cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θέατρο της Αλικαρνασσού
Ιστορία και περιγραφή
Το θέατρο βρισκόταν σε σχετικά καλή κατάσταση διατήρησης το 1815, ωστόσο, σήμερα, μόνον ορισμένα τμήματά του σώζονται. Ανασκαφικές εργασίες εντός του χώρου του θεάτρου έλαβαν χώρα το 1973, υπό τη διεύθυνση του Ουμίτ Σερντάρογλου. Με σημείο εκκίνησης τις ανασκαφές εντός του χώρου του κτιρίου, το κάτω τμήμα του ωδείου υπέστη εργασίες αναστήλωσης το 1976, το 1985, καθώς και την περίοδο μεταξύ 2000–2003, ενώ, πλέον, χρησιμοποιείται για διάφορες ψυχαγωγικής φύσεως εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα
Σίλβια Τσίβας
Η Σίλβια Τσίβας Μπαρό (Silvia Chivás Baró, γενν. 10 Σεπτεμβρίου 1954) είναι Κουβανή πρώην αθλήτρια του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας ταχύτητας, που πέτυχε τις μεγαλύτερες διακρίσεις της σε πολύ νεαρή ηλικία. Έχει ύψος μόλις 1,57 μέτρο.
Σε ηλικία 17 ετών κέρδισε την τρίτη θέση στον δρόμο των 100 μέτρων στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1971 στο Κάλι (Κολομβία). Στους ίδιους αγώνες, μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας της πήραν το αργυρό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μέτρων.
Πηγές
Κατηγορία:Κουβανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1977
Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων
Το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων (στα αγγλικά Academy Award for Best Animated Feature) είναι ένα από τα ετήσια βραβεία που δίνονται στο Λος Άντζελες, από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (Academy of Motion Picture Arts and Sciences).
Αλφρέντ Σισλέ
Ο Αλφρέντ Σισλέ (αγγλ. Άλφρεντ Σίσλυ, Alfred Sisley, 30 Οκτωβρίου 1839 - 29 Ιανουαρίου 1899, αποδιδόμενος και ως Αλφρέ Σισλέ) ήταν ιμπρεσιονιστής ζωγράφος τοπίων που γεννήθηκε και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία, αλλά διατήρησε τη βρετανική υπηκοότητα. Ήταν ο πιο συνεπής των Ιμπρεσιονιστών στην αφοσίωσή του στη ζωγραφική του τοπίου en plein air (δηλαδή, σε εξωτερικούς χώρους). Σπάνια παρεκκλίνει σε ζωγραφική πορτρέτων και, σε αντίθεση με τον Ρενουάρ και τον Πισαρό, διαπίστωσε ότι ο ιμπρεσιονισμός κάλυπτε τις καλλιτεχνικές του ανάγκες.
Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων
Η συγκεκριμένη κατηγορία προστέθηκε στα βραβεία Όσκαρ για πρώτη φορά το έτος 2001. Η ταινία Η Πεντάμορφη και το Τέρας (1991) ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που κατάφερε να αποσπάσει μια υποψηφιότητα στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας. Ακολούθησε το 2009 το Ψηλά στον Ουρανό και το 2010 το Toy Story 3.
Το βραβείο δίνεται μόνο εάν υπάρχουν τουλάχιστον οκτώ ταινίες κινουμένων σχεδίων, που να έχουν προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες του Λος Άντζελες. Σε αυτή την κατηγορία μπορούν να είναι υποψήφιες ταινίες που ξεπερνάνε τα 70 λεπτά σε διάρκεια. Αν υπάρχουν περισσότερες από 16 ταινίες που να διεκδικούν μια υποψηφιότητα σε αυτή την κατηγορία, τότε οι τελικές υποψήφιες ταινίες θα είναι πέντε. Αν πάλι οι ταινίες που διεκδικούν μια υποψηφιότητα στην κατηγορία αυτή είναι λιγότερες από δεκαέξι, τότε οι τελικές υποψήφιες ταινίες θα είναι τρεις.
Αλφρέντ Σισλέ
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| [[Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, ο Αλφρέ Σισλέ και η σύζυγός του, 1868]] μικρογραφία| Molesey Weir - Πρωινό, ένας από τους πίνακες που ζωγράφισε ο Σισλέ κατά την επίσκεψη του στη Βρετανία το 1874 μικρογραφία| Ανάπαυση πλάι σε ρυάκι στην άκρη του δάσους, 1878, [[Μουσείο Ορσέ]] Ο Σισλέ γεννήθηκε στο Παρίσι από εύπορους Βρετανούς γονείς. Ο πατέρας του, Ουίλιαμ Σίσλεϋ (William Sisley), ασχολείτο με επιχειρήσεις μεταξιού και η μητέρα του, Φελίσια Σελ (Felicia Sell), ήταν καλλιεργημένη γνώστις μουσικής.
Το 1857, σε ηλικία 18 ετών, ο Σισλέ στάλθηκε στο Λονδίνο για σπουδές σταδιοδρομίας στην επιχείρηση, αλλά τις εγκατέλειψε μετά από τέσσερα χρόνια και επέστρεψε στο Παρίσι το 1861. Από το 1862, σπούδασε στο Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού στο ατελιέ του Ελβετού καλλιτέχνη Μαρκ-Σαρλ-Γκαμπριέλ Γκλαιρ, όπου γνωρίστηκε με τους Φρεντερίκ Μπαζίλ, Κλωντ Μονέ και Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ. Μαζί θα ζωγράφιζαν τοπία en plein air και όχι στο εργαστήριο, προκειμένου να αποτυπώσουν ρεαλιστικά τα παροδικά εφέ του ηλιακού φωτός. Αυτή η προσέγγιση, πρωτοποριακή εκείνη την εποχή, είχε ως αποτέλεσμα πίνακες πιο πολύχρωμους και πιο ελεύθερα ζωγραφισμένους σε σύγκριση με αυτούς που το κοινό είχε συνηθίσει να βλέπει. Κατά συνέπεια, ο Σισλέ και οι φίλοι του είχαν αρχικά λίγες ευκαιρίες να εκθέσουν ή να πωλήσουν τα έργα τους. Τα έργα τους απορρίπτονταν συνήθως από την κριτική επιτροπή της πιο σημαντικής έκθεσης τέχνης στη Γαλλία, το ετήσιο Σαλόν. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1860, ο Σισλέ βρισκόταν σε καλύτερη οικονομική θέση από τους συναδέλφους του, καθώς έλαβε επίδομα από τον πατέρα του. Το 1866, ο Σισλέ ξεκίνησε σχέση με την Εζενί Λεσκεζέκ (Eugénie Lescouezec, 1834-1898, συνήθως γνωστή ως Marie Lescouezec), Βρετόνη που ζούσε στο Παρίσι. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά: τον Πιερ (γεννημένο το 1867) και τη Ζαν (1869). Εκείνη την εποχή, ο Σισλέ έζησε όχι πολύ μακριά από τη Λεωφόρο Κλισύ και το Café Guerbois, το σημείο συγκέντρωσης πολλών παρισινών ζωγράφων.
Το 1868, οι πίνακές του έγιναν δεκτοί στο Σαλόν, αλλά η έκθεση δεν του απέφερε οικονομική ή κριτική επιτυχία. ούτε και οι επόμενες εκθέσεις.
Το 1870, ξεκίνησε ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος, στον οποίο σκοτώθηκε ο συνάδελφος και φίλος του Φρεντερίκ Μπαζίλ. Ως αποτέλεσμα του Πολέμου, η επιχείρηση του πατέρα του Σισλέ χρεωκόπησε και το μοναδικό μέσο υποστήριξης του ζωγράφου έγινε η πώληση των έργων του. Για το υπόλοιπο της ζωής του θα ζούσε στη φτώχεια, καθώς οι πίνακές του δεν αυξήθηκαν σημαντικά σε χρηματική αξία παρά μόνον μετά τον θάνατό του. Περιστασιακά, ωστόσο, ο Σισλέ θα υποστηριζόταν από συμπολίτες του, και αυτό του επέτρεψε, μεταξύ άλλων, να κάνει μερικά σύντομα ταξίδια στη Βρετανία.
Το πρώτο από αυτά πραγματοποιήθηκε το 1874, μετά την πρώτη ανεξάρτητη ιμπρεσιονιστική έκθεση. Το αποτέλεσμα μερικών μηνών που πέρασε κοντά στο Λονδίνο ήταν μια σειρά από σχεδόν είκοσι πίνακες του Άνω Τάμεση κοντά στο Μόουλσεϊ (Molesey), το οποίο αργότερα περιγράφηκε από τον ιστορικό τέχνης Κένεθ Κλαρκ (Kenneth Clark) ως «η τέλεια στιγμή του ιμπρεσιονισμού».
Μέχρι το 1880, ο Σισλέ ζούσε και εργαζόταν στην εξοχή δυτικά του Παρισιού. Στη συνέχεια, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Μορέ-συρ-Λουάν, κοντά στο δάσος του Φονταινεμπλώ, όπου οι ζωγράφοι της Σχολής της Μπαρμπιζόν είχαν εργαστεί από τις αρχές του αιώνα. Εδώ, όπως είπε η ιστορικός τέχνης Αν Πουλέ (Anne Poulet), «τα απαλά τοπία με τη συνεχώς μεταβαλλόμενη ατμόσφαιρά τους ήταν τέλεια προσαρμοσμένα στο ταλέντο του. Σε αντίθεση με τον Μονέ, δεν αναζήτησε ποτέ το δράμα του ταραγμένου ωκεανού ή το υπέροχο χρωματισμένο τοπίο της Κυανής Ακτής."
Το 1881, ο Σισλέ πραγματοποίησε ένα δεύτερο σύντομο ταξίδι στη Μεγάλη Βρετανία.
Το 1897, ο Σισλέ και η σύντροφός του επισκέφτηκαν ξανά τη Βρετανία και τελικά παντρεύτηκαν στην Ουαλία στο Ληξιαρχείο του Κάρντιφ στις 5 Αυγούστου. Διέμειναν στο Πέναρθ, όπου ο Σισλέ ζωγράφισε τουλάχιστον έξι ελαιογραφίες με τη θάλασσα και τους βράχους. Στα μέσα Αυγούστου μετακόμισαν στο ξενοδοχείο Osborne στον κόλπο Λάνγκλαντ στη χερσόνησο Γκάουερ, όπου δημιούργησε τουλάχιστον ένδεκα ελαιογραφίες μέσα και γύρω από τον κόλπο Λάνγκλαντ και το Ρόθερσλέιντ (τότε ονομάζονταν Lady's Cove). Επέστρεψαν στη Γαλλία τον Οκτώβριο. Αυτό ήταν το τελευταίο ταξίδι του Σίσλεϊ στην πατρίδα του. Το Εθνικό Μουσείο του Κάρντιφ διαθέτει δύο από τις ελαιογραφίες του Πέναρθ και Λάνγκλαντ.
Το επόμενο έτος ο Σισλέ υπέβαλε αίτηση για τη χορήγηση της γαλλικής υπηκοότητας, αλλά αυτή απορρίφθηκε. Υποβλήθηκε δεύτερη αίτηση και υποστηρίχθηκε από έκθεση της αστυνομίας, αλλά μεσολάβησε η ασθένειά του, και ο Σισλέ παρέμεινε Βρετανός υπήκοος μέχρι τον θάνατό του.
Απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 1899 από καρκίνο του λάρυγγα στο Μορέ-συρ-Λουάν σε ηλικία 59 ετών, λίγους μήνες μετά τον θάνατο της συζύγου του. Η σορός του τάφηκε, μαζί με τη σορό της συζύγου του, στο νεκροταφείο του Μορέ-συρ-Λουάν.
Έργο
μικρογραφία| Ατραπός με καστανιές κοντά στο La Celle-Saint-Cloud, 1865 Τα έργα του Σισλέ ως σπουδαστή έχουν χαθεί. Οι πρώτοι πίνακες τοπίων είναι σκοτεινοί, χρωματισμένοι με σκούρες αποχρώσεις καφέ, πράσινα και απαλό μπλε. Εκτελέστηκαν συχνά στο Μαρλύ και στο Σαιν-Κλου. Λίγα είναι γνωστά για τη σχέση του Σισλέ με τους πίνακες του Ουίλιαμ Τέρνερ και του Τζον Κόνσταμπλ, τους οποίους μπορεί να είχε δει στο Λονδίνο, αλλά μερικοί έχουν προτείνει ότι αυτοί οι καλλιτέχνες μπορεί να έχουν επηρεάσει την εξέλιξή του ως ιμπρεσιονιστή ζωγράφου, όπως και οι Γκυστάβ Κουρμπέ και Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό. μικρογραφία| Ο Σηκουάνας την ημέρα, 1877, Μουσείο Μαλρώ, [[Χάβρη]] Εμπνεύστηκε από το ύφος και το αντικείμενο των προηγούμενων σύγχρονων ζωγράφων Καμίλ Πισαρό και Εντουάρ Μανέ. Μεταξύ των ιμπρεσιονιστών, ο Σισλέ επισκιάστηκε από τον Μονέ, του οποίου το έργο μοιάζει σε ύφος και θεματολογία, αν και τα εφέ του Σίσλεϊ είναι πιο ήπια. Περιγράφεται από τον ιστορικό της τέχνης Ρόμπερτ Ρόζενμπλουμ ότι έχει "σχεδόν έναν γενικό χαρακτήρα, μια απρόσωπη ιδέα εγχειριδίου για μια τέλεια ιμπρεσιονιστική ζωγραφική", το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονη ατμόσφαιρα και ο ουρανός του είναι πάντα εντυπωσιακός. Επικεντρώθηκε στο τοπίο πιο σταθερά από οποιονδήποτε άλλον ιμπρεσιονιστή ζωγράφο.
Μεταξύ των πιο γνωστών έργων του Σισλέ είναι ο Δρόμος στο Μορέ και το Αμμόλοφοι, που ανήκουν και τα δύο στο Art Institute of Chicago, και το Η γέφυρα στο Μορέ-συρ-Λουάν, που παρουσιάστηκε στο Μουσείο Ορσέ του Παρισιού. Ο πίνακας Allée des peupliers de Moret έχει κλαπεί τρεις φορές από το Musée des Beaux-Arts στη Νίκαια - μία φορά το 1978 όταν έγινε αντικείμενο δανεισμού στη Μασσαλία (ανακτήθηκε λίγες μέρες αργότερα από τους υπονόμους της πόλης), ξανά στο 1998 (όταν ο επιμελητής του μουσείου καταδικάστηκε για κλοπή και φυλακίστηκε για πέντε χρόνια με δύο συνεργούς), και τελικά τον Αύγουστο του 2007 (στις 4 Ιουνίου 2008 η γαλλική αστυνομία το ανακάλυψε και τρεις άλλους κλεμμένους πίνακες σε ένα φορτηγό στη Μασσαλία).
Ανακαλύφθηκε μεγάλος αριθμός ψεύτικων Σισλέ. Ο Σισλέ παρήγαγε περίπου 900 ελαιογραφίες, περίπου 100 παστέλ και πολλά άλλα σχέδια.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου (1933-1945), ένας αριθμός έργων του Σισλέ κατασχέθηκαν από εβραίους συλλέκτες τέχνης από τους Ναζί ή τους πράκτορές τους ως τμήμα της μαζικής λεηλασίας περιουσιών Εβραίων που προηγήθηκε του Ολοκαυτώματος. Στις 18 Ιουνίου 2004, ο πίνακάς του Soleil de printemps, le Loing (1892) αποκαταστάθηκε στην οικογένεια του Louis Hirsch, σε τελετή στο Παρίσι.
Το 2008 ξέσπασε διαφωνία μεταξύ του Αλαίν Ντρεϊφύς (Alain Dreyfus), έμπορου τέχνης στην Ελβετία, και του οίκου δημοπρασιών Christie's για τον πίνακα ζωγραφικής πρώτη ημέρα της άνοιξης του Σισλέ στο Μορέ, τον οποίο διεκδίκησε η οικογένεια Lindon στο δικαστήριο του Παρισιού. Ο Ντρεϊφύς είπε ότι ο οίκος Christie's δεν είχε εξετάσει επαρκώς την ιστορία ή την προέλευση του έργου, προτού το θέσει προς πώληση.
Επίσης, το 2008, το Bateux en Réparation Saint Saint Mammès (1885) αναγνωρίστηκε ότι είχε γίνει αντικείμενο λαφυραγώγησης από τους Ναζί και αποτέλεσε θέμα διευθέτησης με τους κληρονόμους του Μπέννο και του Φράνσις Μπερνστάιν που τον κατείχαν πριν από τη ναζιστική κατοχή.
Πολλοί πίνακες του Σισλέ, όπως το Winter Landscape, ήταν γνωστό ότι λαφυραγωγήθηκαν από τη ναζιστική οργάνωση γνωστή ως ERR και εξακολουθούν να μην έχουν βρεθεί.
Το Γερμανικό Ίδρυμα χαμένων αντικειμένων Τέχνης έχει 24 καταχωρίσεις για τον Σισλέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Θάνατοι στη Γαλλία Κατηγορία:Γάλλοι αγγλικής καταγωγής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βίνωθρις
Ο Βίνωθρις ή Βίοφις ή Μπίοφις, η απόδοση από του Μανέθωνα του ονόματος Ώρου-Νινουτέρ, ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου, ο τρίτος της δεύτερης δυναστείας. Είναι ο πιο γνωστός βασιλιάς αυτής της δυναστείας.
Αναφέρεται στον κατάλογο της Σακκάρα και ο τάφος του στην εκεί νεκρόπολη όπου βρέθηκαν πολλά πήλινα αγγεία. Το όνομα του έχει βρεθεί σε επιγραφή στη πυραμίδα του Ντοζέρ στη Σακκάρα, η εν λόγω επιγραφή είχε χρωματιστεί με μαύρο μελάνι. Στη Μέμφιδα έχει βρεθεί το άγαλμα ενός ιερέα, του Redjit, όπου αναγράφεται το όνομά του μαζί με τον προηγούμενο και επόμενο βασιλιά.
Ο τάφος του (τάφος Β΄) βρίσκεται 150 μέτρα από τον τάφο του Βοήθου στη νεκρόπολη της Σακκάρα. Είναι ένα τεράστιο υπόγειο συγκρότημα στοών και αιθουσών. Ο πραγματικός ταφικός θάλαμος βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του, ωστόσο, η οροφή του έχει καταρρεύσει. Ακόμη και σήμερα ο υπόλοιπος τάφος κινδυνεύει με κατάρρευση. Συνολικά ο τάφος έχει διαστάσεις 94 x 106 μέτρα.
Ο αρχαίος Αιγύπτιος ιστορικός Μανέθων αναφέρει ότι κατά τη βασιλεία του αποφασίστηκε να δοθεί η άδεια να γίνονται βασιλείς και οι γυναίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βινωθρις
Association of American Railroads
δεξιά|μικρογραφία| Αφίσα του Συνδέσμου Αμερικανικών Σιδηροδρόμων κατα το Β' παγκόσμιο πόλεμο Ο Σύνδεσμος Αμερικανικών Σιδηροδρόμων (AAR) είναι ένας εμπορικός όμιλος βιομηχανίας που αντιπροσωπεύει κυρίως τους κύριους εμπορευματικούς σιδηροδρόμους της Βόρειας Αμερικής ( Καναδάς, Μεξικό και Ηνωμένες Πολιτείες ). Η Amtrak και ορισμένοι περιφερειακοί σιδηροδρομοι είναι επίσης μέλη. Οι μικρότεροι εμπορευματικοί σιδηρόδρομοι αντιπροσωπεύονται συνήθως από την American Short Line and Regional Railroad Association (ASLRRA), αν και ορισμένοι μικρότεροι σιδηρόδρομοι και σιδηροδρομικές εταιρείες χαρτοφυλακίου είναι επίσης μέλη του AAR. Το AAR έχει επίσης δύο συνεργαζόμενα προγράμματα και οι περισσότεροι συνεργάτες είναι προμηθευτές της σιδηροδρομικής βιομηχανίας.
Δημιουργία
Η AAR δημιουργήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1934 από τη συγχώνευση πέντε ομίλων που σχετίζονται με τη βιομηχανία:
Ο William George Besler ήταν ο πρώτος πρόεδρος.
Εγκαταστάσεις και θυγατρικές
Η AAR εδρεύει στην Ουάσιγκτον, DC, όχι μακριά από το Καπιτώλιο. Η θυγατρική της πληροφορικής, Railinc, εδρεύει στο Cary της Βόρειας Καρολίνας. Τα συστήματα πληροφορικής Railinc και οι υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος Umler, του Interline Settlement System και του συστήματος Embargoes αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της σιδηροδρομικής υποδομής της Βόρειας Αμερικής. Η Railinc παραδίδει περίπου εννέα εκατομμύρια μηνύματα κάθε μέρα μέσω του δικτύου EDI της, συμπεριλαμβανομένων φορτωτικών μεταφοράς, συνιστώμενων τρένων, αποκλεισμού αιτημάτων και απαντήσεων και σχεδίων ταξιδιού. Οι εφαρμογές της υποστηρίζουν σιδηροδρόμους, ιδιοκτήτες εξοπλισμού και προμηθευτές σιδηροδρομικής βιομηχανίας σε κάθε σύνδεσμο της αλυσίδας εφοδιασμού. Η εταιρεία διατηρεί τη μόνη αποδεκτή από τον κλάδο έκδοση των επίσημων πινάκων κωδικών της βιομηχανίας σιδηροδρόμων της Βόρειας Αμερικής. Ξεκινώντας ως τμήμα τεχνολογίας πληροφοριών στην Ένωση Αμερικανικών Σιδηροδρόμων (AAR), η εταιρεία ιδρύθηκε ως πλήρως θυγατρική, κερδοσκοπική θυγατρική της AAR το 1999.
Μια άλλη θυγατρική, το Transportation Technology Center, Inc. (TTCI), λειτουργεί και συντηρεί το Κέντρο Τεχνολογίας Μεταφορών, σε μία εγκατάσταση βορειοανατολικά του Pueblo, Κολοράντο, το οποίο ανήκει στο Υπουργείο Μεταφορών των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εγκατάσταση είναι υπό σύμβαση περίθαλψης, φύλαξης και ελέγχου από την Ομοσπονδιακή Διοίκηση Σιδηροδρόμων. Το TTCI διαθέτει μια σειρά εξειδικευμένων εγκαταστάσεων δοκιμών και κομματιών. Ο ιστότοπος επιτρέπει τη δοκιμή τροχαίου υλικού εμπορευμάτων και επιβατών, εξαρτημάτων οχήματος και τροχιάς, καθώς και συσκευών ασφαλείας.
Λειτουργίες
Όπου ενδείκνυται, η AAR εκπροσωπεί τα συμφέροντα των μελών της στο ευρύ κοινό και ιδίως στο Κογκρέσο και τις κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές. Η AAR εργάζεται για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας, της ασφάλειας και της εξυπηρέτησης της βιομηχανίας σιδηροδρόμων, όπως μέσω της ευθύνης της για τους κανόνες ανταλλαγής και τις προδιαγραφές εξοπλισμού της βιομηχανίας, π.χ. για τον έλεγχο πολλαπλών μονάδων ατμομηχανής.
Ένα από τα καθήκοντα της AAR είναι να επιβλέπει την εκχώρηση σημάτων αναφοράς – κωδικούς δύο έως τεσσάρων γραμμάτων που προσδιορίζουν με μοναδικό τρόπο τον ιδιοκτήτη οποιουδήποτε κομματιού σιδηροδρομικού τροχαίου υλικού ή εξοπλισμού διατροπικών εμπορευματικών μεταφορών ( ρυμουλκούμενα, ημιρυμουλκούμενα, εμπορευματοκιβώτια κ.λπ.) που μπορούν να μεταφερθεί σε σιδηροδρόμο
Αναφορές
Τον Νοέμβριο του 2013, η AAR προέτρεψε την αμερικανική διοίκηση ασφάλειας αγωγών και επικίνδυνων υλικών (PHMSA) να πιέσει για βελτιωμένη ασφάλεια των αυτοκινήτων των δεξαμενών, απαιτώντας από όλα τα οχήματα δεξαμενών που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά εύφλεκτων υγρών να μετασκευαστούν ή να καταργηθούν σταδιακά, και να κατασκευάζονται νέα οχήματα με αυστηρότερα πρότυπα "
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Βόρεια Αμερική
Κλάουδια Μορένο
Η Κλάουδια Μορένο (Claudia Moreno) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈklauðja moˈɾeno], γεννημένη στις 8 Νοεμβρίου 1977, στο Καράκας, Βενεζουέλα, είναι Βενεζουελανή κάτοχος τίτλου διαγωνισμού ομορφιάς. Ήταν η επίσημη αντιπρόσωπος της Βενεζουέλας στα καλλιστεία Μις Υφήλιος 2000, που πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου στις 12 Μαΐου 2000. Κέρδισε τον τίτλο ως δεύτερη στον κόσμο. Είναι επίσης ηθοποιός και μοντέλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα
Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση
thumb|right|200px|[[Προφυλακτικό σε οβελίσκο στο Μπουένος Άιρες, Αργεντινή]]
Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι η διαδικασία ενημέρωσης των νέων αλλά και των μεγαλυτέρων ανθρώπων σχετικά με την αναπαραγωγή, τη συνουσία και τις σεξουαλικές σχέσεις.
Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση αφορά συνήθως ζητήματα ανατομίας, αναπαραγωγής όπως η ανάπτυξη των εμβρύων και η γέννηση, διαφορών των φύλων και υγιεινής. Ασχολείται επίσης με την περιγραφή της συνουσίας αλλά και τεχνικές για αυτήν.
Απαραίτητο κομμάτι της διαπαιδαγώγησης είναι και η αναφορά στους κινδύνους για την υγεία που μπορεί να προκύψουν από τις σεξουαλικές σχέσεις, η πρόληψη ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και τεχνικές για να επιτευχθεί γονιμοποίηση όταν αυτή είναι επιθυμητή, αλλά δεν συμβαίνει.
Φορείς σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης είναι οι φίλοι, οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το διαδίκτυο αλλά και εξειδικευμένοι επιστήμονες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα Κατηγορία:Φεμινισμός πρώτου κύματος
Γ Κενταύρου
Ο γ (γάμμα) Κενταύρου (Gamma Centauri, γ Cen) είναι ο πέμπτος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον νότιο αστερισμό Κένταυρο. Στην πραγματικότητα είναι δύο αστέρες (διπλό σύστημα αστέρων), όπως μπορούμε να διακρίνουμε παρατηρώντας τον σε υψηλή μεγέθυνση με τηλεσκόπιο. Είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι, αλλά εξαιτίας της νότιας θέσεώς του είναι μόλις ορατός από τη νότια Ελλάδα και σχεδόν από κανένα άλλο μέρος της Ευρώπης. Είναι γνωστός και με το αραβικό όνομα Muhlifain, αλλά αυτό προκαλεί σύγχυση με τον αστέρα γ Μεγάλου Κυνός, γνωστό και ως Muliphein (από την ίδια αραβική φράση, που σημαίνει «αστέρες του όρκου»).
Το συνολικό οπτικό φαινόμενο μέγεθος του αστρικού αυτού ζεύγους είναι +2,17, αλλά ο κάθε αστέρας ξεχωριστά είναι τρίτου μεγέθους. Αμφότεροι είναι λευκοί αστέρες, με δείκτη χρώματος (B−V) = −0,01 και φασματικό τύπο μεταξύ του γίγαντα και του υπογίγαντα, κάτι που υποδεικνύει ότι βρίσκονται στο στάδιο μεταβάσεως από υπογίγαντες σε γίγαντες αστέρες. Η επιφανειακή θερμοκρασία τους ανέρχεται σε 9.082 K, ενώ το συνολικό απόλυτο μέγεθος του συστήματος είναι −0,81, δηλαδή η πραγματική του λαμπρότητα είναι 174 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου.
Το έτος 2000 το ζεύγος παρουσίαζε γωνιακό διαχωρισμό 1,217 δευτερόλεπτο της μοίρας με γωνία θέσης 351,9 μοίρες. Οι θέσεις τους έχουν παρατηρηθεί από το έτος 1897, οπότε υπήρξε αρκετός ενδιάμεσος χρόνος ώστε να εκτιμηθεί η περίοδος περιφοράς τους περί το κοινό κέντρο μάζας τους σε 83,57 γήινα έτη, με μεγάλο ημιάξονα 0,87΄΄, που στην απόσταση του ζεύγους από τη Γη (130 έτη φωτός) αντιστοιχεί σε 93 αστρονομικές μονάδες. Η τροχιά έχει μεγάλη εκκεντρότητα, περίπου 0,793. Ο αστέρας ταυ Κενταύρου είναι στην πραγματικότητα κοντά στο σύστημα του γ Κενταύρου, περίπου 1,72 έτος φωτός από αυτό. . O γ Κενταύρου πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 5,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (19.800 χιλιόμετρα την ώρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου A Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) Κατηγορία:Διπλοί αστέρες
Google Brain
Το Google Brain είναι μια ερευνητική ομάδα τεχνητής νοημοσύνης της Google. Δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2010, το Google Brain συνδυάζει την έρευνα μηχανικής μάθησης ανοιχτής τεχνολογίας με συστήματα πληροφοριών και μεγάλους υπολογιστικούς πόρους.
Υποδοχή
Για το εγχείρημα Google Brain έγινε ενδελεχής κάλυψη στο Wired Magazine  , στους New York Times , το Technology Review  , το National Public Radio και το Big Think.
Παραπομπές σημειώσεις
Brain Κατηγορία:Εγκέφαλος Κατηγορία:Μάθηση
Μεσούρα Ιωαννίνων
Η Μεσούρα είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 265 μέτρων. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Τόμαρος ή Ολύτσικας και δυτικά του ποταμού Λούρου. Απέχει 33,5 χλμ. νότια της πόλης των Ιωαννίνων και είναι ανάμεσα στα όμορα χωριά Κάτω Μουσιωτίτσα (ΒΔ. και 5 χλμ. απόσταση) και Άνω Μουσιωτίτσα (Ν.-ΝΔ. και 6 χλμ.). Πιθανόν από εκεί προέρχεται και το όνομά της. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Άνω Μουσιωτίτσα, Κάτω Μουσιωτίτσα και Νέα Μουσιωτίτσα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Μουσιωτίτσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Δημητρίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963
Η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963 (Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1963) ανέλαβε μετά την νίκη του κόμματος της Ένωσις Κέντρου στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963.
Αν και η Ένωση Κέντρου κατάφερε να πρωτεύσει στις εκλογές, ωστόσο δεν κατάφερε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, καθώς είχε κερδίσει μόνο τις 138 από τις απαιτούμενες 151 έδρες του Κοινοβουλίου. Ωστόσο, στηριζόμενος στους ψήφους της ΕΔΑ που είχε αναδειχτεί τρίτο κόμμα (28 έδρες), πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στις 16 Δεκεμβρίου 1963. . Την ίδια ημέρα, ο βασιλιάς Παύλος εκφώνησε στην κατάμεστη Βουλή τον «Λόγο του Θρόνου», έχοντας δεξιά του τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και αριστερά του τον διάδοχο Κωνσταντίνο Β'. Ο Λόγος αυτός προκάλεσε την δυσαρέσκεια του προσωρινού αρχηγού της Ε.Ρ.Ε. Παναγιώτη Κανελλόπουλου, επειδή η βασιλική ομιλία περιελάμβανε την εκτίμηση ότι «δια των τελευταίων εκλογών παγιούται ο ομαλός πολιτικός βίος της χώρας», το οποίο εκλήφθη ως υπονοούμενο για τις αμφιλεγόμενες εκλογές του 1961
Ο Γ. Παπανδρέου διατήρησε σε δυο κρίσιμες θέσεις, τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς της προηγούμενης κυβέρνησης, κατ΄ επιθυμία του Στέμματος, παραχωρώντας μάλιστα «τον στρατό στον έλεγχο των Ανακτόρων σε αντάλλαγμα για τη διάλυση της Βουλής, την οποία χρειαζόταν άμεσα.» Όμως, ο Γεώργιος Παπανδρέου που δεν ήθελε να εξαρτάται πολιτικά από τις ψήφους τις ΕΔΑ, αποφάσισε να παραιτηθεί προκειμένου να προκηρυχτούν εκ νέου εκλογές, στοχεύοντας αυτήν τη φορά στην αυτοδυναμία. Ο βασιλιάς Παύλος, μετά την παραίτηση Παπανδρέου έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος όμως επέστρεψε την εντολή άπρακτος, οπότε δρομολογήθηκαν οι διαδικασίες για νέες εκλογές.
Στην μικρή αυτή διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης του Κέντρου ύστερα από σχεδόν 10 χρόνια, η κυβέρνηση προχώρησε σε κάποια σημαντικά μέτρα, όπως στην πρώτη ρύθμιση των αγροτικών χρεών, στην καθιέρωση της δωρεάν Παιδείας και στην απελευθέρωση των περισσότερων πολιτικών κρατουμένων.
Παραπομπές
1963 11 Κατηγορία:1963 Κατηγορία:Ένωση Κέντρου
Ρούλα Γεωργιάδου
Η Ρούλα Γεωργιάδου είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με την Αλληλεγγύη.
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Ρούλα Γεωργιάδου γεννήθηκε στην Λευκωσία στις 25 Αυγούστου 1958. Παρακολούθησε γραμματειακές σπουδές στο Didacta College Λευκωσίας. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Εργάστηκε ως αεροσυνοδός, ως ραδιοτηλεοπτικός παραγωγός και παρουσιάστρια.
Έχει μια κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την Αλληλεγγύη αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της παραίτησης του βουλευτή της Αλλυλεγγύης στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας, Δημήτρη Συλλούρη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 23 Οκτωβρίου 2020 η Ρούλα Γεωργιάδου ως η επόμενη επιλαχούσα, για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ήταν μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 αλλά δεν επανεκλέγηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Αλληλεγγύη Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί Κατηγορία:Κύπριοι τηλεοπτικοί παραγωγοί Κατηγορία:Κύπριοι παρουσιαστές
Επιχείρηση Τεν Γκο
Η Επιχείρηση Τεν-Γκο (天號作戰 (Κιουτζιτάι) 天号作戦 (Σιντζιτάι) Ten-gō Sakusen) ήταν η τελευταία μείζων Ιαπωνική ναυτική επιχείρηση στο θέατρο του Ειρηνικού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τον Απρίλιο του 1945, το Ιαπωνικό θωρηκτό Γιαμάτο, το μεγαλύτερο θωρηκτό του κόσμου, μαζί με εννέα ακόμη Ιαπωνικά πολεμικά πλοία, απέπλευσε από την Ιαπωνία για μία εσκεμμένη επίθεση αυτοκτονίας εναντίον των Συμμαχικών δυνάμεων που είχαν εμπλακεί στην Μάχη της Οκινάουα. Η Ιαπωνική δύναμη δέχθηκε επίθεση, ακινητοποιήθηκε και καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από Αμερικανικά αεροσκάφη απονηωμένα από αεροπλανοφόρα, πριν φτάσουν στην Οκινάουα. Το Γιαμάτο και άλλα πέντε Ιαπωνικά πολεμικά πλοία βυθίστηκαν.
Η μάχη κατέδειξε την αεροπορική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού σε εκείνο το στάδιο του πολέμου καθώς και το πόσο ευάλωτα ήταν τα πλοία επιφανείας χωρίς αεροπορική κάλυψη απέναντι σε μία αεροπορική επιδρομή. Η μάχη κατέδειξε επίσης την προθυμία της Ιαπωνίας να θυσιάσει μεγάλους αριθμούς προσωπικού (π.χ. καμικάζι) ώστε να επιβραδύνει την προώθηση των συμμάχων στο Ιαπωνικό Αρχιπέλαγος.
Υπόβαθρο
Στις αρχές του 1945, μετά την Εκστρατεία των Νήσων Σολομώντα, την Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππίνων και την Ναυμαχία του Κόλπου Λέυτε, ο κάποτε τρομερός Συνδυασμένος Στόλος του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού είχε πλέον μετρημένο αριθμό ικανών να επιχειρήσουν πολεμικών πλοίων και λίγα αεροσκάφη και πιλότους. Τα περισσότερα από τα πλοία του Συνδυασμένου Στόλου ήταν αγκυροβολημένα σε λιμάνια της Ιαπωνίας, ενώ η πλειονότητα των μεγάλων πλοίων στο Κούρε.
Με τις εισβολές στην Σαϊπάν και την Ιβοζίμα, οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν αρχίσει την εκστρατεία τους εναντίον της κυρίως Ιαπωνίας. Ως το επόμενο βήμα της σχεδιαζόμενης εισβολής στην κυρίως Ιαπωνία, οι σύμμαχοι εισέβαλαν στην Οκινάουα την 1η Απριλίου του 1945. Τον Μάρτιο, στην ενημέρωση του Αυτοκράτορα Χιροχίτο σχετικά με την αντίδραση της Ιαπωνίας στην επικείμενη εισβολή της Οκινάουα, οι στρατιωτικοί ηγέτες της Ιαπωνίας εξήγησαν ότι ο Αυτοκρατορικός Ιαπωνικός Στρατός σχεδίασε εκτεταμένες αεροπορικές επιδρομές, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης καμικάζι. Ο αυτοκράτορας αναφέρεται ότι ρώτησε: «Και τι θα γίνει με το ναυτικό; Τι θα κάνει για να βοηθήσει στην υπεράσπιση της Οκινάουα;» Αισθανόμενοι πλέον πίεση από τον αυτοκράτορα να αναλάβουν κάποιου είδους επίθεση, οι διοικητές του Ιαπωνικού Ναυτικού σχεδίασαν μία αποστολή τύπου καμικάζι με τα εναπομείναντα επιχειρησιακά μεγάλα πλοία, τα οποία περιλάμβαναν και το θωρηκτό Γιαμάτο.
Το σχέδιο που προέκυψε, το οποίο σχεδιάστηκε υπό την καθοδήγηση του Αρχηγού του Επιτελείου του Συνδυασμένου Στόλου, Τογιόντα Σοέμου, προέβλεπε ότι το Γιαμάτο και τα πλοία που θα το συνόδευαν θα επιτίθονταν στον Αμερικανικό στόλο που υποστήριζε τα στρατεύματα που αποβιβάζονταν στα δυτικά του νησιού. Θα πήγαιναν μαχόμενα μέχρι την Οκινάουα όπου θα προσάραζαν μεταξύ Χιγκάσι και Γιομιτάν όπου θα μάχονταν ως παράκτια πυροβολεία μέχρι να καταστραφούν. Έπειτα, όσο μέλη του πληρώματος επιβίωναν θα εγκατέλειπαν τα πλοία και θα μάχονταν τι Αμερικανικές δυνάμεις στην ξηρά. Τα πλοία θα είχαν λίγη έως καθόλου αεροπορική υποστήριξη, γεγονός που θα τα άφηνε σχεδόν απροστάτευτα απέναντι στις συντονισμένες Αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές. Ως μέρος της προετοιμασίας για την εκτέλεση του σχεδίου, τα πλοία που θα λάμβαναν μέρος απέπλευσαν από το Κούρε με προορισμό την Τοκουγιάμα, έξω από το Μιτατζίρι στην Ιαπωνία, στις 29 Μαρτίου. Ωστόσο παρότι υπάκουσε στις εντολές να προετοιμάσει την αποστολή, ο Ναύαρχος Σεΐτσι Ίτο, διοικήτης της δύναμης Τεν Γκο, ακόμα αρνούνταν να διατάξει τα πλοία του να την εκτελέσουν, πιστεύοντας ότι το σχέδιο ήταν μάταιο και επιζήμιο.
Άλλοι διοικητές του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού είχαν πολύ αρνητική αντιμετώπιση προς την επιχείρηση, πιστεύοντας ότι ήταν σπατάλη ανθρώπινης ζωής και καυσίμων. Ο Πλοίαρχος Ατσούσι Όι, ο οποίος ήταν διοικητής στόλων συνοδείας, ήταν επικριτικός καθώς θα απορροφούνταν πόροι από την δική του επιχείρηση. Καθώς του ειπώθηκε ότι σκοπός αυτής της επιχείρησης ήταν «η παράδοση και η δόξα του Ναυτικού», φώναξε:
Αυτός ο πόλεμος είναι του έθνους μας και γιατί θα πρέπει η τιμή του στόλου επιφανείας μας είναι είναι πιο σεβαστή; Ποιος νοιάζεται για την δόξα τους; Καταραμένοι ηλίθιοι!
Ο αντιναύαρχος Ριουνοσούκε Κουσάκα πέταξε από το Τόκιο στις 5 Απριλίου προς την Τοκουγιάμα σε μία τελευταία προσπάθεια να πείσει τους συγκεντρωμένους διοικητές του Συνδυασμένου Στόλου, συμπεριλαμβανομένου του Ναυάρχου Ίτο, να δεχτούν το σχέδιο. Στο πρώτο άκουσμα της προτεινόμενης επιχείρησης (είχε κρατηθεί μυστικό από τους περισσότερους), οι διοικητές του Συνδυασμένου Στόλου και οι πλοίαρχοι ομόφωνα συμφώνησαν με τον Ναύαρχο Ίτο απορρίπτοντας το σχέδιο για τους ίδιους λόγους που είχε εκθέσει και εκείνος. Ο Ναύαρχος Κουσάκα τότε εξήγησε ότι η επίθεση του Ναυτικού θα βοηθούσε ώστε να αποσπάσει τα Αμερικανικά αεροσκάφη από τις σχεδιαζόμενες αεροπορικές επιδρομές του Στρατού στον Αμερικανικό Στόλο στην Οκινάουα. Εξήγησε επίσης ότι η εθνική ηγεσία της Ιαπωνίας, συμπεριλαμβανομένου του Αυτοκράτορα, περίμεναν από το Ναυτικό να κάνει το καλύτερο δυνατό που μπορούσε ώστε να υποστηρίξει την άμυνα της Οκινάουα.
Μόλις τα άκουσαν αυτά, οι διοικητές υποχώρησαν και δέχτηκαν το προτεινόμενο σχέδιο. Τα πληρώματα των πλοίων ενημερώθηκαν για την φύση της αποστολής και τους δόθηκε η δυνατότητα να μείνουν πίσω αν το επιθυμούσαν, κανένας όμως δεν το έκανε. Ωστόσο τα νέα, άρρωστα και εξασθενημένα μέλη των πληρωμάτων διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τα πλοία. Αμέσως μετά τα πληρώματα έκαναν κάποια εντατικά γυμνάσια της τελευταίας στιγμής, κυρίως εξασκούμεναν στις διαδικασίες διαχείρισης καταστροφών. Τα μεσάνυχτα τα πλοία εφοδιάστηκαν με καύσιμα και αρκετά ώστε μόνο να μπορούν να φτάσουν στην Οκινάουα, αλλά στην πραγματικότητα το προσωπικό στην Τοκουγιάμα έδωσε στο Γιαμάτο και στα άλλα πλοία όλο το υπόλοιπο καύσιμο του λιμανιού, το οποίο ωστόσο ενδεχομένως δεν ήταν αρκετό ώστε η δύναμη να μπορεί να επιστρέψει στην Ιαπωνία από την Οκινάουα.
Μάχη
Στις 6 Απριλίου στις 16:00, το Γιαμάτο με τον Ναύαρχο Ίτο, το ελαφρύ καταδρομικό Γιαχάγκι και οκτώ αντιτορπιλικά απέπλευσαν από την Τοκουγιάμα για να ξεκινήσουν την αποστολή. Δύο υποβρύχια, τα USS Threadfin και USS Hackleback εντόπισαν την Ιαπωνική δύναμη καθώς περνούσε νότια από το Μπούνγκο Σουίντο αλλά δεν μπόρεσαν να επιτεθούν. Ενημέρωσαν ωστόσο τον Αμερικανικό στόλο για την Ιαπωνική έξοδο.
Την αυγή της 7ης Απριλίου, η Ιαπωνική δύναμη πέρασε την Χερσόνησο Οσούμι και βγήκε στον ωκεανό με κατευθυνόμενη νότια του Κιούσου προς την Οκινάουα. Οι Ιάπωνες άλλαξαν τον σχηματισμό τους σε αμυντικό, με το Γιαχάγκι να βρίσκεται μπροστά από το Γιαμάτο και τα οκτώ αντιτορπιλικά να σχηματίζουν κλοιό γύρω από τα δύο μεγαλύτερα πλοία, με κάθε πλοίο να απέχει 1,500 μέτρα από το άλλο και έχοντας ταχύτητα 20 κόμβων. Ένα από τα αντιτορπιλικά εμφάνισε πρόβλημα στις μηχανές του και επέστρεψε πίσω. Ένα αμερικανικό αναγνωριστικό αεροσκάφος άρχισε να παρακολουθεί την κύρια δύναμη. Στις 10:00 οι Ιάπωνες έστριψαν προς τα δυτικά ώστε να φανεί ότι υποχωρούν αλλά στις 11:30, και αφού εντοπίστηκαν από δύο Αμερικανικές ιπτάμενες βάρκες PBY Catalina - στα οποία το Γιαμάτο έβαλε με τα πυροβόλα των 460 χιλιοστών τα ειδικά αντιαεροπορικά βλήματα «κυψέλες» (三式焼散弾 san-shiki shōsan dan) - έστριψαν ξανά προς την Οκινάουα.
Μόλις έλαβε τις αναφορές για την Ιαπωνική δύναμη νωρίς στις 7 Απριλίου, ο διοικητής του Αμερικανικού Πέμπτου Στόλου, Ρέιμοντ Σπρούανς διέταξε την δύναμη υποστήριξης του Ναυάρχου Μόρτον Ντέγιο, αποτελούμενη κυρίως από θωρηκτά που σώθηκαν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, να αναχαιτίσει και να καταστρέψει την Ιαπωνική τακτική δύναμη. Ο Ντέγιο κινήθηκε ώστε να εκτελέσει τις διαταγές που έλαβε, ωστόσο η Τακτική Δύναμη 59 του Αντιναυάρχου Μαρκ Α. Μίτσερ τον πρόλαβε εξαπολύοντας αεροπορικές επιδρομές χωρίς διαταγές από τον Σπρούανς.
Γύρω στις 10:00 στις 7 Απριλίου, η Τακτική Δύναμη 58 εξαπέλυσε σχεδόν 400 αεροσκάφη σε αρκετά κύματα από έντεκα αεροπλανοφόρα (Hornet, Bennington, Belleau Wood, San Jacinto, Essex, Bunker Hill, Hancock, Bataan, Intrepid, Yorktown, και Langley) τα οποία βρίσκονταν στα ανατολικά της Οκινάουα. Τα αεροσκάφη ήταν μαχητικά F6F Hellcat και F4U Corsair, βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως SB2C Helldiver και τορπιλοπλάνα TBF Avenger. Μια δύναμη από έξι θωρηκτά (Massachusetts, Indiana, New Jersey, South Dakota, Wisconsin, και Missouri), υποστηριζόμενα από καταδρομικά (συμπεριλαμβανομένων των Alaska και Guam και αντιτορπιλικά, συγκεντρώθηκε επίσης ώστε να αναχαιτίσει τον Ιαπωνικό στόλο αν η αεροπορική επιδρομή αποτύγχανε.
Καθώς η Ιαπωνική δύναμη δεν είχε αεροπορική κάλυψη, τα Αμερικανικά αεροσκάφη μπορούσαν να κάνουν τις επιθέσεις τους χωρίς τον φόβο αντίπαλων ιαπωνικών αεροσκαφών. Τα αεροσκάφη έφτασαν πάνω από την ομάδα του Γιαμάτο μετά από δύο ώρες πτήσης από την Οκινάουα, και μπορώντας να κάνουν κύκλους πάνω από τον Ιαπωνικό σχηματισμό εκτός του εύρους των αντιαεροπορικών, άρχισαν να επιτίθενται μεθοδικά στα πολεμικά πλοία από κάτω τους.
Το πρώτο κύμα αεροσκαφών από τα Αμερικανικά αεροπλανοφόρα επέδραμε στα Ιαπωνικά πλοία στις 12:30. Τα Ιαπωνικά πλοία αύξησαν την ταχύτητά τους στους 25 κόμβους, κάνοντας ελιγμούς διαφυγής, και άνοιξαν πυρ με τα αντιαεροπορικά τους πυροβόλα. Το Γιαμάτο έφερε σχεδόν 150 αντιαεροπορικά πυροβόλα, συμπεριλαμβανομένων των ογκωδών πυροβόλων των 460 χιλιοστών, που μπορούσαν να βάλουν τα ειδικά βλήματα κυψέλες. Τα αμερικανικά τορπιλλοπλάνα επιτέθηκαν κυρίως από την αριστερή πλευρά ώστε να αυξηθεί η πιθανότητα αν οι βολές ήταν επιτυχείς να ανατραπεί το πλοίο.
Στις 12:46, μία τορπίλη έπληξε το Γιαχάγκι ακριβώς στο μηχανοστάσιο του, σκοτώνοντας όλα τα μέλη του πληρώματος που βρίσκονταν εκεί και ακινητοποιώντας το. Το Γιαχάγκι δέχτηκε τουλάχιστον έξι επιπλέον τορπίλες και 12 βόμβες από τα διαδοχικά κύματα των αεροπορικών επιδρομών. Το Ιαπωνικό αντιτορπιλικό Ισοκάζε επιχείρησε να συνδράμει το Γιαχάγκι, δέχτηκε όμως επίθεση, υπέστη μεγάλες ζημιές και βυθίστηκε κάποια στιγμή αργότερα. Το Γιαχάγκι ανατράπηκε και βυθίστηκε στις 14:05.
Κατά την διάρκεια του πρώτου κύματος, και παρά τους έντονους ελιγμούς διαφυγής που είχαν ως αποτέλεσμα οι περισσότερες βόμβες και τορπίλες να αστοχήσουν, το Γιαμάτο χτυπήθηκε από δύο διατρητικές βόμβες και μία τορπίλη. Η ταχύτητά του δεν επηρεάστηκε, όμως μία από της βόμβες προκάλεσε πυρκαγιά στο πίσω μέρος της υπερκατασκευής η οποία δεν κατασβέστηκε. Επιπλέον κατά το πρώτο κύμα της επίθεσης, τα Ιαπωνικά αντιτορπιλικά Χαμακάζε και Σουζουτσούκι υπέστησαν σοβαρές ζημιές και τέθηκαν εκτός μάχης. Το Χαμακάζε βυθίστηκε αργότερα.
Μεταξύ 13:20 και 14:15 επιτέθηκαν το δεύτερο και τρίτο κύμα των Αμερικανικών αεροσκαφών, επικεντρωνόμενα στο Γιαμάτο. Σε αυτό το διάστημα το Γιαμάτο χτυπήθηκε από τουλάχιστον οκτώ τορπίλες και δεκαπέντε βόμβες. Οι βόμβες προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές στην πάνω πλευρά του πλοίου, θέτοντας εκτός λειτουργίας τα συστήματα ελέγχου βολών αναγκάζοντας τα αντιαεροπορικά πυροβόλα να λειτουργούν το καθένα ξεχωριστά και να στοχεύουν χειροκίνητα, μειώνοντας κατά πολύ την αποτελεσματικότητά τους. Τα πλήγματα από τις τορπίλες ήταν όλα σχεδόν στην αριστερή πλευρά, έχοντας ως αποτέλεσμα το Γιαμάτο να πάρει αρκετή κλίση ώστε η ανατροπή να αποτελεί σοβαρό κίνδυνο. Ο σταθμός ελέγχου των πλημμυρών καταστράφηκε από βόμβα, κάνοντας αδύνατη την λήψη προστατευτικών μέτρων ενάντια στο πλημμύρισμα, πλημμυρίζοντας ειδικούς χώρους ώστε να αντισταθμιστεί η κλίση. Στις 13:33 σε μία απελπισμένη προσπάθεια να αποτραπεί η ανατροπή, πλημμυρίστηκαν τα δεξιά μηχανοστάσια και λεβητοστάσια. Αυτό περιόρισε τον κίνδυνο αλλά ταυτόχρονα πνίγηκαν αρκετές εκαντοντάδες μέλη του πληρώματος που βρίσκονταν εκεί και δεν ειδοποιήθηκαν. Η απώλεια των δεξιών μηχανών αλλά και το επιπλέον βάρος από το νερό είχαν ως αποτέλεσμα το Γιαμάτο να ελαττώσει ταχύτητα στους 10 κόμβους. Καθώς το Γιαμάτο ήταν πλέον πιο αργό, και συνεπώς ευκολότερος στόχος, τα Αμερικανικά τορπιλλοπλάνα συγκέντρωσαν τις βολές τους στο πίσω μέρος και στο πηδάλιο ώστε να επηρεάσουν την ικανότητα ελιγμών του, πράγμα που επέτυχαν. Στις 14:02 αφού ενημερώθηκε ότι το πλοίο δεν μπορούσε πλέον να κυβερνηθεί και η βύθιση ήταν αναπόφευκτη, ο Ναύαρχος Ίτο διέταξε την ακύρωση της αποστολής και την εγκατάλειψη του πλοίου, καθώς και τα εναπομείναντα πλοία να συλλέξουν τους επιζώντες. Το μήνυμα μεταφέρθηκε στα υπόλοιπα πλοία με σήματα με σημαίες καθώς ο ασύρματός του είχε καταστραφεί.
Στις 14:05 το Γιαμάτο σταμάτησε να κινείται και άρχισε να ανατρέπεται. Ο Ναύαρχος Ίτο και ο πλοίαρχος αρνήθηκαν να το εγκαταλείψουν όταν το εγκατέλειψε το πλήρωμα. Στις 14:20 το Γιαμάτο ανατράπηκε εντελώς και άρχισε να βυθίζεται. Στις 14:23 ξαφνικά εξερράγη με μία έκρηξη τόσο ισχυρή ώστε αναφέρεται ότι έγινε ορατή 200 χιλιόμετρα μακρυά, στην Καγκοσίμα, ενώ το μανιτάρι από την έκρηξη έφτασε έως και 20,000 πόδια ύψος. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η ισχυρή έκρηξη κατέρριψε μερικά Αμερικανικά αεροσκάφη που παρακολουθούσαν το τέλος του. Η έκρηξη πιστεύεται ότι συνέβη όταν η φωτιά έφτασε τα κύρια οπλοστάσια.
Επιχειρώντας να επιστρέψει, το Ιαπωνικό αντιτορπιλικό Ασασίμο βομβαρδίστηκε και βυθίστηκε αύτανδρο. Το αντιτορπιλικό Κασούμι βυθίστηκε επίσης. Το Σουζουτσούκι, παρά το ότι έχασε την πλώρη του, κατάφερε να καταπλεύσει στο Σασέμπο του Ναγκασάκι.
Τα υπόλοιπα τρία λιγότερο κατεστραμμένα Ιαπωνικά αντιτορπιλικά (Φουγουζούκι, Γιουκικάζε και Χατσουσίμο) κατάφεραν να περισυλλέξουν 280 επιζώντες από το Γιαμάτο (η πηγές διαφωνούν ως προς τον συνολικό αριθμό του πληρώματος του Γιαμάτο, δίνοντας από 1,750 έως 3,300 άνδρες), 555 επιζώντες από το Γιαχάγκι (από πλήρωμα 1.000) και λίγο περισσότερους από 800 επιζώντες από τα Ισοκάζε, Χαμακάζε και Κασούμι. Στην μάχη χάθηκαν 3.700 έως 4.250 Ιάπωνες ναύτες. Τα πλοία μετέφεραν τους επιζώντες στο Σασέμπο.
Συνολικά καταρρίφθηκαν 10 Αμερικανικά αεροσκάφη από αντιαεροπορικά πυρά των Ιαπωνικών πλοίων, μερικά από τα πληρώματα διασώθηκαν από αμφίβια αεροσκάφη ή υποβρύχια. Συνολικά οι Αμερικανοί έχασαν 12 άνδρες. Μερικοί από τους Ιάπωνες επιζώντες ανέφεραν ότι τα Αμερικανικά αεροσκάφη πολυβόλισαν τους επιζώντες που επέπλεαν στο νερό. Επιζώντες επίσης ανέφεραν ότι τα Αμερικανικά αεροσκάφη σταμάτησαν προσωρινά τις επιθέσεις τους στα Ιαπωνικά αντιτορπιλικά την ώρα που αυτά περισυνέλεγαν επιζώντες από το νερό.
Κατά την διάρκεια της μάχης, ο Ιαπωνικός Στρατός έκανε αεροπορική επίθεση στον Αμερικανικό στόλο στην Οκινάουα όπως προέβλεπε το σχέδιο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να βυθίσει κάποιο πλοίο. Περίπου 115 αεροσκάφη, πολλά από αυτά καμικάζι, επιτέθηκαν στα Αμερικανικά πλοία καθόλη την διάρκεια της 7ης Απριλίου. Τα καμικάζι επιτέθηκαν στο Hancock, στο θωρηκτό Maryland, και στο αντιτορπιλικό [USS Bennett (DD-473)|Bennett]], προκαλώντας μέτριες ζημιές στα Hancock και Maryland και σοβαρές στο Bennett. Στην επίθεση χάθηκαν περίπου 100 Ιαπωνικά αεροσκάφη.
Αποτελέσματα
Η Επιχείρηση Τεν Γκο ήταν η τελευταία μείζων Ιαπωνική ναυτική επιχείρηση του πολέμου, ενώ το εναπομείναντα Ιαπωνικά πολεμικά πλοία έπαιξαν μικρό ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις στο υπόλοιπο της σύγκρουσης. Το Σουζουτσούκι δεν επισκευάστηκε ποτέ. Το Φουγιουζούκι επισκευάστηκε αλλά χτυπήθηκε από νάρκη στο Μότζι στις 20 Αυγούστου 1945 και έκτοτε δεν επισκευάστηκε. Το Γιοκικάζε επιβίωσε του πολέμου σχεδόν άθικτο. Το Χατσοσίμο χτυπήθηκε από νάρκη στις 30 Ιουλίου 1945 κοντά στο Μαιζούρου της Ιαπωνίας και ήταν το 129ο και τελευταίο αντιτορπιλικό της Ιαπωνίας που βυθίστηκε στον πόλεμο.
Η Οκινάουα κηρύχθηκε ασφαλής από τις συμμαχικές δυνάμεις στις 21 Ιουνιου, μετά από έντονες και αιματηρές μάχες. Η Ιαπωνία παραδόθηκε τον Αύγουστο του 1945 αφότου βομβαρδίστηκε με δύο ατομικές βόμβες. Η εμφανής διάθεση της Ιαπωνίας να θυσιάσει τόσους ανθρώπους χρησιμοποιώντας τακτικές αυτοκτονίας (καμικάζι) όπως στην Επιχείρηση Τεν Γκο και στην Μάχη της Οκινάουα αναφέρεται ως ένας από τους παράγοντες που ώθησαν τους συμμάχους στο να κάνουν χρήση ατομικών όπλων εναντίον της.
Η ιστορία της Επιχείρησης Τεν Γκο χαίρει εκτίμησης έως κάποιο βαθμό στη σύγχρονη Ιαπωνία όπως αποδεικνύεται από την εμφάνιση της στη μαζική Ιαπωνική κουλτούρα στην οποία το γεγονός παρουσιάζεται ως γενναία και αλτρουιστική μα μάταια, συμβολική προσπάθεια των Ιαπώνων ναυτών να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Ένας από τους λόγους που πιθανως να ευθύνεται για την σημαντικότητά της στην Ιαπωνική κουλτούρα είναι το ότι η λέξη Γιαμάτο χρησιμοποιούνταν συχνά ως ποιητικό όνομα για την Ιαπωνία. Έτσι το θωρηκτό Γιαμάτο λειτούργησε ως μεταφορά για το τέλος της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στον Ειρηνικό Ωκεανό Κατηγορία:Ναυμαχίες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ναυμαχίες των Ηνωμένων Πολιτειών
Σπύρος Παναγιώτης
Ο Σπύρος Παναγιώτης ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης από την Ηπειρο. thumb|400px|Ὑπογραφή Σπύρου Παναγιώτη Ο Σπύρος Παναγιώτης Πολέμησε από την αρχή έως το τέλος στην επανάσταση ως Μαγκατζής. Πήρε μέρος στις μάχες στο Κρεμμύδι και στο Νεόκαστρο με τον Χρῆστο Ἀσπροποταμίτη. Στο Ναύπλιο με τον Κόλια Κωλέτζη. Στο Μεσολόγγι με τον Γιῶργο Ναβαρίκο. Στην Αθήνα με τον Γιάννη Κώστα, όπου στην μάχη Χαϊδαρίου πληγώθηκε στο κεφάλι. Στην Κάρυστο και στο Τρίκερι με τον Νικόλαο Κριεζώτη. Τέλος στην Ἀβόριανη και στην Ναύπακτο με τον Κώστα Βέρρη. Ὑπηρέτησε ως Ὑπαξιωματικὸς στα ελαφρά Τάγματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κόρα Μικαελιάν
Η Κόρα Μικαελιάν (10 Νοεμβρίου 1971 Γερεβάν – 4 Ιουλίου 2001 Αθήνα) ήταν Αρμένια μουσικός, συνθέτρια και ενορχηστρωτής. Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα της τότε Σοβιετικής Αρμενίας, στο Γερεβάν στις 10 Νοεμβρίου 1971. Η μητέρα της, η Ταμάρα Αβετίκοβα ήταν μουσικός και έτσι από νωρίς μυήθηκε στην τέχνη της μουσικής. Πιο συγκεκριμένα, σε ηλικία μόλις επτά ετών έγινε δεκτή στη Μουσική Σχολή Τσαϊκόφσκυ ως πιανίστα, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Έπειτα, συνέχισε τις σπουδές της στο Εθνικό Ωδείο 'Κομιτάς', όπου σπούδασε σύνθεση με δασκάλους το Αρμένιο συνθέτη Edgar Hovanessian και τον Alfred Terterian. Οι πρώτες τις συνθέσεις έρχονται στην επιφάνεια όσο ακόμα ήταν φοιτήτρια εκεί, κερδίζοντας το βραβείο Master of Arts της UNESCO το 1990. Το 1994 αποφοίτησε με τιμητικές διακρίσεις και το 1996 ήρθε στην Ελλάδα όπου δημιούργησε το συγκρότημα NOR DAR (ΝΕΟΣ ΑΙΩΝΑΣ) σε συνεργασία με τον Τιγκράν Σαρκισιάν (Tigran Sarkissian) και τον Ορέστη Μουστίδη. Με τους NOR DAR κυκλοφόρησε τρεις δίσκους, το "Opus of the Lizard", το  "Ampel'a και το "Letters Home" .  Η άριστη γνώση της στην ενορχήστρωση την έκανε πολύ γρήγορα γνωστή στους μουσικούς κύκλους στην Ελλάδα. Την συναντάμε να ενορχηστρώνει άλμπουμ των Νίκου Ξυδάκη, Μιχάλη Νικολούδη, Γιώργου Μαγκλάρα, Στέλλας Γαδέδη, Θανάση Παπακωνσταντίνου και πολλών άλλων. Το καλοκαίρι του 2001 εισήχθη ξαφνικά στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού και στις 4 Ιουλίου του ιδίου έτους απεβίωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι μουσικοί
Αλέξανδρος Β΄ της Μακεδονίας
Ο Αλέξανδρος Β΄ ήταν Βασιλιάς της Μακεδονίας, γιος του Αμύντα Γ΄.
Ανήλθε στο θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του το 369 π.Χ.. Κατά το χρόνο που βρισκόταν στη Θεσσαλία προς βοήθεια των Θεσσαλών κατά του Αλέξανδρου του Φεραίου, ο Πτολεμαίος ο Αλωρίτης, υποστηριζόμενος από την επίβουλη μητέρα του Ευρυδίκη, επαναστάτησε εναντίον του διεκδικώντας το θρόνο. Τότε ερχόμενος ο Πελοπίδας στη Μακεδονία συμβίβασε τους δύο ανταγωνιστές και συμφώνησαν ο μεν Αλέξανδρος να λάβει το θρόνο της Πέλλας, ο δε Πτολεμαίος να γίνει Ηγεμόνας της Μακεδονίας της Βοττιαίας.
Ο συμβιβασμός όμως αυτός είχε μικρή διάρκεια και σε λίγο χρόνο ο Πτολεμαίος, δολοφονώντας τον Αλέξανδρο με τη βοήθεια της μητέρας του Ευριδίκης, κατέλαβε το θρόνο της Μακεδονίας.
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες
Ρίτσαρντ Γουέστολ
Ο Ρίτσαρντ Γουέστολ (αγγλικά: Richard Westall, 2 Ιανουαρίου 1765 – 4 Δεκεμβρίου 1836) ήταν Άγγλος ζωγράφος και εικονογράφος πορτρέτων, ιστορικών και λογοτεχνικών γεγονότων, γνωστότερος για τα πορτρέτα του Λόρδου Βύρωνα. Ήταν αριστοτέχνης των πορτρέτων της Βασίλισσας Βικτωρίας.
Βιογραφία
Ο Ρίτσαρντ Γουέστολ ήταν ο πιο επιτυχημένος εκ των δύο ετεροθαλών αδελφών και των δύο γιων του Μπέντζαμιν Γουέστολ από το Νόργουιτς της Αγγλίας, οι οποίοι έγιναν και οι δύο ζωγράφοι. Ο νεότερος του αδελφός ήταν ο Γουίλιαμ Γουέστολ (1781-1850), ένας πολυταξιδεμένος ζωγράφος τοπίων.
Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1765 στο Ρήφαμ της Αγγλίας, όπου και βαπτίστηκε. Το 1772 μετακόμισε στο Λονδίνο μετά το θάνατο της μητέρας του και την πτώχευση του πατέρα του. Το 1779 εργάστηκε ως χαράκτης οικοσήμων και εμβλημάτων ασημιού, οπότε και ενθαρρύνθηκε να γίνει ζωγράφος από τον ζωγράφο πορτρέτων, John Alefounder. Έπειτα, ξεκίνησε να σπουδάζει στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου από τις 10 Δεκεμβρίου του 1785. Εξέθεσε εκεί ανελλιπώς από το 1784 έως το 1836, έγινε Συνέταιρος τον Νοέμβριο του 1972 και εξελέγη Ακαδημαϊκός στις 10 Φεβρουαρίου του 1794. Από το 1790 έως το 1795 έζησε μαζί με τον Τόμας Λόρενς (αργότερα σερ), μελλοντικό Πρόεδρο της Βασιλικής Σχολής, στον αριθμό 57 της Greek Street της πλατείας Σόχο, όπου οι δύο καλλιτέχνες τοποθέτησαν τα ονόματά τους σε μία από τις εισόδους του σπιτιού.
Εργασίες
μικρογραφία|αριστερά|Τοπίο του Ρίτσαρντ Γουέστολ με τον τίτλο "Απομόνωση" Τα δημιουργήματά του -τα περισσότερα με υδροχρώματα- προκάλεσαν μεγάλο ενδιαφέρον στα τέλη του 18ου αιώνα όπου θεωρήθηκε από το αφεντικό και εργοδότη του, Ρίτσαρντ Πέιν Νάιτ, ότι είναι ένας απίστευτος καλλιτέχνης του αισθητικού ιδεώδους picturesque. Ζωγράφισε πίνακες σε νεοκλασικό στυλ για τη John Boydell's Shakespeare Gallery και τη Γκαλερί Γιόχαν Χάινριχ Φίσλι. Οι πίνακές του τού Τζον Μίλτον και των κορών του εκτίθεται στο Sir John Soane's Museum στο Λονδίνο. Ένας αριθμός έργων του Γουέστολ, όπου απεικονίζονται γεγονότα της ζωής του Οράτιου Νέλσον, εκτίθενται στο National Maritime Museum.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Αντώνης Αντωνιάδης
Ο Αντώνης Αντωνιάδης (Πετροχώρι Ξάνθης, 25 Μαΐου 1946) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες σκόρερ. Είναι πρώτος σκόρερ των εθνικών πρωταθλήματων με 261 γκολ (μαζί με το Θωμά Μαύρο). Είχε το προσωνύμιο ο ψηλός.