cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ονομασίες των Ελλήνων
Αντιπαράθεση των όρων "Έλληνες", "Ρωμαίοι" και "Γραικοί"
Οι παράγοντες αυτοί, λοιπόν, ώθησαν τους υπόδουλους να ελπίζουν ανάλογα με τις απόψεις τους σε δύο κυρίως δυνάμεις, τη Ρωσία και τη Γαλλία. Καταρχήν, στηρίζονταν στη Ρωσία, η οποία βασιζόμενη στην ελπίδα των Ελλήνων ότι ήταν φυσικός προστάτης τους, ως ομόδοξη, προσπαθούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Κύρια επιδίωξη της Ρωσίας ήταν η έξοδός της στον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο και αυτό αποτέλεσε αιτία πολλών ρωσοτουρκικών πολέμων. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η ουσιαστικότερη συμβολή της Ρωσίας ήταν η Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Με αυτήν τη συνθήκη τα ελληνικά πλοία μπορούσαν με ρωσική σημαία να διασχίζουν το Αιγαίο και τον Εύξεινο Πόντο. Ουσιαστικά, όμως, ήταν συνθήκη που ρύθμιζε τις ρωσοτουρκικές διαφορές. Όσο για τα ελληνικά πλοία, αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη κίνηση των Ρώσων υπέρ των Ελλήνων, αλλά απλά μία θετική συγκυρία. Εξάλλου, κατατοπιστικός σχετικά με τους Ρώσους και του θρύλου περί «Ξανθού Γένους», είναι ο Αδαμάντιος Κοραής στο έργο του. Ο Κοραής θεωρεί ότι οι Έλληνες πρέπει να βασιστούν στη Γαλλία, στηριζόμενος στο Διαφωτισμό που έχει προηγηθεί αλλά και στη ρωσική κυριαρχία στα Επτάνησα, η οποία δεν βοήθησε σε τίποτα τους Επτανήσιους, και με ενδιαφέροντα επιχειρήματα εξισώνει τους Γάλλους με τους Αρχαίους Έλληνες. Ο Κοραής γενικά προτείνει την υιοθέτηση του ονόματος Γραικός, για τον λόγο ότι οι Ευρωπαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες με αυτόν τον τρόπο. Ο ίδιος είχε ζήσει στη Γαλλία και θεωρούσε ότι η στροφή σ’ αυτήν είναι απαραίτητη γιατί, η αφύπνιση του Γένους έπρεπε να στηριχθεί στην παιδεία, άρα στο σχολείο της Ευρώπης τη Γαλλία. Είναι αντίθετος με το αυτοκρατορικό μοντέλο και την ονομασία Ρωμιός, ενώ παράλληλα προτείνει το όνομα Έλληνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι (ελληνικά)
Ελληνες
Λεωνίδας Παλαιολόγος
Ο Λεωνίδας Παλαιολόγος (1921-1967)  ήταν Έλληνας στρατιωτικός και νομάρχης για μερικούς μήνες, το 1967.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα, γιος του Ιωάννη Παλαιολόγου και της Νίνας. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Μετά την αποστρατεία του έγινε νομάρχης. Διορίστηκε νομάρχης στην Κορινθία από τη χούντα. Επί νομαρχίας του θεμελιώθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας ο Ιερός Ναός του Αγίου Γερασίμου και προετοιμάστηκε η Γεωργοεκπαιδευτική Έκθεση στο Ξυλόκαστρο. Επίσης τέθηκε υπό την αιγίδα του η Γιορτή του Σταφυλιού στην Κόρινθο. Η θητεία του ήταν βραχύβια και διακόπηκε με τον αδόκητο θάνατό του, σε ηλικία 46 ετών, στις 19 Οκτωβρίου 1967, συνεπεία καρδιακού επεισοδίου. Κηδεύτηκε στη γενέτειρά του και η κηδεία του ήταν πρωτοφανής στα χρονικά της Χαλκίδας σε συμμετοχή κόσμου, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγορίου και Κορίνθου Παντελεήμονος. Ήταν παντρεμένος με την Πόπη Παλαιολόγου και είχαν δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Κορινθίας
Μύλοι Αγίας Σοφίας Εύβοιας
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ληλαντίων με την παλιά του ονομασία Κατούνια. Το 1954 με το ΦΕΚ 188Α - 19/08/1954 μετονομάστηκε σε Μύλοι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Αγία Σοφία, τον Λιμνιώνα και τα Πηγάδια αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Σοφίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 44 κατοίκους.
Σημείωση
Στην νότια Εύβοια και το Δήμο Καρύστου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Μύλοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Κωνσταντίνος Μήτσου
Ο Κωνσταντίνος Μήτσου (Χαλκιόπουλο Αιτωλοακαρνανίας, 1909 — Θεσσαλονίκη, 27 Ιουνίου 1985) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, κυρίως γνωστός για την εμπλοκή του στην δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη ως προστάτης των διάφορων παρακρατικών οργανώσεων. Όταν έγινε η δολοφονία Λαμπράκη ήταν γενικός επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος, ενώ είχε διατελέσει και διοικητής της προσωπικής ασφάλειας του διαδόχου και στη συνέχεια βασιλέως Παύλου.
Στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία Ζ του Κώστα Γαβρά, η οποία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Βασίλη Βασιλικού αναφέρεται ο Μήτσου απλά ως «ο Στρατηγός» και τον υποδύεται ο Γάλλος ηθοποιός Pierre Dux.
Πρώτα χρόνια
Ο Κωνσταντίνος Μήτσου γεννήθηκε το 1909 στο Χαλκιόπουλο της επαρχίας Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Γονείς του ήταν ο Βασίλειος και η Βασιλική Μήτσου.
Ο Μήτσου υπηρέτησε αρχικά στον ελληνικό Στρατό Ξηράς από το 1930 ως το 1932, με το βαθμό του λοχία Πεζικού. Μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικής του θητείας, διορίστηκε χωροφύλακας στις 31 Οκτωβρίου 1932 με αριθμό κατάταξης 2322. Σύμφωνα με το αρχείο της Ελληνικής Χωροφυλακής, τον Ιούνιο του 1933 προβιβάστηκε στο βαθμό του υπενωμόταρχη και έπειτα στον βαθμό του ενωμοτάρχη την 1η Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου, αφού πρώτα αποφοίτησε από τη Σχολή Ενωμοταρχών.
Αξιωματικός της Χωροφυλακής
Κατά την υπηρεσία του στο Σώμα της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, ο Κωνσταντίνος Μήτσου παρασημοφορήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1936 για την καταπολέμηση ληστών στο Πολυνέρι Γρεβενών. Το 1937 έγινε ανθυπασπιστής. Δύο χρόνια αργότερα, στις 26 Μαΐου 1939 παρασημοφορήθηκε ακόμα μια φορά για την υπέρτατη υπηρεσία του στο Σώμα, βράβευση που του εξασφάλισε την προαγωγή του στο βαθμό του ανθυπομοίραρχου. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 πολέμησε ως επικεφαλής στρατονομικού αποσπάσματος της 16ης Μεραρχίας.
Δράση επί Κατοχής
Κατά την περίοδο της Κατοχής υπηρέτησε στη Μακεδονία και προήχθη λόγω παλαιότητας στον βαθμό του υπομοίραρχου στις 31 Οκτωβρίου 1942. Ενδιάμεσα, το καλοκαίρι του 1941 συμμετείχε σε σύσκεψη διαφόρων παραγόντων που στρέφονταν προς την κατεύθυνση αντιστασιακής δράσης ενάντια στις δυνάμεις Κατοχής, στην οποία συμμετείχαν - μεταξύ άλλων - μόνιμοι και έφεδροι αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και στελέχη του ΚΚΕ. Από το πρώτο εξάμηνο του 1942, έχοντας ήδη δημιουργήσει μικρό ένοπλο σώμα το οποίο συνεργαζόταν με την τοπική δύναμη χωροφυλακής που διοικούσε ο ίδιος στην περιοχή της Κερκίνης, αντιμετώπιζε Βούλγαρους λαθρέμπορους και στρατιώτες που παραβίαζαν τα όρια ανάμεσα στη γερμανοκρατούμενη και βουλγαροκρατούμενη ζώνη της Μακεδονίας, ενώ πριν λήξει το έτος μετατέθηκε στη Δοϊράνη. Στις αρχές του 1943 πραγματοποίησε συνάντηση με στελέχη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, όπου συζήτησε ενδεχόμενη συνεργασία του με τον ΕΛΑΣ, χωρίς όμως αποτέλεσμα και τον Απρίλιο του ίδιου έτους εντάχθηκε στην ΠΑΟ (Πανελλήνιος Απελευθερωτική Οργάνωσις), αναλαμβάνοντας από τον Ιούλιο μαζί με τον Άιαντα Τζαμαλούκα τη διοίκηση αντάρτικου σώματος στην περιοχή του Μπέλλες και των Κρουσσίων.
Σύντομα η ΠΑΟ ήρθε σε σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ, ενώ μέλη της (πριν και μετά τη διάλυσή της) συνεργάστηκαν με τους γερμανικές αρχές Κατοχής, με αποτέλεσμα η οργάνωση να κατηγορηθεί ως δοσιλογική. Τον Νοέμβριο το τμήμα του Μήτσου διατάχθηκε από την οργάνωση να μετεγκατασταθεί για λόγους ανεφοδιασμού στη Χαλκιδική, όπου πραγματοποιήθηκαν διαπραγματεύσεις με απεσταλμένους των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής, οι οποίες ωστόσο ναυάγησαν: ο Μήτσου υποστήριξε πως απέκρουσε την πρόταση συνεργασίας, ενώ σύμφωνα με την άλλη πλευρά, ο Μήτσου ισχυρίστηκε πως δεν ήταν αρνητικός αλλά δίσταζε φοβούμενος τις αντιδράσεις των ανδρών του και ζητούσε η όποια ενίσχυση να γινόταν με κάθε μυστικότητα. Παράλληλα απέρριψε προτάσεις του ΕΛΑΣ περί προσχώρησης σε αυτόν. Κατόπιν οι δυνάμεις των Μήτσου-Τζαμαλούκα επέστρεψαν στην περιοχή των Σερρών, όπου εν τέλει αυτοδιαλύθηκαν στα τέλη Ιανουαρίου του 1944 με απόφαση των δύο αρχηγών του. Μετά τη διάλυση της ΠΑΟ, ο Μήτσου κατέφυγε στην Ήπειρο, όπου προσχώρησε στον ΕΔΕΣ.
Ανώτερος και ανώτατος αξιωματικός του Σώματος
Ο Μήτσου προήχθη στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη το Μάιο του 1950 και πέντε χρόνια αργότερα στο βαθμό του συνταγματάρχη. Ως αντισυνταγματάρχης διετέλεσε διοικητής Χωροφυλακής Μαγνησίας (1950-53) και διοικητής Χωροφυλακής Σερρών (1953-55), όπου γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Από το 1955 ως το 1958 διετέλεσε διοικητής της Ανωτέρας Διοικήσεως Χωροφυλακής Κρήτης και από το 1958 ως το 1961 διευθυντής της Διευθύνσεως Αστυνομίας Θεσσαλονίκης (η οποία, παρά το όνομα «Αστυνομία», υπαγόταν στη Χωροφυλακή). Στις 23 Ιουλίου 1961, προήχθη στο βαθμό του υποστράτηγου και ως το 1963 διετέλεσε γενικός επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος, ή, όπως λεγόταν επίσημα, γενικός επιθεωρητής της Β΄ Επιθεωρήσεως Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής.
Το 1963 ως γενικός επιθεωρητής Χωροφυλακής Βορείου Ελλάδος ενεπλάκη στην υπόθεση δολοφονίας του βουλευτή Λαμπράκη ως οργανωτής «αντισυγκεντρώσεων» και ως προστάτης ακροδεξιών οργανώσεων και ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης διέταξε την προφυλάκισή του (με την σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα Στυλιανού Μπούτη), γεγονός που προκάλεσε πάταγο στην ελληνική κοινή γνώμη, καθώς ο Μήτσου δεν ήταν τυχαίος αξιωματικός: συνδεόταν φιλικά με τον Κ. Καραμανλή, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1940 ήταν επικεφαλής της ασφάλειας του βασιλιά Παύλου.
Στην απολογία του στον Σαρτζετάκη, ο Μήτσου υποστήριξε:
Όταν ο ανακριτής Σαρτζετάκης του ανακοίνωσε την προφυλάκισή του, δήλωσε ότι θα αυτοκτονήσει και έβαλε τα κλάματα. Μετά την αποφυλάκισή του έγινε στόχος χλευαστικών σχολίων νεαρών φοιτητών της Θεσσαλονίκης, που του έλεγαν «στρατηγέ, ακόμα δεν αυτοκτόνησες;» Κατοικούσε σε ρετιρέ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην οδό Αγγελάκη 19.
Στις 6 Ιουλίου 1964 αποστρατεύθηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, ενώ ήδη από τον Δεκέμβριο του 1963 του είχε επιβληθεί ποινή εξάμηνης αργίας, πάλι από την κυβέρνηση Παπανδρέου.
Χούντα και θάνατος
Επί χούντας των συνταγματαρχών, στις 12 Νοεμβρίου 1969, ακυρώθηκε η αποστρατεία του Κωνσταντίνου Μήτσου και με βασιλικό διάταγμα που εκδόθηκε από τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως Παναγιώτη Τζεβελέκο του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστράτηγου.
Ο Μήτσου σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 1985, σε ηλικία 76 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα στο 26ο χιλιόμετρο του δρόμου Θεσσαλονίκης - Πολυγύρου: το αυτοκίνητο που οδηγούσε συγκρούστηκε σφοδρά με άλλο ΙΧ, το οποίο «καρφώθηκε» σε αυτό του Μήτσου. Ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου, Θεόδωρος Μπαμπατσιάνης, νοσηλεύτηκε και αυτός στο νοσοκομείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Ελληνικής Χωροφυλακής Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 11/2012 Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ
Γκρίγκορ Μπράνκοβιτς
Ο Γκριγκόρ (Γρηγόριος) Μπράνκοβιτς (σερβικά : Гргур Бранковић) (1416 - 16 Οκτωβρίου 1459) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν ηγεμόνας, δεσπότης της Σερβίας το 1439 για λίγες εβδομάδες σαν μέλος της τριμελής αντιβασιλείας, που κυβέρνησε τη Σερβία.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης Καντακουζηνής· γεννήθηκε το 1416 ή το 1417. Καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός του Τοντόρ πέθανε το 1428, ορίστηκε αυτός διάδοχος τού πατέρα του.
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον πατέρα του, το δεσποτάτο ήταν υποτελές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ήταν υποχρεωμένο να παρέχει τον στρατό του, όπου ο Σουλτάνος το έκρινε. Έτσι ο Λαζάρ πήρε μέρος σε μάχες, όπως στην άλωση της Θεσσαλονίκης το 1430. Το 1439 οι Οθωμανοί πολιόρκησαν το Σμεντέρεβο, όπου αρχηγοί των αμυνομένων ήταν ο Λαζάρ με τον θείο του Θωμά Καντακουζηνό. Μετά από τρεις μήνες πολιορκίας, και λόγω του λιμού στους αμυνομένους, το φρούριο παραδόθηκε στους Οθωμανούς. Ο ίδιος και ο αδελφός του Στεφάν αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν στην πόλη Τοκάτ, όπου τυφλώθηκαν με εντολή του σουλτάνου.
Πέθανε στο Άγιο όρος, στην Μονή Εσφιγμένου στις 16 Οκτωβρίου 1459.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Γκριγκορ
Τζες Γκλυν
Η Τζέσσικα Χάνα Γκλυν (Jessica Hannah "Jess" Glynne, 20 Οκτωβρίου 1989), γνωστή και ως Τζες Γκλυν, είναι Βρετανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτρια και συνεργάζεται με μεγάλες εταιρίες μουσικής.
Βιογραφία
Η Τζες Γκλυν, όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα, γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1989 στο Λονδίνο όπου και μεγάλωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (ταινία)
Το Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες είναι τίτλος ελληνικής κωμωδίας παραγωγής Φίνος Φιλμ του 1960 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με πρωταγωνιστές τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Κώστα Χατζηχρήστο. Το σενάριο έγραψαν οι Αλέκος Σεκελλάριος και Χρήστος Γιαννακόπουλος, με βάση το ομότιτλο θεατρικό έργο των ιδίων.
Πλοκή
Ο ράφτης Στέλιος Κοντογιώργης (Ντίνος Ηλιόπουλος) και ο αγρότης Θωμάς Μακρυκώστας (Κώστας Χατζηχρήστος) είναι δύο φιλήσυχοι άνθρωποι, οι οποίοι κατάγονται από το ίδιο χωριό της Πελοποννήσου, όμως δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Ωστόσο οι οικογένειές τους διατηρούν μία αιματηρή βεντέτα που ξεκίνησε πριν από 80 χρόνια. Ο Στέλιος και ο Θωμάς είναι τα τελευταία αρσενικά μέλη από κάθε οικογένεια.
Με αφορμή το πρόσφατο φονικό που διεπράχθη στο χωριό, στο οποίο σκοτώθηκε ένα μέλος από την κάθε οικογένεια, ο Θανάσης, θείος του Στέλιου (Παντελής Ζερβός) φεύγει από το χωριό και τον επισκέπτεται στο ραφείο του στην Αθήνα για να τον παροτρύνει επίμονα να βρει και να σκοτώσει τον Θωμά, για να πάρει πίσω το αίμα του συγγενή του. Μάλιστα τον προειδοποιεί πως, αν δεν το κάνει, θα τον προλάβει ο αντίπαλός του και θα τον σκοτώσει εκείνος πρώτος. Την ίδια ώρα, ο Θωμάς, που έχει ανέβει στην Αθήνα συμπτωματικά για δουλειές, δέχεται επίσκεψη από τη θεία του την Παρασκευή (Τζόλυ Γαρμπή), η οποία του ζητά να κάνει το ίδιο στον Στέλιο, και μάλιστα τον προμηθεύει με τα απαραίτητα όπλα.
Παρ' όλα αυτά, ούτε ο Στέλιος ούτε ο Θωμάς είναι διατεθειμένοι να διαπράξουν φόνο. Εξάλλου, και οι δύο τρομοκρατούνται στην ιδέα ότι κάποιος άγνωστος τους ψάχνει για να τους δολοφονήσει χωρίς προφανή λόγο. Έτσι, αποφασίζουν να αφήσουν τις δουλειές τους και να κρυφτούν σε κάποιο απόμερο ξενοδοχείο. Η τύχη τα φέρνει έτσι ώστε οι δυο τους, χωρίς να γνωρίζει ο ένας την ταυτότητα του άλλου, να συγκατοικήσουν σε ένα δωμάτιο, προσπαθώντας να προστατευθούν από τον υποτιθέμενο εχθρό, αλληλοεκδηλώνοντας ταυτοχρόνως τις απόψεις τους ότι δεν συμφωνούν με την συνέχεια της βεντέτας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναπτύσσουν αμοιβαία συμπάθεια και όταν τελικά, μετά από σειρά ευτράπελων γεγονότων αποκαλύπτεται η ταυτότητα τους, αγκαλιάζονται και δίνουν τέλος τη βεντέτα.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Πρόκειται για την πρώτη ταινία της Φίνος Φιλμ όπου παίζει ο Ντίνος Ηλιόπουλος και για την οποία έχει γράψει τη μουσική ο Μίμης Πλέσσας.
Η ταινία, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 8 Φεβρουαρίου 1960, έκοψε 59.436 εισιτήρια στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στη 12η θέση ανάμεσα στις 52 ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν την κινηματογραφική περίοδο 1959–60. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Μαΐου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Παιδοφιλία
Οι φαντασιώσεις και συμπεριφορές που υποδεικνύουν παιδοφιλία, αναφέρονται στην έλξη προς παιδιά (αγόρια ή κορίτσια) προεφηβικής ηλικίας (μικρότερα των 12 ετών). Ο παιδόφιλος επίσης θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών και τουλάχιστον κατά 4 χρόνια μεγαλύτερος από το παιδί. Αν και η παιδοφιλία αφορά και στα δύο φύλα, εν τούτοις η μεγάλη πλειονότητα των παιδόφιλων είναι άνδρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έλκονται από κορίτσια (κυρίως ηλικίας 8 - 10 ετών), λιγότεροι έλκονται από αγόρια (συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας των 10 ετών), αλλά υπάρχουν και ποσοστά παιδόφιλων που έλκονται και από τα δύο φύλα, καθώς και ποσοστά που έλκονται ταυτόχρονα από παιδιά και ενήλικους.
Έρευνες που έχουν διεξαχθεί σε διάφορες χώρες, δείχνουν ότι τουλάχιστον το 7% των γυναικών και το 3% των ανδρών έχουν υποστεί κατά την παιδική τους ηλικία σεξουαλική κακοποίηση. Οι θύτες, προερχόμενοι από όλα τα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα, ανήκουν κατά πλειοψηφία στο ευρύτερο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον του παιδιού. Ανάμεσα στους παιδόφιλους έχουν καταγραφεί και άτομα εφηβικής ηλικίας, ενώ έχει αποδειχθεί πως στις περισσότερες των περιπτώσεων πρόκειται για πραγματικούς και όχι περιστασιακούς παιδόφιλους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η παιδοφιλία αποτελεί ταυτόχρονα και αιμομιξία.
Η παιδοφιλία έχει ταξινομηθεί ξεχωριστά από την ηβηφιλία (αφορά έλξη προς παιδιά πρώιμης εφηβικής ηλικίας), την εφηβοφιλία (αφορά κύρια ή αποκλειστική έλξη προς παιδιά περιεφηβικής και εφηβικής ηλικίας και νεαρά άτομα, γενικά ηλικίας 14-18 ετών, και τη νηπιοφιλία (έλξη προς νήπια 0 - 3 ετών). Στις περισσότερες κοινωνίες του κόσμου η σεξουαλική κακοποίηση παιδιού αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη και διώκεται (η ποινή μπορεί να φτάσει ακόμα και στον θάνατο), όπως και η κατοχή και διακίνηση παιδοφιλικού πορνογραφικού υλικού. Η ηλικία συναίνεσης για σεξουαλική δραστηριότητα στην Ελλάδα είναι τα 15 έτη.
Πηγές
Ορέστης Γιωτάκος, Σεξουαλική επιθετικότητα και παραφιλίες, Εκδόσεις Βήτα, Αθήνα 2004, σελίδες 37-42, ISBN 960-8071-70-4
Κατηγορία:Παραφιλίες
Όρος Κινανγκόπ
Το Όρος Κινανγκόπ είναι βουνό περίπου 160 χιλιόμετρα βόρεια του Ναϊρόμπι στη Κένυα. Βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο Αμπερντάρες.
Είναι ανενεργό ηφαίστειο και οριοθετείται από το ομώνυμο οροπέδιο προς τα δυτικά και την κοιλάδα του Μεγάλου Ρήγματος (Great Rift Valley). Είναι το δεύτερο υψηλότερο βουνό της οροσειράς Αμπερντάρες μετά το Όρος Σατίμα. Τα χαμηλότερα επίπεδα του βουνού έχουν εκτενή δάση μπαμπού. Ψηλότερα καλύπτεται από ποώδη βλάστηση. Η κύρια κορυφή είναι μια βραχώδης προεξοχή που περιβάλλεται από ανοιχτούς χερσότοπους. Λόγω του ύψους, το βουνό είναι δροσερό και η θερμοκρασία μπορεί να πέσει κάτω από το μηδέν κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Κένυας
Τομ Κάρπερ
Ο Τόμας Ρίτσαρντ Κάρπερ (αγγλικά: Thomas Richard Carper, 23 Ιανουαρίου 1947), είναι Αμερικανός πολιτικός και οικονομολόγος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Ντέλαγουερ από τον Ιανουάριο του 2001. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει διατελέσει επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας, από το 2013 έως το 2015.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 71ος Κυβερνήτης του Ντέλαγουερ (1993-2001), ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την μονοεδρική περιφέρεια του Ντέλαγουερ (1983-1993), καθώς και ως πολιτειακός Υπουργός Οικονομικός του Ντέλαγουερ (1977-1983).
Ιερά Μητρόπολις Κολωνείας
Η Ιερά Μητρόπολις Κολωνείας ήταν επισκοπή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως που ιδρύθηκε κατά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο Θέμα Κολωνείας, στον σημερινό Πόντο. Υπαγόταν αρχικά διοικητικά στην Μητρόπολη Σεβαστείας, έπειτα στην Μητρόπολη Νεοκαισαρείας και προήχθη σε Μητρόπολη στις αρχές του 11ου αιώνα.
Τομ Κάρπερ
Βιογραφία
Ο Τομ Κάρπερ, γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1947, στο Μπέκλεϊ της Δυτικής Βιρτζίνια και μεγάλωσε στο Ντάνβιλ της Βιρτζίνιας. Σπούδασε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο, από όπου αποφοίτησε το 1968, λαμβάνοντας πτυχίο στα οικονομικά. Το ίδιο έτος εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, στο οποίο έφθασε ως το βαθμό του Πλοιάρχου, υπηρετώντας μέχρι το 1991. Εν τω μεταξύ, το 1975 είχε αποκτήσει νέο πτυχίο στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ.
Ιερά Μητρόπολις Κολωνείας
Ιστορικά στοιχεία
Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε η επισκοπή, πρώτη μνεία για επίσκοπο έχουμε το 372 τον Ευφρόνιο. Πιστεύεται ότι η περιοχή αποσπάστηκε από την Επισκοπή Νικοπόλεως για να αποτελέσει ανεξάρτητη επισκοπή. Από τον 9ο αιώνα αναφέρεται ως Αρχιεπισκοπή κι έπειτα ως Μητρόπολη. Τελευταίος μητροπολίτης υπήρξε ο Δωρόθεος Χρηστίδης ο οποίος απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της ανταλλαγής των πληθυσμών, το 1967 η έδρα επανήλθε ως τιμητική.
Τομ Κάρπερ
Πολιτική
Την περίοδο 1977-1983, ήταν ο Ταμίας (Υπουργός Οικονομικών) της Πολιτείας του Ντέλαγουερ, όπου εκεί με τη συμβολή του αναπτύχθηκε το πρώτο σύστημα διαχείρισης μετρητών του Ντέλαγουερ. Το 1982, εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ και παρέμεινε εκεί το διάστημα 1983-1993.
Από τις 19 Ιανουαρίου 1993 ως τις 3 Ιανουαρίου 2001 ήταν ο 71ος Κυβερνήτης του Ντέλαγουερ. Σε αυτή τη θητεία του έμεινε γνωστής για την πρόληψη του κλεισίματος ενός εργοστασίου της Τζένεραλ Μότορς και για άνοιγμα εργοστασίου από την φαρμακευτική εταιρεία Αστραζένεκα. Ο ίδιος ηγήθηκε σε μια εκστρατεία μείωσης φόρων και συνέβαλε στη βελτίωση της πιστοληπτικής ικανότητας της Πολιτείας σε εξαιρετική (ΑΑΑ).
Ο Τομ Κάρπερ, εξελέγη στη Γερουσία των ΗΠΑ το 2000, νικώντας τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο Γουίλιαμ Ροθ, με σχεδόν 12% διαφορά. Έχει επανεκλεχθεί τρεις φορές ακόμη (2006, 2012, 2018). Ως Γερουσιαστής συμμετέχει στην Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας, καθώς και στην Επιτροπή Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων και στην Επιτροπή Οικονομικών.
Παλαιολογίνα Ζαχαρία
Η Παλαιολογίνα ή Δούκαινα Κομνηνή Παλαιολογίνα, της οποίας είναι άγνωστο το μικρό της όνομα, ήταν Βυζαντινή ευγενής του 13ου αιώνα, που λόγω του γάμου της με το Ζαχαρία έγινε ηγεμόνας της Χίου και της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας.
Βιογραφία
Από τον Στρούτζα αναφέρεται ως αδελφή του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄, που την πάντρεψε με τον Γενουάτη Βενέδικτο Α΄ Ζαχαρία ηγεμόνα της Χίου και της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας. Από σύγχρονους ερευνητές φαίνεται αδύνατο να ήταν αδελφή του Μιχαήλ Η΄, αφού δεν ταιριάζουν χρονολογικά· πιθανολογείται ότι ήταν νόθα κόρη του Ανδρόνικου Παλαιολόγου (πατέρα του Μιχαήλ Η΄) ή μακρινή συγγενής του από την οικογένεια των Παλαιολόγων. Ο γάμος έγινε το 1275
Με τον Βενέδικτο απέκτησαν τον Παλαιολόγο Ζαχαρία, του οποίου επίσης δεν διασώζεται το μικρό του όνομα. Η παράδοση λέει ότι ο γιος της γεννήθηκε στη Γένουα και ίσως η Παλαιολογίνα έζησε και πέθανε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Ηγεμονία της Χίου
Στοά Νικολούδη
Η Στοά Νικολούδη βρίσκεται στην Αθήνα μεταξύ των οδών Ελευθερίου Βενιζέλου (Πανεπιστημίου) - στο νούμερο 41 και της Σταδίου. Είναι μια από τις στοές που απέκτησε η Αθήνα προς το τέλος του 19ου αιώνα, σε αντιγραφή στοών που υπήρχαν ήδη σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και έχει χαρακτηριστεί μαζί με το κτίριο της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 41 ιστορικά διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης.
Σύντομο ιστορικό
Ο σχεδιασμός της Στοάς έγινε το 1897 απ' τον Αλέξανδρο Νικολούδη, ο οποίος ήταν την εποχή εκείνη φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών των Παρισίων. Η κατασκευή της ολοκληρώθηκε το 1918. Το 1938 η Στοά ανακαινίστηκε και πήρε τη σημερινή της μορφή, καθώς από πάνω από αυτήν χτίστηκε το μέγαρο γραφείων που υπάρχει. Το 1944, αμέσως μόλις πέθανε ο Νικολούδης την ονόμασαν Στοά Νικολούδη, προς τιμήν του, όνομα το οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα. Μέχρι το 1977, μέχρι που κατεδαφίστηκε το κτίριο της Alpha Bank, μέρος της στοάς ήταν κατειλημμένο από αυτό. Τελευταία ανακαίνισή της έγινε το 2001.
Διατηρητέο μνημείο
Η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού του 1995, 77 χρόνια μετά την κατασκευή της, χαρακτηρίζει ιστορικά διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης το κτίριο της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 31 μαζί με τη Στοά Νικολούδη, γιατί αποτελούν μαζί χαρακτηριστικό δείγμα του έργου του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη με αξιόλογη σύνθεση, λειτουργία και τυπολογία, από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει από την εποχή του μεσοπολέμου. Τα χαρακτηρίζουν επίσης σημαντικά για τη μελέτη της ιστορίας της Αρχιτεκτονικής και την Αρχιτεκτονική και Πολεοδομική εξέλιξη της πόλης των Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα Νικολουδη
Ελάσσων γράφος
Στη θεωρία γραφημάτων, ένα μη-κατευθυνόμενο γράφημα Η καλείται έλασσον του γραφήματος G, αν Η μπορεί να σχηματιστεί από το G διαγράφοντας ακμές και κορυφές και από τις συγχωνευμένες άκρες.
Η θεωρία των ελασσόνων γραφημάτων ξεκίνησε με το θεώρημα του Βάγκνερ σύμφωνα με το οποίο ένα γράφημα είναι επίπεδο αν και μόνο αν οι ελάσσονες του δεν περιλαμβάνουν το πλήρες Κ5 γράφημα ούτε το πλήρες διμερές γράφημα K3,3. Το θεώρημα Robertson-Seymour συνεπάγεται ότι ένας ανάλογος απαγορευμένος ελάσσων χαρακτηρισμός υπάρχει για κάθε ιδιότητα των γραφημάτων που διατηρούνται με διαγραφές και συγχωνεύσεις κουφών. Για κάθε σταθερό γράφημα H, είναι δυνατόν να ελεγχθεί αν Η είναι έλασσον ενός γραφήματος εισόδου G σε πολυωνυμικό χρόνο μαζί με τον απαγορευμένο ελάσσονα χαρακτηρισμό βάση του οποίου κάθε γράφημα ιδιότητας το οποίο δημιουργείται από διαγραφές και συγχωνεύσεις μπορεί να αναγνωριστεί σε πολυωνυμικό χρόνο.
Άλλα αποτελέσματα και τις εικασίες που αφορούν ελάσσονα γραφήματα περιλαμβάνουν το θεώρημα δομής γραφήματος, σύμφωνα με το οποίο τα γραφήματα που δεν έχουν Η ως ένας έλασσον, μπορούν να σχηματιστούν από την ένωση απλούστερων τμημάτων, και την εικασία Hadwiger που αφορά στην αδυναμία να χρωματίσουν ένα γράφημα με την ύπαρξη ενός μεγάλου πλήρες γραφήματος  ως έλασσον αυτού. Σημαντικές μεταβλητές των ελάσσων γραφημάτων  περιλαμβάνουν τα τοπολογικά ελάσσων και ελάσσων γραφήματα συγκέντρωσης.
Ορισμοί
Μια συγχώνευση άκρων ειναι μια πράξη η οποία αφαιρεί ένα άκρο από ένα γράφημα ενώ ταυτόχρονα συγχωνεύει τις δύο κορυφές που χρησιμοποιούνται για τη σύνδεση. Ένα μη-κατευθυνόμενο γράφημα Η είναι ελάσσον ενός άλλου μή κατευθυνόμενου γραφήματος G αν ένα γράφημα ισομορφικό του Η μπορεί να προέλθει απο το G συγχονεύοντας κάποιες ακμές, διαγράφοντας κάποιες ακμές και διαγράφοντας ορισμένες απομονωμένες κορυφές. Η σειρά με την οποία εκτελείται μία ακολουθία τέτοιων συγχωνεύσεων και διαγραφων στο γράφημα G δεν επηρεάζει την προκύπτουσα γραφική παράσταση H.
Τα ελάσσονα γραφήματα μελετώνται συχνά στο πιο γενικό πλαίσιο των πινακοειδων ελασσόνων. Σε αυτά τα πλαίσια, συχνά υποθέτουμε πως όλα τα γραφήματα ειναι συνδεδεμένα, με self-loops και πολλαπλές ακμές (δηλαδή είναι multigraphs και όχι απλά γραφήματα): Η συγχώνευση ενός loop και η διαγραφή μίας ακμής δεν είναι επιτρεπτές πράξεις. Αυτή η οπτική γωνία έχει το πλεονέκτημα του ότι αφήνουν το rank του γραφήματος αμετάβλητο και η συγχώνευση ακμών μειώνει πάντα το rank κατά 1 βαθμό.
Σε άλλες περιπτώσεις (όπως στην μελέτη των pseudoforests) είναι πιο λογικό να επιτραπεί η διαγραφή των ακμών, και να επιτραπούν τα μη-συνδεόμενα γραφήματα, αλλά να απαγορευθούν τα multigraphs. Σε αυτή την παραλλαγή της θεωρίας ελασσόνων γραφημάτων, ένα γράφημα πάντα απλοποιείται μετά από οποιαδήποτε συγχώνευση ακμών, ώστε να εξαλειφθούν τα self-loops και οι πολλαπλές ακμές.
Παράδειγμα
Στο ακόλουθο παράδειγμα,το γράφημα Η είναι ελάσσον του γραφήματος G:
μικρογραφία|81x81εσ|καθόλου|H. αριστερά|μικρογραφία|138x138εσ|G.
Το παρακάτω διάγραμμα απεικονίζει αυτό. Πρώτα κατασκευάστε ένα υπογράφημα του G, διαγράφοντας τις διακεκομμένες ακμές (και την προκύπτουσα απομονωμένη κορυφή) και στην συνέχεια συρρικνώστε το γκρι άκρο (συγχωνευτής των δυο συνδεόμενων κορυφών). καθόλου|μικρογραφία|154x154εσ
Σημαντικά Αποτελέσματα και Εικασίες
Είναι εύκολο να βεβαιωθείτε ότι η σχέση ελάσσονος γραφήματος δημιουργεί ένα διατεταγμένο ζεύγος στις ισομορφικές τάξεις των μη κατευθηνόμενων γραφημάτων: είναι μεταβατική (ένα ελάσσον ενός ελασσόνος του G είναι ελάσσον του G), και G και Η μπορούν να είναι μόνο μεταξύ τους ελάσσονα αν είναι ισομορφικοί επειδή κάθε μη τετριμμένη ελάσσονα πράξη αφαιρεί ακμές ή κορυφές. Ένα αποτέλεσμα από τον Neil Robertson και ο Paul Seymour δηλώνει ότι αυτό το διατεταγμένο ζεύγος είναι στην πραγματικότητα ένα well-quasi-ordering (wqo): αν δίνεται μια μη πεπερασμένη λίστα G1, G2, ... πεπερασμένων γραφήματα, τότε υπάρχουν πάντα δύο δείκτες i <j, ώστε Gi να ειναι ελάσσων του Gj. Ένας άλλος ισοδύναμος τρόπος δήλωσης αυτού είναι ότι οποιοδήποτε σύνολο γραφημάτων μπορεί να έχει μόνο έναν πεπερασμένο αριθμό ελάχιστων στοιχείων υπό την ελάσσονα διάταξη. Αυτό το αποτέλεσμα αποτέλεσε απόδειξη μιας παλαιότερης εικασίας γνωστή ως εικασία του Βάγκνερ, εκ του Klaus Wagner: Ο Wagner την είχε διατυπώσει καιρό νωρίτερα, αλλά η εικασία δημοσιεύτηκε το 1970.
Κατά τη διάρκεια της απόδειξης τους, ο Seymour και ο Robertson αποδεικνύουν επίσης, το θεώρημα γραφικής δομής στο οποίο καθορίζουν, για κάθε σταθερό γράφημα H, την δομή του κάθε γραφήματος που δεν έχει το Η ως ελάσσον. Η διατύπωση του θεωρήματος είναι μακρά και περίπλοκη, αλλά εν συντομία δείχνει ότι ένα τέτοιο γράφημα πρέπει να έχει τη δομή ενός clique-sum των μικρότερων γραφημάτων που έχουν τροποποιηθεί μερικώς από γραφήματα ενσωματωμένα σε επιφάνειες οριοθετημένων γενών. Έτσι, η θεωρία τους θεσπίζει θεμελιώδεις συνδέσεις μεταξύ των ελασσόνων γραφημάτων και της τοπολογικής ενσωμάτωσης των γραφημάτων.
Για κάθε γράφημα H, τα απλά μη-ελάσσονα Η γραφήματα πρέπει να είναι διεσπαρμένα, πράγμα που σημαίνει ότι ο αριθμός των ακμών είναι μικρότερος από κάποιο σταθερο πολλαπλάσιο του αριθμού των κορυφών. Πιο συγκεκριμένα, αν Η έχει h κορυφές, τότε ένα απλό μη ελάσσον n-γωνο γραφημα h μπορεί να έχει το πολύ Ο(nh(sqrt(logh))) άκρα, και μερικα Kh-μη ελάσσονα γραφήματα έχουν τουλάχιστον τόσες ακμές. Έτσι, αν Η έχει h κορυφές, τότε τα μη-ελάσσονα Η γραφήματα έχουν μέσο βαθμό Ο(nh(sqrt(logh)))και επιπλέον εκφυλισμό Ο(nh(sqrt(logh))). Επιπροσθέτως, τα Η μη-ελασσονα γραφήματα έχουν ένα θεώρημα διαχωρισμού παρόμοιο με το θεώρημα επίπεδου διαχωρισμού για επίπεδα γραφήματα: για οποιοδήποτε σταθερό Η γραφημα, και κάθε n-κορυφών Η μη ελάσσονος γραφήματος G, είναι δυνατό να βρεθεί ένα υποσύνολο Ο(sqrt(n)) κορυφών των οποίων η απομάκρυνση χωρίζει G σε δύο (ενδεχομένως αποσυνδεδεμένα) υπογράφήματα με το πολύ 2n / 3 κορυφές ανά υπογράφημα. Ακόμα ισχυρότερη η πρόταση αυτή, για οποιοδήποτε σταθερό Η γράφημα,Η μη-ελάσσονα γραφήματα έχουν treewidth Ο(sqrt(n))
Η εικασία Hadwiger στη θεωρία γραφημάτων προτείνει ότι εάν ένα γράφημα G δεν περιέχει ένα ελάσσον ισομορφισμό στο πλήρες γράφημα για k κορυφές, τότε το G μπορει να χρωματιστεί με k - 1 χρώματα. Η περίπτωση k = 5 είναι μια επαναδιατύπωση του θεωρήματος τεσσάρων χρώματος. Η εικασία Hadwiger έχει αποδειχθεί για k ≤ 6, αλλά όχι στη γενική περίπτωση. Bollobás, Catlin & Erdős (1980) το αποκαλούν «ένα από τα βαθύτερα άλυτα προβλήματα στη θεωρία γραφημάτων». Ένα άλλο αποτέλεσμα που αφορα το θεώρημα των τεσσάρων χρωμάτων σε ελάσσον γράφημα είναι το θεώρημα snark που διατυπώθηκε από Robertson, Sanders, Seymour, και Thomas, το οποίο αποτελεί ενίσχυση του θεωρήματος τεσσάρων χρωμάτων που εικάστηκε από την WT Tutte και ότι κάθε μη-γεφυρωμένο 3-κανονικό γράφημα που απαιτεί τέσσερα χρώματα για ένα χρωματισμό άκρου πρέπει να έχει το γράφημα Petersen ως ελάσσον γράφημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία γράφων
Χρήστος Ποθητάκης
Ο Χρήστος Ποθητάκης (1891-1967) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1891.
Εξελέγη βουλευτής Ευβοίας με το Λαϊκό Κόμμα το ελληνικές εκλογές 1935.
Πέθανε αιφνίδια σε ηλικία 76 ετών τον Μάιο του 1967.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Πτήση 804 της EgyptAir
Η Πτήση 804 της EgyptAir (MS804/MSR804) ήταν μια διεθνής επιβατική πτήση με αφετηρία το Διεθνές Αεροδρόμιο του Παρισιού, Σαρλ ντε Γκωλ, και τερματικό σταθμό το Διεθνές Αεροδρόμιο του Καΐρου. Το αεροσκάφος κατέπεσε, για άγνωστους ακόμη λόγους, στη Μεσόγειο Θάλασσα, στις 19 Μαΐου 2016 και τοπική ώρα Αιγύπτου 02:30 (UTC+2).
Στο αεροσκάφος επέβαιναν 66 άνθρωποι (56 επιβάτες, 7 μέλη του πληρώματος και 3 άτομα ασφάλειας). Τα συντρίμμια από τα αεροσκάφος βρέθηκαν στη Μεσόγειο περίπου 290 χιλιόμετρα βόρεια της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου.
Αεροσκάφος
Το αεροσκάφος του δυστυχήματος ήταν ένα 12χρονο Airbus Α320-232, με αριθμό νηολόγησης αεροσκάφους το SU-GCC και σειριακό κωδικό κατασκευαστή το 2088. Η πρώτη πτήση του έγινε στις 25 Ιουλίου 2003 και η παράδοσή του στην αεροπορική εταιρεία EgyptAir διεξήχθη στις 3 Νοεμβρίου 2003.
Η μοιραία πτήση ήταν η πέμπτη στη σειρά πτήση του αεροσκάφους για εκείνη την ημέρα, καθώς είχε προηγουμένως πετάξει από την Ασμάρα στο Κάιρο, από το Κάιρο στην Τύνιδα, από την Τύνιδα στο Κάιρο και από το Κάιρο στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Παιδεραστία
thumb|Παιδεραστικό φιλί σε αττική [[Κύλιξ|κύλικα (5ος αιώνας π.Χ.)]] Η παιδεραστία (από το παῖς και το ἐραστής) είναι η σεξουαλική σχέση μεταξύ ενός ενήλικου άνδρα και ενός προέφηβου ή έφηβου αγοριού. Ο όρος παιδεραστία χρησιμοποιείται διεθνώς για να αναφερθεί σε ιστορικές πρακτικές ορισμένων πολιτισμών, ιδιαίτερα της αρχαίας Ελλάδας και της αρχαίας Ρώμης. Στην Ελλάδα, ο όρος αναφέρεται γενικότερα στη σύναψη σεξουαλικών σχέσεων με ανηλίκους.
Στις περισσότερες χώρες σήμερα τέτοιες σχέσεις είναι παράνομες. Η τοπική ηλικία συναίνεσης σε σεξουαλική επαφή καθορίζει εάν ένα άτομο θεωρείται νομικά ικανό να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις και εάν αυτή η επαφή αποτελεί παιδική σεξουαλική κακοποίηση ή αποπλάνηση ανηλίκου. Ένας ενήλικας ο οποίος εμπλέκεται σε σεξουαλική δραστηριότητα με ανήλικο μπορεί να θεωρηθεί κακοποιητικός από τις ιατρικές αρχές για διαφόρους λόγους, όπως η ηλικία του ανηλίκου, η πιθανότητα ο ανήλικος να αναπτύξει μία ή περισσότερες ψυχικές διαταραχές, όπως διαταραχή μετατραυματικού στρες, σωματικό τραυματισμό και την τάση του ανηλίκου για περαιτέρω θυματοποίηση στην ενήλικη ζωή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδική σεξουαλική κακοποίηση
Ιμπν Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας
Ο Ιμπν Σαούντ ή Αμπντουλαζίζ μπιν Αμπντουλαζίζ (15 Ιανουαρίου 1876 – 9 Νοεμβρίου 1953) ήταν Σαουδάραβας και ιδρυτής του ενιαίου Σαουδικού κράτους.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1876. Ξεκίνησε τον ενωτικό πόλεμο πολύ νέος, σε ηλικία 26 ετών περίπου. Απέκτησε περίπου 30 παιδιά με όλες τις συζύγους του, μερικά εκ των οποίων όταν ο ίδιος ήταν πάνω από 60 ετών. Ένα από τα παιδιά του, ο Τούρκι Β΄ μπιν Αμπντουλαζίζ αλ Σαούντ, γεννήθηκε και πέθανε την ίδια ώρα το 1952. Μέσα στα παιδιά του συγκαταλέγονται και οι επόμενοι Σαουδάραβες βασιλιάδες. Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών, στις 9 Νοεμβρίου 1953. Τον διαδέχθηκε ο Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες της Σαουδικής Αραβίας
Σκουντέρι Εύβοιας
Το Σκουντέρι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της Δίρφυς, σε υψόμετρο 295 μέτρα. Απέχει 29 χλμ. Α. από τα Ψαχνά (έδρα του δήμου - μέσω Πάλιουρα) και 28 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καμπιών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Καμπιά και τα Κάτω Καμπιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμπιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Διρφύων του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 32 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Τζαλμίνια
Ο Τζάλμα Φεϊτόζα Ντίας (γεννημένος στις 9 Δεκεμβρίου 1970), γνωστός ως Τζαλμίνια, είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος.
Διαθέτοντας άνω του μέσου όρου τεχνικές ικανότητες, καθώς, όμως, και προβληματικό χαρακτήρα, αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, με τα χρώματα των Φλαμένγκο και Ντεπορτίβο, ενώ, επίσης, ήταν διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας.
Βραζιλία
Υιός του πρώην ποδοσφαιριστή Τζάλμα Ντίας, ο Τζαλμίνια (Μικρός Τζάλμα) γεννήθηκε στο Σάντος του Σάο Πάολο, ενόσω ο πατέρας του αγωνιζόταν για λογαριασμό της Σάντος ΦΚ. Ωστόσο, ο ίδιος, ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο, η οποία έδρευε στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Στη συνέχεια, ο Τζαλμίνια πραγματοποίησε σύντομης χρονικής διάρκειας περάσματα από τις Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε και Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας (με την οποία και έλαβε το βραβείο Μπόλα ντε Όουρο (Βραζιλιάνικη Χρυσή Μπάλα) το 1996), καθώς και μία σύντομης χρονικής διάρκειας αγωνιστική παρουσία για λογαριασμό της ιαπωνικής Σιμιζού Σ-Πουλς, στο ενδιάμεσο.
Ντεπορτίβο
Τον Ιούλιο του 1997, ο Τζαλμίνια μεταγράφηκε στην ισπανική Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, με την οποία και πέτυχε, συνολικά, 26 τέρματα σε σύνολο 87 συμμετοχών πρωταθλήματος κατά την διάρκεια των πρώτων τριών σεζόν αγωνιστικής παρουσίας του με τον σύλλογο, συνεισφέροντας σε μεγάλο βαθμό στην κατάκτηση, για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, του εθνικού πρωταθλήματος το 2000. Στη συνέχεια, η ανάδειξη του Χουάν Κάρλος Βαλερόν, ο οποίος αποκτήθηκε μετά τον υποβιβασμό της Ατλέτικο Μαδρίτης, καθώς και ένα θερμό επεισόδιο κατά την διάρκεια προπόνησης, τον Μάιο του 2002, μεταξύ του ιδίου και του προπονητή της Depor, Χαβιέρ Ιρουρέτα, οδήγησαν στον δανεισμό του στην ομάδα της Μπουντεσλίγκα Αυστρίας, Αούστρια Βιέννης, κατά την διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2002.
Έπειτα από, μόλις, 11 συμμετοχές με τα χρώματα της Ντεπορτίβο κατά την διάρκεια της σεζόν 2003-04, ο Τζαλμίνια ολοκλήρωσε την αγωνιστική καριέρα του αγωνιζόμενος για λογαριασμό της μεξικανικής Κλουμπ Αμέρικα, προτού αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 34 ετών.
Ποδόσφαιρο Σάλας
Το 2008, ο Τζαλμίνια επέστρεψε στην Depor, εντασσόμενος στην ομάδα ποδοσφαίρου σάλας της, μαζί με άλλα σημαντικά ονόματα της ιστορίας του συλλόγου, όπως οι Ντονάτο, Φραν, Νουρεντίν Ναϊμπέτ και Ζακ Σονγκό.
Διεθνής Καριέρα
Ο έντονος ανταγωνισμός ο οποίος επικρατούσε εντός της Εθνικής Βραζιλίας στη θέση του Τζαλμίνια, σε συνδυασμό με τον κάπως δύσκολο χαρακτήρα του, περιόρισαν των αριθμό των διεθνών συμμετοχών του, μόλις, σε 14, εντός χρονικού διαστήματος έξι ετών, το μεγαλύτερο μέρος εκ των οποίων ενόσω ο ίδιος αγωνιζόταν για λογαριασμό της Ντεπορτίβο. Ήταν μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα του 1997.
Ο Τζαλμίνια θα καλείτο ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, ωστόσο τελικώς η κλήση του δεν προτιμήθηκε από τον Λουίζ Φελίπε Σκολάρι, έπειτα από επεισόδιο μεταξύ του ιδίου και του Ιρουρέτα, λίγες ημέρες προ της ανακοίνωσης των μελών της αποστολής ενόψει της διοργάνωσης, με τον Κακά να προτιμάται στη θέση του.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκουαρανί Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σιμιζού Σ-Πουλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουντεσλίγκα Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αούστρια Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1997 Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα
Σπηλαιολογία
right|thumb|200px|Σπήλαιο Διρού, Λακωνία
Γενικά η μεθοδική και συστηματική μελέτη των σπηλαίων αναπήδησε ως αυτοτελή επιστήμη κατά τον 19ο αιώνα εκ της Γεωλογίας και της Φυσικής Γεωγραφίας. Πατέρας της νέας αυτής επιστήμης θεωρείται ο Γάλλος Ε. Μαρτέλ που με τις πολυάριθμες έρευνές του στα γαλλικά σπήλαια συγκέντρωσε τα πρώτα στοιχεία σπηλαιογένεσης και των νόμων της υπόγειας υδρολογίας.
Ο όρος σπηλαιολογία εφαρμόζεται σήμερα ενίοτε -στην Ελλάδα σχεδόν ταυτίζονται οι δύο έννοιες- για την αθλητική δραστηριότητα της εξερεύνησης σπηλαίων. Οι δύο δραστηριότητες –επιστημονική και αθλητική- συνδυάζονται αποτελεσματικά in situ. Η πρώτη σπηλαιολογική εταιρία φαίνεται πως ιδρύθηκε στη Γαλλία το 1895, ενώ το πρώτο διεθνές συνέδριο σπηλαιολογίας έγινε στο Παρίσι το 1953.
Ως διεπιστημονικός κλάδος η σπηλαιολογία συνδυάζει στη σύγχρονη μορφή της γνωστικά πεδία διαφόρων επιστημών, όπως είναι η γεωλογία, η παλαιοντολογία, η ανθρωπολογία, η υδρολογία, η τοπογραφία, η βιολογία και η αρχαιολογία, ανάλογα με τον τύπο της επ΄ αυτής έρευνας.
Η αρχαιότερη ζωγραφική σπηλαίου ανακαλύφθηκε στην Ινδονησία, σε σπήλαιο της νήσου Σουλαουέζι, και αναπαριστά 2 αγριόχοιρους που σώζονται εν μέρη. Πρόκειται για την παγκοσμίως αρχαιότερη μορφή ζώου, ερευνήθηκε σε σπήλαιο και χρονολογείται πριν 45.500 χρόνια.
Η σπηλαιολογία στην Ελλάδα
Οι πρώτες σπηλαιολογικές έρευνες στην Ελλάδα έγιναν με ιδιωτική πρωτοβουλία κατά το 1891 από τον τότε νομομηχανικό Αρκαδίας Ν. Σιδερίδη. Επαναλήφθηκαν το 1928 από τον Αυστριακό σπηλαιολόγο Α. Μάρκοβιτς με την χορηγεία του Εμμ. Μπενάκη. Από τότε συνεχίστηκαν από σπηλαιολογικές εκδρομικές ομάδες των σωματείων "Υπαίθρια Ζωή", "Παν" και "ΕΟΣ" μέχρι το 1949.
Κορύφωση αυτής της αρχικής δραστηριότητας υπήρξε η ίδρυση της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρίας (ΕΣΕ) το 1951 με πρωτοστατούντες τον Γιάννη και την Άννα Πετροχείλου. Σύμφωνα με το ιστορικό της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας Ελλάδος η ιστορία των σπηλαιολογικών ερευνών ξεκινά με τις έρευνες του Γερμανού Φέντλερ στην Κύθνο και του Γάλλου Μαρτέλ στην Τρίπολη το 1841. Ιστορικά σημαντικές θεωρούνται επίσης οι έρευνες του παλαιοανθρωπολόγου Α. Μάρκοβιτς, στην Αττική έως το 1928.
Η ίδρυση της σπηλαιολογικής ομάδας του ΕΟΣ Χανίων το 1956, η ίδρυση της ΕΠΕΑΝ το 1960 και παραρτημάτων της ΕΣΕ οδηγούν σταδιακά σε μεγάλης έκτασης εξερευνήσεις των ελληνικών σπηλαίων, όπως επίσης και στην εξάπλωση της ιδέας της σπηλαιολογίας. Σημαντικά σωματεία για τα σπηλαιολογικά δρώμενα όπως ο ΣΠΕΛΕΟ, η ΣΠΗΝΑ και ο ΑΕΤΟΣ ιδρύονται στη δεκαετία του '80 ενώ σημαντική εξέλιξη υπήρξε και η αρμόδια Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας, που ιδρύθηκε από το ΥΠ.ΠΟ. Αποκορύφωμα της δραστηριότητας των σωματείων πέραν των εκτεταμένων εξερευνήσεων υπήρξε η δημιουργία της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΟΕ) το 2001.
Δείτε επίσης
Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρεία
Πηγές
Κατηγορία:Σπήλαια * Κατηγορία:Επιστήμες Γης και Περιβάλλοντος
Αμέρικο
Ο Ντομίγκο Γιόνι (Τζόνι) Βέγα Ουρσόυα (Domingo Johnny Vega Urzúa, Αρίκα, Χιλή, 24 Δεκεμβρίου 1977), γνωστός ως Américo, είναι Χιλιανός τραγουδιστής.
Πηγές
Κατηγορία:Χιλιανοί τραγουδιστές
Αυτοκράτειρα Μασάκο της Ιαπωνίας
Η Αυτοκράτειρα Μασάκο της Ιαπωνίας (Ιαπωνικά: 皇太子徳仁親王妃雅子, 9 Δεκεμβρίου 1963), γεννημένη ως Μασάκο Οουάντα, είναι σύζυγος του Αυτοκράτορα του Ιαπωνικού θρόνου, Ναρουχίτο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Τόκυο και είναι κόρη του Χισάσι Οουάντα, ανώτατου διπλωμάτη και προέδρου του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, και της Γιουκίμο Εγκασίρα. Λόγω της διπλωματικής ιδιότητας του πατέρα της μεγάλωσε στη Μόσχα και τη Νέα Υόρκη μέχρι το 1971, οπότε και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στο Τόκυο, όπου φοίτησε σε ιδιωτικό καθολικό σχολείο. Το 1979 εγκαταστάθηκαν για δεύτερη φορά στη Βοστώνη, όπου ο πατέρας της είχε προσληφθεί ως επισκέπτης καθηγητής διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών της χρόνων η Μασάκα διακρίθηκε στις κοινωνικές και μαθητικές δραστηριότητες κερδίζοντας μεταξύ άλλων βραβείο για την γερμανική ποίηση.
Το 1981 εγγράφηκε στο οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, απ' όπου αποφοίτησε με άριστα το 1985. Τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στην Ιαπωνία, όπου παρακολούθησε για έξι μήνες μαθήματα νομικών στο Πανεπιστήμιο του Τόκυο προκειμένου να δώσει εξετάσεις στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ιαπωνίας, τις οποίες και πέρασε επιτυχώς. Οι συγκεκριμένες εξετάσεις θεωρούνται εξαιρετικά δύσκολες και συνήθως απαιτούν προετοιμασία τουλάχιστον δύο χρόνων ενώ την χρονιά που έδωσε μόνο 28 από τους 800 υποψηφίους έγιναν δεκτοί. Το 1988, με υποτροφία της ιαπωνικής κυβέρνησης, ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, τις οποίες για αδιευκρίνιστους λόγους δεν τελείωσε επιστρέφοντας το 1990 στην Ιαπωνία.
Μιλάει τέσσερις γλώσσες, επιπλέον της μητρικής, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ρώσικα.
Πριγκίπισσα της Ιαπωνίας
Τον Νοέμβριο του 1986 συνάντησε για πρώτη φορά τον διάδοχο του θρόνου Ναρουχίτο. Με την επιστροφή της από την Μεγάλη Βρετανία, το 1990, άρχισε πάλι να έχει επαφές με τον Ναρουχίτο, ο οποίος τις έκανε δύο προτάσεις γάμου, τις οποίες όμως αρνήθηκε καθώς αφενός δεν ήθελε να εγκαταλείψει την καριέρα της στο διπλωματικό σώμα και αφετέρου η ένταξή της στην αυτοκρατορική οικογένεια θα σήμαινε την επιβολή πολλών περιορισμών στην καθημερινότητά της. Τελικά τον Δεκέμβριο του 1992, στην τρίτη πρόταση, δέχτηκε να τον παντρευτεί υπό τον όρο πως η ιδιότητα της πριγκίπισσας θα ήταν μια άλλη μορφή άσκησης διπλωματίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 9 Ιουνίου 1993.
Ο γάμος τους συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας καθώς θεωρήθηκε ότι ο δυναμισμός της Μασάκο θα επηρέαζε σημαντικά τον μοναρχικό θεσμό. Ειδικότερα η Μασάκο θεωρείτο από τους παραδοσιακούς φιλομοναρχικούς ως υπερβολικά κοσμοπολίτισα και εξωστρεφής ενώ το γεγονός ότι είχε ήδη απορρίψει δύο προτάσεις γάμου από τον Ναρουχίτο για να επικεντρωθεί στην καριέρα της στο διπλωματικό σώμα είχε δημιουργήσει ανάμεικτα συναισθήματα. Το 2000 ανακοινώθηκε ότι απέβαλε ενώ το 2002 γέννησε μια κόρη, την Πριγκίπισσα Άϊκο της Ιαπωνίας, γεγονός όμως που δημιούργησε έντονη ανησυχία στην κοινή γνώμη λόγω του συστήματος διαδοχής, το οποίο επιτρέπει μόνο σε αρσενικά τέκνα να ανέλθουν στον αυτοκρατορικό θρόνο. Με αφορμή αυτό το γεγονός άρχισε να συζητείται η πιθανότητα αλλαγής της σχετικής νομοθεσίας έτσι ώστε να επιτραπεί και η άνοδος στον θρόνο των θηλυκών μελών της οικογένειας. Η πίεση της κοινής γνώμης και του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος για την γέννηση αρσενικού τέκνου σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του ρόλου της και την δυσκολία της να προσαρμοστεί στο αυστηρό πρωτόκολλο την οδήγησαν σε αγχώδη διαταραχή, με τον σύζυγο της να κατηγορεί τους αξιωματούχους του Αυτοκρατορικού Οίκου, του κυβερνητικού, δηλαδή, γραφείου που είναι υπεύθυνο για θέματα που αφορούν την αυτοκρατορική οικογένεια, για την πίεση που άσκησαν σε αυτή προκειμένου να γεννήσει διάδοχο. Η ασθένειά της την ανάγκασε να αποτραβηχτεί τελείως από τα καθήκοντα του βασιλικού ρόλου ανεξάρτητα από το αν τελικά η γέννηση αρσενικού τέκνου από την σύζυγο του πρίγκιπα Ακισίνο, αδελφού του Ναρουχίτο, έδωσε ένα τέλος στις ανησυχίες περί διαδοχής.
Τον Οκτώβριο του 2014 πραγματοποίησε την πρώτη της δημόσια εμφάνιση μετά από έντεκα χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιαπωνίας
Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας
upright=1.5|thumb|Αγγιγμένος από τη Μακαρονοειδή Απόφυσή Του, παρωδία του πίνακα [[Η Δημιουργία του Αδάμ του Μιχαήλ Άγγελου, που αποτελεί την πιο διάσημη απεικόνιση του Ιπτάμενου Μακαρονοτέρατος.]]