cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκεόργκε Αλεξιάνου
Κυβερνείο Υπερδνειστερίας
Αν και στην Υπερδνειστερία η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Ουκρανοί, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αλεξιάνου, δόθηκε προτεραιότητα στα ρουμανικά σχολεία. Υπήρχαν τότε 57 λύκεια (26 ρουμανικά, 13 ουκρανικά, 18 ρωσικά), εκ των οποίων 34 πρακτικά λύκεια (5 ρουμανικά, 13 ουκρανικά, 16 ρωσικά) και 23 θεωρητικά-πρακτικά λύκεια (21 ρουμανικά και δύο ρωσικά).
Στις 26 Ιανουαρίου 1944, ο Αλεξιάνου αντικαταστάθηκε ως κυβερνήτης της Υπερδνειστερίας από τον στρατηγό Γκεόργκε Ποτοπεάνου. Στις 5 Φεβρουαρίου, το νέο Πανεπιστήμιο της Οδησσού απένειμε στον Αλεξιανού τον τίτλο του «doctor honoris causa», «ως ευγνωμοσύνη για τη στήριξη, που δόθηκε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Οδησσό κατά τη διάρκεια της διοίκησής του». Με την ευκαιρία αυτή, το πανεπιστήμιο ανέλαβε δημοτικές θέσεις και απένειμε στον Αλεξιάνου δημοτικό τίτλο: «Εκ μέρους του Πανεπιστημίου της Οδησσού, εμείς, το Συμβούλιο της Σχολής, σε ανακηρύσσουμε ομόφωνα Επίτιμο Δημότη της Οδησσού».
Δίκη του 1946
Ο Αλεξιάνου συνελήφθη τον Αύγουστο του 1944 και στάλθηκε στη Μόσχα μαζί με τον Ιόν Αντονέσκου και τον Μιχάι Αντονέσκου. Επιστράφηκε στις ρουμανικές αρχές τον Απρίλιο του 1946. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και εκτελέστηκε την 1η Ιουνίου 1946 στη φυλακή Τζιλάβα.
Οι κατηγορίες, που απαγγέλθηκαν σε βάρος του Αλεξιάνου και οι ποινές, που προτάθηκαν για καθεμία από αυτές ήταν οι ακόλουθες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Αυτουργοί της γενοκτονίας των Ρομά Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Perseus Project
Το Perseus Project είναι σχέδιο ψηφιακής βιβλιοθήκης το οποίο ξεκίνησε και διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο Ταφτς,  το οποίο  συγκεντρώνει ψηφιακές συλλογές ανθρώπινων πόρων. Η έκδοση 4.0 είναι επίσης γνωστή ως "Perseus Hopper", και φιλοξενείται από το Τμήμα Κλασικών Σπουδών. Το σχέδιο αναπαράγεται από την Εταιρεία Max Planck στο Βερολίνο (Γερμανία), καθώς και από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
Ιστορία
Το σχέδιο ξεκίνησε το 1987 με τη συλλογή και παρουσίαση υλικού για τη μελέτη της αρχαίας Ελλάδας. Εκδόθηκαν δύο CD-ROM και ιδρύθηκε η Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Perseus το 1995. Το σχέδιο επεκτάθηκε. Οι τρέχουσες συλλογές καλύπτουν τα κλασικά ελληνορωμαϊκά και την αγγλική Αναγέννηση. Άλλα υλικά, όπως οι εργασίες του Edwin Bolles και η ιστορία του Πανεπιστημίου Ταφτς, έχουν μεταφερθεί στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ταφτς.
Αρχισυντάκτης του σχεδίου είναι ο Gregory R. Crane, η έδρα της οικογένειας Tufts Winnick στην Τεχνολογία και την Επιχειρηματικότητα. Κατείχε αυτή τη θέση από την ίδρυση του Perseus Project.
Μορφή κειμένου
Τα αρχαία ελληνικά έργα στον Περσέα αποθηκεύονται σε μορφή βήτα, αν και μπορούν να διαμορφωθούν εκ νέου για να εμφανιστούν σε διάφορα μεταγραφικά συστήματα.
Για να εξηγηθεί η ελαττωματική ελληνική ορθογραφία των φωνηέντων, οι επικεφαλίδες των διαδικτυακών λεξικών χρησιμοποιούν τα σύμβολα α ^ ι ^ υ ^ για συντομία (συντίθεται στην εκτύπωση Liddell & Scott ως ᾰ ῐ ῠ) και α_ ι_ υ_ για ι υ μακρύ (συντίθεται με κεφαλαία γράμματα όπως π.χ. ᾱ ῑ ῡ).
Πνευματικά δικαιώματα
Το έργο Perseus υποστηρίζει περιεχόμενο open source και δημοσίευσε κωδικό στο SourceForge. Το έργο Perseus συνεισφέρει στην Open Content Alliance. Το σχέδιο υποστηρίζει επίσης το Internet Archive.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Συμμετοχή της Κύπρου στη Eurovision 2018
Ιστορικό
Πριν από το διαγωνισμό του 2017, η Κύπρος συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision τριάντα τρεις φορές από το ντεμπούτο τους το. Η υψηλότερη θέση της χώρας στο διαγωνισμό (ως το 2018) ήταν η πέμπτη, την οποία κατέκτησε τρεις φορές: το με το τραγούδι "Μόνο η Αγάπη" που παρουσίασε η Άννα Βίσση, το  με το "Μάνα Μου" των Χαρά και Ανδρέα Κωνσταντίνου και το  με το "Stronger Every Minute" της Λίζα Αντρέας. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών για το διαγωνισμό του 2004, η Κύπρος συμμετείχε σε επτά τελικούς. Το λιγότερο επιτυχημένο αποτέλεσμα της Κύπρου στον τελικό ήταν η τελευταία θέση, την οποία σημείωσαν το με το τραγούδι "Τώρα Ζω" που ερμήνευσε η Ελπίδα. Η χώρα κατόρθωσε να προκριθεί το με το συγκρότημα Minus One με το τραγούδι τους "Alter Ego" και τερμάτισε 21η στο τελικό των 26 συμμετοχών. Το, ο Hovig κατάφερε να προκριθεί στον τελικό στο Κίεβο, με το τραγούδι "Gravity, τελειώνοντας 21ος με 68 βαθμούς.
Πριν τη Eurovision
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, το ΡΙΚ παρουσίασε ένα τηλεοπτικό τρέιλερ για να βρει τους καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν στον Κυπριακό τελικό.
Τον Ιανουάριο του 2018 προέκυψαν φήμες ότι το ΡΙΚ ζήτησε από πολλούς καλλιτέχνες όπως η Έλενα Παπαρίζου και η Τάμτα να τις παρουσιάσουν στο διαγωνισμό. Λίγο αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι ο καλλιτέχνης θα ανακοινωθεί "σε λίγες μέρες".
Fuego
Τον Ιανουάριο του 2018 ανακοινώθηκε ότι η Ελένη Φουρέιρα δήλωσε ότι είχε αποδεχθεί την προσφορά του ΡΙΚ και για το λόγο αυτό θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 με το τραγούδι "Fuego", που γράφτηκε από τον Alex P, μετά την κατάφωρη απόρριψή της από τον ελληνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό ΕΡΤ.
Στη Eurovision
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2018 διεξήχθη στη Altice Arena στην Λισσαβόνα, Πορτογαλία και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς στις 8 και 10 Μαΐου και τον τελικό στις 12 Μαΐου 2018. Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με τις εξαιρέσεις της διοργανώτριας χώρας και των Μεγάλων Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) απαιτείται να λάβουν μέρος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να αγωνιστούν για τον τελικό. Οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό, προκρίνονται στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χωρίζει τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικούς ομίλους, βασισμένους σε πρότυπα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκά ιστορικά ψηφοφορίας να τοποθετούνται στον ίδιο όμιλο. Στις 29 Ιανουαρίου 2017, πραγματοποιήθηκε ειδική κλήρωση συμμετοχής, η οποία έθεσε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και το ήμισυ της επίδειξης στην οποία θα συμμετείχαν. Η Κύπρος τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό που έγινε στις 8 Μαΐου 2018 και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του ημιτελικού.
Μόλις κυκλοφόρησαν όλα τα διαγωνιζόμενα τραγούδια για το διαγωνισμό του 2018, η σειρά εμφάνισης των ημιτελικών αποφασίστηκε από τους παραγωγούς των εκπομπών και όχι μέσω μιας άλλης κλήρωσης, έτσι ώστε παρόμοια τραγούδια να μην τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο. Η Κύπρος επιλέχθηκε και εμφανίστηκε τελευταία στον πρώτο ημιτελικό, όπου έλαβαν μέρος συνολικά 19 χώρες.
Ψηφοφορία
Η ψηφοφορία κατά τη διάρκεια των τριών εκδηλώσεων αφορούσε κάθε χώρα που απονέμει δύο ομάδες από 1-8, 10 και 12 βαθμούς: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή και η άλλη από την τηλεψηφοφορία. Η κριτική επιτροπή κάθε έθνους απαρτίζεται από πέντε επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας που είναι πολίτες της χώρας που εκπροσωπούν, με τα ονόματά τους να δημοσιεύονται πριν από τον διαγωνισμό για να εξασφαλιστεί η διαφάνεια. Αυτή η κριτική επιτροπή έκρινε κάθε εγγραφή με βάση: φωνητική ικανότητα, την απόδοση στη σκηνή, τη σύνθεση και την πρωτοτυπία του τραγουδιού και τη συνολική εντύπωση από την πράξη. Επιπλέον, δεν επιτρέπεται σε κανένα μέλος εθνικής κριτικής επιτροπής να συνδέεται κατά κανένα τρόπο με κάποια από τις ανταγωνιστικές πράξεις κατά τρόπον ώστε να μην μπορούν να ψηφίσουν με αμεροληψία και ανεξαρτησία. Οι ατομικές κατατάξεις κάθε μέλους της κριτικής επιτροπής καθώς και τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας του έθνους γίνονται γνωστά λίγο μετά τον μεγάλο τελικό.
Τελικός
Η Φουρέιρα προκρίθηκε στον τελικό (2η στον ημιτελικό με 262 βαθμούς) και ήρθε 2η, πίσω από το Ισραήλ, με 436 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετοχή της Κύπρου στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018
Μαργαρίτα Μαγάνια
Η Μαργαρίτα Μαγάνια (Margarita Magaña) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [marɣaˈɾita maˈɣaɲa], γεννημένη στις 25 Ιουλίου 1979 στην Πόλη του Μεξικού, είναι μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο, γνωστή για τους ρόλους της στις μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Al diablo con los guapos, Un gancho al corazón, και Teresa.
Σπούδασε ηθοποιία στο Centro de Educación Artística της Televisa (CEA - Κέντρο της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης)
Το 1995 έλαβε την πρώτη ευκαιρία της να συμμετέχει στις σαπουνόπερες, στο María la del Barrio (Η Μαρία της γειτονιάς). Στην μεξικάνικη ταινία La Primera Noche ήταν το ντεμπούτο της ηθοποιού του είδους αυτού. Το 1999 παίζει στην σαπουνόπερα Por tu amor(Όλα για την αγάπη) με πρωταγωνίστρια την διάσημη ηθοποιό Gabriela Spanic(Γκαμπριέλα Σπάνικ) .Το 2001 πρωταγωνίστησε στην σαπουνόπερα El Juego de la Vida με τους Άνα Λαγιέβσκα, Τζάκι Γκαρσία και Σάρα Μαλδονάδο.
Αργότερα, το 2002, εμφανίστηκε στην σαπουνόπερα Las vías del amor ως Αλίσια Μπετάνσος. Το 2004 συμμετείχε στην σαπουνόπερα Amar otra vez όπου ερμηνεύει το ρόλο της κακιάς που ονομάζεται Μπρέντα δίπλα στην Ιράν Καστίγιο. Το 2006 πραγματοποίησε μια άλλη παράσταση στην σαπουνόπερα La Verdad Oculta ως Μπέρτα Μπαλμόρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Κριστιάνο Ντα Μάτα
Ο Κριστιάνο Ντα Μάτα(γεν. στις 19 Σεπτεμβρίου του 1973 στο Μπέλο Οριζόντε της Βραζιλίας είναι Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων, ο οποίος για 2 χρονιές(2003 και 2004) αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 με την Τογιότα. Την 1η χρονιά πήρε μέρος σε όλα τα Γκραν πρι και τη 2η μόνο στα 13, καθώς από το 14ο αντικαταστάθηκε από το συμπατριώτη του Ρικάρντο Ζόντα.
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Ιωάννης Αδρακτάς
Ο Ιωάννης Αδρακτάς (1795-1850) ήταν οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, καταγόμενος από τη Ναυπακτία ή από την Κυνουρία.
Ο Αδρακτάς μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Αναγνώστη Κονδάκη. Πολέμησε ως αρχηγός ένοπλου σώματος εναντίον του Ιμπραήμ, οπότε και τραυματίσθηκε σοβαρά. Ωστόσο επέζησε και με την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, ο Ι. Αδρακτάς διορίσθηκε σε διάφορες θέσεις, αλλά οι υπηρεσίες του σε αυτές δεν εκτιμήθηκαν αρκετά και αναγκάσθηκε να παραιτηθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Χριστιανικός γυμνισμός
Χριστιανικός γυμνισμός είναι η πρακτική του γυμνισμού από Χριστιανούς.
Πολλοί από τους πρώτους πρωτεργάτες του γυμνισμού ήταν Χριστιανοί. Για παράδειγμα, συγγραφείς όπως ο Ίλσλι Μπουν, ο Χένρι Στρονγκ Χάντινγκτον και ο Έλτον Ρέιμοντ Σο ήταν συγγραφείς βιβλίων για το γυμνισμό και το Χριστιανισμό. Ο καθηγούμενος του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου, Ουίλιαμ Ινγκ, προσέφερε υποστήριξη στην υπόθεση των γυμνιστών υποστηρίζοντας τη δημοσίευση του βιβλίου του Μόρις Πάρμελι (Maurice Parmelee), The New Gymnosophy: Nudity and the Modern Life.
Ιστορία
μικρογραφία| Βάπτιση του 3ου αιώνα, Κατακόμβη Αγίου Καλίξτου
Αρχαία
Αρχικά, εβραϊκά μίκβε και αργότερα, παλαιοχριστιανικές βαπτίσεις  πραγματοποιούνταν με γυμνά άτομα. Αυτό περιελάμβανε μαζικές βαπτίσεις που αφορούσαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σήμαιναν την αποκατάσταση του συμμετέχοντος στην αρχική αναμάρτητη κατάσταση του ανθρώπου, με την εξάλειψη των αμαρτιών του. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρώτα βαφτίζονταν τα παιδιά, μετά οι άνδρες και μετά οι γυναίκες, όλοι χωριστά.
Το δημόσιο λουτρό ήταν η κοινή πρακτική κατά την εποχή του Ιησού και εξακολουθεί να εμφανίζεται σήμερα σε λίγους πολιτισμούς, όπως το τούρκικο χαμάμ, η φινλανδική σάουνα, το ιαπωνικό όνσεν ή Σεντό και το κορεάτικο Τσιμτζιλμπάνγκ. Με εξαίρεση τη φινλανδική σάουνα που επικεντρώνεται στην οικογένεια, τα περισσότερα δημόσια λουτρά είναι σήμερα διαχωρισμένα με βάση το φύλο. Ολόκληρες οικογένειες συμμετείχαν στο δημόσιο λουτρό — συμπεριλαμβανομένων Χριστιανών. Ο Ιησούς κήρυξε ακόμη και στα δημόσια λουτρά στην Ιερουσαλήμ.
Ορισμένες ιστορικές θρησκευτικές αιρέσεις, τόσο χριστιανικές όσο και συγκρητισμικές, έχουν κάνει τον γυμνισμό γενική πρακτική. Πιθανώς οι πιο γνωστοί από αυτούς ήταν οι Αδαμίτες, αν και ορισμένες από τις πεποιθήσεις τους ήταν αντίθετες με τον ορθόδοξο Χριστιανισμό. Η μετά την ανάσταση πεποίθηση ότι το άδυτο σώμα είναι κακό ή αμαρτωλό μπορεί να προέρχεται από τον πλατωνικό ασκητισμό (που βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στα έργα του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου Πλάτωνα), ο οποίος υιοθετήθηκε και μεταδόθηκε από «Χριστιανούς» πλατωνιστές στην πρώιμη εκκλησιαστική ιστορία. Ο πλατωνισμός είναι μια δυαδική θεολογία που προτείνει ένα βασίλειο μορφών που περιλαμβάνουν, αφενός, τις «καθαρές ιδέες», οι οποίες είναι καλές, και από την άλλη η «ύλη», που είναι κακό. Όταν εφαρμόζεται στους ανθρώπους, η ψυχή είναι αναγκαστικά καλή και το σώμα είναι αναγκαστικά κακό. Επομένως, σύμφωνα με αυτή τη φιλοσοφία, τα «κακά» σώματά μας πρέπει να καλύπτονται από ρούχα. Οι Χριστιανοί γυμνιστές απορρίπτουν τέτοιες έννοιες ως αντιβιβλικές.
Ο Πλωτίνος (περίπου 204 – 270 μ.Χ.) ήταν σημαντικός φιλόσοφος του αρχαίου κόσμου που θεωρείται ευρέως ο ιδρυτής του Νεοπλατωνισμού (μαζί με τον δάσκαλό του Αμμώνιο Σακκά). Τα μεταφυσικά του γραπτά έχουν εμπνεύσει ανά αιώνες Ειδωλολάτρες, Χριστιανούς, Εβραίους, Μουσουλμάνους και Γνωστικιστές μεταφυσικούς και μυστικιστές. Περίπου 150 χρόνια αργότερα, ο Άγιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.) επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη διδασκαλία του Πλωτίνου. Ως μια από τις πιο σημαντικές μορφές στην ανάπτυξη του Δυτικού Χριστιανισμού, ο Άγιος Αυγουστίνος υποστήριξε σθεναρά τον ασκητισμό, που σήμαινε αυταπάρνηση της εγκόσμιας ευχαρίστησης και πλήρη σεξουαλική αποχή. Τελικά, αυτό έφτασε στο αποκορύφωμά του στον μοναχισμό. Όσοι επιδιώκουν τη μοναστική ζωή συνήθως ονομάζονται μοναχοί ή αδελφοί αν είναι άνδρες, και μοναχές ή αδερφές αν είναι γυναίκες. Ενώ παρόμοιες δραστηριότητες υπήρχαν προηγουμένως στους προχριστιανικούς χρόνους, ο παλαιοχριστιανικός μοναχισμός προσέλκυσε μεγάλο αριθμό οπαδών λόγω του τεράστιου κύρους και της υψηλής κοινωνικής του θέσης στην περίοδο όπου η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν κοντά στην κατάρρευση. Άγιος Αυγουστίνος είναι ένας από τους ελάχιστους αγίους που θεωρούνται σημαντικοί όχι μόνο από τη Ρωμαιοκαθολική και την Ανατολική Ορθόδοξη θρησκεία, αλλά και από πολλούς Προτεστάντες (συμπεριλαμβανομένων των Μαρτίνου Λούθηρου και Ιωάννη Καλβίνου).
Μοντέρνα
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το χριστιανικό κίνημα γυμνισμού (το οποίο ήταν το πρώτο κίνημα οποιουδήποτε είδους γυμνισμού στις ΗΠΑ) ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Αυτό συνέβη σχεδόν την ίδια στιγμή με την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης, υπό την ηγεσία του Ολλανδού Μεταρρυθμιστή υπουργού του Νιου Τζέρσεϊ, Ίλσλι Μπουν. Αρχικά, ήταν αντιπρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης για τον Φυσικό Πολιτισμό. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1931, ο Μπουν είχε αναλάβει τη θέση του προέδρου και μετονόμασε τον σύλλογο σε «Αμερικανική Ένωση Ηλιοθεραπείας» (ΑΕΗ). Σύντομα, ο γυμνισμός άρχισε να επεκτείνεται σε εθνικό επίπεδο.
Στη Ρώμη, ο Πάπας Πίος ΙΑ΄ καταδίκασε έντονα το κίνημα του γυμνισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αποκαλώντας το «ειδωλολατρικά άσεμνο». Αυτό ώθησε τον επικεφαλής της Λεγεώνας της Ευπρέπειας της Νέας Υόρκης, πρώην Καθολικό Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης και υποψήφιο για την προεδρία Αλ Σμιθ, να προσπαθήσει να θέσει εκτός νόμου κάθε μορφή γυμνισμού. Μια πρόσφατη δικαστική απόφαση είχε κηρύξει την ιδιωτική κοινωνική γύμνια ως νόμιμη σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Τελικά, οι προσπάθειές τους απέτυχαν στο νομοθετικό σώμα της πολιτείας. Μετά το θάνατο του Μπουν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η ΑΕΗ έγινε πιο κοσμική, μαζί με την αμερικανική κοινωνία γενικά.
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ξεκίνησε τον παπισμό του το 1978, και έγινε ο πρώτος μη Ιταλός Πάπας εδώ και τεσσεράμισι αιώνες. Οι απόψεις του για τον γυμνισμό διέφεραν ουσιαστικά από αυτές των προκατόχων του. Στο βιβλίο του, Αγάπη και υπευθυνότητα (1981), έγραψε: «Η ίδια η γύμνια δεν είναι άσεμνη... Η αμετροέπεια υπάρχει μόνο όταν η γύμνια παίζει αρνητικό ρόλο ως προς την αξία του ατόμου, όταν σκοπός της είναι να διεγείρει την ευθυμία, με αποτέλεσμα το άτομο να τίθεται στη θέση ενός αντικειμένου για απόλαυση».
Με το ξεκίνημα του σύγχρονου Διαδικτύου στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο χριστιανικός γυμνισμός έγινε πολύ πιο οργανωμένος στις ΗΠΑ από ποτέ. Οι ετήσιες συνελεύσεις Χριστιανών γυμνιστών ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Κήπος της Εδέμ
αριστερά|μικρογραφία| [[Αδάμ και Εύα (Ντύρερ)|Αδάμ και Εύα, του Άλμπρεχτ Ντύρερ (1507)]] Οι Χριστιανοί γυμνιστές βλέπουν την ιστορία του Κήπου της Εδέμ ως πρότυπο για τις πεποιθήσεις τους. Είναι επίσης η κύρια γραφή όπου η ερμηνεία τους διαφωνεί με ονομασίες όπου απαιτείται ένδυση. Όταν ο Αδάμ και η Εύα δημιουργήθηκαν και τοποθετήθηκαν στον κήπο ως ζευγάρι από τον Θεό, ήταν και οι δύο γυμνοί και «δεν ένιωθαν καμία ντροπή» (Γένεσις 2:25). Αν και σήμερα «γύμνια» συχνά συνεπάγεται ντροπή ή λαγνεία, όταν η έκδοση του Ιάκωβου Α΄ και ΣΤ΄ της Αγγλίας και της Σκωτίας κυκλοφόρησε το 1611, το «naked» (γερμανικά ) και το «nude» (λατινικά ) ήταν συνώνυμα. Η έκδοση χρησιμοποιεί το «naked» 47 φορές σε 45 στίχους σε όλη τη Βίβλο, ενώ το «nude» δεν εμφανίζεται καμία φορά.
Οι Χριστιανοί γυμνιστές βλέπουν τον Αδάμ και την Εύα να βρίσκονται στην άμεμπτη κατάσταση που ο Θεός τους είχε σκοπό να είναι. Ο Θεός ήξερε ότι ήταν γυμνοί, καθώς έτσι τους είχε δημιουργήσει, κατ' εικόνα Του. Ακόμη και πριν από τη δημιουργία της Εύας, ο Θεός είχε προειδοποιήσει τον Αδάμ: «αλλά δεν πρέπει να φας από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, γιατί όταν φας από αυτό σίγουρα θα πεθάνεις». (Γένεσις 2:17). Παρά την προειδοποίηση του Θεού, πρώτα η Εύα και μετά ο Αδάμ, έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό αφού πείστηκαν από τον διάβολο με τη μορφή φιδιού. (Γένεσις 3:1-6). Αφού το κάνουν, συνειδητοποιούν ότι είναι γυμνοί και ράβουν φύλλα συκής ως καλύμματα σε μια μάταιη προσπάθεια να κρύψουν την απώλεια της αθωότητάς τους.
Λίγο αργότερα, ο Αδάμ και η Εύα ακούν τον Θεό να περπατά στον κήπο, με αποτέλεσμα να κρύβονται φοβισμένα ανάμεσα στα δέντρα. Ο Θεός ρωτά τον Αδάμ, «Πού είσαι;». Παρά τα φύλλα συκής, ο Αδάμ απαντά ότι φοβάται λόγω της γυμνότητάς του. Ο Θεός ρωτά περαιτέρω τον Αδάμ, «Ποιος σου είπε ότι ήσουν γυμνός;». Μόνο ο Θεός, ο Αδάμ, η Εύα και ο διάβολος συμμετέχουν σε αυτή την κατάσταση, καθώς δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Ως εκ τούτου, οι Χριστιανοί γυμνιστές πιστεύουν ότι ήταν ο διάβολος που είπε στον Αδάμ και στην Εύα ότι ήταν γυμνοί. Η ντροπή τους δεν ήταν του Θεού, ούτε τα φύλλα συκής θα κάλυπταν αυτή την ντροπή, άσχετα αν τα γεννητικά όργανα τους ήταν καλυμμένα. Ο Θεός ήταν δυσαρεστημένος όχι μόνο από την ανυπακοή τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό, αλλά και με την επακόλουθη προσπάθεια του Αδάμ και της Εύας να καλύψουν το σώμα τους.
Οι Χριστιανοί γυμνιστές υποστηρίζουν ότι τα φύλλα συκής φορέθηκαν σε μια μάταιη προσπάθεια να κρύψουν ό,τι είχε κάνει το ζευγάρι από τον Θεό - όχι ο ένας τον άλλον, σημειώνοντας ότι ήταν παντρεμένοι και εξίσου ένοχοι για το ίδιο προπατορικό αμάρτημα. Το δεύτερο αμάρτημα ήταν να καλύψουν μέρη του σώματος. Ο διάβολος είχε επιλέξει τα γεννητικά όργανα ως περιοχή της ντροπής γιατί, σε αντίθεση με τον Θεό, δεν έχει την ικανότητα να δημιουργήσει ζωή. Καθώς το επόμενο κεφάλαιο ξεκινά με τον Αδάμ και την Εύα να συμμετέχουν σε κατάλληλες συζυγικές σεξουαλικές σχέσεις, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το ζευγάρι θα είχε δει ο ένας τον άλλο γυμνό μετά την πτώση της ανθρωπότητας.
Μετά την Πτώση, ο Θεός έδιωξε τον Αδάμ και την Εύα από τον Κήπο της Εδέμ. Έφτιαξε επίσης πιο ανθεκτικά και προστατευτικά ενδύματα από δέρματα ζώων για να αντικαταστήσει τα φύλλα συκής πριν τα στείλει ανάμεσα στα αγκάθια. (Γένεσις 3:21-23).
Γέννηση
Η ιστορία της γέννησης του Ιησού λέγεται στα ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά. Το χριστιανικό δόγμα της ενανθρώπησης υποστηρίζει ότι το δεύτερο πρόσωπο της Τριάδας «έγινε σάρκα» με τη σύλληψη στη μήτρα της Παναγίας και ήρθε στον κόσμο γυμνό, όπως κάθε άλλος άνθρωπος.
Βάπτιση
Ο Ιησούς βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στον ποταμό Ιορδάνη. Ο Ιησούς ήταν σχεδόν σίγουρα γυμνός όταν βαφτίστηκε. Η παλαιοχριστιανική λειτουργία της βάπτισης απαιτούσε από εκείνους που βαπτίζονταν να είναι εντελώς γυμνοί.
Σταύρωση
Ο Ιησούς σταυρώθηκε αφού οι δήμιοι του έβγαλαν τα ενδύματα.
Ανάσταση
Στα Συνοπτικά Ευαγγέλια, οι γυναίκες που ήρθαν στον τάφο για να χρίσουν το σώμα του Ιησού βρήκαν μόνο έναν άγγελο ή έναν νεαρό ή δύο άνδρες. Όλοι φορούσαν λευκά ή εκτυφλωτικά ρούχα. Στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, αναφέρεται ότι τα ρούχα του τάφου του Ιησού είχαν μείνει στον τάφο. Υπάρχουν επίσης δύο άγγελοι στα λευκά, σε αντίθεση με τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, όπου ο Ιησούς είναι επίσης παρών. Ωστόσο, δεν γίνεται καμία αναφορά στο ότι ο Ιησούς φορούσε εκτυφλωτικά λευκά ρούχα, και η Μαρία Μαγδαληνή μπερδεύει τον Ιησού με τον κηπουρό.
Κριτική
Μακράν, το πιο συχνό βιβλικό επιχείρημα κατά του χριστιανικού γυμνισμού είναι ότι αν ο Θεός ενέκρινε τους ανθρώπους να είναι γυμνοί, δεν θα είχε ντύσει τον Αδάμ και την Εύα αφού αμάρτησαν, κάνοντάς το έτσι μια υπενθύμιση στον άνθρωπο ότι, στην πραγματικότητα, είχε αμαρτήσει. Το αντεπιχείρημα είναι ότι ο Αδάμ και η Εύα είχαν ήδη ντυθεί με την αμαρτία, και ο Θεός απλώς αντικατέστησε τα φύλλα συκής με δέρματα ζώων δίνοντάς τους ελεύθερη βούληση.
Λόγω των πολιτισμικών τάσεων να εξισώνουν τη γύμνια με το σεξ, πολλά χριστιανικά δόγματα και ομάδες δεν υποστηρίζουν τον γυμνισμό. Τέτοιες ομάδες μπορεί να αισθάνονται ότι ο πειρασμός του πόθου είναι πολύ δύσκολος. Οι Χριστιανοί γυμνιστές αντιτείνουν ότι η ιδέα ότι οι Χριστιανοί αδυνατούν να αποφύγουν τη λαγνεία όπου υπάρχει γυμνό χωρίς σεξουαλική διάθεση δεν έχει καμία γραφική βάση. Επιπλέον, πιστεύουν ότι ο Χριστός έχει δώσει στην ανθρωπότητα τη δύναμη να αποφεύγει την αμαρτία.
Οι Χριστιανοί γυμνιστές έχουν επικριθεί ότι είναι γυμνοί γύρω από μη Χριστιανούς (με την έννοια ότι λαμβάνει χώρα κάποια επαφή μεταξύ Χριστιανών και μη πιστών), δεδομένου ότι μπορεί να μην έχουν αναστολές ενάντια στη λαγνεία και άλλες σαρκικές αμαρτίες.
Στο 1 Τιμόθεος 2:9, ο Παύλος παρότρυνε τις γυναίκες στη χριστιανική εκκλησία να ντύνονται σεμνά, με «ευπρέπεια και κοσμιότητα». Οι κριτικοί υποστηρίζουν ότι αυτό είναι σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις του χριστιανικού γυμνισμού που ο απόστολος τους παροτρύνει να μη ντυθούν καθόλου. Οι Χριστιανοί γυμνιστές αντιτείνουν ότι ο Παύλος απαγόρευε τα περίεργα και/ή ακριβά ρούχα (που απαγορεύεται επίσης στον χριστιανικό γυμνισμό) και δεν αναφερόταν σε όσους επιλέγουν να μην ντυθούν.
Άλλες επικρίσεις, αν και μπορεί να μην αντιτίθενται στον γυμνισμό καθεαυτό, ανησυχούν ότι θα εμποδίσει τη μαρτυρία, θα διχάσει τους συζύγους, θα προωθήσει τη μυστικότητα για να αποτρέψει την αμηχανία, τον αφορισμό, κ.λπ. Ως αποτέλεσμα, ορισμένοι Χριστιανοί γυμνιστές είναι απομονωμένοι από άλλους Χριστιανούς και τις εκκλησίες τους. Στην προσπάθειά τους να βρουν συντροφιά, πολλοί έχουν σχηματίσει τοπικές κοινότητες, ενώ άλλοι εξακολουθούν να γίνονται αποδεκτοί από τις δικές τους εκκλησιαστικές ομάδες, παρόλο που είναι γνωστοί ως γυμνιστές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυμνισμος χριστιανικος Κατηγορία:Σχετιζόμενες με τον Χριστιανισμό διαμάχες Κατηγορία:Γυμνισμός Γυμνισμος χριστιανικος Κατηγορία:Γύμνια στη θρησκεία
Julie and the Phantoms
Η Julie and the Phantoms είναι μια αμερικανική τηλεοπτική κωμική-δραματική σειρά μιούζικαλ που δημιουργήθηκε από τους Dan Cross και David Hoge και κυκλοφόρησε στο Netflix στις 10 Σεπτεμβρίου 2020. Η σειρά βασίζεται στη βραζιλιάνικη τηλεοπτική σειρά Julie e os Fantasmas.
Ανάπτυξη
Στις 9 Απριλίου 2019, η Kenny Ortega υπέγραψε μια πολυετή συνολική συμφωνία με το Netflix, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής της Julie and the Phantoms. Ο διευθυντής της Ortega παρήγαγε τη σειρά μαζί με τους Dan Cross, David Hoge, George Salinas και Jaime Aymerich. Οι Cross και Hoge λειτουργούν επίσης ως παραγωγοί. Οι εταιρείες παραγωγής που ασχολούνται με τη σειρά αποτελούνται ήταν οι Crossover Entertainment και Mixer Entertainment. Στις 26 Αυγούστου 2020, κυκλοφόρησε το επίσημο τρέιλερ και η σειρά κυκλοφόρησε στις 10 Σεπτεμβρίου 2020.
Ρόλοι
Στις 21 Ιουλίου 2020, μετά την ανακοίνωση της ημερομηνίας της πρεμιέρας της σειράς, οι Madison Reyes, Charlie Gillespie, Jeremy Shada, Owen Patrick Joyner, Jadah Marie, Sacha Carlson και Savannah May επιλέχτηκαν για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ οι Booboo Stewart, Cheyenne Jackson, Carlos Ponce, και ο Sonny Bustamante επιλέχτηκαν σε επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις.
Γυρίσματα
Η κύρια φωτογραφία για τη σειρά ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2019 και έληξε στις 14 Δεκεμβρίου 2019 στο Μπέρναμπι της Βρετανικής Κολομβίας.
Μουσική
Το soundtrack κυκλοφόρησε στις 10 Σεπτεμβρίου 2020, παράλληλα με το ντεμπούτο της σειράς.
Απήχηση στο κοινό
Για τη σειρά, ο αθροιστής κριτικών Rotten Tomatoes ανέφερε βαθμολογία 93% με βάση 27 κριτικές και μέση βαθμολογία 7,9 / 10. Η συναίνεση των κριτικών της ιστοσελίδας αναφέρει, "Με πιασάρικες μελωδίες και με το σωστό ποσό αστείων με φαντάσματα, η Τζούλι και τα φαντάσματα είναι μια διασκεδαστική, ευχάριστη παράσταση που αποδεικνύεται ως η τέλεια βιτρίνα για τη νεοφερμένη Μάντισον Ρέις." Η Metacritic έδωσε στη σειρά μια σταθμισμένη μέση βαθμολογία 77 στα 100 με βάση 7 κριτικές, δείχνοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές".
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Netflix Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές
Μαίρη Μαράντη
Η Μαίρη Μαράντη (πραγματικό όνομα: Μαρία Τσεκούρα) είναι τραγουδίστρια του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού. Βαφτίστηκε 'Βασίλισσα της Πίστας'
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αίγιο. Τραγούδησε και είχε μεγάλες επιτυχίες στη δεκαετία του 1970.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Αντρέ Σίλβα
Ο Αντρέ Μιγκέλ Βαλέντε ντα Σίλβα (πορτογαλικά: André Miguel Valente da Silva, 6 Νοεμβρίου 1995) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Καριέρα σε συλλόγους
Άρχισε την καριέρα του στη Σαλγκέιρος, όπου πήρε μεταγραφή σε ακόμα τρεις ομάδες ως νέος μέχρι να πάει στην Πόρτο και να υπογράψει επαγγελματικό επίπεδο. Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα τα έκανε με την Πόρτο Β, όπου έμεινε για τρία χρόνια, ώσπου η Πόρτο τον ανέβασε στο κανονικό επίπεδο της πορτογαλικής ομάδας.
Το καλοκαίρι του 2017 έφυγε για την Ιταλία για λογαριασμό της Μίλαν. Η μεταγραφή έφτασε τα 38 εκατομμύρια ευρώ, όπως δημοσίευσε ο ιταλικός τύπος.
Το καλοκαίρι του 2018 πήγε δανεικός στη Σεβίλλη, όπου κατάφερε να βάλει τρία γκολ σε ένα ματς στην 4–1 νίκη της ομάδας του εναντίον της Ράγιο Βαγιεκάνο.
Διεθνής καριέρα
Συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017. Συμμετείχε, επίσης, στο Μουντιάλ του 2018 στη Ρωσία, ωστόσο δεν κατάφερε να πετύχει κάποιο γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Σαλγκέιρος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΜ Λειψίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ευστάθιος Δ΄ της Βουλώνης
Ο Ευστάθιος Δ΄ της Βουλώνης (Eustace IV, 1127/1135 - 17 Αυγούστου 1153) Κόμης της Βουλώνης (1151 - 1153) ήταν μεγαλύτερος γιος του Στέφανου της Αγγλίας και της Ματθίλδης Α΄ της Βουλώνης. Με την κατάληψη του Αγγλικού θρόνου από τον πατέρα του όταν πέθανε ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας (1135) έγινε ο διάδοχος. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε διατάγματα του πατέρα του τον Αύγουστο του 1131.
Το 1137 έδωσε όρκο υποτέλειας για την Νορμανδία στον Φράγκο βασιλιά Λουδοβίκο τον Νεώτερο και παντρεύτηκε την αδελφή του Κωνσταντία (1140) η οποία όταν χήρεψε πρόωρα ξαναπαντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο Ε΄ της Τουλούζης. Ο Ευστάθιος χρίστηκε το 1147 σε ηλικία 16 - 18 ετών και συμμάχησε με τον Λουδοβίκο Ζ΄ για επίθεση στην Νορμανδία, δέχτηκε τον τίτλο από την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη και προσπάθησε να τον υπερασπιστεί από τον σύζυγο της Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη. Σε συμβούλιο το οποίο συνεκλήθη στο Λονδίνο (6 Απριλίου 1152) ο Στέφανος ζήτησε από έναν μικρό αριθμό βαρόνων να δώσουν όρκο υποτέλειας στον Ευστάθιο ως μελλοντικό τους βασιλιά, ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι Θεοβάλδος του Μπεκ και άλλοι επίσκοποι αρνήθηκαν να το κάνουν δηλώνοντας ότι βρίσκεται σε αντίθεση με τα παπικά έθιμα.
Θάνατος
Ο Ευστάθιος πέθανε αιφνίδια στις αρχές του Αυγούστου του 1153 σύμφωνα με την παράδοση χτυπήθηκε από την οργή του θεού την ώρα που λεηλατούσε εδάφη της εκκλησίας. Ο θάνατος του Ευστάθιου έφερε την ειρήνη ανάμεσα στον πατέρα του και στον μεγάλο του αντίπαλο Ερρίκο Πλανταγενέτη. O Γουλιέλμος του Νιούμπεργκ γράφει ότι "ο βασιλιάς Στέφανος τον θρήνησε σε υπερβολικό βαθμό επειδή είχε στηρίξει όλες τις ελπίδες πάνω του όπως και την διαδοχή του, ο θάματος του τον έκανε λιγότερο πολεμοχαρή από τότε αναζητούσε τον συμβιβασμό με τους αντιπάλους του και την ειρήνη". Τα Χρονικά του Πίτερμπρο περιγράφουν με μελανά χρώματα τον Ευστάθιο "ήταν ένας κακός άνθρωπος και το έδειχνε όπου και αν πήγαινε, χρησιμοποιούσε με κακομαθημένο τρόπο τα εδάφη του βάζοντας ψηλούς φόρους". Χρησιμοποιούσε τις απειλές αυτές εναντίον των ανυπότακτων βαρόνων, στον πόλεμο εναντίον των Ανδεγαυών ζήτησε εισφορές από τα μοναστήρια. Τάφηκε στο αβαείο του Φάβερσαν που είχε οικοδομηθεί από τους γονείς του, στο ίδιο αβαείο τάφηκαν και οι δυο γονείς του, και οι τρεις τάφοι καταστράφηκαν την εποχή της Διάλυσης των Μοναστηριών τον 16ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Αετοκορυφή Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αετοκορυφή βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στη νοτιοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής, σε υψόμετρο 40 μέτρα. Απέχει 10 χλμ. ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 27 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 36 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Δυτικά και νότια του χωριού περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και η Εγνατία Οδός. Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Τσαμουρλή η οποία στα τουρκικά σημαίνει λασπότοπος. Στους προσφυγικούς καταλόγους της Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων αναφέρεται ως Κους Τεπέ Α (δηλ. κορυφή του πουλιού). Ως Κους-Τεπέ Α αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαπών. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Αετοκορυφή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην τοπική κοινότητα Σαπών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 87 κατοίκους ενώ με την απογραφή του 2001 ήταν 94.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Κυνηγός Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κυνηγός
Ο Κυνηγός ή Κυνηγού είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας που βρίσκεται στα δυτικά όρια του νομού με την Αιτωλοακαρνανία. Απέχει 82,5 χλμ. νοτιοδυτικά από το Καρπενήσι μέσω της γέφυρας της λίμνης Κρεμαστών και 45 χλμ. βορειοανατολικά από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 2001 και προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Προυσού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Σταυροχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Σταυροχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Προυσού του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 κατοίκους.
Ο οικισμός κατοικείται μόνο κατά την θερινή περίοδο από ορισμένες οικογένειες. Υπάρχουν εκπληκτικά τοπία τα οποία δυστυχώς δεν είναι ευρέως αναγνωρίσιμα όπως το όρος Κούτουπας, Νεραϊδοβουνι. Επίσης υπάρχουν και αρκετές πετρόκτιστες βρύσες οι οποίες προσφέρουν ανάσες δροσιάς στους επισκέπτες αλλά και τους κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Μαρία Θηρεσία του Λίχτενσταϊν
Η Μαρία Θηρεσία, (γαλλ. Marie Therese, 11 Μαΐου 1694 - 20 Φεβρουαρίου 1772) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σουασσόν.
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία Άννα Φελίσιτας ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη Αδάμ Α΄ του Λίχτενσταϊν και της Ερδμούδης Μαρίας Θηρεσίας, κόρη του Φρειδερίκου Ιωσήφ, 3ου πρίγκιπα του Ντήτριχσταϊν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1713 τον Θωμά Εμμανουήλ, κόμη του Σουασσόν, και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Μαρία Θηρεσία Τσύμπο-Μαλασπίνα
Η Μαρία-Θηρεσία, ιταλ. Maria-Theresa (29 Ιουνίου 1725 - 29 Δεκεμβρίου 1790) από τον Οίκο Τσύμπο-Μαλασπίνα ήταν κόρη του δούκα της Μάσσα & Καρράρα και με τον γάμο της έγινε πρώτα κόμισσα του Σουασσόν και μετά δούκισσα της Μόντενα.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αλντεράνο Α΄ δούκα της Μάσσα & Καρράρα και της Ρικάρντα Γκοντζάγκα, κόρης του Καμίλο κόμη της Νοβελάρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα δι' αντιπροσώπου τον Ευγένιο-Ιωάννη του Οίκου της Σαβοΐας κόμη του Σουασσόν· δεν συναντήθηκαν ποτέ, καθώς ο Ευγένιος-Ιωάννης απεβίωσε το 1744 και έτσι δεν απέκτησαν τέκνα.
Έπειτα η Μαρία-Θηρεσία έκανε δεύτερο γάμο με τον Έρκολε Γ΄ των Έστε δούκα της Μόντενα και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο
Λέυλα Μαμμαντμπέγιοβα
Η Λέυλα Αλασγκάρ κιζι Μαμμαντμπέγιοβα, το γένος Ζεϋνάλοβα, γεννήθηκε το 1909 στο Μπακού και πέθανε εκεί το 1989. Δεν ήταν απλώς η πρώτη γυναίκα αεροπόρος του Αζερμπαϊτζάν, αλλά η πρώτη γυναίκα πιλότος της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου, της Νότιας Ευρώπης και της Δυτικής Ασίας.
Νεανικά χρόνια
Ο πατέρας της Μαμμαντμπέγιοβα, ο Αλασγκάρ Ζεϋνάλοβ, ήταν ξάδερφος του Χουσεΐν Αραμπλίνσκι, ενός από τους πρώτους ηθοποιούς του Αζερμπαϊτζάν. Η οικογένειά της είχε μεγάλη σχέση με τις τέχνες και ως έφηβη έπαιζε πιάνο και ταρ. Στην ηλικία των 14 ετών, παντρεύτηκε τον πρώην γαιοκτήμονα Μπαχράμ Μαμμαντμπέγιοβ από το Κουρνταχάνι, ο οποίος μετέπειτα θα εξελισσόταν στον διευθυντή της Επαγγελματικής Τράπεζας Συνεταιρισμών του Μπακού.
Καριέρα
Η Μαμμαντμπέγιοβα εκπαιδεύτηκε ως επαγγελματίας αεροπόρος στην αερολέσχη του Μπακού και πραγματοποίησε την παρθενική της πτήση το 1931. Συνέχισε την εκπαίδευση της σε σχολή πιλότων στη Μόσχα το 1932. Στις 17 Μαρτίου 1933, η Μαμμαντμπέγιοβα έγινε η δεύτερη αλεξιπτωτίστρια της Σοβιετικής Ένωσης (μετά την Νίνα Κάμνεβα), εκτελώντας άλμα από ένα αεροπλάνο τύπου Πολυκάρποβ Πο-2 (U-2) στο αεροδρόμιο του Τουσίνο στη Μόσχα. Το 1934 κέρδισε τον διαγωνισμό αλεξιπτωτιστριών μεταξύ εκπροσώπων από τα έθνη της νότιας Καυκασίας. Μέχρι το 1941 είχε εξελιχθεί στο βαθμό του Επισμηναγού του Σοβιετικού στρατού.
Η Μαμμαντμπέγιοβα συνέχισε την επαγγελματική της καριέρα ως πιλότου και εκπαιδεύτριας στην αερολέσχη του Μπακού. Δεν της επετράπη η συμμετοχή στα θέατρα των επιχειρήσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς ανέτρεφε τέσσερα ανήλικα τέκνα (συνολικά απέκτησε έξι). Παρά το γεγονός ότι λόγω των πολεμικών συνθηκών η αερολέσχη του Μπακού ανέστειλε τη λειτουργία της, η Μαμμαντμπέγιοβα κατόρθωσε να διοργανώσει από μόνη της μαθήματα πτήσεων με ανεμοπλάνα και εκτέλεσης αλμάτων με αλεξίπτωτο. Σε αυτά κατόρθωσε να εκπαιδεύσει εκατοντάδες μετέπειτα πιλότους μαχητικών και σχεδόν 4.000 αλεξιπτωτιστές. Δύο εκπαιδευόμενοι της τιμήθηκαν με το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Η Μαμμαντμπέγιοβα πραγματοποίησε την τελευταία της πτήση το 1949 και μέχρι το 1961 εργαζόταν ως αντιπρόεδρος της ΝΤΟΣΑΑΦ (Κοινωνία εθελοντών για τη συνεργασία στρατού, αεροπορίας και ναυτικού).
Προσωπική ζωή
Τόσο ο πρωτότοκος γιος της Μαμμαντμπέγιοβα, Φιρούντιν, πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και ο νεότερος γιος της, Χανλάρ, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Και οι δυο τους πολέμησαν ως πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι πιλότοι Κατηγορία:Γυναίκες αεροπόροι Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί αξιωματούχοι
Γουλιέλμος Α΄ του Μπλουά
Ο Γουλιέλμος Α΄ του Μπλουά (William I, περί το 1137 - 11 Οκτωβρίου 1159), Κόμης της Βουλώνης και κόμης του Σάρρεϋ μαζί με την σύζυγο του (1153 - 1159) ήταν τρίτος γιος του Στέφανου της Αγγλίας και της Ματθίλδης της Βουλώνης. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ευστάθιος Δ΄ της Βουλώνης πέθανε (1153) ο Γουλιέλμος παραμελήθηκε από την διαδοχή του θρόνου που πέρασε στον Ερρίκο Πλανταγενέτη ύστερα από συμφωνία του πατέρα του με τον Ερρίκο μετά την λήξη της "Αναρχίας".
Ο Ερρίκος Β΄ κράτησε όλες τις υποσχέσεις του, προστάτευσε την περιουσία του Γουλιέλμου ο οποίος έγινε κόμης στο Σάρρεϋ μαζί με την σύζυγο του. Μια συνωμοσία ωστόσο δημιουργήθηκε με την άνοδο στον θρόνο του Ερρίκου Πλανταγενέτη από τον αρχιεπίσκοπο Γερβάσιο του Καντέρμπερι με την βοήθεια Φλαμανδών μισθοφόρων, οι συνωμότες είχαν σκοπό να δολοφονήσουν τον Ερρίκο και να ανεβάσουν στον θρόνο τον Γουλιέλμο. Ο Γουλιέλμος του Μπλουά παντρεύτηκε την Ισαβέλλα του Βαρέν, 4η κόμισσα του Σάρρεϋ (1148) χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Πέθανε από ασθένεια έξω από τις πύλες της Τουλούζης και τάφηκε στο Πουατεβέν αβαείο του Μοντμορέλ, τον διαδέχθηκε στην κομητεία της Βουλώνης η αδελφή του Μαρία Α΄ της Βουλώνης. Η χήρα του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Αμελίν Πλανταγενέτη, νόθο γιο του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Κολπική υποπλασία
Η υποπλασία του αιδοίου ή κολπική υποπλασία είναι η υπανάπτυξη ή η ελλιπής ανάπτυξη του γυναικείου κόλπου. Πρόκειται για μια γενετική ή συγγενής ανωμαλία του γυναικείου ουροποιητικού συστήματος.
Σημάδια και συμπτώματα
Η κολπική υποπλασία μπορεί να ποικίλει σε σοβαρότητα από το να είναι μικρότερος σε μέγεθος ο κόλπος από το κανονικό ή να απουσιάζει τελείως. Η απουσία του κόλπου είναι το αποτέλεσμα της κολπικής αγενεσίας. Διαγνωστικώς, μπορεί να μοιάζει με κολπική απόφραξη, η οποία μπορεί να προκαλείται από αδιάτρητο υμένα ή λιγότερο συχνά από ένα εγκάρσιο κολπικό διάφραγμα.
Συχνά σχετίζεται με το σύνδρομο Μάγιερ-Ροκιτάνσκυ-Κέστνερ-Χάουζερ, στο οποίο το πιο κοινό χαρακτηριστικό είναι η απουσία της μήτρας σε συνδυασμό με έναν παραμορφωμένο ή ελλείποντα κόλπο, παρόλο που υπάρχουν φυσιολογικές ωοθήκες και φυσιολογικά εξωτερικά γεννητικά όργανα. Σχετίζεται επίσης με την τραχηλική αγενεσία, στην οποία υπάρχει η μήτρα αλλά απουσιάζει ο τράχηλος της μήτρας. Η πάθηση είναι πιο επείγουσα όταν υπάρχει εμμηνορροϊκή μήτρα αλλά με παρεμπόδιση ροής από την μήτρα, γεγονός που οδηγεί στην αιματόμητρα. Σε αυτήν την περίπτωση απαιτείται άμεση ιατρική αντιμετώπιση.
Αιτίες
Η κύρια αιτία είναι η μυλλεριανή αγενεσία και το πλήρες σύνδρομο έλλειψης ευαισθησίας στα ανδρογόνα.
Επιδημιολογία
Η υποπλασία του αιδοίου εκτιμάται ότι εμφανίζεται σε 1 ανά 4.000-5.000 γεννήσεις θηλυκών βρεφών. Συχνά δεν γίνεται αντιληπτή μέχρι την εφηβεία, όταν ο πόνος και η έλλειψη εμμηνοροϊκής ροής υποδηλώνουν την παρουσία της πάθησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγγενείς διαταραχές Κατηγορία:Γυναικολογικές παθήσεις Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Διεθνής Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων
Η Διεθνής Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων είναι μια μέθοδος ενημέρωσης του πληθυσμού σχετικά με τη σοβαρότητα πυρηνικών και ραδιολογικών συμβάντων και ατυχημάτων.
Μετά το ατύχημα του Τσερνόμπιλ, οι αρχές της Γαλλίας προχώρησαν στη δημιουργία ενός συστήματος που περιέγραφε το βαθμό επικινδυνότητας πυρηνικών συμβάντων. Πάνω σ' αυτό το σύστημα η Διεθνής Οργάνωση Ατομικής Ενέργειας δημιούργησε την Δ.Κ.Π.Γ. που χρησιμοποιείται από το 1990. Αρχικά, η χρήση της περιοριζόταν σε συμβάντα εντός πυρηνικών σταθμών παραγωγής ενέργειας, αλλά από το 2006 επεκτάθηκε σε όλο τον κύκλο της πυρηνικής βιομηχανίας, όπως μεταφορά, αποθήκευση και χρήση ραδιολογικών υλικών, με την εξαίρεση των στρατιωτικών εφαρμογών.
Πρόκειται για μια κλίμακα 7 επιπέδων στην οποία τα χαμηλότερα επίπεδα 1, 2 και 3 χαρακτηρίζονται ως συμβάντα και τα τέσσερα υψηλότερα ως ατυχήματα. Γεγονός ήσσονος σημασίας χαρακτηρίζεται εκτροπή ή παρέκκλιση και ταξινομείται στο επίπεδο 0. Το μέγιστο στην κλίμακα είναι το 7 και ονομάζεται μεγάλο ατύχημα ή σε κάποιες γλώσσες καταστροφικό ατύχημα. Μέχρι σήμερα, έχουν συμβεί μόνο δύο ατυχήματα επιπέδου 7: στο Τσερνόμπιλ το 1986 και στο σταθμό Φουκουσίμα 1 το 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρηνικά ατυχήματα Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Περιβαλλοντικές καταστροφές
Λιάνε Ζίμπλερ
Η Λιάνε Ζίμπλερ (γερμανικά: Liane Zimbler, 31 Μαΐου 1892 - 11 Νοεμβρίου 1987) είναι Αυστριακή αρχιτέκτονας, η οποία λέγεται ότι είναι η πρώτη γυναίκα που έλαβε το πτυχίο του αρχιτέκτονα στην Ευρώπη, αν και πολλές γυναίκες από τη Φινλανδία αποφοίτησαν πιο νωρίς, όπως η Σίγκνε Χόρνμποργκ. Η Ζίμπλερ, μετά από μία αρκετά επιτυχημένη επιχείρηση της στη Βιέννη, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες,το 1938, επικεντρωμένη στη διακόσμηση εσωτερικού χώρου. Η Ζίμπλερ, γεννήθηκε στο Πρέροφ της Μοραβίας, ως Γουλιάνα Φίσερ (Juliana Fischer) και αρχικά σπούδασε γραφιστική, και μετά αρχιτεκτονική στη Σχολή Τεχνών της Βιέννης. Όσο σπούδαζε εργαζόταν παράλληλα, ως σχεδιάστρια, για τον Έμιλι Φλόγκεν. Το 1916, παντρεύτηκε τον δικηγόρο Όττο Ζίμπλερ, με τον οποίον απέκτησε και μία κόρη, την Έβα.
Τον Φεβρουαρίου του 1938, η Ζίμπλερ, έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε αδεία άσκησης επαγγέλματος ως αρχιτέκτονας στην Αυστρία. Κατόπιν, και χάριν των συνδέσεων του Όττο, η οικογένεια κατάφερε να φύγει από την Αυστρία, πριν τη Γερμανική Προσάρτηση, πηγαίνοντας αρχικά στην Ολλανδία και μετά στην Αγγλία. Λίγο καιρό αργότερα, μπόρεσαν να πάνε και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, ξεκινώντας κιόλας να δουλεύει. Λίγα χρονιά μετά, ο άνδρας πέθανε σε ατύχημα, με τη Ζίμπλερ, το 1941, να αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου την εταιρεία. Εκεί σχεδίασε διάφορα νέα κτίρια, ενώ συμμετείχε και σε εκθέσεις. Στο Λος Άντζελες, η Ζίμπλερ έδωσε αρκετές διαλέξεις για την αρχιτεκτονική εσωτερικού χώρου. Το 1958, μαζί της εργάστηκε και η κόρη της Έβα. Σε ηλικία 86 παθαίνει εγκεφαλικό, αλλά συνέχισε να εργάζεται έως και τα 90 της. Απεβίωσε σε ηλικία 95 ετών, εκεί στο Λος Άντζελες.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Λάγιος Τίχι
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Λάγιος Τίχι γεννήθηκε στη Βουδαπέστη και μεγάλωσε με τη μητέρα του και με θετό πατέρα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 12 ετών αγωνιζόμενος για τις ομάδες νέων ΜΕΜΟΣ ΣΕ (MÉMOSZ SE) και ΒΣΚ Βουδαπέστης (BVSC-Zugló). Με τη δεύτερη τη σεζόν 1952–53 αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία του ουγγρικού πρωταθλήματος σημειώνοντας 12 γκολ. Το 1953 μετακόμισε στη Χόνβεντ Βουδαπέστης. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα στις 7 Μαρτίου σε αγώνα με την Σαλγκοταριάνι ΜΤΚ, όπου μπήκε ως αλλαγή και σημείωσε γκολ 19 λεπτά αργότερα. Ήδη από τη δεύτερη χρονιά καθιερώθηκε ως βασικός και κατέκτησε δύο εθνικά πρωταθλήματα με το σύλλογο (1954, 1955) που τότε ήταν στην καλύτερη περίοδο της ιστορίας της. Στις 9 Ιανουαρίου 1955 στο πιο εντυπωσιακό παιχνίδι στην ιστορία του πρωταθλήματος Ουγγαρίας η Χόνβεντ νίκησε τη ΜΤΚ Βουδαπέστης με 9–7 με τον Τίχι να βρίσκει δυο φορές τα δίχτυα.
Παίκτης με δυνατό σωματότυπο, καλός χειριστής της μπάλας και με τα δύο πόδια και ικανός πασέρ, έμαθε στη μεγάλη ομάδα της Χόνβεντ να είναι και ευκίνητος στον αγωνιστικό χώρο. Η μεγαλύτερη του δύναμή του είναι το αποφασιστικό, αποτελεσματικό τελείωμά του. Η ταχύτητα και οι κεφαλιές του δεν ήταν άψογα. Λόγω των ιδιοτήτων του αυτών, συμπεριλαμβάνονταν στους καλύτερους επιθετικούς στην Ευρώπη στην ακμή του. Εκείνη την περίοδο μεγάλες ομάδες του εξωτερικού όπως η Μίλαν, η Μπαρτσελόνα και κυρίως η Ρεάλ Μαδρίτης εκδήλωσαν ενδιαφέρον να τον αποκτήσουν, όμως ο ίδιος δεν ήθελε να φύγει από τη χώρα του. Ωστόσο, μετά το 1956, η ηγεμονία της ομάδας του τελείωσε: στη διάρκεια της ουγγρικής εξέγερσης, μέρος των παικτών της ομάδας συμπεριλαμβανομένων των κορυφαίων συμπαικτών του Φέρεντς Πούσκας και Σάντορ Κότσις έφυγαν από το σύλλογο και τη χώρα, αλλά ο ίδιος δεν ακολούθησε στην περιοδεία στη Νότια Αμερική και επέστρεψε στην Ουγγαρία. Ο Τίχι έγινε πλέον ο σημαντικότερος παίκτης της ομάδας, η οποία μόνο το 1959, κατάφερε να γνωρίσει ξανά επιτυχία, κερδίζοντας το Ουγγρικό Κύπελλο και το Κύπελλο Μιτρόπα μεταξύ συλλόγων. Στις 19 Αυγούστου 1959 σημείωσε τρία γκολ στον πρώτο τελικό του Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης με αντίπαλο την ΜΤΚ Βουδαπέστης (4–3), ενώ σκόραρε και στον δεύτερο αγώνα στις 9 Σεπτεμβρίου (2–2). Οι εμφανίσεις του αυτές του αυτές ήταν η κύρια αιτία για την έκτη θέση στην ψηφοφορία της Χρυσής Μπάλας. Την ίδια χρονιά, ήταν ο πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα με 15 τέρματα και ο καλύτερος παίκτης στην Ουγγαρία. Στη συνέχεια ήταν ο πρώτος σκόρερ του ουγγρικού πρωταθλήματος άλλες τέσσερις φορές.
Διεθνής καριέρα
Η διεθνής του σταδιοδρομία ξεκίνησε στα 18, όταν το 1953 ήταν πρωταθλητής Ευρώπης με την  εθνική ομάδα νέων της Ουγγαρίας. Στον τελικό των Βρυξελλών με αντίπαλο τη Εθνική ομάδα νέων της Γιουγκοσλαβίας (2–0) σημείωσε το δεύτερο γκολ. Στο χρονικό διάστημα από το 1955 έως το 1971, αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα της Ουγγαρίας, στην οποία έκανε το ντεμπούτο του στις 5 Μαΐου σε έναν αγώνα με τη Νορβηγία, όπου ο σημείωσε το πρώτο του γκολ 11 λεπτά μετά την είσοδό του ως αλλαγή (τελικό αποτέλεσμα 5–0). Οι περισσότεροι από τους παίκτες της «Χρυσής ομάδας», μετά την πολιτική αλλαγή έφυγαν και ο Τίχι καθιερώθηκε στην επίθεση. Στο Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης μεταξύ εθνικών ομάδων ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης 1955–60 με 7 γκολ.
Ολοκληρώνοντας την καριέρα του είχε σημειώσει 500 τέρματα σε 628 επίσημους αγώνες. Συμμετείχε σε εκατοντάδες φιλικούς αγώνες με το σύλλογό του και την εθνική σημειώνοντας τουλάχιστον 1.917 σε 1.307 αγώνες. Την αγωνιστική περίοδο 1959–60 σημείωσε 201 τέρματα σε 86 επίσημους αγώνες και φιλικούς αγώνες, ακατάρριπτο ρεκόρ κόσμου, ενώ τη σεζόν 1961–62 154 σε 80 συναντήσεις. Είναι κάτοχος των τεσσάρων από τις έξι καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών στον απόλυτο αριθμό των γκολ σε μία αγωνιστική περίοδο.
thumb|Το 1959 με τη Χόνβεντ μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Κεντρικής Ευρώπης. Ο Τίχι είναι με το τρόπαιο στο κέντρο κάτω.