cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσόφου (Τόκιο)
Ιστορία
Η περιοχή του σημερινού Τσόφου κατοικέιται από την ιαπωνική παλαιολιθική εποχή, ενώ ανακαλύφθηκε μεγάλο πλήθος ευρημάτων από τις περιόδους Τζόμον, Γιαγιόι και Κοφούν. Κατά την περίοδο Νάρα, αποτέλεσαι μέρος της αρχαίας  επαρχίας Μουσάσι. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, η περιοχή ήταν συχνά αιτία διαμαχιών μεταξύ των οίκων  Χοτζό και Ουεσούγκι. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, η περιοχή άκμασε και αποτέλεσαι ταχυδρομικός σταθμός  για την  διαδρομή Κοσού και κέντρο για την καλλιέργεια μεταξιού. Η προέλευση του ονόματος "Chōfu - Τσόφου" προέρχεται από το γεγονός ότι επιτράπηκε η πληρωμή των φόρων να γίνεται ένταντι υφάσματος αντί ρυζιού.
Στην μετά-Μεταρρύθμιση Μεϊτζί κτηματολογική αναδιοργάνωση της 1ης Απριλίου του 1889, η πόλη της Τσόφου και το γειτονικό χωριό Τζιντάι ενσωματώθηκαν στον νομό Καναγκάβα. Ολόκληρη η περιφέρεια μεταφέρθηκε υπό τον έλεγχο της μητροπολιτικής περιοχής του Τόκυο στην 1η Απριλίου 1893. Το Τζιντάι αναβαθμίστηκε σε πόλη στις 3 Νοεμβρίου 1952, και συγχωνεύτηκε με την πόλη του Τσόφου στην 1 Απριλίου του 1955, για να δημιουργήσουν την σημερινή πόλη του Τσόφου.
Διοίκηση
Το Τσόφου έχει μορφή διακυβέρνησης αυτή του δημάρχου με δημοτικό συμβούλιο με έναν άμεσα εκλεγμένο δήμαρχο και ένα μονοκαμεραλιστικό δημοτικό συμβούλιο 28 μελών. Το Τσόφου, μαζί με την πόλη Κομάε, συνεισφέρει με 3 μέλη στο Μητροπολιτικό Συμβούλιο του Τόκυο. Σε όρους εθνικής πολιτικής, η πόλη αποτελεί μέρος της 22ης συνοικίας του Τόκυο της κάτω Βουλής του Κοινοβουλίου της Ιαπωνίας.
Οικονομία
Το Τσόφου είναι ένα τοπικό εμπορικό κέντρο, και μία οικιστική περιοχή ("bed town" ベッドタウン, beddotaun) για το κεντρικό Τόκυο. Στην πόλη βρίσκονται, επίσης, και τα κεντρικά γραφεία της Ιαπωνικής Υπηρεσίας Αεροδιαστημικής Εξερεύνησης(Japan Aerospace Exploration Agency - JAXA).
Σιδηρόδρομος
Εταιρία Keio  - Γραμμές  Keiō και  Keiō Sagamihara
Εκπαίδευση
Κολλέγια και Πανεπιστήμια:
Τοπικά Αξιοθέατα
Στις όχθες του ποταμού Ταμαγκάβα παρακολουθούν κάθε χρόνο πάνω από 300,000 επισκέπτες το Φεστιβάλ Πυροτεχνημάτων του Τσόφου.
Το Τσόφου αποτελεί ένα μεγάλο πολιτιστικό κέντρο, που αποτελέιται από ομάδες, οι οποίες προσπαθούν να ενσωματώσουν τους ξένους στην κοινωνία της Ιαπωνίας, παρέχοντας δωρεάν μαθήματα ιαπωνικών, καλλιγραφίας, ανθοδετικής και καράτε.
Για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, η πόλη φιλοξένησε μέρος των διαδρομών για τους αγώνες των 50 χιλιομέτρων  βάδην και του  μαραθωνίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Μοντεκάρλο (Ιταλία)
Το Μοντεκάρλο (ιταλικά: Montecarlo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Σιγκούρνι Γουίβερ
Η Σιγκούρνι Γουίβερ (Susan Alexandra Weaver, 8 Οκτωβρίου 1949) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή για το ρόλο της ως Έλεν Ρίπλεϊ που υποδύθηκε στις τέσσερις ταινίες της σειράς ταινιών Άλιεν (Alien): Άλιεν: Ο Επιβάτης του Διαστήματος (Alien, 1979), Άλιενς: Η Επιστροφή (Aliens, 1986), Άλιεν 3: Η Τελική Αναμέτρηση (Alien 3, 1992) και Άλιεν: Η Αναγέννηση (Alien Resurrection, 1997).
Άλλοι γνωστοί ρόλοι της είναι αυτός της Ντέινα Μπάρετ στην ταινία Γκόστμπαστερς (Ghostbusters, 1984) και στη συνέχεια Γκόστμπαστερς 2 (Ghostbusters II, 1989) και της Νταϊάν Φόσεϊ στην ταινία Γορίλες στην Ομίχλη (Gorillas in the Mist: The Story of Dian Fossey, 1988). Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Επικίνδυνα χρόνια (The Year of Living Dangerously, 1982), Ο Θάνατος και η Κόρη (Death and the Maiden, 1994), Εργαζόμενο Κορίτσι (Working Girl, 1988), Η Παγοθύελλα (The Ice Storm, 1997), Galaxy Quest (1999), Καρδιοκατακτητές (Heartbreakers, 2001), Σκοτεινό Χωριό (The Village, 2004) και Avatar (2009).
Η Γουίβερ έχει λάβει τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, τρεις για BAFTA, κερδίζοντας ένα, δύο υποψηφιότητες για βραβείο Emmy, μία για βραβείο Tony, τρεις για Screen Actors Guild Award και εφτά υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα κερδίζοντας δύο το 1988 για τις ταινίες Γορίλες στην Ομίχλη και Εργαζόμενο Κορίτσι. Ήταν η πρώτη από τις τρεις συνολικά ηθοποιούς που κέρδισε δύο Χρυσές Σφαίρες την ίδια χρονιά.
Η υποψήφιότητά της για Όσκαρ το 1986 για το Άλιενς: Η Επιστροφή θεωρείται ως ορόσημο για την αναγνώριση των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, δράσης και τρόμου. Η Γουίβερ έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες επιστημονικής φαντασίας και γι' αυτό το λόγο της έχει δοθεί ο τίτλος "The Sci-Fi Queen".
Πρώτα χρόνια
Η Γουίβερ γεννήθηκε ως Σούζαν Αλεξάντρα Γουίβερ στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης από τους Ελίζαμπεθ Ίνγκλις, μια Αγγλίδα ηθοποιός και Σιλβέστερ "Πατ" Γουίβερ στέλεχος του αμερικανικού καναλιού NBC. Ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το όνομα "Σιγκούρνι Γουίβερ" το 1963 από έναν πολύ μικρό χαρακτήρα, τη Σιγκούρνι Χάουαρντ, στη νουβέλα "The Great Gatsby" του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ. Η Γουίβερ φοίτησε στο σχολείο θηλέων Έθελ Γουόκερ στο Κονέκτικατ. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ το 1972, όπου είχε ήδη ξεκινήσει να ασχολείται με την υποκριτική και πήρε το μάστερ στις καλές τέχνες από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1974.
Κινηματογραφική καριέρα
thumb|left|170px|Η Σιγκούρνι Γουίβερ το Δεκέμβριο του 2009 Ο πρώτος μεγάλος ρόλος της Γουίβερ ήταν στην ταινία Ο Νευρικός Εραστής (Annie Hall) του Γούντι Άλεν το 1977. Δύο χρόνια αργότερα υποδύθηκε το ρόλο της Έλεν Ρίπλεϊ στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Άλιεν: Ο Επιβάτης του Διαστήματος (Alien, 1979) σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ. Επανέλαβε το ρόλο και στις τρεις συνέχειες που ακολούθησαν. Η εφημερίδα "The Boston Globe" έγραψε "Μία από τις πραγματικές απολαύσεις του "Άλιεν" είναι να παρακολουθείς την ανύψωση τόσο της Έλεν Ρίπλεϊ σαν χαρακτήρα όσο και της Σιγκούρνι Γουίβερ σαν σταρ". Στη συνέχεια, στην ταινία Άλιενς: Η Επιστροφή (Aliens, 1986) που σκηνοθέτησε ο Τζέιμς Κάμερον ο κριτικός Ρότζερ Έμπερτ σχολίασε "Η Γουίβερ, η οποία βρίσκεται εντός οθόνης σχεδόν όλη την ώρα, έρχεται με μια δυνατή ερμηνεία: Είναι η κλωστή που κρατάει τα πάντα ενωμένα". Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, μία από τις ελάχιστες ηθοποιούς που τιμούνται για ρόλο σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ακολούθησε η ταινία Επικίνδυνα Χρόνια (The Year of Living Dangerously, 1982) σε σκηνοθεσία Πίτερ Γουίαρ όπου πρωταγωνίστησε μαζί με τον Μελ Γκίμπσον, η μεγάλη εισπρακτική επιτυχία Γκόστμπαστερς (Ghostbusters, 1984) και η συνέχειά της Γκοστμπάστερς 2 (Ghostbusters II, 1989).
Το 1988 πρωταγωνίστησε στο δεύτερο πιο αξιομνημόνευτο ρόλο της καριέρας της, αυτόν της Νταϊάν Φόσεϊ στην ταινία Γορίλες στην Ομίχλη (Gorillas in the Mist: The Story of Dian Fossey). Την ίδια χρονιά συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Χάρισον Φορντ στην ταινία Εργαζόμενο Κορίτσι (Working Girl). Η Γουίβερ κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου και β' γυναικείου ρόλου για αυτές τις δυο ταινίες. Ήταν η πρώτη ηθοποιός που καταφέρνει να βραβευτεί με δύο Χρυσές Σφαίρες την ίδια χρονιά. Έλαβε και διπλή υποψηφιότητα για Όσκαρ στις κατηγορίες α' και β' γυναικείου ρόλου. Ήταν η πρώτη ηθοποιός που έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ χωρίς νίκη. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, η Γουίβερ συμμετείχε σε αρκετές ταινίες, μεταξύ των οποίων Ντέιβ: Πρόεδρος για μια Μέρα (Dave, 1993), Μοντέλο για Φόνο (Copycat, 1995) όπου υποδύθηκε την αγοραφοβική ψυχολόγο Έλεν Χάντσον και συμπρωταγωνίστησε μαζί με τη Χόλι Χάντερ και Η Παγοθύελλα (The Ice Storm, 1997) για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα β' γυναικείου ρόλου και βραβεύτηκε με BAFTA. Το 1999 πρωταγωνίστησε στις ταινίες Galaxy Quest και Η Κατηγορούμενη (A Map of the World) για την οποία έλαβε ακόμα μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου.
thumb|right|170px|Η Σιγκούρνι Γουίβερ το Σεπτέμβριο του 2011 Το 2001, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Καρδιοκατακτητές (Heartbreakers) μαζί με τους Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ, Τζιν Χάκμαν, Ρέι Λϊότα και Αν Μπάνκροφτ. Ακολούθησαν οι ταινίες Υποχρεωτικές Διακοπές (Holes, 2003), Σκοτεινό Χωριό (The Village, 2004), Σημείο Υπεροχής (Vantage Point, 2008), ΓΟΥΟΛ·Υ (WALL•E, 2008) και Μαμάδες χωρίς Μωρό (Baby Mama, 2008). Το 2009 υποδύθηκε τη Μέρι Γκρίφιθ στην τηλεταινία Prayers for Bobby, για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Emmy, Χρυσή Σφαίρα και Screen Actors Guild Award. Ξανασυνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Τζέιμς Κάμερον το 2009 στην ταινία Avatar. Η Γουίβερ υποδύθηκε τη δρα Γκρέις Όγκουστιν, αρχηγό του προγράμματος AVTR (avatar).
Προσωπική ζωή
thumb|upright|Η Σιγκούρνι Γουίβερ μαζί με τον πατέρα της Συλβέστερ "Πατ" Γουίβερ το 1989. Παντρεύτηκε τον θεατρικό σκηνοθέτη Τζιμ Σίμσον το 1984 και το 1990 απέκτησαν μια κόρη, την Σάρλοτ Σίμσον. Η Γουίβερ τραβά τα βλέμματα λόγω του ύψους της. Είναι 1 μέτρο και 83 εκατοστά. Το αγαπημένο της μουσικό συγκρότημα είναι οι Heir to Apollo, ένα ροκ γκρουπ από την Αλαμπάμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σιγκούρνι Γουίβερ στο IMDb
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Πεσκάλια
Το Πεσκάλια (ιταλικά: Pescaglia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Κίρστεν Ντανστ
Η Κίρστεν Κάρολαϊν Ντανστ (Kirsten Caroline Dunst, 30 Απριλίου 1982) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο και τραγουδίστρια. Έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία Ιστορίες της Νέας Υόρκης (1989) του Γούντι Άλεν. Στην ηλικία των 12, η Ντανστ έγινε ευρύτερα γνωστή με το ρόλο της ως Κλόντια στην ταινία Συνέντευξη με έναν βρικόλακα (1994), μια ερμηνεία που της χάρισε την πρώτη της υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Β' γυναικείου ρόλου. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία Μικρές κυρίες.
Η Ντανστ απέκτησε διεθνή φήμη όταν υποδύθηκε τη Μέρι Τζέιν Γουάτσον στην τριλογία Spider-Man. Οι ταινίες της περιλαμβάνουν την αισθηματική κομεντί Έρωτας με την πρώτη... μπαλιά (2004), την κομεντί φαντασίας Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού (2004) και την δραματική κομεντί Elizabethtown (2005). Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Μαρία Αντουανέτα (2006) της Σοφίας Κόπολα και εμφανίστηκε στην κωμωδία Πώς να χάσεις τους φίλους σου (2008). Το 2011, κέρδισε το βραβείο γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία της ως Τζαστίν, στην ταινία Melancholia.
Πρώτα χρόνια
Η Ντανστ γεννήθηκε στο Πόιντ Πλέζαντ, του Νιου Τζέρσεϊ, από τους Ινέζ και Κλάους Ντανστ. Έχει έναν μικρότερο αδερφό. Η Ντανστ είναι γερμανικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα της και σουηδικής από τη μητέρα της. Μέχρι την ηλικία των 6, η Ντανστ έζησε στο Νιου Τζέρσεϊ. Το 1991 μετακόμισε μαζί με τη μητέρα της και τον αδερφό της στο Λος Άντζελες. Το 1995, η μητέρα της έκανε αίτηση διαζυγίου. Αφού τελείωσε το λύκειο, η Ντανστ συνέχισε την υποκριτική της καριέρα. Ως έφηβη, βρήκε ότι είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει τη δόξα και τη φήμη και για ένα χρονικό διάστημα κατηγορούσε τη μητέρα της που την ώθησε στην υποκριτική. Ωστόσο, αργότερα είπε ότι η μητέρα της "πάντα είχε τις καλύτερες προθέσεις." Όταν ρωτήθηκε αν έχει μετανιώσει για τον τρόπο που έζησε τα παιδικά της χρόνια, η Ντανστ είπε: "Λοιπόν, δεν είναι ένας συνηθισμένος τρόπος για να μεγαλώσεις, αλλά είναι ο τρόπος που μεγάλωσα και δεν θα το άλλαζα. Έχω κι εγώ τα προβλήματά μου... Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να κάθεται και να λέει: 'Η ζωή μου είναι πιο χάλια από τη δική σου'. Ο καθένας έχει κάτι που τον απασχολεί."
Πρώιμα χρόνια
Η Ντανστ ξεκίνησε την καριέρα της όταν ήταν τριών ετών, παίρνοντας μέρος σε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Στην ηλικία των 8 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με έναν ασήμαντο ρόλο στην ταινία Ιστορίες της Νέας Υόρκης (New York Stories, 1989) του Γούντι Άλεν. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας (The Bonfire of the Vanities, 1990) ως η κόρη του Τομ Χανκς. Το 1993 έκανε μια γκεστ εμφάνιση στην αμερικανική σειρά: Star Trek: The Next Generation.
Επιτυχία
Ο ρόλος που την ανέδειξε ήταν στην ταινία Συνέντευξη με έναν βρικόλακα (Interview with the Vampire) το 1994, όπου υποδύθηκε την Κλόντια, την παρένθετη κόρη των Τομ Κρουζ και Μπραντ Πιτ. Η ταινία έλαβε μικτά σχόλια, αλλά πολλοί κριτικοί επαίνεσαν την ερμηνεία της Ντανστ. Η ταινία είχε μια σκηνή, στην οποία η Ντανστ έλαβε το πρώτο της φιλί από τον Μπραντ Πιτ, που ήταν 18 χρόνια μεγαλύτερός της. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία β' γυναικείου ρόλου.
Αργότερα το 1994, η Ντανστ εμφανίστηκε στην ταινία Μικρές κυρίες (Little Women) μαζί με τις Γουϊνόνα Ράιντερ, Κλερ Ντέινς και Σούζαν Σαράντον. Η ταινία έλαβε καλές κριτικές, όπως και η ερμηνεία της Ντανστ. Το 1995 εμφανίστηκε στην περιπετειώδης ταινία φαντασίας Τζουμάντζι (Jumanji) μαζί με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς. Η ιστορία της ταινίας είναι για ένα υπερφυσικό επιτραπέζιο παιχνίδι που κάνει τα ζώα και άλλους κινδύνους της ζούγκλας να εμφανίζονται σε κάθε ζαριά. Το Τζουμάντζι έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, με εισπράξεις 262 εκ. δολαρίων παγκοσμίως. Την ίδια χρονιά όπως και το 2002, συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού People των 50 Πιο Όμορφων Ανθρώπων. Το 1996 εμφανίστηκε σε 6 επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Στην εντατική και το 1997 δάνεισε τη φωνή της στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney Αναστασία (Anastasia). Επίσης το 1997, εμφανίστηκε στην πολιτική σάτιρα Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος (Wag the Dog) μαζί με τους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Ντάστιν Χόφμαν.
Το 1999 της προσφέρθηκε ο ρόλο της Άντζελας στη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία American Beauty, αλλά τον απέρριψε, επειδή δεν ήθελε να εμφανιστεί στις σεξουαλικές σκηνές της ταινίας ούτε να φιλήσει τον Κέβιν Σπέισι. Την ίδια χρονιά έπαιξε μαζί με την Μισέλ Γουίλιαμς στo Dick και στη δραματική ταινία της Σοφία Κόπολα Αυτόχειρες παρθένοι (The Virgin Suicides). To 2000, υποδύθηκε την Τόρανς Σίπμαν, την αρχηγό μιας ομάδα τσιρλίντερ στην ταινία Ο πυρετός της νίκης (Bring It On). Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές αλλά σκόραρε πάνω από 90 εκ. δολάρια παγκοσμίως. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στις ταινίες Get Over It, Όμορφη/Τρέλα (Crazy/Beautiful) και The Cat's Meow.
Spider-Man και μετά
Το 2002 εμφανίστηκε στο Spider-Man, όπου υποδύθηκε την αγαπημένη του υπερήρωα, Μέρι Τζέιν Γουάτσον. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Σαμ Ράιμι και πρωταγωνιστούν οι Τόμπι Μαγκουάιρ και Τζέιμς Φράνκο. Το Spider-Man έγινε τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία με 822 εκατομμύρια εισπράξεις παγκοσμίως. Οι επόμενες ταινίες της ήταν το Η Εξιλέωση (Levity, 2003) με τους Χόλι Χάντερ και Μόργκαν Φρίμαν, Το Χαμόγελο της Μόνα Λίζα (2003) με την Τζούλια Ρόμπερτς και ο Β' ρόλος της στην μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού (2004), μαζί με τους Κέιτ Γουίνσλετ και Τζιμ Κάρεϊ.
Η επιτυχία του πρώτου Spider Man οδήγησε τη Ντανστ να επαναλάβει το ρόλο της στο Spider-Man 2 τo 2004. Όπως και η πρώτη ταινία, έτσι και η δεύτερη έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και οι εισπράξεις της άγγιξαν τα 783 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Το 2005, πρωταγωνίστησε μαζί με τον Ορλάντο Μπλουμ στο Elizabethtown σε σκηνοθεσία Κάμερον Κρόου. Η ταινία έλαβε κυρίως αρνητικές κριτικές και η πορεία της στο box ffice ήταν απογοητευτική. Ο επόμενος ρόλος της Ντανστ ήταν στην βιογραφική ταινία Μαρία Αντουανέτα, το 2006. Την ταινία σκηνοθέτησε η Σοφία Κόπολα και έλαβε κυρίως καλές κριτικές, ενώ οι εισπράξεις της έφτασαν τα 60 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
2011-σήμερα
Το Μάιο του 2011 η ταινία Melancholia, σε σκηνοθεσία Λαρς φον Τρίερ έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών. Για την ερμηνεία της η Ντανστ κέρδισε το βραβείο γυναικείου ρόλου. Η Ντανστ έχει εκφράσει ενδιαφέρον να υποδυθεί τη Ντέμπι Χάρι, τραγουδίστρια του αμερικανικού συγκροτήματος Blondie, στην βιογραφία που σκηνοθετήσει ο Μίτσελ Γκοντρί. Το 2012, πρωταγωνίστησε μαζί με τον Τζιμ Στάρτζες στην ταινία Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στην ταινία Στο Δρόμο των Σαμ Ράιλι και Γουόλτερ Σάλς και στο Bachelorette, σε παραγωγή των Γουίλ Φέρελ και Άνταμ Μακέι.
Προσωπική ζωή
Η Ντανστ δεν είναι παντρεμένη και δεν έχει ταυτιστεί με μια μακροχρόνια σχέση. Υπάρχουν αναφορές για σύντομες σχέσεις με το συγγραφέα Τζεφ Σμιντζ, τον ηθοποιό Τζέικ Τζίλενχαλ και τον τραγουδιστή του συγκροτήματος Razorlight, Τζόνι Μπόρελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές
Θευδέριχος Δ΄
Ο Θευδέριχος Δ΄, Theuderic, Theuderich, Theoderic, Theodoric, γαλλ. Thierry ΙV (712 - 737) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (721 - 737).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Δαγοβέρτου Γ΄ των Φράγκων, το όνομα της μητέρας του δεν αναφέρεται από τις πηγές της εποχής. Γεννήθηκε μετά το 711 και πριν το 715, που απεβίωσε ο πατέρας του. Τον διαδέχθηκε, αλλά το βασίλειο ελεγχόταν από τον Μαγιορδόμο Κάρολο Μαρτέλο, που κρατούσε τον Θευδέριχο Δ΄ περιορισμένο, πρώτα στο αββαείο τού Σελλ και μετά στον πύργο Τιερρύ. Όταν απεβίωσε, ο θρόνος των Φράγκων έμεινε κενός για επτά έτη, ώσπου ο Πεπίνος ο Βραχύς, γιος τού Καρόλου Μαρτέλου, κανόνισε τη διαδοχή: επόμενος βασιλιάς των Φράγκων έγινε ο Χιλδέριχος Γ΄, πιθανότατα ήταν γιος του Θευδέριχου Δ΄ αλλά αυτό παραμένει αβέβαιο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Κτήριο της Μητροπολιτικής Κυβέρνησης του Τόκυο
Το Κτήριο της Μητροπολιτικής Κυβέρνησης του Τόκυο (東京都庁舎), Tōkyō Tochōsha, αναφερόμενο συντομογραφικά ως Tochō 都庁) είναι ουρανοξύστης 48 ορόφων στο διαμέρισμα Σίντζουκου του Τόκιο. Στεγάζει τα γραφεία της Μητροπολιτικής Κυβέρνησης του Τόκυο, που διοικεί τόσο τα 23 Ειδικά Διαμερίσματα, όσο και τις πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά του υπόλοιπου νομαρχιακού διαμερίσματος του Τόκιο.
Ολοκληρώθηκε το 1991 με κόστος 157 δις ¥. Κατείχε τον τίτλο του ψηλότερου κτηρίου στο Τόκιο (243 μ.) έως την ολοκλήρωση του Midtown Tower το 2006.
Το κτήριο διαθέτει δύο χώρους παρατήρησης, με αναψυκτήρια και καταστήματα αναμνηστικών, που προσφέρουν πανοραμική θέα του Τόκυο. Η πρόσβαση είναι δωρεάν για πολίτες και τουρίστες.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Ουρανοξύστες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Τόκιο
Σαρλ Λουί Λ' Εριτιέ ντε Μπρυτέλ
Ο Σαρλ Λουί Λ' Εριτιέ ντε Μπρυτέλ (Charles Louis L'Héritier de Brutelle, 15 Ιουνίου 1746 – 18 Αυγούστου 1800) ήταν Γάλλος βοτανολόγος και δικαστικός. Καταγόταν από ανώτερη κοινωνική τάξη των Παρισίων, με διασυνδέσεις προς την βασιλική αυλή της Γαλλίας. Οι διασυνδέσεις αυτές του εξασφάλισαν τη θέση του επιθεωρητή ύδρευσης και δασών στην γαλλική πρωτεύουσα στην ηλικία των 26 ετών. Υπό τη θέση εκείνη, ο Λ' Εριτιέ διεξήγαγε διάφορες έρευνες σε γηγενή δέντρα και θάμνους, ενώ επίσης ασχολήθηκε με την εξωτική χλωρίδα.
Πεθαίνοντας άφησε ένα φυτολόγιο με γύρω στα 8.000 είδη και μία βοτανική βιβλιοθήκη.
Κατά την αναφορά στον βοτανολόγο, χρησιμοποιείται η συντομογραφία L'Herit..
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι βοτανολόγοι
Μαρκήσιος
thumb|160px|Χαλκογραφία του [[Βέντσλαους Χόλαρ|Βάτσλαβ Χόλαρ (1607–1677). Άνδρας με τον εθιμοτυπικό χιτώνα, κατά τη διάρκεια της τελετής προαγωγής του σε Μαρκήσιο]]
Ο μαρκήσιος (γαλλικά: marquis, αγγλικά: marquess, ελληνικά: Μαρκίων, θηλ: Μαρκησία) αρχικά αποτελούσε ανώτερο τίτλο τον οποίο λάμβαναν τιμητικά διοικητές παραμεθορίων περιοχών, που ήταν αντίστοιχος με τον ελληνικό (βυζαντινό) τίτλο του Κλεισουράρχη και εκείνου του «Ουτς-Μπέη» ή «Ούτσμπεη» στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αργότερα εξελίχθηκε σε καθαρά τιμητικό τίτλο ευγενείας.
Ο τίτλος αυτός εμφανίστηκε στην ιστορία κατά τον Μεσαίωνα, όταν δόθηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο τον Α΄ σε ευγενείς στους οποίους εμπιστεύονταν την ασφάλεια των συνοριακών επαρχιών. Αν και ο στρατιωτικός αυτός τίτλος ανάγεται οργανωτικά στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τον Μεσαίωνα αμέσως με τη Γερμανία υιοθετήθηκε απ΄ όλες τις τότε Ηγεμονίες - Βασίλεια της Ευρώπης, έτσι απαντάται αγγλικά και γαλλικά Μαρκίζ, ιταλικά Μαρκέζ και ισπανικά Μαρκές.
Ο αρχικός τίτλος σήμαινε κόμης των συνόρων, (γερμ. Markgraf). Καθένας Μαρκήσιος είχε τη δυνατότητα να συγκροτεί, να εξοπλίζει και να συντηρεί στρατό για την υπεράσπιση της Μαρκιωνίας του, και γι' αυτό οι Μαρκιωνίες (γερμ. Markgrafschaft), όπως ονομαζόταν οι υπ΄ αυτών επαρχίες, βρίσκονταν πάντα κοντά στα σύνορα, μεθόριες, εξ ου και ο παράλληλος τίτλος Grenzgraf (λατ. comes terminalis).
Στην τότε ηγεμονική εθιμοτυπία ο Μαρκήσιος ήταν ανώτερος του Κόμη και κατώτερος του Δούκα (γερμ. Herzog). Σημειώνεται ότι η ιεραρχία αυτή δεν παρέμενε σταθερή σε όλες τις τότε Ηγεμονίες, με συνέπεια ν΄ διαφοροποιείται ανάλογα με τη χώρα και την εποχή, π.χ. στη Γαλλία ήταν συνήθεια να αποκαλούν όλους τους ξένους ευγενείς με τον τίτλο marquis ή mon marquis.
Με τον καιρό όμως οι Μαρκήσιοι άρχισαν να διατηρούν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις τις οποίες χρησιμοποιούσαν ακόμα και σε εμπόλεμες καταστάσεις μεταξύ τους προκειμένου να συμπεριλάβουν περισσότερα εδάφη, ακόμα και σε βάρος της χώρας, με συνέπεια να μετατρέπονται σε δυνάστες των κατοίκων των περιοχών τους, που τις μετέτρεπαν σε φέουδα. Συνέπεια αυτού ήταν η τακτική σύγκρουσή τους με τους Βασιλείς. Με την κατάλυση όμως της φεουδαρχίας ο στρατιωτικός αυτός τίτλος απώλεσε κάθε δικαίωμα εδαφικής κυριότητας, παραμένοντας μόνο ως τίτλος τιμητικός, ιστορικής αναφοράς, με κληρονομικό χαρακτήρα κατ΄ αρρενογονία και μόνο κατά πρωτοτοκία. Δηλαδή δύο αδέλφια γόνοι Μαρκησίου δεν μπορούσαν να φέρουν τον αυτό τίτλο Μαρκιωνίας, αλλά μόνο ο πρωτότοκος.
Στη νεότερη εποχή επικράτησε η συνήθεια που έχει πλέον καταστεί έθιμο τόσο στην Αγγλία, όσο και τη Γαλλία να τιτλοφορούνται Μαρκήσιοι, ζώντων των γονέων τους, τα πρωτότοκα τέκνα των Δουκών.
Πιάτσα αλ Σέρκιο
Το Πιάτσα αλ Σέρκιο (ιταλικά: Piazza al Serchio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Πιετρασάντα
Το Πιετρασάντα (ιταλικά: Pietrasanta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Δάσκαλος του Θρύλου της Αγίας Ούρσουλας (Μπρυζ)
Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του Θρύλου της Αγίας Ούρσουλας (fl. 1470-1500) φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός ως δημιουργός του πολύπτυχου Ο Θρύλος της Αγίας Ούρσουλας (Χρόνινγκερ Μουζέουμ, Χρόνινγκεν) που παλαιότερα ανήκε στη γυναικεία μονή των «Μαύρων Αδελφών» στη Μπρυζ.
Το έργο του περιλαμβάνει θρησκευτικά έργα, εικόνες βωμού και δίπτυχα ή μεγαλύτερης κλίμακας πολύπτυχα, καθώς και ορισμένες προσωπογραφίες, μεταξύ των οποίων ένα πορτρέτο του Λουντοβίκο Πορτινάρι (Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια) που αποτελούσε πιθανότατα μέρος ενός δίπτυχου. Πολύ συχνό θέμα των θρησκευτικών του έργων είναι η Παρθένος με το θείο βρέφος, αρκετές φορές με διακοσμητικές μορφές αγγέλων. Ορισμένες από τις γνωστές συνθέσεις του είναι Η Παρθένος και το Βρέφος (1475-99, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη), το δίπτυχο Η Παρθένος με το θείο βρέφος και Τρεις δωρητές (1486, Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών, Αμβέρσα), Η Παρθένος και το θείο βρέφος (περ. 1480, Κέιμπριτζ Μασαχουσέτης, Μουσείο Φογκ), Η Παρθένος και το θείο βρέφος με δύο αγγέλους (περ. 1480, Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα, Μαδρίτη) και το τρίπτυχο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (περ. 1483, Μουσείο Τέχνης Ινδιανάπολης, ΗΠΑ). Σε αρκετές συνθέσεις του διακρίνονται στο βάθος τοπία της Μπρυζ.
Το ύφος του είναι εμφανώς επηρεασμένο από τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν και από το έργο του Χανς Μέμλινγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σπύρος Μοτσενίγος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Σπύρος Μοτσενίγος αναφέρονται τα εξής πρόσωπα:
Φραγκούδης
Το ελληνικό επώνυμο Φραγκούδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πιέβε Φοσάνα
Το Πιέβε Φοσάνα (ιταλικά: Pieve Fosciana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
24103 Ντεθουρύ
Ο Ντεθουρύ (Dethury) είναι ένας αστεροειδής στην Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,8. Aνακαλύφθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1999 από τον Αμερικανό αστρονόμο Charles W. Juels.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντεθουρί
Κρηνίτης Αροτράς
Ο Κρηνίτης (ή Κρινίτης) Αροτράς ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης που διετέλεσε αυτοκρατορικός πρωτοσπαθάριος και στρατηγός θεμάτων της Ελλάδας. Έμεινε γνωστός για την εκστρατεία του στην νότια Ελλάδα όταν οι Σλάβοι Μηλιγγοί και Εζερίτες εξεγέρθηκαν στην Πελοπόννησο. Ήταν γόνος της οικογένειας των Κρηνιτών, μιας αριστοκρατικής οικογένειας αρμενικής καταγωγής που βρισκόταν στο Βυζάντιο από τις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ. Ο Παναγιώτης Χαρανής τονίζει την Αρμενική του καταγωγή ωστόσο οι Αρμένιοι δεν αναγνωρίζονταν εύκολα στην Κωνσταντινούπολη, ο νεότερος ιστορικός Αντώνιος Καλδέλλης αμφισβητεί αυτή την άποψη.
Οι δύο φυλές είχαν εξεγερθεί στο παρελθόν (840-842) τους νίκησε ο στρατηγός Θεόκτιστος Βρυέννιος και υποχρέωσε τους Μηλιγγούς και τους Εζερίτες να πληρώσουν αντίστοιχα 60 και 300 χρυσά Σόλιδος. Αργότερα (920) ο στρατηγός Ιωάννης Πρωτεύων τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν στην εκστρατεία του στην Ιταλία όπου είχαν εξεγερθεί οι Λομβαρδοί αλλά εκείνοι αρνήθηκαν. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ γράφει στο έργο του Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν γράφει ότι κατά το 921 ή 922 (προηγούμενοι μελετητές χρονολογούν την ημερομηνία αυτή περίπου το 935) επί αυτοκρατορίας Ρωμανού Α´ του Λεκαπηνού ο Κρηνίτης κατείχε το αξίωμα του Πρωτοσπαθάριου. Μετά την Σλαβική ανταρσία διορίστηκε στρατηγός του Θέματος της Πελοποννήσου με εντολή να τους καταστείλει. Η εκστρατεία διήρκεσε από την άνοιξη μέχρι το Νοέμβριο του ιδίου έτους και σαν τιμωρία ανέβασε τον φόρο και στις δύο φυλές στα 600 Σόλιδος. Την διετία 922-923 ο Κρηνίτης μετακινήθηκε διοικητής στο γειτονικό Θέμα Ελλάδος, τον αντικατέστησε στην Πελοπόννησο ο Στρατηγός Βάρδας ο Πλατυπόδης. Ο νέος διοικητής προκάλεσε προστριβές με την τοπική αριστοκρατία, οι Σλάβοι βρήκαν την ευκαιρία να εξεγερθούν πάλι, πέτυχαν την ελάττωση του φόρου στο ήμισυ. Έχει εντοπιστεί από κάποιους με ένα άτομο με το ίδιο όνομα, που αναφέρεται στην αγιογραφία του Αγίου Λουκά Στειρίου, oι περισσότεροι μελετητές, ωστόσο, πιστεύουν ότι είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα. Μερικοί μελετητές επίσης, όπως ο Στήβεν Ράνσιμαν (Steven Runciman), τον ταυτίζουν με έναν Κρηνίτη, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Ρωμανό Α´ τον Λεκαπηνό στις διπλωματικές αποστολές στους Αρμένιους πρίγκιπες.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ελλάδος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Κρηνίτη
Πορκάρι
Το Πορκάρι (ιταλικά: Porcari) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ζάμπιας
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ζάμπιας (αγγλικά: Zambian Super League) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ζάμπιας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ζάμπιας.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζαμπια Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Ζάμπια
Τσαρλς Χόρτον Κούλεϊ
Ο Τσαρλς Χόρτον Κούλεϊ (αγγλικά: Charles Horton Cooley, Ανν Άρμπορ, Μίσιγκαν, 17 Αυγούστου 1864 - 8 Μαϊου 1929) ήταν Αμερικανός κοινωνιολόγος.
Ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά της Μαίρη Ελίζαμπεθ Χόρτον και του δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Μίσιγκαν Τόμας Μ. Κούλεϊ. Φοίτησε και αργότερα δίδαξε οικονομία και κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και όγδοος πρόεδρος της Αμερικανικής Κοινωνιολογικής Ένωσης. Είναι ίσως πιο γνωστός για την έννοιά του εικονικού (κατοπτρικού) εαυτού, δηλαδή της διαδικασίας μέσω της οποίας παίρνουμε με τη φαντασία μας τη θέση των άλλων και βλέπουμε τους εαυτούς μας όπως πιστεύουμε ότι μας βλέπουν εκείνοι.
Εκπαίδευση
Ο Κούλεϊ αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1887, και συνέχισε με κατάρτιση ενός έτους στον τομέα της μηχανολογίας στην ίδια σχολή. Το 1888 επέστρεψε για μεταπτυχιακό στην πολιτική οικονομία, με δευτερεύον αντικείμενο την κοινωνιολογία. Ξεκίνησε τη διδασκαλία στην οικονομία και κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο το φθινόπωρο του 1892. Το 1894 έλαβε το διδακτορικό του. Η διδακτορική διατριβή του ήταν η θεωρία των μεταφορών στα οικονομικά. Ξεκίνησε την διδασκαλία της κοινωνιολογίας από το ακαδημαϊκό έτος 1894-95.
Οικογένεια
Ο γάμος του Κούλεϊ το 1890 με την Έλσι Τζόουνς, κόρη καθηγητή ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, του έδωσε τη δυνατότητα να επικεντρωθεί πλήρως στο ακαδημαϊκό του έργο. Το ζευγάρι απέκτησε τρία παιδιά, ένα αγόρι και δύο κορίτσια, και έζησε ήσυχα σε ένα σπίτι κοντά στην πανεπιστημιούπολη. Τα παιδιά του Κούλεϊ ήταν ως ένα είδος "εσωτερικού εργαστηρίου" στη μελέτη του για τη γένεση και την ανάπτυξη του εαυτού. Έτσι, ακόμη και όταν δεν ασχολιόταν με την παρατήρηση του εαυτού, αλλά ήθελε να παρατηρεί τους άλλους, δεν χρειαζόταν να εγκαταλείψει τον κύκλο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί κοινωνιολόγοι
Ναυμαχία της Νάξου
Η ναυμαχία της Νάξου πραγματοποιήθηκε το 376 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους του Χαβρία και τους Σπαρτιάτες. Νικητές αναδείχθηκαν οι Αθηναίοι. Αποφασιστικής σημασίας ήταν η συμβολή του Φωκίωνα που διοικούσε την αριστερή πτέρυγα των Αθηναίων. Το 374 π.Χ., ένας άλλος κυβερνητής της Αθήνας, ο Τιμόθεος, κέρδισε τους Σπαρτιάτες στην Αλύσια, στη Δυτική Ελλάδα, σε μια ναυμαχία.
Ναξος Ναξος Ναξος Ναξου Ναυμαχια Ναξος 376 π.Χ.
Τζένι Κβαν
Μουσική
Η Τζένι Κβάν ήταν μέλος του μουσικού συγκροτήματος Nobody's Angel.
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Διδελφόμορφα
Η τάξη των διδελφόμορφων (Didelphimorphia) είναι αυτή των οπόσουμ του νοτίου ημισφαιρίου. Τα οπόσουμ πιθανώς διαχωρίστηκαν από τα πρωτόγονα Αμεριδέλφια της Νότιας Αμερικής του Κρητιδικού και του Κατώτερου Παλαιόκαινου. Τα διδελφόμορφα έχουν μία αδελφή ομάδα, τα Καινοληστόμορφα, ή οπόσουμ μυγαλές.
Τα διδελφόμορφα είναι μαρσιποφόρα μικρού ή μεσαίου αναστήματος. Είναι παμφάγα ημιδενδρόβια, με λίγες εξαιρέσεις. Τα περισσότερα μέλη αυτής της τάξεως έχουν μακρύ ρύγχος, στενό κρανίο, και προεξέχουσα οβελιαία ακρολοφία (= ένα μακρουλό οστέινο λοφίο στο κέντρο του κρανίου). Ο οδοντικός τύπος περιλαμβάνει 5 κοπτήρες (4 στην κάτω γνάθω), 1 κυνόδοντα, 3 προγομφίους και 4 γομφίους. Σύμφωνα με τα πρότυπα των θηλαστικών, είναι ένα πλήρες σαγόνι. οι κοπτήρες είναι πολύ μικροί,οι κυνόδοντες, μεγάλοι. Οι γομφίοι έχουν τρία φύματα.
Τα Διδελφόμορφα είναι πελματοβάμονα. Σπανιότερα,τα οπίσθια άκρα έχουν αντιτάξιμους αντίχειρες χωρίς νύχια. Τα νύχια είναι αλλιώς σπάνια στον κόσμο των ζώων αλλά συνηθισμένα στα πρωτεύοντα. Η ουρά τους, δεν τους επιτρέπει de να κρέμονται από τα κλαδιά. Το στομάχι είναι απλό, με ένα μικρό τυφλόν. Το αναπαραγωγικό σύστημα των οπόσουμ είναι πολύ απλό, με ένα μειωμένο μάρσιπο. Αυτό σημαίνει ότι τα έμβρυα γεννιούνται σε πολύ πρώιμο στάδιο. Τα θηλυκά είναι συνήθως μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Τα Διδελφόμορφα είναι ευκαιριακά παμφάγα με ευρεία διατροφή. Η λίγο εξειδικευμένη βιολογία τους, η λίγο αυστηρή διατροφή τους και η αναπαραγωγική τους στρατηγική έκαναν την επιτυχία τους στα διάφορα περιβάλλοντα που κατοίκησαν. Θα μπορούσαν κάλλιστα να εγκατασταθούν στην Βόρεια Αμερική. Αυτά τα οπόσουμ δεν μπορούν να κρέμονται στα κλαδιά με τις ουρές τους.
Ταξινόμηση
Τα μέλη αυτής της τάξεως είναι ταξινομημένα σε μία οικογένεια και ένα γένος incertae sedis :
Παραπομπές
*
Νικόλαος Λιανόπουλος
Ο Νικόλαος Λιανόπουλος (1886- 1974 ) ήταν πολλές φορές υπουργός εσωτερικών υπηρεσιακών κυβερνήσεων της Ελλάδας, πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Υπαλλήλων και ανώτατος υπάλληλος του υπουργείου εσωτερικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Κονίστρες Ευβοίας και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου υπήρξε και διδάκτωρ Το 1910 διορίστηκε στο υπουργείο εσωτερικών, στο οποίο ανήλθε μέχρι και την θέση του γενικού διευθυντή (1954). Το 1951 τοποθετήθηκε πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Υπαλλήλων.
Συμμετείχε σε τέσσερεις υπηρεσιακές κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1950 και 1960. Ειδικότερα διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στις υπηρεσιακές κυβερνήσεις Ιωάννου Θεοτόκη, Κωνσταντίνου Καραμανλή και Κωνσταντίνου Δόβα καθώς και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γεωργακόπουλου. Είχε συγγράψει έργα διοικητικού περιεχομένου.
Ήταν παντρεμένος και γιος του είναι ο Γεώργιος Λιανόπουλος, βουλευτής και υφυπουργός. Ένας δρόμος στις Κονίστρες φέρει το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Θεόδωρος Μερτικόπουλος
Ο Θεόδωρος Μερτικόπουλος (1895 – 11 Νοεμβρίου 1981) ήταν ανώτατος δημόσιος υπάλληλος.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, του οποίου μάλιστα διετέλεσε και γενικός διευθυντής. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Δόβα διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Ήταν υψηλόβαθμο μέλος της αδελφότητας θεολόγων "Ζωή" και ιδρυτικό μέλος του συλλόγου "Ελληνική Παιδεία". Στήριζε οικονομικά τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τον Πειραιώς Καλλίνικο και τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο πριν αρχίσουν να μισθοδοτούνται από την εκκλησία της Ελλάδος. Είχε αποκτήσει τεράστια περιουσία, για την οποία μετά τον θάνατό του προκλήθηκε δικαστική διαμάχη μεταξύ των συγγενών και των φερόμενων ως κληρονόμων του.
Απεβίωσε στο Κολωνάκι τον Νοέμβριο του 1981. Ο επικήδειος εκφωνήθηκε από τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Μερτικοπούλου (απεβίωσε το 2004 ) και δεν είχε παιδιά. Παιδιά της αδελφής της είναι η Ελένη Κούρκουλα και ο Δημήτρης Κούρκουλας, υφυπουργός Εξωτερικών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2013
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2013, γνωστό διεθνώς με την ονομασία EuroBasket Women 2013, ήταν η 34η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, με υπεύθυνο φορέα τη FIBA Europe. Το Δεκέμβριο του 2010 ορίστηκε ως διοργανώτρια χώρα η Γαλλία, η οποία στο παρελθόν είχε φιλοξενήσει το Πρωτάθλημα άλλες τρεις φορές.
Το τουρνουά διεξήχθη στο διάστημα 15-30 Ιουνίου 2013 και συμμετείχαν 16 χώρες, με την ομάδα της Ρωσίας να υπερασπίζεται τον τίτλο που κατέκτησε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 στην Πολωνία. Νικήτρια της διοργάνωσης ανεδείχθη η ομάδα της Ισπανίας, νικώντας στον τελικό την Γαλλική ομάδα με 70–69.
Συμμετέχοντες
Στην τελική φάση του θεσμού προκρίθηκαν απευθείας οι χώρες που κατέκτησαν τις πέντε πρώτες θέσεις του τελικού βαθμολογικού πίνακα στη Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας το 2011: Ρωσία, Τουρκία, Γαλλία, Τσεχία και Κροατία. Δικαίωμα συμμετοχής είχε επίσης η ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας, ως διοργανώτρια χώρα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2012.
Οι υπόλοιπες δέκα θέσεις καλύφθηκαν μέσω της διεξαγωγής προκριματικής φάσης. Η κλήρωση των προκριματικών πραγματοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2011 στο Μόναχο. Η προκριματική φάση διεξήχθη από τις 13 Ιουνίου ως τις 14 Ιουλίου 2012. Συγκεκριμένα, 25 εθνικές ομάδες συγκρότησαν 5 ομίλους των 5 ομάδων που αναμετρήθηκαν μεταξύ τους δύο φορές. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου έλαβαν το εισιτήριο για την τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος την επόμενη χρονιά.
Όμιλος Α
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην πόλη Βάννες.
Όμιλος Β
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην πόλη Βάννες.
Όμιλος Γ
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην πόλη Τρελάζε.
Όμιλος Δ
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην πόλη Τρελάζε.
Όμιλος Ε'
(Οι ομάδες μεταφέρουν και τα μεταξύ τους αποτελέσματα του 1ου γύρου)
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην Λιλ.
Όμιλος ΣΤ'
(Οι ομάδες μεταφέρουν και τα μεταξύ τους αποτελέσματα του 1ου γύρου)
Οι αγώνες διεξήχθησαν στην Λιλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 Γυναικων Ευρωπαικο Πρωταθλημα Καλαθοσφαιρισης Γυναικων 2013
Σαν Ρομάνο ιν Γκαρφανιάνα
Το Σαν Ρομάνο ιν Γκαρφανιάνα (ιταλικά: San Romano in Garfagnana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Επιφάνης
Ο Επιφάνης ήταν γνωστικός συγγραφέας, γιος του Καρποκράτη και έζησε τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν. Είναι από τους αρχαιότερους των γνωστικών του οποίου τα έργα έχουν σωθεί αποσπασματικά. Πέθανε μόλις σε ηλικία 17 ετών. Μετά το θάνατό του τιμήθηκε σα θεός στην Σάμη της Κεφαλονιάς, μας πληροφορεί ο Κλήμης Αλεξανδρείας, τόπο καταγωγής της μητέρας του Επιφάνη. Όπως όμως σχολιάζει ο καθηγητής Παναγιώτης Χρήστου, είναι πιθανότερο να μετέφεραν από την Αλεξάνδρεια στην Κεφαλονιά οπαδοί ή συγγενείς του Επιφάνους την εορτή των Βασιλειδιανών, τα Επιφάνεια δηλαδή το γενέθλιο βάπτισμα του Ιησού, η οποία εορταζόταν στις 5 Ιανουαρίου και η οποία συνέπιπτε με την εορτή προς τιμήν της γεννήσεως του Αιώνος από την Κόρη. Από παρεξήγηση και μόνο η εορτή των Επιφανείων ταυτίστηκε με εκείνη του Επιφάνους.
Η θεολογία του
Από τα αποσπάσματα των έργων του πληροφορούμεθα πως αντιλαμβανόταν τον Ιησού σα φυσικό υιό της Μαρίας και του Ιωσήφ, δικαιότερο από τους υπόλλοιπους ανθρώπους και απελευθερωμένο από τους αγγέλους που δημιούργησαν τον κόσμο και τον καταδυνάστευαν.
Συγγράμματα
Φέρεται ως συντάκτης συγγραμμάτων από τα οποία μνημονεύεται μόνο το Περί Δικαιοσύνης, το οποίο διασώζεται αποσπασματικά από τον Κλήμεντα τον Αλεξανδρέα
Πηγές
Επιφάνης (Γνωστικός)
Ζήνων ο Σιδώνιος
Ο Ζήνων της Σιδώνος (Σιδώνα, περ. 150 π.Χ. - Αθήνα, περ. 75 π.Χ) ήταν επικούρειος φιλόσοφος. Κείμενά του δεν έχουν διασωθεί, εκτός από ορισμένες επιτομές των διδασκαλιών του στα κείμενα του μαθητή του Φιλόδημου.
Ζωή
Ο Ζήνων γεννήθηκε στην πόλη της Σιδώνος στη Φοινίκη. Ήταν σύγχρονος του Κικέρωνα, ο οποίος έτυχε να τον ακούσει όταν βρέθηκε στην Αθήνα. Έχει χαρακτηριστεί ως ο «κορυφαίος επικούρειος» (coryphaeus epicureorum). Ο Κικέρων, στο Περί της Φύσεως των Θεών, αναφέρει ότι ο Ζήνων έδειχνε περιφρόνηση προς τους άλλους φιλοσόφους, φθάνοντας στο σημείο να αποκαλέσει τον Σωκράτη «ο παλιάτσος της Αττικής». Ήταν μαθητής του Απολλόδωρου, και χαρακτηρίστηκε τόσο από τον Κικέρωνα όσο και από τον Διογένη Λαέρτιο ως ακριβής και άμεμπτος στοχαστής.
Φιλοσοφία
Ο Ζήνων έκρινε ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται απόλυτα από την παρούσα απόλαυση και ευημερία, αλλά και από την εύλογη προσδοκία συνέχισης και εκτίμησης αυτών.
Όπως προαναφέρθηκε, κείμενα του Ζήνωνα δεν έχουν διασωθεί. Όμως, ανάμεσα στους παπύρους του Ηρακλείου Καμπανίας, από τη Βίλα των Παπύρων, βρέθηκε η Επιτομή της Συμπεριφοράς και του Χαρακτήρα από τις Διδασκαλίες του Ζήνωνα γραμμένη από τον μαθητή του Φιλόδημο. Περιέχει τα δοκίμια Περί Φρανκικής Κριτικής και Περί Θυμού.
Ο Ζήνων μελέτησε επίσης τη φιλοσοφία των μαθηματικών, βασιζόμενος στην παραγωγή όλων των γνώσεων από την εμπειρία του. Επέκρινε τον Ευκλείδη, επιδιώκοντας να αποδείξει ότι αφαιρέσεις από τις αρχές (ἀρχαί) της γεωμετρίας δεν είναι δυνατόν να αποδειχτούν από μόνες τους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φοίνικες
Ξενοφάνης
Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (570 π.Χ. – 480 π.Χ.) ήταν φιλόσοφος και ποιητής που γεννήθηκε στη μικρασιατική Κολοφώνα και έζησε σε διάφορα μέρη του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Η Ιστορία τον θυμάται για την κριτική που άσκησε στον θρησκευτικό ανθρωπομορφισμό, για την ώθηση, που έδωσε με τη σκέψη του στον μονοθεϊσμό και ορισμένες πρωτοποριακές ιδέες του σε τομείς της γνώσης. Πολλοί ύστεροι συγγραφείς, ίσως επηρεάστηκαν από δύο μικρούς χαρακτηρισμούς του Ξενοφάνη στον Πλάτωνα (Σοφιστής 242c-d) και τον Αριστοτέλη (Μετά τα φυσικά 986b18-27), που τον προσδιόριζαν ως ιδρυτή της ελεατικής φιλοσοφίας.
Η εικόνα
Στην πραγματικότητα, η εικόνα του Ξενοφάνη που προκύπτει από τα εναπομείναντα αποσπάσματα, μας παρουσιάζει έναν ταξιδευτή ραψωδό που αμφισβήτησε και άσκησε κριτική στις ποιητικές εικόνες των θεών και καθιέρωσε μια νέα σύλληψη για τη θεία φύση. Εκτός αυτού, όμως, ήταν σκεπτόμενος παρατηρητής της ανθρώπινης φύσης και εισηγητής μιας ειδικής μορφής έρευνας (ιστορίαι), την οποία υιοθέτησαν οι Μιλήσιοι φιλόσοφοι-επιστήμονες της εποχής του. Την ίδια στιγμή η δουλειά του ραψωδού τον κάνει κοινωνικό σύμβουλο των συμπολιτών του, τους οποίους παρότρυνε να σέβονται τη θεία φύση και να προστατεύουν την ευημερία της πόλης τους.
Ο Διογένης Λαέρτιος στο Βίοι Φιλοσόφων (Diels-Kranz, testimonium Α1) αναφέρει ότι Ξενοφάνης, γιος του Δέξιου, ή του Ορθομένη κατ’ άλλους, γεννήθηκε στη μικρή πόλη Κολοφώνα της Ιωνίας και έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια της 16ης Ολυμπιάδας (540-537 π.Χ.). Ο Λαέρτιος μας αφηγείται ότι ο Ξενοφάνης διώχθηκε από την πατρίδα του, όταν ο Μήδος εισέβαλε στην Ιωνία το 546/5 π.Χ. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί στην Κατάνη της Σικελίας, όπου ασχολήθηκε με τον Όμηρο και τον Ησίοδο. Εκεί έγραψε τα δικά του έργα και συνέθεσε τα δικά του ποιήματα για την ίδρυση του Κολοφώνα και της Ελέας. Μεταγενέστεροι συγγραφείς προσθέτουν ότι «έθαψε τους γιους του με τα ίδια του τα χέρια», πωλήθηκε ως σκλάβος, και απελευθερώθηκε σε μεγάλη ηλικία. Σύμφωνα με την αφήγηση του ίδιου περιπλανήθηκε στην ελληνική γη επί 67 ολόκληρα χρόνια, ξεκινώντας από την ηλικία των 25.
Στον Diels-Kranz υπάρχουν 45 αποσπάσματα της ποίησής του. Ένας αριθμός από τα «συμποτικά» του ποιήματα έφτασε ώς τις μέρες μας χάρη στον Αθήναιο, ενώ οι παρατηρήσεις του περί της φύσης του θείου αναφέρονται από τον Κλήμεντα, τον Σέξτο Εμπειρικό και από τον Σιμπλίκιο. Άλλα αποσπάσματα επιβιώνουν στον Διογένη Λαέρτιο και τον Αέτιο ή μέσα από τον σχολιασμό χειρογράφων διάφορων συγγραφέων, ακόμη και ως λήμματα σε πιο πρόσφατες ρητορικές περιλήψεις και λεξικά. Οι εβδομήντα τέσσερις επιλογές, από τις οποίες η πιο εκτενής είναι η ψευδο-αριστοτελική πραγματεία Περί Μελίσσου, Ξενοφάνους, Γοργίου συνθέτουν τη συλλογή των testimonia στη δήλωση του Διογένη Λαέρτιου ότι ο Ξενοφάνης "έγραψε σε επικό μέτρο, ελεγειακό και ιαμβικό". Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται σε διάφορες συνθέσεις του, τις οποίες ονομάζουν σιλλούς ή σάτιρες. Τρεις πρόσφατες πηγές αποδίδουν στον Ξενοφάνη ένα διδακτικό ποίημα με τίτλο Περί Φύσεως.
Απόσπασμα ποιήματος του Ξενοφάνη σώζεται στην Παλατινή Ανθολογία (VII 120).
Κριτική στη λαϊκή αντίληψη για τη θρησκεία
Ο Ξενοφάνης είναι αμφισβητίας. Αμφισβητεί τις ανθρωπομορφικές ιδιότητες, που αποδίδουν προγενέστεροί του συγγραφείς στους θεούς. Τούτο το κάνει όχι γιατί επιθυμεί να δει τον κόσμο με το μάτι του υλιστή, αλλά γιατί θεωρεί ότι η θεότητα δεν μπορεί να έχει σχέση με τις ιδιότητες που της αποδίδουν τόσο ο Όμηρος όσο και ο Ησίοδος. Η κριτική του στη λαϊκή θρησκεία γράφτηκε μάλλον στην Κατάνη και διασώθηκε στα αποσπάσματα B11 και B12, όπου περιγράφονται και επικρίνονται οι ιστορίες για τους Θεούς που αφηγούνται οι επικοί ποιητές. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος απέδωσαν στους θεούς όλα εκείνα που σχετίζονται με τις κατηγόριες και επικρίσεις μεταξύ των ανθρώπων: την κλοπή, τη μοιχεία και την αμοιβαία εξαπάτηση. (B11)
Στο απόσπασμα B15 προσθέτει και μια σατιρική νότα λέγοντας:
Η φύση της θεότητας και η επιστημονική έρευνα
Από όσα γνωρίζουμε, ο Ξενοφάνης ήταν ο πρώτος Έλληνας φιλόσοφος που άφησε πίσω του μια σύνθετη και συστηματική εν μέρει αφήγηση για τη φύση της θεότητας. Στην κριτική του Ομήρου και του Ησίοδου φαίνεται η θέση του απέναντι στο γεγονός ότι φαντάζονται τους θεούς με ανθρώπινη μορφή. Εκεί όμως που φαίνεται ξεκάθαρα η θέση του, ιδιαίτερα προωθημένη για την εποχή του, είναι ο χαρακτηρισμός της φύσης της θεότητας που γίνεται στα αποσπάσματα B 23-26 και κυρίως στο B 23:
Αν και τούτη η παρατήρηση αντιμετωπίζεται συχνά συχνά ως πρωτοποριακή έκφραση του μονοθεϊσμού, μάλλον ο Ξενοφάνης επεδίωξε να δώσει έμφαση όχι στον έναν Θεό αλλά μάλλον στον «ένα» μέγιστο Θεό, άποψη που συναντάμε και στην Ιλιάδα του Ομήρου. Αυτός ο ένας θεός είναι μέγιστος ως προς την τιμή και τη δύναμη. Το μεγαλείο της δύναμης εξηγεί στη συνέχεια τον χαρακτηρισμό του θείου ως διορατικού και συνειδητού σε όλα τα μέρη του (παντεπόπτης), δυνάμενου να τραντάξει όλη τη δημιουργία και μόνο με τη σκέψη του και ικανού να εκπληρώσει τα πάντα, παρόλο που το ίδιο παραμένει αμετακίνητο (ο τα πάντα πληρών της χριστιανικής θρησκείας). Ορισμένοι μεταγενέστεροι συγγραφείς αναφέρουν ότι ο Ξενοφάνης ταύτισε τον «ένα μέγιστο» θεό του με ολόκληρο τον φυσικό κόσμο, ο οποίος αναφέρεται συχνά ως «όλο» ή «όλα τα πράγματα». Τούτο με τη σειρά του οδήγησε σύγχρονους ερευνητές στην άποψη ότι ο Ξενοφάνης ήταν πανθεϊστής. Αλλά αυτή η ερμηνεία των απόψεων του φιλόσοφου-ποιητή φαίνεται ασυμβίβαστη με τον ισχυρισμό του ότι «ο θεός τραντάζει όλα τα πράγματα» και ότι «όλα τα πράγματα έρχονται από τη γη και στη γη καταλήγουν τελικά» (εις χουν απελεύσονται). Υπάρχει βέβαια και η άποψη που λέει ότι γενικά οι παρατηρήσεις του Ξενοφάνη για τη φύση της θεότητας ίσως διαβάζονται καλύτερα ως έκφραση μιας παραδοσιακής ελληνικής ευσέβειας, η οποία αναζητά την τελειότητα και τον υψηλότερο σεβασμό για τη θεϊκή οντότητα.
Όλα αυτά ερμηνεύονται καλύτερα, αν λάβουμε υπόψιν μας ότι ο Ξενοφάνης γνώριζε καλά τις διδασκαλίες των Μιλήσιων φιλοσόφων-επιστημόνων (του Θαλή, του Αναξίμανδρου και του Αναξιμένη) και επεδίωξε να τις βελτιώσει. Ενώ πολλές από τις λεπτομέρειες των επιστημονικών «απόψεών» του παραμένουν σκοτεινές, το εύρος και η εσωτερική συνοχή των ενδιαφερόντων του τον ανάγουν σε σημαντική μορφή για την ανάπτυξη της επιστημονικής θεωρίας των Ιώνων φιλοσόφων. Τόσο ο Στοβαίος, όσο και ο Ολυμπιόδωρος, θεωρούν πως είναι δική του η άποψη της γης ως αρχής ή «πρώτης αρχής» όλων των πραγμάτων. Σε αυτή την απόδοση ο Γαληνός προσθέτει και το «ύδωρ», καθώς στον Ξενοφάνη αποδίδεται ο ορισμός της ψυχής ως μείγματος γης και νερού. Εδώ ο φιλόσοφος ορίζει ως αρχή του κόσμου και ως αντανάκλαση αυτής της αρχής μέσα στην ανθρώπινη ψυχή δύο στοιχεία, που μπορούν να αναμειχθούν σε πολλές διαφορετικές ποσότητες, παράγοντας διαφορετικές ποιότητες μιγμάτων. Ο μέγιστος θεός του, η αντανάκλασή του στην ψυχή του ανθρώπινου γένους και η φυσική ύπαρξη, επίσης καμωμένη από γη και νερό, παράγουν μια τριπλή ενότητα -θεός, άνθρωπος, φυσικός κόσμος- ένα ολοκληρωμένο οικοδόμημα με εσωτερική συνοχή και αλληλοσυνδέσεις. Οι απόψεις του διαμορφώνουν έναν χάρτη, έναν οδοδείκτη, που μπορεί να οδηγήσει με ασφάλεια από το ανθρώπινο στο υπερανθρώπινο και τανάπαλιν. Από αυτή την άποψη θεωρούμενος, ο σεβασμός του Ξενοφάνη δεν κατευθύνεται μόνο στη θεότητα, αλλά σε όλη την εικόνα του δημιουργημένου κόσμου.