cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Αχμάτοβα
Ποιητικό έργο
Ο προσωπικός χαρακτήρας της ποίησής της και η αντιμπολσεβικική χροιά της, αν και όχι πάντοτε εμφανής, είχαν αποκλείσει την πρόσβασή της στις πόρτες των εκδοτικών οίκων. Για παραπάνω από μια δεκαετία, από το 1923 μέχρι το 1935, η Αχμάτοβα είχε πάψει ουσιαστικά να γράφει ποίηση και εξοικονομούσε τα στοιχειώδη προς το ζην εργαζόμενη ως βιβλιοθηκάριος στο Αγρονομικό Ινστιτούτο της Αγίας Πετρούπολης, ενώ συγχρόνως αφιέρωνε το χρόνο της στη λογοτεχνική έρευνα και στη μελέτη του έργου του Αλεξάντρ Πούσκιν.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Μαρκησία ντε Πομπαντούρ
Ο γαλλικός λαός μίσησε τη Μαρκησία, ακόμη και κοροϊδευτικά τραγούδια βγήκαν για αυτήν. Αλλά παρ'όλη την κριτική του γαλλικού λαού εις βάρος της, η Μαρκησία άσκησε πολύ σημαντική επιρροή στην καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Έκανε συλλογή από πολύτιμα και σπάνιας αξίας έπιπλα και από διάφορα είδη τέχνης. Χάρη σε αυτήν ιδρύθηκε το εργοστάσιο πορσελάνης στις Σέβρες έξω από το Παρίσι. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αρχιτεκτονική. Σίγουρα όμως το πιο σπουδαίο έργο της ήταν η προστασία που παρείχε στους συγγραφείς της περίφημης Εγκυκλοπαίδειας από τις επιθέσεις της Εκκλησίας. Μετά το 1750 η ντε Πομπαντούρ έγινε από ερωμένη στενή φίλη του Bασιλιά.
Άννα Αχμάτοβα
Ποιητικό έργο
Η τρομοκρατία του σταλινικού καθεστώτος, οι προσωπικές διώξεις και οι απαγορεύσεις δημοσίευσης ή καταστροφής των βιβλίων της έκαναν την Αχμάτοβα να ολισθήσει σε μια αστική και συνάμα πατριωτική ποίηση με τη συλλογή «Ρέκβιεμ» (1935 - 1940), η οποία όμως δεν εκδόθηκε ποτέ στη Σοβιετική Ένωση. Το 1965 δημοσιεύεται «Το διάβα του χρόνου» Бег времени (Beg vremeni), το τελευταίο βιβλίο της στη διάρκεια της ζωής της.
Τα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εμπλούτισαν το έργο της με μια ιστορική διάσταση, όπως στο «Ποίημα χωρίς ήρωα» Поэма без героя (Poema bez geroja), γραμμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος ανάμεσα στα 1940 και 1942.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Εξωτερική πολιτική
Στις εξωτερικές υποθέσεις ο Βασιλιάς ήταν απόλυτος. Ο Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής (1740-1748) έφερνε σε αντιπαράθεση τους Γάλλους και τους Πρώσους με τους Άγγλους, τους Ολλανδούς και φυσικά τους Αυστριακούς. Προς το τέλος του πολέμου σημειώθηκαν σημαντικές γαλλικές νίκες, χάρη στις οποίες η Γαλλία κατάφερε να κατακτήσει τη σημερινή περιοχή του Βελγίου και ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ δεν ήταν μακριά από την πραγματοποίηση του παλαιού γαλλικού ονείρου να φέρει τα σύνορα της χώρας κατά μήκος του Ρήνου.
Άννα Αχμάτοβα
Ποιητικό έργο
Η ποίηση της Άννας Αχμάτοβα, μολονότι είχε χαρακτηριστεί από το σοβιετικό καθεστώς ως «παρακμιακή», εξέπεμπε τεράστια γοητεία, υπογραμμίζοντας μια αίσθηση πεπρωμένου, που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας της και άσκησε ιδιαίτερη έλξη, όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Η Ρωσίδα ποιήτρια Μαρίνα Τσβετάγεβα (που αυτοκτόνησε το 1941) είχε αποκαλέσει την Αχμάτοβα «Άννα Πασών των Ρωσιών».
Η Αχμάτοβα στην τέχνη
left|thumb|250px|Πορτρέτο της Αχμάτοβα, 1922. Ζωγράφος [[Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν. Κρατικό Ρωσικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης]] Η χαρισματική προσωπικότητα της Άννας Αχμάτοβα, ο μυστικιστικός ερωτισμός και η θυελλώδης συναισθηματική ζωή της επηρέασαν, όχι μόνο λογοτέχνες, αλλά και ζωγράφους, γλύπτες και φωτογράφους, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στη μυστηριακά ακαταμάχητη γοητεία της.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Εξωτερική πολιτική
Με τη συνθήκη του Αιξ-λα-Σαπέλ (σημερινό Άαχεν της Γερμανίας) το 1748, προς μεγάλη έκπληξη όλων, ο Λουδοβίκος παρέδωσε όλες τις κτήσεις του στην Αυστρία, καθώς δεν τον πολυένοιαζε να μεγαλώσει εδαφικά τη Γαλλία, αλλά πολιτιστικά. Ο γαλλικός λαός δυσαρεστήθηκε πολύ με αυτήν την κίνηση του Βασιλιά, και από τότε η δημοτικότητά του άρχισε να μειώνεται συνεχώς.
Άννα Αχμάτοβα
Η Αχμάτοβα στην τέχνη
Ιδιαίτερη έλξη άσκησε η Ρωσίδα ποιήτρια στον Ιταλό ζωγράφο Αμεντέο Μοντιλιάνι, όταν συναντήθηκε μαζί της στο Παρίσι το 1910, όπου η Αχμάτοβα είχε πάει για το μήνα του μέλιτος με τον άντρα της Νικολάι Γκουμιλιόφ. Τον ξανασυνάντησε σ’ ένα δεύτερο ταξίδι της στο Παρίσι το 1911 και έζησαν μαζί μια έντονη ερωτική σχέση. Στο διάστημα αυτό (1910 – 1912), ο Μοντιλιάνι την απαθανάτισε σε δεκαέξι σκίτσα, σε πολλά από αυτά γυμνή, που της τα χάρισε με το χωρισμό τους και που αυτή τα φύλαγε μέχρι το τέλος της ζωής της.
Διάσημοι Ρώσοι καλλιτέχνες έχουν επίσης απεικονίσει τη χαρακτηριστική μορφή της Αχμάτοβα σε πίνακες ζωγραφικής, που κοσμούν τα μεγάλα μουσεία της Ρωσίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι τα πορτρέτα που έχουν φιλοτεχνήσει ο Νατάν Άλτμαν, το 1914 (Nathan Altman 1889 – 1970), η Όλγα Ντέλα-Βος-Καρντόφσκαγια, το 1914 (Olga Della-Vos-Kardovskaya), ο Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν, τo 1922 (Kuzma Petrov – Vodkin, 1878 – 1939), ο Αλεξάντερ Αλεξάντροβιτς Οσμιόρκιν, περ. 1939 (Αlexander Alexandrovich Osmiorkin, 1892 – 1953) κ. ά.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Αλλαγή των συμμαχιών
Επιπλέον, το 1756, ο Βασιλιάς αναγκάστηκε να αλλάξει τις μέχρι τότε συμμαχίες του. Ήδη το 1755 οι Γάλλοι μάχονταν με τους Βρετανούς στη Βόρεια Αμερική χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου. Αρχές του 1756 οι Πρώσοι σύναψαν ειρήνη με τους Βρετανούς, κάτι που δυσαρέστησε πολύ τη Γαλλία και τη γαλλική αυλή. Αυτή η προδοσία του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας ήταν εντελώς απρόσμενη, καθώς ο ίδιος ο Φρειδερίκος είχε καλέσει τον Βολταίρο στο Πότσδαμ για μερικά χρόνια και πάντα είχε καλές σχέσεις με τη Γαλλία. Την ίδια στιγμή η Πρωσία γινόταν ευρωπαϊκή δύναμη, ενώ η Αυστρία έχασε τη μέχρι τότε σημασία της. Συμβουλευμένος από τη Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ σύναψε ειρήνη με την Αυστρία, βάζοντας τέλος σε μια διαμάχη 2 αιώνων.
Τον Μάιο του 1756 ο Φρειδερίκος της Πρωσίας επιτέθηκε στη Σαξονία που αποτελούσε αυστριακή κτήση, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Μεταχειρίστηκε πολύ βίαια την οικογένεια του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας, σοκάροντας την Ευρώπη και κυρίως τη Γαλλία. Μάλιστα, η κόρη του Εκλέκτορα της Σαξονίας, Μαρία Ιωσηφίνα, ήταν παντρεμένη με τον γιο και διάδοχο του Λουδοβίκου ΙΕ΄, Λουδοβίκο Φερδινάνδο. Παράλληλα στις 18 Μαΐου 1756 η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία. Τότε άρχισε ο Επταετής Πόλεμος (1756-1763).
Άννα Αχμάτοβα
Η Αχμάτοβα στην τέχνη
Πολλά μνημεία, φιλοτεχνημένα από Ρώσους καλλιτέχνες, είναι αφιερωμένα στην πιο διάσημη Ρωσίδα ποιήτρια του 20ού αιώνα Άννα Αχμάτοβα. Ένα επιβλητικό μνημείο της, έργο της γλύπτριας Γκαλίνα Ντοντόνοβα (Galina Dodonova), ύψους 3.3 μ., αποκαλύφθηκε το Δεκέμβριο 2006 στην Προκυμαία Ροβεσπιέρου του ποταμού Νέβα στην Αγία Πετρούπολη. Έχει στηθεί, σύμφωνα με την εκφρασμένη στο ποίημά της «Ρέκβιεμ» δική της επιθυμία, μπροστά στις φυλακές Κρέστι (Kresty), όπου είχε εγκλειστεί ο γιος της Λεβ Γκουμιλιόφ από το σταλινικό καθεστώς.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Απόπειρα δολοφονίας
left|thumb|180px|Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄.
Άννα Αχμάτοβα
Η Αχμάτοβα στην τέχνη
Ένα δεύτερο μνημείο της Άννας Αχμάτοβα στήθηκε, το 2004, στο προαύλιο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, έργο του Ρώσου γλύπτη Βαντίμ Τρογιανόφσκι (Vadim Troyanovsky, γεν. 1937). Ένα ακόμη μνημείο της Αχμάτοβα τοποθετήθηκε το έτος 2000 στην αυλή ενός σπιτιού στη Μόσχα, όπου έμενε η ποιήτρια κατά τις επισκέψεις της στη ρωσική πρωτεύουσα μεταξύ 1934 και 1963. Είναι έργο του διάσημου Ρώσου γλύπτη Βλαντιμίρ Σουρόφτσεφ (Vladimir Surovtsev, γεν. 1951), βασισμένο σε ένα σκίτσο του Αμεντέο Μοντιλιάνι.
Μια γλυπτική σύνθεση σε υπαίθριο χώρο, όπου απεικονίζονται η Άννα Αχμάτοβα μαζί με τον πρώτο σύζυγό της Νικολάι Γκουμιλιόφ και το γιο τους Λεβ, υπάρχει στη ρωσική πόλη Μπέζετσκ (Бежецк).
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Απόπειρα δολοφονίας
Κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, η δυσαρέσκεια και το αίσθημα μη ικανοποίησης στη Γαλλία γενικεύτηκαν. Τα έξοδα της βασιλικής αυλής δεν ήταν και ιδιαίτερα υψηλά, όπως για παράδειγμα του προηγούμενου βασιλιά, του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ή όπως στην αυτοκρατορική αυλή της Ρωσίας που ξόδεψε αμύθητα ποσά για την ανέγερση ανακτόρων στην Αγία Πετρούπολη. Επίσης, μεγάλα ποσά από τις δαπάνες της αυλής βοήθησαν να φτάσει η καλλιτεχνική ζωή της Γαλλίας στο ζενίθ της, προωθώντας χιλιάδες οικογένειες καλλιτεχνών και τεχνιτών. Η γαλλική τέχνη θαυμαζόταν από ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμη και σήμερα, 250 χρόνια μετά, το στυλ Λουδοβίκος ΙΕ (Louis XV style), ιδιαίτερα στα έπιπλα, είναι πολύ αγαπητό σε πλούσιους και διάσημους σε όλο τον κόσμο.
Άννα Αχμάτοβα
Μουσείο Αχμάτοβα
Το Μουσείο της Άννας Αχμάτοβα (Музей Анны Ахматовой в Фонтанном доме) είναι αφιερωμένο στη ζωή της Άννας Αχμάτοβα, που θεωρείται η πιο σημαντική ποιητική εκπρόσωπος της «Αργυρής Εποχής» (Серебряный век русской поэзии) στη Ρωσία.
Το μουσείο στεγάζεται στο μπαρόκ Ανάκτορο Σερεμέτεφ στην Αγία Πετρούπολη, ένα κτήριο που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1750, δίπλα στην αποβάθρα του καναλιού Φοντάνκα και με είσοδο από την αυλή στον αριθμό 53 της Λιτέινι Προσπέκτ. Καταλαμβάνει τα παλαιά διαμερίσματα του προσωπικού του ανακτόρου, όπου έζησε και εργάστηκε η Αχμάτοβα για πολλά χρόνια, από το 1933 έως το 1941 και ξανά από το 1944 έως το 1954.
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Απόπειρα δολοφονίας
Παρά ταύτα όμως, ο γαλλικός λαός, επηρεασμένος από τις δυσφημίες κατά του Βασιλιά και της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ μετά το 1745, έβλεπε μόνο την υπερβολική σπατάλη και την αδιαφορία του Βασιλιά. Αυτά ίσως ήταν τα κίνητρα τα οποία οδήγησαν τον Ρομπέρ Νταμιάν να κάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Βασιλιά. Στις 5 Ιανουαρίου 1757, ο Νταμιάν εισήλθε στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, όπως έκαναν κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι για την ελεημοσύνη του Βασιλιά. Στις 6 το απόγευμα ο Βασιλιάς είχε πάει να επισκεφτεί την κόρη του, και καθώς επέστρεφε αργά το βράδυ στο Τριανόν, στους Κήπους των Βερσαλλιών, ο Νταμιάν του επιτέθηκε πολύ ξαφνικά, εκπλήσσοντας ακόμη και τη βασιλική φρουρά, και μαχαίρωσε τον Λουδοβίκο στα πλευρά. Για καλή του τύχη, μόνο ένα εκατοστό από το μαχαίρι μπήκε στη σάρκα του, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εκείνη την ημέρα φορούσε πολύ χοντρά ρούχα, καθώς έκανε τσουχτερό κρύο. Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα δολοφονίας βασιλιά στη Γαλλία μετά το 1610.
Άννα Αχμάτοβα
Μουσείο Αχμάτοβα
Οι αίθουσες του μουσείου περιέχουν προσωπικά αντικείμενα από την ιδιαίτερη ζωή της Αχμάτοβα. Υπάρχουν και ηχογραφήσεις με τη φωνή της ίδιας να διαβάζει ποιήματά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ουκρανοί ποιητές
Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας
Απόπειρα δολοφονίας
Η τιμωρία για τον Νταμιάν ήταν απάνθρωπη. Στις 28 Μαρτίου 1757, στην Πλατεία Γκρεβ (Place de Greves) του Παρισιού συνέβη η ακόλουθη διαδικασία: μετά από πολλαπλά βασανιστήρια, το χέρι του με το οποίο διέπραξε το έγκλημα κατά του Βασιλιά, κάηκε με θείο. Στις πληγές του από τα βασανιστήρια ρίχτηκε καυτό λάδι, μόλυβδος και καυτό λιωμένο κερί. Στη συνέχεια τέσσερα άλογα δέθηκαν στα πόδια και στα χέρια του και το σώμα του κομματιάστηκε. Ο κορμός του σώματος του, χωρίς τα άνω και κάτω άκρα, στη συνέχεια κάηκε. Η εκτέλεσή του με αυτό τον βίαιο και απάνθρωπο τρόπο προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στη Γαλλία. Ιδίως οι Διαφωτιστές άσκησαν μεγάλη κριτική στον Βασιλιά. Ο ίδιος ο Βασιλιάς τις επόμενες εβδομάδες έπεσε σε κατάθλιψη, βλέποντας πως ο ίδιος του ο λαός δεν τον ήθελε πια, και κατάλαβε πως βάδιζε σε λάθος δρόμο.
Τέλος του πολέμου
Η άνοδος του Ετιέν Φρανσουά ντε Σουαζέλ στη γαλλική κυβέρνηση με προτροπή της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ ήταν μία νίκη του φιλοσοφικού και διαφωτιστικού κινήματος. Ο Σουαζέλ εγκρίνει τη δημοσίευση της Εγκυκλοπαίδειας. Το 1763 τελειώνει ο Επταετής Πόλεμος με τη Συνθήκη του Παρισιού, η οποία ήταν μία μεγάλη απώλεια για τη Γαλλία, καθώς έχασε τον Καναδά και την Ινδία που τώρα πια πέρασαν στα χέρια των Άγγλων.
Τέλος της βασιλείας
Το διάστημα 1764-1768 έφερε απώλειες στη ζωή του Λουδοβίκου. Η Μαρκησία ντε Πομπαντούρ πέθανε στις 15 Απριλίου 1764 ενώ ο γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου, Λουδοβίκος Φερδινάνδος, πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1765 από φυματίωση. Η Μαρία Ιωσηφίνα, σύζυγος του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, πέθανε και εκείνη από φυματίωση και τη θλίψη της 15 μήνες αργότερα (14 Μαρτίου 1767). Η Βασίλισσα Μαρία Λεστσύνσκα, βυθισμένη στη λύπη από το θάνατο του γιου της, του πατέρα της (1766) και της νύφης της, πέθανε στις 24 Ιουνίου 1768.
Το τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ΄ σημαδεύτηκε από την άφιξη στη γαλλική βασιλική αυλή της Μαντάμ ντυ Μπαρρύ, η οποία έγινε η νέα ερωμένη του Βασιλιά το 1769.
Θάνατος
Στις 26 Απριλίου 1774 άρχισαν να εκδηλώνονται τα πρώτα συμπτώματα της ευλογιάς. Πέθανε στις 10 Μαΐου 1774, με την αδιαφορία του λαού και τη χαρά ενός μέρους της βασιλικής αυλής. Άφησε στον θρόνο τον δεκαεννιάχρονο εγγονό του Λουδοβίκο ΙΣΤ΄. Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου στο Παρίσι.
Υστεροφημία
Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας είχε αφήσει τη χώρα σε τραγική οικονομική κατάσταση και ο διάδοχος του δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την κρίση αυτή λόγω έλλειψης αποφασιστικότητας. Η μοναρχία ήταν σε συνεχή παρακμή, και αυτό το αντιλαμβανόταν ο Λουδοβίκος, χωρίς όμως να κάνει κάτι αποφασιστικό. Μάλιστα είχε προβλέψει ο ίδιος, «Μετά από εμένα ο κατακλυσμός» («Après moi, le déluge»).
thumb|right|200px|Η Μαρί-Λουίζ Ο' Μέρφυ, ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ΄.Ο Λουδοβίκος ξόδεψε πολύ χρόνο και ψυχική ενέργεια στις γυναίκες. Ο γάμος του με τη Μαρία Λεστσύνσκα του απέφερε πολλά παιδιά, αλλά ήταν συνεχώς και εσκεμμένα άπιστος. Είχε δεκάδες ερωμένες, ακόμη και στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Στην αρχή της βασιλείας, μέχρι το 1750, ονομαζόταν ο Πολυαγαπημένος, λόγω του γεγονότος ότι κόντεψε να πεθάνει το 1744. Στο τέλος όμως κατάντησε να είναι ο Πολυμίσητος. Η αναποφασιστικότητα και η ανικανότητά του να κυβερνήσει έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη Γαλλική Επανάσταση.
Το 1743 με τον πόλεμο της αυστριακής διαδοχής, περιοχές όπως η Κορσική και η Λωρραίνη κερδήθηκαν και η Γαλλία έγινε τεράστιο κράτος. Στον Επταετή Πόλεμο όμως, όλες σχεδόν οι αποικίες της Γαλλίας πέρασαν στα χέρια της Μεγάλης Βρετανίας με τη Συνθήκη του Παρισιού (1763).Ο Καναδάς, η Ινδία, καθώς και περιοχές στον Μισισιπή προσαρτήθηκαν στη Βρετανία. Μπορεί η Γαλλία να κράτησε τη Νέα Ορλεάνη και τη Γουαδελούπη, αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει οριστικά τις βλέψεις της στο Νέο Κόσμο. Το κύρος της Γαλλίας είχε χαθεί.
Απόγονοι
Νυμφεύτηκε το 1725 τη Μαρία Λεστσύνσκα, κόρη του Στανίσουαφ Λεστσύνσκι, Βασιλιά της Πολωνίας & Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας, και απέκτησε 10 παιδιά:
Ερωμένες
Συνολικά είχε 15 ερωμένες, με πιο διάσημες τη Μαρκησία ντε Πομπαντούρ και τη Μαντάμ ντυ Μπαρρύ και συνολικά 13 εξώγαμα παιδιά.
Από την Πωλίν Εμμανυέλ Μαρί Μαγκντελόν ντε Βεντιμίγ (1712-1741) είχε τέκνα: Από τη Ζαν Περραί είχε: Από τη Μαρί-Λουίζ Ο' Μέρφυ (1737-1814): Με τη Φρανσουάζ ντε Σαλύ (1734-1821), σύζυγο του Δούκα του Ναρμπόν-Λαρά:
Από τη Μαργκερίτ Κατρίν Αϋνώ (1736-1823):
Από τη Λουσί Μεντλέν ντ'Εσταίνγκ (1743-1826):
Από την Αν Κοππιέ ντε Ρομάν (1737-1808), Βαρόνη ντε Μεϊγύ-Κουλόνζ: Από τη Ζαν Λουίζ Τιερσελέν ντε Λα Κογιετερί (1746-1779): Από τη Μαρί Τερέζ Φρανσουάζ Μπουασσελέ (1731 – 1800)
Πηγή
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες του Ανζού
Ιωάννης Φραγκιάς
Ο Ιωάννης N. Φραγκιάς ήταν δικηγόρος και δραματικός ποιητής. Γεννήθηκε στη Σύρο το 1849 ή τη Χίο το 1851 και πέθανε στην Αθήνα το 1929.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Γιοχάννες φαν Μόιρς
Ο Γιοχάννες φαν Μόιρς (Johannes van Meurs ή Johannes Meursius, 9 Φεβρουαρίου 1579 - 20 Σεπτεμβρίου 1639) ήταν Ολλανδός κλασικός λόγιος και μελετητής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1579 στο Λοσντουίνεν της Χάγης. Διετέλεσε ως ξεναγός των γιων του εύπορου Μπάρνεφελντ που περιηγήθηκαν ανά την Ευρώπη. Διορίστηκε καθηγητής ιστορίας και ελληνικών στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Διετέλεσε επίσημος ιστοριογράφος της Ολλανδίας από το 1610, και αργότερα επίσημος ιστοριογράφος της βασιλικής αυλής της Δανίας. Δίδαξε ιστορία και πολιτική στο Σορό της Δανίας, όπου απεβίωσε στις 20 Σεπεμβρίου 1639. Γιος του ήταν ο επίσης φιλόλογος Γιόν Μόιρσιους (1613-1653/1654).
Αλεξέι Αλεξέγεβιτς Μπρουσίλοφ
Ο Αλεξέι Αλεξέγεβιτς Μπρουσίλοφ (ρωσικά: Алексе́й Алексе́евич Бруси́лов, 31 Αυγούστου 1853 – 17 Μαρτίου 1926) ήταν Ρώσος στρατηγός, περισσότερο γνωστός για την ανάπτυξη νέων επιθετικών στρατηγικών πού χρησιμοποιήθηκαν το 1916 στην Επίθεση Μπρουσίλοφ. Οι καινοτόμες και σχετικά επιτυχημένες τακτικές στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπρουσίλοφ γεννήθηκε στην Τυφλίδα (Γεωργία). Ο πατέρας του ήταν Ρώσος και η μητέρα του, Άννα Λουίζα Νιεστότζεμσκα, ήταν Πολωνή. Τρεις γενιές των Μπρουσίλοφ είχαν υπηρετήσει στον τσαρικό στρατό. Ο παππούς του πολέμησε ενάντια στο στρατό του Ναπολέωντα κατά την εισβολή στη Ρωσία το 1812. Ο πατέρας του έφτασε μέχρι το βαθμό του αντιστράτηγου πριν πεθάνει από φυματίωση το 1856. Η μητέρα του πέθανε λίγο αργότερα, και έτσι ο Μπρουσίλοφ μεγάλωσε σε συγγενείς στο Κουταΐσι.
Σχολή Αξιωματικών Ιππικού
Το 1881, ο Μπρουσίλοφ έγινε μαθητής της Σχολής Αξιωματικών Ιππικού στην Αγία Πετρούπολη και δύο χρόνια μετά διορίστηκε εκεί ως δάσκαλος ιππασίας. Πέρασε τα επόμενα δεκατρία χρόνια ανεβαίνοντας στη διαδοχή της σχολής. Όταν προάχθηκε σε Major General, ο Μπρουσίλοφ προστέθηκε στο κατάλογο των στρατιωτικών οι οποίοι μπορούν να κληθούν σε επίσημη θέση από το Τσάρο. Σε αυτή τη περίοδο, ο Μπρουσίλοφ παντρεύτηκε το 1884 και απέκτησε ένα γιο το 1887.
Το 1902, ως αντιστράτηγος, ανέλαβε τη διοίκηση της σχολής και επί διοικήσεώς του, η Σχολή έγινε γνωστό κέντρο εκπαίδευσης άρτια καταρτισμένων αξιωματικών του Ιππικού. Ο Μπρουσίλοφ δημοσίευσε ένα αριθμό άρθρων για τη χρήση του ιππικού και επισκέφτηκε τη Γαλλία, την Αυστροουγγαρία και τη Γερμανία για να μελετήσει μαθήματα ιππασίας και βασική διαχείριση.
Ο Μπρουσίλοφ ορίστηκε διοικητής της 2ης Φρουράς Ιππικού το 1906, αλλά η θέση δεν του άρεσε. Η Επανάσταση του 1905 είχε δημιουργήσει αναταραχή στην Αγία Πετρούπολη, και μετά το θάνατο της γυναίκας, έψαχνε για μια θέση μακριά από τη Φρουρά και την πρωτεύουσα.
Το 1908, ορίστηκε διοικητής του ΙΔ’ Σώματος στη Στρατιωτική Περιοχή Βαρσοβίας, όπου έγινε γνωστός για τις βελτιώσεις στην εκπαίδευση για τη μάχη που επέβαλε. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά με τη Ναδέτζντα Τζελιχόφσκι. Προάχθηκε σε στρατηγό του Ιππικού το 1912 και έγινε Αναπληρωτής διοικητής στη Στρατιωτική Περιοχή Βαρσοβίας. Οι αποτυχίες στο Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο οδήγησαν στην άποψη ότι στρατηγοί από οικογένειες προσφύγων, οι οποίοι αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό των ανώτερων αξιωματικών του Ρωσικού Στρατού, ήταν λιγότερο πατριώτες από αυτούς με καταγωγή εντός των συνόρων και ο Μπρουσίλοφ ήρθε σε αντιδικία με το Κυβερνήτη-Στρατηγό της Βαρσοβίας Γκεόργκι Σκάλον και άλλους Ρωσο-Γερμανούς Στρατηγούς στη Περιοχή. Το 1913, ο Μπρουσίλοφ ορίστηκε στη διοίκηση του ΙΒ΄ Σώματος στη Στρατιωτική Περιοχή του Κιέβου.
1914-1915
Τον Ιούλιο του 1914, με το Ρωσικό Στρατό να μεγαλώνει εξαιτίας της επιστράτευσης, ο Μπρουσίλοφ προάχθηκε στη διοίκηση του 8ου στρατού, στο νοτιοδυτικό μέτωπο, στη Γαλικία. Η 8η στρατιά συγκρούστηκε με τις Αυστρο-ουγγρικές δυνάμεις και προχώρησε γρήγορα περίπου 150 χιλιόμετρα. Ανατροπές αλλού στο μέτωπο, συμπεριλαμβανομένης της ήττας στη Μάχη του Τάννενμπεργκ (1914), ανάγκασαν την 8η στρατιά να υποχωρήσει μαζί με τις υπόλοιπες ρωσικές δυνάμεις. Για τις νίκες του, ο Μπρουσίλοφ τιμήθηκε με το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Δ΄ τάξης και μετά Γ' τάξης. Σαν ειρωνεία της τύχης, πολλοί από τους μελλοντικούς διοικητές του Λευκού Στρατού ήταν ανώτεροι αξιωματικοί στην 8η στρατιά εκείνη τη περίοδο, όπως ο Αντόν Ντενίκιν και ο Αλεξέι Καλέντιν.
Στις αρχές του 1915, ο Μπρουσίλοφ προέλασε ξανά, διεισδύοντας στα περάσματα των Καρπαθίων και μπήκε στην Ουγγρική πεδιάδα. Εκείνη τη περίοδο ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ επισκεύτηκε την 8η στρατιά και προήγαγε τον Μπρουσίλοφ σε γενικό υπασπιστή. Όμως και πάλι, τα γεγονότα στα άλλα μέτωπα καθόρισαν τις ενέργειές του και η προέλαση των Αυστριακών-Γερμανών στο Γκόλις-Ταρνόου ανάγκασαν τον Μπρουσίλοφ να υπακούσει στη γενική υποχώρηση. Μέχρι τις 8 Σεπτεμβρίου, η 8η στρατιά είχε υποχωρήσει 180 χιλιόμετρα στη περιοχή του Ταρνοπόλ.
Η Επίθεση Μπρουσίλοφ
Τις 29 Μαρτίου 1916, δόθηκε στο Μπρουσίλοφ η διοίκηση του Νοτιοδυτικού Μετώπου με αποτέλεσμα να αποκτήσει σε κάποιο βαθμό ελευθερία κινήσεων. Οι προηγούμενες επιθέσεις των Ρώσων είχαν την τάση να γίνονται σε μικρά τμήματα του μετώπου με αυξημένη πυκνότητα πυροβολικού και ανθρώπινου δυναμικού σε αυτές τις περιοχές με σκοπό να δημιουργηθεί ρήγμα στις γραμμές του αντιπάλου. Οι επιθέσεις σε μικρά τμήματα του μετώπου είχαν ως αποτέλεσμα την άμεση αντεπίθεση των γερμανικών δυνάμεων με αποτέλεσμα συνεχείς αποτυχίες από την πλευρά των Ρώσων.
Ο Μπρουσίλοφ αποφάσισε να επιτεθεί σε όλο το μήκος του Νοτιοδυτικού Μετώπου. Ήλπιζε να αποδιοργανώσει τον εχθρό σε τόσο μεγάλη έκταση ώστε σε κάποιο σημείο να ενδώσει. Αποφάσισε να μη σπαταλήσει πυρομαχικά με το βομβαρδισμό ασήμαντων στόχων, αλλά να στοχεύσει σε διοικητικά φυλάκια, οδικά δίκτυα και άλλους σημαντικούς στόχους για να αποδυνάμωση τη γερμανική διοίκηση και να ελέγξει όλο το μέτωπο. Ο διοικητής του Γερμανικού πυροβολικού, Γκέοργκ Μπρουτσμύλλερ, ο οποίος υπηρέτησε έναντι στο Μπρουσίλοφ, έμαθε να προσαρμόζεται σε αυτές τις τακτικές όταν οργάνωσε τον βομβαρδισμό κατά την επιχείρηση Μίκαελ στο Δυτικό Μέτωπο το 1918. Ο Μπρουσίλοφ δεν ενδιαφερόταν να εξασφαλίσει ισχυρή παρουσία στρατιωτών, επιτρέποντας την αποστολή μονάδων που βρίσκονταν υπό τη διοίκησή του να μεταφερθούν σε άλλα μέτωπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κατηγορία Ατλαντικού (NBA)
Η Κατηγορία Ατλαντικού είναι μία από τις τρεις κατηγορίες της Ανατολικής Περιφέρειας του NBA. Η κατηγορία αποτελείται από πέντε ομάδες: Μπόστον Σέλτικς, Μπρούκλιν Νετς, Νιου Γιορκ Νικς, Τορόντο Ράπτορς και Φιλαδέλφεια 76ερς. Με εξαίρεση τους Ράπτορς που εδρεύουν στον Καναδά, όλες οι υπόλοιπες ομάδες βρίσκονται στην Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η κατηγορία δημιουργήθηκε πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 1970-71, όταν οι ομάδες στο πρωτάθλημα αυξήθηκαν από 14 σε 17 με την έλευση των Κλίβελαντ Καβαλίερς, Μπάφαλο Μπρέιβς και Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο περιφέρειες (τη Δυτική και την Ανατολική), που η κάθε μία χωριζόταν με τη σειρά της σε δύο κατηγορίες. Η Κατηγορία Ατλαντικού ξεκίνησε με τέσσερις ομάδες: τους Σέλτικς, τους Νικς, τους 76ερς και τους Μπρέιβς. Οι τρεις πρώτες εντάχθηκαν από την Ανατολική Κατηγορία.
Οι Σέλτικς έχουν αναδειχθεί 23 φορές πρωταθλητές στην κατηγορία, ενώ ακολουθούν οι Ράπτορς με 7 κατακτήσεις. Δέκα φορές ομάδα της κατηγορίας κατέκτησε το πρωτάθλημα του NBA (6 φορές οι Σέλτικς, 2 οι Νικς και από 1 οι 76ερς και οι Ράπτορς). Τη σεζόν 1982-83, όλες οι ομάδες της κατηγορίας είχαν ποσοστό νικών άνω του 50% στο πρωτάθλημα, ενώ τη σεζόν 1983-84 και οι πέντε ομάδες πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατλαντικού Κατηγορία:Μαϊάμι Χιτ Κατηγορία:Μπόστον Σέλτικς Κατηγορία:Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Νιου Γιορκ Νικς Κατηγορία:Ορλάντο Μάτζικ Κατηγορία:Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Τορόντο Ράπτορς Κατηγορία:Φιλαδέλφεια 76ερς
Παντελής Παλιεράκης
Ο Παντελής Παλιεράκης (1922 - 2005) ήταν Έλληνας ηθοποιός και ο γνωστός φροντιστής των ταινιών της Φίνος Φιλμ του Φιλοποίμενα Φίνου, του Αλέκου Σακελλάριου και επίσης του Γιάννη Δαλιανίδη.
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο, το 1922. Αρχικά δούλεψε ως αστυνομικός, αλλά στην συνέχεια, τον κέρδισε ο κινηματογράφος. Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο, ως φροντιστής στην ταινία "Θανασάκης ο πολιτευόμενος" το 1954. Επίσης ήταν φροντιστής στις παρακάτω ταινίες:
Ηθοποιός
Ο Παντελής Παλιεράκης, έκανε την εμφάνισή του ως βοηθητικός ηθοποιός σε πολυάριθμες ταινίες της Φίνος Φιλμ ανάμεσα στις οποίες:
Συγγραφικό έργο
Ο Παντελής Παλιεράκης το 1987 είχε γράψει τις αναμνήσεις του σε ένα βιβλίο με τίτλο "30 χρόνια πίσω από την κάμερα της φινος φιλμ" με συντάκτη του βιβλίου τον Αλκίνοο Μπουνιά.
Άλλες πτυχές της ζωής του
Στον κινηματογράφο, έκανε διεύθυνση παραγωγής στην δημοφιλή ταινία "Της κακομοίρας", το 1963, με τον Κώστα Χατζηχρήστο.
Ο ίδιος, ήταν προσωπικός φίλος με τον Φιλοποίμενα Φίνο, τον Αλέκο Σακελλάριο, τον Γιάννη Δαλιανίδη, αλλά και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ
Για την Αλίκη Βουγιουκλάκη μάλιστα, είχε δώσει συνέντευξη στην εκπομπή "Βίοι Αγίων", στη Μαλβίνα Κάραλη, το 1995.
Πέθανε στην Αθήνα, το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιησούς (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ιησούς (λατ. Jesus, αγγλ. Jesus και Joshua) είναι η εξελληνισμένη μορφή του εβραϊκού ονόματος «Γεσούα» (ישוע), ή στην πλήρη του μορφή «Γεχοσούα» (יהושע), που σημαίνει «ο Γιαχβέ/Ιεχωβά (ο Θεός [στην Εβραϊκή γλώσσα]) είναι σωτηρία». Μπορεί να αναφέρεται στα λήμματα:
Κατηγορία:Εξελληνισμένες αποδόσεις εβραϊκών λέξεων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Φίλιππος Μαύρος
Ο Φίλιππος Μαύρος του Ιωάννη, γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1921 στη Σάμο. Ήταν Έλληνας πολιτικός με καταγωγή από το Καστελόριζο κι ο μικρότερος από έξι αδέλφια, εκ των οποίων ένας ήταν κι ο Γεώργιος Μαύρος.
Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια οικονομικά στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Ομιλούσε Γαλλικά, Αγγλικά και Γερμανικά.
Από το 1955 διηύθυνε την οικογενειακή εμπορική επιχείρηση που είχε ιδρύσει ο πατέρας του το 1905 στο Καστελόριζο, η οποία μεταφέρθηκε στη Σάμο και τελικά στην Αθήνα, όπου είχε την έδρα της στην οδό Αιόλου από το 1921.
Πρωτοεμφανίστηκε στην πολιτική το 1961, όταν εξελέγη πρώτος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου στη Β´ εκλογική περιφέρεια Αθηνών και επανεξελέγη το 1963 και το 1964. Ως μέλος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελλάδας-Κοινής Αγοράς συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια όπως του Βερολίνου, της Τουλούζης, της Νεάπολης και λοιπά. Υπήρξε μέλος των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών της Βουλής για τα Υπουργεία Οικονομικών και Εμπορίου.
Κατά την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση για την οποία συνελήφθη στις 14 Αυγούστου 1968, φυλακίστηκε στην Άμεσο Δράση Χωροφυλακής Αμαρουσίου και εκτοπίστηκε στα Κύθηρα για έξι μήνες. Σε όλη τη διάρκεια της επταετίας βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση και του στερήθηκε το διαβατήριο.
Επανεξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1974.
Ήταν παντρεμένος με τη Λυδία Τ. Παπαθανασίου, με την οποία απέκτησαν τρεις κόρες και έξι εγγόνια.
Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 22 Δεκεμβρίου του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Κυβέρνηση Άνγκελα Μέρκελ 2013
Η τρίτη κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ ήταν η 23η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας. Η κυβέρνηση αυτή σχηματίστηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2013 με τη συνεργασία τριών κομμάτων:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Μερκελ 2013 Μερκελ 2013
Παραδείσια Αρκαδίας
Τα Παραδείσια (πριν από το 1924: Κούρταγα ) είναι χωριό και κοινότητα στην Αρκαδία και μέρος του Δήμου Μεγαλόπολης. Η κοινότητα αποτελείται από τα χωριά Παραδείσια και Φαναΐτη. Τα Παραδείσια βρίσκονται 4 χλμ. ανατολικά των Χράνων, 4 χλμ. δυτικά της Βελιγοστής, 4 χλμ. βόρεια των Χιράδων και 11 χλμ. νοτιοδυτικά της Μεγαλόπολης. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Πιστεύεται ότι στην περιοχή των σημερινών Παραδεισίων υπήρχε η αρχαία πόλη Κρώμνος ή Κρώμοι, η οποία σύμφωνα με το μύθο ιδρύθηκε από το γιο του Λυκάονα, Κρώμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Chevrolet Captiva
thumb|right|Chevrolet Captiva LS του 2006 - 2010 στο [[Βιετνάμ.]] thumb|right|Chevrolet Captiva στο Σαλόνι της [[Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2011 (μετά την πρώτη ανανέωση).]] Το Chevrolet Captiva είναι μεσαίο 5-πορτο SUV αυτοκίνητο, που έχει κατασκευαστεί από τον Οκτώβριο του 2006 έως σήμερα, σε δύο γενιές, αν και μόνο η πρώτη γενιά του είχε κυκλοφορήσει σε μεγάλο αριθμό χωρών και ηπείρων διεθνώς.
Δεύτερη γενιά
thumb|right|Chevrolet Captiva LT δεύτερης γενιάς του 2019 στην [[Ταϊλάνδη.]]
Η δεύτερη γενιά του Captiva, είναι μια παράλληλη έκδοση του κινέζικου μοντέλου Baojun 530 με διαφορετικό εταιρικό σήμα και εισήχθη στην Κολομβία τον Νοέμβριο του 2018 και στη συνέχεια στην Ταϊλάνδη τον Μάρτιο του 2019.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Βιβλιογραφία
Captiva Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Νοτιοκορεατικά αυτοκίνητα
Θαρενός (όνομα)
Θαρενός, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Για την ομορφιά του τοπίου και τη σπουδαιότητα της μονής ο λαός διασώζει το δίστιχο:
Ονομαστική εορτή
Στις 8 Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ. (Στις 29 Σεπτεμβρίου για την Καθολική Εκκλησία.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τη λαϊκή παράδοση Κατηγορία:Ρόδος Κατηγορία:Σύμη
Σύνδρομο Πλάμερ-Βίνσον
Αίτια
Τα αίτια του συνδρόμου είναι άγνωστα. Ωστόσο φαίνεται ότι γενετικοί παράγοντες και διατροφικές ανεπάρκειες παίζουν κάποιον ρόλο στην παθογένεσή του. Το σύνδομο είναι πιο συχνό στις γυναίκες, ιδιαίτερα της μέσης ηλικίας. Σε αυτές τις ασθενείς το ρίσκο για ανάπτυξη οισοφαγικού καρκινώματος εκ πλακωδών κυττάρων είναι αυξημένο.
Συμπτώματα
Οι ασθενείς που πάσχουν από το σύνδρομο συχνά αναφέρουν αίσθημα καύσου στη γλώσσα και στον στοματικό βλεννογόνο. Επίσης οι γλωσσικές θηλές ατροφούν και έτσι η ραχιαία επιφάνεια της γλώσσας είναι λεία και γυαλιστερή. Επίσης έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκινώματος.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
Διάγνωση
Η αξονική τομογραφία με σκιαγραφικό ή η οισοφαγογαστροσπόπηση του ανώτερου πεπτικού μπορεί να αποκαλύψει το οισοφαγικό πλέγμα. Στη γενική εξέταση αίματος βλέπουμε υπόχρωμη μικροκυτταρική αναιμία που είναι σύμφωνη με σιδηροπενική αναιμία. Βιοψία του προσβεβλημένου βλεννογόνου δείχνει επιθηλιακή ατροφία και χρόνια υποβλεννογόνια φλεγμονή. Επίσης μπορεί να υπάρχει επιθηλιακή ατυπία ή δυσπλασία.
Θεραπεία και πρόγνωση
Η θεραπεία αρχικά στοχεύει στην αποκατάσταση της σιδηροπενικής αναιμίας. Αυτό μπορεί να βελτιώσει τη δυσφαγία. Επίσης μπορούν να γίνουν διαστολές κατά τη διάρκεια ενδοσκοπήσεων. Οι ασθενείς συνήθως ανταποκρίνονται στη θεραπεία.
Επιπλοκές
Κίνδυνος διάτρησης κατά τη διάρκεια των διαστολών και αυξημένος κίνδυνος ανάπτυξης καρκινώματος του οισοφάγου, της στοματικής κοιλότητας και του υποφάρυγγα.
Ώλεσουντ ΦΚ
Η Ώλεσουντ ΦΚ είναι ένας νορβηγικός σύλλογος ποδοσφαίρου που εδρεύει στην πόλη Ώλεσουντ. Ιδρύθηκε στις 25 Ιουνίου 1914. Το 2004, ο σύλλογος είχε 835 μέλη και διάφορες ομάδες σε επαγγελματικά και ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.
Έδρα της ομάδας ήταν μέχρι το 2005 το Κραμίρα Στάντιον. Από το 2005 μετακόμισε στο νέο της γήπεδο, το Κόλορ Λάιν Στάντιον. Το 2009 η ομάδα κατέκτησε το κύπελλο Νορβηγίας για πρώτη φορά στην ιστορία της, ενώ το 2011 επανέλαβε την επιτυχία της.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νορβηγίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1914
Γεωγλωσσολογία
Η γεωγλωσσολογία έχει αναγνωριστεί από ορισμένους ως κλάδος της γλωσσολογίας και από άλλους ως παρακλάδι της γλωσσικής γεωγραφίας, η οποία ορίζεται περαιτέρω από την άποψη ότι είναι ένας κλάδος της ανθρώπινης γεωγραφίας. Όταν θεωρείται ως κλάδος της γλωσσολογίας, η γεωγλωσσολογία μπορεί να εξεταστεί από περισσότερες από μία γλωσσικές προοπτικές, με ερευνητικές επιπτώσεις.
Μια ακαδημαϊκή παράδοση όσον αφορά τη γεωγλωσσολογία ως κλάδο της γλωσσολογίας δίνει ανοιχτή αναγνώριση στο ρόλο που μπορεί να παίξει ο χάρτης στη γλωσσική έρευνα βλέποντας τους όρους γεωγραφία των διαλέκτων, γλωσσική γεωγραφία και γλωσσολογική γεωγραφία ως συνώνυμους με τη γεωγλωσσολογία. Αυτή η ταυτοποίηση της γεωγλωσσολογίας με τη γλωσσική χαρτογράφηση εμφανίζεται σε ένα εύρος γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων των κινεζικών, γαλλικών, ιαπωνικών, ρωσικών και ισπανικών. Στα γερμανικά, εκτός από την ταυτοποίηση της γεωγλωσσολογίας με τους όρους Sprachgeographie (γλωσσική γεωγραφία) και Dialektgeographie (γεωγραφία των διαλέκτων), ο όρος Areallinguistik (γλωσσολογία περιοχών) εμφανίζονται επίσης ως συνώνυμες.
Μια δεύτερη γλωσσική παράδοση είναι αυτή της Αμερικανικής Εταιρείας Γεωγλωσσολογίας που ερμηνεύει τη γεωγλωσσολογία ως «έναν ακαδημαϊκό κλάδο που περιλαμβάνει την ανάλυση και τις επιπτώσεις της γεωγραφικής θέσης, της κατανομής και της δομής των γλωσσικών ποικιλιών σε ένα χρονικό πλαίσιο, είτε μεμονωμένα είτε σε επαφή και/ή σε σύγκρουση μεταξύ τους, που αρχικά θεωρήθηκε από τον Μάριο Πέι ως κλάδος γλωσσολογίας που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την έρευνα αντικειμενικού προσανατολισμού σε θέματα πραγματικών γλωσσών και όπου οι διεπιστημονικές προσεγγίσεις θα ήταν αποδεκτές». Επιπλέον, η δήλωση της Εταιρείας αναφέρει τη συγκέντρωση και τη διάδοση «ενημερωμένων γνώσεων σχετικά με τις σημερινές γλώσσες, διάλεκτους και άλλες γλωσσικές ποικιλίες του κόσμου στο πλαίσιο της διανομής και της χρήσης τους, της σχετικής πρακτικής σημασίας τους, της αντιληπτή χρησιμότητα και πραγματική διαθεσιμότητα από οικονομική, πολιτική και πολιτιστική άποψη, τις γενετικές, ιστορικές και γεωγραφικές συνδέσεις και σχέσεις τους, καθώς και τον προσδιορισμό και τη χρήση τους σε προφορική και γραπτή μορφή». Αναφέρει επίσης το ενδιαφέρον της Εταιρείας για «γλωσσολογική γεωγραφία, γλώσσες σε επαφή και σύγκρουση, γλωσσικό σχεδιασμό και πολιτική, γλωσσική εκπαίδευση και τις ευρύτερες πτυχές της κοινωνιογλωσσολογίας».
Υπάρχουν δύο σημαντικοί γεωγλωσσολογικοί οργανισμοί των οποίων οι πρακτικές ονομασίας ή/και μετάφρασης υποδηλώνουν μια ορισμένη αναγνώριση της παραδοσιακής σημασίας που οι διαλεκτολόγοι έχουν προσδώσει στο ρόλο της χαρτογράφησης γλωσσών ως εργαλείο γλωσσικής ανάλυσης. Είναι η Ασιατική Γεωγλωσσολογική Εταιρεία της Ιαπωνίας και, στην Ευρώπη, η Διεθνής Εταιρεία Διαλεκτολογίας και Γεωγλωσσολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλάδοι της γλωσσολογίας Κατηγορία:Γλωσσική γεωγραφία
Jay-Z
Βίος
Ο Carter γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στις φτωχές συνοικίες του Marcy. Μαθήτευσε στα ίδια σχολεία με τους The Notorious B.I.G., AZ και Busta Rhymes (όλοι τους ράπερ).
Ενώ ήταν ακόμη μαθήτης, ο Jay-Z ξεκίνησε να ασχολείται με τη ραπ μουσική αλλά και την πώληση ναρκωτικών ουσιών. Παράλληλα ανέπτυξε μια φιλία με τον Jaz-O ο οποίος τον βοήθησε στα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα. Ο Carter συμμετείχε στα τραγούδια του Jaz-O, "The Originators" και "Hawaiian Sophie".
Επιπλεόν, από τις πρώτες του γνωστές συμμετοχές ήταν στα τραγούδια των Big L στο "Da Graveyard" και Mic Geronimo στο "Time to Build".
Το 1996, μετα από αποτυχημενες προσπαθειες προωθησης της μουσικης του, ο Jay-Z σε συνεργασια με τον φιλο του Damon Dash ιδρυσε την δισκογραφικη εταιρεια Roc-A-Fella Records η οποια εμελλε να γινει από τις μεγαλύτερες εταιρείες στο χώρο της ραπ μουσικής. Το 2005 πηρε υπο την προστασια του την Teairra Mari, μελος της Roc-A-Fella μεχρι το 2006, ενω παράλληλα ανακαλυψε την Rihanna και τον Ne-Yo.
Το 1996 επίσης, κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ του Carter, Reasonable Doubt, το οποίο θεωρείται από τους καλύτερους δίσκους του συγκεκριμένου καλλιτέχνη.
Καλλιτεχνικό Στυλ
Ο Jay-Z δημιουργεί τραγούδια εκ του μηδενός χωρίς τη βοήθεια σημειώσεων με λόγια. Όντας εκπρόσωπος του σκληροπυρηνικού κομματιού (hardcore) της ραπ μουσικής, ο Carter επικεντρωνόταν αρχικά σε ζητήματα που αφορούσαν την πραγματικότητα των αμερικανικών πόλεων, της καθημερινής ζωής και των ναρκωτικών. Με το πέρασμα των χρόνων και με την γενικότερη αύξηση σε δημοτικότητα της ραπ μουσικής, ο ίδιος απέκλινε από τον παραδοσιακό ήχο και τη θεματολογία της ραπ και εξέδοσε δίσκους που ήταν περισσότερο ευπρόσδεκτες στο ευρύτερο κοινό. Έχει συνεργαστεί επίσης και με ονόματα εκτός του καλλιτεχνικού χώρου της χιπ χοπ όπως με τους Linkin Park και Chris Martin των Coldplay.
Προυντέντιος Μαράν
Ο Προυντέντιος Μαράν (Prudentius Maran, Σεζάν, Μαρν, 14 Οκτωβρίου 1683- Παρίσι, 2 Απριλίου 1762) ήταν Γάλλος Βενεδικτίνος λόγιος της συναγωγής των Μαυριστών και ήταν γνωστός ως πατρολόγος.
Βιογραφία
Το 1734 εξαναγκάστηκε να φύγει από το Σαιν Ζερμέν ντε Πρε (St. Germain-des-Pres) εξαιτίας του ότι ο Καρδινάλιος Μπισί τον υποπτεύτηκε ότι θα αποδεχόταν την παπική βούλα Unigenitus. Έπειτα από την ετήσια παραμονή του στο αββαείο του Ορμπέ στάλθηκε στο Σαιν Μαρτέν ντε Ποντουάζ (St. Martin de Pontoise) και το 1737 μετακινήθηκε στο αββαείο του Μπλαν-Μαντώ  (Blancs-Manteaux), όπου παρέμεινε ως το θάνατό του.
Έργα
Το καλύτερο του έργο είναι η έκδοση των έργων του μάρτυρα Ιουστίνου: ''Justini philos. et martyris opera quae extant omnia necnon Tatiani, Athenagorae S. Theophili, Hermiae''. Επίσης, επιμελήθηκε:
Τα υπόλοιπα (όλα ανώνυμα) έργα του είναι:
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι λόγιοι
Ράντος Μαυροβουνιώτης
Ο Ράντος Μαυροβουνιώτης (-1824) ήταν σερβικής καταγωγής ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, αδελφός του Βάσου Μαυροβουνιώτη.
Βίος
Δεν γνωρίζουμε που και πότε ακριβώς γεννήθηκε. Το 1817 εγκατέλειψε τη γενέτειρά του μαζί με τα αδέλφια του Βάσο, Σπύρο, Λάζαρο και Θεόδωρο λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στην περιοχή: λιμός και εξ αυτού ανέχεια και συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ των φατριών λόγω της αδυναμίας του βλαδίκα Πέταρ Α΄ Πέτροβιτς -Νιέγκος να επιβάλει την τάξη. Συμμετείχε στις συγκρούσεις εναντίον των Τούρκων στην Εύβοια για τρία χρόνια. Το καλοκαίρι του 1824 βρίσκεται υπερασπιστής με τον Λάμπρο Κασσανδρινό των Ψαρών. Στην τοποθεσία Φτελιό της νήσου απέκρουσε τρία κύματα επιθέσεων Τούρκων στις 21 Ιουνίου 1824, αλλά καθώς πολιορκήθηκε στενά κατέφυγε στο φρούριο του νησιού. Διαπιστώνοντας το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη παρασέρνοντας στο θάνατο τους συντρόφους του και 3.000 Τούρκους.
Πηγές
Μαυροβουνιωτης Ραντος
Δημοτική Ενότητα Αρρένων
Η Δημοτική Ενότητα Αρρένων είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Νεστορίου της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στη νότια μεριά της περιφερειακής ενότητας, στα σύνορα με τις Π.Ε. Γρεβενών και Π.Ε. Ιωαννίνων. Απλώνεται στις ανατολικές πλαγιές του Γράμμου και αποτελεί μία από τις πιο ορεινές δημοτικές ενότητες της Ελλάδας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 548 κάτοικοι.
Οικισμοί
Οι οικισμοί της Δ.Ε. Αρρένων είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας
Μοκατάμ
Η Μοκατάμ (αραβικά : المقطم) είναι μια οροσειρά χαμηλών λόφων και ονομασία προαστίου του Καΐρου που βρίσκεται χτισμένο εκεί. Στο παρελθόν, η χαμηλή οροσειρά ήταν σημαντικό αρχαίο αιγυπτιακό λατομείο ασβεστολίθου, που χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή των ναών και των πυραμίδων της περιοχής.
Το όνομα Μοκατάμ στα αραβικά σημαίνει "κομμένο" ή "σπασμένο", κι αναφέρεται στο πώς η χαμηλή λοφοσειρά χωρίζεται σε τρία τμήματα. Το μεγαλύτερο τμήμα είναι ένα χαμηλό οροπέδιο που ονομάζεται "Moqattam". Σε ένα τμήμα της οροσειράς βρίσκεται ένα εύπορο προάστιο του Καΐρου αλλά και φτωχογειτονιές. Στους πρόποδες των λόφων βρίσκεται και η φτωχογειτονιά των Κοπτών που ζουν από τα σκουπίδια της πόλης .
Το βουνό είναι γνωστό και ιερό για τους Κόπτες όπου εδώ έκανε το θαύμα ο πατριάρχης Αβραάμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αιγύπτου Κατηγορία:Γεωγραφία του Καΐρου
Canadian National Railway
Ο Καναδικός Εθνικός σιδηρόδρομος CN (Canadian National, Canadien National) είναι καναδική εταιρία εμπορευματικών σιδηροδρόμων 1ης κλάσης με έδρα το Μόντρεαλ του Κεμπέκ που εξυπηρετεί τον Καναδά και τις μεσοδυτικές και νότιες Ηνωμένες Πολιτείες.
H CN είναι η μεγαλύτερη σιδηροδρομική εταιρία του Καναδά, τόσο όσον αφορά τα έσοδα αλλά και το φυσικό μέγεθος του σιδηροδρομικού δικτύου της, και είναι η μοναδική Καναδική διηπειρωτική σιδηροδρομική επιχειρήση, που εκτείνεται από τις ακτές του Ατλαντικού στη Νόβα Σκώτσια (Nova Scotia) μέχρι την ακτή του Ειρηνικού στην Βρετανική Κολομβία (British Columbia) μία διαδρομή περίπου 33.000.
Η CN είναι μια δημόσια εταιρεία με 24.000 υπαλλήλους και από τον Σεπτέμβριο του 2018 είχε το ψηλότερο όριο αγοράς των περίπου 84 δισεκατομμυρίων καναδικών δολαρίων. Η CN ήταν κρατική ιδιοκτησία, αφού ήταν Εταιρεία Καναδικού Στέματος από την ίδρυσή της έως την ιδιωτικοποίησή της το 1995. Το 2011, ο Μπίλ Γκέιτς (Bill Gates) ήταν ο μεγαλύτερος μεμονωμένος μέτοχος της CN.
Ο σιδηρόδρομος ονομαζόταν "Καναδικοί Εθνικοί Σιδηρόδρομοι" (CNR) μεταξύ 1918 και 1960 και "Καναδικός Εθνικός" (CN) από το 1960 μέχρι σήμερα.
Ιστορία
Ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος (CNR) ενσωματώθηκε στις 6 Ιουνίου 1919 και περιλάμβανε αρκετούς σιδηροδρόμους που χρεοκόπησαν και τους ανέλαβε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, μαζί με ορισμένους σιδηροδρόμους που ανήκαν ήδη στην κυβέρνηση. μικρογραφία|400x400εσ Στις 17 Νοεμβρίου 1995, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ιδιωτικοποίησε την CN. Την επόμενη δεκαετία, η εταιρεία επεκτάθηκε σημαντικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, αγοράζοντας τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό του Ιλινόις και το Κεντρικό Μεταφορικό Κέντρο του Ουισκόνσιν, μεταξύ άλλων. Τώρα, πρωτίστως είναι ένας εμπορευματικός σιδηρόδρομος. Η CN εκμεταλλευόταν επίσης υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών μέχρι το 1978, όταν την ανέλαβε η Via Rail. Οι μοναδικές υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών που διοχετεύονται από την CN μετά το 1978 ήταν διάφορα μεικτά τρένα (φορτηγά και επιβάτες) στο Newfoundland και πολλά τρένα καθημερινού δρομολογίου τόσο στις ηλεκτροκίνητες διαδρομές της CN όσο και προς τη νότια ακτή στην περιοχή του Μόντρεαλ (η τελευταία διήρκεσε χωρίς δημόσια επιδότηση μέχρι το 1986 ). Τα μικτά τρένα της Newfoundland διήρκεσαν μέχρι το 1988, ενώ οι αμαξοστοιχίες των καθημερινών μεταφορών του Μόντρεαλ διοικούνται τώρα από το Μητροπολιτικό πρακτορείο Μεταφορών του Μόντρεαλ. δεξιά|μικρογραφία| Ιστορικός δείκτης στην τοποθεσία της "τελευταίας ακίδας" της Εθνικής Καναδικής (CN), κοντά στο Ashcroft, της Βρετανικής Κολομβίας
Δημιουργία της εταιρείας, 1918-23
Ανταποκρινόμενη στις ανησυχίες του κοινού, και φοβούμενη την απώλεια σημαντικών συγκοινωνιακών συνδέσεων, η κυβέρνηση του Καναδά ανέλαβε την πλειοψηφική κυριότητα του κοντινού χρεοκοπημένου καναδικού βόρειου σιδηρόδρομου (CNoR) στις 6 Σεπτεμβρίου 1918 και όρισε ένα «διοικητικό συμβούλιο» για να επιβλέπει την εταιρεία. Ταυτόχρονα, η CNoR είχε επίσης ως καθήκον να αναλάβει τη διοίκηση των Σιδηροδρόμων της Καναδικής Κυβέρνησης (CGR), ενός συστήματος που περιλαμβάνει τον Διαποικιακό Σιδηρόδρομο του Καναδά (IRC), τον Εθνικό Διηπειρωτικό Σιδηρόδρομο (NTR) και τον Σιδηρόδρομο του Πρίγκιπα Εδουάρδου (PEIR) μεταξύ άλλων. Στις 20 Δεκεμβρίου 1918, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημιούργησε τους Καναδικούς Εθνικούς Σιδηρόδρομους (CNR) - έναν τίτλο εταιρίας μόνο χωρίς εταιρικές αρμοδιότητες - μέσω ενός Καναδικού Βασιλικού Συμβουλίου του Συμβουλίου ως μέσο απλούστευσης της χρηματοδότησης και της λειτουργίας των διαφόρων σιδηροδρομικών εταιρειών. Η απορρόφηση του Διαποικιακού Σιδηρόδρομου θα δει το CNR να υιοθετήσει το σύμβολο του συστήματος " Ο Λαϊκός Σιδηρόδρομος".
Ένας άλλος καναδικός σιδηρόδρομος, ο Σιδηρόδρομος του Ειρηνικού, Ευρύτερου κορμού (GTPR), αντιμετώπισε οικονομική δυσκολία στις 7 Μαρτίου 1919, όταν η μητρική του εταιρεία Grand Trunk Railway (GTR) απέτυχε στην αποπληρωμή των κατασκευαστικών δανείων προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Το Υπουργείο Σιδηροδρόμων και Καναλιών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ανέλαβε τη λειτουργία του. Ο καναδικός εθνικός σιδηρόδρομος οργανώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1922.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, πολλές κυβερνήσεις έπαιζαν έναν περισσότερο παρεμβατικό ρόλο στην οικονομία, υποδεικνύοντας την επιρροή οικονομολόγων όπως ο John Maynard Keynes. Αυτή η πολιτική τάση, σε συνδυασμό με ευρύτερα γεωπολιτικά γεγονότα, έκανε την εθνικοποίηση μια ελκυστική επιλογή για τον Καναδά. Η Γενική Απεργία του Γουίνιπεγκ του 1919 και η συμμαχική συμμετοχή στη Ρωσική Επανάσταση φαινόταν να επικυρώνει τη συνεχιζόμενη διαδικασία. Η ανάγκη για ένα βιώσιμο σιδηροδρομικό σύστημα ήταν πρωταρχικής σημασίας σε μια περίοδο εμφάνισης πολιτικών αναταραχών και ξένης στρατιωτικής παρέμβασης.
CN Telegraph
Ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος και ο Τηλέγραφος μικρογραφία| Αποκαταστάτημένος τηελέγραφος της CN στο γκισέ του μουσείου  Σιδηροδρόμων στο Σασκάτσουαν (Saskatchewan) Η CN Telegraph δημιουργήθηκε ως η Μεγάλη Βορειοδυτική Τηλεγραφική Εταιρεία (GNWTC) το 1880 για να συνδέσει το Οντάριο και τη Μανιτόμπα και έγινε θυγατρική της Western Union το 1881. Το 1915, που αντιμετώπιζε πτώχευση, η GNWTC αποκτήθηκε από την τηλεγραφική εταιρεία του Βόρειου Καναδικού Σιδηρόδρομου. Όταν η εταιρεία Βόρειου Καναδικού Σιδηρόδρομου κρατικοποιήθηκε το 1918 και συγχωνεύθηκε στους εθνικούς σιδηροδρόμους του Καναδά το 1921, ο τηλεγραφικός της βραχίονας μετονομάστηκε σε Καναδική Εταιρεία National Telegraph. Η CN Telegraphs άρχισε να συνεργάζεται με τον αντίπαλό της στον Καναδά που ανήκει στον αντίπαλο CPR Telegraphs στη δεκαετία του 1930, μοιράζοντας τηλεγραφικά δίκτυα και ιδρύοντας ένα σύστημα teleprinter το 1957. Το 1967 οι δύο υπηρεσίες συγχωνεύθηκαν σε μια κοινή επιχείρηση την CNCP Telecommunications, η οποία εξελίχθηκε σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών. Η CN πώλησε το μερίδιο της εταιρείας στην CP το 1984.
CNR Radio
Ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος και το Ραδιόφωνο
Όπερα Θεσσαλονίκης
Η Όπερα Θεσσαλονίκης (Ο.Θ.) αποτελεί πολιτιστικό φορέα με αντικείμενο το λυρικό θέατρο. Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1997 στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία του Οργανισμού "Θεσσαλονίκη, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997" ως αυτοτελές τμήμα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) με την αρχική ονομασία Όπερα Δωματίου Θεσσαλονίκης.
Canadian National Railway
CNR Radio
Το 1923 δημιουργήθηκε το τμήμα ραδιοφώνου CNR για να προσφέρει στους επιβάτες ραδιοφωνική λήψη ψυχαγωγίας και να προσφέρει στη σιδηροδρομική εταιρεία ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του CP. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ενός δικτύου ραδιοφωνικών σταθμών CNR σε ολόκληρη τη χώρα, το πρώτο ραδιοδίκτυο της Βόρειας Αμερικής. Καθώς οποιοσδήποτε κοντά σε σταθμό μπορούσε να ακούσει τις εκπομπές του, το κοινό του δικτύου επεκτάθηκε πολύ πέρα από τους επιβάτες τρένων στο ευρύ κοινό.
Όπερα Θεσσαλονίκης
Το 2002 το Υπουργείο Πολιτισμού την μετονόμασε σε Όπερα Θεσσαλονίκης εξασφαλίζοντας της συγχρόνως οικονομική και διοικητική αυτονομία. Ωστόσο σύμφωνα με το άρθρο 58 του Ν. 4002/2011 ο οργανισμός καταργείται ως αυτοτελές τμήμα και συγχωνεύεται με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Αυτό ήταν εν μέρει αποτέλεσμα της οικονομικής διαχείρισης του φορέα· το χρέος έφτασε τα 1.500.000 ευρώ.