cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη των Θερμοπυλών
Σχετιζόμενοι θρύλοι
Ο Πλούταρχος αναφέρεται επίσης στην επίσκεψη των Περσών στη Σπάρτη πριν τη μάχη, όταν πρόσφεραν στον Λεωνίδα τη διοίκηση της Ελλάδος. Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς απάντησε ότι προτιμά να πεθάνει για τους Έλληνες παρά να γίνει ο απόλυτος διοικητής τους. Αργότερα οι Πέρσες ζήτησαν την υποταγή των Ελλήνων και τότε ο Λεωνίδας απάντησε « Μολὼν λαβέ ». Γνωστό είναι και το παράδειγμα του Διηνέκη, ο οποίος όταν οι Πέρσες απείλησαν ότι θα κρύψουν τον ήλιο με τα βέλη τους, απάντησε «καλύτερα, θα πολεμήσουμε υπό σκιάν» - ο Ηρόδοτος επίσης αναφέρει ότι ο Διηνέκης και οι σύντροφοί του είχαν τραβήξει το σώμα του Λεωνίδα τέσσερις φορές μέχρι που έπεσαν στο πεδίο της μάχης.
Όταν έληξε η μάχη, ο Ξέρξης ρώτησε να μάθει γιατί τόσοι λίγοι Έλληνες είχαν υπερασπιστεί τα στενά. Τότε μπροστά του παρουσιάστηκαν Αρκάδες που αυτομόλησαν στο περσικό στρατόπεδο και του απάντησαν ότι οι υπόλοιποι Έλληνες συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου ο νικητής έπαιρνε ένα στεφάνι ελιάς. Ο Τιγράνης, Πέρσης στρατηγός, όταν άκουσε αυτό είπε: « παπαῖ Μαρδόνιε, κοίους ἐπ᾽ ἄνδρας ἤγαγες μαχησομένους ἡμέας, οἳ οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγῶνα ποιεῦνται ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς » (μετ. Αλίμονο, Μαρδόνιε, ενάντια σε τί άνδρες μας έφερες να πολεμήσουμε, σ' αυτούς που δεν πολεμούν για χρήματα αλλά για την αρετή).
Επιρροή κατά την νεότερη εποχή
Η μάχη των Θερμοπυλών αποτελεί πηγή έμπνευσης σε ποιήματα, τραγούδια, παροιμίες, ταινίες (όπως οι ταινίες The 300 Spartans και 300) και βιβλία (όπως το Οι Πύλες της Φωτιάς και το κόμικ 300) με πολεμικά θέματα. Επίσης, ο ηρωισμός των Σπαρτιατών στους Περσικούς πολέμους προκάλεσε ένα φαινόμενο, γνωστό στη Δύση ως λακωνοφιλία. Ο Έλληνας ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης είχε γράψει το ποίημα Θερμοπύλες προς τιμή των στρατιωτών που έλαβαν μέρος στη μάχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θερμοπυλες Θερμοπυλες Θερμοπυλες Θερμοπυλες 480 π.Χ.
Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος
Ο Αχιλλέας Γεροκωστόπουλος (1850 - 15 Φεβρουαρίου 1900) ήταν Έλληνας πολιτικός κι ευεργέτης της πόλεως των Πατρών. Στην Πάτρα σήμερα υπάρχει οδός με το όνομά του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πάτερο Κατσανοχωρίων στην Ήπειρο και μετακόμισε με την οικογένεια του στην Πάτρα σε ηλικία 5 ετών όπου ήδη ζούσαν προ της επαναστάσεως συγγενείς του. Ο ανιψιός του Κωνσταντίνος (1865-1921) ήταν επίσης βουλευτής Αχαΐας και υπουργός όπως και ο γιος του Κωνσταντίνου ο Αχιλλέας.
Τελειώνοντας τις γυμνασιακές του σπουδές στην Πάτρα στο Α' Γυμνάσιο Πατρών σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας του οποίου έγινε αριστούχος διδάκτωρ και διορίσθηκε εισαγγελέας πρωτοδικών αρνούμενος όμως την θέση πήγε στο Παρίσι όπου σπούδασε δίκαιο και έπειτα στην Ρώμη πολιτικές επιστήμες. Επέστρεψε στην Πάτρα όπου άσκησε την δικηγορία.
Η πολιτική του καριέρα
Ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής Πατρών και πολιτικά προσκείμενος στον Δεληγιάννη. Πρώτη φορά ασχολήθηκε με την πολιτική το 1879 όπου κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής χωρίς επιτυχία με το Ρουφικό κόμμα. Συμετείχε και στην επόμενη βουλευτική αναμέτρηση του 1882 όπου πάλι δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Διετέλεσε βουλευτής Αχαΐας το 1885, 1887, και το 1890 ενώ στις εκλογές του 1899 κατέβηκε σαν ανεξάρτητος. Το 1890 έγινε μέλος της Κυβέρνησης Θεόδωρου Δηλιγιάννη διορίστηκε υπουργός εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως (24 Οκτωβρίου 1890-Φεβρουάριος 1892). Κατά την υπουργική θητεία του ανακαίνισε όλα τα επαρχιακά γυμναστήρια και τα εφοδίασε με τα απαραίτητα όργανα (ακόντια, δίσκους, εφαλτήρια, σφαίρες, αλτήρες κλπ).
Απεβίωσε το 1900 μετά από βαριά ασθένεια, καρκίνος του στομάχου, την κηδεία του παρακολούθησαν πολλοί πολιτικοί της εποχής που μετέβησαν στην Πάτρα για αυτόν τον λόγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Σύστημα οργάνων
Στη βιολογία, σύστημα οργάνων, που ονομάζεται επίσης βιολογικό σύστημα, είναι μια ομάδα οργάνων που συνεργάζονται για την εκτέλεση μιας συγκεκριμένης λειτουργίας. Μια ομάδα συστημάτων συνθέτει έναν οργανισμό, π.χ. το ανθρώπινο σώμα.
Συστήματα
Διακρίνουμε τα ακόλουθα συστήματα οργάνων του ανθρώπινου σώματος:
Τα συστήματα συχνά συνεργάζονται για την εκτέλεση μιας λειτουργίας. Για παράδειγμα, το νευρικό και το ενδοκρινικό σύστημα λειτουργούν μέσω ενός κοινού οργάνου, του υποθαλάμου. Για το λόγο αυτό, τα δύο συστήματα συνδυάζονται και μελετώνται ως νευροενδοκρινικό σύστημα.
Λετονικό πραξικόπημα του 1934
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο Ουλμάνις, ακολουθούμενος από υπουργούς το 1934 δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Μνημείο για τον Ουλμάνις στη Ρίγα Το Λετονικό πραξικόπημα του 1934, γνωστό στη Λετονία ως το Πραξικόπημα της 15ης Μαΐου ή Πραξικόπημα του Ουλμάνις, ήταν ένα αυτοπραξικόπημα του βετεράνου Πρωθυπουργού Κάρλις Ουλμάνις εναντίον του κοινοβουλευτικού συστήματος στη Λετονία. Το καθεστώς του διήρκεσε μέχρι τη σοβιετική κατοχή της Λετονίας το 1940.
Τη νύχτα 15-16 Μαΐου, ο Ουλμάνις, με την υποστήριξη του υπουργού πολέμου Γιάνις Μπαλόντις και της παραστρατιωτικής οργάνωσης Αϊζσάργκι, ανέλαβαν τον έλεγχο των κυριότερων κρατικών και κομματικών γραφείων, κήρυξε κατάσταση πολέμου στη Λετονία, ανέστειλε το Σύνταγμα, διέλυσε όλα τα πολιτικά κόμματα και το Σαεϊμά (κοινοβούλιο).
Στη συνέχεια, ο Ουλμάνις ίδρυσε ένα εκτελεστικό μη κοινοβουλευτικό απολυταρχικό καθεστώς στο οποίο κυβερνούσε ως πρωθυπουργός. Οι νόμοι εξακολούθησαν να εκδίδονται από την προσωρινή κυβέρνηση. Ο επίσημος Πρόεδρος της Λετονίας, Άλμπερτς Κβίεσις, ο οποίος ήταν από την Ένωση Αγροτών της Λετονίας Ουλμάνις, αποδέχθηκε το πραξικόπημα και συνέχισε το υπόλοιπο της θητείας του μέχρι τις 10 Απριλίου 1936. Στη συνέχεια, ο Ουλμάνις ανέλαβε παράνομα το αξίωμα του προέδρου του κράτους και ήταν επίσημα γνωστός ως Βαλστς ουν Μινίστρου Πρεζιντέντς (Κρατικός και Υπουργός-Πρόεδρος), αλλά συνήθως στις εκδόσεις ονομάζονταν Τάουτας Βαντόνις (Ηγέτης του Έθνους) ή απλά ο Βαντόνης (ηγέτης).
Ο Ουλμάνις ήταν μοναδικός μεταξύ των ευρωπαϊκών δικτατόρων της εποχής, καθώς δεν δημιούργησε ένα κυβερνών κόμμα και δεν εισήγαγε νέο σύνταγμα. Αντ 'αυτού, ο Ουλμάνις δημιούργησε τα ελεγχόμενα από το κράτος Επιμελητήρια Επαγγελμάτων, βασισμένο στα εταιρικά μοντέλα των αυταρχικών καθεστώτων του Κονσταντίν Πετς στην Εσθονία και του Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ στην Πορτογαλία. Το καθεστώς βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις αρχές και τις προσωπικές λατρείες του Ουλμάνις και του Μπαλόντις ως ιδρυτές της Λετονίας κατά τη διάρκεια του πολέμου ανεξαρτησίας της Λεττονίας, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είχε απελευθερώσει το έθνος από πολυκομματικό χάος.
Το αναίμακτο πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε από το στρατό και τις μονάδες της εθνικής φρουράς Αϊζσάργκι, πιστή στον Ουλμάνις. Κινήθηκαν εναντίον βασικών κυβερνητικών γραφείων, και σε εγκαταστάσεις επικοινωνιών και μεταφορών. Πολλοί εκλεγμένοι αξιωματούχοι και πολιτικοί (σχεδόν αποκλειστικά από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Εργατών της Λετονίας, καθώς και πρόσωπα από την ακροδεξιά και την αριστερά) κρατήθηκαν, όπως και οι στρατιωτικοί που αντιστάθηκαν στο πραξικόπημα. Περίπου 2.000 Σοσιαλδημοκράτες αρχικά κρατήθηκαν από τις αρχές, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων Σοσιαλδημοκρατικών μελών της διαλυμένης Σαεϊμά, καθώς και μέλη διαφόρων ριζοσπαστικών δεξιών οργανώσεων, όπως η Περκονκρούστς. Συνολικά, 369 Σοσιαλδημοκράτες, 95 μέλη της Περκονκρούστς, ακτιβιστές υπέρ των ναζί από τη γερμανική κοινότητα της Βαλτικής και μια χούφτα πολιτικοί από άλλα κόμματα μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο φυλακών που ιδρύθηκε στην επαρχία Καρόστα της Λιεπάγια. Αφού αρκετοί σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Μπρούνο Κάλνινς, είχαν εκκαθαριστεί από τις κατηγορίες των δικαστηρίων, οι περισσότεροι από τους φυλακισμένους άρχισαν να απελευθερώνονται με την πάροδο του χρόνου, από τους οποίους ορισμένοι αποφάσισαν να φύγουν στην εξορία. Οι καταδικασθέντες από τα δικαστήρια των πράξεων προδοσίας, όπως ο ηγέτης της Περκονκρούστς Γκουστάβς Τσέλμινς, παρέμειναν πίσω από τα κάγκελα κατά τη διάρκεια των ποινών τους, όπως για παράδειγμα τρία έτη στην υπόθεση του Τσέλμινς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:Πολιτική της Λετονίας
Δημήτριος Θεοδωρίδης
Ο Δημήτριος Θεοδωρίδης ήταν Έλληνας ιατρός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1875 στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Αθανασίου Θεοδωρίδη. Καταγόταν από παλιά οικογένεια του Πύργου, η οποία προερχόμενη από τη Δίβρη Ηλείας αποτέλεσε μια από τις πρώτες οικογένειες της πόλης. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια της Νεάπολης και των Παρισίων. Το 1908 εξελέγη υφηγητής της Γυναικολογίας και Μαιευτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ υπήρξε βοηθός του ανατομείου και διευθυντής της Χειρουργικής Γυναικολογικής Κλινικής στην Πολυκλινική Αθηνών για πάνω από τριάντα χρόνια. Κατείχε τέσσερις ευρεσιτεχνίες, εκ των οποίων οι τρεις είχαν κατατεθεί στο Conservatoire National des Arts et Metiers των Παρισίων ενώ η τέταρτη (Εφαρμογή του όζοντος στη μαιευτική) ίσχυε για την Ελλάδα, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Ήταν μέλος πολλών ιατρικών συλλόγων στην Ελλάδα και την Ευρώπη και είχε συμμετάσχει με ανακοινώσεις σε πλήθος ιατρικών συνεδρίων.
Σημαντική δραστηριότητα ανέπτυξε σχετικά με το δικαίωμα της καύσεως των νεκρών στην Ελλάδα. Το 1946 ίδρυσε τη Γαλλική "Εταιρία προς διάδοσιν του συστήματος της καύσεως των νεκρών" με αίτημα να επιτρέπεται σε όποιους θέλουν να αποτεφρώνουν τους νεκρούς τους. Ο σύλλογος αυτός ήταν ο πρώτος στην Ελλάδα με τέτοιο αίτημα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του "Συνδέσμου των εν Αθήναις Πυργίων" (1934), στον οποίο δώρισε ένα μικρό διαμέρισμα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εντευκτήριο του Συνδέσμου. Επίσης ύστερα από δωρεά του και με τη συμβολή του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού Β΄ ιδρύθηκε το ίδρυμα "Στέγης Ηλείων Σπουδαστών" στην Καλογρέζα. Εκτός από ιατρικά βιβλία είχε συγγράψει και τα εξής έργα: "Η καύσις των νεκρών" (1956), "Ο βόρβορος εν τή κοινωνία" (1963) κ.α. Επίσης ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της "Μεγάλης Πελοποννησιακής Εγκυκλοπαίδειας".
Απεβίωσε στην Αθήνα και δεν είχε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι
Εκκλησιαστικό Δίκαιο
Με τον όρο Εκκλησιαστικό Δίκαιο φέρεται το σύνολο των Κανόνων της Εκκλησίας καθώς και των Nόμων της Πολιτείας, που ρυθμίζουν αφενός τη διάρθρωση της Εκκλησίας, αφετέρου και τις σχέσεις αυτής προς την Πολιτεία.
Εκκλησιαστική δικονομία
Η εκκλησιαστική δικονομία είναι το σύνολο των κανόνων δικαίου και των ιερών κανόνων που ρυθμίζουν την διαδικασία που αποσκοπεί στην κατά δικανική μορφή πραγμάτωση του κανονικού δικαίου. (Αποστολος Τζαρός, Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιαστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του Νόμου 5383/1932, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 2020, σελ. 29). Σκοπό έχει την διατήρηση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας και την τιμωρία όσων κληρικών η μοναχών υπέπεσαν σε παράπτωμα σχετικά με τα καθήκοντα της επαγγελίας των (άρ. 1 Ν. 5383/1932).
Πηγές της εκκλησιαστικής δικονομίας
Πηγές της εκκλησιατικής δικονομίας είναι το Σύνταγμα της Ελλάδος όπως ισχύει σήμερα, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τις θεμελιώδεις ελευθερίες (1950), η Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948), ο κατασταστικός χάρτης της εκκλησίας της Ελλάδος όπως ισχύει σήμερα με τον νόμο 590/1977, ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας όπως ισχύει σήμερα (μετά την 1-7-2019 αναφέρεται και ως Νέος Κώδικας Ποινικής Δικονομίας), οι ιεροί κανόνες, οι αποφάσεις των πολιτικών, διοικητικών, ποινικών δικαστηρίων και του ΕΔΔΑ (Αποστολος Τζαρός, Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιαστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του Νόμου 5383/1932, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 2020, σελ. 29).
Ερμηνεία των κανόνων της εκκλησιαστικής δικονομίας
Τον νόμο δεν τον αποτελούν οι λέξεις αλλά το νόημά τους. Όμως το κείμενο ορισμένες φορές δεν μπορεί να αποδώσει το νόημα που επιθυμεί ο νομοθέτης. Τότε υπεισέρχεται η διαδικασία της ερμηνείας. Ο ερμηνευτής της εκκλησιαστικής δικονομίας πρέπει να έχει κατά νου δύο πράγματα. Πρώτον ότι πρόκειται για κείμενο νομικό και δεύτερο ότι η δικονομία αυτή είναι εκκλησιαστική και σκοπό έχει την εκκλησιαστική πειθαρχία (άρ. 1 Ν. 5383/1932) και κατ’ επέκταση την ενότητα της εκκλησίας κατά το πρότυπο της Αγίας Τριάδος.(Ιωαν 17, 11).
Ο ερμηνευτής της εκκλησιατικής δικονομίας δεν πρέπει να περιχαρακώνεται στις ερμηνευτικές αρχές του νομικού κειμένου αλλά να μετατρέπεται ο ίδιος σε ερμηνευτικό υποκείμενο. Πρέπει να γνωρίζει τη ζωή της εκκλησίας, το σκοπό της, την ιστορίας της, το έργο της. Δεν μπορεί να είναι ψυχικά ξένος προς την ζωή της εκκλησίας και να προσπαθεί να προβεί σε ερμηνεία (Αποστολος Τζαρός, ο.π., σελ. 32).
Πηγές
Νόμος 5383/1932 Αποστόλου Τζαρού,  Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιαστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του Νόμου 5383/1932, εκδ. Επέκταση, Κατερίνη 2020, σελ. 512, ISBN:978-960-356-161-3   ISSN:1109-575X
HD 189733 b
Ο HD 189733 b (ή HD 189733 Ab) είναι εξωπλανήτης που βρίσκεται 64,5 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό της Αλωπεκούς. Εκπέμπει γαλάζιο φως, η επιφάνειά του έχει θερμοκρασία 1000 βαθμών Κελσίου και οφείλει το χρώμα του σε νέφη σκόνης πυριτίου, που πνέουν με ταχύτητα 7.000 χιλιομέτρων την ώρα. Ανακαλύφθηκε το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καυτοί Δίες Κατηγορία:Αλώπηξ (αστερισμός)
Ενσωματωμένο σύστημα
δεξιά|μικρογραφία|Ένα ενσωματωμένο σύστημα σε κάρτα με επεξεργαστή, μνήμη, τροφοδοτικό και εξωτερικές διεπαφές Ένα ενσωματωμένο σύστημα είναι σύστημα υπολογιστή με ειδική λειτουργία μέσα σε μεγαλύτερο μηχανικό ή ηλεκτρικό σύστημα, συχνά με περιορισμούς υπολογισμών σε πραγματικό χρόνο. Είναι ενσωματωμένο ως μέρος μιας πλήρους συσκευής που συχνά περιλαμβάνει υλικό και μηχανικά μέρη. Τα ενσωματωμένα συστήματα ελέγχουν πολλές συσκευές σε κοινή χρήση σήμερα. Το 98% όλων των μικροεπεξεργαστών κατασκευάζονται ως συστατικά ενσωματωμένων συστημάτων.
Ο αετός των σκλαβωμένων
Το Ο Αετός των Σκλαβωμένων είναι ο τίτλος μίας ελληνικής δραματικής ταινίας του 1970, σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου και σενάριο Πάνου Κοντέλη, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Ξανθόπουλο.
Ενσωματωμένο σύστημα
Παραδείγματα
Παραδείγματα ιδιοτήτων των τυπικών ενσωματωμένων υπολογιστών σε σύγκριση με τους ομολόγους τους γενικής χρήσης είναι η χαμηλή κατανάλωση ενέργειας, το μικρό μέγεθος, τα εύρωστα λειτουργικά εύρη και το χαμηλό κόστος ανά μονάδα. Αυτό έρχεται στην τιμή των περιορισμένων πόρων επεξεργασίας, γεγονός που τους καθιστά πολύ πιο δύσκολο να προγραμματιστούν και να αλληλεπιδρούν. Ωστόσο, με την οικοδόμηση μηχανισμών πληροφοριών πάνω από το υλικό, εκμεταλλευόμενοι τους πιθανούς υπάρχοντες αισθητήρες και την ύπαρξη ενός δικτύου ενσωματωμένων μονάδων, μπορεί κανείς να διαχειριστεί άριστα τους διαθέσιμους πόρους σε επίπεδο μονάδας και δικτύου, καθώς και να παράσχει αυξημένες λειτουργίες πολύ πιο πέρα από τις διαθέσιμες. Για παράδειγμα, μπορούν να σχεδιαστούν έξυπνες τεχνικές για τη διαχείριση της κατανάλωσης ενέργειας των ενσωματωμένων συστημάτων.
Ο αετός των σκλαβωμένων
Πλοκή
Ο Μανώλης Σγουρός (Νίκος Ξανθόπουλος) είναι απόγονος μεγάλης και τιμημένης οικογένειας της Κρήτης, των Σγουρών, οι οποίοι είχαν προσφέρει πολλά στις επαναστάσεις κατά των Τούρκων. Ο Μανώλης Σγουρός καταζητείται από τους Τούρκους, φτάνει στο αρχοντικό του καπετάν Σήφη ο οποίος είχε πολεμήσει μαζί με τον παππού του Μανώλη, τον Μανώλη Σγουρό και του παρουσιάζεται με το όνομα Μανώλης Ξυλαδάκης. Ο ίδιος έχει σκοπό να κρυφτεί για κάποιο διάστημα, δουλεύοντας σαν επιστάτης των κτημάτων του καπετάν Θανάση και να οργανώσει την επανάσταση της Κρήτης. Εν τω μεταξύ ένας Ιταλός με το όνομα Τζοβάνι (Γιώργος Μούτσιος), έχει βάλει στόχο να παντρευτεί την εγγονή του καπετάν Θανάση, τη Μαρία (Καίτη Παπανίκα) για να εκμεταλλευτεί την περιουσία της. Ο Μανώλης Σγουρός όμως δεν το αφήνει να συμβεί κάτι τέτοιο, αφού έχει ερωτευτεί και εκείνος τη Μαρία.
Ενσωματωμένο σύστημα
Παραδείγματα
Τα σύγχρονα ενσωματωμένα συστήματα συχνά βασίζονται σε μικροελεγκτές (δηλ. κεντρικές μονάδες επεξεργασίας με ενσωματωμένη μνήμη ή περιφερειακές διεπαφές), αλλά οι συνηθισμένοι μικροεπεξεργαστές (χρησιμοποιώντας εξωτερικά τσιπ για μνήμη και περιφερειακά κυκλώματα διασύνδεσης) είναι επίσης συνηθισμένοι, ειδικά σε πιο σύνθετα συστήματα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι χρησιμοποιούμενοι επεξεργαστές μπορεί να είναι τύποι που κυμαίνονται από γενικούς σκοπούς έως αυτούς που εξειδικεύονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες υπολογισμών ή ακόμη και προσαρμοσμένοι για την εφαρμογή που βρίσκεται στο χέρι. Μια κοινή πρότυπη κατηγορία αποκλειστικών επεξεργαστών είναι ο επεξεργαστής ψηφιακών σημάτων.
Ο αετός των σκλαβωμένων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Κλακ Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πάνου Κοντέλη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Ενσωματωμένο σύστημα
Παραδείγματα
Δεδομένου ότι το ενσωματωμένο σύστημα είναι αφιερωμένο σε συγκεκριμένες εργασίες, οι μηχανικοί σχεδιασμού μπορούν να το βελτιστοποιήσουν για να μειώσουν το μέγεθος και το κόστος του προϊόντος και να αυξήσουν την αξιοπιστία και την απόδοση. Ορισμένα ενσωματωμένα συστήματα είναι μαζικής παραγωγής, επωφελούμενα από οικονομίες κλίμακας.
Είδη
Τα ενσωματωμένα συστήματα κυμαίνονται από φορητές συσκευές όπως ψηφιακά ρολόγια και συσκευές αναπαραγωγής MP3 έως μεγάλες σταθερές εγκαταστάσεις όπως φανάρια κυκλοφορίας, εργοστασιακές μονάδες ελέγχου και πολύπλοκα συστήματα, όπως τα υβριδικά οχήματα, η μαγνητική τομογραφία και η αεροηλεκτρονική. Η πολυπλοκότητα ποικίλλει από χαμηλή, με ένα ενιαίο μικροελεγκτή τσιπ, έως πολύ υψηλή με πολλαπλές μονάδες, περιφερειακά και δίκτυα τοποθετημένα μέσα σε ένα μεγάλο πλαίσιο ή περίβλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρολογία Κατηγορία:Μηχανική υπολογιστών
Convair F-102 Delta Dagger
Το Convair F-102 Delta Dagger υπήρξε κομμάτι της ραχοκοκαλιάς της αεράμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Εισήλθε σε υπηρεσία το 1956 και η κύρια αποστολή του ήταν η αναχαίτιση Σοβιετικών βομβαρδιστικών.
Η εξέλιξη του αεροσκάφους υπήρξε δύσκολη και μακρά και από τις αρχές του 1960 άρχισε να υποσκελίζεται από το McDonnell F-101 Voodoo, για να αντικατασταθεί από το Convair F-106 Delta Dart και αργότερα από το McDonnell Douglas F-4 Phantom II. Πολλά από τα F-102 χρησιμοποιήθηκαν από την αμερικανική εθνοφυλακή από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, ενώ ο τύπος αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 1976.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το F-102 αποτελεί εξέλιξη του δελταπτέρυγου ερευνητικού αεροσκάφους XF-92A, το οποίο παρουσιάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Τότε η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία κατέθεσε μία πρόσκληση για υποβολή προτάσεων (request for proposals RFP) για ένα επιχειρησιακό αναχαιτιστικό αεροσκάφος, με την προϋπόθεση ότι θα εξετάζονταν ταυτόχρονα τόσο το αεροσκάφος όσο και ο οπλισμός του, αρχίζοντας πρακτικά την εφαρμογή του όρου οπλικό σύστημα. Η πρόσκληση για υποβολή προτάσεων για το Πρόγραμμα MX-1554 ανακοινώθηκε στις 18 Ιουνίου 1950 κα τον Ιανουάριο του 1951 έξι κατασκευαστές ανταποκρίθηκαν, από τους οποίους η Republic, η Lockheed και η Convair επελέγησαν να προχωρήσουν στην υποβολή σχεδίων. Τα τρία σχέδια που παρουσιάστηκαν θεωρήθηκαν πολύ ακριβά και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η Convair επιλέχθηκε να συνεχίσει με το Μοντέλο 8-80, ένα ενδιάμεσο σχέδιο το οποίο χρησιμοποιούσε τον λιγότερο ισχυρό αεροστρόβιλο κινητήρα Westinghouse J40 αντί του Wright J67 ο οποίος βρισκόταν ακόμα υπό εξέλιξη.
Το YF-102 έκανε την πρώτη του πτήση στις 24 Οκτωβρίου 1953, όμως καταστράφηκε σε ένα ατύχημα εννέα ημέρες αργότερα. Το δεύτερο πρωτότυπο πέταξε στις 11 Ιανουαρίου 1954, οι επιδόσεις του όπως δεν ήταν οι απαιτούμενες. Η ταχύτητα των 812 μιλίων την ώρα ήταν πολύ χαμηλότερη από τις απαιτήσεις της Αεροπορίας. Το πρόβλημα λύθηκε με την χρήση της τεχνικής area rule, η οποία οδήγησε στο στένεμα της ατράκτου στο κεντρικό της τμήμα, την τοποθέτηση του πιλοτηρίου και των εισαγωγών αέρα πιο πίσω από την αρχική τους θέση, την επιμήκυνση του ρύγχους και την τοποθέτηση δύο αεροδυναμικών καλυμμάτων στις δύο πλευρές της εξαγωγής του κινητήρα, δημιουργώντας έτσι το νέο σχέδιο του YF-102A, το οποίο αποδείχθηκε δύο φορές ταχύτερο από το αρχικό σχέδιο. Το YF-102A, παρ'όλα αυτά, δεν είναι το ίδιο με το F-102A, καθώς το ρύγχος του πρωτοτύπου είναι μεγαλύτερο από αυτό του αεροσκάφους παραγωγής.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου εξέλιξης ο κινητήρας Wright J-67 ακυρώθηκε και έτσι ο Westinghouse J40 αντικαταστάθηκε από τον Pratt & Whitney J-57.
Το F-102A έφερε το σύστημα ελέγχου πυρός Hughes MG-3, το οποίο στην διάρκεια της υπηρεσίας του αεροσκάφους αντικαταστάθηκε με το Hughes MG-10. Ο οπλισμός του αεροσκάφους μεταφερόταν σε ένα εσωτερικό χώρο οπλισμού που αποτελούνταν από τρία διαμερίσματα. Η συνήθης διαμόρφωση οπλισμού περιλάμβανε τρία ζευγάρια πυραύλων αέρος – αέρος GAR-1 Falcon, σε συνδυασμό εκδόσεων με υπέρυθρη καθοδήγηση ή ημι-ενεργή καθοδήγηση ραντάρ. Οι θύρες των δύο πρόσθιων διαμερισμάτων είχαν ενσωματωμένους πυροσωλήνες για δώδεκα ρουκέτες των 2,75 ιντσών έκαστη (συνολικά 24 ρουκέτες). Το F-102 αργότερα αναβαθμίστηκε ώστε να μπορεί να μεταφέρει ένα πύραυλο GAR-11 Nuclear Falcon (με πυρηνική κεφαλή) στην κεντρικό διαμέρισμα βομβών. Το μεγαλύτερο μέγεθος όμως του πυραύλου αυτού απαιτούσε την επανασχεδίαση των θυρών χωρίς τους σωλήνες ρουκετών. Υπήρχαν σχέδια για την τοποθέτηση των πυρηνικών ρουκετών
Για την εκπαίδευση των πιλότων στο F-102A αναπτύχθηκαν 111 εκπαιδευτικά TF-102A. Το αεροσκάφος έφερε δύο θέσεις στο πιλοτήριο, τοποθετημένες τη μία δίπλα στην άλλη για να διευκολυνθεί η εκπαίδευση των πιλότων. Αυτό απαιτούσε τον επανασχεδιασμό του πιλοτηρίου και του ρύγχους, ενσωματώθηκαν αεροδυναμικά βοηθήματα πάνω από το πιλοτήριο ώστε να αποτραπεί ο διαχωρισμός του αέρα που μπορούσε να δημιουργηθεί υπό ορισμένες συνθήκες, και επανατοποθετήθηκαν οι εισαγωγές αέρα. Παρά τις πολλές αλλαγές το αεροσκάφος διατηρούσε την μαχητική του ικανότητα, αν και ήταν αισθητά πιο αργό από τη μονοθέσια έκδοση, επιτυγχάνοντας μόνο υποηχητικές ταχύτητες σε επίπεδη πτήση.
Ο άμεσος αντικαταστάτης του F-102 ήταν το F-106, το οποίο αρχικά χαρακτηριζόταν YF-102B. Το σχέδιο έφερε πολλές αεροδυναμικές αλλαγές, περιλαμβανομένου του μεγαλύτερου κινητήρα Pratt & Whitney J-75 και μεταβλητής γεωμετρίας εισαγωγές, κάνοντάς το ουσιαστικά ένα νέο αεροσκάφος.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η πρώτη επιχειρησιακή μοίρα που εξοπλίστηκε με το F-102A ήταν η 327η Μοίρα Αναχαιτιστικών–Μαχητικών στην αεροπορική βάση Τζωρτζ, τον Απρίλιο του 1956, και συνολικά κατασκευάστηκαν 889 αεροσκάφη. Παρόλο που το επίσημο όνομα του F-102 ήταν «Delta Dagger» (Δελταπτέρυγο Στιλέτο) δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από του χειριστές του, οι οποίοι αποκαλούσαν το αεροσκάφος ως το «Διπλό». Το TF-102 έγινε γνωστό ως η «Λεκάνη» εξαιτίας της πλατιάς ατράκτου του.
Σε όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας του F-102A δοκιμάστηκαν πολλά διαφορετικά σχέδια πτερύγων. Τελικά επιλέχθηκε ένα σχέδιο το οποίο αύξησε το μέγεθος των επιφανειών ελέγχου, μείωσε την ταχύτητα προσγείωσης, βελτίωσε την συμπεριφορά του αεροσκάφους σε υπερηχητική πτήση και αύξησε την επιχειρησιακή οροφή του στα 56.000 πόδια. Συνέπεια του επανασχεδιασμού της πτέρυγας ήταν και η τροποποίηση του συστήματος προσγείωσης.
Η Αμερικανική Διοίκηση Αεροπορικής Άμυνας χρησιμοποίησε τα F-102 μέχρι τη δεκαετία του 1960, ενώ ο τύπος συνέχισε να χρησιμοποιείται από την εθνοφρουρά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώην Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζωρτζ Μπους πετούσε με F-102 κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στην εθνοφρουρά στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Χρήση στο Βιετνάμ
Το F-102 υπηρέτησε στον πόλεμο του Βιετνάμ πετώντας αποστολές περιπολίας και συνοδείας βομβαρδιστικών. Συνολικά 15 αεροσκάφη χάθηκαν στο Βιετνάμ, ένα σε αερομαχία, κάποια από πυρά από το έδαφος και κάποια σε ατυχήματα.
Αρχικά τα F-102 άρχισαν να φτάνουν στις βάσεις τις Νοτιοανατολικής Ασίας το 1962, όταν θεωρήθηκε ότι κάποιες επαφές που λάμβαναν τα ραντάρ εδάφους πιθανόν να αντιστοιχούσαν σε βομβαρδιστικά Ilyushin Il-28 της αεροπορίας του Βόρειου Βιετνάμ, τα οποία θεωρούνταν πολύ σημαντική απειλή την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Τα F-102 στάλθηκαν στην Ταϊλάνδη και άλλες κοντινές χώρες με σκοπό την αναχαίτιση αυτών των αεροσκαφών εάν υπήρχε απειλή κατά του Νότιου Βιετνάμ.
Αργότερα στη διάρκεια του πολέμου οι επιθέσεις των αμερικανικών Boeing B-52 Stratofortress με την κωδική ονομασία «Arc light» συνοδεύονταν από αεροσκάφη F-102. Σε μία τέτοια αποστολή ένα F-102 καταρρίφθηκε από ένα MiG-21 της αεροπορίας του Βόρειου Βιετνάμ χρησιμοποιώντας ένα πύραυλο AA-2 Atoll. Τα MiG-21 προσέγγισαν τα F-102 χωρίς να γίνουν αντιληπτά και κατέρριψαν το ένα από αυτά. Το δεύτερο F-102 εκτόξευσε μερικούς πυραύλους AIM-4 εναντίον των MiG-21, χωρίς όμως επιτυχία.
Παράλληλα το F-102 χρησιμοποιήθηκε αρκετά και σε ρόλους προσβολής επίγειων στόχων καθώς το αεροσκάφος ήταν εφοδιασμένο με 24 ρουκέτες στις θύρες των διαμερισμάτων οπλισμού και οι ρουκέτες αυτές αποδείχθηκαν κατάλληλες κατά συγκεκριμένων στόχων. Επιπλέον, οι θερμικής καθοδήγησης πύραυλοί Falcon, σε συνδυασμό με το υπέρυθρο σύστημα έρευνας και ανίχνευσης που έφεραν τα F-102, χρησιμοποιήθηκαν σε νυχτερινές επιθέσεις κατά μήκος του μονοπατιού Χο Τσι Μιν. Αυτή πιθανόν να είναι και η μοναδική φορά που πύραυλος αέρος - αέρος χρησιμοποιήθηκαν για επιχειρήσεις αέρος – εδάφους.
Οι επιχειρήσεις των F-102A και TF-102A (τα οποία χρησιμοποιούνταν σε ρόλο προκεχωρημένου εναέριου ελέγχου λόγω των δύο θέσεων και της ύπαρξης των ρουκετών αποδείχθηκαν κατάλληλα για την αποστολή) στο Βιετνάμ συνεχίστηκαν μέχρι το 1968, οπότε και όλα τα αεροσκάφη επέστρεψαν στις ΗΠΑ.
Μετέπειτα χρήση
Το 1973 έξι αεροσκάφη μετατράπηκαν σε αεροσκάφη στόχοι (target drones) με την αρχική ονομασία QF-102A και αργότερα PQM-102, εξομοιώνοντας Mikoyan-Gurevich MiG-21. Αυτό ξεκίνησε ένα πρόγραμμα όπου εκατοντάδες F-102 μετατράπηκαν σε αεροσκάφη στόχους για τα McDonnell Douglas F-4 Phantom και Convair F-106 Delta Dart, καθώς αργότερα και για τα McDonnell Douglas F-15 Eagle και τις δοκιμές του αντιαεροπορικού συστήματος Patriot. Κάποια F-102A τροποποιήθηκαν να μεταφέρουν ένα AIM-26 Super Falcon σε κάθε πλευρικό διαμέρισμα οπλισμού αντί των δύο AIM-4 Falcon. Σε αμερικανική υπηρεσία το αεροσκάφος αποσύρθηκε το 1976, ενώ το τελευταίο PQM-102 χρησιμοποιήθηκε το 1986.
Τα F-102 και TF-102 εξήχθησαν στην Ελλάδα και την Τουρκία, όπου μετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις της Τουρκικής εισβολής στη Κύπρο το 1974. Υποστηρίχθηκε ότι υπήρξαν εναέριες εμπλοκές μεταξύ Ελληνικών Northrop F-5 και Τουρκικών Convair F-102, με την Ελληνική πλευρά να υποστηρίζει την κατάρριψη δύο F-102 και την Τουρκική πλευρά να υποστηρίζει την κατάρριψη ενός F-5. Παρόλα αυτά όμως και οι δύο πλευρές αρνούνται τις απώλειες. Το F-102 αποσύρθηκε και από τις δύο αεροπορίες το 1979.
Το F-102 σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα 2 εκπαιδευτικά ΤF-102Α τον Ιούνιο του 1969 ενώ το ίδιο έτος παραλήφθηκαν 20 μονοθέσια F-102Α. Όλα τα αεροσκάφη άνηκαν στην αμερικανική εθνοφρουρά. Εντάχθηκαν στην 342 Μοίρα Παντός Καιρού μέχρι την αντικατάστασή τους το 1977 από τα Dassault Mirage F.1CG
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
F-102 Κατηγορία:Αναχαιτιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
Καρλ Γκέοργκ Γκούσταφ φον Βίλλισεν
Ο Καρλ Γκέοργκ Γκούσταφ φον Βίλλισεν (γερμ. Karl Georg Gustav von Willisen, 1819-1886) υπήρξε Πρώσος στρατηγός του ιππικού και Κυβερνήτης (Gouverneur) του Βερολίνου.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την ευγενή οικογένεια των Βίλισσεν από το Βέττεραου. Πατέρας του ήταν ο Καρλ φον Βίλισσεν (1788-1873), μητέρα του η Αλμπερτίνε, το γένος Κέλλερ από τον οίκο των Κάντρεκ. Φοίτησε στην στρατιωτική σχολή του Βερολίνου και κατατάχτηκε ως σημαιοφόρος το 1837. Έλαβε μέρος στην επανάταση του 1848-1849. Προάχθηκε επανειλημμένα και έφτασε στα ανώτατα αξιώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί
Εθνική Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Αντίγκουα και Μπαρμπούντα είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, η οποία είναι μέλος στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής και στην Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Σερ Βίβιαν Ρίτσαρντς. Το πρώτο παιχνίδι της ομάδας ήταν με αντίπαλο την Εθνική Τρινιντάντ και Τομπάγκο στο Πορτ-οφ-Σπέιν τουΤρινιντάντ στις 10 Νοεμβρίου 1972 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, όπου έχασε με 11-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Αντιγκουα και Μπαρμπουντα
Μογγόλοι
Με το όνομα Μογγόλοι (Μογγολικά: Mongɣul. Κυριλλική γραφή: Монгол) εννοείται ένα σύνολο εθνικών ομάδων που κατοικεί σήμερα κυρίως στη Μογγολία, την Κίνα και τη Ρωσία.
Βέβαια αυτός ο ορισμός δεν καλύπτει πλήρως τους μογγολικούς λαούς, οι οποίοι διαιρούνται κυρίως σε ανατολικούς και δυτικούς Μογγόλους οπως οι τουρκοι . Σε μια ευρύτερη έννοια ο όρος μογγολικοί λαοί περιλαμβάνει όλους όσους μιλούν μία Μογγολική γλώσσα, όπως για παράδειγμα οι Καλμούχοι της ανατολικής Ευρώπης. '''
Ζητήματα ταυτότητας
Το όνομα Μογγόλοι εμφανίζεται στα αρχεία του 8ου αιώνα της Τανγκ δυναστείας. Το όνομα επανεμφανίζεται κατά τον 11ο αιώνα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης των Κιτάν, για να περιγράψει αρχικά ορισμένες μικρές και ασήμαντες ακόμα φυλετικές ομάδες στην περιοχή του ποταμού Ονόν. Κατά τον 13ο αιώνα, ο όρος χρησιμοποιείτο για να περιγράψει μια μεγάλη ομάδα μογγολικών και τουρκικών λαών υπό τη διακυβέρνηση του Τζένγκις Χαν και με την ίδια κατά το δυνατόν πολιτισμική ταυτότητα.
Το ζήτημα της προέλευσης των Μογγολικών γλωσσών είναι ακόμα ασαφές. Ορισμένοι ερευνητές πρότειναν διασύνδεση προς τις τουνγκουσικές και τις τουρκικές γλώσσες, οι οποίες περιλαμβάνονται συχνά στην ομάδα των αλταϊκών γλωσσών. Ωστόσο οι γλωσσολογικές μαρτυρίες προς αυτή την κατεύθυνση είναι μάλλον ασθενείς.
Το βαρβαρικό στερεότυπο
Πέραν του γεγονότος ότι οι Μογγόλοι είναι κατά κύριο λόγο εκείνοι που επαναπροσδιόρισαν πολιτισμικά τη σχέση ανατολής και δύσης σε έναν ευρύτερο γεωγραφικά χώρο από εκείνον που είχε προσδιορίσει ο Αλέξανδρος, συνδέοντας αξεδιάλυτα την Ευρώπη και την Ασία με νέους εμπορικούς δρόμους, επιπλέον, η κυριαρχία των Μογγόλων στην Κίνα είχε ως αποτέλεσμα την επιρροή του Θιβετιανού Βουδισμού και των Κομφουκιανιστών λογίων στην πολιτική, ιδιαίτερα στην εποχή του Κουμπλάι Χαν. Είναι γνωστές οι κατασκευές τεράστιων οδικών δικτύων και ταχυδρομικών σταθμών σε όλο το αχανές βασίλειο, αλλά και η εύνοια των μογγόλων Χαν προς τις επιστήμες. Εντέλει υπήρξε σημαντική η ενθάρρυνση των εμπόρων να ακολουθήσουν τους χαραγμένους δρόμους του εμπορίου που ουσιαστικά διέτρεχαν όλη την Ασία έως την κινεζική επικράτεια.
Σύγχρονη γεωγραφική διασπορά
Σήμερα λαοί μογγολικής καταγωγής ζουν στη Μογγολία, Κίνα (Εσωτερική Μογγολία), Ρωσία, το Καζακστάν και κάποιες χώρες της κεντρικής Ασίας.
Οι διαφορές ανάμεσα σε φυλές (εθνικότητες) αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε κάθε χώρα. Οι Τουμέντ, Τσαχάρ, Ορντό, Bargut (ή Μπάργκα), Μουριάτ, Ντερμπέντ (και Ντερβέντ), Τορκούντ, Νταριγάνγκα, Υζεμτσίν (ή Υζυμτσίν), Μπαγίντ, Κοτόν, Μιανγκάντ (Μινγκάντ), Ζακτσίν, Νταρχάντ και Οϊράτ θεωρούνται φυλές των Μογγόλων.
Μογγολία
Ο πληθυσμός της Μογγολίας συντίθεται κατά 92.6% από Μογγόλους, περ. 2,7 εκατομμύρια. Ανάμεσά τους οι Καλκά, οι Ουριανκάι και οι Μπουριάτ θεωρούνται ανατολικοί Μογγόλοι. Οι Οϊράτ, που ζούν στην περιοχή των Αλταΐων ορέων, ανήκουν στους δυτικούς Μογγόλους.
Μπιέλσκο-Μπιάουα
Η Μπιέλσκο-Μπιάουα (πολωνικά: Bielsko-Biała, τσεχικά: Bílsko-Bělá, γερμανικά: Bielitz-Biala, σιλεσικά: Biylsko-Biołŏ) είναι πόλη στη νότια Πολωνία, στην ιστορική επαρχία της Σιλεσίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 170.663 κάτοικοι (το 2019) και η έκτασή της 124,5 χλμ2. Η πόλη είναι το κέντρο της αστικής μητρόπολης του Μπιέλσκο με 325.000 κατοίκους και είναι ένας κόμβος αυτοκινήτων, μεταφορών και τουρισμού της βιομηχανικής περιοχής του Μπιέλσκο. Βρίσκεται βόρεια των Όρεων Μπεσκίντι και συγκροτείται από δύο πρώην πόλεις που συγχωνεύτηκαν το 1951 - Μπιέλσκο στα δυτικά και Μπιάουα στα ανατολικά - στις αντίθετες όχθες του ποταμού Μπιάουα, ο οποίος κάποτε χώριζε τη Σιλεσία και την Ελάσσων Πολωνία. Μεταξύ 1975 και 1998, η πόλη ήταν η έδρα του Βοεβοδάτου Μπιέλσκο και επί του παρόντος βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας.
Ιστορία
Και τα δύο ονόματα πόλεων, Μπιέλσκο και Μπιάουα αναφέρονται στον ποταμό Μπιάουα, με την ετυμολογία να προέρχεται είτε από biel είτε από biała, που σημαίνει «λευκό» στα πολωνικά.
Μογγόλοι
Κίνα
Άλλοι λαοί που μιλούν μογγολικές γλώσσες είναι οι Ντορ (Daur), Μονγκόρ (Monguor), Ντονγκξιάνγκ, Μπονάν και τμήματα των Γιουγκούρ (Yugur). Δε μετρούν επισήμως ως τμήμα της μογγολικής εθνικότητας, αλλά αναγνωρίζονται ως εθνικότητες per se.
Μπιέλσκο-Μπιάουα
Μπιέλσκο
αριστερά|μικρογραφία| [[Μουσείο της Μπιέλσκο-Μπιάουα, που βρίσκεται στο Κάστρο Σουουκόφσκι, το οποίο αρχικά χτίστηκε ως μεσαιωνικό κάστρο της δυναστείας Πιάστ. Άποψη από την Πλατεία Μπολέσουαφ Χρόμπρι.]] Τα απομεινάρια ενός οχυρωμένου οικισμού στην περιοχή Στάρε Μπιέλσκο (Stare Bielsko, «Παλιό Μπιέλσκο») της πόλης ανακαλύφθηκαν μεταξύ του 1933 και του 1938 από μια πολωνική αρχαιολογική ομάδα. Ο οικισμός χρονολογείται στον 12ο - 14ο αιώνα. Οι κάτοικοί του κατασκεύαζαν σίδηρο από μεταλλεύματα και ειδικεύονταν στο μεταλλουργία. Το σημερινό κέντρο της πόλης αναπτύχθηκε πιθανώς ήδη από το πρώτο μισό του 13ου αιώνα. Εκείνη την εποχή χτίστηκε ένα κάστρο (το οποίο σώζεται ακόμα σήμερα) πάνω σε έναν λόφο.
Στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, οι Δούκες του Οίκου των Πιάστ του του Οπόλε κάλεσαν τους Γερμανούς εποίκους να αποικίσουν τους σιλεσικούς πρόποδες. Καθώς τότε οι δούκες κυβερνούσαν επίσης τα εδάφη της Ελάσσονος Πολωνίας ανατολικά του ποταμού Μπιάουα, δημιουργήθηκαν οικισμοί και στις δύο όχθες, όπως οι Bielitz (τώρα Στάρε Μπιέλσκο), Nickelsdorf (Μικουσοβίτσε), Kamitz (Καμιενίτσα), Batzdorf (Κομοροβίτσε) και Kurzwald (Μιεντζιζέτσε Γκούρνε) στα δυτικά, καθώς και οι Kunzendorf (Λίπνικ), Alzen (Χάουτσνουφ) και Wilmesau (Βιλαμοβίτσε) στα ανατολικά. Κοντινοί οικισμοί στα βουνά ήταν οι Lobnitz (Βαπιενίτσα) και το Bistrai (Μπίστρα).
Μογγόλοι
Ρωσία
Στη Ρωσία οι Μπουριάτ ανήκουν στους ανατολικούς Μογγόλους. Στους δυτικούς Μογγόλους ανήκουν οι Οϊράτ των Αλταΐων και οι Καλμίκοι στο βόρειο τμήμα της Κασπίας όπου συνθέτουν το 53.3% του πληθυσμού της Δημοκρατία της Καλμίκια. Ο Αλταϊκοί λαοί είναι εθνικότητα μογγολική, αλλά μιλούν τουρκική γλώσσα. Στο σύνολό τους συγκεντρώνουν πληθυσμό ενός περίπου εκατομμυρίου ατόμων.
Μπιέλσκο-Μπιάουα
Μπιέλσκο
Μετά τη διχοτόμηση του Δουκάτου του Οπόλε το 1281, το Μπιέλσκο πέρασε στους Δούκες του Τσέσιν εντός του κατακερματισμένου Βασιλείου της Πολωνίας. Η πόλη τεκμηριώθηκε για πρώτη φορά το 1312 όταν ο Δούκας Μιέσκο Α΄ του Τσέσυν χορήγησε έναν χάρτη πόλης. Ο Μπιάουα έγινε ξανά συνοριακός ποταμός, όταν το 1315 το ανατολικό Δουκάτο του Οσφιέντσιμ χωρίστηκε από το Τσέσιν ως ξεχωριστό υπό τον γιο του Μιέσκο, Βλάντισλαφ του Οσφιέντσιμ. Αφού οι Δούκες του Τσέσιν έγιναν υποτελείς των Βοημίων βασιλέων το 1327 και το Δουκάτο του Οσφιέντσιμ πωλήθηκε στο Πολωνικό Στέμμα το 1457, ο ποταμός Μπιάουα για αιώνες σηματοδότησε τα σύνορα μεταξύ των εδαφών του Στέμματος της Βοημίας της Σιλεσίας εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Επαρχίας Ελάσσονος Πολωνίας του Βασιλείου της Πολωνίας και της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Με τη Βοημία και το Άνω Σιλεσικό Δουκάτο του Τσέσιν, το Μπιέλσκο το 1526 κληρονομήθηκε από τον αυστριακό Οίκος των Αψβούργων και ενσωματώθηκε στη Μοναρχία των Αψβούργων. Από το 1560, το Μπιέλσκο κυβερνήθηκε από τον Φρειδερίκο Καζιμίρ του Τσέσυν, γιο του Δούκα Βεντσέσλαου Γ΄ Αδάμ του Τσέσυν, ο οποίος λόγω των τεράστιων χρεών που άφησε ο γιος του μετά το θάνατό του το 1571, έπρεπε να το πουλήσει στην αριστοκρατική οικογένεια Πρόμνιτς στο Δουκάτο του Πλες. Με τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β΄, η δυναστεία του Πρόμνιτς και οι διάδοχοί τους, Σάφγκοτς, κυβέρνησαν το Δουκάτο του Μπιέλσκο ως κρατική χώρα της Βοημίας. Αποκτήθηκε από τον Αυστριακό Καγκελάριο Κόμη Φρίντριχ Βίλχελμ φον Χάουγκβιτς το 1743, και στη συνέχεια από τον Πολωνό αριστοκράτη Αλεξάντερ Γιούσεφ Σουουκόφσκι το 1752 και το καθεστώς δουκάτου επιβεβαιώθηκε τελικά από την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία το 1754. Παρέμεινε στην κατοχή της πολωνικής οικογένειας Σουουκόφσκι μέχρι τη διάλυση του δουκάτου το 1849, ενώ το κάστρο εξακολουθούσε να ανήκει στην οικογένεια Σουουκόφσκι μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μογγόλοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μογγόλοι Κατηγορία:Νομαδικές ομάδες στην Ευρασία
Μπιέλσκο-Μπιάουα
Μπιέλσκο
Αφού ο Πρώσος Βασιλιάς Φρειδερίκος Β΄ εισέβαλε στη Σιλεσία, το Μπιέλσκο παρέμεινε στη Μοναρχία του Αψβούργων ως μέρος της Αυστριακής Σιλεσίας σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μπρέσλαου του 1742.
Στα τέλη του 1849, το Μπιέλσκο έγινε έδρα πολιτικής περιοχής. Το 1870 έγινε πόλη με δικό της καταστατικό.
Μπιάουα
Η απέναντι όχθη του ποταμού Μπιάουα, και πάλι πολωνική από το 1454, είχε αραιοκατοικηθεί από τα μέσα του 16ου αιώνα. Μια τοποθεσία αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε μια πράξη του 1564, έλαβε το όνομα Μπιάουα το 1584 και ανήκε εκείνη την εποχή στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας. Ο πληθυσμός της αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της Αντιμεταρρύθμισης στα εδάφη των Αψβούργων, όταν πολλοί Προτεστάντες τεχνίτες από το Μπιέλσκο μετακινήθηκαν πέρα από τον ποταμό. Αν και έχει ήδη ονομαστεί πόλη τον 17ο αιώνα, η Μπιάουα έλαβε επίσημα προνόμια πόλης από τον Πολωνό Βασιλιά Αύγουστο Β΄ τον Δυνατό το 1723.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας το 1772, η Μπιάουα προσαρτήθηκε από την αυστριακή Μοναρχία των Αψβούργων και ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας. Οι Προτεστάντες πολίτες έλαβαν το δικαίωμα να ιδρύσουν ενορίες σύμφωνα με το δίπλωμα ανεκτικότητας του 1781 από τον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄. Ο Biala ήταν επικεφαλής της περιοχής με το ίδιο όνομα, ένα από τους 78 Bezirkshauptmannschaften στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας.
Σύγχρονης εποχή
αριστερά|μικρογραφία| Η πολωνική εφημερίδα Wieniec-Pszczółka που εκδόθηκε στη Μπιέλσκο-Μπιάουα το 1909. Αν και χωριστές, οι δύο πόλεις λειτούργησαν αποτελεσματικά ως μία αστική περιοχή γνωστή ως Μπιέλσκο-Μπιάουα από τον 19ο αιώνα. Με τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας το 1918 σύμφωνα με τη Συνθήκη Αγίου Γερμανού και οι δύο πόλεις έγιναν μέρος του ανασυσταθέντος πολωνικού κράτους, αν και η πλειονότητα του πληθυσμού ήταν γερμανική, σχηματίζοντας μια γλωσσική νησίδα γερμανικής γλώσσας.
Ορισμένοι εθνοτικοί Γερμανοί πολίτες δημιούργησαν ένα αντι-πολωνικό, αντι-εβραϊκό Jungdeutsche Partei, υποστηριζόμενο οικονομικά από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ναζιστικής Γερμανίας. Τα μέλη του διακίνησαν λαθραία όπλα και διεξήγαγαν εκστρατεία εκφοβισμού άλλων Γερμανών κατοίκων για να φύγουν για τη Γερμανία. Ένας σημαντικός αριθμός νέων Γερμανών προσχώρησαν σε αυτό το Κόμμα στα μέσα της δεκαετίας του 1930. μικρογραφία| Το κέντρο της πόλης Μπιέλσκο τη δεκαετία του 1930. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Einsatzgruppe I μπήκε στη Μπιέλσκο-Μπιάουα το πρώτο μισό του Σεπτεμβρίου του 1939 για βασανιστήρια, λεηλασίες και δολοφονίες Εβραίων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Μπιέλσκο-Μπιάουα προσαρτήθηκε και καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία. Το 1939, οι Γερμανοί συνέλαβαν αρκετούς Πολωνούς δασκάλους και διευθυντές, οι οποίοι στη συνέχεια απελάθηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου δολοφονήθηκαν. Μια φυλακή για τους Πολωνούς λειτουργούσε από τους Γερμανούς στη Μπιέλσκο-Μπιάουα. Πολλοί από τους Εβραίους κατοίκους του δολοφονήθηκαν στο κοντινό στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς. Λιγότεροι από 1.000 από την εβραϊκή κοινότητα των 8.000 κατοίκων της Μπιέλσκο-Μπιάουα επέζησαν από τον πόλεμο. Μετά την ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945, ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός έφυγε δυτικά ή εκδιώχθηκε. Η πόλη πολωνοποιήθηκε και σταδιακά επανεγκαταστάθηκε από Πολωνούς εποίκους.
Αρκετοί ευρέως γνωστοί επιζώντες του Ολοκαυτώματος από τη Μπιέλσκο-Μπιάουα ήταν οι Ρόμαν Φρίστερ, Γκέρντα Βάισμαν Κλάιν και Κίτι Χαρτ-Μόξον, οι οποίοι έγραψαν αναφορές για τις εμπειρίες τους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η συνδυασμένη πόλη Μπιέλσκο-Μπιάουα δημιουργήθηκε διοικητικά την 1η Ιανουαρίου 1951 όταν ενοποιήθηκαν οι δύο πόλεις Μπιέλσκο και Μπιάουα (γνωστή μέχρι το 1951 ως Μπιάουα Κρακόφσκα).
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Μπιέλσκο-Μπιάουα είναι αδελφοποιημένη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Σιλεσίας Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Οικισμοί στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Εθνική Δομινικανής Δημοκρατίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Δομινικανής Δημοκρατίας είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Δομινικανής Δημοκρατίας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδίας Δομινικανής Δημοκρατίας. Είναι μέλος στην Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής και στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Panamericano de San Cristobal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Δομινικανή Δημοκρατία Δομινικανη Δημοκρατια
Αλτσίνα
Η Αλτσίνα (Alcina, HWV 34) είναι μια σοβαρή όπερα (οpera seria) του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ. Ο συντάκτης του λιμπρέτου είναι άγνωστος, αλλά η πλοκή προέρχεται από το έπος Ορλάνδος μαινόμενος του Αριόστο, το οποίο διαδραματίζεται στα χρόνια των πολέμων του Καρλομάγνου ενάντια στο Ισλάμ.
Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου στις 16 Απριλίου του 1735. Όπως και οι άλλες όπερες του Χαίντελ, παρά την αρχική επιτυχία του, η Αλτσίνα ξεχάστηκε γρήγορα και δεν παρουσιάστηκε ξανά από το 1738 μέχρι το 1928 όταν ανακαλύφθηκε ξανά στην Λειψία της Γερμανίας.
Πλοκή
Η πλοκή της όπερας προέρχεται από το ποίημα Ορλάνδος μαινόμενος. Το πεπρωμένο του ηρωικού ιππότη Ρουτζέρο είναι μια σύντομη αλλά λαμπρή ζωή, αλλά ένας μάγος τον κρατάει πάντα μακρυά από την αγαπημένη του την Μπρανταμάντη. Η Μπρανταμάντη δεν ανέχεται τη αιώνια απουσία του αγαπημένου της, γι' αυτό και φοράει μια πανοπλία και ξεκινάει για να τον αναζητήσει παντού. Λίγο πριν αρχίσει η όπερα του έχει σώσει τη ζωή, βάζοντας τον Πήγασο της να πετάξει μακριά με τον Ρουτζέρο στην πλάτη του. Ο Ρουτζέρος και ο Πήγασος προσγειώνονται σε ένα νησί στη μέση του ωκεανού. Όταν ο Πήγασος τρώει από τα φύλλα μιας μυρτιάς, ο θάμνος αρχίζει να μιλάει με φωνή ανθρώπινη και εξιστορεί στον έκθαμβο Ρουτζέρο ότι είναι ο μαγεμένος ιππότης Αστόλφος, και το νησί ανήκει στις μάγισσα Αλτσίνα και στην αδερφή της Μοργκάνα. Η όμορφη Αλτσίνα παραπλανάει κάθε ιππότη που βγαίνει στο νησί της, για να τον μεταμορφώσει λίγο αργότερα σε πέτρα, ή σε ζώο, ή σε φυτό, ή σε ό,τι άλλο της έρθει εκείνη την στιγμή στην φαντασία της. Παρά την προειδοποίηση του Αστόλφου, ο Ρουτζέρος επιθυμεί να συναντήσει την μάγισσα.
Πράξη 1η
Η Μπρανταμάντη αναζητάει τον αγαπημένο της. Συνοδευόμενη από τον Μελίσσο, πρώην δάσκαλο του Ρουτζέρου, φθάνει στο νησί της Αλτσίνας. Ντυμένη με πανοπλία, η Μπρανταμάντη μοιάζει με νεαρό ιππότη και γι' αυτό χρησιμοποιεί το όνομα του αδελφού της, του Ριτσάρντου. Η Μπρανταμάντη και ο Μελίσσος έχουν πάνω τους ένα μαγικό δαχτυλίδι που κάνει όποιον το φοράει να ανακαλύπτει κάθε απάτη. Με το δαχτυλίδι αυτό σχεδιάζουν να λύσουν τα μάγια της Αλτσίνας και να απελευθερώσουν τους μαγεμένους ιππότες.
Οι δύο τους συναντούν την μάγισσα Μοργκάνα, η οποία αμέσως ξεχνάει τον Ορόντη και ερωτεύεται τον Ριτσάρντο. Η Μοργκάνα οδηγεί τους επισκέπτες στην αυλή της αδερφής της, όπου η Μπρανταμάντη ανακαλύπτει με τρόμο, ότι ο Ρουτζέρος έχει γίνει ερωμένος της Αλτσίνας, ενώ βρίσκεται και σε μια κατάσταση πλήρους αμνησίας περί της προηγούμενης ζωής του. Στο παλάτι της Αλτσίνας βρίσκεται και ένα μικρό παιδάκι, ο Ομπέρτος, που ψάχνει να βρει τον πατέρα του, τον Αλφόνσο, με τον οποίο πριν από καιρό είχε ναυαγήσει στο νησί αυτό.
Εν τω μεταξύ, ο Ορόντης ανακαλύπτει ότι η Μοργκάνα έχει ερωτευτεί τον Ριτσάρντο, και τον προκαλεί σε μια μονομαχία. Η Μοργκάνα σταματά την διαμάχη, αλλά ο Ορόντης είναι σε κακή διάθεση και ξεσπάει επάνω στον Ρουτζέρο. Του λέει τι έκανε η Αλτσίνα με τους προηγούμενους εραστές της και προσθέτει ότι η Αλτσίνα έχει ερωτευτεί το νεόφερτο Ριτσάρντο. Ο Ρουτζέρος εξάπτεται και τα βάζει με την Αλτσίνα όλο ζήλια και θυμό. Τα πράγματα παίρνουν ακόμα χειρότερη τροπή όταν παρουσιάζεται ο Ριτσάρντο και προσποιείται ότι αγαπάει την Αλτσίνα.
Η Αλτσίνα λέει στην Μοργκάνα ότι προγραμματίζει να μεταμορφώσει τον Ριτσάρντο σε ζώο, για να αποδείξει στον Ρουτζέρο πόσο τον αγαπάει πραγματικά. Η Μοργκάνα ικετεύει τον Ριτσάρντο να δραπετεύσει από το νησί της Αλτσίνας, αλλά αυτός της λέει ότι δεν μπορεί να φύγει και να εγκαταλείψει «την αγάπη του». Η Μοργκάνα που ακόμα νομίζει ότι ο Ριτσάρντο είναι άντρας, πιστεύει ότι με αυτά τα λόγια της εκμυστηρεύτηκε την αγάπη του γι' αυτή και είναι γεμάτη χαρά. Στην πραγματικότητα όμως, η Μπρανταμάντη εννοούσε τον Ρουτζέρο.
Πράξη 2η
Ο Μελίσσσος εκμυστηρεύεται στον Ρουτζέρο τον λόγο που βρίσκονται εκεί και το καθήκον που έχουν αναβάλει και τον αφήνει να φορέσει το μαγικό δαχτυλίδι. Κάτω από την επιρροή του, ο Ρουτζέρος βλέπει το νησί όπως είναι πραγματικά—μια έρημος, που κατοικείται από τέρατα. Ο Ρουτζέρος γίνεται καλά, πραγματοποιεί ότι πρέπει να φύγει από το νησί, αλλά ακόμα και τώρα που συνειδητοποίησε ότι το μαγευτικό νησί και η γοητευτική Αλτσίνα ήταν απλώς παραισθήσεις, δεν μπορεί να ξεχάσει την ομορφιά τους που θα τον συνοδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο Μελίσσος προειδοποιεί τον Ρουτζέρο ότι δεν μπορεί να εγκαταλείψει το νησί, γιατί η Αλτσίνα έχει απέραντες μαγικές δυνάμεις, και πρέπει να καλύψει τη φυγή του με την πρόφαση ότι επιθυμεί να πάει για κυνήγι. Ο Ρουτζέρος συμφωνεί, αλλά, είναι πολύ μπερδεμένος από τα μαγικά και τις παραισθήσεις που συμβαίνουν στο νησί, και έτσι, όταν βλέπει επιτέλους την Μπρανταμάντη νομίζει ότι είναι άλλη μια από τις παραισθήσεις της Αλτσίνας. Η Μρανταμάντη είναι απελπισμένη. Το ίδιο και η Αλτσίνα. Πεπεισμένη για την αδιαφορία του Ρουτζέρου, σκοπεύει να μεταμορφώσει τον Ριτσάρντο σε ζώο. Ο Ρουτζέρο πρέπει να βιαστεί και να πείσει τη μάγισσα ότι δεν χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη της αγάπης της.