cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λόιτσεν Εχμπέρτους Γιαν Μπράουερ
Συμπεριφορές
Ένας από τους φοιτητές του Μπράουερ, ο Ολλανδός μαθηματικός βαν ντερ Βάερντεν, μας έδωσε μια εξαιρετική περιγραφή του πρώην καθηγητή του. Ο Μπράουερ, ο οποίος έφευγε από το Μπλάρικουμ μόνο για να διδάξει, δεν επέτρεπε στους φοιτητές του να τον διακόπτουν και δίδασκε με την πλάτη του προς το μέρος τους, με το βλέμμα του καρφωμένο στον πίνακα. Παραδόξως, δεν δίδαξε ποτέ τοπολογία στο πανεπιστήμιο -αν και δεν συνταξιοδοτήθηκε παρά μόνο το 1951- και αφιερώθηκε πλήρως στη φιλοσοφία των μαθηματικών, παρόλο που οι νεαροί τοπολόγοι τον επισκέπτονταν επί χρόνια, ανυπομονώντας να γνωρίσουν τον πατέρα του κλάδου τους. Φαίνεται ότι ο Μπράουερ δεν ήταν πεπεισμένος για την εγκυρότητα του τοπολογικού του έργου από διαισθητική άποψη. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του δημοσίευε άρθρα στα οποία επιχειρούσε εν μέρει να αναπτύξει την τοπολογία από μια διαισθητική άποψη. Παρά τη θέλησή του, έγινε ο Δρ Τζέκιλ και ο κ. Χάιντ των μαθηματικών.
Στο σπίτι του, του άρεσε να λύνει μαθηματικά προβλήματα ξαπλωμένος στο κρεβάτι με κλειστά μάτια ή καθισμένος σταυροπόδι στο πάτωμα σαν ασκητής, πράγμα που του επέτρεπε να προσεγγίζει τα προβλήματα περισσότερο οπτικά παρά τυπικά, κάνοντας διανοητικό χειρισμό σχημάτων και όχι τύπων. Μάλιστα, συνόδευε τα άρθρα του για την τοπολογία με πολυάριθμα σχέδια των οποίων η αφαίρεση θυμίζει τους πίνακες του Ρώσου Βασίλι Καντίνσκι.
Φορμαλισμός και διαισθητισμός
Στη δεκαετία του 1920, η μεγάλη συζήτηση για τα θεμέλια των μαθηματικών περιστράφηκε κυρίως γύρω από τη διαμάχη μεταξύ φορμαλισμού και διαισθητισμού, με πρωταγωνιστές τους Ντέιβιντ Χίλμπερτ και Μπράουερ. Η διαμάχη σύντομα ξέφυγε από την καθαρά ακαδημαϊκή σφαίρα και μετατράπηκε σε άμεση αντιπαράθεση μεταξύ των πρωταγωνιστών της. Τελικά, η διαμάχη για τα θεμέλια των μαθηματικών δεν ήταν προς όφελος κανενός εκ των δύο.
Το 1921, αισθανόμενος προδομένος, ο Χίλμπερτ ξεκίνησε τις αντιπαραθέσεις: εκείνη τη χρονιά, ο πιο διάσημος από τους μαθητές του, ο Χέρμαν Βάιλ, δημοσίευσε ένα προπαγανδιστικό φυλλάδιο με τίτλο "Για τη νέα κρίση στα θεμέλια των μαθηματικών", στο οποίο υποστήριζε τις ριζοσπαστικές θέσεις του Μπράουερ, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του απόστολο του διαισθητισμού και προφητεύοντας την έλευση μιας επανάστασης στο βασίλειο των μαθηματικών. Σε μια διάλεξη με τίτλο "Τα νέα θεμέλια των μαθηματικών", την οποία έδωσε το 1922, δήλωσε ότι "ακολουθώντας τέτοιους μεταρρυθμιστές - τον Μπράουερ και τον Βάιλ - κινδυνεύουμε να χάσουμε πολλές από τις πιο πολύτιμες έννοιες, τα σημαντικότερα αποτελέσματα και τις μεθόδους μας". Τα επόμενα χρόνια, ενώ ο Χίλμπερτ έδινε διαλέξεις εδώ κι εκεί σε θριαμβευτικούς τόνους, ανακοινώνοντας ότι η τελική απόδειξη της συνοχής των μαθηματικών επρόκειτο να δει το φως της δημοσιότητας, ο Μπράουερ επιτέθηκε σε δύο μέτωπα: δημοσίευσε μια σειρά συστηματικών άρθρων για τα διαισθητικά μαθηματικά στα Μαθηματικά Χρονικά (Mathematische Annalen) και εξαπέλυσε αρκετές επιθέσεις στο νόμιμο έδαφος του φορμαλισμού. Το 1927, ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου συσπείρωσε στο πλευρό του τον Λούντβιχ Μπίμπερμπαχ, έναν πολύπλευρο Γερμανό μαθηματικό που έβλεπε τον διαισθητισμό ως το αντίδοτο στην επιδημία των φορμαλιστών, και τον Ολλανδό Χανς Φρόιντενταλ, ο οποίος έμελλε να γίνει μαθητής του. Το 1928, προσκλήθηκε να δώσει δύο διαλέξεις για τη διαισθητική φιλοσοφία και τα μαθηματικά στη Βιέννη. Εκτός από διάφορα μέλη του Κύκλου της Βιέννης, παρόντες ήταν επίσης ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν και ο νεαρός Κουρτ Γκέντελ. Ο Χίλμπερτ, εκδότης του περιοδικού Μαθηματικά Χρονικά (Mathematische Annalen), φοβήθηκε ότι μετά τον θάνατό του το περιοδικό θα μεταστρεφόταν στον διαισθητισμό και αποφάσισε να αποπέμψει τον Μπράουερ από τη συντακτική επιτροπή. Η πλειοψηφία των μελών συμμορφώθηκε με την επιθυμία του Χίλμπερτ και το όνομα του Μπρόουερ αφαιρέθηκε από το περιοδικό. Οι μόνοι αντίπαλοι ήταν ο φυσικός Άλμπερτ Αϊνστάιν και ο Έλληνας μαθηματικός Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή. Η αντιπαράθεση αυτή συνέτριψε τον Ολλανδό μαθηματικό, ο οποίος βυθίστηκε ακόμη περισσότερο στον σολιψισμό. Το 1929, ένας κλέφτης έκλεψε το επιστημονικό του περιοδικό από έναν σιδηροδρομικό σταθμό, σβήνοντας όλο το πνευματικό του έργο των προηγούμενων ετών και βυθίζοντάς τον σε βαθιά κατάθλιψη.
Γύρω στο 1930, ο Μπρόουερ και ο διαισθητισμός δεν ήταν πλέον στη μόδα και ο μαθηματικός παρέμεινε σιωπηλός για δεκατέσσερα χρόνια, χωρίς να δημοσιεύσει τίποτα καινούργιο για τα διαισθητικά μαθηματικά. Τον Σεπτέμβριο του 1930, πραγματοποιήθηκε στο Κένιγκσμπεργκ ένα συνέδριο για την επιστημολογία των ακριβών επιστημών, προκειμένου να διαπιστωθεί ο βαθμός στον οποίο είχε επιλυθεί η κρίση στα θεμέλια των μαθηματικών. Ο διαισθητισμός εκπροσωπήθηκε από τον Άρεντ Χάιτινγκ, ενώ ο Ούγγρος Τζον φον Νόιμαν υποστήριξε τον φορμαλισμό του Χίλμπερτ. Την έκτη ημέρα, ο νεαρός Αυστριακός λογικός Κουρτ Γκέντελ -τότε 24 ετών- δήλωσε: "Μπορώ να δώσω παραδείγματα αριθμητικών προτάσεων που είναι αληθείς αλλά αναπόδεικτες στο τυπικό σύστημα των κλασικών μαθηματικών". Το 1931, ο ίδιος Κουρτ Γκέντελ δημοσίευσε τα θεωρήματα της μη πληρότητας, τα οποία σήμαιναν την καταστροφή του προγράμματος του Χίλμπερτ. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η σιωπή του Μπρόουερ τη δεκαετία του 1930 δείχνει ότι ο Ολλανδός μαθηματικός αναγνώριζε σιωπηρά ότι ο Αυστριακός λογικός είχε σαφή αντίληψη των δυσκολιών των θεμελίων των μαθηματικών. Άλλοι πιστεύουν ότι αν ο Μπράουερ δεν σχολίασε τα θεωρήματα του Γκέντελ, ήταν επειδή τα θεωρούσε αυτονόητα.
Εργασίες
Το 1912, ο Μπρόουερ απέδειξε το θεώρημα σταθερού σημείου που φέρει το όνομά του.
Το 1918, ξεκίνησε ένα σχέδιο συστηματικής ανασυγκρότησης των μαθηματικών από διαισθητική άποψη, με το άρθρο του "Fondements d'une théorie des ensembles indépendante du principe logique du tiers exclu" ("Θεμέλια μιας θεωρίας συνόλων ανεξάρτητης από τη λογική αρχή του αποκλεισμένου τρίτου"), στο οποίο έδωσε δύο συνέχειες: μία με τον ίδιο τίτλο το 1919 και μία με παρόμοιο τίτλο το 1923. Την ίδια χρονιά, ξεκίνησε την ανάπτυξη μιας θεωρίας των συναρτήσεων, με τη διαισθητική συνάρτηση να μην είναι τελικά παρά η απόδοση τιμών στα στοιχεία που συνθέτουν μια ανάπτυξη. Το θεώρημα συνέχειας για τις διαισθητικές συναρτήσεις διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1923, αλλά ο Μπρόουερ βρήκε μη ικανοποιητική την απόδειξη που το συνόδευε. Το επόμενο έτος, προσπάθησε ξανά να αποδείξει το θεώρημα και απέδειξε αυτό που αργότερα θα αποκαλούσε θεωρήματα της μπάρας και της βεντάλιας.
Στη διάσημη διάλεξή του στη Βιέννη το 1930 με θέμα "Η δομή του συνεχούς" (Παρίσι, 1992), τοποθέτησε τη σκέψη του στην παράδοση του Καντ και του Σοπενχάουερ. Αναλαμβάνοντας τις ευκλείδειες θεωρίες, τη θεωρία συνόλων του Κάντορ και την αξιωματική μέθοδο, ο Μπράουερ οδηγήθηκε στην αντιπαράθεση του φορμαλισμού, που βλέπει τα μαθηματικά ως γλώσσα, με την παλιά διαισθητική σχολή, που συνδέεται εν μέρει με τον φορμαλισμό, για την οποία η αριθμητική παραμένει μια συλλογή από εκ των προτέρων συνθετικές κρίσεις. Κατά την άποψή του, ο φορμαλισμός στερείται βάσης στο ότι περιορίζει τον αριθμό των στοιχείων που συνθέτουν το συνεχές στο ολοκληρωμένο μετρήσιμο, παραδεχόμενος την οριακή ορθολογικότητα των αριθμών και τις περικοπές του Ντέντεκιντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ολλανδοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Λα Ρομάνα
Η Λα Ρομάνα (ισπανικά: La Romana) είναι μια από τις 31 επαρχίες της Δομινικανής Δημοκρατίας. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη Λα Ρομάνα.
Γεωγραφία
Η Λα Ρομάνα βρίσκεται νοτιοανατολικά της Δομινικανής Δημοκρατίας. Συνορεύει στα δυτικά με το Σαν Πέδρο δε Μακορίς, στα βορειοδυτικά με το Ελ Σέιμπο και στα ανατολικά με την Λα Αλταγράσια. Στα νότια βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό.
Ποτάμια
Τα κυριότερα ποτάμια της Λα Ρομάνα είναι ο Τσαβόν στα ανατολικά σύνορα με την Λα Αλταγράσια, ο Λα Ρομάνα ή Ντούλσε που σταυρώνει την πρωτεύουσα Λα Ρομάνα και ο Κουμαγιάσα στα δυτικά της επαρχίας.
Νησιά
Τα σημαντικότερα νησιά είναι η Καταλίνα και η Σαόνα.
Σπουδή Op. 10, No. 2 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 10, No. 2 σε Λα ελάσσονα είναι σπουδή του Φρεντερίκ Σοπέν, η οποία γράφτηκε το 1829. Πρώτη φορά δημοσιεύτηκε το 1833, σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Σκοπός της εν λόγω σπουδής είναι η ανεξαρτησία των αδύναμων δαχτύλων του δεξιού χεριού (κοινώς το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο), παίζοντας γρήγορα τη χρωματική κλίμακα. Παράλληλα τα υπόλοιπα δάχτυλα περισσότερο παίζουν συγχορδίες ή και νότες. Ένας μέσος χρόνος εκτέλεσης της σπουδής διαρκεί περίπου 1 λεπτό και 20 δευτερόλεπτα. Η Σπουδή ονομάζεται αλλιώς και Chromatique.
Λα Ρομάνα
Έκταση
Η Λα Ρομάνα έχει έκταση 653,95 τ.χλμ. (1,3% της συνολικής έκτασης της Δομινικανής Δημοκρατίας).
Σπουδή Op. 10, No. 2 (Σοπέν)
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
10 02 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1829
Λα Ρομάνα
Δημογραφία
Η Λα Ρομάνα το 2002, την τελευταία απογραφή μετά την απογραφή του 2012, είχε 416.862 κατοίκους, από τους οποίους οι 219.812 ήταν αστικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις πόλεις) και 197.050 αγροτικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες). Σήμερα (απογραφή 2012) έχει πληθυσμό 250.465 κατοίκων, από τους οποίους 151.121 είναι αστικός πληθυσμός και 99.344 αγροτικός πληθυσμός.
Τουρισμός
Ο τουρισμός είναι πολύ σημαντικός για την επαρχία, κυρίως στην πρωτεύουσα Λα Ρομάνα και στα νησιά Σανόα και Καταλίνα, τα οποία έχουν πολύ ωραίες παραλίες και φιλοξενούν μεγάλο αριθμό τουριστών.
Προέλευση του ονόματος
Το όνομα της επαρχίας προήλθε από την πρωτεύουσα Λα Ρομάνα, μα γρήγορα άλλαξε σε Λα Αλταγράσια. Το 1961 το όνομα ξαναάλλαξε σε Λα Ρομάνα και το Λα Αλταγράσια χρησημοποιείται για μια άλλη επαρχία όταν δημιουργήθηκε η νέα επαρχία Λα Αλταγράσια.
Ιστορία
Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1944 με το όνομα Λα Ρομάνα. Στο παρελθόν ήταν μέρος του Ελ Σέιμπο. Αλλά τον ίδιο χρόνο το όνομα άλλαξε σε Λα Αλταγράσια. Το 1961 το όνομά της ξαναάλλαξε σε Λα Ρομάνα όταν δημιουργήθηκε η νέα επαρχία Λα Αλταγράσια.
Δήμοι και συνοικίες
Η Λα Ρομάνα διαιρείται σε 3 δήμους και 2 συνοικίες :
right|250px
Ο ακόλουθος πίνακας είναι ένας πίνακας με τους δήμους της Σαμανά, καθώς και τις συνοικίες τους και τον πληθυσμό τους σύμφωνα με την απογραφή του 2012. Αναφέρεται ο συνολικός πληθυσμός, ο αστικός πληθυσμός και ο αγροτικός πληθυσμός. Ο αστικός πληθυσμός είναι οι κάτοικοι που ζουν στις πόλελις (έδρες των δήμων), ενώ ο αγροτικός πληθυσμός είναι οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες.
Οικονομία
Υπάρχουν πολλές βιομηχανίες στην επαρχία της Λα Ρομάνα. Μία από τις σημαντικότερες, καθώς και η παλαιότερη παραγωγή είναι η παραγωγή ζάχαρης.
Εμπόριο
Πολύ σημαντικό επίσης είναι και το εμπόριο. Εκεί οι βιομηχανίες δεν πληρώνουν φόρους και όλη η παραγωγή στένεται σε άλλες χώρες.
Άρης Σπηλιωτόπουλος
Ο Άρης (Αριστόβουλος) Σπηλιωτόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει υπάρξει στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Έχει διατελέσει βουλευτής, υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ήταν επίσημος υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 για το Δήμο Αθηναίων.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 28 Οκτωβρίου του 1966. Τελείωσε το γυμνάσιο και το λύκειο στην Πρότυπο Σχολή όπου αρχικά εντάχθηκε στη ΜΑΚΙ, τη μαθητική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια στην ΟΝΝΕΔ. Σύντομα αποχώρησε για να συμμετάσχει στη βραχύβια ΔΗΑΝΑ. Το 1985 πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο τμήμα Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτηση του έκανε διπλά μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο Σίτι του Λονδίνου στην Πολιτική Επικοινωνία και στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας.
Νέα Δημοκρατία
Επιστρέφοντας από το Λονδίνο το 1992 ο Σπηλιωτόπουλος εντάχθηκε στη Γραμματεία Πολιτικού Σχεδιασμού, Επικοινωνίας και Ιδεολογίας της Νέας Δημοκρατίας ύστερα από πρόταση του επικοινωνιολόγου Γιάννη Λούλη, συνεργάτη του τότε προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Μιλτιάδη Έβερτ. Εκεί πρωτοσυνεργάστηκε με τον τότε υπεύθυνο πολιτικού σχεδιασμού Κώστα Καραμανλή με τον οποίο συνδέθηκε πολιτικά τα επόμενα χρόνια. Πριν από τις επερχόμενες εκλογές απομακρύνθηκε από τη διεύθυνση του τμήματος και εργάστηκε στο πολιτικό γραφείο του Καραμανλή.
Ύστερα από την ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 1996 και την παραίτηση του Έβερτ εκλέχθηκε στη θέση του ο Καραμανλής ο οποίος τον Απρίλιο του 1997 όρισε τον Σπηλιωτόπουλο εκπρόσωπο τύπου του κόμματος, καθιστώντας τον τον νεότερο μέχρι τότε εκπρόσωπο ελληνικού κόμματος. Την περίοδο εκείνη συμμετείχε στην ηγετική ομάδα του κόμματος και στήριξε την υπερψήφιση από τη Νέα Δημοκρατία της ανανέωσης της θητείας του Κωστή Στεφανόπουλο υ στην προεδρία της δημοκρατία ς, αποφεύγοντας την κήρυξη πρόωρων εκλογών όπως επιθυμούσε μερίδα του κόμματος. Η νεαρή του ηλικία σε συνδυασμό με κάποιες εμφανίσεις και φωτογραφίσεις του στον τύπο προκάλεσαν σχόλια και αντιδράσεις εντός και εκτός του κόμματος του. Τον Αύγουστο του 2000, λίγους μήνες μετά την εκλογική ήττα της Νέας Δημοκρατίας και με τις αντιδράσεις ενάντια του να μεγαλώνουν ο Σπηλιωτόπουλος παραιτήθηκε από εκπρόσωπος τύπου ύστερα από απαίτηση του Καραμανλή για να αντικατασταθεί από τον Θεόδωρο Ρουσόπουλο. Τα χρόνια που ακολούθησαν την παραίτηση του δεν συμμετείχε στα όργανα του κόμματος.
Το 2002 ανέλαβε την οργάνωση του εκλογικού αγώνα της Νέας Δημοκρατίας για το Δήμο και τη Νομαρχία Λέσβου και βοήθησε ώστε το κόμμα του να κερδίσει για πρώτη φορά και τις δύο αναμετρήσεις σε μια περιφέρεια η οποία θεωρούταν παραδοσιακά αριστερή. Συμμετείχε και στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή για τις εκλογές του 2004.
Βουλευτής
Στις εκλογές της 9ης Απριλίου του 2000 ο Σπηλιωτόπουλος εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής μέσα από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Ο Σπηλιωτόπουλος κατέβηκε για πρώτη φορά υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 2004 στην εκλογική περιφέρεια Β' Αθηνών. Η Νέα Δημοκρατία επικράτησε του ΠΑΣΟΚ και κατάφερε να εκλεγεί ως δεύτερος σε ψήφους βουλευτής στην περιφέρεια. Αυτό δεν στάθηκε αρκετό για να αναλάβει κάποια θέση στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Καραμανλής αμέσως μετά τις εκλογές. Στις εκλογές του 2007 ο Σπηλιωτόπουλος επανεκλέχθηκε στην ίδια περιφέρεια αλλά ερχόμενος έκτος σε ψήφους για το κόμμα του Το Νοέμβριο του 2011 κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης ο Σπηλιωτόπουλος συνέταξε με άλλους 4 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας πρόταση για δημιουργία διακομματικής κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, η οποία απορρίφθηκε από την ηγεσία του κόμματος.
Υπουργός Τουρισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης
Κατά τον σχηματισμό της κυβέρνησης ύστερα από τις εκλογές του 2007 ο Σπηλιωτόπουλος ανέλαβε το Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης. Έθεσε ως προτεραιότητες της υπουργίας του την ανάπτυξη του χειμερινού τουρισμού, την αύξηση του προϋπολογισμού τουριστικής προβολής και τη δημιουργία οικολογικού τουρισμού. Κατά τη διάρκεια της θητείας του προέβη σε νομοθετική ρύθμιση η οποία παράτεινε την άδεια λειτουργίας των ξενοδοχειακών μονάδων που δεν ήταν πιστοποιημένες από τον ΕΟΤ όπως απαιτούσε ο νόμος. Η θητεία του σημαδεύτηκε από σημαντική πτώση στον τουρισμό το 2009 λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Ο Σπηλιωτόπουλος ξεκίνησε νέο κύκλο διαλόγου για τα λύκεια και το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ από μηδενική βάση. Ο διάλογος χαρακτηρίστηκε από κάποιους ως κίνηση κατευνασμού. Συμμετείχαν το ΠΑΣΟΚ, η ΔΟΕ, η ΓΣΕΕ ενώ η ΟΛΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ αρνήθηκαν να πάρουν μέρος. Ο διάλογος τελικά σταμάτησε λόγω των πρόωρων εκλογών που κηρύχθηκαν για τον Οκτώβριο του 2009. Λίγες μέρες πριν τις εκλογές το Υπουργείο έδωσε για πρώτη φορά 33 άδειες λειτουργίας για 39 ιδιωτικά κολέγια οι οποίες στη συνέχεια κρίθηκαν παράνομες από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.
Μετά την ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2009 ο Κώστας Καραμανλής παραιτήθηκε από την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Παρά τη μεγάλη σε έκταση ήττα της Νέας Δημοκρατίας, Σπηλιωτόπουλος κατάφερε να επανεκλεγεί, ερχόμενος πρώτος σε σταυρούς προτίμησης βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην περιφέρεια του. Στις εσωκομματικές διαδικασίες για την ανάδειξη νέου προέδρου που ακολούθησαν ο Σπηλιωτόπουλος, παρά τις φήμες και τις δημόσιες παρεμβάσεις του, δεν δήλωσε υποψήφιος. Στήριξε την υποψηφιότητα της Ντόρας Μπακογιάννη η οποία ηττήθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά. Στη νέα ηγετική ομάδα ο Σπηλιωτόπουλος ανέλαβε τομεάρχης για την Παιδεία.
Στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και Ιουνίου του 2012 ο Σπηλιωτόπουλος επανεκλέχθηκε στη Β' Αθηνών παρά τη μείωση του ποσοστού της Νέας Δημοκρατίας. Επέδειξε μικρή κοινοβουλευτική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας του, έχοντας μόνο μία ομιλία στην ολομέλεια και δύο ερωτήσεις σε 19 μήνες. Παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 για να διεκδικήσει τη δημαρχία της Αθήνας.
Υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων
Η πιθανότητα υποψηφιότητας του Σπηλιωτόπουλου για το Δήμο Αθηναίων συζητήθηκε για πρώτη φορά το 2009 αλλά η Νέα Δημοκρατία τελικά στήριξε τον τότε δήμαρχο Νικήτα Κακλαμάνη στις εκλογές του 2010. Το όνομα του επανήλθε για τις δημοτικές εκλογές του 2014 όταν και πήρε τελικά την επίσημη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Ο προερχόμενος από το ίδιο κόμμα τέως δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης ανακοίνωσε και αυτός τη δική του ανεξάρτητη υποψηφιότητα.
Κατά την επίσημη παρουσίαση της υποψηφιότητας του και του συνδυασμού του, «Αθήνα, Μπορείς», ο Σπηλιωτόπουλος ανακοίνωσε την παραίτηση του από τη βουλευτική του έδρα. Ως προτεραιότητες σε περίπτωση εκλογής του έθεσε την αισθητική αναβάθμιση της πόλης, την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας και την καταπολέμηση του παραεμπορίου.
Μια από τις προτάσεις του που συζητήθηκε έντονα ήταν η πρόθεση του να διεξάγει δημοψήφισμα για την κατασκευή ή όχι του χωροθετημένου μουσουλμανικού τεμένους στον Βοτανικό εφόσον εκλεγόταν. Πολλοί αντίπαλοι του τον επέκριναν γιατί είχε ο ίδιος ψηφίσει το νόμο για την κατασκευή του τεμένους και δεν είχε εναντιωθεί στην εφαρμογή του όταν ήταν αρμόδιος Υπουργός εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων.
Ο Σπηλιωτόπουλος έχασε τις εκλογές, ερχόμενος τρίτος στον α' γύρο με 16,9%. Ήταν η πρώτη φορά που η Νέα Δημοκρατία δεν θα είχε υποψήφιο της στο β' γύρο των δημοτικών εκλογών του δήμου της πρωτεύουσας. Απέδωσε την ήττα του στη διάσπαση των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας εξαιτίας της υποψηφιότητας Κακλαμάνη.
Τον Μαΐο του 2019 δήλωσε ότι τον αφορά το προσκλητήριο του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση του φαινομένου της Ακροδεξίας.
Μεσαίος χώρος
Θεωρείται ένας από τους εμπνευστές της στρατηγικής προσέγγισης του «μεσαίου χώρου« η οποία κυριάρχησε στην πολιτική ιδεολογία και επικοινωνιακή προσέγγιση της Νέας Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Κώστα Καραμανλή. Ο Σπηλιωτόπουλος έχει περιγράψει τον μεσαίο χώρο ως «το σημείο συνάντησης όλων των κοινωνικών ρευμάτων, με στόχο την απαλοιφή των παραδοσιακών διαχωρισμών ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά». Ο θεωρητικός του «μεσαίου χώρου» πολιτικός αναλυτής Γιάννης Λούλης τον περιέγραψε ως το τμήμα του εκλογικού χώρου που μεταλλάσσεται μέσα στον χρόνο και η επικράτηση στο οποίο είναι απαραίτητη για να εδραιωθεί πολιτική κυριαρχία. Οι επικριτές της στρατηγικής προσέγγισης του μεσαίου χώρου την χαρακτηρίζουν ως αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής, θεωρούν πως απευθύνεται σε ένα χώρο που είναι αδύνατο να προσδιορισθεί πραγματικά και οδηγεί στην απομάκρυνση των πολιτών από την πολιτική συμμετοχή και την απονομιμοποίηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών.
Παιδεία
Ο Σπηλιωτόπουλος έχει ταχθεί υπέρ της αλλαγής του άρθρου 16 του συντάγματος και την ίδρυση ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Την περίοδο του διαλόγου για τον νόμο πλαίσιο για την ανώτατη παιδεία επί υπουργίας Άννας Διαμαντοπούλου, ως αρμόδιος τομεάρχης παιδείας της ΝΔ είχε ζητήσει δύο αλλαγές στο σχέδιο νόμου. Διαφωνούσε με τον τότε προτεινόμενο τρόπο επιλογής πρυτάνεων από το Συμβούλιο Ιδρύματος των πανεπιστημίων ζητώντας να γίνεται από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ζήτησε επίσης να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο, αν και ως υπουργός Παιδείας ήταν υπέρ της διατήρησης του υφιστάμενου νόμου. Οι δύο προτεινόμενες αλλαγές ενσωματώθηκαν στο τελικό νομοσχέδιο το οποίο υπερψηφίσθηκε και από τη Νέα Δημοκρατία.
Μνημόνιο
Σαν στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Σπηλιωτόπουλος καταψήφισε το πρώτο μνημόνιο αλλά υπερψήφισε το δεύτερο όταν η Νέα Δημοκρατία συμμετείχε στην κυβέρνηση. Ζήτησε μάλιστα να εφαρμοσθεί κομματική πειθαρχία κατά την ψήφιση του δεύτερου, θεωρώντας την απαραίτητη για την παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ.
Άλλες θέσεις
Κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας ο Σπηλιωτόπουλος δήλωσε υπέρ της αποποινικοποίησης της χρήσης ναρκωτικών, του διαχωρισμού των ουσιών και της ελεγχόμενης χορήγησης τους από το κράτος σε εξαρτημένους. Τάχθηκε υπέρ της διά νόμου χωροθέτησης οργανωμένων εγκαταστάσεων διαχείρισης των απορριμμάτων και της καύσης τους. Επίσης, έχει δηλώσει υπέρ της καύσης των νεκρών.
Συγγραφικό έργο
Το 2004 ο Σπηλιωτόπουλος εξέδωσε το βιβλίο Εκ Βαθέων που περιέγραφε τις πολιτικές του απόψεις. Έχει επίσης συμμετάσχει με κείμενα στα συλλογικά έργα Στρατηγική για την ελληνική ανώτατη εκπαίδευση και Αγώνας ιδεών.
Συνέντευξη Καρατζαφέρη και χαρακτηρισμός «Σαλώμη»
Η οριακή ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2000 είχε δημιουργήσει εντάσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Ο τότε βουλευτής της ΝΔ Γιώργος Καρατζαφέρης σε συνέντευξη του αποκάλεσε τον Σπηλιωτόπουλο «Σαλώμη της ΝΔ» υπονοώντας πως ζητούσε διαγραφές στελεχών που δεν ταίριαζαν με την στρατηγική προσέγγισης του μεσαίου χώρου. Η επίθεση αυτή οδήγησε στην απομάκρυνση του ίδιου του Καρατζαφέρη ενώ ο χαρακτηρισμός «Σαλώμη» στάθηκε αφορμή για έντονη σάτιρα σε βάρος του Σπηλιωτόπουλου από τους δημοσιογράφους Θέμο Αναστασιάδη, Νίκο Κακαουνάκη και Βαγγέλη Περρή. Ο Σπηλιωτόπουλος άσκησε αγωγή εναντίον τους καθώς και του ραδιοφωνικού σταθμού Flash 9.61 που μετέδιδε την εκπομπή την οποία κέρδισε.
Δαπάνες ΕΟΤ
Μετά από έρευνα του Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης στις δαπάνες του ΕΟΤ της περιόδου 2008-2009, κατά την διάρκεια των θητειών του Σπηλιωτόπουλου και του Κώστα Μαρκόπουλου, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου σχημάτισε δικογραφία για υποτιθέμενες οικονομικές ατασθαλίες. Η δικογραφία μεταβιβάστηκε στη Βουλή το 2011 χωρίς να κριθεί πως υπάρχει λόγος παραπομπής των δύο τέως υπουργών.
Προσωπική ζωή
Ο Σπηλιωτόπουλος είναι άγαμος και δεν έχει παιδιά. Κατοικεί στο κέντρο της Αθήνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Τουριστικής Ανάπτυξης Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
FIBA Europe Cup 2015–16
Το  ήταν η εναρκτήρια σεζόν της νεοϊδρυθείσας διοργάνωσης καλαθοσφαίρισης από την Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ξεκίνησε στις 21 Οκτωβρίου του 2015 και τελείωσε στις 1 Μαΐου του 2016.
Η διοργάνωση αυτή αντικατέστησε το EuroChallenge έχοντας σκοπό να αντικαταστήσει το Eurocup Basketball, που διοργανώνεται από την Euroleague Basketball, ως την δεύτερη κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Ευρώπης.
Δομή
Σε αυτή την πρώτη σαιζόν του κυπέλλου αυτού συμμετείχαν 56 ομάδες από όλη την Ευρώπη. Η μορφή διεξαγωγής είναι παρόμοια με αυτή της Ευρωλίγκας. Οι 56 ομάδες χωρίζονται σε 14 ομίλους των 4 ομάδων. Στη συνέχεια στο γύρο των 32 οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου χωρίζονται και πάλι σε ομίλους των 4 ομάδων και ακολουθεί ο γύρος των 16 όπου είναι τα προημιτελικά. Η διοργάνωση ολοκληρώνεται με το Final Four.
Τελικός
Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα των Σκάιλάινερς Φρανκφούρτης επικρατώντας στον τελικό που διεξήχθη στις Μαΐου στο Σαλόν σιρ Σεν της Γαλλίας της ιταλικής Βαρέζε με 66–62.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2016
Τζόνας Σαβίμπι
Ο Τζόνας Μαλέιρο Σαβίμπι (Jonas Malheiro Savimbi, 3 Αυγούστου 1934 – 22 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Ανγκολέζος επαναστάτης πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης που ίδρυσε και ηγήθηκε της Εθνικής Ένωσης για την Ολική Ανεξαρτησία της Αγκόλας (UNITA). Η UNITA διεξήγαγε ανταρτοπόλεμο κατά της αποικιοκρατίας της Πορτογαλίας από το 1966 έως το 1974 και στη συνέχεια αντιμετώπισε το Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας. Ο Σαβίμπι σκοτώθηκε σε σύγκρουση με κυβερνητικά στρατεύματα το 2002.
Πρώτα χρόνια
Ο Σαβίμπι γεννήθηκε στο Μουνιάνγκο της επαρχία Μπιέ, μια μικρή πόλη επί του σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα και μεγάλωσε στο Κιλέσο, στην ίδια επαρχία. Ο πατέρας του Σαβίμπι, Λότε, ήταν σταθμάρχης στον σιδηρόδρομο της Μπενγκέλα και ιεροκήρυκας της Προτεσταντικής Igreja Evangélica Congregacional de Angola (Ευαγγελική Εκκλησία της Ανγκόλας), η οποία ιδρύθηκε και συντηρήθηκε από Αμερικανούς ιεραπόστολους. Και οι δύο γονείς του ήταν μέλη της ομάδας Μπιένο των Οβιμπούντου, των ανθρώπων που αργότερα υπηρέτησαν ως η κύρια πολιτική βάση του Σαβίμπι.
Στα πρώτα του χρόνια, ο Σαβίμπι εκπαιδεύτηκε κυρίως σε προτεσταντικά σχολεία, αλλά παρακολούθησε επίσης ρωμαιοκαθολικά σχολεία. Σε ηλικία 24 ετών, έλαβε υποτροφία για σπουδές στην Πορτογαλία. Εκεί τελείωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές του, με εξαίρεση το μάθημα «πολιτική οργάνωση» που ήταν υποχρεωτικό κατά τη διάρκεια του καθεστώτος που καθιέρωσε ο Αντόνιο ντι Ολιβέιρα Σαλαζάρ, έτσι ώστε δεν μπόρεσε να ξεκινήσει να σπουδάζει ιατρική όπως αρχικά προοριζόταν.
Αντ' αυτού, συνδέθηκε με φοιτητές από την Ανγκόλα και άλλες πορτογαλικές αποικίες που προετοιμάζονταν για αντιαποικιακή αντίσταση και είχαν επαφές με το παράνομο Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Γνώρισε τον Αγκοστίνιο Νέτο, ο οποίος εκείνη την εποχή σπούδαζε ιατρική και ο οποίος αργότερα έγινε πρόεδρος του MPLA και ο πρώτος πρόεδρος του κράτους της Ανγκόλας. Κάτω από την αυξανόμενη πίεση της πορτογαλικής μυστικής αστυνομίας, ο Σαβίμπι έφυγε από την Πορτογαλία για την Ελβετία με τη βοήθεια Πορτογάλων και Γάλλων κομμουνιστών και άλλων υποστηρικτών και τελικά κατέληξε στη Λωζάνη. Εκεί μπόρεσε να λάβει μια νέα υποτροφία από Αμερικανούς ιεραπόστολους και σπούδασε κοινωνικές επιστήμες. Στη συνέχεια πήγε στο Πανεπιστήμιο του Φριμπούρ για περαιτέρω σπουδές.
Ενώ βρισκόταν εκεί, πιθανότατα τον Αύγουστο του 1960, γνώρισε τον Χόλντεν Ρομπέρτο, ο οποίος ήταν ήδη ανερχόμενη προσωπικότητα στους κύκλους των εμιγκρέδων. Ο Ρομπέρτο ήταν ιδρυτικό μέλος του UPA (União das Populações de Angola, Λαϊκή Ένωση της Ανγκόλας) και ήταν ήδη γνωστός για τις προσπάθειές του να προωθήσει την ανεξαρτησία της Ανγκόλας στα Ηνωμένα Έθνη. Προσπάθησε να στρατολογήσει τον Σαβίμπι που φαίνεται να ήταν αναποφάσιστος αν θα δεσμευτεί στην υπόθεση της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας σε αυτό το σημείο της ζωής του.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1960, ο Σαβίμπι κλήθηκε να δώσει μια ομιλία στην Καμπάλα της Ουγκάντας εξ ονόματος της UDEAN (União Democrática dos Estudantes da Africa Negra, Δημοκρατική Ένωση Φοιτητών της Αφρικής), μιας φοιτητικής οργάνωσης που συνδεόταν με το MPLA. Σε αυτή τη συνάντηση γνώρισε τον Τομ Εμπόγια που τον πήγε στην Κένυα για να συναντήσει τον Τζόμο Κενυάτα. Και οι δύο τον προέτρεψαν να ενταχθεί στο UPA. Σε Γάλλους δημοσιογράφους ανέφερε «J'ai été convaincu par Kenyatta» («Πείστηκα από τον Κενυάτα»). Έγραψε αμέσως μία επιστολή στον Ρομπέρτο που έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του, πηγαίνοντας αυτοπροσώπως στη Νέα Υόρκη από τον Εμπόγια. Με την επιστροφή του στην Ελβετία, ο Ρομπέρτο του τηλεφώνησε. Συναντήθηκαν στο Λεοπολντβίλ (Κινσάσα) τον Δεκέμβριο του 1960 και έφυγαν αμέσως για την Αμερική. Ήταν η πρώτη από τις πολλές επισκέψεις.
Υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο πηγαίο υλικό σχετικά με την ημερομηνία επίσημης εισαγωγής του Σαβίμπι στο UPA. Ο Φρεντ Μπρίτζλαντ, ο οποίος έγραψε βιογραφία του Σαβίμπι, αναφέρει πως ο Σαβίμπι «εισήχθη στο UPA» την 1η Φεβρουαρίου 1961. Παρ' όλα αυτά, ενδέχεται να μην είχε ενταχθεί επίσημα στο UPA μέχρι τα τέλη του 1961.
Φαίνεται σίγουρα ότι ο Σαβίμπι δεν ήταν στον στενό κύκλο των ακτιβιστών του UPA στις αρχές του 1961. Δεν πήρε μέρος στον προγραμματισμό της εξέγερσης του Μαρτίου 1961, ούτε συμμετείχε σε αυτήν.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1961, Αφρικανοί από τις πορτογαλικές αποικίες που σπούδαζαν στο εξωτερικό δημιούργησαν το UGEAN (União Geral dos Estudantes da Africa Negra Sob Dominacão Colonial Portuguesa, Γενική Ένωση Φοιτητών της Μαύρης Αφρικής υπό Πορτογαλική Αποικιακή Διοίκηση) σε μια συνάντηση στο Ραμπάτ του Μαρόκου. Και πάλι, αυτός ο οργανισμός συνδέθηκε με το MPLA.
Ο Χόλντεν Ρομπέρτο και το UPA ήθελαν μια φοιτητική οργάνωση συνδεδεμένη με το κόμμα τους. Τον Δεκέμβριο του 1961, ο Ρομπέρτο προήδρευσε σε μια συνάντηση κοντά στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Ο Σαβίμπι παραβρέθηκε σε αυτή τη συνάντηση και έγινε ένας από τους διοργανωτές που ίδρυσαν την UNEA (União Nacional dos Estudantes Angolanos, Εθνική Ένωση Φοιτητών Ανγκόλας) τον Μάρτιο του 1962 στη Λουκέρνη της Ελβετίας. Ο Σαβίμπι εξελέγη Γενικός Γραμματέας.
Ο Σαβίμπι συμμετείχε σε δραστηριότητες της UPA ενώ συνέχισε να σπουδάζει στην Ελβετία. Ταξίδεψε για λογαριασμό της οργάνωσης στη Γιουγκοσλαβία στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής των Αδεσμεύτων τον Σεπτέμβριο του 1961 με τον Χόλντεν Ρομπέρτο και στη Νέα Υόρκη για τη συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών αργότερα το φθινόπωρο.
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του UPA. Ήταν αυτός που ενθάρρυνε τη συνένωση του PDA (Partido Democrático de Angola, Δημοκρατικό Κόμμα της Ανγκόλας) σε ενιαίο μέτωπο με το UPA, δημιουργώντας το FNLA (Frente Nacional de Libertação de Angola, Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Ανγκόλας) και όταν αυτά τα κόμματα δημιούργησαν το GRAE (Govêrno Revolucionário de Angola no Exílio, Εξόριστη Επαναστατική Κυβέρνηση της Ανγκόλας) στις 3 Απριλίου 1962, με τον Σαβίμπι να γίνεται υπουργός Εξωτερικών αυτής της οργάνωσης.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Σαβίμπι αναζήτησε ηγετική θέση στο MPLA με την ένταξή του στη νεολαία του κόμματος στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Απορρίφθηκε από το MPLA και ένωσε τις δυνάμεις του με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Αγκόλας (FNLA) το 1964. Την ίδια χρονιά ίδρυσε την UNITA με τον Αντόνιο ντα Κόστα Φερνάντες. Ο Σαβίμπι μετέβη στην Κίνα για βοήθεια και του υποσχέθηκαν όπλα και στρατιωτική εκπαίδευση. Επιστρέφοντας στην Ανγκόλα το 1966 παρουσίασε την UNITA και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως αντάρτης ενάντια στην Πορτογαλία. Πολέμησε επίσης το FNLA και το MPLA, καθώς τα τρία κινήματα αντίστασης προσπάθησαν να τοποθετηθούν ως ηγέτες της μεταπολιτευτικής Ανγκόλας. Η Πορτογαλία κυκλοφόρησε αργότερα αρχεία της μυστικής αστυνομίας τα οποία αποκαλύπτουν ότι ο Σαβίμπι είχε υπογράψει σύμφωνο συνεργασίας με τις πορτογαλικές αποικιακές αρχές για την καταπολέμηση του MPLA.
Μετά την ανεξαρτησία της Ανγκόλας το 1975, ο Σαβίμπι τράβηξε σταδιακά την προσοχή των ισχυρών Κινέζων και, τελικά, των Αμερικανών πολιτικών και διανοουμένων. Εκπαιδευμένος στην Κίνα κατά τη δεκαετία του 1960, ο Σαβίμπι ήταν ένας πολύ επιτυχημένος αντάρτης μαθητής που είχε εκπαιδευτεί σε κλασικές μαοϊκές πολεμικές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένου του δολώματος των εχθρών του με πολλαπλά στρατιωτικά μέτωπα, μερικά από τα οποία πραγματοποιούσαν επιθέσεις και μερικά από αυτά υποχωρούσαν συνειδητά. Όπως ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Μάο Τσετούνγκ, έτσι και ο Σαβίμπι κινητοποίησε σημαντικά, αν και εθνοτικά περιορισμένα τμήματα της αγροτικής αγροτιάς - κυρίως Οβιμπούντου - ως μέρος της στρατιωτικής του τακτικής. Από στρατιωτικής στρατηγικής, μπορεί να θεωρηθεί ένας από τους πιο αποτελεσματικούς αντάρτες του 20ού αιώνα.
Εμφύλιος πόλεμος
Καθώς το MPLA υποστηριζόταν από το σοβιετικό μπλοκ από το 1974 και αυτοανακηρύχθηκε μαρξιστικό-λενινιστικό το 1977, ο Σαβίμπι απαρνήθηκε τις προηγούμενες μαοϊκές τάσεις και τις επαφές του με την Κίνα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του στη διεθνή σκηνή ως πρωταγωνιστής του αντικομμουνισμού. Ο πόλεμος μεταξύ του MPLA και της UNITA, ανεξάρτητα από τους εσωτερικούς λόγους και τη δυναμική του, έγινε έτσι μέρος του Ψυχρού Πολέμου, με τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον να θεωρούν τη σύγκρουση σημαντική για την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων.
Υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών
δεξιά|μικρογραφία|Ο Σαβίμπι με τον [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν το 1986]] δεξιά|μικρογραφία|Ο Σαβίμπι ασπάζεται τον Πρόεδρο [[Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)|Τζορτζ Μπους το 1990]] Το 1985, με την υποστήριξη της κυβέρνησης Ρήγκαν και μέσω των προσπαθειών πίεσης του Πολ Μάναφορτ και της εταιρείας του η οποία λάμβανε 600.000 $ κάθε χρόνο από τον Σαβίμπι από το 1985,     του Τζακ Αμπράμοφ και άλλων συντηρητικών των ΗΠΑ οργάνωσαν τη Δημοκρατική Διεθνή στη βάση του Σαβίμπι στην Τζάμπα, στην επαρχία Κουάντο Κουμπάνγκο στη νοτιοανατολική Αγκόλα. Ο Σαβίμπι υποστηρίχθηκε σημαντικά από το επιδραστικό, συντηρητικό Ίδρυμα Χέριτεϊτζ. Ο αναλυτής της εξωτερικής πολιτικής του ιδρύματος Μάικλ Τζονς και άλλοι συντηρητικοί επισκέπτονταν τακτικά τον Σαβίμπι στα παράνομα στρατόπεδα του στην Τζάμπα και παρείχαν στον ηγέτη των ανταρτών συνεχή πολιτική και στρατιωτική καθοδήγηση στον πόλεμό του εναντίον της κυβέρνησης της Ανγκόλας.
Οι υποστηρικτές του Σαβίμπι στις ΗΠΑ αποδείχθηκαν τελικά επιτυχείς στο να πείσουν τη CIA να διοχετεύσει μυστικά όπλα και να στρατολογήσει αντάρτες για τον πόλεμο του Σαβίμπι εναντίον της μαρξιστικής κυβέρνησης της Ανγκόλας. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην Ουάσινγκτον, το 1986, ο Ρήγκαν κάλεσε τον Σαβίμπι να συναντηθεί μαζί του στον Λευκό Οίκο. Μετά τη συνάντηση, ο Ρήγκαν μίλησε για τη νίκη της UNITA vw «μια νίκη που ηλεκτρίζει τον κόσμο».
Δύο χρόνια αργότερα, με τον εμφύλιο πόλεμο της Ανγκόλας να εντείνεται, ο Σαβίμπι επέστρεψε στην Ουάσιγκτον, όπου εξήρε το έργο του Ιδρύματος Χέριτεϊτζ για λογαριασμό της UNITA.
Στρατιωτικές και πολιτικές προσπάθειες
μικρογραφία|Ο Σαβίμπι συναντά δύο [[Ευρωβουλευτής|βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1989]] Μαζί με τις στρατιωτικές του ικανότητες, ο Σαβίμπι εντυπωσίασε επίσης πολλούς με τις πνευματικές του ιδιότητες. Μιλούσε άπταιστα επτά γλώσσες, όπως πορτογαλικά, γαλλικά και αγγλικά. Σε επισκέψεις σε ξένους διπλωμάτες και σε ομιλίες ενώπιον του αμερικανικού κοινού, ανέφερε συχνά την κλασική δυτική πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, και τελικά έγινε ένας από τους πιο μαχητικούς αντικομμουνιστές του Τρίτου Κόσμου.
Η βιογραφία του Σαβίμπι τον περιγράφει ως «έναν απίστευτο γλωσσολόγο. Μιλούσε τέσσερις ευρωπαϊκές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων των αγγλικών, αν και δεν είχε ζήσει ποτέ σε αγγλόφωνη χώρα. Ήταν εξαιρετικά καλά διαβασμένος. Ήταν ένας εξαιρετικά καλός συνομιλητής και ένας πολύ καλός ακροατής.» Ο Σαβίμπι κατηγόρησε επίσης τους πολιτικούς του αντιπάλους για μαγεία. Αυτές οι αντίθετες εικόνες του Σαβίμπι θα εμφανίζονταν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, με τους εχθρούς του να τον αποκαλούν πολεμιστή που διψούσε για δύναμη και τους Αμερικανούς και άλλους συμμάχους του να τον χαρακτηρίζουν μια κρίσιμη φιγούρα στην προσπάθεια της Δύσης να κερδίσει τον Ψυχρό Πόλεμο.
Καθώς η υποστήριξη των ΗΠΑ άρχισε να εντείνεται και οι κορυφαίοι συντηρητικοί των ΗΠΑ υποστήριξαν την υπόθεσή του, ο Σαβίμπι κέρδισε σημαντικά στρατηγικά πλεονεκτήματα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και πάλι στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αφού είχε συμμετάσχει ανεπιτυχώς στις εθνικές εκλογές του 1992. Κατά συνέπεια, η Μόσχα και η Αβάνα άρχισαν να επανεκτιμούν την εμπλοκή τους στην Ανγκόλα, καθώς οι σοβιετικοί και οι κουβανοί νεκροί αυξάνονταν και ο έλεγχος εδάφους του Σαβίμπι αυξανόταν.
Μέχρι το 1989, η UNITA είχε τον πλήρη έλεγχο αρκετών περιορισμένων περιοχών, αλλά μπόρεσε να αναπτύξει σημαντικές επιχειρήσεις ανταρτών παντού στην Ανγκόλα, με εξαίρεση τις παράκτιες πόλεις και την επαρχία Ναμίμπε. Στο αποκορύφωμα της στρατιωτικής του επιτυχίας, το 1989 και το 1990, ο Σαβίμπι άρχισε να εξαπολύει επιθέσεις σε κυβερνητικούς και στρατιωτικούς στόχους μέσα και γύρω από την πρωτεύουσα της χώρας, Λουάντα. Οι παρατηρητές θεώρησαν ότι η στρατηγική ισορροπία στην Ανγκόλα άλλαξε και ότι ο Σαβίμπι έθετε την UNITA για μια πιθανή στρατιωτική νίκη.
Ο Σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, σηματοδοτώντας την ανησυχία ότι η Σοβιετική Ένωση προκαλούσε την πρόοδο του Σαβίμπι στην Ανγκόλα, έθεσε το ζήτημα του πολέμου της Ανγκόλας στον Ρήγκαν κατά τη διάρκεια πολυάριθμων συνόδων κορυφής ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης. Εκτός από τη συνάντηση με τον Ρήγκαν, ο Σάβμπι συναντήθηκε επίσης με τον διάδοχο του Ρήγκαν, Τζορτζ Μπους, ο οποίος υποσχέθηκε στον Σαβίμπι «κάθε κατάλληλη και αποτελεσματική βοήθεια».
Δεκαετία του 1990
δεξιά|μικρογραφία|Πινακίδα που δείχνει τον Σαβίμπι στο [[Τζάμπα (Κουάντο Κουμπάνγκο)|Τζάμπα, έδρα της UNITA στη νοτιοανατολική Ανγκόλα.]] Τον Ιανουάριο του 1990 και ξανά τον Φεβρουάριο του 1990, ο Σαβίμπι τραυματίστηκε σε ένοπλη σύγκρουση με κυβερνητικά στρατεύματα της Ανγκόλας. Τα τραύματα δεν τον εμπόδισαν να επιστρέψει ξανά στην Ουάσινγκτον, όπου συναντήθηκε με τους Αμερικανούς υποστηρικτές του και τον πρόεδρο Μπους σε μια προσπάθεια να αυξήσει περαιτέρω την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια στην UNITA. Οι υποστηρικτές του Σαβίμπι προειδοποίησαν ότι η συνεχιζόμενη σοβιετική υποστήριξη στο MPLA απειλούσε ευρύτερη παγκόσμια συνεργασία μεταξύ του Γκορμπατσώφ και των ΗΠΑ.
Τον Φεβρουάριο του 1992, ο Αντόνιο ντα Κόστα Φερνάντες και ο Ενζάου Πούνα απομακρύνθηκαν από την UNITA, δηλώνοντας δημόσια ότι ο Σαβίμπι δεν ενδιαφέρεται για μια πολιτική δοκιμή, αλλά για την προετοιμασία ενός άλλου πολέμου. Κάτω από τη στρατιωτική πίεση της UNITA, η κυβέρνηση της Ανγκόλας διαπραγματεύτηκε κατάπαυση του πυρός με τον Σαβίμπι και ο Σαβίμπι έθεσε υποψηφιότητα για πρόεδρος στις εθνικές εκλογές του 1992. Οι ξένοι παρατηρητές υποστήριξαν ότι οι εκλογές ήταν δίκαιες. Επειδή όμως ούτε ο Σαβίμπι (40%) ούτε ο Πρόεδρος της Ανγκόλας Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος (49%) έλαβαν το 50 τοις εκατό που ήταν απαραίτητο για να επικρατήσει, προγραμματίστηκε επανάληψη των εκλογών.
Στα τέλη Οκτωβρίου 1992, ο Σαβίμπι έστειλε στη Λουάντα τον Αντιπρόεδρο της UNITA Τζερεμίας Τσιτούντα και τον ανώτερο σύμβουλο της UNITA Ελίας Σαλουπέτο Πένα για να διαπραγματευτούν τις λεπτομέρειες της επανάληψης των εκλογών. Στις 2 Νοεμβρίου 1992 στη Λουάντα, η συνοδεία του Τσιτούντα και του Πένα δέχτηκε επίθεση από τις κυβερνητικές δυνάμεις και οι δύο τους απομακρύνθηκαν από το αυτοκίνητό τους και σκοτώθηκαν. Τα πτώματά τους πήραν οι κυβερνητικές αρχές και έκτοτε αγνοούνται. Η επίθεση του MPLA εναντίον της UNITA και της FNLA έγινε γνωστή ως η σφαγή των αποκριών όπου πάνω από 10.000 ψηφοφόροι τους σφαγιάστηκαν σε εθνικό επίπεδο από τις δυνάμεις της MPLA. Υποστηρίζοντας κυβερνητική εκλογική απάτη και αμφισβητώντας τη δέσμευση της κυβέρνησης για ειρήνη, ο Σαβίμπι αποσύρθηκε από τον δεύτερο γύρο των εκλογών και ξανάρχισε τον αγώνα, κυρίως με ξένα κεφάλαια. Η UNITA προχώρησε ξανά γρήγορα στρατιωτικά, περικυκλώνοντας την πρωτεύουσα Λουάντα.
Το 1994, η UNITA υπέγραψε νέα ειρηνευτική συμφωνία. Ο Σαβίμπι αρνήθηκε τον αντιπρόεδρο που του προσφέρθηκε και ανανέωσε ξανά τον αγώνα το 1998. Ο Σαβίμπι, επίσης, φέρεται να απομάκρυνε μερικούς από αυτούς που ήταν εντός της UNITA τους οποίους μπορεί να θεωρούσε ως απειλές για την ηγεσία του ή ως αμφισβήτηση της στρατηγικής του πορείας. Ο υπουργός Εξωτερικών του Σαβίμπι Τίτο Τσινγκούντζι και η οικογένειά του δολοφονήθηκαν το 1991 αφού ο Σαβίμπι υποψιάστηκε ότι ο Τσινγκούντζι ήταν σε μυστικές, μη εγκεκριμένες διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση της Ανγκόλας κατά τη διάρκεια των διαφόρων διπλωματικών αναθέσεων του Τσινγκούντζι στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σαβίμπι αρνήθηκε τη συμμετοχή του στη δολοφονία του Τσινγκούντζι και κατηγόρησε τους αντιφρονούντες της UNITA.
Θάνατος
Η σχετικά μυστικιστική φήμη του Σαβίμπι πως απέφευγε τον στρατό της Ανγκόλας και τους Σοβιετικούς και Κουβανούς στρατιωτικούς συμβούλους οδήγησε πολλούς Ανγκολέζους να αμφισβητήσουν την εγκυρότητα των αναφορών για το θάνατό του το 2002. Μόνο όταν οι φωτογραφίες του γεμάτου σφαίρες και αίμα σώματος του εμφανίστηκαν στην κρατική τηλεόραση της Ανγκόλας και το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών το επιβεβαίωσε στη συνέχεια, οι αναφορές για τον θάνατο του Σαβίμπι σε μάχη έγιναν πιστευτές στη χώρα. Ο Σαβίμπι κηδεύτηκε στο κεντρικό νεκροταφείο της Λουένα στην επαρχία Μοξίκο. Στις 3 Ιανουαρίου 2008, ο τάφος του Σαβίμπι βανδαλίστηκε και τέσσερα μέλη της νεανικής πτέρυγας του MPLA κατηγορήθηκαν και συνελήφθησαν. Έγινε εκταφή του Σαβίμπι και ετάφη ξανά δημόσια το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανγκολανοί πολιτικοί
Παγκοσμιοποίηση
μικρογραφία|385px|Ξεκάθαρη εικόνα της παγκοσμιοποίησης στην επικοινωνία είναι το [[ίντερνετ. Στο σχήμα διακρίνονται οι υπερπόντιες διασυνδέσεις στην υφήλιο.]] Παγκοσμιοποίηση ή διεθνοποίηση είναι η αυτονόμηση όλων εκείνων των παραμέτρων (οικονομία, επικοινωνία κλπ.) οι οποίες μέχρι πρόσφατα (μερικές δεκαετίες) επεδίωκαν να έχουν σύνορα μέσα σε ένα κράτος - προστάτη. Παράμετροι που τείνουν να ελευθερώνονται και να διαχέονται, ακολουθώντας την παγκοσμιοποίηση, είναι το εμπόριο, η κοινωνική δομή, η τεχνολογία, η κουλτούρα, το πολιτικό σύστημα, η γνώση κλπ. Ο όρος συχνά χρησιμοποιείται στην επιχειρηματολόγηση για την ανάγκη μιας νέας καθολικού τύπου ηγεμονίας στον κόσμο. Ο όρος χρησιμοποιείται τουλάχιστον από το 1944 και ο πρώτος που τον χρησιμοποίησε σε οικονομικό πλαίσιο ήταν ο Θήοντορ Λέβιτ.
Ορισμός
Ένας τυπικός, αν και περιοριστικός, ορισμός είναι αυτός που δίνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο οποίος δίνει έμφαση στην αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση των χωρών παγκόσμια μέσω του αυξανόμενου όγκου και ποικιλίας διεθνών συναλλαγών αγαθών και υπηρεσιών, της ελεύθερης ροής κεφαλαίου διεθνώς, και της γρήγορης και ευρείας διάχυσης της τεχνολογίας. Παρόλο που η παγκοσμιοποίηση είναι ένα ιδιαίτερα περίπλοκο σύμπλεγμα φαινομένων και σχέσεων, εντούτοις μπορεί κάποιος να διαχωρίσει διάφορες πτυχές της:
Σύμφωνα με τον Ισμαήλ Σαρίφ, η παγκοσμιοποίηση είναι η παγκόσμια διαδικασία ομογενοποίησης τιμών, προϊόντων, απολαβών, τόκων, και κερδών. Η ανάπτυξη της παγκοσμιοποίησης έγκειται σε τρεις παράγοντες: στον ρόλο της μετανάστευσης ανθρώπων, στο διεθνές εμπόριο, και στις γρήγορες μετακινήσεις κεφαλαίων και την ολοκλήρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών.
Χαρακτηριστικά
thumb|350px|right|[[KFC (παλαιότερα "Kentucky Fried Chicken") στο Κουβέιτ.]] Η παγκοσμιοποίηση ταυτίζεται με διάφορες τάσεις οι οποίες έκαναν την εμφάνισή τους ή ενισχύθηκαν σημαντικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτές περιλαμβάνουν την αυξημένη διεθνή κινητικότητα αγαθών, χρημάτων, πληροφοριών και ανθρώπων, καθώς και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, των οργανισμών, των νομικών συστημάτων και των υποδομών που συνέβαλαν σε αυτή την κινητικότητα. Όμως αμφισβητείται το κατά πόσο αυτές οι τάσεις υπάρχουν πραγματικά.
Έλεγχος
Οι τεχνολογίες (Web 2.0, μεταφορές) κάνουν πλέον σήμερα την παγκόσμια διάχυση αναπόφευκτη σε πολλά επίπεδα. Η παγκοσμιοποίηση χαλιναγωγείται κυρίως σε οικονομικό επίπεδο, σε επίπεδο ανταλλαγής ανθρώπινων πληθυσμών, διάχυσης πανίδας και τέλος με απαγόρευση πληροφόρησης που ενδέχεται να συμβαίνει εντός ή εκτός κάποιων συνόρων. Το ενδιαφέρον είναι πως οι παράμετροι αυτές δεν ελέγχονται κοινωνικά αλλά από τις ηγεσίες που τις διαχειρίζονται.
Υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης
Οι υποστηρικτές της δημοκρατικής παγκοσμιοποίησης θεωρούν ότι η πρώτη φάση, η οποία αφορά τις αγορές, πρέπει να ολοκληρωθεί με τη δημιουργία πολιτικών θεσμών που θα εκφράζουν τη θέληση των παγκόσμιων πολιτών. Η διαφορά τους με άλλους γκλομπαλιστές είναι ότι δεν καθορίζουν εκ των προτέρων κάποια ιδεολογία που να συγκεκριμενοποιεί αυτή τη θέληση, η οποία θα πρέπει να αφεθεί στην ελεύθερη επιλογή των πολιτών μέσω δημοκρατικών διαδικασιών.
Οι υποστηρικτές του ελεύθερου εμπορίου επισημαίνουν ότι οι οικονομικές θεωρίες για συγκριτικό πλεονέκτημα υποδεικνύουν ότι το ελεύθερο εμπόριο οδηγεί σε πιο αποτελεσματική κατανομή του πλούτου, με όφελος για όλες τις χώρες που μετέχουν στο εμπόριο. Γενικά, αυτό οδηγεί σε χαμηλότερες τιμές, χαμηλότερη ανεργία και υψηλότερη αποδοτικότητα.
Οι φιλελεύθεροι και άλλοι υποστηρικτές του laissez-faire καπιταλισμού ισχυρίζονται ότι περισσότερη πολιτική και οικονομική ελευθερία υπό τη μορφή δημοκρατίας και καπιταλισμού στον ανεπτυγμένο κόσμο είναι αυτοσκοπός, αλλά παράγει ταυτόχρονα και περισσότερο υλικό πλούτο. Βλέπουν την παγκοσμιοποίηση ως την ωφέλιμη επικράτηση της ελευθερίας και του καπιταλισμού.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση παρουσιάζει μη εμπεριστατωμένα επιχειρήματα και ότι οι διεθνείς στατιστικές υποστηρίζουν σθεναρά την παγκοσμιοποίηση:
Μερικοί υπέρμαχοι του καπιταλισμού τηρούν κριτική στάση έναντι στην Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για διεφθαρμένους γραφειοκρατικούς οργανισμούς που ελέγχονται και χρηματοδοτούνται από κράτη και όχι από εταιρείες. Πολλά δάνεια έχουν δοθεί σε δικτάτορες που ποτέ δεν υλοποίησαν μεταρρυθμίσεις τις οποίες υποσχέθηκαν, αφήνοντας αντ' αυτού τον λαό να πληρώσει αργότερα τα χρέη. Θεωρούν ότι ο καπιταλισμός σήμερα είναι πολύ λίγος και όχι υπερβολικός. Επισημαίνουν επίσης ότι αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση φέρνουν διάφορες ομάδες με ειδικά συμφέροντα, όπως συντεχνίες σε χώρες του Δυτικού Κόσμου. Ο Χοσέ Μποβέ, ένας από τους ηγέτες του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, εκπροσωπεί επίσης τους Γάλλους αγρότες, οι οποίοι προστατεύονται από τον ανταγωνισμό με χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου με ψηλούς εισαγωγικούς δασμούς και μεγάλες επιχορηγήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Άλλοι, όπως ο Καναδός γερουσιαστής Ντάγκλας Ρος, βλέπουν την παγκοσμιοποίηση ως απλώς αναπόφευκτη και υποστηρίζουν τη δημιουργία θεσμών όπως μια Κοινοβουλευτική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία θα εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες και θα επιβλέπει τη λειτουργία διεθνών φορέων των οποίων η διοίκηση δεν εκλέγεται.
Οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης ασκούν έντονη κριτική σε αρκετές υφιστάμενες πολιτικές, ιδιαίτερα στις πολύ ψηλές επιχορηγήσεις για τη γεωργία στον αναπτυγμένο κόσμο και τους σχετικούς προστατευτικούς δασμούς. Για παράδειγμα, σχεδόν ο μισός προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πάει σε αγροτικές επιχορηγήσεις, κυρίως σε μεγαλοαγρότες και αγροεπιχειρήσεις, οι οποίοι αποτελούν ένα ισχυρό λόμπι. Το 2005 η Ιαπωνία έδωσε 47 δισ. δολάρια σε επιχορηγήσεις του αγροτικού της τομέα, σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερα χρήματα από τη συνολική βοήθεια που έδωσε σε άλλες χώρες. Οι ΗΠΑ δίνουν 3,9 δισ. δολάρια κάθε χρόνο για να στηρίξουν τον τομέα καλλιέργειας βαμβακιού, ο οποίος περιλαμβάνει 25.000 καλλιεργητές, τρεις φορές φορές περισσότερο από τον προϋπολογισμό της USAID για τα 500 εκατομμύρια Αφρικανούς. Αυτό εξαντλεί τα έσοδα του κράτους από φορολογία και αυξάνει τις τιμές για τους καταναλωτές στον αναπτυσσόμενο κόσμο, μειώνει τον ανταγωνισμό και την αποτελεσματικότητα, αποτρέπει τις εξαγωγές από περισσότερο ανταγωνιστικούς αγροτικούς και άλλους τομείς στον αναπτυσσόμενο κόσμο λόγω των εμποδίων, και υποδαυλίζει τους τομείς στους οποίους οι αναπτυσσόμενες χώρες έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα.