cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κιουτάχεια
Σύγχρονη πόλη
Σήμερα στην παλιά πόλη υφίστανται ακόμη παλιές ξύλινες οικοδομές της Οθωμανικής περιόδου, ενώ αντίθετα στη νέα, σύγχρονη πόλη υφίστανται μεγάλες πλατείες και νέοι οικισμοί με σύγχρονες οικοδομές. Σημαντικό επίσης είναι το Πανεπιστήμιο της Κιουτάχειας, καθώς και το Μουσείο κεραμικής τέχνης με πολύ αξιόλογα εκθέματα του είδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Κιουτάχειας
Σένχιτ (τραγουδίστρια)
Η Σένιτ Ζαντίκ Ζαντίκ (γεννημένη την 1η Οκτωβρίου 1979), γνωστή επαγγελματικά ως απλά Senhit (πρώην Senit), είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε τον Άγιο Μαρίνο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 και ξανά το 2021.
Βιογραφία
Η Senhit γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μπολόνια της Ιταλίας από τους γονείς της από την Ερυθραία. Ξεκίνησε την καριέρα της στο εξωτερικό. Έχει εμφανιστεί σε μιούζικαλ όπως fame, The Lion King and Hair στην Ελβετία και τη Γερμανία.
Το 2002, επέστρεψε στην Ιταλία και διεκδίκησε τη φήμη στην ιταλική μουσική βιομηχανία κυκλοφορώντας το ντεμπούτο άλμπουμ της το 2006 και το δεύτερο άλμπουμ της Un tesoro é necessariamente nascosto το 2007 με αυτά τα singles: "La mia cittá é cambiata", "La cosa giusta", "La faccia che ho". Το 2009, senhit κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ της, η αγγλική γλώσσα τόσο υψηλή. Τρία singles κυκλοφόρησαν στα ανοικτά των ρεκόρ: "Work Hard", "No More" και "Party on the Dance Floor".
Εκπροσώπησε τον Άγιο Μαρίνο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2011 που πραγματοποιήθηκε στο Ντίσελντορφ με το τραγούδι "Stand By". Μετά τη συμμετοχή της στη Eurovision κυκλοφόρησε ένα νέο pop single, το "Through the Rain", στις 22 Ιουνίου 2011. Τον Απρίλιο του 2012 η Senhit κυκλοφόρησε το single της "AOK" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια του 2014 η Senhit ήταν μόνιμη καλεσμένη στην κυριακάτικη εκπομπή canale 5 Sunday "Domenica Live", επιλέγοντας να ονομαστεί Senhit για να σηματοδοτήσει το νέο κεφάλαιο της καριέρας της.
Η Senhit είχε επιλεγεί να εκπροσωπήσει και πάλι τον Άγιο Μαρίνο στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ με το τραγούδι "Freaky!". Ωστόσο, ο διαγωνισμός δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού και έτσι επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την χώρα στον διαγωνισμό του 2021.
Με το τραγούδι "Adrenalina" ήρθε 22η στον τελικό.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Στις 16 Μαΐου 2020, το SMRTV επιβεβαίωσε ότι η Σένχιτ θα εκπροσωπήσει τον Άγιο Μαρίνο στο διαγωνισμό του 2021. Ένα μικρό απόσπασμα από τη συμμετοχή της Σένχιτ κυκλοφόρησε στις 7 Μαρτίου του 2021, αποκαλύπτοντας ότι ο Flo Rida θα είναι στο τραγούδι. Ωστόσο, η ομάδα του Αγίου Μαρίνου πίσω από τη συμμετοχή, ανέφερε πως "ο Flo Rida είναι μέρος της παραγωγής και είναι παρών στο μουσικό βίντεο, αλλά δεν αποφασίστηκε ακόμα αν θα είναι παρών στη σκηνή του Ρότερνταμ. Το σημείο με το ραπ θα παραμείνει."
Η 65η έκδοση της Eurovision διεξήχθη στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Ο Άγιος Μαρίνος τοποθετήθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 2021 και προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό, όπου κατέλαβε την 22η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2011 Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Κατερίνα Βόγγολη
Η Κατερίνα Βόγγολη (30 Οκτωβρίου 1970) είναι Ελληνίδα δισκοβόλος.
Η Λαρισαία Κατερίνα Βόγγολη ήταν μία από τη τριάδα των Ελλήνων δισκοβόλων που σταθερά βρισκόταν σε τελικούς μεγάλων διοργανώσεων από το 1998 μέχρι το 2004. Ανήκε στον Ολυμπιακό και προπονούνταν με το Μιχάλη Ζησόπουλο.
Η πρώτη επιτυχία ήρθε σε ηλικία 23 ετών όταν ήταν 2η μεσογειονίκης. Ωστόσο, η καταξίωση ξεκίνησε το 1998 όταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1998 στη Βουδαπέστη κατέλαβε την 5η θέση στον τελικό με βολή στα 63,56μ.
Την επόμενη χρονιά προκρίθηκε στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 1999 στη Σεβίλλη όπου τελικά κατέλαβε την 11η θέση, ενώ κατέλαβε την 9η θέση στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων 2000 στο Σίδνεϊ.
Το 2001 δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2001 στο Έντμοντον, αλλά το 2002 ήταν η χρονιά της. Έχοντας προκριθεί με βολή στα 61,94μ. ως 1η στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου 2002 στο Μόναχο, με βολή στα 64,31μ. ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, σημειώνοντας τη μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα της. Στο ίδιο βάθρο στην 3η θέση βρέθηκε η Τασούλα Κελεσίδου με βολή στα 63,92μ. Μάλιστα την ίδια χρονιά ως μέλος της μικτής Ευρώπης κατέλαβε τη 2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Μαδρίτη με 61,77μ.
Η παγκόσμια καταξίωση ήρθε το 2003, όταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003 στο Παρίσι μετά από μία μεγάλη μάχη κατέλαβε την 3η θέση και το χάλκινο μετάλλιο σημειώνοντας ατομικό ρεκόρ με 66,73μ., ενώ στον ίδιο τελικό 2η ήταν η Τασούλα Κελεσίδου με 67,14μ. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά μετά το 1999 και τις Παρασκευή Τσιαμήτα και Όλγα Βασδέκη στο βάθρο του τριπλούν, που δύο Ελληνίδες αθλήτριες βρέθηκαν σε βάθρο Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο ίδιο αγώνισμα.
Το 2004, ενόψει της προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ με 67,72μ., επίδοση κατά δύο εκατοστά μεγαλύτερη από αυτή της Τασούλας Κελεσίδου. Προκρίθηκε άνετα ως 6η στον τελικό με βολή τα 63,39μ. αλλά στον τελικό το άγχος τη νίκησε και έτσι περιορίστηκε στην 8η θέση με βολή στα 62,37μ., χάνοντας την ευκαιρία να προσθέσει το Ολυμπιακό μετάλλιο στη συλλογή της. Την ίδια χρονιά ήταν επίσης 8η στον τελικό του Γκραν Πρι στο Μόντε Κάρλο. Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες έβαλε τέλος στη σπουδαία καριέρα της ενω το 2007 γεννήθηκε το πρώτο παιδί της.
Παραπομπές
Βογγολη Κατερινα Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1993 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Ματθίλδη του Μπουρμπόν
Η Ματθίλδη του Μπουρμπόν, Mahaut de Bourbon (c. 1165/69 – 18 Ιουνίου 1228) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν Γαλλίδα ευγενής, που ήταν η κυρίαρχη κυρία του Μπουρμπόν από το 1171 μέχρι το τέλος της.
Βιογραφία
Ήταν το μοναδικό παιδί του Aρσιμπάλντ του Μπουρμπόν (γιου του Αρσαμπώ Ζ΄ του Μπουρμπόν]] και της συζύγου του Aλίξ (ή Aδελαΐδας) της Βουργουνδίας, κόρης του Εύδη Β΄ δούκα της Βουργουνδίας. Γεννήθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1160.
Ο πατέρας της, ο κληρονόμος του Μπουρμπόν, απεβίωσε το 1169, χωρίς να κληρονομήσει ποτέ την κυριότητα. Ο παππούς της, Aρσαμπώ Ζ΄, απεβίωσε το 1171. Η Ματθίλδη, ως το μοναδικό του επιζόν εγγόνι, τον διαδέχθηκε.
Πριν από το 1183, παντρεύτηκε τον Γκωσέ Δ΄ του Βιέν, κύριο του Σαλέν. Αφού επέστρεψε από την Γ΄ Σταυροφορία, μάλωναν συχνά. Στο τέλος έγινε βίαιος και την είχε κλειδωμένη. Αυτή κατέφυγε στο κτήμα της γιαγιάς της στην Καμπανία. Κατά τη διάρκεια της διαφυγής της, φέρεται να χρησιμοποίησε επίσης βία, και γι' αυτό αφορίστηκε από τον αρχιεπίσκοπο του Μπουρζ Ανρί ντε Συλύ. Αφού έφτασε στην Καμπανία, ζήτησε από τον πάπα Σελεστίνο Γ' διαζύγιο από τον σύζυγό της, με το επιχείρημα ότι ο Γκωσέρ Δ' και εκείνη ήταν στενοί συγγενείς, και ότι, ως εκ τούτου, ο γάμος ήταν άκυρος. Ο πάπας ανέθεσε στους επισκόπους του Ωτύν και του Tρουά, και στον ηγούμενο του Moντιέ-αν-Αργκόν να ερευνήσουν τον ισχυρισμό της. Αυτοί οι άνδρες διαπίστωσαν ότι η Ματθίλδη και ο σύζυγός της ήταν 3α εξαδέλφια, καθώς και οι δύο ήταν δισέγγονα του Γουλιέλμου Β' κόμη της Βουργουνδίας, και ότι, ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός της -ότι ήταν πολύ στενοί συγγενείς- ήταν δικαιολογημένος. Ο πάπας έδωσε το διαζύγιο και επίσης ήρε τον αφορισμό.
Τον Σεπτέμβριο του 1196, μόνο λίγους μήνες μετά το διαζύγιό της, παντρεύτηκε τον Γκυ Β΄ κύριο του Νταμπιέρ. Έτσι το Μπουρμπόν περιήλθε στον Οίκο του Νταμπιέρ. Αυτός ο γάμος κράτησε 20 χρόνια: αυτός απεβίωσε το 1216.
Η Ματθίλδη απεβίωσε δώδεκα χρόνια μετά τον σύζυγό της. Μετά το τέλος της, η Μαργαρίτα, η κόρη της από τον 1ο της γάμο, διεκδίκησε την κυριότητα του Μπουρμπόν. Ο Γκυ Β΄ είχε αρχικά αναγνωρίσει τη Mαργαρίτα ως κληρονόμο του Μπουρμπόν, ωστόσο αργότερα διεκδίκησε την κυριότητα για τον μεγαλύτερο γιο του, Aρσαμπώ Η΄. Τελικά επικράτησε ο Aρσαμπώ Η΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γκωσέρ Δ' του Βιέν, κύριο του Σαλίν. Μαζί απέκτησαν:
Ο 2ος σύζυγος της Ματθίλδης ήταν ο Γκυ Β΄ κύριος του Νταμπιέρ. Μαζί του απέκτησε:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φλώρινας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φλώρινας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φλώρινας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φλώρινας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φλώρινας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φλώρινας είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
12 σύλλογοι συμμετείχαν στην κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣΦ με την επιστροφή της Θύελλας Φιλώτα στις τοπικές κατηγορίες. Οι 4 πρώτοι συνεχίζουν στα Play Off ανάδειξης του πρωταθλητή όπου ο Ερμής Αμυνταίου επικράτησε και ανακηρύχθηκε πρωταθλητής ΕΠΣ Φλώρινας.
Πηγή: NeaFlorina.gr e-ptolemeos.gr
Play Off
Πηγή: NeaFlorina.gr
Α΄ Κατηγορία
Με 11 συλλόγους διεξήχθη η Α΄ Κατηγορία καθώς ο Βόρρας Αμυνταίου,αρχικά, και ΠΑΣ Πρέσπας στη συνέχεια δε δήλωσαν συμμετοχή.
Πηγή: e-ptolemeos.gr
Β΄ Κατηγορία
Με 8 ομάδες ξεκίνησε η Β΄ Κατηγορία.
Πηγή:e-ptolemeos.gr
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φλώρινας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φλώρινας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Σχέσεις Αυστρίας-Ελλάδας
μικρογραφία|Η Ελληνική Πρεσβεία στη Βιέννη Οι σχέσεις Ελλάδας-Αυστρίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Αυστρίας και της Ελλάδας. Και οι δύο χώρες έχουν διπλωματικές σχέσεις από τον 19ο αιώνα, μετά την ελληνική ανεξαρτησία. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στη Βιέννη και επίτιμο προξενείο στο Σάλτσμπουργκ. Η Αυστρία έχει πρεσβεία στην Αθήνα και 6 επίτιμα προξενεία (σε Ηράκλειο, Ερμούπολη, Κέρκυρα, Πάτρα, Ρόδο και Θεσσαλονίκη). Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, υπάρχει μια ελληνική κοινότητα που ζει στην Αυστρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλαδα Αυστρια
Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα κάτω των 19 ετών και εκπροσωπεί τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στα διεθνή παιχνίδια σε αυτό το ηλικιακό επίπεδο. Αγωνίζεται στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης
Λούκα ντι Τομμέ
Ο Λούκα ντι Τομμέ (Luca di Tommè περ. 1330–1389) ήταν Ιταλός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε στα 1356-1389 στην Σιένα. Βασίστηκε στην τεχνοτροπία προγενέστερων καλλιτεχνών από την πόλη, όπως των Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια (Duccio di Buoninsegna), Σιμόνε Μαρτίνι (Simone Martini), Πιέτρο Λορεντσέττι (Pietro Lorenzetti) και Αμπρότζο Λορεντσέττι (Ambrogio Lorenzetti). Είχε αξιολογότατη συνεισφορά στην Τέχνη, με περισσότερα από 50 έργα να αποδίδονται σε αυτόν. Το έργο του συνέβαλε στην διατήρηση και διάδοση της τεχνοτροπίας της Σιένα κατά τον 15ο αιώνα.
Το 1389 εργάστηκε μαζί με τους Μπάρτολο ντι Φρέντι (Bartolo di Fredi) και Αντρέα ντι Μπάρτολο (Andrea di Bartolo) προκειμένου να φιλοτεχνήσουν μια μεγάλη εικόνα βωμού για ένα από τα παρεκκλήσια του καθεδρικού ναού της Σιένας. Ζωγράφιζε χρησιμοποιώντας τέμπερα σε ξύλινα πλαίσια, πρακτική που ήταν συνηθισμένη στον 14ο αιώνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή της Σιένα Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Όχθη
thumb|right|Αμμώδης όχθη εναποθέσεως του ποταμού [[Ναμόι της Αυστραλίας. Η απέναντι όχθη έχει σταθεροποιηθεί από τη βλάστηση.]] thumb|right|Μια τεχνητή λιμνούλα στο [[Κέκενχοφ με όχθες καλυμμένες με χλόη.]]
Όχθη στη γεωγραφία ονομάζεται το όριο όπου η ξηρά συναντά την επιφάνεια του νερού ενός ποταμού ή μιας λίμνης. Συνεκδοχικά, όχθη αποκαλείται η λωρίδα γης κατά μήκος ενός ποταμού ή κοντά στο όριο των νερών μιας λίμνης.
Οι περιγραφικοί όροι αριστερή όχθη και δεξιά όχθη δημιουργούν συχνά σύγχυση, αλλά αντιστοιχούν πάντοτε στο αριστερό και το δεξί όπως τα «βλέπει» ένα σώμα που επιπλέει και «κατεβαίνει» μαζί με το νερό του ποταμού προς τις εκβολές του. Γνωστό παράδειγμα είναι η αριστερή και η δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα, που αντιστοιχούν σε ομώνυμα μέρη της πόλεως των Παρισίων.
Οι γραμμές των όχθεων μικρών λιμνών, ελών, εκβολών, τεχνητών λιμνών ή τεχνητών καναλιών έχουν επίσης ενδιαφέρον για τη λιμνολογία, αν και πολλές φορές αυτές δεν αναφέρονται ως όχθες, αλλά απλώς ως «το όριο του νερού». Στην οικολογία των γλυκών νερών οι όχθες παρουσιάζουν επίσης ενδιαφέρον, ως ο τόπος των «ριπάριων» ενδιαιτημάτων. Η οικολογία γύρω από (ή η εξαρτώμενη από) ένα έλος, εκβολή ή σε ένα δέλτα ποταμού μελετάται επίσης από την οικολογία των γλυκών νερών.
Οι όχθες ενδιαφέρουν επίσης τη ναυσιπλοΐα, όπου ο όρος επεκτείνεται κάποιες φορές και στη θάλασσα, εννοώντας την ακτή ενός παράλληλου προς την ακτή της ενδοχώρας παράκτιου και πολύ μακρόστενου νησιού (barrier island), συνήθως χαμηλού και αμμώδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμνολογία Κατηγορία:Υδρολογία Κατηγορία:Γεωμορφολογία Κατηγορία:Ποτάμιες και λιμνιαίες γεωμορφές Κατηγορία:Ποταμοί Κατηγορία:Υδάτινα ρεύματα
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν
Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen, 2 Απριλίου 1805 - 4 Αυγούστου 1875) ήταν Δανός λογοτέχνης, συγγραφέας παραμυθιών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Όντενσε, στο νησί Φιονία της Δανίας. Ο πατέρας του ξέπεσε και δούλευε τσαγκάρης, για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά, μην μπορώντας να αντέξει στη φτώχεια, πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας το γιο του το Χανς ορφανό, με τη μητέρα του για μόνο στήριγμα.
Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του. Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο, για να μάθει την τέχνη, αλλά ούτε και εκεί τα κατάφερε. Το ενδιαφέρον του κέρδισε το θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε. Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στην Κοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν.
Επειδή είχε ωραία φωνή, άρχισε να σπουδάζει μουσική, αλλά αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν το ταλέντο της ποίησης. Οι στίχοι του άρεσαν και βρήκε έναν προστάτη, τον Κέλλαν, που τον έστειλε στο πανεπιστήμιο, όπου κέρδισε μια βασιλική επιχορήγηση. Το 1827 δημοσίευσε ποιήματά του και έπειτα εξέδωσε μια σειρά έργων που του εξασφάλισαν την παγκόσμια δόξα.
Αφού εξέδωσε αρκετά βιβλία, άρχισε τα ταξίδια του. Γύρισε τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή. Απόκτησε μεγάλη δόξα και η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν η υποδοχή που του έκανε η ιδιαίτερη πατρίδα του, το Όντενσε, που τον κάλεσε στα 1867. Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875 στην Κοπεγχάγη.
Ταξίδι στην Ελλάδα
Στις 15 Μαρτίου 1841, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έφυγε από την Νάπολη της Ιταλίας με το πολεμικό ατμόπλοιο Λεωνίδας για την Ελλάδα και την Ανατολή. «Το πολεµικό ατµόπλοιο Λεωνίδας µε γαλλική σηµαία βρισκόταν στο λιµάνι της Νάπολης. Ο Χολστ µε συνόδεψε στο πλοίο. Θα ταξίδευα μόνος μου. Ξένος ανάµεσα σε ξένους. Ένας άρρωστος Τούρκος ήταν ξαπλωµένος σε κάτι κουρελούδες, που τις είχαν στρώσει επάνω σε τσουβάλια από κάρβουνο. Κοντά του καθόταν ένας άντρας ντυµένος µ’ ένα πράσινο καφτάνι κι ένα λευκό τουρµπάνι, που τις τελευταίες µέρες στη Νάπολη είχε τραβήξει την προσοχή του κόσµου µε την ανατολίτικη φορεσιά του. Ήταν, όπως έµαθα αργότερα, Πέρσης από τη Χεράτ. Ο ένας µετά τον άλλον, όλοι οι επιβάτες ανέβηκαν στο πλοίο. Αµερικανοί και Ιταλοί µοναχοί, κυρίες και κύριοι από τη Γαλλία, άνθρωποι απ’ όλα τα µέρη του κόσµου, αλλά κανένας από το Βορρά », Την κορυφή ενός βουνού, κοντά στο Ναβαρίνο, σκεπασμένη με χιόνι ήταν το πρώτο που αντίκρισε από την Ελλάδα, πρώτος ανάμεσα σε όλους τους επιβάτες του πλοίου. Το πρώτο ελληνικό λιμάνι που έπιασε το πλοίο ήταν στη Σύρο. «Η αποβάθρα ήταν γεµάτη Έλληνες. Φορούσαν εφαρµοστά σακάκια, άσπρα φαρδιά παντελόνια κι ένα κόκκινο φέσι στο κεφάλι. Από παντού ακούγονταν φωνές! Ένας ηλικιωµένος άντρας µού άπλωσε το χέρι του για να µε βοηθήσει ν’ ανέβω στην αποβάθρα – και να! Πατούσα σε χώµα ελληνικό! Ευγνωµοσύνη στο Θεό, χαρά που βρισκόµουν εκεί κι ένα αίσθηµα λύπης, όλα µαζί συνυπήρχαν µέσα µου εκείνη τη στιγµή », θα γράψει. Στη Σύρο περιπλανήθηκε στην πόλη, μέχρι ψηλά στην πλαγιά του βουνού, όπου χτίζονταν νέα σπίτια. Απόλαυσε τη θέα προς την απέναντι πλευρά του λιμανιού, που βρισκόταν το Λαζαρέτο και η ματιά του μπόρεσε να ξεχωρίσει την Τήνο, τη Δήλο, τη Νάξο και την Άνδρο. Αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας, επιβάτης στο γαλλικό πολεμικό ατμόπλοιο Λυκούργος, που είχε ολοκληρώσει την καραντίνα του στη Σύρο, απέπλευσε για τον Πειραιά.
«Μέτρησα περίπου εκατό σπίτια στον Πειραιά. Πίσω τους και πίσω από µια χλωµή πετρώδη έκταση και γκριζοπράσινες ελιές υψωνόταν ο Λυκαβηττός και πιο χαµηλά, η Ακρόπολη. Ο Υµηττός και το Πεντελικό έκλειναν το τοπίο, που ήταν ξερό και άγονο », περιγράφει ο Άντερσεν στο ιστορικό μυθιστόρημα Το Νησί Πέρα από την Ακτή την πρώτη εικόνα του αττικού τοπίου που αντίκρισε από το πλοίο.
Στο λιμάνι του Πειραιά τον υποδέχτηκαν Δανοί και Γερµανοί, που ζούσαν τότε στην Αθήνα. Ανάµεσά τους ο πρόξενος της Ολλανδίας και της Δανίας, ο Δανός εφηµέριος του Όθωνα, ο συµπατριώτης του καθηγητής Κέπεν, οι αρχιτέκτονες Χάνσεν και ο Δανός καθηγητής Ρος. Στην Αθήνα έμεινε στο ξενοδοχείο Μόναχο. Στις 2 Απριλίου, την ημέρα των γενεθλίων του, περιπλανήθηκε στην Αθήνα, πέρασε από τον Πύργο των Ανέμων και ανέβηκε στο Βράχο της Ακρόπολης. Η εικόνα που αντίκρισε με τα λεηλατημένα μάρμαρα τον συγκλόνισε. Όσο καιρό έμεινε στην Αθήνα, ο Άντερσεν ανέβαινε κάθε μέρα στην Ακρόπολη, είτε με ήλιο είτε με βροχή.
Οι συμπατριώτες του τον ξενάγησαν στην πόλη της Αθήνας, στον Πειραιά, στη μονή του Δαφνίου, την Ελευσίνα, στα περίχωρα του Υμηττού, στο Φάληρο και στις 6 Απριλίου επισκέφθηκε τα κοντινότερα χωριά της Αττικής, το Μαρούσι και την Κηφισιά. Έφυγε από την Αθήνα για Πειραιά με προορισμό το λιμάνι της Σύρου και από εκεί την Κωνσταντινούπολη στις 20 Απριλίου 1841 με το γαλλικό ατμόπλοιο Ευρώτας. «Θα έρθω και πάλι στην Ελλάδα! είπα στους φίλους µου που είχαν έρθει να µε αποχαιρετήσουν στο λιµάνι του Πειραιά. Μακάρι ο Θεός να έδινε τα λόγια µου να ήταν προφητικά », γράφει στο βιβλίο του και αφηγείται στο ιστορικό μυθιστόρημα Το Νησί Πέρα από την Ακτή ο Άντερσεν, χωρίς δυστυχώς να πραγματοποιήσει την επιθυμία του αυτή.
Έργο
Οι κυριότεροι ήρωες των παραμυθιών του είναι φτωχοί και αδικημένοι άνθρωποι, που όμως έχουν ασυνήθιστα ψυχικά χαρίσματα, ευγένεια, ταλέντο, μεγαλοψυχία. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από δράση, χιούμορ και λεπτή σάτιρα. Η δημιουργία του Άντερσεν αποτελεί την κορυφή στις ρεαλιστικές τάσεις της δανικής φιλολογίας του 19ου αιώνα. Διηγήματα, δράματα, αλλά προπάντων παραμύθια, όλα του τα έργα διαπνέονται από γλυκιά μελαγχολία, συγκίνηση και ειλικρίνεια.
Μερικά από τα πολύ γνωστά παραμύθια του είναι:
Πολλά από τα παραμύθια του είναι πασίγνωστα παγκοσμίως, μεταφράστηκαν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και υπερέβησαν τα πλαίσια του απλού λογοτεχνήματος (Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα, Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι, Το ασχημόπαπο, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, Ο μολυβένιος στρατιώτης). Επιλογή των παραμυθιών του δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις "ΑΤΛΑΝΤΙΣ " σε μετάφραση Ν.&Δ. Βοσταντζή. Αρκετά από αυτά εμφανίστηκαν και στα Μικρά Κλασσικά Εικονογραφημένα.
Καρδίτσα
Η Καρδίτσα είναι πόλη της Θεσσαλίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας (τέως Νομού Καρδίτσας και παλαιότερα Θεσσαλιώτιδας) και έδρα του Δήμου Καρδίτσας και της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του Θεσσαλικού κάμπου, χτισμένη δίπλα σε παραπόταμο του Πηνειού. Κατά την απογραφή του 2021, ο ομώνυμος δήμος είχε πληθυσμό 55.979 κατοίκους, ενώ η πόλη της Καρδίτσας είχε 44.272 κατοίκους.
Ιστορία
Η Καρδίτσα είναι νεότερη από τις υπόλοιπες τρεις θεσσαλικές πρωτεύουσες, παρόλο που ο νομός ιστορικά κατοικήθηκε από την αρχή της παλαιολιθικής εποχής.
Οι πρώτες ασφαλείς πληροφορίες για την ύπαρξη της Καρδίτσας ανάγονται στον 15ο αιώνα και προέρχονται από οθωμανικές διοικητικές πηγές. Το όνομα «Καρδίτσα» θεωρείται κατά μία εκδοχή παραφθορά του σλαβικού «Gradista», το οποίο σημαίνει «οριοθετημένος, οχυρωμένος τόπος», χωρίς όμως να εντοπίζεται διαχρονικά κάποια φρουριακή κατασκευή στην περιοχή. Κατά άλλη εκδοχή, η ονομασία της πόλης προέρχεται από τη λέξη «καρυδιά - καρυδίτσα» που με τη θεσσαλική προφορά έγινε «Καρδίτσα». Ο οικισμός φέρεται να αντικατέστησε τη γειτονική Μητρόπολη, σημαντική πόλη στα νοτιοδυτικά, η οποία καταστράφηκε κατά την περίοδο των σλαβικών επιδρομών στη Θεσσαλία (6ος - 8ος αι.). Η έλλειψη βυζαντινών πηγών δεν μας επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με την τύχη ή ακόμη και την ίδια την ύπαρξη της Καρδίτσας την εποχή αυτή.
Η πρώτη αναφορά για τον οικισμό γίνεται στην τουρκική-οθωμανική απογραφή των ετών 1454-1455, όπου αναφέρεται ως ένα μικρό χωρίο της Επαρχίας Φαναρίου με 160 κατοίκους. Ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ επισκέφθηκε την πόλη το 1810. Κατά την Επανάσταση του 1821, στην ευρύτερη περιοχή έδρασαν σπουδαίοι αγωνιστές, όπως ο στρατηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο οπλαρχηγός Κώστας Βελής. Το 1821, μια επιδημία πανούκλας αποδεκάτισε τον πληθυσμό της πόλης. Η ουσιαστική αναβίωση άρχισε μετά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1881.
Στις 28 Απριλίου του 1941 καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς, ενώ στις 11 Μαρτίου 1943 η Καρδίτσα γίνεται η πρώτη ελεύθερη πόλη της Ευρώπης με τη βοήθεια των αγωνιστών του Ε.Λ.Α.Σ. Στις 10 Οκτωβρίου του 1943, ύστερα δηλαδή από 7 μήνες, η Καρδίτσα καταλαμβάνεται εκ νέου από τις ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις, οι οποίοι συνεχίζουν την κατοχή ως το Σεπτέμβριο του 1944. Η Αντίσταση όμως συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση τον αγώνα, με έδρα της Κυβέρνηση του Βουνού στο Πετρίλο ενώ στη Νευρόπολη λειτουργούσε το αντάρτικο αεροδρόμιο. Δίνονται πια μάχες εκ παρατάξεως στα βουνά, στον κάμπο, ακόμη και μέσα στην πόλη, στη Ριζάβα (Ριζοβούνι), στο Τσαούσι (Γεωργικό), στο Παλιόκαστρο (Μητρόπολη), στο σταθμό Φαναρίου, με αποκορύφωμα τη «μάχη της σοδειάς». Οι Γερμανοί δε νιώθουν πια ασφαλείς στην Καρδίτσα. Η ανασφάλεια τους εξαγριώνει και προβαίνουν σε σκληρά αντίποινα στον άμαχο πληθυσμό με ομαδικές εκτελέσεις πατριωτών, καταστροφές, λεηλασίες και εμπρησμούς. Τον Αύγουστο του 1944 ωστόσο αρχίζει για τους Γερμανούς η αντίστροφη μέτρηση. Τα συνεχή χτυπήματα των ανταρτών, η γεωγραφική θέση της Καρδίτσας (η πόλη βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα Άγραφα), η κατάρρευση του Ανατολικού Μετώπου και προέλαση των Ρώσων (που δημιουργούν κίνδυνο αποκοπής των Γερμανών στα Βαλκάνια), όλα αυτά τους αναγκάζουν να εγκαταλείψουν την Καρδίτσα τις πρωινές ώρες της 2ας Σεπτεμβρίου 1944, οπότε και πάλι η πόλη, καθίσταται μία από τις πρώτες απελευθερωμένες πόλεις της χώρας από τους Γερμανούς και τα κατοχικά στρατεύματα.
Μάχη της Καρδίτσας
Όταν μέσω ασυρμάτου ειδοποιήθηκε το Β' Σώμα Στρατού, στάλθηκε ισχυρή δύναμη με άρματα μάχης, τα οποία και έφθασαν το απόγευμα της ίδιας ημέρας, δηλαδή της 12ης Δεκεμβρίου. Επακολούθησαν οδομαχίες μέσα στην πόλη που κράτησαν μέχρι το απόγευμα της 13ης Δεκεμβρίου, οπότε και οι αντάρτες καταδιωκόμενοι εγκατέλειψαν την πόλη. Στη μάχη της Καρδίτσας καταμετρήθηκαν περίπου 50 νεκροί από τον άμαχο πληθυσμό, ενώ απήχθησαν ως όμηροι περίπου 500. Από τις δυνάμεις του Εθνικού Στρατού υπήρξαν 19 νεκροί και 85 τραυματίες. Η μάχη της Καρδίτσας δίκαια χαρακτηρίστηκε από τον Τύπο της εποχής ως τα δεύτερα Δεκεμβριανά.
Κλίμα
Η Καρδίτσα έχει μεσογειακό κλίμα όπου σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν ανήκει στην κατηγορία Csa (κατεξοχήν μεσογειακό κλίμα), με ζεστά, ξηρά καλοκαίρια και «δροσερούς» χειμώνες με σημαντικές βροχοπτώσεις.
Πληθυσμός
Σημαντικό πληθυσμιακό στοιχείο της περιοχής θεωρούνται οι Καραγκούνηδες με καταγωγή από τον κάμπο και οι Αγραφιώτες, με καταγωγή από τα Άγραφα.
Διοικητική διαίρεση
Η Καρδίτσα είναι η μεγαλύτερη Δημοτική Ενότητα και η έδρα του Δήμου Καρδίτσας, ο οποίος είχε πληθυσμό 56.747 μόνιμους κατοίκους κατά την Απογραφή του 2011. Στη Δημοτική Ενότητα περιλαμβάνονται οι Τοπικές Κοινότητες Αγιοπηγής, Αρτεσιανού, Καρδίτσας, Καρδιτσομαγούλας, Παλαιοκκλησίου και Ρούσσου.
Αξιοθέατα και τοπόσημα
thumb|Το ξενοδοχείο Άρνη Η πόλη, η οποία είναι 24η στην κατάταξη του πληθυσμού των πόλεων της Ελλάδος, διαθέτει σημαντικό δίκτυο ποδηλατοδρόμων.
Η οδός Βάλβη που οδηγεί στην αγορά είναι ο μοναδικός δρόμος της πόλης που διατηρεί το χρώμα της παλαιάς Καρδίτσας. Ονοματοδοτήθηκε προς τιμήν του πρωθυπουργού Ζηνοβίου Βάλβη (1800-1872).
Τοπόσημα της πόλεως σήμερα, είναι τα ακόλουθα:
Παιδεία
Στην πόλη λειτουργούσαν μέχρι το 2019 τα εξής τμήματα εκπαιδευτικών ιδρυμάτων:
Ποδόσφαιρο
Η Καρδίτσα είναι έδρα αρκετών αθλητικών σωματείων. Από αυτά ξεχωρίζει :
Κλειστό γυμναστήριο
Η Καρδίτσα διαθέτει ένα κλειστό γυμναστηρίο το οποίο βρίσκεται δίπλα στο Δημοτικό Στάδιο της Καρδίτσας, που είναι και το γήπεδο της Αναγέννησης, και στο Κλειστό Κολυμβητήριο. Στο γυμναστήριο αυτό πραγματοποιούνται αγώνες χάντμπολ, βόλλεϋ και μπάσκετ. Την ευθύνη του γυμναστηρίου έχει ο Δήμος Καρδίτσας και συγκεκριμένα ο ΟΑΚΧΑ (Οργανισμός Αθλητικών Κέντρων και Χώρων Άθλησης Καρδίτσας).
Στα πλαίσια των Μεσογειακών Αγώνων 2013, οι οποίοι τελικώς δεν πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα, είχε ενταχθεί η κατασκευή νέου Κλειστού Γυμναστηρίου, στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής. Το Νέο Κλειστό Γυμναστήριο Καρδίτσας, ένα γήπεδο ευρωπαϊκών προδιαγραφών, άνοιξε τις πύλες του στο φίλαθλο κοινό της πόλης στις 2 Νοεμβρίου 2019 με τον αγώνα καλαθοσφαίρισης του Α.Σ.Καρδίτσας απέναντι στον Χαρίλαο Τρικούπη Τρικάλων.
Μπάσκετ
Σημαντικότερη ομάδα της περιοχής είναι ο Α.Σ. Καρδίτσας που έχει αγωνιστεί στην Α1 Εθνική και αποτελεί την πρώτη ομάδα της πόλης που αγωνίζεται σε αυτή την κατηγορία. Για την περίοδο 2022-23 ο σύλλογος εξασφάλισε την άνοδο του στην Α1 Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του, αποτελώντας έτσι και τη μόνη ομάδα της Καρδίτσας που καταφέρνει να μετάσχει σε πρώτη επαγγελματική πανελλήνια κατηγορία σε όλα τα αθλήματα.
Βόλεϋ
Η Καρδίτσα στο άθλημα της πετοσφαίρισης, έχει να επιδείξει μια ομάδα με αξιόλογη πορεία. Πρόκειται για τον Σύλλογο Πετοσφαίρισης Αθλητών Καρδίτσας (Σ.Π.Α.Κ.), που έχει αγωνιστεί στην Α2 Κατηγορία των ανδρών.
Οδικές μεταφορές
Πλησίον της πόλης στα βόρεια και στα ανατολικά, περνάει η ΕΟ30, ενώ 10 χλμ. έξω από την Καρδίτσα με κατεύθυνση προς Λάρισα, βρίσκονται οι ανισόπεδοι κόμβοι της ΕΟ30 με τον αυτοκινητόδρομο Ε65, ο οποίος διατρέχει ολόκληρη την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, από τα νοτιοανατολικά έως τα βόρεια.
Αστικές μεταφορές
Όσον αφορά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Μ.Μ.Μ.), η Καρδίτσα διαθέτει σύγχρονο σταθμό Υπεραστικών Λεωφορείων (Κ.Τ.Ε.Λ.), ο οποίος εκτελεί, εκτός των τοπικών, δρομολόγια από και προς τις πρωτεύουσες νομών: Τρίκαλα, Λάρισα, Βόλο, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Λαμία, Ιωάννινα και Πάτρα. Ο στόλος των αστικών λεωφορείων της πόλης εκσυγχρονίζεται και ανανεώνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, εκτελώντας δρομολόγια από και προς όλα τα κοντινά χωριά της γύρω περιοχής.
Σιδηροδρομικές μεταφορές
Η Καρδίτσα εξυπηρετείται επίσης από Σιδηροδρομικό Σταθμό, με απ' ευθείας δρομολόγια από και προς Τρίκαλα, Καλαμπάκα, Σοφάδες και ανταποκρίσεις για τα υπόλοιπα μέρη από τον Παλαιοφάρσαλο Λάρισας.
Δήμαρχοι Καρδίτσας
Οι Δήμαρχοι της Καρδίτσας από την ημέρα της απελευθέρωσης της πόλης (18-8-1881) μέχρι σήμερα είναι οι εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Τσεφερλί (39° 10' Β 48° 26' Α, Τζαλιλαμπάντ)
Το Τσεφερλί (επίσης, Ντζαφαρλή και Ντζαφαρλί) είναι χωριό στην επαρχία Τζαλιλαμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαλιλαμπάντ
Κομπωφονταίν
Το Κομπωφονταίν (γαλλικά: Combeaufontaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κομπερζόν
Το Κομπερζόν (γαλλικά: Comberjon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Άγνοια ελέγχου
Άγνοια ελέγχου (ignoratio elenchi ή «μη σχετικό συμπέρασμα») αποκαλείται η λογική πλάνη κατά την οποία παρουσιάζεται ένα επιχείρημα το οποίο ίσως αυτό καθ' αυτό να είναι αληθές αλλά το οποίο αποδεικνύει ή υποστηρίζει διαφορετική πρόταση από την οποία υποτίθεται ή διατείνεται ότι υποστηρίζει. Εδώ ο αρχαιοελληνικός όρος «έλεγχος» χρησιμοποιείται με την έννοια του αντεπιχειρήματος.
Εξαπάτηση
Όταν αυτή η λογική πλάνη χρησιμοποιείται εκούσια ώστε να προκαλέσει σύγχυση ή αντιπερισπασμό, τότε ονομάζεται εξαπάτηση.
Ένας σατιρικός τύπος εξαπάτησης είναι και η "Υπεράσπιση Τσουμπάκα". Ο όρος απαντά συχνά στα φόρουμ συζητήσεων του Διαδικτύου
Βόρειος Πόλος (αποσαφήνιση)
Ο όρος Βόρειος Πόλος μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Φυσική
Κατ' αναλογία με το μαγνητικό πεδίο της Γης, οι όροι «βόρειος πόλος» και «νότιος πόλος» χρησιμοποιούνται επίσης γενικά για όλους τους μαγνήτες προκειμένου να διακρίνεται η μία από την άλλη «άκρη» τους. Για αυτή τη χρήση βλ. Μαγνήτης και Μαγνητισμός.
Αβαλίνη
Η αβαλίνη είναι ουσία που αποτελείται κυρίως από τον μεθυλεστέρα του αβιετικού οξέος (γνωστού και ως συλβικού οξέος), ο οποίος έχει μοριακό χημικό τύπο C19H29COOCH3. Οι ενώσεις αυτές είναι τρικυκλικές. Η αβαλίνη χρησιμοποιείται ως διαλύτης κατά την παρασκευή συνθετικών ρητινών, ελαστικού και άλλων προϊόντων της χημικής βιομηχανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χημικά στοιχεία
Σαντάκο Σασάκι
Η Σαντάκο Σασάκι (佐々木禎子), 7 Ιανουαρίου 1943 - 25 Οκτωβρίου 1955) ήταν ένα παιδί από την Ιαπωνία, σύμβολο των αθώων θυμάτων πολέμου. Η Σαντάκο ήταν δύο ετών όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν την ατομική βόμβα στην Χιροσίμα. Η Σαντάκο και η οικογένειά της δεν ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους που σκοτώθηκαν εκείνη την στιγμή. Τον Ιανουάριο του 1955, η Σαντάκο διαγνώστηκε με λευχαιμία και μπήκε στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με έναν ιαπωνικό μύθο, όποιος διπλώσει 1000 γερανούς οριγκάμι, θα του πραγματοποιηθεί μια ευχή. Η Σαντάκο άρχισε να φτιάχνει γερανούς οριγκάμι, ενώ παράλληλα αλληλογραφούσε με τους φίλους της. Κατάφερε να φτιάξει 644 γερανούς πριν αποδυναμωθεί εξαιτίας του καρκίνου. Οι φίλοι της έφτιαξαν τους υπόλοιπους γερανούς. Έγραψαν επίσης τα γράμματα της Σαντάκο σε βιβλίο, για να μάθει όλος ο κόσμος την ευχή της για παγκόσμια ειρήνη.
Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ιαπωνία πλήρωσαν για το άγαλμα της Σαντάκο, που δείχνει ένα κορίτσι να κρατά έναν χρυσό γερανό. Το άγαλμα παρουσιάστηκε το 1958 στη Χιροσίμα και βρίσκεται στο Πάρκο Ειρήνης της Χιροσίμα. Κάθε χρόνο, παιδιά από όλο τον κόσμο στέλνουν χάρτινους γερανούς στην βάση του αγάλματος, που γράφει πάνω "Αυτή είναι η φωνή μας, αυτή είναι η προσευχή μας ειρήνη στον κόσμο".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Παιδιά στον πόλεμο Κατηγορία:Ιάπωνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιάπωνες συγγραφείς Κατηγορία:Χιροσίμα
Μεσά
Ο Μεσά ή Μησά είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.
Γιουσούφ Καλά
Ο Γιουσούφ Καλά (γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1942) είναι Ινδονήσιος πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Ινδονησίας από το 2014 ως το 2019. Είχε υπηρετήσει ξανά στο δεύτερο ύπατο αξίωμα του κράτους από το 2004 έως το 2009 με πρόεδρο τον Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο. Πριν εισέλθει στην πολιτική είχε καριέρα ως επιχειρηματίας και επίσης πολλές φορές διετέλεσε και πρόεδρος του Ινδονησιακού ερυθρού σταυρού και επίσης υπάλληλος του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Ινδονησίας. Το 2004 εκδιώχθηκε από το κόμμα του Γκόλκαρ και συμμετείχε στις προεδρικές εκλογές του ως υποψήφιος αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος. Η σχέση του με το κόμμα Γκόλκαρ αποκαταστάθηκε λίγο αργότερα. Το 2014 αποφάσισε να μην είναι υποψήφιος με το Γκόλκαρ αλλά με το Δημοκρατικό κόμμα.
Μεσά
Ήταν Βασιλιάς των Μωαβιτών κατά τον 9ο π.Χ. αιώνα. Έγινε γνωστός από το γεγονός ότι αρνήθηκε να συνεχίσει την από προ 40ετίας καταβολή του φόρου υποτελείας προς τον Βασιλιά του Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα εισέβαλε και λεηλάτησε διάφορες περιοχές αιχμαλωτίζοντας πολλούς Ισραηλίτες.
Γιουσούφ Καλά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδονήσιοι
Μεσά
Ο τότε Βασιλιάς του Ισραήλ Ιωράμ με σύμμαχο τον Ιωσαφάτ, Βασιλιά της φυλής του Ιούδα και των Εδωμιτών εκστράτευσε εναντίον του και πολιόρκησε τελικά την οχυρή πρωτεύουσά του Κιρ-(Χ)αρεσέθ.
Ο Μεσά απελπισθείς τότε θυσίασε το γιο του στον θεό Χεμώς (Καμός) ακριβώς πάνω στα τείχη της πόλης του, ενώπιον των πολιορκητών, που μπροστά σ΄ αυτό το θέαμα και την επαπειλούμενη αγριότητα των πολιορκημένων, καταλήφθηκαν από δέος και έλυσαν την πολιορκία.
Οι πληροφορίες αυτές της Παλαιάς Διαθήκης επιβεβαιώθηκαν το 1868 με την ανακάλυψη από τον Γερμανό ιεραπόστολο Φ. Α. Κλάιν αρχαίας στήλης που φέρει το όνομα Μωαβιτική Λίθος (Στήλη του Μεσά) και βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Η επί της στήλης επιγραφή που αφηγείται τα γεγονότα θεωρείται από τα αρχαιότερα μνημεία της συλλαβικής σημιτικής γραφής και ασφαλώς δεν ήταν αλφαβητική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Μωαβίτες Κατηγορία:Βασιλείς
Άμον Γκετ
Ο Άμον Λεοπόλντ Γκετ (γερμανικά: Amon Leopold Göth, 11 Δεκεμβρίου 1908 - 13 Σεπτεμβρίου 1946) ήταν Αυστριακός αξιωματικός των SS και εγκληματίας πολέμου. Υπηρέτησε ως διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Κρακοβίας-Πλάζοφ στο Πλάζοφ στην κατεχόμενη Πολωνία για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξης του στρατοπέδου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εκτελέστηκε με απαγχονισμό όχι πολύ μακριά από τον πρώην χώρο του στρατοπέδου Πλάζοφ. Η ταινία του 1993 η λίστα του Σίντλερ, στην οποία ο Γκετ απεικονίζεται από τον Ρέιφ Φάινς, δείχνει το ρόλο του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Πλάζοφ.
Πρώιμος βίος και σταδιοδρομία
Ο Γκετ, που πήρε το όνομά του από τον πατέρα και τον παππού του, γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1908 στη Βιέννη σε πλούσια καθολική οικογένεια που ενασχολείτο στη βιομηχανία εκδόσεων βιβλίων. Η μητέρα του η Μπέρτα Σβεντ και ο πατέρας του, Άμον Φραντς, κατείχαν τον Εκδοτικό Οίκο Amon Franz Göth. Οι προσφορές του περιελάμβαναν θρησκευτική βιβλιογραφία, καρτ-ποστάλ και βιβλία στρατιωτικής ιστορίας. Μεγάλωσε κυρίως με τη θεία του, λόγω του ότι ο πατέρας του ταξίδευε για δουλειές και η μητέρα του εργαζόταν τις περισσότερες ώρες στον εκδοτικό οίκο. Ως παιδί πήρε το ψευδώνυμο «Mony». Παρακολούθησε δημόσιο σχολείο στη Βιέννη και αργότερα σπούδασε γεωργία στο Waidhofen an der Thaya για μερικά εξάμηνα. Εγκατέλειψε τις σπουδές του όταν ήταν 17 ετών για να συνεχίσει το ενδιαφέρον του με τις ριζοσπαστικές δεξιές ιδέες. Ο Γκετ εντάχθηκε στο τοπικό κόμμα για τη νεολαία του αυστριακού ναζιστικού κόμματος το 1925 και, από το 1927 έως το 1930, ήταν μέλος του Steirischer Heimatschutzverband Wien (Οργανισμός Οικιακής Προστασίας στη Βιέννη), μιας ριζοσπαστικής και ισχυρής φατρίας της αντισημιτικής εθνικιστικής παραστρατιωτικής ομάδα Heimwehr. Αποχώρησε από την ιδιότητα μέλους του για να ενταχθεί στο αυστριακό υποκατάστημα του Ναζιστικού Κόμματος και του δόθηκε ο αριθμός συμμετοχής στο κόμμα 510.764 τον Σεπτέμβριο του 1930. Του χορηγήθηκε πλήρης ιδιότητα μέλους στις 31 Μαΐου 1931. Η απόφασή του να συμμετάσχει στο κόμμα σε αυτό το πρώιμο στάδιο σήμαινε ότι θεωρούνταν παλιός μαχητής (Alter Kämpfer), δηλαδή, είχε προσχωρήσει στο κόμμα πριν από την άνοδο του Χίτλερ στη θέση του Καγκελάριου της Γερμανίας. Ο Γκετ άρχισε να εργάζεται για το κόμμα στο Ortsgruppe (τοπική ομάδα) της περιοχής Margareten στη Βιέννη και σύντομα μετατέθηκε στο Mariahilf Ortsgruppe, όπου ήταν πολιτικός ηγέτης στην Sturmabteilung (SA). Ο Γκετ προσχώρησε στα Αυστριακά SS το 1930, και του δόθηκε πλήρης ιδιότητα μέλους το 1932 μετά από διετή περίοδο υποψηφιότητας. Διορίστηκε SS-Mann με τον αριθμό SS 43.673.
Υπηρέτησε με τα SS στα Truppe Deimel και Sturm Libardi στη Βιέννη μέχρι τον Ιανουάριο του 1933, όταν προήχθη για να υπηρετήσει ως Zugführer (διμοιρίτης) της 52ης SS-Standarte, μιας μονάδας σε μέγεθος συντάγματος. Προήχθη σύντομα σε SS-Scharführer (αρχηγός της ομάδας). Έφυγε στη Γερμανία όταν οι παράνομες δραστηριότητές του, συμπεριλαμβανομένης της απόκτησης εκρηκτικών για το ναζιστικό κόμμα, τον έκαναν καταζητούμενο. Το αυστριακό ναζιστικό κόμμα κηρύχθηκε παράνομο στην Αυστρία στις 19 Ιουνίου 1933, οπότε δημιούργησε επιχειρήσεις στην εξορία στο Μόναχο. Από αυτή τη βάση, ο Γκετ έστειλε λαθραία ραδιόφωνα και όπλα στην Αυστρία και ενήργησε ως ταχυμεταφορέας για τα SS. Συνελήφθη τον Οκτώβριο του 1933 από τις αυστριακές αρχές, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων τον Δεκέμβριο του 1933. Συνελήφθη και πάλι μετά τη δολοφονία του αυστριακού καγκελάριου Ένγκελμπερτ Ντόλφους σε μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος των Ναζί τον Ιούλιο του 1934. Απέδρασε και κατέφυγε στην εγκατάσταση εκπαίδευσης των SS στο Νταχάου, δίπλα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου. Παραιτήθηκε προσωρινά από τις δραστηριότητες του Κόμματος των SS και των Ναζί μέχρι το 1937 λόγω διαφορών με τον Oberführer (διοικητή) Άλφρεντ Μπίγκλερ και έζησε στο Μόναχο προσπαθώντας να βοηθήσει τους γονείς του να αναπτύξουν την εκδοτική τους επιχείρηση. Παντρεύτηκε μετά από σύσταση των γονιών του, αλλά χώρισε μετά από λίγους μόνο μήνες.
Ο Γκετ επέστρεψε στη Βιέννη λίγο μετά την Προσάρτηση της Αυστρίας (1938) και επανέλαβε τις δραστηριότητες του στο κόμμα. Παντρεύτηκε την Άννα Γκέιγκερ, μια γυναίκα που γνώρισε σε έναν αγώνα μοτοσικλέτας, σε μια τελετή των SS στις 23 Οκτωβρίου 1938. Πριν από τον γάμο, το ζευγάρι έπρεπε να περάσει μια σειρά από αυστηρές φυσικές εξετάσεις που διοργανώθηκαν από τα SS για να προσδιοριστεί η καταλληλότητα του γάμου. Το ζευγάρι είχε τρία παιδιά: τον Πέτρο, γεννημένος το 1939, ο οποίος πέθανε από διφθερίτιδα σε ηλικία επτά μηνών, το Βέρνερ, γεννημένος το 1940, και μια κόρη, την Ίνγκεμποργκ, που γεννήθηκε το 1941. Το ζευγάρι διατηρούσε μόνιμη κατοικία στη Βιέννη σε όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αρχικά εντάχθηκε στην 89η SS-Standarte (μονάδα των Allgemeine SS) αλλά μεταφέρθηκε στο 1ο SS-Sturmbann της 11ης SS-Standarte στην αρχή του πολέμου και προήχθη σε SS-Oberscharführer (λοχίας προσωπικού) στις αρχές του 1941. Στις 5 Μαρτίου 1940, υπηρέτησε στη Βέρμαχτ με την κατάταξη του κατώτερου λοχία, αλλά το ιστορικό του στα SS δείχνει ότι δεν ήταν ενεργός. Από τα μέσα του 1941 έως τα τέλη Μαΐου 1942,υπηρέτησε ως Einsatzführer (επικεφαλής δράσης) και οικονομικός αξιωματούχος στην Ανατολική Άνω Σιλεσία στο γραφείο του Επίτροπου του Ράιχ για την ενοποίηση της γερμανικής εθνότητας. Κέρδισε φήμη ως έμπειρος διαχειριστής στις ναζιστικές προσπάθειες απομόνωσης, μετεγκατάστασης και δολοφονίας του εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Προήχθη στον βαθμό του SS-Untersturmführer (δεύτερος υπολοχαγός) στις 14 Ιουλίου 1941. Ο Γκετ έλαβε επίσης Πιστοποιητικό υπηρεσίας από τον διοικητή του, επαινώντας την υπηρεσία του, καθώς και τα φυσικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά του.
Μεταφέρθηκε στο Λούμπλιν το καλοκαίρι του 1942, όπου έγινε μέλος του προσωπικού του SS-Brigadeführer Οντίλο Γκλομπότσνικ.
Τίποτα δεν είναι γνωστό για τις δραστηριότητές του τους έξι μήνες που υπηρέτησε στην Επιχείρηση Ράινχαρντ, το κωδικό όνομα που δίνεται στην ίδρυση των τριών στρατοπέδων εξόντωσης στο Μπέλζεκ, στο Ζομπιμπόρ και στην Τρεμπλίνκα, επειδή οι συμμετέχοντες ορκίστηκαν μυστικότητα. Όμως, σύμφωνα με τα αντίγραφα της μετέπειτα δίκης του, ο Γκετ ήταν υπεύθυνος για τη συγκέντρωση και τη μεταφορά θυμάτων σε αυτά τα στρατόπεδα για να δολοφονηθούν.
Πλάζοφ
Ο Γκετ εντάχθηκε στη μονάδα SS «νεκροκεφαλές» στην υπηρεσία των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η πρώτη του αρμοδιότητα, που ξεκίνησε στις 11 Φεβρουαρίου 1943, ήταν να επιβλέπει την κατασκευή του στρατοπέδου συγκέντρωσης 200 στρεμμάτων στην Κρακοβία-Πλάζοφ, το οποίο έπρεπε να διοικήσει. Ο Γκετ ήταν άτυπος των περισσότερων αξιωματικών των SS που υπηρέτησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως και οι περισσότεροι σε μικρούς δήμους. Πιθανότατα είχε μια προσωπική συνέντευξη με τον Χάινριχ Χίμλερ πριν διοριστεί στη θέση, μία τυπική διαδικασία κατά την ανάθεση διοικητών στα στρατόπεδα. Το στρατόπεδο βρισκόταν στο έδαφος δύο παλιών εβραϊκών νεκροταφείων, και χρειάστηκε ένα μήνα για να κατασκευαστεί χρησιμοποιώντας καταναγκαστικούς εργάτες. Στις 13 Μαρτίου 1943, το εβραϊκό γκέτο της Κρακοβίας εκκαθαρίστηκε και εκείνοι που ήταν ακόμη κατάλληλοι για εργασία στάλθηκαν στο νέο στρατόπεδο στο Πλάζοφ. Αρκετοί χιλιάδες που θεωρήθηκαν ακατάλληλοι για εργασία στάλθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης και δολοφονήθηκαν. Εκατοντάδες άλλοι δολοφονήθηκαν στους δρόμους από τους Ναζί καθώς εκκαθάριζαν το γκέτο. Στην εναρκτήρια ομιλία του ως Κομαντάντ του προσφάτως κατοικημένου στρατοπέδου, ο Γκετ είπε στους νέους του κρατούμενους: «Είμαι ο θεός σας».
Εκτός από τα καθήκοντά του στο Πλάζοφ, ο Γκετ ήταν ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για την εκκαθάριση του γκέτο στο Ταρνόβ, το οποίο στέγαζε 25.000 Εβραίους (περίπου το 45% του πληθυσμού της πόλης) κατά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Περίπου 10.000 στάλθηκαν στο Πλάζοφ για να είναι σκλάβοι. Μέχρι τη στιγμή της εκκαθάρισης του γκέτο, παρέμειναν 8.000 Εβραίοι. Ο τελικός γύρος ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 1943, όταν οι υπόλοιποι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Μαγδεμβούργου, η οποία περιβαλλόταν από βαριά οπλισμένους φρουρούς. Τα τρένα φορτώθηκαν και αναχώρησαν το μεσημέρι την επόμενη μέρα. Τα περισσότερα από τα θύματα στάλθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και λιγότεροι από τους μισούς επέζησαν από το ταξίδι. Οι περισσότεροι από τους επιζώντες θεωρήθηκαν ακατάλληλοι για δουλεία και δολοφονήθηκαν αμέσως κατά την άφιξή τους στο Άουσβιτς. Σύμφωνα με αρκετές μαρτυρίες ,όπως καταγράφηκε στο κατηγορητήριο του το 1946 για εγκλήματα πολέμου, ο Γκετ πυροβόλησε προσωπικά 30 με 90 γυναίκες και παιδιά κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης του γκέτο.
Στα γενέθλιά του το 1943, ο Γκετ διέταξε τη Nαταλία Καρπ, η οποία μόλις είχε φτάσει στο Πλάζοφ, να παίξει πιάνο. Η Καρπ ερμήνευσε το Νυχτερινό σε Ντο δίεση ελάσσονα του Σοπέν. Το ερμήνευσε τόσο καλά που ο Γκετ επέτρεψε σε αυτήν και την αδερφή της να ζήσουν.
Ο Γκετ ήταν επίσης ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για την εκκαθάριση του στρατοπέδου συγκέντρωσης Σέμπνιε, το οποίο απασχολούσε 4.000 Εβραίους και 1.500 Πολωνούς σκλάβους. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη δίκη του Γκετ δείχνουν ότι ανέθεσε αυτό το καθήκον σε έναν δευτερεύοντα, τον SS-Hauptscharführer Γιόζεφ Γκρτσίμερκ, ο οποίος στάλθηκε για να βοηθήσει τον διοικητή του στρατοπέδου SS-Hauptsturmführer Χανς Κέλλερμαν σε μαζικές δολοφονίες. Μεταξύ 21 Σεπτεμβρίου 1943 και 3 Φεβρουαρίου 1944, το στρατόπεδο εκκαθαρίστηκε σταδιακά. Σχεδόν όλοι οι Πολωνοί κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στο Πλάζοφ ή στο Γκέτο Μπόχνια, όπου διοικούσε επίσης ο Γκετ. Περίπου χίλιοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο κοντινό δάσος και πυροβολήθηκαν, και οι υπόλοιποι στάλθηκαν στο Άουσβιτς, όπου οι περισσότεροι θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων αμέσως κατά την άφιξη. Μετά την εκκαθάριση, ο Γκετ είχε ταξινομήσει και μεταφέρει όλες τις προμήθειες του καταυλισμού στο Πλάζοφ.
Στις 28 Ιουλίου 1943, ο Γκετ εντάχθηκε στο Τομέα F, στο Fachgruppe των SS και της Αστυνομίας (τμήμα εμπειρογνωμόνων) που ειδικεύονταν στην εκκαθάριση και τη μεταφορά κρατουμένων από τα γκέτο. Μέχρι τον Απρίλιο του 1944, ο Γκετ είχε προαχθεί στην τάξη του SS-Hauptsturmführer (καπετάνιος), έχοντας λάβει διπλή προαγωγή, παραλείποντας την κατάταξη του SS-Obersturmführer (πρώτος υπολοχαγός). Διορίστηκε επίσης εφεδρικός αξιωματικός στα Waffen-SS. Στις αρχές του 1944, το καθεστώς του στρατοπέδου εργασίας της Κρακοβίας-Πλάζοφ άλλαξε σε στρατόπεδο μόνιμης συγκέντρωσης υπό την άμεση εξουσία του Γραφείου Οικονομικών και Διοίκησης των SS (SS-Wirtschafts-Verwaltungshauptamt). Αυτή η διάκριση έκανε το στρατόπεδο ένα από τα 13 επίσημα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία. Ο Μίτεκ Πέμπερ κατέθεσε στη δίκη ότι κατά την προηγούμενη περίοδο ο Γκετ είχε διαπράξει τις περισσότερες τυχαίες και βάναυσες δολοφονίες για τις οποίες έγινε διαβόητος. Στις αρχές Μαΐου 1944, ο Γκετ πληροφορήθηκε ότι 10.000 Ούγγροι Εβραίοι θα σταλούν σύντομα για φυλάκιση στο Πλάζοφ. Για να δημιουργήσει χώρο για τις νέες αφίξεις, στις 14 Μαΐου διέταξε όλα τα παιδιά στο στρατόπεδο να σταλθούν στο« νηπιαγωγείο». Την επόμενη μέρα, ο Γκετ έστειλε την πλειοψηφία των παιδιών, με λίγες μόνο εξαιρέσεις, στο Άουσβιτς για να θανατωθεί.
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης παρακολουθούνταν πιο στενά από τα SS παρά από τα στρατόπεδα εργασίας, έτσι ώστε οι συνθήκες βελτιώθηκαν ελαφρώς όταν άλλαξε ο χαρακτηρισμός.