cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Κουντουριώτης
Ναυτική υπηρεσία
Τον Ιούνιο του 1911 και λόγω απειθαρχίας του πληρώματος του θωρηκτού «Αβέρωφ», τη θέση του Κυβερνήτη ανέλαβε ο τότε Πλοίαρχος Παύλος Κουντουριώτης. Με την έκρηξη των Βαλκανικών Πολέμων προάχθηκε σε Υποναύαρχο ενώ στις 16 Απριλίου του 1912 έγινε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου 1912. Στη συνέχεια γίνεται Αρχηγός του Στόλου του Αιγαίου και αναλαμβάνει δράση. Ως Κυβερνήτης του θωρηκτού «Αβέρωφ» καταλαμβάνει τη Λήμνο, ενώ τις επόμενες ημέρες ακολουθούν οι Θάσος, Ίμβρος, Τένεδος, Ψαρά, Άγιος Ευστράτιος και Σαμοθράκη. Μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου είχε κατορθώσει να ελευθερώσει όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης και της Χίου. Με το θωρηκτό «Αβέρωφ» συμμετείχε σε δύο ναυμαχίες, σε αυτή της Έλλης και σε αυτή της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913). Η ναυμαχία της Έλλης κερδήθηκε χάρη σε παράτολμο ελιγμό του Κουντουριώτη, ο οποίος θεωρήθηκε ασυλλόγιστος ηρωισμός. Οι επιτυχημένοι χειρισμοί του ανάγκασαν τον τουρκικό στόλο να αποσυρθεί στα Δαρδανέλλια.
Πολιτική
Με τη λήξη των Βαλκανικών Πολέμων προάχθηκε σε Αντιναύαρχο δια εξαιρετικάς εν πολέμω υπηρεσίας. Ήταν ο πρώτος Έλληνας, μετά τον Κωνσταντίνο Κανάρη, που ελάμβανε αυτό τον βαθμό. Στη συνέχεια ανέλαβε το Υπουργείο Ναυτικών στις κυβερνήσεις Αλεξάνδρου Ζαΐμη και Στεφάνου Σκουλούδη. Διαφωνώντας με την πολιτική της ουδετερότητας της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμετείχε στην Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης ως μέλος της Τριανδρίας (Δαγκλής-Βενιζέλος-Κουντουριώτης). Το 1917 ανέλαβε για ακόμη μια φορά το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Ναυτικών και την ίδια χρονιά αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ναυάρχου, τιμής ένεκεν.
Μετά τον θάνατο του Βασιλιά Αλέξανδρου, ανέλαβε καθήκοντα αντιβασιλέως μέχρι τον Νοέμβριο του 1920 και ξανά μετά την αναχώρηση του Γεωργίου Β΄ από τη χώρα τον Δεκέμβριο του 1923, έως την ανακήρυξη της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 1924. Ως πρόσωπο μεγάλου κύρους και ευρείας αποδοχής εκλέχθηκε προσωρινά πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1926, όταν και παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για τη Δικτατορία του στρατηγού Θεόδωρου Παγκάλου. Στις 10:30 π.μ. της 31 Οκτωβρίου του 1927 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του ενώ μόλις είχε επιβιβαστεί σε αυτοκίνητο μαζί με τον υπασπιστή του, ακριβώς έξω από το Δημαρχιακό Μέγαρο Αθηνών. Ο δράστης, ονόματι Ζ. Γκούσιος τον πυροβόλησε με περίστροφο από κοντινή απόσταση, η σφαίρα εξοστρακίστηκε μετά την πρόσκρουσή της με το τζάμι της πόρτας του αυτοκινήτου και ο Π. Κουντουριώτης τραυματίσθηκε ελαφρά στην κροταφική χώρα από τα θραύσματα. Στις 4 Ιουνίου 1929 επανεκλέχθηκε στο αξίωμα του προέδρου από τη Βουλή και τη Γερουσία, αλλά παραιτήθηκε οριστικά αυτή τη φορά, τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, για λόγους υγείας.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 22 Αυγούστου 1935 στο Παλαιό Φάληρο. Ενταφιάστηκε στην Ύδρα, κατόπιν επιθυμίας του. Είχε νυμφευθεί δύο φορές, στο Λονδίνο το 1889 με την Αγγελική Πετροκόκκινου (1865-1903) και στην Αθήνα το 1918 με την Ελένη Κούππα (1876-1957). Παιδιά του ήταν ο Θεόδωρος, η Δέσποινα και τέλος η Λουκία, σύζυγος Αλεξάνδρου Διονυσίου Στεφάνου.
Πολεμικά πλοία με το όνομα Κουντουριώτης
Το όνομά του Παύλου Κουντουριώτη έχει δοθεί μέχρι σήμερα σε 4 πλοία του Πολεμικού Ναυτικού:
1. Το πρώτο, ένα ελαφρύ καταδρομικό, παρόμοιο με το Αγγλικού τύπου CHATΗAM, παραγγέλθηκε σε αγγλικά ναυπηγεία το 1914. Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατασχέθηκε από τους Άγγλους και εντάχθηκε στον Βρετανικό στόλο με το όνομα BIRKENHEAD.
2. Το δεύτερο, ένα αντιτορπιλικό τύπου DARDO (Η 07) ήταν ένα από τα τέσσερα (ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΑΙ, ΨΑΡΑ) που παραγγέλθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση στα ιταλικά ναυπηγεία το 1933 και παρελήφθηκαν το 1933. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του πολέμου 1940-1941, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται η 2η και η 3η επιδρομή στα στενά του Οτράντο (15-16 Δεκεμβρίου 1940 και 4-5 Ιανουαρίου 1941). Διέφυγε στη Μέση Ανατολή, απ' όπου στάλθηκε για εκσυγχρονισμό στη Βομβάη (Ιούνιος 1941 - Απρίλιος 1942). Χρησιμοποιήθηκε ως συνοδό κατά τη διάρκεια του πολέμου μέχρι τις 15 Νοεμβρίου 1943, οπότε τέθηκε σε κατάσταση ενέργειας συντήρησης. Παροπλίσθηκε το 1946 μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας.
3. Το τρίτο, ένα αντιτορπιλικό στόλου τύπου GEARING FRAM I (D-213), άρχισε να ναυπηγείται στις 2 Μαΐου 1945 από τα ναυπηγεία Bethlehem Steel στο Quincy των ΗΠΑ. Καθελκύστηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1945 και εντάχθηκε στο Ναυτικό των ΗΠΑ στις 8 Μαρτίου 1946 με το όνομα USS RUPERTUS DD 851. Παρελήφθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό στις 10 Ιουλίου 1973 στο San Diego της πολιτείας California των ΗΠΑ, με πρώτο κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Π. Ευσταθίου ΠΝ και κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 23 Μαρτίου 1974. Παροπλίσθηκε το 1995.
4. Τη σημερινή φρεγάτα κλάσης Standard, F 462 (πρώην Ολλανδική KORTENAER). Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Koninklijka Maatschappij de Schelde στο Vlissingen της Ολλανδίας και εντάχθηκε στη δύναμη του Ολλανδικού Ναυτικού στις 26 Οκτωβρίου 1978. Αγοράσθηκε από το ΠΝ και η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας έγινε στο Den Helder της Ολλανδίας στις 15 Δεκεμβρίου 1997, με πρώτο κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Δ. Ελευσινιώτη ΠΝ. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1998. Αποτελεί την πρώτη φρεγάτα του τύπου που διήλθε πρόγραμμα εκσυγχρονισμού από ελληνικά χέρια στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, στο διάστημα 2004-2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Αρβανίτες
Trillian (λογισμικό)
Πρόκειται για έναν Instant Messenger. Διατίθεται δωρεάν μέσω του επίσημου site του trillian, ενώ υπάρχει και η pro έκδοση (professional) που πωλείται. Στην ελεύθερη έκδοσή του, το trillian δεν περιέχει διαφημίσεις (όπως συνηθίζεται από άλλους messengers), ούτε και spyware.
Αυτή τη στιγμή το trillian έχει φτάσει μέχρι την έκδοση 3.1. Μπορεί να δουλέψει σε υπολογιστή με Microsoft Windows 98 ή μεταγενέστερα, με 64MB μνήμη RAM και 30MB ελεύθερο χώρο στον σκληρό δίσκο.
Εξωτερικοί Δεσμοί
Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Instant messengers
404
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 404 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Κομμουνιστικό Κόμμα των Φιλιππίνων
Το Κομμουνιστικό Κόμμα των Φιλιππίνων (Φιλιππινέζικα: Partido Komunista ng Pilipinas) είναι κομμουνιστικό κόμμα που ακολουθεί τις αρχές του μαοϊσμού. ΚΚΦ ιδρύθηκε το 1968 από τον Χοσέ Μαρία Σισον. Ο NPA (της οποίας το επίσημο όνομα είναι Νέος Λαϊκός Στρατός; Αγγλικά: New People's Army, Φιλιππινέζικα: Bagong Hukbong Bayan) είναι το στρατιωτικό σκέλος του ΚΚΦ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Φιλιππίνων Κατηγορία:Μαοϊστικές οργανώσεις Χιλη Κατηγορία:Απαγορευμένα πολιτικά κόμματα
Υβέτ Γουίλιαμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί αθλητές του στίβου
Αρχαία Αλικαρνασσός
thumb|right|270px|Το αρχαίο θέατρο της Αλικαρνασσού Η Αλικαρνασσός (τουρκικά: Halikarnas) είναι αρχαία παράκτια πόλη της Καρίας, στη σημερινή νοτιοδυτική Τουρκία, σε χερσόνησο που βρίσκεται απέναντι από την Κω.
Στην αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα η Αλικαρνασσός ήταν δωρική αποικία στις ακτές της Καρίας και μέλος της Δωρικής Εξάπολης μαζί με την Κνίδο, Κω, Λίνδο, Κάμειρο και Ιαλυσό. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο που καταγόταν από την Αλικαρνασσό, οι άλλες πόλεις την έδιωξαν από την εξάπολη για να την τιμωρήσουν επειδή ο αθλητής της Αγασικλής έκλεψε τον τρίποδα που κέρδισε στους αγώνες αντί να τον αφιερώσει στο ναό του Τριόπιου Απόλλωνα στην Κνίδο. Υποτάχθηκε στους Πέρσες τον 6ο π.Χ. αιώνα μαζί με τις πόλεις της Ιωνίας. Κατά τη διάρκεια του α΄ μισού του 5ου αι. π.Χ. η πόλη κυβερνήθηκε από τοπική δυναστεία με πρώτο εκπρόσωπο τον Λύγδαμι. Σύμφωνα και πάλι με τον Ηρόδοτο, κατά τη διάρκεια των Περσικών πολέμων η βασίλισσα της Αλικαρνασσού Αρτεμισία Α΄ της Καρίας συμμετείχε στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας μαζί με τον Ξέρξη, επικεφαλής πέντε πλοίων. Μετά το 386 π.Χ. η Αλικαρνασσός τέθηκε υπό Περσικό έλεγχο και την εξουσία ασκούσαν τοπικοί ηγεμόνες, οι Εκατομνίδες. Κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα σατράπης της Καρίας έγινε ο Μαύσωλος, ο οποίος μετέφερε την πρωτεύουσα της Καρίας από τα Μύλασα στην Αλικαρνασσό. Μετά το θάνατό του η αδερφή του και σύζυγός του Αρτεμισία Β΄ της Καρίας έχτισε στη μνήμη του το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Το Μαυσωλείο καταστράφηκε ολοσχερώς από τους ιππότες της Ρόδου το 1402.
Ελληνιστική περίοδος
Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε την Αλικαρνασσό μετά από πολιορκία το 334 π.Χ. Κατά την ελληνιστική περίοδο η πόλη βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής των Πτολεμαίων και αργότερα της Ρόδου, αλλά φαίνεται ότι έχασε σταδιακά τη σημασία της στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια.
Μεσαίωνας & σύγχρονη εποχή
Η Αλικαρνασσός καταλήφθηκε από τους Σελτζούκους τον 11ο αιώνα. Το 1402 καταλήφθηκε και οχυρώθηκε από τους Ιωαννίτες ιππότες της Ρόδου. Όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής εξεστράτευσε επιτυχώς εναντίον της Ρόδου το 1522, ανάγκασε τους Ιωαννίτες να εγκαταλείψουν και το κάστρο της Αλικαρνασσού. Το τουρκικό όνομα της πόλης, «Μπόντρουμ», φέρεται να είναι παραφθορά της λέξης Πετρόνιουμ (για το κάστρο του Αγίου Πέτρου των Ιωαννιτών) και σημαίνει επίσης στα τουρκικά «υπόγειο». Η σημερινή πόλη έχει πληθυσμό 36.000 κατοίκων και είναι δημοφιλέστατο τουριστικό θέρετρο. Από το 1962 το αναστηλωμένο κάστρο λειτουργεί σαν μουσείο υποθαλάσσιας αρχαιολογίας. Ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το θέατρο, που έχει αναστηλωθεί και ανάγεται στον 4ο αι. π.Χ. Ήταν χωρητικότητας 12.000-13.000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας * Κατηγορία:Δωρική Εξάπολις Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Γιακούτ αλ-Μουστασιμί
Ο Γιακούτ αλ-Μουστασιμί (Yākūt al-Mustaʿṣimī, ; - Βαγδάτη, 1298) ήταν επιφανής καλλιγράφος που έζησε το 13ο αιώνα, εξέχουσα μορφή της αραβικής καλλιγραφίας. Πιστεύεται πως καταγόταν από την Αβησσυνία, ενώ σύμφωνα με άλλη παράδοση ήταν Έλληνας από την Αμάσεια. Δάσκαλός του υπήρξε ο τελευταίος χαλίφης της Δυναστείας των Αββασιδών στη Βαγδάτη, αλ-Μουστασίμ (1213-1258), στον οποίο οφείλει και το όνομα με το οποίο έγινε γνωστός.
Δεν εγκατέλειψε ποτέ τη Βαγδάτη. Την περίοδο του χαλιφάτου των Αβασιδών εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος σε μεντρεσέ της πόλης. Διατήρησε επίσης σχολή καλλιγραφίας και οι έξι πρώτοι μαθητές του απέκτησαν το δικαίωμα να υπογράφουν τα έργα τους με το όνομά του, γεγονός που καθιστά σήμερα πολύ δύσκολη την ταυτοποίηση των αυθεντικών συνθέσεών του. Σύμφωνα με μία παράδοση, οι έξι μαθητές του ήταν οι Aḥmad ibn al-Suhrawardī, ʿAbd Allāh al-Ṣayrafī, Muḥammad ibn Ḥ aydar al-Ḥ usaynī, Arghūn al-Kamilī, Mubārakshāh ibn Quṭb και Pīr Yaḥyá al-Ṣūfī.
Ο Γιακούτ ήταν συνεχιστής του έργου του Ibn al-Bawwab (θ. 413/1022) που με τη σειρά του είχε εξελίξει τις γραφές με αναλογίες του Ιμπν Μουκλά, που είχαν αναπτυχθεί τον 4ο/10ο αιώνα. Με κατάλληλη επεξεργασία της μύτης της καλλιγραφικής γραφίδας, ο Γιακούτ ανέπτυξε μια γραφή πιο εκλεπτυσμένη από εκείνη του Ibn al-Bawwab, διατηρώντας παράλληλα τους κανόνες αναλογιών που ίσχυαν για τις έξι καθιερωμένες γραφές. Αναφέρεται πως ολοκλήρωνε την αντιγραφή δύο Κορανίων κάθε μήνα, ενώ θεωρείται πως συνολικά φιλοτέχνησε 1001 αντίγραφα στη διάρκεια της ζωής του. Ενδεικτική της αδιάκοπης εργασίας του είναι η παράδοση σύμφωνα με την οποία, κατά την επιδρομή των Μογγόλων στη Βαγδάτη, βρήκε καταφύγιο σε μιναρέ όπου συνέχισε το καλλιγραφικό του έργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί καλλιγράφοι
Κορυτσά (ναρκαλιευτικό)
Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο Κορυτσά (Ν/Κ 53) ήταν ξύλινο ναρκαλιευτικό τύπου MMS (πρώην "MMS 53" ή "1553"). Ήταν ένα από τα 8 όμοια σκάφη που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα το 1945 από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την εκτέλεση του μεγάλου τότε προγράμματος ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. μετά το πέρας των εργασιών το 1952 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.
Χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα 250 τόννοι, διαστάσεις σε μέτρα 36/3,9/2.35 (ή 105/23/9,5 πόδια). Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντήζελ 250 ΗΡ εκάστη, συνολική 480 ΗΡ που έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβοι. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλ. και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
2167 Έριν
Η Έριν (Erin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1971 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Περθ (Μπίκλεϋ της Αυστραλίας), και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα της κόρης του αστρονόμου του αστεροσκοπείου, μέλους της ομάδας αστρομετρίας, Τζωρτζ Πάνκο (Punko).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Έριν είναι S (λιθώδης). Η `Εριν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες 43 λεπτά και 7 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εριν
Αργυρόκαστρο (ναρκαλιευτικό)
Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο Αργυρόκαστρο Ν/Κ 58 ήταν ξύλινο ναρκαλιευτικό τύπου MMS (πρώην MMS 58 ή 1558). Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Lebanon – Beirvt. Ήταν ένα από τα σκάφη που παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το 1945 από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την εκτέλεση του προγράμματος ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. Ήταν όμοιου τύπου με τα Άνδρος, Κορυτσά, Μύκονος, Σύρος ΙΙΙ, Τεπελένι, Τήνος και Χειμάρρα. Μετά το πέρας των εργασιών το 1952 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.
Είχε εκτόπισμα 250 τόνων, μήκος 36 μέτρα, πλάτος 3,9 και βύθισμα 2,35 μέτρα. Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντίζελ, ισχύος 250 ίππων εκάστη (συνολική ισχύς 480 ίπποι), που του έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβων. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλιοστών και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Χατζημανουήλ
Ο Χατζημανουήλ ήταν τηλεοπτική σειρά που γυρίστηκε το 1983 και προβλήθηκε από την ΕΡΤ το 1984.
Σύντομο ιστορικό σημείωμα
Η σειρά ήταν τηλεοπτική μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Θράσου Καστανάκη και αποτελούνταν από 13 επεισόδια, διάρκειας 45 λεπτών το καθένα. Το 1ο επεισόδιο προβλήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1984 και το 13ο και τελευταίο την Πρωτομαγιά.
Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής και το σενάριο ο Μιχάλης Γκανάς. Ήταν η ακριβότερη τότε τηλεοπτική παραγωγή, καθώς κόστισε 48 εκατομμύρια δραχμές, ποσό τεράστιο για την εποχή. Για την προετοιμασία της χρειάστηκαν 5 μήνες και άλλοι 6 για τα γυρίσματα, τα οποία έγιναν το 1983 στην Αθήνα, στα Ιωάννινα, στην Ξάνθη και στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί οι συντελεστές της σειράς δούλευαν παράνομα, καθώς ήταν αδύνατο να πάρουν άδεια από τις Τουρκικές Αρχές και διαρκώς κινδύνευαν να γίνουν αντιληπτοί. Ευτυχώς όμως όλα πήγαν μια χαρά και το βράδυ της Τρίτης 31 Ιανουαρίου 1984 προβλήθηκε το 1ο επεισόδιο της σειράς.
Σχόλιο
Ο Χατζημανουήλ ήταν η 1η σειρά στην οποία πήρε μέρος ο ηθοποιός Γιάννης Μόρτζος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνικές τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Τρεβιγιάκ
Το Τρεβιγιάκ (γαλλικά: Trévillach, καταλανικά: Trevillac, οξιτανικά: Trevilhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρεβιγιαί (γαλλικά: Trévillais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Λουντμίλλα της Βοημίας
Η Λουντμίλλα της Βοημίας (τσεχικά: Ludmilla) (απεβ. 14 Αυγούστου 1240) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν κόρη τού δούκα της Βοημίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα τού Μπόγκεν και μετά δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη τού Φρειδερίκου δούκα της Βοημίας και της Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης τού Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο Γκέζα Β΄ ήταν εγγονός της Άννας Διογένισσας και 6ος απόγονος της Θεοφανούς Σκλήραινας, ενώ η σύζυγός του Ευφροσύνη του Κιέβου ήταν ττρισεγγονή της Αναστασίας Μονομαχίνας.
Η αδελφή της Ελένη της Βοημίας αρραβωνιάστηκε με τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, αλλά δεν παντρεύτηκε ποτέ. Η άλλη αδελφή της σοφία παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ των Βέττιν μάργραβο του Μάισσεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Αλβέρτο Γ΄ κόμη τού Μπόγκεν και είχε τέκνα:
Ο Αλβέρτος Γ΄ απεβίωσε το 1197 και η Λουντμίλλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Λουδοβίκο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
405
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 405 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μονή Αγίου Εφραίμ Νέας Μάκρης
Η Μονή Αγίου Εφραίμ Νέας Μάκρης ή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι γυναικείο μοναστήρι στο όρος των Αμώμων Αττικής. Βρίσκεται στην περιοχή της Ξυλοκέριζας ανατολικά του Πεντελικού Όρους. Η παλαιά μονή που καταστράφηκε και ήταν στην ίδια τοποθεσία ήταν ανδρική και λειτουργούσε από τον 10οαι. μ.Χ. Εκείνο τον αιώνα μετρώνται πολλά ασκητήρια σ' εκείνο το "βουνό των καθαρών". Το μοναστήρι γιορτάζει στις 3 Ιανουαρίου την ημέρα εύρεσης των λειψάνων του Αγίου Εφραίμ, στις 25 Μαρτίου τον Ευαγγελισμό και στις 5 Μαίου την ημέρα του τελευταίου μαρτυρίου του Αγίου.
Ιστορικό
Λειτουργούσε ήδη από το 1576 όταν αντικανονικά πήρε την ονομασία "Αγία Παρασκευή". Ως "Γενέσιον της Θεοτόκου" και "Πατριαρχική Σταυροπηγιακή Μονή" φέρεται να υπάρχει καταγεγραμμένη η μονή στο Πατριαρχικό Σιγίλλιο της 10ης Μαίου 1611 του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη Νεόφυτου. Τούτο το χειρόγραφο υπάρχει στην Εθνική Βιβλιοθήκη Αθηνών.
Το 1945 ανακατασκευάστηκε από την ηγουμένη μοναχή Μακαρία Δεσύπρη ως "Γενέσιον την Θεοτόκου", στις 3 Ιανουαρίου 1950 βρέθηκε το σκήνωμα του Αγίου Εφραίμ από την ίδια, ενώ το 1975 με υπουργική απόφαση πήρε την ονομασία "Ευαγγελισμός της Θεοτόκου", όπως ήταν δηλαδή αρχικά και αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με πηγές αποκαλύφθηκε σε αυτήν θαυματουργικά το όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εφραιμ
37 Πίστη
Η Πίστη (Fides) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,29. Ανακαλύφθηκε το 1855 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από τo Ντίσελντορφ, και έλαβε το όνομα της ρωμαϊκής θεάς της πίστης και της αφοσίωσης. Η μέση διάμετρός της εκτιμάται σε 108,3 χλμ., ενώ η μάζα της σε 1,5 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 3,03 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 57,3 m/sec.
Η Πίστη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της με περίοδο 7 ώρες και 20 λεπτά. Το άλβεδό της είναι περίπου 0,183 και ο φασματικός τύπος της S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 106 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Astra Airlines
thumb|BAe 146 [[Αρχείο:Atr-42-Corfu-Airport.jpg|μικρογραφία|256x256εσ|ATR42-300 Η Astra Airlines ήταν αεροπορική εταιρεία με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε τις εργασίες της στις 5 Ιουλίου 2008, ενώ τις διέκοψε στις 18 Νοεμβρίου 2019. Ο μεταφορέας αυτός πραγματοποιούσε ναυλωμένες πτήσεις σε συνεργασία, τόσο με Έλληνες, όσο και ξένους τουριστικούς πράκτορες.
Ιστορικό
Επρόκειτο για αμιγώς ελληνική επιχείρηση η οποία δημιουργήθηκε το 2008, όταν μέλη της ιδιοκτησίας της εταιρείας επεξέτειναν την ενασχόλησή τους από τις ναυλώσεις αεροσκαφών (chartering) στις αεροπορικές πτήσεις.
Η εταιρεία ιδρύθηκε από τους Ιωάννη Ζλατάνη, ιδρυτή της Interaviator Ltd, και Αναστάσιο Ζηρίνη, πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της Ολυμπιακής Αεροπλοΐας. Η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουλίου 2008 από τη Θεσσαλονίκη στη Ρόδο.
Μέχρι το 2010 η εταιρεία δεν ήταν αναγνωρίσιμη στη τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης, καθώς εκτελούσε μόνο ναυλωμένες πτήσεις και εξυπηρετούσε την άγονη γραμμή Θεσσαλονίκης - Χίου. Η Astra Airlines άρχισε να γίνεται γνωστή από το 2012 και έπειτα όταν ανέλαβε πέντε άγονες γραμμές και πτητικό έργο με Έλληνες του εξωτερικού από τη Ρωσία και την Ουκρανία. Το ίδιο διάστημα δημιούργησε και μια επιπλέον βάση στην Αθήνα για το δρομολόγιο Αθήνα - Σητεία. Σταδιακά άρχισε να εκτελεί και δρομολόγια από Θεσσαλονίκη προς Σάμο, Καλαμάτα και Κέρκυρα και εποχιακές πτήσεις, από τη Θεσσαλονίκη προς τα ελληνικά νησιά.
Στις 9 Νοεμβρίου 2019 ανακοινώθηκε πως η εταιρεία αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και πως αναζητούσε επενδυτή για τη συνέχιση των λειτουργιών της. Η εταιρεία ακύρωσε όλες τις πτήσεις της την ίδια μέρα μέχρι νεωτέρας. Ωστόσο στις 14 Νοεμβρίου η IATA ανακοίνωσε πως διέγραψε την εταιρεία από τον κατάλογό της και προειδοποίησε τους τουριστικούς πράκτορες να μην εκδίδουν εισιτήρια για πτήσεις της, άμεσα.
Στόλος
Ο στόλος της Astra Airlines αποτελούνταν από τα εξής αεροσκάφη :
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην αεροπορικές εταιρείες της Ελλάδας Κατηγορία:Οικονομία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Μύκονος (ναρκαλιευτικό)
'''Β.Π. Ν/Κ ΜΥΚΟΝΟΣ'''
Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο ΜΥΚΟΝΟΣ (Ν/Κ 5) ήταν ξύλινο ναρκαλιευτικό τύπου MMS (πρώην "MMS 5" ή "1505"). Ήταν ένα από τα 8 όμοια σκάφη που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα το 1945 από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την εκτέλεση του μεγάλου τότε προγράμματος ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. Μετά το πέρας των εργασιών το 1952 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.
Χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα 250 τόννοι, διαστάσεις σε μέτρα 36/3,9/2.35 (ή 105/23/9,5 πόδια). Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντήζελ 250 ΗΡ εκάστη, συνολική 480 ΗΡ που έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβοι. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλ. και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Η Γέννηση της Αφροδίτης
Ο όρος Η Γέννηση της Αφροδίτης μπορεί να αναφέρεται:
401
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 401 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρουντόλφ Νουρέγιεφ
Ο Ρουντόλφ Χαμέτοβιτς Νουρέγιεφ (ταταρικά: Рудольф Хәмит улы Нуриев, ρώσικα: Рудо́льф Хаме́тович Нуре́ев, 17 Μαρτίου 1938 - 6 Ιανουαρίου 1993) ήταν ταταρικής καταγωγής Ρώσος χορευτής και χορογράφος, εκ των κορυφαίων του 20ου αιώνα στο κλασικό μπαλέτο.
Νεανικά χρόνια
Ο Νουρέγιεφ γεννήθηκε σ' ένα βαγόνι της Υπερσιβηρικής αμαξοστοιχίας κοντά στην πόλη Ιρκούτσκ, κι ενώ η μητέρα του βρισκόταν καθ' οδόν προς το Βλαδιβοστόκ, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του στον Κόκκινο στρατό. Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί της μουσουλμανικής στο θρήσκευμα οικογένειάς του (είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές). Μεγάλωσε κοντά στην πόλη Ουφά, στη δημοκρατία του Μπασκορτοστάν.
Ξεκίνησε την καριέρα του από τα διάσημα μπαλέτα Κίροφ το 1958, αφού πρώτα σπούδασε στην Ακαδημία Βαγκάνοβα της Αγίας Πετρούπολης έχοντας γίνει δεκτός το 1955, σε ηλικία 17 ετών. Σύντομα αναδύθηκε η τεχνική, η αρμονία και το ταλέντο του, κάτι που συνέτεινε ώστε να γίνει πρωταγωνιστής στους περισσότερους βασικούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου.
Ο πατέρας του είχε αντίρρηση στο να γίνει χορευτής. Ο ίδιος περιέγραψε τη ζωή του στο φτωχικό σπίτι των νεανικών του χρόνων, όπου υπήρχε μόνο ένα δωμάτιο για μια εξαμελή οικογένεια: ''«Όποιος ήθελε να πάει στην τουαλέτα περπατούσε ως την άκρη του δρόμου και επειδή ποτέ δεν είχαμε χρήματα, τις πιο πολλές φορές πηγαίναμε ξυπόλητοι. Δεν είχα ούτε δικά μου ρούχα να φορέσω και για να βγω στο δρόμο ντυνόμουν με τα ρούχα των τριών αδελφών μου»''.
Αυτομόληση και καριέρα
Το 1961 στο Παρίσι, σε μία περιοδεία των μπαλέτων Κίροφ του Λένινγκραντ, ο 23χρονος τότε Ρούντολφ Νουρέγιεφ, που ήταν πρώτος χορευτής των μπαλέτων, ζήτησε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία ενώ ετοιμαζόταν να αναχωρήσει με τον θίασο για την Αγγλία. Η ιστορία, με γαργαλιστικές λεπτομέρειες που αφορούσαν την ερωτική ζωή του Νουρέγιεφ, απασχόλησε επί μακρόν τον Τύπο της εποχής. Την απόφαση, πάντως, την πήρε ο Ρώσος χορευτής στο αεροδρόμιο Λε Μπουρζέ όταν τον πλησίασαν δύο πράκτορες της υπηρεσίας πληροφοριών KGB, της οποίας στο μεταξύ είχε γίνει στόχος, και του ζήτησαν να επιστρέψει στη Μόσχα. Εκείνος κάλεσε σε βοήθεια τους Γάλλους αστυνομικούς και οδηγήθηκε στο γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών. Έκτοτε έγινε ανεπιθύμητος στη Σοβιετική Ένωση και του απαγορεύθηκε η είσοδος στη χώρα. Κάτι που άρθηκε 28 χρόνια αργότερα (1989), όταν με προσωπική παρέμβαση του τότε ηγέτη της χώρας, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, του επετράπη η είσοδος προκειμένου να παρευρεθεί στην κηδεία της μητέρας του.
Στο Παρίσι αρχικά συνεργάστηκε με το Μεγάλο Μπαλέτο του Μαρκήσιου de Cuevas, σύντομα όμως (1962) πήγε στην Αγγλία, όπου απέκτησε τη βρετανική υπηκοότητα κι εκεί συνεργάστηκε με τα Βασιλικά Μπαλέτα του Λονδίνου, γνωρίζοντας την επιτυχία ως παρτενέρ της κατά 19 χρόνια μεγαλύτερής του Βρετανίδας χορεύτριας, Μαργκότ Φοντέιν. Παρ' ότι η εκεί συνεργασία του ξεπέρασε την εικοσαετία, ουδέποτε ενσωματώθηκε στο μπαλέτο, προτιμώντας τον ρόλο του προσκεκλημένου καλλιτέχνη, τίτλο που διατήρησε στις ανά τον κόσμο εμφανίσεις του.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, κι ενώ παρέμεινε στο χορό ακόμη και όταν πέρασε τα 50 χρόνια του, συνεργάστηκε ακόμη με τα Βασιλικά Μπαλέτα της Σουηδίας, το Μπαλέτο της Σκάλας του Μιλάνου, το Μπαλέτο του Βερολίνου κ.λπ., ενώ διετέλεσε διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού από το 1983 έως το 1989. Έχει ανεβάσει περισσότερα από 25 έργα μπαλέτου, σημαντικότερα εκ των οποίων υπήρξαν:
Προσωπική ζωή
Ο Νουρέγιεφ ήταν ομοφυλόφιλος και ουδέποτε έκρυψε το σεξουαλικό του προσανατολισμό. Η ζωή του πέρα από τη λάμψη συνοδεύτηκε και με ιστορίες γεμάτες έρωτα, σεξ και σκάνδαλα. Συνδέθηκε ερωτικά με τον Δανό χορευτή Έρικ Μπρουν, ο οποίος υπήρξε ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του. Ανάμεσα στις συναναστροφές του υπήρξαν πολλά ονόματα του ευρύτερου καλλιτεχνικού χώρου, αλλά και του διεθνούς "τζετ σετ". Το 1961 δεν δίστασε να φωτογραφηθεί γυμνός στο Παρίσι. Προσβλήθηκε από τον ιό του HIV και πέθανε από AIDS στις 6 Ιανουαρίου 1993, σε ηλικία 55 ετών. Τάφηκε στο Παρίσι.
Τριγιά
Το Τριγιά (γαλλικά: Amélie-les-Bains-Palalda, καταλανικά: Trillà, οξιτανικά: Trilhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τριγιαναί (γαλλικά: Trillanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Συνθηκολόγηση
Η Συνθηκολόγηση κατά το Διεθνές Δίκαιο αφορά ειδική συνθήκη με χαρακτήρα στρατιωτικής σύμβασης (συμβιβασμού) δια της οποίας και τερματίζεται υπό όρους ή και άνευ όρων η προσβαλλόμενη άμυνα του ετέρου των αντιπάλων δυνάμεων (Κρατών).
Έκφραση της συνθηκολόγησης είναι δυνατόν να είναι η παράδοση πόλεως, φρουρίου, οχυρού, ή στρατιωτικών μονάδων στον αντίπαλον προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοχυσία, έκδηλα διαπιστωμένη ως μάταιη για περαιτέρω αντίσταση. Αμέσως με την εκδήλωση πρόθεσης προς συνθηκολόγηση ενός των αντιπάλων γίνεται «κατάπαυση του πυρός», οπότε και άρχίζουν οι σχετικές διαπραγματεύσεις. Στο πεδίο της μάχης οι μόνοι που δικαιούνται να προβούν σε συνθηκολόγηση είναι οι Αρχηγοί των εμπλεκομένων στρατιωτικών δυνάμεων και αφότου έχουν εξαντλήσει όλα τα μέσα άμυνας για συνέχιση του αγώνα. Διαφορετικά, σε αντίθετη περίπωση, καθίστανται ένοχοι για «εσχάτη προδοσία», πράξη που επισύρει την ποινή του θανάτου.
Οι συνθηκολογήσεις διαφέρουν των άλλων τύπων Συνθηκών όχι μόνο ως προς τον τύπο αλλά κυρίως στο γεγονός ότι επιβάλλονται όροι συνήθως επαχθείς που δεσμεύουν το ένα μέρος των συμβαλλομένων, δεν υφίσταται δηλαδή ο όρος αμοιβαιότητα. Για την ισχύ τους είναι αρκετή η υπογραφή του στρατιωτικού Αρχηγού, χωρίς να απαιτείται επικύρωση αρμόδιου διεθνή παραστάτη κατά τον καταστατικό χάρτη της ενδιαφερόμενης Πολιτείας.
Οι συνθηκολογήσεις περιλαμβάνουν μόνο στρατιωτικούς όρους και ουδέποτε πολιτικούς. Για δε τους τελευταίους αυτούς δεν δεσμεύεται η ενδιαφερόμενη Πολιτεία. Οι όροι που περιλαμβάνονται σε αυτού του είδους των συνθηκών αναφέρονται κυρίως στη τύχη των παραδιδομένων στρατευμάτων (αξιωματικών και οπλιτών), των Σημαιών, των όπλων και στρατιωτικών μέσων και των πάσης φύσεως πυρομαχικών.
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο *
2168 Σουόπ
Ο Σουόπ (Swope) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή της Αμερικανίδας αστρονόμου Χενριέτα Χιλ-Σουόπ (Henrietta Hill Swope, 1902-1980).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σουόπ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουοπ
Ουάντι αντ-Νταουασίρ
Το Γουάντι αντ-Νταουασίρ (وادي الدواسر) είναι μια πόλη στο Νατζντ, στη Σαουδική Αραβία, στην κοιλάδα Νταουασίρ. Είναι η πατρίδα της φυλής Αλ-Νταουασίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαουδικής Αραβίας
409
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 409 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αθανάσιος Ραζή - Κότσικας
Ο Αθανάσιος Ραζή-Κότσικας ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1798 και ήταν γόνος της Κεφαλλονίτικης οικογένειας των Ραζήδων, που είχε εγκατασταθεί στο Μεσολόγγι στις αρχές του 16ου ή του 17ου αι. Τέταρτος γιος του Αναστασίου Ραζή, συνένωσε μετά το 1824 το επώνυμό του με το πατρικό της μητέρας του (γένος Κότσικα), λόγω όρου σε προικοσύμφωνο προγόνου του, αναφερόμενος στα έγγραφα του Αγώνα ως Ραζηκότσικας αντί του μέχρι τότε Ραζής, αν και από τους συμπολίτες του αποκαλούταν Κότσικας.
Επανάσταση και αρχηγία στο Μεσολόγγι
Το πρώτο μέλημά του ως στρατιωτικού αρχηγού της πόλης ήταν η οχύρωση του Μεσολογγίου και η φρούρηση των σημαντικότερων νησίδων της λιμνοθάλασσας. Έτσι, μεταξύ της 1ης Ιουνίου και 1ης Αυγούστου 1821 ολοκληρώνονται οι πρώτες οχυρωματικές εργασίες υπό την αποκλειστική του φροντίδα, υποστηριζόμενες οικονομικά από τον ίδιο, αλλά και τους εράνους των κατοίκων και την προσωπική τους εργασία χωρίς την παραμικρή ενίσχυση απ’ την κεντρική διοίκηση. Την ίδια περίοδο έλαβε μέρος, ηγούμενος σώματος Μεσολογγιτών πολεμιστών, στην απελευθέρωση του Βραχωρίου (Αγρινίου, 28.5.1821).
Αφάνεια
Παρά την προσφορά του στον Αγώνα, η Ιστορία δεν αναγνώρισε ανάλογα τον μεγάλο αυτόν πατριώτη, γεγονός το οποίο προκύπτει από διάφορους λόγους.
Καταρχήν οι Μεσολογγίτες υπήρξαν θαλασσινός λαός χωρίς ιδιαίτερες σχέσεις με τον κλεφταρματολισμό, έχοντας μόνο ναυτικές πολεμικές εμπειρίες. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπ’όψιν σε συνδυασμό με το ότι στη Ρούμελη – αντίθετα με το Μοριά – οι πιο γνωστοί ήταν οι οπλαρχηγοί των ορεινών περιοχών, οι οποίοι είχαν και τον πρώτο λόγο, και όχι οι προεστοί των κατοικημένων τόπων. Επίσης η συμμετοχή των Μεσολογγιτών στις κατά καιρούς στρατιωτικές ενέργειες των αρματολών και κλεφτών υπήρξε μάλλον πενιχρή, με εξαίρεση την σημαντική συμμετοχή της πόλης στην επανάσταση των Ορλωφικών (1769 – 1770), η οποία και κατέληξε στην καταστροφή του Μεσολογγίου και του αξιόλογου ναυτικού του από τους Αλβανούς και τους Δουλτσινιώτες στις 10 Απριλίου 1770, την ίδια ημερομηνία που 56 χρόνια αργότερα θα καταστρεφόταν και πάλι εκ θεμελίων.
Αυτοί κυρίως οι λόγοι δικαιολογούν το ότι ο Ραζή-Κότσικας, όπως και οι υπόλοιποι Μεσολογγίτες προεστοί, δεν ήταν αρχικά γνωστοί εκτός της περιοχής του Μεσολογγίου, όπως επίσης δικαιολογεί και το γεγονός της μη χορήγησης απ’ την αρχή του Αγώνα δικαιώματος στρατηγίας και στρατολογίας στον Ραζή-Κότσικα, παρόλο που ήδη ήταν οπλαρχηγός των ντόπιων, διοικώντας δύναμη της τάξης των 1100 και πλέον ανδρών.
Διαμονή στην πόλη
Δεν μπορούν επίσης να παραβλεφθούν και οι άσχημες σχέσεις του με τον Μαυροκορδάτο ως ένας επιπλέον μοχλός για του παραγκωνισμού του πρώτου. Ο Μαυροκορδάτος στην προσπάθειά του να εδραιώσει τη θέση του εν μέσω αντιμαχιών και ερίδων των διαφόρων προσώπων και φατριών, προσπάθησε να δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με τους επιφανέστερους οπλαρχηγούς της Δυτικής Χέρσου Ελλάδας και αρκετούς από τους Μεσολογγίτες προκρίτους, παραμερίζοντας όμως τον Ραζή-Κότσικα. Ταυτόχρονα, η υπεροπτική και αλαζονική συμπεριφορά του αποτέλεσε σημείο τριβής με την μεγάλη μερίδα των Μεσολογγιτών, οι οποίοι ειρωνικά τον προσφωνούσαν «πρίγκιπα», όπως άλλωστε του άρεσε να τον προσφωνούν οι ακόλουθοί του, όχι φυσικά με ειρωνική διάθεση. Η αντιπάθεια προς το πρόσωπό του εντάθηκε όταν ζητήθηκε απ’ την Μεσολογγίτικη κοινότητα να αναλάβει τα έξοδα του ιδίου και της πολυάριθμης και καλομαθημένης ακολουθίας του, η δε μετά από λίγο άρνησή τους να καταβάλλουν τα οφειλόμενα ποσά, επέσυρε τη μήνη του Μαυροκορδάτου. Τα πράγματα χειροτέρευσαν ακόμη περισσότερο όταν οι πολίτες του Μεσολογγίου υποχρεώθηκαν απ’ τον Μαυροκορδάτο να αναλάβουν τα έξοδα (καταλύματα, μισθοί, τροφοδοσία) των συνεχώς αφικνούμενων μη Μεσολογγίτικων στρατιωτικών σωμάτων, τα οποία έγειραν υπερβολικότατες αξιώσεις, απαιτώντας τη διαμονή τους σε οικήματα της αρεσκείας τους, αλλά και μισθοτροφοδοσία πέρα απ’ την πραγματική δυνατότητα της κοινότητας.
Τη συγκεκριμένη περίοδο έχει συντελεστεί το μεγαλύτερο μέρος της πρώτης οχύρωσης της πόλης, έτσι όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ωστόσο ο Μαυροκορδάτος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Γάλλου αξιωματικού Μαξίμ Ραϋμπώ, φέρεται να οικειοποιείται τόσο την πατρότητα της ιδέας, όσο και την εκτέλεση των οχυρωματικών έργων, παραλείποντας οποιαδήποτε μνεία στον πραγματικό εμπνευστή και συντελεστή της οχύρωσης, όσο και των κατοίκων που την έφεραν σε πέρας. Ο Σπ. Τρικούπης, προσκείμενος στον Μαυροκορδάτο, δεν θίγει το θέμα καθόλου.
Ήττα στο Πέτα
Οι Μεσολογγίτες αρχικά φιλοξένησαν το εκστρατευτικό Ελληνικό σώμα που θα αναλάμβανε την σχεδιασμένη απ’ τον Μαυροκορδάτο εκστρατεία στην Ήπειρο από 23 Μαΐου έως 1η Ιουνίου, όμως δεν συμμετείχαν αποφασιστικά στη φιλόδοξη επιχείρησή του, παρά μόνο με δύναμη μόνο 50 ανδρών υπό τον Σπ. Πεταλούδη. Η ενέργεια αυτή των Μεσολογγιτών υπήρξε αποτέλεσμα της οξυδερκούς καθοδήγησης του Ραζή-Κότσικα, ο οποίος ορθώς προέβλεψε ότι αφενός οι Τούρκοι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την απουσία της Φρουράς της πόλης επιχειρώντας να καταλάβουν το Μεσολόγγι, αφετέρου ότι σε περίπτωση αποτυχίας της εκστρατείας του Μαυροκορδάτου στην Ήπειρο, η πόλη θα έμενε ουσιαστικά ανοχύρωτη. Παρ’όλα αυτά ο Ραζή-Κότσικας κατέβαλε 3.000 γρόσια για την συγκεκριμένη εκστρατεία.
Η εξέλιξη των γεγονότων με την καταστροφή των Ελληνικών δυνάμεων στο Πέτα στις 4 Ιουλίου 1822 επιβεβαίωσε την πρόβλεψη του Μεσολογγίτη. Έτσι, όταν οι ενωμένοι στόλοι της Τουρκίας, Αιγύπτου και Αλγερίας προσέβαλαν επί δύο ημέρες το Βασιλάδι (20 Ιουλίου 1822), αναχαιτίστηκαν από τον Ραζή-Κότσικα, ο οποίος επικεφαλής 50 περίπου συμπολιτών του και με 3-4 πυροβόλα, ματαίωσε κάθε εχθρικό σχέδιο. Η σημασία των νησίδων του Μεσολογγίου αποδείχτηκε με τραγικό τρόπο κατά τη διάρκεια της 3ης πολιορκίας από τον Κιουταχή και Ιμπραήμ της Αιγύπτου. Ο Μαυροκορδατικός Σπυρίδων Τρικούπης, ο οποίος αργότερα (1827) θα παντρευτεί και την αδελφή του Μαυροκορδάτου, Αικατερίνη, αναφέρει το σημαντικό γεγονός της Τουρκοαλγερινοαιγυπτιακής ήττας στο Βασιλάδι, παραλείπει όμως, σε αντίθεση με τα έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους, να αναφέρει το όνομα του ηγέτη των Μεσολογγιτών.
Απ’ την άλλη, ο Μαυροκορδάτος, μετά την ήττα στο Πέτα, όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται την επιτυχία του Ραζηκότσικα, που ουσιαστικά απέτρεψε την πτώση του Μεσολογγίου και τον εγκλωβισμό των προς το νότο υποχωρούντων ελληνικών τμημάτων, αλλά απεναντίας στις επιστολές του προς τον στρατηγό Δυτ. Ελλάδας, Γεώργιο Βαρνακιώτη, αποκαλεί «ξευτελισμένον κόσμον» του Μεσολογγίτες επειδή δεν συμμορφώθηκαν με τις εντολές του. Ταυτόχρονα ο Ραζή-Κότσικας αποστέλλει επιστολή προς τον Μαυροκορδάτο, υποστηρίζοντας το ενδεχόμενο επιτυχούς άμυνας επί των οχυρώσεων του Μεσολογγίου, η συγκεκριμένη επιλογή όμως βρίσκει εκ διαμέτρου αντίθετο τον Μαυροκορδάτο, ο οποίος αποκαλεί το σχέδιο της οχύρωσης του Μεσολογγίου «Μωρόν και ανόητον» :
1η πολιορκία του Μεσολογγίου
Ωστόσο, με την έναρξη της 1ης πολιορκίας από τον Ομέρ Βρυώνη στις 25 Οκτωβρίου 1822, η ανέπαφη Φρουρά του Μεσολογγίου ενισχυμένη με άνδρες από το Αιτωλικό και υπολείμματα των τμημάτων του Μ. Μπότσαρη και Γ. Κίτσου, υπεράσπισαν τον «φράχτη», αναχαιτίζοντας επιτυχώς κάθε εχθρική ενέργεια εναντίον της πόλης κατά τις πρώτες κρίσιμες μέρες της πολιορκίας. Με την παρέλευση 15ημέρου και κατόπιν επανειλημμένων εκκλήσεων του Μαυροκορδάτου εισήλθαν δια θαλάσσης στην πολιορκημένη πόλη ενισχύσεις, οι οποίες ανέτρεψαν δραματικά το συσχετισμό δυνάμεων εις βάρος των πολιορκητών.
Δυσφορία εναντίον των Σουλιωτών
Εν τω μεταξύ, τα Σουλιώτικα στρατιωτικά τμήματα που είχαν μείνει στην πόλη μετά τη λύση της πολιορκίας, επιδεικνύοντας δυσήνια και ατίθαση συμπεριφορά, διόγκωναν τη δυσφορία των ντόπιων, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να ανέχονται τους Σουλιώτες να εγκαθίστανται συχνά δια της βίας, στις καλύτερες οικίες και αξιώνοντας μερίδες φαγητού δυσανάλογα περισσότερες απ’τον αριθμό των ανδρών που διέθεταν. Δεν έλειψαν και σοβαρές αιματηρές διενέξεις μεταξύ των Σουλιωτών, με τους Μποτσαραίους να τάσσονται με τον Γ.Τσόγκα και τους Τζαβελλαίους με τον Θ. Γρίβα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι εμφανώς χολωμένοι Μεσολογγίτες, θεώρησαν υπεύθυνη για την ανυπόφορη κατάσταση τη Γενική Αρμοστεία, κατάσταση που δυσχέρανε τις μεταξύ τους σχέσεις. Ως αποτέλεσμα αυτής της γενικότερης δυσαρέσκειας, ο Ι. Παπαδάκης, επικεφαλής των αρμοστών, έστειλε προς τον Μαυροκορδάτο επιστολή, στην οποία καταφέρεται εναντίον των Μεσολογγιτών και ιδίως κατά του Ραζή-Κότσικα προτείνοντας «… να επιπληχθώσιν και να σταθώσιν έξω του τόπου μερικόν καιρόν…».
Mare Nostrum
thumb|right|250px|Mare Nostrum εν έτει 117 Η λατινική έκφραση Mare Nostrum (Μάρε Νόστρουμ), που σημαίνει «η θάλασσά μας», ήταν έκφραση που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι της αυτοκρατορικής περιόδου για να χαρακτηρίσουν τη Μεσόγειο, καθώς αυτή περικλειόταν από εδάφη της Αυτοκρατορίας τους.
Αθανάσιος Ραζή - Κότσικας
Υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα
Ο Ραζή-Κότσικας θα συμμετάσχει στην πανηγυρική υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα. Εικάζεται ότι είναι αυτός ο φουστανελοφόρος δίπλα στον φραγκοφορεμένο Μαυροκορδάτο στον σχετικό πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη. Στις 17 Μαρτίου συνυπογράφει με άλλους προκρίτους της πόλης την ανακήρυξη του ποιητή ως «Ευεργέτου και πολίτου του Μεσολογγίου».
Mare Nostrum
Αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον δικτάτορα της Ιταλίας Μπενίτο Μουσσολίνι, ο οποίος αναφερόταν με αυτό τον τρόπο στην ισχύ του ιταλικού στόλου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αθανάσιος Ραζή - Κότσικας
Υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα
Αξιοσημείωτη είναι η συμβολή του στην ολοκλήρωση των εργασιών της οχύρωσης της πόλης, παραβλέποντας το ζήτημα της ονοματοδοσίας των οχυρών και απαλύνοντας τη δυσφορία και τα παράπονα των συμπολιτών του. Στις 16 Ιουνίου εγκαινιάζεται το οχυρό του Προκοπάνιστου με την επωνυμία «Οχυρό Λ. Βύρωνος», ενώ λίγο νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί η οχύρωση του Βασιλαδίου. Την περίοδο αυτή όμως συνεχίζονται οι μικροταραχές στην πόλη μεταξύ Μεσολογγιτών και Σουλιωτών, οι οποίες καταλήγουν και σε αιματηρά επεισόδια με έναν νεκρό εκατέρωθεν. Ο Ραζή-Κότσικας δεν επιχείρησε να αποσοβήσει τα επεισόδια, έχοντας πληροφορηθεί ότι είχε σχεδιαστεί η δολοφονία του, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Κάρπου Παπαδόπουλου.
Mare Nostrum
Κατηγορία:Ιστορικές φράσεις Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Αθανάσιος Ραζή - Κότσικας
3η πολιορκία του Μεσολογγίου
Λίγο πριν από την έναρξη της 3ης πολιορκίας κι ενώ η στρατιά του Κιουταχή κατέβαινε προς το Μεσολόγγι, η αρμόδια επιτροπή έστειλε τον Νικόλα Στουρνάρη, που στο μεταξύ είχε διορισθεί αρχηγός της φρουράς του Μεσολογγίου και τον Ραζή-Κότσικα να συντονίσουν τα σώματα της υπαίθρου. Στις 10 Απριλίου 1825, με την υπ’ αριθμ 4461/10 διαταγή της προσωρινής διοικήσεως της Δυτ. Ελλάδας, ο Ραζή-Κότσικας διορίστηκε σύμβουλος του αρχηγού της Φρουράς Ν. Στουρνάρη.
Κατά τη διεξαγωγή του αγώνα της 3ης πολιορκίας, προκειμένου να προληφθούν κρούσματα απειθαρχίας, εκδόθηκε από τους ιθύνοντες ο πρωτοποριακός για την εποχή «Κανονισμός της εν τω Φρουρίω Υπηρεσίας του Στρατού», τον οποίο υπογράφει και ο Ραζή-Κότσικας, ο οποίος φέρεται κατά πολλούς και ως ο κύριος εμπνευστής του. Ο ίδιος, από την αρχή της πολιορκίας, επικεφαλής 422 πολεμιστών συμπολιτών του, ανέλαβε μαζί με τους 300 του Ανδρέα Ίσκου την άμυνα της κεντρικής και ζωτικής σημασίας κανονοστοιχίας (ντάπιας) Νο 12 (του Μάρκου Μπότσαρη ή Μεγάλη Ντάπια), όπου τον Ιούλιο του 1825 συνήφθησαν φονικότατες μάχες. Παράλληλα συμμετείχε σε εξορμήσεις εκτός των τειχών, τακτική που εφάρμοσε η Φρουρά απ’τον Ιούνιο του 1825.
Σύμφωνα με τον Σπύρο Μήλιο, στις 20 Ιουνίου εξόρμησε επικεφαλής των Μεσολογγιτών, ταυτόχρονα με τους άλλους οπλαρχηγούς, σε φονικότατη επιδρομή, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 200 και πλέον Τούρκων, με 3 Ελληνικές απώλειες, στις οποίες περιλαμβάνονταν και ο Ιταλός οχυρωματοποιός Ραζιέρι.
Λόγω της ευγλωττίας του, απόρροια της μόρφωσής του απ' την Μεσολογγιάδα (Παλαμαϊκή σχολή), ο Ραζή-Κότσικας συχνά αναλάμβανε τον ρόλο του διαπραγματευτή, όταν οι πολιορκητές πρότειναν συμφωνίες για την παράδοση της πόλης. Ακόμα κι όταν οι υπόλοιποι οπλαρχηγοί είχαν κλονιστεί και εξέταζαν σοβαρά την παράδοση της πόλης, με τεχνάσματα, απειλές αλλά και δωροδοκίες ο ίδιος κατάφερνε να ακυρώνει κάθε σχέδιο ή σκέψη παράδοσης του Μεσολογγίου.
Οι μη Μεσολογγίτες οπλαρχηγοί αποστέλλουν την 17η Αυγούστου 1825 επιστολή, στην οποία αφού βεβαιώνουν την προσφορά του Μεσολογγίτη αρχηγού στον Αγώνα, ζητούν να του χορηγηθεί δίπλωμα στρατηγίας και δικαίωμα στρατολογίας. Το συγκεκριμένο έγγραφο υπογράφεται από τους ξένους οπλαρχηγούς, εκτός του Δ. Μακρή, γεγονός μάλλον ενδεικτικό για τις σχέσεις των δύο ανδρών. Τελικά, ύστερα από το αίτημα των οπλαρχηγών, αλλά και παρόμοιο αίτημα των Μεσολογγιτών, απονέμεται στις 4 Σεπτεμβρίου 1825 δίπλωμα στρατηγίας στον Ραζή-Κότσικα και δικαίωμα στρατολόγησης 150 ανδρών.
Η αρχηγία των ενόπλων στο Μεσολόγγι σταδιακά κατέστη εικονική κι έτσι στο τέλος του καλοκαιριού η διοίκηση της Φρουράς ανατέθηκε σε επιτροπή που απάρτιζαν οι Ν. Μπότσαρης, Κ. Τζαβέλλας, Α. Ίσκος, Ν. Στουρνάρης, Γ. Κίτσος και Αθ. Ραζηκότσικας, ο οποίος συμμετείχε ιδιαίτερα στον επισιτισμό των αμυνομένων. Ο Σπ. Μήλιος αναφέρει στα απομνημονεύματά του:
Τέλος, ανάμεσα στις πολλές αναφορές για την προσφορά του, φαίνεται ότι στις 28 Φεβρουαρίου 1826 κατόρθωσε να εφοδιάσει τη Φρουρά με 13.850 οκάδες καλαμπόκι και 630 οκάδες σιτάρι, ενώ στις 12 Μαρτίου 1826 με 7.000 οκάδες αλεύρι. Επιστολές οι οποίες εστάλησαν μετά τον θάνατό του ζητούσαν το αντίτιμο 15 βαρελιών πυρίτιδας απ’ το Λιβόρνο (21 Αυγούστου 1826), καθώς και το αντίτιμο για τυρί και καλαμπόκι που είχε αποσταλεί απ’ τον Κάλαμο την 4η Νοεμβρίου 1826.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της πολιορκίας, ο Ραζή-Κότσικας συμμετείχε σε όλες τις συσκέψεις, όπως και σε αυτή που αποφασίστηκε η Έξοδος. Επέβλεψε προσωπικά την κατασκευή των 4 ξύλινων γεφυρών που θα χρησιμοποιούσαν οι Εξοδίτες. Το βράδυ της Εξόδου ηγήθηκε των πολεμιστών του. Επικεφαλής 500 περίπου ενόπλων συμπολιτών του, έπεσε μαχόμενος, προσπαθώντας να καταλάβει εχθρικό οχύρωμα απέναντι απ’την ντάπια της Λουνέτας, προκειμένου να διευκολύνει την διέλευση των αμάχων απ’τη μεριά της λιμνοθάλασσας.
Δημοτικό τραγούδι
Στο "τραγούδι των Μεσολογγιτών", που αναφέρεται στην καταμέτρηση των επιζησάντων, στην τελευταία στροφή αναφέρεται η λύπη για το θάνατο του Αθανάσιου Ραζή-Κότσικα: "...παιδιά μ’ μας λείπ’ ο Κότσικας, μας λείπ’ ο αρχηγός μας".
Μνήμη
Η Επιτροπή Θυσιών και Εκδουλεύσεων επιδίκασε αρχικά στη σύζυγό του, Ελένη, τη σύνταξη 12 δρχ. μηνιαίως (βαθμού συνταγματάρχη) από το 1835, ενώ αργότερα με την υπ’αριθμ. 4 της 18.11.1876 απόφ. τον κατέταξε στην Α’ Τάξη των Αξιωματικών (στρατηγό), με αριθμό μητρώου 517.
Η μοναδική του κόρη υπήρξε σύζυγος του Μεσολογγίτη πρωθυπουργού Ζ. Βάλβη.
Η πόλη του Μεσολογγίου έχει δώσει το όνομά του σε δρόμο της πόλης και σχετικά πρόσφατα έδωσε το όνομά του σε μικρή πλατεία, αντικαθιστώντας αυτό του Αμερικανού προέδρου Τζ. Κέννεντυ.
Το Σπίτι του Ραζη-Κότσικα στεγάζει σήμερα το Κέντρο Λόγου και Τέχνης «Διέξοδος». Στο ισόγειο της Διεξόδου υπάρχει μόνιμη μουσειακή συλλογή, ενώ στον πρώτο όροφο του κτιρίου φιλοξενείται έκθεση ζωγραφικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Λήμματα με συνδέσμους που χρειάζονται αποσαφήνιση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται αναφορά αριθμού σελίδας Κατηγορία:Πρόκριτοι
Συνδιαλλαγή
Ο όρος συνδιαλλαγή (conciliation) σημαίνει συγκεκριμένο τύπο δραστηριότητας για την εναρμόνιση ή την επίτευξη διευθέτησης μεταξύ δύο αντιμαχομένων προσώπων ή ομάδων. Η διαδικασία αυτής της δραστηριότητας προϋποθέτει κάποιο συμβούλιο ή μια επιτροπή ή υπηρεσία ή κάποια άλλου είδους ομάδα που μελετά τα πραγματικά στοιχεία (facts) και προβαίνει σε προτάσεις (proposals) προς τους ερίζοντες, επιχειρώντας έτσι να επιτύχει τη διευθέτηση (settlement) της διαμάχης. Οι δε προτάσεις αυτές έχουν τη μορφή της σύστασης (εισήγησης – recommendation) και δεν αποτελούν δεσμευτική απόφανση ή κρίση. Συνεπώς τα αντιμαχόμενα μέλη είναι ελεύθερα να αποδεχθούν ή και να απορρίψουν τα πορίσματα και τις προτάσεις των εμπλεκομένων συμφιλιωτών (conciliators). Το θετικό αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας (επίτευξης διευθέτησης) είναι η Συμφιλίωση.
Και όμως ο όρος αυτός κατά τη χρήση του τόσο στην Κοινωνιολογία και στο Διεθνές Δίκαιο όσο και στις Εργατικές διαφορές και το Πτωχευτικό Δίκαιο παρουσιάζει εξ αντικειμένου κάποιες μικρές αλλά χαρακτηριστικές ιδιότητες που επισημαίνονται ως κατωτέρω:
Τρουγιάς
Το Τρουγιάς (γαλλικά: Trouillas, καταλανικά: Trullars) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Συνδιαλλαγή
Κοινωνιολογία
(*) (Introduction to the Science of Sociology – Εισαγωγή στην Επιστήμη της Κοινωνιολογίας -  Chicago University Press 1924).
Τρουγιάς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρουγιαζέν (γαλλικά: Trouillasencs).
Συνδιαλλαγή
Διεθνές Δίκαιο
Όσον αφορά στο Διεθνές Δίκαιο και στις Διεθνείς σχέσεις ο όρος Συνδιαλλαγή είναι η «διαδικασία διευθέτησης μιας διαφοράς (έριδος – dispute) με προσφυγή όμως σε μια επιτροπή (commission) προσώπων, που αναλαμβάνει το καθήκον να διαλευκάνει τα πραγματικά γεγονότα και – συνήθως αφού ακούσει πρώτα τα αντιμαχόμενα μέρη και στη συνέχεια προσπαθήσει να τα κάνει να συμφωνήσουν – να συντάξει μια «έκθεση» (report) η οποία και περιέχει ένα άξονα προτάσεων διευθέτησης χωρίς όμως αυτή να έχει τον δεσμευτικό χαρακτήρα αποφάνσεως (award) ή κρίσεως (judgment).
Τρουγιάς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων