cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θηρασιά (νησί)
300px|δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Μανωλάς Θηρασίας|Μανωλάς, πρωτεύουσα του νησιού]] Η Θηρασία ή Θηρασιά είναι μικρό νησί του Αιγαίου Πελάγους και ανήκει στις Κυκλάδες. Μέχρι τη Μινωική έκρηξη των προϊστορικών χρόνων που δημιούργησε την καλδέρα, αποτελούσε κομμάτι της νήσου Στρογγύλης, της οποίας σήμερα συμπληρώνει το κυκλικό περίγραμμα μαζί με τα νησιά Θήρα (Σαντορίνη) και Ασπρονήσι, με τα οποία ανήκει στο ίδιο νησιωτικό σύμπλεγμα. Η Θηρασιά διαχωρίστηκε από τη Στρογγύλη κατά την καταστροφική έκρηξη του ηφαιστείου το 1600 π.Χ.
Βρίσκεται στα δυτικά της Σαντορίνης και απέχει περίπου ένα μίλι από το Αμμούδι της Οίας. Έχει έκταση 9,246 τ.χλμ. και πληθυσμό 319 κατοίκους κατά την απογραφή του 2011. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Θήρας. Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο Μανωλάς και λιμάνι του η Ρίβα.
Ονομασία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, το νησί πήρε το όνομά του από τη μικρότερη κόρη του βασιλιά Θήρα, τη Θηρασιά, στην οποία το είχε παραχωρήσει για να κτίσει ένα μεγαλοπρεπές ανάκτορο.
Ιστορία
Το νησί αποτελούσε μικρό τμήμα της δυτικής ακτής της προϊστορικής Στρογγύλης και θεωρείται πως αποκόπηκε και δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της μεγάλης έκρηξης του 1600 π.Χ.
Ο ιστορικός Πλίνιος αναφέρει ότι το 237 π.Χ. η Θηρασιά είχε αποσχισθεί από τη Θήρα μετά από σεισμό. Ο Πτολεμαίος αναφέρει ότι η Θηρασιά ήταν μια πόλη, στην οποία βρέθηκαν σημαντικά προϊστορικά λείψανα του κυκλαδικού πολιτισμού και ότι σε όλες τις ιστορικές εποχές ακολούθησε την τύχη της Θήρας. Το 1397, ο Δούκας της Νάξου, Φραντζέσκο Α΄ Κρίσπο, θεωρείται ότι την εκχώρησε στον γιο του Μάρκο Α΄ μαζί με την Ίο.
Κατά το 1866, τα ορυχεία σε Θηρασιά και Θήρα βρίσκονταν σε πλήρη λειτουργία καθώς γινόταν εξαγωγή θηραϊκής γης στην Αίγυπτο, όπου κατασκευαζόταν η Διώρυγα του Σουέζ. Μερικοί εργάτες, σκάβοντας τυχαία στο ορυχείο των Νικολάου Νομικού-Σπυρίδωνα Αλαφούζου, ανακάλυψαν λείψανα ενός αρχαίου κτιρίου, πήλινα αγγεία κι έναν ανθρώπινο σκελετό. Ο γιατρός και βουλευτής Νικόλαος Νομικός μαζί με τον Αλαφούζο φρόντισαν για την ανασκαφή του κτιρίου, ενώ σχετικά άρθρα δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες.
Λόγω της δράσης του ηφαιστείου την περίοδο 1866-1870, επιστήμονες από όλο τον κόσμο είχαν φτάσει στην περιοχή. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Γάλλος ηφαιστειολόγος Φερντινάν Φουκέ, ο οποίος το 1867 προχώρησε σε ανασκαφές στη Θηρασιά και μελέτησε τα λείψανα των οικοδομημάτων και τα διάφορα άλλα ευρήματα. Ο οικισμός στη Θηρασιά (στα ορυχεία Αλαφούζου, στο νότιο τμήμα του νησιού) χρονολογήθηκε στην Ύστερη εποχή του Χαλκού και τα ευρήματα αυτά έδωσαν το έναυσμα για τις ανασκαφές στο Ακρωτήρι και σε άλλα σημεία της Θήρας.
Παράλληλα, στη θέση Κοίμηση στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, ανακαλύφθηκε προΐστορικός οικισμός που χρονολογείται στην Πρώιμη και Μέση Εποχή του Χαλκού και προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για το σύμπλεγμα Θήρας- Θηρασιάς κατά τις πρώιμες φάσεις της Εποχής του Χαλκού.
Διοίκηση και πληθυσμός
Κατά το 1834, περίοδος ακμής του νησιού, η Θηρασιά υπήρξε αυτόνομος δήμος, με πληθυσμό 319 κατοίκους και έδρα το Πολίχνιον. Το 1912, συστάθηκε η Κοινότητα Θηρασιάς με έδρα τον οικισμό του Μανωλά, η οποία με διάφορες μεταβολές διατηρήθηκε έως το 1997. Εκείνη τη χρονιά, με το Σχέδιο Καποδίστριας, το Κοινοτικό Διαμέρισμα Θηρασιάς συνενώθηκε με το Κοινοτικό Διαμέρισμα Οίας και αποτέλεσαν την Κοινότητα Οίας.
Οι οικισμοί της Θηρασιάς (σε αγκύλη ο σημερινός αριθμός των κατοίκων) και η πορεία του πληθυσμού στο νησί από το 1834:
180px|right|thumb|Ο Άγιος Δημήτριος στο χωριό Ποταμός
Εκκλησιαστικά
Σήμερα, η Θηρασιά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας, Αμοργού και Νήσων και ειδικότερα στην αρχιερατική περιφέρεια Θήρας. Στο νησί έχουν χτιστεί συνολικά 21 εκκλησίες και μικρά ξωκλήσια.
Συγκοινωνία
300px|δεξιά|μικρογραφία|Εικόνα από τον Κόρφο Για να φτάσει κανείς στο νησί, μπορεί να χρησιμοποιήσει λάτζες που αναχωρούν από τον όρμο του Αμμουδιού στην Οία (απόσταση είκοσι λεπτών περίπου) ή με επιβατικό – οχηματαγωγό πλοίο από το λιμάνι του Αθηνιού που εκτελεί δρομολόγια για το λιμάνι της Ρίβας.
Πεζοπορικές διαδρομές
Ρίβα - Μανωλάς: Αποτελεί την πριν από σαράντα χρόνια σύνδεση της Ρίβας με τον Μανωλά και κινείται σε ομαλή ανοδική πορεία ανάμεσα σε ξερολιθιές.
Μανωλάς - Ποταμός - Αγριλιά - Μανωλάς: Κυκλική διαδρομή που συνδέει τον Μανωλά με τον οικισμό του Ποταμού και την ερειπωμένη Αγριλιά με τα υπόσκαφα.
Μανωλάς - Προφήτης Ηλίας - Κέρα - Μονή Παναγιάς (Μοναστήρι Κοίμησης της Θεοτόκου): Συνδέει τον Μανωλά με το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, τον ερειπωμένο οικισμό της Κεράς και που φθάνει στο μοναστήρι της Παναγίας που είναι κτισμένο επάνω στο ακρωτήρι της Τρυπητής στο νοτιότερο άκρο του Νησιού.
Κόρφος - Μανωλάς: Φαρδύ λιθόστρωτο μονοπάτι που συνδέει τον Μανωλά με το μικρό λιμάνι του Κόρφου.
Αγριλιά - Χριστός - Παλαιά ορυχεία: Τα παλιά ορυχεία αποτελούν το πιο σημαντικό αρχαιολογικό χώρο του νησιού.
μικρογραφία|κέντρο|upright=3.5|Ο Μανωλάς (στην κορυφή) και ο Κόρφος (επίνειο) συνδέονται με φιδωτό μονοπάτι
Πανηγύρια
160px|μικρογραφία|Η μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου
Τοπικά προϊόντα
Βασικά προϊόντα της Θηρασιάς είναι η φάβα, το «χλωρό» τυρί, οι ντομάτες, η άγρια κάπαρη και τα άγρια σπαράγγια, τα ξυλάγγουρα και τα στρογγυλά κολοκύθια. Επίσης, το συκαμνόγλυκο, ένα γλυκό του κουταλιού από μαύρα μούρα.
Ζαχάρ Αρκάς
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1793 στο Λιτόχωρο Πιερίας. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια και την εφηβεία στη Ρωσία. Το 1806 κατατάχθηκε εθελοντικά στο στόλο της Μαύρης Θάλασσας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1816 – απόφοιτος σχολής πλοηγών του Νικολάγιεβ. Το 1828 - 1829 - συμμετείχε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών και τη κατάληψη του φρουρίου Βάρνα. Το 1839 παραιτήθηκε από τη στρατιωτική θητεία για λόγους υγείας με τον βαθμό του υπολοχαγού. Το 1851 διορίστηκε διευθυντής της ναυτικής  βιβλιοθήκης  Σεβαστούπολης, με ανάκληση  στην ενεργό στρατιωτική υπηρεσία. Πριν την πολιορκία της Σεβαστούπολης την μετέφερε στην πόλη του Νικολάγιεφ. Έλαβε μέρος στην Άμυνα της Σεβαστούπολης κατά τον Πόλεμο της Κριμαίας, 1854-1855. Έζησε μέχρι το θάνατό του, 23 Μάρτη 1866, στο Νικολάγιεφ.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κύπελλο Ιντερτότο 1991
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1991 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 9 ομίλους των 4 ομάδων ο κάθε ένας και σε 1 όμιλο των 3 ομάδων. Σε δύο ομίλους ομάδες αποσύρθησαν από το τουρνουά πριν την ολοκλήρωση του.
Όμιλος 6
Η ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (1911-2004) αποσύρθηκε κατά τη διάρκεια του τουρνουά.
Όμιλος 9
Η ΦΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα αποσύρθηκε κατά τη διάρκεια του τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1991
Μαρία Σόκαλη
Η Μαρία - Σπυριδούλα Σόκαλη (γενν. 1944 ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών. Επίσης, έχει εργασθεί ως ραδιοφωνική παραγωγός. Στην προσωπική της ζωή υπήρξε δύο φορές παντρεμένη, δίχως να αποκτήσει παιδιά. Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Γιώργος Γ. Παπανδρέου από το 1997 έως το 2003.
Τηλεόραση
Η Μαρία Σόκαλη πήρε μέρος, μεταξύ άλλων, στα σίριαλ "Ταξίδι", "Ρομαντικές Ιστορίες - Επιστροφή", "Ξενοδοχείο" κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γιορτή του Πορτοκαλιού
Η Γιορτή του Πορτοκαλιού ήταν το πιο γνωστό πανηγύρι χαράς για μικρούς και μεγάλους που διεξαγόταν στην πόλη της Αμμοχώστου. Η Αμμόχωστος φημιζόταν για τα πορτοκάλια της, αφού γύρω από την πόλη απλώνονταν μεγάλα περιβόλια, πλούσια σε εσπεριδοειδή, γι’ αυτό άλλωστε ονόμαζεται ως η πόλη του Πορτοκαλιού. Κάθε Απρίλης ήταν η περίοδος που υπήρχαν πολλά πορτοκάλια, έτσι και πραγματοποιόταν εκείνη την περίοδο η γιορτή αυτή η οποία διαρκούσε 4 μέρες. Ταυτόχρονα, ολόκληρη η πόλη άλλαζε όψη, δημόσιοι χώροι στολίζονταν από αληθινά ή και ψεύτικα πορτοκάλια και πορτοκαλιές σημαίες. Σε αυτό το πανηγύρι χαράς γίνονταν διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Συγκεκριμένα, διεξάγονταν καλλιστεία όπου και αναδεικνυόταν η Βασίλισσα Πορτοκαλιά, γίνονταν παρελάσεις αρμάτων από πορτοκάλια και χοροί σε διάφορα ξενοδοχεία όπου χιλιάδες ντόπιοι και ξένοι παρακολουθούσαν με χαρά τη γιορτή του πορτοκαλιού.
Σύμφωνα με το βιβλίο «Η Ανόρθωση και η Αμμόχωστος», η πρώτη γιορτή πραγματοποιήθηκε στις 15 Ιανουαρίου το 1935. Είναι αφιερωμένη σε ολόκληρο το προσφυγικό κόσμο της Κύπρου αφού ανεξάρτητα καταγωγής όλοι οι πρόσφυγες βιώνουμε με την ίδια βασανιστική αγωνία την απελευθέρωση των τόπων μας μετά από 38 χρόνια. Η γιορτή αυτή διακόπηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω της τούρκικης εισβολής στον τόπο μας, οι οποίοι Τούρκοι ελέγχουν μέχρι σήμερα αρκετό μέρος της πόλης μας. Χάθηκαν διάφορες παραδόσεις όμως αυτή η συγκεκριμένη αναβιώθηκε μετά από 37 χρόνια από την Ανόρθωση Αμμοχώστου καθώς επίσης και τον Δήμο Αμμοχώστου. Ολοκληρώνοντας, όσοι βίωσαν παλαιότερα το πανηγύρι αυτό, τώρα που αναβιώθηκε εδώ και 2 χρόνια ξυπνούν στο μυαλό τους μνήμες συγκινητικές, μνήμες χαράς σε μια περίοδο πλήρης ελευθερίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αμμόχωστος Κατηγορία:Έθιμα
Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen
Λιμπρέτο
Τα λόγια της όπερας γράφτηκαν από τον Εμάνουελ Σικανέντερ, ο οποίος έγραψε και ολόκληρο τον Μαγικό Αυλό. Τα πρωτότυπα λόγια:
Der Hölle Rache kocht in meinem Herzen, Tod und Verzweiflung flammet um mich her! Fühlt nicht durch dich Sarastro Todesschmerzen, so bist du meine Tochter nimmermehr.
Verstoßen sei auf ewig, verlassen sei auf ewig, zertrümmert sei'n auf ewig alle Bande der Natur.
wenn nicht durch dich Sarastro wird erblassen! Hört, hört, hört, Rachegötter, hört, der Mutter Schwur!
Μουσική
Η άρια είναι γραμμένη σε Ρε ελάσσονα και αποδίδεται με φλάουτα, όμποε, φαγκότα, κόρνες και τρομπέτες. Επίσης, συνοδεύεται από τιμπάνια και έγχορδα. Η συγκεκριμένη άρια θεωρείται αρκετά απαιτητική καθώς η έκταση της τραγουδίστριας θα πρέπει να φτάνει από τη Φα4 έως και τη Φα6 και προϋποθέτει υψηλή τεστιτούρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ρε ελάσσονα Κατηγορία:Εκδίκηση στη μυθοπλασία Κατηγορία:Περιεχόμενα του Voyager Golden Record
Πετροβούνι Αχαΐας
Το Πετροβούνι είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κουνινάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά πρόσφατο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κουνινάς. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Κουνινάς.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Τσάρλι Γουάτς
Ο Τσάρλι Γουάτς (αγγλ. Charlie Watts, 2 Ιουνίου 1941 - 24 Αυγούστου 2021 ) ήταν Άγγλος μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του ροκ συγκροτήματος Rolling Stones, στους οποίους εντάχθηκε σε ηλικία 22 ετών και υπήρξε μόνιμο μέλος έκτοτε.
Βιογραφία
Ο Γουάτς γεννήθηκε στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ξεκίνησε να ακούει τζαζ μουσική από τα παιδικά του χρόνια, με κύριες επιρροές τους Μάιλς Ντέιβις και Τζον Κολτρέιν. Μετατρέποντας ένα μπάντζο σε ταμπούρο, έπαιξε για πρώτη φορά τύμπανα, ενώ στα δεκαέξι του χρόνια έφυγε από το σχολείο του και εγγράφηκε στο σχολείο τεχνών του Χάροου.
Το 1960, ξεκίνησε να εργάζεται σε διαφημιστική εταιρεία του Λονδίνου, ενώ εξέδωσε και το παιδικό βιβλίο "Ode to a High-Flying Bird", το οποίο αναφερόταν στον τζαζ μουσικό Τσάρλι Πάρκερ. Παράλληλα, έπαιζε τύμπανα για τους Alexis Korner's Blues Incorporated, όπου συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Μπράιαν Τζόουνς, ο Μικ Τζάγκερ και ο Έρικ Κλάπτον. Μη θέλοντας όμως να παραιτηθεί από την καθημερινή του εργασία, αποχώρησε από το συγκρότημα.
left|thumb|180px|Ο Γουάτς το 1965l Ο Γουάτς εντάχθηκε στους Rolling Stones τον Ιανουάριο του 1963, χωρίς να αντιμετωπίσει με ιδιαίτερη σοβαρότητα το συγκρότημα, αλλά άλλαξε γνώμη όταν το σινγκλ "It's All Over Now" έφθασε στην τρίτη θέση των βρετανικών τσαρτ το 1964. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Σίρλεϊ Ανν Σέπαρντ και τέσσερα χρόνια αργότερα γεννήθηκε η κόρη του, Σεραφίνα.
Από τη δεκαετία του '80, ο Γουάτς ασχολήθηκε με την πρώτη του μουσική αγάπη, την τζαζ, σχηματίζοντας διάφορες μπάντες, συμπεριλαμβανομένης και μίας ορχήστρας 32 ατόμων με την ονομασία Charlie Watts Orchestra. Την ίδια περίοδο, συμμετείχε στους Rocket 88 μαζί με τον Ίαν Στιούαρτ.
Μετά το 2010, ηχογραφεί και παίζει ζωντανά με τους A B C & D of Boogie Woogie, μία σουίνγκ μπάντα, ενώ το 2016 ανακοινώθηκε η επιστροφή των Rolling Stones στην δισκογραφία μετά από έντεκα χρόνια, με το μπλουζ άλμπουμ "Blue & Lonesome".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Γιόρντι Ντέκερς
Ο Γιόρντι Ντέκερς (ολλανδικά:) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 20 Ιουνίου 1989 στο Αλμέρε της Ολλανδίας και αγωνίζεται στην Εξέλσιορ Ρότερνταμ.
Καριέρα
Ο Ντέκερς ξεκίνησε την καριέρα του από την Άλκμααρ το 2008. Όμως δεν έκανε ντεμπούτο λόφω ενός τραυματισμού στο γόνατο. Την επόμενη σεζόν πήγε σαν δανεικός στην Τελστάρ. Εκεί έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 20 Νοεμβρίου 2009. Συνολικά αγωνίστηκε σε 2 αγώνες.
Στις 31 Ιανουαρίου 2011, την τελευταία μέρα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, ο ΑΦΚ Άγιαξ ανακοίνωσε τον Ντέκερς, ως αντικαταστάτη του Κένετθ Φερμίρ. Όμως δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου από τον προπονητή.
Αφού δεν είχε χρόνο συμμετοχής ούτε στον Άγιαξ, ο Ντέκερς πήρε μεταγραφή στην Εξέλσιορ. Έγινε γρήγορα βασικός, ενώ σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 22 Φεβρουαρίου 2013 με αντίπαλο τη ΦΚ Ντόρντρεχτ.
Επαρχία Τουπκαραγκάν
Η επαρχία Τουπκαραγκάν (Түпқараған ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Μανγκιστάου στο νοτιοδυτικο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι η πόλη του Φορτ-Σεβτσένκο. Πληθυσμός: 22,835 (εκτίμηση) ; 20,544 (απογραφή 2009)  ; 14,225 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Τουπκαραγκαν
Δημογραφική μεταβατικότητα
Η Δημογραφική μεταβατικότητα - ΔΜ, (Demographic transition - DT ή DTM), αποτελεί μία δημογραφική θεωρία συσχετισμού της αυξομείωσης ενός πληθυσμού με την βιομηχανοποίηση και την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Η θεωρία αυτή ως μοντέλο, αναπτύχθηκε το 1929 από τον Αμερικανό δημογράφο Γουόρεν Τόμσον (1887 -1973) βασιζόμενος σε δημογραφικές έρευνες του εγγύς παρελθόντος, των δύο τελευταίων αιώνων. Αν και η θεωρία αυτή είχε πολλούς υποστηρικτές εντούτοις σήμερα αμφισβητείται κατά το μεγαλύτερο μέρος της.
Περίληψη της θεωρίας
Κατά τη θεωρία (μοντέλο) της ΔΜ τα ποσοστά γεννήσεων και θανάτων ενός πληθυσμού σχετίζονται άμεσα από το στάδιο της βιομηχανοποίησης και της οικονομικής ανάπτυξης. Καθώς βιομηχανοποιείται ένα έθνος (χώρα), ο πληθυσμός περνά από μια σειρά μεταβολών, αρχίζοντας από τη μείωση της θνησιμότητας (βρεφών και ενηλίκων) που αργότερα ακολουθείται από περιορισμό των γεννήσεων. Το δε χρονικό διάστημα μεταξύ της μείωσης των θανάτων και των γεννήσεων δημιουργεί, ως είναι φυσικό, μια ταχεία ανάπτυξη του πληθυσμού, που παρατηρείται στα αναπτυσσόμενα έθνη. Στα δε ανεπτυγμένα έθνη τα ποσοστά γεννήσεων και θανάτων φέρονται να εξισώνονται δημιουργώντας έτσι μια σταθερή πληθυσμιακή δομή.
Ριζό Πέλλας
Το Ριζό είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Ριζό βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας δυτικά του ποταμού Μογλενίτσα (ή Αλμωπαίος), βορειοανατολικά του όρους Βέρμιο σε υψόμετρο 50 μέτρα. Απέχει περίπου 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Σκύδρα (έδρα του δήμου), 16 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Νάουσα και 89 χλμ. Δ. από τη Θεσσαλονίκη (μέσω Αλεξάνδρειας). Μέσα από το χωριό περνάει η επαρχιακή οδός Βέροιας - Σκύδρας, νοτιοδυτικά είναι το Λουτροχώρι ενώ νότια η Πετραία και το Πλεύρωμα.
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, με την παλιά του ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας, ως Ρίζοβον το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κάμενικ (σημερινή Πετριά). Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Ριζό και το 1929 με το ΦΕΚ 424Α - 02/12/1929 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Ριζού η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκύδρας του Δήμου Σκύδρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 1.012 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Λιποχωρι Λιποχωρι
Ντιάνα Νταμράου
Η Ντιάνα Νταμράου (γερμανικά: Diana Damrau, 31 Μαΐου 1971) είναι Γερμανίδα σοπράνο της όπερας, η οποία είναι Κammersängerin της Βαυαρικής Κρατικής Όπερας. Γεννημένη στο Γκένσπουργκ, ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές της στο Hochschule für Musik Würzburg. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της ανέπτυξε οίδημα στις φωνητικές χορδές της. Μετά από πολλές γνωματεύσεις ιατρών, τελικά αποφάσισε να αποφύγει την εγχείρηση και ακολούθησε εναλλακτικούς τρόπους θεραπείας.
Οι πρώτες της εμφανίσεις στην όπερα έγινε στο Εθνικό Θέατρο του Μάνχεϊμ και της Όπερας της Φρανκφούρτης. Έκτοτε, απέκτησε διεθνή φήμη κι έχει εμφανιστεί στην Κρατική όπερα της Βιέννης και στην Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης, μεταξύ άλλων. Ένας από τους πιο γνωστούς της ρόλους στην όπερα είναι ως η Βασίλισσα της Νύχτας του Μαγικού Αυλού, του Μότσαρτ. Είναι παντρεμένη με τον Γάλλο βαρύτονο Νικολά Τεστέ κι έχουν δύο παιδιά.
Η Νταμράου έχει ένα πολύ μεγάλο ρεπερτόριο, ενώ παραστάσεις της έχουν ηχογραφηθεί και βιντεοσκοπηθεί. Είναι μία πολυβραβευμένη σοπράνο, με τις βραβεύσεις να ξεκινούν από το 1999, όταν έλαβε βραβείο στον 7ο Διεθνή Διαγωνισμό στο Μότσαρτ. Έκτοτε έλαβε κι άλλα βραβεία και τιμές, όπως το 2014, που ονομάστηκε Τραγουδίστρια της Χρονιάς στα Διεθνή Βραβεία Όπερας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές όπερας
Dalma Garden Mall
Το Dalma Garden Mall (αρμενικά: Դալմա Գարդեն Մոլ) είναι εμπορικό κέντρο στην πρωτεύουσα της Αρμενίας, Γερεβάν. Βρίσκεται κοντά στον λόφο Τσιτσερνακαμπέρντ και είναι το πρώτο χρονολογικά εμπορικό κέντρο της χώρας.
Περιγραφή
Τα πρώτα σχέδια για το εμπορικό κέντρο εκπονήθηκαν το 2009, ενώ τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 2012, παρουσία του τότε προέδρου της Αρμενίας, Σερζ Σαρκισιάν. Οι εργασίες κατασκευής πραγματοποιήθηκαν από τον όμιλο Tashir Group, ιδιοκτησίας του Ρωσοαρμένιου επιχειρηματία Σαμβέλ Καραπετιάν.
Οι χώροι του Dalma Garden Mall διαθέτουν κινηματογραφικές αίθουσες, σούπερ μάρκετ, επιχειρήσεις μαζικής εστίασης, χώρο στάθμευσης, καθώς και πολυκαταστήματα γνωστών εταιρειών ένδυσης και αξεσουάρ (όπως Zara, Bershka, Pull&Bear, GAP, Levi's, Armani κ.ά.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπορικά κέντρα Κατηγορία:Γερεβάν
Χέρμαν Φίνστερλιν
Ο Χέρμαν Φίνστερλιν (Hermann Finsterlin, 18 Αυγούστου του 1887 - 16 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν οραματιστής αρχιτέκτονας, ζωγράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος και συνθέτης. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη γερμανική εξπρεσιονιστική αρχιτεκτονική στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά λόγω της σκληρής οικονομικής κρίσης δεν πραγματοποιήθηκε κανένα από τα έργα του. Μέχρι το 1922, ο Φίνστερλιν είχε αποσυρθεί από τον κύκλο των εξπρεσιονιστών αρχιτεκτόνων, καθώς κατευθυνόταν προς τη Νέα Αντικειμενικότητα (Neue Sachlichkeit), μετακόμισε στη Στουτγκάρδη για να επικεντρωθεί στη ζωγραφική και το γράψιμο.
Ζωή
Σπούδασε φυσικές επιστήμες και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, αλλά τελικά επαναπροσανατόλισε τις σπουδές του στη ζωγραφική. Το 1919, οι αρχιτέκτονες της ομάδας "Εργατικό Συμβούλιο για την Τέχνη" ("Arbeitsrat fur Kunst", με ιδρυτικά μέλη Μπρούνο Ταούτ, Βάλτερ Γκρόπιους και Behne), διοργάνωσαν ένα διαγωνισμό καλώντας καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τα "ιδανικά έργα". Ανοίγοντας την "Έκθεση για άγνωστους αρχιτέκτονες", ο Φίνστερλιν άρχισε τη σχέση του με τους εξπρεσιονιστές αρχιτέκτονες. Η ομάδα αυτή ,από ομοϊδεάτες καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες, νιώθοντας κάπως απομονωμένη για τις απόψεις της, αναγκάστηκε να σταματήσει τις δραστηριότητες του Εργατικού Συμβουλίου για την Τέχνη και να διοχετεύσει τη δράση της σε μια σειρά γραμμάτων που έγιναν γνωστά ως "Η Γυάλινη Αλυσίδα" ("Die Gläserne Kette"). Στην ομάδα αυτή εκτός από τον Φίνστερλιν συμπεριλαμβάνονται οι Bruno και Max Taut, Walter Gropius, Hans Hansen, και Hans Scharoun.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του Εξπρεσιονισμού
Γαϊδουρονήσι Αιτωλοακαρνανίας
Το Γαϊδουρονήσι είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησάκι στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου κοντά στις Βρωμαλυκές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Αυτοκράτορας Άι των Χαν
Ο αυτοκράτορας Αϊτί των Χαν (汉哀帝, 27 π.Χ. - 15 Αυγούστου 1 π.Χ.) ήταν Κινέζος αυτοκράτορας της Δυναστείας των Χαν που βασίλευσε για έξι χρόνια (7-1 π.Χ.), διαδεχόμενος τον αυτοκράτορα Τσεν (Cheng) ο οποίος ήταν άτεκνος. Πέθανε το 1 π.Χ., σε ηλικία 26 ετών από ασθένεια. Τον διαδέχτηκε ο αυτοκράτορας Πίνγκτι (1 π.Χ.-6).
Ανέλαβε τη θέση του αυτοκράτορα αρκετά νέος. Αρχικά υπήρχαν σημαντικές ελπίδες για αυτόν, ότι θα ήταν καλύτερος από τους προκατόχους του γιατί ήταν έξυπνος και ικανός, αλλά τελικά ο κόσμος ήταν δυσαρεστημένος. Ο αυτοκράτορας Άι ελεγχόταν από τη γιαγιά του, Βασιλομήτορα Φου και τον εραστή του Ντον Σιαν (Dong Xian).
Είναι γνωστός ως ο πιο διαχυτικός ομοφυλόφιλος αυτοκράτορας της δυναστείας των Χαν. Ο αυτοκράτορας Άι και ο Ντον Σιαν είναι γνωστοί στην Κίνα ως οι πρωταγωνιστές της σκηνής που οδήγησε στην έκφραση ντουανσιού ζι πι (duanxiu zhi pi 斷袖之癖), που σημαίνει κυριολεκτικά «πάθος του κομμένου μανικιού» και αναφέρεται στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Ένα απόγευμα, ενώ κοιμόντουσαν μαζί, ο αυτοκράτορας Αι ξύπνησε αλλά το μανίκι του βρισκόταν κάτω από το κεφάλι του εραστή του. Μη θέλοντας να ενοχλήσει τον Ντον Σιαν, έκοψε το μανίκι του, για να τον αφήσει να συνεχίσει ανενόχλητος τον ύπνο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Αβραάμ
μικρογραφία Ο Αβραάμ (εβρ. אַבְרָהָם) ήταν πατριάρχης του έθνους Ισραήλ και των Αράβων. Θεωρείται πως ήταν πρόγονος του Ιωσήφ. (Ματ. 1:1-16· Λου. 3:23-38)
Ο μεγάλος πατριάρχης της εβραϊκής φυλής που απ' αυτόν αρχίζει η ιστορία του Ισραήλ αλλά και της αραβικής (Γένεση 25,12-18. Α' Παραλειπομένων 1,28-31),γεννήθηκε στην πόλη Ουρ της Χαλδαίας και ήταν γιος του ειδωλολάτρη Θάρα. Παίρνοντας σύζυγο την ετεροθαλή αδελφή του Σάρα, μαζί με τον πατέρα του και τον ανιψιό του Λωτ έφυγε από τη Χαλδαία και πήγε στη Χαρράν, όπου έζησε για πολύ καιρό και όπου πέθανε ο πατέρας του. Τότε, υπακούοντας στην εντολή του Θεού, πήγε στη χώρα Χαναάν, παίρνοντας μαζί του τη γυναίκα του Σάρρα, τον Λωτ και όλα του τα υπάρχοντα και τα κοπάδια των ζώων που είχε. Και εκεί για πρώτη φορά πήρε από τον Θεό την υπόσχεση ότι θα κάνει αυτόν και τον λαό του ισχυρό και ένδοξο και θα τον τιμούν όλες οι φυλές της γης.
Απόσπασμα από την Παλαιά Διαθήκη
Αλλά, όταν κάποτε έπεσε μεγάλη πείνα στη Χαναάν, ο Αβραάμ μαζί με τη Σάρα κατέφυγαν στην Αίγυπτο, όπου και παρουσίασε τη γυναίκα του σαν αδελφή του.
Η ομορφιά της Σάρας τόσο πολύ γοήτεψε τους άρχοντες της Αιγύπτου, που την πήραν στα ανάκτορα του Φαραώ, προσφέροντας πλούσια δώρα στον Αβραάμ.
Αλλά κάποια νύχτα, ο Φαραώ είδε ένα όνειρο που τον ανάγκασε να δώσει πίσω τη Σάρα στον Αβραάμ και να τους διατάξει να φύγουν από την Αίγυπτο.
Αλλά ο Θεός δεν άργησε να ανανεώσει την υπόσχεσή του. Έτσι στα 100 του χρόνια ο Αβραάμ, σύμφωνα με τη διαταγή του Θεού άλλαξε το όνομά του, από "Άβραμ" που λεγόταν και σήμαινε "ο υψηλός ή υπέροχος πατέρας", σε "Αβραάμ" που σημαίνει "ο πατέρας μας ο υπέροχος", δηλαδή ο γενάρχης και πατέρας των εθνών.
Ο Θεός είπε στον Αβραάμ, που ήταν τότε 100 χρονών, ότι θα αποκτήσει παιδί, πράγμα που έκανε την Σάρα να γελάσει δύσπιστα, όταν το άκουσε.
Αυτό το γέλιο έγινε αιτία να δοθεί, στο παιδί που γεννήθηκε λίγο αργότερα, το όνομα Ισαάκ, που σημαίνει στα εβραϊκά "γελώ".
Για να δοκιμάσει ο Θεός την πίστη του Αβραάμ τον διέταξε να σφάξει το παιδί του και να του το προσφέρει θυσία. Αλλά την τελευταία στιγμή άγγελος Κυρίου συγκράτησε το χέρι του Αβραάμ και τον διέταξε να σφάξει και να θυσιάσει ένα κριάρι.
Πέθανε σε ηλικία 175 χρονών και θάφτηκε κοντά στη Σάρα.
Τον Αβραάμ τον αποκάλεσαν "φίλο του Θεού" και "πατριάρχη" και θεωρείται όχι μόνο σαν πατέρας πολλών λαών αλλά και σαν προφήτης και ιδρυτής θρησκείας που περιέλαβε στους κόλπους της όλους σχεδόν τους λαούς της γης.
Το συγκινητικό επεισόδιο της Παλαιάς Διαθήκης, που ο πατριάρχης των λαών επιχείρησε να σφάξει το παιδί του και να το προσφέρει θυσία στο Θεό, για να δείξει τη μεγάλη του πίστη, έγινε πηγή έμπνευσης πολλών μεγάλων καλλιτεχνών, ιδιαίτερα στην εποχή της Αναγέννησης.
"Θυσία του Αβραάμ" είναι ένα κρητικό δράμα, έμμετρο που γράφτηκε περίπου στον 16ο αιώνα και που ο συγγραφέας του είναι άγνωστος. Ίσως το έχει γράψει ο Βιτσέντζος Κορνάρος που έγραψε τον "Ερωτόκριτο", αλλά δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι γι' αυτό.
Γένεση: Κεφ.12 Η πρόσκληση του Θεού,, Κεφ.14 Συνάντηση με τον Μελχισεδέκ, κεφ.17 η Διαθήκη, Κεφ.22 Η θυσία του Ισαάκ Κεφ.25/8 Ο θάνατός του.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Αβραάμ Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ
Επαρχία Μουναΐλι
Η Επαρχία Μουναΐλι (Мұнайлы ауданы) είναι επαρχία της Περιφέρειας Μανγκιστάου στο νοτιοδυτικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της περιοχής είναι το σέλο (χωριό) του Μανγκιστάου. Πληθυσμός: 112.201 (εκτίμηση 2013) 74.294 (απογραφή 2009) 13.300 (απογραφή 1999). Ακόμη, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί έντονα τα τελευταία χρόνια.
Παραπομπές
Μουναιλι
Δήμος Κουλούκωνα
Ο Δήμος Κουλούκωνα ήταν δήμος του νομού Ρεθύμνου που συστάθηκε με το πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Μυλοποτάμου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού και είχε ως έδρα του το Γαράζο. Επρόκειτο για ημιορειμό δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είχε συνολικά 6.676 κατοίκους και έκταση 137.787 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 17 δημοτικά διαμερίσματα:
Δημήτριος Ορεινός
Ο Δημήτριος Ορεινός ήταν δήμαρχος Αιγίου και βουλευτής Αιγιαλείας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του πρόκριτου Κωνσταντίνου Ιωάννου του Χιλίαρχου
Αν και δεν είχε προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως, παρ'όλα αυτά κατόρθωσε να εκλεγεί δύο φορές δήμαρχος Αιγίου (1841-1845 και 1849-1853). Επίσης χρημάτισε επί σειρά ετών βουλευτής Αιγιαλείας (1844-1858). Απεβίωσε εν ενεργεία βουλευτής το Νοέμβριο του 1858.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου Κατηγορία:Βουλευτές Αιγιαλείας
Ιωάννης Βικέλας
Ο Ιωάννης Βικέλας γεννήθηκε στο Παρίσι το 1931. Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Ε.Μ.Π. απ’ όπου αποφοίτησε το 1955. Στα πενήντα περίπου χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας έχει μελετήσει και επιβλέψει πάνω από 800 έργα: πολεοδομικά σύνολα, συγκροτήματα διαμερισμάτων, συγκροτήματα κατοικιών, επαύλεις, κτήρια γραφείων, υπουργεία, δημαρχεία, βιβλιοθήκες, εκπαιδευτικά ιδρύματα, νοσοκομεία, βιομηχανικά κτήρια, έργα ναοδομίας, μουσεία, περίπτερα εκθέσεων, καταστήματα και τράπεζες, εμπορικά κέντρα, κινηματογραφικές αίθουσες, αεροδρόμια, εργοστάσια, δημόσιους σταθμούς αυτοκινήτων, διαμορφώσεις υπαίθριων χώρων και πλατείες, ταφικά μνημεία. Ασχολήθηκε επίσης με αποκαταστάσεις και ανακαινίσεις ιστορικών κτηρίων και μελέτησε τα περισσότερα ψηλά κτήρια (Πύργους) στην Αθήνα.
Κυριότερα τού έργα είναι τα εξής:
Αχμενταμπάντ
Το Αχμενταμπάντ (αγγλικά: Ahmedabad) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρώην πρωτεύουσα της πολιτείας Γκουτζαράτ, Ινδία. Είναι διοικητική έδρα της περιοχής Αχμενταμπάντ και δικαστική έδρα της πολιτείας, καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο της Γκουτζαράτ βρίσκεται στην πόλη. Στην απογραφή του 2011 είχε 5.570.585 και η μητροπολιτική περιοχή έχει περίπου 6,3 εκατομμύρια κατοίκους. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη στην Ινδία και έβδομη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή. Το Αχμενταμπάντ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σαμπαρμάτι, περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα Γκαντινάγκαρ.
Ιστορία
Αν και η πόλη ενσωματώθηκε στην προεδρία της Βομβάης κατά την διάρκεια της Αγγλοκρατίας, παρέμεινε μια από τις σημαντικότερες πόλεις στο Γκουτζαράτ. Στην πόλη δημιουργήθηκε μια ακμάζουσα υφαντουργία που έδωσε στο Αχμενταμπάντ το παρατσούκλι «Μάντσεστερ της Ανατολής». Η πόλη ήταν το προπύργιο του αγώνα για την απελευθέρωση της Ινδίας κατά τον πρώτο μισό του 20ού αιώνα και κέντρο πολλών κινημάτων για ανυπακοή και προαγωγή των δικαιωμάτων των πολιτών, των εργατών και των αγροτών.
Γενικά
Η πόλη έχει μεγάλους πληθυσμούς Ινδουιστών, Μουσουλμάνων και Ζαϊνιστών και αυτοί οι πολιτισμοί είναι που δίνουν ζωή στη πόλη μετά τα θρησκευτικά φεστιβάλ και την κουζίνα. Το κρίκετ είναι δημοφιλές άθλημα στην πόλη, όπου βρίσκεται το γήπεδο Σαρντάρ Πάτελ, με χωρητικότητα 54.000 θεατών. Το 2012, η Times της Ινδίας επέλεξαν το Αχμενταμπάντ ως την καλύτερη πόλη για να ζεις στην Ινδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Γκουτζαράτ
Αυτοκράτορας Σάοντι των Χαν
Ο αυτοκράτορας Σάοντι των Χαν (202-180 π.Χ) ή Λιου Γκονγκ (劉恭) ήταν κινέζος αυτοκράτορας της δυναστείας των Χαν την περίοδο 188-180 π.Χ. Διαδέχτηκε τον πατέρα του Χούιτι σε ηλικία 14 ετών το 188 π.Χ, και πέθανε σε ηλικία 22 ετών το 180 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι αυτοκράτορες
Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς
Ο (Γ)Ερμάκ Τιμοφέγεβιτς (Ерма́к Тимофе́евич, γεν. μεταξύ 1532-1542 - 5-6 Αυγούστου 1585) ήταν ένας Κοζάκος Αταμάν και σήμερα ήρωας στη ρωσικά λαογραφία και μύθους. Κατά τη βασιλεία του Τσάρου Ιβάν,του Τρομερού, ο Γερμάκ ξεκίνησε τη ρωσική κατάκτηση της Σιβηρίας.
Το ενδιαφέρον της Ρωσίας για το εμπόριο γούνας τροφοδότησαν την επιθυμία τους να επεκταθούν ανατολικά στη Σιβηρία. Το ταταρικό Χανάτο του Καζάν ιδρύθηκε ως η καλύτερη είσοδος στη Σιβηρία. Το 1552, ο εκσυγχρονισμένος στρατός του Ιβάν του Τρομερού ανέτρεψε το χανάτο. Μετά την κατάληψη του Καζάν, ο τσάρος στράφηκε στην ισχυρή και εύπορη οικογένεια εμπόρων Στρογκάνοφ για να ηγηθεί της ανατολικής επέκτασης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1570, οι Στρογκάνοφ στρατολόγησαν Κοζάκους μαχητές για να εισβάλουν στην Ασία για λογαριασμό του τσάρου. Αυτοί οι Κοζάκοι εξέλεξαν τον Γερμάκ ως αρχηγό των ενόπλων δυνάμεών τους και το 1582 ο Γερμάκ ξεκίνησε με στρατό του 840 για να επιτεθεί στο Χανάτο της Σιβηρίας.
Στις 26 Οκτωβρίου 1582, ο Γερμάκ και οι στρατιώτες του ανέτρεψαν την ταταρική αυτοκρατορία του Κουτσούμ Χαν στο Κασλίκ σε μια μάχη, που σηματοδότησε την κατάκτηση της Σιβηρίας. Ο Γερμάκ παρέμεινε στη Σιβηρία και συνέχισε τον αγώνα του εναντίον των Τατάρων μέχρι το 1584, όταν μια επιδρομή, που οργάνωσε ο Κουτσούμ Χαν, του έστησε ενέδρα και σκοτώθηκε ο ίδιος και η ομάδα του.
Πιο συγκεκριμένα στοιχεία της ζωής του Γερμάκ, όπως η εμφάνισή του, το ιστορικό και οι ημερομηνίες των γεγονότων, παραμένουν σημεία διαμάχης για τους ιστορικούς, επειδή τα κείμενα, που τεκμηριώνουν τη ζωή του, δεν είναι αξιόπιστα. Ωστόσο, η ζωή και οι κατακτήσεις του είχαν βαθιά επίδραση στις σχέσεις της Σιβηρίας, πυροδοτώντας το ρωσικό ενδιαφέρον για την περιοχή και την καθιέρωση του Βασιλείου της Ρωσίας ως επιθετική αυτοκρατορική δύναμη ανατολικά των Ουραλίων.
Αυθεντικότητα
δεξιά|μικρογραφία|374x374εσ| Φανταστικό πορτρέτο από τα τέλη του 18ου αιώνα Υπάρχουν λιγότερες πληροφορίες για τον Γερμάκ από τους περισσότερους αξιοσημείωτους εξερευνητές και ιστορικά πρόσωπα. Πολλά από αυτά που γνωρίζουμε για τον Γερμάκ προέρχονται από τη λαογραφία και τους θρύλους. Δεν υπάρχουν σύγχρονες περιγραφές του Γερμάκ και όλες οι βιογραφίες είναι απλώς εκτιμήσεις. Ένα από τα σιβηρικά χρονικά, το Χρονικό Ρεμέζοφ, γραμμένο πάνω από εκατό χρόνια μετά το θάνατο του Γερμάκ, τον περιγράφει με "πλακουτσωτό πρόσωπο, μαύρη γενειάδα και σγουρά μαλλιά, μεσαίου ύψους, αλλά με φαρδιές πλάτες και κορμοστασιά", αλλά ακόμη και αυτή η λεπτομερής περιγραφή δεν είναι αξιόπιστη, επειδή ο αφηγητής δεν είχε δει ποτέ τον Γερμάκ.
Εκτός από τα άγνωστα φυσικά του χαρακτηριστικά, οι λεπτομέρειες της ζωής του Γερμάκ και οι συνθήκες, που οδήγησαν στην επιδρομή του στη Σιβηρία, είναι ασαφείς. Ο Ρώσος συγγραφέας Βαλεντίν Ρασπούτιν λυπάται για την έλλειψη πληροφοριών, που έχουμε για τον Γερμάκ, λαμβάνοντας υπόψη το τεράστιο εύρος των συνεισφορών του στη ρωσική κοινωνία. Η γνώση μας για την ανατροφή και τα ταξίδια του Γερμάκ είναι ελάχιστη σε σύγκριση με εκείνη άλλων γνωστών εξερευνητών όπως ο Χριστόφορος Κολόμβος. Οι ιστορικοί αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, όταν προσπαθούν να συνενώσουν τις ιδιαιτερότητες της ζωής του Γερμάκ, επειδή οι δύο βασικές, πρωταρχικές πηγές για αυτόν μπορεί να είναι είτε προκατειλημμένες ή ανακριβείς. Αυτές οι πηγές είναι το Χρονικό Στρογκάνοφ, ένα άλλο από τα σιβηρικά χρονικά, και το Σινόντικ. Το Χρονικό Στρογκάνοφ γράφτηκε κατόπιν παραγγελίας από την ίδια την οικογένεια Στρογκάνοφ, επομένως υπερτονίζει τη συμμετοχή της οικογένειας στην κατάκτηση της Σιβηρίας. Το Σινόντικ είναι μια αφήγηση της εκστρατείας του Γερμάκ, που γράφτηκε σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του, από τον αρχιεπίσκοπο του Τομπόλσκ Κυπριανό. Το κείμενο διαμορφώθηκε με βάση την προφορική παράδοση και τις αναμνήσεις της αποστολής του, αλλά σχεδόν σίγουρα επηρεάστηκε από την επιθυμία του αρχιεπισκόπου να αγιοποιήσει τον Γερμάκ. Ο συνδυασμός των ξεχασμένων λεπτομερειών με την πάροδο του χρόνου και ο εξωραϊσμός ή η παράλειψη γεγονότων για να γίνει αποδεκτός ο Γερμάκ ως άγιος υποδηλώνει ότι το Σινοντίκ θα μπορούσε να περιέχει λάθη. Αν και ο Κυπριανός απέτυχε να αγιοποιήσει τον Γερμάκ, κατέβαλε προσπάθεια να απαθανατίσει τον πολεμιστή.
Αυτά τα έγγραφα, μαζί με διάφορα άλλα που χρονολογούν τις αποστολές του Γερμάκ, είναι γεμάτα με αντιφάσεις, που καθιστούν δυσδιάκριτη την αλήθεια για τη ζωή του πολεμιστή. Αυτές οι αφηγήσεις, μαζί με τη λαογραφία και τους θρύλους, είναι η βάση της ιστορικής γνώσης. Ως εκ τούτου, είναι ευρέως αποδεκτές και θεωρείται ότι αντικατοπτρίζουν την αλήθεια.
Ο Γερμάκ περιγράφεται συνήθως ως βάναυσος, πονηρός και τολμηρός. Του άρεσε επίσης να περιγράφει τον εαυτό του ως "εμείς" αντί για "εγώ". Ωστόσο, αυτές οι περιγραφές μπορεί να αποδοθούν στα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά ενός Κοζάκου. Σύμφωνα με τον Ρασπούτιν: "Ο όρος Κοζάκος [στα ρωσικά καζάκ] είναι μια ταταρική λέξη, που μεταφράζεται ως τολμηρός, με ισχυρό πνεύμα, κάποιος που έχει κόψει τους δεσμούς με την κοινωνική του τάξη." Σε επίσημα έγγραφα, οι Κοζάκοι αναφέρονται ως "περιπλανώμενοι, κλέφτες, ληστές, αποστάτες και φυγόδικοι χωρικοί".
Οι Κοζάκοι εμφανίστηκαν πριν από την ύπαρξη της Ρωσίας και αναφέρονται για πρώτη φορά από έναν βυζαντινό αυτοκράτορα τον 3ο αιώνα. Αν και οι οικισμοί των Κοζάκων είχαν ηγέτες, τους αταμάνους, και νόμους, οι έποικοι δεν έδιναν αναφορά ούτε στον τσάρο ούτε σε κανένα άλλο χανάτο. Μόνο μετά τον 16ο αιώνα οι Κοζάκοι έχτισαν στενή σχέση με τον Ρώσο τσάρο. Ο Γερμάκ, η ενσάρκωση της κοζάκικης ελεύθερης θέλησης, γενναιότητας και βαρβαρότητας, έγινε διάσημος για τα κατορθώματά του στο Βόλγα.
Καταγωγή
Ο πολεμιστής Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς γεννήθηκε δίπλα στον ποταμό Τσουσοβάγια στις ανατολικές παρυφές των γειτονικών μοσχοβίτικων εδαφών. Οι μόνες πληροφορίες για την ανατροφή του Γερμάκ προέρχονται από το Χρονικό Τσερεπάνοφ, το οποίο δεν δημοσιεύθηκε ποτέ πλήρως, αλλά το 1894 ο ιστορικός Αλεξάντρ Ντμιτριέγιεφ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα αντιπροσωπεύει ένα αντίγραφο ή παράφραση ενός αυθεντικού εγγράφου του 17ου αιώνα. Σύμφωνα με το απόσπασμα του χρονικού "Περί του Γερμάκ και του τόπου γέννησής του", ο παππούς του, Αφονάσιι Γκριγκοργιέβιτς Αλένιν, ήρθε από το Σούζνταλ, βορειοανατολικά της Μόσχας. Για να ξεφύγει από τη φτώχεια, μετακόμισε νότια στο Βλαντίμιρ, στα δάση Μουρόμ. Εκεί τον συνέλαβε ο βοεβόδας, επειδή έδειχνε τον δρόμο σε αδίστακτους ληστές, που τον είχαν προσλάβει. Ο γιος του και πατέρας του Γερμάκ, Τιμοφέι, μετεγκαταστάθηκε στα εδάφη Στρογκάνοφ στον Τσουσοβάγια για να κερδίσει χρήματα. Εκεί εικάζεται και η γενέτειρα του Βασίλι Τιμοφέιβιτς Αλένιν, αργότερα γνωστού ως "Γερμάκ"
Ασχολίες
Ο Γερμάκ εργάστηκε στον ποταμίσιο στόλο των Στρογκάνοφ ως αχθοφόρος και ναυτικός, που μετέφερε αλάτι κατά μήκος των ποταμών Κάμα και Βόλγα. Έχοντας κουραστεί από αυτό, έφτιαξε μια συμμορία, εγκατέλειψε την εργασία του και έγινε πειρατής στα ποτάμια. Τότε απέκτησε και το παρατσούκλι Γερμάκ.
Πριν από τις κατακτήσεις του στη Σιβηρία, η εμπειρία μάχης του Γερμάκ συνίστατο στο να ηγείται ένα αποσπάσμα Κοζάκων για τον τσάρο στον Λιβονιανό Πόλεμο του 1558-83 και να λεηλατεί εμπορικά πλοία. Βάσει θρύλων και λαϊκών τραγουδιών, ο Γερμάκ είχε εμπλακεί σε ληστείες και λεηλασίες στο Βόλγα με τον Χετμάνο Ιβάν Κόλζο και τέσσερις άλλους Κοζάκους ηγέτες. Ήταν χαρακτηριστικό των Κοζάκων να ασχολούνται με την πειρατεία στη Θάλασσα του Αζόφ ή στην Κασπία και να ληστεύουν διάφορους απεσταλμένους και Ρώσους ή Πέρσες εμπόρους. Αν και ληστής, ο Γερμάκ κέρδισε φήμη ως επιφανής και πιστός Ρώσος μαχητής. Μέσω της εμπειρίας του στον Λιβονιανό Πόλεμο, έμαθε πολεμικές τακτικές και ξεπέρασε άλλους χετμάνους σε δεξιότητες.
Το πλαίσιο των κατακτήσεων
μικρογραφία|300x300εσ| Αγγελιοφόροι από τον Γερμάκ μπροστά στον Ιβάν τον Τρομερό. Στα τέλη της δεκαετίας του 1500, πριν από τις αποστολές του Γερμάκ, οι Ρώσοι προσπάθησαν να ωθήσουν προς τα ανατολικά προς τη Σιβηρία αναζητώντας γούνες. Υπό τον Μέγα Ιβάν, οι Ρώσοι μπήκαν στη βορειοδυτική Σιβηρία, αλλά "η προσέγγιση της Σιβηρίας από αυτή την κατεύθυνση αποδείχθηκε πολύ επίπονη και δύσκολη". Οι Ρώσοι αποφάσισαν ότι μια νότια διαδρομή μέσω του ταταρικού χανάτου του Καζάν θα τους επέτρεπε να διεισδύσουν πιο εύκολα στη Σιβηρία, αλλά το Καζάν θα έπρεπε πρώτα να ανατραπεί. Ο πρώτος ξένος στόχος του Ιβάν του Τρομερού, όταν ανέβηκε στην εξουσία, ήταν να πάρει τον Καζάν. Ο εκσυγχρονισμένος στρατός του αποδείχτηκε επιτυχής στις αρχές Οκτωβρίου 1552 και ο Ιβάν προχώρησε στο άνοιγμα της Ανατολής σε επιχειρηματίες Ρώσους, όπως οι Στρογκάνοφ. Ο Ανικέι Στρογκάνοφ χρησιμοποίησε το πρώην χανάτο του Καζάν ως είσοδο στη Σιβηρία και ίδρυσε μια ιδιωτική αυτοκρατορία στη νοτιοδυτική γωνία της Σιβηρίας.
Μετά τη ρωσική κατάκτηση υπό τον Ιβάν τον Τρομερό, το ταταρικό Χανάτο του Καζάν έγινε η ρωσική επαρχία Περμ. Ο Ιβάν ο Τρομερός είχε τεράστια εμπιστοσύνη στην επιχειρηματική ικανότητα της οικογένειας Στρογκάνοφ και τους έδωσε την επαρχία Περμ ως οικονομική επένδυση, που σίγουρα θα ωφελούσε τη Ρωσία στο μέλλον. Ο τσάρος έδωσε επίσης στους Στρογκάνοφ άδεια να επεκταθούν στα εδάφη κατά μήκος των ποταμών Τομπόλ και Ιρτίς, που ανήκαν στον μουσουλμάνο ηγέτη Κουτσούμ Χαν. Οι Στρογκάνοφ προχώρησαν σε εκστρατείες ανατολικά προς μη ρωσικά εδάφη. Έφτασαν στο χανάτι της Σιβηρίας, αδελφό κράτος του πρώην χανάτου του Καζάν, επειδή διατηρούσε τον έλεγχο της γούνας στα δυτικά της Σιβηρίας.
Κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης του Καζάν στη δεκαετία του 1540 και του 1550, το χανάτο της Σιβηρίας είχε υποστεί δικές του συγκρούσεις με αντίπαλες φυλές. Βρισκόταν σε επισφαλές έδαφος μέχρι την άνοδο του Κουτσούμ Χαν, απόγονου του φημισμένου Τζένγκις Χαν, το 1560. Ο Κουτσούμ Χαν δημιούργησε συμμάχους μεταξύ των γειτόνων του και των Τάταρων της Κριμαίας, προκειμένου να αποτρέψει την επέκταση των Στρογκάνοφ στα Ουράλια.
Τον Ιούλιο του 1572, ο Κουτσούμ ξεκίνησε την πρώτη του επιδρομή στους οικισμούς των Στρογκάνοφ, με αποτέλεσμα σχεδόν εκατό θανάτους. Το 1573, ο ταταρικός στρατός επεκτάθηκε και άλλαξε ηγεσία. Ο ανιψιός του Κουτσούμ, Μαχμέτ-Κουλ, ανέλαβε τον έλεγχο. Οι Στρογκάνοφ συνειδητοποίησαν ότι δεν θα μπορούσαν πλέον να περιμένουν από τους εποίκους τους να παραμείνουν στα εδάφη γύρω από την Περμ, εάν πολεμούσαν μόνο μια αμυντική μάχη. Ο τσάρος παραχώρησε στην οικογένεια Στρογκάνοφ άδεια να εισβάλει στην Ασία. Ωστόσο, ο τσάρος άλλαξε σύντομα γνώμη και είπε στους Στρογκάνοφ να αποσυρθούν από τη Σιβηρία, φοβούμενοι ότι η Ρωσία δεν είχε τους πόρους ή το ανθρώπινο δυναμικό για να ανατρέψει την αυτοκρατορία του Κουτσούμ Χαν.
Οι Στρογκάνοφ αποφάσισαν να αγνοήσουν τις διαταγές του τσάρου και, στα τέλη της δεκαετίας του 1570, οι εγγονοί του Ανικέι Στρογκάνοφ, Νικίτα και Μαξίμ, στρατολόγησαν Κοζάκους μαχητές για να διεξάγουν πόλεμο για λογαριασμό τους. Επέλεξαν τον Γερμάκ Τιμοφέγεβιτς ως αρχηγό των κοζακικών ταξιαρχιών.
Σύμφωνα με το Χρονικό Στρογκάνοφ, στις 6 Απριλίου 1579, αφού άκουσαν για την "τόλμη και γενναιότητα" του Γερμάκ και των συντρόφων του, οι Στρογκάνοφ έστειλαν επιστολή στους άνδρες ζητώντας τους να έρθουν στα προγονικά τους κτήματα στον ποταμό Τσουσοβάγια καλώντας τους να πολεμήσουν τους Τατάρους στο όνομα του τσάρου.
Δεδομένου ότι ο Γερμάκ ήταν ο πιο επιφανής από τους νεοσύλλεκτους, έγινε ο καπετάνιος (αταμάν) της "κατάκτησης της Σιβηρίας". Ωστόσο, παραμένει το ερώτημα κατά πόσον ο Γερμάκ, στην πραγματικότητα, αποφάσισε να πολεμήσει τον πόλεμο από μόνος του χωρίς να επηρεάζεται από τους Στρογκάνοφ. Αυτό το ερώτημα προέκυψε λόγω της ασυμφωνίας μεταξύ των αφηγήσεων του Χρονικού Στρογκάνοφ και ενός άλλου σιβηρικού χρονικού, του Χρονικού Γεσίποφ, το οποίο δεν αναφέρει καν την οικογένεια των Στρογκάνοφ. Ίσως οι Στρογκάνοφ να διηγούνται την ιστορία με τρόπο, που να εμπνέει το ρωσικό λαό να αισθάνεται εξίσου υποχρεωμένος σε αυτούς όσο και στον Γερμάκ για την κατάκτηση της Σιβηρίας. Οι ιστορικοί είναι διχασμένοι σε αυτό το θέμα: μερικοί πιστεύουν ότι οι Στρογκάνοφ ήταν πίσω από την εκστρατεία του Γερμάκ και άλλοι πίστευαν ότι δεν έπαιξαν κανένα ρόλο σε αυτήν.
Κατάκτηση της Σιβηρίας
Ο Γερμάκ στρατολογήθηκε επίσημα από τους Στρογκάνοφ την άνοιξη του 1582. Η αποστολή του ήταν "να κατακτήσει ντε φάκτο την χώρα κατά μήκος του Τομπόλ και του Ιρτίς, που ήταν ήδη ντε γιούρε στην κατοχή των Στρογκάνοφ από τον Τσάρο το 1574". Ο απώτερος στόχος των Στρογκάνοφ ήταν να ανοίξει ένα νότιο πέρασμα προς την Μανγκαζέγια για πρόσβαση στις γούνες. Το Χανάτο της Σιβηρίας εμπόδιζε το δρόμο από τα Ουράλια προς την Μανγκαζέγια. Μετά την ανατροπή του χανάτου, ο τελικός προορισμός του ταξιδιού των οκτώ χιλιάδων χιλιομέτρων του Γερμάκ ήταν ο Βερίγγειος πορθμός. Ο Γερμάκ ηγήθηκε ενός μικρού στρατού 840 ανδρών, αποτελούμενου από 540 δικούς του και 300 από τους Στρογκάνοφ. Ο στρατός του αποτελούνταν από "Ρώσους, Τάταρους, Λιθουανούς και Γερμανούς".
Ο Νικίτα και ο Μαξίμ Στρογκάνοφ ξόδεψαν είκοσι χιλιάδες ρούβλια για να εξοπλίσουν τον στρατό με τα καλύτερα διαθέσιμα όπλα. Αυτό ήταν ιδιαίτερα προς όφελός τους, επειδή οι Τάταροι αντίπαλοι δεν είχαν βιομηχανικά όπλα.
Ο Γερμάκ ξεκίνησε για πρώτη φορά το ταξίδι του στη Σιβηρία από ένα παραμεθόριο φρούριο στο Περμ στον ποταμό Τσουσόβαγια την 1η Σεπτεμβρίου 1582 ,,αν και άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι μπορεί να ξεκίνησε την εκστρατεία του το 1579 ή το 1581. Καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού τους, αντιμετώπισαν αντίσταση από τους γηγενείς συμμάχους του Κουτσούμ Χαν, αλλά οι ψηλές πλευρές των σκαφών τους λειτουργούσαν ως ασπίδες. Κατά τη διέλευση των Ουραλίων, οι Κοζάκοι έπρεπε να μεταφέρουν τα υπάρχοντά τους στην πλάτη, επειδή δεν είχαν άλογα.
Μετά από δύο μήνες, ο στρατός του Γερμάκ διέσχισε τελικά τα Ουράλια. Ακολούθησαν τον ποταμό Τουρά και βρέθηκαν στα περίχωρα της αυτοκρατορίας του Κουτσούμ Χαν. Σύντομα έφτασαν στην πρωτεύουσα του βασιλείου, Κασλίκ. Στις 23 Οκτωβρίου 1582, ο στρατός του Γερμάκ πολέμησε τη μάχη του ακρωτηρίου Τσουβάς. Το πεζικό του Γερμάκ μπλόκαρε το πέρασμα των Τατάρων με μαζικά πυρά, ο Μαχμέτ-Κουλ τραυματίστηκε και οι Τάταροι δεν κατάφεραν να προκαλέσουν ούτε ένα θύμα στις ρωσικές δυνάμεις. Ο Γερμάκ κατάφερε να καταλάβει το Κασλίκ και η μάχη σηματοδότησε την "κατάκτηση της Σιβηρίας". Το Χρονικό Στρογκάνοφ παρέχει μια περιγραφή της αντίδρασης του Κουτσούμ Χαν στην κατάκτηση του Κασλίκ και την επιτυχία του Γερμάκ:
Ενώ ο Γερμάκ κατάφερε να πάρει το Κασλίκ, η μάχη μείωσε τη δύναμη των Κοζάκων σε 500 άντρες. Ο Γερμάκ αντιμετώπιζε επίσης πρόβλημα εφοδιασμού. Ενώ ο στρατός είχε βρει θησαυρούς όπως γούνα, μετάξι και χρυσό στην πόλη, δεν είχε μείνει τροφή ή προμήθειες. Οι κάτοικοι είχαν επίσης φύγει από την πόλη. Ωστόσο, τέσσερις ημέρες αφότου ο Γερμάκ κατέλαβε την πόλη, οι άνθρωποι επέστρεψαν και ο Γερμάκ σύντομα έκανε φιλία με τους Οστιάκ. Οι Οστιάκ δήλωσαν επίσημα την πίστη τους στον Γερμάκ στις 30 Οκτωβρίου, συμπληρώνοντας τη δέσμευσή τους με προσφορές φαγητού στην πόλη. αριστερά|μικρογραφία|585x585εσ| Βασίλι Σουρίκοφ, "Η κατάκτηση της Σιβηρίας από τον Γερμάκ" Οι προμήθειες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς και οι Κοζάκοι σύντομα βγήκαν στην έρημο για ψάρεμα και κυνήγι. Παρόλο που ο Γερμάκ είχε νικήσει τους Τατάρους, συνέχισαν να παρενοχλούν τους Κοζάκους, εμποδίζοντας τον Γερμάκ να αποκτήσει πλήρη έλεγχο στην περιοχή. Οι Τατάροι χτύπησαν αποφασιστικά στις 20 Δεκεμβρίου, όταν ανακαλύφθηκε και σκοτώθηκε μια ομάδα 20 Κοζάκων. Ο Γερμάκ ανακάλυψε ότι ο Μαχμέτ-Κουλ είχε αναρρώσει από την προηγούμενη μάχη τους και ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία των Κοζάκων. Ο Γερμάκ έπειτα μπήκε σε μάχη με τον Μαχμέτ-Κουλ και τις δυνάμεις του, νικώντας τον για άλλη μια φορά.
Η ήττα του Μαχμέτ-Κουλ έδωσε μια σύντομη ανάπαυλα στους Κοζάκους. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1583, επέστρεψε στην περιοχή. Έπεσε σε ενέδρα και συνελήφθη από μια μικρή ομάδα Κοζάκων. Λίγες μέρες μετά τη σύλληψή του, έστειλε αγγελιοφόρο στον Κουτσούμ Χαν δηλώνοντας ότι ήταν ζωντανός και ζητώντας του να σταματήσει τις επιθέσεις εναντίον των Κοζάκων και όσων ήταν υποτελείς στον Γερμάκ.
Ο Γερμάκ, εκμεταλλευόμενος αυτή τη χαλάρωση στις εχθροπραξίες, ξεκίνησε προς τους ποταμούς Ιρτίς και Ομπ για να ολοκληρώσει την υποταγή των τοπικών φυλετικών ηγετών.
Σύντομα συνάντησε τον Οστιάκ πρίγκιπα Ντέμιαν, ο οποίος είχε οχυρωθεί σε ένα φρούριο στις όχθες του Ιρτίς με 2.000 πιστούς μαχητές. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος στον Γερμάκ και τους άντρες του για να ξεπεράσουν τις άμυνές τους, λέγεται, καθώς ο Ντέμιαν είχε στην κατοχή του ένα επιχρυσωμένο είδωλο. Οι δυνάμεις του Γερμάκ επικράτησαν τελικά. Ωστόσο, κατά την είσοδο στο φρούριο, δεν βρέθηκε είδωλο.