cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοσιαλιστικό Κόμμα Σερβίας
Ιστορία
Το 2010 το ΣΚΣ παρουσίασε ένα νέο πρόγραμμα, δηλώνοντας ότι είναι δημοκρατικοί αριστεροί, εναντίον του λαϊκισμού, του φυλετισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, υποστηρίζοντας το Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, με στοιχεία φιλελευθερισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το ΣΚΣ είναι μέλος της κυβέρνησης συνασπισμού με το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα από το 2012.
Πολιτικές
Το ΣΚΣ συγκροτήθηκε ως συνασπισμός της Ένωσης Κομμουνιστών της Σερβίας και της Σοσιαλιστικής Συμμαχίας του Εργαζόμενου Λαού της Σερβίας και ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εκλέχτηκε πρόεδρός του. Ως διάδοχος της Ένωσης Κομμουνιστών, το κόμμα κυριάρχησε στη Σερβία και ο Μιλόσεβιτς, ως πρόεδρος του ΣΚΣ, μπορούσε να ασκεί σημαντική εξουσία και επιρροή στην κυβέρνηση και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Ο Μιλόσεβιτς ήρθε στην εξουσία υποσχόμενος την ενίσχυση της σερβικής επιρροής στη Γιουγκοσλαβία, περιορίζοντας την αυτονομία των επαρχιών του Κοσσυφοπεδίου και της Βοϊβοντίνας εντός της Σερβίας  και είχε απαιτήσει ένα σύστημα ενός-μέλους-μιας-ψήφου για την Ένωση Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών, που θα έδινε αριθμητική πλειοψηφία στους Σέρβους. Αυτό αποτέλεσε παράγοντα διάσπασης του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος και προκάλεσε τη συμμετοχή της Σερβικής κομμουνιστικής ελίτ στη δημιουργία του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας.
Το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΚΣ έχει διακηρύξει την πρόθεσή του να αναπτύξει τη "Σερβία ως σοσιαλιστική δημοκρατία, βασισμένη στο νόμο και την κοινωνική δικαιοσύνη". Το κόμμα έκανε οικονομικές μεταρρυθμίσεις εκτός της μαρξιστικής ιδεολογίας, όπως η αναγνώριση όλων των μορφών ιδιοκτησίας και στόχευε στην προώθηση μια οικονομία της αγοράς, συνηγορώντας συγχρόνως υπέρ κάποιων ρυθμίσεων για τους σκοπούς της "αλληλεγγύης, της ισότητας και της κοινωνικής ασφάλειας". Ωστόσο, στην εξουσία, το κόμμα θέσπισε πολιτικές που ήταν αρνητικές για τα δικαιώματα των εργαζομένων, όπως ο τερματισμός των κομμουνιστικών προγραμμάτων συμμετοχής των εργαζομένων. Ξεκινώντας από το πολιτικό του πρόγραμμα το 1992 το ΣΚΣ υποστήριξε μια μικτή οικονομία, δηλώνοντας ότι «το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας υποστηρίζει μια σύγχρονη, μικτή οικονομία που αντιπροσωπεύει μια σύνθεση εκείνων των στοιχείων των φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών μοντέλων που μέχρι τώρα αποδείχτηκαν επιτυχημένα την ιστορία της σύγχρονης κοινωνίας και στη δική μας ανάπτυξη». Το ΣΚΣ υποστήριξε τη μετάβαση από μια σχεδιασμένη σε μια μικτή οικονομία, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Παρ 'όλα αυτά πολλοί κατηγόρησαν το Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς για τη δημιουργία κλεπτοκρατίας, μεταφέροντας την ιδιοκτησία μεγάλου μέρους του βιομηχανικού τομέα στους πολιτικούς συμμάχους και χρηματοδότες του.
Το κόμμα υποστήριξε την αρχή της πλήρους ισότητας όλων των Γιουγκοσλαβικών λαών και εθνοτικών μειονοτήτων.
Εθνικιστική δραστηριότητα
Από το 1990 έως το 1993 το κόμμα ενέκρινε την υποστήριξη των Σέρβων στη Βοσνία & Ερζεγοβίνη και την Κροατία, που επιθυμούσαν να παραμείνουν στη Γιουγκοσλαβία. Καθώς η Κροατία και η Βοσνία κήρυξαν την ανεξαρτησία τους η συμμετοχή του ΣΚΣ ως κυβερνώντος κόμματος στο Βελιγράδι είχε γίνει πιο αφοσιωμένη στην παροχή βοήθειας στους εκτός Σερβίας Σέρβους να διαχειρίζονται τις δικές τους ανεξάρτητες οντότητες. Το ΣΚΣ συμμετείχε τότε σε συνασπισμό με το εθνικιστικό Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα. Ο Μιλόσεβιτς απάντησε στα ερωτήματα του Τύπου, εάν η σερβική κυβέρνηση ενέκρινε τους Σερβοβόσνιους, υποστηρίζοντας ότι η Σερβική κυβέρνηση δεν υποστήριζε άμεσα τη Σερβική κυβέρνηση ή τις Σερβικές στρατιωτικές δυνάμεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης στον πόλεμο τους, αλλά ισχυρίστηκε ότι οι Σέρβοι είχαν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Το μέλος του ΣΚΣ και κυβερνητικός αξιωματούχος Μπόρισαβ Γιόβιτς - στο ντοκιμαντέρ του BBC του 1995 «Ο Θάνατος της Γιουγκοσλαβίας» - το αρνήθηκε και ισχυρίστηκε ότι ο Μιλόσεβιτς πράγματι ενέκρινε τη μεταφορά των Σερβοβοσνιακών στρατιωτικών δυνάμεων στο Βοσνιακό Σερβικό Στρατό το 1992, για να βοηθήσει στην επίτευξη της ανεξαρτησίας των Σέρβων από την Κυβέρνηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης του Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς.
Μετά την απόσχιση της Βόρειας Μακεδονίας το 1991 η κυβέρνηση Μιλόσεβιτς χαρακτήρισε τους Σλαβομακεδόνες ως «τεχνητό έθνος» και η Σερβία συμμάχησε με την Ελλάδα κατά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, προτείνοντας μάλιστα το διαμελισμό της μεταξύ της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας. . Οι επακόλουθες συνεντεύξεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους που συμμετείχαν σε αυτές τις διαδικασίες αποκάλυψαν ότι ο Μιλόσεβιτς σχεδίαζε να συλλάβει την πολιτική ηγεσία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και να την αντικαταστήσει με πολιτικούς πιστούς στη Σερβία. Ο Μιλόσεβιτς ζήτησε την αυτοδιάθεση των Σέρβων της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. .
Τέσσερα μέλη του ΣΚΣ, οι Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, Μίλαν Μιλουτίνοβιτς, Νίκολα Σαΐνοβιτς και Βλάικο Στοϊλίκοβιτς, κατηγορήθηκαν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως φόνους, αναγκαστικές Μετακινήσεις πληθυσμών, απελάσεις και "διώξεις για πολιτικούς, φυλετικούς ή θρησκευτικούς λόγους "σε σχέση με τους πολέμους στη Βοσνία, την Κροατία και το Κοσσυφοπέδιο. Ο Στοϊλίκοβιτς αυτοκτόνησε και ο Μιλόσεβιτς πέθανε φυλακισμένος του ICTY πριν καταδικαστεί. Το ICTY ανέφερε σε άλλες αποφάσεις του ότι δεν υπήρχαν επαρκείς αποδείξεις ότι ο Μιλόσεβιτς είχε υποστηρίξει τα σχέδια για την απέλαση μη Σέρβων από περιοχές που επλήγησαν από τον πόλεμο. .
Το ICTY καταδίκασε το Σαΐνοβιτς σε 22 χρόνια φυλάκισης μετά από καταδίκη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των απελάσεων και των βίαιων μεταγωγών, των δολοφονιών και άλλων διώξεων των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Ο Μιλουτίνοβιτς κρίθηκε αθώος για όλες τις κατηγορίες στις 26 Φεβρουαρίου 2009.
Μετά το Μιλόσεβιτς
Η Επιτροπή του Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Σερβία ανέφερε ότι, αντιδρώντας στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008, ο ηγέτης του ΣΚΣ Ίβιτσα Ντάσιτς δήλωσε ότι θα ζητήσει την απαγόρευση όλων των πολιτικών κομμάτων και των ΜΚΟ της Σερβίας, που θα αναγνώριζαν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.
Απόκλιση από τον εθνικισμό
Σε αντίθεση με το δεξιό εθνικιστικό αίσθημα και αντίθετα με τις επιθυμίες των πρώιμων εθνικιστών θιασωτών του ΣΚΣ, το κόμμα δεν ακολούθησε πολιτική απορρόφησης του Μαυροβούνιου, όπως το Βασίλειο της Σερβίας είχε κάνει με το Βασίλειο του Μαυροβουνίου το 1918. Το σχέδιο για το Μαυροβούνιο ήταν να συνεχίσει να λειτουργεί μαζί με τη Σερβία, με εσωτερική διακυβέρνηση για όλες τις τοπικές υποθέσεις. Επιπλέον στις αντιγραφειοκρατικές επαναστάσεις που έγιναν ενώ η ΣΟΔ Γιουγκοσλαβία ήταν ακόμη εν ζωή, οι διαδηλώσεις στο Κοσσυφοπέδιο και στη Βοϊβοντίνα (όπως και στο Μαυροβούνιο) δεν ζητούσαν την κατάργηση των αντίστοιχων οντοτήτων τους, αλλά επικεντρώθηκαν στην εκδίωξη των αρχών τους για να αντικατασταθούν από πιστούς στο ΣΚΣ. Οι δεξιοί Σέρβοι εθνικιστές με τη σειρά τους δεν είχαν κατά νου κανένα τέτοιο Σερβικό κράτος, στο οποίο οι εσωτερικές οντότητες θα διέθεταν αυτοδιοίκηση.
Παρά την πικρία προς το Σλαβομακεδόνες που απέρριπταν τη Σερβική εθνικότητα, το ΣΚΣ που κυβερνούσε τη Γιουγκοσλαβία αναγνώρισε την πΓΔΜ το 1996. Ήδη όμως τέσσερα χρόνια πριν από αυτό τα στρατεύματα και τα υπολείμματα της κεντρικής κυβέρνησης του Βελιγραδίου έφυγαν ειρηνικά και οικειοθελώς από την πΓΔΜ.
Αυτές οι πολιτικές που υιοθετήθηκαν από το ΣΚΣ δημιούργησαν μια κακή σχέση με τους Ριζοσπάστες, χαρακτηριστικό που κορυφώθηκε μεταξύ του 1993 και του 1998, όταν τα δύο κόμματα είχαν πλήρως χωρίσει και ο ηγέτης του ΣΡΚ Βόισλαβ Σέσελι ακόμη και φυλακίστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο το ΣΚΣ αποχώρησε από το συνασπισμό με τους Ριζοσπάστες και επίσημα εναντιώθηκε στη Σερβοβοσνιακή κυβέρνηση του Ράντοβαν Κάρατζιτς, ψηφίζοντας οικονομικές κυρώσεις εναντίον του, καθώς ο Κάρατζιτς ήταν αντίθετος στις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και το κόμμα επέκρινε τον εθνικισμό που έκανε διακρίσεις στη διοίκηση του Κάρατζιτς. Το 1995 ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς υπέγραψε τη Συμφωνία του Ντέιτον εξ ονόματος των Σέρβων της Βοσνίας για να τερματίσει τον Πόλεμο της Βοσνίας και αυτό εξόργισε τους εθνικιστές του ΣΚΣ και της Σερβίας - οι σχέσεις μεταξύ του Μιλόσεβιτς και του Ραντοβάν Κάρατζιτς και άλλων Σερβοβόσνιων πολιτικών είχαν ήδη ψυχρανθεί τότε. Για την υπογραφή της Συμφωνίας του Ντέιτον ο Σέσελι χαρακτήρισε τον Μιλόσεβιτς ως το "χειρότερο προδότη στη Σερβική ιστορία".
Εν τω μεταξύ η ίδια η συνεργασία μεταξύ των Ριζοσπαστών και του ΣΚΣ αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαράθεσης μεταξύ των Σέρβων εθνικιστών. Ο διοικητής των Τσέτνικ κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Μόμτσιλο Ντούγιτς, που απένειμε τον τίτλο του Βοεβόδα (Δούκα) στο Σέσελι το 1989, έφτασε στο σημείο να ανακαλέσει τον τιμητικό τίτλο του ηγέτη των Ριζοσπαστών λόγω της συνεργασίας του με το Μιλόσεβιτς. Ο πρώην πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στη Γιουγκοσλαβία, Γουόρεν Τσίμερμαν αναγνώρισε ότι ο Μιλόσεβιτς δεν ήταν πραγματικός εθνικιστής, αλλά ισχυρίστηκε ότι ήταν «οπορτουνιστής».
Κατηγορίες για παράνομες δραστηριότητες
Οι επικριτές του κατηγόρησαν το ΣΚΣ για εμπλοκή στο οργανωμένο έγκλημα, εκβιασμούς, πολιτικές δολοφονίες (κυρίως του Προέδρου της Σερβίας Ιβάν Στάμπολιτς), υποστήριξη παραστρατιωτικών σχηματισμών κατά τη διάρκεια των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων και αισχροκέρδεια από το εμπόριο ναρκωτικών και πετρελαίου.
Σχέσεις με άλλα κόμματα
Μέχρι την τελική διάλυση του απομείναντος ομοσπονδιακού Γιουγκοσλαβικού κράτους το 2006 το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας διατηρούσε στενούς δεσμούς με τη Γιουγκοσλαβική Αριστερά, ένα συνασπισμό αριστερών και κομμουνιστικών φορέων με επικεφαλής τη σύζυγο του Μιλόσεβιτς. Το ΣΚΣ είχε στενούς δεσμούς με τα διάφορα πολιτικά κόμματα υπό την ηγεσία του Μόμιρ Μπουλάτοβιτς, που είχε εγκατασταθεί πρόεδρος του Μαυροβουνίου με τη βοήθεια του Μιλόσεβιτς, το υποστηριζόμενο από το ΣΚΣ Δημοκρατικό Κόμμα Σοσιαλιστών του Μαυροβουνίου μέχρι την αποβολή του Μπουλάτοβιτς το 1998, το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του Μαυροβουνίου υπό το Μπουλάτοβιτς από το 1998 μέχρι την αποβολή του το 2000 και το τελευταίο με επικεφαλής το Μπουλάτοβιτς, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μαυροβουνίου. Το ΣΚΣ διατηρεί δεσμούς με παράρτημα του κόμματος στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβική Δημοκρατίας, που ιδρύθηκε το 1993. Μετά το Συμφωνία του Ντέιτον σημειώθηκε μεγάλο ρήγμα μεταξύ αυτού του κόμματος και του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος του Ράντοβαν Κάρατζιτς. Στο βραχύβιο θύλακα-Σερβικό κράτος της Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα στην Κροατία το ΣΚΣ υποστήριξε το Σερβικό Κόμμα των Σοσιαλιστών και ιδιαίτερα την υποψηφιότητα του Μίλαν Μάρτιτς για την Προεδρία της Σερβικής Κράινα το 1993.
Το ΣΚΣ επιθυμεί την ένταξή του στη Σοσιαλιστική Διεθνή. Το Μάιο του 2008 ο Ιβιτσα Ντάσιτς ταξίδεψε στην Αθήνα για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργο Παπανδρέου. Κατά τη συνάντηση αυτή ο Παπανδρέου δήλωσε ότι η Σοσιαλιστική Διεθνής ήταν έτοιμη να ξεκινήσει τη διαδικασία για την ένταξη του ΣΚΣ. Εντούτοις εξακολουθεί να υπάρχει κάποια αντίθεση στη Σοσιαλιστική Διεθνή για την πρόσκληση του ΣΚΣ, κυρίως από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. . ενώ ο (Σλοβένος) Γέλκο Κάτσιν ισχυρίστηκε ότι ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (Σερβίας) Μπόρις Τάντιτς είπε ψέματα ότι δεν εμπόδισε το ΣΚΣ να ενταχθεί στη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Το 2012 το ΣΚΣ συνέχιζε να επιδιώκει στενότερους δεσμούς με τα σοσιαλδημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης και έχει υπαινιχθεί ότι θα μπορούσε να ζητήσει συγγνώμη για το ρόλο του στους πολέμους της δεκαετίας του 1990.
Θέσεις που κατείχε
Σημαντικές θέσεις που κατείχαν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Σερβίας
1161
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1161 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άππιος Κλαύδιος Καύδηξ
Ο Άππιος Κλαύδιος Καύδηξ, λατιν. Appius Claudius Caudex, (άκμασε το 264 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του Αππίου Κλαύδιου Καίκου και υπηρέτησε ως ύπατος το 264 π.Χ.
Βιογραφία
Εκείνο το έτος, έσυρε τη Ρώμη σε σύγκρουση με την Καρχηδόνα για την κατοχή της Σικελίας. Το 265 π.Χ., ο Ιέρων Β΄ των Συρακουσών είχε επιτεθεί στη Μεσσήνη (σημερινή Μessina) σε μία προσπάθεια να την καταλάβει από τους Μαμερτίνους, μισθοφόρους από την Καμπανία που την είχαν καταλάβει μερικά χρόνια πριν. Οι Μαμερτίνοι συμμάχησαν με έναν κοντινό καρχηδονιακό στόλο και κατέλαβαν τις Συρακούσες, αλλά όταν οι Καρχηδόνιοι δεν έφυγαν, οι Μαμερτίνοι προσέφυγαν στη Ρώμη το 264 π.Χ.
Μερικοί συγκλητικοί ήταν αντίθετοι στο να τους βοηθήσουν, αλλά ο Άππιος Κλαύδιος έπεισε τους πολίτες να τους υποστηρίξουν. Οδήγησε μία δύναμη στη Μεσσήνη και, καθώς οι Μαμερτίνοι είχαν πείσει τους Καρχηδονίους να αποσυρθούν, συνάντησε μόνο μία συμβολική αντίσταση. Οι Μαμερτίνοι παρέδωσαν την πόλη στον Άππιο Κλαύδιο, αλλά οι Καρχηδόνιοι επέστρεψαν και πολιόρκησαν τη Μεσσήνη. Οι Συρακούσιοι, εν τω μεταξύ, βρίσκονταν και έξω από την πόλη. Ο Κλαύδιος προσπάθησε να στείλει πρεσβευτές, τόσο στους Καρχηδονίους, όσο και στους Συρακούσιους, αλλά αγνοήθηκε. Στη συνέχεια οδήγησε τα στρατεύματά του έξω από την πόλη, νίκησε τους Συρακούσιους στη μάχη και ο Ιέρων Β΄ υποχώρησε πίσω στις Συρακούσες. Την επόμενη ημέρα ο Κλαύδιος νίκησε και τους Καρχηδονίους. Μετά από αυτές τις νίκες ο Άππιος πολιόρκησε την Eχέτλα, αλλά μετά την απώλεια πολλών στρατευμάτων επέστρεψε στη Μεσσήνη.
Αυτή η διαμάχη ήταν μία από τις άμεσες αιτίες τού Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ύπατοι
Άντζεϊ Σάρμαχ
μικρογραφία|270x270εσ| Αντίγραφο μεταλλίου και αυτόγραφου του Σάρμαχ στη Λεωφόρο Αθλητών Αστέρων στο Ντζίβνουφ Ο Άντζεϊ Σάρμαχ (πολωνικά: Andrzej Szarmach) ( γενν. 3 Οκτωβρίου 1950) είναι Πολωνός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και προπονητής.
Καριέρα
Έπαιξε στην Εθνική Πολωνίας κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» της τη δεκαετία του 1970. Με τον Γκζέγκος Λάτο στα δεξιά του, τον Ρόμπερτ Γκαντόχα στα αριστερά του και τον Καζίμιες Ντέινα να τους υποστηρίζει, ο Σάρμαχ επωφελήθηκε από την απουσία του Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι και ηγήθηκε της πολωνικής επίθεσης, της καλύτερης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, με 16 γκολ. Ενώ ο Λάτο τερμάτισε πρώτος σε γκολ στο Κύπελλο με 7, ο Σάρμαχ με 5 γκολ άφησε το αποτύπωμά του στη διοργάνωση. Επιβεβαίωσε την ιδιότητά του δύο χρόνια αργότερα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 στο Μόντρεαλ, κερδίζοντας το αργυρό μετάλλιο και τον τίτλο του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης, με 9 γκολ.
Με κόκκινα μάγουλα και μουστάκι, ο Πολωνός επιθετικός είχε γαλατική ποιότητα και έτσι ταίριαξε εύκολα στην ΑΖ Οσέρ. Κέρδισε την εύνοια του Γκυ Ρου και του κοινού της Βουργουνδίας, σκοράροντας 94 γκολ μεταξύ 1980 και 1985. Μετά από μια σύντομη θητεία στην Αν Αβάν ντε Γκενγκάν και συνολικά 32 γκολ σε 61 αγώνες με την εθνική ομάδα της Πολωνίας, ο Σάρμαχ ξεκίνησε την καριέρα του ως προπονητής, κυρίως με την Κλερμόν Φουτ 63 και στη συνέχεια με τη Σατορού στη δεύτερη κατηγορία, καθώς και με την Ζαγκουένμπιε Λούμπιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρκα Γκντίνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκούρνικ Ζάμπζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταλ Μιέλετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλερμόν Φουτ Ωβέρνη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΛΜ Σατορού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζαγκουένμπιε Λούμπιν Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Βιτόρια (Ιταλία)
Η Βιτόρια είναι Ιταλική πόλη στη επαρχία Ραγκούζα, στη Σικελία. Με 64,212 κατοίκους είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη της επαρχίας (2016).
Ιστορία
Η Βιτόρια είναι η νεότερη πόλη της επαρχίας και παρουσιάζει μια σύγχρονη δομή, με ευρείες και ίσιες οδούς. Οι νοικοκυρές της πόλης είναι γνωστό ότι εξακολουθούν να κάνουν πολύπλοκα κεντήματα, που υιοθετήθηκαν για πρώτη φορά κατά την περίοδο της αραβικής κυριαρχίας στη Σικελία.
Γεωγραφία
Η Βιτόρια έχει υψόμετρο 168 μ. και μια έκταση 181,31 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το μοναδικό του χωριουδάκι είναι το παραθαλάσσιο χωριό Σκογκλίτι. Η Βιτόρια είναι μια σημαντική περιοχή στη νοτιοανατολική Σικελία, ανάμεσα στο οροπέδιο Hyblean και τη θάλασσα που είναι διάσημη γιατί εδώ καλλιεργούνται Nero d'Avola και Frappato δύο τύπους κρασιού που προορίζονται για πολύ σημαντικά κρασιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ραγκούζας
Πόρτο Αμποΐμ
Το Πόρτο Αμποΐμ (Porto Amboim) είναι πόλη λιμάνι στην επαρχία Κουάνζα Σουλ της Ανγκόλας με πληθυσμό 91.605 κατοίκους καλύπτοντας έκταση 4.638 χλμ². Στο παρελθόν το Πόρτο Αμποΐμ συνδεόταν με απομονωμένη σιδηροδρομική γραμμή 123 χλμ. εύρους 610 mm με την Γκαμπέλα, αν και έκλεισε το 1987 λόγω του εμφυλίου πολέμου και της εγκατάλειψης των περισσότερων φυτειών καφέ, της μεγαλύτερης πηγής εσόδων της Γκαμπέλα. Αρχικά η πόλη ήταν γνωστή ως Κισόντε, ένα μικρό χωριό που αργότερα αποικίστηκε το 1587 από τους Πορτογάλους που το ονόμασαν Μπενγκέλα και αργότερα Μπενγκέλα Βέλια (Παλιά Μπενγκέλα) λόγω της δημιουργίας ενός άλλου οικισμού σήμερα γνωστού ως Μπενγκέλα που βρίσκεται 350 χλμ. Το 1923, το όνομα άλλαξε σε Πόρτο Αμποΐμ. Πλέον το Πόρτο Αμποΐμ είναι μια από τις αναπτυσσόμενες βιομηχανικές περιοχές των ακτών της Ανγκόλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Κοντοβάθκια
Τα Κοντοβάθκια είναι συνοικία του Δήμου Μέσα Γειτονιάς.
Τοποθεσία
Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Νεκτάριο, στα ανατολικά με τη Χαλκούτσα και τον Τίμιο Πρόδρομο, στα βόρεια με την Πάνθεα και στα δυτικά με τον Κάψαλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Μέσα Γειτονιάς
Η γυναίκα μου τρελλάθηκε
Το Η γυναίκα μου τρελάθηκε (πρωτότυπος τίτλος: Η γυναίκα μου τρελλάθηκε) είναι μια κωμωδία του 1966 παραγωγής Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Νικολαΐδη και σενάριο Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη. Πρωταγωνιστούν: Λάμπρος Κωνσταντάρας, Μαίρη Αρώνη.
Πλοκή
Η Άννα και ο Μάνος είναι παντρεμένοι εδώ και είκοσι χρόνια. Ο Μάνος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) αγαπάει βέβαια τη γυναίκα του, (Μαίρη Αρώνη) αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να ξεσκάει κάπου κάπου στα καμπαρέ, παρέα με τον φίλο του Τέλη (Άρης Μαλλιαγρός) και τη χαριτωμένη χορεύτρια Μπίλυ (Νίτσα Μαρούδα). Η Μπίλυ είναι επίσης πελάτισσα του φίλου του Γιώργου (Γιάννης Βογιατζής), ο οποίος είναι ψυχίατρος. Ο τελευταίος αγαπά μεν τη γυναίκα του Γιούλη (Μέλπω Ζαρόκωστα), αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να γλυκοκοιτάζει την Μπίλυ.
Κάποια μέρα, όμως, η Άννα επαναστατεί και παριστάνει την τρελή –δηλώνει πως είναι αποφασισμένη να πληρώσει τον άνδρα της με το ίδιο νόμισμα. Ο Μάνος, θορυβημένος, απευθύνεται στον Γιώργο για ιατρική βοήθεια, ο οποίος προτείνει στον Μάνο να κάνει και ο ίδιος τον τρελό, για να διαπιστώσουν την αλήθεια. Μετά από μια ανταλλαγή παράνοιας ανάμεσα στο ζευγάρι, ο Γιώργος πείθεται για τη διαταραχή της Άννας, βασιζόμενος στη διάγνωσή του στα συγγράμματα του Γερμανού καθηγητή Μίλερ και λέει στον Μάνο να αρχίσει να φέρεται γλυκά στη γυναίκα του.
Μετά την αλλαγή συμπεριφοράς του Μάνου, η Άννα θορυβείται ακόμη περισσότερο. Αποφασίζει να κάνει τον άντρας της να ζηλέψει, ζητώντας βοήθεια από τον Τέλη (Άρης Μαλιαγρός), κοινό φίλο του ζευγαριού και σύντροφο του Μάνου στις μπερμπαντιές. Ο Μάνος γίνεται έξαλλος βρίσκοντας τον Τέλη στο σπίτι του να φλερτάρει τη γυναίκα του και τον διώχνει κακήν κακώς.
Στο μεταξύ, βγαίνει στην επιφάνεια η νέα κατάκτηση της Μπίλυς, που δεν είναι άλλη από τον Σπύρο (Γιώργος Γαβριηλίδης), σύζυγο της Έλλης (Μαρίκα Κρεβατά), που είναι ξεδέλφη της Άννας. Η Άννα αρπάζει την ευκαιρία για να ξεμπροστιάσει την Μπίλυ και στο τέλος καταφέρνει να κάνει την Έλλη να συγχωρήσει τον Σπύρο για τη στραβοτιμονιά του και να να τρομάξει για τα καλά τόσο τον Μάνο όσο και τον Γιώργο, συνετίζοντάς τους.
Παραγωγή
Είναι η μοναδική κινηματογραφική ταινία που σκηνοθέτησε ο ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης Νίκος Νικολαΐδης.
Τα γυρίσματα στην πολυκατοικία όπου διαμένουν τα πρωταγωνιστικά ζευγάρια έγιναν στην οδό Πλουτάρχου, στο Κολωνάκι.
Σε μια από τις χαρακτηριστικότερες σκηνές της ταινίας, όταν αποκαλύπτεται ότι η Άννα προσποιούνταν την τρελή ξεγελώντας ακόμα και τον γιατρό, ο Μάνος λέει στον Γιώργο: "Τρεις ηλίθιους έχω γνωρίσει στη ζωή μου, εμένα, εσένα… και τον Μίλερ!"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πολύβιου Βασιλειάδη Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
The Damned
Οι The Damned είναι αγγλικό πανκ ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1976 στο Λονδίνο. Θεωρούνται ένα από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα του είδους, έχοντας κυκλοφορήσει έξι δίσκους και εννέα σινγκλ που έφθασαν στο βρετανικό Top-40, εκ των οποίων τα τρία άλμπουμ βραβεύθηκαν ως ασημένια.
Βιογραφία
Οι The Damned δημιουργήθηκαν από τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Ρέι Μπαρνς και το ντράμερ Κρις Μίλαρ, γνωστούς με τα παρωνύμια Captain Sensible και Rat Scabies, στα μέσα της δεκαετίας του '70. Στο συγκρότημα εντάχθηκαν ο κιθαρίστας Brian James και ο τραγουδιστής Dave Vanian, με την σύνθεση να ολοκληρώνεται όταν ο Captain Sensible ανέλαβε το μπάσο.
left|thumb|180px|Ο Dave Vanian Οι The Damned έγιναν το πρώτο βρετανικό πανκ συγκρότημα που κυκλοφόρησε σινγκλ, με το «New Rose» να φθάνει στο # 81 των τσαρτ, ενώ ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο «Damned Damned Damned» κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1977, μπαίνοντας στο Top-40 των τσαρτ της πατρίδας τους. Για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα άνοιγε τις εμφανίσεις των T. Rex κατά την αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους, ενώ ήταν το πρώτο βρετανικό συγκρότημα που εμφανίστηκε ζωντανά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την ρυθμική κιθάρα ανέλαβε ο Lu Edmonds, αλλά ο δεύτερος τους δίσκος, «Music For Pleasure» με παραγωγό τον Νικ Μέισον, δεν γνώρισε την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία, οδηγώντας τον Scabies σε αποχώρηση, με τον Jon Moss να παίρνει την θέση του.
Στις αρχές του 1978, επανενώθηκε η αρχική σύνθεση πλην του Brian James, με τον Sensible να αναλαμβάνει την σόλο κιθάρα. Το συγκρότημα πέρασε στην πιο επιτυχημένη περίοδο του, με μία σειρά από μπασίστες να εντάσσονται στους The Damned μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80, μεταξύ αυτών οι Algy Ward, Paul Gray και τελικά ο Bryn Merrick.
Το 1979, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Machine Gun Etiquette», ακολουθούμενο από το «The Black Album» την επόμενη χρονιά, τα οποία περιείχαν τα επιτυχημένα σινγκλ «Love Song», «Smash It Up», «The History Of The World Part 1» και «I Just Can't Be Happy Today». Το 1982, κυκλοφόρησαν το «Strawberries» μπαίνοντας στο βρετανικό Top-20, αλλά δύο χρόνια αργότερα ο Captain Sensible αποχώρησε αφήνοντας την κιθάρα στον Roman Jugg.
Το συγκρότημα υπέγραψε στην «MCA» κυκλοφορώντας το «Phantasmagoria», το οποίο έφθασε στο # 11 και έγινε ασημένιο. Ο δίσκος περιείχε τα επιτυχημένα σινγκλ «Grimly Fiendish», «The Shadow Of Love» και «Is It A Dream?», ενώ τον Ιανουάριο του 1986 έφθασαν στο # 3 των βρετανικών τσαρτ με την διασκευή στο «Eloise» του Πολ Ράιαν.
left|thumb|180px|Ο Captain Sensible Παρ' όλα αυτά, το «Anything» του 1986 έλαβε τις χειρότερες κριτικές της καριέρας τους και μετά την κυκλοφορία της συλλογής «Light At The End Of The Tunnel» την επόμενη χρονιά, το συγκρότημα πραγματοποίησε μία σειρά αποχαιρετιστήριων περιοδειών, με τους Sensible και James να ενώνουν τις δυνάμεις τους με την τότε σύνθεση του σχήματος. Στα τέλη του 1989 έλαβε χώρα η περιοδεία «We Really Must Be Going Tour» στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά το 1991 επέστρεψαν με την «The I Didn't Say It Tour» και τον Paul Gray να επανέρχεται στο συγκρότημα.
Το 1993, η σύνθεση των Damned αποτελούνταν από τους Vanian και Scabies, μαζί με τους κιθαρίστες Kris Dollimore και Alan Lee Shaw, όπως και τον μπασίστα Jason «Moose» Harris και το κουιντέτο περιόδευσε στην Ευρώπη και την Ιαπωνία για δύο χρόνια πριν κυκλοφορήσουν τον δίσκο «Not of This Earth» το Νοέμβριο του 1995.
Το 1996, επανήλθε στο συγκρότημα ο Captain Sensible και μαζί με τον Dave Vanian, τον κιμπορντίστα Monty Oxymoron, την μπασίστρια Patricia Morrison και το ντράμερ Garrie Dreadful παραγκώνισαν τον Scabies, ο οποίος αντέδρασε με απειλές για μηνύσεις και αρνητικά δημόσια σχόλια. Το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει και το 1999 τα τύμπανα ανέλαβε ο Pinch, με τον οποίο στην σύνθεση τους κυκλοφόρησαν το «Grave Disorder» μέσω της «Nitro Records».
Το 2004, η Morrison αποχώρησε λόγω εγκυμοσύνης, δίνοντας την θέση της στον Stu West, ενώ την επόμενη χρονιά εκδόθηκε το box-set «Play It At Your Sister» μέσω της «Sanctuary». Η νέα σύνθεση πραγματοποίησε την πρώτη της κυκλοφορία το 2008, με το άλμπουμ «So, Who's Paranoid?» και την επόμενη χρονιά περιόδευσε σε όλο τον κόσμο ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Motörhead. Το 2012, έπαιζαν ζωντανά στη Νότια Αμερική για πρώτη φορά και έλαβαν το βραβείο «Classic Rock outstanding contribution» από το βρετανικό Classic Rock Roll Of Honour για την προσφορά τους στην βρετανική ροκ μουσική.
Στούντιο κυκλοφορίες
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά post-punk συγκροτήματα
Ρουέργκ
Το Ρουέργκ (Γαλλικά: Rouergue, οξιτανικά: Roergue) είναι μια πρώην επαρχία της Γαλλίας, που αντιστοιχεί περίπου στο σύγχρονο νομό Αβερόν. Η ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής είναι το Ροντέζ.
Περιγραφή
μικρογραφία|Θέση του Ρουέργκ στο χάρτη της Γαλλίας Το Ρουέργκ οριοθετείται στα βόρεια από την Ωβέρνη, στα νότια και νοτιοδυτικά από το Λανγκεντόκ, στα ανατολικά από το Ζεβωντάν και στα δυτικά από το Κερσί. Βρίσκεται στο κέντρο ενός τριγώνου που σχηματίζεται από τις κοινότητες Κλερμόν-Φεράν, Μονπελιέ και Τουλούζη. Πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η περιοχή κατοικήθηκε από τους Ρουτένους, έναν κελτικό λαό της Κεντρικής Ευρώπης. αριστερά|μικρογραφία|176x176εσ|Το έμβλημα της Ρουέργκ Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η επαρχία άλλαξε κυρίαρχο αρκετές φορές. Ήταν κάποτε περιοχή των κομήτων της Τουλούζης, έγινε μέρος του Βασιλείου της Γαλλίας το 1271 πριν παραδοθεί στην Αγγλία, μετά τη Συνθήκη του Μπρετινί το 1360 για 8 χρόνια. Ανάμεσα στους ηγεμόνες της ήταν ο οίκος των Αρμανιάκ και το Λανγκεντόκ.
Με τη δημιουργία των νομών στη Γαλλία το 1790, η περιοχή έγινε νομός και μετονομάστηκε σε Αβερόν, παίρνοντας το όνομα από τον ποταμό Αβερόν που τη διασχίζει. Με τη δημιουργία του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν το 1808, το καντόνι του Σαιντ-Αντονέν-Νομπλ-Βαλ αποσπάστηκε από το δυτικό άκρο του Αβερόν και μεταφέρθηκε διοικητικά στον νέο νομό.
Η επαρχία Ρουέργκ είχε έκταση 9.007 χμ². Κατά την απογραφή του 1999 υπήρχαν 269.774 κάτοικοι στην επικράτειά της, με πυκνότητα μόλις 30 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Οι μεγαλύτερες αστικές περιοχές είναι το Ροντέζ, πρωτεύουσα του νομού Αβερόν, με 24.057 κατοίκους το 2017, οι δύο υπονομαρχίες του νομού το Μιγιώ με 22.109 κατοίκους το 2017 και η Βιλφράνς-ντε-Ρουέργκ με 11.867 κατοίκους το 2017 και η Ντεκαζβίλ με 5.360 κατοίκους το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην επαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας
AlphaGo
alt=Το λογότυπο του Alphago|thumb|235x235px Το AlphaGo είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή που αναπτύχθηκε από την Google DeepMind της Alphabet Inc. στο Λονδίνο για να παίξει το επιτραπέζιο παιχνίδι Γκο. Τον Οκτώβριο του 2015, έγινε ο πρώτος υπολογιστής Γκο που νίκησε επαγγελματία παίκτη Γκο επί ίσοις όροις σε ένα σε φυσικό μέγεθος 19 × 19 ταμπλό. Τον Μάρτιο του 2016 ο υπολογιστής AlphaGo νίκησε τον επαγγελματία παίχτη Λι Σεντόλ σε ματς 5 παιχνιδιών, η πρώτη φορά που πρόγραμμα υπολογιστή Γκο νικάει επαγγελματία 9 νταν χωρίς κάποιος να αρχίζει με μειονέκτημα. Παρόλο που ο υπολογιστής έχασε το τέταρτο παιχνίδι, ο Σεντόλ παραιτήθηκε στο τελευταίο παιχνίδι, διαμορφώνοντας το τελικό 4-1 υπέρ του AlphaGo. Σε αναγνώριση της νίκης του επί του Σεντόλ, απονεμήθηκε τιμητικά στο AlphaGo η κατηγορία 9 νταν, από την Κορεατική Ένωση Μπαντούκ (Korea Baduk Association). Το AlphaGo επιλέχθηκε από το περιοδικό Science ως ένας από τους 9 υποψήφιους πρωτοπόρους της χρονιάς στις 22 Δεκεμβρίου 2016.
Ο AlphaGo χρησιμοποιεί ένα αλγόριθμο MCTS (Monte Carlo Tree Search) με συνδυασμό τεχνικών μηχανικής μάθησης με διακλαδώσεις, και ειδικότερα με εντατική εξάσκηση με παιχνίδια με ανθρώπους και με παιχνίδια με τον υπολογιστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη Κατηγορία:Google Κατηγορία:Μηχανική μάθηση
1162
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1162 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα τάεκβοντο (ΕΛ.Ο.Τ.)
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Ταεκβοντό ανδρών-γυναικών διεξάγετε από την Ελληνική Ομοσπονδία Ταεκβοντό (ΕΛΟΤ), που ιδρύθηκε το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ταεκβοντο Κατηγορία:Τάε κβον ντο στην Ελλάδα
967 Ηλιονάπη
Η Ηλιονάπη (Helionape) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,817. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Βάλτερ Μπάαντε, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και το όνομά της είναι αρχαιοελληνική μετάφραση του ονόματος του Αυστριακού ηθοποιού Άντολφ Ριττερ φον Ζόννενταλ (Sonnenthal = κοιλάδα του ήλιου = ηλιονάπη). Η Ηλιονάπη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ηλιονάπης εκτιμάται σε 11,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,178. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ηλιονάπη γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηλιοναπη
1159
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1159 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
OtherView
Οι OtherView είναι ελληνικό pop dance συγκρότημα που αποτελείται από τους Βασίλη Κουμεντάκο, Eva Presley και Λυδία Βλάχου.
2009-2012: Το ξεκίνημα με την Κρυσταλλία
Ο Κουμεντάκος, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σύμη, σπούδασε μουσική τεχνολογία και από μικρός έπαιζε μουσική ως dj Fence σε κλάμπς του νησιού. Μαζί με τον Δημήτρη Ίσαρη, είχαν δημιουργήσει τους Kosmopolitans. Το 2009 και μαζί με την Κρυσταλλία δημιούργησαν τους OtherView.
To γκρουπ έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 2009, όταν μια δική τους διασκευή του "Είσαι Εδώ" κυκλοφόρησε ως digital single μαζί με videoclip και συμπεριλήφθηκε στην επανέκδοση του άλμπουμ "7" του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Η διασκευή αυτή παράλληλα με τις εμφανίσεις τους στη σκηνή του νυχτερινού κέντρου Rex με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, ενίσχυσε τη δημοτικότητά τους.
Μέσα στο 2010 κυκλοφόρησαν τέσσερα τραγούδια, εκ των οποίων δύο διασκευές και δύο δικά τους ενώ εμφανίστηκαν σε μουσικά βραβεία, fashion shows και clubs της Ελλάδας.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 2010 κυκλοφόρησαν το δεύτερο επίσημο single τους, με τίτλο La Luna, ένα cover της επιτυχίας της Μπελίντα Καρλάιλ, ενώ είχε προηγηθεί το So Long.
Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε το τρίτο τους single με τίτλο Κάνε Με από το άλμπουμ So Long, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2010 από τη MY Group και τη Sony Music. Το album περιλαμβάνει έξι αγγλόφωνα και τέσσερα ελληνόφωνα τραγούδια και συνεργασίες με τους Vegas, Mark F. Angelo και Davide Rivaz.
Το Μάρτιο του 2011 οι OtherView κυκλοφόρησαν το τέταρτο single τους με τίτλο RunAway.
Τον Μάιο του 2011 κυκλοφόρησαν το I’m The One, σε συνεργασία με τον Mark Angelo. Το κομμάτι σκαρφάλωσε γρήγορα στο top 10 του ελληνικού ραδιοφωνικού airplay chart. Το τραγούδι εκτέλεσαν και στα MAD Video Music Awards. Στα βραβεία του μουσικού καναλιού μοιράστηκαν τη σκηνή με τον Κώστα Μαρτάκη, σ'ένα medley του Summer Jam (The Underdog Project) με το I'm The One.
Τους καλοκαιρινούς μήνες που ακολούθησαν, οι OtherView περιόδευσαν στην Ελλάδα, σε μια σειρά από πετυχημένες live εμφανίσεις.
Το φθινόπωρο του 2011, παράλληλα με τις εμφανίσεις τους στο Cosmos Stage με τον Γιάννη Πλούταρχο, κυκλοφόρησαν το πέμπτο single τους με τον τίτλο Μη Χαθείς, ένα mellow φθινοπωρινό κομμάτι.
Το 2012 οι OtherView περιόδευσαν σε Ελλάδα και Κύπρο, με ενδιάμεσες εμφανίσεις σε clubs της Αθήνας. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησαν το νέο τους dance single με τίτλο See You Again.
Η Κρυσταλλία αποχώρησε από το συγκρότημα το φθινόπωρο του 2012.
Τον Οκτώβριο του 2012 και μετά το τέλος της καλοκαιρινής περιοδείας, οι OtherView κυκλοφόρησαν το όγδοο single τους και το τρίτο ελληνόφωνο, με τίτλο Κράτα Με Σφιχτά.
Τον Ιούνιο του 2013 προστέθηκε στη μπάντα η Έλενα Τσαγκρινού, έπειτα από διαγωνισμό του MTV Greece. Επιλέχθηκε ανάμεσα σε 200 διαγωνιζόμενες.
Στις 4 Ιουλίου του 2013, κυκλοφόρησαν το People (Feel The Love), σε συνεργασία με τον Chris Willis.
Τον Μάρτιο του 2018 η Τσαγκρινού ανακοίνωσε την αποχώρηση της από το συγκρότημα, θέλοντας να ακολουθήσει σόλο καριέρα.
Γενικά, έχουν συνεργαστεί με τους Akcent, Max Zotti, Davide Rivaz και Chris Willis.
Ύφος
Το show των OtherView (Βασίλης, Δημήτρης) αποτελείται από ένα mainstream dance DJ set, που περιλαμβάνει δικά τους πρωτότυπα mash-ups, original παραγωγές και remixes σε συνδυασμό με live φωνητικά και όργανα (πλήκτρα, κιθάρα).
Δισκογραφία
Συμμετοχή στο κομμάτι: Είσαι Εδώ - Μιχάλης Χατζηγιάννης ft. OtherView
Τραγούδια
Videoclips
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων είναι ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα με έδρα τα Ιωάννινα που ιδρύθηκε το 1970 με το υπ' αριθμόν 746/70 Ν.Δ. Τμήματά του είχαν αρχίσει να λειτουργούν ήδη από το 1964 ως παράρτημα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το πρώτο τμήμα που ιδρύθηκε ήταν το Τμήμα της Φιλοσοφικής στις 8 Μαΐου του 1964. Έχει την έδρα του στην Πανεπιστημιούπολη Ιωαννίνων, που βρίσκεται στην περιοχή Μονής Δουρούτης, κοντά στην πόλη των Ιωαννίνων.
Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα ακαδημαϊκά ιδρύματα της Ελλάδας.
Ιστορία
Οι προσπάθειες για την ίδρυση Πανεπιστημίου στα Ιωάννινα και στην ευρύτερη περιοχή μαρτυρούνται από τα τελευταία προεπαναστατικά χρόνια. Εκείνη την περίοδο επιφανείς Ηπειρώτες διανοούμενοι είχαν επιχειρήσει να ιδρύσουν πανεπιστημιακές Σχολές στην Ήπειρο.
Από τις αρχές του '50 και αμέσως μετά την ίδρυση της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών (1954), υπήρχε έντονο το αίτημα για την ίδρυση ενός Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος, που θα επιβεβαίωνε το πολιτιστικό παρελθόν της Ηπείρου και θα αναδείκνυε από κάθε άποψη τα Ιωάννινα και την ευρύτερη περιοχή.
Το 1962 συγκροτήθηκε στην Αθήνα Κεντρική Επιτροπή Αγώνος Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με μοναδικό σκοπό «την αποτελεσματικωτέραν διεκδίκησιν και ευρυτέραν δυνατήν προβολήν του δικαίου ηπειρωτικού αιτήματος της ίδρυσης εις τα Ιωάννινα του Γ' Πανεπιστημίου ή ανεξαρτήτων μετεκπαιδευτικών θεωρητικών ή τεχνικών σχολών». Σε προκήρυξή της, η Επιτροπή, τον Ιούλιο του 1962, καλούσε κάθε επίσημο και ανεπίσημο φορέα, όπως και κάθε Ηπειρώτη, να δραστηριοποιηθούν για την υλοποίηση του παραπάνω αιτήματος.
Η κυβερνητική μεταβολή, που συντελέστηκε το 1964, τροποποίησε με νέο νόμο την οργάνωση και τη διοίκηση των σχολών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Μέσα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, στις 8 Μαΐου του 1964, εξαγγέλθηκε από τον ημερήσιο τύπο η ίδρυση Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής στα Ιωάννινα, ως παραρτήματος της ίδιας Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το Τμήμα ιδρύθηκε με το υπ' αριθμ. 735/64 Β.Δ. και άρχισε τη λειτουργία του το ακαδημαϊκό έτος 1964 - 65 με διακόσιους φοιτητές. Αρχικά το Τμήμα στεγάστηκε στο παλαιό κτίριο της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Μια πτέρυγα του ίδιου κτιρίου, που κατείχε το στρατιωτικό νοσοκομείο 406, παραχωρήθηκε από τις στρατιωτικές αρχές για την κάλυψη των πρώτων διοικητικών και διδακτικών αναγκών. Για τον ίδιο λόγο, μετατράπηκε σε αίθουσα διδασκαλίας η μεγάλη αίθουσα τελετών της Ακαδημίας.
Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν στις 7 Νοεμβρίου 1964. Ο Λουκής Ακρίτας, Υπουργός Παιδείας της Κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, κατά την τελετή των εγκαινίων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου δήλωσε: «Δεν αποτελεί μίαν Σχολήν, η Φιλοσοφική Σχολή· αποτελεί τον πρώτον πυρήνα μιας μεγάλης πανεπιστημιακής μονάδος, η οποία ευρίσκεται εις την βορειοδυτικήν άκραν της ελληνικής χερσονήσου, και μέσα εις τον ευρύτατον ευρωπαϊκόν χώρον, όπου σήμερα είναι εντεταγμένη η Ελλάς, έχει σκοπόν να ανασυνδέση τον ελληνικόν πολιτισμόν με τον πολιτισμόν της Ευρώπης».
Οι πρώτοι καθηγητές ανέλαβαν τη λειτουργία του Τμήματος και επωμίστηκαν σημαντικές ευθύνες και έργο δυσκολότατο. Σύμφωνα με μαρτυρία τους, «το Πανεπιστήμιο έχει μια καλή φήμη που δεν έπρεπε να διαψευστεί και ότι η γωνιά αυτή της ελληνικής γης είναι χιλιάκριβη και ό,τι και να κάμει κανείς γι' αυτήν είναι το λιγότερο από εκείνο που πραγματικά της αξίζει».
Το δεύτερο Πανεπιστημιακό έτος 1965 - 66, το Τμήμα μεταστεγάστηκε στο νέο διδακτήριο που προοριζόταν για την Τεχνική Σχολή Ιωαννίνων. Ο τότε υφυπουργός Προεδρίας Γεώργιος Μυλωνάς, Υφυπουργός Παιδείας στη θέση του Λουκή Ακρίτα που απεβίωσε, όχι μόνο ευνόησε τη μεταστέγαση του Τμήματος, αλλά και προώθησε τον προγραμματισμό και την ίδρυση πανεπιστημιούπολης στην περιοχή της μονής Δουρούτης.
Το 1966 ιδρύθηκε το Τμήμα Μαθηματικών, το οποίο υπαγόταν στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με το υπ' αριθμ. 223/66 Β.Δ. Το 1970 με το υπ' αριθμ. 746/70 Ν Δ. ιδρύθηκε ανεξάρτητο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (Α.Ε.Ι.) στα Ιωάννινα. Με το ίδιο διάταγμα ιδρύεται το Τμήμα Φυσικής, το οποίο μαζί με το Τμήμα Μαθηματικών απαρτίζουν τη Φυσικομαθηματική Σχολή. Η κατάτμηση της Φιλοσοφικής Σχολής σε τρία Τμήματα, τα Τμήματα Φιλολογίας, Ιστορίας και Αρχαιολογίας και Φιλοσοφίας - Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, έγινε με το Π.Δ. 445/18.10.84.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Π.Ι. είναι ο αετός επί σκήπτρου. Αποτελεί χάλκινο αετό, ένα εύρημα από το Ιερό της Δωδώνης, του πρώτου μισού του 5ου αιώνα π.Χ. Παριστανόταν πάνω σε ένα σκήπτρο, από το οποίο σώζεται μόνο το επάνω μέρος, σε σχήμα άνθους λωτού. Ο αετός έχει στραμμένο το κεφάλι ελαφρά προς τα αριστερά, προς το Δία, και το ύψος του είναι 10 εκατοστά.
Σχολές και τμήματα
Από το 2018, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αποτελείται από 11 Σχολές και 26 Τμήματα.
Μεταπτυχιακές σπουδές
Οι μεταπτυχιακές σπουδές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων βρίσκονται σε ένα υψηλό επίπεδο και αποβλέπουν στην προαγωγή της επιστημονικής γνώσης και την ανάπτυξη δεξιοτήτων και πρακτικών. Στα Μεταπτυχιακά Προγράμματα γίνονται δεκτοί πτυχιούχοι Α.Ε.Ι. της ημεδαπής ή ομοταγών αναγνωρισμένων Ιδρυμάτων της αλλοδαπής. Ο τρόπος επιλογής των εισακτέων καθορίζεται στον οικείο Εσωτερικό Κανονισμό Μεταπτυχιακών Σπουδών κάθε Σχολής/Τμήματος.
Ακαδημαϊκή αξιολόγηση
Για το 2018, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων κατατάσσεται στη θέση 501-600 στην παγκόσμια λίστα που δημοσιεύουν οι The Times Higher Education (THE).
Σύμφωνα με την κατάταξη "US News Best Global Universities" για το 2018, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων βρίσκεται ανάμεσα στα 5 καλύτερα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Το 2015 το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) και έλαβε συνολικά Θετική ιδρυματική αξιολόγηση.
Σύμφωνα με την κατατάξη Leiden του 2017, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων κατατάσσεται #1 στην Ελλάδα στις Ιατρικές επιστήμες και #2 σε ποσοστό δημοσιεύσεων που ανήκουν στο κορυφαίο 10% του κάθε επιστημονικού πεδίου.
Σύμφωνα με την κατάταξη Leiden των Ελληνικών πανεπιστημίων του 2014, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων κατατάσσεται #1 στην Ιατρικές επιστήμες, #2 στη Φυσική, #2 στα Μαθηματικά, #2 στην Επιστήμη Υπολογιστών, #3 στη Γεωπονία και #2 συνολικά.
Σύμφωνα με κατάταξη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Scientometrics της Springer, το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων κατατάσσεται #2 στην Ελλάδα, το τμήμα Επιστήμης Υλικών #3 και το Χημικό τμήμα #4.
Πανεπιστημιούπολη
thumb|Στην είσοδο της Πανεπιστημιούπολης Η Πανεπιστημιούπολη βρίσκεται σε απόσταση έξι χλμ. από το κέντρο των Ιωαννίνων και είναι μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση Πανεπιστημιουπόλεις στην Ελλάδα. Η πρόσβαση από την πόλη είναι εύκολη με αστική συγκοινωνία ή με αυτοκίνητο.
Η Πανεπιστημιούπολη καλύπτει έκταση 3.500 στρεμμάτων με εκτεταμένες περιοχές πρασίνου που περιβάλλουν τα κτιριακά συγκροτήματα, στα οποία στεγάζονται οι Σχολές και οι άλλες υπηρεσίες του Πανεπιστημίου.
Τα κτίρια, συνολικού εμβαδού 225.620 τ.μ., περιλαμβάνουν σύγχρονες εγκαταστάσεις αιθουσών διδασκαλίας, φοιτητικών και ερευνητικών εργαστηρίων, γραφείων και βιβλιοθηκών. Μαθήματα σε μεγάλα ακροατήρια γίνονται στα αμφιθέατρα, ενώ τα επιστημονικά συνέδρια και οι άλλες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στο Συνεδριακό Κέντρο του νεόδμητου κτιριακού συγκροτήματος της Ιατρικής Σχολής.
Δυο μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα στεγάζουν τις φοιτητικές κατοικίες σε μικρή απόσταση από τη Φοιτητική Λέσχη και άλλα τέσσερα απέναντι από το κτίριο της Διοίκησης. Ένα κτίριο πολλαπλών χρήσεων περιλαμβάνει το φοιτητικό εστιατόριο και την Αίθουσα Τελετών. Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται η "Φηγός", το εστιατόριο.
Στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης, εκτός από τα κτίρια των σχολών, υπάρχει η κεντρική Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, το Πανεπιστημιακό γυμναστήριο και οι εστίες. Επίσης, εστίες λειτουργούν και στην πόλη, δίπλα στο παλαιό Πανεπιστήμιο (Δόμπολη). Το Οικονομικό Τμήμα, καθώς και το Τμήμα Πλαστικών Τεχνών στεγάζονται στο χώρο της κεντρικής Βιβλιοθήκης. Οι γραμματείες των τμημάτων βρίσκονται στο Μεταβατικό κτίριο, όπου στεγάζεται και το Τμήμα Βιολογικών Εφαρμογών.
Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων λειτουργούν πολλοί φοιτητικοί σύλλογοι, όπως για παράδειγμα ο ΦΩΣΠΙ (Φωτογραφικός Συλλογος), ο ΚΟΠΙ (Κινηματογραφικός Όμιλος), η ΘΕΣΠΙ (Θεατρική Συντροφιά) και άλλοι.
Στο χώρο του Πανεπιστημίου λειτουργεί το γραφείο Διασύνδεσης, σκοπός του οποίου είναι η παροχή αρωγής στους φοιτητές κατά την αναζήτηση εργασίας, μεταπτυχιακών ή υποτροφιών.
Μια από τις ομορφότερες τοποθεσίες της Πανεπιστημιούπολης είναι το παλαιό Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου της Δουρούτης, κτισμένο τον 18ο αιώνα, το οποίο έχει αναπαλαιωθεί και χρησιμοποιείται ως Κέντρο Πολιτισμού του Πανεπιστημίου.
Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης
Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων διαθέτει τη μεγαλύτερη σε ωφέλιμη επιφάνεια (14.500 τ.μ. κατανεμημένα σε έξι ορόφους) ενιαία Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης της Ελλάδας (Β.Κ.Π.-Π.Ι.).
Η Β.Κ.Π.-Π.Ι. διαθέτει μία συλλογή που αποτελείται από 400.000 βιβλία και 1.000 τρέχουσες συνδρομές έντυπων επιστημονικών περιοδικών, συλλογή βιβλίων που σχετίζονται με τα προσφερόμενα μαθήματα όλων των Τμημάτων του Π.Ι., εφημερίδες, εγκυκλοπαίδειες, λεξικά, ευρετήρια κ.ά. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η ηλεκτρονική της συλλογή, που περιλαμβάνει περίπου 14.000 ηλεκτρονικά επιστημονικά περιοδικά πλήρους κειμένου (συνδρομές του Π.Ι. και του Συνδέσμου Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών - Heal-Link), δεκάδες ηλεκτρονικές βάσεις βιβλιογραφικών δεδομένων, εκατοντάδες ηλεκτρονικά βιβλία κ.ά. Στους χώρους της Βιβλιοθήκης αναπτύσσονται επίσης ειδικές συλλογές με παλαιοτυπικές εκδόσεις, βιβλία σε κυριλλική και αραβική γραφή κ.ά. Για τις ανάγκες των ατόμων με προβλήματα όρασης διατίθεται μια σημαντική συλλογή βιβλίων σε γραφή Braille και ειδικός εξοπλισμός για τη χρήση της.
Την Κεντρική βιβλιοθήκη, η οποία στεγάζεται σε ιδιαίτερο κτήριο στο κέντρο της πανεπιστημιούπολης Ιωαννίνων και καλύπτει τα γνωστικά αντικείμενα της Ιατρικής, Φυσικής, Χημείας, Πληροφορικής, Οικονομικών Επιστημών, Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, Επιστήμης και Τεχνολογίας Υλικών, Βιολογικών Εφαρμογών και Τεχνολογιών, Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης, Παιδαγωγικού Νηπιαγωγών, Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας και Ιστορίας-Αρχαιολογίας-Φιλολογίας. Τη βιβλιοθήκη Τμήματος Μαθηματικών, η οποία στεγάζεται στο κτήριο του Τμήματος Μαθηματικών, στον 1ο όροφο. Τη Βιβλιοθήκη Πανεπιστημιακής Σχολής Αγρινίου που καλύπτει τα γνωστικά αντικείμενα των τμημάτων: Α. Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων Β. Οργάνωσης και Διαχείρισης Αγροτικών Εκμεταλλεύσεων Γ. Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Τεχνολογιών. Την Συλλογή Αποθήκευσης, η οποία περιλαμβάνει υλικό περιορισμένης ζήτησης (παλαιούς τόμους περιοδικών και βιβλίων) και στεγάζεται στο Υπόγειο και Ισόγειο του κτηρίου της πρώην βιβλιοθήκης της Ιατρικής Σχολής, στην Πανεπιστημιούπολης Ιωαννίνων.
Άλλες εγκαταστάσεις
Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων λειτουργούν επιπλέον: Κέντρο Υδροβιολογικών Ερευνών, Μουσείο Τυπογραφίας & Τεχνολογίας, Μουσείο εκμαγείων και αντιγράφων των κλασικών και βυζαντινών χρόνων, Μουσείο λαϊκής τέχνης, Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής, Αστεροσκοπείο, Μετεωρολογικός Σταθμός και μια πειραματική μονάδα ζώων ενώ βρίσκεται υπό εξέλιξη η δημιουργία ενός μουσείου Χημείας.
Σίτιση
Στο Φοιτητικό Εστιατόριο του Πανεπιστημίου σιτίζονται προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές του Πανεπιστημίου, καθώς και σπουδαστές των Προγραμμάτων Σπουδών Επιλογής (ΠΣΕ), με βάση τις προϋποθέσεις που ορίζει η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου.