cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάργκαρετ Μπωφόρ, κόμισσα του Στάφορντ
Η Μάργκαρετ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Σερ Ριχάρδο Ντάιρελ με τον οποίο απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Τιγράνης
Το όνομα Τιγράνης μπορεί να αναφέρεται:
Αρκαδικό Αργολίδας
200px|thumb|right|Η Μυκηναϊκή γέφυρα της Καζάρμας Το Αρκαδικό (παλαιά ονομασία: Προυντζαίικα ή Μπρουτζαίικα) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας, του δήμου Επιδαύρου. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Αραχναίου, στο μέσο περίπου της απόστασης, μεταξύ Ναυπλίου και Λυγουριού. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είναι 177 κάτοικοι.
Στον λόφο πάνω από το Αρκαδικό βρίσκεται αρχαίο κάστρο, γνωστό ως ακρόπολη της Καζάρμας. Το κάστρο κατασκευάστηκε από Αργείους, στα σύνορα περίπου του κράτους τους με το κράτος των Επιδαύριων.
Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκεται Μυκηναϊκή γέφυρα, γνωστή ως γέφυρα του Αρκαδικού ή γέφυρα της Καζάρμας, η οποία θεωρείται η αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης. Η γέφυρα χτίστηκε περίπου κατά τον 14ο αιώνα π.Χ. και ήταν μέρος του οδικού δικτύου που είχαν κατασκευάσει οι Μυκηναίοι στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Ιερά Μόνη Παμμεγίστων Ταξιαρχών Ξάνθης
Η Μονή Ταξιαρχών Ξάνθης  βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Ξάνθης σε υψόμετρο 150 περίπου μέτρων μέσα σε δάσος από ακακίες και πεύκα, κάτω ακριβώς από τη βυζαντινή ακρόπολη της πόλεως, με την οποία φαίνεται ότι ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένη.
Ιστορικό
Ο ναός λοιπόν του μοναστηριού από πλευράς ρυθμού είναι βυζαντινός τρίκογχος με τρούλο και μας θυμίζει τον τρόπο της κατασκευής πολλών καθολικών των μοναστηριών του Αγίου Όρους. Ο τρόπος δε της κατασκευής του τρούλου (τυφλός με μικρούς φεγγίτες αντί μεγάλων παραθύρων) μαρτυρεί ότι πρόκειται για κτίσμα των μέσων του 16ου αιώνα. Της ίδιας εποχής φαίνεται να είναι και οι τοιχογραφίες - αν και αλλοιωμένες και κατεστραμμένες από την υγρασία και την πολυκαιρία - που υπάρχουν στο εσωτερικό του τρούλου. Της ίδιας ακόμη εποχής είναι και οι διασωζόμενες στο τέμπλο του ναού φορητές εικόνες, σπάνιας βυζαντινής τέχνης, του Χριστού ως μεγάλου αρχιερέως και της Θεοτόκου που φέρνει στην αγκαλιά της τον Χριστό. Η τελευταία μάλιστα εικόνα είναι αμφιπρόσωπη, δηλαδή είναι ζωγραφισμένη και από την άλλη πλευρά του ξύλου.
Στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) κλάπηκαν από τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό, και κρατούνται έως σήμερα στη Βουλγαρία, τα κειμήλια και οι θησαυροί της Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης Παγγαίου της Μητροπόλεως Δράμας, και πλήθος έτερων ελληνικών κειμηλίων από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών, τη Μονή Παναγίας Καλαμούς Ξάνθης και τη Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας Ξάνθης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι Ιερές Μητροπόλεις καθώς και οι αρχές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν διατυπώσει επισήμως αίτημα για την επιστροφή των κλαπέντων ελληνικών κειμηλίων.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την έλευση των προσφύγων, η μονή δόθηκε από την Μητρόπολη για να στεγάσει ορφανά του ξεριζωμού, και ως ορφανοτροφείο παρέμεινε μέχρι το 1936. Τότε μετατράπηκε σε στρατώνα και χρησιμοποιήθηκε από τον στρατό έως την είσοδο των Γερμανών στην πόλη (8 Απριλίου 1941). Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος και από το 1946 μέχρι και σήμερα στεγάζει την εκκλησιαστική Σχολή στην οποία περιλαμβάνεται εκκλησιαστικό γυμνάσιο-λύκειο και αποδείχθηκε φυτώριο όπου γαλουχήθηκαν με τα ιερά γράμματα και αναδείχθηκαν στην ελληνική κοινωνία επιφανείς κληρικοί, καθηγητές, επιστήμονες, υπάλληλοι κ.λπ.
Παραπομπές
Ταξιαρχων Ξανθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης Κατηγορία:Ξάνθη Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Ξάνθης και Περιθεωρίου
Διαιθυλαιθέρας
Ο διαιθυλαιθέρας (DiEthylEther, DEE) ή αιθοξυαιθάνιο ή διαιθυλοξείδιο είναι μια οργανική ένωση με χημικό τύπο C4H10Ο και σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2OCH2CH3, που γράφεται επίσης συντομογραφικά Et2O. Είναι ένας αιθέρας. Στην εμφάνιση, στις συνηθισμένες συνθήκες (θερμοκρασία 25 °C, πίεση 1 atm), είναι ένα άχρωμο υγρό. Έχει τα ακόλουθα έξι (6) ισομερή:
Οι πιο συνηθισμένες του εφαρμογές είναι ως διαλύτης και ως γενικό αναισθητικό.
Ιστορία
Ο αλχημιστής Ραϋμούνδος Λούλλους πιστώθηκε με την ανακάλυψη του διαιθυλαιθέρα το 1275, χωρίς όμως επαρκείς ενδείξεις γι' αυτό. Η πρώτη (αναφερόμενη) σύνθεση διαιθυλαιθέρα έγινε το 1540 από τον Βαλέριους Κόρντους, που τον ονόμασε «oleum dulce vitrioli» (δηλαδή «γλυκό έλαιο του βιτριολιού»), ονομασία που αντανακλά το γεγονός ότι παράγεται με συναπόσταξη μείγματος αιθανόλης και θειικού οξέος, που ονομάζονταν τότε «έλαιο του βιτριολιού» ή και απλά «βιτριόλι». Ακόμη, ο Βαλέριους Κόρντους σημείωσε κάποιες φαρμακευτικές ιδιότητες της ένωσης. Ταυτόχρονα, σχεδόν, ο Θεόφραστους Μπομπάστους, περισσότερο γνωστός ως «Παράκελσος», ανακάλυψε τις αναλγητικές ιδιότητες του διαιθυλαιθέρα. Το όνομα «ether» («αιθέρας») δόθηκε στην ένωση το 1730 από τον Αύγουστο Σιεγκμόντ Φρομπένιους, αλλά η ονομασία αυτή, στη σύγχρονη εποχή, επεκτάθηκε σε όλην την κατηγορία των αιθέρων, με αποτέλεσμα πλέον να απαιτείται το πρόθεμα «διαιθυλο», για να αποσαφηνίζεται ότι αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη ένωση.
Αφυδάτωση αιθανόλης
Ο διαιθυλαιθέρας παράγεται συνήθως με διαμοριακή αφυδάτωση αιθανόλης :
Αιθυλίωση αιθανολικού άλατος
Εναλλακτικά μπορεί να παραχθεί με αιθυλίωση αιθανολικού άλατος (π.χ. CH3CH2ONa) με αιθυλαλογονίδιο (CH3CH2Χ) :
Αυτοξείδωση
Υπό την επίδραση φωτός (hv) και ατμοσφαιρικού οξυγόνου σχηματίζει ασταθή και εκρηκτικά υπεροξείδια :
Επίδραση οξέων
Με τη επίδραση οξέων, κλασσικών ή κατά Lewis παράγει διάφορα οξώνια, δηλαδή ασταθή και πολύ δραστικά παράγωγα του τρισθενούς O+ :
Υδρόλυση
1. Με επίδραση νερού, σε όξινο περιβάλλον, υδρολύεται προς αιθανόλη :
2. Με επίδραση ψυχρού υδροϊωδίου (HI) παράγεται αιθανόλη και αιθυλοϊωδίδιο:
3. Με επίδραση θερμού υδροϊωδίου (HI) παράγεται αιθυλοϊωδίδιο και νερό:
Μετάθεση Wittig
Με επίδραση αλκυλολιθίου (π.χ. μεθυλολιθίου) έχουμε τη μετάθεση Wittig, με την οποία παράγεται βουτανόλη-2 και αλκάνιο (μεθάνιο αν είχε χρησιμοποιηθεί μεθυλολίθιο) :
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγεται αιθυλοπροπυλαιθέρας και αιθυλισοπροπυλοαιθέρας :
Βιοχημική δράση
Το ένζυμο κυτόχρωμα P450 έχει προταθεί ότι μεταβολίζει το διαιθυλαιθέρα.
Ακόμη, ο διαιθυλαιθέρας αναστέλλει τη λειτουργία του ενζύμου δεϋδρογονάση της αλκοόλης και άρα επιβραδύνει το μεταβολισμό της αιθανόλης. Επίσης αναστέλλει τον μεταβολισμό και άλλων ναρκωτικών που απαιτούν οξειδωτικό μεταβολισμό.
Εφαρμογές
Είναι ένας ιδιαίτερα σημαντικός διαλύτης για την παραγωγή πολυμερών κυτταρίνης, όπως η ακετυλοκυτταρίνη. .
Καύσιμο σε κινητήρες εσωτερικής καύσης
Ο διαιθυλαιθέρας έχει υψηλό αριθμό κετανίου (85-96) και χρησιμοποιήθηκε ως καύσιμο εκκίνησης σε κινητήρες βενζίνης και ντίζελ, εξαιτίας της μεγάλης πτητικότητάς του και της χαμηλής θερμοκρασίας αυτοανάφλεξης. Για τους ίδιους λόγους χρησιμοποιήθηκε επίσης ως συστατικό καύσιμου μείγματος για μοντέλα κινητήρων με υπερσυμπιεστή.
Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ
Ο Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ (1439 - 6 Μαΐου 1471) Άγγλος ευγενής από τον Οίκο των Μπωφόρ, στρατιωτικός αρχηγός στον Πόλεμο των Ρόδων και οπαδός του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας ήταν δεύτερος γιος του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ.
Διαιθυλαιθέρας
Αναισθητικό
Ο Γουΐλλιαμ Τ.Τζ. Μόρτον πήρε μέρος σε μια δημόσια επίδειξη της χρήσης του διαιθυλαιθέρα ως αναισθητικό στις 16 Οκτωβρίου του 1846 στο Ether Dome της Βοστώνης, στη Μασσαχουσέτη των ΗΠΑ. Ωστόσο, ο Crawford Williamson Long, M.D. είναι γνωστό ότι επέδειξε σε αξιωματούχους τη χρήση του διαιθυλαιθέρα ως γενικού αναισθητικού σε εγχείρηση στη Γεωργία (ΗΠΑ) στις 30 Μαρτίου 1842, δηλαδή πολύ νωρίτερα. .
Εδμόνδος Μπωφόρ, 4ος δούκας του Σόμερσετ
Μετά την ήττα του Οίκου του Λάνκαστερ ο Εδμόνδος μεταφέρθηκε στη Γαλλία με τον μικρότερο αδελφό του Τζων Μπωφόρ, μαρκήσιο του Ντόρσετ, ο μεγαλύτερος αδελφός του Χένρι Μποφώρ, 3ος δούκας του Σόμερσετ εκτελέστηκε και ο Εδμόνδος τον διαδέχτηκε ως 4ος δούκας του Σόμερσετ. Οι τίτλοι ωστόσο του αδελφού του είχαν κατασχεθεί και ο Εδμόνδος σε μια προκήρυξη στις 27 Απριλίου 1471 μίλησε για τον εαυτό του ως "Εδμόνδος Μπωφόρ που αποκαλεί τον εαυτό του δούκα του Σόμερσετ".
Επαναφορά του Ερρίκου ΣΤ΄
Όταν ο Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας ανατράπηκε από τον θρόνο τον Οκτώβριο του 1470 ο Μπωφόρ επέστρεψε στην Αγγλία, ο Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ συμμάχησε με τη βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού για την επαναφορά του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο Σόμερσετ αρκετά ενθουσιασμένος βοήθησε τον βασιλιά στα καθήκοντα του επειδή λόγω της παραφροσύνης του δεν μπορούσε να τα ασκήσει επαρκώς. Απέτυχε να αποκρούσει τον Εδουάρδο Δ΄ όταν επιτέθηκε στο Λονδίνο στις 14 Απριλίου 1471, ακολούθησε η μάχη του Μπάρνετ και ο θάνατος του Γουόρικ, μερικές πηγές περιγράφουν τον Σόμερσετ να βρίσκεται στη μάχη αλλά η πληροφορία είναι εσφαλμένη.
Οριστική ήττα και εκτέλεση
Ο Σόμερσετ κατέφυγε στην Ουαλία για να ζητήσει βοήθεια από τον Τζάσπερ Τυδώρ αλλά παγιδεύθηκε από τους Υορκιστές στη μάχη του Τιουκέσμπουρι (4 Μαΐου 1471). Η θέση του ήταν απρόσβλητη αλλά υπό την πίεση των Φλαμανδών πυροβολητών του Εδουάρδου πήγε νότια και επιτέθηκε στη δεξιά πλευρά των Υορκιστών. Ο Σόμερσετ παγιδεύτηκε τόσο από τον βασιλιά όσο και από τον αδελφό του Ριχάρδο του Γκλόστερ και αναγκάστηκε να δραπετεύσει από τη μάχη παραδίδοντας τη νίκη στους Υορκιστές. Μετά την ήττα ο Εδμόνδος Μπωφόρ μαζί με άλλους οπλαρχηγούς των Λάνκαστερ βρήκαν άσυλο στο αβαείο του Τιουκέσμπουρι αλλά παραδόθηκαν σε δυο μέρες. Ο Σόμερσετ και οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί των Λάνκαστερ αμέσως μετά δικάστηκαν και εκτελέστηκαν τη Δευτέρα 6 Μαΐου 1471 μέσα στον σταυρό στο κέντρο του Τιουκέσμπουρι. Η ταφή του έγινε στη νότια πλευρά του αβαείου κάτω από ένα τόξο. Ο μικρότερος αδελφός του Τζων έπεσε μέσα στη μάχη, και τα δύο αδέλφια ήταν άγαμοι και άτεκνοι και ο Οίκος των Μπωφόρ ξεκληρίστηκε. Η δολοφονία και του ίδιου του βασιλιά Ερρίκου ΣΤ΄ στη συνέχεια άφησε την πρώτη ξαδέλφη του Εδμόνδου Τυδώρ Μαργαρίτα Μπωφόρ και τον γιο της Ερρίκο Τυδώρ σαν μοναδικούς εκπροσώπους του Οίκου του Λάνκαστερ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ
Διαιθυλαιθέρας
Αναισθητικό
Τα τελευταία χρόνια ωστόσο, ο διαιθυλαιθέρας σπάνια χρησιμοποιείται. Επειδή είναι εύφλεκτος αντικαταστάθηκε από άφλεκτα αναισθητικά, όπως το 2-βρωμο-1,1,1-τριφθορο-2-χλωροαιθάνιο. Επιπλέον ο διαιθυλαιθέρας έχει πολλές ανεπιθύμητες παρενέργειες μετά την αναισθησία, όπως ναυτία και έμετος. Άλλα σύγχρονα αναισθητικά, όπως ο μεθυλοπροπυλαιθέρας και το 1,1-διφθορο-2,2-διχλωρο-1-μεθοξυαιθάνιο παρουσιάζουν μειωμένες παρενέργειες.
Ψυχαγωγία
Οι αναισθητικές ιδιότητες έκαναν το διαιθυλαιθέρα ένα ψυχαγωγικό ψυχότροπο, αν και όχι και τόσο γνωστό. Εξάλλου ο διαιθυλαιθέρας δεν είναι τόσο τοξικός όσο άλλοι διαλύτες τέτοιων ναρκωτικών.
μείγματα διαιθυλαιθέρα με αιθανόλη πωλούνταν το 19ο αιώνα ως ψυχαγωγικό ναρκωτικά σε μερικές Δυτικές χώρες. Σε μια εποχή που θεωρούνταν ανάρμοστο για μια γυναίκα να καταναλώνει αλκοολούχα ποτά σε κοινωνικές εκδηλώσεις, μερικές φορές κατανάλωναν διαθυλαιθερούχα ποτά στη θέση τους. Ένα φάρμακο για το βήχα που ονομαζόταν Hoffmann's Drops πωλούνταν το ίδιο διάστημα, σε καψούλες που περιείχαν μείγμα αιθανόλης και διαιθυλαιθέρα. Ο διαιθέρας θεωρούνταν δύσκολο να καταναλωθεί μόνος του, οπότε ήταν συνηθισμένα τέτοια μείγματα με ναρκωτικά όπως η αιθανόλη για ψυχαγωγική χρήση. Ο διαιθυλαιθέρας χρησιμοποιήθηκε επίσης ως ένα εισπνευστικό.
Τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα η κατανάλωση διαιθυλαιθέρα ήταν λαοφιλής ανάμεσα στους Πολωνούς χωρικούς. Είναι ακόμη παραδοσιακό και σχετικά λαοφιλές ψυχαγωγικό ναρκωτικό στη Λέμκο της Ουκρανίας. Συνήθως καταναλώνεται σε μικρή ποσότητα σε μείγμα με γάλα, νερό με ζάχαρη ή χυμό πορτοκαλιού, σε ποτήρι για σφινάκια.
Ασφάλεια
Ο διαιθυλαιθέρας είναι επιρρεπής στο σχηματισμό υπεροξειδίου (βλ. §3.1) και μπορεί να σχηματίσει το εκρηκτικό υπροξείδιο του διαιθυλαιθέρα. Τα υπεροξείδια των αιθέρων έχουν υψηλότερο σημείο βρασμού από τους ίφιους τους αιθέρες, όταν είναι ξηροί (δηλαδή με την απουσία νερού. Για να αποφρυχθεί η παραγωγή του ανεπιθύμητου υπεροξειδίου, ο διαιθυλαιθέρας διατηρείται σε φιάλες με ίχνη του αντιοξειδωτικού BHT (2,6-δι(διμεθυλαιθυλο)-4-μεθυλοφαινόλη), το οποίο μειώνει το σχηματισμό του υπεροξειδίου. Επίσης, αποθήκευση πάνω από ίζημα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) απορροφά τσ ενδιάμεσα προϊόντα της παραγωγής υπεροξειδίου, οπότε παρεμποδίζει το σχηματισμό του ίδιου του υπεροξειδίου. Το νερό και τα υπεροξείδια μπορούν να απομακρυνθούν με συναπόσταξη του αιθέρα με νάτριο και βενζοφαινόνη ή με διέλευσή του μέσα από στήλη ενηεργής αλουμίνας.
Ο διαιθυλαιθέρας είναι επίσης εξαιρετικά εύφλεκτος. Η θερμοκρασία αυτοανάφλεξής του είναι μόλίς 170 °C και αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αναφλεγεί και απλά με την επαφή ατμών του σε μια θερμή επιφάνεια, χωρίς να απαιτείται φλόγα ή σπινθήρας. Η συνήθης πρακτική στα χημικά εργαστήρια είναι η θέρμανσή του (όταν χρειάζεται, π.χ. κατά την απόσταξή του) μέσω θερμού νερού ή υδρατμού, ώστε να περιοριστεί η μέγιστη θερμοκρασία του διαιθυλαιθέρα το πολύ στους 100°C.
Η διάχυση του διαιθυλαιθέρα στον αέρα είναι 0,918·10−5 m2/s (σε θερμοκρασία 298K και πίεση 101,325 kPa).
Πηγές
Κατηγορία:Διαλκυλαιθέρες Κατηγορία:Αναισθητικά Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Ισλανδικές προεδρικές εκλογές (2016)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ισλανδία στις 25 Ιουνίου 2016. Ο πρόεδρος Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον, εκλεγείς για πρώτη φορά το 1996, παραιτήθηκε έπειτα από πέντε συνεχείς θητείες (την ανακοίνωση της παραίτησής του έκανε την 1η Ιανουαρίου 2016). Νέος πρόεδρος εξελέγη ο ιστορικός και πανεπιστημιακός Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσον με ποσοστό 39,1% των ψήφων. Ο Γκούντνι ανέλαβε την προεδρία της χώρας την 1 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 48 ετών και έγινε ο νεότερος πρόεδρος της ιστορίας της χώρας.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος της Ισλανδίας εκλέγεται με πλειοψηφία σε έναν γύρο. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι ισλανδικής υπηκοότητας και ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών την ημέρα της ψηφοφορίας.
Αποτελέσματα
Ο Γκούντνι κέρδισε τις εκλογές αποσπώντας ποσοστό 39,1% των ψήφων. Οι έτεροι υποψήφιοι έλαβαν μικρότερα ποσοστά. Η συμμετοχή ήταν 75,7%.
Παραπομπές
2016
Νικκολό Αμέντα
Ο Νικκολό Αμέντα (ιταλ. Niccolò Amenta, 18 Οκτωβρίου 1659 – 21 Ιουλίου 1719) ήταν Ιταλός θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, που γεννήθηκε και πέθανε στη Νάπολη.
Ο Αμέντα υπήρξε μια πολυσχιδής και εκρηκτική προσωπικότητα, που διακρίθηκε σε πολλούς τομείς της πολιτιστικής ζωής της εποχής του, τόσο στην Ιταλία όσο και έξω από αυτή. Σπούδασε νομικά και άσκησε με επιτυχία το επάγγελμα του δικηγόρου, αλλά αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Σε αυτό συνέτεινε και ένα οφθαλμικό πρόβλημα που είχε από έφηβος με το πολύ φως, που τον απέτρεπε από το να βγαίνει συχνά από το σπίτι του. Έγινε γνωστός και αγαπητός ως συγγραφέας με την παρουσίαση της πρώτης του ήδη κωμωδίας, της La Constanza, που παίχθηκε στην πατρίδα του Νάπολη με θριαμβευτική επιτυχία. Το έργο αυτό μεταφράσθηκε σε πολλές γλώσσες και «ανέβηκε» σε πολλά θέατρα ευρωπαϊκών χωρών. Η συνέχεια της δραματουργικής προσφοράς του Αμέντα ήταν επίσης γεμάτη θριάμβους. Οι κωμωδίες του Η υπηρέτρια, Η ομοιότητα, Η Καρλόττα, Οι δίδυμες (Le Gemelle) και Η Τζουστίνα παίχθηκαν σε πολυάριθμες σκηνές με αποθεωτική υποδοχή από το κοινό.
Πέρα από τη θεατρική παραγωγή του, ο Αμέντα ασχολήθηκε με την ποίηση, αλλά και με τον δοκιμιακό λόγο. Η συμβολή του στον τομέα της γλώσσας ήταν σπουδαία: έλαβε μέρος στις φιλολογικές διαμάχες της εποχής του σχετικώς με το γλωσσικό ζήτημα και συνέγραψε πολλά εμπεριστατωμένα δοκίμια σχετικώς. Συνετέλεσε στο να απαλλαγεί η ιταλική γραμματεία από τη στείρα μίμηση της αρχαίας κλασικής δραματουργίας ή των ισπανικών προτύπων της εποχής. Ιδιαιτέρως στα θεατρικά έργα του κατάφερε να απελευθερωθεί από την, ανεδαφική για την εποχή του, δυνάστευση των αρχαίων ή των Ισπανών ηρώων και να παρουσιάσει χαρακτηριστικούς τύπους με ζωντάνια μέσα τους, οι οποίοι αγαπήθηκαν και εκτιμήθηκαν πολύ από το θεατρικό κοινό, αλλά και από τους κριτικούς.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Παλάτσο Κορσίνι
To παλάτσο Κορσίνι είναι ένα εξέχον του ύστερου μπαρόκ ανάκτορο στη Ρώμη, που εγέρθηκε για την οικογένεια Κορσίνι το διάστημα 1730-40, ως μία βελτίωση του πρότερου κτηρίου στο σημείο αυτό, μίας βίλας του 15ου αι. της οικογένειας Ριάριο, βασισμένο σε σχέδια του Φερνάντο Φούγκα. Βρίσκεται στο τμήμα Τραστέβερε και υψώνεται δίπλα στη Βίλα Φαρνεζίνα. Κατά το διάστημα 1659-1689 το πρώην ανάκτορο Ριάριο είχε φιλοξενήσει την εκκεντρική Χριστίνα της Σουηδίας, που είχε παραιτηθεί του θρόνου της, είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό και είχε εγκατασταθεί στη Ρώμη. Υπό την προστασία της, εδώ ήταν ο τόπος για τις πρώτες συγκεντρώσεις της Ακαδημίας της Αρκαδίας στη Ρώμη.
Το 1736 ο Φλωρεντινός καρδινάλιος Νέρι Μαρία Κορσίνι, ανιψιός του πάπα Κλήμη ΙΒ΄ (πιο πριν καρδινάλιου Λορέντσο Κορσίνι), απέκτησε τη βίλα και τη γη και ανέθεσε την οικοδομή που υπάρχει τώρα. Κατά τη Ναπολεόντειο κατοχή της Ρώμης, το ανάκτορο στέγασε τον Ιωσήφ Βοναπάρτη.
Σήμερα το ανάκτορο φιλοξενεί μερικά γραφεία της Εθνικής Ακαδημίας της Επιστήμης (Ακαδημίας των Λυγκέων) και της Πινακοθήκης Κορσίνι. Οι κήποι, που ανεβαίνουν τον Γιανίκουλο λόφο, είναι μέρος του Βοτανικού Κήπου του Πανεπιστημίου της Ρώμης "Λα Σαπιέντσα". Το κτήριο δεν είναι το μόνο παλάτσο Κορσίνι στην Ιταλία: υπάρχουν ευάριθμα ανάκτορα, που ανήκουν σε διάφορους κλάδους αυτής της Φλωρεντινής οικογένειας, που είχε αποκτήσει και κτίσει αυτό εδώ το ανάκτορο στη Ρώμη, που μερικές φορές αναφέρεται ως παλάτσο Κορσίνι στη Λουνγκάρα, μόνο όταν ένα μέλος της οικογένειας ανήλθε στο παπικό αξίωμα. Ένα άλλο αξιοσημείωτο παλάτσο Κορσίνι είναι το Παλάτσο Κορσίνι αλ Παριόνε, με θέα στις όχθες του Άρνο στη Φλωρεντία.
H Πινακοθήκη Κορσίνι
Η Εθνική Πινακοθήκη Αρχαίας Τέχνης του Παλάτσο Κορσίνι είναι ένα εξέχον μουσείο τέχνης και βρίσκεται στον πρώτο όροφο του ανακτόρου. Οι συλλογές της Αρχαίας Τέχνης (τυπικά για έργα μετά το έτος 1000) στη Ρώμη περιλαμβάνει έναν αριθμό από τοποθεσίες, όπως το Παλάτσο Μπαρμπερίνι, η Πινακοθήκη Μποργκέζε και το Παλάτσο Κορσίνι.
Η πλειονότητα των μεγάλων έργων στη συλλογή της Πινακοθήκης Κορσίνι έχει δωρηθεί από την οικογένεια Κορσίνι και αρχικά συγκεντρώθηκαν από τον άπληστο συλλέκτη του 17ου αι. καρδινάλιο Νέρι-Μαρία Κορσίνι. Σε αυτά προστέθηκαν έργα και από άλλα μέλη και από τις συλλογές του πάπα Κλήμη ΙΒ΄ και του ανιψιού του. Το 1883 το ανάκτορο και το περιεχόμενό του πωλήθηκαν στο κράτος και η συλλογή εκτίθεται στην αρχική της θέση. Το σύνολο των έργων ανήκει στην περίοδο από την πρώιμη Αναγέννηση ως το τέλος του 18ου αι. Περιέχει θρησκευτικά και ιστροικά έργα, όπως επίσης τοπία και σκηνές από την καθημερινή ζωή:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη
Θεωρία ελέγχου
thumb|right|400px|Η έννοια του βρόχου ανάδρασης για τον έλεγχο της δυναμικής συμπεριφοράς του συστήματος: αυτή είναι αρνητική ανάδραση, επειδή η αισθητήρια τιμή αφαιρείται από την επιθυμητή τιμή για την δημιουργία ενός σήματος λάθους το οποίο ενισχύεται από τον ελεγκτή.
Τίιτ Σοκκ
Ο Τίιτ Αουγκούστοβιτς Σοκκ (επίσης Τουτ Γιαννόπουλος, Tiit Sokk, Тийт Аугустович Сокк, γενν. 15 Νοεμβρίου 1964, Τάρτου, ΕΣΣΔ) είναι Εσθονός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του πλέι μέικερ.
Θεωρία ελέγχου
Η θεωρία ελέγχου είναι διεπιστημονικός κλάδος της μηχανικής και των μαθηματικών, ο οποίος ασχολείται με την συμπεριφορά των δυναμικών συστημάτων και έχει ως στόχο την θεμελίωση του θεωρητικού υπόβαθρου που διέπει ένα φυσικό σύστημα ελέγχου, αυτόνομο ή όχι.
Τίιτ Σοκκ
Σταδιοδρομία
Το καλοκαίρι του 1992 υπέγραψε στην ομάδα του Παναθηναϊκού, όπου αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν. Με τους "πράσινους" κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας του 1993 κερδίζοντας την ομάδα του Άρη με 96-89, όπου ο Σοκκ πέτυχε πέντε πόντους. Η ομάδα των Αθηνών επέστρεψε στους τίτλους τρία χρόνια αργότερα, όταν στον τελικό του κυπέλλου κέρδισε τον Ηρακλή με 85-74, όπου ο Εσθονός βοήθησε την ομάδα του με έντεκα πόντους.
Θεωρία ελέγχου
Η επιθυμητή έξοδος ενός συστήματος καλείται αναφορά. Όταν μία ή περισσότερες μεταβλητές εξόδου ενός συστήματος πρέπει να ακολουθούν μια συγκεκριμένη αναφορά στον χρόνο, ένα ελεγκτής χειρίζεται τις εισόδους σε ένα σύστημα ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα στην έξοδο του συστήματος. Μια σχετική θεωρία γνωστή ως αντιληπτική θεωρία ελέγχου έχει χρησιμοποιηθεί για τη μοντελοποίηση ζωντανών συστημάτων με την υπόθεση ότι οι έξοδοι μεταχειρίζονται έτσι ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα στην είσοδο του συστήματος.
Τίιτ Σοκκ
Σταδιοδρομία
Την ίδια χρονιά, οι "πράσινοι" κατέκτησαν για πρώτη φορά την Ευρωλίγκα, νικώντας στον τελικό την ομάδα της Μπαρτσελόνα, χωρίς όμως την συμμετοχή του Σοκκ.
Θεωρία ελέγχου
Η είσοδος και έξοδος του συστήματος συσχετίζονται μέσω διαφορικών εξισώσεων. Μέσω αυτών και της χρήσης μετασχηματισμών Λαπλάς μπορεί να ληφθεί η συνάρτηση μεταφοράς, γνωστή και ως συνάρτηση συστήματος. Αυτή αποτελεί μαθηματική περιγραφή της σχέσης μεταξύ της εισόδου και εξόδου του συστήματος για μια χρονικά αναλλοίωτη λύση των μη γραμμικών διαφορικών εξισώσεων που περιγράφουν το σύστημα.
Τίιτ Σοκκ
Σταδιοδρομία
Την σεζόν 1996-97 επέστρεψε στην Κάλεβ Τάλιν, για να υπογράψει στον Άρη το καλοκαίρι του 1997. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε δεκαπέντε παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσο όρο 5,9 πόντων, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση τον Ιανουάριο του 1998.
Παράλληλα με την επαγγελματική του καριέρα, υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης, με την οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Σεούλ, το αργυρό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 1986 και του 1990, το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 1987 και το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 1989.
Λόλα (τηλεοπτική σειρά)
Το σενάριο της σειράς βασίζεται στην αργεντινική σειρά Lalola που προβλήθηκε από το τηλεοπτικό δίκτυο América TV από τον Αύγουστο του 2007 μέχρι τον Απρίλιο του 2008. Τη διασκευή του σεναρίου στα ελληνικά επιμελήθηκε η Άννα Χατζησοφιά, ενώ τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν οι Κώστας Κωστόπουλος, Θανάσης Τσαουσόπουλος, Στάμος Τσάμης και Στέφανος Κοντομάρης. Το πρωταγωνιστικό καστ της σειράς αποτελείται από τους Άντα Λιβιτσάνου, Θανάση Ευθυμιάδη, Τάσο Χαλκιά, Άννα Αδριανού, Ειρήνη Μπαλτά, Χρήστο Βασιλόπουλο και Θάνο Καληώρα.
Θεωρία ελέγχου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβερνητική Κατηγορία:Θετικές επιστήμες
Τίιτ Σοκκ
Σταδιοδρομία
Συνέχισε να δραστηριοποιείται στην προπονητική, όντας πρώτος προπονητής της εθνικής ομάδας της Εσθονίας στο Ευρωμπάσκετ του 2015.
Λόλα (τηλεοπτική σειρά)
Υπόθεση
Η σειρά πραγματεύεται το σενάριο της μεταμόρφωσης ενός άνδρα σε γυναίκα με μάγια, τα οποία έγιναν από μια απογοητευμένη φίλη του, την Ρομίνα. Έτσι ο Λεωνίδας Λάλος (Γιάννης Αϊβάζης) ένας επιτυχημένος άνδρας, διευθυντής στο ανδρικό περιοδικό Mister, το απόλυτο αρσενικό που είχε τη φήμη του καρδιοκατακτητή στις γυναίκες, μεταλλάχθηκε σε μια όμορφη γυναίκα. Η σειρά επικεντρώνεται στον Λεωνίδα Λάλο, που τώρα παίρνει το όνομα Λόλα Λάλου (Άντα Λιβιτσάνου) και εμφανίζεται δήθεν ως η ξαδέλφη του Λεωνίδα, προσπαθώντας να κρατήσει την δουλειά και την παλιά ζωή του. Ωστόσο, από τη μία πλευρά, βρίσκεται συνεχώς στην αναζήτηση μιας λύσης για το πρόβλημα της μετάλλαξης, και από την άλλη, στην αναπάντεχη πτυχή μιας νέας ζωής, καθώς ως γυναίκα πλέον, ερωτεύεται τον συνάδελφό της, Φώτη Στεργίου (Θανάσης Ευθυμιάδης).
Τίιτ Σοκκ
Πηγές
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Εσθονοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες εσθονικής καταγωγής Κατηγορία:Εσθονοί προπονητές καλαθοσφαίρισης
Λόλα (τηλεοπτική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές σαπουνόπερες
Αμέλιος
Ο Αμέλιος (λατ. Amelius), του οποίου το οικογενειακό όνομα ήταν Γεντιλιανός (Gentilianus), ήταν Ρωμαίος νεοπλατωνικός φιλόσοφος και συγγραφέας του ύστερου 3ου αιώνα μ.Χ..
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αμέλιος γεννήθηκε στην Αμερία της Τουσκίας, της σημερινής Τοσκάνης. Αρχικώς μελέτησε τα έργα του Νουμηνίου του εξ Απαμείας και άρχισε να παρακολουθεί τις διαλέξεις του Πλωτίνου το τρίτο έτος μετά την άφιξη του Πλωτίνου στη Ρώμη. Παρέμεινε ακόλουθός του για περισσότερα από είκοσι (λέγεται 24) χρόνια. μέχρι το 269, οπότε αποσύρθηκε στην Απάμεια της τότε ρωμαϊκής επαρχίας της Συρίας, τη γενέτειρα του Νουμηνίου. Για τον λόγο αυτόν ο Αμέλιος αποκαλείται Απαμεύς στο Λεξικό της Σούδας (στον βαθμό που το επίθετο αυτό εκφεύγει του γεωγραφικού προσδιοριστικού, αντικαθιστώντας το πραγματικό όνομα, πρόκειται για σφάλμα του λεξικού αυτού).
Το Αμέριος ήταν ένα όνομα που επέλεξε ο ίδιος ο φιλόσοφος για τον εαυτό του, καθώς είχε γεννηθεί στην Αμερία, ενώ το Αμέλιος, με το οποίο έμεινε κυρίως στην ιστορία, το επέλεξε είτε ο ίδιος, είτε, το πιθανότερο, οι μαθητές του, εξαιτίας της ακραίας αδιαφορίας και αμέλειας που επεδείκνυε προς τα εγκόσμια. Ο Πορφύριος γράφει σχετικώς στο Περί Πλωτίνου βίου: «Αμέλιόν τε από της Τουσκίας, ου το όνομα ην Γεντιλιανός το κύριον, αυτός δε ... Αμέριον αυτόν καλείν ηξίου από της αμερίας ή της αμελείας πρέπειν αυτόν καλείσθαι λέγων.».
Ο Αμέλιος διάβαζε και έγραφε μανιωδώς. Είχε απομνημονεύσει ουσιαστικά όλες τις διδασκαλίες του Νουμηνίου και, σύμφωνα με τον Πορφύριο, συνέγραψε περισσότερα από εκατό βιβλία βασισμένα στις παραδόσεις του Πλωτίνου. Τα έργα αυτά αποτελούν περισσότερο σχολιασμένη ανάπτυξη των φιλοσοφικών θεωριών του δασκάλου του, παρά σημειώσεις των παραδόσεών του. Ο Πλωτίνος θεωρούσε τον Αμέλιο ως έναν από τους εξυπνότερους μαθητές του. Ο Αμέλιος ήταν εκείνος που έπεισε τον Πορφύριο περί της αληθείας των δογμάτων του Πλωτίνου και προσπάθησε κατόπιν μαζί του, με επιτυχία, να πείσουν τον Πλωτίνο να τα διατυπώσει γραπτώς. Λέγεται επίσης ότι συνέγραψε 40 βιβλία για να ανασκευάσει τις δοξασίες του Ζωστριανού. Το κύριο πάντως έργο του Αμελίου ήταν μια πραγματεία υπό τον τίτλο Περί της κατά δόγματα του Πλωτίνου προς τον Νουμήνιον διαφοράς, όπου επιχειρηματολογεί κατά του ισχυρισμού ότι ο Νουμήνιος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο αρχικός εισηγητής των φιλοσοφικών δογμάτων του Πλωτίνου. Ο Αμέλιος αναφέρεται επίσης από τον Ευσέβιο και άλλους ότι είχε παραθέσει καταφάσκοντας τον ορισμό του «Λόγου» που δίνεται στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. Κανένα έργο του Αμελίου δεν σώθηκε ολόκληρο, ώστε να έχουμε άμεση και πλήρη γνώση της φιλοσοφίας του. Σώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα έργων του, που παρατίθενται στην Ευαγγελικὴ προπαρασκευή του Ευσεβίου. Από τις επιστολές του Αμελίου σώζεται μόνο μία, που απευθύνεται προς τον Πορφύριο. Σε μια άλλη, χαμένη επιστολή του προς τον Λογγίνο, σχολάρχη της Ακαδημίας, με τίτλο Περί του τρόπου της Πλωτίνου φιλοσοφίας, ο Αμέλιος ασχολείται με τις δοξασίες του δασκάλου του.
Θέσεις του και αποτίμηση
Παρά το ότι ο Λογγίνος αναφέρει για τον Αμέλιο πως «κατ' ίχνη μεν του Πλωτίνου εβάδιζεν», από τις μαρτυρίες που υπάρχουν μπορεί να ειπωθεί ότι η φιλοσοφία του παρουσίαζε και ομοιότητες και διαφορές με τα όσα πίστευε ο Πλωτίνος. Προτού γίνει νεοπλατωνικός, ο Αμέλιος σπούδασε τους στωικούς και τους νεοπυθαγόρειους, γεγονός που τον προίκισε με αξιοσημείωτη ευρύτητα πνεύματος και πολυμάθεια, ενώ κατέστησε και τη μαθητεία του στον Πλωτίνο πολύ γόνιμη. Η μαθητεία αυτή, όντας πολύχρονη, προσέδωσε στον Αμέλιο μεγάλη τιμή και υπόληψη στη ρωμαϊκή κοινωνία, ώστε δικαιολογημένα να τον αποκαλούν «ελλογιμότατο». Στα θέματα της ηθικής, ο Αμέλιος ήταν πιο αυστηρός από τον Πλωτίνο. Ως προς τη θεωρία περί ψυχής, ο Πλωτίνος πρέσβευε ότι από την αρχική ψυχή γεννώνται οι άλλες ψυχές των διάφορων όντων, ενώ ο Αμέλιος πίστευε ότι οι ψυχές των όντων αποτελούν διαφορετικές όψεις της αρχικής ψυχής. Επιπλέον, ο Πλωτίνος υπεστήριζε ότι υπάρχει μόνον ένας νους με τρεις διαφορετικές εκφράσεις, ενώ ο Αμέλιος πρέσβευε ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικοί (ον-νοούν-νοούμενον). Ωστόσο οι διαφορές αυτές, και άλλες μικρότερης σημασίας, δεν απομακρύνουν τη φιλοσοφία του μαθητή από τις βασικές θέσεις του δασκάλου. Ο Αμέλιος ήταν ένας πολυμαθής νεοπλατωνικός φιλόσοφος, αλλά περισσότερο υπήρξε ένας σχολιογράφος με την ευρύτερη σημασία της λέξεως, παρά φιλόσοφος με τη σημασία της κλασικής αρχαίας Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρωμαίοι φιλόσοφοι
Ελεονώρα Μπωφόρ
Η Λαίδη Ελεονώρα Μπωφόρ (1431 - 16 Αυγούστου 1501) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Εδμόνδου Μπωφόρ, 2ου δούκα του Σόμερσετ και της Ελεονόρας Μποσάμπ, δούκισσας του Σόμερσετ κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. Η Ελεονώρα Μπωφόρ ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Χένρι Μποφώρ, 3ου δούκα του Σόμερσετ και του Εδμόνδου Μπωφόρ, 4ου δούκα του Σόμερσετ και η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή του Χένρι Μποσάμπ, 1ου δούκα του Γουόρικ και της Άννας Νέβιλ, 16ης κόμισσας του Γουόρικ.
Οικογένεια
Η Ελεονώρα Μπωφόρ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Απρίλιο του 1458 τον Τζέιμς Μπάτλερ, 5ο κόμη του Όρμοντ, 1ο κόμη του Γουίλσαϊρ και Υπολοχαγό της Ιρλανδίας το 1453. Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων ο σύζυγος της πολέμησε σαν οπαδός του Οίκου του Λάνκαστερ στην πρώτη μαχη του Σαιν Άλμπαν (1455), στην μάχη του Μόρτιμερ'ς Κρος (1461) και στην μάχη του Τάουτον. Μετά την μάχη του Τάουτον συνελήφθη, δικάστηκε σαν προδότης και εκτελέστηκε (1461).
Η Ελεονώρα Μπωφόρ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Σερ Ρόμπερτ Σπένσερ από το προάστιο του Κρέντιτον στο Ντέβον με τον οποίο απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ
Δημήτριος Μαρκόπουλος
Προσωπική ζωή
Ήταν γιος του Ιωάννη Μαρκόπουλου και της Καλλιόπης, εγγονής του οπλαρχηγού Φραγκιού Τσαντηράκη. Ο αδερφός του, Γεώργιος Μαρκόπουλος, υπηρέτησε με επιτυχία ως νομάρχης, επί 13 συνεχή χρόνια. Η σύζυγος του Δημήτριου Μαρκόπουλου ονομαζόταν Δήμητρα Μαρκοπούλου (συνεπωνυμία) και απέκτησαν 2 γιους.
Στρατιωτική καριέρα
Ο Δ. Μαρκόπουλος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, φοιτώντας στη Σχολή Ευελπίδων. Έφτασε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Παράλληλα έκανε σπουδές στο Πολυτεχνείο. Ήταν πτυχιούχος πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε σε δικό του τεχνικό γραφείο στην Ιεράπετρα.
Θητεία στο Δήμο Ιεράπετρας
Το 1951 εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Ιεράπετρας από το δημοτικό συμβούλιο και ορκίστηκε στις 30 Μαΐου. Η δεκάχρονη περίοδος της δημαρχίας του ταυτίζεται με μία σειρά έργων για την Ιεράπετρα σε μια εποχή που η πόλη δεν είχε γνωρίσει ακόμα την τουριστική ανάπτυξη, με σημαντικότερο εκείνο της ύδρευσης της πόλεως από την περιοχή Ψυχρό του Αγίου Ιωάννου.
Ύδρευση
Η ύδρευση της Ιεράπετρας γινόταν με πήλινους σωλήνες ως το 1925 από την πηγή της Παναγίας των Λιβαδιών. Πολλά χρόνια μετά, το νερό της πηγής εκείνης έγινε αρμυρό και η Ιεράπετρα αντιμετώπισε έλλειψη νερού ως το 1958, οπότε ο Δημήτριος Μαρκόπουλος ως Δήμαρχος αποπεράτωσε το έργο της ύδρευσης από τις πηγές του Ψυχρού στην Κοινότητα Αγίου Ιωάννου.
Όπως αναφέρεται και σε έκθεση ενός από τους αρμοδίους για την ύδρευση της Ιεράπετρας, στα χρόνια της δημαρχίας του η Ιεράπετρα είχε το "άριστον εν Κρήτη" νερό. Παράλληλα φρόντισε για την κατασκευή λουτροκαμπινέδων στα σπίτια στην Ιεράπετρα (πρώτη οικία που τοποθέτησε καμπινέ ήταν εκείνη του Νίκου Μπουρεκάκη). Επί δημαρχίας του η Ιεράπετρα έγινε ένας από τους πρώτους δήμους στο Λασίθι που πήρε ηλεκτρικό ρεύμα από τη νεοσύστατη ΔΕΗ. Τα περισσότερα έργα γίνονταν με προσωπική εργασία, καθώς τα οικονομικά του Δήμου ήταν σχεδόν ανύπαρκτα.
Παραλιακή λεωφόρος
Εξίσου σημαντικό έργο του Δημήτριου Μαρκόπουλου ήταν η διάνοιξη της παραλιακής λεωφόρου, κάτι που σήμαινε το άνοιγμα της Ιεράπετρας προς τη θάλασσα (μέχρι τότε η πόλη είχε στραμμένα τα νώτα, όπως όλες οι τουρκοπόλεις). Για το λόγο αυτό λίγα χρόνια πριν το θάνατο του Μαρκόπουλου δόθηκε το όνομά του στην παραλιακή οδό (Οδός Δ. Μαρκοπούλου).
Λοιπά έργα
Κατά την περίοδο της δημαρχίας του ξεκίνησαν οι προσπάθειες για να ανεγερθεί το ηρώο της Ιεράπετρας (μέχρι τότε για ηρώο χρησιμοποιούνταν ένα ξύλινο κουτί) και εξελέγη Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας ο Φιλόθεος Βουζουνεράκης. Επίσης, συστάθηκε η Φιλαρμονική του Δήμου Ιεράπετρας (με πρώτο μαέστρο το Σερέπετση), λειτούργησαν για πρώτη φορά σφαγεία (στο χώρο όπου είναι σήμερα η έδρα του 1ου Νηπιαγωγείου), ρυμοτομήθηκε το Νεκροταφείο και έγιναν έργα στην περιοχή Κάτω Μερά, όπου ζούσαν κυρίως ψαράδες και γεωργοί.
Επανεκλογή και μετέπειτα χρόνια
Στις εκλογές του 1975 ήταν ξανά υποψήφιος για δήμαρχος, όμως δεν εξελέγη. Η σύνταξη του Δημάρχου Δημήτριου Μαρκόπουλου δόθηκε από τον ίδιο στο Δήμο.
Πέθανε στην Αθήνα έπειτα από καρδιακό επεισόδιο, το Νοέμβριο του 2003.
Τον Αύγουστο του 2013, στο χώρο που γεννήθηκε και έζησε στην Ιεράπετρα, έλαβε χώρα εκδήλωση μνήμης από την Ένωση Γεραπετριτών Αθηνών, κατά την οποία η πρόεδρος της ενώσεως, Μιμίκα Μαρκοπούλου-Τυχοπούλου, ανέφερε πολλά βιογραφικά στοιχεία για το Δημήτρη Μαρκόπουλο από ιδιόχειρο φάκελο, που της είχε παραδοθεί από τον ίδιο, λίγο πριν το θάνατο του πρώην Δημάρχου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας
Πτώση Phantom F-4 στην Ανδραβίδα
Τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2023 και ώρα 10:30, διθέσιο αεροσκάφος F-4E Phantom II της 338 Μοίρας της 117 Πτέρυγας Μάχης που εκτελούσε εκπαιδευτική πτήση, κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή 25 ναυτικά μίλια νότια του αεροδρομίου Ανδραβίδας, με συνέπεια τον θανάσιμο τραυματισμό και των δύο μελών του πληρώματος.
Αεροσκάφος και πλήρωμα
Το αεροσκάφος εν χρήση ήταν το πολεμικό, διθέσιο αεροσκάφος Phantom F-4E. Τα δύο άτομα του πληρώματος του αεροσκάφους ήταν ο Σμηναγός (Ι) Ευστάθιος Τσιτλακίδης και ο Υποσμηναγός (Ι) Μάριος-Μιχαήλ Τουρούτσικας.
Αλληλουχία γεγονότων
Δύο F-4 Phantom απογειώθηκαν στις 10:15 το πρωί, για την εκπαίδευση των ιπτάμενων στη ναυτιλία σε χαμηλό ύψος μέχρι τα 300 πόδια, δηλαδή περίπου 100 μέτρα πάνω από ξηρά και θάλασσα.
Το ένα αεροσκάφος κατέπεσε στις 10:30 το πρωί της Δευτέρας, 30 Ιανουαρίου 2023 στο Ιόνιο, σε θαλάσσια περιοχή νότια της Ανδραβίδας. Στην περιοχή έσπευσαν άμεσα δύο Ε/Π ΑΒ-205 της Πολεμικής Αεροπορίας, 1 Ε/Π S-70 του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς και πλωτά μέσα του ΛΣ, και λίγο μετά τις 12:00 εντοπίστηκαν τα συντρίμμια του αεροσκάφους. 25 ναυτικά μίλια νότια της Ανδραβίδας και 8 δυτικά του Κατακόλου, στον Κυπαρισσιακό κόλπο.
Πρώτη επιχείρηση έρευνας και διάσωσης
Μετά την πτώση του αεροσκάφους ξεκίνησε άμεσα επιχείρηση έρευνας και διάσωσης από αέρος και θαλάσσης, με τη συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων όσο και τη συνδρομή του Λιμενικού Σώματος. Η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι η άτρακτος του αεροσκάφους Phantom F-4 έχει πέσει σε βάθος 1.000 μέτρων, σε χαράδρα που υπάρχει στην περιοχή. Πέντε συνολικά δύτες επιχειρήρησαν σε ναυαγοσωστικό μέσο του Λιμενικού Σώματος με την αρωγή υποβρυχίου ρομπότ που έχει τη δυνατότητα να φτάνει σε βάθος έως εκατό μέτρων. Σημειώνεται πως το δεύτερο αεροσκάφος ιδίου τύπου με το οποίο έκανε άσκηση το F-4 που κατέπεσε, βρέθηκε πάνω από την περιοχή του ατυχήματος και συμμετείχε στις πρώτες έρευνες. Χρειάστηκε να αποχωρήσει σύντομο χρονικό διάστημα μετά καθώς εξαντλήθηκαν τα καύσιμά του.
Εύρεση πιλότων
Το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας ανακοίνωσε σε ανακοίνωση τύπου την Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2023 πως απεβίωσε ο συγκυβερνήτης Υποσμηναγός Μάριος – Μιχαήλ Τουρούτσικας. Στην συνέχεια ανακοίνωσε την Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2023, ότι ολοκληρώθηκαν οι έρευνες για τον εντοπισμό του δεύτερου πιλότου Σμηναγού Ευστάθιου Τσιτλακίδη καθώς από τη συγκέντρωση και ανάλυση των ευρημάτων επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του. Η ταυτοποίηση των δύο πιλότων έγινε μέσω DNA, από υλικό που είχε ληφθεί, ενώ και στα συντρίμμια είχαν βρεθεί στοιχεία που υποδηλώνουν την κατάληξη.
Εκτίμηση αιτίας του ατυχήματος
Την εκτίμηση ότι το μαχητικό αεροσκάφος αντιμετώπισε τεχνική βλάβη εξέφρασε ο αντιπτέραρχος ε.α. Βασίλης Γεωργούσης. Όπως τονίζει, μιλώντας στην ΕΡΤ,  οι δύο ιπτάμενοι είχαν ενημερώσει ότι θα εγκαταλείψουν το αεροσκάφος, που σημαίνει ότι υπήρχε βλάβη, η οποία προφανώς δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί. «Υποθέτω λόγω του σημείου πως ήταν σε κάθοδο προς το αεροδρόμιο, λόγω του τεχνικού προβλήματος, επιδεινώθηκε η κατάσταση, και σε ασφαλές ύψος το εγκατέλειψαν» είπε. «Μπορεί να είναι βλάβη κινητήρα, βλάβη πηδαλίου ή στα υδραυλικά συστήματα», πρόσθεσε, σύμφωνα με την ΕΡΤ, τονίζοντας πως όταν δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η βλάβη είναι υποχρεωμένοι οι πιλότοι να εγκαταλείψουν το αεροσκάφος.
Ενώ υπήρξαν πρώιμες πληροφορίες ότι οι δύο πιλότοι ενεργοποίησαν το αυτόματο σύστημα εκτόξευσης για να προλάβουν την εκτόξευση πριν την θαλάσσια κρούση του αεροσκάφους, αυτό δεν έχει επίσημη επιβεβαίωση.
Επακόλουθα
Ως ένδειξη αλληλεγγύης για τον θάνατο των δύο πιλότων, η Κυπριακή Δημοκρατία προχώρησε σε δωρεά 2,5 εκατομμυρίων ευρώ στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στην Ελλάδα
Μάχη των Κυνός Κεφαλών (364 π.Χ.)
Θηβαϊκή επέκταση στη Θεσσαλία
Μετά τη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.), η επιρροή των Θηβαίων επεκτάθηκε από την Πελοπόννησο έως τη Θεσσαλία. Στις Φερές, μια πόλη της Θεσσαλίας (σημ. Βελεστίνο), μετά το θάνατο του Ιάσονα, τυράννου της, την εξουσία την πήρε ο Αλέξανδρος. Το 368 π.Χ., ο Πελοπίδας, εκστράτευσε κατά της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας και απροσδόκητα πιάστηκε αιχμάλωτος από τον Αλέξανδρο. Τον επόμενο χρόνο, το 367 π.Χ., ο Επαμεινώνδας ηγούμενος ενός εκστρατευτικού σώματος, εκστράτευσε στη Θεσσαλία και κατάφερε να απελευθερώσει τον Πελοπίδα. Ο Αλέξανδρος, μετά την απελευθέρωση του Πελοπίδα αύξησε τη δύναμή του και ανησύχησε το Κοινό των Θεσσαλών. Τελικά το Κοινό των Θεσσαλών ζήτησε τη βοήθεια των Θηβαίων. Οι Θηβαίοι βρήκαν την αφορμή που χρειάζονταν και με ένα στρατό 7.000 ανδρών με αρχηγό τον Πελοπίδα εξεστράτευσαν κατά του Αλεξάνδρου.
Προς τη σύγκρουση
Καθώς ο Πελοπίδας έβγαινε από τα τείχη της πόλης του για να πολεμήσει κατά του Αλεξάνδρου, έγινε έκλειψη ηλίου. Οι μάντεις πρόβλεψαν το θάνατο του Πελοπίδα και πολλών στρατιωτών του. Ο Πελοπίδας τελικά αναχώρησε. Μέσω Φαρσάλων, διάβηκε τον ποταμό Ενιπέα, ο οποίος βρίσκεται κοντά στις Κυνός Κεφαλές, όπου κατέφθασε και ο Αλέξανδρος.
Η μάχη
Ο Αλέξανδρος διέταξε τους στρατιώτες του να καταλάβουν τους λόφους της περιοχής των Κυνός Κεφαλών. Το ίδιο διέταξε και ο Πελοπίδας. Καθώς και οι δύο αντίπαλοι προσπάθησαν να καταλάβουν τους λόφους, ο Πελοπίδας έστειλε εναντίον του αντίπαλου ιππικού το δικό του θεσσαλικό και βοιωτικό ιππικό. Το ιππικό του Πελοπίδα μετά από μερικά λεπτά ιππομαχίας κατάφερε να νικήσει τον αντίπαλο. Στο μεταξύ ο Αλέξανδρος κατέλαβε τους λόφους και απώθησε την επίθεση του θηβαϊκού πεζικού. Τότε, με μια έξυπνη τακτική κίνηση ο Πελοπίδας ανακάλεσε το ιππικό του και το διέταξε να πλευροκοπήσει το πεζικό του Αλεξάνδρου στους λόφους.
Το πεζικό του Αλεξάνδρου συγκράτησε δύο ή τρεις επιθέσεις του θηβαϊκού πεζικού, αλλά δεν άντεξε και άρχισε να υποχωρεί. Ο Πελοπίδας πολεμώντας στην πρώτη γραμμή με τους άνδρες του, αντίκρισε τον Αλέξανδρο και όρμησε εναντίον του, τρέφοντας βαθύ μίσος γι' αυτόν. Επιτιθέμενος με γενναιότητα εναντίον της φρουράς του Αλεξάνδρου, σκότωσε πολλούς, όμως πληγώθηκε θανάσιμα. Οι στρατιώτες του Πελοπίδα συνέχισαν να πιέζουν τους αντιπάλους τους και τους έτρεψαν σε φυγή. Ο στρατός του Αλεξάνδρου άφησε πάνω από 3.000 νεκρούς στο πεδίο της μάχης, ενώ οι Θηβαίοι κάπου στους 500 ή 1.000.
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη οι Θηβαίοι και οι Θεσσαλοί έθαψαν τον Πελοπίδα με μεγάλες τιμές και έστησαν ανδριάντα του στους Δελφούς. Μάλιστα, όπως συνέβαινε τότε με τους ήρωες, οι στρατιώτες του Πελοπίδα έβγαλαν μια τούφα από τα μαλλιά τους. Οι Θηβαίοι, παρά τη νίκη τους, έχασαν αυτόν τον μεγάλο στρατηγό και μετά τη μάχη της Μαντινείας, όπου σκοτώθηκε ο Επαμεινώνδας, το 362 π.Χ., η Θηβαϊκή Ηγεμονία θα καταρρεύσει.
Πηγές
Κυνος κεφαλαι Κυνος κεφαλαι Κυνος κεφαλαι μαχη Κυνος κεφαλαι 364 π.Χ.
Βρετόνοι
Η Βρετάνη και οι Βρετόνοι θεωρούνται ένα από τα 6 κελτικά έθνη.
Κατηγορία:Ευρωπαίοι Κατηγορία:Μειονότητες Κατηγορία:Γάλλοι Κατηγορία:Κελτικά έθνη Κατηγορία:Κέλτες
Be Our Guest
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1991 Κατηγορία:Τραγούδια Αναγέννησης της Disney
Θάλασσα της Τασμανίας
thumb|Δορυφορική φωτογραφία της Θάλασσας της Τασμανίας Η Θάλασσα της Τασμανίας είναι το μεγάλο υδάτινο σώμα που βρίσκεται ανάμεσα στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Αποτελεί νοτιο-δυτικό τμήμα του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού. Η θάλασσα έλαβε το όνομά της από τον Ολλανδό εξερευνητή Άμπελ Γιάνσζοον Τάσμαν, που ανακάλυψε τη Νέα Ζηλανδία και την Τασμανία. Ο Βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ αργότερα εξερεύνησε εκτεταμένα την Τασμανική Θάλασσα στη δεκαετία του 1770 ως μέρος του πρώτου ταξιδιού των εξερευνήσεών του.
Η Θάλασσα της Τασμανίας θεωρείται από τον Διεθνή Υδρογραφικό Οργανισμό πως περιλαμβάνει τα ύδατα που βρίσκονται ανατολικά των Αυστραλιανών πολιτειών των Νέα Νότια Ουαλία, Βικτώρια και Τασμανία. Η βόρεια πολιτεία του Κουίνσλαντ γειτνιάζει με την Κοραλλική Θάλασσα, και το όριο μεταξύ της Νέας Νότιας Ουαλίας και του Κουίνσλαντ χρησιμοποιείται επίσης ως όριο μεταξύ των δύο θαλασσών.
Στη Θάλασσα της Τασμανίας βρίσκονται ένας αριθμός νησιωτικών ομάδων, πέρα από τα παράκτια νησιά που βρίσκονται κοντά στην Αυστραλιανή και Νεοζηλανδέζικη ηπειρωτική χώρα.
Τασμανιας Κατηγορία:Τασμανία Κατηγορία:Γεωγραφία της Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Αυστραλίας
Μπο Ζεστ (ταινία 1939)
Η ταινία Μπο Ζεστ (Πρωτότυπος τίτλος Beau Geste), είναι περιπέτεια παραγωγής 1939 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουέλμαν. Η ταινία που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πέρσιβαλ Κρίστοφερ Ρεν, διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ρόμπερτ Κάρσον. Πρωταγωνιστούν οι: Γκάρι Κούπερ, Ρέι Μιλάντ, Ρόμπερτ Πρέστον, Σούζαν Χέιγουορντ και Μπράιαν Ντόνλεβαϊ.
Υπόθεση
Ο Μπο (Γκάρι Κούπερ), ο Τζον (Ρέι Μιλλάντ) κι ο Ντίγκμπι Ζεστ (Ρόμπερτ Πρέστον) είναι τρία ορφανά αδέλφια, υιοθετημένα από την πλούσια αριστοκράτισσα θεία τους, Λαίδη Μπράντον (Χέδερ Θάτσερ). Όταν τα χρήματα λιγοστεύουν η Λαίδη Μπράντον αναγκάζεται να πουλήσει το πολυτιμότερό της αγαθό, ένα κόσμημα φτιαγμένο από ζαφείρι με το όνομα "Γαλάζιο Ύδωρ". Πριν την πώληση όμως κάποιος κλέβει το κόσμημα κι ο ένοχος είναι ένα από τα τρία αδέλφια. Τότε κι οι τρεις αδελφοί Ζεστ αναγκάζονται να αφήσουν την οικία της Λαίδης και να καταταγούν στη Λεγεώνα των Ξένων. Ο Τζον αφήνει πίσω την αγαπημένη του Ίζαμπελ Ρίβερς (Σούζαν Χέιγουορντ) με βαριά καρδιά. Στη λεγεώνα των ξένων ο Μπο και ο Ντίγκμπι τοποθετούνται σε άλλο τάγμα σε σχέση με τον Τζον. Διοικητής του τάγματός τους είναι ο σκληρός και σαδιστικός Αξιωματικός Μάρκοφ (Μπράιαν Ντόνλεβαϊ). Μετά από μια αποτυχημένη ανταρσία των ανδρών του Μάρκοφ, το οχυρό τους κινδυνεύει από επίθεση των Τουαρέγκ και κάθε άνδρας πρέπει να μαχηθεί για να υπερασπιστεί τη ζωή του.
Πληροφορίες παραγωγής
Το μυθιστόρημα του Πέρσιβαλ Κρίστοφερ Ρεν, είχε ήδη μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη το 1926, με πρωταγωνιστές τους Ρόναλντ Κόλμαν και Γουίλιαμ Πάουελ, όταν το 1939 ο σκηνοθέτης Γούιλιαμ Γουέλμαν αποφάσισε να γυρίσει την πρώτη ομιλούσα μεταφορά του. Η πλέον κλασίκη αυτή ταινία γυρίστηκε το 1939, χρονιά ορόσημο για την ιστορία του Αμερικανικού Κινηματογράφο καθώς όλες οι μεγάλες εταιρίες παραγωγής του Χόλιγουντ παρήγαγαν σημαντικές ταινίες όπως τα: "Όσα παίρνει ο άνεμος" (Gone With The Wind), "Ο Μάγος του Οζ" (The Wizard Of Oz), "Ο Κύριος Σμιθ Πηγαίνει στην Ουάσινγκτον" (Mr. Smith Goes To Washington), "Νινότσκα" (Ninotchka) κ.α. των οποίων η φήμη παρέμεινε αναλλοίωτη στη διάρκεια του χρόνου.
Ο Γκάρι Κούπερ δεν ήταν η πρώτη επιλογή για να ερμηνεύσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ήρωα του Ρεν, Μπο Ζεστ, αλλά είχε συμμετάσχει και στο σίκουελ της ταινίας, βασισμένο επίσης σε μυθιστόρημα του Ρεν με τίτλο Beau Sabreur το 1928 και η καριέρα του μέχρι και το 1939 μετρούσε πολλές ταινίες στις οποίες είχε ερμηνεύσει το ρόλο του λεγεωνάριου.
Στην πρεμιέρα της ταινίας το 1939, προηγήθηκε η βωβή εκτέλεση του 1926 πριν την προβολή της ταινίας ώστε να τονιστεί η πρόοδος που είχε επιτευχθεί στο χώρο του κινηματογράφου μέσα σε 13 χρόνια. Αυτό ενόχλησε πολλούς κριτικούς καθώς η ταινία σε πολλά σημεία ακολουθούσε πιστά την εκτέλεση του '26. Αυτό δεν απέτρεψε από την ταινία να κάνει επιτυχία.
Η προβολή της ταινίες απαγορεύτηκε σε πολλές από τις γαλλόφωνες περιοχές του Καναδά, ως ένδειξη σεβασμού προς τη γαλλική κυβέρνηση.
Το Αμερικανικό Κράτος, το 1990, σε μια προσπάθεια να τιμήσει τα επιτεύγματα στο χώρο του κινηματογράφου κατά το 1939, εξέδωσε μια σειρά από γραμματόσημα που απεικόνιζαν τέσσερις ταινίες από εκείνη τη χρονιά. Μια από αυτές ήταν το Μπο Ζεστ ενώ οι άλλες τρεις ήταν το "Όσα Παίρνει Ο Άνεμος", "Ο Μάγος του Οζ" και "Η ταχυδρομική άμαξα".
Βραβεία
Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για όσκαρ εκ των οποίων και μια για την ερμηνεία του Μπράιαν Ντόνλεβαϊ, στο ρόλο του σαδιστή αξιωματικού Μάρκοφ. Ο Ντόνλεβαϊ έχασε όμως από τον Τόμας Μίτσελ για την "Ταχυδρομική Άμαξα".
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Περιπέτειες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Μητροπολίτης Μπελοτσερκόβου και Ταράσας Ευστράτιος
Ο Ευστράτιος (ουκρανικά: Євстратій, κατά κόσμον Ιβάν Βολοντίμιροβιτς Ζόρια, ουκρανικά: Іван Володимирович Зоря, Τσερκάσι 21 Οκτωβρίου 1977) είναι Ουκρανός Μητροπολίτης της επισκοπής Μπελοτσερκόβου και Ταράσας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1977 στο Τσερκάσι της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Τον Απρίλιο του 1998 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Κίεβο. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 16 Απριλίου 1998 και πρεσβύτερος στις 4 Ιουνίου 2000. Αποφοίτησε από την Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία Κιέβου (του Πατριαρχείου Κιέβου).
Τον Φεβρουάριο 2007 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και στις 25 Μαΐου 2008 χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος της σχισματικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου) και υπηρέτησε ως επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών της συγκεκριμένης δομής.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2018 συμμετείχε στην Ενωτική Σύνοδο του Κιέβου, η οποία ίδρυσε την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και εξέλεξε ως προκαθήμενό της τον Μητροπολίτη Επιφάνιο. Ήταν αρχιεπίσκοπος Τσέρνικοβ και Νίζιν ως τις 2 Φεβρουαρίου 2023, οπότε ανυψώθηκε σε μητροπολίτη και τοποθετήθηκε στη νεοσύστατη επισκοπή Μπελοτσερκόβου και Ταράσας.