cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1873
Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές στις 27 Ιανουαρίου 1873. Η Ηνωμένη Αντιπολίτευση κέρδισε τις 95 από τις 190 έδρες. Ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης παρέμεινε πρωθυπουργός.
Αποτελέσματα
Εκλεγέντες Βουλευτές
Κορινθίας : Αριστείδης Μεντζελόπουλος
Πηγές
Αντώνιος Μηλιαράκης (7/4/1841-8/4/1905), Ιστορική και γενεαλογική μελέτη της οικογένειας Μαμωνά από της εμφανίσεως αυτής εν τη ιστορία μέχρι σήμερον (1248-1902) , 223 Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών , Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος ,Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Ιστορικό Αρχείο, και Βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
1707 Σαντάλ
Η Σαντάλ (Chantal) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,43. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά της από το όνομα μιας ανεψιάς είτε του Γάλλου αστρονόμου Ζωρζ Ρολάν (Georges Roland), είτε του Βέλγου αστρονόμου Ζινέτ Ρολάν (Ginette Roland).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σαντάλ εκτιμάται σε 10 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Σαντάλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 10 περίπου ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σανταλ
Α.Ο. Θρίαμβος Πατρών
Ο ΑΟ Θρίαμβος ήταν αθλητικός σύλλογος της Πάτρας, ιδρύθηκε το 1976 από τον Γεώργιο Λυκοκάπη και τον Ιωάννη Πανταζόπουλο με τμήματα ποδοσφαίρου, υδατοσφαίρισης, κολύμβησης, συγχρονισμένης κολύμβησης, καλαθοσφαίρισης, καταδύσεις, σκάκι, Μπάντμιντον,  και επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Αρχικά είχε έδρα την περιοχή της Εγλυκάδας κι ονομαζόταν "Θρίαμβος Εγλυκάδας", το 2001 είχε πάνω από 1000 αθλητές.
Όλα σχεδόν τα τμήματα του Θριάμβου συγχωνεύτηκαν με άλλους συλλόγους της Πάτρας. Η αρχή έγινε με τα τμήματα χειροσφαίρισης από τον τότε πρόεδρο του συλλόγου Αντώνη Σκιαθά και τον αδελφό του Κυριάκο που έγιναν οι σπόνσορες του μέσω του φροντιστηρίου Ορμή που ήταν ιδιοκτήτες.
Τμήμα υδατοσφαίρισης αντρών
thumb|right|150px|Έμβλημα του τμήματος υδατοσφαίρισης, όπως δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο Το τμήμα υδατοσφαίρισης του Θριάμβου ιδρύθηκε το 1976 και διατηρούσε τμήματα αντρών και γυναικών. Έδρα του συλλόγου ήταν το Εθνικό κολυμβητήριο Αγυιάς, εγκαταλελειμμένο σήμερα.
Το τμήμα των αντρών του Θριάμβου έχει αγωνιστεί για πρώτη φορά σε εθνική κατηγορία το 1981-82 στην Β' εθνική όπου υποβιβάστηκε και την επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε ξανά στην Β'. Στην Β΄κατηγορία παραμένει μόλις ένα έτος και υποβιβάζετε στην Γ εθνική όπου πήρε άλλες δύο φορές το πρωτάθλημα και την περίοδο 1988-89 ανέβηκε στην Α2 εθνική κατηγορία. Στην Α2 αγωνίστηκε έως το 2005-06 εκτός την περίοδο 1992-93 που έπαιξε στην Β' εθνική. Το 2005-06 συγχωνεύτηκε με τον Ποσειδώνα Πάτρας για να δημιουργηθεί η ΝΕ Πατρών.
Τμήμα υδατοσφαίρισης Γυναικών
Το τμήμα γυναικών είχε επίσης παρουσίες στην Α' εθνική κατηγορία. Διαλύθηκε το 2006 κατά την συγχώνευση με τον Ποσειδώνα Πάτρας και ΟΠΑΘΑ για να δημιουργηθεί η ΝΕ Πατρών.
Τμήμα χειροσφαίρισης
Ο Θρίαμβος διατηρούσε τμήμα χειροσφαίρισης αντρών και γυναικών. Και τα δύο τμήματα αγωνίστηκαν σε εθνικές κατηγορίες με τον αντρικό να φτάνει μέχρι την Α2 και το γυναικών στην Α εθνική κατηγορία.
Το τμήμα χειροσφαίρισης γυναικών του συλλόγου έχει αγωνιστεί για πολλά χρόνια στην Α' εθνική και ήταν φιναλίστ σε τέσσερα κύπελλα Ελλάδος. Το 2000 το τμήμα συγχωνεύτηκε με τον ΑΟ Φοίνικα Πάτρας και τον Κρόνο Πατρών. Το 2003 συγχωνεύτηκε ξανά με τον Ποσειδώνα Πάτρας ΑΟ και δημιουργήθηκε ο σημερινός ΑΣ Ορμή Πάτρας.
Τμήμα Αντιπτέρισης
Στο Μπάντμιντον (Αντιπτέριση) ο Θρίαμβος έχει σημαντική παρουσία με συμμετοχές στην Α' εθνική, σήμερα έχει συγχωνευτεί στην ΝΕ Πάτρας. Ο σύλλογος έχει αναδείξει πολλούς πρωταθλητές Ελλάδας όπως οι : Λυγωμένου
Τμήμα σκάκι
thumb|right|150px|Το έμβλημα στο σκακιστικό τμήμα, όπως δημοσιεύτηκε στον τοπικό τύπο Το σκακιστικό τμήμα ιδρύθηκε το 2000. Στο σκάκι ο Θρίαμβος διατηρούσε ισχυρό τμήμα έως το 2003 όταν και συγχωνεύτηκε με τον ΣΟ Πατρών. Ο τελευταίοι σκακιστές του συλλόγου ήταν οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Αριστοτέλης Θεοφιλόπουλος, Κώστας Μουρούτης, Ανδρέας Παππάς, Γιώργος Κανελλόπουλος, Γιάννης Ζαφειράκης, και η Ουρανία Σπυροπούλου.
Την προηγούμενη χρονιά, το 2002, είχε σημειώσει την σημαντικότερη επιτυχία του σε διασυλλογικούς αγώνες, προκρίθηκε και αγωνίστηκε στο φάιναλ φορ του κυπέλλου Ελλάδος με νίκη στα προκριματικά έναντι του ΠΣ Σπάρτης.
Τμήμα κολύμβησης
Το τμήμα κολύμβησης από τα πρώτα τμήματα του θριάμβου, στις δραστηριοτητές του ήταν η ετήσια διοργάνωση του "κυπέλλου Χριστουγέννων". Η κολύμβηση συγχωνεύτηκε το 2006 με τον ΑΟ Ποσειδώνα και τον ΟΠΑΘΑ και δημιουργήθηκε η ΝΕ Πατρών. Από τους μεγαλύτερους κολυμβητές και κολυμβήτριες που ξεκίνησαν από τον σύλλογο ήταν η πανελληνιονίκης Κρίστελ Βουρνά που κατέκτησε και τις πρώτες πανελλήνιες νίκες της με τη φανέλα του συλλόγου.
Πηγές
Κατηγορία:Α.Σ. Ορμή Πάτρας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ν.Ε. Πατρών Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1981 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
La Fanfarria del Capitan
Οι Λα Φανφάρρια ντελ Καπιτάν, πρώην "Καπιτάν Τίφους" είναι μουσικό συγκρότημα από την Αργεντινή. Δημιουργήθηκαν το 2004 στο Μπουένος Άιρες από τα βασικά μέλη: Βικτόρια Κορνέχο, Ιερόνιμο Κασσάνιε και Φρανκίσκο Μερκάδο. Επίσης μετράνε ως δημιουργοί του μουσικού είδους Φανφάρρια Λατίνα
Δισκογραφία
Το συγκρότημα έχει ηχογραφήσει δύο στούντιο άλμπουμ με παραγωγό τον Ματίας Σέλλα (Jorge Drexler, Kevin Johansen, κ.α.)και ένα ζωντανό.
Ζωντανές εμφανίσεις
Οι Λα Φανφάρρια ντελ Καπιτάν περιοδεύουν από το 2011 παγκόσμια. To 2011 έπαιξαν στην πρώτη ευρωπαϊκή τουρνέ 40 συναυλίες στην Ιταλία, Γερμανία, Τσεχία, Αυστρία και Ισπανία. Το 2012 ακολούθησε η "mondo-tour" με 87 συναυλίες σε 7 μήνες στην Αργεντινή, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Τσεχία, Αυστρία, Ουκρανία, Ρωσία, Κίνα και Ιαπωνία. Σημαντικά φεστιβάλ αυτής της περιοδείας ήτανε Fusion Festival (Λαρτς Γερμανία), Mighty Sounds (Ταμπόρ, Τσεχία), Nuevo Sol (Ρόστοκ, Γερμανία), Movement Festival (Περμ, Ρωσία), Harvest Festival (Μόσχα, Ρωσία) y OCT-Loft Jazz Festival (Σέντσεν, Κίνα).
Η τρίτη περιοδεία οδήγησε στη νότιο Αμερική και Ευρώπη. 68 εμφανίσεις, 5 μήνες, 11 χώρες.Το συγκρότημα έλαβε μέρος στα φεστιβάλ Pepsi Music του Μπουένος Άιρες, Trutnov Festival (Τσεχία), Wild Mint (Ρωσία), Mundial (Βέλγιο). Επίσης παίξανε με επώνυμα συνγροτίματα όπως Bomba Estereo (Lido, Βερολίνο), Karamelo Santo (Die Pumpe, Κιλ) και Bersuit Vergarabat (Karneval der Kulturen, Βερολίνο).
Το 2014 ακολούθησε η "Fanfarria Latina on Tour" που περιόδευσαν και με τους αργεντινούς Bersuit Vergarabat στη Γερμανία στην περιοδεία του ποδοσφαιρικού μουντιάλ. Η γύρα 2014 άρχισε στο φεστιβάλ Rock BA 2014 του Μπουένος Αιρες. Ήταν 50 συναυλίες σε τέσσερις μήνες στην Τσεχία, Αυστρία, Βέλγιο, Ολλανδία, Φινλανδία, Ουκρανία, Πολωνία, Σλοβακία, Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία.
Το 2015 έκανε το συγκρότημα μια μίνι τουρ σε έναν μήνα 27 συναυλίες σε 7 ευρωπαϊκές χώρες.
Αξιοπερίεργα
Ένας φαν του γκρουπ, ο Αλεξάντερ "Ζάσα" Περεζ Τραχίμπροντ, ένας αργεντινός με ουκρανική καταγωγή, που η οικογένεια του στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο έφυγε στην Αργεντινή, ταξίδεψε στην Ουκρανία για να δει το γκρουπ. Τυχαία ξανασυνάντησε το 2012 σε ένα μέρος κοντά στην Οδέσσα την ουκρανική του οικογένεια. Η εκ νέου συνάντηση στο χωριό Σοφίβκα γιορτάστηκε με πολύ βότκα και το κοντσέρτο τον Λα Φανφάρια ντελ Καπιτάν. Ο πρώην δήμαρχος και συγγενής του Αλεξάντερ έδωσε μια πρόσθετη ονομασία στο χωρίο ("объединённый сквозь что-л" Capitan Tifus, στα Ελληνικά: ενωμένοι από τους Καπιτάν Τίφυς). Από το 2012 λέγετε το μέρος Σοφίβκα Ζαγενένι γκζέρεζ Καπιτάνα Τιφούσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντίνικα μουσικά συγκροτήματα
Συνθήκη του Ραπάλλο
Έγιναν δύο συνθήκες στο Ραπάλλο της Ιταλίας:
Je suis partout
H Je suis partout (γαλλική προφορά: ​[ʒə sɥi paʁtu]) ήταν μια γαλλική εφημερίδα που ιδρύθηκε από τον Jean Fayard και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 29 Νοεμβρίου 1930 και εκδίδονταν μέχρι τον Αύγουστο του 1944. Εκδόθηκε αρχικά από τον Pierre Gaxotte μέχρι το 1939. Οι δημοσιογράφοι που περιλαμβάνονταν σε αυτήν, ήταν ο Lucien Rebatet, Alain Laubreaux, τον εικονογράφο Ralph Soupault και τον Βέλγο ανταποκριτή Pierre Daye. Το όνομα της εφημερίδας έγινε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, σύνθημα των ακροδεξιών της Ευρώπης.
Μεσοπόλεμος
Στην αρχή της, η Je suis partout επικεντρώθηκε στην κάλυψη διεθνών θεμάτων, χωρίς να εμφανίζει εξτρεμισμό, αντισημιτισμό ή μια ακροδεξιά προσέγγιση. Ωστόσο, η ομάδα των εκδοτών επηρεάστηκε έντονα από τις ιδέες του Σαρλ Μωρράς και της εθνικιστικής πολιτικής οργάνωσης "Action Française", και η ιδεολογία αποτυπώθηκε γρήγορα στο συντακτικό περιεχόμενο, καθώς οι πιο μετριοπαθείς δημοσιογράφοι την εγκατέλειψαν σε διαμαρτυρία.
Η εφημερίδα έγινε βασικό στοιχείο του αντι-κοινοβουλευτισμού, του εθνικισμού και της κριτικής των «παρακμιακών» θεσμών και πολιτισμών της Τρίτης Δημοκρατίας, που βρισκόταν ιδεολογικά κοντά στα φασιστικά κινήματα της εποχής, τόσο των γαλλικών όσο και των ξένων. Υποστήριξε με σαφήνεια τον Μπενίτο Μουσολίνι από τον Οκτώβριο του 1932. Η εφημερίδα ήταν ευνοϊκή για την Ισπανική Φάλαγγα, τη Ρουμανική Σιδηρά Φρουρά, το Βελγικό ρεξιστικό κόμμα του Λεόν Ντεγκρέλ, καθώς τον Όσβαλντ Μόσλι, τη "Βρετανική Ένωση των Φασιστών" και τον Αδόλφο Χίτλερ. Έτσι, κράτησε τον Ζακ Ντοριό σε εκτίμηση για τις προσπάθειές του να ενώσει τη γαλλική ακροδεξιά σε ένα ενιαίο μέτωπο. Η αντισημιτική ρητορική της εφημερίδας εξερράγη μετά την "Υπόθεση Stavisky" και την απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε από ακροδεξιούς μπροστά από το Palais Bourbon στις 6 Φεβρουαρίου 1934. Μετά το σχηματισμό της αριστερής κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου, υπό τον Εβραίο Λεόν Μπλούμ (1936), έγινε καυστική. Από το 1938, η εφημεριδα ταυτίστηκε με τη ναζιστική προπαγάνδα της Γερμανίας, δημοσιεύοντας δύο ειδικά θέματα, τους Les Juifs ("Οι Εβραίοι") και Les Juifs et la France ("Οι Εβραίοι και η Γαλλία") του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ. Η ακραία επίθεση προκάλεσε τους εκδότες Fayard να διακόψουν τις σχέσεις με την εφημερίδα και πωλήθηκε σε άλλους συμπεριλαμβανομένου του Αργεντίνου Charles Lescat. Λίγο πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γερμανική κατοχή το 1940, η εφημερίδα απαγορεύτηκε.
Συνεργασία με τις Γερμανικές αρχές κατοχής
Εκδόθηκε και πάλι από το 1941 και οι εξαιρετικά συνεργατικές θέσεις της, προσέλκυσαν τη σκληρή κριτική του Μωρράς, ο οποίος απέρριψε την εφημερίδα. Η εφημερίδα θριάμβευσε ως η φωνή των ακροδεξιών δυνάμεων και δημοσίευσε εκκλήσεις για τη εκδίωξη και την δολοφονία των Εβραίων και δημοκρατών πολιτικών. Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν ο αρχισυντάκτης της, από τον Ιούνιο του 1937 έως τον Σεπτέμβριο του 1943. Ο Μπραζιγιάκ θεωρήθηκε ότι ήταν πολύ επιεικής και αντικαταστάθηκε από τον Πιέρ Κουστώ, αδελφό του Ζακ Υβ Κουστώ. Ο Πιερ Κουστώ ευθυγραμμίζεται με την ηγεσία των Ναζί, έρχεται εναντίον των ριζών του ακολουθώντας την ναζιστική ιδεολογία και διαφήμισε μέσα από την εφημερίδα τις μονάδες Waffen-SS και τη Λεγεώνα των Γάλλων Εθελοντών κατά του Μπολσεβικισμού. Αρκετοί από τους συντάκτες της εντάχθηκαν αργότερα, είτε στο φασιστικό "Γαλλικό Λαϊκό κόμμα" του Ζακ Ντοριό είτε στην Γαλλική Πολιτοφυλακή (Γαλλία του Βισύ). Συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Αύγουστο του 1944, τη στιγμή της Απελευθέρωσης του Παρισιού.
Πηγές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Γαλλία Κατηγορία:Φασισμός Κατηγορία:Ναζισμός
Η βαλίτσα με τα σταυρόλεξα
Η βαλίτσα με τα σταυρόλεξα (Kreuzworträtselmord) αφορά στην υπόθεση ενός εγκλήματος που συγκλόνισε την Ανατολική Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και διαλευκάνθηκε χάρη στην εξονυχιστική και με πρωτότυπους τρόπους έρευνα της αστυνομίας.
Η ανακάλυψη και η διαλεύκανση του εγκλήματος
Στις 15 Ιανουαρίου 1981, εξαφανίστηκε από την πόλη Χάλλε (Ζάαλε) της τότε Ανατολικής Γερμανίας ο επτάχρονος Lars Bense, το απόγευμα αυτής της μέρας, πηγαίνοντας να συναντήσει τους φίλους του, που τον περίμεναν έξω από έναν κινηματογράφο για να δουν όλοι μαζί μια παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων. Στο δρόμο για τον κινηματογράφο το αγόρι εξαφανίστηκε για να μην βρεθεί παρά δεκαπέντε μέρες αργότερα, νεκρό. Πραγματικά, στην άκρη της σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει την Χάλλε με την Λειψία, ένας περαστικός βρήκε μια βαλίτσα, που μισοσπασμένη φαινόταν σαν να έχει ριχτεί από το τραίνο. Ο περαστικός, περίεργος, την άνοιξε και βρήκε εκεί μέσα τυλιγμένο σε μια πλαστική σακούλα, το πτώμα ενός αγοριού. Στον πάτο της βαλίτσας, υπήρχαν περιοδικά και εφημερίδες καθώς και μια στοίβα από λυμένα σταυρόλεξα. Η αναζήτηση του δράστη ήταν η πιο δύσκολη και πιο χρονοβόρα υπόθεση για την αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας. Η Αστυνομία δεν μπόρεσε να βρει τίποτα χρήσιμο ούτε από την βαλίτσα (αφού ήταν ένας κοινότατος τύπος βαλίτσας, ούτε από τυχόν αποτυπώματα αφού ο δράστης δεν ήταν σεσημασμένος. Το μόνο στοιχείο που είχαν ήταν τα σταυρόλεξα.
Τότε η αστυνομία με επικεφαλής της έρευνας τον Ζίγκριφντ Σβαρτς (Siegfried Schwarz), αρχηγό του τμήματος ανθρωποκτονιών της Γερμανικής Λαϊκής Αστυνομίας (Deutsche Volkspolizei) κατέστρωσε ένα πρωτότυπο μέχρι τότε εγχείρημα.
Έπρεπε να βρεθεί ο λύτης των σταυρολέξων. Γύρω στα 500.000 χειρόγραφα έγγραφα και αιτήσεις που βρίσκονταν στην δημαρχία από όλους τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, έγιναν αντικείμενο συστηματικής γραφολογικής έρευνας, για να βρεθεί σε ποιον ανήκε ο γραφικός αυτός χαρακτήρας. Ακόμα και δολώματα μπήκαν στις εφημερίδες, υπό τύπο σταυρολέξων των οποίων η λύση επιβραβευόταν με χρηματικό βραβείο, για να προσελκύσουν το αναγνωστικό κοινό. Επίσης έγιναν επισκέψεις στα σπίτια για να συγκεντρωθούν και άλλα χειρόγραφα δείγματα. Οι έρευνες, που διήρκεσαν πάνω από εννέα μήνες, καρποφόρησαν, όταν ένα χειρόγραφο έδειξε εκπληκτική ομοιότητα με το σταυρόλεξο από την βαλίτσα του εγκλήματος. Ανήκε σε μια γυναίκα που εργαζόταν ως εποχιακή βοηθός στις ακτές της Βαλτικής. Η ανάκριση που ακολούθησε οδήγησε στην αποκάλυψη του εγκληματία Ματίας Σ., 18 χρονών,εραστή της κόρης της γυναίκας που είχε συλληφθεί. Η σύλληψη του Ματίας Σ. έγινε στις 17 Νοεμβρίου του 1981, ενώ την επόμενη μέρα ο κρατούμενος ομολόγησε.
Η δίκη του Ματίας Σ. έγινε το καλοκαίρι του 1982. Ο ένοχος επικαλέστηκε την τραυματική παιδική του ηλικία για να δικαιολογήσει την πράξη του. Τελικά, ο Ματίας καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Το 1991 σύμφωνα με τους νόμους της ενωμένης πλέον Γερμανίας, ο δικηγόρος του υπέβαλε αίτηση επανεξέτασης της ποινής. Η ποινή του μειώθηκε -γιατί ήταν ανήλικος όταν έκανε το έγκλημα- και το 1999 απελευθερώθηκε οριστικά. Πέθανε το 2013 από σοβαρή αρρώστια.
Απήχηση
Η υπόθεση καθώς και η διελεύκανσή της αποτυπώνεται με όλες τις λεπτομέρειες στο βιβλίο «Der Kreuzworträtselmord und andere Kriminalfälle aus der DDR» του Χανς Γκίροντ (Hans Girod), καθώς και στο βιβλίο «Der Kreuzworträtselmörder» του Κάι Μάγιερ (Kai Meyer). Έγινε σενάριο τηλεοπτικής ταινίας στην αστυνομική σειρά Polizeiruf 110. Η υπόθεση επανήλθε στην επικαιρότητα όταν πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο «''Der Kreuzworträtselmord. Die wahre Geschichte''». Συγγραφέας είναι η πρώην φίλη του Ματίας Σ., η οποία δεν είχε συμπεριληφθεί στις τότε ανακρίσεις. Οι λεπτομερείς διηγήσεις της, οι οποίες αποκαλύπτουν πραγματικές, μα άγνωστες μέχρι τώρα στο ευρύ κοινό λεπτομέρειες αφύπνισαν την αστυνομία με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί και αυτή για φόνο και συνενοχή, αμφότερα εγκλήματα χωρίς χρονικό όριο παραγραφής.
Αξιολόγηση από εγκληματολογικής άποψης
Η ανατολικογερμανική αστυνομία ζήτησε και έλαβε την βοήθεια του Υπουργείου Κρατικής Ασφάλειας για την αναγνώριση του γραφικού χαρακτήρα του εγκληματία μέσα από συνολικά 551.198 χειρόγραφα. Πρόκειται για παγκόσμιο ρεκόρ γραφολογικής έρευνας για την διελεύκανση εγκλήματος μέχρι σήμερα. Η ανακοίνωση στον τύπο της εποχής ήταν λίγες γραμμές μόνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονίες
Συνθήκη του Ραπάλλο (1922)
Η Συνθήκη του Ραπάλλο (1922), σε αντιδιαστολή με εκείνη του 1920, ήταν συμφωνία που συνάφθηκε μεταξύ της Γερμανίας (υπό το καθεστώς της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης), την οποία εκπροσώπησε ο Υπουργός Εξωτερικών Βάλτερ Ράτεναου (Walther Rathenau) και της Σοβιετικής Ένωσης, την οποία εκπροσώπησε ο ομόλογός της "Κομισάριος του Λαού" Γκεόργκι Τσιτσέριν (Georgi Chicherin). Η συνθήκη υπογράφηκε στις 16 Απριλίου 1922 στην ιταλική κωμόπολη του Ραπάλλο, (κοντά στην Γένοβα, Λιγουρία) απ' όπου πήρε και το όνομά της.
Η Συνθήκη υπογράφηκε στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης της Γένοβας, η οποία συγκλήθηκε στην πόλη αυτή από τις 10 Απριλίου μέχρι 19 Μαΐου 1922 με αντιπροσώπους από 34 κράτη. Σε αυτήν καταβλήθηκαν προσπάθειες να αποκατασταθούν οι εμπορικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, που είχαν αποικοδομηθεί κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη, οι δύο χώρες συμφώνησαν στην εξομάλυνση των διπλωματικών τους σχέσεων και "να συνεργαστούν στα πλαίσια αμοιβαίας καλής θέλησης, ώστε να καλύψουν τις οικονομικές ανάγκες των δύο χωρών". Έτσι, άρθηκε η διπλωματική απομόνωση των δύο χωρών, που είχε επέλθει τόσο από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και από την άνοδο των Μπολσεβίκων στην εξουσία.
Την συνθήκη ακολούθησε ένα μυστικό "παράρτημα", που υπογράφηκε στις 29 Ιουλίου 1922. Σύμφωνα με αυτό, η ΕΣΣΔ επέτρεπε στην Ράιχσβερ να εκπαιδεύει το στρατιωτικό της δυναμικό σε περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης (και φυσικά σε όπλα που ήταν απαγορευμένα στη Γερμανία από την Συνθήκη των Βερσαλλιών. Με τον τρόπο αυτό δόθηκε η δυνατότητα στη Γερμανία να καταστρατηγήσει τον ανάλογο όρο της Συνθήκης. Πολλά μελλοντικά στελέχη της Ναζιστικής Βέρμαχτ είχαν εκπαιδευτεί στην ΕΣΣΔ, όπως οι Βάλτερ φον Μπράουχιτς και Χάιντς Γκουντέριαν.
Η ΕΣΣΔ υπέγραψε τη Συνθήκη (και το Παράρτημα) στοχεύοντας στη δημιουργία ενός αντι-Βερσαλλιακού άξονα κατά της Δύσης, καθώς και οι δύο χώρες είχαν υποστεί εδαφικές απώλειες με τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Στη Δύση, αντίθετα, η Συνθήκη θεωρήθηκε ως ανησυχητική ένδειξη, καθώς ενδυνάμωνε τη διεθνή θέση των δύο χωρών. Στο εσωτερικό της Γερμανίας της Βαϊμάρης πολλά συντηρητικά στελέχη και η συντηρητική μερίδα του λαού δεν είδε με καλό μάτι τη συνθήκη που διαπραγματευόταν και διατηρούσε αγαστές σχέσεις με κομμουνιστική χώρα.
Η συνθήκη αυτή προκάλεσε την εγρήγορση της Φινλανδίας, των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας, λόγω της ενδυνάμωσης της ΕΣΣΔ. Προσπάθεια να συσφίξουν τις μεταξύ τους σχέσεις ως αντίβαρο στη Συνθήκη προσέκρουσε στην αντίδραση των Κοινοβουλίων τους.
Παραπομπές
Ραπάλλο Κατηγορία:Δημοκρατία της Βαϊμάρης Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:1922
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1874
Στην Ελλάδα διεξήχθησαν Κοινοβουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο του 1874. Η αντιπολίτευση κέρδισε τις 96 από τις 190 έδρες. Πρωθυπουργός παρέμεινε ο Δημήτριος Βούλγαρης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Λούλου Χαανγκάλα
Λούλου Χαανγκάλα (γεννημένη στις 12 Μαρτίου 1984), γνωστή και με το παντρεμένο της όνομα Λουαντό Χάανγκαλα Ξύλο, είναι σύμβουλος μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας της Ζάμπιας, τηλεοπτική προσωπικότητα, επικεφαλής τελετών της τοπικής κυβέρνησης και επίσης Πρεσβεία των ΗΠΑ, Νεολαία της Ζάμπιας, Πιτσα Χατ  Ζάμπια και Samsung Ζάμπια  Πρεσβευτής της μάρκας και ο ιδρυτής του #WeKeepMoving θεμέλιο και τον Δεκέμβριο του 2014 η Λούλου γίνεται συνεργάτης με την Dagon Holding Media. Η Λούλου έχει επίσης εμφανιστεί στο τεύχος Μαΐου του 2016 από ένα περιοδικό της Νότιας Αφρικής Mamas & Papas ως εξώφυλλο.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τραγουδιστές του 21ου αιώνα
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07 ήταν η 22η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Σπάρτακος Κιτίου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2006-07 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2007-08. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Οικογένεια Γουλανδρή
Η Οικογένεια Γουλανδρή είναι εφοπλιστική οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίνονται ακόμα και σήμερα στη ναυτιλία και τις τέχνες.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Οικογένεια Γουλανδρή
Η καταγωγή της είναι από την Άνδρο. Μέλη της κατοικούν στην Αθήνα και το Λονδίνο ενώ έχουν συνδεθεί συγγενικά με τις οικογένειες Εμπειρίκου, Βαρδινογιάννη, Λαιμού, Παπαστράτου κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2006-07
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2005-06
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2006-07
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2005-06
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα :
1 Μετά την άνοδο της στη Δ΄ κατηγορία, η ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς ενοποιήθηκε με την ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς (συμμετείχε σε αγροτικά πρωταθλήματα) δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς, η οποία συμμετείχε στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 2006-07 στη θέση της ΑΜΕΠ.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
1 Η Θύελλα Δρομολαξιάς αποχώρησε μετά την 10η αγωνιστική και όλα τα εναπομείναντα παιχνίδια κατακυρώθηκαν υπέρ των αντιπάλων της με σκορ 2-0.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007
Παροιμίαι (Παλαιά Διαθήκη)
εναλλ.=Κύλινδρος πάπυρου του Βιβλίου των Παροιμιών.|μικρογραφία|Κύλινδρος του βιβλίου των Παροιμιών. Το βιβλίο Παροιμίαι (מִשְלֵי), ή Παροιμίες, είναι ένα βιβλίο στο τρίτο τμήμα (Ketuvim) της εβραϊκής Βίβλου αλλά και ένα βιβλίο της Χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης. Όταν μεταφράστηκε στα ελληνικά και τα λατινικά, ο τίτλος πήρε διάφορες μορφές: στην ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα έγινε Παροιμίαι και στην Λατινική Βουλγάτα ο τίτλος ήταν Proverbia (Προβέρμπια), από το οποίο προέρχεται και το αγγλικό όνομα του βιβλίου Proverbs (ή Book of Proverbs).
Το Παροιμίαι δεν είναι απλώς μια ανθολογία αλλά μια «συλλογή συλλογών» που σχετίζεται με ένα πρότυπο ζωής που διήρκεσε περισσότερο από μια χιλιετία. Είναι ένα παράδειγμα της βιβλιογραφικής λογοτεχνίας και εγείρει ερωτήματα αξιών, ηθικής συμπεριφοράς, της έννοιας της ανθρώπινης ζωής και της σωστής συμπεριφοράς και η θεολογική του βάση είναι ότι «ο φόβος του Θεού (που σημαίνει υποταγή στη θέληση του Θεού) είναι η αρχή της σοφίας.". Κατά τους ραββίνους του Ιουδαϊσμού, η σοφία επαινείται για τον ρόλο της στη δημιουργία. Ο Θεός την απέκτησε πριν από όλα, και μέσω αυτής έδωσε εντολή στο χάος. Και αφού οι άνθρωποι έχουν ζωή και ευημερία συμμορφώνονται με τη σειρά της δημιουργίας, η αναζήτηση της σοφίας είναι η ουσία και ο στόχος της θρησκευτικής ζωής.
Δομή
Οι επιγραφές χωρίζουν τις συλλογές ως εξής:
Περιεχόμενο
εναλλ.=Ο Σολομών γράφει το Παροιμίαι.|μικρογραφία|Ο [[Σολομών γράφει το Παροιμίαι, του Γκυστάβ Ντορέ.]] Το "Παροιμίες" μεταφράζεται στην εβραϊκή γλώσσα ως mashal, αλλά η ίδια λέξη έχει ένα ευρύτερο φάσμα νοημάτων από τα σύντομα "πιασάρικα λόγια" που υπονοεί η ελληνική λέξη παροιμία. Έτσι, ενώ το ήμισυ περίπου του βιβλίου αποτελείται από "ρήσεις" αυτού του τύπου, το άλλο μισό αποτελείται από μακρύτερες ποιητικές ενότητες διαφόρων τύπων. Αυτές περιλαμβάνουν "οδηγίες" που διατυπώνονται ως συμβουλές από έναν δάσκαλο ή έναν γονέα που απευθύνεται σε έναν μαθητή ή παιδί, δραματικές προσωποποιήσεις τόσο της σοφίας όσο και της λαογραφίας και των "λόγων των σοφών", μακρύτερες από τις "ρήσεις" του Σολομώντα, αλλά συντομότερες και πιο διαφορετικές από τις "οδηγίες".
Η πρώτη ενότητα (κεφάλαια 1–9) αποτελείται από μια αρχική πρόσκληση σε νεαρούς άνδρες να ακολουθήσουν την πορεία της σοφίας, δέκα "οδηγίες" και πέντε ποιήματα για την προσωποποιημένη γυναίκα σοφία. Το Παροιμίαι 10:1–22:16, με 375 ρήσεις, αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο (10–4) που αντιμετωπίζει τον σοφούς και τους ανόητους (ή τους δίκαιους και τους κακούς) και το δεύτερο (15–22:16) αντιμετωπίζει την σοφή και ανόητη ομιλία. Το 22:17 ανοίγει «τα λόγια των σοφών», έως το 24, με σύντομους ηθικούς λόγους για διάφορα θέματα. Τα κεφάλαια 25-29, που αποδίδονται στη συντακτική δραστηριότητα των «ανδρών του Εζεκία», έρχονται σε αντίθεση με τους δίκαιους και τους κακούς και προωθεί το θέμα των πλουσίων και των φτωχών. Το Κεφάλαιο 30:1–4, τα «λόγια του Αγούρ», εισάγει τη δημιουργία, τη θεϊκή δύναμη και την ανθρώπινη άγνοια.
Σύνθεση
Είναι αδύνατο να προσφέρουμε ακριβείς ημερομηνίες για τις ρήσεις που βρίσκονται στο Παροιμίαι, μια «συλλογή συλλογών» που σχετίζεται με ένα πρότυπο ζωής που διήρκεσε περισσότερο από μια χιλιετία. Η φράση που χρησιμοποιείται συμβατικά για τον τίτλο προέρχεται από το κεφάλαιο 1:1, mishley shelomoh, (Παροιμίες του Σολομώντα), πιθανότατα ασχολείται περισσότερο με την επισήμανση του υλικού από το να αποδόσει την ιδιοκτησία.
Το βιβλίο είναι μια ανθολογία αποτελούμενη από έξι διακριτές ενότητες. Η πρώτη ενότητα, κεφάλαιο 1-9, ήταν πιθανώς η τελευταία που συντάχθηκε, στην περσική ή ελληνιστική περίοδο. Αυτή η ενότητα έχει παράλληλες προηγούμενες σφηνοειδείς γραφές. Η δεύτερη, κεφάλαια 10–22:16, φέρει την επιγραφή «οι παροιμίες του Σολομώντα», ο οποίος ίσως ενθάρρυνε την ένταξή της στον εβραϊκό κανόνα. Η τρίτη ενότητα είναι επικεφαλής "λυγίστε το αυτί σας και ακούστε τα λόγια των σοφών". Μεγάλο μέρος της είναι μια αναδιατύπωση ενός αιγυπτιακού έργου της δεύτερης χιλιετίας π.Χ. μέσω μιας αραμαϊκής μετάφρασης. Η τρίτη ενότητα, 22:17–24:22, περιέχει «τα λόγια των σοφών». Το Κεφάλαιο 24:23 ξεκινά μια νέα ενότητα και μια πηγή με τη δήλωση, "αυτά επίσης προέρχονται από τους σοφούς." Η επόμενη ενότητα στο κεφάλαιο 25:1 έχει μια επιγραφή ότι οι ακόλουθες παροιμίες μεταγράφηκαν "από τους άνδρες του Εζεκία", υποδεικνύοντας στην ονομαστική τους αξία ότι συλλέχθηκαν κατά τη βασιλεία του Εζεκία στα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. Τα κεφάλαια 30 και 31 (τα «λόγια του Αγούρ», τα «λόγια του Λεμουήλ» και η περιγραφή της ιδανικής γυναίκας είναι ένα σύνολο παραρτημάτων, εντελώς διαφορετικού στιλ και έμφασης από τα προηγούμενα κεφάλαια.
Το είδος «σοφία» ήταν ευρέως διαδεδομένο σε όλη την αρχαία Εγγύς Ανατολή, και η ανάγνωση των Παροιμιών μαζί με τα παραδείγματα που ανακτήθηκαν από την Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία αποκαλύπτει το κοινό έδαφος που μοιράζεται η διεθνής σοφία. Η λογοτεχνία του Ισραήλ μπορεί να έχει αναπτυχθεί στην οικογένεια, στο βασιλικό δικαστήριο και στα σπίτια μάθησης και διδασκαλίας, ωστόσο η συντριπτική εντύπωση είναι η διδασκαλία μέσα στην οικογένεια σε μικρά χωριά.
Μεταγενέστερη ερμηνεία και επιρροή
Τον 4ο αιώνα, όταν ο Χριστιανισμός "παγιδεύτηκε" απο αιρέσεις και εξακολουθούσε να αναπτύσσει τις θρησκείες που θα καθόριζαν τις πεποιθήσεις του, το Παροιμίαι 8:22 (Ο Κυριος με ειχεν εν τη αρχη των οδων αυτου, προ των εργων αυτου, απ' αιωνος ) χρησιμοποιήθηκε τόσο για να υποστηρίξουν όσο και να αντικρούσουν τους ισχυρισμούς των Αριανών. Οι Αρειανοί, υποθέτοντας ότι ο Χριστός μπορούσε να εξομοιωθεί με τη «Σοφία του Θεού» (Α' Κορινθίους 1:24, "ημείς οι Απόστολοι κηρύττομεν Χριστόν, ο οποίος είναι Θεού δύναμις εις σωτηρίαν και Θεού σοφία"), υποστήριξε ότι ο Υιός, όπως η Σοφία, «δημιουργήθηκε» (Παροιμίαι 8:22), και ως εκ τούτου υποτάχθηκε στον Δημιουργό. Οι αντίπαλοί τους, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η σχετική εβραϊκή λέξη πρέπει να μεταφραστεί ως "προερχόμενος", κέρδισαν τη συζήτηση και το Συμβούλιο της Νίκαιας δήλωσε ότι ο Υιός "γεννήθηκε, δεν κατασκευάστηκε", που σημαίνει ότι ο Θεός και ο Χριστός ήταν σε συνύπαρξη.
Βιβλιογραφία
εναλλ.=Μια σελίδα του Βιβλίου των Παροιμιών από μια Βίβλο του 1497.|μικρογραφία|Μια σελίδα του Βιβλίου των Παροιμιών από μια [[Αγία Γραφή|Βίβλο του 1497.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου
Συκιές Ηλείας
Οι Συκιές είναι ορεινός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Οι Συκιές βρίσκονται σε υψόμετρο 512 μέτρα ενώ απέχουν 40 χιλιόμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα και περίπου 7 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα. Δυτικά του χωριού περνάει το Φαναρίτικο ρέμα.
Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Μπελούσι υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821 να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1835 με το όνομα αυτό να προσαρτάται στον τότε δήμο Ανδριτσαίνης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Συκιές. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ανδρίτσαινα, το Κάρμιο και τους Μύλους αποτελούν την τοπική κοινότητα Ανδριτσαίνης, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανδριτσαίνης του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Διαγωνισμός εικονικής δίκης Ρωμαϊκού δικαίου
Ο διαγωνισμός εικονικής δίκης Ρωμαϊκού δικαίου (International Roman Law Moot Court) είναι διεθνής ευρωπαϊκός ετήσιος διαγωνισμός εικονικής δίκης στο Ρωμαϊκό δίκαιο.
Τα συμμετέχοντα πανεπιστήμια είναι εκείνα της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ, της Νάπολης, της Βιέννης, του Τούμπινγκεν, της Λιέγης, της Τρίερ και της Αθήνας.
Οι πρώτοι πέντε διαγωνισμοί από το 2008 έως το 2012 διοργανώθηκαν υπό την αιγίδα του Ινστιτούτου Μοχάμεντ Αλί για τη Μελέτη της Ανατολικής Παράδοσης (IMARET). Αυτός ο μη κυβερνητικός οργανισμός εδρεύει στη Βόρεια Ελλάδα και είναι πλέον γνωστός ως Κέντρο Έρευνας MOHA. Από τότε, το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ έχει αναλάβει την διοργάνωση του διαγωνισμού.
Σε αυτόν τον διαγωνισμό, από τη μία πλευρά, οι καλύτεροι φοιτητές του πανεπιστημίου τους έχουν την ευκαιρία να επιδείξουν τις δεξιότητές τους διεθνώς ή να δημιουργήσουν διεθνείς επαφές και, από την άλλη πλευρά, δημιουργείται μια επιστημονική και πολιτιστική σύνδεση μεταξύ των εθνών.
Η ιδέα του διαγωνισμού τιμήθηκε με το Βραβείο Διδασκαλίας UNIVIE από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 2018. Θεωρείται ως ο σημαντικότερος διαγωνισμός στον ρωμαϊκό νόμο στον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμοί
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β' εθνικής κατηγορίας γυναικών 2000-2001
Β Γυναικών 2000-2001
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 15 Οκτωβρίου 2000 έως τις 7 Ιανουαρίου 2001. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 8 Απριλίου 2001. Πρωταθλήτριες της κατηγορίας αναδείχτηκαν η ομάδα του Θερμαϊκού (Βορράς) και η ομάδα του Περιστερίου (Νότος).
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Β Βαθμολογία Ομίλου Βορρά 20px|Β
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Β Βαθμολογία Ομίλου Νότου 20px|Β
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Γυναικών 2000 2001 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Γυναικών 2000 2001
Πόλις
Η λέξη πόλις αναφερόταν αρχικά στο μικρότερο διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο ενός ευρύτερου οικιστικού συνόλου. Η οποιαδήποτε προσπάθεια αναγνώρισης και χαρακτηρισμού των στοιχείων της πόλης κατά την ελληνική αρχαιότητα εμπλέκει στοιχεία από πολλές διαφορετικές ιστορικές πηγές, καθώς και τη μαρτυρία της αρχαιολογικής επιστήμης, έργο της οποίας είναι εν μέρει η ανάπλαση των εικόνων του παρελθόντος με βάση τα στοιχεία που φέρνει στην επιφάνεια η αρχαιολογική σκαπάνη. Αναμφίβολα σε αρκετές περιπτώσεις οι μαρτυρίες ή οι υποθέσεις που γίνονται στο φως νέων ευρημάτων συχνά συγκρούονται ή αναπλάθονται και τούτο σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να είναι απόλυτος στην πορεία των συνειρμών του, πολύ περισσότερο όταν εξετάζει περιόδους που εκτείνονται πολύ πέραν των παρόντων ορίων της ιστορίας.
Ορισμός
Χρησιμοποιώντας, λοιπόν, ως υπόβαθρο την παρούσα γνώση μας, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε έναν ορισμό της πόλης, απόλυτα αναγκαίο, για τη μεταγενέστερη επεξεργασία τούτης της μελέτης. Πιθανώς η έννοια της λέξης πόλη να μας φαίνεται ξεκάθαρη, αλλά δεν μπορούμε να δώσουμε ένα μοναδικό και με ακρίβεια διατυπωμένο ορισμό της. Τούτο γιατί τα οικονομικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, ιδεολογικά και πολιτισμικά κριτήρια της συνύπαρξης των ανθρώπων δεν είναι πάντα ίδια. Ωστόσο, είναι δυνατόν να καταλήξουμε σε μια συμφωνία για ορισμένα από τα χαρακτηριστικά της.
Αρχικά η πόλη είναι ένας μόνιμος οικισμός, αντίθετα από τους προσωρινούς οικισμούς, που δημιουργούνται για οικονομικούς και άλλους λόγους. Ένα δεύτερο στοιχείο της πόλης είναι η εξωτερική της όψη. Το αστικό τοπίο ορίζεται σε κάθε περιοχή από τις διαφορές του σε σχέση με το τοπίο της υπαίθρου. Μπορεί να είναι η πολεοδομική οργάνωση ή η ύπαρξη ενός ναού και οχυρώσεων. Ένα τρίτο και καθοριστικό στοιχείο είναι η συγκέντρωση πληθυσμού ανά μονάδα οικοδομημένης επιφάνειας. Τέταρτο στοιχείο είναι ο ορισμός της πόλης από τις εξειδικευμένες αστικές δραστηριότητες, εκείνες που θεωρούνται μη γεωργικές. Εδώ χρειάζεται προσοχή, γιατί η πόλη είναι άμεσα εξαρτώμενη από το ιδιοκτησιακό της καθεστώς σε σχέση με τις περιβάλλουσες εκτάσεις της υπαίθρου. Στατιστικά αναφέρεται πως χρειάζονταν πάνω από δέκα αγρότες, για να μπορεί να επιβιώνει ένα άτομο στην πόλη κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, πόσο μάλλον σε αρχαιότερες περιόδους της ιστορίας.
Κατά την αρχαϊκή περίοδο η λέξη πόλις ήταν κατά το μάλλον ή ήττον μια ειδική έννοια που αντιπροσώπευε την αστική περιοχή σε αντιπαραβολή με τη χώρα, που αντιπροσώπευε την ύπαιθρο. Κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η πολιτική της οντότητα, ακόμη και αν δε ήταν κατάλληλη να θεωρείται πόλη, εξαιτίας του πολεοδομικού της σχεδιασμού ή της έλλειψης δημοσίων κτηρίων. Ο Θουκυδίδης μεταχειρίζεται τον όρο πόλις και για την ανοχύρωτη ομάδα κωμών και για την οχυρωμένη πόλη. Η γενική χρήση της λέξης δείχνει μια αδιάσπαστη εξέλιξη από την πρωτόγονη αγροτική κοινότητα ως πρωτοαστικό κέντρο στο άστυ. Η παράμετρος της πολιτικής οντότητας αναδεικνύει το ρόλο της επιρροής της πόλης στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της περιφέρειας.
Με βάση τα παραπάνω, θα προχωρήσουμε στη διερεύνηση της έννοιας πόλη κατά την παλαιολιθική, τη μεσολιθική και ιδιαίτερα τη νεολιθική περίοδο.
Προϊστορία
Με βάση τον ορισμό η ιδέα της πόλης συνδυάζεται και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αποκαλούμενη παραγωγική επανάσταση, η οποία ξεκινά από την Εγγύς Ανατολή περί το 9.000 π.Χ και εξαπλώνεται στον αιγαιακό και κατόπιν στον ελλαδικό χώρο περί το 6.000 π.Χ. Πολύ λίγα μπορούμε να πούμε για την κατώτερη παλαιολιθική (400/350.000-100.000 π.Χ.), αφού τα λιγοστά αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά ευρήματα, (Πετράλωνα Χαλκιδικής, Απήδημα Μάνης), δεν αποτελούν ικανές πληροφορίες, προκειμένου να εξάγουμε συμπεράσματα για το είδος της κατοίκησης. Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής δημοσιευμένα στοιχεία, η κατοίκηση της κατώτερης, της μέσης (100.000-35.000 π.Χ.) και της ανώτερης παλαιολιθικής (35.000-11.000 π.Χ.) εντοπίζεται σε σπήλαια, βραχοσκεπές και υπαίθριες θέσεις. Οι ανασκαφές στη θέση Μαρουλάς Κύθνου έχουν αποκαλύψει τα πρώτα δείγματα κατοικιών της μεσολιθικής περιόδου (10.000-8000 π.Χ.), τα οποία υποδηλώνουν τη μακροχρόνια εγκατάσταση μιας κοινότητας κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, συστηματικά ασχολούμενης με την αλιεία και τη συλλογή οστρέων.
Η νεολιθική εποχή (6800-3200 π.Χ.) στον ελλαδικό-αιγαιακό χώρο χαρακτηρίζεται από σταθεροποίηση των κλιματολογικών συνθηκών, γεγονός που ευνοεί την οργάνωση οικισμών μόνιμου χαρακτήρα, με οικονομία στηριγμένη στη συστηματική γεωργική εκμετάλλευση, την κτηνοτροφία, την ανταλλαγή πρώτων υλών και προϊόντων και την παραγωγή κεραμικής. Έτσι, κατά την προκεραμική και την αρχαιότερη νεολιθική περίοδο (6500-5800 π.Χ.) οργανώνονται κοινότητες τουλάχιστον 50-100 ατόμων, βασική μονάδα των οποίων αποτελεί το γένος ή η διευρυμένη οικογένεια. Αυτές οι κοινότητες αποτελούν τον πυρήνα γύρω από τον οποίο διαγράφεται αργότερα ο κοινωνικός, πολιτικός και οικονομικός σχεδιασμός της πόλης. Σημαντική καταγραφή της μέσης νεολιθικής (5800-5300 π.Χ.) θεωρείται το κτίσιμο οικιών με λίθινα θεμέλια και τοίχους από ωμές πλίνθους. Η οικονομία αυτών των κοινοτήτων εξακολουθεί να στηρίζεται στην κτηνοτροφία και τη γεωργία, αλλά παράλληλα εξελίσσεται η κεραμική τέχνη με δείγματα γραπτής κεραμικής (κόκκινο χρώμα σε ανοικτόχρωμη επιφάνεια) και την εμφάνιση των πρωτοβερνικωτών αγγείων στην Πελοπόννησο.
Κατά τη νεότερη νεολιθική Ι και ΙΙ η αρχιτεκτονική των οικισμών διαφέρει, όπως και η πληθυσμιακή τους πυκνότητα (150-300 άτομα). Εμφανίζονται μεγαλύτερα, μεγαρόσχημα κτήρια και οι πρώτοι κοινόχρηστοι χώροι. Αρκετοί οικισμοί περιβάλλονται από τάφρους, γεγονός που υποδεικνύει ένα βαθμό οριοθέτησης της κοινότητας. Στην ίδια περίοδο εντατικοποιείται η αγροτική οικονομία με την αποψίλωση δασικών και θαμνωδών εκτάσεων, προκειμένου να εξασφαλιστούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις και βοσκοτόπια. Η αποψίλωση περιφερειακών εκτάσεων για την επιβίωση μιας μόνιμης κοινότητας είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που έπονται της διαδικασίας της αστικοποίησης. Η διάδοση ανταλλάξιμων προϊόντων, όπως οι αιχμές και τα κοσμήματα, σε οικισμούς της Μακεδονίας, των Βαλκανίων και της κεντρικής Ευρώπης υποδεικνύουν την ανάπτυξη ενός δικτύου ανταλλαγών, μιας πρώιμης εμπορικής δραστηριότητας ανάμεσα στους οικισμούς.
Το ενδιαφέρον για την αναζήτηση της πρώιμης αστικοποίησης επικεντρώνεται στην τελική νεολιθική ή χαλκολιθική (4500-3200 π.Χ.), περίοδο κατά την οποία γίνεται εμφανής η μετάβαση από τη νεολιθική γεωργική και κτηνοτροφική οικονομία στην οικονομία της πρώιμης εποχής του χαλκού. Οι παραγωγικές δραστηριότητες βελτιώνονται και εκτείνονται με τη διάδοση της χρήσης των μετάλλων. Τούτο το γεγονός απαιτεί τη δημιουργία εργαστηρίων μεταλλοτεχνίας και την εξειδίκευση ανθρώπινου δυναμικού στην κατεργασία των μετάλλων. Στην ίδια περίοδο εντατικοποιείται η κατοίκηση παράκτιων ζωνών και η δημιουργία πρωτοαστικών κέντρων με εκτεταμένο δίκτυο θαλάσσιων επαφών και εμπορικών ανταλλαγών. Αυτά τα πρωτοαστικά κέντρα εξασφαλίζουν αποθέματα για την επιβίωσή τους, τα οποία υποδηλώνονται από την ανακάλυψη αποθηκευτικών πίθων. Η συλλογική παραγωγή αλλάζει, διαφοροποιείται και επιτρέπει την ανάπτυξη νέων κοινωνικών αξιών, αφενός εξαιτίας της γνώσης που αναπτύσσεται σε μικρές ομάδες ατόμων στη μορφή μιας πρωτόγονης συντεχνίας, αλλά και της κατοχής αντικειμένων που αναδεικνύουν μια διαφορετική κοινωνική θέση.
Στο πέρασμα από τη νεολιθική στην εποχή του χαλκού σημαντικό ρόλο παίζει η Πολιόχνη της Λήμνου, ένας πολυάνθρωπος οικισμός με πρωτοαστικά χαρακτηριστικά. Στα αρχαιολογικά της κατάλοιπα αναγνωρίζεται η αρχαιότερη πιθανώς πόλη της Ευρώπης, με δημοκρατικές δομές και συνεπώς πολιτική οντότητα, αλλά και εμπορικές δραστηριότητες -οικονομική οντότητα- εξαιτίας του ασφαλούς κόλπου της (Βρόσκοπος). Σύμφωνα με την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών που πραγματοποιεί τις ανασκαφές στην περιοχή, το βουλευτήριο, ένα ορθογώνιο κτίριο με διπλή σειρά από βαθμίδες στις δύο μακρές πλευρές του στη Ν.Δ. πλευρά του λόφου της Πολιόχνης, λειτουργούσε ως χώρος συγκέντρωσης των «προκρίτων» του οικισμού, οι οποίοι φρόντιζαν για την επίλυση των προβλημάτων της κοινότητας.
Κατά την πρώιμη χαλκοκρατία παρατηρείται μια βαθιά πολιτιστική τομή με το παρελθόν, γεγονός που ωθεί πολλούς ιστορικούς στη σκέψη ότι κατά την παραπάνω περίοδο κάποιος νέος λαός μετανάστευσε στην ηπειρωτική Ελλάδα, λίγο μετά το 3000 π.Χ. Η οικονομική άνθηση της συγκεκριμένης περιόδου είχε και τις επιπτώσεις της στην κοινωνική σύνθεση των πρωτοαστικών κέντρων. Η συνύπαρξη φτωχών και πλούσιων, απλών ή οικογενειακών τάφων (Άγιος Κοσμάς Αττικής, Θήβα, Λιθαρές και νεκροταφείο των τύμβων της Λευκάδας) αποκαλύπτει την ανομοιόμορφη κατανομή του πλούτου και κατ' επέκταση την κοινωνική πολυμορφία των μελών των πρωτοελλαδικών πρωτοαστικών κέντρων.
Η μέση χαλκοκρατία, σε ό,τι αφορά στην ηπειρωτική Ελλάδα φαίνεται να διακατέχεται από ένα καθεστώς ένδειας και οικονομικής ανασφάλειας, οφειλόμενη πιθανώς σε οικονομικούς παράγοντες ή σε κοινωνικές ανακατατάξεις. Επίσης, η τάση για κοινωνική διαφοροποίηση, έντονη στην πρώιμη χαλκοκρατία, είναι σχεδόν απούσα στους μεσοελλαδικούς οικισμούς, καθώς δε διακρίνονται κτήρια περισσότερο σημαντικά από τα υπόλοιπα, ενώ από τα δεδομένα των νεκροταφείων δεν προκύπτουν στοιχεία εμφανούς κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Τούτη η εικόνα φαίνεται να αλλάζει κατά την περίοδο μετάβασης στη μυκηναϊκή εποχή.
Όσα συμβαίνουν, ωστόσο, στους πρωτοελλαδικούς και μεσοελλαδικούς πρωτοαστικούς οικισμούς δεν ισχύουν για το Αιγαίο και τον κυκλαδικό πολιτισμό, ούτε για τη μινωική Κρήτη. Οι μινωικές εγκαταστάσεις ήδη από την πρώιμη χαλκοκρατία βρίσκονται σε ένα αρκετά εξελιγμένο στάδιο αστικοποίησης, ώστε να χαρακτηρίζονται πόλεις. Ιδιαίτερα κατά τη μεσομινωική περίοδο (2000-1550 π.Χ.), η ίδρυση των ανακτόρων αντιπροσωπεύει μια νέα μορφή αστικής εγκατάστασης, που είναι μάλλον αποτέλεσμα ανατολικών επιδράσεων και εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Ο σχεδιασμός των μινωικών ανακτόρων με τη σύνθετη, αλλά καλά οργανωμένη διάταξη των χώρων του, φανερώνει ένα αυστηρά ιεραρχημένο και συγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης με πιθανό θεοκρατικό χαρακτήρα, μία ηγετική μορφή με διοικητική, νομοθετική, οικονομική και αρχιερατική εξουσία, γύρω από την οποία δικτυωνόταν μια ομάδα ευγενών, οι συγγενείς της βασιλικής οικογένειας και το ιερατείο. Οι κοινωνικές τάξεις, όπως φαίνεται από τις πινακίδες των ανακτορικών αρχείων, περιελάμβαναν επαγγελματίες τεχνίτες και γραφείς, που λόγω της εξειδίκευσής τους απολάμβαναν ιδιαίτερα προνόμια. Οι εργασιακές σχέσεις των εξειδικευμένων τεχνιτών με τα ανάκτορα γίνονται πηγή ενός ρεύματος αστικοποίησης και συγκέντρωσης στην ευρύτερη ανακτορική περιοχή εξειδικευμένων εργαστηρίων. Ανάμεσα στο ανάκτορο και τους πολίτες έστεκαν υψηλοί αξιωματούχοι, που είχαν υπό την εποπτεία τους το έργο της συλλογής των αγροτικών προϊόντων και των φόρων από την ύπαιθρο. Με άλλα λόγια έχουμε να κάνουμε με ένα οικονομικό συγκρότημα που φαίνεται ως να έχει επιβληθεί πάνω στην πόλη.
Στο Αιγαίο αναπτύσσονται, ήδη από την πρώιμη χαλκοκρατία, στις παράκτιες ζώνες των μεγάλων νησιών του Β.Α. Αιγαίου πολυάνθρωπα, οχυρωμένα πρωτοαστικά κέντρα με ξεκάθαρη πολεοδομική διάταξη, κοινοτικά κτίσματα και κοινωφελή έργα, χαρακτηριστικά που αποκαλύπτουν εξειδίκευση, κατανομή εργασίας και οικονομική ευμάρεια. Τούτη η ανάπτυξη μεταφέρεται νοτιότερα κατά την περίοδο της μέσης χαλκοκρατίας. Στις Κυκλάδες, κατά τη μεσοκυκλαδική και την υστεροκυκλαδική περίοδο οι μικροί οικισμοί εξελίσσονται σε μεγάλες, πυκνοδομημένες και οχυρωμένες πόλεις, με ιδιαίτερη οικονομική ανάπτυξη, η οποία σε ένα μέρος της οφείλεται στη συνεργασία με τη μινωική Κρήτη.
Στην ύστερη χαλκοκρατία δύναμη στον ελλαδικό χώρο αναδεικνύεται ο αποκαλούμενος μυκηναϊκός πολιτισμός, ανακτορικός στη δομή του, με σημαντικές αναλογίες αλλά και διαφορές από τον μινωικό. Οι μεγάλες οχυρωμένες ακροπόλεις της Τίρυνθας, των Μυκηνών, του Γλα και των Αθηνών αποτελούν πιθανώς τα πλέον χαρακτηριστικά δημιουργήματα του μυκηναϊκού πολιτισμού. Τα «μυκηναϊκά» ανάκτορα δεν ήταν ανοχύρωτα, όπως στην Κρήτη ή την Πύλο. Ήταν τειχισμένα ανακτορικά συγκροτήματα, διοικητικές έδρες και ταυτόχρονα θησαυροφυλάκια του εκάστοτε «μυκηναϊκού» κρατίδιου. Οι τάφοι με θόλο υποδεικνύουν μια σημαντική αλλαγή στα ταφικά έθιμα και σύμφωνα με την κοινωνική διαστρωμάτωση προορίζονταν για τα μέλη ορισμένων κοινωνικών τάξεων του μυκηναϊκού κόσμου. Η κατασκευή τους, πολύ πιο δαπανηρή απ' ό,τι εκείνη των απλών λακκοειδών τάφων, συνεχίστηκε και μέχρι το τέλος της μυκηναϊκής αστικής κοινωνίας.
Συνοπτικά, κατά την περίοδο της χαλκοκρατίας βλέπουμε τη μετεξέλιξη των πρώιμων χαλκολιθικών οικισμών σε πρωτοαστικά κέντρα και κατόπιν αστικά κέντρα, τη μετεξέλιξη των απλών κοινωνικών δομών που χαρακτήριζαν ισότιμα εν γένει άτομα μέσα στα πλαίσια μιας κοινότητας σε σύνθετες με εξειδικευμένες τάξεις (βιοτέχνες, έμποροι, ναυτικοί), οικονομικές τάξεις (ανακτορική κοινωνία, περίοικοι) και διοικητικές τάξεις (ανακτορική διοικητική ιεραρχία). Η θρησκεία δεν παίζει ακόμη σημαντικό ρόλο στην κοινωνική διαστρωμάτωση αυτής της πρώιμης αστικοποίησης, όσο η συσσώρευση πλούτου, αν και από κείμενα της Γραμμικής Β πληροφορούμαστε πως το τυπικό της μυκηναϊκής λατρείας απαιτούσε την ύπαρξη πολυπληθούς και ιεραρχημένου σε βαθμίδες ιερατείου.
Γεωμετρική εποχή
Η περίοδος που ακολούθησε την κατάρρευση του μυκηναϊκού πολιτισμού στην Ελλάδα είναι γνωστή ως σκοτεινοί χρόνοι ή ελληνικός Μεσαίωνας. Μεταξύ του 1050 και 900 π.Χ. παρατηρείται μια μεγάλη ρήξη με το μυκηναϊκό παρελθόν, που ακολουθείται από ερήμωση των αστικών κέντρων, με αποτέλεσμα να καταλυθούν βασικές πολιτικές και οικονομικές δομές του ανακτορικού συστήματος. Από τη δημογραφική συρρίκνωση και την ερήμωση ξεφεύγουν οικιστικά κέντρα όπως η Αθήνα, το Λευκαντί στην Εύβοια, η Ασίνη και η Τίρυνθα στην Αργολίδα.
Τα αρχαιολογικά, ιδιαίτερα τα ταφικά, δεδομένα δείχνουν πως οι κοινωνίες στον ελλαδικό χώρο αναπτύσσουν ένα νέο ιεραρχικό σύστημα, πιθανώς από τα μέσα του 11ου αιώνα π.Χ. Η βασική διάκριση γίνεται ανάμεσα σε μια μερίδα εκλεκτών, τους ευγενείς και στην κατώτερη τάξη, τον λαό. Πέρα από αυτά τα όρια και ανάλογα με τις συνθήκες που διαμόρφωνε κάθε τοπική κοινωνία, υπήρχαν κάποιοι ελεύθεροι ή εξαρτημένοι αγροτικοί πληθυσμοί (δουλοπάροικοι) και οι δούλοι. Αυτό το πρότυπο με αρκετές παραλλαγές σε κάθε περίσταση ακολουθούν οι πόλεις, από τη γεωμετρική έως την κλασική περίοδο.