cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alter Channel
Χρονολογικό οικονομικού προβλήματος, επίσχεσης εργασίας και διακοπής τηλεοπτικής εκπομπής από την Digea
Στις 28 Ιουλίου 2014, ο Κώστας Γιαννίκος αφήνεται ελεύθερος με περιοριστικούς όρους, ενώ το 2018, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών καταδικάζει τον ίδιο Κώστα Γιαννίκο σε δεκαπενταετή κάθειρξη και την γυναίκα του, Κατερίνα Γιαννίκου, σε εξαετή κάθειρξη, για παράνομη μεταφορά ποσού €8,5 εκατομμυρίων από τα ταμεία του Alter προς τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία και τα ταμεία της Modern Times, εκδίδοντας εικονικά τιμολόγια.
Στις 11 Φεβρουαρίου του 2019, το ΕΣΡ ανακοινώνει την οριστική διαγραφή του σταθμού από τα μητρώα της, μετά από επτά χρόνια, διακοπής λειτουργίας, χάνοντας και τυπικά την άδεια που διέθετε από το 1993 (την οποία είχε ήδη χάσει από το 2013). Ο λόγος είναι ότι το κανάλι δεν πήρε μέρος στον διαγωνισμό για τις άδειες γενικού περιεχομένου εθνικής εμβέλειας, ενώ έχει χάσει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, βάζοντας ακόμη και πωλητήριο από τον Οκτώβριο του 2020 στο σφραγισμένο κτήριο, έναντι 1.5 εκατομμυρίων ευρώ. Τον Ιανουάριο του 2022, τα άλλα έξι εθνικά κανάλια-μέτοχοι στην Digea αγόρασαν με εκποίηση το 4,99% των μετοχών που κατείχε η Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε. παύοντας και τυπικά τη συμμετοχή της στην ψηφιακή πλατφόρμα, στην οποία υπήρξε ένας εκ των ιδρυτών της, το μακρινό 2009.
Πρόγραμμα
Ο σταθμός από τον Οκτώβριο του 2000 μέχρι το Νοέμβριο του 2011 είχε πολυσυλλεκτικό ενημερωτικό και ψυχαγωγικό πρόγραμμα, διαθέτοντας δεκάδες εκπομπές με lifestyle περιεχόμενο, και προτίμησε να δώσει για πολλά χρόνια βάρος στην ψυχαγωγία, κυρίως με ταινίες και ξένες σειρές, κατά καιρούς και στην ενημέρωση, με ερευνητικές και ειδησεογραφικές εκπομπές. Τα Σαββατοκύριακα στην πρωινή ζώνη, ο σταθμός, ανταγωνιζόταν, κυρίως την δεκαετία του 2000, το Star Channel, που επίσης εκείνη την χρονική περίοδο είχε ανάλογο πρόγραμμα. Είχαν προβληθεί, επίσης από το σταθμό ξένες και ελληνικές σειρές δικής του παραγωγής, ζωντανές και μαγνητοσκοπημένες δικές του εκπομπές και παιδικά προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων της DiC Entertainment, της τότε κραταιάς καναδικής εταιρείας CINAR και του Nickelodeon.
Ο σταθμός φυσικά λόγω των γενικά κεντρώων εκδοτών που το κατείχαν, θεωρούνταν στο ενημερωτικό πρόγραμμα, φιλικός προς το ΠΑΣΟΚ και γενικότερα τον προοδευτικό χώρο, όπως και οι προκάτοχοι του σταθμού (Κανάλι 29 και Κανάλι 5), και αργότερα το Kontra Channel.
Την περίοδο 2010-2011 πρόβαλλε σημαντικά σε μεγάλο βαθμό παλιά προγράμματα από το αρχείο του σε επανάληψη, διαθέτοντας όμως κανονικό. Τον Απρίλιο του 2011, λόγω οικονομικών προβλημάτων, το κανάλι ανέστειλε, προσωρινά ωστόσο, το ζωντανό του πρόγραμμα με τις εκπομπές που είχε, μέχρι την εξεύρεση ενός στρατηγικού επενδυτή, ο οποίος τελικά δεν βρέθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα ο σταθμός να έχει σε σύντομο χρονικό διάστημα «επιθανάτιο ρόγχο», ενώ πολλά άτομα που εργάζονταν τότε στο κανάλι έκαναν μεταγραφές σε άλλους σταθμούς και το Alter, λόγω της παντελούς απουσίας προγράμματος, σταδιακά έχασε εντελώς θεαματικότητα, και τα νούμερα τηλεθέασης του ήταν πολύ χαμηλά (έφτανε μέχρι το 0.3% και στην χειρότερη το 0.1% με το μεγαλύτερο να φτάνει το 1%), αφού οι λιγοστοί εργαζόμενοι στο σταθμό, πήραν στα χέρια τους τη ροή και το κτίριο του καναλιού, εκπέμποντας στον αέρα κάρτες με τα αιτήματά τους, με αποτέλεσμα το ΕΣΡ να αποφασίζει έκτακτα την οριστική διακοπή της λειτουργίας του.
Στους επόμενους μήνες η μετάδοση του ζωντανού προγράμματος επανήλθε, μέχρι τις 11 Νοεμβρίου 2011, οπότε και οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του σταθμού προχώρησαν ξανά σε επίσχεση εργασίας, με «καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων», καταλαμβάνοντας για δεύτερη φορά (και οριστικά) τη ροή του προγράμματος κονσέρβα, προβάλλοντας σε 24ωρη βάση ανελλιπώς από τον Δεκέμβριο του 2011 έως τον Απρίλιο του 2012, μόνο διάφορες κάρτες με τα αιτήματά τους, θυμίζοντας το Alter σε πρόγραμμα το πάλαι ποτέ Tempo TV, ενώ από τις αρχές του 2012, ήρθε και το οριστικό τέλος του σταθμού με τις εκπομπές του να σταματούν το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Οι οικονομικές δυσκολίες και οι κατά συνέπεια διαμάχες μεταξύ των εργαζομένων και της διεύθυνσης του σταθμού οδήγησαν στην υποβάθμιση του προγράμματος του, ενώ ακόμη και η Digea, έκανε σαμποτάζ στο σήμα του σταθμού, λόγω απλήρωτων οφειλών στον πάροχο ψηφιακού σήματος. Μετά το κλείσιμο του σταθμού, το κτήριο που στεγαζόταν στο Μπουρνάζι, έμεινε εγκαταλελειμμένο καθώς σφραγίστηκε, ενώ βγήκαν και οι επιγραφές.
Επίγεια και αναλογικά
Το κανάλι διέθετε ένα ευρύ δίκτυο συχνοτήτων και κάλυπτε αρκετές περιοχές της Ελλάδας μέχρι και το οριστικό κλείσιμο του. Νωρίτερα ίδρυσε το 2009 μαζί με τους άλλους έξι ιδιωτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας ALPHA, ΑΝΤ1, Μακεδονία TV (τότε με έδρα την Θεσσαλονίκη, σήμερα με έδρα το Μαρούσι), MEGA (υπό την ιδιοκτησία της επίσης πτωχευμένης Τηλέτυπος Α.Ε., της οποίας το μερίδιο κατέχει πλέον η Alter Ego Media), ΣΚΑΪ και STAR, την ψηφιακή πλατφόρμα της Digea.
Στις 26 Ιανουαρίου του 2012, το κανάλι σταμάτησε να εκπέμπει αναλογικά, και από τα τελευταία κέντρα εκπομπής στον Νομό Αττικής, τον Υμηττό (27 UHF) και την Πάρνηθα (62 UHF) ενώ στις 10 Φεβρουαρίου έπειτα από εντολή της διοίκησης του σταθμού, διεκόπη και η επίγεια ψηφιακή μετάδοσή του από την πλατφόρμα.
Δορυφορικά
Από το 2000 μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 2012, ο σταθμός εξέπεμπε και μέσω της συνδρομητικής ψηφιακής δορυφορικής πλατφόρμας NOVA. Ως αποτέλεσμα της λήξης της σύμβασης του σταθμού με τη NOVA την ίδια μέρα, οι αναλογικοί αναμεταδότες σε όλη την Ελλάδα, που τροφοδοτούνταν από το δορυφορικό σήμα, σταμάτησαν να λειτουργούν, περιορίζοντάς το στην Αττική έως τις 10 Φεβρουαρίου 2012. Επίσης ο σταθμός ήταν διαθέσιμος μόνο στο συνδρομητικό πακέτο του OTE TV μέσω Conn-X, η εκπομπή του ωστόσο περιοριζόταν στη μετάδοση μιας δοκιμαστικής τηλεοπτικής κάρτας έως τις 13 Νοεμβρίου του 2012 που σταμάτησε να εκπέμπει λόγω λήξης και της δεύτερης σύμβασης.
Alter Globe
right Το Alter Globe ήταν η διεθνής υπηρεσία του ομότιτλου καναλιού για τον Απόδημο Ελληνισμό. Εξέπεμπε στη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία. Το κανάλι ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2005 στις ΗΠΑ μέσω της Dish Network και το Δεκέμβριο του ίδιου έτους στην Αυστραλία μέσω της UBI World TV η οποία διέκοψε τις υπηρεσίες της το 2012. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2007 μεταφέρθηκε στην DirecTV, μέχρι την 1η Απριλίου 2011, ώσπου απομακρύνθηκε από την πλατφόρμα μαζί με όλα τα άλλα ελληνικά κανάλια που ήταν στην υπηρεσία. Έξι μήνες αργότερα (την 1η Οκτωβρίου), ξεκίνησε εκ νέου στις ΗΠΑ μέσω της πλατφόρμας Home2US. Τα οικονομικά προβλήματα του σταθμού, έχουν επηρεάσει και το δορυφορικό πρόγραμμά του.
Ιδιοκτησία
Η εταιρεία που διαχειριζόταν τον σταθμό ήταν η Ελεύθερη Τηλεόραση Α.Ε. που συστάθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1990, με το διακριτικό τίτλο Κανάλι 29 που ξεκίνησε τη λειτουργία του τον προηγούμενο μήνα και με αρχική έδρα στον Ταύρο, στην οδό Δήμητρας 37 όπου μετέπειτα συστεγάζοταν το εξαγορασμένο από τη Νέα Τηλεόραση Α.Ε. Κανάλι 29 το οποίο μετετράπη στο σημερινό Star Channel έχοντας όμως διαφορετική έδρα  και το τότε Κανάλι 5 και μετέπειτα Alter Channel το οποίο όταν μεταφέρθηκε στο Περιστέρι   το Star είχε ήδη μεταφέρει την έδρα του στις προγενέστερες εγκαταστάσεις παραμένοντας έως το 2008 που μεταφέρθηκε στην Κηφισιά.
Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1993, χορηγήθηκαν και στις δύο εταιρείες (Ελεύθερη Τηλεόραση και Νέα Τηλεόραση) άδειες ίδρυσης και λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών τοπικής εμβέλειας στην περιοχή της Αττικής και παροχές ειδικών αδειών τεχνικής δικτύωσης για πανελλαδική μετάδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2000 Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι έκλεισαν το 2012
Σκωρία
ΣΚΟΡΙΑ
Η Σκορία είναι ένας ηφαιστειακός βράχος με υψηλή φυσαλιδώδη μορφή, σκουρόχρωμου χρώματος που μπορεί να περιέχει κρυστάλλους ( φαινοκρύστες ) ή όχι. Είναι τυπικά σκούρο χρώματος (γενικά σκούρο καφέ, μαύρο ή μωβ-κόκκινο). Η σκορία είναι σχετικά χαμηλή σε πυκνότητα ως αποτέλεσμα των πολυάριθμων μακροσκοπικών ελλειψοειδών κυστιδίων της, αλλά σε αντίθεση με την ελαφρόπετρα, όλες οι σκορίες έχουν ειδικό βάρος μεγαλύτερο από 1 και βυθίζονται στο νερό. Οι οπές ή τα κυστίδια σχηματίζονται όταν αέρια που διαλύθηκαν στο μάγμα βγαίνει από το διάλυμα καθώς εκρήγνυται, δημιουργώντας φυσαλίδες στο λιωμένο βράχο, μερικές από τις οποίες παγώνουν στη θέση τους καθώς ο βράχος κρυώνει και στερεοποιείται. Η Σκορία μπορεί να σχηματιστεί ως μέρος μιας ροής λάβας, συνήθως κοντά στην επιφάνειά της, ή ως αποσπασματική εκτίναξη ( λάπιλες, μπλοκ και βόμβες), για παράδειγμα στις εκρήξεις του Στρομπόλ που σχηματίζουν κώνους σκορίας με απότομες πλευρές. Η χημική ανάλυση της σκορίας που βρέθηκε στην Υεμένη έδειξε ότι αποτελούνταν κυρίως από ηφαιστειακό γυαλί με λίγους ζεόλιθους (π.χ. κλινοπτιλόλιθος ). Τα περισσότερα scoria αποτελούνται από υαλώδη θραύσματα και μπορεί να περιέχουν φαινοκρυστάλλους. Η λέξη scoria προέρχεται από την ελληνικήσκωρία, skōria, rust. Ένας συνηθισμένος όρος για τη σκορία είναι το cinder.
Το Scoria διαφέρει από την ελαφρόπετρα, ένα άλλο φυσαλιδώδες ηφαιστειακό πέτρωμα, στο ότι έχει μεγαλύτερα κυστίδια και παχύτερα τοιχώματα κυστιδίων, και ως εκ τούτου είναι πιο πυκνό. Η διαφορά είναι πιθανότατα το αποτέλεσμα του χαμηλότερου ιξώδους του μάγματος, που επιτρέπει την ταχεία διάχυση των πτητικών, την ανάπτυξη φυσαλίδων, τη συνένωση και τη διάρρηξη.
Καθώς το αυξανόμενο μάγμα συναντά χαμηλότερες πιέσεις, τα διαλυμένα αέρια μπορούν να διαλυθούν και να σχηματίσουν κυστίδια. Μερικά παγιδεύονται όταν το μάγμα ψύχεται και στερεοποιείται. Τα κυστίδια είναι συνήθως μικρά, σφαιροειδή και δεν προσκρούουν το ένα πάνω στο άλλο. Αντίθετα ανοίγουν το ένα μέσα στο άλλο με μικρή παραμόρφωση.
Οι ηφαιστειογενείς κώνοι της σκορίας μπορούν να μείνουν πίσω μετά από εκρήξεις, σχηματίζοντας συνήθως βουνά με κρατήρα στην κορυφή. Ένα παράδειγμα είναι το Maungarei στο Auckland της Νέας Ζηλανδίας, το οποίο όπως και το Te Tatua-a-Riukiuta στα νότια της ίδιας πόλης έχει εξορυχθεί εκτενώς. Το Quincan, μια μοναδική μορφή Scoria, εξορύσσεται στο όρος Quincan στο Άπω Βόρειο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας.
Το Scoria μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μόνωση υψηλής θερμοκρασίας. Χρησιμοποιείται επίσης σε πετρελαιοπηγές για τον περιορισμό των προβλημάτων λάσπης που προκύπτουν από την κυκλοφορία βαρέων φορτηγών.
Βασισμενο https://hmn.wiki/el/Scoria ΠΡΟΣΟΧΗ εχει πολλες διαφημησεις που ειναι ψευτικες. Για αυτο γραφτηκε και εδω λογο περιεργων των διαφημισεων
Σέργιος Β΄ της Νάπολης
Ο Σέργιος ήταν Ναπολιτάνος αριστοκράτης, από την οικογένεια των Σεργίων, δούκας της Νάπολης από το 870 έως το 877.
Ο Σέργιος συνέχισε την πολιτική του πατέρα του, του Γρηγορίου, και του παππού του, Σέργιου Α΄, με στόχο τη διατήρηση της ανεξαρτησία του διατηρώντας καλές σχέσεις με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά τη διακριτική ευχέρεια των ναπολιτανικών συμφερόντων. Συν-αντιπρόσωπος του πατέρα του, έγινε αρχικά διοικητής του Αμάλφι για λίγες ημέρες το 866, και τον Ιανουάριο του 870, ο πατέρας του αρρώστησε σοβαρά και τον άφησε στην κυβέρνηση του Δουκάτου πριν πεθάνει τον επόμενο Μάρτιο.
Οι σύγχρονοι εκκλησιαστικοί χρονογράφοι σημειώνουν ότι ο Σέργιος έκανε τη Νάπολη «ένα άλλο Παλέρμο, μια άλλη Αφρική» λόγω των φιλικών του σχέσεων με τους Άραβες. Ως αποτέλεσμα, δέχεται τον αφορισμό του Πάπα Ιωάννη Η΄. Προκάλεσε επίσης την αντίθεση του θείου του, επισκόπου της Νάπολης Αθανάσιου, τον οποίο εξόρισε σε ένα νησί όπου πέθανε το 875. Ο Σέργιος τελικά τυφλώθηκε και εκδιώχθηκε από τον αδερφό του Αθανάσιο Β΄, επίσκοπο της Νάπολης και διάδοχο του.
Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης
Ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης ή Άγιος Φερδινάνδος (Ισπανικά : Fernando III de Castilla, Μοναστήρι του Βαλπαραΐσο, 1199 ή 24 Ιουνίου 1201 - 30 Μαΐου 1252) ήταν Βασιλιάς της Καστίλης (1217 - 1252) και του Λεόν (1230 - 1252) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας. Ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου Θ΄ του Αγριόφωνου, βασιλιά τού Λεόν και της δεύτερης συζύγου του Βερεγγάριας της Καστίλης. Ήταν ένας από τους κορυφαίους βασιλείς της Καστίλης, ένωσε τα στέμματα της Καστίλης και του Λεόν και έμεινε γνωστός για τις μεγάλες κατακτήσεις του στην Ρεκονκίστα.
Με πολλές διπλωματικές και στρατιωτικές επιτυχίες εξάπλωσε σημαντικά το Βασίλειο της Καστίλης στα νότια της Ιβηρικής, κατέκτησε πολλές μεγάλες πόλεις όπως την Κόρδοβα και την Σεβίλλη τις παλιές πρωτεύουσες στην Ανδαλουσία. Οι κατακτήσεις του καθόρισαν τα όρια του βασιλείου της Καστίλης για τους επόμενους τουλάχιστον δυο αιώνες. Ο Φερδινάνδος Γ΄ αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη Ι΄ και έμεινε γνωστός στην Ισπανία σαν "Άγιος Φερδινάνδος", πολλές πόλεις πήραν το όνομα του για να τιμήσουν την μνήμη του.
Πρώτα χρόνια
Η ακριβής ημερομηνία που γεννήθηκε ο Φερδινάνδος Γ΄ είναι ασαφής, οι παλιότερες πηγές έδειχναν ότι γεννήθηκε την διετία 1198 - 1199 αλλά οι νεώτερες έρευνες την έχουν μεταθέσει στο καλοκαίρι του 1201. Ο Φερδινάνδος Γ΄ ήταν μέσω και των δυο γονέων του απόγονος του Αλφόνσου Ζ΄ του Λεόν και της Καστίλης, ο παππούς του από πατέρα ήταν ο Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν και ο προπάππους του από μητέρα ο Σάντσο Γ΄ της Καστίλης γιοι και οι δυο του Αλφόνσου Ζ΄. Η γιαγιά του από πατέρα ήταν η Ουρράκα της Πορτογαλίας και η γιαγιά του από μητέρα η Ελεονώρα της Αγγλίας δεύτερη κόρη και έκτο παιδί του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονόρας της Ακουιτανίας. Ο Φερδινάνδος Γ΄ αναγνωρίστηκε από την ημέρα που γεννήθηκε σαν διάδοχος παρά το ότι είχε ο πατέρας του έναν γιο και δυο κόρες από τον πρώτο του γάμο με την Θηρεσία της Πορτογαλίας, βασίλισσα του Λεόν, αλλά στην εποχή του δεν ήταν απαραίτητα ο μεγαλύτερος γιος διάδοχος. Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Φερδινάνδος του Λεόν ήταν ωστόσο για τους κατοίκους της Καστίλης μια σοβαρή απειλή για τον Φερδινάνδο Γ΄ στο θέμα της διαδοχής.
Κληρονόμος της Καστίλης και του Λεόν
Ο γάμος των γονέων του Φερδινάνδου Γ΄ ακυρώθηκε με απόφαση του πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ επειδή ήταν συγγενείς, η Βερεγγάρια πήρε τα παιδιά της και πήγαν στην αυλή του πατέρα της Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης. Ο αδελφός της Φερδινάνδος της Καστίλης πέθανε πρόωρα (1217) και διάδοχος του θρόνου της Καστίλης ορίστηκε η ίδια αλλά παραιτήθηκε υπέρ του υιού της Φερδινάνδου. Ο πατέρας του Φερδινάνδου Αλφόνσος Θ΄ πέθανε (1230) και κληροδότησε το βασίλειο του σύμφωνα με την διαθήκη του στις δυο μεγαλύτερες κόρες του από τον πρώτο του γάμο Σάντσα, πριγκίπισσα του Λεόν και Ντούλσε του Λεόν αλλά ο Φερδινάνδος αμφισβήτησε την διαθήκη και διεκδίκησε την διαδοχή. Οι μητέρες τους Βερεγγάρια και Θηρεσία συναντήθηκαν και υπέγραψαν στο Μπεναβέντε συμφωνία με την οποία ο Φερδινάνδος δέχτηκε το βασίλειο του Λεόν και έδωσε χρηματική αποζημίωση στις ετεροθαλείς αδελφές του Σάντσα και Ντούλσε (11 Δεκεμβρίου 1230). Ο Φερδινάνδος Γ΄ έγινε με την συμφωνία αυτή για πρώτη φορά κυρίαρχος και στα δυο βασίλεια μετά τον θάνατο του Αλφόνσου Ζ΄ (1157). Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του αντιμετώπισε εξέγερση από τον Οίκο του Λάρα.
Οι εμφύλιοι της Αλ Ανταλούς
Με την νίκη του Φερδινάνδου Γ΄ στην "Μάχη των Νάβας ντε Τολόσα" (1212) οι Αλμοάδες σουλτάνοι του Μαρόκου σταμάτησαν την προέλαση τους στην Ιβηρική χερσόνησο, με μια σειρά από συνθήκες διατηρήθηκε η ειρήνη με το βασίλειο της Καστίλης. Ο νεαρός σουλτάνος Γιουσούφ Β΄ (1203 - 1224) πέθανε σε ατύχημα (1224) προκαλώντας την έκρηξη εμφυλίου για την διαδοχή στο σουλτανάτο των Αλμοάδων. Τα συμβούλια του Μαρακές εξέλεξαν νέο σουλτάνο τον ηλικιωμένο θείο του πατέρα του Άμπντ Αλ-Ουάχιντ Α΄ (1153 - 1224). Οι ανιψιοί του, ο Αμπνταλλάχ Αλ-Αντίλ (1170 - 1227) και οι αδελφοί του αμφισβήτησαν την διαδοχή, φοβήθηκαν ότι θα έχουν απώλεια εξουσιών με τον ηλικιωμένο θείο τους και επαναστάτησαν, ο Άμπντ Αλ-Ουάχιντ Α΄ δολοφονήθηκε την ίδια χρονιά (1224) και ο Αμπνταλλάχ Αλ-Αντίλ σφετερίστηκε τον θρόνο. Η αυταρχική του διακυβέρνηση ιδιαίτερα στις Ιβηρικές κτήσεις προκάλεσαν μια μεγάλη σειρά από αντιδράσεις, ο ξάδελφος του κυβερνήτης της Χαέν Αμπνταλλάχ Αλ-Μπαγιαζί επαναστάτησε και κάλεσε σε βοήθεια τον Φερδινάνδο Γ΄ (1225). Ο βασιλιάς της Καστίλης σε συνεργασία με τα στρατεύματα του Αμπνταλλάχ Αλ-Μπαγιαζί κατέλαβαν επιτυχώς την Χαέν, πριν το τέλος της χρονιάς ο Αμπνταλλάχ Αλ-Μπαγιαζί με την βοήθεια του Φερδινάνδου τοποθετήθηκε νέος σουλτάνος στην Κόρδοβα. Ο Αμπνταλλάχ Αλ-Μπαγιαζί ευχαρίστησε τον Φερδινάνδο Γ΄ και του έκανε δώρο μια μεγάλη σειρά από κάστρα στα σύνορα, μετά την δολοφονία του Αλ-Μπαγιαζί από επανάσταση στην Κόρδοβα ο Φερδινάνδος κατέλαβε και τις υπόλοιπες πόλεις που κυβερνούσε όπως την Αντούχαρ, την Μπαέθα και την Μάρτος.
Άραβες στην Τουρκία
Οι Άραβες στην Τουρκία (العرب في تركيا, Türkiye'deki Araplar) είναι πολίτες και κάτοικοι της Τουρκίας που έχουν αραβική καταγωγή.
Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης
Ρεκονκίστα
Η κρίση διαδοχής στο Χαλιφάτο των Αλμοάδων συνεχίστηκε έντονα τα επόμενα χρόνια μέχρι που οι περισσότεροι διεκδικητές αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν στο Μαρόκο. Το Αλ-Άνταλους τεμαχίστηκε, οι χριστιανοί βασιλείς της Ιβηρικής Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης, Αλφόνσος Θ΄ του Λεόν, Ιάκωβος Α΄ της Αραγωνίας και Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας βρήκαν την ευκαιρία να συμμαχήσουν και να το κατακτήσουν. Η κατάκτηση της Αλ–Ανταλούς από τους χριστιανούς βασιλείς που ονομάστηκε Ρεκονκίστα ολοκληρώθηκε χωρίς σοβαρή αντίσταση, ένας μουσουλμανικός στρατός που αντιστάθηκε συνετρίβη από τις δυνάμεις του Λεόν στην Αλάνζ (1230). Οι ελάχιστες μουσουλμανικές πόλεις που είχαν παραμείνει διαπραγματεύτηκαν την σωτηρία τους επειδή οι δυνάμεις του σουλτάνου έφυγαν για το Μαρόκο.
Την επόμενη εικοσαετία (1228 - 1248) ακολούθησε η Ρεκονκίστα που ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία, οι Ανδαλουσιανές πόλεις έπεφταν η μια μετά την άλλη στα χέρια του και ενσωματώθηκαν στο Βασίλειο της Καστίλης. Η Καθόρλα (1231), η Ούβεδα (1233), η παλιά πρωτεύουσα των Αλμοάδων Κόρδοβα (1236), η Νιέμπλα και η Ουέλβα (1238), η Έθιχα και η Λουθένα (1240), η Οριουέλα και η Μούρθια (1243), η Αρχόνα, η Μουλά και η Λόρκα (1244), η Καρταχένα (1245), η Χαέν (1246) και η Αλικάντε (1248). Ο Φερδινάνδος Γ΄ μπήκε τελικά θριαμβευτής στην μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Αλ–Ανταλούς Σεβίλλη (22 Δεκεμβρίου 1248), η Ρεκονκίστα ολοκληρώθηκε. Το μοναδικό μουσουλμανικό κράτος που έμεινε στην Ιβηρική ήταν το Εμιράτο της Γρανάδας, χωρίς ουσιαστική εξουσία έγινε αργότερα υποτελές της Καστίλης. Οι περισσότερες από τις περιοχές της Αλ–Ανταλούς πέρασαν στο Στέμμα της Καστίλης, σε πολλές πόλεις όπως την Αλικάντε, την Νιέμπλα και την Μούρθια ο Φερδινάνδος Γ΄ τοποθέτησε υποτελείς μουσουλμάνους κυβερνήτες. Οι πόλεις αυτές σταδιακά μέχρι το τέλος του αιώνα ενσωματώθηκαν στο Στέμμα της Καστίλης όπως η Νιέμπλα (1262), η Μούρθια (1264) και η Αλικάντε (1266).
Άραβες στην Τουρκία
Παρασκήνιο
Εκτός από τις μεγάλες κοινότητες των εκτοπισμένων και της διασποράς στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες μεγαλύτερες πόλεις, οι νότιες και νοτιοανατολικές επαρχίες έχουν μια σημαντική αραβική κοινότητα.
Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης
Οργάνωση των κατακτήσεων
Η χριστιανική διακυβέρνηση άρχισε να γίνεται καταπιεστική για τους μουσουλμάνους κατοίκους που εξεγέρθηκαν την εποχή του γιου του Φερδινάνδου Γ΄ Αλφόνσου του Σοφού (1264 - 1266) που προχώρησε κατόπιν σε μαζική επέλαση των μουσουλμάνων. Οι κατακτήσεις της Καστίλης προκάλεσαν πολλές φορές μεγάλο ενδιαφέρον στους υπόλοιπους χριστιανούς κυρίαρχους της Ιβηρικής όπως η Μούρθια που βρισκόταν στα σύνορα με το Βασίλειο της Αραγωνίας. Ο δισέγγονος του Φερδινάνδου Γ΄ κατάφερε επιτυχώς με ειρηνικά μέσα να λύσει τις διαφορές του στην Περιοχή της Μούρθια με τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας. Ο Φερδινάνδος Γ΄ μοίρασε με δικαιοσύνη τις κατακτήσεις του ανάμεσα στους ιππότες, τους ευγενείς και την εκκλησία.
Άραβες στην Τουρκία
Παρασκήνιο
Οι Τούρκοι Άραβες είναι κυρίως μουσουλμάνοι που ζουν κατά μήκος των νοτιοανατολικών συνόρων με τη Συρία και το Ιράκ στις ακόλουθες επαρχίες: Μπατμάν, Μπιτλίς, Γκαζιαντέπ, Χατάι, Μαρντίν, Μους, Σιίρτ, Σιρνάκ, Σανλιούρφα, Μερσίνης και Αδάνων. Οι Άραβες στο ανατολικό τμήμα των συνόρων αποτελούνται από πολλές φυλές Βεδουίνων εκτός από άλλους Άραβες που εγκαταστάθηκαν εκεί πριν τα τουρκικά φύλα καταφτάσουν στην Ανατολία από την Κεντρική Ασία τον 11ο αιώνα. Πολλοί από αυτούς τους Άραβες έχουν δεσμούς αίματος με τους Άραβες που ζουν στη Συρία, ειδικά στην πόλη Ράκκα. Η αραβική κοινωνία στην Τουρκία είναι καλά ενσωματωμένη στον τουρκικό πληθυσμό, αλλά μερικοί μιλούν αραβικά εκτός από τα τουρκικά. Η Συνθήκη της Λωζάνης παραχώρησε στην Τουρκία μεγάλες περιοχές που ανήκαν στην Οθωμανική Συρία, ιδίως στο βιλαέτι του Χαλεπίου. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης του 1911 που δείχνει την εθνοτική σύνθεση της περιοχής της Τουρκίας και της Ανατολής Εκτός από ένα σημαντικό τμήμα Σουνιτών Σάφι'ι, περίπου 300.000 έως 350.000 ανήκουν στον Αλαουισμό αλλά χωρίς στενή σύνδεση με την τουρκική παραλλαγή. Περίπου 18.000 Άραβες Χριστιανοί ανήκουν κυρίως στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.
Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης
Οργάνωση των κατακτήσεων
Η κατάληψη της Κόρδοβας ήταν αρκετά πολύπλοκη επιχείρηση και χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια αφού οι Αλμοάδες εξακολουθούσαν να κατέχουν τμήματα στον βορρά στην περιοχή της Σιέρρα Μορένα, αργότερα κατέκτησαν και άλλα τμήματα της πόλης. Ο Φερδινάνδος έφτασε με τον στρατό του και κατέλαβε την Μεδίνα, το θρησκευτικό και διοικητικό κέντρο της πόλης (1236). Την περίοδο 1237 - 1244 έκανε διανομή των κατακτήσεων του ανάμεσα στα μέλη της βασιλικής οικογένειας και την εκκλησία. Ο Φερδινάνδος Γ΄ ίδρυσε επτά φυλάκια στα σύνορα της Κόρδοβας για την προστασία της πόλης (10 Μαρτίου 1241), ίδρυσε Πανεπιστήμιο στην Σαλαμάνκα και Καθεδρικό ναό στο Μπούργος. Οι Βενεδικτιανοί, οι Κιστερκιανοί και οι μοναχοί του Τάγματος του Κλυνύ είχαν τον μεγαλύτερο ρόλο στην Ρεκονκίστα κάτι που καθόρισε τον θρησκευτικό χαρακτήρα της περιοχής στο μέλλον. Ο Φερδινάνδος Γ΄ ανέλαβε να υποτάξει τους μουσουλμάνους στην Ανδαλουσία, ο βασιλιάς έγινε μέλος του Γ΄ Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου από το οποίο και τιμήθηκε. Προσπάθησε με κάθε μέσο να μην επιβαρύνει με φόρους τον λαό και να μην δυσαρεστήσει τους υπηκόους του, όπως δήλωσε ο ίδιος η κατάρα μιας φτωχής γυναίκας είναι φοβερότερη ακόμα και από έναν στρατό Σαρακηνών.
Το τέλος
Ο Φερδινάνδος Γ΄ παρέδωσε στον γιο και διάδοχο του Αλφόνσο τον Σοφό ένα μεγάλο και ισχυρό βασίλειο (1252). Η βιογράφος του βασιλιά καταγράφει την φράση που είπε ο Φερδινάνδος στον Αλφόνσο όταν βρισκόταν στο νεκροκρέβατο "θα είσαι ο πιο πλούσιος και ο ισχυρότερος βασιλιάς σε ολόκληρη την χριστιανοσύνη". Ο Φερδινάνδος Γ΄ τάφηκε από τον γιο του Αλφόνσο τον Σοφό στον Καθεδρικό ναό της Σεβίλλης, η επιγραφή στον τάφο του έχει μεταφραστεί στα Αραβικά, Εβραϊκά, Λατινικά και σε μια έκδοση των νεώτερων Καστιλιανών. Ο Φερδινάνδος αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη Ι΄ (1671). Τα οστά του βρίσκονται ακόμα και σήμερα στον Καθεδρικό ναό της Καστίλης σε ένα χρυσό και κρυστάλλινο φέρετρο, το χρυσό στέμμα στο κεφάλι του βρίσκεται ξαπλωμένο στο άγαλμα της Παρθένου Μαρίας.
Άραβες στην Τουρκία
Δημογραφία
Ο πληθυσμός των Αράβων στην Τουρκία ποικίλλει ανάλογα με τις διάφορες πηγές. Μια τουρκική μελέτη εκτιμά ότι ο αραβικός πληθυσμός είναι μεταξύ 1.1 και 2.4%. Μια αμερικανική εκτίμηση από το 1995 βάζει τους αριθμούς μεταξύ 800.000 και 1 εκατομμυρίου. Σύμφωνα με το Ethnologue, το 1992 υπήρχαν 500.000 άτομα με τα αραβικά ως μητρική γλώσσα στην Τουρκία. Σύμφωνα με μια τουρκική μελέτη βασισμένη σε μια μεγάλη έρευνα το 2006, το 0.7% του συνολικού πληθυσμού στην Τουρκία ήταν εθνοτικά αραβικό.
Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης
Αγιοποίηση
Πολλές πόλεις στην Ισπανική χερσόνησο και στην Ισπανική αυτοκρατορία πήραν το όνομα του Αγίου Φερδινάνδου. Το βασιλικό του σύμβολο ήταν το σπαθί Λομπέρα. Ο Άγιος Φερδινάνδος ήταν πολιούχος σε πολλές πόλεις της Ιβηρικής όπως η Σεβίλλη η Αράνχουεζ και η Σαν Φερνάντο ντε Ενάρες, ήταν επίσης προστάτης του Σώματος Μηχανικού του Ισπανικού Στρατού. Η Επισκοπή της Τενερίφης ιδρύθηκε στα Κανάρια Νησιά (1819) με προστάτη τον Άγιο Φερδινάνδο σύμφωνα με διάταγμα που εξέδωσε ο Πάπας Πίος Ζ΄. Η επισκοπή ήταν θυγατρική της επισκοπής της Σεβίλλης που είχε επίσης προστάτη τον Άγιο Φερδινάνδο, το Πανεπιστήμιο της Τενερίφης πήρε επίσης το όνομα του.
Άραβες στην Τουρκία
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αραβική διασπορά στην Ασία Κατηγορία:Αραβική διασπορά στην Ευρώπη Κατηγορία:Δημογραφία της Τουρκίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία
Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Ελισάβετ των Χοενστάουφεν (1203–1235), κόρη του Φιλίππου δούκα της Σουηβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας, απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ιωάννα των Νταμμαρτίν, κόρη τού Σίμωνα κόμη τού Ποντιέ, απέκτησε:
Βίλχελμ Λιστ
Ο Βίλχελμ Ζίγκμουντ Βάλτερ Λιστ (γερμανικά: Wilhelm Siegmund Walther List) (* 14 Μαΐου 1880, Ομπερκίρχμπεργκ του Ουλμ / Βάδη-Βυρτεμβέργη, † 16 Αυγούστου 1971, Γκάρμις-Παρτενκίρχεν) ήταν Γερμανός αξιωματικός της Βέρμαχτ (από το 1940 Στρατάρχης) κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν και δεν φοίτησε σε κάποια στρατιωτική σχολή, ο δεκαοκτάχρονος Λιστ εισήλθε στη στρατιωτική υπηρεσία το 1898. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε κυρίως σε επιτελικές θέσεις. Παρέμεινε στο στρατό της Γερμανίας του Μεσοπολέμου, όπου έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των γερμανικών Ορεινών Στρατευμάτων και στην ανάπτυξη της απαγορευμένης στη Γερμανία, από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, επιτελικής εκπαίδευσης. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία (1933) ανέλαβε υψηλές διοικητικές θέσεις.
Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Λιστ διοικούσε την 14η Στρατιά, με την οποία διακρίθηκε ιδιαίτερα κατά την Πολωνική Εκστρατεία, όπου έλαβε τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού και κατά τη μάχη της Γαλλίας, μετά την οποία προήχθη σε Στρατάρχη. Ως διοικητής της 12ης Στρατιάς ήταν από τους κυριότερους ηγέτες κατά την Βαλκανική Εκστρατεία, μετά το πέρας της οποίας διορίστηκε για λίγους μήνες Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης στην Ελλάδα, θέση από την οποία ήταν υπεύθυνος για πολλές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου μέσω της χρήσης αντιποίνων κατά αμάχων για την δράση των ανταρτών. Έχοντας μετατεθεί σε κάποια περιθωριακή θέση στην Αρκτική μετά από μια εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, ανέλαβε τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών «Α» στη νότια Σοβιετική Ένωση το καλοκαίρι του 1942. Η αποτυχία του όμως να καταλάβει τον Καύκασο σήμανε και το τέλος της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, αφού απολύθηκε και τέθηκε στην εφεδρεία χωρίς να επανενεργοποιηθεί.
Λίγες ημέρες πριν τη λήξη του πολέμου συνελήφθη από αμερικανικά στρατεύματα και το 1947 ήταν ο κύριος κατηγορούμενος στη λεγόμενη «Δίκη των Ομήρων». Λόγω των εκτελέσεων ανταρτών και αμάχων την περίοδο που ήταν Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, από την οποία απελευθερώθηκε το 1952 για λόγους υγείας, έχοντας εκτίσει πέντε χρόνια. Επέστρεψε στον τόπο κατοικίας του στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν όπου και έζησε υπό μερικό περιορισμό ως τον θάνατό του το 1971, σε ηλικία 91 ετών.
Πρώτα χρόνια
100px|thumb|left|Ο θυρεός του Ομπερκίρχμπεργκ Ο Βίλχελμ Λιστ γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1880 στο χωριό Ομπερκίχμπεργκ (Oberkirchberg) κοντά στο Ουλμ της νότιας Γερμανίας (σήμερα τμήμα της πόλης του Ιλερκίρχμπεργκ, Illerkirchberg), γόνος οικογένειας καθολικών (ο παππούς του, από τον οποίο πήρε το όνομα, ήταν μάλιστα ιερέας). Ήταν γιος του ιατρού Βάλτερ Λιστ (Walter List, 1853-1909) και της κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερής του Κριστίνε Σορν (Christine Schorn, 1845-1937), κόρης εμπόρου και γαιοκτήμονα από το Λαμ πλησίον του Κόμπουργκ. Το 1890 οι γονείς του μετοίκησαν στο Μόναχο, όπου ο Λιστ εισήλθε στο Γυμνάσιο «Λούιτπολντ», και παρακολούθησε ανθρωπιστικές σπουδές ως το 1898. Μετά την αποφοίτησή του, ο δεκαοκτάχρονος Λιστ κατετάγη ως διετής εθελοντής, Avantageur (με τον όρο αυτό έγιναν γνωστοί οι δόκιμοι αξιωματικοί που εισέρχονταν σε στρατιωτική μονάδα χωρίς να έχουν φοιτήσει σε Σχολή Δοκίμων) στο Βαυαρικό Απόσπασμα Μηχανικού (αργότερα 1ο βαυαρικό Σύνταγμα Μηχανικού) στο Μόναχο στις 18 Ιουλίου 1898. Εκεί έγινε Ανθυπασπιστής στις 8 Φεβρουαρίου 1899 και Ανθυπολοχαγός στις 7 Μαρτίου 1900. Την 21η Μαρτίου 1900 μετατέθηκε στο 3ο Τάγμα Μηχανικού και από την 1η Οκτωβρίου 1902 ως τις 30 Σεπτεμβρίου 1904 φοίτησε στη Βασιλική Βαυαρική Σχολή Πυροβολικού και Μηχανικού, ενώ μετά την αποφοίτησή του έγινε ο Υπασπιστής του Τάγματος (1908 Υπολοχαγός). Από την 1η Οκτωβρίου 1908 και για τα επόμενα τρία χρόνια φοίτησε στην Πολεμική Ακαδημία του Μονάχου, πετυχαίνοντας στην εκπαίδευση για τη σταδιοδρομία του επιτελικού αξιωματικού. Την ίδια χρονιά (1911) νυμφεύθηκε στο Κίτσινγκεν τη Χέντβιχ Κλάινσροτ (Hedwig Kleinschroth, 1886-1971), κόρη οικονομικού συμβούλου και ζυθοποιού, με την οποία θα αποκτούσε ένα γιο και δύο κόρες.
Από τις 30 Σεπτεμβρίου 1911 και για τον επόμενο χρόνο παρέμεινε στο 1ο βαυαρικό Σύνταγμα Πεζικού König (Βασιλιάς) όπου έγινε διοικητής διμοιρίας, και στις «Οχυρώσεις Ίνγκολστατ». Κατόπιν αποσπάστηκε στο Κεντρικό Γραφείο του Βαυαρικού Γενικού Επιτελείου, στο οποίο εισήλθε επίσημα στις 19 Μαρτίου 1914, έχοντας προαχθεί σε Λοχαγό στις 22 Μαρτίου 1913.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 2 Αυγούστου 1914 τέσσερις ημέρες μετά την επίσημη έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λιστ μετατέθηκε ως 4ος Αξιωματικός Γενικού Επιτελείου (Λογιστικής) στο Επιτελείο του ΙΙ Βαυαρικού Σώματος Στρατού. Με αυτό συμμετείχε στις μάχες στη Λοθαριγγία, στο Σομ, στην Υπρ, στη Φλάνδρα, το Λα Μπασέ και την Αμιένη, πριν ασθενήσει βαριά τον χειμώνα του 1915 και αποσυρθεί για να εγχειριστεί. Για σύντομο χρονικό διάστημα (31 Μαΐου –21 Αυγούστου 1916) υπηρέτησε στο Υπουργείο Πολέμου της Βαυαρίας, πριν γίνει Ib (Αξιωματικός Προμηθειών) στο Γενικό Επιτελείου του Αποσπάσματος Στρατιάς «φον Στραντς». Στις 8 Φεβρουαρίου 1917 έγινε ο Ia (Αξιωματικός Επιχειρήσεων) της 8ης Βαυαρικής Εφεδρικής Μεραρχίας (Τρανσυλβανία και Φλάνδρα), και τελικά ξανά στο Βαυαρικό Υπουργείο Πολέμου (18 Μαρτίου 1918) όπου προήχθη σε Λοχαγό στις 26 Σεπτεμβρίου 1919 και παρέμεινε μέχρι την συνθηκολόγηση του Γερμανικού Ράιχ και τη λήξη του πολέμου.
Για τις υπηρεσίες του και στα δύο μέτωπα του πολέμου (Δυτικό και Ανατολικό) ο Λιστ εξήλθε του πολέμου παρασημοφορημένος με πολυάριθμες διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων και των δύο τάξεων του Σιδηρού Σταυρού, του Μελανού Εμβλήματος Τραυμάτων και του Σταυρού των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Οίκου των Χόεντσολερν με διεμβολή Ξιφών.
Μεσοπόλεμος
Ο πολυπαρασημοφορημένος επιτελικός αξιωματικός βρήκε μια θέση στον νέο «Στρατό των 100.000 ανδρών» (Ράιχσβερ). Ως αξιωματικός του «Αρχηγού του Πεζικού» (Στρατιωτικής Περιφέρειας) VII, μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λιστ κατετάγη στα Φράικορπς του διοικητή της περιφέρειας Φραντς Ρίττερ φον Έπ και συμμετείχε στις μάχες κατά των Γερμανών κομμουνιστών στη Βαυαρία, συμπεριλαμβανομένης και της διάλυσης της «Σοβιετικής Δημοκρατίας της Βαυαρίας», από τις 26 Σεπτεμβρίου 1919 πλέον ως Λοχαγός. Ως την 1η Απριλίου 1923 βρισκόταν στο επιτελείο του 19ου Συντάγματος Πεζικού, ενώ ως τον Οκτώβριο του επόμενου χρόνου ήταν διοικητής του ΙΙΙ Τάγματος Ελαφρού Πεζικού (Jäger) του Συντάγματος στο Κέμπτεν (1η Οκτωβρίου 1923 Αντισυνταγματάρχης). Σε αυτή την θέση έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των γερμανικών Ορεινών Στρατευμάτων (Gebirgstruppe), όντας λάτρης των ορεινών αθλημάτων και θερμός υποστηρικτής του κλάδου αυτού, που βρισκόταν ως τότε σε εμβρυϊκό στάδιο. Παράλληλα έλαβε μέρος στην κατάπνιξη του Πραξικοπήματος της Μπιραρίας του Χίτλερ στο Μόναχο (1924).
Τα επόμενα χρόνια και ως την άνοδο των Ναζί στην εξουσία (1933) ο Λιστ υπηρέτησε σε διάφορους τομείς της εκπαίδευσης επιτελικών αξιωματικών. Λόγω του ότι κάτι τέτοιο είχε απαγορευθεί από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, τα εν λόγω προγράμματα εκπαίδευσης διενεργούνταν μυστικά, με παραπλανητικά ονόματα όπως Führergehilfenausbildung («Εκπαίδευση Βοηθών Αρχηγού», «Αρχηγός» ονομαζόταν μια στρατιωτική περιφέρεια, όπως για παράδειγμα «Αρχηγός του Πεζικού I» αντί «Στρατιωτική Περιφέρεια Ι»). Από την 1η Οκτωβρίου 1924 ως την 1η Σεπτεμβρίου 1926 κρατούσε τη θέση του Αξιωματικού Επιχειρήσεων (Ιa) στην 7η Μεραρχία της Ράιχσβερ και παράλληλα ήταν διοικητής της επιτελικής εκπαίδευσης στον «Αρχηγό του Πεζικού VII» (Μόναχο). Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια υπηρετούσε στο Υπουργείο της Ράιχσβερ στο Βερολίνο, και συγκεκριμένα στο τμήμα Τ4 (Εκπαίδευσης του Στρατού), θέση στην οποία προήχθη σε Συνταγματάρχη την 1η Μαρτίου 1927. Εκεί ο Λιστ δημιούργησε ισχυρές διασυνδέσεις με τους κατοπινούς στρατάρχες Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ και Βάλτερ φον Μπράουχιτς.
Την 1η Φεβρουαρίου 1930 οι ανώτεροί του εμπιστεύθηκαν στον Λιστ την ηγεσία της μοναδικής τότε Πολεμικής Σχολής της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αυτής της Δρέσδης. Λίγους μήνες αργότερα εισήλθε στις τάξεις των ανώτατων αξιωματικών με την προαγωγή του σε Υποστράτηγο (1 Νοεμβρίου 1930) και Αντιστράτηγο (1 Οκτωβρίου 1932). Ο πολλά υποσχόμενος αξιωματικός ηγήθηκε πολλών αποστολών στο εξωτερικό – για παράδειγμα στη Σοβιετική Ένωση και στην Ελβετία. Με την άνοδο των Ναζί στην εξουσία ανέλαβε τη θέση του διοικητή της 4ης Μεραρχίας και της Στρατιωτικής Περιφέρειας IV (Δρέσδη). Την 1η Οκτωβρίου 1935 έφτασε το βαθμό του Στρατηγού του Πεζικού και ονομάστηκε Διοικών Στρατηγός του IV Σώματος Στρατού. Εκεί παρέμεινε για μια τετραετία και στις 4 Φεβρουαρίου έγινε διοικητής της Διοίκησης Ομάδας 2 (Κάσσελ) και, μετά το Άνσλους, την 1η Απριλίου 1938 της νεοσύστατης Διοίκησης Ομάδας 5 με έδρα τη Βιέννη. Ως ο στρατιωτικός με τον υψηλότερο βαθμό στην Αυστρία («Όστμαρκ» από την ενσωμάτωσή της στη Ναζιστική Γερμανία) ανέλαβε να εκπαιδεύσει τον στρατό κατά τα γερμανικά πρότυπα, ώστε να επιτευχθεί η ομαλή ενσωμάτωσή του στις νέες ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας (Βέρμαχτ). Σε αυτή τη θέση έγινε Αρχιστράτηγος (20 Απριλίου 1939).
Πολωνία και Γαλλία (1939-1940)
Την 25η Αυγούστου, με την διπλωματική κρίση στην Ευρώπη να έχει κορυφωθεί, ο Λιστ ανέλαβε την ηγεσία της 14ης Στρατιάς. Εφορμώντας από την ανατολική Σλοβακία, η 14η Στρατιά προωθήθηκε πέρα από το Λβοφ, σημειώνοντας μεγάλες επιτυχίες εναντίον του πολωνικού στρατού και αιχμαλωτίζοντας 64.000 περίπου στρατιώτες. Για την επιτυχημένη του ηγεσία κατά την Πολωνική Εκστρατεία τιμήθηκε από τους πρώτους στρατηγούς της Βέρμαχτ με τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού στις 30 Σεπτεμβρίου 1939. Στις 25 Οκτωβρίου 1939 του ανατέθηκε η ηγεσία της 12ης Στρατιάς.
Κατά την Πολωνική εκστρατεία, ο Λιστ έγινε αποδέκτης πλήθους παραπόνων που αφορούσαν την δράση των SS και των Einsatzgruppen κατά των Πολωνών πολιτών και των Εβραίων. Προφανώς ο Λιστ αντιτίθετο στην δολοφονία αμάχων και κατά τις 20 Σεπτεμβρίου έδωσε λευκή επιταγή στα στρατεύματά του να εμποδίζουν τέτοιες πράξεις, αλλά παράλληλα υπενθύμιζε πως οι Πολωνοί ήταν εχθροί του Γερμανικού λαού και ισχυρίστηκε πως οι αναφορές για ακρότητες ήταν υπερβολικές.
Στις 10 Μαΐου 1941 ξεκίνησε η μάχη της Γαλλίας. Η 12η Στρατιά επιτέθηκε στο Λουξεμβούργο και, διασπώντας τη γαλλική αμυντική γραμμή στις Αρδέννες, και ως τις 15 Μαΐου είχε καταβάλει την άμυνα των υπερασπιστών της Γραμμής Μαζινό, φτάνοντας ως την Αιν (20 Μαΐου), περιοχή στην οποία διεξήγαγε με επιτυχία αμυντικές μάχες ως τις αρχές του Ιουνίου. Τελικά η στρατιά έφτασε ως το Πονταρλιέ και ο Λιστ έφτασε, σε αναγνώριση του ρόλου του στη συντριβή του γαλλικού στρατού, τον υπέρτατο βαθμό του αξιωματικού των Ενόπλων Δυνάμεων: αυτόν του Στρατάρχη, στις 19 Ιουλίου 1940.
Βαλκανική Εκστρατεία (1941)
400px|thumb|right|Σύσκεψη για την ελληνική παράδοση. Από δεξιά προς τα αριστερά: Βίλχελμ Λιστ, Χανς φον Γκράιφενμπεργκ και Ζεπ Ντίτριχ Η αποτυχία των Ιταλών να καταλάβουν την Ελλάδα ήταν ένα στρατηγικό «αγκάθι» στα πλευρά της Γερμανίας. Αν η σχεδιαζόμενη εισβολή στη Σοβιετική Ένωση πραγματοποιούνταν με την Ελλάδα βάση των δυνάμεων της Μεγάλης Βρετανίας, η χώρα θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως ορμητήριο επίθεσης των Δυτικών Συμμάχων κατά των ζωτικής σημασίας πετρελαιοπηγών του Πλοέστι στη Ρουμανία. Για τον λόγο αυτό η 12η Στρατιά του Λιστ ξεκίνησε από τη Βουλγαρία στις 5.15' το πρωί της Κυριακής 6ης Απριλίου 1941, μαζί με την 2η Στρατιά του Στρατάρχη Μαξιμίλιαν φον Βάιχς, τον 4ο Αεροπορικό Στόλο του Πτεράρχου Αλεξάντερ Λερ και με δύο άλλες συμμαχικές τους στρατιές. Την σφοδρή προπαρασκευή πυροβολικού ακολούθησαν κύματα επιθέσεων μηχανοκίνητων σχηματισμών εναντίον της Γραμμής Μεταξά. Η γραμμή στα περισσότερα σημεία της κράτησε τις πρώτες ημέρες, ώστε το μεσημέρι της επόμενης ημέρας ο Λιστ σκεφτόταν να αναδιοργανώσει τις δυνάμεις του για να πετύχει τη διάσπαση της γραμμής. Ο γιουγκοσλαβικός στρατός όμως αδυνατούσε να κρατήσει ένα συμπαγές μέτωπο, έτσι την ίδια ημέρα το γερμανικό XXXX Σώμα Στρατού (Αντιστράτηγος Γκέοργκ Στούμε – Georg Stumme, 1886–1942) υπερνίκησε την αντίσταση και προχώρησε προς τα Σκόπια, ενώ στα ανατολικά η 2η Μεραρχία Πάντσερ προχωρούσε κατά μήκος του Αξιού. Η Θεσσαλονίκη κατελήφθη από την μεραρχία το βράδυ της 8ης / 9ης Απριλίου. Το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας δεν είχε άλλη επιλογή από το να συνθηκολογήσει, ενώ το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας έλαβε διαταγή υποχώρησης αφού οι Γερμανοί είχαν διασπάσει την αμυντική γραμμή στο Κλειδί, περικυκλώνοντας τα ελληνικά στρατεύματα.
Ο Λιστ δεν είχε ενεργό ρόλο κατά τη μάχη της Κρήτης, καθώς τον σχεδιασμό και την περαίωση είχε αναλάβει ο 4ος Αεροπορικός Στόλος και όχι η 12η Στρατιά. Την 20ή Μαΐου, με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές να έχουν υποστεί βαρύτατες απώλειες, ο Λιστ υποστήριξε πως η επιχείρηση έπρεπε να ματαιωθεί, αλλά το πείσμα του Στούντεντ έσωσε την κατάσταση.
Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης (1941)
Μετά την κατάληψη της νήσου, ο Χίτλερ διόρισε τον Λιστ, στις 9 Ιουνίου, Ανώτατο Διοικητή Νοτιοανατολικής [Ευρώπης] (Oberbefehlshaber Südost) με έδρα την Αθήνα. Η αποστολή του, σε γενικές γραμμές, προέβλεπε την διατήρηση της τάξης στις κατεχόμενες από τους Γερμανούς περιοχές και στη διασφάλιση της συνεργασίας με τα ιταλικά και τα βουλγαρικά στρατεύματα. Στην θέση αυτή υπαγόταν άμεσα η διοίκηση Σερβίας, Βόρειας και Νότιας Ελλάδας.
Τέτοιες ήταν οι τακτικές που εφάρμοζε ο Λιστ το διάστημα που υπηρετούσε ως Ανώτατος Διοικητής Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ο ίδιος όμως δεν είχε πολλούς λόγους να είναι ευχαριστημένος με τη νέα του θέση, η οποία δεν προσέφερε καμία δυνατότητα ανέλιξης. Η ευκαιρία του δόθηκε όταν, στις 15 Οκτωβρίου 1941 αναγκάστηκε να γυρίσει στη Γερμανία για μια εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Έτσι, την άνοιξη του 1942 στάλθηκε στη Νορβηγία και τη Βόρεια Φινλανδία για να διασφαλίσει την χώρα εναντίον μιας ενδεχόμενης βρετανικής απόβασης.
Διοικητής της Ομάδας Στρατιών «Α» (1942)
Μετά την αποτυχία των Γερμανών να καταλάβουν τη Μόσχα τον καταστροφικό χειμώνα του 1941, ήταν έκδηλο πως ο Κόκκινος Στρατός δεν βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης, όπως διατυμπάνιζε ο Χίτλερ. Ο ίδιος αρνούνταν να το αντιληφθεί. Με την οδηγία υπ' αριθμόν 45 της 23ης Ιουλίου 1942, αντί να διατάξει τις Ομάδες Στρατιών «Α» και «Β» (Λιστ και φον Βάιχς αντίστοιχα) να δράσουν από κοινού, προτίμησε να τις χωρίσει. Η ομάδα στρατιών του φον Βάιχς θα έπρεπε να καταλάβει το Στάλινγκραντ και αυτή του Λιστ, αφού διασφάλιζε το Ροστόφ, θα έπρεπε να κινηθεί με σκοπό την κατάληψη του ανατολικού Καυκάσου. Η αποστολή αυτή ήταν ύψιστης σημασίας: όχι μόνο θα επέτρεπε στους Γερμανούς να εκμεταλλευτούν τις πετρελαιοπηγές του Μπακού και του Καυκάσου γενικότερα, αλλά ίσως να έπειθε και την Τουρκία να μπει στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας, αλλάζοντας άρδην την κατάσταση στο Ανατολικό Μέτωπο. 400px|thumb|left|Στοιχείο γερμανικού αντιαεροπορικού πυροβόλου, επανδρωμένο από άνδρες μιας ορεινής μονάδας, κάπου στον Καύκασο (Σεπτέμβριος 1942) Πλην όμως, το σχέδιο δεν είχε πιθανότητες επιτυχίας, λόγω του ότι υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση σοβιετικών στρατευμάτων τόσο στον Καύκασο όσο και ανατολικά του Ντον, και όχι «κάποιες εχθρικές δυνάμεις» που είχαν καταφέρει «να αποφύγουν τον αποκλεισμό» και είχαν καταφύγει ανατολικά του Ντον, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η διαταγή υπ' αριθμόν 45. Επιπλέον ο Λιστ διέθετε μόνο 16 μεραρχίες για να καλύψει ένα κατά βάση δύσβατο μέτωπο 1.000 περίπου χιλιομέτρων που υπερασπίζονταν υπεροκταπλάσιες σοβιετικές δυνάμεις. Ο Λιστ μπορεί να γνώριζε πως η εκστρατεία αυτή ήταν καταδικασμένη – σε λιγότερο από τρεις μήνες άρχιζε και ο χειμώνας – αλλά δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει τις παρανοϊκές αυτές διαταγές.
Παρά τις αρχικές επιτυχίες των Γερμανών τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Στις 5 Αυγούστου γερμανικές μονάδες διέβησαν χωρίς αντίσταση τον Ντον και κατάφεραν να προχωρήσουν σε πλάτος 150 χιλιομέτρων μέσα στον Καύκασο. Ο κύριος στόχος ήταν το λιμάνι του Σουχούμι, αλλά το οδικό δίκτυο ήταν πρακτικά ανύπαρκτο και αυτό δυσκόλευε ιδιαίτερα την κατάσταση. Όταν οι Σοβιετικοί αντιλήφθηκαν την κρισιμότητα της γερμανικής εκστρατείας, άρχισαν να οργανώνουν συστηματικά το αμυντικό τους δίκτυο με αποβιβάσεις στρατευμάτων, ναρκοθετήσεις και ανατινάξεις. Χωρίς σύγχρονους χάρτες απέναντι σε έναν εχθρό που γνώριζε καλά την περιοχή, με ανύπαρκτο ουσιαστικά ανεφοδιασμό και χωρίς ενισχύσεις, οι Γερμανοί ήταν καταδικασμένοι. Ο διοικητής της 1ης Ορεινής Μεραρχίας Χούμπερτ Λαντς (Hubert Lanz, 1896–1982) έγραφε γύρω στις 22 Αυγούστου πως «η προέλαση μέσα από τον Καύκασο πρέπει να εγκαταλειφθεί». Η σοβιετική αντεπίθεση στις 25 του μήνα καθήλωσε τους Γερμανούς στις θέσεις τους. Οι απώλειες ήταν τόσο υψηλές που η προέλαση ήταν πια αδύνατο να συνεχιστεί.
Ο Χίτλερ δεν είχε πολλούς λόγους να είναι ευχαριστημένος με τον Λιστ. Ο Άλφρεντ Γιοντλ, ο οποίος είχε επισκεφθεί το αρχηγείο του Λιστ στην Ουκρανία την ίδια ημέρα, είπε στον Χίτλερ στο δείπνο στις 7 Σεπτεμβρίου πως ο Λιστ είχε απλώς ακολουθήσει τις εντολές του. Ο Χίτλερ αντέδρασε παιδιάστικά, ουρλιάζοντας «Ψέματα!». Χωρίς καν να αξιώσει μια προσωπική συνάντηση, απάλλαξε τον Λιστ από τα καθήκοντά του. Ούτως ή άλλως και ο ίδιος ο Λιστ είχε υποβάλει την παραίτησή του στις 10 Σεπτεμβρίου. Και ο Φραντς Χάλντερ ακολούθησε τον Στρατάρχη στην απόλυση δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Λιστ, σύμφωνα με τον Λαντς, έφυγε «λέγοντας πως διαφορετικά δεν θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στη συνείδησή του και στους γενναίους στρατιώτες του», στάση την οποία εξήρε ως «άξια μίμησης». Ούτε η απόλυση του Λιστ ούτε αυτή του Χάλντερ εμπόδισε την ήττα. Με διαταγή του Χίτλερ τα γερμανικά στρατεύματα υποχώρησαν από τον Καύκασο στις 12 Δεκεμβρίου 1942. Δύο μήνες αργότερα η Βέρμαχτ θα γνώριζε αποφασιστική ήττα και στο Στάλινγκραντ, σφραγίζοντας οριστικά τη μοίρα του πολέμου.
Μετά την απόλυσή του ο Λιστ τέθηκε στη λεγόμενη «Εφεδρεία του Φύρερ» (Führerreserve) από την οποία ουδέποτε ανακλήθηκε. Παρέμεινε για λίγο καιρό στη Βιέννη και αργότερα επέστρεψε στην οικία του στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν. Δεν έστειλε καμία επιστολή για επανεύρεση εργασίας, και ήρθε αρκετές φορές σε επαφή με τον πρώην επιτελάρχη του Φρίντριχ Όλμπριχτ, μέλος της Αντίστασης κατά του Χίτλερ. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του τελευταίου μάλιστα (20 Ιουλίου 1944) δεν έκανε καν τον κόπο να στείλει ένα τηλεγράφημα για να διακηρύξει την αφοσίωσή του.
Αιχμαλωσία, δίκη και μεταπολεμική ζωή
250px|thumb|right|Ο Λιστ (αριστερά) με τον Στρατηγό του Μηχανικού [[Βάλτερ Κούντσε κατά τη Δίκη των Ομήρων]] Ο Λιστ περιήλθε σε αμερικανική αιχμαλωσία στις 30 Απριλίου 1945 στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν. Στις 10 Μαΐου 1947, μετά την ετυμηγορία κατά των κυριότερων Γερμανών εγκληματιών πολέμου στη Νυρεμβέργη, ξεκίνησε και η Υπόθεση VII, η «Δίκη των Ομήρων», «Δίκη του Λιστ» ή «Δίκη των Στρατηγών του Νοτιοανατολικού Χώρου» (επίσημος τίτλος «Οι ΗΠΑ εναντίον Βίλχελμ Λιστ, κ. ά.» - US versus Wilhelm List, et. al.) Μαζί με τον Λιστ, στο εδώλιο του κατηγορουμένου καθόταν και ο Χουμπερτ Λαντς, όπως και άλλοι υψηλά ιστάμενοι στρατηγοί, για παράδειγμα ο Αρχιστράτηγος Λόταρ Ρέντουλιτς, συνολικά 12 στρατηγοί που κατηγορούνταν για εγκλήματα πολέμου στα Βαλκάνια. Η δίκη διήρκεσε 117 ημέρες και η ετυμηγορία για τον Λιστ ήταν η εξής:
Επιπλέον ο Λιστ αθωώθηκε για εκτελέσεις που σχετίζονταν με την «Διαταγή των Κομισαρίων». Κρίθηκε όμως ένοχος για «Μαζικούς φόνους εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στην Ελλάδα, στην Αλβανία και στη Γιουγκοσλαβία έχοντας διατάξει σύλληψη ομήρων και εκτελέσεις για αντίποινα» (Κατηγορία 1) όπως και για «Φόνο και κακομεταχείριση αιχμαλώτων πολέμου, και αυθαίρετο χαρακτηρισμό εμπολέμων ως "παρτιζάνων", αρνούμενός τους την κατάσταση των αιχμαλώτων πολέμου, όπως και τον φόνο τους» (Κατηγορία 3).
Ο Λιστ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά αφέθηκε ελεύθερους για λόγους υγείας στις 24 Δεκεμβρίου 1952. Επέστρεψε στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, χωρίς όμως να ζήσει απόλυτα ελεύθερος – το 1957, για παράδειγμα, οι Αμερικανοί αρνήθηκαν το αίτημά του να ταξιδέψει στο νότιο Τιρόλο για κάποιο πρόβλημα υγείας. Ο Βίλχελμ Λιστ πέθανε στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν στις 16 Αυγούστου 1971, στην προχωρημένη ηλικία των 91 ετών.
Διακρίσεις
Παρατίθενται οι διακρίσεις (παράσημα, μετάλλια και λοιπές ηθικές διακρίσεις) που απονεμήθηκαν στον Λιστ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας:
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Ιωάννης Γεώργιος της Σαξονίας (1704-1774)
Ο Ιωάννης-Γεώργιος, γερμ. Johann-Georg (21 Αυγούστου 1704 - 25 Φεβρουαρίου 1774) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν ιππότης, στρατάρχης της Σαξονίας και κυβερνήτης της Δρέσδης.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της ερωμένης του Ούρσουλας-Αικατερίνης του Άλτενμποκουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ασίστ (ποδόσφαιρο)
Στο ποδόσφαιρο, η ασίστ είναι μία συμβολή από έναν παίκτη που βοηθά στην επίτευξη ενός γκολ. Οι στατιστικές για τις ασίστ των παικτών μπορούν να σημειώνονται επίσημα από τους διοργανωτές μίας διοργάνωσης ή ανεπίσημα, π.χ. από δημοσιογράφους ή διοργανωτές διοργανώσεων fantasy football. Η καταγραφή των ασίστ δεν αποτελεί μέρος των επίσημων Κανόνων του Παιχνιδιού και τα κριτήρια για την καταγραφή μίας ασίστ ενδέχεται να διαφέρουν. Η καταγραφή των ασίστ ουσιαστικά δεν υπήρχε καθόλου μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, παρόλο που οι αναφορές των αγώνων ανέφεραν συνήθως έναν παίκτη που είχε δημιουργήσει ένα ή περισσότερα γκολ. Από τη δεκαετία του 1990, μερικά πρωταθλήματα έχουν κρατήσει επίσημα ρεκόρ ασίστ και έχουν βασίσει βραβεία πάνω σε αυτά. thumb|260px|Στον [[Φέρεντς Πούσκας (στη μέση) έχουν ανεπίσημα αποδοθεί 404 ασίστ σε επίσημους αγώνες. ]]
Κριτήρια
Συνήθως, μία ασίστ πιστώνεται σε έναν παίκτη που πασάρει ή σεντράρει τη μπάλα στον σκόρερ. Μπορεί επίσης να απονεμηθεί σε έναν παίκτη του οποίου το σουτ αναπηδά (από έναν αμυνόμενο, τερματοφύλακα ή το δοκάρι) σε έναν συμπαίκτη που σκοράρει. Ορισμένα συστήματα μπορούν να πιστώσουν μία ασίστ σε παίκτη που κερδίζει ένα πέναλτι ή ένα άμεσο ελεύθερο λάκτισμα, τα οποία μετατρέπονται σε γκολ ή σε έναν επιτιθέμενο παίκτη που συνεισφέρει σε ένα αυτογκόλ. Ένα γκολ μπορεί να μην έχει ασίστ ή να έχει μία ασίστ. Μερικά συστήματα επιτρέπουν δύο ασίστ.
FIFA
Η Ομάδα Τεχνικής Μελέτης της FIFA είναι υπεύθυνη για την απονομή πόντων ασίστ στο Παγκόσμιο Κύπελλο της. Στην έκθεση της Ομάδας Τεχνικής Μελέτης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, οι συγγραφείς υπολόγισαν για πρώτη φορά ανεπίσημες στατιστικές για τις ασίστ, αναπτύσσοντας τα ακόλουθα κριτήρια:
thumb|Ο [[Πελέ κατέχει επίσημα το ρεκόρ για τις περισσότερες ασίστ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου με 10 και σε τελικούς με 3. ]]
Η τεχνική έκθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990 υιοθέτησε παρόμοια κριτήρια, αλλά άλλαξε το κριτήριο πέναλτι/ελεύθερου λακτίσματος:
Το Planet World Cup έχει υπολογίσει κάποια αναδρομικά στοιχεία σχετικά με τις ασίστ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, αν και τα στοιχεία του 1986 διαφέρουν από τα στοιχεία της FIFA.