cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γερμανία: Luftwaffe
Η Luftwaffe ήταν η Γερμανική Πολεμική Αεροπορία. Η υπερηφάνεια της Ναζιστικής Γερμανίας υπό τον καθοδηγητή της Χέρμαν Γκαίρινγκ, διδάχθηκε νέες τεχνικές πολέμου στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και θεωρήθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ ως το καθοριστικό στρατηγικό όπλο που χρειαζόταν. Η προχωρημένη τεχνολογία της και η ραγδαία ανάπτυξη οδήγησαν σε υπερβολικούς φόβους τη δεκαετία του 1930 που βοήθησαν στον εξαναγκασμό των Βρετανών και των Γάλλων σε εκτόνωση. Στον πόλεμο η Luftwaffe είχε θετική παρουσία την περίοδο 1939–41, καθώς τα βομβαρδιστικά κατάδυσης Stuka τρομοκράτησαν τις μονάδες πεζικού του εχθρού. Αλλά η Luftwaffe δεν ήταν επαρκώς συντονισμένη με τη συνολική Γερμανική στρατηγική, και ποτέ δεν έφτασε στο επιθυμητό μέγεθος και έκταση που χρειαζόταν στον πόλεμο, εν μέρει κυρίως λόγω έλλειψης υποδομής παραγωγής πολεμικών αεροσκαφών για αμφότερα τα ολοκληρωμένα μοντέλα της καθώς και εργοστασίων συγκριτικά είτε με τη Σοβιετική Ένωση είτε με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η Luftwaffe ήταν ατελής αναφορικά με τη τεχνολογία των ραντάρ εκτός από τη χρήση αρχικά της μπάντας συχνοτήτων UHF και αργότερα VHF για τα ραντάρ αέρος της όπως τα συστήματα Lichtenstein και Neptun για τα μαχητικά νυχτερινής πτήσης. Το αεριωθούμενο μαχητικό Messerschmitt Me 262 δεν εισήλθε στον πόλεμο μέχρι τον Ιούλιο του 1944, και το ελαφροβαρές Heinkel He 162 έκανε την εμφάνιση του μόνο κατά τους τελευταίους μήνες του πολέμου στην Ευρώπη. Η Luftwaffe δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τα γρηγορότερο συνοδευτικά μαχητικά P-51 Mustang μετά το 1943, ή τα εξαιρετικά θανατηφόρα αμυντικά μαχητικά της Βρετανίας μετά τη Μάχη της Αγγλίας.
Όταν οι προμήθειες καυσίμων της Luftwaffe τελείωσαν το 1944 εξαιτίας της πετρελαϊκής εκστρατείας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, περιορίστηκε σε αντιαεροπορικό ρόλο, και πολλοί από τους στρατιώτες της μεταφέρθηκαν στις μονάδες πεζικού. Μέχρι το 1944 τέθηκαν σε υπηρεσία 39.000 αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες επανδρωμένες με εκατομμύρια ανθρώπους, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες.
Η Luftwaffe είχε έλλειψη σε δυνάμεις βομβαρδιστικών για στρατηγικό βομβαρδισμό, μιας και θεωρήθηκε πως αυτού του είδους ο βομβαρδισμός δεν άξιζε, ειδικά μετά τον θάνατο του κύριου υποστηρικτή του στρατηγικού βομβαρδισμού στη Luftwaffe, του Στρατηγού Βάλτερ Βέφερ στις 3 Ιουνίου 1936. Επιχείρησαν κάποιου είδους στρατηγικό βομβαρδσιμό στα ανατολικά με το προβληματικό Heinkel He 177A. Η μοναδική τους επιτυχία ήταν η καταστροφή της αεροπορικής βάσης της Πολτάβα στην Ουκρανία κατά την Επιχείρηση Frantic των Συμμάχων, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 43 νέα βομβαρδιστικά B-17 και εκατομμύρια τόνοι αεροπορικού καυσίμου.
Η είσοδος στα αεριωθούμενα πολεμικά αεροσκάφη, κυρίως με το δικινητήριο μαχητικό Messerschmitt Me 262, το ελαφρύ μαχητικό Heinkel He 162 και το αναγνωριστικό-βομβαρδιστικό Arado Ar 234 έγινε από τη Luftwaffe, αλλά η καθυστερημένη περίοδος (1944–45) της εισόδου τους – η οποία οφειλόταν κατά πολύ στη χρονοβόρα εξέλιξη για τα σχέδια αεριωθούμενων κινητήρων BMW 003 και Junkers Jumo 004 — καθώς και η αποτυχία παραγωγής χρηστικών μοντέλων για τους δύο εξελιγμένους κινητήρες υψηλής ισχύος, τον 24-κύλινδρο κινητήρα πιστονιών περίπου 2.500 αλόγων Junkers Jumo 222, και τον εξελιγμένο τούρμποτζετ βάρους σχεδόν 1.200 κιλών Heinkel HeS 011, με τον καθένα να τροφοδοτεί πολλά εξελιγμένα Γερμανικά αεροσκάφη κατά τα τελευταία χρόνια του πολέμου — σήμαινε πως εισήλθαν «πολύ αργά, για κάτι μεγάλο», όπως σε πολλά άλλα εξελιγμένα Γερμανικά μοντέλα αεροσκαφών (και πράγματι, πολλά άλλα Γερμανικά συστήματα οπλισμού) που έγιναν τα τελευταία χρόνια του πολέμου.
Αν και οι σύμμαχοι της Γερμανίας, κυρίως η Ιταλία και η Φινλανδία, είχαν δικές τους πολεμικές αεροπορίες, υπήρχε ελάχιστος συντονισμός μεταξύ τους. Μέχρι λίγο πριν το τέλος του πολέμου η Γερμανία δεν είχε μοιραστεί τα αεροσκάφη, τα σχέδια ροής καυσίμου και την τεχνολογία της με τη σύμμαχό της Ιαπωνία. Όταν αυτό έγινε, είχε ως αποτέλεσμα το αεριωθούμενο μαχητικό Nakajima Kikka και το πυραυλοκίνητο μαχητικό Mitsubishi Shusui, που βασιζόταν αντίστοιχα στα Me 262A και Me 163B — και τα δύο, παρομοίως, ήλθαν πολύ αργά για την Ιαπωνία ώστε αυτή να βελτιώσει τα αμυντικά αεροπορικά συστήματα της, ή να κατασκευάσει εναλλακτικά καύσιμα και λιπαντικά.
Βρετανία: Βασιλική Πολεμική Αεροπορία
Οι Βρετανοί είχαν τη δική τους καλά ανεπτυγμένη θεωρία περί στρατηγικού βομβαρδισμού, και κατασκεύασαν βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας για να την υλοποιήσουν.
Όταν έγινε ξεκάθαρο πως η Γερμανία αποτελούσε απειλή, η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (Royal Air Force, RAF) ξεκίνησε μια μεγάλη επέκταση, με τη χωροθέτηση πολλών αεροδρομίων καθώς και τη δημιουργία μοιρών. Από τις 42 μοίρες με 800 αεροσκάφη το 1934, η RAF έφτασε στις 157 μοίρες με 3.700 αεροσκάφη μέχρι το 1939. Συνδύασαν τα προσφάτως εξελιγμένα ραντάρ με τα επικοινωνιακά κέντρα ώστε να κατευθύνουν την αεράμυνα τους. Τα μεσαία βομβαρδιστικά τους είχαν τη δυνατότητα να φτάνουν μέχρι το Γερμανικό βιομηχανικό κέντρο του Ρουρ, ενώ τα μεγαλύτερα ήταν ακόμη υπό ανάπτυξη.
Η RAF διέθετε τρεις κύριες διοικήσεις μάχης που είχαν ως βάση τους το Ηνωμένο Βασίλειο: τη Διοίκηση Μαχητικών της RAF (RAF Fighter Command) επιφορτισμένη με την άμυνα του Ηνωμένου Βασιλείου, τη Διοίκηση Βομβαρδιστικών της RAF (RAF Bomber Command, που συγκροτήθηκε το 1936) η οποία χειριζόταν τα βομβαρδιστικά τα οποία θα ήταν επιθετικά κατά του εχθρού, και την Παράκτια Διοίκηση της RAF (RAF Coastal Command) η οποία προστάτευε τα πλοία των Συμμάχων και πραγματοποιούσε επιθέσεις σε εχθρικά πλοία. Ο Στόλος του Βραχίονα Αέρος του Βασιλικού Ναυτικού χειριζόταν μαχητικά που είχαν ως βάση τους στη στεριά ως άμυνα των ναυτικών εγκαταστάσεων και αεροσκάφη που βρισκόταν σε αεροπλανοφόρα. Αργότερα στον πόλεμο η δύναμη των μαχητικών της RAF διαχωρίστηκε στη Διοίκηση Αεράμυνας της Μεγάλης Βρετανίας (Air Defence of Great Britain, ADGB) για την προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου και το Δεύτερο Τακτικό Σώμα Αεροπορίας (Second Tactical Air Force) για την υποστήριξη των χερσαίων δυνάμεων στην εκστρατεία της Βορειοδυτικής Ευρώπης.
Η Διοίκηση Βομβαρδιστικών συμμετείχε σε δύο μέρη της επίθεσης – την εκστρατεία στρατηγικού βομβαρδισμού κατά της Γερμανικής πολεμικής παραγωγής, και στον λιγότερο γνωστό βομβαρδισμό των παράκτιων υδάτων της Γερμανίας για την αναχαίτιση των ναυτικών επιχειρήσεων της και την παρεμπόδιση των πλοίων U να επιχειρούν ελεύθερα απέναντι στα πλοία των Συμμάχων. Με σκοπό την επίθεση στις Γερμανικές βιομηχανίες το βράδυ η RAF ανέπτυξε βοηθήματα πλοήγησης, τακτικές καταβολής των Γερμανικών συστημάτων άμυνας, τακτικές έναντι στα νυχτερινά μαχητικά της Γερμανίας, τεχνικές ιχνηλάτησης στόχων, αρκετά ηλεκτρονικά βοηθήματα για άμυνα και επίθεση και υποστήριξη των αεροσκαφών ηλεκτρονικού οπλισμού. Η παραγωγή των βαρέων αεροσκαφών ανταγωνιζόταν με τους πόρους του Στρατού και του Ναυτικού, και αποτελούσε πηγή διαφωνίας για το αν η προσπάθεια θα μπορούσε να επεκταθεί επ' ωφελεία και προς τις άλλες κατευθύνσεις.
Οι αυξημένες απώλειες κατά το τελευταίο μέρος του 1943 εξαιτίας του αναδιοργανωμένου συστήματος νυχτερινών μαχητικών της Luftwaffe και των αποτυχημένων προσπαθειών του Σερ Άρθουρ Χάρις να καταστρέψει το Βερολίνο οδήγησαν σε σοβαρές αμφιβολίες για το αν η Διοίκηση Βομβαρδιστικών χρησιμοποιούνταν πλήρως και την άνοιξη του 1944 τέθηκε υπό την πλήρη έλεγχο του Αϊζενχάουερ και έπαιξε ζωτικής σημασίας ρόλο στην προετοιμασία της Εισβολής στο Όβερλορντ.
Σοβιετική Ένωση: Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία
Μέχρι το τέλος του πολέμου, η ετήσια Σοβιετική παραγωγή αεροσκαφών είχε αυξηθεί κατακόρυφα, φτάνοντας το 1944 στα 40.000 αεροσκάφη. Κατασκευάστηκαν περίπου 157.000 αεροσκάφη συνολικά, από τα οποία τα 126.000 ήταν μαχητικά για την Voyenno-Vozdushnye Sily ή VVS (όπως ονόμαζε η Σοβιετική Ένωση την αεροπορία της), ενώ τα υπόλοιπα ήταν μεταγωγικά και εκπαιδευτικά. Η κρίσιμη σημασία του ρόλου της χερσαίας επίθεσης στην υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα του Άξονα προς την τελική ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας με τη Μάχη του Βερολίνου είχαν ως αποτέλεσμα η αεροπορική βιομηχανία των Σοβιετικών να παραγάγει πολλά μοντέλα του Ilyushin Il-2 Shturmovik κατά τη διάρκεια του πολέμου, πολλά περισσότερα από οποιοδήποτε μοντέλο αεροσκάφους στην ιστορία της αεροπορίας, με την παραγωγή 36.000 αντιγράφων.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν 7.500 βομβαρδιστικά και έριξαν περίπου 30 εκατομμύρια βόμβες σε Γερμανικούς στόχους, με πυκνότητα που έφτανε πολλές φορές τους 100–150 τόννους/ τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Ηνωμένες Πολιτείες: AAF
Πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και κατά την περίοδο στην οποία το προκάτοχο Σώμα Αεροπορίας Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών έγινε η Αμερικανική Στρατιωτική Αεροπορία (American Army Air Force, AAAF) στα τέλη Ιουνίου του 1941, ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ έδωσε σε έναν αεροπόρο του Ναυτικού, τον Ναύαρχο Έρνεστ Κινγκ, την εντολή ο πόλεμος στον Ειρηνικό να είναι προσανατολισμένος στην αεροπορία. Ο Ρούζβελτ επέτρεψε στον Κινγκ να δημιουργήσει δύναμη ναυτικής αεροπορίας με βάση στη στεριά, και να αποκτήσει έλεγχο των βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας που χρησιμοποιούνταν στις περιπολίες εναντίον των υποβρυχίων στον Ατλαντικό. Ο Ρούζβελτ βασικά συμφώνησε με τον Ρόμπερτ Λόβετ, τον πολιτικό υφυπουργό Αεροπορίας, ο οποίος ισχυρίστηκε πως «Ενώ δεν θεωρώ πως η αεροπορία από μόνη της μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο, ισχυρίζομαι πως ο πόλεμος δεν μπορεί να ολοκληρωθεί επιτυχώς χωρίς αυτή.»
Ο Επικεφαλής του προσωπικού του Στρατού, Τζορτζ Μάρσαλ απέρριψε τις εκκλήσεις για πλήρη ανεξαρτησία του Σώματος Αεροπορίας, επειδή οι στρατηγοί των χερσαίων δυνάμεων και του Ναυτικού ήταν πλήρως αντίθετοι. Στον συμβιβασμό που επετεύχθη συμφωνήθηκε πως μετά τον πόλεμο, η αεροπορία θα ανεξαρτητοποιούνταν. Την ίδια στιγμή, το Σώμα Αεροπορίας Στρατού μεταβλήθηκε σε Στρατιωτική Αεροπορία (Army Air Forces, AAF) τον Ιούνιο του 1941, συνδυάζοντας όλο το προσωπικό και τις μονάδες κάτω από έναν γενικό επικεφαλής, έναν αεροπόρο. Το 1942 ο Στρατός αναδιοργανώθηκε σε τρία ίσα τμήματα, εκ των οποίων το ένα ήταν η AAF, η οποία τότε είχε σχεδόν εξολοκλήρου ελευθερία στην εσωτερική της διοίκηση. Έτσι η AAF οργάνωσε τη δική της ιατρική υπηρεσία ανεξάρτητη από το Γενικό Χειρουργείο (Surgeon General), τις δικές τις μονάδες του Γυναικείου Σώματος Στρατού (Women's Army Corps, WAC), και το δικό της σύστημα επιμελητείας. Είχε πλήρη έλεγχο πάνω στον σχεδιασμό και την προμήθεια αεροπλάνων και των σχετικών ηλεκτρονικών μηχανισμών και οπλισμού. Οι αγορές της έλεγχαν το 15% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Μαζί με την αεροπορία του ναυτικού, επιστράτευσαν τους καλύτερους νέους του έθνους. Ο Στρατηγός Χένρι Άρνολντ ήταν επικεφαλής της AAF. Ένας από τους πρώτους ανθρώπους του στρατού που πέταξε, και ο νεότερος σμήναρχος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, επέλεξε για τις σημαντικότερες μάχες άνδρες που ήταν δέκα χρόνια νεότεροι από τους αντίστοιχους του Στρατού, συμπεριλαμβανομένων των Άιρα Ίκερ (γεν. 1896), Τζίμι Ντουλίτλ (γενν. 1896), Χόιτ Βάντενμπεργκ (γενν. 1899), Έλγουντ «Πιτ» Κεσάντα (γενν. 1904), και, τον νεότερο από όλους, Κέρτις Λεμέι (γενν. 1906). Αν και ήταν απόφοιτος της Ανωτάτης Στρατιωτικής Ακαδημίας, δεν στράφηκε αποκλειστικά σε αποφοίτους της για τις υψηλές θέσεις. Από τη στιγμή που ήταν ανεξάρτητος στα πεδία των μαχών, ο Άρνολντ μπόρεσε, να μετακινήσει τους στρατηγούς, και να αντικαθιστά γρήγορα αυτούς που δεν ανταποκρινόταν στους στόχους.
Έχοντας επίγνωση της ανάγκης για γνώσεις μηχανικής, ο Άρνολντ στράφηκε έξω από τον στρατό και ανέπτυξε στενούς δεσμούς με κορυφαίους μηχανικούς και τον ειδικό σε πυραύλους Θίοντορ φον Κάρμεν στο Κάλτεχ. Ο Άρνολντ κατείχε θέσεις στο Αμερικανικό Γενικό Επιτελείο Στρατού και το Αμερικανο-βρετανικό Μικτό Επιτελείο Στρατού. Ο Άρνολντ, ωστόσο, ήταν επισήμως υπαρχηγός του Επιτελείου Στρατού, έτσι στις επιτροπές ήταν κάτω από τον αρχηγού του, Στρατηγό Μάρσαλ. Έτσι ο Μάρσαλ λάμβανε όλες τις στρατηγικές αποφάσεις, οι οποίες επεξεργαζόταν από το «Σώμα Πολεμικού Σχεδιασμού» (War Plans Division, WPD, μεταγενέστερη ονομασία του Σώματος Επιχειρήσεων). Οι ηγέτες του WPD ήταν από το πυροβολικό ή μηχανικοί, ενώ αρκετοί αεροπόροι βρισκόταν σε ενδεικτικές θέσεις.
Η AAF παρείχε εκτεταμένη τεχνική εκπαίδευση, προωθούσε αξιωματικούς και στρατολογούσε γρηγορότερα, παρείχε άνετους στρατώνες και καλό φαγητό, ενώ ήταν ασφαλής, με ένα υποστηριζόμενο από την Αμερικανική κυβέρνηση πρόγραμμα εκπαίδευσης πιλότων που έγινε το 1938, το οποίο έγινε σε συνεργασία, όταν κρίθηκε απραίτητο, με το αντίστοιχο πρόγραμμα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας στη Βόρεια Αμερική. Οι μοναδικές επικίνδυνες δουλειές ήταν οι εθελοντικές ως πλήρωμα σε μαχητικά και βομβαρδιστικά—ή μη εθελοντικές στις απόμακρες βάσεις του Νοτιοδυτικού Ειρηνικού. Ο Μάρσαλ, άνθρωπος από το πυροβολικό που δεν ενδιαφερόταν για την αεροπορία πριν από το 1939, τροποποίησε την άποψη του προς όφελος της αεροπορίας και έδωσε στους αεροπόρους περισσότερη αυτονομία. Ενέκρινε μεγάλες δαπάνες για αεροπλάνα, και επέμενε πως οι Αμερικανικές δυνάμεις έπρεπε να κατέχουν την εναέρια υπεροχή προτού επιτεθούν. Ωστόσο, ανέτρεψε επανειλλημένα τον Άρνολντ συμφωνώντας με τις απαιτήσεις του Ρούζβελτ την περίοδο 1941–42 για την αποστολή των μισών εκ των νέων ελαφρών βομβαρδιστικών και μαχητικών στους Βρετανούς και τους Σοβιετικούς, καθυστερώντας έτσι την ανάπτυξη της Αμερικανικής αεροπορίας.
Οι κύριες εντολές στα πεδία των μαχών διδόταν από τους Ντάγκλας Μακάρθουρ και Ντουάιτ Αϊζενχάουερ του πεζικού. Κανένας του δεν έδινε σημασία στην αεροπορία πριν από τον πόλεμο. Ωστόσο ο υπέρμαχος της εναέριας δύναμης Τζίμι Ντουλίτλ διαδέχθηκε τον Ίκερ στο 8ο Σώμα Αεροπορίας στη θέση του διοικητή στην αρχή του 1944. Ο Ντουλίτλ πραγματοποίησε κρίσιμες αλλαγές στην τακτική στρατηγικής των μαχητικών και οι εκστρατείες των βομβαρδιστικών του 8ου Σώματος αντιμετώπιζαν ολοένα και λιγότερα αμυντικά μαχητικά της Luftwaffe για το υπόλοιπο του πολέμου.
Δόγμα και τεχνολογία
Οι Σύμμαχοι απέκτησαν εναέρια υπεροχή στο πεδίο της μάχης στον Ειρηνικό το 1943 και την Ευρώπη το 1944. Αυτό σήμαινε πως οι προμήθειες και οι ενισχύσεις τους θα περνούσαν από το μέτωπο της μάχης, αλλά όχι από τον εχθρό. Σήμαινε πως οι Σύμμαχοι θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις κρούσης τους οπουδήποτε επιθυμούσαν, και να συντρίψουν τον εχθρό με υπεροχή της δύναμης πυρός. Υπήρχε ειδική εκστρατεία, εντός της στρατηγικής επίθεσης, για καταστολή της εχθρικής αεράμυνας, ή ειδικότερα, των μαχητικών της Luftwaffe.
Εκπαίδευση των πληρωμάτων
Ενώ οι Ιάπωνες ξεκίνησαν τον πόλεμο με ένα υπέροχο σύνολο αεροπόρων του ναυτικού, που εκπαιδεύτηκαν στον πειραματικό αεροσταθμό Μίστι Λαγκούν, η εκπαίδευση τους, ίσως επηρεασμένη από την παράδοση των μαχητών, έλεγε πως οι πιλότοι θα έπρεπε να είναι σε ενεργή δράση μέχρι να πεθάνουν. Η Αμερικανική θέση, τουλάχιστον για την αεροπορία του ναυτικού, ήταν μια αυστηρή εναλλαγή μεταξύ των θαλάσσιων εγκαταστάσεων και καθηκόντων στη στεριά, με το τελευταίο να περιλαμβάνει μετεγκαταστάσεις εκπαίδευσης, προσωπική εκπαίδευση και συμμετοχή στη θεωρητική εξέλιξη. Η Αμερικανική εκστρατεία στρατηγικού βομβαρδισμού στην Ευρώπη είχε αυτήν την αρχή, αλλά σχετικά ελάχιστα πληρώματα επιβίωσαν στις 25 αποστολές. Στις 27 Δεκεμβρίου 1938 οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήγαγαν το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Πολιτών Πιλότων για να αυξήσουν σε μεγάλο βαθμό των αριθμό των φαινομενικών Αμερικανών «πολιτών» πιλότων, αλλά αυτό το πρόγραμμα είχε επίσης το αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευμένων πιλότων έτοιμων για πτήση για μελλοντική στρατιωτική χρήση στην ανάγκη που προέκυψε.
Το Σχέδιο Εναέριας Εκπαίδευσης της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (και τα συναφή σχήματα) εκτός από την εκπαίδευση των Βρετανικών πληρωμάτων στη Βόρειο Αμερική συνέβαλε σε μεγάλο αριθμό στα πληρώματα εκτός Ηνωμένου Βασιλείου υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο της RAF. Ενώ η Διοίκηση Βομβαρδιστικών της RAF επέτρεπε στον καθένα να σχηματίζει ομάδες με φυσικό τρόπο και τα πληρώματα των βομβαρδιστιτικών ήταν γενικά ετερογενή από πλευράς καταγωγής, η Καναδική κυβέρνηση ώθησε τα πληρώματα της να οργανωθούν σε ένα Σώμα για μεγαλύτερη αναγνώριση – το 6ο Σώμα της RAF.
Κατασκευή αεροδρομίων
Ο Άρνολντ ορθώς προέβλεψε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κατασκεύαζαν αεροδρόμια σε αφιλόξενες θέσεις. Εργαζόμενος στενά με το Σώμα Μηχανικών του Στρατού, δημιούργησε Τάγματα Μηχανικών Αεροπορίας τα οποία μέχρι το 1945 αριθμούσαν 118.000 άνδρες. Διάδρομοι προσγείωσης, υπόστεγα, σταθμοί ραντάρ, γεννήτριες ισχύος, στρατώνες, δεξαμενές αποθήκευσης καυσίμων και χώροι απόθεσης πυρομαχικού υλικού έπρεπε να κατασκευαστούν τάχιστα σε μικρά κοραλλιογενή νησιά, λασπώδεις εκτάσεις, αφιλόξενες ερήμους, απόμακρες ζούγκλες ή τοποθεσίες εκτεθιμένες στο πυροβολικό του εχθρού. Ο βαρύς εξοπλισμός της κατασκευής έπρεπε να μεταφερθεί, μαζί με τους μηχανικούς, τα προσχέδια, τους τάπητες προσγείωσης από πλέγμα χάλυβα, τα προκατασκευασμένα υπόστεγα, τα καύσιμα, τις βόμβες και τα πυρομαχικά, καθώς και όλες τις απαραίτητες προμήθειες. Όσο συντομότερα ολοκληρωνόταν μια κατασκευή το τάγμα φόρτωνε τον εξοπλισμό του και προχωρούσε στην επόμενη πρόκληση, ενώ η διοίκηση διέθετε ακόμη ένα αεροδρόμιο στον χάρτη.
Οι μηχανικοί κατασκεύαζαν ένα νέο αεροδρόμιο στη Νότιο Αφρική κάθε μέρα για επτά συνεχόμενους μήνες. Όταν οι ραγδαίες βροχοπτώσεις στις ακτές μείωναν τη χωρητικότητα των παλιών αεροδρομίων, δύο εταιρείες Αερομεταφερόμενων Μηχανικών, φόρτωναν μικρό εξοπλισμό σε 56 μεταγωγικά, πετούσαν αρκετά χιλιόμετρα πάνω από τοποθεσίες της Σαχάρα, έριχναν τα υλικά, και μετά από 24 ώρες τα αεροδρόμια μπορούσαν να υποδεχθούν το πρώτο B-17. Συχνά οι μηχανικοί έπρεπε να επιδιορθώσουν και να χρησιμοποιήσουν αεροδρόμια που είχαν καταληφθεί από τους εχθρούς. Τα Γερμανικά αεροδρόμια ήταν κατασκευασμένα για επιχειρήσεις παντός καιρού.
Μερικά από τα νησιά-βάσεις της Ιαπωνίας, που είχαν κατασκευαστεί πριν από τον πόλεμο, είχαν εξαιρετικά αεροδρόμια. Οι περισσότερες νέες εγκαταστάσεις στον Ειρηνικό, όμως, ήταν ετοιμόρροπα κτίσματα με κακή διαρρύθμιση, κακή αποστράγγιση, ελάχιστη προστασία, και στενούς, ανώμαλος διαδρόμους. Η μηχανική δεν ήταν στις υψηλές προτεραιότητες για την Ιαπωνία που ήταν στραμμένη στην επίθεση, και διαχρονικά είχε ελλείψεις σε επαρκή εξοπλισμό και φαντασία. Σε λίγα νησιά, οι τοπικοί διοικητές βελτίωσαν τα υπόστεγα των αεροσκαφών και τη γενική βιωσιμότητα των εγκαταστάσεων, μιας και είχαν ορθώς προβλέψει τον κίνδυνο των επερχόμενων εκστρατειών ή εισβολών. Στο ίδιο μέτωπο τα «τάγματα κατασκευής» του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, τα οποία συλλογικά ονομαζόταν "Seabees" από το ακρονύμιο CB που υιοθετήθηκε κατά την ημερομηνία σχηματισμού τους τον Μάρτιο του 1942, θα κατασκεύαζε εκατοντάδες διαδρόμους προσγείωσης και σε σημαντικό βαθμό τις υποδομές στρατιωτικής υποστήριξης της εκστρατείας του Ειρηνικού για του Συμμάχους κατά τον πόλεμο του Ειρηνικού το 1945, καθώς και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Αΐσα Μπίμπι
Το Αΐσα Μπίμπι (Айша бибі) είναι ένα μαυσωλείο του 11ου ή 12ου αιώνα για μία ευγενή γυναίκα που βρίσκεται στο χωριό Αΐσα Μπίμπι, 18 χιλιόμετρα δυτικά του Ταράζ, στο Καζακστάν, στον Δρόμο του Μεταξιού. Είναι διάσημο στην περιοχή ως μνημείο της αγάπης και της πίστης.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Τακτική
Η τακτική αεροπορία εμπλέκει την απόκτηση ελέγχου στον εναέριο χώρο πάνω από το πεδίο της μάχης, υποστηρίζοντας άμεσα τις χερσαίες μονάδες (μέσω επιθέσεων στα τανκς των εχθρών και το πυροβολικό), και πραγματοποιώντας επιθέσεις στις γραμμές προμηθειών του εχθρού, καθώς και τα αεροδρόμια. Κατά κανόνα, τα μαχητικά αεροπλάνα χρησιμοποιούνται για την απόκτηση εναέριας υπεροχής, και τα ελαφριά βομβαρδιστικά για τις αποστολές υποστήριξης.
Αΐσα Μπίμπι
Σχέδιο
Σύμφωνα με τον μύθο, το μαυσωλείο χτίστηκε από έναν ηγεμόνα της δυναστείας Καρακαχίντ για την όμορφη αρραβωνιαστικιά του Αΐσα-Μπίμπι, κόρη του Σούφι ποιητή Χακίμ Άτα. Οι αρχιτεκτονικές μορφές και η διακόσμηση του μαυσωλείου θυμίζουν λεπτή δαντέλα. Όλο το κτίριο είναι καλυμμένο με σκαλιστά πλακάκια από τερακότα χρησιμοποιώντας 60 διαφορετικά άνθη γεωμετρικών σχεδίων και στυλιζαρισμένη καλλιγραφία. Η Αΐσα Μπίμπι είναι άμεσος στυλιστικός απόγονος του Μαυσωλείου Σαμανίντ στη Μπουχάρα.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εναέρια υπεροχή
Η θεωρία της τακτικής αεροπορίας αναφέρει πως η πρωταρχική αποστολή είναι η μετατροπή της τακτικής υπεροχής σε πλήρη εναέρια υπεροχή—στον πλήρη κατακερματισμό της εχθρικής αεροπορίας κατά την απόκτηση ελέγχου στον δικό της εναέριο χώρο. Αυτό μπορούσε να γίνει άμεσα μέσω αερομαχιών, και επιδρομών σε αεροδρόμια και σταθμούς ραντάρ, ή έμμεσα με την καταστροφή εργοστασίων αεροσκαφών και χώρων αποθήκευσης καυσίμων. Το αντιαεροπορικό πυροβολικό (που ονομαζόταν "ack-ack" από τους Βρετανούς, "flak" από τους Γερμανούς, και "Archie" από την Αεροπορική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) έπαιζε επίσης κάποιο ρόλο, αλλά αυτός υποβαθμιζόταν από τους περισσότερους αεροπόρους. Οι Σύμμαχοι απέκτησαν την εναέρια υπεροχή στον Ειρηνικό το 1943 και στην Ευρώπη το 1944. Αυτό σήμαινε πως οι προμήθειες και οι ενισχύσεις των Συμμάχων θα περνούσαν από το πεδίο της μάχης, αλλά όχι από εχθρικό έδαφος. Οι Σύμμαχοι θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στις δυνάμεις κρούσης τους όπου επιθυμούσαν, και να καταβάλλουν τον εχθρό με την υπεροχή της δυνάμεως πυρός. Αποτέλεσε τη βασική στρατηγική των Συμμάχων, και είχε αποτέλεσμα.
Αΐσα Μπίμπι
Θέση
Το Αΐσα Μπίμπι είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος. Δέκα μέτρα μακριά βρίσκεται ένα δεύτερο μαυσωλείο που ονομάζεται Μπαμπάτζι Χατούν ("σοφή βασίλισσα") και απέναντι από το δρόμο βρίσκεται ένα ιερό ασβεστολιθικό σπήλαιο. Μαζί με έναν κήπο και χώρο στάθμευσης αποτελούν το εθνικό μνημείο. Το συγκρότημα βρίσκεται σε μια κορυφογραμμή με θέα στην όαση Ταράζ από τα δυτικά.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εναέρια υπεροχή
Η εναέρια υπεροχή στηριζόταν στην παρουσία των γρηγορότερων και πιο ευέλικτων μαχητικών, σε επαρκή ποσότητα, τα οποία είχαν ως βάση πλήρως εξοπλισμένα αεροδρόμια εντός της εμβέλειας της. Η RAF επέδειξε τη σημασία της ταχύτητας και της ευελιξίας στη Μάχη της Αγγλίας (1940), όταν τα γρήγορα μαχητικά Spitfire και Hawker Hurricane της ξεφορτώθηκαν με ευκολία τα αδέξια Stukas καθώς αυτά ανερχόταν από τις βουτιές που επιχειρούσαν. Ο αγώνας να κατασκευαστεί το γρηγορότερο μαχητικό έγινε ένα από τα κεντρικά θέματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Όταν αποκτούνταν η πλήρης εναέρια υπεροχή σε ένα μέτωπο, η δεύτερη αποστολή ήταν η απαγόρευση της ροής των εχθρικών προμηθειών και ενισχύσεων σε ζώνη οκτώ με ογδόντα χιλιόμετρα πίσω από το μέτωπο. Οτιδήποτε κινούνταν ήταν εκτεθιμένο σε επιθέσεις από αέρος, ή αλλιώς περιοριζόταν σε νύχτες χωρίς φεγγάρι. (Τα ραντάρ δεν ήταν ακόμη αρκετά καλά για τις νυχτερινές τακτικές αποστολές απέναντι σε χερσαίους στόχους.) Ένα μεγάλο μέρος της δύναμης εστίαζε σε αυτή την αποστολή.
Αΐσα Μπίμπι
Τυπολογία
Όλο το μαυσωλείο καλύπτεται με τερακότα που βοηθάει στη δημιουργία της ψευδαίσθησης της μαζικότητας που χαρακτηρίζει την ισλαμική αρχιτεκτονική. Η διακόσμηση από τερακότα χρησιμοποιεί επίσης περισσότερο φως και σκιά παρά χρώμα, ένα προ-Μογγολικό στιλ. Λειτουργικά, αυτός ο τύπος διακόσμησης διασκορπίζει το φως, ώστε ο θεατής να μην είναι τυφλός όπως μπορεί να συμβει με έναν απαλό ανοιχτόχρωμο τοίχο με πλήρη ηλιοφάνεια. Οι στήλες στη γωνία διαμορφώνονται μετά από ξύλινες κολόνες που χρησιμοποιούνται εκτενώς στην προ-ισλαμική αρχιτεκτονική των Σόγκντι. Υπάρχει μία ζώνη καλλιγραφίας στο σημείο περιορισμού σε κάθε στήλη. Γενικά περιγράφουν την ομορφιά της Αΐσα Μπίμπι και την αγάπη γενικά. Ένα από τα παλιά δίστιχα έχει ως εξής: Φθινόπωρο. . . Σύννεφα. . . Η Γη είναι όμορφη ".
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Στενή εναέρια υποστήριξη
Η τρίτη και χαμηλότερης προτεραιότητας (από την πλευρά της AAF) αποστολή ήταν η «στενή εναέρια υποστήριξη» ή η άμεση βοήθεια στις χερσαίες μονάδες στο μέτωπο της μάχης που αποτελούνταν από τον βομβαρδισμό στόχων που ταυτοποιούνταν από τις χερσαίες δυνάμεις και η σφυροκόπηση του εκτιθέμενου πυροβολικού. Η αποστολή αυτή δεν άρεσε στους αεροπόρους μιας και ο εναέριος πόλεμος εξαρτιόταν από τον χερσαίο. Επιπλέον, οι στενές τάφροι, το καμουφλάζ και ο αντιαεροπορικός οπλισμός συχνά περιόριζαν την αποτελεσματικότητα της στενής εναέριας υποστήριξης. Η «Επιχείρηση Κόμπρα» στον Ιούλιο του 1944, είχε ως στόχο μια κρίσιμη λωρίδα 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων που κατείχαν οι Γερμανοί και παρεμπόδιζε την προέλαση των Αμερικανών πέρα από τη Νορμανδία. Ο Στρατηγός Ομάρ Μπράντλεϊ, του οποίου οι χερσαίες δυνάμεις περιοριζόταν, εναπόθεσε τις ελπίδες του στην εναέρια δύναμη. 1.500 βαρέα, 380 μεσαία βομβαρδιστικά και 550 μαχητικά βομβαρδιστικά έριξαν 4.000 τόννους ισχυρής εκρηκτικής ύλης. Ο Μπράντλεϊ τρομοκρατήθηκε όταν 77 αεροπλάνα έριξαν την εκρηκτική ύλη λίγο πέρα από τον στόχο τους:
Οι Γερμανοί ήταν έκπληκτοι και αναίσθητοι, με τα τανκς τους αναποδογυρισμένα, τα τηλεφωνικά καλώδια αποκομμένα, οι διοικητές τους αγνοούνταν, και ένα τρίτο από τα στρατεύματα τους είχε σκοτωθεί ή τραυματιστεί. Η γραμμή άμυνας είχε διασπαστεί. Ο Λόουτον Κόλινς κινήθηκε τάχιστα με το 7ο Σώμα προς τα μπροστά. Οι Γερμανοί υποχώρησαν σε πανωλεθρία, η Μάχη της Γαλλίας είχε κερδηθεί και η εναέρια δύναμη φαινόταν αήτητη. Ωστόσο, το θέαμα ενός ανωτέρου αξιωματικού νεκρού κατά λάθος ήταν αποθαρρυντικό, και μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησης Κόμπρα, οι στρατηγοί ήταν απρόθυμοι να ρισκάρουν για απώλειες «φίλιων πυρών» που συχνά συνέβαιναν παρά τις εξαιρετικές ευκαιρίες επίθεσης που γινόταν μόνο με εναέρια υποστήριξη. Οι φαντάροι, από την άλλη, ήταν εκστασιασμένοι από την αποτελεσματικότητα της στενής εναέριας υποστήριξης:
Μερικά σώματα, ειδικά το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ, έδιναν έμφαση στην ομάδα αέρος-εδάφους. Οι αεροπόροι, σε αυτή την προσέγγιση, είναι επίσης στρατιώτες που κατανοούν τις ανάγκες και την προοπτική των χερσαίων δυνάμεων. Υπήρχε περισσότερη κοινή εκπαίδευση αέρος-εδάφους, και μια συγκεκριμένη μονάδα αέρος θα είχε μακροχρόνια σχέση με μια συγκεκριμένη μονάδα εδάφους, βελτιώνοντας την κοινή τους επικοινωνία.
Αΐσα Μπίμπι
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|232x232εσ| Μαυσωλείο της Μπίμπι Χανούμ δίπλα στην Αΐσα Μπίμπι Η δεκαεξάχρονη, πανέμορφη, Αΐσα-Μπίμπι, απείχε μόλις μία ώρα από τη συνάντηση με τον αγαπημένο της. Αγαπούσε τον Εμίρη του Ταράζ και ήθελε να τον παντρευτεί παρά της αντιρρήσεις του πατέρα της, οπότε έφυγε από το σπίτι της στο Οτράρ μαζί με την παραμάνα της. Προς το τέλος του ταξιδιού, οι δύο γυναίκες, σταμάτησαν στις όχθες το ποταμού Άσσα για να πάρουν το μπάνιο τους. Όταν βγήκε από το ποτάμι, άπλωσε το χέρι για να πιάσει τα ρούχα της και τη δάγκωσε ένα φίδι, που είχε μπει ανάμεσα στα ρούχα της, ενώ εκείνη ήταν μέσα στο νερό. Το δάγκωμα ήταν θανατηφόρο και πέθανε πολύ γρήγορα. Ο εμίρης επέστρεφε από μία στρατιωτική αποστολή για να τη συναντήσει αλλά δεν εφτασε εγκαίρως. Διέταξε να κατασκευαστεί ένας τάφος για να τιμάται αιωνίως και η ίδια και η αγάπη τους.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Στενή εναέρια υποστήριξη
Στη Βορειοδυτική Ευρώπη, οι Σύμμαχοι χρησιμοποιούσαν ένα σύστημα «πιάτσας ταξί» για την υποστήριξη των χερσαίων επιθέσεων. Μαχητικά βομβαρδιστικά, όπως το Hawker Typhoon ή το P-47 Thunderbolt, εξοπλισμένα με κανόνια, βόμβες και ρουκέτες θα βρισκόταν 10.000 πόδια στον αέρα πάνω από το πεδίο της μάχης. Όταν χρειαζόταν υποστήριξη θα μπορούσαν να κληθούν τάχιστα από έναν επίγειο παρατηρητή. Ενώ συχνά οι ρουκέτες ήταν άστοχες ενάντια σε οπλισμένα οχήματα, είχαν ψυχολογική επίδραση στο στράτευμα ενώ ήταν αποτελεσματικές στα φορτηγά που μετέφεραν προμήθειες στις δεξαμενές των Γερμανών.
Πρωτοποριακή χρήση των κατευθυνόμενων πυρομαχικών ακριβείας
Τόσο η Luftwaffe όσο και η USAAF πρωτοστάτησαν στη χρήση αυτού που έγινε γνωστού ως κατευθυνόμενο πυρομαχικό ακριβείας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Luftwaffe χρησιμοποίησε πρώτη τέτοια όπλα με την πρωτοποριακή χρήση του μη τροφοδοτούμενου διατρητικού πυρομαχικού κατά πλοίων Fritz X στις 9 Σεπτεμβρίου 1943 κατά του Ιταλικού θωρηκτό Roma, με μεσαία βομβαρδιστικά Dornier Do 217 της μονάδας III.Gruppe/KG 100 να πετυχαίνουν δύο βολές, προκαλώντας την έκρηξη των πυριτιδαποθηκών του πλοίου βουλιάζοντας το. Τόσο τα Fritz X και τα αθωράκιστα ωθούμενα από ρουκέτα Henschel Hs 293 που καθοδηγούσαν βόμβες ολίσθησης χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία κατά των πλοίων των Συμμάχων στη Συμμαχική εισβολή στην Ιταλία, μετά από τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στους Συμμάχους νωρίτερα τον Σεπτέμβριο του 1943, με τα δύο όπλα να χρησιμοποιούν τον ίδιο συνδυασμό ραδιοφωνικού πομπού καθοδήγησης εξοπλισμένο με χειριστήριο Funkgerät FuG 203 Kehl MCLOS σε ένα αεροσκάφος, με τον αντίστοιχο δέκτη στο πυροβολικό για την καθοδήγηση του.
Αΐσα Μπίμπι
Ιστορία
- Προφορική ιστορία, όπως καταγράφηκε από έναν Καζάκου του Ταράζ.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πρωτοποριακή χρήση των κατευθυνόμενων πυρομαχικών ακριβείας
Η Αεροπορία Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών χρησιμοποίησε καθοδηγούμενες βόμβες Azon που δημιουργήθηκαν από μετατροπή εξαιρετικά εκρηκτικών κανονικών βομβών βάρους 453 κιλών με ειδικό σύνολο κάθετων ουραίων πτερυγίων ελεγχόμενων μέσω MCLOS τα οποία χειριζόταν την πλευρική διαδρομή μέχρι τον στόχο. Αποστολές πραγματοποιούνταν τόσο στη Δυτική Ευρώπη το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1944, και στο μέτωπο Κίνας-Βιρμανίας-Ινδίας στις αρχές του 1945, με δύο ξεχωριστές μοίρες με B-24 Liberator, μία σε κάθε μέτωπο, που είχαν περιορισμένη επιτυχία με τη συσκευή. Το μη τροφοδοτούμενο πυρομαχικό κατά πλοίων του Αμερικανικού Ναυτικού Bat στηριζόταν στην ίδια βόμβα με την Azon, αλλά στην ίδια βόμβα υπήρχε περισσότερος αεροδυναμικός σχεδιασμός, και χρησιμοποιούνταν ένα πλήρως αυτόνομο σύστημα καθοδήγησης ραντάρ για τον έλεγχο της πορείας, αντί για μια εξωτερική πηγή ελέγχου όπως στις Azon.
Αΐσα Μπίμπι
Τρέχουσα χρήση
Το μνημείο είναι σεβαστό από τον Μεσαίωνα. Τοπικές γυναίκες από την Όαση Ταράζ εξακολουθούν να προσεύχονται για παιδιά και μία ευτυχισμένη οικογένεια. Είναι συνηθισμένο για τους νεόνυμφους στο Ταράζ να έχουν την ένωση τους ευλογημένη από τους νεκρούς εραστές. Το τελετουργικό τους αναπαράγει το μύθο. Μετά την τελετή, το γαμήλιο πάρτι ακολουθεί το ταξίδι του Καρακχάν από τον Ταράζ στο σημείο του θανάτου της αρραβωνιαστικιάς του. Το ταξίδι αρχίζει στο Μαυσωλείο Καρακχάν στο Ταράζ και τελειώνει στο Αΐσα Μπίμπι. Σσε κάθε τοποθεσία η νύφη και ο γαμπρός λατρεύουν τους νεκρούς εραστές και ζητούν την ευλογία τους.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γερμανικά βομβαρδιστικά και ρουκέτες
Η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκεύασαν μεγάλο αριθμό τετρακινητήριων βαρέων βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας. Η Γερμανία, η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση δεν έκαναν κάτι τέτοιο. Η απόφαση ελήφθη το 1933 από το Γερμανικό γενικό επιτελείο, το τεχνικό επιτελείο και την αεροπορική βιομηχανία από την οποία έλειπαν εργατικό δυναμικό, κεφάλαια και πρωτογενή υλικά. Ένας κορυφαίος στρατηγός της Luftwaffe, ο Βάλτερ Βέφερ, προσπάθησε να συνθέσει μια δομή για στρατηγικό βομβαρδισμό ως προτεραιότητα στη νεοσυσταθείσα Luftwaffe το 1935 και το 1936, αλλά ο πρόωρος θάνατός του τον Ιούνιο του 1936 έθεσε τέλος στις ελπίδες ανάπτυξης μιας τέτοιας δύναμης με «βαρέα» βομβαρδιστικά, μιας και το πρόγραμμα βομβαρδισμού της Ουραλίας για τέτοιου είδους τετρακινητήρια αεροσκάφη, συγκρινόταν με αυτό στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες ήδη πρωτοστατούσαν, κυριολεκτικά πέθαναν μαζί του. Κατά τον πόλεμο ο Χίτλερ επέμενε πως τα βομβαρδιστικά θα έπρεπε να έχουν τακτική ικανότητα, το οποίο εκείνη την εποχή σήμαινε βομβαρδισμός βουτιάς, ένας ελιγμός ο οποίος ήταν αδύνατος για κάθε βαρύ βομβαρδιστικό. Το αεροσκάφος του είχε περιορισμένη επίδραση στη Βρετανία για πολλούς λόγους, αλλά το χαμηλό φορτίο ήταν μεταξύ αυτών. Μη έχοντας κάποια θεωρία για τον στρατηγικό βομβαρδισμό, ούτε του Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ ούτε η Luftwaffe παρήγγειλαν ικανοποιητική ποσότητα κατάλληλων βαρέων βομβαρδιστικών από τη Γερμανική αεροπορική βιομηχανία, διαθέτοντας μόνο το Heinkel He 177A Greif για τέτοια καθήκοντα, ένα μοντέλο που μαστιζόταν από πολλά τεχνικά προβλήματα, στα οποία περιελαμβανόταν μια ατελείωτη σειρά από πυρκαγιές σε κινητήρες, με περίπου 1.200 μοντέλα να έχουν κατασκευαστεί. Στις αρχές του πολέμου, η Luftwaffe διέθετε εξαιρετική τακτική αεροπορία, αλλά όταν αντιμετώπισε το εξελιγμένο σύστημα αεράμυνας της Βρετανίας, τα μεσαία βομβαρδιστικά τα οποία σχεδιάστηκαν, παρήχθησαν και τέθηκαν σε μάχη – εννοείται ότι περιλαμβανόταν τα υψηλής ταχύτητας μεσαία Schnellbomber, και τους σκοπίμως βαρύτερους διαδόχους τους, τη σειρά Bomber B — δεν διέθεταν τον αρκετό αριθμό ή φορτίο πυρομαχικών για να προκαλέσουν αντίστοιχες καταστροφές με αυτές που προκαλούσαν η RAF και η USAAF στις Γερμανικές πόλεις.
Αΐσα Μπίμπι
Τρέχουσα χρήση
Ο Ρώσος αρχαιολόγος Βασίλι Μπαρτόλντ ήταν ο πρώτος επιστήμονας που κατέγραψε και μελέτησε τα ερείπια το 1893. Η Σοβιετική Ένωση δημιούργησε ένα προστατευτικό γυάλινο κέλυφος για να συντηρήσει το μνημείο (c 1960) και το χρησιμοποίησε για την εκπαίδευση μαθητών στο Ταράζ και τον τουρισμό. Το 2002, η Δημοκρατία του Καζακστάν πλήρωσε τον Νισάν Ραμέτο για την αποκατάσταση του Αΐσα Μπίμπι και έκτισε την υποδομή του πάρκου γύρω από αυτό.
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η αποτυχία των Γερμανικών μυστικών όπλων
Ο Χίτλερ θεωρούσε πως τα νέας τεχνολογίας «μυστικά όπλα» θα έδιναν στη Γερμανία τη δυνατότητα για στρατηγικό βομβαρδισμό και θα βοηθούσαν στην αντιστροφή του αποτελέσματος του πολέμου. Οι πρώτες από τις 9.300 ιπτάμενες βόμβες V-1 χτύπησαν το Λονδίνο στα μέσα Ιουνίου του 1944, και μαζί με 1.300 ρουκέτες V-2 προκάλεσαν τον θάνατο 8.000 πολιτών και τον τραυματισμό 23.000. Αν και δεν υπέσκαψαν το ηθικό των Βρετανών ή την παραγωγή πυρομαχικών, ενόχλησαν σε σημαντικό βαθμό τη Βρετανική κυβέρνηση—Η Γερμανία είχε πλέον το δικό της αναπάντητο σύστημα οπλισμού. Χρησιμοποιώντας πυροσωλήνες εγγύτητας, οι οπλίτες του Βρετανικού αντιαεροπορικού πυροβολικού έμαθαν πως να καταρρίπτουν τις κινούμενες με 640 χλμ/ώρα V-1, τίποτα όμως δεν μπορούσε να σταματήσει τις υπερηχητικές V-2. Η Βρετανική κυβέρνηση, σχεδόν σε κατάσταση πανικού, απαίτησε πάνω από το 40% των εξορμήσεων των βομβαρδιστικών να στοχεύουν στις εχθρικές θέσεις εκτόξευσης, κάτι που έγινε μέσω της «Επιχείρησης ΤΟΞΟ» (Operation CROSSBOW). Οι επιθέσεις ήταν μάταιες, και ο αντιπερισπασμός αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία για τον Χίτλερ.
Αΐσα Μπίμπι
Δείτε επίσης
Μαυσωλείο Samanid
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η αποτυχία των Γερμανικών μυστικών όπλων
Κάθε επιδρομή έναντι των σημείων εκτόξευσης των V-1 ή V-2 ήταν μια αποτυχημένη επιδρομή ενάντια στο Τρίτο Ράιχ. Συνολικά, ωστόσο, τα μυστικά όπλα ήταν ακόμη μια υπόθεση καθυστερημένης αντίδρασης. Η Luftwaffe έτρεξε το πρόγραμμα των V-1, οι οποίες χρησιμοποιούσαν κινητήρες αεριώθησης, αλλά απαιτούσαν σπάνιο ταλέντο μηχανικής και κατασκευαστικές ικανότητες οι οποίες επειγόντως χρειαζόταν για τη βελτίωση των Γερμανικών ραντάρ, της αεράμυνας και των αεριωθούμενων μαχητικών. Ο Γερμανικός Στρατός έτρεξε το πρόγραμμα V-2. Οι ρουκέτες ήταν τεχνολογικός θρίαμβος, και ενόχλησαν τη Βρετανική ηγεσία ακόμη περισσότερο από τις V-1. Αλλά ήταν πολύ άστοχες και σπάνια χτυπούσαν σε σημαντικούς στρατιωτικούς στόχους.
Αΐσα Μπίμπι
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κεντρική Ασία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 12ο αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αεροπορικός οπλισμός του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αερομαχίες του Ειρηνικού
Η Ιαπωνία δεν διέθετε ξεχωριστή πολεμική αεροπορία. Οι μονάδες αεροπορίας της υπαγόταν στον Στρατό και το Ναυτικό, που είχαν προβλήματα συντονισμού μεταξύ τους. Η ιαπωνική παραγωγή πολεμικών αεροσκαφών κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο παρήγαγε 76.000 πολεμικά αεροπλάνα, εκ των οποίων τα 30.000 ήταν μαχητικά και τα 15.000 ήταν ελαφρά βομβαρδιστικά.
Κίνα, 1937–1944
Η Ιαπωνία ξεκίνησε πόλεμο πλήρους κλίμακας στην Κίνα το 1937 και σύντομα άρχισε να ελέγχει τις κύριες πόλεις και τις ακτές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έστειλαν βοήθεια μέσω της Βιρμανίας, και μετά το 1942 άρχισαν να συνεισφέρουν πάνω από την «Καμπούρα» ("The Hump", τα Ιμαλάια) από την Ινδία.
Την περίοδο 1940–41, πολύ πριν από το Περλ Χάρμπορ, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν επιθετικές εναέριες εκστρατείες κατά της Ιαπωνίας χρησιμοποιώντας τις Κινεζικές βάσεις ενώ οι Αμερικανοί πιλότοι φορούσαν Κινέζικες στολές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν, χρηματοδότησαν και παρείχαν πληρώματα στις «Ιπτάμενες Τίγρεις» ("Flying Tigers"), μια ονομαστικά Κινεζική Πολεμική Αεροπορία η οποία όμως σχεδόν κατ' ολοκληρίαν αποτελούνταν από Αμερικανούς, καθοδηγούμενους από τον Στρατηγό Κλερ Λι Σενό. Οι Ιπτάμενες Τίγρεις πέτυχαν μεγάλο ρεκόρ σε τακτικές επιθέσεις κατά της Ιαπωνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Ο Σενό ζήτησε τον στρατηγικό βομβαρδισμό κατά Ιαπωνικών πόλεων, χρησιμοποιώντας τα Αμερικανικά βομβαρδιστικά που είχαν ως βάση την Κίνα. Το σχέδιο εγκρίθηκε από τον Ρούζβελτ και άλλους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στην Ουάσινγκτον, και ο εξοπλισμός άρχισε να αποστέλεται τον Δεκέμβριο του 1941. Αποδείχθηκε μάταιος. Ο Αμερικανικός στρατηγικός βομβαρδισμός της Ιαπωνίας από τις Κινεζικές βάσεις ξεκίνησε το 1944, με τη χρήση B-29 υπό την καθοδήγηση του Στρατηγού Κέρτις Λεμέι, αλλά οι αποστάσεις και η επιμελητεία κατέστησαν μια αποτελεσματική εκστρατεία, αδύνατη.
Ιαπωνικές αερομαχίες 1941–42
Η Ουάσινγκτον προσπάθησε να εμποδίσει την είσοδο των Ιαπώνων στον πόλεμο με την απειλή του βομβαρδισμού πυρός Ιαπωνικών πόλεων με τη χρήση των αεροσκαφών στρατηγικού βομβαρδισμού B-17 που είχαν βάση στις Φιλιππίνες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες καθυστέρησαν, μιας και οι Ιάπωνες κατέβαλλαν με ευκολία την Αμερικανική «Δύναμη της Άπω Ανατολής» τη μέρα μετά το Περλ Χάρμπορ.
Η Επιδρομή Ντουλίτλ χρησιμοποίησε 16 βομβαρδιστικά B-25 (που βρισκόταν σε αεροπλανοφόρα ) για τον βομβαρδισμό του Τόκιο τον Απρίλιο του 1942. Πραγματοποιήθηκαν ελάχιστες φυσικές καταστροφές, αλλά το επεισόδιο εξέπληξε τους Ιάπωνες και την ηγεσία τους.
1942
Στη Μάχη της Θάλασσας της Ιάβας, στις 27 Φεβρουαρίου 1942, το Ιαπωνικό Ναυτικό κατέστρεψε την κύρια ναυτική δύναμη της ABDA (Αμερικανική, Βρετανική, Ολλανδική και Αυστραλιανή). Η Ολλανδική εκστρατεία των Ανατολικών Ινδιών είχε ως αποτέλεσμα την παράδοση των Συμμαχικών δυνάμεων στην Ιάβα. Την ίδια στιγμή, Ιαπωνικά αεροσκάφη είχαν εξολοθρεύσει τη δύναμη της αεροπορίας των Συμμάχων στη Νοτιοανατολική Ασία και ξεκίνησαν να επιτίθενται στην Αυστραλία, με μια μεγάλη επιδρομή στο Ντάργουιν στις 19 Φεβρουαρίου. Μια επιδρομή από ισχυρά αεροσκάφη του Ιαπωνικού Ναυτικού που μετέφεραν δύναμη στον Ινδικό Ωκεανό είχε ως αποτέλεσμα τη Μάχη του Κέιλον και τη βύθιση του μοναδικού Βρετανικού αεροπλανοφόρου στο μέτωπο, HMS Hermes, καθώς και 2 καταδρομικά και άλλα πλοία που οδηγούσαν αποτελεσματικά τον Βρετανικό στόλο στον Ινδικό Ωκεανό και παρεμπόδιζαν τον δρόμο των Ιαπώνων στην κατάκτηση της Βιρμανίας και τη συνέχεια προς την Ινδία.
Οι Ιάπωνες φαινόταν ασταμάτητοι. Ωστόσο, η Επιδρομή Ντουλίτλ προκάλεσε ταραχή στις διοικήσεις του Ιαπωνικού Στρατού και Ναυτικού—και οι δύο ντροπιάστηκαν που επέτρεψαν την πραγματοποίηση απειλής κατά του Αυτοκράτορα. Ως συνέπεια, ο Στρατός μετατόπισε τα υπερπόντια σώματα μαχητικών αεροσκαφών στην Ιαπωνία, όπου χρειαζόταν περισσότερο. Ακόμη πιο σημαντικό, η διοίκηση του Ναυτικού θεώρησε πως έπρεπε να διευρύνει την ανατολική περίμετρο άμυνας, και εστίασαν στο Μίντγουεϊ ως την επόμενη βάση τους.
Θάλασσα των Κοραλλίων και Μίντγουεϊ
Στη Ναυμαχία του Μίντγουεϊ, οι Ιάπωνες χώρισαν τον στόλο τους, στέλνοντας μεγάλη δύναμη και αντιπερισπασμό προς την Αλάσκα. Οι Αμερικανοί αντιλήφθηκαν πως η Αλάσκα δεν ήταν ο κύριος στόχος, και απεγνωσμένα συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στην άμυνα του Μίντγουεϊ. Η Ιαπωνία διέθετε 272 αεροπλάνα που επιχειρούσαν από τέσσερα αεροπλανοφόρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διέθεταν 348 από τα οποία τα 115 ανήκαν στις χερσαίες δυνάμεις της AAF και τα υπόλοιπα επιχειρούσαν από τρία αεροπλανοφόρα. Σε μια εξαιρετικά κλειστή μάχη, οι Ιάπωνες έχασαν ξαφνικά τα τέσσερα κύρια αεροπλανοφόρα τους, και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν. Έκτοτε δεν πραγματοποίησαν κάποια μεγάλη επίθεση στον Ειρηνικό.
Γουανταλκανάλ
Οι Ιάπωνες είχαν κατασκευάσει μια μείζονος σημασίας αεροπορική βάση στο νησί Ραμπαούλ, αλλά ήταν δύσκολο να μεταφέρουν τις προμήθειες σε αυτή. Το Αμερικανικό ναυτικό και αεροπορία Πεζοναυτών έθεσαν το Ραμπαούλ ως συχνό στόχο βομβαρδισμών. Στο Γκουανταλκανάλ παρατηρήθηκε η κατασκευή ενός αεροδρομίου από τους Ιάπωνες. Οι Αμερικανοί πραγματοποίησαν μια αμφίβια προσγείωση τον Αύγουστο του 1942 για να το καταλάβουν, έστειλαν την Αεροπορία Κάκτους και άρχισαν να αντιστρέφουν το ρεύμα των Ιαπωνικών κατακτήσεων. Ως αποτέλεσμα, οι Ιάπωνες και οι Σύμμαχοι κατείχαν διάφορα μέρη του Γουανταλκανάλ. Μέσα στους επόμενους έξι μήνες, αμφότερες οι πλευρές κρατούσαν τις δυνάμεις τους σε μια κλιμακούμενη μάχη φθοράς στο νησί, τη θάλασσα και τον ουρανό, με τη νίκη τελικά να πηγαίνει στους Αμερικανούς τον Φεβρουάριο του 1943. Επρόκειτο για εκστρατεία στην οποία οι Ιάπωνες είχαν ελάχιστα περιθώρια. Η πλειονότητα των Ιαπωνικών αεροσκαφών από ολόκληρο το Νότιο Ειρηνικό είχε διοχετευθεί στην άμυνα του Γουανταλκανάλ από τους Ιάπωνες. Η Ιαπωνική επιμελητεία, όπως συνέβη τότε αλλά και αργότερα, απέτυχε. Μόνο το 20% των προμηθειών που μεταφέρθηκε από το Ραμπαούλ στο Γουανταλκανάλ, έφτασε εκεί.
1943–45
Μετά το 1942, οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν μαζική προσπάθεια για την εγκατάσταση αεροπορικής δύναμης στον Ειρηνικό, και άρχισαν τη μεταφορά από νησί σε νησί ερχόμενοι ολοένα και πιο κοντά στο Τόκιο. Οι μπροστινές νησιωτικές βάσεις ήταν δύσκολο να ανεφοδιαστούν—συνήθως τα υποβρύχια τα κατάφερναν—και ο Ιαπωνικός στρατός λειτούργησε χωρίς αναπληρωματικούς ή ξεκούραση για τους στρατιώτες και συχνά με ανεπαρκές φαγητό και φάρμακα. Το ηθικό και οι επιδόσεις τους σταδιακά μειωνόταν. Ο λιμός έγινε ζήτημα σε πολλές βάσεις.
Οι Αμερικανοί αεροπόροι τρεφόταν καλά και είχαν επαρκή εξοπλισμό, αλλά δεν υπήρχε κάποια εναλλαγή μεταξύ τους και αντιμετώπιζαν ολοένα και περισσότερο άγχος το οποίο χειροτέρευε την επίδοση τους. Πετούσαν πολύ πιο συχνά στο Νοτιοδυτικό Ειρηνικό από ότι στην Ευρώπη, και αν και οι ώρες ξεκούρασης ήταν προγραμματισμένες στην Αυστραλία, δεν υπήρχε συγκεκριμένος αριθμός αποστολών, έπειτα από τις οποίες θα επέστρεφαν στις ΗΠΑ. Σε συνδυασμό με το μονότονο, ζεστό, νοσηρό περιβάλλον, το αποτέλεσμα ήταν κακό ηθικό το οποίο κούραζε γρήγορα τους βετεράνους και μεταβιβαζόταν πολύ γρήγορα και στους νεοσύλλεκτους. Μετά από λίγους μήνες, επιδημία καταπόνησης από τις μάχες μείωσε δραστικά την αποτελεσματικότητα των μονάδων. Οι άνδρες που ήταν σε αεροδρόμια σε περιοχές με ζούγκλες, σύμφωνα με αναφορές των ιατρών, ήταν στη χειρότερη κατάσταση:
Στρατηγικός βομβαρδισμός της Ιαπωνίας
Η ευφλεκτότητα των μεγάλων πόλεων της Ιαπωνίας, και η συγκέντρωση της παραγωγής πυρομαχικών εκεί, έκανε τον στρατηγικό βομβαρδισμό την προτεινόμενη στρατηγική από τους Αμερικανούς. Οι πρώτες προσπάθειες έγιναν από τις βάσεις στην Κίνα. Οι τεράστιες προσπάθειες (που κόστισαν $4,5 δισεκατομμύρια) για την εγκατάσταση βάσεων αεροσκαφών B-29 απέτυχαν όταν το 1944 ο Ιαπωνικός Στρατός κινήθηκε δια ξηράς και τις κατέλαβε. Οι νήσοι Μαριάννες (ειδικά τα νησιά Σαϊπάν και Τίνιαν), κατελήφθησαν τον Ιούνιο του 1944, έδωσαν μια κοντινή, ασφαλή βάση για τα πολύ μεγάλης εμβέλειας B-29. Τα "Superfortress" (όπως ονομαζόταν τα B-29) αντιπροσώπευσαν το υψηλότερο επίτευγμα της παραδοσιακής (πριν τα αεριωθούμενα) αεροναυτικής. Οι τέσσερις τους υπερτροφοδοτούμενοι κινητήρες Wright R-3350 ισχύος 2.200 αλόγων μπορούσαν να ανυψώσουν τέσσερις τόνους βομβών σε απόσταση 5.000 χιλιομέτρων και ύψος 33.000 ποδιών (πάνω από τα αντιαεροπορικά ή τα μαχητικά των Ιαπώνων). Μηχανογραφημένοι μηχανισμοί ελέγχου του πυρός έκαναν τα 13 όπλα εξαιρετικά θανατηφόρα κατά των μαχητικών. Ωστόσο, οι συστηματικές επιδρομές που ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1944, δεν ήταν ικανοποιητικές, επειδή η AAF είχε μάθει πάρα πολλά στην Ευρώπη. Έδινε υπερβολική έμφαση στην αυτοάμυνα. Ο Άρνολντ, που είχε την προσωπική χρέωση της εκστρατείας (ξεπερνώντας τους διοικητές του μετώπου) έφερε έναν νέο προϊστάμενο, τον Στρατηγό Κέρτις Λεμέι. Στις αρχές του 1945, ο Λεμέι διέταξε μια ριζική αλλαγή στην τακτική: απομάκρυνση των πολυβόλων και των οπλιτών, και χαμηλές πτήσεις κατά τη νύχτα. (Χρησιμοποιούνταν μεγάλη ποσότητα καυσίμου για να φτάσουν στα 30.000 πόδια, τα οποία πλέον μπορούσαν να αντικατασταθούν από περισσότερες βόμβες.) Τα Ιαπωνικά ραντάρ, μαχητικά και αντιαεροπορικά συστήματα δεν ήταν τόσο αποτελεσματικά ώστε να μπορέσουν να καταρρίψουν τα βομβαρδιστικά. Ξέσπασαν πυρκαγιές στις πόλεις, και εκατομμύρια πολιτών έφυγαν για τα βουνά.
Το Τόκιο χτυπήθηκε επανειλημμένα και υπέφερε από το πρώτο χτύπημα της επιδομής της Επιχείρησης Meetinghouse τη νύχτα μεταξύ 9 και 10 Μαρτίου 1945, μια πυρκαγιά που κατέστρεψε σχεδόν 270.000 κτίρια σε περιοχή 41 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σκοτώνοντας τουλάχιστον 83.000 ανθρώπους, και θεωρείται από πολλούς ως η πιο καταστροφική επιδρομή βομβαρδισμού στη στρατιωτική ιστορία. Στις 5 Ιουνίου, 51.000 κτίρια σε περιοχή 6 χιλιομέτρων στο Κόμπε κατακάηκαν από 473 B-29. Η Ιαπωνική αντίσταση ήταν μανιώδης, μιας και 11 B-29 καταρρίφθησαν και 176 υπέστησαν ζημιές. Η Οσάκα, όπου παραγόταν το ένα έκτο των πυρομαχικών της Αυτοκρατορίας, χτυπήθηκε από 1.733 τόνους εμπρηστικών βομβών που ερρίφθησαν από 247 B-29. Μια θύελλα πυρός κατέκαψε 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένων 135.000 οικιών, ενώ 4.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Οι Ιαπωνικές αρχές ανέφεραν:
Καμικάζι
Στο τέλος του 1944, οι Ιάπωνες εφηύραν μια απρόσμενη και εξαιρετικά αποτελεσματική νέα τακτική, το αεροπλάνο δολοφονίας των Καμικάζι στόχευε ως καθοδηγούμενο βλήμα προς τα Αμερικανικά πλοία. Καμικάζι σημαίνει «θεϊκοί άνεμοι». Οι επιθέσεις ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1944 και συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος του πολέμου. Τα περισσότερα αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν στις επιθέσεις καμικάζι ήταν απαρχαιωμένα μαχητικά και βομβαρδιστικά τα οποία είχαν υποστεί μετατροπές. Η ποιότητα της κατασκευής τους ήταν πολύ κακή, και πολλά κατέπεσαν κατά την εκπαίδευση ή προτού φτάσουν στους στόχους τους. Χρησιμοποιήθηκαν έμπειροι πιλότοι για να καθοδηγήσουν τις αποστολές επειδή μπορούσαν να πιλοτάρουν. Δεν ήταν Καμικάζι, και επέστρεφαν στη βάση τους για την επόμενη αποστολή. Οι πιλότοι Καμικάζι δεν είχαν εμπειρία και είχαν εκπαιδευτεί ελάχιστα. Ωστόσο οι περισσότεροι ήταν καλά μορφωμένοι και έντονα προσηλωμένοι στον Αυτοκράτορα.