cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελευθερία του λόγου
Εναντίωση και Αλήθεια
Ως το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα οι φιλόσοφοι της ευρωπαϊκής ηπείρου όπως ο Μπαρούχ Σπινόζα και ο Πιέρ Μπελ είχαν αναπτύξει ιδέες οι οποίες περιέλαβαν μια πιο καθολική ματιά στην ελευθερία του λόγου και στην ανοχή από τους πρώιμους Άγγλους φιλοσόφους. Σε όλο τον δυτικό κόσμο του 18ου αιώνα, λόγιοι συζητούσαν την ιδέα της ελευθερίας του λόγου και ιδιαίτερα Γάλλοι φιλόσοφοι όπως ο Ντιντερό, ο Βαρώνος Ντ Όλμπάκ και ο Κλοντ Αντριέν Ελβέτιος. Η ιδέα αυτή ξεκίνησε να εντάσσεται στην πολιτική θεωρία θεωρητικά και πρακτικά. Το πρώτο κρατικό διάταγμα στην ιστορία που ανακήρυξε πλήρη ελευθερία του λόγου εκδόθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1770 στην Ένωση Δανίας-Νορβηγίας επί βασιλείας του Γιόχαν Φρίντριχ Στρούενζε. Ο ίδιος ο Στρούενζε, όμως, επέβαλε μικρούς περιορισμούς στο διάταγμα αυτό στις 7 Οκτωβρίου 1771, και αυτό περιορίστηκε περαιτέρω μετά την πτώση του Στρούενζε με νομοθεσία του 1773, αλλά χωρίς να επανέλθει λογοκρισία.
Στη βιογραφία του Βολταίρου, η Έβελιν Μπίατρις Χολ επινόησε την εξής φράση για να απεικονίσει τα δόγματα του Βολταίρου: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες ». Η ρήση της Χολ παρατίθεται συχνά για να περιγράψει την αρχή της ελευθερίας του λόγου. Στον 20ό αιώνα, ο Νόαμ Τσόμσκι γράφει ότι: «Αν πιστεύετε στην ελευθερία του λόγου, πιστεύετε και στην ελευθερία του λόγου για απόψεις που δεν σας αρέσουν. Για παράδειγμα, ο Στάλιν και ο Χίτλερ, ήταν δικτάτορες που ήταν υπέρ της ελευθερίας του λόγου για απόψεις που άρεσαν μόνο σε αυτούς. Εφόσον είστε υπέρ της ελευθερίας του λόγου, τότε είστε υπέρ της ελευθερίας του λόγου ακριβώς για απόψεις που αντιπαθείτε ». Ο καθηγητής Λι Μπόλινγκερ υποστηρίζει ότι «η αρχή της ελευθερίας του λόγου συνεπάγεται μια ειδική πράξη απόσυρσης ενός τμήματος της κοινωνικής αλληλεπίδρασης για έκτακτη αυτοσυγκράτηση, ο σκοπός της οποίας είναι να αναπτυχθεί και να αναδειχθεί ο έλεγχος συναισθημάτων που προκαλούνται από μια σειρά κοινωνικών συναντήσεων». Ο Μπόλινγκερ υποστηρίζει ότι η ανοχή είναι μια επιθυμητή αξία, αν όχι αναγκαία. Παρόλα αυτά, οι επικριτές πιστεύουν ότι η κοινωνία θα πρέπει να ανησυχεί για τους ευθείς απαρνητές ή τους υποστηρικτές γενοκτονιών, για παράδειγμα (βλέπε Περιορισμοί, παρακάτω).
Δημοκρατία
Η ελευθερία του λόγου θεωρείται θεμελιώδης στην δημοκρατία. Οι κανόνες περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης σημαίνουν ότι ο δημόσιος διάλογος μπορεί να μην είναι ολοκληρωτικά περιορισμένος ακόμα και σε εποχές έκτακτης ανάγκης. Ένας από τους πιο σημαντικούς υπερασπιστές της σύνδεσης μεταξύ ελευθερίας του λόγου και δημοκρατίας υπήρξε ο Αλεξάντερ Μέικλετζον (Alexander Meiklejohn). Υποστήριζε ότι η έννοια της δημοκρατίας είναι αυτή της αυτοδιακυβέρνησης από τον λαό. Για να λειτουργήσει ένα τέτοιο σύστημα, είναι αναγκαίο ένα ενημερωμένο εκλογικό σώμα. Για να είναι επαρκώς πληροφορημένο, θα πρέπει να μην υπάρχουν καθόλου περιορισμοί στην ελεύθερη ροή πληροφοριών και ιδεών. Σύμφωνα με τον Μέικλετζον, η δημοκρατία δεν θα είναι πραγματική ως προς το θεμελιώδες της ιδεώδες, εάν εκείνοι που έχουν την εξουσία έχουν και την δυνατότητα να χειραγωγούν το εκλογικό σώμα, παρακρατώντας πληροφορίες και καταστέλλοντας την κριτική. Ο Μέικλετζον αναγνωρίζει ότι η επιθυμία να χειραγωγήσει κάποιος την γνώμη, μπορεί να έχει ως κίνητρο την ωφέλεια της κοινωνίας. Παρά ταύτα, ισχυρίζεται, το να επιλέγει κανείς την χειραγώγηση συνιστά άρνηση, κατ’ ουσίαν, του ιδεώδους της δημοκρατίας.
Ο Έρικ Μπάρεντ (Eric Barendt) έχει αποκαλέσει αυτήν την υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου στη βάση της δημοκρατίας, «πιθανότατα την πιο ελκυστική και σίγουρα την πιο μοντέρνα θεωρία για την ελευθερία του λόγου στις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες ». Ο Τόμας Έμερσον (Thomas I. Emerson) επέκτεινε αυτή την υπεράσπιση όταν διατύπωσε την άποψη ότι η ελευθερία του λόγου συμβάλλει στο να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ σταθερότητας και αλλαγής. Η ελευθερία του λόγου λειτουργεί ως «βαλβίδα ασφαλείας» αφήνοντας δυνατότητα για μικρά ξεσπάσματα ενώ οι άνθρωποι μπορεί διαφορετικά να στρέφονταν στην επανάσταση. Ισχυρίζεται ότι: «η αρχή της ανοιχτής συζήτησης είναι μια μέθοδος προς επίτευξη μιας πιο προσαρμόσιμης και ταυτόχρονα πιο σταθερής κοινότητας, προς διατήρηση της αβέβαιης ισορροπίας μεταξύ υγιούς διάστασης απόψεων και αναγκαίας συναίνεσης». Ο Έμερσον επίσης υποστηρίζει ότι «η αντιπολίτευση τελεί μια ζωτική κοινωνική λειτουργία, στο να αντισταθμίζει ή να βελτιώνει την γραφειοκρατική παρακμή ».
Έρευνα που διεξήχθη από το ερευνητικό σχέδιο της Παγκόσμιας Τράπεζας «Παγκόσμιοι Δείκτες Διακυβέρνησης» έδειξε ότι η ελευθερία του λόγου και η διαδικασία της ανάληψης ευθύνης που την ακολουθεί, έχουν σημαντική επίδραση στην ποιότητα της διακυβέρνησης μιας χώρας. «Η Φωνή και απόδοση ευθύνης» σε μια χώρα, δηλαδή «το εύρος στο οποίο οι πολίτες μιας χώρας έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν στην επιλογή της κυβέρνησης τους, καθώς επίσης και η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία έκφρασης, η ελευθερία της διασύνδεσης και η ελευθερία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης», είναι μια από τις έξι διαστάσεις της διακυβέρνησης που μετράται από τους «Δείκτες Παγκόσμιας Διακυβέρνησης» σε περισσότερες από 200 χώρες.
Κοινωνικές συναναστροφές και κοινότητα
Ο Ρίτσαρντ Μουν έχει αναπτύξει το επιχείρημα ότι η αξία της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της έκφρασης έγκειται στις κοινωνικές συναναστροφές. Ο Μουν γράφει ότι «διά της επικοινωνίας τα άτομα διαμορφώνουν δεσμούς και σχέσεις με τους άλλους - οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι στην εργασία, εκκλησίασμα και συμπατριώτες. Συζητώντας με τους άλλους ένα άτομο συμμετέχει στην ανάπτυξη της γνώσης και στην κατεύθυνση της κοινότητας ».
Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) Τζην Μπλοκ εξέδωσε μια δήλωση που αφορούσε τόσο στην αξία της ελευθερίας του λόγου, όσο και την ευθύνη για πολιτισμένο διάλογο. Η δήλωση υπερασπιζόταν ένα περιβάλλον, εντός του οποίου οι άνθρωποι που ξεκινούν από διαφορετικές πεποιθήσεις και παρελθόντα έχουν τη δυνατότητα να διαλέγονται ακόμη και έντονα χωρίς όμως να υποτιμούν ο ένας τον άλλον. Κατά τη γνώμη του Μπλοκ, «το ότι η ελευθερία του λόγου προστατεύεται από το Σύνταγμα, δεν σημαίνει ότι ο λόγος είναι πάντοτε σοφός, δίκαιος ή παραγωγικός ».
Περιορισμοί
[[File:WBC υς .]]
Στο έργο του «Για την Ελευθερία» (1859), ο Τζον Στιούαρτ Μιλ υποστήριξε ότι «...πρέπει να υπάρχει η μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία στην προβολή ισχυρισμών και στη συζήτηση, ως ζήτημα ηθικής πεποίθησης, κάθε δόγματος, όσο ανήθικο και εάν θεωρείται ». Ο Μιλ υποστηρίζει ότι η πληρέστερη δυνατή ελευθερία στην έκφραση είναι απαραίτητη, ώστε τα επιχειρήματα να οδηγηθούν στα ακραία όριά τους, και όχι στα όρια, στα οποία θα τα περιόριζε η κοινωνική αποδοκιμασία. Ωστόσο, ο Μιλ επίσης εισήγαγε τη λεγόμενη αρχή της βλάβης, θέτοντας τον παρακάτω περιορισμό στην ελεύθερη έκφραση: «ο μόνος λόγος, για τον οποίον μπορεί να ασκηθεί δικαιολογημένα εξουσία επί ενός οποιουδήποτε μέλους μιας πολιτισμένης κοινωνίας, παρά τη θέλησή του, είναι για να αποτρέψει τη βλάβη σε άλλους ».
Το 1985 ο Τζόελ Φάινμπεργκ εισήγαγε τη λεγόμενη «αρχή της προσβολής», υποστηρίζοντας ότι η αρχή της βλάβης του Μιλ δεν παρέχει επαρκή προστασία απέναντι στις επιβλαβείς συμπεριφορές των άλλων. Ο Φάινμπεργκ έγραψε: «πάντα είναι σωστή η δικαιολόγηση μιας προτεινόμενης ποινικής απαγόρευσης, ότι θα μπορούσε να αποδειχθεί ένας αποτελεσματικός τρόπος αποτροπής σοβαρής προσβολής (κατ’ αντιδιαστολή με τον τραυματισμό ή τη βλάβη) σε πρόσωπα άλλα από το υποκείμενο, και ότι είναι μάλλον αναγκαίο μέσο για το σκοπό αυτό ». Επομένως, ο Φάινμπεργκ υποστηρίζει ότι η αρχή της βλάβης θέτει τον πήχυ πολύ ψηλά και ότι ορισμένες μορφές έκφρασης μπορούν δικαιολογημένα να απαγορευθούν από το νόμο επειδή είναι πολύ προσβλητικές. Αλλά, καθώς η προσβολή κάποιου είναι λιγότερο σοβαρή από την πρόκληση βλάβης σ’ αυτόν, οι ποινές που προβλέπονται για την πρόκληση βλάβης πρέπει να είναι υψηλότερες. Κατ’ αντιδιαστολή, ο Μιλ δεν υποστηρίζει νομικές τιμωρίες, εκτός εάν στηρίζονται στην αρχή της βλάβης. Επειδή ο βαθμός, στον οποίο οι άνθρωποι μπορούν να θεωρήσουν εαυτούς προσβεβλημένους ποικίλλει, ή μπορεί να είναι το αποτέλεσμα αδικαιολόγητης προκατάληψης, ο Φάινμπεργκ προτείνει μια σειρά από παράγοντες που πρέπει να συνεκτιμηθούν όταν εφαρμόζεται η αρχή της προσβολής, περιλαμβάνοντας: το εύρος, τη διάρκεια και την κοινωνική αξία του λόγου, την ευκολία με την οποία μπορεί να αποφευχθεί, τα κίνητρα του ομιλητή, τον αριθμό των ανθρώπων που προσεβλήθησαν, την ένταση της προσβολής και το γενικό συμφέρον της κοινωνίας συνολικά.
Ο Κουρτ Βέστεργκααρντ, Δανός σκιτσογράφος, δημιούργησε το αμφιλεγόμενο σκίτσο του Προφήτη του Ισλάμ Μωάμεθ που είχε μια βόμβα μέσα από το τουρμπάνι του και, επειδή εξέφρασε τη γνώμη του, βρέθηκε αντιμέτωπος με έντονες, βίαιες αντιδράσεις από Μουσουλμάνους σε όλο τον κόσμο, και σε Δυτικά κράτη. Ο Βέστεργκααρντ έχει λάβει ακόμη και αρκετές απειλές για τη ζωή του και έχουν γίνει απόπειρες δολοφονίας του από Μουσουλμάνους. Παρ’ όλο που άσκησε το δικαίωμά του στην ελευθερία του λόγου, επειδή ζει σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα αυτό αναγνωρίζεται, παρενοχλήθηκε από πιστούς μιας άλλης κουλτούρας που δεν είναι ανεκτική στην κριτική.
Οι ερμηνείες των αρχών τόσο της βλάβης, όσο και της προσβολής, είναι πολιτιστικά και πολιτικά σχετικές. Για παράδειγμα, στη Ρωσία, οι αρχές της βλάβης και της προσβολής έχουν χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν το ρωσικό νόμο κατά της προπαγάνδας από ομοφυλοφίλους (LGBT) που περιορίζει το λόγο (και τις πράξεις) που σχετίζονται με τέτοια θέματα. Ένας λιγότερο περιοριστικός αλλά παρόμοιος νόμος σε σχέση με την ομοφυλοφιλία θεσπίσθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Κεφάλαιο του Νόμου για την Τοπική Διακυβέρνηση του 1988. Επίσης, το Ηνωμένο Βασίλειο απαγορεύει την «προώθηση της τρομοκρατίας», μετά από ψήφισμα που έγινε μετά από τρομοκρατικό χτύπημα το 2004. Η Τουρκία απαγορεύει την «προσβολή της τουρκικότητας» και ούτω καθεξής.
Διαδίκτυο και Κοινωνία της Πληροφορίας
Η Διακήρυξη Αρχών της Παγκόσμιας Συνάντησης Κορυφής για την Κοινωνία της Πληροφορίας (World Summit on the Information Society - WSIS) η οποία υιοθετήθηκε το 2003, κάνει ειδική αναφορά στη σημασία για την «Κοινωνία της Πληροφορίας», του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, δηλώνοντας:
Σύμφωνα με τον Μπερντ Χούγκενχολτς και Λούσι Γκιμπό, ο χώρος δημόσιας κυριότητας (public domain) υφίσταται πίεση από «την εμπορευματοποίηση της πληροφορίας», αφού πληροφορίες, όπως γεγονότα, προσωπικά δεδομένα, γενετικά δεδομένα και ιδέες, που στο παρελθόν είχαν ελάχιστη ή και καθόλου οικονομική αξία, στην εποχή της πληροφορίας απέκτησαν αυτόνομη οικονομική αξία. Η εμπορευματοποίηση της πληροφορίας γίνεται μέσω της νομοθεσίας για την πνευματική ιδιοκτησία, το εμπορικό δίκαιο καθώς και μέσω της νομοθεσίας που διέπει τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και τις τηλεπικοινωνίες.
Ελευθερία της πληροφόρησης
Η ελευθερία της πληροφόρησης προστατεύεται επίσης ρητώς από νόμους όπως ο Νόμος για την Ελευθερία της Πληροφορίας και την Προστασία της Ιδιωτικότητας του Οντάριο στον Καναδά.
Λογοκρισία στο διαδίκτυο
Η έννοια της ελευθερίας της πληροφόρησης έχει ανακύψει ως απάντηση στην κρατική λογοκρισία, τον κρατικό έλεγχο και την κρατική παρακολούθηση του διαδικτύου. Η λογοκρισία στο διαδίκτυο περιλαμβάνει τον έλεγχο ή την καταπίεση της δημοσίευσης ή της πρόσβασης σε πληροφορίες στο διαδίκτυο. Το Παγκόσμιο Κονσόρτσιουμ της Ελευθερίας του Διαδικτύου (Global Internet Freedom Consortium) ισχυρίζεται ότι παραμερίζει εμπόδια στην «ελεύθερη ροή της πληροφορίας» για αυτές που ονομάζουν «κλειστές κοινωνίες». Σύμφωνα με τον «Κατάλογο των Εχθρών του Διαδικτύου» που έχουν δημοσιεύσει οι «Ανταποκριτές χωρίς Σύνορα», οι παρακάτω χώρες λογοκρίνουν κατά τρόπο επεμβατικό το διαδίκτυο: Κίνα, Κούβα, Ιράν, Μιανμάρ, Βόρειος Κορέα, Σαουδική Αραβία, Συρία, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και Βιετνάμ.
Ένα πολύ διαδεδομένο δείγμα λογοκρισίας του διαδικτύου είναι το «Σινικό Τείχος Προστασίας» (που αναφέρεται τόσο στο ρόλο του ως διαδικτυακού τείχους προστασίας και στο αρχαίο Σινικό Τείχος). Το σύστημα αυτό εμποδίζει την πρόσβαση σε υλικό αποτρέποντας διευθύνσεις IP να διακινούνται μέσα στο δίκτυο και αποτελείται από ένα κλασικό τείχος ασφαλείας και διακομιστές διαμεσολάβησης στις διαδικτυακές πύλες. Το σύστημα επίσης επιλεκτικά προχωρά σε επιμόλυνση ονομάτων χώρου όταν αναζητούνται συγκεκριμένες ιστοσελίδες ή μπλοκάρει ολόκληρους ιστοχώρους. Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να εξετάζει συστηματικά το περιεχόμενο του διαδικτύου, καθώς κάτι τέτοιο δεν φαίνεται τεχνικά πρακτικό. Η λογοκρισία επί του διαδικτύου στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας διεξάγεται υπό το μανδύα πολλών και ποικίλων νόμων και διοικητικών διατάξεων. Σε συμμόρφωση προς τους νόμους αυτούς περισσότεροι από 60 κανονισμοί του διαδικτύου έχουν καταστρωθεί από την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και συστήματα λογοκρισίας εφαρμόζονται με ιδιαίτερη δραστηριότητα από τους τοπικούς κλάδους κρατικών παρόχων διαδικτύου, εμπορικών εταιρειών και οργανισμών.
Η Ναγιά Βαγιώ-Μπελκασέμ, γαλλίδα σοσιαλίστρια Υπουργός των Δικαιωμάτων των Γυναικών, πρότεινε η Γαλλική κυβέρνηση να υποχρεώσει το twitter να εντοπίζει και να εμποδίζει λόγο μίσους που απαγορεύεται από τη γαλλική νομοθεσία, όπως τον ομοφοβικό λόγο. Ο Τζέισον Φαράγκο, γράφοντας στον Guardian, επαίνεσε την προσπάθεια να περιορισθεί η ελεύθερη έκφραση της μισαλλοδοξίας, ενώ ο Γκλεν Γκρήνγουωλντ καταδίκασε έντονα τις προσπάθειες αυτές και τη στήλη του Φαράγκο.
Σχετικά άρθρα
Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Λογοκρισία
Γάιος Σεμπρόνιος Γράκχος
Μέτρα
Για να συντρίψει τους ευγενείς προσπάθησε να στηριχθεί όχι μόνο στο λαό, αλλά και στους ιππείς και στους συμμάχους τους.
Πολλαπλασιάζει τους κλήρους του ager publicus, της δημόσιας γης, και παρεμποδίζει την εγκατάσταση των ευγενών στις εύφορες περιοχές. Στους ιππείς παραχώρησε το δικαίωμα της δεκάτης στις νέες ασιατικές επαρχίες και το δικαίωμα της εισόδου στα δικαστήρια στο πλευρό των μελών της Συγκλήτου και τους όρισε ειδικές τιμητικές θέσεις στα θέατρα.
Αντιδράσεις
Οι ευγενείς προσεταιρίστηκαν έναν άλλο δήμαρχο, τον Λίβιο Δρούσο και μέσω αυτού πρότειναν στον λαό ευνοϊκότερα μέτρα. Ο Γάιος έχασε τη δημοτικότητά του και γι' αυτό θέλησε να στηριχθεί στους Συμμάχους. Τον Μάιο του 122 π.Χ. πρότεινε να δοθούν στους κατοίκους του Λάτιου δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη και σε άλλους συμμάχους να δοθούν τα δικαιώματα των Λατίνων.
Αποτελέσματα
Οι ευγενείς ερέθισαν τον εγωισμό του ρωμαϊκού λαού, που δεν ήθελε να μοιραστεί τα προνόμιά του. Οι καινοτομίες του Γάιου θεωρήθηκαν ανόσια έργα και οι υποστηριχτές του τον εγκατέλειψαν.
Προκλήθηκαν ταραχές, πολλοί οπαδοί του σκοτώθηκαν, ενώ ο ίδιος, για να μην συλληφθεί, διέταξε τον δούλο του να τον σκοτώσει το καλοκαίρι του 121 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Στεγνό Καβάλας
Το Στεγνό είναι χωριό της επαρχίας Νέστου του νομού Καβάλας.
Είναι ένα μικρό, ημιορεινό χωριό, χτισμένο σε υψόμετρο 350μ. Βρίσκεται 15 χλμ. βορειοδυτικά της Χρυσούπολης και 35 χλμ. βορειανατολικά της Καβάλας.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού επί Τουρκοκρατίας ήταν Μουσταφά Ογλάρ (Μουσταφάολαρ), δηλαδή το χωριό των παιδιών του Μουσταφά.
Το 1926 μετονομάστηκε σε Στεγνό. Το όνομα προήλθε από το γεγονός ότι:
Διοικητική Οργάνωση - Πληθυσμός
Το 1913 είχε 267 μουσουλμάνους κατοίκους, ενώ κατά την απογραφή πληθυσμού του 1920 είχε 187 μουσουλμάνους κατοίκους.
Η πορεία του πληθυσμού κατά τα επόμενα χρόνια είναι:
Ιστορία
Η ιστορία του χωριού ακολουθεί αυτήν της Ανατολικής Μακεδονίας.
Μέχρι το 1912 το Μουσταφά Ογλάρ ανήκει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά από μία ολιγόμηνη κατοχή από τους Βουλγάρους, το 1913 ενσωματώνεται στην Ελλάδα. Το 1916 καταλαμβάνεται πάλι από τον Βουλγαρικό στρατό, μέχρι το 1918 που ενσωματώνεται οριστικά στην Ελλάδα.
Μετά την μικρασιατική καταστροφή και την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών (1922-1924), οι Τούρκοι κάτοικοι φεύγουν, και στο Στεγνό εγκαθίστανται Έλληνες πρόσφυγες, οι περισσότεροι από τους οποίους κατάγονται από το χωριό Τσιμερά της Αργυρούπολης του Πόντου και από την ευρύτερη περιοχή της Μπάφρας του Πόντου.
Τον Απρίλιο του 1941 και μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, ακολουθεί η τρίτη Βουλγαρική κατοχή. Οι Βούλγαροι επιβάλουν σκληρό καθεστώς, με δυσβάσταχτη φορολογία, κλείνουν το σχολείο και την Εκκλησία και τοποθετούν Βούλγαρο Πάρεδρο και Αγροφύλακα. Τον Μάιο του 1944 οι Βούλγαροι εκκενώνουν το χωριό και οι κάτοικοι εγκαθίστανται στο Μακρυχώρι, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944 που λήγει η Βουλγαρική Κατοχή.
Το 1948, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, το χωριό εκκενώνεται από την Ελληνική κυβέρνηση, και οι κάτοικοι εγκαθίστανται σε διάφορα κοντινά μέρη ( Μακρυχώρι, Ζαρκαδιά, Πέρνη, Χρυσούπολη και αλλού). Το 1950 οι περισσότεροι κάτοικοι επιστρέφουν στο χωριό, το οποίο και ανοικοδομείται.
Τη δεκαετία 1960-1970 και λόγω της κρίσης στον αγροτικό τομέα, οι περισσότεροι κάτοικοι μεταναστεύουν σε πόλεις της Ελλάδας ( Χρυσούπολη, Καβάλα, Θεσσαλονίκη, Αθήνα) και στο εξωτερικό (κυρίως Γερμανία).
Οικονομία - Κοινωνική ζωή
Η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η καλλιέργεια καπνού και η κτηνοτροφία. Επίσης καλλιεργούνταν διάφορα δημητριακά για προσωπική κατανάλωση. Ο μικρός και άγονος όμως γεωργικός κλήρος (7 στρέμματα ανά οικογένεια) και η κρίση στην αγορά καπνού μετά το 1960, οδήγησαν σχεδόν όλους τους κατοίκους στη μετανάστευση.
Οι πρώτοι πρόσφυγες κάτοικοι μετατρέπουν το παλιό τζαμί σε εκκλησία προς τιμήν του Αγίου Παντελεήμονα. Τη δεκαετία του 1960 το κτίριο κατεδαφίζεται, λόγω στατικών προβλημάτων, και χτίζεται η νέα εκκλησία στην είσοδο του χωριού. Από το παλιό τζαμί σώζεται σήμερα, σε καλή κατάσταση, ο πετρόχτιστος μιναρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Νέστου
Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας
Ο Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας (Hugues Ier de Bourgogne, 1057 - 29 Αυγούστου 1093) ήταν μέλος του Οίκου της Βουργουνδίας και Δούκας της Βουργουνδίας (1076 - 1079). Ο Ούγος Α΄ της Βουργουνδίας ήταν μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου της Βουργουνδίας, εγγονός και διάδοχος του Ροβέρτου Α΄ της Βουργουνδίας. Σε τρία χρόνια παραιτήθηκε υπέρ του αδελφού του Εύδη Α΄ της Βουργουνδίας μετά από μια σύντομη μάχη με τους Μαυριτανούς στην Ιβηρική στο πλευρό του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας. Αποσύρθηκε σε μοναστήρι, έγινε μοναχός και στην συνέχεια ηγούμενος στο Αββαείο του Κλυνύ. Παντρεύτηκε την Σιβύλλη του Νεβέρ η οποία πέθανε την εποχή που ήταν ακόμα δούκας (1078) χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σίβυλλα του Νεβέρ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Ζαμόρ
Ο Ζαμόρ (γαλλικά: Zamor) ( βαφτισμένος, Λουί-Μπενουά) (1762 - 7 Φεβρουαρίου 1820) ήταν Γάλλος επαναστάτης, πιθανόν με καταγωγή από τους Σιντ της Βεγγάλης. Σε ηλικία 11 χρονών, έπεσε θύμα δουλεμπόρων και κατέληξε στη Γαλλία, στην Κόμισσα ντυ Μπαρί ως δώρο  (υπηρέτης). Συμμετείχε στη Γαλλική Επανάσταση και φυλακίστηκε από τους Γιρονδίνους.
Πρώτα χρόνια και ανατροφή
Ο Ζαμόρ γεννήθηκε το 1762 στην πόλη Τσιταγκόνγκ στην πολιτεία της Βεγγάλης (τωρινό Μπανγκλαντές). Το 1773, όταν ήταν έντεκα ετών, συνελήφθη από Βρετανούς εμπόρους σκλάβων, οι οποίοι τον μετέφεραν στη Γαλλία μέσω της Μαδαγασκάρης και τον πούλησαν στον Λουδοβίκο ΙΕ’ της Γαλλίας. Ο βασιλιάς έδωσε το νεαρό αγόρι δώρο στην επίσημη ερωμένη του, Κόμισσα ντυ Μπάρι, η οποία και τον βάφτισε Χριστιανό Καθολικό με το όνομα Λουί-Μπενουά. Η Μαντάμ ντυ Μπαρί ανέπτυξε μια συμπάθεια για το αγόρι και το μόρφωσε. Εκείνο απέκτησε αγάπη για τη λογοτεχνία και εμπνεύστηκε από τα έργα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Μέχρι το θάνατό της, η κόμισσα είχε την εσφαλμένη εντύπωση ότι ο Ζαμόρ ήταν Αφρικανικής καταγωγής (αν και πιθανέστερα ανήκε στoυς Σίντ, εθνοτική ομάδα που ζει στα σύνορα μεταξύ Ινδίας και Μπαγκλαντές, οι οποίοι κατάγονται από τους Μπαντού της Ανατολικής Αφρικής).
Τα αρχεία της εποχής υποδηλώνουν ότι ο Ζαμόρ ήταν εξαιρετικά άτακτος ως παιδί. Η Ζαν ντυ Μπαρί αναφέρει στα απομνημονεύματά της:
''Ο δεύτερος στόχος της φροντίδας μου ήταν ο Ζαμόρ, ένα νεαρό αγόρι από την Αφρική, γεμάτο νοημοσύνη και πονηράδα. Απλός και ανεξάρτητος από τη φύση του, αλλά ακόμα άγριος λόγο της καταγωγής του. Ο Ζαμόρ θεωρούσε τον εαυτό του ίσο με όσους γνώριζε, και σχεδόν δεν είχε την πρόθεση να αναγνωρίσει τον ίδιο τον βασιλιά ως ανώτερο του''.
Ο ρόλος του στη Γαλλική Επανάσταση και ο Θάνατος του
Όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση, ο Ζαμόρ πήγε με την πλευρά των επαναστατών και έγινε μέλος των Ιακωβίνων. Άρχισε να απεχθάνεται την Κόμισσα ντυ Μπαρί και να αποδοκιμάζει τον πλούσιο τρόπο ζωής της. Διαμαρτυρήθηκε επίσης για τις επανειλημμένες επισκέψεις της στην Αγγλία με σκοπό την ανάκτηση των χαμένων κοσμημάτων της και την προειδοποίησε να μην προστατεύει τους αριστοκράτες. Η κόμισσα όταν έμαθε την υποστήριξή του στους Ιακωβίνους τον απέλυσε από την υπηρεσία της και ο Ζαμόρ, την κατήγγειλε αμέσως στην Επιτροπή Δημόσιας Ασφάλειας. Η κόμισσα συνελήφθη, δικάστηκε (η κατάθεση του Ζαμόρ ήταν η πιο επιβαρυντική) και εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα την περίοδο της Τρομοκρατίας. Στη δίκη, ο Ζαμόρ δήλωσε το Τσιταγκόνγκ ως τη γενέτειρα του.
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου, στην περίοδο της Θερμιδοριανής αντίδρασης, ο Ζαμόρ συνελήφθηκε από τους Γιρονδίνους, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση, αλλά με τη βοήθεια φίλων του δραπέτευσε και έφυγε από τη χώρα. Επέστρεψε πίσω το 1815, μετά την πτώση του Ναπολέοντα.Αγόρασε ένα σπίτι στο Καρτιέ Λατέν του Παρισιού και διέμεινε για τα επόμενα λίγα χρόνια της ζωής τους δουλεύοντας ως δάσκαλος στο συνοικιακό σχολείο.
Ο Ζαμόρ πέθανε στη φτώχεια στις 7 Φεβρουαρίου 1820 και θάφτηκε στο Παρίσι.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Στο δισέλιδο κόμικς του Mουρίς Τιλιού με τίτλο "La Rue perdue" («Η χαμένη οδός») (1978), ο ήρωας ντετέκτιβ Ζιλ Ζουρντάν, προσπαθεί να ανακαλύψει γιατί μια ψεύτικη λεπίδα γκιλοτίνας κρέμεται έξω από την πόρτα ενός μαύρου φίλου του. Υπεύθυνος αποδεικνύεται ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει εμμονή με τη Μαντάμ ντυ Μπαρί, ο οποίος με αυτό τον τρόπο φανέρωσε τον θυμό του για τον Ζαμόρ και για την εκτέλεση της κόμισσας. Η ιστορία διαδραματίζεται στην οδό Μετρ Αλμπέρ του Παρισιού, όπου ο Ζαμόρ έζησε πράγματι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Στην ταινία «Μαρία Αντουανέτα» του 2006, η Μαντάμ ντι Μπαρί (που ερμηνεύεται από την Ιταλίδα ηθοποιό Άζια Αρτζέντο) εμφανίζεται να συνοδεύεται από ένα ανώνυμο μαύρο υπηρέτη, που πιθανότατα είναι ο Ζαμόρ.
Δείτε επίσης
Ζαν Αμιλκάρ
Τριπλή Συνεννόηση
Η Τριπλή Συνεννόηση ή Τριπλή Αντάντ (Triple Entente) (από το γαλλικό entente «φιλία, συνεννόηση, συμφωνία») ήταν η συμμαχία, η οποία ένωνε τη Ρωσική Αυτοκρατορία, την Γ΄ Γαλλική Δημοκρατία και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας, έπειτα από την υπογραφή της Αγγλορωσικής Αντάντ στις 31 Αυγούστου 1907. Η συνεργασία μεταξύ των τριών δυνάμεων, συμπληρωμένη από συμφωνίες με την Ιαπωνία και την Πορτογαλία, αποτέλεσε ένα ισχυρό αντίβαρο στην Τριπλή Συμμαχία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, της Αυστροουγγαρίας και του Βασιλείου της Ιταλίας, αν και η Ιταλία δεν τάχθηκε στο πλευρό της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ προτίμησε να ταχθεί με το μέρος των δυνάμεων της Αντάντ (Συνθήκη του Λονδίνου (1915)).
Οι ιστορικοί εξακολουθούν να αμφισβητούν τη σημασία του συστήματος των συμμαχιών στο ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου. Κατά τις αρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, και τα τρία μέλη της Τριπλής Αντάντ εισήλθαν σε αυτόν ως Σύμμαχοι ενάντια στις Κεντρικές Δυνάμεις, τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία.
Γαλλική απομόνωση
Η Ρωσία είχε, προηγουμένως, υπάρξει μέλος της Συμμαχίας των Τριών Αυτοκρατόρων με την Αυστροουγγαρία και τη Γερμανία, μία συμμαχία η οποία δημιουργήθηκε το 1873 μεταξύ του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄, του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ και του Κάιζερ Γουλιέλμου Α΄. Η συγκεκριμένη συμμαχία ήταν μέρος το σχεδίου του Γερμανού Καγκελαρίου, Ότο φον Μπίσμαρκ, για τη διπλωματική απομόνωση της Γαλλίας, καθώς φοβόταν πως η Γαλλία είχε ρεβανσιστικές επιθυμίες και πως θα επιχειρούσε να ανακτήσει τις απώλειες του 1871, και να καταπολεμήσει τα όποια προοδευτικά αισθήματα, τα οποία οι συντηρητικές κυβερνήσεις εκλάμβαναν ως ανησυχητικά, όπως η Α΄ Διεθνής.
Ωστόσο, η Συμμαχία αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες με την αυξανόμενη ένταση μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας. Οι εντάσεις αυτές περιστρέφονταν κυρίως γύρω από τα Βαλκάνια όπου, με την άνοδο του εθνικισμού και τη συνεχιζόμενη παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αρκετές πρώην οθωμανικές επαρχίες αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους.
Η κατάσταση στην περιοχή των Βαλκανίων (κυρίως κατά τις απαρχές του Σερβοβουλγαρικού Πολέμου) και η Συνθήκη του Βερολίνου του 1878, η οποία άφησε τη Ρωσία να αισθάνεται αδικημένη για εδαφικά της κέρδη μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, οδήγησε τη Συμμαχία στη διάλυσή της το 1887.
Σε μια απόπειρα να σταματήσει τη Ρωσία από τη σύναψη συμμαχίας με τη Γαλλία, ο Μπίσμαρκ υπέγραψε το μυστικό Σύμφωνο Αντασφάλισης με τη Ρωσία το 1887, εξασφαλίζοντας πως και οι δυο πλευρές θα παρέμεναν ουδέτερες η μία προς την άλλη κατά την περίπτωση που ξεσπούσε πόλεμος.
Γαλλορωσική Συμμαχία
Μετά τη μη-ανανέωση του Συμφώνου Αντασφάλισης το 1890, οι ηγέτες της Ρωσίας άρχισαν να ανησυχούν για τη διπλωματική απομόνωση της χώρας και προχώρησαν στη σύναψη της Γαλλορωσικής Συμμαχίας το 1894.
Αντάντ Κορντιάλ
Το 1904, η Βρετανία και η Γαλλία υπέγραψαν σειρά συμφωνιών οι οποίες έγιναν γνωστές με την ονομασία Αντάντ Κορντιάλ. Οι συγκεκριμένες συμφωνίες αφορούσαν άμεσα τις εκατέρωθεν αποικίες τους.
Η Αντάντ σήμανε το τέλος της Βρετανικής ουδετερότητας στην Ευρώπη. Αποτέλεσε, εν μέρει, μια απάντηση στον ολοένα και αυξανόμενο γερμανικό ανταγωνισμό, όπως αυτός εκφράστηκε μέσω της μετατροπής της Kaiserliche Marine (Αυτοκρατορικού Ναυτικού) σε ένα πολεμικό ναυτικό ικανό να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Royal Navy.
Βρετανία
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα, η Βρετανία εξακολούθησε την εφαρμογή της πολιτική της "λαμπρής απομόνωσης", έχοντας ως πρώτο στόχο της την υπεράσπιση της μεγάλης υπερπόντιας αυτοκρατορίας της. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1900, ο γερμανικός κίνδυνος είχε ενισχυθεί σημαντικά. Ορισμένοι εντός της Βρετανίας υποστήριζαν πως η χώρα χρειαζόταν συμμάχους. Συγκεκριμένα, για το μεγαλύτερο διάστημα του 19ου αιώνα, η Βρετανία θεωρούσε τη Γαλλία και τη Ρωσία ως τις δύο πλέον επικίνδυνες αντιπάλους της, ωστόσο λόγω του αυξανόμενου γερμανικού κινδύνου, η βρετανική πολιτική άρχισε να αλλάζει.
Το 1907, συμφωνήθηκε η υπογραφή της Αγγλορωσικής Αντάντ, η οποία επιχείρησε να δώσει λύση σε μία σειρά πολύχρονων διαμαχών αναφορικά με την Περσία, το Αφγανιστάν και το Θιβέτ, καθώς και να βοηθήσει τη Βρετανία αναφορικά με τους φόβους της σχετικά με τον γερμανικό επεκτατισμό στην Εγγύς Ανατολή.
Γ΄ Γαλλική Δημοκρατία
Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου της περιόδου μεταξύ 1870–1871, η Πρωσία νίκησε τη Β΄ Γαλλική Αυτοκρατορία, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση της Γ΄ Δημοκρατίας. Στη Συνθήκη της Φρανκφούρτης, η Πρωσία υποχρέωσε τη Γαλλία να παραχωρήσει την Αλσατία-Λωρραίνη στη νεοϊδρυθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία. Έκτοτε, οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών ήταν πάντοτε τεταμένες. Η Γαλλία — ανησυχώντας για την αυξανόμενη στρατιωτική ανάπτυξη της Γερμανίας — ξεκίνησε τη δημιουργία δικών της πολεμικών βιομηχανιών και στρατού ως απάντηση στις γερμανικές επιθετικές κινήσεις. Ως άλλο μέτρο, η Γαλλία ανέπτυξε στενή σχέση με τη Ρωσία μέσω της υπογραφής Γαλλορωσικής Συμμαχίας, της οποίας ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού αντίβαρου στην Τριπλή Συμμαχία. Κύριο μέλημα της Γαλλίας ήταν η προστασία της απέναντι σε ενδεχόμενη επίθεση της Γερμανίας, καθώς και η ανάκτηση της Αλσατίας-Λωρραίνης.
Ρωσική Αυτοκρατορία
Η Ρωσία διέθετε, μακράν, το μεγαλύτερο στρατιωτικό δυναμικό εφεδρειών από το σύνολο των έξι ευρωπαϊκών δυνάμεων, ωστόσο ήταν και αυτή με τη χειρότερη οικονομική κατάσταση. Η Ρωσία μοιραζόταν τους φόβους της Γαλλίας σχετικά με τη Γερμανία. Αφότου οι Γερμανοί ξεκίνησαν την αναδιοργάνωση του τουρκικού στρατού, η Ρωσία φοβήθηκε πως στόχος τους θα ήταν η κατάληψη των Δαρδανελλίων, μία ζωτικής σημασίας εμπορική αρτηρία, η οποία αντιστοιχούσε στα δύο πέμπτα των εξαγωγών της Ρωσίας.
Αυτό συνδυάστηκε, επίσης, με τη μακροχρόνια αντιπαλότητα της Ρωσίας με την Αυστροουγγαρία. Η Αυστροουγγαρία είχε προσαρτήσει προσφάτως τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, προκαλώντας την αγανάκτηση σε μεγάλο βαθμό της Ρωσίας. Η Ρωσία θεωρούσε τον εαυτό της ως την ηγέτιδα δύναμη του Σλαβικού κόσμου (Πανσλαβισμός) και θεωρούσε την εισβολή αυτή ως ακόμη ένα βήμα προς την προσάρτηση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Προκειμένου να απαντήσει στις επιθετικές κινήσεις της Αυστροουγγαρίας στα Βαλκάνια, η Ρωσία υποσχέθηκε να προσφέρει στρατιωτική βοήθεια στη Σερβία σε περίπτωση που η τελευταία δεχόταν εισβολή.
Η Ρωσία είχε, επίσης, προσφάτως ηττηθεί στον ντροπιαστικό Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο του 1905, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα επαναστατικού ξεσηκωμού και τη φαινομενική μετατροπή του καθεστώτος σε συνταγματική μοναρχία. Ως απάντηση προς τους αντιπάλους της σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο, η Ρωσία επιχείρησε να αναθερμάνει τη Γαλλορωσική Συμμαχία. Παρά το γεγονός πως θεωρήθηκε ως αχρείαστη κατά τη διάρκεια του πολέμου με την Ιαπωνία, στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή θεωρείτο ανεκτίμητης αξίας. Η Ρωσία υπέγραψε την Αγγλορωσική Συμφωνία του 1907 με τη Βρετανία, προκειμένου να αποτελέσει αντίβαρο στον κίνδυνο που παρουσίαζε η Τριπλή Συμμαχία.
Η συμμαχία της αυταρχικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας με τις δύο μεγαλύτερες δημοκρατίες της Ευρώπης προκάλεσε αρκετές συζητήσεις και στις δύο πλευρές. Συγκεκριμένα, αρκετοί Ρώσοι συντηρητικοί δεν εμπιστεύονταν την εκκοσμικευμένη Γαλλική Δημοκρατία, ενώ, ταυτόχρονα, υπενθύμιζαν τους διπλωματικούς ελιγμούς των Βρετανών, προκειμένου να περιορίσουν την επιρροή των Ρώσων στην Εγγύς Ανατολή. Στον αντίποδα, σημαντικοί Γάλλοι και Βρετανοί δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί, καθώς και βουλευτές θεωρούσαν το αντιδραστικό τσαρικό καθεστώς ως απεχθές. Η απουσία εκατέρωθεν εμπιστοσύνης εξακολουθούσε να υφίσταται ακόμη και κατά τη διάρκεια της πολεμικής περιόδου, με Βρετανούς και Γάλλους πολιτικούς να εκφράζουν την ανακούφισή τους, έπειτα από την παραίτηση του Τσάρου Νικολάου Β΄ υπέρ μιας Προσωρινής Κυβέρνησης το 1917. Μία αρχική πρόταση πολιτικού ασύλου στους Ρομανόφ, τελικώς αποσύρθηκε από τη Βρετανική Κυβέρνηση, υπό τον φόβο δημόσιας κατακραυγής. Για τον ίδιο λόγο, η Γαλλική Δημοκρατία ουδέποτε έθεσε το θέμα παροχής πολιτικού ασύλου στον έκπτωτο Τσάρο.
Πηγές
Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Η Βρετανική Αυτοκρατορία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Η Ρωσική Αυτοκρατορία στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γαλλοβρετανικές σχέσεις Κατηγορία:Στρατιωτικές συμμαχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Στρατιωτικές συμμαχίες της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου (1801–1922) Κατηγορία:Ιστορία των διεθνών σχέσεων
Βαρβαλισσός
Η Βαρβαλισσός (Barbalissus) ήταν μια πόλη στη ρωμαϊκή επαρχία της Ευφρατησίας Εκεί βρίσκονται και τα ερείπια στο Καλαάτ Μπαλίς (قلعة بالس), που διατηρεί εν μέρει την παλιά ονομασία της πόλης, νότια της Μασκανά (η αρχαία Εμάρ), στη σύγχρονη Συρία, στο δρόμο από το Χαλέπι προς την τοποθεσία της Σουρά, όπου ο Ευφράτης γυρίζει ξαφνικά στα ανατολικά.
Ιστορία
Η πόλη ήταν χτισμένη κοντά στον ερειπωμένο χώρο της αρχαίας Εμάρ, η οποία είχε πέσει το 1187 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, χρησίμευσε ως βάση των Equites Dalmatae Illyriciani, μιας ρωμαϊκής ιππικής μονάδας, που πιθανότατα είχε την καταγωγή της από τα Βαλκάνια.
Το 253, ήταν η τοποθεσία της Μάχης της Βαρβαλισσού, στην οποία οι Σασσανίδες Πέρσες υπό τον Σαπώρη Α' νίκησαν μια ρωμαϊκή στρατιά. Ο Σαπώρης λεηλάτησε και πυρπόλησε όλες τις μεγάλεις πόλεις και κωμοπόλεις της Κοίλης Συρίας όπως η Αντιόχεια, το Zeugma και τα Σαμόσατα.
Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α' (527–565) ξανάχτισε τα τείχη της.
Η αραβική εκδοχή του καταλόγου των επισκόπων στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325 περιλαμβάνει έναν Αντώνιο της Βαρβαλισσού. Πηγές στα ελληνικά αναφέρουν έναν Επίσκοπο Ακουιλίνο της Βαρβαλισσού, ο οποίος, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Συνόδου της Εφέσου το 431, ήταν υποστηρικτής του Νεστορίου και για τον λόγο αυτό εξορίστηκε από την επισκοπή. Και ο Θεοδώρητος ο Κύρου μιλά για έναν επίσκοπο Μαρινιανό της Βαρβαλισσού.
Παρόλο που κανένα επίσημο εκκλησιαστικό έγγραφο δεν ανέφερε την Βαρβαλισσό, για την οποία έχει προταθεί ότι ήταν μια μικρή οχυρωμένη κωμόπολη παρά πόλη, ένας συγγραφέας των αρχών του 20ού αιώνα λέει ότι η επισκοπή περιλαμβάνεται σε έναν τέτοιο κατάλογο, που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα, ως βοηθός επισκόπου της Ιεράπολης Βαμβύκης, στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Δεν εμφανίζεται αργότερα σε εκκλησιαστικά έγγραφα, προφανώς επειδή σε κάποια ασαφή ημερομηνία πέρασε στην κατοχή της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το Χρονικό του Μιχαήλ του Σύρου δίνει τα ονόματα πέντε Ιακωβιτών Επισκόπων της Μπαλίς ή Μπέιτ Μπαλίς (συριακή ονομασία της Βαρβαλισσού): Ιωάννης, Χαμπίμπ, Βασίλειος, Τιμόθεος και Ηλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Αρχαία Συρία Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία
Ακσιμράου
Η Ακσιμράου (επίσης γνωστή ως Ακσινιράου (Ақшымырау, Aqshımırau, اقشىمىراۋ)) είναι πόλη στην περιφέρεια Μανγκιστάου στο νοτιοδυτικό Καζακστάν. Βρίσκεται σε υψόμετρο 6 μέτρα (20 πόδια) κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Αρτούρ Σμολγιανίνοφ
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ντάρια Μέλνικοβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Αφθόνιος ο Αντιοχέας
Ο Αφθόνιος ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας από την Αντιόχεια, που έζησε στο τέλος του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., και υπήρξε μαθητής ή και φίλος του Λιβανίου. Από τα πολλά έργα του, που έχουν ως θέμα τους σχεδόν αποκλειστικά τη Ρητορική, σώθηκαν τα «Προγυμνάσματα» και οι «Μύθοι», παρόμοιοι με τους Μύθους του Αισώπου. Τα «Προγυμνάσματα» ήταν ασκήσεις για τη σύνθεση μύθων, διηγημάτων, κλπ., προς χρήση των νέων πριν αυτοί εισέλθουν σε κανονικές ρητορικές σχολές, ενώ στους μεσαιωνικούς χρόνους τα χρησιμοποιούσαν στα σχολεία ως διδακτικό βιβλίο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Σοφιστές Κατηγορία:Συγγραφείς του 4ου αιώνα
Πωλ Ρεϊνώ
Ο Πωλ Ρεϊνώ (Jean Paul Reynaud, 15 Οκτωβρίου 1878 - 21 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Γάλλος νομικός, πολιτικός, επί σειρά ετών υπουργός όπου αναλαμβάνοντας Πρόεδρος της Γαλλίας, (ο τελευταίος της Γ΄ Γαλλικής Δημοκρατίας), στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Ιούνιο του 1940, απέτυχε να σώσει τη χώρα του από τη γερμανική κατάληψή της. Στον μεσοπόλεμο υποστήριξε έντονα τον οικονομικό φιλελευθερισμό.
Πρώτα χρόνια
Ο Πωλ Ρεϊνώ γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1878 στη Μπαρσελονέτ στην περιφέρεια των Άνω Άλπεων. Γόνος πλούσιας οικογένειας ολοκληρώνοντας τις σπουδές στη νομική στη Σορβόννη άρχισε στη συνέχεια να δικηγορεί, συμμετέχοντας παράλληλα και στην πολιτική.
Πολιτική σταδιοδρομία
Αρχικά εξελέγη βουλευτής του γαλλικού Εθνικού Συνασπισμού την περίοδο 1919 - 1924 και στη συνέχεια της κεντροδεξιάς παράταξης κατά την περίοδο 1928 μέχρι το 1940. Στη περίοδο αυτή του μεσοπολέμου διετέλεσε υπουργός Οικονομικών το 1930, υπουργός Αποικιών στη διετία 1931 -1932 και υπουργός Δικαιοσύνης την περίοδο 1932 - 1938. Την περίοδο όμως αυτή του μεσοπολέμου επέδειξε μια ιδιαίτερη χαλαρότητα στους γερμανικούς εξοπλισμούς, χωρίς κάποια στοιχειώδη αντίδραση στη συνεχιζόμενη καταστρατήγηση της διεθνούς συνθήκης των Βερσαλιών. Την περίοδο 1938 - 1940 επανήλθε στη κυβέρνηση, υπό την πρωθυπουργία του Εντουάρ Νταλαντιέ, όπου και ανέλαβε υπουργός Οικονομικών. Τότε υποστήριξε μια πιο ισχυρή συμμαχία με το Ηνωμένο Βασίλειο και, σε αντίθεση με πολλούς άλλους πολιτικούς της δικής του παράταξής, καλύτερες σχέσεις και με τη Σοβιετική Ένωση, ως αντίβαρο κατά των Γερμανών.
Ως προς τα εσωτερικά προσπάθησε με μια σειρά αναγκαστικών διαταγμάτων την ανόρθωση της οικονομίας της χώρας, με υποτίμηση του νομίσματος, τον περιορισμό των κρατικών δαπανών, την αύξηση της φορολογίας, προκειμένου έτσι να εξασφαλιστούν αναγκαία ποσά για την ενίσχυση των στρατιωτικών δαπανών. ΄Το πρόγραμμά του αυτό υπήρξε αρκετά επιτυχημένο όχι όμως και τόσο ανταποκρινόμενο στις υψηλές απαιτήσεις της περιόδου εκείνης, έστω και αν η Γαλλία αύξησε τα κρατικά της έσοδα κατά το 1/3 των προηγουμένων ετών. Η φαινομενική εκείνη ανάκαμψη της γρήγορα θα εξαλειφόταν στη δίνη του πολέμου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Από τις πρώτες ενδείξεις του ξεσπάσματος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Ρεϊνώ ήταν αντίθετος και ιδιαίτερα μαχητικός προς κάθε ιδέα "συμβιβασμού" έναντι της Γερμανίας, καθώς και της Ιταλίας, οι οποίες τελικά είχαν οδηγήσει στη Συμφωνία του Μονάχου.
Αντίθετα η τότε γαλλική Δεξιά, στις αρχές του 1940, θεωρούσε μεγαλύτερη απειλή τους Σοβιετικούς, από τους Γερμανούς. Μετά την άρνηση του Νταλαντιέ να στείλει ενισχύσεις στους Φινλανδούς ενώ ο πόλεμος μαινόταν, όπου και ακολούθησε η σοβιετο-φιλανδική ανακωχή (Μάρτιος 1940) καταγγέλθηκε έντονα από την αντιπολίτευση με συνέπεια να υποχρεωθεί σε παραίτηση στις 19 Μαρτίου. Δύο ημέρες αργότερα τον διαδέχθηκε ο Ρεϊνώ.
Πρωθυπουργία
Παρότι ο Ρεϊνώ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής, στη ψηφοφορία που ακολούθησε η Βουλή των Αντιπροσώπων τον εξέλεξε πρωθυπουργό με οριακή πλειοψηφία μίας μόνο ψήφου. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η αποχή των βουλευτών της δικής του παράταξης, ενώ ένα μεγάλο μέρος των ψήφων που έλαβε ήταν από το Εργατικό Κόμμα. Εκ των πραγμάτων υπό αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση που θα ακολουθούσε δεν θα μπορούσε να έχει σταθερό και μακρύ βίο σ' αυτά που θα επέρχονταν. Στις 21 Μαρτίου, μόλις ανέλαβε ο Ρεϊνώ πρόεδρος του νέου υπουργικού συμβουλίου, σε συνεννόηση με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Νέβιλ Τσάμπερλεν, υπογράφει κοινό συμφωνητικό ότι καμία από τις δύο χώρες δεν θα υπογράψουν ξεχωριστή ειρήνη με τους Γερμανούς. Στη συνέχεια, ως υποστηρικτής της ιδέας της έναρξης του πολέμου από τη Νορβηγία (τραγικό λάθος από κάθε στρατηγική άποψη), προχώρησε από κοινού με τους Άγγλους στην εκστρατεία της Νορβηγίας (Απρίλιος 1940), διορίζοντας τον Φιλίπ Πεταίν αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τον Σαρλ Ντε Γκωλ υφυπουργό Άμυνας.
Κατόπιν των παραπάνω κινήσεων που χαρακτηρίστηκαν ωμή πρόκληση κατά της Γερμανίας, τα γεγονότα που ακολούθησαν υπήρξαν ιδίως για τη Γαλλία αλλά και τον ίδιο τον Ρεϊνώ, δραματικά. Στις 10-20 Μαΐου του 1940 εξαπολύεται ο γερμανικός κεραυνοβόλος πόλεμος προς τη Δύση, διαμέσου Ολλανδίας και Βελγίου με μαζική δύναμη πυρός από έξι διαφορετικά σημεία. Στις 15 Μαΐου ο Γάλλος στρατάρχης Γκαμελέν δηλώνει "δεν έχω άλλες εφεδρείες". Την ίδια ημέρα 15 Μαΐου, πέντε ημέρες μετά την έναρξη της εισβολής, επικοινωνώντας ο Ρεϊνώ με τον Βρετανό ομόλογό του Τσώρτσιλ, του δήλωνε: "Έχουμε ήδη ηττηθεί ... έχουμε ηττηθεί! Έχουμε χάσει τη μάχη ... ". Στις 16 Μαΐου φθάνει στο Παρίσι ο Τσώρτσιλ σε μια ατμόσφαιρα πανικού υποσχόμενος αεροπορική βοήθεια. Την ίδια ημέρα ο Έρβιν Ρόμελ έχει εισέλθει στο γαλλικό έδαφος νότια του Μπομπέζ, προελαύνοντας για άλλα 80 χλμ. Στις 19 Μαΐου ο Μαξίμ Βεϋγκάν αντικαθιστά τον Γκαμελέν στην αρχιστρατηγία μετά τις πρώτες γαλλικές πανωλεθρίες.
Οι γερμανικές φάλαγγες προχωρούν ακάθεκτα και ορμητικά σαρώνοντας και καταστρέφοντας τα πάντα. Ο συμμαχικός στρατός εγκλωβίζεται στη Δουνκέρκη. Στις 29 Μαΐου αρχίζει η εκκένωση της Δουνκέρκης, ενώ οι γερμανικές θωρακισμένες μονάδες κινούνται προς το Παρίσι με προέλαση 100 χλμ. την ημέρα, εκμηδενίζοντας και την περίφημη γραμμή Βεϋγκάν. Χιλιάδες οι Γάλλοι όμηροι. Κάτω από αυτές τις τραγικές συνθήκες και της καταρρέουσας προσπάθειας των Γάλλων, ήταν φυσικό επόμενο η σκέψη της ανακωχής να καταλαμβάνει τους περισσότερους.
Παραίτηση - σύλληψη
Στις 14 Ιουνίου η γερμανική μπάντα με τα εμβλήματα και τα λάβαρα του Γ' Ράιχ διέρχεται την Αψίδα του θριάμβου στο Παρίσι. Η Κυβέρνηση του Ρεϊνώ μεταφέρεται στη Μπορντώ. Δύο ημέρες αργότερα ο Ρεϊνώ, αρνούμενος τη συνθηκολόγηση πρότεινε τη συνέχιση του αγώνα στη Β. Αφρική. Μετά τη μειοψηφία όμως που έλαβε η πρότασή του από το κοινοβούλιο αναγκάσθηκε πλέον να παραιτηθεί. Αντ' αυτού το Κοινοβούλιο όχι μόνο επέλεξε τον αντιπρόεδρο Φιλίπ Πεταίν διάδοχο του Ρεϊνώ αλλά και του παρείχε όλες τις εξουσίες για νέο σύνταγμα, για να ακολουθήσει η κυβέρνηση του Βισύ η οποία στις 22 Ιουνίου υπογράφει την ανακωχή.
Λίγο αργότερα ο Πεταίν διέταξε τη σύλληψη και φυλάκιση μεταξύ άλλων και του Ρεϊνώ (Σεπτέμβριος 1940) στις φυλακές του Πορταλέ, ενώ αργότερα εκτοπίστηκε από τους Ναζί (1942-1945) και απελευθερώθηκε από τους Συμμάχους.
Μετά τον πόλεμο
Με τη λήξη του πολέμου συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής όλη την περίοδο από το 1946 μέχρι το 1962. Το 1948 διατελώντας υπουργός των Οικονομικών υποστήριξε την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τάχθηκε υπέρ της επιστροφής του Ντε Γκωλ, ενώ την περίοδο Ιούλιο - Αύγουστο του 1958 ανέλαβε πρόεδρος της Συμβουλευτικής Συντακτικής Επιτροπής που συνέταξε το νεότερο σύνταγμα της λεγόμενης Ε' Γαλλικής Δημοκρατίας. Ο Ρεϊνώ πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1966 στο προάστιο του Παρισιού Νεϊγί-συρ-Σεν (Neuilly-sur-Seine).
Συγγραφικό έργο
Στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται τα βιβλία του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι νομικοί
Μακεδονικές Αερογραμμές
Οι Μακεδονικές Αερογραμμές ήταν μια θυγατρική εταιρεία των Ολυμπιακών Αερογραμμών, του πρώην εθνικού αερομεταφορέα της Ελλάδας. Η εταιρεία έπαυσε να λειτουργεί το 2003, όταν ανέλαβε τη λειτουργεία των Ολυμπιακών Αερογραμμών, και μετονομάστηκε σε Olympic Airlines.
Μετά την ιδιωτικοποίηση των Ολυμπιακών Αερογραμμών και το σχηματισμό της Olympic Air, ανακοινώθηκε η ίδρυση θυγατρικής στη Βόρειο Ελλάδα, με το όνομα Μακεδονικές Αερογραμμές από τον νέο διεθύνοντα σύμβουλο Ανδρέα Βγενόπουλο.
1992–2003
Οι Μακεδονικές Αερογραμμές ιδρύθηκαν το 1992 ως μια θυγατρική εταιρεία εκτέλεσης ναυλωμένων πτήσεων, του ελληνικού εθνικού αερομεταφορέα, των Ολυμπιακών Αερογραμμών. Η διοίκηση των Ολυμπιακών Αερογραμμών αποφάσισε τη μετονομασία της θυγατρικής ναυλωμένων πτήσεων, της Olympic AirTours το 1992 και έτσι προέκυψε η ονομασία των Μακεδονικών Αερογραμμών.
Οι Μακεδονικές Αερογραμμές ακολούθησαν τα βήματα της προκατόχου τους, της Olympic AirTours, κυρίως για προγραμματισμό πτήσεων παραθερισμού έως το 1998. Τη χρονιά αυτή η εταιρεία απέκτησε δύο αεροσκάφη B727-200 από τις Ολυμπιακές Αερογραμμές. Ξεκινώντας με αυτά τα αεροσκάφη, η εταιρεία προσέφερε ναυλωμένες πτήσεις από τα ελληνικά νησιά, αλλά και την ενδοχώρα προς την Ευρώπη. Η εταιρεία είχε έρθει σε συμφωνίες με μεγάλους τουριστικούς πράκτορες. Ένα χρόνο μετά, το 1999, η εταιρεία χρησιμοποίησε νέα αεροσκάφη με τη μίσθωση δύο B737-400 προς αντικατάσταση των παλαιών Boeing 727. Μιας και αποτελούσε θυγατρική των Ολυμπιακών Αερογραμμών, η συντήρηση και η υποστήριξη των αεροσκαφών γινόταν από τη μητρική εταιρεία, τις Ολυμπιακές Αερογραμμές.
Μέχρι το 2003, ο στόλος των Μακεδονικών Αερογραμμών, χρησιμοποιούνταν επίσης και για προγραμματισμένα δρομολόγια των Ολυμπιακών Αερογραμμών, ειδικά μετά την απόσυρση των παλαιότερων Boeing 737-200. Τον Ιούλιο 2003, η εταιρεία μίσθωσε δύο αεροσκάφη τύπου McDonnell Douglas MD-82 τα οποία χρησιμοποιούνταν και για ναυλωμένες πτήσεις. Στις 12 Δεκεμβρίου 2003, λόγω των τεραστίων προβλημάτων στον όμιλο των Ολυμπιακών Αερογραμμών, υπήρξε μια αναδιάρθρωση. Οι Μακεδονικές Αερογραμμές διαχωρίστηκαν από τον όμιλο, μετονομάστηκαν σε Ολυμπιακές Αερογραμμές (Olympic Airlines) και ανέλαβαν όλες τις πτητικές λειτουργίες της προηγούμενης εταιρείας, συμπεριλαμβανομένων των κωδικών IATA και ICAO.
2010: Επαναλειτουργία
Τη 1η Οκτωβρίου 2009, μιλώντας μετά την παρθενική πτήση στη Θεσσαλονίκη της Olympic Air, ο διευθύνων σύμβουλος της MIG, Ανδρέας Βγενόπουλος δήλωσε πως η Olympic Air θα επαναλειτουργήσει στο κοντινό μέλλον, τις Μακεδονικές Αερογραμμές. Ο κύριος Βγενόπουλος ανέφερε πως η Olympic Air διαθέτει την αποκλειστική χρήση της ονομασίας των Μακεδονικών Αερογραμμών. Ο κύριος Βγενόπουλος ανέφερε πως οι Μακεδονικές Αερογραμμές θα λειτουργούσαν εντός των επομένων δύο ή τριών μηνών ενώ οι πρώτες πτήσεις θα εκτελούνταν προς τη Γερμανία και το Άμστερνταμ. Αυτές οι ανακοινώσεις, δεν έγιναν πραγματικότητα ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακές Αερογραμμές Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες της Ελλάδας
Βασκικό αλφάβητο
Το βασκικό αλφάβητο είναι λατινικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται για τη γραφή της Βασκικής γλώσσας. Αποτελείται από 27 (ή 28) γράμματα.
Κατάλογος γραμμάτων
Τα γράμματα του βασκικού αλφαβήτου είναι τα 26 γράμματα του βασικού λατινικού αλφαβήτου όπως είναι στο ISO, συν το ñ (και το ç ως παραλλαγή του c).
Αυτός είναι ο πλήρης κατάλογος των γραμμάτων. Περιλαμβάνεται και η φωνολογία του γράμματος όπως είναι στο ΔΦΑ:
Όλα τα γράμματα και δίγραφα αντιπροσωπεύουν μοναδικά φωνήματα. Η κύρια εξαίρεση είναι το l, n ή μερικές φορές το t που προηγείται από το i. Μερικές διάλεκτοι υπερωικοποιούν τον ήχο σε, και  ακόμη και αν αυτά τα τρία τελευταία φωνήματα δεν γράφονται.
Το H είναι άηχο στις περισσότερες περιοχές, αλλά προφέρεται σε πολλές περιοχές στα βορειοανατολικά. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για την ύπαρξή του στο Βασκικό αλφάβητο. Το γράμμα δεν αντιπροσωπεύει διαλείμματα συλλαβών σε άλλες διαλέκτους, αν και μπορεί να σταματήσει την ουρανικοποίηση σε κάποιες λέξεις, όπως το n στο Ainhoa (Αϊνιόα).
Ιστορία
Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, οι Βάσκοι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν τις ορθογραφικές συμβάσεις των λατινογενών γλωσσών όπως τα ισπανικά ή τα γαλλικά. Έτσι το βιβλίο Guero το Πέντρο Αγκέρε αντιστοιχεί στο σημερινό gero ("Αργότερα") και το σύνθημα του 18ου αιώνα Irurac bat αντιστοιχεί στο σημερινό Hirurak bat ("Τα τρία ως ένα"). Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο εθνικιστής πολιτικός Σαμπίνο Αράνα πρότεινε διάφορες ορθογραφικές αλλαγές, συμπεριλαμβάνοντας νέα γράμματα όπως τα ĺ και ŕ που δεν έγιναν δεκτά στην τυποποιημένη ορθογραφία.
Συχνότητα γραμμάτων
Σε ένα δείγμα 6.692 γραμμάτων, το συνηθέστερο γράμμα των βασκικών είναι το a και το λιγότερο συνηθισμένο είναι το v (αν και τα w, yκαι q δεν εμφανίζονται καθόλου στο δείγμα κειμένου).
Δυρράχιο Αρκαδίας
Το Δυρράχιο είναι ορεινό χωριό στο Νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται από τα αρχαία χρόνια, από την Κάθοδο των Δωριέων όπως αναφέρουν οι ιστορικοί, «σκαρφαλωμένο» σε υψόμετρο 840 μ., στο Αρκαδικό τμήμα του Ταΰγετου, στα όρια των Νομών Αρκαδίας, Λακωνίας και Μεσσηνίας. Προσεγγίζεται εύκολα οδικά από τη Μεγαλόπολη και την Καλαμάτα από όπου απέχει 36 και 34 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.