cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κομμούνα (μοντέλο διακυβέρνησης)
Η Επαναστατική Κατήχηση του Μπακούνιν
Ο Μπακούνιν τελικά αποκλίνει έντονα τόσο προσωπικά όσο και ιδεολογικά από τον Μαρξ και μια τέτοια απόκλιση είναι εμφανής στη σκέψη του. Ο Μπακούνιν δεν υποστήριξε ποτέ μια δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά αντίθετα έναν κολεκτιβισμό βασισμένο σε κομμούνες και συνεταιριστικές ενώσεις εργαζομένων που συμμάχησαν σε μια αποκεντρωμένη και ακρατική ομοσπονδία. Στην Επαναστατική Κατήχησή του έθεσε τις αρχές στις οποίες πίστευε ότι έπρεπε να θεμελιωθεί μια ελεύθερη, αναρχική κοινωνία. Αυτό περιλάμβανε την πολιτική οργάνωση της κοινωνίας σε κομμούνες: K. The basic unit of all political organization in each country must be the completely autonomous commune, constituted by the majority vote of all adults of both sexes. No one shall have either the power or the right to interfere in the internal life of the commune. The commune elects all functionaries, law-makers, and judges. It administers the communal property and finances. Every commune should have the incontestable right to create, without superior sanction, its own constitution and legislation. But in order to join and become an integral part of the provincial federation, the commune must conform its own particular charter to the fundamental principles of the provincial constitution and be accepted by the parliament of the province. The commune must also accept the judgments of the provincial tribunal and any measures ordered by the government of the province. (All measures of the provincial government must be ratified by the provincial parliament.) Communes refusing to accept the provincial laws will not be entitled to its benefits. Η αυτόνομη κομμούνα βασίζεται επιπλέον στην πλήρη ελευθερία του ατόμου και είναι αφοσιωμένη στην πραγματοποίησή της. Η αναρχική κομμούνα του Μπακούνιν δεν είναι οργανωμένη σε μια δικτατορία του προλεταριάτου αλλά σε μια χαλαρή, αλλά συνεκτική ομοσπονδία που προσπαθεί να επιτύχει τους στόχους της ενεργά επαναστατικής τάξης στο σύνολό της.
Η λειτουργία των μικρών κομμούνων
Ο Jeff Shantz επισημαίνει στο βιβλίο του Constructive Anarchy: Building Infrastructures of Resistance, με την ελπίδα ότι μια μέρα οι μαζικές κοινότητες θα γίνουν πραγματικότητα, ότι « μίνι-κομμούνες και καταλήψεις υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, αλλά αποτελούν μόνο ένα οριακό πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης σε σχέση στην κοινωνία γενικότερα. Ωστόσο, πολλά από αυτά παρέχουν ένα συνειδητό παράδειγμα για το πώς θα λειτουργούσε μια σοσιαλιστική κοινωνία, έστω και μόνο σε μικροκοινωνιολογικό επίπεδο. Ως έχουν, οι σοσιαλιστικές μίνι κομμούνες είναι, μαζί με τις ενώσεις εργαζομένων, οι σπόροι για την ανάπτυξη μαζικών, κοινωνικά πολύπλοκων κομμουνιστικών κομμούνων.» Αυτή η υπόθεση είναι ένα παράδειγμα σε τι θα μπορούσαν να οδηγήσουν οργανώσεις όπως οι οργανώσεις των εργαζομένων εάν τεθούν σε επαρκή κλίμακα. Στην περίπτωση που αυτή η σταδιακή πρόοδος είναι αληθινή, θα είχε επιπτώσεις τόσο στον τρόπο με τον οποίο οι εργάτες-οργανώσεις και τα παρόμοια τους γίνονται αντιληπτά τόσο από εκείνους που ελπίζουν ότι οι μαζικές κομμούνες θα είναι πραγματικότητα όσο και από εκείνους που δεν το κάνουν. Για όσους υποστηρίζουν τις κομμούνες, θα τους παρακινούσε σε επίπεδο πολιτικής να ενθαρρύνουν τις εργατικές οργανώσεις, για εκείνους που αντιτίθενται στις κομμούνες, θα τους ενθάρρυνε να καταργήσουν τις εργατικές οργανώσεις με κάθε ευκαιρία. Η ιδέα ότι οι εργατικές οργανώσεις προχωρούν σταδιακά σε κομμούνες, θέτει έτσι υπό αμφισβήτηση εάν οι εργατικές οργανώσεις είναι θεμελιωδώς υγιείς ή καταστροφικές στη μακροπρόθεσμη λειτουργία τους. Είναι σημαντικό να σημειωθεί σε αυτό το σημείο, ότι ορισμένοι πιστεύουν ότι οι εργατικές οργανώσεις αποτελούν μέρος μιας αναπόφευκτης προόδου προς τις μαζικές κομμούνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικαπιταλισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δίας LXIII
Ο Δίας LXIII, γνωστός και με την προσωρινή ονομασία S/2017 J 2, είναι ένας εξωτερικός φυσικός δορυφόρος του Δία.. Ανακαλύφθηκε από τον Σκοτ Σέπαρντ και την ομάδα του, το 2017, και ανακοινώθηκε στις 17 Ιουλίου του 2018, μέσω της Ηλεκτρονικής Εγκυκλίου Μικρών Πλανητών από το Κέντρο Μικρών Πλανητών. Είναι περίπου 2 χιλιόμετρα σε διάμετρο και έχει μια τροχιά με ακτίνα περίπου 22.303.000 χιλιομέτρων γύρω από το Δία. Η κλίση της τροχιάς του είναι περίπου 166,4°. Ανήκει στην ομάδα της Κάρμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Τζάκομο Καρίσιμι
Ο Τζάκομο Καρίσιμι, (Giacomo Carissimi, Μαρίνο βαπτ. 18 Απριλίου 1605 – Ρώμη 12 Ιανουαρίου 1674) ήταν Ιταλός συνθέτης και μουσικοδιδάσκαλος της Μπαρόκ περιόδου. Υπήρξε από τους πιο διάσημους συνθέτες του πρώιμου μπαρόκ και, πιο συγκεκριμένα, της Σχολής της Ρώμης. Καθιέρωσε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Λατινικού ορατορίου και υπήρξε παραγωγικός συνθέτης μοτέτων και καντατών. Άσκησε μεγάλη επιρροή στις μουσικές εξελίξεις των βορειοευρωπαϊκών χωρών, μέσω των μαθητών και της ευρέως διαδεδομένης μουσικής του.
Βιογραφικά στοιχεία
Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του Καρίσιμι δεν θεωρείται γνωστή, αλλά ήταν πιθανότατα το 1604 ή το 1605 στο Μαρίνο, κοντά στη Ρώμη. Από τα παιδικά του χρόνια, σχεδόν τίποτε δεν είναι γνωστό. Οι γονείς του, Αμίκο (1548-1633), βαρελοποιός στο επάγγελμα και Λίβια (1565-1622), παντρεύτηκαν στις 14 Μαΐου 1595 και απέκτησαν τέσσερις κόρες και δύο γιους. Ο Τζάκομο ήταν ο νεότερος. Λίγα είναι γνωστά για την αρχικές μουσικές του σπουδές. Παρακολούθησε μαθήματα στον Καθεδρικό Ναό του Τίβολι, με τους αρχιμουσικούς Aurelio Briganti Colonna, Alessandro Capece και Francesco Manelli. Από τον Οκτώβριο του 1623 τραγουδούσε στη χορωδία, και από τον Οκτώβριο του 1624 έως τον Οκτώβριο του 1627 ήταν ο οργανίστας του συνόλου. Το 1628 μετακινήθηκε βόρεια, στην Ασίζη, ως διευθυντής του παρεκκλησίου (maestro di cappella) στον καθεδρικό ναό του San Rufino, μέχρι το 1830. Αργότερα, κατέλαβε την ίδια θέση στην εκκλησία του Αγίου Απολλιναρίου (Sant'Apollinare) που ανήκε στο Γερμανικό Κολλέγιο (Collegium Germanicum), στη Ρώμη, την οποία κατείχε μέχρι τον θάνατό του.
Είχε αρκετές προσφορές για να εργαστεί σε πολύ εξέχοντα ιδρύματα, όπως να διαδεχθεί τον Μοντεβέρντι στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας, αλλά τις απέρρριψε. Στην ιταλική πρωτεύουσα θα έλθει σε επαφή με την Οργάνωση της Αγιοτάτης Σταύρωσης (Ιησουΐτες) και θα πάρει τις βασικές γνώσεις για τον χειρισμό των δραματικών στοιχείων που θα αναπτύξει στα ορατόριά του (βλ. παρακάτω). Το 1637 χειροτονήθηκε ιερέας. Το 1656 διορίστηκε χοράρχης της Βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, όταν αυτή εγκατέστησε την Αυλή της στη Ρώμη. Φαίνεται ότι ουδέποτε εγκατέλειψε την Ιταλία, καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. Πέθανε το 1674 στη Ρώμη, πιθανόν από ουρική αρθρίτιδα.
Αργότερα, ο διάδοχος του Καρίσιμι στο Γερμανικό Κολλέγιο, τον χαρακτήρισε ως ψηλό, λεπτό, πολύ ολιγαρκή και ευγενικό απέναντι στους φίλους και τους γνωστούς του, και επιρρεπή στη μελαγχολία.
Μουσικολογικά στοιχεία
Αυτό που αποδίδεται, γενικά, στον Καρίσιμι είναι η περαιτέρω εξέλιξη του ρετσιτατίβο, που εισήγαγε ο Μοντεβέρντι, στοιχείο εξαιρετικά σημαντικό για την ιστορία της δραματικής μουσικής, κάτι που έκανε και στις άριες και τα χορωδιακά. Ο ρόλος του αφηγητή δεν είναι, πλέον, απλός εξωτερικός παράγοντας της υπόθεσης, αλλά η κατανομή της ανάμεσα στη χορωδία και τους σολίστ συμβάλλει στην άμεση και ουσιαστική συμμετοχή όλων των προσώπων. Εξαιρετική είναι η ικανότητά του στα επεισόδια, όπου η αφήγηση διακόπτεται και τα πρόσωπα εκφράζουν συναισθήματα όπως στις όπερες (άριες).
Επίσης, η εξέλιξη της καντάτας δωματίου, με την οποία ο Καρίσιμι αντικατέστησε τα κοντσερτάντε μαδριγάλια τα οποία, με τη σειρά τους, είχαν αντικαταστήσει τα μαδριγάλια της ύστερης Αναγέννησης. Στις καντάτες του ο συνθέτης δείχνει την αξία του με τη χάρη και ποικιλία των αρμονιών του. Είχε λιγότερες γνώσεις αλλά περισσότερη φαντασία και χαρούμενη διάθεση από τους προκατόχους του, της Σχολής της Ρώμης. Και, ενώ οι εναρμονίσεις του είναι λιγότερο επεξεργασμένες από εκείνων, οι μελωδίες του είναι πιο «ελεύθερες» και γεμάτες χάρη, και το τελικό αποτέλεσμα πιο δραματικό.
Όμως, υπήρξε κυρίως ο πρώτος σημαντικός συνθέτης ορατορίων, με το έργο του πάνω στο συγκεκριμένο είδος να είναι το σπουδαιότερο από οποιονδήποτε Ιταλό συνθέτη της εποχής του. Το ορατοριο Ιεφθάε αποτελεί το σημαντικότερο από αυτά. Εκεί, η χορωδία, εκτός από τον σχολιασμό της δράσης, συμμετέχει στην υπόθεση μέσω «διαλόγων» αντιτιθεμένων ομάδων, όπου συνυπάρχουν συζητήσεις, σχολιασμοί, αναφωνήσεις, ακόμη και σκληρά λόγια. Μαζί με τις άριες και τις ενόργανες παρεμβάσεις, ο συνθέτης στοχεύει να δημιουργήσει όχι μόνο μιαν απλή ανάκληση, αλλά και ατμόσφαιρα και εκφραστικά χρώματα ιερού επισμού. Γενικότερα, ο Καρίσιμι χειρίζεται το ορατόριο ως αυτόνομο μουσικό είδος βιβλικού περιεχομένου, κάτι που θα διατηρηθεί για, σχεδόν, 200 χρόνια. Ο Χαίντελ, αργότερα, θα επεκτείνει αυτό το σχήμα στα δικά του ορατόρια. Τα περισσότερα από τα ορατόρια του συνθέτη βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας στο Παρίσι.
Η θέση του στην ιστορία της εκκλησιαστικής και φωνητικής μουσικής, καθώς και της μουσικής δωματίου είναι κάπως παρόμοια με αυτή του Φ. Καβάλι (Francesco Cavalli) στην ιστορία της όπερας. Μπορεί ο Λ. Ρόσι (Luigi Rossi) να ήταν ο προκάτοχός του στην ανάπτυξη της καντάτας δωματίου, όμως ο Καρίσιμι ήταν ο συνθέτης που έκανε τη συγκεκριμένη φόρμα, το όχημα για το πιο πνευματικό ύφος της μουσικής δωματίου, κάτι που συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο των Αλεσσάντρο Σκαρλάττι, Εμανουέλε ντ’ Αστόργκα και Μπενεντέτο Μαρτσέλο. Ωστόσο, ουδέποτε ακολούθησε τον δρόμο του μελοδράματος, αλλά μια εκφραστική αμεσότητα και αναζήτηση βαθύτερων συγκινησιακών επικλήσεων του λόγου.
Ο Καρίσιμι ήταν ενεργός όταν η κοσμική μουσική ήταν έτοιμη να «σφετεριστεί» την κυριαρχία της θρησκευτικής μουσικής στην Ιταλία. Η αλλαγή ήταν αποφασιστική και μόνιμη. Όταν άρχισε να συνθέτει, η επιρροή των προηγούμενων γενεών συνθετών της Ρώμης εξακολουθούσε να είναι «βαριά» (για παράδειγμα, το στυλ του Παλεστρίνα) και, όταν η καριέρα του έφτανε στο τέλος της, οι οπερατικές και οι θρησκευτικές οργανικές φόρμες κυριαρχούσαν. Επιπλέον, ο Καρίσιμι υπήρξε σημαντικός δάσκαλος και η επιρροή του εξαπλώθηκε πολύ στη Γερμανία και τη Γαλλία. Μεγάλο μέρος του μουσικού στυλ του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ, για παράδειγμα, έχει τις ρίζες του στον Καρίσιμι. Ο Σαρπαντιέ, μέσω των μαθητών του, έκανε γνωστό το έργο του δασκάλου του στο Παρίσι. Άλλος, σημαντικός μαθητής του Καρίσιμι, υπήρξε ο Ιταλός συνθέτης Αντόνιο Τσέστι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Ταν Γιουνχσιάν
Η Ταν Γιουνχσιάν (談允賢, 1461-1554) ήταν γυναίκα γιατρός στην Κίνα κατά την εποχή της δυναστείας των Μινγκ (1368–1644 μ.Χ.), η μοναδική γυναίκα γιατρός της αυτοκρατορικής Κίνας της οποίας το έργο σώζεται μέχρι σήμερα.
Η εκπαίδευσή της
Γεννήθηκε σε μία οικογένεια που ασχολούνταν παραδοσιακά με την ιατρική και αριθμούσε πολλά μέλη που είχαν γίνει αξιωματούχοι στην αυλή του αυτοκράτορα. Ο προπαππούς της, οι παππούδες της, ο πατέρας της και τουλάχιστον ένας θείος της ήταν όλοι γιατροί. Ειδικά η γιαγιά της είχε τέτοια φήμη σαν γιατρός που επιλέχθηκε σαν νύφη ακριβώς λόγω των γνώσεών της προκειμένου να εκπαιδεύσει και τον σύζυγό της, δηλαδή τον παππού της Γιουνχσιάν.
Παραδοσιακά στην Κίνα δεν υπήρχε διάκριση σε βάρος των γυναικών ιατρών οι οποίες θεωρούνταν όχι απλά εξίσου καλές με τους άντρες, αλλά καλύτερες καθώς θεωρούνταν κάτοχοι ιδιαίτερων και μυστικών γνώσεων που κατά κύριο λόγο αφορούσαν την αναπαραγωγή, την γυναικολογία και την σεξολογία. Τουλάχιστον από το 1.000 π.Χ. εργάζονταν ως μαίες, ετοίμαζαν φαρμακευτικά σκευάσματα, έκαναν εγχειρίσεις και ανατομίες ζώων και ανθρώπων. Κατά την διάρκεια των αιώνων υπήρξαν διάφορες γυναίκες που έμειναν γνωστές για την ιατρική τους καριέρα όπως η Τσουν Γιου Γιεν (Chun Yu Yen) που έζησε τον 2ο αιώνα π.Χ.. Γνωρίζουμε μάλιστα πως γύρω στο 1.300 μ.Χ. οι γυναίκες μπορούσαν να εκπαιδευθούν στην ιατρική και να διεκδικήσουν μία θέση στο αυτοκρατορικό μητρώο κρατικών αξιωματούχων ιατρών και να ανοίξουν το δικό τους ιατρείο. Γενικά, όμως οι άντρες γιατροί ξεπερνούσαν αριθμητικά τις γυναίκες κατά πολύ καθώς η επικράτηση του κονφουκιανισμού αποθάρρυνε την συμμετοχή των γυναικών στα δημόσια αξιώματα ενώ επέβαλλε την υποταγή των γυναικών στους άντρες και τον περιορισμό τους στο σπίτι και στις οικιακές ασχολίες.
Αυτές οι κοινωνικές επιταγές που περιόριζαν τις γυναίκες στον οικιακό χώρο ήταν ο λόγος που η Γιουνχσιάν δεν έλαβε επίσημη μόρφωση, αλλά εκπαιδεύτηκε κατά κύριο λόγο από την διάσημη γιαγιά της. Συνήθως οι γυναίκες ιατροί απέφευγαν να εκπαιδεύσουν τις κόρες τους έτσι ώστε να αποφύγουν την διαρροή των ιατρικών μυστικών της οικογένειας όταν εκείνες θα παντρεύονταν και αντίθετα προτιμούσαν να εκπαιδεύουν τις νύφες τους. Στην περίπτωση της Γιουνχσιάν, όμως, έγινε εξαίρεση γιατί η οικογένειά της, παρά την ιατρική της παράδοση, κάποια στιγμή άλλαξε επαγγελματικό προσανατολισμό και άρχισε να ασχολείται με την πολιτική. Η Γιουνχσιάν ήταν η μοναδική που μπορούσε να διασώσει και να διατηρήσει τα ιατρικά μυστικά της οικογένειάς της.
Σταδιοδρομία ως ιατρός
Το περιστατικό που άλλαξε την ζωή της ήταν μια σοβαρή ασθένεια που πέρασε η ίδια και την έφερε πολύ κοντά στον θάνατο. Μέσα στον πυρετό της ονειρεύτηκε την γιαγιά της να της δείχνει ένα συγκεκριμένο σημείο σε κάποιο βιβλίο ιατρικής που περιείχε την συνταγή που θα την έκανε καλά. Όταν η Γιουνχσιάν κατάφερε να γίνει καλά ακολουθώντας τις υποδείξεις του ονείρου της θεώρησε πως ήταν σημάδι πως έπρεπε να αρχίσει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις που της είχε χαρίσει η γιαγιά της για να γιατρεύει τον κόσμο που είχε ανάγκη.
Κατά την διάρκεια της ζωής της γιάτρεψε μόνο γυναίκες και ιδιαίτερα εκείνες που υπέφεραν από γυναικολογικά προβλήματα. Οι μέθοδοί της περιλάμβαναν την συνταγογράφηση φαρμάκων από ιαματικά βότανα, αλλά και τον βελονισμό και την θερμοθεραπεία με μόξα (λεβιθόχορτο). Ο λόγος που ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις γυναίκες ήταν οι ηθικοί περιορισμοί που απαγόρευαν στους κατά κύριο λόγο αποκλειστικά άντρες γιατρούς να ακουμπούν ή ακόμα και να κοιτάζουν τις γυναίκες ασθενείς. Κατά την διάρκεια των αιώνων οι λιγοστές γυναίκες ιατροί ήταν πολύτιμες γιατί τα συντηρητικά έθιμα της αυτοκρατορικής Κίνας εμπόδιζαν τις γυναίκες να καταφύγουν στους γιατρούς όταν είχαν πρόβλημα και αν το έκαναν η διάγνωση έπρεπε να γίνει συχνά χωρίς σωματική επαφή και χωρίς να είναι πάντα δυνατή η περιγραφή των συμπτωμάτων. Κατά την εποχή της δυναστείας των Σονγκ, για παράδειγμα, οι γιατροί έπρεπε να παίρνουν τον σφυγμό των γυναικών ασθενών τους ενώ εκείνες είχαν καλυμμένους τους καρπούς τους με ύφασμα έτσι ώστε να μην υπάρχει οποιαδήποτε σωματική επαφή. Συχνά οι γυναίκες βρίσκονταν κρυμμένες πίσω από παραβάν και τα συμπτώματά τους τα περιέγραφαν στους γιατρούς οι άντρες συγγενείς τους. Όπως ήταν φυσικό, με τέτοιους περιορισμούς πολλές γυναίκες υπέφεραν μακροχρόνια και όχι σπάνια πέθαιναν κιόλας. Αυτοί οι περισμοί έκαναν επίσης απαγορευτικό το επάγγελμα του γιατρού σε μία γυναίκα καθώς εκείνη δεν θα μπορούσε ποτέ να ακουμπήσει έναν άντρα ασθενή. Με το να κουράρει αποκλειστικά γυναίκες η Γιουνχσιάν κάλυψε ένα μεγάλο κενό στην θεραπεία των άρρωστων γυναικών καθώς κατάφερνε να τις προσεγγίσει χωρίς πρόβλημα, να τις εξετάσει και να συζητήσει μαζί τους τα συμπτώματά τους χωρίς ταμπού.
Η Ταν Γιουνχσιάν αναλάμβανε ασθενείς τόσο από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα όσο και γυναίκες από την εργατική τάξη. Κατά την γνώμη της οι τελευταίες συνήθως υπέφεραν από διάφορα προβλήματα υγείας λόγω της σκληρής ζωής που είχαν καθώς ήταν υποχρεωμένες να εργάζονται σκληρά και ανελλειπώς σε εργασίες που σήμερα θα θεωρούσαμε ιδιαίτερα σκληρές και ανθυγιεινές, όπως κατασκευή πυρότουβλων, οδήγηση χειροκίνητου “φέρι μποτ” και ψάρεμα. Από την άλλη, είχε την άποψη ότι τα περισσότερα προβλήματα υγείας των ευκατάστατων γυναικών προέρχονταν από ψυχολογικά προβλήματα, στρες και κοινωνική πίεση. Λόγω του γεγονότος ότι ήταν γυναίκα, η Γιουνχσιάν μπορούσε επίσης να κατανοήσει ιδιαίτερες ψυχολογικές πιέσεις που αφορούσαν τις γυναίκες όπως για παράδειγμα το άγχος μίας γυναίκας που δεν μπορούσε να κάνει παιδί ή την στενοχώρια κάποιας άλλης που ο σύζυγός της την παραμελούσε ή αποφάσιζε να φέρει παλλακίδα στην οικογένεια. Με βάση όλα τα παραπάνω συνταγογραφούσε ανάλογα.
Το βιβλίο της
Όταν έφτασε σε προχωρημένη ηλικία αποφάσισε να καταγράψει τις γνώσεις της και τις εμπειρίες της στο ιατρικό επάγγελμα, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν όχι απλά καινοτόμο αλλά και επαναστατικό καθώς οι γυναίκες δεν ήταν συνηθισμένο να γράφουν βιβλία. Ήταν τόσο αδιανόητο ένα βιβλίο από γυναίκα συγγραφέα και μάλιστα γιατρό που για να το εκδώσει η Γιουνχσιάν χρειάστηκε την βοήθεια του γιου της. Στην εισαγωγή του βιβλίου της που ονόμασε Σημειώσεις Μίας Γυναίκας Ιατρού αποκαλύπτει την βαθιά αμφισβήτηση που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες γιατροί στην εποχή της γράφοντας: "“Κατέγραψα προσεκτικά όσα έμαθα από τη γιαγιά μου καθώς και όσα ανέπτυξα από την δική μου εμπειρία. […] Πιστεύω ότι όσα γράφω θα φανούν χρήσιμα στους γιατρούς και ελπίζω οι αναγνώστες να μην τα ειρωνευτούν.”"
Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών.
Η Ταν Γιουνχσιάν στην σύγχρονη εποχή
Η ζωή της Ταν Γιουνχσιάν παρουσιάστηκε μυθιστορηματικά στην δημοφιλή κινέζικη σειρά "Η Γιατρός του Αυτοκράτορα" (Imperial Doctress)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Κινέζοι ιατροί Κατηγορία:Ιατροί του Μεσαίωνα
Παλάσα Χειμάρρας
Ιστορία
Κατά την κλασσική αρχαιότητα, η περιοχή κατοικούταν από τους Χάονες, μία από τις τρεις μεγάλες αρχαίες ελληνικές φυλές της Ηπείρου. Η Παλάσα πιστεύεται ότι συμπίπτει με την αρχαία Παλαίστη , όπου στις 4 Ιανουαρίου , το 48 Π.Χ. αποβιβάστηκε ο Ιούλιος Καίσαρας με τα στρατεύματά του, κατά την καταδίωξη του Πομπηίου.
Το 1720, τα χωριά Χειμάρρα, Παλάσα, Ηλιάς (Iljas), Βουνό (Vuno), Πίλουρ (Pilur) και Τσεπάρο (Qeparo) αρνήθηκαν να υποταχθούν στον Πασά του Δελβίνου.
Γεωγραφία
right|thumb|300px|Ακτογραμμή. Το χωριό φαίνεται προς τα αριστερά της εικόνας. Πιο πέρα, προς τα δεξιά διακρίνονται οι [[Δρυμάδες Χειμάρρας|Δρυμάδες]] Το χωριό βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το χωριό των Δρυμάδων, πρόσβαση μέσω του κεντρικού δρόμου που οδηγεί έξω από την πόλη. Το πέρασμα του Λογαρά (Llogora) και το βουνό Çika (Τσίκα) βρίσκονται σε κοντινή απόσταση. Τα Κεραύνια όρη περικλείουν την περιοχή από τη βόρεια και τη βορειοανατολική πλευρά, με το βουνό Çika να βλέπει προς το Ιόνιο τις ακτές της Κέρκυρας και των Οθωνών.
Το χωριό περιλαμβάνει τα στενά πέτρινα σοκάκια και τα γραφικά λευκά σπίτια και είναι χτισμένο γύρω από ένα πλάτανο 400 περίπου ετών, η οποία θεωρείται μεγάλης σημασίας για την φήμη του χωριού. Γεωλογικά το έδαφος ανήκει στο δυτικό τμήμα της Ιονίου Τεκτονικής πλάκας. Αυτό το τμήμα της ακτογραμμής αναφέρεται από τους γεωλόγους ως η ακτογραμμή Παλάσας -Βουθρωτού. Η παραλία της Παλάσας έχει μήκος 1,5 χιλιόμετρα.
Βόρεια της Παλάσας, βρίσκεται ένας κολπίσκος, με το όνομα Γράμματα, και είναι προσβάσιμος μόνο από τη θάλασσα, με τα γύρω βράχια να περιέχουν διάφορες επιγραφές, κείμενα και σύμβολα, πιθανώς σκαλισμένα από ναυτικούς.
Γλώσσες
Οι κάτοικοι της Παλάσας είναι δίγλωσσοι. Μιλούν κυρίως ελληνικά, με τους νεότερους να μιλάνε πλέον κυρίως τα ελληνικά της Αθήνας και τους γηραιότερους μια παραλλαγή της Χειμαρριώτικης διάλεκτου, και λιγότερο την Τοσκική Αλβανική διάλεκτο.
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
-
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Νέο Κεντρικό Αεροδρόμιο Πολωνίας
Το Νέο Κεντρικό Αεροδρόμιο Πολωνίας (Centralny Port Komunikacyjny), με προτεινόμενη ονομασία Κεντρικό Αεροδρόμιο Πολωνίας «Αλληλεγγύη», είναι μεγάλο έργο της κυβέρνησης της Πολωνίας με στόχο την κατασκευή ενός νέου, κατασκευασμένου από την αρχή αεροδρομίου που θα βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Βαρσοβίας, το οποίο σχεδιάζεται να αντικαταστήσει το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν», το οποίο αρχίζει σιγά-σιγά να περιβάλλεται από αστικές περιοχές.
Η προγραμματισμένη έναρξη λειτουργίας του αεροδρομίου είναι τον Ιούνιο του 2027. Αρχικά το αεροδρόμιο θα έχει δύο διαδρόμους (4000 μ. × 45 μ.) και στο τελικό στάδιο τέσσερις. Το συνδυασμένο αεροδρόμιο και σιδηροδρομικός σταθμός θα εξυπηρετεί 40 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως - περίπου στην κλίμακα του Διεθνούς Αεροδρομίου Βερολίνου-Βρανδεμβούργου - και τελικά περίπου 100 εκατομμύρια επιβάτες. Οι προγραμματισμένες σιδηροδρομικές συνδέσεις θα διαρκούν 15 λεπτά έως τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό Βαρσοβίας, 25 λεπτά έως τον σιδηροδρομικό σταθμό Λοτζ Φαμπρίτσνα και 2 ώρες έως τις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Πολωνίας, όπως η Κρακοβία, το Βρότσουαφ, το Πόζναν και το Γκντανσκ. Προβλέπεται επίσης η κατασκευή ενός τρένου υψηλής ταχύτητας για τη Φρανκφούρτη (Όντερ), που θα συντομεύσει τον χρόνο ταξιδιού στη γραμμή Βερολίνο - Κεντρικού Αεροδρομίου Πολωνίας σε κάτω από 3,5 ώρες.
Τοποθεσία
δεξιά|μικρογραφία|234x234εσ| Περιοχή του προγραμματισμένου αεροδρομίου Η προγραμματισμένη τοποθεσία του αεροδρομίου βρίσκεται περίπου 40 χλμ δυτικά της Βαρσοβίας, δίπλα στο χωριό Στανισουάβουφ, το οποίο αποτελεί τμήμα της Γκμίνα Μπαράνουφ στο Πόβιατ Γκρόντζισκ. Η Γκμίνα Μπαράνουφ καταλαμβάνει σημαντικό μέρος του Πόβιατ Γκρόντζισκ και, παρά τον αγροτικό της χαρακτήρα, έχει εκτεταμένη οδική υποδομή. Ο αυτοκινητόδρομος Α2 και οι σιδηροδρομικές γραμμές εκτελούνται σε άμεση γειτνίαση με το πιθανό εργοτάξιο, ενώ το Βρότσουαφ (οδός ταχείας κυκλοφορίας S8) και το Πόζναν (Εθνική Οδός 92) βρίσκονται κοντά.
Η επιλογή της τοποθεσίας έγινε μετά από εξέταση ορισμένων περιοχών. Πριν συστήσει τον Μπαράνουφ, η εταιρεία συμβούλων Arup ανέλυσε έναν κατάλογο με πιθανές τοποθεσίες, όπως: Μόντλιν, Βοουόμιν, Σοχάτσεφ, Μστσόνουφ, Μπαμπσκ, Νόβε Μιάστο ναντ Πιλίτσα, Γκρούγετς και Ράντομ-Σάντκουφ. Οι ειδικοί έλαβαν υπόψη την απόσταση από τη Βαρσοβία, την προσβασιμότητα των μεταφορών, την προσβασιμότητα στη γη και τους περιβαλλοντικούς περιορισμούς, συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων θορύβου. Οι αναλύσεις έδειξαν ότι το Μπαράνουφ προσφέρει τη βέλτιστη τοποθεσία για το έργο.
Ιστορία
Η συζήτηση για ένα νέο αεροδρόμιο που θα αντικαταστήσει το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν» ξεκίνησε τη δεκαετία του 2000. Στις 12 Μαΐου 2005, το Γραφείο Πολιτικής Αεροπορίας υπέγραψε σύμβαση με την ισπανική κοινοπραξία Ineco-Sener για τη διεξαγωγή μελέτης σκοπιμότητας του κεντρικού αεροδρομίου. Ωστόσο, μια τέτοια μελέτη δεν πραγματοποιήθηκε ουσιαστικά τα επόμενα δύο χρόνια, γεγονός που ερμηνεύτηκε ως ένδειξη ότι το έργο ενός νέου μεγάλου κεντρικού αεροδρομίου αναβάλλεται για ένα απροσδιόριστο μέλλον. Ωστόσο, ένα νέο αεροδρόμιο που εξυπηρετεί τη Βαρσοβία προτάθηκε στην κυβερνητική στρατηγική για την ανάπτυξη της υποδομής μεταφορών για την περίοδο 2010–2013.
Μετά την ανάκτηση της εξουσίας του κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη στην Πολωνία, το έργο αναδείχθηκε ξανά, με την κυβέρνηση να εγκρίνει το σχέδιο το Νοέμβριο του 2017.
Στις 17 Ιουνίου 2018, οι κάτοικοι του χωριού Μπαράνουφ στο Πόβιατ Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι καταψήφισαν το σχέδιο για την κατασκευή του νέου αεροδρομίου. Με 47% συμμετοχή των ψηφοφόρων, το 84$ αντιτάχθηκε στο σχέδιο. Το δημοψήφισμα δεν ήταν δεσμευτικό, αλλά ο αναπληρωτής υπουργός Υποδομών Μικόουαϊ Βιλτ είπε ότι η φωνή του κοινού θα ληφθεί υπόψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Πολωνία
Ρομπέρ Σαλ
Ο Ρομπέρ Σαλ (γαλλικά: Robert Challe) (17 Αυγούστου 1659 – 25 Ιανουαρίου 1721) ήταν Γάλλος συγγραφέας και ναυτικός. Δεν δημοσίευσε ποτέ με το όνομά του, γεγονός που εξηγεί την αφάνειά του μέχρι την εκ νέου ανακάλυψή του στη δεκαετία του 1970.
Τα δύο πιο γνωστά έργα του είναι Οι επιφανείς Γαλλίδες, που δημοσιεύθηκε ανώνυμα στη Χάγη το 1713 και περιλαμβάνει αληθινές ιστορίες της προσωπικής ζωής πολλών γνωστών Γαλλίδων της εποχής του και το Ημερολόγιο ενός ταξιδιού στις Ανατολικές Ινδίες, που δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του το 1721.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρομπέρ Σαλ γεννήθηκε στο Παρίσι, το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του δεύτερου γάμου του Ζαν Σαλ, μικροαστού δημόσιου υπαλλήλου. Είχε δύο αδέρφια και δύο αδερφές. Ήταν έξυπνο αγόρι και καλός μαθητής και η ζωή του φαίνεται να ήταν άνετη μέχρι το θάνατο του πατέρα του το 1681. Η επιρροή της μητέρας του, η οποία φαίνεται να προτιμούσε τον μεγαλύτερο γιο της, συνέβαλε στην άδικη μεταχείρισή του στη διαθήκη του πατέρα, λαμβάνοντας μόνο το ένα δέκατο της περιουσίας, έτσι άρχισε βίαιη διαμάχη με τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του, μονομάχησε με έναν από αυτούς και τον τραυμάτισε. Αντιμέτωπος με τη φυλάκιση ή την εξορία, διάλεξε το δεύτερο και έφυγε για τη Νέα Γαλλία.
Με οικονομική βοήθεια από έναν θείο, αγόρασε αρχικά μετοχές σε μια εταιρεία και αργότερα δημιούργησε δική του εμπορική εταιρεία, που εμπορεύονταν δέρματα κάστορα, γούνες και άλλα προϊόντα στην Ακαδία (σήμερα ανήκει στις καναδικές επαρχίες της Νέας Σκωτίας). Ευημερούσε ως το 1688, ωστόσο, ως αποτέλεσμα επιδρομών Άγγλων πειρατών η επιχείρησή του καταστράφηκε. Ένα αποτέλεσμα αυτής της εμπειρίας ήταν να αφυπνίσει μέσα του την περιφρόνηση για τους Βρετανούς, όπως επίσης περιφρονούσε τους Ιησουίτες. Αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία, αποβιβάστηκε στη Λα Ροσέλ.
Τον Μάρτιο του 1690 ναυτολογήθηκε ως λογιστής σε ένα πλοίο που έπλεε από το Λοριάν της δυτικής Γαλλίας για το Πουντουτσέρι της Ινδίας και άλλους προορισμούς στην Άπω Ανατολή. Οι πολλές περιπέτειες του πλοίου στο οποίο επέβαινε, που είχε πλήρωμα 350 ανδρών, περιγράφονται στο δίτομο Ημερολόγιο ενός ταξιδιού στις Ανατολικές Ινδίες. Το πλοίο, ένα από έναν στόλο έξι πλοίων, ανήκε στην Γαλλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και ήταν εμπορικό εφοδιασμένο με 38 κανόνια, που ταξίδευε για εμπόριο αλλά και για διπλωματικές αποστολές στο βασίλειο του Σιάμ. Κατά την επιστροφή στη Γαλλία, το πλοίο σταμάτησε στη Νήσο της Αναλήψεως και στη συνέχεια έκανε μια μεγάλη παράκαμψη πέρα ​​από τον Ατλαντικό προς τις Αντίλλες, όπου έκανε μια μεγάλη στάση. Επέστρεψε στη Γαλλία τον Αύγουστο του 1691.
Το 1692, ο Ρομπέρ Σαλ επανεμφανίζεται ως λογιστής, αλλά αυτή τη φορά σε ένα σκάφος του γαλλικού ναυτικού, το Le Prince. Συμμετείχε στη μάχη του Μπάρφλερ (1692) εναντίον των Άγγλων και των Ολλανδών, κατά τον Εννεαετή Πόλεμο. Η ναυτική σταδιοδρομία του, ωστόσο, ήταν βραχύβια καθώς απολύθηκε το 1693 ή το 1694, πιθανώς για διαφθορά.
Από το 1695 και μετά, έζησε φτωχικά και επικεντρώθηκε στη συγγραφή, βασιζόμενος στις προηγούμενες περιπέτειές του ως ναυτικός. Δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα: Συνέχεια της ιστορίας του αξιοθαύμαστου Δον Κιχώτη της Λα Μάντσα καθώς και τις Επιφανείς Γαλλίδες και ολοκλήρωσε το Ημερολόγιο, που δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του το 1721.
Το 1717 καταγγέλθηκε από έναν κατάσκοπο της αστυνομίας για επαναστατικά σχόλια σε ένα καφέ του Παρισιού και φυλακίστηκε. Μόλις απελευθερώθηκε, εξορίστηκε από το Παρίσι και εγκαταστάθηκε στη Σαρτρ.
Πέθανε φτωχός στις 25 Ιανουαρίου 1721.
Σχόλια για το έργο του
«Παρά τα ελαττώματα και τις προκαταλήψεις, είναι εντυπωσιακή η λαμπρή πολιτική ευφυΐα του Ρομπέρ Σαλ, μεταξύ άλλων σε σχέση με την κατάσταση στον Καναδά και ειδικά στην Ακαδία. Πολύ πριν από τον Γαλλοϊνδιανικό πόλεμο (1754-1763), οπότε η Γαλλία παραχώρησε τις περισσότερες αποικίες της του Καναδά στην Μεγάλη Βρετανία, ο Σαλ προέβλεψε την καταστροφική έκβαση της γαλλικής αποικιακής πολιτικής και διέκρινε ξεκάθαρα μερικούς από τους παράγοντες αυτής της αποτυχίας. »
Γιάκοπο Αμιγκόνι
δεξιά|μικρογραφία|Η Ινώ λαμβάνει την κεφαλή του Άργους (1730-32), Λάδι σε καμβά, 108 x 72 εκ., Μουρ Παρκ, Ρίκμανσγουορθ, Χέρτφορντσαϊρ. Ο Γιάκοπο Αμιγκόνι (Jacopo Amigoni, περ. 1685 – Σεπτέμβριος 1752), επίσης Τζιάκομο Αμικόνι (Giacomo Amiconi), ήταν Ιταλός ζωγράφος της περιόδου του ύστερου μπαρόκ ή του ροκοκό, ο οποίος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Βενετία, αλλά ταξίδεψε και ήταν παραγωγικός σε όλη την Ευρώπη, όπου οι πολυτελείς προσωπογραφίες του είχαν μεγάλη ζήτηση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βενετία. Ο Αμιγκόνι ζωγράφισε αρχικά μυθολογικές και θρησκευτικές σκηνές, αλλά καθώς η γκάμα των πατρόνων του επεκτάθηκε προς το βορρά, άρχισε να παράγει πολλά έργα σαλονιού που απεικονίζουν θεούς σε αισθησιακή ατονία ή παιχνίδια. Το ύφος του επηρέασε τον Τζουζέππε Νογκάρι. Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Τσαρλς Τζόζεφ Φλίπαρτ, Μικελάντζελο Μορλάιτερ, Πιέτρο Αντόνιο Νοβέλι, Τζόζεφ Βάγκνερ και Αντόνιο Ζούκι.
Από το 1717, καταγράφεται ότι εργάστηκε στη Βαυαρία, στο Παλάτι Νίμφενμπουργκ (1719), στο Ανάκτορο Σλάισχαϊμ (1725–1729) και στο αβαείο των Βενεδικτίνων του Οτομπόιρεν. Επέστρεψε στη Βενετία το 1726. Το έργο του Η απαγγελία του Παρισιού εκτίθεται στη Βίλλα Πιζάνι του Στρα. Από το 1730 έως το 1739 εργάστηκε στην Αγγλία, στο Παουν Χάουζ, στο Μουρ Παρκ Γούλτερτον Χολ και στο θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν. Από εκεί βοήθησε να πείσει τον Καναλέττο να ταξιδέψει στην Αγγλία, ενημερώνοντάς τον για την άφθονη πελατεία που υπήρχε.
Στο Λονδίνο ή κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Παρίσι το 1736, γνώρισε τον διάσημο καστράτο Φαρινέλλι, το πορτρέτο του οποίου ζωγράφισε δύο φορές το 1735 και ξανά το 1752. Ο Αμιγκόνι συνάντησε επίσης τη ζωγραφική του Φρανσουά Λεμουάν και του Φρανσουά Μπουσέ.
Το 1739 επέστρεψε στην Ιταλία, ίσως στη Νάπολη και σίγουρα στο Μόντε Κασίνο, στο αβαείο του οποίου υπήρχαν δύο πίνακες (καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Ταξίδεψε στη Βενετία για να ζωγραφίσει για τον Ζίγκισμουντ Στρέιτ, για την Κάζα Σαβόια και άλλα κτίρια της πόλης.
Το 1747 έφυγε από την Ιταλία για τη Μαδρίτη, ενθαρρυμένος από τον Φαρινέλλι, ο οποίος είχε διοριστεί εκεί στην αυλή. Έγινε ζωγράφος της αυλής του Φερδινάνδου ΣΤ΄ της Ισπανίας και διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας του Αγίου Φερδινάνδου. Ζωγράφισε μια ομαδική προσωπογραφία που περιλάμβανε τον ίδιο, τον Φαρινέλλι, τον Μεταστάζιο, την Τερέζα Καστελλίνι και έναν άγνωστο νεαρό άνδρα. Ο νεαρός μπορεί να ήταν ο Αυστριακός Αρχιδούκας Ιωσήφ, ο διάδοχος του θρόνου των Αψβούργων. Ο Αμιγκόνι πέθανε στη Μαδρίτη.
Ο Αμιγκόνι ήταν πατέρας της ζωγράφου Κατερίνα Αμιγκόνι Καστελλίνι και αδελφός της ζωγράφου Καρλόττα Αμιγκόνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυλικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Ροκοκό Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Αφροξυλιά Άρτας
Η Αφροξυλιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μεγαλόχαρης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αφροξυλιά είναι ορεινός οικισμός στο Α. ΝΑ. τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές κλιτύς των ορέων Βάλτου και κοντά στη δυτική όχθη του Αχελώου, πάνω στην επαρχιακή οδό Μεγαλόχαρης-Μεσόπυργου και νότια της Μεγαλόχαρης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 60 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεγαλόχαρης του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεγαλόχαρης και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας
Δισκογραφία της Μαντόνα
Η Μαντόνα έχει κυκλοφορήσει συνολικά 27 άλμπουμ και 83 σινγκλ σε μία καριέρα 35 χρόνων. {{legend|#A8C9E2|-Υποδεικνύει στούντιο άλπουμ}}{{legend|#F7E8C1|-Υποδεικνύει ανθολογία}}{{legend|#B7FAE0|-Υποδεικνύει σάουντρακ άλπουμ}}{{legend|#C1AFFA|-Υποδεικνύει live άλπουμ}}{{legend|#E37878|-Υποδεικνύει remix άλπουμ}}
Δημόσια εικόνα του Βλαντίμιρ Πούτιν
Η δημόσια εικόνα του Βλαντίμιρ Πούτιν αφορά την εικόνα της κοινής γνώμης στη Ρωσία και το εξωτερικό για το έργο και τις πράξεις του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν.
Επισκόπηση - αξιολόγηση
Ο διευθυντής του κέντρου Λεβάντα, Ντενίς Βόλκοφ, δήλωσε το 2015 ότι η εξαγωγή συμπερασμάτων από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που διεξάγονται στη Ρωσία ή η σύγκριση τους με αυτές σε δημοκρατικά κράτη είναι άσκοπη, καθώς δεν υπάρχει πραγματικός πολιτικός ανταγωνισμός στη Ρωσία, όπου, σε αντίθεση με τα δημοκρατικά κράτη, οι Ρώσοι ψηφοφόροι δεν έχουν αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις στη διάθεση τους και η άποψη της κοινής γνώμης σχηματίζεται κυρίως από κρατικά μέσα ενημέρωσης και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν τη κυβέρνηση, τα οποία προωθούν αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία και δυσφημούν τυχόν εναλλακτικούς υποψηφίους.
Ιστορική μεταβολή
Σε μια έρευνα τον Ιούνιο του 2007, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν ήταν 81%, το δεύτερο υψηλότερο στον κόσμο εκείνη τη χρονιά. Τον Ιανουάριο του 2013, την εποχή των ρωσικών διαδηλώσεων του 2011–2013, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν έπεσε στο 62%, το χαμηλότερο ποσοστό από το 2000. Το ποσοστό δημοτικότητας του Πούτιν έπεσε στο 62% από 72% που ήταν το 2011.
Τον Μάιο του 2014, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν εκτινάχθηκε στο 83%, το υψηλότερο από το 2008, λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας. Μετά την επιβολή κυρώσεων από τις ΕΕ και τις ΗΠΑ εναντίον Ρώσων αξιωματούχων λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν έφτασε στο 87%, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στις 6 Αυγούστου 2014. Τον Ιούνιο του 2015, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν ανέβηκε στο 89%, που ήταν και το ιστορικό υψηλό. Εκείνη τη διετία ο Πούτιν είχε πολύ υψηλά ποσοστά δημοτικότητας που πλησίαζαν και το 90%.
Οι προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς του Πούτιν έχουν χαμηλά ποσοστά αποδοχής. Το Newsweek ανέφερε τον Ιούνιο του 2017 ότι μια δημοσκόπηση από το κέντρο Λεβάντα με έδρα τη Μόσχα έδειξε ότι το 67% θεωρούσε τον Πούτιν προσωπικά υπεύθυνο για τη διαφθορά. Η διαφθορά είναι σημαντικό πρόβλημα στη Ρωσία.
Το 2019 το ποσοστό εμπιστοσύνης στον Πούτιν έπεσε ακόμη περισσότερο φτάνοντας ακόμη και το 31.7% τον Μάιο του 2019. Το εύρημα της δημοσκόπησης του Μάιου του 2019 προκάλεσε σύγκρουση μεταξύ του γραφείου του προέδρου Πούτιν και του κρατικού ερευνητικού κέντρου ΒΤΣΙΟΜ, το οποίο κατηγορήθηκε ότι χρησιμοποίησε μια ερώτηση ανοιχτού τύπου επιστρέφοντας έτσι αυτό το ποσοστό. Ενώ μια δημοσκόπηση κλειστού τύπου από το ΒΤΣΙΟΜ οδήγησε στην καταγραφή ενός ποσοστού της τάξεως του 72.3%.
Τον Μάιο του 2020, εν μέσω της κρίσης κορονοϊού, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν έφτανε το 67.9% στην ερώτηση κλειστού τύπου (όταν τους παρουσιάστηκε δηλαδή ένας κατάλογος με ονόματα) και 27% όταν ζητήθηκε από τους ερωτηθέντες να ονομάσουν πολιτικούς που εμπιστεύονται (ερώτηση ανοιχτού τύπου). Σε έρευνα που περιείχε ερωτήσεις κλειστού τύπου από το κέντρο Λεβάντα, το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν ήταν 59%. Η πτώση της δημοτικότητας του ρώσου προέδρου αποδίδεται στη συνεχιζόμενη οικονομική στασιμότητα η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά την κρίση στην Κριμαία, αλλά και στην απαθή απάντηση στην πανδημική κρίση στη Ρωσία. Σε άλλη δημοσκόπηση του κέντρου Λεβάντα τον Μάιο του 2021, το 33% ανέφερε ότι θα ψήφιζε τον Πούτιν στις εκλογές, ενώ το 40% των ερωτηθέντων εκτός Μόσχας απάντησε το ίδιο. Μόνο το 20% των Ρώσων ηλικίας 18-24 ετών εμπιστευόταν τον Πούτιν τον Δεκέμβριο του 2020.
Μεταβολές κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία
Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, τα ελεγχόμενα από το κράτος τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία αποτελούν την πηγή των ειδήσεων για τους περισσότερους Ρώσους, παρουσιάζουν την εισβολή σαν ειδική στρατιωτική επιχείρηση και σαν αποστολή απελευθέρωσης, όπως ακριβώς υποστηρίζει η κυβέρνηση. Η ρωσική κυβέρνηση έχει απαγορεύσει τη χρήση των λέξεων «πόλεμος», «εισβολή» ή «επιθετικότητα» για να περιγραφεί αυτό που η Ρωσία αποκαλεί ως «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από το κράτος η πρόσβαση σε διάφορα μέσα ενημέρωσης.
Στις 26–28 Φεβρουαρίου 2022, μια έρευνα που διεξήχθη από μια ανεξάρτητη ερευνητική ομάδα, την Russian Field, διαπίστωσε ότι το 58.8% των ερωτηθέντων ήταν υπέρ της εισβολής. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, μόνο το 29% των ατόμων ηλικίας 18 με 24 ετών υποστήριξε την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».
Σε μια δημοσκόπηση, πάλι του 2022, όταν οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για το πως επηρέασε τις ζωές τους οι ενέργειες του Πούτιν, το ένα τρίτο των ερωτηθέντων απάντησαν ότι πιστεύουν ακράδαντα ότι ο Πούτιν εργάζεται προς το συμφέρον τους. To 26% πίστευε ότι ο Πούτιν εργαζόταν για τα συμφέροντά τους σε κάποιο βαθμό. Οι περισσότεροι Ρώσοι πιστεύουν ότι είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας μια παράταση της παραμονής του Πούτιν στην εξουσία. Μια έρευνα που διεξήγαγαν ανεξάρτητοι μελετητές από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 1 Μαρτίου διαπίστωσε ότι το 58% των Ρώσων ερωτηθέντων ενέκρινε τη στρατιωτική επιχείρηση.
Τον Μάρτιο του 2022, το 97% των Ουκρανών δήλωσαν ότι είχαν αρνητική άποψη για τον Πούτιν, ενώ το 98% των Ουκρανών -συμπεριλαμβανομένων του 82% των Ρώσων που ζουν στην Ουκρανία- δήλωσαν ότι δεν πίστευαν ότι κανένα μέρος της Ουκρανίας ανήκει στη Ρωσία, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Lord Ashcroft που δεν περιλαμβάνει την Κριμαία και το ελεγχόμενο από τους αυτονομιστές τμήμα του Ντονμπάς.
Μια δημοσκόπηση του κέντρου Λεβάντα η οποία δημοσιεύθηκε στις 30 Μαρτίου έδειξε ότι το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν εκτινάχθηκε από 71% τον Φεβρουάριο σε 83% τον Μάρτιο. Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποίησαν ότι τα στοιχεία που έβγαλε η δημοσκόπηση μπορεί να μην αντικατοπτρίζουν με ακρίβεια την άποψη του κοινού, καθώς το κοινό τείνει να συσπειρώνεται γύρω από τους ηγέτες του κατά τη διάρκεια του πολέμου και κάποιοι μπορεί να κρύβουν τις αληθινές τους απόψεις υπό τον φόβο αντιποίνων, ειδικά μετά την επιβολή ενισχυμένης λογοκρισίας και νέου νόμου για τις «ψευδείς πληροφορίες» ο οποίος απαγορεύει τη διάδοση «πλαστών πληροφοριών» για τον στρατό. Πολλοί ερωτηθέντες δεν θέλουν να απαντήσουν στις ερωτήσεις των δημοσκόπων φοβούμενοι κυβερνητικά αντίποινα. Όταν μια ομάδα ερευνητών ανέθεσε τη διεξαγωγή μιας έρευνας σε δημοσκοπική εταιρεία, μόνο 1.600 από τους 31.000 ερωτηθέντες απάντησαν στην έρευνα για τις διαθέσεις των Ρώσων για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο διευθυντής του κέντρου Λεβάντα, Ντενίς Βολκόφ, δήλωσε ότι τα πρώτα συναισθήματα «σοκ και σύγχυσης» αντικαθίστανται από την πεποίθηση ότι η Ρωσία πολιορκείται και ότι οι Ρώσοι πρέπει να συσπειρωθούν γύρω από τον ηγέτη τους.
Ηλικιακές αποκλίσεις
Στη Ρωσία, υπάρχει μια έντονη απόκλιση στη δημοτικότητα του Πούτιν, ανάλογα με την ηλικία. Οι νέοι, οι οποίοι έχουν ζήσει σε μεγάλο βαθμό στη θητεία του Πούτιν, και έχουν μεγαλύτερη επαφή με το εξωτερικό, τείνουν να είναι τηρούν μια πιο επικριτική στάση απέναντι στον Πούτιν, ιδιαίτερα σε θέματα όπως η εισβολή στην Ουκρανία ή τη διαφθορά. Τα ποσοστά μη αποδοχής του Πούτιν στους νέους είναι αρκετά μεγαλύτερα απ'ότι στους ηλικιωμένους.
Ορισμένοι παρατηρητές αποδίδουν την ηλικιακή απόκλιση στη δημοτικότητα του Πούτιν σε ένα «χάσμα γενεών» μεταξύ των Ρώσων ως προς την αντίληψη που έχουν για τη διακυβέρνηση του Πούτιν, με τους νεότερους Ρώσους να είναι κατά κύριο λόγο περισσότερο επικριτικοί εναντίον του Πούτιν. Αντιθέτως οι μεγαλύτεροι Ρώσοι τείνουν να υποστηρίζουν τον Πούτιν περισσότερο από τους νεότερους Ρώσους και τείνουν να αποδέχονται περισσότερο το κυβερνητικό αφήγημα των κρατικών ΜΜΕ στη Ρωσία.
Αγγειογράφος του Διπύλου
thumb|right|250px|Ο αμφορέας του Διπύλου. Ο αγγειογράφος του Διπύλου ήταν κορυφαίος αρχαίος αγγειογράφος της αττικής γεωμετρικής εποχής. Πιθανώς, εκτός από αγγειογράφος να ήταν και αγγειοπλάστης. Θεωρείται ως ένας των σημαντικότερων αγγειογράφων της γεωμετρικής εποχής, και ήταν μέλος του εργαστηρίου του Διπύλου. Θεωρείται επίσης ότι ήταν ο επινοητής του ύστερου γεωμετρικού ρυθμού. Τα έργα του χρονολογούνται μεταξύ 760 και 750 π.Χ. Επειδή το πραγματικό του όνομα αγνοείται, ονομάστηκε έτσι λόγω του ομώνυμου αμφορέα (Αμφορέας του Διπύλου), ο οποίος ανακαλύφθηκε σε αρχαιολογικές ανασκαφές στο Δίπυλο του Κεραμεικού στην Αθήνα. Ο αγγειογράφος του Διπύλου επινόησε επίσης την παράταξη του ζωφόρου ως ενιαίο τμήμα που τοποθετείται στο λαιμό ανάμεσα στις λαβές του αγγείου, ενώ το κυρίως θέμα αναπτύσσεται με σκιαγραφίες, οι οποίες φανερώνουν το προσωπικό στυλ του εκάστοτε καλλιτέχνη. Χάρη στη καινοτομία αυτή, ο αγγειογράφος του Διπύλου είναι ένας από τους αρχαιότερους αναγνωρίσιμους ζωγράφους. Οι σκιαγραφίες του έχουν λεπτά ανατομικά χαρακτηριστικά, είναι υψηλόσωμες και πιο λιγνές σε σύγκριση με αυτές του μέσου γεωμετρικού ρυθμού, ενώ τα διακοσμητικά στοιχεία που χρησιμοποιεί είναι υψηλότερης ποιότητας των προγενεστέρων. Ίσως ο ίδιος να είναι εκείνος που επινόησε τον διπλό Μαίανδρο, αφού συναντάται στα έργα του για πρώτη φορά. Χρησιμοποίησε δύο ζωφόρους με ζωικές παραστάσεις, οι οποίες έχουν ανατολίζοντα χαρακτηριστικά, και ίσως να μιμούνταν χρυσά ελάσματα.
Δημόσια εικόνα του Βλαντίμιρ Πούτιν
Δημοτικότητα του Πούτιν στους νέους
Οι νέοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία ζημιώνει τις προοπτικές της χώρας, γιατί γνωρίζουν ότι η Ρωσία αλλά και οι ίδιοι θα έχουν λιγότερες οικονομικές ευκαιρίες αλλά και δυνατότητες να κάνουν αυτό που αγαπούν. Οι ρώσοι νέοι είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό αντίθετοι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, όπως δείχνει μια μυστική δημοσκόπηση του ρωσικού κέντρου ΒΤΣΙΟΜ. Ένας άλλος λόγος που εξηγεί τα αυξημένα ποσοστά εναντίωσης στον Πούτιν στους νέους είναι το γεγονός ότι είναι πολύ λιγότερο ευαίσθητοι στην κρατική προπαγάνδα.
Αντιθέτως, στην ομάδα των ανθρώπων που ζουν σε μεγάλες πόλεις, έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και δεν παρακολουθούν τηλεόραση, τα ποσοστά εναντίωσης ξεπερνούν το 80%, ενώ στα άτομα κάτω των 30 ετών το ίδιο ποσοστό είναι πάνω από 50%.
Κοινότητα Μαρμακέτου
Η Κοινότητα Μαρμακέτου είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 60Α - 18/04/1928 με την απόσπαση του οικισμού Μαρμακέτο από την τότε κοινότητα Τζερμιάδων και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Φαρσάρο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Αγγειογράφος του Διπύλου
Το εργαστήριο του Διπύλου κατασκεύαζε πήλινα αγγεία μεγάλων διαστάσεων, πιο συγκεκριμένα αμφορείς για τους τάφους γυναικών και κρατήρες για τους τάφους ανδρών. Τα έργα αυτά, καθώς και άλλα, οινοχόες και πλατύλαβοι αμφορείς είναι διακοσμημένα με πλήθος σκιαγραφιών, ενίοτε μέχρι και εκατό, που παριστάνουν την πρόθεση ή σπάνια την εκφορά των νεκρών. Παριστάνουν επίσης πομπές πολεμιστών και αρμάτων, ή μάχες στην ξηρά και θάλασσα.
Δημόσια εικόνα του Βλαντίμιρ Πούτιν
Δημοτικότητα του Πούτιν στους νέους
Στους νέους ηλικίας 17 με 25 ετών, τα ποσοστά δημοτικότητας του Πούτιν είναι χαμηλότερα από αυτά που καταγράφονται στις ηλικίες 55 και άνω, επειδή οι ίδιοι βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό αποκομμένοι από τη ηγεσία της χώρας, καθώς οι περισσότεροι εκπρόσωποι της ρωσικής ηγεσίας είναι άνω των 60 και έχουν ζήσει τα κρίσιμα χρόνια της ηλικίας τους στην ΕΣΣΔ, τη νοσταλγική ρητορική της σοβιετικής εποχής και τη νεποτιστική ατζέντα, σύμφωνα με μια έκθεση που ετοίμασε ο Βλαντιμίρ Μίλοφ. Το ποσοστό αποδοχής του Πούτιν μεταξύ των νεαρών Ρώσων έφτανε το 32% τον Ιανουάριο του 2019. Τον Απρίλιο του 2019 το κέντρο Γκάλοπ δημοσιοποίησε τα στοιχεία μιας δημοσκόπησης σύμφωνα με την οποία το 20% των ερωτηθέντων Ρώσων είχαν πρόθεση να φύγουν μόνιμα από τη χώρα. Στα άτομα ηλικίας 17-25 ετών αυτό το ποσοστό αυξάνεται σε 41%, ενώ το 60% των ατόμων ίδιας ηλικίας είχε ευνοϊκές απόψεις για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ποσοστά τριπλάσια από αυτά των ατόμων ηλικίας άνω των 55 ετών. Παράλληλα, των ποσοστό των Ρώσων που θα συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες για τις κακές συνθήκες διαβίωσης αν γίνονταν αυξάνεται γρήγορα.
Παράλληλα, οι ερευνητές έχουν παρατηρήσει μια μεταβολή στην ηγεσία του ρωσικού κινήματος των διαδηλώσεων, με άτομα ηλικίας 20 με 40 ετών να αναλαμβάνουν την ηγεσία του. Οι νέοι Ρώσοι έχουν πολλές κοινωνικές επαφές. Η διάσπαση των κοινωνικών δεσμών μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης κατά κάποιους ερευνητές ενίσχυσε τον αυταρχισμό του Πούτιν. Παράλληλα, σύμφωνα με άλλη μελέτη, οι νεότεροι Ρώσοι έχουν λιγότερο πατριαρχικές απόψεις, είναι πολύ λιγότερο εξαρτώμενοι στην κρατική τηλεόραση, είναι πιο ανοιχτοί στο κόσμο και έχουν πιο θετικές απόψεις για τη Δύση και την Ευρώπη και υποστηρίζουν πολύ λιγότερο τον Πούτιν. Επίσης, ενδιαφέρονται περισσότερο για την πολιτική από τους γονείς τους, και υποστηρίζουν ότι πρέπει να δοθεί έμφαση στη βελτίωση της ποιότητας ζωής.
Δημοτικότητα του Πούτιν στους ηλικιωμένους
Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι, οι οποίοι ενημερώνονται κυρίως από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης και τη τηλεόραση, έχουν πιο θετική άποψη για τον Πούτιν. Οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι συχνά βρίσκονται σε ευάλωτη θέση, έχουν ζήσει τα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του 1990, ζουν συχνά μόνοι και φοβούνται την ασθένεια και την απώλεια εισοδήματος, τείνουν να ψηφίζουν Πούτιν. Παράλληλα, ο βομβαρδισμός των τηλεθεατών με προγράμματα για τις απειλές για τη Ρωσία από το εξωτερικό και οι υποσχέσεις προστασίας τους από τη κυβέρνηση τους οδηγεί να υποστηρίζουν το κόμμα και τις πολιτικές του Πούτιν. Οι περισσότεροι νέοι που θέλουν να συμμετάσχουν στο πόλεμο ζουν σε αγροτικές περιοχές και είναι φτωχότεροι από άλλους Ρώσους.
Το 83% των Ρώσων ηλικίας άνω των 60 ετών, σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση, είναι υπέρ της εισβολής.
Στον κόσμο
Σύμφωνα με έρευνα του 2017 από το Ινστιτούτο Γκάλοπ, η διεθνής δημοτικότητα του Πούτιν αυξήθηκε από 33% το 2015 σε 43% το 2017.
Από τότε αυτά τα ποσοστά έχουν μεταβληθεί σημαντικά. Για παράδειγμα, στη Ρουμανία, σε μια δημοσκόπηση του 2022, μόνο το 3% των Ρουμάνων είχε θετική γνώμη για τον Πούτιν ενώ το 70% των Ρουμάνων είχε αρνητική γνώμη για τον Πούτιν λόγω της εισβολής στην Ουκρανία.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα τα ποσοστά αποδοχής του Πούτιν είναι σχετικά υψηλά. Το 2021, το 55% των Ελλήνων ερωτηθέντων σε έρευνα εμπιστεύονταν τον Πούτιν να κάνει το σωστό σε θέματα διεθνών σχέσεων, ενώ το ποσοστό για την Ιταλία ή τη Γερμανία είναι 36 και 27 τοις εκατό αντίστοιχα. Παρά αυτά τα υψηλά ποσοστά, το 77% των Ελλήνων προτιμούσε τη δημοκρατία και το 70% εκτιμούσε τη Ρωσία σαν αντίβαρο έναντι στη δύση.
Η συμπάθεια των Ελλήνων για τη Ρωσία και τον Πούτιν προέρχεται από την κοινή θρησκεία, την Ορθοδοξία και τη στήριξη της Ρωσίας στην Επανάσταση.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες
Από τα μέσα, ειδικά, της δεκαετίας του 2010 έχει υπάρξει μια στροφή υπέρ του Πούτιν στους ψηφοφόρους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι αυτή η αλλαγή αντανακλά τις φιλορωσικές απόψεις του Ντόναλντ Τραμπ.
Τον Ιούλιο του 2014 μια δημοσκόπηση που διεξήγαγαν από κοινού οι εταιρείες Economist και του YouGov διαπίστωσε ότι μόλις το 10% των Ρεπουμπλικανών είχε θετική άποψη για τον Πούτιν. Τον Σεπτέμβριο του 2016, αυτό το ποσοστό αυξήθηκε σε 24% και τον Δεκέμβριο του 2016 σε 37%.