cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τραχύ Σκύρου
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Τραχύ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, ανατολικά από τον Κρατικό Αερολιμένα Σκύρου σε υψόμετρο 17 μέτρα. Απέχει 19 χλμ. Β.-ΒΔ. από την την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού) και 12 χλμ. ΒΔ. από την Χώρα. Βορειοανατολικά του χωριού, σε απόσταση περίπου 1 χλμ., επάνω στο χαμηλό ακρωτήριο Καστράκι (λιγότερο από 20 μέτρα) υπάρχει ο αρχαιολογικός χώρος Παλαμαρίου. Δίπλα του είναι η ομώνυμη βοτσαλωτή παραλία. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 196 κατοίκους.
Αρχαιολογικός χώρος Παλαμαρίου
Την περίοδο 1981 - 1998 ανασκάφηκαν τα ερείπια οχυρωμένου παράκτιου οικισμού της Πρώιμης και Μέσης Χαλκοκρατίας, ο οποίος ιδρύθηκε στις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. και παρέμεινε κατοικήσιμος έως τα μέσα περίπου του 17ου π.Χ. αι. Οι ανασκαφικές εργασίες του 2000 έκαναν τον χώρο επισκέψιμο αν και μεγάλο μέρος του έχει πλέον βυθιστεί. Ο οικισμός είχε ισχυρή οχύρωση με επάλληλους πεταλόσχημους πύργους και στο εσωτερικό του βρέθηκαν οικίες με αυλές, πεζούλια και εστίες, δεξαμενές, αποθηκευτικούς χώρους, κατασκευές που σχετίζονται με εργαστηριακές ή βιοτεχνικές εργασίες, δρόμοι και αγωγοί.
Οντιλόν Ρεντόν
Ο Οντιλόν Ρεντόν (γαλλικά: Odilon Redon), καλλιτεχνικό όνομα του Μπερτράν Ρεντόν, 1840 – 1916, ήταν Γάλλος συμβολιστής ζωγράφος, χαράκτης και λιθογράφος, με σημαντική ποιητική ευαισθησία και φαντασία.
Σήμερα είναι περισσότερο γνωστός για τους «ονειρικούς» πίνακες της πρώτης δεκαετίας του 20ού αιώνα. Το έργο του θεωρείται πρόδρομος του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Οντιλόν Ρεντόν γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1840 με πραγματικό όνομα Μπερτράν Ρεντόν στο Μπορντώ, σε ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του είχε κάνει περιουσία στο εμπόριο σκλάβων στη Λουιζιάνα τη δεκαετία του 1830. Από το 1855 πήρε μαθήματα σχεδίου, μαθητής του ρομαντικού τοπιογράφου Στανισλάς Γκορέν. Το 1861, άρχισε στο Παρίσι σπουδές αρχιτεκτονικής και γλυπτικής αλλά τις εγκατέλειψε. Στο Παρίσι, μαθήτευσε στο εργαστήριο του Ζαν-Λεόν Ζερόμ, διδάχθηκε χαρακτική από τον Ροντόλφ Μπρεντέν, ο οποίος άσκησε σημαντική επιρροή στο έργο του, και έμαθε λιθογραφία κοντά στον Ανρί Φαντέν-Λατούρ.
Έγινε δεκτός για πρώτη φορά στο Σαλόν του 1867, στον τομέα της χαρακτικής. Η καλλιτεχνική του σταδιοδρομία διακόπηκε το 1870 όταν κλήθηκε να υπηρετήσει στον στρατό στον Γαλλοπρωσικό πόλεμο μέχρι το τέλος του το 1871. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, στην αρχή της καριέρας του ασχολήθηκε με λιθογραφίες και σχέδια με ξυλοκάρβουνο που τα τιτλοφόρησε Μαύρα και τα εξέθεσε σε γκαλερί το 1881, προκαλώντας στο κοινό κατάπληξη. Από το 1884 εξέθετε τακτικά στο Σαλόν των Ανεξάρτητων. Άρχισε να κερδίζει την αναγνώριση το 1884, όταν τα σχέδιά του αναφέρθηκαν σε μυθιστόρημα του Ζορίς-Καρλ Υσμάν. Κατά τη δεκαετία του 1890 άρχισε να εργάζεται σε παστέλ και λάδια, τα οποία έγιναν γρήγορα το αγαπημένο του μέσο, ​​εγκαταλείποντας εντελώς τον προηγούμενη νουάρ τεχνοτροπία του μετά το 1900. Το χρώμα, που εμφανίστηκε στις γυναικείες φιγούρες του από το 1891, κυριάρχησε στα έργα του μετά το 1900. Ανέπτυξε επίσης έντονο ενδιαφέρον για την Ινδουιστική και Βουδιστική θρησκεία και πολιτισμό, που αντανακλάται όλο και περισσότερο στη δουλειά του. αριστερά|μικρογραφία|Πεταλούδες, 1910, [[Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη)]] Στη δεκαετία του 1890, η μακρόχρονη φιλία του Ρεντόν με τον Πωλ Γκωγκέν τον οδήγησε σε συνάντηση με τους νέους καλλιτέχνες του κινήματος Ναμπί, τους οποίους επηρέασε και επηρεάστηκε και ο ίδιος, αρχίζοντας να υιοθετεί την ιαπωνική τέχνη τους, την εκφραστική χρήση του χρώματος και την έμφαση στη διακόσμηση.
Ο Ρεντόν χρησιμοποίησε την τέχνη του για να εκφράσει το προσωπικό του συναίσθημα ή αυτό που ονόμαζε «η κατάσταση της ψυχής του καλλιτέχνη». Στα έργα του κυριαρχούν στοιχειωμένα, φανταστικά και συχνά μακάβρια θέματα και προοιωνίζουν το σουρεαλιστικό και το ντανταϊστικό κίνημα. Τα λάδια και τα παστέλ του, κυρίως οι νεκρές φύσεις με λουλούδια, κέρδισαν τον θαυμασμό του Ανρί Ματίς και άλλων ζωγράφων. Η αισθητική του, που αφορούσε περισσότερο τη φαντασία παρά την οπτική αντίληψη, βρήκε πνευματικό καταλύτη στον στενό του φίλο, τον συμβολιστή ποιητή Στεφάν Μαλαρμέ. Ο Ρεντόν συνδέθηκε επίσης με την ομάδα των Συμβολιστών ζωγράφων. μικρογραφία|Η αράχνη που κλαίει, σχέδιο με κάρβουνο, 1881 αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Οντιλόν Ρεντόν, στο πρώτο πλάνο στην άκρη αριστερά, στον πίνακα του [[Μωρίς Ντενί Αφιέρωμα στον Σεζάν, 1900, Μουσείο Ορσέ]] Ο Ρεντόν δημιούργησε σχεδόν 200 έργα, ξεκινώντας το 1879 με τις λιθογραφίες που συλλογικά τιτλοφορούνται Στο Όνειρο. Ολοκλήρωσε μια άλλη σειρά (1882) αφιερωμένη στον Έντγκαρ Άλαν Πόε, ποιήματα του οποίου είχαν μεταφραστεί στα γαλλικά με μεγάλη επιτυχία από τον Μαλαρμέ και τον Σαρλ Μπωντλαίρ. Οι λιθογραφίες του Ρεντόν στα έργα του Πόε παραπέμπουν στον κόσμο του ιδιωτικού βασανισμού του ποιητή. Στους πίνακες του Ρεντόν με φτερωτούς δαίμονες και απειλητικά σχήματα υπάρχει μια προφανής αναφορά στον Γκόγια, και μια από τις σειρές του ήταν το Αφιέρωμα στον Γκόγια (1885).
Το 1903 ο Ρεντόν τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Η δημοτικότητά του αυξήθηκε από το 1913, όταν κριτικός Αντρέ Μελεριό δημοσίευσε έναν κατάλογο χαρακτικών και λιθογραφιών του. Την ίδια χρονιά, έγινε αφιέρωμα στο έργο του Ρεντόν στην πρωτοποριακή Διεθνή Έκθεση Μοντέρνας Τέχνης των ΗΠΑ, στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και τη Βοστώνη.
Στην ενδιαφέρουσα αυτοβιογραφία (À soi-même) που δημοσιεύτηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του, αναφέρεται στη σχέση του με την καλλιτεχνική κοινότητα και τις καλλιτεχνικές και πνευματικές φιλοδοξίες της εποχής του.
Ο Οντιλόν Ρεντόν πέθανε στις 6 Ιουλίου 1916 στο Παρίσι, ο γιος του, που είχε στρατευθεί, δεν κατάφερε να φτάσει έγκαιρα από το μέτωπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες Κατηγορία:Γάλλοι λιθογράφοι
Βητακισμός
Ο βητακισμός αποτελεί φθογγική μεταβολή κατά την οποία το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα και αλλόφωνο /b/ συγχέεται με έτερα παρεμφερή φωνήματα όπως τα ηχηρά τριβόμενα διχειλικό /β/ ή χειλοδοντικό /v/. Είναι αρκετά συχνό φαινόμενο στη διαχρονία των ομιλούμενων γλωσσών και έχει λάβει χώρα σε γλώσσες όπως τα ελληνικά, τα εβραϊκά και τις ιβηρορομανικές και οξιτανορομανικές γλώσσες είτε με σύγκλιση προς το ισχυρότερο αρθρωτικά φώνημα (το κλειστό) είτε με εξασθένιση προς προσεγγιστικά ή τριβόμενα φωνήματα.
Ελληνική γλώσσα
Στην αρχαία ελληνική γλώσσα το γράμμα <β> συμβόλιζε το ηχηρό διχειλικό κλειστό φώνημα /b/. Εντούτοις, από τους πρώτους αιώνες μ.Χ. ξεκίνησε η μετατροπή του αρχικά σε διχειλικό τριβόμενο κι έπειτα σε χειλοδοντικό τριβόμενο. Είναι μια διαδικασία παράλληλη με την μετατροπή των έτερων κλειστών /d, g/ σε τριβόμενα /ð ɣ/.
Ιβηρικές γλώσσες
Τα γραφήματα <b> και <v> που σε πολλές ρομανικές γλώσσες αντιστοιχούν στο διχειλικό κλειστό και το χειλοδοντικό τριβόμενο προέρχονται από τα λατινικά διχειλικό κλειστό και ημίφωνο /w/. Εντούτοις, η πορεία αυτή δεν είχε ομοιογενή εξέλιξη στο σύνολο των ρομανικών γλωσσών με δείγματα βητακισμού να εντοπίζονται σε λατινικές επιγραφές της εποχής της αυτοκρατορίας (π.χ. SECUNDUM BOCIS αντί για VOCIS). Στα μεσαιωνικά ισπανικά το λατινικό ημίφωνο μετατράπηκε σε τριβόμενο ηχηρό /β/ (που αντιστοιχούσε στα γραφήματα <u, v> π.χ. uiuir /βiβiɾ/ και διέθετε μια προσεγγιστική πραγμάτωση) για να οδηγηθεί στη σύγχυση με το κλειστό φώνημα με την απλοποίηση του διχειλικού συμφωνητικού συστήματος σε ένα φώνημα. Σε αυτή την περίπτωση τα ισπανικά ποτέ δεν έφτασαν να διαθέτουν ένα χειλοδοντικό φώνημα παρά μονάχα δύο αλλόφωνα (κλειστό και προσεγγιστικό) του αποκλειστικού φωνήματος κλειστού ή προσεγγιστικού.
Παρόμοια εξέλιξη επηρέασε ορισμένες διαλέκτους των καταλανικών και τις βόρειες διαλέκτους των πορτογαλικών. Στην πρώτη περίπτωση το φαινόμενο της σύγχυσης του χειλοδοντικού τριβόμενου (που υπήρξε διαχρονικά στα καταλανικά) περιορίζεται στις κεντρικές διαλέκτους με έτερες (π.χ. νότια βαλενθιανικά και μαγιορκινά) να διατηρούν έτερα φωνήματα αν και όλο και περισσότεροι ομιλητές τα συγχέουν. Ως αιτίες της εξάπλωσης του φαινομένου έχουν προταθεί τόσο η φωνητική συγγένεια των προσεγγιστικών πραγματώσεων των ενδοφωνηεντικών /b/ (< λατινικά -p-) όσο και η επιρροή άλλων γλωσσών όπως τα βασκικά. Γενικότερα τα βασκικά, που ιστορικά διαθέτουν μόνο ένα φώνημα σε αυτές τις θέσεις άρθρωσης, θεωρούνται ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση του φαινομένου σε αμφότερες πλευρές των Πυρηναίων, έχοντας επηρεάσει τόσο τις ιβηρικές ρομανικές γλώσσες όσο και οξιτανικές διαλέκτους όπως τα γασκωνικά. Στα βόρεια ιδιώματα της Πορτογαλίας, υφίσταται ένα προσεγγιστικό αλλόφωνο του φωνήματος /b/ που ωστόσο συνδυάζεται με την διατήρηση του χειλοδοντικού τριβόμενου.
Άλλες ρομανικές γλώσσες που παρουσιάζουν το ίδιο φαινόμενο είναι νότιες ρομανικές γλώσσες της Ιταλίας όπως τα σικελικά και η ναπολιτανική διάλεκτος, που κατέληξαν στο χειλοδοντικό τριβόμενο σε μονές ακολουθίες (BUCCAM>vokka) ή στο διχειλικό κλειστό σε μακρά σύμφωνα (ADVENTARE>abbentá).
Καλλιθέα Ηλείας
Με την ονομασία Καλλιθέα Ηλείας αναφέρονται οι οικισμοί:
Βομβιστικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη (Δεκέμβριος 2016)
Το βράδυ της 10ης Δεκεμβρίου 2016, δύο εκρήξεις που προκλήθηκαν από βόμβα αυτοκινήτου και βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στον δήμο Μπεσίκτας της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία σκότωσαν 48 άτομα και τραυμάτισαν άλλους 166. 39 από τους νεκρούς ήταν αστυνομικοί, 7 πολίτες και 2 δράστες. Τα Γεράκια της Ελευθερίας του Κουρδιστάν (ΓΕΚ) ανέλαβαν την ευθύνη, υποστηρίζοντας ότι τα μέλη τους σκότωσαν περισσότερους από 100 αστυνομικούς.
Ιστορικό
Νωρίτερα το 2016, η Τουρκία είχε πληγεί από έναν αριθμό βομβαρδισμών που πραγματοποιήθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος και τα Γεράκια της Ελευθερίας του Κουρδιστάν. Η πιο θανατηφόρα από αυτές ήταν η βομβιστική επίθεση στο Γκαζιαντέπ, σκοτώνοντας πάνω από 50 άτομα. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα T24, αυτή ήταν η 7η τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη το 2016. Η επίθεση στο Αεροδρόμιο Ατατούρκ ήταν η πιο πολύνεκρη επίθεση που σημειώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2016.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2016, τα ΓΕΚ ανέλαβαν την ευθύνη και ισχυρίστηκαν ότι σκότωσαν 100 αστυνομικούς. Στη δήλωσή τους, η ομάδα ανέφερε ότι ο τουρκικός λαός δεν είναι ο άμεσος στόχος τους και η «Ομάδα Μάρτυρα Τιρέτζ» τους πραγματοποίησε τη δράση με «μεγάλη προσοχή», αλλά ότι δεν πρέπει να αναμένεται «άνετη ζωή» στην Τουρκία όσο η φυλάκιση του αρχηγού τους, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, συνεχίζεται. Κατηγόρησαν το τουρκικό κράτος ότι διαπράττει καταχρήσεις σε κουρδικές περιοχές και απέδωσαν το χάος στο τουρκικό κυβερνών κόμμα, Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΚΔΑ).
Βομβαρδισμοί
Η πρώτη έκρηξη ήταν βόμβα αυτοκινήτου μπροστά από το Vodafone Arena. Περίπου 300-400 κιλά εκρηκτικών με σφαιρίδια σιδήρου χρησιμοποιήθηκαν στην επίθεση. Είχε στόχο μια ομάδα ΜΑΤ που επίβλεπε τους θεατές ενός αγώνα που έφευγαν από τον σταθμό. Η επίθεση έγινε μετά την αποχώρηση των θεατών. Σύμφωνα με το κανάλι NTV, η βομβιστική επίθεση είχε στόχο ένα αστυνομικό όχημα που έφευγε από το γήπεδο. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας της Σούπερ Λιγκ Τουρκίας 2016–17 μεταξύ της Μπεσίκτας ΖΚ και της Μπούρσασπορ είχε λάβει χώρα περίπου μιάμιση ώρα πριν από την έκρηξη και οι βομβαρδισμοί σημειώθηκαν στην έξοδο από τους οπαδούς της Μπούρσασπορ. Η Μπούρσασπορ εξέδωσε ανακοίνωση από τον επίσημο λογαριασμό της στο Twitter, όπου έγραψε ότι κανένας από τους υποστηρικτές της δεν τραυματίστηκε.
Η δεύτερη έκρηξη ήταν μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στο κοντινό Πάρκο Μάτσκα. Αυτό έγινε 45 δευτερόλεπτα μετά το πρώτο και ακολούθησαν πυροβολισμοί αστυνομικών. Συνέβη καθώς ένα άτομο που φορούσε παλτό και κουβαλούσε ένα σακίδιο έλαβε εντολή να σταματήσει από την αστυνομία στην είσοδο του πάρκου, αλλά ανατινάχτηκε πριν προλάβει να συλληφθεί, σκοτώνοντας τέσσερις αστυνομικούς και έναν πολίτη επί τόπου. Οι ήχοι του βομβαρδισμού ακούστηκαν από το Ουσκουντάρ, στην ασιατική πλευρά.
Η Μπεσίκτας ΖΚ δημοσίευσε δηλώσεις που ταυτοποιούσαν δύο από τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν: τον Βεφά Καρακούρντου, τον επικεφαλής της ασφάλειας της Vodafone Arena και μέλος του συνεδρίου της Μπεσίκτας και τον Τουντς Ούντζου, υπάλληλο του τοπικού καταστήματος της Μπεσίκτας. Ένα άλλο από τα θύματα ήταν ο Μπέρκαϊ Ακμπάς, ένας φοιτητής ιατρικής που σπούδαζε στην Άγκυρα, ο οποίος είχε επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη και έτυχε να περνούσε μπροστά από το στάδιο με ένα αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Στους αστυνομικούς θύματα περιλαμβάνονται οι: Άντεμ Όγουζ, Άντεμ Σερίν, Αλί Ακσόι, Ντούρμους Οκάλ, Χασάν Μπιλγκίν, Ίλκερ Ούιλας, Καντίρ Γιλντιρίμ, Μεχμέτ Ατιτζί, Μετίν Ντούζγκουν, Μουσταφά Οζτούρκ, Γιασίν Ικέ, Σουλεϊμάν Σορκούτ, Οκάν Ντογκάν, Σονέρ Ιντίλ, Μεχμέτ Ζενγκίν, Οζουχάν Ντουγιάς και Χάμντι Ντικμέν.
Επακόλουθα
μικρογραφία|200x200εσ| Σημείο μνήμης μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη το Δεκέμβριο του 2016 Το RTÜK, η τουρκική ρυθμιστική αρχή ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών, επέβαλε προσωρινή απαγόρευση μετάδοσης για τον βομβαρδισμό, εκτός από τις επίσημα δημοσιευμένες πληροφορίες. Έξι εισαγγελείς ανατέθηκαν αμέσως για τη διερεύνηση της επίθεσης. 13 άτομα συνελήφθησαν τις επόμενες ώρες σε σχέση με την επίθεση. Οι κύριοι δρόμοι της πόλης έκλεισαν μετά την επίθεση. Αυτοί περιλάμβαναν δρόμους που συνδέουν το Ορτάκιοϊ με τη Μπεσίκτας, το Καράκιοϊ με το Ντολμάμπαχτσε και το Γκουμούσουγιου με το Ντολμάμπαχτσε.
Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέδωσε μια δήλωση στις 11 Δεκεμβρίου 2016, γύρω στη 01:30 τοπική ώρα, επιβεβαιώνοντας επίσημα τους θανάτους για πρώτη φορά, χωρίς να προσδιορίζει αριθμό. Πρόσθεσε επίσης ότι στόχος της επίθεσης ήταν να μεγιστοποιηθεί ο αριθμός των νεκρών. Στη δήλωσή του, ο Ερντογάν έγραψε ότι η οργάνωση που διέπραξε την επίθεση δεν είναι σημαντική, καθώς «όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, Ισλαμικού Κράτους ή Κινήματος Χιζμέτ χτυπούν την Τουρκία με τους ίδιους στόχους». Επέκρινε επίσης απροσδιόριστες δυτικές χώρες κατηγορώντας τις ότι «υποστηρίζουν την τρομοκρατία».
Σύμφωνα με τον Βρετανό δημοσιογράφο Μαρκ Λόουεν, ανταποκριτή του BBC στην Τουρκία, κουρδικές μαχητικές ομάδες ενεπλάκησαν από το γεγονός ότι η αστυνομία ήταν στόχος. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Νουμάν Κουρτουλμούς, είπε ότι τα σημάδια υποδηλώνουν ότι το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΕΚΚ) μπορεί να πραγματοποίησε την επίθεση. Αργότερα, τα Γεράκια της Ελευθερίας του Κουρδιστάν (ΓΕΚ) ανέλαβαν την ευθύνη για τις βομβιστικές επιθέσεις. Μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου, 235 άτομα συνελήφθησαν σε μια αντιτρομοκρατική επιδρομή, κατά την οποία 200 από τους συλληφθέντες ήταν μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (ΔΚΛ). Κατηγορήθηκαν για 11 κατηγορίες για τρομοκρατία και διάδοση τρομοκρατικής προπαγάνδας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η επίθεση καταδικάστηκε από το κυβερνών ΚΔΑ και 2 κόμματα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHΡΛΚP) και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΚΕΔ), σε μια αμοιβαία δήλωση.
Μετονομασία της τοποθεσίας
Η τοποθεσία όπου σημειώθηκε ο βομβαρδισμός ήταν γνωστή ως Beleştepe («Ελεύθερος Λόφος»). Ο λόφος βρίσκεται βορειοδυτικά του σταδίου και επέτρεπε στους ανθρώπους να παρακολουθούν ελεύθερα τους αγώνες ποδοσφαίρου στο στάδιο πριν χτιστεί το νέο στάδιο. Δύο ημέρες μετά τον βομβαρδισμό, το συμβούλιο του δήμου Μπεσίκτας αποφάσισε να μετονομάσει την τοποθεσία σε «Λόφο των Μαρτύρων» (Şehitler Tepesi) προς τιμήν του κόσμου που πέθανε εκεί.
Εγχώριες
Η επόμενη μέρα του βομβαρδισμού κηρύχθηκε ημέρα εθνικού πένθους στην Τουρκία. Η Τουρκική Πλατφόρμα Δημοκρατίας, μια φιλοκυβερνητική ομάδα που σχηματίστηκε σε αντίθεση με την απόπειρα πραξικοπήματος νωρίτερα μέσα στο έτος, ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιηθεί αντιτρομοκρατική πορεία το μεσημέρι της 11ης Δεκεμβρίου. Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών εξέδωσε δήλωση καταδικάζοντας την επίθεση και καλώντας, όπως θεωρούν, «πολιτικές που προκαλούν πόλωση και σύγκρουση» να σταματήσουν για να τερματιστεί η βία στην Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπεσίκτας Κωνσταντινουπολη βομβιστικες επιθεσεις 2016 2016 βομβιστικες επιθεσεις Κατηγορία:Τρομοκρατικά επεισόδια στην Κωνσταντινούπολη
Ιπποκράτειο
Με το όνομα Ιπποκράτειο  είναι γνωστά τα νοσοκομεία:
Post-disco
Ως Ποστ ντίσκο (αγγλικά: Post-disco) χαρακτηρίζεται ένα μουσικό είδος που πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ο όρος περιγράφει ένα κίνημα στην ιστορία της μουσικής που ξεκίνησε από μια πρωτοφανή αντίδραση εναντίον της ντίσκο στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία οδήγησε σε εξέγερση στο Σικάγο, ακολουθούμενη από αστικές συλλήψεις, γνωστή και ως Νύχτα Κατεδάφισης της Ντίσκο, 12 Ιουλίου 1979. Χιλιάδες ντίσκο άλμπουμ ανατινάχτηκαν εκείνη τη νύχτα. Η αντίδραση τελείωσε έμμεσα με την εμφάνιση της new wave στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Κατά τη διάρκεια της παρακμής της, η ντίσκο έδειξε έναν ολοένα και πιο ηλεκτρονικό χαρακτήρα που σύντομα ευνόησε την ανάπτυξη διαφόρων μουσικών ειδών, όπως old-school hip hop, new wave και eurodisco, και ακολουθείται από μια υπόγεια μουσική σκηνή που ονομάζεται hi-NRG, η οποία ήταν η άμεση συνέχισή της ντίσκο.
Ένα αντεργκράουντ κίνημα της ντίσκο, πιο "γυμνό" και με "ριζικά διαφορετικούς ήχους", όπου δεν ήταν "ούτε ντίσκο ούτε RnB" έλαβε χώρα στην Ανατολική Ακτή. Γνωστή και ως post-disco, αρχικά χρησιμοποιήθηκε από urban contemporary καλλιτέχνες που εν μέρει ήταν απάντηση στην υπερ-εμπορευματοποίηση και καλλιτεχνική πτώση της ντίσκο κουλτούρας. Αναπτύχθηκε από rhythm and blues, την ηλεκτρονική πλευρά της ντίσκο, dub και διάφορα άλλα είδη. Υιοθετήθηκε από γκρουπ της Νέας Υόρκης όπως "D" Train και Unlimited Touch, όπου ακολούθησαν μια πιο urban προσέγγιση, ενώ γκρουπ όπως Material και ESG, το προσέγγισαν πιο πειραματικά. Η post-disco ήταν όπως και η ντίσκο μια αγορά που επικεντρωνόταν περισσότερο στα σινγκλ, και ελεγχόταν κυρίως από ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες που δημιουργούσε μια ποικιλία στα τσαρτ από τις αρχές μέχρι τα μέσα της δεκαετίες του 1980. Ο περισσότερος δημιουργικός έλεγχος ήταν στα χέρια των παραγωγών και των DJ, μια τάση που ξεπέρασε την εποχή της dance-pop.
Άλλα μουσικά στυλ που εμφανίστηκαν στην post-disco εποχή είναι τα dance-pop, boogie, και Italo disco ενώ οδήγησε στην ανάπτυξη των alternative dance, χάουζ και τέκνο. Η Μαντόνα και ο Μάικλ Τζάκσον θεωρούνται οι πιο επιτυχημένοι post-disco καλλιτέχνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Rhythm and blues
Ελένη Βαλαβάνη
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Βόλο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστημίου Αθηνών και εν συνεχεία γερμανική φιλολογία. Έγραφε βιβλία κυρίως για παιδιά και νέους.
Έχει τιμηθεί με το Α΄ Βραβείο Ιστορικής Μονογραφίας της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς για το βιβλίο της Μορφές του Νέου Ελληνισμού
Πέθανε σε ηλικία 76 ετών στις 19 Μαΐου του 1994.
Κόνδυλος (βοτανική)
right|thumb|Κόνδυλοι του φυτού [[Ullucus tuberosus]] Οι κόνδυλοι είναι διογκωμένες δομές σε μερικά φυτά, οι οποίες χρησιμεύουν ως όργανα αποθηκεύσεως θρεπτικών ουσιών. Συντελούν στην επιβίωση του φυτού κατά τη δύσκολη εποχή του έτους (χειμώνας ή εποχή της ξηρασίας), παρέχοντας ενέργεια και θρέψη, ώστε να επαναληφθεί η ανάπτυξη του φυτού κατά την επόμενη εποχή αναπτύξεως (άνοιξη ή εποχή των βροχών). Χρησιμεύει όμως και ως μέσο αγενούς αναπαραγωγής (χωρίς γονιμοποίηση). Οι στελεχικοί ή βλαστικοί κόνδυλοι σχηματίζουν χονδρά ριζώματα (υπόγεια οριζόντια στελέχη, δηλαδή υπόγειους βλαστούς) ή διακλαδώσεις που αποτελούν οριζόντιες συνδέσεις μεταξύ ατόμων του.
Ο γνωστότερος κόνδυλος είναι η πατάτα, που δημιουργείται από το ομώνυμο φυτό (Solanum tuberosum, αν και θα έπρεπε να υπάρχει διάκριση μεταξύ των δύο). Είναι ένας στελεχικός κόνδυλος, όπως και αυτοί του γιαμ και του κυκλάμινου. Ορισμένοι βοτανολόγοι περιλαμβάνουν στους κονδύλους τροποποιημένες πλευρικές ρίζες (ριζικοί κόνδυλοι). Τέτοιοι είναι η γλυκοπατάτα, η μανιόκα και ο κόνδυλος της ντάλιας.
Ορισμένοι επιστήμονες ορίζουν τον όρο «κόνδυλος» έτσι ώστε να αναφέρεται μόνο σε δομές που προέρχονται από βλαστούς (στελέχη), ενώ άλλοι εννοούν με τον όρο δομές που προέρχονται από στελέχη, είτε από ρίζες.
Στελεχικοί κόνδυλοι
Ο στελεχικός ή βλαστικός κόνδυλος σχηματίζεται από διογκωμένα ριζώματα ή διακλαδώσεις που δίνουν νέα φυτά (stolons). Οι επάνω πλευρές των κονδύλων παράγουν φύτρες που αναπτύσσουνται σε συνηθισμένους βλαστούς και φύλλα, ενώ οι κάτω πλευρές των κονδύλων παράγουν ρίζες. Οι κόνδυλοι τείνουν να σχηματίζονται πλευρικώς του φυτού τους, και όχι ακριβώς από κάτω, ενώ συνήθως βρίσκονται κοντά στην επιφάνεια του εδάφους. Ο υπόγειος κόνδυλος είναι συνήθως ένα βραχύβιο όργανο αποθηκεύσεως και αναγεννήσεως, τον οποίο σχηματίζει ένα ώριμο φυτό. Κατόπιν μπορεί να δημιουργούνται παράγωγοι κόνδυλοι («νέοι κόνδυλοι»), που είναι προσαρτημένοι σε έναν «μητρικό» κόνδυλο ή σχηματίζονται στο άκρο ενός υπογειογενούς (δηλαδή που άρχισε να δημιουργείται κάτω από το έδαφος) ριζώματος. Το φθινόπωρο το φυτό πεθαίνει εκτός από τους παράγωγους κονδύλους, που διαθέτουν από έναν κυρίαρχο «οφθαλμό», εκ του οποίου την άνοιξη αναπτύσσεται νέος βλαστός, που παράγει στελέχη και φύλλα. Το καλοκαίρι οι παλαιοί κόνδυλοι διαλύονται και αρχίζουν να αναπτύσσονται καινούργιοι. Ορισμένα φυτά σχηματίζουν επίσης μικρότερα κονδυλώματα και/ή φυμάτια, τα οποία λειτουργούν ως σπόροι, γεννώντας μικρά φυτά που μοιάζουν (στη μορφολογία και το μέγεθος) φυτά που φυτρώνουν από κανονικούς σπόρους. Ορισμένοι στελεχικοί κόνδυλοι είναι μακρόβιοι, όπως αυτοί που έχουν τα κονδυλώδη είδη και ποικιλίες βιγόνιας, αλλά πολλά φυτά έχουν κονδύλους που λειτουργούν μόνο μέχρι το φυτό να βγάλει όλα τα φύλλα του και κατόπιν συρρικνώνονται σε ένα ολότελα ζαρωμένο λέπυρο.
thumb|upright|Κόνδυλος με άνθη της κληματίδας Anredera cordifolia Οι στελεχικοί κόνδυλοι αρχίζουν γενικώς να σχηματίζονται ως διογκώσεις του υποκοτυλίου ενός φυτρωμένου σπόρου, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις περιλαμβάνουν και τον πρώτο ή και τον δεύτερο «κόμβο» του επικοτυλίου, ή και το ανώτερο τμήμα της ρίζας. Ο κόνδυλος έχει κατακόρυφο προσανατολισμό, με έναν ή λίγους «οφθαλμούς» στην κορυφή και ινώδεις ρίζες που εκφύονται στο κάτω μέρος. Τυπικά ο κόνδυλος έχει χονδρικά ελλειψοειδές σχήμα.
Η κληματίδα mignonette (το είδος Anredera cordifolia της οικογένειας των χειλανθών) παράγει εναέριους στελεχικούς κονδύλους πάνω σε κληματίδες ύψους 3,5 έως 7,5 μέτρων. Οι κόνδυλοι πέφτουν στο έδαφος, οπότε φυτρώνουν, είναι δηλαδή κάτι σαν καρποί. Το είδος Plectranthus esculentus ή Coleus esculentus πάλι, παράγει κονδυλώδη υπόγεια όργανα από τη βάση του βλαστού, που ζυγίζουν μέχρι 1,8 κιλό το καθένα. Αυτά σχηματίζονται από πλευρικούς οφθαλμούς, που δίνουν βραχείες διακλαδώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους αναπτύσσουνται σε κονδύλους. Μολονότι τα όσπρια δεν αναφέρονται συνήθως σε σχέση με τον σχηματισμό κονδύλων, το είδος Lathyrus tuberosus είναι ένα παράδειγμα ιθαγενούς φυτού της Ασίας και της Ευρώπης όπου κάποτε καλλιεργείτο για τους κονδύλους του.
Η πατάτα
thumb|Φυτό πατάτας με ξεθαμμένους μικρούς κονδύλους Οι πατάτες είναι στελεχικοί κόνδυλοι, που διογκώνονται ώστε να αποτελέσουν αποθηκευτικά όργανα θρεπτικών ουσιών. Ο κόνδυλος διαθέτει όλα τα μέρη ενός κανονικού στελέχους, όπως κόμβους και ενδιάμεσους κόμβους. Οι κόμβοι είναι οι οφθαλμοί και είναι διατεταγμένοι σπειροειδώς γύρω από τον κόνδυλο. Ο ακραίος οφθαλμός δημιουργείται στο μακρύτερο σημείο από την τροφοδοτική διακλάδωση, επιδεικνύοντας έτσι την ίδια κυριαρχία του κεντρικού άξονα που έχει και ένα κανονικό στέλεχος. Εσωτερικά ο κόνδυλος είναι γεμάτος με άμυλο, που αποθηκεύεται σε υπερμεγέθη κύτταρα παρόμοια με του παρεγχύματος. Το εσωτερικό ενός κονδύλου έχει τις τυπικές κυτταρικές δομές οποιουδήποτε βλαστού ή στελέχους, όπως αγγειακές ζώνες και φλοιό.
Τέτοιες οριζόντιες εκβλαστήσεις παρατηρούνται εύκολα όταν ένα φυτό πατάτας φυτρώνει από σπόρο, οπότε αυτές εκφύονται στο επίπεδο της επιφάνειας του εδάφους. Οι κόνδυλοι σχηματίζονται επίσης κοντά στην επιφάνεια του εδάφους, κάποτε ακόμα και στην επιφάνεια. Ωστόσο όταν οι πατάτες καλλιεργούνται, κόνδυλοι κόβονται από τον καλλιεργητή σε κομμάτια και φυτεύονται πολύ πιο βαθιά στο έδαφος. Η βαθεία φύτευση παρέχει περισσότερο χώρο στα φυτά να παράξουν τους δικούς τους κόνδυλους, οπότε οι κόνδυλοι γίνονται αρκετά πιο μεγάλοι. Τα τεμάχια των φυτευμένων κονδύλων βγάζουν βλαστούς που αναπτύσσονται μέχρι την επιφάνεια. Οι βλαστοί αυτοί, εκτός από τον κατακόρυφο προσανατολισμό τους, μοιάζουν με ριζώματα και δίνουν κοντά stolons όσο βρίσκονται υπόγεια. Μόλις οι βλαστοί φθάσουν στην επιφάνεια του εδάφους, εκφύουν ρίζες, όσο και πράσινους βλαστούς που δίνουν το πράσινο φυτό.
Ριζικοί κόνδυλοι
thumb|325px|Φρεσκοβγαλμένα φυτά γλυκοπατάτας με ριζικούς κόνδυλους Μια κονδυλώδης ρίζα ή ριζικός κόνδυλος ή και «αποθηκευτική ρίζα» είναι μια τροποποιημένη πλευρική ρίζα, διογκωμένη έτσι ώστε να λειτουργεί ως όργανο αποθηκεύσεως θρεπτικών ουσιών. Η διόγκωση αυτή δημιουργεί ουσιαστικά έναν κόνδυλο και μπορεί να σημειωθεί στην απόληξη ή στο μέσο μιας ρίζας, ή και να συμβεί σε ολόκληρη τη ρίζα. Διαφέρει στην προέλευση, αλλά έχει την ίδια λειτουργία και εμφάνιση με έναν στελεχικό κόνδυλο. Φυτά με κονδυλώδεις ρίζες είναι μεταξύ άλλων η γλυκοπατάτα (Ipomoea batatas), η μανιόκα και η ντάλια].
Στους ριζικούς κόνδυλους δεν υπάρχουν κόμβοι ή υποτυπώδη φύλλα. Το άκρο του κονδύλου που συνδέεται με το ώριμο φυτό διαθέτει ιστό που παράγει οφθαλμούς, και αυτοί με τη σειρά τους δίνουν νέους βλαστούς και φύλλωμα. Το άλλο άκρο του κονδύλου παράγει συνήθως μη τροποποιημένες ρίζες. Στους στελεχικούς κονδύλους η σειρά αντιστρέφεται, με το μακρινό άκρο να παράγει στελέχη. Οι ριζικοί κόνδυλοι είναι διετείς: Το φυτό παράγει κονδύλους το πρώτο έτος και στο τέλος της περιόδου αναπτύξεως οι βλαστοί πεθαίνουν αφήνοντας τους κονδύλους. Την επόμενη χρονιά, οι κόνδυλοι δίνουν νέους βλαστούς. Καθώς οι νέοι αυτοί βλαστοί αναπτύσσονται, τα αποθηκευμένα αποθέματα του κονδύλου καταναλώνονται για την παραγωγή νέων ριζών, στελεχών και ανθέων. Τυχόν υπόλοιπο του ιστού του παλαιού κονδύλου πεθαίνει ταυτοχρόνως με την ανάπτυξη από το φυτό της επόμενης γενεάς κονδύλων.
thumb|Ρίζες από Hemerocallis όπου φαίνεται κονδυλώδης διόγκωση Το είδος Hemerocallis fulva και υβρίδια του γένους Hemerocallis έχουν μεγάλους ριζικούς κόνδυλους. Η H. fulva εξαπλώνεται με τη βοήθεια υπόγειων οριζόντιων στελεχών που καταλήγουν σε έναν κόμβο που παράγει ρίζες. Οι ρίζες αυτές διογκώνονται δίνοντας χονδρούς κόνδυλους και μετά αναπτύσσουν το δικό τους δίκτυο υπόγειων οριζόντιων στελεχών.
Οι ριζικοί κόνδυλοι, όπως και άλλοι αποθηκευτικοί ιστοί που παράγονται από φυτά, τρώγονται από ζώα ως πλούσια πηγή θρεπτικών συστατικών. Γνωστά τέτοια ζώα είναι ίσως τα αγριογούρουνα, ωστόσο οι κόνδυλοι υδρόβιων φυτών του γένους Sagittaria τρώγονται ακόμα και από πάπιες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Ανατομία φυτών
Σταυρός μπροστά από το Προεδρικό Παλάτι της Βαρσοβίας
μικρογραφία|250x250εσ| Ο σταυρός, 10 Σεπτεμβρίου 2010, ορατός στο βάθος. Μπροστά, ο τοίχος του οδοφράγματος διακοσμημένος από το κίνημα των «υπερασπιστών». Ο Σταυρός μπροστά από το Προεδρικό Παλάτι της Βαρσοβίας (πολωνικά: Krzyż sprzed Pałacu Prezydenckiego w Warszawie), γνωστός και ως Σταυρός του Σμολένσκ (krzyż smoleński), είναι ξύλινος σταυρός που ανεγέρθηκε ως μνημείο για τα 96 θύματα της συντριβής του Tu-154 της Πολωνικής Αεροπορίας το 2010. Μεταφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα παρεκκλήσι στο Προεδρικό Παλάτι στις 16 Σεπτεμβρίου 2010 και, στις 10 Νοεμβρίου 2010, μεταφέρθηκε ξανά, αυτή τη φορά στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στη Βαρσοβία, όπου βρίσκεται σήμερα. Ο σταυρός ήταν αμφιλεγόμενος, προκαλώντας συζήτηση στην πολωνική κοινωνία και μέσα ενημέρωσης σχετικά με τα ζητήματα του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, την πολιτική, τη θρησκεία και τον πατριωτισμό.
Ιστορία
Ο σταυρός ανεγέρθηκε αυθόρμητα από μια ομάδα Πολωνών Προσκόπων στις 15 Απριλίου 2010, πέντε ημέρες μετά το αεροπορικό δυστύχημα. Μεταξύ των νεκρών στη συντριβή ήταν ο Πολωνός πρόεδρος Λεχ Κατσίνσκι, του συντηρητικού κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (ΝκΔ). Λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές, τον Ιούλιο του 2010, ο νέος πρόεδρος της Πολωνίας, Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι, από το πιο κεντρώο κόμμα Πολιτική Πλατφόρμα (ΠΠ), ζήτησε να μεταφερθεί ο σταυρός στην κοντινή Εκκλησία της Αγίας Άννας. Η κίνηση υποστηρίχθηκε από τους Προσκόπους που έστησαν τον σταυρό αρχικά και τον αρχιεπίσκοπο της Βαρσοβίας, αλλά επικρίθηκε από ορισμένες ομάδες, καθώς το θέμα έγινε γνωστό στα πολωνικά μέσα ενημέρωσης.
Ο σταυρός επρόκειτο να μετακινηθεί στις 3 Αυγούστου, αλλά αυτό προκάλεσε ολοένα και πιο έντονες διαμαρτυρίες από τους υποστηρικτές του ΝκΔ, γνωστούς ως «υπερασπιστές του σταυρού» (πολ.: obrońcy krzyża). Οι περισσότεροι από τους υπερασπιστές πίστευαν ότι το αεροπορικό δυστύχημα στο Σμολένσκ ήταν αποτέλεσμα συνωμοσίας, στην οποία συμμετείχε η νέα πολωνική κυβέρνηση. Το κίνημα των υπερασπιστών φρουρούσε το σταυρό όλο το εικοσιτετράωρο. Οι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία και ο σταυρός δεν μετακινήθηκε εκείνη την ημέρα. Η κατάσταση έγινε επίμαχο ζήτημα στην πολωνική πολιτική, καθώς οι υπερασπιστές κέρδισαν την υποστήριξη του κόμματος ΝκΔ.
Οι υπερασπιστές του σταυρού συγκρούστηκαν με τους νεαρούς υποστηρικτές ενός κοσμικού αντικινήματος, το οποίο υποστήριξε ότι σε ένα κοσμικό κράτος ο σταυρός δεν έχει θέση σε δημόσιο χώρο και ότι πρέπει να αφαιρεθεί από την περίοπτη θέση του μπροστά από το Προεδρικό Παλάτι. Καθώς οι υπερασπιστές, πολλοί από αυτούς οπλισμένοι με σταυρούς, προσεύχονταν και τραγουδούσαν ύμνους γύρω από το σταυρό, οι αντίπαλοί τους φώναζαν «Πήγαινε στην εκκλησία» και δήλωναν τους υπερασπιστές «φανατικούς καθολικούς». Ένας από τους αντιπάλους έφερε ένα σταυρό από κουτάκια μπύρας. Τις δύο ομάδες χώρισε η αστυνομία που έστησε μεταλλικά φράγματα για να αποτρέψει τις συγκρούσεις. Πολλοί ήταν σοκαρισμένοι από την άνοδο του αντικινήματος, καθώς η νεότερη γενιά της Πολωνίας δεν είχε θεωρηθεί πολιτικά ενεργή.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2010, ο σταυρός μεταφέρθηκε σε παρεκκλήσι στο Προεδρικό Παλάτι, αυτή τη φορά χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση, καθώς η κυβέρνηση δεν ήθελε να δώσει στο κίνημα των υπερασπιστών την ευκαιρία να προετοιμαστούν για τη δράση τους. Στις 10 Νοεμβρίου 2010, μεταφέρθηκε στην Εκκλησία της Αγίας Άννας στη Βαρσοβία, όπου βρίσκεται αυτήν τη στιγμή.
Δημόσια συζήτηση
Ο σταυρός προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στην πολωνική κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης σχετικά με τον σωστό τρόπο τιμής στα θύματα του αεροπορικού δυστυχήματος του Απριλίου, την τοποθέτηση ενός σταυρού σε δημόσιο χώρο, τις σχέσεις μεταξύ του Πολωνικού Κράτους και της Καθολικής Εκκλησίας και τις ενέργειες που έγιναν από την πολωνική κυβέρνηση. Ο σταυρός θεωρήθηκε σύμβολο αυτής της συζήτησης.
Τα πολωνικά μέσα ενημέρωσης αφιέρωσαν μεγάλη προσοχή στο γεγονός. Τον Αύγουστο, όλα τα μεγάλα πολωνικά ειδησεογραφικά δίκτυα είχαν ομάδες που παρακολουθούσαν την κατάσταση 24 ώρες την ημέρα. Μια ανάλυση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης αποκάλυψε ότι οι πολωνικοί σταθμοί αφιέρωσαν σημαντικό χρόνο στην κάλυψη των σχετικών γεγονότων. Όσον αφορά την κάλυψη ειδήσεων στα κανονικά κανάλια, το προβάδισμα πήρε το TVP1 (57 λεπτά), ακολουθούμενο από το TVP2 (42 λεπτά. ), το TVN (39 λεπτά) και το Polsat (35 λεπτά) και για τα αποκλειστικά πολωνικά ειδησεογραφικά κανάλια, το TVN24 (366 λεπτά) ήταν μπροστά από το TVP Info (95 λεπτά). Για μη ειδησεογραφική κάλυψη (συζητήσεις, αναλύσεις κ.λπ.), το προβάδισμα πήρε το TVN24 (279 λεπτά), ακολουθούμενο από το TVP Info (249 λεπτά) και το TVP2 (33 λεπτά).
Η Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία διχάστηκε ως προς το θέμα. Η υποστήριξη πολλών εκκλησιαστικών αξιωματούχων για την αφαίρεση του σταυρού οδήγησε στην αποξένωσή τους από το κίνημα των υπερασπιστών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Αεροπορική καταστροφή στο Σμολένσκ Κατηγορία:Θρησκευτικές διαμάχες στην Πολωνία Κατηγορία:Διαμάχες στην Πολωνία Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία
Βασίλειος Ευφραιμίδης
Ο Βασίλης Εφραιμίδης (και Ευφραιμίδης) (31 Δεκεμβρίου 1915 - 15 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός του ΚΚΕ.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τον Πόλεμο του 1940 υπηρέτησε ως Ανθυπασπιστής στην 8η Μεραρχία, διακρινόμενος για την ηρωική του δράση.
Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να συλληφθεί το 1947 και να φυλακιστεί ως το 1951. Υπήρξε αρχισυντάκτης και διευθυντής της εφημερίδας Αυγή από το 1951 ως το 1956. Την περίοδο της χούντας κατάφερε να διαφύγει τη σύλληψη, καθώς κατέφυγε στη Δυτική Ευρώπη, από όπου οργάνωσε την αντιδικτατορική δράση. Την ίδια περίοδο τιμωρήθηκε με την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας.
Ο Βασίλης Εφραιμίδης πέθανε στις 15 Αυγούστου 2000 από ανακοπή καρδιάς, ενώ κολυμπούσε στα Λεγρενά της Αττικής και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας. Ήταν πατέρας δύο παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Γιαν Πέιτερς Ι
Βιογραφία
Το 1659 ο Γιαν Πέιτερς πέρασε έξι μήνες στην Ολλανδική Δημοκρατία, σχεδιάζοντας πανοράματα πόλεων και λιμανιών. Τα σχέδια αυτά αργότερα έγιναν χαρακτικά από τον Γκασπάρ Μπάουττατς (Gaspar Bouttats). Λόγω των πολλών σχεδίων μακρινών τόπων, πιστεύεται ότι ταξίδεψε σε Γαλλία, Ιταλία, Λιβύη Κάιρο και Ιερουσαλήμ. Είναι, εν τούτοις, εξ ίσου πιθανόν ορισμένα από αυτά τα σχέδια να βασίστηκαν σε σχεδιάσματα άλλων καλλιτεχνών, όπως του ανεψιού του Μποναβεντούρα Πέιτερς ΙΙ, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα ναυτικός του εμπορικού ναυτικού και καλλιτέχνης.
Ο Γιαν Πέιτερς ήταν Δάσκαλος του Άντριεν φαν Μπλούμεν. Απεβίωσε στην Αμβέρσα.
Έργο
Ο αδελφός του, Μποναβεντούρα, ήταν εξαίρετος στην απεικόνιση δραματικών σκηνών ναυαγίων πλοίων με συννεφιασμένο ουρανό και τρικυμιώδη νερά. Ο Γιαν εκπαιδεύτηκε από αυτόν και ζωγράφισε θαλασσογραφίες με ύφος παρόμοιο με του αδελφού του, χωρίς, όμως, να φθάσει το ίδιο επίπεδο αρτιότητας. Η θεματολογία του εκτεινόταν από θαλασσογραφίες τόπων της χώρας του ως θαλασσογραφίες της Μεσογείου. Ορισμένοι πίνακες αναπαριστούν ναυμαχίες ή ναυτικές επιθέσεις σε φρούρια. Ζωγράφιζε ταραγμένες θάλασσες με ναυάγια σκαφών αλλά και σκάφη που πλέουν σε ήρεμα νερά. Ήταν επιδέξιος στην αναπαράσταση των ατμοσφαιρικών συνθηκών, ιδιαίτερα των νεφών. Ζωγράφισε, επίσης, απόψεις πόλεων και τοπία με αρχιτεκτονήματα, καθώς και μερικές προσωπογραφίες..
Ο Γιαν Πέιτερς είναι, επίσης, γνωστός για τα τοπογραφικά σχέδια ποικίλων τοποθεσιών, που χρησιμοποιήθηκαν ως σχεδιάσματα από πολλούς χαράκτες. Ο Βενσεσλάους Χόλλαρ δημιούργησε, το 1651, μια ομάδα έξι χαρακτικών με θέμα ποταμούς και απόψεις ακτών της Ολλανδικής Δημοκρατίας, βασισμένα σε σχέδια του Πέιτερς. Ο Χόλλαρ δημιούργησε, επίσης, χαρακτικά απόψεων της Ανατολής, βασισμένα σε σχέδια του Πέιτερς. Ο Φλαμανδός χαράκτης Γκασπάρ Μπάουττατς δημιούργησε 14 οξυγραφίες για τον τόμο απόψεων της Ιερουσαλήμ και των γύρω περιοχών, που εκδόθηκε το 1672 από τον εκδότη Γιάκομπ Πέιτερς υπό τον τίτλο Απόψεις από την Αραβία, την Ιουδαία, τη Χαλδαία, τη Συρία, την Ιερουσαλήμ, την Αντιόχεια, τη Μέκκα κτλ, βασισμένες σε σχέδια του Γιαν Πέιτερς. Ο Μπάουττατς χρησιμοποίησε επίσης σχέδια του Γιαν Πέιτερς για την έκδοση του 1674 Thooneel der Steden ende Sterckten van t'Vereenight Nederlandt met d'aengrensende Plaetsen soo in Brabandt Vlaenderen als anden Rhijn en elders verovert door de Waepenen der Groot-moghende Heeren Staeten onder het gheley vande seer Edele Hooghghebore Princen va Oranien (= Σκηνές των πόλεων και των φρουρίων της ενωμένης Ολλανδίας με τις γειτονικές περιοχές της Βραβάντης, της Φλάνδρας και του Ρήνου και άλλων που κατακτήθηκαν από τα όπλα του Μεγάλου και Ισχυρού του Ευγενέστατου Πρίγκηπα της Οράγγης). Το έργο αυτό παρουσίαζε απόψεις πόλεων και φρουρίων της Ολλανδικής Δημοκρατίας, της Φλάνδρας και κατά μήκος του Ρήνου.
Σχέδια του Γιαν Πέιτερς αποτέλεσαν τη βάση ορισμένων χαρακτικών που δημιούργησαν ο Γκασπάρ Βάουττατς και ο Λούκας Φόστερμαν ΙΙ για την έκδοση του Γιάκομπ Πέιτερς της Αμβέρσας ομάδων χαρακτικών υπό τον τίτλο Description des principales villes, havres et isles du golfe de Venise du cote oriental, comme aussi des villes et fortresses de la Moree et quelques places de la Grece et es isles principales de l'Archipel et fortresses dícelles et en suittes quelques places renommées de la Terre Saincte, et autres dessous la domination Ottomane vers le Midij et l'Orient, et quelques principales villes en Perse et le regne du Grand Mogol le tout en Abrege. (Περιγραφή των κυρίων πόλεων, λιμένων και νήσων από τον κόλπο της Βενετίας ως τις ανατολικές ακτές, καθώς και πόλεις και φρούρια του Μωρέως και ορισμένων τοποθεσιών της Ελλάδας και των κυριότερων νησιών του Αρχιπελάγους, φρουρίων και ορισμένων τοποθεσιών των Αγίων Τόπων και άλλων κάτω από οθωμανική κυριαρχία προς τη Μέση Ανατολή καθώς και των κυρίων πόλεων στην Περσία και το Βασίλειο του Μεγάλου Μογγόλου). Επρόκειτο για μια σειρά χαρτών και απόψεων της νότιας Ευρώπης, της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.
Δείτε επίσης
Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ευτύχης Γιαρένης
Ο Ευτύχης Γιαρένης (1919-2002), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας έμπορος και πολιτικός της Αριστεράς. Διετέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ από το 1958 ως το 1961.
Πρώτα χρόνια και προσφυγική ζωή
Γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1919 στην Οινόη του Πόντου. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο χωριό Μελισσουργός και στη συνέχεια στις Συκιές Θεσσαλονίκης.
Αντιστασιακή δράση και διώξεις
Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στις γραμμές του αριστερού κινήματος και υπέστη διώξεις για τις ιδέες του. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση κατά των Γερμανών, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ Χαλκιδικής. Εξορίστηκε επί μία δεκαετία (1947-1957) στη Μακρόνησο, στον Αϊ-Στράτη και τη Σαμοθράκη. Στις εκλογές του 1958 εκλέχθηκε βουλευτής Π. Δ. Θεσσαλονίκης με το κόμμα της ΕΔΑ. Ασχολήθηκε με το εμπόριο. Κατά τη διάρκεια της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Συνέγραψε το αυτοβιογραφικό βιβλίο "Αυτούς που δέρνει ο άνεμος" (1993).
Οικογένεια
Ο Ευτύχης Γιαρένης απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία 83 ετών στις 20 Φεβρουαρίου 2002.
StrangeZero
Οι StrangeZero είναι ελληνικό συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής που ιδρύθηκε το 1998.
Πριν τους StrangeZero
Τα δύο μέλη γνωρίστηκαν για πρώτη φορά το 1984. Το 1990 ξεκίνησαν να ηχογραφούν μουσικά κάτω από διαφορετικές ονομασίες, χρησιμοποιώντας μόνο έναν sampler και έναν υπολογιστή Amiga 500. Συνδύαζαν φυσικούς ήχους, μαζί με breakbeats, μελωδίες acid και μελωδίες κιθάρας.
Μετά από κάποια χρόνια ο Stelios δούλεψε σαν ραδιοφωνικός παραγωγός, ενώ ο Io-V ακολούθησε σπουδές φαρμακευτικής στο Βελιγράδι.
Σύγχρονη εποχή
Οι δύο τους έσμιξαν ξανά το 1998, όταν και αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια ηλεκτρονική μπάντα. Η ονομασία του συγκροτήματος κάνει αναφορά σε όλες τις μειονότητες (συχνά αναφερόμενες ως μηδενικά), θέλοντας να περάσουν το μήνυμα ότι ένα μηδενικό μπορεί να αποκτήσει μια ταυτότητα και να γίνει κάτι, όταν είναι περίεργο και διαφορετικό.
Έχουν κυκλοφορήσει 8 άλμπουμ, 2 EP και 1 compilation. Επίσης έχουν συνθέσει μουσική για ντοκιμαντέρ και θεατρικά έργα. Τραγούδια τους έχουν κυκλοφορήσει και σε εμπορικά CD της Sony BMG. Μεγάλο μέρος της μουσικής τους έχουν αποφασίσει να το διαθέτουν δωρεάν στο διαδίκτυο ως ελεύθερο περιεχόμενο σύμφωνα με τις άδειες Creative Commons.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Μισέλ Πικολί
Ο Μισέλ Πικολί (Michel Piccoli, 27 Δεκεμβρίου 1925 - 12 Μαΐου 2020) ήταν Γάλλος ηθοποιός.
Υπήρξε ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους ηθοποιούς του 20ού αιώνα και έχει πρωταγωνιστήσει σε ταινίες σκηνοθετών όπως ο Λουίς Μπουνιουέλ, ο Μάρκο Φερέρι, ο Κώστας Γαβράς, ο Κλοντ Λελούς, ο Νάνι Μορέτι, ο Ζακ Ριβέτ, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, ο Αλέν Ρενέ και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Ο Πικολί απεβίωσε στις 12 Μαΐου 2020 σε ηλικία 94 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μεγάλος λιμός της Εσθονίας (1695–97)
Ο μεγάλος λιμός της Εσθονίας (επίσης η μεγάλη πείνα) σκότωσε περίπου το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Εσθονίας και της Λιβονίας (70.000-75.000 άτομα) σε δύο χρόνια.
Το κλίμα ήταν δυσμενές για τις καλλιέργειες το 1694 και το καλοκαίρι του 1695 ήταν κρύο και βροχερό, ακολουθούμενο από έναν παγετό στις αρχές του φθινοπώρου, που κατέστρεψε τις θερινές καλλιέργειες. Οι ψυχρές συνθήκες συνεχίστηκαν το 1696 και η βροχή έπεσε καθ 'όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Οι αγρότες, τα ορφανά και οι ηλικιωμένοι άρχισαν να πεθαίνουν μαζικά από την πείνα και το χιόνι, που έλιωσε την άνοιξη του 1697, αποκάλυψε πολλά πτώματα. Εν τω μεταξύ, οι ιδιοκτήτες και οι έμποροι εξήγαγαν σιτηρά στη Φινλανδία και τη Σουηδία, όπου οι καλλιέργειες είχαν επίσης αποτύχει. Περίπου το ένα πέμπτο του πληθυσμού της Εσθονίας (70.000 έως 75.000 άτομα) πέθανε κατά τη διάρκεια του λιμού στη Σουηδική Εσθονία, το οποίο δεν έληξε μέχρι το 1698.
Γενικές κλιματολογικές συνθήκες
Ο λιμός εμφανίστηκε σε μια περίοδο γνωστή ως η Μικρή εποχή των Παγετώνων. Κατά τη διάρκεια του 1690, το κλίμα στην Ευρώπη χαρακτηρίστηκε από κρύα άνοιξη και καλοκαίρια. Γενικά εκτιμάται ότι οι θερμοκρασίες ήταν 1,5 ° C χαμηλότερα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1690 από τον μέσο όρο κατά τη Μικρή εποχή των Παγετώνων. Αυτό επηρέασε άλλες χώρες. Η Γαλλία υπέστη το χειρότερο λιμό από τον Μεσαίωνα. Κομμάτια πάγου, που επέπλεαν, σχηματίστηκαν στον Τάμεση, ενώ η λίμνη Κωνσταντία και η λίμνη Ζυρίχη πάγωσαν τελείως.
Τοπικές επιπτώσεις στο κλίμα
Στη συνέχεια, το καλοκαίρι του 1695, η υπερβολική βροχή έπεσε, μειώνοντας σχεδόν συνεχώς από τις 24 Ιουνίου έως τις 29 Σεπτεμβρίου. Αυτή η υπερβολική βροχή κατέστρεψε τις καλλιέργειες και το σανό καθώς πλημμύριζε η χαμηλή γη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη σπόρων για τις επόμενες εποχές του φθινοπώρου και της άνοιξης. Ο χειμώνας του 1695-96 ήταν εξαιρετικά κρύος, ωστόσο το λιώσιμο των πάγων στις αρχές της άνοιξης ήταν σύντομο, όταν οι χειμερινές συνθήκες επέστρεψαν τον Μάρτιο του 1696, καθυστερώντας τη σπορά του μικρού διαθέσιμου σπόρου μέχρι τα τέλη Μαΐου. Οι έντονες βροχές επέστρεψαν το καλοκαίρι καταστρέφοντας τη συγκομιδή, με μόνο το ένα πέμπτο έως το ένα τέταρτο των σπόρων, που φυτεύτηκαν να συγκομίζονται. Σε ορισμένες περιοχές, η απόδοση της σοδειάς ήταν μόλις 3 τοις εκατό.
Περιφερειακός αντίκτυπος
Εκείνη την εποχή η Εσθονία και η Λιβονία θεωρούνταν οι σιτοβολώνες της Σουηδικής Αυτοκρατορίας και μεγάλες ποσότητες σιτηρών στάλθηκαν στη Σουηδία και τη Φινλανδία. Λόγω του χαμηλού καθεστώτος, που αυτές οι επαρχίες κατείχαν στην αυτοκρατορία, δόθηκε προτεραιότητα στην εκπλήρωση αυτών των ποσοστώσεων εξαγωγής. Η κυβέρνηση στη Στοκχόλμη αντέδρασε αργά στον αναπτυσσόμενο λιμό και δεν χαλάρωσε τις πολιτικές τους μέχρι το 1697, όταν ήταν πολύ αργά.
Συνέπεια
Ο Μέγας Πέτρος ανέφερε την ανεπαρκή προμήθεια 250 ατόμων και αλόγων της συνοδείας του Πέτρου καθώς περνούσαν από την επαρχία κατά τη διάρκεια του λιμού το 1697 από τον Σουηδό Γενικό Διοικητή ως ένα από τα κύρια προσχήματα για την κήρυξη πολέμου εναντίον της Σουηδίας το 1700, τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμοί στην Ευρώπη Κατηγορία:Κοινωνία της Εσθονίας
Βούλα Πάλλα
Η Βούλα Πάλλα (29 Μαρτίου 1928 - 28 Αυγούστου 1980)  ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Τραγούδησε έντεχνα, λαϊκά και δημοτικά τραγούδια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1928 στο Κόρφο Κορινθίας με ονοματεπώνυμο Παρασκευή Πάλλα. Μετά τον γάμο της πήρε το επώνυμο του συζύγου της ( Πρωτόπαπα ) .Τραγούδησε έντεχνο, λαϊκό και δημοτικό τραγούδι. Τραγουδίστρια με ιδιαίτερη φωνή που ξεχώρισε από τα πρώτα της βήματα. Πολλά τραγούδια της έγιναν μεγάλες επιτυχίες και αγαπήθηκαν από το κοινό. Τη μεγαλύτερη επιτυχία τη γνώρισε όταν τραγούδησε με ελληνικούς στίχους ινδικά τραγούδια της Ινδικής κινηματογραφικής βιομηχανίας που άνθισε στη Βομβάη. Συνεργάστηκε με πολλές δισκογραφικές  εταιρείες και ενορχηστρωτές, όπως ο Νάκης Πετρίδης.
Ωστόσο δεν τραγούδησε στην Ελλάδα σε κέντρα. Στο εξωτερικό έκανε σποραδικά σπάνιες εμφανίσεις  και συναυλίες. Η  δισκογραφία της Περιέχει πάνω από χίλια τραγούδια  εκατοντάδες δίσκους  45 στροφών και πάνω από δέκα άλμπουμ 33 στροφών. Παράλληλα με την ερμηνευτική δραστηριότητα είχε και έντονη συνθετική και στιχουργική ενασχόληση.
Η Βούλα Πάλλα έφυγε από κοντά μας την Πέμπτη 28 Αυγούστου 1980, στην κλινική «Καλός Σαμαρείτης» στην Αθήνα και κηδεύτηκε στην γενέτειρά της, στον Κόρφο Κορινθίας. Την επόμενη μέρα, σε λίγες αράδες, οι εφημερίδες έγραψαν: «Πέθανε χθες η ερμηνεύτρια ινδικών τραγουδιών Βούλα Πάλλα» («Βραδυνή», «Πρωινή Ελευθεροτυπία» κ.ά.). Και όμως, η Βούλα Πάλλα δεν ήταν μια απλή τραγουδίστρια ινδικών τραγουδιών, αλλά μία από τις μεγαλύτερες γυναικείες φωνές της Ελλάδας που, ίσως και για δικούς της λόγους, δεν αξιοποιήθηκε όσο έπρεπε και δεν ερμήνευσε τα «μεγάλα» τραγούδια που θα μπορούσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Μαρί Λαλκόβα
Η Μαρί Λαλκόβα-Λαστοβέτσκα (3 Δεκεμβρίου 1920 - 7 Νοεμβρίου 2011) ήταν Τσεχοσλοβάκα ελεύθερη σκοπευτής, στρατιωτικός γιατρός και μέλος του Τσεχοσλοβακικού Στρατού σε μάχες εξορίας μαζί με τον Σοβιετικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Προσωπική ζωή
Η Λαλκόβα (γεννημένη Πετρουσακόβα) γεννήθηκε στην Οροντένκα της Πολωνίας (σήμερα στην Ουκρανία) από μία οικογένεια Βούλνιων Τσέχων. Έχασε τους γονείς της σε ηλικία 12 ετών και έπειτα ζούσε με τη θεία της στο Στάνισλαβοβ (σήμερα Ιβάνο-Φρανκίβσκ, Ουκρανία) όπου συνάντησε τον πρώτο σύζυγό της, Μικάλ Λάλκο. Μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναπαντρεύτηκε δύο φορές.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά τη γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση, η Λαλκόβα μαζί με τον σύζυγό της εντάχθηκαν στο Πρώτο Ανεξάρτητο Τάγμα Τσεχοσλοβακίας, ως εθελόντρια τον Μάρτιο του 1942, σε ηλικία 21 ετών. Στη συνέχεια, παρακολούθησε ιατρικό μάθημα και τρίμηνο πρόγραμμα ελεύθερων σκοπευτών στο Μπουζουλούκ.
Η Λαλκόβα αργότερα έγινε εκπαιδεύτρια ελεύθερων σκοπευτών του τσεχοσλοβακικού και του σοβιετικού πεζικού. Αφού οι γυναίκες αποσύρθηκαν από τις μάχιμες μονάδες το 1944, έγινε επικεφαλής ιατρική του τάγματος τσεχοσλοβάκων.