cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βλαντίμιρ Ντεσποτούλι
Δημοσιογράφος
Στη Γερμανία δούλεψε ως δημοσιογράφος, αρχικά ως συντάκτης σε διάφορες εφημερίδες της Ρώσικης διασποράς και αργότερα έγινε εκδότης της ρωσόγλωσσης εφημερίδας του Βερολίνου Νέα Λέξη (ρωσ. Новое слово). Μετά το 1934 η εφημερίδα έγινε το μοναδικό ρωσόφωνο ανάγνωσμα των Ρώσων εμιγκρέδων. Η εφημερίδα είχε χρηματοδότηση από το γραφείο εξωτερικών υποθέσεων του Ναζιστικού κόμματος, αρχικά με αντισημιτικές και αντισοβιετικές αναφορές και μετά το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης με αναφορές εναντίον των Δυτικών συμμάχων.
Φυλάκιση
Σύμφωνα με γραπτή αναφορά του Ντεσποτούλι για τη συνομιλία που είχε στις 24 Μαΐου 1943 με τον Αντρέι Βλάσοφ, ο τελευταίος είχε δηλώσει, στη συνέντευξη που είχε δημοσιευτεί τον ίδιο μήνα, ότι στενοχωριόταν που ο Ρ.Α.Σ. υπήρχε μόνο στα χαρτιά. Την ίδια χρονιά τον συνέλαβε η Γκεστάπο για υποψίες για σχέση με αγγλικά κατασκοπευτικά δίκτυα και αφού τον ανέκρινε τον κράτησε σε κατ'οίκον περιορισμό. Μετά την ήττα των Γερμανών, συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό και στάλθηκε σε καταναγκαστικά έργα για 11 χρόνια.
Θάνατος
Ελευθερώθηκε και έζησε στη Γερμανία, όπου και πέθανε το 1977. Ο συνεργάτης του Κωνσταντίνος Κρομιάδης συνέγραψε τότε κείμενο στη μνήμη του.
Οικογένεια
Ήταν παντρεμένος με την Elfrida η οποία ήταν ερευνήτρια στο τομέα της Φυσικής επιστήμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ναζιστές
Ωχρή αλεπού
Η ωχρή αλεπού (Vulpes pallida) είναι είδος αλεπούς που βρίσκεται στη λωρίδα του αφρικανικού Σαχέλ από τη Σενεγάλη στα δυτικά μέχρι το Σουδάν στα ανατολικά. Είναι ένα από τα λιγότερο μελετημένα είδη κυνιδών, εν μέρει λόγω του απομακρυσμένου του ενδιαιτήματος και της γούνας σε χρώμα άμμου η οποία συνδυάζεται καλά με το έδαφος που μοιάζει με έρημο.
Υποείδη
Υπάρχουν πέντε αναγνωρισμένα υποείδη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Αλεπού Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Μύρινα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Μύρινα αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κότκα
right|180px|thumb|Λουθηρανική εκκλησία στην Κότκα. Η Κότκα (φινλανδικά: Kotka, σημαίνει αετός) είναι πόλη της Φινλανδίας. Έχει πληθυσμό 54.802 κατοίκους (2011).
Βρίσκεται στα νότια της χώρας και οι κάτοικοι μιλούν μόνο τη φινλανδική, αν και στη χώρα ζει ένα μεγάλο μέρος μειονοτικών πληθυσμών, οι οποίοι ομιλούν τη σουηδική γλώσσα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Κότκα έχει αδερφοποιηθεί με τις παρακάτω πόλεις:
Κολοσσιαίο άγαλμα του Ραμσή Β΄
Το κολοσσιαίο άγαλμα του Ραμσή Β΄ βρέθηκε το 1820 από τον Τζιοβάνι Μπατίστα Καβίλια (Giovanni Battista Caviglia) στον μεγάλο ναό του Πτα κοντά στην Μέμφιδα. Είναι κατασκευασμένο από ερυθρό γρανίτη.
Περιγραφή
Βρέθηκε σπασμένο σε έξι κομμάτια, τα οποία αρχικά δεν μπόρεσαν να ανασυγκροτηθούν. Το 1955 ο Πρωθυπουργός της Αιγύπτου Νάσσερ μετέφερε το άγαλμα στην μεγάλη πλατεία Bab Al-Hadid στο Κάιρο, η οποία μετονομάστηκε Πλατεία του Ραμσή. Εκεί αναστηλώθηκε το άγαλμα ύψους 11 μέτρων και στήθηκε σε βάση ύψους τριών μέτρων κοντά σε ένα συντριβάνι. Εσωτερικά σταθεροποιήθηκε με σιδερένιες ράβδους.
Αργότερα το άγαλμα μεταφέρθηκε σε άλλη τοποθεσία και προσωρινά επισκευάζεται στο οροπέδιο της Γκίζας. Η τελική του θέση θα είναι στο Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο που βρίσκεται υπό κατασκευή και θα αρχίσει να λειτουργεί το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Λέντβαρις
Η Λέντβαρις (λιθουανικά: Lentvaris, πολωνικά: Landwarów) είναι πόλη της νοτιοανατολικής Λιθουανίας, 9 χιλιόμετρα ανατολικά από την Τρακάι. Έχει 11.832 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2005.
Τον 19ο αιώνα η οικογένεια Tyszkiewicz έχτισε ένα παλάτι ,γοτθικού ρυθμού, στην πόλη και κατασκεύασε  ένα πάρκο που σχεδιάστηκε από το Ιdouard Andrι. Το 1869 χτίστηκε ένα εργοστάσιο καρφιών. Στην Λέντβαρις γεννήθηκε μία από τις σημαντικότερες Σοπράνο του 20ού αιώνα η Teresa Żylis-Gara.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Πρώτη κυρία της τιμής
μικρογραφία| [[Λουίζ ντε Γκεενέκ (1782–1856)]] μικρογραφία| Κόμισσα ντε Νοέιγ Η Πρώτη κυρία της τιμής (Γαλλικά: Première dame d'honneur) ή απλά Κυρία της τιμής (Γαλλικά: Dame d'honneur), ήταν ένας διορισμός στο βασιλικό παλάτι της Γαλλίας. Υπήρχε σε σχεδόν όλα τα γαλλικά παλάτια από τον 16ο αιώνα και μετά. Αν και τα καθήκοντα της θέσης της άλλαξαν, η κυρία της τιμής ήταν κανονικά η πρώτη ή η δεύτερη στην εξουσία όλων των κυριών επί των τιμών.
Ιστορία
Αρχικά, οι παντρεμένες κυρίες επί των τιμών που συνόδευαν τη βασίλισσα της Γαλλίας είχαν τον τίτλο «Κυρία της τιμής», χωρίς καμία από αυτές όμως να είναι η επικεφαλής. Ωστόσο από το 1523, η ομάδα των κυριών επί των τιμών απέκτησε μια «Πρώτη κυρία της τιμής», ως ανώτερη τους.
Καθήκοντα
Οι βασικές υποχρεώσεις της «Κυρίας της τιμής» ήταν να επιβλέπει τις γυναίκες της αυλής, να ελέγχει τον προϋπολογισμό, να κάνει τις απαραίτητες αγορές και να οργανώνει τον ετήσιο λογαριασμό και τη λίστα προσωπικού. Επιπλέον, επόπτευε τα καθημερινά ζητήματα και τις ακροάσεις της βασίλισσας, καθώς και τις συνηθισμένες ή τις ιδιαιτέρες τελετουργίες του παλατιού. Τέλος, είχε τα κλειδιά για τα προσωπικά των διαμερισμάτων της βασίλισσας. Όταν η «Κυρίας της τιμής» απουσίαζε, την αντικαθιστούσε η «Κυρία επί των ενδυμάτων», η οποία κανονικά είχε την ευθύνη να επιβλέπει την ντουλάπα, το ντύσιμο και τα κοσμήματα της βασίλισσας.
Εντούτοις, το 1619, δημιουργήθηκε το αξίωμα της «Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας». Εκείνη είχε περίπου τα ίδια καθήκοντα με την «Κυρία της τιμής». Δεχόταν τον όρκο του γυναικείου προσωπικού πριν αναλάβει τα καθήκοντα του και επόπτευε την καθημερινή ρουτίνα της βασίλισσας, καθώς και την οργάνωση των λογαριασμών και του καταλόγου προσωπικού. Τελικά τοποθετήθηκε στην ιεραρχία πιο πάνω από την «Κυρία της τιμής». Εντούτοις, όποτε απουσίαζε η επιθεωρήτρια, την αντικαταστούσε η «Κυρία της τιμής». Η θέση της «Surintendante» (Επιστάτριας), παρέμεινε κενή για μεγάλα χρονικά διαστήματα και καταργήθηκε μεταξύ του θανάτου της Μαρία Άννα των Βουρβόνων το 1741 και του διορισμού της Μαρίας Θηρεσίας Λουΐζας της Σαβοΐας, Πριγκίπισσας της Λαμπάλ το 1775.
Μετέπειτα ιστορία
Η θέση της «Κυρία της τιμής» αναζωογονήθηκε κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, έγινε ξανά η Πρώτη ή αλλιώς Επικεφαλής κυρία της τιμής της αυτοκράτειρας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η «Κυρία της τιμής» είχε τις ίδιες ευθύνες, αλλά κατατάχθηκε επίσημα δεύτερη στην ιεραρχία κάτω από την «Grande-Maîtresse» (Μεγάλη Κυρία).
Κατάλογος των Πρώτων κυρίων της τιμής στις Βασίλισσες και στις Αυτοκράτειρες της Γαλλίας
Αν και το αξίωμα συνήθως αναφέρεται μόνο ως «Κυρία της τιμής», αυτή η λίστα χρησιμοποιεί τον πλήρη τίτλο «Πρώτη Κυρία της τιμής».
Πρώτη Κυρία της Τιμής στην Βασίλισσα Άννα της Αυστρίας (1615–1666)
Για τα πρώτα χρόνια στη Γαλλία, πριν αποσταλεί η Ισπανίδα αυλική της στην Ισπανία, η Άννα είχε και μια Γαλλίδα και έναν Ισπανίδα αξιωματούχο σε πολλές θέσεις του παλατιού της.
Κατάλογος των Πρώτων κυρίων της τιμής των εστεμμένων Πριγκιπισσών της Γαλλίας
Η ακολουθία της συζύγου του κληρονόμου του θρόνου διοριζόταν κανονικά ένα χρόνο πριν η βασιλική νύφη φτάσει στη Γαλλία, έτσι ώστε να μπορούν να είναι μέρος του βασιλικού καλωσορίσματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναρχία της Γαλλίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Γαλλίας Κατηγορία:Παλαιό Καθεστώς
Μαζέικιαϊ
thumb|right|140 px|ο θυρεός της Μαζέικιαϊ Το Μαζέικιαϊ (λιθουανικά: Mažeikiai) είναι πόλη της βορειοδυτικής Λιθουανίας. Έχει 42.675 κατοίκους. Ανήκει στην Επαρχία του Τελσιάϊ.
Στην περιοχή του Μαζέικιαϊ υπάρχει μεγάλο διυλιστήριο πετρελαίου το ονομαζόμενο Mažeikių Nafta. Το διυλιστήριο επίσης είναι συνδεδεμένο με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα που σημειώθηκαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Πάπας Μαρτίνος Α΄
Ο Μαρτίνος Α΄ (Papa Martino I, ... - 16 Σεπτεμβρίου 655) ήταν Πάπας από τις 21 Ιουλίου του 649 έως το θάνατό του το 655.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τόδι της Ούμπρια στην Ιταλία. Διετέλεσε απεσταλμένος και αποκρισάριος του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη. Εξελέγη Πάπας τον Ιούνιο ή Ιούλιο του 649 και πρώτη του ενέργεια ήταν η αντιμετώπιση της αίρεσης του Μονοθελητισμού, η οποία είχε μεγάλη εξάπλωση και μάλιστα είχε κυριαρχήσει στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Συνεκάλεσε για το σκοπό αυτό την Πρώτη Λατερανή Σύνοδο, στην οποία συμμετείχαν 105 επίσκοποι από την Ιταλία, τη Σικελία, την Κορσική και την Αφρική και η οποία καταδίκασε απερίφραστα το Μονοθελητισμό και τους οπαδούς του. Μεταξύ αυτών, τον Πατριάρχη Σέργιο, εκλεκτό του Αυτοκράτορα Ηρακλείου και τον Πατριάρχη Παύλο Β΄, ευνοούμενο του Κώνστα Β'.
Ο Αυτοκράτορας Κώνστας κατόρθωσε να συλλάβει τον Μαρτίνο και να τον οδηγήσει αιχμάλωτο αρχικά στη Νάξο και έπειτα στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον άλλο μεγάλο πολέμιο του Μονοθελητισμού, Μάξιμο τον Ομολογητή. Αφού φυλακίστηκε, εξορίστηκε στη Χερσώνα της Κριμαίας, όπου και πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 655.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Μαρτίνος Α΄ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Maserati
Η Maserati (Μαζεράτι) είναι ιταλική εταιρεία κατασκευής πολυτελών αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων. Η έδρα της είναι στη Μόντενα της Ιταλίας. Ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1914 και από το 1993 ανήκε στον Όμιλο Fiat (από το 2014, έγινε ο όμιλος Fiat Chrysler Automobiles), ενώ από τον Ιανουάριο του 2021 ανήκει στον πολυεθνικό όμιλο Stellantis. Η Μαζεράτι συμμετείχε και στη Φόρμουλα 1. Το έμβλημα της εταιρείας είναι μια τρίαινα.
Το 2016 η εταιρεία κυκλοφόρησε την Maserati Levante, το πρώτο SUV στην ιστορία της Maserati.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Fiat Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Μπέρναρντ Κάουν
Ο Μπέρναρντ Κάουν (αγγλικά: Bernhard Kaun, 5 Απριλίου 1899 - 3 Ιανουαρίου 1980) ήταν, γεννηθείς στις Ηνωμένες Πολιτείες, με γερμανική καταγωγή, συνθέτης μουσικής ταινιών. Η καριέρα του ξεκίνησε, ως μαέστρος, στο θέατρο Alhambra Theatre, του Μιλγουόκι. Από το 1930 εργάσθηκε στο Χόλιγουντ, για την Universal, τη Warner Bros. και την Paramount, συχνά σε ταινίες τρόμου, ως συνθέτης ή, ακόμα, κάνοντας και την επιμέλεια της μουσικής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών
Άννα Σφόρτσα
Η Άννα, ιταλ. Anna Sforza (21 Ιουλίου 1476 - 30 Νοεμβρίου 1497) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διάδοχος της Φερράρας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα του Μιλάνου και της (2ης συζύγου του) Μπόνας, κόρης του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας. Αδέλφια της ήταν ο Τζιαν-Γκαλεάτσο δούκας του Μιλάνου, ο Ερμής-Μαρία μαρκήσιος της Τορτόνα και η Μπιάνκα-Μαρία, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Α΄ των Αψβούργων.
Όταν ήταν 5 μηνών, ο πατέρας της δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία του Σάντο Στέφανο στο Μιλάνο (26 Δεκεμβρίου 1476), ημέρα εορτής του Αγ. Στεφάνου. Ο Γκαλεάτσο-Μαρία μαχαιρώθηκε έως θανάτου από τρεις υψηλόβαθμους αξιωματικούς της Αυλής του Μιλάνου.
Το 1477 η Άννα μνηστεύθηκε επίσημα τον Αλφόνσο των Έστε, διάδοχο του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρας. Ο γάμος της με τον πρίγκιπα Αλφόνσο έγινε 14 έτη μετά, στις 12 Ιανουαρίου 1491, με συμπόσια, δεξιώσεις και θεατρικές παραστάσεις. Ωστόσο ο γάμος δεν ήταν ευτυχής: η Άννα ήταν ξανθιά και χωρίς θηλυκότητα, ντυνόταν συνέχεια σαν άνδρας και αρνιόταν να ολοκληρωθεί ο γάμος. Προτιμούσε τη συντροφιά των γυναικών και περνούσε κάθε βράδυ με έναν μικρό μαύρο σκλάβο.
Μόνο μετά από 6 έτη γάμου η Άννα έμεινε επιτέλους έγκυος, απεβίωσε όμως στη γέννα. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι ο γιος της απεβίωσε μετά το βάπτισμα, ενώ άλλες αναφέρουν ότι ονομάστηκε Αλεσάντρο και απεβίωσε το 1514, σε ηλικία 17 ετών. Τάφηκε στη μονή του Σαν Βίτο, της οποίας η Άννα ήταν ευεργέτης. Ο σύζυγός της δεν συμμετείχε στην εξόδιο ακολουθία, καθώς το πρόσωπό του είχε παραμορφωθεί ως συνέπεια της σύφιλης.
Το τέλος της σημάδευσε το τέλος του δεσμού μεταξύ των Σφόρτσα και των Έστε. Ο Αλφόνσος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1502 με τη Λουκρητία Βοργία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1491 τον Αλφόνσο Α΄ των Έστε δούκα της Φερράρα και απέκτησαν τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα
Σπάνιες γαίες
Σπάνιες Γαίες (ΣΓ) καλούνται στη Χημεία τα μέταλλα (χημικά στοιχεία) τα οξείδια των οποίων είναι γαιώδους μορφής και κλήθηκαν έτσι λόγω της θεωρούμενης σπανιότητάς τους όταν πρωτοανακαλύφθηκαν. Παρά το ονομα τους οι σπάνιες γαίες υπάρχουν σε σχετική αφθονία στον φλοιό της Γης, με εξαίρεση το Προμήθειο. Αυτά τα μέταλλα, με εξαίρεση το ύττριο και το σκάνδιο, λέγονται και λανθανίδες εκ του ονόματος του πρώτου στοιχείου της κατηγορίας αυτών στον Περιοδικό πίνακα. Παρουσιάζουν σχεδόν τις ίδιες φυσικές και χημικές ιδιότητες.
Στην κατηγορία αυτή υπάγονται τα ακόλουθα χημικά στοιχεία που μόνο για λόγους ευκολίας υποδιαιρούνται σε τρεις υποομάδες:
Εκ των παραπάνω μετάλλων: το λανθάνιο, το δημήτριο και το νεοδύμιο δεν είναι σχετικά τόσο σπάνια σε αντίθεση με το ευρώπιο, το τέρβιο και το θούλιο που είναι εξαιρετικά σπάνια.
Τα ορυκτά, στα οποία απαντώνται οι σπάνιες γαίες ή λανθανίδες εντοπίζονται κυρίως στην Κίνα, τη Νορβηγία, τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, την Ινδία και την Αυστραλία.
Εξαιτίας της βιομηχανικής τους μοναδικότητας σε εφαρμογές και χρήσεις προϊόντων υψηλής τεχνολογίας (λέιζερ, κινητά τηλέφωνα, οθόνες υγρών κρυστάλλων κ.α.) και στις λεγόμενες «πράσινες» τεχνολογίες (στις μπαταρίες των υβριδικών αυτοκινήτων, στα φωτοβολταϊκά, στους λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης, στις τουρμπίνες των ανεμογεννητριών) η ζήτηση των σπάνιων γαιών αυξάνεται συνεχώς.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που προκύπτει από την εξόρυξη και επεξεργασία των σπάνιων γαιών είναι η ραδιενέργεια, η οποία συνδέεται με την παρουσία υψηλών συγκεντρώσεων ουρανίου (U) και θορίου (Th) και άλλων ραδιενεργών στοιχείων, των οποίων η περιβαλλοντική διαχείριση έχει ειδικές απαιτήσεις αδειοδότησης (τουλάχιστον στη Β. Αμερική και την ΕΕ) ενώ ταυτόχρονα είναι ιδιαίτερα δαπανηρή. Το Bayan-Obo, το μεγαλύτερο «κοίτασμα» σπάνιων γαιών του κόσμου που βρίσκεται στην Εσωτερική Μογγολία της Κίνας (διαθέτει περισσότερα από 40 εκατ. τόνους REE ορυκτών και μετά από 40 και πλέον χρόνια εξόρυξης έχει αποληφθεί μόλις το 35%) περιέχει μοναζίτη – μπαστναζίτη και ελαφρές γαίες δημητρίου (Ce), υττρίου (Y) και λανθανίου (La). Ωστόσο, περιέχει και θόριο (Th) το οποίο ανιχνεύεται στα απορρίμματα (tailings) της εκμετάλλευσης, δημιουργώντας εστίες μόλυνσης του εδάφους και των νερών στην ευρύτερη περιοχή Baotou.
Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής έρευνας για τις σπάνιες γαίες εντάσσεται το Πρόγραμμα EURARE (European Rare Earths Project), στο οποίο μετέχουν πλήθος γεωλογικών ιδρυμάτων, πανεπιστημίων και εταιρειών από 11 ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ των οποίων το ΕΚΒΑΑ και το ΕΜΠ) και το οποίο χρηματοδοτείται από κοινοτικούς πόρους του 7ου Προγράμματος Πλαισίου.
Στην Ελλάδα έχουν εντοπισθεί «εμφανίσεις» σπανίων γαιών και πιθανολογούνται (αξιολογώντας γεωλογικά και κοιτασματολογικά δεδομένα) ότι υπάρχουν ενδεχομένως αξιοποιήσιμα κοιτάσματα. Τα πολυμεταλλικά κοιτάσματα επιθερμικού και πορφυριτικού τύπου της Σερβομακεδονικής μεταλλογενετικής ζώνης καθώς και της ζώνης Ροδόπης στη Βορειοανατολική Ελλάδα είναι τα πλέον ελπιδοφόρα για μελλοντική παραγωγή σπανίων γαιών και μετάλλων. Επίσης, τα κοιτάσματα βωξιτών και λατεριτών της Κεντρικής και Βορείου Ελλάδος, τα οποία ήδη υφίστανται εκμετάλλευση για την παραγωγή Al και Ni, περιέχουν σημαντικές ποσότητες σπάνιων γαιών και μπορούν να ενταχθούν στα μελλοντικά σχέδια των μεταλλευτικών βιομηχανιών. Οι «εμφανίσεις» πιθανών κοιτασμάτων θα πρέπει να ερευνηθούν συστηματικά και να οριοθετηθούν ως προς το μέγεθος και τις περιεκτικότητες σε χρήσιμα μέταλλα και εν συνεχεία να συζητήσουμε για παραγωγικές δυνατότητες.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Ομάδες χημικών στοιχείων
Κλήμης της Άγκυρας
Ο Άγιος Κλήμης, επίσκοπος της Άγκυρας, (περ. 258 Άγκυρα -312 Άγκυρα) ήταν επίσκοπος που υπηρέτησε κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Συνελήφθη από τις ρωμαϊκές αρχές, φυλακίστηκε και δικάστηκε από τον Διοκλητιανό.
Ιερά Λείψανα
Τα λείψανα του Κλήμη βρίσκονται στο βωμό του αγίου στη βασιλική της Παναγίας του Τράπανι.
Η Κάρα του Αγίου Κλήμεντος βρίσκεται στην Ιερά Μονή Προυσού Ευρυτανίας.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κλήμεντος βρίσκονται στις Μονές Ζωγράφου Αγίου Όρους και Φανερωμένης Σαλαμίνος.
Υμνογραφία
Απολυτίκιον
Ήχος δ’.
Κλήμα οσιότητος, και στέλεχος αθλήσεως, άνθος ιερώτατον, και καρπός ως θεόσδοτος, τοις πιστοίς πανίερε, ηδύτατος εβλάστησας. Αλλ᾽ ως Μαρτύρων σύναθλος, και ιεραρχών σύνθρονος, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιον
Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Της αμπέλου γέγονας, τίμιον κλήμα, του Χριστού πανεύφημε, Κλήμη πολύαθλος οφθείς, συν τοις συνάθλοις τε έκραζες· Χριστός, Μαρτύρων φαιδρόν αγαλλίαμα.
Κάθισμα
Του μαρτυρίου αληθώς τη δρεπάνη, κατατεμνόμενος σοφέ Ιεράρχα, ως καρποφόρος άμπελος εξήνθησας, βότρυας περκάζοντας, και σταλάζοντας γλεύκος, θείας επιγνώσεως, και αθλήσεως Πάτερ· εξ ων μετέχων πας τις ευσεβώς, καταγλυκαίνει ψυχής αισθητήρια.
Ο Οίκος
Υιός φωτός αναδειχθείς, Θεού συγκληρονόμος, ως Ηλιού ο θείος, τον Αχαάβ ήλεγξεν, ούτω και συ, Κλήμη σοφέ, Βασιλείς ανόμους, και Τυράννους απηνείς, Ελλήνων τους πρωτεύοντας, εν λόγω και αληθεία ενίκησας, και προσάγεις θύμα τω Κυρίω νυν τα πλήθη των εις Χριστόν πιστευσάντων. Διό κοινωνόν της σης μαρτυρίας Αγαθάγγελον ευρών, πόλεις εναθλών συνώδευσας φαιδρώς κραυγάζων· Χριστέ, Μαρτύρων φαιδρόν αγαλλίαμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Αγκύρας
Α.Ε. Κως
Η Αθλητική Ένωση Κως, γνωστή συντμημένα και σαν «'''Α.Ε. Κως'''» είναι ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στην πόλη της Κω στο ομώνυμο νησί. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1986, έχει σαν έμβλημα το νησί της Κω και χρώματα βυσσινί και λευκό.
Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Νέο Δημοτικό Στάδιο Κω «Ανταγόρας».
Έχει πολυετή παρουσία στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία, έχοντας εκπροσωπήσει μάλιστα τις περισσότερες φορές τα Δωδεκάνησα στην εν λόγω κατηγορία.
Ιστορικό
Η «Αθλητική Ένωση Κως» ιδρύθηκε το 1986 έπειτα από μετονομασία του «Ηρακλή Κω» και ξεκίνησε στη θέση του την αγωνιστική της πορεία από την Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου τη σεζόν 1986-87.
Από την πρώτη παρουσία της έδειξε τη δυναμική της, τερματίζοντας στη 2η θέση. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο, 1987-88, κατέκτησε αήττητη το πρωτάθλημα έχοντας 3 ισοπαλίες και ακολούθως προκρίθηκε σε αγώνες μπαράζ με τους πρωταθλητές Ε.Π.Σ. Κυκλάδων (Πανθηραϊκός), Ε.Π.Σ. Σάμου (Α.Ο. Καρλοβασίου), Ε.Π.Σ. Χίου (Α.Ε. Χίου) και Ε.Π.Σ. Λέσβου (Παλλεσβιακός), όπου νικώντας όλους τους αντιπάλους της εντός και εκτός έδρας κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία.
Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε 8 χρονιές συνεχώς από τη σεζόν 1988-89 μέχρι και τη σεζόν 1995-96, όποτε και υποβιβάστηκε. Αμέσως τη σεζόν 1996-97 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και επανήλθε στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε προσωρινά τη σεζόν 1997-98 και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 1999-00 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και προκρίθηκε σε αγώνες μπαράζ με τους πρωταθλητές Ε.Π.Σ. Πειραιά (Αίας Σαλαμίνας), Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου (Αστέρας Ρεθύμνου), Ε.Π.Σ. Κορινθίας (Α.Π.Σ. Λουτράκι 93), Ε.Π.Σ. Λέσβου (Α.Ε.Λ. Καλλονής) και Ε.Π.Σ. Σάμου (Πολυκράτης Πυθαγορείου), όπου τερμάτισε στη 2η θέση και κέρδισε την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική στην οποία αγωνίστηκε προσωρινά τη σεζόν 2000-01 και υποβιβάστηκε.
Επανήλθε στην Δ΄ Εθνική από τη σεζόν 2002-03 και αγωνίστηκε μέχρι και τη σεζόν 2005-06. Τη σεζόν 2006-07 και προερχόμενη από τον υποβιβασμό από την Δ΄ Εθνική ανταποκρίθηκε στο αίτημα για συγχώνευση με τον Ανταγόρα Κω με σκοπό τη δημιουργία μιας ισχυρής ομάδας και παραχώρησε όλο το έμψυχο δυναμικό ποδοσφαιριστών της. Έτσι η Α.Ε. Κως δε δηλώνει συμμετοχή στο πρωτάθλημα, ωστόσο όμως ο Ανταγόρας δεν ανταποκρίθηκε στη δέσμευση της συγχώνευσης με συνέπεια η Α.Ε. Κως να μείνει χωρίς ποδοσφαιριστές και να υποβιβαστεί στη Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου, με κίνδυνο πλήρης διάλυσης.
Η Α.Ε. Κως επανήλθε στην Α1 Κατηγορία Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου ύστερα από 3 χρόνια στις χαμηλότερες κατηγορίες, φτάνοντας μάλιστα και στον τελικό Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου της περιόδου 2009-10. Την περίοδο 2010-11 κατέκτησε το πρωτάθλημα και την πολυπόθητη επάνοδο στην Δ΄ Εθνική. Τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική, ωστόσο όμως αποχώρησε από το πρωτάθλημα 4 αγωνιστικές πριν τη λήξη, έχοντας χάσει ήδη την παραμονή της.
Αντώνιος Γ΄ ο Στουδίτης
Ο Αντώνιος Γ΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως περί τα έτη 974-980.
Βιογραφία
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή του. Ο Λέων ο Διάκονος, που δίνει μια κολακευτική περιγραφή του, αναφέρει ότι ο Αντώνιος «από νεαρή ηλικία ακολούθησε την ασκητική ζωή στη Μονή Στουδίου, διάγοντας βίο αποστολικό». Ήταν σύγγελος του Πατριάρχη Πολύευκτου στις αρχές της βασιλείας του Νικηφόρου Φωκά. Ο Σκυλίτζης αναφέρει ότι του είχε δώσει εντολή ο Νικηφόρος Φωκάς να συνοδεύσει την Αυτοκράτειρα Θεοφανώ στο Παλάτι του Πετρίου στις ακτές του Κεράτιου κόλπου. Ως σύγγελος του Πολύευκτου θωρούταν πιθανός διάδοχός του όταν πέθανε το 970, αλλά προηγήθηκε ο Βασίλειος Σκαμανδρηνός.
Με τη συμπαράσταση του Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Κατά την Πατριαρχία του ασχολήθηκε με τη συλλογή των βίων των αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Μεταξύ του 978 και του 980 εξαναγκάστηκε σε παραίτηση για άγνωστο λόγο. Αποσύρθηκε εκ νέου στη Μονή Στουδίου, όπου και πέθανε το 983.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Στουδίτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Λέσλι Χάουαρντ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Μπέτι Ντέιβις στην ταινία Ανθρώπινες αδυναμίες (1934)]] Ο Λέσλι Χάουαρντ (αγγλικά: Leslie Howard, 3 Απριλίου 1893 - 1 Ιουνίου 1943) ήταν Άγγλος θεατρικός και κινηματογραφικός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών. Προφανώς, γνωστότερος στον ρόλο του ως Άσλι Γουίλκς, στην ταινία του 1939, Όσα παίρνει ο άνεμος. Έπαιξε ακόμα σε οχτώ ταινίες όπως το Ανθρώπινη δουλεία (1934), Το απολιθωμένο δάσος (1936), το Πυγμαλίων (1938) κ.ά.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χάουαρντ ασχολήθηκε, πέρα από την υποκριτική και με τη σκηνοθεσία. Υπήρξε επίσης ενεργός στην προπαγάνδα εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας και πιστεύεται ότι εργαζόταν για τις βρετανικές η συμμαχικές μυστικές υπηρεσίας. Σκοτώθηκε την 1 Ιουνίου 1943 στον Βισκαϊκό κόλπο, όταν το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε καταρρίφθηκε από γερμανικά αεροπλάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου
Η Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε. είναι μια εταιρία κατασκευής η οποία έχει αναλάβει την κατασκευή, συντήρηση, λειτουργία και εκμετάλλευση του τμήματος Κλειδί Ημαθίας - Ράχες Φθιώτιδας, μήκους 230 χιλιομέτρων, του Αυτοκινητοδρόμου 1. Η εταιρία ιδρύθηκε στις 12 Ιουνίου του 2007 και οι μέτοχοι που την απαρτίζουν είναι οι :
Η έδρα της εταιρείας είναι στο Μοσχοχώρι Λάρισας στα διόδια Μοσχοχωρίου.
Το έργο
Το έργο που έχει αναλάβει η εταιρία περιλαμβάνει την ανακατασκευή και αναβάθμιση του υφιστάμενου αυτοκινητόδρομου, την κατασκευή νέου τμήματος αυτοκινητόδρομου, καθώς και την λειτουργία και συντήρησή του για 30 χρόνια.
Η ανάληψη του έργου έγινε μετά την υπογραφή Σύμβασης Παραχώρησης μεταξύ αφενός του Δημοσίου και αφετέρου της Αναδόχου Κοινοπραξίας (Παραχωρησιούχος) και εκ τρίτου των μετόχων αυτής, όπως αυτή (η Σύμβαση Παραχώρησης) κυρώθηκε με τον Νόμο 3605/2007 (ΦΕΚ 190/Α/8.8.2007).
Η εποπτεία της Σύμβασης Παραχώρησης προβλέπεται θεσμικά, κατά την περίοδο λειτουργίας σε ό,τι αφορά στη λειτουργία, εκμετάλλευση και συντήρηση, από την αρμόδια δημόσια Υπηρεσία, Διεύθυνση Λειτουργίας Συντήρησης και Εκμετάλλευσης Συγκοινωνιακών Υποδομών με Σύμβαση Παραχώρησης του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, συγκροτούμενη από τέσσερα τμήματα [α. Λειτουργίας, β. Εκμετάλλευσης, γ. Συντήρησης, δ. Οικονομικής Ανάλυσης και Νομικής Υποστήριξης] (ΦΕΚ 151/Α/2017, πδ.123/2017 άρθρο 36-Οργανισμός Υπουργείου).
Χρηματοδότηση
Το κόστος του έργου ανέρχεται σε ποσό € 1.3 δισεκατομμυρίων ευρώ, η χρηματοδότηση του οποίου προέρχεται από Ίδια Κεφάλαια, Δανεισμό, Κρατική Ενίσχυση και Εκμετάλλευση, ως ακολούθως :
μικρογραφία|Ασφαλτόστρωση στην σήραγγα Αλέξανδρου.
Συντήρηση
Η συντήρηση περιλαμβάνει αντικατάσταση του οδοστρώματος, βαριές επεμβάσεις σε τεχνικά έργα και σε κτιριακές εγκαταστάσεις αλλά και ο εκσυγχρονισμός των ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων και του ηλεκτρονικού εξοπλισμού του αυτοκινητόδρομου. Η συντήρηση συνιστάται για διάφορα στοιχεία του αυτοκινητοδρόμου και για διάφορους λόγους, όπως:
Σύμφωνα με τον Τεχνικό Διευθυντή της εταιρείας, Κώστα Καλογήρου, το 2018 πραγματοποιήθηκε πλήθος εργασιών στο τμήμα του αυτοκινητοδρόμου που εκμεταλλεύεται η εταιρεία. Ενδεικτικά, πραγματοποιήθηκε εγκατάσταση φωτιστικών LED, τα οποία πέραν της βελτίωσης της ορατότητας έχουν επιφέρει και μεγάλη ενεργειακή μείωση, εργασίες ασφαλτικών με αντιολισθηρές στρώσεις, εργασίες διαγράμμισης, έλεγχος και αξιολόγηση των επιφανειακών και δομικών χαρακτηριστικών του οδοστρώματος σε όλο το μήκος του αυτοκινητοδρόμου από εξειδικευμένη εταιρεία του εξωτερικού, καθώς και συντήρηση δεκάδων γεφυρών, μεταξύ άλλων.
Για το 2019 αναμένονται και νέα έργα βαριάς συντήρησης συνολικού κόστους 25-30 εκατομμυρίων ευρώ.
Επίσης η εταιρεία έχει αναλάβει την λειτουργία και συντήρηση της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης από τον Ευαγγελισμό Λάρισας μέχρι την Σκοτίνα Πιερίας μήκους 30 km. Τον Οκτώβριο του 2019 η γέφυρα Πηνειού στην Κοιλάδα Τεμπών έκλεισε λόγω έργων. Δόθηκε ξάνα στην κυκλοφορία τον Μάρτιο του 2021. Αρχικά ο σχεδιασμός ήταν να παραδοθεί στην κυκλοφορία τον Ιούνιο του 2020, αλλά λόγω του πρώτου κύματος της πανδημίας του κορωνοϊού πήρε παράταση παράδοσης αρχικά μέχρι τον Οκτώβριο του 2020 που πάλι δεν ήταν έτοιμη οπότε δόθηκε καινούρια παράταση μέχρι τον Ιανουάριο 2021 που πάλι επίσης δεν ήταν έτοιμη οπότε δόθηκε μία τελευταία παράταση μέχρι τον Μάρτιο του 2021 όπου και δόθηκε στην κυκλοφορία.
Πηγές
Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε.
Μαμπί
Οι μαμπί έμειναν γνωστοί για τη γενναιότητά τους και την αποτελεσματικότητά τους αφού υπολογίζεται πως 8.000 μαμπί προκάλεσαν 20.000 απώλειες καλά εκπαιδευμένων ισπανών στρατιωτών παρά το ότι οι ίδιοι οι μαμπί ήταν ανεκπαίδευτοι, κακά εξοπλισμένοι και υποσιτισμένοι. Μέχρι σήμερα στην Κούβα θεωρούνται ηρωικό παράδειγμα αυτοθυσίας για την πατρίδα.
Προέλευση του ονόματος
Η λέξη "μαμπί" ίσως έχει αφρικανική ή Κονγκολέζικη προέλευση και χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τους επαναστάτες από την Κούβα και τον Άγιο Δομίνικο (σημερινή Δομινικανή Δημοκρατία). Κατά μία εκδοχή σήμαινε το παιδί του πιθήκου και της γερακίνας. Αν και αρχικά χρησιμοποιούνταν υποτιμητικά από τους ισπανούς στρατιώτες, σταδιακά μετατράπηκε σε τιμητική προσφώνηση που υιοθέτησαν και οι ίδιοι οι Κουβανοί επαναστάτες.
Γυναίκες μαμπίσες
Ο στρατός των μαμπί δεν αποτελούνταν μόνο από άντρες αλλά και από πολλές γυναίκες. Πολλές από αυτές υπηρέτησαν στον Κουβανέζικο Πόλεμο της Ανεξαρτησίας ως νοσοκόμες και μαγείρισσες αλλά πολλές έγιναν κατάσκοποι ή πολέμησαν και στο πεδίο της μάχης και ορισμένες μάλιστα έγιναν και αξιωματικοί. Για παράδειγα, η Μαγδαληνή Πεναρεντόντα ι Ντόλει, γνωστή και ως «Λα Ντελεγάδα», πολέμησε σε όλους τους αγώνες ανεξαρτησίας και έφτασε να γίνει στρατηγός. Η Μαρία Χιντάλγκο Σαντάνα, επίσης, μία μαύρη φτωχή γυναίκα που έμεινε γνωστή ως «ηρωίδα της Χικαρίτα», έγινε χάρις στον ηρωισμό της λοχαγός. Οι γυναίκες αυτές δεν περίμεναν κανέναν οίκτο από τους Ισπανούς και προκειμένου να περιορίσουν τις απώλειες των μαμπί αλλά και να τονώσουν το ηθικό των επαναστατών δημιούργησαν το «Ελ Σιλένσιο», μία μυστική οργάνωση που τάχθηκε στην ανάκτηση και διάσωση των τραυματιών ακόμα και αν χρειάζονταν να εισέλθουν στις εχθρικές γραμμές. Έτσι πολλές μαμπίσες εμπαιναν με κίνδυνο της ζωής τους στο πεδίο της μάχης και μετέφεραν τους τραυματίες στα νοσοκομεία που ήταν στελεχωμένα σχεδόν αποκλειστικά από γυναίκες και γι' αυτό τα νοσκομεία αποτέλεσαν και έναν από τους κύριους στόχους των Ισπανών. Ο δημοσιογράφος Τζέημς Ο΄Κέλι έγραψε στη New York Herald: «Οι μαμπίσες αγωνίστηκαν τόσο ένδοξα όσο και οι Σουλιώτισσες ή οι γυναίκες της Κρήτης ενάντια στους Τούρκους καθώς σε όλη την ιστορία δεν έχουν υπάρξει πιο ένδοξοι αγώνες από αυτούς αλλά η σύγχρονη κοινωνία είναι τόσο ανάξια που δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα το ένδοξο στον αγώνα των αδύναμων ενάντια σε συντρηπτικές πιθανότητες.»
Ίσως η πιο γνωστή μαμπίσα ήταν Μαριάνα Γκραχάλες Κοέλο, η μητέρα του Αντόνιο Μασέο Γκραχάλες, που ήταν δεύτερος στη διοίκηση του στρατού της ανεξαρτησίας. Τόσο η Γκραχάλες Κοέλο όσο και οι δέκα γιοί της συμμετείχαν και στους τρεις πολέμους ανεξαρτησίας της Κούβας. Η Γκραχάλες Κοέλο διηύθυνε τα νοσοκομεία στο πεδίο της μάχης και ήταν υπεύθυνη ανεφοδιασμού ενώ την έβλεπαν συχνά να μπαίνει στο πεδίο της μάχης προκειμένου να βοηθήσει στρατιώτες και των δύο πλευρών. Ο επαναστατικός ποιητής Χοσέ Μαρτί την αποκάλεσε «λιονταρίνα» και έγραψε εμπνευσμένος τόσο από εκείνη όσο και από τη νύφη της, Μαρία Καμπράλες, πως «είναι εύκολο να είναι κανείς ήρωας με τέτοιες γυναίκες». Σήμερα η Γκραχάλες Κοέλο θεωρείται από τους Κουβανούς πρότυπο της Κουβανέζας που θυσιάζεται για την πατρίδα της.
Η συμβολή αυτών των γυναικών όμως δεν ήταν μόνο στρατιωτική αλλά ηθική και πολιτική καθώς δημιούργησαν μια νέα γενιά επαναστατών Κουβανών γαλουχώντας τα παιδιά τους με την ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας και έθεσαν τα θεμέλια για τις μετέπειτα κοινωνικές και νομικές αλλαγές που βελτίωσαν τη θέση των γυναικών. Οι μαμπίσες δημιούργησαν ένα νέο πρότυπο συμπεριφοράς για τις γυναίκες μέσης και ανώτερης τάξης που μέχρι το 1868 ήταν αμόρφωτες και εξαρτώνταν από τους άντρες προβάλλοντας τις ιδέες του ηρωισμού, της εφευρετικότητας, της αυτοθυσίας και της μαχητικότητας. Μέχρι τότε οι γυναίκες γαλουχούνταν από κατά κύριο λόγο άντρες δασκάλους με θρησκευτικά ιδεώδη που προωθούσαν την ιδέα πως ύψιστο γυναικείο καθήκον ήταν ο γάμος και η τεκνοποιία και πως οι γυναίκες ήταν πιο επιθυμητές όσο πιο αδύναμες, όμορφες και υπάκουες ήταν. Οι φτωχές γυναίκες γαλουχούνταν με παρόμοια πρότυπα με τη διαφορά πως ήταν αναγκασμένες να εργάζονται σκληρά για να επιβιώσουν εκείνες και οι οικογένειές τους γιατί συχνά οι φτωχοί σύζυγοί τους δεν μπορούσαν να τους προσφέρουν την προστασία και την καταξίωση που τους υπόσχονταν τα πατριαρχικά πρότυπα. Οι ταξικές και φυλετικές διακρίσεις που επικρατούσαν στην προεπαναστατική Κούβα σήμαιναν πως οι μαύροι, οι μουλάτοι και οι φτωχές γυναίκες βρίσκονταν στη χειρότερη μοίρα. Όταν όμως εμφανίστηκαν οι μαμπίσες έδωσαν ένα νέο γυναικείο πρότυπο. Η συμμετοχή αυτών των γυναικών στο πόλεμο της ανεξαρτησίας και τα επιτεύγματά τους απέδειξαν τόσο στους άντρες όσο και στις ίδιες τις γυναίκες την αξία τους και το πόσο άξιζαν να θεωρούνται και εκείνες ανεξάρτητες πολίτισσες του νεοσύστατου κουβανέζικου κράτους και οδήγησαν σταδιακά σε πολλές κοινωνικές και νομικές αλλαγές που βελτίωσαν το στάτους των γυναικών στην Κούβα (βλ. Κούβα: Τα δικαιώματα των γυναικών). Η αμφισβήτηση των παραδοσιακών προτύπων που ξεκίνησε από τις μαμπίσες ενέπνευσε πολλές προνομιούχες γυναίκες να μετατραπούν σε σημαντικές λόγιες μέχρι τα τέλη του 19ου αι., όπως η Μερσέντες Σάντα Κρουζ ντε Μοντάλβο, η Γερτρούδη Γκόμεζ ντε Αβελανέδα και η Σοφία Έστεβεζ, που επέλεξαν να ζήσουν στην Ευρώπη και από εκεί να προωθήσουν με το έργο τους την Κουβανέζικη ανεξαρτησία αλλά και τα δικαιώματα των γυναικών.
Αν και οι μαμπίσες είχαν κερδίσει τον σεβασμό των αντρών συναγωνιστών τους και είχαν επίσης κερδίσει de facto πολλά δικαιώματα όπως η ατομική ιδιοκτησία ανεξάρτητα από το φύλο, το δικαίωμα να μάχονται στο πεδίο της μάχης και η συμμετοχή σε διάφορες δραστηριότητες εκτός σπιτιού, οι άντρες επαναστάτες εξακολουθούσαν να τις θεωρούν κατώτερες και όταν σχεδίαζαν το νέο δημοκρατικό καθεστώς που θα δημιουργούσαν μετά την απελευθέρωση από τους Ισπανούς, δεν προέβλεπαν πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες. Ακόμα και ο Χοσέ Μαρτί, που αναγνώρισε και εκθείασε τη συμμετοχή των γυναικών στον αγώνα της Κούβας για ανεξαρτησία, δεν ασχολήθηκε με τις κοινωνικές αδικίες σε βάρος των γυναικών όσο ασχολήθηκε με τον ρατσισμό, τη δουλεία και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Η πρώτη που κατέδειξε επίσημα αυτή την ανισότητα και απαίτησε ίσα πολιτικά δικαιώματα και για τις γυναίκες ήταν η Άννα Μπέτανκουρτ. Όμως οι άντρες επαναστάτες θεώρησαν πως οι γυναίκες εκπροσωπούνταν επαρκώς μέσω των αντρών και πως η de facto απόκτηση ορισμένων δικαιωμάτων από τις μαμπίσες ήταν αρκετή χειραφέτηση για τις γυναίκες. Την ίδια στιγμή οι γυναίκες εξακολουθούσαν να αγωνίζονται δίπλα στους άντρες επί ίσοις όροις για την πατρίδα τους, να δέχονται ίση ή ίσως και σκληρότερη τιμωρία από τους Ισπανούς όταν συλλαμβάνονταν ενώ όσες είχαν αυτοεξοριστεί σε ευρωπαϊκές χώρες εξακολουθούσαν να προπαγανδίζουν υπέρ του κουβανέζικου αγώνα ανεξαρτησίας, να οργανώνουν εθνικιστικές ενώσεις και να συγκεντρώνουν πόρους για τον αγώνα. Ήταν τόσο έντονη η δράση των γυναικών κατά τους αγώνες ανεξαρτησίας της Κούβας που οι άνθρωποι άρχισαν να τους αποκαλούν «Πόλεμο των Γυναικών». Όταν το 1895 το κόμμα της ανεξαρτησίας, υπό την ηγεσία του Τομάς Εστράδα Πάλμα και του ποιητή Χοσέ Μαρτί, ανακήρυξε την Κούβα ανεξάρτητη δημοκρατία αυτό έγινε χάρις στις γυναίκες, τον αγώνα τους και την υποστήριξή τους. Οι γυναίκες αποτελούσαν το 37% των υποστηρικτών του κόμματος ενώ οι περισσότερες γυναικείες οργανώσεις το υποστήριζαν χωρίς απαραίτητα να εγγράφονται ως επίσημα μέλη. Αξίζει ίσως να αναφερθεί πως, παρά τη μεγάλη επαναστατική δράση των γυναικων και των οργανώσεών τους, οι άντρες εξακολουθούσαν να τις θεωρούν ανίκανες να εκπροσωπήσουν τον εαυτό τους και είχαν επιβάλλει οι εκπρόσωποι των γυναικείων οργανώσεων να είναι άντρες εκλεγμένοι από τις γυναίκες μέλη.
Το 1898 η Κούβα κέρδισε την ανεξαρτησία της από τους Ισπανούς με τη βοήθεια των Η.Π.Α. και την επόμενη χρονιά η μαμπίσα Εντελμίρα Γκουέρα ντε Ντοβάλ συμμετείχε στη διαδικασία σύνταξης του επαναστατικού μανιφέστου που αποτέλεσε πρότυπο για το κουβανέζικο Σύνταγμα του 1901. Η Γκουέρα ντε Ντοβάλ, εμπνευσμένη και ενθαρρυμένη από τις προόδους και την αγωνιστικότητα των γυναικών στις Η.Π.Α., ζητούσε στο αρ. 4 του μανιφέστου ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες όπως επίσης και περιορισμένο δικαίωμα ψήφου για τις ελεύθερες ή χήρες γυναίκες άνω των 25 ετών όμως το Σύνταγμα εν τέλει αγνοούσε τα δικαιώματα των γυναικών και έθετε την Κούβα σε καθεστώς υποτέλειας στις Η.Π.Α.. Οι γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν για αυτά αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Σταδιακά οι μαμπίσες επέστρεψαν στα σπίτια τους και άφησαν τα ηρωικά κατορθώματά τους στη σφαίρα του θρύλου αλλά το παράδειγμά τους έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα αναβάθμιση της θέσης των γυναικών στην Κούβα (βλ. Κούβα: Τα δικαιώματα των γυναικών).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κούβα Κατηγορία:Πολεμίστριες
Αμβρακικός κόλπος
thumb|300px|Ο Αμβρακικός κόλπος, από το διαστημικό λεωφορείο, Νοέμβριος 2004 thumb|300px|Λεπτομερής χάρτης του Αμβρακικού κόλπου, σχεδιασμένος από το Βρετανικό Ναυαρχείο το 1830 thumb|right|300px|Ηλιοβασίλεμα στον Αμβρακικό κόλπο. thumb|300 px|Αργυροπελεκάνος, το πουλί σύμβολο του Αμβρακικού κόλπου Ο Αμβρακικός Κόλπος είναι ένας από τους μεγαλύτερους κλειστούς κόλπους της Ελλάδας και αποτελεί ένα από τα εθνικά πάρκα της Ελλάδας λόγω της οικολογικής σημασίας του και των περιβαλλοντικών πιέσεων που δέχεται. Τα νερά του βρέχουν τις βόρειες ακτές του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, και τις νότιες ακτές των νομών Άρτας και Πρέβεζας. Η είσοδος του κόλπου είναι στο στενό πέρασμα μεταξύ του Ακτίου (από την πλευρά της Αιτωλοακαρνανίας) και της Πρέβεζας. Ο κόλπος πήρε το όνομά του από την αρχαία Αμβρακία, πόλη κτισμένη στον ποταμό Άραχθο, στη θέση της σημερινής Άρτας. Στον κόλπο χύνουν τα νερά τους οι ποταμοί Λούρος και Άραχθος, στον βορρά, και το μικρότερο ποτάμι της Νήσσας στο νότο. Στον μυχό του Αμβρακικού είναι κτισμένη η Αμφιλοχία. Κοντά στην Αμφιλοχία είναι το ακρωτήρι του Αγίου Γεωργίου, όπου λειτουργεί φάρος. Η Βόνιτσα είναι επίσης μια άλλη σημαντική κωμόπολη στην πλευρά του δρόμου από Αμφιλοχία προς Πρέβεζα και Λευκάδα.
Στην είσοδο του κόλπου κατασκευάστηκε και δόθηκε στη κυκλοφορία το 2002 υποθαλάσσια σήραγγα η οποία συνδέει το Άκτιο με την Πρέβεζα. Στον κόλπο και ιδιαίτερα στον λιμένα της Αμφιλοχίας παρουσιάζεται κατά τους θερινούς μήνες (ιδιαίτερα τον Αύγουστο) το φαινόμενο φωσφορισμού της θάλασσας, το οποίο οφείλεται σε συσσώρευση μικροοργανισμών (πλαγκτού).
Σημαντική πανίδα
Στον Αμβρακικό συναντώνται θαλάσσιες χελωνες, δελφίνια και σαλάχια. Είναι επίσης σημαντικό μέρος για τα πτηνά καθώς στο βόρειο τμήμα του παρατηρούνται σε πολύ μεγάλη πυκνότητα. Είναι γνωστός για την γαρίδα του (γάμπαρη).
Οικοσύστημα και διαχείριση
250px|μικρογραφία|Άποψη του όρμου Βαθύ Πρέβεζας Η ευρύτερη λεκάνη του Αμβρακικού Κόλπου αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά και πολύπλοκα οικοσυστήματα στην Ελλάδα. Δύο ποταμοί εισβάλλουν στον κόλπο και έχουν δημιουργήσει αφενός μεν έφορες πεδιάδες που σήμερα διασχίζονται απο πλήθος αρδευτικών και αποστραγγιστικών καναλιών, αφετέρου δε παράκτιους υγροβιότοπους με μεγάλη οικολογική και οικονομική σημασία. Στις μορφολογικές ιδιαιτερότητες που δημιούργησαν οι ποταμοί Λούρος και Άραχθος προστίθεται και φυσιογραφικός χαρακτήρας του κόλπου. Η επικοινωνία του κόλπου με τα νερά του ιονίου πελάγους γίνεται μέσω ενός στενού διαύλου στην περιοχή της Πρέβεζας.
Η θέση και η μορφή του κόλπου δημιουργούν μια μεγάλη (400 τ. χλμ) και προστατευμένη θάλασσα με πλούσια και ποικίλη παράκτια ζώνη. Ο φυσικός αυτός πλούτος παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στην επιβίωση όσο και στην κουλτούρα των κατοίκων του Αμβρακικού.
Από το 2008 ο Αμβρακικός έχει θεσμοθετηθεί ως Εθνικό Πάρκο και οι δράσεις για την προστασία και ανάδειξή του συντονίζονται απο τοπικό Φορέα Διαχείρισης (σχετική ΚΥΑ με θέμα: χαρακτηρισμός των χερσαίων, υδάτινων και θαλάσσιων περιοχών του Αμβρακικού Κόλπου ως εθνικού πάρκου). Η σύσταση του Φορέα Διαχείρισης προάγει την προσπάθεια διατήρησης της πλούσιας φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του.
Οι πιέσεις που δέχεται ο Αμβρακικός Κόλπος είναι πολλές και πολυποίκιλες. Βιομηχανικής κλίμακας χοιροτροφία και πτηνοτροφία, φράγματα, αλιεία και ιχθυοκαλλιέργειες, πόλεις και λιμάνια, σημαντική αγροτική παραγωγή και τουρισμός, στηρίζονται, εκμεταλλεύονται αλλά και πιέζουν την πλούσια και ενδιαφέρουσα φύση.
Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες καταγράφεται μια υποβάθμιση της ποιότητας των νερών του κόλπου. Πάνω από το 50% της έκτασής του καλύπτεται από μάζες νερού φτωχές σε οξυγόνο (υποξικές ή ανοξικές). Κάτω απο τα 20m βάθος η συγκέντρωση του οξυγόνου είναι τόσο χαμηλή που δύσκολα συντηρεί ζωντανούς οργανισμούς. Σε αρκετές περιπτώσεις η άνοδος των νερών αυτών στην επιφάνεια προκαλεί μαζικούς θανάτους ψαριών. Ο Αμβρακικός εντάσσεται πλέον στην ταχύτατα αυξανόμενη λίστα των “νεκρών“ θαλάσσιων ζωνών του πλανήτη επηρεάζοντας άμεσα την αλιευτική δραστηριότητα και κατά συνέπεια τις παράλληλες δραστηριότητες και συνολικά την κουλτούρα της περιοχής.
Είναι έυκολα αντιληπτό ότι οι δραστηριότητες του ανθρώπου έχουν συμβάλλει στην διαμόρφωση του τοπίου και της σημερινής περιβαλλοντικής κατάστασης του Αμβρακικού. Οι επεμβάσεις του ανθρώπου στο τοπίο και στα φυσικά οικοσυστήματα πήραν μεγάλες διαστάσεις, ιδιαίτερα στον 20ό αιώνα. Στο όνομα της ανάπτυξης εκτροπές ποταμών, φράγματα, χιλιάδες γεωτρήσεις, εκτεταμένες αποστραγγίσεις, τεχνικά έργα, οδικοί άξονες και άλλες σοβαρές επεμβάσεις έλαβαν χώρα στην περιοχή. Ορισμένες, ωστόσο επεμβάσεις, έγιναν χωρίς σχεδιασμό, απρογραμμάτιστα, δίχως να ληφθεί υπόψη η αειφορία και τα σπάνια οικοσυστήματα του Αμβρακικού.
Πολλές προσπάθειες έχουν γίνει τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζουν να γίνονται προκειμένου να αποτυπωθεί η κατάσταση του κόλπου, να αναδειχθούν τα προβλήματα και να οριστούν οι προτεραιότητες με στόχο μια ολιστική προσέγγιση του ζητήματος. Πολλοί υποστηρίζουν πως, μια πιο ολοκληρωμένη και αποδοτική διαχείριση της θαλάσσιας ζώνης της περιοχής είναι απαραίτητη, στηριζόμενη στην καλύτερη γνώση της δομής και της δυναμικής της ανοξικής ζώνης. Προυπόθεση είναι η ανάπτυξη υποδομής για μια αποδοτική παρακολούθηση του περιβάλλοντος αλλά και των δραστηριοτήτων που συνδέονται με την ποιότητα των νερών και η βελτίωση της ροής πληροφορίας ανάμεσα σε ευαισθητοποιημένες υπηρεσίες και πολίτες
Βεβαίως η συνεχής καταγραφή και αξιολόγηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων που αναπτύσσονται στην ευρύτερη περιοχή του Αμβρακικού, ως προς τις συνέπειές τους στην προστατευόμενη περιοχή είναι μεγάλης σημασίας.
Οι προτάσεις συγκλίνουν στα μέτρα αποκατάστασης, διαχείρισης και προστασίας του οικοσυστήματος. Στην διαχείριση των πηγών γλυκού νερού με αποκατάσταση της κοίτης των ποταμών και των εκβολών τους, την υδρολογική ισορροπία, την βελτίωση της ποιότητας των νερών των ποταμών, χειμάρρων και αποστραγγιστικών τάφρων και με εφαρμογή νέων τεχνολογιών. Στην εύρεση τρόπων αύξησης του ρυθμού και του όγκου ανανέωσης των νερών του κόλπου από το Ιόνιο Πέλαγος.
Όλοι οι εμπλεκόμενοι κρίνουν σκόπιμο τα μέτρα να αφορούν στους περιβαλλοντικούς τομείς στους οποίους έχουν εκτιμηθεί οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις (βιοποικιλότητα, πληθυσμός, ανθρώπινη υγεία, πανίδα και χλωρίδα, στερεά απόβλητα, υδατικοί πόροι, αέρας, κλιματικοί παράγοντες, ενέργεια, υλικά περιουσιακά στοιχεία, πολιτιστική κληρονομιά και τοπίο).
Τεράστια σημασία προσδίδουν οι μελετητές και στην Εκπαίδευση-Επιμόρφωση-Ενημέρωση του κοινού στον στόχο για την προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης με την υψηλού επιπέδου προστασία του περιβάλλοντος και την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών ζητημάτων στην προετοιμασία και θέσπιση σχεδίων και προγραμμάτων.
Η συνδρομή των περιφερειακών και κεντρικών υπηρεσιών αλλά και ο συντονισμός των δράσεων αποτελούν ένα στοίχημα στην διαχείριση του περιβαλλοντικού πόρου.
Λιμνοθάλασσες
Στον Αμβρακικό κόλπο υπάρχουν 26 λιμνοθάλασσες και καλύπτουν μία έκταση 85 τ.χλμ. Οι λιμνοθάλασσες είναι:
Σημείωση
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον Αμβρακικό κόλπο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 1ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-2131, που τυγχάνει Λιμενοδείκτης του Αμβρακικού κόλπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Νομός Άρτας Κατηγορία:Νομός Πρέβεζας Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Κόλποι της Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Υγροβιότοποι
Χέρμπερτ Σπένσερ
Ο Χέρμπερτ Σπένσερ (27 Απριλίου 1820 - 8 Δεκεμβρίου 1903) ήταν Άγγλος φιλόσοφος, βιολόγος, κοινωνιολόγος και πολιτικός φιλόσοφος της Βικτωριανής εποχής.
Ο Σπένσερ ανέπτυξε την έννοια της εξέλιξης ως την προοδευτική ανάπτυξη του φυσικού κόσμου, των βιολογικών οργανισμών, του ανθρώπινου μυαλού, του ανθρώπινου πολιτισμού και των κοινωνιών σύμφωνα με την οποία ο κόσμος προοδεύει σταθερά προς το καλύτερο. Οι ιδεές του για την εξέλιξη επηρέασαν την ανάπτυξη της οικονομίας, της πολιτικής επιστήμης, της βιολογίας και της φιλοσοφίας. Στη διάρκεια της ζωής του απέκτησε μεγάλη φήμη κυρίως στην αγγλόφωνη ακαδημαϊκή κοινότητα. Η φήμη του ανταγωνιζόταν εκείνη του Δαρβίνου. Στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οπαδοί του κάποια στιγμή δε δίστασαν να τον συγκρίνουν με τον Αριστοτέλη.
Εμπνεόμενος από την Καταγωγή των Ειδών του Κάρολου Δαρβίνου, υποστήριξε την έννοια της επιβίωσης του ικανότερου στον κοινωνικό κόσμο, προσέγγιση η οποία ονομάστηκε κοινωνικός δαρβινισμός. Σύμφωνα με αυτή, το κράτος δεν πρέπει να παρεμβαίνει στις φυσικές διεργασίες της κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο θα επιβιώσουν οι ισχυρότεροι άνθρωποι αφήνοντας τους ανίσχυρους να χαθούν και έτσι θα φτάσουν σε όλο και υψηλότερα επίπεδα ιστορικής εξέλιξης. Η κατάχρηση των ιδεών του Σπένσερ για την βιολογική αιτιολόγηση ενός ανελέητου οικονομικού ανταγωνισμού, σύμφωνα με τον Richard Hofstadter, οφείλεται σε μεταγενέστερους εκλαϊκευτές του έργου του, όπως οι Andrew Carnegie και William Graham Sumner, που το έκαναν για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους ιδεολογίες.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Ντέρμπι της Αγγλίας στις 17 Απριλίου 1820. Ήταν το μεγαλύτερο από εννέα αδέρφια και το μόνο που κατάφερε να επιβιώσει κατά την νηπιακή ηλικία.Ο πατέρας του, δάσκαλος στο επάγγελμα, ήταν ένας μη συμβατικός άνθρωπος. Διαχώριζε τον εαυτό του από την επίσημη θρησκεία αλλά και από την πολιτική και κοινωνική εξουσία. πως εντρύφησε στο γιο του μια αντιπάθεια για όλες τις μορφές εξουσίας και μια ανεξαρτησία σκέψης. Ο Σπένσερ από μικρή ηλικία επηρεάστηκε από τις ιδέες υπέρ του ελεύθερου εμπορίου και κατά της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία.
Ο Σπένσερ παρά το γεγονός ότι δεν έλαβε επίσημη μόρφωση διδάχθηκε στο σπίτι του φυσικές επιστήμες, μαθηματικά και λατινικά από τον πατέρα του και τον θείο του. Διδάχθηκε επίσης τις έννοιες της βιολογικής εξέλιξης του Έρασμου Δαρβίνου, παππού του Κάρολου Δαρβίνου, και του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ. Ο Σπένσερ σε μεγάλο βαθμό ήταν αυτοδίδακτος και κατέκτησε τις περισσότερες γνώσεις του από αναγνώσματα και συνομιλίες με φίλους του.
Ο Σπένσερ εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός από τα δεκαέξι του χρόνια έως το 1841 στο σιδηρόδρομο του Λονδίνου και του Μπέρμινχαμ, ο οποίος τη δεκαετία του 1830 γνώριζε άνθιση. Τον ελεύθερο χρόνο του γράφει σε εφημερίδες που έχουν μη κονφορμαλιστικές θρησκευτικές πεποιθήσεις και ριζοσπαστικές πολιτικές πεποιθήσεις. Από το 1848 εως το 1853 εργάστηκε στην εβδομαδιαία οικονομική εφημερίδα The Economist. Μέσω του εκδότη της, Τζον Τσάπμαν, γνωρίζει πολλούς από τους ριζοσπαστικούς και προοδευτικούς στοχαστές του κεφαλαίου της εποχής όπως τους Τζον Στιούαρτ Μιλ, Harriet Martinean, George Henry Lewes και την Μέρι Αν Έβανς (γνωστή με το συγγραφικό της ψευδώνυμο ως Τζορτζ Έλιοτ) με την οποία θα συνδεθεί συναισθηματικά. Θα γνωρίσει επίσης τον βιολόγο Τόμας Χάξλεϋ με τον οποίο θα παραμείνει φίλος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι Έβανς και Lewes θα τον φέρουν σε επαφή με τις ιδέες που αναπτύσσει ο Τζον Στιούαρτ Μιλ στο έργο του Ένα σύστημα λογικής και με τον θετικισμό του Αυγούστου Κοντ, με τον οποίο διαφωνεί έντονα, ιδέες που θα τον επηρεάσουν στο κατοπινό έργο του.
Στα πρώτα του άρθρα αναπτύσσει τις ιδέες του για τον ατομικισμό, υπερασπίζεται το laissez-faire στην οικονομική ζωή και τη μη παρέμβαση του κράτους. Οι ιδέες αυτές αναπτύσσονται το 1851 στο βιβλίο του Social Statics, or the conditions essential to human happiness όπου παρουσιάζει έναν απολογισμό της ανάπτυξης της ανθρώπινης ελευθερίας και μια υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών. Μετά τον θάνατο του θείου του Thomas το 1853, ο Σπένσερ έλαβε μια κληρονομιά η οποία του επέτρεψε να αφιερωθεί στο γράψιμο χωρίς να εξαρτάται από τακτική απασχόληση.