) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζυστουά (γαλλικά: Saint-Justois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ