cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικολάε Τσαουσέσκου
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Αφού βγήκε από τη φυλακή, γνώρισε το 1939 την Έλενα Πετρέσκου (Elena Petrescu), την οποία παντρεύτηκε το 1946. Το 1940 συνελήφθη και φυλακίστηκε ξανά. Το 1943 μεταφέρθηκε σε άλλη φυλακή, όπου μοιράστηκε το ίδιο κελί με τον Γκεόργκε Γκεοργκίου - Ντεζ (μελλοντικό γ.γ. του Κ.Κ.Ρουμανίας) και έγινε προστατευόμενός του. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ενώ η Ρουμανία περνούσε στον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης, υπηρέτησε ως γραμματέας της Κομμουνιστικής Νεολαίας (1944–1945).
Μόλις οι Κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία στη χώρα το 1947, ο Νικολάε Τσαουσέσκου έγινε Υπουργός Γεωργίας και κατόπιν Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην, σταλινικού τύπου, κυβέρνηση του Γκεόργκε Γκεοργκίου - Ντέζ. Το 1952 εισήλθε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΡ και το 1954 στο Πολιτικό Γραφείο.
Ηγεσία
Στις 22 Μαρτίου του 1965, τρεις μέρες μετά το θάνατο του Γκέοργκε Γκεοργκίου - Ντεζ, ο Τσαουσέσκου εκλέχθηκε ομόφωνα γενικός γραμματέας του Ρουμανικού Εργατικού Κόμματος. Μετονόμασε το κόμμα σε «Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας» και ανακήρυξε τη χώρα «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας» (από Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας). Στην αρχή της εξουσίας του ήταν αρκετά δημοφιλής, λόγω και μιας διαφαινόμενης ανεξάρτητης στάσης έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Ανέστειλε την ενεργή συμμετοχή της χώρας στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας (χωρίς να αποχωρήσει από αυτό) και δε συμμετείχε στην εισβολή των δυνάμεων του Συμφώνου στην Τσεχοσλοβακία το 1968, πράξη την οποία καταδίκασε ανοικτά.
Το 1974 προσέθεσε στους τίτλους του και το «Πρόεδρος της Ρουμανίας». Το 1984 η Ρουμανία ήταν μια από τις τρεις χώρες του κομμουνιστικού μπλοκ (μαζί με τη Γιουγκοσλαβία και την Κίνα) που συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες. Επίσης, ήταν η μόνη χώρα του κομμουνιστικού μπλοκ που είχε επίσημες σχέσεις με την τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα, με την οποία μάλιστα υπέγραψε και δύο συμφωνίες. Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε καμία φιλελευθεροποίηση στη χώρα. Η μυστική αστυνομία (Σεκουριτάτε) παρακολουθούσε στενά τους πολίτες και ασκούσε λογοκρισία στα Μέσα Ενημέρωσης.
Κοινωνικές παρεμβάσεις
Μετά τις επισκέψεις που έκανε το 1971 στην Κίνα και τη Βόρεια Κορέα, επηρεάστηκε από τις εκεί αντιλήψεις, τις οποίες προσπάθησε να εφαρμόσει. Από το 1972 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ριζικής αλλαγής της χώρας. Με όραμα μια «πολύπλευρα ανεπτυγμένη σοσιαλιστική κοινωνία» ξεκίνησε πρόγραμμα καταστροφής και ανασχεδιασμού της επαρχίας, το οποίο σύντομα πέρασε και στην πρωτεύουσα. Πάνω από το ένα πέμπτο της πόλης του Βουκουρεστίου ισοπεδώθηκε στη δεκαετία του 1980 και ξαναχτίστηκε πάνω σε δικά του σχέδια, έχοντας ισοπεδώσει πολλά ιστορικά κτίρια και εκκλησίες. Το πρόγραμμά του περιλάμβανε και την ισοπέδωση πολλών χωριών και τη μετακόμιση των πληθυσμών στις πόλεις, στα πλαίσια ενός προγράμματος «αστικοποίησης της κοινωνίας», το οποίο όμως τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.
Το 1966 απαγόρευσε την αντισύλληψη, έθεσε πολύ αυστηρές προϋποθέσεις για τις αμβλώσεις, και επιβάρυνε φορολογικά όσους πολίτες παρέμεναν χωρίς παιδιά σε ηλικία άνω των 25 ετών. Αντίστοιχα, έδωσε σημαντική βοήθεια σε μητέρες με πέντε παιδιά, ενώ ανακήρυξε τις μητέρες με δέκα παιδιά ως «ηρωίδες» και τις παρασημοφορούσε. Το πρόγραμμα αυτό αύξησε σημαντικά το ρουμανικό πληθυσμό, αλλά δημιούργησε προβλήματα οικονομικής εξαθλίωσης στις πολυμελείς οικογένειες, περιπτώσεις αστέγων, αλλά σήμανε και την εμφάνιση ενός νέου φαινομένου: της εγκατάλειψης παιδιών στους δρόμους, τα οποία μεγάλωναν ως ορφανά.
Οικονομική πολιτική
Λόγω της σχετικά ανεξάρτητης πολιτικής του σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση, ο Τσαουσέσκου πέτυχε να βρει Δυτικές χώρες πρόθυμες να του δανείσουν για να πραγματοποιήσει την πολιτική του. Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να καταλήξει σύντομα στον υπερδανεισμό. Ο Τσαουσέσκου ξεκίνησε τότε επείγον πρόγραμμα αποπληρωμής του εξωτερικού δημόσιου χρέους, δίνοντας κυρίως έμφαση στις εξαγωγές. Διοργάνωσε δημοψήφισμα, το οποίο κατέληξε σε ένα σχεδόν ομόφωνο «ναι» στην απόλυτη απαγόρευση δανεισμού της χώρας από το εξωτερικό. Η πολιτική αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους οδήγησε το λαό στην οικονομική εξαθλίωση. Η έλλειψη αγαθών από τα καταστήματα και οι συχνές διακοπές φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού έγιναν ο κανόνας. Ο Τσαουσέσκου δικαιολογούσε την υποβάθμιση της ζωής του λαού με την ανάγκη αποπληρωμής του χρέους, το οποίο η Ρουμανία εξόφλησε ολοκληρωτικά το 1989, λίγο πριν από την πτώση του καθεστώτος.
Εξωτερική πολιτική
Υπό την ηγεσία του, η Ρουμανία ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων στον κόσμο. Παρά το γεγονός αυτό, άλλες ενέργειές του υποδηλώνουν ότι επιθυμούσε να του δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης: Προσπάθησε να μεσολαβήσει μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων, οργάνωσε δημοψήφισμα για τη συρρίκνωση του ρουμανικού στρατού, διοργάνωσε εκστρατείες υπέρ της ειρήνης, έγραψε τετράστιχο ποίημα για την ειρήνη και προσπάθησε να βοηθήσει φτωχές Αφρικανικές χώρες, στις οποίες, όταν τις επισκεπτόταν, γινόταν δεκτός ως ήρωας. Η Γαλλία του απένειμε το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής για τη φιλειρηνική του δραστηριότητα. Καλές ήταν οι σχέσεις του και με την τότε Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (1974-77) της Ελλάδας, με γνωστότερη απόδειξη την ανάδειξη της αποφοίτου δημοτικού Έλενας Τσαουσέσκου σε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1976.
Πτώση και θανάτωση
Από τις αρχές του 1989, ο Τσαουσέσκου άρχισε να απομονώνεται με ταχείς ρυθμούς από τους κομμουνιστές πρώην συμμάχους του. Οι χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και η Κίνα απέρριψαν πρότασή του, τον Αύγουστο του 1989, να συγκληθεί Σύνοδος, η οποία θα συζητούσε τις ραγδαίες αλλαγές στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και θα προσπαθούσε να «υπερασπιστεί τον Σοσιαλισμό». Ακόμη και μετά από την πτώση του Βούλγαρου ομολόγου του, Τόντορ Ζίβκοβ, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Τσαουσέσκου δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμη πόσο επισφαλής ήταν η θέση του και παρουσίαζε συμπτώματα άρνησης της πραγματικότητας. Στα τέλη του έτους, ο λαός σχημάτιζε τεράστιες ουρές για την προμήθεια ψωμιού, ενώ η Κρατική Τηλεόραση τον παρουσίαζε να μπαίνει σε γεμάτα καταστήματα και να επαίρεται για την ολοσχερή αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους και το υψηλό βιοτικό επίπεδο που κατακτήθηκε επί των ημερών του.
Το Νοέμβριο του 1989, το 14ο Συνέδριο του ΚΚΡ εξέλεξε τον 71χρονο Τσαουσέσκου για μια ακόμη πενταετή θητεία ως ηγέτη του. Στην πόλη Τιμισοάρα ξεκίνησαν ταραχές, με μαζική συμμετοχή φοιτητών και πολιτών. Δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών στις 17 Δεκεμβρίου. Την επομένη ο Τσαουσέσκου ανεχώρησε για επίσημη επίσκεψη στο Ιράν, αφήνοντας το έργο της καταστολής των διαδηλώσεων στη σύζυγο και τους συνεργάτες του. Η Κρατική τηλεόραση αποσιωπούσε τα γεγονότα, ο λαός όμως σε όλη τη χώρα πληροφορήθηκε για την επανάσταση της Τιμισοάρα μέσω ξένων Μέσων Ενημέρωσης (Φωνή της Αμερικής και Radio Free Europe) και από στόμα σε στόμα. Το απόγευμα της 20ής Δεκεμβρίου που επέστρεψε στη χώρα, η κατάσταση είχε ενταθεί ακόμη περισσότερο και ο ίδιος έβγαλε διάγγελμα προς το λαό μέσω της Κρατικής Τηλεόρασης. Μίλησε για την επανάσταση της Τιμισοάρα ως «ξένη επέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα της Ρουμανίας» και «εξωτερική απειλή στην εθνική ακεραιότητα».
Στις 21 Δεκεμβρίου διοργανώθηκε από τις Αρχές διαδήλωση συμπαράστασης στον Τσαουσέσκου στο κέντρο του Βουκουρεστίου, η οποία κατέληξε σε χάος. Ο λαός αποδοκίμασε μαζικά το ζεύγος Τσαουσέσκου, το οποίο, εμφανώς απορημένο, κλείστηκε στα κομματικά γραφεία. Ακολούθησαν μαζικές συγκρούσεις στους δρόμους του Βουκουρεστίου και ο στρατός επενέβη συλλαμβάνοντας εκατοντάδες άοπλους πολίτες. Την επόμενη μέρα (22 Δεκεμβρίου), τα νέα είχαν διαδοθεί σε ολόκληρη τη χώρα. Η Κρατική Τηλεόραση ανακοίνωσε τον αιφνίδιο (και ύποπτο) θάνατο του Βασίλε Μιλέα, Υπουργού Άμυνας, και τη διοίκηση του στρατού ανέλαβε ο Τσαουσέσκου προσωπικά. Προσπάθησε να απευθυνθεί στο πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο έξω από τα γραφεία του ΚΚΡ, αλλά το πλήθος εισέβαλε μέσα και ο ίδιος με τη σύζυγό του φυγαδεύτηκαν με ελικόπτερο.
Αφού πέρασαν από την εξοχική τους κατοικία στο Σναγκόβ, ανεχώρησαν προς το Τιργκόβιστε. Υποχρεώθηκαν από το στρατό να εγκαταλείψουν το ελικόπτερο, καθώς ο στρατός είχε απαγορεύσει την εναέρια κυκλοφορία στη χώρα. Στο τέλος συνελήφθησαν από την αστυνομία, παραδόθηκαν στο στρατό, πέρασαν από πρόχειρο στρατοδικείο με πλήθος κατηγοριών (από παράνομο πλουτισμό μέχρι γενοκτονία), καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν την ημέρα των Χριστουγέννων του 1989. Η «δίκη» και η εκτέλεσή τους μαγνητοσκοπήθηκαν και έκαναν το γύρο του κόσμου. Λίγες μέρες αργότερα, παρουσιάστηκαν και στην Κρατική Τηλεόραση, πράγμα που επισφράγισε το τέλος του καθεστώτος του.
Μεταγενέστερα
Μέλη της οικογένειας του Τσαουσέσκου αμφισβήτησαν το γεγονός ότι ο Νικολάε και η σύζυγός του έχουν ενταφιαστεί σε τάφο στο Γκεντσέα και με δικαστική εντολή αποφασίστηκε η εκταφή των λειψάνων τους, τον Ιούλιο του 2010, με σκοπό την ταυτοποίηση των νεκρών, με τη μέθοδο DNA. Στις 3 Νοεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε ότι η σορός της οποίας έγινε εκταφή από το νεκροταφείο στο Βουκουρέστι ανήκε στον Νικολάε Τσαουσέσκου.
Τη δεκαετία του 2010 ένα σημαντικό τμήμα του ρουμανικού πληθυσμού πίστευε πως οι συνθήκες διαβίωσης ήταν καλύτερες επί Τσαουσέσκου, ανεξάρτητα από τα προβλήματα περιορισμού των πολιτικών ελευθεριών. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2010 από το «Ρουμανικό Ινστιτούτο Εκτίμησης και Στρατηγικής» (Institutul Român pentru Evaluare şi Strategie —IRES), το 63% του πληθυσμού της Ρουμανίας δήλωσε ότι ζούσε καλύτερα πριν από το 1989. Επίσης το 43% των Ρουμάνων δήλωσαν ότι θα ψήφιζαν τον Νικολάε Τσαουσέσκου, αν κατέβαινε υποψήφιος στις εκλογές, ωστόσο το 67% εξέφρασε απόλυτα αρνητική άποψη για τη σύζυγό του, Έλενα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Ρουμανίας Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αθεϊστές Τ Κατηγορία:Ρουμάνοι κομμουνιστές Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Πιπέρι Κύθνου
Το Πιπέρι, επίσης γνωστό ως Καλαπόδι, είναι μικρή ακατοίκητη νησίδα των Κυκλάδων. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κύθνου και βόρεια της Σερίφου, ενώ διοικητικά ανήκει στον δήμο Κύθνου. Λόγω του σχήματός του είναι γνωστό στους ναυτικούς και με την ονομασία Καλαπόδι. Κατά το παρελθόν χρησιμοποιήθηκε ως βοσκότοπος, ενώ το 1829 ναυάγησε και πνίγηκε στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή ο Έλληνας λόγιος Κωνσταντίνος Βαρδαλάχος.
Μάνταλιν Μάρεϊ Ο'Χερ
H Madalyn Murray O'Hair (née Mays; 13 Απριλίου 1919 – 29 Σεπτεμβρίου 1995), ήταν αμερικανίδα ακτιβίστρια, ιδρυτής και πρόεδρος των American Atheists, απο το 1963 ως το 1986. Η O'Hair είναι περισσότερο γνωστή από την δικαστική υπόθεση Murray v. Curlett που οδήγησε σε μια σημαδιακή νίκη στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ το 1963, το οποίο διέταξε να σταματήσει η υποχρεωτική ανάγνωση της Βίβλου στα δημόσια σχολεία με ψήφους 8-1. Την περίοδο 1957-1960 προσπάθησε να καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση μέσω της Σοβιετικής πρεσβείας στο Παρίσι. Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να τη δεχθεί.
Στις 25 Αυγουστου 1995 η O'Hair, ο γιος της Jon και η εγγονή της Robin εξαφανίστηκαν. Δολοφόνος ήταν ένας εργαζόμενος στα γραφεία της οργάνωσης, ο οποίος είχε βεβαρυμένο ποινικό παρελθόν, ενώ παραδέχτηκε ότι έκλεψε συνολικά $54,000 από τους American Atheists. Τον Ιανουάριο του 2001 βρέθηκαν τα σώματα τους σε μια φάρμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Ρέστη Σαλαμίνας
Το Ρέστη εκτείνεται στα Δυτικά της πόλης της Σαλαμίνας, μέσα στον κόλπο, ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και την Ηλιακτή. Μετά την διχάλα του Αγ. Νικολάου και την ομώνυμη οδό με τα διάφορα καταστήματα, τα οποία κατά το πλείστον είναι μαγαζιά εστίασης και διασκέδασης, φτάνουμε στο Καρνάγιο. Λίγα μέτρα μετά, στρίβοντας αριστερά, ξεκινάει η Λεωφόρος Ρέστη. Η περιοχή περιλαμβάνει τους οικισμούς, Σημαία, Σπιθάρι και Γαλήνη. Στο Ρέστη βρίσκονται κυρίως κατοικίες οικιστών και τουριστικές κατοικίες αλλά υπάρχουν και αρκετές μόνιμες. Ο λόγος που δεν υπάρχουν πολλές μόνιμες κατοικίες είναι η έλλειψη εμπορικών μαγαζιών. Υπάρχει συγκοινωνιακή σύνδεση με το κέντρο της Σαλαμίνας, ανά μία ώρα, που εξυπηρετεί τους κατοίκους της περιοχής.
Κατηγορία:Σαλαμίνα (νησί)
Αμερικανική επιρροή στην Ελλάδα
Η Αμερικανική επιρροή στην Ελλάδα αποτελεί την έκφραση ενός μικρού μόνο τμήματος της παρεμβατικής πολιτικής που άσκησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου Αιώνα και στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου όπως αυτός διαμορφώθηκε αμέσως μετά τη λήξη του Β' Π.Π. Οι Αμερικανικές κυβερνήσεις έως και το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου παρέμεναν ουσιαστικά απομονωμένες στην ήπειρό τους, μη επιθυμώντας να εμπλακούν στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, μια απόφαση που απέρρεε σαφέστατα από το Δόγμα Μονρόε. Ο ρόλος των ΗΠΑ όσον αφορούσε στην ανάμειξή τους στα διεθνή δρώμενα μετά τη λήξη του πρώτου μεγάλου πολέμου περιορίσθηκε έτσι, στην πρωτοβουλία του προέδρου Γούντροου Ουίλσον να πρωτοστατήσει στην ίδρυση της ΚτΕ. Ωστόσο, τα εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα, ο ανταγωνισμός για τις αποικίες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και η ραγδαία αναπτυσσόμενη πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων υποχρέωσαν τελικά τις ΗΠΑ να στρέψουν το βλέμμα τους στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. Καθοριστική σε αυτή τη μεταστροφή στάθηκε η Ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ (γεγονός ανάλογο με τον τορπιλισμό του πλοίου "Λουζιτάνια" κατά τη διάρκεια του Α΄Π.Π.) το Δεκέμβριο του 1941, που σήμανε την επίσημη είσοδο των Αμερικανών στο Β΄Π.Π. Μετά τη λήξη της σύρραξης, οι ΗΠΑ είχαν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη συμμαχική νίκη και ως εκ τούτου ηγήθηκαν της προσπάθειας για το λεγόμενο "μοίρασμα του κόσμου", μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία, την ΕΣΣΔ και τη Γαλλία. Με τη Συμφωνία της Γιάλτας οι τρεις ηγέτες των νικητών Φράνκλιν Ρούζβελτ, Ουίνστον Τσόρτσιλ και Ιωσήφ Στάλιν καθόρισαν τις σφαίρες επιρροής τους στην απελευθερωμένη από τη ναζιστική κατοχή Ευρώπη. Οι ΗΠΑ συνέπλευσαν με τη Μεγάλη Βρετανία στο ζήτημα της Ελλάδας, που συμφωνήθηκε ότι θα ταχθεί με το πλευρό της Δύσης. Έκτοτε οι ελληνικές υποθέσεις απέκτησαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδιαίτερα μετά την εκφώνηση του Δόγματος Τρούμαν. Τα χρόνια που ακολούθησαν ο αμερικανικός παράγων έκανε πολύ αισθητή την παρουσία του στην Ελλάδα, αφού η αμερικανική διπλωματία ουσιαστικά καθόριζε, αν όχι επέβαλλε, όλες τις διεθνείς κατευθύνσεις στις οποίες βασίστηκε η ελληνική εξωτερική πολιτική, με πιο χαρακτηριστικές τη συμμετοχή ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) και την ένταξη της χώρας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία (1952). Υπήρξαν κι άλλες όμως, χαρακτηριστικές πτυχές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας κατά τις οποίες θεωρείται από πολλούς ότι ο ρόλος των ΗΠΑ αποδείχθηκε κομβικής σημασίας για την εξέλιξη των πραγμάτων, όπως η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας 1967-1974, η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και το θέμα της απομάκρυνσης των ξένων στρατιωτικών βάσεων από την Ελληνική επικράτεια.
Φιλελληνισμός στις ΗΠΑ
Κατά τη διάρκεια του ελληνικού Αγώνα της Ανεξαρτησίας (1821-1829) το διεθνές φιλελληνικό κίνημα έφτασε έως τις ΗΠΑ. Αρκετοί Αμερικανοί εθελοντές, όπως ο ιατρός από τη Βοστώνη Σάμιουελ Γκρίντλεϊ Χάου, ο Τζόναθαν Μίλερ, ο George Jarvis (γιος του Αμερικανού προξένου στο Αμβούργο) κ.α. συμμετείχαν έμπρακτα στον ελληνικό αγώνα. Σε δηλώσεις υπέρ των ελληνικών δικαίων προχώρησαν, επίσης οι Αμερικανοί πρόεδροι Τζέιμς Μονρόε (James Monroe) και Τόμας Τζέφερσον (Tomas Jefferson) καθώς και οι πολιτικοί Edward Everett, Daniel Webster, Ντουάιτ, Κλέι κ.α. Στη σύγχρονη εποχή, ο φιλελληνισμός στις ΗΠΑ εκφράζεται μέσω της πολυπληθούς εκεί, ελληνικής ομογένειας.
Η στάση των ΗΠΑ στη Μικρασιατική Καταστροφή
Η ελληνική στρατιωτική εμπλοκή στη Μικρά Ασία ξεκίνησε το Μάιο του 1919 και τερματίσθηκε τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή Οι ΗΠΑ είχαν αρχικά, συναινέσει στην απόφαση των υπολοίπων νικητριών δυνάμεων του Α' Π.Π. , να εξουσιοδοτήσουν τον ελληνικό στρατό να αποβιβασθεί στα παράλια της Ιωνίας, προκειμένου να εξασφαλίσει την προστασία των χριστιανικών πληθυσμών αλλά και να επιβάλλει τους όρους της Συνθήκη των Βερσαλλιών στην ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου πλέον, ως κυρίαρχη πολιτικοστρατιωτική προσωπικότητα είχε προβάλλει ο Κεμάλ Ατατούρκ. Ωστόσο, μετά τις αμερικανικές εκλογές της 4 Νοεμβρίου του 1920 οι ΗΠΑ επέλεξαν να κηρύξουν τακτική αυστηρής ουδετερότητας Κατά τη διάρκεια της καταστροφής της Σμύρνης, αμερικανικά πολεμικά πλοία ναυλοχούσαν στον κόλπο της πόλης, ωστόσο απέφυγαν να προβούν σε κάποια ενέργεια υπεράσπισης των αμάχων. Εξαίρεση σε αυτή την τακτική αποτέλεσαν οι περιπτώσεις μεμονωμένων Αμερικανών παραγόντων όπως ο πρόξενος των ΗΠΑ Τζωρτζ Χόρτον που διέσωσε αρκετούς διωκόμενους πρόσφυγες παραχωρώντας τους άσυλο αλλά και βοηθώντας τους να διαφύγουν και ο Άσα Τζένινγκς, Αμερικανός πολίτης που εργαζόταν στη ΧΑΝ Σμύρνης. Ο Τζένινγκς έσπευσε στη Μυτιλήνη πείθοντας κυβερνήτες ελληνικών πλοίων να κινητοποιηθούν άμεσα προς διάσωση των προσφύγων, ορισθείς από την κυβέρνηση των Αθηνών ως επικεφαλής του αυτοσχέδιου εκείνου στόλου 25 σκαφών Οι δυσμενείς εντυπώσεις για την αμερικανική στάση στα 1922 απαλύνθηκαν εν μέρει, για την ελληνική κοινή γνώμη, με την τοποθέτηση του Αμερικανού διπλωμάτη Χένρυ Μοργκεντάου ως επικεφαλής της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων που συστάθηκε υπό την εποπτεία της ΚτΕ στη Θεσσαλονίκη, το Σεπτέμβριο του 1923 Ο Μοργκεντάου εργάσθηκε μεθοδικά και δίκαια, επιτυγχάνοντας να ανακουφίσει μεγάλο μέρος των ξεριζωμένων κατοίκων της Μικράς Ασίας.
Κατοχή
Κατά την περίοδο της κατοχής (1941-1944) οι ΗΠΑ, επισήμως τουλάχιστον, δεν μετείχαν στη διαμόρφωση της πολιτικοστρατιωτικής πραγματικότητας του ελληνικού εδαφικού χώρου. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 1943 ο αυτοεξόριστος Έλληνας μονάρχης Γεώργιος Β΄, πιεζόμενος από παράγοντες τόσο της εξόριστης κυβέρνησής του, όσο και από τις Αντιστασιακές οργανώσεις ΕΛΑΣ, Ε.Δ.Ε.Σ. και ΕΚΚΑ να δεσμευτεί ρητά να μην επιστρέψει στην απελευθερωμένη χώρα πριν από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τη μορφή του πολιτεύματος, στράφηκε προς τον Βρετανό πρωθυπουργό Τσόρτσιλ και τον Αμερικανό πρόεδρο Ρούζβελτ, στους οποίους απηύθυνε επιστολή ζητώντας την άποψή τους πάντα στο ζήτημα. Ο πρόεδρος Ρούζβελτ, με την απάντησή του που ανακοινώθηκε από τον εξόριστο πρωθυπουργό Εμ. Τσουδερό στις 9 Σεπτεμβρίου του 1943, τάχθηκε ανεπιφύλακτα στο πλευρό του άνακτα, στηρίζοντας την επιθυμία του "να επιστρέψει στη χώρα επικεφαλής του στρατού του", αμέσως μετά την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής. Αργότερα, κατά τις εθνικές εκλογές της 31 Μαρτίου/1 Απριλίου του 1946, οι ΗΠΑ απέστειλαν παρατηρητές και συμμετείχαν στη σύνταξη του σχετικού πορίσματος.
Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος
Η αμερικανική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο 1946-1949 εκδηλώθηκε κατόπιν της αδυναμίας της Μεγάλης Βρετανίας να εξακολουθήσει να επωμίζεται το σχετικό ρόλο, ήδη από τα μέσα του 1946. Στις 12 Μαρτίου του 1947, ο πρόεδρος Χάρι Τρούμαν εκφώνησε στο Αμερικανικό Κογκρέσο το περίφημο Δόγμα Τρούμαν (απόρροια του οποίου υπήρξε και το Σχέδιο Μάρσαλ χάρις στο οποίο η Ελλάδα έλαβε οικονομική βοήθεια 366.000.000$ ) σηματοδοτώντας την επίσημη αλλαγή σκυτάλης μεταξύ Μ. Βρετανίας-ΗΠΑ στην ελληνική υπόθεση. Οι Αμερικανοί απέστειλαν στην σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο πόλεμο Ελλάδα πλούσιες ποσότητες στρατιωτικών υλικών, εξοπλισμού αλλά και ειδικούς στρατιωτικούς συμβούλους που ανέλαβαν την οργάνωση και εκπαίδευση του λεγόμενου Εθνικού Στρατού, ο οποίος αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα στην σύγκρουσή του με τους κομμουνιστές αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ. Στην κατατρόπωση των αριστερών ανταρτών συνέβαλε αποφασιστικά η χρήση, εκ μέρους της αεροπορίας του Εθνικού Στρατού των αμερικανικής κατασκευής βομβών τύπου "ναπάλμ" που εξαφάνιζαν κάθε είδους ζωή μέσα στο βεληνεκές της δράσης τους. Χαρακτηριστική της γενικής αποδοχής που απολάμβανε η αμερικανική εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα από πλευράς της κυβερνητικής παράταξης, ήταν η προσφώνηση του υπουργού Π. Κανελλόπουλου προς τον επικεφαλής της Αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής στρατηγό Τζέιμς Βαν Φλιτ, "Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας", παρουσιάζοντάς του τις παρατεταγμένες ελληνικές μονάδες.
Χούντα των Συνταγματαρχών
Από πολλούς συγγραφείς και ερευνητές έχει συσχετισθεί η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα με τις στρατηγικές επιλογές της αμερικανικής πολιτικής, όπως εκφράζονταν μέσω των δραστηριοτήτων της CIA. Ως ένδειξη για τον παραπάνω ισχυρισμό προβάλλεται η στενή σχέση του επικεφαλής του πραξικοπήματος της 21 Απριλίου του 1967, Γεωργίου Παπαδόπουλου, με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Σαν επιστέγασμα της διαφαινόμενης εύνοιας της κυβέρνησης των ΗΠΑ προς το δικτατορικό καθεστώς των Αθήνας έρχεται να την επιβεβαιώσει η επίσκεψη του ελληνοαμερικανού ανώτατου αξιωματούχου (ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ) Σπύρου Άγκνιου στην Ελλάδα, λίγα μόνο χρόνια μετά την εγκαθίδρυση της χουντικής εξουσίας. Επίσης, κατά τη διάρκεια της επταετούς δικτατορίας, αναπτύχθηκαν περαιτέρω οικονομικοί δεσμοί μεταξύ των δυο χωρών, χάρις στην παρουσία διάφορων μάλλον αμφιλεγόμενων οικονομικών παραγόντων, όπως ο επίσης Ελληνοαμερικανός Τομ Πάπας.
Κυπριακό πρόβλημα και αντιαμερικανισμός
Το καλοκαίρι του 1964 ξέσπασαν στην Κύπρο συγκρούσεις μεταξύ της νόμιμης κυβέρνησης και Τουρκοκύπριων αυτονομιστών. Η Τουρκία επεχείρησε να επέμβη, βομβαρδίζοντας, αρχικά, θέσεις των Ελληνοκυπρίων και σχεδιάζοντας εισβολή, κάτι που πιθανότατα να οδηγούσε σε ελληνο-τουρκικό πόλεμο. Ωστόσο, μια επιστολή του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού απέτρεψε το τελευταίο αυτό ενδεχόμενο. Τον Ιούλιο του 1974 το καθεστώς των Αθηνών υποστήριξε ενεργά το πραξικόπημα που εξαπολύθηκε κατά του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου και είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του τελευταίου. Σαν συνέπεια αυτής της παράνομης ενέργειας, η Τουρκία επωφελήθηκε, βάσει του γεγονότος πως ήταν μια από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και εισέβαλε στη νήσο, καταλαμβάνοντας, και διατηρώντας έκτοτε, περίπου το 40% των εδαφών της. Ο ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος ήταν ο "αφανής" επικεφαλής της στρατιωτικής κυβέρνησης της Ελλάδας από το Νοέμβριο του 1973, με δηλώσεις του λίγα χρόνια αργότερα, άφησε σαφείς υπόνοιες ότι στο θέμα της Κύπρου εξαπατήθηκε από τους Αμερικανούς. Ως "εγκέφαλος" της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην ανατολική Μεσόγειο κατά την εποχή εκείνη, έχει προβληθεί επανειλημμένα ο τότε υπουργός των εξωτερικών Χένρυ Κίσινγκερ στον οποίο πολλοί χρεώνουν την κατάληξη της Κυπριακής κρίσης του καλοκαιριού του 1974 Στα χρόνια που ακολούθησαν επικράτησε έντονο αντι-αμερικανικό κλίμα στην κοινή γνώμη της Ελλάδας. Το 1976 μάλιστα, η τρομοκρατική οργάνωση "17 Νοέμβρη" ξεκίνησε την εγκληματική της δράση δολοφονώντας το σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα, Ρίτσαρντ Γουέλς. Η Ελλάδα, αντιδρώντας στον (ενδεχόμενο) αμερικανικό ρόλο στο Κυπριακό πρόβλημα, αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ λίγους μήνες μετά την τουρκική εισβολή (για να επιστρέψει λίγα χρόνια μετά), ενώ οι ΗΠΑ διατήρησαν επί μακρύ χρονικό διάστημα την αναλογία 7/10 που είχαν καθιερώσει για την οικονομική στήριξή τους προς τις κυβερνήσεις Ελλάδας/Τουρκίας, σχετικά με τους πολεμικούς εξοπλισμούς. Στην καθιερωμένη από το 1974 και εντεύθεν ετήσια εκδήλωση για την εορτή της εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973), διοργανώνεται από την Ε.Φ.Ε.Ε. τιμητική πορεία η πομπή της οποίας καταλήγει, συμβολικά, στην Αμερικανική Πρεσβεία.Τον Ιανουάριο του 1996 μια προκλητική ενέργεια στην οποία προέβησαν Τούρκοι, φερόμενοι ως δημοσιογράφοι, προκάλεσε τη λεγόμενη Κρίση των Ιμίων. Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν για άλλη μια φορά στα πρόθυρα σύγκρουσης, ωστόσο και πάλι, η καταλυτική επίδραση του αμερικανικού παράγοντα, φέρεται να απέτρεψε τη σύρραξη. Η δήλωση δε, του τότε Ελληνα πρωθυπουργού Κ. Σημίτη που θέλησε εντός της Βουλής να ευχαριστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.
Αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις
Μετά την οριστικοποίηση της ένταξης της Ελλάδας στο δυτικό κόσμο, οι ΗΠΑ πέτυχαν να ενισχύσουν την παρουσία τους στη χώρα με την εγκατάσταση και λειτουργία στρατιωτικών βάσεων στα ελληνικά εδάφη. Η σχετική συμφωνία μεταξύ των δυο χωρών υπογράφηκε για πρώτη φορά στα 1953 από την κυβέρνηση του Αλ. Παπάγου και έτυχε πολλών προσθηκών ή αναθεωρήσεων έως και τις αρχές της τρέχουσας δεκαετίας (1976, 1987, 1990, 2001). Όλες, ανεξαιρέτως οι ελληνικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του ΠΑΣΟΚ δε θέλησαν ποτέ να θέσουν ζήτημα απομάκρυνσής τους (παρά τις σχετικές εξαγγελίες του Ανδρέα Παπανδρέου ), γεγονός που αποδεικνύει το βαθμό εξάρτησης μεταξύ των δυο χωρών και υπέρ ασφαλώς της αμερικανικής πλευράς. Πάντως, σήμερα, η μοναδική βάση που εξακολουθεί να βρίσκεται σε λειτουργία είναι η Βάση στη Σούδα της Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανικές σχέσεις Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας
Δήμος Αμαρίου
Ο Δήμος Αμαρίου είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Αντιστοιχεί πλήρως στην ομώνυμη επαρχία. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Συβρίτου και Κουρητών. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 277.74 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 5.915 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε η Αγία Φωτεινή και ιστορική έδρα ο Φουρφουράς.
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|740x740px|Ο Δήμος και οι κοινότητες του. Ο Δήμος Αμαρίου περιλαμβάνει οι 26 Κοινότητες της ομώνυμης Επαρχίας, οι οποίες βρίσκονται στίς δυο Δημοτικές Ενότητες Κουρητών και Συβρίτου.
Όμιλος Ζ΄ Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014
Ο Όμιλος Ζ΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 αποτελείται από τις εθνικές ομάδες της Γερμανία, της Γκάνας, των ΗΠΑ και της Πορτογαλίας. Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 16 Ιουνίου και τελείωσαν στις 25 Ιουνίου 2014.
Οι δύο πρώτες ομάδες του ομίλου συνέχισαν στη φάση των 16. Η Γερμανία ως πρώτη του ομίλου συνέχισε σε αγώνα με το Βέλγιο που ήταν η δεύτερη του ομίλου Η΄ και οι ΗΠΑ στη δεύτερη θέση του ομίλου συνέχισαν σε αγώνα με την Αλγερία που ήταν η πρώτη του ομίλου Η΄.
Γερμανία - Πορτογαλία
Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε 17 προηγούμενους αγώνες, συμπεριλαμβανομένου του μικρού τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2006, τον οποίο κέρδισε η Γερμανία με 3–1. Η τελευταία τους συνάντηση ήταν στη φάση των ομίλων για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012, όπου επίσης κέρδισε η Γερμανία με 1–0.
Για τη Γερμανία ήταν ο 100ός αγώνας στο Παγκόσμιο Κύπελλο και έγινε η πρώτη ομάδα που έφτασε το ορόσημο αυτό. Το χατ-τρικ του Τόμας Μύλερ ήταν το έβδομο από Γερμανό παίκτη στο Παγκόσμιο Κύπελλο και η Γερμανία πλέον έχει τα περισσότερα χατ-τρικ από κάθε άλλη εθνική.
Γερμανία - Γκάνα
Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε δύο προηγούμενους αγώνες, συμπεριλαμβανομένου αυτού στον όμιλο Δ΄ του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2010 όπου κέρδισε η Γερμανία με 1-0.
Στον τωρινό αγώνα, ένας άνθρωπος με πολωνικό διαβατήριο, που τον αναγράφει ως Leszek Ludomin, εισέβαλε στον αγωνιστικό χώρο κατά το 52ο λεπτό, χωρίς πουκάμισο, με γράμματα και αριθμούς ζωγραφισμένα στο στήθος και την πλάτη. Η επίσημη τηλεοπτική κάλυψη της FIFA έκοψε τις σκηνές αυτές. Ο μέσος της Γκάνα Σάλεϊ Μουντάρι πλησίασε τον άνδρα με ήρεμο και φιλικό τρόπο και τον συνόδευσε γρήγορα εκτός του αγωνιστικού χώρου, όπου στη συνέχεια συνελήφθη από την ασφάλεια του σταδίου. Ήταν επίσης αρκετά περίεργο ότι δεν εμφανίστηκε η αστυνομία στον αγωνιστικό χώρο για την καταδίωξη του εισβολέα.
ΗΠΑ - Πορτογαλία
Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε πέντε προηγούμενους αγώνες, συμπεριλαμβανομένου αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2002 στη φάση των ομίλων, όπου κέρδισαν οι ΗΠΑ με 3-2. Ο Πορτογάλος αμυντικός Πέπε δεν συμμετείχε στον αγώνα λόγω της τιμωρίας του από την κόκκινη κάρτα που δέχτηκε στον αγώνα με τη Γερμανία.
ΗΠΑ - Γερμανία
Οι δύο ομάδες είχαν συναντηθεί σε εννέα προηγούμενους αγώνες, συμπεριλαμβανομένου αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 στη φάση των ομίλων, όπου κέρδισε η Γερμανία με 2-0 και αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2002 στα προημιτελικά, όπου επίσης κέρδισε η Γερμανία με 1-0. Τον αγώνα χαρακτήρισε η συνάντηση δύο Γερμανών προπονητών, του Γιούργκεν Κλίνσμαν και του Γιοάχιμ Λεβ, που βρέθηκαν αντιμέτωποι. Ο προπονητής των Ηνωμένων Πολιτειών, Γιούργκεν Κλίνσμαν, έπαιξε ως παίκτης σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα με τη Γερμανία και σκόραρε το δεύτερο γκολ στον αγώνα του 1998 εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, επίσης ήταν προπονητής της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 με βοηθό του τον Γιοάχιμ Λεβ, ο οποίος μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο τον διαδέχθηκε.
Πορτογαλία - Γκάνα
Οι δύο ομάδες δεν είχαν συναντηθεί σε μεταξύ τους αγώνα στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014
Τιμόχαρις (κρατήρας)
right|thumb|250px|Ο κρατήρας Τιμόχαρις σε φωτογραφία από την αποστολή «[[Απόλλων 15»]] thumb|right|245px|Πλάγια όψη του κρατήρα σε φωτογραφία από την αποστολή «[[Απόλλων 17». Η κεντρική κορυφή έχει καταστραφεί από μεταγενέστερο κρατήρα.]] Ο Τιμόχαρις είναι ευδιάκριτος κρατήρας στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, και συγκεκριμένα στη Θάλασσα των Βροχών, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 26,7° βόρειο πλάτος και 13,1° δυτικό μήκος. Η διάμετρός του είναι 34 χιλιόμετρα. Ο κοντινότερός του κρατήρας με συγκρίσιμη διάμετρο είναι ο Λάμπερτ στα δυτικά. Οι μικρότεροι κρατήρες Feuillée και Beer κείνται στα ανατολικά του Τιμόχαρι. Ο Τιμόχαρις πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου και φιλοσόφου Τιμόχαρι του Αλεξανδρέως (320-260 π.Χ.).
Heinkel He 51
Το Heinkel He 51 ήταν γερμανικό μονοθέσιο διπλάνο μαχητικό της δεκαετίας του 1930. Σχεδιαστικά ήταν εξέλιξη του προγενέστερου Heinkel He 49 και χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένων του υδροπλάνου-μαχητικού και του αεροσκάφους εγγύς υποστήριξης.
Τιμόχαρις (κρατήρας)
Χαρακτηριστικά
Το χείλος του Τιμόχαρι, ενώ με τηλεσκόπιο από τη Γη φαίνεται στρογγυλό, σε φωτογραφίες από κοντά αποκαλύπτει ένα κάπως πολυγωνικό περίγραμμα, με εξωτερικά τοιχώματα που απλώνεται σε πλάτος 20 και πλέον χιλιομέτρων προς όλες τις διευθύνσεις. Το εσωτερικό τοίχωμα παρουσιάζει εκτεταμένες καταρρεύσεις και απότομες αναβαθμίδες. Το κέντρο του πυθμένα σημαδεύεται από έναν μικρό κρατήρα, που έχει σχεδόν τελείως καταστρέψει την αρχική κεντρική κορυφή του Τιμόχαρι. Ο Τιμόχαρις ίσως να έχει ένα δυσδιάκριτο σύστημα ακτίνων που εκτείνονται μέχρι 130 χλμ. από τον κρατήρα. Η έλλειψη ευδιάκριτων ακτίνων συντριμμάτων δίνει μια εκτίμηση για την ηλικία του κρατήρα: Πρέπει να είναι περίπου 1 δισεκατομμύριο έτη ή μεγαλύτερη.
Heinkel He 51
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1931 η Heinkel προσέλαβε τους χαρισματικούς σχεδιαστές αεροσκαφών Βάλτερ και Ζίγκφριντ Γκύντερ, οι οποίοι αρχικά ανέλαβαν την ανάπτυξη του He 49. Επισήμως το He 49 ήταν απλώς ένα αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης, όμως στην πραγματικότητα επρόκειτο για πλήρως λειτουργικό μαχητικό. Το αρχικό πρωτότυπο, το He 49a, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το Νοέμβριο του 1932 και στην συνέχεια ακολούθησαν δύο ακόμα αεροσκάφη δοκιμών.
Τιμόχαρις (κρατήρας)
Χαρακτηριστικά
Στα βόρεια του κρατήρα υπάρχει μία μικρή αλυσίδα κρατήρων, που ονομάσθηκε Catena Timocharis.
Heinkel He 51
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το He 49 εντάχθηκε σε παραγωγή ως He 51 για την Luftwaffe, η ύπαρξη της οποίας παρέμενε ακόμη μυστική, με τα πρώτα αεροσκάφη προπαραγωγής να παραδίδονται τον Μάιο του 1933. Μαζικές παραδόσεις σε επιχειρησιακές μονάδες ξεκίνησαν τον επόμενο χρόνο. Το He 51 ήταν διπλάνο συμβατικής σχεδίασης. Ήταν μεταλλικής κατασκευής και οι επιφάνειες του είχαν υφασμάτινη επικάλυψη. Προωθούνταν από κινητήρα BMW VI και ήταν οπλισμένο με δύο πολυβόλα των 8 mm. Τα νέα μαχητικά αντικατέστησαν τα παλαιότερα διπλάνα Arado Ar 65 και αποτέλεσαν μαζί με τα Arado Ar 68 τον κορμό της δύναμης μαχητικών της Luftwaffe εκείνη την περίοδο. Παρόλα αυτά το Heinkel ήταν ήδη παρωχημένο όταν ξεκίνησαν οι παραδόσεις του στις μονάδες: μετά από 150 αεροσκάφη της αρχικής έκδοσης, παρουσιάστηκε το τροποποιημένο He 51B και στην συνέχεια το αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης He 51C. Επίσης ολοκληρώθηκαν 46 υδροπλάνα-μαχητικά He 51B-2.
Τιμόχαρις (κρατήρας)
Δευτερεύοντες κρατήρες
Ο Τιμόχαρις περιβάλλεται από μερικούς μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:
Heinkel He 51
Επιχειρησιακή ιστορία
Στις 6 Αυγούστου 1936 έφτασαν στην Ισπανία τα πρώτα έξι He 51 προς υποστήριξη των Εθνικιστών. Η 18η Αυγούστου ήταν η πρώτη μέρα που τα Heinkel συμμετείχαν ενεργά σε πολεμικές επιχειρήσεις και στέφθηκε με επιτυχία: τέσσερα μαχητικά των Δημοκρατικών καταρρίφθηκαν. Οι παραδόσεις αεροσκαφών συνεχίστηκαν καθώς η σύρραξη εξελίσσονταν στον αιματηρό Ισπανικό Εμφύλιο. Συγκροτήθηκαν δύο Σμήνη με ισπανικά πληρώματα καθώς και η Λεγεώνα Κόνδορ που ήταν επανδρωμένη από Γερμανούς "εθελοντές". Η κατάσταση στον αέρα άλλαξε άρδην με την μαζική έλευση των σύγχρονων σοβιετικών μαχητικών Polikarpov I-15 και Polikarpov I-16 στην Ισπανία. Στο οπλοστάσιο των Δημοκρατικών προστέθηκε επίσης το ταχύ βομβαρδιστικό αεροσκάφος Tupolev SB, που ήταν κατά 110 km/h ταχύτερο από το Heinkel. Τα He 51 αποδείχθηκαν ολοσχερώς ανεπαρκή και τελικά ανέλαβαν νυκτερινές επιχειρήσεις. Σταδιακά αξιοποιήθηκαν κυρίως για την υποστήριξη των χερσαίων δυνάμεων, ενώ κύριο μαχητικό των Εθνικιστών έγινε για μεγάλο διάστημα το ιταλικό Fiat CR.32, με την Λεγεώνα να επιστρέφει στις επιχειρήσεις με μαχητικά τον Απρίλιο του 1937 οπότε και παρέλαβε τα πρώτα Messerschmitt Bf 109.
Παρόλο που ως μαχητικό δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο, το He 51 αποδείχθηκε πολύ χρήσιμο σαν αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης. Ο περίφημος Βόλφραμ φον Ριχτχόφεν (Wolfram von Richthofen) αξιοποίησε την εμπειρία από την χρήση των He 51 στην Ισπανία για να αναπτύξει το επιχειρησιακό δόγμα και τις τακτικές αεροπορικής υποστηρίξεως των χερσαίων δυνάμεων που αποδείχθηκαν τόσο επιτυχείς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά το τέλος του πολέμου αριθμός αεροσκαφών παρέμεινε σε υπηρεσία με την Ισπανική Πολεμική Αεροπορία. Η Luftwaffe απέσυρε όλα τα Heinkel από τις μονάδες μαχητικών μέχρι το 1938, ενώ αρκετά παρέμειναν σε χρήση ως εκπαιδευτικά για αρκετά χρόνια ακόμα.
Τιμόχαρις (κρατήρας)
Δευτερεύοντες κρατήρες
Επιπλέον, οι παρακάτω κρατήρες-δορυφόροι έχουν μετονομασθεί από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση:
Heinkel He 51
Βιβλιογραφία
He 51 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Υδροπλάνα Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης
Τιμόχαρις (κρατήρας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιμοχαρις
Κωνσταντίνος Πανώριος
Ο Κωνσταντίνος Πανώριος ή Πανόριος (Σίφνος, 1857 – Αθήνα, 1892) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 19ου αι. που πέθανε σε νεαρή ηλικία εξαιτίας ψυχολογικών προβλημάτων.
Βίος
Γεννήθηκε το 1857 στον Άγιο Λουκά της Σίφνου. Νέος ακόμα μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα και σπούδασε ζωγραφική στο Σχολείον Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) από το οποίο αποφοίτησε το 1878. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του κατάφερε να διακριθεί και να κερδίσει υποτροφία από τον επιχειρηματία Α. Παπούδωφ για συνέχιση των σπουδών του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Ο Πανώριος παρέμεινε στη Γερμανία για πάνω από δέκα χρόνια και επέστρεψε στην Ελλάδα γύρω στο 1890. Τον Φεβρουάριο του 1891 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, η οποία απέσπασε θετική κριτική και αντιμετώπιση από τον καλλιτεχνικό τύπο της εποχής. Λίγο καιρό αργότερα αποσύρθηκε στη Σίφνο λόγω της εκδήλωσης ψυχοπάθειας και έπειτα εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο όπου τον βρήκε ο θάνατος το 1892.
Έργο & τεχνοτροπία
Σώζονται γύρω στα 25 έργα του Πανώριου, τα περισσότερα από τα οποία είναι προσωπογραφίες ενώ φιλοτέχνησε σε μικρότερο βαθμό ηθογραφίες, νεκρές φύσεις και τοπία. Σημαντική θέση στα έργο του κατέχουν οι πίνακες με παιδιά. Η ζωγραφική του εντάσσεται στην λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου» και χαρακτηρίζεται ως πλαστική και έντονη με εξαιρετικές βάσεις σχεδίου.
Ο ίδιος εκτός από τη μια και μοναδική ατομική του έκθεση είχε εκθέσει έργα του στο διαγωνισμό των Ολυμπίων του 1875 και στον Καλλιτεχνικό Σύλλογο του Μονάχου τα έτη 1882 και 1883. Τα περισσότερα από τα γνωστά έργα του Πανώριου βρίσκονται στη συλλογή Κουτλίδη της Εθνικής Πινακοθήκης της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
Κατάλογος κυβερνητών της Αμερικανικής Σαμόα
Αυτός είναι ένας κατάλογος κυβερνητών, κ.λπ. του τμήματος των νησιών της Σαμόα (που τώρα αποτελείται από την Αμερικανική Σαμόα ) υπό τη διοίκηση των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1900.
Από το 1900 έως το 1978 κυβερνήτες διορίστηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τότε έχουν εκλεγεί για τετραετή θητεία από τους λαούς της Αμερικανικής Σαμόα.
Ιστορία
Όταν το υπουργείο Εσωτερικών έστειλε τέσσερις κυβερνήτες σε μια περίοδο τριών ετών, οι ντόπιοι Σαμοανοί άρχισαν να υποστηρίζουν την επιλογή των δικών τους κυβερνητών. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ένας κυβερνήτης του Ναυτικού, καθώς και ένας κυβερνήτης Εσωτερικών, είχαν εκφράσει τις πεποιθήσεις τους ότι ο αρχηγός του Ύπατου ρήτορα Τουιασοσόπο (Tuiasosopo) θα ήταν ο κατάλληλος κυβερνήτης. Το 1956 ο πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ διόρισε τον Πίτερ Ταλί Κόλμαν ως Κυβερνήτη της Αμερικανικής Σαμόα, το πρώτο πρόσωπο με σαμοανή καταγωγή που διορίστηκε στη θέση. Ο Κόλμαν, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος, ήταν αξιωματικός του Στρατού των ΗΠΑ με πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο της Τζωρτζτάουν. Μετά τον προεδρικό του διορισμό, οι κάτοικοι της περιοχής γνώριζαν ολοένα και περισσότερο ότι οι Σαμοανοί μπορούν να είναι εξίσου σωστοί κυβερνήτες όπως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, η οποία μέχρι τώρα είχε διορίσει κυβερνήτες στα νησιά. Σύντομα, τοπικοί νομοθέτες όπως ο κυβερνήτης Όουεν Άσπιναλ και ο Χ. Ρεξ Λι ευνόησαν την ιδέα των ντόπιων να εκλεγούν κυβερνήτες. Από την άλλη πλευρά ήταν ο κυβερνήτης Τζον Μ. Χέιντον ο οποίος αντιτάχθηκε ανοιχτά στην ιδέα. Ένας διοικητικός δικαστής επέκρινε τον Χέιντον και έπειτα από ακρόαση στο Πάγκο Πάγκο, το υπουργείο Εσωτερικών άρχισε να τηρεί αποστάσεις από τις θέσεις του Χέιντον και σύντομα τον αντικατέστησε με νέο κυβερνήτη. Η έννοια ενός εκλεγμένου κυβερνήτη προτάθηκε με το νομοσχέδιο της Γερουσίας αρ. 20 και συστάθηκε μια Κυβερνητική Επιτροπή για να εξεταστούν τρόποι για την εφαρμογή της έννοιας της εκλογής διοικητών.
Σε ένα άρθρο του 1977 στους New York Times, περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε η αντίθεση σε έναν διορισμένο κυβερνήτη με το διορισμό του Ερλ Μπ. Ρουθ. Μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, το Κογκρέσο από τη Βόρεια Καρολίνα είχε απομακρύνει πολλούς σαμοανούς σε διοικητικές θέσεις, οι οποίοι διορίστηκαν από τον πρώην Ρεπουμπλικανό Κυβερνήτη Τζον Μορς Χέιντον. Ο κυβερνήτης Ρουθ ανακλήθηκε σύντομα στην Ουάσιγκτον, DC και αργότερα αναφέρθηκε ότι χαρακτήρισε τους Σαμοανούς «τεμπέληδες, κλέφτες και ψεύτες». Αφού απέρριψαν την πρόταση για εκλογή του κυβερνήτη τους σε τρία δημοψηφίσματα, οι Αμερικανοί Σαμοανοί σε δημοψήφισμα του 1976 ενέκριναν συντριπτικά το μέτρο με το οποίο τους επέτρεψε να εκλέξουν αυτόν τον αξιωματούχο. Ο πρώτος εκλεγμένος από το λαό κυβερνήτης ήταν ο Ρεπουμπλικανός Πίτερ Ταλί Κόλμαν την ίδια χρονιά.
Ο Ρεπουμπλικανός Τέο Τζ. Φουαβάι ήταν ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του κινήματος εκλογής κυβερνητών στην Αμερικανική Σαμόα, σε αντίθεση με το διορισμό κυβερνητών από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ο Φουαβάι χρηματοδότησε ένα ψήφισμα που πρότεινε το υπουργείο Εσωτερικών ώστε να επιτραπούν οι εκλογές.
Ο Δικαστής (ταινία)
Ο Δικαστής (αγγλικά: The Judge) είναι αμερικανική δραματική, δικαστική ταινία παραγωγής 2014. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ντέιβιντ Ντόμπκιν και το σενάριο έγραψαν οι Νικ Σενκ και Μπιλ Ντιμπίκ. Ο μεγαλοδικηγόρος Χανκ Πάλμερ επιστρέφει στο πατρικό σπίτι όπου ο πατέρας του, ο δικαστής της πόλης, είναι ύποπτος για φόνο. Ο Χανκ θα προσπαθήσει να ανακαλύψει την αλήθεια και ταυτόχρονα θα επανασυνδεθεί με την αποξενωμένη οικογένειά του. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βέρα Φαρμίγκα, Βίνσεντ Ντ'Ονόφριο, Τζέρεμι Στρονγκ, Νταξ Σέπαρντ και Μπίλι Μπομπ Θόρντον.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 10 Οκτωβρίου 2014. Απέσπασε μικτά σχόλια από τους κριτικούς, με τους περισσότερους να κριτικάρουν τη στερεότυπη φύση του σεναρίου καθώς και την έλλειψη ανάπτυξης των χαρακτήρων. Επαίνεσαν όμως τις ερμηνείες του Ντάουνι Τζούνιορ και κυρίως του Ντιβάλ, ο οποίος έλαβε υποψηφιότητες για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, Screen Actors Guild Award Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Δευτεραγωνιστικό Ρόλο και Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου.
Πλοκή
Μετά την κηδεία της συζύγου του, ο Δικαστής πηγαίνει για ψώνια ενώ τα αδέρφια συζητάνε. Το επόμενο πρωί ο Χανκ παρατηρεί μια ζημιά στο αυτοκίνητο του πατέρα του, καθώς ετοιμάζεται να επιστρέψει σπίτι του. Ενώ βρίσκεται μέσα στο αεροπλάνο, ένα τηλεφώνημα του Γκλεν τον ενημερώνει ότι ο πατέρας τους ανακρίνεται από την αστυνομία για ένα θανάσιμο τροχαίο, στο οποίο οδηγός χτύπησε και εγκατέλειψε το θύμα. Στο αμάξι του Τζόσεφ βρέθηκε αίμα που ταίριαζε με του θύματος, Μαρκ Μπλάκγουελ, ένας άνδρας τον οποίο ο Δικαστής είχε ρίξει ποινή φυλάκισης 30 ημερών και όταν βγήκε από τη φυλακή έπνιξε ένα 16χρονο κορίτσι. Ο Δικαστής μετανιώνει την απόφαση αυτή καθώς θεώρησε σωστό να δώσει ελαφρύτερη ποινή στον Μπλάκγουελ επειδή του θύμιζε το γιο του Χανκ, ως έναν προβληματικό έφηβο. Ο Δικαστής οδηγείται στο δικαστήριο ως ο μοναδικός ύποπτος.
Άλυτα ζητήματα μεταξύ του Χανκ και του Δικαστή οδηγούν τον Τζόσεφ να προσλάβει έναν ντόπιο, χωρίς εμπειρία δικηγόρο. Αλλά μετά από μια καταστροφική προκαταρκτική ακρόαση, ο Δικαστής αποφασίζει να προσλάβει το γιο του. Η ιστορία του Δικαστή δεν παρουσιάζει συνοχή και ισχυρίζεται ότι δεν θυμάται να χτύπησε τον Μπλάκγουελ, αλλά αυτό οφείλεται στη χημειοθεραπεία που υποβάλλεται, την οποία έκρυψε από όλη του την οικογένειά του, εκτός από τη σύζυγό του. Ο εισαγγελέας Ντουάιτ Ντίκαμ πιέζει για δολοφονία α' βαθμού και εθελοντική ανθρωποκτονία. Παράλληλα με τη δίκη, ο Χανκ επανασυνδέεται με την παλιά του κοπέλα, τη Σαμ, την οποία είχε παρατήσει πριν 20 χρόνια. Ανακαλύπτει ότι η Σαμ έχει μια κόρη, την Κάρλα, η οποία γεννήθηκε εννέα μήνες αφότου έφυγε.
Κατά τη διάρκεια της νομικής διαδικασίας, διάφορες συγκρούσεις από το παρελθόν της οικογένειας έρχονται στο προσκήνιο. Παρά τις προσπάθειες του Χανκ να παρουσιάζει τον πατέρα του ως μπερδεμένο και όχι υπεύθυνο για τις πράξεις λόγω της χημειοθεραπείας, ο Δικαστής βρίσκεται ένοχος για εθελοντική ανθρωποκτονία και φυλακίζεται για τέσσερα χρόνια. Ο Δικαστής αποφυλακίζεται με αναστολή λόγω συμπόνιας, μετά από εφτά μήνες. Μαζί με τον Χανκ πηγαίνουν για ψάρεμα. Αφού τον αναγνωρίζει ως τον καλύτερο δικηγόρο που ξέρει, ο Τζόσεφ ξαφνικά πεθαίνει μέσα στη βάρκα. Μετά την κηδεία, ο Χανκ παρατηρεί ότι η σημαία του δικαστηρίου είναι μεσίστια, αντίθετα με τις προσδοκίες του πατέρα του ότι η κληρονομιά του θα αμαυρωνόταν αν κρινόταν ένοχος. Ο Χανκ, η κόρη του και άλλα μέλη της κοινότητας, υποβάλλουν τα σέβη τους στον Δικαστή στο εστιατόριο της Σαμ. Ο Χανκ πηγαίνει στο δικαστήριο μόνος του, φοράει το καπέλο του πατέρα του στον πάγκο και στριφογυρνάει την καρέκλα του δικαστή, ενώ στέκεται σκεπτόμενος. Όταν η καρέκλα σταματάει, γυρνάει προς το μέρος του σαν πρόσκληση να αναλάβει τη θέση του πατέρα του.
Παραγωγή
Το σενάριο γράφτηκε αρχικά από τον Νικ Σενκ. Το Μάρτιο του 2011, το σενάριο θα το ξαναέγραφε ο Ντέιβιντ Σάιντλερ.. Τον Απρίλιο του 2013 όμως, ο Μπιλ Ντιμπίκ ανέλαβε να το ξαναγράψει. Η συμμετοχή των Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βίνσεντ Ντ'Ονόφριο, Βέρα Φαρμίγκα και Νταξ Σέπαρντ ανακοινώθηκε το Μάρτιο του 2013. Το στούντιο είχε εκφράσει ενδιαφέρον το ρόλο του Δικαστή να υποδυθεί ο Τζακ Νίκολσον, αλλά όταν ο ίδιος τον απέρριψε, ο ρόλος κατέληξε στον Ντιβάλ.
Box office
Με προϋπολογισμό 50.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Δικαστής έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 5η θέση με 13,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 47,1 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 37,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 84,4 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δικαστικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μασαχουσέτη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σικάγο
Μουσείο Αρχαίων, Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Οργάνων
Το Μουσείο Αρχαίων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Οργάνων  είναι μουσείο στην Οία της Σαντορίνης. Ιδρύθηκε το 1977 και φιλοξενήθηκε από το 1997 στη Θεσσαλονίκη σε αναπαλαιωμένο κτήριο στην περιοχή Λαδάδικα. Από το 2010 έως σήμερα στεγάζεται στο παλαιό Κοινοτικό κατάστημα Οίας Σαντορίνης.
Έκθεση
Στο μουσείο φιλοξενούνται όργανα που χρησιμοποιήθηκαν στον ελλαδικό χώρο από το 2.800 π.Χ. ως τις αρχές του 20ού αιώνα, τα οποία ανακατασκευάστηκαν, με τη βοήθεια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η ανακατασκευή τους έγινε με βάση φιλολογικές και εικαστικές μαρτυρίες. Τα όργανα συνοδεύονται από τις εικαστικές μαρτυρίες που υπάρχουν για το καθένα από αυτά, όπως αγγεία, ειδώλια, γλυπτά κλπ.
Θέατρο σκιών
Το θέατρο σκιών παίζεται κυρίως με ημιδιαφανείς ζωγραφισμένες εικόνες συνήθως πάνω σε ταπερ αλλά και σε δέρμα και σε άλλα ημιδιάφανα υλικά, τις λεγόμενες φιγούρες. Ο καραγκιοζοπαίκτης χειρίζεται τις φιγούρες μπροστά από μία άσπρη οθόνη, συνήθως ένα τεντωμένο άσπρο σεντόνι (μπερντές), που φωτίζεται από πίσω. Έτσι ο θεατής ξεχωρίζει εύκολα τα περιγράμματα των εικόνων ή ανάλογα την κατασκευή τους ξεχωρίζει και τα χρώματα.
Πηγές
Κατηγορία:Θεατρικά είδη  Κατηγορία:Εγγραφές στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας
Σλάβοι Καθολικοί
Οι Καθολικοί Σλάβοι είναι τα ιστορικά ή/και κυρίως καθολικά σλαβικά έθνη και εθνότητες, ενώ είναι και όρος για την ιστορία του Καθολικισμού μεταξύ των Σλαβικών λαών. Τα καθολικά σλαβικά έθνη περιλαμβάνουν τους Δυτικούς Σλάβους (Πολωνοί, Τσέχοι και Σλοβάκοι, καθώς και σχετικές εθνότητες όπως οι Κασούμπιοι και Σιλέσιοι στην Πολωνία), καθώς και οι δυτικότεροι Νότιοι Σλάβοι (Σλοβένοι και Κροάτες).
Μεσαίωνας
Ο μέγας Δούκας Καζίμιρος Δ΄ της Λιθουανίας και της Πολωνίας (βασίλεψε το 1440-92) ξεκίνησε προσπάθεια καθολικοποίησης του Κιέβου (το οποίο ήταν Ορθόδοξο) στην αρχή της βασιλεία του.
Πρώιμη σύγχρονη περίοδος
Η Ένωση του Μπρεστ (1596) οδήγησε στην δημιουργία της ανατολικής καθολικής Εκκλησίας (η οποία χρησιμοποιεί ορθόδοξο τελετουργικό και λειτουργία αλλά εντάσσεται στο καθολικό δόγμα και ο Πάπας είναι ο επικεφαλής της Εκκλησίας) στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας.
Η Αψβουργική μοναρχία ξεκίνησε ένα πρόγραμμα επανακαθολικοποίησης στη Βοημία και Μοραβία το 1620. Η Σερβική Ορθόδοξη Επαρχίας της Μάρτσα έγινε ανατολική καθολική το 1611, αν και ήταν μέρος μιας σύγκρουσης μεταξύ των τοπικών Καθολικών και Ορθόδοξων κληρικών στη διάρκεια του αιώνα.
Σύγχρονα κράτη
Οι σύγχρονες χώρες όπου οι καθολικοί Σλάβοι αποτελούν πλειοψηφία είναι οι παρακάτω:
Πηγές
Κατηγορία:Καθολικισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Σλαβικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία του Καθολικισμού στην Ευρώπη