cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
Προστάτης των τεχνών
Ένα από τα μεγαλύτερα εγχειρήματα του Ριχάρδου στον τομέα της αρχιτεκτονικής ήταν η ανοικοδόμηση του Αββαείου του Ουέστμινστερ η οποία πιθανώς επήλθε μετά την ολοκλήρωση της μεγάλης αίθουσας συγκεντρώσεων στο Κάστρο Κένιλγουορθ από τον θείο του, Ιωάννη της Γάνδης. Δεκαπέντε αγάλματα βασιλέων σε φυσικές διαστάσεις τοποθετήθηκαν σε κόγχες στους τοίχους του Αββαείου και η σφυρόσχημη οροφή, έργο του βασιλικού ξυλουργού Χιου Χέρλαντ, "το σπουδαιότερο δημιούργημα της ξυλογλυπτικής αρχιτεκτονικής της μεσαιωνικής περιόδου", επέτρεπε την αντικατάσταση των τριών παλαιών διαδρόμων Ρωμανικού ρυθμού από έναν μεγάλο ανοιχτό χώρο με μια εξέδρα στο τέλος του κατασκευασμένη έτσι ώστε ο Ριχάρδος να κάθεται μακριά από τους αυλικούς και το πλήθος. Η ανοικοδόμηση του κτιρίου είχε αρχίσει από τον Ερρίκο Γ΄ το 1245 αλλά την εποχή του Ριχάρδου παρέμενε ανολοκλήρωτη πάνω από έναν αιώνα.
Η στήριξη των γραμμάτων από την Αυλή είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς πρόκειται για την περίοδο που η αγγλική γλώσσα διαμορφώθηκε ως λογοτεχνική γλώσσα. Υπάρχουν λίγα στοιχεία για την άμεση στήριξη του Ριχάρδου ποίηση, παρ' όλα αυτά η ποιητική παράδοση ευδοκίμησε στη βασιλική Αυλή του. Ο μεγαλύτερος ποιητής της εποχής, Τζόφρυ Τσώσερ, υπηρέτησε ως διπλωμάτης, προϊστάμενος τελωνείου και γραμματέας της Υπηρεσίας Βασιλικών Έργων ενώ δημιουργούσε τα σημαντικότερα έργα του. Ο Τσώσερ ήταν και στην υπηρεσία του Ιωάννη της Γάνδης και έγραψε το "Βιβλίο της Δούκισσας" ("The Book of the Duchess") ως επικήδειο για τη σύζυγο του Δούκα, Λευκή. Ο συνάδελφος και φίλος του Τσώσερ, Τζον Γκάουερ, έγραψε την "Ομολογία του Ερωτευμένου" ("Confessio Amantis") μετά από παραγγελία του Ριχάρδου, όμως εν καιρώ απογοητεύτηκε από τον Βασιλιά.
Απότομη αλλαγή στάσης και αυταρχισμός
Η περίοδος η οποία είναι γνωστή στους ιστορικούς ως τυραννία του Ριχάρδου Β΄, ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1390, οπότε ο Βασιλιάς άλλαξε ανεξήγητα πολιτική και μετατράπηκε απότομα σε βίαιο και αυταρχικό. Τον Ιούλιο του 1397 διέταξε τη σύλληψη του Αράντελ, του Γκλώστερ και του Ουώρικ, των φερόμενων ως εχθρών του. Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με την αιφνίδια αλλαγή της πολιτικής του. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι είχε πλέον ωριμάσει, είχε φτάσει σε ηλικία 30 ετών και θεωρούσε τον εαυτό του ικανό να πάρει εκδίκηση για τις εκτελέσεις των οπαδών του πριν από μια δεκαετία κατά την πρώτη τότε εξέγερση. Ο Αράντελ ήταν ο πρώτος από τους τρεις που μετά από μια έντονη λογομαχία με τον Βασιλιά τον Σεπτέμβριο του 1397 καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Ο θείος του, Θωμάς του Γούντστοκ, Κόμης του Γκλώστερ, μεταφέρθηκε αιχμάλωτος από τον Κόμη του Νόττιγχαμ στο Καλαί περιμένοντας τη δική του δίκη. Ο Κόμης του Νόττιγχαμ στη συνέχεια ανακοίνωσε τον θάνατο του Κόμη του Γκλώστερ στη φυλακή, και ακούγεται ότι τον σκότωσε ο ίδιος ο Βασιλιάς για να μην αναγκαστεί να τον εκτελέσει, δείχνοντας εμπρός του αγγλικού κοινού ότι εκτελεί τον θείο του και έναν από τους γιους του παππού του, Εδουάρδου Γ΄. Ο Ουώρικ καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά ο Βασιλιάς τού έδωσε χάρη και η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, ενώ ο αδελφός του Αράντελ, Τόμας Αράντελ, Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπρυ, εξορίστηκε. Ο Ριχάρδος Β΄ την ίδια ώρα έδωσε εντολή στους βαρόνους σε όλη τη χώρα να βάζουν υψηλούς φόρους και να κάνουν κατάσχεση της περιουσίας των αντιπάλων του, καταφέρνοντας με αυτόν τον τρόπο να συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό χρημάτων για τα βασιλικά ταμεία.
Ανατροπή του Ριχάρδου από τον Ερρίκο Δ΄
thumb|right|250px|Ο θάνατος του Ριχάρδου Β΄, πίνακας του Φράνσις Ουήτλυ. Τον Ιούνιο του 1399 ο Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης απέκτησε τον έλεγχο στην αυλή του αδελφού του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Η πολιτική της προσέγγισης με το αγγλικό στέμμα όμως δεν ταίριαζε στις φιλοδοξίες του και γι' αυτό έστειλε τον Ερρίκο του Μπόλινμπροουκ πίσω στη Γαλλία, όπου στρατοπέδευσε στην ακτή της Υόρκης με τους οπαδούς του στα τέλη του Ιουνίου του 1399. Ο Ερρίκος συναντήθηκε με τον Χένρυ Πέρσυ, 5ο Κόμη του Νορθάμπερλαντ, και αποφάσισε να διεκδικήσει δυναμικά την κληρονομιά του. Ο Ριχάρδος Β΄ με τους οπαδούς του δραπέτευσε στην Ιρλανδία και ο Ερρίκος δεν συνάντησε καμιά αντίσταση. Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϋ δεν είχε άλλη επιλογή από το να πάει στο πλευρό του Ερρίκου, ο δε Ριχάρδος καθυστέρησε την επιστροφή του από την Ιρλανδία και έφτασε στην Ουαλία στις 24 Ιουλίου. Στις 12 Αυγούστου συναντήθηκε με τον Κόμη του Νορθάμπερλαντ για διαπραγματεύσεις. Ο Ριχάρδος συμφώνησε να παραδώσει τον θρόνο στον Ερρίκο αφού πρώτα του εγγυηθεί ότι θα του χαρίσει τη ζωή, αλλά την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Ερρίκος ήταν αποφασισμένος να πάρει τον θρόνο, αφού ο Ριχάρδος με το τυραννικό και ανίκανο καθεστώς του είχε αποδείξει ότι δεν ήταν ικανός να κυβερνήσει, και ήταν επίσης ανίκανος να αποκτήσει διάδοχο. Άλλος διεκδικητής του αγγλικού θρόνου που δημιούργησε προβλήματα στον Ερρίκο του Μπόλινμπροκ ήταν ο Έντμουντ Μόρτιμερ, 3ος Κόμης του Μαρς, που είχε παντρευτεί τη Φιλίππα του Κλάρενς, 5η Κόμησσα του Όλστερ, κόρη του Λάιονελ της Αμβέρσας, δευτερότοκου γιου του Εδουάρδου Γ΄, ενώ ο Έντμουντ Μόρτιμερ ήταν γιος του Ιωάννη της Γάνδης, τριτότοκου γιου του Εδουάρδου Γ΄. Τα γεγονότα καταγράφουν ότι ο Ριχάρδος Β΄ παραιτήθηκε για χάρη του Ερρίκου του Μπόλινμπροκ στο Κάστρο Φλιντ στο Φλίντσιρ, το κοινοβούλιο έκανε δεκτή την παραίτηση στις 30 Σεπτεμβρίου, και ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς ως Ερρίκος Δ΄ στις 13 Οκτωβρίου.
Η τύχη του Ριχάρδου είναι ασαφής μετά την εκθρόνιση του. Ο ξάδελφός του Ερρίκος, όπως ισχυρίζονται οι ιστορικοί δεν είχε στόχο να τον θανατώσει, και άλλαξε γνώμη όταν αποκαλύφθηκε η Επανάσταση των Επιφανών (1399 - 1400) με σκοπό να τον ανατρέψει και να επαναφέρει τον Ριχάρδο Β΄. Στην επανάσταση συμμετείχαν οι κόμητες του Κεντ, του Χάντινγκτον, του Σώλσμπερυ, και ο βαρόνος Χένρυ λε Ντισπένσερ, οι οποίοι εκτελέστηκαν. Τους συνωμότες πρόδωσε ο πρώτος ξάδελφος του Βασιλιά, Εδουάρδος του Νόριτς, γιος του Εδμόνδου του Λάνγκλεϋ, τέταρτου στη σειρά γιου του Εδουάρδου Γ΄, ο οποίος είχε στην αρχή σχεδιάσει την επανάσταση μαζί τους. Ο Ερρίκος Δ΄ αποφάσισε μπροστά στον κίνδυνο, να θανατώσει και τον Ριχάρδο Β΄. Ο χρόνος και ο τρόπος που θανατώθηκε είναι ασαφής, επίσημα πέθανε στη φυλακή από ασιτία σε ηλικία τριάντα τριών ετών. Ο Ερρίκος Δ΄ έκανε δημόσια επίδειξη του νεκρού σώματος του Ριχάρδου στον Παλαιό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου ώστε να δείξει στον λαό ότι είναι νεκρός.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1382 την Άννα του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Καρόλου Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας. Η Άννα απεβίωσε το 1394.
Ο Ριχάρδος Β΄ έκανε το 1396 δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα των Βαλουά, κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας.
Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης
Μιγαδικός αριθμός
Στα μαθηματικά, οι μιγαδικοί αριθμοί είναι μία επέκταση του συνόλου των πραγματικών αριθμών με την προσθήκη του στοιχείου i, που λέγεται φανταστική μονάδα, και έχει την ιδιότητα:
i^2=-1
Κάθε μιγαδικός αριθμός μπορεί να γραφτεί με τη μορφή a+bi, όπου τα a και b είναι πραγματικοί αριθμοί και λέγονται πραγματικό μέρος και φανταστικό μέρος του μιγαδικού αριθμού, αντίστοιχα.
Για παράδειγμα, ο 3+2i είναι ένας μιγαδικός, με πραγματικό μέρος 3 και φανταστικό μέρος 2.
Για τους μιγαδικούς αριθμούς ορίζονται οι πράξεις της πρόσθεσης, της αφαίρεσης, του πολλαπλασιασμού και της διαίρεσης, όπως και στους πραγματικούς αριθμούς. Στην ορολογία των μαθηματικών, αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των μιγαδικών είναι σώμα.
Η βασική διαφορά των μιγαδικών αριθμών με τους πραγματικούς είναι η ύπαρξη του στοιχείου i και των πολλαπλασίων του, που όταν υψωθούν στο τετράγωνο δίνουν αρνητικούς πραγματικούς αριθμούς. Επιπλέον, στους μιγαδικούς δεν ορίζεται η διάταξη, δηλαδή δεν έχει έννοια να συγκρίνουμε δύο μιγαδικούς ώστε να πούμε ότι ένας μιγαδικός αριθμός είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος από κάποιον άλλον μιγαδικό αριθμό
Οι μιγαδικοί αριθμοί έχουν, μεταξύ άλλων, σημαντικές εφαρμογές στη λύση διαφορικών εξισώσεων αλλά και στη μελέτη διάφορων φυσικών προβλημάτων οπτικής, κυματικής, κβαντομηχανικής και ηλεκτρονικής.
Ιστορικό
Οι μιγαδικοί αριθμοί επινοήθηκαν από τον Ιταλό μαθηματικό Τζερόλαμο Καρντάνο, ο οποίος τους χαρακτήριζε ως φανταστικούς, στην προσπάθειά του να βρει αναλυτικές λύσεις σε κυβικές εξισώσεις. Η διαδικασία επίλυσης τέτοιων εξισώσεων απαιτεί ενδιάμεσους υπολογισμούς, οι οποίοι μπορεί να περιλαμβάνουν τετραγωνικές ρίζες αρνητικών αριθμών, ακόμα κι όταν η ρίζα είναι πραγματικός αριθμός. Το γεγονός αυτό οδήγησε τελικά στο Θεμελιώδες Θεώρημα της Άλγεβρας, που δείχνει ότι στο σώμα των μιγαδικών αριθμών κάθε μη μηδενικό πολυώνυμο έχει τουλάχιστον μια ρίζα.
Συμβολισμοί και πράξεις
Το σύνολο όλων των μιγαδικών αριθμών συμβολίζεται συνήθως ως C, ή \mathbb{C} και ορίζεται ως εξής:
Το σύνολο των μιγαδικών περιέχει επιπλέον όλους τους πραγματικούς αριθμούς, καθώς κάθε πραγματικός αριθμός μπορεί να γραφτεί ως ένας μιγαδικός με μηδενικό φανταστικό μέρος:\ a+0i.
Το πραγματικό μέρος ενός μιγαδικού z=a+ib συμβολίζεται με Re(z) ενώ το φανταστικό μέρος με Im(z), δηλαδή ισχύει:
Δύο μιγαδικοί αριθμοί, είναι ίσοι μεταξύ τους αν και μόνο αν τα πραγματικά τους μέρη και τα φανταστικά τους μέρη είναι μεταξύ τους ίσα. Δηλαδή, αν.
Πράξεις μεταξύ μιγαδικών αριθμών, γίνονται με βάση τους γνωστούς κανόνες αντιμετάθεσης, προσεταιρισμού και επιμερισμού, της Άλγεβρας:
\oplus: προσθετική πράξη
όπου + και \cdot η κοινή πρόσθεση και ο κοινός πολλαπλασιασμός των πραγματικών.
Αποδεικνύεται εύκολα ότι το υποσύνολο του \mathbb{C}
είναι υπόσωμα του \mathbb{C} και είναι ισόμορφο με το \mathbb{R}. Με βάση αυτό, πολλές φορές συμβολίζουμε το (a,0) με a, έτσι π.χ. συμβολίζουμε το κτλ.
Το στοιχείο το συμβολίζουμε i και το ονομάζουμε φανταστική μονάδα.
Το αυστηρά ορισμένο αυτό σώμα έχει όλες τις ιδιότητες που προαναφέρθηκαν για τους μιγαδικούς και αποφεύγει την "αντιδιαισθητική" αναφορά στο \sqrt{-1}. Για το σώμα αυτό ισχύει:
όπου όμως το -1 δεν είναι ο πραγματικός -1 αλλά ο εναλλακτικός συμβολισμός του μιγαδικού (-1,0), κι έτσι δεν δημιουργείται πρόβλημα. Οι μιγαδικοί δηλαδή δεν είναι μια αυθαίρετη επίκληση στην ύπαρξη ριζών αρνητικών πραγματικών, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό σώμα του οποίου τουλάχιστον ένα υπόσωμα είναι ισόμορφο με τους πραγματικούς.
Μιγαδικό επίπεδο
thumb|right|Ένας μιγαδικός z=a+ib παριστάνεται και με το [[διάνυσμα με αρχή το κέντρο των αξόνων και πέρας το σημείο (a,b). ]]
Κάθε μιγαδικός αριθμός z=a+ib μπορεί να αντιστοιχιστεί σε ένα σημείο M(a,b) ενός δισδιάστατου καρτεσιανού συστήματος συντεταγμένων. Κάθε τέτοιο σημείο M λέγεται "εικόνα" του αντίστοιχου μιγαδικού αριθμού z και συμβολίζεται με M(z) ή M(a,b). Σε αυτή την περίπτωση, το καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων λέγεται "μιγαδικό επίπεδο" (ή "διάγραμμα Argand").
Λόγω της παραπάνω αντιστοίχισης μιγαδικού με σημείο, κάθε μιγαδικός αριθμός z μπορεί να αναπαρασταθεί στο μιγαδικό επίπεδο με το διάνυσμα, που έχει αρχή το κέντρο O των αξόνων και τέλος το σημείο M(a,b).
Το μέτρο του μιγαδικού αριθμού ορίζεται ως το μέτρο του διανύσματος ή, ισοδύναμα, ως η απόσταση του M από το κέντρο O του μιγαδικού επιπέδου:
Συζυγής μιγαδικός
Ο συζυγής ενός μιγαδικού αριθμού z=a+ib ορίζεται ως a-ib, και συμβολίζεται \bar{z}. Γεωμετρικά, ο \bar{z} αποτελεί τον κατοπτρισμό του z ως προς τον άξονα των πραγματικών (βλ. σχήμα). Για ένα μιγαδικό αριθμό z, τον συζυγή και το μέτρο του ισχύουν οι ακόλουθες σχέσεις:
Τριγωνομετρική μορφή
Όρισμα ενός μιγαδικού z είναι κάθε μία από τις γωνίες που σχηματίζει ο θετικός οριζόντιος ημιάξονας \mathbb{R} με το αντίστοιχο διάνυσμα του z. Πρωτεύον όρισμα είναι η γωνία εκείνη που βρίσκεται στο διάστημα, και συμβολίζεται με Arg(z). Οπότε κάθε άλλο όρισμα του z, διαφέρει κατά 2\kappa\pi από το Arg(z), όπου (ακέραιος).
Ισχύει ότι:
Εκθετική μορφή
Χρησιμοποιώντας την εξίσωση του Όιλερ, η τριγωνομετρική μορφή μετατρέπεται σε:
Με βάση την εκθετική μορφή των μιγαδικών αριθμών, μπορούν να οριστούν ο πολλαπλασιασμός ή η διαίρεσή τους ως εξής:
και
Κατά αυτό τον τρόπο, η πρόσθεση μιγαδικών ταυτίζεται με πρόσθεση διανυσμάτων ενώ ο πολλαπλασιασμός μπορεί να θεωρηθεί ως μία στροφή (και ομοιοθεσία, δηλ. επιμήκυνση ή σμίκρυνση) διανύσματος. Ο πολλαπλασιασμός με τον φανταστικό αριθμό i αντιστοιχεί σε μία στροφή 90^\circ (με φορά αντίθετη των δεικτών του ρολογιού). Η γεωμετρική επομένως σημασία της εξίσωσης i^2=-1, που ορίζει τη φανταστική μονάδα, είναι πως δύο διαδοχικές στροφές 90^\circ ταυτίζονται με μία στροφή 180^\circ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μιγαδικοί αριθμοί
Nikephoros
Το περιοδικό Nikephoros - Zeitschrift fürSport und Koltur im Altertum (Νικηφόρος, ISSN: 0934-8913) είναι γερμανικό επιστημονικό περιοδικό αρχαιολογικού περιεχομένου.
Σύνθεση και κυκλοφορία
Το Nikephoros δημοσιεύει σύγχρονα συγγράμματα φιλολογικού, ιστορικού και αρχαιολογικού περιεχομένου με στόχο την μελέτη και ανάλυση του αθλητισμού σε όλο το φάσμα της ιστορίας και προϊστορίας από την προϊστορική εποχή, στην Ασσυρία, Βαβυλώνα, αρχαία Αίγυπτο, την αρχαία Ελλάδα, από την αρχαϊκή και μέχρι την κλασική, ελληνιστική και βυζαντινή εποχή, την εποχή του Ουμανισμού και την νεότερη ιστορία μέχρι τις ημέρες μας. Επίκεντρο των θεμάτων είναι πάντοτε ο αθλητισμός και η μουσική σε σχέση με την θρησκεία, τον πολιτισμό, την πολιτική, το δίκαιο, την ανατροφή και την καθημερινή ζωή.
Κυκλοφορεί από το 1988 σε ετήσιους τόμους υπό την επίβλεψη επιστημονικής επιτροπής καθώς και των ισντιτούτων αρχαίας ιστορίας και αρχαιολογίας του πανεπιστημίου του Γκρατς,αρχαίας ιστορίας και ασσυριολογίας του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ και ιστορίας του αθλητισμού της Ανώτατης Σχολής Σωματικής Αγωγής της Κολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά στη γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Αυστρίας Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα Κατηγορία:Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα
Πρέσοβ
μικρογραφία|250px|Ιστορικά κτήρια και η εκκλησία άγιος Νικόλαος μικρογραφία|δεξιά|250px|Η όχθη του ποταμού Τόρισα στο Πρέσοβ μικρογραφία|δεξιά|250px|Ο καθεδρικός ναός Άγιος Νικόλαος του Πρέσοβ μικρογραφία|δεξιά|250px|Το συντριβάνι του [[Ποσειδώνας (μυθολογία)|Ποσειδώνα στην οδό Χλάβνα]]
Ονομασίες
Η πόλη έφερε πολλά διαφορετικά ονόματα, πράγμα που αντανακλά τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα. Οι Γερμανοί την αποκαλούσαν Eperies ή Preschau, οι Ούγγροι Eperjes, οι Ρωμαίοι Fragopolis, ενώ γενικώς στις σλαβικές γλώσσες είχε το ίδιο περίπου όνομα (κοινή ρίζα): Preszów στους Πολωνούς και Пряшів/Пряшyв (Priashiv/Priashuv) στους Ουκρανούς.
Θέση
Το Πρέσοβ είναι χτισμένο στην κοιλάδα του ποταμού Τόρισα, στη συμβολή του με τον παραπόταμο Σέκτσοβ. Απέχει μόνο 33 χιλιόμετρα βόρεια του Κόσιτσε.
Χαρακτήρας
Η βιομηχανία του Πρέσοβ περιλαμβάνει εταιρείας κατασκευής μηχανών και ηλεκτρικών ειδών, ενώ η Solivary, η μόνη επιχείρηση εξορύξεως και επεξεργασίας ορυκτού άλατος στη Σλοβακία σήμερα, επίσης έχει την έδρα της εδώ.
Πάνω από 10.000 φοιτητές και σπουδαστές παρακολουθούν μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Πρέσοβ, που έχει 8 σχολές, και στη Σχολή Μεταποιητικών Τεχνολογιών, παράρτημα του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Κόσιτσε. Το Πρέσοβ είναι έδρα επισκοπής των Ουνιτών, των Λουθηρανών και των Ορθόδοξων Χριστιανών.
Η πολιτιστική παράδοση του Πρέσοβ του έδωσε το προσωνύμιο «Αθήναι επί του Τόρισα». Πολλές συναυλίες, όπερες, οπερέτες και θεατρικά έργα ανεβαίνουν στο θέατρο Γιόνας Ζάμπορσκι της πόλεως (Divadlo Jonáša Záborského), τόσο στη νέα, όσο και στην παλαιά του στέγη. Το Πρέσοβ αποτελεί αληθινή βιτρίνα Μπαρόκ, Ροκοκό και γοτθικής Αρχιτεκτονικής. Στην παλιά πόλη, η κεντρική οδός πλαισιώνεται από ναούς και άλλα οικοδομήματα αυτών των αρχιτεκτονικών ρυθμών. Στα προάστια, αντιθέτως, η Σοβιετική επίδραση είναι εμφανής, με τις ογκώδεις τσιμεντένιες πολυκατοικίες.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικείται από την Παλαιολιθική εποχή. Τα αρχαιότερα εργαλεία και οστά από μαμούθ που ανακαλύφθηκαν έχουν ηλικία 28.000 χρόνια. Οι Σλάβοι εποίκισαν την περιοχή από τον 4ο ή τον 5ο αιώνα μ.Χ..
Πριν το τέλος του 11ου αι. μ.Χ., το Πρέσοβ είχε καταστεί τμήμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας, και Ούγγροι στρατιώτες εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Τον 13ο αι. πολλοί Γερμανοί εποικιστές ήρθαν από την περιοχή του Σπις.
Το πρώτο γραπτό κείμενο του Πρέσοβ ανάγεται στο 1247. Το 1299, η πόλη απέκτησε τα προνόμια δήμου, ενώ το 1374 ανακηρύχθηκε ελεύθερη βασιλική πόλη. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε στην άνθηση των πρακτικών τεχνών και του εμπορίου (ιδίως στην εξαγωγή κρασιών από την περιοχή του Τίσα προς την Πολωνία). Τον 15ο αιώνα το Πρέσοβ έγινε μέλος της Πενταπολιτάνα (Pentapolitana), μιας συμμαχίας πέντε πόλεων της ανατολικής Σλοβακίας (Μπάρντεγιοφ, Λέβοτσα, Κόσιτσε, Πρέσοβ και Σάμπινοβ).
Η πρώτη μνεία σχολείου ανάγεται στο 1429. Το 1572 άρχισε η εξόρυξη ορυκτού αλατιού στο Σολιβάρ (σήμερα μέρος της πόλης του Πρέσοβ). Η αυξημένη σημασία του Πρεσόβ οδήγησε στο να γίνει πρωτεύουσα της επαρχίας Σάρις το 1647. Ονομαστή ως σήμερα είναι η ζυθοποιία Σάρις (Šariš) στην πόλη.
Το Πρέσοβ είχε σημαντικό ρόλο στην προτεσταντική μεταρρύθμιση. Βρισκόταν στη γραμμή του μετώπου κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης Μποτσκάι (1604-1606), όπου ο Αψβούργος στρατηγός Τζιόρτζιο Μπάστα υποχώρησε στην πόλη, αφού απέτυχε να ανακαταλάβει το Κόσιτσε από τους Προτεστάντες επαναστάτες.
Το 1667 ιδρύθηκε το Ευαγγελικό Λουθηρανό Κολέγιο του Πρεσόβ. Το 1687, 24 εξέχοντες πολίτες και ευγενείς εκτελέσθηκαν ως υποστηρικτές της εξεγέρσεως του Ίμρε Τέκελι.
Στην αρχή του 18ου αιώνα ο πληθυσμός αποδεκατίσθηκε από επιδημία πανούκλας και πυρκαγιές σε μόλις 2.000 κατοίκους. Μέχρι το 1750 η πόλη είχε συνέλθει, οι τεχνίτες και οι έμποροι δραστηριοποιήθηκαν και πάλι, και κτίσθηκαν εργοστάσια. Το 1752 το αλατωρυχείο στο Σολιβάρ πλημμύρισε, και από τότε μέχρι σήμερα το αλάτι εξάγεται από την άλμη που προέκυψε, με βρασμό.
Το 1873 ήρθε ο πρώτος σιδηρόδρομος. Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη είχε ήδη ηλεκτρισμό, τηλέφωνο, τηλέγραφο και αποχετευτικό σύστημα. Το 1887 φωτιά κατέστρεψε και πάλι μεγάλο μέρος της πόλεως. Το 1918 το Πρέσοβ υπάχθηκε στην Τσεχοσλοβακία. Μετά το 1948, η πόλη έγινε βιομηχανικό κέντρο και ο πληθυσμός της αυξήθηκε γρήγορα από 28.000 το 1950 σε 52.000 το 1970 και 91.000 το 1990.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Πρέσοβ είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω δέκα πόλεις:
Πηγές
Πρεσοβ
Θωμάς του Γούντστοκ
Ο Θωμάς του Γούντστοκ (Thomas of Woodstock, 1st Duke of Gloucester, 7 Ιανουαρίου 1355 – 8 Σεπτεμβρίου 1397) από τον Οίκο του Ανζού-Πλανταγενετών ήταν ο 1ος δούκας του Γκλόστερ, 1ος κόμης του Μπάκινγκχαμ και 1ος κόμης του Έσσεξ.
βιογραφία
Ήταν το δέκατο τρίτο και μικρότερο τέκνο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ, και ο πέμπτος γιος που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα ανάκτορα Γούντστοκ του Όξφορντσαϊρ. Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα του Μποχύν (1376) και κληρονόμησε τον τίτλο του κόμης του Έσσεξ από τον πεθερό του, Χάμφρεϊ. Η μικρότερη αδελφή της συζύγου του, Μαρία, παντρεύτηκε τον μέλλοντα βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Δ΄, ανιψιό του Θωμά.
Δέχθηκε τον τίτλο του δούκα του Ωμάλ το 1385, την ίδια χρονιά που δημιουργήθηκε το δουκάτο του Γκλώστερ.
Ο Θωμάς ήταν επικεφαλής των εξεγερμένων λόρδων το 1388 κατά του ανιψιού του Ριχάρδου Β΄, με φιλοδοξίες προκειμένου να ανεβάσει περισσότερο την θέση του, που στέφθηκαν με επιτυχία, οπότε και η θέση του βασιλιά έπεσε σημαντικά. Ο Ριχάρδος Β΄, που τον είχε σαν τον χειρότερο στόχο, τον συνέλαβε στο Καλαί το 1397 και τον φυλάκισε με την κατηγορία της προδοσίας.
Λίγο αργότερα δολοφονήθηκε με την έγκριση του Ριχάρδου Β΄.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Δούκες του Γκλόστερ
Χένρι Λίντελ
200px|thumb|right|Ο Χένρι Τζορτζ Λίντελ (1870). Ο Χένρι Τζορτζ Λίντελ (Henry George Liddell, 6 Φεβρουαρίου 1811 – 18 Ιανουαρίου 1898) ήταν Βρετανός φιλόλογος, ο οποίος διατέλεσε αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, πρύτανης του Κολλεγίου Christ Church και διευθυντής της σχολής Westminster School. Είναι ο συγγραφέας του «Ιστορία της Ρώμης» (A History of Rome), αλλά είναι πιο γνωστός ως ένας από τους δύο συγγραφείς (μαζί με τον Ρόμπερτ Σκοτ) του «Ελληνο-Αγγλικού Λεξικού» (A Greek-English Lexicon γνωστό κι ως Liddell & Scott, Liddell-Scott-Jones, ή LSJ, ενώ στα Ελληνικά είναι γνωστό και ως Μεγάλο Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας) για την Αρχαία Ελληνική γλώσσα.
Γονείς
Ο πατέρας του ήταν ο Χένρι Λίντελ, κυβερνήτης του Easington (1787-1872), νεώτερος γιος του 5ου βαρονέτου σερ Χένρι Λίντελ (1749-1791). Μητέρα του ήταν η Σαρλότ Λιόν (Charlotte Lyon, 1785-1871), κόρη του Τόμας Λιόν (1741-1796), με καταγωγή από τον ομώνυμο οίκο ευγενών της Σκωτίας.
Σπουδές και σταδιοδρομία
thumb|right|350px|Ο Χένρι Λίντελ σε πορτρέτο του 1891 από τον σερ Hubert von Herkomer.
Σπούδασε στη Σχολή Τσάρτερχαους (Charterhouse School) και στο Κολέγιο Christ Church. Πήρε πτυχίο το 1833 και ξεκίνησε την διδασκαλία σε κολέγια το 1838. Το 1834 ξεκίνησε μαζί με τον Ρόμπερτ Σκοτ τη συγγραφή του λεξικού τους, το οποίο βασιζόταν στη δουλειά του Γερμανού φιλόλογου Φραντς Πασόβ (Franz Passow), το «Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας» (Handworterbuch der griechischen Sprache - πρώτη έκδοση το 1831). Η πρώτη έκδοση του δικού τους λεξικού έκανε την εμφάνισή της το 1843. Αμέσως κατατάχθηκε ως πρότυπο λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. Μέχρι το θάνατο του Λίντελ το 1898, είχε προλάβει να φτάσει στην 8η έκδοση (το 1897).
Από το 1846 έως το 1855 ο Λίντελ διετέλεσε διευθυντής της Σχολής Γουέστμινστερ (Westminster School). Εκεί απόλαυσε μια περίοδο μεγάλης επιτυχίας, που την ακολούθησε όμως μια προβληματική περίοδος λόγω μιας επιδημίας πυρετού και χολέρας στο σχολείο. Το 1855 δέχτηκε την πρυτανεία του Κολλεγίου Christ Church της Οξφόρδης, ενός από τα μεγαλύτερα συστατικά κολέγια του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Την ίδια χρονιά εξέδωσε την Ιστορία της Αρχαίας Ρώμης και απέκτησε πολύ ενεργό ρόλο στην πρώτη Επιτροπή του Πανεπιστημίου. Η φυσιογνωμία του και το αριστοκρατικό του ύφος για πολλά χρόνια συνδέονταν με όλα αυτά που θεωρούνταν χαρακτηριστικά της ζωής της Οξφόρδης. Με τη παρουσία του βοήθησε στο να περάσουν οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στη δομή του Πανεπιστημίου που συνέβησαν την περίοδο του 19ου αιώνα, με τις μικρότερες δυνατές προστριβές. Από το 1870 μέχρι το 1874 διατέλεσε μάλιστα αντιπρύτανης (Vice-Chancellor) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Το 1859 ο Λίντελ εξέφρασε την ικανοποίησή του προς τον τότε πρίγκιπα της Ουαλίας και μετέπειτα βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο τον Έβδομο όταν αυτός εγγράφηκε στο Christ Church, όντας ο πρώτος κάτοχος του τίτλου αυτού ο οποίος θα φοιτούσε στο κολέγιο μετά τον Ερρίκο τον Πέμπτο. Επί των ημερών του ως πρύτανης, μερίμνησε για την κατασκευή διαφόρων κτηρίων του κολεγίου.
Σε συνδυασμό με τον φυσικό Χένρι Άκλαντ (Sir Henry Ackland), ο Λίντελ ασχολήθηκε αρκετά με το να ενθαρρύνει τη μελέτη της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ κέρδισε το θαυμασμό και τη φιλία του Τζον Ράσκιν. Το 1891, λόγω της προχωρημένης ηλικίας, παραιτήθηκε από την πρυτανεία. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Άσκοτ, όπου και πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1898.
Σύζυγος και παιδιά
Στις 2 Ιούλιου του 1846 νυμφεύτηκε την Λορίνα Ρηβ (Lorina Reeve), με την οποία απέκτησαν 10 παιδιά. Από αυτά τα πιο διάσημα είναι η Άλις (Alice Pleasance Liddell) και ο Φρέντερικ Φράνσις (Sir Frederick Francis Liddell).
Η Άλις αποτέλεσε τη γνωστότερη από τις αποκαλούμενες «παιδικές φίλες» του Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον, γνωστότερου με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Λιούις Κάρολ, ενώ θεωρείται πως είναι το πρόσωπο από το οποίο εμπνεύστηκε τη δημιουργία του έργου Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, αν και επίσημα ο Κάρολ είχε διαψεύσει αυτή τη φήμη.
Ο δικηγόρος Φρέντερικ Φράνσις διατέλεσε Κοινοβουλευτικός Σύμβουλος και Εκκλησιαστικός Επίτροπος Κτημάτων για την Αγγλία, ενός νομικού θεσμού σχετικά με την κατανομή των εσόδων της Εκκλησίας της Αγγλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί λεξικογράφοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι πανεπιστημιακοί
1288 Σάντα
Η Σάντα (Santa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,257. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου. Η ονομασία της δόθηκε με πρόταση του Ιταλού αστρονόμου Ε. ντε Κάρο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σάντα εκτιμάται σε 34,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,088. Η Σάντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 17 λεπτά περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαντα
4320p
Το 4320p είναι ένα εναλλακτικό όνομα για το 8K UHD, μια ανάλυση που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει σε μελλοντικά προϊόντα UHDTV. Ο αριθμός 4320 σημαίνει 4.320 γραμμές pixels στο κάθετο πλαίσιο της οθόνης. Η τεχνολογία αναπτύχθηκε το 2010, με το πρώτο μοντέλο να βγαίνει στην αγορά το 2012 με τα μοντέλα Sharp's 85" 8K LCD TV και Panasonic's 145" 8K Plasma Display.
Επισκόπηση
Είναι 7680×4320 pixels (με 33,1 megapixels σε αναλογία 16:9) και έχει 16 φορές την ανάλυση μιας κανονικής τηλεόρασης 1080p HD και τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τις τελευταίες 4k.
Ιστορία
Το NHK έκανε δοκιμές με επιτυχία στην Super Hi-Vision 4320p HDTV.
TVs/Monitors
Sharp's 85" 8K LCD TV, ανάλυσης 7680×4320 - International Consumer Electronics Show (CES) 2012
Panasonic's 145" 8K Plasma Display, ανάλυσης 7680×4320 - Internationale Funkausstellung Berlin (IFA) 2012
LG's 98" 8K LCD TV, ανάλυσης 7680×4320 - Internationale Funkausstellung Berlin (IFA) 2014
Samsung's 110" 8K 3D LCD TV, ανάλυσης 7680 × 4320 - International Consumer Electronics Show (CES) 2015
Πρώτη κάμερα
Στις 6 Απριλίου του 2013, το Astro Design ανακοίνωσε την AH-4800, με δυνατότητα εγγραφής ανάλυσης 8Κ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεόραση υψηλής ευκρίνειας Κατηγορία:Πρότυπα διαμόρφωσης εικόνας
Κοινότητα Κεραμουτσίου
Η Κοινότητα Κεραμουτσίου είναι κοινότητα του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1929 με το ΦΕΚ 378Α - 19/10/1929 με την απόσπαση του οικισμού Κεραμούτσι από την κοινότητα Τυλίσσου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 309 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κα. Καλλιόπη Θραψανιωτάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Μποναβεντούρα Πόρτα
Ο σεβασμιότατος Μποναβεντούρα Πόρτα (ιταλικά: Bonaventura Porta, γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1866, απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1953) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Πέζαρο (Pesaro) της Ανκόνα της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Πάολο Μάρκο Τέι - των Καπουτσίνων (Paolo Marco Tei).
Βιογραφία
Χειροτονήθηκε ιερέας στις 22 Μαρτίου 1890. Υποδείχθηκε ως επίσκοπος του Πέζαρο στις 22 Μαρτίου 1917, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο Καπουτσίνο επίσκοπο του Πέζαρο, Πάολο Μάρκο Τέι, (Paolo Marco Tei) Έλαβε την επισκοπική του χειροτονία στις 24 Ιουνίου  1917, από τον επίσκοπο Κάρλο Λιβιέρο (Carlo Liviero). Παραιτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1952.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του Πέζαρο Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί
Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι
Η Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι ή Δαλλεκάρτσερι ή Δαλεκάτσερι (dalle Carceri) ήταν οικογένεια ευγενών με καταγωγή από τη Βερόνα της Ιταλίας μέλη της οποίας ήταν γνωστά για τη δραστηριότητά τους από το 1171 στη Βερόνα, αλλά ιδιαίτερα μετά το 1204 και μέχρι το 1470 στην λατινοκρατούμενη Ελλάδα στην Εύβοια, γιατί αρκετά μέλη της οικογένειας ήταν τριτημόριοι της Εύβοιας.
Μέλη της οικογένειας ήταν οι :
Τα τρία αδέλφια
Μας είναι γνωστά τρία αδέλφια της οικογένειας: Ο Ραβάνο (τριτημόριος της Εύβοιας), ο Ενρίκο (επίσκοπος της Μάντοβα) και ο Ριοντέλλο (διοικητής της Βερόνα):
Άλλα μέλη
Άλλα μέλη της οικογένειας ήταν:
Πηγές
Μεγάλο μέρος του παρόντος είναι βασισμένο στο έργο:
Άλλες πηγές:
Παρωχημένες πηγές: Μια ιδιαίτερα σημαντική πηγή (η οποία θεωρείται παρωχημένη) για την οικογένεια νταλε Κάρτσερι, που προώθησε σημαντικά στην εποχή της τη γνώση για τη γενεαλογία των νταλε Κάρτσερι αλλά και άλλων οικογενειών κατά τη Φραγκοκρατία ήταν το έργο: Αυτό το έργο σήμερα θεωρείται παρωχημένο, δεδομένου ότι περιέχει λάθη. Το ίδιο ισχύει και για έργα που βασίζονται σε αυτό όπως το:
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Φραγκικής και Λατινικής Ελλάδας
Επιχειρησιακή διεργασία
Ως επιχειρησιακή διαδικασία ορίζεται το σύνολο των δομημένων και μετρήσιμων ενεργειών που έχουν σχεδιαστεί με βάση συγκεκριμένες εισροές για την παραγωγή καθορισμένης εκροής, η οποία απευθύνεται σ' έναν συγκεκριμένο πελάτη ή αγορά.
Η μελέτη των διαδικασιών λειτουργεί ως ολοκληρωμένη ερμηνεία του επιχειρηματικού μοντέλου, παρουσιάζοντας το σύνθετο εταιρικό σύστημα στα μέρη που το αποτελούν και στις διαδράσεις που το αναπτύσσουν. Ουσιαστικά με τις διαδικασίες, περιγράφεται η εταιρική πραγματικότητα με διαχειριστικό τρόπο, ώστε να γίνεται κατανοητό το σύστημα λειτουργιών, διεργασιών, πόρων, πελατών και προμηθευτών.
Δομή των διεργασιών
Η έννοια της διεργασίας περιλαμβάνει ένα σύνολο δραστηριοτήτων που χρησιμοποιούν κάποιες παραμέτρους εισόδου (εισροές) για να παραγάγουν το επιθυμητό αποτέλεσμα (εκροές). Μια επιχειρησιακή διεργασία ξεκινά με την ανάγκη του πελάτη, ως παράμετρο εισόδου, και τελειώνει με την εκπλήρωση της ανάγκης του πελάτη.
Οι επιχειρησιακές διεργασίες στρέφουν τους οργανισμούς να σπάσουν τα φράγματα των διαρθρωτικών τμημάτων και να προσπαθήσουν να αποφύγουν τις λειτουργικές σιλό. Μία επιχειρησιακή διεργασία μπορεί να αναλυθεί σε πολλές επιμέρους διαδικασίες οι οποίες έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά. Οι επιχειρησιακές διεργασίες αποσκοπούν στην προστιθέμενη αξία για τον πελάτη και δεν θα πρέπει να περιλαμβάνουν περιττές δραστηριότητες.
Οι επιχειρησιακές διεργασίες συνήθως περιλαμβάνουν δραστηριότητες από διάφορες λειτουργίες (τμήματα) της επιχείρησης. Η ανάλυση των επιχειρησιακών διεργασιών συνήθως περιλαμβάνει τη χαρτογράφηση των διεργασιών και υποδιεργασίες μέχρι το επίπεδο της δραστηριότητας. Μια επιχειρησιακή διεργασία συνήθως αναπαριστάται με ένα διάγραμμα ροής.
Τα συστατικά των επιχειρησιακών διεργασιών είναι οι εργασίες, οι δραστηριότηες και οι διεργασίες/διαδικασίες. Οι διαδικασίες αποτελούνται από δραστηριότητες και οι δραστηριότητες από εργασίες. Η δραστηριότητα διαχωρίζεται από την εργασία στον βαθμό λεπτομέρειας και ανάλυσης της διαδικασίας. Μια δραστηριότητα περιλαμβάνει μια δέσμη εργασιών που με δεδομένες τις εισροές εκτελούνται για την παραγωγή μιας ή περισσοτέρων εκροών. Κάθε διαδικασία έχει προσδιορισμένη έναρξη και λήξη, με δεδομένες εισροές και εκροές.
Είδη διεργασιών
Οι επιχειρησιακές διεργασίες χωρίζονται σε άμεσες και έμμεσες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων Κατηγορία:Διαχείριση διεργασιών
Antichthon
Το Antichthon (Ελλ. Αντίχθων, ISSN 0066-4774) είναι αγγλικό επιστημονικό περιοδικό αρχαιολογικού περιεχομένου.
Σύνθεση και κυκλοφορία
Κυκλοφορεί ετησίως από το 1967 και εκδίδεται από την Αυστραλασιατική Εταιρία Κλασικών Σπουδών. Τα άρθρα του εστιάζουν την μελέτη του αρχαίου κόσμου γενικότερα, αν και εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή εποχή, με επεκτάσεις στον γενικότερο γεωγραφικό χώρο της Μεσογείου, της Μικράς Ασίας από τις απαρχές του πολιτισμού μέχρι και τον Μεσαίωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά αρχαιολογικού περιεχομένου
Αμπεβίλ
Η Αμπεβίλ (γαλλικά: Abbeville) είναι γαλλική κοινότητα, υπονομαρχία του νομού Σομ, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο βόρειο τμήμα της Γαλλίας. Είναι η ιστορική πρωτεύουσα της κομητείας του Ποντιέ, υπήρξε μέρος της παλαιάς επαρχίας και στη συνέχεια διοικητικής περιοχής της Πικαρδίας έως το 2015.
Έχει πληθυσμό 22.946 κατοίκους (2017) και είναι η δεύτερη πληθυσμιακά κοινότητα στο νομό, πρώτη είναι η πρωτεύουσα Αμιένη.
Η Αμπεβίλ περιλαμβάνεται στην περιοχή του Περιφερειακού φυσικού πάρκου του κόλπου του Σομ Θαλάσσια Πικαρδία.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Αμπεβιλουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κοιλάδα του ποταμού [[Σομ (ποταμός)|Σομ]] αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κεντρική πλατεία της Αμπεβίλ μικρογραφία|270x270εσ|Η περιοχή [[Ω-ντε-Φρανς, η Αμπεβίλ στη Μάγχη (ροζ)]] Η κοινότητα Αμπεβίλ βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σομ, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στην ιστορική περιοχή Πικαρδία. Η πόλη είναι κτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Σομ και απέχει 17 περίπου χιλιόμετρα από τον κόλπο του Σομ στη θάλασσα της Μάγχης, όπου βρίσκονται οι εκβολές του ποταμού. Στην πόλη συγκλίνουν πολλά υδάτινα ρεύματα καθώς και κανάλια του ποταμού Σομ.
Ο πληθυσμός της κοινότητας ανέρχεται σε 22.946 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης ζώνης που συγκεντρώνει 41.630 κατοίκους (2014).
Η Αμπεβίλ είναι μία από τις 3 υπονομαρχίες του νομού Σομ. Η απόσταση οδικώς από την πρωτεύουσα Αμιένη είναι 48 χιλιόμετρα και από τις 2 άλλες υπονομαρχίες του νομού απέχει: από το Μοντιντιέ 86 χιλιόμετρα και από το Περόν 104 χιλιόμετρα. Το Παρίσι βρίσκεται 176 χιλιόμετρα νότια της πόλης.
Η έκταση της κοινότητας είναι 26,42 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Το κλίμα της Αμπεβίλ επηρεάζεται από το ωκεάνιο κλίμα λόγω της εγγύτητας της πόλης με τη θάλασσα της Μάγχης. Οι χειμώνες, όπως και τα καλοκαίρια, είναι εύκρατοι και βροχεροί. Οι χιονοπτώσεις δεν είναι τόσο σπάνιες (κατά μέσο όρο 18 ημέρες χιονιού ανά έτος). Οι βροχοπτώσεις είναι συχνές και διανέμονται τακτικά σε όλο το χρόνο, συχνά έχουν προκαλέσει πλημμύρες λόγω υπερχείλισης των ποταμών.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Λίθινα εργαλεία αριστερά|μικρογραφία|Ο καθεδρικός ναός Σαιν-Βυλφράν μικρογραφία|250x250εσ|Η Δημοτική βιβλιοθήκη της Αμπεβίλ
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο της Μπαγκατέλ Η πόλη ήταν πολύ γραφική μέχρι τις πρώτες μέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν βομβαρδίστηκε σε μια νύχτα από τους Γερμανούς και τα περισσότερα κτήρια σχεδόν καταστράφηκαν. Η πόλη συνολικά είναι πλέον ως επί το πλείστον σύγχρονη και ανοικοδομημένη. Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα σημεία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ω-ντε-Φρανς Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Φανταστικός αριθμός
Στα μαθηματικά, ένας φανταστικός αριθμός (ή καθαροφανταστικός αριθμός) είναι ένας μιγαδικός αριθμός, το τετράγωνο του οποίου είναι αρνητικός πραγματικός αριθμός. Ο όρος πλάστηκε από τον Ρενέ Ντεκάρτ το 1637 στο έργο του "Η Γεωμετρία" (La Géométrie) και είχε κάπως υποτιμητική σημασία. Το τετράγωνο κάθε πραγματικού αριθμού, είναι πάντα ένας μη αρνητικός αριθμός. Συνεπώς, αριθμοί με τις ιδιότητες των φανταστικών αριθμών θεωρούνταν εκείνη την εποχή ότι δεν μπορεί να "υπάρχουν" πραγματικά, όπως άλλωστε και το μηδέν και οι αρνητικοί αριθμοί θεωρήθηκαν κατά καιρούς από κάποιους ως πλασματικοί ή άχρηστοι.
Μπορεί κανείς να θεωρήσει τους φανταστικούς αριθμούς ως μια επέκταση του συνόλου των πραγματικών αριθμών.
Ορισμός
Κάθε μιγαδικός αριθμός μπορεί να γραφτεί στη μορφή a+bi, όπου
και
και i είναι η φανταστική μονάδα με την ιδιότητα:
δηλαδή, η φανταστική μονάδα εις το τετράγωνο ισούται με -1.
Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ο συμβολισμός, δηλαδή η φανταστική μονάδα σημειώνεται ως τετραγωνική ρίζα του αριθμού (-1). Αυτός όμως ο συμβολισμός καλό είναι να αποφεύγεται, διότι μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένα αποτελέσματα (π.χ. ).
Ο αριθμός a είναι το πραγματικό μέρος του μιγαδικού αριθμού, ενώ ο b είναι το φανταστικό μέρος. Μολονότι ο Ντεκάρτ χρησιμοποίησε αρχικά τον όρο "φανταστικός αριθμός" για να υποδηλώσει αυτό που ονομάζουμε σήμερα "μιγαδικό αριθμό", ο όρος "φανταστικός αριθμός" σήμερα σημαίνει συνήθως τον μιγαδικό αριθμό με πραγματικό μέρος ίσο με το 0 και φανταστικό μή μηδενικό, δηλαδή έναν αριθμό της μορφής. (Μερικές φορές λέμε ότι οι φανταστικοί αριθμοί είναι "τα πολλαπλάσια της φανταστικής μονάδας").
Οι φανταστικοί αριθμοί στην πράξη
Παρά το παραπλανητικό τους όνομα, οι φανταστικοί αριθμοί είναι όχι μόνο υπαρκτοί αλλά και πολύ χρήσιμοι, με εφαρμογή στον ηλεκτρισμό, στην επεξεργασία σημάτων και σε πολλές άλλες εφαρμογές. Η πολική μορφή των μιγαδικών αριθμών τους καθιστά ιδανικούς για την αναπαράσταση περιστρεφόμενων διανυσμάτων και φάσεων και συνεπώς χρησιμοποιούνται ευρύτατα στην ηλεκτρονική (για την αναπαράσταση εναλλασσόμενων ρευμάτων), στην κυματική και γενικά στη μελέτη των περιοδικών φαινομένων.
Γεωμετρική ερμηνεία (μιγαδικό επίπεδο)
Αν ερμηνεύσουμε τον πολλαπλασιασμό ic (όπου c πραγματικός) ως στροφή του τμήματος Οc γύρω από το Ο κατά ορθή γωνία, το Οc στρέφεται και συμπίπτει με τον άξονα Οy, ένας επόμενος πολλαπλασιασμός με i, δηλαδή i²c, στρέφει το Οc κατά μια ακόμη ορθή γωνία και τελικά το +Οc γίνεται -Οc. Ως πράξη ο πολλαπλασιασμός με i² εχει το ίδιο αποτέλεσμα με τον πολλαπλασιασμό με -1, ο πολλαπλασιασμός με i έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τη στροφή κατά ορθή γωνία.
Κατηγορία:Μιγαδικοί αριθμοί
Ανασάζι
thumb|275px|Παλάτι του Γκρεμού, [[Εθνικό Πάρκο Μέσα Βέρντε.]] Οι Ανασάζι ήταν μία φυλή Ινδιάνων στη Βόρεια Αμερική ( περιοχή ανάμεσα στην Νοτιοανατολική Γιούτα, Βορειοανατολική Αριζόνα, Βορειοδυτικό Νέο Μεξικό και Νοτιοδυτικό Κολοράντο), που έχτισαν ακροπόλεις, φρούρια, δρόμους, αμφιθέατρα και αρδευτικά έργα. Η λέξη Ανασάζι στην γλώσσα των Ναβάχο (οι οποίοι δεν είναι απόγονοί τους) σημαίνει "οι αρχαίοι". Σήμερα οι κάτοικοι των περιοχών των Ανασάζι είναι οι Χόπι, οι οποίοι εθνικά και πολιτιστικά διαφέρουν από τους υπόλοιπους ινδιάνους. Οι Ανασάζι έκαναν ηλιακές και αστρονομικές παρατηρήσεις και κατασκεύαζαν πήλινα αγγεία και σκεύη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Κάρολι Κος
Ο Κάρολι Κος (ουγγρικά: Károly Kós, γερμανικά: Károly Kosch, Τιμισοάρα, 16 Δεκεμβρίου 1883 - Κλουζ-Ναπόκα, 25 Αυγούστου 1977) ήταν Ούγγρος αρχιτέκτονας, συγγραφέας, εθνολόγος και πολιτικός που δραστηριοποιήθηκε στο βασίλειο της Αυστροουγγαρίας και τη Ρουμανία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1883 στη Τιμισοάρα, η οποία τότε υπαγόταν στην Αυστροουγγαρία. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός αξιωματικός, ενώ η μητέρα του ήταν γαλλοαυστριακής καταγωγής. Λίγα χρόνια μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του Κος μετακόμισε στο Σιμπίου της Τρανσυλβανίας. Το 1901 προσβλήθηκε από σοβαρή ασθένεια που τον καθήλωσε στο κρεβάτι για περίπου έναν χρόνο, ενώ μετά την ανάρρωσή του γράφτηκε στη Σχολή Μηχανικών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, στρεφόμενος αργότερα στην αρχιτεκτονική. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε όσο ήταν ακόμη φοιτητής, ενώ με την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1907, κέρδισε υποτροφία προκειμένου να πραγματοποιήσει εκπαιδευτικό ταξίδι στην Τρανσυλβανία.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αρχικά στρατολογήθηκε στον αυστροουγγρικό στρατό, όμως το 1916, με απόφαση του Υπουργείου Στρατιωτικών, απαλλάχτηκε από τη θητεία του και ακολούθως μετέβη με κρατική υποτροφία στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου να μελετήσει την τοπική βυζαντινή και οθωμανική αρχιτεκτονική. αριστερά|μικρογραφία|201x201εσ|Αναμνηστική πλάκα του Κος στη Βουδαπέστη.
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Κος παρέμεινε στην Τρανσυλβανία, η οποία ενδιάμεσα είχε προσαρτηθεί στη Ρουμανία. Το 1921 συμμετείχε στην ίδρυση του μειονοτικού Λαϊκού Κόμματος της Τρανσυλβανίας, το οποίο αργότερα αποτέλεσε ένα από συστατικά στοιχεία το Ουγγρικού Κόμματος της Ρουμανίας. Μεταπολεμικά διετέλεσε μέλος του ρουμανικού κοινοβουλίου κατά το διάστημα 1946 - 1948. Αργότερα, διετέλεσε καθηγητής στο Αγροτικό Κολέγιο του Κλουζ. Απεβίωσε στο Κλουζ την 25η Αυγούστου του 1977.
Έργο
Το έργο του Κος περιλαμβάνει σχεδιασμό και κατασκευές δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων στις περιοχές της σημερινής Ουγγαρίας και Ρουμανίας (υπόστεγα στον ζωολογικό κήπο της Βουδαπέστης, εκκλησίες, δημαρχεία, σχολεία, επαύλεις, πολυκατοικίες κλπ), συμμετοχή στην οργάνωση της τελετής στέψης του Καρόλου Α΄ της Αυστρίας, συγγραφή λογοτεχνικών έργων και εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών κ.ά. Παράλληλα, διακρίθηκε για τη συμβολή του στην προώθηση των ουγγρικών γραμμάτων και του ουγγρικού πολιτισμού εντός των συνόρων της Ρουμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ρουμάνοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ούγγροι πανεπιστημιακοί
Γκαστόν Μπράουν
Ο Γκαστόν Μπράουν (Gaston Alfonso Browne, 9 Φεβρουαρίου 1967-) είναι πολιτικός από την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τον Ιούνιο του 2014. Ανήκει στο Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα. Είναι ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική, ήταν τραπεζίτης.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αντίγκουα και συγκεκριμένα στο Πότερς Βίλατζ. Η εφηβική ηλικία ήταν πολύ δύσκολη, καθώς μεγάλωσε με την 80χρονη γιαγιά του.
Εκπαίδευση
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Βίλα και στη συνέχεια στο Σχολείο Πριγκίπισσας Μαργαρίτας. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο Αστικό Τραπεζικό Κολέγιο (City Banking College) στην Ισπανία, από όπου αποφοίτησε με μπάτσελορ επιστημών στις Τράπεζες και στα Οικονομικά. Έπειτα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, αποκτώντας τίτλο MBA στα Οικονομικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εκλογή του ως βουλευτή, το 1999 στην εκλογική περιφέρεια St. John's City West. Διορίστηκε υπουργός Σχεδιασμού, Βιομηχανίας, Εμπορίου και Δημοσίων Υπηρεσιών κατά την πρώτη του θητεία ως βουλευτή.
Εκλογές 2014
Έπειτα από η διεξαγωγή των εκλογών του 2014, το κόμμα του κέρδισε την εξουσία, με αποτέλεσμα να διαδεχθεί τον Μπάλντουιν Σπένσερ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Με ηγέτη τον 47χρονο Μπράουν, το ALP επανήλθε στην εξουσία έπειτα από 10 χρόνια στην αντιπολίτευση, κερδίζοντας  14 επί συνόλου 17 εδρών. Η ορκωμοσία του Μπράουν έγινε στις 13 Ιουνίου 2014.
Κυκλώνας Ίρμα
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2017 ο Τυφώνας Ίρμα ενέσκηψε στην Μπαρμπούντα, καταστρέφοντας το 95% του νησιού. Τα τηλεπικοινωνιακά και συγκοινωνιακά δίκτυα επίσης καταστράφηκαν, ενώ το 60% των κατοίκων του νησιού έμειναν άστεγοι.
Εκλογές 2018
Ο Μπράουν αναδείχθηκε νικητής και των εκλογών του 2018, καθώς το Εργατικό του Κόμμα κέρδισε 15 έδρες στο Κοινοβούλιο. Οι εκλογές έγιναν πρόωρα κατά 15 μήνες.
Οικογένεια και προσωπική ζωή
Ο Μπράουν είναι παντρεμένος με τη Μαρία Μπερντ, ανεψιά του δεύτερου πρωθυπουργού της χώρας Λέστερ Μπερντ. Το ζεύγος έχουν έναν γιο, τον Πρινς Γκαστόν, ο οποίος είναι ο τέταρτος γιος του Γκαστόν Μπράουν, καθώς έχει άλλα τρία παιδιά πριν παντρευτεί. Στις 11 Δεκεμβρίου 2017 ανακοινώθηκε ότι η Μαρία θα είναι υποψήφια βουλευτής στις εκλογές του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Κόκκινο κρασί
Κόκκινο κρασί είναι κρασί το οποίο παράγεται από μαύρες ποικιλίες του σταφυλιού με την διαδικασία που εξασφαλίζει την μεταβίβαση των ανθοκυανίνων από τον φλοιό στο μούστο. Τα κόκκινα κρασιά είναι άφθονες με τανίνες. 200px|thumb|right|Ποτήρι με κόκκινο κρασί
Παραγωγή
Το κόκκινο κρασί παράγεται από κόκκινο ή μαύρο σταφύλι. Χρωστικές που δίνουν το κόκκινο χρώμα στα κρασιά - ανθοκυανίνες, βρίσκονται στο φλοιό των κόκκινων σταφυλιών. Τα σταφύλια μόλις φτάσουν στο οινοποιείο μεταφέρονται στο θλιπτήριο όπου γίνεται έκθλιψη των ραγών. Στη συνέχεια η σταφυλομάζα μεταγέρεται στις δεξαμινές για αλκοολική ζύμωση. Σε αυτό το στάδιο καθορίζεται η ποιότητα του κρασιού κα τα χαρακτηριστικά του. 200px|thumb|right|Ποικιλία μαύρου σταφυλιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρασί
Σιλυλένια
Τα σιλυλένια  (αγγλικά silylenes) είναι ομάδα χημικών ενώσεων (τόσο ανόργανων όσο και οργανικών) που περιέχουν ένα (1) τουλάχιστον άτομο (ουδέτερο, χωρίς ηλεκτρικό φορτίο) δισθενούς πυριτίου. Θεωρούνται ότι είναι τα πυριτιούχα ανάλογα των καρβενίων. Παλαιότερα ονομάζονταν «σιλένια», αλλά αυτό είναι (πλέον) λάθος, γιατί ο όρος «σιλένια» αναφέρεται σε ενώσεις που περιέχουν πυρίτιο συνδεμένο με διπλό δεσμό, δηλαδή αυτές που περιέχουν τουλάχιστον ένα (1) δεσμό Si=C ή ένα (1) δεσμό Si=Si. Ο γενικός όρος που είναι πραγματικά ανάλογος με τα καρβένια είναι «σιλικένια» (αγγλικά silicenes). Τα σιλυλένια έχουν προταθεί ότι είναι ενδιάμεσα αντιδράσεων τα οποία είναι τόσο ασταθή, που συνήθως δεν μπορούν να απομονωθούν. Ενώ τα καρβένια παρατηρούνται τόσο στην τριπλή όσο και στην απλή κατάσταση, τα σιλυλένια έχουν τυπικά μια μόνο απλή βασική κατάσταση, γιατί η ενεργειακή διαφορά μεταξύ των 3s και των 3p τροχιακών στο άτομο του πυριτίου είναι (σχετικά) πολύ μεγάλη και έτσι η ενεργειακή διαφορά από την απλή κατάσταση ως την (περισσότερο υποθετική για τα σιλυλένια) τριπλή είναι (σχετικά) τεράστια.
Ιστορία
Η πρώτη πειραματική χημική παρατήρηση σιλυλένιου ως ενδιάμεσο αποδείκτηκε από τους ''Π. Σ. Σκελλ και E. Τζ. Γκόλντστεϊν'', το 1964.
Το πρώτο σταθερό σιλυλένιο που συνθέθηκε και απομονώθηκε ήταν το N,N΄-δι(τριτοταγες βουτυλο)-1,3-διαζα-2-σιλακυκλοπεντ-4-εν-2-υλιδένιο, το 1994 από την ομάδα του Μίχαελ Κ. Ντενκ.
Σύνθεση και ιδιότητες
Τα σιλυλένια γενικά συνθέτονται με θερμόλυση ή φωτόλυση πολυσιλανίων, με αντιδράσεις ατόμων πυριτίου (παρεμβολή, προσθήκη ή απόσπαση), με  πυρόλυση των σιλανίων, ή από αναγωγή 1,1-διαλοσιλανίων.
Τα απλά σιλυλένια είναι πολύ δραστικά χημικά είδη και εύκολα διμερίζονται, δίνοντας τα αντίστοιχα δισιλένια, και έτσι η διάρκεια ημιζωής τους είναι πολύ σύντομη. Ογκώδεις υποκαταστάτες χρησιμοποιούνται για να αποτρέψουν αυτόν το διμερισμό, και για να σταθεροποιήσουν σιλυλένια, αποτελεσματικά για (σχετικά) μακροχρόνια επιβίωση σε αραιά διαλύματα ακόμα, και σε μορφή κρυστάλλων.
Σύμφωνα με μια μελέτη διφαινυλοσιλυλένιο παράχθηκε με φωτόλυση αναλαμπής ενός τρισιλανίου: Σε αυτήν την αντίδραση το διφαινυλοσιλυλένιο απλά αποσπάται από το τρισιλάνιο, με ταυτόχρονο σχηματισμό δισιλανίου.Το σιλυλένιο μπορεί να παρατηρηθεί με τη χρήση φασματοσκοπίας υπεριώδους στα 520 nm και έχει χημική ημιζωή της τάξης των δύο (2) μικροδευτερολέπτων (μs). Η μεθανόλη που προστέθηκε στο πείραμα αυτό έδρασε σαν χημική παγίδα και αντέδρασε με σταθερά ταχύτητας αντίδρασης δεύτερης τάξης 13·109 mol−1s−1, που είναι κοντά στον έλεγχο διάδοσης.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις πυριτίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις