cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλάτι της Θαρθουέλα
Το Παλάτι της Θαρθουέλα (ισπανικά: Palacio de la Zarzuela) αποτελεί κατοικία και χώρο εργασία του Βασιλιά της Ισπανίας, αν και η επίσημη κατοικία της ισπανικής βασιλικής οικογένειας είναι το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Το Παλάτι της Θαρθουέλα βρίσκεται στα περίχωρα της Μαδρίτης, κοντά στο Βασιλικό Ανάκτορο του Ελ Πάρδο, το οποίο φιλοξενεί αρχηγούς κρατών που επισκέπτονται την Ισπανία. Το παλάτι ανήκει στην ισπανική κυβέρνηση και διοικείται από μια κρατική υπηρεσία που ονομάζεται Εθνική Κληρονομιά (Patrimonio Nacional).
Το Παλάτι της Θαρθουέλα ήταν η κατοικία του Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ από τον Μάιο του 1962 μέχρι την αναχώρησή του για το εξωτερικό, τον Αύγουστο του 2020. Η σύζυγός του Βασίλισσα Σοφία εξακολουθεί να κατοικεί στο παλάτι. Αν και ο Βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄ διατηρεί το γραφείο του στο παλάτι, ο ίδιος και η οικογένειά του ζουν στο Παβεγιόν ντελ Πρίνθιπε, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Παλάτι της Θαρθουέλα.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, ο Βασιλιάς Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας ζήτησε να χτιστεί ένα εξοχικό παλάτι στην περιοχή Λα Θαρθουέλα, κοντά στη Μαδρίτη. Το όνομα «Θαρθουέλα» θεωρείται ότι προέρχεται από την ισπανική λέξη «θάρθα» που σημαίνει θάμνος βατόμουρου, λόγω της λειτουργίας του κτίσματος ως κυνηγετικού καταφυγίου στα Βασιλικά Κυνηγετικά Κτήματα. Αρχικά ήταν ένα ορθογώνιο, πλακοσκεπές κτίριο, με δύο πλευρικές στοές. Ο Βασιλιάς Κάρολος Δ΄ άλλαξε το κτίριο για να το προσαρμόσει στο ύφος του 18ου αιώνα, ενώ το διακόσμησε με ταπετσαρίες, νέα έπιπλα, πορσελάνες και τα αγαπημένα του ρολόγια.
Βασιλική κατοικία
Ο Βασιλιάς Χουάν Κάρλος Α΄ και η σύζυγός του, Βασίλισσα Σοφία, ζούσαν στο παλάτι από τον γάμο τους τον Μάιο του 1962 μέχρι τη μετακόμιση του Χουάν Κάρλος στο εξωτερικό τον Αύγουστο του 2020. Η Βασίλισσα Σοφία συνεχίζει έως σήμερα να κατοικεί στο παλάτι. Μετά το θάνατο του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο, τον Νοέμβριο του 1975, ο Χουάν Κάρλος αποφάσισε να μην εγκατασταθεί στο Βασιλικό Παλάτι του Ελ Πάρδο, αφήνοντάς το ως τόπο φιλοξενίας ξένων επισκεπτών, και ορίζοντας το Παλάτι της Μονκλόα ως κατοικία του Πρωθυπουργού της Ισπανίας. Το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης, η πρώην κύρια κατοικία των Ισπανών μοναρχών, είναι η επίσημη κατοικία του Βασιλιά, αν και χρησιμοποιείται πλέον μόνο για κρατικές περιστάσεις.
Μετά το αποτυχημένο Αντικίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών, τον Δεκέμβριο του 1967, η Βασίλισσα Φρειδερίκη της Ελλάδας διέμεινε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο Παλάτι της Θαρθουέλα. Η μικρότερη αδελφή της Βασίλισσας Σοφίας, η Πριγκίπισσα Ειρήνη, διαμένει στο παλάτι κατά τις επισκέψεις της στην Ισπανία.
Το σφαχτάρι
Κατηγορία:Έργα του 17ου αιώνα Κατηγορία:Πίνακες του 1656
Μουχαμάντου Μπουχάρι
Ο Μουχαμάντου Μπουχάρι (Muhammadu Buhari, γενν. 17 Δεκεμβρίου 1942) Νιγηριανός πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί επί του παρόντος ως πρόεδρος της χώρας, από το 2015. Είναι συνταξιούχος υποστράτηγος στο Νιγηριανό Στρατό και προηγουμένως υπηρέτησε ως αρχηγός κράτους από τις 31 Δεκεμβρίου 1983 έως τις 27 Αυγούστου 1985, όταν κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα. Ο όρος μπουχαρισμός (Buharism) αποδίδεται στη στρατιωτική κυβέρνηση του Μπουχάρι.
Διεκδίκησε ανεπιτυχώς το αξίωμα του προέδρου της Νιγηρίας στις γενικές εκλογές του 2003, του 2007 και του 2011. Τον Δεκέμβριο του 2014, αναδείχθηκε ως προεδρικός υποψήφιος του Κογκρέσου όλων των Προοδευτικών για τις γενικές εκλογές του Μαρτίου του 2015. Ο Μπουχάρι κέρδισε τις εκλογές, νικώντας τον καθιερωμένο πρόεδρο Γκούντλακ Τζόναθαν. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά στην ιστορία της Νιγηρίας που ένας πρόεδρος ηττήθηκε από έναν υποψήφιο της αντιπολίτευσης σε γενικές εκλογές. Ορκίστηκε στις 29 Μαΐου 2015. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο Μπουχάρι επανεξελέγη πρόεδρος, νικώντας τον πλησιέστερο αντίπαλο Άτικου Αμπουμπακάρ με πάνω από 3 εκατομμύρια ψήφους.
Ο Μπουχάρι δήλωσε ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για την προεδρία του κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής διακυβέρνησης και δήλωσε ότι δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν. Έχει χαρακτηρίσει τον εαυτό του ως «μετασχηματισμένο δημοκράτη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρόεδροι της Νιγηρίας Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Νιγηριανοί πολιτικοί
Γιούστους φον Λήμπιχ
Ο Γιούστους Φράιχερ φον Λήμπιχ (Justus Freiherr von Liebig, 12 Μαΐου 1803 – 18 Απριλίου 1873) ήταν Γερμανός χημικός με μείζονες συνεισφορές στη γεωπονική και τη βιολογική χημεία, θεωρούμενος ως ο πατέρας της οργανικής χημείας. Ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν, εισήγαγε τη σύγχρονη, προσανατολισμένη προς το εργαστήριο, μέθοδο διδασκαλίας της χημείας. Για αυτή και παρόμοιες καινοτομίες θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους δασκάλους της χημείας όλων των εποχών. Επίσης, έχει χαρακτηρισθεί ως ο «πατέρας της βιομηχανίας λιπασμάτων» για τον τονισμό της σημασίας του αζώτου και μερικών άλλων χημικών στοιχείων ως βασικών θρεπτικών ουσιών για τα φυτά, όπως και για τη διατύπωση του Νόμου του ελαχίστου, που περιγράφει το πώς η ανάπτυξη των φυτών εξαρτάται από τη λιγότερο διαθέσιμη θρεπτική ουσία (περιοριστικός παράγοντας) αντί για τη συνολική ποσότητα των διαθέσιμων παραγόντων. Ανέπτυξε επίσης μια διαδικασία παραγωγής για συμπυκνώματα κρέατος και ίδρυσε σχετική εταιρεία.
Οικογένεια και σπουδές
thumb|left|225px|Ο Λήμπιχ σε νεαρή ηλικία: λιθογραφία του 1843 από ζωγραφικό πίνακα του 1821 Ο Γιούστους φον Λήμπιχ γεννήθηκε στο Ντάρμστατ σε μια οικογένεια της μεσαίας τάξεως. Γονείς του ήταν οι Γιόχαν Γκέοργκ Λήμπιχ και Μαρία Καρολίνα, το γένος Μέζερ (Möser). Ο πατέρας του ήταν έμπορος και παρασκευαστής χημικών προϊόντων (κυρίως βερνικιών, χρωμάτων και κόλλας) και εξοπλισμού, που ανέπτυσσε στο δικό του εργαστήριο. Από την παιδική του ηλικία, ο Γιούστους ήταν συναρπασμένος με τη χημεία.
Κοινότητα Μαριού Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Μαριού είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 με την απόσπαση του οικισμού Μαριού από την κοινότητα Μύρθιου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Δαμνόνι και Παλαιά Ταβέρνα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 339 κατοίκους.
Γιούστους φον Λήμπιχ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Γιούστους πήγε στο Γυμνάσιο Ludwig-Georgs στο Ντάρμστατ από τα 8 μέχρι τα 14 χρόνια του. Σταμάτησε προτού πάρει απολυτήριο και μετά διετέλεσε επί αρκετούς μήνες μαθητευόμενος του φαρμακοποιού Γκότφρηντ Πιρς (Gottfried Pirsch, 1792–1870) στο Χέπενχάιμ προτού επιστρέψει σπίτι του. Εργάσθηκε στη δουλειά του πατέρα του τα επόμενα δύο έτη και μετά σπούδασε με καθηγητή έναν επαγγελματικό γνωστό του πατέρα του, τον Καρλ Βίλχελμ Γκότλομπ Καστνερ, που δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης αλλά λίγο αργότερα μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν, οπότε ο Λήμπιχ τον ακολούθησε εκεί.
Κοινότητα Μαριού Ρεθύμνης
Κοινοτάρχες Μαριού
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μαριού
Γιούστους φον Λήμπιχ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Λήμπιχ άφησε το Ερλάνγκεν τον Μάρτιο του 1822, εν μέρει εξαιτίας της αναμίξεώς του με τη ριζοσπαστική εθνικιστική φοιτητική οργάνωση «Corps Rhenania», αλλά και επειδή έλπιζε ότι θα εύρισκε αλλού την ευκαιρία για πιο προχωρημένες σπουδές στη χημεία. Οι περιστάσεις σκιάζονται εξάλλου από κάποιο πιθανό σκάνδαλο. Στα τέλη του 1822 πήγε να σπουδάσει στο Παρίσι με υποτροφία που τού εξασφάλισε ο Κάστνερ από την κυβέρνηση της Έσσης. Εργάσθηκε στο ιδιωτικό εργαστήριο του Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ, ενώ γνωρίστηκε με τους Αλεξάντερ φον Χούμπολτ και Ζωρζ Κυβιέ. Το διδακτορικό του Λήμπιχ τού δόθηκε από το Ερλάνγκεν στις 23 Ιουνίου 1823, παρά το ότι το είχε εγκαταλείψει, ως αποτέλεσμα μεσολαβήσεως του Κάστνερ.
Κοινότητα Μαριού Ρεθύμνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Γιούστους φον Λήμπιχ
Ερευνητικό και διδακτικό έργο
thumb|right|upright|Προσωπογραφία του Λήμπιχ από τον Wilhelm Trautschold, περ. 1846 Ο Λήμπιχ άφησε το Παρίσι για να επιστρέψει στο Ντάρμστατ τον Απρίλιο του 1824. Στις 26 Μαΐου 1824, σε ηλικία μόλις 21 ετών και κατόπιν συστάσεως του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, ο Λήμπιχ έγινε έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν. Ο διορισμός του ήταν μέρος μιας προσπάθειας εκσυγχρονισμού του ιδρύματος και της προσελκύσεως περισσότερων φοιτητών. Είχε έναν μικρό μισθό, χωρίς χρηματοδότηση για εργαστήριο ή πρόσβαση σε εγκαταστάσεις.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1826, ο Λήμπιχ πήρε ως σύζυγό του τη Χενριέτε «Γιέτχεν» Μόλντενχάουερ (Moldenhauer, 1807-1881), κόρη κρατικού αξιωματούχου. Απέκτησαν πέντε παιδιά, τον Γκέοργκ (1827-1903), την Αγκνές (1828-1862), τον Χέρμαν (1831-1894), τη Γιοχάνα (1836-1925) και τη Μαρίε (1845-1920). Παρά το ότι ο Λήμπιχ ήταν Λουθηρανός ενώ η Γιέτχεν Ρωμαιοκαθολική, η θρησκευτική διαφορά τους φαίνεται πως διευθετήθηκε φιλικά, μεγαλώνοντας τους γιους τους ως Λουθηρανούς και τις κόρες τους ως Ρωμαιοκαθολικές.
Μεταμορφώνοντας τη διδασκαλία της χημείας
thumb|right|Το εργαστήριο του Λήμπιχ στο Γκίσεν, έργο του Wilhelm Trautschold Ο Λήμπιχ και αρκετοί συνάδελφοί του πρότειναν να ιδρύσουν ένα ινστιτούτο για τη φαρμακολογία και την παραγωγή ουσιών μέσα στο πανεπιστήμιο. Ωστόσο, το πρυτανικό συμβούλιο απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα τους, δηλώνοντας ότι δεν ήταν δουλειά του πανεπιστημίου να εκπαιδεύει «σαπωνοποιούς, φαρμακοποιούς, ζυθοποιούς, βαφείς και παρασκευαστές ξυδιού». Αυτή η απόφαση ωστόσο βγήκε τελικά σε καλό για τον Λήμπιχ. Ιδρύοντάς του ως ιδιωτική επιχείρηση, μπορούσε να αγνοεί τους κανόνες του πανεπιστημίου και να δέχεται εγγεγραμμένους φοιτητές και μη φοιτητές. Το ινστιτούτο του Λήμπιχ, που άνοιξε το 1826, διαφημιζόταν ευρύτατα στα φαρμακευτικά περιοδικά. Τα μαθήματά του στην πρακτική χημεία και στις εργαστηριακές διαδικασίες χημικής αναλύσεως διδάσκονταν από τον Λήμπιχ επιπροσθέτων των επίσημων μαθημάτων που δίδασκε στο πανεπιστήμιο.
Ο Λήμπιχ ήταν ένας από τους πρώτους χημικούς που οργάνωσε ένα εργαστήριο με τη σημερινή του μορφή, συνεργαζόμενος με τους φοιτητές του σε εμπειρικές έρευνες μεγάλης κλίμακας, μέσω ενός συνδυασμού έρευνας και διδασκαλίας. Οι μέθοδοί του στην οργανική ανάλυση τού επέτρεψαν να κατευθύνει τις εργασίες στην αναλυτική χημεία πολλών μεταπτυχιακών φοιτητών. Οι φοιτητές του προέρχονταν από πολλά από τα γερμανικά κρατίδια, όπως και από τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ, βοηθώντας έτσι τη δημιουργία διεθνούς φήμης για τον «δόκτορα-πατέρα» τους (Doktorvater). Το εργαστήριό του έγινε περίφημο ως ίδρυμα-πρότυπο για τη διδασκαλία της πρακτικής χημείας, αλλά και για την έμφαση στην εφαρμογή των ανακαλύψεων της βασικής έρευνας στην ανάπτυξη ειδικότερων χημικών διαδικασιών και προϊόντων.
Τελικά το 1833 ο Λήμπιχ έπεισε τον πρύτανη φον Λίντε να ενσωματώσει το ινστιτούτο στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν. Το 1839 εξασφάλισε κρατικά κονδύλια για να κτίσει αμφιθέατρο και δύο χωριστά εργαστήρια, με καινοτόμα γυάλινα προστατευτικά αναθυμιάσεων και καμινάδες εξαερισμού. Μέχρι το 1852, οπότε ο Λήμπιχ έφυγε για το Μόναχο, πάνω από 700 φοιτητές της χημείας και της φαρμακολογίας είχαν σπουδάσει με αυτόν.
Ανάπτυξη χημικών οργάνων
thumb|right|Σχέδια διατάξεων από το βιβλίο του Λήμπιχ Manuel pour l'analyse des substances organiques (1848) thumb|right|Σύγχρονη αναπαραγωγή της kaliapparat thumb|right|Σύγχρονοι συμπυκνωτές Liebig
Μια σημαντική δυσχέρεια που αντιμετώπιζαν οι χημικοί του 19ου αιώνα ήταν η έλλειψη οργάνων και αναλυτικών μεθόδων για την υποστήριξη αναλύσεων ακριβείας των οργανικών ουσιών. Πολλοί χημικοί είχαν μελετήσει το πρόβλημα αυτό, μεταξύ των οποίων και οι Γκαι-Λυσάκ και Μπερζέλιους, προτού ο Λήμπιχ αναπτύξει τη δική του εκδοχή οργάνων για τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας σε άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο των οργανικών ουσιών, το 1830. Περιελάμβανε μία διάταξη από 5 γυάλινες ενωμένες σφαιρικές φιάλες, που αποκλήθηκε Kaliapparat, για να παγιδεύει τα προϊόντα οξειδώσεως του άνθρακα που υπήρχε στο δείγμα, μετά από την καύση του. Προτού φθάσουν στη συσκευή, τα αέρια της καύσεως περνούσαν μέσα από σωλήνα με υγροσκοπικό χλωριούχο ασβέστιο, το οποίο απορροφούσε και κατακρατούσε το προϊόν της οξειδώσεως του υδρογόνου του δείγματος, δηλαδή τους υδρατμούς. Ακολούθως στην kaliaparat, το διοξείδιο του άνθρακα απορροφάτο από διάλυμα καυστικής ποτάσας στις τρεις κατώτερες φιάλες, και από αυτό μπορούσε να μετρηθεί η μάζα του άνθρακα στο δείγμα. Για κάθε ουσία που αποτελείτο μόνο από άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, η περιεκτικότητα σε οξυγόνο προσδιοριζόταν με την αφαίρεση των ποσοστών του C και του H από το 100%. Η καύση γινόταν σε κλίβανο. Η απευθείας ζύγιση του άνθρακα και του υδρογόνου, αντί της ογκομετρικής τους εκτιμήσεως, αύξησε κατά πολύ την ακρίβεια μετρήσεως της μεθόδου. Ο βοηθός του Λήμπιχ Carl Ettling τελειοποίησε την τεχνική φυσήματος του γυαλιού για την κατασκευή της kaliapparat, και την επεδείκνυε στους επισκέπτες. Η kaliapparat απλοποίησε την ποσοτική ανάλυση στην οργανική χημεία και την κατέστησε ρουτίνα. Η μέθοδός του της αναλύσεως των προϊόντων καύσεως εφαρμόσθηκε στη φαρμακολογία, ενώ κατέστησε δυνατές πολλές προόδους στην οργανική και τη γεωργική χημεία, όπως και στη βιοχημεία.
Ο Λήμπιχ διέδωσε τη χρήση ενός ψυκτικού συστήματος με ροή νερού για την απόσταξη, που ακόμη αναφέρεται ως συμπυκνωτής Liebig. Ο ίδιος ο Λήμπιχ απέδιδε τη συσκευή συμπυκνώσεως υδρατμών στον Γερμανό φαρμακοποιό Γιόχαν Φρήντριχ Άουγκουστ Γκέτλινχ (Göttling, 1753-1809), ο οποίος επέφερε το 1794 βελτιώσεις σε ένα σχέδιο που επινοήθηκε από τους Κρίστιαν Έρενφρηντ Βάιγκελ (1771), P.J. Poisonnier (1779) και Γιόχαν Γκάντολιν (1791).
Παρά το ότι δεν υιοθετήθηκε πλατιά επί πολλές δεκαετίας μετά τον θάνατό του, όταν η νομοθεσία απαγόρευσε τελικώς τη χρήση υδραργύρου για την κατασκευή κατόπτρων, ο Λήμπιχ πρότεινε μια διαδικασία για την επαργύρωση που απετέλεσε τη βάση της σύγχρονης κατασκευής κατόπτρων: Το 1835 ανέφερε ότι οι αλδεΰδες ανάγουν τα άλατα του αργύρου σε μεταλλικό άργυρο. Αφού πρώτα είχε συνεργασθεί με άλλους επιστήμονες, ο Καρλ Άουγκουστ φον Στάινχάιλ προσέγγισε τον Λήμπιχ το 1856 με το ερώτημα αν θα μπορούσε να αναπτύξει μια τεχνική επαργυρώσεως ικανή να παραγάγει υψηλής ποιότητας κάτοπτρα για χρήση σε κατοπτρικά τηλεσκόπια. Ο Λήμπιχ μπόρεσε πράγματι να κατασκευάσει κάτοπτρα χωρίς ατέλειες προσθέτοντας χαλκό σε αμμωνιωμένο νιτρικό άργυρο και σάκχαρο.
Ανάπτυξη της οργανικής χημείας
In 1832, οι Λήμπιχ και Βέλερ δημοσίευσαν μια διερεύνηση του εκχυλίσματος των πικραμυγδάλων. Παρασκεύασαν αρκετές αλογονωμένες παράγωγες ενώσεις του, που συμμετείχαν σε άλλες αντιδράσεις. Μέσα από αυτούς τους μετασχηματισμούς ανεκάλυψαν ότι ένα μόνο συστατικό (το οποίο ονόμασαν «βενζοΰλιο») «διατηρεί τη φύση του και τη σύστασή του αμετάβλητες σε όλες σχεδόν τις συνενώσεις του με άλλα σώματα.» Τα πειράματά τους απέδειξαν ότι μία ομάδα ατόμων άνθρακα, υδρογόνου και οξυγόνου μπορεί να συμπεριφέρεται σαν ένα χημικό στοιχείο, να αντικαταστήσει ένα στοιχείο και να αντικατασταθεί από ένα στοιχείο σε χημικές ενώσεις. Το γεγονός αυτό έθεσε τα θεμέλια για τη θεωρία των χημικών ριζών, που μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα πρώιμο βήμα στην ανάπτυξη της δομικής χημείας.
Η δεκαετία του 1830 υπήρξε περίοδος εντατικών ερευνών οργανικών ενώσεων από τον Λήμπιχ και τους φοιτητές του, αλλά και έντονων συζητήσεων σχετικά με τις θεωρητικές συνέπειες των αποτελεσμάτων των ερευνών αυτών. Ο Λήμπιχ δημοσίευσε έρευνες σε ευρεία ποικιλία θεμάτων, με 30 προσωπικές δημοσιεύσεις ανά έτος μεταξύ του 1830 και του 1840. Εκτός από την απομόνωση συγκεκριμένων ενώσεων, μελέτησε και τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις και τους τρόπους με τους οποίους αποσυντίθεντο σε άλλες ουσίες, αναζητώντας δρόμους για την κατανόηση της χημικής συνθέσεως και της φυσιολογικής λειτουργίας τους. Μια άλλη σημαντική συνεισφορά εκείνης της περιόδου είναι η εξέταση του περιεχομένου των βάσεων σε άζωτο. Επίσης, η μελέτη της χλωριώσεως και η απομόνωση της τριχλωροαιθανάλης (1832), η ταυτοποίηση της ρίζας αιθύλιο (1834) , η οξείδωση της αλκοόλης και ο σχηματισμός των αλδεϋδών (1835) , η πολυβασική θεωρία των οργανικών οξέων (1838) και η διάσπαση της ουρίας (1837).
Γράφοντας για τη χημική ανάλυση των ούρων, ο Λήμπιχ διακήρυξε κάτι που αποκαλύπτει τόσο τις σημαντικές αλλαγές στη χημική σκέψη που λάβαιναν χώρα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, όσο και την επίδραση του δικού του έργου. Σε μια εποχή που πολλοί χημικοί, μεταξύ των οποίων και ο Μπερζέλιους, επέμεναν ακόμα σε έναν απόλυτο διαχωρισμό ανάμεσα στον οργανικό και στον ανόργανο κόσμο, ο Λήμπιχ δήλωσε:
"«Η παραγωγή όλων των οργανικών ουσιών δεν ανήκει πλέον μόνο στους ζωντανούς οργανισμούς. Πρέπει να θεωρούμε όχι ως απλώς πιθανό, αλλά ως βέβαιο, ότι θα είμαστε σε θέση να τις παράγουμε στα εργαστήριά μας. Η ζάχαρη, η σαλικίνη και η μορφίνη θα παράγονται τεχνητά. Βεβαίως, δεν γνωρίζουμε ακόμα πώς να το επιτύχουμε αυτό, επειδή δεν γνωρίζουμε ακόμη τις πρόδρομες ενώσεις από τις οποίες προκύπτουν αυτές οι ουσίες. Αλλά θα τις γνωρίσουμε.»"
Τα επιχειρήματα του Λήμπιχ εναντίον κάθε χημικής διακρίσεως μεταξύ των ζωντανών («φυσιολογικών») και των «νεκρών» χημικών διεργασιών αποδείχθηκαν μεγάλη έμπνευση για αρκετούς από τους φοιτητές του, όσο και για κάποιους ενδιαφερόμενους για τονυλισμό. Αν και ο Λήμπιχ πήρε αποστάσεις από τις ευθείες πολιτικοκοινωνικές προεκτάσεις του υλισμού, υπεστήριξε σιωπηρά το έργο των Καρλ Φοχτ (1817-1895), Γιακόμπ Μόλεσοτ (1822-1893) και Λούντβιχ Μπύχνερ (1824-1899).
Η θρέψη των φυτών
Στη συνέχεια ο Λήμπιχ άρχισε να επιχειρεί την εφαρμογή θεωρητικών γνώσεων από την οργανική χημεία σε προβλήματα της ανθρωπότητας, όπως η διαθεσιμότητα της τροφής. Το βιβλίο του Die organische Chemie in ihrer Anwendung auf Agricultur und Physiologie (= «Η οργανική χημεία στις εφαρμογές της στη γεωργία και στη φυσιολογία», 1840) προωθούσε την ιδέα ότι η χημεία μπορούσε να φέρει επανάσταση στις γεωργικές πρακτικές, αυξάνοντας τις αποδόσεις και μειώνοντας το κόστος. Μεταφράσθηκε σε αρκετές γλώσσες, επικρίθηκε έντονα και άσκησε μεγάλη επίδραση. Σε αυτό, ο Γερμανός χημικός συζητούσε τους χημικούς μετασχηματισμούς μέσα στους ζωντανούς οργανισμούς, φυτικούς και ζωικούς, περιγράφοντας μια θεωρητική προσέγγιση στη γεωργική χημεία. Το πρώτο μέρος του συγγράμματος εστίαζε στη θρέψη των φυτών, ενώ το δεύτερο στους χημικούς μηχανισμούς της αποσυνθέσεως. Η αντίληψη του Λήμπιχ τόσο της συνθέσεως όσο και της αποσυνθέσεως, τον κατέστησε έναν πρώιμο συνήγορο της βιώσιμης ανάπτυξης και ιδεών όπως η ανακύκλωση των οικιακών αποβλήτων.
Ο Λήμπιχ εναντιώθηκε σε κυρίαρχες τότε θεωρίες σχετικά με τον ρόλο του χούμου στη θρέψη των φυτών, που υπεστήριζαν πως η σάπια φυτική ύλη ήταν η κυριότερη πηγή άνθρακα για την ανάπτυξη των φυτών. Τα λιπάσματα πιστευόταν ότι δρούν διασπώντας το χούμο, ώστε να το απορροφούν ευκολότερα τα φυτά. Σχετική ήταν και η πεποίθηση ότι κάποιο είδος «ζωτικής δυνάμεως» ξεχώριζε τις οργανικές αντιδράσεις από τις ανόργανες.
Ο Λήμπιχ μελέτησε την απορρόφηση ανόργανων ουσιών από τα φυτά και παρατήρησε, όπως είχε κάνει ήδη ο Νικολά-Τεοντόρ ντε Σωσύρ, ότι οι συγκεντρώσεις τους μέσα στα φυτά έτειναν να αντιστοιχούν στην παρουσία τους στο έδαφος όπου αυτά φύονταν. Χρησιμοποίησε αυτά τα ευρήματα για να επικρίνει τις θεωρίες του χούμου. Με τη χρήση ακριβέστερων μεθόδων μετρήσεως, ανέδειξε αντιφάσεις, όπως την ανεπάρκεια του υπάρχοντος χούμου να παρέχει αρκετό άνθρακα ώστε να υποστηρίξει τα φυτά. Πριν το 1840, ερευνητές όπως ο Καρλ Σπρένγκελ εφάρμοζαν ήδη τις μεθόδους του Λήμπιχ της αναλύσεως των προϊόντων καύσεως για να εκτιμήσει τη θρεπτική αξία διάφορων ειδών κοπριάς, συμπεραίνοντας ότι αυτή η αξία μπορούσε να αποδοθεί στα ανόργανα άλατά τους. Ο Λήμπιχ συνέθεσε αυτές τις ιδέες, προσθέτοντας τη δική του πεποίθηση ότι οι ανόργανες ουσίες μπορούσαν να παρέχουν θρεπτικά συστατικά εξίσου αποτελεσματικά με τις οργανικές πηγές. Στη θεωρία του για την ανόργανη θρέψη, ταυτοποίησε τα χημικά στοιχεία άζωτο (N), φωσφόρος (P) και κάλιο (K) ως ουσιώδη για την ανάπτυξη των φυτών. Ανέφερε ότι τα φυτά απορροφούν άνθρακα (C) και υδρογόνο (H) από την ατμόσφαιρα και από το νερό. Παρά το ότι τόνισε τη σημασία των ανόργανων ουσιών στο έδαφος, υποστήριξε ότι τα φυτά τρέφονται και από ενώσεις του αζώτου που λαμβάνουν από τον αέρα. Αυτή η θέση υπήρξε πηγή αντιδικιών για δεκαετίες και αποδείχθηκε ότι αληθεύει για τα ψυχανθή, αλλά όχι για άλλα φυτά.
thumb|right|Το «Βαρέλι του Λήμπιχ» Ο Λήμπιχ έκανε γνωστο τον Νόμο του ελαχίστου του Σπρένγκελ, υποστηρίζοντας ότι η ανάπτυξη των φυτών εξαρτάται από τη λιγότερο διαθέσιμη θρεπτική ουσία (περιοριστικός παράγοντας) αντί για τη συνολική ποσότητα των διαθέσιμων παραγόντων. Αυτή η σύλληψη μπορεί να αναπαρασταθεί από το λεγόμενο «Βαρέλι του Λήμπιχ», μια μεταφορά στην οποία η κάθε βαρελοσανίδα ενός βαρελιού αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό στοιχείο. Μια σανίδα που είναι στενότερη από τις άλλες θα προκαλέσει την υπερχείλιση του υγρού που περιέχει το βαρέλι σε εκείνο το επίπεδο. Αυτή είναι μία ποιοτική παρουσίαση των αρχών της εφαρμογής λιπασμάτων στη σύγχρονη γεωργία.
Μία από τις πιο αναγνωρισμένες επιτεύξεις του Λήμπιχ είναι η ανάπτυξη των αζωτούχων λιπασμάτων. Αυτό, παρά το ότι μετέβαλε γνώμη και άρχισε να υποστηρίζει ότι το άζωτο παρεχόταν σε αρκετή ποσότητα από την πρόσληψη αμμωνίας από την ατμόσφαιρα, δηλώνοντας έτσι έντονα επί πολλά χρόνια αντίθετος με τη χρήση αζωτούχων λιπασμάτων. Μία πρώιμη απόπειρα να παραγάγει εμπορικά τα δικά του λιπάσματα απέτυχε εξαιτίας της ελλείψεως δοκιμών σε πραγματικές γεωργικές συνθήκες και της ελλείψεως αζώτου στα μείγματα. Οι δυσκολίες του Λήμπιχ να συμφιλιώσει τη θεωρία και την πρακτική έδειξαν ότι η πραγματική γεωργία ήταν πιο πολυσύνθετη από όσο πίστευε αρχικώς. Μέχρι να εκδοθεί η 7η γερμανική έκδοση του «Αγροτική Χημεία», είχε υποχωρήσει σε κάποιες από τις απόψεις του, δεχόμενος λάθη, και επιστρέψε στην άποψη ότι τα αζωτούχα λιπάσματα ήταν ευεργετικά, ή ακόμα και απαραίτητα. Σήμερα, αυτά τα λιπάσματα χρησιμοποιούνται ευρύτατα σε όλο τον κόσμο και η παραγωγή τους συνιστά ένα σημαντικό μέρος της χημικής βιομηχανίας.
Τα ύστερα χρόνια
Ο Λήμπιχ απολάμβανε την προσωπική φιλία με τον βασιλιά Μαξιμιλιανό Β΄, ο οποίος απεβίωσε στις 10 Μαρτίου 1864. Μετά τον θάνατό του, ο Λήμπιχ και άλλοι προοδευτικοί Προτεστάντες επιστήμονες στη Βαυαρία αισθάνθηκαν την αντίθεση των ουλτραμοντανιστών Ρωμαιοκαθολικών.
Ο Γιούστους φον Λήμπιχ απεβίωσε στο Μόναχο σε ηλικία 70 ετών. Η σορός του αναπαύεται στο Alter Südfriedhof του Μονάχου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες
Ανίτσαιο Αίγινας
Το Ανίτσαιο (Ανιτσαίο ή Ανιτσαίου για τους ντόπιους) είναι οικισμός της Αίγινας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Αίγινας, του δήμου Αίγινας, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν από το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αίγινας του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Το Ανίτσαιο είναι ηπειρωτικός οικισμός στο νότιο τμήμα της Αίγινας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Όρος (531 μ.), μεταξύ των χωριών Παχειά Ράχη και Βλάχηδες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΝΑ. της πόλης Αίγινας (μέσω Κυλινδρά).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Αινίκαος και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίνης του νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1879 η ονομασία του διορθώθηκε σε Ανικαίου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αττικής και το 1909, πάλι, στον νομό Αττικής & Βοιωτίας. Το 1912 η ονομασία του διορθώθηκε σε Ανετσαίο ή Ανιτσάκι και το 1940 σε Ανίτσαιο. Το 1943 εντάχθηκε στον νομό Αττικής, το 1964 στον νομό Πειραιώς και με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 υπήχθη οριστικά στον νομό Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αίγινα
Μ.Ο. Απόλλων Αρναίας
Ο Μουσικογυμναστικός Όμιλος Αρναίας «ο Απόλλων» είναι ιστορικός Ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αρναία Χαλκιδικής. Έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1913, χρώματα το πορτοκαλί και το μαύρο και στο έμβλημά του εικονίζεται ο Απόλλων, θεότητα της αρχαιοελληνικής θρησκείας και προστάτη των τεχνών, από τον οποίο και πηγάζει το όνομα του σωματείου. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και τμήμα πετοσφαίρισης, ενώ διέθετε τμήμα καλαθοσφαίρισης εώς το 2014 καθώς και τμήμα στίβου εώς το 2016.
Ιστορία
Το έτος 1911 τοποθετήθηκε Μητροπολίτης στην Αρναία, τότε Λιαρίγκοβη, ο αείμνηστος Σωκράτης Σταυρίδης. Ο νέος Μητροπολίτης είχε μεταξύ άλλων, πάρα πολύ μεγάλη ευαισθησία για τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, το θέατρο, τα γράμματα, την μουσική και ιδίως για την πρόοδο και προκοπή της νεολαίας, αγοριών και κοριτσιών. Έτσι μέσα στο ποιμαντορικό και κοινωνικό του έργο, άρχισε να ιδρύει Συλλόγους και Σωματεία των νέων και όχι μόνο, που ανεβάζουν το μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων της Αρναίας και της Μητροπολιτικής του περιφέρειας. Μεταξύ των άλλων, το 1913 ίδρυσε και τον Όμιλο Φιλομούσων Λιαρίγκοβης «ο Απόλλων», ο οποίος όμως κατά την περίοδο του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου αδρανοποιήθηκε προσωρινά.
Τον Μάρτιο του 1916 και κατόπιν προτροπής του Μητροπολίτη ο σύλλογος επανιδρύθηκε με την επωνυμία Φιλόμουσος Σύλλογος Λιαρίγκοβης «ο Απόλλων». Στη συνέχεια, με την ίδρυση του ποδοσφαιρικού τμήματος, έγινε τροποποίηση της ονομασίας του και μετονομάστηκε σε Μουσικογυμναστικός Όμιλος Αρναίας «ο Απόλλων», διαθέτοντας πλέον τμήματα Μουσικής (πνευστά), Θεάτρου και Τεχνών, Ποδοσφαίρου και Κλασσικού Αθλητισμού.
Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν ομάδες στη Χαλκιδική για να μπορεί ο Απόλλωνας να παίξει ποδόσφαιρο και ένεκα τούτου, ο σύλλογος προκαλούσε ομάδες από άλλες περιοχές της Μακεδονίας, όπως Σέρρες, Πρώτη Σερρών, Νιγρίτα, Ροδολίβος και λοιπές. Το σπουδαιότερο όμως φαινόμενο, για τα χρόνια εκείνα τα προπολεμικά ήταν, ότι ο Απόλλωνας Αρναίας είχε ιδιόκτητο γήπεδο, που καμία ομάδα χωριού δεν είχε.
Πριν από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή στη δεκαετία του 1930, εκτός από τη μουσική μπάντα των πνευστών που ήδη διέθετε, δημιούργησε και ομάδα μαντολινάτων με πολύ αξιόλογους ερασιτέχνες μουσικούς και εκτελεστές. Ωστόσο όμως, ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και ακολουθώς η κατοχή και ο εμφύλιος (από 1940 ως 1950) σταμάτησε όλα τα τμήματα του συλλόγου.
Μετά το 1951 επαναλειτούργησαν η Μουσική Μπάντα, το Ποδοσφαιρικό τμήμα και το τμήμα Κλασσικού Αθλητισμού του συλλόγου. Την Μουσική Μπάντα, αφού βγήκαν από τα κιβώτια που ήταν κρυμμένα τα μουσικά όργανα που με επιμέλεια του Μητροπολίτη Σωκράτη είχαν κρυφτεί το 1940, την ανέλαβε ο Δήμος Αρναίας και ονομάστηκε «Φιλαρμονική Δήμου Αρναίας». Έτσι, ο σύλλογος διατήρησε μόνο το αθλητικό και ποδοσφαιρικό τμήμα.
Μπήκε διοικητικό Συμβούλιο και ξεκίνησε σιγά-σιγά τις προπονήσεις για την ποδοσφαιρική ομάδα με διάφορους ερασιτέχνες προπονητές. Αυτή ήταν μία από τις καλύτερες εποχές και περιόδους του Απόλλωνα. Όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπημένοι μεταξύ τους, αλλά και με τη Διοίκηση.
Δεν υπήρχαν επίσημα πρωταθλήματα και έπαιζε μόνο φιλικούς αγώνες. Δεν μπορούσε να βρει αντιπάλους ομάδες από τη Χαλκιδική, γιατί δεν υπήρχαν, εκτός από ελάχιστες. Τις περισσότερες φορές ερχόντουσαν ομάδες από Θεσσαλονίκη και άλλες περιοχές της Μακεδονίας.
Στη δεκαετία του 1960 ο Απόλλωνας είχε μία ομάδα πολύ ισχυρή και ελάμβανε μέρος σε όλες τις διοργανώσεις και τα πρωταθλήματα που άρχισαν να γίνονται. Στη Διοίκηση του συλλόγου ήταν άτομα με μεγάλο ζήλο και θέληση, και άρχισαν να γίνονται εντατικές προπονήσεις ακόμα και από επαγγελματίες προπονητές. Κορυφαία στιγμή στην ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος είναι η συμμετοχή του στην Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Ο σύλλογος κατά καιρούς διατηρούσε και τμήμα κλασσικού αθλητισμού με συμμετοχή των αθλητών του σε αγώνες στη Χαλκιδική αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Κορυφαία εκδήλωση ήταν η διοργάνωση στην Αρναία των αγώνων στίβου ΣΩΚΡΑΤΕΙΑ εις μνήμην του αειμνήστου Μητροπολίτη Σωκράτη, με συμμετοχή Πρωταθλητών – αθλητών από όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Το τμήμα έγινε ανεξάρτητος σύλλογος το 2016 με την ονομασία «Αθλητικός Σύλλογος Άρνη».
Το 1985 ο σύλλογος ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών, με αποκορύφωμα την άνοδό της ομάδας και την παραμονή για τρία χρόνια στη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Το 2014 ανεξαρτητοποιήθηκε από τον σύλλογο και έκτοτε φέρει την ονομασία Αθλητικός Όμιλος Αρναίας «ο Απόλλων».
Τμήμα ποδοσφαίρου
Μέχρι και το 1967 το ποδοσφαιρικό τμήμα περιορίστηκε μόνο σε φιλικούς αγώνες. Τότε, αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, όπου και αγωνίστηκε τις χρονιές 1967-68 και 1968-69. Από τη σεζόν 1969-70 μετέχει μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία της Χαλκιδικής στην Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής.
Τη σεζόν 1979-80 ο Απόλλωνας Αρναίας κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής, νικώντας στον τελικό τον Π.Ο. Μουδανιών, πανηγυρίζοντας έτσι τον πρώτο του τίτλο, ενώ την επόμενη, 1980-81, στέφθηκε Πρωταθλητής και προβιβάστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1981-82, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό.
Τη σεζόν 2009-10 κατέκτησε για 2η φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική, όπου αγωνίστηκε τις χρονιές 2010-11 και 2011-12. Τη σεζόν 2013-14 κατέκτησε για 3η φορά στην ιστορία του το πρωτάθλημα και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου τερμάτισε στην 1η θέση του 3ου ομίλου μπροστά από τους Π.Α.Ο.Κ. Αλεξάνδρειας, Ολυμπιακό Γαλατάδων και Π.Α.Ο. Κρηστώνης και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία.
Η παρουσία του στην Γ΄ Εθνική ήταν σύντομη, καθώς τη σεζόν 2014-15 τερμάτισε στην 13η θέση του 1ου ομίλου και υποβιβάστηκε.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Μουσικογυμναστικού Ομίλου Αρναίας «ο Απόλλων» ιδρύθηκε το 1985 και το 2014 αποσχίστηκε από τον σύλλογο και έκτοτε αποτελεί ανεξάρτητος σύλλογος με επωνυμία Αθλητικός Όμιλος Αρναίας «ο Απόλλων».
Κατέκτησε τα δύο πρώτα τοπικά Πρωταθλήματα Χαλκιδικής (1986-87, 1987-88) που διοργανώθηκαν από την τότε Τοπική Επιτροπή Χαλκιδικής της Ελληνικής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, ενώ την αγωνιστική περίοδο 1988-89 έλαβε μέρος για πρώτη φορά στην ιστορία του στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών.
Το 1989 ήταν μεταξύ των ιδρυτικών σωματείων της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Χαλκιδικής.
Τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών
Το τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών του συλλόγου ανήκει στην Ένωση Πετοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης. Αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΕΠΕΣΘ και έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Αρναίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χαλκιδικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1913 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913 Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Τανγκούτ
Οι Τανγκούτ (αγγλικά: Tangut people) εμφανίστηκαν πρώτα ως μια ένωση φυλών υπό την εξουσία του ισχυρού βασιλείου Ευρασιατών νομάδων του χαγάνου Τουγιουχούν. Οι Τανγκούτ μετακινήθηκαν στη βορειοδυτική Κίνα πριν το 10ο αιώνα μ.Χ., όπου και ίδρυσαν εκεί την Αυτοκρατορία των Τανγκούτ ή Δυτικών Σια (αγγλικά: Western Xia, πινγίν: Xī Xià 西夏, 1038–1227). Οι Τανγκούτ μιλούσαν μια γλώσσα της θιβετοβιρμανικής γλωσσικής οικογένειας. Αναφέρονταν ως Τανγκούτ από τους Μογγόλους και ως Δυτικοί Σια από τους Κινέζους.
Ιστορία
Μετά τη διάλυση του κράτους των πρωτομογγόλων Σιανμπέι (Xianbei), κάποιες ομάδες νομάδων που συμμετείχαν στο διαλυμένο κράτος, οδηγήθηκαν δυτικά γύρω στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. από το χαγάνο τους, Μουρόνγκ Τουγιουχούν, στα πλούσια βοσκοτόπια γύρω από τη λίμνη Τσινγκχάι. Ο Μουρόνγκ Τουγιουχούν ήταν ο μεγαλύτερος γιος του σαν-γιου (ο τίτλος των νομάδων ηγετών στην Έσω Ασία, που αντικαταστάθηκε αργότερα από τον τίτλο χαγάνος) Μουρόνγκ Σεγκούι των Μουρόνγκ Σιανμπέι (Murong Xianbei), ο οποίος μετακίνησε το λαό του από τον αρχικό τόπο εγκατάστασής του στη χερσόνησο Λιαοντόνγκ στην περιοχή της οροσειράς Γιν, διασχίζοντας τον Κίτρινο Ποταμό, ανάμεσα στα 307 και 313, και καταλήγοντας στην ανατολική περιοχή της σημερινής περιοχής Τσινγκχάι.
Η Αυτοκρατορία του Τουγιουχούν ιδρύθηκε το 284 μ.Χ. με την υποταγή των ιθαγενών πληθυσμών που ονομάζονταν Τσιανγκ (Qiang), περιλαμβάνοντας συνολικά περισσότερες από 100 διαφορετικές και χαλαρά οργανωμένες και συνεργαζόμενες φυλές, που δεν είχαν υποταχθεί η μία στην άλλη και γενικώς σε κάποια εξουσία. Τελικώς, πολύ αργότερα, και αφού είχε διαλυθεί η Αυτοκρατορία του Τουγιουχούν, οι Τανγκούτ μετανάστευσαν από την πατρώα γη τους στο βορειοανατολικό Θιβέτ στην ανατολική περιοχή του υψιπέδου Όρντος, υπό την πίεση της Θιβετιανής Αυτοκρατορίας. Εκεί ίδρυσαν το πρώτο και μοναδικό κράτος των Τανγκούτ που υπήρξε ποτέ, την Αυτοκρατορία των Τανγκούτ ή Δυτικών Σια.
Οι Τανγκούτ θεωρούνται από Κινέζους λογίους ότι είναι ή τουλάχιστο σχετίζονται με τους Τσιανγκ, που ιστορικώς ο όρος αυτός αναφερόταν συλλογικά στις πολυάριθμες εθνότητες που ζούσαν στα δυτικά σύνορα της Κίνας. Το όνομα Τανγκούτ εμφανίζεται πρώτη φορά στις επιγραφές της κοιλάδας Ορχόν του 735 μ.Χ. Στη δική τους γλώσσα, οι Τανγκούτ αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Μι-νιακ.
Το 881 οι Τανγκούτ βοήθησαν τους Τανγκ να καταστείλουν την εξέγερση του Κινέζου επαναστάτη Χουάνγκ Τσάο. Ως ανταμοιβή οι Τανγκ χορήγησαν στο στρατηγό των Τανγκούτ, Λι Σιγκόνγκ, τις τρεις επαρχίες Σια, Σούι και Γιν, που αποτελούσαν τη στρατιωτική περιοχή Ντινγκνάν, ως κληρονομικό τίτλο. Στη συνέχεια, οι Τανγκούτ επέκτειναν το βασίλειό τους νοτιοδυτικά προς την παλιά τους κοιτίδα. Το 1002 κατέκτησαν την επαρχία Λινγκ και ίδρυσαν την πρώτη τους πρωτεύουσα εκεί υπό την ονομασία Σιπίνγκ (Xiping). Μέχρι το 1036 οι Τανγκούτ είχαν προσαρτήσει τη στρατιωτική περιοχή Γκουιγί στην επαρχία Σατσόου, κατ΄ όνομα υποτελή στους Τανγκ, και το ουιγουρικό βασίλειο της περιοχής Γκαντσόου (Ganzhou), εισχωρώντας επίσης περαιτέρω στη θιβετιανή επικράτεια και κατακτώντας την πόλη Σινίνγκ (Xining). Το κράτος των Δυτικών Σια ανακηρύχθηκε το 1038 μ.Χ.
Δεδομένου ότι ο ιδρυτής του κράτους των Τανγκούτ, Λι Ντεμίνγκ, δεν ήταν ιδιαίτερα συντηρητικός ηγεμόνας, οι Τανγκούτ άρχισαν να αφομοιώνουν τον κινεζικό πολιτισμό που τους περιέβαλλε, αλλά ποτέ δεν απώλεσαν την πραγματική τους ταυτότητα, ως αποδεικνύεται από το μεγάλο όγκο λογοτεχνικής παραγωγής που επέζησε του κράτους τους.
Πολιτισμός
Η κοινωνία των Τανγκούτ χωριζόταν σε δύο τάξεις: τους Κοκκινοπρόσωπους και τους Μαυροκέφαλους. Οι Κοκκινοπρόσωποι Τανγκούτ θεωρούντο οι κοινοί άνθρωποι, ενώ οι Μαυροκέφαλοι αποτελούσαν την προνομιούχο κάστα των ιερέων. Παρόλο που ο Βουδισμός ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στους Τανγκούτ, πολλοί βοσκοί Τανγκούτ συνέχιζαν ν΄ ασκούν ένα είδος Σαμανισμού. Οι Μαυροκέφαλοι πήραν το όνομά τους από τους μαύρους σκούφους που φορούσαν. Σύμφωνα με το μύθο των Τανγκούτ, ο πρόγονος των Μαυροκέφαλων ήταν ένας θαυμάσιος λευκός γερανός, ενώ ο πρόγονος των Κοκκινοπρόσωπων μία μαϊμού. Οι πηγές περιγράφουν τους Τανγκούτ ως κοντού αναστήματος, πλατύστερνους, με σκουρόχρωμο δέρμα και παχιά χείλη. Είχαν τα μαλλιά τους ξυρισμένα, εκτός από μια μακριά τούφα που πλαισίωνε το πρόσωπό τους.
Κατηγορία:Λαοί της Κίνας
Ασιέρ Μαρτίνεθ
Ο Ασιέρ Μαρτίνεθ Ετσάρτε (ισπανικά: Asier Martínez Echarte) (γενν. 22 Απριλίου 2000) είναι Ισπανός αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικεύεται στα 110 μέτρα μετ΄ εμποδίων.
Καριέρα
Το 2021, ο Μαρτίνεθ έγινε ο Ισπανός πρωταθλητής κλειστού στίβου και τερμάτισε 4ος στα 60 μέτρα μετ΄ εμποδίων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2021, με νέο ατομικό ρεκόρ 7,60 δευτερολέπτων.
Στις 15 Μαΐου 2021, στο Καστεγιόν δε λα Πλάνα, κατέρριψε το ατομικό ρεκόρ του στα 110 μέτρα μετ΄ εμποδίων με χρόνο 13,34, λίγο πριν κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων του 2021.
Τον Ιούνιο του 2021, έκλεισε μια θέση για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, τερματίζοντας 2ος στα εθνικά πρωταθλήματα Ισπανίας και πληρώντας τον τυπικό χρόνο πρόκρισης.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2022, τερμάτισε 3ος με χρόνο 13,17.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, με χρόνο 13,14.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου
Πάολα Μπολόνια
Η Πάολα Μπολόνια (ιταλικά : Paola Bologna) (1899 - ? ) ήταν Ιταλίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ραβδωτός κώδικας
Ραβδωτός κώδικας ή γραμμωτός κώδικας, ή ραβδοκώδικας (αγγλικά: barcode) ονομάζεται η εφαρμογή οπτικής αναγνώρισης, η οποία αποτελείται από ένα σύνολο παράλληλων ανισόπαχων γραμμών η οποία περιέχει πληροφορίες που αφορούν στο προϊόν στο οποίο αναγράφεται. Συγκεκριμένα, αποτελείται από μια σειρά γραμμών και ανάλογων αριθμών που αντιστοιχεί στην περιγραφή και τα χαρακτηριστικά του προϊόντος: την τιμή, την ημερομηνία λήξης αλλά και το υπόλοιπο σε μια αποθήκη ή τον κωδικό παρτίδας κ.ά.
Εφαρμογές
Ευρεία χρήση έχει στα συσκευασμένα προϊόντα κάθε είδους που διατίθενται σε σούπερ μάρκετ ή καταστήματα τεχνολογίας αλλά και πολυκαταστήματα.
Μία άλλη σημαντική εφαρμογή είναι η χρήση του ως μοναδικού κωδικού που τυπώνεται στα οπισθόφυλλα βιβλίων και περιδικών. Πολλές βιβλιοθήκες χρησιμοποιούν τους ραβδοκώδικες στο σύστημα δανεισμού τους, ζητώντας από τα εγγεγραμμένα μέλη τους να σκανάρουν τον ραβδωτό κώδικα ή να εισάγουν τον αριθμό που αντιστοιχεί σε αυτόν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή Κατηγορία:Ασφάλεια
Γκρέγκορ Φούτσκα
Ο Γκρέγκορ Φούτσκα (σλοβενικά: Gregor Fučka, γενν. 7 Αυγούστου 1971) είναι Σλοβένος-Ιταλός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ και νυν προπονητής. Αναδείχθηκε Mr. Europa (κορυφαίος παίκτης της χρονιάς στην Ευρώπη) το 2000.
Με συλλόγους
Ο Φούτσκα έπαιξε για τη Σμελτ Ολίμπια, στη Γιουγκοσλαβία, την περίοδο 1988–90 και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ιταλία, παίζοντας για τις Στεφανέλ Τριέστε (1990–1994), Στεφανέλ Μιλάνο (1994–1997) και Μπολόνια (1997–2002). Στη συνέχεια έπαιξε στην Ισπανία, με τη Μπαρτσελόνα (2002–2006) και με την Ακασβάγιου Χιρόνα (2006–07). Επέστρεψε στην Ιταλία, τη σεζόν 2007–08, παίζοντας με τη Λοτομάτικα Ρόμα.
Εθνική ομάδα
Ο Φούτσκα αγωνίστηκε με την Εθνική νέων Ιταλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-19 του 1991, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Έπαιξε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ-21 με την εθνική εφήβων Ιταλίας, το 1993.
Με την Εθνική ανδρών Ιταλίας, ο Φούτσκα έπαιξε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1999, όπου ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης. Ο Φούτσκα κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1997. Έπαιξε επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 (επιλέχθηκε στην Κορυφαία Ομάδα της Διοργάνωσης), καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 1995 και στο Ευρωμπάσκετ 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σλοβένοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1999 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Τριέστε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλαμπ Μπάσκετ Χιρόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πιστόια Μπάσκετ 2000 Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σλοβένοι προπονητές καλαθοσφαίρισης
Προάλπεις του Ντίνι
Οι Προάλπεις του Ντίνι (γαλλικά: Les Préalpes de Digne) είναι μία οροσειρά των νότιων γαλλικών Προάλπεων που βρίσκονται στο νομό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η οροσειρά εκτείνεται γύρω από την πρωτεύουσα του νομού, το Ντίνι-λε-Μπαιν, ανάμεσα στον ποταμό Ντυράνς, κατάντη από τη λίμνη Σερ-Πονσόν στα βόρεια και δυτικά, και στα φαράγγια του ποταμού Βερντόν στα νότια. Εκτείνεται από την κοινότητα Σιστερόν έως το Καστελάν στα νότια.
Περιβάλλεται στα βορειοδυτικά από την περιοχή Μποσαίν, στα βορειοανατολικά από την οροσειρά των Τρουάζ-Εβεσέ, στα νοτιοανατολικά από τις Προάλπεις του Καστελάν και τέλος στα δυτικά από τα όρη του Βωκλύζ και την οροσειρά των Μπαρονί.
Γεωφυσικός χάρτης του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.
Κορυφές
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κορυφή Τετ Γκρος, 2.032 μ. Έχει πολλές κορυφές που υπερβαίνουν τα 2.000 μέτρα υψόμετρο, οι κυριότερες είναι:
Δραστηριότητες
Στην άκρη των νότιων Άλπεων, μεταξύ των ποταμών Ντυράνς και Βερντόν, ο ορεινός αυτός όγκος συγκεντρώνει αρκετά διαφορετικά σύνολα. Τα δυτικά βουνά, όπως τα Μονζ, έχουν χαρακτήρα ήπιο, περισσότερο μεσογειακό παρά αλπικό. Το ανάγλυφο γίνεται πιο έντονο καθώς κινείται προς τα ανατολικά και τα ιταλικά σύνορα.
Στις κοιλάδες, τα ορεινά βοσκοτόπια και οι κορυφές της οροσειράς υπάρχει πολύ πλούσια πανίδα και χλωρίδα. Ανάμεσα στα άγρια ζώα και πτηνά είναι ο λύκος, ο λύγκας και ο χρυσαετός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Αχλάδες Χανίων
Οι Αχλάδες  (επίσημη ονομασία Αχλάδαι) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παππαδιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κεραμειών, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Οι Αχλάδες είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο υψίπεδο κοντά στις βόρειες παρυφές των Λευκών Ορέων και ανατολικά απο το φαράγγι Θερίσου, πάνω στην επαρχιακή οδό Γερολάκκου-Μουρνιών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 385. Απέχει 14 χλμ. περίπου Ν. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γερωλάκκου (Γερολάκκου) του νομού Χανίων. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παππαδιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεραμιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεραμιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Χανίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Σαρλ Αλφόνς Γκυμερύ
thumb|right|305px|"Η Ποίηση". Έργο του Σαρλ Αλφόνς Γκυμερύ. Παρίσι, Όπερα Γκαρνιέ Ο Σαρλ Αλφόνς Γκυμερύ (γαλλικά: Charles Alphonse Gumery, 14 Ιουνίου 1827 – 19 Ιανουαρίου 1871) ήταν Γάλλος γλύπτης της ακαδημαϊκής σχολής, ο οποίος έδρασε στη Γαλλία κατά την περίοδο της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Ήταν γόνος μεσοαστικής οικογένειας και ο πατέρας του ήταν δημοδιδάσκαλος.
Ο Γκυμερύ μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και μαθήτευσε στο εργαστήριο του γλύπτη Αρμάν Φρανσουά Τουσαίν (Armand Francois Tousssaint). To 1850 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) με το γλυπτό έργο του «Ο Αχιλλέας πληγωμένος στη φτέρνα του από το βέλος του Πάρη» (Achille blesse au talon par la fleche de Paris).
Μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη στο Παρίσι, ο Γκυμερύ έλαβε πολυάριθμες δημόσιες παραγγελίες για το Παρίσι και άλλες γαλλικές πόλεις. Στο Παρίσι φιλοτέχνησε έργα για την Όπερα Γκαρνιέ, το Δικαστικό Μέγαρο, το Σταθμό του Βορά (Gare du Nord), την Εκκλησία της Αγίας Τριάδας (Τρινιτέ) κ. ά. Φιλοτέχνησε επίσης το «Μνημείο του Γάλλου Προέδρου Φωρ» στην πόλη Σαμπερί (Chambery) και την «Κρήνη με τις τρεις Χάριτες» στο Μπορντώ.
Για την Όπερα Γκαρνιέ του Παρισιού, ο Γκυμερύ φιλοτέχνησε μετά από δημόσια παραγγελία το «Χορό» (Danse), προκειμένου να αντικαταστήσει στη θέση αυτή το έργο του Ζαν-Μπατίστ Καρπώ, που λόγω της γυμνότητας των μορφών του είχε κατηγορηθεί ως ανήθικο και σκανδαλώδες. Τελικά, η αντικατάσταση δεν πραγματοποιήθηκε και ο «Χορός» του Γκυμερύ βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της πόλης Ανζέ (Angers).
Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα γλυπτά έργα του Γκυμερύ, που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στο Παρίσι, περιλαμβάνονται: «Γεωργία» και «Βιομηχανία» (1860, Πλατεία Εμίλ – Σωτάν), «Σωφροσύνη» (1858 – 60, Κρήνη Σαιν-Μισέλ, Πλατεία Σαιν-Μισέλ), «Νύχτα» (Κήπος των Εξερευνητών), «Η Αρμονία» και «Η Ποίηση» (Όπερα Γκαρνιέ, επιχρυσωμένες γλυπτικές συνθέσεις), «Κίρκη» (1860, Λούβρο – Τετράγωνη Αυλή), «Άμστερνταμ» (περ. 1846, Σταθμός του Βορά), «Μπαχ», «Περγκολέζι», «Χάυντ» και «Τσιμαρόζα» (προτομές, Όπερα Γκαρνιέ).
Ο Γκυμαρύ πέθανε στο Παρίσι στις 19 Ιανουαρίου 1871, σε ηλικία 44 ετών, και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης, όπου στον τάφο του έχει φιλοτεχνήσει την προτομή του ο μαθητής του Ζαν Γκωτερέν (Jean Gautherin, 1840-1890).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Νικ Βάνοφ
Ο Νικ Βάνοφ (αγγλικά: Nick Vanoff, 25 Οκτωβρίου 1929 - 20 Μαρτίου 1991) ήταν Ελληνοαμερικάνος χορευτής, παραγωγός και φιλάνθρωπος. Γεννήθηκε στην Βεύη Φλώρινας. Μεγάλωσε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ και, λίγο αργότερα, σπούδασε σκηνοθεσία με τον Θίοντορ Κομισαρτζέφσκι στην Πόλη της Νέας Υόρκης.
Καριέρα
Ο Βάνοφ ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής στο Θέατρο Χορού του Τσαρλς Βέιντμαν. Αργότερα, ήταν πρωτοχορευτής για την Όπερα της Νέας Υόρκης. Ήταν επίσης χορευτής στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ Φίλα με, Κέητ.
Ο Βάνοφ ήταν κάτοχος κάρτας υπόμνησης στην Εκπομπή του Πέρι Κόμο και αργότερα κατέστη συνεργάτης του παραγωγού. Μαζί με τον Ουίλιαμ Ο. Χάρμπακ, συμπαρήγαγε το The Tonight Show, όταν ο Στηβ Άλλεν ήταν ο οικοδεσπότης. Επιπλέον, δημιούργησε και παρήγαγε τα Βραβεία του Κέντρου Κένεντι. Στη δεκαετία του 1960, παρήγαγε περισσότερες από δέκα ώρες τηλεόρασης κάθε εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων εκπομπών με τους Μπινγκ Κρόσμπι, Άντι Ουίλιαμς, Ντον Νοττς, Μίλτον Μπερλ και Σόννυ & Σερ. Λίγες δεκαετίες αργότερα, το 1985, έκανε την παραγωγή της ταινίας Ελένη.
Ο Βάνοφ κέρδισε Βραβείο Τόνυ για το καλύτερο μιούζικαλ το 1990 για την παραγωγή του μιούζικαλ της Πόλης των Αγγέλων στο Μπρόντγουεϊ. Επιπλέον, κέρδισε πέντε Βραβεία Έμμυ ως παραγωγός για τα: The Julie Andrews Hour το 1973, The Kennedy Center Honors το 1984, 1987 και 1989, και το αφιέρωμα της Τζούλι Άντριους, The Sound of Christmas, το 1988. Το 1990, ονομάστηκε Σόουμαν της Χρονιάς από το Σωματείο Δημοσιογράφων της Αμερικής (το οποίο αργότερα συγχωνεύτηκε στη Διεθνή Συμμαχία Εργαζομένων Θεατρικής Σκηνής).
Ο Βάνοφ ήταν ιδρυτικός διευθυντής του Ιδρύματος για το Μπαλέτο Τζόφρι. Συμμετείχε επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του Centre Theatre Group στο Λος Άντζελες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βραβευμένοι με Έμμυ