cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πεδιάδα της Παννονίας
Ορολογία
Ο όρος Πεδιάδα της Παννονίας αναφέρεται στα πεδινά τμήματα της Λεκάνης της Παννονίας, καθώς και σε ορισμένες γειτονικές περιοχές όπως η Κάτω Αυστρία, η Μοραβία και η Σιλεσία (Τσεχία και Πολωνία) Τα εδάφη που γειτνιάζουν με την πεδιάδα αποκαλούνται μερικές φορές επίσης περιπαννόνια.
Ο όρος Λεκάνη των Καρπαθίων χρησιμοποιείται στην ουγγρική λογοτεχνία, ενώ οι Δυτικές σλαβικές γλώσσες (Τσεχική, Πολωνική και Σλοβακική ), η Σερβοκροατική, η Γερμανική και η Ρουμανική χρησιμοποιούν τον όρο Παννονία. Στα Ουγγρικά η λεκάνη είναι γνωστή ως Kárpát-medence, στα Τσεχικά Panonská pánev, στα Πολωνικά Panoński Basen, στα Σλοβακικά Panónska panva, στα Σλοβενικά και στα Σερβοκροατικά Panonski bazen / Панонски базен, στα Γερμανικά Pannonisches Becken και στα Ρουμανικά Câmpia Panonică ή Bazinul Panonic. Οι ανατολικές σλαβικές γλώσσες, συγκεκριμένα τα ουκρανικά, χρησιμοποιούν όρους Λεκάνη Τίσα-Δούναβη ή Λεκάνη του Μέσου Δούναβη (Ουκρανικά: Тисо-Дунайська низовина, Середньодунайська низовина)
Στην ουγγρική γεωγραφική βιβλιογραφία διάφορες υποδιαιρέσεις των Καρπαθίων (Εσωτερικά Δυτικά Καρπάθια, Εσωτερικά Ανατολικά Καρπάθια, Νότια Καρπάθια, Δυτικά Καρπάθια και Οροπέδιο της Τρανσυλβανίας) θεωρούνται επίσης τμήματα της Λεκάνης των Καρπαθίων βάσει παραδοσιακών γεωπολιτικών διαιρέσεων.
Τεκτονική ιστορία
Λίγα είναι γνωστά για τα παλαιοζωικά γεγονότα τα οποία επηρέασαν την πεδιάδα της Παννονίας, αν και η περιοχή συμμετείχε στην ερκύνια ορογένεση κατά τη διάρκεια του λιθανθρακοφόρου, κατά τη σύγκρουση Γκοντβάνας και Λαυρεντίας η οποία δημιούργησε την Παγγαία. Στο τέλος του Περμίου δημιουργήθηκε η θάλασσα Τηθύς και δημιουργήθηκαν ρήγματα και πτυχώσεις στον φλοιό της γης. H τριαδική περίοδος σημαδεύτηκε από τη συνεχιζόμενη διάνοιξη της Τηθύος και την δημιουργία τεκτονικών τάφρων. Πελαγικά ιζήματα κατακάθισαν σε τάφρους και υποθαλάσσιες επιφάνειες.
Κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσοζωικού και του Καινοζωικού αιώνα, η Τηθύς άρχισε να συρρικνώνεται, λόγω της σύγκρουσης της Ευρωπαϊκής τεκτονικής πλάκας με μικρά κομμάτια φλοιού τα οποία προηγούνταν στην Αφρικανικής τεκτονικής πλάκας, η οποία προσέγγιζε την ευρωπαϊκή. Αυτή η σύγκρουση δημιούργησε την Παρατηθύ και ζώνες πτύχωσης της Αλπικής ορογένεσης πάνω στις οποίες βρίσκεται η πεδιάδα της Παννονίας. Κατά τη διάρκεια του Κρητιδικού και του Παλαιογενούς, δημιουργήθηκαν τα φλοιϊκά κομμάτια τα οποία δημιούργησαν την εσωτερική ζώνη πτύχωσης των Καρπαθίων. Η εξωτερική ζώνη πτύχωσης των Καρπαθίων παραμορφώθηκε κατά τη διάρκεια του Νεογενούς.
Κατά τη διάρκεια του Ηώκαινου και Ολιγόκαινου, η σύγκλιση των τεκτονικών πλακών είχε πιέσει τα φλοιικά κομμάτια της Απουλίας, Πέλσο και Τίσα εντός της ευρωπαϊκής τεκτονικής πλάκας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία επιηπειρωτικών λεκανών ιζηματογένεσης, όπως η ουγγρική παλαιογενής λεκάνη και λεκάνες φλύσχη στα όρια των φλοιικών κομματιών. Στα τέλη του Ολιγόκαινου ή αρχές του Μειόκαινου συναρμολογήθηκε το σημερινό τεκτονικό μπλοκ της Παννονίας, το οποίο περιστράφηκε δρώντας ως σύνδεσμος ανάμεσα στις πλάκες της Ευρώπης και της Απουλίας, και μετακινήθηκε λόγω της συμπίεσης προς τα ανατολικά, δημιουργώντας το τόξο των Καρπαθίων στα όριά του.
Ακόμη και σήμερα υπάρχει έντονη γεωθερμική δραστηριότητα στην Παννονία, με τη θερμοκρασία του νερού να φτάνει τους 100°C σε βάθος 1.900 μέτρων. Οι πιο ζεστές περιοχές είναι η ανατολική σλοβακική λεκάνη και η μεγάλη ουγγρική πεδιάδα. Η κεντρική οροσειρά της Τρανσδουναβίας και η βόρεια ουγγρική οροσειρά αποτελούνται από μεσοζωικά ανθρακικά πετρώματα τα οποία είναι κατακερματισμένα και διαβρωμένα και ως αποτέλεσμα το νερό της βροχής μπορεί να εισέλθει σε αυτά και στη συνέχεια όταν φτάσει σε βάθος να θερμανθεί και να επιστρέψει στην επιφάνεια δια μέσου ρηγμάτων με τη μορφή θερμών πηγών.
Κλίμα και φυσικοί πόροι
Αν και οι βροχές δεν είναι άφθονες συνήθως πέφτουν όταν είναι απαραίτητο και η πεδιάδα είναι μια σημαντική γεωργική περιοχή. Μερικές φορές λέγεται ότι αυτοί οι αγροί πλούσιου αργιλοαμμώδους εδάφους θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν ολόκληρη την Ευρώπη. Για τους πρώτους εποίκους της η πεδιάδα προσέφερε λίγες πηγές μετάλλων ή λίθων. Έτσι όταν οι αρχαιολόγοι συναντούν αντικείμενα από οψιανό ή πυριτόλιθο, χαλκό ή χρυσό σαφέστατα το ερμηνεύουν με αρχαίους εμπορικούς δρόμους.
Γεωμορφολογία
Η Πεδιάδα της Παννονίας χωρίζεται σε δύο μέρη κατά μήκος των Υπερδουνάβιων Ορέων (Ουγγρικά: Dunántúli-középhegység). Το βορειοδυτικό τμήμα ονομάζεται Πεδιάδα (ή επαρχία) της Δυτικής Παννονίας και το νοτιοανατολικό Πεδιάδα (ή επαρχία) της Ανατολικής Παννονίας. Περιλαμβάνουν τα ακόλουθα τμήματα:
Σημείωση: Το Οροπέδιο της Τρανσυλβανίας και η Κοιλάδα Λούτσενετς-Κόσιτσε (και τα δύο μέρη των Καρπαθίων) και ορισμένες άλλες πεδιάδες θεωρούνται επίσης μερικές φορές μέρος της Πεδιάδα της Παννονίας σε μη γεωμορφολογικές ή παλαιότερες διαιρέσεις.
Περιοχές
Σχετικά μεγάλες ή διακριτές περιοχές της πεδιάδας που δεν αντιστοιχούν απαραίτητα στα εθνικά σύνορα είναι οι:
Προϊστορία
Η Λεκάνη της Παννονίας προέρχεται από την Παννονική Θάλασσα, μια ρηχή θάλασσα που έφτασε στη μεγαλύτερη έκτασή της κατά την Πλειόκαινο εποχή, όταν εναποτέθηκαν τρία έως τέσσερα χιλιόμετρα ιζημάτων.
Αρχαιότητα
Διάφοροι λαοί κατοικούσαν στην πεδιάδα κατά την ιστορία της. Τον πρώτο αιώνα π.Χ. τα ανατολικά τμήματα της ανήκαν στο κράτος των Δακών και τον πρώτο αιώνα μ.Χ. τα δυτικά της εντάχθηκαν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην περιοχή ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή επαρχία με το όνομα Παννονία και η πόλη Σίρμιο, σήμερα Σρέμσκα Μιτρόβιτσα της Σερβίας έγινε μία από τις τέσσερις πρωτεύουσες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 3ο αιώνα.
Μεσαίωνας
Κατά την Μεγάλες Μεταναστεύσεις και στις αρχές του Μεσαίωνα η περιοχή ανήκε σε πολλά βασίλεια, όπως η Αυτοκρατορία των Ούννων, το Βασίλειο των Γεπίδων, το Βασίλειο των Οστρογότθων, το Βασίλειο των Λομβαρδών, το Χαγανάτο των Αβάρων, το κράτος του Σάμο των Δυτικών Σλάβων, η Βουλγαρική Αυτοκρατορία, η Φραγκική Αυτοκρατορία, η Μεγάλη Μοραβία, το Πριγκιπάτο της Κάτω Παννονίας και το Βασίλειο της Σίρμιας.
Το Πριγκιπάτο της Ουγγαρίας που ιδρύθηκε το 895 από τους Μαγυάρους και τους γειτονικούς Δυτικούς Σλάβους είχε το κέντρο του στην πεδιάδα και περιελάμβανε σχεδόν το σύνολό της (όπως και το πρώην Χαγανάτο των Αβάρων). Ιδρύθηκε ως το Καθολικό Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1000 μ.Χ., με τη στέψη του Στεφάνου Α΄ της Ουγγαρίας. Το Βασίλειο της Ουγγαρίας μέχρι τον 11ο αιώνα περιλάμβανε ολόκληρη τη λεκάνη της Παννονίας, αλλά η μεταβαλλόμενη μοίρα αυτού του τμήματος της Ευρώπης κατά τους Οθωμανικούς πολέμους από το 14ο ως το 17ο αιώνα οδήγησαν στο διαμελισμό της μεταξύ πολλών πολιτικών οντοτήτων. Μετά τη Μάχη του Μόχατς το 1526 οι κεντρικές και ανατολικές περιοχές του βασιλείου και η πεδιάδα στην οποία βρίσκονταν ενσωματώθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ το υπόλοιπο στα βορειοδυτικά εντάχθηκε στις κτήσεις της Μοναρχίας των Αψβούργων και μετονομάστηκε σε Βασιλική Ουγγαρία. Υπό την οθωμανική διοίκηση η πεδιάδα αναδιοργανώθηκε στα Εγιαλέτια της Βούδας, του Έγκερ,του Σίγκετβαρ και του Τεμεσβάρ.
Σύγχρονη ιστορία
Η πεδιάδα της Παννονίας αποτέλεσε συχνά πεδίο σύγκρουσης των δύο αυτοκρατοριών. Στα τέλη του 17ου αιώνα οι Αψβούργοι κέρδισαν αποφασιστικές μάχες εναντίον των Οθωμανών και το μεγαλύτερο μέρος της πεδιάδας σταδιακά τέθηκε υπό την κυριαρχία τους και η περιοχή τελικά αναδιοργανώθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, το Μπανάτο του Τέμεσβαρ, τις Στρατιωτικές Μεθορίους, το Βασίλειο της Κροατίας, το Βασίλειο της Σλαβονίας και το Βοεβοδάτο Σερβίας και Βανάτο Τέμεσβαρ.
Η Μοναρχία των Αψβούργων μετατράπηκε στη συνέχεια στην Αυστριακή Αυτοκρατορία (το 1804) και αργότερα έγινε Αυστροουγγαρία (το 1867). Το μεγαλύτερο μέρος της πεδιάδα βρισκόταν στο Ουγγρικό τμήμα της Αυστροουγγαρίας, καθώς όλες οι άλλες κτήσεις των Αψβούργων στην πεδιάδα ενσωματώθηκαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας ως το 1882. Το αυτόνομο Βασίλειο της Κροατίας-Σλαβονίας, που ήταν μια από τις Χώρες του Στέμματος του Αγίου Στεφάνου, αποτελούσε το νοτιοδυτικό τμήμα της πεδιάδας.
Με τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή διαμελίστηκε μεταξύ Ουγγαρίας, Ρουμανίας, Τσεχοσλοβακίας, Αυστρίας και Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβενών (μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία το 1929) Τα σύνορα που σχεδιάστηκαν το 1918 και το 1919 διατηρούνται ως επί το πλείστον ως εκείνα των σύγχρονων κρατών της Αυστρίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Σλοβακίας, της Σερβίας, της Ουκρανίας, της Κροατίας και της Ρουμανίας.
Μεγάλες πόλεις
Ακολουθεί κατάλογος με τις πόλεις που βρίσκονται στην πεδιάδα και έχουν πάνω από 100.000 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παννονια κατηγορία:Γεωγραφία της Ουγγαρίας κατηγορία:Γεωγραφία της Σερβίας κατηγορία:Γεωγραφία της Κροατίας κατηγορία:Γεωγραφία της Σλοβακίας
Τελγκάτε
Το Τελγκάτε (ιταλικά: Telgate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Λυσέ (Σαβοΐα)
Το Λυσέ (γαλλικά: Lucey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λυσετουά (γαλλικά: Lucettois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Μαρσιέ
Το Μαρσιέ (γαλλικά: Marcieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρσελάν (γαλλικά: Marcelands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Τέρνο ντ'Ίζολα
Το Τέρνο ντ'Ίζολα (ιταλικά: Terno d'Isola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπέργκαμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Μινάς Αβετισιάν
Ο Μινάς Αβετισιάν (αρμενικά: Մինաս Ավետիսյան, 1928 - 1975) ήταν ένας Αρμένιος ζωγράφος και θεατρικός καλλιτέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1928 στο χωριό Τζατζούρ της Σοβιετικής Αρμενίας. Η μητέρα του, Σόφο, ήταν κόρη ιερέα από το Καρς και ο πατέρας του, Καραπέτ, ήταν σιδηρουργός από το Μους. Η σύζυγός του ήταν η Γκαγιανέ Μαματζανιάν.
Σπούδασε στο Κολλέγιο Καλών Τεχνών Τερλεμεζιάν του Ερεβάν (1947-1952), στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών και Θεάτρου του Ερεβάν (1952-1954) και στο Ινστιτούτο Ιλιά Ρέπιν Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής του Λένινγκραντ (1955-1959), στο οποίο και είχε κύριο δάσκαλο τον Μπόρις Ιόγκανσον.
Τα κύρια θέματα των έργων του ήταν η αρμενική φύση, η φύση του Τζαζούρ, η θρησκεία, οι φτωχοί άνθρωποι, βουνά, πεδιάδες κλπ.
Πραγματοποίησε πολλά ταξίδια εντός της Αρμενίας, ψάχνοντας για ιστορικά μνημεία, έργα μικροτεχνίας και έργα από προηγούμενους σημαντικούς καλλιτέχνες των Αρμενίων, όπως του Μαρτίρος Σαριάν. Ο Σαριάν, μάλιστα, ήταν ο πνευματικός πατέρας του Αβετισιάν.
Ο Αβετισιάν αναδείχθηκε ως καλλιτέχνης στην «Έκθεση των Πέντε» στο Ερεβάν το 1962. Πολυάριθμοι ειδικοί και επισκέπτες της έκθεσης εκτίμησαν σε σημαντικό βαθμό το έργο του. Η μέθοδος του Αβετισιάν διέφερε από τη μέθοδο ανοικτής ζωγραφικής αέρα, που κάποτε ήταν διαδεδομένη στην αρμενική τέχνη. Για εκείνον η ζωγραφική στη φύση ήταν περισσότερο ένα προκαταρκτικό στάδιο, καθώς το κύριο μέρος των εργασιών του πραγματοποιήθηκε σε καμβά στο στούντιό του.
Το 1967 εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του φίλου του Μιχαήλ Βαρτάνοφ, με τίτλο Το Χρώμα της Αρμενικής Γης. Η ταινία λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε η προβολή της.
Το 1975, ο Αβετισιάν έχασε τη ζωή του όταν παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, ο θάνατός του οφείλεται στην KGB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι
Ηρακλί Κομπαχίτζε
Ο Ηρακλί Κομπαχίτζε (ირაკლი კობახიძე ; γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1978) είναι Γεωργιανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Κοινοβουλίου της Γεωργίας από το 2016 έως το 2019 και υπηρετεί ως μέλος του Κοινοβουλίου από το 2016.
Υπήρξε Εκτελεστικός Γραμματέας και Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου του κυβερνώντος κόμματος «Γεωργιανό Όνειρο – Δημοκρατική Γεωργία», Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, Καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας, πρώην Πρόεδρος της Κρατικής Συνταγματικής Επιτροπής και συγγραφέας του παρόντος Συντάγματος της Γεωργίας.
Βιογραφία
Ο Ηρακλί Κομπαχίτζε αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας το 2000. Αργότερα, το 2002-2006, προχώρησε στη νομική του εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο του Ντίσελντορφ, στη Γερμανία, όπου του απονεμήθηκαν τα πτυχία LLM και PhD. Από το 2006, ο Ηρακλί Κομπαχίτζε συνεργάζεται με διεθνείς οργανισμούς και ακαδημαϊκά ιδρύματα. Για αρκετά χρόνια, κατείχε θέσεις εμπειρογνωμόνων και διευθυντικών στελεχών στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNDP). Ταυτόχρονα, κατείχε ακαδημαϊκές θέσεις στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας και στο Πανεπιστήμιο Καυκάσου. μικρογραφία| Ο Ηρακλί Κομπαχίτζε με τον πρόεδρο του κόμματος, [[Μπιτζίνα Ιβανισβίλι]] Το 2015, ο Ηρακλί Κομπαχίτζε διορίστηκε Εκτελεστικός Γραμματέας του κόμματος Γεωργιανό Όνειρο. Στη θέση αυτή, μαζί με τον Κάχα Καλάτζε, τον Γενικό Γραμματέα του κόμματος, εφάρμοσε εσωκομματικές μεταρρυθμίσεις, που επικεντρώθηκαν κυρίως στην ενίσχυση των περιφερειακών δομών και στην ανανέωση της πολιτικής ομάδας του κόμματος. Διετέλεσε αναπληρωτής διευθυντής εκστρατείας για τις βουλευτικές εκλογές του 2016 και υπεύθυνος εκστρατείας για τις δημοτικές εκλογές του 2017, διαδραματίζοντας έτσι σημαντικό ρόλο στην αξιοσημείωτη εκλογική επιτυχία του κόμματος αυτά τα χρόνια.
Το 2017-2018, υπό την ηγεσία του, εφαρμόστηκε μια ευρείας κλίμακας συνταγματική μεταρρύθμιση στη Γεωργία. Το νέο σύνταγμα καθιέρωσε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης ευρωπαϊκού τύπου. Μοίρασε τις αρμοδιότητες μεταξύ διαφορετικών κλάδων της κυβέρνησης σύμφωνα με την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, εισήγαγε το αναλογικό σύστημα των βουλευτικών εκλογών, ενίσχυσε τον ρόλο του Κοινοβουλίου και τα πολιτικά δικαιώματα της αντιπολίτευσης, προώθησε τις συνταγματικές εγγυήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, και όρισε την ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ ως συνταγματικό καθήκον όλων των συνταγματικών οργάνων.
Υπό την ηγεσία του Ηρακλί Κομπαχίτζε, το Κοινοβούλιο της Γεωργίας ενίσχυσε τους διεθνείς δεσμούς του – το Κοινοβούλιο συμμετείχε ενεργά στην εφαρμογή της πολιτικής μη αναγνώρισης των κατεχόμενων περιοχών της Γεωργίας. Ιδρύθηκαν οι Κοινοβουλευτικές Συνελεύσεις Γεωργίας-Ουκρανίας-Μολδαβίας και Γεωργίας-Πολωνίας. Υπογράφηκαν συμφωνίες στρατηγικής συνεργασίας με ορισμένα κοινοβούλια των χωρών εταίρων.
Ο Ηρακλί Κομπαχίτζε πήρε την απόφαση να παραιτηθεί από την προεδρία, όταν ο βουλευτής της Ρωσικής Δούμας Σεργκέι Γκαβρίλοφ ανέβηκε αυθαίρετα στην καρέκλα του προέδρου του Κοινοβουλίου κατά τη διάρκεια της συνόδου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Ορθοδοξίας στην αίθουσα συνεδριάσεων της ολομέλειας του κοινοβουλίου της Γεωργίας. Επί του παρόντος, ο Ηρακλί Κομπαχίτζε είναι μέλος του Κοινοβουλίου, Αντιπρόεδρος της PACE, Εκτελεστικός Γραμματέας, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και διευθυντής εκστρατείας του κόμματος Γεωργιανό Όνειρο, καθώς και καθηγητής στη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τιφλίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί
Πόπραντ
Το Πόπραντ (Σλοβάκικη προφορά: [ˈpɔprat];) είναι πόλη της βόρειας Σλοβακίας στους πρόποδες των Υψηλών Βουνών Τάτρα, η οποία φημίζεται για το γραφικό ιστορικό της κέντρο άλλα και ως τουριστικός προορισμός. Είναι ή μεγαλύτερη πόλη της περιοχής Στις και η δέκατη μεγαλύτερη της Σλοβακίας, με τον πληθυσμό της να αριθμεί περίπου 55.000 κατοίκους.
Γεωγραφία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 672 μέτρων και καλύπτει έκταση 63 τ.χλμ. Βρίσκεται στη βορειοανατολική Σλοβακία, περίπου 110 χιλιόμετρα από το Κόσιτσε και περίπου 330 χιλιόμετρα από τη Μπρατισλάβα (οδικώς).
Το Πόπραντ βρίσκεται στο ποταμό Πόπραντ στην Υποτατραϊκή λεκάνη, και είναι πύλη προς τα υψηλά Τάτρα. Οι οροσειρές γύρω από τη πόλη περιλαμβάνουν τους λόφους Λέβοτσα στα ανατολικά, το Κόζιε τσμπρτι στα νότια, και τα κάτω Τάτρα στα νοτιοδυτικά. Η διαίρεση λεκανών μεταξύ της Βαλτικής και Μαύρης Θάλασσας βρίσκεται λίγο δυτικά, κοντά στο χωριό Στρμπα.
Κλίμα
Το Πόπραντ βρίσκεται στη βόρεια εύκρατη ζώνη και έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (τύπος Dfb στη κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με τέσσερις διακριτές εποχές. Έχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στα ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβακίας
Τόρρε Μπολντόνε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπέργκαμο
Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄
Ο Κιλίτζ Αρσλάν Δ΄ (αποβιώσας το 1265), Σουλτάνος του Ρουμ (1248 - 1265) ήταν δεύτερος γιος του Σουλτάνου Καϋχοσρόη Β΄. Ο πατέρας του πέθανε (1246) και οι Μογγόλοι τον τοποθέτησαν σουλτάνο (1248) στην θέση του μεγαλύτερου αδελφού του Καϊκαούσης Β΄. Δολοφονήθηκε από έναν Πέρση ευγενή τον Περβάν (1265) υπό τις εντολές του μεγάλου Χαν των Μογγόλων Αμπακά Χαν (1234 - 1282), τον διαδέχθηκε ο γιος του Καϊχοσρόης Γ΄.
Μεξικάνικο δημοψήφισμα 2021
μικρογραφία| Η κάλπη του δημοψηφίσματος του 2021 στην Πόλη του Μεξικού Ένα δημοψήφισμα για να καθοριστεί εάν οι πρώην πρόεδροι μπορούν να διωχθούν ποινικά για διαφθορά πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό την 1η Αυγούστου 2021.
Το δημοψήφισμα προτάθηκε από τον πρόεδρο Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ το 2020.
Κριτική
Το δημοψήφισμα κόστισε 528 εκατομμύρια δολάρια Μεξικού — 25 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Το δημοψήφισμα επικρίθηκε από τους δημοσιογράφους ως άσκοπο, καθώς οι πρώην πρόεδροι μπορούν να διωχθούν για οποιοδήποτε έγκλημα όπως και κάθε άλλο πρόσωπο. Σύμφωνα με τον Λόπες Ομπραδόρ, οι πρώην πρόεδροι δεν μπορούν να κριθούν λόγω του άρθρου 108 του Συντάγματος του Μεξικού και πρέπει να αναδιατυπωθεί. Το άρθρο αναφέρει: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κατά τη διάρκεια της θητείας του, μπορεί να καθαιρεθεί μόνο για προδοσία της χώρας και σοβαρά κοινά εγκλήματα».
Πριν διεξαχθεί το δημοψήφισμα, ο Λουίς Ετσεβερία Άλβαρες, πρόεδρος από το 1970 έως το 1976, ήταν ο μόνος πρώην αξιωματούχος που δικάστηκε, κατηγορούμενος για γενοκτονία. Το 2006 ομολόγησε την ενοχή του για τη συμμετοχή του στη σφαγή του Τλατελόλκο το 1968 και στη σφαγή του Κόρπους Κρίστι το 1971. Πριν το 2009 απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες.
Αποτελέσματα
Το δημοψήφισμα έλαβε 6.663.208 ψήφους, με ποσοστό συμμετοχής 7,11%. Για να είναι ένα δεσμευτικό δημοψήφισμα, χρειαζόταν συμμετοχή 40% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, περίπου 37 εκατομμύρια ψήφους.
Τουλ
Η Τουλ (γαλλικά: Toul) είναι γαλλική κοινότητα στον νομό Μερτ-ε-Μοζέλ, στα ανατολικά της Γαλλίας. Βρίσκεται στη Λωρραίνη, και αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Γκραντ-Εστ.
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 15.707 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 22.793 κατοίκους (2016).
Πρώην επισκοπικό πριγκιπάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Τουλ πέρασε υπό τον έλεγχο της Γαλλίας το 1552, κατά την εκστρατεία του βασιλιά Ερρίκου Β', πριν προσαρτηθεί στη Γαλλία οριστικά το 1648, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας.
Τοπωνυμία
Από την αρχαιότητα,η πόλη έχει αναφερθεί ως Toullon (Πτολεμαίος, Γεωγραφική Υφήγησις), Tullum Leucorum (Ιούλιος Καίσαρ, Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, βιβλ. Α'), Tullio (Χάρτης του Πόιτινγκερ), Tulla (9ος αιώνας), Leucha urbs (12ος αιώνας), Tullium (1513).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο ποταμός Μοζέλ στην Τουλ Η κοινότητα Τουλ βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού Μερτ-ε-Μοζέλ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ. Είναι χτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Μοζέλ, παραπόταμου του Ρήνου, σε μια καμπή του (σε αυτό το σημείο ο ποταμός αφήνει απότομα την κατεύθυνση βορρά προς νότο και στρίβει προς την ανατολή), σε μέσο υψόμετρο 300 μέτρων. Βρίσκεται σε φυσικό κοίλωμα, στα δυτικά των Λόφων του Μεζ, που ονομάζονται επίσης Λόφοι της Τουλ, γεωγραφική ονομασία που αποδίδεται και στα περίφημα γκρίζα κρασιά της Τουλ, και στα ανατολικά από τους Λόφους του Μοζέλ. Η έκτασή της είναι 30,59 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 15.707 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 22.793 κατοίκους (2016).
Η Τουλ βρίσκεται δυτικά του Νανσύ, πρωτεύουσας του Μερτ-ε-Μοζέλ, σε οδική απόσταση 25 περίπου χιλιομέτρων και ανατολικά του Στρασβούργου, πρωτεύουσας του Γκραντ-Εστ, σε οδική απόσταση 176 χιλιομέτρων.
Η οχυρωμένη πόλη βρίσκεται ανάμεσα στον ποταμό Μοζέλ και το κανάλι του ποταμού Μάρνη στον Ρήνο.
Η πόλη βρίσκεται στους πρόποδες δύο υψωμάτων: τον λόφο Μπαρίν (369 μέτρα), που αποτελεί τμήμα της περιοχής της Τουλ Natura 2000 και του λόφου Σαιν-Μισέλ (387 μέτρα) όπου βρίσκεται το φρούριο Σαιν-Μισέλ, τμήμα των παραμεθόριων οχυρωματικών έργων του 1874.
Ιστορία
μικρογραφία|Άγαλμα του Βάκχου, βρέθηκε στην Τουλ μικρογραφία|250x250εσ|Αμερικανοί στρατιώτες κατά τη μάχη του Μεζ-Αργκόν Η Τουλ ήταν γνωστή στους Ρωμαίους ως Tullum Leucorum και ήταν η πρωτεύουσα της γαλατικής φυλής των Λευκίων. Αναφέρονται μόνο μία φορά στον Γαλατικό πόλεμο: με τους Σηκουανούς και τους Λίνγκονες, έδωσαν σιτάρι στον Ιούλιο Καίσαρα όταν ο ρωμαϊκός στρατός σταμάτησε στο Βεσόντιο (Μπεζανσόν) για να ανεφοδιαστεί πριν αντιμετωπίσει τους Γερμανούς του Αριόβιστου (58 π.Χ.). (Caesar, De Bello Gallico, Ι, 40)
Το 612, ο μεροβίγγειος βασιλιάς Θευδεβέρτος Β΄ της Αυστρασίας νικήθηκε από τον αδελφό του βασιλιά Θευδέριχο Β΄ της Βουργουνδίας κοντά στην Τουλ. Με τη Συνθήκη του Μέρσεν του 870, η Τουλ έγινε μέρος της Ανατολικής Φραγκίας, της μεταγενέστερης Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, έγινε ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη. Η Τουλ προσαρτήθηκε στη Γαλλία από τον βασιλιά Ερρίκο Β' το 1552 και έκτοτε αποτελούσε τμήμα της Γαλλικής επαρχίας των Τριών Επισκοπών (Μετς, Βερντέν και Τουλ). Η προσάρτηση αναγνωρίστηκε επίσημα από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648, με το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου. Εκείνη την εποχή κατασκευάστηκαν για προστασία τα τείχη του Βωμπάν.
Η Τουλ ήταν έδρα της Επισκοπής της Τουλ. Η Επισκοπή ιδρύθηκε γύρω στα 365 και υπήρχε μέχρι το 1807.
Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου, η Τουλ πολιορκήθηκε από 16 Αυγούστου έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1870 από τα πρωσικά στρατεύματα, καθώς ήταν σημαντικός οδικός κόμβος, έλεγχε τη σιδηροδρομική γραμμή που οδηγούσε στη Γερμανία και ήταν ζωτικής σημασίας για τους Γερμανούς να την εξασφαλίσουν για να ενισχύσουν τους στρατούς τους στη βόρεια Γαλλία. Μετά από φονικές μάχες, το φρούριο της πόλης παραδόθηκε και τα πρωσικά στρατεύματα έφθασαν σιδηροδρομικώς πιο κοντά στις δυνάμεις τους που ήδη πολιορκούσαν το Παρίσι.
Η πόλη ήταν επίσης η κύρια βάση της Υπηρεσίας Αεροπορίας του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, μια προγενέστερη οργάνωση της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Αμερικανοί αναφέρονταν στην περιοχή γύρω από την Τουλ ως «τομέας της Τουλ».
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 19 Ιουνίου 1940, οι Γερμανοί έφθασαν κοντά στην πόλη. Στις 20, άρχισε η μάχη και το γαλλικό πεζικό αντιστάθηκε στην πρόοδο του εχθρού. Τα γερμανικά στρατεύματα στόχευσαν τον καθεδρικό ναό ο οποίος κάηκε. Στις 21, τα γαλλικά στρατεύματα αποσύρθηκαν. Για 3 ημέρες η πυρκαγιά κατέστρεφε τη νότια συνοικία της πόλης και τα μνημεία της υπέστησαν μεγάλες ζημιές (το 40% της πόλης καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου). Η αποκατάσταση των μνημείων της πόλης συνεχίζεται και από το 1999 ιδιαίτερα έχουν καταβληθεί σημαντικές προσπάθειες με τη βοήθεια των κρατικών και περιφερειακών και τοπικών αρχών για την επιτάχυνση αυτού του προγράμματος αποκατάστασης.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1944, οι στρατιώτες της 3ης Αμερικανικής Στρατιάς του Στρατηγού Πάττον, που προέλαυναν από τα δυτικά, ελευθέρωσαν την Τουλ, που οι Γερμανοί εγκατέλειψαν τη νύχτα, αφού έβαλαν φωτιά στους στρατώνες και το οπλοστάσιο.
Η αεροπορική βάση Τουλ-Ροζιέρ (BA 136) ήταν αμερικανική αεροπορική βάση του ΝΑΤΟ κατά τη δεκαετία του 1950 και του 1960.
Οινοπαραγωγή
Η περιοχή της Τουλ είναι η σημαντικότερη αμπελουργική περιοχή της πρώην περιοχής της Λωρραίνης, η οποία απέκτησε από το 1998 την ετικέτα της ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης (AOC). Η έκταση Κοτ ντε Τουλ (πλαγιές της Τουλ) καλύπτει 110 εκτάρια στις πλαγιές μιας κορυφογραμμής δυτικά της πόλης και περιλαμβάνει αρκετές παρακείμενες μικρές κοινότητες. Οι ποικιλίες Pinot Noir (Πινό Νουάρ), Gamay (Γκαμαί) και Pinot Meunier (Πινό Μενιέ) είναι κατάλληλες για κόκκινα και ροζέ κρασιά και οι Auxerrois και Aubin Blanc για λευκό κρασί. Το πιο γνωστό κρασί στην περιοχή είναι το Gris de Toul (Γκρι της Τουλ), ένα πολύ ελαφρύ ροζέ κρασί που πρέπει να αποτελείται από τουλάχιστον 85% Pinot Noir και / ή Gamay. Παράγονται σχεδόν 500.000 φιάλες ετησίως.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|330x330εσ|Το τείχος του Βωμπάν και ο καθεδρικός ναός στο βάθος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Γαϊτανούρι
Το γαϊτανούρι (επιστημονική ονομασία: Thalassoma pavo) είναι είδος ψαριού ιθαγενές στις βραχώδεις ακτές του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού και της Μεσογείου Θάλασσας. Αυτό το είδος είναι μικρής σημασίας για την τοπική εμπορική αλιεία, αλλά είναι δημοφιλές ως θήραμα και μπορεί να βρεθεί στο εμπόριο για ενυδρεία.
Περιγραφή
Το γαϊτανούρι παρουσιάζει σεξουαλικό διχρωματισμό. Τα θηλυκά είναι πρασινωπό-καφέ με μια σκούρα μπάρα σε κάθε λέπι και πέντε γαλαζωπές κάθετες ρίγες. Τα αρσενικά έχουν κόκκινα κεφάλια με μπλε σημάδια. Αμέσως πίσω από το θωρακικό πτερύγιο έχουν μια κατακόρυφη μπλε λωρίδα με κόκκινα όρια. Το ουραίο πτερύγιο και στα δύο φύλα είναι τιρκουάζ. Τα νεαρά είναι ολόκληρα πράσινα και έχουν μια μαύρη κηλίδα στο μέσο της πλάτης, τοποθετημένη αμέσως κάτω από το ραχιαίο πτερύγιο. Το σώμα είναι επίμηκες και πλευρικά συμπιεσμένο με αιχμηρό, οβάλ κεφάλι. Το ρύγχος είναι κοντό με μικρό, στόμα στην άκρη και χοντρά χείλη. Στα νεότερα ψάρια το ουραίο πτερύγιο και καθώς το ψάρι ωριμάζει γίνεται κοίλο με επιμήκεις εξωτερικές ακτίνες που σχηματίζουν νήματα. Μπορεί να φτάσει τα σε μήκος τα 25 εκατοστά, αν και τα περισσότερα δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 20 εκατοστά. Το ραχιαίο πτερύγιο έχει οκτώ άκανθες και 12-13 μαλακές ακτίνες ενώ το πρωκτικό πτερύγιο έχει τρεις άκανθες και 10-12 μαλακές ακτίνες. αριστερά|μικρογραφία| Κοπάδι με γαϊτανούρια ανοιχτά της Αττικής, Ελλάδα
Κατανομή
Το γαϊτανούρι είναι είδος του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού και της Μεσογείου. Στον ανατολικό Ατλαντικό εμφανίζεται από την Πορτογαλία προς τα νότια κατά μήκος της ακτής της Δυτικής Αφρικής μέχρι τη Σενεγάλη. Εμφανίζεται επίσης γύρω από τη Μακαρονησία, τα αρχιπελάγη των νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου, των Καναρίων Νήσων, της Μαδέρα και των Αζορών. Στη Μεσόγειο εμφανίζεται σε όλες τις αφρικανικές και ασιατικές ακτές και στις περισσότερες από τις βόρειες ακτές εκτός από τα βόρεια τμήματα της Αδριατικής και ορισμένα τμήματα της βορειοδυτικής Μεσογείου. Ωστόσο, η υπερθέρμανση του πλανήτη μπορεί να επιτρέψει στο γαϊτανούρι να επεκτείνει το εύρος του προς τα βόρεια, σε ολόκληρη τη θάλασσα της Λιγουρίας και στα ανοιχτά της Προβηγκίας. Απουσιάζει από τη Μαύρη Θάλασσα.
Ενδιαίτημα και βιολογία
Το γαϊτανούρι απαντάται σε βραχώδεις περιοχές όπου υπάρχουν φύκια και θαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας, σε βάθος από 0 έως 50 μέτρα. Μπορεί επίσης να βρεθεί να ζει σε ανθρωπογενείς δομές, όπως ναυάγια, προβλήτες και προβλήτες. Τα θηλυκά και τα ανήλικα ζουν συνήθως σε μικρές ομάδες ενώ τα ενήλικα αρσενικά είναι μοναχικά. Στην αναπαραγωγική περίοδο τα αρσενικά γίνονται εδαφικά και φυλάνε ένα χαρέμι. Η διατροφή του αποτελείται από μικρά μαλάκια και μαλακόστρακα και τα νεαρά θα λειτουργήσουν ως ψάρια καθαριστές, τρέφονται με τα εξωπαράσιτα που αφαιρούνται από το δέρμα άλλων ψαριών. Καθώς κυνηγά τη λεία του κολυμπά με γρήγορες σπασμωδικές κινήσεις. Θάβονται σε αμμώδεις περιοχές τη νύχτα κουνώντας έντονα την ουρά τους, περνώντας τη νύχτα με το πλευρό τους στην άμμο.
Το γαϊτανούρι είναι πρωτόγυνο ερμαφρόδιτο και τα θηλυκά μπορεί να μεταμορφωθούν σε αρσενικά, κάτι που υποδηλώνεται από την αλλαγή του χρώματος. Αυτό σημαίνει ότι ο πληθυσμός κυριαρχείται από μεγάλο αριθμό νεαρών, γόνιμων θηλυκών που μπορούν να παράγουν μεγάλο αριθμό ωαρίων. Τα μεγαλύτερα μοναχικά αρσενικά είναι λιγότερα σε αριθμό καθώς τους ασκείται μεγαλύτερη πίεση θήρευσης. Η ωοτοκία γίνεται την άνοιξη και τα αυγά είναι πελαγικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Λαβρίδες
Θαλασσοκρατία
H θαλασσοκρατία είναι τύπος κράτους του οποίου η δύναμη ασκείται κυρίως στην θάλασσα και επικεντρώνεται στην ναυτιλία. Οι τυπικές θαλασσοκρατίες σπάνια είχαν ισχύ επί των ηπειρωτικών δυνάμεων, ακόμα και στις ηπειρωτικές περιοχές όπου είχαν την έδρα τους. Ιστορικά τέτοια κράτη υπήρξαν κατά την αρχαιότητα οι Φοίνικες με την Τύρο και την Σιδώνα και μετέπειτα την Καρχηδόνα, ή αργότερα κατά τον Μεσαίωνα και Αναγέννηση οι ναυτικές και εμπορικές δυνάμεις της Βενετίας και της Γένοβας, και μετέπειτα οι αποικιοκρατικές ευρωπαϊκές δυνάμεις της αυτοκρατορίας της Ολλανδίας και αυτοκρατορίας της Πορτογαλίας. Ιστορικά ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους αρχαίους Έλληνες για την περιγραφή του μινωικού πολιτισμού και την ναυτική ισχύ του, ενώ αργότερα παρόμοιο παράδειγμα αποτέλεσε η Δηλιακή συμμαχία της οποίας ηγούνταν η Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάλασσες Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ναυτικές δημοκρατίες
Σουηδικές γενικές εκλογές 2022
Μετά τις σουηδικές γενικές εκλογές του 2018, το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (S) υπό τον Στέφαν Λεβέν σχημάτισε κυβέρνηση με το Κόμμα των Πρασίνων (MP), ενώ το Κόμμα του Κέντρου (C), το Αριστερό Κόμμα (V) και οι Φιλελεύθεροι (L) απείχαν κατά τη διάρκεια ψήφου εμπιστοσύνης στις 18 Ιανουαρίου 2019. Η Συμμαχία, στην οποία οι C και L συμμετείχαν από το 2004, ουσιαστικά διαλύθηκε. στα τέλη του 2021, μια άτυπη δεξιά συμμαχία σχηματίστηκε από το M με τον Κρίστερσον ως υποψήφιο πρωθυπουργό μιας κυβέρνησης που περιλαμβάνει τους Χριστιανοδημοκράτες (KD) με την υποστήριξη του L και των Σουηδών Δημοκρατών (SD). Ο Λεβέν κυβέρνησε καθ' όλη τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 στη Σουηδία, παρόλο που η κυβέρνησή του απορρίφθηκε για λίγο λόγω πρότασης δυσπιστίας που ξεκίνησε από το V τον Ιούνιο του 2021 σχετικά με τους ελέγχους στα ενοίκια. Ο Λεβέν παραιτήθηκε από όλα τα πολιτικά αξιώματα τον Νοέμβριο του 2021. Η Μαγκνταλένα Άντερσον, πρώην υπουργός Οικονομικών της Σουηδίας, τον διαδέχθηκε και ηγήθηκε της κυβέρνησης από τότε, με τα C, V και MP να λειτουργούν ως εμπιστοσύνη και προσφορά για την κυβέρνηση.
Η περίοδος της εκστρατείας αντιμετωπίστηκε με ζητήματα σχετικά με την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022, καθώς και με το έγκλημα, την ενέργεια, την οικονομία και τη μετανάστευση. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα έκαναν εκστρατείες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ενώ στα τέλη Αυγούστου το SD ξεπέρασε το Μ στις δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά τμήματα έδειξαν ότι το S και τα κόμματα εμπιστοσύνης και προσφοράς είχαν στενό προβάδισμα έναντι του δεξιού μπλοκ (SD, M, KD, L). Κατά την καταμέτρηση των προκαταρκτικών αποτελεσμάτων και αργότερα, η Εκλογική Αρχή της Σουηδίας είπε ότι το μπλοκ με τα δεξιά ξεπέρασε κατά τρεις έδρες το αριστερό μπλοκ (S, V, C, MP). Η Άντερσον παραδέχθηκε την ήττα της στις εκλογές τρεις ημέρες αργότερα, ακολουθούμενη από την παραίτησή της την επόμενη μέρα.
Σημαντικά κέρδη στη μειοψηφία σημειώθηκαν επίσης από το δεξιό μπλοκ στη βόρεια Σουηδία, που προηγήθηκε στις εκλογές σε οκτώ δήμους σε σύγκριση με κανέναν πριν από τέσσερα χρόνια. Στην κάτω ανατολή, οι ιστορικά αριστερές κομητείες Κάλμαρ, Σόντερμανλαντ, Βέστμανλαντ και Έστεργκετλαντ πήγαν όλες προς τα δεξιά για να σφραγίσουν την πλειοψηφία. Το S κέρδισε το 30% της λαϊκής ψήφου με καθαρή αύξηση παρά την εκλογική ήττα. Το SD έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα με πάνω από 20% της λαϊκής ψήφου, ξεπερνώντας το Μ στο 19%. Τα μπλοκ χωρίστηκαν με ένα λεπτό περιθώριο περίπου μισής ποσοστιαίας μονάδας. Τα κόμματα που ευθυγραμμίστηκαν με την απερχόμενη κυβέρνηση τα πήγαν κάπως καλύτερα στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές.
Τον Οκτώβριο του 2022 ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός της Σουηδίας ο Ουλφ Κρίστερσον.
Ιστορικό
Το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (S) επέστρεψε στην εξουσία μετά τις γενικές εκλογές της Σουηδίας το 2014, με το Κόμμα των Πρασίνων (βουλευτής) να συμμετέχει στην κυβέρνηση συνασπισμού του Στέφαν Λεβέν. Το S διατήρησε τη θέση του μεγαλύτερου κοινοβουλευτικού κόμματος μετά τις γενικές εκλογές του 2018, παρά το γεγονός ότι έχασε 13 έδρες σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές. Οι εκλογές κατέληξαν σε ένα κοινοβούλιο χωρίς αυτοδυναμία, καθώς ούτε οι Ερυθροπράσινοι ούτε η Συμμαχία είχαν αρκετές έδρες για να σχηματίσουν κυβέρνηση και οι Σουηδοί Δημοκράτες (SD) κέρδισαν 62 έδρες.
Ο Ουλφ Κρίστερσον, ο ηγέτης του Κόμματος Μετριοπαθών (M) έλαβε το καθήκον να σχηματίσει την κυβέρνηση, αν και το Κόμμα του Κέντρου (C) και οι Φιλελεύθεροι (L) αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την υποψηφιότητά του, καθώς ο Κρίστερσον επεδίωκε το SD να λάβει μέρος στην κυβέρνηση. Ο Λεβέν έλαβε αργότερα την εντολή, αν και απέτυχε επίσης να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο πρόεδρος του Riksdag, Αντρέας Νορλέν, όρισε μια άλλη ψηφοφορία που θα διεξαχθεί τον Ιανουάριο και ο Λεβέν κατέληξε στη σύναψη συμφωνίας μεταξύ των S, MP, C, L και του Αριστερού Κόμματος (V). Ο Λεβέν επανεξελέγη στις 18 Ιανουαρίου 2019 με το S και τον βουλευτή να ψήφισαν υπέρ, ενώ τα C, L και V απέσχον.
Αποτελέσματα
Τα επίσημα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν περίπου μια εβδομάδα μετά τις εκλογές, παρουσιάζοντας πολύ μικρές αλλαγές σε σχέση με τα πρώτα αποτελέσματα.
Επακόλουθα
Τα εκλογικά τμήματα άνοιξαν από τις 08:00 ( CEST ) έως τις 20:00, και συνολικά 7.772.120 Σουηδοί υπήκοοι είχαν δικαίωμα ψήφου στις γενικές εκλογές του 2022. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά κέντρα που δημοσιοποιήθηκαν από την τηλεόραση Sveriges και το TV4, το μπλοκ γύρω από το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (S) έδειξε στενό προβάδισμα έναντι του μπλοκ γύρω από το Κόμμα των Μετριοπαθών (M). Αναφέρθηκε επίσης ότι οι Σουηδοί Δημοκράτες (SD) ξεπέρασαν το Μ σε αριθμό ψήφων και πρότειναν ότι θα μπορούσε να γίνει το δεύτερο μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα. Το S κέρδισε επίσης περισσότερες ψήφους σε σύγκριση με τις γενικές εκλογές της Σουηδίας του 2018.
Η Εκλογική Αρχή της Σουηδίας δήλωσε ότι το μπλοκ που αποτελείτο από M, SD, Χριστιανοδημοκράτες (KD) και Φιλελεύθερους (L) ξεπέρασε το μπλοκ γύρω από το S κατά μία έως τρεις έδρες κατά την καταμέτρηση των πρώτων αποτελεσμάτων. Η διαφορά μεταξύ των δύο μπλοκ ήταν γύρω στις 50.000 ψήφους. Ο Ουλφ Κρίστερσον, ο ηγέτης του M, δήλωσε ότι «τα αποτελέσματα θα είναι πιθανώς γνωστά μέχρι την Τετάρτη» και ευχαρίστησε τους ψηφοφόρους του, ενώ ο Τζίμι Όκεσον, ο ηγέτης του SD, δήλωσε ότι το SD θα διαδραματίσει «κεντρικό ρόλο» στην αλλαγή εξουσίας. Ο Κρίστερσον είπε επίσης ότι είναι δυνατή μια αλλαγή στον αριθμό των εδρών. Καθώς επρόκειτο να καταμετρηθούν στο εξωτερικό και ορισμένες ταχυδρομικές ψήφοι, η πρωθυπουργός Μαγκνταλένα Άντερσον δήλωσε ότι «είναι πολύ κοντά για να προκηρυχθούν εκλογές». Ορισμένοι αναλυτές έχουν δει την άνοδο του Κόμματος Nuance, που στοχεύει κυρίως στον μουσουλμανικό πληθυσμό της χώρας, ως μία από τις αιτίες των απωλειών στο αριστερό μπλοκ.
Στις 14 Οκτωβρίου 2022 συμφωνήθηκε από 4 κόμματα του δεξιού μπλοκ η συμφωνία Τίντο (σουηδικά: Tidöavtalet). Έτσι, σχηματίστηκε τετρακομματική κυβέρνηση συνασπισμού με τη συμμετοχή των Σουηδών Δημοκρατών, του Κόμματος Μετριοπαθών, των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων. Στις 18 Οκτωβρίου 2022 ο Κρίστερσον έγινε επίσημα νέος Πρωθυπουργός της Σουηδίας και κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Κοινοβούλιο ανακοίνωσε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του.
Παραπομπές
2022 Σουηδια
Ισίδωρος Μακρίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ισίδωρος Μακρίδης γεννήθηκε στο Λευκόνοικο το 1941. Πατέρα του ήταν ο Νίκος Μακρίδης. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές πολιτικής μηχανικής. Είναι πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μους (πόλη)
Το Μους (τουρκικά: Muş, αρμενικά: Մուշ, κουρδικά: Mûş) είναι πόλη και πρωτεύουσα της επαρχίας Μους της Τουρκίας. Έχει πληθυσμό 72.774 (απογραφή 2009) κατοίκους.
Ιστορία
Αρχαία και μεσαιωνικά χρόνια
Η ημερομηνία ίδρυσης της πόλης Μους είναι άγνωστη, παρόλο που πιστεύεται ότι υπήρχε κάποιος οικισμός τον καιρό του Μένουα, βασιλιά του Ουραρτού (περίπου 800 π.Χ.), του οποίου μια σφηνοειδής επιγραφή βρέθηκε κοντά στην πόλη.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα το Μους ήταν το κέντρο της περιοχής Ταρόν της Αρμενίας. Στα τέλη του 8oυ αιώνα μ.Χ., το Μους μαζί με την περιοχή Ταρόν, πέρασε στον έλεγχο της δυναστείας των Βαγρατιδών, που την ανακατέκτησαν από τους Άραβες. Αναφέρεται πρώτη φορά ως πόλη σε αρμενικές επιγραφές του 9ου και 10ου αιώνα μ.Χ.. Το 969 μ.Χ., το Μους και η ευρύτερη περιοχή Ταρόν κατελήφθησαν από τους Βυζαντινούς και προσαρτήθηκαν στην επικράτειά τους.
Μετά τον 11ο αιώνα, η πόλη κυβερνήθηκε από ισλαμικές δυναστείες όπως οι ηγεμόνες του Αχλάτ (περιοχή στην Αρμενία), κατόπιν οι Αγιουβίδες, οι Ιλχανίδες και οι Καρά Κογιουνλού. Τους 10ο και 13ο αιώνες, το Μους αναπτύχθηκε σε μεγάλη πόλη με πληθυσμό 20.000-25.000 κατοίκων. Το 1387 ο Ταμερλάνος διέσχισε την περιοχή και κατέλαβε την πόλη χωρίς μάχη. Αργότερα, οι Ακ Κογιουνλού κυβέρνησαν την περιοχή, ενώ τον 16ο αιώνα οι Οθωμανοί Τούρκοι πήραν τον έλεγχό της από τους Σαφαβίδες του Ιράν. Το 1821 μια περσική εισβολή πλησίασε την πόλη, όμως το Μους παρέμεινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, διατηρώντας έναν μεγάλο αρμενικό πληθυσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Κέντρα εξόντωσης κατά τη διάρκεια της Αρμενικής Γενοκτονίας
Πανεπιστήμιο της Οδησσού
Το Πανεπιστήμιο της Οδησσού, επίσημα: «Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού I.I. Μέτσνικοφ» (ουκρανικά: Одеський національний університет імені І. І. Мечникова, ОΗУ), είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ουκρανίας. Βρίσκεται στην πόλη Οδησσό και ονομάσθηκε προς τιμή του βιολόγου Ίλια Μέτσνικοφ (Βραβείο Νόμπελ 1908). Το Πανεπιστήμιο της Οδησσού ιδρύθηκε το 1865 με διάταγμα του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, που αναδιοργάνωνε το Λύκειο Ρισελιέ της Οδησσού στο νέο «Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Νέας Ρωσίας». Κατά τη σοβιετική εποχή το ίδρυμα μετονομάσθηκε σε «Πανεπιστήμιο της Οδησσού I.I. Μέτσνικοφ», ενώ κατόπιν, στην ανεξάρτητη πλέον Ουκρανία, προστέθηκε στην ονομασία και το επίθετο «Εθνικό».
Σήμερα το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού «I.I. Μέτσνικοφ» αποτελείται από δέκα σχολές-τμήματα, τέσσερα ινστιτούτα και εφτά «ειδικά συμβούλια». Είναι εξάλλου περίφημο για την επιστημονική βιβλιοθήκη του, την παλαιότερη και μεγαλύτερη πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη σε όλη την Ουκρανία (έχει 3.600.000 τόμους βιβλίων, που χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα).
Ιστορικό
thumb|right|Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού είναι ένα από τα παλαιότερα σε όλη την Ουκρανία. Ιδρύθηκε το 1865 με διάταγμα του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας, που αναδιοργάνωνε το Λύκειο Ρισελιέ της Οδησσού (Рішелівський ліцей, έτος ιδρύσεως 1817) στο νέο «Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο Νέας Ρωσίας» Κάθε πτυχή της ακαδημαϊκής και επιστημονικής δραστηριότητας στο πανεπιστήμιο από την ημέρα της ιδρύσεώς του καθοριζόταν από το Καταστατικό του 1863, που εγκαινίασε τη φιλελεύθερη-δημοκρατική παράδοση του ιδρύματος. Από τα πρώτα ήδη έτη της λειτουργίας του το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο Νέας Ρωσίας έγινε σημαντικό κέντρο των θετικών επιστημών, γνωστό για την άρτια εκπαίδευση που παρείχε στους μετέπειτα ερευνητές και εκπαιδευτικούς της περιοχής των βόρειων ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Ο ίδιος ο Μέτσνικοφ, ο οποίος έδωσε αργότερα το όνομά του στο ίδρυμα, εργάσθηκε σε αυτό, όπως και άλλοι εξέχοντες επιστήμονες. . Ο πρώτος πρύτανης του νέου πανεπιστημίου ήταν ο Καθηγητής I.Γ. Σακαλόφ, ενώ άλλοι εξέχοντες ειδικοί στον τομέα τους που διετέλεσαν πρυτάνεις ήταν οι καθηγητές Π.Ν. Λεμπεντιέφ, Α.Ι. Γιουρζένκο, Α.Β. Μπογκάτσκι, Β.Β. Σερντιούκ και Ι.Π. Ζελίνσκυ.
Οργάνωση
Τα κτίσματα του πανεπιστημίου είναι συγκεντρωμένα σε δύο διαφορετικά μέρη της πόλεως και καταλαμβάνουν συνολικά περίπου 700 στρέμματα. Σήμερα το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Οδησσού αποτελείται από δέκα σχολές-τμήματα, τέσσερα ινστιτούτα, ένα κολέγιο, δύο «τμήματα προετοιμασίας», 15 επιστημονικά εργαστήρια, διοικητικές υπηρεσίες, παιδαγωγικό εργαστήριο και εννέα κοιτώνες για τους φοιτητές και άλλους εκπαιδευόμενους. Διαθέτει ακόμα αθλητικό συγκρότημα με το δικό του στάδιο και μια «βάση αναπαύσεως» για τους φοιτητές, το προσωπικό και τους φιλοξενούμενους από το ίδρυμα, που βρίσκεται στο χωριό Τσερνομόρκα. Σε όλες τις τοποθεσίες υπάρχουν φοιτητικά εστιατόρια, καφετέριες και κέντρα πρώτων βοηθειών.
Τμήματα
Υπάρχει επίσης ξεχωριστό «Κολέγιο Οικονομικών και Κοινωνικού Έργου»
Διεθνείς συνεργασίες
Το Πανεπιστήμιο της Οδησσού έχει μια ιστορία συνεργασιών σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο κατά τα τελευταία 150 έτη. Σήμερα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως Πανεπιστημίων, της Παγκόσμιας Ενώσεως Πανεπιστημίων, της Ευρασιατικής Ενώσεως Πανεπιστημίων, του Δικτύου Πανεπιστημίων Ευξείνου Πόντου και του Συμβουλίου Πρυτάνεων του Δούναβη.
Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι
thumb|right|205px|Ο Νικοντίμ Π. Κοντακόφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδησσός Οδησσου
Scream (ταινία, 2022)
Το Scream (γνωστό και ως Scream 5) είναι αμερικανική ταινία τρόμου παραγωγής 2022 σε σκηνοθεσία των Ματ Μπετινέλι-Όλπιν και Τάιλερ Τζίλετ, σε σενάριο των Τζέιμς Βάντερμπιλτ και Γκάι Μπιούσικ. Αποτελεί την πέμπτη προσθήκη της σειράς ταινιών Scream και σηματοδοτεί μια επανεκκίνηση της σειράς ταινιών ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και ως συνέχεια. Αποτελεί την πρώτη ταινία της σειράς που δεν τη σκηνοθέτησε ο Γουές Κρέιβεν, ο οποίος απεβίωσε το 2015 και η ταινία είναι αφιερωμένη σε αυτόν. Οι Νιβ Κάμπελ, Ντέιβιντ Αρκέτ και Κόρτνεϊ Κοξ επιστρέφουν για πέμπτη φορά επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους ως Σίντνεϊ Πρέσκοτ, Ντιούι Ράιλι και Γκέιλ Γουέδερς αντίστοιχα. Επίσης επιστρέφουν ο Ρότζερ Λ. Τζάκσον ως η φωνή του Ghostface και η Μάρλεϊ Σέλτον από το Scream 4. Στο καστ προστίθενται οι νεοφερμένοι Μελίσα Μπαρέρα, Τζένα Ορτέγκα, Τζακ Κουέιντ, Μέισον Γκούντινγκ, Τζάζμιν Σαβόι Μπράουν, Ντίλαν Μινέτ, Μάικι Μάντισον και Σόνια Μπεν Άμαρ. Η υπόθεση της ταινίας ακολουθεί την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, η οποία επιστρέφει στη γενέτειρά της στο Γούντσμπορο και εκεί θα έρθει αντιμέτωπη με τρομακτικές υποθέσεις φόνων που είναι συνδεδεμένες με το φημισμένο κατά συρροή δολοφόνο Ghostface. Όπως και προηγούμενες ταινίες, το Scream συνδυάζει τη βία των σλάσερ ταινιών με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και μυστηρίου για να σατιρίσει αυτή τη φορά την τάση των reboots και των κληρονομικών σίκουελ (legacy sequel). Η ταινία σχολιάζει επίσης την κουλτούρα των φαν των ταινιών τρόμου και ιδιαίτερα το χάσμα μεταξύ των ταινιών του "εκλεπτυσμένου τρόμου" και των κλασικών σλάσερ.
Αν και είχαν γίνει συζητήσεις για ένα πέμπτο και έκτο Scream μετά την κυκλοφορία του Scream 4 το 2011, ο Γουές Κρέιβεν, ο σεναριογράφος Κέβιν Γουίλιαμσον και ο παραγωγός Χάρβι Γουάινστιν εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους για μια πιθανή συνέχεια μετά την μέτρια εισπρακτική πορεία που είχε η τέταρτη ταινία. Τότε προχώρησε η παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς Scream που προβλήθηκε στο MTV για δύο κύκλους τις χρονιές 2015-2016 και έναν τρίτο το 2019 που προβλήθηκε στο κανάλι VH1. Μετά το σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης του Χάρβι Γουάινστιν το 2017, και το κλείσιμο της εταιρίας The Weinstein Company, η Spyglass Media Group αγόρασε τα δικαιώματα της σειράς ταινιών το Νοέμβριο του 2019 και γρήγορα ανακοίνωσε την παραγωγή μιας νέας ταινίας. Την επόμενη χρονιά, επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή του Γουίλιαμσον στο ρόλο του εκτελεστικού παραγωγού και το Μάρτιο του 2020 ανακοινώθηκε ότι οι Μπετινέλι-Όλπιν και Τζίλετ ανέλαβαν τη σκηνοθεσία. Αργότερα τον ίδιο μήνα επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή των Κάμπελ, Αρκέτ και Κοξ ενώ το νέο καστ ανακοινώθηκε μέσα στο καλοκαίρι. Μετά την καθυστέρηση της παραγωγής εξαιτίας της πανδημίας COVID-19, τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο και ολοκληρώθηκαν το Νοέμβριο του 2020 στη Βόρεια Καρολίνα.
Το Scream κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 14 Ιανουαρίου 2022 και έλαβε θετικές κριτικές, με τα περισσότερα σχόλια να επαινούν την ταινία επειδή τίμησε την κληρονομιά του Κρέιβεν, το σενάριο για τον εύστοχο σχολιασμό πάνω στις ταινίες τρόμου και τις ερμηνείες των ηθοποιών ενώ αρκετοί κριτικοί έκαναν λόγο για το καλύτερο sequel. Μεγάλη ήταν και η αποδοχή στα ταμεία, με την ταινία να κάνει άνοιγμα τετραημέρου 33,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office ενώ συνολικά έχει αποφέρει 137,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Το Φεβρουάριο του 2022, ανακοινώθηκε η έκτη ταινία της σειράς με τον τίτλο Scream VI, η οποία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 10 Μαρτίου 2023.
Πλοκή
Την επόμενη μέρα, η Σαμ και ο Ρίτσι επισκέπτονται τον απομονωμένο Ντιούι Ράιλι, ο οποίος βρίσκεται σε κακή ψυχολογική κατάσταση μετά το χωρισμό του με τη Γκέιλ Γουέδερς. Ζητάνε τη βοήθειά του να βρουν το δολοφόνο και εκείνος τους διώχνει. Στη συνέχεια ο Ντιούι επικοινωνεί με τη Σίντνεϊ Πρέσκοτ και τη Γκέιλ για να τις προειδοποιήσει για την εμφάνιση του νέου δολοφόνου. Στην πορεία ο Ντιούι αλλάζει γνώμη και αποφασίζει να βοηθήσει. Πηγαίνει στο σπίτι του Τσαντ και της Μίντι που είναι μαζεμένη όλη η παρέα και συναντά τη μητέρα των διδύμων, τη Μάρθα, η οποία είναι η αδερφή του Ράντι Μικς. Εκεί αποκαλύπτεται ότι ο Βινς είναι ανιψιός του Στου Μάχερ. Με τις τρεις επιθέσεις να έχουν γίνει σε πρόσωπα που συνδέονται με κάποιο τρόπο με τους αρχικούς δολοφόνους, η παρέα κατηγορεί τη Σαμ ότι είναι η δολοφόνος. Η Σαμ θυμώνει και φεύγει από το σπίτι. Στη συνέχεια ο Ghostface δολοφονεί τον Γουές και τη μητέρα του, τη Σερίφη Τζούντι Χικς στο σπίτι τους. Εκεί ο Ντιούι θα ξαναδεί τη Γκέιλ, η οποία κατέφθασε στο Γούντσμπορο για να καλύψει τηλεοπτικά την υπόθεση. Στο νοσοκομείο, η Τάρα και ο Ρίτσι δέχονται επίθεση από τον Ghostface αλλά καταφέρνουν να σωθούν χάρη στην παρέμβαση του Ντιούι και της Σαμ. Στην προσπάθειά του ο Ντιούι να αποτελειώσει το δολοφόνο, ο Ghostface καταφέρνει και τον σκοτώνει μαχαιρώνοντας τον στο στομάχι και στην πλάτη.