cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σρινιβάσα Ραμανούτζαν
Μαθηματική Συνεισφορά
Για κάθε \theta, όπου \Gamma(z) είναι η Συνάρτηση Γάμμα. Επεκτείνοντας σε σειρές δυνάμεων και εξισώνοντας τους συντελεστές των \theta^0, \theta^4, και \theta^8 παίρνουμε σημαντικές ιδιότητες της Υπερβολικής τέμνουσας (αγγλ. Hyperbolic Secant).
Τα τετράδια του Ραμανούτζαν
Ενώ ακόμη βρισκόταν στο Μαντράς, ο Ραμανούτζαν κατέγραψε τον κύριο όγκο των υπολογισμών του σε τέσσερα τετράδια. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών των υπολογισμών γράφτηκε χωρίς να έχει κύριες πηγές. Αυτή ήταν, πιθανώς, και η αρχή της εσφαλμένης εκτίμησης ότι ο Ραμανούτζαν δεν ήταν ικανός να αποδείξει τις θεωρίες του και ότι απλά σκεφτόταν το τελικό αποτέλεσμα των υπολογισμών του με ακρίβεια. Ο Μαθηματικός Μπρους Μπερντ, στην κριτική του για τα τετράδια αυτά και για το γενικότερο έργο του Ραμανούτζαν, αναφέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα ήταν ικανός να καταστρώσει τις αποδείξεις των υπολογισμών του, αλλά επέλεξε να μην το κάνει.
Ο τρόπος με τον οποίο εργαζόταν οφείλεται σε πολλούς λόγους. Αρχικά, αφού το χαρτί ήταν πολύ ακριβό, ο Ραμανούτζαν έκανε το κύριο μέρος των υπολογισμών του και πιθανότατα και τις αποδείξεις τους πάνω σε μαυροπίνακα, και στη συνέχεια μετέφερε τα αποτελέσματα τους σε χαρτί. Η χρήση του μαυροπίνακα ήταν αρκετά συνηθισμένη για τους φοιτητές μαθηματικών στην Προεδρία του Μαντράς εκείνη την εποχή. Επιπρόσθετα, είναι πολύ πιθανό να επηρεάστηκε και από τον τρόπο που είναι γραμμένο το βιβλίο του Γ. Σ. Καρ,που μελέτησε όταν ήταν νέος, μέσα στο οποίο υπάρχουν παρατιθέμενα τα αποτελέσματα των υπολογισμών χωρίς να δίνονται αποδείξεις. Τέλος, είναι εξίσου πιθανό το γεγονός ο Ραμανούτζαν να θεωρούσε ότι η δουλειά του ήταν ζήτημα προσωπικού ενδιαφέροντος και έτσι να μην κατέγραφε τις αποδείξεις των υπολογισμών του.
Το πρώτο τετράδιο έχει 351 σελίδες με 16 οργανωμένα κεφάλαια και κάποιες ατελείς αναφορές. Το δεύτερο τετράδιο έχει 256 σελίδες με 21 οργανωμένα κεφάλαια και 100 επιπρόσθετες σελίδες και το τρίτο περιέχει 33 σελίδες με ανοργάνωτη δομή. Τα αποτελέσματα των μετρήσεών του ενέπνευσαν πολλούς μαθηματικούς, οι οποίοι έκαναν έρευνες προσπαθώντας να αποδείξουν όλα όσα κατέγραψε ο Ραμανούτζαν στα τετράδιά του. Ο Hardy ο ίδιος, δημοσίευσε μελέτες πάνω στα ευρήματα του Ραμανούτζαν, όπως επίσης έκαναν και οι Γ. Ν. Γουάτσον, B. M. Γουίλσον και Μπρους Μπέρντ.αγγλ.  Το τέταρτο τετράδιο με 87 σελίδες με ανοργάνωτη δομή, το γνωστό και ως "χαμένο τετράδιο", βρέθηκε το 1976 από τον Γ. Άντριους.
Τα τετράδια 1,2 και 3 εκδόθηκαν σαν μια δίτομη συλλογή το 1957 από το Ινστιτούτο Βασικών Ερευνών Tata (TIFR), Boμβάη, Ινδία. Η έκδοση αυτή ήταν πιστό αντίγραφο του χειρόγραφου.
Τον Δεκέμβριο του 2011, λόγω του εορτασμού των 125 χρόνων από τη γέννηση του Ραμανούτζαν, η TIFR επανεξέδωσε τα τετράδια σε δίτομη έγχρωμη συλλεκτική έκδοση. Αυτή η έκδοση δημιουργήθηκε από ειδικούς αρχειοφύλακες της Ερευνητικής Βιβλιοθήκης Roja Muthiah, Τσενάι., οι οποίοι χρησιμοποίησαν σκαναρισμένες και επεξεργασμένες εικόνες των αρχικών χειρόγραφων.
Ο Αριθμός Χάρντι-Ραμανουτζάν 1729
Ο αριθμός 1729 είναι γνωστός ως ο αριθμός Χάρντι-Ραμανουτζάν λόγω ενός γνωστού ανεκδότου του Βρετανού μαθηματικού Χάρντι που αφορά μια επίσκεψη που έκανε στο νοσοκομείο όπου βρισκόταν ο Ραμανουτζάν. Συγκεκριμένα ο Χάρντι γράφει:
Θυμάμαι μια φορά που πήγαινα να τον επισκεφτώ στο Putney επειδή ήταν άρρωστος. Είχα πάρει ένα ταξί με το νούμερο 1729 και σχολίασα πως ο αριθμός αυτός μου φαινόταν αρκετά βαρετός και πως ήλπιζα αυτό να μην αποτελούσε κάποιον άσχημο οιωνό. "Όχι", μου απάντησε "είναι ένας πολύ ενδιαφέροντας αριθμός, είναι ο μικρότερος αριθμός που μπορεί να εκφραστεί ως το άθροισμα δύο κύβων με δύο διαφορετικούς τρόπους."
Οι δύο διαφορετικοί τρόποι είναι
Η γενίκευση αυτής της ιδέας οδήγησε στην ιδέα των αριθμών των ταξί, που είναι οι αριθμοί που συμβολίζονται, Ta(n) ή Taxicab(n), και ορίζονται ως εξής: ο μικρότερος αριθμός ο οποίος μπορεί να εκφραστεί ως το άθροισμα δύο θετικών αλγεβρικών κύβων, με n διαφορετικούς τρόπους. Συμπτωματικά, το 1729 είναι επίσης ένας αριθμός Καρμαίκλ.
Απόψεις άλλων μαθηματικών για τον Ραμανουτζάν
Ο Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι είπε: "Ο Ραμανουτζάν συνδύαζε μία τάση γενίκευσης με τη διαίσθηση της μορφής και την ικανότητα ταχύτατων μετασχηματισμών της εισήγησής του που ήταν πραγματικά εκπληκτική και τον έκανε μοναδικό στο ιδιόμορφο είδος του. Οι δυνατότητες των γνώσεών του ήταν εξίσου εκπληκτικές με την εμβρίθειά του. Ήταν ένας άντρας που μπορούσε να επιλύσει από εξισώσεις κατά μέτρο και θεωρήματα... μέχρι και τις πιο σπάνιες σειρές, του οποίου η δεξιοτεχνία στα συνεχή κλάσματα ήταν.... μεγαλύτερη από κάθε άλλου μαθηματικού στον κόσμο, που είχε ανακαλύψει μόνος του τη συναρτησιακή ανάλυση για τη συνάρτηση ζήτα, καθώς και τους κυρίαρχους όρους πολλών από τα πιο γνωστά προβλήματα στην αναλυτική θεωρία αριθμών... και ωστόσο δεν είχε ακούσει ποτέ για διπλά περιοδικές συναρτήσεις ή για τον ολοκληρωτικό τύπο του Cauchy, ο οποίος είχε μάλιστα από μόνος του την αόριστη ιδέα του τι ήταν μία συνάρτηση στη μιγαδική ανάλυση...". Όταν ο Χάρντι ερωτήθηκε σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποιούνταν από το Ραμανουτζάν για να φτάσει στις λύσεις, ο Χάρντι είπε ότι "άγονταν από μία διαδικασία ανάμεικτων επιχειρημάτων,διαίσθησης και επαγωγών για τα οποία ήταν εντελώς ανίκανος να δώσει μία λογική εξήγηση". Ακόμη, ισχυρίστηκε ότι δεν είχε γνωρίσει ποτέ ισάξιό του και μπορεί να τον συγκρίνει μόνο με τον Όιλερ και τον Jacobi.
Ο επίσης Ινδός K. Σρινιβάσα Ράο έγραψε το εξής: "Όσον αφορά την θέση του στον κόσμο των μαθηματικών, μπορούμε παραθέσουμε τα γραπτά του Bruce C. Berndt: "'Ο Πολ Έρντος μας μετέφερε τις προσωπικές αξιολογήσεις του Χάρντι σχετικά με μαθηματικούς. Υποθέτωντας ότι αξιολογούμε τους μαθηματικούς με βάση το καθαρό ταλέντο σε μια κλίμακα από το 0 έως το 100, ο Χάρντι βαθμολογούσε τον εαυτό του με 25, τον Λίτλγουντ με 30, τον Ντάβιντ Χίλμπερτ με 80 και τον Ραμανουτζάν με 100.'"
Ο καθηγητής Bruce C. Berndt του πανεπιστημίου του Ιλινόι, κατά τη διάρκεια μίας διάλεξης στο IIT Madras(Ινδικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στο Μάνδρας) το Μάιο του 2011 ισχυρίστηκε ότι τα τελευταία 40 χρόνια, εφόσον σχεδόν όλα τα θεωρήματα του Ραμανουτζάν έχουν αποδειχθεί σωστά, υπάρχει μία μεγαλύτερη εκτίμηση της δουλειάς και της ευφυΐας του. Επιπλέον, δήλωσε ότι το έργο του Ραμανουτζάν εκτείνεται σε πολλούς τομείς των σύγχρονων μαθηματικών και της φυσικής.
Στο βιβλίο του Scientific Edge, ο φυσικός Jayant Narlikar μίλησε για τον "Σρινιβάσα Ραμανουτζάν, που ανακαλύφθηκε από τον μαθηματικό του Κέμπριτζ, Γκόντφρεϊ Χάρολντ Χάρντι, του οποίου τα τεράστια μαθηματικά ευρήματα άρχισαν να αναγνωρίζονται από το 1915 εώς το 1919. Τα κατορθώματά του έγιναν πλήρως κατανοητά πολύ αργότερα, αρκετά μετά τον πρόωρο θάνατό του το 1920. Για παράδειγμα, το έργο του επάνω στους εξαιρετικά σύνθετους αριθμούς (αριθμοί που περιέχουν μεγάλο αριθμό παραγόντων) χάραξε μία εντελώς νέα πορεία ερευνών στη θεωρία αυτών των αριθμών."
Κατά τη διάρκεια της εφ΄ όρου ζωής αποστολής του στην εκπαίδευση και τη διάδοση των μαθηματικών μεταξύ των παιδιών στα σχολεία της Ινδίας, της Νιγηρίας και οποιασδήποτε άλλης περιοχής, ο P.K. Srinivasan παρουσίαζε αδιάκοπα τη μαθηματική δουλειά του Ραμανουτζάν.
Βιογραφικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί μαθηματικοί Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Τσάτνεϊ
μικρογραφία|Τσάτνεϊ [[μάνγκο]] Το τσάτνεϊ (চাটনি, χίντι: चटनी, چٹنی) είναι άλειμμα που συνδέεται συνήθως με τις κουζίνες της ινδικής υποηπείρου. Τα τσάτνεϊ παρασκευάζονται σε μια μεγάλη ποικιλία μορφών, όπως νοστιμάδα τομάτας, γαρνιτούρα με αλεσμένο φιστίκι, γιαούρτι ή τυρόπηγμα, αγγούρι, πικάντικη καρύδα, πικάντικο κρεμμύδι ή σάλτσα μέντας.
Μια συνηθισμένη παραλλαγή στην αγγλο-ινδική κουζίνα χρησιμοποιεί ένα φρούτο τάρτας, όπως τα πράσινα μήλα, το ραβέντι ή το τουρσί, που γίνεται πιο ήπιο με ίσο βάρος ζάχαρης. Το ξίδι προστέθηκε στη συνταγή για τσάτνεϊ αγγλικού τύπου που παραδοσιακά στοχεύει να δώσει μεγάλη διάρκεια ζωής, ώστε τα φθινοπωρινά φρούτα να μπορούν να διατηρηθούν για χρήση καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους (όπως μαρμελάδες, ζελέ και τουρσιά) ή να πωληθούν ως εμπορικό προϊόν. Τα ινδικά τουρσιά χρησιμοποιούν λάδι μουστάρδας ως παράγοντα τουρσί, αλλά το αγγλο-ινδικό τσάτνεϊ χρησιμοποιεί βύνη ή ξύδι μηλίτη, που παράγει ένα πιο ήπιο προϊόν. Στη δυτική κουζίνα, το τσάτνεϊ τρώγεται συχνά με σκληρό τυρί ή με αλλαντικά και πουλερικά, συνήθως σε κρύα γεύματα σε παμπ.
Ετυμολογία
Η λέξη τσάτνεϊ προέρχεται από τα χίντι चटनी chaṭnī, που προέρχεται από το चाटना chāṭnā «γλείφω» ή «τρώω με όρεξη». Στην Ινδία, το τσάτνεϊ αναφέρεται σε φρέσκα και τουρσί παρασκευάσματα αδιακρίτως. Ωστόσο, αρκετές ινδικές γλώσσες χρησιμοποιούν τη λέξη μόνο για φρέσκα παρασκευάσματα.
Ιστορία
μικρογραφία| Τσάτνεϊ με κοτόπουλο Παρόμοια στην προετοιμασία και τη χρήση με ένα τουρσί, τα απλά καρυκευμένα τσάτνεϊ μπορούν να χρονολογηθούν στο 500 π.Χ.. Με καταγωγή από τη Νότια Ασία, αυτή η μέθοδος συντήρησης τροφίμων υιοθετήθηκε στη συνέχεια από τους Ρωμαίους και τους Βρετανούς χάρη στις συναντήσεις και τις επαφές τους με την ινδική υποήπειρο. Καθώς αυξάνονταν οι εισαγωγές ξένων και ποικίλων τροφίμων στη βόρεια Ευρώπη, το τσάτνεϊ έπεσε σε δυσμένεια στη Βρετανία. Αυτό σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη ικανότητα ψύξης φρέσκων τροφίμων και τον αυξανόμενο αριθμό θερμοκηπίων σήμαινε ότι η βρετανική κατανάλωση τσάτνεϊ και τουρσί υποβιβάστηκε στη χρήση του στρατού και σε άτομα που κατοικούσαν στη Νότια Ασία. Το τσάτνεϊ έγινε ξανά δημοφιλές στην Αγγλία γύρω στη δεκαετία του 1780 ως ορεκτικό.
Ο Ντιέγκο Άλβαρεθ Τσάνκα έφερε πίσω πιπεριές τσίλι από την Αμερική στην Ισπανία το 1493. Είχε πλεύσει με τον Χριστόφορο Κολόμβο. Αφού ανακάλυψε τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες, ο Τσάνκα δημιούργησε ένα τσάτνεϊ για να τα χορηγήσει. Στις αρχές του 17ου αιώνα, στελέχη της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών στην ινδική υποήπειρο επιβίωναν με διατηρημένα τρόφιμα όπως πίκλες από λάιμ, τσάτνεϊ και μαρμελάδες (Οι μαρμελάδες αποδείχθηκαν μη δημοφιλείς λόγω της γλυκύτητας τους. Ήταν επίσης σπάνιες λόγω έλλειψης διαθέσιμης ζάχαρης.). Από τον 17ο αιώνα, τα τσάτνεϊ με φρούτα αποστέλλονταν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες ως είδη πολυτελείας. Αυτές οι απομιμήσεις ονομάζονταν φρούτα ή λαχανικά «μάνγκο», ενώ η λέξη «τσάτνεϊ» συνδέεται με την εργατική τάξη σε αυτές τις χώρες.
Το Major Grey's Chutney πιστεύεται ότι αναπτύχθηκε από έναν Βρετανό αξιωματικό που είχε ταξιδέψει στην Ινδική υποήπειρο. Η φόρμουλα τελικά πουλήθηκε στους Crosse & Blackwell, έναν σημαντικό Βρετανό κατασκευαστή τροφίμων, πιθανώς στις αρχές του 1800. Τον 19ο αιώνα, τύποι τσάτνεϊ όπως το Major Grey's ή το Bengal Club που κάλυπταν τα δυτικά γούστα αποστέλλονταν στην Ευρώπη από τη Νότια Ασία. Γενικά, αυτά τα τσάτνεϊ είναι φρούτα, ξύδι και ζάχαρη μαγειρεμένα μέχρι να απορροφήσουν τα υγρά τους. μικρογραφία| Σπιτικό τσάτνεϊ τομάτας
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1843
Οι εκλογές του 1843 προκηρύχθηκαν στις 7 Σεπτεμβρίου 1843 από την προσωρινή κυβέρνηση του Ανδρέα Μεταξά που προέκυψε μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Οι εκλογές των πληρεξούσιων για την εθνοσυνέλευση έγιναν με τον νόμο της 4ης Μαρτίου του 1829 και διήρκεσαν δύο μήνες: Οκτώβριο και Νοέμβριο. Εξελέγησαν 243 πληρεξούσιοι από 92 εκλογικές περιφέρειες ανάμεσα τους και εκπρόσωποι υποδουλωμένων περιοχών. Οι πληρεξούσιοι αποτέλεσαν το σώμα της συνταγματικής εθνοσυνέλευσης του 1843 που έγινε στην Αθήνα («Η της Γ’ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Μουλβιμπαζάρ
Το Μουλβιμπαζάρ (মৌলভীবাজার) είναι μια πόλη στο βόρειο-ανατολικό Μπαγκλαντές, νότια του Σιλχέτ. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Μουλβιμπαζάρ. Το Μουλβιμπαζάρ βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Μάνου. Η πόλη έχει υψηλή πυκνότητα πληθυσμού. Η περιοχή του Μουλβιμπαζάρ είναι γνωστή για τους κήπους τσαγιού και τα τροπικά δάση. Οι περισσότεροι κήποι δασών στο Μπανγκλαντές βρίσκονται στο Μουλβιμπαζάρ. Έχει πληθυσμό 41.358 κατοίκων.
Μερικά αξιοθέατα είναι ο καταρράκτης Μαντόμπ Κούντο, ο Καταρράκτης Χουμ Χουμ, η Λίμνη Μαντομπούρ, το Ινστιτούτο Έρευνας Τσαγιού του Μπανγκλαντές.
Κλίμα
Το Μουλβιμπαζάρ έχει υγρό υποτροπικό κλίμα. Ο τύπος της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν είναι ο Cwa. Το κλίμα του Μουλβιμπαζάρ γενικά σημειώνονται με μουσώνες, υψηλή θερμοκρασία, μεγάλη υγρασία και έντονες βροχοπτώσεις. Η θερμή εποχή ξεκινά νωρίς τον Απρίλιο και συνεχίζεται μέχρι και τον Ιούλιο. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Μουλβιμπαζάρ είναι 24.7 °C. Η μέση βροχόπτωση είναι 2.805 χιλιοστά.
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Γούλφχερ της Μερκίας
Ο Γούλφχερ της Μερκίας (Wulfhere, πέθανε το 675) βασιλιάς της Μερκίας (658 - 675) μέλος του Οίκου του Ικέλ δεύτερος γιος του Πέντα της Μερκίας και διάδοχος του Οσουί της Νορθουμβρίας ήταν ο πρώτος χριστιανός βασιλιάς της Μερκίας σαν ενωμένο χριστιανικό έθνος. Η άνοδος του Γούλφχερ στον θρόνο σήμανε το τέλος της σύντομης ηγεμονίας του Οσουί στην νότια Αγγλία και ο Γούλφχερ επανέκτησε την εξουσία του πατέρα του στην ευρύτερη περιοχή, οι εκστρατείες του επανέφεραν την κυριαρχία της Μερκίας στην κοιλάδα του Τάμεση. Κατέκτησε την Νήσο Γουάιτ και την κοιλάδα του ποταμού Μεόν την οποία παρέδωσε στον βασιλιά Έθελγουιλ των νότιων Σαξόνων, απέκτησε το Σάρρεϋ, το Έσσεξ και το Κεντ. Ο Γούλφχερ παντρεύτηκε την Ερμενίλδα, την κόρη του βασιλιά του Κεντ η οποία έγινε αργότερα ηγουμένη του Έλι. Ο πατέρας του σκοτώθηκε στην μάχη του Βινβάεντ εναντίον του Οσουί της Νορθουμβρίας (655), τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Πεάντα της Μερκίας υπό την ηγεμονία του Οσουί αλλά πέθανε πιθανώς δολοφονηθείς έξι μήνες αργότερα, ο ίδιος ο Γούλφχερ ανέβηκε στον θρόνο ύστερα από εξέγερση εναντίον της Νορθουμβρίας (658) στην οποία οι κυβερνήτες του Οσουί εκδιώχθηκαν. Μετά τον θάνατο του Οσουί (670) ο Γούλφχερ έγινε ο ισχυρότερος βασιλιάς στην νότια Βρετανία και κυρίαρχος από τις αρχές της δεκαετίας του 660 σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή νότια του ποταμού Χάμπερ αλλά όχι στην Νορθουμβρία όπως ο πατέρας του, αμφισβήτησε τον γιο του Οσουί Έκγκφριθ της Νορθουμβρίας αλλά ηττήθηκε (674). Πέθανε από ασθένεια (675) και τον διαδέχτηκε ο επόμενος αδελφός του Έθελρεντ της Μερκίας. Ο Γούλφχερ περιγράφεται στο έργο του Στεφάνου Ριπόν "η ζωή του βασιλιά Γούλφχερ" σαν "ένας άντρας με ισχυρή θέληση και ακόρεστη βούληση".
Η Αγγλία τον 6ο αιώνα
thumb|right|250px|Τα Βρετανικά βασίλεια στα τέλη του 7ου αιώνα Η Αγγλία γύρω στα 600 βρισκόταν υπό την εξουσία των Άγγλο-Σαξονικών λαών οι οποίοι εισέβαλαν στην Βρετανία από την βορειοδυτική Ευρώπη πριν από περίπου 200 χρόνια. Ο μοναχός Βέδας γράφει γύρω στο 731 ότι ο λαός της Μερκίας καταγόταν από την ομάδα των Άγγλων η οποία εγκαταστάθηκε στην βόρεια Βρετανία αντίθετα οι Σάξονες και οι Γιούτες εγκαταστάθηκαν στα νότια. Λίγα είναι γνωστά για την δημιουργία του βασιλείου της Μερκίας το οποίο βρισκόταν στην Αγγλική Μίντλαντς, σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό και τις πηγές που διασώθηκαν οι πρώτοι βασιλείς κατάγονταν από τον Ικέλ, δυναστεία που έμεινε γνωστή ως "Ικλίνγκλας". Ο πρώτος γνωστός βασιλιάς της Μερκίας για τον οποίο υπάρχουν πλούσιες ιστορικές πηγές ήταν ο Πέντα της Μερκίας, πατέρας του Γούλφχερ. Σύμφωνα με τον Βέδα ο οποίος έγραψε την "Εκκλησιαστική ιστορία της Αγγλίας" υπήρξαν επτά ισχυροί Αγγλοσάξονες βασιλείς που κυβερνούσαν τα υπόλοιπα βασίλεια υπό την μορφή του αυτοκράτορα. Ο πέμπτος ήταν ο Έντουιν της Νορθουμβρίας που σκοτώθηκε στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ από τις δυνάμεις του Καντβαλλόν ενός Βρετανού βασιλιά του Γκουινέντ και του Πέντα, την περίοδο της μεγάλης αυτής νίκης ο Πέντα δεν είχε γίνει ακόμα βασιλιάς της Μερκίας αλλά έγινε αμέσως μετά.
Μετά τον θάνατο του Έντουιν το βασίλειο της Νορθουμβρίας προσωρινά διαλύθηκε αλλά σύντομα ανασυγκροτήθηκε με τον Όσβαλντ της Νορθουμβρίας ο οποίος εγκατέστησε ξανά την κυριαρχία της Νορθουμβρίας σε ολόκληρη την νότια Αγγλία. Στις 5 Αυγούστου 642 ο Πέντα σκότωσε τον Όσβαλντ στην μάχη του Μάζερφιλντ στην περιοχή του Όσβεστρι της βορειοδυτικής Μίντλαντς. Ο Πέντα της Μερκίας πατέρας του Γούλφχερ αμέσως μετά τον θρίαμβο του επί του Όσβαλντ καταγράφεται σαν ο ισχυρότερος βασιλιάς σε ολόκληρη την νότια Αγγλία μέχρι τον δικό του θάνατο (655). Το βασίλειο της Νορθουμβρίας διαλύθηκε στην συνέχεια : ο γιος του Όσβαλντ Οσουί της Νορθουμβρίας διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Βερνικίας και ο γιος του Οσρίκ Οσουί της Ντέιρα κληρονόμησε τα νότια των δυο βασιλείων. Η ιστορία του Βέδα ολοκληρώθηκε το 731, παρά το γεγονός ότι ήταν ιερέας και είχε προκατάληψη υπέρ των χριστιανών το έργο του αποτελεί την σημαντικότερη ιστορική πηγή για τους πρώτους παγανιστές βασιλείς της Αγγλίας. Ο Βέδας ως Νορθούμβριος χρησιμοποιούσε πληροφοριοδότες προκειμένου να συλλέξει πληροφορίες για τα υπόλοιπα βασίλεια, το πρόβλημα με την Μερκία ήταν ότι ο Βέδας δεν είχε ισχυρές προσβάσεις για την συλλογή των πληροφοριών του όπως είχε γίνει με το Ουέσσεξ και το Κεντ. Περισσότερες πληροφορίες παρέχονται από το Άγγλο-Σαξονικό χρονικό το οποίο είχε συγγραφεί στα τέλη του 9ου αιώνα στην αυλή του Ουέσσεξ, το χρονικό ενσωματώνει πληροφορίες οι οποίες είχαν αντληθεί από προηγούμενες πηγές.
Παιδική ηλικία
Το όνομα της συζύγου του Πέντα ήταν Κινεγουάιζ, ο Βέδας δεν αναφέρει τα παιδιά της αλλά από την άλλη δεν αναφέρει καμιά άλλη σύζυγο του Πέντα, αυτό παραπέμπει την Κινεγουάιζ σαν μητέρα του Πεάντα, του Γούλφχερ και του Έθελρεντ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο Πέντα ήταν 50 ετών όταν ανέβηκε στον θρόνο της (626), βασίλευσε 30 χρόνια μέχρι τον θάνατο του στην μάχη του Βινβάεντ (655) προφανώς 80 ετών, η πληροφορία είναι απίθανη αν κρίνουμε από το γεγονός ότι οι γιοι του Πέντα ήταν ακόμα ανήλικοι την εποχή που έπεσε ο πατέρας τους. Η πιθανότερη εξήγηση όπως διασταυρώνεται με άλλες πηγές είναι ότι το χρονικό έκανε σφάλμα στο σημείο αυτό καταγράφοντας την ηλικία που ανέβηκε ο Πέντα στον θρόνο τα 50 χρόνια ενώ στην πραγματικότητα ήταν η ηλικία του θανάτου του. Η ημερομηνία της γέννησης του Γούλφχερ δεν είναι γνωστή αλλά ο Βέδας περιγράφει ότι ήταν ακόμα έφηβος την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο (658). Δεν περιγράφεται τίποτα σχετικά με την παιδική του ηλικία, είχε δυο αδελφούς τον Έθελρεντ και τον Πεάντα και δυο αδελφές την Κίνεμπουρ και την Κίνεσγουαιθ, καταγράφεται επιπλέον και ο Μερεβάλ, βασιλιάς των Μαγκονσατών σαν αδελφός του Γούλφχερ. Παντρεύτηκε την Ερμενίλδα του Κεντ αλλά δεν γνωρίζουμε την ημερομηνία του γάμου τους ούτε αναφέρονται παιδιά τους σύμφωνα με τις επίσημες πηγές, ο ιστορικός του 12ου αιώνα Ιωάννης του Γουόρκεστερ καταγράφει τον Κοένρεντ της Μερκίας ο οποίος βασίλευσε την περίοδο (704 - 709) σαν γιο του Γούλφχερ. Ο Μπέρθβαλντ πιθανότατα να ήταν επίσης παιδί του Γούλφχερ αφού μια πηγή τον αναφέρει σαν ανιψιό του αδελφού του Έθελρεντ, ένα έγγραφο επίσης του 11ου καταγράφει μια κόρη του την Γουέρμπουρ. Μια πηγή του 11ου αιώνα από το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στο Γκλόστερ αναφέρει επιπλέον δυο γυναίκες την Έαντμπουρ και Εάφε σαν βασίλισσες του Γούλφχερ αλλά δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες.
Ο Πέντα πολιόρκησε τον Οσουί της Νορθουμβρίας σε μια περιοχή που βρίσκεται κοντά στο σημερινό Στέρλινγκ (655), ο Οσουί ο οποίος ήθελε να αποφύγει τον πόλεμο πρόσφερε όμηρο στον Πέντα τον γιο του Έκγκφριθ της Νορθουμβρίας αλλά ο Πέντα αρνήθηκε όλες τις προσφορές. Ο Οντουί τελικά έριξε σε ενέδρα τον Πέντα στις 15 Νοεμβρίου 655 στις όχθες του ποταμού Νινβάεντ και κατάφερε να τον συντρίψει αν και υστερούσε αριθμητικά σε μεγάλο βαθμό, ο Πέντα και οι στρατιωτικοί του αρχηγοί έπεσαν όλοι στην μάχη. Ο Πέντα αποκεφαλίστηκε από τον Οσουί σαν πράξη εκδίκησης για τον ακρωτηριασμό του σώματος του νεκρού αδελφού του Όσβαλντ πριν από 13 χρόνια, το νότιο τμήμα της Μερκίας προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Νορθουμβρίας ενώ στο βόρειο τμήμα ο Οσουί επέτρεψε να παραμείνει βασιλιάς ο μεγαλύτερος γιος του Πέντα Πεάντα της Μερκίας ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη του Οσουί Έαλφλιντ (653).
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Το βασίλειο της Μερκίας τον 7ο - 9ο αιώνα με τις μεγαλύτερες επεκτάσεις του με πράσινο χρώμα Ο Πεάντα δεν παρέμεινε βασιλιάς για πολύ καιρό, σε έξι μήνες δηλαδή το Πάσχα του 656 δηλητηριάστηκε πιθανότατα με πρωτοβουλία της συζύγου του η οποία ήταν κόρη του Οσουί. Ο Οσουί στην συνέχεια ανέλαβε από μόνος του την διοίκηση του βασιλείου σε ολόκληρη την Μερκία, ο Βέδας καταγράφει τον Οσουί σαν τον έβδομο και τελευταίο βασιλιά αυτοκρατορικής μορφής ο οποίος ασκούσε την εξουσία σε όλα τα Άγγλο-Σαξονικά βασίλεια. Η ηγεμονία ήταν υπό την μορφή κυρίαρχου βασιλιά ο οποίος είχε υπό την εξουσία του τους υπόλοιπους υποτελείς του, τοποθέτησε βασιλείς της επιλογής του στην Μερκία μετά τον θάνατο του Πέντα και του Πεάντα. Η προσπάθεια του Οσουί να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο στην Μερκία απέτυχε με την εξέγερση τριών ευγενών του Ιμμίν, Εάφα και Έαντμπερτ εναντίων των Νορθουμβρίων (658), το ισχυρό τους χαρτί ήταν ο Γούλφχερ τον οποίον όπως αναφέρει ο Βέδας έκρυβαν για να τον προστατέψουν, όταν η επανάσταση πέτυχε ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Η αιτία για την επιτυχία της επανάστασης οφείλεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Οσουί βρισκόταν απασχολημένος σε πόλεμο εναντίον των Πίκτων στην βόρεια Βρετανία, ο ανιψιός του βασιλιάς των Πίκτων Ταλοργκάν, γιος του Έανφριθ πέθανε το 657.
Ο βαθμός του ελέγχου τον οποίο εξασκούσε ο Οσουί στα νότια βασίλεια της Βρετανίας είναι ασαφής, ο Βέδας περιγράφει την εξουσία που είχε απέναντι στον Σίγκεμπερτ των Ανατολικών Σαξόνων, η επιρροή του Οσουί στα νοτιοανατολικά βασίλεια ήταν πάντοτε ισχυρή, ο Γούλφχερ τον αντικατέστησε στην συνέχεια στα περισσότερα βασίλεια. Ο Βέδας καταγράφει τον Γούλφχερ σαν αυτοκρατορικό βασιλιά σε αντίθεση με τους προηγούμενους επτά αλλά το βέβαιο είναι ότι στην εποχή του ξεκίνησε η ηγεμονία της Μερκίας σε ολόκληρη την νότια Αγγλία, από την δεκαετία του 660 έγινε ο κύριος των βασιλείων νότια του Χάμπερ αλλά δεν κατάφερε να αποκτήσει την εξουσία του στην Νορθουμβρία όπως ο πατέρας του. Ένα έγγραφο η "Φυλετική κράτηση" το οποίο χρονολογείται την εποχή του Γούλφχερ, αναφέρει μια ομάδα Άγγλο-Σαξονικών λαών οι οποίοι ήταν υποταγμένοι σε μεγαλύτερα βασίλεια όπως η Μερκία καταγράφοντας τις εκτάσεις γης. Ο χρόνος που συντάχθηκε είναι άγνωστος, οι περισσότεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι συντάχθηκε υπό τις οδηγίες του Γούλφχερ αλλά υπάρχουν λιγότερες πηγές που αναφέρουν ότι συντάχθηκε από τον Όφα της Μερκίας ή τον Έντουιν ή τον Οσουί της Νορθουμβρίας.
Η Βρετανία είχε εκχριστιανιστεί την Ρωμαϊκή περίοδο αλλά οι παγανιστές Άγγλο-Σάξωνες που ήρθαν στην συνέχεια έφεραν σχίσμα στην Αγγλικανική εκκλησία, οι χριστιανοί περιορίστηκαν στην Σκωτία, στην Ουαλλία και στο βασίλειο της Δαμνονίας στα νοτιοδυτικά της Αγγλίας. Οι αποστολές από την Ρώμη ξεκίνησαν για να προσηλυτίσουν τους Άγγλο-Σάξονες στον χριστιανισμό στα τέλη του 6ου αιώνα, οι αποστολές συνεχίστηκαν περισσότερο έντονα στην διάρκεια της βασιλείας του Πέντα αν και ο ίδιος παρέμεινε παγανιστής μέχρι το τέλος της ζωής του. Πολλές αναφορές καταγράφουν την βάπτιση παγανιστών βασιλέων, ο Κινεγκίλς του Ουέσσεξ βαπτίστηκε γύρω στο 640 και ο Έντουιν της Νορθουμβρίας προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό στα μέσα της δεκαετίας του 620. Άλλοι βασιλείς αργότερα όμως όπως ο Κεντβάλλα του Ουέσσεξ καταγράφονται ως παγανιστές την περίοδο που ανέβηκαν στον θρόνο την δεκαετία του 680.
Ο Βέδας αναφέρει ότι την εποχή που ο Γούλφχερ έγινε βασιλιάς : "όλοι οι κάτοικοι της Μερκίας οι οποίοι είχαν δεχτεί την πίστη του Ιησού μπορούσαν ελεύθερα να λατρέψουν την θρησκεία τους, ο μεγαλύτερος αδελφός του Πεάντα παντρεύτηκε την κόρη του Οσουί και προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό αλλά οι συνθήκες στις οποίες ο Γούλφχερ έγινε χριστιανός είναι άγνωστες. Οι πηγές αναφέρουν ότι η μεταστροφή του Πεάντα στον χριστιανισμό ήταν τμήμα της συμφωνίας που είχε κάνει με τον Οσουί για να παντρευτεί την κόρη του". Ο Βέδας γράφει ότι ο Πεάντα βαπτίστηκε χριστιανός δυο χρόνια πριν τον θάνατο του πατέρα του με πρωτοβουλία του γιου του Οσουί Έαλφριθ του οποίου ο Πεάντα είχε παντρευτεί την αδελφή του Κίνεμπουρ, ο Πεάντα έφερε τον χριστιανισμό στην Μερκία από τους πρώτους που έγιναν χριστιανοί ήταν ο Γούλφχερ. Ο γάμος του Γούλφχερ με την Ερμενίλδα του Κεντ έφερε πολύ κοντά την Μερκία με τα χριστιανικά βασίλεια του Κεντ και της Μεροβίγγειας Γαλατίας, συνδέθηκαν μεταξύ τους με γάμους και το εμπόριο. Τα οικονομικά και τα πολιτικά πλεονεκτήματα των γάμων αυτών βοήθησαν σημαντικά τον Γούλφλερ στις προσπάθειες του για τον ολοκληρωτικό εκχριστιανισμό του βασιλείου του.
Πλήρης εκχριστιανισμός της Μερκίας
Οι σχέσεις του Γούλφχερ με τον επίσκοπο Γούλφριντ καταγράφονται στο έργο του Στεφάνου του Ριπόν "η ζωή του Γούλφριντ", την περίοδο 667 - 669 ενώ ο Γούλφριντ βρισκόταν στο Ρίπον ο Γούλφχερ τον προσκαλούσε συχνά στην Μερκία όταν χρειαζόταν τις υπηρεσίες ενός επισκόπου. Σύμφωνα με τον Στέφανο ο Γούλφχερ παραχώρησε στον Γούλφριντ "πολλές εκτάσεις γης" στις οποίες "ίδρυσε πολλά μοναστήρια στην υπηρεσία του θεού". Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι ο Γούλφχερ παραχώρησε ένα μεγάλο μοναστήρι στο Μέντεσαμστεντ στο σημερινό Πίτερμπο, το μοναστήρι είχε παραχωρηθεί αρχικά από τον Πεάντα με παρόντες τους αρχιεπισκόπους, η παραχώρηση υπογράφηκε από τον Γούλφχερ, τον Οσουί και τους βασιλείς του Έσσεξ. Το 661 αναφέρεται επιδρομή του Γούλφχερ στο Ασντάουν περιοχή των Δυτικών Σαξόνων, οι Γκεουίς ήταν μια ομάδα δυτικών Σαξόνων που εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Άνω Τάμεση και από παλιές πηγές αναφέρεται η παρουσία τους τον 6ο αιώνα. Με την ανάδειξη του Γούλφχερ σε ηγεμονική δύναμη δέχτηκαν μεγάλη πίεση, στις αρχές της δεκαετίας του 660 η επισκοπή του Ντόρτσεστερ χωρίστηκε και μια νέα επισκοπή δημιουργήθηκε στο Γούστερ. Η πράξη αυτή σηματοδότησε την ανάδειξη της Μερκίας σε ηγεμονική δύναμη αφήνοντας το Ντόρτσεστερ στα σύνορα και σε λίγα χρόνια ερημώθηκε, η ακριβής ημερομηνία είναι άγνωστη πιθανότατα στα μέσα του 660.
Σχέσεις με τους Δυτικούς Σάξονες
thumb|right|250px|Χάρτης με περιοχές που αναφέρονται στον Γούλφχερ Με την επίθεση στο Άσνταουν ο Γούλφχερ πραγματοποίησε επιδρομή στην Νήσο του Γουάιτ (661), στην συνέχεια έδωσε το νησί μαζί με ολόκληρη την κοιλάδα του ποταμού Μεόν στον θετό γιο του Έθελγουιλ των Νότιων Σαξόνων. Φαίνεται ότι στην αρχή η τοπική δυναστεία στο νησί αναγκάστηκε να το δεχτεί μέχρι την εποχή που οι Δυτικοί Σάξονες υπό τον Κεντβάλλα εξόντωσαν την οικογένεια με την επίθεση τους στο νησί (686). Μετά την κατάκτηση της Νήσου του Γουάιτ ο Γούλφχερ ζήτησε από τον επίσκοπο Εόππα να εκχριστιανίσει το νησί, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που έφτασαν στο νησί χριστιανοί ιεραπόστολοι. Στις αρχές του 670 ο Κενβάλ του Ουέσσεξ πέθανε και η στρατιωτική δράση του Γούλφχερ έφερε όπως αναφέρει ο Βέδας την διάλυση του Ουέσσεξ το οποίο κυβερνήθηκε από τους τοπικούς αντιβασιλείς. Οι αντιβασιλείς ηττήθηκαν και το βασίλειο ενώθηκε ξανά με τον Κεντβάλλα ή πιθανότατα τον Κέντγουιν, περίπου μια δεκαετία μετά τον θάνατο του Γούλφχερ οι Δυτικοί Σάξονες επεκτάθηκαν ανατολικά αποδυναμώνοντας το βασίλειο της Μερκίας. Ο θετός γιος του Γούλφχερ Έθελγουιλ των Νότιων Σαξόνων έχει διασυνδέσεις με την Μερκία μέσω γάμου, η σύζυγος του Εάφε ήταν κόρη του Έανφριθ του Γούστερ μιας φυλής στα νοτιοδυτικά της Μερκίας. Η οικογένεια του Γούστερ φαίνεται ότι υποτάχθηκε στον Γούλφχερ, ο γάμος ανάμεσα στον Έθελγουιλ και την Εάφε έγινε στην αυλή του Γούλφχερ στην οποία και προσηλυτίστηκε ο Έθελγουιλ. Το βασίλειο του Γούστερ δημιουργήθηκε από τον Πέντα αλλά φαίνεται ότι ήταν ανεξάρτητη κρατική οντότητα από την Μερκία, ο Πέντα και ο Γούλφχερ προσπάθησαν συνέχεια να αυξήσουν την επιρροή που είχαν στο Γούστερ και να το προσαρτήσουν στο βασίλειο τους.
Σχέσεις με τους Ανατολικούς Σάξονες
Ο Έθελβαλντ της Ανατολικής Αγγλίας πέθανε (664) και τον διαδέχτηκε ο Έαλντγουλφ ο οποίος βασίλευσε 50 χρόνια. Δεν είναι γνωστό τίποτα σχετικά με τις σχέσεις ανάμεσα στην Ανατολική Αγγλία και την Μερκία εκείνη την περίοδο, η Ανατολική Αγγλία βρισκόταν παραδοσιακά υπό την εξουσία της Νορθουμβρίας αλλά δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι συνεχίστηκε η ίδια κατάσταση μετά την άνοδο στον θρόνο του Γούλφχερ. Ο Σουίθχελμ των Ανατολικών Άγγλων πέθανε την ίδια χρονιά (664) και τον διαδέχθηκαν οι δυο γιοι του Σίγκεχερ και Σαμπί, ο Βέδας περιγράφει την άνοδο τους σαν "βασιλείς υπό την κηδεμονία του Γούλφχερ, βασιλιά της Μερκίας". Μια επιδημία πανούκλας την ίδια χρονιά ανάγκασε τον Σίγκεχερ να απαρνηθεί τον χριστιανισμό για τον λαό του και σύμφωνα με τον Βέδα ο Γούλφχερ έστειλε τον Γιαρουμάν επίσκοπο του Λίχφιλντ να εκχριστιανίσει ξανά τους Δυτικούς Σάξονες. Ο Γιαρουμάν δεν ήταν ο πρώτος επίσκοπος του Λίχφιλντ, ο Βέδας αναφέρει και κάποιον προκάτοχο του τον Τραμχίρ για τον οποίο δεν είναι γνωστό τίποτα περισσότερο. Είναι φανερό ότι η εξουσία του Οσουί στον νότο εξασθένισε εκείνη την εποχή και ο Γούλφχερ απέκτησε τον έλεγχο στην περιοχή, την περίοδο 665 - 668 όταν ο Γούλφχερ πούλησε την επισκοπή του Λονδίνου στον Γουάιν που εκδιωχθεί από την επισκοπή των Δυτικών Σαξόνων επί Κενβάλ, το Λονδίνο έπεσε τότε στα χέρια των Ανατολικών Σαξόνων. Την ίδια περίοδο οι Σάξονες εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο και ξεκίνησαν την επέκταση του, το κέντρο του Άγγλο-Σαξονικού Λονδίνου βρισκόταν ένα μέτρο δυτικά του αρχαίου Ρωμαϊκού Λονδίνου, ο Γούλφρεντ απέκτησε τον έλεγχο της πόλης και ξεκίνησε την επέκταση του.
Τελευταία χρόνια
Η εξουσία του Γούλφχερ στο σημερινό Λινκολνσάιρ ήταν γνωστή από την επισκοπική του κυριαρχία, τουλάχιστον ένας από τους Μερκιανούς επισκόπους του Λίχφιλντ, ο Γουίνφριθ έγινε επίσκοπος μετά τον θάνατο του Τσάντ (672). Είναι επίσης γνωστό ότι ο Γούλφχερ παραχώρησε γη του Λίντσεϊ πάνω στον Χάμπερ στον Τσαντ για να ιδρύσει ένα μοναστήρι, ο Τσαντ εξασκούσε εξουσία το πιθανότερο μετά το 669. Η Μερκία είχε τον επισκοπικό έλεγχο του Λινκολνσάιρ στην αρχή της βασιλείας του Γούλφχερ πριν από τον Τσάντ προηγήθηκαν ως επίσκοποι οι Τραμχίρ και Γιαρουμάν. Όταν ο Γούλφχερ επιτέθηκε στον γιο του Οσιού Έκγκφριθ το έκανε από θέση ισχύος, ο Στέφανος του Ριπόν στο έργο του "η Ζωή του Γουίλφριντ" αναφέρει ότι "ξεσήκωσε όλα τα νότια έθνη εναντίον της Νορθουμβρίας". Η μάχη δεν αναφέρεται από τον Βέδα, ούτε από το Άγγλο-Σαξωνικό χρονικό αλλά ο Στέφανος του Ριπόν αναφέρει ότι νίκησε τον Γούλφχερ, τον ανάγκασε να παραδώσει το Λίντσεϊ και να πληρώσει φόρο υποτέλειας. Ο Γούλφχερ επέζησε από την μάχη αλλά έχασε λίγο έλεγχο από την ισχύ το στα νότια, το 675 ο Άσκουιν ένας από τους βασιλείς των Δυτικών Σαξόνων πολέμησε εναντίον του στο Μπίντανχιφντ, ήταν άγνωστο που έγινε η μάχη και ποιος ήταν ο νικητής. Ο Ερρίκος του Χιούντινγκτον τον 12ο αιώνα βασισμένος σε στίχους του Άγγλο-Σαξονικού χρονικού πιστεύει ότι η Μερκία ήταν ο νικητής σε αυτή την "τρομερή μάχη" και ότι ο Γούλφχερ κέρδισε δόξα ισάξια με "του πατέρα του και του παππού του". Ο Κίρμπι αντίθετα αναφέρει ότι ο Άσκγουιν ήταν ο νικητής με αποτέλεσμα να σπάσει η ηγεμονία του Γούλφχερ στο Ουέσσεξ.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Ερμενίλδα του Έλι απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
Άβιοι
Οι Άβιοι ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στη Σκυθία.
Ο Όμηρος και ο Στράβων αναφέρουν ότι ήταν νομάδες τρέφονταν με γάλα αλόγων και ήταν οι δικαιότεροι των ανθρώπων. Ζούσαν χωρίς γυναίκες και οικογένεια επειδή ήταν αφοσιωμένοι στους θεούς. Κατοικούσαν στα βόρεια παράλια του Εύξεινου πόντου στον Αβιανό ποταμό, γείτονες τους ήταν οι Γαλακτοφάγοι και οι Ιππομαλγοί. Τους συνάντησε και ο Μέγας Αλέξανδρος όπου και του έστειλαν πρέσβεις .
Πηγές
Κατηγορία:Λαοί της Σκυθίας Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί
572 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τεχνολογικός ντετερμινισμός
Ο τεχνολογικός ντετερμινισμός είναι μία θεωρία η οποία συνδυάζοντας κοινωνικές και τεχνολογικές θεωρήσεις ερμηνεύει γεγονότα στα οποία κάθε αιτιότητα αποδίδεται στην τεχνολογία.
Ουσιαστικά, σύμφωνα με αυτήν την θεωρία γίνεται δεκτή η υπόθεση ότι ούτε ο άνθρωπος, ούτε η κοινωνία που την παρήγαγε μπορούν να επιδράσουν πάνω στην τεχνολογία καθώς αυτή διαθέτει έμφυτα χαρακτηριστικά και ιδιότητες.
Οι κύριες προσεγγίσεις τεχνολογικού ντετερμινισμού κινούνται πάνω σε δύο άξονες:
Σύμφωνα με τα παραπάνω ένας τεχνολογικά ντετερμινιστής αναζητά στην τεχνολογία λύσεις και εξηγήσεις για κάθε πράξη του, αμελώντας εντελώς τον ρόλο του ανθρώπινου παράγοντα και της κοινωνίας. Ο όρος άρχισε να κερδίζει έδαφος κατά τον 17ο αιώνα όταν η δημιουργία του σιδηροδρόμου θεωρήθηκε ότι επηρέαζε την αντίληψη και την συμπεριφορά και ότι οι μηχανές είναι ζωντανοί οργανισμοί.
Στάδιο Πόλμαν
Ιστορία
Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1999, με τον φιλικό αγώνα μεταξύ της Χεράκλες και την Τσβόλε (1-1). Το 2005 η χωρητικότητα του γηπέδου αυξήθηκε από τις 6.900 που ήταν αρχικά στις 8.500, ενώ τοποθετήθηκε τεχνητός χλοοτάπητας.
Τεχνολογικός ντετερμινισμός
Παραδείγματα τεχνολογικά ντετερμινιστών
Τεχνολογικά ντετερμινιστής είναι αυτός που χρεώνει στην τεχνολογία ιδιότητες που θα μπορούσε να έχει μόνο ένα σκεπτόμενο ον, όπως το ότι η τεχνολογία μας απειλεί, μας καταστρέφει, αλλοιώνει τις κοινωνικές δομές και αποξενώνει τους ανθρώπους. Καθημερινά παραδείγματα τεχνολογικών ντετερμινιστών θα μπορούσαν να αποτελέσουν οι ηλικιωμένοι που κατακρίνουν την τεχνολογία σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας ως υπεύθυνη για τα πάντα.
Στάδιο Πόλμαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Χεράκλες Άλμελο
Τεχνολογικός ντετερμινισμός
Παραδείγματα τεχνολογικά ντετερμινιστών
Υπάρχουν βέβαια και εξτρεμιστικά παραδείγματα τεχνολογικά ντετερμινιστών όπως οι Λουδίτες. Οι Λουδίτες εμφανίστηκαν κυρίως στην Βρετανία κατά τη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης όπου με ακτιβιστικές πράξεις (όπως την καταστροφή μηχανημάτων υφασμάτων) προσπάθησαν να αναδείξουν την τεχνολογία ως άμεση απειλή για την δουλειά τους. Υποστήριζαν ότι στην πραγματικότητα δεν αντιμάχονταν τις νέες τεχνολογίες αλλά την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων που σε μεγάλο βαθμό επέφερε η μηχανοποίηση.Θεωρούσαν τους εαυτούς τους μία πολιτική και ηθική απάντηση στις δυνάμεις που είχαν σκοπό να καταστρέψουν τις παραδοσιακές κοινωνικές σχέσεις. Από πολλούς φιλοσόφους βέβαια θεωρείται ότι οι Λουδίτες πάνε ενάντια στη φυσική εξέλιξη καθώς η κοινωνική πρόοδος στον καπιταλισμό είναι φυσική εξέλιξη (Καρλ Μαρξ).
Σημαντικοί τεχνολογικοί ντετερμινιστές
Ο Marshall Macluhan είναι ο πιο διάσημος τεχνολογικός ντετερμινιστής στη θεωρία των μέσων, για αυτό και οι τεχνοπικές θεωρήσεις για το Ίντερνετ συχνά ονομάζονται Μακλουκανικές. Θεωρούσε ότι "το μέσο είναι το μήνυμα", δηλαδή ότι το περιεχόμενο καθορίζεται από την τεχνολογία που θα χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή και διάδοσή του. Θεωρητικοί των σύγχρονων ΜΜΕ ανατρέχουν συχνά στις απόψεις του Macluhan για να αναλύσουν τη λειτουργία της τέταρτης εξουσίας στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Ιστού.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνία και τεχνολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία της τεχνολογίας Κατηγορία:Τεχνολογική αλλαγή
Ροζέικα Ηλείας
Τα Ροζέϊκα είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 203 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 9 χλμ. ΒΑ. από τον Πύργου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 με την ονομασία Ρεζέϊκα να ανήκει στην τότε κοινότητα Ρωμεσίου. Το 1940 καταργείται και το 1991 αναφέρεται να απογράφεται ως Ροζέϊκα στην κοινότητα Αμπελώνος. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Αμπελώνα και το Κουζούλι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμπελώνος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 4 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Ψιλοί
Ο όρος ψιλοί αναφέρεται στα διάφορα είδη ελαφρά οπλισμένων πολεμιστών που συμπεριλάμβαναν στα στρατεύματά τους οι αρχαίες ελληνικές πόλεις μετά τους Μηδικούς Πολέμους, αντικαθιστώντας τους ελαφρά οπλισμένους δούλους. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των στρατιωτών ήταν η παντελής απουσία αμυντικών όπλων.
Από την εκστρατεία των Μυρίων και έπειτα αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι των ελληνικών στρατών. Σε γενικές γραμμές επιστρατεύονταν από τα βαρβαρικά έθνη που κατείχαν φήμη καλών χρηστών συγκεκριμένων όπλων. Οι τοξότες κατάγονταν κατά κύριο λόγο από την Κρήτη, οι σφενδονήτες από τη Ρόδο και τη Θεσσαλία, ενώ οι ακοντιστές από τους πληθυσμούς της δυτικής Ελλάδας, ιδίως τους Αιτωλούς και τους Ακαρνάνες. Οι Σπαρτιάτες υιοθέτησαν τη χρήση τους τελευταίοι. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είχε ένα σώμα 2.000 τέτοιων στρατιωτών, με τους οποίους και εγκαινίασε την εκστρατεία του κατά των Περσών. Οι μισοί εξ αυτών έφεραν δόρυ και κατάγονταν από τα όρη της Βόρειας Μακεδονίας. Οι άλλοι μισοί ήταν τοξότες από την κατώτερη κοινωνική τάξη του μακεδονικού πληθυσμού.
Πηγές
Κατηγορία:Αθηναϊκός στρατός Κατηγορία:Σπαρτιατικός στρατός Κατηγορία:Μακεδονικός στρατός Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Γεώργιος Ρεμπάκος
Ο Γεώργιος Ρεμπάκος (1910 - 25 Μαΐου 1961), του Αντωνίου, ήταν Έλληνας πολιτικός.
Έπαρχος και Νομάρχης
Το 1954 ήταν γραμματέας της Γενικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου. Διορίστηκε έπαρχος Νάξου και Καλύμνου (στα 1950) και έγινε ο πρώτος Έλληνας Νομάρχης Δωδεκανήσου το 1955, αν και το αν πληρούσε τα προσόντα για το διορισμό του αμφισβητήθηκε αργότερα (ήταν υπάλληλος του ΟΛΠ με απολυτήριο Γυμνασίου). Ως νομάρχης Δωδεκανήσου έκανε ενέργειες για την τηλεφωνική σύνδεση της Καρπάθου με την Αθήνα.
Με επερώτησή τους προς τη Βουλή, αρκετοί βουλευτές της αντιπολίτευσης όπως ο Ιωάννης Τούμπας, έθεσαν το θέμα του νομάρχη, καταγγέλλοντας ότι "δεν πληρούσε τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα που προέβλεπε ο περί των νομαρχών νόμος" και ότι για το διορισμό του χρειάστηκε να γίνει δική τροπολογία και  ανάμεσα στα άλλα το ότι "δεν έπαψε να αναθέτει σε ανάξια πρόσωπα δημόσια αξιώματα", όπως ανέφερε ο Γεώργιος Τρουλλινός. Από την πλευρά της, η τότε κυβέρνηση, μέσω του υπουργού Εσωτερικών Δημητρίου Μακρή αναγνώρισε καλή πρόθεση στην αντιπολίτευση, αλλά απέρριψε τις καταγγελίες καλύπτοντας τον νομάρχη και τον αντικατέστησε 5 μήνες μετά, παρότι ο Σοφοκλής Βενιζέλος, αρχηγός των Φιλελευθέρων είχε κάνει διάβημα ζητώντας την αντικατάσταση του Ρεμπάκου από το αξίωμα του Νομάρχη Δωδεκανήσου.
Ο Ρεμπάκος διορίστηκε Νομάρχης Ηλείας στις 18 Ιουλίου 1958. Στη διάρκεια της θητείας του στην Ηλεία, απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου στον Πειραιά.
Ήταν παντρεμένος με την Ευδοκία Ρεμπάκου και είχαν μια κόρη, την Ντάντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Ηλείας Κατηγορία:Νομάρχες Δωδεκανήσου
Αυτοκράτορας Ταϊζόνγκ των Τανγκ
Ο Αυτοκράτορας Ταϊζόνγκ των Τανγκ (唐太宗, 28 Ιανουαρίου 598 - 10 Ιουλίου 649) (προηγουμένως γνωστός ως Πρίγκιπας Κιν, προσωπικό όνομα: Λι Σι Μιν) ήταν ο δεύτερος αυτοκράτορας της δυναστείας των Τανγκ, μεταξύ το 626 και το 649. Θεωρείται ως ένας από τους ιδρυτές της δυναστείας, ειδικότερα για τον ρόλο εμψυχωτή στον πατέρα του Λι Γουάν ώστε να επαναστατήσει εναντίον της δυναστείας των Σουί, στο Ταϊγιουάν, το 617. Ο Ταϊζόνγκ σταδιακά έπαιξε μεγάλο ρόλο στην οχύρωση της δυναστείας από επικίνδυνους αντιπάλους, ενώ σιγά σιγά στερεοποίησε και την κυριαρχία του στην Κίνα.
Ο Ταϊζόνγκ θεωρείται ως ένα από τους σπουδαιότερους αυτοκράτορες στην ιστορία της Κίνας. Μετά το πέρας της κυριαρχίας του, το μοντέλο διακυβέρνησης του ήταν πλέον παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους κατοπινούς αυτοκράτορες. Η εποχή του, Κυριαρχία των Ζένγκουαν, θεωρείται πως ήταν η χρυσή εποχή της κινεζικής ιστορίας και προβλέπεται οι μελλοντικοί διάδοχη θρόνων να μελετήσουν τούτη την περίοδο. Κατά την εποχή των Ζένγκουαν, η Κίνα των Τανγκ γνώρισε οικονομική και στρατιωτική άνθιση. Ακόμα και 100 χρόνια μετά τον θάνατό του, η Κίνα συνέχιζε να αναπτύσσεται, έχοντας κι ευημερία, ενώ είχε σταθεροποιηθεί και η ειρήνη. Σε εδαφικό επίπεδο, κάλυψε όσα προηγουμένως ήταν υπό την κατοχή της δυναστείας των Χαν, συμπεριλαμβανομένου περιοχές όπως το Βιετνάμ, το Σιντσιάνγκ και την Κεντρική Ασία (κατά τις σημερινές του ονομασίας), καθώς επίσης και περιοχές που έφταναν στο ανατολικό Καζακστάν. Η εποχή αυτή της ενοποίησης και της εδαφικής κυριαρχίας, έθεσε τα θεμέλια για την κυριαρχία του αυτοκράτορα Ζουανζόνγκ, η οποία θεωρήθηκε το αποκορύφωμα των Τανγκ.
Σε αντίθεση με πολλούς άλλους ευγενείς της εποχής ο αυτοκράτορας Ταϊζόνγκ ήταν ορθολογιστής και μελετητής της λογικής και της επιστήμης και ανοιχτά περιφρόνησε δεισιδαιμονίες κι άλλα μεταφυσικά σημάδια προερχόμενα από τον ουρανό. Επίσης, τροποποίησε σημαντικά κάποιες τελετές, ώστε να ελαφρύνει το έργο της αγροτικής εργασίας. Ο σύγχρονος Κινέζος ιστορικός, Μπο Γιανγκ, λέει ότι ο Ταϊζόνγκ κατάφερε να πετύχει μεγαλειώδη αποτελέσματα, επειδή δεχόταν την κριτική των άλλων και δεν τους πολεμούσε σκληρά, επιδεικνύοντας τη δύναμή του, ενώ και οι συνεργάτες του ήταν αξιόλογοι. Σημαντικό ρόλο σε αυτήν του τη διακυβέρνηση διαδραμάτισε και η σύζυγός του, Αυτοκράτειρα Ζανγκσούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκράτορες Δυναστείας Τανγκ
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1850
Οι ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 1850 διενεργήθηκαν από την Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή στις 20 Οκτωβρίου 1850. Ο Κριεζής ήταν ο νικητής των εκλογών, με σημαντική πλειοψηφία και σαν αποτέλεσμα παρέμεινε στην κυβέρνηση μέχρι το 1853.
Υπόβαθρο
Οι προηγούμενες εκλογές έγιναν το 1847 και τις είχε κερδίσει ο Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος πέθανε δυο μήνες μετά από τις εκλογές. Από τότε μέχρι τις εκλογές του 1850, την Ελλάδα διοίκησαν η Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847, η Κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη 1848 και η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1848 μέχρι που ανέλαβε η Κυβέρνηση Κριεζή το 1849. Ο ναύαρχος Αντώνιος Κριεζής γεννημένος στην Τροιζηνία, με καταγωγή από την Ύδρα, ήταν σημαντικός αγωνιστής της επανάστασης του 1821, είχε πάρει μέρος σε ναυμαχίες, και είχε τη σημαντική θέση στον ελληνικό στόλο. Ο Κριεζής και η κυβέρνησή του χαρακτηρίζονται ως φιλοβασιλικοί. Αναφέρεται μάλιστα ότι ο Βασιλιάς έπαιρνε μέρος σε συσκέψεις της κυβέρνησης. Στους μήνες που προηγήθηκαν των εκλογών, η κυβέρνηση Κριεζή είχε αντιμετωπίσει τα «Παρκερικά» και την υπόθεση Πατσίφικο σημαντικά διπλωματικά επεισόδια. Σημαντικοί ηγέτες της αντιπολίτευσης είχαν λάβει θέσεις πρεσβευτών που τους είχε προσφέρει ο βασιλιάς Όθων (Ανδρέας Μεταξάς στην Κωνσταντινούπολη, Σπυρίδων Τρικούπης στο Λονδίνο και Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος στο Παρίσι) και έτσι δεν υπήρχε ισχυρή διοίκηση στην αντιπολίτευση.
Προκήρυξη εκλογών
Τον Αύγουστο 1850 ο Όθων φεύγει για ταξίδι στη Γερμανία και έτσι στις 9 Σεπτεμβρίου διαλύεται η Βουλή και προκηρύσσονται εκλογές με διατάγματα που φέρουν την υπογραφή της βασίλισσας Αμαλίας η οποία τον αναπλήρωνε ασκώντας χρέη Αντιβασιλέα.
Οι εκλογές
Οι εκλογές έλαβαν χώρα στις 20 Οκτωβρίου 1850. Οι βουλευτές που υποστήριζαν το ναύαρχο Κριεζή έλαβαν 100 από τις 131 θέσεις στο κοινοβούλιο.
Βουλευτές
Οι βουλευτές που εκλέχθηκαν ήταν οι :
).
Μετά τις εκλογές
Η κυβέρνηση Κριεζή παρέμεινε στη θέση της μετά τις εκλογές και συνέχισε τη διακυβέρνηση της χώρας. Επόμενες εκλογές διενεργήθηκαν τρία χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1853 και πάλι από την Κυβέρνηση Κριεζή, ενώ υπήρχε ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
573 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μανώλης Καλομοίρης
Ο Μανώλης Καλομοίρης (14 Δεκεμβρίου 1883 – 3 Απριλίου 1962) ήταν Έλληνας μουσικοσυνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός.
Ο μουσικός γλωσσοπλάστης της νεώτερης Ελλάδας, όπως χαρακτηρίστηκε, υπήρξε η επιβλητικότερη μορφή της Εθνικής Μουσικής Σχολής. Η μουσική του δημιουργία, αν και πνευματικό τέκνο του βαγκνερικού μουσικού δράματος και της ρωσικής εθνικής «σχολής των Πέντε», είναι δημιουργία βαθύτατα προσωπική, θεμελιωμένη κυρίως επάνω στο δημοτικό τραγούδι. Συνέθεσε πολλά έργα, μεταξύ αυτών πέντε όπερες, τρεις συμφωνίες, ένα κοντσέρτο για πιάνο, κύκλους τραγουδιών για φωνή και ορχήστρα ή για φωνή και πιάνο, έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, χορωδιακά, καθώς και έργα για παιδιά. Υπήρξε ακόμη συγγραφέας παιδαγωγικών βιβλίων για τη θεωρία της μουσικής.
Βιογραφικό σημείωμα
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1883 και ήταν γιος του φιλόλογου και φαρμακοποιού Γιάννη Καλομοίρη από τη Σάμο. Σε νεαρή ηλικία βρέθηκε στην Αθήνα, όπου μαζί με τις γυμνασιακές του σπουδές ξεκίνησε και συστηματικές σπουδές στο πιάνο. Το 1899 τον βρίσκει στην Κωνσταντινούπολη, όπου τελειώνει το γυμνάσιο. Μετά από μια μικρή σύγκρουση με την οικογένειά του (η μητέρα του τον προόριζε για γιατρό) φεύγει για τη Βιέννη όπου σπουδάζει πιάνο και ανώτερα θεωρητικά. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του και τον γάμο του με τη Χαρίκλεια Παπαμόσχου πηγαίνει στο Χάρκοβο της Ρωσίας (1906-1910) όπου διδάσκει για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να πάρει την απόφαση να εγκατασταθεί για πάντα στην Ελλάδα το 1910. Ερχόμενος στην Ελλάδα διορίζεται καθηγητής πιάνου και ανώτερων θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών. Σκοπός του ήταν η δημιουργία μιας «εθνικής σχολής» στα πρότυπα ανάλογων κινημάτων από άλλες χώρες, η οποία θα συνδύαζε τον γερμανικό ρομαντισμό με ελληνικά μοτίβα. Παράλληλα, κατηγορούσε την Επτανησιακή Σχολή για «ιταλισμό» και για μη χρήση ελληνικών θεμάτων, δημιουργώντας ρήξη μεταξύ των εκπροσώπων των δύο «στρατοπέδων». Ακολούθησε μια πλούσια μουσική δημιουργία, όπου ο Καλομοίρης αντλεί έμπνευση από τη δημοτική νεοελληνική ποίηση κυρίως του Κωστή Παλαμά. Το 1919 ιδρύει το «Ελληνικό Ωδείο», το οποίο διεύθυνε μέχρι το 1926, οπότε και ιδρύει το «Εθνικό Ωδείο», το οποίο διηύθυνε ως το 1948. Επίσης το 1919 διορίστηκε γενικός Επιθεωρητής, αρχιμουσικός, σε όλες τις στρατιωτικές μπάντες Αθηνών. 'Εκτοτε, παράλληλα με τη συνθετική του εργασία, ανέπτυξε ένα τεράστιο παιδαγωγικό έργο, σφραγίζοντας κάθε πτυχή της μουσικής ζωής του τόπου. Το 1945 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Εκτός των άλλων τιμήθηκε και με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών (1919) αλλά και με πολλά ελληνικά παράσημα.
Ο Μανώλης Καλομοίρης ήταν ανάμεσα στις μορφές που προσδιόρισαν την πολιτιστική φυσιογνωμία της Ελλάδας κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Πέθανε στην Αθήνα στις 3 Απριλίου του 1962, σε ηλικία 79 ετών. Την Τετάρτη 4 Απριλίου κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη, με τιμές που άρμοζαν στο μέγεθος και στην προσφορά του. Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στον Μητροπολιτικό Ναό και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου.
Γλωσσικό ζήτημα
Πολύ σημαντικό ρόλο στα έργα του Καλομοίρη είχε η νεοελληνική λογοτεχνία και ποίηση. Από τα νιάτα του ήταν θερμός υποστηρικτής του δημοτικισμού, παίρνοντας αρκετές φορές ακραίες θέσεις (το πρόγραμμα της πρώτης του συναυλίας στην Αθήνα είναι ένα από τα πρώτα επίσημα κείμενα που γράφτηκαν στη δημοτική και μάλιστα σε μια «σκληρή» δημοτική).
Μουσική εκπαίδευση
Ασχολήθηκε συστηματικά με την εκπαίδευση (ήταν ο ιδρυτής του «Ελληνικού» και του «Εθνικού Ωδείου»). Σε μια εποχή που μουσική παιδεία υπήρχε μόνο στην Αθήνα και τα προγράμματα του Ωδείου Αθηνών γράφονταν μόνο στα γαλλικά, ίδρυσε ωδεία σε όλη την Ελλάδα, έγραψε μουσικοπαιδαγωγικά έργα στη δημοτική και για τις ελληνικές ανάγκες. Πλήθος κορυφαίων μουσικών πέρασαν από το Εθνικό Ωδείο: από τη Μαρία Κάλλας και τον Μιλτιάδη Καρύδη μέχρι τον Δημήτρη Δραγατάκη και τον Φίλιππο Τσαλαχούρη. Για πολλές δεκαετίες η συντριπτική πλειοψηφία των τραγουδιστών της Λυρικής Σκηνής προέρχονταν από το Εθνικό Ωδείο.
Συμφωνικά έργα
Με αυτό, ήθελε να μεταδώσει τη συγκίνηση που ένοιωσε ο συνθέτης, περνώντας μια νυχτιά από ένα απέριττο στρατιωτικό κοιμητήρι σε μια βουνοπλαγιά, κάπου κοντά στο Σκρα του μακεδονικού μετώπου του 1918.
Τούτ’ η γης που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε.