cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονίμη
Βιογραφία
Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές γεννήθηκε και ζούσε στη Μίλητο ή τη Στρατονίκεια της Καρίας. Ήταν κόρη τού Φιλοποίμενος, εξέχοντος πολίτη. Ήταν όμορφη, έξυπνη και συζητούσαν γι' αυτήν μεταξύ τους οι Έλληνες.
Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ και ο στρατός του κατέλαβαν την πόλη της το 89/88 π.Χ., η ομορφιά της έκανε μεγάλη εντύπωση στον Μιθριδάτη ΣΤ΄. Ο βασιλιάς ελκύστηκε σφοδρά από αυτήν, καθώς τού άρεσαν οι ισχυρές προσωπικότητες, που η ευφυΐα τους συμπλήρωνε τη δική του. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ νόμισε, ότι θα την έκανε το διαμάντι στις παλλακίδες τού ανακτόρου του και άρχισε τις συζητήσεις με τον Φιλοποίμενα. Τού πρόσφερε 1500 χρυσά νομίσματα. Η Μονίμη απέρριψε την προσφορά και ζήτησε περισσότερα. Τού ζήτησε γάμο και να γίνει βασίλισσα με διάδημα. Ο βασιλιάς την έβρισκε ακαταμάχητη και συμφώνησε.
Οι γραφείς προετοίμασαν το συμβόλαιο γάμου. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έδεσε μία πορφυρή και χρυσή ταινία γύρω από το κεφάλι της Μονίμης και το ζεύγος αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα διαμερίσματα της Σινώπης. Παντρεύτηκαν το 89/88 π.Χ. και με τον γάμο της έγινε η δεύτερη σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ και βασίλισσα τού Πόντου. Ο πατέρας της έλαβε το ποσό και τοποθετήθηκε έφορος της Εφέσου. Η Μονίμη γέννησε την Αθηναΐδα.
Το 72/71 π.Χ., όταν ο σύζυγός της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το βασίλειό του και να καταφύγει στην Αρμενία, η Μονίμη εκτελέστηκε στη Φαρνάκεια. Η αλληλογραφία της με τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, που ήταν έκφυλος, έπεσε στα χέρια τού Ρωμαίου στρατηγού Γ. Πομπήιου, όταν κατέλαβε το Καινόν Φρούριον.
Στη λογοτεχνία
Είναι ένας ρόλος στην τραγωδία τού Ρακίνα Μιθριδάτης· η ηθοποιός Μαρία Σαμεσλέ και η Ραχήλ έπαιξαν τον χαρακτήρα τού έργου αυτόν. Επίσης είναι μία ηρωίδα στο μυθιστόρημα τού Στέβεν Σέυλορ Η οργή της μανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου ως η 2η σύζυγός του και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Στα Βάθη της Ανατολής (σειρά)
Το “Στα Βάθη της Ανατολής” είναι μία τουρκική σαπουνόπερα. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στη Τουρκία στις 11 Μαρτίου 2003 και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 2003. Τα γυρίσματα έγιναν στο Ουργκιούπ της Καππαδοκίας. Μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες, συνωμοσίες και πάθη, με φόντο την έπαυλη της οικογένειας Καραντάγ.
Υπόθεση
Ο Σεϊμέν (Οζτζάν Ντενίζ), ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας, μετά τη δολοφονία του πατέρα του, αναλαμβάνει τη φροντίδα των υπολοίπων μελών αλλά και την εποπτεία της έπαυλης. Σε ένα ταξίδι του στη Νέα Υόρκη γνωρίζει και ερωτεύεται την Μπαχάρ (Νουργκιούλ Γεσιλτσάι). Όταν παντρεύονται, εκείνη εγκαταλείπει μια φιλόδοξη καριέρα ζωγράφου στη Νέα Υόρκη για να τον ακολουθήσει στην Καππαδοκία. Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Από τη μια, η συντηρητική οικογένεια του Σεϊμέν προσπαθεί να προσαρμοστεί στο σύγχρονο τρόπο ζωής της Μπαχάρ και από την άλλη εκείνη προσπαθεί να διατηρήσει την προσωπικότητά της, αλλά και να παλέψει για την αγάπη της με τον Σεϊμέν. Πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή τους παίζει η μητέρα του Σεϊμέν, η κυρία Σουμπούλ (Σελντά Αλκόρ), μία αυταρχική γυναίκα που έχει μάθει να διευθύνει τις ζωές των υπολοίπων μελών της οικογένειας και ακόμα θρηνεί τον άντρα της, που δολοφονήθηκε από τους εχθρούς του.
Προβολή στην Ελλάδα
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Απόλλων 13 (ταινία)
Το Απόλλων 13 (αγγλικά: Apollo 13) είναι ο τίτλος μιας Αμερικανικής περιπετειώδους διαστημικής δραματικής ντοκιμαντερίστικης στο στυλ ταινίας του 1995. Τη σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο Ρον Χάουαρντ, ενώ τη συγγραφή του σεναρίου της ανέλαβε ο Γουίλιαμ Μπρόιλς Τζούνιορ. Η ταινία είναι βσισμένη στο βιβλίο Lost Moon: The Perilous Voyage of Apollo 13 του 1994 απο τον αστροναύτη Τζέιμς Άρθουρ Λόβελ και τον Τζέφρι Κλούγκερ, το οποίο με τη σειρά του είναι εμπνευσμένο απο την αποστολή του Απόλλων 13. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς, Κέβιν Μπέικον, Μπιλ Πάξτον, Γκάρι Σινίζ και Εντ Χάρις.Στην ταινία, οι αστροναύτες Τζέιμς Άρθουρ Λόβελ, Τζακ Σουάιγκερτg και Φρεντ Χέιζ αποστέλλονται απο τη NASA στο διαστημόπλοιο Απόλλων 13 με στόχο να φθάσουν στη Σελήνη. Ωστόσο, κατα τη διάρκεια της αποστολής κάτι πάει στραβά, και η NASA αναγκάζεται να αλλάξει τα σχέδια προκειμένου να σώσει τους αστροναύτες και να τους φέρει ασφαλείς πίσω στη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με αστροναύτες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέιμς Χόρνερ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μαλελεήλ
Ήταν γιος του Καϊνάν, που ήταν γιος του Ενώς, που ήταν γιος του Ιάρεδ και άλλων.
Εμφανίζεται στο Βιβλίο της Γενέσεως 5:12-17, και σύμφωνα μ’ αυτό έζησε 895 χρόνια, κάτι που τον τοποθετεί όγδοο στα ρεκόρ ασυνήθιστης μακροβιότητας που αναφέρονται για τους μετά τον Κατακλυσμό πατριάρχες της Βίβλου.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Μαλελεήλ ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Ντόσουτζε
Το Ντόσουτζε (σερβικά κυριλλικά: Досуђе) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Θάνατοι τον Οκτώβριο του 2012
Θάνατοι προσωπικοτήτων που συνέβησαν το μήνα Οκτώβριο του έτους 2012, ακολουθούμενοι από πηγές, μέσω των οποίων δημοσιοποιήθηκαν.
31 Οκτωβρίου
10
Τυφλίνος
Εμφάνιση και συμπεριφορά
Ο τυφλίνος είναι το μικρότερο φίδι της Ευρώπης. Το ολικό μήκος του φθάνει μέχρι και τα 40 cm, συνήθως όμως είναι κάτω από 30 cm. Πρόκειται για φίδι τυφλό, εξελιγμένο και προσαρμοσμένο στην υπόγεια ζωή. Σπάνια μπορεί να παρατηρηθεί στην επιφάνεια. Δραστηριοποιείται μέσα σε στενές τρύπες από φωλιές ασπόνδυλων ή σκάβει το ίδιο σε μαλακό χώμα, καθώς και κάτω από πέτρες ή βράχους. Τρέφεται με μικρά ασπόνδυλα όπως μυρμήγκια, τερμίτες, μικρά αραχνοειδή κτλ, καθώς και με νύμφες ή προνύμφες αυτών. Τα ατροφικά του μάτια είναι σκεπασμένα με δέρμα. Η ουρά του έχει μυτερό τέλος και την χρησιμοποιεί στην μετακίνησή του μέσα στις τρύπες. Τα θηλυκά γεννούν 4-8 αυγά μήκους 11-25 mm. Αν πιαστεί προσπαθεί έντονα να ξεφύγει και πιέζει με την άκρη της ουράς του. Είναι εντελώς ακίνδυνο φίδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυφλοπίδαι Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης Κατηγορία:Ερπετά της Ασίας
Έντγουιν Φλακ
Ο Έντγουιν Χάρολντ Φλακ (Edwin Harold Flack) (Λονδίνο 5 Νοεμβρίου 1873 - Μπέργουικ 10 Ιανουαρίου 1935) ήταν Αυστραλός αθλητής του στίβου και της αντισφαίρισης, χρυσός Ολυμπιονίκης το 1896.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φλακ γεννήθηκε στην Αγγλία και σε ηλικία 5 ετών η οικογένεια του μετανάστευσε στην Αυστραλία και στο Μπέργουικ της Βικτώρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του 1892, όπου σπούδασε και αρχαία Ελληνική ιστορία, δούλεψε στο λογιστικό γραφείο του πατέρα του. Ήταν αθλητής του συλλόγου Ολν Μελμπούρνιανς (Old Melburnians) και πρωταθλητής σε αγώνες δρόμου στη Νέα Νότια Ουαλία και στη Βικτώρια. 21 ετών στάλθηκε στο Λονδίνο για περαιτέρω εκπαίδευση στη λογιστική δουλεύοντας στην εταιρεία Price Waterhouse (σήμερα PricewaterhouseCoopers), παράλληλα συνέχισε τον αθλητισμό όπου γράφτηκε σε σύλλογο του Λονδίνου με σκοπό να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες.
Ολυμπιακοί αγώνες του 1896
150px|thumb|left|Έντγουϊν Φλακ Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα κατέκτησε 2 χρυσά κι ένα χάλκινο μετάλλιο, ο Φλακ πήρε μέρος μετά από έξι ημέρες ταξίδι με πλοίο και τρένο. Στο πρώτο αγώνισμα που συμμετείχε ήταν τα 800 μέτρα όπου ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης με επίδοση 2.11.0", στα 1.500 μέτρα ήταν πάλι πρώτος με επίδοση 4.33.2" με δεύτερο τον Αμερικανό Άρθουρ Μπλέικ. Τρίτος ολυμπιονίκης ήταν στο διπλό του τένις με συμπαίκτη τον Βρετανό Ρόμπινσον όπου έχασαν στα ημιτελικά από το ζευγάρι Δ. Κάσδαγλη - Δ. Πετροκόκκινου. Συμμετείχε και στο απλό του τένις όπου αποκλείστηκε από τον Α. Ακρατόπουλο, στον μαραθώνιο εγκατέλειψε στο 35ο χλμ ενώ προπορευόταν εμφάνισε σημάδια εξάντλησης προσπάθησε να τον βοηθήσει ένας Άγγλος ζητώντας και την βοήθεια των χωρικών, ο Φλακ νομίζοντας ότι ο χωρικός προσπαθούσε να τον εμποδίσει να κερδίσει τον αγώνα του έριξε γροθιά ξεσηκώνοντας τους θεατές του αγώνα.
Η μετέπειτα ζωή του
Το 1898 ο Φλακ επέστρεψε στην Μελβούρνη και στο λογιστικό γραφείο της οικογένειας, αγόρασε και μία φάρμα όπου έτρεφε βοοειδή. Δεν ξανά έτρεξε σε αγώνες αλλά εκπροσώπησε την Αυστραλία στην Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Η Αυστραλία έχει τιμήσει τον Φλακ κόβοντας γραμματόσημο με τη μορφή του το 1996 στην εκατονταετηρίδα των Ολυμπιακών αγώνων. Το όνομά του έχει δοθεί σε οδό κοντά στο Ολυμπιακό στάδιο του Σίδνευ κι άγαλμα του υπάρχει έξω από το σχολείο του Μπέργουιν όπου είχε φοιτήσει και ο ίδιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης
'''Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης''' 1890-1925 (Gérasime D. Cangellaris), Αιγυπτιώτης γαλλόφωνος ποιητής και εκδότης, με καταγωγή από παλιές αριστοκρατικές οικογένειες της Κεφαλονιάς, τις οικογένειες Καγγελάρη και Ασάνη. Γονείς του ο Δημήτρης Π. Καγγελάρης (1844-1898) και η Ρόζα Δ. Ασάνη (1851-1912).
Βιογραφία
Ο ποιητής και εκδότης '''Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης''' γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς στις 19 Νοεμβρίου 1890 και απεβίωσε στο Παρίσι στις 23 Ιανουαρίου 1925. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Σουέζ και τα εφηβικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου μαθήτευσε στο δημοτικό και το γυμνάσιο των École des Frères του Port Tewfik και του Collège Sainte Catherine.
Δημοσίευσε τα πρωτόλειά του στη γαλλόφωνη αλεξανδρινή εφημερίδα "Le Phare d'Alexandrie" σε νεαρή ηλικία και υπήρξε ένας από τους πρώτους συντάκτες του φιλολογικού περιοδικού "Le Lotus", που κυκλοφόρησε το 1910 από το κολλέγιό του ως όργανο της "Académie Saint Jean-Baptiste de la Salle", που αποτελούσε τη φιλολογική εταιρεία των μαθητών του και της οποίας εξελέγη γραμματέας (1907-1908).
Έγραψε το σύνολο του έργου του στη γαλλική γλώσσα, αλλά τα ποιήματά του διακρίνονται για τον έντονα ελληνικό και πατριωτικό παλμό τους. Από το 1917 και μέχρι το τέλος της ζωής του διηύθυνε το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό "L'Orient Français", που εξέδωσε στο Παρίσι με σκοπό τη διάδωση των γαλλικών ιδεών στην Ανατολή. Εκτός από τη λογοτεχνία, έδειξε ιδιαίτερη κλίση και στη ζωγραφική. Και τα δύο του βιβλία είναι εικονογραφημένα από τον ίδιο.
Αδελφή του ήταν η διανοούμενη Αικατερίνη Δ. Καγγελάρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Γερασιμος Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Σκωτική Γαελική γλώσσα
Η σκωτική γαελική γλώσσα (σκωτικά γαελικά: Gàidhlig IPA, Αγγλικά Gaelic IPA ή ), είναι μέλος της Γοϊδελικής υποοικογένειας της οικογένειας των Κελτικών γλωσσών, η οποία περιλαμβάνει ακόμη τα Ιρλανδικά και τη Γλώσσα Μανξ. Οι γλώσσες αυτής της υποοικογένειας προέρχονται από τα Μέσα Ιρλανδικά, ενώ η καταγωγή τους ανάγεται στην Αρχαία Ιρλανδική γλώσσα και τελικά στην Αρχαϊκή Ιρλανδική.
Πολλές φορές η γλώσσα αναφέρεται απλώς ως Σκωτικά, ιδίως όταν συγκρίνεται με τις άλλες δύο γλώσσες της υποοικογένειας. Η Σκωτική Γαελική γλώσσα, όμως, δεν πρέπει να συγχέεται με τη Σκωτική γλώσσα (Σκωτς), μια διακριτή από τα Αγγλικά γλώσσα της υποομάδας των Αγγλικών γλωσσών της Αγγλοφριζικής οικογένειας του Γερμανικού κλάδου, ούτε και με τη Σκωτική Αγγλική γλώσσα, όρος με τον οποίο χαρακτηρίζονται οι διάλεκτοι της Αγγλικής γλώσσας οι οποίες ομιλούνται στη Σκωτία.
Ιστορία
Η Σκωτική Γαελική γλώσσα, όπως και η Ιρλανδική και η Γλώσσα Μανξ, αναπτύχθηκε ως ξεχωριστή γλώσσα μετά τον 12ο αιώνα. Οι κελτικές γλώσσες της Γοϊδελικής υποοικογένειας έφτασαν να αποτελούν τις γλώσσες της πλειοψηφίας στη Σκωτία, εκτοπίζοντας παλαιότερες κελτικές γλώσσες και κατά τόπους ακόμη και τα Αρχαία Αγγλικά. Ήδη, όμως, από τον 13ο αιώνα τα Γαελικά αρχίζουν να υποχωρούν από την ηπειρωτική Σκωτία. Τον 15ο αιώνα αρχίζει να εμφανίζεται η διαχωριστική γραμμή Χάιλαντ-Λόουλαντ, δηλαδή ο γλωσσολογικός διαχωρισμός σύμφωνα με τις γεωγραφικές περιοχές όπου ομιλούνταν η Γαελική γλώσσα (ορεινές περιοχές, Χάιλαντ) από τις περιοχές όπου ομιλούνταν η Αγγλική γλώσσα (πεδινές περιοχές, Λόουλαντ). Έκτοτε η γλώσσα γνωρίζει φθίνουσα πορεία, με αποτέλεσμα το 2001 να ομιλείται μόλις από το 1,2% (58.652 άτομα) του συνολικού πληθυσμού της Σκωτίας, με το μεγαλύτερο ποσοστό να βρίσκεται στα νησιά των Εξωτερικών Εβρίδων. Υπάρχουν ακόμη περίπου 34.000 άτομα στη Σκωτία τα οποία έχουν κάποια γνώση της γλώσσας, ενώ λίγο περισσότεροι από 8.000 ακόμη ομιλητές υπάρχουν στον Καναδά, στις Η.Π.Α., στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία. Σήμερα υπάρχει ένα πρόγραμμα αναβίωσης της γλώσσας, αλλά παλαιότερα ομιλούταν σε μια αρκετά μεγαλύτερη έκταση.
Το αλφάβητο και η νομιμοποίηση της
Η Σκωτική Γαελική γλώσσα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο. Χρησιμοποιούνται μόλις 18 γράμματα για να αποδώσουν γύρω στους 50 διαφορετικούς φθόγγους. Η γλώσσα αναγνωρίστηκε ως επίσημη γλώσσα στη Σκωτία με την Πράξη του Σκωτικού Κοινοβουλίου για τη Γαελική γλώσσα το 2005. Εκτός από τη διδασκαλία της στα σχολεία, υπάρχουν ακόμη και μερικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί οι οποίοι μεταδίδουν τα προγράμματά τους στη γλώσσα.
British Leyland Motor Corporation
Ιστορία της BL
Η BLMC δημιουργήθηκε το 1968, με τη συγχώνευση της "British Motor Holdings" (BMH) και της "Leyland Motor Corporation" (LMC). Η συγχώνευση ενθαρρύνθηκε από την Κυβέρνηση Εργατικών, υπό τον πρωθυπουργό Harold Wilson (Χάρολντ Ουίλσον) και η εταιρεία που δημιουργήθηκε είχε στην κατοχή της όλες τις τελευταίες ανεξάρτητες αυτοκινητοβιομηχανίες της Βρετανίας. Μεταξύ των εταιρειών (που όλες μαζί ήταν σχεδόν 100) υπήρχαν αυτοκινητοβιομηχανίες, κατασκευαστές λεωφορείων και φορτηγών, εταιρείες ψυγείων, εταιρείες κατασκευής πολεμικών οχημάτων, κλπ. Η νέα εταιρεία οργανώθηκε γρήγορα σε 7 διαφορετικούς τομείς κάτω από τη διοίκηση του Sir Donald Stokes (Σερ Ντόναλντ Στόουκς), ο οποίος ήταν μέχρι πρότινος πρόεδρος της Leyland Motor Corporation.
Η εταιρεία έμεινε στην ιστορία ως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παρακμής της βιομηχανίας της Βρετανίας τη Δεκαετία του 1970. Στις αρχές της λειτουργίας της, η παραγωγή αυτοκινήτων γινόταν σε 42 διαφορετικά εργοστάσια, αριθμός που ακόμα και σήμερα θεωρείται τεράστιος, αν αναλογιστεί κανείς πως τα μεγέθη παραγωγής αυτοκινήτων ήταν μικρά σε σχέση με τα σημερινά. Ακόμη και πριν την συγχώνευση, η BMH κρατούσε σε λειτουργία μάρκες οι οποίες ανταγωνίζονταν η μία την άλλη. Μάλιστα, αυτές οι μάρκες διέθεταν στην αγορά εντελώς ίδια αυτοκίνητα ελαφρώς ανασχεδιασμένα, η καθεμία με το σήμα της. Σε αυτή την κατάσταση προστέθηκαν και οι μάρκες της LMC, οι οποίες ήταν ήδη ανταγωνιστικές. Η Rover ανταγωνιζόταν τη Jaguar, ενώ η Triumph ανταγωνιζόταν άλλες τρεις εταιρείες που ανήκαν στη BLMC, τις Austin, Morris και MG.
Ο Sir Don Ryder (Σερ Ντον Ράιντερ) ανέλαβε το έργο εκπόνησης έρευνας σχετικά με την κατάσταση της εταιρείας και η έρευνά του (Ryder Report, που τιτλοφορήθηκε "British Leyland: The Next Decade", "Μπρίτις Λέιλαντ: Η Επόμενη Δεκαετία") παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 1975. Οι προτάσεις της έρευνας εφαρμόστηκαν αμέσως και έτσι η εταιρεία αναδιοργανώθηκε δραστικά. Η κυβέρνηση των Εργατικών, πάλι υπό τον Ουίλσον, ανέλαβε τότε τον έλεγχο της εταιρείας δημιουργώντας μια εταιρεία συμμετοχών, την "British Leyland Limited" (BL Ltd.) στην οποία το κράτος ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος. Τώρα όλες οι δραστηριότητες της εταιρείας οργανώθηκαν σε 4 διαφορετικούς τομείς:
Το 1978, η εταιρεία σχημάτισε ένα νέο υπο-όμιλο για τη διαχείριση των εταιρειών κατασκευής επαγγελματικών οχημάτων, την BL Commercial Vehicles (BLCV). Κάτω από τη διοίκηση της νέας εταιρείας περιήλθαν οι:
Το 1984, η Jaguar έγινε ξανά ανεξάρτητη αυτοκινητοβιομηχανία, μέσω δημόσιας πώλησης των μετοχών της και τελικώς περιήλθε στην ιδιοκτησία της Ford το 1988. Στο μεταξύ, η British Leyland είχε πλέον αλλάξει το όνομά της σε Όμιλο Austin Rover. Το 1986, μετονομάστηκε απλά σε Όμιλο Rover. To 1987, ο τομέας φορτηγών και βαρέων οχημάτων συγχωνεύθηκε με την ολλανδική DAF, δημιουργώντας την DAF NV (στη Βρετανία χρησιμοποιούνταν το όνομα Leyland DAF και στην Ολλανδία το όνομα DAF). Το 1987, επίσης, η εταιρεία κατασκευής λεωφορείων αποσχίσθηκε από τον υπόλοιπο όμιλο, σε νέα εταιρεία με την ονομασία Leyland Bus, ως αποτέλεσμα εξαγοράς από τη διοίκηση της εταιρείας. Το 1988, η Leyland Bus πωλήθηκε στην εταιρεία λεωφορείων Volvo Buses.
Το 1988 ό,τι είχε απομείνει από την γιγαντιαία BL, με την ονομασία Rover Group, πωλήθηκε από τη βρετανική κυβέρνηση στην εταιρεία κατασκευής αεροπλάνων British Aerospace (BAe).
Πολλές από τις φίρμες χωρίστηκαν τελικά και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν υπό άλλη ιδιοκτησία. Ο άμεσος απόγονος της British Leyland ήταν ο Όμιλος MG Rover που χρεωκόπησε τελικά τον Απρίλιο του 2005. Ένα κομμάτι της παλέτας της MG Rover αναμένεται να διατεθεί πάλι στην αγορά, με την έναρξη παραγωγής να ορίζεται το 2007.
Αυτοκινητοβιομηχανιες που Συγχωνεύθηκαν
Οι χρονολογίες που αναφέρονται, είναι τα έτη που εμφανίστηκε η κάθε φίρμα πάνω σε κάποιο μοντέλο.
Μοντέλα της BL (μέχρι το 1986)
Σε παρενθέσεις οι εταιρείες που παρήγαγαν για πρώτη φορά το κάθε όχημα
Ανταγωνιστικά μοντέλα
Σε αρκετές περιπτώσεις, η British Leyland συνέχιζε ή προωθούσε την παραγωγή μοντέλων διαφορετικών εταιρειών της σε διαφορετικά εργοστάσια, που ανταγωνίζονταν το ένα με το άλλο για αρκετά χρόνια.
Ίδια μοντέλα με διαφορετικά σήματα
Σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της, που εξέλισσαν συνεχώς τα μοντέλα τους, η British Leyland συνέχισε την πρακτική της διάθεσης ίδιων μοντέλων με σήματα διαφορετικών εταιρειών, που είχε ξεκινήσει από την εποχή της BMC.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Νηλ Άρμστρονγκ
Ο Νηλ Όλντεν Άρμστρονγκ (Neil Alden Armstrong, 5 Αυγούστου 1930 – 25 Αυγούστου 2012) ήταν Αμερικανός αστροναύτης, πιλότος και καθηγητής πανεπιστημίου, ο πρώτος άνθρωπος στην Ιστορία που πάτησε στη Σελήνη.
Βιογραφία
Το 1962 επιλέχθηκε για το σώμα αστροναυτών και το 1966 ήταν κυβερνήτης της αποστολής Τζέμινι 8, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η πρώτη σύνδεση δύο διαστημοπλοίων στο διάστημα. Η αποστολή παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία, όταν ο πύραυλος Agena με συνδεδεμένο πάνω του το Τζέμινι άρχισε να περιστρέφεται ανεξέλεγκτα γύρω από τον εγκάρσιο άξονά του, όμως παρά τη ζάλη λόγω της περιστροφής ο Άρμστρονγκ κατάφερε με ψύχραιμους χειρισμούς να αποσυνδέσει το Τζέμινι.
Το 1970 διορίστηκε υπεύθυνος των αεροπορικών δραστηριοτήτων στη NASA, αλλά τον επόμενο χρόνο παραιτήθηκε για να γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Σε αντίθεση με τον Μπαζ Όλντριν, δεν έκανε πολλές δημόσιες εμφανίσεις και, παρά τις προσφορές που είχε, δεν φαίνεται να αποκόμισε κάποιο σημαντικό οικονομικό κέρδος. Ζούσε στο Ίντιαν Χιλ του Οχάιο, και ένας μικρός κρατήρας κοντά στο σημείο όπου πάτησε στη Σελήνη έχει το όνομά του. Την Ελλάδα έχει επισκεφθεί λίγα χρόνια πριν πεθάνει, τον Φεβρουάριο του 2006, αλλά και παλιότερα, το 1998.
Ο Νιλ Άρμστρονγκ πέθανε στις 25 Αυγούστου 2012 σε ηλικία 82 ετών στο Σινσινάτι των Ηνωμένων Πολιτειών λίγες μέρες αφότου υποβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι Κατηγορία:Άνθρωποι που περπάτησαν στη Σελήνη
Εκλογές στο Μακάου
Το Μακάου είναι περιορισμένη δημοκρατία. Ως εκ τούτου διεξάγονται εκλογές.
Στις άμεσες εκλογές δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι είναι 18 ετών για το ήμισυ της βουλής και την πλειοψηφία των εδρών σε 18 επαρχιακά συμβούλια. Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να είναι μόνιμοι κάτοικοι και να έχουν ζήσει στο Χονγκ Κονγκ για τα 7 προηγούμενα έτη. Στις έμμεσες εκλογές λαμβάνουν μέρος 220.000 μέλη από λειτουργικές εκλογικές περιφέρειες και μία 800μελής επιτροπή.
2013
Στις βουλευτικές εκλογές στις 15 Σεπτεμβρίου 2013 εξελέγησαν 33 βουλευτές, εκ των οποίων οι 14 από γεωγραφική περιφέρεια, οι 12 από λειτουργική περιφέρεια και οι 7 διορισμένοι από τον ανώτερο κυβερνήτη (Chief Executive). Νομοθετική Συνέλευση, 15 Σεπτεμβρίου 2013 !style="background-color:#E9E9E9" class="unsortable"|№ !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Πρόσκειται σε !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% των ψήφων !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Μεταβολή σε ποσοστό % των ψήφων !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Αλλαγή δικτύου σε έδρες
!colspan=3 style="background-color:#E9E9E9"|Σύνολο και συμμετοχή!!style="background-color:#E9E9E9"| 151.881 !!style="background-color:#E9E9E9"| 100 !!style="background-color:#E9E9E9"| !!style="background-color:#E9E9E9"| 14 !!style="background-color:#E9E9E9"| 2 !align=left style="background-color:#E9E9E9" colspan=8|Λειτουργικές περιφέρειες και διορισμένα μέλη
2009
Στις εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2009, εξελέγησαν 12 έδρες με καθολική ψηφοφορία επί συνόλου 27 στην νομοθετική συνέλευση. Οι υπόλοιπες έδρες αποφασίζονται με τη μέθοδο των λειτουργικών "εκλογικών περιφερειών" ή διορίζονται από τον αρχηγό της κυβέρνησης. Στις εκλογές έλαβαν μέρος 16 λίστες, ανάμεσα στις οποίες και η λίστα "Voz Plural - Gentes de Macau", η οποία είναι η πρώτη στην ιστορία του Μακάο από τότε που παραδόθηκε στην Κίνα, με αυτόχθονες υποψηφίους του Μακάο. Η σειρά των λιστών ανακοινώθηκε στα τέλη Ιουλίου.
Αποτελέσματα
Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν υψηλή και έφτασε το 60% στη χερσόνησο του Μακάου. Τα τελικά αποτελέσματα καθυστέρησαν να ανακοινωθούν εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων. Οι φιλοδημοκρατικοί κατάφεραν να πάρουν μία επιπλέον έδρα σε σύγκριση με τις εκλογές του 2005. Αυτό σημαίνει ότι εξέλεξαν 4 βουλευτές συνολικά στη νέα βουλή. Οι συντηρητικοί έχασαν δύο έδρες, ενώ οι φίλα προσκείμενοι στο Πεκίνο εξακολουθούν να κατέχουν τον έλεγχο της βουλής.
Δημήτριος Ταμπακόπουλος
Ο Δημήτριος Ταμπακόπουλος (ή Μπουλουξής) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και απόγονος της προυχοντικής οικογένειας της Βυτίνας.
Δράση
Γεννήθηκε στη Βυτίνα γύρω στα 1770 και ήταν πατέρας του αρχιμανδρίτη, ηγούμενου της Μονής Καισαριανής και αγωνιστή του 1821 Ιωσήφ Ταμπακόπουλου και του αγωνιστή Λουκά.
Ο Δ. Ταμπακόπουλος ήταν αρχηγός των ατάκτων (μπουλουξής) της Καρύταινας, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και διέθεσε το σύνολο της τεράστιας περιουσίας του για να συντηρεί στρατιωτικό τμήμα από 40 στρατιώτες καθόλη τη διάρκεια της επανάστασης, ενώ διέθεσε 3.000 τάλληρα (περίπου 20.000 γρόσια) για τις ανάγκες της επανάστασης.
Πήρε μέρος στις μάχες της Τριπόλεως, Δερβενακίων, Δερβενίου, Βαλτετσίου, Γράνας και στην πολιορκία των Πατρών και Ναυπλίου, δείχνοντας το μεγαλύτερο ενθουσιασμό και μαχόμενος με ατρόμητη γενναιότητα όπως χαρακτηριστικά αναφέρει πιστοποιητικό του 1845 που υπογράφουν οι Π. Μαυρομιχάλης, Κ. Δεληγιάννης και Π. Γιωτόπουλος. Πληγώθηκε στο δεξί πόδι στη μάχη των Μεσσηνιακών Φρουρίων εναντίον του Ιμπραήμ.
Για τις προσφορές του αυτές τιμήθηκε το 1844 από τον βασιλιά Όθωνα με το «αργυρούν νομισματόσημον», το οποίον του παρέδωσε ο συνταγματάρχης Ν. Πιεράκος. Μετά την επανάσταση πάμφτωχος εγκαθίσταται στην Τρίπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αγία Μαρίνα Αμαλιάδας Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε τα λήμματα: Αγία Μαρίνα (αποσαφήνιση)
Η Αγία Μαρίνα ή Αγία Μαρίνα Αμαλιάδας ή Αγία Μαρίνα Δουναίικων είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 9 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αγία Μαρίνα βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου στο Ιόνιο πέλαγος, σε απόσταση 9 χλμ. ΝΔ. από την Αμαλιάδα και 2 χλμ. Δ. από τα Δουναίικα των οποίων αποτελεί παραθεριστικό θέρετρο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στον τότε κοινότητα κοινότητα Δουναιίκων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Δουναίικα, τα Δανικά και τα Κάτω Κερτεζαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Δουναίικων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Γιώργος Τράγκας
Ο Γιώργος Τράγκας (Μεταξουργείο Αθηνών, 30 Ιουλίου 1949 - Αθήνα, 14 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης μέσων ενημέρωσης, παρουσιαστής εκπομπών στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μεταξουργείο. Ο πατέρας του εργαζόταν ως γυναικολόγος. Ξεκίνησε να αρθρογραφεί σε τοπικά μέσα από μικρή ηλικία και εργάσθηκε στο περιοδικό Εικόνες της Ελένης Βλάχου, ενώ συνέχισε να εργάζεται στις αθλητικές σελίδες της Μεσημβρινής καλύπτοντας ποδοσφαιρικούς αγώνες. Βασικός σταθμός στην πορεία του ήταν η εφημερίδα Βραδυνή, στην οποία και εργάστηκε επί σειρά ετών. Υπήρξε και αστυνομικός ρεπόρτερ επί σειρά ετών, πριν ασχοληθεί με το πολιτικό ρεπορτάζ. Εκτός από δημοσιογράφος, στο χώρο του τύπου είχε διατελέσει και εκδότης των εντύπων «Χώρα», «Crash» και «Ανεξαρτησία».
Ο Τράγκας έγινε γνωστός από περιστατικό που συνέβη το 1988, όταν όντας ανταποκριτής του Ελεύθερου Τύπου στο νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου, πραγματοποιούσε ρεπορτάζ όταν νοσηλευόταν ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου. Στις ανταποκρίσεις του παρουσίαζε την κατάσταση της υγείας του Παπανδρέου ως πολύ χειρότερη σε σχέση με τα επίσημα ιατρικά ανακοινωθέντα του νοσοκομείου και τους ανταποκριτές των υπόλοιπων εφημερίδων. Επίσης σχολίαζε δηκτικά την ερωτική σχέση του πρωθυπουργού με την αεροσυνοδό Δήμητρα Λιάνη. Αυτό δημιούργησε εντάσεις στο περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού, με αποτέλεσμα ο ιδιαίτερος γραμματέας του, Μιχάλης Ζιάγκας, αρχικά να επιτεθεί σωματικά με γροθιές στον Τράγκα και στη συνέχεια να τον κυνηγήσει στους κήπους του νοσοκομείου.
Έχει παρουσιάσει τις εκπομπές: Χωρίς Αναισθητικό (1994-2015), Viva (1996-1997), Metro (2001-2002), Απαγορευμένη Ζώνη (1995-1996/2013-2015), Ελεύθερος Σκοπευτής (2013-2020), Κατάσταση Πολιορκίας (2013-2014) και Γιώργος Τράγκας (2018-2020) σε διάφορα κανάλια πανελλαδικά και περιφερειακά. Συμμετείχε επίσης σε κεντρικά δελτία ειδήσεων διάφορων σταθμών (κυρίως του Alter, του Extra, του Action 24, του Kontra, του Νέου Epsilon και του παλαιού Epsilon) ως πολιτικός σχολιαστής. Ήταν επίσης ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού Κανάλι 10 (Alert TV), από το 2003 έως το 2012.
Κριτική και ζητήματα με τη δικαιοσύνη
Οι εκπομπές του είχαν κατά καιρούς δεχθεί έντονη κριτική για ακροδεξιό και νεοναζιστικό περιεχόμενο, λόγω προώθησης υποψηφίων της Χρυσής Αυγής ή παρουσίαση ακραίων αντιλήψεων.
Στο παρελθόν ως εκδότης της εφημερίδας «Χώρα» εισέπραττε το 6% της κρατικής διαφήμισης (άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ) ενώ εκπροσωπούσε μόνο το 0,3% της κυκλοφορίας του ημερησίου Τύπου, γεγονός για το οποίο είχε επικριθεί ο ίδιος και η κυβέρνηση Καραμανλή.
Τον Οκτώβριο του 2012, το όνομα του περιλαμβανόταν στη λίστα Λαγκάρντ και στη συνέχεια παραδέχθηκε και ο ίδιος πως είχε βγάλει χρήματα στο εξωτερικό. Αντίστοιχα, το 2016 βρέθηκαν υπεράκτιες εταιρίες στο όνομά του σύμφωνα με δημοσιεύματα για τη πολύκροτη υπόθεση των Εγγράφων του Παναμά.
Είχε βρεθεί στο επίκεντρο επιπλήξεων από φορείς των Ελληνικών μέσων ενημέρωσης, κυρίως με πρόστιμα που έχουν ξεπεράσει τις 100.000 ευρώ για προσβλητικές ή μη ηθικές πρακτικές. Τον Φεβρουάριο του 2012 του επιβλήθηκε πρόστιμο ύψους 25.000 ευρώ από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, διότι αποκάλεσε την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.
Το Μάιο του 2014 σε βάρος του ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για ανακριβή δήλωση πόθεν έσχες. Από έρευνα που διενεργήθηκε, προέκυψαν περιουσιακά στοιχεία του, ύψους άνω των 10 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία φέρεται να μην είχαν δηλωθεί νόμιμα.
Απόψεις
Τον Ιούνιο του 2020, ο Τράγκας έλεγε στην ραδιοφωνική του εκπομπή: «Αποτινάξτε τον ιό της φοβίας. Ανακτήστε πλήρως τη ζωή σας και την εργασία σας. Ο Covid-19 είναι ανύπαρκτος, όπως λένε κορυφαίοι επιστήμονες, σβήνει και μας εγκαταλείπει, όπως προηγούμενες γρίπες» Σύμφωνα με γιατρό του, ο Τράγκας δεν επιθυμούσε να εμβολιαστεί για τον Covid-19.
Θάνατος
Την 1η Δεκεμβρίου 2021, γνωστοποίησε με ανάρτησή του στο διαδίκτυο ότι νοσεί από κορoνοϊό. Εισήχθη στο νοσοκομείο «Σωτηρία» στις 4 Δεκεμβρίου και διασωληνώθηκε στις 10 Δεκεμβρίου. Κατά την διάρκεια της νοσηλείας του, υπέστη καρδιακό επεισόδιο και υποβλήθηκε σε τοποθέτηση στεντ. Εξέπνευσε στις 03:10 της 14ης Δεκεμβρίου 2021 από επιπλοκές λόγω κορονοϊού, σε ηλικία 72 ετών, και κηδεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου, στο Κοιμητήριο Κηφισιάς Αθηνών.
Κληρονομικά ζητήματα
Σύμφωνα με ιδιόχειρη διαθήκη την οποία είχε συντάξει στο Μονακό, ο Τράγκας όρισε ως κληρονόμους της περιουσίας του, τον γιο του Γιάννη με ποσοστό 42%, την τελευταία του σύζυγο του, Μαρία Καρρά με ποσοστό 35% και το υπόλοιπο 23% στον γιο του, Φρέντι.
Στην περιουσία του Τράγκα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων ακίνητα σε διάφορες χώρες (Γαλλία, Μονακό, Ελλάδα και ΗΠΑ), τραπεζικές καταθέσεις και θυρίδες με ράβδους χρυσού.
Στις 3 Ιουνίου 2022 η Αρχή Καταπολέμησης Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες προχώρησε στην δέσμευση όλης της περιουσίας του Τράγκα, καθώς η τρίμηνη έρευνα της Αρχής κατέληξε σε ένα πόρισμα το οποίο αναφέρει ότι υπήρξαν διαδικασίες ξεπλύματος μαύρου χρήματος και ότι προέκυψε αδικαιολόγητος πλουτισμός.
Ελεύθεροι Άνθρωποι
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Γιώργος Τράγκας ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού κόμματος με την επωνυμία «Κίνημα Ελευθέρων Ανθρώπων». Σκοπός του, όπως υποστήριξε, είναι να διασφαλιστεί η δημοκρατία, η καταπολέμηση της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης που προέκυψε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού στην Ελλάδα.
Στο κόμμα συμμετέχουν ως συνιδρυτές ο πρώην βουλευτής Αχαΐας Νίκος Νικολόπουλος με το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος.
Τους επόμενους μήνες, τη συμπόρευση τους με τους Ελεύθερους Ανθρώπους ανακοίνωσαν το Μέτωπο Νίκης της Ραχήλ Μακρή, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο του Δημήτρη Καζάκη, το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών του Γιάννη Δημαρά, η Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, το Κόμμα Δανειοληπτών-Ταυτότητα Κεντρώων, το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα, το κόμμα Δημοκρατικά Ενωμένων Πολιτών, το Κόμμα Ελλήνων Δανειοληπτών, καθώς και μεμονωμένοι πρώην βουλευτές και πολιτευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Νέας Δημοκρατίας, των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και της Ελληνικής Λύσης.
Ωστόσο, κατά τους επόμενους μήνες σημειώθηκαν αποχωρήσεις από το σχηματισμό με κυριότερες αυτές του Νίκου Νικολόπουλου και του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, της Ραχήλ Μακρή,  του Νίκου Καραχάλιου και των σχηματισμών Ε.ΠΑ.Μ., ΔΗ.Κ.ΚΙ. και Κ.ΕΛ.ΔΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί
Ιωσήφ Ταμπακόπουλος
Ο Ιωσήφ Ταμπακόπουλος ήταν αρχιμανδρίτης, ηγούμενος της Μονής Καισαριανής και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Δράση
Ο Ιωσήφ Ταμπακόπουλος γεννήθηκε στη Βυτίνα το 1792 και ήταν γιος του Δημήτριου Ταμπακόπουλου.
Ο Ιωσήφ Ταμπακόπουλος ήταν αρχιμανδρίτης, ηγούμενος της Μονής Καισαριανής. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και οπλαρχηγός στην επανάσταση του 1821 και προσέφερε φορτηγά ζώα, αξιόλογους ίππους και ολόκληρη την περιουσία του για τις ανάγκες της επανάστασης. Έλαβε μέρος στη μάχη του Χαϊδαρίου, του Φαλήρου και στην πολιορκία της Ακροπόλεως δείχνοντας γενναιότητα και πατριωτισμό, όπως βεβαιώνεται από σχετικό πιστοποιητικό το οποίο υπογράφει ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ιωάννης Β΄ Ορσίνι
Ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι ήταν Κόμης Παλατινός Κεφαλληνίας και Ζακύνθου  στα χρόνια 1323 – 1325 και Δεσπότης Ηπείρου ως Ιωάννης Κομνηνός Δούκας στα 1323 – 1335.
Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Α΄ Ορσίνι, Κόμης Παλατινός Κεφαλληνίας και Ζακύνθου και μητέρα του η Μαρία Αγγελίνα, κόρη του Νικηφόρου Α' Κομνηνού Δούκα δεσπότη Ηπείρου. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1317, την κομητεία ανέλαβε ο αδελφός του Νικόλαος Ορσίνι. Ο Ιωάννης, αφού δολοφόνησε τον αδελφό του το 1323, κατέλαβε αμέσως τις κτήσεις του και τις συνένωσε με το κράτος του. Έδωσε όρκο υποτελείας στον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' ασπαζόμενος το Ορθόδοξο δόγμα και αναγνωρίστηκε ως Δεσπότης Ηπείρου. Για να εξασφαλίσει μεγαλύτερη εύνοια των Ηπειρωτών εξελλήνισε το όνομά του σε Ιωάννη Κομνηνό Δούκα και παντρεύτηκε την Ελληνίδα Άννα Αγγελίνα, κόρη του Ανδρονίκου (που ήταν εξάδελφος της μητέρας του και του αδελφού της Θωμά Α' δεσπότη της Ηπείρου). Κατά διαταγή του ο Κωνσταντίνος ο Ερμονικός μετέφρασε σε κοινή Ελληνική γλώσσα τον Όμηρο. Το 1325 ο Ιωάννης της Γραβίνας, δούκας του Δυρραχίου, κατέλαβε την κομητεία καταλύοντας την ηγεμονία των Παλατινών Κομήτων Ορσίνι στην Κεφαλληνία και τη Ζάκυνθο και ο Ιωάννης Β΄ κατέφυγε στις κτήσεις του στην Ήπειρο, όπου όμως το 1335 δηλητηριάστηκε από την σύζυγό του Άννα Αγγελίνα.
Οικογένεια
Από τη σύζυγό του Άννα Αγγελίνα, κόρη του Ανδρονίκου (γιού του Δημητρίου (Μιχαήλ) Αγγέλου, αδελφού του παππού του Νικηφόρου Α') είχε δύο τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ελευσίνα
εναλλ.=Ελευσίνα|μικρογραφία|[[Πολιτιστική πρωτεύουσα 2023]] Η Ελευσίνα είναι δήμος της Αττικής και έδρα της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής, ευρισκόμενη σε απόσταση περίπου 20 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας στο Θριάσιο Πεδίο. Έχει έκταση 20 τ.χλμ. και πληθυσμό 24.910 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Κατά την αρχαιότητα η Ελευσίνα αποτελούσε μαζί με την αρχαία Αθήνα, την Ολυμπία, τους Δελφούς και τη Δήλο τις 5 ιερές πόλεις της Αρχαίας Ελλάδος και σε αυτήν κατέληγε η Ιερά Οδός. Η πόλη αναδείχθηκε ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το έτος 2023.
Ονομασία
Η λέξη Ελευσίς-ίνος αναφέρεται για πρώτη φορά στον Ορφικό ύμνο «Δήμητρος Ελευσινίας, θυμίαμα στύρακα». Επιπλέον, ο Ησύχιος μας αναφέρει ότι το παλαιότερο όνομα της Ελευσίνας ήταν Σαισαρία. Σύμφωνα με το μύθο, η Σαισαρία ήταν η μικρότερη κόρη του βασιλιά Κελεού. Ο Κελεός αναφέρεται ως ο πρώτος ιεροφάντης και ότι πρώτος χειροτόνησε τις κόρες του ιέρειες της θεάς Δήμητρας. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, ο Κελεός ήταν ο οικιστής της Ελευσίνας, ο οποίος για να τιμήσει τον πατέρα του, τον ήρωα Ελεύσινο, έδωσε το όνομά του στην πόλη.
Η λέξη Ελευσίνα είναι ομιλούν όνομα και προέρχεται από το ρήμα ελεύθω = έρχομαι. Δηλαδή ο τόπος της αφίξεως, του ερχομού, της παρουσίας, της αποκάλυψης. Έτσι και η λέξη Ελευσίς, με την ετυμολογία της και το μύθο της, μας δηλώνει την έλευση κάποιου σημαίνοντος γεγονότος, την έλευση της περιπλανώμενης Γης Μητέρας, για να φέρει το φως, την άνοιξη.
Στην ελληνιστική εποχή άποικοι από την πόλη ίδρυσαν μια ομώνυμη πόλη πλάι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ένα χωριό Ελευσίς στην όαση του Φαγιούμ. left|thumb|343x343px|Ο αρχαιολογικός χώρος Ελευσίνας μικρογραφία|Απεικόνιση των προπυλαίων της αρχαίας Ελευσίνας, 1887|307x307εσ
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα η Ελευσίνα ήταν για 2.000 χρόνια (1600 π.Χ. - 400 μ.Χ.) μία από τις πέντε ιερές πόλεις, με τα Ελευσίνια Μυστήρια να προσελκύουν προσκυνητές από όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Το όνομα της πόλης έγινε ακόμα πιο γνωστό χάρη στον μεγάλο τραγικό ποιητή Αισχύλο. Ακολούθησαν 14 αιώνες στη διάρκεια των οποίων η Ελευσίνα περιέπεσε σε αφάνεια.
Ενδεικτικό είναι ότι συγγραφείς της βυζαντινής εποχής την αναφέρουν ως "μικρό χωρίον", ενώ λίγο πριν την Τουρκοκρατία η περιοχή είχε ερημωθεί από τους πολέμους, τις επιδρομές και τις αιχμαλωσίες. Αυτή την εποχή εποικίστηκε από Αρβανίτες. Ευρωπαίοι περιηγητές την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας περιγράφουν την Ελευσίνα να έχει λιγοστούς κατοίκους και πολλά αρχαία ερείπια.
Νεότερα χρόνια
Το 1827, μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και τη δημιουργία του πρώτου ελληνικού κράτους, η Ελευσίνα ήταν μία μικρή πόλη των 250 κατοίκων, αρβανίτικης καταγωγής. Τη δεκαετία του 1860 η Ελευσίνα άρχισε να αλλάζει όψη με την ανέγερση νέων κατοικιών και με την εγκατάσταση σ' αυτή περιστασιακών εμπόρων. Την αργόσυρτη πορεία της επιτάχυναν η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής (1884) και η τομή του Ισθμού της Κορίνθου. Καθοριστική είναι η δεκαετία του 1880, όπου άρχισε η βιομηχανική ανάπτυξη. Ιδρύθηκε το Σαπωνοποιείο Χαριλάου (1875), η βιομηχανία τσιμέντου Τιτάν (1902), τα οινοπνευματοποιεία Βότρυς (1906) και Κρόνος (1922).
Στην Ελευσίνα εγκαταστάθηκαν πολλές οικογένειες Μικρασιατών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και δημιούργησαν τον συνοικισμό της Άνω Ελευσίνας, διπλασιάζοντας τον συνολικό πληθυσμό της και εμπλουτίζοντας την περιοχή πολιτισμικά και οικονομικά.
Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1945) αναπτύχθηκε ισχυρή αντίσταση μέσα στην πόλη, στα εργοστάσια και το στρατιωτικό αεροδρόμιο. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μετακινήθηκαν στην Ελευσίνα εργαζόμενοι από όλα τα μέρη της Ελλάδας για να εργαστούν στις βιομηχανίες της περιοχής. Η βιομηχανική δραστηριότητα, όμως, αναπτύχθηκε άναρχα πάνω στις αρχαιότητες και δίπλα στην περιοχή κατοικίας. Η ρύπανση του περιβάλλοντος πήρε μεγάλες διαστάσεις. Στον 21ο αιώνα, την εποχή της βιώσιμης ανάπτυξης, η αρχαιολογική ιστορία και η πρόσφατη βιομηχανική διαμόρφωσαν την εικόνα της σύγχρονης Ελευσίνας. Η ρύπανση χάρη και στους αγώνες των πολιτών έχει μειωθεί.
αριστερά|μικρογραφία|Εγκατάσταση από τον [[Κόκκινος Αλέξανδρος της πλώρης του πλοίου "Αλεξάνδρα" στο παραλιακό μέτωπο της Ελευσίνας. Το 1962 ανακαλύφθηκε στην Ελευσίνα μία μεγάλη οικία ιερέων των χρόνων της Ρωμαιοκρατίας .]]
Οδικό δίκτυο - Συγκοινωνίες
Η Ελευσίνα εξυπηρετείται από τη νέα Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών, την Παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών, η οποία διασχίζει τα διυλιστήρια Ελευσίνας των ΕΛΠΕ, τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο της Αθήνας και την Αττική Οδό. Συνορεύει με τον Ασπρόπυργο (ανατολικά), τη Μάνδρα (βορειοδυτικά), το Λουτρόπυργο και τη Νέα Πέραμο (δυτικά). Διαθέτει μεγάλο εμπορικό λιμένα, τον 2ο στην Αττική μετά του Πειραιά, και στρατιωτικό αεροδρόμιο.
Στην Παραλία της Ελευσίνας είναι το τέρμα των λεωφορειακών γραμμών από τον Πειραιά (845 από Λεωφ. Θηβών-Λεωφ. Αθηνών και 871 από Λεωφ. Σχιστού), από τις Αχαρνές (878 από Λεωφ. ΝΑΤΟ-Ασπρόπυργο και 879 από Λεωφ. ΝΑΤΟ-Θριάσειο) και της κυκλικής γραμμής προς το Μετρό (876 Σταθμός Αγ. Μαρίνας). Επίσης εκεί είναι η αφετηρία των τοπικών γραμμών προς Μάνδρα, Μαγούλα και προς το Ρουπάκι Ασπροπύργου.
Η πόλη της Ελευσίνας είναι από την 1η Ιανουαρίου επισήμως Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2023. Στις 4 Φεβρουαρίου 2023 πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης και είχε διάρκεια δύο ημέρες (4 και 5 Φεβρουαρίου). Αυτή περιελάμβανε ένα πλούσιο πρόγραμμα με εντυπωσιακά δρώμενα, ακόμα και μέσα στη θάλασσα, μουσική, χορό, εκθέσεις και πολλές άλλες εκδηλώσεις.
Πολιτισμός
thumb|Η δημοτική ενότητα Ελευσίνας.|257x257εσ
Μουσεία-Μνημεία
μικρογραφία|Ο αρχαιολογικός χώρος χιονισμένος
Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Ελευσίνας
Ο ''Ο.Κ. Ελευσίνας με διακριτικό τίτλο Ο.Κ.Ε.'' (Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Ελευσίνας), είναι ελληνικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Ελευσίνας και έχει έδρα στο 2ο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευσίνας (Γούβα). Η ομάδα συστάθηκε το 1980. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το λευκό. Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής (ΕΣΚΑΝΑ), στην τρίτη κατηγορία.
Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2023
Μία από τις πέντε πιο σημαντικές ιερές πόλεις της αρχαιότητας, η πόλη των Ελευσίνιων Μυστηρίων και γενέτειρα του Αισχύλου, θα είναι η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2023.
Δείτε επίσης
μικρογραφία|Πλατεία Μαγούλας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θριάσιο Πεδίο
Αυτοερωτισμός
μικρογραφία| Μούσα, αυτοερωτισμός στην τέχνη, με πρότυπο τη Νίνα Λόνγκσαντοου στο Opus Ο αυτοερωτισμός, ή αυτοσεξουαλικότητα, είναι πρακτική σεξουαλικής διέγερσης του ίδιου του εαυτού ενός ατόμου, ειδικά του ίδιου του σώματός του, μέσω συσσώρευσης εσωτερικών ερεθισμάτων.
Ο όρος διαδόθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Βρετανό σεξολόγο Χάβελοκ Έλις, ο οποίος όρισε τον αυτοερωτισμό ως «τα φαινόμενα αυθόρμητων σεξουαλικών συναισθημάτων που δημιουργούνται απουσία εξωτερικού ερεθίσματος που προέρχεται, άμεσα ή έμμεσα, από άλλο άτομο».
Η πιο κοινή αυτοερωτική πρακτική είναι ο αυνανισμός. Αν και οι όροι αυτοερωτισμός και αυνανισμός χρησιμοποιούνται συχνά εναλλακτικά, δεν είναι συνώνυμοι, καθώς δεν είναι όλες οι αυτοερωτικές συμπεριφορές αυνανιστικές. Οι ονειρώξεις, οι ερωτικές ονειροπολήσεις και η σεξουαλική διέγερση σε «σεξουαλικά ουδέτερα» ερεθίσματα (μουσική, σκηνικά, τέχνη, ρίσκο, πνευματική ονειροπόληση, κ.λπ.) είναι επίσης παραδείγματα αυτοερωτισμού.
Ορολογία και έννοια
Μια εργασία του 1977 με τίτλο Asexual and Autoerotic Women: Two Invisible Groups («Ασεξουαλικές και Αυτοερωτικές Γυναίκες: Δύο Αόρατες Ομάδες»), από τη Μίρα Τ. Τζόνσον, αντιπαραβάλλει τις αυτοερωτικές γυναίκες με τις ασεξουαλικές γυναίκες: «Η ασεξουαλική γυναίκα... δεν έχει καθόλου σεξουαλικές επιθυμίες [αλλά] η αυτοερωτική γυναίκα... αναγνωρίζει τέτοιες επιθυμίες αλλά προτιμά να τις ικανοποιεί μόνη της». Τα στοιχεία της Τζόνσον είναι κυρίως επιστολές προς τη συντάκτρια που βρέθηκαν σε γυναικεία περιοδικά γραμμένα από αυτοερωτικές/ασεξουαλικές γυναίκες. Τους απεικονίζει ως αόρατους, «καταπιεσμένους από τη συναίνεση ότι είναι ανύπαρκτοι» και τους αφήνει πίσω τόσο από τη σεξουαλική επανάσταση όσο και από το φεμινιστικό κίνημα. Η κοινωνία είτε αγνοεί είτε αρνείται την ύπαρξή τους είτε επιμένει ότι πρέπει να είναι ασκητές για θρησκευτικούς λόγους, νευρωτικούς ή ασεξουαλικούς για πολιτικούς λόγους.
Αυτοδιέγερση
Μερικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν σεξουαλικά παιχνίδια όπως ντίλντο, δονητές, πρωκτικές χάντρες και μηχανές Σύμπιαν ενώ είναι μόνοι. Η αυτοαιδοιολειχία παραμένει αναπόδεικτη, αλλά η αυτοπεολειχία, η πράξη της στοματικής διέγερσης του πέους κάποιου, πιστεύεται ότι εμφανίζεται σε λιγότερο από το 1% του ανδρικού πληθυσμού, πιθανώς λόγω της φυσικής ευελιξίας που απαιτείται για την εκτέλεσή του.
Κριτικές και αντιπαραθέσεις
Μερικοί άνθρωποι, για θρησκευτικούς ή προσωπικούς λόγους, αποδοκιμάζουν τον αυτοερωτισμό για ηθικούς λόγους. Για παράδειγμα, ο αυνανισμός θεωρείται αμάρτημα από την Καθολική Εκκλησία. Η διδασκαλία των εφήβων σχετικά με τον αυνανισμό παραμένει αμφιλεγόμενη σε ορισμένα μέρη του κόσμου. Για παράδειγμα, το 1994, ο Μπιλ Κλίντον απέλυσε τη γενική χειρουργό Τζόισελιν Έλντερς, εν μέρει επειδή υποστήριζε τη διδασκαλία σχετικά με τον αυνανισμό στα σχολεία ως τρόπο πρόληψης της εφηβικής εγκυμοσύνης και των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων.
Ασφάλεια
Μερικές αυτοερωτικές πρακτικές θεωρούνται μη ασφαλείς και μερικές φορές οδηγούν ακόμη και σε θάνατο. Αυτά περιλαμβάνουν αυτοερωτική ασφυξία και αυτοδέσμευση. Η πιθανότητα τραυματισμού ή ακόμα και θανάτου που υπάρχει κατά την ενασχόληση με αυτές τις πρακτικές αντί για τις συνεργαζόμενες εκδοχές (ερωτική ασφυξία και δέσιμο, αντίστοιχα) αυξάνεται δραστικά λόγω της απομόνωσης και της έλλειψης βοήθειας σε περίπτωση προβλήματος.
Σε άλλα είδη ζώων
Η αυτοερωτική συμπεριφορά έχει παρατηρηθεί σε πολλά είδη, τόσο στην άγρια φύση όσο και στην αιχμαλωσία. Ορισμένα είδη, όπως οι πίθηκοι και τα δελφίνια, είναι γνωστό ότι δημιουργούν εργαλεία για αυτοερωτικούς σκοπούς.
Αύξηση του αυτοερωτισμού κατά την πανδημία COVID-19
Με το ξέσπασμα της πανδημίας COVID-19 και το επακόλουθο παγκόσμιο lockdown που ξεκίνησε το Μάρτιο του 2020, σημειώθηκε αύξηση των αυτοερωτικών σεξουαλικών πρακτικών κατά 40%, σύμφωνα με μια μελέτη που έγινε από το International Journal of Impotence Research.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυνανισμός
Κοσμολογία
Η κοσμολογία είναι κλάδος της αστροφυσικής που εξετάζει το πώς και γιατί γεννήθηκε το Σύμπαν (ή οποιοσδήποτε σχηματισμός το περικλείει), τι υπήρχε ενδεχομένως πριν από αυτό, την εξέλιξή του μέχρι την κατάληξή του και το αν θα υπάρχει τέτοια. Η κοσμολογία έγινε βαθμιαία πειραματική και παρατηρησιακή επιστήμη, αφού πρώτα πέρασε από πολλά στάδια. Ο αρχαίος άνθρωπος δημιούργησε την κοσμολογική μυθολογία, δημιουργώντας μύθους πίσω από κάθε φαινόμενο της ζωής του, στην προσπάθειά του να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα. Με τη γέννηση και εξέλιξη της φιλοσοφίας, που είναι αποτέλεσμα της διανόησης των Ιώνων φυσικών φιλοσόφων, η μυθολογική κοσμολογία έπαψε να έχει οπαδούς και αντικαταστάθηκε από την επιστήμη. Οι φιλόσοφοι διέλυσαν τους μύθους από τον λόγο σχηματίζοντας τις επιστήμες, οι οποίες οδήγησαν στην ανάπτυξη της φιλοσοφίας παράλληλα προς τη γέννηση της κοσμολογίας. Αυτή η κοσμολογία μεταλαμπαδεύθηκε στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, κυρίως λόγω της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους Λατίνους, και εξελίχθηκε στη σημερινή μορφή της, ιδίως μετά την ανάπτυξη της φασματοσκοπίας στα τέλη του 19ου αιώνα.
Βαβυλωνιακή κοσμολογία
Σύμφωνα με τον Βαβυλωνιακό μύθο στην αρχή βασίλευε το Χάος. Από το Χάος αυτό γεννήθηκε ο θεός γεννήτορας του κόσμου Απσού και η σύντροφός του Τιαμάτ, από την ένωση των οποίων γεννήθηκαν τερατώδη πλάσματα με τη μορφή δράκοντα. Με το πέρασμα του χρόνου νέοι θεοί γεννήθηκαν ένας από αυτούς ο Έα θεός των υδάτων σκότωσε τον Απσού σε μια μονομαχία. Η Τιαμάτ, εκδικούμενη τον θάνατο του συντρόφου της άρχισε να σκοτώνει τους άλλους θεούς σε μια προσπάθεια επιβολής της κυριαρχίας της στο Σύμπαν. Όμως ο θεός Μαρντούκ, γιος του Έα, κατάφερε να αποκαταστήσει την κοσμική τάξη νικώντας τη.
Στη συνέχεια τεμάχισε στα δύο το κορμί της και από το ένα κομμάτι δημιούργησε τη Γη και από το άλλο τον ουράνιο θόλο αποτρέποντας έτσι στα Άνω Ύδατα να την πλημμυρίσουν. Στο τέλος χρησιμοποιώντας το αίμα της και χώμα έπλασε τους ανθρώπους.
Σύμφωνα με τον μύθο ο ουρανός ήταν διαιρεμένος σε τρία μέρη: Ανάλογα και η Γη ήταν διαιρεμένη σε τρία μέρη:
Αιγυπτιακή Κοσμολογία
thumb|right|Απεικόνιση της θεάς [[Νουτ.]] Η Αιγυπτιακή Κοσμολογική παράδοση έχει ανασυντεθεί από πολλά ευρήματα όπως παπύρους και τοιχογραφίες.
Σύμφωνα με αυτόν ο δημιουργός του κόσμου είναι ο προαιώνιος θεός Ρα που με τον λόγο του δημιούργησε τον κόσμο, τη Γη, το Νερό, τη χλωρίδα, τη βλάστηση και την Έρημο. Ο λόγος του Ρα έφτασε και στη νέο-δημιουργημένη Γη και ζυμωμένη με το χώμα έπλασε ανθρώπους, ζώα, φυτά κ.τ.λ.