cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάνλεϋ Μίλερ
Η ζωή του
Ο Στάνλεϋ Μίλερ γεννήθηκε στο Όουκλαντ (Καλιφόρνια), ως το δεύτερο παιδί (μετά από έναν αδελφό, τον Ντόναλντ) των Νάθαν και Εντίθ Μίλερ, δύο Εβραίων με καταγωγή από τη Λευκορωσία και τη Λετονία. Ο Νάθαν Μίλερ ήταν επιτυχημένος δικηγόρος και η Εντίθ ήταν δασκάλα. Στο γυμνάσιο της πόλης ο Στάνλεϋ είχε το παρατσούκλι «μάγος της χημείας». Ακολούθησε τον αδελφό του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ για να σπουδάσει χημικός, κυρίως επειδή πίστευε ότι ο Ντόναλντ θα μπορούσε να τον βοηθήσει στο αντικείμενο. Πήρε το πτυχίο του τον Ιούνιο του 1951. Είχε όμως ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, καθώς ο πατέρας του πέθανε το 1946. Με τη βοήθεια καθηγητών του Μπέρκλεϋ (γιατί τότε το πανεπιστήμιο δεν έδινε την κατάλληλη υποτροφία), ο Στάνλεϋ εξασφάλισε μεταπτυχιακή υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, το οποίο μάλιστα τον πλήρωσε προκαταβολικά ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τις προπτυχιακές σπουδές του στο Μπέρκλεϋ. Τον Σεπτέμβριο του 1951 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και αναζήτησε απεγνωσμένα ένα θέμα για τη διδακτορική διατριβή του, συναντώντας τον ένα καθηγητή κατόπιν του άλλου. Και ενώ είχε φθάσει στο σημείο να εγκαταλείψει την καθαυτό χημεία, συνεργαζόμενος με τον θεωρητικό φυσικό Έντουαρντ Τέλερ στην πυρηνοσύνθεση των στοιχείων στο εσωτερικό των αστέρων, παρακολουθώντας μία διάλεξη του Χάρολντ Γιούρυ, τιμημένου με Βραβείο Νόμπελ το 1934, πάνω στην προέλευση του Ηλιακού Συστήματος και το πώς η σύνθεση οργανικών ενώσεων θα μπορούσε να είναι δυνατή σε ένα αναγωγικό περιβάλλον (όπως ήταν η ατμόσφαιρα της νεαρής Γης), ο Μίλερ ενθουσιάσθηκε. Μετά από ένα έτος άκαρπης εργασίας με τον Τέλερ, προσέγγισε τον Γιούρυ τον Σεπτέμβριο του 1952. Ο Γιούρυ δεν μοιράσθηκε εξαρχής τον ενθουσιασμό του για το θέμα, καθώς δεν προϋπήρχε καμιά επιτυχημένη εργασία, και αντιπρότεινε την έρευνα του θαλλίου των μετεωριτών. Με την επιμονή του ο Μίλερ τον μετέπεισε και τελικώς απέκτησε το διδακτορικό του το 1954 μαζί με αρκετή δόξα.
Στη συνέχεια ο Μίλερ εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το 1954 και το 1955, πάνω στον μηχανισμό συνθέσεως των αμινοξέων και των υδροξυοξέων. Ακολούθως διορίσθηκε στο Τμήμα Βιοχημείας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, στη Νέα Υόρκη, όπου εργάσθηκε για τα επόμενα 5 χρόνια. Με την ίδρυση του νέου Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, ο Μίλερ έγινε ο πρώτος επίκουρος καθηγητής του στο Τμήμα Χημείας, το 1960, αναπληρωτής καθηγητής το 1962 και καθηγητής το 1968.
Το πείραμα Miller-Urey
Το πείραμα δημοσιεύθηκε στις 15 Μαΐου 1953 στο περιοδικό Science και μετέβαλε τις επιστημονικές απόψεις για την προέλευση της ζωής σε ένα σοβαρό πεδίο εμπειρικών ερευνών. Υπήρξε η πρώτη ξεκάθαρη πειραματική επιβεβαίωση της θεωρίας της «αρχέγονης σούπας» των Οπάριν και Χάλντεϊν. Οι Γιούρυ και Μίλερ σχεδίασαν μία προσομοίωση των ωκεάνιων και ατμοσφαιρικών συνθηκών της πρωτόγονης Γης, χρησιμοποιώντας συνεχή παροχέτευση υδρατμών σε ένα μίγμα μεθανίου (CH4), αμμωνίας (NH3) και υδρογόνου (H2). Στη συνέχεια το αέριο μίγμα εκτέθηκε σε ηλεκτρικές εκκενώσεις, που πυροδότησαν χημικές αντιδράσεις. Μετά από μία εβδομάδα τέτοιων αντιδράσεων, ο Μίλερ ανίχνευσε τον σχηματισμό αμινοξέων, όπως η γλυκίνη και η α- και β-αλανίνη, με τη χρήση χρωματογραφίας χάρτου. Ανίχνευσε επίσης ασπαραγινικό οξύ και γ-αμινοβουτυρικό οξύ, αλλά για αυτά τα δύο δεν ήταν σίγουρος, επειδή οι κηλίδες τους ήταν δυσδιάκριτες. Καθώς τα αμινοξέα αποτελούν τα βασικά δομικά και λειτουργικά συστατικά της κυτταρικής ζωής, το πείραμα κατέδειξε τη δυνατότητα της φυσικής οργανικής συνθέσεως για την προέλευση της ζωής πάνω στη Γη.
Η συνέχεια
Λίγο πριν τον θάνατο του Μίλερ, αρκετά κουτιά που περιείχαν φιαλίδια με αποξηραμένα υπολείμματα ανακαλύφθηκαν μεταξύ των εργαστηριακών υλικών του στο πανεπιστήμιο. Συνοδευτικές σημειώσεις υπεδείκνυαν ότι κάποια από αυτά προέρχονταν από τα αρχικά του πειράματα του 1952-1954, με τη χρήση τριων διαφορετικών συσκευών, και άλλο ένα από το 1958, που περιελάμβανε υδρόθειο στο αεριώδες μίγμα για πρώτη φορά και το αποτέλεσμα δεν είχε δημοσιευθεί ποτέ. Το 2008 οι φοιτητές του ανέλυσαν ξανά τα δείγματα του 1952 με τη χρήση πιο ευαίσθητων τεχνικών. Το αποτέλεσμα έδειξε τη σύνθεση 22 αμινοξέων και 5 αμινών, αποκαλύπτοντας ότι το αρχικό πείραμα του Μίλερ είχε συνθέσει πολύ περισσότερες ουσίες από αυτές που είχαν αναφερθεί το 1953. . Τα αδημοσίευτα δείγματα του 1958 αναλύθηκαν το 2011 και σε αυτά ανιχνεύθηκαν 23 αμινοξέα και 4 αμίνες, μεταξύ των οποίων και 7 θειούχες ενώσεις.
Θάνατος
Ο Στάνλεϋ Μίλερ υπέστη μία σειρά από εγκεφαλικά επεισόδια από τον Νοέμβριο του 1999 και εξής, που περιόρισαν τη φυσική του δραστηριότητα. Απεβίωσε σε ένα νοσοκομείο κοντά στον οίκο φροντίδας, όπου ζούσε κατά το τελευταίο διάστημα, στο Νάσιοναλ Σίτυ της Καλιφόρνια, νοτίως του Σαν Ντιέγκο. Τον κήδευσαν ο αδελφός του Ντόναλντ και η αφοσιωμένη συντρόφισσά του Μαρία Μόρις.
NGC 7083
Ο NGC 7083 είναι σπειροειδής γαλαξίας χωρίς κεντρική «ράβδο» ο οποίος απέχει περίπου 134 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ινδό. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 28 Αυγούστου 1826.
Στάνλεϋ Μίλερ
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Μίλερ εκλέχθηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1973. Το 1983 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Οπάριν από τη Διεθνή Εταιρεία Μελέτης της Προελεύσεως της Ζωής, της οποίας αργότερα διετέλεσε πρόεδρος, από το 1986 ως το 1989.
NGC 7083
Στις 17 Ιουλίου 2009 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής τύπου Ib στον οποίο δόθηκε η ονομασία SN2009hm.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ινδός (αστερισμός) 7083 67023
Στάνλεϋ Μίλερ
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Μίλερ προτάθηκε επανειλημμένα για το Βραβείο Νόμπελ, αλλά δεν το πήρε ποτέ.
Το «Βραβείο Στάνλεϋ Λ. Μίλερ» για νέους επιστήμονες (κάτω των 37 ετών) θεσμοθετήθηκε από τη Διεθνή Εταιρεία Αστροβιολογίας από το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Αμερικανοί βιοχημικοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες Κατηγορία:Χημικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Προέλευση της ζωής
Χημικός
right|frame|Μία χημικός μεταγγίζει υγρό διάλυμα από μια [[σφαιρική φιάλη.]] Χημικός ονομάζεται ο επιστήμονας που ασχολείται συστηματικά με τη χημεία. Οι χημικοί μελετούν τη σύσταση της ύλης και τις ιδιότητές της. Περιγράφουν προσεκτικά και αυστηρά τις ιδιότητες που μελετούν με τρόπο ποσοτικό, στο επίπεδο των μορίων και των συστατικών τους ατόμων. Μετρούν προσεκτικά τις αναλογίες των ουσιών, τους ρυθμούς των χημικών αντιδράσεων και άλλες χημικές ιδιότητες.
Οι χημικοί χρησιμοποιούν αυτές τις γνώσεις για να μάθουν τη σύσταση και τις ιδιότητες άγνωστων ουσιών, αλλά και για να αναπαραγάγουν και να ανακαλύψουν τρόπους παραγωγής μεγάλων ποσοτήτων χρήσιμων φυσικών ουσιών, όπως και για να δημιουργήσουν νέες τεχνητές ουσίες και χρήσιμες διαδικασίες. Ο χημικός μπορεί να είναι ειδικευμένος σε μία από τις ειδικότητες της χημείας. Οι επιστήμονες των υλικών και μεταλλουργοί από τη μία πλευρά, και οι φαρμακοποιοί και οι μοριακοί βιολόγοι από την άλλη, μοιράζονται αρκετές γνώσεις και δεξιότητες με τους χημικούς. Η εργασία των χημικών επίσης σχετίζεται συχνά με εκείνη των χημικών μηχανικών.
Σπουδές
Για να προσληφθεί κάποιος ως χημικός πρέπει συνήθως να έχει τουλάχιστον ένα πτυχίο χημείας, αλλά πολλές θέσεις, ιδιαίτερα οι ερευνητικές, απαιτούν διδακτορικό. Οι σπουδές για ένα πτυχίο χημείας δίνουν συνήθως έμφαση και στα μαθηματικά και τη φυσική. Στις μεταπτυχιακές σπουδές χημείας οι φοιτητές τείνουν να εξειδικεύονται σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Η χημεία υποδιαιρείται σε αρκετούς μεγάλους κλάδους, όπως η βιοχημεία, η πυρηνική χημεία, η οργανική χημεία, η ανόργανη χημεία, η χημεία των πολυμερών, η αναλυτική χημεία, η θεωρητική χημεία, η φυσικοχημεία, η κβαντική χημεία και η χημεία περιβάλλοντος. Για ορισμένες θέσεις, ιδίως ΔΕΠ, μπορεί να απαιτείται και ερευνητική μεταδιδακτορική εμπειρία. thumb|left|205px|Η Γερμανίδα καγκελάριος [[Άγκελα Μέρκελ είναι χημικός με διδακτορικό στη κβαντική χημεία.]] Εργαζόμενοι των οποίων τα καθήκοντα περιλαμβάνουν ενασχόληση με τη χημεία, αλλά όχι σε εμβάθυνση που να απαιτεί επίπεδο πτυχίου χημείας, αποκαλούνται γενικά «χημικοί τεχνικοί». Τέτοιοι επαγγελματίες πραγματοποιούν συνήθως τυποποιημένες, επαναλαμβανόμενες αναλύσεις για έλεγχο ποιότητας, ή σε ιατρικά εργαστήρια.
Απασχόληση
Οι τρεις μεγάλοι εργοδότες χημικών είναι η ανώτατη και μέση εκπαίδευση (πανεπιστήμια, Τ.Ε.Ι. και σχολεία), η βιομηχανία (ιδίως η χημική βιομηχανία και η φαρμακοβιομηχανία), και τα ερευνητικά ινστιτούτα-ιδρύματα και κρατικά εργαστήρια όπως το Γενικό Χημείο του Κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά επαγγέλματα
Εφόδια πλοίου
Με τον γενικό όρο εφόδια πλοίου (stores) χαρακτηρίζονται όλα εκείνα τα απαραίτητα είδη με τα οποία πρέπει να φέρεται εφοδιασμένο ένα πλοίο, όπως για παράδειγμα τρόφιμα (victuals), καύσιμα (bunkers), λιπαντικά (lubricants), εφόδια καταστρώματος (deck stores), που μπορεί να είναι αλυσίδες, σχοινιά, εφόδια μηχανής (engine stores) όπως εργαλεία, στουπιά, κ.ά., εφόδια διαμερισμάτων (cabin stores) όπως είδη ενδιαίτησης πληρώματος), εφόδια πληρώματος (τσιγάρα, ποτά) κλπ.
Παλαιότερα υπεύθυνος για τον εφοδιασμό αυτό ήταν ο ίδιος ο Πλοίαρχος, σήμερα οι ναυτιλιακές εταιρείες χρησιμοποιούν συνήθως προμηθευτές (ship chandlers) για τον εφοδιασμό των παραπάνω ενώ ο Πλοίαρχος μετά την παραλαβή υποχρεούται να συντάξει ειδικό πρακτικό λεγόμενο "δηλωτικό εφοδίων" (ship's store bond) που θα πρέπει να παραδώσει στις τελωνειακές αρχές της χώρας απ΄ όπου έγινε η εν λόγω τροφοδοσία (τα εφόδια αυτά απαλλάσσονται τοπικών φόρων θεωρούμενα ως "tax free", "μη υποκείμενα φόρου").
Κατηγορία:Συντήρηση πλοίου
Σθένελος του Καπανέως
Στην ελληνική μυθολογία ένας Σθένελος ήταν γιος του Καπανέως, και ένας από τους επτά Επιγόνους που κυρίευσαν την Αρχαία Θήβα. Μητέρα του ήταν η Ευάδνη του Ίφιος. Ο Σθένελος είχε κληρονομήσει από τον παππού του τον Ίφιν το 1/3 από το βασίλειο του Άργους. Αργότερα, ο γιος του Κυλάραβος κυρίευσε όλο το βασίλειο.
Ο Σθένελος ήταν ένας από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης στην Σπάρτη, και για τον λόγο αυτό έλαβε μέρος και στον Τρωικό Πόλεμο με 25 γεμάτα πλοία με στρατιώτες — εξάλλου, από την εποχή της εκστρατείας κατά των Θηβών είχε συνδεθεί με μεγάλη φιλία με τον επίσης «Επίγονο» Διομήδη. Στον Τρωικό Πόλεμο διακρίθηκε επίσης στο πλευρό του Διομήδη. Ο γιος του Σθενέλου όμως, ο Κομήτης, ήταν εκείνος που χάλασε τη φιλία, όταν με προτροπή του Ναυπλίου διέπραξε μοιχεία με την Αιγειάλεια, τη σύζυγο του Διομήδη.
Μοσχάτο
Το Μοσχάτο είναι νότιο προάστιο της Αθήνας, δημοτική ενότητα και έδρα του Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου της Περιφερειακής Ενότητας Νοτίου Τομέα Αθηνών. Οριοθετείται δυτικά από τον Κηφισό και ανατολικά από την τεχνητή κοίτη του Ιλισού, ενώ νοτίως βρέχεται από τον Φαληρικό όρμο. Το βόρειο τμήμα του διασχίζουν οι γραμμές του Ηλεκτρικού και η οδός Πειραιώς που χωρίζουν την περιοχή κατοικίας από τη βιομηχανική περιοχή του Μοσχάτου, η οποία περιλαμβάνει βιοτεχνίες υποδημάτων, ενδυμάτων, τροφίμων, κεραμικών και οικοδομικών υλικών.
Οι κάτοικοι του Μοσχάτου το 1940 αριθμούσαν μόλις τους 12.903, ενώ κατά την απογραφή του 2001 ανέρχονταν στους 23.513. Το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ο Δήμος Μοσχάτου συγχωνεύτηκε με τον Ταύρο για να δημιουργηθεί ο νέος Δήμος Μοσχάτου-Ταύρου.
Η κεντρική και μεγαλύτερη πλατεία του Μοσχάτου είναι η Πλατεία Μεταμορφώσεως όπου βρίσκεται και ο ομώνυμος καθεδρικός ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ενώ η δεύτερη μεγαλύτερη πλατεία είναι η Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου η οποία βρίσκεται στην οδό Κοραή, απέναντι από το Δημαρχείο της πόλης. Το Μοσχάτο διαθέτει ένα μεγάλο δίκτυο σύγχρονων πεζοδρόμων.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα η περιοχή φαίνεται να έχει πλούσια ιστορία. Το Μοσχάτο αποτελούσε έδαφος του Τετρακώμου, δηλαδή τεσσάρων δήμων του Πειραιά, του Φαλήρου (σημερινού Π. Φαλήρου) των Θυμαιταδών που τοποθετείται στα δυτικά του Πειραιά στο σημερινό Κερατσίνι, και το γνωστό από αρχαία κείμενα δήμο της Ξυπέτης, του οποίου η θέση δεν έχει καθοριστεί ακόμη. Προς το τέλος του 18ου αιώνα η παραλία ανάμεσα στα δύο Φάληρα, που ένα μεγάλο τμήμα της ανήκει στο Μοσχάτο, ονομαζόταν από τους ξένους περιηγητές Μεσία.
Εκπαίδευση
Στο Μοσχάτο υπάρχουν 3 παιδικοί κρατικοί σταθμοί, 5 νηπιαγωγεία, 6 δημοτικά σχολεία, 3 γυμνάσια και 2 λύκεια, παράλληλα λειτουργεί και ένα νυχτερινό γυμνάσιο-λύκειο ενώ πίσω από το σταθμό του Ηλεκτρικού λειτουργεί η επαγγελματική σχολή Ο.Α.Ε.Δ..
Το πρώτο ιδιωτικό σχολείο που λειτουργεί μέχρι και σήμερα στο Μοσχάτο είναι η Σχολή Λαμπίρη, ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο με προσχολική εκπαίδευση, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο, ενώ στην οδό Πειραιώς έχει την έδρα του το Κέντρο Ελευθέρων Σπουδών IST STUDIES, στην λεωφόρο Ποσειδώνος το κολέγιο SBE και στην οδό Κοραή το SAE Creative Media College. Παλιότερα στο Μοσχάτο λειτουργούσαν και οι Σχολές Ράδου, ιδιωτικό σχολείο στην οδό Χρ. Σμύρνης στο ύψος της γέφυρας.
Η παραλία του Μοσχάτου αποτελεί το τμήμα του Φαληρικού Όρμου μεταξύ των εκβολών του Κηφισού και του Ιλισού. Ο Φαληρικός Όρμος περιλαμβάνει συνολική έκταση 800 στρεμμάτων κατά μήκος της ακτογραμμής 2 χλμ από το ΣΕΦ (Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας) στην περιοχή του Νέου Φαλήρου ως το Παλαιό Φάληρο. Μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτέλεσε περιοχή χαμηλής δόμησης και ζώνη παραθερισμού. Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ξεκίνησαν οι εκτεταμένες επιχωματώσεις, η κατασκευή του παραλιακού δρόμου και η πύκνωση του οικιστικού ιστού, με αποτέλεσμα την αποκοπή της πόλης από το παραλιακό μέτωπο. Στην περίοδο των ολυμπιακών αγώνων δημιουργήθηκαν πολλές εγκαταστάσεις στην περιοχή του Φαληρικού όρμου, από τις οποίες όμως δεν βρίσκεται καμία στην παραλιακή περιοχή του Μοσχάτου. Από το 2013 με προεδρικό διάταγμα εγκρίνεται πρόγραμμα με στόχο την ανάπλαση της περιοχής, της αντιπλημμυρικής θωράκισης και της δημιουργίας Μητροπολιτικού Πάρκου.
Αποκριάτικο καρναβάλι
Ο δήμος Μοσχάτου από το 1987 φιλοξενεί κάθε χρόνο το μεγαλύτερο καρναβάλι της ευρύτερης περιοχής της Αθήνας. Πραγματοποιούνται εντυπωσιακές παρελάσεις αρμάτων με πληρώματα από τη Βραζιλία και χιλιάδων μεταμφιεσμένων ενώ διοργανώνονται διάφορες θεατρικές και μουσικές εκδηλώσεις διάρκειας δύο εβδομάδων.
Παραλία Μοσχάτου
Η παραλία του Μοσχάτου αξιοποιήθηκε για παραθερισμό, ενώ το 19ο αιώνα μετά την δημιουργία του σιδηροδρόμου αναπτύχθηκαν χαμηλής έντασης βιομηχανικές δραστηριότητες. Σε χάρτη του 1882 εμφανίζεται ένα εργοστάσιο χαρτιού στις εκβολές του Ιλισού.
Το 2002 με προεδρικό διάταγμα (ΦΕΚ Δ 233/2002) εγκρίνεται το Ειδικό Σχέδιο Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (ΕΣΟΑ) στο οποίο η παραλία του Μοσχάτου χαρακτηρίζεται ως ζώνη Α1 και προβλέπεται η δημιουργία οικολογικού πάρκου και υπαίθριες αθλητικές εγκαταστάσεις (γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ και κολυμβητήριο) για ολυμπιακή χρήση.
Τα σχέδια της εταιρείας “Ολυμπιακά ακίνητα Α.Ε.” συνάντησαν αντιδράσεις από την τοπική κοινωνία, ενώ το 2007 η έκταση παραχωρήθηκε στον δήμο.
Ανάπλαση
Το 2016 με απόφαση της Περιφέρειας Αττικής προκηρύχθηκε η α΄ φάση του έργου ανάπλασης του φαληρικού όρμου που περιλαμβάνει αντιπλημμυρικά έργα και την υπογειοποίηση και μετατόπιση της λεωφόρου Ποσειδώνος. Το αρχικό σχέδιο για την ανάπλαση εκπόνησε ο διεθνούς φήμης Ιταλός αρχιτέκτονας Renzo Piano.
Στη β΄ φάση προβλέπεται η δημιουργία οικολογικού πάρκου στην περιοχή του Μοσχάτου.
Διεκδικήσεις
Με αφορμή τα έντονα περιβαλλοντικά προβλήματα της περιοχής η Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου “Μεσοποταμία” δραστηριοποιείται από το 2003, έχοντας πραγματοποιήσει δράσεις για την δημιουργία πάρκου στην παραλία του Μοσχάτου.
Συγκοινωνίες
Συνδέεται οδικά με το κέντρο της Αθήνας και τον Πειραιά μέσω της οδού Πειραιώς και μέσω της λεωφόρου Ποσειδώνος με τα άλλα προάστια. Ο δήμος εξυπηρετείται από το σιδηροδρομικό δίκτυο του Ηλεκτρικού και του τραμ (γραμμή 1), και αστικές λεωφορειακές γραμμές.
Κοινοτάρχες και δήμαρχοι Μοσχάτου
Πρόεδροι της Κοινότητας Μοσχάτου υπηρέτησαν χρονολογικά οι: Δημ. Μιχαλοδημητράκης (1927-36), Κων. Σπυρόπουλος (1936), Κων. Μανίσαλης (1936), Νικ. Μάνεσης (1940-41), Ρογκαβόπουλος (1941), Βασ. Γιωργαντής (1941-43). Δήμαρχοι διετέλεσαν οι :
Αθλητισμός
Στο Μοσχάτο δραστηριοποιούνται στο ποδόσφαιρο οι σύλλογοι Α.Ε. Μοσχάτου (έτος ίδρυσης 1926), Θύελλα Μοσχάτου (έτος ίδρυσης 1979) και Αναγέννηση Μοσχάτου (έτος ίδρυσης 1980) με έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Μοσχάτου.
Μέχρι το 2012 ποδοσφαιρικό τμήμα διατηρούσε και ο σύλλογος Ελευθερία Μοσχάτου (έτος ίδρυσης 1973) όταν και συνενώθηκε με τον Α.Ο. Μοσχάτου. Πλέον διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών.
Παράλληλα υπάρχει η ομάδα βόλλευ που εδρεύει στο Μοσχάτο, ο ονομαζόμενος Α.Ο.Π.Ε.Μ.
Στο δήμο εδρεύει επίσης η ομάδα χειροσφαίρισης Δίας Μοσχάτου που ιδρύθηκε το 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου Κατηγορία:Νότιος Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Αττική-επέκταση Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Τμώλος
Ο Τμώλος είναι μεγάλη οροσειρά της Τουρκίας που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Μικρασιατικής χερσονήσου. Υψώνεται ανάμεσα στις κοιλάδες του Έρμου και του Κάυστρου ποταμού έχοντας μήκος που ξεπερνά τα 130 χιλιόμετρα. Καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα των επαρχιών Σμύρνης και Μανίσας. Η ψηλότερη κορυφή του, που ονομαζόταν στην αρχαιότητα Τέμψη, έχει υψόμετρο 2.157 μέτρα.
Ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία
Ο Τμώλος αποτελούσε την καρδιά της αρχαίας Λυδίας. Στους βόρειους πρόποδές του ήταν χτισμένες οι Σάρδεις, η πρωτεύουσα της Λυδίας και στις νότιες πλαγιές του στην κοιλάδα του Κάυστρου, ήταν χτισμένη η Λυδική πόλη Ύπαιπα. Είχε επίσης και ομώνυμη πόλη. Με το βουνό συνδέονταν πολλές παραδόσεις και θρύλοι των Λυδών.
Σύμφωνα με έναν μύθο το βουνό πήρε το όνομά του από τον μυθικό βασιλιά των Λυδών Τμώλο, γιο του Άρη και της Θεογόνης. Ο Τμώλος κυνηγώντας στο βουνό που αργότερα πήρε το όνομά του, παρενόχλησε μία συντρόφισσα της Άρτεμης, η οποία είχε καταφύγει στον ναό της θεάς, αδιαφορώντας για την ιερότητα του χώρου. Η Άρτεμη τότε τον τιμώρησε στέλνοντας έναν μαινόμενό ταύρο εναντίον του ο οποίος τον σκότωσε. Μετά το θάνατό του βασίλεψε στη Λυδία η συζυγός του,η Ομφάλη.
Οικισμοί
Κυριότερες πόλεις γύρω από τον Τμώλο είναι σήμερα το Σαλιχλί, που βρίσκεται πολύ κοντά στον αρχαιολογικό χώρο των Σάρδεων και η Φιλαδέλφεια που βρίσκεται στις ανατολικές του πλαγιές. Στον Τμώλο λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο ανατολικά της υψηλότερης κορυφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Τουρκίας
Ιουνιανά
Ιουνιανά ονομάζονται οι βίαιες συγκρούσεις που ξέσπασαν το 1863 στην Ελλάδα μεταξύ «Ορεινών» και «Πεδινών» και που κατέληξαν στον τραγικό απολογισμό των 200 περίπου νεκρών.
Οι δύο παρατάξεις, «Ορεινών» και «Πεδινών», δημιουργήθηκαν μετά την εκδίωξη του Όθωνα. Οι Πεδινοί αποτελούνταν από οπαδούς του Αγγλικού κόμματος με επικεφαλής τον Δημήτριο Βούλγαρη, ενώ οι Ορεινοί από οπαδούς του Γαλλικού και του Ρωσικού με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Κανάρη. Και οι δύο παρατάξεις προσπάθησαν να ασκήσουν απόλυτη εξουσία, με αποτέλεσμα σύντομα να συγκρουστούν. Οι αναταραχές αρχικά αποφεύχθησαν χάρις τον διορισμό του δικαστικού Ζηνοβίου Βάλβη στην πρωθυπουργία (Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863).
Στις 29 Απριλίου σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Μπενιζέλο Ρούφο, οπαδό των Ορεινών, η Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863. Τον Ιούνιο ο Μπενιζέλος Ρούφος αντικατέστησε δύο επιφανή στελέχη των πεδινών, τον υπουργό στρατιωτικών Μπότσαρη και τον υπουργό ναυτικών Μπουντούρη, με τους ορεινούς Κορωναίο και Μιλτιάδη Κανάρη αντίστοιχα. Η πράξη αυτή εξόργισε την ηγεσία των πεδινών και στις 16 Ιουνίου με τη συνεργασία του λήσταρχου Κυριάκου και του 6ου τάγματος πεζικού επιτέθηκαν σε ομάδα χωροφυλακής, η οποία κυνηγούσε τον Κυριάκο, και τελούσε υπό την αρχηγία του υπουργού στρατιωτικών και αρχηγού της εθνοφρουράς Κορωναίου. Ο Κορωναίος κατάφερε και συνέλαβε τον αρχηγό του 6ου τάγματος Λεοτσάκο, αλλά γρήγορα αναγκάστηκε να τον ανταλλάξει με τους υπουργούς Αλέξανδρο Κουμουνδούρο και Δημήτριο Καλλιφρονά, οι οποίοι είχαν συλληφθεί από τους πεδινούς. Την επομένη των γεγονότων, δηλαδή στις 19 Ιουνίου, η κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου υπέβαλλε την παραίτησή της.
Εν τω μεταξύ ο αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Παπαδιαμαντόπουλος, διοικητής του πυροβολικού, στασίασε και προσχώρησε στις δυνάμεις των πεδινών, ενώ παράλληλα οι βόρειοι κατέλαβαν καίρια σημεία στην πόλη όπως τα ανάκτορα, τους στρατώνες κ.ά. Η απόπειρα του Παπαδιαμαντόπουλου να καταλάβει τα ανάκτορα στέφθηκε από αποτυχία, αλλά είχε ως αποτέλεσμα εκτός από τον θάνατο 80 ατόμων, την δολοφονία του Αριστείδη Κανάρη, γιου του Κωνσταντίνου Κανάρη. Την ίδια μέρα, ο Διομήδης Κυριακός, νέος πρωθυπουργός, προσπάθησε να συνάψει ανακωχή μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την επόμενη μέρα συγκρούσεις ξέσπασαν και στην Εθνική Τράπεζα, η οποία ήταν υπό την κατοχή των πεδινών, στην Πλάκα και γενικά σε όλη την πόλη. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων σημειώθηκαν κλοπές καθώς και αναίτιες δολοφονίες.
Τελικά οι συγκρούσεις σταμάτησαν με την παρέμβαση των πρεσβευτών των τριών μεγάλων δυνάμεων, οι οποίοι με τελεσίγραφό τους απαίτησαν 48ωρη εκεχειρία. Λίγο αργότερα ο Μίχος και ο Παπαδιαμαντόπουλος από τους Πεδινούς και ο Κορωναίος και ο Βαλτινός από τους Ορεινούς υπέγραψαν συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών. Την ίδια μέρα η εθνοσυνέλευση αποφάσισε την απομάκρυνση του στρατού στη Λακωνία, την κατάργηση της χωροφυλακής, της ενοφυλακής και της αστυνομίας και τον διορισμό νέας κυβέρνησης υπό τον Μπενιζέλο Ρούφο, η οποία έμεινε στην ιστορία ως κυβέρνηση του Οροπεδίου.
Κατηγορία:Ιουνιανά Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα Κατηγορία:1863
Παουλίνα
Η σειρά έχει μεταδοθεί σε 120 χώρες σε όλο τον κόσμο και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 25 γλώσσες, & για αυτό και θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες τηλενουβέλες της Televisa. Μετά το τέλος της σειράς, υπάρχει και μία συνέχεια με τη μορφή τηλεταινίας με τίτλο "Mas allá de la usurpadora".
Πρωταγωνιστούν η Γκαμπριέλα Σπάνικ, Φερνάντο Κολούνγκα, Λιμπερτάδ Λαμάρκε και Τσαντάλ Αντέρε.
Πλοκή
Η Πάολα Μπράτσο είναι παντρεμένη με τον Κάρλος Ντανιέλ Μπράτσο, έναν συμπαθητικό επιχειρηματία, ο οποίος έχει δυο παιδιά από τον πρώτο του γάμο, τον Καρλίτος και τη Λιζέτ. Φυσικά, η Πάολα νιώθει πλήξη με τη ζωή της ως μητέρα και σύζυγος, γι αυτό αποφασίζει να πάει στο Κανκούν με τον εραστή της, τον Λουσιάνο Αλκαντάρα.
Εκεί γνωρίζει την Παουλίνα Μαρτίνεζ που εργάζεται ως καθαρίστρια σ' ένα πολυτελές εστιατόριο κι έχει επωμιστεί το οικονομικό βάρος της συντήρησης της ετοιμοθάνατης μητέρας της. Η Πάολα εκπλήσσεται από την μεγάλη ομοιότητά τους -είναι πανομοιότυπες- και προσπαθεί να πείσει την Παουλίνα να πάρει τη θέση της στην οικογένειά της, ώστε εκείνη να μπορέσει να δραπετεύσει για να διασκεδάσει με τους εραστές της, όμως η Παουλίνα αρνείται κατηγορηματικά. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της σ' ένα πλοίο-καζίνο, η Πάολα γνωρίζει τον Αλεσάντρο Φαρίνα, έναν εκατομμυριούχο επιχειρηματία, που εντυπωσιάζεται από την ομορφιά της και της προτείνει να κάνουν μαζί το γύρο του κόσμου. Η Πάολα βρίσκει το τέλειο πρόσχημα για να φύγει με τον Αλεσάντρο και να υποχρεώσει την Παουλίνα να την αντικαταστήσει. Μάλιστα, ο Αλεσάντρο, για να δείξει στην Πάολα ότι μαζί του θα έχει τα πάντα, της χαρίζει ένα βραχιόλι με σμαράγδια και μπριγιάν, κι εκείνη χρησιμοποιεί το κόσμημα ως το μέσο για να πιέσει την Παολίνα να δεχτεί την αντικατάσταση, προσποιούμενη ότι της το έκλεψε. Η Παουλίνα πέφτει στην παγίδα και δέχεται ν' αντικαταστήσει την Πάολα, υπό το βάρος του θανάτου της μητέρας της και της εγκατάλειψής της από τον μνηστήρα της, τον Οσβάλντο. Και κάπως έτσι γίνεται η "Σφετερίστρια", η νέα Πάολα Μπράτσο,χωρίς να την πάρει κανείς είδηση, αν και εκπλήσσονται από την ξαφνική αλλαγή της 'Πάολα', που στην πραγματικότητα είναι η Παουλίνα, η οποία ξεκινα να προσπαθεί ν' αλλάξει όλους όσους την απεχθάνονται (την Πάολα), ιδιαίτερα την Εστεφανία, την αδελφή του Κάρλος Ντανιέλ, η οποία πάντοτε γνώριζε για την κρυφή σχέση που διατηρούσαν η Πάολα κι ο Γουίλι (ο σύζυγος της Εστεφανία). Ο Ροντρίγκο κι η Πατρίσια(αδελφός και κουνιάδα του Κάρλος Ντανιέλ αντίστοιχα) ούτε κι εκείνοι την ανέχονται, και παρότι ο Ροντρίγκο πάντα φέρεται σκληρά στην Πάολα, η Πατρίσια, για ν' αποφύγει τα προβλήματα με την οικογένεια, της φέρεται φυσιολογικά.
Η Παουλίνα είναι μια μοναχική κοπέλα, με ευγενή αισθήματα, που ξεκινά να δείχνει στους Μπράτσο τη γενναιόδωρη πλευρά της, και που καταλήγει να ερωτευτεί τον υποτιθέμενο σύζυγό της και ν' αγαπάει την οικογένειά του. Στην πορεία, ο Κάρλος Ντανιέλ ερωτεύεται κι εκείνος την αξιαγάπητη πλευρά της συζύγου του, χωρίς να ξέρει ότι στην πραγματικότητα είναι ερωτευμένος με την Παουλίνα. Παράλληλα, πρέπει ν' αντιμετωπίσει και τη Τζέμα, την μακρινή ξαδέλφη του Κάρλος Ντανιέλ, που προσπαθεί συνέχεια να τον αποπλανήσει.
Μετά σχεδόν από ένα χρόνο στο σπίτι των Μπράτσο, η Παουλίνα βρίσκει επιτέλους την πραγματική ευτυχία, όμως τότε ο Κάρλος Ντανιέλ και η οικογένεια Μπράτσο ανακαλύπτουν την απάτη κι η Παουλίνα αναγκάζεται να το σκάσει, ύστερα από τη συμβουλή της γιαγιάς Πιεδάδ, της αρχηγού της οικογένειας Μπράτσο, που ήταν κι η πρώτη που ανακάλυψε τον σφετερισμό. Η φυγή της Παουλίνα έχει συνέπειες, καθώς ο Καρλίτος, ο γιος του Κάρλος Ντανιέλ αποφασίζει να πάει να τη βρει, μιας και αγνοεί την αλήθεια, πέφτει σ' ένα χαντάκι μακριά από το σπίτι του και μένει αναίσθητος, οπότε συνεπώς θεωρείται αγνοούμενος από την οικογένειά του. Η πραγματική Πάολα επιστρέφει στο σπίτι και ξαφνιάζεται από την αλλαγή που συναντά στην οικογένεια, όμως συνεχίζει να προσποιείται την υποδειγματική σύζυγο μπροστά τους, κυρίως μπροστά στον Καρλίτος και τη Λιζέτ.
Η Παουλίνα συναντά μια παλιά της φίλη από το Κανκούν, με την οποία συγκατοικεί μέχρι τη στιγμή που βρίσκει δουλειά σ' ένα σπίτι φροντίζοντας μια γηραιά κυρία, όπου και ξαναβρίσκει τον Οσβάλντο, τον πρώην μνηστήρα της, πλέον παντρεμένο με τη Λούρδες, την ιδιοκτήτρια του σπιτιού. Εκείνη την περίοδο η Παουλίνα αντιλαμβάνεται την εξαφάνιση του Καρλίτος και καλεί τους Μπράτσο για να προσφέρει τη βοήθειά της.
Ενώ ο Καρλίτος παραμένει αγνοούμενος, η Παουλίνα αποφασίζει να γυρίσει στο σπίτι των Μπράτσο με την πρόθεση ν' αντιμετωπίσει την Πάολα, όμως βρίσκεται μπροστά στο γεγονός ότι η Πάολα έχει ξαναφύγει μ' έναν ακόμα από τους εραστές της, τον Ντάγκλας Μαλντονάδο, εκατομμυριούχο από την Γκουερναβάκα. Στην πορεία αποκαλύπτεται ότι ο Καρλίτος βρίσκεται με την Τσαβέλα και τον Μοχάρας, δυο ταπεινούς ανθρώπους που τον φρόντιζαν όλον αυτό τον καιρό. Το μόνο πρόβλημα είναι πως ο Καρλίτος είχε χάσει τη μνήμη του όσον καιρό βρισκόταν στην καλύβα τους.
Η Παουλίνα μεταφέρεται στις γυναικείες φυλακές, όπου συναντά τη Ζηνοβία, αδελφή της Τσαβέλα, η οποία κρατείται για τον εκβιασμό της οικογένειας Μπράτσο, καθώς ζήτησε χρήματα για την υποτιθέμενη απαγωγή του Καρλίτος, κι εξαιτίας αυτού μισεί την Παουλίνα και την οικογένεια Μπράτσο. Εκεί η Παουλίνα έρχεται αντιμέτωπη με τη μοίρα της, κι η ελευθερία της πλέον εξαρτάται από τον δικηγόρο Εντμούντο Σεράνο.
Η Πάολα, έχοντας πάθει σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες μετά από ένα δυστύχημα στο Μονακό, κατά τη διάρκεια ενός αεροπορικού ταξιδιού πέφτει σε κώμα για αρκετό καιρό. Η οικογένεια Μπράτσο αναλαμβάνει τη φροντίδα της και πλέον επιστρέφει στην έπαυλη των Μπράτσο ανάπηρη, και συνοδευόμενη από την Ελβίρα, την νοσοκόμα και συνένοχό της.
Ολοκληρώνεται η δίκη της Παουλίνα, όπου αθωώνεται και αφήνεται ελεύθερη. Η Παουλίνα αποφασίζει να μείνει σε ξενοδοχείο κι ο Καρλίτος πηγαίνει να ζήσει μαζί της. Η Παουλίνα ξεκινά δεσμό με τον δικηγόρο Σεράνο για να ξεχάσει τον Κάρλος Ντανιέλ και να σεβαστεί το γάμο της αδελφής της.
Εν τέλει η Πάολα πεθαίνει σε τροχαίο μαζί με τη νοσοκόμα της, και η Παουλίνα αποφασίζει επιτέλους να παντρευτεί τον Κάρλος Ντανιέλ.
Ανάπτυξη
Η Γκαμπριέλα Σπάνικ έχει διπλό ρόλο στη σειρά καθώς υποδύεται τόσο την Πάολα όσο και τη Παουλίνα. επίσης στην πραγματική ζωή η Γκαμπριέλα Σπάνικ έχει μία δίδυμη αδερφή που ονομάζεται Ντανιέλα Σπάνικ, και είναι ηθοποιός και μοντέλο. Η Ντανιέλα Σπάνικ εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς, υποδυόμενη την Πάολα σε μία σκηνή που η Πάολα μαλώνει με τη Παουλίνα, καθώς ήταν πολύ δύσκολη η λήψη της σκηνής αυτής με την Γκαμπριέλα να υποδύεται και τους δύο ρόλους.
Mas allá de la usurpadora
Μετά το γάμο της Παουλίνα και του Κάρλος Ντανιέλ, η Ρακέλ, η καινούρια υπηρέτρια των Μπράτσο, ερωτεύεται τον Κάρλος Ντανιέλ και αποφασίζει να τον χωρίσει από την Παουλίνα. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν δίνονται λανθασμένα αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων στη Παουλίνα, που μόλις έχει φέρει στον κόσμο τη κόρη της, Παουλίτα. Σύμφωνα με αυτά τα αποτελέσματα, η Παουλίνα έχει λίγους μήνες ζωής. Μόνο που η Ρακέλ, δεν σκέφτεται να περιμένει και επιχειρεί να συντομεύσει το θάνατο της Παουλίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Ευτρεπισμός φορτίου
thumb|right|Μπουλντόζες μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τον ευτρεπισμό χύδην φορτίων. Με τον όρο ευτρεπισμός φορτίου (dunnage, από όπου και οι ελληνικές κοινές ονομασίες ντάνιασμα ή ντανιάρισμα, ή ως ρήμα «ντανιάζω» ή «ντανιάρω») χαρακτηρίζεται το σύνολο των εργασιών της τακτοποίησης του προς μεταφορά ή αποθήκευση φορτίου. Ο όρος αυτός είναι πολύ σημαντικός, ιδίως στη φόρτωση των πλοίων που γίνεται μέσα στα κύτη (κοινώς αμπάρια).
Με τον ευτρεπισμό του φορτίου πρέπει να προλαμβάνεται και να παρεμποδίζεται τυχόν μετατόπιση φορτίου ή υπερθέρμανση, ή και ακόμη εισροή νερού στον χώρο φόρτωσης, και να εξασφαλίζεται ο αερισμός του.
Για τις εργασίες αυτές χρησιμοποιούνται διάφορα τεχνικά μέσα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ναυτική τέχνη Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου
Γεώργιος Λιόλογλου
Ο Γεώργιος Λιόλογλου (1805 ή 1819 - 1920 ή 1932) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από το Ισάκ Πασά (Ισαάκιο) περιφερειακής ενότητας Έβρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Λιόλογλου γεννήθηκε το 1805 στο Ισάκ Πασά (Ισαάκιο) περιφερειακής ενότητας Έβρου. Συμμετείχε στο ξεσηκωμό των κατοίκων της περιοχής Διδυμοτείχου κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, η οποία κατέληξε σε αποτυχία μετά την ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στη Μάχη του Σαλτηκίου. Ακολούθησε η ολοσχερής καταστροφή της γενέτειράς του Ισάκ Πασά (Ισαάκιο) από τον Τούρκο προύχοντα Χατζηεστρέφ αγά, με αποτέλεσμα ο ίδιος και ο επιζήσας παππούς του, να δουλεύουν ως δουλοπάρικοι στα νεοσυσταθέντα από τον αγά, τσιφλίκια αφού είχε αρπαγεί όλη η ακίνητη περιουσία των Ελλήνων κατοίκων του χωριού. Ευτύχησε να δει την πατρίδα του να απελευθερώνεται λίγο πριν πεθάνει το 1920.
Άλλες πηγές γράφουν ότι ο Λιόλογλου πέθανε σε ηλικία 113 ετών, το 1932.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Ιστορία του Έβρου
Δυναστεία Κομητόπουλων
Ο Δαβίδ, ο Μωυσής, ο Ααρών και ο Σαμουήλ Κομητόπουλος ήταν τέσσερα αδέρφια, που έζησαν στη Μακεδονία στα τέλη του 10ου αιώνα και επαναστάτησαν εναντίον των Βυζαντινών, όταν ήταν Αυτοκράτορας ο Βασίλειος Β΄.
Σχετικά με την καταγωγή τους έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, μεταξύ των οποίων και οι εξής: ότι ήταν αρμενικής καταγωγής, όπως υποστηρίζει στο έργο ο σύγχρονός τους Αρμένιος ιστορικός Στέφανος του Ταρόν και είχαν σταλεί από τους Βυζαντινούς στη Μακεδονία, αλλά τελικά πήγαν με το μέρος των Βουλγάρων ή ότι κατάγονταν από τον αρχηγό των Πρωτοβουλγάρων Ασπαρούχ και η μητέρα τους ήταν κόρη του Βούλγαρου τσάρου Συμεών Α΄. Πάντως το όνομα της μητέρας τους (Ριψίμη), πιθανόν δείχνει αρμενική καταγωγή. Ο πατέρας τους ήταν ο κόμης Νικόλαος, από το αξίωμα του οποίου πήραν το επώνυμο Κομητόπουλοι, με το οποίο έμειναν γνωστοί στην Ιστορία.
Από τα τέσσερα αδέλφια, ο Δαβίδ σκοτώθηκε στη θέση Καλαί Δρύαι (περιοχή Κορεστίων) στη Δυτική Μακεδονία και ο Μωυσής από στρατιώτη του Λέοντα Μελισσηνού ή από πέτρα κατά την πολιορκία των Σερρών το 986. Ο Ααρών δολοφονήθηκε από τον αδερφό του Σαμουήλ, μαζί με όλη την οικογένειά του στις 14 Ιουλίου του 987, έχοντας προηγουμένως μεταπηδήσει από τους Βούλγαρους στους Βυζαντινούς. Ο Σαμουήλ έγινε αργότερα τσάρος των Βουλγάρων και συνέχισε τον πόλεμο κατά των Βυζαντινών. Ο συνονόματος εγγονός του Ααρών, μετά την κατάλυση του Βουλγαρικού κράτους, έγινε αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κομητοπουλ Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας
Μεγαορθό
Το μεγαορθό είναι το μεγάλο ορθό ως αποτέλεσμα υποκείμενων ανωμαλιών της νευρικής παροχής ή της μυϊκής δυσλειτουργίας, το οποίο παραμένει μετά την επαναφορά του ορθού.
Το εγχειρίδιο Αρχές της Χειρουργικής περιγράφει κάθε ορθό που μπορεί να συγκρατήσει περισσότερα από 1500cc υγρού ως ένα μεγαορθό. Ο όρος μεγαορθό χρησιμοποιείται επίσης για μια μεγάλη ορθική μάζα κατά την ορθική εξέταση, ένα ευρύ ορθό σε μια ακτινογραφία κοιλίας, την παρουσία διαταραγμένης αίσθησης του ορθού ή την εύρεση μεγάλων μέγιστων όγκων του ορθού σε ανορθική μανομετρία. Επιπλέον, μπορεί να είναι το φούσκωμα του παχέος εντέρου λόγω μόλυνσης, που ονομάζεται επίσης μεγακόλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του γαστρεντερικού Κατηγορία:Ορθό
Μάρκο Καζαγκράντε
Ο Μάρκο Καζαγκράντε (Marco Casagrande) είναι Φινλανδός αρχιτέκτονας, καλλιτέχνης του περιβάλλοντος, θεωρητικός, συγγραφέας και καθηγητής αρχιτεκτονικής. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Ελσίνκι, από το τμήμα αρχιτεκτονικής (2001).
Μισθοφόρος και συγγραφέας
Μετά από την υπηρεσία του στο φινλανδικό στρατό, το 1993 ο Κασαγκράντε κατατάχθηκε εθελοντικά στις Βοσνιακές-Κροατικές Ένοπλες Δυνάμεις. Με το ψευδώνυμο Luca Moconesi έγραψε στο αμφιλεγόμενο βιβλίο "Mostarin Tien liftarit" ("Ωτοστόπ στο δρόμο προς την Μόσταρ") για τις εμπειρίες του στον εμφύλιο πόλεμο της Βοσνίας. Με βάση τις περιγραφές των εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν από τον κύριο χαρακτήρα στο αυτοβιογραφικό βιβλίο, έπεσαν οι υποψίες πάνω του ως πιθανός εγκληματίας πολέμου. Ο ίδιος αργότερα δήλωσε, αμυνόμενος, ότι το βιβλίο ήταν στην πραγματικότητα έργο μυθοπλασίας.
Προσωπικά ο Μάρκο Καζαγκράντε δηλώνει πως δείχνει μηδενική ανοχή στα εγκλήματα πολέμου:
Ο Καζαγκράντε παραδίδει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας της Φινλανδίας από το 2006 σε μαθήματα σχετικά με την στρατηγική και την ηγεσία.
Αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης
Από τα πρώτα στάδια της καριέρας του, ο Κασαγκράντε άρχισε να αναμειγνύει την αρχιτεκτονική με άλλους κλάδους της τέχνης και της επιστήμης με μια σειρά από αρχιτεκτονικές εγκαταστάσεις με οικολογική συνείδηση σε όλο τον κόσμο. Μετά από την επιλογή του στους φιναλίστ του διαγωνισμού αναδυόμενης αρχιτεκτονικής του Βρετανικού περιοδικού Architectural Review (1999), ο Μάρκο Κασαγκράντε και η μετέπειτα συνεργάτης του, Σάμι Ριντάλα, κλήθηκαν στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2000. Ο δημοσιογράφος των New York Times επέλεξε το έργο τους "60 Minute Man" ως προσωπική συμπάθειά του στην Μπιενάλε.
Ο ίδιος αναφέρει :
.
Τα έργα και η διδασκαλία του Καζαγκράντε κινούνται ελεύθερα μεταξύ αρχιτεκτονικής, αστικού και περιβαλλοντικού σχεδιασμού, επιστήμης, περιβάλλοντος και τέχνης του τσίρκου οδηγώντας σε ένα συνονθύλευμα αρχιτεκτονικής σκέψης, που ο ίδιος αποκαλεί "Commedia dell'architettura". Όπως εξηγεί :
Ο Καζαγκράντε ορίστηκε ως καθηγητής οικολογικού αστικού σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Ταμκάνγκ στην Ταϊβάν, μετά την υλοποίηση του έργου του, "Treasure Hill", κατά το οποίο ο Καζαγκράντε μετέτρεψε μια παράνομη εγκατάσταση από αστικούς αγρότες σε ένα πειραματικό εργαστήριο για το περιβάλλον και την πολεοδομία. Οι αλλαγές που επέφερε προκάλεσαν ανάμικτες αντιδράσεις από το κοινότητα.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί αρχιτέκτονες
Μαρκ Άντι
Ο Μαρκ Ίαν Άντι (Mark Ian Addy, 14 Ιανουαρίου 1964) είναι Άγγλος ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1964 στο Γιορκ και σπούδασε υποκριτική στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών του Λονδίνου.
Τη δεκαετία του '80 και του '90 εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές The Thin Blue Line, Παντρεμένοι... με Παιδιά και Heartbeat. Στη συνέχεια, έπαιξε στις σειρές Still Standing και Bonkers.
Στον κινηματογράφο, είχε κεντρικό ρόλο στην ταινία Άντρες με τα όλα τους και κέρδισε Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών με όλο το καστ, ενώ προτάθηκε για BAFTA και Satellite Β' Ανδρικού ρόλου.
Επίσης, έπαιξε στην πρώτη σεζόν της σειράς Game of Thrones στον ρόλο του Ρόμπερτ Μπαράθηον και το 2018 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Doctor Who.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής
Σθένελος του Περσέως
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Σθένελος ήταν βασιλιάς στην Τίρυνθα και τις Μυκήνες, γιος του ιδρυτή της πόλης Περσέα και της Ανδρομέδας, της κόρης του βασιλιά της Αιθιοπίας Κηφέα και της Κασσιόπης. Τα αδέλφια του ήταν ο Πέρσης, ο Αλκαίος, ο Έλειος, ο Μήστωρ, ο Ηλεκτρύωνας, ο Κύνουρος, η Γοργοφόνη και η Αυτόχθη. Με την σύζυγο του Νικίππη, αδελφή του Ατρέα και του Θυέστη παιδιά τους ήταν Αλκυόνη ή Αλκινόη, η Μέδουσα, ο Ευρυσθέας και ο Ίφιτος ή Ίφις ή Ίφιος. Ο Σθένελος έστειλε τον ανεψιό του και γιο του Αλκαίου Αμφιτρύωνα στην εξορία επειδή σκότωσε κατά λάθος τον θείο του Ηλεκτρίωνα, στην εξορία παντρεύτηκε την άλλη ανεψιά του Σθένελου Αλκμήνη. Ο Σθένελος παρέμεινε βασιλιάς στις Μυκήνες και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ευρυσθέας, βασίλευσε μέχρι την εποχή που τον θανάτωσε ο Ύλλος γιος Ηρακλή και της Δηιάνειρας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών
Ελ Ναθ
Ελ Ναθ ή Αλνάθ' είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα β (βήτα) στον αστερισμό Ταύρο (beta Tauri, β Tau). Ως ο δεύτερος φωτεινότερος αστέρας αυτού του αστερισμού, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, ψηλά στον ουρανό τα βράδια του Νοεμβρίου και του χειμώνα. Επίσης, ο αστέρας φέρει και το όνομα 112 Ταύρου (ονοματολογία κατά Τζον Φλάμστηντ).
Ονομασίες και Ιστορία
Τα ονόματα El Nath και Alnath προέρχονται από την αραβική λέξη Al Natih (النطح), που σημαίνει «αυτός που χτυπά με τα κέρατα» (ενν. του ταύρου), και οφείλεται στη θέση του αστέρα στο άκρο του βόρειου κέρατου του ταύρου που αναπαριστά ο αστερισμός του. Η ονομασία εμφανίζεται και για τον αντίστοιχο αστέρα του Κριού, τον Χαμάλ.
Ο Φερεκύδης, και κατά τον Bayer και πολλοί άλλοι, συγκατέλεγαν τον Ελ Ναθ και τον ζ Ταύρου στις Υάδες, πράγμα που σήμερα φαίνεται απίθανο.
Ο β Ταύρου είναι ο ίδιος αστέρας με τον γ Ηνιόχου, και κατά την αρχαιότητα και μέχρι το 1900 περίπου θεωρούσαν ότι ανήκε σε αμφότερους τους αστερισμούς. Ως αστέρας του Ηνιόχου βρισκόταν στον αριστερό αστράγαλο της μορφής και ήταν ο Kabd al Inan των Αράβων, που συνήθως μεταφράζεται ως «η Φτέρνα του Ηνιόχου».
Μαζί με την Αίγα και άλλους αστέρες στον Ηνίοχο ο Ελ Ναθ ήταν για τους Κινέζους ο Woo Chay. Στη Βαβυλώνα ο β Ταύρου ήταν ο Shur-narkabti-sha-iltanu, δηλαδή ο «Βόρειος Αστέρας στον Ταύρο», και σημείωνε το έκτο τους ζώδιο. Ο Ήλιος φαινόταν να περνά από κοντά του κατά την εαρινή ισημερία πριν από 6.000 χρόνια περίπου.
Για τους Ινδούς ο αστέρας αντιπροσώπευε τον Agni, τον θεό της φωτιάς, και συνήθως αναφερόταν και ο ίδιος με αυτό το όνομα, ή με το παρόμοιο Hutabhuj (= «ο Καταβροχθίζων τη Θυσία»).
Ανάμεσα στον β Ταύρου και τον ψ Ηνιόχου εμφανίσθηκε ο «Καινοφανής του Ηνιόχου» στις 24 Ιανουαρίου 1892, που κίνησε τότε το ενδιαφέρον του αστρονομικού κόσμου.
Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα
Ο β Ταύρου είναι ένας κυανός γίγαντας αστέρας με επιφανειακή θερμοκρασία 13.600 K. Η μάζα του εκτιμάται ότι είναι 4,5 φορές μεγαλύτερη της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του πενταπλάσια ή εξαπλάσια. Το απόλυτο μέγεθος του β Ταύρου είναι −1,37, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 700 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Σε σχέση με τον Ήλιο μας, ο Ελ Ναθ έχει υψηλή περιεκτικότητα σε μαγγάνιο, αλλά πολύ μικρότερη σε ασβέστιο και μαγνήσιο. Εξελικτικά, ο αστέρας βρίσκεται ακόμα στη φάση της διογκώσεως προς γίγαντα, αφού έχει μόλις εγκαταλείψει την Κύρια Ακολουθία.
Ο Ελ Ναθ απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 9,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (33.000 χιλιόμετρα την ώρα) και εμφανίζει ιδία κίνηση 0,176 δευτερόλεπτο της μοίρας ανά έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Ταύρος (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer
Σιδηροδρομική γέφυρα της Ουφά
Η σιδηροδρομική γέφυρα της Ουφά διασχίζει τον ποταμό Μπελάγια και μεταφέρει διπλές σιδηροδρομικές γραμμές πάνω από τον ποταμό Μπελάγια. Βρίσκεται στην πόλη Ουφά στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία.
Κατασκευή
Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε το 1886 και ολοκληρώθηκε το 1888. Η γέφυρα επέτρεψε τη διέλευση των τρένων στον ποταμό Μπελάγια προς την Ουφά και κατέστησε δυνατή την κατασκευή της κύριας σιδηροδρομικής γραμμής μέχρι το Τσελιάμπινσκ (1892).
Ο σχεδιασμός έγινε από τον Καθ. Νικολάι Μπελελούμπσκι σύμφωνα με τους τεχνικούς κανόνες του 1884. Όλα τα χαλυβουργικά στοιχεία της γέφυρας κατασκευάστηκαν στα διάσημα εργοστάσια σιδήρου Βοτκίνσκ στην Ουντμούρτια, όπου ξεκινώντας από το 1871, οι κάμινοι ανοιχτής εστίας μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη Ρωσία οι οποίοι επέτρεψαν την παραγωγή σιδηροτροχιών του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας.
Η γέφυρα αποτελούταν από 6 διαστήματα, καθένα από τα οποία έφτανε σε ύψος 109 μέτρων με αψίδες με δικτυωτά δοκάρια. Ο σχεδιασμός αυτός περιλάμβανε προσεκτική και ακριβή ευθυγράμμιση των μελών και των χορδών, τα οποία κατασκευάστηκαν από ένα αρκετά προηγμένο κατασκευαστικό υλικό για τα δεδομένα της εποχής, τον χυτοσίδηρο. Ο Μπελελόουμπσκι πρότεινε επίσης μια καινοτόμο εποικοδομητική λύση: τις εγκάρσιες δοκούς δαπέδου των δοκών ήταν αρθρωτά συνδεδεμένοι με τις χορδές του κάτω μέρους. Ένας τέτοιος τύπος δομικής στήριξης θεωρήθηκε πρωτοποριακός στις μέρες του Μπελελόουμπσκι, επειδή επέτρεψε να μειωθούν οι δευτερεύουσες πιέσεις στη κατασκευή. Ο σχεδιασμός αυτός έλαβε το χρυσό μετάλλιο στην έκθεση Έντινμπουργκ του 1890 και αργότερα αποκαλύφθηκε ως "η ρωσική μέθοδος υποστήριξης". αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ| Το επίσημο άνοιγμα της γέφυρας προς το κοινό, 8 Σεπτεμβρίου 1888. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1888, η γέφυρα εγκαινιάστηκε επίσημα από τον υπουργό σιδηροδρομικών μεταφορών, ναύαρχος Κωνσταντίνο Ποσιέτ. Ένα μονοπάτι πεζών άνοιξε αμέσως στη γέφυρα. Για το σκοπό αυτό, ειδικά πεζοδρόμια κατασκευάστηκαν από ξύλο (στη συνέχεια απαγορεύτηκε η κίνηση πεζών).
Οι προβλήτες ενισχύθηκαν από κοπτήρες που έδειχναν προς τα πάνω, για να σπάσουν τα κομμάτια του πάγου που επέπλεαν κατά τη διάρκεια της ετήσιας απόψυξης της άνοιξης. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ| Μια φωτογραφία της γέφυρας στις αρχές του 20ου αιώνα Τον Ιούνιο του 1919, οι μάχες του ρωσικού εμφύλιου πολέμου έλαβαν χώρα γύρω από την πόλη της Ουφά. Προσπαθώντας να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την πόλη με κάθε κόστος, τα υποχωρούντα στρατεύματα του ναύαρχου Κολτσάκ ανατίναξαν το έκτο διάστημα (από τα δεξιά) της γέφυρας. Το ένα άκρο της δοκού έπεσε στο ποτάμι και παραμορφώθηκε. Αλλά αυτό δεν βοήθησε τους Λευκούς να πετύχουν το στόχο τους, επειδή η περίφημη 25η Πολεμική Διεύθυνση Τσαπάγιεφ κατέλαβε την πόλη στις 9 Ιουνίου 1919.
Εν τω μεταξύ, η γέφυρα είχε επείγουσα ανάγκη αποκατάστασης. Δεδομένου ότι δεν υπήρχαν επαρκείς εγκαταστάσεις ή εξοπλισμός, η χειρωνακτική εργασία ήταν η μόνη ελπίδα. Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν βαρούλκα για την ανύψωση του πεσμένου κορμού πίσω στη θέση του, βήμα προς βήμα. Ίσως ήταν ο λόγος που οι βαριές πέτρες ανυψώθηκαν στο ύψος των ανερχόμενων πυραμίδων της Αιγύπτου. Αλλά κανείς δεν φαινόταν να νοιάζεται για τους χρόνους της Αρχαιότητας. μικρογραφία| Ufa σιδηροδρομική γέφυρα1919 Τα έργα αποκατάστασης ολοκληρώθηκαν με την βοήθεια από 2.500 οικοδόμους, εργαζόμενους και σιδηροδρομικούς μηχανικούς. Μέρα με τη μέρα, εβδομάδα μετά την εβδομάδα έκαναν τη δουλειά τους. Και η σιδερένια μάζα της γέφυρας που στηριζόταν από τη παραλία δεν βρισκόταν σε τόσο κοντινή απόσταση από τον Μπελάγια.
Ως αποτέλεσμα, η γέφυρα αποκαταστάθηκε με επιτυχία το ίδιο έτος με την ίδρυση μιας προσωρινής φθαρμένης οροφής, ακολουθούμενη από μια πλήρη αναμόρφωση, κατά την οποία το κατεστραμμένο τμήμα αντικαταστάθηκε με μια νέα δομή που σχεδιάστηκε από τον Καθ. Λαβρ Προσκουριάκοφ σύμφωνα με τους τεχνικούς κανόνες του 1907. Ο Προσκουριάκοφ σχεδίασε τις μεγαλύτερες σιδηροδρομικές γέφυρες στη Ρωσία πάνω από τα ποτάμια Γενισέι και Αμούρ.
Χάρη στην προσεκτική προετοιμασία και την εξαιρετική καθοδήγηση, οι εργάτες πραγματοποίησαν την αντικατάσταση του φθαρμένου διαστήματος διακόπτωντας την κυκλοφορία για μόνο 11 ώρες. Χρειάστηκαν 7 ώρες για να σπρώξουν το παλιό διάστημα έξω από τη γέφυρα, και χρειάστηκαν 3 ώρες και 45 λεπτά για να βάλουν ένα νέο στη θέση του. Στις 10 Οκτωβρίου 1919, ο Βλαντιμίρ Λένιν έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στο συνεργείο που επισκεύασε τη γέφυρα για να εκφράσει την εκτίμησή του για το σκληρό έργο τους.
Αλφάβητο Μεϊτέι
Καθώς η Μεϊτέι δεν διαθέτει φωνητικά σύμφωνα, υπάρχουν μόνο δεκαπέντε σύμφωνα που χρησιμοποιούνται για τις μητρικές λέξεις, συν τρία γράμματα για τα καθαρά φωνήεντα. Εννέα επιπλέον σύμφωνα κληρονομημένα από τις Ινδικές γλώσσες είναι διαθέσιμες για δάνεια. Υπάρχουν επτά διακριτικά φωνηέντων και ένα διακριτικό του τελικού συμφώνου.
Ένα μοναδικό χαρακτηριστικό αυτού του αλφαβήτου είναι η χρήση των μερών του σώματος στην ονομασία των γραμμάτων. Κάθε γράμμα παίρνει το όνομά του από ένα μέρος του ανθρώπινου σώματος στην γλώσσα Μεϊτέι. Για παράδειγμα, το πρώτο γράμμα "κοκ" σημαίνει "κεφάλι" * το δεύτερο γράμμα "σαμ" σημαίνει "μαλλιά", το τρίτο γράμμα "λάι" σημαίνει "μέτωπο", και ούτω καθεξής. Η άλλη μορφή του αλφάβητου εξακολουθούν να υπάρχει, το οποίο διατηρεί τη βεγγαλική επιρροή και ακολουθεί το βεγγαλικό στυλ του ηχητικού συστήματος, τα "κο", "χο", "γκο" και ούτω καθεξής. Το βεγγαλικό αλφάβητο έχει μειωθεί στη δημοτικότητά του και έχει πλέον αντικατασταθεί από το ντόπιο "Αλφάβητο Μεϊτέι", το οποίο δεν ακολουθεί Μπενγκάλι στυλ στη γραφή και το σύστημα ήχου.
Ιστορία
Το αλφάβητο Μεϊτέι έχει χρησιμοποιηθεί από τους αρχαίους χρόνους. Μια πέτρινη επιγραφή που βρέθηκε στο Χόιμπου στην επαρχία Τενγκνοουπάλ της σημερινής πολιτείας Μανιπούρ, περιέχει βασιλικά διατάγματα του Βασιλιά Κιγιάμπα - που είναι η αρχή του Τσιεθαρόλ Κουμπάμπα - το Βασιλικό Χρονικό της Μανιπούρ. Το αρχικό Μεϊτέι Μαγιέκ περιέχει 18 αλφάβητα. Από τις αρχές του 18ου αιώνα, το Μεϊτέι Μαγιέκ έχει αντικατασταθεί από το αλφάβητο Ανατολικό Ναγκάρι μέχρι τώρα. Εν τω μεταξύ, η αναβίωση του Μεϊτέι Μαγιέκ είναι σε εξέλιξη από τον 20ο αιώνα.
Unicode
Το αλφάβητο Μεϊτέι προστέθηκε στο Πρότυπο Unicode τονΟκτώβριο του 2009 με την κυκλοφορία της έκδοσης 5.2.
Χαρακτήρες
Οι χαρακτήρες Unicode για το αλφάβητο Μεϊτέι, που ονομάζεται Μεϊτέι Μαγιέκ, είναι οι U+ABC0–U+ABFF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Μπολερό (αποσαφήνιση)
Όταν αναφερόμαστε στη λέξη Μπολερό μπορεί να εννοούμε:
STS-120
STS-120 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) ήταν ο κωδικός αποστολής του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS), η οποία εκτοξεύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2007. Μετέφερε και παρέδωσε το άρθρωμα Harmony, και μετέτρεψε ένα τμήμα του σταθμού προετοιμάζοντας το για μελλοντικές αποστολές συναρμολόγησης περαιτέρω τμημάτων.
Πλήρωμα
thumb|Οι δυο κυβερνήτριες, Μέλροϋ και Γουίλσον με το έμβλημα της αποστολής STS-120 στην μονάδα Harmony που μόλις αναρτήθηκε. Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-120), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Στην πτήση προς τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλήφθηκε ως νέο μέλος της 16ης αποστολής και ο αστροναύτης:
Στην πτήση επιστροφής από τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλήφθηκε και το πρώην μέλος της 16ης αποστολής, ο αστροναύτης: