cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος Αβελάρδος
Σύγκρουση της διδασκαλίας του με την Καθολική εκκλησία
Το πάθος του Αβελάρδου για τη μελέτη επουλώνει τις πληγές από τον άτυχο έρωτά του. Οι μαθητές του τον παρακαλούσαν να ξαναρχίσει τη διδασκαλία του. Έγραψε τότε την πρώτη πραγματεία περί θεολογίας. Η μεγάλη επιτυχία που σημείωσε ήταν πρόκληση για τους αντιπάλους του. Επωφελούμενοι από τις συμφορές του, τον κατεδίωξαν.
Η διδασκαλία του ανησύχησε την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ειδικότερα όταν κήρυξε ότι η αμφιβολία είναι η αφετηρία που οδηγεί στην έρευνα. Η κατάσταση οξύνθηκε όταν δίδαξε ότι η αμαρτία υπάρχει μόνο όταν συντρέχει κακή και δόλια πρόθεση και θεωρήθηκε αιρετικός αφού αρνιόταν το προπατορικό αμάρτημα.
Συνέπεια των θεωριών του υπήρξαν οι αλλεπάλληλες διώξεις και τα βασανιστήρια, στα οποία πρωταγωνιστής υπήρξε ο δεινότερος πολέμιός του, Βερνάρδος του Κλαιρβώ, ο οποίος ανακηρύχθηκε άγιος από την Καθολική Εκκλησία. Ο Άγιος Βερνάρδος τον κατεδίωκε έως ότου συνεκλήθη σύνοδος στη Σουασόν (Soissons), όπου ο Αβελάρδος καταδικάστηκε ως επικίνδυνος αιρετικός.
Ο διασυρμός του Αβελάρδου είχε φτάσει στο ύψιστο σημείο. Τα βιβλία του καίγονται στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Ο φιλόσοφος, ψυχικό ράκος, καταφεύγει στο μοναστήρι του Κλινύ (Cluny), όπου στις 21 Απριλίου του 1142 αφήνει την τελευταία του πνοή. Η Ελοΐζα, πριν το θάνατό της, ζήτησε να ταφεί δίπλα στον άνδρα της.
Η σημασία του έργου του
Ο Αβελάρδος δεν ήταν απλώς ένας μορφωμένος άνδρας που καταπιάστηκε με τη φιλοσοφία· ήταν επίσης υπέρμαχος της διαλεκτικής και πολλοί ιστορικοί των νεώτερων χρόνων τον χαρακτήρισαν ως τον μεγαλύτερο ελευθερόφρονα του Μεσαίωνα, πρόδρομο του Γάλλου διαφωτιστή Ζαν Ζακ Ρουσώ και του Γερμανού φιλοσόφου Ιμμάνουελ Καντ.
Με πρωτοφανή απλότητα κάνει εισαγωγή στην έλλογη σκέψη το 1122 με τα έργα του «Εγχειρίδιο περί Λογικής για Αρχάριους» (Logica ingredientibus), και «Ναι και Όχι» (Sic et Non). Την ίδια διάθεση διατηρεί και στο έργο του «Ηθικά ή Γνώθι σαυτόν» (Ethica seu scito te ipsum) όπου στέκεται στον όρο "αμαρτία" με ψυχαναλυτική διάθεση. Ο Αβελάρδος βοήθησε στη μεταβολή της τιμωρού στάσης απέναντι στην αμαρτία, δίνοντας περισσότερη σημασία στον άνθρωπο και στην πρόθεσή του να μετανοήσει. Όπως γράφει,
Στον Αβελάρδο, καταλογίζεται και ανθρωπιστικό πνεύμα, ειδικότερα με το έργο του «Διάλογος ανάμεσα σ’ ένα φιλόσοφο (ειδωλολάτρη), έναν Εβραίο και έναν Χριστιανό», που άρχισε να γράφει τους τελευταίους μήνες της ζωής του στο Κλινύ. Σε αυτό το έργο προσπαθεί να να αναδείξει το κοινό στοιχείο που χαρακτηρίζει τις τρεις θρησκείες οι οποίες, κατά τον Αβελάρδο, αντιπροσώπευαν το ύψιστο της ανθρώπινης σκέψης και την αναγνώριση κάθε ανθρώπου ως υιού του Θεού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Λογικολόγοι Κατηγορία:Μεσαιωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Ευνούχοι
Κολλομπιάνο
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Αλμπάνο Βερτσελλέζε, Βιλλαρμπόιτ, Καζανόβα Έλβο, Κουίντο Βερτσελλέζε, Ολτσενένγκο και Ολντένικο.
Δημογραφική εξέλιξη
Με εμφανείς τάσεις δημογραφικής ελάττωσης, όπως και οι περισσότεροι δήμοι της περιοχής, το Κολλομπιάνο φέρεται να απασχολεί μόνο το 11,40% του πληθυσμιακού του δυναμικού στη βιομηχανία, σε δημόσιες υπηρεσίες και παροχή υπηρεσιών.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα της κοινότητας θεωρούνται το τοπικό κάστρο και η εκκλησία. Στον δήμο και την ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει ανάπτυξη ο αγροτουρισμός, κυρίως λόγω τοπικών εορτασμών, όπως η γιορτή της Άνοιξης.
Ζητήματα ιστορίας
Η πρώτη ιστορική μαρτυρία για τη θέση του Κολλομπιάνο περιέχεται σε μια δωρεά του 1023. Σε μία επιστολή επίσης του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 1152 επιβεβαιώνεται η κατοχή της περιοχής από τον Γκουΐντο ντι Μπιαντράτε (Guido di Biandrate). Η παρουσία του κάστρου επιβεβαιώνεται τον Μάρτιο του 1170 σε συμβολαιογραφική πράξη, μέσω της οποίας οι ισχυροί αλλά παρακμάζοντες πλέον πολιτικά και οικονομικά κόμητες του Μπιαντράτε, μοιράζουν τις γαίες τους ανάμεσα σε εκείνους που παραμένουν στο Κολλομπιάνο και την οικογένεια των Αβογκάντρο (Avogadro).
Σημαντικό αρχιτεκτονικά και αρχαιολογικά μνημείο το κάστρο σήμερα διατηρείται σε καλή κατάσταση μετά από πολλαπλές αποκαταστάσεις. Ένα τμήμα του χρησιμοποιείται ως ξενώνας και το υπόλοιπο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης μιας αγροτικής βιομηχανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Πανταζής Πλάκας
Ο Πανταζής Πλάκας (Τύρναβος, 18 Νοεμβρίου 1891 - 26 Νοεμβρίου 1957) ήταν δήμαρχος Τυρνάβου. Σπούδασε ιατρική, την οποία δεν άσκησε ποτέ, αφού επέλεξε να απασχοληθεί με τα κτήματα της πατρικής του περιουσίας.
Ενστερνίστηκε την ιδέα του προσκοπισμού, στον οποίο αφιέρωσε μεγάλο κομμάτι της ζωής του. Μάλιστα, δώρισε μέρος της ακινήτου περιουσίας του για τους σκοπούς του προσκοπισμού. Δώρισε επίσης το κτήμα στο οποίο λειτούργησε το γεωργικό σχολείο του Εθνικού Ιδρύματος. Οι συνεχείς δραστηριότητές του με τα κοινά, συνετέλεσαν ώστε να μην αποκτήσει δική του οικογένεια. Τα αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος, Άγγελος, Άννα, Μαρίκα Φλώρα, Κούλα και Αθηνά. Η αδελφή του Μαρίκα, ήταν σύζυγος του τέως Δημάρχου Λάρισας Χατζηγιάννη.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος Τυρνάβου αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα με συμμορίες Βούλγαρων κομιτατζήδων.
Ο Πανταζής Πλάκας εκλέχθηκε για πρώτη φόρα Πρόεδρος της τότε Κοινότητας Τυρνάβου, τα έτη 1943-44. Επανεκλέχθηκε ως Πρόεδρος τα έτη 1950–52. Εκλέχθηκε ως Πρώτος Δήμαρχος του Δήμου Τυρνάβου και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 19 Ιανουαρίου του 1955 έως την ημέρα του θανάτου του.
Χρίστος Λάσκαρης
Ο Χρίστος Λάσκαρης (1931 - 11 Ιουνίου 2008) ήταν Έλληνας ποιητής.
Γεννήθηκε στο Χάβαρι Ηλείας το 1931 και από μικρή ηλικία είχε εγκατασταθεί στην Πάτρα. Σπούδασε και αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του δασκάλου. Εργάστηκε όλα τα χρόνια στον Ασφαλιστικό Οργανισμό Αστικών Λεωφορείων του Δήμου Πατρών. Το 2007 βραβεύτηκε με το διεθνές Βραβείο ποίησης Καβάφη από το Ινστιτούτο Μελετών Ανατολικής παράδοσης Μοχάμεντ Άλι του Καΐρου. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, πολωνικά, ισπανικά και πορτογαλικά.Πέθανε την Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008 στην Πάτρα σε ηλικία 77 ετών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Wipeout (βιντεοπαιχνίδι)
Το Wipeout είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε και εκδόθηκε από την Psygnosis, θυγατρική εταιρία της Sony Computer Entertainment και κυκλοφόρησε το 1995 για το PlayStation και αργότερα για υπολογιστές MS-DOS και το Sega Saturn. Αποτελεί το πρώτο παιχνίδι της σειράς Wipeout καθώς και ένα από τα πρώτα παιχνίδια για το PlayStation στις ΗΠΑ και Ευρώπη.
Nintendo 64
300px|thumb|Η κονσόλα Nintendo 64 με το [[χειριστήριο|χειριστήριό της]] Το Nintendo 64 (Ν64) είναι η τρίτη κονσόλα για βιντεοπαιχνίδια που κυκλοφόρησε η Nintendo. Πήρε το όνομά της από τον 64-μπιτο RISC επεξεργαστή της και κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1996 στην Ιαπωνία ενώ στην Ευρώπη έκανε την εμφάνισή της το 1997. Ήταν η τελευταία κονσόλα της Nintendo που χρησιμοποιούσε κασέτες (ROM cartridges) για τα παιχνίδια, μέχρι την κυκλοφορία του Nintendo Switch το 2017, αντί για CD ή DVD που καθιερώθηκαν εκείνη την εποχή από το PSone της Sony και το Sega Saturn. Τα δύο παιχνίδια που κυκλοφόρησαν μαζί με την άφιξη της κονσόλας ήταν το Super Mario 64 και το Pilotwings 64, ενώ στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε και το Saikyō Habu Shōgi. Αρχικά είχε ανακοινωθεί με το όνομα Ultra 64 το οποίο άλλαξε στη συνέχεια λόγω πνευματικών δικαιωμάτων.
Wipeout (βιντεοπαιχνίδι)
Τρόπος παιχνιδιού
thumb|left|Στιγμιότυπο από το πρώτο επίπεδο του παιχνιδιού, στον Καναδά|220px Το Wipeout τοποθετείται στο 2052, όπου διάφοροι παίκτες ανταγωνίζονται μεταξύ τους στο διαγωνισμό αγώνων αντιβαρύτητας. Ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να οδηγήσει ένα από μια ποικιλία σκαφών σε διαφορετικές κούρσες. Υπάρχουν τέσσερις ομάδες, το καθένα με δύο σκάφη. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο παίκτης μπορεί να συλλέξει power-ups, τα οποία επιτρέπουν στον παίκτη να προστατέψει το σκάφος του ή να διαταράξει το σκάφος του αντιπάλου του.
Nintendo 64
Η Nintendo σταμάτησε επίσημα την υποστήριξη του N64 το 2001, με την άφιξη του Gamecube. Παγκοσμίως πούλησε περίπου 32.930.000 μονάδες. Τα δημοφιλέστερα παιχνίδια ήταν τα Super Mario 64, Mario Kart 64, Donkey Kong 64, The Legend of Zelda: Ocarina of Time, The Legend of Zelda: Majora's Mask και GoldenEye 007.
Wipeout (βιντεοπαιχνίδι)
Τρόπος παιχνιδιού
Το παιχνίδι περιέχει συνολικά εφτά κούρσες, με έξι από αυτές να είναι τοποθετημένες σε μελλοντικές εμφανίσεις διάφορων χώρων. Μετά την ολοκλήρωση όλων των έξι κουρσών στην υψηλότερη δυσκολία, μια επιπλέον κούρσα τοποθετημένη στον Άρη είναι διαθέσιμη. Μια λειτουργία multiplayer είναι επίσης διαθέσιμη, αποκλειστικά για την έκδοση PlayStation, και διαθέτει τη δυνατότητα στον παίκτη να έχει μια ανταγωνιστική λειτουργία για δύο παίκτες σε όλες τις εφτά κούρσες μαζί με έξι υπόλοιπους αντίπαλους.
Nintendo 64
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Nintendo 64 Κατηγορία:Κονσόλες της Nintendo Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών πέμπτης γενιάς Κατηγορία:Οικιακές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Wipeout (βιντεοπαιχνίδι)
Ανάπτυξη
Το Wipeout αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε από τη Psygnosis (αργότερα ως SCE Studio Liverpool), με την παραγωγή να είχε αρχίσει από το δεύτερο εξάμηνο του 1994. Σύμφωνα με τον Lee Carus, ένας από τους καλλιτέχνες, το Wipeout χρειάστηκε 14 μήνες για να αναπτυχθεί, και η ιδέα ξεκίνησε ως μια συνομιλία μεταξύ του Νίκ Μπούρκομπ και Τζίμ Μπάουερς σε ένα παμπ στο Όξτον της Μέρσεισάιντ. Ο Μπάουερς τότε ξεκίνησε ένα φιλμ που έδειξε γύρω στα γραφεία της Psygnosis. Αποδείχθηκε ιδιαίτερα δημοφιλές, και το Wipeout εγκρίθηκε και ξεκίνησε η παραγωγή. Η εμπορία και έργα τέχνης έχουν σχεδιαστεί από τον Κέιθ Χόμπγουντ και The Designers Republic στο Σέφιλντ. Με στόχο ένα μοντέρνο κοινό, ο Κέιθ Χόμπγουντ και The Designers Republic δημιούργησαν το artwork για τη συσκευασία, branding και άλλα διαφημιστικά υλικά. Μια πρώιμη έκδοση beta εμφανίστηκε στην εφηβική καλτ ταινία Εισβολή στο δίκτυο το 1995, όπου οι δύο πρωταγωνιστές έπαιζαν το παιχνίδι σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Λίγο μετά την κυκλοφορία της ταινίας, η Sony εξέφρασε το ενδιαφέρον της Psygnosis με βάση την "εντυπωσιακή δουλειά που έχει κάνει με τα 3D γραφικά του". Τον Σεπτέμβριο του 1995, η Sony Computer Entertainment αγόρασε τη Psygnosis και αργότερα μετονομάστηκε σε SCE Studio Liverpool το 2000.
Η ομάδα ήταν υπό πίεση, καθώς αποτελούταν από περίπου δέκα άτομα, και ήταν σε αυστηρό χρονοδιάγραμμα. Ο Κάρους δήλωσε ότι ο κώδικας θα έπρεπε να ξαναγραφτεί στα τρία τέταρτα της διαδρομής μέσα από την ανάπτυξη, και ότι η ομάδα ήταν σίγουρη ότι θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν το παιχνίδι στην ώρα τους. Τα σχέδια του οχήματος βασίστηκαν στο Matrix Marauders, ένα 3D grid-based βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής του οποίου η ιδέα αναπτύχθηκε από τους Μπάουερς και κυκλοφόρησε για το Amiga το 1994. Ο Μπούρκομπ, ο μελλοντικός σχεδιαστής του παιχνιδιού, εμπνεύστηκε για να δημιουργήσει ένα παιχνίδι αγώνων χρησιμοποιούσε τους ίδιους τύπους οχημάτων αντιβαρύτητας από την εμπειρία του με το Powerdrome και το F-Zero. Το όνομα "Wipeout" δόθηκε στο παιχνίδι κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας παμπ, και εμπνεύστηκε από το τραγούδι Wipe Out από το The Surfaris. Σχεδιάζοντας τις κούρσες αποδείχθηκε δύσκολο λόγω της έλλειψης draw distance δυνατή για το σύστημα. Οι παίκτες έλαβαν εντελώς τυχαία όπλα, παρόμοια με το Super Mario Kart, στην ικανότητά τους να καθυστερήσουν αντί να καταστρέφουν τους αντιπάλους. Ο Μπούρκομπ είπε ότι το Wipeout επηρεάστηκε από το Super Mario Kart περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι.
Το Wipeout απέκτησε ένα σημαντικό ποσό διαμάχης σχετικά με την αρχική κυκλοφορία του. Μια καμπάνια μάρκετινγκ που δημιουργήθηκε από τους Keith Hopwood και The Designers Republic περιελάμβανε μια κακόφημη διαφημιστική αφίσα, που χαρακτηρίζει μια αιματοβαμμένη DJ της Radio 1 Σάρα Κόξ, η οποία είχε κατηγορηθεί από κάποιους να απεικονίζει μια υπερβολική δόση ναρκωτικών. Η αφίσα ονόμασε το Wipeout ως "ένα επικίνδυνο παιχνίδι", με τον σχεδιαστή του Wipeout Νίκ Μπούρκομπ να υποδηλώνει πως το "Ε" στο Wipeout σημαίνει έκσταση.
Το Wipeout εκδόθηκε για πρώτη φορά μαζί με το PlayStation στην Ευρώπη το Σεπτέμβριο του 1995. Ήταν ένα μπέστ-σέλλερ του PlayStation στην Ευρώπη. Το Νοέμβριο του 1995, κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το παιχνίδι πήγε στο νούμερο ένα σε όλα τα τσαρτς, με πάνω από 1,5 εκατομμύρια μονάδες του franchise που έχουν πωληθεί μέχρι σήμερα σε όλη την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Το Wipeout μεταφέρθηκε στο Sega Saturn το 1996, ωστόσο, επειδή η εταιρεία πίσω από το PlayStation, η Sony, η οποία ανήκει τα ισχύοντα δικαιώματα για τους περισσότερους από soundtrack της έκδοσης του PlayStation, μια νέα μουσική καταγράφηκε για την έκδοση του Κρόνου από την ομάδα μουσικής της Psygnosis, CoLD SToRAGE.
Υποδοχή
Το Wipeout δέχτηκε κριτική αναγνώριση μετά την κυκλοφορία του. Το IGN επαίνεσε τη πρωτοτυπία του και το soundtrack του, αλλά επιδοκίμασε τη δυσκολία χειρισμού του σκάφους και γενικά του παιχνιδιού, σχολιάζοντας ότι δεν υπάρχουν αρκετοί αντίπαλοι, και ότι ο παίκτης θα μπορούσε να "περάσει μπροστά από τους άλλους παίκτες χωρίς πρόβλημα". Το GamePro επαίνεσε το προκλητικό gameplay και την ακρίβεια του χειρισμού. Ωστόσο, χαρακτήρισε τη χρήση του PlayStation Link Cable ως ένα μειονέκτημα, καθώς η κονσόλα τότε ήταν ακόμα σε χαμηλή βάση, και δεν θα ήταν μια καλή επιλογή για τους περισσότερους παίκτες. Το Next Generation επαίνεσε τα γραφικά, το soundtrack και ιδιαίτερα τη συναρπαστική αίσθηση του αγώνα. Χαρακτήρισε τους χειρισμούς ως δύσκολους, αλλά σημείωσε ότι το παιχνίδι αξίζει τον κόπο, μαθαίνοντας τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Wipeout Κατηγορία:Άρης στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια αγώνων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1995 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Sega Saturn Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 2050s Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Ρωσία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Γερμανία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στον Άρη
Σπυτίνιεφ Β΄ της Βοημίας
Ο Σπυτίνιεφ Β΄, τσεχ. Spytihněv II (1032 - 28 Ιανουαρίου 1061) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1055-61).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπρετίσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Γιούντιτ/Ιουδήθ των Ποππινιδών, κόρης τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρτγκαου.
Κατά τη διάρκεια των διενέξεων τού πατέρα του με τον Ερρίκο Γ΄ των Σαλίων της Γερμανίας, ο νεαρός Σπύτνιεφ Β΄ ήταν από το 1039 όμηρος τού βασιλιά στην Αυλή της Γερμανίας.
Όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας, η στέψη του εορτάστηκε με την πρώτη γνωστή έκδοση τού τραγουδιού Αγαπάμε τον κύριό μας (Hospodine pomiluj ny), τού πρώτου τραγουδιού στα Τσεχικά. Αμέσως μετέβη στο Ρέγκενσμπουρκ για να λάβει τη βασιλική έγκριση. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο της εποχής Κοσμά της Πράγας η υπακοή τους στους Γερμανούς δεν τον εμπόδισε, από το να εκτοπίσει όλους τους Γερμανούς από τη Βοημία, ακόμη και τη μητέρα του· η αντι-γερμανική αυτή πολιτική συνεχίστηκε και μετά την αποβίωσή του.
Το 1056 ο Σπυτίνιεφ εκδίωξε όλους τους μοναχούς τού αββαείου Σαζάβα· ωστόσο ο πάπας Νικόλαος Β΄ ζήτησε τη συμμαχία του το 1059. Έτσι η Ρώμη τού παραχώρησε, αντί ετησίας πληρωμής 100 μάρκων, το δικαίωμα να περιβάλλει τους επισκόπους με τη μίτρα και τον χιτώνα τους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1054 την Ίντα των Βέττιν, κόρη τού Θεοδώριχου Β΄ μαργράβου της Κάτω Λουσατίας και είχε τέκνα:
Εμμανουήλ Αρίδας
Ο Εμμανουήλ Αρίδας γεννήθηκε στον Τύρναβο το έτος 1892 από εύπορη οικογένεια (οικογένεια Αθανασίου και Ελισάβετ Αρίδα). Το 1913 υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στον Ελληνικό Στρατό και αφού απολύθηκε, μετανάστευσε στην Αμερική, αναζητώντας τις ευκαιρίες του Νέου Κόσμου.
Στην Αμερική εργάσθηκε σε εργοστάσιο υποδημάτων επί σειρά ετών, ενώ αργότερα δημιούργησε δική του επιχείρηση στην Αμερική (μπυραρία). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα ασχολούμενος με τα αυτοκίνητα και τα τότε καταστήματα οινομαγειρείων στη Λάρισα μέχρι το 1944.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου και της κατοχής ο Εμμ. Αρίδας έχασε όλη την περιουσία του. Το 1928, παντρεύτηκε στον Τύρναβο την Θεοφανώ κόρη του Αστερίου Κυριάκου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Θανάση και Ελισάβετ Αρίδα.
Βιλλαρμπόιτ
To Βιλλαρμπόιτ (ιταλικά: Villarboit) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Βρίσκεται σε απόσταση 19χμ. από το Βερτσέλλι.
Εμμανουήλ Αρίδας
Το έτος 1955, εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος με επικεφαλής τον υποψήφιο Δήμαρχο Αθανάσιο Αντ. Φιλανδριανό ή Δημητριάδη, και ανέλαβε Δήμαρχος Τυρνάβου την 1η Δεκεμβρίου 1957, ύστερα από τον θάνατο του Δημάρχου Πλάκα, και ασκεί τα καθήκοντα του Δημάρχου μέχρι τις 24 Μαΐου 1959. Ο Εμμανουήλ Αρίδας απεβίωσε στις 18 Απριλίου 1982.
Κατηγορία:Δήμαρχοι Τυρνάβου
Βιλλαρμπόιτ
Δημογραφική εξέλιξη
Οι 547 κάτοικοι χωρίζονται σε 238 οικογένειες. Έτσι, κάθε οικογένεια αποτελείται από 2,3 άτομα.
Οικονομία
Υπάρχουν 8 εταιρείες υπηρεσιών που απασχολούν 90 εργαζομένους ή το 72% του εργατικού δυναμικού. 20 εταιρείες απασχολούν 30 εργαζομένους ή το 24% του εργατικού δυναμικού ενώ το υπόλοιπο 4% απασχολείται σε διοικητικές λειτουργίες.
Μόνο οι 125 κάτοικοι του δήμου ή το 22,85% απασχολούνται και εκπροσωπούν το εργατικό δυναμικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06
Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06 ήταν η 35η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2005-06 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2006-07. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 2006-07.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2004-05
Ομάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 2005-06
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2005-06:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 2004-05
Ομάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 2004-05:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2005-2006
Αρχαιολογικό Μουσείο Σίφνου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σίφνου είναι μουσείο στο χωριό Κάστρο της Σίφνου (πρωτεύουσα του νησιού από την Αρχαϊκή περίοδο έως το 1836), στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου της Ελλάδας. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν εκθέματα που χρονολογούνται από την πρώιμη Εποχή του Χαλκού έως την ύστερη Βυζαντινή Περίοδο. Υπάρχουν κυρίως τοπικά ευρήματα.
Το κτίριο του μουσείου ανήκει στον μεσαιωνικό πυρήνα του Κάστρου. Αναστηλώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και άνοιξε για το κοινό το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σίφνο Σιφνος
Μίλος Βοΐνοβιτς
Ο Μίλος Βοΐνοβιτς (σερβικά : Милош Војиновић) ήταν Σέρβος μεσαιωνικός φεουδάρχης, γιος του βοεβόδα Βογίν, του ανήκε μεγάλη έκταση στην περιοχή του Gacko.
Κεφπροζίλη
Η Kεφπροζίλη (cefprozil) είναι ένα ημισυνθετικό αντιβιοτικό ευρέος φάσματος που χορηγείται από το στόμα και ανήκει στην ομάδα των κεφαλοσπορινών β' γενεάς. Η μικροβιοκτόνος δράση της κεφπροζίλης προκύπτει από αναστολή της σύνθεσης του μικροβιακού τοιχώματος.
Μίλος Βοΐνοβιτς
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Βοΐν, αδέλφια του ήταν ο Άλτομαν και ο Βόγισλαβ. Πήρε μέρος με τον πατέρα του στην κατάκτηση της Ζέτα, και στην εξέγερση κατά του βασιλιά της Σερβίας Στέφαν Ούρος Γ΄ Ντετσάνι. Ο Μίλος αναφέρεται ως μέλος της αντιπροσωπείας που διαπραγματεύτηκε με την Δημοκρατία της Ραγούσας. Λίγο αργότερα, πέθανε νέος και άτεκνος.
Πηγές
Μιλος Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες
Κεφπροζίλη
Ενδείξεις
Χρησιμοποιείται για την θεραπεία των ακόλουθων λοιμώξεων: του αναπνευστικού, του δέρματος, των μαλακών ιστών, της ουρολοίμωξης και των ωτορινολαρυγγικών, που προκαλούνται από S. pneumoniae, H. influenzae, staphylococci, S. pyogenes (group A beta-hemolytic streptococci), E. coli, Klebsiella sp, coagulase-negative staph.
Μηχανισμός δράσης
Η Κεφπροζίλη, όπως και οι πενικιλλίνες, είναι ένα αντιβιοτικό β-λακτάμης. Με τη σύνδεση με συγκεκριμένες πρωτεΐνες δέσμευσης πενικιλλίνης (PBPs) που βρίσκονται μέσα στο βακτηριακό κυτταρικό τοίχωμα αναστέλλει το τρίτο και τελευταίο στάδιο της σύνθεσης βακτηριακού κυτταρικού τοιχώματος. Η κυτταρική λύση στη συνέχεια μεσολαβείται από βακτηριακά αυτολυτικά ένζυμα κυτταρικού τοιχώματος όπως είναι οι αυτολυσίνες. Είναι πιθανό η Κεφπροζίλη να παρεμβαίνει σε έναν αναστολέα αυτολυσίνης.
Μεταβολισμός: κυρίως αποβάλλεται από τα νεφρά.
Όγκος διανομής:0,23 L/kg
Clearance: 3 mL/min/kg
Τοξικότητα-ανεπιθύμητες ενέργειες
Εφάπαξ από του στόματος δόσεις Κεφπροζίλης των 5.000 mg/kg δεν προκάλεσαν θνησιμότητα ή στοιχεία τοξικότητας σε ενήλικες απογαλακτισμένους ή νεογνικούς αρουραίους ή σε ενήλικες ποντικούς. Μια εφάπαξ από το στόμα δόση 3.000mg/kg προκάλεσε διάρροια και απώλεια όρεξης σε πιθήκους cynomologus, αλλά όχι θνησιμότητα.
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν αυξημένες ηπατικές εργαστηριακές τιμές (συμπεριλαμβανομένων των AST και ALGT), ζάλη, ηωσινοφιλία, εξάνθημα από πάνα και επιμόλυνση, κνησμός των γεννητικών οργάνων, κολπίτιδα, διάρροια, ναυτία, έμετος, και κοιλιακό άλγος.
Αλληλεπιδράσεις με τρόφιμα
Η λήψη γίνεται με ή χωρίς φαγητό. Η απορρόφηση δεν επηρεάζεται από τα τρόφιμα.
Οργανισμοί που προσβάλλονται
Εντερικά βακτήρια και άλλα ευβακτήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά κεφαλοσπορίνης Κατηγορία:Φαινόλες
Μπάχα Καλιφόρνια
Η Μπάχα Καλιφόρνια (ισπανικά: Baja California, επίσημα Estado Libre y Soberano de Baja California, κυριολεκτικά «Κάτω Καλιφόρνια») είναι μια από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Είναι τόσο η βορειότερη, όσο και δυτικότερη πολιτεία του Μεξικού. Πριν το Μεξικό ενωθεί το 1953 αποτελούσε το Βόρειο Έδαφος της Μπάχα Καλιφόρνια. Έχει έκταση 70.113 χλμ² (12η μεγαλύτερη) και αποτελεί το βόρειο τμήμα της χερσονήσου Μπάχα Καλιφόρνια, βόρεια του 28ου παραλλήλου. Στα δυτικά βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό, στα ανατολικά συνορεύει με το Σονόρα και με τον κόλπο της Καλιφόρνια και στα νότια με τη Μπάχα Καλιφόρνια ντελ Σουρ. Στα βόρεια συνορεύει με την αμερικανική πολιτεία Καλιφόρνια.
Η πολιτεία, σύμφωνα με την απογραφή του 2010, είχε 3.155.070 κατοίκους (14η μεγαλύτερη). Το 75% των κατοίκων της ζει στις πόλεις Μεξικάλι, την πρωτεύουσα, την Τιχουάνα ή την Ενσενάδα. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Σαν Φελίπε, το Ροσαρίτο Μπιτς και το Τεκάτε. Ο πληθυσμός της πολιτείας αποτελείται από μέστιζος, οι οποίοι μετανάστευσαν από άλλες περιοχές του Μεξικού και Μεξικανούς ευρωπαϊκής καταγωγής, μαζί με μειονότητες με καταγωγή από την Άπω Ανατολή, τη Μέση Ανατολή και ιθαγενείς. Τέλος, υπάρχουν μετανάστες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που προτίμησαν το Μεξικό λόγω του μικρότερου κόστους διαβίωσης, και μετανάστες από την Κεντρική Αμερική.
Η γεωγραφία της Μπάχα Καλιφόρνια ποικίλει από παραλίες και δάση, μέχρι ερήμους. Η ραχοκοκκαλιά της πολιτείας είναι η Σιέρρα ντε Μπάχα Καλιφόρνια, στην οποία ανήκει η ψηλότερη κορυφή της χερσονήσου, η Πικάτσο ντελ Ντιάμπλο. Η οροσειρά επηρεάζει σημαντικά το κλίμα της περιοχής. Στα βορειοδυτικά, το κλίμα είναι ημιέρημο και μεσογειακό. Σε μια στενή λωρίδα στο κέντρο, το κλίμα είναι πιο υγρό εξαιτίας του υψομέτρου. Τέλος, ανατολικά, βρίσκεται η έρημος Σονόρα. Στα νότια, το κλίμα είναι πιο ξηρό. Επιπλέον, στην πολιτεία συμπεριλαμβάνονται αρκετά νησιά, όπως η νήσος Γουαδαλούπη, το δυτικότερο σημείο του Μεξικού. Στο κόλπο της Καλιφόρνια, το μεγαλύτερο νησί είναι το Άνχελ ντε λα Γκουάρδα, το οποίο χωρίζεται από την ακτή με το ρήγμα Μπαγιένας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Μανώλης Τομπάζης
μικρογραφία|Εμμανουήλ Τομπάζης Ο Μανώλης Τομπάζης (1784 - 1831) ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης και ναυμάχος του '21.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα, ήταν γιος του Νικολάου Τομπάζη και αδερφός του Ιακώβου Τομπάζη. Σύζυγός του ήταν η Ξανθή Δ. Σαχίνη.
Δράση
Αρχικά διαφώνησε με την επανάσταση αλλά στη συνέχεια συμμετείχε σε αυτήν. Πήρε μέρος σε πολλές ναυμαχίες όπως της Πάτρας, του Γέροντα, κ.α.
Πρώτη επιτυχία του στις 25 Μαΐου η παράδοση των Τούρκων στο Καστέλλι Κισάμου. Επόμενος στόχος του ήταν το Σέλινο, στα νοτιοδυτικά του νησιού, όπου ζούσαν πολλοί γενίτσαροι και η Κάντανος. Κατηγορήθηκε ότι δε στράφηκε άμεσα στην κατάληψη του φρουρίου της Γραμβούσας, αν και οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές τη δεδομένη στιγμή. Λόγω της ανασύνταξης των Οθωμανών, ο Τομπάζης συγκάλεσε συνέλευση των αντιπροσώπων των 24 επαρχιών του νησιού στις 22 Ιουνίου στο χωριό Αρκούδαινα Αποκορώνου, όπου ψηφίστηκε ο «Οργανισμός της ενιαυσίου τοπικής διοικήσεως της νήσου Κρήτης». Με το ψήφισμα αυτό ο Αρμοστής είχε αυξημένες εξουσίες.
Ο Τομπάζης κατηγορήθηκε ότι ασχολήθηκε περισσότερο με διοικητικά θέματα, ενώ οι καιροί απαιτούσαν δράση, ενώ φαίνεται ότι ούτε μπόρεσε να μειώσει τις εσωτερικές έριδες ούτε να επιτύχει τη στήριξη της κεντρικής διοίκησης των επαναστατών.
Όταν ανέλαβε την αρχηγία από την πλευρά των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων ο Χουσεϊν μπέης, συγκεντρώθηκε δύναμη 12.000 στρατιωτών στο Ηράκλειο έναντι 3.000 ανδρών του Τομπάζη. Στη μάχη που δόθηκε στις 20 Αυγούστου 1823 στο χωριό Αμουργέλες οι Κρητικοί έχασαν. Μετά από αυτή την ήττα άρχισε η προέλαση του Χουσεΐν στα δυτικά με πολλές απώλειες από την πλευρά των Κρητικών.
Ο Τομπάζης στράφηκε τότε (1824) χωρίς επιτυχία στο φρούριο της Γραμβούσας. Τον Μάρτιο του 1824 ο Χουσεΐν εισέβαλε στα Σφακιά. Πολλοί οπλαρχηγοί υποτάχθηκαν. Στο Λουτρό Σφακίων ο Τομπάζης διέταξε την καύση των αποθηκών τροφίμων και εφοδίων για να μην περιέλθουν στον εχθρό. Ο Χουσεΐν κατέλαβε τελικά την επαρχία Κυδωνίας, το Σέλινο και την Κίσαμο.
Οι συνεχείς αποτυχίες ανάγκασαν τον Τομπάζη σε παραίτηση κι αποχώρηση από την Κρήτη στις 12 Απριλίου 1824. Πριν φύγει, στις 6 Απριλίου, κάλεσε τους Κρητικούς σε συνέχιση του αγώνα. Εντούτοις μέχρι τα τέλη Μαΐου ο Χουσεΐν κατάφερε να καταπνίξει την επανάσταση.
Ο Τομπάζης συμμετείχε ως πληρεξούσιος της Ύδρας στις Εθνοσυνελεύσεις Επιδαύρου (1822), Άστρους (1823), Επιδαύρου (1826) και Άργους (1829).
Το 1828 ανέλαβε υπουργός ναυτικών, παραιτήθηκε όμως λόγω διαφωνιών του με τον Καποδίστρια. Το 1831 ήταν μέλος της διοικητικής επιτροπής της Ύδρας.
Απεβίωσε στις 15 Μαΐου 1831 στην Ύδρα και ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Καλαυρίας στον Πόρο, όπου διατηρείται ακόμα το μνήμα του. Είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Νικόλαο (1815 - 1896). Εγγονός του ήταν ο Ιάκωβος Ν. Τομπάζης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Μανωλης Κατηγορία:Έλληνες Αρμοστές
Ηλέκτρα Αποστόλου
Η Ηλέκτρα Αποστόλου (1912 - 26 Ιουλίου 1944) ήταν στέλεχος της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ, αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών. Δολοφονήθηκε από την Ειδική Ασφάλεια το 1944 στην Αθήνα για την αντιστασιακή της δράση.
Απο τα νεανικά χρόνια στους αγώνες
Η Ηλέκτρα Αποστόλου γεννήθηκε το 1912 στην Αθήνα από ευκατάστατη οικογένεια και ήταν αδελφή του στελέχους του ΚΚΕ Λευτέρη Αποστόλου. Σε μικρή ηλικία έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και αργότερα μέλος του ΚΚΕ. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Αντιφασιστικό και Αντιπολεμικό Συνέδριο Γυναικών το οποίο έγινε το 1934 στο Παρίσι, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας.
Το 1935, πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ), εκπροσωπώντας μαζί με άλλους Έλληνες νεολαίους την ΟΚΝΕ. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, η Ηλέκτρα Αποστόλου έγινε μέλος του Γραφείου της ΚΕ της ΟΚΝΕ. Για την πολιτική της δράση, φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές.
Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου τη συνέλαβε και την έκλεισε στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, όπου βασανίστηκε. Όταν αποφυλακίστηκε, πέρασε στην παρανομία και στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ανέλαβε γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας - Θράκης.
Το 1939, η Ηλέκτρα Αποστόλου συλλαμβάνεται εκ νέου και στέλνεται εξορία με άλλους κομμουνιστές στην Ανάφη. Λίγο πριν εξοριστεί, και κατά τη διάρκεια της μεταγωγής της, γέννησε σε σκληρές και επικίνδυνες συνθήκες την κόρη της, Αγνή. Η Κατοχή τη βρήκε εξόριστη μαζί με την κόρη της στην Ανάφη.
Ήταν παντρεμένη με το γιατρό Γιάννη Σιδερίδη, στέλεχος του ΚΚΕ, που πέθανε από πείνα στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης στην Κατούνα, στα τέλη Δεκέμβρη του 1942, δύο μέρες αφότου είχε μεταφερθεί από την Ακροναυπλία μαζί με εκατό άλλους κρατούμενους κομμουνιστές.
Δράση στην Κατοχή
Το Σεπτέμβρη του 1942 κατάφερε να δραπετεύσει από το Τμήμα Μεταγωγών Αθηνών μαζί με την τρίχρονη κόρη της αφού πρώτα είχε μεταχθεί σε νοσοκομείο. Θα γίνει σταδιακά υπεύθυνη της εθνικοαπελευθερωτικής αλλά και φεμινιστικής οργάνωσης, Λεύτερη Νέα, ενώ αργότερα έγινε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ και επικεφαλής της προπαγάνδας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ. Ήταν η επικεφαλής της ομάδας που έφτιαχνε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στην Αθήνα, βοηθώντας τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις κατά των κατακτητών.
Λεύτερη Νέα
Στην αντιστασιακή οργάνωση, Λεύτερη Νέα, η Ηλέκτρα Αποστόλου προσπαθούσε να περάσει τη νοοτροπία ότι η γυναίκα θα απελευθερωθεί με την ενεργή συμμετοχή της στους κοινωνικούς αγώνες. Προσπαθούσε να πείθει τις γυναίκες-μέλη της οργάνωσης να παίρνουν το λόγο, γενικά να πράττουν. Οργανώθηκαν συνεργεία αποκλειστικά από γυναίκες που έγραφαν συνθήματα στους τοίχους. Το Φλεβάρη του 1943, η Λεύτερη Νέα αυτοδιαλύεται και ενσωματώνεται στην ΕΠΟΝ.
Σύλληψη και Εκτέλεση
Στις 25 Ιουλίου του 1944, στις 7:30 το πρωί, συνελήφθη στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου & Ιθάκης από την ομάδα Παρθενίου της Ειδικής Ασφάλειας. Μεταφέρθηκε στο ξενοδοχείο Κρυστάλ στην οδό Ελπίδος 3, που ήταν το μέρος ανακρίσεων της Ειδικής Ασφάλειας Αθηνών, δίπλα από την έδρα της Ειδικής Ασφάλειας, Ελπίδος 5. Εκεί, για την αντιστασιακή της δράση, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε. Η γνωστή στιχομυθία κατά την ανάκρισή της στην Ασφάλεια:
- Από πού είσαι;
- Πού κατοικείς;
- Στην Ελλάδα!
- Πώς σε λένε;
- Είμαι Ελληνίδα!
- Όλοι οι Έλληνες!
- Τι δουλειά κάνεις;
- Υπηρετώ τον Ελληνικό Λαό!
- Από ποιόν παίρνεις εντολές;
- Μόνο από την Πατρίδα μου!
έχει καταγραφεί, και δεν είναι εξιδανικευμένη αφήγηση. Το πτώμα της πετάχτηκε βασανισμένο, στις 26 Ιουλίου 1944, έξω από το ξενοδοχείο Κρυστάλ και μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο Αθηνών. Εκεί ο ιατροδικαστής έκανε τη νεκροψία. Την επομένη, 27 Ιουλίου, το πτώμα της πετάχτηκε στους δρόμους της Αθήνας. Το ΕΑΜ από τις εφημερίδες του υποσχέθηκε εκδίκηση. Βασανιστές και δολοφόνοι της Ηλέκτρας Αποστόλου ήταν ο διοικητής της Ειδικής Ασφάλειας, υποστράτηγος Αλέξανδρος Λάμπου, ο ανθυπασπιστής Ευσέβιος Παρθενίου και ο Μηνάς Καθρέπτης. Μετά την απελευθέρωση, στη δίκη των δοσιλόγων, το φθινόπωρο του 1945, οι τρεις εκτελεστές της Ηλέκτρας Αποστόλου και δεκάδων άλλων πατριωτών καταδικάστηκαν σε ισόβια, αλλά, μετά από μερικούς μήνες, αφέθηκαν ελεύθεροι στο πλαίσιο του εμφυλιακού κλίματος. Μάλιστα, ο Λάμπου συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του αντιστράτηγου, ενώ ο Παρθενίου σταδιοδρόμησε στη Βασιλική Χωροφυλακή.
Ηλέκτρα 1,2,3,... και υστεροφημία
Αμέσως μετά την εύρεση του πτώματός της, έγιναν εκτελέσεις ατόμων που συνεργάζονταν με τις Κατοχικές δυνάμεις. Στα πτώματά τους αφηνόταν σημείωμα με το όνομά της και έναν αριθμό που αυξανόταν Ηλέκτρα 1,2,3,.... Οι πράξεις αυτές έγιναν κυρίως από την ΟΠΛΑ. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ έκαναν πολλές εκδηλώσεις στη μνήμη της, εκδηλώσεις που συνεχίζονται ως και σήμερα από αριστερά κόμματα και παρατάξεις. Ο ΔΣΕ είχε θεσπίσει το μετάλλιο ηρωισμού "Ηλέκτρα Αποστόλου", ενώ πολλά ποιήματα γράφτηκαν για αυτήν.
«Ηλέκτρα μας.
Η ώρα της λευτεριάς έφτασε, μα συ δε λείπεις.
Είναι τ' όνομά σου γραμμένο πλάι - πλάι
στ' όνομα της λευτεριάς
το αίμα σου μέσα στις φλέβες μας
η καρδιά σου, στην καρδιά μας»
Γιάννης Ρίτσος
Στις 26 Ιουλίου του 1945, τον πρώτο χρόνο της απελευθέρωσης απ’ την Κατοχή και την επέτειο του θανάτου της, οργανώθηκε στην Αθήνα ένα συλλαλητήριο-μνημόσυνο για τις γυναίκες που σκοτωθήκανε την περίοδο της Κατοχής. Και για την Ηλέκτρα Αποστόλου.
Η κόρη της, Αγνή Σιδερίδου, ζει στη Μόσχα.
Ιάκωβος Ν. Τομπάζης
Ο '''Ιάκωβος Ν. Τομπάζης''' (1849 - 1947) ήταν Έλληνας βιομήχανος και πολιτικός.
Έγραψε τις εξής μελέτες: ''Αδελφοί Ιάκωβος και Μανώλης Τομπάζης. Συμβολή εις την ιστορίαν της Εθνικής Παλιγγενεσίας (εκδ.Βιβλιοθήκης Μαρασλή, 1902), Καλλιέργεια και ασθένειαι των εσπεριδοειδών (1907) και Ο φιλέλλην Ελβετός ιατρός Ανδρέας Λουδοβίκος Γκος'' (1910).
Ήταν παντρεμένος με την Αριέττα Σκαραμανγκά (1861-1948) με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αλεξάνδρα (1885-1963) σύζυγο Ι.Αλεξανδρώφ, την Υπατία (1887) σύζυγο Ν.Μαυρουδή, τη Δώρα (1888-1956) και τον Μανώλη (1891-1962;) σύζυγο Νάνσυ Ροδοκανάκη και σε δεύτερο γάμο Ελένης Ράνκεν.
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Παλαιών Πατρών Γεράσιμος ο Θηραίος
Ο Γεράσιμος ο Θηραίος (Κοντοχώρι Θήρας, ; - Θήρα, 20 Μαΐου 1772) υπήρξε Έλληνας ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κοντοχώρι της Θήρας. Αργότερα, όταν έγινε ιερέας, έχτισε στο χωριό του τον ναό της Θεοτόκου, ο οποίος το 1759 ο Πατριάρχης Σεραφείμ τον τίμησε με σταυροπηγιακή χάρη. Εγινε μητροπολίτης Παλαιών Πατρών στις 22 Ιουλίου 1733, έγινε αμέσως συνοδικός και συμμετείχε σε πολλές συνόδους. Από το 1750 μέχρι το 1757, είχε χάσει το μητροπολιτικό θρόνο και μόνασε στη μονή του Τίμιου Προδρόμου σε νησί που αγνοούμε το όνομά του και βρισκόταν κοντά στην Σωζόπολη στον Εύξεινο Πόντο. Τον Αύγουστο του 1757, επανέρχεται στο θρόνο της μητρόπολης της Παλαιάς Πάτρας μέχρι το 1759. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη Θήρα, όπου και πέθανε στις 20 Μαΐου 1772.
Πηγές
Γερασιμος
Χίλντα του Λουξεμβούργου
Η Χίλντα του Λουξεμβούργου (Hilda vu Lëtzebuerg, 15 Φεβρουαρίου 1897 - 8 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν κόρη του Γουλιέλμου Δ΄, Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Η Χίλντα Σοφία Μαρία Αδελαΐδα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1897 στο Κάστρο Μπεργκ, Κολμάρ-Μπεργκ του Λουξεμβούργου, και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου και της Μαρίας Άννας της Πορτογαλίας.
Παντρεύτηκε τον Αδόλφο, 10ο Πρίγκιπα του Σβάρτσενμπεργκ, στις 29 Οκτωβρίου 1930 στο Κάστρο Μπεργκ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, αλλά μοιράστηκε το πάθος του για τη γεωργία, την άγρια πανίδα και τη βοτανολογία και πέρασαν το μεγάλο μέρος της ζωής του, στο καταφύγιο Στάρα Ομπόρα. Στη Λαϊκίπια της Κένυας το 1933, αγόρασε με τον σύζυγό της μια φάρμα. Εκτός από τα σύγχρονα γεωργικά μέσα που διέθετε στη φάρμα, ο Αδόλφος οικοδόμησε εκεί έναν υδροηλεκτρικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και έκανε εξαιρετικές βελτιώσεις, στις συνθήκες διαβίωσης για τους εργάτες του. Κληρονόμησε τα οικογενειακά κτήματα του πατέρα της, μετά τον θάνατό του το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Βρετανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Βρετανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (αγγλικά: British Basketball, BB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στη Μεγάλη Βρετανία. Εδρεύει στο Μπλούμσμπερι του Λονδίνου. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα και το κύπελλο της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Μεγάλης Βρετανίας.
Ιστορία
Το 1960 ιδρύθηκε η Βρετανική και Ιρλανδική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (British & Irish Basketball Federation, BIBF) με χρηματοδότηση του Συμβουλίου Αθλητισμού (Sports Council). Έπειτα, η Βόρεια Ιρλανδία αποσχίσθηκε από την BIBF και προσχώρησε στην Ιρλανδική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (BI).
Ίδρυση
Ο οργανισμός σχηματίστηκε από την Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Αγγλίας (EB), την Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Σκωτίας (BS) και την Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Ουαλίας (BAW) το 2006 ως «Βρετανική Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία» (British Basketball Federation, BBF). Έπειτα μετονομάστηκε σε «Βρετανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης» (British Basketball, BB).
Λογότυπο
Το λογότυπο του οργανισμού έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ηράκλεια Λυγκηστίς
Η Ηράκλεια Λυγκηστίς, ή και Ηράκλεια Λύγκου ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στη Μακεδονία, που στη συνέχεια διοικήθηκε από τους Ρωμαίους. Τα ερείπιά της βρίσκονται 2 χλμ. νότια του κέντρου της σημερινής πόλης Μπίτολα, της Βόρειας Μακεδονίας. Την ίδρυσε ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., αφού είχε κατακτήσει τη γύρω περιοχή και την είχε ενσωματώσει στο βασίλειό του της Μακεδονίας, σε ανάμνηση κάποιας νίκης του εναντίον των Ιλλυριών προφανώς. Η πόλη πήρε το όνομά της προς τιμή του μυθολογικού Έλληνα ήρωα Ηρακλή και επελέγη διότι ο Φίλιππος θεωρούσε τον εαυτό του Ηρακλείδη και επομένως απόγονο του ημιθέου Ηρακλέους. Το όνομα Λυγκηστίς προέρχεται από το όνομα του αρχαίου βασιλείου, που καταλήφθηκε από το Φίλιππο, όπου χτίστηκε η πόλη.
Η Ηράκλεια απέκτησε εξέχουσα στρατηγική σημασία κατά την Ελληνιστική περίοδο, καθώς ήταν στο άκρο των συνόρων της Μακεδονίας με την Ήπειρο προς δυσμάς και την Παιονία προς βορράν. Το 148 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι κατέστησαν τη Μακεδονία ρωμαϊκή επαρχία, εξέλιπε η πολιτική δύναμη της πόλης, εντούτοις η Ηράκλεια εξακολουθούσε να ευημερεί χάρη στην Εγνατία οδό, τον κύριο Ρωμαϊκό δρόμο στην περιοχή, που περνούσε δίπλα της. Από την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας στην Ηράκλεια έχουν ανασκαφεί αναθηματικά μνημεία, μια στοά, θέρμες (λουτρά), ένα θέατρο και τείχη της πόλης.
Ρωμαϊκή περίοδος
Κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία ονομάστηκε Ηράκλεια Πελαγονίας.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός κατασκεύασε ένα θέατρο στο κέντρο της πόλης, πάνω σε ένα λόφο, όταν έγιναν πολλά κτίρια στη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας, το οποίο άρχισε να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αντωνίνου Πίου. Ανακαλυφθέν το 1931, ένα μικρό οστέινο εισιτήριο για μια θέση στη 14η (από τις 20) σειρά είναι η αρχαιότερη γνωστή απόδειξη της ύπαρξης του θεάτρου. Το θέατρο το ίδιο ανακαλύφθηκε το 1968. Μέσα στο θέατρο υπήρχαν τρία κλουβιά ζώων και στο δυτικό τμήμα μια σήραγγα. Το θέατρο σταμάτησε να χρησιμοποιείται στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ., όταν οι αγώνες μονομάχων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καταργήθηκαν, λόγω της εξάπλωσης του Χριστιανισμού, της δημιουργίας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της εγκατάλειψης όσων θεωρούντο ειδωλολατρικές τελετουργίες και ψυχαγωγίες.
Υστερη αρχαιότητα και Βυζαντινή περίδος
Στα τέλη του 6ου αιώνα από σλαβικές φυλές άρχισαν επιδρομές στην περιοχή και υπέστη πολλές διαδοχικές επιθέσεις. Σύμφωνα με τον Φλόριν Κούρτα η ομοιόμορφη παρουσία πολύ λεπτής λάσπης, σε βάθος αρκετών ποδιών σε όλη την περιοχή, δείχνει ότι κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα στους Στόβους επικράτησαν ακραίες καιρικές συνθήκες ψύχους και ξηρασίας τις οποίες ακολούθησαν αμμοθύελλες και συνάμα επιδείνωσαν το υφιστάμενο πρόβλημα διάβρωσης του εδάφους. Στη Μπίτολα (Ηράκλεια Λυγκηστίδα), τον 5ο αιώνα εγκαταλείφθηκε και το θέατρο.
Ψηφιδωτά στις βασιλικές
Η λεγόμενη Μικρή Βασιλική ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές που έγιναν πριν από την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ 1936 και 1938. Στην αρχή θεωρήθηκε ότι είναι ένα αρχαίο παλάτι, αλλά σε μεταγενέστερη έρευνα του 1960-1964, κατέστη σαφές ότι ήταν παλαιοχριστιανική βασιλική. Υπάρχει ένα διακοσμημένο ψηφιδωτό δάπεδο με την τεχνική της "οpus sectile" μέσα στη βασιλική και έχουν αποκαλυφθεί πολλές αίθουσες. Η πρώτη χρησιμοποιείτο για το βάπτισμα και η δεύτερο έχει ένα ψηφιδωτό δάπεδο με την τεχνική "opus tessellatum". Μετά τη δημιουργία του συγκροτήματος της Μεγάλης Βασιλικής, οι λειτουργίες αυτών των αιθουσών άλλαξαν.
Η Μεγάλη Βασιλική είναι ένα μνημειακό κτίριο με μια ανοικτή αίθουσα-προπύλαιο με κιονοστοιχίες, μια αίθουσα του εξωνάρθηκα, μια του νάρθηκα, δύο βόρεια παραρτήματα και τρία νότια παραρτήματα. Τα δάπεδα των αιθουσών αυτών έχουν ψηφιδωτά με γεωμετρικά και άνθινα σχέδια. Το ψηφιδωτό στο νάρθηκα είναι της πρώιμης βυζαντινής τέχνης, μια μεγάλη σύνθεση σε μέγεθος 100 μ. Υπάρχουν πουλιά, δέντρα, θάμνοι, ένα κόκκινο σκυλί, που είναι σύμβολο του παραδείσου, και ζώα-θηρία, ως κυρίαρχα της γης. Το ψηφιδωτό χρονολογείται από τα τέλη του 6ου αιώνα. Η Μεγάλη Βασιλική είναι χτισμένη στην κορυφή μιας άλλης προϋπάρχουσας και πιστεύεται ότι κατασκευαστεί μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα.
Το ψηφιδωτό δάπεδο της Μεγάλης Βασιλικής απεικονίζεται στην οπίσθια όψη του χαρτονομίσματος των 5000 δηναρίων της χώρας, που εκδόθηκε το 1996.
Η Επισκοπική Κατοικία ανασκάφηκε μεταξύ 1970 και 1975. Πρώτο ανακαλύφθηκε το δυτικό τμήμα και η νότια πλευρά είναι κοντά στο τείχος της πόλης. Τα δωμάτια πολυτελείας βρίσκονται στο ανατολικό τμήμα. Το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο δωμάτιο όλα έχουν ψηφιδωτά δάπεδα. Μεταξύ 3ου και 4ου δωματίου υπάρχει ένα άνοιγμα που οδηγούσε στην ανατολική είσοδο της κατοικίας. Το άνοιγμα δημιουργήθηκε σκόπιμα μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Αρχαία Πελαγονία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Δήμος Μπίτολα
Λητή
Η Λητή είναι ημιορεινό χωριό του νομού Θεσσαλονίκης που ήταν έδρα του άλλοτε καποδιστριακού δήμου Μυγδονίας. Με το σχέδιο όμως Καλλικράτης υπάχθηκε διοικητικά στο Δήμο Ωραιοκάστρου.
320px|right|thumb|Πλαγιά
Γεωγραφία-Κλίμα
Η περιοχή είναι ευπαθής στις ομίχλες και τον ανοιξιάτικο παγετό.
Εκπαίδευση
Η Λητή διαθέτει Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο και βρεφονηπιακό σταθμό. Από το 1978 δραστηριοποιείται στο χωριό ο Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Λήτης.
Αρχαιολογία
thumb|right|230px|Στο σημερινό [[Δερβένι (αρχαία Λητή) βρέθηκε ο γνωστός ως Πάπυρος του Δερβενίου, ο αρχαιότερος αναγνώσιμος πάπυρος της Ευρώπης. Αποτελεί πλέον μέρος στον Διεθνή Κατάλογο της UNESCO «Μνήμη του Κόσμου» ]]
Την εποχή της εξάπλωσης του Μακεδονικού κράτους η Λητή αποτελεί σημαντική και ακμάζουσα πόλη. Μετά την αποχώρηση των Περσών το 480 π. Χ. και την εξάπλωση των Μακεδόνων, η Λητή, όπως και άλλες μακεδονικές πόλεις, χάνει την αυτονομία της. Ως πόλη όμως παραμένει ισχυρή αρκετούς αιώνες ακόμη.
Στα χρόνια του Φιλίππου του Β' και του Μ. Αλεξάνδρου η Λητή ήταν ένα από τα μεγάλα στρατολογικά κέντρα. Ο Μ. Αλέξανδρος στην εκστρατεία του προς την Ανατολή είχε επτά ίλες ιππικού από τις πέραν του Αξιού πόλεις της Μακεδονίας και της Χαλκιδικής. Μία από τις ίλες αυτές, κατά τους ιστορικούς, ήταν από τη Λητή.
Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ένα θέμα που υπάρχει στις ιστορικές γραφές με την εθνικότητα του ναυάρχου του Μ. Αλεξάνδρου, του Νέαρχου. Ο Νέαρχος, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, ήταν Κρητικός. Ο παππούς του, Ανδρότιμος, μετανάστευσε από την Κρήτη στην Αμφίπολη της Μακεδονίας και έγινε αυλικός του Φιλίππου του Β'. Ο νεαρός Νέαρχος ήταν φίλος του Μ. Αλεξάνδρου και εξορίστηκε από το Φίλιππο το Β'. Όταν ανέλαβε την εξουσία της αυτοκρατορίας ο Μ. Αλέξανδρος επανέφερε στην αυλή του το Νέαρχο. Αυτός υπήρξε στρατηγός και ναύαρχος του Μ. Αλεξάνδρου στην εκστρατεία του, πιστός σύντροφος και φίλος του. Το θέμα του Νέαρχου απασχόλησε τους ιστορικούς εξ' αιτίας μιας γραφής στον Αρριανό την οποία και παραθέτω αυτούσια:
"Ούτω γαρ ιστορείται υπό Αρριανού ότι Κρης μεν το γένος το δ' Εθνικόν Ληταίος"
Τα ερείπια της αρχαίας Λητής απλώνονται σε μεγάλη έκταση ανάμεσα στους οικισμούς Λαγυνά και Νέα Ευκαρπία και στη θέση Δερβένι, περίπου 6-8 χλμ. ΒΑ της Θεσσαλονίκης. Ο Στέφανος Βυζάντιος (6oς αι. μ.Χ.) βασίστηκε στα "Μακεδονικά" του Θεαγένη (3ος -4ος αι. μ.Χ.) και αναφέρει ότι η Λητή πήρε την ονομασία της από ένα ιερό της Λητούς εκεί κοντά, ενώ το εθνικό επίθετο ήταν Ληταίος. Η Λητή είναι ιστορικός τόπος με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα. Υπήρξε μια από τις μεγάλες πόλεις της Μακεδονίας. Τα αρχαιολογικά ευρήματα του Δερβενίου, όλα όσα βρέθηκαν στη γύρω περιοχή και μέσα στον σημερινό οικισμό της Λητής, μαρτυρούν την ύπαρξη μιας σπουδαίας πόλης. Δερβένι (Derbent), τούρκικη λέξη που σημαίνει πέρασμα, είναι μόνον ο δρόμος στο 10ο χλμ. της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης-Σερρών. Ένθεν κι ένθεν του δρόμου οι περιοχές έχουν άλλα τοπωνύμια. Ωστόσο, τα αρχαιολογικά ευρήματα αναφέρονται ως ευρήματα Δερβενίου άδικα και ανιστόρητα. Αρχαιολόγοι και ιστορικοί έχουν αποφανθεί πως η σπουδαία αυτή πόλη, στην οποία ανήκουν τα αρχαιολογικά ευρήματα, είναι η αρχαία Λητή και η θέση της πρέπει να ανεβρεθεί στην περιοχή των υψωμάτων του Δερβενίου. Η Λητή ήταν σημαντική πόλη της αρχαίας Μυγδονίας με δικό της νόμισμα, το " ΛΕΤΑΙΟΝ " που κυκλοφόρησε σε όλον τον γνωστό κόσμο της αρχαιότητας, από τον Τάραντα της Ιταλίας μέχρι την Αίγυπτο και τις Ινδίες.