cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χου Τζιντάο
Κατείχε τη θέση του Αντιπροέδρου της Κίνας από το 2008 μέχρι το 2013 αλλά και του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, του Προέδρου της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του Κόμματος, του Προέδρου της Κεντρικής Κομματικής Σχολής, και του πρώτου μέλους της Μόνιμης Επιτροπής του Πολιτικού Γραφείου (CPC), του ντε φάκτο κορυφαίου οργάνου εξουσίας στην Κίνα. Έχει υπηρετήσει ως το
Έλβα (νήσος)
Η νήσος Έλβα (ιταλ. Elba, λατ. Ilva, αρχ. ελλ. Αιθαλίς ή Αιθαλία ) είναι το μεγαλύτερο νησί του Τοσκανικού αρχιπελάγους και το τρίτο μεγαλύτερο στην Ιταλία μετά τη Σικελία και τη Σαρδηνία.
Χου Τζιντάο
Γεννήθηκε στο Ταϊτζόου της επαρχίας Τζιανγκσού στις 21 Δεκεμβρίου 1942. Παντρεύτηκε τη Λιου Γιονγκτσίνγκ (Liu Yongqing).
Έλβα (νήσος)
Το νησί έχει πληθυσμό 31.572, έκταση 224 τ.χλμ και ακτογραμμή μήκους 147 χλμ. Το μεγαλύτερο αστικό κέντρο είναι το Μαγγατζίνι. Το τοπίο είναι άγριο με πολλούς λόφους και χαμηλά όρη. Το ψηλότερο σημείο είναι η κορυφή του όρους Καπάνε με υψόμετρο 1.018 μέτρα και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Απέχει περίπου 10 χλμ. από την ηπειρωτική Ιταλία. Μπορεί κανείς να πάει στο νησί είτε με πλοίο, με ταξίδι περίπου μίας ώρας, είτε αεροπορικώς.
Χου Τζιντάο
Ήταν Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας από τις 15 Νοεμβρίου 2002 έως τις 15 Νοεμβρίου 2012. Υπήρξε Πρόεδρος της Κίνας από τις 15 Μαρτίου 2003 έως τις 14 Μαρτίου 2013.
Διορίστηκε για μια ακόμα πενταετή θητεία στην προεδρία της Κίνας, με απόφαση του Εθνικού Κογκρέσου του Κομμουνιστικού Κόμματος, στις 16 Μαρτίου του 2008. Ο Τζιντάο ήταν ο μόνος υποψήφιος και εξελέγη με μόνο 3 ψήφους κατά στις 15 Μαρτίου 2008. Αντιπρόεδρος εξελέγη ο Σι Τζινπίνγκ.
Έλβα (νήσος)
Ιστορία
Το νησί είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου. Τα πρώτα ορυχεία φτιάχτηκαν από τους Ετρούσκους και αργότερα από τους Ρωμαίους. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έπεσε θύμα επιδρομών από διάφορα βαρβαρικά φύλα και Σαρακηνούς.
Από τις αρχές του 11ου αιώνα υπήρξε υπό την κυριαρχία Βενετών και Μεδίκων. Το λιμάνι του Πορτοφερράιο υπήρξε η πρώτη έδρα του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Στεφάνου που ιδρύθηκε το 1561 από τον Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων. Το 1603 καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας. Το 1802 βρέθηκε υπό γαλλική κυριαρχία και είδε μεγάλη οικονομική άνθιση.
Χου Τζιντάο
Σπουδές
Σπούδασε μηχανικός στο πολύ επιλεκτικό πανεπιστήμιο Τσινγκχουά του Πεκίνου. Αποφοίτησε το 1965.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Κινέζοι κομμουνιστές Κατηγορία:Κινέζοι μηχανικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας
Έλβα (νήσος)
Ιστορία
Μετά από την αναγκαστική παραίτησή του ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης εξορίστηκε στο νησί όπου και έμεινε για 9 μήνες και 21 μέρες μέχρι την δραπέτευση του την 26 Φεβρουαρίου, 1815. Κατά την περίοδο αυτή του δόθηκε το αξίωμα του αυτοκράτορα της νήσου με προσωπική φρουρά 600 ανδρών.
Το 1860 η νήσος ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας.
Πιο πρόσφατα έχει γίνει γνωστή για το κρασί της, επίσης είναι δημοφιλές τουριστικό θέρετρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Τοσκάνης
Ασωπία Βοιωτίας
Ιστορία
Η Ασωπία έλαβε το σημερινό της όνομα από τον ποταμό Ασωπό που διασχίζει την περιοχή νότια του χωριού. Μέχρι το 1953 ήταν γνωστή ως Χλεμποτσάρι, ονομασία που πιθανολογείται ότι είναι σλάβικης ή αρβανίτικης προέλευσης. Στις σλαβικές γλώσσες Χλεμπ είναι το ψωμί και Τσαρ (από το Καίσαρας) ο Βασιλιάς/Τσάρος, άρα το τοπωνύμιο δηλώνει τον τόπο παραγωγής σταριού για τον Τσάρο.
Γενικά στοιχεία
Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, ενώ γίνεται και μεγάλο πανηγύρι και στην εορτή του Προφήτη Ηλία.
thumb|Η μονή Προφητή Ηλία Τσάτσαρη
Μονή Προφήτη Ηλία Τσάτσαρη
Λίγα χιλιόμετρα έξω από το χωριό βρίσκεται το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία Τσάτσαρη. Η μονή αυτή είναι γνωστή με το σλάβικο όνομα «Τσα-τσάρ», βασιλιάς των βασιλέων, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Κρίνοντας από αυτή την προσωνυμία πιστεύεται ότι ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αιώνα, όταν έγινε μεγάλος εποικισμός των Σλάβων στη Βοιωτία. Ήταν κτήμα του όρους Σινά και σ’ αυτήν εορταζόταν η γιορτή της Αγίας Αικατερίνης. Η γιορτή αυτή με τον καιρό αντικαταστάθηκε από εκείνη του Προφήτη Ηλία, του οποίου φέρει και το όνομα σήμερα. Γύρω στα 1880 η μονή μαζί με το κτήμα πουλήθηκε στον Επαμεινώνδα Δημητρίου, πολιτευτή της Βοιωτίας της εποχής. Οι κληρονόμοι του την πούλησαν σε μια ομάδα κατοίκων της Ασωπίας (τότε Χλεμποτσάρι).
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Ασωπίας
Αιρετοί πρόεδροι διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Τανάγρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Πετροχώρι Καρδίτσας
Το Πετροχώρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κούρλιακα των Αγράφων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Θεσσαλίας. Το Πετροχώρι ανήκει στον Δήμο Αργιθέας και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 113 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 83 κάτοικοι, που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Η παλιά του ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Σπυρέλο και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1883, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στο δήμο Αργιθέας. Το 1947 με το ΦΕΚ 9Α - 16/01/1947 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1957 με το ΦΕΚ 253Α - 14/12/1957 μετονομάστηκε σε Πετροχώριον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Ενβέρ Μάριτς
Ο Ενβέρ Μάριτς (Enver Marić, γεννήθηκε 23 Απριλίου 1948) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη) πρώην τερματοφύλακας της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας και νυν προπονητής τερματοφυλάκων στην Χέρτα Βερολίνου.
Καριέρα
Ο Μάριτς γεννήθηκε στις 25 Απριλίου του 1948 στο Μόσταρ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (τότε ήταν μέρος της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας) και ξεκίνησε την καριέρα του το 1967 από την τοπική Βελέζ Μόσταρ, όπου υπήρξε και συμπαίκτης με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς. Το 1976 μεταγράφηκε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στη ΦΚ Σάλκε 04 όπου παρέμεινε για μια διετία. Το 1978 επέστρεψε στη Βελέζ Μόσταρ όπου και έκλεισε την καριέρα του το 1985.
Ο Μάριτς διατέλεσe 32 φορές διεθνής με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας και ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, στα γήπεδα της Δυτικής Γερμανίας. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ακολούθησε καριέρα προπονητή τερματοφυλάκων με θητεία στις Βελέζ Μόσταρ (1987-90), Φορτούνα Ντύσσελντορφ (1993-98) και Χέρτα Βερολίνου από το 2003 μέχρι και σήμερα.
Κατηγορία:Βόσνιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1976 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βελέζ Μόσταρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βελέζ Μόσταρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φορτούνα Ντύσσελντορφ
Νύχτα Γάμου
Το Νύχτα γάμου είναι κωμική ταινία του 1967 σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Πρωταγωνιστούν οι: Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Φαίδων Γεωργίτσης και Μπέτυ Αρβανίτη.
Πλοκή
Ο Θάνος Καμπίρης (Φαίδων Γεωργίτσης) και η Πέπη (Μάρθα Καραγιάννη) διατηρούν ερωτική σχέση επί δύο έτη. Όταν χωρίζουν επειδή εκείνος δεν θέλει να την παντρευτεί, εκείνη γνωρίζει τον Τζακ (Ιάκωβο) Ιορδανίδη (Κώστας Βουτσάς), έναν απόγονο Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη και αποφασίζουν να παντρευτούν. Ταυτόχρονα ο Θάνος γνωρίζει και παντρεύεται την Τζένη (Μπέτυ Αρβανίτη) και τα δύο ζευγάρια κατά τύχη κανονίζουν να περάσουν την πρώτη νύχτα του γάμου τους στο ίδιο ξενοδοχείο.
Αφού τα ζευγάρια φτάνουν και εγκαθίστανται στο ξενοδοχείο, ο Θάνος τυχαία συναντά την Πέπη και, αφού της αποκαλύπτει το γάμο του, εκείνη θυμώνει και δημιουργεί σκηνή. Η Τζένη τους βλέπει μαζί και αφού μαθαίνει ότι τα δύο ζευγάρια μένουν σε αντικριστά δωμάτια, αποφασίζει να χωρίσει τον Θάνο και ειδοποιεί τη μητέρα της, Ασπασία (Μαίρη Λαλοπούλου). Ο Τζακ μαθαίνει κατά τύχη από τη Τζένη ότι η Πέπη και ο Θάνος ήταν εραστές και μαλώνει έντονα με την Πέπη. Εκείνη τον διώχνει από το δωμάτιο και εκείνος ειδοποιεί τη μητέρα του (Μαίρη Μεταξά) για τα γεγονότα από το τηλέφωνο. Ταυτόχρονα η Τζένη αναθέτει στον κύριο Τριανταφύλλου (Γιάννης Βογιατζής), έναν δικηγόρο που είναι τακτικός πελάτης του ξενοδοχείου και παρατηρεί τις συνήθειες των πελατών, το διαζύγιό της.
Το επόμενο πρωί, μετά την πρώτη νύχτα, η μητέρα του Τζακ και η Ασπασία φτάνουν στο ξενοδοχείο, όπου αποκαλύπτεται ότι ο κύριος Τριανταφύλλου είναι παλιός γνωστός της Ασπασίας. Η Ασπασία πείθει τη Τζένη να σκίσει την αγωγή διαζυγίου, αλλά μετά από ένα τηλεγράφημα από έναν παλιό εραστή της Τζένης, ο Θάνος ζητά με τη σειρά του διαζύγιο, αλλά τελικά πείθεται να συμφιλιωθεί με τη Τζένη. Ο Τζακ μαζί με την οικογένειά του κυνηγά την Πέπη και ο Θάνος ακολουθεί τη Τζένη που έχει μπει σε ένα ταξί. Την τραβάει με το ζόρι στο δικό του αυτοκίνητο και φεύγουν μαζί, συμπαρασύροντας τον Τζακ και την Πέπη, οι οποίοι πέφτουν πάνω στο καπό του αυτοκινήτου και τα δυο ζευγάρια φεύγουν μαζί με το αυτοκίνητο, με τους συγγενείς τους να τους αποχαιρετούν.
Παραγωγή
Στην ταινία, που είναι ελεύθερη διασκευή θεατρικής κωμωδίας του Ζορζ Φεντό, εμφανίστηκαν ως κινηματογραφικό ζευγάρι ο Φαίδων Γεωργίτσης και η Μπέτυ Αρβανίτη, οι οποίοι ήταν και στην πραγματικότητα παντρεμένοι εκείνη την εποχή.
Η Νύχτα γάμου έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου 1967. Κόβοντας 525.647 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Μετά την επιτυχία που σημείωσε, ο σκηνοθέτης μετέφερε την ταινία και στο θέατρο. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Νοεμβρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γεράσιμου Λαβράνου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Κουλάκοι
Οι κουλάκοι (кула́к, πληθυντικός: кулаки́, "γροθιά", κατ'επέκταση "με σκληρή γροθιά". Επίσης είναι γνωστοί ως κουρκούλι στην Ουκρανία. Ο όρος χρησιμοποιείται και στα ρωσικά, σε κείμενα στη ρωσική γλώσσα που αναφέρονται στην Ουκρανία), ή γκολτσομάγκοι (qolçomaq, πληθυντικός: qolçomaqlar) ήταν ο όρος που περιέγραφε τους αγρότες που κατείχαν γη με έκταση άνω των 8 έικρ (3,2 εκτάρια) στις τελευταίες δεκαετίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα στην Σοβιετική Ρωσία και το Αζερμπαϊτζάν, ο όρος έγινε μια γενική αναφορά στην γαιοκτησία μεταξύ των αγροτών, οι οποίοι θεωρούνταν ως "διστακτικοί" σύμμαχοι της επανάστασης. Οι κουλάκοι αποδεκατίστηκαν υπό τις διαταγές του Ιωσήφ Στάλιν, για να εγγυηθεί την κολεκτιβοποίηση κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930.
Η λέξη κουλάκος αναφερόταν αρχικά σε πρώην αγρότες στη Ρωσική Αυτοκρατορία οι οποίοι πλούτισαν κατά την διάρκεια της μεταρρύθμισης του Στολύπιν, από το 1906 έως το 1914. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης, ο όρος του κουλάκου χρησιμοποιήθηκε για την επίπληξη των αγροτών που παρακρατούσαν σιτηρά από τους Μπολσεβίκους. Σύμφωνα με τις πολιτικές θεωρίες του μαρξισμού-λενινισμού στις αρχές του 20ού αιώνα, οι κουλάκοι θεωρούνταν ως ταξικοί εχθροί των φτωχότερων αγροτών. Ο Βλαντίμιρ Λένιν τους περιέγραφε ως "παράσιτα, βαμπίρ, λεηλατητές του λαού και κερδοσκόποι, που χονδραίνουν με τον λιμό", κηρύσσοντας επανάσταση κατά αυτών για να απελευθερώσουν τους φτωχούς αγρότες, τους αγρότες στις φάρμες, και το προλεταριάτο (την κατά πολύ μικρότερη τάξη των αστικών και βιομηχανικών εργατών).
Κατά την διάρκεια του πρώτου πενταετούς σχεδίου, η ολική εκστρατεία του Στάλιν για την ανάληψη της ιδιοκτησίας και της οργάνωσης από την αγροτιά σήμαινε ότι "οι αγρότες που είχαν ένα ζευγάρι αγελάδες και πέντε ή έξι έικρ (περίπου 2 εκτάρια) γης περισσότερα από τους γείτονές τους" ονομάζονταν κουλάκοι. Κατά την διάρκεια της αποκουλακοποίησης, κυβερνητικοί αξιωματούχοι προέβαιναν σε βίαιες κατασχέσεις φαρμών και σκότωσαν άτομα που αντιστάθηκαν, απέλασε άλλα άτομα σε στρατόπεδα εργασίας, και οδήγησε πολλά άτομα να μεταναστεύσουν στις πόλεις μετά την απώλεια της περιουσίας τους υπέρ της κολεκτίβας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης
Υλισμικό ανοικτής πηγής
μικρογραφία|Το λογότυπο για το "υλισμικό ανοικτής πηγής" που προτείνει η OSHWA (Open Source Hardware Association) Υλισμικό ανοικτής πηγής ή ανοικτό υλικό είναι υλικό του οποίου ο σχεδιασμός είναι δημοσίως διαθέσιμος έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να μελετήσει, μετατρέψει, διανείμει, κατασκευάσει και πουλήσει το σχεδιασμό ή το υλικό με βάση αυτόν τον σχεδιασμό. Το πηγαίο του υλικού, ο σχεδιασμός με τον οποίο δημιουργήθηκε, είναι διαθέσιμος σε ανοικτή μορφή για να γίνονται μετατροπές σε αυτό. Ιδανικά, το ανοικτό υλικό χρησιμοποιεί προσιτά εξαρτήματα και υλικά, τυποποιημένες διαδικασίες, ανοικτές υποδομές, περιεχόμενο χωρίς περιορισμούς και ανοικτού κώδικα εργαλεία σχεδιασμού για να μεγιστοποιήσει την ικανότητα του καθενός στο να δημιουργεί και να κάνει χρήση του υλικού. Το ανοικτό υλικό δίνει στους ανθρώπους την ελευθερία να ελέγχουν την τεχνολογία τους διαμοιράζοντας ταυτόχρονα γνώση και ενθαρρύνοντας το εμπόριο δια μέσου της ανοικτής ανταλλαγής των σχεδιασμών.
Το υλισμικό ανοικτής πηγής είναι λοιπόν ένα σύνολο από αρχές σχεδιασμού και νομικές πρακτικές και όχι ένα συγκεκριμένο είδος αντικειμένου. Υπό αυτή την έννοια ο όρος αναφέρεται σε αντικείμενα που ενδέχεται να έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους όπως αυτοκίνητα, καρέκλες, υπολογιστές, ρομπότ ή ακόμα και σπίτια. Το ανοιχτό υλικό, όπως και το λογισμικό ανοικτού κώδικα, θεωρείται κομμάτι της κουλτούρας ανοιχτού κώδικα. Με την προώθηση του μοιράσματος της γνώσης και των σχεδίων το κίνημα του ανοικτού υλικού ενθαρρύνει τον οποιοδήποτε πρακτικά να κατασκευάσει· αυτό το χαρακτηριστικό το φέρνει σε στενή σχέση με την κουλτούρα "φτιάχτο μόνος σου" και γενικότερα με το maker movement.
Ιστορία
Η ιδέα του υλισμικού ανοικτής πηγής ή εν συντομία ανοικτό υλικό δεν είναι καινούργια. Χρονολογείται τουλάχιστον από τα πρώτα χρόνια των ηλεκτρονικών όταν ο μόνος τρόπος για να αποκτήσεις ένα ράδιο ήταν να το δημιουργήσεις από σχέδια δημοσιευμένα σε βιβλία και περιοδικά. Εντούτοις το ανοικτό υλικό έγινε ευρύτερα γνωστό την τελευταία δεκαετία. Τρεις ήταν οι βασικοί λόγοι που συνέβαλαν σε αυτό. Η εξάπλωση του ίντερνετ το οποίο έκανε εφικτό το εύκολο μοίρασμα των σχεδιασμών, η εμπορική επιτυχία του λογισμικού ανοικτού κώδικα και η μείωση στα κόστη των εργαλείων παραγωγής.
Το 1997 ο Bruce Perens (δημιουργός του Open Source Defintion και συνιδρυτής του Open Source Initiative) ξεκίνησε το Open Hardware Certification Program. Το πρόγραμμα ήταν δωρεάν και ο στόχος του ήταν οι κατασκευαστές υλικού να πιστοποιούν οι ίδιοι τα προϊόντα τους ως ανοιχτά. Λίγο μετά την έναρξη του Open Hardware Certification Program ο David Freeman ανακοίνωσε το Open Hardware Specification Project (OHSpec)· μια προσπάθεια για την αδειοδότηση εξαρτημάτων υλικού των οποίων οι διεπαφές είναι διαθέσιμες δημοσίως και για τη δημιουργία μιας εντελώς νέας πλατφόρμας υπολογιστών ως εναλλακτική λύση στα ιδιόκτητα συστήματα υπολογιστών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 το υλισμικό ανοιχτής πηγής ξανάγινε σημείο ενδιαφέροντος λόγω της εμφάνισης αρκετών σημαντικών έργων και εταιρειών όπως τα OpenCores, RepRap (τρισδιάστατη εκτύπωση), Arduino, Adafruit and SparkFun. Το 2007 ο Perens επανενεργοποίησε την ιστοσελίδα openhardware.org που όμως αυτή την στιγμή φαίνεται να έχει απενεργοποιηθεί πάλι.
Στις αρχές του 2010 πραγματοποιήθηκε στην Νέα Υόρκη το Opening Hardware workshop με πρωτοβουλία της Ayah Bdeir. Αυτό το εργαστήριο συνέπεσε χρονικά με μια σημαντική συνάντηση σχετική με το Arduino στην Νέα Υόρκη του οποίου πολλοί συμμετέχοντες μπόρεσαν να παρευρεθούν και στο εργαστήριο. Κορυφαίο αποτέλεσμα αυτού του εργαστηρίου ,και μετέπειτα διαβουλεύσεων, αποτέλεσε το Open Source Hardware Definition 0.1.
Πάλι στην Νέα Υόρκη πραγματοποιείται 23 Σεπτεμβρίου του 2010 το πρώτο Open Hardware Summit (OHS) με πρωτοβουλίες των Ayah Bdeir και Alicia Gibb. Η επιτυχία του συνεδρίου που είχε περίπου 320 συμμετέχοντες ,καθότι το μέρος δεν χώραγε περισσότερους, το καθιέρωσε σαν ετήσιο γεγονός. Το δεύτερο συνέδριο είχε 350 συμμετέχοντες και 22 ομιλητές. Στο συνέδριο του 2012 οι συμμετέχοντες ήταν 500 και οι ομιλητές 42. Οι θεματικές εκτείνονταν από ηλεκτρονικά, τρισδιάστατους εκτυπωτές, αεροπλάνα, νευροεπιστήμη μέχρι και μόδα. Τόσο το πλήθος των συμμετεχόντων όσο και το εύρος των θεματικών δείχνει πλέον ότι τόσο η πρακτική όσο και η κοινότητα του ανοικτού υλικού αρχίζει και εδραιώνεται με αυξητικές τάσεις.
Πάντως στην νεοφυή κοινότητα δεν λείπουν οι εντάσεις και οι διασπάσεις. Έτσι μόλις λίγες μέρες μετά το OHS του 2011 και εν μέσω αντιπαραθέσεων σχετικών με τις άδειες και στο τι συνιστά ακριβώς το ανοικτό υλικό ο Bruce Perens εγκατέλειψε τις συντονισμένες προσπάθειες εκείνων που συμμετείχαν στη σύνοδο κορυφής και στον ορισμό του OSHW. Σαν αποτέλεσμα αυτού η κοινότητα διασπάστηκε σε δύο προσπάθειες: η μία κάτω από την ονομασία "ανοικτό υλικό - open hardware" (την οποία είχε κατοχυρώσει ο Bruce Perens αρκετά χρόνια πριν) και η άλλη σαν "υλισμικό ανοικτής πηγής - open source hardware" ή OSHW.
Σαν αποτέλεσμα της δεύτερης τάσης δημιουργείται τον Ιούνιο του 2012 η Open Source Hardware Associaton (OSHWA). Οι γενικοί σκοποί της οργάνωσης έχουν να κάνουν με την εκπαίδευση του κοινού πάνω στα θέματα του υλισμικού ανοικτής πηγής και τις κοινωνικές ωφέλειες αυτού, η διοργάνωση συνεδρίων και εκδηλώσεων, η συλλογή, τεκμηρίωση και δημοσίευση δεδομένων σχετικών με το κίνημα.
Άδειες
Πολλές φορές στα έργα ανοικτού υλικού απλώς χρησιμοποιούνται υπάρχουσες άδειες που προέρχονται από τον χώρο του ελεύθερου και ανοικτού κώδικα λογισμικού. Τέτοιες άδειες ενδέχεται να μην συμφωνούν με το δίκαιο ευρεσιτεχνίας. Παρά τις επιφανειακές ομοιότητες με τις άδειες χρήσης λογισμικού, οι περισσότερες άδειες υλικού είναι ουσιαστικά διαφορετικές: από τη φύση τους, συνήθως βασίζονται περισσότερο στον νόμο για τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας παρά στον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων, καθώς πολλά σχέδια υλικού δεν προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα.
Η Open Source Hardware Association προτείνει εφτά άδειες που ακολουθούν τον ορισμό της για το ανοικτό υλικό. Από τις γενικές άδειες copyleft την Γενική Άδεια Δημόσιας Χρήσης GNU (GPL) και Creative Commons Attribution-ShareAlike άδεια, από τις ειδικές άδειες copyleft για το υλικό τις CERN Open Hardware Licencse και την TARP Open Hardware License και από τις Permissive software licences τις FreeBSD άδεια, την MIT άδεια, και την άδεια Creative Commons Attribution.
Τομείς εφαρμογών και παραδείγματα
Ο όρος υλικό στο ανοικτό υλικό παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν σε μια αντιπαράθεση με τον όρο λογισμικό στο ανοικτό λογισμικό. Δηλαδή στα ηλεκτρονικά κυκλώματα στα οποία έτρεχε το λογισμικό. Εντούτοις τα τελευταία χρόνια καθώς όλο και περισσότερα μη-ηλεκτρονικά υλικά μετατρέπονται σε ανοικτής πηγής ο όρος υλικό ξαναγυρνάει πίσω στην γενική του έννοια του "φυσικού αντικειμένου". Έτσι λοιπόν οι διαφορετικοί τομείς που βρίσκουμε εφαρμογές ανοικτού υλικού πληθαίνουν διαρκώς και συμπεριλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο φάσμα. Παρακάτω παραθέτουμε μια ενδεικτική λίστα τομέων εφαρμογής και κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα.
Επικοινωνίες
Ερασιτεχνικό ράδιο, ηλεκτρονικά ήχου, τηλεφωνία, ηλεκτρονικά βίντεο, δικτύωση και ασύρματη δικτύωση.
Κάποια ενδεικτικά παραδείγματα είναι: Homebrew D-STAR Radio, Monome, NetFPGA
Ηλεκτρονικά
Κάμερες, συστήματα υπολογιστών, περιφερειακά, ρομποτική
Ενδεικτικά παραδείγματα: Arduino, AXIOM, Openbionics
Περιβάλλον
Ανανεώσιμη ενέργεια, Φωτισμός και LED
Ενδεικτικά παραδείγματα:DIY ανεμογεννήτριες, LED Throwies μικρογραφία|Reprap at Metalab
Στέγαση
Αρχιτεκτονική, έπιπλα, Οικιακός αυτοματισμός
Μηχανήματα και εργαλεία παραγωγής
Αυτοκίνητο, τρισδιάστατοι εκτυπωτές και σαρωτές, γεωργικά μηχανήματα, λέιζερ κοπής μικρογραφία|Wikispeed - αυτοκίνητο ανοικτού υλικού Ενδεικτικά παραδείγματα: wikispeed, RepRap, open source ecology
Επιστήμη
Ιατρικές συσκευές, επιστημονικό υλικό
Ενδεικτικά παραδείγματα: Open prosthetics, OpenBCI
Δορυφόρος
UPSat
Αποθετήρια
Thingiverse
== Σχετικές κοινότητες και οργανισμοί στην Ελλάδα ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο περιεχόμενο
Εσπερινό σχολείο
Το εσπερινό σχολείο (ή νυχτερινό σχολείο) είναι ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα εκπαίδευσης ενηλίκων που παραδίδει μαθήματα το απόγευμα ή το βράδυ σε άτομα που εργάζονται την ημέρα. Ένα κοινοτικό κολέγιο ή πανεπιστήμιο μπορεί να παραδίδει νυχτερινά μαθήματα για προπτυχιακούς φοιτητές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Καρλονήσι Εχινάδων
Το Καρλονήσι ή Καλονήσι  είναι νησίδα του Ιόνιου Πελάγους η οποία ανήκει στο σύμπλεγμα των Εχινάδων νήσων  που βρίσκονται στις νοτιοανατολικές ακτές της Αιτωλοακαρνανίας μι έκταση 0,719 τ.χλμ. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στον δήμο Ιθάκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εχινάδες
Σοφία Ντζερζίνσκαγια
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στη Βαρσοβία της Πολωνίας σε εβραϊκή οικογένεια. Παντρεύτηκε τον Φέλιξ Ντζερζίνσκι στις 10 Νοεμβρίου 1910 στην Κρακοβία, στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Στις 23 Ιουνίου 1911, στη Φυλακή Πάβιακ, γέννησε τον μονάκριβο γιο τους, Γιάνεκ (Γιαν).
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί επαναστάτες Κατηγορία:Πολωνοί κομμουνιστές Κατηγορία:Πολωνοί σοσιαλδημοκράτες Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Μουσικού Πανεπιστημίου «Φρεντερίκ Σοπέν» Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Lines
Lines είναι ο τίτλος ελληνικής δραματικής ταινίας σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Βασίλη Μαζωμένου. Πρωταγωνιστούν μεταξύ άλλων οι Θέμης Πάνου και Τάσος Νούσιας. Η παγκόσμια πρεμιέρα έγινε στις 21 Νοεμβρίου 2016 στο Τάλιν της Εσθονίας στα πλαίσια του φεστιβάλ Tallinn Black Nights Film Festival (εσθονικά: Pimedate Ööde Filmifestival). Θεωρήθηκε από τους εγχώριους και ξένους κριτικούς ως μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες του 2017.
Πλοκή
Πρόκειται για ταινία που ασχολείται άμεσα με την ελληνική οικονομική κρίση και τα αποτελέσματά της στην ελληνική κοινωνία, μέσα από τις ιστορίες εφτά διαφορετικών ανθρώπων, ιστορίες εμπνευσμένες από τις περίπου 4.000 αυτοκτονίες στην Ελλάδα της κρίσης. Όλες οι ιστορίες ξεκινούν από ένα τηλεφώνημα σε ένα κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης από άτομα απελπισμένα, που η κρίση, και η επακόλουθη κατάρρευσή τους, τους έχει οδηγήσει σε αυτοκτονικές τάσεις.
Κριτικές
Όπως έγραψε ο Giampietro Balia στον κατάλογο του Tallinn Black Nights Film Festival: «Μια συμφωνία ήττας για το ανθρώπινο είδος ως όλο, το Lines είναι μια απαραίτητη ταινία σε μια εποχή στην οποία οι αριθμοί κυριαρχούν στην πολιτική ατζέντα, εναντίων των εκατομμυρίων ατόμων που έχουν παγιδευτεί σε ένα σύστημα που έχει αποδειχθεί ότι είναι αδύναμο και αναξιόπιστο». Επίσης, στην επίσημη σελίδα του ίδιου φεστιβάλ γράφεται για την ταινία: «Ο Βασίλης Μαζωμένος δίνει χωρίς συμβιβασμούς μια ζοφερή, άθλια όψη της σύγχρονης Ελλάδα στην ταινία Lines. Επτά κεφάλαια για επτά κατεστραμμένα άτομα, για το τι σημαίνει να ζεις στη χώρα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς». Ο Élie Castiel στο καναδικό περιοδικό Séquences, το τρίτο σε χρονολογική έκδοση κινηματογραφικό περιοδικό παγκοσμίως γράφει για την ταινία: «Μια συγκλονιστική ταινία, εκπληκτική, νυχτερινή, φωνάζοντας την οργή της μέσα από επτά πίνακες ζωγραφικής, επτά πίνακες ίσης περίπου διάρκειας, συνεπείς παρά την σκόπιμα βυζαντινή πλευρά κάθε μέρους. Ευθείες, κυκλικές γραμμές, συμμετρικές, σαν τη λογική της αρχαίας Ελλάδας. Ο Μαζωμένος, όπως πολλοί από τους συμπατριώτες σκηνοθέτες της γενιάς του, επέλεξε να παραμείνει στη χώρα του και να διεξάγει τον αγώνα εσωτερικά. Όπως έκανε, όταν ζούσε, ο αείμνηστος Θόδωρος Αγγελόπουλος». Η Liina Laugesaar έγραψε στο Cineuropa: «Ο Μαζωμένος εξανθρωπίζει τους αριθμούς, δημιουργώντας μια σπαραξικάρδια μαρτυρία στα απαιτητικά χρόνια που σημάδεψαν πολλούς». Ο Γιάννης Ραουζαίος γράφει στο myfilm «H ταινία Lines του Βασίλη Μαζωμένου, είναι ένα πολυεδρικό δράμα αξιώσεων. Ο σκηνοθέτης δημιουργός ρήξεων στη συνέχεια του σώματος του ελληνικού κινηματογράφου, μας δίνει την ανώτερη ως τώρα δημιουργία του, αυτήν ενός συνεπούς σινεμά όπου η ρεαλιστικότητά του εκδηλώνεται, διαμέσου μιας αμιγώς φαινομενολογικής προσέγγισης».
Φεστιβάλ και βραβεία
Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Τάλιν της Εσθονίας όπου ήταν υποψήφια ως καλύτερη ταινία, η ταινία συμμετείχε στο 9ο Bengaluru International Film Festival στην Ινδία, στο 37ο Fantasporto International Film Festival στην Πορτογαλία όπου ήταν υποψήφια ως καλύτερη ταινία, στο 28ο International Film Festival 2017 στην Άγκυρα, στο Panorama of Contemporary Greek Cinema 2017 στο Παρίσι, στο 10ο Greek Film Festival στο Λονδίνο όπου και κέρδισε το Best Concept for Fiction Feature, στο 11ο Greek Film Festival 2017 του Λος Άντζελες και στα Maverick Movie Awards στις ΗΠΑ, όπου κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας και είχε υποψηφιότητες για τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σεναρίου. Το 2017 είχε επίσης δυο υποψηφιότητες (σεναρίου και σκηνοθεσίας) στο BLOW-UP· International Arthouse FILM FEST στο Σικάγο. Ακόμα το 2017 συμμετείχε στο 24ο Ελληνικό φεστιβάλ στη Μελβούρνη και στο Σίδνεϊ, στο 10ο This Human World – International Human Rights Film Festival στη Βιέννη, στο Calgary European Film Festival ​στον Καναδά, στο Edinburgh GIFF στη Σκωτία, στο Accolade Global Film Competition στις ΗΠΑ όπου κέρδισε το Award of Merit για Film Feature, στο Hellas FilmBox στο Βερολίνο, στο 46ο Φεστιβάλ Βελιγραδίου, στο 6ο Μόντρεαλ Greek film festival στον Καναδά, στο 22ο European film festival στο Βουκουρέστι στη Ρουμανία, στο 27ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στο Στρασβούργο, στο South-East European Film Festival σε Βερολίνο και σε Παρίσι όπου έλαβε τα βραβεία σκηνοθεσίας, στο 13ο Φεστιβάλ ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αλβανία, στο Scandinavian International Film Festival στο Ελσίνκι όπου έλαβε το βραβείο της καλύτερης ταινίας, στο Sose International Film Festival στο Γερεβάν της Αρμενίας όπου έλαβε τα βραβεία σεναρίου και φωτογραφίας, στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου των Χανίων, στο Rome Independent Prisma Awards στην Ιταλία όπου έλαβε το βραβείο της καλύτερης ταινίας. Το 2018 επίσης έλαβε υποψηφιότητα για καλύτερη ταινία στα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2019 κέρδισε το βραβείο για καλύτερο Δράμα στα Vegas Movie Awards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον θάνατο Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Βασίλη Μαζωμένου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΕΡΤ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ελληνικές ψυχολογικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Χάρις Αλεξίου
Η Χαρίκλεια Ρουπάκα  (γενν. 27 Δεκεμβρίου 1950, Θήβα), γνωστή καλλιτεχνικά ως Χάρις Αλεξίου, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, μία από τις σημαντικότερες του ελληνικού τραγουδιού και η πρώτη γυναίκα τραγουδίστρια σε πωλήσεις δίσκων στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Ο Πιέρ Ζυλ Τεοφίλ Γκοτιέ, επίσης Θεόφιλος Γκωτιέ (Pierre Jules Théophile Gautier) (30 Αυγούστου 1811 - 23 Οκτωβρίου 1872) ήταν Γάλλος ρομαντικός ποιητής, δραματουργός, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και λογοτεχνικός κριτικός. Η εργασία του είναι δύσκολο να ταξινομηθεί και παραμένει σημείο αναφοράς για τα επόμενα λογοτεχνικά ρεύματα, όπως ο παρνασσισμός, ο συμβολισμός και ο μοντερνισμός. Εκτιμήθηκε ευρέως από συγγραφείς τόσο διαφορετικούς όσο οι Κάρολος Μποντλέρ, αδελφοί Εντμόν και Ζυλ ντε Γκονκούρ, Στεφάν Μαλλαρμέ, Γκυστάβ Φλωμπέρ και ο Όσκαρ Γουάιλντ (Oscar Wilde). Οι τελευταίες εργασίες του υπογράμμισαν τη τελειότητα της μορφής, τη λουστραρισμένη ομορφιά της γλώσσας και των καλολογικών στοιχείων, π.χ. Emaux Et Camees (Σμάλτο και Καμέες, 1852). Ήταν επίσης ο μυθιστοριογράφος του Mademoiselle De Maupin (1835), ενώ αργότερα στράφηκε στη δημοσιογραφία. Η πίστη του στην ανώτατη σημασία της μορφής στη τέχνη, με κόστος το συναίσθημα και τις ιδέες, ενέπνευσε τους ποιητές που έγιναν γνωστοί αργότερα ως Παρνασσιστές (Les Parnassiens). Κέρδιζε τα προς το ζην από τη δημοσιογραφία, για να μπορεί να γράφει και έμεινε γνωστός κυρίως για τα διηγήματά του με τίτλο Ο Θάνατος Στον Έρωτα.
Χάρις Αλεξίου
Είναι μία από τις δημοφιλέστερες Ελληνίδες τραγουδίστριες και βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του ελληνικού τραγουδιού από τη δεκαετία του 1970. Έχει συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους μεγάλους τραγουδιστές, μουσικοσυνθέτες και στιχουργούς, παλαιότερους και νεότερους, είτε δισκογραφικά είτε σε μουσικές σκηνές, πίστες και συναυλίες. Έχει εμφανιστεί στις κορυφαίες αίθουσες του κόσμου και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Βίος
Γεννήθηκε στο Ταρμπ (Tarbes) στις 30 Αυγούστου 1811, πρωτεύουσα της επαρχίας των Άνω Πυρηναίων (Hautes-Pyrénées), στη ΝΔ Γαλλία. Ο πατέρας του, Pierre Gautier, ήταν αρκετά καλλιεργημένος, κυβερνητικός ανώτερος υπάλληλος και μητέρα του ήταν η Antoinette-Adelaide Concarde. Το 1814 η οικογένεια μετακόμισε στο Παρίσι και πιάνει διαμέρισμα στην παλιά συνοικία του Μαραί. Σπούδασε στο εξαιρετικό Collège Louis-le-Grand, απόφοιτοι του οποίου ήταν επίσης οι Μποντλέρ και Βολταίρος. Φοίτησε ελάχιστα, λόγω ασθένειας που τον ανάγκασε να συνεχίσει κατ' οίκον σπουδές κι ολοκλήρωσε τελικά στο Collège Charlemagne, απ' όπου αποφοίτησε ο Σεν Μπεβ (Charles Augustin Sainte-Beuve). Στο κολέγιο γνώρισε τον Ζεράρ ντε Νερβάλ και έγιναν ισόβιοι φίλοι. Από τη φιλία τούτη είναι που οδηγήθηκε στη λατρεία του για τον Ουγκό. Στα 18 του, ο πατέρας του τον παρότρυνε να ασχοληθεί με τη μελέτη των Λατίνων. Εκείνος αρχικά ήθελε να γίνει ζωγράφος, αλλά αντ' αυτού αφιερώθηκε στο γράψιμο.
Χάρις Αλεξίου
Έχει ηχογραφήσει πάνω από 30 προσωπικούς δίσκους. Παρότι η ίδια δε συνηθίζει να αναφέρεται στις πωλήσεις των δίσκων της, σύμφωνα με την έρευνα του Πέτρου Δραγουμάνου (2009), η Χάρις Αλεξίου είναι στην πρώτη θέση μεταξύ των τραγουδιστριών και συνολικά στην τέταρτη πίσω από τους Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Πάριο  στην κατάταξη με τις περισσότερες πωλήσεις προσωπικών δίσκων που έχουν γίνει χρυσοί ή πλατινένιοι από το 1970 έως το 2009.Το γεγονός ότι οι προαναφερόμενοι προσωπικοί δίσκοι χαρακτηρίζονται από διαφορετικά μουσικά στυλ (δημοτικά, ρεμπέτικα, παλιά, σύγχρονα και έντεχνα λαϊκά, μπαλάντες), εμπεριέχουν τραγούδια διαφόρων συνθετών και έχουν εκδοθεί μεταξύ σχεδόν σταθερών χρονικών διαστημάτων από το 1977 έως το 2003 αποδεικνύει αφενός την αδιαμφισβήτητη προσφορά της Αλεξίου στα μουσικά πράγματα του τόπου και αφετέρου τη συνεπή και αδιάλειπτη επαφή της με τον κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Καθολική είναι και η αποδοχή της από τους συναδέλφους της στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Ο Στέλιος Καζαντζίδης στη συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα στην εκπομπή Φάρμα των ανθρώπων στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ το 1993 είχε χαρακτηρίσει τη φωνή της Αλεξίου ως μεγάλη φωνή, ό,τι καλύτερο έχει βγάλει αυτός ο τόπος, ''η Χαρούλα κάνει τα τραγούδια ιστορία προσωπική του καθενός, την φωνή της Χαρούλας την λατρεύω. Για μένα είναι η καλύτερη φωνή που έχουμε στο τραγούδι σήμερα, την ακούς να τραγουδάει και νιώθεις το τραγούδι να έχει γραφτεί για σένα προσωπικά. Αυτός είναι μεγάλος ερμηνευτής, κάνει με την φωνή του το γενικό προσωπικό, σε κάνει να ταυτίζεσαι, να σε αφορά αυτό που ακούς. Ο Μάνος Χατζιδάκις θα δηλώσει για εκείνη «Η Αλεξίου είναι πολύ μεγάλη καλλιτέχνις και οπωσδήποτε είχε τη θέση της σ’ αυτό το χώρο. Μου θυμίζει την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, δεν είναι ντόπια υπόθεση», η Ελένη Βιτάλη θα δηλώσει στον Τάσο Τρύφωνος στην εκπομπή Τετ α τετ "είναι μεγάλη καλλιτέχνις, δώρο θεού", ο Θάνος Μικρούτσικος έχει δηλώσει "έγινε η συνισταμένη της συνείδησης του νεοέλληνα". Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης όταν πρώτο ακούει την Αλεξίου θα πει στον Μάκη Μάτσα "αυτή η φωνή έχει στασίδι στην εκκλησία". Ο Ζυλ Ντασέν, ο Αμερικάνος σκηνοθέτης της ταινίας Ποτέ την Κυριακή, έχει δηλώσει για εκείνη «Έχω ακούσει τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες στον κόσμο. Μία από τις δυο-τρεις καλύτερες είναι Ελληνίδα, και είναι η Χάρις Αλεξίου». Η Δήμητρα Γαλάνη δηλώνει στην εκπομπή Στούντιο 4 στην ΕΡΤ " Είναι βαρύ πράγμα να είσαι Χάρις Αλεξίου, με την έννοια του εύρους,                        της δημοτικότητας της και του πόσο φτάνει στο κόσμο. Η Χαρούλα ήταν η μάνα μας, η αδερφή μας, η ψυχή αυτού του λαού"''
Θεόφιλος Γκωτιέ
Βίος
Στην Επανάσταση του 1830, η οικογένεια Γκωτιέ συνάντησε τρομερές δυσκολίες κι αναγκάστηκε να μετακινηθεί προς τα περίχωρα. Ο νεαρός Θεόφιλος αποφάσισε να ζήσει ανεξάρτητος και ελεύθερος και ενοικίασε διαμέρισμα με τους φίλους του στο Doyenné, συνοικία του Παρισιού, ζώντας εκεί μιαν ευχάριστη μποέμικη ζωή. Προς τα τέλη του 1830, άρχισε να συμμετέχει στις συνεδριάσεις της Le Petit Cénacle, λέσχης που απαρτιζόταν από μιαν ομάδα καλλιτεχνών, που συναντώνταν στο στούντιο του Jehan Du Seigneur. Η ομάδα αυτή ήταν αντιγραφή της Σενάκλ του Ουγκό και μέλη της ήταν οι: Ζεράρ ντε Νερβάλ, Αλέξανδρος Δουμάς (πατήρ), Πετρύς Μπορέλ (Petrus Borel), Αλφόνς Μπρο (Alphonse Brot), Ζοζέφ Μπουσαρντύ (Joseph Bouchardy) και Φιλοτέ Ο'Νεντί (Philothée O'Neddy). Γρήγορα κέρδισαν τη φήμη των εκκεντρικών, διασκεδαστών καλλιτεχνών, αλλά παράλληλα η λέσχη αποτέλεσε για την εποχή μία διέξοδο, ένα καταφύγιο από τη σκληρή κοινωνία.
Χάρις Αλεξίου
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Θήβα το 1950 και από το 1958 ζει στην Αθήνα. Ο πατέρας της ήταν αγρότης από τη Θήβα και η μητέρα της μοδίστρα Μικρασιάτισσα.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Έργο
Ξεκίνησε τη καριέρα του ως ποιητής από το 1826, ρίχτηκε με μέγα πάθος στο ρομαντικό κίνημα και ήταν θαυμαστής του Βικτόρ Ουγκό (Victor Hugo). Επίσης βοηθήθηκε πολύ κι από τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ (Honore de Balzac), που του προσέφερε δουλειά στα Chronique de Paris. Το 1832 έγραψε το πρώτο μακροσκελές ποίημά του, "Albertus", υπερβολικό θεολογικό μύθο, αξιοπρόσεκτο για την τελειότητα ύφους, το χρώμα και τα καλολογικά στοιχεία του. Κατόπιν ακολούθησε το "La Comédie de la mort" (1838), "Les Jeune-France" (επίθεση στους ψευτορομαντικούς, 1833) και το μυθιστόρημα "Mademoiselle de Maupin"(1835), που συγκλόνισαν τη κοινή γνώμη από τη περιφρόνηση που αυτός επέδειξε στην ηθική. Ο Γκωτιέ έγραψε περίπου τριάντα νουβέλες και διηγήματα, τα περισσότερα από αυτά φανταστικού χαρακτήρα που ακροβατούν στα όρια του πραγματικού και του φανταστικού, συμπλέκοντας το παρελθόν και το παρόν, με γυναίκες που επανέρχονται στη ζωή όπως η Ομφάλη (1834), Η νεκρή ερωμένη (1836) κ.ά.
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1970 είναι η χρονιά που η 20χρονη Χάρις Αλεξίου παρουσιάζεται στη δισκογραφία με δίσκο 45 στροφών και το τραγούδι "Όταν πίνει μια γυναίκα" των Βασίλη Βασιλειάδη και Πυθαγόρα.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Έργο
Ως δημοσιογράφος για 30 χρόνια, εργάστηκε με ζήλο -κυρίως στο περιοδικό La Presse, πράγμα που του έδινε συχνά την ευκαιρία να ταξιδεύει στον κόσμο, αλλά και να συναναστρέφεται με την υψηλή κοινωνία της εποχής- κι είχε θαυμαστή επιτυχία και ως κριτικός τέχνης, παράλληλα μ' αυτή του συγγραφέα. Είχε ξεκινήσει από το 1831 μα χωρίς κάτι ιδιαίτερο, όταν ο φίλος του Εμίλ ντε Ζιραρντέν (Emile de Girardin), τον προσέλαβε στο Λα Πρες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί, ωστόσο, έγραψε και περί τα 70 άρθρα για τη Λε Φιγκαρό (Le Figaro).
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1971 και 1972 ηχογραφεί, πάντα σε δίσκους 45 στροφών, τραγούδια των Απόστολου Καλδάρα, Γιώργου Χατζηνάσιου, Τόλη Βοσκόπουλου και Μάνου Χατζιδάκι.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Έργο
Μαζί με τους Μποντλέρ, Ουγκό, Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Ντελακρουά και άλλους καλλιτέχνες της εποχής και με τον Δρ Ζακ-Ζοζέφ Μορό (Jacques-Joseph Moreau) προεξάρχοντα, ανήκε σε μια λέσχη που σκοπό είχε να πειραματίζεται με τις διάφορες ουσίες και κυρίως το χασίς. Η λέσχη αυτή ονομαζόταν Λέσχη Των Χασισοποτών, που έδωσε και τον τίτλο σε κείμενό του, ένα άρθρο που περιγράφει τα πειράματα αυτά και γράφτηκε το 1846. Το 1840 επισκέφτηκε την Ισπανία, αμέσως μετά τον εμφύλιο. Σε εκείνον ανήκει το ρητό, «Η Φαντασία είναι το πρώτο όπλο στον πόλεμο ενάντια στη Πραγματικότητα».
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1972 έρχεται ο πρώτος σημαντικός σταθμός στη δισκογραφία της με τη συμμετοχή της στον δίσκο Μικρά Ασία των Απόστολου Καλδάρα και Πυθαγόρα, με τον Γιώργο Νταλάρα. Μουσικό έργο ιστορικής αξίας που τη δεκαετία του 1970 θα μπει σε κάθε ελληνική δισκοθήκη, θα σημειώσει ρεκόρ πωλήσεων και αυτοδίκαια θα ενταχθεί στις "100 Μεγαλύτερες Ηχογραφήσεις του Αιώνα" της MINOS - EMI. Για τον δίσκο αυτό ερμηνεύει τρία τραγούδια, τα «Δυο παλικάρια απ' το Αϊβαλί», «Μαρμαρωμένος βασιλιάς» και «Πήρε φωτιά το Κορδελιό». Την ίδια χρονιά κάνει και τη μία και μοναδική εμφάνισή της στον κινηματογράφο, στην ταινία Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας του Οδυσσέα Κωστελέτου, ερμηνεύοντας το τραγούδι «Ήτανε τ' όνειρο μικρό (Δυο καημοί)» των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου. Παράλληλα εμφανίζεται στα μεγάλα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας στο πλευρό των Τόλη Βοσκόπουλου και Στράτου Διονυσίου.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Έργο
Απορροφημένος στην εργασία του, μετά την Επανάσταση του 1848 έγραψε πάνω από 100 άρθρα, που συγκροτούν 4 συμπαγείς τόμους βιβλίων, μέσα σε 9 μήνες. Σε τούτο συμμετείχαν ενεργά κι άλλοι ρομαντικοί της εποχής μαζί κι ο Ουγκό, όπως οι: Σατωμπριάν (François-René De Chateaubriand), Λαμαρτέν (Alphonse De Lamartine), Αλφρέ ντε Βινί και Αλφρέ ντε Μυσσέ. Το γόητρό του ισχυροποιήθηκε από την εποχή που ήταν διευθυντής του περιοδικού Revue De Paris (1851-6). Κατόπιν, και αφού παράτησε και το Λα Πρες, έπιασε δουλειά σαν απλός δημοσιογράφος στο Le Moniteur, (επίσημο περιοδικό της 2ης Αυτοκρατορίας) βρίσκοντας ωστόσο βαρύ και ταπεινωτικό αυτό το φορτίο. Κι όμως ανέλαβε την έκδοση της Αναθεώρησης Των Καλλιτεχνών, το 1856 και εκεί κοινοποίησε την αγάπη του για την τέχνη, μέσω πολλών και διαφόρων εξαίσιων άρθρων, διατυπώνοντας παράλληλα το χαρακτηριστικό του δόγμα, «Η Τέχνη για τη Τέχνη».
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1974 έρχεται η πρώτη δισκογραφική συνεργασία με τον Μάνο Λοΐζο με τη συμμετοχή της Χάριτος Αλεξίου στο δίσκο Καλημέρα Ήλιε των Μάνου Λοΐζου, Δημήτρη Χριστοδούλου, με τέσσερα τραγούδια, μεταξύ των οποίων τα «Μια καλημέρα» και «Ποιος το ξέρει». Η συνάντηση με τον Μάνο Λοΐζο αποτελεί την αρχή μιας ουσιαστικής φιλίας και μιας σπουδαίας συνεργασίας. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο Οδός Αριστοτέλους των Γιάννη Σπανού και Λευτέρη Παπαδόπουλου, με τους Γιάννη Πάριο και Γιάννη Καλατζή, με τέσσερα τραγούδια. Από αυτά θα ξεχωρίσει το ομώνυμο, το οποίο θα αποτελέσει και ορόσημο για την πορεία της Αλεξίου, καθώς, όπως θα δηλώσει η ίδια αργότερα, σε αυτό το τραγούδι αισθάνθηκε ότι «βρήκε τη φωνή της», στους τόνους του κοντράλτο. Επίσης, τη χρονιά αυτή συμμετέχει στους δίσκους Προδομένος λαός του Μίκη Θεοδωράκη, ''Ω! Τι κόσμος μπαμπά του Βασίλη Δημητρίου και Άσπρο-Μαύρο'' του Γιώργου Χατζηνάσιου. Τέλος, συμμετέχει και στους δίσκους Για ρεμπέτες και για φίλους και Ροβινσώνες του Καλδάρα, με τραγούδια όπως τα «Μια στεναχώρια» και «Δυο ποτήρια».
Θεόφιλος Γκωτιέ
Ταξίδια
Ταξίδεψε πάρα πολύ στον κόσμο κι επισκέφτηκε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Αίγυπτος, η Ρωσία, η Αλγερία, η Τουρκία κ.λπ. Τα ταξίδια αυτά πολλάκις τον ενέπνευσαν στα γραπτά του. Για παράδειγμα, το Ταξίδι στην Ισπανία (Voyage en Espagne, 1843), το Θησαυροί Τέχνης στη Ρωσία (Trésors d' Art de la Russie, 1858), το Ταξίδι στη Ρωσία (Voyage en Russie, 1867) και η Κωνσταντινούπολη. Η ταξιδιωτική αυτή λογοτεχνία του, σήμερα εξετάζεται με πολλή προσοχή. Έχει προσωπικό ύφος, περιγράφοντας τις προτιμήσεις του για τον πολιτισμό και τη τέχνη γενικότερα και ως εκ τούτου θεωρείται και κατέχει μιαν από τις κορυφαίες θέσεις στον 19ο αιώνα. Έγραψε και πολλά σενάρια για μπαλέτα με κυριότερο κείνο της "Ζιζέλ" (Giselle) και του οποίου η πρώτη ερμηνεύτρια, μπαλαρίνα Καρλότα Γκρίζι (Carlotta Grisi), υπήρξε ο μεγάλος έρωτας της ζωής του. Επειδή δεν μπόρεσε να τη παντρευτεί, πήρε την αδερφή της, την τραγουδίστρια Ερνεστίνα. Ήταν επίσης λάτρης των γατών.
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1975 ηχογραφεί τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, 12 λαϊκά τραγούδια, με τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως τα «Δημητρούλα μου» που γίνεται μεγάλη επιτυχία, «Η Ρόζα», «Ελενίτσα», «Λένγκω-Λένγκω», ενώ συμπεριλαμβάνεται και το «Όταν πίνει μια γυναίκα», σε μια καινούργια εκτέλεση. Επίσης συμμετέχει στο δίσκο Πάνος Τζαβέλλας: Τραγούδια απ'το αντάρτικο λημέρι του του Πάνου Τζαβέλλα, με το τραγούδι «Μάη Μάη».
Το 1976 ηχογραφεί τον προσωπικό δίσκο Λαϊκές Κυριακές με τραγούδια αποκλειστικά του Σταύρου Κουγιουμτζή, όπως τα «Μάτια μου μάτια μου», «Θά 'ταν 12 του Μάρτη», «Χρόνια σαν βροχή», «Τα σκούρα μάτια». Την ίδια χρονιά ηχογραφεί τον προσωπικό δίσκο Χάρις Αλεξίου 2 με τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως «Η Γκαρσόνα», «Κίτρινη πόλη», «Ένα παλιό ζεϊμπέκικο», «Πώς να σε λησμονήσω». Επίσης συμμετέχει στον δίσκο Αναφορά στον Καζαντζάκη του Κώστα Μουντάκη.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Απόψεις
Λάτρεψε τον Ουγκό και συμμερίστηκε τις απόψεις του για την έννοια της λέξης "τραγωδία", θαύμασε τον Μπαλζάκ για τη προσφορά του στα γαλλικά γράμματα κι επίσης συμπάθησε μεγάλους ζωγράφους της εποχής όπως ο Γάλλος Ενγκρ (Jean-Auguste-Dominique Ingres), αλλά και τους Ισπανούς: Μουρίλο (Murillo), Βελάσκεθ (Velasquez) & Ριμπέρα (Ribera). Ο ρόλος του στα περιοδικά κυρίως, εκτός από την ενημέρωση, ήταν αυτός του θεατρικού και λογοτεχνικού κριτικού. Η κριτική του ήταν ανακλαστική και κυρίως μαρτυρούσε όχι εμπορικές, αλλά προσωπικές του προτιμήσεις καθαρά. Επηρεάστηκε στη κριτική του, από τον Ντενί Ντιντερό (Denis Diderot), που πίστευε πως ο κριτικός έπρεπε να "μεταφράζει" έτσι το εκάστοτε έργο, ώστε να μπορεί να το καταλαβαίνει ο αναγνώστης. Πάντως έκανε μια σαφή διάκριση μεταξύ πεζού λόγου και ποίησης, δηλώνοντας πως ουδέποτε το πεζό μπορεί να χαρακτηριστεί ίσο με το ποίημα. Επίσης ήταν πρόθυμος να δεχτεί ως εφάμιλλη την κωμωδία με την τραγωδία.
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1977 ηχογραφεί τον διπλό προσωπικό δίσκο 24 και 1 τραγούδια " με τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως τα «Τι γλυκό να σ' αγαπούν», «Χρόνια χελιδόνια», «Οι Κυριακές στην Κατερίνη», «Όλες του κόσμου οι Κυριακές», «Χάθηκα», «Το Ανεστάκι», «Μη χαράζεις, βλέφαρό μου», «Μανταλιώ», «Μινόρε της αυγής», «Ούζο όταν πιεις», «Πουλάκι ξένο», «Όμορφη που 'ναι η Λειβαδιά», ενώ συμπεριλαμβάνεται και το «Οδός Αριστοτέλους», που είχε ηχογραφηθεί για τον ομώνυμο δίσκο των Γιάννη Σπανού και Λευτέρη Παπαδόπουλου το 1974.
Θεόφιλος Γκωτιέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Χάρις Αλεξίου
Δεκαετία 1970
Το 1979 έρχεται η στιγμή που ηχογραφεί προσωπικό δίσκο με τον Μάνο Λοΐζο σε στίχους Μανώλη Ρασούλη και Πυθαγόρα. Είναι Τα τραγούδια της Χαρούλας. Το τραγούδι «Ο φαντάρος» ξεχωρίζει αμέσως, ενώ το «Όλα σε θυμίζουν» θα καταγραφεί με το πέρασμα του χρόνου ως μία από τις κλασικές ελληνικές μπαλάντες. Άλλα τραγούδια του δίσκου είναι τα «Τίποτα δεν πάει χαμένο», «Πες μου πώς γίνεται», «Τέλι τέλι τέλι», «Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή», «Την όγδοη μέρα», «Γύφτισσα τον εβύζαξε». Ο δίσκος αυτός θα αποτελέσει ορόσημο για την πορεία της Αλεξίου. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο Οι Προστάτες του Θωμά Μπακαλάκου με χαρακτηριστικό τραγούδι «Το γράμμα».
Κατά τη δεκαετία του 1970 η Χάρις Αλεξίου εμφανίζεται σε μπουάτ στην Πλάκα ανοίγοντας τον δρόμο σε έναν νέο τρόπο παρουσίασης των τραγουδιών, τελείως διαφορετικό από τη συμβατική λογική των νυχτερινών κέντρων. Συμπίπτει με την περίοδο της μεταπολίτευσης, του πολιτικού τραγουδιού και της αναβίωσης του ρεμπέτικου, που τη βρίσκει να τραγουδά μπαλάντες, λαϊκά και έντεχνα, δημοτικά και ρεμπέτικα. Τραγουδά για μεγάλο διάστημα με τον Γιώργο Νταλάρα. Τραγουδά επίσης με τους Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνη Καλογιάννη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Πάριο. Οι συναυλίες που δίνει σε στάδια και θέατρα με τραγούδια γνωστών δημιουργών σημειώνουν μεγάλη επιτυχία.
Δεκαετία 1980
Κατά τη δεκαετία του 1980 ανέδειξε ίσως περισσότερο από πριν το "λαϊκό της προφίλ" μέσα από συνεργασίες με συνθέτες όπως ο Αντώνης Βαρδής, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Θάνος Μικρούτσικος κ.ά. Δεν παρέλειψε όμως να χαρίσει ιδιαίτερα ευαίσθητες ερμηνείες στον δίσκο Τα τραγούδια της χτεσινής μέρας με τη Δήμητρα Γαλάνη. Με το δίσκο Τα τραγούδια της γης μου επέστρεψε στις "ρίζες" της (δημοτικό τραγούδι), αλλά και με τα «Τσίλικα», έκανε μια ζωντανή συνεργασία-έκπληξη με τον Ιταλό τροβαδούρο Πάολο Κόντε τραγούδησε με τον Κώστα Χατζή και συνεργάστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι στην παραγωγή ενός από τους πιο αξιόλογους δίσκους στην καριέρα της, στο Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια. Τα τραγούδια: «Φεύγω», «Πόλη τουρκεμένη», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», «Αν πεθάνει μια αγάπη», «Ζήλεια μου», «Μία είναι η ουσία», «Η διαθήκη», «Η μπαλάντα της Ιφιγένειας» (αυτοβιογραφικό τραγούδι σε μουσική και στίχους της ίδιας), «Ελένη», «Ερωτικό», «Η αγάπη είναι ζάλη», «Όποια και να 'σαι», «Μ' έμπλεξε ένας μόρτης», «Η νύχτα θέλει έρωτα», «Τηλεφωνητής», «Μια πίστα από φώσφορο '' είναι μερικά μόνο από εκείνα που θεωρούνται πλέον κλασικά.
Δεκαετία 1990
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 βγάζει το δίσκο Δι' ευχών σε μουσική του Νίκου Αντύπα, πρώην μέλους του συγκροτήματος Socrates, και στίχους -κυρίως- της Λίνας Νικολακοπούλου, εγκαινιάζοντας την ενασχόλησή της με ένα διαφορετικό ύφος μουσικής, με σαφείς τις ροκ, έντεχνες, αλλά και έθνικ επιρροές. Ο δίσκος αυτός συζητήθηκε, επικρίθηκε και εν τέλει αγαπήθηκε όσο λίγοι στην καριέρα της. Επόμενος μεγάλος σταθμός αυτής της δεκαετίας είναι ο δίσκος Οδός Νεφέλης '88, όπου η Αλεξίου μάς συστήνεται πλέον ως ολοκληρωμένη δημιουργός, αφού έχει γράψει η ίδια τη μουσική και τους στίχους σε δέκα από τα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ: «Το μινοράκι», «Οι φίλοι», οι «Δεκατρείς φωτιές», το «Ψυχές και σώματα», η «Πανσέληνος», το «Στις δώδεκα» (δισκογραφημένο από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στο δίσκο «Δικαίωμα»), ο «Άνθρωπος του κάβου» ξεχωρίζουν και συντροφεύουν την περιοδεία-μαμούθ που κάνει η Αλεξίου τα επόμενα χρόνια. Ακολουθούν τα CD των ζωντανών ηχογραφήσεων και η δεκαετία κλείνει με έναν ακόμη δίσκο με δικά της κομμάτια, Το παιχνίδι της αγάπης, ο οποίος δεν είχε όμως την ίδια εμπορική επιτυχία (ίσως ούτε την ίδια καλλιτεχνική αρτιότητα) με τον προηγούμενο, με τα τραγούδια "Οι δικοί μου ξένοι" και "Δωσ' Μου Μια Μέρα" να ξεχωρίζουν.