cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρωματογραφία λεπτής στιβάδας
Απομόνωση
Επειδή διαφορετικές ενώσεις θα διανύσουν μια διαφορετική απόσταση στη στατική φάση, η χρωματογραφία μπορεί στην πραγματικότητα να χρησιμοποιηθεί ως μια τεχνική απομόνωσης. Επειδή κάθε διαχωριζόμενη ένωση καταλαμβάνει μια διαφορετική περιοχή στον δίσκο, μπορεί να απομακρυνθεί, να τοποθετηθεί σε έναν άλλο διαλύτη για να διαχωριστεί από τη στατική φάση και να χρησιμοποιηθεί για παραπέρα ανάλυση. Παραδείγματος χάρη, στη χρωματογραφία ενός εκχυλίσματος πράσινων φύλλων (π.χ. σπανάκι) σε 7 στάδια ανάπτυξης, το καροτένιο εκλούεται γρήγορα και είναι ορατό μόνο μέχρι το δεύτερο στάδιο. Η χλωροφύλλη A και B είναι στη μέση του τελικού σταδίου και η λουτεΐνη η πρώτη ένωση που βάφεται κίτρινη. Μόλις τελειώσει η χρωματογραφία, το καροτένιο μπορεί να αφαιρεθεί από την πλάκα, να επανατοποθετηθεί σε έναν διαλύτη και να εξετασθεί σε ένα φασματοφωτόμετρο για να μετρηθεί το μήκος κύματος της απορρόφησης.
Φατάχ
Η Φατάχ (αραβικά: فتح, και έναρθρα Αλ-Φατάχ) είναι η πολιτικο-στρατιωτική οργάνωση των Αράβων Παλαιστινίων που ιδρύθηκε το 1958 από Παλαιστίνιους παλαίμαχους των αραβο-ισραηλινών συγκρούσεων του 1948 και 1956. Μεταξύ των ιδρυτών της ήταν ο Γιασέρ Αραφάτ, ο Αμπού Αλή Ιγιάντ, ο Αμπού Τζιχάντ κ.ά. Σήμερα αποτελεί μια πολυκομματική συνομοσπονδία των Παλαιστινίων, συγκροτούμενη από την Κεντρική Επιτροπή με αρμοδιότητα εκτελεστικής εξουσίας και το Επαναστατικό Συμβούλιο ως κύριο νομοθετικό σώμα. Η έδρα της Φατάχ βρίσκεται στη Ραμάλα. Η Φατάχ συμμετέχει ως "μέλος παρατηρητής" στη Σοσιαλιστική Διεθνή, ενώ αποτελεί το αντίπαλο κόμμα της σουνιτικής Χαμάς στη Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή.
Όνομα
Το όνομα Φατάχ αποτελεί αρκτικόλεξο κατ΄ αντιστροφή των λέξεων Ταχρίρ Φιλαστίν που σημαίνει Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ταυτιζόμενο με τον όρο Φατάχ που αναφέρεται στη 48η Σούρα του Κορανίου, με συνειρμούς στη κατάκτηση της Μέκκας και την εξάπλωση του Ισλαμισμού, λαμβάνοντας έτσι και θρησκευτική διάσταση.
Ιστορικό
Από το 1958 και μέσα σ΄ ένα σύντομο χρονικό διάστημα η οργάνωση αυτή με μια εθνικιστική ιδεολογία αλυτρωτισμού άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ιδιαίτερα εντυπωσιακά με μία στρατιωτική δομή καταδρομέων αποφασισμένων να προσφέρουν ακόμα και τη ζωή τους στο μεγάλο ένοπλο πλέον αγώνα για την απελευθέρωση των εδαφών τους. Έτσι την τελευταία ημέρα του 1964, στις 31 Δεκεμβρίου εξετέλεσαν την πρώτη στρατιωτική καταδρομική επιχείρηση ανατινάζοντας μία ισραηλινή  αρδευτική εγκατάσταση, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πράξης της με ανακοίνωση που εξέδωσε την επομένη. Αυτή η αντιπαλότητα ήλθε να προστεθεί στο γενικότερο αναβρασμό της περιοχής.
Αμέσως μετά τον Πόλεμο των έξι ημερών του 1967 όπου η κατάσταση για τους Παλαιστινίους επιδεινώθηκε ακόμα περισσότερο, το ίδιο έτος, η οργάνωση Φατάχ εντάχθηκε στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ενώ παράλληλα ξεκίνησε να επεκτείνεται στρατολογώντας εθελοντές Άραβες και από άλλες αραβικές χώρες δημιουργώντας ειδικά στρατόπεδα εκπαίδευσης ανορθόδοξου πολέμου. Έτσι το 1968 η Φατάχ είχε αναδειχθεί σε μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις των Παλαιστινίων κερδίζοντας την εύνοια πολλών Αράβων ηγετών. Το γεγονός αυτό υπήρξε και το βασικό αίτιο της αιφνίδιας επίθεσης των Ισραηλινών δυνάμεων στη τότε έδρα της Φατάχ, στο χωριό Καραμέχ της Ιορδανίας στις 21 Μαρτίου του 1968, όπου και ακολούθησε η ομώνυμη μάχη στην οποία και φονεύτηκαν 150 Παλαιστίνιοι μαχητές, 29 Ισραηλινοί και 20 Ιορδανοί. Το δε επεισόδιο αυτό αν και έληξε με την επέμβαση των ιορδανικών ενόπλων δυνάμεων και αρμάτων μάχης όπου και απωθήθηκαν οι ισραηλινές δυνάμεις, στην ουσία αποτέλεσε σταθμό στη γενικότερη απήχηση όχι μόνο στον αραβικό κόσμο αλλά και στη διεθνή κοινή γνώμη.
Kατά τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε τον Σεπτέμβριο του 1969 στην Ιορδανία, ο ιορδανικός στρατός συνέτριψε τους Παλαιστίνιους Φενταγίν μεταξύ των οποίων υπήρχαν και μαχητές της Φατάχ. Δύο χρόνια αργότερα του επεισοδίου αυτού, τον Ιούλιο του 1971, στην προσπάθεια των Παλαιστινίων να δημιουργήσουν κράτος εν κράτει μέσα στην Ιορδανία, ο Βασιλεύς της Ιορδανίας Χουσεΐν κήρυξε στρατιωτικό νόμο και οι ιορδανικές ένοπλες δυνάμεις προχωρώντας σε εκκαθαρίσεις σκότωσαν περίπου 3.000 Παλαιστινίους μεταξύ των οποίων και το ιδρυτικό στέλεχος της Φατάχ τον Αμπού Αλή Ιγιάντ. Τελικά επήλθε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Γιασέρ Αραφάτ και Χουσεΐν ενώ 2.000 περίπου μαχητές της Φατάχ διέφυγαν στη Συρία. Συνέπεια του γεγονότος αυτού ήταν να δημιουργηθεί ο διαβόητος Μαύρος Σεπτέμβρης (Αϊλουλά Ασουάντ) ή Σεπτέμπερ Αλ Ασουάντ) ένα ακραίο μαχητικό σώμα το οποίο μετά και την διακήρυξή τον Νοέμβριο του 1971, σε αντίποινα, στις 28 Νοεμβρίου εκτέλεσε τον πρωθυπουργό της Ιορδανίας Ουασφί Αλ Ταλ, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για μια γενικευμένη τρομοκρατική δράση, με τη μεγαλύτερη τη Σφαγή του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1972 όπου δολοφόνησε 11 Ισραηλινούς στους Ολυμπιακούς του Μονάχου, όταν η τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ αρνήθηκε να ενδώσει σε αίτημα απελευθέρωσης Παλαιστινίων ομήρων.
Σημειώνεται ότι από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 η Φατάχ αποτελώντας την πλουσιότερη και μεγαλύτερη μαχητική οργάνωση είχε θέσει πλέον υπό τον έλεγχό της γενικότερα και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ). Ο δε εξοπλισμός των μαχητών της γινόταν από πολλά κράτη που επιχειρούσαν και πολιτική ιδεολογική διείσδυση μεταξύ των οποίων ήταν η Σοβιετική Ένωση, η Συρία, το Πακιστάν, το Ιράκ, η Λιβύη, η Υεμένη κ.ά., παραχωρώντας μάλιστα οι τελευταίες και στρατόπεδα εκπαίδευσης.
Το 1983 ξεκίνησε μια εσωτερική διένεξη αντιμαχομένων φατριών της Φατάχ εξέλιξη της οποίας ήταν να αναδειχθεί μια περισσότερο αποφασιστική ηγεσία στην οποία ο Αραφάτ αποτελούσε μέλος αυτής. Δέκα χρόνια αργότερα το 1993 μετά από μια σειρά μυστικών επαφών με την πρωτοβουλία της κυβέρνησης της Νορβηγίας υπογράφηκε στην Ουάσιγκτον συμφωνία πενταετούς ισχύος βάσει της οποίας οι Ισραηλινοί παραχωρούσαν υπό τον Γιασέρ Αραφάτ αυτονομία στη λωρίδα της Γάζας και την Ιεριχώ.
Τον Γιασέρ Αραφάτ, μετά το θάνατό του το 2004, διαδέχθηκε ο μέχρι τότε γραμματέας Φαρούκ Καντούμι, ενώ από το 2005 πρόεδρος είναι ο Μαχμούτ Αμπάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα Κατηγορία:Παλαιστινιακά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Αντισιωνισμός
Αμερικανισμός (ιδεολογία)
Ο Αμερικανισμός είναι ένα σύνολο εθνικιστικών - πατριωτικών αξιών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής που στοχεύουν στη δημιουργία μιας συλλογικής αμερικανικής ταυτότητας και μπορεί να οριστεί ως «μια άρθρωση της θέσης που δικαιούται το έθνος στον κόσμο, ένα σύνολο παραδόσεων, μια πολιτική γλώσσα, και ένα πολιτιστικό ύφος εμποτισμένο με πολιτικό νόημα». Σύμφωνα με την Αμερικανική Λεγεώνα, μια οργάνωση βετεράνων των ΗΠΑ, ο αμερικανισμός είναι μια ιδεολογία ή πίστη στην αφοσίωση, πίστη στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στη σημαία της, τις παραδόσεις, τα έθιμα, τον πολιτισμό, τα σύμβολα, τους θεσμούς ή τη μορφή της κυβέρνησης. Σύμφωνα με τα λόγια του Θεόδωρου Ρούζβελτ, «ο αμερικανισμός είναι ζήτημα πνεύματος, πεποίθησης και σκοπού, όχι πίστης ή γενέτειρας».
Ο αμερικανισμός έχει δύο διαφορετικές έννοιες. Μπορεί να αναφέρεται στα καθοριστικά χαρακτηριστικά των Ηνωμένων Πολιτειών και μπορεί επίσης να σημαίνει πίστη στις Ηνωμένες Πολιτείες και υπεράσπιση των αμερικανικών πολιτικών ιδεωδών. Αυτά τα ιδανικά περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται στην ανεξαρτησία, την ισότητα ενώπιον του νόμου, την ελευθερία του λόγου και την πρόοδο.
Ιδεολογία
Σε ένα δοκίμιο αφιερωμένο στον Αμερικανισμό, η Agnes Repplier τόνισε ότι «Από όλες τις χώρες στον κόσμο, εμείς και εμείς μόνο έχουμε την ανάγκη να δημιουργήσουμε τεχνητά τον πατριωτισμό που είναι το εκ γενετής δικαίωμα άλλων εθνών». Από τις φυλετικές και εθνοτικές δημογραφικές αλλαγές του αμερικανικού πληθυσμού που προκλήθηκαν από τον νόμο Hart-Celler του 1965, ο αμερικανισμός έχει τις ρίζες του λιγότερο σε κοινές πολιτισμικές εμπειρίες και περισσότερο σε κοινά πολιτικά ιδανικά.
Ιστορία
Η έννοια του αμερικανισμού υπήρχε από τότε που οι πρώτοι Ευρωπαίοι άποικοι μετακόμισαν στη Βόρεια Αμερική με το όραμα μιας λαμπερής «Πόλης πάνω στον λόφο». Ο Τζον Άνταμς έγραψε ότι οι νέοι οικισμοί στην Αμερική ήταν «το άνοιγμα μιας μεγαλειώδους σκηνής και σχεδίασης στην Πρόνοια για τον φωτισμό των αδαών και τη χειραφέτηση του σκλάβου τμήματος της ανθρωπότητας σε όλη τη γη». Αυτή η κατανόηση του αμερικανισμού ήταν κοινή σκέψη σε όλο τον Νέο Κόσμο μετά τον Πόλεμο της Αμερικανικής Επανάστασης με προσδοκίες ότι το πρόσφατα ανεξάρτητο έθνος θα γινόταν κάτι περισσότερο από αυτό που ο Τόμας Πέιν αποκάλεσε «άσυλο για την ανθρωπότητα».
Καθ' όλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1830, του 1840 και του 1850, ο αμερικανισμός απέκτησε περιοριστικό πολιτικό νόημα λόγω των νατιβιστικών ηθικών ανησυχησιών, αφού η αυξημένη ιρλανδική και γερμανική μετανάστευση οδήγησε στην ανάπτυξη του αμερικανικού καθολικισμού.
Τα χρόνια από το τέλος του Αμερικάνικου Εμφυλίου έως το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έφεραν νέο νόημα στον όρο «αμερικανισμός» σε εκατομμύρια μετανάστες που προέρχονταν από την Ευρώπη και την Ασία. Εκείνες οι εποχές ήταν μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης και εκβιομηχάνισης, και έτσι αναδείχθηκε η αμερικανική σκηνή που αποτελείται από τη «βιομηχανική δημοκρατία» και τη σκέψη ότι ο λαός είναι η κυβέρνηση στην Αμερική. Από τότε, η επιτυχία του αμερικανικού έθνους έχει φέρει τεράστια δύναμη στην έννοια του αμερικανισμού.
Κυβέρνηση
Ο Αμερικανισμός τονίζει μια συλλογική πολιτική ταυτότητα που βασίζεται στις αρχές που περιγράφονται στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών από τους Ιδρυτές Πατέρες. Τέτοιες ιδεολογίες περιλαμβάνουν τη δημοκρατία, την ελευθερία, τον ατομικισμό, τον συνταγματισμό, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου.
Πολιτισμός
δεξιά|μικρογραφία| Αμερικανικά παραδείγματα: [[μηλόπιτα, μπέιζμπολ και αμερικανική σημαία .]] Ο Αμερικανισμός ασπάζεται μια συλλογική πολιτιστική ταυτότητα που βασίζεται στον παραδοσιακό πολιτισμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα κοινά πολιτιστικά αντικείμενα περιλαμβάνουν τη σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών, τη μηλόπιτα, το μπέιζμπολ, το ροκ εν ρολ, τα μπλε τζιν, την Coca-Cola και τις κωμοπόλεις. Ο αμερικανισμός τείνει να υποστηρίζει τη μονοπολιτισμικότητα και την πολιτιστική αφομοίωση, πιστεύοντας ότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας ενοποιημένης αμερικανικής πολιτιστικής ταυτότητας.
Σύμβολα
Ο Αμερικανισμός επιχειρεί να συγκεντρώσει ένα σύνολο κοινών εικονιδίων για να συμβολίσει την αμερικανική ταυτότητα. Τα γνωστά εθνικά σύμβολα των Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνουν τη Σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών, τη Μεγάλη Σφραγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών, τον Φαλακρό αετό, το Πανό με τα αστέρια, το «Στον Θεό που εμπιστευόμαστε» και τη Δέσμευση Πίστης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες
Μανδράκι
Με το όνομα Μανδράκι αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Αγία Θεοδώρα της Άρτας
Η Θεοδώρα Πετραλίφαινα ή Αγία Θεοδώρα της Άρτας (Σέρβια, 1210 - 1280) ήταν σύζυγος του Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ και Ορθόδοξη χριστιανή Αγία.
Πρώτα χρόνια
Θεοδώρα γεννήθηκε και ανατράφηκε περί το έτος 1210 μ.Χ. στα Σέρβια της Μακεδονίας. Πατέρας της ήταν ο Σεβαστοκράτωρ Ιωάννης Πετραλίφας κυβερνήτης της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, Μητέρα της ήταν η Ελένη που καταγόταν από αριστοκρατική Οικογένεια της Κωνσταντινούπολης. Η Οικογένεια Πετραλίφα ήταν νορμανδικής καταγωγής με γενάρχη τον Πέτρο του Αλίφα από το Αλίφε, κοντά στην Καζέρτα, συμμετείχε στις Νορμανδικές εισβολές του Ροβέρτου Γυισκάρδου και κατόπιν εισήλθε στην Βυζαντινή υπηρεσία. Η Οικογένεια Πετραλίφα ήταν εγκατεστημένη αρχικά στο Διδυμότειχο, προσέφερε πολλές και σημαντικές υπηρεσίες στην αυτοκρατορία και τιμήθηκε με υψηλά αξιώματα. Η ζωή της ήταν άγνωστη μέχρι την εποχή που ένας μοναχός με το όνομα Ιώβ έγραψε την "Αγιογραφία της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας" για το πρόσωπο της, ο μοναχός ταυτίζεται με τον Ιώβ Ιασίτη που έζησε στα τέλη του 13ου αιώνα. Η αγιογραφία περιέχει πολλά λάθη και ανακρίβειες κάτι που θέτει την ταυτοποίηση ανάμεσα στα δυο πρόσωπα σε αμφισβήτηση.
Εξορία
Η Θεοδώρα, φύση ιδιαίτερα ευαίσθητη και αφιερωμένη στο Θεό δεν μπορεί να ακολουθήσει τους κοσμικούς ρυθμούς ζωής του συζύγου της και γίνεται όλο και περισσότερο υπόδειγμα αφιερωμένης και φιλάνθρωπης βασίλισσας. Ο Μιχαήλ την εγκατέλειψε παρά την πρόωρη εγκυμοσύνη της που είχε σαν αποτέλεσμα να γεννηθεί γρήγορα ο διάδοχος του Νικηφόρος και άρχισε να ζει με τις ερωμένες, μια από αυτές ήταν η Αρτινή αρχόντισσα Γαγγρινή την οποία μετέφερε στα ανάκτορα. Η Θεοδώρα δεν μπόρεσε να αντέξει την ντροπή και αυτοεξορίστηκε, έζησε πέντε χρόνια κάτω από άθλιες συνθήκες και φτώχεια σαν απλή χωρική μονάχα από τα αγαθά που μπορούσε να της προσφέρει η φύση. Σε αυτή την κατάσταση, και ενώ συνέλεγε χόρτα την βρήκε ο ιερέας του χωριού Πρένιστα στο σημερινό Κορφοβούνι Άρτας, την λεπτομέρεια αναφέρει αναλυτικά ο βιογράφος της Ιώβ που την περιγράφει σαν "λαχανευομένη". Η Θεοδώρα αποκάλυψε στον ιερέα την ταυτότητα της, ο ιερέας την πήρε μαζί του και έζησε υπό την προστασία του το υπόλοιπο διάστημα της εξορίας. Ο λαός της Άρτας με επικεφαλής τους άρχοντες του αγανακτισμένος από τη συμπεριφορά του Μιχαήλ εξεγέρθηκε, ο Μιχαήλ Β΄ αναγκάστηκε να διώξει την Γαγγρινή από τα ανάκτορα και να ζητήσει από την Θεοδώρα να επανέλθει, από τότε έζησαν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής τους.
Αγιοκατάταξη
Η μνήμη της τιμάται στις 11 Μαρτίου και είναι σήμερα η πολιούχος Αγία της Άρτας. Στον ναό της βρίσκεται σε αργυρή λάρνακα το λείψανο της το οποίο με μεγαλοπρεπή λιτανεία περιφέρεται στους δρόμους της πόλεως τη μέρα της εορτής της. Η Αγία παριστάνεται επίσης και σε τοιχογραφία αριστερά της πύλης της προσκομιδής στο καθολικό της μονής Κάτω Παναγιάς. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων, ο τάφος της έγινε τόπος προσκυνήματος ενώ έχουν καταγραφεί από τους πιστούς πλήθος θαυμάτων.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Μιχαήλ Β΄ Άγγελο δεσπότη της Ηπείρου, απέκτησε :
Δείτε επίσης
Θεοδωρα της Αρτας Αρτας Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πετραλίφα
Χέρμπερτ Νόιμαν
Ο Χέρμπερτ Νόιμαν (γεννημένος στις 14 Νοεμβρίου 1953 στην Κολωνία) είναι Γερμανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Έχει ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο τόσο σαν ποδοσφαιριστής όσο και σαν προπονητής.
Καριέρα
Ο Χέρμπερτ Νόιμαν έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου το 1972 στα 19 του, στην Κολωνία, στην οποία παρέμεινε για οκτώ ολόκληρα χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 184 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 35 γκολ.
Το καλοκαίρι του 1980 μεταπήδησε από τη Γερμανία στην Ιταλία για χάρη της Ουντινέζε. Με την ομάδα του Ούντινε αγωνίστηκε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 25 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας ένα γκολ.
Την επόμενη σεζόν (1981-82) αγωνίστηκε και πάλι στο Ιταλικό Πρωτάθλημα, αυτή τη φορά με τη φανέλα της Μπολόνια, με την οποία πέτυχε ένα γκολ στις 20 συνολικά εμφανίσεις που πραγματοποίησε.
Τον Ιούλιο του 1982 επέστρεψε στη Γερμανία για λογαριασμό της Κολωνίας. Με τη Γερμανική ομάδα πραγματοποίησε 10 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και ένα γκολ.
Το 1983 έφυγε από τη Γερμανία με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, πραγματοποιώντας συνολικά 23 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 4 γκολ.
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η ελβετική Κιάσσο, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1987, όταν και αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 34 ετών.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της καριέρα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο Χέρμπερτ Νόιμαν αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα του ποδοσφαίρου από ένα άλλο πόστο, αυτό του προπονητή.
Μέχρι στιγμής έχει διατελέσει προπονητής των Κιάσο, Ζυρίχη, Φίτεσε, Ιστανμπούλσπορ, Άντερλεχτ, Μπρέντα και Φένλο.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χέρμπερτ Νόιμαν χρίστηκε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα ανδρών της Γερμανίας. Ήταν στο νικηφόρο εντός έδρας φιλικό αγώνα της ομάδας με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αγγλίας, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1978 με τον Νόιμαν να αποτελεί μέλος της βασικής ενδεκάδας (τελικό σκορ 2-1). Νωρίτερα, είχε πραγματοποιήσει άλλες 3 συμμετοχές με την γερμανική εθνική ομάδα Κ21 και Κ18.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΑΚ Μπρέντα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΦΦ-Φένλο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φίτεσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κιάσσο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κιάσσο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο
Μαρουάν Φελαϊνί
Ο Μαρουάν Φελαϊνί Ολλανδικά: Marouane Fellaini Bakkioui (γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου 1987 στο Έττερμπεεκ, προάστιο των Βρυξελλών) είναι Βέλγος διεθνής ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Μαρόκο που αγωνίζεται ως μέσος στην Σαντόνγκ Λουνένγκ Ταϊσάν ΦΚ.
Πρώιμη καριέρα
Ο Φελαϊνί ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των 8 ετών στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ. Ως νεαρός ήταν δρομέας με προτίμηση στα 10.000 μέτρα. Ο πατέρας του Αμπντελατίφ τον ώθησε προς το ποδόσφαιρο έμεινε στις ακαδημίες της ΡΣΚ Άντερλεχτ έως τα 10 του χρόνια ακολούθως πέρασε από τα τμήματα υποδομής της Μονς της R. Francs Borains και τις Σπόρτινγκ Σαρλερουα πριν καταλήξει στην Σταντάρ Λιέγης το 2000
Σταντάρ Λιέγης
Σε ηλικία 17 ετών υπέγραψε την πρώτο του συμβόλαιο με την Σταντάρ Λιέγης. Μεταξύ του 2006 και του 2008 έκανε 84 εμφανίσεις για τον σύλλογο, σκοράροντας 11 φορές. Έγινε γνωστός για την ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι και την αντοχή του, η οποία τον έκανε ένα από τα καλύτερους μέσους στη Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου κατάφερε να κερδίσει το παπούτσι Ebony το 2008, ένα βραβείο που δίνεται στον καλύτερο παίκτη αφρικανικής καταγωγής της σεζόν.
Έβερτον
Μετά την απόρριψη των προτάσεων της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και μετά το ενδιαφέρον που αναφέρθηκαν από Άστον Βίλα, της Ρεάλ Μαδρίτης, Τότεναμ Χότσπερ και της Μπάγερν Μονάχου, Ο Φελαϊνί υπέγραψε για την Έβερτον, τον Σεπτέμβριο του 2008, με αρχικό κόστος μεταγραφής 15 εκατομμυρίων λιρών
Προσωπική Ζωή
Ο Φελαϊνί έχει δύο αδέλφια. Τον Hamza Fellaini και τον Mansour Fellaini. Ο Φελαϊνί είναι μουσουλμάνος.
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΑΕΚ Μονς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008
Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης
thumb|right|350px|Εκβολές ποταμού Νέστου thumb|right|350px|Παραποτάμιο Δάσος Νέστου «Μεγάλο Δάσος (Κοτζά Ορμάν») thumb|right|350px|Λίμνη Βιστωνίδα thumb|right|350px|Λίμνη Ισμαρίδα ή Μητρικού thumb|right|350px|Ποταμός Νέστος thumb|right|350px|Κέντρο Πληροφόρησης Λιμνών Βιστωνίδας και Ισμαρίδας thumb|right|350px|Πορφυροτσικνιάς (Ardea purpurea) thumb|right|350px|Φοινικόπτερο (Phoenicopterus roseus)
Το Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης (ΕΠ ΑΜΑΘ) ιδρύθηκε το 2008 και περιέλαβε τις ήδη προστατευόμενες περιοχές του Δ. Νέστου, Λ. Βιστωνίδας, Λ. Ισμαρίδας και της ευρύτερης περιοχής τους. Το υγροτοπικό σύμπλεγμα του Εθνικού Πάρκου είναι ένα από τα σημαντικότερα της Ελλάδας, λόγω της μεγάλης έκτασής του (930.000 περίπου στρέμματα) και της μεγάλης βιολογικής, αισθητικής, επιστημονικής, γεωμορφολογικής και παιδαγωγικής του αξίας. Σκοπός του Εθνικού Πάρκου είναι η αποτελεσματική προστασία των οικοτόπων και των σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας που ενδημούν και αναπαράγονται στην περιοχή.
Η έννοια της βιοποικιλότητας είναι πολύ σημαντική για το Πάρκο και τους επισκέπτες και αφορά το σύνολο της χλωρίδας και της πανίδας που έχει η περιοχή και κατέχει τον σημαντικότερο ρόλο στη βιώσιμη ανάπτυξη και είναι μια προσφορά για την ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι σημαντικός παράγοντας διότι εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και της υποβάθμισης των βιότοπων ένας σημαντικός αριθμός πτηνών, φυτών και ζώων απειλούνται με εξαφάνιση, και εάν δεν αντιδράσουμε άμεσα εξαιτίας και των κλιματικών αλλαγών, το ένα τρίτο της πανίδας θα εξαφανιστεί ως το 2050. Η Ελλάδα λοιπόν επηρεάζεται από τις αλλαγές αυτές και τη πλούσια βιοποικιλότητα που διαθέτει, τόσο σε χλωρίδα  όσο και σε πανίδα ( θηλαστικά, ερπετά, ψάρια, αμφίβια ) και υπάρχει ανάγκη να θεσπιστούν αποτελεσματικοί μηχανισμοί για τη διατήρηση και προστασία της.
Οι υγρότοποι δεν είναι μόνο τόποι που συνθέτουν σπάνια οικοσυστήματα, αλλά στηρίζουν πραγματικά την οικονομία, δίνοντας νερό για ύδρευση και άρδευση, παράγουν ψάρια και δίνουν τροφή σε ζώα της περιοχής, προστατεύουν από πλημμύρες, λειτουργούν ως καθαριστικά φίλτρα από ρύπους και τέλος παρέχουν ευκαιρίες για έρευνα, εκπαίδευση και αναψυχή.
Σκοποί του Φ.Δ.
Οι κύριοι σκοποί του Φ.Δ. είναι:
Δέλτα Νέστου
Το Δέλτα Νέστου βρίσκεται στα νότια σύνορα των Περιφερειακών Ενοτήτων (ΠΕ) Καβάλας και Ξάνθης με συνολική έκταση περίπου 500.000 στρέμματα και οριοθετείται από τα χωριά Νέα Καρβάλη στα δυτικά, Τοξότες στα βόρεια και Άβδηρα στα ανατολικά. Είναι ένας από τους σημαντικότερους υγροτόπους της χώρας, αλλά και της Ευρώπης και για αυτό από το 1971 εντάχθηκε στους Υγροτόπους Διεθνούς Σημασίας (Σύμβαση Ραμσάρ), από το 1992 στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φύση 2000», το 1996 εκδόθηκε η πρώτη Κοινή Υπουργική Απόφαση για την προστασία της ευρύτερης περιοχής και τέλος το 2008 εντάχθηκε στο ΕΠ ΑΜΑΘ.
Οι βιότοποι του Δέλτα Νέστου παρουσιάζουν μια εξαιρετική ποικιλία και συνθέτουν ένα μωσαϊκό που ευνοεί την άγρια ζωή. Οι πιο διακριτοί στο δυτικό τμήμα είναι οι: λ/θ Βάσσοβας, Ερατεινού, Αγιάσματος, Κεραμωτής, Μοναστηρακίου και οι λίμνες της Χρυσούπολης και στο ανατολικό τμήμα οι λ/θ Ερασμίου και Μαγγάνων, καθώς και το τμήμα του ποταμού Νέστου από το φράγμα Τοξοτών μέχρι τις εκβολές του με μήκος 27 χιλιόμετρων, όπου διατηρείται ένα κομμάτι του φημισμένου και μεγαλύτερου στα Βαλκάνια παραποτάμιου δάσους το Κοτζά-Ορμάν (Μεγάλο Δάσος), με έκταση που άγγιζε τα 125.000 στρέμματα και δένδρα που έφταναν τα 40 μέτρα ύψος, ενώ ο κορμός τους έφτανε σε πλάτος τα δύο μέτρα. Σήμερα έχουν απομείνει μόλις 4.500 στρέμματα, τα οποία βρίσκονται σε καθεστώς προστασίας. Στο Δέλτα του Νέστου έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα 20 είδη θηλαστικών, 11 είδη αμφιβίων, 22 είδη ερπετών, 30 είδη ψαριών γλυκού νερού καθώς και 277 είδη πτηνών. Στο παραποτάμιο δάσος υπάρχει μη εκτρεφόμενος πληθυσμός Κολχικού Φασιανού (Phasianus colchicus), ένας από τους δυο μοναδικούς φυσικούς πληθυσμούς της Ευρώπης. Στο Δέλτα επίσης είναι η μοναδική περιοχή της Ευρώπης όπου φιλοξενείται η Αγκαθοκαλημάνα (Vanellus spinosus), αλλά και ο μεγαλύτερος πληθυσμός Τσακαλιού (Canis aureus) της Ελλάδας.
Λίμνη Βιστωνίδα και σύμπλεγμα λιμνοθαλασσών
Η λίμνη Βιστωνίδα είναι ένας από τους ομορφότερους υγροβιοτόπους της Ελλάδας, με λιμνοθαλάσσια και λιμναία χαρακτηριστικά. Εκτείνεται στις Π.Ε Ξάνθης και Ροδόπης, με έκταση 42.000 στρέμματα περίπου και μέσο βάθος 2,5 μέτρα.
Η ιδιαιτερότητα της λίμνης, έγκειται στο γεγονός, ότι στο βόρειο τμήμα της έχει γλυκό νερό, ενώ στο νότιο αλμυρό ή υφάλμυρο. Αυτό συνεπάγεται μεγάλη ποικιλία σε είδη χλωρίδας και πανίδας. Αλμυρίκια (Tamarix sp), καλαμώνες (Phragmites australis, Scirpus maritimus ), κατακλυσμένα έλη αλμυρού και γλυκού νερού περιβάλλουν τη Βιστωνίδα. Μέχρι σήμερα στη λίμνη έχουν καταγραφεί 21 είδη ψαριών (2 από αυτά είναι ενδημικά: η Γελάρτζα (Alburnus vistonicus) και η Θρίτσα (Alosa caspia vistonica), ενώ από τα στόμια επικοινωνίας με τη θάλασσα εισέρχονται και θαλασσινά είδη, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους να ανέρχεται στα 37. Ο φτερωτός κόσμος των πτηνών που συναντάμε στην περιοχή είναι εντυπωσιακός, τόσο σε αριθμούς, όσο και σε ποικιλία ειδών. Μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί σχεδόν 326 είδη πουλιών με σημαντικότερα το Κεφαλούδι (Oxyura leucocephala), τον Αργυροπελεκάνο (Pelecanus crispus), τους Ερωδιούς (Ardea sp) και τα Φοινικόπτερα (Phoenicopterus sp).
Λίμνη Ισμαρίδα και Λιμνοθάλασσες Ροδόπης
Η λίμνη Ισμαρίδα ή Μητρικού βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Εθνικού Πάρκου. Είναι η μοναδική λίμνη γλυκού νερού στη Θράκη, στο νότιο τμήμα της Π.Ε. Ροδόπης, με έκταση περίπου 3.200 στρέμματα και μέσο βάθος 1 μ. Στο βόρειο τμήμα της εκβάλλει ο ποταμός Βοσβόζης συμβάλλοντας στην ανάπτυξη ενός μικρού αλλά σημαντικού παραποτάμιου δάσους αποτελούμενο από υδροχαρή δένδρα όπως Ιτιές (Salix sp), Σκλήθρα (Alnus glutinosa), Λεύκες (Populus sp), Φτελιές (Ulmus sp) και άλλα. Μεγάλο τμήμα της το καλοκαίρι καλύπτεται από νούφαρα (Nymphea alba), νεροκάστανα (Trapa natans) και φακή του νερού (Lemna minor), ενώ η υπόλοιπη λίμνη περιτριγυρίζεται από εκτεταμένους καλαμώνες. Συνολικά έχουν καταγραφεί πάνω από 220 είδη φυτών. Επίσης, είναι σημαντική σε διεθνές επίπεδο για την ορνιθοπανίδα της. Έχουν παρατηρηθεί 233 είδη πουλιών από τα οποία 118 αναπαράγονται στην περιοχή, όπως η Βαλτόπαπια (Aythia nyroca), ο Πορφυροτσικνιάς (Ardea purpurea), ο Κρυπτοτσικνιάς (Ardeola ralloides). Η παρουσία των ερπετών είναι επίσης σημαντική καθώς από τα 23 είδη τα 21 είναι σπάνια όπως η Βαλτοχελώνα(Emys orbicularis) και από τα 6 είδη αμφιβίων τα 5 είναι προστατευόμενα και σπάνια όπως ο Τρίτωνας. Έχουν παρατηρηθεί 45 είδη θηλαστικών από τα οποία τα 30 είναι προστατευόμενα από την ελληνική νομοθεσία με σημαντικότερο την Βίδρα (Lutra lutra). Στην Ισμαρίδα και τον γειτονικό ποταμό Φιλιούρη έχουν καταγραφεί 37 είδη ψαριών με ένα είδος ενδημικό τη Γελάρτζα (Alburnus vistonicus).
Νότια της Ισμαρίδας, στις ακτές του Βιστωνικού όρμου εκτείνονται οι λιμνοθάλασσες της Ροδόπης, η Ξηρολίμνη, η Αρωγή, η Αλυκή, η Πτελέα και το Έλος, με πλούσια βιοποικιλότητα. Στην Λ/Θ Πτελέα το καλοκαίρι συναντάμε και ένα σημαντικό αριθμό από Φοινικόπτερα (Phoenicopterus sp), Βαρβάρες (Tadorna tadorna), Χουλιαρομύτες (Platalea leucorodia) και Αβοκέτες (Recurvirostra avosetta).
Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα Νέστου
Το Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα Νέστου βρίσκεται στην Κεραμωτή του Δήμου Νέστου της Π.Ε Καβάλας (πίσω από το Γυμνάσιο).Τηλ: 25910/51831, φαξ: 25910/51884, e-mail: infonestos@fd-nestosvistonis.gr
Κέντρο Πληροφόρησης Λιμνών Βιστωνίδας και Ισμαρίδας
Το Κέντρο Πληροφόρησης βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Πόρτο Λάγος, στο Δ. Αβδήρων της Π.Ε Ξάνθης Τηλ. 25410/96646, φαξ:25410/96924, e-mail: info@fd-nestosvistonis.gr
Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα – Παρασκευή 09.30 - 15.30 (τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες γίνονται δεκτές επισκέψεις μετά από ραντεβού).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ελλάδας Κατηγορία:Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Ανατολικης Μακεδονιας
Ζωίδιο
Σε πολλά από τα κατώτερα ζώα (κοράλλια, μέδουσες, κλπ.) η αναπαραγωγή γίνεται με δύο τρόπους: με αυγά και με εκβλαστήσεις που συνεπάγονται ή όχι αποχωρισμό από τον γονέα και που πολύ συχνά τα προϊόντα τους δε μοιάζουν καθόλου με εκείνα που προέρχονται από το αυγό. Οι τελευταίες αυτές μορφές, που φαινομενικά αποτελούν ιδιαίτερα άτομα, έχουν πάρει το όνομα ζωίδια (zoids).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αναπαραγωγή
Γκότχαρντ Κέττλερ
Ο Γκότχαρντ φον Κέτλερ (επίσης συναντώμενος ως Κέτελερ, Gotthard Kettler, Herzog von Kurland, 2 Φεβρουαρίου 1517 – 17 Μαΐου 1587) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν ο τελευταίος Μάγιστρος του Λιβονικού Τάγματος και ο πρώτος Δούκας της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.
Βιογραφία
Ο Κέτλερ γεννήθηκε κοντά στο Άνρεχτε του Κράις Σόεστ, καταγόμενος από παλαιά οικογένεια ευγενών της Βεστφαλίας και ένατο τέκνο του Γερμανού ιππότη, Γκότχαρντ Κέτλερ τζου Μέλριχ (αναφέρεται κατά την περίοδο μεταξύ 1527–1556) και της συζύγου του, Σόφι φον Νέσελροντε. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Βίλχελμ Κέτλερ, διετέλεσε επίσκοπος του Μύνστερ από το 1553 έως το 1557.
Το 1554, ο Γκότχαρντ Κέτλερ κατέστη Komtur του Ντύναμπουργκ,, ενώ, το 1557, Komtur του Φέλιν. Το 1559, στην διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου (1558–1582), διαδέχτηκε τον Βίλχελμ φον Φύρστενμπεργκ ως Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος στην Λιβονία. Όταν η Λιβονική Συνομοσπονδία βρέθηκε υπό την ολοένα και αυξανόμενη πίεση του Τσάρου Ιβάν του Τρομερού, ο Κέτλερ μεταστράφηκε στον Λουθηρανισμό και εκκοσμίκευσε την Σεμιγαλλία και την Κουρλάνδη. Σύμφωνα με την Συνθήκη του Βίλνιους (28 Νοεμβρίου 1561), ίδρυσε το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ως υποτελές κράτος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, το οποίο, λίγο καιρό αργότερα, εντάχθηκε στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.
Στις 11 Μαρτίου 1566, ο Κέτλερ νυμφεύθηκε την Άννα, Δούκισσα του Μέκλενμπουργκ, κόρη του Δούκα Άλμπερτ Ζ΄ του Μέκλενμπουργκ-Γκύστροβ και της Πριγκίπισσας Άννα του Βρανδεμβούργου. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1587, στο Μίταου (πολωνικά: Μιτάβα, λετονικά: Γιέλγκαβα).
Ο Κέτλερ απεβίωσε στο Μίταου, σε ηλικία 70 ετών. Οι απόγονοί του κυβέρνησαν την Κουρλάνδη έως το 1737.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1566 την Άννα, κόρη του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Λουθηρανισμός Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής Κατηγορία:Λιβονικό Τάγμα Κατηγορία:Δούκες της Κουρλάνδης Κατηγορία:Οίκος των Κέττλερ
Lancia Thesis
Το Lancia Thesis ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Lancia, από τον Μάρτιο του 2002 έως τις 15 Ιουνίου 2009. Αντικατέστησε το Lancia Kappa στον ρόλο του ακριβότερου μοντέλου της εταιρείας και πήρε το όνομά του από την ελληνική λέξη «θέσις». Ο διάδοχος του Thesis, το Lancia Thema, κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως τον Οκτώβριο του 2014, είχε κοινή πλατφόρμα με το Chrysler 300 δεύτερης γενιάς και αναβίωσε το όνομα της παλαιότερης ναυαρχίδας Lancia Thema του 1984 - 1994.
Εξέλιξη και εισαγωγή
thumb|left|Το πρωτότυπο Lancia Dialogos του 1998, στο Μουσείο Αυτοκινήτου Carlo Biscaretti στο [[Τορίνο.]]
Η αισθητική του Thesis βασίστηκε στο πρωτότυπο Lancia Dialogos, που είχε παρουσιαστεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο στα τέλη Απριλίου του 1998. Αντίθετα με τον προκάτοχο Lancia Kappa, που μοιραζόταν την πλατφόρμα με την Alfa Romeo 166, το Lancia Thesis σχεδιάστηκε με βάση ένα αποκλειστικά δικό του πλαίσιο, φυσικά ως αυτοφερόμενο αμάξωμα (ενιαίο δομικό σύνολο). Η τελική αισθητική του Thesis, η οποία είχε ελάχιστες αλλαγές από το Dialogos, διαμορφώθηκε από τον Αμερικανό Michael Vernon Robinson, που ήταν τότε ο επικεφαλής του Centro Stile Lancia και είχε μόλις σχεδιάσει το μικρότερο αλλά παρόμοιας αισθητικής Lancia Lybra του 1999 - 2005.
Το τελικό μοντέλο παραγωγής παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2001 και το εσωτερικό του Lancia Thesis, που είχε σχεδιαστεί από τον Flavio Manzoni, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2001. Ωστόσο, η μαζική παραγωγή και η έναρξη των πωλήσεων καθυστέρησαν σημαντικά, λόγω σοβαρών προβλημάτων αναξιοπιστίας των μοντέλων προ-παραγωγής, κυρίως σχετικά με τα ηλεκτρονικά. Τελικώς, η μαζική παραγωγή του κατάφερε να ξεκινήσει μόλις τον Μάρτιο του 2002 και οι πρώτες πωλήσεις του ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2002, αρχικά στην Ιταλία και σύντομα και στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Εμπορική πορεία
Πρακτικώς, μόνο στην Ιταλία γνώρισε κάποια μέτρια απήχηση στο αγοραστικό κοινό, ενώ σε όλες τις εξαγωγικές αγορές, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, οι πωλήσεις ήταν καταστροφικά χαμηλές έως εντελώς μηδαμινές. Τελικώς, η παραγωγή του διακόπηκε στις 15 Ιουνίου 2009, με την τελική ειδική έκδοση Ultima Edizione. Από την άλλη όμως, λόγω του μικρού αριθμού αντιτύπων του, αναμένεται να γίνει άκρως συλλεκτικό στο μέλλον.
Εξοπλισμός
thumb|right|Lancia Thesis με μακρύτερο μεταξόνιο. thumb|right|Το σαλόνι του προηγούμενου Lancia Thesis.
Το επίπεδο εξοπλισμού του Thesis ήταν εξαιρετικά υψηλό για τα δεδομένα της δεκαετίας του 2000, καθώς διέθετε ως στάνταρ:
Επιπλέον, ήταν διαθέσιμο και ως θωρακισμένο, στα επίπεδα Β4 και Β6, υπό το όνομα Lancia Thesis Protecta, ενώ κατασκευάστηκε και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων με μακρύτερο μεταξόνιο, δηλαδή σε εκδοχή λιμουζίνας, κυρίως για κυβερνητική χρήση και για VIP.
Κινητήρες
thumb|Το προφίλ του Lancia Thesis. thumb|Το επίσημο κυβερνητικό Lancia Thesis / εμπρός.
Αντικατάσταση του Thesis
thumb|Το επίσημο κυβερνητικό Lancia Thesis / προφίλ εμπρός.
Αμέσως μετά την εξαγορά του ομίλου της Chrysler από τον όμιλο της Fiat το 2009, αποφασίστηκε ότι Lancia και Chrysler θα μοιράζονταν πλατφόρμες και μία από αυτές, της Chrysler, θα ήταν η βάση για τον διάδοχο του Thesis. Για το σκοπό αυτό, επελέγη το Chrysler 300 δεύτερης γενιάς, το οποίο πωλήθηκε ως Chrysler 300 στις αγορές της Αμερικής, συνολικά, της Ασίας και των περιοχών EMEA (Europe/ Middle East/ Africa), ενώ σε επιλεγμένες ευρωπαϊκές αγορές, όπου η εταιρεία δραστηριοποιείτο ακόμα, πλην της Μεγάλης Βρετανίας, ως Lancia Thema, με μικρές μόνο εμφανισιακές διαφορές. Έκτοτε, η ναυαρχίδα της Lancia παραγόταν από την Chrysler για λογαριασμό της Lancia, από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως τον Οκτώβριο του 2014, αναβιώνοντας το όνομα της παλαιότερης ναυαρχίδας Lancia Thema, που κατασκευαζόταν μεταξύ του 1984 και του 1994.
Επίσημο κυβερνητικό αυτοκίνητο
Στην Ιταλία, το Lancia Thesis ήταν επίσημο κυβερνητικό αυτοκίνητο και εξακολουθεί περιορισμένα ακόμα και σήμερα να διατηρεί μια σχετική απήχηση, πολλά έτη μετά τη λήξη της παραγωγής του. Συνέχισε έτσι την σχετική παράδοση των προκατόχων του Lancia Thema και Lancia Kappa που είχαν επίσης επιλεγεί για επίσημα οχήματα της ιταλικής πολιτείας και συγκεκριμένα των ιταλικών κυβερνήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Thesis Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Δήμος Καλλινδοίων
Ο Δήμος Καλλινδοίων ήταν δήμος του νομού Θεσσαλονίκης που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λαγκαδά. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.689 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν το Ζαγκλιβέρι.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κ
Λήθαργος σπόρων
Ο λήθαργος σπόρων (αγγλ. seed dormancy) παρουσιάζεται όταν κάποιοι σπόροι δε βλαστάνουν, παρά την ύπαρξη ευνοϊκών συνθηκών και επάρκειας νερού και οξυγόνου.
Πολλοί προσθέτουν πως πριν τη βλάστηση ο σπόρος πρέπει να υποστεί κάποιες συνθήκες για καθορισμένο διάστημα για να βλαστήσει ή ότι πρέπει να απομακρυνθούν πρώτα οι ουσίες που παρεμποδίζουν τη βλάστηση. Όλοι έχουν κάποιο δίκιο κι έτσι αναπτύχθηκε μια ευρεία μπορούμε να πούμε ληθαργική ορολογία. Η ανάπτυξη του όλου θέματος βασίζεται σε πολλές αιτίες. Πρώτα το γεγονός ότι ο λήθαργος μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικούς παράγοντες κάθε φορά. Ο ορισμός του λήθαργου είναι αναγκαίο να είναι ενιαίος και να καλύπτει όλες τις περιπτώσεις.
Τρίτο, η άποψη που θεωρεί ως ευνοϊκές συνθήκες μόνο την επαρκή πρόσληψη οξυγόνου και νερού και τους βασικούς περιβαλλοντικούς παράγοντες είναι ελλιπής. Οι «ευνοϊκές συνθήκες» για ένα φυτό περιλαμβάνουν και το σωστό ορμονικό και χημικό περιβάλλον και άλλα πράγματα.
Μια άλλη εκδοχή θεωρεί ότι λήθαργος σπόρων εμφανίζεται όταν σε ένα σπόρο το αυξητικό δυναμικό είναι αρκετά μεγάλο για να υπερνικήσει τις δυνάμεις συγκράτησης των περιβληματικών δομών.
Εκ πρώτης όψεως αυτό δείχνει να καλύπτει μόνο την περίπτωση του λήθαργου που προκαλείται από ανθεκτικό περισπέρμιο. Ωστόσο, έχει αποδειχτεί πως το έμβρυο έχει τη δυνατότητα να αυξομειώνει το αυξητικό του δυναμικό ανάλογα με το πόσες φυσικές και χημικές καταπονήσεις που δέχεται. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες παραγόντων ανάλογα με το τι είδους επίδραση ασκούν στο αυξητικό δυναμικό.
Σε ότι αφορά την κατηγοριοποίηση των μορφών λήθαργου, αυτή μπορεί να γίνει με πολλά κριτήρια. Με κριτήριο τον τρόπο προέλευσης του λήθαργου έχουμε: Ενδογενή λήθαργο (endogenous ή primary dormancy) που οφείλεται σε γενετικά γνωρίσματα του είδους και εξυπηρετεί στη στρατηγική επιβίωσης και ανάπτυξης του συγκεκριμένου είδους.
Επίκτητο λήθαργο που εφαρμόστηκε στο σπόρο κάποια στιγμή μετά το σχηματισμό του και με την επίδραση ορισμένων (μη ευνοϊκών συνθηκών). Μία περίπτωση επίκτητου λήθαργου μπορεί να χαρακτηριστεί ως προκαλούμενος λήθαργος (induced dormancy)όταν μια συνθήκη προκάλεσε το λήθαργο κι αυτός παρέμεινε μετά την απομάκρυνσή της ή επιβαλλόμενος λήθαργος (enforced dormancy)αν η συνθήκη που προκάλεσε το λήθαργο είναι αυτή που τον διατηρεί και μετά την παύση της λήθαργος θα σταματήσει επίσης.
Με κριτήριο την αιτία πρόκλησης του λήθαργου χαρακτηρίζουμε το λήθαργο ως:
Τα στάδια από τον λήθαργο ως την βλάστηση
Φαίνεται πως οι μεταβάσεις ενδιάμεσα στο λήθαργο και την ηρεμία είναι αντιστρεπτές, εφόσον υπάρχει επάρκειαοξυγόνου και ενέργειας. Απεναντίας, αν ο σπόρος περάσει στο στάδιο της βλάστησης δε θα μπορεί να ανακαλέσει αυτή τη δράση. Αυτό είναι αναμενόμενο, αφού δε μπορεί ένας σπόρος «να φυτρώσει δυο φορές» και δείχνει πως κάθε έμβρυο έχει μόνο μια ευκαιρία να αναπτυχθεί σε φυτό. Στη σωστή επιλογή του χρόνου που θα περάσει ο σπόρος στο στάδιο της βλάστησης εξυπηρετεί η φυσιολογική διεργασία του λήθαργου. Η βλάστηση και ο λήθαργος δεν είναι, όμως, απλώς δύο διαφορετικά στάδια/καταστάσεις, αλλά δύο διαφορετικές διεργασίες. Η πρόκληση ή ανάσχεση του λήθαργου δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη βλάστηση ή την παρεμπόδισή της. Η σχέση αυτών των δύο περιορίζεται στο ότι δε μπορούν να συμπέσουν χρονικά, ή να προκληθεί λήθαργος στο σπόρο αφού βλαστήσει (αυτό δεν νοείται ως έννοια). Ωστόσο, για να βλαστήσει ένας σπόρος υπάρχουν κι άλλες προϋποθέσεις πέρα από τη μη ύπαρξη λήθαργου. Άρα οι δύο διεργασίες πρέπει να μελετώνται χωριστά, για να υπάρχει μεγαλύτερη σαφήνεια και να είναι τα συμπεράσματα ξεκάθαρα.
Παράγοντες που άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται με το λήθαργο σπόρων
Ο λήθαργος σπόρων είναι μια σύνθετη φυσιολογική διεργασία και υπάρχει μια ασάφεια σε ότι αφορά τον ακριβή τρόπο δράσης των εμπλεκόμενων παραγόντων. Μάλιστα τα διάφορα είδη φυτών είναι προσαρμοσμένα σε διαφορετικά περιβάλλοντα, με συνέπεια να αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο – ή διαφορετική ένταση- στους παράγοντες του περιβάλλοντος και τις αλλαγές που γίνονται.
Σήμερα, υπάρχουν κάποιες κατευθύνσεις στην έρευνα του λήθαργου σπόρων που λίγο ή περισσότερο ισχύουν για τα περισσότερα φυτά και παράλληλα διεξάγονται πολλά πειράματα σε παγκόσμια κλίμακα, εστιασμένα σε ένα φυτικό είδος ή οικογένεια κάθε φορά. Παραπάνω αναφέρθηκε πως ο λήθαργος και η βλάστηση είναι δύο διαφορετικές φυσιολογικές διεργασίες. Περιμένουμε, λοιπόν, και διαχωρισμό των παραγόντων επίδρασης στην καθεμία. Κάθε παράγοντας μπορεί να επηρεάζει τη μία, και τις δύο ή καμία από τις δύο διεργασίες ή να τις επηρεάζει σε διαφορετική κατεύθυνση.
Ο ρόλος των ορμονών
Από τα πρώτα χρόνια έρευνας πάνω στο λήθαργο σπόρων, οι επιστήμονες άρχισαν να ψάχνουν χημικούς παράγοντες που με τον ένα ή άλλο τρόπο συνδέονταν με το φαινόμενο. Οι πρώτες έρευνες περιστράφηκαν γύρω από χημικούς αναστολείς/παρεμποδιστές και κατέληξαν στην απομόνωση της ορμόνης «ληθαργίνης» (ή «δορμίνης» από το dormin), αυτής που σήμερα ονομάζουμε αποκοπτικό οξύ (abscisic acid, συντομογραφία ΑΒΑ). Οι μελέτες τότε κατέληξαν πως οι υψηλές συγκεντρώσεις ΑΒΑ πριν το λήθαργο προκαλούσαν αυτή την κατάσταση. Νεότερες έρευνες όμως ανέτρεψαν αυτά τα συμπεράσματα και το ΑΒΑ μάλλον δεν έχει σχέση αιτίου-αποτελέσματος με το λήθαργο στους σπόρους. Η σημαντικότερη δράση του ΑΒΑ είναι ο έλεγχος των στομάτων και άρα του συστήματος διαχείρισης ύδατος που κάθε φυτό ενσωματώνει. Έχει, επίσης, ονομαστεί και «ορμόνη της καταπόνησης (stress)» διότι συντίθεται σε μέρη του φυτού που δέχονται υδατικές και όχι μόνο καταπονήσεις. Σε ότι αφορά τους σπόρους, περιορίζεται στο να αναστέλλει τη βλάστηση κι όχι να προκαλεί λήθαργο. Πιο σημαντική σε σχέση με το λήθαργο σπόρων είναι η ομάδα παρεμφερών ορμονών που ονομάζονται γιββερελλίνες (Gibberellins, GAs). Η ονομασία προέρχεται από ένα μύκητα από τον οποίο πρωτοαπομονώθηκαν στην Ιαπωνία. Από τις περίπου 120 γιββερελλίνες που έχουν ανακαλυφθεί ως σήμερα, πιο σημαντική είναι το γιββερελλικό οξύ ή GA3. Η παρουσία τους σε υψηλές συγκεντρώσεις στους σπόρους παρεμποδίζει το λήθαργο και σε πολλά είδη έχει σχέση με τη σύνθεση υδρολυτικών ενζύμων (κυρίως α-αμυλάσης) που κινητοποιούν τα θρεπτικά αποθέματα των σπόρων, προετοιμάζοντάς τους για βλάστηση. Απεναντίας, μικρές ή καθόλου συγκεντρώσεις γιββερελλινών έχουν σχεδόν σίγουρο επακόλουθο την πρόκληση λήθαργου στο σπόρο. Στην πράξη, πολλές φορές σπόροι που είναι σε λήθαργο, όχι μόνο έχουν μικρές συγκεντρώσεις GA, αλλά ανιχνεύονται και ουσίες παρεμποδιστές της σύνθεσης γιββερελλινών όπως η τετρακυκλάση (TCY), το ancymidazol, το uniconazol και το paclobutrazol. Οι λοιπές ομάδες φυτοορμονών δεν έχουν σημαντική επίδραση στο λήθαργο, ενώ οι περισσότερες ενισχύουν το δυναμικό για βλάστηση.
Η επίδραση των εξωτερικών παραγόντων στο λήθαργο σπόρων κι οι διεργασίες ως τη βλάστηση
Πολλές φορές λήθαργος στους σπόρους προκαλείται από διάφορους φυσικούς παράγοντες. Όπως επίσης, λήθαργος μπορεί να ανασταλεί από φυσικούς παράγοντες. Κάθε φυτικό είδος διακρίνεται από συγκεκριμένες φυσικές συνθήκες που είναι τα άριστα γι’ αυτό επίπεδα για τους περισσότερους παράγοντες και ανάλογα με τον παράγοντα έχει ένα πάνω κι ένα κάτω όριο στο οποίο ευδοκιμεί. Όταν κάποιος παράγοντες ξεπεράσει το πάνω ή το κάτω όριο, τότε ο σπόρος του συγκεκριμένου είδους μπαίνει σε λήθαργο.
Πολλά είδη φυτών, που κυριαρχούν στα εύκρατα κλίματα, δημιουργούν σπόρους το φθινόπωρο οι οποίο διαχειμάζουν σε κατάσταση λήθαργου και βλαστάνουν μόνο την άνοιξη, αφότου οι συνθήκες επιτρέψουν την ανάπτυξη φυτών. Αυτά τα είδη παρουσιάζουν ενδογενή λήθαργο το χειμώνα, αλλά και τις ζεστές αλκυονίδες μέρες. Για να βλαστήσουν πρέπει να υποστούν για κάποιο διάστημα υγρόψυξη (pre-chilling) ώστε να διακοπεί πρώτα ο λήθαργος. Ανάλογα με το φυτικό είδος μπορεί να χρειάζονται αρκετές εβδομάδες ή να αρκούν μερικές μόνο μέρες έκθεσης.
Άλλη διεργασία που ενισχύει το αυξητικό δυναμικό σε πολλά είδη είναι η αφυδάτωση, η οποία μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις με μη μοιάζει απαραίτητη, αλλά η απώλεια νερού από τους σπόρους μειώνει το stress από διάφορους παράγοντες. Στην πράξη η αφυδάτωση και η επανύγρανση (ανάκτηση της απώλειας του νερού) χρησιμοποιείται ως ένα "τέχνασμα" των φυτών για να μη φυτρώνουν οι σπόροι μέσα –ή λίγο αφότου βγούν- από τον καρπό, αλλά δίνεται ένα χρονικό περιθώριο ληθαργικής κατάστασης. Σ’ αυτά τα φυτά, λοιπόν, η ανάπτυξη των σπόρων δε σταματά πάνω στο μητρικό φυτό. Μέχρι και την αφυδάτωση ο σπόρος είναι σε μία κατάσταση που στοχεύει στην παραγωγή θρεπτικών αποθεμάτων, παρά στην προετοιμασία της βλάστησης. Με την επανύγρανση, ξεκινά η παραγωγή GA και των επακόλουθων ενζύμων για την έναρξη της βλάστησης.
Επίσης, σπόροι διαφόρων ειδών «επιλέγουν» να βλαστήσουν μετρώντας παραμέτρους που έχουν να κάνουν με το φως. Υπεύθυνο για όλα αυτά είναι το φυτόχρωμα, μια κυανωπή υδατοδιαλυτή χρωμοπρωτεΐνη. Αυτή συναντάται σε δύο μορφές (την Pr και την ενεργή Pfr). Ένα μόριο της με έκθεση σε ορατό κόκκινο μετατρέπεται (ή διατηρείται) σε Pfr, ενώ με έκθεση σε υπέρυθρη ακτινοβολία (που κυριαρχεί τη νύχτα) αλλάζει πάλι (ή διατηρείται) σε Pr. Αυτός είναι ένας τρόπος για το σπόρο ή το φυτό να ανιχνεύει τη διάρκεια της ημέρας και ,σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, την εποχή του έτους. Με βάση ένα περίπλοκο μηχανισμό, δίνεται το σήμα την κατάλληλη εποχή για βλάστηση ή διαφορετικά για την είσοδο σε λήθαργο.
Άλλος σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη είναι η θερμοκρασία. Εκτός από την υγρόψυξη που σπόροι κάποιων ειδών απαιτούν, η εναλλαγή των θερμοκρασιών μπορεί να διακόψει το λήθαργο και να ανεβάσει το αυξητικό δυναμικό. Ανάλογα με το είδος, ο σπόρος μπορεί να θέλει ημερήσιο θερμοκρασιακό εύρος (ΗΕΘ) από λίγους βαθμούς έως και πάνω από 10-15 °C. Το ΗΕΘ αλλάζει με τη εποχή του έτους κι έτσι χρησιμοποιείται ως ρυθμιστής από τα φυτά. Επόμενο σύνολο παραγόντων που εξετάζονται σε σχέση με την επίδρασή τους στο λήθαργο σπόρων είναι το μηχανικό σύστημα που χρησιμοποιείται για κάλυψη και προστασία του εμβρύου και των θρεπτικών του αποθεμάτων. Το περισπέρμιο μπορεί να είναι σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας της βλάστησης, ευνοώντας τα λήθαργο του σπόρου. Αυτό το καταφέρνει ρυθμίζοντας την ανταλλαγή αερίων και νερού του εμβρύου με το περιβάλλον. Τέτοιου είδους περιορισμοί μπορούν αν εκλείψουν τεχνητά με τη διάρρηξη ή αποβολή του περισπερμίου κατά την επεξεργασία με μαχαίρι, λίμα, γυαλόχαρτο ή άμμο. Στη φύση αυτό συμβαίνει αν ένα ζώο πατήσει ή φάει τον σπόρο, με διάβρωση κλπ.
Υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες, γνωστοί ή μη, που μπορούν να επηρεάσουν το λήθαργο ή τη βλάστηση ενός σπόρου. Παραδείγματα αποτελούν το υδατικό δυναμικό, η διαθεσιμότητα στοιχείων, η ύπαρξη ιονίζουσας ακτινοβολίας και άλλα.
Οι φυσιολογικές ανάγκες που εξυπηρετεί ο λήθαργος σπόρων και τα οφέλη που προσφέρει
Μετά από πολλά στάδια εξέλιξης, τα φυτά μοιάζουν να υιοθετούν τη φυσιολογική λειτουργία του λήθαργου σπόρων. Η σημασία αυτής της λειτουργίας είναι μεγάλη και δεν αφορά ένα ή λίγα χαρακτηριστικά. Ανάλογα με το πώς, που, πότε εμφανίζεται λήθαργος σπόρων σε ένα φυτικό είδος, διαμορφώνεται και ένα είδος στρατηγικής επιβίωσης και διαμόρφωσης πλεονεκτημάτων. Από την οικολογία γνωρίζουμε πως επιβιώνει ο πιο προσαρμοσμένος, ευέλικτος και ισχυρός. Σε αυτή την πορεία μεγάλο ρόλο παίζει και ο λήθαργος σπόρων, που δίνει στα φυτά δυνατότητες προσαρμογής κι ευελιξίας απέναντι στα διάφορα φυσικά περιβάλλοντα.
Η δεύτερη ανάγκη που εξυπηρετείται είναι ο συγχρονισμός με τις εποχές. Οι σπόροι ενός είδους σε μια καθορισμένη περιοχή βλαστάνουν συγκεκριμένη ευνοϊκή περίοδο. Αυτό ως αποτέλεσμα μειώνει σημαντικά το ποσοστό των σπόρων που αλλιώς θα βλάσταιναν σε λάθος εποχή και με πολλές πιθανότητες να καταστραφεί γρήγορα το φυτάριο. Επίσης, τα φυτά που θα φυτρώσουν την ίδια εποχή, αναμένεται και να ανθίσουν μαζί, οπότε ευνοείται η παραγωγή πολλαπλασιαστικού υλικού.