cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρτουρ Γκρότγκερ
Βιογραφία
Ο Γκρότγκερ γεννήθηκε στο Οτινιοβίτσε (Ottyniowice) της Ανατολικής Γαλικίας (τώρα Οτινεβίτσι, Ουκρανία). Ο πατέρας του ήταν ο Γιαν Γιούζεφ Γκρότγκερ, ένας Πολωνός αξιωματικός που διοικούσε το Σύνταγμα των Ουλάνων που ονομαζόταν Warszawskie Dzieci (Παιδιά της Βαρσοβίας) κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης Νοεμβριανής Εξέγερσης κατά των Ρώσων (1831). Ο ίδιος ήταν ερασιτέχνης καλλιτέχνης, με πολλούς τομείς πάθους.
Σε ηλικία 11 ετών, ο Άρτουρ Γκρότγκερ στάλθηκε από ένα ήσυχο κτήμα για να σπουδάσει ζωγραφική στο Λβουφ υπό τη μαθητεία του Γιαν Κάντι Μασκόφσκι (1848–1852), (μαζί με τον Στανίσουαφ Ταρνόφσκι) και (για λίγο) του Γιούλιους Κόσακ. Το 1852, ξεκίνησε ένα ταξίδι στην Κρακοβία (τότε στον Αυστριακό Διαμελισμό) για να παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο». Σπούδασε κοντά στους Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς και Βόιτσεχ Κόρνελ Στάτλερ. Το 1855-1858, πήγε στην Ακαδημία της Βιέννης και σπούδασε κοντά στον Καρλ φον Μπλάας και τον Κρίστιαν Ρούμπεν. Ενώ βρισκόταν στην Αυστρία, ταξίδεψε στο Μόναχο, τη Βενετία και την Ουγγαρία, όπου συνάντησε τον μεγαλύτερο μελλοντικό χορηγό και ευεργέτη του, τον Κόμη Αλεξάντερ Πάπενχαϊμ. Επέστρεψε στην Πολωνία το 1865 μετά την κατάρρευση της Ιανουαριανής Εξέγερσης.
μικρογραφία|185x185εσ| Ο τάφος του Γκρότγκερ στο [[Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι, Λβιβ ]] Για ένα διάστημα, ο Γκρότγκερ μετακόμισε ανάμεσα στα κτήματα των Πολωνών φιλότεχνων στην Ποδολία, μεταξύ άλλων στο αρχοντικό του Στανίσουαφ Ταρνόφσκι στη Σνιατίνκα (Śniatynka), όπου ζωγράφισε πολλούς πίνακες για τον κύκλο της Λιθουανίας. Το 1866, γνώρισε την αρραβωνιαστικιά του, Βάντα Μονέ (Wanda Monné), μια νεαρή Πολωνή και πέρασε πολύ χρόνο στο σπίτι της. Ωστόσο, εμφάνισε επίσης φυματίωση. Το 1867, πήγε στο Παρίσι ελπίζοντας να βγάλει περισσότερα χρήματα, όπου επισκέφτηκε το Hôtel Lambert και συναντήθηκε με τον Ζαν-Λεόν Ζερόμ. Η ασθένειά του όλο και χειροτέρευε. Πήγε σε ένα σανατόριο στο Αμελί-λε-Μπαιν-Παλαλντά στα Πυρηναία, όπου πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 1867. Το σώμα του επέστρεψε στην Πολωνία από την αρραβωνιαστικιά του και τάφηκε στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι του Λβουφ στις 4 Ιουλίου 1868.
Καλλιτεχνική καριέρα
Ο Γκρότγκερ ζωγράφισε κυρίως επικές σκηνές μάχης, πορτρέτα και άλογα. Δημιούργησε μερικούς από τους πιο διάσημους πίνακές του όταν βρισκόταν στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην κατεχόμενη Πολωνία, διοχέτευσε όλο του το ταλέντο και την ενέργειά του στην απεικόνιση των ελπίδων και της φρίκης των αποτυχημένων πολωνικών εξεγέρσεων σε διάφορες σειρές από ασπρόμαυρα πάνελ, όπως η Βαρσοβία, η Polonia, η Λιθουανία και η Wojna (1863–1867), όπου κανένα δεν του έφερε εισόδημα. Η σειρά με τίτλο «Polonia» περιελάμβανε 8 πίνακες, που απεικόνιζαν τις ζοφερές πραγματικότητες της καθημερινής ζωής και του αγώνα κάτω από τη ρωσική κατοχή. Η «Polonia» ήταν μια απάντηση στην αποτυχημένη εξέγερση του 1863–65. Ο τελευταίος του πίνακας ήταν η αυτοπροσωπογραφία του.
Το 1908, ο Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι, του οποίου ο πατέρας είχε παγιδευτεί στην εξέγερση και είχε συλληφθεί, ολοκλήρωσε το magnum opus του, τη Συμφωνία σε Β ελάσσονα "Polonia", η οποία ήταν εμπνευσμένη από τη σειρά πινάκων του Γκρότγκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Ενενήντα τρία
Το Ενενήντα τρία (γαλλικός τίτλος: Quatrevingt-treize - σύμφωνα με την ορθογραφία που επέλεξε ο συγγραφέας) είναι ιστορικό μυθιστόρημα, το τελευταίο έργο του Βικτόρ Ουγκώ. Δημοσιεύτηκε το 1874 και το ιστορικό σκηνικό είναι η πιο τρομερή περίοδος της Γαλλικής Επανάστασης, η Τρομοκρατία, και οι αγώνες της επανάστασης εναντίον των αντεπαναστατικών εξεγέρσεων πόλεμο της Βανδέας και εξέγερση των Σουάνων. Η δράση διαδραματίζεται γύρω στο 1793 κυρίως στη Βρετάνη και στο Παρίσι.
Αρχικά, το μυθιστόρημα επρόκειτο να αποτελέσει τον τελευταίο τόμο μιας ρομαντικής τριλογίας αφιερωμένης στη Γαλλική Επανάσταση, της οποίας Ο άνθρωπος που γελά θα αποτελούσε τον πρώτο τόμο, αλλά ο Ουγκώ δεν την ολοκλήρωσε (ο δεύτερος τόμος δεν γράφτηκε ποτέ). Το Ενενήντα τρία είναι η αφορμή για τον Ουγκώ να αποκαλύψει τους καρπούς του μακροχρόνιου στοχασμού του για τη Γαλλική Επανάσταση.
Πρόσωπα
αριστερά|μικρογραφία|Ο Σιμουρντέν και ο μαθητής του νεαρός Γκωβέν|331x331εσ Η τεράστια επική τοιχογραφία είναι επίσης η ιστορία τριών ανδρών:
Υπόθεση
μικρογραφία|Το κάστρο των Λαντενάκ, σύμφωνα με σχέδιο του Ουγκώ Η δράση του μυθιστορήματος διαδραματίζεται στη Βρετάνη το 1793. Η Μισέλ Φλεσάρ, μια φτωχή αγρότισσα χαμένη στην αναταραχή των πολεμικών γεγονότων που ρημάζουν την περιοχή, διασταυρώνεται με ένα σύνταγμα στρατιωτών της Γαλλικής Δημοκρατίας, υπεύθυνο για την καταστολή της βασιλικής εξέγερσης. Οι σκληροί στρατιώτες, λυπούνται την άτυχη γυναίκα και τα τρία παιδιά της και αποφασίζουν να τους πάρουν μαζί τους.
Εν τω μεταξύ, στη θάλασσα, μια αγγλική φρεγάτα, επανδρωμένη με Γάλλους αξιωματικούς του πρώην Βασιλικού Ναυτικού, προσπαθεί να αποβιβάσει έναν άνδρα του οποίου η ηγεσία θα ενίσχυε την εξέγερση της Βανδέας, τον μαρκήσιο ντε Λαντενάκ, έναν Βρετόνο αριστοκράτη. Ο γαλλικός στόλος πλησιάζει και σφίγγει τον κλοιό. Ένας Βρετόνος ναύτης μεταφέρει με βάρκα τον Λαντενάκ στην ακτή, τη στιγμή ακριβώς που η αγγλική φρεγάτα βυθίζεται κάτω από κανονιοβολισμούς.
Το πρώτο πράγμα που βλέπει στην ακτή είναι η προγραφή του με διάταγμα της Συνέλευσης και υπογραφή: «Γκωβέν», υπογραφή του ανιψιού του, λιποτάκτη που είχε ενταχθεί στους επαναστάτες και ήταν αρχιστράτηγος των δημοκρατικών δυνάμεων.
Ο Λαντενάκ συναντά τους υποστηρικτές του και εξαπολύουν επίθεση στους δημοκρατικούς, τμήμα των οποίων, και η προστατευμένη οικογένεια, αιχμαλωτίζονται. Ο Λαντενάκ διατάζει να τους πυροβολήσουν όλους, συμπεριλαμβανομένης της Μισέλ και παίρνει τα παιδιά μαζί του ως ομήρους. Ένας ζητιάνος βρίσκει τα πτώματα και ανακαλύπτει ότι η Μισέλ είναι ακόμα ζωντανή, τη φροντίζει και η γυναίκα συνέρχεται.
Υπό την ηγεσία του Λαντενάκ η εξέγερση έχει εξελιχθεί σε μεγάλη απειλή για τη Δημοκρατία. Στο Παρίσι, ο Νταντόν, ο Ροβεσπιέρος και ο Μαρά συναντιούνται και παίρνουν μέτρα: Εκδίδουν διάταγμα βάσει του οποίου όλοι οι αντεπαναστάτες και όποιος τους βοηθάει θα εκτελείται. Για την εφαρμογή των διαταγών τους αποστέλλουν στη Βρετάνη τον Σιμουρντέν, έναν αφοσιωμένο επαναστάτη και πρώην ιερέα, τον οποίο ενημερώνουν να προσέχει τον Γκωβέν, τον διοικητή των δημοκρατικών στρατευμάτων εκεί, ο οποίος ήταν ανιψιός του Λαντενάκ και φερόταν με επιείκεια προς τους εξεγερμένους. Άγνωστο στους επαναστάτες ηγέτες, ο Σιμουρντέν ήταν ο δάσκαλος του Γκωβέν στην παιδική του ηλικία και τον αγαπούσε σαν γιο του. αριστερά|μικρογραφία|Το κάστρο στις φλόγεςΟ Λαντενάκ καταλαμβάνει τον έλεγχο του παραθαλάσσιου Ντολ, προκειμένου να εξασφαλίσει σημείο απόβασης για τα βρετανικά στρατεύματα που αναμένονταν για να υποστηρίξουν τους Βασιλικούς. Ο Γκωβέν εξαπολύει μια αιφνιδιαστική επίθεση και τους διαλύει. Αναγκασμένος να υποχωρήσει, και καθώς τα βρετανικά στρατεύματα δεν εμφανίζονται, ο Λαντενάκ και οι υποστηρικτές του ηττώνται. Τελικά, αυτός και μερικοί στρατιώτες του παγιδεύονται στο προγονικό κάστρο του το οποίο αμέσως πολιορκείται. Στο μεταξύ, η Μισέλ έχει συνέλθει και αναζητά τα παιδιά της. Περιπλανιέται άσκοπα, αλλά τελικά μαθαίνει ότι κρατούνται όμηροι στο κάστρο του Λαντενάκ. Στο κάστρο, ο Λαντενάκ και μερικοί επιζώντες δραπετεύουν μέσα από ένα μυστικό πέρασμα και το κτήριο βρίσκεται στις φλόγες. Καθώς η φωτιά φουντώνει, η Μισέλ φτάνει και βλέπει ότι τα παιδιά της είναι παγιδευμένα. Ο Λαντενάκ ακούει τις κραυγές απελπισίας της και επιστρέφοντας μέσα από το πέρασμα στο κάστρο, σώζει τα παιδιά. Μετά από μια μακρά καριέρα αδίστακτης σκληρότητας, ο μαρκήσιος λυτρώνεται με αυτήν την πράξη ελέους που τον θέτει στο έλεος των αντιπάλων του.
Ο Γκωβέν ξέρει ότι ο Σιμουρντέν θα στείλει στη γκιλοτίνα τον θείο του μετά από εικονική δίκη. Τη νύχτα, τον επισκέπτεται στη φυλακή, όπου ο Λαντενάκ εκφράζει το συντηρητικό όραμά του για μια κοινωνία που υπακούει στην ιεραρχία, τον σεβασμό και το καθήκον. Ο Γκωβέν επιμένει ότι οι ανθρώπινες αξίες υπερβαίνουν το καθήκον και για να το αποδείξει, βοηθάει τον θείο του να δραπετεύσει και παίρνει ο ίδιος τη θέση του. Το πρωί, στο δικαστήριο που συγκλήθηκε για τον Λαντενάκ δικάζεται ο Γκωβέν για προδοσία. Την αποφασιστική καταδικαστική ψήφο τη δίνει ο Σαμουρντέν. Όταν τον επισκέπτεται στο φρουραρχείο, ο Γκωβέν του περιγράφει τα δικά του ιδανικά. Το επόμενο πρωί ο Γκωβέν εκτελείται στη γκιλοτίνα. Την ίδια στιγμή, ο Σιμουρντέν αυτοκτονεί με μια σφαίρα στο κεφάλι.
Σχολιασμός
μικρογραφία|Συνάντηση του [[Ζωρζ Ζακ Νταντόν|Δαντών, του Μαρά και του Ροβεσπιέρου. Σχέδιο του Ντιοζέν Μαγιάρ, Μουσείο Καρναβαλέ, 1876.]] Το μυθιστόρημα τονίζει ιδιαίτερα την πορεία της αντεπανάστασης της Βανδέας και δείχνει την αντίθεση μεταξύ των επαναστατών και των αντεπαναστατών μοναρχικών. Ο Ουγκώ, αν και βαθιά δημοκράτης, εκθέτει με την ίδια αυστηρότητα τα εγκλήματα των δύο στρατοπέδων. Ένα προσωπικό σημείωμα του συγγραφέα, που χρονολογείται από το 1854, διευκρινίζει επίσης τη φιλοδοξία του: «Εγώ, αν έγραφα την ιστορία της Επανάστασης (και θα το κάνω), θα ανέφερα όλα τα εγκλήματα των επαναστατών, μόνο θα διευκρίνιζα ποιοι είναι οι πραγματικοί ένοχοι, είναι τα εγκλήματα της μοναρχίας».
Δύο μέρη του κειμένου τραβούν ιδιαίτερη προσοχή. Το πρώτο, αφηγείται μια θεαματική (φανταστική) συνάντηση τριών μεγάλων μορφών της Γαλλικής Επανάστασης, του Μαρά, του Νταντόν και του Ροβεσπιέρου. Το δεύτερο, περιγράφει λεπτομερώς μια σύνοδο της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης.
Με το ίδιο θέμα έχει ασχοληθεί και ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ στο μυθιστόρημα του 1829 Οι Σουάνοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Βίκτωρα Ουγκώ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Χρήστος Πανόπουλος
Ο Χρήστος Πανόπουλος είναι Έλληνας επιχειρηματίας.
Βιογραφικό
Είναι απόφοιτος της Λεοντείου Σχολής, έχει σπουδάσει οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων στην Ελβετία και μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας ΒΙΑΜΑΡ, που ιδρύθηκε το 1978, και από το 1979 είναι ο αποκλειστικός αντιπρόσωπος και εισαγωγέας των αυτοκινήτων της εταιρείας Skoda στην Ελλάδα, ενώ παλαιότερα ήταν αντιπρόσωπος της FIAT στην Ελλάδα, επιχείρηση που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Τα κεντρικά γραφεία της ΒΙΑΜΑΡ βρίσκονται στην Αθήνα.
Το 1990 αποφάσισε να επενδύσει αρχικά ως χορηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ξάνθης, ενώ στη συνέχεια έγινε μεγαλομέτοχος και ιδιοκτήτης (10 Οκτωβρίου 1991). Το 2004 δημιούργησε το νέο γήπεδο της ομάδας, το Ξάνθη Αρένα, μαζί με ένα σύγχρονο προπονητικό κέντρο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας
Αλέξανδρος Μαυρογένης
Ο Αλέξανδρος Μαυρογένης ήταν διορισμένος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Ηγεμόνας της Σάμου από το 1902 ως το 1904.
Βιογραφία
Ήταν μέλος της από την Κωνσταντινούπολη Οικογένειας Μαυρογένη. Ο πάππος του Αλέξανδρος, πρέσβης της Τουρκίας, ήταν ανιψιός του Στεφάνου λογοθέτη του Πατριαρχείου και εξάδελφος της Μαντώς που συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821.
Ήταν ο Οθωμανός πρέσβης στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν διοριστεί Πρίγκιπας της Σάμου τον Μάρτιο του 1902. Όταν διορίστηκε στη θέση, είχε καλές προθέσεις και ήθελε να εργαστεί για την πρόοδο και το καλό της Σάμου, αλλά δεν εκπλήρωσε τις ευγενείς αυτές προθέσεις. Ήταν ένας εξαιρετικά νευρικός και ντροπαλός άνθρωπος. Η κατάσταση με τις αντιμαχόμενες πολιτικές πλευρές στο νησί, δεν άφηνε περιθώρια για συνετή διακυβέρνηση. Διοίκησε με αυστηρότητα, αλλά μετά τις εκλογές του Σαμιακού Κοινοβουλίου, το κόμμα που υποστήριξε έχασε και έτσι απολύθηκε.
Ίδρυσε την Επαγγελματική Σχολή Μαυρογένη στο Μαλαγάρι της Σάμου και επίσης παρήγγειλε να κτιστεί ένα μαρμάρινο σιντριβάνι στο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής στο Μπαλουκλί της Κωνσταντινούπολης.
Αργότερα διετέλεσε πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αυστροουγγαρία μέχρι τα τέλη του 1912. Αναφέρεται ως ο τελευταίος Οθωμανός διπλωμάτης ελληνικής καταγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Αριστόδικος ο Ρόδιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου
Γέφυρα του Χαμπαρόφσκ
Η Γέφυρα του Χαμπαρόφσκ είναι μια οδική και σιδηροδρομική γέφυρα που χτίστηκε το 1999. Διασχίζει τον ποταμό Αμούρ στην ανατολική Ρωσία και συνδέει τον οικισμό αστικού τύπου Ιμένι Τελμάνα στην Εβραϊκή Αυτόνομη Περιφέρεια με την πόλη Χαμπαρόφσκ στο Κράι Χαμπαρόφσκ. Μέχρι εκείνη την εποχή υπήρχε μια κοντινή γέφυρα που χτίστηκε το 1916.
Σιδηροδρομική γέφυρα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Η παλιά γέφυρα υπό κατασκευή. Η γέφυρα του Χαμπαρόφσκ χτίστηκε αρχικά το 1916 ως δομή μονής τροχιάς που μετέφερε τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο από τον ποταμό Αμούρ κοντά στην πόλη Χαμπαρόφσκ της Ρωσίας. Η γέφυρα παρέμεινε η μακρύτερη γέφυρα στην αυτοκρατορική Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση για δεκαετίες, με μήκος 2.590 μέτρων.
Η κατασκευή της γέφυρας υποτίθεται ότι θα κόστιζε 13.500.000 ρωσικά ρούβλια, και θα ολοκληρωνόταν μόνο σε 26 μήνες σε ένα σχέδιο από τον περίφημο οικοδόμο γεφυρών Λαβρ Προσκουριάκοφ. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά την κατασκευή που άρχισε στις 30 Ιουλίου 1913, ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεδομένου ότι η γέφυρα κατασκευάστηκε από την εταιρία Κ. Rudzki i S-ka που εδρεύει στη Βαρσοβία και τα σκέλη κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιό της στο Μινσκ Μαζοβιέτσκι, έπρεπε να μεταφερθούν στο Χαμπαρόφσκ δια θαλάσσης γύρω από την Ευρασία.
Το φθινόπωρο του 1914, ένα εμπορικό πλοίο που μετέφερε τα δύο τελευταία σκέλη βυθίστηκε στον Ινδικό Ωκεανό από το γερμανικό καταδρομικό Έμντεν, καθυστερώντας την ολοκλήρωση της γέφυρας για περισσότερο από ένα χρόνο. Η γέφυρα τελικά ολοκληρώθηκε και έγινε επίσημο άνοιγμα στις 5 Οκτωβρίου 1916. Ονομάστηκε Αλεξέγιεφσκι προς τιμήν του Αλεξέι Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας.
Η ανακατασκευή άρχισε λίγο μετά την εγκαθίδρυση της σοβιετικής κυριαρχίας στην Άπω Ανατολή (από τον Νοέμβριο του 1922). Το 13ο σκέλος συναρμολογήθηκε στο Βλαδιβοστόκ στο εργοστάσιο Νταλζαβόντ από τα κατεστραμμένα μέρη των σκελών που είχαν πέσει στο ποτάμι από το ένα άκρο. Αντί για το 12ο σκέλος, τοποθετήθηκε ένα αποθεματικό κατά μήκους του ποταμού Βετλούγκα (ένας παραπόταμος του ποταμού Βόλγα), το οποίο είχε ένα ελαφρώς διαφορετικό σχήμα, αλλά ήταν κατάλληλο από τις διαστάσεις και το σχεδιασμό του. Μικρές επισκευές και ελλείποντα τμήματα έγιναν από το εργοστάσιο του Χαμπαρόφσκ Άρσεναλ (τώρα Νταλντίζελ). Η γέφυρα άνοιξε ξανά για τη κυκλοφορία μέχρι τις 22 Μαρτίου 1925.
Στη δεκαετία του 1980, διεξήχθη έρευνα για τη γέφυρα με στόχο την ανακαίνισή της. Τα διαστήματα και τα τόξα της γέφυρας βρέθηκαν ελαττωματικά και έτσι επιβλήθηκαν όρια ταχύτητας. Ταυτόχρονα, οι κολόνες της γέφυρας βρίσκονταν σε ικανοποιητική κατάσταση.
Χτίσιμο της γέφυρας το 1999
μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα στο χαρτονόμισμα των 5.000 ρωσικών ρουβλίων.Το 1999 δημιουργήθηκε μια νέα γέφυρα δίπλα στη παλιά, μεταφέροντας την αυτοκινητιστική και σιδηροδρομική κυκλοφορία σε δύο επίπεδα. Έχει μήκος 3.890 μ. Τα αρχικά διαστήματα της παλιάς γέφυρας αποσυναρμολογήθηκαν τον 21ο αιώνα, αν και διατηρήθηκαν τα στηρίγματά της. Ένα από τα διαστήματα της παλιάς γέφυρας αποθηκεύτηκε, αποκαταστάθηκε και εγκαταστάθηκε στις όχθες του Αμούρ στο Μουσείο της Γέφυρας Χαμπαρόφσκ, το οποίο βρίσκεται κοντά στη γέφυρα. Η ανακατασκευασμένη γέφυρα του Χαμπαρόφσκ απεικονίζεται στο τραπεζογραμμάτιο των ρωσικών ρούβλων των 5.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στη Ρωσία
Κουράγιο Ιταλία
Το Κουράγιο Ιταλία (Coraggio Italia, συντομ. CI) είναι φιλελεύθερο-συντηρητικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία, με επικεφαλής τον Λουίτζι Μπρουνιάρο.
Ιστορικό
Τον Φεβρουάριο του 2021, εν μέσω του σχηματισμού της κυβέρνησης Ντράγκι, το Cambiamo!, ένα φιλελεύθερο-συντηρητικό κόμμα με επικεφαλής τον Τζιοβάνι Τότι, πρόεδρο της Λιγουρίας, άρχισε να προσελκύει νέα μέλη από την πιο κεντρώα πτέρυγα της Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Τον Μάιο του 2021, ο Τότι και ο Λουίτζι Μπρουνιάρο, δήμαρχος της Βενετίας, ανακοίνωσαν τον σχηματισμό ενός νέου πολιτικού κόμματος που αποτελείται κυρίως από διαφωνούντες της Φόρτσα Ιτάλια, καθώς και το Ταυτότητα και Δράση του Γκαετάνο Κουαλιαριέλο και αποχωρήσαντες από άλλα κόμματα, μεταξύ των οποίων και τρεις βουλευτές που προηγουμένως συνδέονταν με το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κέντρο. Ο Μπρουνιάρο διορίστηκε πρόεδρος του κόμματος, ενώ ο βουλευτής Μάρκο Μάριν, ο γερουσιαστής Γκαετάνο Κουαλιαριέλο και ο Τότι αντιπρόεδροι.
Σε λιγότερο από ένα χρόνο, το κόμμα, αδυνατώντας να προσελκύσει ουσιαστική υποστήριξη σε ολόκληρη τη χώρα, γνώρισε μια εσωτερική κρίση. Από τη μια πλευρά ο Τότι ξεκίνησε ένα νέο πολιτικό κόμμα που ονομαζόταν «Ιταλία στο Κέντρο», και από την άλλη πλευρά ο Μπρουνιάρο ήθελε να συνεχίσει να είναι μέρος του κεντροδεξιού συνασπισμού. Τον Φεβρουάριο του 2022, η υποομάδα του «Κουράγιο Ιταλία» εντός της Μικτής Ομάδας, που προηγουμένως ονομαζόταν «IDeA–Cambiamo! –Ευρωπαίοι», μετονομάστηκε σε «Ιταλία στο Κέντρο». Τον Μάρτιο, ανακοινώθηκε μια ομοσπονδία μεταξύ των δύο κομμάτων, δηλώνοντας, ωστόσο, ότι θα έχουν διαφορετικές οργανώσεις και κοινοβουλευτικές ομάδες.
Στα τέλη Ιουνίου 2022, το «Κουράγιο Ιταλία» και η «Ιταλία στο Κέντρο» χωρίστηκαν επίσημα τόσο στην Βουλή των Αντιπροσώπων, όσο και στη Γερουσία της Δημοκρατίας. Η κοινή κοινοβουλευτική ομάδα στην Βουλή διαλύθηκε, ενώ έξι άλλοι βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου Μαρίν αποχώρησαν από το κόμμα, ιδρύοντας ένα νέο κόμμα που ονομάζεται «Vinciamo Italia». Το «Κουράγιο Ιταλία» έμεινε με επτά βουλευτές και δύο γερουσιαστές.
Τον Ιούλιο του 2022 μια νέα υποομάδα με το όνομα «Κουράγιο Ιταλία» σχηματίστηκε στο πλαίσιο της Μικτής Ομάδας της Βουλής των Αντιπροσώπων. Η ομάδα περιλάμβανε δέκα βουλευτές: οκτώ μέλη του «Κουράγιο Ιταλία» και δύο εκπροσώπους του Ενωτικού Κινήματος Ιταλών στο Εξωτερικό. Στη Γερουσία της Δημοκρατίας δημιουργήθηκε μια νέα υποομάδα αποτελούμενη από τρεις γερουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων δύο γερουσιαστών του «Κουράγιο Ιταλία» και ενός του Ενωτικού Κινήματος Ιταλών στο Εξωτερικό.
Ενόψει των γενικών εκλογών του 2022, το κόμμα σχημάτισε αρχικά έναν κοινό συνδυασμό με την Ένωση Κέντρου, και στη συνέχεια ήταν ιδρυτικό μέλος του εκλογικού συνασπισμού Εμείς οι Μετριοπαθείς, μια ευρύτερη κοινή λίστα εντός του κεντροδεξιού συνασπισμού, μαζί με την Ένωση Κέντρου, την Ιταλία στο Κέντρο και το Εμείς με την Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Φτηνά Τσιγάρα
Πλοκή
Ο Νίκος, είναι ένας τριαντάχρονος άνεργος που ζει μόνος δίχως φιλενάδα, από πεποίθηση. Τον περιβάλλουν διάφοροι τύποι ανθρώπων: ο ιδιοκτήτης του καφενείου όπου συχνάζει, ο Τέλης - μόνιμος θαμώνας και πολυλογάς που θεωρητικολογεί υπέρ του αχαλίνωτου σεξ - ο φίλος του, ένας κυνικός που παροτρύνει τον Τέλη στο κυνήγι της γυναίκας. Ο Μανώλης είναι τυχοδιώκτης, πρόθυμος να εμπλακεί στις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Τελικά, ο Νίκος γνωρίζει σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο τη Σοφία, μια όμορφη νεαρή κοπέλα γεμάτη αυτοπεποίθηση, από το χώρο της μόδας. Περιπλανιούνται μια νύχτα μαζί στην πόλη και χωρίζουν. Θα την αναζητήσει εκ νέου, καθώς πλέον ο περίγυρος του δεν τον εμπνέει.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2000 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Κώστα Λαμπρόπουλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Κατάλογος κυβερνητών του Πουέρτο Ρίκο
thumb|Η σημαία του Κυβερνήτη του Πουέρτο Ρίκο.
Ο Κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο (Gobernador de Puerto Rico) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης του Πουέρτο Ρίκο και αποτελεί την εκτελεστική αρχή της κυβέρνησης του νησιού. Είναι επίσης αρχηγός του στρατού και της Εθνοφρουράς του Πουέρτο Ρίκο.
Από το 1948 εκλέγεται από τον λαό του Πουέρτο Ρίκο. Πριν το έτος εκείνο, ο κυβερνήτης διοριζόταν από τον βασιλιά της Ισπανίας (1510-1898) και από τον Αμερικανό πρόεδρο (1898–1948).
Με βάση το Άρθρο 4 του Συντάγματος του Πουέρτο Ρίκο, έχει την εξουσία να διορίζει τους αξιωματούχους του Πουέρτο Ρίκο. Σε αντίθεση με τις αμερικάνικες πολιτείες, σε περίπτωση απουσίας του Κυβερνήτη, τον αντικαθιστά προσωρινά ο υπουργός Εξωτερικών ή ο πρώτος τη τάξει υπουργός σε περίπτωση που δεν μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών.
Οι πρώτοι γνωστοί αρχηγοί κυβέρνησης του Πουέρτο Ρίκο ήταν οι κακίκε, οι αρχηγοί των φυλών από τους ιθαγενείς, που ονομάζονταν Taínos και κατοικούσαν στο νησί πριν την έλευση των Ισπανών.
Πρώτος διορισμένος κυβερνήτης ήταν ο Ισπανός Χουάν Πόνθε ντε Λεόν. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Χουάν Πονθέ ντε Λεόν ο Δεύτερος έγινε ο πρώτος κυβερνήτης γεννημένος στο Πουέρτο Ρίκο.
Κυβερνήτες με το Σύνταγμα της Κοινοπολιτείας του Πουέρτο Ρίκο
Πολιτική τοποθέτηση σε αμερικάνικα κόμματα
(9) (2)  (1)
Κατάλογος αστεροειδών και κομητών με προσέγγιση διαστημικού οχήματος
Ο παρών κατάλογος αστεροειδών και κομητών με προσέγγιση διαστημικού οχήματος περιέχει όλους τους πλανήτες νάνους, μικρούς πλανήτες, αστεροειδείς, και κομήτες οι οποίοι έχουν προσεγγιστεί σε κοντινή απόσταση από διαστημικά οχήματα ή διαστημοσυσκευές.
Προσέγγιση κομητών σε διαστημοσυσκευές
Ο κομήτης C/2013 A1 πέρασε σε πολύ κοντινή απόσταση από τον Άρη τον Οκτώβριο του 2014, πιο κοντά από την απόσταση μεταξύ Γης και Σελήνης. Η απόσταση του από τον πλανήτη εκτιμήθηκε ως 0.00087 AU, αρκετά μικρή έτσι ώστε να δημιουργήσει ανησυχία για την ασφάλεια των διαφόρων διαστημοσυσκευών σε τροχιά γύρω από τον Άρη αλλά και για τις συσκευές στο έδαφος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικές πτήσεις Διαστημικό όχημα
Κατάλογος τίτλων και διακρίσεων Καρόλου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Κάρολος Γ΄, έλαβε πολυάριθμους τιμητικούς τίτλους, παρασημοφορήσεις και τιμητικές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου που υπήρξε διάδοχος της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και των άλλων βασιλείων της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Καθένας από αυτούς παρατίθεται παρακάτω. Στις περιπτώσεις απώλειας του τίτλου ή της διάκρισης, αυτό αναφέρεται στην στήλη «ημερομηνία».
Άλις Ήστγουντ
Η Άλις Ήστγουντ (Alice Eastwood, 19 Ιανουαρίου 1859 – 30 Οκτωβρίου 1953) ήταν βοτανολόγος των ΗΠΑ καταγόμενη από τον Καναδά. Δημοσίευσε περισσότερες από 310 επιστημονικές δημοσιεύσεις και ταυτοποίησε και ονόμασε 395 είδη χερσαίων φυτών, τον τέταρτο μεγαλύτερο τέτοιο αριθμό από οποιαδήποτε γυναίκα επιστήμονα στην ιστορία. Υπάρχουν 17 είδη και δύο γένη που φέρουν επισήμως το όνομά της.
Βίος και σταδιοδρομία
Η Ήστγουντ γεννήθηκε στο Τορόντο και γονείς της ήταν ο Κόλιν Σκίνερ Ήστγουντ και η Ελάιζα Τζέιν Γκόουντυ-Ήστγουντ (Eliza Jane Gowdey Eastwood). Σε ηλικία 6 ετών η Άλις βίωσε τον θάνατο της μητέρας της και κατόπιν αυτή και τα αδέλφια της ανατράφηκαν από διάφορους συγγενείς. Το 1873 η οικογένεια επανενώθηκε με τον πατέρα και μετανάστευσαν στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου η Άλις τελείωσε το γυμνάσιο αριστούχος. Τα επόμενα 10 χρόνια βρήκε εργασία εκεί, μη επιδιώκοντας πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Η Ήστγουντ ήταν αυτοδίδακτη βοτανολόγος και επαφιόταν σε γνώσεις από δημοσιευμένα εγχειρίδια βοτανικής. Οι γνώσεις της για την περιοχή ωστόσο ήταν αρκετές ώστε να της ζητηθεί να οδηγήσει τον Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας στην κορυφή Γκρέυς Πηκ πάνω από το Ντένβερ.
Το έργο της
Στην πρώτη φάση της σταδιοδρομίας της, η Ήστγουντ πραγματοποίησε εκστρατείες συλλογής δειγμάτων στο Κολοράντο. Γνωρίστηκε με την οικογένεια του κτηματία Ρίτσαρντ Γουέδεριλ (R. Wetherill, 1858-1910), και επισκεπτόταν το ράντσο τους στη Μέσα Βέρντε συχνά, μετά από την πρώτη της επίσκεψη εκεί τον Ιούλιο του 1889.
Κατά την καταστροφή από πυρκαγιά του κτηρίου της Ακαδημίας Επιστημών της Καλιφόρνια στον Μεγάλο Σεισμό του Σαν Φρανσίσκο το 1906, η Ήστγουντ, εισερχόμενη στο καιόμενο κτήριο, μπόρεσε και διέσωσε σχεδόν 1.500 από τα σημαντικότερα δείγματα, από αυτά που χρησιμεύουν ως βάση για τον χαρακτηρισμό ειδών φυτών (type specimens), καθώς είχε φροντίσει από πριν να βρίσκονται ξεχωριστά από την κυρίως συλλογή.
Μετά τον σεισμό, και προτού η Ακαδημία αποκτήσει νέο κτήριο, η Ήστγουντ φρόντισε να επισκεφθεί και να μελετήσει φυτολογικές συλλογές στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, όπως το Gray Herbarium του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, τον Βοτανικό Κήπο της Νέας Υόρκης, το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γαλλίας στο Παρίσι, το Βρετανικό Μουσείο και τους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους του Κιου στο Λονδίνο. Το 1912, με την ολοκλήρωση των νέων εγκαταστάσεων της Ακαδημίας στο Πάρκο Γκόλντεν Γκέιτ, η βοτανολόγος αναπλήρωσε τα καταστραφέντα δείγματα της φυτολογικής συλλογής και εξέδραμε προς συλλογή νέων δειγμάτων σε πολλές περιοχές των δυτικών ΗΠΑ, όπως στην Αλάσκα (το 1914), στην Αριζόνα, στη Γιούτα και στο Άινταχο. Από το 1928 και μετά, ηλικιωμένη πλέον, η Ήστγουντ συνόδευσε τη συναδέλφισσά της Σούζαν Ντελάνο ΜακκέλβυSusan Delano McKelvey σε αρκετές εξορμήσεις συλλογής στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Κρατώντας το πρώτο σετ δειγμάτων την κάθε φορά για την Ακαδημία της και ανταλλάσσοντας τα διπλά δείγματα με άλλα ιδρύματα, η Ήστγουντ μπόρεσε να αναβιώσει τη συλλογή της Ακαδημίας στο πολλαπλάσιο: Το 1942 η συλλογή είχε ήδη 330.000 δείγματα, σχεδόν τα τριπλάσια από όσα είχαν καταστραφεί το 1906.
Η Ήστγουντ διετέλεσε επιμελήτρια του βιολογικού ερευνητικού περιοδικού Zoe, ενώ ίδρυσε ένα νέο τέτοιο περιοδικό, το Leaflets of Western Botany (1932-1966) μαζί με τον Τζων Τόμας Χάουελ. Διεύθυνε επίσης επί αρκετά έτη τη δεκαετία του 1890 τη Βοτανική Λέσχη του Σαν Φρανσίσκο.
Η πρότυπη συντομογραφία Eastw. χρησιμοποιείται διεθνώς για να υποδηλώσει την Άλις Ήστγουντ σε επιστημονικές αναφορές βοτανικών ονομασιών.
Ονομάσθηκαν προς τιμή της
Αμέσως μετά τον θάνατό της, το 1959, η Ακαδημία Επιστημών της Καλιφόρνια εγκαινίασε την «Αίθουσα Βοτανικής Ήστγουντ». Επιπλέον, δύο γένη φυτών και 17 είδη και υποείδη φέρουν επισήμως το όνομά της. Τα πρώτα είναι τα Eastwoodia και Aliciella, ενώ μερικά από τα είδη είναι τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Καναδοί βιολόγοι
Κροατική νοηματική γλώσσα
Η Κροατική νοηματική γλώσσα (κροατικά: Hrvatski znakovni jezik, HZJ ) είναι η νοηματική γλώσσα της κοινότητας των κωφών στην Κροατία. Στο παρελθόν θεωρήθηκε ως διάλεκτος της γιουγκοσλαβικής νοηματικής γλώσσας, αν και η διαλεκτική ποικιλομορφία της πρώην Γιουγκοσλαβίας δεν έχει αξιολογηθεί.
Το πρώτο σχολείο για τους κωφούς στην Κροατία δημιουργήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1885. Το συνέδριο για τη νοηματική γλώσσα και τον πολιτισμό των κωφών πραγματοποιήθηκε στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας από τις 3 έως τις 5 Μαΐου 2001. Το 2004, ένα έργο για την καθιέρωση μιας γραμματικής για την γλώσσα ξεκίνησε από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Πούρντου και στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ.
Σύμφωνα με το νόμο, η Κροατική Ραδιοτηλεόραση έχει στις υποχρεώσεις της να προωθήσει τη μετάφραση των προγραμμάτων στην κροατική νοηματική γλώσσα. Σημαντικά κέντρα εκπαίδευσης της γλώσσας βρίσκονται στο Ζάγκρεμπ, το Σπλιτ και το Όσιγιεκ.
Οι οργανισμοί για τους κωφούς στην Κροατία περιλαμβάνουν την Κροατική Ένωση Κωφών και Τυφλών Ατόμων (DODIR), η οποία ιδρύθηκε το 1994.
Η βασική σειρά των λέξεων στη γλώσσα είναι η υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο, όπως και στην ομιλούμενη κροατική γλώσσα. Το χειροκίνητο αλφάβητο με δύο χέρια είναι ευρέως διαδεδομένο. Ένα αλφάβητο με το ένα χέρι, το οποίο βασίζεται στο διεθνές χειροποίητο αλφάβητο, αν και χρησιμοποιείται λιγότερο, έχει επίσημο καθεστώς.
Ζαμπία Κωτσάκη
Η Ζαμπία (ή Ζαμπέτα, από Ελισάβετ) Κωτσάκη-Κολοκοτρώνη (1750-1832) ήταν καπετάνισσα, γυναίκα του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη και μητέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ήταν ευρέως γνωστή με το προσωνύμιο Καπετάνισσα. Μετά τον πρώιμο θάνατο του συζύγου της, μεγάλωσε μόνη της τα πέντε παιδιά της.
Οικογένεια
Το 1769, σε ηλικία 18-19 ετών, παντρεύτηκε τον οπλαρχηγό Κωνσταντίνο Κολοκοτρώνη, με τον οποίο απέκτησε πέντε παιδιά. Πρώτος γεννήθηκε το 1770 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο Ραμοβούνι Μεσσηνίας. Δεύτερος γεννήθηκε ο Γιάννης και ακολούθησαν ο Χρίστος, ο Νικόλας και ένα κορίτσι.
Μάχη της Καστανίτσας
Τον Ιούλιο του 1780, ο Τούρκος Χασάν Τζεζάερλης επιτέθηκε και πολιόρκησε την Καστανίτσα. Στην έξοδο που επιχείρησαν οι πολιορκημένοι Έλληνες και στην οποία πολέμησε και η Ζαμπία, σκοτώθηκε ο άντρας της και αιχμαλωτίστηκαν τρία παιδιά της.
Χρόνια κατατρεγμού
Από τη Μηλιά, η Ζαμπία πήγε στην πατρίδα της την Αλωνίσταινα, όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια, μεγαλώνοντας εκεί τα παιδιά της. Για να ζήσει ήταν αναγκασμένη να δουλεύει σκληρά, υφαίνοντας και κόβοντας ξύλα. Κατά καιρούς ήταν αναγκασμένη να κρύβεται στα βουνά, γιατί οι Τούρκοι εξακολουθούσαν να καταδιώκουν την οικογένεια. Κατέφυγε επίσης στο Λιμποβίσι και στον Άκοβο της περιοχής του Λεονταρίου, όπου έμενε ο αδερφός του άνδρα της Αναγνώστης.
Κλεφτοπόλεμος
Οι Τούρκοι κατά τα έτη 1803-1806 κατέβαλαν συστηματικές προσπάθειες για να εξοντώσουν τους κλέφτες της Πελοποννήσου. Εκείνη την περίοδο, από τους 36 Κολοκοτρωναίους που πολεμούσαν, σκοτώθηκαν 28, μεταξύ των οποίων και ο γιος της Ζαμπίας Γιάννης.
Στη Ζάκυνθο
Τον Μάρτιο του 1806 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναχώρησε για τη Ζάκυνθο, καθώς ο κίνδυνος για αυτόν στην Πελοπόννησο είχε αυξηθεί. Η Ζαμπία, μαζί με τη γυναίκα του Θεόδωρου Αικατερίνη, είχαν καταφύγει εκείνο το διάστημα στη Γορτυνία και αργότερα πήγαν να τον συναντήσουν στη Ζάκυνθο. Όταν ο Θεόδωρος έφυγε στις αρχές του 1821 για τη Μάνη, άφησε πίσω του τη μητέρα του, αφού την εμπιστεύτηκε στα παιδιά του. Στην Πελοπόννησο επέστρεψε αργότερα, μετά τη έκρηξη της επαναστάσεως.
Θάνατος
Η Ζαμπία Κωτσάκη πέθανε το 1832 σε ηλικία 82 ετών, έχοντας προλάβει να ζήσει στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. Τάφηκε στην Αλωνίσταινα, δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, όπου σήμερα έχει ανεγερθεί μνημείο προς τιμήν της.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Κολοκοτρώνη Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Γιεσεντούκι
Η Γιεσεντούκι (ρωσικά: Ессентуки́) είναι παραθεριστική πόλη στην επικράτεια της Σταυρούπολης, στη Ρωσία, που βρίσκεται στη σκιά του όρους Έλμπρους στη βάση των βουνών του Καυκάσου. Θεωρείται η πολιτιστική πρωτεύουσα του ελληνικού πληθυσμού της Ρωσίας και ακόμη και σήμερα κοντά στο 10% του πληθυσμού της είναι ελληνικής καταγωγής.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο νότιο τμήμα της επικράτειας της Σταυρούπολης, στην κοιλάδα του ποταμού Ποντκουμόκ, στη συμβολή του ποταμού Μπουγκούντα. Βρίσκεται 17 χλμ δυτικά του Πιατιγκόρσκ και 200 χλμ νοτιοανατολικά της Σταυρούπολης. Τα μέσα ύψη στην πόλη είναι περίπου 600–650 m πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το κλίμα είναι μέτρια ηπειρωτικό. Ο χειμώνας είναι ήπιος, με ξεπαγώσεις. η θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι κατά μέσο όρο -4 °C, μερικές φορές λαμβάνουν χώρα σοβαροί παγετοί. Οι ομίχλες είναι συχνές. Η άνοιξη είναι σύντομη, μερικές φορές ο καιρός είναι δροσερός, βροχερός (κυρίως τον Απρίλιο). Το καλοκαίρι είναι ζεστό, με μεγάλο αριθμό ζεστών και ξηρών ημερών. η θερμοκρασία τον Ιούλιο είναι κατά μέσο όρο 25 °C. Το φθινόπωρο είναι ζεστό και διαρκές. η θερμοκρασία τον Σεπτέμβριο κυμαίνεται κατά μέσο όρο στους 15-20 °C περίπου. Βροχοπτώσεις περίπου 500 χιλιοστών το χρόνο. Ένας μεγάλος αριθμός καθαρών, ηλιόλουστων ημερών (280 το χρόνο κατά μέσο όρο) είναι χαρακτηριστικός. Η ανοιχτή θέση στα ανατολικά και στα δυτικά κάνει το Γεσεντούκι προσβάσιμο για τους ανέμους που επικρατούν εδώ: ξηροί ανατολικοί, που είναι ζεστοί το καλοκαίρι και κρύοι το χειμώνα. και υγρές νοτιοδυτικές, δροσερές το καλοκαίρι και ζεστές το χειμώνα.
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|Είσοδος στο πάρκο από την Πλατεία Θεάτρου: ιατρικό πάρκο, Γιεσεντούκι, Κράι Σταυρούπολης
Το παλαιότερο αρχιτεκτονικό μνημείο του Γιεσεντούκι είναι η ξύλινη εκκλησία του Αγίου Νικολάου (χτισμένη στα μέσα της δεκαετίας του 1820, πιθανώς από τους αρχιτέκτονες Giovanni και Giuseppe Bernardacci) στο κέντρο της πρώην στανίτσα. Η ορθογώνια διάταξη της πόλης, που χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα, και ένα κανονικό κτήριο κατοικιών του δεύτερου μισού του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, έχουν διατηρηθεί εδώ, στο νότιο άκρο του Γιεσεντούκι. Η περιοχή του θερέτρου βρίσκεται στα βορειοανατολικά του τμήματος στανίτσα του Γιεσεντούκι. Ο πυρήνας του είναι το εκτεταμένο πάρκο Kurortny (Glavny) (φυτεύεται κυρίως με Φράξινος, βελανιδιά, γαύρο, κάστανο, σφενδάμι, λεύκα, φλαμουριά, κ.λπ., διακοσμητικοί θάμνοι, λουλούδια), που τοποθετήθηκαν το 1849, με πηγές μεταλλικού νερού και πολυάριθμες κατασκευές: το κτίριο της στοάς (1847–1856, αρχιτέκτονας S. Upton, Μορέσκου ύφους), τα λουτρά Nikolayevskiye (σημερινή Verkhniye) (1899, NV19, architervects) 12, αρχιτέκτονας YF Shreter, νεοκλασικισμός· το σημερινό Ινστιτούτο Ηλεκτροηλιοθεραπείας), το ξύλινο περίπτερο παρατήρησης με κιονοστοιχία που αναφέρεται ως Oreanda (1912), τέσσερα περίπτερα πάνω από τα πηγαδάκια (1912–1913, αρχιτέκτονας NN Semyonov, νεοκλασικισμός) κ.λπ. Η πλειονότητα των σανατόρια και οι πανσιόν συγκεντρώνονται γύρω από το Glavny Park. Η περιοχή στα βόρεια του Πάρκου (μεταξύ του τελευταίου και της σιδηροδρομικής γραμμής) αναπτύχθηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα ως ζώνη για ιδιωτικά σανατόρια, βίλες (Orlinoye gnezdo, 1912–14, Art Nouveau) και κατασκευές θερέτρου. το μνημειώδες κτίριο του θεραπευτικού λασπόλουτρου στο πνεύμα των αρχαίων ρωμαϊκών θερμών διακοσμημένο με μια πανίσχυρη ιωνική στοά και πολυάριθμα γλυπτά (1913–1915, αρχιτέκτονας Shreter, γλύπτες LA Ditrikh και Vasily Kozlov). Το 1903, το πάρκο Angliysky τοποθετήθηκε πίσω από τη σιδηροδρομική γραμμή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Άγιος Βλάσσης Κορινθίας
Γεωγραφία
Ο Άγιος Βλάσσης είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, ανατολικά του Σοφικού και στις νότιες απολήξεις της κορυφής «Ψηλοκορφή». Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Κορίνθου Επιδαύρου (ΕΟ 10) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 37 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κορίνθου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Σοφικού του δήμου Σολυγείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σολυγείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
Αξιοθέατα
Η περιοχή ανατολικά του Σοφικού, όπου βρίσκεται ο οικισμός του Αγίου Βλάσση, είναι γεμάτη από μοναστήρια, εκκλησίες και χριστιανικά μνημεία. Τα κυριότερα είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Χωριά του Αραχναίου
Επτανησιακή κουζίνα
Η Επτανησιακή κουζίνα είναι η τοπική κουζίνα των Ιονίων Νήσων. Φέρει επιρροές τόσο από την ελληνική όσο και από την ιταλική κουζίνα, λόγω της μακρόχρονης Ενετοκρατίας στα Επτάνησα.
Κεφαλονιά
Μερικά από τα πιο γνωστά πιάτα της Κεφαλονιάς είναι τα παρακάτω:
Κέρκυρα
μικρογραφία|198x198εσ|Μπουκάλια με [[Κουμκουάτ]] μικρογραφία|140x140εσ|[[Σαβόρο]] Μερικά από τα πιο γνωστά πιάτα της Κέρκυρας είναι τα παρακάτω:
Οθωνοί
Μερικά από τα πιο γνωστά πιάτα των Οθωνών είναι τα παρακάτω:
Λευκάδα
Μερικά από τα πιο γνωστά πιάτα της Λευκάδας είναι τα παρακάτω:
Ζάκυνθος
Μερικά από τα πιο γνωστά πιάτα της Ζακύνθου είναι τα παρακάτω:
Γκαλερί
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Γιόχαν Μίχαελ Μπαχ (1745-1820)
Ο Γιόχαν Μίχαελ Μπαχ (Στρουτ, 9 Νοεμβρίου 1745 - Έλμπερφελντ, 1820) ήταν Γερμανός συνθέτης. Συνδέεται πιθανώς με τον κλάδο της οικογένειας Μπαχ με καταγωγή από τη Βαϊμάρη. Σε νεαρή ηλικία ταξίδεψε στην Ολλανδία, την Αγγλία και την Αμερική. Σπούδασε νομικά, φοιτώντας αρχικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (1779-80) και αργότερα στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Για ένα διάστημα εργάστηκε ως δικηγόρος (το 1790 βρισκόταν στο Γκύστροβ), χωρίς όμως να εγκαταλείψει τη μουσική και τη σύνθεση. Περίπου το 1793 διορίστηκε κάντορας και οργανίστας στo Ταν της Έσσης. Αργότερα έγκαταστάθηκε στο Έλμπερφελντ του Βούπερταλ, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος μουσικής στο γυμνάσιο. Το μουσικό του ύφος παρουσιάζει ομοιότητες με αυτό του Γιόχαν Κρίστοφ Φρίντριχ Μπαχ.
Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ
Ο συνταγματάρχης Σαμπέρ (γαλλικός τίτλος: Le Colonel Chabert ) είναι νουβέλα του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799–1850). Δημοσιεύθηκε σε περιοδικό το 1832 με τίτλο Ο συμβιβασμός και στη συνέχεια στην τελική του μορφή το 1844. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας, συλλογή έργων που απεικονίζουν και διακωμωδούν τη γαλλική κοινωνία στην περίοδο της Παλινόρθωσης (1815–1830) και της Ιουλιανής Μοναρχίας (1830–1848).
Η υπόθεση αναφέρεται στην παράξενη περιπέτεια ενός ήρωα των ναπολεόντειων πολέμων που αφού κηρύχθηκε νεκρός, μετά από χρόνια επιστρέφει στο Παρίσι και διεκδικεί τη σύζυγό του και την περιουσία του.
Το έργο διασκευάστηκε για έξι κινηματογραφικές ταινίες, το θέατρο και την τηλεόραση.
Περίληψη πλοκής
Η ιστορία διαδραματίζεται το 1817. Μαθαίνουμε ότι 10 χρόνια νωρίτερα, στη μάχη του Άιλαου, ο Ιακίντ Σαμπέρ, συνταγματάρχης του ναπολεόντειου στρατού θεωρήθηκε νεκρός και θάφτηκε αλλά μπόρεσε να ελευθερωθεί από τον ομαδικό τάφο και τον φρόντισαν αγρότες. Επιστρέφοντας στο Παρίσι μετά από μια μακρά οδύσσεια, δεν μπορεί να αποδείξει την ταυτότητά του καθώς στο μεταξύ έχει κηρυχθεί επίσημα νεκρός. μικρογραφία|306x306εσ|Η γυναίκα του συνταγματάρχη Σαμπέρ προσπαθεί να τον συγκινήσει Μαθαίνει ότι η σύζυγός του, την οποία είχε παντρευτεί παρά την αμφίβολη φήμη της, είχε ξαναπαντρευτεί με τον κόμη ντε Φερώ (από τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά). Ο νέος σύζυγος είναι γόνος της παλιάς αριστοκρατίας που είχε μεταναστεύσει κατά τη διάρκεια της Τρομοκρατίας, ο οποίος, με τη βοήθεια της περιουσίας του Σαμπέρ, κατάφερε να κατακτήσει μια σεβαστή θέση στην παριζιάνικη κοινωνία. Ως εκ τούτου, η γυναίκα του δεν ενδιαφέρεται να αναγνωρίσει την επιστροφή του συνταγματάρχη, ο οποίος είναι πάμπτωχος και δεν έχει τα μέσα να διεξαγάγει μια δίκη για την αναγνώριση των δικαιωμάτων του, και αρχικά δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει τον πρώτο της σύζυγο.
Μέσα στη στενοχώρια του, ο Σαμπέρ απευθύνεται στον δικηγόρο Ντερβίλ (έτσι ξεκινά η ιστορία). Συγκινημένος από την ιστορία του, ο Ντερβίλ δέχεται να αναλάβει την υπόθεση παρά τις δυσκολίες της, του δανείζει και χρήματα για να ζήσει. Ο δικηγόρος, έχοντας επίγνωση των περιπλοκών μιας πιθανής αγωγής, αποφασίζει να προσπαθήσει να διευθετήσει το θέμα φιλικά. Μετά από συνομιλίες με την κόμισσα, ετοιμάζει ένα προσχέδιο διευθέτησης, στην οποία ο Συνταγματάρχης παραιτείται της ταυτότητάς του με αντάλλαγμα την επιστροφή μέρους της περιουσίας του. Ο Σαμπέρ, όμως, λίγο πριν από την υπογραφή ακούει μια συζήτηση μεταξύ της κόμισσας και του διαχειριστή της και συνειδητοποιεί ότι έχει εξαπατηθεί. Βλέποντας την ψεύτικη ευγένεια και την υποκρισία της γυναίκας του, την οποία εξακολουθεί να αγαπά, της λέει ότι την περιφρονεί και παραιτείται από κάθε διεκδίκηση. Επίσης αρνείται να δεχτεί οποιαδήποτε περαιτέρω βοήθεια από τον Ντερβίλ και εξαφανίζεται.
Θέματα
Σ' αυτό το σύντομο μυθιστόρημα, ο Μπαλζάκ αντιπαραθέτει δύο κοσμοθεωρίες: το ναπολεόντειο σύστημα αξιών, που βασίζεται στην τιμή και τη στρατιωτική ανδρεία και αυτό της Παλινόρθωσης.
Παρουσιάζεται επίσης το σενάριο του σφετεριστή και της καταπατημένης νομιμότητας. Δέκα χρόνια μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, ο Σαμπέρ είναι ένας δεύτερος Οδυσσέας, πιο άτυχος από τον επιφανή προκάτοχό του. Με αυτό το υπόβαθρο, ο συγγραφέας παρουσιάζει μια δικαστική υπόθεση, ένα ψυχολογικό δράμα, τη μάταιη αναζήτηση μιας χαμένης ταυτότητας και παρουσιάζει μια ιστορική και κοινωνική ιστορία που καταγγέλλει, μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας, την υποκρισία και τον εγωισμό της αστικής κοινωνίας της Παλινόρθωσης, όπου το μόνο που είχε σημασία ήταν η κοινωνική άνοδος που βασίζονταν στην κατοχή χρημάτων, ειδικά στον κληρονομικό πλούτο.
Διασκευές
μικρογραφία|Ο [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέων στο πεδίο του Άιλαου, Αντουάν-Ζαν Γκρο, 1808]]
Βαθύρρευμα Τρικάλων
Το Βαθύρρευμα είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βαθύρρευμα βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφέρεια Ηπείρου, νότια από την κορυφή Λουπάτα της Νότιας Πίνδου σε υψόμετρο 940 μέτρα. Απέχει περίπου 52 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα και 32 χλμ. Δ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) ενώ στην άκρη του χωριού περνάει η ΕΟ Άρτας - Τρικάλων. Η γύρω περιοχή είναι κατάφυτη από έλατα και οξυές ενώ ψηλότερα υψώνονται γυμνές βουνοκορφές. Χαρακτηριστικό της είναι τα άφθονα νερά και ρέματα (Γκούρα, Βλαχόβρυση, Λαιούσα, Μουσαμάς, Μπουκουβάλα, Παλιοκόπρι, Ποτιστής, Κανάλια, Λιβάδια, Βαθυρεματιώτης) και σε αυτά οφείλεται το όνομά της. Το Βαθύρρευμα αναφέρεται από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και καταγράφεται στην Οθωμανική απογραφή του 1454/55 ως Vasirama ενώ σε έγγραφα του 16ου αιώνα γράφεται ως Βαθύρεμα.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοθωνίων. Το 1966 το ΦΕΚ 119Α - 07/06/1966 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 24 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Η φούσκα (ταινία)
Η φούσκα είναι μια ελληνική κινηματογραφική ταινία του 2002.
Πλοκή
Ο Μάκης είναι ένας γοητευτικός κράχτης σε μια χασαποταβέρνα της Βάρης. Έχει εγκλωβιστεί στο χρηματιστήριο αφού έχει αγοράσει μετοχές της Ολυμπουργικής που έχουν ραγδαία πτώση. Τότε γνωρίζει την όμορφη Ρούλα, κι αυτή εγκλωβισμένη στο χρηματιστήριο. Η σχέση τους είναι περιπετειώδης και περνά μέσα από οργανωμένο έγκλημα και τρομοκρατικές οργανώσεις. Τελικά οι δυο τους καταλήγουν στην Κούβα όπου ανοίγουν την Chelingopula Nueva κάνοντας επιχειρήσεις με τον Φιντέλ Κάστρο.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Νίκου Περάκη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Περάκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Κώστα Λαμπρόπουλου Κατηγορία:Ελληνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Δημήτρη Παπαδημητρίου
Βιβούρνο
Το βιβούρνο (Viburnum) είναι γένος περίπου 150-175 ειδών ανθοφόρων φυτών τα οποία ανήκουν στην οικογένεια Adoxaceae (Αδοξοειδή), ενώ παλαιότερα υπαγόταν στην οικογένεια Caprifoliaceae (Αιγοφυλλοειδή), όπου ανήκουν το αγιόκλημα και η βαλεριάνα. Η τρέχουσα ταξινόμηση έγινε με βάση μοριακή φυλογένεση.
Τα βιβούρνα είναι αειθαλείς ή φυλλοβόλοι θάμνοι ή σε λίγες περιπτώσεις μικρά δέντρα, ιθαγενή στις εύκρατες περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου, ενώ λίγα είδη απαντούν σε τροπικές ορεινές περιοχές στη Νότια Αμερική και στη νοτιοανατολική Ασία. Στην Αφρική το γένος περιορίζεται στα Όρη του Άτλαντα.
Περιγραφή
Τα φύλλα είναι αντιθετικά, απλά και ολόκληρα, οδοντωτά ή λοβώδη. Τα ψυχρά εύκρατα είδη είναι φυλλοβόλα ενώ τα περισσότερα σε θερμότερα κλίματα είναι αειθαλή. Κάποια είδη είναι τριχωτά σε φύλλα και οφθαλμούς.
Χρήσεις
thumb|250px|Καρποί του V. opulus Πολλά είδη βιβούρνου έχουν γίνει δημοφιλή ως καλλωπιστικά φυτά σε κήπους εξαιτίας των όμορφων λουλουδιών και φρούτων τους, του αρώματός τους, και τα όμορφα φθινοπωρινά χρώματα κάποιων ειδών.
Τα φρούτα κάποιων ειδών, όπως το V. lentago, είναι εδώδιμα και μπορούν να φαγωθούν ωμά ή να γίνουν μαρμελάδα, ενώ άλλα είδη, όπως το V. opulus, είναι ηπίως τοξικά και μπορεί να προκαλέσουν εμετό αν καταναλωθούν σε μεγάλη ποσότητα.
Ο κορμός κάποιων ειδών χρησιμοποιείται στη βοτανοθεραπεία ως αντισπασμωδικό και στη θεραπεία του άσθματος.
Πολιτιστική σημασία
Στη Ρωσία και στην Ουκρανία το βιβούρνο (και συγκεκριμένα το είδος V. opulus) είναι σημαντικό στοιχεία του παραδοσιακού λαϊκού πολιτισμού. Στην Ουκρανία θεωρείται εθνικό σύμβολο και είναι έμβλημα τόσο της γιορτής Κολιάντα όσο και ότι αντιπροσωπεύει την αγάπη και λεπτότητα ενός νεαρού κοριτσιού. Είναι επίσης κύριο στοιχεία του παραδοσιακού ουκρανικού στεφανιού. Στη Ρωσία ο καρπός του βιβούρνου (που αποκαλείται καλίνα) θεωρείται εθνικό σύμβολο. Το έντονο κόκκινο χρώμα των φρούτων αντιπροσωπεύει την ομορφιά στο Ρωσικά πολιτισμό και σύμβολο, μαζί με τα σμέουρα, του πάθους για μια όμορφα παρθένα. Το όνομα του τραγουδιού Καλίνκα προέρχεται από το καλίνα.
Παραπομπές
κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Αδοξοειδή
Λίμνη Ελγκιγκιτγκίν
Η λίμνη Ελγκιγκιτγκίν (Ρωσικά και Τσούκτσι: Эльгыгытгын) είναι μια λίμνη κρατήρα πρόσκρουσης που βρίσκεται στο αυτόνομο θύλακα Τσουκότκα στη βορειοανατολική Σιβηρία, περίπου 150 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κόλπου Τσαούνσκαγια.
Η λέξη "Ελγκιγκιτγκίν" σημαίνει "λευκή λίμνη" στη γλώσσα Τσούκτσι.
Γεωγραφία
Η λίμνη Ελγκιγκιτγκίν στραγγίζεται στα νοτιοανατολικά από τον κλάδο Ενμιμπάαμ του ποταμού Μπελάγια. Έχει διάμετρο περίπου 12 χιλιομέτρων και έχει μέγιστο βάθος 174 μ. Η λίμνη επικεντρώνεται σε έναν κρατήρα κρούσης με διάμετρο 18 χιλιομέτρων που σχηματίστηκε πριν από 3,6 εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια του Πλειόκαινου. Πριν από την αξιόπιστη χρονολόγησή της, τα προκαταρκτικά έγγραφα στα τέλη της δεκαετίας του 1970 πρότειναν είτε την Ελγκιγκιτγκίν ή την Ζαμανσίν ως πηγή του Αυστραλιανού τεκτίτη.
Επιστημονική διάτρηση
Στα τέλη του 2008 και στις αρχές του 2009, μια διεθνής ομάδα από τη Γερμανία, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ διεξήγαγε πρόγραμμα γεωτρήσεων με στόχο τρεις τρύπες στη λίμνη Elgygytgyn. Οι προκύπτοντες πυρήνες ονομάζονται Θέση ICPD 5011-1 και 5011-3. Αυτό συγχρηματοδοτήθηκε από το Διεθνές Συνέδριο Επιστημονικών Γεωτρήσεων με χρηματοδότηση και από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των ΗΠΑ, το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας (BMBF), το Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ και το GeoForschungsZentrum του Πότσνταμ, το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Επιστημών και Έρευνας της Αυστρίας (BMWF), το παράρτημα Άπω Ανατολής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και το Ρωσικό Ίδρυμα Βασικών Ερευνών.
Πανίδα
Οι συνθήκες στη λίμνη Ελγκιγκιτγκίν είναι εξαιρετικά σοβαρές για τη ζωή των ψαριών. Ωστόσο, υπάρχουν τρία είδη που κατοικούν μόνιμα στο σκληρό υδάτινο περιβάλλον της λίμνης. Αυτά είναι τα είδη Salvelinus boganidae, S. elgyticus και Salvethymus svetovidovi. Τα δύο τελευταία είδη είναι ενδημικά στη λίμνη Ελγκιγκιτγκίν. Τα γκολέτς (Salvelinus alpinus, голец) έχει εισαχθεί πρόσφατα. Τα είδη ψαριών στη λίμνη έχουν προσαρμοσθεί στα πολύ κρύα νερά της, τα οποία είναι γενικά ακριβώς πάνω από το σημείο τήξης, και ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του έτους σε απόλυτο σκοτάδι. Η επιφάνεια είναι παγωμένη για περίπου 10 μήνες του έτους. Μπορεί να αρχίσει να λιώνει το καλοκαίρι, αλλά μερικά χρόνια ποτέ δεν ξεπαγώνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Ρωσίας
Ζαχαρίας Τουλούρας
Ο Ζαχαρίας Τουλούρας είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.