cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Φαρδύκαμπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κοζάνης Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:1943 Κατηγορία:Μάχες ιταλικού στρατού Κατηγορία:Ιταλική κατοχή της Ελλάδας
Επαρχία Ζονγκουλντάκ
Η επαρχία Ζονγκουλντάκ είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ντούζτζε και Μπαρτίν. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 3.481 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 558.645 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ζονγκουλντάκ μια πόλη με πληθυσμό 108.792 κατοίκους. Στην περιοχή αυτή βρισκόταν η αρχαία πόλη Ηράκλεια η Ποντική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζονγκουλντάκ
Γιόσιπ Τομάσεβιτς (ποδοσφαιριστής, γενν. το 1994)
Ο Γιόσιπ Τομάσεβιτς (κροατικά: Josip Tomašević, γενν. στις 4 Μαρτίου 1994) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Ατρόμητο Αθηνών.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Τομάσεβιτς αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Χάιντουκ Σπλιτ.
Την 1η Ιουλίου 2013, εντάχθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στην ΡΝΚ Σπλιτ. Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε με δανεισμό στην ΝΚ Ιμότσκι.
Στις 24 Αυγούστου 2015, μετακινήθηκε στην ΝΚ Ντουγκοπόλγιε.
Στις 18 Ιανουαρίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΗΝΚ Τσιμπάλια.
Στις 26 Ιουλίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ.
Εθνική ομάδα
Ο Τομάσεβιτς έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Κροατίας U14, U15, U16, U17, U18 και U19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ14 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΝΚ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ιμότσκι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ντουγκοπόλγιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΗΝΚ Τσιμπάλια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Πλόβντιβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Βουλγαρία Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χρυσαόριος
Ο Χρυσαόριος ήταν Βυζαντινός παγανιστής, ειδωλολάτρης, που διώχτηκε για μαγεία, τον 5ο περίπου αιώνα από τις Τράλλεις.
Ο Χρυσαόριος, αναφέρεται εθνικός στο θρήσκευμα, ζούσε στην Βηρυτό κέντρο του παγανισμού στην εποχή του. Εκεί ανήκε στην ίδια κίνηση με τον Ιωάννη Φούλων, είχαν τις ίδιες απόψεις κι έκαναν τις ίδιες μηχανορραφίες.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί παγανιστές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Μαράτ Οσπάνοφ
Ο Μαράτ Οσπάνοφ (Marat Turdybekuly Ospanov) (Марат Тұрдыбекұлы Оспанов) (17 Σεπτεμβρίου 1949 – 23 Ιανουαρίου 2000) ήταν πολιτικός από το Καζακστάν, ο 1ος Πρόεδρος της Μαζιλίς (κάτω βουλής) από το 1996 ως το 1999, μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου από το 1990 ως το 1993, Αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου από το 1994 ως το 1995 και αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών από το 1992 ως το 1994. HΉταν ο συντάκτης του οικονομικού προγράμματος με τίτλο “Από τη Σταθερότητα για Μας”. Συνετέλεσε στην ανάπτυξη του πρώτου κώδικα φορολογίας για το Καζακστάν και στην Διακήρυξη Ανεξαρτησίας του Καζακστάν. Απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών στο Αλμάτι στις 23 Ιανουαρίου 2000.
Παραπομπές
Οσπανοφ
939 Ιζβέργη
Η Ιζβέργη (Isberga) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,783. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η Ιζβέργη ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιζβεργη
Κανάντα γλώσσα
thumb|280px|Δείγμα καναρικής γραφής Η Κάναντα ή καναντική ή καναρική είναι μία από τις αρχαίες κλασικές γλώσσες που ομιλείται μέχρι και σήμερα στην Ινδία και κυρίως στην πολιτεία της Καρνάτακα, έχοντας χαρακτηριστεί από το ισχύον σύνταγμα ως μία από τις επίσημες γλώσσες της Ινδίας.
Την καναρική γλώσσα ομιλούν ως μητρική περίπου 70 εκατομμύρια άνθρωποι και θεωρείται μια από τις σαράντα περισσότερο ομιλούμενες γλώσσες στον κόσμο. Η καναρική διαμορφώθηκε κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. και άκμασε τον 6ο αιώνα όποτε και εμφανίζονται τα πρώτα γραπτά ευρήματα, επιγραφές κ.λ.π. Έκτοτε η λογοτεχνία στη γλώσσα αυτή συνεχίζεται αδιάκοπα. Γλωσσολογικά η Κάναντα ανήκει στην ομάδα των νοτίων δραβιδικών γλωσσών. Η ιστορική της εξέλιξη διακρίνεται σε τέσσερις περιόδους:
Έργα της καναρικής λογοτεχνίας έχουν λάβει πλείστα βραβεία ενώ από τον Ιούλιο του 2011 συστάθηκε ειδικό κέντρο μελέτης της κλασικής Κάναντα, που τελεί υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ινστιτούτου Ινδικών Γλωσσών (CIIL) στη Μυσόρη, προκειμένου να διευκολύνει έρευνες που σχετίζονται με τη γλώσσα.
Η Κανάντα έχει αρκετές δανεισμένες (τατσάμα) λέξεις όπως η dina (ημέρα), kopa (θυμός), surya (ήλιος), mukha (πρόσωπο), nimiṣa (λεπτό) και anna (ρύζι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Δραβιδικές γλώσσες
Βασίλειος Σιουμάλας
Ο Βασίλειος Σιουμάλας ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε νομάρχης στην Ήπειρο.
Βιογραφία
Καταγόταν από τα Ιωάννινα. Σπούδασε νομικά. Συνεργάστηκε με τον Στέφανο Τζουμάκα. Το 1984 διορίστηκε Νομάρχης Άρτας, θέση στην οποία υπηρέτησε ως το 1989. Συνακόλουθα διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας και υπηρέτησε εκεί από τις 21 Φεβρουαρίου 1989 ως τις 19 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Εγκαταστάθηκε αργότερα στην Αθήνα. Το 1994 διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας και έπειτα στο Υπουργείο Γεωργίας επί υπουργού Στέφανου Τζουμάκα. Ανέπτυξε κοινωνική δράση όταν ήταν νομάρχης.
Απεβίωσε από καρκίνο στις 19 Νοεμβρίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Άρτας Κατηγορία:Νομάρχες Πρέβεζας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες Νομάρχες
Εντατική ιδιότητα
Εντατικές ιδιότητες, είναι ιδιότητες οι τιμές των οποίων είναι ανεξάρτητες από την έκταση ή τη μάζα του συστήματος και μπορεί να μεταβάλλονται από σημείο σε σημείο σε κάθε χρονική στιγμή. Εντατικές ιδιότητες είναι π.χ. η πυκνότητα, η πίεση και η θερμοκρασία. Για παράδειγμα, η θερμοκρασία τήξης του πάγου είναι 0 C, τόσο για ένα παγάκι όσο και για ένα παγόβουνο, κοινώς η θερμοκρασία είναι ανεξάρτητη της έκτασης του πάγου.
Εφόσων δύο διαφορετικές εντατικές ιδιότητες είναι γνωστές για ένα απλό συμπιεστό σύστημα, η κατάστασή του μπορεί να προσδιορισθεί πλήρως.
Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης
Κουίκεν Λόουνς Αρένα
Η Κουίκεν Λόουνς Αρένα (Quicken Loans Arena, επίσης αναφέρεται ως «The Q») είναι ένα στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο κέντρο του Κλίβελαντ, στην πολιτεία Οχάιο των ΗΠΑ. Μέχρι τον Αύγουστο του 2005 ήταν γνωστή ως Gund Arena προς τιμήν του Γκόρντον Γκαντ, πρώην ιδιοκτήτη των Κλίβελαντ Καβαλίερς, ο οποίος κατέβαλε χρήματα για την απόκτηση των δικαιωμάτων ονοματοδότησης. Είναι έδρα των Κλίβελαντ Καβαλίερς, ομάδας του ΝΒΑ.
Ο χώρος εγκαινιάστηκε με μια συναυλία από τον Μπίλι Τζόελ στις 17 Οκτωβρίου 1994. Είναι ιδιοκτησία της Gateway Economic Development Corporation, η οποία τον εκμισθώνει στους Cavaliers. Η «Q» έχει χωρητικότητα 20.562 θέσεις για το μπάσκετ, συμπεριλαμβανομένων των 2.000 καθισμάτων της ομάδας, καθώς και 92 πολυτελείς σουίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Οχάιο Κατηγορία:Γήπεδα χόκεϊ επί πάγου στις Ηνωμένες Πολιτείες
Λίπτσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Νικόλαος Μεραμβελιωτάκης-Χριστοφακάκης
Ο Νικόλαος Μεραμβελιωτάκης-Χριστοφακάκης (Ιεράπετρα, 1959) ήταν Δήμαρχος Ιεράπετρας από την 1η Ιανουαρίου 1999 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2006. Υπηρέτησε επί 2 συνεχείς θητείες ως Δήμαρχος. Από το 2013 ως το 2014 ήταν πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ιεράπετρας.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1989 ως το 1993 διετέλεσε στην αρχή αντιπρόεδρος και έπειτα πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του νοσοκομείου της Ιεράπετρας και συνέβαλε στη ριζική ανακαίνιση του κτηρίου, στην προμήθεια νέου εξοπλισμού και στην πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού.
Εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος στις εκλογές του 1994, πρώτος στο ψηφοδέλτιο του γιατρού Κωνσταντίνου Γαροφαλάκη, στον οποίο οφείλεται και το γεγονός ότι αποφάσισε να αναμειχθεί στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Την περίοδο από το 1997 ως το 2001 ανέλαβε πρόεδρος του ΤΟΕΒ Ιεράπετρας.
Στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1998 εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Ιεράπετρας με το συνδυασμό "Ενωτική Δημοτική Αλλαγή Ιεράπετρας" συγκεντρώνοντας ποσοστό 53,9% στο δεύτερο γύρο έναντι 46,1% που έλαβε ο Εμμανουήλ Μαστοράκης.
Επανεξελέγη για δεύτερη συνεχή τετραετία στις δημοτικές εκλογές του 2002 με ποσοστό 52,2% από τον πρώτο γύρο έναντι 47,8% για τον Ιωάννη Παπατσάκωνα. Στις δημοτικές εκλογές του 2006 συγκέντρωσε 45,8% και Δήμαρχος εξελέγη ο Εμμανουήλ Μαστοράκης. . Από το 2006 ως το 2010 μετείχε στο Δημοτικό Συμβούλιο ως επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας.
Την περίοδο της δημαρχίας του πραγματοποίησε διάφορα έργα ανά την επικράτεια της Ιεράπετρας. Το 2010 συνέπραξε με τον πρώην Νομάρχη Λασιθίου Σήφη Αναστασάκη και εξελέγη πρώτος δημοτικός σύμβουλος στην Ιεράπετρα. Αμφότεροι θεώρησαν ότι ήταν χρήσιμη και εφικτή η υπέρβαση των τυχόν διαφορετικών προσεγγίσεων και η ευρύτερη συνεργασία, σε πνεύμα ενότητας και αλληλοσεβασμού. Ο συνδυασμός Αναστασάκη-Χριστοφακάκη έλαβε ποσοστό 77% και Δήμαρχος εξελέγη ο Σήφης Αναστασάκης.
Το 2011-2012 διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου Νομικού Προσώπου "Κοινωνία, Πολιτισμός, Αλληλεγγύη Ιεράπετρας" (ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α. Ιεράπετρας), στο οποίο συγχωνεύτηκαν όλα τα προϋφιστάμενα Νομικά Πρόσωπα του Δήμου, που είχαν ως αρμοδιότητα τον πολιτισμό, την κοινωνική μέριμνα και την προσχολική αγωγή, τα οποία πλέον ανατέθηκαν ως αρμοδιότητες στην ΚΟΙΝΩ.ΠΟΛΙΤΙ.Α. ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ.
Από το 2013 ως το 2014 ήταν πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, με αντιπρόεδρο το Μιχάλη Μαχαιρά, επικεφαλής της παράταξης "Πολίτες εν Δράσει".
Ασκληπιόδοτος ο Ιεραπολίτης
Ο Ασκληπιόδοτος ήταν Βυζαντινός παγανιστής, ειδωλολάτρης, που διώχτηκε για μαγεία, τον 5ο περίπου αιώνα από τις Ιεράπολη.
Ο Ασκληπιόδοτος, αρμενικής καταγωγής, ζούσε στην Βηρυτό ή την Ηλιούπολη της Φοινίκης, όπου ήταν από τους πρωταγωνιστές μίας κίνησης μαζί με τον Ιωάννη Φούλων, τον Γεώργιο, και τον Χρυσαόριο. Η κίνηση αυτή κατηγορούνταν για μαγεία, μαύρη μαγεία με επίκληση δαιμόνών, και μηχανορραφίες, είχαν συνωμοτικό δίκτυο κατά των χριστιανών, ακόμα κατηγορήθηκαν και για ανθρωποθυσίες.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί μάγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί παγανιστές Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Λόχμη Γρεβενών
Η Λόχμη είναι οικισμός στα ΒΔ του Δήμου Γρεβενών απόσταση 17χλμ. από την πόλη των Γρεβενών. Έχει πληθυσμό 47 κατοίκους.
Ιστορία
Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Βίτσι. Από το 1918, αποτέλεσε τμήμα της κοινότητας Αμυγδαλέων (πρώην Πικριβενίτσης). Την 1η Φεβρουαρίου 1927 μετονομάστηκε σε Λόχμη. Από τις 4 Δεκεμβρίου 1997 αποτελεί τμήμα του ευρύτερου "Καποδιστριακού" Δήμου Γρεβενών. Αναφορές στο χωριό και τους κατοίκους του Βίτσίου (ή Βίτσας) γίνονται από το 1692 (στα αρχεία της Ιεράς Μονής Ζάβορδα). Μεταγενέστερη αναφορά του 1831 από Οθωμανική απογραφή για την Λόχμη, περιγράφει το "Βίτζι" να κατοικείται από 25 χριστιανικούς οίκους, ανήκει στη διοίκηση και την εκκλησία Γρεβενών, οι κάτοικοι μιλούν την ελληνική γλώσσα και το ιδιοκτησιακό καθεστώς που υπάρχει χαρακτηρίζεται «Ιδιόκτητον», δηλαδή είναι τσιφλίκι μπέη. Η πρώτη απογραφή μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας το 1913, αναφέρει τον οικισμό με 62 κατοίκους. Το 1928 η Λόχμη είχε 84 κατοίκους, και στην απογραφή του 1971 κατεγράφησαν 74.
Λαογραφία
Ο οικισμός της Λόχμης, ήταν ξακουστός ως τσιφλίκι Μπέηδων, αλλά και για τη μοναδική "Κούλια" της Δυτικής Μακεδονίας, που υπάρχει εκεί, ένα τριώροφο κτίριο-πύργος που έχτισαν οι Τούρκοι Μπέηδες το 1848. Σήμερα χρησιμοποιείται σαν ιδιωτική κατοικία ενώ έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο μνημείο από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Εξαιρετικό ενδιαφέρον επίσης, παρουσιάζει και η εκκλησία των Παμμέγιστων Ταξιαρχών, ανεγειρόμενη το 1848, με τις τοιχογραφίες της και την παράδοση για μια θαυματουργή εικόνα. Το ίδιο ισχύει και για τον Άγιο Νικόλαο (1742), ένα ναό με παλιές αγιογραφίες. Στον οικισμό από το 1929 μέχρι και το 1969 λειτούργησε Δημοτικό Σχολείο.
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Φίλιπ Σαλ φον Μπελ
Ο Φίλιπ Σαλ φον Μπελ εντάχθηκε στο Λιβονικό Τάγμα κατά το 1540. Μετά το 1545, ήταν υποδιοικητής (Hauskomtur) της Ρίγας, ενώ το 1551 ορίστηκε διοικητής (Komtur) του Μαρίενμπουργκ (Άλουκσνε). Μετά το ξέσπασμα του Λιβονικού Πολέμου το 1558, αποτέλεσε τον τελευταίο Landmarschall ή αρχιστράτηγο του Λιβονικού Τάγματος.
Ο Φίλιπ φον Μπελ πιάστηκε αιχμάλωτος, στην διάρκεια της μάχης αυτής, από τους άνδρες του Αλεξέι Αντάσεφ. Συνολικά, οι Ρώσοι αιχμαλώτισαν έντεκα υψηλόβαθμους αξιωματικούς και 120 Γερμανούς ευγενείς. Αρχικά, οι Μοσχοβίτες αξιωματικοί συμπεριφέρθηκαν με σεβασμό απέναντι στους αιχμαλώτους, ευελπιστώντας πως αυτό θα βοηθούσε στην εξασφάλιση της εμπιστοσύνης της κατακτημένης Λιβονίας. Ο Φον Μπελ και οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί των δυνάμεων της Λιβονίας εστάλησαν στην αυλή του Τσάρου Ιβάν Δ΄ της Ρωσίας. Όταν τελικά οι δύο άνδρες συναντήθηκαν, ο Ιβάν αγανάκτησε με τις εχθρικές και αμείλικτες απαντήσεις του Φον Μπελ και διέταξε την άμεση εκτέλεση των αιχμαλώτων. Ο Φίλιπ και ο αδερφός του, Βέρνερ Σαλ φον Μπελ, καθώς και τρεις άλλοι ευγενείς αποκεφαλίστηκαν, ενώ τα σώματά τους πετάχτηκαν στα σκυλιά. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, οι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν κατόπιν διαταγής του Αντάσεφ, κάτι που δυσαρέστησε ιδιαιτέρως τον Ιβάν, ο οποίος ήταν ήδη δυσαρεστημένος με τον Αντάσεφ. Αποτέλεσμα ήταν η αποπομπή του από την αυλή του Ιβάν και η μετάθεσή του στο στρατιωτικό μέτωπο. Ο Αλεξέι Αντάσεφ απεβίωσε εμπύρετος στο Ντόρπατ στην διάρκεια του ίδιου έτους, ενώ ο αδερφός του, Ντανιίλ, εκτελέστηκε από τον Ιβάν το 1563.
Ο μοναδικός επιζών μεταξύ των υψηλόβαθμων αιχμαλώτων, Χέρμαν Β΄ Βέζελ, Επίσκοπος του Ντόρπατ, κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Ιβάν και του επετράπη να κηδεύσει τους εκτελεσθέντες εκτός των τειχών της πόλης. Μερικούς αιώνες αργότερα, οι ταφικές πλάκες ενός εγκαταλελειμμένου κοιμητηρίου χρησιμοποιήθηκαν εκ νέου για την πλακόστρωση των οδών της Μόσχας. Το 1823, ο τάφος του Βέρνερ Σαλ φον Μπελ ανακαλύφθηκε σε λασπώδη έκταση στο Διαμέρισμα Γιακίμανκα, και έκτοτε διατηρήθηκε, αρχικά στο Μουσείο Ρουμιάντσεφ και σήμερα στο Κρεμλίνο της Μόσχας.
Επαρχία Μπαρτίν
Η επαρχία Μπαρτίν είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Ζονγκουλντάκ και Κασταμονής. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 2.120 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 159.610 κάτοικοι σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Μπαρτίν μια πόλη με πληθυσμό 51.640 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Γραφή Ζυτερλίν
Η γραφή Ζυτερλίν, ή απλά Ζυτερλίν υπήρξε σύστημα χειρόγραφης καλλιγραφικής γραφής στη Γερμανία, που καθιερώθηκε το 1911 με διάταγμα του Υπουργείου πολιτισμού και Εκπαίδευσης της Πρωσίας βάση μιας επινόησης του Λουδοβίκου Ζυτερλίν.
Ιστορικό
Τον 19ο αιώνα ήταν μόδα να γράφουνε με πένα. Η αγγλική καλλιγραφική γραφή ήταν όμως δύσχρηστη, διότι είχε μακρόστενες γραμμές προς τα πάνω και προς τα κάτω, και είχε διάφορα διακοσμητικά στοιχεία που δυσκόλευαν στο γράψιμο.
Ο γερμανός Λουδοβίκος Ζυτερλίν επινόησε μια πιο απλή μορφή γραφής για να διευκολύνει τους μαθητές του δημοτικού να γράφουν γράμματα. Καθιέρωσε τις διαστάσεις 1:1:1 (ένα προς ένα προς ένα), στένεψε τα φαρδιά γράμματα, και ομαλοποίησε την κίνηση της πένας, αποφεύγοντας τους ελιγμούς στην κίνηση.
Το καλλιγραφικό σύστημα που επινόησε εφαρμόστηκε στην Πρωσία το 1915, καθιερώθηκε τη δεκαετία του 1920 και επισημοποιήθηκε στη σχολική εκπαίδευση της Γερμανίας το 1935. Καταργήθηκε τελικά το 1942.
Αλφάβητο
<p style="line-height:100%"> A a
A a <p style="line-height:100%"> B b
B b <p style="line-height:100%"> C c
C c <p style="line-height:100%"> D d
D d <p style="line-height:100%"> E e
E e <p style="line-height:100%"> F f
F f <p style="line-height:100%"> G g
G g <p style="line-height:100%"> Η h
I i <p style="line-height:100%"> J j
J j <p style="line-height:100%"> K k
L l <p style="line-height:100%"> M m
M m <p style="line-height:100%"> N n
N n <p style="line-height:100%"> Ο o
Ο o <p style="line-height:100%"> P p
P p <p style="line-height:100%"> Q q
Q q <p style="line-height:100%"> R r
R r <p style="line-height:100%"> S s
ß <p style="line-height:100%"> T t
T t <p style="line-height:100%"> U u
U u <p style="line-height:100%"> V v
V v <p style="line-height:100%"> W w
W w <p style="line-height:100%"> X x
X x <p style="line-height:100%"> Y y
Y y <p style="line-height:100%"> Z z
Z z <p style="line-height:100%"> Ä ä
Ä ä <p style="line-height:100%"> Ö ö
Ö ö <p style="line-height:100%"> Ü ü
Ü ü
0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 thumb|Σχολικό τετράδιο του 1929
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιγραφία
Όζρεν (βουνό)
Το όρος Όζρεν (σερβικά κυριλλικά: Озрен, σερβικά λατινικά: Ozren) είναι βουνό στα ανατολικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί το Λέσκοβικ, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1,174 μέτρων, και το οποίο βρίσκεται εντός του νοτιότερου τμήματος των Σερβικών Καρπαθίων.
Τουρισμός
Το όρος Όζρεν φιλοξενεί το Μοναστήρι του Γιέρμεντσιτς, η ανέγερση του οποίου χρονολογείται στον 14ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Σερβικά Καρπάθια
Ιερομνήμων
Ιερομνήμων είναι αξίωμα (βαθμός) της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το αξίωμα καθιερώθηκε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και το κυριότερο καθήκον του ήταν να τηρεί τον κώδικα της εκκλησίας και να συντάσσει έγγραφα σχετικά με δικαιοπραξίες, ενώ κάποιες φορές εκτελούσε και χρέη Αρχειοφύλακα. Επίσης ήταν και αναπληρωματικό μέλος του Επισκοπικού δικαστηρίου.
Είχε επίσης και τελετουργικά καθήκοντα, όπως:
Το εκκλησιαστικό αξίωμα (οφφίκιον) του ιερομνήμονος συγκαταλέγεται: -από την ερμηνεία οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας (Σύνταγμα Ιερών Κανόνων Ράλλη - Ποτλή) και το Μέγα Ευχολόγιο, στην τρίτη πεντάδα δεύτερο τη τάξει, -υπό των μοναχού Ματθαίου, οφφικιαλίου της Μεγάλης Εκκλησίας, και Κωδίνου Κουροπαλάτη, επίσης οφφικιαλίου της Μεγάλης Εκκλησίας, πρώτο τη τάξει.
Ιερομνήμονες γίνονταν συνήθως οι διάκονοι. Σε ερώτηση του αρχιεπισκόπου Δυρραχίου Κωνσταντίνου Καβάσιλα, αν έπρεπε ο ιερομνήμων να είναι διάκονος ή ιερεύς, ο επίσκοπος Κίτρους Ιωάννης απάντησε: «Το του ιερομνήμονος δε οφφίκιον διακόνω εξ ανάγκης προσήκει· επειδή συνυπουργός ούτος εστι τω αρχιερεί μέλλοντι ιεροπρακτείν· ει δε ιερεύς εστιν ο ιερομνήμων, κενώ ονόματι, ως ούτως ειπείν, ιερομνημονεί· ουδέ γαρ εξόν αυτώ εν ταις υπηρεσίαις των αρχιερατικών στολισμάτων διακόνου τάξιν τηρείν». Επέκρινε μάλιστα τους αρχιερείς που ανέθεταν στον ιερομνήμονα να καταγράφει τις καταθέσεις μαρτύρων, που αφορούσαν όσους ήθελαν να γίνουν ιερείς, καθόσον αυτό ήταν αρμοδιότητα του χαρτοφύλακα.
Αρχαία Ελλάδα
βλ. επίσης και Δελφική Αμφικτυονία
Αλλά και στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε το αξιώμα του Ιερομνήμονα. Καθένα από τα δώδεκα ελληνικά φύλα που συμμετείχαν στο Αμφικτυονικό συνέδριο, στους Δελφούς, έστελνε δύο ιερομνήμονες, ως θρησκευτικούς αντιπροσώπους, που ονομάζονταν και αμφικτίονες ή σύνεδροι. Επρόκειτο για 24 συνολικά συνέδρους, που ήταν μόνιμοι. Όσες πόλεις εκπροσωπούσαν το ήμισυ του φύλου, στο οποίο ανήκαν, έστελναν περισσοτέρους του ενός αντιπροσώπους. Διέθεταν, εντούτοις, όλοι μαζί μια ψήφο (η Αθήνα αντιπροσώπευε το μισό ιωνικό φύλο).
Αρμοδιότητα των ιερομνημόνων ήταν να μεριμνούν για τα έργα του ιερού των Δελφών, οι πατρίδες τους να έχουν καλές σχέσεις με το ιερό και να ακολουθούν τη νόμιμη τάξη στις γιορτές και στις θυσίες. Εκείνοι καθόρισαν τον θρησκευτικό κώδικα των Ελλήνων, όρισαν τακτές ημέρες λατρείας για κάθε θεό (π.χ., η τρίτη μέρα κάθε μήνα ήταν αφιερωμένη στην Αθηνά, η εβδόμη και η νουμηνία {=πρωτομηνιά} στον Απόλλωνα κ.λπ.), και διαχώρισαν τις καλές από τις αποφράδες μέρες του χρόνου.
Το αμφικτυονικό συνέδριο επικύρωνε την εκλογή των ιερομνημόνων. Πριν αρχίσουν οι εργασίες του συνεδρίου, οι ιερομνήμονες ορκίζονταν να σεβαστούν τους αμφικτυονικούς νόμους: «Μηδεμίαν πόλιν τῶν ἀμφικτιονίδων ἀνάστατον ποιήσειν, μηδ' ὑδάτων ναματαίων εἴρξειν, μήτ' ἐν πολέμῳ μήτ' ἐν εἰρήνῃ, ἐάν δέ τις ταῦτα παραβῇ στρατεύσειν ἐπί τοῦτον καὶ τὰς πόλεις ἀναστήσειν, καὶ ἐὰν τις ἤ συλᾷ τἀ τοῦ θεοῦ, ἤ συνειδῇ τι, ἤ βουλεύσῃ τι κατά τῶν ἱερῶν, τιμωρήσειν καὶ χειρὶ καὶ ποδὶ καὶ φωνῇ πάσῃ δυνάμει». Το αμφικτυονικό συνέδριο συγκροτούνταν από τους ιερομνήμονες (μόνιμους αντιπροσώπους των φύλων τους), τους πυλαγόρες που εκπροσωπούσαν πολιτικά συμφέροντα των πόλεων, τον γραμματέα του συνεδρίου, έναν ιεροκήρυκα και την έκτακτη Εκκλησία του συνεδρίου (την αποτελούσαν, εκτός από τους ιερομνήμονες και τους πυλαγόρες, όσοι για οποιοδήποτε λόγο παρευρίσκοντα στη γιορτή, εφόσον έπρεπε να εκδώσει ψήφισμα).
Αλλά Ιερομνήμων αποκαλούνταν και: α) ο εκάστοτε επώνυμος άρχοντας στο Βυζάντιο, β) ο επιμελητής του δημόσιου θησαυρού στη Θάσο, γ) οι ιερείς του ναού του Ποσειδώνα στα Μέγαρα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Δραστικό πυρηνικό φορτίο
μικρογραφία|Διάγραμμα ενός ατόμου που δείχνει την έκταση του ενεργού πυρηνικού φορτίου. Δραστικό πυρηνικό φορτίο (Ζ*) ονομάζεται το φορτίο του πυρήνα (ο αριθμός των πρωτονίων) ελαττωμένο κατά τον αριθμό των ενδιάμεσων ηλεκτρονίων .Ενδιάμεσα είναι όλα τα ηλεκτρόνια εκτός από αυτά της εξωτερικής στιβάδας. Είναι κατά προσέγγιση το φορτίο του πυρήνα (Ζ) μειωμένο κατά το φορτίο των ηλεκτρονίων των εσωτερικών στιβάδων.
Οι ελκτικές δυνάμεις που ασκούνται στα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας από το φορτίο του πυρήνα (πυρηνικό φορτίο Ζ) ελαττώνονται ως έναν βαθμό, λόγω των απωστικών δυνάμεων που ασκούνται σε αυτά από τα ηλεκτρόνια των εσωτερικών στιβάδων (ενδιάμεσα ηλεκτρόνια).
Το δραστικό πυρηνικό φορτίο (Ζ*) αντιπροσωπεύει το φορτίο του πυρήνα που επιδρά πραγματικά στα ηλεκτρόνια της εξωτερικής στιβάδας, λόγω προάσπισής (θωράκισης) τους από τα ηλεκτρόνια των εσωτερικών στιβάδων.
Έστω για παράδειγμα τα στοιχεία της IA ομάδας:
3Li: 2, 1, Z* ≈ 3 - 2 = 1.
11Na: 2, 8, 1, Z* ≈ 11 - 10 = 1.
19K: 2, 8, 8, 1, Z* ≈ 19 - 18 = 1.
37Rb: 2, 8, 18, 8, 1, Z* ≈ 37 - 36 = 1.
Το δραστικό πυρηνικό φορτίο (Ζ*) δίνεται από τη σχέση Ζ* = Ζ - s, όπου Ζ είναι ο ατομικός αριθμός (το φορτίο του πυρήνα) και s η σταθερά προάσπισης (ή θωράκισης). Η σταθερά s εκφράζει την ικανότητα ενός ηλεκτρονίου να θωρακίζει ένα άλλο ηλεκτρόνιο που βρίσκεται στο ίδιο ή σε διαφορετικό τροχιακό από την ελκτική δύναμη του πυρήνα. Η σταθερά s υπολογίζεται με ακρίβεια με βάση τους κανόνες του Slater και κατά προσέγγιση είναι ίση με τα ηλεκτρόνια των εσωτερικών στιβάδων.
Κατηγορία:Χημικός δεσμός
Όστρικ όρος
Το  Όστρικ  (σερβικά : Оштрик) είναι βουνό στη νοτιοδυτική Σερβία. Το Όστρικ έχει βραχώδη κορυφογραμμή με υψόμετρο 1283 μέτρα, η υψηλότερη κορυφή του είναι η μεγάλη Οστρίκ.
Κάτω από τις νότιες πλαγιές του βρίσκεται η Λίμνη Ποτπέτσκο. Το Όστρικ αποτελεί μέρος των Δειναρικών Άλπεων μία από τις τελευταίες παραφυάδες τους.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας Κατηγορία:Δειναρικές Άλπεις
946 Ποίηση
Η Ποίηση (Poësia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,444. Ανακαλύφθηκε το 1921 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη θεότητα-προσωποποίηση της ποιήσεως.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ποίησης εκτιμάται σε 43,76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,063. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ποίηση γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποιηση
Ταντάλιο
right|200px
Το χημικό στοιχείο ταντάλιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 73 και ατομικό βάρος 180,947. Έχει θερμοκρασία τήξης 2996 C° και θερμοκρασία βρασμού 5425±100 C°. Ανήκει στην ομάδα της 3ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης.
Το ταντάλιο βρίσκεται σε ορυκτά όπως ο τανταλίτης (Fe,Mn)Ta2O6, και ο κολουμπίτης (Fe, Mn)(Nb, Ta)2O6, άλατα του σιδήρου με αντικατάσταση σε μερικά μόρια του ατόμου του σιδήρου με άτομα των άλλων μεταλλικών στοιχείων, ανάμεσα στα οποία και το ταντάλιο. thumb|left|Τεμάχια καθαρού τανταλίου Το ταντάλιο ανακαλύφθηκε το 1802 από τον Σουηδό ερευνητή Άντερς Έκεμπεργκ (Anders Ekeberg). Αρχικά πιστευόταν ότι το ταντάλιο ήταν το ίδιο στοιχείο με το Νιόβιο, το οποίο είχε ανακαλυφθεί το 1801 και η αντίληψη αυτή παρέμεινε μέχρι το 1844 οπότε καταδείχθηκε ότι το νιοβικό και το τανταλικό οξύ δεν ήταν τα ίδια (από τους Ρόβε (Rowe) και Μαρινιάκ (Marignac, 1866) αντίστοιχα. Καθαρό ταντάλιο παρασκεύασε το 1903 ο φον Μπόλτον (von Bolton).
Το όνομα του οφείλεται στον μυθικό Τάνταλο, πατέρα της Νιόβης, καθώς τα δύο στοιχεία απαντούν μαζί στη φύση και η πρώτη και αρκετά πολύπλοκη διαδικασία διαχωρισμού τους επινοήθηκε από τον Ζαν Σαρλ Γκαλισσάρ ντε Μαρινιάκ (Jean Charles Galissard de Marignac) το 1866. Σήμερα παρασκευάζεται με ηλεκτρόλυση φθοροτανταλικού καλίου ή με αντίδραση οξειδίου και καρβιδίου του.
Είναι μέταλλο υψηλής πυκνότητας και σκληρότητας. Σε τελείως καθαρή μορφή είναι όλκιμο και από αυτό κατασκευάζονται λεπτά σύρματα. Είναι απρόσβλητο από όλα τα οξέα σε θερμοκρασίες κάτω των 150ο C ενώ σε υψηλότερες από αυτή θερμοκρασίες προσβάλλεται μόνον από υδροφθορικό οξύ ή αντιδραστήρια που περιέχουν ενεργό ιόν φθορίου ή ελεύθερο τριοξείδιο του θείου. Τα καυστικά αλκάλια προσβάλλουν το ταντάλιο βραδύτατα, ενώ σε υψηλές θερμοκρασίες καθίσταται περισσότερο δραστικό.
Σχηματίζει δύο οξείδια, Ta2O5 (πεντοξείδιο του τανταλίου, α.ο. +5), το οποίο είναι και η πρώτη ύλη για την παρασκευή πολλών ενώσεών του, όπως το τανταλικό λίθιο (LiTaO3) και το τανταλικό λανθάνιο (LaTaO4) και TaO2 ((τετρ)οξείδιο του τανταλίου, α.ο. +4). Σχηματίζει, επίσης, ενώσεις με τα αλογόνα, εμφανίζοντας α.ο. +3, +4 και +5. Το καρβίδιό του, TaC, είναι ένα από τα πλέον σκληρά υλικά και χρησιμοποιείται σε εργαλεία κοπής. Στα εργαστήρια του Λος Άλαμος κατασκευάστηκε ένα σύνθετο υλικό από γραφίτη και καρβίδιο του τανταλίου, το οποίο είναι από τα πλέον σκληρά υλικά που κατασκευάστηκαν ποτέ, ενώ το νιτρίλιό του TaN χρησιμοποιείται ως μονωτής σε μορφή λεπτής ταινίας σε εφαρμογές της μικροηλεκτρονικής. Τέλος, τα κράματά του έχουν ποικίλες εφαρμογές, ενώ ενώσεις του με αργίλιο (TaAl3, Ta3Al) είναι σταθερές, θλαστικές και ανακλαστικές και έχουν προταθεί για χρήση ως επικαλύψεεων κατόπτρων υπέρυθρης ακτινοβολίας. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης Κατηγορία:Βιοϋλικά
Λεύκα Βομβοκούς Αιτωλοακαρνανίας
Η Λεύκα Βομβοκούς είναι ημιορεινός οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Βασίλειο, τη Βομβοκού, τα Μάρμαρα και τη Μονή Αγίου Ιωάννου συναποτελούν την Τοπική κοινότητα Βομβοκούς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 37 κάτοικους. Το χωριό βρίσκεται ΒΔ. της Ναυπάκτου, σε απόσταση 7,5 χλμ από αυτήν και ΝΔ. της Βομβοκούς (5 χλμ.). Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βομβοκούς, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.
Σύφιλη
Η σύφιλη είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα που προσβάλλει άνδρες και γυναίκες και προκαλείται από το βακτήριο Treponema pallidum ή ωχρά σπειροχαίτη. Η βασική οδός μετάδοσης είναι μέσω της σεξουαλικής επαφής. Μπορεί, επίσης, να μεταδοθεί από τη μητέρα στο έμβρυο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά τον τοκετό, που έχει ως αποτέλεσμα τη συγγενή σύφιλη. Άλλες ανθρώπινες νόσοι που προκαλούνται από την συγγενική ωχρά σπειροχαίτη περιλαμβάνουν το τροπικό θήλωμα, την πίντα, και την ενδημική σύφιλη.
Οι ενδείξεις και τα συμπτώματα της σύφιλης ποικίλουν, ανάλογα με το σε ποιο από τα τέσσερα στάδια εμφανίζεται (πρωτογενής, δευτερογενής, λανθάνουσα και τριτογενής). Το αρχικό στάδιο κλασικά εμφανίζεται με ένα απλό συφιλιδικό έλκος (ένα διαρκές, ανώδυνο, χωρίς φαγούρα, δερματικό έλκος), η δευτερογενής σύφιλη με ένα διάχυτο εξάνθημα που συχνά προσβάλλει τις παλάμες των χεριών και τα πέλματα των ποδιών, η λανθάνουσα σύφιλη με ελάχιστα έως καθόλου συμπτώματα, και η τριτογενής σύφιλη με κομμίωμα, νευρολογικά ή καρδιακά συμπτώματα. Ωστόσο έχει χαρακτηριστεί ως "ο μέγιστος μιμητής" χάρη στις συχνές άτυπες εμφανίσεις της. Η διάγνωση γίνεται συνήθως μέσω αιματολογικών εξετάσεων. Εντούτοις, τo βακτήριo μπορεί επίσης να ανιχνευθεί και στο μικροσκόπιο. Η σύφιλη μπορεί να θεραπευτεί (στα πρώτα στάδια μάλιστα εύκολα) αποτελεσματικά με αντιβιοτικά, ειδικότερα η προτιμώμενη ενδομυϊκή πενικιλίνη G (που χορηγείται ενδομυϊκά για τη νευρική σύφιλη), ή άλλως η κεφτριαξόνη, και σε όσους πάσχουν από σοβαρή αλλεργία στην πενικιλίνη, από του στόματος δοξυκυκλίνη ή αζυθρομυκίνη.
Εκτιμάται πως το 1999 η σύφιλη είχε προσβάλει 12 εκατομμύρια ανθρώπους, με περισσότερο από το 90% των περιστατικών στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μετά τη δραματική μείωση από την στιγμή της ευρείας διάδοσης της πενικιλίνης τη δεκαετία του ’40, οι ρυθμοί μόλυνσης αυξήθηκαν σε πολλές χώρες από την αλλαγή της χιλιετίας, συχνά σε συνδυασμό με τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας (HIV). Αυτό εν μέρει αποδόθηκε στη συχνή εναλλαγή σεξουαλικών συντρόφων, στις μη ασφαλείς σεξουαλικές πρακτικές μεταξύ των ανθρώπων, καθώς και με την αύξηση της πορνείας και τη μειωμένη χρήση προφυλακτικών.
Ενδείξεις και συμπτώματα
Η σύφιλη μπορεί να εμφανιστεί σε ένα από τα τέσσερα διαφορετικά στάδια: Πρωτογενής, δευτερογενής, λανθάνουσα και τριτογενής, και μπορεί επίσης να εμφανιστεί ως συγγενής. Αναφέρθηκε ως ο "μέγιστος μιμητής" από τον σερ Γουίλιαμ Όσλερ χάρη στις διαφορετικές εμφανίσεις της.
Πρωτογενής
Η πρωτογενής σύφιλη τυπικά μεταδίδεται από την άμεση σεξουαλική επαφή με τα τραύματα ενός άλλου ατόμου. Περίπου 3 με 90 ημέρες μετά την αρχική έκθεση (κατά μέσο όρο 21 ημέρες) μία δερματική αλλοίωση, που ονομάζεται συφιλιδικό έλκος, εμφανίζεται στο σημείο επαφής. Αυτό κλασικά είναι (40% του χρόνου) ένα απλό, διαρκές, χωρίς φαγούρα δερματικό έλκος με μία καθαρή βάση και ευδιάκριτα όρια μεταξύ 0,3 και 3,0 χιλ. σε μέγεθος. Η αλλοίωση, ωστόσο, μπορεί να πάρει σχεδόν οποιαδήποτε μορφή. Στην κλασική της μορφή, εξελίσσεται από κηλίδα σε βλατίδα και τελικά σε ένα επιθήλιο ή έλκος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι πιθανό να εμφανιστούν πολλαπλές αλλοιώσεις (~40%), με πολλαπλές αλλοιώσεις να είναι συνήθεις όταν υπάρχει συλλοίμωξη με τον ιό HIV. Οι αλλοιώσεις πιθανώς να είναι επώδυνες ή ερεθισμένες (30%), και μπορεί να εμφανίζονται στην εξωτερική περιοχή των γεννητικών οργάνων (2–7%). Η πιο συνηθισμένη περιοχή στις γυναίκες είναι η μήτρα (44%), το πέος στους ετερόφυλους άντρες (99%), και στον πρωκτό και στο ορθόν σχετικά περισσότερο σύνηθες στους ομοφυλόφιλους άνδρες (34%). Η μεγέθυνση στο λεμφογάγγλιο συχνά (80%) εμφανίζεται γύρω από την περιοχή της μόλυνσης, παρατηρείται επτά με δέκα ημέρες μετά τον σχηματισμό του συφιλιδικού έλκους. Η αλλοίωση μπορεί να παραμένει για τρεις με έξι εβδομάδες χωρίς θεραπεία.
Δευτερογενής σύφιλη
Η δευτερογενής σύφιλη εμφανίζεται περίπου σε τέσσερις με δέκα εβδομάδες μετά την αρχική μόλυνση. Ενώ η δευτερογενής νόσος είναι γνωστή για τους διαφορετικούς τρόπους εμφάνισής της, τα συμπτώματα συχνότερα προσβάλλουν το δέρμα, τον βλεννογόνο και τους λεμφαδένες. Υπάρχει πιθανότητα εμφάνισης ενός συμμετρικού, κοκκινωπού-ροζ, χωρίς φαγούρα εξανθήματος στο στέλεχος και τα άκρα, συμπεριλαμβανομένων των παλαμών και των πελμάτων. Το εξάνθημα μπορεί να γίνει κηλιδοβλατιδώδες ή φλυκταινώδες. Μπορεί να σχηματίσει επίπεδες, εκτενείς, λευκωπές αλλοιώσεις σαν κονδύλωμα γνωστές ως κονδυλώματα πρωκτού στην βλεννογόνο. Όλες αυτές οι αλλοιώσεις καλλιεργούν βακτήρια και είναι μολυσματικές. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πυρετό, κυνάγχη, δυσφορία, απώλεια βάρους, τριχόπτωση, και πονοκέφαλο. Σπάνιες εκδηλώσεις περιλαμβάνουν την ηπατίτιδα, νεφροπάθεια, αρθρίτιδα, περιοστίτιδα, οπτική νευρίτιδα, ραγοειδίτιδα, και τη διάμεση κερατίτιδα. Τα ακριβή συμπτώματα συχνά οριστικοποιούνται μετά από τρεις με έξι εβδομάδες. Ωστόσο, περίπου 25% των ανθρώπων μπορεί να επανεμφανίσει δευτερογενή συμπτώματα. Πολλοί άνθρωποι που εμφανίζουν δευτερογενή σύφιλη (40–85% των γυναικών, 20–65% των αντρών) δεν αναφέρει ότι έχει προηγουμένως προσβληθεί από το κλασικό συφιλιδικό έλκος της πρωτογενούς σύφιλης.
Λανθάνουσα σύφιλη
Η λανθάνουσα σύφιλη σχετίζεται με την ύπαρξη ορολογικής απόδειξης της μόλυνσης χωρίς τα συμπτώματα της νόσου. Περαιτέρω περιγράφεται είτε ως πρώιμη (λιγότερο από ένα έτος μετά από τη δευτερογενή σύφιλη) ή όψιμη (περισσότερο από 1 έτος μετά τη δευτερογενή σύφιλη) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιεί τη διακοπή των δύο ετών για την πρώιμη και την όψιμη λανθάνουσα σύφιλη. Η πρώιμη λανθάνουσα σύφιλη μπορεί να έχει υποτροπή των συμπτωμάτων. Η όψιμη λανθάνουσα σύφιλη είναι ασυμπτωματική, και όχι τόσο μεταδοτική όσο η πρώιμη λανθάνουσα σύφιλη.
Τριτογενής σύφιλη
Η τριτογενής σύφιλη μπορεί να εμφανιστεί περίπου 3 με 15 χρόνια μετά την αρχική μόλυνση και μπορεί να διακριθεί σε τρεις διαφορετικές μορφές: κομμιωματώδης σύφιλη (15%), όψιμη νευρική σύφιλη (6.5%), και καρδιαγγειακή σύφιλη (10%). Χωρίς θεραπεία, το ένα τρίτο των μολυσμένων ανθρώπων αναπτύσσουν τριτογενή νόσο. Στις μέρες μας δεν συναντάται αυτό το στάδιο. Οι άνθρωποι με τριτογενή σύφιλη δεν είναι μολυσματικοί.
Η νευρική σύφιλη αναφέρεται σε μόλυνση που προσβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα. Πιθανώς να εμφανιστεί νωρίς, ούσα είτε ασυμπτωματική είτε με την μορφή συφιλιδικής μηνιγγίτιδας ή όψιμης ως μηνιγγοαγγειακή σύφιλη, προϊούσα παράλυση, ή νωτιαία φθίση, η οποία συσχετίζεται με αδύναμη ισορροπία και ελαφρούς πόνους στα κάτω άκρα. Η όψιμη νευρική σύφιλη τυπικά εμφανίζεται σε 4 με 25 έτη μετά την αρχική μόλυνση. Η μηνιγγοαγγειακή σύφιλη συνήθως παρουσιάζει απάθεια και επιληψία, και γενική παράλυση με άνοια και νωτιαία φθίση. Επίσης, μπορεί να εμφανιστεί ιρίτιδα κόρη Argyll Robertson, που είναι αμφίπλευρες μικρές κόρες οφθαλμών που συστέλλονται όταν το άτομο επικεντρώνεται σε κοντινά αντικείμενα, αλλά δεν συστέλλονται όταν εκτίθεται σε έντονο φως.
Η καρδιαγγειακή σύφιλη συνήθως εμφανίζεται 10–30 έτη μετά την αρχική μόλυνση. Η πιο συνηθισμένη επιπλοκή είναι η συφιλιδική αορτίτιδα, η οποία μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία ανευρύσματος.
Συγγενής σύφιλη
Η συγγενής σύφιλη πιθανώς να εμφανιστεί κατά την εγκυμοσύνη (μετά την 16η - 18η εβδομάδα) ή κατά τον τοκετό. Τα δύο τρίτα των συφιλιδικών νεογνών γεννιούνται χωρίς συμπτώματα. Τα συνήθη συμπτώματα που είναι πιθανό να αναπτυχθούν αργότερα κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων χρόνων της ζωής τους είναι τα εξής: ηπατοσπληνομεγαλία (70%), εξάνθημα (70%), πυρετός (40%), νευρική σύφιλη (20%), και πνευμονοπάθεια (20%). Αν δεν θεραπευτεί, μπορεί να εμφανιστεί όψιμη συγγενή σύφιλη στο 40%, όπως και τα εξής: μύτη με εξέλκωση, σημείο Ηγουμενάκη, κυρτή κνήμη, ή μεταξύ άλλων αρθρώσεις Clutton.
Βακτηριολογία
Το βακτήριο Ωχρά σπειροχαίτη υποείδος  pallidum είναι σπειροειδούς μορφής, Gram-αρνητικό, με υψηλή κινητικότητα. Άλλες τρεις ανθρώπινες ασθένειες προκαλούνται από συγγενή Ωχρά σπειροχαίτη, το τροπικό θήλωμα (υποείδος pertenue), η πίντα (υποείδος carateum) και η ενδημική σύφιλη (υποείδος endemicum). Σε αντίθεση με το υποείδος pallidum, δεν προκαλούν νευρολογική νόσο. Το ανθρώπινο είδος είναι το μόνο που είναι γνωστό ως φυσική εστία για τα υποείδη pallidum. Δεν είναι δυνατό να επιζήσουν χωρίς κάποιο ξενιστή για περισσότερες από μερικές ημέρες. Αυτό οφείλεται στο μικρό του γονιδίωμα. (1.14 MDa) που αδυνατεί να κωδικοποιήσει τις δέσμες μεταβολισμού που είναι απαραίτητες για τη βελτίωση των θρεπτικών μακροστοιχείων. Έχει αργό χρόνο διπλασιασμού μεγαλύτερο από 30 ώρες.
Μετάδοση
Η σύφιλη πρωτίστως μεταδίδεται με την σεξουαλική επαφή ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης από τη μητέρα στο έμβρυό της. Το βακτήριο σπειροχαίτη μπορεί να περάσει μέσω του άθικτου βλεννογόνου ή ανοσοκατασταλμένου δέρματος. Ωστόσο μεταδίδεται από το φιλί δίπλα σε πληγή, καθώς επίσης με το στοματικό, κολπικό και πρωκτικό σεξ. Περίπου το 30 με 60% όσων εκτίθενται στην πρωτογενή ή τη δευτερογενή σύφιλη θα προσβληθούν από τη νόσο. Η μολυσματικότητά της απεικονίζεται από το γεγονός ότι ένα άτομο που εμβολιάζεται μόνο με 57 οργανισμούς έχει 50% πιθανότητα να μολυνθεί. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 60% των νέων περιπτώσεων αφορούσαν ομοφυλοφιλική επαφή ενώ το 40% ετεροφυλοφιλική. Μπορεί να μεταδοθεί μέσω προϊόντων αίματος. Ωστόσο, σε πολλές χώρες γίνεται εξέταση για τη νόσο κι έτσι ο κίνδυνος είναι χαμηλός. Ο κίνδυνος μετάδοσης από την ανταλλαγή συριγγών φαίνεται να είναι περιορισμένος. Η σύφιλη δεν μπορεί να μεταδοθεί μέσω του καθίσματος τουαλέτας, καθημερινών δραστηριοτήτων, ζεστής μπανιέρας, ή την κοινή χρήση μαχαιροπίρουνων ή ρούχων.
Διάγνωση
Η σύφιλη είναι δύσκολο να διαγνωσθεί κλινικά στην αρχή της εμφάνισής της ειδικά στις γυναίκες λόγω της φύσης του κόλπου, όπου το πρωτογενές έλκος μπορεί να μην είναι εμφανές. Η επιβεβαίωση γίνεται είτε μέσω αιματολογικών εξετάσεων είτε με τη χρήση άμεσης οπτικής μικροσκοπική εξέτασης. Οι αιματολογικές εξετάσεις χρησιμοποιούνται συχνότερα, καθώς είναι ευκολότερο να γίνουν. Τα διαγνωστικά τεστ ωστόσο δεν είναι δυνατό να ξεχωρίσουν τα στάδια της ασθένειας.
Αιματολογικές εξετάσεις
Οι αιματολογικές συφιλιδοειδείς εξετάσεις του βακτηριακού πόρου
διακρίνονται σε μη τρεπονημικές δοκιμές και τρεπονημικά τεστ. Αρχικά χρησιμοποιούνται τα Μη τρεπονημικά τεστ και περιλαμβάνουν τη δοκιμασία διερεύνησης αφροδισίων νόσων (VDRL) και το τεστ ταχείας ρεαγγίνης πλάσματος. Ωστόσο, καθώς αυτά τα τεστ είναι σε κάποιες περιπτώσεις ψευδώς θετικά, απαιτείται επιβεβαίωση με ένα τεστ τρεπονήματος, όπως η δοκιμασία παθητικής αιμοσυγκόλλησης (TPHA) ή η δοκιμασία απορρόφησης φθορίζοντος τρεπονηματικού αντισώματος (FTA-Abs). Οι ψευδώς θετικές αντιδράσεις στα μη τρεπονημικά τεστ μπορούν να εμφανιστούν με κάποιες ιογενής λοιμώξεις όπως ανεμοβλογιά και ιλαρά, καθώς και λέμφωμα, φυματίωση, ελονοσία, ενδοκαρδίτιδα, νόσος συνδετικού ιστού, και εγκυμοσύνη. Τα τεστ με αντίσωμα τρεπονήματος συνήθως γίνονται θετικά σε δύο με πέντε εβδομάδες μετά την αρχική μόλυνση. Η διάγνωση της νευρικής σύφιλης γίνεται με την εύρεση υψηλών τιμών των λευκοκυττάρων (κατά κύριο λόγο λεμφοκύτταρα) και υψηλά επίπεδα πρωτεΐνης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό για τον καθορισμό μίας γνωστής μόλυνσης από σύφιλη.
Άμεση εξέταση
Η μικροσκοπία σκοτεινού πεδίου του ορού από ένα συφιλιδικό έλκος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτέλεση μιας άμεσης διάγνωσης. Εντούτοις, τα νοσοκομεία δεν έχουν πάντα εξοπλισμό ή εξειδικευμένο προσωπικό, ενώ η εξέταση πρέπει να γίνει μέσα σε 10 λεπτά από τη λήψη του δείγματος. Η ευαισθησία αναφέρθηκε να είναι περίπου 80%, οπότε μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για την επιβεβαίωση μιας διάγνωσης αλλά όχι για τον αποκλεισμό της. Δύο άλλα τεστ μπορούν να γίνουν σε δείγμα από συφιλιδικό έλκος: έλεγχος με δοκιμασία φθοριζόντων αντισωμάτων και τεστ ενίσχυσης νουκλεϊνικών οξέων. Η δοκιμασία φθοριζόντων αντισωμάτων χρησιμοποιεί αντισώματα ιχνηθετημένα με φθορισμό, που προσκολλάται σε συγκεκριμένες συφιλιδικές πρωτεΐνες, ενώ η ενίσχυση νουκλεϊνικών οξέων χρησιμοποιεί τεχνικές, όπως την αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης, προκειμένου να ανιχνεύσει την παρουσία συγκεκριμένων συφιλιδικών γονιδίων. Αυτά τα τεστ δεν είναι τόσο ευαίσθητα στο χρόνο, καθώς δεν απαιτούν ζωντανά βακτήρια για να γίνει η διάγνωση.
Πρόληψη
Έως και το 2010, δεν έχει βρεθεί εμβόλιο για την αποτελεσματική πρόληψη της σύφιλης. Η μετάδοση της σύφιλης μειώνεται με την αποχή από στενή σωματική επαφή με μολυσμένα άτομα, όπως και με την κατάλληλη χρήση προφυλακτικού από λάτεξ. Η χρήση του προφυλακτικού, ωστόσο, δεν αποκλείει παντελώς τον κίνδυνο μετάδοσης καθώς το έλκος μπορεί να βρίσκεται σε σημείο εκτός γεννητικών οργάνων(2-7%). Συνεπώς, το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών των ΗΠΑ προτείνει μία μακροχρόνια, αμοιβαία μονογαμική σχέση με έναν μη-μολυσμένο σύντροφο και την αποφυγή κατανάλωσης ουσιών όπως το αλκοόλ και ναρκωτικά που αυξάνουν τη ριψοκίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά.
Η συγγενής σύφιλη σε νεογέννητα μπορεί να προληφθεί με την εξέταση της μητέρας κατά τα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης (VDRL) και τη θεραπεία για εκείνες που είναι μολυσμένες. Η Ομάδα Υπηρεσιών Πρόληψης των ΗΠΑ (USPSTF) συνιστά ένθερμα την εξέταση όλων των εγκύων γυναικών, ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει να εξετάζονται όλες οι γυναίκες κατά την πρώτη προγεννητική επίσκεψη και άλλη μια φορά κατά το τρίτο τρίμηνο. Αν οι εξετάσεις βγουν θετικές, προτείνει επίσης τη θεραπεία του συντρόφου της εκάστοτε γυναίκας. Ωστόσο, η συγγενής σύφιλη είναι ακόμα συχνό φαινόμενο στον αναπτυσσόμενο κόσμο, καθώς πολλές γυναίκες δεν λαμβάνουν καθόλου προγεννητική περίθαλψη, ενώ η προγεννητική περίθαλψη που λαμβάνουν άλλες γυναίκες δεν περιλαμβάνει σχετικές εξετάσεις. Το φαινόμενο ενίοτε παρουσιάζεται στον αναπτυγμένο κόσμο, καθώς οι γυναίκες εκείνες που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να μολυνθούν από σύφιλη (μέσω της χρήσης ναρκωτικών κ.λπ.) έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να λάβουν περίθαλψη κατά την εγκυμοσύνη. Ορισμένα μέτρα για την αύξηση της πρόσβασης σε εξετάσεις δείχνουν να είναι αποτελεσματικά στη μείωση των ποσοστών εμφάνισης συγγενούς σύφιλης σε χώρες χαμηλού και μέσου εισοδήματος.
Πρώιμο στάδιο μόλυνσης
Προτιμώμενη θεραπεία για απλές περιπτώσεις σύφιλης παραμένει μία ενδομυϊκή δόση πενικιλίνης G ή μία δόση αζιθρομυκίνης μέσω στοματικής χορήγησης. Η δοξυκυκλίνη και η τετρακυκλίνη αποτελούν εναλλακτικές επιλογές. Ωστόσο, λόγω του κίνδυνου να έχουν επιπτώσεις στην κύηση, αντενδείκνυται η χρήση τους από έγκυες γυναίκες. Ορισμένα στελέχη έχουν αναπτύξει αντίσταση σε διάφορους τύπους αντιβιοτικών όπως οι μακρολίδες, η κλινδαμυκίνη και η ριφαμπικίνη. Η θεραπεία με το αντιβιοτικό κεφτριαξόνη, μία κεφαλοσπορίνη τρίτης γενιάς, μπορεί να είναι το ίδιο αποτελεσματική όσο και η πενικιλίνη. Η σύφιλη σήμερα θεραπεύεται σε όλα τα στάδια αν όμως παραμείνει χωρίς θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές βλάβες, ακόμη και στο θάνατο.
Όψιμες μολύνσεις
Στην περίπτωση όσων επηρεάζονται από νευροφύσιλη, λόγω μειωμένης δυνατότητας της πενικιλίνης G να διεισδύει στο κεντρικό νευρικό σύστημα, συνιστάται η ενδοφλέβια χορήγηση μεγάλων δόσεων πενικιλίνης για τουλάχιστον 10 ημέρες. Αν κάποιος ασθενής είναι αλλεργικός στην πενικιλίνη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί κεφτριαξόνη ή να γίνει απόπειρα απευαισθητοποίησης στην πενικιλίνη.Άλλες όψιμες εμφανίσεις της μόλυνσης μπορούν να αντιμετωπιστούν με εβδομαδιαία ενδομυϊκή χορήγηση πενικιλίνης G για τρεις εβδομάδες. Αν παρουσιαστεί αλλεργία, όπως στην περίπτωση του πρώιμου σταδίου της ασθένειας, μπορούν να χρησιμοποιηθούν δοξυκυκλίνη ή τετρακυκλίνη, αν και τότε η θεραπεία χρειάζεται να γίνει σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Η θεραπεία σε αυτό το στάδιο περιορίζει την πρόοδο της ασθένειας, αλλά έχει μειωμένη επίδραση σε βλάβη που ήδη προκληθεί.
Αντίδραση Jarisch-Herxheimer
Μία από τις πιθανές παρενέργειες της θεραπείας είναι η Αντίδραση Jarisch-Herxheimer. Συχνά ξεκινάει μέσα σε διάστημα μίας ώρας και διαρκεί 24 ώρες, συνοδευόμενη από συμπτώματα πυρετού, μυϊκού πόνου, πονοκεφάλου και ταχυκαρδίας. Προκαλείται από την απελευθέρωση κυτοκινών από το ανοσοποιητικό σύστημα, ως αντίδραση στην απελευθέρωση λιποπρωτεϊνών λόγω της ρήξης βακτηρίων σύφιλης.
Επιδημιολογία
[[Image:Syphilis world map - DALY - WHO2004.svg|thumb|Ποσοστό θνησιμότητας [[Προσαρμογή λόγω ηλικίας|τυποποιημένο κατά ηλικία]] από σύφιλη ανά 100.000 κατοίκους το 2004
{{legend|#b3b3b3|no data}} {{legend|#ffff65|<35}} {{legend|#fff200|35-70}} {{legend|#ffdc00|70-105}} {{legend|#ffc600|105-140}} {{legend|#ffb000|140-175}} {{legend|#ff9a00|175-210}}
{{legend|#ff8400|210-245}} {{legend|#ff6e00|245-280}} {{legend|#ff5800|280-315}} {{legend|#ff4200|315-350}} {{legend|#ff2c00|350-500}} {{legend|#cb0000|>500}} ]] Υπολογίζεται ότι 12 εκατομμύρια άνθρωποι μολύνθηκαν από σύφιλη το 1999, ενώ τουλάχιστον το 90% των περιπτώσεων έλαβαν χώρα στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η σύφιλη προσβάλλει μεταξύ 700.000 και 1,6 εκατομμύρια κυήσεις τον χρόνο, προκαλώντας αποβολή, θνησιγένεια και συγγενική σύφιλη. Στην Υποσαχάρια Αφρική η σύφιλη συμβάλει σε περίπου 20% των περιγεννητικών θανάτων. Τα ποσοστά είναι αναλογικά υψηλότερα ανάμεσα σε χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, άτομα μολυσμένα από τον ιό HIV και άνδρες που έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες. Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα ποσοστά εμφάνισης της σύφιλης το 2007 ήταν έξι φορές μεγαλύτερα στους άνδρες από ότι σε γυναίκες, ενώ το 1997 ήταν σχεδόν ίσα. Σχεδόν οι μισές περιπτώσεις εμφάνισης σύφιλης το 2010 αφορούσαν αφροαμερικανούς.
Η σύφιλη ήταν πολύ διαδεδομένη στην Ευρώπη κατά τον 18ο και 19ο αιώνα και την αποκαλούσαν μάστιγα της ανθρωπότητας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, στον αναπτυγμένο κόσμο ο αριθμός των μολύνσεων παρουσίασε ραγδαία μείωση λόγω της ευρείας χρήσης των αντιβιοτικών, μέχρι τη δεκαετία του 1980 και του 1990. Από το 2000 και ύστερα, τα ποσοστά σύφιλης έχουν αρχίσει να αυξάνονται στις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία και την Ευρώπη, κυρίως μεταξύ ανδρών που έχουν σεξουαλικές επαφές με άνδρες. Εντούτοις, κατά το διάστημα αυτό τα ποσοστά της σύφιλης μεταξύ των Αμερικανών γυναικών έχουν παραμείνει σταθερά ενώ τα ποσοστά στις γυναίκες του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν αυξηθεί, αλλά με ρυθμό μικρότερο από αυτά των ανδρών. Στην Κίνα και τη Ρωσία παρουσιάζεται αύξηση των ποσοστών σύφιλης από τη δεκαετία του 1990. Αυτό καταλογίζεται σε επισφαλείς σεξουαλικές πρακτικές, όπως το σεξ με πολλούς συντρόφους, η πορνεία και η μειωμένη χρήση προφυλακτικών.
Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η σύφιλη έχει ποσοστό θνησιμότητας από 8% έως 58%, με μεγαλύτερη συχνότητα θανάτου στους άνδρες. Τα συμπτώματα της σύφιλης έχουν αμβλυνθεί κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, εν μέρει λόγω της ευρείας διαθεσιμότητας αποτελεσματικής θεραπείας, αλλά και της μειωμένης λοιμοτοξικότητας της σπειροχαίτης. Με έγκαιρη θεραπεία παρουσιάζονται λίγες επιπλοκές. Η σύφιλη αυξάνει τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού HIV κατά δύο έως πέντε φορές, ενώ η συλλοίμωξη είναι συχνό φαινόμενο (ποσοστά εμφάνισης 30–60% σε αρκετά αστικά κέντρα).