cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σουλπίκιος Σεβήρος
Χρονικό
Ως αυθεντία στην περίοδο πριν από τη δική του, ο Σεβήρος προσφέρει λίγες εγγυήσεις και σπάνια διορθώνει ή συμπληρώνει το ιστορικό αρχείο, που μεταδόθηκε χάρη σε άλλες πηγές. Ο Jakob Bernays προτείνει ότι ο Σεβήρος βάσισε την αφήγησή του για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο, στην αφήγηση που έδωσε ο Τάκιτος στις Ιστορίες του, μέρος της οποίας έχει χαθεί. Στις υπαινιγμούς του για τους εθνικούς ηγεμόνες, με τους οποίους οι Εβραίοι ήρθαν σε επαφή από την εποχή των Μακκαβαίων και μετά, ο Σεβήρος αποκαλύπτει ορισμένα σημεία, που δεν είναι χωρίς σημασία.
Το πραγματικό ενδιαφέρον τού έργου τού Σεβήρου έγκειται, πρώτον, στις τυχαίες αναλαμπές που προσφέρει σε όλη την ιστορία της εποχής του. Στη συνέχεια, και ειδικότερα, στις πληροφορίες που έχει διαφυλάξει σχετικά με τον αγώνα για την πρισιλλιανική αίρεση, η οποία αποδιοργάνωσε και υποβάθμισε τις εκκλησίες της Ισπανίας και της Γαλατίας και επηρέασε ιδιαίτερα την Ακουιτανία. Οι συμπάθειες που προδίδονται εδώ από τον Σεβήρο, είναι εξ ολοκλήρου αυτές τού Αγ. Μαρτίνου. Ο επίσκοπος είχε αντισταθεί στον Μ. Μάξιμο, ο οποίος κυβέρνησε για μερικά χρόνια μεγάλο μέρος του δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας, αν και ποτέ δεν κατέκτησε την Ιταλία. Τον είχε κατακρίνει με την επίθεση και την ανατροπή των προκατόχων του στον θρόνο, και για τις συναλλαγές του με την Εκκλησία. Ο Σεβήρος δεν χάνει καμία ευκαιρία να τονίσει τα εγκλήματα και τις ανοησίες των ηγεμόνων και τη σκληρότητά τους, αν και κάποτε δηλώνει ότι, όσο σκληροί κι αν ήταν οι άρχοντες, οι ιερείς θα μπορούσαν να είναι ακόμη πιο σκληροί. Αυτή η τελευταία δήλωση αναφέρεται στους επισκόπους, που δεν είχαν αφήσει σε ησυχία τον Μάξιμο, έως ότου έβαψε τα χέρια του με το αίμα της Πρισκιλιανής και των οπαδών του. Ο Μαρτίνος είχε επίσης καταγγείλει την εγκοσμιότητα και την απληστία των Γαλατών επισκόπων και κληρικών. Ως εκ τούτου, διαπιστώνουμε ότι ο Σεβήρος, αφηγούμενος τη διαίρεση της Χαναάν μεταξύ των φυλών, εφιστά την ιδιαίτερη προσοχή των εκκλησιαστικών στο γεγονός, ότι κανένα μέρος της γης δεν είχε παραχωρηθεί στη φυλή του Λευί, μήπως και εμποδιστούν στην υπηρεσία τους στον Θεό. «Οι κληρικοί μας φαίνεται», λέει, «όχι απλώς να ξεχνούν το μάθημα, αλλά να το αγνοούν, ένα τέτοιο πάθος για τα υπάρχοντα έχει κολλήσει στις μέρες μας, σαν λοιμός στις ψυχές τους». Εδώ παίρνουμε μία γεύση από τις περιστάσεις, που κέρδιζαν τους καλούς ανθρώπους στον μοναχισμό στη Δύση, αν και οι αποδείξεις ενός ενθουσιώδους θιασώτη της μοναχικής ζωής, όπως ήταν ο Σαβήρος, μάλλον δεν είναι απαλλαγμένες από υπερβολές. Ο Σεβήρος συμπαθούσε επίσης πλήρως τη δράση του Αγίου Μαρτίνου, που αγγίζει τον πρισκιλλιανισμό. Αυτό το μυστηριώδες δυτικό παρακλάδι του Γνωστικισμού δεν είχε κανένα χαρακτηριστικό, που θα μπορούσε να αμβλύνει την εχθρότητα ενός χαρακτήρα, όπως του Μαρτίνου, αλλά αυτός αντιστάθηκε στην εισαγωγή της κοσμικής τιμωρίας για το κακό δόγμα, και αποσύρθηκε από την κοινωνία με αυτούς τους επισκόπους στη Γαλατία, με μεγάλη πλειοψηφία, που επικαλέστηκαν τη βοήθεια του Μαξίμου κατά των πλανημένων αδελφών τους. Σχετικά με αυτό είναι αξιοσημείωτη η αφήγηση, που δόθηκε από τον Σεβήρο για τη Σύνοδο του Ρίμινι το 359, όπου τέθηκε το ερώτημα, εάν οι επίσκοποι που παρευρίσκονταν στη συνέλευση θα μπορούσαν νόμιμα να λάβουν χρήματα από το αυτοκρατορικό ταμείο, για να καλύψουν τα ταξίδια τους και άλλα έξοδα. Ο Σεβήρος προφανώς ενέκρινε τη δράση των Βρετανών και Γαλατών επισκόπων, οι οποίοι θεώρησαν ακατάλληλο να υπάγονται σε χρηματική υποχρέωση έναντι τού Αυτοκράτορα. Το ιδεώδες του για την Εκκλησία απαιτούσε να είναι ξεκάθαρο και επάνω από το κράτος.
Βίος του Αγίου Μαρτίνου, διάλογοι και επιστολές
Πιο δημοφιλής κατά τον Μεσαίωνα ήταν ο Βίος του Αγίου Μαρτίνου του Σεβήρου, όπως και οι διάλογοι και οι επιστολές που σχετίζονται με το ίδιο θέμα. Αυτά τα έργα συνέβαλαν πολύ στην καθιέρωση της μεγάλης φήμης, που διατήρησε αυτός ο θαυματουργός άγιος σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Το βιβλίο δεν είναι σωστά μία βιογραφία, αλλά ένας κατάλογος θαυμάτων, που λέγονται με όλη την απλότητα της απόλυτης πίστης. Η δύναμη να κάνει κάποιος θαυματουργά σημεία θεωρείται ότι είναι ευθέως ανάλογη με την αγιότητα, και εκτιμάται από τον Σεβήρο απλώς ως απόδειξη αγιότητας. Είναι πεπεισμένος ότι η αγιότητα μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω μίας ζωής απομόνωσης από τον κόσμο. Στον πρώτο από τους Διαλόγους του (με μοντέλο αυτούς του Κικέρωνα), ο Σεβήρος βάζει στο στόμα ενός συνομιλητή (του Ποσθουμιανού) μία ευχάριστη περιγραφή της ζωής των κοινοβιατών και των ασκητών μοναχών στις ερήμους, που συνορεύουν με την Αίγυπτο. Η κύρια απόδειξη της αρετής που απέκτησαν, έγκειται στην εκούσια υποταγή των αγρίων θηρίων -μεταξύ των οποίων ζούσαν οι μοναχοί- σε αυτούς. Αλλά ο Σεβήρος δεν ήταν αδιάκριτος οπαδός του μοναχισμού. Ο ίδιος διάλογος τον δείχνει να είναι ζωντανός στους κινδύνους και τα ελαττώματά του. Ο δεύτερος διάλογος είναι ένα μεγάλο παράρτημα στον ''Βίο του Αγ. Μαρτίνου, και πραγματικά παρέχει περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή του ως επισκόπου, και για τις απόψεις του από το έργο που φέρει τον τίτλο Βίος Αγ. Μαρτίνου''. Οι δύο διάλογοι κάνουν κατά καιρούς ενδιαφέρουσες αναφορές σε πρόσωπα της εποχής. Στον Διάλ. 1, cc. 6, 7, έχουμε μία ζωντανή εικόνα των αντιπαραθέσεων, που μαίνονταν στην Αλεξάνδρεια για τα έργα του Ωριγένη. Η κρίση τού ίδιου του Σεβήρου είναι αναμφίβολα αυτή, που βάζει στο στόμα του συνομιλητή τού Ποσθουμιανού: «Είμαι έκπληκτος, που ένας και ο ίδιος άνθρωπος θα μπορούσε μέχρι στιγμής να διαφέρει από τον εαυτό του, ότι στο εγκεκριμένο μέρος των έργων του δεν έχει όμοιο από την εποχή των Αποστόλων, ενώ σε εκείνο το μέρος των έργων για το οποίο δίκαια κατηγορείται, αποδεικνύεται ότι κανένας άνθρωπος, δεν έχει διαπράξει πιο ανάρμοστα λάθη». Τρεις Επιστολές για το θάνατο του Μαρτίνου (ad Eusebium, ad Aurelium diaconum, ad Bassulam) συμπληρώνουν τον κατάλογο των γνήσιων έργων του Σεβήρου. Άλλες επιστολές (προς την αδελφή του), για την αγάπη του Θεού και την απάρνηση του κόσμου, δεν έχουν διασωθεί.
Ψευδείς αποδόσεις
Εκτός από τις προαναφερθείσες τρεις επιστολές, άλλες επτά έχουν αποδοθεί στον Σεβήρο. Αυτές απορρίπτονται ως ψευδείς από ορισμένους κριτικούς, ενώ η γνησιότητα των δύο πρώτων είναι αποδεκτή, σωστά όπως φαίνεται, από άλλους. Το Παγκόσμιο Χρονικό του λεγόμενου Σουλπίκιου Σεβήρου δεν έχει καμία σχέση με το θέμα αυτής της βιογραφίας: γράφτηκε στην Ισπανία τον 6ο αι.
Πηγές
Το κείμενο του Χρονικού στηρίζεται σε ένα μόνο χειρόγραφο του 11ου αι, ένα από την Παλατινή συλλογή, που βρίσκεται τώρα στο Βατικανό. Από τα άλλα έργα, χειρόγραφα υπάρχουν άφθονα, με το καλύτερο να είναι ένα του 6ου αι. στη Βερόνα. Μερικές πλαστές επιστολές φέρουν το όνομα του Σεβήρου. Επίσης σε ένα χειρόγραφο στη Μαδρίτη υπάρχει ένα έργο, που ψευδώς δηλώνει ότι είναι η επιτομή του Χρονικού του Σεβήρου και φτάνει ως το 511. Οι κύριες εκδόσεις των πλήρων έργων του Σεβήρου είναι αυτές του De Prato (Βερόνα, 1741) και του Halm (αποτελούν τον τόμο Ι. του Corpus scriptorum ecclesiasticorum Latinorum, Βιέννη, 1866). Υπάρχει μία πολύ αξιοθαύμαστη μονογραφία για το Χρονικό: είναι του J. Bernays (Βερολίνο, 1861). Βλέπε επίσης Goelzer, Grammaticae in Sulp. Severum observationes (1884) (διατριβή).
Βιβλιογραφία
Τα έργα του Severus βρίσκονται στο PL 20, 95-248. μεταγενέστερη έκδοση από τον Karl Halm, Opera, CSEL 1 (Βιέννη, 1866) (στα Βιβλία Google)
Σημειώσεις
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι ιστορικοί Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Χριστιανοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν παραπομπή σε κείμενο της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα 1911 με παράμετρο Βικιθήκης Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
Σφυρίδα
Η σφυρίδα (επιστημονικό όνομα: Epinephelus aeneus - Επινέφελος ο αινειός) είναι είδος ψαριού του αλμυρού νερού.
Γιάμπολ
Το Γιάμπολ ή Διάμπολη (βουλγαρικά: Ямбол) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Βουλγαρίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Τούντζα, στην ιστορική περιοχή της Θράκης. Έχει πληθυσμό 74.132 κατοίκους (2012) και είναι η 13η πολυπληθέστερη πόλη της χώρας. Στο Γιάμπολ βρίσκονται τα διοικητικά κέντρα δύο δήμων. Ο ένας είναι ο Δήμος Τούντζα (αγροτική περιοχή) και ο άλλος είναι ο Δήμος Γιάμπολ, που περιλαμβάνει την ίδια την πόλη.
Σφυρίδα
Τροφή
Τρέφεται με μικρότερα κυρίως ψάρια και πλάσματα της θάλασσας, όπως τα κεφαλόποδα, αλλά και με οστρακόδερμα.
Γιάμπολ
Ιστορία
Η γύρω περιοχή έχει κατοικηθεί από τη Νεολιθική περίοδο και ήταν η θέση της αρχαίας Θρακικής βασιλικής πόλης Καβύλη. Ιδρύθηκε ή επανιδρύθηκε από το Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας ως Αρχαιοελληνική πόλη. Το Γιάμπολ ιδρύθηκε από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Διοκλητιανό το 293 μ.Χ. Αν και ονομαζόταν Διόσπολις (πόλη του Διός), το όνομά του παρέπεμπε επίσης στο όνομα του αυτοκράτορα. Το όνομα αργότερα αλλάζοντας διαδοχικά σε Διάμπολις, Ηιάμβόυλι (σε Βυζαντινά χρονικά), Ντινίμπουλι (Αραβικά χρονικά), Ντμπίλιν (σε Βουλγαρικές επιγραφές) και Ντιάμπολι έγινε Γιάμπολ. Καταστράφηκε από τους Αβάρους το 583. Οταν οι Σλάβοι και οι Βούλγαροι έφθασαν στα Βαλκάνια το Μεσαίωνα, το φρούριο διεκδικήθηκε από την Πρώτη Βουλγαρική και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έγινε τμήμα της Βουλγαρίας το 705 επί της βασιλείας του Χαν Τέρβελ. Από τότε έχει αποτελέσει σημαντικό Βουλγαρικό κέντρο.
Σφυρίδα
Τόποι Διαβίωσης
Μπορεί κανείς να την συναντήσει στις δυτικές ακτές της Αφρικής, αλλά και στην νότια Μεσόγειο. Το καλοκαίρι συνήθως βρίσκεται σε βαθειά νερά, ενώ τον χειμώνα σε πιο ρηχά σε βυθούς με πέτρες, και λάσπη ή φύκια.
Πηγές
Κατηγορία:Σερρανίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Γιάμπολ
Ιστορία
Η πόλη επεκτάθηκε επί της βασιλείας του Χαν Ομουρτάγ της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και χτίστηκε ένα νέο φρούριο. Η σημασία του, ως κοντά στα σύνορα, το έκανε σημαντικό κέντρο τόσο για εμπορικούς όσο και για στρατιωτικούς λόγους. Επί της βασιλείας του Βόρις Α΄και του Τσάρου Συμεών ιδρύθηκαν τα πρώτα εκπαιδευτικά κέντρα, κυρίως στο πλαίσιο της εκκλησίας. Βιβλία εισάγονταν από τις φιλολογικές σχολές της Πρεσλάβα και της Οχρίδας και χρησιμοποιούντο στις εκκλησίες της πόλης.
Επί της βασιλείας του Τσάρου Καλογιάν η πόλη ξανάγινε σημαντική, κυρίως λόγω της συνεχιζόμενης σύγκρουσης μεταξύ Βουλγαρίας και Σταυροφόρων. Μια μεγάλη μάχη μεταξύ του Τσάρου Καλογιάν και των Σταυροφόρων έγινε 80 περίπου χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης (Μάχη της Αδριανούπολης), όπου η Βουλγαρία νίκησε τους Σταυροφόρους στις 14 Απριλίου 1205.
Κυρίαρχη θρησκεία είναι η Ορθόδοξη Χριστιανική με αρκετές εκκλησίες (μεταξύ αυτών της Αγίας Τριάδας, του Αγίου Γεωργίου και η μεγαλύτερη ο καθεδρικός του Αγίου Νικολάου του 1888). Υπάρχουν επίσης Ανατολικές Καθολικές και Προτεσταντικές εκκλησίες. Κατά την Οθωμανική περίοδο η πόλη είχε επίσης μεγάλο Μουσουλμανικό πληθυσμό. Οι Οθωμανοί την κατέλαβαν το 1364. Μετονομάστηκε σε "Γιάμπολου". Ηταν κέντρο "Καζάς|καζά", που ανήκε διαδοχικά στο Σαντζάκι του Ορμενίου (με έδρα την Αδριανούπολη) του Εγιαλετίου της Ρούμελης (1364–1420), στο Σαντζάκι της Σιλίστρας του Εγιαλετίου της Ρούμελης (1420-1593), στο Σαντζάκι της Σιλίστρας του ομώνυμου Εγιαλετίου (1593–1830),  στο Σαντζάκι του Ισλίμιγε του Εγιαλετίου της Αδριανούπολης (1830-1878) και στο Σαντζάκι του Ισλίμιγε της Επαρχίας της Ανατολικής Ρωμυλίας πριν ενταχθεί στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας το 1885. Καταλήφθηκε πάλι από τους Οθωμανούς μεταξύ 25 Ιουλίου 1913 και 10 Aυγούστου 1913, κατά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο.
Η πόλη επηρεάσθηκε από τις αναταραχές των αρχών του 20ού αιώνα. Υποδέχθηκε Βούλγαρους πρόσφυγες από τη Μακεδονία μετά την αποτυχημένη Εξέγερση του Ίλιντεν του 1903. Επίσης Βούλγαροι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη εγκαταστάθηκαν στην πόλη μετά τις επιθέσεις του Τουρκικού Στρατού κατά των Βουλγάρων της Θράκης το 1913, ενώ ο Ελληνικός πληθυσμός της (20 περίπου οικογένειες) έφυγαν κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Γιάμπολ φιλοξένησε βάση ζέππελιν της Luftstreitkräfte (Αεροπρία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας για αποστολές στη Ρουμανία, τη Ρωσία, το Σουδάν και τη Μάλτα. Η πόλη επελέγη από τους Γερμανούς λόγω της ευνοϊκής θέσης και των καιρικών συνθηκών της.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Γιάμπολ την πρώτη δεκαετία μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας ξεπέρασε τις 10.000, φτάνοντας τους 11.241 το 1887. Από τότε άρχισε να αυξάνεται από δεκαετία σε δεκαετία κυρίως λόγω των μεταναστών από τις αγροτικές περιοχές και τις γύρω μικρότερες πόλεις και κορυφώθηκε την περίοδο 1985-1992, ξεπερνώντας τις 90.000. Στη συνέχεια ο πληθυσμός άρχισε να μειώνεται γρήγορα, ως συνέπεια της κακής οικονομικής κατάστασης των Βουλγαρικών επαρχιών τη δεκαετία του 1990, που οδήγησε σε νέα μετανάστευση προς την πρωτεύουσα της χώρας Σόφια και το εξωτερικό. Το Φεβρουάριο του 2011 η πόλη είχε πληθυσμό 74.132 κατοίκους, ενώ μαζί με το Δήμο Τούντζα, του οποίου η πόλη είναι διοικητικό κέντρο, ο πληθυσμός ήταν 98.287.
Εθνολογική σύνθεση
Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 74.132
Πολιτισμός
Στο Γιάμπολ βρίσκονται το επαρχιακό Ιστορικό Μουσείο και ένα στρατιωτικό μουσείο. Η πόλη έχει ένα Δραματικό θέατρο και ένα κουκλοθέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Κρητικός αγριόγατος
Ο κρητικός αγριόγατος ή φουρόγατος (Felis silvestris cretensis) είναι ένα υποείδος της αγριόγατας που ζει στην Κρήτη. Ο κρητικός αγριόγατος καταγράφεται ως είδος για πρώτη φορά το 1953. Το ζώο αυτό θεωρούταν για πολλά χρόνια εξαφανισμένο είδος, μέχρι το 1996, όταν δύο φοιτήτριες από το Πανεπιστήμιο της Περούτζα αιχμαλώτισαν ένα άτομο, ενώ υπήρχαν πολλές αναφορές από βοσκούς.
Περιγραφή
Ο κρητικός αγριόγατος είναι μεγαλύτερος από τις οικόσιτες γάτες και τα αρσενικά έχουν μήκος 50 εκατοστά, ενώ η ουρά τους φτάνει τα 30 εκατοστά. Η ουρά του είναι στενή στη βάση και φουντωτή στην άκρη. Στην ουρά του υπάρχουν μαύροι δακτύλιοι. Τρέφεται κυρίως με λαγούς και ζει σε πουρναρότοπους και σε θαμνώνες μεσογειακής βλάστησης με αραιά δέντρα σε υψόμετρο 900 με 1200 μέτρων. Γεννάει 4 ως 7 μικρά 1-2 φορές το χρόνο. Ο Κρητικός αγριόγατος ζει στις κορυφές των Λευκών ορέων, αφού βρέθηκε νεκρό ένα άτομο το 1997. Επίσης ζει στο δάσος του Ρούβα και στο φαράγγι της Σαμαριάς. Ζουν αρκετοί στη Δίκτη, κυρίως στα νοτιοδυτικά, όπου προκαλούν προβλήματα στα μικρά αιγοπρόβατα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Φέλις
Γεώργιος Γρίβας
Ο Γεώργιος Γρίβας (Λευκωσία, 6 Ιουνίου 1897 - Λεμεσός, 27 Ιανουαρίου 1974), γνωστός και με το ψευδώνυμο Διγενής, ήταν Έλληνοκύπριος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.
Γεννημένος στη Λευκωσία, κατατάχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1919. Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία, ενώ την περίοδο του Μεσοπολέμου υποστήριξε το Καθεστώς του Ιωάννη Μεταξα. Έλαβε μέλος στον Ελληνοϊταλικό, στο μέτωπο της Αλβανίας.
Την περίοδο της Κατοχής δημιούργησε τη φιλομοναρχική Οργάνωση Χ, που είχε κυρίως αντικομμουνιστική δράση. Μετά την τριπλή κατοχή της Ελλάδος και τα Δεκεμβριανά, πρωτοστάτησε στη Λευκή Τρομοκρατία. Μετά τη λήξη του Εμφυλίου, μετέβη στην Κύπρο, όπου με τη βοήθεια των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, οργάνωσε την ΕΟΚΑ και ηγήθηκε αγώνα των Κυπρίων για την απελευθέρωση από τον Βρετανικό ζυγό και Ένωση με την Ελλάδα την περίοδο 1955-1959.
Μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και μετά την Τουρκανταρσία του 1963, Ο Γρίβας επέστρεψε στην Κύπρο και βοήθησε στην δημιουργία της τότε νεοσύστατης Εθνικής Φρουράς και εγινε Αρχηγός της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοικήσεως Κύπρου (Α/ΑΣΔΑΚ) που σε περίπτωση πολέμου μέσω της ΑΣΔΑΚ ο στρατηγός Γρίβας θα είχε υπό την διοίκηση του την Εθνική Φρουρά, την ΕΛΔΥΚ και την Ελληνική Μεραρχία.
87
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 87 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γεώργιος Γρίβας
Ανακλήθηκε πίσω στην Ελλάδα το 1967 μετά την κρίση της Κοφίνου.
87
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεώργιος Γρίβας
Το 1971, δημιούργησε την οργάνωση ΕΟΚΑ Β', η οποία μετά τον θάνατο του, κηρύχθηκε εγκληματική οργάνωση.
Ο Γρίβας θεωρείται μια από τις αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Ελληνικής και Κυπριακής Ιστορίας. Από τη μία, υποστηρικτές του προβάλλουν τη δράση της ΕΟΚΑ, και τον θεωρούν απελευθερωτή της Κύπρου από τον βρετανικό ζυγό. Από την άλλη οι επικριτές του προβάλλουν τη δράση του στην κατοχή κατηγορώντας τον ως συνεργάτη των Γερμανών αλλά και τη δράση της ΕΟΚΑ Β'.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1897 ή στις 23 Μαΐου του 1898 στη Λευκωσία. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χάιντς Ρίχτερ, γεννήθηκε σε εύπορη οικογένεια τοκογλύφου και αγγλόφιλου. Σπούδασε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο και τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων στην Αθήνα.
Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή
Το 1916, κατατάχθηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε με επαίνους το 1919 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του πεζικού. Τον Μάιο 1919, μετείχε στο εκστρατευτικό σώμα της Μικράς Ασίας. Υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός στο 30ο Σύνταγμα της 10ης Μεραρχίας και έλαβε μέρος στις μάχες από το Πάνορμο έως τον Σαγγάριο. Πολέμησε στις μάχες του Τουρλού Μπουρνάρ, του Σαγγάριου, του Αφιόν Καραχισάρ και του Εσκή Σεχίρ. Για τα ανδραγαθήματα του παρασημοφορείται με το Χρυσό Μετάλλιο Ανδρείας και Πολεμικό Σταυρό και προήχθη σε υπολοχαγό και το 1926 σε λοχαγό. Σπούδασε στην Ελληνική Ακαδημία Πολέμου. Μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλική Ακαδημία Πολέμου όπου αρίστευσε. Διορίσθηκε καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων και το 1938 προήχθη σε ταγματάρχη.
Κατά την περίοδο της διαμονής του στην Ελλάδα περιφρονούσε την ασταθή Ελληνική Δημοκρατία και χαιρέτησε την ανάληψη της εξουσίας στις 4 Αυγούστου από τον Ιωάννη Μεταξά.
Στον Β´ Παγκόσμιο πόλεμο
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μετατέθηκε στη διεύθυνση επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Κατά την Ιταλική εισβολή εναντίον της Ελλάδας ο Γρίβας μετατέθηκε στο αλβανικό μέτωπο, ύστερα από διαρκή του αιτήματα, όπου και υπηρέτησε από τις 20/1/1941 ως επιτελάρχης της ΙΙ Μεραρχίας. Ο Αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος τον τοποθετεί στο Γραφείο Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου και ορίζεται ως σύνδεσμος του Αλ. Παπάγου με τους διοικητές των μεγάλων μονάδων του μετώπου. Στα τέλη του 1940 προάγεται σε Αντισυνταγματάρχη. Παίρνει μέρος στην άμυνα κατά την Ιταλική επίθεση από 15/1/1941 έως 15/2/1941 στην Κλεισούρα και στις 28/2/1941 αντεπιτίθεται προς Λέκλι, Πεστάνι και Δκόλικο.
Από την «Άγνωστο Μεραρχία» στην οργάνωση «Χ»
Τον Απρίλιο του 1942, ο Πολιτικός σύμβουλος της «Χ», Ζαφείρης Βάλβης, ταξίδεψε στο Κάιρο προκειμένου να συνδεθεί η Χ με την Εξόριστη Κυβέρνηση. Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν, λόγω της κακής φήμης του αρχηγού της, στους κύκλους του Καΐρου.
Απόπειρα δολοφονίας από την ΟΠΛΑ
Στις 11 Οκτωβρίου, μέλη της ΟΠΛΑ αποπειράθηκαν να τον εκτελέσουν. Καθώς διάβαινε προς το Θησείο μέσω της Διονυσίου Αρεοπαγίτου οδικώς, πυροβόλησαν προς το αυτοκίνητο που τον μετέφερε. Ο οδηγός του επιτάχυνε, ο Γρίβας ανταπέδωσε τα πυρά και κατάφερε να διαφύγει αλώβητος.
Δράση κατά λευκή τρομοκρατία και τον Εμφύλιο
Το 1946, μαινόταν η "Λευκή τρομοκρατία". Τον Φεβρουάριο, ο Γρίβας απέστειλε επιστολή στον Πρωθυπουργό Σοφούλη γράφοντας του πως θα πάρει την ασφάλεια του κράτους στα χέρια του. Ο Σοφούλης διέταξε να κλείσουν τα γραφεία της "Χ", όμως οι συντηρητικοί του Τσαλδάρη δεν στηρίξανε την πρόταση. Ωστόσο η αντίδραση του Σοφούλη ήτανε σκληρή και μέλη της Χ περάσανε στην παρανομία ή προσχώρησαν σε άλλες τοπικές ομάδες. Μετά την απαγόρευση, ο Γρίβας αποφάσισε να γίνει πολιτικός. Η Δεξιά, ενωμένη υπό τον Τσαλδάρη του πρότεινε συνεργασία και να του παραχωρήσει 20 έδρες στη βουλή, πράγμα που ο Γρίβας απόρριψε γιατί πίστευε πως θα πήγαινε καλύτερα στις εκλογές. Τελικά στις εκλογές του Μαρτίου του 1946 πήρε 1.848 ψήφους (0,17%) χωρίς να κερδίσει ούτε μια έδρα, ενώ ο Τσαλδάρης θριάμβευσε με 55,12%. Η αποτυχία του Γρίβα ίσως να οφείλεται και στο πελατειακό εκλογικό σύστημα της Ελλάδας.
Πάλι, στις εκλογές του 1950, το κόμμα του Γρίβα κατέβηκε στις εκλογές, παρότι πάλι ο Τσαλδάρης του είχε προτείνει συνεργασία και 20 έδρες, και πάλι δεν πήρε ούτε μία έδρα.
Μετάβαση στη Κύπρο και δημιουργία της ΕΟΚΑ
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, μετέβη μυστικά στην Κύπρο με το ψευδώνυμο Διγενής και εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ, την οποία ίδρυσε ο Μακάριος και ήταν στρατιωτικός αρχηγός της.
Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας
Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, ο Γρίβας συνέχισε να αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα των εξελίξεων. Αναχώρησε για την Ελλάδα, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές, του απονεμήθηκε ο βαθμός του στρατηγού εν αποστρατεία και ανακηρύχθηκε ομόφωνα από την Ελληνική Βουλή άξιο τέκνο της πατρίδος. Τον Ιούνιο του 1964, τον έστειλε ξανά η Κυβέρνηση Παπανδρέου ως επικεφαλής 5.000 στρατιωτών και ανέλαβε την αρχηγία των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων και στη συνέχεια και της Εθνικής Φρουράς με τη συναίνεση του Μακάριου. Το Νοέμβριο του 1967, ελληνοκυπριακές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Γρίβα επιτέθηκαν στους Τουρκοκυπρίους στις περιοχές Άγιος Θεόδωρος και Κοφίνου δυτικά της Λάρνακας, ύστερα από εντάσεις και προκλήσεις μεταξύ των δύο πλευρών, με αποτέλεσμα τον θάνατο 22 Τουρκοκυπρίων και ενός Ελληνοκύπριου. Η Τουρκία απείλησε να εισβάλει στο νησί και η εισβολή απετράπη μόνο με ανταλλάγματα την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο και την ανάκληση του Γρίβα στην Ελλάδα.
Θάνατος
Πέθανε στο σπίτι του στον Άγιο Νικόλαο Λεμεσού, στις 27 Ιανουαρίου 1974 σε ηλικία 76 χρόνων, 6 μήνες περίπου πριν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου στην Κύπρο.
Οι φήμες για την κακή κατάσταση της υγείας του, ξεκίνησαν από τον Ιούνιο του 1973. Ο Γρίβας τις απόρριψε χαρακτηρίζοντας τα δημοσιεύματα και τον Μακάριο «χορό κανίβαλων με διευθυντή ορχήστρας τον ίδιο». Ωστόσο, ο καρδιολόγος Δώρος Παπαπέτρου, ανιψιός του Γρίβα, ανέφερε ότι από το 1972 είχε διαγνώσει ότι πάσχει από στένωση αορτής. μικρογραφία|Ο Γρίβας στην επιθανάτιο κλίνη του, καλυπτόμενος από τη Βασιλική Ελληνική Σημαία
Ξενόγλωσσες πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59 Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Κύπριοι βιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές
Τζανέ
Το Τζανέ (ιταλικά: Zanè) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων (Κύπρος)
Το Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων της Κύπρου δημιουργήθηκε στις 9 Απριλίου 2015. Η έδρα του Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων βρίσκεται στον Άγιο Ανδρέα. Προηγουμένως υπήρχε το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων (1960-2015).
.bm
.bm είναι ο κωδικός top-level domain για τις Βερμούδες στο Διαδίκτυο. Τον διαχειρίζεται ο οργανισμός Bermuda College.
Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων (Κύπρος)
Σημερινός υπουργός είναι ο Αλέξης Βαφειάδης.
.bm
Παραπομπές
Κατηγορία:Βερμούδες Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων (Κύπρος)
Αποστολή
Ο σχεδιασμός και εφαρμογή πολιτικών για τη συνεχή βελτίωση των μεταφορών (αεροπορικές και χερσαίες) και των επικοινωνιών, καθώς και η συνεχής αναβάθμιση της ποιότητας των έργων που υλοποιούνται από το Υπουργείο.
Πρόσθετα, επιδιώκεται η καλύτερη ανάδειξη και αξιοποίηση του αρχαιολογικού πλούτου, καθώς και των άλλων πόρων της χώρας.
Στρατηγικές επιδιώξεις
Οι στρατηγικές επιδιώξεις του Υπουργείου Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων για την τριετία 2021-2023, είναι οι ακόλουθες:
Διατελέσαντες υπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους του Υπουργούς Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων από την ίδρυση του υπουργείου έως σήμερα:
Παραπομπές
Μεταφορων, Επικοινωνιων και Εργων Κατηγορία:Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργεία Μεταφορών Κατηγορία:Υπουργεία Επικοινωνιών Κατηγορία:Υπουργεία Έργων
Νόμος του Μπόιλ
Στη θερμοδυναμική ο Νόμος του Μπόιλ είναι ένας από τους τρεις νόμους των αερίων.
Ιστορικό
Ο Νόμος του Μπόιλ, γνωστός και σαν νόμος Μπόιλ-Μαριότ, πήρε το όνομά του αρχικά από τον Ιρλανδό φυσικό φιλόσοφο Ρόμπερτ Μπόιλ (Robert Boyle), (1627-1691), που πρώτος τον διατύπωσε και δημοσίευσε το 1662. Τον ίδιο νόμο διατύπωσε 14 χρόνια αργότερα και ο Γάλλος φυσικός Εντμέ Μαριότ (Edme Mariotte) (1620–1684), εξ ου και η διπλή ονομασία.
Ορισμός
Σύμφωνα με αυτό το νόμο:
Για τις μεταβολές πίεσης και θερμοκρασίας αν P1 η αρχική πίεση του αερίου, V1 ο αρχικός ειδικός όγκος του και T η σταθερή θερμοκρασία του και προκληθεί μεταβολή της πίεσης και του όγκου του σε P2 και V2 κατά τρόπο που η θερμοκρασία μείνει αμετάβλητη, τότε μεταξύ των παραπάνω στοιχείων του αερίου θα ισχύει η μαθηματική σχέση:
ή και ακόμη
Το γινόμενο επομένως \;PV είναι σταθερό και ισούται με \;nRT όπου \;n ο αριθμός των γραμμομορίων τού αερίου και \;R η παγκόσμια σταθερά των ιδανικών αερίων που στο διεθνές σύστημα μονάδων (S.I) έχει τιμή
Αυτό σημαίνει πως αν διπλασιαστεί η πίεση ενός αερίου ο όγκος του θα υποδιπλασιαστεί και αντίστροφα, φθάνει μόνο η θερμοκρασία του να παραμένει σταθερή. Σύμφωνα με τον νόμο αυτό όταν σπρώχνεται η λαβή της αεραντλίας ποδηλάτου προς τα μέσα, μειώνεται ο όγκος του αέρα με αποτέλεσμα ν΄ αυξάνεται η πίεσή του και να διοχετεύεται πλέον με πίεση στο λάστιχο του ποδηλάτου ώστε να το αναγκάζει τούτο να φουσκώνει.
Επομένως όταν η θερμοκρασία αερίου παραμένει σταθερά το γινόμενο μιας πίεσης του αερίου επί του αντίστοιχου ειδικού όγκου του είναι πάντοτε σταθερός αριθμός. Η δε μαθηματική διατύπωση αυτού είναι: μικρογραφία|250x250εσ|Επίδειξη για το νόμο του Μπόιλ. Οι παραπάνω σχέσεις ισχύουν προφανώς για 1 kg αερίου, δεδομένου ότι σ΄ αυτές υπεισέρχεται ο ειδικός όγκος του V, που παριστά τον όγκο στη μονάδα μέτρησης 1 kg αερίου. Εφαρμόζονται όμως και για περισσότερα του ενός χιλιόγραμμα με την διαφορά μόνο ότι αντί ειδικού όγκου v τοποθετείται τότε ο ολικός όγκος V του αερίου.
Αν τώρα ληφθεί υπόψη ότι ειδικός όγκος και ειδικό βάρος είναι μεγέθη αντίστροφα μεταξύ τους τότε εύκολα συνάγεται ότι η σχέση μεταξύ πιέσεων και ειδικών βαρών του αερίου θα παρίσταται από τον μαθηματικό τύπο:
Ο νόμος των Boyle και Mariotte όπως και οι άλλοι νόμοι των αερίων, ισχύει επακριβώς για ιδανικά αέρια. Οι νόμοι όμως μπορούν να εφαρμοστούν σαν καλή προσέγγιση και σε πραγματικά αέρια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θερμοδυναμική Κατηγορία:Νόμοι των αερίων Κατηγορία:Όγκος
Thermische Zustandsgleichung idealer Gase
88
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 88 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Έθελσγουιθ
Η Έθελσγουιθ (Æthelswith, περί το 838 - 888) ήταν η μόνη γνωστή κόρη του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ και της πρώτης συζύγου του Οσμπούργκα, έγινε βασίλισσα της Μερκίας με τον γάμο της με τον Μπούργκρεντ της Μερκίας (853), το ζεύγος δεν απέκτησε παιδιά. Ο γάμος επιβεβαίωσε την υποταγή του συζύγου της στον πεθερό του την εποχή που τόσο το Ουέσσεξ όσο και η Μερκία υπέφεραν από τις επιδρομές των Βίκινγκ. Ο Μπούργκρεντ είχε προβλήματα στα δυτικά του σύνορα με τους Ουαλούς, ο πεθερός του Έθελγουλφ τον βοήθησε στρατιωτικά να αποκαταστήσει την ηγεμονία του στην περιοχή (853). Οι επιδρομές των Βίκινγκ συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, το 868 ο Μπούργκρεντ αναγκάστηκε ξανά να ζητήσει την βοήθεια του κουνιάδου του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και του Κεντ, ήταν η τελευταία φορά που η Μερκία ζήτησε την βοήθεια του Ουέσσεξ. Η βασιλεία τους τελείωσε το 874 όταν εκθρονίστηκαν από τους Βίκινγκ, η Έθελσγουιθ και ο σύζυγος της δραπέτευσαν στην Ρώμη, ο σύζυγος της πέθανε αμέσως μετά και η Έθελσγουιθ έζησε τα υπόλοιπα χρόνια στην Ιταλία μέχρι τον θάνατο της στην Παβία (888).
Σιισμός
Ο Σιισμός είναι ο ένας από τους δυο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Ο όρος «Σιίτες» αρχικά σημαίνει έναν ή δύο οπαδούς ή ακόμη και μια ομάδα οπαδών, με την έννοια ότι οι οπαδοί ενός δεδομένου ατόμου είναι εκείνοι που βοηθούν αυτό το άτομο ή τους σκοπούς του. Η Σι'ατ Αλί (, που σημαίνει οι ακόλουθοι του Αλί ) είναι μια από τις τρεις παλαιότερες υποδιαιρέσεις του Ισλάμ. Οι οπαδοί της, οι Σιίτες, θεωρούν τον Αλί, τον γαμπρό του Προφήτη Μωάμεθ, ως διάδοχό του στην ηγεσία της μουσουλμανικής κοινότητας.
Έθελσγουιθ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ουέσσεξ
Σιισμός
Προέλευση του όρου
Στο βιβλίο του «Λεξικό Γλωσσικών Προτύπων» (Mu´jam Maqayis al-Lughah), ο Άχμαντ Φάρις (Ahmad Faris), ένας αναγνωρισμένος φιλόλογος του πέμπτου Ισλαμικού αιώνα, μελετά τον όρο «Shaya’a» (Σάγια) ως ρίζα του όρου «Σιίτες». Επισημαίνει δύο ερμηνείες : βοηθώ και διαδίδω. Τουλάχιστον δύο από τις ερμηνείες αυτές βρίσκονται σε όλες τις παράγωγες μορφές της ρίζας αυτής, είτε χρησιμοποιούνται με την αρχική τους σημασία ή με την τεχνική. Για παράδειγμα, το Κοράνι (24:19) χρησιμοποιεί ένα παράγωγο ρήμα της ρίζας αυτής που σημαίνει «διαδίδω». Στην απαρχή της Ισλαμικής ιστορίας, ο όρος «Σιίτες» χρησιμοποιήθηκε με την πρωταρχική ή γενική έννοιά του για οπαδούς διαφόρων ατόμων. Για παράδειγμα, ορισμένα χαντίθ μιλούν για «Σιίτες του Αλί ιμπν Αμπί Τάλιμπ» (Shia of Ali b. Abi Talib) και άλλοι για «Σιίτες του Μου’αβίγια ιμπν Άμπι Σουφιάν» (Shia of Mu´awiyah b. Abi Sufyan). Ωστόσο, όπως θα δούμε παρακάτω, ο όρος σταδιακά απέκτησε μια δευτερεύουσα ή τεχνική σημασία, για παράδειγμα οι οπαδοί του Αλί, εκείνοι που πίστευαν στη θεϊκά ορισμένη Ηγεσία του (Imamate).
Σε πολλά Αραβικά λεξικά, ο όρος «Σιίτες» αναφέρεται τόσο με την κυριολεκτική όσο και με την τεχνική σημασία του, έτσι ώστε είναι εύκολο να δει κάποιος τη σχέση μεταξύ των δύο, δηλαδή οπαδοί γενικά και οπαδοί του Αλί. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές θεολογικές πηγές. Για παράδειγμα, ο Αμπού αλ-Χάσαν αλ-Ασάρι (Abu al-Hasan al-Ash´ari) στο γνωστό του έργο Μακαλάτ αλ-Ισλαμιγίν γουά Ιχτιλάφ αλ-Μουσαλλίν (Maqalat al-Islamiyin wa Ikhtilaf al-Musallin) σχολιάζει την τεχνική ερμηνεία και αναφέρει ότι : «Ονομάστηκαν Σιίτες μόνο επειδή ακολούθησαν τον Αλί και πίστεψαν ότι εκείνος ήταν πιο προνομιούχος από τους άλλους συντρόφους του Προφήτη». [1] Αλ-Ασάρι, Αλί ιμπν Ισμαήλ Αμπου αλ-Χάσαν, Μακαλάτ αλ-Ισλαμιγίν γουά Ιχτιλάφ αλ-Μουσαγίν (Βηρυττός: Νταρ Ιχίγια αλ-Τουράθ αλ-Αραμπί), σελ 5 (σελ 65 στην έκδοση του Μουχιγί αλ-Ντιν Αμπντ αλ-Χαμίντ)
Πίστη
Κατά συνέπεια, μπορούμε να πούμε ότι οι Σιίτες είναι εκείνοι που πιστεύουν τα ακόλουθα σε ό,τι αφορά τη διαδοχή του Προφήτη:
1.  Η διαδοχή ορίζεται με θεϊκή εντολή
3.  Ο άμεσος διάδοχος του Προφήτη Μουχαμμέντ ήταν ο Αλί
Κλάδοι του Σιιτισμού
Αφού παρουσιάσαμε μια γενική εικόνα των γενικών πιστεύω στο Ισλάμ, θα προχωρήσουμε εκτενέστερα σε ορισμένα από τα δόγματα του Σιιτικού Ισλάμ. Κάποια από αυτά τα δόγματα είναι, βέβαια, κοινά με τους μη Σιίτες Μουσουλμάνους, τουλάχιστον στην αρχή αν όχι στις λεπτομέρειες. Ο λόγος που διαχωρίζουμε εδώ αυτά τα δόγματα είναι το γεγονός ότι αποτελούν τον πυρήνα της Σιιτικής σκέψης και πίστης. Όποιος πιστεύει σε όλα αυτά δόγματα μπορεί να αναγνωριστεί ως Σιίτης. ο Σιιτισμός υποδιαιρείται στα ακόλουθα ρεύματα:
Εικόνες
εναλλ.=|μικρογραφία|317x317εσ|[[Ζουλφικάρ|Ζουλφικάρ, το σπαθί του Ιμάμ Αλί ]]
Τζερμεγκέντο
Το Τζερμεγκέντο (ιταλικά: Zermeghedo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μαύροβο (περιοχή)
Το Μαύροβο (Маврово ) είναι μια κοιλάδα στη βορειοδυτική Βόρεια Μακεδονία. Στην κοιλάδα βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Μαύροβο και ένα χειμερινό αθλητικό κέντρο. Μερικοί οικισμοί της περιοχής είναι: Μαύροβο, Νικηφόροβο, Λεούνοβο και Μάβροβι Ανόβι. Αυτή η μικροπεριφέρεια ονομάζεται Μαυρόβο από τον πιο πυκνοκατοικημένο οικισμό της περιοχής, το Μαύροβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας
Τιμ Όουενς
Ο Τιμ Όουενς (Timothy S. "Ripper" Owens, 13 Σεπτεμβρίου 1967) είναι Αμερικανός τραγουδιστής της χέβι μέταλ μουσικής σκηνής, γνωστός ως πρώην μέλος των συγκροτημάτων Judas Priest και Iced Earth, ενώ δραστηριοποιείται με τους Rising Force του Yngwie Malmsteen.
Βιογραφία και Καριέρα
Ο Όουενς γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1967 στο Άκρον του Οχάιο. Οι γονείς του στήριξαν την επιλογή του να ακολουθήσει καριέρα στη ροκ μουσική και στα 18α γενέθλια του η τούρτα είχε τη μορφή του εξώφυλλου από το άλμπουμ "Defenders of the Faith" των Judas Priest.
Πόρετς (Βόρεια Μακεδονία)
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ Κατηγορία:Δήμος Πρίλεπ
Τιμ Όουενς
Βιογραφία και Καριέρα
left|thumb|150px|Ο Όουενς με τους Rising Force το 2008 Το 1985, έγινε μέλος των Damage Inc. μαζί με τους Νταν Τζόνσον και Στιβ Τρεντ, παίζοντας διασκευές σε κλασικά χέβι μέταλ τραγούδια. Την επόμενη χρονιά του έγινε πρόταση να συνεχίσει με τους Breaker, αλλά προτίμησε να παραμείνει στους Damage Inc.. Το 1988, άλλαξαν το όνομα τους σε Brainicide αλλά δύο χρόνια αργότερα, ο Όουενς αποχώρησε λόγω της αλλαγής στο ύφος του συγκροτήματος και εντάχθηκε στους U.S. Metal. Λίγο αργότερα, έγινε μέλος των Winter's Bain και ξεκίνησε να γράφει ένα concept άλμπουμ μαζί με τον κιθαρίστα Λου Σεντ Πολ. Το άλμπουμ "Heart of a Killer"ηχογραφήθηκε στη Γερμανία και κυκλοφόρησε μέσω της "Massacre Records", αλλά επειδή η εταιρεία προώθησε το άλμπουμ μόνο στην Ευρώπη, το συγκρότημα θέλοντας να γίνει γνωστό στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού περιόδευσε σαν British Steel, παίζοντας διασκευές σε τραγούδια των Judas Priest και ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Winter's Bane, οι οποίοι ήταν το ίδιο συγκρότημα! Σε αυτό το διάστημα, πήρε το προσωνύμιο "Ripper" από το ομώνυμο κομμάτι των Judas Priest. Μετά από μερικούς μήνες, οι Winter's Bane σταμάτησαν να υπάρχουν και το συγκρότημα συνέχισε αποκλειστικά σαν British Steel, ενώ το 1995 ο Όουενς έγινε μέλος του grunge συγκροτήματος Seattle.
Το 2003, ο Ρομπ Χάλφορντ επέστρεψε στους Judas Priest οδηγώντας τον Όουενς σε αποχώρηση. Ο τραγουδιστής συνέχισε με τους Iced Earth, συμμετέχοντας στο "The Glorious Burden" του 2004, ενώ το 2006 επανενώθηκε με τον Ντένις Χέιζ των Winter's Bane για να δημιουργήσουν το συγκρότημα Beyond Fear, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ στις 8 Μαΐου 2006. Με τους Iced Earth, ο Όουενς συνέχισε μέχρι τα τέλη του 2007 ηχογραφώντας μαζί τους το άλμπουμ "Framing Armageddon: Something Wicked Part 1" και το ΕΡ "Overture of the Wicked".
Στις αρχές της επόμενης χρονιάς ανακοινώθηκε ότι έγινε μέλος των Rising Force του Yngwie Malmsteen, αντικαθιστώντας τον Ντούγκι Γουάιτ. Μαζί τους έχει ηχογραφήσει τα "Perpetual Flame" και "Relentless". Το 2009, κυκλοφόρησε ο πρώτος του προσωπικός δίσκος με τίτλο "Play My Game", με τη συμμετοχή γνωστών μουσικών του είδους όπως ο Ρούντι Σάρζο, ο Γκρεγκ Γκόλντι, ο Κρις Κάφερι, ο Βίνι Άπις, ο Ντέιβ Έλεφσον, ο Τζεφ Λούμις, κ.α..
Το 2009, δημιούργησε το πρότζεκτ Charred Walls of the Damned μαζί με το ντράμερ Ρίτσαρντ Κρίστι, τον κιθαρίστα Τζον Σούκοφ και τον μπασίστα Στιβ ντι Τζόρτζιο, κυκλοφορώντας το ομώνυμο άλμπουμ τους στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Επίσης, συμμετέχει στα συγκροτήματα HAIL! και Dio Disciples, με πρώην μέλη των Dio.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Τζοβεντσέντο
Το Τζοβεντσέντο (ιταλικά: Zovencedo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Μάγας ο Κυρηναίος
Ο Μάγας ο Κυρηναίος (~317 π.Χ. – 250 π.Χ.) ήταν Μακεδόνας που βασίλεψε στην Κυρήνη (σημερινή Λιβύη) από το 276 έως το 250 π.Χ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φίλιππου, ενός Μακεδόνα ευγενούς, και της Βερενίκης Α΄, μετέπειτα συζύγου του Πτολεμαίου Α΄ του Σωτήρος, ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο. Ο Μάγας ήταν επομένως, ετεροθαλής αδελφός του κατοπινού βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου.
Η διοίκηση της Κυρήνης, ανατέθηκε στο Μάγα με την μεσολάβηση της μητέρας του και ιστορικοί αναφέρουν πως έμεινε επικεφαλής της για πενήντα περίπου χρόνια. Ωστόσο μετά το θάνατο του Πτολεμαίου Σωτήρος, ο Μάγας προσπάθησε σε διάφορες περιπτώσεις να πετύχει την ανεξαρτησία της Κυρήνης, μέχρι που ανακηρύχτηκε βασιλιάς το 276 π.Χ. Κατόπιν, ο Μάγας νυμφεύθηκε την Απάμα, την κόρη του Βασιλιά Αντίοχου Α΄ της Δυναστείας των Σελευκιδών και της Στρατονίκης. Η Απάμα πιθανόν να ταυτίζεται με τη μητέρα του μοναδικού του παιδιού που μας είναι γνωστό, της Βερενίκης Β΄. Έχοντας κάνει αυτή την ισχυρή συμμαχία, απέκτησε τη δύναμη να επιτεθεί εναντίον της Αιγύπτου, σύμφωνα με τον ιστορικό Παυσανία, λίγο μετά την επανάστασή του.
Άρχισε εχθροπραξίες εναντίον του ετεροθαλούς αδελφού του Πτολεμαίου Β΄, επιτιθέμενος στην Αίγυπτο από τα δυτικά, ενώ ο Αντίοχος έκανε επίθεση στην Παλαιστίνη. Ωστόσο ο Μάγας αναγκάστηκε να διακόψει την προσπάθειά του εξαιτίας της επανάστασης των Λιβύων νομάδων Μαρμαριδών. Στην ανατολή ο Αντίοχος Α΄ ηττήθηκε από τα στρατεύματα του Πτολεμαίου. Ο Μάγας κατάφερε τουλάχιστον να διατηρήσει την ανεξαρτησία της Κυρήνης μέχρι το θάνατό του το 250 π.Χ. από καταχρήσεις, αν και λίγο αργότερα το κράτος του απορροφήθηκε εκ νέου από την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο. Η κόρη του Βερενίκη αρραβωνιάστηκε τον μετέπειτα βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης
89
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 89 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τορπιλοβόλο
Το Τορπιλοβόλο (Τ/Β), και παλαιότερα ναυκλαστροβόλο, είναι είδος πολεμικού πλοίου, μεγαλύτερο της τορπιλακάτου με κύριο οπλισμό τορπίλες. Ο τύπος αυτός δημιουργήθηκε στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αι. και χρησιμοποιήθηκε στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αι. με εκτόπισμα 150-300 τον. Στην αρχή ήταν μικρότερο. Σήμερα έχει εκλείψει.
Τα τορπιλλοβόλα του Ελληνικοκύ Πολεμικού Ναυτικού ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Α.Ο.Κ. Ίκαροι Σερρών
Ο Αθλητικός Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Ίκαροι Σερρών είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα των δραστηριοτήτων του την πόλη των Σερρών, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Αγίων Αναργύρων. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1984 και αγωνίζεται με χρώματα το κίτρινο και το σκούρο μπλε. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρικό, παιδικό, εφηβικό και ακαδημίες.
Ιστορική αναδρομή
Οι Ίκαροι Σερρών ιδρύθηκαν το 1984 από τον Μανώλη Κωλέτο. Κατά την παρθενική τους περίοδο εντάχθηκαν στην Β' Κατηγορία Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ., όπου και παρέμειναν για δύο χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου 1985-86 προβιβάστηκαν στην Α' Κατηγορία ανδρών, όπου και συμμετείχαν για δύο περιόδους. Κατά την περίοδο 1987-88 αναδείχθηκαν Πρωταθλητές Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. κερδίζοντας το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν το σερραϊκό μπάσκετ στις Εθνικές Κατηγορίες.
Κατά την πρώτη χρονιά που ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών κατέκτησε την πρώτη θέση στον Όμιλο Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, χάνοντας όμως τον τίτλο του Υπερπρωταθλητή Βορρά από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Παρέμεινε στη Γ' Εθνική όπου αγωνίστηκε συνολικά από το φθινόπωρο του 1988 μέχρι το καλοκαίρι του 1992. Τελικά, κατά την αγωνιστική περίοδο 1992–93 οι Ίκαροι ολοκλήρωσαν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις στην κορυφή του Β' Ομίλου Βορρά, κερδίζοντας παράλληλα και την άνοδο στην αμέσως επόμενη κατηγορία.
Η παραμονή του συλλόγου στη Β' Εθνική Κατηγορία υπήρξε σύντομη, καθώς υποβιβάστηκε την επόμενη άνοιξη.
Ακολούθησε μια μακρά πορεία στη Γ' Εθνική, κατηγορία στην οποία βρήκε το σύλλογο και η αλλαγή της χιλιετίας. Αξιοσημείωτα, τις περιόδους 1999-00 και 2000-01 κατέλαβε τη δεύτερη θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα του ομίλου του χωρίς να προβιβαστεί.
Το πέρας της αγωνιστικής περίοδου 2003-04 βρήκε τελικά τους Ικάρους στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Β' Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής με 20 νίκες και 6 ήττες. Εντούτοις, η παραμονή του συλλόγου στη Β' Εθνική υπήρξε για άλλη μια φορά βραχύβια, καθώς στο τέλος της περιόδου 2004-05 η ομάδα υποβιβάστηκε. Το καλοκαίρι αυτό οι διοικήσεις των τριών μεγαλύτερων ομάδων της πόλης, του Πανσερραϊκού, των Ικάρων και της Α.Ε. Σερρών, αποφάσισαν τη συγχώνευσή τους με στόχο τη δημιουργία μιας ανταγωνιστικότερης ομάδας. Η νέα ομάδα διατήρησε το όνομα «Ίκαροι Σερρών».
Κατά την παρθενική τους περίοδο στην Α2 Εθνική, 2009-10, οι Ίκαροι ολοκλήρωσαν τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 12η θέση στο σύνολο 16 ομάδων, παραμένοντας στην κατηγορία. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο έφτασαν μέχρι τη 2η Αγωνιστική της Β' Φάσης, όπου ηττήθηκαν από τα Τρίκαλα με σκορ 59-86.
Την επόμενη χρονιά, 2010-11, η ομάδα των Σερρών ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείστηκε στην 1η Αγωνιστική της Β' Φάσης με σκορ 61-80 από τον Άρη Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 2011-12 οι Ίκαροι βρέθηκαν και πάλι στην 3η θέση, παραμένοντας στην κατηγορία ως άτυχοι τριπλής ισοβαθμίας στις θέσεις 2 έως 4. Στο Κύπελλο αποκλείστηκαν κατά την 1η Αγωνιστική της Β' Φάσης κατόπιν ήττας με σκορ 85-89 από τον Ίκαρο Καλλιθέας. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, και πάντα στα πλαίσια του Πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής, η ομάδα των Σερρών τερμάτισε στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, αποκλείστηκε από τον Κ.Α.Ο. Δράμας σε αγώνα της 2ης Αγωνιστικής της Β' Φάσης που έληξε 66-81.
Το τμήμα εφήβων του συλλόγου προσέθεσε στην τροπαιοθήκη του ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, εκείνο του έτους 1991.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο.Κ. Ίκαροι Σερρών διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έχοντας συγκεντρώσει 8 νίκες και 18 ήττες, κατέλαβε τη 13η και προτελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Στα μέσα του καλοκαιριού ο σύλλογος δήλωσε αδυναμία συμμετοχής στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, εκφράζοντας προτίμηση για τη Γ' Εθνική, αίτημα που έγινε δεκτό από την Ομοσπονδία.
Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδος η ομάδα γνώρισε την ήττα κατά την Α' Φάση από την Α.Ε. Ψυχικού με σκορ 64-79, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών
Κατά το παρελθόν ο σύλλογος διατηρούσε και γυναικείο αγωνιστικό τμήμα το οποίο κατά τη διάρκεια της πορείας του κατέκτησε δύο φορές το Πρωτάθλημα Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. και συγκεκριμένα κατά τις περιόδους 1988–89 και 1995–96.
1320 Ίμπαλα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ίμπαλα εκτιμάται σε 39,72 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0775. Η Ίμπαλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της με περίοδο που εκτιμάται σε 4 ως 8 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιμπαλα
Νικόλαος Αλεμάννος
Ο Νικόλαος Αλεμάννος ή Niccolò Alamanni ήταν ελληνικής καταγωγής λόγιος του 17ου αιώνα που έζησε και εργάστηκε στην Ιταλία.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νικόλαος Αλεμάννος γεννήθηκε στην Ανκόνα της Ιταλίας από Ανδριώτες γονείς στις 12 Ιανουαρίου 1583. Σε ηλικία 16 ετών περίπου πήγε στη Ρώμη για να φοιτήσει στο Ποντιφίκιο Ελληνικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου, γνωστό και ως Γρηγοριανό Φροντιστήριο, εξαιτίας της ίδρυσής του από τον πεφωτισμένο πάπα Γρηγόριο ΙΓ'. Ο Νικόλαος σημείωσε μεγάλη επίδοση στις επιστήμες, ακόμα και στα Λατινικά και Ελληνικά. Χειροτονήθηκε υποδιάκονος κατά τα έθιμα της ανατολικής εκκλησίας και προορίζονταν για την ανώτερη εκκλησιαστική υπηρεσία. Ασπάστηκε όμως τον καθολικισμό και τελικά χρίστηκε διάκονος κατά το καθολικό δόγμα. Δίδαξε ΄και ο ίδιος Ρητορική και την Ελληνική γλώσσα. Στο Κολλέγιο αυτό υπάρχει πίνακας με την προσωπογραφία του. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται και πολλοί γνωστοί λόγιοι της εποχής, όπως ο Λέων Αλλάτιος, Φραγκίσκος Αρκούδης, Σκιπίων Κοβελλούτης και άλλοι. Ο τελευταίος έγινε γραμματέας του Παύλου Δ', και προώθησε τον Αλεμάννο στην θέση του γραμματέα του καρδινάλιου Μποργκέζε. Το 1614 ο Αλεμάννος λόγω της πολυμάθειάς του διορίστηκε βιβλιοφύλακας του Βατικανού. Το 1623 δημοσίευσε τον Προκόπιο με λατινική μετάφραση, προσθέτοντας και κριτικές σημειώσεις. Στις σημειώσεις αυτές συνηγορεί επιτιθέμενος κατά του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Εξαιτίας αυτής της αφορμής απάντησαν ο Θωμάς Ρίβιος και άλοι υπερασπιζόμενοι τον Ιουστινιανό κατά του Προκοπίου και του Αλεμάννου. Οι διατριβές του Ριβίου δημοσιεύτηκαν το 1628 και το 1631. Μετά από δύο χρόνια ο Νικόλαος δημοσίευσε στα λατινικά την περιγραφή του Αγίου Ιωάννη του Λατράνου. Περιέγραψε λεπτομερώς την ιστορία της περίφημης αυτής μητρόπολης, τα μωσαϊκά και άλλα κοσμήματα, εξήγησε τις επιγραφές με μεγάλη ευχέρεια. Το σύγγραμμα αυτό θεωρείται από τους ειδήμονες περισπούδαστο για την πολιτική του μεσαίωνα και την καλλιτεχνική ιστορία. Ο Αλεμάννος απεβίωσε στην Ρώμη στις 24 Ιουλίου 1626 σε ηλικία 43 ετών. Ο θάνατός του προήρθε όταν φύλαγε ιερό χώρο με οστά μαρτύρων, του επιτέθηκαν και τον σκότωσαν.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
90
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 90 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ποβαρντάριε
Το Ποβαρντάριε (Повардарие) είναι μια γεωγραφική περιοχή στην κεντρική Βόρεια Μακεδονία και περιλαμβάνει όλα τα φαράγγια, τα βουνά και τις κοιλάδες τα οποία βρέχει ο ποταμός Αξιός.
Ο ορός χρησιμοποιείται στη ονομασία της Επισκοπής Ποβαρτάριε της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας - Αρχιεπισκοπής Οχρίδας και στην Επαρχία Βελέσα και Ποβαρντάριε της Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής της Αχρίδας.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βόρειας Μακεδονίας
Ακετόνη
Η προπανόνη (συστηματική ονομασία) ή ευρέως πιο γνωστή ως ακετόνη (εμπειρική ονομασία), ή ασετόν ή 2-οξοπροπάνιο ή β-κετοπροπάνιο ή διμεθυλοκετόνη ή διμεθυλοφορμαλδεΰδη (αγγλικά: acetone, propanone) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C3H<sub href="συντακτικός τύπος">6 O, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά ως CH3COCH3 ή και (συντομογραφικά) Me2CO ή DMK (DiMethylKetone). Είναι η απλούστερη κετόνη που υπάρχει. Η χημικώς καθαρή προπανόνη, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm), είναι ένα άχρωμο και εύφλεκτο υγρό.
Η ακετόνη είναι αναμείξιμη με το νερό και εξυπηρετεί ως ένας σημαντικός (πολικός) διαλύτης και τυπικό καθαριστικό σκευών σε χημικά εργαστήρια. Περίπου 6,9 εκατομμύρια τόννοι προπανόνης παράχθηκαν παγκοσμίως το 2021, κυρίως για χρήση ως διαλύτης και ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή μεθυλομεθακρυλικού οξέος και διφαινόλης Α. Είναι επίσης μια συνηθισμένη πρόδρομη ύλη για την ανοικοδόμηση πιο σύνθετων (από αυτήν) οργανικών ενώσεων. Μερικές συνηθισμένες οικιακές χρήσεις της προπανόνης είναι ως ένα ενεργό αφαιρετικό νυχιών, για το καθάρισμα ή και ξεβάψιμο των νυχιών από όζες και βερνίκια, καθώς και ως αφαιρετικό χρωμάτων γενικότερα.
Παράγεται και αποβάλλεται από το ανθρώπινο σώμα, μέσω φυσιολογικών μεταβολικών διεργασιών. Περιέχεται φυσιολογικά, τόσο στο αίμα, όσο και στα ούρα. Οι διαβητικοί παράγουν προπανόνη σε μεγαλύτερες ποσότητες. Αναπαραγωγικά πειράματα τοξικότητας καταδεικνύουν ότι έχει χαμηλό δυναμικό τοξικότητας για να προκαλέσει προβλήματα αναπαραγωγής. Στην πραγματικότητα, το ίδιο ανθρώπινο σώμα αυξάνει φυσικά τη συγκέντρωση προπανόνης σε έγκυες γυναίκες, θηλάζουσες μητέρες και στα παιδιά, επειδή οι σχετικά αυξημένες ενεργειακές τους ανάγκες οδηγούν στη αύξηση των επιπέδων παραγωγής προπανόνης. Η ιατρική κοινότητα, χρησιμοποιεί πλέον κετογενικές δίετες, που αυξάνουν την προπανόνη στο σώμα, για να μειώσουν τα επιληπτικά επεισόδια, σε βρέφη και παιδιά που υποφέρουν από επιληψία.
Ισομέρεια
Με βάση το μοριακό της τύπο, C3H6O έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) ισομερή θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «2-οξοπροπάνιο» προέρχεται από την «ονοματολογία υποκατάστασης», κατά την οποία η ένωση υποτίθεται ότι είναι προπάνιο, του οποίου δύο άτομα υδρογόνου, του #2 ατόμου άνθρακα, υποκαθίσταται από ένα άτομο οξυγόνου, που συνδέεται με διπλό δεσμό.