cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWE
Αδιαφιλονίκητο Πρωτάθλημα
Μέχρι το 2002, το ρόστερ του WWE είχε διπλασιαστεί σε μέγεθος λόγω της υπεραφθονίας των συμβασιούχων εργαζομένων. Ως αποτέλεσμα της αύξησης, το WWE διαίρεσε το ρόστερ του στα δύο βασικά προγράμματα της τηλεόρασης, Raw και SmackDown. Η διεύρυνση αυτή έγινε γνωστή ως Brand Extension (επέκταση των σόου). Το κάθε brand απέκτησε τους δικούς του τίτλους. Το Μάιο του 2002, η εταιρεία από World Wrestling Federation μετονομάστηκε σε World Wrestling Entertainment (WWE) και το πρωτάθλημα έγινε γνωστό ως το Αδιαφιλονίκητο Πρωτάθλημα WWE. Μετά το διορισμό του Έρικ Μπίσοφ και της Στέφανι Μακμάν ως Γενικοί Διευθυντές των Raw και SmackDown αντίστοιχα, η Στέφανι Μακμάν μετέγραψε τον -τότε- αδιαμφισβήτητο πρωταθλητή WWE, Μπροκ Λέσναρ, στο SmackDown, αφήνοντας το RAW χωρίς έναν παγκόσμιο τίτλο. Στις 2 Σεπτεμβρίου, αφού αμφισβήτησε το καθεστώς του Αδιαφιλονίκητου πρωταθλήματος, ο Έρικ Μπίσοφ ανακοίνωσε τη δημιουργία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Βαρέων Βαρών (World Heavyweight Championship). Αμέσως μετά, το Αδιαφιλονίκητο Πρωτάθλημα WWE μετονομάστηκε σε Πρωτάθλημα WWE.
Τον Δεκέμβριο του 2013, το Πρωτάθλημα WWE συγχωνεύτηκε με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών. Μετά από αυτό το Πρωτάθλημα WWE μετονομάστηκε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWE. Αργότερα άλλαξε ξανά ονομασία και έγινε ξανά το Πρωτάθλημα WWE.
Ρεκόρ
Ο σημερινός πρωταθλητής είναι ο Κόφι Κίνγκστον στητπρώτηρη θητεία του.
Πηγές
http://wwe.com/inside/titlehistory/wwechampionship/
https://web.archive.org/web/20120216105015/http://www.wwe.com/inside/titlehistory/wcwchampionship/3044541104
https://web.archive.org/web/20141017025205/http://corporate.wwe.com/news/2002/2002_03_27.jsp
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Πουέρτο Μονττ
thumb|Τμήμα του εμπορικού κέντρου στο Πουέρτο Μοντ. Το Πουέρτο Μοντ (ισπανικά: Puerto Montt) είναι παράκτια πόλη της Χιλής, 175.938 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Λος Λάγος.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1853 με σκοπό να φιλοξενήσει αριθμό μεταναστών από τη Γερμανία και ονομάστηκε έτσι από τον τότε πρόεδρο της χώρας Μανουέλ Μοντ. Το 1969 πραγματοποιήθηκαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομικών και ακτημόνων, πριν την περίοδο διακυβέρνησης Σαλβαδόρ Αγιέντε.
Το Πουέρτο Μοντ διαθέτει αεροδρόμιο, και απέχει αεροπορικώς 2 ώρες από την πρωτεύουσα Σαντιάγο.
Εδώ γεννήθηκε ο γνωστός Χιλιανός σκηνοθέτης Ραούλ Ρουίς.
Ιστορία
Στις 4 Μαρτίου του 1969, εκτάσεις ενός γαιοκτήμονα της περιοχής καταλήφθηκαν από περίπου 90 ακτήμονες, χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας ή καταβολή ενοικιοστασίων, μετά από συμβουλή του Σοσιαλιστή βουλευτή Λουίς Εσπινόσα και καθώς η τοπική διοίκηση δεν εξέδωσε ποτέ άδειες στους ακτήμονες για χώρο διαμονής και οίκησης. Πέντε ημέρες αργότερα, ο τοπικός αρχηγός της αστυνομίας Ρολάντο Ροδρίγκες Μαρμπάν διαβεβαίωσε τους καταληψίες ότι μπορούσαν να προχωρήσουν ανενόχλητοι στην κατασκευή των σπιτιών τους. Όμως νέες διαταγές από το υπουργείο εσωτερικών την επόμενη ημέρα επέφεραν αλλαγές στα σχέδια και τα μεσάνυχτα της 9ης Μαρτίου ο Εσπινόσα κατηγορήθηκε για παράνομη πράξη, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην πόλη Βαλδίβια. Με το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας, 250 αστυνομικοί επιτέθηκαν στους ακτήμονες μετά από απευθείας διαταγές του υπουργείου, με αποτέλεσμα το θάνατο 11 ακτημόνων και την καταστροφή των σπιτιών τους.
Αυτό το μακάβριο επεισόδιο του Πουέρτο Μοντ και η μετέπειτα λαϊκή κατακραυγή οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης του Εδουάρδο Φρέι, την οποία διαδέχθηκε η Λαϊκή Ένωση του Σαλβαδόρ Αγιέντε στις εκλογές της επόμενης χρονιάς. Τα γεγονότα αυτά περιγράφονται επίσης και στο τραγούδι του Βίκτορ Χάρα, Πρεγούντας πορ Πουέρτο Μοντ (Ερωτήσεις για το Πουέρτο Μοντ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Τσέτσου Γιουνάιτεντ ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1982
Πηγή Άρτας
με την ονομασία Πηγή Άρτας αναφέρονται οι οικισμοί:
Νεοχωράκι Φθιώτιδας
Το Νεοχωράκι είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας το οποίο βρίσκεται στην πηγή και τις βόρειες όχθες του ποταμού Σπερχειού σε υψόμετρο 320 μέτρα. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Μακρακώμης με έδρα τη Σπερχειάδα. Απέχει 21 χλμ. Δ. από τη Μακρακώμη και 50 χλμ. Δ. από τη Λαμία. Τα σπίτια του χωριού είναι κατά μήκος της ΕΟ Λαμίας - Καρπενησίου, ανάμεσα στον Άγιο Γεώργιο (ΒΔ.) και την Πτελέα (Α.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και τον Ασπρόκαμπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 45 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Παραλία Οξυλίθου Εύβοιας
Η Παραλία  Οξυλίθου ή Στόμιο είναι παραθαλάσσιο χωριό στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Ευβοίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή, η οποία έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, ανασκάφηκαν θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι με εξαιρετικό αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Έχουν βρεθεί: μικρό απιόσχημο αγγείο, ακόσμητο ρηχό κύπελλο με ψηλή στρογγυλή λαβή, μικρό διπλό αλάβαστρο με καλαθόσχημη λαβή, τρία μελανόχροα αγγεία του 5ου αιώνα π.Χ. καθώς και δυο μικρές λήκυθοι, σκύφος και τρία μελανόχροα αγγεία.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο υπάρχει και οι συνώνυμοι οικισμοί Παραλία Κύμης και Παραλία Μετοχίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Κατάλογος έργων του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης.
Παρουσιάζονται μόνο έργα ευρωπαϊκής ζωγραφικής και γλυπτικής που βρίσκονται στο κεντρικό κτίριο του μουσείου, στην Ρίνγκστράσσε.
Εθνική Νότιας Κορέας Κ-23 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Νότιας Κορέας (ή Ολυμπιακή ομάδα Νότιας Κορέας) εκπροσωπεί τη Νότια Κορέα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στα Asian Games. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο και στους 2014 Asian Games το χρυσό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Νότιας Κορέας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-23 Ασίας
Curtiss XBTC
Το Curtiss XBTC ήταν μονοκινητήριο μονοθέσιο τορπιλοπλάνο βομβαρδιστικό που αναπτύχθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σχεδιάστηκε για να επιχειρεί από τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, αλλά δεν μπήκε σε παραγωγή. Κατασκευάστηκαν μονάχα δύο πρωτότυπα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το XBTC-1 (Model 96) ήταν χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Προωθούνταν από αστεροειδή κινητήρα Wright R-3350 ισχύος 2200 hp. Το 1943 συμμετείχε σε διαγωνισμό του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ για προμήθεια αεροπλάνου αυτής της κλάσης ενάντια στα Douglas XBT2D-1, Martin XBTM-1 Mauler, and Kaiser-Fleetwings XBTK-1. Δόθηκε μεγαλύτερη προτεραιότητα στο BTC-2 που προωθούνταν από κινητήρα Pratt & Whitney R-4360, διότι υπήρχαν προβλήματα με τον R-3350, αλλά παρά τις πολύ καλές του επιδόσεις και την ικανότητα μεταφοράς σημαντικού οπλικού φορτίου το αεροσκάφος απορρίφθηκε. Προτιμήθηκαν τα XBT2D-1 (αργότερα μετονομάστηκε σε AD-1 Skyraider) και BTM-1 (μετονομάστηκε σε AM-1) Mauler.
Κατασκευάστηκαν δύο XBTC-2, το καθένα με διαφορετική πτέρυγα. Το "Model A" είχε συμβατικές πτέρυγες και flaps, ενώ το "Model B" είχε πτέρυγες σύνθετης σχεδίασης με duplex flaps. Και τα δύο προωθούνταν από τον Pratt & Whitney XR-4360-8A των 3000 hp, που έστρεφε διπλές έλικες. Τα δύο αεροσκάφη παραδόθηκαν τον Ιούλιο του 1946 στο Ναυτικό Κέντρο Αεροπορικών Δοκιμών (Naval Air Test Center) στο Μέριλαντ. Και τα δύο συνετρίβησαν (τον Φεβρουάριο και τον Αύγουστο του 1947).
Βιβλιογραφία
XBTC Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Γιούμι, Γιούμι, Γιούμι
Το Γιούμι, Γιούμι, Γιούμι ("Εμείς, Εμείς, Εμείς") είναι ο εθνικός ύμνος του Βανουάτου από το 1980. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Φρανσουά Βινσέν Αϊσάβ (γεν. 1955).
Στίχοι
{|
Στίχοι στη γλώσσα Μπισλάμα
Ρεφρέν:
Yumi, Yumi, Yumi i glat blong talem se,
Yumi, Yumi, Yumi i man blong Vanuatu!
God i givim ples ya long yumi,
Yumi glat tumas long hem,
Yumi strong mo yumi fri long hem,
Yumi brata evriwan!
ΡΕΦΡΕΝ
Plante fasin blong bifo i stap,
Plante fasin blong tedei,
Be yumi i olsem wan nomo,
Yumi save plante wok i stap,
Long ol aelan blong yumi,
God i helpem yumi evriwan,
Στα Ελληνικά
Ρεφραίν:
Εμείς, εμείς, εμείς, χαρούμενα δηλώνουμε
Εμείς, εμείς, εμείς είμαστε ο λαός του Βανουάτου!
Ο Θεός μας έδωσε αυτή τη γη;
Αυτό μας δίνει λόγο να είμαστε χαρούμενοι.
Είμαστε δυνατοί, είμαστε ελεύθεροι σε αυτή τη χώρα;
Είμαστε όλοι αδέρφια.
ΡΕΦΡΕΝ
Έχουμε πολλές παραδόσεις
Και βρίσκουμε νέους τρόπους.
Τώρα θα είμαστε ένας λαός,
Θα είμαστε ενωμένοι για πάντα.
Ξέρουμε ότι υπάρχει πολύ δουλειά να γίνει
Σε όλα τα νησιά μας.
Ας μας βοηθήσει ο Θεός, ο πατέρας μας!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Βανουάτου
Γκραντοτέλ Πουπ
thumb|300px|Το «Γκραντοτέλ Πουπ» στο Κάρλοβι Βάρι. Το Γκραντοτέλ Πουπ (Grandhotel Pupp) είναι ένα ξενοδοχείο που βρίσκεται στη λουτρόπολη Κάρλοβι Βάρι της Τσεχίας. Είναι ένα από τα αρχαιότερα και ιστορικότερα ξενοδοχεία της Ευρώπης, η κατασκευή του οποίου ανάγεται στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα.
Το πρώτο ξενοδοχείο, εκεί που ορθώνεται σήμερα το ογκώδες ξενοδοχειακό συγκρότημα του Γκραντοτέλ Πουπ, χτίστηκε το 1701 με το όνομα «Σάξονι Χωλ» (Saxony Hall). Το 1760, ο Γιαν Γίρι Ποπ (τσεχ. Jan Jiri Pop, γερμ.Johann Georg Pupp), ένας ζαχαροπλάστης από την πόλη Βέλτρουτσι, 20 χιλιόμετρα βόρεια της Πράγας, εγκαταστάθηκε στο τότε Κάρλσμπαντ και βρήκε εργασία σε ένα τοπικό ζαχαροπλάστη με το όνομα Μίτερμπαχ (Mitterbach), την κόρη του οποίου νυμφεύθηκε το 1775.
Εκείνη την εποχή ο Ποπ άρχισε να χρησιμοποιεί τη γερμανική εκδοχή του ονόματός του, Γιόχαν Γκέοργκ Πουπ. Το 1890, η οικογένεια Πουπ απέκτησε την κυριότητα του προϋπάρχοντος ξενοδοχείου «Σάξονι Χωλ». Μεταξύ των ετών 1896 και 1907, οι Βιεννέζοι αρχιτέκτονες Φέλνερ (Fellner) και Χέλμερ (Helmer) επανασχεδίασαν τα υπάρχοντα κτήρια στο νεο-μπαρόκ «Γκραντοτέλ Πουπ» ξενοδοχείο, που υπάρχει σήμερα.
Μετά το πέρας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η κυβέρνηση της κομμουνιστικής Τσεχοσλοβακίας κρατικοποίησε το ξενοδοχείο, το οποίο μετονόμασε σε Γκραντοτέλ Μόσκβα (Grandhotel Moskva). Το 1889, το ξενοδοχείο επανέκτησε το αρχικό όνομά του, ως Γκραντοτέλ Πουπ, και η κυριότητά του περιήλθε σε ιδιώτες.
Το διάσημο «Καφέ Πουπ» του ξενοδοχείου είναι ο χώρος που ο Γερμανός συνθέτης Μπετόβεν διέμεινε το 1812, όταν το κτίσμα αυτό χρησιμοποιούνταν ακόμη ως χώρος ιαματικών λουτρών. Τακτικοί επισκέπτες των ιαματικών πηγών της λουτρόπολης και θαμώνες του Γκραντοτέλ Πουπ υπήρξαν οι συνθέτες Μπετόβεν, Σοπέν, Μπραμς και Σμέτανα, οι ποιητές Γκαίτε, Σίλερ και Πούσκιν, καθώς και ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας.
Στο Γκραντοτέλ Που» πραγματοποιείται κάθε χρόνο το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κάρλοβι Βάρι. Το 2006 χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα της ταινίας Καζινό Ρουαγιάλ, με τον κινηματογραφικό ήρωα Τζέημς Μποντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Τσεχία
Λαϊκός πολιτισμός
Με τον όρο Λαϊκός πολιτισμός, ή κουλτούρα, αναφερόμαστε σε ένα υποσύνολο ενός πολιτισμού μίας πληθυσμιακής ομάδος που από αυτήν αναγνωρίζεται ως σύνολο πεποιθήσεων που κυριαρχούν ή είναι παρών σε ένα δεδομένο χρονικό σημείο. Ο λαϊκός πολιτισμός περιλαμβάνει τις δραστηριότητες και τα συναισθήματα που παράγονται από αυτά. Επίσης, ο λαϊκός πολιτισμός περιλαμβάνει τον εργατικό πολιτισμό, τον δομικισμό, τον μεταμοντερνισμό κ.α. Θεωρείται από κάποιους ασήμαντος και υπόκειται σε επικρίσεις, κυρίως από συντηρητικούς.
Ο λαϊκός πολιτισμός μπορεί να παίξει ρόλο στην αντίληψη ή συμπεριφορά του λαού προς ένα θέμα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι ορισμού του. Γι'αυτό, ο λαϊκός πολιτισμός μπορεί να περιγραφεί με διάφορους αντικρουόμενους τρόπους από πολλά άτομα. Γενικά, βλέπεται σε αντίθεση με άλλες μορφές πολιτισμού όπως ο πολιτισμός της εργατικής τάξης ή ο υψηλός πολιτισμός. Οι πιο συνηθισμένες μορφές του είναι: ψυχαγωγία (ταινίες, μουσική, βιντεοπαιχνίδια κτλ.), αθλητισμός, μόδα, πολιτική, τεχνολογία.
Επίσης, ο λαϊκός πολιτισμός δέχεται δριμύ κριτική από διάφορες υποπολιτιστικές ομάδες (κυρίως θρησκευτικές και αντιπολιτιστικές), που τον θεωρούν προληπτικό, καταναλωτικό ή διεφθαρμένο.
Εθνική Νότιας Κορέας U20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Νότιας Κορέας U20 εκπροσωπεί τη Νότια Κορέα στις διεθνές ποδοσφιαρικές διοργανώσεις για ποδοσφαιριστές κάτω των 21 ετών. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U20 και στο AFC U-19 Championship. Ψηλότερη θέση που κατέκτησε στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η 4η το 1983. Το AFC U-19 Championship το έχει κατακτήσει 12 φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Νότιας Κορέας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου U20 Ασίας
Γέφυρα Πρόβου
μικρογραφία|Τοποθεσία της Γέφυρας του Πρόβου σε χάρτη της αρχαίας Ρώμης.
Η Γέφυρα του Πρόβου συνέδεε τον Αβεντίνο λόφο με το Tραστέβερε. Η ρωμαϊκή γέφυρα κατασκευάστηκε πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Πρόβου (276–282). Πιθανόν να κτίστηκε λόγω των μεταρρυθμίσεων για τα σιτηρά του Αυρηλιανού, του προκατόχου του Πρόβου, που απαιτούσαν έναν αριθμό υδραγωγείων για τους υδρόμυλους σε αυτήν την περιοχή του Τραστέβερε και μία γέφυρα για τη μεταφορά των σιτηρών από αυτούς, διαμέσου του Τίβερη, στο κέντρο της πόλης.
Το 374 σημειώθηκε μία ισχυρή πλημμύρα στον Τίβερη και είναι πιθανό ότι αυτή προκάλεσε σημαντικές ζημιές στη γέφυρα. Μεταξύ 381 και 387 η γέφυρα ανακαινίστηκε ή ξανακτίστηκε πλήρως υπό τους Αυτοκράτορες Θεοδόσιο Α΄ και Βαλεντινιανό Β΄. Στον Μεσαίωνα η γέφυρα έγινε γνωστή ως Νέα Γέφυρα (Pons Novus) και Μαρμάρινη Γέφυρα του Θεοδοσίου (Pons Marmoreus Theodosii).
Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Γέφυρα Πρόβου
Η γέφυρα κτίστηκε πάλι τον 11ο αι. και αργότερα καταστράφηκε μερικώς. Τα ερείπια κατεδαφίστηκαν πλήρως το 1484 με εντολή του πάπα Σίξτου Δ'. Τα υπολείμματα των αρχαίων βάσεων της γέφυρας ήταν ορατά μέχρι τη δεκαετία του 1870, όποτε η στάθμη του νερού στον Τίβερη ήταν χαμηλή. Οι βάσεις της Γέφυρας του Πρόβου αφαιρέθηκαν τελικά το 1878, για να περνούν τα σκάφη με ασφάλεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γέφυρες στη Ρώμη
Μοναχός
O μοναχός/ή είναι άτομο που ασκεί τον θρησκευτικό ασκητισμό με μοναστική ζωή, είτε μόνος του, είτε με οποιονδήποτε αριθμό άλλων μοναχών. Αυτό το άτομο αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό και να εξυπηρετήσει όλα τα ζωντανά δημιουργήματά του, εγκαταλείποντας την κοινωνία και ζώντας τον βίο του στην προσευχή και στον στοχασμό.
Η ιδέα είναι αρχαία και ενυπάρχει σε πολλές θρησκείες και στη φιλοσοφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναχισμός
Φάτσε λένο λα ρόνα
Το Φάτσε λένο λα ρόνα (Ας είναι ευλογημένη αυτή η ευγενής γη ) είναι ο εθνικός ύμνος της Μποτσουάνα. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Γκαλεμάνγκ Τουμεντίσκο Μοτσέτε. Η επιλογή του σαν ύμνος της χώρας έγινε το 1966, μετά την ανεξαρτησία της χώρας.
Οι στίχοι στην γλώσσα Τσουάνα
Ρεφραίν: Tsogang, tsogang! banna, tsogang! Emang, basadi, emang, tlhagafalang! Re kopaneleng go direla Lefatshe la rona.
Ina lentle la tumo La chaba ya Botswana, Ka kutlwano le kagisano, E bopagantswe mmogo.
Ρεφραίν
Μετάφραση
Ας είναι ευλογημένη αυτή η ευγενής γη, Δώρο σε μας από το δυνατό χέρι του Θεού, Κληρονομιά των πατέρων μας σε εμάς. Ας είναι πάντα ειρηνική.
Ξυπνήστε, ξυπνήστε άντρες, ξυπνήστε Και γυναίκες σταθείτε εκεί δίπλα κοντά τους, Μαζί θα δουλέψουμε και θα υπηρετήσουμε Αυτή τη γη, αυτή τη χαρούμενη γη!
Λέξη ομορφιάς και φήμης, Το όνομα Μποτσουάνα ήρθε σε μας. Με ενότητα και αρμονία, Θα μείνουμε πάντα σε ειρήνη, σαν ένα.
Ρεφραίν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μποτσουάνας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
9 Απριλίου
8 Απριλίου | 9 Απριλίου | 10 Απριλίου
Η 9η Απριλίου είναι η 99η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 266 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μητροκτονία
μικρογραφία| Ο Ορέστης καταδιώκεται από τις Ερινύες, από τον [[Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ. Η Κλυταιμνήστρα δολοφονήθηκε από τον Ορέστη και οι Ερινύες τον βασανίζουν για το έγκλημά του.]] Η μητροκτονία είναι η πράξη της δολοφονίας της μητέρας από το παιδί της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βία εις βάρος γυναικών
Ιρβεσαρτάνη
Η ιρβεσαρτάνη, που πωλείται με το εμπορικό σήμα Avapro μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής ανεπάρκειας και της διαβητικής νεφρικής νόσου. Είναι μια λογική αρχική θεραπεία για την υψηλή αρτηριακή πίεση. Λαμβάνεται από το στόμα. Σκευάσματα είναι διαθέσιμα ως συνδυασμός ιρβεσαρτάνης / υδροχλωροθειαζίδης.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν ζάλη, διάρροια, αίσθημα κόπωσης, μυϊκό πόνο και καούρα. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν νεφρικά προβλήματα, χαμηλή αρτηριακή πίεση και αγγειοοίδημα. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να βλάψει το μωρό και να μην χρησιμοποιείται στον θηλασμό. Είναι ανταγωνιστής του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης II και δρα αναστέλλοντας τις επιδράσεις της αγγειοτενσίνης II.
Η ιρβεσαρτάνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1990 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1997. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 220ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δύο εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Αζόλες
Εθνοκάθαρση της Φότσα
Ήταν εκστρατεία εξάλειψης του μουσουλμανικού πληθυσμού στην περιοχή της Φότσα που οργανώθηκε από Σέρβους στρατιωτικούς, αστυνομικούς και παραστρατιωτικές δυνάμεις από τις 7 Απριλίου 1992 έως τον Ιανουάριο του 1994 κατά τη διάρκεια του Βοσνιακού Πολέμου. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, περίπου 21.000 μουσουλμάνοι έφυγαν από τη Φότσα μετά τον Ιούλιο του 1992.
Σε πολλές αποφάσεις, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη (ICTY) αποφάνθηκε ότι η εθνοκάθαρση (όλοι οι Βόσνιοι εκδιώχθηκαν), οι δολοφονίες, οι μαζικοί βιασμοί και η σκόπιμη καταστροφή μουσουλμανικών πολιτιστικών και θρησκευτικών χώρων αποτελούσαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας και Τεκμηρίωσης (IDC), 2.707 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν στον δήμο της Φότσα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μεταξύ αυτών ήταν 1.513 Βόσνιοι πολίτες και 155 Σέρβοι πολίτες. Επιπλέον, οι Σερβοβόσνιες αρχές εγκαθίδρυσαν διάφορες τοποθεσίες, που συνήθως περιγράφονται ως στρατόπεδα βιασμού, όπου εκατοντάδες μουσουλμάνες γυναίκες βιάστηκαν. Πολλοί Σέρβοι αξιωματικοί, στρατιώτες και άλλοι συμμετέχοντες στις σφαγές της Φότσα κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν για εγκλήματα πολέμου από το ICTY.
Επίθεση εναντίον του άμαχου πληθυσμού
Στην αρχή του πολέμου της Βοσνίας, οι σερβικές δυνάμεις επιτέθηκαν στον μουσουλμανικό άμαχο πληθυσμό στην Ανατολική Βοσνία. Μόλις οι πόλεις και τα χωριά ήταν πλέον υπό τον έλεγχο τους, οι σερβικές δυνάμεις - δηλ. ο στρατός, η αστυνομία, οι παραστρατιωτικοί και, μερικές φορές, ακόμη και οι Σέρβοι χωρικοί - εφάρμοσαν το ίδιο μοτίβο: λεηλασία και εμπρησμός μουσουλμανικών περιουσιών και σπιτιών, σύλληψη μουσουλμανικού άμαχου πληθυσμού και μερικές φορές ξυλοδαρμός και θανάτωση ατόμων. Άνδρες και γυναίκες χωρίστηκαν, με πολλούς από τους άνδρες να κρατούνται σε τοπικά στρατόπεδα.
Δεκατρία τζαμιά, συμπεριλαμβανομένου του τζαμιού Aladža, καταστράφηκαν και οι 22.500 μουσουλμάνοι που αποτελούσαν την πλειονότητα των κατοίκων διέφυγαν. Μόνο περίπου 10 μουσουλμάνοι παρέμειναν στο τέλος της σύγκρουσης. Τον Ιανουάριο του 1994, οι σερβικές αρχές μετονόμασαν τη Φότσα σε "Srbinje" (Σέρβικα: Србиње), που σημαίνει "τόπος των Σέρβων".
Εκείνοι που κατάφεραν να ξεφύγουν από την εθνοκάθαρση εγκαταστάθηκαν στην πόλη Ρόζαγιε μέχρι το τέλος του πολέμου.
Μαζικοί βιασμοί
μικρογραφία|Το σπίτι του Καραμάν, μια τοποθεσία όπου μουσουλμάνες συστηματικά βιάζονταν κοντά στη Φότσα Βόσνιες μουσουλμάνες γυναίκες κρατήθηκαν σε διάφορα κέντρα κράτησης όπου ζούσαν σε άθλιες συνθήκες και κακοποιούνταν με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένου του συστηματικού βιασμού .Σέρβοι στρατιώτες και αστυνομικοί θα έρχονταν σε αυτά τα κέντρα κράτησης, θα επέλεγαν μία ή περισσότερες γυναίκες, θα τις οδηγούσαν έξω και θα τις βίαζαν. Όλα αυτά έγιναν σε πλήρη γνώση και συχνά με την άμεση συμμετοχή των σερβικών τοπικών αρχών, ιδίως των αστυνομικών δυνάμεων. Ο επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων της Φότσα, Ντράγκαν Γκάγκοβιτς, αναγνωρίστηκε προσωπικά ως ένας από τους άνδρες που πήγαιναν σε αυτά τα κέντρα κράτησης για να παίρνουν γυναίκες και να τις βιάζουν. Υπήρχαν πολλά στρατόπεδα βιασμού στη Φότσα. Το σπίτι του Καραμάν ήταν μία από τις πιο διαβόητες τοποθεσίες ,όπου γυναίκες που κρατούνταν σε αυτό το σπίτι βιάζονταν επανειλημμένα. Μεταξύ των γυναικών που κρατούνταν ήταν ανήλικα κορίτσια ακόμη και 15 ετών.
Βόσνιες γυναίκες βιάζονταν από τους Σέρβους στο πλαίσιο μιας μεθοδικής εκστρατείας εθνοκάθαρσης. Για παράδειγμα, τα κορίτσια και οι γυναίκες που έγιναν προστατευόμενες μάρτυρες στη δίκη του καταδικασθέντα εγκληματία πολέμου Dragoljub Kunarac, μεταφέρονταν συστηματικά στη βάση των στρατιωτών του, σε ένα σπίτι που βρίσκεται στην οδό Osman Đikić 16. Εκεί, οι γυναίκες και τα κορίτσια (μερικά ακόμα και 14 ετών) βιάζονταν επανειλημμένα. Σέρβοι στρατιώτες έπαιρναν τακτικά μουσουλμανικά κορίτσια από διάφορα κέντρα κράτησης και τα κρατούσαν σαν σεξουαλικές σκλάβες τους.
Ο Ράντομιρ Κόβατς, ο οποίος καταδικάστηκε επίσης από το ICTY, κρατούσε αιχμάλωτα τέσσερα κορίτσια στο διαμέρισμά του, κακοποιώντας τα σεξουαλικά. Ο Κόβατς καλούσε επίσης φίλους στο σπίτι του και τους επέτρεπε να βιάζουν τα κορίτσια. Αργότερα πούλησε τρία από αυτά τα κορίτσια σε άλλους στρατιώτες. Πριν τα πουλήσει, έδωσε δύο από αυτά σε άλλους Σέρβους στρατιώτες για να τα βιάζουν ομαδικά για περισσότερες από τρεις εβδομάδες. Τα κορίτσια μεταφέρθηκαν στη συνέχεια πίσω σε αυτόν, ο οποίος πούλησε αμέσως τη μία κοπέλα και έδωσε την άλλη ως δώρο σε φίλο του.
Καταδικασμένοι από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία
Το ICTY έκρινε ότι οι σερβικές δυνάμεις ήταν ένοχες για δίωξη, βασανιστήρια, δολοφονίες , βιασμούς και δουλεία ( εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ), καθώς και κακομεταχείριση :
Καταδικασμένοι από το δικαστήριο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης
Ο Momčilo Mandić απαλλάχθηκε από όλες τις κατηγορίες.
Ντέμπρετσενι ΒΣΚ
Η Ντέμπρετσενι ΒΣΚ (ουγγρικά: Debreceni Vasutas Sport Club: Αθλητικός σύλλογος σιδηροδρομικών Ντέμπρετσεν) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουγγαρίας και έχει έδρα την πόλη Ντέμπρετσεν. Ιδρύθηκε το 1902 και αγωνίζεται στο στάδιο Νάγκερντεϊ (Nagyerdei Stadion). Η Ντέμπρετσενι έγινε το 2009 η δεύτερη ομάδα από την Ουγγαρία που κατάφερε να αγωνιστεί στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Τα χρώματα της είναι το κόκκινο και το άσπρο και είναι παρμένα από το έμβλημα της πόλης, ενώ το προσωνύμιο της είναι Loki.
Ιστορία του συλλόγου
Η ομάδα ιδρύθηκε στις 12 Μαρτίου 1902 με το όνομα Egyetértés Football Club, αλλά σύντομα άλλαξε το όνομά της σε Debreceni Vasutas Sport Club. Με την μετατροπή του ποδοσφαίρου στην Ουγγαρία σε επαγγελματικό, αρκετοί παίκτες από την ομάδα, αλλά και από τις αντίπαλες DKASE και DTE χρησιμοποιήθηκαν για την δημιουργία της Bocskay FC. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η Ντέμπρετσενι να υποχωρήσει σε χαμηλότερες κατηγορίες. Τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε η Bocskay FC το 1940 έκαναν αρκετούς παίκτες να επιστρέψουν στη Ντέμπρετσενι, η οποία κατάφερε να αγωνιστεί στη πρώτη κατηγορία για πρώτη φορά την περίοδο 1942-43. Μέσα στα επόμενα 50 χρόνια υποβιβάστηκε από αυτή 8 φορές, ενώ το 1967 έπεσε στη τρίτη κατηγορία. Την περίοδο 1948–49 έλαβε το όνομα Debreceni Vasutas Sport Egyesület, το 1949 το Debreceni Lokomotiv, την περίοδο 1955-56 το όνομα Debreceni Törekvés, ενώ από το 1957 έως το 1979 αγωνιζόταν με το όνομα Debreceni Vasutas SC. Το 1979 ενώθηκε με την DMTE σχηματίζοντας μία ομάδα που αγωνιζόταν με το όνομα DMVSC. Ύστερα από 10 χρόνια οι δύο ομάδες χωρίστηκαν ξανά, αποκτώντας τα προηγούμενά τους ονόματα.
Το 1993 επανήλθε στην πρώτη κατηγορία. Το 1995 έφτασε για πρώτη φορά στη 3η θέση του πρωταθλήματος, ενώ ο πρώτος τίτλος της ήρθε το 1999, όταν κατέκτησε για πρώτη φορά το Κύπελλο Ουγγαρίας. Το 2001 επανέλαβε την επιτυχία στο κύπελλο, ενώ το 2003 έφτασε ξανά στον τελικό χωρίς να το κατακτήσει. Την ίδια χρονιά τερμάτισε ξανά 3η, κάτι που πέτυχε και την επόμενη σεζόν. Τελικά κατάφερε να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα το 2005. Τα δύο επόμενα χρόνια κυριάρχησε ξανά στο πρωτάθλημα, ενώ το 2007 έχασε την ευκαιρία να πετύχει το νταμπλ, χάνοντας στον τελικό κυπέλλου. Το 2008 τερμάτισε 2η στο πρωτάθλημα, αλλά κατέκτησε το τρίτο της κύπελλο Ουγγαρίας, ενώ το 2009 επέστεψε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος.
Στο Τσάμπιονς Λίγκ της περιόδου 2009-10 κατάφερε για πρώτη της φορά να περάσει στην φάση των ομίλων, νικώντας τη Λέφσκι Σόφιας με συνολικό σκορ 4-1. Έτσι αποτέλεσε την δεύτερη ουγγρική ομάδα που περνά στη φάση των ομίλων και πρώτη μετά από 14 χρόνια, όταν η Φερεντσβάρος είχε λάβει μέρος στους ομίλους. Η Ντέμπρετσενι είχε προσπαθήσει ξανά στο παρελθόν να φτάσει εκεί, αλλά δεν το είχε καταφέρει. Η πρώτη φορά που αγωνίστηκε σε διεθνή αγώνα ήταν το 1998, όταν έλαβε μέρος στο κύπελλο Ιντερτότο εκείνης της χρονιάς. Για τους αγώνες στη φάση των ομίλων χρησιμοποιεί το στάδιο Φέρεντς Πούσκας της Βουδαπέστης. Στον όμιλό της τερμάτισε τελευταία με 0 βαθμούς, κάνοντας 6 ήττες. Την ίδια χρονιά (2010) στην Ουγγαρία κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετείχε, κατακτώντας το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ουγγαρίας, το Λιγκ Καπ Ουγγαρίας για πρώτη φορά στην ιστορία της, καθώς και το Σουπερ Καπ Ουγγαρίας.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου άλλαξε παράλληλα με την ονομασία του αρκετές φορές. Παρακάτω απεικονίζονται οι πλέον πρόσφατες εκδοχές του εμβλήματος και παρέχονται παραπομπές προς τα εμβλήματα από τη δεκαετία του '60 και μετά.
Η εξέλιξη του εμβλήματος από τη δεκαετία του '60 ως σήμερα: Έμβλημα '60s, δεκαετία '70-'80, αρχές '80s, αρχές '90s, 1995-99, προ 2014, από 2014.
Τίτλοι
thumb|180px|Η απονομή του πρωταθλήματος Ουγγαρίας 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ουγγαρίας Ν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1902
Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ
Η Μαμελόντι Σάνταουνς (αγγλικά: Mamelodi Sundowns) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα με βάση την Πρετόρια στη Νότια Αφρική. Ιδρύθηκε το 1970. Αποτελεί μία από τις κορυφαίες ομάδες της χώρας, καθώς είναι πολυνίκης της Πρέμιερσιπ και του Κυπέλλου. Είναι η πρώτη ομάδα της Νότιας Αφρικής που κατάφερε να κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νοτίου Αφρικής Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Πέστερα
Η Πέστερα (βουλγαρικά: Пещера· βλάχικα: Peshtera) είναι κωμόπολη στα βουνά της Ροδόπης, στη νότια Βουλγαρία. Βρίσκεται στην επαρχία Πάζαρτζικ κοντά στις πόλεις Μπάτακ και Μπρατσίγκοβο. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην επαρχία μετά το Πάζαρτζικ και το Βέλιγκραντ και είναι η 45η μεγαλύτερη πόλη στη Βουλγαρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του δήμου Πέστερα. Από τον Σεπτέμβριο του 2014, η Πέστερα έχει πληθυσμό 20.493 κατοίκους. Περίπου 5 χιλιόμετρα νότια, κατά μήκος του δρόμου προς το Μπάτακ, βρίσκεται ένα από τα πιο δημοφιλή σπήλαια στη Βουλγαρία, η Σνεζάνκα. Κοντά στην πόλη βρίσκεται ο υδροηλεκτρικός σταθμός της Πέστερα. Η πόλη είναι γνωστή για την παραγωγή αλκοολούχων ποτών μαστίχας με την επωνυμία Πεστέρσκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1962
Το 17ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) είχε ιδιόρρυθμη διοργάνωση. Ορίστηκαν 4 προκριματικοί όμιλοι και οι νικητές θα μετείχαν στην τελική φάση που είχε αποφασιστεί να γίνει στη Σεούλ, μαζί με τη διοργανώτρια Νότια Κορέα, η οποία είχε αναλάβει τη φιλοξενία και μέρος των εξόδων μεταφοράς. Όμως, από τους ομίλους προκρίθηκαν 4 ευρωπαϊκές χώρες και αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί μια τελική φάση της ζώνης "Ευρώπης-Μέσης Ανατολής" που διεξήχθη στην Ελλάδα, στην Αθήνα (γήπεδο ΑΕΚ) και στη Θεσσαλονίκη (Καυτανζόγλειο Στάδιο) από 30 Μαΐου ως 6 Ιουνίου 1962. Νικήτρια της ευρωπαϊκής ζώνης αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ελλάδας, η οποία μετέβη στη Σεούλ, όπου επικράτησε της Ν. Κορέας και πήρε τον παγκόσμιο τίτλο. Η τρίτη θέση στην τελική παγκόσμια κατάταξη δόθηκε στην Τουρκία που τερμάτισε 2η στο τουρνουά της ευρωπαϊκής ζώνης.
Χώρες
Στην τελική φάση της ευρωπαϊκής-μεσανατολικής ζώνης μετείχαν τέσσερις χώρες, οι οποίες προκρίθηκαν από προκριματικούς ομίλους:
Σύστημα διεξαγωγής
Διεξήχθη τουρνουά με βαθμολογία σε τρεις αγωνιστικές. Σε κάθε αγωνιστική διεξάγονταν δύο αγώνες στο ίδιο γήπεδο. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήρια κατάταξης αποτελούσαν κατά σειρά: α) η καλύτερη διαφορά τερμάτων και β) τα περισσότερα κόρνερ, ένας κανονισμός που εφάρμοζε παραδοσιακά το ΣΙΣΜ, θεωρώντας πως έτσι προκρίνεται η πιο επιθετική ομάδα.
Τελικός
Ο τελικός ανάμεσα στη νικήτρια της ζώνης "Ευρώπης-Μέσης Ανατολής" και της διοργανώτριας Ν. Κορέας διεξήχθη στη Σεούλ της Νότιας Κορέας. Αρχικά επρόκειτο να γίνει ένας φιλικός αγώνας στις 15 Σεπτεμβρίου και ο επίσημος τελικός στις 17 Σεπτεμβρίου. Όμως, οι Κορεάτες απαίτησαν να προηγηθεί ο τελικός και να ακολουθήσει ο φιλικός αγώνας. Η ελληνική αντιπροσωπεία αρνήθηκε, διότι η αποστολή ήταν καταπονημένη από το πολυήμερο ταξίδι και πολλοί ποδοσφαιριστές είχαν σταμαχικά προβλήματα από την αλλαγή διατροφής. Έπειτα από μαραθώνια διαπραγμάτευση συμφώνησαν να θεωρηθούν επίσημα και τα δύο ματς και να αναδειχθεί ο παγκόσμιος πρωταθλητής από τα αποτελέσματα και των δύο αγώνων, αφού ληφθεί υπ' όψη η διαφορά τερμάτων. Σε περίπτωση δε ίδιας διαφοράς, να διεξαθχεί και τρίτο ματς με παράταση σε περίπτωση ισοπαλίας (και το κριτήριο των κόρνερ αν ούτε η παράταση αναδείξει νικητή).
Χάρμανλι
Το Χάρμανλι (βουλγαρικά: Харманли) είναι κωμόπολη στην Επαρχία Χάσκοβο, στη νοτιοκεντρική Βουλγαρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Δήμου Χάρμανλι. Από τον Δεκέμβριο του 2009, η κωμόπολη έχει πληθυσμό 19.734 κατοίκους.
Κοντά στην τοποθεσία του Χάρμανλι στην ύστερη αρχαιότητα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Κιβαλών στις αρχές του 4ου αιώνα, διεξήχθη η Μάχη της Μάρδιας μεταξύ των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Λικίνιο και Μέγα Κωνσταντίνο. Το Χάρμανλι ιδρύθηκε το 1510 κατά μήκος του δρόμου που συνδέει την Κεντρική Ευρώπη και την Ανατολία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Ματιέ Αμαλρίκ
Ο Ματιέ Αμαλρίκ (γαλλικά: Mathieu Amalric - γενν. 25 Οκτωβρίου 1965) είναι Γάλλος ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι γνωστός διεθνώς για τους ρόλους του στην ταινία Τζαίημς Μποντ Quantum of Solace, στο Μόναχο του Στίβεν Σπίλμπεργκ και στη δραματική ταινία Το σκάφανδρο και η πεταλούδα, για τους οποίους απέσπασε θετικές κριτικές. Έχει επίσης κερδίσει αρκετά βραβεία Σεζάρ και βραβεία Lumières.
Βιογραφία
Ο Ματιέ Αμαλρίκ γεννήθηκε στο Νεϊγί-συρ-Σεν, προάστιο του Παρισιού, γιος της δημοσιογράφου και κριτικού λογοτεχνίας της εφημερίδας Le Monde Νικόλ Ζαντ, και του Ζακ Αμαλρίκ, συντάκτη εξωτερικών υποθέσεων για τις εφημερίδες Le Monde και Libération. Ο πατέρας του είναι Γάλλος ενώ η μητέρα του γεννήθηκε στην Πολωνία, από Εβραίους γονείς και μετακόμισε στη Γαλλία κατά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Έχει δύο παιδιά με την Ζαν Μπαλιμπάρ, με την οποία χώρισε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Ήταν ο σύντροφος για δέκα χρόνια της σκηνοθέτριας Στεφανί Κλεώ - συναντήθηκαν το 2005 κατά τη διάρκεια της κοινής τους δουλειάς -, με την οποία απέκτησε παιδί το 2007. Από το 2015, είναι σύντροφος της σοπράνο και μαέστρου Μπάρμπαρα Χάνιγκαν για την οποία έχει σκηνοθετήσει πολλά ντοκιμαντέρ. Είναι επίσης φανατικός οπαδός της ΦΚ Ζιροντέν ντε Μπορντώ.
Καριέρα
Ο Ματιέ Αμαλρίκ άρχισε να γίνεται γνωστός το 1996 με τη συμμετοχή του στην ταινία του Αρνώ Ντεπλεσέν Comment je me suis disputé… (ma vie sexuelle) (Η σεξουαλική μου ζωή... ή πώς βρέθηκα να λογομαχώ) για την οποία κέρδισε ένα βραβείο Σεζάρ.
Συμμετείχε στην ταινία Quantum of Solace του 2008 μαζί με τον Ντάνιελ Κρεγκ (με τον οποίο είχε παίξει επίσης στο Μόναχο).
Το 2007, πρωταγωνίστησε στην ταινία Το σκάφανδρο και η πεταλούδα, με πολύ καλές κριτικές.
Η ταινία του 2010, Τουρνέ στο Παρίσι, παρουσιάσθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών 2010 και ο Αμαλρίκ κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη.
Η ταινία του 2014 Το Μπλέ δωμάτιο, στην οποία σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε, παρουσιάσθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών του 2014.
Βιομηχανικό συγκρότημα Ανθρακωρυχείων του Τσόλφεραϊν
Το Βιομηχανικό συγκρότημα Ανθρακωρυχείων του Τσόλφεραϊν (Zeche Zollverein, που σημαίνει Ανθρακωρυχείο της Γερμανικής Τελωνειακής Ένωσης) είναι μία μεγάλη πρώην βιομηχανική περιοχή στο Έσσεν, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία. Έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την 14 Δεκεμβρίου 2001, και είναι ένα από τα σημεία αγκυροβόλησης για την Ευρωπαϊκή Διαδρομή της Βιομηχανικής Κληρονομιάς.
Το πρώτο ανθρακωρυχείο των εγκαταστάσεων ιδρύθηκε το 1847, και εξορύξεις πραγματοποιήθηκαν από το 1851 μέχρι την 23 Δεκεμβρίου 1986. Για δεκαετίες, ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα δύο τμήματα του χώρου, το Ανθρακωρυχείο του Τσόλφεραϊν και το Εργοστάσιο Παραγωγής Οπτάνθρακα (ανεγέρθηκε το 1957-1961, έκλεισε την 30 Ιουνίου 1993), κατατάσσονταν ανάμεσα στα μεγαλύτερα του είδους τους στην Ευρώπη. Το Φρεάτιο 12, χτισμένο με τεχνοτροπία Νέας Αντικειμενικότητας, άνοιξε το 1932 και θεωρείται ως ένα αρχιτεκτονικό και τεχνικό αριστούργημα, ίσως και το «πιο όμορφο ανθρακωρυχείο στον κόσμο».
1847-1890: Η πρώτη φάση
Τα Ανθρακωρυχεία του Τσόλφεραϊν ιδρύθηκαν από τον γεννημένο στο Ντούισμπουργκ βιομήχανο Φραντζ Χάνιελ (1779-1868), που χρειαζόταν οπτάνθρακα (κωκ) για την παραγωγή χάλυβα. Οι δοκιμαστικές γεωτρήσεις στα προάστια του Έσσεν αποκαλύψαν πλούσια κοιτάσματα άνθρακα, που ονομάστηκαν Τσόλφεραϊν, από τη Γερμανική Τελωνειακή Ένωση που ιδρύθηκε το 1834.
Η βύθιση του Φρεατίου 1 ξεκίνησε την 18 Φεβρουαρίου 1847, με τα πρώτα κοιτάσματα ορυκτών άνθρακα να βρίσκονται σε βάθος 130 μέτρων. Οι πρώτες εργασίες εξόρυξης ξεκίνησαν το 1851. Το Φρεάτιο 2 ανοίχτηκε το 1852
Από το 1857, χρησιμοποιούνταν σωροί κάρβουνου για την παραγωγή οπτάνθρακα. Το 1866, οι σωροί αντικαταστάθηκαν από σύγχρονες μηχανές παραγωγής κωκ και φούρνους.
Το 1880 κτίστηκε το Φρεάτιο 3 στο γειτονικό Σονεμπεκ. Μέχρι το 1890 τα τρία φρεάτια με επιτυχία είχαν αποδώσει 1 εκατ. τόνους, καθιστώντας το Τσόλφεραϊν ως το πιο παραγωγικό από όλα τα γερμανικά ορυχεία.
1890-1918: Επέκταση
Εφόσον οι βιομηχανίες άνθρακα, σιδήρου και χάλυβα του Ρουρ άκμαζαν στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, τα ανθρακωρυχεία επεκτάθηκαν σημαντικά.
Το 1891-1896 χτίστηκαν τα δίδυμα Φρεάτια 4 και 5 στα προάστια του Γκελζενκίρχεν. Άλλο ένα Φρεάτιο, το 6ο, άνοιξε το 1897.
Μέχρι το 1897, το Τσόλφεραϊν είχε υποφέρει από πολλά ατυχήματα λόγω εύφλεκτων αερίων που βρίσκονταν στο περιβάλλον των ορυχείων από προβλήματα εξαερισμού. Για να επιλυθούν αυτά τα προβλήματα, κατασκευάστηκαν πρόσθετοι αεραγωγοί κοντά στους προϋπάρχοντες.
Ακολούθησαν πολλά χρόνια ανακαινίσεων και περαιτέρω επεκτάσεων. Μετά την κατασκευή των Φρεατίων 7, 8 και 9, ανακαινίστηκαν τα Φρεάτια 1 και 2. Το 1914, άνοιξε το Φρεάτιο 10 και ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής οπτάνθρακα.
Μέχρι τις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η παραγωγή του Τσόλφεραϊν είχε φτάσει κατά προσέγγιση τους 2,5 εκατ.τόνους.
1918-1932: Κρίση και εκσυγχρονισμός
Το 1920, η οικογένεια Χάνιελ, που ήταν οι ιδιοκτήτες του Τσόλφεραϊν μέχρι τότε, άρχισαν να συνεργάζονται με τη Φόνιξ, μια εταιρεία εξορύξεων που στη συνέχεια ανέλαβε την διαχείριση του χώρου. Υπό την διαχείριση της Φόνιξ, εκσυγχρονίστηκαν αρκετά από τα φρεάτια, και το 1927 άνοιξε το Φρεάτιο 11. Το 1926 το Τσόλφεραϊν τέθηκε υπό τον έλεγχο της Μπέργκβερκς του Γκελζενκίρχεν που άρχισε να κλείνει τις πλέον παλαιές εγκαταστάσεις οπτανθρακοποίησης. αριστερά|μικρογραφία|Κτίριο του πρώην [[Λέβητας|λέβητα του Φρεατίου 12 σε τυπική τεχνοτροπία Μπάουχαους με κόκκινα χαλύβδινα δικτυώματα. Σήμερα στεγάζει το Μουσείο Σχεδίου Κόκκινη Τελεία.]]
Φρεάτιο 12
Το Φρεάτιο 12 σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Φριτζ Σουπ και Μάρτιν Κρέμερ και γρήγορα προσέχτηκε για τον απλό, λειτουργικό σχεδιασμό τύπου Μπάουχαους με τα κυρίως κυβικά κτίρια κατασκευασμένα από οπλισμένο σκυρόδεμα και χαλύβδινα δικτυώματα.
μικρογραφία|O πύργος του Φρεατίου 12 στο [[Έσσεν είναι σύμβολο των δομικών αλλαγών στην περιοχή του Ρουρ και της Γερμανικής βαριάς βιομηχανίας.]]
1932-1968: Το φρεάτιο 12
Το 1937 στο Τσόλφεραϊν εργάζονταν 6900 άτομα και είχε παραγωγή 3,6 εκατ. τόνους, εκ των οποίων τα περισσότερα προέρχονταν από το Φρεάτιο 12. Επίσης, κατασκευάστηκε ένα μικρό εργοστάσιο με 54 νέους φούρνους που κατάφερε ετήσια παραγωγή 200.000 τόνους οπτάνθρακα.
Το Τσόλφεραϊν γλίτωσε από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με ελάχιστες ζημιές και από το 1953 βρέθηκε και πάλι στην κορυφή των Γερμανικών ορυχείων με παραγωγή 2,4 εκατομ. τόνους. Μέχρι το 1967 τα 11 φρεάτια έκλεισαν και λειτουργούσε μόνο το Φρεάτιο 12. μικρογραφία|Εργοστάσιο παραγωγής οπτάνθρακα (κωκ) του Τσόλφεραϊν Από το 1961 το Φρεάτιο 12 ήταν ο κύριος πάροχος στο νέο κεντρικό εργοστάσιο παραγωγής οπτάνθρακα με 192 φούρνους, που ήταν σχεδιασμένο από τον Φριτζ Σουπ. Κατόπιν μιας επέκτασης στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το Τσόλφεραϊν ήταν από τις πιο παραγωγικές εγκαταστάσεις οπτανθρακοποίησης παγκόσμια, με περίπου 1.000 εργαζόμενους και παραγωγή έως και 8.600 τόνους οπτάνθρακα ημερήσια, στην αποκαλούμενη σκοτεινή πλευρά. Η λευκή πλευρά του εργοστασίου παρήγαγε παράπλευρα προϊόντα όπως αμμωνία, ακατέργαστο βενζόλιο και ακατέργαστη πίσσα.
Το 1968 το Τσόλφεραϊν παραδόθηκε στη Ruhrkohle, τη μεγαλύτερη εταιρεία εξορύξεων στη Γερμανία.
1968-1993: Το κλείσιμο
μικρογραφία|23 Δεκεμβρίου 1986: Η τελευταία εργάσιμη ημέρα Η Ruhrkohle άρχισε εργασίες για περαιτέρω μηχανοποίηση και ενοποίηση των εξορυκτικών δραστηριοτήτων.
Το 1980 η παραγωγή τους ήταν ελαττωμένη, περίπου 3,2 εκατομμύρια τόνοι, που θεωρήθηκε μη επικερδής και το 1983 ψηφίστηκε κλείσιμο του Τσόλφεραϊν.
Όταν έκλεισε το Τσόλφεραϊν ήταν το τελευταίο ενεργό ανθρακωρυχείο στο Έσσεν. Οι εργασίες στο Φρεάτιο 12 σταμάτησαν την 23 Δεκεμβρίου 1986 ενώ το εργοστάσιο παραγωγής οπτάνθρακα παρέμεινε ανοιχτό μέχρι την 30 Ιουνίου 1993. Μολονότι το Φρεάτιο 12 είναι το κεντρικό του χώρου δεν μπορεί να δεχτεί επισκέπτες, καθώς συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως αποχέτευση νερού για την κεντρική περιοχή του Ρουρ μαζί με το Φρεάτιο 2.
Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Το 1986 το κράτος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας αγόρασε την περιοχή των ανθρακωρυχείων και δήλωσε το Φρεάτιο 12 ως ιστορική τοποθεσία. Αυτό συνέβη με την υποχρέωση να διατηρήσουν το χώρο στην αρχική του κατάσταση και να ελαχιστοποιηθούν οι αλλοιώσεις και φθορές. Το 1998 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Τσόλφεραϊν που ανέλαβε την ανωτέρω υποχρέωση φύλαξης του χώρου.
Το 2000 το εργοστάσιο παραγωγής οπτάνθρακα χαρακτηρίστηκε ιστορική τοποθεσία ενώ τα ανθρακωρυχεία καταλογίστηκαν ως μελλοντικοί εκθεσιακοί χώροι.
Τον Δεκέμβριο 2001 στην 25η συνεδρίαση, η ΟΥΝΕΣΚΟ αναγνώρισε τα Φρεάτια 12 και 1/2 και το εργοστάσιο παραγωγής οπτάνθρακα ως Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Μουσείο Ρουρ
Το Μουσείο του Ρουρ, που στεγάζεται στην παλαιά μονάδα εκκαθάρισης άνθρακα του Τσόλφεραϊν, στη μόνιμη έκθεση του που διαθέτει πάνω από 6.000 εκθέματα παρουσιάζει τη συναρπαστική ιστορία μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές περιοχές του κόσμου, από το σχηματισμό του άνθρακα 300 εκατομμύρια χρόνια πριν έως τις τρέχουσες διαρθρωτικές αλλαγές προς τη Μητρόπολη του Ρουρ. Το Μουσείο έχει εκτεταμένες συλλογές για τη γεωλογία, την αρχαιολογία, τη βιομηχανική και κοινωνική ιστορία, καθώς και φωτογραφίες της περιοχής του Ρουρ. Επιπλέον της μόνιμης έκθεσης, στο Μουσείο του Ρουρ τακτικά πραγματοποιούνται ειδικές εκθέσεις και προσφέρει ένα ευρύ πρόγραμμα με εργαστήρια, ξεναγήσεις, εκδρομές, διαλέξεις, κινηματογραφικές βραδιές, ηχητικούς οδηγούς και οικογενειακά πακέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία Κατηγορία:Σημεία σταθμοί στην Ευρωπαϊκή Διαδρομή Βιομηχανικής Κληρονομιάς
Πρόγονος Σγουρός
Ο Πρόγονος Σγουρός (έδρασε μεταξύ 1294-1300) ήταν Βυζαντινός ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των τελών του 13ου αιώνα από το Πριγκιπάτο του Άρβανον (Μεσαιωνική Αλβανία) με τον βαθμό του Μέγα Εταιρειάρχη. Ήταν άρχοντας της Οχρίδας στην διάρκεια της περιόδου κατά την οποία η πόλη ευρισκόταν υπό την εδαφική κυριαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ο Πρόγονος Σγουρός, καταγόμενος από το Άρβανον, ήταν νυμφευμένος με την Ευδοκία, συγγενή του Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου (βασίλευσε μεταξύ 1282-1328), καθιστάμενος γαμπρός του Βυζαντινού Αυτοκράτορα.
Προς το 1294-1295, προχώρησε στην ανακαίνιση της Εκκλησίας της Παναγίας Περιβλέπτου στην Οχρίδα, η οποία εκείνη την εποχή ευρισκόταν υπό βυζαντινή κυριαρχία, ενώ αργότερα έγινε γνωστή ως του Αγίου Κλήμη προς τιμήν του Αγίου Κλήμη της Οχρίδας. Ο Πρόγονος δώρησε εικονοστάσιο με 8 αγιογραφίες, μαζί με εικόνισμα της Παναγίας Περιβλέπτου από το οποίο μόνον ένα τμήμα έχει διασωθεί, ενώ το εικονοστάσιο αναπαριστά τις κυρίως εορτές της Εκκλησίας. Τα έργα αυτά φιλοτεχνήθηκαν από τον Ευτύχιο και τον Μιχαήλ Αστραπά, από την Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Προγονος Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες
Απομόνωση (υγειονομική περίθαλψη)
Σημασία
Οι μολυσματικές μπορούν να εξαπλωθούν με διάφορες μορφές. Συμβαίνουν, συνήθως, τέσσερεις τύποι μετάδοσης μολυσματικών νόσων: (1) μετάδοση μέσω επαφής, άμεσης ή έμμεσης επαφής, (2) μέσω φορέων όπως είναι το νερό και η τροφή (3) μέσω αερογενούς επαφής, η οποία περιλαμβάνει την εξάπλωση μολυσματικών σωματιδίων μέσω του αέρα και (4) μετάδοση του φορέα μέσω εντόμων ή ζώων. Ανάλογα με την ασθένεια, η μετάδοση μπορεί να συμβεί στο σπίτι, στο σχολείο, στο εργοτάξιο, στο κέντρο υγείας και σε άλλους κοινόχρηστους χώρους εντός της κοινότητας. Ακόμα και αν παίρνει κανείς τις απαραίτητες προφυλάξεις για να προστατεύσει τον εαυτό του από τις ασθένειες, είναι για παράδειγμα εμβολιασμένος/η και ασκεί καλή υγιεινή, είναι δυνατόν να ασθενήσει. Ορισμένοι/ες μπορεί να μην είναι σε θέση να προστατευθούν από τις ασθένειες και να αναπτύξουν σοβαρές επιπλοκές εάν νοσήσουν. Επομένως, η απομόνωση είναι σημαντική πρακτική πρόληψης και ελέγχου των λοιμώξεων που χρησιμοποιείται για την προστασία άλλων από ασθένειες. Η απομόνωση μπορεί να αποτρέψει τις μολύνσεις που έχουν αποκτηθεί από την υγειονομική περίθαλψη από νοσοκομειακές λοιμώξεις (HCAI), να μειώσει τις απειλές για μολύνσεις από αντιβιοτικά και να λειτουργήσει ως φράγμα σε νέες και αναδυόμενες απειλές μολυσματικών ασθενειών παγκοσμίως.
Αυτοαπομόνωση
Με τον όρο αυτοαπομόνωση ή κατ΄οίκον απομόνωση εννοείται στα πλαίσια της πανδημίας η εκούσια απομόνωση και αυτοπεριορισμός, αν υπάρχουν ενδείξεις ή συμπτώματα μόλυνσης από τον ιό. Ο πιθανώς φορέας του ιού χρειάζεται αυτοαπομόνωση και όχι επίσκεψη σε ιατρό, νοσοκομειακή μονάδα περίθαλψης ή φαρμακείο. Ο αυτοπεριορισμός συμβαίνει πριν ελεγχθεί κάποιος ως μολυσματικός φορέας ή όταν βρεθεί επιβεβαιωμένα θετικός στον ιό.
Η πρακτική της αυτοαπομόνωσης τονίστηκε ιδιαίτερα με την πανδημία του κορονοϊού στην περίοδο 2019-2020. Βασικά χαρακτηριστικά της είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Υγιεινή
Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ
Η Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ (αγγλικά: Lisa Marie Presley, 1 Φεβρουαρίου 1968 – 12 Ιανουαρίου 2023) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και στιχουργός. Ήταν το μοναδικό παιδί του Έλβις Πρίσλεϊ και της Πρισίλα Πρίσλεϊ. Έκανε καριέρα στην μουσική βιομηχανία και κυκλοφόρησε τρεις δίσκους : To Whom It May Concern το 2003, Now What το 2005 και Storm & Grace το 2012. Ο πρώτος της δίσκος έγινε χρυσός από την Recording Industry Association of America. Κυκλοφόρησε και σινγκλ, μεταξύ των οποίων ντουέτα με τον πατέρα της, χρησιμοποιώντας κομμάτια που ο ίδιος είχε κυκλοφορήσει πριν πεθάνει.