cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιο Πνεύμα Σερρών
Οθωμανική περίοδος
Πιθανώς στις αρχές του έτους 1383 τα τουρκικά στρατεύματα του Γαζή Εβρενός μπέη κατέλαβαν, μετά τη Ζίχνη, το Άγιο Πνεύμα και λίγο αργότερα (19 Σεπτεμβρίου 1383) την πόλη των Σερρών. Ίσως το χωριό να μη γνώρισε τη λεηλασία των Σερρών, γιατί ανήκε στη Μονή του Τιμίου Προδρόμου, της οποίας τα κτήματα και τα βακούφια διασφάλιζε ένα φιρμάνι του 1373. Λίγα χρόνια αργότερα (στα τέλη του 14ου αιώνα) το χωριό εποικίστηκε από Τούρκους Γιουρούκους (Κονιάρους). Τότε συνοικίστηκε και το χωριό στη σημερινή του θέση από τους κατοίκους του που ήταν εγκατεστημένοι σε γειτονική τοποθεσία (ανάμεσα στον «Γ(κ)ραντήσκο» και την «Κούτρα»), ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα ο χριστιανικός πληθυσμός του ενισχύθηκε με εποίκους από Θεσσαλία, Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία. Διοικητικά υπαγόταν στον «καζά» Σερρών και βρισκόταν μέσα στα όρια της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας του μητροπολίτη Σερρών. Τον 19ο αιώνα επί Ισμαήλ μπέη το χωριό, ως αξιόλογη παραγωγική μονάδα, έλαβε και το ανάλογο μερίδιο από τη μεγάλη εμπορική ακμή των Σερρών.
Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς
Βιογραφία
Η Ιβάνα ακολούθησε την οικογένειά της στο Κάρλοβατς και μετά στο Τζαστρεμπάρσκο πριν εγκατασταθεί τελικά στο Ζάγκρεμπ. Μετά την ολοκλήρωση δύο ετών δημόσιας εκπαίδευσης, συνέχισε να κάνει ιδιωτικά μαθήματα στο σπίτι. Έμαθε ρωσικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά και αγγλικά. μικρογραφία|Προτομή της Ιβάνα Μπρλιτς-Μάζουρανιτς στη γεννέτειρά της Ογκούλιν Μετά το γάμο της με τον πολιτικό και εξέχοντα δικηγόρο Βατροσλάβ Μπρλιτς το 1892, μετακόμισε στο Μπροντ να Σάβι (τώρα Σλαβόνσκι Μπροντ) όπου εισήλθε σε μια άλλη γνωστή οικογένεια της Κροατίας και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της. Έγινε μητέρα έξι παιδιών και αφιερώθηκε κυρίως στην οικογένειά της και στην εκπαίδευση των παιδιών της. Ενδιαφέρθηκε για την ψυχολογία των μικρών παιδιών, θέμα που ξαναχρησιμοποίησε στα βιβλία της.
Άγιο Πνεύμα Σερρών
Οθωμανική περίοδος
Όσον αφορά την κοινοτική διοίκηση, οι κάτοικοι του χωριού αποτελούσαν μέλη της «Κοινότητας», που ήταν ο κυριότερος θεσμός της αυτοδιοίκησης επί οθωμανικής κυριαρχίας, ανεκτός από τους κατακτητές, εφόσον διευκόλυνε την είσπραξη των φόρων. Τη διοίκηση του νομικού προσώπου της «Κοινότητας» την ασκούσαν οι κοινοτικοί άρχοντες, δηλαδή ο προεστός και οι πρόκριτοι, καθώς και η «Γενική Συνέλευση» των ενήλικων (άρρενων) κατοίκων. Σημαντική εξουσία είχαν επίσης οι εκκλησιαστικοί επίτροποι, οι οποίοι διαχειρίζονταν τα οικονομικά της εκκλησίας και της σχολικής περιουσίας, διορίζοντας και τους δασκάλους. Ο προεστός, που το όνομά του συνδέθηκε περισσότερο με την ιστορία της Κοινότητας (κατά τα έτη 1790-1813), λόγω μακροθητείας και δραστηριότητας, ήταν ο Χατζηαντώνης Δημητρίου, γαμπρός του ήρωα Εμμανουήλ Παπά (είχε νυμφευτεί την αδελφή του Παναγιώτα). Οι επιγραφές με το όνομά του σε κρήνες, γέφυρες και στην κτιτορική επιγραφή του κεντρικού ναού της Κοινότητας δίνουν σαφή εικόνα των ποικίλων δραστηριοτήτων και ευεργεσιών του.
Γενικά για την κοινοτική ζωή στο Άγιο Πνεύμα (διοίκηση, οικονομία κλπ) πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες αντλούνται από ένα κοινοτικό κατάστιχο (1807-1813), όπως επίσης από κώδικες της Μονής του Τιμίου Προδρόμου και διάφορα (δικαιοπρακτικά και άλλα) έγγραφα. Από αυτά φαίνεται ότι, από οικονομική άποψη, η κτηνοτροφία και κυρίως η γεωργία είχε απορροφήσει, κατά την περίοδο αυτή, την πλειονότητα του χριστιανικού πληθυσμού. Από τον 18ο αιώνα η κυριότερη ασχολία του γεωργικού πληθυσμού ήταν η βαμβακοκαλλιέργεια. Στο κοινοτικό κατάστιχο γίνεται συχνά λόγος για φορτία βάμβακος από το χωριό. Δεύτερη σε απασχόληση του αγροτικού πληθυσμού ερχόταν η σιτοκαλλιέργεια, τρίτη η αμπελοκαλλιέργεια και από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η καπνοκαλλιέργεια, η οποία δεν άργησε να απασχολήσει την πλειονότητα του πληθυσμού από το 1891 ως το 1912. Οι γεωργοί, που ήταν οι περισσότεροι κάτοικοι Κοινότητας, είχαν ιδρύσει, για την προάσπιση των επαγγελματικών τους συμφερόντων, μια συντεχνία (το «εσνάφιον τσιφτσήδων», όπως συχνά αναφέρεται στο κοινοτικό κατάστιχο), καθώς και διάφορους άλλους συλλόγους. Έτσι, κατά τον 19ο αιώνα αναφέρονται στα έγγραφα δύο σωματεία, η «Φιλοκαλία», που είχε εκπαιδευτικό και πολιτιστικό χαρακτήρα, και η «Συνδρομή», που είχε θρησκευτικό χαρακτήρα Ανάμεσα στις δραστηριότητές τους ήταν η ίδρυση και λειτουργία (κατά τον 19ο αιώνα) ακμαίου σχολείου (με 150-200 μαθητές), το οποίο απαρτιζόταν από αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο.
Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς
Βιογραφία
Οι πρώτες της λογοτεχνικές δημιουργίες γράφτηκαν αρχικά στα γαλλικά.
Η Ιβάνα άρχισε να γράφει ένα ημερολόγιο, ποίηση και δοκίμια, αλλά οι περισσότερες από αυτές τις δημιουργίες της δεν δημοσιεύτηκαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Τα πρώτα της άρθρα, γνωστά ως Σχολείο και διακοπές, άρχισαν να εμφανίζονται σε εφημερίδες από το 1903.
Άγιο Πνεύμα Σερρών
Η συμμετοχή στους απελευθερωτικούς αγώνες
Καθώς το χωριό βρισκόταν στις νότιες προσβάσεις του Μενοίκιου όρους, οι κάτοικοί του ήταν (από τις αρχές του 19ου αιώνα) από τους πρώτους αρματολούς του καζά Σερρών, όπως μαρτυρεί και ένα δημώδες άσμα, στο οποίο γίνεται λόγος για τον καπετάν Νασιούλα, ενσαρκωτή της αρματολικής ιδέας. Για τη συμμετοχή τους πάλι στον επαναστατικό αγώνα του 1821 δεν αφήνει καμιά αμφιβολία η στενή συγγενική σχέση του ήρωα Εμμανουήλ Παπά με τον προεστό Χατζηαντώνη Δημητρίου.
Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς
Βιογραφία
Το 1913 κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία το πρώτο της βιβλίο Οι θαυμάσιες περιπέτειες και οι κακοτυχίες του Ιλάπιτς του Μαθητευόμενου (Čudnovate zgode i nezgode šegrta Hlapića). Στην ιστορία, ο φτωχός μαθητευόμενος Ιλάπιτς βρίσκει κατά τύχη τη χαμένη κόρη του κυρίου του και η τύχη του αλλάζει προς το καλύτερο.
Άγιο Πνεύμα Σερρών
Βαλκανικοί πόλεμοι-Απελευθέρωση
Με τη νικηφόρα λήξη των Βαλκανικών πολέμων έρχεται και η απελευθέρωση του χωριού. Συγκεκριμένα, την 29η Ιουνίου 1913, λίγες ώρες μετά την απελευθέρωση της πόλης των Σερρών, ένα τάγμα πεζικού που βρισκόταν στο Χρυσό εισήλθε στο Άγιο Πνεύμα, όπου έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τους κατοίκους του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά Κατηγορία:Δαρνακοχώρια
Ιβάνα Μπρλιτς-Μαζουράνιτς
Βιογραφία
Η Μπρλιτς-Μαζουράνιτς προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1931 και το 1938. Το 1937, ήταν η πρώτη γυναίκα που εισήλθε στη Γιουγκοσλαβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών.
Μετά από μια μακρά μάχη με την κατάθλιψη, αυτοκτόνησε σε ηλικία 64 ετών στις 21 Σεπτεμβρίου 1938 στο Ζάγκρεμπ. Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο Mirogoj στο Ζάγκρεμπ.
Έργα
Τα έργα της έχουν μεταφρασθεί σε πολλές ξένες γλώσσες και αρκετά έχουν μεταφερθεί στην οθόνη κυρίως σε παιδικές τηλεοπτικές σειρές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς
Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών
Η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών (σουηδικά: Kungliga Vetenskapsakademien, KVA) είναι μια από τις Βασιλικές Ακαδημίες της Σουηδίας. Η Ακαδημία είναι ανεξάρτητος μη κυβερνητικός επιστημονικός οργανισμός με στόχο την προώθηση των επιστημών, κυρίως των φυσικών επιστημών και των μαθηματικών.
Η ακαδημία ιδρύθηκε την 2 Ιουνίου 1739 από τον φυσιοδίφη Κάρολο Λινναίο, τον Jonas Alströmer, τον μηχανολόγο Mårten Triewald, τους δημόσιους υπαλλήλους Sten Carl Bielke και Carl Wilhelm Cederhielm, και τον πολιτικό Anders Johan von Höpken.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουηδικη Βασιλικη Ακαδημια Επιστημων
Δουκάτο της Καρνιόλας
Το Δουκάτο της Καρνιόλας (σλοβενικά: Vojvodina Kranjska, γερμανικά: Herzogtum Krain, λατινικά: Ductatus Carnioliae) ήταν αυτοκρατορικό κτίσμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε υπό τον κανόνα των Αψβούργων στο έδαφος του πρώην Ανατολικού Φραγκικού Μαργραβινάτου της Καρνιόλας το 1364.
Μια κληρονομική γη της μοναρχίας του Αψβούργου, έγινε συστατικό έδαφος της αυστριακής αυτοκρατορίας το 1804 και μέρος του Βασιλείου της Ιλλυρίας έως το 1849. Μια ξεχωριστή γη του στέμματος από το 1849, ενσωματώθηκε στα εδάφη της Κισιλιθάνης της Αυστρίας-Ουγγαρίας από το 1867 μέχρι τη διάλυση του κράτους το 1918.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρνιολα Δουκατο Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Δουκάτα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Μοναρχίας των Αψβούργων
Σχέσεις Ελλάδας και Κολομβίας
Οι σχέσεις Ελλάδας και Κολομβίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις ανάμεσα στην Κολομβία και Ελλάδα. Η Κολομβία εκπροσωπείται στην Ελλάδα μέσω της πρεσβείας της στη Ρώμη και έχει επίτιμο προξενείο στην Αθήνα. Η Ελλάδα εκπροσωπείται στην Κολομβία, μέσω της πρεσβείας στο Καράκας και έχει δύο επίτιμα προξενεία (Μπογκοτά και Καρθαγένη).
Εντός του πλαισίου του ευρωκολομβιανού διαλόγου, η Ελλάδα υποστηρίζει τις προσπάθειες για την ειρηνική επίλυση των μακροχρόνιων προβλημάτων ασφαλείας στην Κολομβία, που προκύπτουν από τις δραστηριότητες των παράνομων, ένοπλων και καλά οργανωμένων αντάρτικων ομάδων, καθώς και από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, τις συστηματικές απαγωγές κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολομβια Ελλαδα
Ορόντης Γ΄ της Παρθίας
Ο Ορόντης Γ' της Παρθίας ήταν αυτοκράτορας της Παρθίας το 4 μ.Χ. έως το 6 μ.Χ., αφού θανάτωσε τον Φραάτη Ε' της Παρθίας. Σκοτώθηκε δύο χρόνια μετά λόγω της ακραίας σκληρότητάς του. Μετά το θάνατό του ο αδελφός του Φραάτη Ε', Βορώνης Α' (βασίλεψε περίπου 8-12 μ.Χ.) προσπάθησε να αναλάβει τον θρόνο, αλλά ένας εμφύλιος πόλεμος με τον Αρτάβανο Γ' (βασίλευσε περίπου 12-38) όπου και σκοτώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Ελληνική απογραφή 2021
Η ελληνική απογραφή του 2021, επισήμως «Γενικές Απογραφές Κτηρίων και Πληθυσμού - Κατοικιών 2021», ήταν απογραφή στην Ελλάδα η οποία διεξήχθη από την Ελληνική Στατιστική Αρχή από τις 23 Οκτωβρίου 2021 έως τις 23 Νοεμβρίου 2021, ως μέρος της ευρύτερης απογραφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2021. Όπως και με την ελληνική απογραφή 2011, κατέγραψε τον αριθμό των κατοίκων στην Ελλάδα, ερευνώντας επίσης για τα δημογραφικά, οικονομικά και κοινωνικά στοιχεία του πληθυσμού, καθώς και να εξακριβώσει τους τύπους του κτιρίων που υπάρχουν στο διαθέσιμο απόθεμα της χώρας. Η απογραφή συμμορφώνεται με τις κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την απογραφή. Το σύνολο των αποτελεσμάτων θα είναι διαθέσιμα στις 31 Μαρτίου 2024.
Οι τεχνολογίες έξυπνων κινητών και γεωτοποθεσίας χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να διενεργήσουν την απογραφή. Ένας διαγωνισμός λογοτύπου ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2018, ζητώντας από φοιτητές πανεπιστημίου να σχεδιάσουν το λογότυπο και ο νικητής ανακοινώθηκε το 2019.
Ιστορία
Η ελληνική απογραφή 2011 έδειξε ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε κατά 0,88% σε σύγκριση με την απογραφή του 2001, σε 10.815.197 κατοίκους. Αυτή η δημογραφική τάση αναμένεται να συνεχιστεί, αν τα ποσοστά γονιμότητας παραμείνουν σε χαμηλά επίπεδα, με την Ελληνική Στατιστική Αρχή να εκτιμά την πτώση του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας σε 9.7 εκατομμύρια άτομα έως το 2050 σε αυτό το σενάριο. Ομοίως, η Eurostat εκτιμά ότι χωρίς τη μετανάστευση, ο ελληνικός πληθυσμός θα μειωθεί σε 9.3 εκατομμύρια άτομα μέχρι το 2050, και σε 8.9 εκατομμύρια άτομα με χαμηλότερη γονιμότητα, ενώ το κύριο σενάριο της Eurostat αναφέρει 9.1 εκατομμύρια κατοίκους το 2050.
Αποτελέσματα
Στις 17 Μαρτίου 2023 και στις 21 Απριλίου 2023 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της απογραφής του 2021 για τον μόνιμο πληθυσμό της Ελλάδας. Το 99,4% του πληθυσμού της επικρατείας έχει απογραφεί είτε ηλεκτρονικά είτε με τον συμβατικό τρόπο. Το ποσοστό που δεν απεγράφη με κανέναν από τους δύο τρόπους εκλήθη από τις δημοτικές αρχές να παραστεί στο Δημαρχείο να συμπληρώσει το δελτίο της απογραφής. Απεγράφησαν 5.125.977 άρρενες (ήτοι το 48,9% του συνολικού πληθυσμού) και 5.356.510 θήλεις (ήτοι το 51,1% του συνολικού πληθυσμού).
Πηγές
2021
Γεώργιος Μαρίνος
Ο Γεώργιος Μαρίνος ήταν Έλληνας πολιτικός από τη Λευκάδα.
Βιογραφία
Σπούδασε νομική στην Ιταλία κι άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Χρημάτισε βουλευτής της Ιονίου βουλής ήταν μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος και υποστηρικτής της ενώσεως των Επτανήσων με την Ελλάδα. Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Β΄Εθνοσυνέλευση της Αθήνας το 1862 όπου διορίστηκε μέλος της επιτροπής σύνταξης του συντάγματος. Διορίστηκε επίσης πρώτος νομάρχης Ζακύνθου και Κυθήρων τον Ιούνιο - Αύγουστο 1865 και πρώτος νομάρχης Ζακύνθου τον Απρίλιο - Δεκέμβριο του 1867.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής Κατηγορία:Νομάρχες Ζακύνθου
Άνκο Ιτόσου
thumb|200px|Ο Άνκο Ιτόσου γύρω στο 1910 Ο Άνκο Γιασουτσούνε Ιτόσου (糸洲 安恒) (1831-1915) ήταν δάσκαλος του καράτε. Γεννήθηκε στο Σούρι της Οκινάουα (βασίλειο Ρίου Κίου) το 1831. Ο Ανκο Ιτόσου ήταν μαθητής του επίσης μεγάλου δασκάλου Σοκόν Ματσουμούρα (Sokon Matsumura). Θεωρείται ο δημιουργός των πέντε pinan (πίναν) ή heian (χέιαν) κάτα, τα οποία σήμερα περιλαμβάνονται στην ύλη των περισσότερων σχολών καράτε.
Πουγιέ-Φρανσαί
Το Πουγιέ-Φρανσαί (γαλλικά: Pouilley-Français) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Εθνοσυνέλευση (Μπενίν)
Ιστορία
Το πρώτο κοινοβούλιο του ανεξάρτητου Μπενίν καθορίστηκε με το Σύνταγμα στις 28 Φεβρουαρίου 1959 και διήρκεσε από τον Απρίλιο του 1959 ως τον Νοέμβριο του 1960. Πρόεδρός του ήταν ο Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν. Με τα συντάγματα του 1960 και του 1964 άρχισαν να λειτουργούν δύο νέες Εθνικές Συνελεύσεις κάθε φορά. Με την εφαρμογή του Βασικού Νόμου στις 9 Σεπτεμβρίου 1977 επήλθε ριζική μεταβολή στο κοινοβούλιο. Μετονομάστηκε σε Επαναστατική Εθνοσυνέλευση (ANR) και διήρκεσε ως τον Φεβρουάριο του 1990. Το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας συστάθηκε τον Φεβρουάριο του 1990 για τον εκδημοκρατισμό της χώρας και πρόεδρός του ήταν ο αρχιεπίσκοπος Ιζιντόρ ντε Σουζά. Ένα νέο σύνταγμα εγκρίθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1990 σχηματίζοντας τη βασική δομή της σημερινής εθνοσυνέλευσης.
Εκλογικό σύστημα
Τα 83 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε 24 πολυεθνικές εκλογικές περιφέρειες, με βάση τα διαμερίσματα της χώρας. Ένας αμφιλεγόμενος νέος εκλογικός νόμος που εισήχθη τον Ιούλιο του 2018 δημιούργησε το εκλογικό όριο του 10% της εθνικής ψήφου για ένα κόμμα προκειμένου να εισέλθει στο κοινοβούλιο, ενώ η απαιτούμενη κατάθεση ποσού για να μπει σε βουλευτική λίστα αυξήθηκε από τα 8,3 εκατομμύρια φράγκα στα 249 εκατομμύρια φράγκα. Οι μεταρρυθμίσεις αποσκοπούσαν στη μείωση του αριθμού των πολιτικών κομμάτων, των οποίων ο αριθμός πλησίαζε τα 200.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνοσυνελευση
Ιωδοφόρμιο
right|thumb|100px|Ιωδοφόρμιο Το Ιωδοφόρμιο είναι αντισηπτική κίτρινη σκόνη, με χημικό τύπο CHI3.Χρησιμοποιείται για εξωτερική χρήση σε μολύνσεις, φλογώσεις και σπυριά. Υπάρχει επίσης και σαν αλοιφή.
Πανευρυθμία
Η Πανευρυθμία (βουλγαρικά: Паневритмия) είναι ένα σύστημα φυσικών μουσικών ασκήσεων οι οποίες αναπτύχθηκαν από τον Πέταρ Ντένωφ μεταξύ του 1922 και 1944, οι οποίες επικεντρώνονται στην επίτευξη εσωτερικής ισορροπίας και εναρμόνισης. Η έμφαση των ασκήσεων είναι στην παροχή και λήψη, με στόχο τη δημιουργία μιας συνειδητής ανταλλαγής με τις δυνάμεις της φύσης. Η πανευρυθμία ασκείται τόσο για την διατήρηση και βελτίωση της φυσικής κατάστασης όσο και για πνευματική ανάπτυξη μικρογραφία| Ασκήσεις πανευρυθμίας στα [[Ρίλα|βουνά Ρίλα της Βουλγαρίας ]]
Σφαιρική εικόνα
μικρογραφία| Πέταρ Ντένωφ, ο ιδρυτής της πανευρυθμίας Με βάση αυτές τις ετυμολογικές ρίζες, η λέξη πανευρυθμία μεταφράζεται άμεσα στον Κοσμικό Υψηλό Ρυθμό.
Ο συνθέτης της μουσικής και των κινήσεων της πανευρυθμίας, ο Πέταρ Ντένωφ (γνωστός και ως Μπέινσα Ντούνο) ανέπτυξε τις ασκήσεις της δεκαετίας του '30 στη Βουλγαρία σε μια προσαρμοστική διαδικασία, εξαιρώντας ορισμένες και υιοθετώντας άλλες για να ανακαλύψει τη βέλτιστη μορφή τους. Στα λόγια του Ντένωφ: "Σήμερα, οι πανευθυμικές μορφές έχουν μόνο τα περιγράμματα της κίνησης. Αργότερα θα αποκτήσουν την ουσία τους, το βασικό τους νόημα και τις λεπτομέρειες"
Η ιδέα της ζωής με την αρμονία με τη φύση είναι εξέχουσα στην πρακτική της πανευρυθμίας. Με βάση τις συστάσεις του Ντένωφ, οι ασυνήθιστες ασκήσεις έπρεπε να γίνονται νωρίς το πρωί, κατά προτίμηση σε πράσινο λιβάδι, και ήταν πιο αποτελεσματικές την άνοιξη στις αρχές Μαρτίου. Κατά τη γνώμη του, αυτή ήταν η εποχή που η φύση ήταν πιο δεκτική και περιείχε την πιο πρανιά ή ζωντανή ενέργεια που θα μπορούσε να απορροφηθεί από το ανθρώπινο σώμα.
Η πανευρυθμία επίσης δίνει έμφαση στην οικοδόμηση μιας νέας κουλτούρας αγάπης, αδελφοσύνης και ελευθερίας. Ο Ντένωφ πίστευε ότι υπήρχε μια άμεση σχέση μεταξύ σκέψης και κίνησης, ότι μέσω της αρμονίας μεταξύ μουσικής, κινήματος και ιδεών, η πανευρυθμία ήταν ικανή να προωθήσει τις δημιουργικές δυνάμεις μέσα στην ευρύτερη κοινωνία.
Δομή
Η πανευρυθμία αποτελείται από τρία μέρη: 28 ασκήσεις, ακτίνες του ήλιου και πενταγράμμου, με κάθε άσκηση να έχει συμβολική σημασία, εκφράζοντας μια συγκεκριμένη σκέψη, αίσθηση ή δράση.
28 Ασκήσεις
Το πρώτο μέρος, οι 28 ασκήσεις, είναι ένα σύνολο 28 ασκήσεων που εκτελούνται με έναν συνεργάτη, ενώ λαμβάνουν χώρα σε ένα κύκλο με τους μουσικούς ή / και τους τραγουδιστές στο κέντρο του κύκλου. Κάθε μία από τις ασκήσεις αποκαλύπτει μια ιδέα που εκφράζεται μέσω του ονόματος, των κινήσεων και της μουσικής της άσκησης. Οι πρώτες δέκα ασκήσεις, επίσης γνωστές ως Η πρώτη μέρα της Άνοιξης, εκτελούνται διαδοχικά χωρίς παύση. Αντιπροσωπεύουν το συμβολικό ξύπνημα της ψυχής, καθώς η φύση αφυπνίζεται στην Άνοιξη. Κατά τη γνώμη του Ντένωφ, η εστίαση στην κίνηση κάθε άσκησης και οι ιδέες που σχετίζονται με την άσκηση ήταν το κλειδί για την ορθή εκτέλεση των ασκήσεων. Η πίστη του ήταν ότι οι ασκήσεις έπρεπε να εκτελούνται με σκεπτικισμό και με αγάπη, παρά με μηχανικό τρόπο. μικρογραφία| Πανευρυθμία στα [[Ρίλα|βουνά Ρίλα - Ακτίνες του ήλιου ]]
Οι ακτίνες του Ήλιου
Οι ακτίνες του ήλιου είναι μια σύνθεση που εκτελείται μετά τις 28 ασκήσεις. Οι συμμετέχοντες, διατεταγμένοι σε ζεύγη, σχηματίζουν δύο ομάδες: 12 ακτίνες που αντιπροσωπεύουν συμβολικά το άνοιγμα των δώδεκα πύλων της ζωής όπως εκφράζεται μέσω των 12 σημείων του ζωδιακού κύκλου και ενός εξωτερικού κύκλου γύρω από τις ακτίνες που αντιπροσωπεύουν τον τροχό της ζωής. Ενεργώντας ως ακτίνες, οι 12 ακτίνες προσεγγίζουν το κέντρο που συμβολίζει τη λήψη των ζωτικών δυνάμεων και στη συνέχεια πηγαίνουν προς τα πίσω για να εγχυθούν αυτές τις δυνάμεις στον εξωτερικό κύκλο. Στην ακόλουθη κίνηση, κάθε συνεργάτης σε ένα ζευγάρι εκτελεί κύκλους γύρω από το άλλο. Αυτές οι κινήσεις αντιπροσωπεύουν στάδια ανάπτυξης, στα οποία η ανθρωπότητα παγιδεύεται σε ένα κύκλο συνειδητότητας του υλικού. Η τρίτη και η τέταρτη κίνηση συμβολίζουν την απελευθέρωση από αυτόν τον κύκλο και την επακόλουθη χαρά που συνδέεται με αυτή την απελευθέρωση, όπως εκφράζεται μέσα από το τραγούδι και το χτύπημα των συμμετεχόντων. μικρογραφία| Πανευρυθμία στις Επτά Ρίλα Λίμνες - Πεντάγραμμο
Πεντάγραμμο
Το τρίτο μέρος της πανευρυθμίας, το πεντάγραμμο, είναι μια συμβολική απεικόνιση της πορείας της ανθρώπινης ψυχής προς την τελειότητα, με κάθε ακτίνα του πενταγράμμου να αντιπροσωπεύει την αγάπη, τη σοφία, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την αρετή αντίστοιχα. Το πεντάγραμμα είναι επίσης μια μεταφορά για έναν κοσμικό άνθρωπο σε κίνηση, με τις κορυφές να είναι το κεφάλι, δύο χέρια και δύο πόδια. Η άσκηση πραγματοποιείται με πέντε ζεύγη συμμετεχόντων που μετακινούνται και ανταλλάσσουν θέσεις, συμβολίζοντας ότι οι θετικές αρετές ενός ατόμου πρέπει να κινούνται για να έχουν αποτελέσματα τα χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες προχωρούν προς τα εμπρός, αναπαριστώντας ότι έχει επιτευχθεί η ενσάρκωση των αρετών. Αυτές οι κινήσεις επαναλαμβάνονται πέντε φορές.
Θεραπευτικό δυναμικό
Στο πρώτο δημοσιευμένο βιβλίο για το Πανευρυθμία από το 1938 οι ασκήσεις καθορίστηκαν πρωτίστως ως μέθοδοι για τη διατήρηση της καλής υγείας -ιδιαίτερα ως έξυπνη ανταλλαγή μεταξύ ανθρώπου και φύσης με στόχο την προώθηση της υγείας μέσω ρυθμικών και αρμονικών κινήσεων σε συνδυασμό με την αντίστοιχη μουσική, τη συγκέντρωση της σκέψης και τη σωστή αναπνοή. Λόγω της ποικιλομορφίας των ασκήσεων, θεωρείται ότι εμπλέκουν μυς και αρθρώσεις για να βελτιώσουν την μετακίνηση και την ισορροπία του ανθρώπινου σώματος. Έχουν εκπονηθεί αρκετές μελέτες για να υποδείξουν πιθανά θετικά αποτελέσματα της πρακτικής στους συμμετέχοντες. Μια προκαταρκτική μελέτη το 2004 ανέφερε ότι η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ανέφερε βελτίωση των νοητικών, σωματικών και κοινωνικών πτυχών της υγείας τους, ακολουθούμενη από μια ελεγχόμενη μελέτη το 2007, η οποία έδειξε σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής λόγω της βελτίωσης της υγείας ως αποτέλεσμα από 6 μήνες εκπαίδευσης Paneurhythmy. Άλλες μελέτες υποδεικνύουν μείωση της αντίληψης του στρες και της ελαστικότητας του εγώ. Πανευρυθμία έχει επίσης μελετηθεί ως πιθανή μέθοδο της φυσικής αγωγής, με μία μελέτη που υποδηλώνει σημαντικές βελτιώσεις στην ισορροπία, ταχύτητα, και ευκινησία ενώ ένας άλλος παρέχει μια συγκριτική ανάλυση των Πανευρυθμίας και ευρυθμία.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Παιδαγωγική
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1984
[[Αρχείο:1984 Winter Olympics medal map.png|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] thumb|250px|Το χρυσό μετάλλιο των Αγώνων. Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.
Συνολικά, 1.272 αθλητές από 49 χώρες έλαβαν μέρος σε 39 αγωνίσματα των 6 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Σαράγεβο της Γιουγκοσλαβίας, το διάστημα 8-19 Φεβρουαρίου 1984. Από τις 49 συμμετέχουσες χώρες, οι 17 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 11 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού.
Για πρώτη φορά από την πρώτη παρουσία της στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, η Ανατολική Γερμανία τερμάτισε στην κορυφή της κατάταξης με τρία περισσότερα χρυσά από τη δεύτερη Σοβιετική Ένωση, η οποία έχασε την πρωτιά μετά από τρεις συνεχόμενες Ολυμπιάδες. Στην τρίτη θέση βρέθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το πρώτο της μετάλλιο σε Χειμερινές Ολυμπιάδες πανηγύρισε η Γιουγκοσλαβία. Αυτή ήταν η τρίτη φορά που η διοργανώτρια χώρα αποτυγχάνει να κατακτήσει έστω ένα χρυσό μετάλλιο, μετά τη Γαλλία το 1924 και την Ελβετία το 1928.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|250px|Η [[Καρίν Ένκε από την Ανατολική Γερμανία κατέκτησε δύο χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια σε αγωνίσματα της παγοδρομίας ταχύτητας.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984 1984
Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας (1939-1943)
Το Βασίλειο της Αλβανίας (αλβανικά: Mbretëria Shqiptare, ιταλικά: Regno Albanese), γνωστό και ως Μεγάλη Αλβανία ήταν προτεκτοράτο του Βασίλειου της Ιταλίας, έπειτα από την κατάληψη της Αλβανικής επικράτειας από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Φασιστικής Ιταλίας. Βρισκόταν ουσιαστικά σε προσωπική ένωση με την Ιταλία, υπό το στέμμα του βασιλιά της, Βίκτορα Εμμανουήλ Γ΄, την κυβέρνησή του Μπενίτο Μουσολίνι και την ηγεσία του προτεκτοράτου από Ιταλούς διοικητές και Αλβανικές κυβερνήσεις.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Αλβανία μετατράπηκε σε αυτόνομο τμήμα της ιταλικής αυτοκρατορίας με επικεφαλής Ιταλούς κυβερνητικούς αξιωματούχους και αλβανικές κυβερνήσεις των συνεργατών των Ιταλών. Απότερος στόχος της προσωπικής ένωσης, ήταν η μετατροπή την Αλβανίας σε τμήμα της Ιταλικής Μεσογείου που πρόβλεπε το Mare Nostrum των φασιστών, προσπαθώντας να αφομοιώσουν τους Αλβανούς ως Ιταλούς και εποικίζοντας την Αλβανία με Ιταλούς αποίκους από την ιταλική χερσόνησο, για να τη μετατρέψουν σταδιακά σε ιταλικό έδαφος.
Το υπόβαθρο
Στη Συνθήκη του Λονδίνου κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Τριπλή Συμμαχία είχε υποσχεθεί στην Ιταλία την κεντρική και νότια Αλβανία ως ανταμοιβή για την καταπολέμηση της Αντάντ. Τον Ιούνιο του 1917, Ιταλοί στρατιώτες κατέλαβαν σημαντικές περιοχές της Αλβανίας. Η Ιταλία κήρυξε επισήμως προτεκτοράτο την κεντρική και νότια Αλβανία, κατάσταση που ανατράπηκε τον Σεπτέμβριο του 1920, όταν η Ιταλία πιέστηκε για την απομάκρυνση του στρατού από την Αλβανία. Η Ιταλία εξοργίστηκε με τα ελάχιστα κέρδη που έλαβε από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες θεώρησε ότι παραβίαζαν τη Συνθήκη του Λονδίνου. Οι Ιταλοί ισχυρίστηκαν, ότι οι Αλβανοί συνδέονταν εθνικά με τους Ιταλούς, βασισμένοι στους προϊστορικούς Ιταλούς, τους Ιλλυριούς και τους ρωμαϊκούς πληθυσμούς, και ότι η σημαντική επιρροή που ασκήθηκε από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και τους Ενετούς στην Αλβανία δικαιολογούσε την ιταλική κατοχή. Η Ιταλία δικαιολόγησε επίσης την προσάρτηση της Αλβανίας με το σκεπτικό ότι, επειδή αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες άτομα αλβανικής καταγωγής είχαν ήδη απορροφηθεί από την κοινωνία της νότιας Ιταλίας, η ενσωμάτωση της Αλβανίας ήταν ένα λογικό μέτρο που θα ένωνε τους ανθρώπους της αλβανικής καταγωγής σε ένα κράτος. Η Ιταλία υποστήριξε επίσης τον αλβανικό αλυτρωτισμό, στρεφόμενη υπέρ των αλβανικών κοινοτήτων στο Κοσσυφοπέδιο της Γιουγκοσλαβίας και την Ήπειρο στην Ελλάδα, ιδίως στην περιοχή της Τσαμουριάς, όπου κατοικούσε σημαντική αλβανική μειονότητα.
Από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην περίοδο του Μεσοπολέμου
Οι Ιταλοί στρατιώτες εισβάλουν στον Αυλώνα, της Αλβανίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η τρίχρωμη σημαία της Ιταλίας που φέρει το σήμα της βασιλικής ασπίδας εμφανίζεται να κρέμεται παράλληλα με μια Αλβανική σημαία από το μπαλκόνι της ιταλικής πρεσβείας. Πριν από την άμεση παρέμβαση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιταλία κατέλαβε το λιμάνι του Αυλώνα στην Αλβανία, το Δεκέμβριο του 1914. Με την είσοδο στον πόλεμο, η Ιταλία επέκτεινε την κατοχή της κατά το φθινόπωρο του 1916 και στην περιοχή της νότιας Αλβανίας. Την ίδια περίοδο, οι ιταλικές δυνάμεις στρατολογούν Αλβανούς ατάκτους ενώ με την άδεια της Αντάντ καταλαμβάνουν στις 23 Αυγούστου 1916 τη Βόρεια Ήπειρο αναγκάζοντας τον ουδέτερο - εκείνη την περίοδο - ελληνικό στρατό να αποσύρει τις δυνάμεις κατοχής του από την περιοχή. Τον Ιούνιο του 1917, η Ιταλία κήρυξε τη κεντρική και νότια Αλβανία ως προτεκτοράτα της Ιταλίας, ενώ η Βόρεια Αλβανία διατέθηκε στα κράτη της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Έως τις 31 Οκτωβρίου του 1918, οι γαλλικές και ιταλικές δυνάμεις είχαν εκδιώξει τα αυστροουγγρικά στρατεύματα από την Αλβανία. Μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία πιέστηκε να αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις της από το έδαφος της Αλβανίας, κάτι το οποίο έπραξε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1920.
Το ιταλικό φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι διείσδυσε στην Αλβανία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αχμέτ Ζόγου επιτυγχάνοντας να κυριαρχήσει σε αυτό πολιτικά και οικονομικά μέσω μιας σειράς συνθηκών και συμφωνιών που μετέτρεπαν το αλβανικό κράτος σε de facto προτεκτοράτο της Ιταλίας, ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο τον δρόμο για την επίσημη προσάρτηση.
Τον Αύγουστο του 1933 ο Μουσολίνι απαιτεί σημαντικότερα αντάλλαγμα προς την πλευρά Ζόγου στα πλαίσια της συνέχισης της ιταλικής υποστήριξης. Μεταξύ αυτών περιλαμβανόταν και η αξίωση για διορισμό σε υψηλόβαθμες θέσεις του κρατικού μηχανισμού, ατόμων «Ιταλικής παιδείας», η παρουσία Ιταλών τεχνοκρατών στα αλβανικά υπουργεία και η ανάληψη της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων από Ιταλούς αξιωματικούς, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν τους Βρετανούς εκπαιδευτές του αλβανικού στρατού.
Η Αλβανία έπρεπε να ακυρώσει το σύνολο των υφιστάμενων εμπορικών συμφωνιών της με τις άλλες χώρες και να προχωρήσει σε νέες συμφωνίες υπο την έγκριση της ιταλικής κυβέρνησης. Η Αλβανία θα υπέγραφε μια σύμβαση, που θα καθιστούσε Ιταλία και Αλβανία από τις «πιο ευνοημένες χώρες» στο εμπόριο. Το 1934 όμως, η Αλβανία δεν παραδίδει την προγραμματισμένη πληρωμή της προς την Ιταλία. Έτσι Ιταλικά πολεμικά πλοία κατέφθασαν στα ανοικτά των αλβανικών ακτών με σκοπό να εκφοβίσουν την Αλβανία. Όμως από βρετανική πίεση, η Ιταλία υποχώρησε και υποστήριξε ότι η ναυτική άσκηση ήταν απλώς μια «φιλική επίσκεψη».
Στις 25 Αυγούστου 1937, ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Κόμης Γκαλεάτσο Τσιάνο έγραψε στο ημερολόγιό του για τις σχέσεις της Ιταλίας με την Αλβανία ως εξής: «Πρέπει να δημιουργήσουμε σταθερά κέντρα ιταλικής επιρροής. Ποιος ξέρει τι εκπλήξεις μας επιφυλάσσει το μέλλον. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να εκμεταλλευτούμε ευκαιρίες που θα παρουσιαστούν. Εμείς δεν πρόκειται να αποσυρθούμε αυτή τη φορά, όπως κάναμε το 1920. Στα νότια της Ιταλίας έχουμε απορροφήσει πολλούς εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανούς. Δεν θα πρέπει να συμβεί το ίδιο και στην άλλη πλευρά της Αδριατικής». Στις 26 Μαρτίου 1938, ο Τσιάνο έγραψε στο ημερολόγιό του για τη προσάρτηση της Αλβανίας, όπως έκανε και η Γερμανία με την Αυστρία λίγο πριν: «Μια έκθεση από το Τζακομόνι σχετικά με την κατάσταση στην Αλβανία: Η διείσδυση μας γίνεται όλο και πιο έντονη και...πιο οργανική. Το πρόγραμμα, το οποίο θα τελειοποιηθεί μετά την επίσκεψή μου, διεξάγεται χωρίς κανένα πρόβλημα, για όσους αναρωτιούνται για τη γενική κατάσταση. Το Anschluss δεν μας επιτρέπει να κάνουμε ένα ακόμη βήμα για την απόλυτη κυριαρχία της χώρας αυτής, η οποία θα είναι δική μας!» και μέρες αργότερα, στις 4 Απριλίου του ίδιου έτους έγραψε «Πρέπει να θέσουμε σταδιακά τα σημεία αυτά, που θα ολοκληρώσουνε τους δεσμούς μας με την Αλβανία».
Εισβολή και η δημιουργία του ιταλικού καθεστώτος
Παρά τη μακρόχρονη προστασία της Ιταλίας λόγω της παρούσης συμμαχίας, στις 7 Απριλίου 1939 ιταλικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Αλβανία, πέντε μήνες πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ένοπλη αλβανική αντίσταση αποδείχθηκε αναποτελεσματική εναντίον των Ιταλών και μετά από ένα σύντομο πόλεμο, η χώρα είχε καταληφθεί. Στις 9 Απριλίου 1939 ο Αλβανός βασιλιάς, Ζογ Α΄ κατέφυγε στην Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι η Αλβανία ήταν ένα de facto ιταλικό προτεκτοράτο από το 1927, ο ηγέτης της Ιταλίας Μπενίτο Μουσολίνι απαιτεί άμεσο έλεγχο σε όλη τη χώρα, για να αυξήσει το γόητρό του και να δώσει μια απάντηση στη Γερμανία μετά την προσάρτηση της Αυστρίας και της κατοχής της Τσεχοσλοβακίας.
Το Βασίλειο της Αλβανίας ήταν ένα ιταλικό προτεκτοράτο που υπάγεται σε ιταλικά συμφέροντα, κατά το πρότυπο του γερμανικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας: το αλβανικό στέμμα κηρύχθηκε σε προσωπική ένωση με το ιταλικό στέμμα, η Αλβανία να διέπεται από έναν Ιταλό διοικητή που εκπροσωπεί ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ ΙΙΙ, μια τελωνειακή ένωση τέθηκε σε ισχύ και η εξωτερική πολιτική της Αλβανίας να αντιμετωπίζεται από τη Ρώμη. Οι αλβανικές ένοπλες δυνάμεις είχαν ενταχθεί στον ιταλικό στρατό, ιταλικοί σύμβουλοι είχαν τοποθετηθεί μέσα σε όλα τα επίπεδα της αλβανικής διοίκησης, και η χώρα φασιστικοποιήθηκε με τη δημιουργία ενός αλβανικού φασιστικού κόμματος και οι οργανώσεις συνοδούς της, διαμορφώθηκε μετά από το ιταλικό πρωτότυπο. Το Αλβανικό Φασιστικό Κόμμα ήταν ένα υποκατάστημα του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος της Ιταλίας, τα μέλη του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος πήρε όρκο να υπακούει στις εντολές του Ντούτσε του Φασισμού, τον Μουσολίνι. Ιταλοί πολίτες άρχισαν να εγκαθίστανται στην Αλβανία ως άποικοι και δική του γη ώστε να μπορούν να μετατρέψουν σταδιακά την Αλβανία σε ιταλικό έδαφος.
Ενώ ο Βίκτωρ Εμμανουήλ έκρινε ως βασιλιάς της Αλβανίας, ο Σεφτσέτ Βερλάτσι υπηρέτησε ως πρωθυπουργός. Ο Βερλάτσι ελέγχεται την ημέρα με την ημέρα δραστηριότητες του ιταλικού προτεκτοράτου. Στις 3 Δεκεμβρίου 1941, ο Σεφτσέτ Βερλάτσι αντικαταστάθηκε ως πρωθυπουργός και αρχηγός της κυβέρνησης από τον Μουσταφά Μέρλικα-Κρούγια των φυσικών πόρων της χώρας παρατέθηκε υπό τον άμεσο έλεγχο της Ιταλίας. Όλοι οι πετρελαϊκοί πόροι στην Αλβανία πέρασε στο Ατζίπ, κρατική εταιρεία πετρελαίου της Ιταλίας.
Η Αλβανία ήταν σημαντική πολιτιστικά και ιστορικά στους εθνικιστικούς στόχους των Ιταλών φασιστών, όπως το έδαφος της Αλβανίας είχε εδώ και καιρό μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ακόμη και πριν από την προσάρτηση της βόρειας Ιταλίας από τους Ρωμαίους. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ορισμένες παράκτιες περιοχές (όπως το Δυρράχιο) είχε επηρεαστεί και ανήκαν σε ιταλικές δυνάμεις, κυρίως στο Βασίλειο της Νάπολης και της Δημοκρατίας της Βενετίας για πολλά χρόνια (βλ. Αλβανία-Βενετία). Το ιταλικό φασιστικό καθεστώς νομιμοποιεί το αίτημά της προς την Αλβανία μέσω μελετών διακηρύσσοντας τη φυλετική συγγένεια των Αλβανών και των Ιταλών, ειδικά σε αντίθεση με τους Σλάβους Γιουγκοσλάβους. Η Φασιστική Ιταλία ισχυρίστηκε ότι οι Αλβανοί που συνδέονται με την εθνική κληρονομιά για τους Ιταλούς, λόγω των δεσμών με τους προϊστορικούς Ιταλιώτες, Ιλλυριών και ρωμαϊκών πληθυσμών, και ότι η σημαντική επιρροή που παρουσιάζουν οι Ρωμαϊκές αυτοκρατορίες και ενετικά πάνω από το δεξί μέρος της Αλβανίας δικαιολογεί την Ιταλία να τη κατέχουν.
Η Ιταλία προσπάθησε να νομιμοποιήσει και να κερδίσει τη δημόσια στήριξη για την κυριαρχία της πάνω από την Αλβανία με την υποστήριξη της Αλβανίας αλυτρωτισμού, που στρέφεται κατά τους κυρίως Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και της Ηπείρου στην Ελλάδα, ιδίως την παραμεθόρια περιοχή Τσαμουριά, που κατοικείται από αλβανικό πληθυσμό. Έτσι, ένα φασιστικό ιταλικό δημοσίευμα που ονομάζεται Γεωπολιτική ισχυρίστηκε ότι ο πληθυσμός της Ηπείρου - Αρκανανία, μια περιοχή της Ελλάδας ανήκε στην Αλβανία, λόγω του ότι είναι φυλετικά Δαλματική, και σχημάτισε ένα «ενιαίο γεωγραφικό σύστημα» με την Αδριατική ζώνη. Παρά οι προσπάθειες της ιταλικής Βισεγκέρεντ, Φρανσέσκο Τζακομόνι, να ξεσηκώσει εξεγέρσεις και να δημιουργήσει μια πέμπτη στήλη, καθώς και των ευνοϊκών εκθέσεων που αποστέλλονται στον ιταλικό υπουργό Εξωτερικών Κόμης Γκαλεάτσο Τσιάνο, τα γεγονότα απέδειξαν ότι δεν υπήρχε λίγος ενθουσιασμός μεταξύ των Αλβανών από μόνοι τους: μετά την ιταλική εισβολή στην Ελλάδα, οι περισσότεροι Αλβανοί είτε ερημόθηκαν ή αυτομόλησαν.
Το Βασίλειο της Αλβανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Στρατηγικά, ο έλεγχος της Αλβανίας έδωσε στην Ιταλία ένα σημαντικό προγεφύρωμα στα Βαλκάνια: όχι μόνο δεν θα ολοκλήρωνε την Ιταλική κατοχή των Στενών του Οτράντο και την είσοδο της Αδριατικής Θάλασσας, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να εισβάλει στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα. Το 1939,Ο Κόμης Τσιάνο μίλησε στους Αλβανούς για τις αλυτρωτικές διεκδικήσεις στο Κοσσυφοπέδιο ως πολύτιμη για τους στόχους της Ιταλίας, λέγοντας: «Οι Κοσοβάροι είναι 850.000 Αλβανοί, ισχυρό σώμα, σταθεροί ως προς το πνεύμα και ενθουσιασμένοι με την ιδέα της Ένωσης με την πατρίδα τους.
Προφανώς, οι Σέρβοι είναι τρομοκρατημένοι από αυτό. Σήμερα πρέπει ... να αποτινάξουμε τους Γιουγκοσλάβους. Αλλά αργότερα κάποιος πρέπει να δείξει βαθύ ενδιαφέρον προς το Κοσσυφοπέδιο. Αυτό θα βοηθήσει να κρατηθεί ζωντανό στα Βαλκάνια ένα σχέδιο αλυτρωτικό που θα εστιάσει την προσοχή των Αλβανών στον εαυτό τους και θα είναι πισώπλατη μαχαιριά στη Γιουγκοσλαβία.
Γκαλεάτσο Τσιάνο, 1939
Τον Οκτώβριο του 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου, το Βασίλειο της Αλβανίας ήταν σταθμός για τον Ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι στην αποτυχημένη εισβολή στην Ελλάδα. Ο Μουσολίνι σχεδίαζε να εισβάλει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες όπως η Γιουγκοσλαβία στην περιοχή για να δώσει στην Ιταλία εδαφικό έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Μεσογείου για τη δημιουργία του στόχου του «Mare Nostrum» («η θάλασσά μας»), συμφωνα με την οποία η Ιταλία θα κυριαρχούσε στη Μεσόγειο. Αλλά ο Αλβανικός στρατός υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Πρενκ Περβίζι εγκατέλειψε τους Ιταλούς στη μάχη, προκαλώντας ένα σημαντικό ξήλωμα των γραμμών τους. Ο στρατός της Αλβανίας πιστεύεται ότι είναι η αιτία της προδοσίας που απομακρύνθηκε από το μέτωπο. Ο συνταγματάρχης Περβίζι και το προσωπικό των υπαλλήλων απομονώθηκε στα βουνά της Πούκα και Σκόδρα προς το Βορρά. Αυτή ήταν η πρώτη ενέργεια της εξέγερσης κατά της ιταλικής κατοχής.
Όμως, αμέσως μετά την ιταλική εισβολή, οι Έλληνες αντεπιτέθηκαν και η Βόρεια Ήπειρος ήταν σε ελληνικά χέρια (συμπεριλαμβανομένων των πόλεων του Αργυροκάστρου και Κορυτσάς). Τον Απρίλιο του 1941 όμως, η Ελλάδα συνθηκολόγησε μετά από γερμανική μεσολάβηση. Όλη η Βόρεια Ήπειρος επέστρεψε σε ιταλικό έλεγχο, ο οποίας επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό προς στην κυρίως Ελλάδα. Τα ιταλικά σχέδια για προσάρτηση της Τσαμουριάς στην Αλβανία, τέθηκαν στο αρχείο λόγω της ισχυρής αντιπολίτευσης και των εθνοτικών συγκρούσεων μεταξύ Αλβανών και Ελλήνων, καθώς και της αντιπολίτευσης από τους Αρμάνους στην περιοχή που αλβανικοποιήθηκε.
Μετά την πτώση της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941, η ιταλική κυβέρνηση ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία, τη Βουλγαρία, και το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, για τον καθορισμό των συνόρων τους. Τον Απρίλιο ο Μουσολίνι ζήτησε να περάσει τα σύνορα της Αλβανίας με επεκτατικά σχέδια- προτείνοντας προσάρτηση του Μαυροβουνίου στην Αλβανία, έχοντας όμως αυτόνομη κυβέρνηση μέσα στην Αλβανία.
Μετά την ιταλική συνθηκολόγηση τον Σεπτέμβριο του 1943, η χώρα είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς μέχρι το τέλος του πολέμου.
Οικονομία
Μετά την κατάληψη της Αλβανίας και την εγκατάσταση της νέας κυβέρνησης, οι οικονομίες της Αλβανίας και της Ιταλίας συνδέθηκαν μέσω μιας τελωνειακής ένωσης που είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση των περισσότερων εμπορικών περιορισμών. Μέσα από μια δασμολογική ένωση, το ιταλικό σύστημα τιμολόγησης τέθηκε σε εφαρμογή στην Αλβανία. Λόγω των αναμενόμενων οικονομικών απωλειών στην Αλβανία από τη μεταβολή της τιμολογιακής πολιτικής, η ιταλική κυβέρνηση χορήγησε στην Αλβανία 15 εκατομμύρια λεκ Αλβανίας κάθε χρόνο ως αποζημίωση. Η ιταλική τελωνειακή νομοθεσία έπρεπε να εφαρμόσει στην Αλβανία και στην Ιταλία μόνο και μόνο θα μπορούσε να συνάψει συμβάσεις με τρίτους. Η ιταλική πρωτεύουσα αφέθηκε να κυριαρχεί στην αλβανική οικονομία. Ως αποτέλεσμα,οι ιταλικές επιχειρήσεις είχαν τη δυνατότητα να κρατήσει το μονοπωλίων στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Αλβανίας.
Το 1944, ο αριθμός των επιχειρήσεων και των βιομηχανικών επιχειρήσεων έφθασε στα 430, από μόλις στα 244 το 1938 και μόλις 71 όπως το 1922. Ο βαθμός συγκέντρωσης των εργαζομένων της βιομηχανικής παραγωγής το 1938 διπλασιάστηκε σε σύγκριση με το 1928. Προς το παρόν, η οικονομία της Αλβανίας είχε εμπορικές σχέσεις με 21 χώρες, αλλά οι περισσότεροι που αναπτύχθηκαν πρώτα στην Ιταλία και στη συνέχεια στη Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, κλπ..
Η εισαγωγή στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης πολύ αργότερα από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, παρά την παρουσία ορισμένων ξένων κεφαλαίων κυρίως την ιταλική, η Αλβανία δεν είχε κάνει ακόμη καμία κίνηση προς τη βιομηχανική φάση του καπιταλισμού κατά τη στιγμή της έκρηξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Γεωργία, που απασχολούνταν πάνω από 87% της εργατικής δύναμης, ήταν ο κύριος τομέας της οικονομίας και συμβάλλει στο σχηματισμό του 92,4% του εθνικού εισοδήματος σε αυτό το διάστημα, ενώ μόνο το 10,2% των καλλιεργούμενων εκτάσεων τακτικά και από τα κύρια προϊόντα μειώνονται μόνο το σιτάρι, το καλαμπόκι και η σίκαλη. Η Εργασία Γη με πρωτόγονα εργαλεία κυριαρχία των άροτρων ξύλου, λιπάσματα σχεδόν άγνωστο σε όλους, ενώ όλα τα πεδία μετατράπηκαν σε βάλτους. Το επίπεδο της παραγωγικότητας και το επίπεδο της οργάνωσης και της εκμηχάνισης της γεωργίας κατά την περίοδο αυτή ήταν πολύ χαμηλή.
Διοικητική διαίρεση
Η Ιταλική διοίκηση της Αλβανίας αρχικά διαιρούνταν σε 12 επαρχίες:
Το 1941, το Κοσσυφοπέδιο συνδέθηκε με την Αλβανία ως επαρχία της Πρίστινα (ιταλικά: Provincia di Pristina) ή επαρχία του Κοσσυφοπεδίου (ιταλικά: Provincia del Cossovo).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Αλβανια 1939 1943 Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Αλβανια 1939 1943 Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Βάθρο του Αγρίππα
Περιγραφή
Πρόκειται για μεγάλο τετράγωνο βάθρο που υψώνεται δίπλα στην πλατιά σκάλα μπροστά στα Προπύλαια. Αποτελείται από το θεμέλιο ορθογώνιου σχήματος 4,5 μέτρων ύψους και διαστάσεων 3,31 μ. επί 3,80 μ., και από το κύριο τμήμα ύψους 8,91 μ. που προς τα πάνω γίνεται στενότερο.. Έχει φτιαχτεί από γαλαζωπό μάρμαρο του Υμηττού. Η κορνίζα που προεξέχει, και η βάση φτιάχτηκαν από λευκό πεντελικό μάρμαρο. Το θεμέλιο φτιάχτηκε από κροκαλοπαγή λίθο και από πωρόλιθο. Η τοιχοδομία του κύριου τμήματος είναι η ψευδοϊσόδομος, συνήθης κατά τους ελληνιστικούς χρόνους.
Πάνω στο βάθρο υπήρχε ένα χάλκινο τέθριππο άρμα. Στη δυτική πλευρά του βάθρου υπάρχει η ακόλουθη επιγραφή: "(Ὁ δῆ)μος Μ(ᾶρκον) Ἀγρίππα(ν) Λε(υκίου) υἱόν τρὶς ὕ(πατ)ον τὸν (ἑ)α(τ)οῦ ε(ὐερ)γέτη(ν)."Δηλαδή ηνίοχος στο άρμα ήταν ο Μάρκος Αγρίππας, φίλος της Αθήνας και γαμπρός του Αυτοκράτορα της Ρώμης Αυγούστου.
Εντούτοις η αρχιτεκτονική του μνημείου παραπέμπει σε εποχή προγενέστερη της ρωμαϊκής. Μοιάζει με τα μνημεία που στήθηκαν στους Δελφούς από τον Άτταλο Α΄ και τον Ευμένη Β΄, βασιλείς της Περγάμου. Σημειωτέον ότι κάτω από την προαναφερθείσα επιγραφή διακρίνονται τα ίχνη παλαιότερης. Πιθανότερο λοιπόν θεωρείται ότι καταρχήν το βάθρο τοποθετήθηκε από τον Ευμένη Β΄, με αφορμή μια νίκη του στα Παναθήναια του 178 π.Χ. Πάνω ήταν ένα τέθριππο άρμα με τον Ευμένη και τον αδελφό του Άτταλο. Περί το 27 π.Χ. το τέθριππο αυτό έδωσε τη θέση του σ' εκείνο με τον Μάρκο Αγρίππα. Από το μνημείο σήμερα σώζεται μόνο το βάθρο.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Σχέσεις Ελλάδας και Κράτους της Παλαιστίνης
Οι σχέσεις Ελλάδας-Κράτους της Παλαιστίνης είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και του Κράτους της Παλαιστίνης. Η Ελλάδα δεν έχει αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης ως κυρίαρχο κράτος. Οι χώρες έχουν ιστορικούς και φιλικούς δεσμούς και το κράτος της Παλαιστίνης έχει πρεσβεία στην Αθήνα. Τον Δεκέμβριο του 2015, το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε ομόφωνα, κατά την παρουσία του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς, να συστήσει στην κυβέρνηση την πλήρη αναγνώριση, με βάση τα σύνορα της 4ης Ιουνίου 1967, με την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά της.
Παραπομπές
Παλαιστινη Κατηγορία:Πολιτική της Παλαιστίνης
Νόμος 4000 (ταινία)
Ο Νόμος 4000 είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1962 της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Ο τίτλος της αναφέρεται στον Νόμο 4000 του 1958 περί τεντιμποϊσμού.
Πλοκή
Ο Ανδρέας Οικονόμου (Βασίλης Διαμαντόπουλος) είναι ένας αυστηρός πατέρας και γυμνασιάρχης σε γυμνάσιο της Αθήνας που έχει μαθητή τον Γιώργο (Βαγγέλης Βουλγαρίδης), ο οποίος είναι ερωτευμένος με την κόρη του πρώτου, Μαρία (Ζωή Λάσκαρη). Παράλληλα, ο Γιώργος αντιμετωπίζει έντονα οικογενειακά προβλήματα, αφού οι γονείς του τσακώνονται συνεχώς, που τον ωθούν να χάσει δύο χρονιές στο σχολείο. Ένα περιστατικό στο σχολείο αναγκάζει τον γυμνασιάρχη να αποβάλει το Γιώργο και την παρέα του. Ένας μαθητής, ο Ευαγγέλου (Θανάσης Παπαδόπουλος), για να εκδικηθεί τον Οικονόμου, παραφυλάει στον δρόμο και του πετάει έναν κεσέ με γιαούρτι. Μόλις ανακαλύπτεται η ταυτότητα του δράστη, ακολουθεί δημόσια διαπόμπευσή του αφού τον κουρέψουν γουλί, του περάσουν χειροπέδες και του φορέσουν μια πινακίδα που γράφει "Είμαι τεντιμπόης", σύμφωνα με τα προβλεπόμενα του Νόμου 4000 περί τεντιμποϊσμού. Παράλληλα η Μαρία μαθαίνει ότι ο Γιώργος την απατά με μια φίλη της και τον χωρίζει, εκείνος όμως επιμένει πως την αγαπά. Για να αποτρέψει κι άλλη παρασπονδία του Γιώργου, η Μαρία αποφασίζει να υποκύψει στην επιθυμία του να ολοκληρώσουν τη σχέση τους σεξουαλικά. Όταν, όμως, μένει έγκυος, αποτείνεται στη Βούλα (Κατερίνα Χέλμη), μια πόρνη που κατοικεί στο υπόγειο της πολυκατοικίας όπου μένει με τους γονείς της, για να τη βοηθήσει να διακόψει την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Καθώς η επέμβαση έχει επιπλοκές, η Βούλα πηγαίνει στον πατέρα Οικονόμου για να τον ενημερώσει. Ο Οικονόμου είναι ο ίδιος άνθρωπος που επί καιρό μαζεύει υπογραφές για να διώξει τη Βούλα από την πολυκατοικία.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Πολλές από τις σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στην οδό Μιχαήλ Βόδα.
Ο Νόμος 4000 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 29 Οκτωβρίου 1962 κόβοντας τον τεράστιο αριθμό των 118. 841 εισιτηρίων.
Η - τολμηρή για την εποχή εκείνη - σκηνή της έκτρωσης είχε απαγορευτεί επί σειρά ετών από τις τηλεοπτικές μεταδόσεις της ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Πουγιέ-λε-Βίνι
Το Πουγιέ-λε-Βίνι (γαλλικά: Pouilley-les-Vignes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Νιτζεβέτ
Η Νιτζεβέτ ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, σύζυγος του Ιεσσαί και μητέρα του Δαβίδ, όπως αναφέρεται όχι στην Βίβλο, αλλά στο Ταλμούδ.
Νέο Κύμα Τσεχοσλοβακίας
Το Νέο Κύμα Τσεχοσλοβακίας (γνωστό και ως Νέο Κύμα Τσεχίας) είναι όρος που αποδίδεται σε ταινίες της δεκαετίας του 1960, από Τσέχους σκηνοθέτες όπως ο Μίλος Φόρμαν, ο Φράντισεκ Βλάτσιλ, η Βέρα Χιτίλοβα, ο Ιβάν Πασέρ, ο Γίρι Μένζελ, ο Γιαρόμιλ Γιρίς, καθώς και από Σλοβάκους σκηνοθέτες όπως ο Ντούσαν Χανάκ, ο Γιουράι Γιαμπούμπισκο, ο Γιαν Καντάρ και άλλοι. Η σπουδαιότητα του είδους που αναπτύχθηκε μέσα από τις ταινίες αυτές οδήγησε στο να χαρακτηριστεί και ως «θαύμα» του τσεχοσλοβάκικου κινηματογράφου.