cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερμαναφρίδος
Το 531 ή το 532, ο Θευδέριχος Α΄, ο γιος του Θευδεβέρτος Α΄ και ο αδελφός του, ο βασιλιάς Χλωτάριος Α΄ του Σουασόν επιτέθηκαν στους Θουρίγγιους. Οι Φράγκοι κέρδισαν μία μάχη κοντά στον ποταμό Ούνστρουτ και πήραν τη βασιλική έδρα στο Σίτινγκι (σημερινό Μπουργκσάιτουνγκεν). Ο Ερμαναφρίδ κατάφερε να φύγει, αλλά οι Φράγκοι συνέλαβαν την ανιψιά του Ραδεγούνδη (βλέπε Βενάντιος Φορτουνάτος, De excidio Thoringae) και τους ανιψιούς του.
Ο Θευδέριχος έδωσε στον Ερμαναφρίδ ασφαλή συμπεριφορά, τον διέταξε να έρθει στο Τσύλπιχ και του έδωσε πολλά δώρα. Ενώ ο Ερμαναφρίδ μιλούσε με τον Θευδέριχο, κάποιος τον έσπρωξε από τα τείχη της πόλης του Τσίλπιχ και ο Ερμαναφρίδ απεβίωσε. Ο Γρηγόριος αναφέρει ότι ορισμένοι άνθρωποι, είχαν τολμήσει να προτείνουν ότι ο Θευδέριχος μπορεί να είχε κάποια σχέση με αυτό.
Το βασίλειο της Θουριγγίας τελείωσε με τον Ερμαναφρίδ. Η περιοχή ανατολικά του ποταμού Ζάαλε καταλήφθηκε από σλαβικές φυλές, τη βόρεια Θουριγγία από τους Σάξονες.
Η πτώση της δυναστείας της Θουριγγίας έγινε αντικείμενο πολλών επικών επών, το πιο γνωστό από τα οποία είναι το Rerum gestarum saxonicarum libri tres (του Βίντουκιντ του Κόρβεϋ), ένας σαξονικός μύθος που γράφτηκε το 967. Ο Ρούντολφ της Φούλντα αναφέρει μία σχετική ιστορία. Σε αυτή την έκδοση, οι Σάξονες υπό τον δούκα Αδουγάτο, ως σύμμαχοι των Φράγκων, είναι αυτοί που κερδίζουν τη μεγάλη μάχη στο Ούνστρουτ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1"> 2. Hermanfried (c.490 - c.533) - Genealogy (geni.com) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Θουριγγία Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Γερμανίας
Φοίζων
Η Φοίζων ήταν πολίχνη της αρχαίας Αρκαδίας στην Μαντίνεια.
Ο Παυσανίας, που πέρασε από εκεί, το αναφέρει "χωρίον" και βρισκόταν μετά το, επίσης χωρίο, Πέλαγος, και 30 στάδια απόσταση από το δάσος Πελάγους Δρυμός, όπως το αναφέρει, όπου είχε γίνει η γνωστή μάχη της Μαντινείας. Μετά τον Φοίζωνα υπήρχε ο τάφος του Αρηιθόου.
Αναφορές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αρκαδία
Δήμος Μονεμβασίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
200px|right|thumb|Μονεμβασιά Ο Δήμος Μονεμβασιάς του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις ακτές του Μυρτώου πελάγους. Αποτελούταν από 10 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 209 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.660 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Μονεμβασία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μ Κατηγορία:Μονεμβασιά
Μπαταβιανή Επανάσταση
Ο όρος Βαταβική Επανάσταση αναφέρεται στην πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική αναταραχή που σημάδεψε το τέλος της Ολλανδικής Δημοκρατίας, τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα. Στην Ολλανδία αυτή η περίοδος λέγεται, μαζί με την Ναπολεόντεια, Γαλλο-Βαταβική περίοδος. Διήρκεσε 20 χρόνια, από τα οποία τρία ήταν υπό γαλλική κατοχή.
Όπως σε κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης μια μερίδα των Ολλανδών αποζητούσε μια πιο ειλικρινή κυβέρνηση και μια πιο ίση κοινωνία. Ο λαός χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα : από τη μία πλευρά, οι Πορτοκαλί (βασιλόφρονες) οι οποίοι υποστήριζαν τον ηγεμόνα Γουλιέλμο Ε', πρίγκιπα της Οράγγης, και από την άλλη οι Πατριώτες, που όντας επηρεασμένοι από την Αμερικανική Επανάσταση και τις ιδέες του Διαφωτισμού, ήθελαν μια πιο δημοκρατική κυβέρνηση.
Η χώρα βρισκόταν σε μεγάλη οικονομική κρίση, λόγω της κήρυξης πολέμου από την Αγγλία, απόρροια της αναγνώρισης της ανεξαρτησίας της Αμερικής από την Ολλανδία. Ο τέταρτος Αγγλο-Ολλανδικός πόλεμος (1780-1784) απέβη καταστροφικός για το Ολλανδικό εμπόριο και τη βιομηχανική παραγωγή.
Το 1786 και το 1787 η κατάσταση οξύνθηκε. Οι Πατριώτες ίδρυσαν τις schuttersgenootschappen («ενώσεις τυφεκιοφόρων»), μικρές ένοπλες ομάδες ανδρών που εξασκούνταν στην χρήση τυφεκίων.
Μέχρι το 1787 αυτές οι ένοπλες ομάδες πολιτών κατέλαβαν αρκετές πόλεις και περιοχές. Το 1785 ο Γουλιέλμος ο Ε' εγκατέλειψε το δυτικό τμήμα της χώρας και κατέφυγε στο Ναϊμέχεν, καθώς οι Πολιτείες της Ολλανδίας δεν διατίθονταν να στείλουν τα στρατεύματά τους εναντίον των Πατριωτών. Η εξουσία του Γουλιέλμου ανασυστήθηκε μόνο μετά την παρέμβαση του αδερφού του, βασιλιά της Πρωσίας, ο οποίος έστειλε προς βοήθεια του μία δύναμη 26.000 ανδρών.
Όμως η σταθερότητα δεν επρόκειτο να διαρκέσει. Οι Πατριώτες συνέχισαν την δράση τους, με μυστικές συγκεντρώσεις, ή ως πολιτικοί πρόσφυγες στην βόρεια Γαλλία. Το 1789 ξεσπά στη Γαλλία η Γαλλική Επανάσταση, και οι Γάλλοι είναι αποφασισμένοι να την "μεταδώσουν" σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.
Αρκετά πραξικοπήματα ακολούθησαν το 1798, το 1801 και το 1805 που έφεραν διαφορετικές ομάδες των Πατριωτών στην εξουσία. Τελευταίος κυβερνήτης της Βαταβικής Δημοκρατίας ήταν ο Ρούτγκερ Γιαν Σχιμελπένινκ.
Η Βαταβική Επανάσταση τερματίστηκε το 1806, όταν το Βασίλειο της Ολλανδίας ιδρύθηκε, με βασιλιά τον αδερφό του Ναπολέοντα Α΄, Λουί Βοναπάρτη.
Δύναμη (αποσαφήνιση)
Η λέξη Δύναμη μπορεί να αναφέρεται:
ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ
Η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ (ΕΛΛΑΣ) – Διυλιστήρια Κορίνθου Α.Ε. ή απλά ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ ΕΛΛΑΣ είναι εταιρεία πετρελαιοειδών με έδρα το Μαρούσι, στην Αθήνα. Δραστηριοποιείται στον τομέα της ενέργειας, του φυσικού αερίου και της διύλισης και εμπορίας αργού πετρελαίου και σήμερα έχει εξελιχθεί σε βασικό πρωταγωνιστή του κλάδου στην ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια.
Πληροφορίες
Από τα κυριότερα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου θεωρούνται οι εγκαταστάσεις των διυλιστηρίων στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας τα οποία συγκαταλέγονται μεταξύ των πλέον τεχνολογικών και αποδοτικών διυλιστηρίων σε διεθνές επίπεδο με υψηλό βαθμό πολυπλοκότητας. Τα προϊόντα του πετρελαϊκού ομίλου απευθύνονται στις εξαγωγικές, εσωτερικές δραστηριότητες και στη Ναυτιλία. Οι εγχώριες πωλήσεις της Εταιρείας αντιστοιχούν στο 30% του κύκλου εργασιών της, ενώ οι εξαγωγές της στο 70%. Τα διυλιστήρια στην Κόρινθο εγκαινιάστηκαν την 11η Νοεμβρίου 1972. Η αξία της επένδυσης ήταν τότε περίπου 450 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Όμιλος, θυγατρικές
Η σημαντικότερη θυγατρική του Ομίλου, η Avin Oil, αποτελεί βραχίονα του Ομίλου στον τομέα της εμπορίας καυσίμων και λιπαντικών με δραστηριότητες σε 9 χώρες των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Στον ευρύτερο όμιλο της εντάσσονται και οι εξής θυγατρικές: Coral Α.Ε. Πετρελαιοειδών και Χημικών Προϊόντων, Coral Gas Μ.Α.Ε.Β.Ε. Υγραερίου, LPC Μ.Α.Ε. Επεξεργασίας και Εμπορίας Λιπαντικών και Πετρελαιοειδών Προϊόντων, NRG Supply and Trading Ενεργειακή Μ.Α.Ε., OFC Υπηρεσίες Αεροπορικού Καυσίμου Α.Ε., Κόρινθος Power Α.Ε. Παραγωγής και Εμπορίας Ηλεκτρικής Ενέργειας, Α.Ε. Αγωγού Καυσίμων Αεροδρομίου Αθηνών και Shell & MOH Α.Ε. Αεροπορικών Καυσίμων.
Το 2010 η εταιρία εξαγόρασε τις δραστηριότητες και τα πρατήρια καυσίμων της Shell στην Ελλάδα, ενώ το 2016 ήρθε σε συμφωνία με την ρωσική Lukoil για την αγορά του δικτύου λιανικής εμπορίας υγρών καυσίμων στην Κύπρο το οποίο αριθμεί συνολικά στα 286 πρατήρια. Η εταιρία δραστηριοποιείται από το 2018 και στην εμπορία ηλεκτρικού ρεύματος μέσω της εξαγοράς από τον όμιλο Χανδρή του 90% της εταιρείας παροχής ηλεκτρικού ρεύματος NRG (Energy).
Επενδύσεις
Το επενδυτικό πρόγραμμα της εταιρείας την περίοδο 2010-2015 έφτασε τα 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η δυναμικότητα κατεργασίας του διυλιστηρίου έφτασε τα 385.000 βαρέλια αργού/ημερησίως.
Το Μάρτιο του 2021 η ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ εξέδωσε ομόλογο στο ελληνικό χρηματιστήριο, με υπερκάλυψη 5,1 φορές και απόδοση 1,9%, το οποίο συγκέντρωσε προσφορές άνω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ.
Μέτοχοι
Βασικός μέτοχος της είναι κατά 40,93% η Petroventure Holdings Limited συμφερόντων της οικογένειας Βαρδινογιάννη ενώ το υπόλοιπο ποσοστό 59,07% ανήκει στο επενδυτικό κοινό και διαπραγματεύεται στα χρηματιστήρια Αθηνών και Λονδίνου (ATHEX: ΜΟE, LSE: MOH).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις πετρελαιοειδών και αερίου Κατηγορία:Εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών Κατηγορία:Όμιλος Βαρδινογιάννη
ΝΚ Τσέλιε
Η ΝΚ Τσέλιε είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Σλοβενία. Βάση της ομάδας είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, Τσέλιε. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας. Μαζί με την ΝΚ Μάριμπορ είναι οι μόνες ομάδες που συμμετείχαν σε όλες τις σεζόν του πρωταθλήματος, από την ίδρυση του το 1991.
Τίτλοι
Πρωτάθλημα
Κύπελλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΝΚ Τσέλιε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας
Αρταξίας Β΄ της Αρμενίας
Ο Αρταξίας Β΄ της Αρμενίας ήταν βασιλιάς της Αρμενίας (34 – 20 π.Χ.) και μέλος της βασιλικής δυναστείας των Αρταξιαδών.
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αρμενίας Αρταβάσδου Β΄. Πήρε το όνομα του προ-προπάππου του ιδρυτή της δυναστείας των Αρταξιαδών Αρταξία Α΄. Ο Αρταξίας Β΄ είχε άλλα δύο μικρότερα αδέλφια: τον Τιγράνη ο οποίος τον διαδέχθηκε ως Τιγράνης Γ΄ και μια μικρότερη αδελφή, η οποία παντρεύτηκε τον βασιλιά της Καππαδοκίας Αρχέλαο.
Όταν ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Αντώνιος επιτέθηκε στην Αρμενία, συνέλαβε αιχμάλωτο τον πατέρα τού Αρταξία, Αρτάβασδο Β΄, και τον μετέφερε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (34 π.Χ.). Τρία χρόνια αργότερα, ο πατέρας του εκτελέστηκε, ύστερα από διαταγή της βασίλισσας της Αιγύπτου Κλεοπάτρας (31 π.Χ.). Ο Αρταξίας Β΄ κατάφερε να κερδίσει τον θρόνο της Αρμενίας χάρη στην υποστήριξη τού συμμάχου τού βασιλιά των Πάρθων Φραάτη Δ΄, ο οποίος τον βοήθησε να ανακαταλάβει τα εδάφη του. Τότε ο Αρταξίας έγινε ορκισμένος εχθρός της Ρώμης. Υπερβολικά βίαιος και σκληρός, έσφαξε όλες τις ρωμαϊκές φρουρές στην Αρμενία και όλους τους Ρωμαίους εμπόρους, που περνούσαν από το έδαφος της χώρας του.
Έγινε εξαιρετικά μισητός για τη βιαιότητά του ακόμη και στο εσωτερικό της χώρας του. Ο μικρότερος αδελφός του Τιγράνης, ο οποίος ζούσε 10 χρόνια στη Ρώμη, συμφώνησε με τον αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο να τον ανατρέψουν. Ο Αύγουστος έστειλε τον θετό του γιο Τιβέριο, μετέπειτα αυτοκράτορα, ως επικεφαλής στρατού στην Αρμενία, μαζί με τον Τιγράνη. Πριν φθάσουν οι Ρωμαίοι στη χώρα, μια ανακτορική συνωμοσία ανέτρεψε και δολοφόνησε τον Αρταξία και ο Τιγράνης ανακηρύχθηκε νέος βασιλιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Πορτοκαλί (πολιτική παράταξη)
Οι Πορτοκαλί ήταν μια πολιτική παράταξη στην Ολλανδία και το Βέλγιο κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Υπερασπίζονταν τον Οίκο της Οράγγης εναντίον των Πατριωτών οι οποίοι αντιτίθονταν στο "τοπαρχικό" (ηγεμονικό) καθεστώς. Στο Βέλγιο η παράταξη "επέζησε" μέχρι και τη δεκαετία του 1830, κινούμενη δυναμικά εναντίον της Βελγικής Επανάστασης και της τάσης για ανεξαρτησία.
Κατηγορία:Ιστορία του Βελγίου Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Πολιτική του Βελγίου Κατηγορία:Πολιτική της Ολλανδίας
Βάσος Ανδριανός
Ο Βάσος Ανδριανός, ή Αδριανός (γεννήθηκε ως Βασίλης Παπαδόπουλος, 7 Ιουνίου 1943 – 21 Δεκεμβρίου 1999), ήταν Έλληνας ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός από τον χαρακτηριστικό του ρόλο στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1970 Μεθοριακός σταθμός.
Καριέρα
Εμφανίστηκε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες των δεκαετιών του 1970 και του 1980. Τηλεοπτικά, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σειρά Η γειτονιά μας, που παιζόταν από την ΥΕΝΕΔ μεταξύ του 1972 και του 1977. Από το 1975 ως το 1981 έπαιξε στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Μεθοριακός σταθμός, στο ρόλο του καινοτόμου γεωπόνου με το όνομα Αλέξης. Χαρακτηριστική ατάκα του γεωπόνου αυτού ήταν ο ¨αναδασμός¨. Το 1982 έπαιξε στην θεατρική παράσταση Ένα σκιουράκι στη σουίτα μου.
Θάνατος
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο ηθοποιός υπέφερε από κατάθλιψη, λόγω προβλημάτων υγείας, που είχαν αποτέλεσμα την αδυναμία του να εργαστεί. Σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις στην τηλεόραση, το 1991, μίλησε στην εκπομπή Το σίριαλ των σίριαλ της ΕΤ-1 για την μεγάλη του επιτυχία στον Μεθοριακό σταθμό.
Στις 21 Δεκεμβρίου 1999 σκοτώθηκε μετά από πτώση από τη βεράντα του τρίτου ορόφου της πολυκατοικίας που διέμενε, στην Κηφισιά. Η σύζυγος και η κόρη του βρίσκονταν εκεί την ημέρα του θανάτου του ηθοποιού. Για τα αίτια του θανάτου του, ορισμένοι ανέφεραν ότι ο Ανδριανός αισθάνθηκε ζαλάδα και έπεσε στο κενό, παρασύροντας μια ξαπλώστρα, ενώ άλλοι έκαναν λόγο για πιθανή αυτοκτονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ανδρέας Π. Μεταξάς
Ο κόμης Ανδρέας Μεταξάς (Αργοστόλι, 1790 - Αθήνα, 8 Σεπτεμβρίου 1860) ήταν Κεφαλλονίτης αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821, διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας από τις 3 Σεπτεμβρίου 1843 έως τις 16 Φεβρουαρίου του 1844. Οι οπλαρχηγοί του 1821 του έδωσαν το παρωνύμιο Κόντε Λάλας ένεκα του τραυματισμού του κατά τη μάχη του Λάλα.
Καταγωγή και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1790 στο Αργοστόλι και ήταν γόνος της ιστορικής οικογένειας των Μεταξάδων, η οποία προερχόταν από την Κωνσταντινούπολη και ήταν εγκατεστημένη στην Κεφαλονιά από τον 15ο αιώνα. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πέτρου Μεταξά και της Βιολέτας Λοβέρδου και είχε άλλα τρία αδέλφια, τους Αναστάσιο, Παναγής (μετέπειτα κληρικός Παΐσιος) και Ιωάννη. Ξάδελφός του ήταν ο Κωνσταντίνος Μεταξάς. Αν και δεν ήταν άνθρωπος ιδιαίτερης μόρφωσης, εντούτοις πλην της ελληνικής γνώριζε την ιταλική και τη γαλλική γλώσσα και ήταν μελετητής της αρχαίας ελληνικής Ιστορίας. Λίγα χρόνια πριν την ελληνική επανάσταση παντρεύτηκε τη Μαριέτα Βούρβαχη, αδελφή του Έλληνα αξιωματικού του γαλλικού στρατού, Διονυσίου, με την οποία απέκτησε δύο γιους (τους Σπύρο και Πέτρο) και δύο κόρες. Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, εργαζόταν ως δικολάβος. ...
Επανάσταση του 1821
Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και όταν κηρύχθηκε η επανάσταση έσπευσε στην Πελοπόννησο και συγκρότησε, μαζί με τον αδερφό του Αναστάσιο και τον ξάδελφό του Κωνσταντίνο, στρατιωτικό σώμα 350 ανδρών από την Κεφαλλονιά εξοπλισμένων και με δύο τηλεβόλα που είχε προσφέρει ο Ευαγγελινός Πανάς. Ηγετική θέση στο σώμα είχαν και οι Γεράσιμος Βίκτωρος Φωκάς, Κωνσταντίνος Φωκάς Καρανδινός κ.ά. Με το πρόσχημα καταδίωξης πειρατών επιβιβάστηκαν σε πλοίο του Αναστασίου και των αδελφών Φωκά Θεοδωράτου που ήταν εξοπλισμένο με 18 κανόνια, 50 ναύτες και 50 οπλοφόρους. Αποβιβάστηκαν στις αρχές Μαΐου του 1821 στη Γλαρέντζα και βάδισαν προς Μανωλάδα. Εκεί ενώθηκαν με άλλους οπλαρχηγούς (Βιλαέτη, Σισίνη και Πλαπούτα) και στη συνέχεια εκστράτευσαν εναντίον του Λάλα, που ήταν η έδρα περιώνυμων Αλβανών πολεμιστών. Κατά τις μάχες που διεξήχθησαν στην ευρύτερη περιοχή μέχρι και τις 13 Ιουνίου, όταν και οι Λαλαίοι αναγκάστηκαν να καταφύγουν προς την Πάτρα, ο Μεταξάς ήταν ανάμεσα στους διακριθέντες. Μάλιστα, τραυματίστηκε και στα δύο χέρια από σφαίρες. Αργότερα, στάλθηκε μαζί με το υπόλοιπο ένοπλο σώμα στην περιοχή των Πατρών, έπειτα από υπόδειξη του Υψηλάντη, σύντομα όμως, λόγω του τραυματισμού του ασχολήθηκε μόνο με τον πολιτικό τομέα της επανάστασης.
Στις 25 Μαΐου του 1822 με ομόφωνη απόφαση εγκρίθηκε πράξη του "Εκτελεστικού" με την οποία ο Μεταξάς, για τις υπηρεσίες που είχε προσφέρει μέχρι τότε προς την πατρίδα, πολιτογραφήθηκε Έλληνας κάτοικος Πελοποννήσου. Το 1822 διορίστηκε υπουργός Αστυνομίας ενώ τον Απρίλιο του 1826 ορίστηκε υπουργός του Πολέμου. Αργότερα υπήρξε πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του Άργους και μέλος του Νομοτελεστικού. Μαζί με τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στάλθηκε από την Κυβέρνηση στη Βερόνα για αναζήτηση οικονομικών πόρων αλλά και για να πείσουν τις Μεγάλες Δυνάμεις να μην επέμβουν εναντίον της Ελλάδος, το οποίο και επέτυχε με τη βοήθεια του γνώριμου του Ιωάννη Καποδίστρια.
Πολιτική σταδιοδρομία
thumb|250px|left|Ο Ανδρέας Μεταξάς έφιππος στη μάχη του Λάλα. Έργο του Πέτερ φον Χες
Στην περίοδο του Καποδίστρια
Ο Ανδρέας Μεταξάς πρωτοστάτησε στην εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια και παρέμεινε μέχρι τέλους πιστός του σύμμαχος. Με τη σειρά του ο Καποδίστριας τον τίμησε με σοβαρά αξιώματα. Με πρωτοβουλία του, έγινε μέλος στο "Πανελλήνιον" και διορίστηκε προϊστάμενος του "Φροντιστηρίου των στρατιωτικών", καθώς και έκτακτος επίτροπος της Πελοποννήσου. Από τη θέση αυτή ο Μεταξάς βοήθησε, κυρίως στην οργάνωση του τακτικού στρατού. Μετά το θάνατο του Καποδίστρια, αν και ρωσόφιλος, αντιτάχθηκε στην εκλογή του Αυγουστίνου Καποδίστρια την οποία θεωρούσε καταστροφική αλλά παρ´όλα αυτά κρατήθηκε μακριά από τις διασπαστικές τάσεις του Κωλέττη. Παρά ταύτα διετέλεσε όμως μέλος της προσωρινής κυβέρνησης μέχρι την έλευση του Όθωνα.
Στην περίοδο της Ανεξαρτησίας
Στην περίοδο της Αντιβασιλείας, διορίστηκε νομάρχης Λακωνίας και στη συνέχεια τον Οκτώβριο του 1835 σύμβουλος της Επικράτειας. Σύντομα όμως ένεκα των φιλελεύθερων φρονημάτων του εξορίστηκε από την Αντιβασιλεία στη Μασσαλία αλλά αργότερα ανακλήθηκε και στάλθηκε στην Ισπανία ως πρέσβης της Ελλάδας. Το 1839 όταν επέστρεψε στην Ελλάδα επαναδιορίστηκε σύμβουλος της Επικρατείας. Το 1841 χρημάτισε υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο. Μετά την παραίτησή του από υπουργός Στρατιωτικών αναμίχθηκε με άλλους για παραχώρηση συντάγματος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Μετά τον θάνατο του Κολοκοτρώνη, ανέλαβε αρχηγός του Ρωσικού Κόμματος.
Την 3η Σεπτεμβρίου του 1843 ως επακόλουθο του κινήματος που ξέσπασε την ίδια ημέρα, έλαβε από τον Όθωνα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης με σκοπό την προετοιμασία για την ψήφιση του Συντάγματος. Λίγες ημέρες αργότερα, υπό την απειλή πως αν δεν γινόταν δεκτή η εισήγησή του θα παραιτείτο, πέτυχε να πείσει το υπουργικό συμβούλιο για τη διεύρυνση της κυβέρνησης με τη συμμετοχή των Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και Ιωάννη Κωλέττη, ηγετών του αγγλικού και γαλλικού κόμματος αντίστοιχα.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του διατήρησε την τάξη και διενήργησε τις εκλογές για τη σύγκλιση της Α΄ Εθνικής Συνέλευσης στην οποία εκλέχθηκε "τιμής ένεκεν" σε πέντε περιφέρειες και έλαβε μέρος στις εργασίες της. Τον επόμενο χρόνο που διενεργήθηκαν πάλι εκλογές της Α΄ Περιόδου (1844-1845) εκλέχθηκε βουλευτής Αττικής, γενόμενος στη συνέχεια στην κυβέρνηση Κωλέττη υπουργός των Οικονομικών, θέση που διατήρησε από τον Αύγουστο 1844 μέχρι τον Αύγουστο του 1845, όταν παραιτήθηκε ύστερα από την προσπάθεια του τελευταίου να ανατρέψει το σύνταγμα. Από το 1850 μέχρι το 1859 διετέλεσε βουλευτής Αττικής. Το 1850, προάχθηκε στο βαθμό του αντιστρατήγου και παρασημοφορήθηκε από τον Όθωνα με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος. Στις 15 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, στάλθηκε ως πρέσβης της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη.
Με την έκρηξη όμως του Κριμαϊκού πολέμου έσπευσε να παραιτηθεί από τη θέση του αυτή στις 10 Μαρτίου 1854 και επανήλθε στην Αθήνα για να αποσυρθεί πλέον της πολιτικής. Το κίνημα της εξέγερσης της Θεσσαλίας και της Ηπείρου φαίνεται πως το υποστήριξε κρυφά. Όμως απέκρουσε τη βιαστική απόφαση του Βασιλέως, όταν έσπευσε κρυφά στα Ανάκτορα και τον έπεισε να μη μεταβεί προλαμβάνοντας έτσι τρομερά κατά της Ελλάδος δεινά. Λίγο πριν τον θάνατο του, φέρεται πως ο Όθωνας του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης αλλά εκείνος αρνήθηκε.
Ο Ανδρέας Μεταξάς διετέλεσε επίσης πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας καθώς και πολλών φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Σε όλο τον βίο του υπήρξε γενναίος, ειλικρινής και φιλόπατρις με ακέραιο χαρακτήρα. Πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1860.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες μινίστροι της Αστυνομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Ανδρεας Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Μ Κατηγορία:Γραμματείς της Επικράτειας επί των Οικονομικών
Αέρηδες (μνημείο)
Με το όνομα Αέρηδες καθιερώθηκε να λέγεται αρχαίο μνημείο που βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες της Ακρόπολης Αθηνών, στον χώρο της Ρωμαϊκής Αγοράς στην Πλάκα. Η επίσημη ονομασία του είναι Ωρολόγιο του Κυρρήστου και θεωρείται πως το ανήγειρε ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστης (ή Κύρρηστος). Πρόκειται για οκταγωνικό μαρμάρινο κτίριο, χωρίς κίονες, όπου στις ισάριθμες μετόπες του φέρονται ανάγλυφοι οι οκτώ κύριοι άνεμοι, εξ ου και η ονομασία «Αέρηδες». Φέρει δύο θύρες, μία προς βορρά και μία προς δύση.
Ιστορία
Το Ωρολόγιο του Κυρρήστου ανεγέρθηκε από τον Έλληνα αστρονόμο Ανδρόνικο από την Κύρρο της Μακεδονίας (ή Μακεδονικής Συρίας) (α΄ μισό του 1ου αιώνα π.Χ.), ανατολικά του αρχαιολογικού χώρου του μικρού πρόπυλου της Ρωμαϊκής Αγοράς στην Αθήνα. Κατά την πρωτοχριστιανική περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως καμπαναριό βυζαντινής εκκλησίας. Κατά τον 15ο αιώνα το μνημείο περιγράφεται από τον περιηγητή Κυριακό Αγκωνίτη ως ναός του Αιόλου.
Μετά την εκκένωση της Αθήνας από τα στρατεύματα του Φραντσέσκο Μοροζίνι και την ανακατάληψή της από τους Τούρκους, το κτίριο αυτό μετατράπηκε σε Τεκέ (τουρκικά: μουσουλμανικό μοναστήρι) από Δερβίσηδες που είχαν έλθει από διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγκαταστάθηκαν σε αυτό. Στην αρχή, οι δερβίσηδες ήταν ανυπάκουοι και δημιουργούσαν αρκετά προβλήματα στην οθωμανική διοίκηση. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο τότε βοεβόδας της Αθήνας Χασεκής αναγκάστηκε με στρατό να τους καθυποτάξει, απειλώντας τους πως αν δεν ακολουθήσουν τις σχετικές διατάξεις της διοίκησης θα τους εκδίωκε. Έτσι παρέμειναν περιορισμένοι εντός του κτιρίου, συντηρούμενοι με κοινή δαπάνη από εισφορές μουσουλμάνων κατοίκων που έτρεφαν γι' αυτούς μεγάλο σεβασμό. Στον Τεκέ φιλοξενούνταν επίσης και ανώτατοι ιερουργοί του μουσουλμανικού δόγματος που έφθαναν στην Αθήνα. Κατά τη περίοδο αυτή ο πύργος θάφτηκε κατά το μισό του ύψος, και ίχνη αυτού φαίνονται ακόμη στο εσωτερικό του, ενώ ακόμη υπάρχουν τουρκικές επιγραφές στα τοιχώματα. Ανασκάφηκε πλήρως κατά τον 19ο αιώνα από την Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία. thumb|255x255px|Οι Αέρηδες σε γκραβούρα τον 18ο αιώνα μικρογραφία|Αναπαράσταση του πύργου κατά την αρχαιότητα, 19ος αιώνας|251x251εσ Ο Γάλλος περιηγητής Κόμης ντε Φορμπέν που επισκέφθηκε την πόλη το 1817 βρήκε το ωρολόγιο του Κυρρήστου να κατέχεται από τους Δερβίσηδες που διακρίνονταν για την ομορφιά τους και τη σεμνότητα του ήθους τους αλλά ήταν ιδιαίτερα αυθάδεις σε κάθε είδους δεσποτική διοικητική Αρχή. Οι Δερβίσηδες παρέμειναν εδώ μέχρι το 1821 οπότε και η Αθήνα καταλήφθηκε από τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να διαφύγουν άλλοι στην Εύβοια και άλλοι στη Μικρά Ασία. Γεγονός πάντως είναι ότι η παρουσία και διαμονή τους στη μνημείο το διέσωσε από ποικίλες καταστροφές, όταν αντίθετα φθάνοντας Ευρωπαίοι αρχαιολάτρες αφαιρούσαν και άρπαζαν αρχαιότητες. Από όταν περιήλθε στα χέρια των Ελλήνων συμπεριελήφθη στις αρχαιότητες και στους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας. Η δε συνοικία που αναπτύχθηκε γύρω του ονομάζεται ομοίως συνοικία Αέρηδες.
Περιγραφή μνημείου
Πρόκειται για ένα πυργωτό οκτάγωνο οικοδόμημα από πεντελικό μάρμαρο, μήκους πλευράς 3,20 μέτρων και συνολικού ύψους 12 μέτρων, του οποίου η βάση αποτελείται από τρεις βαθμίδες. Η στέγη του είναι κωνική κεραμοσκεπής. Στη νότια πλευρά φέρει ένα ημικυλινδρικό πρόσκτισμα μικρότερου ύψους ενώ στη ΒΑ και ΒΔ πλευρά φέρει από ένα πρόπυλο με δύο αντιτακτούς κίονες έκαστο. thumb|left|220px|Κάτοψη βάσης μνημείου Στη κορυφή της στέγης υπήρχε ορειχάλκινος ανεμοδείκτης υπό μορφή Τρίτωνα, ο οποίος περιστρεφόμενος έδειχνε, κρατώντας δείκτη, την κατεύθυνση ενός από τους οκτώ κύριους ανέμους. Οι άνεμοι, προσωποποιημένοι, φέρονται ανάγλυφοι να ίπτανται (φτερωτοί) στο άνω μέρος της κάθε πλευράς του πύργου, φέροντας ο καθένας και ιδιαίτερο σύμβολο. Τα ονόματά τους είναι χαραγμένα κάτω από το αντίστοιχο τμήμα του οκταγωνικού γείσου, και είναι: ο Βορρέας (βόρειος), ο Καικίας (βορειοανατολικός), ο Απηλιώτης (ανατολικός), ο Εύρος (νοτιοανατολικός), ο Νότος (νότιος), ο Λιψ (Λίβας, νοτιοδυτικός), ο Ζέφυρος (δυτικός), και ο Σκίρων (βορειοδυτικός). Κάτω δε από κάθε προσωποποίηση, εγχάρακτες ακτίνες κατά διάφορους σχηματισμούς αποτελούσαν αυτούσια ηλιακό ρολόι.
thumb|318x318px|Αέρηδες (δυτική πλευρά - Ζέφυρου) Ειδικότερα για τον υπολογισμό της ώρας σε ανήλιες ημέρες υπήρχε μέσα στο κτίσμα ιδιαίτερη εγκατάσταση υδραυλικού ρολογιού. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο κατασκευαστής του μνημείου συνδύασε τις εφευρέσεις προηγουμένων κατασκευαστών ρολογιού, όπως του Αρχιμήδη, του Κτησίβιου και του Φίλωνα. Μάλιστα, όπως σημειώνει ο Ουάρρωνας, στη νότια πλευρά του οικοδομήματος υπήρχε δοχείο κυλινδρικού σχήματος με νερό που παρεχόταν μέσω αγωγού από πηγή της βόρειας πλευράς της Ακρόπολης. Ο δε Βιτρούβιος ονομάζει το μνημείο αυτό «Πύργο των Ανέμων» και το περιγράφει με πολλές λεπτομέρειες. Τέλος, το μνημείο κατατάσσεται στον κορινθιακό ρυθμό (εκ των κιονοκράνων) ενώ το εσωτερικό του στον δωρικό ρυθμό (βαρύ αυστηρό). Συνέχεια του κτιρίου ΝΑ ήταν το Αγορανομείο επί πολυβάθμιτης μαρμάρινης βάσης.
Επιρροή
Το σχέδιο αρκετών κτιρίων επηρεάστηκε από αυτό του Πύργου των Ανέμων. Μεταξύ αυτών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία της αρχαίας Αθήνας Κατηγορία:Πλάκα Κατηγορία:Πύργοι στην Ελλάδα Κατηγορία:Πύργοι ρολογιών στην Ελλάδα Αερηδες Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Τεκέδες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας
Pull&Bear
μικρογραφία|250x250εσ|Κατάστημα της Pull & Bear Η  Pull & Bear (Pull and Bear) είναι ισπανική εταιρεία ρουχισμού και αξεσουάρ λιανικής πώλησης με έδρα το Ναρόν της ισπανικής αυτόνομης κοινότητας της Γαλικίας. Ιδρύθηκε το 1986. Η εταιρεία άρχισε να πουλά και μέσω ηλεκτρονικού καταστήματος τον Σεπτέμβριο του 2011. Είναι πλέον τμήμα της Inditex, ιδιοκτήτριας της Zara και της Oysho.
Τοποθεσίες
μικρογραφία|235x235εσ|Χάρτης των καταστημάτων της Pull & Bear σε όλο τον κόσμο. Αριθμός καταστημάτων σε κάθε χώρα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Inditex Κατηγορία:Καταστήματα μόδας Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ισπανίας
COCO-MAT
Η COCO-MAT είναι εταιρία παραγωγής στρωμάτων και οικιακών επίπλων η οποία ιδρύθηκε το 1989 στην Αθήνα. Ξεκίνησε τη δραστηριότητά της με τη χειροποίητη κατασκευή στρωμάτων από φυσικά υλικά. Το 1992 η έδρα της εταιρείας μεταφέρθηκε στη Βιομηχανική Περιοχή Ξάνθης, οπότε και επεκτάθηκε στο χώρο των επίπλων και των λευκών ειδών. Το 1997 επεκτάθηκε εκτός των ελληνικών συνόρων, ανοίγοντας το πρώτο της κατάστημα στη Μαδρίτη. Το 2017 η εταιρεία διέθετε πάνω από 100 καταστήματα σε 17 χώρες, ενώ παράλληλα βασικό κομμάτι της δραστηριότητάς της αποτελεί και ο εξοπλισμός ξενοδοχείων στην παγκόσμια αγορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις Κατηγορία:Ξάνθη Κατηγορία:Μάρκες
Ιωάννης Κούλης
Ο Ιωάννης Κούλης (1910 - 1977) ήταν Έλληνας νομικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Λαγκάδια Γορτυνίας και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ. Το 1943 αναγορεύθηκε διδάκτωρ οικονομικών του πανεπιστημίου του Μονάχου. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος το 1949 υφηγητής νομικής, το 1955 έκτακτος καθηγητής και το 1959 τακτικός καθηγητής Δημόσιας Οικονομίας και Δημοσιονομικής Νομοθεσίας. Υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, Βόννης και Μονάχου. Την περίοδο 1968 - 1969 διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών ενώ την περίοδο 1934 - 1940 γραμματέας του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου.
Στις κυβερνήσεις Παπαδόπουλου και Μαρκεζίνη διετέλεσε υπουργός Οικονομικών (1971 - 1973). Για τη δράση του αυτή τιμωρήθηκε από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο με οριστική απόλυση από τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα (1975).
Απεβίωσε το 1977. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Κοχ-ι-Μπάμπα
Το οροπέδιο Κοχί Φιρόζ εκτείνεται δυτικά στις Παροπαμισάδες, και εντοπίζεται κατά μήκος του ποταμού Χάρι έως το Μασχάντ. Στα νοτιοδυτικά των κορυφών, οι πλαγιές διαιρούν τους άνω παραποτάμους του ποταμού Χέλμαντ και διαχωρίζουν τη λεκάνη του από τον ποταμό Φαράχ. Οι πλαγιές αυτές έχουν σημαντικό υψόμετρο, έχοντας κορυφές άνω των 3.400 μέτρων. Έχουν αρκετές παράλληλες σειρές νοτιοδυτικά, διατηρώντας τη γενική τους κατεύθυνση έως ότου φτάσουν στη μεγάλη έρημο του Ρεγκιστάν δυτικά της Κανταχάρ, όπου οι πλαγιές βρίσκονται στην άμμο της ερήμου. Οι μακρές, ευθείες κορυφογραμμές που διαχωρίζουν τις κοιλάδες του Αργχαντάμπ, του Ταρνάκ και του Αργκαστάν και αποτελούν τη διαδρομή από την Κανταχάρ στο Γκαζνί.
Οι κορυφές πάνω από το πέρασμα Χατζιγκάκ διαθέτουν αποθέματα 2 εκατομμυρίων τόνων σιδηρομεταλλευμάτων, τα πλουσιότερα αποθέματα της Ασίας. Οι πλαγιές από το πέρασμα Χατζιγκάκ (3.700 μέτρα) φτάνουν έως τον ποταμό Καλού, ο οποίος λόγω της ευφορίας οδήγησε στη δημιουργία πολλών οικισμών κατά μήκος του.
Η περιοχή κατοικείται κυρίως από Χάζαρους αλλά και από Τατζίκους και Παστούν. Ο πληθυσμός στηρίζεται κυρίως στη γεωργία ως κύρια πηγή εισοδήματος.
Μαργαρίτα του Κόννωτ
Η Μαργαρίτα του Κόννωτ (1882 - 1920) ήταν σύζυγος του Διαδόχου και μετέπειτα Βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν, και της Λουίζας Μαργαρίτας της Πρωσίας.
Η Μαργαρίτα Βικτωρία Καρλόττα Αυγούστα Νόρα γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1882 στο Μπάγκσοτ Παρκ του Σάρρεϋ και βαπτίστηκε στο ιδιωτικό Παρεκκλήσιο του Κάστρου του Ουίνδσορ στις 11 Μαρτίου 1882 από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ, Άρτσιμπαλντ Τέητ. Ανάδοχοί της ήταν η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Γουλιέλμος Α΄ της Γερμανίας, η Βικτωρία, Βασιλική Πριγκίπισσα, η Έλενα του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Φρειδερίκος Κάρολος της Πρωσίας, η Μαρία Άννα του Άνχαλτ-Ντέσσαου και ο Αλβέρτος Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας.
Το 1905 η Μαργαρίτα γνώρισε στο Κάιρο τον Γουσταύο Αδόλφο της Σουηδίας. Θεωρείται ότι ερωτεύθηκαν αμέσως μόλις γνωρίστηκαν. Ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος πρότεινε στη Μαργαρίτα γάμο, καθώς δειπνούσαν στη Βρετανική Πρεσβεία. Ο γάμος τους έγινε στις 15 Ιουνίου 1905 στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Κάστρου του Ουίνδσορ. Αφού πραγματοποίησαν ένα γαμήλιο ταξίδι στην Ιρλανδία, έφτασαν στη Σουηδία στις 8 Ιουλίου 1905.
Η Μαργαρίτα και ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος απέκτησαν πέντε παιδιά:
Την 1η Μαΐου 1920, ανήμερα των 70ών γενεθλίων του πατέρα της, η Μαργαρίτα απεβίωσε ξαφνικά στη Στοκχόλμη. Η επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι αιτία ήταν μια λοίμωξη, που οφειλόταν σε επέμβαση μαστού. Η Μαργαρίτα όταν πέθανε ήταν οκτώ μηνών έγκυος, καθώς περίμενε το έκτο παιδί της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Διάδοχοι της Σουηδίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Παραλία (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Παραλία συνήθως εννοείται ο γεωγραφικός σχηματισμός Παραλία, που έχει την έννοια της πλαζ. Αντίθετα, σύμφωνα με την νομοθεσία και συγκεκριμένα με τον Ν.2971/2001, η έννοια της "παραλίας" είναι η ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό για την εξυπηρέτηση της επικοινωνίας της ξηράς με τον αιγιαλό και δημιουργείται με διοικητικό καθορισμό. Το ανάγλυφο της παραλίας ως πλαζ είναι συνήθως αμμώδες και ομαλό, ενώ αντίθετα η διοικητική παραλία μπορεί να είναι αμμώδης, βραχώδης, αγρός, ή δομημένη (π.χ. παραλιακή οδός).
Υγροποιημένος αέρας
Ο υγροποιημένος αέρας (αγγλικά: liquid air) είναι αέρας που ψύχθηκε σε κρυογενετικές θερμοκρασίες. Έχει χαρακτηριστικό ανοικτό γαλάζιο χρώμα.
Παραλία (αποσαφήνιση)
Αναφέρονται επίσης και οι παρακάτω οικισμοί (ανά γεωγραφικά διαμερίσματα), δήμοι και τοπωνύμια:
Υγροποιημένος αέρας
Ιδιότητες
Ο υγροποιημένος αέρας έχει την ιδιότητα να απορροφά πολύ γρήγορα θερμότητα και να επαναφέρεται στην αέρια κατάσταση και για το λόγο αυτό πρέπει να φυλάσσεται σε φιάλη κενού. Έχει πυκνότητα κατά προσέγγιση 870kg/m3, ωστόσο αυτό μπορεί να ποικίλλει, καθώς εξαρτάται και από την χημική σύστασή του. Επαναφέρεται στην αέρια κατάσταση στους -195 βαθμούς Κελσίου και έχει θερμοκρασία πήξεως -215 βαθμούς Κελσίου.
Χρήσεις
Χρησιμοποιείται ως βιομηχανική πηγή αζώτου, οξυγόνου, αργού και άλλων αερίων. Μπορεί να αντικαταστήσει το υγρό άζωτο στα εφέ της θεατρικής ομίχλης και καπνού.
Κατηγορία:Αποθήκευση ενέργειας Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες Κατηγορία:Υλικά Κατηγορία:Ψυκτικά
Έθνος
Με το όνομα έθνος υπάρχουν τα λήμματα:
Αδέσμευτη χώρα
Με τον διεθνή όρο Αδέσμευτη χώρα, (Non-Aligned State) όπως αυτός έχει καθιερωθεί και αναγνωρίζεται σήμερα από το Διεθνές Δίκαιο, χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε χώρα (κυρίαρχο κράτος) που ηθελημένα παραμένει έξω από κάθε σφαίρα επιρροής, κυρίως των δύο μεγάλων πολιτικών και στρατιωτικών συνασπισμών που χώρισαν τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα, αποφεύγοντας παράλληλα κάθε πολιτική ή διπλωματική δέσμευση από και προς αυτούς.
Γενικά
Γενικά οι Αδέσμευτες χώρες ακολουθούν πολιτική ουδετεροφιλίας που είναι τελείως διάφορο της ουδετερότητας. Η δε πολιτική της ουδετεροφιλίας, στις διεθνείς σχέσεις μιας αδέσμευτης χώρας μπορεί να εκδηλώνεται σε διάφορες μορφές, από τον ακραίο απομονωτισμό μέχρι και της ενεργού προσπάθειας σε διάφορους βαθμούς για την επίτευξη και εξασφάλιση κλίματος μιας παγκόσμιας ύφεσης.
Στην ουσία, η πολιτική αυτή των Αδεσμεύτων χωρών απορρίπτει τόσο την κομμουνιστική όσο και την δυτική ιδεολογία, παραμένοντας στο ενδιάμεσο αυτών, μη συμμετέχοντας σε στρατιωτικά σύμφωνα ή αποδοχές πολεμικών εξοπλισμών που προέρχονται από τους δύο συνασπισμούς.
Επιδιώξεις
Βασικές επιδιώξεις των Αδεσμεύτων χωρών, όπως αυτές έχουν συνομολογηθεί κατά καιρούς, είναι οι ακόλουθες δέκα:
Σημειώνεται ότι οι παραπάνω δέκα βασικές επιδιώξεις σήμερα έχουν μερικώς τροποποιηθεί.
Συλλογική κίνηση
Η συλλογική κίνηση των Αδεσμεύτων χωρών ξεκίνησε αμέσως μετά τον Β' Π.Π., όταν και εντάθηκε ο ψυχρός πόλεμος που τον ακολούθησε, στην οποία συμμετείχαν αρχικά χώρες της Ασίας και της Αφρικής στη συνέχεια και της Λατινικής Αμερικής και κατά το πλείστον πρώην ακοικίοκρατούμενες δημιοργώντας έτσι ένα κίνημα το λεγόμενο Κίνημα των Αδεσμεύτων.
Πρώτοι που συνέλαβαν την ιδέα της δημιουργίας κίνησης Αδεσμελυτων χωρών ήταν οι Ασιάτες ηγέτες Πάντιτ Νερού και Αχμέτ Σουκάρνο. Η κίνηση αυτή επιτεύχθηκε με μια μακρά σειρά διασκέψεων που ξεκίνησαν από το 1947 και 1949. Τις μεγάλες διαφορές που παρατηρούνταν μεταξύ των αδεσμεύτων χωρών (μελών της κίνησης), τόσο σε έκταση ή πληθυσμό, όσο και επί θρησκευτικών και πολιτιστικών καταβολών, στην αρχή τις γεφύρωνε αφενός η κοινή αντιαποικιακή και αντιιμπεριαλιστική πολιτική και αφετέρου ο κοινός αγώνας για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη χωρίς κεφαλαιοκρατικές μεθόδους.
Διασκέψεις Αδεσμεύτων
Σημαντικότερες (επίσημες) διασκέψεις της κίνησης των Αδεσμεύτων ήταν:
Σύνολο Αδεσμεύτων
Τον Δεκέμβριο του 2011 επίσημα στον ΟΗΕ φέρονταν 120 ανεξάρτητα κράτη να δηλώνουν ως Αδέσμευτες χώρες. Στη δε κίνηση αυτών συμμετέχουν ως παρατηρητές τόσο ο ΟΗΕ όσο και πολλές άλλες χώρες και διεθνείς οργανισμοί.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Πολιτική Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Δήμος Ζάρακα
Ο Δήμος Ζαρακά ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις ακτές του Μυρτώου πελάγους. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 237,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.538 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Ρειχέα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ζ
Κατάλογος δημάρχων Ιεράπετρας
thumb|Το Δημαρχείο Ιεράπετρας σήμερα. Ο Δήμαρχος ως πρόσωπο κατά τα πρώτα χρόνια (μέσα 19ου αιώνα- αρχές 20ού αιώνα) είχε περισσότερες αρμοδιότητες από τους σημερινούς δημάρχους και θεωρούνταν μεγάλη προσωπικότητα ("Persona Grata"). Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στην επαρχία Ιεράπετρας υπήρχαν 4 δήμοι, ο καθένας με το δικό του δήμαρχο:
Εκτός από τους δημάρχους, στα χωριά του κάθε δήμου αξιωματούχοι ήταν οι δημογέροντες. Στα παλαιότερα χρόνια οι δήμαρχοι είχαν μεγαλύτερο κύρος και περισσότερες εξουσίες από ότι στη σημερινή εποχή. Στον κατάλογο που ακολουθεί, αναφέρονται και ορισμένοι γνωστοί πρόεδροι της Κοινότητας Ιεράπετρας.
Δήμαρχοι Ιεράπετρας
thumb|Το παλαιό κτήριο του Δημαρχείου της Ιεράπετρας
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας Ιεραπετρας
Τίλμαν Ρίμενσναϊντερ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τίλμαν Ρίμενσνάιντερ γεννήθηκε στο Χάιλιγκενστατ ιμ Άιχσφελντ, μια πόλη στη γερμανική επαρχία της Θουριγγίας. Στην ηλικία των πέντε ετών, η οικογένειά του επανεγκαταστάθηκε στην Όστερόντε. Σε ηλικία περίπου 13 ετών, ξεκίνησε να μαθαίνει την τέχνη της γλυπτικής και του σκαλίσματος ξύλου, σε διάφορα εργαστήρια τις περιοχές της Σουηβίας και του Άνω Ρήνου, πιθανώς στο Στρασβούργο και την Ουλμ (συμπεριλαμβανομένου εκείνου του Μίχαελ Έρχαρτ).
thumb|200px|left|«Άγαλμα της Εύας» (1491-93), Ξύλο, Παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίας, Βίρτσμπουργκ.Το 1483, αφού ολοκλήρωσε τη μαθητεία του, ο Ρίμενσνάιντερ μετακόμισε στην ακμάζουσα εμπορική πόλη του Βίρτσμπουργκ, όπου και εργάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Εισήχθη στη συντεχνία ζωγράφων, γλυπτών και υαλογράφων του Αγίου Λουκά, και λίγο αργότερα νυμφεύτηκε την Άννα Σμιντ, χήρα ενός εξέχοντος χρυσοχόου με τρεις γιους, διακανονισμός που του επέτρεψε να ανέλθει ιεραρχικά στο επάγγελμά του. Στη διάρκεια της ζωής του σύναψε τρεις ακόμη γάμους.
Το παλαιότερο έργο που αποδίδεται στο Ρίμενσνάιντερ είναι το ταφικό μνημείο του Έμπερχαρντ φον Γκρούμπαχ στον ενοριακό ναό (Pfarrkirche) του Ρίμπαρ. Οι ικανότητές του άρχισαν να διαφαίνονται γρήγορα κι έτσι άρχισε να παραλαμβάνει πολυάριθμες παραγγελίες από τις δημοτικές αρχές του Βίρτσμπουργκ και των γειτονικών πόλεων. Το παλαιότερο έργο μεγάλης κλίμακας που αποδίδεται στον καλλιτέχνη είναι ο βωμός του παρεκκλησίου των Φραγκισκανών (Franziskusaltar) στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ (περ.1488).
thumb|200px|right|«Μη μου άπτου» (1490-92), ξύλο, ενοριακός ναός, Münnerstadt.Το 1490, το δημοτικό συμβούλιο του Μούννερσταντ ανέθεσε στον καλλιτέχνη να κατασκευάσει ένα ρετάμπλ για τον ενοριακό ναό της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, το οποίο αποτελούσε ένα σκάλισμα της Αγίας με έξι αγγέλους. Την επόμενη χρονιά, το δημοτικό συμβούλιο του Βίρτσμπουργκ παρήγγειλε δύο πέτρινα αγάλματα σε φυσικό μέγεθος του Αδάμ και της Εύας για το Παρεκκλήσιο της Αγίας Μαρίας (Marienkapelle). Το 1495 δημιούργησε ένα άγαλμα της Παρθένου με το Θείο Βρέφος για τον ενοριακό ναό του Αγίου Βερνάρδου στην ίδια πόλη.
Μέχρι το 1500, ο Ρίμενσνάιντερ είχε κτίσει τη φήμη του καλύτερου τεχνίτη ξύλου της περιοχής και είχε ανελιχθεί σε πλούσιο μέλος της κοινότητας του Βίρτσμπουργκ. Το εργαστήρι του μεγάλωσε τόσο πολύ, ώστε να απασχολεί περίπου 30 μαθητές που εκπαιδεύονταν στην ξυλογλυπτική, τη γλυπτική και τη ζωγραφική, ανάμεσα στους οποίους συναντούμε τους Πέτερ Μπρόιερ (1472-1541) και Φίλιππ Κοχ. Το 1504, εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος (και αργότερα Δήμαρχος) της πόλης, αξίωμα που διατήρησε περίπου για δύο δεκαετίες και που του επέφερε προσοδοφόρες παραγγελίες. Το 1505 επιλέχθηκε ανάμεσα στα πρόσωπα που θα υποδέχονταν τον Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄ κατά την επίσκεψή του στην πόλη.
Δυστυχώς, οι τύχες του καλλιτέχνη άλλαξαν στα μέσα τις δεκαετίας του 1520 κατά την Εξέγερση των Χωρικών, οπότε και αρνήθηκε να υποστηρίξει με την ψήφο του την αποστολή στρατευμάτων εναντίον των αγροτών. Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης, φυλακίστηκε από τους υποστηρικτές του Πρίγκιπα Επισκόπου του Βίρτσμπουργκ και έλαβε βαρύ πρόστιμο, με αποτέλεσμα να παράγει ελάχιστο έργο κατά τα τελευταία έξι έτη της ζωής του. Από τους γιους του, δύο (οι Γιοργκ και Χανς) έγιναν γλύπτες, ενώ δύο άλλοι (οι Βαρθολομαίος και Τίλμαν ο νεότερος) έγιναν ζωγράφοι.
Προσωπικό στυλ
left|thumb|180px|Λεπτομέρεια από το πέτρινο ταφικό μνημείο του Ρούντολφ φον Σέρενμπεργκ στον Καθεδρικό Ναό του Βίρτσμπουργκ (1496-1499). Τα πρώτα έργα του Ρίμενσνάιντερ σκαλίστηκαν στο αλάβαστρο. Αργότερα χρησιμοποιούσε εξίσου την πέτρα και το ξύλο, αλλά εκείνο που πάντα αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού ήταν η δεξιοτεχνία του στο σκάλισμα του ξύλου, ιδίως της φιλύρας. Ήταν δε ο πρώτος Γερμανός καλλιτέχνης που άφηνε έργα του αχρωμάτιστα. Η ανάπτυξη της μονοχρωμίας, όπου το ξύλο είναι ορατό κάτω από διαφανές βερνίκι, αποτέλεσε σαφώς πρόκληση για τον καλλιτέχνη, που έπρεπε να βασιστεί καθαρά στις τεχνικές της γλυπτικής για να αποδώσει το επιθυμητό επίπεδο εκφραστικότητας. Στις μορφές του Ρίμενσνάιντερ διακρίνεται ένα περίπλοκο παιχνίδι του φωτός με τη σκιά, ενώ το μεγάλο τονικό τους εύρος φέρνει στο νου τις οξύνοιες στα χαρακτικά του Μάρτιν Σόνγκαουερ, έργα του οποίου ο Ρίμενσνάιντερ χρησιμοποίησε αρκετές φορές ως σημείο αφετηρίας για τις προσωπικές του συνθέσεις.
Τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη είναι ισχυρά τρισδιάστατα και προσελκύουν την προσέγγιση από ποικίλες οπτικές γωνίες. Τα ώριμα έργα του χαρακτιρίζονται από σχετική απώλεια μάζας, με περισσότερο επίπεδες μορφές και απλοποιημένη αντιμετώπιση των υφασμάτων. Τα τελευταία του έργα της περιόδου 1515-1525 παρουσιάζουν ακόμη μεγαλύτερη απλότητα και ισοπέδωση των μορφών.
Βωμός του Αγίου Αίματος (1501-1505)
thumb|300px|Ο «Βωμός του Αγίου Αίματος» (1501-1505) στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Rothenburg ob der Tauber.Χαρακτηριστικό δείγμα της κατασκευής ρετάμπλ της εποχής, ανοιχτό σε ορισμένες μόνο περιστάσεις, αυτό το μονόχρωμο έργο σε ξύλο φιλύρας, το οποίο κοσμεί την Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στο Rothenburg ob der Tauber, απεικονίζει ορισμένες βασικές σκηνές της χριστιανικής παράδοσης. Στο αριστερό τμήμα, ο Χριστός καθιστός σε γαϊδουράκι, εισέρχεται με όλη του τη δόξα στα Ιεροσόλυμα, ενώ στο δεξί τμήμα απεικονίζεται ολομόναχος στο Όρος των Ελαιών, περιτριγυρισμένος από τους κοιμισμένους μαθητές του.
Στο κεντρικό τμήμα υπάρχει μια μεγαλειώδης αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου. Ο Ιούδας, ο οποίος διακρίνεται χάρις στο πουγκί που κρατά στο αριστερό του χέρι, κάθεται παραδόξως στο κέντρο της σκηνής, μιλώντας στο Χριστό που, αντιθέτως, στέκεται όρθιος στο βάθος. Ο Χριστός μόλις έχει ανακοινώσει πως ο προδότης βρίσκεται ανάμεσά τους και πρόκειται να τον παραδόσει. Εκτός από το φόβο και την αγανάκτηση, μέχρι και η κατάπληξη είναι ορατή στα πρόσωπα των Αποστόλων. Ο Ιωάννης ακουμπά το κεφάλι του με πόνο στον Κύριο. Το πτυχωτό ύφασμα είναι περίτεχνο αλλά όχι υπερβολικό.
Το έργο μαρτυρά πως το Ρίμενσνάιντερ απασχόλησε περισσότερο η σημασία της σκηνής και όχι τόσο η καθαρή αισθητική, υπογραμμίζοντας την τήρηση αποστάσεων από την ιταλική αναγέννηση. Στο συγκεκριμένο έργο ο καλλιτέχνης εγκαταλείπει τη συνήθη πολυχρωμία για να τονίσει την ομορφιά του ξύλου της φιλύρας, κοινό υλικό στις ξυλογραφίες στη Βόρεια Ευρώπη την εποχή εκείνη. Αυτή η ελαφρώς ασυνήθιστη απεικόνιση του Μυστικού Δείπνου, με την παρουσία του Ιούδα να προδιαθέτει για αυτό που πρόκειται να συμβεί, είναι ίσως ακόμη πιο σημαντική καθώς υποδηλώνει μια επιστροφή στην προσωπική ανάγνωση των Γραφών, ίσως σκιαγραφώντας την επικείμενη Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Βωμός της Παναγίας
Ένα άλλο από τα αριστουργήματα του καλλιτέχνη είναι ο Βωμός της Παναγίας (γύρω στο 1501, Creglingen, Γερμανία), το οποίο συνδυάζει ανάγλυφα που απεικονίζουν τη ζωή της Παναγίας με μια κεντρική γλυπτή αναπαράσταση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Επιλεγμένα έργα
thumb|right|250px|«Βωμός της Παναγίας» (περ. 1501), Creglingen, Βάδη-Βυρτεμβέργη. Η μεγαλύτερη συλλογή έργων του καλλιτέχνη φιλοξενείται στο Mainfrankisches Museum του Βίρτσμπουργκ. Επίσης πολλά στέκουν ακόμη στους Ναούς για τους οποίους κατασκευάστηκαν. Ανάμεσα στα επιβεβαιωμένα του έργα είναι τα ακόλουθα:
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού
Βάλτερ Σιμάνα
Ο Βάλτερ Σιμάνα (γερμανικά: Walter Schimana, γενν. Τρόππαου 12 Μαρτίου 1898 - απεβ. Σάλτσμπουργκ 12 Σεπτεμβρίου 1948) ήταν μέλος του γερμανικού Ναζιστικού Κόμματος και των SS. Έφτασε ως το βαθμό του Στρατηγού (SS-Gruppenführer und Generalleutnant der Waffen-SS und Ordnungspolizei) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν διοικητής των SS και της γερμανικής αστυνομίας και de facto Κυβερνήτης της κατεχόμενης Ελλάδας από τον Οκτώβριο του 1943 έως και την αποχώρηση των Γερμανών τον Οκτώβριο του 1944.
Νεαρή ηλικία
Ο Σιμάνα γεννήθηκε το 1898 στο Τρόππαου της σημερινής Τσεχίας, τότε τμήμα της Αυστροουγγαρίας, και ήταν γιος εκδότη εφημερίδας. Το 1915 εισήλθε στη Σχολή Δοκίμων της Πράγας, από όπου αποφοίτησε το 1918. Το 1920 αποχώρησε από τον αυστριακό στρατό με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και κατόπιν εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος και τραπεζικός υπάλληλος.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1941 διορίστηκε διοικητής των SS και της Αστυνομίας (SS- und Polizeiführer) στην περιοχή του Σαράτοφ, στην κατεχόμενη περιοχή της ΕΣΣΔ και, αργότερα, αποσπάστηκε στο επιτελείο του Ανώτατου Διοικητή SS και Αστυνομίας της κεντρικής Ρωσίας μέχρι τον Ιούλιο του 1942, παίρνοντας μέρος σε επιχειρήσεις κατά των ανταρτών. Από τις 21 Ιουλίου 1942 έως τις 15 Ιουλίου 1943 ήταν διοικητής των SS στη Λευκορωσία, με βάση το Μινσκ. Έπειτα εκπαιδεύτηκε ως διοικητής μεραρχίας και διοίκησε την πρόσφατα σχηματισμένη 14η Μεραρχία Εθελοντών των SS "Γαλικία" (σώματα Ουκρανών εθελοντών που πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών) μέχρι τον Οκτώβριο του 1943. Στις 18 Οκτωβρίου διορίστηκε Ανώτατος Διοικητής των SS και της Αστυνομίας στην Ελλάδα, αντικαθιστώντας τον Γιούργκεν Στρόοπ, θέση που διατήρησε μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από τη χώρα τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο του 1944. Από τη θέση του αυτή ασκούσε έλεγχο στην δοσιλογική ελληνική κυβέρνηση. Έπαιξε ενεργό ρόλο στο διωγμό των Εβραίων της Ελλάδας και ήταν ένας από τους δημιουργούς, καθώς και στρατιωτικός διοικητής, των Ταγμάτων Ασφαλείας, στρατιωτικών μονάδων που ίδρυσαν οι Γερμανοί μαζί με τη διορισμένη κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να πλήξουν το αντιστασιακό κίνημα που είχε δημιουργηθεί ιδιαίτερα στην Ελληνική ύπαιθρο. Μετά την αποχώρηση των Ναζί από την Ελλάδα κατέλαβε ανάλογη θέση στον τομέα του Δούναβη, με βάση τη Βιέννη, όπου και παρέμεινε μέχρι τη συνθηκολόγηση των Γερμανών. Συνελήφθη από τους Συμμάχους και προφυλακίστηκε, προκειμένου να δικαστεί. Αυτοκτόνησε το 1948, πριν παραπεμφθεί σε δίκη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα
Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου
Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου του Ευσταθίου (Απρίλιος 1907—12 Ιουλίου 1989), ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Αργολιδοκορινθίας και Κορινθίας, πολλές φορές υπουργός, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.