cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλντφριθ της Νορθουμβρίας
Διαδοχή
Ο Άλντφριθ παντρεύτηκε την Κάθμπουρ αδελφή του Ίνε του Ουέσσεξ, με τον γάμο έγινε σύμμαχος με έναν από τους ισχυρότερους Αγγλοσάξονες βασιλείς, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι στην συνέχεια χώρισαν και η Κάθμπουρ εγκαταστάθηκε στο αβαείο του Γουίμπορν στο οποίο έγινε ηγουμένη. Δυο γιοι τουλάχιστον γεννήθηκαν από τον γάμο αυτό αλλά δεν καταγράφεται η Κάθμπουρ σαν μητέρα τους. Ο Όσρεντ της Νορθουμβρίας που γεννήθηκε την περίοδο 696 - 697 διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο ύστερα από έναν σύντομο εμφύλιο πόλεμο. Ο άλλος γιος είναι ο Όφα ο οποίος συνελήφθη αιχμάλωτος στο Λίντισφαρν και δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του Έαντμπερ της Νορθουμβρίας (760). Ο Όσρικ της Νορθουμβρίας ο οποίος έγινε αργότερα βασιλιάς πιθανότατα ήταν γιος του Άλνφριθ ή του ετεροθαλούς αδελφού του Άλφριθ. Η ανακάλυψη ενός τάφου τον 13ο αιώνα που αναφέρεται σαν τάφος της Αγίας Οσάνα ακούγεται ότι ανήκε σε κόρη του Άλντφριθ αν και σύγχρονοι ιστορικοί το αμφισβητούν την πληροφορία. Ο Άλντφριθ ήταν άρρωστος κάποιο χρονικό διάστημα πριν από τον θάνατο του στις 14 Δεκεμβρίου 704 ή 705. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι πέθανε στην ανατολική ακτή του Γιορκσάιρ, ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος για την διαδοχή ανάμεσα στον Ίντγουλφ της Νορθουμβρίας που υποστηρίχτηκε από τον επίσκοπο Ουίλφριντ και τον γιο του Όσρεντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλντφριθ Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Ζωρζ-Ανρί Σουτού
Ο Ζωρζ-Ανρί Σουτού (γαλλικά: Georges-Henri Soutou) είναι Γάλλος ιστορικός της σύγχρονης περιόδου, γεννημένος στη Γενεύη της Ελβετίας, στις 14 Αυγούστου 1943.
Είναι μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας.
Βιογραφία
Επέλεξε να πραγματοποιήσει σπουδές ιστορίας στη Σορβόννη, ενώ εργάστηκε επί του γερμανικού τομέα της ιστορίας σε συνεργασία με τον Ζακ Ντροζ, ενώ, στη συνέχεια, πραγματοποίησε επιπρόσθετη διδακτορική διατριβή υπό την διεύθυνση του Ζαν-Μπατίστ Ντυροζέλ, αντικείμενο της οποίας ήταν η διατήρηση του αποκλεισμού ο οποίος είχε επιβληθεί στη Γερμανία μετά την υπογραφή της ανακωχής του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Διατελεί καθηγητής στη Σορβόννη (Πανεπιστήμιο Παρίσι 4) από το 1988, καθώς και του Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού από το 2005.
Οι τομείς έρευνάς του σχετίζονται με τις διεθνές σχέσεις κατά την διάρκεια του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις σχέσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης μετά το 1945. Το έργο του L'Or et le sang – Les buts de guerre économiques de la Première Guerre mondiale «θεωρείται ως ένα εκ των καλύτερων έργων διερεύνησης των αιτίων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου».
Εξελέγη ως μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών τον Δεκέμβριο του 2008.
Από το 2012, διατελεί πρόεδρος του Ινστιτούτου Συγκριτικής Στρατηγικής.
Διατελεί πρόεδρος της Επιτροπής Οργάνωσης της Ενώσεως των Διεθνιστών, καθώς και μέλος της λέσχης Le Siècle.
Είναι διευθυντής του Ιδρύματος Τιερ.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιστορικοί των διεθνών σχέσεων Κατηγορία:Καθηγητές του Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου Παρίσι 4 Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Academia Europaea Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Εθνικού Τάγματος της Αξίας Κατηγορία:Ιππότες των Ακαδημαϊκών Φοινίκων
Κομαλάπα
Η Κομαλάπα (ισπανικά: Comalapa) είναι ένας από τους δέκα δήμους του Διαμερίσματος Τσοντάλες της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Κομαλάπα.
Λε Φελ
Το Λε Φελ (γαλλικά: Le Fel, οξιτανικά: Lo Fèl) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Κομαλάπα
Πηγές
Κ Κ
Λε Φελ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ανγκούν
Η Ανγκούν Τσίτα Σάσμι (29 Απριλίου 1974), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Anggun, είναι Ινδονήσια τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, μουσικός, και στιχουργός. Έχοντας ζήσει και εργαστεί στη Γαλλία για πάνω από μία δεκαετία, έχει αποκτήσει και τη γαλλική υπηκοότητα. Έχει ερμηνεύσει κομμάτια στα ινδονησιακά, τα αγγλικά και τα γαλλικά. Στην Ελλάδα έγινε γνωστή με το αγγλόφωνο single της Saviour, το οποίο αποτέλεσε και κομμάτι του soundtrack της ταινίας Transporter 2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονήσιοι Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
ΕΟΚΑ Β΄
Η '''Ε.Ο.Κ.Α. Β΄ (Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών Β΄''') ήταν εθνικιστική ένοπλη παραστρατιωτική οργάνωση που δημιουργήθηκε στην Κύπρο το 1971. Ιδρύθηκε από τον Γεώργιο Γρίβα (Διγενή), με σκοπό την ένοπλη δράση για τη δημιουργία των προϋποθέσεων που θα οδηγούσαν στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, στην αρχή μέσω συνεργασίας με τον Αρχιεπίσκοπο και Πρόεδρο, Μακάριο, στη συνέχεια μέσω εκφοβισμού και τέλος μέσω της ένοπλης σύγκρουσης. Η ΕΟΚΑ Β' αντιτάχθηκε στην πολιτική του Μακαρίου, ο οποίος υποστήριζε την ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και την πολιτική του εφικτού όσον αφορά στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Η δράση της ΕΟΚΑ Β΄ ξεκίνησε με δολιοφθορά εγκαταστάσεων, κλοπή όπλων, εκρηκτικών υλών και ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών και αυτοκινήτων. Αργότερα ενεπλάκη σε αιματηρές εμπλοκές, με νεκρούς, ενάντια σε υποστηρικτές του Μακαρίου.
Η ΕΟΚΑ Β΄ υποστήριξε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο, ενώ έδρασε και κατά τη διάρκεια της Τουρκικής εισβολής, περίοδο κατά την οποία ευθύνεται για σφαγές αμάχων και άλλες ωμότητες. Επιπλέον, οι σφαγές που πραγματοποιήθηκαν από μέλη της οργάνωσης σε Τόχνη, Αλόα-Μαράθα και Σανταλάρη χαρακτηρίστηκαν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τον ΟΗΕ.
Δημιουργία της οργάνωσης
Ο Γρίβας μετά το τέλος του αγώνα της ΕΟΚΑ του οποίου ηγήθηκε, επέστρεψε στην Ελλάδα όπου τιμήθηκε για την προσφορά του: του απονεμήθηκε ο βαθμός του στρατηγού εν αποστρατεία και ανακηρύχθηκε ομόφωνα από την Ελληνική Βουλή ως «άξιο τέκνο της πατρίδος» Ωστόσο το 1964 επιστρέφει την Κύπρο με εντολή του Γεωργίου Παπανδρέου μαζί με την έλευση της μεραρχίας και ανάλαβε αργότερα την αρχηγεία της Εθνικής Φρουράς
Μετά την κρίση της Κοφίνου το 1967, ο Γεώργιος Γρίβας διατάχθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου η Χούντα τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό. Από το 1969 ξεκίνησε να κάνει σχέδια για ανατροπή του Μακαρίου για να καταφέρει την Ένωση. To 1970, η κυπριακή φιλογριβική εφημερίδα Πατρίς άρχισε να γράφει αρκετά έντονα κατά του Μακαρίου, και το Φθινόπωρο ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για κάθοδο του Γρίβα στο νησί. Ανάμεσα στα νέα μέλη που εντάχθηκαν στην οργάνωση υπήρχε ο ενθουσιασμός πως μόνο ένα νέο ένοπλο έπος κατά του Μακαρίου μπορούσε να φέρει την ένωση.
Στην επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ το 1971, ο Γρίβας σε ομιλία του τόνισε πως ήταν έτοιμος για νέο αγώνα στην Κύπρο, ενώ γράμμα του στην ομοσπονδία Κύπριων φοιτητών στην Ελλάδα, τους κάλεσε για αγώνα για Ένωση, ενώ πρόσβαλε τη προσωπικότητα του Μακαρίου. Ο Γρίβας τότε ήταν στην ηλικία των 73 χρονών. Στις 28 Αυγούστου 1971 κατάφερε να διαφύγει της ελληνικής μυστικής αστυνομίας και να επιβιβαστεί σε καΐκι το οποίο τον μετέφερε στις ακτές του Πισσουρίου, όπου αποβιβάστηκε στις 31 Αυγούστου.
Ο Γρίβας έφτιαξε την ΕΟΚΑ Β στα πρότυπα της ΕΟΚΑ. Χώρισε την Κύπρο σε τομείς. Όρισε δυο πενταμελείς ομάδες θανάτου. Ξαναέγραφε τα πάντα σε ημερολόγιο και απαιτούσε αναφορές για κάθε ενέργεια των τομεαρχών.Υπήρχε ο όρος να μην παραδοθεί ποτέ, αλλιώς θα εκτελούνταν. Ο Γρίβας πάλι κατάφερε να εγγράψει αρκετούς νεολαίους. Αρχικά η ΕΟΚΑ Β΄είχε έλλειψη όπλων, αλλά συμπαθούντες από την ΕΛΔΥΚ βρήκαν τρόπους να δώσουν όπλα στην ΕΟΚΑ Β΄. Αργότερα, η οργάνωση απέκτησε λαθραία καλάσνικοφ από τον Λίβανο. Άλλο πρόβλημα του Γρίβα ήταν η χρηματοδότηση, καθώς η ΕΟΚΑ είχε αρκετά χρήματα τα οποία έδινε η Εκκλησία, αλλά αυτή η πηγή δεν ήταν πλέον προσβάσιμη. Η οργάνωση προχωρούσε με αργούς ρυθμούς και κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της στα τέλη του 1973.
Σχέση της ΕΟΚΑ Β' με CIA
Σύμφωνα με τον Μακάριο Δρουσιώτη, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ θέλοντας να απαλλαγούν από τον Μακάριο στο νησί, προσέγγισαν τον Γρίβα ο οποίος διέθεσε τον εαυτό του στα σχέδια που είχαν εκπονήσει.Προσθέτει ότι οι Αμερικάνοι μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ίδρυσαν στην Ευρώπη, το δίκτυο Stay Behind. Σε κάθε χώρα το όνομα της οργάνωσης ήταν διαφορετικό. Στην Ελλάδα ονομαζόταν «Προβιά», στην Ιταλία «Gladio», στην Τουρκία «Τμήμα Ειδικού Πολέμου». Επειδή αποκαλύφθηκε η ύπαρξη της οργάνωσης Gladio στην Ιταλία, συνήθως όλες οι οργανώσεις στον Τύπο ονομαζόταν Gladio. Οι οργανώσεις αυτές ήταν μυστικές από τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών. Στην Ελλάδα, η Προβιά, στηρίχθηκε στην προϋπάρχουσα στρατιωτική οργάνωση, ΙΔΕΑ (Ιερό Δεσμό Ελλήνων Αξιωματικών). Ο ΙΔΕΑ χρηματοδοτήθηκε με εκατομμύρια δολάρια από την CIA, όπως και η αντίστοιχη Τούρκικη STK (Seferberlik Taktik Kurulu) που μετατράπηκε σε ÖHD (Özel Harp Dairesi) το 1967. Η Τούρκικη οργάνωση είχε στενές σχέσεις με την οργάνωση Γκρίζοι Λύκοι και έλεγχε αργότερα την τουρκοκυπριακή ΤΜΤ. Ο ΙΔΕΑ, μέσω της ΕΛΔΥΚ επεκτάθηκε και στην Κύπρο, ενώ αργότερα το Β΄ γραφείο του Γενικού Επιτελείου της Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) ήταν στελεχωμένο από αξιωματικούς πιστούς στους επικεφαλής της Χούντας και του ΙΔΕΑ. Την 21η Απριλίου 1967, μέλη του ΙΔΕΑ πραγματοποίησαν το πραξικόπημα στην Ελλάδα, με πρωτεργάτη τον συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο, έμμισθο πράκτορα της CIA. Ο Μακάριος Δρουσιώτης ισχυρίζεται πως η ΕΟΚΑ Β, η οποία προέκυψε από αγωνιστές της ΕΟΚΑ, ελεγχόταν από την οργάνωση Ακρίτας, την Χούντα των Αθηνών μέσω της ΚΥΠ, οι οποίες ελέγχονταν από την CIA. Την ίδια στιγμή, η CIA έλεγχε τις αντίστοιχες τουρκοκυπριακές οργανώσεις, την ΤΜΤ, τους γκρίζους λύκους, μέσω της τούρκικης Gladio (τμήμα ειδικού πολέμου).
Χρηματοδότηση
Η ΕΟΚΑ Β΄ για την συγκρότηση, εξοπλισμό και συντήρηση της απαιτούσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Σύμφωνα πάλι με τον Μακάριο Δρουσιώτη, η χρηματοδότηση φαίνεται να προέρχεται από την CIA μέσω της Αθήνας. Ο κ. Δρουσιώτης βασίζει την εκτίμησή του τόσο σε μια συνέντευξη του Μακάριου τον Σεπτέμβριο του 1974, όσο και σε μια κατάθεση στο Κογκρέσο των ΗΠΑ του Χένρι Τάσκα,τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα. Σύμφωνα με τεκμήρια τα οποία έχουν βρεθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία, η ΕΟΚΑ Β λάμβανε βοήθεια 1 εκατομμύριο δολάρια ετησίως.
Απήχηση
Η Ε.Ο.Κ.Α. Β΄ παρόλο που παρουσίασε την οργάνωση ως συνέχεια της πρώτης Ε.Ο.Κ.Α., δεν είχε την ίδια απήχηση στον κυπριακό λαό, αφού η πρώτη οργάνωση αποτελούσε απελευθερωτικό αγώνα εναντίον του Βρετανικού Στέμματος, ενώ η δεύτερη φάση ήταν στην ουσία εμφύλια διαμάχη. Μεγάλη μερίδα του λαού υποστήριζε τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ως τον νόμιμο εκφραστή της πολιτικής, πολιτειακής και εκκλησιαστικής εξουσίας. Πάντως η απήχηση της δεν ήτανε αμελητέα: Η ΕΟΚΑ Β΄ είχε 20.000 στρατευμένα μέλη και 5.000 μάχιμους σύμφωνα με τον δημοσιογράφο-ιστορικό Σπύρο Παπαγεωργίου.
Τα χρόνια 1972-1974
Το 1971, ο Μακάριος, που δεν εμπιστευόταν την Εθνική Φρουρά ή την Αστυνομία, αποφάσισε να φτιάξει ένα νέο σώμα, το Εφεδρικο Σώμα. Αγόρασε όπλα (καλάσνικοφ) από την Τσεχοσλοβακία και τα έφερε στην Κύπρο με μυστικούς τρόπους.
Ο Μακάριος θεωρούσε την ΕΟΚΑ Β΄ ως μεγάλη απειλή. Επικοινώνησε με τον Γρίβα και αποφάσισαν να συναντηθούν. Στις 26 Μαρτίου 1972 πραγματοποιήθηκε η ιστορική συνάντηση σε σπίτι μιας ανιψιάς του Μακαρίου. Το σπίτι το έλεγχαν δυνάμεις του Γρίβα, ενώ ήταν περικυκλωμένο από δυνάμεις πιστές στον Μακάριο. Διήρκησε δυο ώρες και δεν κρατήθηκαν πρακτικά, ούτε υπήρξαν μάρτυρες. Δεν γνωρίζει κανείς με βεβαιότητα τι ειπώθηκε αν και από γράμματα που έστειλαν αργότερα οι Γρίβας και Μακάριος, φαίνεται ότι ο Γρίβας ζήτησε από τον Μακάριο να αλλάξει πολιτική, και να ακολουθήσει την γραμμή της Ένωσης. Επίσης, ζήτησε από τον Μακάριο να παραιτηθεί, να προκυρηχθούν εκλογές με μια πλατφόρμα υπέρ της Ένωσης. Ο Μακάριος αρνήθηκε επειδή είδε ότι θα οδηγούσε στο ταξίμ (διχοτόμηση) και διπλή ένωση.
Τον Σεπτέμβρη του 1972, ο Γρίβας κατάφερε να αποκτήσει λαθραία όπλα από τον Λίβανο αξίας $486,000. Ο Γρίβας έκανε εντονότατες ρητορικές επιθέσεις στον Μακάριο και ο τελευταίος αποφάσισε να στείλει στην Αθήνα τον Υπ. Εξωτερικών για να εξασφαλίσει συμμάχους- και τα κατάφερε να πείσει τον Γεώργιο Παπαδόπουλο να πραγματοποιήσει δήλωση υπέρ του. Ωστόσο αυτό δεν επηρέασε τον Γρίβα, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 1973 ξεκίνησε να καταστρώνει σχέδιο για πραξικόπημα με το κωδικό όνομα ΑΠΟΛΛΩΝ. Οργάνωσε τα υπο-σχέδια (τα ΚΕΡΑΥΝΟΣ και ΣΕΙΣΜΟΣ) και ενημέρωσε συγκεκριμένα στελέχη της Εθνικής Φρουράς.
Η περίοδος των ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ των οπαδών του Μακαρίου και της ΕΟΚΑ Β΄ μεταξύ των ετών 1973 και 1974, χαρακτηρίστηκε ως εποχή «βίας και αντιβίας», λόγω του χαρακτήρα των αντιποίνων που είχε.
Επιθέσεις σε αστυνομικούς σταθμούς
Στις 8 Ιουλίου 1973 έγινε η μεγαλύτερη επιχείρηση της ΕΟΚΑ Β΄, όταν πενήντα ένοπλα μέλη της καταλάβανε τον αστυνομικό σταθμό της Βατυλής. Εκείνη την περίοδο ο Γρίβας κατάστρωνε σχέδια για εκτέλεση του Μακαρίου και διέταζε ομάδες του για ασκήσεις. Επιπλέον, σχεδίαζε τα καταλάβει δασώδεις περιοχές περιμετρικά του Τροόδους και να κηρύξει την Ένωση με την Ελλάδα. Στις 23 Ιουλίου το Εφεδρικό Σώμα εξουδετέρωσε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες της ΕΟΚΑ Β΄, στην περιοχή της Παρεκκλησιάς. Ο Γρίβας διέταξε την εκτέλεση του επικεφαλής της συγκεκριμένης ομάδας, αλλά μετά από παρέμβαση του Καρούσου, πρώην υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Β΄, η εκτέλεση ακυρώθηκε. Στις 26 Ιουλίου, υπήρξαν αντίποινα, αφότου η ΕΟΚΑ Β΄ ανατίναξε τον αστυνομικό σταθμό Λεμεσού και την αποθήκη πυρομαχικών του. Η αστυνομία συνέλαβε τον επικεφαλής της ΕΟΚΑ Β΄ για τον τομέα Λεμεσού, Σταύρο Σύρο, ενώ προέβη αργότερα σε μαζικές συλλήψεις στελεχών της ΕΟΚΑ Β’. Υπεύθυνος του τομέα Λεμεσού της ΕΟΚΑ Β΄ τοποθετήθηκε ο αντίζηλος του Σύρου, Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Παρ' όλες τις επιτυχίες του Εφεδρικού Σώματος, ο Μακάριος, έχοντας πληροφορίες ότι η «βάση» της αστυνομίας δεν ήτανε απόλυτα πιστή σε αυτόν, αποφάσισε να το ενισχύσει με ένα δεύτερο, παράνομο, παρακρατικό σώμα με επικεφαλής των Βάσο Λυσσαρίδη, τον οποίο εξόπλισε με όπλα προερχόμενα από τις αραβικές χώρες. Το σώμα αυτό δεν δρούσε οργανωμένα όπως το Εφεδρικό, αλλά τοποθετούσε βόμβες με στόχο την ψυχολογική πίεση στους υποστηρικτές της ΕΟΚΑ Β΄.
Απαγωγή Βάκη
Στις 27 Ιουλίου 1973, η ΕΟΚΑ Β΄ απήγαγε τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης Χρίστο Βάκη. Ο Μακάριος απάντησε με κύμα συλλήψεων στελεχών της. Ο Γρίβας σε τελεσίγραφό του απαίτησε την διενέργεια γνήσιων εκλογών, να επιλέξει ο Μακάριος μεταξύ Εκκλησίας και πολιτικής, να χορηγηθεί γενική αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους και να χορηγηθούν πολιτικές ελευθερίες στον κυπριακό λαό. Ακολούθησε ανταλλαγή απαντήσεων μεταξύ Μακαρίου και Γρίβα, χωρίς όμως κάποιο αποτέλεσμα. Ο Βάκης αφέθηκε ελεύθερος ένα μήνα μετά την απαγωγή του, στις 26 Αυγούστου.
Δολοφονία Ανδρονίκου
Στις 10 Δεκεμβρίου 1973, δυο άνδρες της ΕΟΚΑ Β, ντυμένοι ως αστυνομικοί, ανέκοψαν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Αντώνης Ανδρονίκου κοντά στην κοινότητα Παρεκκλησιά, με συνεπιβάτες την 15χρονη κόρη του και τον πεθερό του. Τον διέταξαν να αφήσει τους 2 και να τους οδηγήσει στην Παρεκκλησιά. Από εκείνη την στιγμή χάθηκαν τα ίχνη του, για να βρεθεί 2 μέρες αργότερα από βοσκό της περιοχής σε ερημική τοποθεσία με το σώμα του διάτρητο από σφαίρες. Η ΕΟΚΑ Β δολοφόνησε τον Ανδρονίκου γιατί υποψιαζόταν πως είχε δώσει στην αστυνομία πληροφορίες για αντάρτικη ομάδα. Ο Μακάριος καταδίκασε την δολοφονία έντονα, για να απαντήσει εξίσου έντονα και συναισθηματικά φορτισμένα, ο Γρίβας.
Δολοφονίες Ευρυβιάδη Χαραλάμπους και Στέλιου Μαύρου
Ο Γρίβας κατηγορούσε τον Γλαύκο Κληρίδη, τότε πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, ότι κατηγορούσε αποκλειστικά και μόνο την ΕΟΚΑ Β και όχι την κρατική βια η οποία έθετε την ΕΟΚΑ Β σε θέση άμυνας. Ο πρόεδρος της Βουλής, ενώ σχολίασε την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κράτος, υπερασπίστηκε την γραμμή της νομιμότητας και τελικά η Βουλή ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο καλούσε τον Γρίβα να τερματίσει την βια. Την ημέρα που πέρασε το ψήφισμα, μια ομάδα οπλοφόρων της ΕΟΚΑ Β επέδραμε στο Όμοδος και δολοφόνησε τον Ευρυβιάδη Χαραλάμπους. Την επόμενη μέρα, δολοφονήθηκε απο την ΕΟΚΑ Β στο γειτονικό χωριό Πλάτρες, ο Στέλιος Μαύρος, μέλος του κόμματος του Κληρίδη. . Στις 26 Ιανουαρίου 1974 ο Κληρίδης απείλησε τον Γρίβα πως αν δεν αποκηρύξει τις δολοφονίες, θα καλέσει την Βουλή να τον «καταδικάσει ως κοινό δολοφόνο». Ο Γρίβας αντέδρασε με οργή και κάλεσε να ασκηθεί κριτική στον Κληρίδη, όμως την επομένη ημέρα, ο Γρίβας άφησε την τελευταία του πνοή.
Θάνατος Γρίβα
Στις 27 Ιανουαρίου 1974, σε ηλικία 76 ετών, ο Γρίβας πεθαίνει στην οικία της Έλλης Χριστοδουλίδου στην επαρχία Λεμεσού, από ανακοπή καρδίας. Η κηδεία του Γρίβα έγινε μεγάλο θέμα. Η σορός του τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Ο Μακάριος, σε μια κίνηση καλής θέλησης κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος και γενική αμνηστία. Ο Μακάριος, αλλά και ενωτικοί αγωνιστές ήθελαν να ταφεί ο Γρίβας στην Ελλάδα, ενώ ο Ιωαννίδης, ήθελε να ταφεί στην Κύπρο. Ο καθαιρεμένος μητροπολίτης Πάφου Γεννάδιος τέλεσε την εξόδιο ακολουθία σε ανοικτό χώρο -ο Μακάριος δεν παραχωρούσε εκκλησία σε καθαιρεμένο ιερέα- και ο Γρίβας τάφηκε έξω από το σπίτι της Έλλης Χριστοδουλου.
Η ΕΟΚΑ Β΄ χάνοντας τον φυσικό της ηγέτη δεν μπόρεσε να ανασυνταχθεί. Φυσικά και πριν τον θάνατο του Γρίβα η ΕΟΚΑ Β΄ είχε χάσει ουσιαστικά τη μάχη στην ένοπλη αντιπαράθεση με το Εφεδρικό. Χωρίς να προετοιμάσει κάποιον φυσικό διάδοχο, ξέσπασαν μάχες ανάμεσα σε διάφορους υποψηφίους: τον Λευτέρη Παπαδόπουλο (σκληροπυρηνικό και Ιωαννιδικό), τον Κίκη Κωνσταντίνου (σκληροπυρηνικό), τον ταγματάρχη Γεώργιο Καρούσο (ο οποίος ήτανε διατεθειμένος να σταματήσει τον ένοπλο αγώνα) και τον Νικόλα Σαμψών (ιδιοκτήτη της εφημερίδας «Μάχη»). Τελικά υπερίσχυσαν οι σκληροπυρηνικοί και ο Γεώργιος Καρούσος αποχώρησε από την Κύπρο. Ο Παπαδόπουλος και ο Κωνσταντίνου ανέλαβαν πρωτοβουλίες δράσης χωρίς να αλληλοενημερώνονται, ενώ οι σχέσεις τους δεν ήτανε αρμονικές. Τελικά, ο Ιωαννίδης απέρριψε τους δυο συναρχηγούς και τοποθέτησε επικεφαλής τον Κροίσο Χριστοδουλίδη.
Δολοφονίες ΕΟΚΑ Β΄
Από την έναρξη της ένοπλης δράσης της ΕΟΚΑ Β΄ μέχρι και τις παραμονές του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, οι ένοπλοι της οργάνωσης προχώρησαν σε 12 δολοφονίες (στα θύματα συμπεριλαμβάνονται ο δεκαεπτάχρονος Κυριάκος Παπαλάζαρος από την Πάφο, ο Ανδρέας Έλληνας που δολοφονήθηκε στη Λεμεσό κ.ά.). Από την άλλη, δύο ένοπλοι της οργάνωσης σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια επιθέσεων εναντίον αστυνομικών τμημάτων.
Η διαδοχή του Γρίβα
Οι υποψήφιοι για την διαδοχή του Γρίβα ήταν
Η απόφαση για την ηγεσία της ΕΟΚΑ Β θα λαμβάνονταν από την Αθήνα. Ο Κοσμάς Μαστροκόλιας, μετέφερε στην Κύπρο την γραμμή του καθεστώτος Ιωαννίδη, με ένα πρωτόκολλο συνεργασίας που όριζε πως ο αγώνας θα συνεχιζόταν, ο Καρούσος θα απομακρυνόταν από την Κύπρο ενώ ο νέος αρχηγός θα απεστέλλετο από την Ελλάδα για να αναλάβει την διοίκηση. Τελικά, αρχηγός ορίστηκε ο Νάσος Σκλαβενίτης, ο οποίος είχε έδρα την Ελλάδα, και στην Κύπρο δημιουργήθηκε τοπική διοίκηση με στρατιωτικό διοικητή τον Κίκη Κωνσταντίνου και πολιτικό διοικητή τον Λευτέρη Παπαδόπουλο.
Στις 24 Απριλίου 1974, έγινε η πρώτη επιχείρηση της ΕΟΚΑ μετά τον θάνατο του Γρίβα. Στο χωριό Πάνω Αγγλισίδες κουκουλοφόροι έκαναν επιδρομή, μπήκαν σε καφενεία και σπίτια και κακοποίησαν μακαριακούς ακόμη και μπροστά στα παιδιά τους. Αντιδρώντας στην ενέργεια αυτή, η κυβέρνηση κήρυξε την ΕΟΚΑ Β παράνομη οργάνωση.
Τον Μάιο του 1974, ο Γεώργιος Ράφτης στην Πάφο, διέταξε κλοπή μεγάλης ποσότητας πυρομαχικών από το Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Γεροσκήπου. Κατά την πορεία των ανακρίσεων οι στρατιωτικές αρχές έμαθαν τα ονόματα όσων συμμετείχαν. Ως αποτέλεσμα, συνελήφθη όλη η ομάδα Ράφτη. Ο Παπαδόπουλος ζήτησε από τον Ράφτη να του παραδώσει τον οπλισμό και ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα τους. Ο Ράφτης ζήτησε να εκτελεστούν μέλη της οικογένειας Τσέλεπου στην Πάφο, ως ριψάσπιδες και διασπαστές. Ο Παπαδόπουλος του απάντησε «Είσαι παληάνθρωπος, ανίκανος και τρελλός...Λυπούμαι, αλλά η οργάνωσις δεν διοικείται από σαρκοβόρα που τρων τις σάρκες των»
Σκηνικό χάους
Στους σχεδιασμούς της Χούντας για το πραξικόπημα, η ΕΟΚΑ Β είχε ρόλο να δημιουργήσει σκηνικό χάους, ώστε να παρουσιαστεί το πραξικόπημα ως εσωτερική υπόθεση της Ελληνοκυπριακής κοινότητας. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος άνοιξε τον κύκλο βίας, μετά από εντολές της Αθήνας, στις 13 Ιουνίου, με εννιά εκρήξεις σε περιουσίες μακαριακών πολιτών στην Αμμόχωστο. Στις 16 Ιουνίου δολοφονήθηκε ο Ανδρέας Αρμεύτης, υποστηρικτής του Μακαρίου και στέλεχος της ΠΕΚ (παναγροτική Ένωση Κύπρου). Στις 17 Ιουνίου, στήθηκε ενέδρα στον δρόμο Λευκωσίας -Λεμεσού, και στην μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε 1 μέλος της ΕΟΚΑ Β, ο Ανδρέας Στόκκος και 1 μέλος της Αστυνομίας. Στις 18 Ιουνίου δολοφονήθηκε στην Έγκωμη Αμμοχώστου ο Ανδρέας Μαραγκός. Ο στόχος σε αυτή την ενέργεια ήταν ο μακαριακός Διονύσης Μαλάς (πατέρας του Σταύρου Μαλά) ο οποίος μόλις αντιλήφθηκε την ενέδρα, κατάφερε να διαφύγει. Ο Μαραγκός βρέθηκε τυχαία στην σκηνή, είδε και προφανώς αναγνώρισε τους δράστες, και τον εκτέλεσαν.
Στις 15 Ιουλίου 1974, ο δικτάτορας Ιωαννίδης αιφνιδίασε τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο με την εφαρμογή του σχεδίου πραξικοπήματος «Αφροδίτη 3» που κινητοποίησε την Εθνική Φρουρά εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης. Ακολούθησαν η ανατροπή του Μακαρίου και η επιβολή πραξικοπηματικής κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Νίκου Σαμψών.
Αν και η ΕΟΚΑ Β΄ ήταν ουσιαστικά υπό διάλυση καθώς το προηγούμενο διάστημα είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλα χτυπήματα από τις κυβερνητικές δυνάμεις - κυρίως από το Εφεδρικό - που περιλάμβαναν την ανακάλυψη αποθηκών οπλισμού και κρησφύγετων, αλλά και τη σύλληψη ηγετικών στελεχών της (όπως οι Λευτέρης Παπαδόπουλος και Κροίσος Χριστοδουλίδης), τα μέλη της συμμετείχαν ενεργά στις συγκρούσεις, πολεμώντας στο πλευρό των πραξικοπηματικών δυνάμεων. Συγκεκριμένα, είχαν ως κύριο τομέα δράσης τους τη Λεμεσό και τη Λάρνακα, ενώ σε ενέδρα στο Κολόσσι, προκάλεσαν σημαντικές απώλειες σε δυνάμεις αντιστασιακών της επαρχίας Πάφου που κατευθύνονταν προς τη Λεμεσό
Δολοφονία Κώστα Μισιαούλη
Μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, ομάδες της ΕΟΚΑ Β΄ αιχμαλώτισαν διάφορα μέλη της Αριστεράς: Στις 17 Ιουλίου συνέλαβαν τον 24χρονο Κώστα Μισιαούλη (συγγενή του θύματος της ΤΜΤ Κώστα Μισσιαούλη στην διπλή δολοφονία μαζί με τον Καβάζογλου). Ο Κώστας Μισιαούλης συνελήφθη στο σπίτι του, από μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων όπου πυροβολήθηκε και σύμφωνα με καταγγελίες υπέστη αργό και βασανιστικό θάνατο.
Στρατιωτική δράση
Με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ έλαβαν μέρος στις συγκρούσεις είτε ως έφεδροι στα στρατεύματα της Εθνικής Φρουράς, είτε ως ενταγμένοι σε μαχητικά τμήματα της οργάνωσης. Μεταξύ άλλων, στις 20 Ιουλίου μέλη της οργάνωσης αποτέλεσαν τον πυρήνα του Τάγματος Μιχαήλ Καλογερόπουλου-Διάκου, το οποίο επωμίστηκε το κύριο βάρος των επιχειρήσεων κατά των Τουρκοκυπριακών θυλάκων της Λεμεσού, ενώ τμήμα 100 ανδρών της ΕΟΚΑ Β΄ κατέλαβε το τουρκοκυπριακό χωριό Αυδήμου, το οποίο ήταν κέντρο στρατιωτικής εκπαίδευσης των Τουρκοκυπρίων της επαρχίας Λεμεσού. Επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν ακόμη στην Αμμόχωστο και τη Λεύκα.
Από την άλλη πλευρά, αρκετοί ένοπλοι της οργάνωσης, αντί να καταταγούν στις μονάδες όπου ήταν καταχωρημένοι σε περίπτωση επιστράτευσης, συνέστησαν δικά τους αυτόνομα ένοπλα τμήματα και κατευθύνθηκαν στα μετόπισθεν
Περιστατικά βίας
Κατά την επίθεση εναντίον του Τουρκοκυπριακού θύλακα της Λεμεσού αναφέρθηκαν περιστατικά βιασμών και δολοφονιών, ενώ 1300 Τουρκοκύπριοι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στις 14 Αυγούστου 1974, λίγο μετά την έναρξη της δεύτερης εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ εκτέλεσαν 127 γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους από τα τουρκοκυπριακά χωριά Μαράθα, Σανταλάρη και Αλόδα. Την ίδια μέρα, χωριό Τόχνη της επαρχίας Λάρνακας, μέλη της οργάνωσης εκτέλεσαν 87 αιχμαλώτους, σε ένα έγκλημα το οποίο είναι γνωστό ως «σφαγή της Τόχνης». Αυτές οι σφαγές χαρακτηρίστηκαν αργότερα από τον ΟΗΕ ως «έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας».
Μετά την εισβολή
Μετά την εισβολή και την παγιοποίηση της κατοχής του βορείου κομματιού της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, η ΕΟΚΑ Β΄ έπαυσε ουσιαστικά να υφίσταται. Παρόλα αυτά, μερικές αυτόνομες ομάδες συνέχισαν τη δράση τους. Συγκεκριμένα, στην περιοχή της Λεμεσού διάφοροι ένοπλοι προέβησαν σε αρκετές αυθαιρεσίες μέχρι και το τέλος του 1974, ενώ το πρωί της 30ής Αυγούστου, αυτόνομη ομάδα της οργάνωσης πραγματοποίησε δολοφονική απόπειρα κατά του προέδρου του ΕΔΕΚ, Βάσου Λυσσαρίδη, κοντά στα γραφεία του κόμματος στη Λευκωσία. Από την επίθεση γλίτωσε ο Λυσσαρίδης, σκοτώθηκε όμως ο Δώρος Λοΐζου.
Μετά την επιστροφή του Μακαρίου ο προσωρινός διοικητής της οργάνωσης, ο οποίος εκδιώχθηκε για να αναλάβει ο Ιωαννίδης τον πλήρη έλεγχο της μεταγριβικής ΕΟΚΑ Β΄, Γεώργιος Καρούσος συναντάται μαζί του με σκοπό να αμβλυνθούν τα πάθη στην Κύπρο, ενώ η οριστική διάλυσή της κηρύσσεται στις 11 Φεβρουαρίου του 1978.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Μακάριος, με την επιστροφή του, έδωσε «κλάδο ελαίας» στα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ για την δράση τους, σε μια κίνηση που αποσκοπούσε στην άμβλυνση των τραυμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από την άλλη, διάφορα μέλη της οργάνωσης συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν με βάση κατηγορίες που αφορούσαν τη συμμετοχή τους στην προπαρασκευή του πραξικοπήματος και τη δράση τους κατά τη διάρκειά του.
Μερικά χρόνια αργότερα, μετά από ενέργειες του Γλαύκου Κληρίδη, το πολιτικό σκέλος της ΕΟΚΑ Β΄ και αρκετά μέλη της οργάνωσης προσχώρησαν στον Δημοκρατικό Συναγερμό.
Βιβλιογραφικές Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Πολιτική της Κύπρου Κατηγορία:Ελληνοκυπριακές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνικές εθνικιστικές οργανώσεις
Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος
Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος (αγγλικά: Oz the Great and Powerful) είναι αμερικανική περιπέτεια φαντασίας παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία του Σαμ Ράιμι. Το σενάριο έγραψαν οι Μίτσελ Κάπνερ και Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπέρ και είναι εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα The Wonderful Wizard of Oz του Λ. Φρανκ Μπάουμ. Η πλοκή της ταινίας διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα της ταινίας Ο Μάγος του Οζ (The Wizard of Oz) του 1939 και εστιάζει στον Όσκαρ Ντιγκς, ένα μάγο με αμφίβολη ηθική που ζει και εργάζεται στο Κάνσας, ο οποίος με έναν ανεξήγητο τρόπο μεταφέρεται στο θαυμαστό κόσμο του Οζ. Εκεί θα γνωρίσει τρεις μάγισσες, οι οποίες θα του θέσουν μια τρομερή πρόκληση: να αφανίσει μια καταστροφική δύναμη του κακού που απειλεί να καταστρέψει ολόκληρο το βασίλειο και να γίνει ο μεγάλος ηγέτης που όλοι περιμένανε. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Φράνκο, Μίλα Κούνις, Ρέιτσελ Βάις και Μισέλ Γουίλιαμς.
Η Disney επιθυμούσε να μεταφέρει το πρώτο βιβλίο της σειράς Οζ του Λ. Φρανκ Μπάουμ ως ταινία κινουμένων σχεδίων μετά την επιτυχία της ταινίας Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι (Snow White and the Seven Dwarfs) το 1937. Ωστόσο τα δικαιώμτα ανήκαν στη Metro-Goldwyn-Mayer, η οποία προχώρησε στην παραγωγή της γνωστής ταινίας του 1939 Ο Μάγος του Οζ (The Wizard of Oz). To 1954 τα δικαιώματα των υπόλοιπων δεκατριών βιβλίων της σειράς Οζ έγιναν διαθέσιμα και η Disney τα αγόρασε, για να τα χρησιμοποιήσει στην τηλεοπτική σειρά Disneyland και στην ταινία Rainbow Road to Oz η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η ιστορία της Disney με τα βιβλία του Οζ συνεχίστηκε μέχρι το 1985 και την ταινία Ο Μαγικός Κόσμος του Οζ (Return to Oz), μια άτυπη συνέχεια της ταινίας του 1939, η οποία δεν γνώρισε την καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία της πρωτότυπης.
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2011 στο Πόντιακ του Μίσιγκαν με τη χρήση 3D καμερών. Πριν τη σκηνοθεσία αναλάβει ο Σαμ Ράιμι, οι Σαμ Μέντες και Άνταμ Σάνκμαν θεωρήθηκαν πιθανοί ενώ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, πρώτη επιλογή ήταν ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο οποίος αρνήθηκε καθώς και ο Τζόνι Ντεπ. Ο Ράιμι δήλωσε ότι το σενάριο χρησιμοποίησε πληροφορίες για το Μάγο από τα βιβλία του Λ. Φρανκ Μπάουμ και ότι η ταινία θα "κλείνει το μάτι" στο κλασικό φιλμ του 1939.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 8 Μαρτίου 2013 και σε μορφή 3D. Έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία αποφέροντας 493,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Πλοκή
Η ταινία διαδραματίζεται πριν τα γεγονότα της ταινίας του 1939. Ο Όσκαρ Ντιγκς, ένας μάγος με αμφίβολη ηθική, μεταφέρεται με παράξενο τρόπο από το σκονισμένο Κάνσας στη θαυμαστή Χώρα του Οζ. Ο ίδιος νομίζει ότι κέρδισε το τζάκποτ, πιστεύοντας ότι εκεί θα κερδίσει φήμη και περιουσία μέχρι που θα συναντήσει τις μάγισσες Θεοντόρα, Εβανόρα και Γκλίντα. Οι μάγισσες δεν είναι πεποισμένες ότι ο Όσκαρ είναι ο μεγάλος μάγος που όλοι περιμένανε. Διστακτικά ο Όσκαρ θα προσπαθήσει να λύσει τα επικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Χώρα του Οζ και οι κάτοικοί της. Ο Όσκαρ πρέπει να βρει ποιος είναι καλός και ποιος κακός πριν να είναι πολύ αργά. Χρησιμοποιώντας τις μαγικές του ικανότητες μέσω της ψευδαίσθησης, την εφευρετικότητά του καθώς και λίγη μαγεία, ο Όσκαρ μεταμορφώνεται στο μεγάλο και ισχυρό Μάγο του Οζ, αλλά και σε ένα καλύτερο άνθρωπο.
Ιστορικό
Μετά την επιτυχία της ταινίας Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι (Snow White and the Seven Dwarfs) το 1937, η Walt Disney σχεδίαζε την παραγωγή μιας ακόμη ταινίας κινουμένων σχεδίων βασισμένη στο πρώτο βιβλίο της σειράς του Λ. Φρανκ Μπάουμ The Wonderful Wizard of Oz. Ο τότε πρόεδρος της Disney Ρόι Ντίσνεϊ, πληροφορήθηκε από την οικογένεια του Μπάουμ ότι έχουν πουλήσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα του πρώτου βιβλίου στον παραγωγό Σάμιουελ Γκόλντγουιν, ο οποίος με τη σειρά του τα πούλησε στον παραγωγό Λούι Μπ. Μάγιερ το 1938. Την επόμενη χρονιά το πρότζεκτ αναπτύχθηκε από την Metro-Goldwyn-Mayer στην κλασική ταινία Ο Μάγος του Οζ (The Wizard of Oz) σε σκηνοθεσία του Βίκτορ Φλέμινγκ με πρωταγωνίστρια την Τζούντι Γκάρλαντ.
Το 1954, όταν τα κινηματογραφικά δικαιώματα των υπόλοιπων δεκατριών βιβλίων της σεριάς Οζ του Μπάουμ έγιναν διαθέσιμα, η Disney τα αγόρασε για να τα χρησιμοποιήσει στην τηλεοπτική σειρά Dinseyland καθώς και στην ταινία Rainbow Road to Oz η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η ιστορία της Disney με τον Οζ συνεχίστησε μέχρι το 1985, όπου και κυκλοφόρησε την ταινία Ο Μαγικός Κόσμος του Οζ (Return to Oz), την οποία παρουσίασε ως άτυπη συνέχεια της ταινίας του 1939 με πρωταγωνίστρια την Φαϊρούζα Μπαλκ. Η ταινία αποδείχτηκε εισπρακτική αποτυχία ενώ και έλαβε και κακές κριτικές. Ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου έχει αποκτήσει πιστούς θαυμαστές.
Ανάπτυξη
Πριν ο Σαμ Ράιμι αναλάβει να σκηνοθετήσει την ταινία, οι Σαμ Μέντες και Άνταμ Σάνκμαν θεωρήθηκαν ως πιθανοί σκηνοθέτες. Τον Ιούνιο του 2011, ο Ντάνι Έλφμαν επιλέχθηκε να συνθέσει τη μουσική της ταινίας. Το σενάριο έγραψαν οι Μίτσελ Κάπνερ και Ντέιβιντ Λίντσεϊ-Αμπερ με τον Τζο Ροθ να εκτελεί χρέη παραγωγού. Σε μια συνέντευξή του, ο Ράιμι δήλωσε ότι ο Κάπνερ χρησιμοποίησε πληροφορίες για το Μάγο από τα βιβλία του Μπάουμ και ότι η ταινία θα "κλείνει το μάτι" στην ταινία του 1939. Πρώτη επιλογή του Ράιμι για το ρόλο του Οζ ήταν ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο οποίος αρνήθηκε ενώ και Τζόνι Ντεπ θεωρήθηκε πιθανός. Μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου του 2011, ο Τζέιμς Φράνκο βρισκόταν στα τελευταία στάδια των διαπραγματεύσεων για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία. Είναι η τέταρτη φορά που Φράνκο και Ράιμι δουλεύουν μαζί μετά τη συνεργασία τους στην τριλογία του Spider-Man.
Box office
Με προϋπολογισμό 215.000.000 δολάρια, η ταινία Οζ: Μέγας και Παντοδύναμος έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 79,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 234,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 258,4 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 493,3 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μίσιγκαν Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Καρολίνα της Έσσης-Χόμπουργκ
Η Καρολίνα της Έσσης-Χόμπουργκ (Caroline von Hessen-Homburg, 19 Μαρτίου 1819 - 18 Ιανουαρίου 1872) ήταν κόρη του Γουσταύου, Λανδγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ.
Βιογραφία
Η Καρολίνα Αμαλία Ελισάβετ Αυγούστα Φρειδερίκη Λουδοβίκα Χριστιανή Ιωσηφίνα Λεοπολδίνα Γεωργία Βερναρδίνη Βιλελμίνη Βαλδεμάρη Καρλόττα γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1819 στο Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Γουσταύου, Λανδγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ, και της Λουίζας Φρειδερίκης του Άνχαλτ-Ντέσαου, κόρης του Φρειδερίκου, διαδόχου του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Την 1η Οκτωβρίου 1839 παντρεύτηκε τον Ερρίκο Κ΄ Ρόις του Γκράιτς στο Μπαντ Χόμπουργκ φορ ντερ Χέε. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1872 στο Γκράιτς σε ηλικία 52 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Γκουτζρανβάλα
Η Γκουτζρανβάλα (παντζ. και ούρντου گوجرانوالہ, απόδοση στο λατινικό αλφάβητο Gujranwala) είναι μεγάλη πόλη του Πακιστάν, στην Παντζάμπ. Είναι η πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, με 2.027.001 κατοίκους στην απογραφή του 2017. Αλλά και η μητροπολιτική της περιοχή είναι η πέμπτη πολυπληθέστερη σε όλο το Πακιστάν. . Είναι γνωστή ως «η πόλη των παλαιστών» και περίφημη σε όλη τη χώρα για την τοπική της μαγειρική. Είναι σχετικώς νέα πόλη για την περιοχή, καθώς ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα, αλλά και γενέτειρα του ιδρυτή της Αυτοκρατορίας των Σιχ, Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, του επιλεγόμενου «Λέοντα του Παντζάμπ».
Η πόλη είναι πλέον το τρίτο μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο του Πακιστάν, μετά το Καράτσι και το Φαϊσαλάμπαντ, συνεισφέροντας το 5% του ΑΕΠ της χώρας. . Μαζί με τις παρακείμενες πόλεις Σιαλκότ και Γκούτζρατ, η Γκουτζρανβάλα συναποτελεί το λεγόμενο «Χρυσό τρίγωνο» βιομηχανικών πόλεων με οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές.
Ετυμολογία
Η ονομασία «Γκουτζρανβάλα» σημαίνει «Κοιτίδα των Γκουτζάρ» στη γλώσσα παντζάμπι, όντας μια αναφορά στην εθνότητα των Γκουτζάρων, που ζει στο βόρειο Παντζάμπ. Μια τοπική ιστορία υποστηρίζει πως η πόλη ονομάσθηκε έτσι εξαιτίας ενός συγκεκριμένου Γκουτζάρου, του Τσούντρυ Γκουτζάρ, ιδιοκτήτη του μαγγανιού της τότε κωμοπόλεως που την προμήθευε με νερό. Ωστόσο οι ενδείξεις υποδεικνύουν ότι η ονομασία της πόλεως προέρχεται από το «Σαράι Γκουτζράν», δηλαδή το «Πανδοχείο των Γκουτζάρων», όνομα ενός χωριού που υπήρχε κάποτε σε τοποθεσία πολύ κοντά στη σημερινή Πύλη Χιγιάλι της Γκουτζρανβάλα.
Η ίδρυση
Τα της ακριβούς γενέσεως της Γκουτζρανβάλα δεν είναι γνωστά. Αντίθετα με τις αρχαίες πόλεις της Πενταποταμίας, όπως η Λαχόρη, η Σιαλκότ και η γειτονική μικρότερη Εμινάμπαντ, η Γκουτζρανβάλα είναι πόλη των νεότερων χρόνων. Πιθανώς ιδρύθηκε ως χωριό στα μέσα του 16ου αιώνα. Οι ντόπιοι πιστεύουν παραδοσιακά ότι το πρώτο όνομα της πόλεως ήταν Χανπούρ Σανσί (Khanpur Shansi), αλλά πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι στη θέση της υπήρχε μόνο το χωριό «Σαράι Γκουτζράν» (βλ. ετυμολογία), καθώς αυτό αναφέρεται σε αρκετές πηγές σχετικώς με την εισβολή του Αχμάντ Σαχ Ντουρανί (Αμπντάλι) τον 18ο αιώνα.
Γεωγραφία
Η Γκουτζρανβάλα είναι κτισμένη στο κέντρο του ντοάμπ της Ρέτσνα, μιας ευρείας περιοχής μεταξύ των ποταμών Ακεσίνη (Τσενάμπ) στα βόρεια και Υδραώτη (Ράβι) στα νότια. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως είναι 32°09΄24΄΄ Βόρειο πλάτος και 74°11΄24΄΄ Ανατολικό μήκος. Η τοποθεσία της ανήκει στη Majha, μια ιστορική περιοχή του βόρειου Παντζάμπ και η ευρύτερη περιοχή της είναι εντελώς πεδινή. Το μέσο υψόμετρο της Γκουτζρανβάλα είναι 226 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πρωτεύουσα του Παντζάμπ Λαχόρη βρίσκεται 80 χιλιόμετρα προς τα νότια. Προς τα βόρεια της Γκουτζρανβάλα συναντάμε τις πόλεις Σιαλκότ και Γκουτζράτ, ενώ περί τα 160 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά είναι η Φαϊσαλάμπαντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν Κατηγορία:Πόλεις του Παντζάμπ (Πακιστάν)
Ελίζαμπεθ Έλενορ Φηλντ
μικρογραφία|261x261εσ|[[Ρόγιαλ Χόλογουεϊ]] Η Ελίζαμπεθ Έλενορ Φήλντ ήταν Βρετανή χημικός και η Επικεφαλής της Χημείας στο Ρόγιαλ Χόλογουεϊ για πάνω από δεκαεννέα χρόνια. Είναι, επίσης, γνωστή ως μία από τα δεκαεννέα υπογράφουσες του αιτήματος του 1904  στην Κοινωνία Χημείας (Chemical Society).
Εκπαίδευση
Η Φήλντ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Νιούνχαμ στο Κέιμπριτζ, το 1887 και εργάστηκε ως Βοηθός Διδασκαλίας (Assistant Demonstrator) στη Χημεία από το 1889 έως το 1890. Ανέλαβε έρευνα, υπό την εποπτία του Μάθιου Μόνκριφ Πάτινσον Μιούερ (Matthew Moncrieff Pattison Muir) ως μέρος της υποτροφίας Μπάθερστ που κατείχε από το 1891-1893.
Καριέρα
Η Φήλντ έφηγε από το Κέιμπριτζ για να εργαστεί για δύο χρόνια ως βοηθός διδασκάλισσα στο Κολλέγιο για κορίτσια του Liverpool από το 1893 έως το 1895 πριν από την ανάληψη του ρόλου της Λέκτορα και Επικεφαλής της Χημείας στο Κολλέγιο του Royal Holloway, όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκαεννέα χρόνια, μέχρι το 1913.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί χημικοί Κατηγορία:Πρόσωπα σχετιζόμενα με το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου
Πανεπιστήμιο της Άγκυρας
To Πανεπιστήμιο της Άγκυρας (τουρκ. Ankara Üniversitesi) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην Άγκυρα, την πρωτεύουσα της Τουρκίας. Το πανεπιστήμιο αυτό ήταν το πρώτο ίδρυμα ανώτατης εκπαιδεύσεως που ιδρύθηκε στην Τουρκία μετά τη δημιουργία το 1923 της Τουρκικής Δημοκρατίας.
Σήμερα το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας έχει 40 προγράμματα επαγγελματικής εκπαιδεύσεως, 120 προπτυχιακά προγράμματα και 110 μεταπτυχιακά.
Ιστορία και σχολές
thumb|Η πανεπιστημιόπολη του ιδρύματος τη δεκαετία του 1940 thumb|Η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου τη δεκαετία του 1940 thumb|Η πύλη της πανεπιστημιόπολης στο Cebeci thumb|Δρόμος στην πανεπιστημιόπολη thumb|Το κτήριο της πρυτανείας του Πανεπιστημίου της Άγκυρας thumb|Ανδριάντας στην πανεπιστημιόπολη thumb|Μια άποψη της πανεπιστημιόπολης την άνοιξη Οι βάσεις για την ίδρυση του Πανεπιστημίου της Άγκυρας τέθηκαν από τον πρώτο Προεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, με την ίδρυση της εμβληματικής Νομικής Σχολής και άλλων σχολών του. Ωστόσο επισήμως το Πανεπιστήμιο ιδρύθηκε στις 13 Ιουνίου 1946, οκτώ έτη μετά τον θάνατο του Κεμάλ, με την ενοποίηση των μέχρι τότε ανεξάρτητων σχολών. Αργότερα προστέθηκαν και άλλες σχολές. Συνολικά οι σχολές σήμερα με τη χρονολογία ιδρύσεως της καθεμιάς είναι οι εξής:
Ερευνητικά και εκπαιδευτικά κέντρα
Σήμερα υπάρχουν 41 κέντρα ερευνών, εφαρμογών και εκπαιδεύσεως στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγκυρας Πανεπιστημιο Αγκυ
Ισμαέλ Τραορέ
Ο Ισμαέλ Τραορέ είναι Γαλλο-Ιβοριανός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1986 στο Παρίσι. Αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού για λογαριασμό της Σταντ Μπρεστουά.
Συλλογική Καριέρα
Αφού ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την SC Solitaire Paris 19e, αναχώρησε σε ηλικία 15 ετών για την Ρεντ Σταρ, ώστε να τελειοποιήσει την ποδοσφαιρική του εκπαίδευση. Καθώς ο ομάδα από την Ιλ-ντε-Φρανς δεν διέθετε ομάδα που να αντιστοιχεί στην ηλικιακή του κατηγορία, πραγματοποίησε μία σεζόν με την ηλικιακή κατηγορία Κ-18 της Ρασίνγκ ΦΚ 92, προτού ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες το 2004. Πραγματοποιώντας καλές εμφανίσεις με την ηλικιακή κατηγορία Κ-19 του συλλόγου καθώς και με τη δεύτερη ομάδα του, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2006.
Αιθιοπία
Η Αιθιοπία (αμχαρικά: ኢትዮጵያ), επίσημη ονομασία Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Αιθιοπίας (αμχαρικά: የኢትዮጵያ ፌዴራላዊ ዲሞክራሲያዊ ሪፐብሊክ) είναι χώρα που βρίσκεται στο Κέρας της Αφρικής. Συνορεύει βόρεια με την Ερυθραία, βορειοανατολικά με το Τζιμπουτί, ανατολικά με τη Σομαλία, νότια με την Κένυα και δυτικά με το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν. Με πληθυσμό 105.163.988 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, είναι το πολυπληθέστερο μεσόγειο κράτος στον κόσμο.
Ισμαέλ Τραορέ
Συλλογική Καριέρα
Συμμετείχε στην πρώτη του επίσημη αναμέτρηση για την Λιγκ 2, απέναντι στην Γκρενόμπλ Φουτ, στα πλαίσια της πρώτης αγωνιστικής της σεζόν 2007-08. Κατάφερε σε σύντομο διάστημα να επιβληθεί ως βασικός στο κέντρο της αμυντικής γραμμής του συλλόγου, θέση την οποία δεν εγκατέλειψε ξανά έκτοτε. Πέτυχε το πρώτο τέρμα της καριέρας του στις 22 Αυγούστου 2008 στη διάρκεια της αναμέτρησης για την Λιγκ 2, μεταξύ της ομάδας του και της ΑΚ Αζαξιό, όπου έφερε το σκορ στα ίσα στο τελευταίο λεπτό της συνάντησης.
Αιθιοπία
Η Αιθιοπία είναι η παλαιότερη ανεξάρτητη χώρα στην Αφρική κι έχει μια από τις εκτενέστερες ιστορίες ως ανεξάρτητο κράτος. Δεν αποτέλεσε ποτέ αποικία κανενός κράτους, εκτός από την πενταετία 1936-1941, οπότε και ήταν υπό ιταλική κατοχή ορισμένες μεγάλες πόλεις και οδικές αρτηρίες. Είναι η χώρα απ' όπου προέρχεται ο καφές. Η Αιθιοπία φιλοξενεί εννέα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, οκτώ πολιτιστικά και ένα φυσιολατρικό, τα περισσότερα από οποιαδήποτε χώρα της Αφρικής. Στο παρελθόν ονομαζόταν Αβησσυνία, ενώ η τωρινή ονομασία της προέρχεται από τους αρχαίους Έλληνες που την ονόμαζαν έτσι, με ρίζες (αιθ-) και (ὄψ) ("καμένη όψη").
Ισμαέλ Τραορέ
Συλλογική Καριέρα
Έπειτα από μια εξαιρετική σεζόν 2009-2010 δίπλα στον Πωλ Μπαΐς στο κέντρο της άμυνας, ψηφίστηκε ως ο δεύτερος καλύτερος παίκτης της σεζόν για την Σεντάν από τους οπαδούς του συλλόγου των Αρδεννών. Βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες, προβιβάστηκε σε δεύτερος αρχηγός της ομάδας πίσω από τον Ζερόμ Λε Μουάνι.
Αιθιοπία
Γεωγραφία
thumb|left|200px|Τοπογραφικός χάρτης της Αιθιοπίας Με έκταση 1.126.829 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Αιθιοπία είναι η 27η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου, με παρόμοιο μέγεθος με τη Βολιβία. Βρίσκεται ανάμεσα στον 3° και τον 15° βόρειο παράλληλο και στα γεωγραφικά μήκη 33° με 48° ανατολικά. Το μεγαλύτερο τμήμα της Αιθιοπίας βρίσκεται στο Κέρας της Αφρικής, στο ανατολικό άκρο της ηπειρωτικής Αφρικής. Η Αιθιοπία συνορεύει με το Τζιμπουτί και την Ερυθραία στα βορειοανατολικά, με το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν στα δυτικά, με τη Σομαλία στα ανατολικά και την Κένυα στα νότια.
Ισμαέλ Τραορέ
Συλλογική Καριέρα
Στις 12 Ιουνίου 2012, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 3 ετών με την Σταντ Μπρεστουά, όπου ξαναβρήκε μεταξύ άλλων τον Πωλ Μπαΐς στην αμυντική γραμμή του συλλόγου, καθώς και τον Λαντρί Σωβέν, παλιό του προπονητή στην Σεντάν.
Αιθιοπία
Γεωγραφία
Στο εσωτερικό της Αιθιοπίας βρίσκεται ένα αχανές υψίπεδο με οροσειρές και κατακερματισμένα οροπέδια, τα οποία χωρίζονται από τη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, η οποία διατρέχει τη χώρα από τα νοτιοδυτικά προς τα βορειοανατολικά. Η ψηλότερη οροσειρά είναι τα Αβησσυνιακά Όρη, με ψηλότερη κορυφή το Ρας Ντασέν, με ύψος 4.550 μέτρα. Τα οροπέδια περιβάλλονται από πεδιάδες, στέπες και ημιερημικές εκτάσεις. Η μεγάλη ποικιλομορφία του εδάφους καθορίζει το κλίμα, τα εδάφη, τη βλάστηση και τους οικισμούς. Η λίμνη Τάνα στα βόρεια αποτελεί την πηγή του Γαλάζιου Νείλου.
Ισμαέλ Τραορέ
Εθνική Καριέρα
Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ακτή Ελεφαντοστού από τον Σαμπρί Λαμουσί για μία φιλική αναμέτρηση στις 14 Νοεμβρίου 2012 απέναντι στην Αυστρία. Εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο στη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου.
Κλήθηκε για να συμμετάσχει στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2013. Αγωνίστηκε ως βασικός στο κέντρο της άμυνας της Ακτής Ελεφαντοστού στη διάρκεια της τελευταίας αναμέτρησης για την φάση των ομίλων απέναντι στην Αλγερία.
Αιθιοπία
Προϊστορία
Η Αιθιοπία θεωρείται η περιοχή από όπου προέρχονται οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι, οι Homo sapiens, στη Μέση Παλαιολιθική εποχή, περίπου 200.000 χρόνια πριν. Τα παλαιότερα απολιθώματα σύγχρονων ανθρώπων βρέθηκαν στη νοτιοδυτική Αιθιοπία και αποκαλούνται λείψανα του Όμο. Επίσης, λείψανα του Homo sapiens idaltu βρέθηκαν στο Μέσο Αγουάς στην Αιθιοπία, και έχουν ηλικία 160.000 ετών. Μπορεί να αντιπροσωπεύουν ένα εξαφανισμένο υποείδος ή άμεσο πρόγονο των ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων.
Ισμαέλ Τραορέ
Καριέρα
Έως τις 12 Μαΐου 2013
Αιθιοπία
Αρχαία ιστορία
Περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ., ένα βασίλειο γνωστό ως Ντ'μτ εγκαθιδρύθηκε στη βόρεια Αιθιοπία και Ερυθραία. Η πρωτεύουσά του βρισκόταν κοντά στην πόλη Γιέχα, στη βόρεια Αιθιοπία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι αυτός ο πολιτισμός ήταν αυτόχθων στην Αιθιοπία, αν και επηρεάστηκε από τους Σαβαίους, εξαιτίας της ηγεμονίας των δεύτερων στη Ερυθρά Θάλασσα. Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν το Ντ'μτ αποτέλεσμα της ένωσης των Αφροασιατικών πολιτισμών του Κουσιτικού και Σημιτικού κλάδου.
Ισμαέλ Τραορέ
Καριέρα
Πηγή : LFP (Ligue de Football Professionnel)
Αιθιοπία
Αρχαία ιστορία
Η Αιθιοπία αναφέρεται σε έργα του Όμηρου αλλά και του Ησίοδου. Η ονομασία του κατοίκου της χώρας αυτής "αιθίοψ" είναι αρχαία ελληνική λέξη και σημαίνει άνθρωπος με καμένη (ή ηλιοψημένη) όψη. Πληροφορίες για τη ζωή της χώρας αυτής κατά την αρχαϊκή περίοδο δίνει ο ιστορικός Ηρόδοτος, ο οποίος χρησιμοποιεί τον όρο Αιθιοπία για να περιγράψει τις εκτάσεις νότια της Αιγύπτου, δηλαδή το σημερινό Σουδάν και την Αιθιοπία. Αναφέρει ότι στην αρχή οι Αιθίοπες ήταν νομάδες και σχεδόν σε ημιάγρια κατάσταση, ύστερα όμως ήρθαν σε επιμειξία με τους Αιγυπτίους, υιοθέτησαν τα Αιγυπτιακά ήθη και ως αποτέλεσμα εκπολιτίστηκαν. Κάποιος αρχαίος θρύλος αναφέρει ότι εκτός από τους Αιγυπτίους ήρθαν σε επιμειξία και με τους Εβραίους. Εκτός όμως από αυτούς τους λαούς, σημαντική επίδραση είχε στους Αιθίοπες και ο ελληνικός πολιτισμός, που είχε φτάσει ως εκεί, όπως προκύπτει, από μελέτες επιγραφών και νομισμάτων, που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές. Αυτό το μαρτυρά και μια παράδοση στους Αβησσυνούς, που σύμφωνα μ' αυτήν είχε πάει στη χώρα τους και ο Μέγας Αλέξανδρος. thumb|250px|Οβελίσκος στο [[Αξούμ.]] Μετά την πτώση του Ντ'μτ τον τέταρτο αιώνα π.Χ., στο οροπέδιο κυριάρχησαν μικρότερα βασίλεια. Τον 1ο αιώνα μ.Χ., το βασίλειο του Αξούμ αναδύθηκε στη βόρεια Αιθιοπία. Σύμφωνα με το μεσαιωνικό βιβλίο του Αξούμ, η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου, η Μαζαμπέρ, κτίστηκε από το Ιτίγιοπς, γιο του Κους. Το Αξούμ αργότερα θα επέκτεινε την κυριαρχία του στην Υεμένη, στην απέναντι πλευρά της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Πέρσης θρησκευτικός ηγέτης Μάνης ανέφερε το Αξούμ ανάμεσα στις τέσσερις μεγάλες δυνάμεις της εποχής του (3ος αιώνας), μαζί με την Αρχαία Ρώμη, την Περσία και την Κίνα.
Χριστιανικά χρόνια
Ο χριστιανισμός διαδόθηκε στην Αιθιοπία τον 4ο αιώνα από τον Έλληνα έμπορο Φρουμέντιο, που έγινε επίσκοπος της χώρας. Στην Αιθιοπία διαδόθηκε και επικράτησε ο Μονοφυσιτισμός, που αποτελεί μέχρι σήμερα την επίσημη θρησκεία της χώρας. Πολλοί θεωρούν ότι οι Αιθίοπες είναι Κόπτες, αυτό όμως δεν ισχύει γιατί Κόπτες λέγονται μόνο οι Μονοφυσίτες της Αιγύπτου, ούτε υπάρχει ο όρος Κόπτης κάπου στη θρησκεία και στα γραπτά τους. Βρίσκει δε κανείς πολλά στοιχεία από την Παλαιά Διαθήκη στο τελετουργικό της λειτουργίας τους, όπως τη χρήση μουσικών οργάνων και τυμπάνων που συνοδεύουν με χορευτικές κινήσεις. Κάτι άλλο κοινό επίσης είναι ότι κάνουν περιτομή στους άρρενες σε πολύ νεαρή ηλικία. Όλα αυτά τα στοιχεία προϋπήρχαν στην περιοχή και απλά ενσωματώθηκαν με την άφιξη του Χριστιανισμού. Η Αιθιοπία ήταν τόσο πολύ απομονωμένη από τον υπόλοιπο γνωστό μέχρι τότε κόσμο ως το 13ο αιώνα και γνώριζαν τόσο λίγα πράγματα γι' αυτήν, ώστε χρειάστηκε να γίνουν μεγάλες επιδρομές μουσουλμάνων στη χώρα, για να μάθουν ότι υπήρχε εκεί ένα Χριστιανικό κράτος.
Οροσειρά Ακαδημίας Επιστημών
Η Οροσειρά Ακαδημίας Επιστημών (ρωσ. Хребет Академии Наук, τατζ. Qatorkuhi Akademiyai Fanho) είναι οροσειρά της Ασίας, μέρος (υπο-οροσειρά) της μεγάλης οροσειράς Παμίρ στο Τατζικιστάν. Η διεύθυνσή της είναι στον άξονα βορρά-νότου και θεωρείται ο «πυρήνας» του ορεινού συστήματος του Παμίρ. Πήρε το όνομά της προς τιμή της τότε Σοβιετικής (σήμερα και πριν Ρωσικής) Ακαδημίας Επιστημών.