cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωργία
Μεταφορές
Οι γεωργιανοί σιδηρόδρομοι αντιπροσωπεύουν μια σημαντική μεταφορική αρτηρία για τον Καύκασο, καθώς αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό μιας διαδρομής που συνδέει τη Μαύρη και την Κασπία Θάλασσα. Με τη σειρά του, αυτό τους επέτρεψε να επωφεληθούν τα τελευταία χρόνια από τις αυξημένες εξαγωγές ενέργειας από το γειτονικό Αζερμπαϊτζάν προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ουκρανία και την Τουρκία. Οι υπηρεσίες επιβατών εκτελούνται από τον κρατικό σιδηρόδρομο της Γεωργίας, ενώ οι εμπορευματικές μεταφορές πραγματοποιούνται από αδειοδοτημένους μεταφορείς. Από το 2004, οι Σιδηροδρόμοι Γεωργίας υπόκεινται σε ένα κυλιόμενο πρόγραμμα ανανέωσης στόλου και διοικητικής αναδιάρθρωσης, το οποίο έχει ως στόχο να καταστήσει την παρεχόμενη υπηρεσία πιο αποτελεσματική και άνετη για τους επιβάτες. Πρόσθετα έργα περιλαμβάνουν επίσης την κατασκευή του οικονομικά σημαντικού σιδηροδρόμου Καρς-Τιφλίδα-Μπακού, ο οποίος άνοιξε στις 30 Οκτωβρίου 2017 και συνδέει μεγάλο μέρος του Καυκάσου με την Τουρκία με σιδηροδρομική γραμμή τυπικού εύρους. μικρογραφία| Λιμάνι του Μπατούμι Οι αεροπορικές και θαλάσσιες μεταφορές αναπτύσσονται στη Γεωργία, με την πρώτη να χρησιμοποιείται κυρίως από επιβάτες και τη δεύτερη για τη μεταφορά εμπορευμάτων. Η Γεωργία διαθέτει επί του παρόντος τέσσερα διεθνή αεροδρόμια, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι μακράν το Διεθνές Αεροδρόμιο της Τιφλίδας, κόμβος της Georgian Airways, η οποία προσφέρει συνδέσεις με πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις. Άλλα αεροδρόμια της χώρας είναι σε μεγάλο βαθμό υπανάπτυκτα ή στερούνται προγραμματισμένης κυκλοφορίας, αν και, πρόσφατα, έχουν γίνει προσπάθειες για την επίλυση και των δύο αυτών προβλημάτων. Υπάρχουν πολλά λιμάνια κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας της Γεωργίας, το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο από τα οποία είναι το λιμάνι του Μπατούμι. Ενώ η πόλη είναι η ίδια ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, το λιμάνι είναι ένας σημαντικός τερματικός σταθμός εμπορευμάτων στον Καύκασο και χρησιμοποιείται συχνά από το γειτονικό Αζερμπαϊτζάν ως σημείο διέλευσης για τις παραδόσεις ενέργειας στην Ευρώπη. Τακτικά και ναυλωμένα επιβατηγά οχηματαγωγά συνδέουν τη Γεωργία με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Τουρκία και την Ουκρανία.
Δημογραφία
μικρογραφία| Εθνογλωσσικές ομάδες στην περιοχή του Καυκάσου Όπως οι περισσότεροι αυτόχθονες καυκάσιοι λαοί, οι Γεωργιανοί δεν ταιριάζουν σε καμία από τις κύριες εθνοτικές κατηγορίες της Ευρώπης ή της Ασίας. Η γεωργιανή γλώσσα, η πιο διαδεδομένη από τις καρτβελικές γλώσσες, δεν είναι ινδοευρωπαϊκή, τουρκική ή σημιτική. Το σημερινό γεωργιανό ή καρτβελικό έθνος πιστεύεται ότι προήλθε από τη συγχώνευση αυτόχθονων πληθυσμών με μετανάστες που μετακόμισαν στον Νότιο Καύκασο από την κατεύθυνση της Μικράς Ασίας στη μακρινή αρχαιότητα. Το 53% του συνολικού πληθυσμού ζει στα αστικά κέντρα, με βάση στοιχεία του 2011. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 73,3 χρόνια (68,8 χρόνια οι άνδρες και 77,8 οι γυναίκες).
Ο πληθυσμός της Γεωργίας ανερχόταν συνολικά σε 3.736.400 το 2023, αυξημένος από τους 3.713.804 κατοίκους της προηγούμενης απογραφής τον Οκτώβριο του 2014. Ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 40.000 το 2021, αντιστρέφοντας την τάση σταθεροποίησης της τελευταίας δεκαετίας και, για πρώτη φορά μετά την ανεξαρτησία, ο πληθυσμός καταγράφηκε κάτω από τα 3,7 εκατομμύρια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, οι Γεωργιανοί αποτελούν περίπου το 86,8 τοις εκατό του πληθυσμού, ενώ το υπόλοιπο περιλαμβάνει εθνοτικές ομάδες όπως Αμπχάζιους, Αρμένιους, Ασσύριους, Αζέρους, Έλληνες, Εβραίους, Κίστες, Οσσετούς, Ρώσους, Ουκρανούς, Γεζίντι και άλλους. Οι Γεωργιανοί Εβραίοι είναι μια από τις παλαιότερες εβραϊκές κοινότητες στον κόσμο. Σύμφωνα με την απογραφή του 1926 υπήρχαν 27.728 Εβραίοι στη Γεωργία. Η Γεωργία ήταν επίσης κάποτε πατρίδα σημαντικών εθνικών γερμανικών κοινοτήτων, που αριθμούσαν 11.394 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 1926. Οι περισσότεροι από αυτούς εκτοπίστηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η απογραφή του 1989 κατέγραψε 341.000 Ρώσους, ή το 6,3 τοις εκατό του πληθυσμού, 52.000 Ουκρανούς και 100.000 Έλληνες στη Γεωργία. Ο πληθυσμός της Γεωργίας, συμπεριλαμβανομένων των αποσχισμένων περιοχών, μειώθηκε κατά περισσότερο από 1 εκατομμύριο λόγω της καθαρής μετανάστευσης την περίοδο 1990–2010. Άλλοι παράγοντες στη μείωση του πληθυσμού περιλαμβάνουν τα ελλείμματα γεννήσεων-θανάτων για την περίοδο 1995-2010 και τον αποκλεισμό της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας από τις στατιστικές. Η Ρωσία δέχθηκε μακράν τους περισσότερους μετανάστες από τη Γεωργία. Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, οι μετανάστες ανήλθαν συνολικά σε 625.000 έως το 2000 και μειώθηκαν σε 450.000 έως το 2019. Αρχικά η μετανάστευση προήλθε από μη γεωργιανές εθνότητες, αλλά αυξανόμενος αριθμός Γεωργιανών μετανάστευσαν επίσης, λόγω του πολέμου και της επακόλουθης κακής οικονομικής προοπτικής. Η ρωσική απογραφή του 2010 κατέγραψε περίπου 158.000 γεωργιανούς που ζούσαν στη Ρωσία, με περίπου 40.000 να ζούσαν στη Μόσχα το 2014. Υπήρχαν 184 χιλιάδες μετανάστες στη Γεωργία το 2014, με τους περισσότερους από αυτούς να προέρχονται από τη Ρωσία (51,6%), την Ελλάδα (8,3%), την Ουκρανία (8,11%), τη Γερμανία (4,3%) και την Αρμενία (3,8%).
Θρησκεία
Σήμερα το 83,4 τοις εκατό του πληθυσμού είναι Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, με την πλειονότητά τους να προσχωρούν στην εθνική Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία από τις αρχαιότερες χριστιανικές εκκλησίες στον κόσμο και διεκδικεί την αποστολική ίδρυση από τον Άγιο Ανδρέα. Στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα, ο Χριστιανισμός υιοθετήθηκε ως η κρατική θρησκεία της Ιβηρικής (σημερινό Κάρτλι ή ανατολική Γεωργία), μετά το ιεραποστολικό έργο της Αγίας Νίνας της Καππαδοκίας. Η Εκκλησία απέκτησε αυτοκεφαλία κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα. καταργήθηκε κατά τη ρωσική κυριαρχία στη χώρα, αποκαταστάθηκε το 1917 και αναγνωρίστηκε πλήρως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1989.
Οι θρησκευτικές μειονότητες της Γεωργίας περιλαμβάνουν Μουσουλμάνους (10,7%), Αρμένιους Χριστιανούς (2,9%) και Ρωμαιοκαθολικούς (0,5%). Το 0,7 τοις εκατό όσων καταγράφηκαν στην απογραφή του 2014 δήλωσαν ότι είναι οπαδοί άλλων θρησκειών, το 1,2 τοις εκατό αρνήθηκαν ή δεν δήλωσαν τη θρησκεία τους και το 0,5 τοις εκατό δεν δήλωσαν καθόλου θρησκεία.
Το Ισλάμ αντιπροσωπεύεται τόσο από Αζέρους Σιίτες Μουσουλμάνους (στα νοτιοανατολικά) εθνοτικά Γεωργιανούς Σουνίτες Μουσουλμάνους στην Ατζαρία και Λαζόφωνους Σουνίτες Μουσουλμάνους καθώς και Σουνίτες Μεσχέτιους Τούρκους κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία. Στην Αμπχαζία, μια μειονότητα του πληθυσμού της Αμπχαζίας είναι επίσης Σουνίτες Μουσουλμάνοι, μαζί με τους πιστούς της αναβιωμένης ειδωλολατρικής πίστης της Αμπχαζίας. Υπάρχουν επίσης μικρότερες κοινότητες Ελλήνων Μουσουλμάνων (Ελληνικής Ποντιακής καταγωγής) και Αρμενίων Μουσουλμάνων, οι οποίοι και οι δύο κατάγονται από προσηλυτισμένους στο Ισλάμ την οθωμανική περίοδο από την Ανατολική Ανατολία που εγκαταστάθηκαν στη Γεωργία μετά την καυκάσια εκστρατεία του Λάλα Μουσταφά Πασά που οδήγησε στην Οθωμανική κατάκτηση της χώρας το 1578. Οι Γεωργιανοί Εβραίοι εντοπίζουν την ιστορία της κοινότητάς τους τον 6ο αιώνα π.Χ. Ο αριθμός τους έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της έντονης μετανάστευσης στο Ισραήλ.
Πολιτισμός
μικρογραφία| [[Εικονογραφημένο χειρόγραφο από τη μεσαιωνική Γεωργία, που δείχνει μια σκηνή από τη γέννηση]] Ο γεωργιανός πολιτισμός εξελίχθηκε σε βάθος χιλιάδων ετών από τα θεμέλιά του στον ιβηρικό και τον κολχικό πολιτισμό. Ο γεωργιανός πολιτισμός γνώρισε μια αναγέννηση και χρυσή εποχή κλασικής λογοτεχνίας, τεχνών, φιλοσοφίας, αρχιτεκτονικής και επιστήμης τον 11ο αιώνα. Ο γεωργιανός πολιτισμός επηρεάστηκε από την Κλασική Ελλάδα, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τις διάφορες ιρανικές αυτοκρατορίες (κυρίως τις αυτοκρατορίες των Αχαιμενιδών, των Πάρθων, της Σασσανίας, των Σαφαβιδών και των Χατζάρων),   και αργότερα, από τον 19ο αιώνα, από τη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Η γεωργιανή γλώσσα και η κλασική γεωργιανή λογοτεχνία του ποιητή Σότα Ρουσταβελί αναβίωσαν τον 19ο αιώνα μετά από μια μακρά περίοδο αναταραχής, θέτοντας τα θεμέλια των ρομαντικών και μυθιστοριογράφων της σύγχρονης εποχής όπως οι Γκριγκόλ Ορμπελιανί, Νικολόζ Μπαραταβίλι, Ιλία Τσαβτσαβζέ, Ακάκι Τσερετέλι, Βαζά-Ψαβέλα. Η γεωργιανή γλώσσα είναι γραμμένη σε τρεις μοναδικές γραφές που, σύμφωνα με τις παραδοσιακές μαρτυρίες, επινοήθηκαν από τον βασιλιά Φαρνάβαζο Α΄ της Ιβηρίας τον 3ο αιώνα π.Χ.
Η Γεωργία είναι γνωστή για τη λαογραφία, την παραδοσιακή μουσική, τους χορούς, το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τέχνη. Αξιοσημείωτοι ζωγράφοι του 20ου αιώνα είναι οι Νίκο Πιροσμάνι, Λάντο Γκουντιασβίλι και Ελένε Αχβλεντιανί. Αξιόλογοι χορογράφοι μπαλέτου περιλαμβάνουν τους Γκεόργκι Μπαλαντσίν, Βαχτάνγκ Τσαμπουκιάνι και Νίνο Ανανιασβίλι. Αξιόλογοι ποιητές περιλαμβάνουν τους Γκαλακτίον Ταμπίντζε, Λάντο Ασατιάνι και Μουχράν Μαχαβαριάνι. Αξιόλογοι σκηνοθέτες θεάτρου και κινηματογράφου περιλαμβάνουν τους Ρόμπερτ Στουρούα, Τενγκίζ Αμπουλάτζε, Γκιόργκι Ντανέλια και Οτάν Ιοσελιάνι.
Η γεωργιανή εκκλησιαστική τέχνη είναι μια από τις πιο αξιοσημείωτες πτυχές της γεωργιανής χριστιανικής αρχιτεκτονικής, η οποία συνδυάζει το κλασικό στυλ τρούλου με το αρχικό στυλ της βασιλικής, διαμορφώνοντας αυτό που είναι γνωστό ως γεωργιανό σταυροθόλιο κατά τον 9ο αιώνα. Πριν από αυτό, οι περισσότερες γεωργιανές εκκλησίες ήταν βασιλικές. Άλλα παραδείγματα γεωργιανής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής μπορούν να βρεθούν εκτός Γεωργίας: το μοναστήρι Μπάτσκοβο στη Βουλγαρία (χτισμένο το 1083 από τον Γεωργιανό στρατιωτικό διοικητή Γκιγκόρι Μπακουριάνι), η μονή Ιβηρών στο Άγιο Όρος (χτισμένο από Γεωργιανούς τον 10ο αιώνα) και το μοναστήρι του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ (χτίστηκε από Γεωργιανούς τον 9ο αιώνα). Ένας από τους πιο διάσημους Γεωργιανούς καλλιτέχνες του τέλους του 19ου/αρχές του 20ου αιώνα ήταν ο πρωτογονιστής ζωγράφος Νίκο Πιροσμάνι.
Κουζίνα
Η γεωργιανή κουζίνα και το κρασί έχουν εξελιχθεί ανά τους αιώνες, προσαρμόζοντας τις παραδόσεις σε κάθε εποχή. Μία από τις πιο ασυνήθιστες παραδόσεις του φαγητού είναι το σούπρα, ή το γεωργιανό τραπέζι, που είναι επίσης ένας τρόπος κοινωνικοποίησης με φίλους και οικογένεια. Ο επικεφαλής της σούπρα, γνωστός ως ταμαντά, διευθύνει τις άκρως φιλοσοφικές προπόσεις και φροντίζει να διασκεδάζουν όλοι. Διάφορες ιστορικές περιοχές της Γεωργίας είναι γνωστές για τα ιδιαίτερα πιάτα τους: για παράδειγμα, το χινκαλί (ζυμαρικά με κρέας), από την ανατολική ορεινή Γεωργία και το χατσαπούρι, κυρίως από το Ιμερέτι, το Σαμεγκρέλο και την Ατζάρα.
Η Γεωργία είναι μια από τις παλαιότερες οινοπαραγωγικές χώρες στον κόσμο. Η αρχαιολογία δείχνει ότι οι εύφορες κοιλάδες και οι πλαγιές μέσα και γύρω από τη Γεωργία ήταν τόπος καλλιέργειας αμπέλου και νεολιθικής παραγωγής κρασιού (ღვინო, ɣvino) για χιλιετίες. Οι τοπικές παραδόσεις που συνδέονται με το κρασί είναι συνυφασμένες με την εθνική ταυτότητα. Το 2013, η UNESCO πρόσθεσε την αρχαία παραδοσιακή γεωργιανή μέθοδο οινοποιίας χρησιμοποιώντας τα πήλινα βάζα κβέβρι στους Καταλόγους Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Αθλητισμός
Τα πιο δημοφιλή αθλήματα στη Γεωργία είναι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το ράγκμπι ένωσης, η πάλη, το τζούντο και η άρση βαρών. Το ράγκμπι θεωρείται το εθνικό άθλημα της Γεωργίας. Ιστορικά, η Γεωργία ήταν διάσημη για τη φυσική της αγωγή: οι Ρωμαίοι γοητεύτηκαν με τις σωματικές ιδιότητες των Γεωργιανών αφού είδαν τις τεχνικές εκπαίδευσης της αρχαίας Ιβηρίας. Η πάλη παραμένει ένα ιστορικά σημαντικό άθλημα της Γεωργίας και ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το ελληνορωμαϊκό στυλ πάλης ενσωματώνει πολλά γεωργιανά στοιχεία.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Γ
Ευρωπαϊκή άδεια οδήγησης
thumb|Ελληνική άδεια οδήγησης Η ευρωπαϊκή άδεια οδήγησης είναι μια άδεια οδήγησης η οποία θα αντικαταστήσει όλες τις άδειες που υπάρχουν σε κυκλοφορία στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) (=, Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία). Η ενιαία ευρωπαϊκή άδεια έχει τη μορφή πλαστικής πιστωτικής κάρτας, στην οποία, για όσα κράτη-μέλη θέλουν, θα μπορεί να ενσωματωθεί και ένα μικροτσίπ με τα στοιχεία του οδηγού. Οι νέες άδειες θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν επίσης σε πολλές περιπτώσεις και ως ταυτότητες.
Παρουσίαση της νέας άδειας
Η ευρωπαϊκή άδεια οδήγησης είναι μια άδεια οδήγησης η οποία θα αντικαταστήσει όλες τις άδειες που υπάρχουν σε κυκλοφορία στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ) (=, Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία). Η ενιαία ευρωπαϊκή άδεια έχει τη μορφή πλαστικής πιστωτικής κάρτας, στην οποία, για όσα κράτη-μέλη θέλουν, θα μπορεί να ενσωματωθεί και ένα μικροτσίπ με τα στοιχεία του οδηγού. Οι νέες άδειες θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν επίσης σε πολλές περιπτώσεις και ως ταυτότητες. Τον Μάρτιο του 2006 το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκρινε τα σχέδια για τη δημιουργία κοινής άδειας οδήγησης για να αντικαταστήσει τα 110 διαφορετικά μοντέλα αδειών που υπάρχουν σήμερα στην ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδωσε την τελική έγκριση τον Δεκέμβριο του 2006 για το πανευρωπαϊκό δίπλωμα οδήγησης.
Η άδεια έχει μορφή πιστωτική κάρτας, είναι πλαστικοποιημένη και είναι πολύ δύσκολο να την πλαστογραφήσει κάποιος. Τα κύρια μέτρα ασφαλείας που έχει η Ελληνική άδεια οδήγησης (1ου και 2ου επιπέδου) είναι το ολόγραμμα ασφαλείας, οπτικά μεταβλητή μελάνη(O.V.I.), απτικά χαρακτηριστικά, αόρατες παραστάσεις που είναι ορατές μόνο σε υπεριώδες φως και τυπογραφικά στοιχεία πολύ μικρού μεγέθους. Η εκτύπωση γίνεται στη Διεύθυνση Διαβατηρίων της Ελληνικής Αστυνομίας που κατατάσσεται μεταξύ των πιο αξιόπιστων Υπηρεσιών παγκοσμίως, σε ό,τι έχει σχέση με την παραγωγή εγγραφών με υψηλούς δείκτες ασφαλείας.
Αυτή η άδεια θα πρέπει να ανανεώνεται κάθε 10 με 15 χρόνια, ανάλογα τη χώρα, ενω στην Ελλάδα είναι κάθε 15 χρόνια. Τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να προσθέσουν ένα μικροτσίπ το οποίο θα περιέχει τα στοιχεία του οδηγού. Αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο καθώς η αστυνομία κάθε κράτους θα μπορεί να δει τα στοιχεία στη δική της γλώσσα, λύνοντας έτσι και το πρόβλημα των διαφορετικών αλφαβήτων (Λατινικό αλφάβητο, Ελληνικό αλφάβητο και Κυριλλικό αλφάβητο) που χρησιμοποιούνται στην ΕΕ. Επίσης το κάθε μέρος της άδειας είναι αριθμημένο βοηθώντας την αστυνομία να καταλαβαίνει το κάθε στοιχείο χωρίς ηλεκτρονική πρόσβαση.
Η ευρωπαϊκή άδεια οδήγησης είναι ήδη σε κυκλοφορία και τα διπλώματα παλαιού τύπου θα αντικατασταθούν μέχρι το 2033. Για μερικές κατηγορίες όπως η C και η D θα χορηγούνται άδειες μόνο για 5 χρόνια, ενώ όταν λήξουν οι άδειες θα χρειάζεται ιατρικός έλεγχος για να ανανεωθούν για άλλα 5 χρόνια.
Στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες ένα άτομο πρέπει να είναι μεταξύ 17 και 18 χρονών για να του χορηγηθεί άδεια οδήγησης.
Εθνικές κατηγορίες
Επίσης υπάρχουν περισσότερες εθνικές κατηγορίες για ελκυστήρες, μοτοσυκλέτες, μηχανοκίνητα τρίκυκλα κ.ά καθώς και στρατιωτικές κατηγορίες, όπως για οδήγηση τανκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Οδήγηση
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1924-25
Σύστημα διεξαγωγής
Τη σεζόν αυτή τα σωματεία μέλη της Ένωσης αυξήθηκαν σε εννιά, με την εγγραφή των ομάδων: Ατρόμητος Αθηνών, Π.Ο. Λένορμαν (μετέπειτα Α.Π.Ο. Αττικός), Αίας Αθηνών, Αρμενική Ένωση, ΑΕΚ και Π.Σ. Γουδί. Από τις πέντε ομάδες ομάδες της προηγούμενης σεζόν, αποχώρησαν ο Μίλων Αθηνών και ο Πανιώνιος, που δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν ομάδες.
Πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, που τοποθετείται στα τέλη Νοεμβρίου, ο Παναθηναϊκός διοργάνωσε "Αγώνας λακτίσματος ποδοσφαίρας εις μήκος δια την Κυριακήν 9 Νοεμβρίου εις το γυμναστήριόν του παρά την λεωφόρον Αλεξάνδρας", στους οποίους "θα συμμετάσχουν περί τα 10 σωματεία ανήκοντα εις την Ένωσιν Αθηνών", με σκοπό να διαφημίσει το πρωτάθλημα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση: Ως διαιτητές-κριτές του αγωνίσματος ορίστηκαν οι Γ. Καλαφάτης, Μιχ. Παπάζογλου, Λουκάς Πανουργιάς. Νικητής αναδείχθηκε ο Κεβόρκ Αμπετιάν της Ένωσης Αρμενίων. Στο πρωτάθλημα μετείχαν εννιά ομάδες (δεν μετείχε ο Μίλων Αθηνών, ο οποίος διαλύθηκε), οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους. Το πρωτάθλημα διεξαγόταν κατά βάση στο γήπεδο του Παναθηναϊκού:
Στις 23 Νοεμβρίου 1924 έγινε η πανηγυρική έναρξη του "Πρωταθλήματος Αθηνών 1924-1925", όπως επίσημα αναγγέλεται, στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, που περιλάμβανε παρέλαση των εννιά σωματείων και στη συνέχεια τον πρώτο αγώνα: "Ατρόμητος - Αίας". Αθλοθέτης του πρωταθλήματος ήταν ο Λεωνίδας Πτέρης, πρόεδρος του Γ.Σ. Αμαρουσίου.
Οι ομάδες κάθε ομίλου αγωνίστηκαν σε τουρνουά ενός γύρου. Οι δύο πρώτες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση, όπου μετά από κλήρωση συναντήθηκαν σε νοκ-άουτ αναμετρήσεις και οι νικήτριες έπαιξαν σε μονό τελικό. Οι ομάδες που τερμάτισαν στην τελευταία θέση κάθε ομίλου, δηλαδή ο Αίας και το Γουδί, υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία που ξεκίνησε από την επόμενη σεζόν, ενώ στην Α΄ έμειναν μόνο επτά σύλλογοι.
Επίσης, το Μάιο διεξήχθη πρωτάθλημα Β΄ ομάδων και στις 21 Μαΐου 1925 αγωνίστηκαν στον ημιτελικό ο Παναθηναϊκός με την Λένορμαν.
Η δυναμικότητα των συλλόγων
Στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος η δυναμικότητα των συλλόγων καταγράφηκε ως εξής:
Α΄ όμιλος
* Την επόμενη σεζόν μετονομάστηκε σε Α.Π.Ο. Αττικός, όνομα που φέρει μέχρι σήμερα.
Τελικός
Στον πρωταθλητή απονεμήθηκε Κύπελλο που είχε αθλοθετήσει ο πρόεδρος του Γ.Σ. Αμαρουσίου Λ. Πτέρης.
Η Μικτή Αθηνών
Μετά τη λήξη του πρωταθλήματος συγκροτήθηκε η Μικτή Αθηνών ενόψει των αγώνων της με την Μικτή Πειραιά για το Κύπελλο Πόλεων Αθηνών-Πειραιώς. Για την επιλογή των καλύτερων παικτών η ΕΠΣΑ διοργάνωσε την Κυριακή 3 Μαΐου 1925 ποδοσφαιρικό αγώνα στο γήπεδο Λεωφόρου μεταξύ της "Μικτής Παναθηναϊκού-Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως" και της "Μικτής όλων των άλλων σωματείων ηνωμένων".
Η Μικτή Αθηνών συγκροτήθηκε από πέντε παίκτες του ΠΑΟ (Καλογερόπουλος, Νικολαΐδης, Σ. και Θ. Ασπρογέρακας, Πανουργιάς), πέντε της ΑΕΚ (Ιερεμιάδης, Δημόπουλος, Κεχαγιόγλου, Μιχαηλίδης, Μπαλτάς) και έναν του Ατρομήτου (Σταθόπουλος). Ο αγώνας για το Κύπελλο των δύο πόλεων διεξήχθη στις 24 Μαΐου 1925 στο γήπεδο της Λεωφόρου, παρουσία των δύο δημάρχων, οι οποίοι είχαν αθλοθετήσει και το κύπελλο του νικητή:
Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός
Στις 28 Ιουνίου 1925 διεξήχθη ο πρώτος αγώνας Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού στην ιστορία. Ήταν ένας άτυπος "τελικός" για την ανάδειξη της καλύτερης ομάδας στην Ελλάδα, αφού οι δυο ομάδες ήταν πρωταθλήτριες Αθήνα και Πειραιά. Είχε προηγηθεί μια επίσκεψη του Ολυμπιακού στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε επικρατήσει με άνεση των δύο ισχυρών συλλόγων της συμπρωτεύουσας Άρη (3-1) και Ηρακλή (6-1). Το πρώτο ντέρμπι των αιωνίων διεξήχθη στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας και έληξε ισόπαλο 3-3. Έτσι δεν ανακηρύχθηκε ούτε άτυπα κάποιος πρωταθλητής Ελλάδος το 1925. Ο αγώνας ήταν συναρπαστικός με εναλλαγές στο σκορ, διακοπές, δύο πέναλτι και πολλές διαμαρτυρίες για τις αποφάσεις του διαιτητή, ο οποίος αποχώρησε στο 25΄ και έπειτα από διακοπή 20΄ ο αγώνας συνεχίστηκε με άλλο διαιτητή.
Διεθνείς φιλικοί αγώνες
Από τη χρονιά αυτή αρχίζουν να διεξάγονται διεθνή φιλικά ματς των αθηναϊκών ομάδων με προσκεκλημένους ποδοσφαιρικούς συλλόγους του εξωτερικού. Η αρχή έγινε με την άφιξη της γιουγκοσλαβικής ομάδας Γκρατσιάνσκι Ζάγκρεμπ, η οποία έδωσε τρεις αγώνες την Λαμπροβδομάδα του 1925 και αποτέλεσε τον πρόδρομο των μεταγενέστερων Κυπέλλων Πάσχα και Χριστουγέννων, τα οποία υπήρξαν η αιτία για τη δημιουργία του Π.Ο.Κ. λίγα χρόνια αργότερα. Οι αγώνες έγιναν στο γήπεδο Λεωφόρου, το οποίο σημαιοστολίστηκε, ενώ είχε κληθεί η μπάντα από το Ορφανοτροφείο Χατζηκώστα. Και τις τρεις μέρες ήταν κατάμεστο από κόσμο, παρά το γεγονός ότι ακόμα είχε ελάχιστες ξύλινες κερκίδες και οι περισσότεροι θεατές ήταν όρθιοι. Πολλοί θεατές είχαν καταλάβει θέσεις στις στέγες των γειτονικών προσφυγικών κατοικιών καθώς και στα κοντινά υψώματα. Η διεξαγωγή των αγώνων προαναγγέλθηκε στον τύπο, με οδηγίες για τους φιλάθλους πώς να φτάσουν στο γήπεδο και πώς να προμηθευτούν εισιτήρια:
Σε όλους τους αγώνες διαιτητής ήταν ο Χατζόπουλος από την ΕΠΣ Αθήνας. Στη γιουγκοσλαβική ομάδα απονεμήθηκαν δύο αναμνηστικά κύπελλα για την άφιξή της στην Αθήνα από τον Παναθηναϊκό και το Υπουργείο Παιδείας και ένα χάλκινο ομοιωμα του δισκοβόλου του Μύρωνος από τον Απόλλωνα. Τα αποτελέσματα ήταν:
Σχολικοί Αγώνες
Ο Π.Σ. Γουδί προκήρυξε σχολικούς αγώνες ποδοσφαίρου, οι οποίοι ξεκίνησαν στις 14 Δεκεμβρίου 1924. Συμμετείχαν οκτώ σχολεία από την αθήνα και τον Πειραιά, τα οποία αγωνίστηκαν χωρισμένα σε δύο ομίλους, ως εξής:
Ανεπίσημοι σύλλογοι
Εκτός από το επίσημο πρωτάθλημα, κατά τη διάρκεια της σεζόν 1924-25 αναφέρονται αγώνες ανάμεσα σε ανεπίσημους συλλόγους, κάποιοι από τους οποίους έγιναν μέλη της ΕΠΣΑ τα επόμενα χρόνια. Επίσης, η "Αθλητική Επιθεώρησις" διοργάνωσε αγώνες κυπέλλου ανεπισήμων συλλόγων στο οποίο μετείχαν 15 συλλογοι χωρισμένοι σε τρεις σειρές (ομίλους):
Έχουν καταγραφεί τα ακόλουθα αποτελέσματα των πρωτοπόρων αυτών σωματείων:
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1924-1925 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών
Κλεόβουλος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλεόβουλος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Κλεόβουλος σκοτώθηκε σε μάχη του πολέμου αυτού από τον Αίαντα τον Λοκρό, τον γνωστό και ως «Οϊλείδη» από το όνομα του πατέρα του, και αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Παραπομπές
Κλεοβουλος
Σαιν-Γκιρώ
Το Σαιν-Γκιρώ (γαλλικά: Saint-Guiraud, οξιτανικά: Sant Guiraud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Γκιρωντιέν (γαλλικά: Saint-Guiraudiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αρπαγή των Λευκιππίδων
thumb|right|250px|Η αρπαγή των Λευκιπίδων. Πίνακας του Ρούμπενς. Από τους περιπλεχθέντες για τις πρώτες δύο Λευκιππίδες, Ιλάειρα και Φοίβη μύθους γνωστότερος είναι ο σχετιζόμενος με την ματαίωση του γάμου των με τους ξαδέλφους τους, τους Αφαρετίδες (οι γιοι του Αφαρέως, Λυγκεύς και Ίδας). Κατ΄ αυτόν το μύθο οι Διόσκουροι οργισμένοι ένεκα πρότερης απάτης των Αφαρετίδων στη διανομή λαφύρων από κοινό αγώνα με αυτούς απήγαγαν τις δυο Λευκιππίδες. Οι μνηστήρες τους καταδίωξαν τους Διόσκουρους στον Ταΰγετο και στον αγώνα που επακολούθησε φονεύθηκαν ο Λυγκεύς και ο Κάστωρ ενώ ο Δίας κεραυνοβόλησε τον Ίδα.
Αυτός ο μύθος της αποτροπής συγγενικών γάμων ενέπνευσε αρχαίους ποιητές, έκαστος των οποίων μετέβαλε με παραλλαγές τον μύθο, αλλά και πολλούς καλλιτέχνες αρχαίους και νεωτέρους χρόνους. Εκτός των αγγειογραφιών που υπήρξε προσφιλές θέμα η σκηνή της αρπαγής, όπως του περίφημου Μειδίου επί γνωστού αγγείου στο Βρετανικό μουσείο, γλύπτες και ζωγράφοι ασχολήθηκαν με το ίδιο θέμα, όπως στα ανάγλυφα του ναού της Χαλκιοίκου Αθηνάς και του θρόνου του Αμυκλαίου Απόλλωνα, καθώς και στον ναό των Διοσκούρων στην Αθήνα, (τοιχογραφία του Πολυγνώτου). Εκ των νεώτερων έργων περίφημος είναι ο πίνακας του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς "Η αρπαγή των Λευκιππίδων" (Παλαιά Πινακοθήκη Μονάχου).
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Καρτερία (ατμόπλοιο)
Η Καρτερία ήταν το πρώτο ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο στην ιστορία, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε πολεμικές επιχειρήσεις, συγκεκριμένα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ήταν ταυτόχρονα ατμόπλοιο και ιστιοφόρο.
Ναυπήγηση
Ναυπηγήθηκε το 1825, στο ναυπηγείο του Greenland Dock (South), στο Ρόδερχαϊθ του Λονδίνου, από τον ναυπηγό Daniel Brent, για λογαριασμό του ναυτικού των Ελλήνων επαναστατών, κατά την Επανάσταση του 1821. Ήταν το μόνο που παραλήφθηκε, από τα έξι πλοία αυτού του τύπου που είχαν παραγγελθεί από τον Τόμας Κόχραν για λογαριασμό της ελληνικής επαναστατικής κυβέρνησης. Η παραγγελία χρηματοδοτήθηκε από το Φιλελληνικό Κομιτάτο του Λονδίνου. Για την κατασκευή του την ευθύνη είχε ο φιλέλληνας Φρανκ Χέιστινγκς (γνωστός και ως Φραγκίσκος Άστιγγας), ο οποίος κατάφερε να εξασφαλίσει £10.000, για την χρηματοδότηση της ναυπήγησης του, από τα £2.000.000 που ήταν το δεύτερο δάνειο από την Αγγλία. Για τα πυροβόλα διέθεσε δικά του χρήματα. Εξαρχής μέχρι και τον θάνατό του, στο Βασιλάδι του Μεσολογγίου στις 11 Μαΐου 1827, υπήρξε κυβερνήτης του.
Ο Χάστινγκς επενέβη αποφασιστικά και στη διαμόρφωση των σχεδίων του πλοίου. Παρά το γεγονός ότι θα έπρεπε να ήταν έτοιμο πολύ νωρίτερα, κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό ίσως γιατί, όπως αναφέρουν ορισμένοι ιστορικοί, ο μηχανικός Γκαλλογουαίη που ήταν υπεύθυνος για τη ναυπήγησή του είχε τον γιο του στην υπηρεσία του Μωχάμετ Άλη, αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Το πλοίο γράφτηκε αρχικά στο όνομα του Χάστινγκς για να αποφευχθούν τυχόν διπλωματικές περιπλοκές ανάμεσα στην Αγγλία και την Αίγυπτο και απ’ αυτόν μεταβιβάστηκε στην ελληνική κυβέρνηση.
Επιχειρησιακή δράση
Η Καρτερία αναχώρησε από την Αγγλία για την Ελλάδα στις αρχές Ιουλίου 1826. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, στο πλοίο εξερράγη πυρκαγιά με αποτέλεσμα να αχρηστευθεί η μηχανή του. Έφθασε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας με τη βοήθεια των ιστίων του. Μετά την επισκευή του, αναχώρησε στις 22 Αυγούστου 1826 και κατέπλευσε στις 3 Σεπτεμβρίου 1826 στο Ναύπλιο. Τα πυροβόλα του έφτασαν τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Πρώτα εστάλησαν στις ΗΠΑ από την Αγγλία και μετά στην Ελλάδα, για να μην παραβιαστεί η βρετανική ουδετερότητα. Το πλοίο μπήκε σε επιχειρησιακή ετοιμότητα στην Ελλάδα τον ίδιο χρόνο. Ήταν το πρώτο, παγκοσμίως, ατμοκίνητο πλοίο με πολεμική δράση. Το πρώτο ατμοκίνητο πολεμικό που ναυπηγήθηκε ποτέ ήταν το αμερικανικό USS Demologos, το οποίο μπήκε σε λειτουργία το 1813, είχε 30 πυροβόλα αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε ναυμαχία. Υπό τις εντολές του Χέιστινγκς, η Καρτερία γρήγορα κέρδισε τη φήμη επίφοβου πολεμικού πλοίου και προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες τα τελευταία έτη του Ναυτικού Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Μεταξύ άλλων επιτυχημένων πολεμικών αποστολών της περιλαμβάνεται και η επιδρομή στο λιμάνι της Ιτέας, στον Κορινθιακό Κόλπο, στις 17 ή 18 Σεπτεμβρίου 1827 (παλιό ημερολόγιο), κατά την οποία ανατίναξε ή βύθισε 4 οθωμανικά πλοία.
Τμήμα Ήλιδος
Το Τμήμα ή Επιτροπεία Ήλιδος ήταν διοικητική διαίρεση της Ελληνικής Πολιτείας από το 1828 έως το 1833 με έδρα τον Πύργο. Δημιουργήθηκε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 και πρώτος διοικητής, Έκτακτος επίτροπος, διορίσθηκε ο Σπυρίδων Καλογερόπουλος ο οποίος την ίδια χρονιά αντικαταστάθηκε από τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο. Η διοικητική διαίρεση καταργήθηκε το 1833 και αντικαταστάθηκε με τον Νομό Αχαΐας και Ήλιδος.
Καρτερία (ατμόπλοιο)
Παροπλισμός
Σταμάτησε να χρησιμοποιείται μετά το 1830 λόγω της κακής κατάστασης των μηχανών του.
Τμήμα Ήλιδος
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828 Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ηλείας‎
Καρτερία (ατμόπλοιο)
Περιγραφή και χαρακτηριστικά
300px|μικρογραφία|δεξιά|Καρτερία. Λιθογραφία. [[Καρλ Κράτσαϊζεν]] Η «Καρτερία» ήταν ένα βαρύ μηχανοκίνητο σκάφος 233 τόνων και μήκους 38,4 μέτρων. Διέθετε τέσσερα κατάρτια με μακριά ορθογώνια πανιά συν τον πρόβολο. Στο μέσο των δύο πλευρών της είχε και δύο μεγάλους εξωτερικούς τροχούς τους οποίους κινούσε μία ατμομηχανή ισχύος 80 αλόγων. Η νέα αυτή τεχνολογία της έδινε τη δυνατότητα να κινείται με τρικυμία και αντίθετο άνεμο αναπτύσσοντας ταχύτητα τριών μιλίων ενώ η μέγιστη ταχύτητά του ήταν έξι μίλια σε ήρεμη θάλασσα. Ήταν ατμοκίνητη τροχήλατη κανονιοφόρος κινούμενη από δύο μικρές ατμομηχανές. Διέθετε πάντως και κατάρτια τα οποία της έδιναν τη δυνατότητα να κινηθεί και με πανιά. Αν και έφερε μόλις 4 κανόνια, αυτά ήταν πανίσχυρα πυροβόλα των 68 λιβρών. Με τη βοήθεια των ατμομηχανών της, οι χειριστές της μπορούσαν να πυρώσουν τα βλήματα των πυροβόλων της ώστε αυτά να χρησιμοποιηθούν ως εμπρηστικά. Υποστηρίζεται από ιστορικούς της εποχής ότι ήταν το πρώτο ατμοκίνητο πλοίο που έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Ως μηχανοκίνητο σκάφος αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα, λόγω της πειραματικής του τεχνολογίας. Η μηχανοκίνησή του γινόταν μέσω δύο μεγάλων περιστρεφομένων τροχών με στερεωμένα πέταλα επί της περιφέρειάς τους, όπως των νερόμυλων, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι στις δύο πλευρές του, στο μέσον του σκάφους, και ήσαν συζευγμένοι με τις αντίστοιχες ατμομηχανές. Εξαιτίας ενός κατασκευαστικού λάθους τα πέταλα ωθήσεως δεν βυθιζόντουσαν εξ'ολοκλήρου στο νερό, με αποτέλεσμα μειωμένη ώθηση. Προκειμένου να αναπληρωθεί το έλλειμμα ώσεως έπρεπε να αυξηθεί η ταχύτητα περιστροφής των τροχών ώστε να αυξηθεί η ταχύτητα πλεύσεως. Ετσι, οι λέβητες των μηχανών υπερθερμαίνονταν σκοπίμως, με κίνδυνο να εκραγούν. Αλλο μειονέκτημα που είχε ήταν η ανάγκη χρήσεως ορυκτού άνθρακα για την καύση, επειδή η καύση ξύλου δεν παρήγαγε επαρκή ατμό για την κίνησή του. Άρα έπρεπε να εισάγεται άνθρακας από τη Δυτική Ευρώπη.
Το ομοίωμα του πλοίου
Το ομοίωμα της κορβέτας «Καρτερία» βρίσκεται στη μόνιμη έκθεση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου. Έχει μήκος 151 εκ., πλάτος 31 εκ. και ύψος 76 εκ. και κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του ιστορικού Κωνσταντίνου Ράδου στις αρχές του 20ού αιώνα από ξύλο και κορδόνι. Αποτέλεσε ένα από τα εκθέματα της Ελληνικής Αποστολής στη Διεθνή Ναυτική Έκθεση του Μπορντώ το 1907, επ’ ευκαιρία της εκατονταετηρίδας της ατμοπλοΐας. Στη μόνιμη έκθεση του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου βρίσκεται επίσης το ακρόπρωρο του πλοίου «Καρτερία».
Κλυτομήδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλυτομήδης είναι γνωστός ένας από τους γιους του `Ηνοπα από την Αιτωλία. Ο βασιλιάς Νέστορας της Πύλου νίκησε κάποτε τον Κλυτομήδη στην πυγμαχία. Ο Κλυτομήδης αναφέρεται στην Ιλιάδα, όπου ο Νέστορας αναπολεί τα νεανικά του κατορθώματα: «...Τον Κλυτομήδη ενίκησα στους γρόνθους Ηνοπίδην» (ραψωδία Ψ, στίχος 634, μετάφραση Ι. Πολυλά).
Πηγή
Ιτυμονεας
Άννα Μαρία της Ανατολικής Φρισίας
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Άννας, κόρης του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Η εκ πατρός γιαγιά της ήταν η Αικατερίνη των Βάσα, κόρη του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας και της δεύτερης συζύγου του Mαργαρίτας Λέγιονχουφουντ.
Οικογένεια
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1622 παντρεύτηκε τον Aδόλφο-Φρειδερίκο Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1588–1658) και είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Ροστάμ
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ροστάμ πενθεί τον [[Σοχράμπ. Περσική μικρογραφία.]] μικρογραφία| Σοχράμπ και Ροστάμ μάχονται: από το [[Σαχναμέ|Σαχναμέ" (γύρω στο 1522)]] Ο Ροστάμ ή Ρουστάμ ( [rosˈtæm]) είναι ένας θρυλικός ήρωας στην περσική μυθολογία, γιος του Ζαλ και της Ρουντάμπα, του οποίου η ζωή και το έργο πέρασε απαθανατίστηκε από τον Πέρση ποιητή του 10ου αιώνα Φερντοσί στο Σαχναμέ, το οποίο περιέχει προ-ισλαμική ιρανική λαογραφία και ιστορία. Ωστόσο, οι ρίζες της αφήγησης χρονολογούνται πολύ νωρίτερα, έως τον έβδομο αιώνα.
Στο Σαχναμέ, ο Ροστάμ και οι προκάτοχοί του είναι μαρζβάν (μαργράβοι) του Σιστάν (στο σημερινό Ιράν και Αφγανιστάν). Ο Ροστάμ είναι γνωστός για τον τραγικό του αγώνα με τον Εσφαντιγιάρ, τον άλλο θρυλικό Ιρανό ήρωα, για την αποστολή του στο Μαζανταράν (δε θα πρέπει να συγχέεται με τη σύγχρονη επαρχία Μαζανταράν), και για την τραγική μάχη και δολοφονία του γιου του, Σοχράμπ, χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν ο αντίπαλός του. Ο Ροστάμ τελικά σκοτώθηκε από τον Σαγάντ, τον αδελφό του.
Ο Ροστάμ πάντοτε παρουσιάζεται ως ο ισχυρότερος Ιρανός παλαδίνος (ιεροί πολεμιστές) και η ατμόσφαιρα των επεισοδίων, στα οποία εμφανίζεται θυμίζει έντονα την Παρθική Αυτοκρατορία. Ίππευε τον θρυλικό επιβήτορα Ραχς και φορούσε μια ιδιαίτερη φορεσιά ονόματι μπαμπρ ε-μπαγιάν σε μάχες.
Προέλευση
Ενώ η αφήγηση του Σαχναμέ είναι το καθοριστικό έργο για τον Ροστάμ, ο Φερντοσί δεν επινόησε τον χαρακτήρα. Οι ιστορίες για τον Ροστάμ ήταν δημοφιλείς τον 7ο αιώνα στην Παρς και έχουν ρίζες από πολύ νωρίτερα, πιθανότατα σε ανατολικά ιρανόφωνα εδάφη. Φορά το περίφημο "τομάρι πάνθηρα".
Το γενικό υπόβαθρο γύρω από τον Ρουστάμ
μικρογραφία| Ο Ροστάμ σε τοιχογραφίες του [[Παντζακέντ, 7-8ος αιώνας μ.Χ. Απεικονίζεται με επίμηκες κρανίο.   ]] Στο Σαχναμέ, ο Ροστάμ είναι ιθαγενής του Ζαμπουλιστάν, μιας ιστορικής περιοχής, που αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή επαρχία Ζάμπουλ στο νότιο Αφγανιστάν. Η μητέρα του, Ρουντάμπα, ήταν πριγκίπισσα της Καμπούλ. Ο Ροστάμ είναι πρωταθλητής των πρωταθλητών και εμπλέκεται σε πολλές ιστορίες, οι οποίες αποτελούν μερικά από τα πιο δημοφιλή (και αναμφισβήτητα μερικά από τα πιο αριστοτεχνικά γραμμένα) αποσπάσματα του Σαχναμέ.
Όταν ήταν μικρό παιδί, σκότωσε τον τρελό λευκό ελέφαντα του βασιλιά Μανουχέρ με ένα μόνο χτύπημα με τη σφύρα, που ανήκε στον παππού του Σαμ, γιο του Ναριμάν. Στη συνέχεια, εξημερώνει τον θρυλικό επιβήτορά του, τον Ραχς.
Η ετυμολογία του ονόματος του Ροστάμ προέρχεται από το πρωτοϊρανικό "*rautas-taxma-", δηλαδή "ισχυρός σαν ποτάμι". Η μητέρα του Ροστάμ, Ρουντάμπα, "(αυτή) του Νερού του Ποταμού" και ο πατέρας του είναι ο Ζαλ, ο οποίος έχει λευκά μαλλιά.
Γέννηση και πρώτα χρόνια
Η μητέρα του Ροστάμ, Ρούνταμπα, πριγκίπισσα της Καμπούλ, ήταν γνωστή για την απαράμιλλη ομορφιά της, και ο πατέρας του Ροστάμ ήταν ο Ζαλ. Ο Ζαλ ήταν ένας από τους ισχυρότερους πολεμιστές της Περσίας και μεγάλος στρατηγός, που κατέκτησε πολλές επαναστατικές φυλές και κυβερνούσε το Ζαμπουλιστάν. Ο Ζαλ ήταν γνωστός για τη σοφία του και ήταν απαράμιλλος στην ιππασία και την έφιππη μάχη. Κάποτε έδειξε τις ικανότητές του στον αυτοκράτορα Μανουχέρ για να ζητήσει την έγκρισή του για να παντρευτεί την ερωμένη του, Ρουντάμπα.
Στην περσική μυθολογία, ο τοκετός της Ρουντάμπα παρατάθηκε λόγω του μεγάλου μεγέθους του μωρού της. Ο Ζαλ ήταν σίγουρος ότι η σύζυγός του θα πέθαινε στον τοκετό. Η Ρούνταμπα ήταν ετοιμοθάνατη, όταν ο Ζαλ αποφάσισε να καλέσει το Σιμούργκ, που εμφανίστηκε και του έδωσε οδηγίες για το πώς να εκτελέσει ένα ροσταμζάντ, μια καισαρική τομή, σώζοντας έτσι τόσο την Ρουντάμπα όσο και το παιδί.
Ο Ροστάμ μεγάλωσε και εκπαιδεύτηκε από τον Ζαλ στον πόλεμο. Όταν ο Ροστάμ σκότωσε μόνος του έναν τρελό ελέφαντα, ο πατέρας του τον έστειλε στην πρώτη του στρατιωτική αποστολή.
Αποστολή του Ροστάμ ήταν να κατακτήσει το φρούριο στην κορυφή του Όρους Σιπάντ, το οποίο ο προπαππούς του, ο Ναριμάν, πολιόρκησε κάποτε και σκοτώθηκε στη μάχη. Ο Ροστάμ κυρίευσε το φρούριο, νίκησε τον εχθρό, έσπασε το θησαυροφυλάκιο και ανέφερε την επιτυχία του στον πατέρα του, Ζαλ, και τον παππού του, Σαμ.
Χαφτ Χαν
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ρόσταμ σκοτώνει τον Εσφαντιγιάρ. Μεσαιωνική περσική μικρογραφία. Διεξάγει ένα ηρωικό ταξίδι για να σώσει τον Κάι Καβούς, που τον είχανε πιάσει τα τέρατα ντεβ του Μαζανταράν. Αυτό το ταξίδι ονομάζεται "οι Επτά Άθλοι του Ροστάμ".
Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες μεταξύ των θρύλων του Ροστάμ και εκείνων που σχετίζονται με τον μεγάλο Ιρλανδό ήρωα Κουχούλιν. Και οι δύο νικούν ένα άγριο θηρίο ως νεαρότατοι άνδρες, σκοτώνουν τους γιους τους στη μάχη ("Ροστάμ και Σοχράντ", ένα μοτίβο που εντοπίζεται επίσης στην Ωδή του Χίλντεμπραντ), είναι σχεδόν ανίκητοι στη μάχη και δολοφονούνται από προδοσία, ενώ σκοτώνουν τον δολοφόνο τους στην τελευταία τους ανάσα.
Δύο Πέρσες ήρωες, ο Ροστάμ και ο Εσφαντιάρ, έχουν κοινές ιστορίες με τους Άθλους του Ηρακλή.
Εναλλακτικές απόψεις
Είναι γραμμένο από τον Βασιλικό Σύλλογο Κεντρικής Ασίας ότι ο αγώνας μεταξύ του Ροστάμ και του "Λευκού Δαίμονα" Ντιβ-ε Σεπίντ αντιπροσωπεύει τον αγώνα μεταξύ των Περσών και των εισβολέων από τις επαρχίες της βόρειας Κασπίας.
Η πτώση και άλλες σχέσεις
Με την Ταχμίνα, πριγκίπισσα της Σαμανγκάν, ο Ροστάμ απέκτησε ένα γιο, τον Σοχράμπ, τον οποίο σκότωσε κατά λάθος. Ο Ροστάμ αργότερα είχε μια κόρη, την Μπάνου Γκοσάσπ, η οποία είχε έναν αδερφό, τον Φαραμάρζ. Και οι δύο έγιναν διάσημοι ήρωες στο Τουράν και στην Ινδία. Η Γκοσάσπ, μέσω του γάμου της με τον Τζιβ, είχε έναν γιο, τον Μπιτζάν.
Ο Ροστάμ είχε επίσης έναν ετεροθαλή αδερφό, τον Σαγάντ, ο οποίος πάντα τον ζήλευε και προκάλεσε το θάνατό του.
Εξίσου διάσημο με τον Ροστάμ ήταν το άλογό του, Ραχς, το οποίο έζησε για πάρα πολύ, λόγω θεϊκής προστασίας, και πέθανε ταυτόχρονα με τον Ροστάμ.
Ιστορική βάση
Έχει υποστηριχθεί ότι η δυναστεία των Γονδόφαρων αντιπροσώπευε τον Οίκο των Σουρέν, την υψηλότερη από τις πέντε πρώτες οικογένειες της Παρθικής Αυτοκρατορίας, με το κληρονομικό δικαίωμα διοίκησης των βασιλικών στρατών και τοποθέτηση του στέμματος στο κεφάλι του βασιλιά κατά τη στέψη. Πιθανώς, όταν περίπου το 129 π.Χ., νομάδες λαοί, ειδικά οι Ινδο-Σκύθες (Σάκες) και οι Τόχαροι επιτέθηκαν στα ανατολικά σύνορα της Παρθίας, η άμυνα ανατέθηκε από τους Πάρθους αυτοκράτορες στους Σουρένους, οι οποίοι όχι μόνο απέκρουσαν τους Ινδο-Σκύθες, αλλά τους κυνήγησαν ως την Αραχωσία και το Πουντζάμπ.
Οι απόηχοι αυτών των γεγονότων διατηρούνται στους θρύλους του κύκλου Σιστάν, εν μέρει ενσωματωμένοι στο Σαχναμέ, αλλά επέζησαν και ως ανεξάρτητα έπη. Αυτά εξιστορούσαν τα κατορθώματα του ήρωα Γκαρσάσπ και των απογόνων του, Ναριμάν, Σαμ, Ζαλ ή Νταστάν, και πάνω απ' όλα τον γιο του τελευταίου, Ροστάμ.
Είναι δύσκολο να συσχετιστούν τα ινδο-παρθικά ονόματα, που είναι γνωστά από τα νομίσματα και την ιστορία, με εκείνα των επών, τα οποία είναι πιθανώς τιμητικοί τίτλοι, καθώς ένα ασημένιο νόμισμα πρόσφατα περιγράφει τους Γονδοφάρες (που γράφονται στα ελληνικά ως Υνδοφάρρες) με το επώνυμο Σαμ. Ένας μόνο κυβερνήτης θα μπορούσε φυσικά να έχει λάβει περισσότερους από έναν τέτοιους τίτλους και τα ιστορικά ονόματα μπορεί να επαναλαμβάνονται σε επόμενες γενιές.
Φωτογραφική συλλογή
Χειρόγραφα της μογγολικής ινδικής εποχής απεικονίζουν τους Επτά Άθλους του Ροστάμ και άλλα επιτεύγματα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έπη Κατηγορία:Ιρανοί
Σαιντ-Ιλαίρ-ντε-Μπωβουάρ
Το Σαιντ-Ιλαίρ-ντε-Μπωβουάρ (γαλλικά: Saint-Hilaire-de-Beauvoir, οξιτανικά: Sant Alari de Belvéser) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιλαιρουά (γαλλικά: Saint-Hilairois).
Θρασύβουλος ο Μιλήσιος
Ο Θρασύβουλος ήταν τύραννος της Μιλήτου κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. Υπό την εξουσία του, η Μίλητος διεξήγαγε μακροχρόνιο πόλεμο κατά της Λυδίας και προώθησε την δημιουργία αποικιών στην Μάυρη θάλασσα. Ο πόλεμος τερματίστηκε χωρίς αποφασιστική νίκη κάποιας παράταξης, αποτέλεσμα το οποίο ο Ηρόδοτος αποδίδει στο γεγονός ότι ο Θρασύβουλος ξεγέλασε τον Αλυάττη Β' ώστε να υπογραφεί ειρήνη. Μετά τον πόλεμο Μίλητος και Λυδία σύναψαν συμμαχία.
Ο Θρασύβουλος ήταν σύμμαχος με τον Περίανδρο, τύραννο της Κορίνθου. Στις «Ιστορίες» του, ο Ηρόδοτος αφηγείται ένα διάσημο ανέκδοτο, στο οποίο ο Περίανδρος έστειλε στο Θρασύβουλο έναν απεσταλμένο αναζητώντας συμβουλές για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κυβερνήσει. Ο Θρασύβουλος, αντί να δώσει κάποια απάντηση, πήρε μαζί του τον απεσταλμένο και τον οδήγησε σε ένα χωράφι με στάχυα. Εκεί, μπροστά στα απορημένα μάτια του άνδρα αυτού, άρχισε να κόβει τα ψηλότερα κοτσάνια με ένα ραβδί. Το μήνυμα, το οποίο ορθώς ερμήνευσε ο Περίανδρος, ήταν πως ο φρόνιμος ηγέτης φροντίζει να προλαμβάνει τους κινδύνους που απειλούν την εξουσία του, απομακρύνοντας νωρίς από τα πράγματα εκείνους που ήταν αρκετά δυνατοί να διεκδικήσουν την εξουσία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Εθνικό σύνθημα
Με τον όρο εθνικό σύνθημα (και εθνική φράση ή εθνικό ρητό) εννοείται μία κεντρική φράση σύντομης έκτασης η οποία εκφράζει συνοπτικά τους ιδεατούς στόχους ενός έθνους. Δεν αποκλείεται ένα εθνικό σύνθημα να είναι κοινό σε κάποιες χώρες, όπως το «Ελευθερία ή θάνατος», το οποίο είναι κοινό σε Ελλάδα, Βόρεια Μακεδονία και Ουρουγουάη. Ενδεικτικά κάποια εθνικά συνθήματα:
لا إله إلا الله، محمد رسول الله (Λα ιλλάχα ιλα λλάχ, Μουχάμαντουν ρασόυλου λλάχ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
5 Οκτωβρίου
4 Οκτωβρίου | 5 Οκτωβρίου | 6 Οκτωβρίου
Η 5η Οκτωβρίου είναι η 278η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (279η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 87 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αλίκη Μόνταγκιου, 5η κόμισσα του Σόλσμπερι
Η Αλίκη Μόνταγκιου, 5η κόμισσα του Σόλσμπερι (1407 - 9 Δεκεμβρίου 1462) 5η κόμισσα του Σόλσμπερι, 6η βαρόνη του Μόρθεμερ και 4η βαρόνη του Μόνταγκιου ήταν κόρη και μοναδικό νόμιμο παιδί του Τόμας Μόνταγκιου, 4ου κόμη του Σόλσμπερι και της Ελεονώρας Χόλλαντ, κόμισσας του Σόλσμπερι της κόρης του Τόμας Χόλλαντ, 2ου κόμη του Κεντ και της Λαίδης Αλίκης Φίτς Άλαν. Η Αλίκη Φιτς Άλαν ήταν κόρη του Ριχάρδου Φιτς Άλαν, 10ου κόμη του Αρούντελ και της Ελεονώρας του Λάνκαστερ της κόρης του Εδμόνδου Κράουτσμπακ. Παντρεύτηκε (1420) τον Ριχάρδο Νέβιλ, 5ο κόμη του Σόλσμπερι που κληρονόμησε τον τίτλο του κόμη του Σόλσμπερι με τον θάνατο του πεθερού του (1428). Η έδρα της οικογένειας της ήταν η βίλα του Μπίσαμ στο Μπέρκσαϊρ με εδάφη στο Χαμσάιρ και το Γουιλσάιρ.
Με τον συζυγο της Ριχάρδο Νέβιλ απέκτησε :
Πέθανε πριν τις 9 Δεκεμβρίου 1462 και τάφηκε στο μαυσωλείο του Μόνταγκιου στο αβαείο του Μπίσαμ''.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
16 (αριθμός)
Το 16 (δεκαέξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 15 και πριν από το 17. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 16:2 = 8, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 16 συμβολίζεται ως XVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙϚ´ ή ις΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τετραγωνικοί αριθμοί
Kintsugi (άλμπουμ)
Το "Kintsugi" είναι το όγδοο άλμπουμ των Death Cab for Cutie. Κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου του 2015 από την Atlantic Records. Το άλμπουμ είναι διαθέσιμο σε μορφή CD, βινυλίου, κασέτας και ψηφιακή. Κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του άλμπουμ, ο κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος, Chris Walla ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσει από την μπάντα. Παραγωγός ήταν ο Rich Costey. Το "Kintsugi" είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας το οποίο περιέχει ένα εξωτερικό παραγωγό καθώς όλες οι προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας είχαν παραχθεί από τον Walla. Το άλμπουμ πήρε το όνομα του από την ιαπωνική τέχνη του kintsugi, το οποίο είναι η διόρθωση σπασμένων κεραμικών με βερνίκι και σκόνη χρυσού, ασημιού και πλατίνας.
Αϊραράτ
Το Αϊραράτ (αρμενικά: Այրարատ) είναι πρώην επαρχία του Βασιλείου της Αρμενίας, σύμφωνα με τον Αρμένιο γεωγράφο του 7ου αιώνα, Ανανία του Σιράκ. Κάλυπτε περιοχές οι οποίες, σήμερα, βρίσκονται εντός της Τουρκίας και της Αρμενίας, περιλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, τις πόλεις Αρτασάτ, Ετσμιαντζίν και Ντβιν.
Kintsugi (άλμπουμ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Αϊραράτ
Διοικητικά διαμερίσματα
Η επαρχία ήταν διοικητικά διαιρεμένη σε έντεκα διαμερίσματα ή καντόνια (γκαβάρ, αρμενικά: գավառ) :
Αγγελική του Φοντάζ
Η Μαρία Αγγελική του Φοντάζ (Ιούλιος 1661 - 28 Ιουνίου 1681) ήταν γαλλίδα ευγενής και μία από τις πολλές ερωμένες του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Μια κυρία επί των τιμών της νύφης του, Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου τράβηξε την προσοχή του Βασιλιά και ξεκίνησε μια σχέση μαζί του το 1679. Πέθανε δύο χρόνια αργότερα, πιθανότατα από επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού.
Βασιλική ερωμένη
Η Αγγελική γεννήθηκε το 1661 στο Château de Cropières στην Άνω Οβέρνη. Καταγόταν από μια πολύ παλιά αριστοκρατική οικογένεια. Η οικογένειά της συνειδητοποίησε ότι η ομορφιά της ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα και συγκέντρωσε αρκετά χρήματα για να την στείλει στο βασίλειο με σκοπό την αποκατάσταση της οικογενειακής τύχης. Η Μαρία Αγγελική έφτασε στο βασίλειο του Λουδοβίκου ΙΔ΄ το 1678 και έγινε κυρία των τιμών της δούκισσας της Ορλεάνης. Εκείνη την εποχή ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε χάσει το ενδιαφέρον του για την από καιρό επίσημη ερωμένη του Μαντάμ ντε Μοντεσπάν και είχε στραφεί στην γκουβερνάντα των παιδιών τους, την Φραγκίσκη του Μαιντενόν. Γοητευμένος από την ομορφιά του νεαρού κοριτσιού, ο βασιλιάς εγκατέλειψε ξαφνικά και τις δύο γυναίκες, και η διαφορά μεταξύ των δύο ξαφνικά επισκιάστηκε από ένα νέο πάθος που φάνηκε να τις απειλεί εξίσου.
Παρά την ομορφιά της, η Αγγελική λέγεται ότι ήταν «τόσο ηλίθια όσο ένα καλάθι». Η Δούκισσα της Ορλεάνης έγραψε «[είναι] ένα ηλίθιο μικρό πλάσμα, αλλά [έχει] μια πολύ καλή καρδιά», και την περιέγραψε ως «υπέροχη σαν άγγελος, από το κεφάλι μέχρι τα πόδια».
Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού στο δάσος του Φονταιναμπλώ, τα μαλλιά της προσκολλήθηκαν σε ένα κλαδί και εμφανίστηκε ενώπιον του βασιλιά με τα μαλλιά της χαλαρά δεμένα σε μια κορδέλα, πέφτοντας σε μπούκλες στους ώμους της. Ο βασιλιάς βρήκε αυτό το στιλ ευχάριστο, και την επόμενη μέρα πολλοί αυλικοί υιοθέτησαν το νέο χτένισμα "fontage", εκτός από την Μαρκησία του Μοντεσπάν, που θεωρούσε ότι ήταν "κακόγουστο". Δύο κατοικίδιες αρκούδες που ανήκουν στη Μοντεσπάν διέφυγαν από το κτήμα τους και κατάφεραν να βρουν και να καταστρέψουν το διαμέρισμα της Αγγελικής στις Βερσαλλίες. Αυτό το γεγονός προκάλεσε κωμικά σχόλια στο βασίλειο.
Σύντομα φάνηκε ότι ήταν έγκυος, εξοργίζοντας περισσότερο την Αθηναΐδα, η οποία πίστευε ότι η σχέση τους ήταν περιστασιακή, εύκολα ελεγχόμενη και εύκολα θα καταστρεφόταν. Είπε στη Φραγκίσκη του Μαιντενόν ότι ο βασιλιάς είχε τρεις ερωμένες: την ίδια στο όνομα, αυτό το κορίτσι στο κρεβάτι και την Μαιντενόν στην καρδιά του.
Τον Ιανουάριο του 1680, η Μαρία Αγγελική γέννησε πρόωρα ένα νεκρό αγόρι και ειπώθηκε ότι «τραυματίστηκε στην υπηρεσία του Βασιλιά». Τον Απρίλιο, ο Λούις της έδωσε τον τίτλο Δούκισσα του Φοντάζ και σύνταξη 80.000 λιρών, όπως έκανε συνήθως όταν τελείωνε μια σχέση. Σε άσχημη κατάσταση μετά τη γέννα, αποσύρθηκε στο Αβαείο του Σελ.
Θάνατος
Το 1681, η Μαρία Αγγελική υπέστη υψηλό πυρετό και στάλθηκε στο Αβαείο του Port-Royal, όπου, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, γέννησε πρόωρα ένα νεκρό κορίτσι τον Μάρτιο. Συνειδητοποιώντας ότι επρόκειτο να πεθάνει, ζήτησε να δει τον βασιλιά, ο οποίος, συγκινημένος από τα δεινά της, έκλαψε στο νεκροκρέβατό της. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αγγελική είπε, "έχοντας δει δάκρυα στα μάτια του Βασιλιά μου, μπορώ να πεθάνω χαρούμενη". Αυτή η ιστορία θεωρήθηκε αναληθής από πολλούς στις Βερσαλλίες επειδή, σύμφωνα με αυτούς, ο βασιλιάς την είχε ήδη ξεχάσει. Η δούκισσα πέθανε τη νύχτα της 28ης Ιουνίου 1681, πριν γίνει 20 ετών.
O Λουδοβίκος εξέφρασε την επιθυμία να μην υπάρξει αυτοψία, ωστόσο, κατόπιν αιτήματος της οικογένειάς της, πραγματοποιήθηκε μία. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι οι πνεύμονες της ήταν σε τρομερή κατάσταση ενώ το στήθος της πλημμυρισμένο με υγρό. Και οι έξι γιατροί συμφώνησαν ότι ο θάνατος οφείλεται σε φυσικά αίτια.
Επακόλουθα
Καθώς η Αγγελική πέθανε κατά τη διάρκεια του σκανδάλου Affaire des Poisons στη Γαλλία, υπήρχαν υποψίες ότι δηλητηριάστηκε. Η Μαργαρίτα Μανβουαζάν, κόρη της μάγισσας La Voisin, ήταν η πρώτη που κατηγόρησε τους συνεργούς της νεκρής μητέρας της για δηλητηρίαση της δούκισσας. Οι εραστές της Μανβουαζάν, Μπερτράντ και Ρομανί, συνελήφθησαν το 1681 ως ύποπτοι. Ο Μπερτράντ κατηγορήθηκε ότι πουλούσε δηλητηριώδη πράγματα στην Αγγελική, ενώ ο Ρομανί κατηγορήθηκε ότι της παρέδωσε γάντια μολυσμένα με δηλητήριο.
Η Φρανσουάζ Φιλάστρ, υπηρέτρια της Μαρίας Αγγελικής, συνελήφθη και όταν ρωτήθηκε για το τι γνώριζε για το θάνατο της δούκισσας, υπό βασανιστήρια ισχυρίστηκε ότι η Μοντεσπάν την είχε προσλάβει για να δολοφονήσει την Αγγελική, ώστε να ξανακερδίσει την αγάπη του βασιλιά. Πριν εκτελεστεί, η Φιλάστρ ανακάλεσε: "Ό,τι είπα είναι ψευδές. Το έκανα για να απαλλαγώ από τον πόνο και τα βασανιστήρια." Αν και οι φήμες για δηλητηρίαση αφθονούσαν, δεν αποδείχθηκε κάτι τέτοιο.