cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεταφορά με αγωγούς
Διάφορα υγρά και αέρια υλικά μεταφέρονται με αγωγούς. Κάθε χημικά σταθερή ουσία (ή και μίγμα ουσιών) μπορεί να σταλεί στον προορισμό της μέσω δικτύου αγωγών (δηλαδή σωληνώσεων), αρκεί βέβαια να υπάρχει ή να μπορεί να κατασκευαστεί το συγκεκριμένο δίκτυο. Αγωγοί μεταφοράς υπάρχουν για τη μεταφορά αργού πετρελαίου, ρευστών διυλισμένων παραγώγων του, υποκαταστάτων του (όπως είναι τα βιοκαύσιμα), φυσικού αερίου, αλλά και άλλων ρευστών, όπως νερού, αποβλήτων, μπύρας ή και άλλων ρευστών προϊόντων. Οι κλειστοί αγωγοί μπορούν να είναι χρήσιμοι για τη μεταφορά πόσιμου νερού για οικιακή κατανάλωση ή άρδευση αγρών σε μεγάλες αποστάσεις, συνήθως όταν πρέπει να μεταφερθούν μέσω υψωμάτων ή γενικότερα σε οποιαδήποτε περίπτωση τα οικονομικότερα ανοικτά κανάλια αποτελούν ανεπαρκείς επιλογές, αφού επιτρέπουν την εξάτμιση, τη μόλυνση ή γενικότερα κάθε ανεπιθύμητη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους. «Πνευματικοί αγωγοί», με τη χρήση συμπιεσμένου αέρα επιτρέπουν και τη μεταφορά ορισμένων στερεών.
Οι αγωγοί πετρελαίου φτιάχνονται από χαλύβδινους ή πλαστικούς σωλήνες, που είναι συνήθως θαμμένοι. Το πετρέλαιο ρέει μέσα στους αγωγούς αυτούς με τη βοήθεια αντλιοστασίων κατά μήκος των αγωγών αυτών. Το φυσικό αέριο (και παρόμοια αέρια καύσιμα) μεταφέρονται μέσω διάλυσης με ελαφρά συμπίεση σε υγρά γνωστά ως υγρά φυσικού αερίου (Natural Gas Liquids - NGLs). Οι αγωγοί φυσικού αερίου είναι φτιαγμένοι από ανθρακοχάλυβα (δηλαδή κράμα χάλυβα και άνθρακα). Η πολύ τοξική αμμωνία είναι θεωρητικά το πιο επικίνδυνο υλικό που μεταφέρεται με μεγάλης απόστασης αγωγούς μεταφοράς, αλλά (ευτυχώς) τα σχετικά ατυχήματα είναι σπάνια. Οι αγωγοί μεταφοράς υδρογόνου μεταφέρουν υδρογόνο με αγωγούς μεταφοράς. Κάποια συστήματα τηλεθέρμανησης χρησιμοποιούν δίκτυα θερμομονωμένων αγωγών για τη μεταφορά θερμού νερού, υπέρθερμου νερού ή και ατμού σε πελάτες.
Οι αγωγοί που μεταφέρουν εύφλεκτα ή εκρηκτικά υλικά, όπως το φυσικό αέριο ή το αργό πετρέλαιο, αποτελούν λόγους ειδικής ανυσηχίας ασφάλειας και έχουν γίνει με αυτούς διάφορα ατυχήματα. Οι αγωγοί αυτοί, μπορούν, ακόμη, να γίνουν στόχοι διαφόρων βανδαλισμών, δολιοφθορών ή και τρομοκρατικών επιθέσεων. Σε περίπτωση, μάλιστα, ανοικτού πολέμου, οι αγωγοί αυτοί γίνονται συχνά στόχοι στρατιωτικών επιθέσεων κάθε διαθέσιμου είδους.
Σκολίωση
thumb|right|300px|Ακτινογραφία σκολιωμένης σπονδυλικής στήλης thumb|300px|right|Πρωτόγονη θεραπεία σκολίωσης τον 19ο αιώνα από τον Lewis Albert Sayre (φωτ. του 1877)
Η σκολίωση είναι η τρισδιάστατη παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης που είτε παρουσιάζεται ιδιοπαθώς και εξελίσσεται κατά την σκελετική ανάπτυξη του παιδιού με διάφορες μορφές, είτε είναι δευτεροπαθής, μετά από κάποια βλάβη σπονδύλου που οδηγεί σε παραμόρφωσή της.
Ορισμός - Ετυμολογία
Η διεθνής λέξη Σκολίωση (Scoliosis) προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη σκολιός = στρεβλός, στραβός (ρήμα: σκολιούμαι= παίρνω στραβή πορεία). Συνεπώς ουδεμία ετυμολογική συσχέτιση υφίσταται με το σχολείο και φυσικά είναι λάθος να αποκαλείται "σχολίωσις". Ο ορισμός της νόσου είναι ο εξής: "Η σκολίωση αποτελεί παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης (ΣΣ) με κύρια χαρακτηριστικά την πλάγια κλίση (σκολιός = στραβός) και στροφή των σπονδύλων στο μεγαλύτερο ποσοστό (οργανικές μορφές)". ,
Ιστορία
Οι παραμορφώσεις της σπονδυλικής στήλης κατ’ επέκταση και η σκολίωση, είναι γνωστές στον άνθρωπο από τότε πού η όρθια στάση έγινε χαρακτηριστικό γνώρισμα του (Homo Erectus). Πρώτος ο Ιπποκράτης (460 - 375 π.Χ.) χρησιμοποίησε τους όρους ‘σκολίωσις’, ‘κύφωσις’, ‘λόρδωσις’, για να περιγράψει τις παραμορφώσεις της σπονδυλικής στήλης.
Διάγνωση της σκολίωσης
Ο πιο απλός εμπειρικός τρόπος διάγνωσης της σκολίωσης είναι διεθνώς το Τέστ επικύψεως (Bending Test). Τα ημιθωράκια πρέπει να είναι συμμετρικά. Πριν την ακτινογραφία, που θα επιβεβαιώσει τη διάγνωση, σημαντική είναι η κλινική εξέταση. Αυτή γίνεται χωρίς ρούχα από τη μέση και επάνω και περιλαμβάνει επισκόπηση του σώματος από μπροστά, πίσω και το πλάι, ελέγχοντας για ασυμμετρία των ώμων, της λεκάνης και απόκλιση του κορμού από τη μέση γραμμή. Ακολουθεί το τεστ επίκυψης (Adam's test), κατά το οποίο ο εξεταζόμενος/η σκύβει μπροστά με τα πόδια ενωμένα και τα γόνατα τεντωμένα και ο εξεταστής ελέγχει την περιοχή της ράχης για την παρουσία ήβων. Είναι πολύ σημαντικό εκτός από τον παιδίατρο, οι γονείς καθώς και οι δάσκαλοι να είναι ενημερωμένοι για τον απλό αυτό τρόπο εξέτασης για να εντοπίζονται σκολιωτικές παραμορφώσεις στα αρχικά στάδια. Με την πρώτη αμφιβολία θα πρέπει να καταφεύγουν στον ειδικό ορθοπεδικό ιατρό. Προσπάθειες εντοπισμού τέτοιων παραμορφώσεων από ειδικές ομάδες ιατρών στα σχολεία θα πρέπει να υποστηρίζονται και να συστηματοποιούνται.Εάν το ένα είναι πιο ψηλό από το άλλο έχουμε σκολίωση. Ο μόνος αποδεκτός τρόπος για την διάγνωση είναι η ακτινογραφία της Σπονδυλικής Στήλης που γίνεται πάντα σε όρθια θέση (χωρίς παπούτσια) με συγκεκριμένο τρόπο και με ειδική ακτινολογική τεχνική (full spine x-ray). Είναι σημαντικό η ακτινογραφία να γίνει σωστά για να μη χρειασθεί να επαναληφθεί γιατί τότε το παιδί θα υποστεί άχρηστη ακτινοβόληση. ,
Είδη σκολίωσης
Οι σκολιώσεις, γενικά, σύμφωνα με την Διεθνή Εταιρεία 'Ερευνας της Σκολίωσης διακρίνονται σε δύο μεγάλες ομάδες, τις λειτουργικές και τις οργανικές.
Χαρακτηριστικό των λειτουργικών σκολιώσεων είναι η διατήρηση της φυσιολογικής αρχιτεκτονικής των σπονδύλων και η έλλειψη στροφής. Οι καμπύλες είναι κινητές και προσωρινά διορθώσιμες από τους ίδιους τους αρρώστους ή τον γιατρό. 'Οταν λείψει η αιτία που τις προκαλεί, η σπονδυλική στήλη αποκαθίσταται πλήρως, εφόσον δεν έχουν δημιουργηθεί μόνιμες αλλοιώσεις. Τέτοιες σκολιώσεις είναι:α) Η αντισταθμιστική ή λόγω κλίσης της λεκάνης που οφείλεται συνήθως σε ανισοσκελία ή πυελική ασυμμετρία και εξαφανίζεται, όταν ο άρρωστος κάθεται. β) Η ανταλγική ή «εξ ερεθισμού», όπως σε δισκοκήλη, δισκίτιδα, οστεοειδές οστέωμα της σπονδυλικής στήλης. Υποχωρεί όταν λείψει το αίτιο που την προκαλεί. γ) Η στατική σκολίωση οφείλεται σε κακή στάση και εξαλείφεται όταν η σπονδυλική στήλη κάμπτεται προς τα εμπρός σε αντίθεση προς την οργανική που φαίνεται περισσότερο σε κάμψη της σπονδυλικής στήλης. δ) Η υστερική σκολίωση που είναι εξαιρετικά σπάνια. ,
Οι οργανικές σκολιώσεις (ή πρωτοπαθείς ή επιδεινούμενες) είναι «δύσκαμπτες», δεν διορθώνονται απ' τον ασθενή και συνοδεύονται σχεδόν πάντα από στροφή των σπονδύλων, που γίνεται κλινικά εμφανής με την ασυμμετρία των ημιθωρακίων στη θωρακική μοίρα (οι πλευρές του κυρτού προβαλ¬λουν πίσω και του κοίλου εμπρος), ή των παρασπον¬δυλικών μυών στην οσφυϊκή μοίρα. Στις οργανικές σκολιώσεις περιλαμβάνονται : α) Η ιδιοπαθής σκολίωση. Είναι η συχνότερη απ' όλες τις σκολιώσεις (80%) και η αιτιολογία της παρα¬μένει ακόμη άγνωστη. Σήμερα όταν αναφερόμαστε στην πάθηση σκολίωση, εννοούμε την ιδιοπαθή. β) Η συγγενής σκολίωση. Οφείλεται σε ανωμα¬λίες της ΣΣ όπως είναι ο συγγενής ημισπόνδυλος, η συνοστέωση σπονδύλων από τη μία πλευρα, η συνο¬στέωση πλευρών κλπ. Συνήθως είναι μέτριας βαρύτη¬τας, σε σπάνιες όμως περιπτώσεις μπορεί να εξελι¬χθεί σε βαριας μορφής σκολίωση (εικ. 30-40). γ) Οι νευρομυίκές ή παραλυτικές σκολιώσεις. Εί¬ναι αποτέλεσμα διαταραχής της ισορροπίας των μυών του κορμού από παράλυση που αφορα στη μία πλευρά ή είναι μεγαλύτερη σ' αυτή. Στην κατηγορία αυτή ανή¬κει η σκολίωση από πολιομυελίτιδα, εγκεφαλική παράλυση και μυϊκή δυστροφία. δ) Η σκολίωση από νευροϊνωμάτωση. Ο μηχανισμός δημιουργίας της σκολίωσης στην πάθηση αυτή δεν έχει διευκρινισθεί. 'Αλλωστε στο 1/3 μόνον των περιπτώσεων αναπτύσσεται σκολίωση, η οποία είναι συνήθως θωρακική και έχει κακή πρόγνωση. Κλινικό γνώρισμα της πάθησης είναι οι καφεοειδείς κηλίδες (cafe au lait) στο δέρμα. ε) Μεσεγχυματικές διαταραχές συνοδεύονται συ¬χνά από παραμορφώσεις της ΣΣ όπως κληρονομικές διαταραχές συνδετικού ιστού (ατελής οστεογένεση, σύνδρομο Marfan, Ehlers-Danlos), βλεννοπολυσακχαριδώσεις (Hurler, Hunter, Morquio), οστικές δυσπλασίες και μεταβολικές διαταραχές (νανισμός, Paget, ραχίτις) κ.α. και στ) Σκολιωτικές παραμορφώσεις μετά από κατάγματα, εγκαύματα, νεοπλάσματα, στραβισμό, συγ¬γενή καρδιοπάθεια κ.α.
Ιδιοπαθής Σκολίωση
Ιδιοπαθής σκολίωση Είναι πάθηση του αναπτυσσόμενου σκελετού, κατά κανόνα ασυμπτωματική, γι' αυτό και συχνά διαφεύγει της προσοχής στα αρχικά στάδια. Είναι μία σύνθε¬τη τρισδιάστατη παραμόρφωση της σπονδυλικής στή¬λης στην οποία συνυπάρχουν η πλάγια παρέκκλιση, η στροφή των σπονδύλων και η κύφωση ή κυρίως η λόρδωση της σπονδυλικής στήλης στην οποία αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία αναφορικά με τον αιτιοπαθογενετικό και προγνωστικό της ρόλο. Συχνότητα: Είναι αρκετά συχνή πάθηση δεδομένου ότι τα ποσοστά εμφάνισής της στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ (και στην Ελλάδα) κυμαίνονται από 3-5% (περίπου 1 στα 20 παιδιά εμφανίζουν μικρού ή μεγαλύτερου βαθμού παρέκκλιση της ΣΣ). Η πλειοψηφία των πασχόντων (6:1 ) ιδιαίτερα με μεγάλες γωνίες σκολίωσης είναι κορίτσια και μάλιστα ορισμένου τύπου και μορφής (ψηλά, αδύνατα, ξανθά, ανοιχτόχρωμα). Είναι πάθηση των αναπτυγμένων χωρών δεδομένου ότι τα ποσοστά της στην Αφρικανική 'Ηπειρο είναι πολύ χαμηλά (0,2-0,5%). ,
Κλινική εικόνα: 'Ολα τα παιδιά κατά την περίοδο της σκελετικής ανάπτυξης πρέπει να εξετάζονται μια ή δύο φορές το χρόνο, για να διαπιστωθεί η ύπαρξη ή όχι σκολίωσης. Η εξέταση πρέπει να γίνεται από ειδι¬κό Ορθοπεδικό, διότι σκολιώσεις που αντισταθμίζονται καλά, ακόμη και με γωνία μεγαλύτερη από 20° μπορεί να μη γίνουν αντιληπτές από ένα άπειρο εξε¬ταστή, επειδή διατηρείται η οριζοντιότητα των ώμων. Η κλινική εξέταση γίνεται με το παιδί γυμνό σε όρθια στάση, οπότε μπορεί να διακρίνει κανείς, σε σκολιώσεις μέτριου βαθμού (15°-20°) προβολή της ωμοπλάτης προς την πλευρά του κυρτού μιας θωρακικής σκολίωσης, ενώ η κάτω γωνία της ωμοπλάτης στην άλλη πλευρά βρίσκεται λίγο χαμηλότερα. Ο έλεγχος με το νήμα της στάθμης από τον 7ο αυχενικό δεί¬χνει ότι το νήμα δεν περνάει από τη μεσογλουτιαία πτυχή όπως γίνεται φυσιολογικά. Στην οσφυϊκή και θωρακο-οσφυϊκή σκολίωση υπάρχει ασυμμετρία της λεκάνης με προβολή του λαγόνιου στην πλευρά του κυρτού. Αντίθετα στην πλευ¬ρά του κοίλου σχηματίζεται, ιδιαίτερα σε παχύσαρκα άτομα, χαρακτηριστική δερματική πτυχή στην οσφυϊκή χώρα. Η σκολίωση μικρού και μέτριου βαθμού φαίνεται κυρίως κατά την κάμψη του κορμού προς τα εμπρός (δοκιμασία επίκυψης - bending test), οπότε προς το μέρος του κυρτού της ΣΣ στη μεν θωρακική μοίρα προβάλλουν χαρακτηριστικά προς τα πίσω οι πλευρές (πλευρικός ύβος), ενώ στην οσφυϊκή το σύστοιχο ημιμόριο της οσφύος. Η μεγαλύτερη αυτή προβολή οφείλεται στη στροφή των σπονδύλων Υπάρχουν σήμερα διάφοροι τρόποι για διαπίστωση της ύπαρξης σκολίωσης χωρίς ακτινοβολία, όπως π.χ. η τοπογραφία Moire και τα διάφορα σκολιόμετρα. Οι κινήσεις της ΣΣ κατά κανόνα δεν είναι περιορισμένες και δεν προκαλούν πόνο. Μόνο σε μεγάλου βαθμού (πάνω από 30°) σκολιώσεις μπορεί να διαπιστωθεί περιορισμός των κινήσεων. Σε καλά αντισταθμιζόμενες μέτριες και μεγάλες σκολιώσεις υπάρχει δυσαναλογία στο ύψος μεταξύ του κορμού και των σκελών. Η κλινική εξέταση σε μια σκολίωση συμπληρώνε¬ται πάντα με μέτρηση του μήκους των σκελών για ανι¬σοσκελία και αναζήτηση σημείων γενικευμένης νόσου, όπως π.χ. καφεοειδείς κηλίδες για νευροϊνωμάτωση, τοπική υπερτρίχωση για μυελοδυσπλασία, μυϊκές παραλύσεις για πολιομυελίτιδα κ.ά. ,
Πρόγνωση - Εξέλιξη της Ιδιοπαθούς Σκολίωσης
Εξέλιξη της ιδιοπαθούς σκολίωσης: Πρόγνωση ως προς την εξέλιξη της σκολίωσης δεν είναι δυνατό να γίνει. Γεγονός είναι ότι η σκολίωση εξελίσσεται σ' όλη τη διάρκεια της σκελετι¬κής αύξησης, δηλαδή μέχρι τα 16 περίπου χρόνια στα κορίτσια και 18 στα αγόρια. Ειδικά στα κορίτσια όσο νωρίτερα αρχίζει η περίοδος, τόσο νωρίτερα ωριμάζει ο σκελετός και επομένως σταματά η επιδείνωση της σκολίωσης. Από έρευνες που έγιναν φάνηκε ότι σκολιώσεις που εκδηλώθηκαν στα κορίτσια πριν από την έναρξη της περιόδου, στο 50% των περιπτώσεων θα χειροτερεύσουν κατά 10° και πλέον, ενώ μετά την έναρξη της περιόδου μόνο το 10% θα επιδεινωθεί κα¬τά 10 ή περισσότερες μοίρες. Η παραμόρφωση δεν αυξάνεται με σταθερό ρυ¬θμό σε συνάρτηση με την ηλικία. Υπάρχουν περίοδοι που αυξάνεται και άλλες που μένει αμετάβλητη. Συνήθως χειροτερεύει κατά την περίοδο της έντονης αύξησης του σκελετού. 'Οσο χαμηλότερα είναι το πρωτοπαθές κύρτωμα, τόσο καλύτερη είναι η εξέλιξη. 'Ετσι η οσφυϊκή σκολίωση έχει γενικά καλύτερη πρόγνωση από τη θωρακική. Η σύγκλειση των επιφύσεων των λαγονίων, οι οποίες προχωρούν από την πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα προς την οπίσθια, καθορίζει κατά κα¬νόνα την ωρίμανση του σκελετού και το σταμάτημα της εξέλιξης της σκολίωσης (γραμμή Risser). Μετά την ωρίμανση του σκελετού είναι δυνατή η επιδείνωση κατά 2-3 μοίρες μεγάλων σχετικά σκολιώσεων στις γυναίκες κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης. Το τε¬λευταίο δεν έχει σαφώς τεκμηριωθεί. Τα τελευταία χρόνια οι απόψεις για την εξέλιξη της ΣΣ έχουν μεταβληθεί σημαντικά. Υπάρχουν ενδεί¬ξεις ότι η ωρίμανση της ΣΣ στα αγόρια εξακολουθεί και μετά την ηλικία των 18 για 2-3 χρόνια και επομένως είναι δυνατή επιδείνωση και κατά την περίοδο αυ¬τή. 'Εχει επίσης αποδειχθεί ότι θωρακικές σκολιώσεις, με μεγάλη γωνία που περνάει τις 50° επιδεινώνονται και κατά την ενήλικο ζωή 1/2-1 μοίρα το χρόνο. Συμπερασματικά μπορεί να λεχθεί ότι οι πλέον σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες αναφορικά με την εξέλιξη της σκολίωσης είναι : 1 . Η ηλικία έναρξης : όσο μικρότερη τόσο χειρότερη πρόγνωση (εξαιρείται η ομάδα των αυτοϊωμένων (resolνing) σκολιώσεων της βρεφικής ηλικίας). 2. Το φύλο (χειρότερη στα κορίτσια). 3. Η ηλικία εμφάνισης εμμήνου ρύσεως : χειρότε¬ρη όταν καθυστερεί. 4. Σκελετική ηλικία που καθορίζεται από την εμ¬φάνιση και συνοστέωση της επίφυσης του λαγονίου (γραμμή Risser). 5.Το είδος της καμπύλης: αριστ. θωρακικές, κοντές καμπύλες και διπλές πρωτοπαθείς καμπύλες: βαρύτερη πρόγνωση. 6. Η ανατομική θέση της καμπύλης : οσφυϊκή σκολίωση, καλύτερη πρόγνωση. 7. Ελάττωση της φυσιολογικής θωρακικής κύφω¬σης : χειρότερη πρόγνωση. 8. Γωνία σκολίωσης μεγαλύτερη των 50° : χειρότερη πρόγνωση. Οι σκολιωτικοί άρρωστοι παρακολουθούνται υποχρεωτικά κάθε τρεις μήνες, αλλά και συχνότερα σε περιόδους ταχείας αύξησης του σκελετού. Γενικά η σκολίωση εκτός από την σπονδυλαρθρίτιδα, στην οποία οδηγεί σε μεγάλη ηλικία, είναι και πρόβλημα αισθητικής, διότι το μεγαλύτερο ποσοστό των αρρώστων παραπονείται για την παραμόρφωση του σώματος. Για γωνίες πάνω από 70° είναι επιπλέον και πρόβλημα καρδιοαναπνευστικό, ενώ για γωνίες μεγαλύτερες από 80° υπάρχει κίνδυνος νευρολογικc'αν προβλημάτων, αλλά και ορίου επιβίωσης. ,
Αντιμετώπιση - Θεραπεία της Σκολίωσης
Η αντιμετώπιση της ιδιοπαθούς σκολίωσης είναι δύσκολη. Χρειάζεται πείρα, ειδικές γνώσεις γύρω από την πάθηση και συνεκτίμηση πολλών παραγόντων, όπως είναι η γωνία του πρωτοπαθούς κυρτώματος, η εντόπισή του, η ηλικία του ασθενούς, το φύλο κλπ. 'Οσο νωρίτερα αρχίζει η θεραπεία, τόσο καλύτέρο είναι το αποτέλεσμα. Γι' αυτό η έγκαιρη διάγνωση που γίνεται σήμερα με εξέταση όλων των παιδιών ηλικίας 10-13 ετών, τουλάχιστο μια φορά το χρόνο στα σχολεία (School screening) έχει αποφασιστική σημασία. Η θεραπεία της σκολίωσης είναι γενικά συντηρητική και χειρουργική. ,
Σύμφωνα με την Scoliosis Research Society (SRS) οι ενδείξεις θεραπείας της σκολίωσης είναι οι εξής:
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλες οι σκολιώσεις άνω των 40 μοιρών πρέπει να χειρουργηθούν, καθώς η ίδια η SRS προτείνει την χειρουργική αντιμετώπιση ως την έσχατη επιλογή αν αποτύχει μια σωστή συντηρητική αντιμετώπιση.
Μακεδονική φάλαγγα
Συγκρότηση
Τη φάλαγγα συγκροτούσαν ελεύθεροι επαγγελματίες της Μακεδονίας, είτε μικροϊδιοκτήτες αγρότες, είτε αστοί των πόλεων. Σύμφωνα με την διαίρεση από τον Φίλιππο, η επικράτεια διαιρέθηκε σε 12 στρατολογικές περιφέρειες, από τις οποίες αντίστοιχα προέρχονταν οι τάξεις της φάλαγγας. Για να δείξει τη σημασία που προσέδιδε ο βασιλιάς στους πεζούς, τους ονόμασε πεζέταιρους, σε αντιστοιχία με τους Εταίρους, έφιππους αριστοκρατικής καταγωγής.
Οργάνωση
Η βασική μονάδα κατά τον 4ο αιώνα ήταν η Τάξη (1536 άνδρες), υπό τον ταξίαρχο.
Υπομονάδα της, το σύνταγμα (256) υπό το συνταγματάρχη, οι άνδρες του οποίου τάσσονταν σε βάθος 16 ζυγών, σχηματίζοντας το Λόχο, με μέτωπο άλλων 16, σχηματίζοντας το τετράγωνο του συντάγματος. Πρώτος σε κάθε λόχο ήταν ο διοικητής του, ο Λοχαγός και τελευταίος ο υποδιοικητής του, ο Ουραγός.
Κάθε τάξη συγκροτούνταν από 6 συντάγματα, ενώ 32 τάξεις συγκροτούσαν ένα Κέρας.
Όλη η παράταξη αποτελούνταν από τα δύο Κέρατα (αριστερό – δεξιό, συνολικά 64 τάξεις).
Μετά την εποχή του Αλεξάνδρου, τόσο στη Μακεδονία όσο και στα κράτη των Διαδόχων, η βασική διαίρεση της φάλαγγας ήταν σε δύο κέρατα, τους Χαλκάσπιδες και τους Αργυράσπιδες, ενώ η διαίρεση σε τάξεις ατόνησε.
Η προέλευση κάθε τάξης από συγκεκριμένη περιοχή συνέβαλλε στο να σφυρηλατείται καλύτερα το πνεύμα της ομάδας και να εξασφαλίζεται καλύτερη απόδοση της φάλαγγας.
Στην φάλαγγα, εκτός από τους φαλαγγίτες πεζέταιρους, ήταν δυνατόν, ανάλογα με τις απαιτήσεις της μάχης να συμμετέχουν και οι Υπασπιστές.
Οπλισμός
thumb|Πεζέταιρος της Μακεδονικής φάλαγγας
Περικεφαλαία
Η περικεφαλαία ήταν θρακικού/φρυγικού τύπου, βαμμένη σε διάφορα χρώματα. Επί Αλεξάνδρου, χρησιμοποιείτο κυρίως η βοιωτική, ενώ ακόμα σε χρήση ήταν και χαλκιδικού ή αττικού τύπου, ακόμα και λακωνικοί πίλοι. Τον 4ο αιώνα στις φρυγικές, συχνά προσαρμόζονταν παραγναθίδες με σχήματα γενιάδας ή μουστακιού, καλύπτοντας όλο το πρόσωπο. Τα κράνη των αξιωματικών έφεραν λοφία (αλογοουρές συνήθως λευκές), ενώ επί Αλεξάνδρου, οι διακριθέντες στη μάχη είχαν στεφάνι,χρυσό ή αργυρό.
Θώρακας
Ο θώρακας ήταν μεταλλικός, μυώδης για τις πρώτες σειρές, Λινοθώρακας, ενισχυμένος με μεταλλικά ελάσματα ενίοτε για τις επόμενες. Ενίοτε και φολιδωτός, για τους ευπορότερους. Κάτω από το θώρακα έφεραν κοντό χιτώνιο.
Κνημίδες
Οι κνημίδες ήταν χάλκινες, παρόμοιες με αυτές των παραδοσιακών οπλιτών σε σχήμα.
Ασπίδα
Έφεραν ασπίδες μικρότερες από τους νότιους Έλληνες οπλίτες (το όπλον), περίπου 60 εκ., κυρτότερες, χωρίς στεφάνη, την οποία αναρτούσαν στον ώμο αφήνοντας έτσι ελεύθερα τα δύο χέρια για να χειριστούν τη σάρισσα.
Σάρισσα
Ήταν μακρύ δόρυ από ξύλο κρανιάς, με μήκος 5,5 μ.(έφτανε έως 6,5) και βάρος ως 8 κιλά. Οι πρώτες 5 σειρές της φάλαγγας κρατούσαν ελαφρά σηκωμένες τις σάρισες, με σκοπό να πλήξουν τους αντιπάλους ή τα άλογά τους κατά πρόσωπο. Οι επόμενες 11 σειρές είχαν υψωμένα τα δόρατα, σχηματίζοντας έτσι ένα δάσος από σάρισες. Επειδή η σάρισσα ήταν τόσο μακριά, οι πεζέταιροι είχαν πλεονέκτημα σε σχέση με τους κανονικούς οπλίτες και τους Πέρσες διότι μπορούσαν να κρατήσουν τους εχθρούς σε μεγάλη απόσταση και να τους πλήττουν χωρίς να κινδυνεύουν από τα κοντύτερα δόρατα των εχθρών.
Ξίφος
Τα ξίφη ήταν συνήθως ίσια, κοντά και πλατύστομα. Σπανιότερα μακρύτερα και ελαφρώς κυρτά-κοπίδες. Το ξίφος χρησιμοποιόταν σε περιπτώσεις που η σάρισσα διαλυόταν ή οι εχθροί κατόρθωναν να σπάσουν την παράταξη της φάλαγγας, και χρειαζόταν να κάνουν μάχη σώμα με σώμα.
Τακτική - στρατηγική
right|350px
Σχηματισμοί
Κύρια αποστολή της Μακεδονικής Φάλαγγας στο πεδίο της μάχης, ήταν να καθηλώσει τα αντίπαλα στρατεύματα, να τα αγκιστρώσει, παίζοντας έτσι αμυντικό ρόλο, ή να τα πιέσει δημιουργώντας μια τακτική βάση ανάπτυξης επιχειρησιακών κινήσεων για το υπόλοιπο στράτευμα. Στην επίτευξη αυτού του στόχου, ασφαλώς συνέβαλλε και η καθίζηση του ηθικού που προκαλούσε στους αντιπάλους.
Τακτική
Υπό τη διοίκηση του Φιλίππου Β' της Μακεδονίας και του γιου του Μ. Αλεξάνδρου, η Μακεδονική φάλαγγα ήταν ισχυρότατος σχηματισμός. Αυτοί οι άνδρες μπόρεσαν να κατανοήσουν και να εκμεταλλευτούν τα πλεονεκτήματά της χωρίς να εκθέσουν στον αντίπαλο τις αδυναμίες της. Κατά την Ελληνιστική περίοδο συγκρούσθηκαν μεγάλες φάλαγγες σαρισοφόρων με ποικίλα αποτελέσματα, ωστόσο ο ρόλος του βαρέος ιππικού πολλές φορές έκρινε εκείνες τις μάχες. Ο Μολοσσός βασιλιάς Πύρρος πρώτος αντιμετώπισε με φάλαγγα τις Ρωμαϊκές λεγεώνες πετυχαίνοντας οριακές νίκες, που όμως, σε μεγάλο βαθμό οφείλονταν στους ελέφαντές του. Οι Ρωμαίοι συνέτριψαν αργότερα τους στρατούς των Ελληνιστικών βασιλείων, καθώς οι πιο ευέλικτες λεγεώνες τους γνώριζαν πως να αντιμετωπίσουν τις φάλαγγες πεζέταιρων.
Κύριο πλεονέκτημα της Μακεδονικής φάλαγγας υπήρξε η τρομερή δύναμη κρούσης που παρέτασσε στο εμπρόσθιο τόξο, καθώς οι σάρισες των τριών πρώτων σειρών εκτείνονταν τουλάχιστον πέντε μέτρα μπροστά από το μέτωπό της. Το βάθος των ανδρών της έδινε μια ακαταμάχητη ορμή που ήταν πρακτικά αδύνατο να σταματηθεί από μπροστά. Κύρια μειονεκτήματα της Μακεδονικής φάλαγγας υπήρξαν τα εκτεθειμένα πλευρά της και η αδυναμία άμυνας σε περίπτωση διάσπασης ή ρήγματος. Οι φαλαγγίτες δεν διέθεταν ούτε τον οπλισμό ούτε την εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν εκ του συστάδην αντιπάλους με ροπή στην ξιφομαχία, όπως οι λεγεωνάριοι με τις ευέλικτες ασπίδες τους (scutum) και τα φονικά κοντά ξίφη τους (gladius).
Γνωρίζοντας τα παραπάνω, οι Φίλιππος Β' και Μ. Αλέξανδρος στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποίησαν την φάλαγγα ως όπλο κρούσης, δηλαδή δεν επεδίωξαν με την επέλασή της να καταβάλλουν τον αντίπαλο. Γνώριζαν ότι κατά την καταδίωξη ενός οπισθοχωρούντος εχθρού η φάλαγγα πιθανότατα θα εξέθετε τα ανυπεράσπιστα πλευρά της ή θα συναντούσε ανωμαλίες στο έδαφος οπότε θα παρουσίαζε ρήγματα. Οι Μακεδόνες στρατηλάτες, αντίθετα, χρησιμοποίησαν την φάλαγγα ώστε να αγκιστρώσουν τις δυνάμεις του αντιπάλου επάνω της, να τις εγκλωβίσουν, και στην συνέχεια να επιτύχουν το αποφασιστικό πλήγμα με το βαρύ ιππικό τους (Εταίροι, Σαρισοφόροι ιππείς, Θεσσαλοί). Αυτή η τακτική διδάσκεται ακόμα και σήμερα στις στρατιωτικές ακαδημίες διεθνώς ως τακτική Σφύρας και Άκμωνος (εν προκειμένω Άκμων=φάλαγγα, Σφύρα=Ιππικό).
Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση (όπως έγινε κατά τις κατακτήσεις των Ελληνιστικών βασιλείων από τους Ρωμαίους) η φάλαγγα εξέθετε τα σημαντικά μειονεκτήματά της με κίνδυνο ένας αποφασισμένος και πειθαρχημένος εχθρός (όπως οι Ρωμαίοι) να τα εκμεταλλευτεί.
Ιστορία
Ο πρώτος σχηματισμός βαρέως πεζικού στη Μακεδονία, αποδίδεται στο βασιλιά Αλέξανδρο. Είναι ασαφές αν πρόκειται στον Αλέξανδρο τον Α’ (498-454 π.Χ) ή στον Αλέξανδρο τον Β’ (περίπου 368 π.Χ). Η μεταρρύθμιση πάντως και μεταλλαγή αυτής της οπλιτικής φάλαγγας, στη μακεδονική, συντελέστηκε από τον Φίλιππο Β' (359-336 π.Χ), ο οποίος επηρεάστηκε από τους Θεσσαλούς και κυρίως τους Θηβαίους υπό τον Επαμεινώνδα.
Η χρήση της συνεχίστηκε στη Μακεδονία έως την κατάληψή της από τους Ρωμαίους, καθώς και στα κράτη των διαδόχων (Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, Βασίλειο των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο, Δυναστεία των Ατταλιδών στην Πέργαμο κ.ά). Πρώτη φορά χρησιμοποιείται από μη Μακεδόνες, από τον Πύρρο της Ηπείρου, ενώ γενικεύεται η χρήση της τόσο από τους Νότιους Έλληνες (Φιλοποίμην στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, Κλεομένης Γ' στη Σπάρτη), όσο και από τα ελληνιστικά βασίλεια της ανατολής. Αποτέλεσμα ήταν να αποτελεί πλέον όχι μόνο σχηματισμό των Μακεδόνων, αλλά κοινό «εθνικό» τρόπο παράταξης σε όλο τον ελληνιστικό κόσμο, από την Ιταλία ως την Ινδία.
Σημαία της Ουγγαρίας
thumb|right|[[Αρχείο:FIAV 110000.svg|20px Λόγος σημαίας: 1:2, βασική σημαία]]
Μακεδονική φάλαγγα
Σημαντικές μάχες
Σημαντικές μάχες με συμμετοχή της φάλαγγας:
Σημαία της Ουγγαρίας
Η σημαία της Ουγγαρίας είναι τρίχρωμη και αποτελείται από τρεις οριζόντιες ισομεγέθεις λωρίδες, χρωμάτων κόκκινου, λευκού και πράσινου. Υπό αυτή τη μορφή, είναι σημαία της Ουγγαρίας από το 1957.
Προέλευση
Η σημερινή σημαία προέρχεται από το αντιστασιακό κίνημα του 1848, που κορυφώθηκε με την Επανάσταση της Ουγγαρίας εναντίον των Αψβούργων, το 1848 με 1849.
Μακεδονική φάλαγγα
Παρακμή
Η μακεδονική φάλαγγα, εξακολουθούσε να είναι σε χρήση, εώς την κατάκτηση της Αιγύπτου, ενώ τελευταία αναφορά στη χρήση της είναι από τον βασιλιά Μιθριδάτη Στ' του Πόντου τον 1ο π.Χ αιώνα.
Σημαία της Ουγγαρίας
Προέλευση
Τα χρώματα έχουν παρθεί από το ιστορικό εθνόσημο της Ουγγαρίας, που ανάγεται στην εποχή του Μεσαίωνα, ενώ η τριχρωμία υπενθυμίζει τη Γαλλική Επανάσταση.
Μακεδονική φάλαγγα
Παρακμή
Η φάλαγγα, μετά τον 3ο, αλλά κυρίως τον 2ο π.Χ αιώνα, έγινε πιο δυσκίνητη, έπαψαν οι υποδιαιρέσεις της σε τάξεις και πλέον διαιρούνταν σε δύο κέρατα. Η παράταξη της πύκνωσε, οι σάρισες αυξήθηκαν σε μήκος (6.5 μ.). Αποτέλεσμα των παραπάνω, ήταν να περιοριστεί στο ελάχιστο η δυνατότητα ελιγμών και ως εκ τούτου να μπορεί να αμύνεται ή να επιτίθεται μόνο σε ευθεία παράταξη, όπου και παρέμενε ακαταμάχητη. Σε περίπτωση όμως διάσπασής της ή πλαγιοκόπησης, ήταν αδύναμη πλέον να αντιδράσει με αποτέλεσμα την συντριβή της από τους Ρωμαίους στις μάχες των μέσων του 2ου π.Χ αιώνα. Ήταν πλέον φανερό ότι έδυε η εποχή της Μακεδονικής Φάλαγγας και ανέτειλε η εποχή της Ρωμαϊκής Λεγεώνας.
Κατηγορία:Μακεδονικός στρατός Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Σημαία της Ουγγαρίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουγγαρίας Ουγγαρία
Τουρκοτέλι
Με την ονομασία τουρκοτέλι (τούρκος + τέλος, φόρος) φέρονταν ο φόρος που απέδιδαν οι Έλληνες νησιώτες του Αιγαίου, και ειδικότερα των Κυκλάδων, από τις αρχές του 16ου αιώνα στους Φράγκους προκειμένου εκείνοι να τους καταβάλουν στους Τούρκους πειρατές προς αποφυγή καταδρομών, ληστειών και εξανδραποδισμών. Το τουρκοτέλι τελικά έπαψε να καταβάλλεται από της κατάληψης των νήσων από τους Τούρκους όπου ο οθωμανικός στόλος ανέλαβε την υπεράσπισή τους έναντι των πάσης προέλευσης πειρατών, Γάλλων, Αλγερινών, Μανιατών, κ.λπ.
Ιστορικά το τουρκοτέλι είναι το αντίστοιχο του ντάνιγκελτ, (Danegelt), τον δανικό φόρο των μεσαιωνικών Άγγλων που καταβαλλόταν για την προστασία τους από τους Βίκινγκς.
Κατηγορία:Φραγκοκρατία Κατηγορία:Φορολογία Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος
Νικόλας Αβαντσίνι
Ο Νικόλας Αβαντσίνι (ιταλικά: Νicolas Avancini, 1610- 6 Δεκεμβρίου 1686) (γνωστός και ως Avancinious) ήταν Ιταλός Ιησουίτης συγγραφέας. Ως συγγραφέας, αν και έκανε χρήση της λατινικής, κατάφερε να συγκινήσει το κοινό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αβαντσίνι γεννήθηκε στο Τυρόλο. Εισήλθε στην Εταιρεία του Ιησού, το 1677, και για λίγα χρόνια κατείχε την έδρα της ρητορικής και της φιλοσοφίας στο Γκρατς, ενώ αργότερα της θεολογίας, στη Βιέννη. Ο Αβαντσίνι υπήρξε, πρύτανης σε Κολέγια, του Πάσσαου, της Βιέννης και του Γκρατς.
Ως θεατρικός συγγραφέας, επιβλήθηκε με το έργο Pietras victris. Ενώ έγραψε, συνολικώς, 27 θεατρικά έργα, τα οποία κυκλοφόρησαν υπό τον γενικό Poesia Dramatica (1655-1685). Κυκλοφόρησε συλλογή, το 1651, με ποιήματα και λατινικές ωδές, τιτλοφορώντας την Ecatobme odarum, αλλά και θεολογικά έργα Conclusiones Theologicae (1670). Εκ των θεολογικών έργων του, την μεγαλύτερη απήχηση την έλαβε το Η Ζωή και η Διδασκαλία του Ιησού (Vita et doctrina Jesus Christi).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί θεολόγοι
Μούγλα
Τα Μούγλα (Τούρκικα: Muğla) είναι πόλη και δήμος στην νοτιοδυτική Τουρκία, στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Αιγαίου. To 1923, 1 χρόνο μετά την καταστροφή της Σμύρνης ζούσαν περίπου 3,000 Έλληνες στην πόλη. Σήμερα η Μούγλα είναι η πρωτεύουσα της επαρχία Μούγλων που εκτείνεται κατά μήκος της ακτής του Αιγαίου. Το 2012 η αστική περιοχή των Μούγλων αριθμούσε 64,706 κατοίκους.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα, τα Μούγλα ήταν προφανώς ένας απλός Ελληνιστικός οικισμός στα μισά της διαδρομής μεταξύ των Καρίων πόλεων της Ιδρίας (αργότερα Στρατονίκεια) στα βόρεια και της Ιδήμα στα νοτιοδυτικά της ακτής. Το αυτόχθον όνομα "Μόβωλλα", με την πάροδο του χρόνου άλλαξε σε "Μογωλᾶ" και στη συνέχεια σε "Μούγλα". Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ., όταν το πέρασμα της περιοχής του από αυτό που ήταν προφανώς μια ανατολική Καριανή επαρχία που συνδέονταν και με άλλες πόλεις με κυριαρχία στη Ρόδο. Ήταν μέρος της Ροδιακής Περαίας σε σταθερή βάση από το 167 π.Χ. έως τουλάχιστον τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η περιοχή της Ρόδου ξεκίνησε εδώ και παρόλο που η περιοχή υπόκειτο στη Ρόδο, δεν ενσωματώθηκε στο κράτος της Ρόδου. Επιπλέον ο ξακουστός αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος έχει γεννηθεί κοντά στα Μούγλα, περίπου 85 χλμ. δυτικά, στην αρχαία Αλικαρνασσό.
Δεν υπάρχουν αρκετά ερείπια για να αποκαλυφθεί η ιστορία της εγκατάστασης της πόλης. Στον ψηλό λόφο στα βόρεια της πόλης, λίγα αρχαία κατάλοιπα δείχνουν ότι ήταν τόπος ακρόπολης. Λίγες επιγραφές ανακαλύφθηκαν στην ίδια την πόλη και χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα π.Χ.
Η περιοχή κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1280 μ.Χ
Το 2018, αρχαιολογικά ερείπια και ψηφιδωτά που ανακαλύφθηκαν στην πόλη έχουν επιβεβαιώσει ότι άνηκαν στη βίλα του Έλληνα ψαρά Φαϊνού που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Φαϊνός ήταν ο πλουσιότερος και ο πιο διάσημος ψαράς της εποχής του.
Κλίμα
Τα Μούγλα έχουν Μεσογειακό κλίμα που χαρακτηρίζεται από μακρά, ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς και υγρούς χειμώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Μούγλων Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Μούγλων Κατηγορία:Καρία Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Μούγλων
Ιλιονέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιλιονέας (Ιλιονεύς) είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Πηγές
Ιλιονεας Ιλιονεας
Εκατοστό
Το Εκατοστό χρησιμοποιείται ως:
Μάκης Γιαννίκογλου
Ο Μάκης Γιαννίκογλου (Σεραφείμ Γιαννίκογλου) (ημερ. γεν.: 25 Μαρτίου 1993, στην Καβάλα) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Συλλογική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τις ακαδημίες της Skoda Ξάνθης. Αργότερα εντάχθηκε και αγωνίστηκε ως έφηβος στην ποδοσφαιρική ομάδα εφήβων Κ-17 και στη συνέχεια στην ποδοσφαιρική ομάδα νέων Κ-21 της Skoda Ξάνθης μέχρι το 2011. Την καλοκαιρινή μεταγγραφική περίοδο του 2011 ο Γιαννίκογλου εντάχθηκε στο ρόστερ της Ομόνοιας Λευκωσίας με συμβόλαιο διάρκειας ενός έτους. Λόγω του νεαρού της ηλικίας του, ο Έλληνας τερματοφύλακας αγωνίστηκε με την ομάδα νέων Κ-21 της Ομόνοιας. Κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 2012, ο Έλληνας πορτιέρο ανανέωσε το συμβόλαιό του με τη Λευκωσιάτικη ομάδα, και συνέχισε να αποτελεί τον βασικό τερματοφύλακα της ομάδας νέων Κ-21 της Ομόνοιας. Αν και ανήκε στο ρόστερ της επαγγελματικής ομάδας της Ομόνοιας Λευκωσίας προπονητικά, ο Γιαννίκογλου δεν είχε επίσημη συμμετοχή με αυτή. Μετρούσε όμως αρκετές συμμετοχές στη 18αδα σε αγώνες της Λευκωσιάτικης ομάδας καθώς και συμμετοχές σε φιλικές αναμετρήσεις. Τον Αύγουστο του 2013, ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την ομάδα της Αλκής Λάρνακας ως ελεύθερη μεταγραφή, η συμφωνία όμως ναυάγησε για να ανακοινωθεί λίγες μέρες αργότερα η απόκτησή του από τον Αθλητικό Όμιλο Καβάλας. Τον Ιανουάριο του 2015 ήρθε με μεταγραφή στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Το καλοκαίρι του 2017 υπέγραψε για ένα χρόνο στον ΠΑΣ Γιάννινα. Στον ΠΑΣ Γιάννινα αγωνίστηκε 4 φορές στο πρωτάθλημα.Το καλοκαίρι του 2018 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, στην οποία δεν κατάφερε να αγωνιστεί. Το καλοκαίρι του 2019 επέστρεψε στον ΠΑΣ Γιάννινα υπογράφοντας για 2 χρόνια. Στην δεύτερη θητεία του στον ΠΑΣ Γιάννινα δεν κατάφερε να αγωνιστεί αρκετά αφού είχε μόλις 2 συμμετοχές για το πρωτάθλημα και άλλες 3 για το κύπελλο Ελλάδος.Τον Φεβρουάριο του 2021 μεταγράφηκε στην λιθουανική ΦΚ Σούντουβα.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έκανε το ντεμπούτο της διεθνούς ποδοσφαιρικής του καριέρας στο διεθνές ποδοσφαιρικό τουρνουά Aegean Cup που διοργάνωσε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Τουρκίας, στη Σμύρνη το 2009, στον αγώνα της Ελλάδας με τη Λευκορωσία ο οποίος έληξε 2-0 υπέρ της Λευκορωσίας.
Την περίοδο 2009-2011, αγωνίστηκε με την Εθνική Παίδων (κάτω των 17 ετών) ως δεύτερος τερματοφύλακας και συμμετείχε σε δύο αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της UEFA για Παίδες κάτω των 17 ετών που διεξήχθη στο Λίχτενσταϊν το 2010 απέναντι στην ομάδα της Αγγλίας και την ομάδα της Τσεχίας.
Επίσης συμμετείχε σε αποστολές της Εθνικής Παίδων (κάτω των 17 ετών) σε φιλικές αναμετρήσεις με εθνικές ομάδες παίδων άλλων χωρών, καθώς και σε άλλες διεθνείς ποδοσφαιρικές οργανώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο-επέκταση Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Φωκικού Άμφισσας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σούντουβα Μαριγιάμπολε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού
Γιώργος Φλώρος
Ο Γιώργος Φλώρος είναι πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 23/2/1974. Αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ με ύψος 1,85.
Βασικός συντελεστής της εκπληκτικής πορείας της ομάδας του Α.Ο. Αμπελοκήπων από τις τοπικές κατηγορίες της ΕΣΚΑ στην Α1 μαζί με το Τζαννή Σταυρακόπουλο με προπονητή το Γιώργο Καλαφατάκη.
Το 1996 αποκτήθηκε από τον Άρη και κατέκτησε το Κύπελλο Κόρατς το 1997 και το Κύπελλο Ελλάδας το 1998. Το 2002 αποκτήθηκε από τον Α.Ο. Δάφνης και το 2003 από το Μακεδονικό.
Ο Γιώργος Φλώρος έχει αγωνιστει στις εθνικές ομάδες των ελπίδων και των νέων ανδρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ22 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμπελοκήπων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δάφνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Μάρτιος 2002
20ός αιώνας | 21ος αιώνας | 22ος αιώνας
Δεκαετία 1990 | Δεκαετία 2000 | Δεκαετία 2010
1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Γεγονότα
Το ευρώ γίνεται το επίσημο νόμισμα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της Ευρώπης
Θάνατοι
Κατηγορία:Μήνες Ετών Κατηγορία:2002
Λινέλαιο
μικρογραφία Το λινέλαιο (αγγλ. linseed oil ή flaxseed oil) είναι ένα άχρωμο έως υποκίτρινο φυτικό έλαιο που εξάγεται από τους ωριμασμένους και αποξηραμένους σπόρους του φυτού του λιναριού (Linum usitatissimum). Το λινέλαιο αποκτάται με συμπίεση των σπόρων, που ακολουθείται μερικές φορές και από διάλυση σε κάποιο διαλύτη. Το έλαιο αυτό προτιμάται στη διατροφή εξαιτίας των υψηλών επιπέδων α-λινολενικού οξέος (ένα λιπαρό οξύ ω-3), αλλά είναι σημαντικό να χρησιμοποιείται στη μαγειρική μόνο το λάδι που προορίζεται για αυτό τον σκοπό, καθώς το υπόλοιπο (βρασμένο) λινέλαιο θερμαίνεται και δέχεται κατεργασία με χημικές ουσίες που το καθιστούν ακατάλληλο για κατανάλωση από τον άνθρωπο.
Το λινέλαιο ανήκει στα λεγόμενα «αποξηραινόμενα έλαια», δηλαδή μπορεί να πολυμερίζεται σε στερεά ουσία. Εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς του, το λινέλαιο χρησιμοποιείται, μόνο του ή αναμεμιγμένο με άλλα έλαια, ρητίνες και Διαλύτες, ως βερνίκι (σε φινίρισμα ξύλου), στα χρώματα της ζωγραφικής (ελαιογραφία), ως πλαστικοποιητής και σκληρυντικό στον στόκο και αλλού. Αυτές οι χρήσεις του λινελαίου έχουν υποχωρήσει μετά τα μέσα του 20ού αιώνα εξαιτίας της αυξανόμενης διαθεσιμότητας συνθετικών ρητινών, οι οποίες ενεργούν με παρόμοιο τρόπο αλλά είναι ανθεκτικότερες στο «κιτρίνισμα».
Το λινέλαιο είναι βρώσιμο έλαιο που πωλείται ως συμπληρωματικό διατροφής. Σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης, όπως στη Γερμανία, καταναλώνεται παραδοσιακά με πατάτες και τυρί.
Χημική σύσταση
Το λινέλαιο, όπως και άλλα έλαια, είναι ένα τριγλυκερίδιο. Διακρίνεται για την υψηλή περιεκτικότητά του σε α-λινολενικό οξύ, το οποίο αντιδρά χαρακτηριστικά με το οξυγόνο όταν εκτίθεται στον αέρα.
Τα λιπαρά οξέα στο συνηθισμένο λινέλαιο είναι τα παρακάτω ανά κατηγορία:
Με μεγάλες περιεκτικότητες διακόρεστων και τριακόρεστων εστέρων, το λινέλαιο είναι ιδιαίτερα ευεπίφορο σε αντιδράσεις πολυμερισμού όταν εκτίθεται στο ατμοσφαιρικό οξυγόνο. Αυτός ο πολυμερισμός, που αποκαλείται και «αποξήρανση» του ελαίου, έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή του σε άκαμπτο στερεό. Ο πολυμερισμός μπορεί να είναι τόσο εξώθερμος, ώστε να δημιουργεί κίνδυνο πυρκαγιάς υπό ορισμένες συνθήκες. Για την αποφυγή άκαιρης αποξηράνσεως, τα προϊόντα λινελαίου (λαδομπογιές, στόκος) θα πρέπει να αποθηκεύονται σε αεροστεγείς συσκευασίες.
Το λινέλαιο, όπως και κάποια άλλα «αποξηραινόμενα» έλαια, φθορίζει όταν φωτίζεται με υπεριώδες φως μετά την υποβάθμισή του.
Χρήσεις
Οι περισσότερες χρήσεις του λινελαίου εκμεταλλεύονται την «αποξήρανσή» του, δηλαδή το ότι αρχικώς το υλικό είναι υγρό ή τουλάχιστον εύπλαστο, ενώ τελικώς γίνεται άκαμπτο αλλά όχι εύθρυπτο. Η υδροφοβική φύση του υδρογονανθρακικού υλικού που προκύπτει αποτελεί πλεονέκτημα.
Στα ελαιοχρώματα
thumb|155px|right|«Η χώρα σου χρειάζεται λινάρι...»: Αμερικανική αφίσα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου για τη χρήση λινελαίου στα χρώματα. Το λινέλαιο είναι ένας συνηθισμένος φορέας που χρησιμοποιείται στα ελαιοχρώματα (λαδομπογιές). Αλλά και ως διαλύτης καθιστά τα ελαιοχρώματα πιο διάφανα και γυαλιστερά. Διατίθεται σε ποικιλίες, όπως ψυχρής συνθλίψεως, επεξεργασμένο με αλκαλικά, λευκασμένο, παχύρρευστο και πολυμερισμένο (stand oil). Η χρήση του λινελαίου υπήρξε μία σημαντική πρόοδος στην τεχνική της ελαιογραφίας στη ζωγραφική.
Στον στόκο
Ο παραδοσιακός στόκος, που αποτελείται από μία πάστα σκόνης κιμωλίας και λινελαίου, είναι στερεωτικό για τους υαλοπίνακες, το οποίο σκληραίνει μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά την εφαρμογή του και μετά μπορεί να βαφεί. Η χρησιμότητα του στόκου οφείλεται στον πολυμερισμό του λινελαίου.
Ως βερνίκι
Χρησιμοποιούμενο στο ξύλο, το λινέλαιο ξηραίνεται αργά και συστέλλεται ελάχιστα όταν σκληραίνει. Δεν καλύπτει την επιφάνεια όπως το κλασικό βερνίκι, αλλά εισχωρεί στους μεγάλους και μικρούς πόρους του ξύλου, αφήνοντας μία «μερικώς» γυαλιστερή επιφάνεια που αναδεικνύει την υφή του ξύλου. Προστατεύει όμως ελάχιστα από τα γδαρσίματα. Το νερό διαπερνά ένα βερνίκωμα λινελαίου σε μερικά λεπτά, ενώ ο υδρατμός το παρακάμπτει. Τα έπιπλα κήπου που επαλείφονται με λινέλαιο μπορεί να αναπτύξουν μούχλα. Το ξύλο με λινέλαιο μπορεί να αποκτήσει μία κιτρινωπή απόχρωση και είναι πιθανό να σκουραίνει με την πάροδο των ετών. Επειδή γεμίζει τους πόρους, το λινέλαιο προστατεύει μερικώς το ξύλο από τη δημιουργία βαθουλωμάτων εξαιτίας συμπιέσεως.
Το λινέλαιο είναι ένα παραδοσιακό υλικό φινιρίσματος για τα κοντάκια όπλων. Πολλές στρώσεις λινελαίου αποτελούν την παραδοσιακή προστασία για το φρέσκο ξύλο ιτιάς των μπαστουνιών του κρίκετ, ώστε να διατηρεί κάποια υγρασία. Επίσης, χρησιμοποιείται στα μπαστούνια του μπιλιάρδου, και κατά τη συντήρηση του ξύλου μιας κιθάρας, ενός μαντολίνου ή άλλου έγχορδου οργάνου.
Επιχρύσωση
Το βρασμένο λινέλαιο χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή επιχρύσωση για την επικόλληση λεπτών φύλλων χρυσού σε ένα υπόστρωμα. Προσφέρει πολύ περισσότερο χρόνο κατεργασίας πριν στεγνώσει από ό,τι τα επικολλητικά που βασίζονται στο νερό, δίνοντας μία σταθερή λεία επιφάνεια αρκετά επικολλητική στις πρώτες 12 ως 24 ώρες μετά το άπλωμά του ώστε να επιφέρει σταθερή προσκόλληση του χρυσού σε αυτή.
Στη διατροφή
Οι σπόροι του λιναριού περιέχουν λιγνάνες, μία τάξη φυτοοιστρογόνων που θεωρείται ότι διαθέτουν αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες, παρότι το έλαιο που εξάγεται από τους σπόρους, σύμφωνα με κάποιες πηγές, δεν περιέχει τις λιγνάνες τους. Κάποιες μάρκες συμπληρωμάτων διατροφής προσθέτουν λιγνάνες κατά τη διαδικασία παραγωγής. Το λινέλαιο οξειδώνεται εύκολα, καθιστάμενο γρήγορα ταγγό, με δυσάρεστη οσμή, εκτός και αν διατηρείται στο ψυγείο. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, έχει χρόνο ζωής το πολύ ενός μήνα. Το λινέλαιο με δυσάρεστη οσμή θα πρέπει να απορρίπτεται. Η οξείδωση του λινελαίου αποτελεί μείζον εμπορικό ζήτημα και μπορεί να προστίθενται αντιοξειδωτικά για να αποτρέψουν την τάγγιση. Το λινέλαιο δεν συνιστάται γενικώς για μαγειρική χρήση, ωστόσο μία μελέτη δείχνει ότι το α-λινολενικό οξύ (ALA) είναι σταθερό για μαγείρεμα όταν είναι διαλυμένο στο λινέλαιο, αφού μπορεί να ανθέξει σε θερμοκρασίες μέχρι 177°C για δύο ώρες.
Το λινέλαιο που προορίζεται για μαγειρική χρήση εξάγεται με ψυχρή συμπίεση, χωρίς τη χρήση διαλυτών και σε κενό οξυγόνου. Χωρίς παραπέρα κατεργασία, φρέσκο και διατηρούμενο σε ψυγείο, το λινέλαιο αυτό πωλείται ως συμπλήρωμα διατροφής, ενώ αποτελεί παραδοσιακό φαγητό κάποιων ευρωπαϊκών χωρών, εκτιμώμενο για τη γεύση του. Περιέχει το περισσότερο ALA (που είναι λιπαρό οξύ ω-3) από όλα τα φυτικά έλαια. Το συνηθισμένο λινέλαιο περιέχει πάνω από 52% ALA. Ειδικές ποικιλίες λιναριού που έχουν αναπτυχθεί παράγουν λινέλαιο με πολύ περισσότερο ALA (μέχρι και 70%), αλλά και πολύ λιγότερο (<3%). Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) έχει δώσει την άδεια του «γενικώς αναγνωρισμένου ως ασφαλούς» (GRAS) στο λινέλαιο υψηλού α-λινολενικoύ οξέος.
Σύμφωνα με το Συμβούλιο Λιναριού του Καναδά, το ALA είναι απαραίτητο για την κανονική ανάπτυξη των νηπίων και πιθανώς ευεργετικό ως προς τη μείωση των φλεγμονών που οδηγούν στην αθηροσκλήρωση και σε καρδιακές παθήσεις. Ωστόσο, πρόσφατες καλώς ελεγχόμενες μελέτες με placebo υποδεικνύουν ότι η τακτική κατανάλωση λινελαίου μάλλον δεν μειώνει τις πιθανότητες εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιοπάθειας ή καρκίνου.
Αντιθέτως, δύο άλλες μελέτες έχουν δείξει μία σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση ALA και στην αύξηση του κινδύνου εμφανίσεως καρκίνου του προστάτη. Αυτός ο κίνδυνος είναι ανεξάρτητος της πηγής του οξέος (π.χ. κρέας, λινέλαιο).
Θρεπτικά συστατικά
Διατροφική αξία (από το Συμβούλιο Λιναριού του Καναδά ), ανά 100 γραμμάρια:
Το βρώσιμο λινέλαιο του εμπορίου, παρότι παράγεται από σπόρους, περιέχει ελάχιστα ίχνη από πρωτεΐνες, υδατάνθρακες ή φυτικές ίνες.
Stand oil
Το stand oil παράγεται με τη θέρμανση λινελαίου στους 300°C περίπου επί λίγες ημέρες σε κενό αέρα. Υπό αυτές τις συνθήκες οι πολυακόρεστοι εστέρες μετατρέπονται σε συζευγμένα διένια, τα οποία με τη σειρά τους αντιδρούν κατά Diels-Alder σχηματίζοντας διασταυρούμενες αλυσίδες μορίων. Το προϊόν, που είναι πολύ παχύρρευστο υγρό, δίνει πολύ ομοιόμορφες επιστρώσεις, οι οποίες «αποξηραίνονται» (πολυμερίζονται με τον χρόνο) σε πιο ελαστικές επικαλύψεις από ό,τι το ίδιο το λινέλαιο. Η ίδια επεξεργασία μπορεί να γίνει με το σογιέλαιο, αλλά η μετατροπή είναι ακόμα πιο αργή. Οι επιστρώσεις από stand oils δεν κιτρινίζουν όσο οι επιστρώσεις από τα μητρικά τους έλαια.
«Βρασμένο» λινέλαιο
Σήμερα ο όρος «βρασμένο λινέλαιο» (boiled linseed oil) αναφέρεται σε ένα μίγμα ακατέργαστου λινελαίου, stand oil (βλ. παραπάνω) και μεταλλικών καταλυτών (για την επιτάχυνση του πολυμερισμού). Κατά τον Μεσαίωνα το λινέλαιο βραζόταν με οξείδιο του μολύβδου (λιθάργη), με το προϊόν να έχει την ίδια ονομασία. Το οξείδιο του μολύβδου, έχοντας αλκαλικές ιδιότητες, «σαπωνοποιεί» το έλαιο, γεγονός που προάγει τη σκλήρυνσή του (πολυμερισμό) όταν το προϊόν αντιδρά με το οξυγόνο του ατμοσφαιρικού αέρα.
Αυτόματη ανάφλεξη
Κουρέλια εμποτισμένα με λινέλαιο που αποθηκεύονται σε πυκνούς σωρούς θεωρούνται αιτία πυρκαγιάς, επειδή παρέχουν μεγάλη επιφάνεια για οξείδωση και τον πολυμερισμό του ελαίου, αντιδράσεις που είναι εξώθερμες και επιπλέον η οξείδωση επιταχύνεται με την άνοδο της θερμοκρασίας. Επομένως, όταν ο ρυθμός παραγωγής θερμότητας υπερβαίνει τον ρυθμό της αποβολής της στο περιβάλλον, η θερμοκρασία αυξάνεται πολύ και τελικώς μπορεί να προκαλέσει την αυτόματη ανάφλεξη των υφασμάτων.
Το 1991 το κτήριο One Meridian Plaza στη Φιλαδέλφεια υπέστη σοβαρές ζημιές και τρεις πυροσβέστες χάθηκαν από πυρκαγιά που προκλήθηκε από υφάσματα εμποτισμένα με λινέλαιο, ενώ το 2011 σημειώθηκε πυρκαγιά σε ένα γκαράζ στο Σακραμέντο από την ανάφλεξη στουπιών με λινέλαιο.
Κατά την εξέταση της μούμιας του φαραώ Τουταγχαμών από τον αρχαιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ, αυτή περιγράφηκε ως «επιφανειακώς καρβουνιασμένη» ("charred"). Η έρευνα του αρχαιολόγου Κρις Νώντον (Naunton) υποστηρίζει ότι, εξαιτίας της βιαστικής προετοιμασίας για την ταφή, αφού το σώμα σφραγίσθηκε μέσα στον τάφο του, το λινέλαιο και το λινό ύφασμα που χρησιμοποιηθηκαν στη μουμιοποίηση είχαν ως αποτέλεσμα αυτόματη ανάφλεξη που καψάλισε τη σορό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λινελ Κατηγορία:Μαγειρικά έλαια
Αζερικές βουλευτικές εκλογές (2015)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Αζερμπαϊτζάν την 1η Νοεμβρίου 2015. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το κυβερνών Νέο Κόμμα του Αζερμπαϊτζάν, που κέρδισε 70 επί συνόλου 125 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Η αντιπολίτευση προτίμησε να μποϊκοτάρει τις εκλογές.
Πλαίσιο
Τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, όπως το Musavat, δεν πήραν μέρος στις εκλογές και κατήγγειλαν "εκτεταμένες παρατυπίες".
Παραπομπές
2015
Bayesian Δίκτυα
[[Αρχείο:Thomas Bayes.gif|μικρογραφία|149x149εσ|Thomas Bayes | 1701 – 7 April 1761 |εναλλ.=]]Η θεωρία των πιθανοτήτων είναι η καλύτερη θεωρία για να ελεγχθεί και να εκφραστεί η αβεβαιότητα ενός γεγονότος, καθώς παρέχει τη μεθοδολογία για να εκτιμηθεί ορθά η πιθανότητα για διάφορους τύπους σύνθετων δεδομένων. Τα Bayesian δίκτυα είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για την κατανόηση της εξάρτησης μεταξύ των γεγονότων και της εκχώρησης πιθανοτήτων σε αυτά, διασφαλίζοντας έτσι πόσο πιθανή ή ποια είναι η αλλαγή της εμφάνισης ενός συμβάντος δεδομένου του άλλου. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν διαθέσιμα ποιοτικά δεδομένα, καθώς σε όποιο κλάδο εφαρμοστούν οι κανόνες και η θεωρία πιθανοτήτων και της στατιστικής, η σημαντικότητα και η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων εξαρτάται και από τα δεδομένα με τα οποία εκτιμώνται οι πιθανότητες. Καθώς διανύουμε  τον 21ο αιώνα και ο όγκος των πληροφοριών που λαμβάνουμε καθημερινά αυξάνεται εκθετικά, τα μαθηματικά μοντέλα είναι απαραίτητα για την εξήγηση αλλά και την κατανόηση διάφορων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα τα βιολογικά φαινόμενα. Τα Bayesian δίκτυα λοιπόν, είναι ικανά να ενσωματώνουν την προηγούμενη γνώση στη διαδικασία μάθησης ενός μοντέλου.
Ιστορία
[[Αρχείο:Judea Pearl at NIPS 2013 (11781981594).jpg|μικρογραφία|207x207εσ|Judea Pearl | September 4, 1936-present |εναλλ.=]]Τα Bayesian δίκτυα,  πήραν το όνομά τους από τον Βρετανό κληρικό και μαθηματικό Τόμας Μπέιζ, με το γνωστό ομώνυμο θεώρημα, στη θεωρία πιθανοτήτων και στη στατιστική. Ο Bayes έδειξε πρώτος τον τρόπο που χρησιμοποιούνται τα νέα στοιχεία για την ανανέωση των εκάστοτε πεποιθήσεων. Στη συνέχεια, ανέπτυξαν την ιδέα του και άλλοι μαθηματικοί όπως ο Πιερ-Σιμόν ντε Λαπλάς και ο Χάρολντ Τζέφρις, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «το θεώρημα του Μπέιζ είναι στη θεωρία των πιθανοτήτων, ό,τι είναι αντίστοιχα το Πυθαγόρειο Θεώρημα στη Γεωμετρία». Τα Bayesian δίκτυα δημιουργήθηκαν από τον Judea Pearl (1985), ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης (Artificial Intelligence). Ο Judea Pearl κατάφερε να κάνει τη σύνδεση  της AI με τη λογική και την πιθανότητα. Tα Bayesian δίκτυα είναι εναλλακτικά γνωστά και ως δίκτυα πεποίθησης (belief networks) καθώς και ως πιθανοτικά μοντέλα κατευθυνόμενων ακυκλικών γράφων (ΚΑΓ) (Directed Acyclic Graphs (DAGs)).
Η υπό συνθήκη πιθανότητα P(A|B)
Αν Α και Β είναι δύο γεγονότα στο ίδιο πείραμα τύχης, ορίζεται ως υπό συνθήκη πιθανότητα P(A|B), η πιθανότητα να συμβεί το A δεδομένου ότι συνέβη το B και ορίζεται από τον τύπο:
alt=Διαγραμμα Venn|μικρογραφία|339x339εσ|Διάγραμμα Venn: Τομή του γεγονότος B με μια διαμέριση A_i του δειγματικού χώρου S. Το γεγονός B αποτελείται από την ένωση όλων των τομών του με τα γεγονότα της διαμέρισης. Όλα τα γεγονότα A_i\cap B είναι μεταξύ τους αμοιβαία αποκλειόμενα.P(A|B) =  για P(B)> 0
όπου σύμφωνα με το Πολλαπλασιαστικό Θεώρημα
=P(B)P(A|B)