cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γυμναστικός Σύλλογος Αλμυρού
Τμήμα στίβου
Το τμήμα του στίβου - το πιο διακεκριμένο τμήμα του συλλόγου - έχει κατακτήσει δύο φορές το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου (1949, 1950) και έχει αναδείξει έναν από τους σημαντικότερους αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων της δεκαετίας του '40 και μέλος της εθνικής ομάδας, τον Αθανάσιο Ραγάζο.
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Γ.Σ. Αλμυρού βρέθηκε στην 87η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά βρέθηκε στη 106η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην αξιολόγηση του 2012 κατετάγη στην αρκετά χαμηλότερη 154η θέση (σε σύνολο 281 συλλόγων). Στην κατάταξη για το έτος 2013 βρέθηκε στη 211η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων).
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2015-2016, ο σύλλογος έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Θ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση του 1ου Ομίλου.
Αγωνιστική περίοδος
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16, ο Γ.Σ. Αλμυρού διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Θ.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Δήμου Αλμυρού, χωρητικότητας 400 θεατών.
Τμήματα υποδομής
Το τμήμα εφήβων του Γ.Σ. Αλμυρού κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Θ. της περιόδου 2013-14.
Αγωνιστική περίοδος
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14, ο Γ.Σ. Αλμυρού διαγωνίζεται στον 7ο Όμιλο της Β' Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης, ο οποίος αντιστοιχεί στην ανώτερη κατηγορία της Ένωσης Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μαγνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Θ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
WorldWideWeb
Το WorldWideWeb ή WWW ήταν το πρώτο web browser, όταν γράφτηκε ήταν το μοναδικό πρόγραμμα για την περιήγηση στον παγκόσμιο ιστό. Ο πηγαίος κώδικας έγινε κοινό κτήμα το 1993. Παραμένει σε ένα υπολογιστή NextCube στο μουσείο του CERN ως ιστορικό τεχνούργημα.
Ιστορία
Ο Τιμ Μπέρνερς Λι έγραψε το WorldWideWeb στο δεύτερο εξάμηνο του 1990 σε έναν υπολογιστή NeXT, κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο CERN. Το πρώτο επιτυχές build ολοκληρώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1990, και άλλα διαδοχικά build κυκλοφόρησαν μεταξύ του Μπέρνες Λι και τους συναδέλφους του στο CERN πριν διατεθεί στο κοινό, από ομάδες συζήτησης (newsgroups) στο Ίντερνετ, τον Αύγουστο του 1991. Μέχρι τότε, ήταν αρκετοί άλλοι που συμμετείχαν στο έργο, συμπεριλαμβανομένου των Bernd Pollermann, Robert Cailliau, Jean-François Groff, και ο μεταπτυχιακός φοιτητής Nicola Pellow, ο οποίος έγραψε το line-mode browser.
Ο Μπέρνερς Λι και ο Groff προσάρμοσαν αργότερα πολλά από τα στοιχεία του WorldWideWeb, δημιουργώντας την libWWW API.
Μια σειρά από προγράμματα περιήγησης εμφανίστηκαν, όπως το ViolaWWW. Όλα επισκιάστηκαν από το Mosaic, το οποίο από το 1993, είχε αντικαταστήσει το πρόγραμμα WorldWideWeb. Τα μέρη που συμμετείχαν στη δημιουργία του είχαν μετακινηθεί σε άλλα καθήκοντα, όπως ο καθορισμός προτύπων και κατευθυντήριων γραμμών για την περαιτέρω ανάπτυξη του Παγκόσμιου Ιστού - π.χ. HTML, διάφορα πρωτόκολλα επικοινωνίας, και ούτω καθεξής.
Στις 30 Απριλίου 1993, η διεύθυνση του CERN κυκλοφόρησε τον πηγαίο κώδικα του WorldWideWeb στο δημόσιο τομέα, καθιστώντας το ελεύθερο λογισμικό. Διάφορες εκδόσεις του λογισμικού είναι ακόμα διαθέσιμα για λήψη από αρχείο του evolt.org. Ο Μπέρνερς Λι αρχικά σκέφτηκε την άδεια GNU General Public License, αλλά τελικά επέλεξε να το εκδώσει στο κοινό κτήμα για να μεγιστοποιήσει την εταιρική υποστήριξη.
Τεχνικές πληροφορίες
Εφόσον το WorldWideWeb αναπτύχθηκε για την πλατφόρμα NeXTSTEP, χρησιμοποιούσε τα στοιχεία του NeXTSTEP, το layout engine του WorldWideWeb αναπτύχθηκε με το Text Class του NeXTSTEP.
Χαρακτηριστικά
Το WorldWideWeb ήταν σε θέση να εμφανίζει βασικά φύλλα στυλ, τη λήψη και το άνοιγμα κάθε τύπου αρχείου που υποστηρίζεται από το σύστημα NeXT (PostScript, ταινίες, ήχους, και ούτω καθεξής), περιήγηση σε ομάδες συζήτησης, και ορθογραφικό έλεγχο. Αρχικά, οι εικόνες εμφανίζονταν σε ξεχωριστά παράθυρα, μέχρι να υποστηρίξει το Text Class του NextStep αντικείμενα εικόνας.
Το πρόγραμμα περιήγησης ήταν επίσης και πρόγραμμα επεξεργασίας. Επέτρεπε την ταυτόχρονη επεξεργασία και τη σύνδεση πολλών σελίδων σε διαφορετικά παράθυρα. Οι λειτουργίες "Mark selection", η οποία δημιούργησε μια άγκυρα και «Link to Marked", η οποία έκανε το επιλεγμένο κείμενο μία άγκυρα που συνδέει με την τελευταία ένδειξη άγκυρας, επέτρεπε τη δημιουργία συνδέσμων. Επεξεργασία σελίδας εξ αποστάσεως δεν ήταν ακόμη δυνατό, αφού το HTTP PUT δεν είχε τεθεί ακόμα σε λειτουργία. Επεξεργασία αρχείων ήταν δυνατή σε ένα τοπικό σύστημα αρχείων το οποίο με τη σειρά εμφανίζεται στον Ιστό από ένα διακομιστή HTTP.
Στο πάνελ περιήγησης είχε τα κουμπιά "Επόμενο" και "Προήγουμενο" που επέτρεπαν την μετάβαση από σελίδα σε σελίδα τα οποία προηγουμένως είχε επισκεφθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλλομετρητές Κατηγορία:Ιστορία του Διαδικτύου
Ανόργανη αντίδραση
Ανόργανες λέγονται οι αντιδράσεις στις οποίες συμμετέχουν μόνο ενώσεις που μελετώνται από την ανόργανη χημεία. Οι ανόργανες αντιδράσεις ταξινομούνται σύμφωνα με τα γενικά κριτήρια των χημικών αντιδράσεων αλλά υπάρχουν και ιδιαίτεροι τρόποι κατάταξης :
Ανάλογα με το αποτέλεσμα που πραγματοποιείται
Ανάλογα με τον τρόπο που μετασχηματίζονται οι χημικές ουσίες και με το αποτέλεσμα που πραγματοποιείται, σε μια ανόργανη αντίδραση αυτές διακρίνονται στα εξής είδη:
Κοκότ (μαγειρική)
thumb|right|300px|Κοκόττα μεταλλικής κατασκευής Η κοκότ (γαλλικα: cocotte) είναι σκεύος της γαλλικής κουζίνας. Χρησιμοποιείται ως κατσαρόλα για βράσιμο ή ψήσιμο φαγητών και γλυκών.
Περιγραφή
.
Χρήση
Χρησιμοποιείται στην μαγειρική ως κατσαρόλα για βράσιμο ή ψήσιμο φαγητών και γλυκών. Στα εστιατόρια ζεσταίνουν ατομικές μερίδες ραγκού, σούπας, γκρατέν ή σουφλέ, στην Κοκότ, για να τις σερβίρουν στους πελάτες τους.
Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Ροζέ Ντελόρ
Ο Ροζέ Ντελόρ ή Ρογήρος ή Ρουτζέρος Ντεσλόρ (ισπανικά : Roger Desllor ή γαλλικά : Ruggero Deslaur) ήταν ιππότης Γαλλο-Ισπανικής καταγωγής από το Ρουσιλιόν, Αλμογάβαρος, ο οποίος έγινε δούκας του Δουκάτου των Αθηνών (1311-1312) και ο πρώτος Κόμης των Σαλώνων.
Ο Ροζέ ήρθε στην Ελλάδα υπηρετώντας τον δούκα των Αθηνών Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν και συμμετείχε μαζί του στην προσπάθεια του Γκωτιέ να ανακτήσει το Δουκάτο. Μεσολάβησε εκ μέρους του Γκωτιέ με την Καταλανική Εταιρεία στην συμφωνία που έκανε μαζί τους να του προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αλλά και έπειτα κατά τις συνομιλίες που έφεραν την σύγκρουση μαζί τους. Το 1311 πήρε μέρος στην Μάχη του Αλμυρού όπου αναφέρεται ότι ήταν ανάμεσα στους ελάχιστους ιππότες των Φράγκων που σώθηκαν και πιάστηκαν αιχμάλωτοι.
Οι Καταλανοί μετά την κατάκτηση του Δουκάτου των Αθηνών επειδή δεν είχαν κάποιο ικανό αρχηγό διόρισαν τον Ροζέ αρχηγό τους αλλά και Δούκα, του έδωσαν για σύζυγο την χήρα του Θωμά Γ΄ ντ'Ωτρεμενκούρ και την κομητεία των Σαλώνων. Το 1312 παραχώρησε το δουκάτο στον οίκο της Αραγωνίας και στον Μανφρέδο της Αραγωνίας και αποσύρθηκε στο φέουδο του στα Σάλωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Καταλανική Εταιρεία Κατηγορία:Αυθέντες και Κόμητες των Σαλώνων
Γειτονιά της αγάπης
Η Γειτονιά της αγάπης (Ισπανικά: Amor de barrio) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2015. Είναι ριμέικ των Μεξικάνικων τηλενουβέλων του 1975, Paloma και του 1979, Muchacha de barrio.
Πρωταγωνιστούν Ρενάτα Νότνι, Μανέ ντε λα Πάρρα, Αλεχάντρα Γκαρσία, Πέδρο Μορένο και Χουλιέτα Ρόσεν.
Υπόθεση
Η Παλόμα και η Λάουρα, είναι δύο φίλες που ζουν στην πολύχρωμη γειτονιά "Λα Λαγουνίγια", και λαχταρούν καλούς φίλους και την αληθινή αγάπη. Η Παλόμα, είανι φοιτήτρια νομικής και σερβιτόρα. Γνωρίζει τον Ντανιέλ, έναν πλούσιο γιατρό με μια χειραγωγημένη μητέρα και μια οικογένεια γεμάτη μυστικά. Η Λάουρα βρίσκει αγάπη στον ξάδελφο του Ντανιέλ, τον Ραούλ, διευθυντή μιας επιχείρησης με το δικό του περίπλοκο παρελθόν.
Κάστ
Γκεστ εμφανίσεις
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με ένα βραβείο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Εβραϊκή Αστυνομία των Γκέτο
μικρογραφία| Εβραίοι αστυνομικοί στο [[Γκέτο του Λοτζ, 1940. ]] μικρογραφία|Εβραίοι αστυνομικοί στο [[Βένγκρουφ, Πολωνία.]] μικρογραφία|Η Εβραϊκή Αστυνομία των Γκέτο στο [[Γκέτο της Βαρσοβίας, Μάιος 1941.]] μικρογραφία|Περιβραχιόνιο που φορούσε η Εβραϊκή Αστυνομία των Γκέτο στο Γκέτο της Βαρσοβίας. Η Εβραϊκή Αστυνομία των Γκέτο ή η Εβραϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (γερμανικά: Jüdische Ghetto-Polizei ή Jüdischer Ordnungsdienst), που ονομάζεται επίσης Εβραϊκή Αστυνομία από τους Εβραίους, ήταν βοηθητικές αστυνομικές μονάδες που οργανώθηκαν εντός των ναζιστικών γκέτο από τοπικές Γιούντενρατ (εβραϊκά συμβούλια).
Σύνοψη
Τα μέλη της Εβραϊκής Αστυνομίας δεν είχαν συνήθως επίσημες στολές και συχνά φορούσαν μόνο ένα αναγνωριστικό περιβραχιόνιο, ένα καπέλο και ένα σήμα και δεν τους επιτρεπόταν να μεταφέρουν πυροβόλα όπλα, αν και κουβαλούσαν γκλομπ. Σε γκέτο όπου η Γιούντενρατ έφερνε αντίσταση στις γερμανικές διαταγές, η Εβραϊκή Αστυνομία χρησιμοποιήθηκε συχνά (όπως στο Λουτσκ) για τον έλεγχο ή την αντικατάσταση του συμβουλίου. Μια από τις μεγαλύτερες εβραϊκές αστυνομικές μονάδες βρέθηκε στο Γκέτο της Βαρσοβίας, όπου αριθμούσε περίπου 2.500 αστυνομικούς. Το Γκέτο του Λοτζ είχε περίπου 1.200 αστυνομικούς και το Γκέτο του Λβουφ 500 αστυνομικούς.
Σύμφωνα με την Καταζίνα Πέρσον, ιστορικός στο Εβραϊκό Ιστορικό Ινστιτούτο της Βαρσοβία, η οποία έγραψε ένα βραβευμένο βιβλίο για το θέμα, η Εβραϊκή Αστυνομία θεωρήθηκε ξεκάθαρα ως προδότης.
Ο Ανατόλ Χάρι, αστυνομικός στο Γκέτο του Λοτζ, στα απομνημονεύματα του περιγράφει το έργο του για την προστασία των αποθηκών τροφίμων, τον έλεγχο των υπαλλήλων αρτοποιίας, καθώς και περιπολίες που στοχεύουν στη δήμευση τροφίμων από τους κατοίκους του γκέτο. Υπενθυμίζει τη συμμετοχή των Εβραίων αστυνομικών στην απάτη των μερίδων τροφίμων και στον εξαναγκασμό των γυναικών να παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες σε αντάλλαγμα ψωμιού. Ο Πολωνοεβραίος ιστορικός και ο αρχειοφύλακας του Γκέτο της Βαρσοβίας, Εμάνουελ Ρίνγκελμπλουμ, περιέγραψε τη βαναυσότητα της εβραϊκής αστυνομίας του γκέτο ως «μερικές φορές μεγαλύτερη από αυτήν των Γερμανών, των Ουκρανών και των Λετονών». Η εβραϊκή αστυνομία των γκέτο μοιράστηκε τελικά την ίδια μοίρα με όλους τους άλλους κρατούμενους στα γκέτο. Κατά την εκκαθάριση των γκέτο (1942-1943), είτε σκοτώθηκαν επιτόπου είτε στάλθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστυνομία της Ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Εβραϊκά γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Πολωνία Κατηγορία:Εβραϊκή συνεργασία με τη Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Γκέτο στην υπό ναζιστική κατοχή Ευρώπη Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες Κατηγορία:Ανενεργές υπηρεσίες επιβολής του νόμου της Γερμανίας Κατηγορία:Πολωνοί συνεργάτες με τη Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Συνεργασία με τις Δυνάμεις του Άξονα
Σαμ Γουόρθινγκτον
Ο Σάμιουελ Χένρι Τζον Γουόρθινγκτον (Samuel Henry John Worthington γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1976) είναι Αυστραλός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του Τζέικ Σάλι στο Avatar (2009) και στην συνέχεια του, Avatar: The Way of Water (2022), Μάρκους Ράιτ στο Εξολοθρευτής: Η σωτηρία (2009) και ο Περσέας στο Τιτανομαχία (2010) και στην συνέχεια του Η Οργή των Τιτάνων (2012). Αργότερα πήρε πιο δραματικούς ρόλους, εμφανιζόμενος στις ταινίες Το Χρέος (2010),Έβερεστ (2015), Αντιρρησίας Συνείδησης (2016), Αναζητώντας την Αλήθεια (2017), Manhunt: Unabomber (2017) και Το Κάταγμα (2019).
Στην τηλεόραση, εμφανίστηκε στην πατρίδα του την Αυστραλία ως Χάουαρντ στο Love My Way και ως Φίλιπ Σούλερ στην τηλεοπτική δραματική μίνι σειρά Deadline Gallipoli, για την οποία ήταν επίσης εκτελεστικός παραγωγός. Έδωσε τη φωνή του πρωταγωνιστή, Καπετάνιος Άλεξ Μέισον, στο βιντεοπαιχνίδι Call of Duty: Black Ops (2010), καθώς και στις συνέχεις του Call of Duty: Black Ops II (2012) και Call of Duty: Black Ops 4 (2018). Το 2022, πρωταγωνίστησε στη μίνι σειρά του αληθινού εγκλήματος Κάτω απ' τη Σημαία του Ουρανού.
Το 2004, ο Γουόρθινγκτον έλαβε το υψηλότερο κινηματογραφικό βραβείο της Αυστραλίας για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στο Μη Μιλάς για Αγάπη.
Γιόζεφ Χόφμαν
Ο Γιόζεφ Χόφμαν (Josef Hoffmann, 15 Δεκεμβρίου 1870 Πίρνιτς/Pirnitz Μοραβία - 7 Μαΐου 1956 Βιέννη, Αυστρία) ήταν Αυστριακός αρχιτέκτονας και βιομηχανικός σχεδιαστής, πρωτοπόρος του κινήματος της «νέας τέχνης» (Jugendstil), το έργο του οποίου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη.
Βιογραφία
Ο Γιόζεφ Χόφμαν σπούδασε αρχικά στην Κρατική Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Μπρνο (Brno) και συνέχισε σπουδές στην αρχιτεκτονική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης (1892 – 1895), με καθηγητές του το Βαρόνο Καρλ φον Χαζενάουερ (Karl von Hasenauer, 1833 - 1894) και τον Ότο Βάγκνερ (Otto Wagner, 1841 - 1918), από όπου αποφοίτησε το 1895 με το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome).
Συμμετοχή σε καλλιτεχνική ομάδα
To 1897, ο Χόφμαν συμμετείχε, μαζί με τους καλλιτέχνες Γκούσταφ Κλιμτ (Gustav Klimt, 1862 - 1918) και Κόλομαν Μόζερ (Koloman Moser, 1868 - 1918 ) στην ίδρυση της «Απόσχισης της Βιέννης» ή αλλιώς Ζετσεσιονισμός (Wiener Sezession), καλλιτεχνικής ομάδας, η οποία ήταν επηρεασμένη από το κίνημα της Αρ Νουβό και έκανε το ντεμπούτο του το 1898 με έπιπλα από ένα δωμάτιο στη πρώτη έκθεση της «Απόσχισης της Βιέννης» δίνοντας αμέσως ενδείξεις του ενδιαφέροντός του στην εσωτερική διακόσμηση. Από το 1899 ως το 1937, άρχισε να διδάσκει στη Σχολή Τεχνών και Χειροτεχνίας (Kunstgewerbeschule) της Βιέννης. Το 1900 αντικατέστησε τον Γιόζεφ Μαρία Όλμπριχ ως επικεφαλής αρχιτέκτονας της «Απόσχισης της Βιέννης», σχεδιάζοντας το πρώτο του έργο με τη τεχνοτροπία της αγγλικής ελεύθερης αρχιτεκτονικής για τον Κόλομαν Μόζερ. Από την εποχή της έκθεσης της «Απόσχισης» στη Βιέννη το 1900, ο Χόφμαν είχε ήδη διαμορφώσει ένα στυλ επίπλωσης με εκλεπτυσμένες ευθύγραμμες μορφές. Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα απομάκρυνσης από την καμπύλη μορφή του καταστήματος Apollo που είχε χτιστεί στη Βιέννη τον προηγούμενο χρόνο. Ήδη από το 1902 είχε αρχίσει να κινείται προς την κατεύθυνση ενός τρόπου έκφρασης περισσότερο επίπεδου και κλασικού, βασισμένου σε μεγάλο βαθμό στο έργο της περιόδου μετά το 1898 του Ότο Βάγκνερ. Μαζί με τον Μόζερ και άλλους οπαδούς της «Απόσχισης της Βιέννης» άρχισε να ενδιαφέρεται για τη χειροτεχνική παραγωγή διακοσμητικών αντικειμένων και αντικειμένων εφαρμοσμένης τέχνης.
Το 1902, διαμορφώνοντας τον χώρο για το άγαλμα του Μπετόβεν, κατάφερε να εκφράσει το προσωπικό του αφηρημένο στιλ που έδινε έμφαση σε ορισμένες καμπύλες ή αναλογίες μέσα από τη χρήση σφαιροειδών προεξοχών και συνθέσεων με μικρά τετράγωνα. Με τον τραπεζίτη Fritz Wärndorfer και τον καλλιτέχνη Κόλομαν Μόζερ καθιέρωσε το Βιενέζικο Εργαστήριο (Wiener Werkstätte), με στόχο το σχεδιασμό, την παραγωγή και τη διακίνηση οικιακών αντικειμένων υψηλής ποιότητας. Τόσο η εταιρεία όσο και τα προϊόντα της απέκτησαν παγκόσμια φήμη, μέχρι τη στιγμή που ο Χόφμαν, ξαφνικά και ανεξήγητα σταμάτησε τη λειτουργία της το 1933. Σχεδίασε πολλά προϊόντα για το Βιενέζικο Εργαστήριο, όπως καρέκλες, λαμπτήρες και γυαλικά. Εν τω μεταξύ, εκπλήρωνε μια σειρά από αρχιτεκτονικά έργα, αρκετά σπίτια ευγενών μέσα και γύρω από τη Βιέννη.
Σημαντικά έργα
thumb|right|250px|Γιόζεφ Χόφμαν: Οικία Στόκλετ (Palais Stoclet), Βρυξέλλες. Ένα σημαντικό πρώιμο έργο του Χόφμαν στο οποίο είχε πλησιάσει πλέον την τεχνοτροπία του δασκάλου του Ότο Βάγκνερ ήταν το «Σανατόριο Πούρκερσντορφ» (Sanatorium Purkersdorf, 1903) στα περίχωρα της Βιέννης που θα ασκούσε σοβαρή επίδραση στα πρώτα βήματα του Λε Κορμπυζιέ. Εδώ, παρασυρμένος από τη φύση του έργου του ο Χόφμαν απλοποίησε το αρχικό κτίριο όσο περισσότερο μπορούσε. Το τελικό κτίριο ήταν ένα σύστημα από λιθοποιία επιχρισμένη με λευκό κονίαμα, στεγασμένο με απλή πλάκα και διακοπτόμενη από μια σειρά από παράθυρα με ποικιλία στα σχήματα. Μια μίξη από μπλε και άσπρα καρώ πλακάκια διατρέχουν κάθε άκρο για να δώσουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της μεταφοράς του όγκου πάνω στο επίπεδο. Αυτό το κτίριο συχνά θεωρείται ως μια πρόβλεψη του ορθολογισμού, αλλά από μόνο του μπορεί να οριστεί ακριβώς στα όρια της μεθόδου που ακολουθούσε ο Ότο Βάγκνερ και ήταν ένα από τα πιθανά αποτελέσματα της διαδικασίας της χρωματικής αντιγραφής των παραδοσιακών μοντέλων- δεν μπορεί να κριθεί χωρίς την αναφορά στη παράδοση. Αυτό μπορεί να φανεί από το άκαμπτο γεωμετρικό σχέδιο, την προσεγμένη σχέση μεταξύ των μερών, τη φροντίδα που διαπιστώνεται στη διαφοροποίηση των δαπέδων με την ποικιλία στα σχήματα και τις διαφορετικές αποστάσεις μεταξύ των ανοιγμάτων. To 1905, άρχισε να δουλεύει το πρώτο αριστούργημά του, την οικία Στόκλετ (Palais Stoclet, 1905 - 1911) που χτίστηκε στις Βρυξέλλες το διάστημα 1905-1910 και που σχεδίασε για τον εύπορο τραπεζίτη Αντόλφ Στόκλετ. Η περιορισμένη του κλασική διακόσμηση ήταν συγκαλυμμένα υποταγμένη στη συμβολική αισθητική της Μπελ Επόκ. Η οικία Στόκλετ είναι ουσιαστικά ατεκτονικό έργο: η επένδυσή του από λευκό μάρμαρο με τους μεταλλικούς αρμούς έχει την ίδια περίτεχνη κομψότητα με ένα χειροποίητο αντικείμενο του Βιενέζικου Εργαστηρίου σε μεγάλη κλίμακα. Είναι μια συνειδητή άρνηση του της δομής και του όγκου. Στην οικία Στόκλετ υπάρχουν ισοδύναμες οριζόντιες και κατακόρυφες γραμμές, τεκτονικά ουδέτερες. Έχει κανείς την αίσθηση ότι οι τοίχοι δεν είναι μια βαριά κατασκευή, αλλά μεγάλες επιφάνειες από πολύ λεπτό υλικό, που συναρμόζονται στις γωνίες με μεταλλικές λωρίδες που προστατεύουν τις ακμές. Οι λωρίδες αυτές ξεκινούν από την κορυφή του πύργου του κλιμακοστασίου, όπου τέσσερις ανδρικές φιγούρες στηρίζουν έναν σεσεσιονιστικό θόλο με δάφνες και θυμίζουν αμυδρά τα τυποποιημένα κυμάτια-ελίγματα του Wagner, καθώς δε κυλούν προς τα κάτω, καλύπτοντας τις γωνίες, ενοποιούν ολόκληρο το κτίριο μέσα από την εντύπωση της συνέχειας των αρμών.
Κειμήλια του Βασιλείου της Ελλάδας
Τα κειμήλια του Βασιλείου της Ελλάδας είναι σύνολο συμβολικών αντικειμένων (στέμμα, σκήπτρο και σφαίρα) που έφθασαν στην Ελλάδα μαζί με τον Βασιλέα Όθωνα Α΄, λίγο καιρό μετά την εκλογή του στον θρόνο, το 1832.
Ιστορία
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, και πιο συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1959, ο Δούκας Αλβέρτος της Βαυαρίας, επικεφαλής του Οίκου του Βίττελσμπαχ και απόγονος του Πρίγκιπα Λεοπόλδου, απέστειλε τον υιό του, Μαξιμιλιανό-Εμμανουήλ στην Αθήνα, προκειμένου να αναγνωρίσει επισήμως τα δικαιώματα επί του θρόνου του Οίκου του Όλντενσμπουργκ. Ο Πρίγκιπας παρέδωσε, τότε, στον Παύλο Α΄ της Ελλάδας το σύνολο των βασιλικών κειμηλίων, τα οποία είχε πάρει μαζί του στην εξορία ο Όθων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ελλάδας Κατηγορία:Μοναρχία της Ελλάδας
Αρταξέρξης Γ΄ της Περσίας
thumb|200px|Κεφαλή του Φαραώ της Αιγύπτου Νεκταναβώ Β' Ο Αρταξέρξης Γ΄ ο Ώχος (425 π.Χ. - 338 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Περσίας και ο 11ος βασιλιάς του Οίκου των Αχαιμενιδών, καθώς και ο πρώτος φαραώ της 31ης δυναστείας της Αιγύπτου. Ήταν γιος και διάδοχος τού μεγάλου βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη Β΄ του Μνήμονος. Ανέβηκε στον θρόνο της Περσίας σε ηλικία 66 ετών και παρέμεινε στον θρόνο ως τον θάνατό του, υπέργηρος. Απεβίωσε το 338 π.Χ. σε ηλικία 87 ετών πιθανώς δηλητηριασθείς· ήταν γνωστός για τη μεγάλη του βιαιότητα. Την ίδια εποχή που ο ίδιος ήταν μέγας βασιλιάς της Περσίας, βασιλιάς της Μακεδονίας ήταν ο Φίλιππος Β΄ (πατέρας του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου) και φαραώ της Αιγύπτου -πριν καταλάβει ο ίδιος τη χώρα- ήταν ο Νεκτανεβώ Β΄. Πριν την άνοδό του στον θρόνο, ο Αρταξέρξης Γ΄ ήταν σατράπης και αρχηγός του στρατού του υπέργηρου πατέρα του· ο ίδιος ορίστηκε διάδοχος, αφού οι υπόλοιποι αδελφοί του είχαν εκτελεστεί ή αυτοκτονήσει. Λίγο πριν διαδεχτεί τον πατέρα του, ήταν αρχηγός τού στρατού σε εκστρατεία των Περσών στην Αίγυπτο το 359 π.Χ. Όταν ανέβηκε στον θρόνο έδειξε αμέσως τη βιαιότητά του εκτελώντας 80 συγγενείς του της δυναστείας των Αχαιμενιδών, από φόβο μήπως σφετεριστούν τον θρόνο του.
Η καταστροφή της Σιδώνας
Από το 343 π.Χ. ξεκίνησαν οι εξεγέρσεις των Φοινικικών πόλεων, αντιδρώντας στη σκληρή Περσική καταπίεση. Πρώτη επαναστάτησε η Σιδώνα με τον βασιλιά Τεννέ Β΄, ο οποίος είχε τοποθετηθεί από τον ίδιο τον Πέρση βασιλιά Αρταξέρξη Γ΄ ως υποτελής του. Ακολούθησαν οι εξεγέρσεις των υπόλοιπων Φοινικικών πόλεων και της Κύπρου· ο Τεννές Β΄ κατέστρεψε τις Περσικές προμήθειες για τον πόλεμο με τους Αιγυπτίους και ζήτησε τη βοήθεια τού ίδιου τού Αιγύπτιου φαραώ Νεκταναβώ Β΄. Ο Αρταξέρξης Γ΄ αποφάσισε να τιμωρήσει τη Σιδώνα, εκστρατεύοντας ο ίδιος επικεφαλής τεράστιου στρατού 330.000 ανδρών. Ο Τεννές Β΄ τρομοκρατημένος το έβαλε στα πόδια, 600 Σιδώνιοι παραδόθηκαν στον Αρταξέρξη Γ΄ και σφαγιάστηκαν. Η Σιδώνα κάηκε εκ θεμελίων από τον Αρταξέρξη Γ΄· από τους κατοίκους της 40.000 κάηκαν από φωτιά, που άναψαν οι ίδιοι για να μην πέσουν στα χέρια των Περσών. Μετά την καταστροφή της Σιδώνας όλες οι πόλεις που επαναστάτησαν δήλωσαν υποταγή.
Κατάκτηση και διακυβέρνηση της Αιγύπτου
Αμέσως μετά την καταστροφή της Σιδώνας, ο Αρταξέρξης Γ΄ αφοσιώθηκε στην ολοκληρωτική κατάκτηση της Αιγύπτου. Το 342 π.Χ. με 330.000 στρατό, αποτελούμενο από Ασιάτες, συνέτριψε τις δυνάμεις του Φαραώ Νεκτανεβώ Β΄ από 100.000 άνδρες· ανάμεσα τους 20.000 Έλληνες μηχανικούς. Ο Νεκταναβώ Β΄ δραπέτευσε στη Μέμφιδα και στη συνέχεια στην Αιθιοπία. Ο Αρταξέρξης Γ΄ ξεκίνησε ένα όργιο από λεηλασίες σε όλες τις Αιγυπτιακές πόλεις, καταστρέφοντας τις οχυρώσεις και λεηλατώντας τους ναούς. Κυβέρνησε με αυταρχισμό, επιβάλλοντας βαριά φορολογία και καταδιώκοντας τους πιστούς της Αιγυπτιακής θρησκείας· πριν επιστρέψει στην Περσία διόρισε τον Φερενδάρη ως σατράπη της Αιγύπτου. Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του, υπέργηρος, κυβέρνησε στην Περσία με ισχυρή πυγμή, ισχυροποιώντας τη χώρα του και τη βασιλική εξουσία, αλλά με μεγάλη αυταρχικότητα. Δηλητηριάστηκε από τον σατράπη Βαγώα, τον ισχυρότερο άνδρα στην αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών μετά τον βασιλιά. Ο Βαγώας τοποθέτησε διάδοχο τού Αρταξέρξη Γ΄ τον μικρότερο γιο εκείνου, τον Αρταξέρξη Δ΄, τον οποίο είχε ο Αρταξέρξης Γ΄ εκτός των σχεδίων διαδοχής του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη μικρανιψιά του, κόρη του Οξυάθρη (γιου της Σισύγαμβης, αδελφής τού Αρταξέρξη Γ΄) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών Κατηγορία:Φαραώ της 31ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Βράτνα ποταμός
Ο Βράτνα (σερβικά: Вратна) είναι παραπόταμος του Δούναβη που διαρρέει τη Σερβία, πηγάζει στην ανατολική Σερβία κοντά στο χωριό Βράτνα. Είναι ευρύτερα γνωστός για τις τρεις μεγάλες φυσικές πέτρινες γέφυρες στο ομώνυμο φαράγγι.
Έχει μήκος 26 χιλιόμετρα, στις όχθες του υπάρχουν 24 είδη δένδρων (οξιά, καρυδιά, φουντουκιά, πλατάνια και άλλα) και 170 είδη ποωδών φυτών. Επιπλέον αγρινά, ελάφια και 57 είδη πουλιών, 10 είδη νυχτερίδων, βίδρες, ασβοί και άλλα ζώα. Στο τέλος του φαραγγιού υπάρχει η μονή Βράτνα του 14ου αιώνα.
Φαράγγι του Βράτνα
Στο φαράγγι του Βράτνα, υπάρχουν τρεις φυσικές πέτρινες γέφυρες, δύο κοντά στο μοναστήρι και η τρίτη, πιο μακριά και η πρόσβαση γίνεται μόνο μέσω πεζοπορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη
Hot Wire
Το Hot Wire είναι ο τέταρτος στούντιο δίσκος του βρετανικού ροκ συγκροτήματος, Trapeze, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1974 από την εταιρεία Warner Bros και επανεκδόθηκε στις 12 Νοεμβρίου 1996, από την "One Way Records".
Το άλμπουμ αυτό ήταν το πρώτο του συγκροτήματος χωρίς τον Γκλεν Χιούζ στη σύνθεση τους, αφού είχε αποχωρήσει ένα χρόνο νωρίτερα για να ενταχθεί στους Deep Purple. Τη θέση του Χιούζ στο μπάσο είχε αναλάβει ο Πητ Ράιτ, ενώ τα βασικά φωνητικά του συγκροτήματος έκανε ο κιθαρίστας Μελ Γκάλεϊ, με τον Ρομπ Κέντρικ να συμπληρώνει τη σύνθεση των Trapeze.
Το "Hot Wire" είναι από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά δίσκους του συγκροτήματος, αν και δεν κατάφερε να μπει στη λίστα του Billboard Hot-100, γνωρίζοντας επιτυχία στον Καναδά, όπου έφθασε ως το # 80.
Θέσεις τσαρτ
Hot Wire (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1974
Τα μέλη των Trapeze
Το Hot Wire ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Trapeze
Εκκλησιαστικό Μουσείο Μήλου
Το Εκκλησιαστικό Μουσείο Μήλου είναι ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που τελεί υπό τον έλεγχο και την εποπτεία της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου. Ιδρύθηκε το 2000, έπειτα από απόφαση της Ιεράς Μητρόπολης, για τη διατήρηση, προστασία και προβολή των πολύτιμων κειμηλίων της εκκλησιαστικής παράδοσης του νησιού. Στεγάζεται στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Αδάμαντα, έναν από τους παλαιότερους της Μήλου, με σπάνια αρχιτεκτονική.
Σκοπός
Σκοπός του Εκκλησιαστικού Μουσείου Μήλου είναι η έρευνα, η μελέτη και η προβολή της εκκλησιαστικής ιστορίας της Μήλου.
Εμπνευστής και ιδρυτής του υπήρξε ο αείμνηστος Γρηγόριος Μπελιβανάκης, ο οποίος ανάλωσε εαυτόν για τη μετατροπή του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος σε αληθινή κιβωτό της εκκλησιαστικής τέχνης και της Ελληνορθόδοξης παράδοσης των Μηλίων. Έχει βραβευτεί με ευρωπαΐκή διάκριση για το έργο του.
Ιστορικό του ναού
Ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Αδάμαντα είναι ένας από τους δυο παλαιότερους ναούς του νησιού. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε, αλλά σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά του στοιχεία συμπεραίνουμε ότι δημιουργήθηκε στις αρχές της Φραγκοκρατίας ως λατινική εκκλησία, ενδεχομένως πάνω στα ερείπια παλαιάς βυζαντινής, που με τα χρόνια υπέστη μεταβολές και επεκτάσεις.
left|thumb|220px|Ο ναός Ο ναός αρχικά χτίστηκε σε βυζαντινό ρυθμό, πιθανά μετά το 842 και τα χρόνια της Εικονομαχίας. Αρχικά είχε στη μέση της στέγης θόλο, που κατέπεσε σε κάποιο σεισμό μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του ναού. Ενδεχομένως ξανακτίστηκε κατά τα χρόνια της Φραγκοκρατίας (1207 – 1580). Στην Τουρκοκρατία χρειάστηκε εκ νέου ανοικοδόμηση, μετά την κατάλυση του καθεστώτος των Φράγκων. Τη σημερινή του μορφή έλαβε, κατόπιν της έλευσης των Κρητών το 1824, οι οποίοι ίδρυσαν τον ομώνυμο οικισμό στο λιμάνι του Αδάμαντα.
Πιστεύεται ότι περί το 1600 χρησιμοποιήθηκε για την ίδρυση Μονής, η οποία δεν κατέστη δυνατό να λειτουργήσει για πολλά χρόνια, λόγω της νοσηρότητας του κλίματος στην περιοχή, από τα έλη και τα κουνούπια. Η ελονοσία ήταν πιθανά η αιτία, που οι καλόγεροι αποδεκατίστηκαν ή αναγκάστηκαν να φύγουν. Η διάλυση της Μονής έγινε πριν το 1650, χωρίς να επηρεάσει, ωστόσο, τη διατήρηση του ναού. Μετά τη διάλυση, η εκκλησία πέρασε στην κυριότητα του Δημητρίου Κυπραίου.
Μέχρι το 1833, εμφανίζεται με το όνομα «Παναγία η Θεοφανή». Όπως μας πληροφορεί ο Τουρνεφόρ (Γάλλος περιηγητής, που το 1700 συνέταξε κατάλογο εκκλησιών και μονών) με το πέρασμα των χρόνων, η εκκλησία χάνει το παρωνύμιο «Θεοφανή» για άγνωστους λόγους και μεταξύ 1833 - 1834 παίρνει τη σημερινή ονομασία ως «Αγία Τριάδα».
Όταν οι Κρήτες πρόσφυγες ήρθαν στο λιμάνι του Αδάμαντα, η περιοχή ήταν σχεδόν έρημη. Άρχισαν να χτίζουν το χωριό μέσα στο χώρο του ταφικού περιβόλου της Αγίας Τριάδος. Το αποτέλεσμα ήταν να συρρικνωθεί σταδιακά και να περιοριστεί στη σημερινή αυλή. Για την ικανοποίηση των θρησκευτικών αναγκών των νέων κατοίκων, το 1839, αγόρασαν την εκκλησία από τον ιδιοκτήτη της, έναντι του ποσού των 300 δραχμών.
Το ποσό αυτό θεωρήθηκε ευτελές για το αρχιτεκτονικό κάλλος του ναού. Πιστεύεται ότι πουλήθηκε εντελώς κενός, με παντελή έλλειψη εσωτερικού διακόσμου και σε κάκιστη κτιριακή κατάσταση, λόγω έλλειψης φροντίδας. Γι΄ αυτό οι κάτοικοι του Αδάμαντα όταν αγόρασαν το ναό, προέβησαν σε ανακαίνιση για να καταστεί κατάλληλος προς χρήση.
Το 1870 εγκαινιάσθηκε ο νέος και μεγάλος Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Αδάμαντα, και οι ενορίες έγιναν δύο. Πότε ακριβώς συνενώθηκαν δεν καθίσταται γνωστό, αλλά υπάρχουν ενδείξεις που τοποθετούν το γεγονός στο 1916. Μετά τη συγχώνευση των δύο ενοριών και των δύο εκκλησιών του χωριού του Αδάμαντα σε μία, εκείνη της Κοιμήσεως, οι ιερείς του χωριού ιερουργούσαν αδιακρίτως και στις δύο εκκλησίες.
Ιστορικό του Εκκλησιαστικού Μουσείου
Το 1967, ο Ιωάννης Καβρουδάκης πρότεινε στον τότε Διευθυντή του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών, Μανώλη Χατζιδάκη, μέγα βυζαντινολόγο με καταγωγή από τον Αδάμαντα Μήλου, τη μετατροπή της Αγίας Τριάδος σε Εκκλησιαστικό Μουσείο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν και να διαφυλαχθούν οι πολύτιμες εικόνες των εξωκκλησίων της Μήλου και να αποφευχθούν οι λεηλασίες. Η ιδέα αυτή έγινε αποδεκτή, όμως η επιβολή της Δικτατορίας δεν επέτρεψε την υλοποίησή της.
Το 2000, ο π. Νεκτάριος Τσίγκρης, εφημέριος της Ενορίας Αδάμαντα την εποχή εκείνη, υπήρξε ο πρώτος εκτελεστής της μητροπολιτικής εντολής για την ίδρυση του Εκκλησιαστικού Μουσείου Μήλου. Με τη βοήθεια ικανών συνεργατών οργάνωσε την Αγία Τριάδα, ώστε να λειτουργεί με ευπρέπεια, πληρότητα και αισθητική, ως συλλεκτήριο και εκθετήριο παλαιών κειμηλίων της ενορίας και του νησιού γενικότερα. Με την ίδια εντολή, ο ναός λειτουργεί κατά τη θερινή περίοδο ως Μουσείο αλλά συγχρόνως και ως Εκκλησία, για την κάλυψη των προσκυνηματικών αναγκών των ορθόδοξων επισκεπτών και παραθεριστών, που επιθυμούν να ανάβουν ένα κερί και να προσεύχονται.
δεξιά|thumb|250px|Άποψη του ναού με την αυλή του Τα εγκαίνια του Εκκλησιαστικού Μουσείου πραγματοποιήθηκαν στις 23 Απριλίου 2000.
Το 2006, το Εκκλησιαστικό Μουσείο Μήλου έγινε δεκτό ως μέλος του European Museum Forum, του Πανευρωπαΐκού Οργανισμού που τελεί υπό την αιγίδα της Ευρωπαΐκής Ένωσης και συνεργάζεται με την UNESCO.
Ο Κανονισμός περί συστάσεως και λειτουργίας του Εκκλησιαστικού Ιδρύματος με την επωνυμία «Ενοριακόν Εκκλησιαστικόν Μουσείον Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Αδάμαντος Μήλου της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου» δημοσιεύθηκε στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, το 2007 (ΦΕΚ 246/Τ.΄Α/05.11.2007).
Περιγραφή
Η σημερινή Αγία Τριάδα βρίσκεται στη μέση περίπου της Ανατολικής πλευράς του Αδάμαντα κοντά στη θάλασσα. Σε παλαιότερη εποχή, πριν γίνουν οι προσχώσεις, ήταν παραθαλάσσια.
Η αυλή έχει τρεις εισόδους με σιδερένιες πόρτες. Είναι ευρύχωρη και στρωμένη με σιφνέΐκες ψαρόπλακες. Δυτικά και βόρεια του περιβόλου υπάρχουν τέσσερις αναβαθμοί, σαν κερκίδες υπαίθριου θεάτρου. Πρόκειται για έργο μεταγενέστερο που κατά πάσα πιθανότητα κατασκευάστηκε όταν καθιερώθηκε η συνήθεια τέλεσης του πανηγυριού κατά την επέτειο της εορτής της μνήμης του ναού, την ημέρα του Αγίου Πνεύματος. Οι αναβαθμοί χρησίμευαν για να κάθονται οι γυναίκες και να παρακολουθούν ή να μετέχουν στο πανηγύρι. Στην αυλή του ναού υπάρχει ένα περίφημο ψηφιδωτό διαστάσεων 4χ4 μ. με χρωματιστές πέτρες και βότσαλα από τον Γιάγκο (Ιωάννη) Καβρουδάκη, που φιλοτεχνήθηκε κατά το έτος κατασκευής της αυλής, το 1937.
left|thumb|200px|Το καμπαναριό του ναού Το σημαντικότερο στοιχείο της νότιας όψης του ναού είναι το καμπαναριό, κατασκεύασμα της νεότερης εποχής, μετά την άφιξη των Κρητών. Αρχικά είχε δύο ορόφους. Ο κάτω με δύο λοβούς, όπως είναι και σήμερα, ο επάνω με έναν - πανομοιότυπο με τους κάτω - αλλά ελαφρώς στενότερο. Με το πέρασμα των χρόνων, ο επάνω κατέστη ετοιμόρροπος και τη δεκαετία του ΄60 αποφασίστηκε να κατεδαφιστεί. Χτίστηκε νέος, αλλά δε μοιάζει με τον προηγούμενο.
Αρχιτεκτονική του ναού
Ο ναός είναι βασιλική τρίκλιτος, καμαροσκεπής μετά τρουλοκαμάρας. Πρόκειται για σπάνιο τύπο εκκλησίας, που χαρακτηρίζεται ως Σταυρεπίθολος. Στην κάτοψη, ο ναός εμφανίζεται τετράγωνος με ελάχιστη διαφορά μήκους ως προς το πλάτος (11.80μ. Χ 11.10μ). Χαρακτηρίζεται από την έλλειψη τρούλου ημισφαιρικού μετά τυμπάνου. Στη θέση του υπάρχει τρουλοκαμάρα που μοιάζει με ναΰδριο τοποθετημένο εγκάρσια επί της καμάρας του μεσαίου κλίτους. Το οικοδόμημα έχει σχήμα σχεδόν τετράγωνο, σε αντίθεση με το συνηθισμένο ορθογώνιο σχήμα των βασιλικών.
Λόγω της παλαιότητας και της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του ναού, ανακηρύχθηκε ως «προέχον και διατηρητέο ιστορικό μνημείο». Ο εσωτερικός διάκοσμος, με το πλήθος των εξαίρετων έργων τέχνης και τα αξιόλογα κειμήλια, καθιστούν το ναό επίσης μνημείο άξιο προστασίας και προβολής της δόξας του Θεού. Για τους λόγους αυτούς, επιλέχθηκε ως ο καταλληλότερος χώρος στέγασης του Εκκλησιαστικού Μουσείου της Μήλου.
δεξιά|thumb|250px|Η Αγία Τριάς
Εκθέματα
Στο ναό βρίσκονται οι εξαίρετες εικόνες των μελών της οικογένειας των κρητικών αγιογράφων Σκορδίλη, που εγκαταστάθηκαν στη Μήλο από τα μέσα του 17ου αιώνα και έδρασαν στο νησί τουλάχιστον για μια εκατονταετία.
Το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο κατά το μεγαλύτερο μέρος του, και αριστοτεχνικό. Εικάζεται ότι έχει μεταφερθεί, όπως οι περισσότερες εικόνες, από εκκλησίες της Παλαιάς Χώρας της Μήλου.
Αμέσως μετά την αγορά της εκκλησίας από του Κρήτες πρόσφυγες, ο ναός άρχισε να πλουτίζεται με πολλές δωρεές κυρίως απόδημων Αδαμαντινών. Ιδιαίτερα συνέβαλλαν εκείνοι που βρίσκονταν στην Οδησσό και αποτελούσαν ακμάζουσα παροικία Κρητών Αδαμαντινών. Άμφια, δισκοπότηρα, καντήλια, εικόνες και άλλα κειμήλια μεγάλης αξίας, αποτέλεσαν γενναιόδωρες δωρεές. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο εν μέρει χρυσοκέντητο φαιλόνιο, δωρεά των αδελφών Ξενοφώντα και Παύλου Μαλανδράκη, το 1910, από την Οδησσό. Σήμερα φυλάσσεται στη βοριοδυτική βιτρίνα του Εκκλησιαστικού Μουσείου, μαζί με ένα ασημένιο δισκοπότηρο, εξαιρετικής ρωσικής τέχνης και αξίας, δωρεά της ίδιας οικογένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήλος Κατηγορία:Μουσεία στις Κυκλάδες Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου
Ριέτι
Το Ριέτι (ιταλικά: Rieti, λατινικά: Reate) είναι πόλη της περιφέρειας του Λάτιου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, η οποία συχνά αποκαλείται και Σαμπίνα (Sabina).
Ιστορία
Μετά τη μεταφορά της Παπικής έδρας στην Αβινιόν, το Ριέτι κυριεύθηκε από το Βασίλειο της Νεάπολης, όταν ξεκίνησαν και οι διαμάχες μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελίνων. Στα 1353 ανακαταλήφθηκε από τον Καρδινάλιο Αλμπορνόθ και αργότερα έγινε φέουδο της οικογένειας των Αλφάνι, εντός των ορίων του Παπικού Κράτους. Εκείνη την περίοδο έγιναν εγγειοβελτιωτικά έργα της πεδιάδας του Ριέτι, κάτι που όμως οδήγησε σε διενέξεις με τη γειτονική πόλη Τέρνι.
Τελικά, το Ριέτι έγινε επαρχία του Παπικού Κράτους από το 1816 ως το 1860. Με την ένωση της Ιταλίας, ανήκε στην περιφέρεια του Αμπρούτσο, αλλά περιήλθε στο Λάτιο το 1923 και έγινε έδρα επαρχίας στις 2 Ιανουαρίου 1923.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λάτιου Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στο Λάτιο
Ποδηλασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η ποδηλασία είναι από τα κλασικά ολυμπιακά αθλήματα, αφού διεξάγεται στις Ολυμπιάδες από το 1896 στην Αθήνα. Αγώνες ποδηλασίας έγιναν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906.
Από το 1984 στο Λος Άντζελες μπήκαν στο πρόγραμμα και αγώνες γυναικών.
Κατηγορίες
Στις Ολυμπιάδες διεξάγονται τέσσερις κατηγορίες ποδηλατικών αγωνισμάτων:
Ελληνικά μετάλλια
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Οφθαλμολογική εξέταση
Η οφθαλμολογική εξέταση γίνεται από οφθαλμίατρο ή οπτομέτρη για τον έλεγχο της όρασης και της υγείας των ματιών. Μια τυπική εξέταση ξεκινά με την περιγραφή τυχόν προβλημάτων με τα μάτια ή την όραση. Στην περίπτωση που υπάρχουν, θα πρέπει να περιγραφούν, να αναφερθεί η χρονική διάρκεια από τη στιγμή της εμφάνισης, και οι τυχόν παράγοντες που την επηρεάζουν. Παράλληλα, εξετάζεται ιστορικό χρήσης γυαλιών ή φακών επαφής. Επίσης, αναφέρεται η γενική υγεία του ατόμου, τυχόν ύπαρξη ασθενειών ή χρήση κάποιας φαρμακευτικής αγωγής.
Στη συνέχεια ο οφθαλμίατρος εξετάζει την οπτική οξύτητα του ασθενούς. Αυτό γίνεται με την αναγνώριση αριθμών ή συμβόλων των οποίων το μέγεθος μειώνεται ώστε να εξεταστεί πόσο καλά γίνονται αντιληπτά. Άλλες εξετάσεις περιλαμβάνουν τον έλεγχο της στερεοσκοπικής όρασης (στερέοψη), της πλευρικής όρασης, και των μυών των ματιών. Τέλος, γίνεται η εξέταση του ασθενούς στην οφθαλμολογική λάμπα όπου φαίνεται σε διάφορες μεγεθύνσεις ο οφθαλμός του ασθενή και μετά με ειδικούς φακούς γίνεται η εξέταση του βυθού του ασθενούς.
Οι οφθαλμολογικές εξετάσεις μπορεί να ανιχνεύσουν θεραπεύσιμες ασθένειες των ματιών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τύφλωση, οφθαλμικές εκδηλώσεις συστημικής νόσου ή σημάδια όγκων ή άλλες ανωμαλίες του εγκεφάλου.
Μια πλήρης εξέταση των ματιών περιλαμβάνει μια εξωτερική εξέταση, ακολουθούμενη από συγκεκριμένες εξετάσεις ελέγχου οπτικής οξύτητας, λειτουργίας της κόρης, εξοφθάλμιας μυϊκής κινητικότητας, οπτικού πεδίου, ενδοφθάλμιας πίεσης, και οφθαλμοσκόπησης μέσω διεσταλμένης κόρης του ματιού.
Μια ελάχιστη εξέταση των ματιών αποτελείται από εξετάσεις οπτικής οξύτητας, λειτουργίας της κόρης, εξοφθάλμιας μυϊκής κινητικότητας, καθώς και άμεση οφθαλμοσκόπηση μέσω μη διεσταλμένης κόρης του ματιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οφθαλμολογία Κατηγορία:Ιατρική διάγνωση
Πιτ Ρόουζ
Ο Πίτερ Έντουαρντ Ρόουζ (Pete Rose, 14 Απριλίου 1941 - ...), γνωστός με το ψευδώνυμο "Τσάρλι Χαστλ", είναι Αμερικανός πρώην παίκτης μπέιζμπολ και προπονητής του αθλήματος. Επίσης, ασχολήθηκε και με την επαγγελματική πάλη.
Μπείζμπολ
Ο Ρόουζ ήταν παίκτης του μπέιζμπολ από το 1963 ως το 1986, ενώ από το 1984 έως και το 1989 ασχολήθηκε και με την προπονητική. Είναι ένας από τους κορυφαίους του αθλήματος όλων των εποχών με πολλά ρεκόρ. Το 1991, εισήχθη στο Hall of Fame του αθλήματος από την ομοσπονδία.
Κόντρα με τον Κέιν
Εμφανίστηκε το 1998 σαν επίτιμος εκφωνητής αγώνα Κέιν εναντίον Αντερτέικερ. Αφού σε εκείνο το ματς δέχτηκε επίθεση από τον πρώτο, ξεκίνησε μια αντιπαλότητα, που οδηγήθηκε σε αγώνα στις επόμενης χρονιάς, 1999, του ίδιου σόου. Δίχως επιτυχία στο να πάρει εκδίκηση, το 2000 προσπάθησε ξανά να τα βάλει με τον Κέιν, αλλά για άλλη μια φορά δεν τα κατάφερε. Εμφανίστηκε επίσης σε διαφημίσεις έως και το 2002. Επέστρεψε το 2010, ως επίτιμος καλεσμένος στο τηλεοπτικό πρόγραμμα WWE Raw SuperShow, όπου δέχτηκε επίσης, επίθεση από τον Κέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του μπέιζμπολ
Trapeze (άλμπουμ 1976)
Τα μέλη των Trapeze
Το Trapeze ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Trapeze Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Μασίστης
Βιογραφία
Ήταν γιος του Δαρείου Α΄ της Περσίας και της 3ης εξαδέλφης του Άτοσσας, κόρης του Κύρου Β΄ της Περσίας.
Αρχιστράτηγος
Εμφανίζεται προς το τέλος τού πολέμου, όπου έλαβε μέρος στη μάχη της Μυκάλης (479 π.Χ.). Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η μάχη θα ξεκινούσε στη θάλασσα, αλλά οι Πέρσες αποφάσισαν να πάνε στην ακτή της Ιωνίας και να πολεμήσουν στη στεριά. Τελικά οι Πέρσες νικήθηκαν ολοσχερώς· οι διοικητές τους Τιγράνης και Μαρδόντης σκοτώθηκαν στη μάχη, αλλά ο Αρταΰντης, ο Ιταμίθρης και ο Μασίστης κατάφεραν να δραπετεύσουν. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι καθώς ο Μασίστης πήγαινε στις Σάρδεις, όπου έμενε ο βασιλιάς, κατηγόρησε τον Αρταΰντη για δειλία και τον κατέκρινε ως «χειρότερο γυναίκας». Σε απάντηση ο Αρταΰνης έβγαλε το ξίφος από τη θήκη του, τον σταμάτησε όμως ο Ξεναγόρας ο Αλικαρνασσεύς.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αχαιμενιδών
Λότους Ρέισινγκ
200px|μικρογραφία|δεξιά|Το λογότυπο της ομάδας Η Λότους Ρέισινγκ (Lotus Racing) ήταν Βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1 με Μαλαισιανή άδεια, η οποία αγωνίστηκε με το όνομα αυτό το 2010 και εν συνεχεία ως Τιμ Λότους (Team Lotus) το 2011.
Ιστορία
200px|μικρογραφία|δεξιά|Το μεταφορικό όχημα των μονοθεσίων της Λότους Ρέισινγκ στο Goodwood Festival of Speed Η ομάδα ιδρύθηκε από έναν όμιλο Μαλαισιανών επιχειρηματιών που είχε ως επικεφαλής τον Τόνι Φερνάντες, χρησιμοποιώντας άδεια από τον όμιλο Λότους για τη χρήση του ονόματος Λότους Ρέισινγκ στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 του 2010. Η ομάδα έκανε την είσοδό της στο πρωτάθλημα μετά την αποχώρηση της ομάδας της BMW το 2009. Αφού έληξε η τρέχουσα άδειά της, η ομάδα κάνοντας μια νέα συμφωνία αγόρασε για την επόμενη σεζόν του 2011 την ιστορική επωνυμία Τιμ Λότους (Team Lotus).
Ο όμιλος Κέιτερχαμ (Caterham Group) συστάθηκε όταν ο Τόνι Φερνάντες αγόρασε τη βρετανική εταιρεία κατασκευής σπορ αυτοκινήτων Caterham Cars. Η ομάδα, αν και αποτελούσε μέρος του ομίλου, συνέχισε να αγωνίζεται με το όνομα Τιμ Λότους στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 2011.
Τον Νοέμβριο του 2011, η ομάδα ζήτησε από την επιτροπή της Φόρμουλα 1 στη σεζόν του 2012 να αλλάξει επίσημα ως κατασκευαστής το όνομά της από Λότους σε Κέιτερχαμ (Caterham), διότι η ομάδα Ρενώ Φόρμουλα 1 (Renault F1) άλλαξε το όνομά της σε Λότους. Το όνομα της ομάδας άλλαξε τελικά σε Κέιτερχαμ Φόρμουλα 1 (Caterham F1 Team). Αγωνίστηκε με τη νέα της επωνυμία, σε συνδυασμό με την Caterham Racing Team Junior που αγωνίστηκε αντίστοιχα στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2.
Επιδόσεις
Η ομάδα αγωνίστηκε στη Φόρμουλα 1 σε 38 αγώνες, από τη σεζόν του 2010 (Γκραν Πρι Μπαχρέιν) μέχρι τη σεζόν του 2011 (Γκραν Πρι Βραζιλίας), χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει βαθμούς ή να κάνει κάποια διάκριση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών της Φόρμουλα 1 η ομάδα κατατάχθηκε και τις δύο σεζόν στη δέκατη θέση μπροστά από τις HRT και Virgin που επίσης δεν σκόραραν βαθμούς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Κατάλογος βασιλέων των Λομβαρδών
Οι κύριες πηγές για τους Λομβαρδούς βασιλείς πριν τη Φραγκική κατάκτηση είναι το ανώνυμο Origo Gentis Longobarborum (η προέλευση του έθνους των Λογγοβάρδων) του 7ου αι. και η Historia Langobardorum του Παύλου του Διακόνου του 8ου αι. Οι πρώτοι βασιλείς (πριν τους Λεθινίδες) που παρατίθενται στο Origo είναι -σχεδόν σίγουρα- μυθικοί. Εικάζεται ότι βασίλευσαν κατά την Περίοδο Μετανάστευσης. Ο πρώτος ηγεμόνας που πιστοποιείται στη Λομβαρδική παράδοση είναι ο Τάτο.
Δυναστεία των Καρολιδών
Ο τίτλος rex Longobardorum διατηρήθηκε ως τον Ύστερο Μεσαίωνα· μετέπειτα κάτοχοί του βρίσκονται στους βασιλείς της Ιταλίας.
Γενεαλογία των βασιλέων της Λομβαρδίας
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιταλίας
Εντερλέζι (τραγούδι)
Το Εντερλέζι είναι ένα δημοφιλές παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι της μειονότητας των Ρομά στα Βαλκάνια.
Το τραγούδι πήρε το όνομά του από το Εντερλέζι, μια γιορτή για την άνοιξη, ξεχωριστής σημασίας για τους τσιγγάνους Ρομά στα Βαλκάνια (και σε άλλα μέρη του κόσμου). Αυτή η γιορτή γιορτάζει την επιστροφή της άνοιξης. Ederlezi είναι το όνομα τσιγγάνων για τη σερβική και βουλγαρική γιορτή του Αγίου Γεωργίου που γιορτάζεται στις 6 Μαΐου (αφού στις περισσότερες σλαβικές χώρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο ή, με το νέο ημερολόγιο, στις 23 Απριλίου). Οι διάφορες βαλκανικές λέξεις (Herdeljez, Erdelezi) είναι παραλλαγές της τουρκικής Hıdırellez, γιορτή που σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης, η οποία εμφανίζεται περίπου 40 ημέρες μετά την εαρινή ισημερία.
Το πρώην Γιουγκοσλαβικό ροκ συγκρότημα Bijelo Dugme κυκλοφόρησε μια διασκευή του τραγουδιού στα σερβοκροατικά χρησιμοποιώντας την ίδια μελωδία, αλλά με πολύ διαφορετικούς στίχους και με τίτλο "Đurđevdan je a ja nisam s onom koju volim" που χρησιμοποιήθηκε το 1988 στο άλμπουμ τους Τσιριμπιριμπέλα (Ćiribiribela). Υπάρχει επίσης μια άλλη εκδοχή του τραγουδιού από τους Κρόκε. Το τραγούδι έγινε διάσημο όταν χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Ο καιρός των Τσιγγάνων, του Εμίρ Κουστουρίτσα, με την εκδοχή του Γκόραν Μπρέγκοβιτς (με τον τίτλο Ederlezi (Scena Đurđevdana Na Rijeci)). Το τραγούδι ακούγεται επίσης στην ταινία Μποράτ, ταινία που αναφερόταν στο Καζακστάν αν και δεν έχει καμία σχέση με την αυθεντική μουσική του Καζακστάν και είχε τον ίδιο ακριβώς τίτλο. Το κείμενο μέσα στις παρενθέσεις, σημαίνει, στη σερβική γλώσσα, "Η σκηνή του "Τζούρτζεβνταν" στις όχθες του ποταμού" και αναφέρεται στη σκηνή του γιορτασμού "Τζούρτζεβνταν" στο ποτάμι. Στην ταινία Μποράτ δεν υπάρχει αντίστοιχη σκηνή αλλά ο τίτλος του τραγουδιού (και η περιγραφή) δόθηκε από το άλμπουμ της ταινίας του Κουστουρίτσα. Και στα δύο άλμπουμ το τραγούδι αποδόθηκε στον Γκόραν Μπρέγκοβιτς αν και δεν είναι ούτε ο συνθέτης ούτε ο τραγουδιστής αλλά ο ενορχηστρωτής του τραγουδιού. Ο Μπρέγκοβιτς δισκογράφησε και μία εκδοχή στα πολωνικά, με τίτλο "Nie ma, nie ma ciebie», με την Πολωνή τραγουδίστρια Κάγια.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε και με ελληνικούς στίχους, με τίτλο "Του Αϊ Γιώργη", από τον Μπρέγκοβιτς και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη το 1991. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου.
Το βουλγαρικό γκρουπ "Κούκου Μπαντ", με τραγουδιστή τον Σλάβι Τριφόνοφ κυκλοφόρησε το τραγούδι σε διάφορα άλμπουμ με όλες τις βουλγαρικές παραλλαγές ("Гергьовден", Γκιεργόβντεν, η ημέρα του Αγίου Γεωργίου), σε Σερβο-Βουλγαρικούς στίχους ("Свети Георги», Σβέτι Γκεόργκι, Αγ. Γεώργιος) και Ρομά-Σερβο-Βουλγαρικούς στίχους ("Erdelezi", Ερντελέζι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια Κατηγορία:Ρομά κοινωνία
Κώστας Χαριτωνίδης
Ο Κώστας Χαριτωνίδης είναι Έλληνας πρώην αθλητής και προπονητής της πετοσφαίρισης, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη και του Τρίτωνα, ενώ ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Άρη από το 1984 μέχρι το 1999, με διακοπή για την διετία 1993-1995. Με τον Άρη κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1997 και το σούπερ καπ την επόμενη χρονιά.
Ως αθλητής
Ο Χαριτωνίδης γεννήθηκε το 1954 στην Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε να παίζει βόλεϊ επηρεαζόμενος από τον καθηγητή του στο Έκτο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, Ξενοφώντα Καλογερόπουλο.
Έπαιξε για πρώτη φορά στην εφηβική ομάδα του Ηρακλή χωρίς δελτίο, το 1968. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στον Τρίτωνα, παραμένοντας στην ομάδα μέχρι το 1972, όταν και μεταγράφηκε στον Άρη, με κόστος 145.000 δραχμών. Στον Άρη παρέμεινε μέχρι το 1981, με μεγαλύτερη επιτυχία την κατάκτηση της τρίτης θέσης στο πρωτάθλημα του 1980. Καθ' όλη την διάρκεια της δεκαετίας του '70, ο Άρης παρέμεινε στις μεσάιες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα, αποτελώντας την δεύτερη δύναμη στην Θεσσαλονίκη, μετά τον Ηρακλή.
Ως προπονητής
Το 1981, ο Χαριτωνίδης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Φοίνικα Πολίχνης, συνεχίζοντας την επόμενη χρονιά στο γυναικείο τμήμα του Άρη, με το οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση στην Ελλάδα, κερδίζοντας την έξοδο της ομάδας στο κύπελλο Συνομοσπονδίας.
Το 1984, ανέλαβε καθήκοντα προπονητή στην ανδρική ομάδα του Άρη, παραμένοντας στην πρώτη τετράδα του πρωταθλήματος μέχρι το 1993, όταν και αποχώρησε. Η ομάδα περιορίστηκε μακρυά από τον τίτλο του πρωταθλητή, κυρίως λόγω της χρηματοδότησης του συλλόγου προς την σπουδαία ομάδα μπάσκετ του Άρη, η οποία μεσουρανούσε την ίδια περίοδο. Το 1987, ο Θανάσης Μουστακίδης πουλήθηκε στον Ολυμπιακό έναντι του ποσού των 24 εκατομμυρίων δραχμών, ακολουθούμενος από τον Γιώργο Λυκούδη. Οι κινήσεις αυτές αποδυνάμωσαν τον Άρη και του στέρησαν την δυνατότητα να διεκδικήσει το πρωτάθλημα.
Το 1994, ο Χαριτωνίδης ανέλαβε τον Έσπερο Βυζαντίου, κερδίζοντας την παραμονή της ομάδας στην Α1 εθνική κατηγορία. Το 1995, επέστρεψε στον σύλλογο με τον οποίο αναδείχθηκε, κατακτώντας την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα του 1996, όπου έχασε στον τελευταίο τελικό από τον Παναθηναϊκό με 3-0.