cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχάλης Μπεζεντάκος
Απόδραση από τις Φυλακές Συγγρού
Το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ αποφασίζει τότε την απόδραση του. Με διασυνδέσεις που έχει το Κόμμα φροντίζει να μεταφέρει τον Μπεζεντάκο στο κελί του Νεφελούδη και του Μαρμαρέλη. Ο Μπεζεντάκος ξεκινά να προσποιείται τον άρρωστο στα προσκλητήρια και μένει κουκουλωμένος στο στρώμα του. Τρώει ελάχιστα και ζητάει νερό το οποίο ρίχνει κάθε μέρα 2 με 3 φορές σε ένα ήδη μουχλιασμένο σημείο στον τοίχο του μπάνιου. Αργότερα η οργάνωση του ΚΚΕ του προμηθεύει και εργαλεία για να τρυπήσει τον τοίχο. Στις 4/3/1932 ο Μπεζεντάκος δεν εμφανίζεται στο προσκλητήριο. Οι φύλακες ήδη γνωρίζουν ότι είναι άρρωστος και δεν ασχολούνται περισσότερο μαζί του. Ο ίδιος βρίσκεται κλεισμένος στο μπάνιο και μετά το προσκλητήριο ξεκινά αργά και μεθοδικά να γκρεμίζει τον τοίχο. Παράλληλα, στο κελί κάτω από τα σκεπάσματα έχουν στοιβαχτεί κούτσουρα στο σχήμα του ανθρώπινου σώματος για παραπλάνηση. Τη νύχτα της 4ης προς 5η ο τοίχος έχει τρυπήσει και ο Μπεζεντάκος πηδά στο κενό. Από κάτω τον περιμένουν μέλη του ΚΚΕ που τον μεταφέρουν σε ασφαλές σπίτι όπου κρύβεται μέχρι να αναρρώσει από χτύπημα στο κεφάλι που του προκάλεσε η πτώση κατά την απόδραση. Στις 10 το άλλο πρωί ένας φύλακας εντοπίζει την τρύπα του μπάνιου και μετά το προσκλητήριο αντιλαμβάνονται και την απόδραση του Μπεζεντάκου.
Ακολουθούν, όπως λέει και το τραγούδι που η απόδραση αυτή ενέπνευσε στο λαό, χαμός από τηλεγραφήματα, έρευνες και ανακρίσεις. Ο Νεφελούδης και ο Μαρμαρέλης ανακρίνονται και τους επιβάλλεται μια παράταση της ποινής τους κατά 2 μήνες για συνέργια. Από τους δεσμοφύλακες τιμωρήθηκε ο φύλακας Πέτρος Κυριακόγγονας με έξι μήνες εκτός υπηρεσίας για βαριά αμέλεια καθήκοντος. Ο ίδιος δήλωσε περιπαικτικά ότι : "και τι χρειαζόμαστε εμείς, άμα πάρει απόφαση το Πολιτικό Γραφείο να δραπετεύσουν οι κομμουνιστές, όλοι θα αποδράσουν".
Ο Ριζοσπάστης της 5ης Μάρτη 1932 γράφει σε πρωτοσέλιδο του: «Ο σ. Μπεζαντάκος αποσπάστηκε απ’ τα νύχια της κεφαλαιοκρατίας που τον προόριζε για τουφέκισμα. Δραπέτευσε χθες από τις φυλακές Συγγρού». Στη συνέχεια φυγαδεύτηκε στη Σοβιετική Ένωση μαζί με άλλους κυνηγημένους κομμουνιστές, ενώ στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το γνωστό τραγούδι που ακόμα και σήμερα τραγουδιέται:
Οι αστοί τρομάξανε
και κάστρα φτιάξανε
να κλείσουν τα παιδιά των εργατών,
μ’ αυτοί με μια γροθιά
σπάζουνε τα δεσμά
τα κάστρα καταργούνε των αστών!
Και μες στο καρναβάλι
οι αστοί την πάθαν πάλι,
ο Μπεζεντάκος μάς άφησε γεια!
Παντού τρεξίματα
τελεγραφήματα,
πάλι ραπίσματα απ’ την εργατιά.
Τον είχανε κλεισμένο
διπλομανταλωμένο
να τον δικάσουνε σε θάνατο,
μ’ αυτός τρυπάει τον τοίχο
και βρίσκουν κούτσουρο στο θάλαμο.
Στ’ άχυρα ψάχνουνε
ψύλλους για να ’βρουνε
ζητούν τον ένατο και τους οχτώ
μ’ αυτοί είναι μακριά,
Κολπικός πτερυγισμός
Ο Κολπικός πτερυγισμός αποτελεί την δεύτερη πιο συχνή ταχυαρρυθμία μετά την κολπική μαρμαρυγή.
Μιχάλης Μπεζεντάκος
Απόδραση από τις Φυλακές Συγγρού
εβίβα βρε παιδιά,
Κολπικός πτερυγισμός
Αν και μπορεί να συνυπάρχει ανά διαστήματα με την κολπική μαρμαρυγή και ανήκει και αυτή στις υπερκοιλιακές αρρυθμίες, έχει διαφορετικά ηλεκτροκαρδιογραφικά χαρακτηριστικά και διαφορετική παθοφυσιολογία από αυτή.
Μιχάλης Μπεζεντάκος
Απόδραση από τις Φυλακές Συγγρού
Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό!
Κολπικός πτερυγισμός
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι παρόλο που είναι ηλεκτροκαρδιογραφικό εύρημα,ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) την περιλαμβάνει ορθά ως νόσο στη Διεθνή Ταξινόμηση Ασθενειών.
Μιχάλης Μπεζεντάκος
Απόδραση από τις Φυλακές Συγγρού
Η τελευταία στροφή του τραγουδιού αναφέρεται στα οχτώ στελέχη του ΚΚΕ (Β. Ασίκης, Λ. Αποστόλου, Κ. Ευτυχιάδης, Π. Καρασκόγιας, Γ. Κολοζώφ, Μ. Μαρκοβίτης, Ο. Οικονομίδης, Μ. Παπαρήγας και Α. Χαϊτάς) που δραπέτευσαν τον Απρίλιο του 1931 από τις ίδιες φυλακές και καταφύγανε επίσης στη Σοβιετική Ένωση. Μαζί τους έφυγε (ένατος) και ο δεκανέας της φρουράς Γρηγόρης Γρηγοριάδης που βοήθησε στην απόδραση και ήταν μέλος της ΟΚΝΕ.
Το κράτος επικήρυξε με αμοιβή 20000 δραχμές τη σύλληψη ή εκτέλεση του Μπεζεντάκου.
Κολπικός πτερυγισμός
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρρυθμίες
Μιχάλης Μπεζεντάκος
Μετάβαση στη Σοβιετική Ένωση
Με την εγκατάστασή του στη Μόσχα έλαβε το όνομα Γεώργιος Κονσταντίνοβιτς Μπέντας (Георгий Константинович Бендас) και φοίτησε στο ΚΟΥΤΒ, ενώ εργαζόταν μέχρι το 1936 σε εργοστάσιο αυτοκινήτων. Το 1933 παντρεύτηκε με ρωσίδα της οποίας το όνομα ήταν Αλεξάνδρα και το 1934 γεννήθηκε η κόρη του Λαρίσα Γεωργίεβνα Μπέντας (Лариса Георгиевна Бендас), η οποία αργότερα έγινε μοναχή υιοθετώντας το όνομα Ελισάβετ.
Τον Δεκέμβριο του 1937 με την οδηγία 50215 της NKVD της 11.12.1937 με τίτλο «Ελληνική επιχείρηση» συνελήφθη με την κατηγορία του κατασκόπου, υπονομευτή της ΕΣΣΔ και τροτσκιστή και προσήχθη σε δίκη στις 11 Φεβρουαρίου 1938 όπου καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 11 Απριλίου 1938 στην περιοχή Μπούτοβο έξω από τη Μόσχα, μαζί με τον παλιό του σύντροφο Αβραάμ Δερβίσογλου. Αποκαταστάθηκε μετά θάνατον το 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τροτσκιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Τάμπερε
Το Τάμπερε (φινλανδικά: Tampere, σουηδικά: Tammerfors [Τάμμερφορς]), είναι μία πόλη της νότιας Φινλανδίας, χτισμένη ανάμεσα σε δύο λίμνες, τη Νασιγιάρβι και την Πουχαγιάρβι. Οι δύο αυτές λίμνες διαφέρουν κατά 18 μέτρα υψομετρικά, και το κανάλι Τάμμερκοσκι που έχει δημιουργηθεί ανάμεσά τους βοηθά στη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης συναντιούνται σιδηροδρομικές γραμμές από διάφορες περιοχές της χώρας.
Ο πληθυσμός του Τάμπερε είναι 228.274 κάτοικοι (2016), αλλά στην ευρύτερη περιοχή ζουν περίπου 330.711 κάτοικοι (2016). Είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Φινλανδίας.
Ιστορία
Το Τάμπερε ιδρύθηκε σαν αγορά το 1775 από τον Γουστάβο Γ' της Σουηδίας. Κατά τον 19ο αιώνα εξελίχθηκε σε μεγάλη αγορά και βιομηχανικό κέντρο της Φινλανδίας.
Τα τελευταία χρόνια στην πόλη αναπτύχθηκαν οι τεχνολογίες της πληροφορίας και των τηλεπικοινωνιών. Στο Πανεπιστήμιο του Τάμπερε και στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της πόλης φοιτούν περίπου 12.000 φοιτητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας Κατηγορία:Πόλεις της Φινλανδίας
Τειρεσίας
Το όνομα Τειρεσίας αναφέρεται στις εξής έννοιες:
Γερβιλίνες
65 thumb|Νεαρός γερβίλος που κάθεται δίπλα στο μπολ για να φάει. thumb|Μία μητέρα γερβίλος που κάθεται με τέσσερις νεαρούς γερβίλους. Οι γερβιλίνες (Gerbillinae) είναι υποοικογένεια μικρών θηλαστικών της τάξεως τρωκτικά. Γνωστοί και ως αρουραίοι της ερήμου, η υποοικογένεια περιλαμβάνει περίπου 110 είδη αφρικάνικων, ινδικών και ασιατικών τρωκτικών, συμπεριλαμβανομένων των αρουραίους της άμμου και των jirds, τα οποία προσαρμόζονται σε άγονους οικοτόπους. Οι περισσότεροι είναι κατά κύριο λόγο ενεργοί κατά τη διάρκεια της ημέρας, κάτι που τους καθιστά ημερόβιους (αλλά ορισμένα είδη, συμπεριλαμβανομένου του κοινού κατοικίδιου ζώου, είναι πιο δραστήρια κατά τη διάρκεια της αυγής ή του σούρουπου), και σχεδόν όλα είναι παμφάγα.
Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Μυΐδες
Θωμάς
Το όνομα Θωμάς μπορεί να αναφέρεται:
Άγιος Στυλιανός (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Άγιος Στυλιανός μπορεί να αναφέρεται
ή ένας από τα παρακάτω:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πολιτική της Λευκορωσίας
Η Πολιτική της Λευκορωσίας λειτουργεί στο πλαίσιο μιας προεδρικής δημοκρατίας με κοινοβούλιο δύο νομοθετικών σωμάτων. Ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας είναι ο αρχηγός κράτους. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο Πρωθυπουργός, που διορίζεται από τον Πρόεδρο. Η νομοθετική εξουσία αποτελεί αντικείμενο των δύο νομοθετικών σωμάτων του κοινοβουλίου, δηλαδή της Εθνικής Συνέλευσης, εντούτοις ο Πρόεδρος μπορεί να θεσπίσει διατάγματα που έχουν τον ίδιο τρόπο ισχύος με τους νόμους, σε οποιοδήποτε χρόνο. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας, που έγινε στις 27 Ιουλίου 1990, δεν προήλθε μέσα από μακροχρόνιες πολιτικές φιλοδοξίες, αλλά από τις αντιδράσεις στο εσωτερικό και από διεθνείς εξελίξεις. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, συγκεκριμένα, οδήγησε τους ηγέτες της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας στο συμπέρασμα ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν στο χείλος της διάλυσης, κάτι που τελικώς συνέβη.
Μετά από την ίδρυση της Λευκορωσικής Δημοκρατίας, στις 25 Αυγούστου 1991, ο Στάνισλαβ Σούσκεβιτς επιλέχτηκε για να είναι ο πρώτος ηγέτης της ανεξάρτητης Λευκορωσίας, μια θέση που κράτησε μέχρι το 1994. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Σούσκεβιτς κατεύθυνε τη χώρα με τέτοιο τρόπο ώστε να απαλλαχθεί από το σοβιετικό παρελθόν της και να προσπαθήσει να προσεγγίσει προς τη δύση. Ο διάδοχός του, Αλεξάντερ Λουκασένκο, άλλαξε την πολιτική της χώρας μακρυά από τη δύση και εγγύτερα προς τη Ρωσία. Επίσης, κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Λουκασένκο άρχισε να επανεγκαθιστά λειτουργίες της σοβιετικός εποχής και να επανεισάγει τα σύμβολα της σοβιετικής Λευκορωσίας. Ο Λουκασένκο, που εξακολουθεί να είναι ο ηγέτης της χώρας, έχει προκαλέσει έντονες πιέσεις στη χώρα του από το εξωτερικό, καθώς πολλοί τον θεωρούν ως ένα αυταρχικό ηγέτη, ενώ άλλοι τον αποκαλούν ακόμη και δικτάτορα.
Πολιτικά κόμματα
Ο Στάνισλαβ Σούσκεβιτς παρατήρησε, στις αρχές του 1993, ότι σχεδόν το 60% των Λευκορώσων δεν υποστήριζε κανένα πολιτικό κόμμα, με μόνο το 3,9% να είναι υπέρ του κομμουνιστικού κόμματος και το 3,8 υπέρ του λευκορωσικού λαϊκού μετώπου. Η επιρροή των άλλων κομμάτων ήταν πολύ χαμηλότερη.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας, μέρος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης κυβέρνησε τη σοβιετική Λευκορωσία, εν ονόματι της δικτατορίας του προλεταριάτου, ολόκληρη την περίοδο ύπαρξής της. Κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου, επιδίωξε να ελέγξει όλες τις πτυχές της κυβέρνησης και της κοινωνίας, και να εμποτίσει τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές με το δικό του ιδεολογικό περιεχόμενο. Από το τέλη της δεκαετίας του 1980, εντούτοις, το κόμμα ακολούθησε τον ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, καθώς εκείνος προσπαθούσε να περάσει τις οικονομικές του μεταρρυθμίσεις.
Αφότου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας κηρύχθηκε παράνομο, μετά το πραξικόπημα του Αυγούστου του 1991, οι Λευκορώσοι κομμουνιστές ανασυγκροτήθηκαν και δημιούργησαν το «Κόμμα των Κομμουνιστών της Λευκορωσίας», στο οποίο περιλαμβάνονταν όλες οι φιλοσοβιετικές και κομμουνιστικές ομάδες της χώρας. Το Κόμμα των Κομμουνιστών της Λευκορωσίας ιδρύθηκε επίσημα τον Δεκέμβριο του 1991, ενώ το ανώτατο σοβιέτ το νομιμοποίησε το Φεβρουάριο του 1993.
Το πιο δραστήριο και σημαντικό αντιπολιτευτικό κόμμα στη Λευκορωσία, κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, ήταν το Λευκορωσικό Λαϊκό Μέτωπο, που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1989, με τον Ζιάνον Παζνίακ ως πρόεδρό του. Το κόμμα χαρακτηρίστηκε ανοιχτό στο να δεχτεί οποιοδήποτε άτομο, συμπεριλαμβανομένων των κομμουνιστών, υπό τον όρο ότι εκείνοι πίστευαν σε μια πλήρως ανεξάρτητη και δημοκρατική Λευκορωσία. Το κόμμα δέχτηκε έντονη κριτική, ωστόσο, ότι αναζητούσε πολιτική εξουσία μέσω του κοινοβουλευτισμού.
Το Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα της Λευκορωσίας ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 1990 και ήταν το πρώτο πολιτικό κόμμα στην ανεξάρτητη Λευκορωσία, που δεν ασπαζόταν την ιδεολογία του κομμουνισμού. Στα μέλη του περιλαμβάνονταν διανοούμενοι, επαγγελματίες, εργαζόμενοι και αγρότες. Επιδιώκει μια ανεξάρτητη Λευκορωσία, τη δημοκρατία, την ελευθερία της εθνικής έκφρασης, και μια οικονομία της αγοράς.
Το κόμμα «Λευκορωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Λαϊκή Συνέλευση)» δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 1991. Τα μέλη του περιλαμβάνουν εργαζομένους, αγρότες, φοιτητές, ένστολους και διανοούμενους. Το πρόγραμμά του υποστηρίζει μια ανεξάρτητη Λευκορωσία και μια οικονομία ελεύθερης αγοράς με κρατική παρέμβαση σε ορισμένους τομείς. Το κόμμα συνεργάζεται με άλλα κόμματα και θεωρείται μέρος του παγκόσμιου σοσιαλδημοκρατικού κινήματος.
Άλλα σημαντικά κόμματα της χώρας είναι το Αγροτικό Κόμμα της Λευκορωσίας, που ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1991, η Λευκορωσική Χριστιανοδημοκρατική Ένωση, που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1991, το Σλαβικό Συμβούλιο «Λευκορώσων», που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1992, το Λευκορωσικό Οικολογικό Κόμμα, το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα, το Κόμμα Λαϊκής Συμφωνίας και το Πράσινο Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Λευκορωσίας
Αιμάν
Πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Ο Αιμάν υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αρχιψαλμωδούς που διόρισε ο Βασιλιάς Δαυίδ. Αναφέρεται μαζί με τον Ασάφ επίσης αρχιψαλμωδό και αρχιμουσικό.
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα
Το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα ήταν μια ρύθμιση που θεσπίστηκε το 1979 στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρόι Τζένκινς όπου τα περισσότερα κράτη Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας σύνδεσαν τα νομίσματα τους για να αποφευχθούν μεγάλες διακυμάνσεις μεταξύ τους.
Overview
Μετά την κατάρρευση του συστήματος ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς το 1971, οι περισσότερες χώρες της ΕΟΚ συμφώνησαν το 1972 να διατηρήσουν σταθερότητα στην ισοτιμία με την παρεμπόδιση των διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών άνω του 2,25% (το ευρωπαϊκό νομισματικό φίδι). Τον Μάρτιο του 1979, αυτό το σύστημα αντικαταστάθηκε από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα και καθορίστηκε η Ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωζώνη
Μαϊάμι
Το Μαϊάμι (αγγλικά: Miami, Florida), είναι παράκτια πόλη της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ, στην αμερικανική πολιτεία της Φλόριντα, και έδρα της Κομητείας Μαϊάμι-Ντέιντ.
Ο πληθυσμός της πόλης του Μαϊάμι, ανέρχεται σε 478.251 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), ενώ η μητροπολιτική περιοχή του Μαϊάμι, ξεπερνά τους 6.211.790 κατοίκους, κάτι το οποίο την καθιστά 7η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεγαλύτερη (μητροπολιτική περιοχή) στην πολιτεία, και τη σημαντικότερη πόλη στις νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες.
Βρίσκεται στη νοτιοανατολική ακτή της χερσονήσου της Φλόριντα, στις όχθες του Ατλαντικού Ωκεανού και του όρμου Μπισκέιν. Το λιμάνι του, με μεγάλη εμπορευματική και επιβατική κίνηση, είναι το πρώτο στον κόσμο σε εξυπηρέτηση κρουαζιερόπλοιων.
Το Μαϊάμι είναι μια πόλη με στενούς δεσμούς με τη Λατινική Αμερική και μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του είναι ισπανόφωνοι.
Ιστορία
thumb|left|Η ένωση του Μαϊάμι με τις [[ΗΠΑ ψηφίστηκε το 1896 από 400 αντιπροσώπους σε αυτό το τότε κτίριο των δημοτικών συναθροίσεων.]] Η περιοχή του σημερινού Μαϊάμι αρχικά κατοικούταν για περισσότερα από χίλια χρόνια από τις φυλές των Τεκέστας, ενώ αργότερα, το 1566, κατακτήθηκε από τον Πέδρο Μενέντεθ ντε Αβιλές για λογαριασμό της Ισπανίας. Το 1567 κατασκευάστηκε μία ισπανική ιεραποστολή στην περιοχή, ενώ το 1536 χτίστηκε το οχυρά Ντάλας με συνέπεια το Μαϊάμι να γίνει θέρετρο μαχών κατά τον δεύτερο πόλεμο με τις φυλές των Σεμινόλων.
Το Μαϊάμι κατέχει την ιδιαίτερη διάκριση ανάμεσα σε όλες τις πόλεις των ΗΠΑ να έχει ιδρυθεί από μία γυναίκα, την Τζούλια Τατλ, η οποία ήταν καλλιεργητής κίτρου καταγόμενη από το Κλίβελαντ. Η περιοχή της πόλης ήταν γνωστή ως η περιοχή του κόλπου Μπισκέιν κατά τα πρώτα χρόνια ίδρυσής της.
Μητροπολιτική περιοχή
αριστερά|μικρογραφία|306x306εσ|Άποψη του κέντρου του Μαϊάμι Η πόλη του Μαϊάμι είναι το κέντρο μιας μητροπολιτικής περιοχής που συχνά αναφέρεται στο σύνολό της ως Μαϊάμι. Πολλές από τις τοποθεσίες και τα αξιοθέατα που διεθνώς ταυτίζονται με το Μαϊάμι βρίσκονται σε ξεχωριστούς δήμους. Για παράδειγμα η περιοχή Σάουθ Μπιτς, ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς, ανήκει στο γειτονικό δήμο Μαϊάμι Μπιτς.
Η μητροπολιτική περιοχή εκτείνεται κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής της Φλόριντα και περιλαμβάνει αστικά κέντρα που ανήκουν σε τρεις διαφορετικές κομητείες: Μαϊάμι Ντέιντ, Μπρόουαρντ και Παλμ Μπιτς. Το Μιάμι κατέχει ευρύτατη θέση ανάμεσα στα ακριβότερα κέντρα διαμονής και οίκησης με κατοικίες που ξεπερνούν τα πλαίσια επαύλεων. Το Μιάμι διακατέχεται ακόμη και από μεγάλη ανάπτυξη και επένδυση σε διάφορους τομείς. Ακόμα, το Μιάμι ή πόλη Βασίλειο διαφορετικά έχει τεράστια εμπορική και τουριστική ανάπτυξη καθώς και οικονομική αποτελώντας ένα μεγάλο παγκόσμιο κέντρο ταχείας επένδυσης και πλούσιας διαμονής κατ' ακρίβεια μεγαλύτερης και από των Ντουμπάι και Αμπού Ντάμπι. Άλλες μεγάλες γειτονικές πόλεις είναι οι: Φορτ Λοντερντέιλ, Χόλιγουντ, Γουέστ Παλμ Μπιτς, Πομπάνο. Η περιοχή αναφέρεται επίσης και ως μητροπολιτική περιοχή της Νότιας Φλόριντα και είναι η 5η μεγαλύτερη στις ΗΠΑ.
Κλίμα
Το κλίμα στο Μαϊάμι είναι τροπικό. Οι χειμώνες είναι ήπιοι και ξηροί και η μέση θερμοκρασία σπάνια πέφτει κάτω από 20 °C. Η πιο τουριστική περίοδος είναι από Οκτώβριο ως Απρίλιο. Από Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο ο καιρός είναι ζεστός, μέση θερμοκρασία στους 27 °C, και αρκετά βροχερός. Σε αυτή την περίοδο, η πόλη είναι ευάλωτη σε τροπικές καταιγίδες και τυφώνες που σχηματίζονται στον Ατλαντικό. Ο πιο καταστροφικός τυφώνας στην πρόσφατη ιστορία του Μαϊάμι ήταν ο τυφώνας Άντριου το 1992 ο οποίος ελέγχθηκε όμως από τις αρχές των ΗΠΑ.
Πληθυσμός
Η σύνθεση του πληθυσμού είναι πολυπολιτισμική σε μεγάλο βαθμό. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους έχουν γεννηθεί εκτός των ΗΠΑ, σε χώρες της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής. Η επίδραση της κουλτούρας των λατινοαμερικάνων μεταναστών είναι έντονη και κάποιες από τις γειτονιές της πόλης έχουν πάρει ονόματα που σχετίζονται με την προέλευση των κατοίκων τους, όπως Μικρή Αβάνα και Μικρή Αϊτή. Οι χώρες από τις οποίες κατάγονται οι περισσότεροι κάτοικοι είναι κατά σειρά η Κούβα, η Νικαράγουα, η Αϊτή, το Πουέρτο Ρίκο και η Ονδούρα. Ιδιαίτερη δυναμική έχει η πολυπληθής κοινότητα των μεταναστών από την Κούβα. Οι περισσότεροι εγκατέλειψαν τη χώρα τους μετά την άνοδο του Φιντέλ Κάστρο στην εξουσία και εναντιώνονται στο καθεστώς του.
Το Μαϊάμι έχει τρεις επίσημες γλώσσες που αντικατοπτρίζουν τη σύνθεση του πληθυσμού του: αγγλικά, ισπανικά και κρεολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Φλόριντα  __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Συμφωνία του Λονδίνου
Στις 27 Φεβρουαρίου 1953 υπεγράφη η Συμφωνία του Λονδίνου, η οποία καθόριζε τον τρόπο και τους όρους με τους οποίους η ηττημένη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία θα αποπλήρωνε τις αποζημιώσεις που της είχαν επιδικαστεί από τους νικητές.
Πριν τη Συμφωνία
Πρώτο βήμα ήταν η συγκρότηση μιας τριμερούς επιτροπής (με τη συμμετοχή και της Γερμανίας, ως παρατηρητή), η οποία θα καθόριζε το ακριβές ύψος του γερμανικού χρέους. Τον Ιούνιο του 1951, η επιτροπή ολοκλήρωσε το έργο της, προσδιορίζοντας το προπολεμικό χρέος τής Γερμανίας σε 22,6 δισ. μάρκα και το μεταπολεμικό σε 16,2 δισ., ήτοι συνολικά 38,8 δισ. μάρκα. Αυτά τα τεράστια ποσά σαφώς και δεν μπορούσαν να αποπληρωθούν και, μάλιστα, με τους τόκους να τρέχουν. Οπότε, έπρεπε να διευθετηθούν.
Τα δεδομένα
Κατά τη σύσκεψη, "οι τρεις χώρες δηλώνουν πεπεισμένες ότι η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση συμμερίζεται τη θέση τους και η αποκατάσταση της γερμανικής πίστωσης υπόκειται σε κατάλληλη διευθέτηση του γερμανικού χρέους, η οποία εξασφαλίζει σε όλους τους συμμετέχοντες μια δίκαιη διαπραγμάτευση, λαμβάνοντας υπόψη τα οικονομικά προβλήματα της Γερμανίας". Ποια ήταν η "κατάλληλη διευθέτηση του γερμανικού χρέους"; Το κούρεμά του "με την ψιλή"! Η επιτροπή προσδιόρισε την προπολεμική οφειλή τής Γερμανίας σε 7,5 δισ. μάρκα και τη μεταπολεμική σε 7 δισ., ήτοι συνολικά σε 14,5 δισ μάρκα, ποσό που αντιστοιχούσε μόλις στο 37,4% του αρχικά προσδιορισθέντος.
Όσο κι αν αυτή η μεγάλη έκπτωση είναι κάτι παραπάνω από σημαντική, οι υπόλοιποι όροι τής συμφωνίας θεωρούνται ακόμη σπουδαιότεροι για την κατεστραμμένη γερμανική οικονομία. Μια απλή αναφορά τους καθιστά σαφές ότι η όλη συμφωνία έγινε υπό το πρίσμα πως η Γερμανία θα έπρεπε να αποπληρώνει τα χρέη της δίχως να κάνει παραχωρήσεις στο επίπεδο ανάπτυξης και βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού της. Δηλαδή, η συνθήκη εξασφάλιζε ότι η Γερμανία θα ξεπλήρωνε τα χρέη της δίχως να φτωχαίνει.
Οι όροι
Οι σημαντικότεροι όροι της συμφωνίας είναι οι εξής:
(α) Οι πληρωμές των χρεών θα γίνονταν είτε σε σκληρό νόμισμα είτε σε γερμανικό μάρκο, κατ' επιλογή του οφειλέτη. Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο κομμάτι τού χρέους θα μπορούσε να πληρωθεί με φρεσκοτυπωμένο από τη γερμανική κεντρική τράπεζα χρήμα. Στην πράξη, η Γερμανία πλήρωσε σχεδόν το σύνολο της οφειλής της με μάρκα.
(β) Οι πιστώτριες χώρες συμφώνησαν να μειώσουν τις εξαγωγές τους προς τη Γερμανία, ενισχύοντας παράλληλα τις γερμανικές βιομηχανίες ώστε να παράγουν τα αντίστοιχα προϊόντα. Με τον τρόπο αυτό, οι πιστωτές αποδέχτηκαν την κατά 66% μείωση των εξαγωγών τους προς τη Γερμανία, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη μετατροπή τού εμπορικού ισοζυγίου της χώρας από αρνητικό σε θετικό.
(γ) Για να βοηθήσουν περισσότερο την ανάπτυξή της, οι πιστώτριες χώρες έδωσαν στη Γερμανία τη δυνατότητα να παράγει προϊόντα όχι μόνο για την ικανοποίηση των εγχώριων αναγκών της αλλά και για εξαγωγή. Ουσιαστικά, δηλαδή, της παραχώρησαν ένα κομμάτι από τη δική τους διεθνή πίττα.
(δ) Επί πλέον, οι πιστώτριες χώρες δεσμεύτηκαν ότι δεν θα είναι ιδιαίτερα αυστηρές σχετικά με τη συνέπεια των Γερμανών στις πληρωμές τους: "Η ικανότητα της Γερμανίας να πληρώσει τις δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές της, δεν σημαίνει μόνο την ικανότητα να πραγματοποιεί τακτικές πληρωμές σε γερμανικά μάρκα χωρίς πληθωριστικές συνέπειες, αλλά επίσης ότι η οικονομία της χώρας μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, με βάση το τρέχον ισοζύγιο πληρωμών της. Ο υπολογισμός τής ικανότητας αποπληρωμής τής Γερμανίας απαιτεί να αντιμετωπιστούν μερικά προβλήματα όπως (α) η μελλοντική παραγωγική ικανότητα της Γερμανίας, ιδίως όσον αφορά την παραγωγική ικανότητα των εξαγωγών της, καθώς και η ικανότητα υποκατάστασης των εισαγωγών, (β) η δυνατότητα της πώλησης των γερμανικών προϊόντων στο εξωτερικό, (γ) οι μελλοντικές πιθανές εμπορικές συνθήκες και (δ) τα οικονομικά μέτρα που θα απαιτηθούν για τη διασφάλιση πλεονάσματος από τις εξαγωγές". Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι πιστωτές αποδέχτηκαν ότι ο οφειλέτης τους θα μπορεί να πληρώνει όποτε ευκολύνεται και αν τον βολεύει!
(ε) Εξαιρετικά ενδιαφέρων είναι και ο όρος ο οποίος ορίζει ποια δικαστήρια θα είναι αρμόδια για να επιλύσουν τυχόν διαφωνίες που ενδεχομένως ανακύψουν στο μέλλον: "Σε περίπτωση διαφορών με τους πιστωτές, σε γενικές γραμμές, αρμόδια θα είναι τα γερμανικά δικαστήρια. Ρητά αναφέρεται ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, τα γερμανικά δικαστήρια μπορούν να αρνηθούν την εκτέλεση απόφασης ενός αλλοδαπού δικαστηρίου ή αρχής διαιτησίας, ιδίως όταν η εκτέλεση της απόφασης αντιτίθεται προς τη δημόσια τάξη"
(στ) Ρυθμίζονται τα επιτόκια για τις γερμανικές οφειλές που είχαν δημιουργηθεί πριν τον πόλεμο, σε επίπεδα από 0% μέχρι το πολύ 5,5%.
Παρατήρηση
Όπως προκύπτει από το τελικό κείμενο, κατά τη συμφωνία δεν συνυπολογίστηκαν οι δωρεάν ενισχύσεις που χορήγησαν μετά τον πόλεμο στη Γερμανία οι ΗΠΑ (1,17 δισ. δολάρια από το σχέδιο Μάρσαλ και η USAID (200 εκατ. δολάρια).
Σημείωση
Όπου στο παραπάνω άρθρο αναφέρεται η Γερμανία, νοείται η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Δρεπάνι
thumb|230px|Δρεπάνι Δρεπάνι (ή δρέπανος ή δρεπάνη) είναι αγροτικό εργαλείο για τη συγκομιδή σιτηρών και χόρτου, που εφευρέθηκε ήδη από την αρχαιότητα. Διαφέρει από τη σκύθη ως προς το σχήμα και μήκος της λάμας και της λαβής.
Ιστορική εξέλιξη
Το δρεπάνι είναι από τα αρχαιότερα αγροτικά εργαλεία. Τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στη Μέση Ανατολή και χρονολογούνται από την πρωτολιθική εποχή χρησιμοποιούνταν για τη συγκομιδή χόρτου και άγριων δημητριακών. Πριν από την έναρξη χρήσης των μετάλλων για την κατασκευή εργαλείων, τα δρεπάνια κατασκευάζονταν από ξύλο ή κέρατο ζώου, στο οποίο σφήνωναν λεπίδες από πυριτόλιθο που τις κολλούσαν με φυσικό ρετσίνι. Αργότερα, στην εποχή του χαλκού, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά μέταλλο για την κατασκευή των δρεπανιών.Το δρεπάνι το χρησιμοποιούσαν για να θερίζουν τα χωράφια.
Το δρεπάνι ως σύμβολο των αγροτών μαζί με το σφυρί ως σύμβολο των εργατών, δημιούργησαν το διεθνές κομμουνιστικό σύμβολο του σφυροδρέπανου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μηχανικά εργαλεία χειρός Κατηγορία:Γεωργικά εργαλεία
Θέατρο Ακροπόλ
Το Θέατρο Ακροπόλ είναι ιστορικό θέατρο της Αθήνας, ταυτισμένο με την ιστορία της ελληνικής επιθεώρησης. Στο θεατρικό του σανίδι ανέβηκαν και μεσουράνησαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 έως τη δεκαετία του 1990 «ιερά τέρατα» της επιθεώρησης, όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Σπεράντζα Βρανά, η Ρένα Ντορ, η Καίτη Μπελίντα, η Καλή Καλό, ο Αλέκος Λειβαδίτης, ο Κούλης Στολίγκας, ο Ράλλης Αγγελίδης, ο Σωτήρης Μουστάκας, η Μπέτυ Μοσχονά, ο Γιώργος Δαμασιώτης, ο Νίκος Σταυρίδης, η Γεωργία Βασιλειάδου, ο Γιάννης Γκιωνάκης, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο Ορέστης Μακρής, ο Νίκος Ρίζος, ο Θανάσης Βέγγος, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Χρόνης Εξαρχάκος και πολλοί άλλοι.
Η Ιστορία του Θεάτρου Ακροπόλ
Η ιστορία του Θεάτρου ξεκίνησε το 1934, όταν η παλιά καρβουναποθήκη της οδού Ιπποκράτους μετατράπηκε σε θεατρικό χώρο και φιλοξενούσε ιταλικά βαριετέ και περιπλανώμενους θιάσους. Το 1941 με την είσοδο των Γερμανών, μετατράπηκε σε θερινό θέατρο, στο οποίο μεταξύ άλλων ανέβηκαν η θρυλική κατοχική επιθεώρηση "Μπλε και άσπρο" και το πρώτο θεατρικό έργο του Νίκου Τσιφόρου "Η πινακοθήκη των ηλιθίων" (1944).
Μετά το πέρας του πολέμου και τη λήξη του εμφυλίου, το Ακροπόλ έγινε συνώνυµο του οικογενειακού λαϊκού θεάµατος, ιδιαίτερα όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ανέλαβε τη διεύθυνση ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλλης. Ο Μπουρνέλλης, με μια σειρά αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων, έδωσε στο θέατρο τη σημερινή του μορφή, µε τις εξωτερικές εισόδους από δύο στοές, ενώ στο εσωτερικό προσέθεσε την ράμπα (γέφυρα πάνω από το χώρο της ορχήστρας), δημιούργησε θεωρεία και εξώστη, και ευρύχωρα παρασκήνια. Αλλά, εκτός από τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις, ο Μπουρνέλλης, του προσέδωσε ένα ιδιαίτερο θεατρικό προφίλ, επιμένοντας στο ανέβασμα θεαματικών επιθεωρήσεων με εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια, µεγάλες ορχήστρες, φαντασμαγορικά µπαλέτα και προπαντός στην επιλογή σπουδαίων και ταλαντούχων θεατρίνων και συγγραφέων.
Έργα και συγγραφείς
Η καλλιτεχνική ιστορία του θεάτρου, ιδιαίτερα στην 40ετία μεταξύ του 1950 και του 1990, είναι ταυτισμένη με την ιστορία της ελληνικής επιθεώρησης. Τα κείμενα ήταν γραμμένα από κορυφαίους συγγραφείς της εποχής, όπως ο Ασημάκης Γιαλαμάς, ο Ναπολέων Ελευθερίου, ο Πάνος Παπαδούκας, ο Κώστας Πρετεντέρης, ο Ηλίας Λυμπερόπουλος, ο Γιώργος Οικονομίδης, ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Χρήστος και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, ο Βασίλης Σπυρόπουλος, ο Γιώργος Ασημακόπουλος και πολλοί άλλοι. Σατίριζαν την πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα με τόση αμεσότητα, ώστε η αναφορά και μόνο των τίτλων των έργων να αποτελεί βαρόμετρο των εκάστοτε λαϊκών πόθων και προσδοκιών.
Η πρώτη μεγάλη ιστορική επιθεώρηση, "Η Βασίλισσα της νύχτας", ανέβηκε το 1952, με την Ρένα Βλαχοπούλου, την Μπελίντα και την Σπεράντζα Βρανά. Θα ακολουθήσουν μεγάλες επιτυχίες, όπως "Να τι θα πει Αθήνα" (1953), "Σιγά και με το μαλακό" (1956), "Αλήθειες και ψευτιές" (1957), κ.ά., ενώ την περίοδο 1956-1962 ανέλαβε ως καλλιτεχνικός διευθυντής ο Βασίλης Αυλωνίτης.
Ξεχωριστή στιγμή για το θέατρο στάθηκε το 1963, όταν ο Μάνος Λοΐζος και ο Χρήστος Λεοντής έδωσαν εκεί την πρώτη τους μουσική συναυλία, την οποία προλόγισε ο Μίκης Θεοδωράκης. Την πρωτοχρονιά του 1964 ήρθε μια άλλη μεγάλη επιτυχία, όταν ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα εμφανίσθηκαν στην επιθεώρηση του Γιώργου Οικονοµίδη "Αρχοντορεµπέτισσα", με αποτέλεσμα να "σπάσουν τα ταμεία". Για πολλές εβδομάδες η ουρά έφτανε από το ταµείο του θεάτρου µέχρι τη γωνία της οδού Ακαδηµίας.
Οι επιτυχίες θα συνεχισθούν με τις πολιτικές επιθεωρήσεις "Είκοσι θέατρα μαζί" (1964), "Αυτή η δραχμή είναι δική σου" (1964), "Αυλή και Πεζοδρόμιο" (1965), "Η δημοκρατία χορεύει" (1965), "Ραντεβού στις κάλπες" (1966), "Λαγοί με πετραχήλια" (1966), "Βρε που πάμε" (1967), "Άλλος για κούρεμα" (1968), "Να' τανε το '21" (1969), "Μίνι, μάξι και σι-θρού" (1970), "Χίππηδες και ντιρλαντάδες" (1971), και πολλές άλλες.
Τα νεότερα χρόνια
Η μετεωρική άνοδος του ΠΑΣΟΚ αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την επιθεώρηση, που γνώρισε μια τελευταία άνοιξη με τις παραστάσεις "Έρχεται ο Ανδρέας να φάει ο κόσμος κρέας" (1981), και "Να τι θέλει ο λαός" (1982). Ωστόσο, η πορεία του θεάτρου ανακόπηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν σοβαρά προβλήματα υγείας του Μπουρνέλλη επέφεραν τελικά το θάνατο του στις 14 Μαρτίου 1984. Στο μεταξύ, και η επιθεώρηση είχε αρχίσει να χάνει τη λάμψη της και η οικονομική συγκυρία οδήγησε στην αντικατάσταση της ορχήστρας με ηχογραφημένη μουσική (playback).
Από το 1994 ως το 2000 το Ακροπόλ θα ταυτιστεί µε την Μιμή Ντενίση, η οποία ανεβάζει εκεί τις παραστάσεις «Άννα Καρένινα», «Θεοδώρα, η αγία των φτωχών» και «Εγώ, η Λασκαρίνα». Στη συνέχεια και µέχρι τον Μάιο του 2010 το κτήριο, χρησιμοποιήθηκε ως ανακαινισμένη στέγη της Λυρικής Σκηνής για παραστάσεις οπερέτας.
Το θέατρο Ακροπόλ σήμερα
Πρόσφατα ανακαινίσθηκε εκ νέου υπό τη διεύθυνση του νέου θεατρικού επιχειρηματία Φάνη Κιρκινέζου για να δημιουργηθεί ένας πολυχώρος με μεγάλη και μικρή σκηνή 800 θέσεων. Το πλήρως ανακαινισμένο θέατρο ξεκίνησε την καινούργια του περίοδο με το Διονύση Σαββόπουλο σε ένα θέαμα με τίτλο «Για να γίνει ο χρόνος καινούργιος» (2011).
Την σεζόν (φθινόπωρο-χειμώνας) 2014-2015 είχαν ανέβει δύο παιδικά θεατρικά. To "Annie" του Thomas Meehan, σε σκηνοθεσία Θέμιδας Μαρσέλλου (με τους Άννα Παναγιωτοπούλου, Παύλο Χαϊκάλη, Βίκυ Καγιά και τον Γιάννη Σαββιδάκη κ.α.) και το "Ψαρόσουπα" του Γιώργου Λεμπέση σε σκηνοθεσία Λευτέρη Γιοβανίδη (με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Σοφία Κουρτίδου κ.α.). Τα τελευταία χρόνια το θέατρο Ακροπόλ φιλοξενεί μιούζικαλ θεατρικές παραστάσεις, όπως το Mamma mia!, το Hairspray και άλλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Αθήνα
Ιεδουθούν
Ο Ιεδουθούν είναι πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αρχιψαλμωδούς που διόρισε ο Βασιλεύς Δαυίδ. Αναφέρεται μαζί με τον Ασάφ, επίσης αρχιψαλμωδό και αρχιμουσικό του Ναού.
Αμυλοείδωση
Η αμυλοείδωση είναι σπάνια ασθένεια που εμφανίζεται όταν οι πρωτεΐνες που ονομάζονται ινίδια αμυλοειδούς συγκεντρώνονται στα όργανα. Τα ινιδία αμυλοειδούς είναι μια μη κανονική πρωτεΐνη που παράγεται συνήθως από τα κύτταρα στον μυελό των οστών και μπορεί να αποτεθεί σε οποιοδήποτε ιστό ή όργανο. Σε κάθε τύπο της νόσου οι πρωτεΐνες αυτές είναι μοναδικές και έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό, μετά από χρώση με τη χρωστική ερυθρό του Κονγκό, να λαμβάνουν πράσινη απόχρωση όταν εξετάζονται στο μικροσκόπιο πολωμένου φωτός.
Πρωτοπαθής αμυλοείδωση
Αυτή η πιο συνηθισμένη μορφή αμυλοείδωσης και επηρεάζει την καρδιά, τα νεφρά, τη γλώσσα, τα νεύρα και το έντερο. Η πρωτοπαθής αμυλοείδωση δεν συνδέεται με άλλες ασθένειες - εκτός από το πολλαπλούν μυέλωμα, μια μορφή καρκίνου μυελών των οστών, σε μειονότητα των περιπτώσεων. Η αιτία της πρωτοπαθούς αμυλοείδωσης είναι άγνωστη, αλλά είναι γνωστό ότι η ασθένεια αρχίζει στον μυελό των οστών. Η αμυλοείδωση εμφανίζεται όταν τα κύτταρα στον μυελό των οστών παραγάγουν αντισώματα που δεν μπορούν να διαχωριστούν, αυτά τα αντισώματα στην συνέχεια συγκεντρώνονται στο αίμα και, τελικά, εγκαταλείπουν το αίμα και εναποτίθενται στους ιστούς ως αμυλοειδή, παρεμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κανονική λειτουργία του αίματος.
Δευτεροπαθής αμυλοείδωση
Αυτή η μορφή αμυλοείδωσης εμφανίζεται σε συνδυασμό με τις χρόνιες μολύνσεις ή τις φλεγμονώδεις παθήσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η φυματίωση, η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, το σύνδρομο Reiter, η ψωριασική αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η περιοχική εντερίτιδα, ο οικογενής μεσογειακός πυρετός, ή σε διάφορα νεοπλάσματα, όπως η νόσος Hodgkin και το υπερνέφρωμα. Η θεραπεία της ελλοχεύουσας ασθένειας μπορεί να βοηθήσει να σταματήσει αυτήν την μορφή αμυλοείδωσης.
Κληρονομική αμυλοείδωση
Αυτή η μορφή αμυλοείδωσης είναι κληρονομική και επηρεάζει συνήθως τα νεύρα, την καρδιά και τα νεφρά.
Συμπτώματα
Τα σημεία και τα συμπτώματα της αμυλοείδωσης εξαρτώνται από τα όργανα που έχουν επηρεαστεί από την ασθένεια. Το ευρύ φάσμα των συμπτωμάτων καθιστά συχνά την αμυλοείδωση δύσκολο να διαγνωσθεί, ενώ πολλές φορές μπορεί να μην υπάρχει κανένα σύμπτωμα όταν κάποιος νοσεί.
Διάγνωση
Αν και οι εξετάσεις αίματος ή ούρων μπορούν να ανιχνεύσουν μια ανώμαλη πρωτεΐνη που θα μπορούσε να δείξει αμυλοείδωση, η μόνη οριστική δοκιμή για την αμυλοείδωση είναι μια βιοψία ιστού η οποία λαμβάνεται είτε από το ορθό, είτε από τα ούλα, είτε από το υποδόριο λίπος της κοιλίας.
Θεραπεία
Η θεραπεία της αμυλοείδωσης περιλαμβάνει τη μεταμόσχευση κυττάρων των περιφερικών μίσχων του αίματος ή θεραπεία με melphalan (Alkeran, Alkeran IV), χημειοθεραπεία που χρησιμοποιείται επίσης στην θεραπεία ορισμένων τύπων καρκίνου, και δεξαμεθαζόνη (dexamethasone).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοάνοσες ασθένειες Κατηγορία:Μεταβολικές διαταραχές
Ιεδουθούν
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
694 Έκαρντ
Ο `Εκαρντ (Ekard) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,17. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά του (όπως και ο 620 Δρακονία) από το όνομα του Πανεπιστημίου Drake της Αϊόβα (ΗΠΑ) γραμμένο ανάποδα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του `Εκαρντ εκτιμάται σε 90,78 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι CP, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0460. Ο `Εκαρντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 55 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκαρντ
Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας
Συνέδριο
Το συνέδριο είναι το ανώτατο όργανο του κόμματος και γίνεται κατά κανόνα κάθε περίπου έξι έτη. Εξαίρεση αποτέλεσε το προγραμματισμένο συνέδριο του 2009 που είχε ήδη καθυστερήσει και αναβλήθηκε, λόγω της εκτεταμένης οικονομικής κρίσης που προκλήθηκε από τη μείωση του τουρισμού και των εξαγωγών της λόγω της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και των διεθνών οικονομικών αποκλεισμών.
Αναλυτικά τα συνέδρια του PCC εκτός του ιδρυτικού του συνεδρίου είναι:
Κεντρική Επιτροπή
Η ΚΕ είναι το ανώτατο όργανο μεταξύ των συνεδρίων. Τα μέλη της ΚΕ ήταν 225 μέχρι που το 5ο Συνέδριο μείωσε τον αριθμό σε 150. Ο Φιντέλ Κάστρο υπήρξε ο Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ μέχρι την παραίτησή του το 2008 και τη διαδοχή του από τον Ραούλ Κάστρο.
Πολιτικό Γραφείο και Γραμματεία
Το Πολιτικό Γραφείο, γνωστό και ως Πολίτμπιρο καθώς επίσης και η Γραμματεία είναι τα ανώτατα όργανα μεταξύ των συνεδριάσεων της Κεντρικής Επιτροπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Κούβα
Αμπντουλραζάκ Γκούρνα
Ο Αμπντουλραζάκ Γκούρνα (Abdulrazak Gurnah) (20 Δεκεμβρίου 1948) είναι Βρετανός συγγραφέας, γεννημένος στη Ζανζιβάρη. Μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως πρόσφυγας τη δεκαετία του 1960 κατά τη διάρκεια της Ζανζιβαρινής Επανάστασης. Τα μυθιστορήματά του περιλαμβάνουν τα Παράδεισος (1994), το οποίο βρέθηκε στα υποψήφια τόσο για το Βραβείο Μπούκερ όσο και για το Βραβείο Γουίτμπρεντ, Εγκατάλειψη (2005) και Δίπλα στη Θάλασσα (2001), το οποίο ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Μπούκερ και για το Βραβείο Βιβλίων των Los Angeles Times. Του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2021 «για την ασυμβίβαστη και συμπονετική διείσδυσή του στις επιπτώσεις της αποικιοκρατίας και τις τύχες του πρόσφυγα στο χάσμα μεταξύ πολιτισμών και ηπείρων».
Ζωή και καριέρα
Ο Γκούρνα γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1948 στο Σουλτανάτο της Ζανζιβάρης, το οποίο είναι πλέον μέρος της σημερινής Τανζανίας. Αφού εγκατέλειψε τη Ζανζιβάρη σε ηλικία 18 ετών για να γλιτώσει από τις διώξεις Αράβων πολιτών κατά τη διάρκεια της Ζανζιβαρινής Επανάστασης, έφτασε στην Αγγλία το 1968 ως πρόσφυγας. Ο Γκούρνα έχει αναφέρει: «ήρθα στην Αγγλία όταν αυτές οι λέξεις, όπως ο αιτών άσυλο, δεν ήταν οι ίδιες - περισσότεροι άνθρωποι αγωνίζονται και διαφεύγουν από τρομοκρατικά κράτη».
Αρχικά σπούδασε στο Εκκλησιακό Πανεπιστήμιο του Χριστού στο Κάντερμπερι, τα πτυχία του οποίου απονεμήθηκαν τότε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, όπου απέκτησε το διδακτορικό του, με διατριβή με τίτλο Κριτήρια στην κριτική της δυτικοαφρικανικής μυθοπλασίας, το 1982. Από το 1980 έως το 1983, ο Γκούρνα πραγματοποίησε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο Μπαγέρο της Νιγηρίας. Ήταν καθηγητής στο τμήμα αγγλικών του Πανεπιστημίου του Κεντ μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Ξεκίνησε τη συγγραφή σε ηλικία 21 ετών στην Αγγλία, επιλέγοντας ως γλώσσα γραφής του την αγγλική, αν και μητρική του γλώσσα ήταν η σουαχίλι
Ο Γκούρνα επιμελήθηκε δύο τόμους του Δοκίμια για την αφρικανική γραφή και έχει δημοσιεύσει άρθρα για μια σειρά σύγχρονων μετααποικιακών συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Β.Σ. Νάιπολ, Σαλμάν Ρούσντι και Ζόε Γουίκομπ. Είναι ο συντάκτης του A Companion to Salman Rushdie (Cambridge University Press, 2007). Είναι συνεισφέρων συντάκτης του Wasafiri από το 1987. Επίσης, ήταν κριτής για βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Κέιν για την αφρικανική συγγραφή και του Βραβείου Μπούκερ.
Ο Γκούρνα ζει μόνιμα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Βραβεία και διακρίσεις
Ο Γκούρνα εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας το 2006. Στις 7 Οκτωβρίου 2021, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2021 «για την ασυμβίβαστη και συμπονετική διείσδυσή του στις επιπτώσεις της αποικιοκρατίας και τις τύχες του πρόσφυγα στο χάσμα μεταξύ πολιτισμών και ηπείρων».
Θέματα
Μεγάλο μέρος του έργου του Γκούρνα πραγματοποιείται στην ακτή της Ανατολικής Αφρικής και όλοι οι πρωταγωνιστές των μυθιστορημάτων του εκτός από έναν γεννήθηκαν στη Ζανζιβάρη. Ο κριτικός λογοτεχνίας Μπρους Κινγκ υποστηρίζει ότι τα μυθιστορήματα του Γκούρνα τοποθετούν τους πρωταγωνιστές της Ανατολικής Αφρικής στο ευρύτερο διεθνές τους πλαίσιο, παρατηρώντας ότι, στη μυθοπλασία του Γκούρνα, «οι Αφρικανοί ήταν πάντα μέρος του μεγαλύτερου, μεταβαλλόμενου κόσμου». Σύμφωνα με τον Κινγκ, οι χαρακτήρες του Γκούρνα συχνά ξεριζώνονται, αποξενώνονται, είναι ανεπιθύμητοι και ως εκ τούτου είναι, ή αισθάνονται, θύματα μνησικακίας». Η Φελίσιτι Χαντ προτείνει ότι τα μυθιστορήματα του Γκούρνα Θαυμάζοντας τη Σιωπή, Δίπλα στη Θάλασσα και Εγκατάλειψη αφορούν «την αποξένωση και η μοναξιά που η μετανάστευση μπορεί να παράγει και τα ερωτήματα της ψυχής που γεννά για την κάπως κατακερματισμένη ταυτότητα και την ίδια την έννοια του «σπιτιού». Παρατηρεί ότι οι χαρακτήρες του Γκούρνα συνήθως δεν τα καταφέρνουν στο εξωτερικό μετά από τη μετανάστευση τους, χρησιμοποιώντας την ειρωνεία και το χιούμορ για να ανταποκριθεί στην κατάστασή τους.
Έργα
Έχουν εκδοθεί συνολικά μέχρι σήμεραα 10 νουβέλες και ένας αριθμός διηγημάτων του Τα έργα του στα αγγλικά είναι τα εξής:
Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, γερμανικά, σουηδικά.
Άλλα του έργα, διηγήματα και δοκίμια, είναι:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τανζανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Κεντ Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα
Φιλοκτήτης (μυθολογία)
thumb|250px|«Φιλοκτήτης», έργο του Ζαν-Ζερμέν Ντρουέ, Μουσείο Καλών Τεχνών, Σάρτρ (1786-1788). Ο Φιλοκτήτης στην ελληνική μυθολογία ήταν γιος του βοσκού Ποίαντα και της Δημώνασσας ή της Μεθώνης. Ήταν βασιλιάς σε κάποιες πόλεις της Μαγνησίας στη Θεσσαλία.
Εξιστόρηση του μύθου
Κάποτε ο Φιλοκτήτης έτυχε να περνά από την Οίτη, όταν ο Ηρακλής ζητούσε από το γιο του Ύλλο να ανάψει την πυρά, για να τον κάψει, αλλά εκείνος δίσταζε. Από τους παρευρισκόμενους μόνο ο Φιλοκτήτης πήρε την πρωτοβουλία κι έτσι ο ήρωας του χάρισε το τόξο του και τα δηλητηριασμένα βέλη του, για να τον ευχαριστήσει. Ο Φιλοκτήτης ήταν ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης. Στο Θ 219 Οδύσσεια ο Οδυσσέας λέει στους Φαίακες ότι «μόνο ο Φιλοκτήτης με ξεπερνούσε στο τόξο». Στην πορεία ο Φιλοκτήτης έγινε βασιλιάς 4 πόλεων στην περιοχή της Θεσσαλίας νότια των Τεμπών (Μελίβοια, Μυθώνη, Θαυμακία, Ολιζών) και συμμετείχε στην Τρωική Εκστρατεία με 7 πλοία. Όμως σε ένα νησάκι τη Χρύση κοντά στη Λήμνο, (ή στην Τένεδο ή στην Ίμβρο ή στη Λήμνο σύμφωνα με διάφορες παραλλαγές του μύθου) τον δάγκωσε στο πόδι ένα φίδι (μια Ύδρα) και είχε αφόρητους πόνους. Ήταν η θεά Ήρα, που τον εκδικήθηκε έτσι, γιατί είχε βοηθήσει τον Ηρακλή. Κατά μία παραλλαγή του μύθου η θεά ήταν ερωτευμένη με τον Φιλοκτήτη αλλά αυτός δεν ανταποκρινόταν και για να τον εκδικηθεί του έστειλε το φίδι. Οι άλλοι Έλληνες τον παράτησαν μόνο του στη Λήμνο, μη υποφέροντας τις κραυγές του και τη βρώμα της πληγής. Με το τόξο του Ηρακλή μπόρεσε να επιβιώσει, σκοτώνοντας πουλιά και θηράματα για δέκα χρόνια όσο κράτησε ο Τρωϊκός πόλεμος. Τότε ο μάντης Έλενος, γιος του Πριάμου, αποκάλυψε χρησμό πως ο Φιλοκτήτης με το τόξο του Ηρακλή θα συμβάλει στην πτώση της Τροίας. Έτσι οι Έλληνες στέλνουν τον Οδυσσέα και τον Νεοπτόλεμο, το γιο του Αχιλλέα, ή τον Διομήδη να τον πείσουν να βοηθήσει συμμετέχοντας στον πόλεμο και υποσχόμενοι ότι θα γιατρευτεί από τα παιδιά του Ασκληπιού (αυτό είναι και η υπόθεση της τραγωδίας ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ του Σοφοκλή). Κατά μία παραλλαγή ο Οδυσσέας και ο Διομήδης αφόπλισαν τον Φιλοκτήτη, και έτσι αυτός αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει, επειδή πλέον χωρίς όπλα δεν μπορούσε να κυνηγήσει πουλιά και ζώα, για να τραφεί. Ο Φιλοκτήτης πείστηκε να πάει στην Τροία όπου γιατρεύτηκε από τον Ποδαλείριο ή τον Μαχάονα, που ήταν γιοι του Ασκληπιού. Μάλιστα μετά με το βέλος τραυμάτισε θανάσιμα τον Πάρη, αδελφό του Έκτορα και παιδί του Πριάμου.
Μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου
Τελειώνοντας ο πόλεμος με την πτώση της Τροίας ο Φιλοκτήτης επιστρέφει αμέσως στην πατρίδα του, όπως λέει στην Οδύσσεια Γ 190. Κατά μία εκδοχή τα καράβια του Φιλοκτήτη παρασύρθηκαν από τους ανέμους και προσάραξαν σε μία περιοχή της Ιταλίας. Οι τρωαδίτισσες σκλάβες, που είχε πάρει μαζί του, έκαψαν τα καράβια, γιατί δεν ήθελαν να πάνε στην Ελλάδα, και έτσι ονομάστηκαν Ναυπρήστιδες. Ο Φιλοκτήτης εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιταλία και ίδρυσε μία πόλη, την Κρίμισσα. Στις όχθες του ποταμού Ναύαιθου δημιούργησε την πολιτεία Μάκαλλα και έχτισε έναν ναό προς τιμή του Αλαίου Απόλλωνα, στον οποίο προσέφερε ως αφιέρωμα το δοξάρι του Ηρακλή. Οι ντόπιοι του έχτισαν ένα ιερό μετά τον θάνατό του προς τιμή του. Σύμφωνα με την παράδοση λέγεται πως ίδρυσε και άλλες πόλεις όπως τη Χώνη, την Πετηλία και την Έγεστα.
Ανάπτυξη του μύθου
Το μύθο του Φιλοκτήτη ανέπτυξαν σε τραγωδίες οι κορυφαίοι τραγικοί ποιητές (Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης) με διάφορες παραλλαγές. Εκτός από αυτούς και άλλοι τραγικοί ποιητές (π.χ. Αντιφώντας, Θεοδέκτης) δημιούργησαν τραγωδίες με αντίστοιχο θέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Μνηστήρες της Ωραίας Ελένης
Φίδι στη σήραγγα
Το Φίδι στη σήραγγα (snake in the tunnel) ήταν η πρώτη απόπειρα της ευρωπαϊκής νομισματικής συνεργασίας στη δεκαετία του '70, με στόχο τον περιορισμό των διακυμάνσεων μεταξύ των διαφόρων ευρωπαϊκών νομισμάτων. Ήταν μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα ενιαίο νόμισμα για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, ουσιαστικά σύνδεση όλων των νομισμάτων της ΕΟΚ μεταξύ τους.
Ο Πιέρ Γουέρνερ παρουσίασε μια έκθεση σχετικά με την Οικονομική και Νομισματική Ένωση στην ΕΟΚ στις 8 Οκτωβρίου 1970. Το πρώτο από τα τρία συνιστώμενα βήματα αφορούσε τον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών και τη μείωση των διακυμάνσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών νομισμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Εθνική Οδός 62 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 62 (ΕΟ62) είναι εθνική οδός στη Σάμο. Συνδέει την πόλη της Σάμου με το λιμάνι στο Καρλόβασι. Έχει μήκος 30 χιλιόμετρα και διαθέτει δύο λωρίδες (μία ανά κατεύθυνση). Περνάει από τα χωριά Καρλόβασι, Κοκκάρι και Πεταλίδες. Κατά τη διαδρομή μπορεί κάποιος να επισκευθεί:
thumb|left|Το σήμα της Εθνικής Οδού 62.
62
Εύηνος
Εύηνος είναι αρχαίο ελληνικό όνομα με το οποίο είναι γνωστοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κυβέρνηση Ιωάννη Κολοκοτρώνη 1862
Η Κυβέρνηση του Ιωάννη Κολοκοτρώνη  (Μάιος - Οκτώβριος 1862) ήταν η τελευταία κυβέρνηση του βασιλιά Όθωνα, αφού τον Οκτώβριο του 1862 καταλύθηκε η βασιλεία του και έφυγε για τη Γερμανία.
Μετά την κατάληψη των ανακτόρων και την έξωση του Όθωνα, την εκτελεστική εξουσία ανέλαβε το όργανο που ονομάστηκε Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος.
Παραπομπές
1857 Κατηγορία:1862
Νιόν
Η Νιόν (Nyon) είναι δήμος στην επαρχία Νιόν στο καντόνι του Βω στην Ελβετία. Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλης της Γενεύης, και από το 1970 έχει γίνει μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Γενεύης. Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης της Γενεύης και είναι η έδρα της περιφέρειας της Νιόν. Η πόλη έχει (από τον Αύγουστο του 2013) πληθυσμό 19.016. Συνδέεται με το υπόλοιπο της Ελβετίας μέσω της Route Suisse, τον Autoroute A1 και τους σιδηροδρόμους της Arc Lémanique.Η Νιόν είναι η σημερινή έδρα της UEFA,από το 1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Λεωνίδας Χρηστάκης
Ο Λεωνίδας Χρηστάκης (1928 - 29 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ζωγράφος, ηθοποιός και επιμελητής εκδόσεων. Γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε στην Αθήνα στις 29 Απριλίου του 2009.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεωνίδας Χρηστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928. Ήταν απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Σχολής Καλών Τεχνών. Επίσης, σπούδασε μουσική και ήταν ζωγράφος. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε σε πολλές αντιστασιακές δράσεις.
Για πολλά χρόνια ήταν στο στόχαστρο του μεταπολεμικού εμφυλιοπολεμικού κράτους λόγω της αριστερής, σχεδόν αναρχικής ιδεολογίας του καθώς και των θεμάτων που τον συγκινούσαν, τα οποία προέρχονταν κυρίως από το περιθώριο της κοινωνίας. Τον συγκινούσαν οι καλλιτέχνες, οι ποιητές αλλά και οι παραβάτες: ληστές, πόρνες, αλήτες, πρεζόνια, όπως δήλωνε ο ίδιος.
Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε να εκδίδει βιβλία και τα περιοδικά: "Κούρος", "Panderma" (παντός δέρμα ή παντός τέρμα, όπως λέει) και "Ιδεοδρόμιο". Ενώ, έχει συμμετάσχει και σε αρκετές ταινίες όπως Πάμπτωχοι Α.Ε..
Στην οικογενειακή του ζωή έκανε τρεις γάμους από τους οποίους απέκτησε δύο γιους. Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2009.
Περιοδικά
Εξέδωσε τα περιοδικά:
Βιβλία
Μερικά από τα βιβλία του είναι: