cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσική απαγόρευση στους Μολδαβικούς και Γεωργιανούς οίνους (2006)
Από τις 5 Μαΐου έως τις 6 Μαΐου 2006, η ρωσική κυβέρνηση απαγόρευσε την εισαγωγή των Μπορτζόμι (Боржоми, ბორჯომი) και Ναμπεγκλάβι (Набеглави, ნაბეღლავი), δύο δημοφιλή εμπορικά σήματα γεωργιανού μεταλλικού νερού. Η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ήταν κίνδυνος για την υγεία, δεδομένου ότι απέτυχε να ανταποκριθεί στα πρότυπα αγνότητας του νερού. Η γεωργιανή κυβέρνηση απάντησε δηλώνοντας ότι η δράση ήταν μια επέκταση του εμπάργκο στα κρασιά και ένα μέρος μιας πολιτικής καμπάνιας για να τιμωρήσει την χώρα για τις φιλοδυτικές πολιτικές, όπως είχε δηλώσει ο Μιχαήλ Σαακασβίλι της Γεωργίας στη Διάσκεψη για το Κοινό Όραμα για την Κοινή Γειτονιά που πραγματοποιήθηκε στο Βίλνιους της Λιθουανίας, από τις 1 έως 4 Μαΐου και συμμετείχαν επίσης οι πρόεδροι των τριών χωρών της Βαλτικής, της Πολωνίας, της Ουκρανίας, της Μολδαβίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας και ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος Ρίτσαρντ Τσένεϊ.
Εκτός της Ρωσίας, τα Γεωργιανά και Μολδαβικά κρασιά, ούτε τα μεταλλικά νερά Μπορτζόμι ή Ναμπεγκλάβι είχαν απαγορευτεί ή περιοριστεί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ένας ρώσος εμπειρογνώμονας έχει, επίσης, επέκρινε τη ρωσική απαγόρευση στο "Μπορτζόμι".
Η ποτοαπαγόρευση φαίνεται να επιδεινώνει τις εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Κυβέρνησης της Γεωργίας. Ο πόλεμος της Νότιας Οσσετίας το 2008 θα συνέβαινε αργότερα αυτό το έτος. Μετά τον πόλεμο, η Γεωργία επίσης αποσύρθηκε από την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών (CIS), ένα μπλοκ αρκετών μετασοβιετικών χωρών.
Σήμερα (2018) τα γεωργιανά κρασιά πωλούνταν σε πάνω από 50 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, η οποία έγινε η κύρια αγορά μετά το ρωσικό εμπάργκο. Ωστόσο, οι πωλήσεις μειώθηκαν σημαντικά, φτάνοντας στο ένα τρίτο της παραγωγής σε σύγκριση με το επίπεδο πρι την απαγόρευση.
Επιστροφή των γεωργιανών κρασιών στη ρωσική αγορά
Στις αρχές του 2013, διεξήχθησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ρωσικών και Γεωργιανών αρχών και των οινοποιείων στη Μόσχα. Η Ρωσία συμφώνησε να στείλει επιθεωρητές για περίπου 60 οινοπαραγωγικές εγκαταστάσεις στη Γεωργία. Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες του κλάδου στην κυβέρνηση της Γεωργίας, τα τοπικά προϊόντα κρασιού μπορούσαν να επιστρέψουν στη ρωσική αγορά το 2013, και η χώρα σχεδιάζει να αυξήσει τη παραγωγή οίνου κατά 50% το 2015, φθάνοντας σχεδόν σε επίπεδα πριν την απαγόρευση. Ωστόσο, οι εμπειρογνώμονες του κλάδου στη Ρωσία αναμένουν ότι τα γεωργιανά κρασιά θα απολαύσουν περιορισμένο ενδιαφέρον στη Ρωσία, φτάνοντας περίπου το 1% του μεριδίου αγοράς, σε σύγκριση με το 10% πριν από την απαγόρευση. Ο κύριος λόγος είναι ότι η αγορά έγινε πολύ πιο ανταγωνιστική σε σχέση με το 2006, με πολλές ισχυρότερες τοπικές, Δυτικοευρωπαϊκές και Νοτιοαμερικάνικες μάρκες κρασιού, ειδικά στο τμήμα μεσαίας τιμής της αγοράς.
Η απαγόρευση άρθηκε στο τέλος του 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γεωργίας
Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1905
Η (3η) Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1905 (Ιούνιος - Δεκέμβριος 1905) σχηματίστηκε μετά την δολοφονία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, εξαιτίας της ανάγκης πλήρωσης της θέσης του Πρωθυπουργού.
Μετά την δολοφονία του Δηλιγιάννη, στο «Εθνικόν κόμμα», ο άτυπος "υπαρχηγός του", Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, συγκέντρωσε δίπλα του την πλειοψηφία του κόμμματος. Ωστόσο ο βασιλιάς, έδωσε την εντολή, όχι στον "υπαρχηγό" όπως θα ήταν ίσως αναμενόμενο, αλλά στον "δηλιγιαννικό" Πρόεδρο της Βουλής, Αλέξανδρο Ρώμα, δημιουργώντας έτσι έναν νέο πόλο μέσα στο Εθνικό κόμμα. Ο Ρώμας όμως, δεν κατάφερε να σχηματίσει υπουργικό συμβούλιο, ενώ οι συνομιλίες του Μαυρομιχάλη, με τον χωρίς οπαδούς στην Βουλή τότε («Καπετάν Ένας», έλεγαν τότε σκωπτικά τον Ράλλη, ), Δημήτριο Ράλλη, κατέληξαν σε αμοιβαία συμφωνία, που τους οδήγησε στη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας.
Η κυβέρνηση προσελκύοντας συν τω χρόνω, περισσότερους βουλευτές στο πλευρό της, κατόρθωσε να λάβει την «ψήφο εμπιστοσύνης» - 113 ψήφισαν υπέρ σε σύνολο 195 παρόντων βουλευτών - της Βουλής στις 23 Ιουνίου.
Ωστόσο, αυτή η συνεργασία δεν μπόρεσε να έχει διάρκεια και στο τέλος Νοεμβρίου, με την ψήφιση του νέου Προέδρου της Βουλής, διαλύθηκε.
Αναφορές
1905 06 Κατηγορία:1905
Μάχη του Πόγραδετς
Η μάχη του Πόγραδετς ήταν μάχη κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου μεταξύ του ελληνικού και ιταλικού στρατού.
Η μάχη
Η μάχη ξεκίνησε όταν ελληνικές μονάδες του 3ου Σώματος Στρατού, επιτέθηκαν σε ιταλικές θέσεις στις 27 Νοεμβρίου 1940. Στις 28 Νοεμβρίου 1940, οι Έλληνες κατέλαβαν το Όρος Μπρέγκου Μπάρι Κουγκιτ, ανοίγοντας μια είσοδο μεταξύ των ιταλικών στρατευμάτων. Άλλη μια επιτυχία πραγματοποιήθηκε στον Λόφο 1244, αναγκάζοντας τους Ιταλούς να εγκαταλείψουν την αριστερή γραμμή του μετώπου που σχημάτισαν μια νέα γραμμή στις 30 Νοεμβρίου. Οι Έλληνες εισήλθαν στο Πόγραδετς την ίδια ημέρα.
Στις 3 Δεκεμβρίου, ο ελληνικός στρατός εξαπέλυσε μια ακόμη επίθεση εναντίον της ιταλικής μεραρχίας Αρέτσο και έσπασαν τις γραμμές τους, αναγκάζοντας τους Ιταλούς να υποχωρήσουν προς το Ελμπασάν.Η μάχη του Πόγραδετς τελείωσε την ίδια ημέρα και κόστισε 3.000 Έλληνες νεκρούς.
Σημασία
Η μάχη του Πόγραδετς είχε περισσότερες επιτυχίες στα βορειοανατολικά. Η νίκη του ελληνικού στρατού ανάγκασε τους Ιταλούς να υποχωρήσουν βόρεια, έτσι ώστε να αποφευχθεί η περικύκλωση και η ολοκληρωτική ήττα. Αυτό οδήγησε στη κατάληψη του μεγαλύτερου μέρους της Βορείου Ηπείρου από την Ελλάδα.
Πoγραδετς Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Ντίμιταρ Αγγέλοφ
Ο Ντίμιταρ Αγγέλοφ (Γιάμπολ της Βουλγαρίας 25 Αυγούστου 1979), είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σμολ φόργουορντ και του πάουερ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Ο Αγγέλοφ ξεκίνησε την καριέρα του στην γενέτειρα του με την ομάδα της Γιάμπολ το 1997, όπου παρέμεινε για πέντε χρόνια με μεγαλύτερες επιτυχίες την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Βουλγαρίας το 2000-01 και την κατάκτηση του τίτλου την επόμενη σεζόν.
Το 2002-03, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε το FIBA Champions Cup, κερδίζοντας στον τελικό την πολωνική Προκόμ Τρεφλ με 84-83 στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο. Για το ελληνικό πρωτάθλημα έπαιξε σε 26 αγώνες με μέσους όρους 5,2 πόντων και 3,2 ριμπάουντ, ενώ έπαιξε και στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου οι "κίτρινοι" ηττήθηκαν από τον Παναθηναϊκό με 81-76.
Το καλοκαίρι του 2003, υπέγραψε στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, στην οποία παρέμεινε για δύο σεζόν, κατακτώντας το κύπελλο Βουλγαρίας του 2004-05, όπου και αναδείχθηκε MVP του τελικού. Επίσης, έπαιξε στο FIBA Europe League All Star Game του 2005 και την επόμενη χρονιά φόρεσε την φανέλα της ουκρανικής Κίεβο, πριν επιστρέψει στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας για το 2006-07.
Το 2007-08, ξεκίνησε με την Γιάμπολ, παίζοντας σε επτά παιχνίδια πριν υπογράψει στην Ολύμπια Λάρισας, με την οποία έπαιξε σε 21 αγώνες με μέσους όρους 5,7 πόντων και 2,1 ριμπάουντ. Το 2008-09, κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα Βουλγαρίας με την ομάδα της Ακαντέμικ Σόφιας, ενώ την επόμενη σεζόν φόρεσε και πάλι την φανέλα της Γιάμπολ.
Το 2010-11, μεταγράφηκε στην ομάδα του Αχιλλέα Καϊμακλίου από την Κύπρο. Το 2011 συνέχισε στην Λέφσκι Σόφιας, κατακτώντας την Βαλκανική Λίγκα του 2013-14. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2017.
Εθνική ομάδα
Με την εθνική ομάδα της Βουλγαρίας αγωνίστηκε στα Ευρωμπάσκετ του 2005 και του 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Βούλγαροι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βουλγαρικών συλλόγων‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κιέβου‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπιας Λάρισας‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αχιλλέα Καϊμακλίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ακαντέμικ Σόφιας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Το μικρό κυρίαρχο κράτος με την πρωτεύουσα Ζίγκμαρινγκεν προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας το 1850 μετά την παραίτηση του κυρίαρχου ηγεμόνα του μετά τις Επαναστάσεις του 1848, και στη συνέχεια δημιούργησε την επαρχία Χοεντσόλερν.
Σμηγματογόνος αδένας
Οι σμηγματογόνοι αδένες βρίσκονται μέσα στο δέρμα, κοντά στους θύλακες των τριχών. Βρίσκονται παντού στο σώμα, με εξαίρεση τις παλάμες και τα πέλματα, είναι όμως περισσότερο πολυάριθμοι στο πρόσωπο, το τριχωτό της κεφαλής, το εφηβαίο, τα γεννητικά όργανα κλπ. Οι αδένες παράγουν το σμήγμα, λιπαρή ουσία που εκβάλλεται μέσα από το θύλακα της τρίχας. Οι σμηγματογόνοι αδένες χαρακτηρίζονται ολοκρινείς αδένες καθώς το εκβαλλόμενο από αυτούς έκκριμα δεν είναι κάποια ουσία που παράγουν τα κύτταρα του αδένα, αλλά τo περιεχόμενο των ίδιων των κυττάρων που διαρρηγνύονται απελευθερώνοντάς το μέσα από τον θυλακοσμηγματικό πόρο προς την επιφάνεια του δέρματος. Σκοπός του σμήγματος είναι να διατηρήσει την τρίχα εύκαμπτη και το δέρμα αδιάβροχο, η υπερβολική παραγωγή του όμως παίζει ρόλο στη λιπαρότητα του δέρματος και την εμφάνιση ακμής.
Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πρώην κρατίδια και εδάφη της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Γερμανίας
Σμηγματογόνος αδένας
Πηγές
Κατηγορία:Δέρμα Κατηγορία:Αδένες
Χιντετόσι Νακάτα
Ο Χιντετόσι Νακάτα (ιαπωνικά: 中田 英寿, Nakata Hidetoshi, γενν. 22 Ιανουαρίου 1977, Κόφου) είναι Ιάπωνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Θεωρείται ευρέως ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες της Ιαπωνίας όλων των εποχών.
Ο Νακάτα ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του το 1995 και κέρδισε το βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου το 1997 και το 1998, το Σκουντέτο με τη Ρόμα το 2001, έπαιξε για την Ιαπωνία σε τρεις διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου (1998, 2002 και 2006) και αγωνίστηκε δύο φορές στους Ολυμπιακούς Αγώνες (1996 και 2000). Το 2005, έγινε Ιππότης του Τάγματος του Αστέρα της Ιταλικής Αλληλεγγύης, μια από τις υψηλότερες τιμές της Ιταλίας, για τη βελτίωση της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό. Ο Νακάτα ασχολήθηκε επίσης με τη μόδα, παρακολουθώντας τακτικά πασαρέλες και φορώντας ρούχα σχεδιαστών.
Ο Νακάτα ανακοίνωσε την απόρυσή του στην ηλικία των 29 ετών στις 3 Ιουλίου 2006, μετά από μια δεκαετή σταδιοδρομία που περιλάμβανε επτά σεζόν στη Σέριε Α και μια σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ. Τον Μάρτιο του 2004, ο Πελέ ονόμασε τον Νακάτα στους παίκτες του FIFA 100, έναν κατάλογο με τους κορυφαίους ζωντανούς ποδοσφαιριστές εκείνη την εποχή. Ο Νακάτα ήταν ο μοναδικός Ιάπωνας και ένας από τους δύο Ασιάτες ποδοσφαιριστές που περιλήφθηκαν στον κατάλογο. Το 2018, ο Νακάτα προστέθηκε ως ένα εικονίδιο στην Ultimate Team στο βιντεοπαιχνίδι του FIFA, FIFA 19.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Νακάτα ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του το 1995 σε ηλικία 18 ετών, με την ομάδα της J1 League, Μπερουμάρε Χιρατσούκα (τώρα Σόναν Μπερουμάρε). Έπαιξε πολλούς αγώνες ως μεσοεπιθετικός από την πρώτη σεζόν και ο σύλλογος κέρδισε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ασίας του 1995, τον πρώτο ηπειρωτικό τίτλο στην ιστορία του συλλόγου. Στον τελικό εναντίον της Αλ Τάλαμπα Σ.Κ. από το Ιράκ, σημείωσε το νικηφόρο γκολ στο 81ο λεπτό. Από το 1996, έγινε βασικός παίκτης και επιλέχθηκε στην Ομάδας της J.League το 1997. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 στη Γαλλία, ο Νακάτα μετακινήθηκε στην Περούτζια της Σέριε Α για 4 εκατομμύρια δολάρια και έγινε ο δεύτερος Ιάπωνας παίκτης που εμφανίστηκε ποτέ στην κορυφαία κατηγορία της Ιταλίας, αφού ο Μαζουγιόσι Μιούρα το είχε κάνει για την Τζένοα τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Στην πρώτη του σεζόν στην Ιταλία, ο Νακάτα σημείωσε 10 γκολ, τα περισσότερα του σε μία σεζόν.
Πάρμα
Το καλοκαίρι του 2001, ο Νακάτα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Πάρμα, με κόστος μεταγραφής αξίας 55 δισεκατομμυρίων λιρέτων, ποσό ρεκόρ για έναν Ασιάτη παίκτη, που δεν θα έσπαζε για 14 χρόνια. Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στις 8 Αυγούστου 2001, στην ήττα με 0-2 στο Στάδιο Ένιο Ταρντίνι εναντίον της Λιλ, για τον πρώτο αγώνα του τρίτου γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ. Περισσότερο από ένα μήνα αργότερα, στις 23 Σεπτεμβρίου, ο Νακάτα σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Πάρμα σε εντός έδρας αγώνα επί της Μπρέσια, το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν το νικητήριο γκολ του αγώνα. Ο Νακάτα έπαιξε εκεί για δυόμισι σεζόν, όπου σημείωσε ένα κρίσιμο γκολ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2001-02 στην ήττα με 1-2 στον πρώτο αγώνα των τελικών του Κυπέλλου Ιταλίας εναντίον της Γιουβέντους, πτο οποίο τελικά κέρδισε η Πάρμα.
Μετέπειτα χρόνια
Τον Ιανουάριο του 2004, ο Νακάτα εντάχθηκε στη Μπολόνια, όπου έπαιξε το υπόλοιπο της σεζόν 2003–04 πριν μετακομίσει στη Φιορεντίνα, όπου έπαιξε την επόμενη σεζόν. Τον Αύγουστο του 2005, ο Νακάτα μετακόμισε στην Μπόλτον Γουόντερερς της Πρέμιερ Λιγκ. Κατά τη διάρκεια της σεζόν του στο Μπόλτον, που θα ήταν η τελευταία της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, σκόραρε μία φορά στο πρωτάθλημα, στη νίκη με 2-0 επί της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον.
Εθνική ομάδα
δεξιά|μικρογραφία| Ο Νακάτα σε προπόνηση της Ιαπωνίας στο [[Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006|Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.]] Αφού είχε εκπροσωπήσει την Ιαπωνία U17 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U17 του 1993 (όπου σημείωσε ένα γκολ) και την Ιαπωνία U20 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1995 (όπου σημείωσε δύο γκολ), ο Νακάτα ήταν μέλος της Ιαπωνίας U23 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, όπου η Ιαπωνία αναστάτωσε τη Βραζιλία και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Το ντεμπούτο του στην Εθνική Ιαπωνίας ανδρών ήρθε τον Μάιο του 1997 ενάντια στη Νότια Κορέα.
Ήταν βασικό μέλος της ιαπωνικής ομάδας που προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, όπου σημείωσε πέντε γκολ σε προκριματικούς αγώνες και έβαλε και τα τρία ιαπωνικά γκολ στο προκριματικό πλέι οφ εναντίον του Ιράν. Βοήθησε την Ιαπωνία να φτάσει στον τελικό του Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2001, αλλά άφησε την εθνική ομάδα πριν από τον τελικό για να ενταχθεί στη Ρόμα για τους τελευταίους αγώνες της Σέριε Α. Ο Νάκατα έπαιξε και στους τέσσερις αγώνες της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, που φιλοξενήθηκε από τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία, σημειώνοντας το δεύτερο γκολ της νίκης με 2-0 στον πρώτο γύρο εναντίον της Τυνησίας.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, ο Νακάτα έπαιξε και στους τρεις αγώνες για την Ιαπωνία, στις ήττες από την Αυστραλία και τη Βραζιλία και στην ισοπαλία με την Κροατία. Η απόδοσή του εναντίον της Κροατίας του απέφερε βραβείο «Παίκτης του Αγώνα». Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, στις 3 Ιουλίου 2006, ο Νακάτα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και την Εθνική Ιαπωνίας στον προσωπικό του ιστότοπο. «Αποφάσισα πριν από μισό χρόνο ότι θα αποσυρθώ από τον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου ... μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Γερμανία». Ο Νακάτα έγραψε επίσης: «Δεν θα πάω ποτέ ξανά στο γήπεδο ως επαγγελματίας παίκτης. Αλλά δεν θα σταματήσω ποτέ το ποδόσφαιρο». Σε μια συνέντευξη του 2014 στο TMW Magazine, ο Νακάτα επιβεβαίωσε ότι είχε αποσυρθεί σε τόσο μικρή ηλικία επειδή δεν απολάμβανε πλέον το ποδόσφαιρο και ήθελε αντ 'αυτού να δει τι συνέβαινε στον κόσμο γύρω του.
Παρά το γεγονός ότι ο Νακάτα έπαιξε σε κάθε αγώνα στις τρεις πρώτες συμμετοχές της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν επελέγη για τις ομάδες που κέρδισαν το Ασιατικό Κύπελλο Εθνών του 2000 και του 2004. Συνολικά, είχε 77 συμμετοχές για την Ιαπωνία, σημειώνοντας 11 γκολ, 9 εκ των οποίων σε επίσημες διοργανώσεις της FIFA.
Στυλ παιχνιδιού
Ένας γρήγορος, δημιουργικός, εργατικός και επιθετικός κεντρικός μέσος, με το μάτι για γκολ, ο Νακάτα ήταν γνωστός για την τεχνική του ικανότητα, την ευελιξία, τη διορατικότητα, την πάσα και την ικανότητά του να κάνει επιθετικές κούρσες στην περιοχή του πέναλτι και να σκοράρει γκολ. Είχε επίσης ένα ισχυρό σουτ έξω από την περιοχή.
Εκτός ποδοσφαίρου
Έκτός ποδοσφαίρου, ο Νακάτα έχει δείξει ενδιαφέρον για τη μόδα, παρακολουθώντας πασαρέλες, φορώντας ρούχα σχεδιαστών και έχοντας αθλητικά πολύχρωμα κουρέματα. Έβαψε τα μαλλιά του ξανθά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, ελπίζοντας να προσελκύσει την προσοχή των Ευρωπαίων ανιχνευτών ταλέντων. Ο Ιάπωνας κομμωτής Άκι Ουατανάμπε τον χαρακτηρίζει ως διαμορφωτή τάσεων. Ο Αντρέα Τενεράνι, φωτογράφος για το GQ στην Ιταλία είπε για το Νακάτα, «Είναι τέλειος, είναι σαν μοντέλο. Και είναι εντελώς εμμονικός με τη μόδα». Ο σχεδιαστής του Κάλβιν Κλάιν, Ίταλο Ζουκέλι, δήλωσε: «Ο Νακάτα παίζει με τη μόδα όπως όλοι τώρα, αλλά με έναν πιο δροσερό, πιο εξελιγμένο τρόπο από πολλούς άλλους». Ήταν ένα από τα μοντέλα στην εκστρατεία εσώρουχων Calvin Klein 2010. Εμφανίστηκε στην έκδοση του Ιουλίου 2007 του GQ στις ΗΠΑ, σε 12 σελίδες για την φθινοπωρινή μόδα. Εμφανίστηκε στο GQ στη χώρα του τον Δεκέμβριο του 2011. δεξιά|μικρογραφία| Ο Νακάτα (μέση) σε εκδήλωση μόδας στο [[Τόκιο, Νοέμβριος 2016.]] Συχνά των θεωρούν τον Ιάπωνα Ντέιβιντ Μπέκαμ και ο Νακάτα είναι γενικός συντάκτης στο περιοδικό Monocle, κατόπιν πρόσκλησης του φίλου του Τάιλερ Μπρουλέ, ο οποίος είναι ο αρχισυντάκτης του περιοδικού. Ο Νακάτα ανέφερε τη δημοφιλή σειρά manga και anime, Captain Tsubasa, ως την κύρια έμπνευσή του στην επιλογή του ποδοσφαίρου ως σταδιοδρομίας. Τα τελευταία χρόνια, υπήρξε επίσης ενεργός υποστηρικτής του ποδοσφαίρου των Special Olympics και συμμετείχε στο Special Olympics Unity Cup 2010 στη Νότια Αφρική κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Νακάτα ορίστηκε Παγκόσμιος Πρέσβης των Special Olympics το 2014.
Προς το τέλος του 2015, ο Νακάτα σύναψε συνεργασία με το Kee Club στο Χονγκ Κονγκ για να ανοίξει το Koko, ένα εστιατόριο με έδρα το Χονγκ Κονγκ που σερβίρει σάκε που δημιούργησε ο ίδιος ο Νακάτα. Έχει αναπτύξει τη δική του σειρά σάκε, καθώς επίσης δημιουργεί τη δική του εκπαιδευτική εφαρμογή για κινητά, «Sakenomy». Εκφράζοντας το ενδιαφέρον του να εκπαιδεύσει το κοινό για το σάκε, ο Νάκατα δήλωσε: «Οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τις μάρκες του κρασιού, αλλά όχι συνήθως τις μάρκες του σάκε. Υπάρχει έλλειψη πληροφοριών και επωνυμίας όταν πρόκειται για σάκε. Γι 'αυτό νόμιζα ότι έπρεπε να δημιουργήσω μια επωνυμία που οι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν και να κατανοήσουν. Σκοπός μου είναι να επεκτείνω την αγορά για όλα τα σάκε και όχι μόνο το δικό μου. Μπορείτε να συνδυάσετε οποιοδήποτε είδος κουζίνας με σάκε. Μπορεί να πάει με γαλλική, ιταλική, ακόμη και κινέζικη κουζίνα, όχι μόνο με ιαπωνική κουζίνα».
Μέσα ενημέρωσης
Έχοντας υπογραφεί στην εταιρεία αθλητικών ειδών Nike, ο Νακάτα εμφανίστηκε στη διαφήμιση «Secret Tournament» της Nike (με την επωνυμία «Scorpion KO») σε σκηνοθεσία του Τέρι Γκίλιαμ, κατά την προετοιμασία του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 στην Κορέα και την Ιαπωνία. Εμφανίστηκε μαζί με άλλους αστέρες ποδοσφαιριστές από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ρονάλντο, Ροναλντίνιο, Λουίς Φίγκο, Τιερί Ανρί, Ρομπέρτο Κάρλος και Φραντσέσκο Τότι, με τον πρώην παίκτη Έρικ Καντόνα ως «διαιτητή» του τουρνουά. Ο Νακάτα εμφανίστηκε στο εξώφυλλο διαφόρων ιαπωνικών εκδόσεων της σειράς βιντεοπαιχνιδιών της EA Sports FIFA, συμπεριλαμβανομένου του FIFA Football 2002. Το 2018, ο Νακάτα προστέθηκε ως εικονίδιο στην Ultimate Team στο FIFA 19. Στο βιντεοπαιχνίδι του 2012, Inazuma Eleven 2: Firestorm και Blizzard, ο Νακάτα προστέθηκε ως παίκτης.
Συλλογικές
Ρόμα
Πάρμα
Διεθνείς
Ιαπωνία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιαπωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Νικητές βραβείου Ασιάτη Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σόναν Μπερουμάρε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ιάπωνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Συνεργατική μάθηση
Η συνεργατική μάθηση είναι μία προσέγγιση που αφορά την οργάνωση δραστηριοτήτων στην τάξη μέσα από ακαδημαϊκές και κοινωνικές εμπειρίες μάθησης. Διαφοροποιείται από την ομαδική εργασία και έχει περιγραφεί ως ‘’οικοδόμηση θετικής αλληλεξάρτησης ‘’. Σύμφωνα με αυτήν οι μαθητές πρέπει να εργάζονται σε ομάδες για να ολοκληρώσουν συλλογικά τις εργασίες για την κατάκτηση ακαδημαϊκών στόχων. Σε αντίθεση με την ατομική μάθηση, η οποία μπορεί να είναι ανταγωνιστική από την φύση της, οι μαθητές μαθαίνουν συνεργατικά να αξιοποιούν τις πηγές και τις δεξιότητες των υπολοίπων ( να ρωτούν ο ένας τον άλλον για πληροφορίες , να αξιολογεί ο ένας τις ιδέες του άλλου, να παρακολουθεί ο ένας την εργασία του άλλου , κλπ). Επιπλέον, ο ρόλος του δασκάλου αλλάζει με το να παρέχει πληροφορίες για τη διευκόλυνση της μάθησης των μαθητών. Επιτυγχάνουν όλοι, όταν επιτυγχάνει η ομάδα. Οι Ross και Smyth (1995) περιγράφουν τις εργασίες της συνεργατικής μάθησης ως δημιουργικές, «ανοιχτού» τύπου και ότι απαιτούν υψηλές νοητικές λειτουργίες. Για την επιτυχή ενσωμάτωση της συνεργατικής μάθησης στην τάξη προϋποτίθεται πέντε βασικά στοιχεία.
Αρχαϊσμός
Ο όρος αρχαϊσμός υποδηλώνει την εκούσια χρήση μιας αρχαιότερης μορφής έκφρασης γλώσσας, είτε επί του γραμματικού τύπου των λέξεων, είτε επί της γραφής των λέξεων, που δεν χρησιμοποιείται πλέον. Σε ό,τι αφορά τη γραπτή και την προφορική έκφραση ο όρος δηλώνει ενίοτε τη χρησιμοποίηση εκφράσεων που προσομοιάζουν στα γλωσσικά πρότυπα της κλασικής Αρχαιότητας.
Συνεργατική μάθηση
Ιστορία
Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κοινωνικοί θεωρητικοί όπως οι Alport , Watson , Shaw και Mead ξεκίνησαν την δημοσίευση της θεωρίας της συνεργατικής μάθησης, αφού ανακάλυψαν ότι η ομαδική εργασία ήταν συγκριτικά με την ατομική περισσότερο αποτελεσματική και αποδοτική στην ποσότητα , την ποιότητα και την συνολική αποδοτικότητα. Ωστόσο, δεν ήταν πριν το 1937 όταν οι ερευνητές  May και Doob διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι που συνεργάζονται και δουλεύουν μαζί  για την επίτευξη κοινών στόχων, ήταν περισσότερο επιτυχείς στην επίτευξη στόχων, από εκείνους  που προσπαθούσαν μόνοι να ολοκληρώσουν τους ίδιους στόχους. Επιπλέον, διαπίστωσαν ότι αυτοί που τα καταφέρνουν αυτόνομα είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν ανταγωνιστική συμπεριφορά. Οι φιλόσοφοι και ψυχολόγοι τη δεκαετία του 1930-1940 όπως ο John Dewey,  ο Kurt Lewin και ο Morton Deutsh  επηρέασαν την θεωρία της συνεργατικής μάθησης που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα. Ο Dewey πίστευε ότι ήταν σημαντικό οι μαθητές να αναπτύσσουν γνώσεις και κοινωνικές δεξιότητες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν έξω από την τάξη μέσα στην δημοκρατική κοινωνία. Αυτή η θεωρία προτιμά τους μαθητές ενεργούς στην αναζήτηση της γνώσης από το να είναι  παθητικοί παραλήπτες των πληροφοριών. Οι μαθητές μέσα από συζητήσεις που γίνονται σχετικά με πληροφορίες και  απαντήσεις που λαμβάνονται στην ομάδα, μπλέκονται στην διαδικασία της μάθησης. Οι συνεισφορές του Lewin στην συνεργατική μάθηση βασίστηκαν στις ιδέες ότι για να επιτύχουν τα μέλη της ομάδας τον μαθησιακό στόχο πρέπει πρώτα να έχουν  δημιουργήσει σχέσεις μεταξύ τους. Η συνεισφορά του Deutsh στην συνεργατική μάθηση ήταν η ιδέα της ‘’θετικής κοινωνικής αλληλεξάρτησης’’, δηλαδή ότι ο μαθητής είναι υπεύθυνος στο να συνεισφέρει στην γνώση της ομάδας. Από τότε οι David και Koger Johnson συνέφεραν  ενεργά στην θεωρία της κοινωνικής μάθησης. Το 1975 γνωστοποίησαν ότι η συνεργατική μάθηση πριμοδοτεί την αμοιβαία συμπάθεια, την καλύτερη επικοινωνία, την μεγαλύτερη αποδοχή και στήριξη, καθώς επίσης παρουσιάστηκε μία βελτίωση στον τρόπο σκέψης ποικίλων στρατηγικών μεθόδων ανάμεσα στα μέλη της ομάδας. Οι μαθητές οι οποίοι έδειξαν ότι είναι περισσότερο ανταγωνιστικοί από άλλους, δεν αλληλεπιδρούσαν και εμπιστεύονταν τους άλλους ανθρώπους, ούτε εμπλέκονταν συναισθηματικά με τους άλλους μαθητές ,όπως εμπλέκονταν οι λιγότερο ανταγωνιστικοί μαθητές. Το 1994 οι Jonhson και Jonhson δημοσίευσαν τα πέντε στοιχεία (η θετική αλληλεξάρτηση, η ατομική ευθύνη ,η  πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση, οι κοινωνικές δεξιότητες και η μεταποίηση ) τα οποία είναι απαραίτητα για να υπάρξει στην ομάδα αποτελεσματική μάθηση και να δημιουργηθούν κοινωνικές , προσωπικές και γνωστικές δεξιότητες όπως  π.χ. η επίλυση προβλημάτων, ο συλλογισμός, η λήψη αποφάσεων, ο σχεδιασμός, η οργάνωση και η έκφραση.
Αρχαϊσμός
Χρήσεις
"Η σήμανση -διάχυτη, εξεγερμένη ενάντια στα δεσμά της αναλυτικής, κατηγοριακής γλώσσας- αγωνιά να προσεγγίσει την αρχέγονη ολικότητα της βιωματικής δείξης. Και η προσέγγιση αυτή -όπως αποκαλύπτεται στην 'πρωτογλώσσα' του μαγικού ιδιώματος- είναι, κατά βάση, μεταφορικά συγκροτημένη: το ακατανόητο ως μεταφορά για το άρρητο, ο (γλωσσικός και πολιτιστικός) αρχαϊσμός, η γλώσσα των θεών και τα 'αληθινά ονόματα' ως μεταφορές για την αρχέγονη, δεικτική σήμανση. Αυτό δεν είναι, βέβαια, ούτε παράξενο ούτε παράδοξο. Η επιστροφή στον χαμένο παράδεισο της αρχέγονης 'πυκνότητας' της προγλωσσικής, βιωματικής σήμανσης της εμπειρίας -στο 'πρωτογενές σύστημα σήμανσης'- δεν μπορεί ποτέ να είναι άμεση και πλήρης, γιατί 'φράζεται' από τον 'τοίχο' του 'δευτερογενούς συστήματος σήμανσης', της αναλυτικής, προτασιακής γλώσσας".
Συνεργατική μάθηση
Τύποι
Όποιος κατέχει εμπειρία και επιδεξιότητα στο συγκεκριμένο είδος μάθησης συχνά διευκολύνει την άτυπη και τυπική μάθηση. Οι δραστηριότητες με πάζλ είναι θαυμάσιες διότι ο μαθητής αναλαμβάνει το ρόλο του δασκάλου σε ένα συγκεκριμένο θέμα και είναι υπεύθυνος να το διδάξει σε κάποιον συμμαθητή  του. Η ιδέα είναι πως εάν ο μαθητής μπορεί να διδάξει κάτι, αυτός/αυτή θα έχει  ήδη κατανοήσει τον τρόπο χρησιμοποίησης του υλικού.
Η άτυπη συνεργατική μάθηση ενσωματώνει την ομαδική μάθηση με την παθητική διδασκαλία, εφιστώντας την προσοχή τους στο υλικό, δημιουργώντας μικρές ομάδες σε όλη τη διάρκεια του μαθήματος ή μέσα από κάποια  συζήτηση στη λήξη του μαθήματος, ενώ  συνήθως  οι ομάδες  αποτελούνται από δύο μέλη (π.χ.: συζητήσεις του τύπου «γύρνα στον συνεργάτη σου»). Αυτές οι ομάδες είναι συχνά προσωρινές και μπορούν να αλλάξουν από μάθημα σε μάθημα ( σε αντίθεση με την τυπική μορφή μάθησης όπου δυο μαθητές μπορεί να είναι εργαστηριακοί συνεργάτες καθ’ όλη τη διάρκεια του εξαμήνου, επηρεάζοντας ο ένας την γνώση του άλλου για την επιστήμη). Οι συζητήσεις συνήθως αποτελούνται από τέσσερις συνιστώσες που περιλαμβάνουν: Αυτό το είδος μάθησης δίνει την δυνατότητα στο μαθητή να επεξεργαστεί, να εδραιώσει και να διατηρήσει περισσότερες πληροφορίες που έχει μάθει.
Αρχαϊσμός
Βιβλιογραφία
Χριστίδης, A.-Φ., 1997, "Η μαγική χρήση της γλώσσας", στο Γλώσσα και μαγεία: κείμενα από την αρχαιότητα, (επιμ. Α.-Φ. Χριστίδης & D. Jordan), Αθήνα: Ιστός, 52-64.
Συνεργατική μάθηση
Τύποι
Οι ομάδες που βασίζονται στην συνεργατική μάθηση αποτελούνται από συνομηλίκους που συγκεντρώνονται μαζί μακροπρόθεσμα (π.χ.: κατά τη διάρκεια ενός έτους ή και αρκετά χρόνια όπως στο γυμνάσιο ή μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση) για να αναπτύξουν και να συνεισφέρουν ο ένας στην γνώση του άλλου πάνω σε ένα θέμα, συζητώντας συχνά για το υλικό, ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον και υποστηρίζοντας την  ακαδημαϊκή και προσωπική επιτυχία του κάθε μέλους της ομάδας.
Αρχαϊσμός
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λεξικολογία
Συνεργατική μάθηση
Τύποι
Η τυπική μάθηση που διεξάγεται μέσα από ομάδες (π.χ. μία μακροπρόθεσμη ομάδα μελέτης) είναι αποτελεσματική για την εκμάθηση σύνθετων αντικειμένων κατά τη διάρκεια ή το εξάμηνο σπουδών και προάγει την φροντίδα και την υποστήριξη στις σχέσεις των συνομηλίκων, οι οποίες με τη σειρά τους ωθούν και ενισχύουν τη δέσμευση του μαθητή στην εκπαίδευση της ομάδας, ενώ αυξάνουν την  αυτοεκτίμηση και την αυτοαξία. Η προσέγγιση της μάθησης μέσα από ομάδες, δημιουργεί μαθητές υπεύθυνους για την  εκπαίδευση των συνομήλικων μελών  της ομάδας τους. Σε περίπτωση που ένα από αυτά τα μέλη απουσιάζει για ένα μάθημα, κάποιος συμμαθητής του αναλαμβάνει να του διδάξει το μάθημα στο οποίο απουσίαζε. Αυτή η προσέγγιση είναι αποτελεσματική τόσο για την ατομική μάθηση ,όσο και για την κοινωνική υποστήριξη.
Ομαδοσυνεργατική διδασκαλία
Η έμφαση που δόθηκε από πολλούς παιδαγωγούς στους κοινωνικούς στόχους της σχολικής αγωγής, ήταν ένας λόγος που συνέβαλλε στη στροφή προς την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία. Το σχολείο έχει χρέος να βοηθήσει το αναπτυσσόμενο άτομο να ενταχθεί ομαλά στη δημοκρατική κοινωνία ως ενεργό μέλος της. Γι'αυτό, πρέπει από τη σχολική ηλικία να συμμετέχει στη διαδικασία της μετατροπής της σχολικής τάξης από απλή συνάθροιση σε ένα δημοκρατικά οργανωμένο σύνολο που έχει τη θέληση για συνεργατική δράση. Σύμφωνα με τον Ζαν Πιαζέ, αυτό επιτυγχανεται μόνο μέσα στο πλαίσιο της αυτοδιοίκησης που εξασφαλίζει η συνεργατική οργάνωση και όχι μέσα από τις προσεγγίσεις του παραδοσιακού σχολείου. Αντίθετα με το τελευταίο, η ομαδοσυνεργατική στρατηγική παρατηρείται ότι βοηθά στη δημοκρατική αγωγή και κοινωνικοποίηση του μαθητή. Ικανότητες όπως ανάπτυξη συνεργατικού πνεύματος, συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και καλλιέργεια ηγετικών δεξιοτήτων, αναπτύσσονται ευρύτατα. Γεγονός που δεν ισχύει κατά τις παραδοσιακές μεθόδους διδασκαλίας. Επιπλέον, η ομαδοσυνεργατική διδασκαλία συμβάλλει στο να προαχθεί το συναίσθημα κοινωνικής ευθύνης.
Επιπλέον, πολύ σημαντική είναι η συμβολή των θεωρήσεων της παιδοκεντρικής αγωγής, η οποία τονίζει την αξία των αρχών της αυτενέργειας και της διερεύνησης στη διδακτική πράξη. Οι αρχές αυτές υλοποιούνται στα πλαίσια της μικρής ομάδας, όπου μέσα από την συνεργασία, την αλληλοσυμπλήρωση και την αντιπαράθεση η ομάδα αναζητά λύσεις στα προβλήματα που μελετά. Η οργάνωση της τάξης σε ομάδες προσφέρει άριστες συνθήκες υλοποίησης των αρχών της παιδοκεντρικής αγωγής. Οι επικοινωνιακές ικανότητες των μαθητών μεγαλώνουν, αφού μαθαίνουν να «να ρωτούν και να ακούν». Ασκούνται στη προφορική και γραπτή επικοινωνία, χρησιμοποιώντας λογικά επιχειρήματα. Με τη συνεργατική οργάνωση λοιπόν, η διαδικασία της μάθησης αποκτά συλλογικό χαρακτήρα και το «εγώ» του κάθε μαθητή εντάσσεται μέσα στο «εμείς» της ομάδας.
Αναφορές
1. Slavin, R. E.(1990). Cooperative Learning. New Jersey: Prentice-Hall.
2. Kagan, S. (1990). The structural approach to cooperative learning. Educational Leadership, 47(4), 12-15.
3.  Chiu, M. M. (2000). Group problem solving processes: Social interactions and individual actions. Journal for the Theory of Social Behavior, 30, 1, 27-50.600-631.
4. Chiu, M. M. (2008).Flowing toward correct contributions during groups' mathematics problem solving: A statistical discourse analysis. Journal of the Learning Sciences, 17 (3), 415 - 463.
5.  Chiu, M. M. (2004). Adapting teacher interventions to student needs during cooperative learning. American Educational Research Journal, 41, 365-399.
6.  Cohen, E. G. (1994). Designing group work. New York: Teacher's College.
7.  Ross, J.,& Smythe, E. (1995). Differentiating cooperative learning to meet the needs of gifted learners: A case for transformational leadership. Journal for the Education of the Gifted, 19, 63-82.
8.  Gilles, R.M., & Adrian, F. (2003). Cooperative Learning: The social and intellectual Outcomes of Learning in Groups. London: Farmer Press.
9.  May, M. and Doob, L. (1937). Cooperation and Competition. New York: Social Sciences Research Council
10. a b c Sharan, Y. (2010). Cooperative Learning for Academic and Social Gains: valued pedagogy, problematic practice. European Journal of Education, 45,(2), 300-313.
12.  Johnson, D., Johnson, R. (1994). Learning together and alone, cooperative, competitive, and individualistic learning. Needham Heights, MA: Prentice-Hall.
13.  a b Johnson, D., Johnson, R., & Holubec, E. (1988). Advanced Cooperative Learning. Edin, MN: Interaction Book Company.
14.  a b c Brown, H., & Ciuffetelli, D.C. (Eds.). (2009). Foundational methods: Understanding teaching and learning. Toronto: Pearson Education.
15.  a b Siltala, R. (2010). Innovativity and cooperative learning in business life and teaching. University of Turku.
16.  Siltala, R., Suomala, J., Taatila, V. & Keskinen, S. (2007). Cooperative Learning in Finland and in California during the innovation process. In Andriessen D. (Eds.) (2007). Intellectual Capital. Haarlem: Inholland University.
17.  a b Brown, H., & Ciuffetelli, D.C. (Eds.). (2009). Foundational methods: Understanding teaching and learning, p. 507. Toronto: Pearson Education.
18.  Kagan,S. 1994. Kagan cooperative learning. 2nd ed. San Clemente, CA: Kagan Publishing.
19.  a b c Schul, J.E. (2011). Revisiting and old friend: The practice and promise of cooperative learning for the twenty-first century. The Social Studies, 102, 88-93.
21. Schul, J.E. (2012). Revisiting and old friend: The practice and promise of cooperative learning for the twenty-first century. The Social Studies, 102, 88-93.
22. Heeden,T. 2003. The reverse jigsaw: A process of cooperative learning and discussion. Teaching Sociology 31 (3): 325-332.
23.  Palinscar, A.S., & Brown, A.L. (1984). Reciprocal teaching of comprehension-fostering and comprehension-monitoring activities. Cognition and Instruction, I (2), 117-175.
24.  Kevin Seifert and Rosemary Sutton. (2009) Educational Psychology 2nd Edition. “Chapter 9: Facilitating Complex Thinking.” pp. 204 [1]
25.  Brown, H., & Ciuffetelli, D.C. (Eds.). (2009). Foundational methods: Understanding teaching and learning, p. 508. Toronto: Pearson Education.
26.  a b Tsay, Mina; Miranda Brady (June 2010). "A case study of cooperative learning and communication pedagogy: Does working in teams make a difference?". Journal of the Scholarship of Teaching and Learning. 2 10: 78–89.
27.  Augustine, D.K., Gruber, K. D., & Hanson, L. R. (1989-1990). Cooperation works! Educational Leadership, 47, 4-7.
28.  Good, T. L., Reys, B. J., Grouws, D. A., & Mulryan, C. M.(1989-1990). Using work groups in mathematics instruction. Educational leadership, 47, 56-60.
29.  Slavin, R. E.(1990). Cooperative learning. New Jersey: Prentice-Hall.
30.  Wood, K. D.(1987). Fostering cooperative learning in the middle and secondary level classrooms. Journal of Reading, 31, 10-18.
31.  Johnson, D. W.& Johnson, R. T.(1989). Cooperation and competition: Theory and research. Edina, MN: Interaction Book Company.
32.  Tsay,M., & Brady, M. (2010). A case study of cooperative learning and communication pedagogy; Does working in teams make a difference? Journal of the Scholarship of Teaching and Learning, 10(2), 78-89.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παιδαγωγική Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης Κατηγορία:Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
Μαυροβουνιακές βουλευτικές εκλογές (2020)
Την Κυριακή 30 Αυγούστου 2020 διεξήχθησαν εκλογές στο Μαυροβούνιο, για τα 81 μέλη του Κοινοβουλίου
Το επί πολλά χρόνια κυβερνών κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα Σοσιαλιστών, ήρθε πρώτο κερδίζοντας τις 30 έδρες του Κοινοβουλίου. Δεύτερη ήρθε η συμμαχία του Ζντράβκο Κριβοκάπιτς «Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου». Συνολικά 8 κόμματα κατάφεραν να μπουν στο Κοινοβούλιο, από τα οποία δύο ήταν για τις μειονότητες. Κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε τις 41 έδρες που απαιτούνται για τον σχηματισμό κυβέρνησης πλειοψηφίας.
Στις 9 Σεπτεμβρίου οι συμμαχίες Για το Μέλλον του Μαυροβουνίου (27 έδρες) και Ειρήνη το Έθνος Μας (10 έδρες), και το κόμμα Ενωμένη Μεταρρυθμιστική Δράση (4 έδρες), που μαζί εξασφάλισαν τις 41 έδρες που απαιτούνται για την πλειοψηφία, συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον Ζντράβκο Κριβοκάπιτς και πρόεδρο της βουλής τον Άλεξα Μπέτσιτς. Ο Ζντράβκο Κριβοκάπιτς ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Δεκεμβρίου και είναι ο πρώτος ανεξάρτητος πολιτικός που έγινε Πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου.
Εκλογικό σύστημα
Τα 81 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από μία ενιαία εκλογική περιφέρεια που καλύπτει όλην την επικράτεια της χώρας. Οι πολιτικοί συνδυασμοί, τα κόμματα, οι συμμαχίες ή οι πολιτικές ομάδες, συμμετέχουν στην ψηφοφορία με κλειστές λίστες υποψηφίων. Οι εκλογείς καλούνται να βάλουν σταυρό προτίμησης στην κλειστή λίστα ενός κόμματος, δηλαδή ψηφίζουν κόμμα και όχι μεμονωμένους υποψήφιους. Το εκλογικό όριο είναι 3% και η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ.
Για τους πολιτικούς συνδυασμούς που εκπροσωπούν μειονότητες, δηλαδή εθνικές ομάδες των οποίων ο πληθυσμός είναι ως 15% του πληθυσμού μιας εκλογικής περιφέρειας, ισχύει διαφορετικό εκλογικό όριο. Αν κανένας από αυτούς δεν φτάσει το όριο του 3%, τότε θα έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν τρεις έδρες με εκλογικό όριο 0,7%. Οι πολιτικοί συνδυασμοί που εκπροσωπούν την Κροατική μειονότητα του Μαυροβουνίου δικαιούται να κερδίσει μία έδρα με εκλογικό όριο 0,35%.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Μαυροβουνίου ηλικίας άνω των 18 ετών, με την προϋπόθεση να είναι κάτοικοι της χώρας για τουλάχιστον 24 μήνες και να μην έχουν αποστερηθεί τα εκλογικά τους δικαιώματα λόγω δικαστικής απόφασης ή ιατρικής διάγνωσης. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική.
Δημοσκοπήσεις
Από τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές, του 2016, μέχρι τις τρέχουσες έχουν γίνει αρκετές δημοσκοπήσεις στις οποίες οι ψηφοφόροι απάντησαν για τις προθέσεις τους.
Μετά τις εκλογές
μικρογραφία|250x250εσ|Στις 9 Σεπτεμβρίου οι τρεις αρχηγοί: Ντρίταν Αμπάζοβιτς, [[Ζντράβκο Κριβοκάπιτς και Άλεξα Μπέτσιτς υπέγραψαν τη συμφωνία για κυβέρνηση συνεργασίας.]] Την επόμενη ημέρα των εκλογών οι αρχηγοί των δύο μεγάλων συμμαχιών: ο Ζντράβκο Κριβοκάπιτς από το Μέλλον του Μαυροβουνίου και ο Άλεξα Μπέτσιτς από την Ειρήνη το Έθνος Μας, καθώς και ο Ντρίταν Αμπάζοβιτς του μικρού κόμματος Ενωμένη Μεταρρυθμιστική Δράση, συμφώνησαν να συνδυάσουν τις δυνάμεις τους για να σχηματίσουν τεχνοκρατική κυβέρνηση συνεργασίας, που θα αναλάβει να συνεχίσει τις εργασίες για την ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ε.Ε., να καταπολεμήσει τη διαφθορά, να αντιμετωπίσει τα ζητήματα κοινωνικής πόλωσης και την οικονομική κρίση. Επίσης, να μεταρρυθμίσει τον αμφιλεγόμενο «Νόμο για την Ανεξιθρησκεία» ο οποίος, από το Δεκέμβριο του 2019, πυροδότησε πολιτική ανυπακοή και πολλές διαμαρτυρίες στο χώρο των κληρικών. Στις 9 Σεπτεμβρίου οι τρεις αρχηγοί υπέγραψαν τη συμφωνία στο Κέντρο Τύπου της Ποντγκόριτσα. Μεταξύ των άλλων, η συμφωνία προβλέπει ότι η νέα κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει με σεβασμό το τρέχων Σύνταγμα, δεν θα αναλάβει πρωτοβουλίες για να αλλαχθούν τα κρατικά σύμβολα της χώρας: η σημαία, το εθνόσημο ή ο εθνικός ύμνος και δεν θα ανακαλέσει την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2020, στην πρώτη συνεδρίαση του νέου Κοινοβουλίου, ο Άλεξα Μπέτσιτς εξελέγη πρόεδρος της βουλής. Η νέα κυβέρνηση, που εξασφάλισε τις 41 από τις 81 έδρες του κοινοβουλίου, θα έχει Πρωθυπουργό τον Ζντράβκο Κριβοκάπιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Μαυροβούνιο Κατηγορία:Εκλογές του 2020
Ίακχος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ίακχος είναι επίθετο του θεού Διονύσου, ειδικότερα όταν αποτελεί την θεότητα που οδηγεί την πορεία των μυημένων προς τα Ελευσίνια Μυστήρια, οπότε και θεωρείται ως γιος του Δία και της Δήμητρας. Κατ' άλλες εκδοχές αναφέρεται ως γιος της θεάς Δήμητρας και του Ιασίωνα ή του Κελεού ή του θεού Διονύσου. Επίσης, θεωρούσαν τον Ίακχο ως γιο της Περσεφόνης ή ακόμα και σύζυγο της Δήμητρας.
Οι Ορφικοί ταύτιζαν τον Ίακχο με τον Σαβάζιο της Φρυγίας ή με τον Ζαγρέα, και μερικοί πίστευαν ότι μετά τον φόνο του ο Ζαγρέας ξαναγεννήθηκε ως Ίακχος. Εκτός αυτού, υπήρχε μία ευθεία που ένωνε τον Διόνυσο, τον Ζαγρέα και τον Ίακχο σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Ο Νόννος στα «Διονυσιακά» (μη΄ 951 κ.ε.) γράφει ότι η Νύμφη Αύρα γέννησε από τον Διόνυσο δύο γιους δίδυμους. Ο πρώτος κατασπαράχθηκε από την ίδια του τη μάνα, ενώ ο δεύτερος, ο Ίακχος, σώθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος τον εμπιστεύθηκε στη θεά Αθηνά. Η Αθηνά τον θήλασε και μετά τον έδωσε με τη σειρά της στις Βάκχες της Ελευσίνας. Ο Νόννος ονομάζει τον Ίακχο «τρίτον Διόνυσον»: ο πρώτος ήταν ο Ζαγρεύς, ο δεύτερος ο «κυρίως» Διόνυσος (ο γιος του Δία και της Σεμέλης) και ο τρίτος ο Ίακχος, ο οποίος μαζί με τη Δήμητρα και την Περσεφόνη ήταν τα κυριότερα πρόσωπα των Ελευσινίων Μυστηρίων. Ο Ίακχος ήταν ο «αρχηγέτης» των Μυστηρίων αυτών.
Στην Αθήνα η 20η Βοηδρομιώνος ονομαζόταν «`Ιακχος ημέρα» και εορταζόταν με πανηγύρι. Την ημέρα εκείνη έπαιρναν από το Ιακχείον (τον ναό του Ιάκχου) το ξόανο του θεού και το πήγαιναν στην Ελευσίνα με πομπή. Ο επικεφαλής της πομπής ονομαζόταν «Ιακχαγωγός» και κρατούσε το ξόανο, ενώ ακολουθούσαν χωριστά οι άνδρες και χωριστά οι γυναίκες. Αρχικά πήγαιναν με τα πόδια, αλλά κατόπιν όσοι δεν άντεχαν ανέβαιναν σε άμαξες. Η γιορτή ήταν γεμάτη φαιδρότητα, πειράγματα κλπ.. Μία παραστατική εικόνα της δίνει ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» του (στ. 395 κ.ε.). Κατά την πορεία αυτή ακούγονταν κατά το έθιμο οι «γεφυρισμοί» (αστεία χοντροκομμένα) στη γέφυρα του Κηφισού. Στην Ελευσίνα οδηγούσαν το ξόανο του Ιάκχου με αναμμένες δάδες στον ναό. Και ο ύμνος που έψελναν τότε ονομαζόταν και αυτός «`Ιακχος».
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ορφισμός Κατηγορία:Ελευσίνια Μυστήρια
Πολιτική της Χιλής
Το πολιτικό σύστημα της Χιλής χαρακτηρίζεται ως προεδρική κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην οποία ο πρόεδρος της χώρας είναι τόσο αρχηγός του κράτους όσο και αρχηγός της κυβέρνησης. Το σύστημα είναι πολυκομματικό, ενώ η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από κοινού από την κυβέρνηση και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου, το οποίο και αναφέρεται στο σύνολό του ως Εθνικό Κογκρέσο. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από τη νομοθετική και την εκτελεστική.
Το σύγχρονο σύνταγμα της Χιλής εγκρίθηκε με εθνικό δημοψήφισμα το Σεπτέμβριο του 1980, κάτω από το στρατιωτικό καθεστώς του δικτάτορα Αουγούστο Πινοσέτ, ενώ τέθηκε σε ισχύ το Μάρτιο του 1981. Μετά την αποχώρηση του Πινοσέτ από την εξουσία το 1988, το σύνταγμα τροποποιήθηκε ώστε να ενσωματώσει εύκολα μελλοντικές συνταγματικές αλλαγές. Το Σεπτέμβριο του 2005, ο πρόεδρος Ρικάρδο Λάγος υπέγραψε ένα σύνολο τροποποιήσεων που είχαν εγκριθεί από το Κογκρέσο, και οι οποίες περιλάμβαναν την κατάργηση θέσεων ισόβιων μη εκλόγιμων βουλευτών, την απόδοση εξουσίας στον πρόεδρο για την παύση των αρχηγών των ενόπλων δυνάμεων, καθώς και μείωση της προεδρικής θητείας από έξι σε τέσσερα χρόνια.
Εκτελεστική εξουσία
Πρόεδρος της Χιλής σήμερα είναι ο Σεμπαστιάν Πινιέρα. Το 2005 εξελέγη η πρώτη γυναίκα πρόεδρος, η Μιτσέλ Μπατσελέτ. Ο πρώτος γύρος που πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου του 2005, δεν έδωσε την απαιτούμενη απόλυτη πλειοψηφία σε κανέναν από τους υποψηφίους, με αποτέλεσμα, με βάση το σύνταγμα, να διεξαχθεί δεύτερος γύρος με υποψήφιους μόνο τους δύο πρώτους σε ψήφους του πρώτου γύρου. Η νέα πρόεδρος ορκίστηκε στο αξίωμα στις 11 Μαρτίου του 2006. Μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Χιλής, το οποίο συμμετέχει στη Συμμαχία Δημοκρατικών Κομμάτων, η Μπατσελέτ έχει διατελέσει στο παρελθόν υπουργός άμυνας και υπουργός υγείας.
Οι εκλογές του 2005-2006 για το προεδρικό αξίωμα ήταν οι τέταρτες στη σειρά μετά το τέλος της εποχής του Πινοτσέτ. Όλες έχουν χαρακτηριστεί από διεθνείς παρατηρητές ελεύθερες και νομότυπες. Σύμφωνα με το ανανεωμένο σύνταγμα της χώρας, ο κάθε πρόεδρος δεν έχει πλέον το δικαίωμα να παραμείνει στο αξίωμα για συνεχόμενες θητείες.
Νομοθετική εξουσία
Το Εθνικό Κονγκρέσο της Χιλής (Congreso Nacional) ως ανώτατο κοινοβουλευτικό όργανο της χώρας, αποτελείται από δύο ξεχωριστά σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Cámara de Diputados) και τη Γερουσία (Senado).
Οι κοινοβουλευτικές εκλογές στη Χιλή ρυθμίζονται από ένα μοναδικό διωνυμικό σύστημα κατανομής εδρών που ενισχύει τους συνασπισμούς κομμάτων και προσώπων. Κάθε συνασπισμός μπορεί να καθορίσει δύο υποψηφίους για δύο έδρες Γερουσίας και δύο έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων, ανάλογα με τις εκλογικές περιφέρειες εκλογής κάθε σώματος. Συνήθως, οι δύο μεγαλύτεροι συνασπισμοί μοιράζονται τις έδρες σε κάθε εκλογική περιφέρεια. Μόνο όταν ο συνασπισμός που προηγείται, υπερσκελίζει τις ψήφους τους δεύτερου κατά ένα κλάσμα 2 προς 1, κερδίζει και τις δύο έδρες.
Τα δύο σώματα του κοινοβουλίου έχουν την εξής σύσταση: η Γερουσία αποτελείται από συνολικά 38 μέλη, τα οποία εκλέγονται στο σύνολό τους από περιφέρειες και υπηρετούν οκταετή θητεία. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έχει 120 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία.
Γερουσία
Το σώμα της Γερουσίας της Χιλής θεσμοθετήθηκε το 1812 για να υποστηρίξει τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις της εθνικής κυβέρνησης. Από τότε έχει υποστεί αρκετές συνταγματικές αναδιοργανώσεις και αναδομήσεις, οι οποίες έχουν μεταβάλει τις συνταγματικές του αρμοδιότητες, τη σύνθεσή του και την προέλευση και εκλογή των μελών του.
Η πρώτη συνέλευση της Γερουσίας το 1812 αποτελούταν από 7 μέλη, ένα για κάθε επαρχία και 3 αναπληρωματικά μέλη, ενώ είχε στόχο να αντισταθμίσει την εξουσία της εθνικής κυβέρνησης. Οι γερουσιαστές προτείνονταν άμεσα από τις επαρχιακές διοικήσεις σε συμφωνία με την κεντρική εξουσία. Η πρώτη συνέλευση λειτούργησε μέχρι το 1814, όταν αναδιοργανώθηκε για να αντιμετωπίσει τις απειλές στην εθνική κυριαρχία από διαδοχικές νίκες του ισπανικού στρατού. Το 1814 ιδρύθηκε η δεύτερη ή συμβουλευτική γερουσία, με την ίδια σύνθεση, ενώ τα τρία αναπληρωματικά μέλη διορίζονταν από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Λειτούργησε μόνο για τέσσερις μήνες μέχρι την κατάληψη του Σαντιάγο από τους Ισπανούς. Το 1818 θεσμοθετήθηκε η πρώτη συντηρητική γερουσία, που αποτελούταν από 5 μόνιμα μέλη από τις επαρχίες και 5 αναπληρωματικά, διορισμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η λειτουργία ήταν σε ισχύ μόνο σε αναπλήρωση του κοινοβουλίου, ενώ οι αρμοδιότητές της αφορούσαν συμβουλευτικό ρόλο, γι' αυτό και χαρακτηρίστηκε ως συντηρητική. Λειτούργησε μέχρι και το 1822.