cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Καραμανλής
Δεύτερη πρωθυπουργία (1974-1980)
μικρογραφία|Ο ηγέτης της Ρουμανίας [[Νικολάε Τσαουσέσκου|Τσαουσέσκου εν μέσω του Τσάτσου και του Καραμανλή κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα (1976).]] Το 1974, ο Καραμανλής ίδρυσε το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με το οποίο κέρδισε το 1974 και το 1977 τις εθνικές εκλογές και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι το 1980, διάστημα κατά το οποίο, συνεργαζόμενος αποτελεσματικά με την Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σεραφείμ συνετέλεσε στην αποκατάσταση της κανονικότητας στο εσωτερικό της Εκκλησίας που είχε πληγεί έντονα κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας. Στον οικονομικό τομέα η ανάπτυξη συνεχίστηκε, αν και όχι με τον ρυθμό των προηγούμενων δεκαετιών, ενώ έγιναν και οι πρώτες μεγάλες κρατικοποιήσεις. Στον τομέα των εξωτερικών, ο Καραμανλής προχώρησε σε άνοιγμα προς τις χώρες του Ανατολικού μπλόκ και υπέγραψε σημαντικές συμφωνίες επισκεπτόμενος μια σειρά κρατών. Η πολιτική αυτή μπορεί να ενταχθεί στην κρίση που σημειώθηκε στις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις, αποτέλεσμα της οποίας ήταν και η προσωρινή αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (1974-1980). Το 1980 παραιτήθηκε μετά από την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Ο πραγματικός όμως λόγος της παραίτησής του ήταν η διαφαινόμενη ήττα στις εκλογές, λόγω της ανόδου του Ανδρέα Παπανδρέου. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γεώργιος Ράλλης. Αξιοσημείωτο είναι πως κατά τη διάρκεια της πολιτικής του καριέρας, είχε αντιμετωπίσει, σε εκλογικές αναμετρήσεις και τον Γεώργιο Παπανδρέου αλλά και τον γιό του, Ανδρέα Παπανδρέου, όπου μετέπειτα ήταν και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά των κυβερνήσεων του τελευταίου.
μικρογραφία|Από αριστερά προς δεξιά: Κωνσταντίνος Καραμανλής, [[Γεώργιος Μισαηλίδης και Αλέξης Μινωτής στο προεδρείο του προσυνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας (Χαλκιδική, Απρίλιος 1976).]] Κατά τη δεύτερη πρωθυπουργία Καραμανλή το διεθνές και εσωτερικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο όσο και ο ίδιος ο Καραμανλής είχαν διαφοροποιηθεί εμφανώς. Κατά τη δεύτερη πρωθυπουργία του έγινε στόχος σφοδρής κριτικής από όλα τα κόμματα για την πολιτική του στην Κύπρο που θεωρήθηκε εξοργιστικά υποχωρητική και σε αυτό συνετέλεσαν και οι δικές του δηλώσεις ότι «η Κύπρος είναι μακριά». Επίσης, κατηγορήθηκε για το γεγονός ότι χρησιμοποιούσε με σκανδαλώδη τρόπο τα κρατικά ΜΜΕ (ΕΡΤ) για την αυτοπροβολή του. Άλλες αστοχίες της περιόδου 1974-1980 ήταν το σκάνδαλο της διαρροής θεμάτων των πανελληνίων εξετάσεων τον Ιούνιο του 1979, με τον Καραμανλή να μην αποδέχεται την παραίτηση του Υπουργού Παιδείας, Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, οι καταστρεπτικές πυρκαγιές στην Πάρνηθα το 1977 με 5.000 στρέμματα δάσους να καίγονται, η κατάργηση του τροχιόδρομου Περάματος, που ήταν το τελευταίο τροχιοδρομικό σύστημα στην Ελλάδα μέχρι την επαναλειτουργία του τραμ το 2004, επί κυβερνήσεως του ανηψιού του Κώστα Καραμανλή και η αδυναμία (κατ' άλλους, αδιαφορία) του Καραμανλή και του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, απόστρατου Στρατηγού Αναστάσιου Μπάλκου, να διώξουν χουντικούς αξιωματικούς από την Αστυνομία Πόλεων και τη Χωροφυλακή.
Πρώτη και δεύτερη Προεδρία της Δημοκρατίας
μικρογραφία|Ο Καραμανλής με την Τάξη '81 της [[ΣΣΕ.]] Το ελληνικό κοινοβούλιο εξέλεξε τον Καραμανλή Πρόεδρο της Δημοκρατίας στα μέσα του 1980, θέση την οποία υπηρέτησε έως το 1985. Παραιτήθηκε πρόωρα, λίγους μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, όταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε ότι το κόμμα του δε θα υποστήριζε την επανεκλογή του, αλλά θα πρότεινε τον Χρήστο Σαρτζετάκη για νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.Το 1989 και εν μέσω της πολιτικής κρίσης που περνούσε η χώρα είπε την περίφημη φράση: «η χώρα μετεβλήθη σε ένα απέραντο φρενοκομείο». Το 1990 επανεκλέχθηκε Πρόεδρος από την κυβερνητική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και υπηρέτησε μέχρι το 1995, όταν τον διαδέχθηκε στην Προεδρία ο Κωστής Στεφανόπουλος.
Ο Καραμανλής αποσύρθηκε από την πολιτική το 1995, σε ηλικία 88 ετών, έχοντας κερδίσει 5 κοινοβουλευτικές εκλογές και έχοντας διατελέσει 8 έτη υπουργός, 14 έτη πρωθυπουργός, 10 έτη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και συνολικά περισσότερο από 60 έτη στην ενεργό πολιτική. Για τη μακροχρόνια υπηρεσία του στη δημοκρατία και την ευρωπαϊκή ενότητα, του απονεμήθηκε το 1978 το διάσημο βραβείο Καρλομάγνου. Πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια το 1998, σε ηλικία 91 ετών. Τα αρχεία του φυλάσσονται στο Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Καραμανλής». Το 2007, στη μεγάλη έρευνα της κεντροδεξιάς εφημερίδας Καθημερινής για το πώς αποτιμούσαν οι Έλληνες τη Μεταπολίτευση μετά από 33 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι κυβερνήσεις του κατέκτησαν τη δεύτερη θέση, ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι κυβερνήσεις του, την πρώτη. . Οι υποστηρικτές του συχνά του αποδίδουν τον τίτλο του «Εθνάρχη».
Θάνατος
Νοσηλεύθηκε στο ιδιωτικό θεραπευτήριο Υγεία όπου και απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1998. Τάφηκε μετά από επιθυμία του στην Αττική και συγκεκριμένα στη Φιλοθέη, στο ίδρυμα που φέρει το όνομά του. Από το 1984 με παρέμβασή του νομοθετήθηκε το θέμα της ταφής ώστε να μπορεί κάποιος να κηδεύεται και εκτός των κοιμητηρίων.
Πολιτικό στίγμα
Ο Καραμανλής προήλθε από την αντιβενιζελική παράταξη που εξέφραζε το συντηρητικό ρεύμα της ελληνικής κοινωνίας. Όταν ανέλαβε όμως ηγετικό ρόλο, τον Οκτώβριο του 1955, ο παραδοσιακός αντιβενιζελισμός είχε υποστεί ήδη ουσιώδεις μεταβολές και είχε μετεξελιχτεί σε μία νέα συντηρητική παράταξη, αυτή που είναι πιο κοινά γνωστή ως η δεξιά της ελληνικής πολιτικής. Ήδη από το 1945 ο Καραμανλής, νέος πολιτικός χωρίς ιδιαίτερες ηγετικές αξιώσεις τη δεδομένη στιγμή, ήταν έντονα προβληματισμένος γι' αυτό που έβλεπε ως αδυναμία της παράταξής του, αλλά και του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του, να παραγάγουν πολιτική στρατηγική προσαρμοσμένη στις περιστάσεις του μεταπολεμικού κόσμου και ιδιαίτερα της Ελλάδας, που μαστιζόταν από τη σκληρή πόλωση μεταξύ της αριστεράς και των αστικών πολιτικών δυνάμεων. "«Η ηγεσία μας έχασε σε τέτοια έκταση το αίσθημα του καθήκοντος, ώστε να θεωρήται επικίνδυνη για το μέλλον του τόπου, ενώ ο λαός μας, ένας λαός που αντιμετώπισε πάντοτε με νοσηρό συναισθηματισμό τα πολιτικά του προβλήματα, κατατρέχεται ήδη από ψυχώσεις. Είμαι βέβαιος πως ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά -τι παρεξήγησις αλήθεια στον τόπο μας και μ' αυτούς τους όρους- θα ήθελαν να είναι εκεί που βρίσκονται, αν μπορούσαν να καθορίσουν λογικά τη θέση τους... Ο πολύς κόσμος πιστεύει πως κερδίζοντας τις εκλογές και το δημοψήφισμα σώζει την υπόθεσή του. Αυτό όμως δεν είναι ολότελα αληθές. Γιατί δεν είναι αρκετό να κερδίσωμε τις εκλογές. Πρέπει να τις κερδίσωμε κατά τρόπον ώστε να γίνουμε ικανοί να αντιμετωπίσωμε τη μετεκλογική περίοδο που θάναι ίσως δυσκολώτερη από τη σημερινή»."Ο Καραμανλής κατανοούσε ότι τα Δεκεμβριανά είχαν ωφελήσει πολιτικά το Λαϊκό Κόμμα, αλλά αναρωτιόταν: «Όταν όμως θάχη σβήσει η εντύπωση από τα Δεκεμβριανά και θάχη τερματισθή η εθνική μας κρίση, τι θα είναι εκείνο που θα μας συνδέση με τη λαϊκή ψυχή;».
Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και η επταετής δικτατορία μετέβαλαν πλήρως το πλαίσιο και την έμφαση του πολιτικού λόγου του Καραμανλή, και η συντηρητική παράταξη μετακινήθηκε από την εθνικοφροσύνη και τον αντικομμουνισμό και εστιάστηκε στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Η συντηρητική παράταξη της οποίας ηγήθηκε ο Καραμανλής ήταν παρεμβατική. Το ισχυρό και αποτελεσματικό κράτος είχε κεντρική σημασία στον πολιτικό λόγο του Καραμανλή και αποτελούσε εργαλείο για την επίτευξη της οικονομικής ανάπτυξης. Το αναπτυξιακό έλλειμμα προέκυπτε και από τη στενότητα φυσικών πόρων, αλλά κατά τον Καραμανλή το βασικό πρόβλημα συνίστατο στην πολιτική αστάθεια, συνέπεια της φατριαστικής πολιτικής κουλτούρας, μιας ενδιάθετης τάσης για πολυδιάσπαση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή παρενέβη και κρατικοποίησε επιχειρήσεις που ήδη ανήκαν στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Την κυβερνητική πρακτική άρθρωσε και συνόψισε σε πολιτικό λόγο ο Καραμανλής στο πρώτο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, στη Χαλκιδική, τον Μάιο του 1979. Η Νέα Δημοκρατία, τόνιζε, υπερέβαινε τις παραδοσιακές διακρίσεις σε δεξιά-κέντρο-αριστερά.
Η επιδίωξη του Καραμανλή να αποχρωματίσει τη Νέα Δημοκρατία από την ταύτιση με τη δεξιά είναι αξιοσημείωτη, αν και ανεπιτυχής. Πέραν του τακτικού στοιχείου, η προσπάθεια σχετικοποίησης της παραδοσιακής κατάταξης των πολιτικών δυνάμεων στον άξονα δεξιάς-αριστεράς αντανακλούσε και την ίδια την πολιτική σύλληψη του Καραμανλή στη δεκαετία του 1970 σχετικά με τις ιδεολογίες και τα κόμματα.
Ο Καραμανλής ήταν περισσότερο εμπειρικά προσανατολισμένος παρά ιδεολογικά και δογματικά. Κατανοούσε ότι στο πλαίσιο της πολιτικής διάρθρωσης των δημοκρατιών της δυτικής Ευρώπης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η διάκριση δεξιάς-αριστεράς, αν και όχι ανύπαρκτη, δεν είχε την ένταση της προπολεμικής εποχής. Από την άποψη των παραστάσεων και των πολιτικών προσλήψεων, ο Καραμανλής ανήκε σε μια γενιά συντηρητικών πολιτικών που έτειναν να αντικατασταθούν από μία άλλη, με πιο προβεβλημένες περιπτώσεις αυτές της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Ρόναλντ Ρήγκαν, που σηματοδότησαν μία γενικότερη μετακίνηση του συντηρητικού και φιλελεύθερου χώρου, περισσότερο προσανατολισμένη στην οικονομία της αγοράς, ως απάντηση στην κρίση της δεκαετίας του 1970.
Στις ελληνικές συνθήκες, φαίνεται ότι ο Καραμανλής πίστευε πως η μεταπολίτευση και η θεμελίωση ενός νέου δημοκρατικού συστήματος, απαλλαγμενου από τους περιορισμούς της μετεμφυλιακής περιόδου, σήμαινε ότι θα ατονούσαν οι άκαμπτες διακρίσεις των πολιτικών δυνάμεων. Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε στις συνθήκες ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής πολιτικής με φορέα το ΠΑΣΟΚ, καθώς το πολιτικό στίγμα του Καραμανλή θα υφίστατο την πίεση της νέας εποχής. Τέλος, όπως ήταν ευδιάκριτο σε σύγχρονους παρατηρητές της εποχής, ο Καραμανλής ήταν μετά το 1974 ένας απρόθυμος αρχηγός κόμματος. Λόγω των συνθηκών της μεταπολίτευσης και του κυριαρχικού προσωπικού του ρόλου, έτεινε να αποστασιοποιείται από την κομματική διαμάχη και να επιχειρεί να αποκτήσει μια υπόσταση υπερκομματική, αν και δεν παρέλειψε να προσδώσει ορισμένα θεμελιώδη οργανωτικά χαρακτηριστικά στη Νέα Δημοκρατία, που απέβλεπαν κυρίως σε μια συντεταγμένη διαδικασία διαδοχής του.
Συνεπώς ο Καραμανλής απέβλεπε στην αναγόρευσή του σε μια εθνική προσωπικότητα υπεράνω κομμάτων. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη, όπως έδειξε και η άρνηση της αντιπολίτευσης να τον υποστηρίξει κατά τις προεδρικές εκλογές που εξελέγη πρόεδρος της Δημοκρατίας, το 1980 και το 1990, αλλά και το 1985, όταν η αναμενόμενη υπόδειξή του από το ΠΑΣΟΚ διαψεύστηκε εκ των πραγμάτων. Η κεντροαριστερά έβλεπε στο πρόσωπό του τον ιστορικό ηγέτη και σύμβολο της δεξιάς. Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και με το παραδοσιακό κέντρο. Η σχέση του Καραμανλή με την ιστορική βενιζελογενή παράταξη ήταν αμφίσημη. Το κέντρο έβλεπε στο πρόσωπό του αρχικά έναν πολιτικό ιστορικού αντιβενιζελικού στίγματος. Ο ίδιος απέβλεπε στην υπέρβαση του ιστορικού σχίσματος αντιβενιζελικών-βενιζελικών, το οποίο ούτως ή άλλως είχε ατονήσει το 1955, όταν ο Καραμανλής σχημάτισε την πρώτη του κυβέρνηση. Ταυτόχρονα απέφευγε τις συνεργασίες με κόμματα και ομάδες του κεντρώου χώρου, καθώς διέβλεπε σ' αυτές τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης των κυβερνήσεών του από ένα έντονο φατριαστικό στοιχείο που διακρινόταν στον κεντρώο χώρο κατά τη δεκαετία του 1950. Ο Καραμανλής δεν απέφευγε όμως τη μεμονωμένη συνεργασία κεντρώων στελεχών, που μπορούσαν να κομίσουν στο κόμμα του και στις κυβερνήσεις του διοικητικές και πολιτικές ικανότητες που δεν βρίσκονταν πάντοτε σε αφθονία στον δικό του πολιτικό χώρο. Διακεκριμένοι συνεργάτες του όπως ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Γρηγόριος Κασιμάτης και αργότερα ο Ιωάννης Μπούτος ήταν τέτοιες περιπτώσεις. Μετά τη μεταπολίτευση ο Καραμανλής θα προτιμούσε τον χώρο της αντιπολίτευσης στην Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου, αλλά η ήττα της στις εκλογές του 1977 τον έτρεψε στο εγχείρημα της διεύρυνσης, καθώς το ΠΑΣΟΚ είχε επικρατήσει πλέον ως αξιωματική αντιπολίτευση. Το εγχείρημα απέδωσε σε επίπεδο στελεχών και η εκλογή του ίδιου ως προέδρου της Δημοκρατίας το 1980 έγινε δυνατή, και η Νέα Δημοκρατία ενισχύθηκε ως κόμμα και ως κυβέρνηση από την παρουσία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Προσωπική ζωή
Ο ανιψιός του, Κώστας Καραμανλής, υπήρξε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας από το 1997 έως το 2009, και πρωθυπουργός την περίοδο 2004-2009.
Ήταν δεινός παίκτης γκολφ και θαμώνας του «Ομίλου Γκολφ Γλυφάδας» όπου σήμερα προς τιμήν του, δόθηκε το όνομα του, στις εγκαταστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας  Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταφορών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος Κατηγορία:Ευρωπαϊστές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντινος Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Μακεδόνες
Χιρόνα
Η Ζιρόνα (ισπανικά: Gerona, καταλανικά και επίσημα: Girona) είναι πόλη στην Καταλονία, στη βορειοανατολική Ισπανία, και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 96.722 κατοίκους και βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Τερ, Ονιάρ και Γκουέλ, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία. Θεωρείται από τις ομορφότερες πόλεις της Καταλονίας, χάρη στο γεωγραφικό της ανάγλυφο και το πλούσιο ιστορικό της κέντρο. Λόγω της θέσης της, που αποτελεί πέρασμα από την Ιβηρική χερσόνησο στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχει υποστεί πολλές εισβολές και καταστροφές κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της.
Ονομασία
Σήμερα, η επίσημη μορφή του ονόματος της πόλης είναι από το 1978 η καταλανική (Girona), που προφέρεται Ζιρόνα ([ʒiˈɾonə]). Το όνομά της προέρχεται από την αρχική λατινική Urbs Gerunda, δηλαδή «πόλη που πρέπει να γίνει αντικείμενο διαχείρισης», όρος που γεννήθηκε μετά την παράδοση της πόλης από τις τοπικές ιβηρικές φυλές στους Ρωμαίους. Έτσι, σε αντίθεση με τις λοιπές ρωμαϊκές πόλεις της Καταλονίας, το όνομα της Χιρόνα δεν περιέχει κανένα ιβηρικό λεξικολογικό στοιχείο. Η αραβική της ονομασία ήταν Garunda.
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης ήταν η ιβηρική εθνότητα των Ιντιγετών (Indigeti). Η πρώτη οχύρωση της πόλης ήρθε από τον Πομπηίο στη διάρκεια του πολέμου με τον Σερτώριο το 82-72 π.Χ. όποτε και αποφασίστηκε η δημιουργία ενός oppidum (περιτειχισμένης πόλης) πάνω στη Via Herculea, μελλοντική Via Augusta. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Gerunda και συνδεόταν με τη θάλασσα μέσω του κοντινού λιμανιού του Εμπορίου. Η πόλη δεν ξεπέρασε ποτέ τον χαρακτήρα της ως φρούριο. Στη συνέχεια καταλήφθηκε από τους Βησιγότθους, για τους οποίους υπήρξε ένα κύριο νομισματοκοπείο, τους Μουσουλμάνους το 715 και τον Καρλομάγνο το 785, ο οποίος την έκανε μία από τις 14 έδρες κομητειών της Ισπανικής Μαρκίας.
Η κομητεία της Ζιρόνα, σε άμεση σχέση με τη γειτονική κομητεία της Μπεζαλού, έπαιξε το ρόλο της ως αμυντικός προμαχώνας εναντίον των Μαυριτανών και σταδιακά μεγάλωσε σε μέγεθος και αμυντική ισχύ. Πριν την επιδημία πανώλης το 1347, η Ζιρόνα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Καταλωνία, με περίπου 10.000 κατοίκους. Από την εποχή της κομητείας, εγκαταστάθηκαν στην πόλη ομάδες Εβραίων, μετατρέποντάς την σε κέντρο διδασκαλίας της Καμπάλα και κατασκευάζοντας μια από τις μέχρι σήμερα καλύτερα διατηρημένες εβραϊκές συνοικίες της Ευρώπης. Η παρουσία τους διήρκεσε μέχρι το πογκρόμ του 1391, για να εξαφανιστούν οριστικά με τον διωγμό τους από τους Καθολικούς Μονάρχες στα τέλη του 15ου αιώνα.
Η ένταξή της στο Στέμμα της Αραγωνίας θα επιφέρει εμπορική και πληθυσμιακή άνθηση. Το 1414 δημιουργείται ο τίτλος του Δούκα της Ζιρόνα ως τίτλος του διαδόχου στο Στέμμα. Στα τέλη του 14ου αιώνα ο Πέτρος Δ´ ο Τελετουργικός επεκτείνει τα τείχη της ακόμη περισσότερο προς την πλευρά του ποταμού Ονιάρ. Η πόλη θα υποφέρει πολιορκίες τα έτη 1653, 1684, 1694 και 1711, όπως και το 1809 από τον στρατό του Ναπολέοντα. Το 1898 καταργείται ο χαρακτηρισμός της ως πόλη-φρούριο και γίνεται δυνατή η μερική κατεδάφιση των τειχών της.
Η πόλη σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός. Κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι ο καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία, τα αρχαία τείχη, η εκκλησία του Σαντ Φελίου, η πλατεία της Ανεξαρτησίας, τα σπίτια στο Ονιάρ. Στη πόλη βρίσκονται βιομηχανίες επεξεργασίας τροφίμων, όπως γάλα, μπισκότα και αλεύρι, υφαντουργίες. μικρογραφία|δεξιά|Ο καθεδρικός της Ζιρόνα
Αρχιτεκτονική
Ο Καθεδρικός ναός της Παναγίας της Ζιρόνα είναι η έδρα της τοπικής επισκοπής. Άρχισε να χτίζεται το 1312 για να αντικαταστήσει τον παλαιότερο ναό ρομανικού ρυθμού του 11ου αιώνα, από τον οποίο σήμερα διατηρείται ένας πύργος ("ο πύργος του Καρλομάγνου", la torre de Carlemany). Ολοκληρώθηκε οριστικά στα μέσα του 20ού αιώνα. Είναι γοτθικού στυλ με ένα μόνο κλίτος πλάτους 22 μέτρων, το οποίο και αποτελεί το πλατύτερο κλίτος οποιουδήποτε ρυθμού στον κόσμο μετά από αυτό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, και το πλατύτερο σε εκκλησία γοτθικού ρυθμού. Στην πλατεία του καθεδρικού σώζονται απομεινάρια του ρωμαϊκού τείχους.
μικρογραφία|αριστερά|Ο περίπατος του τείχους γύρω από την παλιά πόλη. Ο περίφημος «περίπατος του τείχους» (Passeig de la Muralla) είναι μια διαδρομή που ενώνει τα τείχη που περιτριγυρίζουν την παλιά πόλη. Περιέχει τμήματα των τειχών του 9ου αιώνα και του ύστερου Μεσαίωνα (14ος και 15ος αιώνας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Περικλής Κρητικός
Ο Περικλής Κρητικός, (Πάτρα ? - Πάτρα 1955), ήταν Έλληνας βιομήχανος πολιτικός, βουλευτής και υπουργός. Ήταν γόνος οικογένειας των Πατρών. Ο πατέρας του Χαράλαμπος ήταν ο πρώτος από την οικογένεια που ασχολήθηκε με το εμπόριο.
Τα νεανικά του χρόνια και ο αθλητισμός
Από μικρή ηλικία ο Κρητικός έγινε μέλος του Παναχαϊκού Γ.Σ. ήταν μάλιστα από τους πρώτους αθλητές του αναφέρεται στους εταίρους του συλλόγου το 1892, εταίροι ήταν τα μέλη κάτω από 18 ετών. Στους πρώτους εσωτερικούς αγώνες του Παναχαϊκού το 1892 ήταν πρώτος σε αγώνα δρόμου, δεν διασώθηκε η απόσταση, στον προκριματικό ήταν επίσης πρώτος, είχε πάρει μέρος και στην αναρρίχηση επί κάλω. Στους Β' ετήσιους εσωτερικούς αγώνες του Παναχαϊκού το 1893 πήρε μέρος χωρίς να κατακτήσει κάποιο από τα αθλοθετημένα έπαθλα.
Το 1893 ο Παναχαϊκός δημιούργησε και μουσική μπάντα ο Κρητικός αναφέρεται στους μουσικούς της.
Οι επιχειρηματικές του δραστηριότητες
Το 1916 μετά τον θάνατο του πατέρα του Χαράλαμπου ανέλαβε την οικογενειακή βιοτεχνία κατασκευής κεφαλομαντήλων. Ο Περικλής Κρητικός επέκτεινε τη βιοτεχνία του πατέρα του και δημιούργησε εργοστάσιο κατασκευής νημάτων που έγινε ανώνυμος εταιρία το 1929 και λειτούργησε συνεχώς έως το 2000 που έκλεισε. Στην συνέχεια η εταιρεία επεκτείνεται και στον κλάδο των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων με την αγορά και λειτουργία του ξενοδοχείου "Majestik" στο κέντρο της πόλης που το κτίριο διασώζεται ακόμα και σήμερα. Το 1952 επέκτεινε την εταιρεία σε παρασκευή συναφών προϊόντων με τα νήματα και την κατασκευή νέου εργοστασίου.
Το 1921 είχε αγοράσει το θερινό θέατρο "Παράδεισος" στο κέντρο, σήμερα, της πόλης που στην θέση του κατασκεύασε τον κινηματογράφο-θέατρο "Πάνθεον" όπου καταστράφηκε το 1940 σε βομβαρδισμό και ανακατασκευάστηκε από τον Κρητικό για να του δοθεί η σημερινή του μορφή.
Ο Περικλής Κρητικός είχε βοηθήσει οικονομικά στην αποπεράτωση του στρατιωτικού νοσοκομείου, στην δωρεά οίκου τυφλού, κι άλλα.
Πολιτική
Ο Κρητικός ασχολήθηκε με την πολιτική. Στην κυβέρνηση του Μεταξά το 1936 ήταν Υπουργός πρόνοιας από το 1936 ως το 1938 και υφυπουργός Αγορανομίας το 1937-1938 (15/5/1937-12/12/1938)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγορανομίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αναρίχησης επί κάλω Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής
1394
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1394 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δίπλωμα UEFA Pro
Το δίπλωμα UEFA Pro είναι δίπλωμα προπονητή που έχει εξουσιοδοτηθεί από την UEFA, το επίσημο διοικητικό όργανο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Εκδίδεται από την ομοσπονδία ποδοσφαίρου κάθε κράτους μέλους και ισχύει για δύο χρόνια. Το δίπλωμα είναι η υψηλότερη διαθέσιμη πιστοποίηση προπονητή και γενικά ακολουθεί την ολοκλήρωση των διπλωμάτων UEFA «B» και «A».
Απαιτείται δίπλωμα UEFA Pro για όσους επιθυμούν να γίνουν προπονητές ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου στην πρώτη βαθμίδα του συστήματος πρωταθλήματος οποιουδήποτε ευρωπαϊκού έθνους σε μόνιμη βάση, δηλαδή περισσότερο από 12 εβδομάδες (το χρονικό διάστημα που επιτρέπεται να αναλάβει τον έλεγχο ένας προσωρινός προπονητής). Ένα τέτοιο δίπλωμα απαιτείται επίσης για τους αγώνες του UEFA Τσάμπιονς Λιγκ και του UEFA Γιουρόπα Λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Κάτοχοι διπλώματος UEFA Pro
Λιαπαίικα Αχαΐας
Τα Λιαπαίικα (εναλλακτική γραφή: Λιαπέικα) είναι οικιστική περιοχή της γεωγραφικής περιφέρειας της Βούντενης του Δήμου Πατρέων.
Βρίσκονται στις βορειοδυτικές υπώρειες του Παναχαϊκού όρους, σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρων, στην ευρύτερη περιοχή των Πατρών, νότια (Ν) του οικισμού της Βούντενης και σε μικρή απόσταση από αυτόν, καθώς και ανατολικά-βορειοανατολικά (ΑΒΑ) της πόλης της Πάτρας, απέχοντας από το κέντρο της περί τα 8 χιλιόμετρα. Εγγύς των Λιαπαίικων, πέραν της Βούντενης, βρίσκεται το χωριό Μπάλας άνωθεν στα ανατολικά, καθώς και η περιοχή των Άνω Συχαινών κάτωθεν στα δυτικά.
Δίπλα στην οικιστική τοποθεσία των Λιαπαίικων βρίσκεται το Μυκηναϊκό Πάρκο Πατρών, ενώ την περιοχή διασχίζει η οδός Λιαπαίιων η οποία σταματά έξω από τον αρχαιολογικό χώρο ενώ το άλλο άκρο της καταλήγει στη Βούντενη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας
Γκρέτελ Βαλντές
Η Γκρέτελ Βαλντές (Grettell Valdéz, γεννημένη ως Γκρέτελ Βαλέρια Βαλντές Χιμένες Grettell Valeria Valdéz Jimenéz, 8 Ιουλίου 1976 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και πρώην fashion model.
Έκανε το ντεμπούτο της το 1997 στην τηλενουβέλα Sin ti. Αργότερα έπαιξε σε αρκετές τηλενουβέλες όπως Clase 406, Rebelde, Lola, érase una vez, Amorcito corazón, Lo que la vida me robó και Lo imperdonable. Το 2004 έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλενούβελα Ángel rebelde.
Στις 10 Ιουλίου 2004 παντρεύτηκε με τον Αργεντινό ηθοποιό και τραγουδιστή Πατρίσιο Μποργκέτι. Στις αρχές του 2008 ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος στο πρώτο της παιδί, και στις 25 Ιουλίου 2008 γέννησε ένα αγόρι, τον Σαντίνο. Τον Οκτώβριο του 2009 ανακοίνωσε ότι χώρισε από τον σύζυγό της και ότι παίρνουν διαζύγιο. Τον Δεκέμβριο του 2010 εκδόθηκε και επίσημα το διαζύγιο τους. Από το Δεκέμβριο του 2018 είναι παντρεμένη με τον Ελβετό επιχειρηματία Λεονέλ Κλέρκ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Μοντουλιέ
Το Μοντουλιέ (γαλλικά: Montouliers, οξιτανικά: Montolièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντουλιεραίν (γαλλικά: Montouliérains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Παλάτι του Αγίου Ιακώβου
Το Παλάτι του Αγίου Ιακώβου είναι το παλαιότερο παλάτι του Λονδίνου. Βρίσκεται στο Πολ Μολ, λίγο βορειότερα από το Πάρκο του Αγίου Ιακώβου. Αν και κανένας ηγεμόνας δεν έχει ζήσει εκεί για δύο αιώνες σχεδόν, έχει παραμείνει η επίσημη κατοικία του Ηγεμόνα και το αρχαιότερο βασιλικό παλάτι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γι' αυτό το λόγο δίνει το όνομα του στη Βασιλική Αυλή (την "Αυλή του Αγίου Ιακώβου").
Ιστορία
Το παλάτι παραγγέλθηκε από τον Ερρίκο Η΄, στην θέση ενός πρώην νοσοκομείου λεπρών αφιερωμένου στον Saint James the Less (από τον οποίο το Παλάτι και το κοντινό του Πάρκο έλαβαν το όνομα τους)· το νοσοκομείο διαλύθηκε το 1532. Το νεό παλάτι, δευτερεύον σε ενδιαφέρον με το Παλάτι του Ουάϊτχωλ του Ερρίκου, κατασκευάσθηκε στο κόκκινων τούβλων ύφος των Τυδόρ γύρω από τέσσερις αυλές: το φρουραρχείο της πύλης (εικόνα) επιβιώνει στην βόρεια πλευρά, βρισκόμενο στη μέση μεταξύ πολυγωνικών πυργίσκων με ψεύτικες επάλξεις, συνδυασμένο με Γεωργιανά παράθυρα που ανεβοκατεβαίνουν. Έγινε η επίσημη κατοικία του μονάρχη στο Λονδίνο το 1698, κατά την βασιλεία των Γουλιέλμου Γ΄ και Μαίρης Β΄ όταν το Παλάτι του Ουάϊτχωλ καταστράφηκε από πυρκαγιά, και έγινε το διοικητικό κέντρο της μοναρχίας (ένας ρόλος που ακόμη διατηρεί). Δύο από τα παιδιά του Ερρίκου Η΄ πέθαναν εκεί: ο Ερρίκος Φίτζροϋ και η Μαρία Α΄ (η καρδιά και τα εντόσθια της Μαίρης τάφηκαν στο Βασιλικό Παρεκκλήσι του παλατιού). Η Ελισάβετ Α΄ λέγεται ότι πέρασε την νύχτα εκεί ενώ περίμενε η Ισπανική Αρμάδα να διασχίσει το κανάλι. Ο Κάρολος Α΄ κοιμήθηκε μάλλον λιγότερο θορυβωδώς -- καθώς ήταν το τελευταίο του κρεβάτι πριν την εκτέλεση του. Ο Όλιβερ Κρόμγουελ τοτε το ανέλαβε, και το μετέτρεψε σε στρατώνα κατά την περίοδο της Αγγλικής Κοινοπολιτείας. Αποκαταστάθηκε μετά από τον Κάρολο Β΄ (γιο του Καρόλου Α΄), ο οποίος επίσης σχεδίασε το Πάρκο του Αγίου Ιακώβου.
thumb|left|250px|Το Παλάτι του Αγίου Ιακώβου και το [[πολ Μολ (Λονδίνο)|Πολ Μολ από τον Γιαν Κιπ, 1715.]] Οι πρώτοι τρεις Γεώργιοι χρησιμοποίησαν το Παλάτι του Αγίου Ιακώβου ως την βασική κατοικία τους στο Λονδίνο αν και ήταν μικρότερο σε μεγαλοπρέπεια από το αστικό παλάτι μιας μεγάλης Ευρωπαϊκής μοναρχίας· ο Ντάνιελ Ντεφόε το αποκάλεσε "χαμηλό και άθλιο" το 1725. Το 1809 μια πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος του, περιλαμβανομένων των ιδιωτικών διαμερισμάτων του μονάρχη στην νοτιοανατολική γωνία. Αυτά τα διαμερίσματα δεν αποκαταστάθηκαν, απομονώνοντας το Παρεκκλήσι της Βασίλισσας, και ο Δρόμος Μάρλμπορο τώρα εκτείνεται μεταξύ των δύο κτηρίων. Ο Γεώργιος Γ΄ είχε αγοράσει το Μέγαρο Μπάκιγχαμ -τον προκάτοχο του Παλατιού του Μπάκιγχαμ- για την την βασίλισσα του το 1762, και το Παλάτι του Αγίου Ιακώβου συνέχισε να πέφτει σε σημασία στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Αυξανόμενα χρησιμοποιήθηκε μόνο για επίσημες περιστάσεις όπως επίσημες υποδοχές, βασιλικούς γάμους, και βαπτίσεις. Η Βασίλισσα Βικτωρία επισημοποίησε την τάση το 1837, τερματίζοντας την θέση του Παλατιού του Αγίου Ιακώβου ως επίσημης κατοικίας του μονάρχη. Μερικές δομές και εσωτερικοί χώροι επιβιώνουν χάρη στον Σερ Κρίστοφερ Ρεν και τον Ουίλλιαμ Κεντ, αλλά το μεγαλύτερο τμήμα αναπλάσθηκε τον δέκατο αιώνα. Ο Ουίλλιαμ Μόρρις και η εταιρεία του ανέλαβαν να ξαναδιακοσμήσουν το Οπλοστάσιο και το Δωμάτιο των Ταπήτων, το 1866-67.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στο Λονδίνο Κατηγορία:Ανάκτορα στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ραδάμιστος
Ο Ραδάμιστος ήταν πρίγκιπας της ιβηρικής δυναστείας των Φαρναβαζιδών, ο οποίος βασίλεψε ως πελάτης των Ρωμαίων στο Βασίλειο της Αρμενίας το 51-53 και 54-55 μ.Χ. Η κυβέρνησή του ήταν μισητή, και ο ίδιος θεωρήθηκε από τους Αρμένιους ως τύραννος και σφετεριστής, με αποτέλεσμα να ανατραπεί από μια εξέγερση υποστηριζόμενη από την Παρθική Αυτοκρατορία.
Βιογραφία
Ο Ραδάμιστος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φαρεσμάνη Α΄ της Ιβηρίας. Η μητέρα του ήταν μια άγνωστη Αρμένια πριγκίπισσα της Δυναστείας των Αρταξιαδών, κόρη του βασιλέως Τιγράνη Δ΄ και της συζύγου (και αδελφής) του Ερατούς. Ο Ραδάμιστος ήταν γνωστός για την φιλοδοξία του, την σωματική του διάπλαση και ρώμη, την ωραία του όψη και την ανδρεία του, αλλά υπέφερε από την μακρόχρονη παραμονή του στη θέση του διαδόχου του θρόνου. Ο ηλικιωμένος Φαρεσμάνης αρνούνταν να του παραχωρήσει το θρόνο, τον οποίο ο Ραδάμιστος διεκδικούσε δημόσια. Φοβούμενος μήπως ο γιος του τον ανατρέψει, ο Φαρεσμάνης τον έπεισε να επιτεθεί στο θείο του, τον βασιλιά της Αρμενίας Μιθριδάτη.
Ο Ραδάμιστος πολιόρκησε το φρούριο, ενώ ταυτόχρονα έστελνε μηνύματα στον θείο του ζητώντας του να παραδοθεί και να συνθηκολογήσει, υπενθυμίζοντάς του ότι ο Φαρεσμάνης ως πρεσβύτερος είχε περισσότερα δικαιώματα, και πώς ο ίδιος ο Ραδάμιστος είχε παντρευτεί την κόρη του Μιθριδάτη Ζηνοβία. Εν τω μεταξύ ο Φαρεσμάνης μυστικά παρότρυνε τον γιο του να ξεμπερδεύει με την πολιορκία όσο το δυνατόν ταχύτερα, με κάθε μέσο. Εν τέλει ο Πολλίων, δωροδοκημένος από τον Ραδάμιστο, απείλησε ότι η ρωμαϊκή φρουρά θα συνθηκολογούσε, αναγκάζοντας τον Μιθριδάτη να εγκαταλείψει το οχυρό και να παραδοθεί στο ανιψιό του. Μόλις ο Ραδάμιστος αντίκρισε τον θείο του, τον αγκάλιασε και, καλώντας τον πεθερό και γονέα, ορκίστηκε ότι δεν θα πάθαινε τίποτα ούτε θα υφίστατο βία, είτε από ξίφος είτε από δηλητήριο. Έτσι κατάφερε να τον οδηγήσει σε ένα κοντινό δάσος, με την πρόφαση ότι εκεί θα γινόταν η θυσία που θα καθαγίαζε την συμφωνία τους ενώπιον των θεών, σύμφωνα με την συνήθεια των Ιβήρων: οι δεσμοί συμμαχίας επισφραγίζονταν από μια τελετή όπου τα συμβαλλόμενα μέρη ένωναν τα δεξιά τους χέρια, περιέπλεκαν τους αντίχειρές τους με σφιχτό κόμπο ώστε να συσσωρευτεί το αίμα στα άκρα, οπότε και τρυπούσαν τα δάχτυλά τους και έπιναν εκ περιτροπής. Ο υπηρέτης που κρατούσε το σκοινί όμως προσποιήθηκε πως του έπεσε το σκοινί, και άρπαξε τον Μιθριδάτη από τα γόνατα, ρίχνοντάς τον στο έδαφος. Οι ακόλουθοι του Ραδάμιστου τότε έπεσαν πάνω του και τον έδεσαν με αλυσίδες. Για να μην παραβεί τον όρκο του να μην χρησιμοποιήσει ξίφος ή δηλητήριο εναντίον του θείου του, ο Ραδάμιστος έδωσε εντολή να τον πνίξουν ρίχνοντας πάνω του βαριά ρούχα και στρώματα. Αργότερα ο Ραδάμιστος εκτέλεσε και τους γιους του Μιθριδάτη, αφού έκλαψαν δημόσια για τον πατέρα τους, καθώς και την σύζυγο του Μιθριδάτη, παρότι ήταν αδερφή του.
Έτσι, το 51 μ.Χ. ο Ραδάμιστος έγινε κύριος της Αρμενίας. Παρότι η χώρα ήταν σύμμαχος της Ρώμης, η ρωμαϊκή ηγεσία δεν αντέδρασε δυναμικά, περιοριζόμενη σε τυπικές συστάσεις προς τον Φαρεσμάνη να αποσύρει τα στρατεύματά του και να ανακαλέσει τον γιο του. Μόνο ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καππαδοκίας, Παιλίγνος, εισέβαλε στην Αρμενία και δήωσε την χώρα, ενώ μια δύναμη που έστειλε ο κυβερνήτης της Συρίας, Γάιος Ουμμίδιος Δούρμιος Κουαδράτος, ανακλήθηκε καθοδόν για να μην προκαλέσει ανοιχτή σύγκρουση με τους Πάρθους. Ο βασιλέας των Πάρθων, Βολογέσης Α΄, μόλις είχε ανέλθει στο θρόνο, και αναζητούσε ένα βασίλειο για τον αδερφό του, Τιριδάτη. Η χαώδης κατάσταση στην Αρμενία ήταν ιδανική ευκαιρία τόσο να αποκαταστήσει τον αδερφό του, όσο και να αυξήσει την ισχύ και το κύρος του αποσπώντας την Αρμενία από την ρωμαϊκή σφαίρα επιρροής. Έτσι έδωσε διαταγή στις δυνάμεις του να εισβάλλουν στην Αρμενία (51 μ.Χ.).
Ο Ραδάμιστος κατάφερε να ξεφύγει μαζί με την έγκυο γυναίκα του, Ζηνοβία. Καθώς η Ζηνοβία δεν μπορούσε να αντέξει τις κακουχίες μιας μακράς διαδρομής πάνω σε άλογο, φοβούμενη τον εχθρό και από αγάπη προς τον άντρα της τον έπεισε να την σκοτώσει, ώστε να αποφύγει την ατίμωση της αιχμαλωσίας. Ο Ραδάμιστος αγκάλιασε και επαίνεσε τη γυναίκα του, τράβηξε το σπαθί του, και την μαχαίρωσε. Μετά την έσυρε ως τις όχθες του Άρα, όπου την παρέδωσε στο ρεύμα του ποταμού. Κατόπιν κάλπασε ολοταχώς προς την πατρίδα του Ιβηρία. Η Ζηνοβία όμως ζούσε ακόμα στα ήρεμα νερά της όχθης, ώσπου την βρήκαν μερικοί βοσκοί, οι οποίοι από την εμφάνισή της μάντεψαν την ευγενική της καταγωγή, την περιέθαλψαν, και την οδήγησαν στα Αρτάξατα, όπου ο Τιγράνης την δέχτηκε με καλοσύνη και με τιμές αντάξιες της βασιλικής της καταγωγής.
Ο Ραδάμιστος επέστρεψε στην Ιβηρία, όπου το 58 μ.Χ. εκτελέστηκε ως συνωμότης από τον πατέρα του, ο οποίος έτσι ήθελε να δείξει την νομιμοφροσύνη του απέναντι στη Ρώμη, και ειδικότερα τον αυτοκράτορα Νέρωνα. Ο Φαρεσμάνης πέθανε αργότερα το ίδιο έτος, και τον διαδέχτηκε ο δεύτερος γιος του, Μιρδάτης Α΄.
Στις τέχνες
Η ιστορία του Ραδάμιστου ενέπνευσε αρκετούς καλλιτέχνες.
Όπερα
Ηθοποιοί που υποδύθηκαν τον Ραδάμιστο
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας Κατηγορία:Φαρναβαζίδες
Α.Σ. Ειδυλλιακός
Ο Αθλητικός Σύλλογος Βιλλίων «Ειδυλλιακός» είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Βίλια Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1970 και χρώματα είναι το μπλε και το λευκό. Διατηρεί από την ίδρυσή του τμήμα ποδοσφαίρου, που ανήκει στην Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Βιλίων, όπου και διεξάγονται οι εντός έδρας αγώνες του. Επίσης διατηρεί τμήμα μπάσκετ.
Ιστορικό
ο Ειδυλλιακός ιδρύθηκε το 1970 και αμέσως εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιά ξεκινώντας από τη Γ' Κατηγορία τη σεζόν 1970-71. Έπειτα από διαδοχικές ανόδους ανέρχεται στην κορυφαία κατηγορία του Πειραϊκού πρωταθλήματος και τη σεζόν 1974-75 αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' Ομίλου και κατόπιν υπερπρωταθλητής Πειραιά, επικρατώντας του έτερου πρωταθλητή Α' Ομίλου Περαμαϊκού με 2-1 στο στάδιο Ελευσίνας. Κατόπιν έλαβε μέρος στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου αγωνίστηκε στον 7ο όμιλο με αντιπάλους τους Ορφέα Αιγάλεω, Δάφνη Ερυθρών, ΑΕΡ Αφάντου, Παλλεσβιακό, ΑΠΟ Χίου και Πανσαμιακό και έχασε την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική 5 χρόνια μόλις από την ίδρυσή του, τερματίζοντας στην 4η θέση.
Τα επόμενα χρόνια συνέχισε να αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά και το 2003 εντάχθηκε στη νεοσύστατη Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Έχει αγωνιστεί σε Α' και Β' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Τη σεζόν 2006-07 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο στην Α' Κατηγορία. Τη σεζόν 2013-14 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας και κέρδισε την άνοδο. Αγωνίστηκε προσωρινά στην Α' Κατηγορία τη σεζόν 2014-15 και κατόπιν ανέστειλε τη λειτουργία του, μένοντας εκτός αγωνιστικών δράσεων από τη σεζόν 2015-16 μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο 2022-2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Λαοδίκη της Καππαδοκίας
Βιογραφικά στοιχεία
Το χέρι της Λαοδίκης δόθηκε στο βασιλιά της Καππαδοκίας, Αριαράθη Στ'. Ο Πόντος προχώρησε στην κίνηση αυτή αποσκοπώντας να προσαρτήσει τα εδάφη της χώρας στη δική του επικράτεια. Το ζεύγος απέκτησε δύο γιους, που έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως Αριαράθης Ζ' και Αριαράθης Η'. Τελικά ο Αριαράθης δολοφονήθηκε με διαταγές του Μιθριδάτη Ευπάτορα, δια μέσου ενός ευγενούς, του Γόρδιου.
Ο Μιθριδάτης σκόπευε να προσωρήσει ακόμη παραπέρα, θανατώνοντας και τους ανηιψιούς του. Το κενό εξουσίας που δημιούργησαν τα γεγονότα αυτά εκμεταλλεύτηκε ο βασιλιάς Νικομήδης Γ' της Βιθυνίας για να εισβάλλει στην Καππαδοκία. Από την πλευρά της η Λαοδίκή, φοβούμενη πως ο Μιθριδάτης είχε δυσοίωνα σχέδια για την ίδια και τα παιδιά της, συμμάχησε με τον Νικομήδη προχωρώντας μάλιστα σε γάμο μαζί του.
Ο Μιθριδάτης, οργισμένος με την εξέλιξη αυτή των πραγμάτων εξαπέλυσε επίθεση κατά της Καππαδοκίας, υποστηρίζοντας πως το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει την αδερφή του. Τελικά απέπεμψε τις δυνάμεις της Βιθυνίας από τη χώρα διατηρώντας για λίγο τη Λαοδίκη στο θρόνο. Σύντομα όμως, ανέβασε στο θρόνο έναν από τους γιους του, ο οποίος ήταν μόλις οκτώ ετών, συνεχίζοντας στην ουσία ο ίδιος να κυβερνά τη χώρα.
Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας, αποπειράθηκαν τότε χωρίς αποτέλεσμα να τοποθετήσουν έναν από τους γιους της Λαοδίκης στο θρόνο. Βλέποντας τα γεγονότα αυτά και φοβούμενος πως η Βιθυνία θα γίνει ο επόμενος στόχος του Μιθριδάτη, ο Νικομήδης έστειλε στη Ρώμη έναν όμορφο νέο να διεκδικήσει το θρόνο της Καππαδοκίας, ισχυριζόμενος πως ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη, συμμάχου των Ρωμαίων. Τον συνόδεψε και η Λαοδίκη ώστε να υποστηρίξει ότι από τον Αριαράθη Στ' απέκτησε τρία παιδιά αντί για δύο. Τελικά η Σύγκλητος διαβλέποντας τις δολοπλοκίες των δύο βασιλέων απέσπασε την Καππαδοκία από το Μιθριδάτη και την Παφλαγονία από το Νικομήδη, προσφέροντας μάλιστα στους δύο λαούς την ελευθερία τους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Αριαραθιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες του Πόντου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Καππαδοκίας Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Βιθυνίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Χρήστος Κόρακας
Ο Χρήστος Κόρακας του Ανδρέα (1914 - 27 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην επαρχία Ελασσόνος.
Σταδιοδρομία
Ήταν γιος του Ανδρέα Κόρακα (γεννημένου το 1880), ο οποίος εξελέγη βουλευτής Λαρίσης το 1915, το 1923 και το 1926 με το κόμμα Δημοκρατική Ένωσις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής Ελασσόνος με την ΕΠΕΚ και επανεκλέχθηκε βουλευτής Λαρίσης-Μαγνησίας στις εκλογές του 1956 με τον εκλογικό συνασπισμό Δημοκρατική Ένωση (ΦΙ.Δ.Ε). Ο Χρήστος Κόρακας άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Πέθανε το Σεπτέμβριο του 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Ελασσόνας Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές Λαρίσης-Μαγνησίας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Μαστόδοντας
Ο Μαστόδοντας είναι γένος προϊστορικών προβοσκιδωτών, που έζησε στην Βόρεια και την Κεντρική Αμερική από το Μειόκαινο μέχρι το Πλειστόκαινο (από 5,3 εκατομμύρια έως 11 χιλιάδες χρόνια πριν). Η ονομασία του οφείλεται στο ότι τα δόντια τους είχαν διάσπαρτα φύματα που έμοιαζαν με μαστούς και με αυτόν τον τρόπο άλεθαν την τροφή τους.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|MammutΟ Μαστόδοντας ήταν γιγάντιο θηλαστικό και μπορούσε να φτάσει τα 2,8 μέτρα ύψος και τους 4,5 τόνους βάρος. Ήταν μικρότεροι από τους σημερινούς ελέφαντες, αλλά είχαν πιο γερή κατασκευή. Παρά το γεγονός ότι το κρανίο του μαστόδοντα ήταν μικρότερο και πιο επίπεδο από αυτό του ελέφαντα, ήταν παρόμιοι στην εμφάνιση. Τα αυτιά του ήταν μικρότερα και όχι τόσο εμφανή όσο των σημερινών ελεφάντων. Ο μαστόδοντας καλυπτόταν από μακρύ, καστανοκόκκινο τρίχωμα. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του μαστόδοντα, που φαίνεται πως τρεφόταν επί το πλείστον με φύλλα, είναι ο διακριτικός χαρακτήρας των δοντιών, που από πολλές απόψεις είναι σχετικά πρωτόγονα. Οι μεγάλοι άνω χαυλόδοντες ήταν μακριοί και μεγάλωναν παράλληλα μεταξύ τους με μια ανοδική καμπυλότητα. Οι μικροί κάτω χαυλιόδοντες ήταν μόνο στα αρσενικά, ενώ τα θηλυκά δεν είχαν.
Ταξινόμηση
Παρά τις ομοιότητες του με το μαμούθ, ο μαστόδοντας δεν είναι στενός του συγγενής. Και τα δύο είδη ανήκουν στην τάξη Προβοσκιδωτά, όμως το μαμούθ κατατάσσεται στην οικογένεια Ελεφαντίδες (που περιλαμβάνει και τους σύγχρονους ελέφαντες), ενώ ο μαστόδοντας κατατάσσεται στην εξαφανισμένη οικογένεια Μαστοδοντίδες (που περιλαμβάνει άλλα 4 γένη).
Είδη
Το γένος Μαστόδον περιλάμβανε 4 είδη:
Βιολογία
αριστερά|μικρογραφία|Θηλυκός αμερικανικός μαστόδοντας με το μικρό τουΒασισμένοι στα απολιθώματα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όπως οι σημερινοί ελέφαντες, οι μαστόδοντες μετακινούνταν σε κοπάδια, που αποτελούνταν από ενήλικα θηλυκά και νεαρά άτομα. Τα αρσενικά ζούσαν μόνα ή πιθανόν να έφτιαχναν μικρές ομάδες και να συναντιόταν με τα θηλυκά κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Η τροφή του αποτελούνταν κυρίως από φύλλα και καρπούς.
Εξαφάνιση
Ο μαστόδοντας εξαφανίστηκε από την Βόρεια Αμερική πριν από 10.500 χρόνια. Η πιθανή κύρια αιτία ήταν η εξολόθρευσή του από τον άνθρωπο (όπου πριν από 15.000 χρόνια περίπου πέρασαν τον Βερίγγειο Πορθμό και έφτασαν στην Αμερική).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελεφαντίδες Κατηγορία:Προϊστορικά θηλαστικά Κατηγορία:Σύμβολα του Μίσιγκαν
Мастодон
Ιωάννης Κοκκίνης
Ο Ιωάννης Κοκκίνης (Σμύρνη, 25 Δεκεμβρίου 1866 ή 1870 - Θεσσαλονίκη, 1925) υπήρξε διεθνούς φήμης πρωταγωνιστής του ελληνικού μελοδράματος. Διέθετε εξαιρετική φωνή τενόρου με υψηλές νότες.
Βιογραφία
Θεωρείται Σμυρναίος αλλά είχε οικογενειακές ρίζες από την Κρήτη και τα Επτάνησα και η οικογένειά του αναγράφεται στο libro d’ oro της Ζακύνθου.
Ήταν απόγονος του μηχανικού Μιχαήλ Πέτρου Κοκκίνη, ο οποίος κατασκεύασε τους προμαχώνες του Μεσολογγίου, και το 13ο παιδί του Στυλιανού και της Αγγελικής Κοκκίνη.
Γεννήθηκε στον Μπουρνόβα, εξοχικό προάστειο της Σμύρνης. Νέος έψαλλε στη Σμύρνη και στον Άγιο Σάββα στην Αλεξάνδρεια. Εργάσθηκε ως ψάλτης και υπάλληλος εμπορικών καταστημάτων στην Αλεξάνδρεια, ώσπου με βοήθεια φιλοπρόοδων συμπολιτών του σπούδασε μουσική. Το 1888 προσλήφθηκε στη χορωδία του θιάσου Ιωάννη Καραγιάννη και ακολούθησε τον θίασο σε Σμύρνη και Κων/πολη. Εκεί διδάχθηκε μουσική με την Νταλέσιο.
Προσλήφθηκε στον θίασο του Καραγιάννη-Λάνδη το 1889 στην Αλεξάνδρεια και τους ακολούθησε σε Κάιρο, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη. Το 1889 ερμήνευσε τον ρόλο του Εδουάρδου στη Λουτσία ντι Λάμερμουρ στο Θέατρο Φαλήρου υπό τη διεύθυνση του Ναπολέοντος Λαμπελέτ. Κατά την περιοδεία του θιάσου υπό τον μαέστρο Σ. Μπεκατώρο στην Οδησσό πρωτογνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του, Στέλλα Κωνσταντίνου, σε νεαρώτατη ηλικία. Μετά τη διάλυση του θιάσου, τον Μάϊο του 1890 ο Κοκκίνης μαζί με τους Μιχαήλ Μαντζάρα, Σπύρο Δημητρακόπουλο και αδελφές Μολινάρι έδωσαν παραστάσεις στην Κωνσταντινούπολη υπό τη διεύθυνση του Λουδοβίκου Σπινέλι. Στη Σμύρνη συνέπραξε με τον θίασο Λαμπρούνα.
Μετά το 1890 αντικατέστησε στο ελληνικό μελόδραμα τον Ιωάννη Αποστόλου, ο οποίος αναχώρησε για σπουδές στην Ιταλία. Κάλεσε τη σύζυγό του στην Αθήνα, όπου εμφανίζονταν έως το 1891 σε θερινά θέατρα με προτίμηση σε ρεπερτόριο επτανησιακών έργων. Υπήρξε ο διασημότερος Έλληνας στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Μάρκου Μπότσαρη του Καρρέρ.
Το 1892 αναχώρησε για την Ιταλία. Με τη χρηματική υποστήριξη της ελληνικής κοινότητας και δικές του οικονομίες σπούδασε τραγούδι στο Μιλάνο με τον διάσημο Πότζι. Από το 1893 πρωταγωνίστησε σε θέατρα της Ιταλίας, της Αιγύπτου. Από το 1895 σχημάτισε ντουέτο με τη σύζυγό του. Τα επόμενα έτη εμφανίσθηκαν στα μεγαλύτερα θέατρα της Ιταλίας (Μιλάνο, Βενετία, Νάπολη, Πιατσέντσα, Μπρέσια, Γένοβα, Μπέργκαμο κ.α.). Στην Αλεξάνδρεια ξαναβρέθηκε το καλοκαίρι του 1895, όπου παραστάθηκε και ο Μάρκος Μπότσαρης. Το 1895 συνέπραξαν με τον θίασο Λαμπρούνα σε θέατρα της Σμύρνης. Εκτός των ιταλικών έργων τραγούδησε ξανά τον Μάρκο Μπότσαρη του Παύλου Καρρέρ. Κατόπιν εμφανίσθηκε σε Κων/πολη, Οδησσό, Μόσχα, Ελσίνκι, Στοκχόλμη, Αυστρία. Την εποχή αυτή τιμήθηκε από τον βασιλιά Όσκαρ Β' της Σουηδίας, τον Κάιζερ Γουλιέλμο και πολλούς δημάρχους πόλεων στις οποίες είχε εμφανιστεί. Το 1900 βρισκόταν για παραστάσεις στην Πολωνία και αργότερα εμφανίσθηκε σε Τιφλίδα, Γερμανία, Φινλανδία, Μόναχο, Σουηδία, Βραΐλα, Βουκουρέστι, Κων/πολη, Λονδίνο, Ιρλανδία, Παρίσι.
Συνέπραξε με το τρίτο ελληνικό μελόδραμα το 1901, ερχόμενος από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Έλαβε μέρος σε παραστάσεις των έργων Λουτσία ντι Λάμερμουρ, Ριγκολέττο, Τραβιάτα και Σονάμπουλα, το καλοκαίρι του 1901, στο υπαίθριο Θέατρο Βαριετέ, εξασφαλίζοντας «τη θερινή περίοδο» του θιάσου. Ο Κουσουρής αναφέρει τη συμμετοχή τους σε παραστάσεις των έργων Οι Παλιάτσοι, Λα Μποέμ, Ο Κουρέας της Σεβίλλης για το ίδιο έτος. Μαζί με τη σύζυγό του και τη μεσόφωνο Οζυγόν πρωταγωνίστησαν στην πρεμιέρα της όπερας Μάγισσα του Διονυσίου Λαυράγκα, τον Οκτώβριο του 1901.
Το φθινόπωρο του 1901 ήταν επικεφαλής της προσπάθειας για την εμφάνιση του ελληνικού μελοδράματος (με επικεφαλής τον Λουδοβίκο Σπινέλλη και χωρίς τον Διονύσιο Λαυράγκα) στο Θέατρο Γυμναστικού Συλλόγου στη Σμύρνη. Συμμετείχε στην περιοδεία του Ελληνικού Μελοδράματος το 1901 σε Βραΐλα, Βουκουρέστι, Κων/πολη, Θεσσαλονίκη και Βόλο. Το 1902 ή 1904 αναχώρησε για την Αγγλία με τη σύζυγό του. Το 1904 επήγε στη Βουλγαρία (Στενήμαχος, Φιλιππούπολη, Αδριανούπολη) και το 1906 στο Λονδίνο. Στην Αγγλία έμεινε έως το 1907, οπότε τον κάλεσε ο Λεωνίδας Αρνιώτης στην Αθήνα. Εμφανίσθηκε ακόμα στην Πάτρα, την Κρήτη, τη Σμύρνη, την Αλεξάνδρεια, το Κάϊρο, το Πορτ-Σάιντ. Το 1908 συμμετείχε σε παράσταση της Κυρα-Φροσύνης του Παύλου Καρρέρ στην Αίγυπτο υπό τον Δ. Λαυράγκα.
Μετά την περιοδεία στην Αίγυπτο αναχώρησε, με τη σύζυγό του, για το εξωτερικό. Αργότερα στο ίδιο έτος τραγούδησε στη Μάγισσα του Δ. Λαυράγκα στο Λονδίνο. Το 1909 βρισκόταν στο Παρίσι και αργότερα στη Σμύρνη. Το 1911 έφερε στη Σμύρνη τον ιταλικό θίασο Παρίτζι για παραστάσεις ιταλικού μελοδράματος, παράλληλα με την εμφάνιση εκεί του θιάσου του Λαυράγκα. Το 1912 βρισκόταν στην Τεργέστη. Υπήρξε επικεφαλής των θιάσων του ελληνικού μελοδράματος κατά τις περιοδείες τους στη Ρουμανία το 1912 και 1913. Το 1914 ήταν ιμπρεσσάριος του Ελληνικού Μελοδράματος σε περιοδεία του σε Βουκουρέστι, Βραΐλα, Οδησσό. Αποσπάσθηκε από τον θίασο, μαζί με τον Ι. Αγγελόπουλο, χάριν προσωπικών εμφανίσεων σε πόλεις του εξωτερικού. Μετά την κατάληψη της πόλης από τους μπολσεβίκους, η οικογένεια πιθανώς πήγε στη Σμύρνη.
Το 1919 συνέπραξε με την Ελβίρα ντε Ιδάλγο στο Θέατρο Ολύμπια της Αθήνας σε θριαμβευτικές παραστάσεις που τίμησαν με την παρουσία τους ο βασιλιάς Αλέξανδρος και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Κατόπιν συνέχισε σε Πάτρα και Ζάκυνθο.
Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1925 στη Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι
Χαρτογραφία της Ασίας
Η χαρτογραφία της Ασίας μπορεί να αναφέρεται στην αναπαράσταση της Ασίας σε χάρτη, ή σε απεικονίσεις του κόσμου από Ασιάτες χαρτογράφους. Απεικονίσεις τμημάτων της Ασίας υπήρχαν σε χάρτες ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., με χάρτες που συντάχθηκαν για να απεικονίσουν τις αυτοκρατορίες της Βαβυλωνίας, της Ελληνιστικής Ελλάδας και της Δυναστείας Χαν.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι μουσουλμάνοι γεωγράφοι σχεδίασαν χάρτες με πιο ακριβείς απεικονίσεις της Νότιας, της Δυτικής και της Κεντρικής Ασίας, και οι ευρωπαϊκοί χάρτες άρχισαν να αντιπροσωπεύουν συχνότερα την ξηρά της Ασίας. Η κινεζική γεωγραφία από αυτήν την περίοδο περιλαμβάνει πιο λεπτομερείς απεικονίσεις του Ινδικού Ωκεανού, της Αραβικής Χερσονήσου και της Ανατολικής Αφρικής. Οι ευρωπαϊκοί χάρτες της Ασίας θα γίνονταν πολύ πιο ακριβείς κατά την ευρωπαϊκή Εποχή των Ανακαλύψεων, ξεκινώντας από τον 15ο αιώνα.
Οι σύγχρονοι χάρτες της Ασίας κάνουν χρήση της ψηφιοποίησης, των φωτογραφικών ερευνών και των δορυφορικών εικόνων. μικρογραφία|200x200εσ| Χάρτης από το Diwanu Lughat at-Turk του [[Μαχμούντ αλ-Κάσγκαρι, που δείχνει την κατανομή των τουρκικών φυλών τον 11ο αιώνα.]] μικρογραφία|200x200εσ| [[Αβραάμ Ορτέλιους, Asiae Nova Descriptio, 1595.]] μικρογραφία|200x200εσ| Χάρτης της Ασίας, περ. 1719.
Μεσαίωνας
Στους μεσαιωνικούς χάρτες Τ και Ο, η Ασία αντιστοιχεί στο ήμισυ της χερσαίας μάζας του κόσμου, με την Αφρική και την Ευρώπη να αντιπροσωπεύουν το ένα τέταρτο. Με τον Υψηλό Μεσαίωνα, η Νοτιοδυτική και η Κεντρική Ασία λαμβάνουν καλύτερη ανάλυση στη μουσουλμανική γεωγραφία και ο χάρτης του 11ου αιώνα από τον Μαχμούντ αλ-Κάσγκαρι είναι ο πρώτος παγκόσμιος χάρτης που προέρχεται από την Κεντρική Ασία. Την ίδια περίοδο, οι Ευρωπαίοι εξερευνητές του Δρόμου του Μεταξιού, όπως ο Ουίλιαμ του Ρούμπρακ και ο Μάρκο Πόλο, αυξάνουν τις γεωγραφικές γνώσεις της Ασίας στα δυτικά, ιδίως αποδεικνύοντας ότι η Κασπία Θάλασσα δεν συνδέεται με τον βόρειο ωκεανό.
Η κινεζική εξερεύνηση από τους μεσαιωνικούς χρόνους επεκτείνει την κινεζική γεωγραφική γνώση στον Ινδικό Ωκεανό, την Αραβική Χερσόνησο και την Ανατολική Αφρική, καθώς και τη Νοτιοανατολική Ασία.
Εποχή της εξερεύνησης
Οι ευρωπαϊκοί χάρτες της Ασίας γίνονται πολύ πιο λεπτομερείς από τον 15ο αιώνα, με τον παγκόσμιο χάρτη του πατρός Μάουρο του 1459 δείχνει μια λογική πλήρη εικόνα, συμπεριλαμβανομένης της σωστά τοποθετημένης της Κορέας και της Ιαπωνίας.
Σύγχρονοι χάρτες
Οι σύγχρονες τεχνικές χαρτογράφησης στην Ασία, όπως και άλλα μέρη του κόσμου, χρησιμοποιούν ψηφιοποίηση, φωτογραφικές έρευνες και τυπογράφηση. Χρησιμοποιούνται επίσης, δορυφορικές εικόνες, αεροφωτογραφίες και τοπογραφικές βιντεοσκοπήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χάρτες της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ασίας Κατηγορία:Χαρτογραφία της Ασίας
1393
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1393 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιάννης Κανάκης
Ο Γιάννης Κανάκης (Καβάλα, 27 Αυγούστου 1927 - Αθήνα, 24 Μαρτίου 2016) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.