cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όττο φαν Φέιν
Βιογραφία
Ο φαν Φέιν γεννήθηκε στο Λέιντεν περί το 1556 Ο πατέρας του, Κορνέλις Γιανς φαν Φέιν ήταν Δήμαρχος της πόλης, ενώ μητέρα του ήταν η Χέιρτράουντ Σίμονς φαν Νεκ. Πιθανότατα διετέλεσε μαθητής του Ίσαακ φαν Σβάνενμπουρχ ως τον Οκτώβριο του 1572, οπότε η ρωμαιοκαθολική οικογένειά του μετοίκησε στην Αμβέρσα και στη συνέχεια στη Λιέγη. Σπούδασε για μικρό διάστημα με Δάσκαλο τον Ντομίνικους Λαμψόνιους και τον Ζαν Ραμύ (Jean Ramey) πριν ταξιδέψει στη Ρώμη περί το 1574 ή 1575. Παρέμεινε στην πόλη για πέντε περίπου χρόνια, πιθανότατα σπουδάζοντας με τον Φεντερίκο Τσουκάρι (Federico Zuccari). Ο Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει ότι ο φαν Φέιν εργάστηκε στις Αυλές του Ροδόλφου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Πράγα και του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας στο Μόναχο, πριν επιστρέψει στις Κάτω Χώρες. Αρχικά μετέβη στις Βρυξέλλες, όπου διετέλεσε Αυλικός ζωγράφος του Κυβερνήτη των Ισπανικών Κάτω Χωρών Αλεσσάντρο Φαρνέζε, δούκα της Πάρμα, ως το 1592. Στη συνέχεια μετέβη στην Αμβέρσα, όπου και δραστηριοποιήθηκε.
Αφού έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1593, ο φαν Φέιν έλαβε πολυάριθμες παραγγελίες για τη διακόσμηση ιερών ναών, περιλαμβανομένων και εικόνων για την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού ναού της Αμβέρσας, καθώς και του παρεκκλησίου του Δημαρχείου της πόλης. Οργάνωσε, επίσης, στούντιο και εργαστήριο, στο οποίο συμπεριέλαβε και τον Ρούμπενς. Διατήρησε, ωστόσο, τους δεσμούς του με τις Βρυξέλλες, και όταν ο Αρχιδούκας Ερνέστος της Αυστρίας έγινε κυβερνήτης το 1594, ο φαν Φέιν τον βοήθησε να αποκτήσει σημαντικά έργα ζωγραφικής, όπως του Ιερώνυμου Μπος και του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Ο καλλιτέχνης διετέλεσε "πρύτανις" σε δύο σημαντικές οργανώσεις της πόλης, τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά (1602) και της Συντεχνίας των Ρομανιστών (αποτελούνταν από καλλιτέχνες και λογίους που είχαν επισκεφθεί τη Ρώμη) το 1606.
Κατά τον 17ο αιώνα ο φαν Φέιν συχνά εργαζόταν για τον Αρχιδούκα Αλβέρτο Ζ΄ της Αυστρίας και την Ινφάντα Ιζαμπέλλα Κλάρα Ευγενία της Ισπανίας, αλλά ποτέ ως Αυλικός τους ζωγράφος. Στους όψιμους πίνακές του συγκαταλέγεται μια σειρά δώδεκα εικόνων στις οποίες απεικονίζει τις μάχες μεταξύ Ρωμαίων και του γερμανικού φύλου της Μπατάβια, βασισμένες σε χαρακτικά που είχε ήδη εκδώσει πάνω στο ίδιο θέμα για το νομοθετικό σώμα Staten-Generaal της Ολλανδικής Δημοκρατίας.
Ο φαν Φέιν είχε δύο ακόμη αδελφούς ζωγράφους: Τον Χάισμπερτ φαν Φέιν (Gijsbert van Veen, 1558–1630), αξιοσέβαστο χαράκτη και τον Πίτερ, ο οποίος ήταν ερασιτέχνης ζωγράφος. Η θυγατέρα του, Χέρτράουντ, ήταν επίσης ζωγράφος, και βέβαια ήταν ο θείος των τριών ζωγράφων που χρησιμοποιούσαν παστέλ, τέκνων του Πίτερ, Απολλόνια φαν Φέιν, Σίμον και Γιάκομπους.
Ο Άρνολντ Χαουμπράκεν θεωρούσε τον φαν Φέιν ως τον επιβλητικότερο καλλιτέχνη και λόγιο της εποχής του και έβαλε το πορτρέτο του στον τίτλο του τρίτομου έργου του De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen.
Ο Όττο φαν Φέιν απεβίωσε στις Βρυξέλλες.
Βιβλία εμβλημάτων
Ο φαν Φέιν δραστηριοποιήθηκε σταδιακά όλο και περισσότερο στη δημιουργία βιβλίων εμβλημάτων, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγονται τα Quinti Horatii Flacci emblemata (1607), Amorum emblemata (1608), και Amoris divini emblemata (1615). Σε όλα αυτά τα έργα είναι ιδιαίτερα εμφανείς οι δεξιότητες του φαν Φέιν τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως καλλιεργημένου ανθρωπιστή.
Το βιβλίο Amorum emblemata, για παράδειγμα, απεικονίζει 124 μικρούς Έρωτες (αποκαλούνται putti) που υιοθετούν ρητά και ρήσεις από λυρικούς ποιητές, φιλοσόφους και αρχαίους συγγραφείς επί της δύναμης του έρωτα. Σχετικά με τα εμβλήματα του φαν Φέιν, η συγγραφέας και μεταφράστρια Τίνα Μοντόνε (Tina Montone) έγραψε: "Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα το βιβλίο Amorum emblemata επρόκειτο να γίνει ένα από τα πλέον ισχυρής επιρροής βιβλία της εποχής του, δρώντας όχι μόνον ως πρότυπο για άλλα ολλανδικά ή μη βιβλία εμβλημάτων, αλλά και ως πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες σε άλλους τομείς. Ορισμένα από τα εμβλήματα αυτά ακόμη και σήμερα εμφανίζονται τόσο σύγχρονα όσο εμφανίζονταν στους αναγνώστες του 17ου αιώνα. Ένα ακόμη παράδειγμα γνωστό σε εμάς σήμερα, βιασίζεται στον γνωστό μύθο του Αισώπου Ο λαγός και η χελώνα ("Perseverance winneth: The hare and the tortes layd a wager of their speed ..." = η επιμονή νικά: Ο λαγός και η χελώνα έβαλαν στοίχημα για την ταχύτητά τους...) και ο φαν Φέιν μετέτρεψε τον τίτλο του: "...μας δείχνει έναν έρωτα και μια χελώνα να ξεπερνούν τον λαγό και να εξηγούν την ιδεά ότι η αγάπη που είναι σταθερή και συνεχής τελικά θα κερδίσει τον αγώνα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Άγιος Ιωάννης Πάφου
Ο Άγιος Ιωάννης Πάφου (ή Άγιος Ιωάννης Σαλαμιού) είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται σε απόσταση 42 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 670 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με τα Βρέτσια, στα βορειοανατολικά με το Μηλικούρι, στα ανατολικά με τον Άγιο Νικόλαο, στα νοτιοανατολικά με την Αρμίνου, στα νότια με τα Μέσανα και τη Σαλαμιού, στα δυτικά με τη Γαλαταριά και στα βορειοδυτικά με την Κοιλίνια.
Ιστορία
Ο Άγιος Ιωάννης υπήρχε από τη βυζαντινή εποχή. Μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς, στον Άγιο Ιωάννη κατοίκησαν Τούρκοι.
Το 1953 ένας σεισμός κατέστρεψε τη γειτονική κοινότητα της Μαλούντας Πάφου. Όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Ιωάννη. Μετέπειτα, η περιοχή της Μαλούντας συμπεριλήφθηκε στα διοικητικά όρια του Αγίου Ιωάννη.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Αγίου Ιωάννη έως το 1974 ήταν Τουρκοκύπριοι. Έως το 1958 στην κοινότητα διέμεναν και 2 ή 3 οικογένειες Ελληνοκυπρίων.
Ο πληθυσμός της κοινότητας αυξήθηκε σημαντικό το 1953 όταν εγκαταστάθηκαν στον Άγιο Ιωάννη οι κάτοικοι της γειτονικής κοινότητας Μαλούντας, οι οποίοι ήταν επίσης Τουρκοκύπριοι, μετά από σεισμό που κατέστρεψε τον οικισμό τους.
Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, ο Άγιος Ιωάννης αποτέλεσε ένα από τα φρούρια της Τουρκικής Οργάνωσης Αντίστασης (ΤΜΤ) και εξυπηρέτησε ως κέντρο υποδοχής Τουρκοκυπρίων από άλλες περιοχές, όπως η Γεροσκήπου και η Γαλαταριά. Οι περισσότεροι από αυτούς παρέμειναν στον Άγιο Ιωάννη έως την τουρκική εισβολή.
Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, στις 14 Αυγούστου, Ελληνοκυπριακές στρατιωτικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην κοινότητα επειδή Τουρκοκύπριοι μαχητές δεν παραδίδονταν. Μετά από 3 μέρες μαχών, οι Ελληνοκύπριοι μπήκαν στην κοινότητα. Οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι διέφυγαν μυστικά διαμέσου των βουνών προς τη βόρεια Κύπρο ή προς τη βρετανική βάση Ακρωτηρίου.
Όταν υπογράφτηκε η συμφωνία για ανταλλαγή πληθυσμών, οι περισσότεροι κάτοικοι του Αγίου Ιωάννη είχαν ήδη μετακινηθεί στη βόρεια Κύπρο. Οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν με τη συνοδεία της UNFICYP στις 18 Αυγούστου 1975. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Αγίου Ιωάννη εγκαταστάθηκαν στη Ζώδεια, στον Καραβά, στον Γερόλακκο, στη Λευκωσία, στην Κερύνεια, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου.
Στον Άγιο Ιωάννη εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο μέρος της χώρας. Ωστόσο, στη συνέχεια οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες είτε εγκατέλειψαν την κοινότητα είτε διαμένουν εκεί μόνο τα Σαββατοκυρίακα.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μήκος τόξου
με-πλαίσιο|Όταν η καμπύλη ευθυγραμμιστεί, δίνει ένα ευθύγραμμο τμήμα με το ίδιο μήκος με τη καμπύλη του μήκους του τόξου. Ο καθορισμός του μήκους των αντικανονικών τμημάτων του τόξου ονομάζεται επίσης ευθυγραμμισμός της καμπύλης. Ιστορικά, πολλές μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν για συγκεκριμένες καμπύλες. Η έλευση του απειροστικού λογισμού, οδήγησε σε μια γενική φόρμουλα που παρέχει κλειστού τύπου λύσεις σε ορισμένες περιπτώσεις.
Γενική προσέγγιση
δεξιά|μικρογραφία|Προσέγγιση κατά πολλαπλά γραμμικά τμήματα
Μια καμπύλη στο επίπεδο μπορεί να προσεγγιστεί από τη σύνδεση ενός πεπερασμένου αριθμό σημείων στην καμπύλη χρησιμοποιώντας τμήματα της γραμμής για να δημιουργήσετε ένα πολυγωνικό μονοπάτι. Δεδομένου ότι είναι εύκολο να υπολογιστεί το μήκος του κάθε γραμμικού τμήματος (χρησιμοποιώντας το Πυθαγόρειο θεώρημα σε Ευκλείδειο χώρο, για παράδειγμα), το συνολικό μήκος της προσέγγισης μπορεί να βρεθεί από την άθροιση των μηκών του κάθε γραμμικού τμήματος? Αυτή η προσέγγιση είναι γνωστή ως η (σωρευτικά) συγχορδιακή απόσταση. [1]
Εάν η καμπύλη δεν είναι ήδη μία πολυγωνική διαδρομή, χρησιμοποιώντας ένα προοδευτικά μεγαλύτερο αριθμό τμημάτων με μικρότερο μήκος θα οδηγήσει σε καλύτερη προσέγγιση. Τα μήκη των διαδοχικών προσεγγίσεων δεν θα μειωθούν και μπορεί να αυξάνεται επ 'αόριστον, αλλά οι ομαλές καμπύλες θα τείνουν σε ένα πεπερασμένο όριο καθώς τα μήκη των τμημάτων μικραίνουν αυθαίρετα.
Για κάποιες καμπύλες υπάρχει ένας μικρότερος αριθμός L ο οποίος είναι ένα άνω όριο του μήκους της κάθε πολυγωνικής προσέγγισης. Αυτές οι καμπύλες ονομάζονται ευθυγραμμίσιμες και ο αριθμός L ορίζεται ως το μήκος του τόξου.
Ορισμός για μια ομαλή καμπύλη
Έστω να είναι μία συνεχώς διαφορίσιμη λειτουργία. Το μήκος της καμπύλης που ορίζεται από την f μπορεί να οριστεί ως το όριο του αθροίσματος του μήκους των ευθυγράμμων τμημάτων για μία κανονική διαμέρηση του [a,b], καθώς ο αριθμός των τμημάτων πλησιάζει στο άπειρο.
Αυτό σημαίνει: όπου  για
Ο ορισμός αυτός είναι ισοδύναμος με τον ορισμό του μήκος του τόξου: Η παραπάνω ισότητα είναι αληθής, επειδή ο ορισμός της παραγώγου ως όριο σημαίνει ότι υπάρχει μια θετική πραγματική συνάρτηση, των θετικών πραγματικών αριθμών \epsilon , ετσι ώστε. Συνεπάγεται λοιπόν οτι:
Αυτό σημαίνει οτι: έχει απόλυτη τιμή μικρότερη απο το γινόμενο ,για  Αυτό σημαίνει ότι καθώς το  στο αριστερό μέρος είναι σχεδόν ισο με το δεξί μερος της ισότητας, που είναι ο ορισμος του Ολοκληρώματος Riemann της |f'(t)| στο διάστημα [a,b]. Αυτός ο ορισμός του μήκους τόξου δείχνει ότι το μήκος μιας καμπύλης συνεχώς διαφορίσιμη στο [a,b] είναι πάντα πεπερασμένο. Με άλλα λόγια, η καμπύλη είναι πάντα ευθυγραμμίσιμη.
Ο ορισμός του μήκους τόξου μιάς ομαλής καμπύλης ως το ολοκλήρωμα της νόρμας της παραγώγου είναι ισοδύναμο με τον παρακάτω ορισμό: όπου το supremum υπολογίζεται λαμβάνοντας υπ'οψην όλες τις πιθανές κατατμήσεις του [a,b]. Αυτός ο ορισμός ισχύει επίσης αν η f είναι απλώς συνεχής,και δεν είναι διαφορίσιμη.
Μια καμπύλη μπορεί να παραμετρικοποιηποιηθεί με άπειρους τρόπους. Έστω  να είναι μια οποιαδήποτε συνεχώς διαφορίσιμη, αμφιμονοσήμαντη (ή επί) συναρτηση. Έστω επίσης, είναι μία άλλη συνεχώς διαφορίσιμη παραμετρικοποίηση της καμπύλης που αρχικά ορίζεται από f. Το μήκος τόξου της καμπύλης είναι το ίδιο, ανεξάρτητα από την παραμετρικοποίηση που χρησιμοποιείται για τον ορισμό της καμπύλης:
Εύρεση μήκους τόξου με την ενσωμάτωση
μικρογραφία|400x400εσ|Τέταρτο κύκλουΔείτε επίσης:Διαφορική γεωμετρία των καμπυλών
Εάν μια επίπεδη καμπύλη στο ορίζεται από την εξίσωση y=f(x), όπου f είναι συνεχώς διαφορίσιμη, τότε είναι απλά μια ειδική περίπτωση μιας παραμετρικής εξίσωση όπου x=t και y = f ( t)y = f ( t), και το μήκος τόξου είναι ίσο με: Καμπύλες με κλειστή μορφή λύσεων για το μήκος τόξου περιλαμβάνουν: την αλυσοειδή, τον κύκλο, την κυκλοειδή,την λογαριθμική σπείρα, την παραβολή,την ημικυβική παραβολή και την ευθεία γραμμή. Η έλλειψη μιας κλειστού τύπου λύσης για το μήκος τόξου ενός ελλειπτικού τόξου οδήγησε στην ανάπτυξη των ελλειπτικών ολοκληρωμάτων.
Αριθμητική ολοκλήρωση
Στις περισσότερες περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένου ακόμη και απλές καμπύλες, δεν υπάρχουν κλείστου τύπου λύσεις για το μήκος του τόξου και η Αριθμητική ολοκλήρωση είναι απαραίτητη.Η Αριθμητική ολοκλήρωση του μήκους τόξου ολοκληρώματος είναι συνήθως πολύ αποτελεσματική. Για παράδειγμα, σκεφτείτε το πρόβλημα της εύρεσης του μήκους ενος τετερτημορίου του κύκλου ενσωματώνοντας το μήκος του τόξου αναπόσπαστο. Το πάνω μισό του κύκλου μπορεί να είναι παραμετροποιημένο ως Το χρονικό διάστημα  αντιστοιχεί στο ένα τέταρτο του κύκλου. Από τότε και  το μήκος του ενος τεταρτημορίου του κύκλου Η εκτίμηση του κανόνα 15-σημείο Gauss-Kronrod για αυτό το ολοκλήρωμα της 1.570796326808177 διαφέρει από την πραγματική διάρκεια της \ pi / 2 από 1.3e-11 και η εκτίμηση του κανόνα 16-σημείο Gaussian τετραγωνισμός 1.570796326794727 διαφέρει από την πραγματική διάρκεια μόνο 1.7e- 13.
Καμπύλη στην επιφάνεια
Έστω  να είναι μια απεικόνιση της επιφάνειας και έστω  να είναι μια καμπύλη σε αυτή την επιφάνεια. Η προς ολοκλήρωση συνάρτηση του ολοκληρώματος του μήκους του τόξου είναι   Για τον υπολογισμό των παραγώγων απαιτείται η χρήση του κανόνα της αλυσίδας για τα διανυσματικά πεδία: Το τετράγωνο της νόρμας του διανύσματος είναι  (που g_{ij} είναι η πρώτη θεμελιώδης μορφή συντελεστή), έτσι ώστε η προς ολοκλήρωση συνάρτηση του ολοκληρώματος του μήκους του τόξου μπορεί να γραφτεί ως  (όπου u^1 = u και u^2 = v).
Βασιλείου (αποσαφήνιση)
Το ελληνικό επώνυμο Βασιλείου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μήκος τόξου
'Αλλα συστήματα συντεταγμένων
Η προς ολοκλήρωση συνάρτηση του ολοκληρώματος του μήκους τόξου ειναι η Ο κανόνας της αλυσίδας για διανυσματικά πεδία, δείχνει ότι  Έτσι το τετράγωνο της προς ολοκλήρωσης συνάρτησης του ολοκληρώματος του μήκους του τόξου είναι: Έτσι για μία καμπύλη που εκφράζεται σε πολικές συντεταγμενες, το μήκος τόξου είναι: Τώρα έστω C(t)=(r(t), θ(t), φ(t)) να είναι μία καμπύλη εκφρασμενη σε σφαιρικές συντεταγμένες όπου θ είναι η πολική γωνία που μετράται απο τον θετικό αξονα z και φ είναι η αζιμουθιακή γωνία. Η απεικόνιση που μετατρέπει τις σφαιρικές συντεταγμένες σε ορθογώνιες συντεταγμένες είναι:
Χρησιμοποιώντας τον κανόνα της αλυσίδας και πάλι δείχνουμε ότι Όλα εσωτερικά γινόμενα  ,όπου i και j διάφορα του μηδενός, οπότε το τετράγωνο της νόρμας αυτού του διανύσματος είναι: Έτσι για μία καμπύλη που εκφράζεται σε σφαιρικές συντεταγμένες, το μήκος τόξου είναι: Ένας παρόμοιος υπολογισμός μας δείχνει οτι το μήος του τόξου μιας καμπύλης που εκφράζεται σε κυλικδρικές συντεταγμένες είναι:
Τόξα των κύκλων
Στις παρακάτω γραμμές, r αντιπροσωπεύει την ακτίνα ενός κύκλου, το d είναι η διάμετρος του, το C είναι περιφέρειά του, το s είναι το μήκος ενός τόξου του κύκλου, και θήτα είναι η γωνία η οποία το τόξο υποτείνει στο κέντρο του κύκλου. Οι αποστάσεις r, d, C, και s εκφράζονται στις ίδιες μονάδες.
Τόξα των μεγάλων κύκλων στη Γη
Δύο μονάδες μήκους, το ναυτικό μίλι και ο μετρητής (ή χιλιόμετρα), είχαν αρχικά οριστεί έτσι ώστε τα μήκη των τόξων των μεγάλων κύκλων στην επιφάνεια της Γης να σχετίζονται απλά αριθμητικά με τις γωνίες που υποτείνουν στο κέντρο του. Η απλή εξίσωση s=\theta ισχύει στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Μήκος τόξου της παραβολής
Για τον υπολογισμό του μήκους του παραβολικού τόξου, βλέπε Παραβολή § Μήκος ενός τόξου μιας παραβολής.
Αρχαιότητα
Για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας των μαθηματικών, ακόμα και οι μεγαλύτεροι στοχαστές θεώρησαν αδύνατο να υπολογιστεί το μήκος του ακανόνιστου τόξου. Παρά το γεγονός ότι ο Αρχιμήδης είχε πρωτοπορήσει έναν τρόπο για την εξεύρεση του χώρου κάτω από μια καμπύλη με την "μέθοδο της εξάντλησης '' του, λίγοι πίστεψαν ότι ήταν ακόμη δυνατό για τις καμπύλες να έχουν σαφή μήκη, όπως και οι ευθείες γραμμές. Ο πρώτος λόγος που καταρρίφθηκε σε αυτόν τον τομέα, όπως συχνά έχει γίνει στο λογισμό, με προσέγγιση. Οι άνθρωποι άρχισαν να εγγράφουν πολύγωνα εντός των καμπυλών και να υπολογίζουν το μήκος των πλευρών για μια κάπως ακριβή μέτρηση του μήκους. Με τη χρήση περισσότερων τμημάτων, και μειώνοντας το μήκος του κάθε τμήματος, ήταν σε θέση να αποκτήσουν μια ολοένα και πιο ακριβή προσέγγιση. Ειδικότερα, με την εγγραφή ένος πολυγώνου πολλών πλευρών σε έναν κύκλο, ήταν σε θέση να βρουν κατά προσέγγιση τιμές του π.
17ος αιώνας
Τον 17ο αιώνα, η μέθοδος της εξάντλησης οδήγησε στην ευθυγράμμιση με γεωμετρικές μεθόδους από αρκετές υπερβατικές καμπύλες: η λογαριθμική σπείρα από Evangelista Torricelli το 1645 (μερικές πηγές λένε John Wallis στα 1650), η κυκλοειδής από τον Christopher Wren το 1658, και η αλυσοειδή από Gottfried Leibniz το 1691.
Το 1659,ο Wallis πιστώνεται την ανακάλυψη του William Neile της πρώτης ευθυγράμμισης μιας μη τετριμμένης αλγεβρικής καμπύλης, την ημικυβική παραβολή.
αναπόσπαστη μορφή
Το 1659 ο van Heuraet δημοσίευσε μια κατασκευή που δείχνει ότι το πρόβλημα του προσδιορισμού μήκους τόξου μπορεί να μετατραπεί σε πρόβλημα του προσδιορισμού της περιοχής κάτω από μια καμπύλη (δηλαδή, αποτελεί αναπόσπαστο). Ως παράδειγμα της μεθόδου του, καθόρισε το μήκος του τόξου μιας ημικυβικής παραβολής, το οποίο απαιτείται για να βρεθεί η περιοχή κάτω από μια παραβολή. Το 1660, ο Fermat δημοσίευσε μια πιο γενική θεωρία που περιέχει το ίδιο αποτέλεσμα στο έργο του De linearum curvarum cum lineis rectis comparatione dissertatio geometrica (Γεωμετρική διατριβή για καμπύλες γραμμές σε σύγκριση με ευθείες γραμμές).
Μορφή ολοκληρώματος
Πριν από την πλήρη επίσημη ανάπτυξη του λογισμού, η βάση για τη σύγχρονη ολοκληρωτική μορφή για τον υπολογισμό του μήκους του τόξου ανακαλύφθηκε από τον Hendrik van Heuraet και Pierre de Fermat.
Το 1659 o Hendrik van Heuraet δημοσίευσε μια κατασκευή που δείχνει ότι το πρόβλημα του προσδιορισμού του μήκους του τόξου μπορεί να μετατραπεί στο πρόβλημα του προσδιορισμού μιας περιοχής κάτω από μια καμπύλη (δηλαδή, αποτελεί ολοκλήρωμα). Ως παράδειγμα της μεθόδου του, καθορίζεται το μήκος του τόξου μιας ημικυβικής παραβολής, το οποίο απαιτείται να βρεθεί η περιοχή κάτω από μια παραβολή. Το 1660, ο Fermat δημοσίευσε μια πιο γενική θεωρία που περιείχε το ίδιο αποτέλεσμα στο έργο του De linearum curvarum cum lineis rectis comparatione dissertatio geometrica (Γεωμετρική διατριβή για καμπύλες γραμμές σε σύγκριση με ευθείες γραμμές).
Βασιζόμενος στο προηγούμενο εργο του για τις εφαπτόμενες,ο Fermat χρησιμοποίησε την καμπύλη:
της οποίας η εφαπτόμενη στο x = a είχε μια κλίση
έτσι ώστε η εφαπτόμενη γραμμή να έχει την εξίσωση
Στη συνέχεια, αύξησε το a κατά ένα μικρό ποσό σε a + ε, καθιστώντας το τμήμα AC μια σχετικά καλή προσέγγιση για το μήκος της καμπύλης από το Α έως D. Για να βρεί το μήκος του τμήματος AC, χρησιμοποίησε το Πυθαγόρειο θεώρημα:
Καμπύλες με το άπειρο μήκος
μικρογραφία|Η καμπύλη Koch.Δείτε επίσης: Ακτογραμμή παράδοξο
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, μερικές καμπύλες είναι μη-ευθυγραμμίσιμες. Δηλαδή, δεν υπάρχει ανώτατο όριο για τα μήκη των πολυγωνικών προσεγγίσεων; το μήκος μπορεί να γίνει αυθαίρετα μεγάλο. Ανεπίσημα, οι εν λόγω καμπύλες λέγεται ότι έχουν άπειρο μήκος. Υπάρχουν συνεχείς καμπύλες επί των οποίων κάθε τόξο (εκτός από ένα μόνο σημείο τόξου) έχει άπειρο μήκος. Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας καμπύλης είναι η καμπύλη Koch. Ένα άλλο παράδειγμα μίας καμπύλης με άπειρο μήκος είναι η γραφική παράσταση της συνάρτησης που ορίζεται από την για κάθε ανοικτό σύνολο με μηδέν ως έναν από τους οριοθέτες της και f(0)=0. Μερικές φορές η Hausdorff διάσταση και το μέτρο Hausdorff χρησιμοποιούνται για την ποσοτικοποίηση του μεγέθους αυτών των καμπυλών.
Γενίκευση σε (ψευδο-) Riemannian Πολλαπλότητες
Έστω M είναι μια (ψευδο) Riemannian πολλαπλότητα, γ: [0, 1] → Μ μια καμπύλη στην Μ και g ένας (ψευδο-) μετρικός
Το μήκος του γ ορίζεται να είναι
όπου γ '(t) ∈ Tγ (t) M είναι το διάνυσμα εφαπτομένη της γ σε t. Το πρόσημο της τετραγωνικής ρίζας επιλέγεται μια φορά για μια δεδομένη καμπύλη, για να εξασφαλιστεί ότι η τετραγωνική ρίζα είναι ένας πραγματικός αριθμός. Το θετικό πρόσημο επιλέγεται για καμπύλες χώρου? σε έναν ψευδο-Riemannian συλλέκτη, το αρνητικό πρόσημο μπορεί να επιλεχθεί για καμπύλες χρόνου. Έτσι το μήκος μιας καμπύλης είναι ένα μη αρνητικός πραγματικός αριθμός. Συνήθως δεν υπάρχουν καμπύλες που θεωρούνται  εν μέρει χώρου και εν μέρει χρόνου.
Στη θεωρία της σχετικότητας, μήκος τόξου καμπυλών χρόνου (παγκόσμιες γραμμές) είναι ο ιδανικός χρόνος να παρέλθει κατά μήκος της παγκόσμιας γραμμής, και μήκος τόξου μιας καμπύλης χώρου η ιδανική απόσταση κατά μήκος της καμπύλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμπύλες Κατηγορία:Ολοκληρωτικός λογισμός Κατηγορία:Μήκος
Γιώργος Γάσπαρης (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιώργος Γάσπαρης (Σμύρνη, 1913 - Αθήνα, 1978) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης διεθνής ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1927 από τον Εθνικό Καισαριανής και το 1930 βρέθηκε στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1935 τον ζήτησε η ΑΕΚ, αλλά επειδή δεν τον παραχωρούσε ο Απόλλων πήγε μια χρονιά στην ΑΕΚ Πειραιώς και το 1936 εντάχθηκε στην ΑΕΚ, παραμένοντας μέχρι το 1950, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 37 ετών.
Στην εθνική Ελλάδας
Υπήρξε πέντε φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας, τόσο με τον Απόλλωνα όσο και με την ΑΕΚ. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στους αγώνες για το 5ο Βαλκανικό Κύπελλο στη Σόφια τον Ιούνιο του 1935 με αντίπαλο τη Βουλγαρία (2-5) και τη Ρουμανία (2-2). Επίσης, αγωνίστηκε σε φιλικό επί της Αιγύπτου στο Κάιρο τον Ιούνιο 1936 και στους δύο αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938 με την Παλαιστίνη στο Τελ Αβίβ (3-1) και στην Αθήνα (1-0).
Προπονητική καριέρα
Ολοκληρώνοντας την ποδοσφαιρική καριέρα του έγινε προπονητής και βρέθηκε στον πάγκο αρκετών συλλόγων, ενώ το 1973 εργάστηκε ως βοηθός προπονητή της εθνική Ελλάδας, δίπλα στον Μπίλι Μπίνγκαμ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Παρβάν (περιοχή)
Με το όνομα Παρβάν, ή Παρουάν, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό βορειο-ανατολικό τμήμα της Χώρας, και ακριβώς Β.ΒΔ. της περιοχής Καμπούλ. Η έκτασή της σήμερα φθάνει, περίπου, τα 6.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, τους 725.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 10 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική παστούν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Τσαρικάρ, ή Τσαχαρικάρ, της ομώνυμης επαρχίας.
Επαρχίες
Οι 10 υπαγόμενες επαρχίες στο Παρνάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Γκορμπάντ, η Κοχι Σάφι, η Μπαγράμ, η Σαΐντ Χελ, η Σάλαγκ, η Τσαρικάρ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Σεκχαλί, η Σινβάρι, η Σούρκι Πάσα και η Τζαμπύλ Σαράτζ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Κιρούντο (επαρχία)
Η Επαρχία Κιρούντο (κιρούντι: Kirundo) είναι μια από τις 17 επαρχίες του Μπουρούντι. Βρίσκεται βόρεια του Μπουρούντι. Έχει έκταση 1.703 τ.χλμ. και πληθυσμό 502.171 κατοίκων με πυκνότητα 294,9 κατοίκων ανά τ.χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Κιρούντο.
Κοινότητες
Η Επαρχία Κιρούντο διαιρείται σε 7 κοινότητες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του Μπουρούντι
Τάσος Βασιλείου
Ο  Τάσος Βασιλείου (Νίκαια Αττικής, 4 Αυγούστου 1938 - 3 Σεπτεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στη Νίκαια της Αττικής στις 4 Αυγούστου 1938 και απεβίωσε στη γενέτειρά του στις 30 Σεπτεμβρίου 2018. Ξεκίνησε την καριέρα του στον Άρη Πειραιά το 1956 και έγινε ευρύτερα γνωστός όταν αγωνίστηκε με την φανέλα του Απόλλωνα Αθηνών (1958-1964), όπου συμπαίκτες του υπήρξαν οι Ταουξής, Τσανακτσής, Μουστάκας, Μαυρόπουλος, Λάμπης Σεραφείδης, Χολέβας, Μαστρακούλης, Γιώργος και Αριστείδης Καμάρας, Σάββας Παπάζογλου, Δερμάτης, Σκόρδας, Σαββίδης, Σιμυγδαλάς, Τακτικός, Βερτσώνης και Μπεχράκης.
Ακολούθησε η ΑΕΚ με την οποία αγωνίστηκε την περίοδο 1965-1970 και με την οποία καθιερώθηκε. Συμπαίκτες του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Ανδρέας Σταματιάδης, Αλέκος Σοφιανίδης, Στέλιος Σκευοφύλακας και Μίμης Παπαϊωάννου, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε ένα κύπελλο (1965-66) και ένα πρωτάθλημα (1967-68).
Η χρονιά 1967-68 αποδείχθηκε εξαιρετική για τον ίδιο καθώς εκτός από πρωταθλητής, αναδείχθηκε και πρώτος σε συμμετοχές Α΄ Εθνικής αθροιστικά, επί δεύτερο συνεχόμενο έτος ιδανικός κεντρικός αμυντικός και για 4η φορά στην κορυφαία αμυντική γραμμή (1961 αριστερά και 1962 με Απόλλωνα Αθ., 1967 με ΑΕΚ), συγκέντρωσε την υψηλότερη ατομική βαθμολογία (ακολούθησαν με αισθητή διαφορά οι Γιαννακόπουλος, Δομάζος και Ζαντέρογλου).
Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Ιωνικό Νίκαιας την τριετία 1970-1973, όντας παράλληλα και προπονητής του συλλόγου, αποχωρώντας διαμαρτυρόμενος για την εξορία του πατέρα του στο νησί της Γυάρου ως αντιφρονούντα με τη δικτατορική κυβέρνηση.
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε 10 συνολικά φορές με την εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1960-1966. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1960 στην εντός έδρας αναμέτρηση με τη Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο των προκριματικών του Μουντιάλ 1962, υπό τις οδηγίες του Τρύφωνα Τζανετή.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
2069 Χαμπλ
Ο Χαμπλ (Hubble) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έντγουιν Χαμπλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαμπλ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1929-30
Ο Άρης κατέκτησε το 3ο πρωτάθλημα μπάσκετ την περίοδο 1929-30. Ο τελικός διεξήχθη ανάμεσα σε δυο ομάδες από τη Θεσσαλονική Άρη και ΧΑΝΘ και έληξε με σκορ 32-22 υπέρ του Άρη.
Στην πρωταθλήτρια ομάδα του Άρη αγωνίζονταν οι: Ιασωνίδης, Καρατζάς, Ατζεμιδάκης, Αχιλλέως, Μπενλιάν, Παπαγεωργίου, Καβουκτσιάν, Νίκου, Δανελιάν.
Βαθμολογία
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:20%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Εύβοια Μακεδονίας
Η Εύβοια ήταν αρχαία πόλη της Μακεδονίας.
Αναφέρεται από τους συγγραφείς Στέφανο τον Βυζάντιο και τον Στράβωνα. Ο Στράβωνας αναφέρει οι Ευβοείς γυρνώντας από την Τροία και περνώντας στη Μακεδονία, έμειναν κοντά στην Έδεσσα συμπολεμώντας μαζί με αυτούς που τους φιλοξένησαν, και εκεί έκτισαν πόλη με το όνομα Εύβοια.
Η πόλη μπορεί επίσης να είναι η Εύια που αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης.
Η τοποθεσία της αρχαίας μακεδονικής Εύβοιας είναι άγνωστη, ενώ οι Χατζόπουλος και Πασχίδης αναφέρουν την Ευιαστική πύλη κοντά στη Βέροια, τον Πολύμηλο της Ελήμιας ή Εορδαίας, και το χωριό Σεβαστιανά της Πέλλας ως μέρη που μπορεί να σχετίζονται με την πόλη.
Παραπομπές
Μακεδονίας
Πέτρος Α΄ του Κουρτεναί
Ο Πέτρος της Γαλλίας ή Πέτρος Α' του Κουρτεναί (Pierre Ier de Courtenay, Σεπτέμβριος 1126 - 10 Απριλίου 1183) μέλος του Οίκου των Καπετιδών και γενάρχης του κλάδου των Καπετιδών-Κουρτεναί.
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Λουδοβίκου ΣΤ΄ του Παχύ, βασιλιά της Γαλλίας, από την δεύτερη σύζυγό του Αδελαΐδα του Μωριέν, κόρη του Ουμβέρτου Β΄ κόμη της Σαβοΐας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1150 την Ελισάβετ του Κουρτεναί (1127 - 1205), κόρη του Ρενώ κυρίου του Κουρτεναί, ιδρύοντας τον κλάδο των Καπετιδών-Κουρτεναί, που έβγαλε τους τελευταίους Λατίνους Αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης. Παιδιά τους ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Χιραγκάνα
Η γραφή χιραγκάνα είναι η μία από τις δύο ιαπωνικές συλλαβικές γραφές κάνα.
Παρατηρήσεις για την απόδοση των χιραγκάνα στα ελληνικά
Τα μακρά φωνήεντα γράφονται διπλά. Το えい/ei (και όλα τα σε eい) γράφεται εϊ και το ええ/ee γράφεται εε. Το うう/uu (και όλα τα σε uう) γράφεται ουου. Το おお/oo γράφεται οο και το おう/ou γράφεται οου Το ああ/aa γράφεται αα.
Περιμήδης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Περιμήδης (που ετυμολογικώς σημαίνει «πανούργος») είναι γνωστά τα παρακάτω επτά πρόσωπα:
Χιραγκάνα
Παρατηρήσεις για την απόδοση των χιραγκάνα στα ελληνικά
Το γράμμα つ　γραμμένο μικρό (ως っ δηλαδή) χρησιμοποιείται για να δείξει ότι το σύμφωνο που έπεται είναι διπλό.
Τα διπλά σύμφωνα γράφονται με διπλό σύμφωνο. さっぽろ (Sapporo) → Σαππόρο. To っし/sshi γράφεται σσι. Το っち/tchi ή cchi γράφεται ττσι. Το っつ/ttsu ττσου. Το っちゅ/tchu ή cchu ττσ’ου. Επιπρόσθετα, Οι συλλαβές από b- (π.χ. っば/bba) γράφονται με μπμπ και οι από d- (π.χ. っで/de) γράφονται με ντντ.
Περιμήδης
Πηγές
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Μνηστήρες της Πηνελόπης Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης Κατηγορία:Κένταυροι Κατηγορία:Ιλιάδα Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Φωκίδας
Χιραγκάνα
Παρατηρήσεις για την απόδοση των χιραγκάνα στα ελληνικά
Το ん πριν από φωνήεντα ή ημίφωνα γράφεται ν’. Αποδίδεται ως ν, αν και προ π ή μπ αποδίδεται και ως μ. Ομοίως γράφεται ν' πριν από φθόγγους που αρχίζουν από τ ή ντ. Π.χ. しんとう/shintou/Σίν'τοου.
Το ιαπωνικό τονικό σύστημα διαφέρει από το ελληνικό, για αυτό η επιλογή θέσης τόνου κατά την απόδοση ιαπωνικών λέξεων στα ελληνικά είναι μια επίπονη αλλά και όχι ιδιαίτερα χρήσιμη διαδικασία.
Οι ιαπωνικές λέξεις γράφονται ενωμένες χωρίς κενά ανάμεσά τους. Κατά την απόδοση των ιαπωνικών στα ελληνικά οι λέξεις γράφονται ξεχωριστά και αν πρόκειται για σύνθετες λέξεις μπορούν να χωριστούν με παύλες για ευκολία.
Η συλλαβές σε -ai, -oi, -ei.
Ώστε να μη προκαλείται σύγχηση με τα ελληνικά δίψηφα φωνήεντα, τις συλλαβές που λήγουν σε -ai, -oi, -ei, τις αποδίδουμε με ϊ με διαλυτικά. Δηλαδή, -αϊ, -οϊ, -εϊ. Στο -ui συνήθως δε μπαίνουν διαλυτικά, επειδή συνήθως διαβάζεται πάντα /ui/. Άρα, αποδίδουμε -ουι.
Οδηγός προφοράς
Τα ιαπωνικά είναι σχετικά εύκολα στην προφορά τους για τον Έλληνα. Υπάρχουν μόνο μερικά σημεία που μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα.
Προσοχή στον φθόγγο "ο" επειδή όταν είναι μακρά συλλαβή γράφεται ou, και μπορεί να διαβαστεί είτε ως ο μακρό (οο) είτε ως οου. Καλό θα ήταν να υποδεικνύεται πάντοτε αν μια συλλαβή είναι μακρά, γιατί ενδεχόμενη απουσία της μπορεί να προκαλέσει παρανόηση. Πολλές φορές η μακρά συλλαβή δε σημειώνεται κατά την απόδοση των ιαπωνικών με λατινικούς χαρακτήρες.
Το μακρό φωνήεν υπολογίζεται ως μία συλλαβή με δύο μόρες (μόρα: μονάδα βαρύτητας συλλαβής, βλέπε: Mora).
Όταν μετά από σύμφωνο ακολουθεί "ya/-υα", "yu/-υου" ή "yo/-υο" ( ゃ　ゅ　ょ)　διαβάζεται όλο μαζί ως μια συλλαβή. Π.χ. Kyō-to/Κυό-ου-το (δύο συλλαβές με τρεις μόρες, όχι τρεις きょうと/Ky-ō-to/Κί-ο-ου-το). Ο φθόγγος "ν/n" μπορεί να είναι μέρος μιας συλλαβής (π.χ もの/mo-NO/μο-νο). Μπορεί όμως να αποτελεί και μόνος του μία συλλαβή (π.χ. しんとう/shi-n-tō/σιν'το-ου, 4 συλλαβές με 4 μόρες). Όταν μετά από ν ακολουθεί φωνήεν βάζουμε μια απόστροφο για να δείξουμε ότι είναι δύο συλλαβες. (Π.χ. shin'ai=shi-n-a-i (4 συλλαβές), αλλά shinai=shi-na-i( 3 συλλαβές).
Το "g" προφέρεται πάντοτε ως "γκ". Το "j" προφέρεται πάντοτε ως "τζ" παχύ. Το "z" προφέρεται πάντοτε ως "ζ". Το "s" προφέρεται πάντοτε ως "σ". Το "wa" προφέρεται όπως το "wa" στο "Washington". Αποδίδεται συχνά ως ουα, βα, ή γουα στα ελληνικά. Το "を/wo" προφέρεται απλά "ο". Αποδίδεται όμως στα ελληνικά και ως "ω" ή αν πρόκειται για αρχαίες λέξεις ως "βο".
Το "ち/chi" προφέρεται ως "τσι" παχύ και όχι ως "σι" ή "χι". Τα "tsu" και "chu" στα ιαπωνικά προφέρονται διαφορετικά. Το πρώτο προφέρεται όπως το τσ στα ελληνικά, ενώ το δεύτερο περίπου όπως το ch στην αγγλική λέξη church (δηλαδή παχύ). Γι' αυτό στα ελληνικά αποδίδονται το πρώτο ως "τσου" και το δεύτερο ως "τσ'ου". Τα "sha", "shi", "shu" και "sho" προφέρονται ως "σ'α", "σι", "σ'ου" και "σ'ο" με το "σ" όμως να προφέρεται όπως το αγγλικό "sh" ή το γαλλικό "ch" ή το γερμανικό "sch" και μπαίνει απόστροφος για να ξεχωρίζουν από τα απλά sa/σα, su/σου και so/σο. Το じ/ji και το ぢ/di προφέρονται και τα δύο ως τζι με τζ- παχύ. Το ず/zu και το づ/du προφέρονται και τα δύο ως ζου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιαπωνική γλώσσα Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Ρίο ντε Τζανέιρο
Το Ρίο ντε Τζανέιρο (πορτογαλικά: Rio de Janeiro,, κυριολεκτικά: Ποταμός του Ιανουαρίου) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Βραζιλία, πρωτεύουσα της ομώνυμης πολιτείας. Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της Βραζιλίας (1763-1960) και της πορτογαλικής αυτοκρατορίας (1808-1821). Ευρύτερα γνωστή ως Ρίο, η πόλη παρονομάζεται επίσης ως Cidade Maravilhosa - «η θαυμάσια πόλη».
Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 6.094.183, σε μια περιοχή 1182,3 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής εκτιμάται στα 11-12 εκατομμύρια. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας μετά από το Σάο Πάολο και ήταν η πρωτεύουσα της χώρας έως το 1960, όταν η Μπραζίλια πήρε τη θέση της. Οι κάτοικοι της πόλης είναι γνωστοί ως Καριόκας (Cariocas). Στην πόλη διεξήχθησαν οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2016.
Ιστορία
thumb|left|220px|Ίδρυση του Ρίο ντε Τζανέιρο thumb|left|220px|Το υδραγωγείο Καριόκα που κατασκευάστηκε το πρώτο μισό του 18ου αιώνα.
Ο κόλπος Γκουαναμπάρά ανακαλύφθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1502, και σε αυτό οφείλει η πόλη το όνομά της (Ρίο ντε Τζανέιρο = ποταμός του Ιανουαρίου). Η ανακάλυψη έγινε από μία πορτογαλική αποστολή από τον εξερευνητή Γκασπάρ ντε Λέμος, κυβερνήτη ενός πλοίου του στόλου του Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ. Στην αποστολή συμμετείχε και ο Αμέρικο Βεσπούτσι από τη Φλωρεντία ως παρατηρητής, απεσταλμένος του βασιλιά Μανουέλ του Α'. Στην περιοχή του Ρίο εκείνη την εποχή κατοικούσαν οι αυτόχθονες φυλές των Τούπι, Πούρι, Μποτοκούντο και Μαξακαλί.
Σύμφωνα με το σχετικό θρύλο, οι Πορτογάλοι ναυτικοί ονόμασαν την περιοχή Ρίο καθώς πίστεψαν ότι η είσοδος του κόλπου ήταν ουσιαστικά η εκβολή ενός ποταμού, αν και κανένας έμπειρος ναυτικός δεν θα έκανε τέτοιο λάθος στην πραγματικότητα. Εκείνη την εποχή, η ονομασία Ρίο αφορούσε κάθε μεγάλη υδάτινη επιφάνεια στην πορτογαλική γλώσσα.
Ο πρώτος οικισμός ιδρύθηκε στην περιοχή την 1η Μαρτίου του 1565. Μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, η πόλη απειλήθηκε ή κατακτήθηκε από αρκετούς, κυρίως Γάλλους, πειρατές και τυχοδιώκτες, όπως οι Ζαν Φρανσουά Ντουκλέρκ και Ρενέ Ντουγκουάι Τρουάν. Στο τέλος του 17ου αιώνα, όταν ανακαλύφθηκε χρυσός και διαμάντια στη γειτονική περιοχή του Μίνας Γκεράις, το Ρίο ντε Τζανέιρο μετατράπηκε σε ένα λιμάνι ιδιαίτερης σημασίας για τις εξαγωγές, σε σύγκριση με το Σαλβαντόρ της Μπαία, το οποίο βρίσκεται αρκετά βορειότερα. Το 1763, η πορτογαλική διοίκηση των αποικιών της Αμερικής μεταφέρθηκε στο Ρίο, και η πόλη παρέμεινε η κύρια αποικιακή πρωτεύουσα των πορτογαλικών κτήσεων της Αμερικής μέχρι το 1808. Τότε, η βασιλική οικογένεια της Πορτογαλίας μαζί με αρκετούς ευγενείς της αριστοκρατίας της Λισαβόνας μεταφέρθηκαν στο Ρίο ως διαφυγή από την κατάκτηση της Πορτογαλίας από τον Ναπολέοντα. Έτσι, το Ρίο έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου της Πορτογαλίας, ενώ ήταν η πρώτη Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα εκτός της Ευρώπης.
Φυλετική κατανομή
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, υπήρχαν 5.940.224 κάτοικοι στην πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο. Οι αριθμοί της απογραφής ήταν 3.239.888 λευκοί (51,2%), 2.318.675 μιγάδες (36,5%), 708.148 μαύροι (11,5%), 45.913 ασιάτες (0,7%), 5.981 ιθαγενείς (0,1%). Η κατανομή ως προς το γένος ήταν 53,2% γυναίκες, και 46,8% άντρες.
Πριν τον αποικισμό της περιοχής από τους Ευρωπαίους, στην περιοχή υπήρχαν τουλάχιστον 7 διαφορετικές ιθαγενείς φυλές οι οποίες μιλούσαν 20 γλώσσες. Ένα μέρος από αυτές συμμάχησε με τους Πορτογάλους, και το υπόλοιπο με τους Γάλλους. Η επικράτηση των Πορτογάλων στην περιοχή, έφερε και την εξόντωση των ιθαγενών που συμμάχησαν με τους Γάλλους, ενώ οι υπόλοιποι ιθαγενείς αφομοιώθηκαν στα ήθη και έθιμα των Πορτογάλων αποίκων.
Η πόλη διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό ομιλητών της πορτογαλικής γλώσσας, εκτός της Λισαβόνας στην Πορτογαλία. Μετά την ανεξαρτησία της Βραζιλίας από την Πορτογαλία, το Ρίο έγινε ο προορισμός για εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από την Πορτογαλία, κυρίως στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι μετανάστες αποτελούνταν κυρίως από φτωχούς χωρικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους κατάφεραν να ευδαιμονίσουν στη νέα αυτή γη και να αποκτήσουν περιουσίες ως εργάτες στην πόλη και ως μικροέμποροι. Η επιρροή του πορτογαλικού πολιτισμού εξακολουθεί να είναι αισθητή σε πολλά τμήματα της πόλης, κυρίως σε τομείς όπως η αρχιτεκτονική των κτηρίων, και με τις εξαιρέσεις των διαφόρων τοπικών διαλέκτων και η ίδια η πορτογαλική γλώσσα.
Οι κάτοικοι οι οποίοι διαθέτουν πορτογαλική καταγωγή αποτελούν το κυρίαρχο κομμάτι του πληθυσμού. Κατά την απογραφή του 1920, βρέθηκε πως το 39,74% των Πορτογάλων που ζούσαν στη Βραζιλία, βρίσκονταν Ρίο ντε Τζανέιρο, ενώ με τη συμπερίληψη και των προαστίων της πόλης ο αριθμός αυτός έφτανε στο 46,30%. Επίσης ως ποσοστό επί των ξένων κατοίκων, οι Πορτογάλοι ήταν και πάλι η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα με το ποσοστό να αγγίζει το 72%. Τα στοιχεία στα τέλη του 19ου αιώνα εμφάνιζαν παρόμοια εικόνα.
Ο πληθυσμός των μαύρων κατοίκων προέρχεται κυρίως από ανθρώπους των οποίων οι πρόγονοι πάρθηκαν από την Αφρική ως σκλάβοι, κυρίως από τις περιοχές της σημερινής Ανγκόλα και της Μοζαμβίκης, και μεταφέρθηκαν στην Πορτογαλική αυτή αποικία. Μέρος των αφρικανικών παραδόσεων διατηρείται ακόμα και σήμερα στον χορό της σάμπα, καθώς και στο διάσημο καρναβάλι της πόλης.
Σχεδόν ο μισός σύγχρονος πληθυσμός της πόλης, αποτελείται από άτομα μαύρης ή μιγαδικής μαύρης καταγωγής, και η ευρεία πλειοψηφία διαθέτει τουλάχιστον έναν πρόγονο με καταγωγή από την υποσαχάρια Αφρική.
Η αριθμητική κυριαρχία των Ευρωπαίων ως προς την καταγωγή των κατοίκων της πόλης έχει κατά καιρούς επαληθευθεί από πολλές ανεξάρτητες μελέτες, οι οποίες δείχνουν πως το 80% περίπου προέρχεται είτε απευθείας από Ευρωπαίους προγόνους είτε από επιμειξίες.
Πληθυσμιακή αύξηση
thumb|220px|Το Ρίο ντε Τζανέιρο από δορυφόρο
Το Ρίο είναι η 2η μεγαλύτερη πόλη στη Βραζιλία μετά το Σάο Πάολο, και ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται με σημαντικό ρυθμό.
Ανισότητες
Υπήρξε μια σειρά από κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την αντιμετώπιση του φαινομένου, οι οποίες επικεντρώθηκαν στη μετακίνηση του πληθυσμού από τις φαβέλες σε νεόκτιστα κτήρια, και πιο πρόσφατα στη βελτίωση των συνθηκών ζωής στις ίδιες τις φαβέλες ενώ παράλληλα αυξήθηκε η αστυνόμευση.
Δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης
Σε άκρα αντίθεση με τις φαβέλες, υπάρχουν εύπορες γειτονιές στην πόλη, όπου ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης το 2000 τις κατέτασσε υψηλότερα από τις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.
Γεωγραφία
Το Ρίο ντε Τζανέιρο βρίσκεται σε στίγμα 220 54' νότια και 430 14 δυτικά, ενώ η συνολική περιοχή του εκτείνεται σε έκταση 1.182,3 τετρ.χλμ. και φιλοξενεί περισσότερους από 6 εκατομμύρια κατοίκους. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό 11 ως 13,5 εκατομμύρια κατοίκους.
Κλίμα
Το Ρίο βρίσκεται χαρακτηρίζεται από τον κλιματικό τύπο των τροπικών μουσώνων, με τύπο Am σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση του Κέπεν, ενώ χαρακτηριστικές είναι οι μακρές περίοδοι βροχής από το Δεκέμβριο ως το Μάρτιο. Η θερμοκρασία συχνά υπερβαίνει τους 40 °C στις εσωτερικές γειτονιές της πόλης, ενώ μέγιστα θερμοκρασίας μεγαλύτερα από 30 °C μπορεί να παρατηρηθούν κάθε μήνα. Στις κυριότερες τουριστικές περιοχές, δηλαδή τη νότια πλευρά όπου βρίσκονται και οι περισσότερες παραλίες, η θερμοκρασία δεν ανεβαίνει πολύ λόγω της δροσερής θαλάσσιας αύρας του ωκεανού.
Η μέση ετήσια θερμοκρασία της θάλασσας είναι 23-24 βαθμοί Κελσίου, από 22 βαθμούς την περίοδο Ιουλίου-Οκτωβρίου έως 26 βαθμούς τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Το κυρίαρχο ωκεανικό ρεύμα είναι το ρεύμα της Βραζιλίας. Η περίοδος με τις μεγαλύτερες βροχοπτώσεις είναι ο Δεκέμβριος, ενώ η ξηρότερη περίοδος ο Αύγουστος.
Αθλητισμός
Στην πόλη βρίσκεται το Στάδιο Μαρακανά. Αθλητικοί σύλλογοι με ισχυρές ποδοσφαιρικές ομάδες είναι το Φλαμένγκο, το Μποταφόγκο, το Αμέρικα Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Ναυτικός Όμιλος Vasco da Gama και το Fluminense Football Club. Η πόλη ήταν διοργανώτρια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων το 2016.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Πληκάτι Ιωαννίνων
Το Πληκάτι είναι οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων στην Ήπειρο.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Πληκάτι χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 1.240 μέτρων στις ανατολικές παρυφές του Γράμμου και μια ανάσα από την αλβανική μεθόριο. Οι κάτοικοι του Πληκατιού ακόμα και σήμερα είναι δίγλωσσοι. Ομιλούν τόσο τα αλβανικά όσο και τα ελληνικά. Η γειτνίαση του χωριού με τις αλβανικές περιοχές είχε οδηγήσει στο παρελθόν τους κατοίκους να έχουν περισσότερες συναλλαγές με την πόλη της Ερσέκας στην Αλβανία, παρά με την Κόνιτσα. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Πληκατίου είναι η Παναγία η Πληκαδίτισσα.
Ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογία της ονομασίας του οικισμού πιστεύεται ότι είναι από τη λέξη "Πελεκάτι" και εικάζεται ότι έχει σχέση με το πελέκημα της πέτρας. Η ίδρυση και κατοίκηση της περιοχής χρονολογείται από πολύ παλιά. Το μαρτυρά και η εκκλησία του χωριού που είναι από τον 16ο αιώνα. Στα μέσα του 19ου αιώνα, λόγω υπερπληθυσμού και στενότητας οικονομικών πόρων, σημαντικό μέρος του πληθυσμού της περιοχής αγόρασε τον Οκτώβριο του 1842, από ένα Μπέη της Φλώρινας μια έκταση, με αποτέλεσμα το 1844 να μετακινηθούν εκεί και να δημιουργήσουν δυο χωριά: την Μπελκαμένη (Δροσοπηγή) και τη Νεγκοβάνη (Φλάμπουρο). Άλλοι πήγαν ανατολικά στο Καζακλάρ (παλιά ονομασία του Αμπελώνα στον Δήμο Τρνάβου του νομού Λάρισας).
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Πληκατίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαστροχωρίων του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) είναι: Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Αναφορές
Πληκατ Πληκατ Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Παναγιώτης Κατσάρος
Ο Παναγιώτης Κατσάρος (1935) είναι Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1935 στην Καρδίτσα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο London School of Economics. Δικηγόρησε με εξειδίκευση στο Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο.
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο διετέλεσε βουλευτής Καρδίτσας από το 1977 μέχρι το 1989, και υφυπουργός Γεωργίας από τον Ιούλιο του 1982 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1984.
Από το 1990 μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει πολλές εργασίες, άρθρα και βιβλία όπως «Η Ευκαιρία που χάθηκε», «Ευρωπαϊκή Ένωση και Ελλάδα 1957-2007» και «Κρίση, υπαίτιοι, διαχειριστές».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας
Χρυσό κόσμημα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 762)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθενται με αριθμό καταλόγου 762 χρυσό κόσμημα που βρέθηκε στην Αίγινα.
Περιγραφή
Πρόκειται για χρυσό κρεμαστό κόσμημα λιτής έκτυπης ανάγλυφης τεχνοτροπίας, που το φορούσαν στο στήθος. Απεικονίζει μια ανδρική θεότητα που βαδίζει ανάμεσα σε άνθη λοτού. Τα πόδια παρουσιάζονται σε προφίλ, το σώμα σε μπροστινή άποψη. Φοράει κοντή φούστα, δεμένη στην μέση. Στα μπράτσα και στους καρπούς φοράει βραχιόλια. Στο κεφάλι φοράει κορώνα, και μεγάλα σκουλαρίκια. Στα χέρια του κρατάει αμφίβια πουλιά, τα οποία είναι στραμμένα προς τα έξω και με το ράμφος τους τυφλώνουν φίδια. Πίσω από τη θεότητα παριστάνονται τυποποιημένα κέρατα ταύρου. Το κόσμημα συμπληρώνουν πέντε χρυσά φλουριά που κρέμονται.
Ερμηνεία
Η σκηνή παριστάνει μια θεότητα, γνωστή ως «Θεός (ή Θεά) των ζώων». Η θεότητα κρατάει τα ζώα ως ένδειξη ισχύς και υπεροχής, καθώς και την κυριαρχία στη φύση. Τα κέρατα ταύρου είναι επίσης λατρευτικό στοιχείο που συναντάμε συχνά στη Μινωική τέχνη και είναι επίσης σύμβολο που υποδηλώνει ανδρική θεότητα.
Ιστορική τοποθέτηση
Το κόσμημα τοποθετείται στη Μινωική εποχή με αιγυπτιακή επιρροή. Παρόμοια κοσμήματα έχουν βρεθεί στην αρχαία Άβαρι (Τελλ Ελ-Νταμπά) στο Δέλτα του Νείλου. Πιστεύεται ότι είναι προϊόν εισαγωγής που προέρχεται από Κρητικό εργαστήριο προς τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσμήματα (τέχνεργα) Κατηγορία:Μινωική τέχνη Κατηγορία:Θησαυρός της Αίγινας Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Σαμανγκάν (περιοχή)
Με το όνομα Σαμανγκάν, φέρεται μια από τις 34 διοικητικές περιφέρειες του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό βόρειο τμήμα της Χώρας. Η έκτασή της σήμερα φθάνει, περίπου, τα 6.420 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, τους 370.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική (φαρσί).
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Αϊμπάκ, της ομώνυμης επαρχίας.
Στις 3 Μαρτίου του 2002 η περιοχή αυτή είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές από σεισμό με χιλιάδες νεκρούς.
Επαρχίες
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Σαμανγκάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Αϊμπάκ, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Κουράμ Βα Σαρμπάγκ, η Νταράι Σούφι Μπάλα, η Νταράι Σούφι Πάγια, η Ρουΐ Ντουάρ, η Φερόζ Νακχίρ και η Χαζράτι Σουλτάν.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (αποσαφήνιση)
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων μπορεί να αναφέρεται στους εξής όρους:
Τάκης Σπυριδάκης
Ο Τάκης ( Παναγιώτης ) Σπυριδάκης (Αίγινα, 4 Φεβρουαρίου 1958 - Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Ο Τάκης Σπυριδάκης γεννήθηκε στην Αίγινα και μεγάλωσε στον Πειραιά, όπου πήγε και σχολείο. Εργάστηκε από μικρός σε διάφορες δουλειές (πήγαινε σε νυχτερινό γυμνάσιο). Παρακολουθούσε συχνά κινηματογραφικές ταινίες, χωρίς όμως να έχει εξαρχής προσανατολιστεί προς το επάγγελμα του ηθοποιού. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, την οποία εγκατέλειψε λίγο πριν το τέλος.
Καριέρα
Έχει συμμετάσχει σε 13 ταινίες ενώ το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία Ο κήπος του Θεού, της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με 7 κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.