cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ειδομένη Κιλκίς
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν «Σέχοβο» ή «Σέοβο», η οποία αντικαταστάθηκε με την υπάρχουσα σημερινή το 1936, βασισμένη στην ομώνυμη αρχαία πόλη, που βρίσκονταν στη δυτική όχθη του Αξιού κοντά στο χωριό. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Σεχοβίτες εξεγέρθηκαν κατά των Οθωμανών με πρωτεργάτη τον Ζαφείριο Σταματιάδη, ο οποίος αργότερα πολέμησε στη Νότια Ελλάδα. Το αποτέλεσμα για την Ειδομένη, που τότε αποτελούσε τσιφλίκι του Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιου του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες, ήταν να δεχτεί τα Οθωμανικά αντίποινα μετά την καταστολή των εξεγέρσεων στη Μακεδονία, και να καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς. Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το χωριό και έκτοτε ο Ελληνισμός του Σεχόβου συρρικνώθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται Βούλγαροι αγροτοεργάτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στα τσιφλίκια. Από το 1860 το χωριό έγινε στόχος Ουνιτών του τάγματος των Λαζαριστών που είχε εδρεύσει στη Θεσσαλονίκη, και προσηλύτιζε τους κατοίκους στην Ουνία με την οικονομική βοήθεια των Προξενείων της Γαλλίας και της Αυστρίας. Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1878, οι Σεχοβίτες ενεργοποιήθηκαν και πάλι σχηματίζοντας ένοπλα αντάρτικα σώματα υπό τους Δέλλιο Κοβάτση, Στογιάννη (Στόικο) Στοΐδη καί Νικόλαο Στοΐδη. Την ίδια χρονιά ο Βούλγαρος Ουνίτης επίσκοπος Νείλος Ισβόρωφ εισήλθε στο Σέχοβο και προσηλύτισε αρκετούς στην Ουνία. Αργότερα, όταν ο Νείλος Ισβόρωφ μεταστράφηκε στη Βουλγαρική Εξαρχία, τον ακολούθησαν και πολλοί Ουνίτες οπαδοί του. . Το 1883 οι Βουλγαρουνίτες προκάλεσαν επεισόδια απαιτώντας τις εκκλησίες και τα σχολεία. Παρόλ' αυτά το Ελληνικό σχολείο συνέχισε να λειτουργεί. Το 1898, Βούλγαροι κομιτατζήδες δολοφόνησαν τον Αθανάσιο Στόικο, ενώ το 1899 τον παπα-Δέλλιο, ιερέα του χωριού. Τότε, ζητήθηκε χωρίς αποτέλεσμα, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, να οριστεί αρχιερατικός επίτροπος στη Γευγελή γιατί η μητρόπολη Βοδενών, όπου υπάγονταν η περιοχή, δεν μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση. Λόγω των πολλών επεισοδίων η εκκλησία του χωριού σταμάτησε τη λειτουργία της, αλλά τον Οκτώβριο του 1903, ξαναλειτούργησε από την Ελληνική κοινότητα Σεχόβου. Στις αρχές του 1904 το Σέχοβο παρέμενε ένα από τα σημαντικότερα χωριά του Ελληνισμού στην περιοχή, παρότι οι κάτοικοί του είχαν υποφέρει τα πάνδεινα από τις δράσεις των κομιτατζήδων. Σπουδαία υπήρξε και η προσφορά των Σεχοβιτών κατά το Μακεδονικό Αγώνα με κυριότερους αγωνιστές τους Γεώργιο Σταματιάδη, το γιο του Ζαφείριο Σταματιάδη Παπαζαφειρίου, τους εγγονούς του Γεώργιο Παπαζαφειρίου Σταματιάδη και Γρηγόριο Παπαζαφειρίου Σταματιάδη, καθώς και τον Στυλιανό Κοβάτση.
Μεταναστευτικό
Από το 2014 άρχισαν να συρρέουν στην Ειδομένη κυρίως Σύροι, Ιρακινοί και Αφγανοί μετανάστες, αλλά και Μαροκινοί, Πακιστανοί και άλλων εθνικοτήτων, με σκοπό να διαβούν τα σύνορα και να εισέλθουν στη Βόρεια Μακεδονία. Επειδή η Βόρεια Μακεδονία και βορειότερα η Σερβία είναι εκτός Συνθήκης Σέγκεν, οι πρόσφυγες προτιμούν αυτόν τον δρόμο προς τη Βόρεια Ευρώπη, ώστε εισερχόμενοι εκ νέου στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την Ουγγαρία, σε περίπτωση σύλληψής τους, να θεωρηθεί ως πρώτη χώρα εισόδου η Ουγγαρία και να επαναπροωθηθούν εκεί, και όχι στην Ελλάδα. Το 2015 οι αρχές της Βόρειας Μακεδονίας αποφάσισαν τη φύλαξη των συνόρων τους από το στρατό, ώστε να αποτρέπεται η είσοδος των μεταναστών.
Το κλείσιμο των συνόρων είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την δημιουργία ενός άτυπου προσφυγικού καταυλισμού, όπου κατέληγαν οι πρόσφυγες που δεν μπορούσαν να περάσουν τα σύνορα, με αριθμό εγκατεστημένων που φτάνει τις 5.000, ενώ κατά καιρούς και τις 10.000. Με αριθμούς μεταναστών και προσφύγων που άγγιξαν τις 15.000 το 2016 λόγω του κλεισίματος των συνόρων της ΠΓΔΜ, ο καταυλισμός της Ειδομένης ήταν ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη. Οι διαμαρτυρίες των προσφύγων και των μεταναστών στην περιοχή είχαν ως αποτέλεσμα το συχνό κλείσιμο της σιδηροδρομικής γραμμής προς τη Βόρεια Μακεδονία. Στις 10 Απριλίου 2016 σημειώθηκαν επεισόδια μεταξύ μεταναστών και αστυνομικών της γείτονος με αποτέλεσμα τον τραυματισμό 264 προσφύγων.
Στα τέλη Μαΐου του 2016, με απόφαση της κυβέρνησης, ο καταυλισμός εκκενώθηκε, ενώ οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν σε άλλες δομές και στρατόπεδα. Ταυτόχρονα, έγιναν επικρίσεις για την βιαστική αυτή ενέργεια, οι οποίες αναφέρουν πως οι μετανάστες μεταφέρθηκαν σε ακατάλληλες δομές.
Συγκοινωνίες
Κοντά στην Ειδομένη, υπάρχει ο σιδηροδρομικός σταθμός με δρομολόγια από και προς τη Θεσσαλονίκη και την κεντρική Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Βόρεια Μακεδονίας
Ευανθία Στιβανάκη
Γεννήθηκε στη Πάτρα και κατοικεί μεταξύ Αθήνας και Πάτρας. Εκτός από θεατρολόγος είναι σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Αγορά στην Πάτρα. Είναι επίσης αναπληρωματικό μέλος του διοικητικού Συµβουλίου της ∆ΕΠΑΠ. Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με τους Σταμάτη Κραουνάκη, Αλεξάνδρα Λαδυκού. Η πρώτη της εμπλοκή με το θέατρο ήταν στα 18 της χρόνια, στο Θεατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου έπαιξε στο θεατρικό ¨Ο Κύκλος με τη Κιμωλία". Η παράσταση ανέβηκε στο Ηρώδειο. Έχει συνεργαστεί με σπουδαίες προσωπικότητες της τέχνης, του θεάτρου, των επιστημών, της φιλολογίας κτλ.
Βιογραφικό Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα Φιλοσοφίας Ψυχολογίας και αποφοίτησε το 1979. Μεταπτυχιακά στο ίδιο Τμήμα υπό τον Ε. Μουτσόπουλο, με θέμα «Χώρος και Χρόνος στη φιλοσοφική διανόηση» (1983). Ως υπότροφος του ΙΚΥ (1989) εκπόνησε διδακτορική διατριβή Θεατρολογίας με θέμα Θεατρική ζωή, κίνηση και δραστηριότητα στην Πάτρα από την απελευθέρωσή της έως και το 1900 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με επιβλέποντα τον καθηγητή Βάλτερ Πούχνερ και τους καθηγητές Σ. Ευαγγελάτο και Δ. Σπάθη. Έλαβε το διδακτορικό της δίπλωμα με βαθμό «Άριστα» (1997).
Το 1983 διορίστηκε στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ως φιλόλογος και αργότερα ως γυμνασιάρχης. Από το 1994 έως το 2000 ορίστηκε υπεύθυνη των πολιτιστικών προγραμμάτων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Αχαΐας. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πατρών (Π.Δ. 407 / 80) στα Τμήματα Νηπιαγωγών και Δασκάλων του Πανεπιστημίου Πατρών με διδακτικά αντικείμενα «Θέατρο και Σχολείο» και «Διδακτική της θεατρικής πράξης», από το 1995 έως το 2000. Δίδαξε στο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών «Ευάγγελος Παπανούτσος» το αντικείμενο «Η θεατρική πράξη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση». Από τον Ιανουάριο του 2001 διδάσκει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στο Τ.Θ.Σ διδάσκει το μάθημα «Θεατρική Αγωγή» (Α΄ και Β΄) και, επίσης, δίδαξε το μάθημα «Εισαγωγή στην Ιστορία της Υποκριτικής και της Σκηνοθεσίας». Ταυτόχρονα διδάσκει στο Μεταπτυχιακό Τμήμα και συμμετέχει στις δραστηριότητες του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών. Έχει διδάξει σε ξένα πανεπιστήμια και ξένους φοιτητές: Université de Lausanne (2002 και 2009), τη θεατρική ομάδα των φοιτητών του Princeton εργαστήρια και σεμινάρια σχετικά με το Αρχαίο δράμα καθώς και το αντικείμενο «Δραματολογία» και «Ιστορία Θεάτρου» σε δραματικές σχολές. Συμμετείχε επίσης στους συλλογικούς τόμους Πάτρα (πανηγυρικός τόμος για την Πάτρα – πολιτιστική πρωτεύουσα 2006), «Στέφανος» (πανηγυρικός τόμος για τον Β. Πούχνερ), Γλύπτες και γλυπτική στην Πάτρα, Πάτρα, Μεσογειακοί Αγώνες, κ.ά.. Αρθρογραφεί σε σχετικά με τον πολιτισμό και το θέατρο περιοδικά και εκδόσεις.
Έχει γράψει θεατρικά έργα και έχει υπογράψει θεατρικές διασκευές σε διηγήματα και μυθιστορήματα τα οποία έχουν παρουσιαστεί από σκηνής: Ο Μαυρογιώργης, έργο της ιδίας (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, 1986), Η Καλλιπάτειρα στο φως της Ολυμπίας, έργο της ιδίας (Μεσαιωνικό κάστρο Πάτρας, αρχαίο στάδιο Ρόδου, Αρχαία Ολυμπία και σε υπαίθρια και κλειστά θέατρα ανά την Ελλάδα, 2002-2004), Ψυχολογία Συριανού συζύγου του Ε. Ροΐδη, θεατρική διασκευή της ιδίας (Θέατρο «Αγορά», θέατρο «Απόλλων» ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας καί αλλού ανά την Ελλάδα, 1997), Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη Λόγος. Ο Άνδρας και ο Έρως, διασκευή της ιδίας εφτά διηγημάτων του Α. Παπαδιαμάντη, (θέατρο «Αγορά», Σκιάθος, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και αλλού ανά την Ελλάδα, 1996), Χαίρε Λουΐζα διασκευή της ιδίας του μυθιστορήματος Θα υπογράφω Λουί της Ρέας Γαλανάκη (θέατρο «Αγορά» Πάτρας, θέατρο «Απόλλων» - Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, 1998), Τα Εφήμερα, διασκευή της ιδίας εφτά διηγημάτων του Ροΐδη (Αθήνα, «Αντιθέατρο, Αγγέλων Βήμα» 2006), Οι δουλάρες, σύνθεση κειμένων με τον Ι. Βιβιλάκη, μουσικοθεατρική παράσταση του Σ. Κραουνάκη (Αθήνα– Αθηναΐς, 2007), Οι πανουργίες της Φλουρούς – Η Άσχημη Αδελφή, διασκευή της ιδίας από το ομώνυμο διήγημα του Δ. Βικέλα (Θίασος «Βήματα» της Ε. Γερασιμίδου – καλοκαίρι 2009 φεστιβάλ ανά την Ελλάδα καιθέατρο «Αγορά» Πάτρας, 2010).
Αναλυτικότερα οι σκηνοθεσίες:
Θεατρικό Τμήμα Πανεπιστημίου Αθηνών, 1976 – 1978. Συμμετοχή στο έργο Ο κύκλος με την κιμωλία του Μ. Μπρεχτ (Ηρώδειο, περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, Βραβείο γυναικείου ρόλου στο Α΄ Φεστιβάλ Ιθάκης, 1976). Σκηνοθεσία του έργου Άτταλος Γ΄ του Κ. Βάρναλη (Ηρώδειο, Ίριδα, περιοδείες, βραβείο παράστασης συνόλου). Οι Μαντατοφόρες του Γ. Ρίτσου (Σπόρτινγκ, περιοδείες).
Καλλιτεχνικό εργαστήρι Δήμου Πάτρας 1978 – 1987: Καραγκιόζικα του Β. Ρώτα (Πάνθεον, Θέατρο Απόλλων), Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας του Ου. Σαίξπηρ (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο Απόλλων και ανά την Ελλάδα), Όρνιθες του Αριστοφάνη (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Ο καλός άνθρωπος του Σετς– Ουάν του Μ. Μπρεχτ (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες και ένας παραμυθάς – του Ντάριο Φο (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Ματζουράνα στο κατώφλι, γάιδαρος στα κεραμίδια του Γ. Αρμένη (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο Απόλλων» και ανά την Ελλάδα, Α΄ Βραβείο σκηνοθεσίας και παράστασης συνόλου Φεστιβάλ Κορίνθου), Ο Μαυρογιώργης, έργο της ιδίας για τον Καραϊσκάκη (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Η Ιστορία του Αλή Ρέντζο του Π. Μάρκαρη (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Θάψτε τους νεκρούς του Ι. Σόου (Λαϊκό Δημοτικό Θέατρο Πάτρας), Μόνο του σπανού τα γένια, επιθεώρηση (Λαϊκό Δημοτικό Θέατρο Πάτρας), Ο καλός στρατιώτης Σβέικ του Σ. Πατατζή (Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Κιλλελέρ και Μικρασιατικά (χοροδράματα - Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα), Δον Κιχώτης του Θερβάντες, Ειρήνη του Αριστοφάνη (παιδικό θέατρο - Ρωμαϊκό Ωδείο Πάτρας, Θέατρο «Απόλλων» και ανά την Ελλάδα).
Θέατρο Αγορά 1987 – 2010: Η δικτατορία της συνείδησης του Μ. Σατρώφ, Η Βενετία σώθηκε του Τ. Ότγουέι, Ο Σίσβε Μπάντζι χάθηκε του Α. Φούγκαρτ, Δυο γυναίκες κορυφής του Ρ. Μ. Ντόναλντ, Τρωάδες του Ευριπίδη, Ο Βασιλικός του Α. Μάτεση, Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη Λόγος, ο Άνδρας και ο Έρως, θεατρική διασκευή της ιδίας, Η Βαβυλωνία του Δ. Βυζάντιου, Χαίρε Λουίζα, θεατρική διασκευή της ιδίας από το μυθιστόρημα της Ρ. Γαλανάκη Θα υπογράφω Λουί, Ψυχολογία Συριανού συζύγου από το διήγημα του Εμμανουήλ Ροΐδη, Η Καλλιπάτειρα στο φως της Ολυμπίας (με την Αλεξάνδρα Λαδικού) – έργο της ιδίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, Οι πανουργίες της Φλουρούς- Η Άσχημη αδελφή, έργο της ιδίας από το ομώνυμο διήγημα του Δ. Βικέλα.
Δήμος Πύργου – Θέατρο «Απόλλων»: Ο Γενικός γραμματέας του Η. Καπετανάκη, Η Αυλή των θαυμάτων του Ι. Καμπανέλλη, Ο Βασιλικός του Α. Μάτεση, Ιφιγένεια εν Ταύροις του Ευριπίδη, Αρχαιολογικός χώρος Επικούρειου Απόλλωνα Βάσσες, Το πανηγύρι του Δ. Κεχαΐδη.
Δήμος Βραχναιίκων – Θέατρο Σταυροπούλειο και αίθριο σιδηροδρομικού σταθμού: Ο Μανδραγόρας του Μακιαβέλι, Ο Γενικός γραμματέας του Η. Καπετανάκη, Ο Φιάκας του Δ. Μισιτζή, Το Φιόρε του Λεβάντε του Γ. Ξενόπουλου, Οι Γερμανοί ξανάρχονται και Η θεία από το Σικάγο του Α. Σακελλάριου, Η Καλλιπάτειρα στο φως της Ολυμπίας, έργο της ιδίας, Υπάρχει και φιλότιμο του Α. Σακελλάριου, Η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (Α΄ Βραβείο διασκευής, 26ο Φεστιβάλ Καρδίτσας 2008), Ο Μπακαλόγατος των αδερφών Γιαννακόπουλων, Η τύχη της Μαρούλας των Κορομηλά - Κόκκου, Η βεγγέρα του Η. Καπετανάκη.
Στην Αθήνα: Ο αφροσύνης των ανόμων, μουσικοθεατρική παράσταση για το Ρωμανό το Μελωδό (Στοά του βιβλίου με την Α. Συνοδινού και τον Χ. Αηδονίδη), Τα Εφήμερα, θεατρική διασκευή 7 διηγημάτων του Ε. Ροΐδη (θίασος Τελεία, «Αντιθέατρο, Αγγέλων Βήμα»), Οι πονηριές της Φλουρούς - Η Άσχημη αδελφή, έργο της ιδίας (θίασος «Βήματα»).
ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Α΄ βραβείο Δήμου Πατρέων για την προσφορά της στον πολιτισμό και την τέχνη της πόλης και της περιφέρειας (2002), Α΄ Βραβείο Εταιρείας Αχαϊκών Μελετών για το συγγραφικό της έργο (2006), Α΄ βραβείο του Inner Wheel International Club: «Στην πιστή θεραπαινίδα της Τέχνης» για την προσφορά της στην Τέχνη (1998), Βραβείο γυναικείου ρόλου Φεστιβάλ Ιθάκης για τον Κύκλο με την κιμωλία, Μπρέχτ (1976), Α΄ Βραβείο σκηνοθεσίας Φεστιβάλ Κορίνθου για το Ματζουράνα στο κατώφλι… γάιδαρος στα κεραμίδια, Γ. Αρμένη (1983), Α΄ Βραβείο παράστασης συνόλου για τον Άτταλο Γ΄, Κ. Βάρναλη Φεστιβάλ Ιθάκης (1978), Α΄ Βραβείο για τη διασκευή της Λυσιστράτης, Αριστοφάνη Φεστιβάλ Καρδίτσας (2007) και βραβεία - τιμητικές διακρίσεις από τους Δήμους Καλαβρύτων, Διστόμου, Ρόδου, Τρίπολης, Καρδίτσας, Πύργου, Ερμούπολης, Σκιάθου, Ανδρίτσαινας, Λευκάδος, Σύμης κλπ.
Βιβλία
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Κολομβιανές προεδρικές εκλογές 2014
Οι κολομβιανές προεδρικές εκλογές του 2014 διεξήχθησαν στις 25 Μαΐου 2014. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν συγκέντρωσε άνω του 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξήχθη 2ος γύρος στις 15 Ιουνίου. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στις 22 Μαΐου οι εγγεγραμμένοι κολομβιανοί ήταν 32.975.158 συμπεριλαμβανομένων 545.976 κολομβιανών του εξωτερικού. Ο πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος διεκδίκησε και δεύτερη συνεχή θητεία. Στον πρώτο γύρο, ο Σάντος προηγήθηκε μαζί με τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κέντρου Όσκαρ Ιβάν Σουλουάγα και οδηγήθηκαν σε δεύτερο γύρο στις 15 Ιουνίου. Στον δεύτερο γύρο ο Σάντος επανεκλέχθηκε πρόεδρος, επικρατώντας με ποσοστό 50,95% των ψήφων έναντι 45% για τον Σουλουάγα.
Αποτελέσματα
Πρόεδρος της Κολομβίας, 25 Μαΐου 2014 και 15 Ιουνίου 2014 !style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" rowspan="2"|Υποψήφιοι – Κόμματα στα οποία πρόσκεινται !style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" colspan="2"|1ος γύρος !style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" colspan="2"|2ος γύρος ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |% ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:center;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |%
Παραπομπές
2014 προεδρικες
Κουτάισι
Το Κουτάισι (γεωργιανά: ქუთაისი, ) είναι η πρωτεύουσα της περιοχής Ιμερέτι. Υπολογίζεται ότι το 2014 είχε 147 635 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσει ως την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη χώρα. Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ριόνι σε υψόμετρο 120-300 μέτρων πάνω από το επιπέδο της θάλασσας. Στην πόλη βρίσκονται δύο μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, ο Καθεδρικός Μπαγκράτι (αφαιρέθηκε το 2017) και το Μοναστήρι του Γκελάτι.
Είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Υπερκαυκασίας. Ήταν πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου της Κολχίδας. Η πόλη υπολογίζεται ότι ιδρύθηκε τη 2η χιλιετία π.Χ. Η πόλη διατέλεσε επίσης πρωτεύουσα διαφόρων βασιλείων, του Βασιλείου της Γεωργίας (1008-1122) και του Βασιλείου του Ιμερέτι από το 1455 μέχρι το 1810, όταν και τελικά η περιοχή προσαρτήθηκε στη Ρωσία. Η πόλη καταστράφηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, π.χ. το 1691 από τους Τούρκους. Το 2012, κατά την διακυβέρνηση του Μιχαήλ Σαακασβίλι, ολοκληρώθηκε στη πόλη το κτίριο της Βουλής, με σκοπό να μετακινηθεί η Βουλή από την Τυφλίδα στο Κουτάισι, το οποίο βρίσκεται πιο δυτικά από τη πρωτεύουσα. Μετά την λήξη της θητείας του Μιχαήλ Σαακασβίλι, ο συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο αποφάσισε να μεταφέρει τις κοινοβουλευτικές δραστηριότητες στη Τιφλίδα. Η συνταγματική τροπολογία που εγκρίθηκε το 2017 μπήκε σε ισχύ τον Δεκέμβριο του 2018 και δεν ανέφερε πουθενά το Κουτάισι ως έδρα του κοινοβουλίου. Αυτό σημαίνει ότι από τον Ιανουάριο του 2019 η έδρα του γεωργιανού κοινοβουλίου είναι και πάλι η Τιφλίδα. Το κτίριο στο Κουτάισι είναι περιουσία του Υπουργείου Εσωτερικών της Γεωργίας.
Κομιτάτα Κεφαλονιάς
Τα Κομιτάτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 68 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Ρενέ-Αντουάν Φερσώ ντε Ρεωμύρ
Ο Ρενέ-Αντουάν Φερσώ ντε Ρεωμύρ (René-Antoine Ferchault de Réaumur, 28 Φεβρουαρίου 1683 – 17 Οκτωβρίου 1757) ήταν Γάλλος επιστήμονας με συνεισφορές σε διάφορα πεδία και ιδίως στην εντομολογία. Εισήγαγε την ομώνυμη θερμομετρική κλίμακα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λα Ροσέλ και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Μορφώθηκε στο Παρίσι και μελέτησε φιλοσοφία στο κολέγιο των Ιησουιτών, στο Πουατιέ. Το 1699 πήγε στο Μπουρζ για να μελετήσει πολιτικό δίκαιο και μαθηματικά. Το 1703 συνέχισε τις σπουδές του στα [μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1708, σε ηλικία μόλις 24 ετών. Στην αρχή ασχολήθηκε με τη γεωμετρία και εν συνεχεία έκανε ανακαλύψεις που αφορούσαν τη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα. Το 1731 επιδόθηκε στη μετεωρολογία και εφηύρε το θερμόμετρο οινοπνεύματος και επινόησε τη θερμομετρική κλίμακα που έχει το όνομά του: κλίμακα Ρεωμύρ (παλαιότερα αναφερόμενη ως "κλίμακα Ρεωμύρου"), με σημείο ψύξης του νερού τους 0 βαθμούς και σημείο βρασμού του νερού τους 80 βαθμούς.
Ασχολήθηκε με τη μελέτη του φυσικού κόσμου, ιδιαίτερα των ασπόνδυλων, και κληροδότησε το αρχείο του (χειρόγραφα 138 φακέλων και συλλογές φυσικής ιστορίας) στην Ακαδημία. Θεωρείται ο πατέρας της ηθολογίας. και ο ιδρυτής της μεταλλειολογίας, καθώς πρώτος εξέτασε τη σύσταση των μετάλλων με τη χρήση μικροσκοπίου. Το 1710 δημοσίευσε ένα άρθρο για την πιθανότητα των αραχνών να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή μεταξιού, το οποίο μεταφράστηκε στα κινέζικα από τον αυτοκράτορα Κανγκζί. Επίσης, ο Ρεομίρ με το έργο του συνετέλεσε στο να αποδειχθεί ότι τα κοράλλια αποτελούν ζώα κι όχι φυτά. Σημαντικότερο ίσως έργο του είναι το εξάτομο "Υπομνήματα για την ιστορία των εντόμων".
Απεβίωσε στην πόλη Σεν Ζιλιέν ντι Τερού, έπειτα από τραυματισμό συνεπεία πτώσης από το άλογό του.
Επιλεγμένα έργα
thumb|upright|Τεμαχισμένο κεφάλι από ελάφι με τις νύμφες του οίστρου να φαίνονται
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι επιστήμονες
Τζοβάννι Μπαττίστα Πιρέλλι
Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Πιρέλλι (Βαρένα 27 Δεκεμβρίου 1848 - Μιλάνο 20 Οκτωβρίου 1932), ήταν μεγάλος Ιταλός επιχειρηματίας, ο οποίος το 1872 ίδρυσε την ομώνυμη βιομηχανία ελαστικών.
Γεννήθηκε στη Βαρένα της Ιταλίας στις 27 Δεκεμβρίου του 1848. Μετά τη λήξη των σπουδών του, εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο, όπου το 1872, ίδρυσε την ομώνυμη βιομηχανία ελαστικών, η οποία σήμερα είναι μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες αυτού του είδους στον Κόσμο ολόκληρο. Στο Μιλάνο έμεινε μέχρι το θάνατό του σε ηλικία 83 ετών στις 20 Οκτωβρίου του 1932.
Μπρέιντς
To Μπρέιντς (αγγλικά: Brades) ή Μπρέιντς Ιστέιτ (αγγλικά: Brades Estate) είναι χωριό και πρωτεύουσα της νήσου Μοντσερράτ, ένα Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος στις Υπήνεμες Νήσοι των Μικρών Αντίλλων, από το 1998. Το Μπρέιντς έγινε η προσωρινή πρωτεύουσα του Μοντσερράτ μετά τη μόνιμη έκκενωση του Πλίμουθ το 1997 εξαιτίας των εκρήξεων του Σουφριέρ Χιλς. Τα κυβερνητική κτίρια κτίστηκαν στο Μπρέιντς. Σήμερα υπολογίζεται ότι έχει 1.000 κατοίκους. Βρίσκεται κοντά στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού. Έχει προταθεί η νέα πρωτεύουσα να μετονομαστεί σε Πορτ Νταιάνα, προς τιμήν της πριγκήπισσας Νταϊάνας.
Queen (άλμπουμ)
Queen είναι ο τίτλος του πρώτου στούντιο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Ιουλίου του 1973 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ".
Μπρέιντς
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοντσερράτ
Queen (άλμπουμ)
Σχηματισμός και εύρεση μπασίστα
Το 1968, ο Ρότζερ Τέιλορ απάντησε σε μία αγγελία των Μπράιαν Μέι και Τιμ Στάφελ, η οποία ζητούσε για ένα ντράμερ στο στυλ του Τζίντζερ Μπέηκερ των Cream. Οι τρεις μουσικοί σχημάτισαν τους Smile, οι οποίοι γνώρισαν επιτυχία σε τοπικό επίπεδο και υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Mercury Records", κυκλοφορώντας το σινγκλ "Earth" χωρίς επιτυχία. Ο Στάφελ αποχώρησε το 1970 για να δημιουργήσει τους Humpty Bong, πριν ασχοληθεί με την γραφιστική. Ο συμμαθητής του Στάφελ στο κολέγιο, Φρέντι Μπουλσάρα, ήταν οπαδός του συγκροτήματος και μετά την αποχώρηση του πρώτου, πρότεινε στους Μέι και Τέιλορ να σχηματίσουν ένα νέο συγκρότημα.
Η νέα σύνθεση ξεκίνησε να αναζητάει όνομα, με τον Μέι να προτιμάει το Grand Dance και τον Τέιλορ το Rich Kids, αλλά τελικά επικράτησε η πρόταση του Μπουλσάρα για να ονομαστούν Queen. Την ίδια χρονική περίοδο, ο Μπουλσάρα άλλαξε το επίθετο του σε Μέρκιουρι και το συγκρότημα δοκίμασε τον μπασίστα Μάικ Γκρός, φίλο του Τέιλορ, ο οποίος μετέβη από την πόλη του Τρούρο στο Λονδίνο για τις πρώτες τους πρόβες την άνοιξη του 1970, πριν δώσουν την πρώτη τους συναυλία στις 27 Ιουνίου του ίδιου έτους στο Τρούρο για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Στις 12 Ιουλίου 1970, το συγκρότημα έδωσε την πρώτη του συναυλία με την ονομασία Queen στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου, αλλά μετά από τρεις ακόμη εμφανίσεις, ο Γκρος αποχώρησε από το σχήμα, με τον Μπάρι Μίτσελ να παίρνει την θέση του. Ο Μίτσελ παρέμεινε στους Queen μέχρι τον Ιανουάριο του 1971, όταν και αποχώρησε λόγω της έλλειψης εμπορικής επιτυχίας από το συγκρότημα. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα του Νταγκ Μπόγκι από το σχήμα, στην σύνθεση τους εντάχθηκε ο Τζον Ντίκον μετά από οντισιόν, τον Φεβρουάριο του 1971.
Ηχογραφήσεις
Οι Μέρκιουρι και Μέι είχαν γράψει αρκετά κομμάτια και επιθυμούσαν να πραγματοποιήσουν τις πρώτες τους ηχογραφήσεις, αλλά τα στούντιο στα οποία στράφηκαν δεν αποδέχονταν το ύφος της μουσικής τους για να υπογράψουν κάποιο συμβόλαιο. Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 1971 και μετά από πρόταση του Τέρι Γίντον, φίλου του Μπράιαν Μέι, τους έγινε γνωστό ότι τα "De Lane Lea Studios" έψαχναν για ένα νέο συγκρότημα με σκοπό να δοκιμάσουν τα μηχανήματα τους. Οι Queen ηχογράφησαν τα τραγούδια "Liar", "Great King Rat", "Keep Yourself Alive", "Jesus" και "The Night Comes Down" για το πρώτο τους ντέμο, το οποίο απέστειλαν σε αρκετές δισκογραφικές εταιρείες.
Κατά τις ηχογραφήσεις, ο παραγωγός Τζον Άντονι, πρώην συνεργάτης των Smile, επισκέφθηκε το συγκρότημα και εντυπωσιάστηκε από την μουσική τους, προτείνοντας τους στους υπεύθυνους των "Trident Studios", Μπάρι και Νόρμαν Σέφιλντ. Ο πρώτος από τους δύο, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για να υπογράψει το συγκρότημα στο μάνατζμεντ της "Trident", το οποίο προώθησε το ντέμο τους σε διάφορες εταιρείες.
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν σε μικρά χρονικά διαστήματα κατά την διάρκεια του 1972 μέχρι και τον Ιανουάριο του 1973, με τους Queen να προσπαθούν να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή εκτέλεση του κάθε κομματιού. Τα τραγούδια του πρώτου τους άλμπουμ είχαν ήδη παιχτεί σε συναυλίες του συγκροτήματος, ενώ κάποιες από τις μέχρι τότε συνθέσεις τους ηχογραφήθηκαν στους επόμενους δύο δίσκους τους. Το κομμάτι "Doing All Right", ήταν σύνθεση των Στάφελ και Μέι και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο, ενώ το "Polar Bear", επίσης σύνθεση του Στάφελ, έμεινε εκτός τελικής κοπής. Άλλα τραγούδια που έμειναν εκτός δίσκου ήταν το "Mad The Swine" του Μέρκιουρι, το "Stone Cold Crazy" το οποίο ήταν ένα ποτ-πουρί από ροκ εντ ρολ τραγούδια όπως το "Jailhouse Rock", το μπλουζ "See What A Fool I've Been", τα "Ogre Battle", "White Queen (As It Began)" και "Seven Seas Of Rhye" που συμπεριλήφθηκαν στον δεύτερο δίσκο τους, όπως και το "Hangman", το οποίο παιζόταν ζωντανά μέχρι το 1975 αλλά δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ σε επίσημη κυκλοφορία.
Κυκλοφορία και εμπορική επιτυχία
Το "Queen" ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1973, με το μάνατζμεντ του συγκροτήματος να τους κλείνει συμφωνία με την "ΕΜΙ" για την Μεγάλη Βρετανία και την "Elektra Records" για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εναλλακτικοί τίτλοι για το άλμπουμ ήταν οι "Deary Me", "Top Fax", "Pix" και "Info", αλλά επικράτησε η απλότητα του ονόματος του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1973 χωρίς να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, όπως και το σινγκλ "Keep Yourself Alive". Μπήκε στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών τον Μάρτιο του 1974, όταν οι Queen είχαν ήδη ηχογραφήσει τον δεύτερο τους δίσκο, σκαρφαλώνοντας μέχρι το # 32. Τελικά, έφθασε μέχρι το # 24 τον Φεβρουάριο του 1975, μετά την επιτυχία του σινγκλ "Killer Queen", ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες έφθασε στο, αποδεκτό για ένα άγνωστο βρετανικό συγκρότημα, # 83. Πλέον, έχει βραβευθεί ως χρυσό και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Επανεκδόσεις
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε το 1991 σε μορφή CD από την "Hollywood Records", με επιπλέον κομμάτια τα "Mad The Swine", μία εναλλακτική εκτέλεση του "Keep Yourself Alive" και ένα remix του "Liar". Επίσης, είχε κυκλοφορήσει σε μορφή κασέτας με διαφορετική σειρά τραγουδιών, ενώ το 2011 η "Universal Records" κυκλοφόρησε μία έκδοση του σε μορφή διπλού CD, με το πρώτο μέρος να περιλαμβάνει ολόκληρη την αρχική έκδοση του δίσκου και το δεύτερο ένα EP με έξι τραγούδια, τα πέντε εκ των οποίων ήταν το ντέμο του 1971 και το τελευταίο το "Mad The Swine", ηχογραφημένο τον Ιούνιο του 1972.
Θέσεις τσαρτ
Queen (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 6 Ιουλίου 1973
Βραβεία
Queen (άλμπουμ)
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Queen" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Μονοχλωριούχο βρώμιο
To (μονο)χλωριούχο βρώμιο (αγγλικά bromine monochloride) είναι ασταθής ανόργανη ομοιοπολική διατομική χημική ένωση, με μοριακό τύπο BrCl. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων. Το χημικά καθαρό μονοχλωριούχο βρώμιο, στις κανονικές συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 0°C και υπό πίεση 1 atm, είναι πολύ δραστικό χρυσοκίτρινο αέριο με κανονική θερμοκρασία βρασμού -5°C και κανονική θερμοκρασία τήξης −66 °C. Αποτελεί ισχυρό οξειδωτικό μέσο.
Δομή
Η μοριακή δομή του μονοχλωριούχου βρωμίου, όπως σε όλες τις διατομικές ουσίες, είναι αναγκαστικά γραμμική. Σημειώνεται ότι στην ένωση αυτή το βρώμιο βρίσκεται στην ασυνήθιστη γι' αυτό +1 βαθμίδα οξείδωσης, αφού το χλώριο είναι ηλεκτραρνητικότερό του.
Ιστορία
Οι πρώτες έρευνες πάνω στις καμπύλες σημείων τήξης και βρασμού των μειγμάτων χλωρίου και βρωμίου δημοσιεύθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα, στις οποίες κανένας σχηματισμός χημικής ένωσης δεν έγινε αντιληπτός. Αργότερα, κάποιοι ερευνητές περιέγραψαν παρατηρήσεις που έδειχναν την πιθανή ύπαρξη μιας ένωσης βρωμίου - χλωρίου, της οποίας η σύσταση δεν μπορούσε να ξεκαθαριστεί αλλά ούτε η παραγωγή της να πραγματοποιηθεί. Η πρώτη απόδειξη της ύπαρξης μονοχλωριούχου βρωμίου έγινε το 1930 από τον Χέρμανν Λουξ (Hermann Lux) με τη σύγκριση των καμπυλών τάσης ατμών μειγμάτων βρωμίου - χλωρίου και τελικά την απομόνωση χημικά καθαρής ένωσης μονοχλωριούχου βρωμίου.
Παραγωγή
Η πρώτη παραγωγή μονοχλωριούχου βρωμίου πραγματοποιήθηκε (όπως προαναφέρθηκε) από το Χέρμανν Λουξ με αργή απόσταξη μείγματος βρωμίου - χλωρίου στους -70 °C:
Η ένωση μπορεί να μετατραπεί παρουσία μεθανίου και υπεριώδους ακτινοβολίας σε αλυδρογονάνθρακα, γενικού τύπου CBrnCl4-n
Ιδιότητες
Στη στερεή φάση, το μονοχλωριούχο βρώμιο σχηματίζει ορθορομβικό κρυσταλλικό πλέγμα αλυσίδων ζικ-ζακ, στην ομάδα διαστήματος Cmc21 , και είναι ωχροκίτρινη ουσία που τήκεται απότομα στους−54 °C. Σε σύγκριση, ένα 1:1 μείγμα βρωμίου και χλωρίου τήκεται σταδιακά σε ένα εύρος θερμοκρασιών μεταξύ −66 °C και−52 ° C. Κάποια άλλα σημεία τήξης του μονοχλωριούχου βρωμίου από άλλους συγγραφείς, όπως −66 °C ή −75 ° C, μπορεί να οφείλονται σε μετρήσεις μειγμάτων των δυο στοιχείων (βρωμίου και χλωρίου). Το υγροποιημένο μονοχλωριούχο βρώμιο είναι ωχροκίτρινο υγρό, που υπό κανονική πίεση βράζει στους −5 ° C, με τη διάσπαση της ένωσης να παρατηρείται από τους 10 °C:
Το μονοχλωριούχο βρώμιο υδρολύεται, σχηματίζοντας υποβρωμιώδες οξύ (HOBr) και υδροχλωρικό οξύ (HCl):
Αντιδρά με βάσεις, όπως το υδροξείδιο του νατρίου:
Με την παρουσία περίσσειας ανιόντων χλωρίου, σχηματίζονται βρωμοδιχλωριούχα ανιόντα (BrCl2–)
Για παράδειγμα:
Το μονοχλωριούχο βρώμιο μπορεί επίσης να σχηματίσει βρωμοχλωριούχες ενώσεις με αντιδράσεις προσθήκης σε πολλαπλούς δεσμούς ή και μέσω οξείδωσης. Για παράδειγμα, μπορεί να δώσει αντίδραση προσθήκης στον τριπλό δεσμό του μονοξειδίου του άνθρακα, σχηματίζοντας βρωμοχλωροκαρβονύλιο (BrCOCl):
Εφαρμογές
Το μονοχλωριούχο βρώμιο χρησιμοποιήθηκε από την Αναλυτική Χημεία για τον προσδιορισμό χαμηλών επιπέδων συγκέντρωσης (ατμών στοιχειακού) υδραργύρου, ώστε αυτά να οξειδωθούν ποσοτικά στην +2 βαθμίδα οξείδωσης.
Επίσης χρησιμοποιήθηκε ως βιοκτόνο, εξειδικευμένο φυκοκτόνο και μυκητοκτόνο και αντισηπτικό, σε βιομηχανικά ανακυκλούμενα συστήματα ψυκτικά συστήματα νερού. Επιπρόσθετα, χρησιμοποιήθηκε σε κάποιους τύπους μπαταριών Li-SO2, για την αύξηση της (παραγόμενης) διαφοράς δυναμικού και της ενεργειακής πυκνότητας.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Μάγγανος Κεφαλονιάς
Ο Μάγγανος είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 70 κατοίκους.
Έγκμπερτ Β΄ του Μάισεν
Ο Έγκμπερτ Β΄, Ekbert, (π. 1060 – 3 Ιουλίου 1090) από τον Οίκο των Μπρουνονιδών ήταν κόμης του Μπράουνσβαϊγκ και μάργραβος του Μάισεν. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Έγκμπερτ Α' μαργράβου του Μάισεν.
Βιογραφία
Ανήλικος ακόμη, διαδέχθηκε τον πατέρα του με το τέλος του τελευταίου στις 11 Ιανουαρίου 1068 στο Μπράουνσβαϊγκ και στο Μάισεν. Ήταν νυμφευμένος με την Όντα, κόρη του Όθωνα Α΄ μαργράβου του Mάισεν-Oρλαμύντε, της οποίας τα εδάφη κληρονόμησε, συμπεριλαμβανομένου του κάστρου Βάντερσλεμπενερ Γκλάιχεν.
Ο Έγκμπερτ Β΄ αρχικά υποστήριξε τον αντίπαλο βασιλιά Ροδόλφο του Ράινφελντ, αλλά τελικά αυτός και πολλοί άλλοι Σάξονες ευγενείς απέσυραν την υποστήριξή τους και παρέμειναν ουδέτεροι. Μετά το τέλος του Όθωνα του Νόρντχαϊμ το 1083, ο Έγκμπερτ Β΄ ήταν ο πιο σημαντικός, αλλά και ασυνεπής, Σάξονας αντίπαλος του Ερρίκου Δ'. Το 1085, οι δύο τους συμφιλιώθηκαν για λίγο, και ο Έγκμπερτ Β΄ διασκέδασε τον Ερρίκο Δ΄ στη Σαξονία τον Ιούλιο. Τον Σεπτέμβριο η σύγκρουση επαναλήφθηκε, αλλά το 1087 ο Έγκμπερτ Β¨ και ο Ερρίκος Δ΄ έκαναν ειρήνη.
Μερικές πηγές αναφέρουν ότι μετά το τέλος του αντίπαλου βασιλιά Χέρμαν του Ζαλμ, οι επίσκοποι Χάρτβιχ του Μαγδεμβούργου και Μπούρχαρντ του Χάλμπερστατ έπεισαν τον Έγκμπερτ Β΄ να στραφεί εναντίον του βασιλιά, και ο ίδιος να βάλει στόχο το στέμμα. Όποια και αν ήταν η περίπτωση, ο Έγκμπερτ Β΄ σύντομα τα χάλασε με τους νέους του συμμάχους, πιθανώς λόγω ανεκπλήρωτων υποσχέσεων. Η υποταγή του επισκόπου Χάρτβιχ στον βασιλιά απομόνωσε εντελώς τον Έγκμπερτ.
Το 1088 ο Έγκμπερτ πολιορκήθηκε στο κάστρο του Γκλάιχεν για τέσσερις μήνες από τον Ερρίκο Δ΄, αλλά την παραμονή των Χριστουγέννων κατάφερε να δραπετεύσει, κατά τη διάρκεια της σύγχυσης της μάχης, με έναν στρατό που ήρθε προς ανακούφιση. Κρίθηκε εκτός νόμου και στερήθηκε το Mάισεν και τις κτήσεις του από τα Φρισία από μία αυλή πριγκίπων στο Κβέντλινμπουργκ, και αργότερα ξανά στο Ράτισμπον την ίδια χρονιά. Ο διαφυγών Έγκμπερτ, αήττητος αλλά απομονωμένος, έπεσε στη μάχη το 1090.
Οι υπόλοιπες ιδιοκτησίες του περιήλθαν στην αδελφή του Γερτρούδη και στον σύζυγό της Ερρίκο τον Παχύ μαργράβο της Φρισίας, του οποίου η κόρη Ρίχεντσα παντρεύτηκε τον Λοθάριο Γ΄ του Σούπλινμπουργκ, τον μετέπειτα δούκα και αυτοκράτορα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπρουνονιδών
Γκεόργκι Λβοφ
Ο πρίγκιπας Γκεόργκι Γιεβγκένγιεβιτς Λβοφ (Гео́ргий Евге́ньевич Львов, 2 Νοεμβρίου 1861 – 7 Μαρτίου 1925) ήταν Ρώσος πολιτικός και ο πρώτος μετά-αυτοκρατορικός πρωθυπουργός της Ρωσίας, από 15 Μαρτίου έως 21 Ιουλίου 1917.
Πριν την Επανάσταση
Ο Πρίγκιπας Λβοφ γεννήθηκε στη Δρέσδη και καταγόταν από τους ισχυρούς Βίκινγκ πρίγκιπες Γιαροσλάβλ. Η οικογένειά του μετακόμισε από τη Γερμανία στη Ρωσία, στην Ποπόβκα στην περιοχή Αλέξιν του Κυβερνείου της Τούλα, λίγο μετά τη γέννησή του. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας με δίπλωμα στα νομικά, και μετά εργάστηκε σαν δημόσιος υπάλληλος μέχρι το 1893. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου οργάνωσε το έργο περίθαλψης στην Ανατολή και το 1905 εντάχθηκε στο φιλελεύθερο Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα. Ένα χρόνο αργότερα νίκησε στις εκλογές στην Πρώτη Δούμα, και ήταν υποψήφιος για υπουργική θέση. Έγινε πρόεδρος της Πανρωσικής Ένωσης των Ζέμστβος το 1914, και το 1915 έγινε επικεφαλής της Ένωσης των Ζέμστβος καθώς επίσης και μέλος της Ζέμγκορ, μια κοινή επιτροπή της Ένωσης των Ζέμστβος και της Ένωσης των Πόλεων που βοήθησε στον ανεφοδιασμό του στρατού και φρόντισε τους τραυματίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Παντρεύτηκε την Κόμισσα Ιουλία Αλεξέγιεβνα Μπομπρίνσκαγια (1867-1903), δισέγγονο του Πρίγκιπα Ορλόφ και της Αικατερίνης της Μεγάλης, χωρίς τέκνα.
Τα Μετέπειτα χρόνια
Κατά τη διάρκεια της πρώτης Ρωσικής Επανάστασης και της παραίτησης του Νικολάου Β΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας, ο Λβοφ έγινε επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης που ιδρύθηκε από τη Δούμα στις 2 Μαρτίου. Ανίκανος να συσπειρώσει επαρκή υποστήριξη, παραιτήθηκε τον Ιούλιο 1917 υπέρ του Υπουργού Πολέμου, Αλέξανδρου Κερένσκι. Ο Λβοφ συνελήφθη όταν οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία αργότερα εκείνο τον χρόνο. Δραπέτευσε και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του.
Μνημεία
Υπάρχει ένα μνημείο για τον Πρίγκιπα Λβοφ στο Αλέξιν, καθώς επίσης μια μικρή έκθεση γι’ αυτόν στο μουσείο της πόλης. Στην Ποπόβκα υπάρχει άλλο μνημείο πίσω από την τοπική εκκλησία και μια πλάκα στον τοίχο του σχολείου που ίδρυσε. Πέθανε στη Βουλόν σουρ Σεν και τάφηκε στο Ρωσικό νεκροταφείο της Σαν Ζενεβιέβ ντε Μπουά στη Γαλλία.
Ένας συγγενής του με το όνομα Πρίγκιπας Αντρέ Νικίτα Λβοφ (1901-1933), που περιγράφεται άλλοτε είτε ως γιος του Γκεόργκι Λβοφ είτε ως ανιψιός, είναι θαμμένος στο παλιό κοιμητήριο της Μεντόν.
Περισσότερα αναγνώσματα
Ο Λβοφ έγραψε μια αυτοβιογραφία (“Αναμνήσεις”), ενώ ήταν στην εξορία και επίσης έχει γραφεί μια βιογραφία το 1932 από τον Τιχόν Πολνέρ με τίτλο ''Η Ζωή του Πρίγκηπος Γκεόργκι Γιεβγκένγιεβιτς Λβοφ. Προσωπικότητα, Απόψεις, Συνθήκες Δράσης''. Κανένα από τα δύο βιβλία δεν έχει μεταφραστεί, αλλά και τα δύο έχουν ανατυπωθεί και είναι ακόμα διαθέσιμα στη Ρωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ρωσίας Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση
Λουίζα φον Φέρσεν
Η Λουίζα Σοφία φον Φέρσεν, γεννηθείσα ως Πάιπερ (Σουηδικά: Lovisa Sofia von Fersen, née Piper) (26 Οκτωβρίου 1777 - 4 Ιανουαρίου 1849), ήταν Σουηδή Κόμισσα και αυλική. Ήταν η κόρη του Αυλικού Στεν Αμπραχάμ Πάιπερ και της Κατερίνας Έρενσβαρντ, η οποία άλλαξε το επώνυμο της σε Χόφφροκεν πριν από το γάμο της. Η Λουίζα υπηρέτησε ως κυρία των τιμών της πριγκίπισσας Σοφίας Αλβερτίνας της Σουηδίας τα έτη 1794-1797.
Παντρεύτηκε τον Κόμη Φαβιανός Ρεϊνχολντ φον Φέρσεν το 1797. Με το γάμο αυτό, έγινε η νύφη του φημισμένου Σουηδού πολιτικού και διπλωμάτη Άξελ φον Φέρσεν του Νεότερου καθώς και της Σοφίας Πάιπερ, η οποία παντρεύτηκε τον αδελφό της Κάρολο Πάιπερ. Τα παιδιά της Λουίζας Σοφίας ήταν: ο Άξελ φον Φέρσεν (1798–1839), ο Φαβιανός φον Φέρσεν (1800-1800), ο Γουσταύος Χανς φον Φέρσεν ( 1802-1839) και η Λουίζα φον Φέρσεν (1816-1879), από τα οποία όλοι οι γιοι πέθαναν επισήμως άτεκνοι (αν και ο Γουσταύος Χανς είχε στην πραγματικότητα αρκετά εξώγαμα παιδιά με την Καρολίνα Μπράνστρομ), και ήταν οι τελευταίοι απόγονοι που έφεραν το επώνυμο της οικογένειας φον Φέρσεν.
Υπηρέτησε ως «hovmästarinna» (αναπληρώτρια κύρια επί των ενδυμάτων) τα έτη 1804-1805 και överhovmästarinna (κύρια επί των ενδυμάτων) τα έτη 1805-1809 στη βασίλισσα Φρειδερίκη, και κύρια επί των ενδυμάτων στη βασίλισσα Καρλόττα τα έτη 1809-1810.
Ο Κόμης Χανς Γκάμπριελ Τρολ-Γουάκσμαϊστερ της είπε ότι «ήταν η πιο όμορφη φιγούρα της Γιούνο (Ρωμαϊκή Θεότητα) που θα μπορούσε κανείς να δει [...] και αναμφίβολα η πιο επιτυχημένη γυναίκα στην υψηλή κοινωνία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδές γυναίκες
Λεωνίδας Παλάσκας
Ο Λεωνίδας Παλάσκας (1819 - 1880) ήταν αξιωματικός του Ναυτικού, γιος του αγωνιστή της επανάστασης Χρήστου Παλάσκα από τα Ιωάννινα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Λεωνίδας, η αδελφή του Ανθούσα και η μητέρα του Μαρία βρέθηκαν υπό την προστασία του Ιωάννη Κωλέττη. Με την υποστήριξη και τις συστάσεις του Κωλέττη εκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και έγινε αξιωματικός στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και αργότερα στο Ελληνικό όπου απέκτησε τον βαθμό του πλοιάρχου. Διετέλεσε Υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη. Είχε μεγάλη μόρφωση και έγραψε σειρά τεχνικών βιβλίων. Προς τιμήν του το κέντρο εκπαίδευσης του ελληνικού πολεμικού ναυτικού έχει ονομαστεί Κέντρο Εκπαιδεύσεως Παλάσκας.
Βιογραφία
Ο Λεωνίδας Παλάσκας γεννήθηκε το 1819 και την ίδια χρονιά βαφτίστηκε. Όταν ο Αλή Πασάς πληροφορήθηκε τη βάφτιση του είπε: "Εσείς οι Έλληνες κάτι μεγάλο έχετε στο κεφάλι σας. Δεν βαφτίζετε πια τα παιδιά σας Γιάννη, Γιώργη, Πέτρο, Παύλο, παρά Λεωνίδα, Θεμιστοκλή, Αριστείδη! Σίγουρα κάτι ετοιμάζετε".
Το 1822 η Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος, το Εκτελεστικό του 1822 κατά βάση ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Ιωάννης Κωλέττης, έστειλε τους οπλαρχηγούς Χρήστο Παλάσκα και Αλέξη Νούτσο, έμπιστους φίλους του Κωλέττη να αφαιρέσουν την αρχηγία από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον οποίο οι Αρεοπαγίτες είχαν κατηγορήσει ότι αρνήθηκε να ακολουθήσει το στρατηγικό τους σχεδιασμό και δεν επιτέθηκε στο Ζητούνι αλλά αποχώρησε από εκεί με τις δυνάμεις του. Ο Ανδρούτσος μαθαίνει τα σχέδια τους και στις 3 Μαΐου του 1822 οι δύο οπλαρχηγοί σκοτώνονται από τα πυρά των ανδρών του. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Λεωνίδας Παλάσκας βρίσκεται, λοιπόν, υπό την προστασία του Κωλέττη, ο οποίος φροντίζει να πάει στη Γαλλία σε ηλικία οκτώ ετών αργότερα τον στέλνει στη Γαλλία για εκπαίδευση στη ναυτική σχολή της Βρέστης. Ως αξιωματικός του Γαλλικού πολεμικού ναυτικού πραγματοποιεί τον περίπλου της γης.
Διετέλεσε κυβερνήτης των θωρηκτών "Βασίλισσα Όλγα" και "Βασιλεύς Γεώργιος" καθώς και Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Ναυτικών. Το 1877 διορίστηκε Υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη. Πέθανε το 1880.
Πρόσθετα Στοιχεία
Ο Λεωνίδας Παλάσκας ήταν ο πρώτος που μελέτησε στα νεώτερα χρόνια το ωρολόγιο του Ανδρονίκου του Κυρρήστου (αέρηδες) και ήταν αυτός που τοποθέτησε τους μεταλλικούς γνώμονες που υπάρχουν ακόμα σε αυτό.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Αριστοτέλης Καρασαλίδης
Ο Αριστοτέλης «Τέλης» Καρασαλίδης (Θεσσαλονίκη, 3 Μαΐου 1991) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τον Πανσερραϊκό. Κατάγεται από τα Κάτω Πορόια Σερρών.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ το 2008. Υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την πρώτη ομάδα το 2010, αλλά αργότερα αποδεσμεύτηκε και υπέγραψε στον Πανσερραϊκό το 2011.
Το 2013 αποχώρησε από τον Πανσερραϊκό και αγωνίστηκε, κατά σειρά, στους Άρη, Πανηλειακό, Νίκη Βόλου.
Στις 26 Ιανουαρίου 2015, υπέγραψε στον Ηρακλή, όπου είχε 31 συμμετοχές και 1 γκολ.
Την 1η Ιουλίου του 2016, υπέγραψε στη Ξάνθη, όπου είχε 20 συμμετοχές.
Στις 12 Ιουλίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ατρόμητο, μέχρι τον Ιούνιο του 2019.
Στις 5 Ιουνίου 2019, η Ξάνθη ανακοίνωσε την απόκτηση του, επιστρέφοντας στο σύλλογο ύστερα από 2 σεζόν.
Στις 21 Αυγούστου 2020, ο Παναιτωλικός ανακοίνωσε την απόκτηση του.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει 2 συμμετοχές με την Εθνική Νέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα)
Λάκης Σκέλλας
Επαγγελματική πορεία
Αφετηρία της καριέρας του Λ. Σκέλλα υπήρξε η παράσταση της οπερέτας Μια νύχτα στη Βενετία από τη Λυρική Σκηνή, αρχικά στο Θερινό Θέατρο στην πλατεία Κλαυθμώνος (Αύγουστος 1943) και αργότερα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Δεκέμβριος 1943). Έπειτα, από το 1944 έως το 1945 εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, όπου συμμετείχε στη βασική διανομή δέκα παραγωγών (Το σπίτι της κούκλας, Μίνα φον Μπάρνχελμ, Αρραβωνιάσματα, Ο έμπορος της Βενετίας, Στο γέρμα του χειμώνα κ.ά.) και στην επανάληψη της παράστασης του Ταρτούφου (Αύγουστος 1944), ενώ στην επανάληψη της παράστασης Αρραβωνιάσματα (1945) ερμήνευσε δύο μικρούς ρόλους (Κώστας, χωροφύλακας). Με την επαναπρόσληψή του στο Εθνικό (Φλεβάρης–Μάρτης 1946), έλαβε μέρος στη διανομή τριών παραστάσεων (Η γη είναι σφαίρα, Ο ηλίθιος, Καποδίστριας). Στο Εθνικό την περίοδο αυτήν εργάστηκε υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Πέλου Κατσέλη και του Σωκράτη Καραντινού και ερμήνευσε μικρούς ρόλους, με εξαίρεση δύο παραστάσεις στις οποίες ανέλαβε πιο σημαντικούς ρόλους. Συγκεκριμένα, στην παράσταση Ο επιθεωρητής ερμήνευσε τον ρόλο του Μίσκα και στην παράσταση Ο έμπορος της Βενετίας τον ρόλο του Λανσελότου Γόμπου. Ο κύκλος συνεργασιών του με το Εθνικό Θέατρο έκλεισε τη σεζόν 1950/51 όταν και επέστρεψε, για τελευταία φορά, συμμετέχοντας στις παραστάσεις Όπως σας αρέσει, Αγία Ιωάννα και Χαραυγή.
Μετά την επιστροφή του από την εξορία στη Μακρόνησο συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στην παράσταση του Ματωμένου γάμου (Απρίλιος 1948). Έπειτα, για τη θερινή σεζόν του 1948 εντάχθηκε στο δυναμικό του θιάσου της Κατερίνας Ανδρεάδη, συμμετέχοντας στις τρεις παραγωγές του. Με την Κατερίνα Ανδρεάδη συνεργάστηκε τελευταία φορά τον Σεπτέμβριο του 1949 στην παράσταση Αντώνιος και Κλεοπάτρα. Ακολούθησαν μία σειρά από συνεργασίες στο ελεύθερο θέατρο (θίασος Μ. Κοτοπούλη, θίασος Κ. Μουσούρη, θίασος Β. Μανωλίδου – Γ. Παππά, θίασος Κ. Παπά – Σπ. Μουσούρη), όπου ερμήνευσε μια σειρά από μικρούς ρόλους. Τη θερινή σεζόν του 1949 συμμετείχε μαζί με άλλους νέους καλλιτέχνες, οι οποίοι προέρχονταν κυρίως από το Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Ρώτα, στον βραχύβιο θίασο Ρεαλιστικό Θέατρο. Στον θίασο αυτόν συνέπραξε βοηθητικά και ο Αιμίλιος Βεάκης. Το καλοκαίρι του 1951 πραγματοποίησε μια ριζική αλλαγή στη θεατρική του καριέρα, καθώς άρχισε να εργάζεται σε θιάσους επιθεώρησης τόσο εντός Αθηνών όσο και σε περιοδείες. Υπηρέτησε το επιθεωρησιακό είδος έως και την παύση της θεατρικής του σταδιοδρομίας κατά τη θεατρική σεζόν 1955/56. Η θεατρική κριτική της εποχής του θεώρησε ότι συνδύαζε στο ρεπερτόριό του το κωμικό με το δραματικό στοιχείο, αλλά ότι υπερίσχυε ερμηνευτικά στην κωμωδία.
Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε τριάντα περίπου ελληνικές κωμικές και δραματικές ταινίες, ερμηνεύοντας μία ευρεία γκάμα ρόλων. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε με την ταινία της Μαρίας Πλυτά Τ' αρραβωνιάσματα (1950), όπου ερμήνευσε τον ρόλο του μουγκού Μηνά, έναν μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο. Ομοίως, και στις επόμενες συνεργασίες του με τη Μ. Πλυτά υποδύθηκε μικρούς αλλά αξιοπρόσεκτους ρόλους, οι οποίοι μεταξύ άλλων, βασίζονταν στον έντονο μετασχηματισμό της εξωτερικής του εμφάνισης. Ενδιαφέρουσα υπήρξε η ερμηνεία του στην ταινία του Φρίξου Ηλιάδη Νεκρή πολιτεία (1951), όπου αποτυπώνεται το ερμηνευτικό στοιχείο που τον διέκρινε, δηλ. ο συνδυασμός δραματικού και κωμικού. Συνεργάστηκε επίσης, με τους σκηνοθέτες: Γιώργο Τζαβέλλα, Γρηγόρη Γρηγορίου, Ερρίκο Θαλασσινό, Βασίλη Γεωργιάδη κ.ά. Ολοκλήρωσε την καριέρα του με τη μελοδραματική ταινία του Κώστα Λυχναρά Κλεμμένη αγάπη (1966). Τέλος, κατά καιρούς συμμετείχε σε διάφορες εκδηλώσεις, λογοτεχνικές βραδιές διαβάζοντας αποσπάσματα λογοτεχνικών έργων.
Φιλμογραφία
Κατάλογος κινηματογραφικών ταινιών στις οποίες ο Λ. Σκέλλας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Παραστασιογραφία
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Λ. Σκέλλας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μοσχοφόρος
thumb|268x268px|Ο μοσχοφόρος (ολική άποψη)|αριστερά Ο Μοσχοφόρος είναι αρχαίο αττικό γλυπτό. Το σώμα βρέθηκε το 1864 και η βάση το 1887 στην Περσική Τάφρο, στις ανασκαφές της Ακρόπολης. Βρέθηκαν ακόμα πολλά άλλα μικρότερα κομμάτια, και το άγαλμα συμπληρώθηκε αρκετά, χωρίς όμως να είναι τελικά ολοκληρωμένο. Φυλάσσεται στο μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα.
Περιγραφή
Στη βάση του είναι σκαλισμένη επιγραφή από δεξιά προς τα αριστερα: "«(Ρ)ΟΜΒΟΣ ΑΝΕΘΕΚΕΝ ΠΑΛΟΥ ΥΙΟΣ»."
Ερμηνεία
Συχνά συναντάμε το θέμα του νεανία που φέρει τετράποδο στην αρχαία τέχνη, πολύ πριν αλλά και μετά τον μοσχοφόρο. Άλλοτε προβατάκι, κριάρι, ή όπως εδώ, ένα μοσχαράκι. Παρόλα τα τραύματα και θραύσματα που υπέστη, το γλυπτό είναι φανερώτατα έργο αριστουργηματικό, και ίσως το καλύτερο του είδους του. Πολλά έχουν ειπωθεί για να το ερμηνεύσουν, και του έχουν δώσει πολλά ονόματα ως τώρα. Το έχουν πει «Απόλλων νόμιος», «Ερμής δαμαληφόρος» και «Θησεύς». Είπαν ότι είναι ανάθημα αποικίας, σήμα θυσίας και αρχαΐζον μίμημα.
Ο Ρόμβος που πρόσφερε το άγαλμα θα ήταν ευγενής κάτοικος της Αττικής, και εύπορος ικανός να πληρώσει τον αριστουργηματικό τεχνίτη που το κατασκεύασε. Προφανώς θυσίασε και ένα μοσχάρι, ίσως στη θεά Αθηνά, αφού την εποχή εκείνη κυρίως ναός ήταν ο πρώτος ναός της Αθηνάς στον λόφο της Ακρόπολης, ο λεγόμενος αρχαίος Παρθενώνας, ο οποίος καταστράφηκε μαζί με όλα τα αναθήματα το έτος 480 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Γ.Σ. Πίνδαρος Θηβών
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Πίνδαρος Θηβών, είναι σύλλογος στίβου με έδρα την πόλη της Θήβας, στη Βοιωτία. Ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου του 2000 και είναι μέλος του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (Σ.Ε.Γ.Α.Σ.) και της Ένωσης Αθλητικών Σωματείων Ανατολικής Στερεάς - Εύβοιας. Ο Πίνδαρος έχει διακρίσεις και συμμετοχές όλων των ηλικιών σε Πανελλήνια, Βαλκανικά και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Στάδιο Θήβας χωρητικότητας 1.173 θέσεων.
Ιστορία
Ο Πίνδαρος ιδρύθηκε στις 19 Απριλίου του 2000 και εντάχθηκε στην Ένωση Αθλητικών Σωματείων Βοιωτίας - Εύβοιας. Οι πρώτες επιτυχίες ήρθαν και από τα δύο τμήματα του συλλόγου το 2003.
2003
To 2003 o Τάσος Φράγκος κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο για τον Πίνδαρο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου που διεξήχθη στις 23 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο. Ο Φράγκος τερμάτισε στα 12,000 μέτρα με επίδοση 35.56 μπροστά από τον Μιχάλη Γελασάκη (36.04) του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. και τον Βασίλη Ζαμπέλη (36.10) του Γ.Σ. Ελευθερίου Βενιζέλου. Τον Ιούνιο του 2003 ο Τάσος Φράγκος κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10,000 μέτρων που διεξήχθη στον Άγιο Κοσμά με επίδοση 29:44.25. Την πρώτη και την τρίτη θέση κέρδισαν ο Μιχάλης Γελασάκης (29:42.77) και ο Χρήστος Ζαρκάδας (29:46.95) του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π..