cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίγκορ Τούντορ
Έπειτα, ξεκινάει νωρίς την τεχνική του σταδιοδρομία, όπως νωρίς τελείωσε την μεγάλη ποδοσφαιρική του καριέρα εξαιτίας των τραυματισμών που τον ταλαιπώρησαν.
Προπονητική καριέρα
Το 2009 κάθισε για πρώτη φορά στον πάγκο της Χάιντουκ, ως άμεσος συνεργάτης του Ιταλού Εντοάρντο Ρέγια και αποχώρησε το 2010 όταν ο Ρέγια ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Λάτσιο, δίχως όμως ν’ απομακρυνθεί από την ομάδα του Σπλιτ.
Στην πρώτη του σεζόν κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Κροατίας σε διπλό τελικό κόντρα στη Λοκομοτίβα. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2014-15 στην οποία η νεανική Χάιντουκ τερμάτισε στην τρίτη θέση, ο Τούντορ υπέβαλε την παραίτησή του.
Τον Ιούνιο του 2015, ο Τούντορ ανέλαβε προπονητής στον ΠΑΟΚ, από όπου απολύθηκε οκτώ μήνες μετά, στις 9 Μαρτίου 2016 για τα άσχημα αποτελέσματα και για την κακή ποιότητα της ομάδας.
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Σιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Κροάτες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Βικτώρια Φαρνέζε, δούκισσα του Ουρμπίνο
Η Βικτώρια, ιταλ.: Vittoria Farnese, επίσης γνωστή ως Βικτώρια, πριγκίπισσα της Πάρμα (10 Αυγούστου 1519 – 13 Δεκεμβρίου 1602) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν Ιταλίδα ευγενής, κόρη του δούκα των Κάστρο, Πάρμα, Πιατσέντσα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ουρμπίνο από το 1548 έως το 1574.
Καταγωγή και νεανική ζωή
Γεννημένη στις 10 Αυγούστου 1519 στο οικογενειακό κάστρο στο Βαλεντάνο στην Τοσκάνη (σημερινή επαρχία Βιτέρμπο), η Βικτώρια ήταν το πρώτο παιδί και η μοναχοκόρη του Πιερ-Λουίτζι, δούκα του Κάστρο, της Πάρμας και της Πιατσέντσα και της Τζερολάμα Ορσίνι. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Αλεσσάντρο Φαρνέζε καρδινάλιος (ο οποίος το 1534 έγινε ο πάπας Παύλος Γ΄ ) και η ερωμένη του Σίλβια Ρουφίνι. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Λουντοβίκο Ορσίνι, κοντοτιέρος, κόμης του Πιτιλιάνo και η Τζούλια Κόντι. Η Βικτώρια μεγάλωσε στο Μέγαρο Φαρνέζε του Γκράντολι κυρίως με η μητέρα της, σχεδόν χωρίς να βλέπει τον πατέρα της, ο οποίος ήταν σε στρατιωτικές εκστρατείες. Έλαβε καλή εκπαίδευση στο σπίτι.
Σχέδια για γάμο
Τα διάφορα σχέδια γάμου της τα χειριζόταν ο πάππος της πάπας Παύλος Γ΄ και ο αδελφός της ο καρδινάλιος Αλεσσάντρο Φαρνέζε. Μία απόπειρα να την παντρέψουν με ένα μέλος του Γαλλικού βασιλικού Οίκου των Βαλουά ήταν ανεπιτυχής. Επιπλέον, οι διαπραγματεύσεις για γάμο με τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, δούκα της Φλωρεντίας ή τον Φαμπρίτσιο Κολόννα, πρίγκιπα του Παλιάνo ή τον Εμμανουήλ-Φιλιμπέρτο της Σαβοΐας, πρίγκιπα του Πιεμόντε, δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Το 1539, μετά το τέλος της αυτοκράτειρας Ισαβέλλας της Πορτογαλίας, η Βικτώρια προτάθηκε από την οικογένειά της ως νέα σύζυγος στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας, ο οποίος όμως απέρριψε την προσφορά.
Η Βικτώρια ήταν περίπου 30 ετών (μία αρκετά προχωρημένη ηλικία για μία ανύπαντρη αρχόντισσα εκείνη την εποχή), όταν τελικά το επόμενο για γάμο εγχείρημα της οικογένειάς της αποδείχθηκε επιτυχημένο. Τον Φεβρουάριο του 1547, ο Γκουιμπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε, δούκας του Ουρμπίνο, έμεινε χήρος. Η αείμνηστη σύζυγός του Τζούλια ντα Βαράνο τού είχε φέρει ως προίκα το δουκάτο του Καμερίνο, αλλά απέτυχε να αποκτήσει έναν επιζώντα άρρενα κληρονόμο για τον σύζυγό της, έτσι ο δούκας του Ουρμπίνο άρχισε τις προετοιμασίες για έναν νέο γάμο. Οι διαπραγματεύσεις για το γάμο της Βικτώρια και του Γκουιντομπάλντο Β΄ έγιναν από τους καρδινάλιους Αλεσσάντρο Φαρνέζε και Έρκολε Γκονζάγκα. Ο εκπρόσωπος του Γκουιντομπάλντο Β΄ στη Ρώμη περιέγραψε τη Βικτωρια ως ένα σεμνό, ευσεβές και ευγενικό κορίτσι. Η οικογένεια της νύφης της έδωσε μία προίκα 60.000 δουκάτων καθώς και κοσμήματα, χρυσά και αργυρά αντικείμενα αξίας 20.000 δουκάτων. Ο γάμος per procura (δι' αντιπροσώπων) εορτάστηκε στη Ρώμη στις 29 Ιουνίου 1547, καθώς εκείνη τη στιγμή, ο γαμπρός βρισκόταν στην υπηρεσία της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Ροζέ Βιτράκ
Ο Ροζέ Βιτράκ (Γαλλικά: [vitʁak], 17 Νοεμβρίου 1899 - 22 Ιανουαρίου 1952) ήταν γάλλος σουρεαλιστής θεατρικός συγγραφέας και ποιητής. Αναγνωρισμένος μετά θάνατον, πέθανε αλκοολικός σε ηλικία 53 ετών. Τα άπαντα του συγγραφέα μεταφράστηκαν στα Ιταλικά, τα Γερμανικά, τα Αγγλικά και τα Ολλανδικά. Στα Ελληνικά μεταφράστηκε το έργο του Βικτόρ, ή τα παιδιά στην εξουσία.
Βικτώρια Φαρνέζε, δούκισσα του Ουρμπίνο
Οικογένεια
Στο Ουρμπίνο στις 30 Ιανουαρίου 1548, πραγματοποιήθηκε ο επίσημος γάμος της Βικτώρια Φαρνέζε και του Γκουιντομπάλντο Β΄ ντελλα Ρόβερε. Από τον πρώτο του γάμο, ο δούκας του Ουρμπίνο είχε αποκτήσει μία κόρη, τη Βιρτζίνια. Κατά τη διάρκεια του γάμου της, η βικτώρια γέννησε 9 παιδιά, από τα οποία μόνο 3 επιβίωσαν της βρεφικής ηλικίας:
Ροζέ Βιτράκ
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Βικτώρια Φαρνέζε, δούκισσα του Ουρμπίνο
Οικογένεια
Εκτός από τα παιδιά της, η Βικτώρια μεγάλωσε τις ανιψιές της Κλέλια (νόθη κόρη του αδελφού της καρδινάλιου Αλεσσάντρο Φαρνέζε) και Λαβίνια (κόρη του άλλου αδελφού της, Οττάβιο Φαρνέζε, δούκα της Πάρμας). Φρόντισε επίσης για την ανατροφή και την εκπαίδευση του Ιππολίτo και του Τζουλιάνo, των νόθων γιων του κουνιάδου της, καρδινάλιου Τζούλιο ντελλα Ρόβερε.
Δούκισσα του Ουρμπίνο
Οι θρησκευτικές απόψεις της δούκισσας διέφεραν κάπως από αυτές των σημερινών εκκλησιαστικών απόψεων. Έτσι, έδινε μεγάλη σημασία στις Αγίες Γραφές και ήταν της γνώμης ότι ο γάμος είναι ανώτερος από την αγαμία. Στην εξωτερική πολιτική, η Βικτώρια είχε έναν φιλο-αυτοκρατορικό προσανατολισμό και ήταν ισχυρός υποστηρικτής του Οίκου των Αψβούργων. Κατάφερε να εξασφαλίσει μερική αυτοδιοίκηση για τη Γκραντάρα και έλαβε μία σειρά φορολογικών προνομίων. Κάτω από την προστασία της, άρχισε να παράγεται μετάξι στο δουκάτο. Το 1562 μπόρεσε να διαπραγματευτεί με τους επαναστάτες στο Γκούμπιο, αλλά μία προσπάθεια διαπραγμάτευσης με τους επαναστάτες στο Ουρμπίνο το 1572-1573 κατέληξε σε αποτυχία. Στο τέλος, η εξέγερση κατεστάλη βάναυσα από τον σύζυγό της.
Ως χήρα, η Βικτώρια έζησε για κάποιο διάστημα στην Αυλή του γιου της. Αλλά λόγω διαφωνιών που προέκυψαν μεταξύ τους, τον Ιούλιο του 1582 έφυγε για την πατρίδα της την Πάρμα, όπου υποστήριξε την ανιψιά της Mαργαρίτα Φαρνέζε μετά τον ανεπιτυχή γάμο της με τον βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα, πρίγκιπα διάδοχο της Μάντοβας. Το επόμενο έτος, η Βικτώρια επέστρεψε στο Ουρμπίνo για να κανονίσει το γάμο της μικρότερης κόρης της Λαβινίας-Φελτρίας, δίνοντάς της μία προίκα ύψους 80.000 σκούδων. Οι διαφωνίες μεταξύ αυτής και του γιου της εντάθηκαν και η δούκισσα άφησε πάλι το Ουρμπίνο τον Ιούνιο του 1584, επιστρέφοντας μόλις τον Μάρτιο του 1588. Υπέφερε από τον ανεπιτυχή γάμο του γιου της: η νύφη της Λουκρέτσια ντ' Έστε, ήταν 15 χρόνια μεγαλύτερη από τον Φραντσέσκο-Μαρία Β΄ και διαπιστώθηκε ότι ήταν στείρα. Μόνο τον Αύγουστο του 1578 η Αγία Έδρα επέτρεψε στο ζευγάρι να ζήσει χωριστά, αλλά ο γάμος τους δεν ακυρώθηκε. Η Λουκράτσια επέστρεψε στη Φερράρα, αλλά συνέχισε να είναι η σύζυγος του δούκα του Ουρμπίνο μέχρι το τέλος της το 1598, οπότε ο Φραντσέσκο-Μαρία Β΄ ήταν τελικά ελεύθερος να ξαναπαντρευτεί. Η νέα του σύζυγος ήταν η 2η εξαδέλφη του δούκα, η 14χρονη Λιβία ντελλα Ρόβερε, την οποία επέλεξε η ίδια η Βικτώρια. Ο δούκας του Ουρμπίνο δεν ήταν ευτυχισμένος και σε αυτή τη δεύτερη ένωση, αλλά κατάφερε να δημιουργήσει τον πολυπόθητο κληρονόμο, τον Φεντερίκο-Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε, που γεννήθηκε το 1605, τρία χρόνια μετά το τέλος της Βικτώριας.
Η Iζαμπέλα, η μεγαλύτερη και αγαπημένη κόρη της χήρας δούκισσας είχε επίσης προβλήματα γάμου. Σύμφωνα με πληροφορίες, άσχημη και παραμορφωμένη, υπέστη την κακοποίηση του συζύγου της, του πρίγκιπα του Μπισνιάνο, και συχνά αναζητούσε καταφύγιο στη μητέρα της. Η σχέση της Βικτώριας με την άλλη μικρότερη κόρη της, Λαβίνια-Φελτρία, παρέμεινε επίσης τεταμένη. Η χήρα δούκισσα υποστηρίχθηκε από τον αδελφό της, καρδινάλιο Aλεσσάντρo Φαρνέζε και τις ανιψιές της Κλέιλα και Λαβίνια, τις οποίες μεγάλωσε.
Τα τελευταία χρόνια της χήρας δούκισσας πέρασαν στο Πέζαρο. Λίγο πριν από το τέλος της, η υγεία της καταστράφηκε εντελώς και σταμάτησε να παρεμβαίνει στη διακυβέρνηση του γιου της και η σχέση μεταξύ τους έγινε ήρεμη. Η Βικτώρια Φαρνέζε απεβίωσε στο Πέζαρο στις 13 Δεκεμβρίου 1602 σε ηλικία 83 ετών και το λείψανό της θάφτηκε στην τοπική Εκκλησία της Μονής των Αδελφών του Κόρπους Κρίστι στο Πέζαρο.
Στον πολιτισμό
Πολλά ποιητικά και πεζογραφικά έργα έχουν αφιερωθεί στη Βικτώρια Φαρνέζε. Η Λάουρα Μπατιφέρι της αφιέρωσε τους Επτά Ψαλμούς της Μετάνοιας. Ο ανθρωπιστής Aντόνιο Μπρουτσιόλι, ο οποίος διώχθηκε από την Ιερά Εξέταση, της αφιέρωσε πολλά πνευματικά ποιήματα. Υπάρχουν τρία γνωστά πορτρέτα της Βικτώριας: το ένα φτιαγμένο από έναν άγνωστο ζωγράφο από τον κύκλο του Τιτσιάνο και επί του παρόντος στο Μουσείο Καλών Τεχνών στη Βουδαπέστη, ένα άλλο από τον Τζιάκομο Βίγκι (προς το παρόν σε ιδιωτική ευρωπαϊκή συλλογή) και το άλλο ένα αντίγραφο αυτού που έγινε από την Καμίλλα Γκουεριέρι, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Μουσείο της Πόλης στο Παλάτσο Μόσκα, στο Πέζαρο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες του Ουρμπίνο Κατηγορία:Οίκος των Φαρνέζε
Βίκτορ Τσόι
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη), Ο Τσόι άρχισε να γράφει τραγούδια στην εφηβική ηλικία. Ο Τσόι, κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ήταν παρών σε μια πληθώρα μουσικών και καλλιτεχνικών έργων, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης δέκα άλμπουμ. Μετά την εμφάνιση των Κίνο στη σοβιετική ταινία του 1987 Άσσα, η δημοτικότητα του συγκροτήματος αυξήθηκε, σε βαθμό που προέκυψε μια εποχή που ονομάστηκε "Κινομανία". Αυτή η δημοτικότητα οδήγησε σε μια εμφάνιση του Τσόι στην καζακική ταινία Η Βελόνα, το 1988. Το 1990, μετά τη μεγάλη συναυλία του στο Στάδιο Λουζνίκι, ο Τσόι μετεγκαταστάθηκε στη Λετονία με τον Γιούρι Κασπαριάν για να εργαστούν στο επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος. Δύο μήνες μετά τη συναυλία, ο Τσόι σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα.
Πρώτα χρόνια
Ο Βίκτορ Ρομπέρτοβιτς Τσόι γεννήθηκε στο Λένινγκραντ στις 21 Ιουνίου 1962. Ήταν το μοναδικό παιδί των Βαλεντίνα Βασίλιεφνα Τσόι (το γένος Γκούσεβα, 1939-2009), δασκάλας, και του Ρόμπερτ Μαξίμοβιτς Τσόι (γεν. 1938), σοβιετοκορεάτη μηχανικό. Ο πατέρας του Βίκτορ γεννήθηκε στη Καζακική ΣΣΔ σε οικογένεια γονέων κορεατικής εθνότητας, που ζούσε στην εξορία μετά τον εκτοπισμό των Κορεατών το 1937 επί Στάλιν. Οι πρόγονοι του Τσόι κατάγονται από το Σόνγκτσιν στο Χάμγκιονγκ της Κορέας (σημερινό Κίμτσεκ στη Βόρεια Κορέα), όπου το 1893 γεννήθηκε ο προπάππους του Τσόι Τσόι Γιονγκ-ναμ.
Ο Τσόι μεγάλωσε στην περιοχή του πάρκου νίκης Μοσκόφσκι. Γεννήθηκε σε μαιευτήριο στην οδό Κουζνετσόφσκαγια (που βρίσκεται μέσα στο πάρκο). Η οικογένεια ζούσε στο αξιοσημείωτο "σπίτι του στρατηγού" στη γωνία της λεωφόρου Μοσκόφσκι και της οδού Μπασέιναγια (το κτίριο είναι αρχιτεκτονικό μνημείο σήμερα). Για κάποιο χρονικό διάστημα ο Τσόι φοίτησε σε ένα κοντινό σχολείο στην οδό Φρούνζε, όπου εργάστηκε η μητέρα του.
Από το 1974 μέχρι το 1977, ο Τσόι φοίτησε σε ένα δευτεροβάθμιο καλλιτεχνικό σχολείο, όπου ήταν μέλος του συγκροτήματος Παλατά # 6 (Палата № 6, Αίθουσα αρ. 6). Από το 1977, φοίτησε στην καλλιτεχνική σχολή Σερόφ, όπου αποβλήθηκε το 1979 λόγω χαμηλής βαθμολογίας. Έπειτα φοίτησε στο ΣΓΠΤΟΥ-61, όπου φοίτησε ξυλογλυπτική. Στα νιάτα του ήταν οπαδός του Μιχαήλ Μπογιάρσκι και του Βλαντιμίρ Βοσότσκι, και αργότερα του Μπρους Λι, ο οποίος ήταν πρότυπο για τον τσόι. Ήταν λάτρης των πολεμικών τεχνών και συχνά ερχόταν σε αντιπαράθεση "στα κινέζικα" με τον Γιούρι Κασπαριάν.
Σταδιοδρομία
Ο Τσόι άρχισε να γράφει τραγούδια σε ηλικία 17 ετών. Στις δεκαετίες του 1970 και 1980 η ροκ ήταν ένα υπόγειο κίνημα που περιοριζόταν κατά κύριο λόγο στο Λένινγκραντ. Οι αστέρες της ποπ στη Μόσχα, οι οποίοι υποστηρίζονταν από το κεντρικό κράτος, ήταν πρώτοι στα τσαρτ και λάμβαναν τη μεγαλύτερη έκθεση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ωστόσο, η μουσική ροκ δεν ήταν δημοφιλής στην κυβέρνηση, και τα συγκροτήματα ροκ λάμβαναν ελάχιστη ή καθόλου χρηματοδότηση και η έκθεση τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν λίγη. Η Λέσχη Ροκ του Λένινγκραντ ήταν ένας από τους λίγους δημόσιους χώρους στους οποίους επιτρεπόταν να δίνουν συναυλίες τα συγκροτήματα μουσικής ροκ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Τσόι ήταν στενός φίλος του Αλεξέι Ρίμπιν. Ο Ρύμπιν ήταν μέλος του συγκροτήματος Πιλιγκρίμι (Пилигримы) και ο Τσόι, ο οποίος έπαιζε μπάσο στο συγκρότημα Παλατά # 6 (Палата № 6 Avtomaticheskie udovletvoriteli. Μέχρι τότε ο Τσόι είχε αρχίσει να εκτελεί τα τραγούδια που έγραφε στα πάρτι.
Ο Τσόι και ο Ρύμπιν, μέλη των Avtomaticheskie udovletvoriteli, πήγαιναν στη Μόσχα και τραγουδούσαν πανκ-ροκ μέταλ στις υπόγειες συναυλίες που διοργάνωνε ο Αρτέμι Τρόιτσκι. Κατά τη διάρκεια μιας παρόμοιας συναυλίας στο Λένινγκραντ για την επέτειο του Αντρέι Τροπίλο, οι Τσόι και Ρύμπιν γνώρισαν τον Μπορίς Γκρεμπένστσικοφ. Έπειτα από μια σόλο συναυλία από τον Γκρεμπένστσικοφ, γνωρίστηκαν και ο Τσόι του έπαιξε δύο τραγούδια. Ο Γκρεμπένστσικοφ, ο οποίος ήταν ήδη σχετικά καθιερωμένος μουσικός στην υπόγεια σκηνή του Λένινγκραντ, εντυπωσιάστηκε πολύ από το ταλέντο του Τσόι και τον βοήθησε να ξεκινήσει τη δική του μπάντα.
Ξεκινήματα των Κίνο
Στο Σύλλογο Ροκ του Λένινγκραντ, ο Τσόι έπαιζε ως σόλο καλλιτέχνης υποστηριζόμενος από μέλη της μπάντας Aquarium. Οι στίχοι και η μουσική του Τσόι εντυπωσίασαν το πλήθος. Το καλοκαίρι του 1981, οι Τσόι, Ρύμπιν και Όλεγκ Βαλίνσκι σχημάτισαν το συγκρότημα Γκαρίν ι χιπερμπολόιντι (Гарин и Гиперболоиды). Το όνομα ήταν ένα αφιέρωμα στο κλασικό ρωσικό μυθιστόρημα Το υπερβολοειδές του Μηχανικού Γκαρίν από τον Αλεξέι Τολστόι. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, το συγκρότημα έγινε δεκτό ως μέλος του Συλλόγου Ροκ του Λένινγκραντ. Λίγο αργότερα ο Βαλίνσκι ξεκίνησε τη θητεία του στον στρατό, αφήνοντας μόνο τον Τσόι και τον Ρύμπιν, οι οποίοι μετονόμασαν το συγκρότημα σε Κίνο. Το Κίνο άρχισε να ηχογραφεί το πρώτο του άλμπουμ την άνοιξη του 1982.
Πρώτα άλμπουμ
Οι Κίνο άρχισαν να ηχογραφούν το πρώτο τους άλμπουμ του, 45, την άνοιξη του 1982 στο στούντιο του Τροπίλο. Μέλη του συγκροτήματος Aquarium επίσης συμμετείχαν στην ηχογράφηση, με τον Γκρεμπένστσικοφ να σκηνοθετεί το άλμπουμ. Μέχρι το καλοκαίρι, το άλμπουμ είχε ολοκληρωθεί. Η διάρκειά του ήταν 45 λεπτά, απ'όπου προήλθε και η ονομασία του. Το άλμπουμ είχε κάποια κυκλοφορία και οι Κίνο έπαιξαν σε πολλά διαμερίσματα στη Μόσχα και το Λένινγκραντ.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1983 έγινε κοινή συναυλία των Κίνο και Aquarium. Μετά τη συναυλία, ο Γιούρι Κασπαριάν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στο συγκρότημα ως κιθαρίστας. Την άνοιξη, ο Ρύμπιν αποχώρησε από το Κίνο λόγω διαφωνιών με τον Τσόι. Οι Τσόι και Κασπαριάν πέρασαν το καλοκαίρι κάνοντας κοινές πρόβες. Σαν αποτέλεσμα, οι Κίνο ηχογράφησαν το άλμπουμ 46, το οποίο αρχικά θεωρήθηκε ως δοκιμαστικό για το Νατσάλνικ Καμτσάτσκι (Начальник Камчатки). Το 46 κυκλοφόρησε σε ευρεία κλίμακα και θεωρήθηκε πλήρες άλμπουμ. Το φθινόπωρο του 1983, ο Τσόι πήγε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο στην Πριάζκα, όπου πέρασε ενάμιση μήνα. Ως αποτέλεσμα, ο Τσόι δεν στρατολογήθηκε στο στρατό. Αφού πήρε εξιτήριο από το ψυχιατρικό νοσοκομείο, έγραψε το τραγούδι "Τρανκβιλιζατόρ" (Транквилизатор).
Το καλοκαίρι του 1986 ο Τσόι τραγούδησε για πρώτη φορά το τραγούδι Peremen! My zhdyom peremen (Αλλαγές! / Περιμένουμε αλλαγές!), το οποίο γρήγορα έγινε σημαντικό πολιτικό τραγούδι, ενσωματώνοντας το πνεύμα της Περεστρόικας. Παραμένει ένα ισχυρό πολιτικό τραγούδι το οποίο παίζεται στις λευκορωσικές διαδηλώσεις του 2020-2021.
Άνοδος
Το 1987 ήταν μια σημαντική χρονιά για τους Κίνο. Τότε κυκλοφόρησαν το 6ο άλμπουμ τους με τίτλο Gruppa Krovi (Группа крови) προκαλώντας τη λεγόμενη "Κινομανία". Το ανοιχτό πολιτικό κλίμα υπό την γκλάσνοστ επέτρεψε στον Τσόι να δημιουργήσει το άλμπουμ και επίσης του επέτρεψε να ηχογραφήσει ένα είδος μουσικής που δεν είχε μπορέσει κανένας πριν. Τα περισσότερα τραγούδια απευθύνονταν στη Σοβιετική νεολαία, προτρέποντας τους να αναλάβουν τον έλεγχο και να κάνουν αλλαγές στο έθνος. Μερικά από τα τραγούδια αναφέρονταν στα κοινωνικά προβλήματα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Τσόι έγινε λόγω των τραγουδιών ήρωας στη σοβιετική νεολαία και η δημοτικότητα των Κίνο ήταν πολύ υψηλή. Λόγω της γλωσσολογικής πολυμορφίας στη Σοβιετική Ένωση, οι υποστηρικτές του μετέφρασαν τα τραγούδια σε άλλες γλώσσες της ΕΣΣΔ.
Τα επόμενα χρόνια, ο Τσόι εμφανίστηκε σε αρκετές επιτυχημένες ταινίες και ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να προωθήσει τις ταινίες του σε κινηματογραφικά φεστιβάλ. Κυκλοφόρησε αρκετά άλμπουμ ακόμη, με κυρίως πολιτικά θέματα, αυξάνοντας τη δημοτικότητα του συγκροτήματος. Παρόλο που ο Τσόι είχε γίνει τεράστιος αστέρας, ζούσε ακόμα μια σχετικά συνηθισμένη ζωή. Διατήρησε την παλιά του δουλειά στο λεβητοστάσιο ενός κτιρίου διαμερισμάτων, που ονομάζεται Καμτσάτκα, το οποίο είναι σήμερα ένα μουσείο/λέσχη αφιερωμένο στον τραγουδιστή. Το γεγονός ότι εργαζόταν σε λεβητοστάσιο εξέπληξε πολλούς ανθρώπους. Ο Τσόι δήλωσε ότι απολάμβανε την εργασία του και χρειαζόταν επίσης τα χρήματα για να στηρίξει το συγκρότημα, καθώς δεν λάμβαναν κυβερνητική υποστήριξη και τα άλμπουμ τους αντιγράφονταν και διαδίδονταν στο έθνος μέσω του μαγκνιτιζντάτ χωρίς χρέωση. Αυτό έκανε τον Τσόι ακόμη πιο δημοφιλής μεταξύ των Σοβιετικών, επειδή έδειξε ότι είχε επαφή με την κοινωνία και ο κόσμος είχε ένα μουσικό με τον οποίο μπορούσε να συσχετιστεί. Έκανε περιοδεία το 1988-1989 στην Ιταλία, τη Γαλλία και τη Δανία. Το 1990 έδωσε συναυλία στο Στάδιο Λουζνίκι. Συνολικά 62.000 οπαδοί του συγκροτήματος γέμισαν τις εξέδρες στη συναυλία του πιο επιτυχημένου συγκροτήματος ροκ στην ΕΣΣΔ. Ήταν επίσης μία από τις τέσσερις φορές που άναψε η ολυμπιακή φλόγα στο Λουζνίκι.
Εμφανίσεις σε ταινίες
Το 1988, ο Βίκτορ Τσόι πρωταγωνίστησε στην ταινία "Η Βελόνα" (Игла), σε σκηνοθεσία Ρασίντ Νουγκμάνοφ και σενάριο Αλεξάντρ Μπαράνοφ και Μπαχίτ Κιλιμπάγιεφ. Η πλοκή επικεντρώνεται γύρω από τον Μόρο, ο οποίος επιστρέφει στο Αλμάτι του Καζακστάν, για να εισπράξει τα χρήματα που του οφείλουν. Ενώ περιμένει έπειτα από μια απροσδόκητη καθυστέρηση, επισκέπτεται την πρώην ερωμένη του Ντίνα και ανακαλύπτει ότι έχει εθιστεί στη μορφίνη. Αποφασίζει να τη βοηθήσει να σταματήσει τη μορφίνη και να πολεμήσει την τοπική μαφία των ναρκωτικών που είναι υπεύθυνη για την κατάστασή της. Αλλά ο Μόρο γίνεται θανάσιμος αντίπαλος του "γιατρού", τον βασιλιά της μαφίας που εκμεταλλεύεται τη Ντίνα. Ο Τσόι προτάθηκε για βραβείο για το ρόλο του στην ταινία.
Το μουσικό στοιχείο της ταινίας περιλάμβανε πρωτότυπη μουσική από τους Κίνο. Αυτό συμβάλλει στη συνολική αίσθηση της ταινίας, μαζί με τα μεταμοντέρνα χαρακτηριστικά και τις σουρρεαλιστικές σκηνές της ταινίας.
Η ταινία κυκλοφόρησε επίσημα τον Φεβρουάριο του 1989 στη Σοβιετική Ένωση.
Θάνατος
δεξιά|μικρογραφία|Οι οπαδοί του Τσόι θρηνούν τον θάνατο του στο Λένινγκραντ Στις 15 Αυγούστου 1990 στη Λετονία, ο Τσόι οδηγούσε στον αυτοκινητόδρομο Σλόκα-Τάλσι, κοντά στο Τουκούμς και τη Ρίγα. Στις 12:28 μ.μ., ο Τσόι πέθανε σε τροχαίο. Η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Τσόι είχε αποκοιμήθηκε κατά την οδήγηση, πιθανώς λόγω κόπωσης. Δεν είχε καταναλώσει αλκοόλ για τουλάχιστον 48 ώρες πριν από το θάνατό του. Ο Τσόι είχε αποκοιμηθεί οδηγώντας σε ταχύτητα τουλάχιστον 130 χιλιομέτρων. Αυτό οδήγησε το σκούρο μπλε Μόσκβιτς-2141 στο οποίο επέβαινε να συγκρουστεί με ένα λεωφορείο Ikarus 250 στην άλλη λωρίδα. Ο Τσόι σκοτώθηκε ακαριαία. Ο οδηγός του λεωφορείου δεν τραυματίστηκε. Το αυτοκίνητο του Τσόι καταστράφηκε ολοσχερώς σε σημείο που ένα από τα ελαστικά του οχήματος δεν βρέθηκε ποτέ.
Ο θάνατος του Βίκτορ Τσόι σόκαρε πολλούς ανθρώπους, σε βαθμό που κάποιοι αυτοκτόνησαν. Στις 17 Αυγούστου, η Κομσομόλσκαγια Πράβντα, μία από τις κύριες σοβιετικές εφημερίδες, είχε τα εξής να πει για τον Τσόι και τη σημασία του στη νεολαία του έθνους: Στις 19 Αυγούστου, θάφτηκε σε κλειστό φέρετρο στο Νεκροταφείο Μπογκοσλόβσκογιε στο Λένινγκραντ. Χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν στην κηδεία.
Ο Κασπαριάν έφυγε για το Λένινγκραντ πριν από τη σύγκρουση, με μια κασέτα που περιείχε τη μοναδική ηχογράφηση του Τσόι για το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος. Τα υπόλοιπα μέλη των Κίνο ολοκλήρωσαν και κυκλοφόρησαν το Μαύρο Άλμπουμ (ρωσικά: Чёрный альбом - Τσιόρνι άλμπουμ) τον Δεκέμβριο, το οποίο έγινε το πιο δημοφιλές άλμπουμ του συγκροτήματος.
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος του Άσσα, ο Τσόι γνώρισε τη Ναταλία Ραζλόγκοβα, βοηθό του σκηνοθέτη. Ο Τσόι αργότερα ερωτεύτηκε τη Ραζλόγκοβα και χώρισε από τη Μαριάννα. Ωστόσο, δεν πήραν διαζύγιο, για χάρη του γιου τους.
Κληρονομιά και πολιτιστικές επιπτώσεις
αριστερά|μικρογραφία|Ρωσικό γραμματόσημο αφιερωμένο στον Βίκτορ Τσόι, 1999 μικρογραφία|Το [[τείχος Τσόι στην επαρχία Αρμπάτ της Μόσχας]] Στη Ρωσία κάποιος μπορεί να δει πορτρέτα του Βίκτορ Τσόι σε πολλά μέρη της χώρας. Μεταξύ άλλων υπάρχει ένα γκράφιτι στα τείχη της Αγίας Πετρούπολης, ακόμη και ένα ολόκληρο τείχος αφιερωμένο στον Τσόι στην οδό Αρμπάτ στη Μόσχα, όπου ακόμη και σήμερα οι οπαδοί του Τσόι συγκεντρώνονται για να τιμήσουν τον ήρωα τους. Άλλα τείχη Τσόι μπορούν επίσης να βρεθούν στο Μινσκ της Λευκορωσίας και σε ορισμένες περιοχές του Καζακστάν. Το 2000 μερικά από τα κορυφαία ρωσικά συγκροτήματα της ροκ ενώθηκαν και τραγούδησαν τα καλύτερα τραγούδια των Κίνο ως φόρος τιμής στον Τσόι στην 38η επέτειο της γέννησης του.
Το νοτιοκορεάτικο συγκρότημα ροκ YB συμπεριέλαβε το τραγούδι Γκρούπα κρόβι («Группа крови»; κορεάτικα: 혈액형) στο άλμπουμ Korean Rock Remade (κορεάτικα: 한국 ROCK 다시 부르기) το 1999. Στις 21 Ιουνίου 2012, Google τίμησε τα 50ά γενέθλια του Τσόι με ένα Google Doodle που θυμίζει το τείχος Τσόι.
Ο Βίκτορ Αν, ένας Ρώσος αθλητής του πατινάζ ταχύτητας μικρής πίστας γεννημένος στη Νότια Κορέα, επέλεξε το ρωσικό του όνομα "Βίκτορ" προς τιμήν του Τσόι.
Το 2012, που ήταν τα πεντηκοστά γενέθλια του Τσόι, τα εναπομείναντα μέλη των Κίνο ηχογράφησαν το τραγούδι Αταμάν («Атаман»), με τα φωνητικά του που ανακτήθηκαν από το αυτοκινητιστικό του δυστύχημα αλλά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ λόγω της κακής ποιότητάς τους. Λίγο αργότερα ο ντράμερ Γκεόργκι Γκουριάνοφ πέθανε, κάνοντας το Αταμάν το τελευταίο τραγούδι που ηχογραφήθηκε από τους Κίνο και τα μέλη τους.
Το 2015, το τραγούδι του Τσόι "Κουκούσκα" («Кукушка») εκτελέστηκε από την Πολίνα Γκαγκαρίνα για την ταινία Μάχη για τη Σεβαστούπολη. Στην ταινία του 2018 Leto, τον Τσόι ενσάρκωσε ο Το Γιου.
Το 2018 ανεγέρθηκε ένα μνημείο στη μνήμη του Τσόι στο Αλμάτι του Καζακστάν.
Στο βιντεοπαιχνίδι Metro Exodus του 2019, παίζουν τραγούδια των Κίνο όπως τα "Θέλουμε αλλαγές", "Ένα τραγούδι χωρίς λέξεις" και πολλά άλλα, στο ραδιόφωνο κατά τη διάρκεια αποσπασμάτων που λαμβάνουν χώρα σε ένα τρένο που ταξιδεύει στη Ρωσία καθώς το πλήρωμα του ψάχνει ένα φιλόξενο μέρος για να ζήσει μετά από πυρηνικό πόλεμο. Το τραγούδι "Κλείσε την πόρτα πίσω μου" παίζεται στην αρχή του επιπέδου "Τάιγκα" καθώς ο παίκτης και το πλήρωμα κοιτούν μια κοιλάδα.
Στο βιντεοπαιχνίδι Cyberpunk 2077, σε πολλές τοποθεσίες ο παίκτης μπορεί να δει γκράφιτι που γράφουν "цой жив " (Ο Τσόι είναι ζωντανός).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας (πολωνικά: Biblioteka Narodowa) είναι η κεντρική βιβλιοθήκη της Πολωνίας, η οποία υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Πολιτισμού και Εθνικής Κληρονομιάς της Δημοκρατίας της Πολωνίας.
Η βιβλιοθήκη συλλέγει βιβλία, περιοδικά, ηλεκτρονικές και οπτικοακουστικές εκδόσεις που δημοσιεύονται στην επικράτεια της Πολωνίας, καθώς και την Polonica που δημοσιεύεται στο εξωτερικό. Είναι η πιο σημαντική ερευνητική βιβλιοθήκη ανθρωπιστικών επιστημών, το κύριο αρχείο της πολωνικών γραπτών και το κρατικό κέντρο βιβλιογραφικών πληροφοριών για βιβλία. Παίζει επίσης σημαντικό ρόλο ως ερευνητική εγκατάσταση και είναι ένα σημαντικό μεθοδολογικό κέντρο για άλλες πολωνικές βιβλιοθήκες.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη λαμβάνει αντίγραφο κάθε βιβλίου που δημοσιεύεται στην Πολωνία ως νόμιμη κατάθεση. Η Γιαγκιελόνια Βιβλιοθήκη είναι η μόνη άλλη βιβλιοθήκη στην Πολωνία που έχει καθεστώς εθνικής βιβλιοθήκης.
Οργανωτική δομή
Υπάρχουν τρεις γενικές ενότητες:
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας
Ο Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας (1224 - 6 Ιουνίου/1251) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ (1241 - 1251) και κόμης της Φλάνδρας (1247 - 1251).
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|279x279px| Κτίριο Ειδικών Συλλογών: [[Παλάτι Κρασίνσκι (Παλάτι της Κοινοπολιτείας), Βαρσοβία]] Η ιστορία της Εθνικής Βιβλιοθήκης προέρχεται από τον 18ο αιώνα (Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι), όπου περιλαμβάνει αντικείμενα από τις συλλογές του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, τα οποία αποκτήθηκαν από τη μεγάλη κόρη του, τη Μάρια Καρολίνα Σομπιέσκα, Δούκισσα του Μπουγιόν. Ωστόσο, η συλλογή Ζαουούσκι κατασχέθηκε από στρατεύματα της Ρωσίδας τσαρίνας Αικατερίνης Β΄ μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας και στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου τα βιβλία αποτέλεσαν τη μάζα της Αυτοκρατορικής Δημόσιας Βιβλιοθήκης για τη δημιουργία της το 1795. Τμήματα της συλλογής υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν καθώς υπέστησαν κακομεταχείριση ενώ αφαιρούνταν από τη βιβλιοθήκη και μεταφέρονταν στη Ρωσία και πολλά κλάπηκαν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιόαχιμ Λελέβελ, τα βιβλία της συλλογής Ζαουούσκι, «μπορούσαν να αγοραστούν στο Γκρόντνο από το καλάθι».
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας
Bιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ κυρίου του Νταμπιέρ και της συζύγου του Μαργαρίτας της Φλάνδρας. Η μητέρα του Μαργαρίτα κληρονόμησε την Φλάνδρα και το Αινώ (1244)· αμέσως ξέσπασε πόλεμος διαδοχής ανάμεσα στον ίδιον και τα αδέλφια της μητέρας του από τον πρώτο της γάμο με τον Μπουσάρ του Αβέν. Η μητέρα του τον λάτρευε περισσότερο από τα παιδιά της με τον Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν και τον κήρυξε συμβασιλιά και διάδοχο της, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος Θ΄ ο οποίος ορίστηκε δικαστής (1246) κατοχύρωσε την Φλάνδρα στον Γουλιέλμο Β΄ και το Αινώ στον Ιωάννη Α΄ του Αβέν, η μητέρα του τον έχρισε κόμη (1247).
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας
Ιστορία
Εξαιτίας αυτού, όταν η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918, δεν υπήρχε κεντρικό όργανο που να υπηρετεί υπό την ιδιότητα μιας εθνικής βιβλιοθήκης. Στις 24 Φεβρουαρίου 1928, με το διάταγμα του προέδρου Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, η Εθνική Βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε με τη σύγχρονη μορφή της. Άνοιξε το 1930 και αρχικά είχε 200 χιλιάδες τόμους. Ο πρώτος γενικός διευθυντής της ήταν ο Στέφαν Ντέμπι, τον οποίο διαδέχτηκε το 1934 ο Στέφαν Βρτελ-Βιερτσίνσκι. Οι συλλογές της βιβλιοθήκης επεκτάθηκαν γρήγορα. Για παράδειγμα, το 1932 ο πρόεδρος Μοστσίτσκι δώρισε όλα τα βιβλία και τα χειρόγραφα από το Μουσείο του Παλατιού του Βιλάνουφ στη βιβλιοθήκη, περίπου 40 χιλιάδες τόμους και 20 χιλιάδες φωτογραφίες από τη συλλογή του Στανίσουαφ Κόστκα Ποτότσκι.
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας
Bιογραφία
Την Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ο Γουλιέλμος Γ΄ παντρεύτηκε τη Βεατρίκη των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαρίας των Χοεστάουφεν χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Ο πόλεμος συνεχίστηκε σκληρά ανάμεσα στις δυο οικογένειες του Νταμπιέρ και του Αβέν, ώσπου κλείστηκε τελικά ειρήνη στις 19 Μαΐου/1250.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας
Ιστορία
Αρχικά η Εθνική Βιβλιοθήκη δεν είχε δική της θέση. Εξαιτίας αυτού, οι συλλογές έπρεπε να φιλοξενηθούν σε πολλά μέρη. Η κύρια αίθουσα ανάγνωσης βρισκόταν στο νεόκτιστο κτήριο βιβλιοθηκών της Οικονομικής Σχολής της Βαρσοβίας. Το 1935 το Παλάτι Ποτότσκι στη Βαρσοβία έγινε το σπίτι για τις ειδικές συλλογές. Ένα νέο, ειδικά σχεδιασμένο κτίριο για τη βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε σε αυτό που είναι τώρα το Πάρκο Μοκότουφ, σε μια προγραμματισμένη μνημειακή «Κυβερνητική Περιφέρεια». Ωστόσο, η κατασκευή του καθυστέρησε από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας
Bιογραφία
Την επόμενη χρονιά στις 6 Ιουνίου/1251, κατά την διάρκεια ενός τουρνουά, ο Γουλιέλμος Β΄ τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε. Η μητέρα του υποπτεύθηκε ότι ο θάνατός του προκλήθηκε από την οικογένεια του Αβέν, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει νέος πόλεμος ανάμεσα στον νεότερο αδελφό του Γκυ και τα ετεροθαλή αδέλφια τους Ιωάννη Α΄ και Βαλδουίνο.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας
Ιστορία
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι συλλογές της βιβλιοθήκης αποτελούνταν από:
Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Φλάνδρας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1247 τη Βεατρίκη των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πολωνίας
Ιστορία
Το 1940, οι Ναζί κάτοικοι άλλαξαν την Εθνική Βιβλιοθήκη σε Δημοτική Βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας και τη διαίρεσαν ως εξής:
Το 1944, οι ειδικές συλλογές πυρπολήθηκαν από τους Ναζί κατοίκους ως μέρος των καταστολών μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας. Αυτό προκάλεσε την καταστροφή 80.000 πρότυπων τυπωμένων βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των ανεκτίμητων Polonica του 16ου-18ου αιώνα, 26.000 χειρόγραφων, 2.500 αρχέτυπων, 100.000 σχέδιων και χαρακτικών, 50.000 παρτιτούρων και θεατρικών υλικών. Εκτιμάται ότι από τους πάνω από έξι εκατομμύρια τόμους στις μεγάλες βιβλιοθήκες της Βαρσοβίας το 1939, 3,6 εκατομμύρια τόμοι χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου μεγάλο μέρος αυτών ανήκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη.
Συλλογές
δεξιά|μικρογραφία|307x307px| Η κύρια αίθουσα ανάγνωσης Σήμερα οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης είναι από τις μεγαλύτερες της χώρας. Μεταξύ των 7.900.000 τόμων (2004) που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη είναι 160.000 αντικείμενα που εκτυπώθηκαν πριν από το 1801, πάνω από 26.000 χειρόγραφα (συμπεριλαμβανομένων 6.887 μουσικών χειρογράφων), πάνω από 114.000 παρτιτούρες και 400.000 σχέδια. Οι συλλογές της βιβλιοθήκης περιλαμβάνουν επίσης φωτογραφίες και άλλα εικονογραφικά έγγραφα, περισσότερους από 101.000 άτλαντες και χάρτες, πάνω από 2.000.000 αρχέτυπα, καθώς και πάνω από 2.000.000 βιβλία και περίπου 800.000 αντίγραφα περιοδικών από τον 19ο έως τον 21ο αιώνα. Στα αξιοσημείωτα αντικείμενα της συλλογής περιλαμβάνονται 151 φύλλα του Codex Suprasliensis, το οποίο εγγράφηκε στη Μνήμη του Παγκόσμιου Προγράμματος της UNESCO το 2007 σε αναγνώριση για την υπερεθνική και υπερεπεριφερειακή του σημασία.
Το 2012, η βιβλιοθήκη υπέγραψε συμφωνία για την προσθήκη 1,3 εκατομμυρίων πολωνικών αρχείων βιβλιοθήκης στο WorldCat.
Διακοσμημένα χειρόγραφα
Ο Κατάλογος των Αρχιεπισκόπων του Γκνιέζνο και των Ζωών των Επισκόπων της Κρακοβίας από τον Γιαν Ντουούγκος είναι ένα χειρόγραφο του 16ου αιώνα που διακοσμήστηκε από τον Στανίσουαφ Σαμοστζέλνικ μεταξύ 1531-1535. Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης στη Βαρσοβία.
Υπάρχει επίσης μια συλλογή από διακοσμημένων σελίδες προσευχηταρίων από διάφορους άγνωστους μινιατουρίστες που εργάζονταν μέσα και γύρω από το Παρίσι, την Μπρυζ και τη Γάνδη στα μέσα του 15ου αιώνα. Ένα προσευχητάριο είναι ένα λειτουργικό βιβλίο των λατινικών λειτουργικών τελετών της Καθολικής Εκκλησίας που περιέχει τις δημόσιες ή κανονικές προσευχές, ύμνους, ψαλμούς, αναγνώσεις και σημειώσεις για καθημερινή χρήση, ειδικά από επισκόπους, ιερείς και διάκονους στη Θεία Έδρα.
Το Διακοσμημένο Σκίτσο του Στέφαν Σράιμπερ (1494).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία Π Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Πολωνία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία
Λαγκαδοχώρι Κιλκίς
Το Λαγκαδοχώρι ήταν μικρός ορεινός οικισμός στα Κρούσια όρη, σήμερα ακατοίκητος.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Τσιφλίκ Μαχαλάς, όπως ήταν η παλαιά του ονομασία του Λαγκαδοχωρίου, ήταν ένα μικρό μικτό χωριό χριστιανών και μουσουλμάνων κατά την Οθωμανική περίοδο κτισμένο σε μια ηλιόφωτη βατή λοφώδη ράχη, στην καρδιά του ορεινού συγκροτήματος του Καραντάγ (όρη Κρούσσια), σε υψόμετρο 500 περίπου μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ήταν έδρα ενός από τα τσιφλίκια κατά τον 18ο και 19ο αιώνα της σημερινής επαρχίας Κιλκίς, που ανήκαν στον Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιο του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες
.Μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους κατοικούνταν από μουσουλμάνους Γιουρούκους Τούρκους, οι περισσότεροι από τους οποίους στη συνέχεια και την ανταλλαγή των πληθυσμών ως ανταλλάξιμοι εγκαταστάθηκαν και ζουν στην εύφορη περιοχή της Μαινεμένης Σμύρνης Τουρκίας.
Ανεπτυγμένη ήταν στον Τσιφλίκ Μαχαλά η δενδροκομία με εκλεκτές ποικιλίες οπωροφόρων δένδρων, ενώ από τις σπουδαιότερες ασχολίες των πρώην κατοίκων των οικισμών του τσιφλικιού ήταν η σηροτροφία (μεταξοσκωληκοτροφία), όπως δείχνουν οι εκτεταμένες φυτείες μορεοδένδρων (μουριών) και τα σχετικά τοπωνύμια (τουτλούκια), όπως στο Χότζα Μαχαλά (Παρόχθιο), Μουζτερέκ (Μελισσουργείο), Μουτούλοβο (Μεταξοχώρι) και Κάτω Θεοδωράκι με τις σχετικές υπερυψωμένες για αερισμό κατασκευές κλπ.
Ο μικρός οικισμός Τσιφλίκ Μαχαλάς διέθετε άριστο για την εποχή δίκτυο ύδρευσης με πήλινες σωληνώσεις για μεταφορά καθαρού υγιεινού πόσιμου νερού, ενώ διέθεταν σε διάφορα σημεία τσιεσμιέδες (πηγές, μπουνάρια) για να ξεδιψά ο κάθε οδοιπόρος στην περιοχή (υπολείμματα των πηγών αυτών ανευρίσκονται ακόμη σε διάφορες ρεματιές, όπως και η κεντρική πηγή ύδρευσης (πεγάδ' στα ποντιακά), που ανακατασκευάστηκε το 1936 με το από βράχου καθαρό και δροσερό νερό της.
Ο Τσιφλίκ Μαχαλάς διέθετε άνετες διώροφες με άνοιγμα στη μέση (αέτι) λιθόκτιστες κεραμοσκεπείς κατοικίες, επίσης μικρό νεόκτιστο τζαμί (χωρίς μιναρέ) για τις θρησκευτικές τους ανάγκες, υδρόμυλους κάτω στον Χότζια- μαχαλά, ως και κεραμουργείο, για κατασκευή ειδών από πηλό ( πήλινα σκεύη, κεραμίδια για στέγες κλπ, με φανερά τα υπολείμματα, νότια του οικισμού).
Οι Χριστιανοί κάτοικοι των ορεινών οικισμών του Τσιφλικιού εκκλησιαστικά υπάγονταν στην επισκοπή Πολυανής (Δοϊράνης) της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης.
Ελληνική επανάσταση του 1821
Ο Ελληνισμός του Τσιφλικιού συρρικνώθηκε, εξ αιτίας των εκδικητικών βιαιοτήτων των Οθωμανικών αρχών, ως αντίποινα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, καθώς οι χριστιανοί κάτοικοι του Τσιφλίκ Μαχαλά ξεσηκώθηκαν κατά του Οθωμανικού ζυγού. Πολλοί κάτοικοι του τότε, αναγκάσθηκαν να εκπατρισθούν, ενώ άλλοι λίγοι εξισλαμίσθηκαν. Εις αναπλήρωση του δημιουργηθέντος δημογραφικού κενού σταδιακά οι ανάγκες των καλλιεργειών του Τσιφλικιού καλύφθηκαν από βουλγάρους αγροτοεργάτες γης (Παπακκυριάκου: Ιστορία του νομού Σερρών). Ο Τσιφλίκ Μαχαλάς, ως έδρα, μετατράπηκε πλέον σε μικρό αμιγή μουσουλμανικό οικισμό στα επόμενα μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών χρόνια (1923).
Απελευθέρωση
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, στον συνοικισμό Τσιφλίκ Μαχαλά εγκαταστάθηκαν το Φθινόπωρο του 1923, 5 - 6 οικογένειες Ποντίων προσφύγων προερχόμενων από το ανύπαρκτο σήμερα ορεινό χωριό Γιάτζιουλου κοντά στην κωμόπολη Μπαϊνταρλί- Ρεσατιάς-Τουρκίας, με μακρινή καταγωγή από την μεταλλοφόρο περιοχή της Αργυρούπολης (Κιουμουσχανάς). Ήταν όλοι ελληνόφωνοι του ποντιακού γλωσσικού ιδιώματος των Κοτυώρων (Ορντούς). (Οικογένειες των αδελφών Σολομών, Δημητρίου και Ιωάννη Αμανατίδη, Λεόντιου Λαζαρίδη, Σταύρου Πουρσανίδη, Λάζαρου και Αχιλλέα Αμανατίδη, Πολύκαρπου (Χάιτα) Αμανατίδη).
Από το 1913, ο Τσιφλίκ Μαχαλά έπαψε πλέον να λειτουργεί ως έδρα τσιφλικιού και εντάχθηκε ως συνοικισμός της γειτονικής Χότζια- μαχαλάς (Παροχθίου) στην κοινότητα Παπράτ,  (Ποντοκερασιάς) της επαρχίας  Κιλκίς, του νομού Θεσσαλονίκης
Ο Τσιφλίκ Μαχαλάς, το 1928 με τις αθρόες αλλαγές των ξενικών ονομασιών (λατινικών, τουρκικών, σλαβικών), μετονομάσθηκε σε Λαγκαδοχώριο.
Σήμερα
Το Λαγκαδοχώριο (Τσιφλίκ Μαχαλάς) είναι ακατοίκητο από το 1947, εξ αιτίας των εμφύλιων πολεμικών συγκρούσεων,που διεξάγονταν στην περιοχή (Κρούσσια όρη). Σήμερα μόλις διακρίνονται ερείπια κτισμάτων, λιθόστρωτες διαβάσεις και ξερολιθιές, παλαιότερων εποχών. Επίσης διατηρείται το φρεάτιο του δροσερού πόσιμου νερού και ελάχιστα από τα άλλοτε πάμπολλα οπωροφόρα δένδρα, όλων των κατηγοριών. (κυρίως κερασιές, αχλαδιές, απιδιές, συκιές, βερικοκιές, αμυγδαλιές, καρυδιές, αναρριχώμενα κλήματα, δαμασκηνιές, αγριομηλιές, ελληνικές μουσμουλιές κλπ).
Από τον συνοικισμό αυτόν του πάλαι ποτέ Τσιφλίκ Μαχαλά των Κρουσσίων-Κιλκίς, έλκουν την καταγωγή ο υφυπουργός εξωτερικών (2016), βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης, εκπαιδευτικός Γιάννης Αμανατίδης, ο δήμαρχος Κιλκίς (1990 - 1998) ιατρός Αναστάσιος Αμανατίδης, ο μηχανικός Γιάννης Σ. Αμανατίδης, ο επίσης μηχανικός Σολομών Ι. Αμανατίδης, οι νομικοί Δέσποινα Σ. Αμανατίδη, Μαρία Ι. Αμανατίδη, Μαρία Μιλτ. Αμανατίδη, ο εκπαιδευτικός Γιώργος Ι. Αμανατίδης και άλλοι κοινωνικοί παράγοντες του Κιλκίς και της Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Αλέξανδρος Καλλιμάχης (νεότερος)
Γιος του Σκαρλάτου Καλλιμάχη, ο Αλεξάντρου Καλλιμάχι ή Αλέξανδρος Καλλιμάχης έφυγε από τη Μολδαβία με τη μητέρα του και άλλα μέλη της οικογένειάς του το 1821, όταν πέθανε ο πατέρας του. Η οικογένεια αναζήτησε καταφύγιο στη Ρωσία, όπου ο Αλέξανδρος τελείωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Αφού ταξίδεψε ανά την Ευρώπη κατέληξε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1829, όπου του αποκαταστάθηκαν η περιουσία και οι τίτλοι της οικογένειάς του.
Μπήκε στην Οθωμανική διοίκηση πρώτα ως ακόλουθος και μετά ως σύμβουλος του Ρασίντ Πασά, τότε πρέσβη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Παρίσι.
Το 1848 διορίστηκε Πληρεξούσιος Διπλωμάτης στο Λονδίνο και ένα χρόνο αργότερα στο Παρίσι με τον ίδιο τίτλο. Το 1850 διορίστηκε Πρίγκιπας της Σάμου, μια θέση που δεν υπηρέτησε ποτέ προσωπικά, επιλέγοντας να διοικήσει το νησί μέσω των γραφείων ενός αντιπροσώπου, του Γεώργιου Κονεμένου. Αν και η εξουσία του γνώρισε αντίσταση από κάποιους στο νησί, γενικά είναι γνωστός ότι ευνόησε το συνταγματικό πολιτικό σύστημα της Ηγεμονίας. Αυτό συνίστατο στο διαχωρισμό της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας. Προώθησε επίσης το εκπαιδευτικό σύστημα, ιδρύοντας τέσσερα ελληνικά σχολεία και 22 δημοτικά σχολεία, και επίσης εγκαθιδρύοντας ένα σύστημα για τα δικαστήρια και ένα τυπογραφείο.
Το 1853 αποσύρθηκε στις Βερσαλλίες αλλά ανακαλέστηκε το 1855 και διορίστηκε πρέσβης στη Βιέννη, θέση που μπόρεσε να αναλάβει μόνο αφού είχε παίξει σημαντικό ρόλο στις διασκέψεις της Κωνσταντινούπολης για την αναδιοργάνωση των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών. .
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου Κατηγορία:Οικογένεια Καλλιμάχη
Μικρός Ανθρωποφάς Φούρνων
Ο Μικρός Ανθρωποφάς  ή το Κεδρό είναι νησίδα του συμπλέγματος των Φούρνων Κορσεών η οποία βρίσκεται νοτιοανατολικά των Φούρνων. Μαζί με τη γειτονική βραχονησίδα Ανθρωποφάς ή Μεγάλος Ανθρωποφάς αναφέρονται ως Ανθρωποφάγος και απέχουν 1,5 μίλι ανατολικά του ακρωτηρίου Αγριδιό των Φούρνων. Γεωλογικά, όπως όλο το σύμπλεγμα των νησιών, ανήκει στην Κυκλαδίτικη ενότητα. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Calonectris diomedea, Falco eleonorae, Falco naumanni, Larus audouinii και Puffinus yelkouan. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, ανήκει στον Δήμο Φούρνων Κορσεών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Κατηγορία:Νομός Σάμου Κατηγορία:Δήμος Φούρνων Κορσεών
Βαλδουίνος του Αβέν
Ο Βαλδουίνος του Αβέν (Σεπτέμβριος 1219 - 10 Απριλίου 1295) ήταν μικρότερος γιος του Μπουσάρ Δ΄ του Αβέν και της Μαργαρίτας Β΄, κόμισσας της Φλάνδρας. Ο γάμος των γονέων του θεωρήθηκε άκυρος αλλά ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης νομιμοποιήθηκαν από τον πάπα με την παρέμβαση του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας, ο Βαλδουίνος δέχτηκε σαν δώρο την Μπομώ (1246). Βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ με τα ετεροθαλή αδέλφια του, τα παιδιά της μητέρας του από τον δεύτερο γάμο της με τον Γουλιέλμο Β΄ του Νταμπιέρ. Ο Βαλδουίνος θεωρήθηκε προσωπικά υπεύθυνος για το ατύχημα στο τουρνουά το οποίο στοίχισε την ζωή του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Γουλιέλμου Β΄, κόμη της Φλάνδρας. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη Α΄ του Αβέν συμφιλιώθηκε με την μητέρα του η οποία τον έστειλε στο Ναμύρ σε μια εκδικητική αποστολή. Ο Βαλδουίνος ήταν γνωστός επίσης σαν ιστορικός και συγγραφέας έγραψε τα Συμπαντικά Χρονικά.
Κληρονόμοι
Με τον γάμο του (1243) με την Φελισιτά (1220 - 1307), κόρη του Θωμά Β΄ κυρίου του Κουσί (γιου του Ραλφ Α΄ κυρίου του Κουσί), απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αβέν
Σαλομόν Καλού
O Σαλομόν Καλού (Salomon Kalou, 5 Αυγούστου 1985) είναι Ιβοριανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός για τη Χέρτα Βερολίνου. Μέχρι το 2017 ήταν διεθνής με την Ακτή Ελεφαντοστού.
Πέγκυ Τρικαλιώτη
Η Πέγκυ Τρικαλιώτη (Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 1971) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές, κινηματογραφικές και θεατρικές δουλειές. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή το ευρύ κοινό, μέσα από τη συμμετοχή της στη σειρά Αναστασία το 1993.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Αναστασία,Τμήμα Ηθών, Τολμηρές Ιστορίες, Η Πρόβα του Νυφικού, Η Αγάπη Άργησε μια Μέρα, Ο Μεγάλος Θυμός, Η Σιωπή των Αγγέλων, Κόκκινος Κύκλος,10η εντολή, Κινούμενη Άμμος, Ιστορίες από την απέναντι όχθη, Ο 3ος Νόμος, Προς την ελευθερία, Φλόγα και Άνεμος, Το Προξενιό Της Ιουλίας.
Σαλομόν Καλού
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2003 στη Φέγενορντ. Το 2006 υπέγραψε στην Τσέλσι, με την οποία κέρδισε ένα πρωτάθλημα (2009-2010), τέσσερα Κύπελλα (2006–07, 2008–09, 2009–10 και 2011–12), ένα Λιγκ Καπ Αγγλίας (2006–07) και ένα Κομιούνιτι Σιλντ (2009). Επίσης, κατέκτησε ένα Τσάμπιονς Λιγκ (2011–12) και έφτασε άλλη μία φορά στον τελικό (2007–2008). To 2012 υπέγραψε στη Λιλ, όπου έμεινε για δύο χρόνια. Από τον Αύγουστο του 2014 είναι παίκτης της Χέρτα Βερολίνου.
Στην εθνική ομάδα ξεκίνησε να αγωνίζεται το 2007. Έπαιξε στα Μουντιάλ του 2010 και του 2014. Επίσης, συμμετείχε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015 κατακτώντας το τρόπαιο. Το 2017 ανακοίνωσε πως σταματά να αγωνίζεται με την εθνική ομάδα.
Πέγκυ Τρικαλιώτη
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σαλομόν Καλού
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΕΚ Μιμοζά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίιρστε Ντιβίζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ακτής Ελεφαντοστού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής
Ο αγαθιάρης και η ατσίδα
Ο αγαθιάρης και η ατσίδα (εναλλακτικός τίτλος: Ο μοναχογιός μου ο αγαθιάρης) είναι ελληνική κωμική ταινία του 1971.
Πλοκή
Οι λογιστές του εργοστασίου Μι-τσούκο εποφθαλμιούν τον έλεγχό του, αλλά ο ερχομός του Μιχάλη Τσουκαλιά -ανεψιού του βιομηχάνου- από το νησί, έρχεται να ανατρέψει τα σχέδιά τους. Ο ανεψιός είναι λίγο αγαθιάρης και μπλέκεται και σε μια ομάδα αρχαιοκαπήλων η οποία σχεδιάζει να πουλήσει ένα αγαλμάτάκι στο εξωτερικό. Παράλληλα μπλέκεται και και με μια τραγουδίστρια καμπαρέ την Μιστούκο που συνεργάζεται με αυτή τη συμμορία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Ανδρίτσου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Καπνίση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Μπανγκλαντεσιανή τάκα
Η τάκα (টাকা, σύμβολο: ৳ ή Tk, κωδικός: BDT) είναι το νόμισμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές. Η έκδοση τραπεζογραμματίων ৳10 και άνω ελέγχεται από τη τράπεζα του Μπαγκλαντές, ενώ τα χαρτονομίσματα ৳2 και ৳ υπάγονται στο Υπουργείο Οικονομικών της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές. Τα δημοφιλέστερα σύμβολα είναι τα "৳" και "Tk", τα οποία χρησιμοποιούνται στις αποδείξεις κατά την αγορά αγαθών και υπηρεσιών. Διαιρείται σε 100 πόισα.
Ετυμολογία
μικρογραφία|Τάκα με σύμβολο [[λιοντάρι|λιονταριού από το Σουλτανάτο της Βεγγάλης, 15ος αιώνας]] Η λέξη τάκα προέρχεται από την λέξη Τάνκα, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από το "τάμγκα" που σημαίνει σφραγίδα στα παλαιά τουρκικά. Τα τουρκικά ήταν η γλώσσα των Σουλτάνων του Δελχί. Στην περιοχή της Βεγγάλης ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί πάντα για να αναφερθεί σε νόμισμα. Τον 14ο αιώνα, ο Ιμπν Μπατούτα παρατήρησε ότι ο λαός του Σουλτανάτου της Βεγγάλης αναφερόταν στα ασημένια και χρυσά νομίσματα ως τάκα αντί για δηνάριο.
Στη βεγγαλική γλώσσα η λέξη τάκα χρησιμοποιείται επίσης για τα χρήματα γενικότερα. Έτσι, στην καθομιλουμένη ένα άτομο που μιλά στα βεγγαλικά μπορεί να χρησιμοποιήσει τη λέξη τάκα για να αναφερθεί σε οποιοδήποτε νόμισμα. Στις Ινδικές πολιτείες της Δυτικής Βεγγάλης και Τρίπουρα το επίσημο όνομα της ρουπίας είναι "τάκα". Στο Ασσάμ είναι টকা τόκα και στην Οντίσα είναι ଟଂକା τόνγκα.
1947-71
Μετά την διαίρεση της Βεγγάλης το 1947, η Ανατολική Βεγγάλη (Μπανγκλαντές) προσαρτήθηκε στο Πακιστάν και μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν το 1956. Η πακιστανική ρουπία έφερε επίσης την ονομασία στα επίσημα χαρτονομίσματα και νομίσματα. Τα βεγγαλικά ήταν μία από τις δύο εθνικές γλώσσες της πακιστανικής ένωσης μεταξύ του 1956 και 1971 (η άλλη είναι η Ούρντου στο Δυτικό Πακιστάν). Η μπανγκλαντεσιανή τάκα υπάρχει από το 1972, ένα χρόνο μετά την ανεξαρτησία της ανατολικής πτέρυγας της ένωσης, το σημερινό ανεξάρτητο κράτος του Μπαγκλαντές.