cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμαδις της Γαλατίας
Σύνθεση
Το αρχικό χειρόγραφο της όπερας έχει εξαφανιστεί, μαζί με τμήματα μπαλέτου στη μουσική. Μόνο μία έκδοση του λιμπρέτου είναι γνωστή, που χρονολογείται από το 1715. Υπάρχουν δύο δημοσιευμένες εκδόσεις της όπερας, η έκδοση Händelgesellschaft του 1874, και η πρώτη κριτική έκδοση, του Τζον Μέριλ Κναππ, την οποία δημοσίευσε η Bärenreiter το 1971.
Παρουσίαση
μικρογραφία|220x220εσ|Ο Οίκος του Μπέρλινγκτον,1698-99 Η πρεμιέρα της όπερας πραγματοποιήθηκε στο King's Theatre, στο Χέιμαρκετ του Λονδίνου στις 25 Μαΐου 1715. Η παραγωγή, μιας και φρόντισαν αρκετά για αυτήν, στέφθηκε με επιτυχία. Ακόμα και ο Βασιλιάς παρακολούθησε πολλές παραστάσεις. Η όπερα έλαβε τουλάχιστον 17 ακόμη παραστάσεις στο Λονδίνο μέχρι το 1717. Μια σκηνή του έργου όπου έγινε πραγματικά διάσημη κυρίως για τα θεαματικά εφέ της είναι μια σκηνή στην Β΄ Πράξη, όπου ο Άμαδις απευθύνεται στο Συντριβάνι της Αληθινής Αγάπης ερμηνεύοντας μια μακρά καβατίνα εξαιρετικής αισθησιακής ομορφιάς. Για τη σκηνή αυτή, χρησιμοποίησαν ένα πραγματικό συντριβάνι που ψέκαζε πραγματικό νερό. Μάλιστα η σκηνή αυτή απασχολούσε μεγάλο αριθμό μηχανικών σκηνής και υδραυλικούς.
Η όπερα παίχτηκε στο Αμβούργο για 17 παραστάσεις από το 1717 έως το 1720, αλλά με διαφορετικό τίτλο, Οριάνα. Στη συνέχεια, η όπερα παραμελήθηκε μέχρι το 1929 όπου αναβίωσε στο Οσναμπρύκ και στη συνέχεια στην Αγγλία το 1968, από την Unicorn Opera στο Άμπεϊ Χολ του Άμπινγκτον. Με την αναβίωση του ενδιαφέροντος για τη μπαρόκ μουσική και τις ιστορικά τεκμηριωμένες εκτελέσεις από τη δεκαετία του 1960, ο Άμαδις, όπως όλες οι όπερες του Χαίντελ, έχει λάβει παραστάσεις σε φεστιβάλ και Όπερες. Μεταξύ άλλων παραστάσεων, η όπερα έλαβε την πρεμιέρα της στη Βόρεια Αμερική τον Μάρτιο του 2003 στη Μουσική Σχολή Ντον Ράιτ του Δυτικού Πανεπιστημίου του Καναδά και η πρώτη πλήρως ανεβασμένη παραγωγή στη Βόρεια Αμερική ήταν τον Ιούλιο του 2011 στην Όπερα του Central City στο Κολοράντο. Μια άλλη παραγωγή του έργου εμφανίστηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Χαίντελ του Γκέτινγκεν το 2012 και το έργο επίσης παρήχθη από την Όπερα του Χέιμαρκετ, στο Σικάγο το 2015. Το γαλλικό μπαρόκ ερμηνείας συγκρότημα Les Paladins δημιούργησε μια παραγωγή το 2019 που παίχτηκε σε μια σειρά από θέατρα, συμπεριλαμβανομένου του Théâtre de l'Athénée, Παρίσι.
Κατηγορία:Όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ
Γεώργιος Μ. Εμπειρίκος
Ο Γεώργιος Εμπειρίκος (1875 - 1945) ήταν Έλληνας πολιτικός και εφοπλιστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Άνδρο και ήταν γιος του Μιλτιάδη Εμπειρίκου, γόνου της οικογένειας Εμπειρίκου. Ασχολήθηκε με την ναυτιλία στη Ρουμανία, και το 1906 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου συνέχισε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας.
Στις εγκλογές του 1926 εξελέγη βουλευτής Αθηνών, ενώ στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 και 1932 γερουσιαστής. Στις κυβερνήσεις Χαραλάμπη, Κροκιδά, Γονατά διετέλεσε υπουργός επισιτισμού και προσωρινά οικονομικών. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του Ναυτικού Επιμελητηρίου την περίοδο 1937 - 1939.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επισιτισμού Κατηγορία:Βουλευτές Κυκλάδων Κατηγορία:Οικογένεια Εμπειρίκου
Στάθης Χατζής
Ο Στάθης Χατζής του Γεωργίου, από τη Σύμη (1878 - 1936), ήταν ο κορυφαίος «γυμνός δύτης» (δηλαδή χωρίς σκάφανδρο) και σπογγαλιευτής του ελληνικού σπογγαλιευτικού στόλου της Σύμης την περίοδο 1900 – 1930, ο οποίος έγινε γνωστός εξαιτίας των θρυλικών ικανοτήτων του στην ελεύθερη κατάδυση, όπως λέγεται σήμερα η κατάδυση με άπνοια.
Την περίοδο της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα, στις 16 Ιουλίου του 1913 ο Στάθης Χατζής κάνοντας επί πολλές ώρες μια σειρά από ελεύθερες καταδύσεις έως τα 88 μέτρα βάθος, με το καμπανέλι του, όπως λέγανε στη Σύμη, το μάρμαρο το οποίο χρησιμοποιούσε για βάρος στην κατάδυση, εντόπισε στο βυθό και στη συνέχεια έδεσε την χαμένη άγκυρα του ιταλικού θωρηκτού “Regina Margherita”, στα Πηγάδια της Καρπάθου, η οποία βρισκόταν σε βάθος 77 μέτρων. Στην διάρκεια των τριών ημερών των καταδυσεών του ο Στάθης έκανε τουλάχιστον 16 βουτιές σε βάθη ρεκόρ μεγαλύτερα των 50 μέτρων και χρειάστηκε να κατέβει έως τα 88 μέτρα όπως έλεγε ο ίδιος. Ο ίδιος εξηγούσε ότι μάζευε σφουγγάρια ως και στα 100 μέτρα, ενώ στα 30 μέτρα μπορούσε να μένει επί 7 λεπτά μαζεύοντας σπόγγους από τον βυθό. Η περιγραφή των απίστευτων επιδοσεών του από τον ιταλικό στόλο παρέμεινε ένας απίστευτος θρύλος για δεκαετίες, αν και αυτές επιβεβαιώθηκαν στο τέλος του 20ού αιώνα.
Πηγές - Παραπομπές
<references group="1. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΤΑΔΥΣΗ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ - Ο Στάθης Χατζής και οι Γυμνοί Σφουγγαράδες – Ελεύθεροι Δύτες με την Καμπανελόπετρα, Γιάννης Δετοράκης. https://www.yantzi.gr/product/%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b4%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%b7-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83-%ce%b4/" responsive="0" />
https://www.amazon.com/Freediving-Stathis-history-fishing-freedivers/dp/1545344442/ref=tmm_pap_swatch_0?_encoding=UTF8&qid=&sr=
https://www.amazon.co.uk/Eleftheri-Katadisi-Istoria-sfouggarades-kambanelopetra/dp/1543151795/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488111756&sr=8-1&keywords=Eleftheri+Katadisi%3A+H+Istoria
Κατηγορία:Έλληνες δύτες
Γεγονότα Ιουνίου 2012
2 Ιουνίου
(Reuters)
Ο Μουμπάρακ και οι 2 γιοι του, Γκαμάλ και Αλάα, απαλλάσσονται από τις κατηγορίες για διαφθορά. (BBC)
3 Ιουνίου
(VeloNation)
5 Ιουνίου
04:49 UTC στις 6 Ιουνίου. (BBC)
9 Ιουνίου
(The Nation)
13 Ιουνίου
(AFP μέσω Google News)
20 Ιουνίου
(BBC)
24 Ιουνίου
(BBC)
28 Ιουνίου
(AP μέσω Seattle PI)
30 Ιουνίου
06
Γκαμπί της βασίλισσας (Ημισλαβική άμυνα)
Η Ημισλαβική άμυνα (Semi-Slav Defense) είναι μια σκακιστική βαριάντα της ορθόδοξης άμυνας στο μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας, που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Η βαριάντα αυτή μπορεί να επιτευχθεί από έναν αριθμό διαφορετικών ακολουθιών κινήσεων, με την προϋπόθεση ότι τα μαύρα θα προωθήσουν τα πιόνια τους στα τετράγωνα ε6 και γ6, έτσι το άνοιγμα μοιάζει με ένα είδος μίξης της Ορθόδοξης άμυνας και της Σλαβικής άμυνας.
Βαριάντες
Η Ημισλαβική άμυνα καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D43–D49. Οι καταχωρήσεις φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Σιγκούν
Η Σιγκούν (Sigyn -Σίγυν- αρχαία σκανδιναβικά: «νικηφόρα φίλη» ) ήταν νύμφη θεά της σκανδιναβικής μυθολογίας και σύζυγος του Λόκι. Η Σιγκούν αναφέρεται στην Ποιητική Έντα, η οποία συνετέθει τον 13ο αιώνα από προγενέστερες παραδοσιακές πηγές, και στην Πεζή Έντα, η οποία γράφηκε τον 13ο αιώνα από τον Σνόρρι Στούρλουσον. Στην Ποιητική Έντα, υπάρχουν λίγες πληροφορίες για τη Σιγκούν πέρα από τον ρόλο της να βοηθάει τον Λόκι κατά την αιχμαλωσία του. Στην Πεζή Έντα, αναφέρεται ξανά η βοήθεια που προσφέρει στον αιχμάλωτο σύζυγό της, εμφανίζεται σε διάφορα κένινγκ, και η ιδιότητά της ως θεά δηλώνεται δύο φορές. Η Σιγκούν ενδέχεται να εμφανίζεται στο Γκόσφορθ Κρος και έχει αποτελέσει αντικείμενο αρκετών θεωριών και πολιτισμικών αναφορών.
Ποιητική Έντα
Στην 35η στροφή του ποιήματος Βολούσπα της Ποιητικής Έντας, μία Βόλβα (Völva) λέει στον Οντίν, ανάμεσα σε διάφορα άλλα, ότι βλέπει τη Σιγκούν να κάθεται δυστυχής με τον δεμένο σύζυγό της, Λόκι, κάτω από ένα «δασύλιο θερμών πηγών». Η Σιγκούν αναφέρεται για δεύτερη και τελευταία φορά στο τελευταίο πεζό τμήμα του ποιήματος Λοκασένα. Εκεί, ο Λόκι έχει δεθεί από τους θεούς με τα εντόσθια του γιου του, Νάρι, ο γιος του, Βάλι έχει μεταμορφωθεί σε λύκο, και η θεά Σκάδι σφίγγει ένα δηλητηριώδες φίδι στο πρόσωπο του Λόκι, από το οποίο στάζει δηλητήριο. Η Σιγκούν αναφέρεται ξανά ως σύζυγος του Λόκι, κρατώντας μία λεκάνη κάτω από δηλητήριο που στάζει. Η λεκάνη γεμίζει, και την παίρνει από κει, οπότε το δηλητήριο στάζει στον Λόκι, κάνοντας τον να σφαδάζει τόσο βίαια που προκαλούνται σεισμοί οι οποίοι σείουν ολόκληρη τη Γη.
Πεζή Έντα
Η Σιγκούν στην Πεζή Έντα εμφανίζεται στα βιβλία Γκούλφαγκίνινγκ και Σκάλντσκαπαρμάλ. Στο Γκούλφαγκίνινγκ, η Σιγκούν εμφανίζεται στο κεφάλαιο 31. Εκεί, εμφανίζεται ως σύζυγος του Λόκι, και αναφέρεται ότι έχον ένα γιο με όνομα «Νάρι ή Νάρφι». Αναφέρεται ξανά στο Γκούλφαγκίνινγκ στο κεφάλαιο 50, όπου τα γεγονότα αναφέρονται διαφορετκά από ότι στο Λοκασένα. Εδώ οι θεοί έχουν αιχμαλωτίσει τον Λόκι και τους δύο γιους του, οι οποίοι αναφέρονται ως Βάλι, περιγραφόμενος ως γιος του Λόκι, και «Νάρι ή Νάρφι», που ενωρίτερα είχε αναφερθεί και ως γιος της Σιγκούν. Ο Βάλι μεταμορφώνεται σε λύκος από τους θεούς και ξεσκίζει τον αδερφό του «Νάρι ή Νάρφι». Τα εντόσθιά του έπειτα χρησιμοποιούνται για να δεθεί ο Λόκι σε τρεις πέτρες, και τα οποία μετά από αυτό μεταμορφώνονται σε σίδηρο, ενώ η Σκάδι τοποθετεί ένα φίδι πάνω από τον Λόκι. Η Σιγκούν κάθεται δίπλα του και κρατά μία λεκάνη για να πέφτει εκεί το δηλητήριο που στάζει από το φίδι. Ωστόσο όταν η λεκάνη γεμίζει, φεύγει για να αδειάσει το δηλητήριο. Ως αποτέλεσμα αυτού, υπάρχει πάλι η περιγραφή του Λόκι που σφαδάζει τόσο βίαια ώστε να σείεται όλος ο πλανήτης. Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται μέχρι ο Λόκι να καταφέρει να ελευθερωθεί, οπότε και θα αρχίσουν οι διεργασίες για το Ράγκναροκ.
Η Σιγκούν συστήνεται ως θεά (ásynja) στο βιβλίο Σκάλντσκαπαρμάλ, όπου οι θεοί διοργανώνουν μεγάλη γιορτή για τον επισκέπτη Έγκιρ, αλλά και σε κένινγκ για τον Λόκι: «σύζυγος της Σιγκούν», «φορτίο [Λόκι] των με ξόρκι δεμμένων χεριών [της Σιγκούν]», και σε ένα απόσπασμα που παρατίθεται από το Χάουστλονγκ του 9ου αιώνα, «το φορτίο των χεριών της Σιγκούν». Η τελευταία αναφορά για τη Σιγκούν στο Σκάλντσκαπαρμάλ είναι στον κατάλογο των θεών στην ενότητα-παράρτημα Ναφναθούλουρ, στο κεφάλαιο 75.
Αρχαιολογικό αρχείο
Το Γκόσφορντ Κρος (σταυρός του Γκόσφορντ) των μέσων του 11ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται στην Κάμπρια της Αγγλίας, έχει ερμηνευθεί ότι παριστάνει διάφορες μορφές της σκανδιναβικής μυθολογίας. Στο κάτω τμήμα της δυτικής πλευράς του σταυρού υπάρχει η απεικόνιση ενός θηλυκού με μακριά μαλλιά, που σκύβει κρατώντας ένα αντικείμενο πάνω από μία άλλη ξαπλωμένη και δεμένη μορφή. Από πάνω τους και στα αριστερά υπάρχει ένα ερπετό. Η εικόνα έχει ερμηνευθεί ότι αναπαριστά τη Σιγκούν που περιποιείται τον δέσμιο Λόκι.
Θεωρίες
Ενώ το όνομα Σιγκούν (Sigyn) συναντάται ως γυναικείο όνομα σε αρχαίες σκανδιναβικές πηγές (sigr σημαίνει «νίκη» στα αρχαία σκανδιναβικά, και vina «φίλη»), και παρόλο που στις πηγές που σώζωνται περιορίζεται κατά κύριο λόγο σε ένα ρόλο, εμφανίζεται στο Χάουστλονγκ (Haustlöng) του παγανιστικού 9ου αιώνα, γραμμένο από τον σκάλδο Θγιοδολφρ του Χβινίρ. Λόγω αυτής της παλαιάς σύνδεσης με τον Λόκι, η Σιγκούν θεωρείται ότι ήταν θεά και σε παλαιότερες μορφές του γερμανικού παγανισμού.
Σύγχρονη επιρροή
Η σκηνή που η Σιγκούν βοηθά και περιποιείται τον Λόκι έχει απεικονιστεί σε αρκετούς πίνακες, όπως ο «Loke och Sigyn» (1850) του Νιλς Μπλόμερ, «Loke och Sigyn» (1863) του Μάρτεν Έσκιλ Βίνγκε, «Loki och Sigyn» (1879) του Όσκαρ Βέργκελαντ, και η εικονογράφηση «Loki und Sigyn; Hel mit dem Hunde Garm» (1883) του Κ. Έρενμπεργκ. Διάφορα αντικείμενα και τόποι έχουν ονομαστεί από τη Σιγκούν στη σύγχρονη εποχή, όπως οι ποικιλίες νορβηγικών χειμερινών σιτηρών Sigyn I και Sigyn II, ένας χαρακτήρας της Μάρβελ Κόμικς το 1978, το σουηδικό σκάφος MS Sigyn, το οποίο μεταφέρει αναλωθέντα πυρηνικά καύσιμα, μια αναφορά στη λεκάνη που κρατούσε η Σιγκούν για να μαζεύεται εκεί το δηλητήριο καθώς και ο αρκτικός Παγετώνας Σιγκούν.
Πηγές
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Armored Saint EP
Armored Saint EP είναι ο τίτλος του EP σινγκλ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Αυγούστου του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.
Το ΕΡ κυκλοφόρησε έναν χρόνο μετά την δημιουργία του συγκροτήματος και τα τρία κομμάτια του είχαν ηχογραφηθεί πιο πριν για το πρώτο ντέμο τους. Το κομμάτι "Lesson Well Learned" συμπεριλήφθηκε στην συλλογή "Metal Massacre II" της Metal Blade Records.
Μετά την κυκλοφορία του ΕΡ, το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Chrysalis Records, για να επανέλθει στην Metal Blade το 1988 για την κυκλοφορία του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ "Saints Will Conquer".
Τραγούδια
2. False Alarm (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:03
3. On the Way (Bush, Prichard, Phil Sandoval, Vera, Gonzo Sandoval) - 4:43
Μέλη των Armored Saint
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Armored Saint EP" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983 Κατηγορία:Άλμπουμ των Armored Saint
Ανακωχή της Βίλλα Τζούστι
Η Ανακωχή της Βίλλα Τζούστι είναι η ανακωχή η οποία υπεγράφη στη Βίλλα Τζούστι, στη Μάντρια, πλησίον της Πάδοβας (Ιταλία), η οποία σήμανε το τέλος των εχθροπραξιών μεταξύ της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και της Τριπλής Αντάντ, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ανακωχή υπεγράφη στις 3 Νοεμβρίου 1918 στις 15:00 με άμεση εφαρμογή την αμέσως επόμενη ημέρα, 4 Νοεμβρίου στις 15:00, και έθεσε τέλος στις συγκρούσεις οι οποίες λάμβαναν χώρα εντός του Ιταλικού Μετώπου.
Πλαίσιο
Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Βιττόριο Βένετο, τα στρατεύματα της Αυστροουγγαρίας τέθηκαν εκτός μάχης και ξεκίνησαν μία ανοργάνωτη υποχώρηση. Με εκκίνηση τις 28 Οκτωβρίου, η Αυστροουγγαρία επιχείρησε τη διαπραγμάτευση εκεχειρίας, ωστόσο ήταν ιδιαιτέρως επιφυλακτική προς την υπογραφή των κειμένων της ανακωχής. Οι Ιταλοί, παράλληλα, προήλασαν με κατεύθυνση το Τρέντο, το Ούντινε και την Τεργέστη. Έπειτα από την απειλή της διακοπής των διαπραγματεύσεων στις 3 Νοεμβρίου, οι Αυστροούγγροι αποδέχτηκαν τους όρους της ανακωχής. Θα ετίθετο, θεωρητικά, σε εφαρμογή στις 4 Νοεμβρίου, στις 15:00, ωστόσο λόγω μονομερούς διαταγής της αυστροουγγρικής ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης, οι αυστροουγγρικές δυνάμεις σταμάτησαν τις εχθροπραξίες στις 3 Νοεμβρίου. Μετά το πέρας του πολέμου, το Βασίλειο της Ιταλίας προσάρτησε το Νότιο Τιρόλο (σημερινό Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε) και την Τεργέστη, καθώς και την αυστριακή ακτογραμή, βάση των όρων της Συνθήκης του Λονδίνου.
Η ανακωχή
μικρογραφία|Η ανακωχή υπεγράφη επί του συγκεκριμένου τραπεζιού. Οι Αυστριακοί διαπραγματευτές συγκεντρώθηκαν στις 28 Οκτωβρίου στο Τρέντο υπό την ηγεσία του στρατηγού Βίκτορ Βέμπερ Έντλερ φον Βέμπεναου και αποφάσισαν να αναθέσουν στον στρατηγό Άρτουρ Αρτς φον Στράουσενμπεργκ, κατόπιν σχετικής πληροφόρησης του Feldmarechal Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, την αποστολή αντιπροσωπείας αξιωματικών ενώπιον της ιταλικής στρατιωτικής διοίκησης η οποία θα μετέφερε γραπτό αίτημα εκεχειρίας, πλησίον της Λίμνης Γκάρντα, στις 29 Οκτωβρίου 1918.
Ο Αυστροούγγρος λοχαγός Καμίλλο Ρουτζέρα, μέλος της συγκεκριμένης επιτροπής, παρουσιάστηκε στις 29 Οκτωβρίου εμπρός στις ιταλικές γραμμές, όπου έγινε δεκτός με πυροβολισμούς. Έπειτα από την ταυτοποίησή του και την αποκάλυψη του σκοπού της αποστολής του, οδηγήθηκε ενώπιον της διοικήσεως της ιταλικής μεραρχίας στο Άμπανο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 30ής Οκτωβρίου, ο στρατηγός φον Βέμπεναου πέτυχε επίσης να διαβεί τις ιταλικές γραμμές. Την αμέσως επόμενη ημέρα, ως επικεφαλής της αυστριακής αντιπροσωπείας, συνάντησε, πλησίον της Πάδοβας, την ιταλική αντιπροσωπεία υπό την ηγεσία του στρατηγού Πιέτρο Μπαντόλιο. Στις 9:30, την 1η Νοεμβρίου, μία κοινή ιταλική και αυστροουγγρική επιτροπή συνεδρίασε εντός της έπαυλης του κόμη Βέττορ Τζούστι ντελ Τζαρντίνο, και ξεκίνησε τη σύνταξη των κειμένων της μελλοντικής ανακωχής.
Ο φον Βέμπεναου, έχοντας λάβει συγκεκριμένες οδηγίες από τη Βιέννη, αρνήθηκε την αποδοχή τους. Ευρισκόμενος αντιμέτωπος με το αίτημα συνθηκολόγησης και την εσφαλμένη εκτίμηση της Βιέννης αναφορικά με τη στρατιωτική κατάσταση στο μέτωπο, δεν είχε άλλη επιλογή από την αποστολή των τριών μελών της αντιπροσωπείας (Σνέλλερ, Λίχτενσταϊν και Ρουτζέρα) στο Τρέντο προκειμένου να αιτηθούν νέες οδηγίες ενώπιον του στρατηγού Βαλντστέττεν, ο οποίος μετέφερε το αίτημά τους στη Βιέννη.
Η πρώτη συνάντηση μεταξύ του αυτοκράτορα Καρόλου Α΄ της Αυστρίας, των υπουργών και των στρατηγών ολοκληρώθηκε δίχως λήψη απόφασης, με εξαίρεση μία δήλωση προς τους λαούς της Αυστροουγγαρίας. Οι διαδοχικές συνεδριάσεις που έλαβαν χώρα ολοκληρώθηκαν δίχως αποτέλεσμα.
Ενόσω οι επιτροπές στη Βιέννη αρνούνταν την οποιαδήποτε λήψη απόφασης και τις ευθύνες που αυτή θα είχε ως συνέπεια, η αυστριακή αντιπροσωπεία περίμενε μάταια στο Τρέντο και την Πάδοβα σαφείς και ακριβείς οδηγίες, ενώ, την ίδια στιγμή, οι Αυστροούγγροι στρατιώτες, όντες απομονωμένοι δίχως άνωθεν στρατιωτική καθοδήγηση, πέθαιναν ή συλλαμβάνονταν ως αιχμάλωτοι στο μέτωπο.
Αρχικώς, η Βιέννη αποδέχτηκε τους όρους οι οποίοι τέθηκαν από την Τριπλή Αντάντ, ωστόσο, στη συνέχεια, ο αυτοκράτορας αναίρεσε την έγκρισή του. Στις 3 Νοεμβρίου, μέσω σχετικού τηλεγραφήματος, οι αυστροουγγρικές δυνάμεις έλαβαν διαταγή κατάπαυσης του πυρός, ωστόσο ο φον Βέμπεναου στην Πάδοβα αγνοούσε την αυστριακή μονομερή κατάπαυση του πυρός (συνεπώς, δεν υπήρξε κατάπαυση του πυρός από το σύνολο των αυστριακών στρατιωτικών μονάδων) και δεν είχε γνώση των συνομιλιών μέσω τηλεγραφημάτων μεταξύ της Βιέννης και του Τρέντο. Όταν ο φον Βέμπεναου, κατόπιν της αποστολής μέλους της αντιπροσωπείας στο Τρέντο, είχε την ευκαιρία, τελικώς, να διαβάσει ο ίδιος τα τηλεγραφήματα, συγκεχυμένος, αποφάσισε τελικώς την υπογραφή της ανακωχής.
Ο πρώτος επιπρόσθετος όρος της Ιταλίας απαιτούσε σαφώς την κατάπαυση των εχθροπραξιών 24 ώρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας, προκειμένου να μπορέσει να ενημερωθεί το σύνολο των στρατευμάτων σχετικά με τους όρους της ανακωχής. Ο συγκεκριμένος όρος, λογικός για την ιταλική πλευρά, θεωρείτο από την Αυστροουγγαρία ως ελιγμός με στόχο την πρόκληση καθυστέρησης.
Η ανακωχή υπεγράφη στις 3 Νοεμβρίου, στις 15:00, ενώ τέθηκε σε ισχύ στις 4 Νοεμβρίου 1918, στις 15:00.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας Βίλλα Τζούστι Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Αυστροουγγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Βασίλειο της Ιταλίας (1861-1946) Κατηγορία:1918 στην Ιταλία Κατηγορία:1918 στην Αυστροουγγαρία
Πείραμα Miller-Urey
thumb|350px|Η διάταξη του πειράματος
Το πείραμα Μίλερ-Ούρι (ή πείραμα Ούρι-Μίλερ Miller–Urey experiment) ήταν ένα πείραμα το οποίο προσομοίωνε τις υποθετικές συνθήκες που πιστεύονταν τότε ότι επικρατούσαν στην νεαρή Γη εξετάζοντας το ενδεχόμενο της χημικής εξέλιξης. Ειδικότερα το πείραμα εξέτασε την υπόθεση του σοβιετικού επιστήμονα Αλεξάντρ Οπάριν και του Τζ. Μπ. Σ. Χάλντεϊν ότι οι συνθήκες της νεαρής Γης ευνοούσαν χημικές αντιδράσεις οι οποίες θα συνέθεταν οργανικές ενώσεις από ανόργανα υλικά. Το πείραμα θεωρείται το κλασσικό πείραμα πάνω στην προέλευση της ζωής και έγινε το 1952 ενώ δημοσιεύτηκε το 1953 από τον Στάνλεϊ Μίλερ και τον Χάρολντ Ούρι στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
To 2008, μια επαναανάλυση των αρχειοθετημένων διαλυμάτων του Μίλερ από τα αρχικά πειράματα έδειξε ότι σε μία από τις συσκευές είχαν σχηματιστεί 22 αμινοξέα αντί για 5.
Πείραμα και ερμηνεία
Για το πείραμα χρησιμοποιήθηκε νερό (H2O), μεθάνιο (CH4), αμμωνία (NH3) και υδρογόνο (H2). Όλες οι ουσίες σφραγίστηκαν σε μια αποστειρωμένη διάταξη γυάλινων σωλήνων και φιαλίδιων συνδεδεμένων σε βρόχο, με το ένα φιαλίδιο να είναι μισογεμάτο με υγρό νερό και ένα άλλο να περιέχει ζεύγος ηλεκτροδίων. Το υγρό νερό θερμαίνονταν ώστε να προκληθεί εξάτμιση, ενώ πυροδοτούνταν σπινθήρες μεταξύ των ηλεκτροδίων ώστε να προσομοιωθούν οι αστραπές στην ατμόσφαιρα και τους υδρατμούς, ενώ μετά η ατμόσφαιρα κρύωνε ξανά ώστε το νερό να υγροποιηθεί και να διαρρεύσει πίσω στο αρχικό φιαλίδιο σε συνεχή κύκλο.
Μετά από μια μέρα, το διάλυμα που συλλέχθηκε στην παγίδα είχε γίνει ροζ χρώμα και μετά από μια εβδομάδα συνεχούς λειτουργίας το διάλυμα ήταν βαθύ κόκκινο και θολό. Στη συνέχεια η φιάλη ζέσεως αφαιρέθηκε και προστέθηκε χλωριούχο υδράργυρο για να αποφευχθεί η μικροβιακή μόλυνση. Η αντίδραση διακόπηκε με προσθήκη υδροξειδίου του βαρίου και θειικού οξέος, και εξατμίστηκε για την απομάκρυνση των ακαθαρσιών. Χρησιμοποιώντας χρωματογραφία χαρτιού, ο Μίλερ αναγνώρισε πέντε αμινοξέα που υπάρχουν στο διάλυμα: γλυκίνη, α-αλανίνη και β-αλανίνη ταυτοποιήθηκαν θετικά, ενώ το ασπαρτικό οξύ και το α-αμινοβουτυρικό οξύ (ΑΑΒΑ) ήταν λιγότερο σίγουρα, εξαιτίας των κηλίδων που είναι λιπαρά
Σαιν-Ζελί-ντυ-Φεσκ
Το Σαιν-Ζελί-ντυ-Φεσκ (γαλλικά: Saint-Gély-du-Fesc, οξιτανικά: Sant Geli dau Fesc) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζιλουά (γαλλικά: Saint-Gillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Συμβαλλόμενος
Ο συμβαλλόμενος ή αλλιώς το συμβαλλόμενο μέρος είναι εκείνος που συνάπτει με κάποιον άλλο μία σύμβαση. Ο όρος απαντά σε όλους τους κλάδους του δικαίου.
Στο χώρο του διεθνούς δικαίου, οι συμβαλλόμενοι είναι κράτη ή διεθνείς οργανισμοί. Οι συμβάσεις που συνάπτουν κράτη ή διεθνείς οργανισμοί είναι περισσότερο γνωστές ως διεθνείς συνθήκες ή διεθνείς συμβάσεις και αποτελούν την κύρια πηγή του διεθνούς δικαίου.
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
R.E.M.
Οι R.E.M. ήταν Αμερικανικό ροκ συγκρότημα, πρωτοπόρο της εναλλακτικής ροκ, και ένα από τα δημοφιλέστερα συγκροτήματα των δεκαετιών του '80 και του '90. To όνομά τους το πήραν μετά από προτάσεις που έκαναν οι οπαδοί τους στην πρώτη τους συναυλία και κατά τη βασικότερη εκδοχή είναι τα αρχικά από τις λέξεις Rapid Eye Movement, η οποία είναι η φάση του ύπνου στη διάρκεια της οποίας βλέπουμε τα όνειρα. Ιδρύθηκαν στην Αθήνα, της Γεωργίας των ΗΠΑ το 1980 από τους Μπιλ Μπέρι (ντραμς), Πίτερ Μπακ (κιθάρα), Μάικ Μιλς (μπάσο) και Μάικλ Στάιπ (φωνητικά). Το 1997 τα μέλη του συγκροτήματος έγιναν τρία, καθώς αποχώρησε ο Μπιλ Μπέρι. Έχουν γράψει πολλά τραγούδια, κάποια από τα οποία σήμερα θεωρούνται κλασσικά, όπως τα: Losing My Religion, Everybody Hurts και The One I Love. Το 2007 οι REM μπήκαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 ανακοίνωσαν από την ιστοσελίδα τους, τη διάλυση του συγκροτήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από την Τζόρτζια Κατηγορία:R.E.M.
ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουργκ
Η ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουργκ (γερμανικά: EWE Baskets Oldenburg) είναι γερμανική επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης. Εδρεύει στο Όλντενμπουργκ της Γερμανίας και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στην Große EWE Arena, χωρητικότητας 6.069 θεατών.
Ιστορία
Ο σύλλογος ξεκίνησε το έτος 1954 ως τμήμα καλαθοσφάιρισης του αθλητικού συλλόγου Όλντενμπουργκερ Τούρνερμπουντ (Oldenburger Turnerbund). Κατά το έτος 2001, το τμήμα καλαθοσφάιρισης της Όλντενμπουργκερ διαμορφώθηκε ως νέος διακριτός σύλλογος με την επωνυμία ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουργκ, βασισμένη στον κύριο χωρηγό της ομάδας την εταιρεία EWE AG.
Την περίοδο 2008–09, η ΕΒΕ Μπάσκετς Όλντενμπουργκ γνώρισε τη μεγαλύτερή της επιτυχία κατακτώντας το Πρωτάθλημα Γερμανίας. Ως εκ τούτου, την επόμενη περίοδο, 2009–10, αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα. Το 2015, στέφθηκε κυπελλούχος Γερμανίας ως οικοδέσποινα του Final Four. Στον ημιτελικό, η Όλντενμπουργκ νίκησε τη Βόννη με 71–77 και στον τελικό επικράτησε της Μπάμπεργκ με 70–72.
Ονομασίες
Έπειτα από την ανεξαρτητοποίηση της, η ομάδα μετονομάστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2001 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2001
Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων
thumb|right|Το Μουσείο Η.Σ.Α.Π. στον σταθμό Πειραιά Η δημιουργία του Μουσείου Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων ήταν ένα όραμα του Μανώλη Φωτόπουλου, (υπαλλήλου των Η.Σ.Α.Π.) από το 1990. Ο ίδιος ξεκίνησε, αμέσως μετά την συνταξιοδότησή του το 1995, την υλοποίησή του.
Όταν πλέον οι προμήθειες υλικών παρουσίαζαν ικανό αριθμό για την έκθεσή τους άρχισε η αναζήτηση του κατάλληλου χώρου. Τελικά μετά από πολλές και μεγάλες προσπάθειες βρέθηκε και παραχωρήθηκε ο χώρος που βρίσκεται σήμερα το μουσείο αυτό εντός του Σταθμού Πειραιώς.
Επίσης με σχετική απόφαση και χρηματοδότηση της εταιρείας πραγματοποιούνται στο διάστημα 2003-2004 η αρχιτεκτονική μελέτη και οι απαραίτητες εργασίες για την μετατροπή του εγκεκριμένου χώρου σε εκθεσιακό. Ακολούθησε η φωτογράφιση και η δημιουργία μητρώου εκθεμάτων της μέχρι τότε συλλογής. Τέλος εκπονήθηκε μουσειογραφική μελέτη όπου και ακολούθησαν συμπληρωματικές εργασίες.
Τον Νοέμβριο του 2005 εγκαινιάζεται το Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων έχοντας πλέον στη συλλογή του περισσότερα από 2000 αντικείμενα καθώς και περισσότερα από 3000 βιβλία, έντυπα και φωτογραφίες τα οποία και αποτελούν τη βάση για την μελλοντική επέκταση με παράλληλη δημιουργία βιβλιοθήκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πειραια Ηλεκτρικων Σιδηροδρομων
2 Οκτωβρίου
1 Οκτωβρίου | 2 Οκτωβρίου | 3 Οκτωβρίου
Η 2α Οκτωβρίου είναι η 275η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (276η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 90 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σαιν-Ζενιές-ντε-Φοντεντί
Το Σαιν-Ζενιές-ντε-Φοντεντί (γαλλικά: Saint-Geniès-de-Fontedit, οξιτανικά: Sant Ginièis de Fontarecha) είναι γαλλική κοινότητα στον Νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζενιεσουά (γαλλικά: Saint-Geniessois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Λίνας (ολυμπιονίκης)
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20468-452%20BC,%20Olympia.%2078-82th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 78ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Λίνας (5ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του οπλιτόδρομου κατά τους 81ους (456 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, και η πόλη καταγωγής του δεν είναι γνωστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του οπλίτη δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Μέγαρο ντε Σουαζέλ (Παρίσι)
Το Μέγαρο ντε Σουαζέλ (αρχικά ονομαζόταν Μέγαρο ντε Κοζά) ήταν ένα Παρισινό αρχοντικό, που κατασκευάστηκε το 1704 με σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα Ζαν-Σιλβάν Καρτού, για τον πλούσιο τραπεζίτη και συλλέκτη τέχνης Πιέρ Κοζά. Βρίσκονταν στη δυτική πλευρά της οδού Ρισελιέ, νότια της διασταύρωσης με τη Μεγάλη Λεωφόρο (κοντά στη σημερινή 91 και 93 οδό Ρισελιέ, μεταξύ της οδού Ντ’ Αμβουάζ και της οδού Αγίου Μάρκου στο 2ο διαμέρισμα του Παρισιού). Ο Δούκας του Σουαζέλ απέκτησε την έπαυλη το 1750. Κατεδαφίστηκε το 1780, η ιδιοκτησία υποδιαιρέθηκε και το Θέατρο Όπερας-Κομίκ, κατασκευάστηκε εκεί που πριν ήταν ο κήπος.
Περιγραφή
Η πρόσοψη του δρόμου είχε μέτριο πλάτος, αλλά η ιδιοκτησία διευρύνθηκε αρκετά προς τα πίσω. Ένα προαύλιο σε σχήμα U προηγούνταν της εισόδου της αυλής που ένωνε τις ακριανές πτέρυγες του αρχοντικού, καθώς και το κεντρικό οικονομικό τετράγωνο στο δυτικό άκρο. Το σπίτι ήταν αρκετά φωτεινό, καθώς είχε τρεις εξωτερικές προσόψεις που πρόσφεραν θέα στον κήπο προς τα βόρεια, δυτικά και νότια.
Ο ζωγράφος Ζαν-Αντουάν Ουέτο, τον οποίο ο Κοζά υποστήριξε γενναιόδωρα, δημιούργησε τέσσερις οβάλ πίνακες που απεικόνιζαν τις εποχές, για την τραπεζαρία. Ο Κάρολος ντε Λα Φούς, ο οποίος έζησε στην έπαυλη ως φιλοξενούμενος του Κοζά και πέθανε εκεί το 1716, ζωγράφισε στο θολωτό ταβάνι την «La Naissance de Minerve» (Η Γέννηση της Μινέρβα). Ως φιλοξενούμενος του Κοζά τα έτη 1715–1716, ο γλύπτης Πιέρ Λε Γκρο ο Νεότερος, διακόσμησε το ερμάριο της έπαυλης, καθώς και το παρεκκλήσι στο υπέροχο καταφύγιο του Κοζά, το κάστρο του Μουμροσί.
Λάκης Βασιλειάδης
Ο Βασίλης (Λάκης) Βασιλειάδης (10 Απριλίου 1985) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμων, πολιτικός, περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας και βουλευτής Πέλλας της Νέας Δημοκρατίας.
Μέγαρο ντε Σουαζέλ (Παρίσι)
Περιγραφή
Η πινακοθήκη στη δυτική πλευρά του κύριου ορόφου, στο κεντρικό οικονομικό τετράγωνο, είχε καθρέφτες που αντανακλούσαν στον κήπο όπως η αίθουσα των καθρεφτών στις Βερσαλλίες. Ένας κήπος με φρούτα περνούσε κατά μήκος της λεωφόρου στα βόρεια, καθώς και ένας κήπος κουζίνας (δηλαδή ένα μέρος στο οποίο καλλιεργούνταν λαχανικά ή βότανα, για χρήση στην κουζίνα) στην άλλη πλευρά της λεωφόρου, τον οποίο ο Κοζά, με μεγάλο κόστος είχε συνδέσει με τον επίσημο κήπο με ένα υπόγειο πέρασμα.
Λάκης Βασιλειάδης
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Λάκης Βασιλειάδης γεννήθηκε στα Γιαννιτσά, με καταγωγή από το Μάνδαλο Πέλλας, στις 10 Απριλίου 1985.
Μέγαρο ντε Σουαζέλ (Παρίσι)
Περιγραφή
Το ενδιαφέρον του Κοζά για τις τέχνες περιλάμβανε τη μουσική και πραγματοποιούσε συχνές συναυλίες στο σπίτι του στο Παρίσι και στο Μουμροσί. Ο καλλιτέχνης Νικολά Λανκρέ δημιούργησε ένα σκίτσο σε καμβά από μία από αυτές τις διάσημες συναυλίες, που πραγματοποιήθηκε γύρω στο 1720 στη Μεγάλη Γκαλερί με θέα στον κήπο. Οι ερμηνευτές αποτελούνταν από μια τραγουδίστρια και από δέκα μουσικούς, που έπαιζαν τσέμπαλο, φαγκότο, έξι βιολιά, κοντραμπάσο και τσέλο(Βιολοντσέλο).
Λάκης Βασιλειάδης
Βιογραφικά Στοιχεία
Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και δραστηριοποιήθηκε έντονα ως μέλος τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ακολούθως, σπούδασε στη Νομικά στο Τμήμα Νομικής στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.
Μέγαρο ντε Σουαζέλ (Παρίσι)
Σουαζέλ
Ο Ετιέν Φρανσουά, δούκας του Σουαζέλ, απέκτησε το αρχοντικό το 1750, μετά το γάμο του με τη Λουίζ Ονορίν Κοζά, κόρη του Λουί Φρανσουά Κροζά, μαρκήσιου ντυ Σατέ. Ο Σουαζέλ έκανε πολλές βελτιώσεις στο σπίτι μέχρι να γίνει ένα από τα πιο πολυτελή στο Παρίσι. Το εσωτερικό του σπιτιού, απεικονίστηκε πάνω στο περίφημο διακοσμητικό κουτί Σουαζέλ από τον μινιατουρίστα Λουί-Νικολά Βαν Μπλάρενμπεργκ (1770–1771). Οι τοίχοι ήταν πιθανών καλυμμένοι με απλή ξύλινη επένδυση, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν ήδη κτιστεί από τους αδελφούς Κοζά, και τα πατώματα ήταν κατασκευασμένα από εξωτικά ξύλα. Η έπαυλη στέγαζε μια μεγάλη συλλογή από σημαντικούς πίνακες ζωγραφικής, που αποτελούνταν κυρίως από ολλανδικές, φλαμανδικές και γαλλικές εικόνες, συμπεριλαμβανομένων οκτώ έργων του Ρέμπραντ. Ιταλικοί πίνακες που κληρονόμησε η σύζυγος του από τον πατέρα της τοποθετήθηκαν στη Μεγάλη Πινακοθήκη στο εξοχικό τους κτήμα, το Κάστρο του Σάντελου.
Λάκης Βασιλειάδης
Βιογραφικά Στοιχεία
Διετέλεσε Πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ Πέλλας από το 2010 έως το 2012 και αιρετό μέλος της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας στον Νομό Πέλλας από το 2007 έως το 2013.
Μέγαρο ντε Σουαζέλ (Παρίσι)
Θέατρο Όπερας-Κομίκ
Γύρω στο 1780, ντροπιασμένος και σε οικονομική δυσκολία, ο Σουαζέλ αποφάσισε με τη βοήθεια του τραπεζίτη φίλου του, Ζαν-Ζοζέφ ντε Λαμπόρντ, να υποδιαιρέσει την περιουσία του για ανάπτυξη. Το βορεινό κομμάτι του κήπου, που έφτανε ως στη λεωφόρο οροθετήθηκε, και νότια από τον ξενώνα της Δούκισσας του Γκραμόν, Μπεατρίξ ντε Σουαζέλ-Σταινβίλ, έγινε το Θέατρο Όπερας-Κομίκ, το οποίο άνοιξε το 1783.
Λάκης Βασιλειάδης
Βιογραφικά Στοιχεία
Έχει δρστηριοποιηθεί και στον αθλητικό χώρο, όπου υπήρξε Πρόεδρος στην ποδοσφαιρική ομάδα «Δόξα Μανδάλου» και σήμερα είναι Πρόεδρος του «ΠΑΟΚ Γιαννιτσών» και παράλληλα μέλος του ΔΣ του Ναυτικού Ομίλου Γιαννιτσών.
Το 2014 εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς Περιφερειακός Σύμβουλος Πέλλας με το συνδυασμό του Απόστολου Τζιτζικώστα και ανέλαβε καθήκοντα εντεταλμένου Περιφερειακού Συμβούλου για θέματα Ανάπτυξης, Υγείας, Περιβάλλοντος και Αθλητισμού́ καθώς επίσης και Οικονομικών και Πολιτικής Προστασίας της Π.Ε. Πέλλας, θέση την οποία διατήρησε έως και το 2019. Τον Μαΐου του 2019 επανεξελέγεται Περιφερειακός Σύμβουλος Πέλλας με το συνδυασμό του Απόστολου Τζιτζικώστα.
Στις Εθνικές Εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εκλέχθηκε Βουλευτής Πέλλας και κατά την πρώτη συνεδρίαση της Βουλής εκλέχθηκε Γραμματέας του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Κατά την τρέχουσα Κοινοβουλευτική Περίοδο συμμετέχει στη Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, την Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και την Υποεπιτροπή για την καταπολέμηση της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης των Ανθρώπων της Βουλής των Ελλήνων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα Λάκη Βασιλειάδη
Στιβ Γκρίμετ
Ο Στιβ Γκρίμετ (αγγλικά: Steve Grimmett) ήταν Άγγλος τραγουδιστής και μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, ενώ έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με ονόματα όπως οι Onslaught και οι Lionheart.
Καριέρα
Ο Γκρίμετ ξεκίνησε την μουσική του πορεία με τους Medusa, το 1978. Τέσσερα χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στους Grim Reaper, με τους οποίους γνώρισε επιτυχία με τρεις δίσκους οι οποίοι μπήκαν στα αμερικάνικα τσαρτ. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1988, μετά από δικαστικές διαμάχες με την δισκογραφική τους εταιρεία, Ebony Records.
Το 1989, ο Γκρίμετ αντικατέστησε τον Σάι Κίλερ στους Onslaught, με τους οποίους ηχογράφησε το άλμπουμ "In Search of Sanity". Στη συνέχεια, σχημάτισε τους Lionsheart με το ντράμερ Άντονι Κρίστμας, τον κιθαρίστα Μαρκ Όουερς, τον μπασίστα Στιβ Όουερς και τον κιμπορντίστα Γκράχαμ Κολέτ. Μετά από συνεχείς αλλαγές μελών, το συγκρότημα γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία, με το ομώνυμο άλμπουμ του να σκαρφαλώνει στο # 12 και το "Pride In Tact" στο # 68. Ακολούθησαν τα "Under Fire" το 1998 και "Abyss" το 2004.
Κιλικία
thumb|right|350px|Χάρτης ιστορικών περιοχών της Μικράς Ασίας Η Κιλικία είναι η νοτιοανατολικότερη παράλια περιοχή της Μικράς Ασίας (έναντι της Κύπρου). Αρχαιότερη ονομασία της ήταν Αώα από το όνομα ποταμού της, του Αώου, αγνώστου προσδιορισμού σήμερα.
Γενικά
Η Κιλικία που σήμερα αποτελεί έκταση της Τουρκίας εκτείνεται από το Κορακήσιο (αρχ. Αλαία) μέχρι τις Κιλίκιες πύλες. Φυσικά όριά της είναι ανατολικά το Αμανό όρος, βόρεια και δυτικά η οροσειρά του Ταύρου και νότια το Κιλίκιο πέλαγος (ΒΑ. λεκάνης Μεσογείου).
Στιβ Γκρίμετ
Καριέρα
Το 2006, οι Grim Reaper επανενώθηκαν πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις σε διάφορα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, με την σύνθεση η οποία ηχογράφησε το προσωπικό άλμπουμ του Γκρίμετ με τίτλο "Personal Crisis", το 2007. Έχει ανακοινωθεί η ηχογράφηση του πρώτου δίσκου του συγκροτήματος μετά το "Rock You to Hell" του 1987, με πιθανή κυκλοφορία μέσα στο 2014. Τελικά, το άλμπουμ "Walking in the Shadows" έφθασε στα ράφια των δισκοπωλείων το 2016.
Κιλικία
Γενικά
Αρχαίες χώρες συνορεύουσες ήταν προς Δ. η Παμφυλία, η Πισιδία και η Ισαυρία, προς Β. η Λυκαονία και η Καππαδοκία, προς Α. η Κομμαγηνή και Ν.Α. η Συρία. Αρχαιότερα ήταν χώρα της Καππαδοκίας. Η συνολική της έκταση 35.000 τ.χλμ. διαιρείτο χωρογραφικά σε δύο τμήματα το δυτικό καλούμενο Τραχεία Κιλικία ή Τραχειώτις (πρόποδες και υψίπεδο του Ταύρου)και το ανατολικό καλούμενο Πεδιάδα. Τις περιοχές αυτές τις χωρίζει το όρος Καλύκανδρος. Ακόμη και σήμερα η Τραχεία Κιλικία στερείται μεγάλων δρόμων με έδαφος γενικά άδενδρο και άγονο. Αντίθετα η Πεδινή είναι ευφορώτατη. Τρεις ποταμοί διαρρέουν την πεδινή χώρα οι: Κύδνος, Σάρος και Πύραμος κανένας όμως πλωτός. Μεγάλη η παραγωγή σε δημητριακά, οίνο, λάδι και του χαρακτηριστικού χονδρού υφάσματος κιλίκιου(*).
Στιβ Γκρίμετ
Καριέρα
Τον Ιανουάριο του 2017, οι Grim Reaper έπαιζαν στο Εκουαδόρ όταν ο Γκρίμετ ένιωσε μία αδιαθεσία και αναγκάστηκε να ολοκληρώσει την συναυλία καθήμενος. Αφού μεταφέρθηκε σε τοπικό νοσοκομείο, υποβλήθηκε σε εγχείρηση ώστε να αφαιρεθεί μια μόλυνση από το δεξί του πόδι. Η μόλυνση πρόλαβε να εξαπλωθεί με αποτέλεσμα να χρειαστεί να ακρωτηριαστεί μέρος του δεξιού ποδιού του τραγουδιστή.
Κιλικία
Γενικά
Το κλίμα της μεν τραχείας ηπειρωτικό, της δε πεδινής μεσογειακό.
Στιβ Γκρίμετ
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Κιλικία
Γενικά
Κάτοικοι της χώρας οι Κίλικες.
Στιβ Γκρίμετ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί
Κιλικία
Ιστορικές Πόλεις
Πόλεις άξιες λόγου ήταν η Ταρσός (πρωτεύουσα επί του Κύδνου π.), τα Άδανα, η Μοψουεστία (=Μόψου-Εστία), Μόψου-Κρήνη, Ανάβαρζα, Καυδιούπολη, παράλιες δε το Κορακήσιο (η δυτικότερη πόλη), η Σελινούς (αργ. Τραϊανούπολη), Αντιόχεια Μικρά, η Αφροδισιάδα, Σελεύκεια, οι Σόλοι (Γερμανικούπολη), Πομπηϊούπολη, Αρσινόη, ο Μάλλος και η Ισσός (η ανατολικότερη πόλη).
Προϊστορία
thumb|Ο μάρτυρας άγιος Ανδρόνικος από την Κιλικία (ψηφιδωτό στη [[Μονή της Χώρας).]] Η Κιλικία κατοικείται από τη Νεολιθική περίοδο, οι πρώτες εγκαταστάσεις εμφανίζονται την 8η χιλιετία π.χ. Την εποχή των Χετταίων τη δεύτερη χιλιετία π.χ. η περιοχή ήταν χωρισμένη στην "Επίπεδη Κιλικία" στα πεδινά και στην "Τραχεία Κιλικία" στις ορεινές περιοχές στα δυτικά. Οι Κίλικες αναφέρονται στις πρώτες Ασσυριακές επιγραφές στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.χ. σαν "Κιλικιού" και ήταν μια από τις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της δυτικής Ασίας. Ο Όμηρος αναφέρει την "πεδιάδα των Αλεάνων" από την οποία ο Βελλεροφόντης μετέφερε τους κατοίκους βορειοδυτικά και τους έκανε συμμάχους των Τρώων. Οι περισσότερες πόλεις της Κιλικίας που καταγράφονται από τον Όμηρο έχουν προ-Ελληνικά ονόματα : Τάρσους (Ταρσός), Ίνγκιρα (Αγχιάλη), Άδανα, Παχρό (Μοψουεστία) και Κίντα (Ανάζαρβος).
Αρχαία χρόνια
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι γύρω στο 1650 π.χ. οι Χετταίοι βασιλείς Χατουσίλις Α΄ και Μουρσίλις Α΄ είχαν πολλές ελευθερίες κινήσεων κατά μήκος του ποταμού Κειχάν κάτι που δείχνει ότι είχαν τον έλεγχο της Κιλικίας όταν πολεμούσαν με τη Συρία. Μετά τον θάνατο του Μουρσίλις γύρω στο 1595 π.χ. οι Χουρρίτες απέκτησαν την κυριαρχία από τους Χετταίους και η Κιλικία ήταν ελεύθερη δυο αιώνες. Ο πρώτος βασιλιάς της ελεύθερης Κιλικίας ο Ισπουταχσού γιος του Παριγιαβάτρι καταγράφεται σε Χιττίτικες και σφηνοειδείς επιγραφές σαν "Μεγάλος βασιλιάς". Ο Ισπουταχσού καταγράφεται επίσης σε συνθήκη με τον βασιλιά των Χετταίων Τελίπινου στα Χιττίτκα και στα Ακκαδικά. Τον επόμενο αιώνα ο βασιλιάς της Κιλικίας Πιλλίγια ολοκλήρωσε τις συνθήκες με τον Ζιντάντα Β' και τον Ιντριμί των Αλαλακί, ο Ιντριμί εμφανίζεται να κάνει επιδρομές σε στρατιωτικούς στόχους της ανατολικής Κιλικίας. Ο Νικμέπα διάδοχος του Ιντριμί στον θρόνο της Αλαλακί θα ζητήσει τη βοήθεια του Χουρρίτη αντιπάλου Σώσταταρ των Μιταννί για να ελαττώσει την εξουσία της Κιλικίας, οι προσπάθειες του θα είναι μάταιες αφού οι Χετταίοι κατέλαβαν την Κιζουβάτνα και απείλησαν ολόκληρη την Κιλικία. Ο Σουνασσούρα Β΄ δήλωσε υποταγή στους Χεταίους και έγινε ο τελευταίος βασιλιάς της αρχαίας Κιλικίας.
Τον 13ο αιώνα π.χ. οι Λαοί της Θάλασσας λεηλάτησαν την περιοχή, οι Χουρρίτες κάτοικοι μετακινήθηκαν βορειοανατολικά προς την οροσειρά του Ταύρου και εγκαταστάθηκαν στην Καππαδοκία. Τον 8ο αιώνα π.χ. η περιοχή κυβερνήθηκε από τη δυναστεία του Μόψου, θεωρείται ο ιδρυτής της Μοψουεστίας αν και η πρωτεύουσα του ήταν τα Άδανα. Ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας της Μοψουεστίας φαίνεται σε επιγραφές του 9ου και του 8ου αιώνα γραμμένες τόσο στην ιερογλυφική Ινδοευρωπαική Λουβική γλώσσα όσο και στη δυτική Σημιτική. Τον 9ο αιώνα π.χ. η Ασσυρία κατέλαβε την περιοχή και παρέμεινε στην κατοχή της μέχρι τον 7ο αιώνα.
Περσική κατοχή
Ο μεγάλος δρόμος για τη δύση υπήρχε στην Κιλικία πριν την κατακτήσει ο Κύρος Β΄ της Περσίας, στη διαδρομή από τα ανατολικά οροπέδια στην Ταρσό υπήρχε ένα στενό πέρασμα σε βράχο οι Κιλίκιες Πύλες. Ο δρόμος διέσχιζε τους χαμηλούς λόφους ανατολικά της Πυράμου, περνούσε μια πέτρινη πύλη τη Δεμίρ Καπού και έμπαινε στις πεδιάδες της Ισσού. Στην ίδια πεδιάδα ένας δρόμος στα νότια περνούσε μια τοίχινη πύλη στην Αλεξανδρέττα και διέσχιζε τα όρη του Άμανος μέσω της πύλης Μπέιλαν Πας στην Αντόχεια ή τη Συρία. Ένας άλλος δρόμος βόρεια διέσχιζε την τοίχινη πύλη νότια του Τοπράκ Καλέ και τα όρη του Άμανος μέσω μιας άλλης Αρμενικής πύλης στη βόρεια Συρία και τον Ευφράτη, την πύλη δεν γνώριζε ο Αλέξανδρος ο Μέγας και ο Δαρείος Γ΄ της Περσίας διέσχισε πρώτος τα βουνά πριν τη Μάχη της Ισσού. Όλα τα περάσματα ήταν στενά και μπορούσαν να συνδέσουν εύκολα τις πεδιάδες της Κιλικίας με τη Συρία.
Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Στην Τετραρχία (περί το 297) κυβερνήθηκε από Ύπατο, η Κιλικία μαζί με τη Μεσοποταμία, τη Συρία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη αποτελούσαν τη Διοίκηση Ανατολής, τον 4ο αιώνα οι περιοχές της Αφρικής διασπάστηκαν στη Διοίκηση Αιγύπτου. Οι άλλες δυο μεγάλες διοικήσεις που δημιούργησε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην Ανατολή ήταν η Διοίκηση Ασιανής που περιείχε τη Μικρά Ασία και τον Πόντο και η Διοίκηση Θράκης στα Βαλκάνια. Η Ρωμαϊκή Κιλικία έκανε εμπόριο μεγάλες ποσότητες κατσικίσιου μαλλιού με το οποίο κατασκεύαζαν τέντες.
Χριστιανισμός
Η Ταρσός ήταν η γενέτειρα του Απόστολου Παύλου που έγραψε 13 από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Η Κιλικία είχε αμέτρητες χριστιανικές κοινότητες, αναφέρεται έξι φορές στις Πράξεις των Αποστόλων και μια φορά στην Επιστολή προς Γαλάτες (1:21). Όταν έγινε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο χριστιανισμός η Κιλικία ανήκε στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Η περιοχή διαιρέθηκε σε δυο μεγάλες εκκλησιαστικές επαρχίες : Η "Πρωτεύουσα Κιλικία" με μητροπολιτική επισκοπή στην Ταρσό και επισκοπές σε πόλεις όπως η Σεβάστεια, η Αγκούστα, η Κώρυκος, τα Άδανα και η Μερσίνη, η "Δευτερεύουσα Κιλικία" είχε μητροπολιτική επισκοπή στην Αναζαρβός και επισκοπές στη Μοψουεστία, τις Αιγές, την Επιφανεία, την Ειρηνούπολη, την Ιεράπολη Κιλικίας, την Αλεξάνδρεια και την Αρσούς. Οι εκπρόσωποι όλων των επισκοπών της Κιλικίας παραβρέθηκαν στην Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας (325) και στις μετέπειτα Οικουμενικές Συνόδους.
Πρώτα Βυζαντινά χρόνια
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Κιλικία έγινε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τον 7ο αιώνα η Κιλικία δέχτηκε την επίθεση των Μουσουλμάνων Αράβων, για πολλά χρόνια ήταν έρημη γη χωρίς κατοίκους, οι Άραβες την κατέκτησαν οριστικά στις αρχές του 8ου αιώνα. Το Χαλιφάτο των Αββασιδών έφερε στην περιοχή νέους κατοίκους και τη μετέτρεψε σε οχυρωμένη παραμεθόρια περιοχή, η Ταρσός κτίστηκε ξανά (788) και έγινε η μεγαλύτερη εγκατάσταση στην περιοχή και η βάση για τις εκστρατείες στα βουνά του Ταύρου και τη Βυζαντινή Ανατολή.
Ο Νικηφόρος Β´ Φωκάς ανακατέλαβε την Κιλικία από τους Άραβες με μια σειρά από εκστρατείες την τριετία 962 - 965. Οι Βυζαντινοί που είχαν τον έλεγχο μέχρι την Καυκασία εποίκισαν ξανά τον 11ο αιώνα την Κιλικία με Αρμένιους.
Δημιουργία της Αρμενικής Κιλικίας
Την εποχή των Σταυροφοριών στην Κιλικία κυριαρχούσε το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Οι επιθέσεις των Σελτζούκων στην Αρμενία επέφεραν τη μετανάστευση του πληθυσμού των κατοίκων προς την Κιλικία. Ο τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας των Βαγρατιδών, που κυβερνούσε τη μητρική Αρμενία Γκαγκίκ Β΄ προσκλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα (1045) αλλά αιχμαλωτίστηκε. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος τον πίεσε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του στην Αρμενία, του παραχώρησε σαν αντάλλαγμα την Καππαδοκία. .Ο Κωνσταντίνος Μονομάχος οργάνωσε τη μετακίνηση μεγάλου αριθμού Αρμενίων στη Βυζαντινή Κιλικία. Ο Γκαγκίκ Β΄ συγκρούστηκε στην Καππαδοκία με τον επίσκοπο Μάρκο λόγω των θρησκευτικών διαφορών των Αρμενίων με τους Ορθοδόξους, οι Αρμένιοι από τον 6ο αιώνα είχαν ασπαστεί τον Μονοφυσιτισμό. Οι χριστιανοί της Καππαδοκίας τους ζήτησαν να προσχωρήσουν στην Ορθοδοξία εγκαταλείποντας την εκκλησία τους, ο επίσκοπος της Καισάρειας Μάρκος ήταν με σκληρό τρόπο προσβλητικός απέναντι στον Γκαγκίκ Β΄. Ο πρώην Αρμένιος βασιλιάς προκάλεσε τη δολοφονία του επισκόπου Μάρκου, αλλά στη συνέχεια και ο ίδιος ο Γκαγκίκ Β΄ δολοφονήθηκε από τους Βυζαντινούς (1079).
Οι προσβεβλημένοι Αρμένιοι δεν μπορούσαν να ανεχθούν τη συγκατοίκηση με τους Καππαδόκες και προχώρησαν νοτιότερα στην Κοζάν της Κιλικίας (1079), αρχηγός ήταν ο Ρουπέν Α΄ της Αρμενίας μέλος των Βαγρατιδών, συγγενής του Γκαγκίκ Β΄ και γενάρχης του Οίκου των Ρουπενιδών. Με τη βοήθεια των υπόλοιπων Αρμενίων που ζούσαν στην Κιλικία κατέλαβαν ολόκληρη την περιοχή από τους Βυζαντινούς, την κατείχαν από τον προηγούμενο αιώνα όταν την είχε ανακαταλάβει ο Νικηφόρος Φωκάς από τους Άραβες. Το επόμενο έτος (1080) ο Ρουπέν Α΄ κήρυξε την ανεξαρτησία του από την Κωνσταντινούπολη και σύντομα μετακινήθηκαν στην Κιλικία όλοι οι υπόλοιποι φυγάδες Αρμένιοι, οπαδοί του προηγούμενου βασιλιά Γκαγκίκ Β΄.
Το Βασίλειο της Αρμενικής Κιλικίας
thumb|right|250px|Το Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας και οι γύρω περιοχές thumb|right|250px|Ο Λέων Β΄ της Αρμενίας, 1ος βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας. thumb|right|250px|Ο θυρεός του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας Ο Ρουπέν Α΄ ίδρυσε στην καρδιά της Κιλικίας ένα μικρό πριγκιπάτο (1080) που αργότερα θα γίνει το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1198). Το χριστιανικό κρατίδιο που βρισκόταν ανάμεσα σε πολλά μουσουλμανικά εχθρικά κράτη είχε περίπου 300 χρόνια θυελλώδη πορεία, υποστήριξε τους Σταυροφόρους και είχε εμπορικές σχέσεις με τις Ιταλικές πόλεις. Το βασίλειο είχε περίπου τρεις αιώνες ένα ισχυρό δίκτυο οχυρώσεων και εμπορικών δρόμων με τρία κύρια λιμάνια : τις Αιγαί, την Κώρυκο και τη Μοψουεστία. Οι Αρμένιοι πρίγκιπες και βασιλείς έκαναν συνεχώς συμμαχίες με τα Σταυροφορικά κράτη, καλούσαν τους Σταυροφόρους να κρατήσουν κάστρα κατά μήκος των συνόρων όπως τις Πάγραι, την Τραπεσσάκ, τη Σελεύκεια, την Αμούντα και τη Σαρβαντικάρ. Οι πρίγκιπες της Αρμενικής Κιλικίας από τον Οίκο των Ρουπενιδών ήταν οι εξής :
Ο Λέων Β΄ της Αρμενίας επέκτεινε το βασίλειο πέρα από τα όρη του Ταύρου και μετέφερε την πρωτεύουσα στην Κοζάν, στέφτηκε Βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1198) από τον αρχιεπίσκοπο του Μάιντς ύστερα από πρόταση του αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄. Ο Λέων Β΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Σιβύλλα των Λουζινιάν από το Σταυροφορικό Βασίλειο της Κύπρου, δεν είχε γιους και τον διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα της Αρμενίας. Η Ισαβέλλα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Χετούμ Α' της Αρμενίας (1226) δεύτερο γιο του Κωνσταντίνου του Μπαμπερόν από τον αντίπαλο Οίκο των Χετουμιδών. Ο Χετούμ Α΄ διαδέχθηκε τη σύζυγο και τον πεθερό του στον θρόνο που κληρονομήθηκε κατόπιν από τους απογόνους του. Ο Χετούμ Α΄ δήλωσε την υποταγή του στους Μογγόλους στέλνοντας στην αυλή τους τον μεγαλύτερο αδελφό του Σεμπάντ τον κοντόσταυλο. Οι Μογγόλοι υποστήριξαν την άμυνα της χώρας από τους Μαμελούκους μέχρι την εποχή που στράφηκαν στο Ισλάμ. Οι βασιλείς της Αρμενικής Κιλικίας από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν οι εξής :
Μετά τον θάνατο του Λέων Ε΄ της Αρμενίας ο Ιωάννης από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν γιος της Ισαβέλλας των Χετουμιδών της μητέρας του Λέων Ε΄ από τον δεύτερο γάμο της με τον Αμαλρίκ της Τύρου στέφθηκε νέος βασιλιάς ως Κωνσταντίνος Δ΄ της Αρμενίας (1242 - 1244). Μετά τη δολοφονία του (1344) ακολούθησαν άλλοι δυο βασιλείς από τον Οίκο των Χετουμιδών :
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ δολοφονήθηκε (1373) και ο θρόνος επανήλθε στον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν με τον Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας (1373 - 1375) ανιψιό του Κωνσταντίνου Δ΄. Ο ανίκανος Λέων ΣΤ΄ δεν μπόρεσε να αντισταθεί στους ισχυρότερους Μαμελούκους που κατέλαβαν το Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας (1375), από την άλλη υποτίμησε σημαντικά τους Αρμένιους και έδωσε όλους τους τίτλους στους Λατίνους με αποτέλεσμα να βρει ελάχιστη υποστήριξη από γηγενείς κατοίκους. Ο Λέων ΣΤ΄ και οι απόγονοι του από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν βασιλείς της Αρμενικής Κιλικίας μόνο σαν διεκδικητές, οι τιτλούχοι βασιλείς του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας ήταν οι εξής :