cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιγκέλ ντε Θερβάντες
Σταδιοδρομία ως στρατιώτης
right|thumb|320px|Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου (La Battaglia di Lepanto), αναπαράσταση αγνώστου δημιουργού Για σύντομο χρονικό διάστημα προσέφερε τις υπηρεσίες του ως αυλάρχης στον οίκο του Τζούλιο Ακουαβίβα, μετέπειτα καρδινάλιου, στην Ρώμη, όπου είχε την δυνατότητα να έρθει σε επαφή με την πλούσια πολιτιστική παράδοση της πόλης, την αναγεννησιακή τέχνη, αλλά και με την ιταλική λογοτεχνία. Εκτιμάται ότι η θέση του θα μπορούσε να τού εξασφαλίσει την ανέλιξή του στην παπική Αυλή, ωστόσο την εγκατέλειψε έπειτα από περίπου δεκαπέντε μήνες και το 1570 ξεκίνησε να υπηρετεί στο πεζικό σώμα του ισπανικού στρατού στη Νάπολι, έδαφος που τότε βρισκόταν υπό ισπανική κατοχή. Τον Σεπτέμβριο του 1571 υπηρέτησε ως υπαξιωματικός με το πολεμικό πλοίο Μαρκέσα που αποτελούσε τμήμα του μεγάλου στόλου υπό τις διαταγές του Δον Χουάν της Αυστρίας και πολέμησε νικηφόρα στη ναυμαχία της Ναυπάκτου (ή Λεπάντο) στις 7 Οκτωβρίου, εναντίον του οθωμανικού στόλου, αμφισβητώντας για πρώτη φορά την κυριαρχία του στη Μεσόγειο. Σύμφωνα με ανεξάρτητες μαρτυρίες που διασώζονται, η στάση του Θερβάντες υπήρξε γενναία, αρνούμενος να περιοριστεί στα «μετόπισθεν», παρά το γεγονός πως ήταν προσβεβλημένος από πυρετό. Κατά την διάρκεια της μάχης τραυματίστηκε δύο φορές στο στέρνο, ενώ ένας τρίτος τραυματισμός προκάλεσε μόνιμη βλάβη, αχρηστεύοντας το αριστερό του χέρι. Ο ίδιος, στον πρόλογο του δεύτερου μέρους του Δον Κιχώτη (1615) περιγράφει με υπερηφάνεια την συμμετοχή του στη μάχη, την οποία χαρακτήρισε ως την πλέον ένδοξη των όσων είδαν ή θα δουν οι αιώνες. Στο δε Ταξίδι στον Παρνασσό (1614) υπαινισσόμενος την κατοπινή επιτυχία του πρώτου μέρους του Δον Κιχώτη (1605), αναφέρει ότι στη Ναύπακτο αχρηστεύτηκε το αριστερό του χέρι "προς δόξαν του δεξιού". Η σοβαρότητα των τραυμάτων του φαίνεται από το γεγονός πως, μετά το τέλος της μάχης, παρέμεινε στο νοσοκομείο για περίπου έξι μήνες, μέχρι να επουλωθούν οι πληγές του.
Το 1572 επανήλθε στην υπηρεσία του ισπανικού στρατού στη Νάπολη και τα επόμενα τρία χρόνια συμμετείχε στις εκστρατείες της Κέρκυρας, του Ναυαρίνου και της Τύνιδας. Τον Σεπτέμβριο του 1575, κατά την διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής του στην Ισπανία, η γαλέρα με την οποία έπλεε δέχθηκε επίθεση από πειρατές και ο Θερβάντες συνελήφθη μαζί με τον αδελφό του Ροδρίγο και μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Αλγέρι, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια ως δούλος. Η αλληλογραφία που έφερε πάνω του πιθανότατα μεγέθυνε την αξία του στα μάτια των κυρίων του, γεγονός που ίσως συνέβαλε στην αύξηση του τιμήματος που έπρεπε να καταβληθεί για την απελευθέρωσή του και στην παράταση της παραμονής του στο Αλγέρι. Στη διάρκεια των πέντε ετών της αιχμαλωσίας του, επιχείρησε ανεπιτυχώς να δραπετεύσει τέσσερις φορές. Ανέκτησε τελικά την ελευθερία του, τον Σεπτέμβριο του 1580, χάρη στη συνδρομή Τριαδιστών καλόγερων και της οικογένειάς του που κατάφεραν να συγκεντρώσουν το οικονομικό ποσό που απαιτείτο. Αυτή η περιπετειώδης περίοδος της ζωής του αποτυπώθηκε μεταγενέστερα στο λογοτεχνικό έργο του, ειδικότερα στα θεατρικά έργα Τα κάτεργα του Αλγερίου (Los baños de Argel) και Η ζωή στο Αλγέρι (''El trato de Argel).
Ισπανία
left |thumb |200px|Εξώφυλλο της τέταρτης έκδοσης του [[Δον Κιχώτης|Δον Κιχώτη (1605).]] Επιστρέφοντας στην Ισπανία, ο Θερβάντες έζησε μια ζωή αρκετά διαφορετική από αυτήν της προηγούμενης δεκαετίας, αντιμετωπίζοντας συχνά οικονομικά προβλήματα, πριν καθιερωθεί στον χώρο της λογοτεχνίας. Στα τέλη του 1584 παντρεύτηκε την, κατά είκοσι περίπου χρόνια νεότερή του, Καταλίνα ντε Σαλαθάρ ι Παλάθιος, ενώ νωρίτερα είχε ήδη αποκτήσει μία κόρη, την Ισαμπέλ ντε Σααβέδρα, καρπό της σχέσης του με την Άνα ντε Βιγιαφράνκα (ή Άνα Φράνκα ντε Ρόχας). Τον επόμενο χρόνο, εκδόθηκε το πρώτο λογοτεχνικό έργο του, με τίτλο Γαλάτεια (La Galatea), ένα ποιμενικό μυθιστόρημα που αφιέρωσε στον Ασκάνιο Κολόνα, πιστό φίλο τού Τζούλιο Ακουαβίβα, προσδοκώντας πιθανότατα στην αιγίδα του, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Με την έκδοση του πρώτου βιβλίου του, ο Θερβάντες κατάφερε να αποκτήσει περιορισμένη φήμη, υποστηριζόμενος εν μέρει και από ένα στενό κύκλο λογοτεχνών, χωρίς ωστόσο να γνωρίσει την καταξίωση που θα ερχόταν αρκετά χρόνια αργότερα. Οι μοναδικές επανεκδόσεις της Γαλάτειας που τυπώθηκαν ενόσω ήταν εν ζωή, ήταν αυτές του 1590 και 1611, στη Λισαβώνα και το Παρίσι αντίστοιχα. Το 1585, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον θεατρικό επιχειρηματία Γκασπάρ ντε Πόρρας για την συγγραφή δύο δραματικών έργων, ένα εκ των οποίων ονομάστηκε Η σύγχυση (La Confusa) και αποτελούσε κατά τον Θερβάντες το κορυφαίο έργο που έγραψε για το θέατρο. Όπως ο ίδιος ισχυριζόταν, κατά την περίοδο αυτή ολοκλήρωσε περισσότερα από είκοσι θεατρικά έργα, από τα οποία όμως διασώθηκαν μόλις δύο τραγωδίες, Η πολιορκία της Νουμαντίας (El cerco de Numancia) και Η ζωή στο Αλγέρι (Los tratos de Argel), που χρονολογούνται στη δεκαετία του 1580. Ως δραματικός συγγραφέας, ο Θερβάντες δεν διακρίθηκε, ούτε κατάφερε να αποκομίσει οικονομικά οφέλη, την ίδια περίοδο που δέσποζε η ισχυρή παρουσία του Λόπε ντε Βέγα, με καθοριστική συμβολή στο ισπανικό θέατρο και θεμελιωτής της comedia nueva. thumb|left|Μιγκέλ ντε Θερβάντες (Retratos de Españoles Ilustres, [[1791).]] Η αδυναμία του Θερβάντες να καταξιωθεί ως λογοτέχνης, τον οδήγησε στην αναζήτηση διαφορετικής κατεύθυνσης και, το 1587, διορίστηκε ως υπεύθυνος επισιτισμού και εφοδιασμού της ισπανικής αρμάδας, ενώ τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στη Σεβίλλη, που αποτελούσε σημαντικό οικονομικό κέντρο της Ισπανίας και μία από τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές πόλεις της εποχής. Η οικονομική διαχείριση που επωμίστηκε, επισκιάστηκε από καταχρήσεις, πιθανώς υπό το βάρος των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, για τις οποίες φυλακίστηκε το 1592 για δύο ημέρες στο Κάστρο ντελ Ρίο. Από το 1594 μέχρι το 1596, εργάστηκε ως φοροεισπράκτορας με έδρα την Ανδαλουσία, αντιμετωπίζοντας εκ νέου την κατηγορία της κατάχρησης, που τον οδήγησε σε νέα φυλάκιση, μέχρι τον Απρίλιο του 1598, αυτή τη φορά στη Σεβίλλη. Στον πρόλογο που συνόδευσε τον πρώτο τόμο τού Δον Κιχώτη, ο Θερβάντες αφήνει να εννοηθεί πως πιθανώς συνέλαβε την ιδέα του έργου κατά την περίοδο της φυλάκισής του.
Τον Ιανουάριο του 1605 εκδόθηκε το σημαντικότερο ίσως έργο του Θερβάντες, 0 ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχώτης της Μάντσα, γνωστό περισσότερο ως Δον Κιχώτης. Το μυθιστόρημα είχε αξιοσημείωτη επιτυχία και μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου έτους είχαν τυπωθεί δύο εκδόσεις του στη Μαδρίτη και τη Λισαβόνα, καθώς και μία έκδοση στη Βαλένθια. Ο Θερβάντες είχε ήδη παραχωρήσει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του μυθιστορήματος στον Ισπανό εκδότη Φρανθίσκο ντε Ρόβλες, για άγνωστο χρηματικό ποσό, με αποτέλεσμα να μην επωφεληθεί οικονομικά από τη μεταγενέστερη επιτυχία και τις πολλαπλές εκδόσεις του. Σημαντική οικονομική ενίσχυση τού πρόσφεραν ο προστάτης του, Κόντε ντε Λεμός, και ο αρχιεπίσκοπος Τολέδου Μπερνάρδο ντε Σαντοβάλ ι Ρόχας. Ο Θερβάντες αφιέρωσε στον πρώτο ορισμένα από τα έργα του, μεταξύ αυτών και το δεύτερο μέρος του Δον Κιχώτη. Παρά το γεγονός πως άρχισε να αναγνωρίζεται στο λογοτεχνικό κόσμο σε αρκετά προχωρημένη ηλικία, η τελευταία περίοδος της ζωής του υπήρξε η πιο δημιουργική.
right|thumb|180px|Άγαλμα προς τιμή του Θερβάντες στην είσοδο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ισπανίας στη [[Μαδρίτη.]] Το 1613 εκδόθηκαν οι Υποδειγματικές νουβέλες (Novelas ejemplares), σειρά διηγημάτων που συνιστούσαν την απαρχή της σύντομης αφήγησης στην καστιλλιάνικη λογοτεχνία. Στον πρόλογο της έκδοσης, ο Θερβάντες αποκάλυψε πως πρόθεσή του ήταν η συγγραφή διηγημάτων που να μην αποτελούν μεταφράσεις ή μεταφορές έργων ξένων δημιουργών, αναγνωρίζοντας πως ήταν ο πρώτος που έγραψε νουβέλες στη γλώσσα της Καστίλλης, τις οποίες ονόμασε «υποδειγματικές» για τον διδακτικό χαρακτήρα τους. Ο χρόνος της συγγραφής τους δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα. Τον επόμενο χρόνο εκδόθηκε το Ταξίδι στον Παρνασσό, ένα μακροσκελές αλληγορικό ποίημα, στον πρόλογο του οποίου ξεχωρίζει η ομολογία του Θερβάντες σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στο είδος της ποίησης. Το 1615 εκδόθηκαν οκτώ θεατρικά έργα του, γνωστά ως οι Οκτώ κωμωδίες (Ocho comedias, y ocho entremeses nuevos), συνοδευόμενα από ισάριθμα κωμικά ιντερμέτζα, σύντομα μέρη που απαγγέλλονταν συνήθως στα διαλείμματα των θεατρικών πράξεων. Η έκδοσή τους συνδέεται πιθανώς με το γεγονός πως δεν υπήρξε ενδιαφέρον ώστε να παρουσιαστούν σε θεατρικές σκηνές. Από το 1614 θα πρέπει να ξεκίνησε και η συγγραφή του δεύτερου μέρους του Δον Κιχώτη. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους εκδόθηκε μια πλαστή έκδοσή του, από τον Αλόνσο Φερνάντεθ ντε Αβεγιανέδα (Alonso Fernández de Avellaneda), γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του Θερβάντες, η οποία μάλιστα εκδηλώθηκε στον πρόλογο της πραγματικής έκδοσης του έργου (1615). Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ακολούθησαν ανατυπώσεις του στις Βρυξέλλες, στη Βαλένθια και στη Λισαβόνα, ενώ οι πρώτες μεταφράσεις του ολοκληρώθηκαν το 1618 και το 1620, στη Γαλλική και Αγγλική γλώσσα αντίστοιχα.
Ο Θερβάντες πέθανε στις 22 Απριλίου του 1616. Η 23η Απριλίου ήταν η ημερομηνία της ταφής του, όπως βεβαιώνεται από το πιστοποιητικό έγγραφο της εποχής. Τον επόμενο χρόνο εκδόθηκαν Τα πάθη του Περσίλεως και της Σιγισμούνδης (Los trabajos de Persiles y Sigismunda, historia setentrional), ένα από τα τελευταία ρομαντικά αφηγήματά του, με σημαντική απήχηση όπως μαρτυρούν οι οκτώ ισπανικές εκδόσεις που τυπώθηκαν σε διάστημα δύο ετών, καθώς και οι μεταφράσεις του στην Αγγλική και Γαλλική γλώσσα που ολοκληρώθηκαν μέχρι το 1619. thumb|right|180px|Άγαλμα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες στο λιμάνι της Ναυπάκτου
Στις 11 Ιουνίου 2015 ο Θερβάντες τάφηκε με επίσημη τελετή σε μοναστήρι της Μαδρίτης, σε μνημείο όπου εναποτέθηκαν τα λείψανα που ανευρέθηκαν το 2005 και πιστεύεται ότι ανήκουν στον ίδιο.
Σημειώσεις
i. Το επώνυμο Σααβέδρα δεν σχετίζεται με την οικογένειά του, αλλά υιοθετήθηκε επισήμως από τον Θερβάντες το 1586-87 και εμφανίζεται στα έγγραφα που σχετίζονται με το γάμο του με την Καταλίνα ντε Σαλαθάρ. Το ίδιο επώνυμο έδωσε σε έναν από τους χαρακτήρες του έργου El trato de Alger.
ii. Όλες οι προσωπογραφίες του Θερβάντες είναι μεταγενέστερες του θανάτου του και προϊόντα της φαντασίας των δημιουργών. Η μοναδική γραπτή περιγραφή των εξωτερικών χαρακτηριστικών του που είναι γνωστή ανήκει στον ίδιο και περιέχεται στον πρόλογο της έκδοσης των Υποδειγματικών διηγημάτων (1613): «[...] με ωοειδές πρόσωπο, καστανά μαλλιά, αρυτίδωτο μεγάλο μέτωπο, ζωηρά μάτια, γαμψή αλλά με σωστές αναλογίες μύτη, μικρό στόμα, δόντια όχι για να ειπωθούν πολλά αφού έχει μόλις έξι σε κακή κατάσταση και σε λάθος θέσεις, καθώς ούτε δύο από αυτά δεν είναι διαδοχικά, κορμί μεταξύ των δύο άκρων, ούτε ψηλό ούτε κοντό, με έντονες αποχρώσεις, ελαφρά σκυφτός στους ώμους και με βήμα όχι ιδιαίτερα ανάλαφρο [...]»
Βιβλιογραφία
Επιπλέον βιβλιογραφία
∙  Τάκη Παπανικολάου, «Ωδή στον Δον Ζουάν τον Αυστριακό και το Παράπονο του Θερβάντες», εκδόσεις Αντωνίου Ν. Σάκκουλα Ε.Ε, 2020
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πειρατεία στην Αλγερία
Άγιος Αθανάσιος Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Αθανάσιος (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Αθανάσιος είναι χωριό το οποίο βρίσκεται στα δυτικά του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Ξηρόμερου σε υψόμετρο 210 μέτρα. Απέχει 13 χλμ. ΒΔ.-Β. από τον Αστακό και 48,5 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 2001 όταν προσαρτήθηκε στο τότε τοπικό διαμέρισμα Αρχοντοχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αρχοντοχώρι και την Παλιόβαρκα αποτελούν την τοπική Κοινότητα Αρχοντοχωρίου που υπάγεται στο δήμο Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Γιώργος Καρασμάνης
Ο Γιώργος Καρασμάνης είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός, βουλευτής Πέλλας με τη Νέα Δημοκρατία και πρώην υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων της Ελλάδας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γιώργος Καρασμάνης γεννήθηκε το 1951 στον Νομό Πέλλας. Σπούδασε οικονομικές αλλά και πολιτικές επιστήμες, ενώ ύστερα από τις σπουδές του εργάστηκε ως οικονομολόγος. Σήμερα είναι ενεργό μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.
Είναι ενεργό στέλεχος της ΝΔ από την ίδρυσή της, το 1974. Το 1985 ορίστηκε υπεύθυνος διοικούσας επιτροπής Αγροτικού της ΝΔ για τέσσερα χρόνια, ενώ τον ίδιο χρόνο (1985) ήταν τιμητικά στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος, χωρίς να εκλεγεί. Μάλιστα, με τη συμμετοχή του στην Επιτροπή Αγροτικού συνέβαλλε στη σύνταξη του προγράμματος του κόμματος για την αγροτική ανάπτυξη. Το 2004 ανέλαβε καθήκοντα υπεύθυνου τομέα πολιτικής ευθύνης αγροτικής ανάπτυξης και τροφίμων της Νέας Δημοκρατίας.
Στις Εθνικές Εκλογές του 1996 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής ενώ επανεξελέγη στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2000, του 2004, του 2007, του 2009 και τις διπλές εκλογές του 2012. Κατά την πρώτη συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής η οποία προέκυψε από τις Εθνικές Εκλογές του 2009 εξελέγη από το σώμα του Κοινοβουλίου Κοσμήτορας, θέση την οποία διατήρησε έως το 2012.
Στις 9 Ιουνίου 2014, με απόφαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Στις Εθνικές Εκλογές του 2015 και του 2019, επανεξελέγη Βουλευτής του Νομού Πέλλας.
Είναι παντρεμένος με την Αικατερίνη Σπέρη και έχουν μία κόρη την Αναστασία. Μιλά Αγγλικά και Ιταλικά.
Συγγραφικό Έργο
Ο Γιώργος Καρασμάνης έχει συγγράψει τα βιβλία
Παραπομπές
Καρασμάνης Καρασμάνης Καρασμάνης Καρασμάνης
Ιωάννης Βάλβης
Ο Ιωάννης Βάλβης (περ. 1798 - 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Βάλβης. Γεννήθηκε περίπου το 1798 στην Ακαρνανία. Λόγω του κατατρεγμού από τον Αλή Πασά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του αυτός και ο αδελφός του Δημήτριο και να περιπλανηθεί αρκετό χρόνο στην Ιταλία και την Ισπανία.
Με την έναρξη της επανάστασης ο Ιωάννης έσπευσε να επιστρέψει στην Ελλάδα, και έλαβε μέρος στις μάχες της πολιορκίας του Μεσολογγίου.
Μετά την επανάσταση η Κυβέρνηση του Καποδίστρια τον τίμησε δίνοντάς του στρατιωτικό βαθμό και τρία αριστεία του αγώνα. Αργότερα παραιτήθηκε από τον βαθμό και, αν και δικαιούταν, δεν πήρε σύνταξη.
Στα γεράματα τιμήθηκε και με τον Σταυρό του Σωτήρα.
Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1884 στο Μεσολόγγι. Άφησε τέσσερα παιδιά, δύο θυγατέρες και δύο γιους, από τους οποίους ο Αντώνιος έγινε βουλευτής Βόνιτζας.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατηγορία:Ακαρνάνες
Ενότητα (λετονικό πολιτικό κόμμα)
Η Ενότητα (λετ.: Vienotība), καταχωρημένη ως Partija VIENOTĪBA είναι ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό πολιτικό κόμμα στη Λετονία, που ιδρύθηκε ως εκλογική συμμαχία των κομμάτων «Νέα Εποχή», «Αστική Ένωση», και «Κοινωνία για Άλλες Πολιτικές» στις 6 Μαρτίου 2010 και κατά πληροφορίες ιδρύθηκε σε μια προσπάθεια να σχηματιστεί αντίβαρο στην κεντροαριστερή συμμαχία «Αρμονία», η οποία εμφανιζόταν ενισχυμένη σε δημοσκοπήσεις και σε εκλογές, ενώ τα άλλα δεξιά κόμματα (Λαϊκό Κόμμα, Για την Πατρίδα και την Ελευθερία/LNNK και LPP/LC) ήταν κάτω από το εκλογικό όριο του 5%. μικρογραφία|δεξιά|200px|Παλαιότερο λογότυπο. Στις 6 Αυγούστου 2011, η συμμαχία μετατράπηκε σε ενιαίο πολιτικό κόμμα. Είναι συνδεδεμένη με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η αρχηγός του, Σολβίτα Αμπολτίνα, είναι Πρόεδρος του Λετονικού Κοινοβουλίου (Saeima). Η Λαϊμντότα Στραουγιούμα διετέλεσε πρωθυπουργός το 2014, και άλλα πέντε μέλη του κόμματος υπηρέτησαν ως υπουργοί στην κυβέρνηση του 2011-2014. Στις εκλογές του 2014, η Ενότητα συμμετείχε σε εκλογική συμφωνία με το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λετονικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Αντωνία του Μπω
Η Αντωνία, γαλλ.: Antonia de Baux, ιταλ.: Antonia del Balzo (π. 1355 - 23 Ιανουαρίου 1374) από τον Οίκο των Μπω ήταν κόρη του δούκα της Άντρια, κόμη του Μοντεσκαλιόζο & Σκυλάτσε και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σικελίας.
Βιογραφία
Η Αντωνία ήταν η πρώτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια, κόμη του Μοντεσκαλιόζο & Σκουιλάτσε και της 2ης συζύγου του Mαργαρίτας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα.
Ο μόνος αμφιθαλής αδελφός της Αντωνίας ήταν ο Ιάκωβος πρίγκιπας του Τάραντα & της Αχαΐας και τελευταίος τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης.
Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Bερτράνδος Γ΄ κόμης της Άντρια και η Μαργαρίτα ντ'Ωλναί. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Φίλιππος Α΄ πρίγκιπας του Τάραντα και η Αικατερίνη Β΄ των Βαλουά πριγκίπισσα της Αχαΐας και τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης.
Οικογένεια
Στις 26 Νοεμβρίου 1373 η Αντωνία παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης τον Απλό, βασιλιά της Σικελίας. Η νύφη ήταν περίπου 17 χρονών και ο γαμπρός 31. Αυτός είχε μία κόρη από έναν προηγούμενο γάμο, αλλά δεν είχε άρρενες κληρονόμους. Αυτός ο γάμος επισφράγισε την ειρήνη μεταξύ της Νάπολης και της Σικελίας, που είχε συμφωνηθεί προηγουμένως. Η Αντωνία απεβίωσε χωρίς παιδιά μετά από έναν σύντομο γάμο. Ο Φρειδερίκος Γ΄ δεν ξαναπαντρεύτηκε και απεβίωσε το 1377· τον διαδέχθηκε η μόνη κόρη του Μαρία της Σικελίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Οίκος των Μπω
DB
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων DB ή Db ή dB (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ντι-μπι) μπορεί να αναφέρεται :
Λίμνη Μίσιγκαν
Η Λίμνη Μίσιγκαν (Lake Michigan) είναι μια από τις Μεγάλες Λίμνες της Βορείου Αμερικής. Αποτελεί την 3η σε μέγεθος από τις 5 Μεγάλες Λίμνες και βρίσκεται εξ' ολοκλήρου εντός των συνόρων των ΗΠΑ. Οι υπόλοιπες 4 λίμνες είναι μοιρασμένες ανάμεσα στα εδάφη του Καναδά και των ΗΠΑ. Γύρω από τις ακτές της λίμνης ζουν περίπου 12 εκατομμύρια άτομα, τα περισσότερα στο πολεοδομικό συγκρότημα του Σικάγο. Η λίμνη αποτελεί πόρο ψυχαγωγίας, μεταφορών και αλιείας. Η λίμνη Μίσιγκαν έχει σχεδόν το μισό μέγεθος από αυτό της Ελλάδας. Συνδέεται με την λίμνη Χιούρον με τον ισθμό του Μάκινακ. Νότιά της βρίσκεται το Σικάγο, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής(Η.Π.Α.). Η λέξη Μίσιγκαν ή αλλιώς Μίτσιγκαν σημαίνει το μεγάλο νερό δηλαδή το ξεχωριστό νερό. Η ονομασία της προήρθε από τους πρώτους κατοίκους της, οι οποίοι την ονόμασαν έτσι, αφού εξέτασαν προσεκτικά τα νερά της. Το συμπέρασμά τους ήταν πως η λίμνη αυτή έχει πάρα πολύ καλό νερό, πεντακάθαρο και πόσιμο. Οι άνθρωποι που έζησαν μετά, έπαιρναν νερό από την λίμνη αυτή για να πιουν.
Γεωγραφικά χαρακτηριστικά
Η λίμνη έχει επίμηκες ελλειπτικό σχήμα διαστάσεων 490 χλμ. στον άξονα βορρά-νότου και 190 χλμ. στον άξονα ανατολής-δύσης. Το μέγιστο βάθος της είναι 290 μ.
Μισιγκαν Κατηγορία:Λίμνες των Ηνωμένων Πολιτειών
Μπλάκμπερν Ρόβερς
Η Μπλάκμπερν Ρόβερς (αγγλικά: Blackburn Rovers, ) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μπλάκμπερν.
Ιστορική πορεία
Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Μπλάκμπερν Ρόβερς ιδρύθηκε το 1875 στην πόλη Μπλάκμπερν της επαρχίας Λάνκασαϊρ. Το 1888 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της επαγγελματικής ποδοσφαιρικής λίγκας (Football League) της Αγγλίας. Ήδη από το 1890 χρησιμοποιεί ως έδρα το Ίγουντ Παρκ που έχει χωρητικότητα 31.367 θεατών.
Έχει χρώματα το μπλε και το άσπρο και ως έμβλημα το τριαντάφυλλο. Μότο του συλλόγου είναι η λατινική φράση Arte et labore, η οποία αποτελούσε ανέκαθεν το μότο του δημοτικού συμβουλίου της πόλης και σημαίνει "Tέχνη και εργασία". Εκφράζει τη φιλοσοφία των κατοίκων της τοπικής κοινωνίας, εννοώντας ότι η επιτυχία έρχεται αν συνδυαστούν η επιδεξιότητα με τη σκληρή δουλειά.
Τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης της Μπλάκμπερν Ρόβερς ήταν τα πιο επιτυχημένα, αφού κατέκτησε τέσσερις φορές το Κύπελλο Αγγλίας ως το 1891 και μάλιστα τρεις συνεχόμενες (1884, 1885, 1886), μια επιτυχία που δεν εχει επαναληφθεί από άλλο σύλλογο. Στη συνέχεια πέρασε στάδια ακμής και παρακμής κερδίζοντας μόλις δύο πρωταθλήματα κι ένα Κύπελλο Αγγλίας (1928) ως το 1930.
Τις επόμενες δεκαετίες παρέμεινε στη μετριότητα των χαμηλών κατηγοριών, από την οποία κατάφερε να ξεφύγει μετά το 1991, όταν τη διοίκηση του συλλόγου ανέλαβε ο βιομήχανος Τζακ Γουόκερ (Jack Walker), ο αποκαλούμενος «βαρόνος του χάλυβα». Προσέλαβε ως μάνατζερ τον Κένι Νταλγκλίς και αμέσως προήχθη στην Πρέμιερ Λιγκ (1992). Δαπάνησε εκατομμύρια λίρες αγοράζοντας σημαντικούς ποδοσφαιριστές, όπως οι Άλαν Σίρερ και Κρις Σάτον και το 1995 κατάφερε κόντρα στα φαβορί να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Αγγλίας ύστερα σχεδόν από 80 χρόνια και να πάρει μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Στην Μπλάκμπερν αγωνίστηκε για μιάμισι αγωνιστική περίοδο (1996-98) ο Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής Γιώργος Δώνης.
Λίγα χρόνια αργότερα η πρωταθλήτρια ομάδα διαλύθηκε και το 1999 υποβιβάστηκε. Παρά το θάνατο του Γουόκερ, το 2001 ο σύλλογος ανέβηκε πάλι στην Πρέμιερ. Έκτοτε έχει κατακτήσει το Λίγκ Κάπ (2002) κι έχει λάβει μέρος τέσσερις φορές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τo 2010-11 τερμάτισε 15η θέση στην βαθμολογία. Τη σεζόν 2011-12 υποβιβάστηκε στη 2η Κατηγορία Αγγλίας .Το 2017 υποβιβάστηκε ακόμα χαμηλότερα στην 3η κατηγορία για έναν χρόνο, καταφέρνοντας να ανάβει πάλι στην Τσάμπιονσιπ, όπου αγωνίζεται και σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1875 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1875
Οικογένεια Μεταξά
thumb|right|200px|Από το Libro d' Oro: Το οικόσημο της οικογένειας Μεταξά Με το όνομα Μεταξάς φέρεται ιστορική Κεφαλληνιακή αριστοκρατική οικογένεια. Τα μέλη της ήταν συνήθως στρατιωτικοί, κληρικοί και πολιτικοί.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την παράδοση, η οικογένεια Μεταξά ανάγει τις απαρχές της στον Μάρκο Αντώνιο Μεταξά, υποτιθέμενο συγκλητικό και υπασπιστή του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Διαφεύγοντας της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, έφτασε στην Κεφαλονιά, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην περιοχή "Φραντζάτα", που έκτοτε μετονομάσθηκε σε "Μεταξάτα". Τωόντι σε έναν κατάλογο (Gregolin Archivio, no. 36/273) των ευγενών υπερασπιστών της Κωνσταντινούπολης που μετά την Άλωση κατέφτασαν στην Κρήτη μέσω Χίου, επιβαίνοντες στην γαλέρα του Ζόρζι Ντόρια, περιλαμβάνονται και οι Αντώνιος, Νικόλαος, και Σέργιος Μεταξάς, αγνώστων όμως λοιπών στοιχείων. Πάντως το επώνυμο εμφανίζεται στην Κεφαλονιά ήδη από το 1264, όταν αναφέρονται οι γαιοκτήμονες Μιχαήλ, Θεόδωρος και Κομπολέων Μεταξάς. Επιπλέον, ένας Γεώργιος Μεταξάς αναφέρεται στην Θεσσαλονίκη το 1314, και ο πάροικος Ιωάννης Μεταξάς στους Σταγούς το 1328.
Κλάδοι
Αν και ο Μάρκος Αντώνιος Μεταξάς θεωρείται ο γενάρχης όλων των Μεταξάδων της Κεφαλληνίας, με το πέρασμα των ετών έκαναν την εμφάνισή τους διαφορετικοί κλάδοι για την πολυπληθή οικογένεια με ξεχωριστά γενεαλογικά δένδρα τα οποία όμως, ως επί το πλείστον, αλληλοσυμπληρώνονται. Κύρια πηγή πληροφοριών για τους κλάδους της οικογένειας Μεταξά είναι το Libro d' Oro.
Πρώτοι κλάδοι που αναφέρονται στα αρχεία της Βενετικής Διοίκησης και στο Libro d' Oro είναι αυτοί των Βασιλάκιδων (Vassilacci), Λασκαράτων (Lascarato), απογόνων του Λάσκαρι Μεταξά (γενν. 1570), των Αντζουλάτων/Αντζουλακάτων (Anzolato), από τον οποίο καταγόταν, μεταξύ άλλων, και ο δικτάτορας (1936-1941) Ιωάννης Μεταξάς, και των Τζαννάτων (Zannato). Από τα μέσα του 17ου αι. αναφέρονται οι κλάδοι των Λυσέων (Liseo), Αγγουρίων (Angurea), Τρικάρδων (Tricardo), Στραβολαίμων (Stravolemo), Καψολίβερων (Capsoliveri) και των Ζέζων ή Ζήζων (Zezo).
Όσον αφορά την γεωγραφική κατανομή των κλάδων της οικογένειας Μεταξά στην Κεφαλονιά, καταλαμβάνει σήμερα σχεδόν το σύνολο του νησιού με ορισμένους κλάδους όμως να εντοπίζονται τοπικά : Οι Μεταξά-Λυσέοι ως επί το πλείστον στο Αργοστόλι, οι Μεταξά-Τρίκαρδοι, Στραβόλαιμοι και Ζήζοι στα Μεταξάτα και οι Μεταξά-Αγγούριοι και Καψολίβεροι στη Λειβαθώ.
Αξιοσημείωτα μέλη
Από την πολυμελή αυτή οικογένεια πολλά μέλη διακρίθηκαν στο στρατό, τον κλήρο, την πολιτική, καθώς και στα γράμματα και τις επιστήμες. Σημαντικότεροι εξ αυτών κατά ιστορική σειρά ήταν:
Παραπομπές
* Κατηγορία:Κεφαλονιά
Βάτσλαβ Ρίντλμπαουχ
Ο Βάτσλαβ Ρίντλμπαουχ (1 Απριλίου 1947 - 3 Νοεμβρίου 2017) ήταν Τσέχος συνθέτης, παιδαγωγός και επιχειρηματίας. Ήταν Υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Γιαν Φίσερ (2009-2010).
Μουσικός
Ο Ρίντλμπαουχ σπούδασε ακορντεόν με τον Γιόσεφ Σμετάνα και σύνθετη με τον Zdeňek Hůla στο Ωδείο της Πράγας από το 1962 έως το 1968. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τεχνών στην Πράγα με καθηγητή τον Václav Dobiáš.
Ήταν διευθυντής στο Συνεδριακό Κέντρο της Πράγας και στο Εθνικό Θέατρο της Πράγας. Από το 2001 ήταν ο γενικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Τσεχίας. Ο Ρίντλμπαουχ ήταν καθηγητής σύνθεσης στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών στην Ακαδημία Τεχνών της Πράγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι συνθέτες Κατηγορία:Τσέχοι πολιτικοί
Λιαστή ντομάτα
thumb|Λιαστή ντομάτα Η λιαστή ντομάτα είναι μια τροφή που αποτελείται από ώριμες κανονικές τομάτες ή και από άνυδρες ντομάτες (ξεχωριστή ποικιλία ντοματών που είναι συνηθισμένη σε πολλά νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος και μοιάζει με την ιταλική ποικιλία pomodori), που ξεραίνονται κάτω απο τον ήλιο για να εξατμιστεί το νερό που περιέχουν μέσα τους. Τα ντοματάκια χάνουν το 88% του βάρους τους μετά την αποξήρανση, ενώ οι μεγαλύτερες ντομάτες χάνουν το 93%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποξηραμένα φρούτα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση την τομάτα
Σντερότ
Η Σντερότ (שְׂדֵרוֹת,, κυρ. «Λεωφόροι») είναι πόλη στα δυτικά του Νεγκέβ και πρώην αναπτυξιακή πόλη στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ. Το 2019 είχε πληθυσμό 27.635 κατοίκους.
Η Σντερότ βρίσκεται πολύ κοντά στη Γάζα (με το πλησιέστερο σημείο να απέχει 840 μ.), και είναι αξιοσημείωτο ότι υπήρξε σημαντικός στόχος επιθέσεων πυραύλων Κασσάμ από τη Λωρίδα της Γάζας. Μεταξύ 2001 και 2008, οι πυραυλικές επιθέσεις στην πόλη σκότωσαν 13 άτομα, τραυμάτισαν δεκάδες, προκάλεσαν ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων και διέκοψαν βαθιά την καθημερινή ζωή. Αν και οι πύραυλοι υποχώρησαν μετά τον Πόλεμο της Γάζας, η πόλη δέχεται περιστασιακά πυραυλικές επιθέσεις από τότε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Τρίπολις Λαρισαία
Η Τρίπολις Λαρισαία ήταν αρχαία πόλη στην Πελασγιώτιδα της Θεσσαλίας, στον Πηνειό ποταμό, που βρισκόταν περίπου 5 χλμ ανατολικά της Λάρισας.
Κατά τη διάρκεια του Τρίτου μακεδονικού Πολέμου, οι Ρωμαίοι, υπό τον Πόπλιο Λικίνιο κατασκήνωσαν εκεί κατά την προέλασή τους προς τη Λάρισα (171 π.Χ.).
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Νιου Μπράνσγουικ (Νιου Τζέρσεϊ)
Το Νιου Μπράνσγουικ (αγγλικά: New Brunswick) είναι πόλη του Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Η πόλη βρίσκεται κοντά στο ποταμό Ράριταν και απέχει 27 μίλια νοτιοδυτικά του Μανχάταν. Είναι γνωστή ως ζωντανή εμπορική πόλη, καθώς και ως πανεπιστημιούπολη, αφού εκεί βρίσκονται αρκετά σημαντικά πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς.
Το 2019, η πόλη είχε πληθυσμό 55.676 και είναι η 689η πολυπληθέστερη πόλη στις ΗΠΑ.
Εκπαίδευση
Το Θεολογικό Σεμινάριο του Νιου Μπράνσγουικ βρίσκεται επίσης στην πόλη. Αυτό το θεολογικό σεμινάριο ιδρύθηκε το 1784 στην Νέα Υόρκη, αλλά μετακινήθηκε το 1910 στο Νιου Μπράνσγουικ.
Το Κολέγιο της Κομητείας Μίντλεσεξ έχει κάποιες εγκαταστάσεις στην πόλη, αλλά η κυρία πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στο Έντισον.
Κατσικόπουλα Αστυπάλαιας
Τα Κατσικόπουλα είναι δύο ακατοίκητες βραχονησίδες του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα, που βρίσκονται νοτιοανατολικά της Αστυπάλαιας, ανάμεσα στη νησίδα Σύρνας και τα Τριανήσια. Η μεγαλύτερη από αυτές αναφέρεται με το όνομα Κατσίκα ( 36.32557°N, 26.73008°W ) με έκταση 0,0185 τ.χλμ. αντίστοιχα και έχει κηρυχθεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Άρτεμης (Calonectris diomedea), Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) και Μύχος (Puffinus yelkouan).
Ανδρέας Ι. Μεταξάς
Βιογραφία
Αναδείχθηκε ως στρατιωτικός και σύμμαχος των Ενετών με τους οποίους και πολέμησε το 1657 στην Κρήτη κατά των Οθωμανών, επικεφαλής 250 Κεφαλληνίων που συντηρούσε ο ίδιος.
Επίσης, συμμετείχε και στους αγώνες των Ενετών για την κατάληψη της Λήμνου που επιχείρησαν την ίδια εποχή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί Κατηγορία:Οικογένεια Μεταξά Κατηγορία:Ιστορία της Λήμνου Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης
Αντώνιος Βάλβης
Ο Αντώνιος Βάλβης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Βάλβης. Έγινε βουλευτής Βόνιτσας. Το 1903 διορίστηκε Νομάρχης Βοιωτίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Βονίτσας και Ξηρομέρου Κατηγορία:Νομάρχες Βοιωτίας
Γιώργος Ξενίδης
Ο Γιώργος Ξενίδης (6 Δεκεμβρίου 1974 - 3 Ιουνίου 2019) αποτέλεσε Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Είχε αγωνιστεί το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Ηρακλή, όπου το φθινόπωρο του 2011 ανέλαβε το ποδοσφαιρικό τμήμα ως υπεύθυνος του.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 6 Δεκεμβρίου του 1974 και ξεκίνησε την καριέρα του από τους ερασιτέχνες του Ηρακλή για να προωθηθεί στην επαγγελματική ομάδα το καλοκαίρι του 1994. Στο γηραιό παρέμεινε επί μια δεκαετία, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού, με μια μικρή διακοπή για ένα εξάμηνο το 2002 όταν και αγωνίστηκε στην ΑΕΚ κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδος, για να επιστρέψει τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς στον Ηρακλή.
Το 2004 άφησε το ελληνικό πρωτάθλημα για να αγωνιστεί στην Κύπρο με τα χρώματα της Ανόρθωσης. Κατά την διετή του παρουσία στην κυπριακή ομάδα πανηγύρισε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος του 2005 καθώς και την ιστορική πρόκριση επί της τουρκικής Τραμπζονσπόρ στο πλαίσιο των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2005/06.
Το 2006 πήρε μεταγγραφή Ιωνικού. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα ξεκίνησε με φιλοδοξίες, διοικητικά προβλήματα και αφαιρέσεις βαθμών την οδήγησαν στον υποβιβασμό. Παρ' όλα αυτά ο Ξενίδης παρέμεινε στον Ιωνικό και αγωνίστηκε και στη Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα της Νικαίας και από τότε έμεινε χωρίς ομάδα. Είχε συνολικά 224 συμμετοχές σε επίπεδο Α' Εθνικής (195 με Ηρακλή, 20 με Ιωνικό και 9 με ΑΕΚ) και έχει σημειώσει 20 τέρματα.
Τον Δεκέμβριο του 2005 είχε προσπαθήσει μαζί με τον Βασίλη Μπορμπόκη να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 3 Ιουνίου 2019 σε ηλικία 45 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
BMW E21
Η BMW Σειρά 3 E21 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Αύγουστο του 1975 έως τον Αύγουστο του 1982, αν και ειδικότερα η βασική έκδοση 315 διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 1983. Ήταν η πρώτη γενιά της επιτυχημένης Σειράς 3. Παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1975, ως η διάδοχος της BMW Σειράς 02 (με γνωστότερη έκδοση τη BMW 2002), και υπήρξε η μοναδική γενιά της Σειράς 3 που διατέθηκε αποκλειστικά με 2-πορτο αμάξωμα, καθώς και η μοναδική γενιά που δεν είχε έκδοση M3. Οι κινητήρες της E21 ξεκινούσαν από τα 1 573 cm³ (1.6 λίτρα) και 75 άλογα στη βασική έκδοση 315 και έφθαναν τα 2.315 cm³ (2.3 λίτρα) και 143 άλογα στην κορυφαία έκδοση 323i.
Αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1982 από τη BMW E30. Η συνολική παραγωγή της E21 έφτασε τα 1.364.039 αντίτυπα, από τα οποία τα 4.595 μετατράπηκαν σε ημι-κάμπριο με αναδιπλούμενη οροφή, στο διάστημα 1977 έως 1982, από την εταιρεία Karosserie Baur GmbH.
Αισθητική
300px|thumb|left|BMW E21 323i Baur Cabriolet.
Η Σειρά 3 E21 ήταν η μοναδική γενιά της Σειράς 3 που σχεδιάστηκε από τον Γάλλο Paul Bracq, που ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974. Για την ιστορία, ο ίδιος αρχικά ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz για τα μοντέλα που σχεδιάστηκαν από το 1957 έως το 1967 και μετά, ενώ από το 1967 έως το 1970, συμμετείχε στη δημιουργία του τραίνου υψηλών ταχυτήτων TGV. Στη συνέχεια ετέθη επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974 όπως προαναφέρθηκε, και αμέσως μετά της Peugeot, από το 1974 έως το 1996, ιδίως στον σχεδιασμό των σαλονιών των μοντέλων της γαλλικής εταιρείας.
Ειδικότερα η σφηνοειδής αισθητική της Σειράς 3 E21 θύμιζε έντονα την αισθητική της αμέσως μεγαλύτερης BMW Σειράς 5 E12 του 1972 - 1981, που είχε σχεδιαστεί επίσης από τον Paul Bracq. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τους αποκλειστικά δίδυμους στρογγυλούς μπροστινούς προβολείς της E12, καθώς και της διαδόχου Σειράς 3 E30, στην E21 μόνο οι εκδόσεις άνω των 2.0 λίτρων έφεραν δίδυμους στρογγυλούς προβολείς, ενώ όλες οι μικρότερες εκδόσεις είχαν μονούς. Κατά κανόνα, στις βόρειες χώρες οι μπροστινοί φανοί ήταν κίτρινου χρώματος, με σκοπό την παράλληλη χρήση τους και ως φώτα ομίχλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E21 Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Χρήστος Καψάλης (επαναστάτης)
300px|μικρογραφία|δεξιά|Η ανατίναξη του Χρήστου Καψάλη. Λάδι. [[Θεόδωρος Βρυζάκης.]]
Ο Χρήστος Καψάλης (1751-1826) ήταν Έλληνας προύχοντας και πολεμιστής του Μεσολογγίου.
Βιογραφία
Ο Χρήστος Καψάλης καταγόταν από παλιά οικογένεια του Μεσολογγίου και ήταν πρόκριτος την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας. Διέθεσε όλη την περιουσία του για τον αγώνα. Όταν ο Λόρδος Βύρωνας πήγε στο Μεσολόγγι του παραχώρησε ένα από τα σπίτια του και σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας. Ακόμη συμμετείχε στην επισκευή των προμαχώνων αλλά και στην εμψύχωση των πολιορκημένων. Το σπίτι του μάλιστα ήταν αποθήκη πυρίτιδας και πυρομαχικών.
Στις 8 Απριλίου 1826, όταν αποφασίστηκε η Έξοδος, ο δημογέροντας Καψάλης μην μπορώντας, λόγω ηλικίας, να συμμετέχει, προτίμησε να πεθάνει στα ερείπια της πατρίδας του. Την παραμονή της εξόδου είχε περιέλθει την πόλη και είχε συγκεντρώσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που δεν μπορούσε να ακολουθήσει την ηρωική φρουρά. Συγκέντρωσε πολλές γυναίκες, παιδιά, ασθενείς, τραυματίες, ηλικιωμένους, εξαντλημένους από την πείνα και τις αρρώστιες, και όσους ανάπηρους δεν μπορούσαν να πάρουν μέρος στην έξοδο, σχεδόν 400 άτομα. Λίγες ώρες νωρίτερα, το μεσημέρι, είχε κηδεύσει τη γυναίκα του, η οποία πέθανε από τις κακουχίες και την εξάντληση. Κατέλαβε την μεγάλη πυριτιδαποθήκη κάτω από τον προμαχώνα του Μπότσαρη, η οποία ήταν γεμάτη εκρηκτικές ύλες. Όταν η πυριτιδαποθήκη γέμισε από τους πολιορκημένους, έκλεισε την πόρτα και έβαλε τις πιο νέες κοπέλες στα παράθυρα, για να τις δουν οι εχθροί και να μαζευτούν. Οι έγκλειστοι καταλαβαίνουν πως έφθασε η ύστατη στιγμή και τραγουδούν θρηνητικά τραγούδια. Το πρωί, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην πόλη, ο Καψάλης ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη μαζί με όλους τους παρευρισκόμενους και πλήθος Τούρκων εχθρών.
Για τη πράξη αυτή υμνήθηκε τόσο από τους Έλληνες όσο και από ξένους ποιητές. Προτομή του Καψάλη έχει στηθεί στο ηρώο του Μεσολογγίου από το 1926. Ο δήμος της πόλης, στον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της εθνικής ανεξαρτησίας, έκοψε χρυσά, αργυρά και χαλκά αναμνηστικά μετάλλια τα οποία απεικόνιζαν στην μια όψη τους την ανατίναξη και στην άλλη είχαν χαραγμένη τη φράση «Το Μεσολόγγι προς το ολοκαύτωμα του Χρήστου Καψάλη 1826-1930». Κάθε χρόνο το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων γίνονται επετειακές εορτές σε ανάμνηση της εξόδου των Πολιορκημένων με αναπαράσταση της εξόδου και της ανατινάξεως της οικίας του.
εναλλ.=Ο Χρήστος Καψάλης ανατινάζει την πυριτιδαποθήκη.|μικρογραφία|293x293px|Η ανατίναξη του Χρήστου Καψάλη |καθόλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Purple Passages
Το Purple Passages είναι μια συλλογή τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1972 σε μορφή διπλού βινυλίου μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και την Ιαπωνία και περιείχε κομμάτια αποκλειστικά από την πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple, με τον Ροντ Έβανς στα φωνητικά και το Νικ Σίμπερ στο μπάσο.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιείχε τις καλύτερα τραγούδια της περιόδου 1968-1969 του συγκροτήματος και έφτασε ως το # 57 των Αμερικανικών τσαρτ. Παρόλα αυτά απογοήτευσε το συγκρότημα, αφού κυκλοφόρησε, χρονικά, ανάμεσα στους πολύ επιτυχημένους δίσκους "Fireball", "Machine Head" και "Made in Japan" και το μόνο που κατάφερε ήταν να μπερδέψει τους οπαδούς τους.
Τα τραγούδια
1. And the Address (Blackmore, Lord) - 4.53
2. Hey Joe (Roberts) - 6.57
4. Emmaretta (Lord, Blackmore, Evans) - 2.58
5. Chasing Shadows (Lord, Paice) - 5.31
6. Bird Has Flown (Evans, Blackmore, Lord) - 5.30
7. Why Didn't Rosemary (Blackmore, Lord, Evans, Simper, Paice) - 5.00
8. Hard Road (Wring That Neck) (Blackmore, Lord, Simper, Paice) - 5.11
9. The Shield (Blackmore, Evans, Lord) - 6.02
11. Kentucky Woman (Diamond) - 4.44
12. April (Blackmore, Lord) - 12.03
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: Οκτώβριος 1972
Μέλη των Deep Purple
Η πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple είχε αντοχή μόλις ένα χρόνο, αφού μετά την κυκλοφορία τριών δίσκων ο τραγουδιστής Ροντ Έβανς και ο μπασίστας Νικ Σίμπερ απολύθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, για να έρθουν στη θέση τους ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ, αντίστοιχα. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Κέφαλος
Το όνομα Κέφαλος φέρουν τα παρακάτω:
Πρόσωπα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Inferno: Last in Live
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του "Angry Machines" το οποίο είχε κυκλοφορήσει το 1996.
Αυτό είναι το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο το μπάσο έχει αναλάβει ο Λάρι Ντένισον. Το 1998, αντικαταστάθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα από τον Μπομπ Ντέισλι και αργότερα από τον Τζίμι Μπέην.
Τραγούδια
CD 1
1. Intro - 1:36
2. Jesus, Mary & the Holy Ghost (Dio, Grijalva, Appice) - 3:27
3. Straight Through the Heart (Dio, Bain) - 5:48
4. Don't Talk to Strangers (Dio) - 6:03
5. Holy Diver (Dio) - 4:59
6. Drum Solo (Appice) - 4:02
8. Double Monday (Dio, Grijalva, Appice) - 3:18
10. Hunter of the Heart (Dio, Grijalva, Appice) - 5:15
CD 2
11. Mistreated / Catch the Rainbow (Blackmore, Coverdale, Dio) - 10:11
12. Guitar Solo (Grijalva) - 3:39
13. The Last in Line (Dio, Campbell, Bain) - 6:54
14. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:56
15. The Mob Rules (Dio, Butler, Iommi) - 3:37
16. Man on the Silver Mountain (Dio, Blackmore) - 2:11
17. Long Live Rock and Roll (Dio, Blackmore) - 4:14
18. We Rock (Dio) - 5:40
Θέσεις τσαρτ
Inferno: Last in Live (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Φεβρουάριος 1998
Σήψη
Σήψη καλείται το σύνολο των μεταβολών στον μεταβολισμό και την αιμοδυναμική που είναι αποτέλεσμα γενικευμένης φλεγμονώδους αντίδρασης του ανθρώπινου οργανισμού σε λοιμώδη παράγοντα (βακτήριο, ιό, μύκητα ή παράσιτο). Έχει συχνή κατάληξη το θάνατο μέσω ανεπάρκειας πολλών οργάνων (Σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας) και μη αναστρέψιμη πτώσης της αρτηριακής πίεσης (σηπτικό σοκ).
Inferno: Last in Live
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Inferno: Last in Live" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
Σήψη
Τα συχνότερα παθογόνα μικρόβια που ευθύνονται για τη σηπτική κατάσταση είναι η Εσερίχια (Escherichia coli), η κλεμπσιέλλα (Klebsiella) και η ψευδομονάδα (Pseudomonas aeruginosa).
Η σήψη είναι συχνό ενδονοσοκομειακό νόσημα. Το ποσοστό ασθενών που καταλήγουν από τη σήψη κυμαίνεται από 20% έως 80%. Αφορά κυρίως τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, όπου αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου.
Η σήψη ως κλινική έννοια καθορίζεται από τις ακόλουθες κλινικές και εργαστηριακές παραμέτρους: 1) πυρετός >38οC ή υποθερμία <35οC, 2) ταχυκαρδία (περισσότερες από 90 σφύξεις το λεπτό), 3) ταχύπνοια (περισσότερες από 20 αναπνοές το λεπτό), 4) λευκοκυττάρωση.
Γενικευμένη φλεγμονώδης αντίδραση δεν αναπτύσσεται μόνο όταν υπάρχει λοίμωξη, αλλά μπορεί να προκύψει και σε άλλες καταστάσεις (όχι τόσο συχνά όσο σε έδαφος λοίμωξης) στις οποίες έχει συμβεί οξεία βλάβη ιστών, όπως: εγκαύματα, τραύματα, ισχαιμία, αιμορραγικό ή αναφυλακτικό σοκ, οξεία παγκρεατίτιδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθολογία Κατηγορία:Νεογνολογία Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά
Κλεόμβροτος Α΄
Ο Κλεόμβροτος Α΄ (πέθανε στις 6 Ιουλίου 371 π.Χ.) ήταν Βασιλιάς της Σπάρτης από την Δυναστεία των Αγιαδών (380 π.Χ. - 371 π.Χ.). Ο Κλεόμβροτος Α΄ ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Παυσανία Α΄, εγγονού του ομώνυμου διάσημου στρατηγού Παυσανία νικητή στην Μάχη των Πλαταιών, ο Παυσανίας Α΄ διαδέχθηκε τον αδελφό του Αγησίπολις Α΄ (380 π.Χ.). Ο Κλεόμβροτος Α΄ οδήγησε την Αρχαία Σπάρτη και τους Πελοποννήσιους συμμάχους του σε μάχη απέναντι στην ταχύτατα ανερχόμενη εκείνη την εποχή Θήβα. Ακολούθησε η Μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.) στην οποία ο ευφυέστατος Θηβαίος στρατηγός Επαμεινώνδας απρόσμενα συνέτριψε τους Σπαρτιάτες με πολύ μικρότερο στρατό, στην μάχη έπεσε και ο ίδιος ο Κλεόμβροτος Α΄. Πολλοί ιστορικοί κατηγορούν τον Κλεόμβροτο Α΄ σαν φίλο με τους Θηβαίους κάτι για το οποίο ίσως τον είχε κατηγορήσει ο συμβασιλέας του Αγησίλαος Β΄ της Σπάρτης. Οι ιστορικοί της εποχής του τον κατηγόρησαν για την φιλία του με την Θήβα που έφερε μια τόσο ταπεινωτική ήττα αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί το αρνούνται. Ο Κλεόμβροτος Α΄ ήταν ο δεύτερος Σπαρτιάτης βασιλιάς που έπεσε σε μάχη από την εποχή που ο δοξασμένος Λεωνίδας έπεσε στην Μάχη των Θερμοπυλών. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αγησίπολις Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Τζεμάλ Μετίν Μπουλουτογλουλάρι
Ο Τζεμάλ Μετίν Μπουλουτογλουλάρι (γεννημένη στις 2 Σεπτεμβρίου 1960) είναι πρώην δήμαρχος της πρωτεύουσας της Βόρειας Κύπρου, της Βόρεια της Λευκωσίας (τουρκικά: Lefkoşa). Γεννήθηκε στη Λευκωσία. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην γειτονιά Ορτακιόι Μαρμαρά και αποφοίτησε από το τουρκικό λύκειο της Λευκωσίας το 1979. Αποφοίτησε από Κολλέγιο Τεχνολογίας του Ίστχαμ στην Αγγλία. Ο Τζεμάλ Μετίν Μπουλουτογλουλάρι είναι παντρεμένος με δύο παιδιά. Μιλάει άπταιστα αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι της Βόρειας Λευκωσίας
Θεόφραστος
Ο Θεόφραστος (371 π.Χ. – 287 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος από την Ερεσό της Λέσβου, διάδοχος του Αριστοτέλη στην Περιπατητική Σχολή. Μετακόμισε στην Αθήνα σε νεαρή ηλικία και αρχικά σπούδασε στην Ακαδημία του Πλάτωνος. Μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, συνδέθηκε με τον Αριστοτέλη. Όταν ο Αριστοτέλης έφυγε από την Αθήνα, ο Θεόφραστος ανέλαβε ως επικεφαλής του Λυκείου. Ο Θεόφραστος διηύθυνε την Περιπατητική Σχολή για 25 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων η σχολή άκμασε πολύ. Θεωρείται συχνά ως ο πατέρας της βοτανικής λόγω των έργων του σχετικά με τα φυτά. Μετά τον θάνατό του, οι Αθηναίοι τον τίμησαν με δημόσια κηδεία. Ο διάδοχός του ως επικεφαλής της σχολής ήταν ο Στράτων ο Λαμψακηνός.
Η ζωή του
Τις περισσότερες πληροφορίες για τον βίο του Θεοφράστου αντλούμε από τον Διογένη τον Λαέρτιο, συγγραφέα τών βίων των φιλοσόφων. Ο Θεόφραστος γεννήθηκε το 371 ή 372 π.Χ. στην Ερεσσό της Λέσβου. Ο πατέρας του ήταν ο πλούσιος έμπορος και καθαριστής ενδυμάτων Μέλαντας (το όνομα φαίνεται και στη βάση της προτομής στην εικόνα δεξιά, αντιθέτως από λάθος στον Σουΐδα αναφέρεται ως Λέων, όνομα του αδελφού του) και το πραγματικό του όνομα ήταν αρχικά Τύρταμος. Αρχικά έλαβε τα πρώτα του μαθήματα κοντά στον Λεύκιππο (Άλκιππο γράφει ο Διογένης από λάθος ) ενώ αργότερα εγκατέλειψε την πόλη της Ερεσσού και μετέβη στην Αθήνα όπου και άρχισε να ασχολείται με τη φιλοσοφία ως μαθητής του Πλάτωνος. Θανόντος του δασκάλου του, το 347 π.Χ., ακολούθησε τον Αριστοτέλη, ο οποίος διακρίνοντας τη φιλομάθεια και την ευφυΐα του, τον επονόμασε αρχικά Εὔφραστο και αργότερα Θεόφραστο. Η εκτίμηση που έτρεφε ο Αριστοτέλης προς τον Θεόφραστο αποδεικνύεται και από το γεγονός πως όταν το 323 π.Χ. ο Αριστοτέλης κατηγορήθηκε για ασέβεια και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Χαλκίδα δώρισε στον Θεόφραστο τη βιβλιοθήκη του και του εμπιστεύτηκε τη διεύθυνση της Περιπατητικής Σχολής.
Ο Θεόφραστος παρέμεινε στην διεύθυνση της σχολής επί 25 έτη και σε αυτό το διάστημα δίδαξε αλλά και άφησε πολλά γραπτά. Την περίοδο αυτή, λέγεται πως οι μαθητές της σχολής ξεπέρασαν τις δύο χιλιάδες και σ' αυτούς περιλαμβάνονταν ο Μένανδρος, οι βασιλείς της Μακεδονίας Φίλιππος και Κάσσανδρος καθώς και ο βασιλεύς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Α'. Ο Θεόφραστος δεν ασχολήθηκε ποτέ ενεργά με την πολιτική αλλά αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην Επιστήμη και τη Φιλοσοφία. Ο Αγνωνίδης τον κατηγόρησε για ασέβεια αλλά όχι μόνον αθωώθηκε αλλά οι δικαστές παρ' ολίγο να τιμωρήσουν τον κατήγορο με πρόστιμο. Το 306, όταν διά ψηφίσματος απηγορεύθη η διδασκαλία της φιλοσοφίας εν Αθήναις ύστερα από πρόταση κάποιου Σοφοκλή, αναγκάστηκε να εξοριστεί, μέχρι τουλάχιστον να ακυρωθεί ο νόμος μετά ένα έτος περίπου. Πέθανε περί το 287 π.Χ. και μέχρι το τέλος της ζωής του δίδασκε και εργαζόταν. Ένδεικτική είναι η πληροφορία ότι στο βαθύ του γήρας εφέρετο με φορείο για να διδάξει. Ο ίδιος ελυπείτο διότι όπως έλεγε πεθαίνει τη στιγμή κατά την οποίαν αρχίζει να κατανοεί την φύση γιά την αδικία της. Ετάσσετο κατά του γάμου και θεωρούσε τον έρωτα «ἀσθένειαν ψυχῆς ἀέργου». Τέλος, άν και φιλόσοφος, φρόντιζε αρκετά την εξωτερική του εμφάνιση ενδυόμενος ευπρεπώς και δεν του έλειπαν οι ισχυροί φίλοι και τα πλούσια ενίοτε γεύματα όντας πραγματικός οπαδός της μεσότητος γνωρίζων να συνδέει το ωφέλιμο με το ευχάριστο.
Μέρος της διαθήκης του σώζει ο Διογένης ο Λαέρτιος και αναφέρει ότι άφησε μεγάλο μέρος τής περιουσίας του στους ανεψιούς του, υιούς του Λέοντος, Μελάντα και Παγκρέοντα, κέλευσε να στηθεί εικόνα του Αριστοτέλους στο Λύκειον, να μοιρασθεί ο κήπος και τα πέριξ αυτού οικήματα στους μαθητές του, να αφεθούν ελεύθεροι οι δούλοι του και τέλος να ταφεί σε ένα μέρος του κήπου χωρίς περιττά έξοδα. Το τελευταίο δεν ετηρήθη καθώς εκομίσθη υπό πληθύος ανθρώπων, των οποίων πολλοί τον πολεμούσαν.