cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οθωμανική Κρήτη
Διοικητικές διαιρέσεις
Τα σαντζάκια του εγιαλετίου της Κρήτης το 17ο αιώνα:
Τα σαντζάκια του βιλαετίου της Κρήτης το 1876:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Αγία Αναστασία η Ρωμαία
Η Αγία Αναστασία η Ρωμαία, σύμφωνα με τον Συμεών τον Μεταφραστή, έζησε στη εποχή του Δέκιου ή του Διοκλητιανού. Αντίθετα από την Αγία Αναστασία τη Φαρμακολύτρια, η οποία έζησε επίσης στη Ρώμη και η μνήμη της εορτάζεται στις 22 Δεκεμβρίου, η Αγία Αναστασία η Ρωμαία εορτάζει στις 29 Οκτωβρίου.
Βίος
Οι αντιφατικές πληροφορίες για τον βίο της οφείλονται κυρίως στο γεγονός ότι ο βίος της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας σώζεται σε τριάντα περίπου χειρόγραφα, που χρονολογούνται από τον 9ο μέχρι και τον 19ο αιώνα. Ο Συμεών ο Μεταφραστής είναι ο συγγραφέας του ενός βίου με τίτλο «Βίος και Πολιτεία και Μαρτύριον της αγίας Οσιομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας», στα τέλη του 10ου μ.Χ. Κατά τον Συμεών υπάρχουν δύο Αναστασίες εκ των οποίων η μία ανήκε σε σημαντική ρωμαϊκή οικογένεια και υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα παντρεμένη. Χηρεύοντας, μοίρασε την πατρική της περιουσία και εγκαταστάθηκε σε κάποια μονή. Φέρεται μάλιστα ότι μαρτύρησε δια πυρός.
Η δεύτερη, εγκαταλείποντας γονείς και τα εγκόσμια εκάρη μοναχή από την ηγουμένη μιας γυναικείας μονής, τη Σοφία, σε ηλικία περίπου 20 ετών. Φέρεται πως δοκιμάστηκε δια μαρτυρίου από τον ηγεμόνα Πρόβο. Το σώμα της απέσπασε η γερόντισσα Σοφία με τη βοήθεια δύο χριστιανών, προκειμένου να ταφεί, μετά από λίγες ημέρες.
Άλλοι βίοι της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας περιέχονται στους κώδικες Athonensis Protati 2 και Mosquensis 176, αντίγραφα του 11ου αιώνα, καθώς και το Συναξάριο Νικοδήμου του Αγιορείτου, περίπου του 19ου αι. Η σειρά των μαρτυρίων της απεικονίζεται σε έναν εικονογραφικό κύκλο παλαιοχριστιανικού κοιμητηριακού ναού, που βρίσκεται στο Γεννάδι της νήσου Ρόδου
Παραπομπές σημειώσεις
Αναστασια Ρωμαια
Τνούβα
Η Τνούβα είναι συνεταιρισμός στο Ισραήλ, με εξειδίκευση στον τομέα του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων. Ιδρύθηκε το 1926.
Η Τνούβα είναι η μεγαλύτερη παραγωγός γαλακτοκομικών προϊόντων στο Ισραήλ. Οι πωλήσεις της αντιστοιχούν στο 70% της χώρας στην αγορά γαλακτοκομικών προϊόντων και κρέατος, αυγών και συσκευασμένων τροφίμων.
Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ισραήλ
Εθνική Βιβλιοθήκη της Δίαιτας της Ιαπωνίας
μικρογραφία|342x342εσ|Τα [[Ανάλεκτα του Κομφούκιου]] Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Δίαιτας (διεθνώς National Diet Library, NDL, 国立国会図書館, Kokuritsu Kokkai Toshokan) ή Εθνική Βιβλιοθήκη του Ιαπωνικού Κοινοβουλίου είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Ιαπωνίας. Ιδρύθηκε το 1948 με σκοπό την παροχή βοήθειας στα μέλη του κοινοβουλίου της Ιαπωνίας, στην έρευνα και μελέτη ζητημάτων δημόσιας πολιτικής. Η βιβλιοθήκη είναι από την άποψη του σκοπού και του αντικειμένου της παρόμοια με την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Η βιβλιοθήκη αποτελείται από δύο κύριες εγκαταστάσεις στο Τόκυο και το Κυότο, και αρκετά άλλα παραρτήματα σε όλη την Ιαπωνία.
Ιστορία
Το Ιούνιο του 1948, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Δίαιτας άνοιξε για το κοινό στο παλάτι Akasaka. Τον Αύγουστο του 1961, μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης κατασκευής της βιβλιοθήκης στην τρέχουσα τοποθεσία Nagata-chō, η βιβλιοθήκη άρχισε να λειτουργεί πλήρως ως η πρώτη βιβλιοθήκη της Ιαπωνίας, με μια συλλογή σχεδόν δύο εκατομμυρίων βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων των μεταφερόμενων συλλογών από την παλιά βιβλιοθήκη Ueno και άλλες. Το 1968, με αφορμή την 20ή επέτειο, ανεγέρθηκε το σημερινό κεντρικό κτίριο. Λόγω της συνεχούς αύξησης των συλλογών, το παρακείμενο παράρτημα ολοκληρώθηκε το 1986 για να φιλοξενήσει συνολικά 12 εκατομμύρια τόμους. Τον Οκτώβριο του 2002, η μονάδα Kansai-kan άνοιξε στην Kansai Science City (Seika-chō, Soraku-gun, Νομός Κιότο). Η παλιά Βιβλιοθήκη Ueno μετατράπηκε σε Διεθνή Βιβλιοθήκη Παιδικής Λογοτεχνίας (η πρώτη εθνική βιβλιοθήκη για παιδιά), η οποία άνοιξε προσωρινά τον Μάιο του 2000 και οριστικά από τον Μάιο του 2002.
Διαδικτυακοί πόροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης
Η Εθνική Βιβλιοθήκη κατασκεύασε τα τελευταία χρόνια μία  ιστοσελίδα υψηλών προδιαγραφών στα Ιαπωνικά και στα Αγγλικά. Οι διαδικτυακές βάσεις δεδομένων της αποτελούνται από το διαδικτυακό κατάλογο  δημόσιας πρόσβασης της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Δίετας (NDL-OPAC), από τις ψηφιακές συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης  και τα πρακτικά της Αυτοκρατορικής και της Εθνικής Δίετας
Ψηφιακές συλλογές
Η NDL Ψηφιακές Συλλογές προσφέρει διάφορους διαδικτυακούς πόρους, όπως σπάνια βιβλία, οπτικοακουστικό υλικό και αρχεία με ληγμένα πνευματικά δικαιώματα. Το περιεχόμενο της ψηφιακής  βιβλιοθήκης  της εποχής Meiji και της βάσης δεδομένων από εικόνες και  σπάνια βιβλία (η οποία θα αναφερθεί αργότερα) είναι πλέον διαθέσιμη στις ψηφιακές συλλογές NDL. Το NDL Digitalized Contents μετονομάστηκε σε NDL Digital Collections το 2014.
Ψηφιακή βιβλιοθήκη Meiji Era
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία είναι η ψηφιακή βιβλιοθήκη Meiji Era (近代デジタルライブラリー, Kindai dejitaru raiburarī). Πρόκειται για τον ψηφιακό απόγονο  της μικροφίλμ Maruzen Meiji, ένα φιλόδοξο έργο για την εξασφάλιση ολόκληρης της απογραφής της συλλογής βιβλίων της βιβλιοθήκης από την περίοδο Meij (περίπου 60.000 τόμοι) σε μικροφίλμ. Η ψηφιακή βιβλιοθήκη περιέχει τις ψηφιακές εικόνες αυτών των μικροφίλμ σε 10 κατηγορίες με βάση τη δεκαδική ταξινόμηση Nippon (NDC):
Βάση δεδομένων σπάνιων βιβλίων
Ο ιστότοπος της βιβλιοθήκης περιέχει επίσης μία βάση δεδομένων σπάνιων βιβλίων (ō 書画 像 デ ー ベ ス k, kichōsho gazō dētabēsu) μία συλλογή ψηφιακών εικονογραφημένων βιβλίων με 37.000 βιβλία που δημοσιεύθηκαν πριν από την περίοδο Edo. Σε αυτήν τη βάση δεδομένων είναι δυνατές οι αναζητήσεις στην ιαπωνική γλώσσα ανά τίτλο, συγγραφέα και αριθμό. Η βάση δεδομένων σπάνιων βιβλίων ενσωματώθηκε στο NDL Digitalized Contents (τώρα NDL Digital Collections) από το 2012.
Παραπομπές
Ιαπ Ι Ια
Κάρμινα Μπουράνα
right|thumb|250px|Από τη συλλογή "Κάρμινα Μπουράνα" του 11ου-13ου αιώνα. Κάρμινα Μπουράνα είναι ο τίτλος μιας χειρόγραφης συλλογής 254 ποιημάτων αλλά και τραγουδιών που γράφτηκαν στις αρχές του 13ου αιώνα. Η αυθεντική συλλογή βρίσκεται σήμερα στην Κρατική Βιβλιοθήκη της Βαυαρίας στο Μόναχο.
Τα χειρόγραφα
Τα χειρόγραφα βρέθηκαν στο αβαείο των Βενεδικτίνων μοναχών στο βαυαρικό χωριό Μπόιρεν, στους πρόποδες των βαυαρικών Άλπεων. Από έρευνες ωστόσο προέκυψε ότι δεν δημιουργήθηκαν εκεί.
Ο λατινικός τίτλος «Carmina Burana» (τα ποιήματα του Μπόιρεν) δόθηκε το 1847 από τον Γιόχαν Σμέλερ.
Είναι σχεδόν όλα γραμμένα στα λατινικά, ενώ κάποια είναι γραμμένα σε διάλεκτο των γερμανικών και λίγα στα γαλλικά: έχουμε να κάνουμε με "μακαρονικούς στίχους", μια μείξη λατινικών, γερμανικών και γαλλικών με τη δημώδη γλώσσα της εποχής εκείνης. Γράφτηκαν από σπουδαστές και κληρικούς γύρω στο 1230, όταν τα λατινικά ήταν η κοινή γλώσσα (λίνγκουα φράνκα) σε όλη την Ιταλία και τη Δυτική Ευρώπη. Στα 45 από τα ποιήματα υπάρχουν μουσικές νότες που δείχνουν ότι είναι τραγούδια.
Τα περισσότερα ποιήματα και τραγούδια φαίνεται να αποτελούν δημιουργία των Γολιάρδων δόκιμων κληρικών, που σατίριζαν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Ενότητες
thumb|250px|Κάρμινα Μπουράνα: "Ο Τροχός της Τύχης". Η συλλογή διαιρείται σε έξι ενότητες:
Η πρώτη ενότητα έχει χαθεί και δεν υπάρχει μαρτυρία για τα χαμένα ποιήματα. Η τελευταία ενότητα δεν ανήκε αρχικά στο χειρόγραφο, αλλά είναι μια ανακατασκευή κάποιων ποιημάτων από τους μελετητές, για τα οποία υπήρχαν διαφορές και διορθώσεις. Επίσης, πολλά από τα θρησκευτικά και τα ερωτικά ποιήματα συνοδεύονται από μουσικά σημεία, που δείχνουν ότι υπάρχει κάποια μελωδία, ενώ κάποια ποιήματα έχουν και κάποιες αντίστοιχες μελωδίες που ανακαλύφθηκαν σε μεταγενέστερα χειρόγραφα.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα ερωτικά τραγούδια είναι το 13 (85), το οποίο δίνει έμφαση στη μελωδική πτυχή του μεσαιωνικού λατινικού λυρικού ποιήματος:
Στην τέχνη
Μεταξύ του 1935 και του 1936 ο Γερμανός συνθέτης Καρλ Ορφ χρησιμοποίησε 24 από τα περιεχόμενα ποιήματα στην ομώνυμη καντάτα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Μακαρονισμός
Μάχη του Χαττίν
Προοίμιο
Το 1099 οι σταυροφόροι κατέκτησαν την Ιερουσαλήμ και οι μουσουλμάνοι είχαν διαιρεθεί. Μετά όμως από 80 χρόνια η κατάσταση είχε αλλάξει. Στις τάξεις των Σταυροφόρων επικρατούσε διχόνοια, ενώ οι μουσουλμάνοι ενώθηκαν με αρχηγό τον Σαλαντίν. Το 1186 οι σταυροφόροι είχαν έρθει σε εμφύλια διαμάχη σχετικά με τη διαδοχή του βασιλιά Βαλδουίνου Δ' της Ιερουσαλήμ από τον Γκυ Λουζινιάν. Εν τω μεταξύ, είχαν νικήσει τον Σαλαντίν στη μάχη του Μονγκισάρ, αλλά ηττήθηκαν στη μάχη της Κρεσόν. Αργότερα, ο κόμης της Τρίπολης Ραϋμόνδος Γ' της Τρίπολης ήρθε σε χωριστή συνεννόηση με τον Σαλαντίν και επέτρεψε στον στρατό του τελευταίου να εισχωρήσει από το βορρά στη Γαλιλαία, απειλώντας το βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Τελικά οι Ραϋμόνδος και Γκυ Λουζινιάν συμφιλιώθηκαν και με 16.000 πεζούς και 1.200 ιππότες, στις 2 Ιουλίου του 1187 ξεκίνησαν από την Άκρα για να αντιμετωπίσουν τον Σαλαντίν έχοντας μαζί τους τον Τίμιο Σταυρό. Τότε ο Σαλαντίν, για να αναγκάσει τον στρατό των Σταυροφόρων να απομακρυνθεί από τη βάση του στη Σεπφωρίδα (Σαφουρίγια), όπου διέθεταν αποθέματα νερού, πολιόρκησε το κάστρο της Τιβεριάδας που κρατούσε η σύζυγος του Ραϋμόνδου.
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη οι σταυροφόροι μετρούσαν νεκρούς της τάξης των 15.700 ανδρών. Ο ίδιος ο Γκύ των Λουζινιάν αιχμαλωτίστηκε και όλοι οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες ιππότες που πήραν μέρος στη μάχη εκτελέστηκαν. Ο ίδιος ο Σαλαντίν αποκεφάλισε τον Ραϊνάλδο του Σατιγιόν, εκδικούμενος έτσι τη θρασύτητα και την αγριότητα που είχε επιδείξει ο τελευταίος εναντίον των καραβανιών των μουσουλμάνων στις διάφορες ληστρικές του επιδρομές. Στον ίδιο τον Γκυ φέρθηκε ιπποτικά, αν και τον κράτησε φυλακισμένο. Οι υπόλοιποι αιχμάλωτοι αφέθηκαν σταδιακά ελεύθεροι, πληρώνοντας λύτρα.
Στη συνέχεια, και αφού δεν υπήρχε πια καμμιά δύναμη να τον σταματήσει, ο Σαλαντίν κατέλαβε τα φρούρια της Άκρας, της Ναμπλούς, της Γιάφφας, της Σιδώνας, της Βηρυττού και της Ασκάλωνας (Ασκελόν). Στη συνέχεια πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ η οποία παραδόθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1187.
Η φοβερή ήττα του Χατίν και η επακόλουθη πτώση της Ιερουσαλήμ προκάλεσαν μεγάλη συγκίνηση στη Δύση και την έναρξη της Γ' Σταυροφορίας, το 1189.
Πηγές
Χαττιν
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2011-12
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2011-12 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2011/2012) ήταν το 20ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 12 Μαρτίου 2011 μέχρι τις 22 Μαΐου του 2012. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Γεγονότα
Το 2010, Πρόεδρος της ΡΠΟ έγινε ο Σεργκέι Φούρσενκο. Μετά από αρκετές συζητήσεις για τον τρόπο διεξαγωγής του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Ρωσίας, αποφασίστηκε να αλλάξει το σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος. Τώρα, αντί το πρωτάθλημα να διεξάγεται από τις αρχές Μαρτίου έως τα τέλη Νοεμβρίου, θα διεξάγεται με το σύστημα «φθινόπωρο-άνοιξη», όπως στα πρωταθλήματα της Ευρώπης.
Αυτό το πρωτάθλημα χωρίστηκε σε δύο γύρους με 15 αγωνιστικές ο κάθε ένας. Στο τέλος του δεύτερου γύρου, οι πρώτες 8 ομάδες διεκδίκησαν το τρόπαιο και τα εισιτήρια στο Τσάμπιονς Λιγκ 2012-13 και στο Γιουρόπα Λιγκ 2012-13, ενώ οι άλλες 8 διεκδίκησαν την παραμονή στην Α' κατηγορία. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν αμέσως στη Β' κατηγορία, ενώ οι ομάδες που έλαβαν την 13η και 14η θέση στον βαθμολογικό πίνακα αναγκάστηκαν να αναμετρηθούν σε αγώνες μπαράζ με τις ομάδες που έλαβαν την 3η και 4η θέση στη Β' κατηγορία (Πρώτη Ντιβιζιόν) για την παραμονή στην Α' κατηγορία (Πρέμιερ Λιγκ).
Επεισόδια και σκάνδαλα
Στον αγώνα της Σκπαρτάκ Μόσχας με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας (22η αγωνιστική), κατά τη διάρκεια σύγκρουσης του Βέλλιτον (Σπαρτάκ) και του Ιγκόρ Ακινφέεφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας), ο Ακινφέεφ δέχθηκε τραυματισμό στο γόνατο και απουσίαζε από τα γήπεδα για 6 μήνες.
Σύμφωνα με τον Γενικό Διευθυντή της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Ρομάν Μπαμπάεφ, ''«αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Βέλλιτον παίζει έτσι με τους τερματοφύλακες. Ο Ακινφέεφ ήταν πρώτος στη μπάλα, και όπως μου είπε δεν περίμενε ότι ο Βέλλιτον θα συγκρουστεί μαζί του. Μετά από επαφή με τους οπαδούς, θα συμβούλευα τον Βέλλιτον να περπατά πιο προσεχτικά στους δρόμους [χωρίς να θέλω να τον απειλήσω]. Το παιχνίδι ήταν ενδιαφέρον, αλλά σε αυτό χάσαμε 2 βαθμούς»''. Από την άλλη, ο Βαλέρι Κάρπιν, προπονητής και Γενικός Διευθυντής της Σπαρτάκ Μόσχας, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του, δήλωσε ότι ''«ο Βέλλιτον δεν ήθελε να τραυματίσει τον Ίγκορ. Δεν ήταν σκόπιμο. Απλά ήθελε να παίξει ως το τέλος»''. Τότε κάποιος φώναξε ότι «ναι, αλλά ο τερματοφύλακας της Εθνικής δεν θα παίζει για μισό χρόνο» και ο Κάρπιν δήλωσε «Ε, και; Τι μας νοιάζει αν είναι ο τερματοφύλακας της Εθνικής; Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θα τους αγγίζουμε; Θα τους βάζουμε μετάλλια στον λαιμό και δεν θα τους αγγίζουμε;».
Κατά τη διάρκεια της μετάδοσης του αγώνα Σπαρτάκ Μόσχας-ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ο Ντμίτρι Γκουμπέρνιεφ, του τηλεοπτικού καναλιού Россия 2 (θυγατρικό κανάλι του καναλιού Россия), στο διάλειμμα, δήλωσε ότι «μετά τον τραυματισμό του Ακινφέεφ, η Εθνική Ρωσίας θα χάσει στους κρίσιμους αγώνες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012 με σκατά στα δίχτυα [μιλώντας για τον Βιτσισλάφ Μαλαφέεφ, τερματοφύλακα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης]» και άρχισε να μιλά για την νεκρή σύζυγο του Μαλαφέεφ, Μαρίνα Μαλαφέεφ. Στο Twitter, o Μαλαφέεφ δήλωσε ''«ελπίζω ότι το κανάλι Россия 2 [Ρωσία 2] δεν θα αφήσει χωρίς προσοχή τα λόγια του Γκουμπέρνιεφ. Εγώ τουλάχιστον δεν θα τα αφήσω!!»''.
Ο Ντμίτρι Μέντνικοφ δήλωσε ότι ''«ο Γκουμπέρνιεφ δεν ήθελε να θίξει κάποιον παίκτη της Εθνικής Ρωσίας. Απλά τα λόγια αυτά ήταν συναισθηματική αντίδραση για τον τραυματισμό του Ακινφέεφ»''. Ο Γκουμπέρνιεφ δήλωσε ότι ''«ζητά συγγνώμη από τους χρήστες του Sportbox.ru [όπου και ακούστηκαν οι δηλώσεις του Γκουμπέρνιεφ και δημοσιεύθηκαν στο υπόλοιπο διαδίκτυο]. Στα λόγια μου δεν εννούσα τον Μαλαφέεφ, αλλά τον τερματόφυλακα της Εθνικής Δανίας. Ήμουν λυπημένος από τον τραυματισμό του Ακινφέεφ, αλλά δεν είχα δικαίωμα να είμαι τόσο συναισθηματικός»''.
Αγώνες μπαράζ
Στη Β' κατηγορία είχαν ήδη υποβιβαστεί η ΦΚ Τομ και η Σπαρτάκ Νάλτσικ, ενώ στην Α' κατηγορία ανέβηκαν η ΦΚ Μορντόβια και Σπαρτάκ-Αλάνια Βλαντικαφκάς.
Τα δύο εισιτήρια για την Α' κατηγορία διεκδίκησαν οι ΦΚ Ροστόφ, Βόλγκα, ΦΚ Νίζνι Νόβγκοροντ και ΦΚ Σίννικ. Οι δύο πρώτες ομάδες κατέληξαν στην 13η και 14η θέση αντίστοιχα στην Α' κατηγορία, ενώ οι τελευταίες κατέληξαν στην 3η και 4η θέση αντίστοιχα στην Β' κατηγορία.
Γι' αυτό και για το πρώτο εισιτήριο στην Α' κατηγορία αναμετρήθηκαν σε δύο αγώνες οι ΦΚ Ροστόφ και ΦΚ Σίννικ, ενώ για το δεύτερο εισιτήριο αναμετρήθηκαν οι Βόλγκα και η ΦΚ Νίζνι Νόβγκοροντ. Οι δύο αγωνιστικές διεξήχθησαν στις 18 και στις 22 Μαϊου.
Καλύτεροι σκόρερ
*από πέναλτι.
33 καλύτεροι
Τερματοφύλακες
Αμυντικοί
Μέσοι
Επιθετικοί
Πηγές
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2011-2012 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2011-2012
Εκτροχιασμός τρένου στη Νέα Υόρκη (1970)
Ο εκτροχιασμός τρένου στον Σιδηρόδρομο Λέχιγκ Βάλεϊ ήταν ένας εκτροχιασμός τρένου στην πόλη Λε Ρουά της Νέας Υόρκης, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα τη διαρροή τοξικών χημικών.
Συμβάν
Περίπου στις 3:30 π.μ. στις 6 Δεκεμβρίου 1970, 25 αυτοκίνητα από ένα φορτηγό τρένο 114 ανατολικά που λειτουργούσε με τον Σιδηρόδρομο Λέχιγκ Βάλεϊ εκτροχιάστηκαν στην πόλη, έσπασαν και χύνοντας περίπου 2.000 λίβρες κρυστάλλων κυανιούχου και 30.000 έως 35.000 γαλόνια του διαλύτη τριχλωροαιθυλένιο.
Προσπάθειες εκκαθάρισης
Οι κρύσταλλοι κυανιδίου απομακρύνθηκαν, αλλά το τριχλωροαιθυλένιο είχε μουλιάσει στο έδαφος και μολύνει τουλάχιστον δύο κοντινά πηγάδια, παράγοντας μια αξιοσημείωτη μυρωδιά και ιδιότητες διαλύτη. O σιδηρόδρομος Λέχιγκ Βάλεϊ προσπάθησε να εξαλείψει τη μυρωδιά στην περιοχή της διαρροής αντλώντας περίπου 1 εκατομμύριο γαλόνια νερού από ένα πλημμυρισμένο λατομείο και να μειώσει τον κορεσμό της ζώνης καθαρισμού μαζί του, επιτρέποντας στη συνέχεια το νερό να εισχωρήσει στο έδαφος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το τριχλωροαιθυλένιο να κορεστεί περαιτέρω στα υπόγεια ύδατα στην περιοχή, με πολλά περισσότερα πηγάδια να μολυνθούν, με περίπου 50 πηγάδια να είναι θετικά για TCE έως το 1990 έως το 1994. Ο Σιδηρόδρομος Λέχιγκ Βάλεϊ άρχισε να τροφοδοτεί τα πληγείσα σπίτια με πόσιμο νερό από το 1971 και αργότερα παρείχε συστήματα φίλτρου για μολυσμένα πηγάδια.
Έρευνα του σχολείου του Λε Ρουά που διεξήχθη το 2011
Ξεκινώντας τον Αύγουστο του 2011, 14 μαθητές (13 κορίτσια και 1 αγόρι) από το Γυμνάσιο Λυκείου της πόλης Λε Ρουά άρχισαν να αναφέρουν μυριάδες ανησυχητικά ιατρικά συμπτώματα, όπως λεκτικές εκρήξεις, δραστηριότητα κατάσχεσης και δυσκολία στην ομιλία. Στα μέσα Ιανουαρίου, 5 ημέρες μετά από μια κοινοτική συνάντηση στην οποία το Υπουργείο Υγείας της Νέας Υόρκης δήλωσε ότι η διάγνωσή τους δεν μπορούσε να αποκαλυφθεί δημοσίως λόγω ανησυχιών για την προστασία της ιδιωτικής ζωής, δύο από τα κορίτσια εμφανίστηκαν στο NBC's Today Show για να συζητήσουν την απογοήτευσή τους με το να μην πάρουν επαρκείς απαντήσεις. Την επόμενη μέρα, δόθηκε άδεια στον Δρ Λάζλο Μεχτερ, νευρολόγο που θεραπεύει τα περισσότερα κορίτσια, να μοιραστεί τη διάγνωση της διαταραχής της μετατροπής και της μαζικής ψυχογενούς ασθένειας.
Δυσαρεστημένοι από τα αποτελέσματα της έρευνας, τα κορίτσια και οι γονείς τους μίλησαν δημόσια κατά της διάγνωσής τους, δηλώνοντας ότι πίστευαν ότι η κατάσταση δικαιολογούσε περαιτέρω έλεγχο από εξωτερικές πηγές. Προτάθηκαν εναλλακτικές ιατρικές θεωρίες για την κατάσταση, συμπεριλαμβανομένου του συνδρόμου Τουρέτ και του συνδρόμου PANDAS, τις οποίες ο Δρ Μεχτερ και η ομάδα του αποκλείουν ως πιθανότητες. Η Έριν Μπρόκοβιτς, γνωστή περιβαλλοντική ακτιβίστρια, κλήθηκε στην πόλη για να διερευνήσει την περιβαλλοντική ρύπανση από τον εκτροχιασμό του Σιδηροδρόμου Λέχιγκ Βάλεϊ του 1970 ως πιθανή αιτία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλά από τα κορίτσια εμφανίστηκαν στα τοπικά και εθνικά μέσα ενημέρωσης, καθώς και δημοσίευση στα κοινωνικά μέσα. Καθώς συνέβη αυτό, πολλά από αυτά τα κορίτσια άρχισαν να αναφέρουν χειρότερα συμπτώματα στους γιατρούς τους και η ασθένεια εξαπλώθηκε σε 20 άτομα συνολικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Ναθάνιελ Χόθορν
Ο Ναθάνιελ Χόθορν (Nathaniel Hawthorne, 4 Ιουλίου 1804 - 19 Μαΐου 1864) ήταν Αμερικανός συγγραφέας μυθιστορημάτων και διηγημάτων, με διασημότερο έργο του «Το άλικο γράμμα».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου του 1804 στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης. Ο πατέρας του, που ήταν καπετάνιος, πέθανε το 1808 από κίτρινο πυρετό. Τότε ο Ναθάνιελ, η μητέρα του και οι δύο αδελφές του μετακόμισαν στο σπίτι συγγενών της μητέρας του. Αργότερα, το 1816 μετακόμισαν στο Ρέιμοντ του Μέιν, σε σπίτι που έχτισε για αυτούς ο θείος του. Μετά από τρία χρόνια επέστρεψε στο Σάλεμ για να πάει σχολείο. Στη συνέχεια, και παρά τις αντιρρήσεις του Ναθάνιελ, ο θείος του, με δικά του έξοδα, τον έστειλε να σπουδάσει στο Κολλέγιο Μπόουντεν. Στη διαδρομή προς το Κολλέγιο, κατά τη διάρκεια μιας σύντομης στάσης στο Πόρτλαντ, συνάντησε τον Φράνκλιν Πιρς, μετέπειτα πρόεδρο των ΗΠΑ, με τον οποίο συνδέθηκε με βαθιά φιλία.
Μετά την αποφοίτηση του, το 1825, ο Ναθάνιελ Χόθορν φέρεται να πρόσθεσε ένα [w] στο επίθετό του (Hathorne-Hawthorne), θέλοντας να διαχωρίσει τον εαυτό του από ορισμένους προγόνους του, που ως δικαστές ήταν διαβόητοι για τις πολύ αυστηρές ποινές που επέβαλλαν, όπως από τον πρόγονό του, Τζων Χόθορν, που ήταν ένας από τους δικαστές στη δίκη των Μαγισσών του Σάλεμ και ο μοναδικός που δεν μετανόησε ποτέ για τις αποφάσεις του.
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Μπόουντεν ο Ναθάνιελ είχε βάλει στοίχημα με κάποιον φίλο του ένα μπουκάλι κρασί, ότι δε θα παντρευόταν τα επόμενα δώδεκα χρόνια. Κέρδισε μεν το στοίχημα αλλά τελικά νυμφεύτηκε το 1842 τη ζωγράφο Σοφία Πήμποντυ, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά. Η Πήμποντυ θαύμαζε τον Χόθορν και σε ένα ημερολόγιό της ανέφερε ότι ο πλούτος και το βάθος των έργων του της προκαλούσε ζάλη.
Στα μέσα Μαρτίου του 1850, εκδόθηκε το γνωστότερο ίσως βιβλίο του Χόθορν, το Το άλικο γράμμα (The Scarlet Letter), που στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στη ζωή της Αν Χάτσινσον και το οποίο πούλησε σε λιγότερο από δέκα μέρες περισσότερα από δυόμισι χιλιάδες αντίτυπα. Ο κριτικός Edwin Percy Whipple, αν και φίλος τού συγγραφέα, άσκησε αρνητική κριτική για το έργο αυτό του Χόθορν, μιλώντας για την "νοσηρή ένταση" του έργου και τη "λεπτομερή καταγραφή ψυχολογικών λεπτομερειών που μπορούν να προκαλέσουν έντονο πόνο". Αντίθετα για τον συγγραφέα Ντ. Χ. Λώρενς, το Άλικο Γράμμα είναι ένα από τα τελειότερα έργα της αμερικανικής λογοτεχνίας.
Τέλη Μαρτίου του 1850 ο Χόθορν μετακόμισε, με την οικογένειά του, στο Λένοξ, στα υψώματα του Μπέρκσαϊρ, στη δυτική Μασαχουσέτη,όπου τον επόμενο χρόνο έγραψε Το σπίτι με τα εφτά αετώματα. Αυτό το έργο, κατά τον κριτικό Τζέιμς Ράσελ Λόουελ (James Russell Lowell,) είναι καλύτερο από το Το άλικο γράμμα και αποτελεί την πιο πολύτιμη συμβολή στην ιστορία της Νέας Αγγλίας. Στο Μπέρκσαϊρ γνωρίστηκε με τον Χέρμαν Μέλβιλ, που εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Χόθορν και του αφιέρωσε το γνωστότερο έργο του, το Μόμπι Ντικ "σε ένδειξη θαυμασμού για την ιδιοφυΐα του". Στο Μπέρκσαϊρ, το 1852, ο Χόθορν έγραψε τη βιογραφία του Φραγκλίνου Πιρς, στην οποία τον παρουσιάζει ως φιλήσυχο και ήρεμο άνθρωπο αποσιωπώντας τις φήμες για το πρόβλημα που αντιμετώπιζε με το αλκοόλ ενώ αναφέρει και την άποψη του μετέπειτα προέδρου των Η.Π.Α για τη δουλεία, ότι "η δουλεία δε θεραπεύεται με ανθρώπινα, μέτρα αλλά θα εξαφανιστεί κάποια στιγμή σαν όνειρο". Στο Μπέρκσαϊρ έγραψε και το The Blithedale Romance, που είναι το μόνο έργο που ο Χόθορν έγραψε σε πρώτο πρόσωπο. Την ίδια χρονιά πήγε να μείνει με την οικογένειά του στο Κόνκορντ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Χόθορν είχαν αρχίσει να διαφαίνονται σημάδια ψυχολογικής κατάρρευσης στα χειρόγραφά του. Τελικά πέθανε στον ύπνο του στη διάρκεια ενός ταξιδιού με τον Φραγκλίνο Πιρς στο Πλύμουθ, στο Νιου Χαμσάιρ (New Hampshire), στις 19 Μαΐου του 1864.
Εργογραφία
μικρογραφία|δεξιά|Εικονογράφηση για το μυθιστόρημα «Το σπίτι με τα εφτά αετώματα» από έκδοση του 1875 μικρογραφία|δεξιά|«Το άλικο γράμμα».Πίνακας ζωγραφικής του Hugues Merle, 1861. Ξεχωρίζει το κόκκινο γράμμα «Α» στο στήθος της Έστερ Πριν καθώς κρατά αγκαλιά την κόρη της, Περλ. Στο βάθος οι δυο πρωταγωνιστικές αντρικές φιγούρες. μικρογραφία|δεξιά|Εικονογράφηση του διηγήματος «Το μαύρο πέπλο του ιερέα», έκδοση του 1900 μικρογραφία|δεξιά|Εικονογράφηση της συλλογής διηγημάτων "Tanglewood Tales", έκδοση του 1923 Μυθιστορήματα:
Διηγήματα: 1837: The Prophetic Pictures (Οι προφητικές εικόνες) 1837: Snow flakes (Νιφάδες χιονιού) 1837: The Gentle Boy (Το ευγενικό αγόρι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι
Φίλιππος Περισοράτης
Ο Φίλιππος Περισοράτης του Ιωάννη (1901-1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής της Αριστεράς.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1901. Καταγόταν από τη Νάουσα της Ημαθίας και σπούδασε νομικά. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ημαθίας με την ΕΔΑ. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του στήριζε τον Συνασπισμό.
Απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας
Κορωνέικη ελιά
μικρογραφία|Κορωνέικες ελιές στο Ghar El Melh, Τυνησία Η Κορωνέικη ελιά είναι ποικιλία ελιάς από την Ελλάδα που χρησιμοποιείται κυρίως στην παραγωγή ελαιολάδου. Μαζί με τις ισπανικές ποικιλίες της Αρμπεκίνα και τις Αρμποζάνα, οι Κορωνέικες ελιές είναι από τις πιο κοινές και πιο κατάλληλες για συστήματα καλλιέργειας υψηλής πυκνότητας σε όλο τον κόσμο,  καθώς οι καρποί της αν και μικροί έχουν υψηλή απόδοση σε λάδι. Πατρίδα της κορωνέικης ελιάς είναι η περιοχή της Κορώνης στη Πελοπόννησο αλλά πλέον έχει φυτευτεί και σε άλλες περιοχές στις οποίες είναι γνωστή και σαν Ψηλολιά, Λαδολιά, Ασπρολιά, Λιανολιά, Βατσίκι κ.α.
Η κορωνέικη ελιά καλλιεργείται εκτός από την Ελλάδα και σε Αλβανία, Αυστραλία, Βραζιλία, Χιλή, Κίνα, Κύπρο, Αίγυπτο, Γαλλία, Ισραήλ, Ιταλία, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία, Πορτογαλία, Σαουδική Αραβία, Ισπανία, Τυνησία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ουρουγουάη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα Κατηγορία:Ποικιλίες ελιάς
Κοκκινοκαλιακούδα
{{Ταξινομοπλαίσιο Pyrrhocorax pyrrhocorax barbarus Pyrrhocorax pyrrhocorax brachypus Pyrrhocorax pyrrhocorax centralis Pyrrhocorax pyrrhocorax docilis Pyrrhocorax pyrrhocorax erythrorhamphos Pyrrhocorax pyrrhocorax himalayanus Pyrrhocorax pyrrhocorax pyrrhocorax }} Η Κοκκινοκαλιακούδα είναι πτηνό της οικογενείας των Κορακιδών, που απαντά κυρίως στην κεντρική Ασία, αλλά και σε απομονωμένους πληθυσμούς σε μέρη της Ευρώπης (και στον ελλαδικό χώρο) και της βόρειας Αφρικής. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Pyrrhocorax pyrrhocorax και περιλαμβάνει 8 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Pyrrhocorax pyrrhocorax docilis (S. G. Gmelin, 1774).
Είναι είδος προσαρμοσμένο να ζει σε μεγάλα υψόμετρα, μικρότερα πάντως από εκείνα της συγγενικής κιτρινοκαλιακούδας.
Ονοματολογία
Η ελληνική λαϊκή ονομασία έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική λέξη κολοιός, αγνώστου λοιπής ετυμολογίας. Η λέξη αυτή αναφέρεται συχνά τόσο στον Αριστοτέλη όσο και στον Αριστοφάνη και πιθανότατα σήμαινε το συγκεκριμένο πουλί (βλ. Κουλτούρα). Από τη λέξη αυτή προήλθε η, μεγεθυντικής σημασίας, λέξη κάλοιακας, η οποία με το επίθημα -ούδα έδωσε τη σημερινή λέξη: ΕΤΥΜ. < κάλοιακας (+ επίθημα -ούδα,πβ. πεταλ-ούδa) < κόλοιακας < αρχ. κολοιός, ίδια σημ. (κατ' αναλογίαν προςτο κόρακας), αγν. ετύμου].
Η ελληνική λαϊκή ονομασία παραπέμπει στο χρώμα του ράμφους -και των ταρσών- του πτηνού.
Συστηματική Ταξινομική
Η κοκκινοκαλιακούδα περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο ως Upupa Pyrrhocorax, στο περίφημο έργο του Systema Naturae το 1758. Μεταφέρθηκε στο σημερινό του γένος, Pyrrhocorax, από τον Άγγλο ορνιθολόγο Marmaduke Tunstall το 1771 στο έργο του Ornithologia Britannica, μαζί με το μοναδικό άλλο μέλος του γένους, την Κιτρινοκαλιακούδα, P. graculus. Οι πιο στενοί συγγενείς τους θεωρείτο παλαιότερα ότι, ήσαν τα κορακοειδή του γένους Corvus, ειδικά οι κάργιες, αλλά οι αναλύσεις DNA του κυτοχρώματος β δείχνουν ότι το γένος Pyrrhocorax, μαζί με το γένος Temnurus, είχαν αποκλίνει νωρίς από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Corvidae.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Pyrrhocorax pyrrhocorax όπου, από το μοναδικό χρώμα, φαίνεται η τάση του να μένει μόνιμα σε μιά περιοχή (επιδημητικό/ενδημικό) Τα υποείδη της κοκκινοκαλιακούδας κατανέμονται σε μια σχετικά στενή και κατακερματισμένη ζώνη που μοιάζει πολύ με εκείνην της συγγενικής κιτρινοκαλιακούδας. Συγκεκριμένα, εκτείνεται κατά μήκος των ορέων της νότιας Παλαιαρκτικής, με δυτικότερο όριο την Ιβηρική Χερσόνησο και τη ΒΔ. Αφρική και, ανατολικότερο όριο, την Α. Κίνα και τη Β. Ινδοκίνα.
Στην Ευρώπη, η κατανομή είναι έντονα κατακερματισμένη, με πληθυσμούς απομακρυσμένους μεταξύ τους, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιβηρική, στην Ιταλία και στα Βαλκάνια. Απαντά ακόμη στις δυτικές Άλπεις, αλλά όχι στις ανατολικές.
Η Ασία, αποτελεί την κυριότερη επικράτεια του είδους, με τα εκεί υποείδη να συγκροτούν μια «συμπαγή» δομή, σε ευρεία ζώνη που αρχίζει από τη Μικρά Ασία και φθάνει ανατολικά μέχρι τη Σινική Θάλασσα.
Στην Αφρική, τέλος, απαντά στον μαροκινό Άτλαντα και στην Αλγερία, κυρίως όμως σε δύο -κατ’ άλλους ερευνητές, τέσσερις- απομονωμένους πληθυσμούς στην Αιθιοπία (βλ. Γεωγραφική κατανομή), που συγκροτούν ενδημικό υποείδος. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η κοκκινοκαλιακούδα είναι ένα τυπικό μη-μεταναστευτικό είδος, με υψηλά ποσοστά ενδημισμού. Σε όλες σχεδόν τις περιοχές της επικρατείας της, ζει και αναπαράγεται μόνιμα, καθ’όλη τη διάρκεια του έτους.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Βέλγιο, το Γιβραλτάρ, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Αίγυπτο και την Κορέα.
Στην Ελλάδα, η κοκκινοκαλιακούδα είναι επιδημητικό είδος, απαντά δηλαδή μόνιμα στις ορεινές περιοχές όλης της χώρας, αλλά είναι περιορισμένο τοπικά και δεν είναι εύκολο να τη συναντήσει κάποιος.
Βιότοπος
Η κοκκινοκαλιακούδα είναι ένα τυπικό πτηνό μεγάλου υψομέτρου, αφού ο κύριος οικότοπος του είδους είναι τα ψηλά βουνά. Απαντά μεταξύ 2.000 και 2.500 μέτρων στη Β. Αφρική και, κυρίως, μεταξύ 2.400 και 3.000 μ. στα Ιμαλάια. Σε αυτή την οροσειρά φθάνει μέχρι και τα 6.000 μ. το καλοκαίρι, ενώ έχει καταγραφεί στα 7.950 μ. στο όρος Έβερεστ. Συνήθως, διαχειμάζει χαμηλότερα, στα 1450-2135 μ., στα «αλπικά» λιβάδια. Ωστόσο, δεν φθάνει στα υψόμετρα της συγγενικής της κιτρινοκαλιακούδας, ιδιαίτερα όταν αναπαράγεται, διότι εκείνη εμφανίζει διατροφή καλύτερα προσαρμοσμένη σε μεγαλύτερα υψόμετρα.
Στην Ιρλανδία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Βρετάνη αναπαράγεται επίσης στις παράκτιες βραχώδεις ακτές, αναζητώντας την τροφή της στις προσκείμενα λιβάδια χαμηλής βλάστησης, 2-4 εκ. ύψους (machair). Στο παρελθόν υπήρξε ακόμη πιο διαδεδομένη στις ακτές, αλλά περιορίστηκε λόγω της απώλειας των εξειδικευμένων της οικοτόπων.
Στην Ελλάδα, οι κύριοι οικότοποι περιλαμβάνουν γκρεμούς και πλαγιές απότομων βράχων, σε απρόσιτες ορεινές θέσεις, σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 1.000 μέχρι 2.300 μ., σχεδόν αποκλειστικά στους υψηλότερους ορεινούς όγκους της ηπειρωτικής Ελλάδας και της Κρήτης (Handrinos & Akriotis 1997, Delestrade 1998, Ξηρουχάκης & Δρετάκης 2006). Τον χειμώνα παρατηρείται και σε χαμηλότερο υψόμετρο (μέχρι τα 400 μ.), ακόμη και κοντά σε καλλιέργειες, ειδικά σε περιόδους έντονης κακοκαιρίας. Ο βιότοπος τροφοληψίας της περιλαμβάνει βραχώδεις εκτάσεις με χέρσα χωράφια, αλπικά λιβάδια με απότομα διάσπαρτα βράχια, οροπέδια και ορεινούς βοσκότοπους με αραιή φυτοκάλυψη.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Ενήλικη κοκκινοκαλιακούδα (υποείδος P. p. himalayanus) Η κοκκινοκαλιακούδα, γενικά, είναι ένα μέσου μεγέθους κορακοειδές που, μπορεί να μην είναι εύκολο να παρατηρηθεί, λόγω του απρόσιτου των βιοτόπων της, αλλά είναι από τα ευκολότερα πτηνά, στην αναγνώριση πεδίου, δεδομένου ότι είναι το μοναδικό κορακοειδές με καρμινοκόκκινο ράμφος και κοκκινωπά κάτω άκρα (ταρσοί και πόδια). Ωστόσο, από κάποια απόσταση, επειδή δεν διακρίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά, μοιάζει με την κιτρινοκαλιακούδα, ενώ σε σχέση με το κοράκι είναι σημαντικά μικρότερη σε μέγεθος. Κατά την πτήση, είναι διακριτές οι σχετικά τετραγωνισμένες πτέρυγες και η, επίσης, τετραγωνισμένη ουρά της. Όταν οι πτέρυγες είναι κλειστές, τα πρωτεύοντα ερετικά φθάνουν σχεδόν εκεί όπου τελειώνει η ουρά (στην κιτρινοκαλιακούδα, η ουρά προεξέχει σαφώς σε σχέση με τα πρωτεύοντα).
Χαρακτηρίζεται από το κόκκινο, μυτερό και αρκετά καμπυλωτό ράμφος της, αρκετά μεγαλύτερο και κυρτότερο σε σύγκριση με εκείνο της κιτρινοκαλιακούδας (P. graculus). Στη βάση του ράμφους υπάρχουν πολλές, κοντές σμήριγγες, οι οποίες μόλις που καλύπτουν τα ρουθούνια. Επίσης, κατά την πτήση, τα πρωτεύοντα ερετικά πτερά φαίνονται να εξέχουν από την πτέρυγα περισσότερο. Το πτέρωμά της είναι στιλπνό μαύρο με κάποια ελαφρά, ιριδίζουσα πρασινωπή απόχρωση, ενώ κάποια υποείδη διαθέτουν απαλή μπλε απόχρωση στα φτερά τους. Με το πέρασμα του χρόνου το πτέρωμα χάνει τη στιλπνότητά του, έως ότου ακολουθήσει η επόμενη έκδυση (moult). Η ίριδα είναι σκούρα καφεκόκκινη και τα νύχια μαύρα.
Τα δύο φύλα είναι παρόμοια, με τα θηλυκά λίγο μικρότερα σε μέγεθος, αλλά αυτό είναι δυσδιάκριτο από απόσταση. Οι ενήλικες μπορούν να ξεχωρίσουν με παρατήρηση στο χέρι (sic), από το μήκος πτέρυγας, ταρσού και ράμφους, σε ακραίες μετρήσεις. Για παράδειγμα, το ράμφος των αρσενικών ατόμων είναι γύρω στα 65 χιλιοστά, ενώ των θηλυκών, γύρω στα 50 χιλιοστά. Ωστόσο, αυτό είναι αδύνατον να διαπιστωθεί στην παρατήρηση πεδίου.
Τα νεαρά άτομα έχει λιγότερο στιλπνό πτέρωμα από τους ενήλικες, ενώ διαθέτουν σημαντικά μικρότερο κίτρινο ράμφος -που σταδιακά γίνεται πορτοκαλί- και ροζ πόδια μέχρι το 1ο τους φθινόπωρο. Επίσης, η ίριδα των οφθαλμών είναι κατάμαυρη και τα νύχια των ποδιών σκούρα καφέ. thumb|right|240px|Σχηματική σύγκριση των δύο ειδών καλιακούδας, με την κοκκινοκαλιακούδα αριστερά Υπάρχει η θεωρία ότι το μέγεθος των υποειδών αυξάνεται, από τα δυτικά προς τα ανατολικά, ακολουθώντας τον Κανόνα του Μπέργκμαν, που υποστηρίζει ότι το μέγεθος αυξάνεται παράλληλα με το υψόμετρο και τη μείωση της θερμοκρασίας (τα ασιατικά υποείδη ζουν σε υψηλότερες και ψυχρότερες περιοχές). Ωστόσο, οι επί μέρους μετρήσεις δίνουν, κάποιες φορές, μια διαφορετική εικόνα. Για παράδειγμα, αν και οι κινεζικοί πληθυσμοί είναι κατά μέσο όρο μεγαλύτεροι σε μέγεθος από τους ευρωπαϊκούς, έχουν εν τούτοις κοντύτερα πόδια και ράμφος. (Πηγές:     )
Γενικά
(Για τα Υποείδη, βλ. Γεωγραφική κατανομή, το Μήκος σε χιλιοστά, το Βάρος σε γραμμάρια Πηγή: Cramp & Perrins 1994, pp. 105–120)
Τροφή
thumb|right|300px|Πορτρέτο ενήλικης κοκκινοκαλιακούδας Η κοκκινοκαλιακούδα θα μπορούσε να καταταγεί στα παμφάγα κορακοειδή με, τόσο ζωϊκή, όσο και φυτική ύλη στο διαιτολόγιό της. Η φυσιολογία του στομαχιού της δείχνει ότι ανήκει στους οργανισμούς που καταναλώνουν μάλλον μαλακή, πλούσια σε υγρά, τροφή. Η λεία του είδους αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από έντομα, αράχνες, σαλιγκάρια, σκουλήκια και άλλα ασπόνδυλα που λαμβάνονται από το έδαφος, με τα μυρμήγκια, ίσως, το πιο σημαντικό θήραμα. Οι κοκκινοκαλιακούδες του υποείδους της Κ. Ασίας P. p. centralis συνηθίζουν να ανεβαίνουν στη ράχη των άγριων ή οικόσιτων θηλαστικών και να τρέφονται με παράσιτα. Αν και τα ασπόνδυλα αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής τους, μπορούν να τραφούν και με φυτικό υλικό, συμπεριλαμβανομένων πεσμένων σπερμάτων από δημητριακά, ιδιαίτερα με την έλευση του φθινοπώρου. Μάλιστα, στα Ιμαλάια έχει αναφερθεί ότι προκαλούν ζημιές στις καλλιέργειες κριθαριού διαρρηγνύοντας τους καρπούς για να πάρουν τα σπέρματα. Στις ακτές, συνηθίζουν να αρπάζουν τα αβγά από τις φωλιές των πουλιών που φωλιάζουν στην περιοχή. Τέλος, αντίθετα με την κιτρινοκαλιακούδα, δεν δέχονται ανθρώπινη «τεχνητή» τροφή, όπως ψωμιά, γλυκά κ.λ.π.
Τα προτιμώμενα ενδιαιτήματα αναζήτησης τροφής είναι εκείνα με χαμηλή βλάστηση, που δημιουργούνται από τη βόσκηση, π.χ. από τα πρόβατα και τα κουνέλια, οι αριθμοί των οποίων συνδέονται με την αναπαραγωγική επιτυχία του είδους. Μπορεί, επίσης, να προκύψουν κατάλληλες περιοχές σίτισης, εκεί όπου η ανάπτυξη των φυτών παρεμποδίζεται από την έκθεση σε ρεύματα ανέμου κορεσμένα με αλάτι, ή σε φτωχά εδάφη.
Η κοκκινοκαλιακούδα χρησιμοποιεί το μεγάλο, καμπυλωτό ράμφος της για να συλλάβει μυρμήγκια, σκαθάρια και μύγες από την επιφάνεια, ή για να σκάψει για προνύμφες και άλλα ασπόνδυλα. Το τυπικό βάθος που ψάχνει είναι στα 2-3 εκατοστά, που σημαίνει ότι σιτίζεται σε εδάφη με λεπτή επιφάνεια και στα βάθη όπου διαβιούν πολλά ασπόνδυλα, είναι όμως ικανή να διατρυπήσει το έδαφος ακόμη και σε βάθος 10-20 εκ., εάν παραστεί ανάγκη. Επίσης, θα αναζητήσει στιγμιαία τη λεία της σε δένδρα ή θάμνους, μόνον όταν δεν βρίσκει αλλού τροφή. Πίνει νερό πολύ συχνά, ιδιαίτερα όταν καταναλώνει σκληρή ή κολλώδη λεία.
Όταν τα δύο είδη καλιακούδας εμφανίζονται μαζί, υπάρχει μόνο περιορισμένος ανταγωνισμός για τροφή. Ιταλική μελέτη έδειξε ότι, κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η διατροφή για την κοκκινοκαλιακούδα ήταν σχεδόν αποκλειστικά βολβοί γκάγκεας (Gagea sp.), ενώ η κιτρινοκαλιακούδα στρεφόταν σε βατόμουρα και καρπούς τριανταφυλλιάς. Επίσης, τον Ιούνιο, οι κοκκινοκαλιακούδες τρέφονται με προνύμφες Λεπιδοπτέρων, ενώ οι κιτρινοκαλιακούδες με νύμφες Τιπουλίδων. Αργότερα, μέσα στο καλοκαίρι, οι κιτρινοκαλιακούδες καταναλώνουν κυρίως ακρίδες, ενώ οι κοκκινοκαλιακούδες, νύμφες Τιπουλίδων, προνύμφες Διπτέρων και σκαθάρια.
Πτήση
Η πτήση της κοκκινοκαλιακούδας είναι ισχυρή αλλά ταυτόχρονα ντελικάτη,, κατά την οποία διακρίνονται τα πρωτεύοντα ερετικά να εξέχουν από την πτέρυγα και να διαχωρίζονται καλά μεταξύ τους (λιγότερο διαχωρισμένα στην κιτρινοκαλιακούδα), ενώ και η ουρά εμφανίζεται σχετικά κοντή (σχέση μήκους/πλάτους, σχεδόν 1:1). Πολύ συχνά γυροπετάει (soaring). thumb|right|300px|Κοκκινοκαλιακούδα εν πτήσει Η κοκκινοκαλιακούδα φημίζεται για τις εναέριες «καταδύσεις» και τους επιδέξιους ελιγμούς της που, πολλές φορές, συνοδεύονται από ακροβατικές κινήσεις. Έχει την ικανότητα να εκτελεί κάθετη εφόρμηση μέχρι 100 χλμ/ώρα, με διπλωμένες τις πτέρυγες, ή ανάποδη πτήση με περιστροφή του σώματος γύρω από τον εαυτό της και άρθρωση χαρακτηριστικής στριγγής κραυγής. Επίσης, είναι από τα λίγα πτηνά που μπορούν να κερδίζουν ύψος εντελώς κάθετα προς την επιφάνεια του εδάφους. Τα ακροβατικά αυτά έχουν, πολύ εύστοχα, παρομοιαστεί με εκείνα που εκτελούν οι πιλότοι των παλαιών διπλάνων.
Ηθολογία
Γενικά, η κοκκινοκαλιακούδα θεωρείται αρκετά προσιτή και δεν φαίνεται ιδιαίτερα δειλό πτηνό, ενώ είναι κοινωνικό είδος σχηματίζοντας μικρές αγέλες, εκτός από την περίοδο αναπαραγωγής. Αυτό μπορεί να συμβεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, αλλά κυρίως στην Ευρώπη το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, όταν τα νεαρά πτηνά ενταχθούν στο κοπάδι. Ωστόσο, στο Νεπάλ και στην ευρύτερη περιοχή των Ιμαλαΐων, μπορεί να σχηματίζει κοπάδια που αριθμούν εκατοντάδες άτομα. Συχνά, κινεί νευρικά τις πτέρυγες και την ουρά της, όταν αρθρώνει διάφορα καλέσματα εν στάσει. Αντίθετα με άλλα κορακοειδή, δεν ανεβαίνει σχεδόν ποτέ σε δένδρα ή θάμνους, προτιμώντας το έδαφος, όπου είναι πολύ «νευρική» και κινητική, μετακινούμενη με βάδισμα, τρέξιμο ή μικρά τριπλά άλματα.
Φώλιασμα
Οι κοκκινοκαλιακούδες είναι σε θέση να αναπαράγονται από την ηλικία των τριών ετών αν και η ηλικία της πρώτης αναπαραγωγής είναι μεγαλύτερη στους μεγάλους πληθυσμούς. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ κάθε χρόνο, από τα τέλη Απριλίου μέχρι τις αρχές Μαΐου, αλλά κάποιες φορές υπάρχει και δεύτερη ωοτοκία, μόνον όμως σε περίπτωση που χαθεί η πρώτη. Τα ζευγάρια εμφανίζουν ισχυρό δεσμό, από τη στιγμή που είναι επιτυχής η πρώτη ωοτοκία. Φωλιάζει μοναχικά, αλλά μπορεί να σχηματίζει μικρές αποικίες, μερικές φορές μαζί με την κιτρινοκαλιακούδα, ιδιαίτερα όταν οι καλές θέσεις είναι περιορισμένες.
Η ογκώδης φωλιά αποτελείται από ρίζες και βλαστούς από ρείκια, αγκαθωτά ψυχανθή (Ulex sp. ) ή άλλα φυτά και είναι επενδεδυμένη με μαλλί ή τρίχες. Στην Κ. Ασία, μάλιστα, οι τρίχες μπορούν να αποκόπτονται από το τρίχωμα των οικόσιτων θηλαστικών, όπως του Hemitragus jemlahicus. Η φωλιά είναι κατασκευασμένη σε μια σπηλιά ή σχισμή, σε βράχο ή ορθοπλαγιά, μερικές φορές σε λαγούμια άλλων ζώων, σε ορεινές τοποθεσίες αλλά και κοντά στην ακτή, ανάλογα με τον οικότοπο του πτηνού. Εάν το πέτρωμα είναι μαλακός ψαμμίτης, τα πουλιά μπορούν να σκάβουν τρύπες σχεδόν μέχρι ένα (1) μέτρο βάθος. Επίσης, μπορούν να χρησιμοποιηθούν παλαιά κτήρια, ενώ τα μοναστήρια στο Θιβέτ αποτελούν πολλές φορές χώρους φωλιάσματος, όπως και σύγχρονα κτήρια στις πόλεις της Μογγολίας, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Ουλάν Μπατόρ. Δυνατόν να χρησιμοποιούνται και άλλες «τεχνητές» θέσεις, όπως λατομεία και ορυχεία, όπου αυτά είναι διαθέσιμα. Η φωλιά κατασκευάζεται και από τους δύο εταίρους, σε 2-4 εβδομάδες.
Ωοτοκία
thumb|right|300px|Νεαρές κοκκινοκαλιακούδες Η γέννα αποτελείται συνήθως από 3-4 αβγά (σπανίως 2 ή μέχρι 7), διαμέτρου 40,6Χ28,7 χιλιοστών και βάρους 15,7 γραμμαρίων, περίπου, εκ των οποίων το 6% είναι κέλυφος. Το μέγεθος των αβγών είναι ανεξάρτητο από το μέγεθος της ωοτοκίας και τη θέση της φωλιάς, αλλά μπορεί να ποικίλλει μεταξύ των διαφορετικών θηλυκών.
Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του 1ου αβγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό, ενώ το αρσενικό την εφοδιάζει με τροφή, διαρκεί δε 17-23 ημέρες -συνήθως 18 με 19-, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται δηλαδή ανήμποροι και χρειάζονται για καιρό την προστασία των γονέων τους, σε αντίθεση με εκείνους της κιτρινοκαλιακούδας, που διαθέτουν ήδη ένα πυκνό κάλυμμα από υποτυπώδεις τρίχες. Τη σίτισή τους αναλαμβάνει το θηλυκό για 2-3 εβδομάδες, με τροφή που φέρνει το αρσενικό. Αφήνουν τη φωλιά στις 38 ημέρες, περίπου, αλλά παραμένουν κοντά στους γονείς του για 3-4 εβδομάδες ακόμη.
Τα νεαρά άτομα επιζούν σε ποσοστό 43% μέχρι το 1ο έτος ζωής τους, και ο ετήσιος ρυθμός επιβίωσης των ενηλίκων είναι περίπου 80%. Η μέση διάρκεια ζωής κυμαίνεται, περίπου, στα 7 χρόνια, αν και έχει καταγραφεί ηλικία 17 ετών. Η θερμοκρασία και η βροχόπτωση κατά τους μήνες που προηγούνται της αναπαραγωγής, φαίνεται να σχετίζονται με τον αριθμό των νεοσσών που αποκτούν το πρώτο πτέρωμα κάθε χρόνο, καθώς και με το ποσοστό επιβίωσής τους. Οι νεοσσοί που αναπτύσσουν το πρώτο πτέρωμα υπό καλές συνθήκες, είναι πιο πιθανό να επιβιώσουν μέχρι την ηλικία αναπαραγωγής και, έχουν μπροστά τους περισσότερα έτη για να αναπαραχθούν, σε σχέση με εκείνους που ανέπτυξαν το πρώτο πτέρωμα υπό κακές συνθήκες.
Θηρευτές
Οι κυριότεροι φυσικοί θηρευτές της κοκκινοκαλιακούδας είναι ο πετρίτης, ο χρυσαετός και ο μπούφος, ενώ τη φωλιά της λεηλατεί συχνά το κοράκι. "Release Update December 2003" (PDF). Operation Chough. Retrieved June 2014 Επίσης, η κοκκινοκαλιακούδα αποτελεί ένα από τα είδη-ξενιστές πάνω στα οποία παρασιτεί ο κισσόκουκος (Clamator glandarius).
Πολλά άτομα μπορούν επίσης να φέρουν ακάρεα, αλλά μια μελέτη που έγινε για το άκαρι Gabucinia delibata, που παρασιτεί στο πτέρωμα των νεαρών πτηνών, λίγους μήνες μετά την ανάπτυξη του πρώτου φτερώματος όταν ενταχθούν στις αποικίες, έδειξε ότι το συγκεκριμένο παράσιτο βελτιώνει στην πραγματικότητα τη σωματική κατάσταση του ξενιστή του. Είναι πιθανό ότι τα ακάρεα ενισχύουν τη φυσιολογική υγιεινή του πτερώματος αποτρέποντας την ανάπτυξη παθογόνων παραγόντων. Ταυτόχρονα ενισχύει τα άλλα «μέτρα προστασίας» του πτερώματος, όπως είναι η ηλιοθεραπεία και η τριβή του πτερώματος με μυρμήκια (sic!), των οποίων το –τοξικό- μυρμηκικό οξύ θανατώνει τους παθογόνους μικροοργανισμούς.
Κατάσταση πληθυσμού
Tο είδος, συνολικά, δεν θεωρείται ότι προσεγγίζει τα κατώτατα όρια του κριτηρίου μείωσης για τον παγκόσμιο πληθυσμό της IUCN Red List (δηλαδή, μείωση κατά περισσότερο από 30%, μέσα σε δέκα χρόνια ή τρεις γενεές), και ως εκ τούτου αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές επικράτειες έχουν μειωθεί και κατακερματιστεί λόγω της απωλείας των παραδοσιακών μεθόδων κτηνοτροφίας, της δίωξης και, ίσως, όχλησης στην αναπαραγωγή και το φώλιασμα, αν και οι αριθμοί στη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ιρλανδία μπορεί τώρα να έχουν σταθεροποιηθεί. Από τους άλλους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς μόνο στην Ισπανία το είδος εξακολουθεί να είναι διαδεδομένο. Στις άλλες περιοχές αναπαραγωγής οι επικράτειες είναι αποσπασματικές και μεμονωμένες, γι’ αυτό και το είδος έχει χαρακτηριστεί ως Ευάλωτο (VU) στην Ευρώπη. Γι’ αυτό, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η κοκκινοκαλιακούδα αποτελεί το αντικείμενο πολλών προγραμμάτων διατήρησης και προστασίας.
Μια μικρή ομάδα από άγριες κοκκινοκαλιακούδες έφτασε από την ηπειρωτική Ευρώπη στην Κορνουάλη, το 2001 και, μάλιστα, φώλιασε μέσα στο επόμενο έτος. Αυτή ήταν η πρώτη καταγραφή αναπαραγωγής του είδους στη Βρετανία, από το 1947, και μια σταδιακή αύξηση του πληθυσμού έχει παρατηρηθεί έκτοτε, κάθε επόμενο έτος.
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ρωσία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία και η Ελλάδα.
Κουλτούρα
thumb|right|250px|Το οικόσημο του Τόμας Μπέκετ με τις κοκκινοκαλιακούδες Το πτηνό αναφέρεται ήδη στον Αριστοτέλη και τον Αριστοφάνη με γλαφυρό τρόπο, που σημαίνει ότι ήταν πολύ γνωστό στην αρχαία Ελλάδα, και το χρησιμοποιούσαν ως βασικό θέμα για τα γνωμικά και τις παροιμίες τους. Βέβαια, δεν είναι καθορισμένο ποιο από τα δύο είδη εννοούσαν στις αναφορές τους, αυτό όμως, έχει μικρή σημασία διότι μοιάζουν μεταξύ τους. Στην ελληνική μυθολογία, η κοκκινοκαλιακούδα, επίσης γνωστή ως «κοράκι της θάλασσας», θεωρείτο ιερό πτηνό του Κρόνου και κατοίκησε στο «ευλογημένο νησί» της Καλυψούς.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η κοκκινοκαλιακούδα συνδέεται από τα αρχαία χρόνια με την Κορνουάλη, και εμφανίζεται στον θυρεό της. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Βασιλιάς Αρθούρος δεν πέθανε μετά την τελευταία του μάχη, αλλά η ψυχή του «μετανάστευσε» στο σώμα μιας κοκκινοκαλιακούδας και, το κόκκινο χρώμα του ράμφους και των ποδιών του πτηνού, προέρχονται από το αίμα αυτής της τελευταίας μάχης. Γι’ αυτό, ήταν γρουσουζιά να σκοτώνει κάποιος μια κοκκινοκαλιακούδα, ενώ η παράδοση υποστηρίζει, επίσης, ότι μετά την τελευταία αναχώρηση από την Κορνουάλη, τότε η επιστροφή της, θα σηματοδοτήσει την επιστροφή του Βασιλιά Αρθούρου.
Στην εραλδική, απεικονίζεται στο οικόσημο του Τόμας Μπέκετ (Thomas Becket), Αρχιεπισκόπου του Κάντερμπερι, αλλά και την πόλη του Κάντερμπερι, λόγω της σύνδεσής του με αυτόν.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Κοκκινοκαλιακούδα απαντά και με την ονομασία Κορωνοπούλι (Ταΰγετος) Άλλες λόγιες ονομασίες είναι: Πυρροκόραξ ο ερυθρόραμφος, Πυρροκόραξ ο γνήσιος, Κορώνη η ειναλία
Σημειώσεις
i. Η λόγια ονομασία του είδους «ερυθρόραμφος» είναι τεχνητή και δεν αντιστοιχεί στη λατινική «pyrrhocorax», ωστόσο χρησιμοποιείται κατ’ αντιστοιχίαν της απόδοσης «κιτρινόραμφος», για τη συγγενική κιτρινοκαλιακούδα (βλ. Ονοματολογία)
Πηγές
Κατηγορία:Κορακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Κόκκινος Στρατός
Ο Κόκκινος Στρατός των Εργατών και Αγροτών (ρωσικά: Рабоче-крестьянская Красная армия, РККА), γνωστότερος ως Κόκκινος Στρατός (Красная армия), ήταν ο στρατός της Σοβιετικής Ρωσίας και αργότερα της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1918.
Ο Κόκκινος Στρατός κατόρθωσε μεταξύ άλλων να απωθήσει τη Βέρμαχτ στο Στάλινγκραντ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός που σήμανε την απαρχή της ήττας των Γερμανών και απελευθέρωσε το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου την 27 Ιανουαρίου 1945.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1946 ο Κόκκινος Στρατός μετονομάστηκε σε Σοβιετικό Στρατό (Советская Армия, Sovetskaya Armiya).
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένοπλες Δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης