cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεσσάντρο Φόρτις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι
Ερίκεια
Η Ερίκεια (Ἐρίκεια), (ο δήμος: Ερικείας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Το όνομα του δήμου προέρχεται πιθανότατα από το φυτό «ερείκη» (επιστημονική ονομασία: Erica arborea, άλλες ονομασίες: ρείκι, σουσούρα), η οποία μεγάλωνε σε αφθονία στο λόφο της περιοχής, όπου βρισκόταν ο δήμος.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε, ότι ο δήμος βρισκόταν μεταξύ των δήμων των Φιλαϊδών και του Οχετού (Κοροπής), στην περιοχή Ρίκεια ή Δρόκεια.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Ερικείας
Ο δημότης της αρχαίας Ερικείας ονομαζόταν Ερικεεύς ή Ερικειεύς.
Προσωπικότητες από την Ερίκεια
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Ερικείας, όπως ο βουλευτής Βασιλείδης ο Ερικεεύς, ο βουλευτής Δημοσθένης ο Ερικεεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Γιαν Κέλεμανς
Ο Γιαν Κέλεμανς (Jan Ceulemans, γεννήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1957) είναι Βέλγος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Βέλγους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, τέταρτος καλύτερος του 20ού αιώνα στην ψηφοφορία της IFFHS.
Καριέρα
Ήταν παραγωγικός σκόρερ, γνωστός για την αντοχή, την εναέρια ικανότητα και την τεχνική του κατάρτιση, καθώς και για την δύναμή του και το εντυπωσιακό του παράστημα (έχει ύψος 1,91 μέτρα).
Με την εθνική ομάδα του Βελγίου πραγματοποίησε 96 εμφανίσεις, από το 1977 μέχρι το 1991, σκοράροντας 23 φορές. Είναι τέταρτος όσον αφορά τις εμφανίσεις με την εθνική ομάδα του Βελγίου, ενώ ήταν κάτοχος του ρεκόρ μέχρι το 2017. Την περίοδο που αγωνιζόταν με την εθνική Βελγίου, η εθνική ομάδα γνώρισε κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, όπως τη δεύτερη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1980 και την τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.
Σε επίπεδο συλλόγων, ο Κέλεμανς ξεκίνησε την καριέρα του από τη Λιρς και έπειτα αγωνίστηκε για την Κλαμπ Μπρυζ για 13 χρόνια κατά κτώντας τρία πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα και πέντε Σούπερ Κύπελλα, ενώ ο ίδιος απέρριψε συμφωνία με την Μίλαν. Ψηφίστηκε τρεις φορές ως το βελγικό Χρυσό Παπούτσι. Παραμένει ο μόνος ποδοσφαιριστής ο οποίος αν και εμφανίστηκε σε δελτίο τύπου με τη Μίλαν, δεν έγινε ποτέ παίκτης της ομάδας. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε επιτυχημένη προπονητική καριέρα σε βελγικές ομάδες. Το 2004 χαρακτηρίστηκε από τον Πελέ στο FIFA 100 ως ένα από τους 125 καλύτερους ζώντες παίκτες.
Παίκτης
Κλαμπ Μπριζ
Βέλγιο
Προπονητής
Έντραχτ Άαλστ KVC Βέντερλο
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιρς ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990
Τεστ Μπέκντελ
Το τεστ Μπέκντελ (Bechdel test), γνωστό και ως τεστ Μπέκντελ - Γουάλας μετρά την αντιπροσώπευση των γυναικών στη μυθοπλασία. Εξετάζει κατά πόσο ένα έργο μυθοπλασίας περιλαμβάνει τουλάχιστον δύο γυναίκες που μιλούν μεταξύ τους για κάτι άλλο πέρα από έναν άντρα. Μερικές φορές προστίθεται το κριτήριο οι δύο γυναίκες να έχουν όνομα.
Το τεστ Μπέκντελ δεν δείχνει απαραίτητα πόσο καλά αντιπροσωπεύονται οι γυναίκες στη μυθοπλασία αλλά είναι δείκτης της ενεργού παρουσίας των γυναικών στη μυθοπλασία και φέρνει στην επιφάνεια τυχόν ανισότητες φύλου. Έρευνες έχουν δείξει πως οι ταινίες που επιτυγχάνουν στο τεστ έχουν μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία από εκείνες που δεν το ικανοποιούν.
Το τεστ Μπέκντελ πήρε το όνομά του από την Αμερικανή σκιτσογράφο Άλισον Μπέκντελ που παρουσίασε για πρώτη φορά το τεστ στο κόμικ της Dykes to Watch Out For το 1985. Η ίδια η Μπέκντελ απέδωσε την ιδέα για το τεστ στη φίλη της Λιζ Γουάλας και στη Βιρτζίνια Γουλφ. Το τεστ πήρε μεγαλύτερη δημοσιότητα κατά τη δεκαετία του 2000 και από τότε προέκυψε μία σειρά από ανάλογα τεστ.
Απεικόνιση φύλου στη λαϊκή μυθοπλασία
Το 1929 η Βιρτζίνια Γουλφ στο βιβλίο της Ένα Δικό της Δωμάτιο (A Room of One's Own) παρατήρησε στη λογοτεχνία της εποχής της εκείνο που θα έφερνε στην επιφάνεια αργότερα το τεστ Μπέκντελ για την πιο σύγχρονη μυθοπλασία:"Καθώς αναλογιζόμουν όλη εκείνη την εξαιρετική γκάμα μυθιστοριματικών γυναικών, σκέφτηκα πως οι σχέσεις ανάμεσα στις γυναίκες είναι υπερβολικά απλοϊκές... Και προσπάθησα να θυμηθώ κάποια φορά να διάβασα κάτι που να παρουσιάζει δύο γυναίκες σαν φίλες... Που και που είναι μητέρες και κόρες. Αλλά σχεδόν χωρίς καμία εξαίρεση παρουσιάζονται σε σχέση με κάποιον άντρα. Ήταν παράξενο που όλες οι μυθιστορηματικές γυναίκες, μέχρι την εποχή της Τζέιν Όστεν, όχι απλά παρουσιάζονταν όπως τις έβλεπε το άλλο φύλο, αλλά και σε σχέση με το άλλο φύλο. Και πόσο μικρό κομμάτι της ζωής μιας γυναίκας είναι αυτό..."Στον κινηματογράφο έρευνα που εξέτασε τις 855 πιο επιτυχημένες οικονομικά αμερικάνικες ταινίες μεταξύ του 1950 και του 2006 έδειξε πως εμφανίζονταν κατά μέσο όρο δύο αντρικοί χαρακτήρες για κάθε γυναικείο, μία αναλογία που παρέμεινε σταθερή και μετέπειτα. Οι γυναικείοι χαρακτήρες εμφανίζονταν να κάνουν σεξ δύο φορές περισσότερο από ότι οι αντρικοί και η αναλογία της παρουσίας τους σε σκηνές με έντονα σεξουαλικό περιεχόμενο αυξήθηκε με το πέρασμα των ετών. Η βία αυξήθηκε με το πέρασμα των ετών στις σκηνές τόσο των γυναικείων χαρακτήρων όσο και των αντρικών.
Σύμφωνα με έρευνα του 2014 που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Φύλου στα Μ.Μ.Ε. Τζίνα Ντέιβις, σε 120 ταινίες από όλο τον κόσμο μεταξύ του 2010 και του 2013 μόνο το 31% των χαρακτήρων που είχαν όνομα ήταν γυναικείοι και μόνο το 23% των ταινιών είχαν γυναίκα πρωταγωνίστρια ή συμπρωταγωνίστρια. Μόνο 7% είχαν γυναίκες σκηνοθέτες. Μία άλλη έρευνα που εξέτασε τις 700 ταινίες με τα μεγαλύτερα έσοδα μεταξύ του 2007 και του 2014 βρήκε πως μόνο το 30% των ομιλούντων χαρακτήρων ήταν γυναικείοι. Σε μία άλλη έρευνα του 2016 που αφορούσε τα σενάρια 2.005 εμπορικά επιτυχημένων ταινιών, βρέθηκε ότι στο 82% των ταινιών αυτών οι άντρες είχαν δύο από τους τρεις κορυφαίους ομιλούντες ρόλους ενώ μία γυναίκα είχε μεγαλύτερο διάλογο μόνο στο 22% των ταινιών.
Κριτήρια και παραλλαγές
Τα κριτήρια του τεστ Μπέκντελ εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο τεστ στο κόμικ της Άλισον Μπέκντελ Dykes to Watch Out For το 1985 όπου δύο γυναίκες συζητούν για το ποια ταινία να παρακολουθήσουν και η μία εξηγεί πως βλέπει μόνο ταινίες που τηρούν τα ακόλουθα κριτήρια:
Η άλλη γυναίκα αναγνωρίζει πως η ιδέα, αν και αυστηρή, είναι καλή. Μη βρίσκοντας ταινίες που να πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις οι δύο γυναίκες επιστρέφουν σπίτι.
Κατά καιρούς έχουν προταθεί διάφορες παραλλαγές του τεστ όπως, για παράδειγμα, ότι οι δύο γυναίκες πρέπει να έχουν όνομα ή ότι θα πρέπει να συνομιλούν για τουλάχιστον 60 δευτερόλεπτα. Το τεστ έχει επίσης προσελκύσει το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον από την πλευρά της υπολογιστικής ανάλυσης ενώ το 2018 ο όρος «τεστ Μπέκντελ» προστέθηκε στο Λεξικό της Οξφόρδης.
Χρήση στον κινηματογράφο
Αν και σύμφωνα με την Μπέκντελ το τεστ ξεκίνησε ως «ένα μικρό λεσβιακό αστείο σε μια εναλλακτική φεμινιστική εφημερίδα», την δεκαετία του 2010 το τεστ επεκτάθηκε και στην κλασική κριτική των Μ.Μ.Ε. και το έχουν αποκαλέσει «σχεδόν κοινότυπη φράση, ένας εύκολος τρόπος για να πει κανείς αν μία ταινία είναι φιλική προς τις γυναίκες ή όχι».
Η αποτυχία μεγάλων ταινιών του Χόλιγουντ, όπως το Πασίφικ Ριμ (2013), να ικανοποιήσουν το τεστ, έχει σχολιαστεί ευρέως στα Μ.Μ.Ε. ενώ το 2013 τέσσερεις σουηδικοί κινηματογράφοι και και ένα σκανδιναβικό τηλεοπτικό κανάλι, υπό την αιγίδα του Σουηδικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, το χρησιμοποιούν ως μέτρο αξιολόγησης. Το 2014 το ταμείο ευρωπαϊκού κινηματογράφου Eurimages απαίτησε μία ανάλυση του σεναρίου με βάση το τεστ Μπέκντελ κατά τη διαδικασία αποδοχής αιτήσεων χρηματοδότησης ως μέσο για να συγκεντρώσει πληροφορίες για την ισότητα φύλου στις δράσεις του. Από το 2018 επίσης διάφορα προγράμματα συγγραφής σεναρίου περιλαμβάνουν τη δυνατότητα ελέγχου με βάση το τεστ Μπέκντελ.
Εφαρμογή
Εκτός από τις ταινίες, το τεστ Μπέκντελ έχει εφαρμοστεί και σε άλλα μέσα όπως τα βιντεοπαιχνίδια , τα κόμικ , τα μυθιστορήματα αλλά και τα θεατρικά έργα.
Αναλογία επιτυχίας και αποτυχίας
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μαρκ Χάρις, αν ήταν υποχρεωτικό οι ταινίες να περνούν το τεστ Μπέκντελ τότε οι μισές υποψηφιότητες Όσκαρ του 2009 δεν θα υπήρχαν ενώ μόνο οι μισές από τις ταινίες του 2013 με τα μεγαλύτερα έσοδα κατάφεραν να περάσουν το τεστ Μπέκντελ (αν και ορισμένες με αμφίβολο τρόπο). Ο συγγραφέας Τσαρλς Στρος παρατήρησε ότι περίπου οι μισές ταινίες από αυτές που καταφέρνουν να περάσουν το τεστ παρουσιάζουν γυναίκες που μιλούν για γάμους και μωρά.
Αιτίες αποτυχίας των ταινιών
Έχουν δοθεί διάφορες εξηγήσεις σχετικά με το γιατί πολλές ταινίες αποτυγχάνουν στο τεστ Μπέκντελ όπως η έλειψη γυναικών σεναριογράφων και γενικά η έλλειψη συμμετοχής των γυναικών στην παραγωγη ταινιών, φαινόμενο που έχει ονομαστεί «οροφή από φιλμ».
Περιορισμοί
Επίσης ένα έργο μυθοπλασίας μπορεί να αποτυγχάνει στο τεστ γιατί το θέμα του ή η τοποθεσία στην οποία διαδραματίζεται δεν περιλαμβάνει γυναίκες, όπως «Το Όνομα του Ρόδου» του Ουμπέρτο Έκο που διαδραματίζεται σε ένα μεσαιωνικό αντρικό μοναστήρι.
Κριτική
Το τεστ Μπέκντελ έχει δεχτεί διάφορες κριτικές από το ότι αποτυγχάνει να αξιολογήσει ποιοτικά τα έργα καθώς κακής ποιότητας έργα μπορεί να περάσουν το τέστ ενώ καλής ποιότητας έργα μπορεί να αποτύχουν μέχρι που έχει χαρακτηρισθεί ως «μία σκοτεινή συνωμοσία που έχει σκοπό να κάνει κάνει όλες τις ταινίες να συμμορφωθούν στο φεμινιστικό δόγμα». Σύμφωνα με την Άντι Ζάισλερ αυτό συμβαίνει γιατί η χρησιμότητα του τεστ «έχει υπερεκτιμηθεί σε σχέση με την αρχική πρόθεση. Οι Μπέκντελ και Γουάλας το χρησιμοποίησαν απλά για να καταδείξουν τις ασυνείδητα κονφορμιστικές πλοκές των δημοφιλών ταινιών, αλλά σήμερα έχει φτάσει στο σημείο να θεωρείται κατά κάποιο τρόπο συνώνυμο του «να είναι κανείς φεμινιστής» Όμως ποτέ δεν ήταν μέτρο φεμινισμού, αλλά πολιτισμικό βαρόμετρο.» Η Ζάισλερ παρατήρησε πως αν το τεστ θεωρηθεί «φεμινιστικό» τότε μπορεί οι δημιουργοί τανιών να «κάνουν ζαβολιά» προσθέτοντας αρκετές γυναίκες και διάλογο στις ταινίες τους ώστε να περνάνε το τεστ αλλά να αποφεύγουν να δίνουν αντιπροσωπευτικούς ρόλους στις γυναίκες που να ξεπερνούν τους συμβατικούς. Επίσης η κριτικός κινηματογράφου Αλίσα Ρόζενμπεργκ εξέφρασε την ανησυχία ότι το τεστ Μπέκντελ θα μπορούσε να γίνει «το φύλλο συκής της βιομηχανίας του κινηματογράφου που θα πετούσε μερικές γραμμές διαλόγου σε μία κατά τα άλλα γεμάτη δράση και οπτικά εφέ εκρήξεων ταινία έτσι ώστε να θεωρηθεί φεμινιστική».
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Κινηματογράφος Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Μυθοπλασία Κατηγορία:Γυναίκες στην κοινωνία
Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα υ Τράβα
Ο Γκονθάλο Νούνιεθ Β΄ δε Λάρα, ισπαν.: Gonzalo Núñez de Lara y Traba (π. 1165 - μετά το 1230), γιος του κόμη Noύνιο Πέρεθ δε Λάρα και της Tερέσα Φερνάντεθ δε Τράβα, ήταν μεγιστάνας και εξέχον μέλος του ισχυρού Οίκου της Λάρα, ένας από τους αρχηγούς των βασιλείων του Λεόν και της Καστίλης. Σε αντίθεση με τα μεγαλύτερα αδέλφια του, Φερνάνδοo και Άλβαρo, με τους οποίους ήταν στη μάχη του Λας Νάβας δε Τολόσα, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του πέρασε στο βασίλειο του Λεόν. .
Καταγωγή
Γεννήθηκε τη δεύτερη δεκαετία στο δεύτερο μισό του 12ου αι., αφού εμφανίζεται στις αfρχές του 1180 για πρώτη φορά να επιβεβαιώνει τα βασιλικά διπλώματα του θετού πατέρα του, βασιλιά Φερδινάνδου Β'. Ήταν ο τρίτος γιος τού κόμη Νούνιο Πέρεθ δε Λάρα, που απεβίωσε στην κατάληψη της Κουένκα το 1177 και εγγονός -από πατέρα- του Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα και της κόμισσας Άβας/Έβας. Επομένως ο Γκονθάλο ήταν δισεγγομός του συνονόματού του Γκονθάλo Nούνιεθ Α΄ και της συζύγου του Γκότο Νούνιεθ.
Η μητέρα του Tερέσα Φερνάνδεθ δε Τράβα ήταν εκτός γάμου (νόθη) κόρη τού κόμη Φερνάνδο Πέρεθ, του ισχυρού Γαλικιανού οίκου Tράβα, και της Tερέσα Αλφόνσo,  της νόθης κόρης του βασιλιά Aλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν και της της Χιμένα Μούνιοθ. Πριν διατηρήσει μία σχέση με τον Γαλικιανό κόμη, η Tερέσα Αλφόνσοo είχε παντρευτεί τον κόμη Eρρίκο της Βουργουνδίας και ήταν μητέρα του πρώτου βασιλιά της Πορτογαλίας, Aλφόνσο Ενρίκεθ. Αφού έμεινε χήρα από τον Nούνιο Πέρεθ δε Λάρα, η Tερέσα Φερνάνδες δε Τράβα έγινε η ερωμένη, και αργότερα η δεύτερη σύζυγος, του βασιλιά Φερδινάνδου Β΄ του Λεόν. Γι' αυτόν τον λόγο, ο βασιλιάς του Λεόν ήταν ο πατριός των παιδιών τού πρώτου γάμου της Τερέσας, των κομήτων Φερνάνδο, Άλβαρο, Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα και των αδελφών τους, που μεγάλωσαν στην αυλή τού Λεόν.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του κόμης Φερνάνδο, ήταν οπλοφόρος (alférez) του βασιλιά Αλφόνσου H΄ και υποδιοικητής (tenente) στις Αστούριες δε Σαντιγιάνα, Αγκίλαρ και Ερέρα κατά τη διάρκεια της ζωής τού πατέρα του. Με το τέλος τού πατέρα του, ο βασιλιάς τού εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνηση της Ουβιένα, της Παλαιάς Καστίλης, της Λα Μπουρέβα και της Κουένκα. Περιήλθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά Φερδινάνδο Γ' της Καστίλης και κατέφυγε στο Μαρακές, όπου απεβίωσε το 1220. Ο άλλος αδελφός Άλβαρο, επίσης κόμης, ήταν βασιλικός οπλοφόρος, διδάσκαλος του Ερρίκου Α' της Καστίλης και ένας από τους ισχυρότερους μεγιστάνες της εποχής του.
Βιογραφία
Ήταν πιο στενά συνδεδεμένος με το βασίλειο τουΛεόν και με τα εδάφη της Γαλικίας, όπου βρίσκονταν οι εκ μητρός συγγενείς του από τον οίκο Tράβα. Κυβέρνησε διάφορες περιοχές, την Άλβα δε Τόρμες από το 1180 και αργότερα, μεταξύ 1195 και 1211 κατά τη διάρκεια διαφόρων περιόδων, τις πεδιάδες της Σαρία, του Μοντενέγρο, των Aστουριών, του Λέμος, της Tραστάμαρα, τη Λίμια και το Moντερόσo, καθώς και εκείνη του Aκίλαρ δε Κάμποo από το 1196.
Το τέλος
Σύμφωνα με τον Ροδρίγο Χιμένεθ δε Ράδα στο έργο του De rebus Hispaniae, ο κόμης Γκονθάλo απεβίωσε το 1222 στην Μπαένα:
...εφόσον ο κόμης Γκονθάλο Νούνιεθ, που είχε πάει με τους Άραβες, δεν μπόρεσε να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά της Καστίλης όπως ήθελε, επέστρεψε ξανά με τους Αγαρηνούς. Και όταν βρισκόταν στα εδάφη της Κόρδοβας, απεβίωσε από μία πολύ σοβαρή ασθένεια, στην πόλη που ονομαζόταν Μπαένα και, μεταφερόμενος από τους δικούς του, τάφηκε στο Σεφίνις, όπου οι Ναΐτες μοναχοί κάνουν λειτουργίες.
Ωστόσο, ο Γκονθάλo εμφανίζεται σε πολλά έγγραφα μετά από αυτήν την ημερομηνία, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την εκδοχή του Χιμένεθ δε Ράδα. Τον Ιούνιο του 1224 επιβεβαίωσε πολλά καστιλιανικά διπλώματα και θα μπορούσε, όταν ήταν στη Bαένα ασθενής, να ζήτησε να ταφεί στο Σέινος δε Κάμπος, αλλά ανάρρωσε και επέστρεψε στα χριστιανικά βασίλεια. Τον επόμενο χρόνο, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία και τα παιδιά τους Ντιέγο και Νούνιο, έκαναν μία δωρεά στο μοναστήρι του Σαν Ανδρές δε Αρόγιο και το 1227, αυτός και η σύζυγός του πώλησαν ορισμένες ιδιοκτησίες του Σισνέρος στο αβαείο της Σάντα Μαρία ντε Μπενεβίβερε, πράγμα που δείχνει ότι δεν απεβίωσε στην Bαένα, αλλά σε εδάφη Καστιλιάνο-Λεονέζικα. Εμφανίζεται επίσης γύρω στο 1230 στο μοναστήρι Λας Χουέλγας δε Μπούργος, όταν ενεχυρίασε την περιουσία του στην Κουένκα στον αδελφό του κόμη Φερνάνδο.
Οικογένεια
Σύμφωνα με ένα έγγραφο από το μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Σοβράδo από τον Δεκέμβριο του 1201, ο Γκονθάλοo συνήψε έναν πρώτο γάμο με τη Χιμένα Μελένδεθ, μία Γαλικιανή ευγενή, πιθανώς την αδελφή του Nούνιο Μελένδεθ, του πρώτου συζύγου της βασίλισσας Ουρράκας Λόπεθ δε Άρο. .
Ο δεύτερος γάμος του ήταν με τη Mαρία Ντίαθ δε Άρo, κόρη του κυρίου της Βιθκάγια, κόμη Ντιέγο Λόπεθ Β΄ δε Άρo και τη δεύτερη σύζυγό του Tόδα Πέρεθ δε Αθάγρα. Αφού έμεινε χήρα, η Μαρία μπόρεσε να μπει στο μοναστήρι του Σαν Ανδρές δε Αρόγιο, όπου, αφού ολοκλήρωσε την θητεία της ως αρχάριας, διαδέχθηκε τη θεία της Mενσία Λόπεθ δε Άρo ως ηγουμένη. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκαν τέκνα με το επίθετο Γκονθάλεθ δε Λάρα:
Σημειώσεις
<references group="lower-alpha"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Βέρα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας (1906-2001)
H Βέρα Κωνσταντίνοβνα (ρωσικά: Вера Константиновна, 24 Απριλίου 1906 - 11 Ιανουαρίου 2001) από τον Οίκο των Ρομανώφ ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρίκιου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Γεννήθηκε στο ανάκτορο Παβλόβσκ της Αγίας Πετρούπολης και έλαβε το όνομα της εκ πατρός θείας της Βέρας Κωνσταντίνοβνας της Ρωσίας. Στη βάπτισή της ανάδοχοι έγιναν ο μεγαλύτερος αδελφός της Κωνσταντίνος και η σύζυγος του 2ου εξαδέλφου της Νικολάου Β΄, Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα (Αλίκη της Έσσης). Ο πατέρας της ήταν ένας αξιοσέβαστος ποιητής.
Η Βέρα με τους γονείς της και τον αδελφό της Γεώργιο επισκέφθηκαν τους συγγενείς της μητέρας της στο Άλτενμπουργκ, όταν το θέρος του 1914 δολοφονήθηκε ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας και ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι γονείς της αιφνιδιάστηκαν και βρέθηκαν παγιδευμένοι σε εχθρική χώρα, τη Γερμανία. Με την παρέμβαση της Αυγούστας Βικτωρίας του Σ.Χ.Σ.Αουγκούστενμπουργκ τούς επετράπη η επιστροφή στη Ρωσία. Τα έξι μεγαλύτερα αδέλφια της εισήλθαν στον στρατό και μάλιστα ο Ολέγκ σκοτώθηκε σε μάχη. Αυτό ήταν η αρχή μίας σειράς κακοτυχιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Κατάλογος των πιο επιτυχημένων singles
μικρογραφία|200x200εσ|Το White Christmas του [[Μπινγκ Κρόσμπι είναι το πιο επιτυχημένο σινγκλ όλων των εποχών, κυκλοφόρησε το 1942]] Αυτό το λήμμα είναι μια λίστα με τα πιο επιτυχημένα εμπορικά singles όλων των εποχών. Τα κριτήρια για τη συμπερίληψή τους στον ακόλουθο κατάλογο βασίστηκαν στον αριθμό των αντιτύπων που πώλησαν -(τουλάχιστον 5 εκατομμύρια παγκοσμίως). Όλα τα νούμερα που αναφέρονται είναι επιβεβαιωμένα από αξιόπιστες πηγές από διάφορα μέσα ενημέρωσης, όπως ψηφιακή δημοσιογραφία, εφημερίδες, περιοδικά, ακόμη και βιβλία που σχετίζονται ή όχι με το θέμα της μουσικής.
Ο κατάλογος χωρίζεται ανάμεσα σε σινγκλ φυσικής μορφής (κυρίως CD και βινύλια) και ψηφιακής μορφής (κατεβασμένα από το διαδίκτυο) τα οποία υπήρξαν διαθέσιμα στην μουσική αγορά από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσική βιομηχανία Τραγουδια Κατηγορία:Singles (μουσική)
Σεβερίν (τραγουδίστρια)
Η Σεβερίν (Séverine, γεννήθηκε στο Παρίσι ως Josiane Grizeau στις 10 Οκτωβρίου 1948) είναι Γαλλίδα τραγουδίστρια.
Κέρδισε το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1971 εκπροσωπώντας το Μονακό, με το τραγούδι "Un banc, un arbre, une rue" (Ένα παγκάκι, ένα δέντρο, ένας δρόμος), σε μουσική του Ζαν Πιέρ Μπουρτέιρ (Jean-Pierre Bourtayre) και στίχους του Υβ Ντεσκά (Yves Dessca). Το εν λόγω τραγούδι ηχογραφήθηκε στα αγγλικά ως "Chance In Time", στα γερμανικά ως "Mach die Ph zu (und wünsch dir einen Traum)" και στα ιταλικά με τον τίτλο "Il posto". Η αρχική γαλλική έκδοση έγινε #9 στο UK Singles Chart τον Μάιο του 1971, ενώ η αγγλική έκδοση, που κυκλοφόρησε από την CBS αντί της Philips, δεν σημείωσε επιτυχία. Το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία ιδιαίτερα στις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές αγορές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Ιωάννης του Βεσκοβάτο
O Ιωάννης, ιταλ. Giovanni, (1474 - 23 Σεπτεμβρίου 1525) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν κύριος του Βεσκοβάτο, στην περιοχή της Κρεμόνα.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας.
Τον πατέρα του τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ μαρκήσιος της Μάντουα. Είχε ακόμη έναν αδελφό, τον Σιγισμούνδο, που ήταν καρδινάλιος. Ο Ιωάννης έγινε κύριος του Βεσκοβάτο, στην περιοχή της Κρεμόνα. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Γκοντζάγκα-Βεσκοβάτο. Επειδή αργότερα εξέλιπαν οι άλλοι κλάδοι, ο κλάδος του έμεινε ο μόνος του Οίκου των Γκοντζάγκα.
Το 1525 απεβίωσε ο Ιωάννης και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Αλεσάντρο (1525-27) και έπειτα ο Σιγκιζμόντο Α΄ (1527-30). Δύο έτη πριν είχε αποβιώσει η σύζυγός του.
Οικογένεια
Το 1494 νυμφεύτηκε τη Λάουρα Μπεντιβόλιο, κόρη του Ιωάννη Β΄ κυβερνήτη της Μπολόνια και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Εστιαία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Εστιαία ή Εστίαια μπορεί να αναφέρεται για:
Λούσιαν Φρόιντ
Ο Λούσιαν Φρόιντ (αγγλικά: Lucien Freud, 8 Δεκεμβρίου 1922 - 20 Ιουλίου 2011) ήταν Βρετανός ζωγράφος και σχεδιαστής που έγινε γνωστός κυρίως για τα πορτρέτα του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βερολίνο και μεγάλωσε στο Λονδίνο, όπου είχε καταφύγει η οικογένειά του για να γλιτώσει από το Ολοκαύτωμα λόγω της εβραϊκής της καταγωγής. Ήταν γιος του αρχιτέκτονα Έρνστ Φρόιντ, γιου του διάσημου ψυχίατρου Σίγκμουντ Φρόυντ, και αδερφός του ήταν ο Σερ Κλεμέντ Φρόιντ. Σπούδασε στην Κεντρική Σχολή Καλών Τεχνών του Λονδίνου, στη Σχολή Ζωγραφικής και Σχεδίου Σέντρικ Μόρις και στο Κολέγιο Γκόλντσμιθς τoυ Πανεπιστημίου του Λονδίνου.
Ήταν φίλος του Φράνσις Μπέικον. Ως ζωγράφος καθιερώθηκε κυρίως για τα πορτρέτα του και την αντισυμβατική παραστατικότητά τους. Τον Μάιο του 2008 το πορτρέτο του με τίτλο «Benefits Supervisor Sleeping» πωλήθηκε σε δημοπρασία του οίκου Christie’s αντί 33,6 εκατ. δολαρίων, το μεγαλύτερο ποσό που είχε καταβληθεί ποτέ για έργο εν ζωή καλλιτέχνη. Εξίσου σημαντικό είναι το έργο του με τίτλο «After Cézanne», γνωστό για το παράδοξο σχήμα του, που αγοράστηκε από την Εθνική Πινακοθήκη της Αυστραλίας. Μεταξύ των ανθρώπων που έχουν ποζάρει για λογαριασμό του συγκαταλέγονται η Κέιτ Μος και η Τζέρι Χολ. Το πορτρέτο που δημιούργησε για την Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις καθώς θεωρήθηκε ότι την αποτύπωνε ως «Τραβεστί».
Το 2000 έγινε μέλος του Τάγματος της Αρετής (Order of Merit).
Ήταν παντρεμένος δύο φορές και είχε αποκτήσει από τον πρώτο του γάμο αλλά και από εφήμερες σχέσεις τουλάχιστον δεκατρία παιδιά.
Πέθανε στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ζωγράφοι
Σκυφάτο
«Σκυφάτο» είναι όρος ο οποίος χρησιμοποιείται συχνά στη νομισματολογία για να περιγράψει τα κοιλόκυρτα βυζαντινά νομίσματα του 11ου-14ου αιώνα.
Η χρήση αυτή ξεκίνησε κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, όταν ο όρος, που εμφανίζεται σε νοτιοϊταλικά έγγραφα χρονολογούμενα από τον 11ο και 12ο αιώνα, εσφαλμένα ερμηνεύτηκε ως προερχόμενος από την ελληνική λέξη «σκύφος». Στην πραγματικότητα, ο συγκεκριμένος όρος πιθανώς προέρχεται από την αραβική λέξη shafah, «άκρη, χείλος», ενώ αναφέρεται στα διακριτικά και εμφανή άκρα των πρώιμων ισταμένων χρυσών νομισμάτων. Λόγω της συγκεκριμένης παρανόησης, ο όρος «σκυφάτο» χρησιμοποιήθηκε έκτοτε σε ευρεία κλίμακα για τον ορισμό των κοίλων χρυσών, αργυρών και χάλκινων νομισμάτων της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθώς και παρόμοια νομίσματα από άλλα κράτη που βασίστηκαν στα βυζαντινά νομίσματα. Ο ορθός όρος για τα εν λόγω νομίσματα είναι «τραχέα», που ήταν και ο σύγχρονος όρος που χρησιμοποιούσαν και οι Βυζαντινοί.
Πηγές
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Νομισματική ορολογία
Φιλόξενος ο Ανίκητος
Ο Φιλόξενος ο Ανίκητος (2ος/1ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του ινδοελληνικού βασιλείου ο οποίος κυβέρνησε στα εδάφη των Παροπαμισάδων, Αραχωσίας, Γανδάρας και Πενταποταμίας.
Περιγραφή
Οι εκτιμήσεις για την χρονολόγηση του κυμαίνονται μεταξύ του 125 και 95 π.Χ., και είναι πιθανό πως υπήρξε ο διάδοχος του Αντίμαχου Β´. Εξέδωσε αρκετές ποικιλίες δίγλωσσων νομισμάτων σε ελληνικά και γραφή Χαροστί με διάφορες παραστάσεις, όπου απεικονίζεται είτε με κράνος είτε με διάδημα στην μια πλευρά, και στην άλλη απεικονίζεται έφιππος άντρας ο οποίος είναι άγνωστο εάν είναι ο ίδιος ο Φιλόξενος ή δυναστικό έμβλημα. Ως έμβλημα οι έφιπποι αναβάτες είναι κυρίως γνώρισμα των Σακών ηγεμόνων. Τα νομίσματα των δραχμών του ήταν τετράγωνα, κάτι σπάνιο για τους Ινδοέλληνες ηγεμόνες και επίσης γνώρισμα των Σακών οι οποίοι κατέκτησαν το ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής στα δυτικά.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Γκέρχαρντ Ρίχτερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δρέσδη και ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δρέσδης. Μαζί με την σύζυγό του διέφυγε στη Δυτική Γερμανία δύο μήνες πριν κατασκευαστεί το τείχος του Βερολίνου. Μαζί εγκαταστάθηκαν στο Ντίσελντορφ, όπου δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών από το 1971 έως το 1994. Η ζωγραφική του είχε ως αφετηρία τον ρεαλισμό αλλά στη συνέχεια επηρεάστηκε από τον μινιμαλισμό, την ποπ - αρτ και την αφηρημένη τέχνη, της οποίας θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους. Το 1963, ίδρυσε το ζωγραφικό κίνημα "Kapitalistischer Realismus" ("καπιταλιστικός ρεαλισμός») με τον Ζίγκμαρ Πόλκε και τον Κόνραντ Φίσερ (ψευδώνυμο Κόνραντ Λούεγκ ως καλλιτέχνης). Το 1982 δημιούργησε μια σειρά πινάκων βασισμένη στην τέχνη του φωτορεαλισμού με τον τίτλο "Κεριά και νεκροκεφαλές" και το 1989 δημιούργησε μια νέα σειρά πινάκων με φωτογραφίες (όχι όλες τραβηγμένες από τον ίδιο) τις οποίες είχε επιχρωματίσει.
Το 1994 τού απονεμήθηκε το Βραβείο Βολφ και το 1997 τού απονεμήθηκε το βραβείο «Praemium Imperiale» και ο Χρυσός Λέοντας της Μπιενάλε της Βενετίας. Θεωρείται ένας από τους πιο καλοπληρωμένους ζωγράφους με τα έργα του να δημιουργούν ρεκόρ πωλήσεων.
Έχει παντρευτεί τρεις φορές. Από τον πρώτο του γάμο με την Μαριάν Όιφινγκερ απέκτησε την Μπέττυ, γνωστή για το πορτρέτο που τής έχει ζωγραφίσει και θεωρείται ένα από τα καλύτερά του έργα. Από τον τρίτο του γάμο απέκτησε τρία παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι
Γραμμή κόνεως
thumb|300px|Γραμμή σκόνης του [[Αζουρίτης|Αζουρίτη σε λευκού χρώματος επιφάνεια]] Η γραμμή κόνεως ή γραμμή σκόνης  ενός ορυκτού αφορά τον χρωματισμό που έχει ενώ βρίσκεται σε μορφή σκόνης, ο οποίος πιθανώς να είναι ο ίδιος και με αυτόν που είχε το ορυκτό σε στερεή μορφή, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να είναι βέβαιο, ωστόσο γενικά αποτελεί ασφαλέστερο κριτήριο για τον χρωματισμό και χρησιμεύει συχνά ως κριτήριο για την ταυτοποίηση ενός ορυκτού. Για την εξακρίβωση της γραμμής κόνεως, συνήθως χρησιμοποιούνται ειδικές πορσελάνινες επιφάνειες λευκού ή μαύρου χρώματος επί των οποίων εξετάζονται τα ορυκτά. Η γραμμή κόνεως ενός ορυκτού είναι ανεξάρτητη από τα ιχνοστοιχεία του, ή τον τύπο της επιφάνειας. Ένα κοινό παράδειγμα ως προς την μεταβολή του χρώματος ενός ορυκτού κατά την στέρεη μορφή του και κατά αυτή της γραμμής κόνεως, είναι ο αιματίτης, όπου ως στέρεο μπορεί να έχει μαύρο, αργυρό ή ερυθρό χρώμα, ενώ ως σκόνη διαθέτει ένα σκούρο ερυθρό με καφέ χρωματισμό. Η μεταβολή του χρωματισμού στη γραμμή κόνεως είναι συνήθως περισσότερη διακριτή στα μεταλλικά ορυκτά, σε αντίθεση με τα μη μεταλλικά όπου το χρώμα τους καθορίζεται από αλλοχρωματικά στοιχεία, ενώ η εξέταση της γραμμής κόνεως εξαρτάται και από την σκληρότητα του ορυκτού καθώς είναι δυνατό να ληφθεί μόνο για ορυκτά χαμηλότερης σκληρότητας από το ίδιο το πλακίδιο επί του οποίου γίνεται η εξέταση (6,5)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορυκτολογία
Αθάνατη Αγαπημένη (ταινία)
Το Αθάνατη Αγαπημένη (πρωτότυπος τίτλος: Immortal Beloved) είναι μία αμερικανοβρετανική βιογραφική δραματική μουσική ταινία του 1994, σε σκηνοθεσία και σενάριο Μπέρναρντ Ρόουζ. Πρωταγωνιστούν οι Γκάρι Όλντμαν, Ιζαμπέλα Ροσελίνι και Γέραν Κράμπε. Η ταινία ακολουθεί τα βήματα του βιογράφου του Μπετόβεν, Άντον Σίντλερ, ο οποίος ψάχνει να βρει την Αθάνατη Αγαπημένη (Unsterbliche Geliebte), ενός γράμματος του συνθέτη, χωρίς αποδέκτη, με μόνο στοιχείο τον παραπάνω επιθετικό προσδιορισμό. Πέρα από την αναζήτηση της άγνωστης αποδέκτριας, η ταινία σκιαγραφεί και πτυχές της ζωής του συνθέτη.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 16 Δεκεμβρίου του 1994. Τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν υποδύθηκε ο Όλντμαν, ο οποίος έλαβε θετικές κριτικές για την ερμηνεία του. Θετικές ήταν γενικότερα και οι κριτικές για την ταινία, με τον Ρότζερ Ίμπερτ να της βάζει 3.5 στα 4 αστέρια. Εισπρακτικά η ταινία κινήθηκε δυναμικά στο άνοιγμά της, χωρίς να σημειώσει τεράστια επιτυχία, αλλά και χωρίς να αποτύχει. Κατά τη διάρκεια της ταινίας ακούγονται σχεδόν εξ ολοκλήρου συνθέσεις του Μπετόβεν, μεταξύ των οποίων η Σονάτα του Σεληνόφωτος, η Ηρωική, η 5η Συμφωνία και η 9η Συμφωνία, μεταξύ άλλων.
Πλοκή
Η χρονοβόρα διαδικασία της αναζήτησης τελειώνει όταν ο Σίντλερ επισκέπτεται την Anna-Marie Erdödy στην Ουγγαρία, η οποία τον βοηθά να βρει ποια είναι η Αθάνατη Αγαπημένη. Βάσει της ταινίας είναι η γυναίκα του αδελφού του, με την οποία ο Μπετόβεν είχε σε όλη την ταινία μεγάλο μίσος όπως κι εκείνη για αυτόν. Αργότερα παίρνει την κηδεμονία και του γιου της, ο οποίος τελικά τον μισεί κι αυτό. Κάποια στιγμή στο παρελθόν του είχε αποκαλύψει ότι κυοφορεί τον γιο του, ψιθυριστά στο αυτί, χωρίς εκείνος, φυσικά, να το αντιληφθεί.
Η ταινία τελειώνει με τον Σίνλτερ και την Γιοχάνα (την υποτιθέμενη Αθάνατη Αγαπημένη), να παρακολουθούν την πρεμιέρα της 9ης Συμφωνίας και να μένουν άναυδοι από το αριστούργημα. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδε η Γιοχάνα τον Λούντβιχ. Τελευταία σκηνή της ταινίας είναι η Γιοχάνα που διαβάζει επιτέλους το γράμμα που της είχε γράψει ο Μπετόβεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ουγγρόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Άγιος Ανδρέας Αρκαδίας
Ο Άγιος Ανδρέας (Τσακωνικά: Άγιε Ανδρήα) είναι ένας οικισμός του δήμου Βόρειας Κυνουρίας, χτισμένος στις παρυφές ενός λόφου κοντά στη θάλασσα, δίπλα σε έναν κάμπο κατάφυτο από ελιές.
Πληροφορίες
Ο οικισμός βρίσκεται στον οδικό άξονα Άστρους-Λεωνιδίου σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από το πρώτο. Στο σημείο αυτό τελειώνει το φαράγγι της Ζαρμπάνιτσας καθώς επίσης περνάει ο ποταμός Βρασιάτης, λίγο πριν την εκβολή του στον Θυρεατικό κόλπο. Είναι το κεφαλοχώρι της περιοχής και κατοικείται κυρίως από Τσάκωνες.
Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων είναι η παραλία του Αγίου Ανδρέα με γραφικό λιμανάκι. Σε λόφο κοντά στο σημείο μπορεί κανείς να διακρίνει ερείπια κυκλώπειου τείχους που κατά τους αρχαιολόγους ανήκουν στην αρχαία κυνουριακή πόλη Ανθήνη. Πλησίον επίσης, διατηρείται ακόμη παλαιό πετρόχτιστο τοξωτό γεφύρι.
Στα όρια της κοινότητας βρίσκεται και ο πρότυπος οικισμός για τους ομογενείς, το Αρκαδικό Χωριό, ο τελευταίος οικισμός πριν τη Νότια Κυνουρία.
Αθλητισμός
Το χωριό διαθέτει ποδοσφαιρικό σύλλογο με την ονομασία Α.Μ.Σ. Βρασιές.
Το 2020 εγκαινιάστηκαν αναρριχητικά πεδία πλησίον του οικισμού, στη θέση Ρεποντίνα.
Προσωπικότητες
Είναι τόπος καταγωγής του δικηγόρου Δημήτριου Βερβεσού και του Γιάννη Μαντζουράνη (γνωστός ως Εθνικάρας), γνωστού οπαδού της Εθνικής Ελλάδος και του Εθνικού Πειραιώς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας Κατηγορία:Αναρριχητικοί προορισμοί στην Ελλάδα
Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν
Ο Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν (γαλλικά: Louis de Rouvroy, duc de Saint-Simon) ήταν Γάλλος ομότιμος της Γαλλίας, στρατιωτικός, αυλικός, διπλωμάτης και συγγραφέας απομνημονευμάτων. Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Ιανουαρίου 1675 και πέθανε στις 2 Μαρτίου 1755.
Τα Απομνημονεύματά του είναι ένα κλασικό έργο της γαλλικής λογοτεχνίας, που δίνει τον πληρέστερο και πιο ζωντανό απολογισμό της βασιλικής αυλής, το παρασκήνιο της εξουσίας και τις ίντριγκες στις Βερσαλλίες του Λουδοβίκου ΙΔ' και της Αντιβασιλείας, στην αρχή της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ'.
Ο φιλόσοφος Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν (1760-1825), πρόδρομος του σοσιαλισμού και της σύγχρονης κοινωνιολογίας, ήταν συγγενής του.
Βιογραφία
Ο Λουί ντε Σαιν-Σιμόν ήταν ο μοναχογιός του Κλωντ ντε Ρουβρουά, δούκα του Σαιν-Σιμόν και της δεύτερης συζύγου του Σαρλότ ντ' Ωμπεσπίν. Ο πατέρας του ήταν φίλος του Λουδοβίκου ΙΓ', ο οποίος με τη σύζυγό του ήταν ανάδοχοι στη βάπτισή του στις Βερσαλλίες. Σε ηλικία 17 ετών άρχισε στρατιωτική καριέρα και συμμετείχε σε μάχες κατά τον Εννεαετή πόλεμο με επικεφαλής τον Λουδοβίκο ΙΔ'. Το 1695, παντρεύτηκε τη Μαρί Γκαμπριέλ ντε Ντυρφόρ, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: Σαρλότ (1696), Ζακ Λουί (1698-1746) και Αρμάν (1699-1754). Απομακρύνθηκε από τη στρατιωτική ζωή το 1702 και εγκαταστάθηκε σε πολυτελές διαμέρισμα στις Βερσαλλίες.
Πολιτική καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο του σαιν-Σιμόν, Φερτέ-Βιντάμ Ο Σαιν-Σιμόν ήταν προσωπικός φίλος του δούκα Φίλιππου της Ορλεάνης (1674-1723) ανιψιού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' και μελλοντικού αντιβασιλέα, καθώς και του Λουδοβίκου, δούκα της Βουργουνδίας, εγγονού του Λουδοβίκου ΙΔ' ο οποίος το 1711 ορίσθηκε δελφίνος, ο άμεσος διάδοχος του θρόνου μετά τον θάνατο του πατέρα του, αλλά πέθανε πρόωρα τον επόμενο χρόνο.
Όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ' πέθανε το 1715, ο εγγονός του Λουδοβίκος ΙΕ' ήταν μόλις πέντε ετών. Ο Φίλιππος της Ορλεάνης ακύρωσε τη διαθήκη του βασιλιά, που τον απέκλειε από την Αντιβασιλεία και στη συνέχεια ορίστηκε αντιβασιλέας από το Κοινοβούλιο. Ο Σαιν-Σιμόν ήταν μέλος του Συμβουλίου της Αντιβασιλείας. Από το 1721 έως το 1722, ήταν πρεσβευτής στην αυλή του βασιλιά Φίλιππου Ε΄ της Ισπανίας, ήταν υπεύθυνος για τη διαπραγμάτευση του διπλού γάμου του Λουδοβίκου ΙΕ' με την ινφάντα Μαριάννα Βικτωρία της Ισπανίας, που δεν πραγματοποιήθηκε, και του πρίγκιπα Λουδοβίκου της Ισπανίας με τη Λουίζα Ελισάβετ της Ορλεάνη ς (κόρη του αντιβασιλέα). Μετά το θάνατο του αντιβασιλέα το 1723, ο Σαιν-Σιμόν εγκατέλειψε τη βασιλική αυλή και αποσύρθηκε στο κάστρο του Φερτέ-Βιντάμ, στο σημερινό νομό Ερ-ε-Λουάρ, όπου αφιερώθηκε στη συγγραφή. Η σύζυγός του πέθανε το 1743 και ο Σαιν-Σιμόν στην οικία του στο Παρίσι στις 2 Μαρτίου 1755.
Λογοτεχνικό έργο
μικρογραφία|250x250εσ|Χειρόγραφο των Απομνημονευμάτων του Σαιν-Σιμόν, [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας]] Ο Σαιν-Σιμόν συγκέντρωσε σημειώσεις και έγγραφα και άρχισε να γράφει την τελική έκδοση των Απομνημονευμάτων του το 1739, πολύτιμη μαρτυρία της ζωής στις Βερσαλλίες του Λουδοβίκου ΙΔ' και της Αντιβασιλείας, στην αρχή της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΕ'. Το χειρόγραφο, που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, περιλαμβάνει 2.800 μεγάλες, πυκνογραμμένες σελίδες.
Το 1746, έγραψε το έργο Parallèle des trois premiers rois Bourbons (Βίοι παράλληλοι των τριών πρώτων βασιλέων των Βουρβόνων) στο οποίο συνέκρινε τις βασιλείες του Ερρίκου Δ', του Λουδοβίκου ΙΓ' και του Λουδοβίκου ΙΔ'.
Ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά του το 1749. Η πρώτη πλήρης έκδοση των Απομνημονευμάτων εμφανίστηκε το 1830, «μετά από μια γενιά ή δύο», όπως επιθυμούσε ο ίδιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι απομνημονευματογράφοι
Φρειδερίκος Γ΄ του Παλατινάτου
Ο Φρειδερίκος Γ΄ (Friedrich III, 14 Φεβρουαρίου 1515 - 26 Οκτωβρίου 1576), o λεγόμενος ευσεβής (der Fromme) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, ήταν κόμης του Ζίμερν (Simmern) το διάστημα 1557-76 και εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1559-76. Ήταν αφιερωμένος στον Καλβινισμό και έκανε τη Μεταρρυθμιστική ομολογία ως την επίσημη θρησκεία της επικράτειάς του. Επέβλεψε στη σύνταξη και δημοσίευση της Κατήχησης της Χαϊδελβέργης. Η υποστήριξή του στον Καλβινισμό έκανε στο κίνημα της Μεταρρύθμισης να αποκτήσει μία θέση στο εσωτερικό της Γερμανικής αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Β΄, κόμη του Ζίμερν και της Βεατρίκης, κόρης του Χριστόφορου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Στην Αυλή του πατέρα του στην Κολωνία μορφώθηκε αυστηρά με την Καθολική πίστη, αλλά με την επιρροή της ευλαβούς συζύγου του Μαρίας Χοεντσόλερν του Βρανδεμβούργου, που τη νυμφεύτηκε το 1537, ακολούθησε τη Μεταρρύθμιση. Το 1546 έκανε δημόσια ομολογία της πίστης του.
Το 1557 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κόμης του Ζίμερν. Το 1559 απεβίωσε ο τέταρτος εξάδελφός του Όθων Ερρίκος, εκλέκτορας του Παλατινάτου, τελευταίος του κύριου κλάδου των Βίττελσμπαχ και τον διαδέχθηκε. Επί Όθωνα Ερρίκου είχαν βρει μία θέση στο Παλατινάτο αυστηροί Λουθηρανοί, όπως ο Τίλεμαν Εσούσιος, ακόλουθοι του Φίλιππου Μελάγχθονος και Καλβινιστές. Όταν όμως ο Φρειδερίκος Γ΄ ανέλαβε το Παλατινάτο, σκληρές αντιπαραθέσεις εγέρθηκαν μεταξύ των θεολόγων αυτών. Ο νέος εκλέκτορας εκτόπισε δύο διαφωνούντες. Για να κατανοήσει τη διαμάχη μελετούσε θεολογία όλο και περισσότερο, εμβαθύνοντας στη Μεταρρύθμιση. Διαφωνίες μεταξύ θεολόγων τον έκαναν να απεχθάνεται τους Λουθηρανούς ζηλωτές. Το 1561 με τη Σύμβαση στο Νάουμμπουργκ υιοθέτησε πλήρως την Μεταρρύθμιση.
Από το 1560 εικόνες αγίων, άμφια, βαπτιστήρια και μουσικά όργανα απομακρυνόταν ανηλεώς. Κατασχέθηκαν πρόσοδοι μονών. Επιτροπή θεολόγων συνέταξε την Κατήχηση της Χαϊδελβέργης, που έγινε το μέτρο του δόγματος και η καθοδήγηση της νεολαίας. Το 1564 επιτροπές έκαναν τις αλλαγές. Οι Λουθηρανοί που αντέδρασαν, απολύθηκαν και έτσι κατεστάλη η αντίθεσή τους. Οι ομοϊδεάτες τους ανησύχησαν και ο Μαξιμιλιανός Β΄ των Αψβούργων ζήτησε την ακύρωση των αλλαγών· το ίδιο ζήτησε ομόφωνα και η Αυτοκρατορική Συνέλευση (Reichstag) στο Άουγκσμπουργκ το 1566. Ο Φρειδερίκος Β΄ δήλωσε ότι θα ακολουθεί το Σωτήρα Θεό, έτσι το διάταγμα (Dekret) δεν υλοποιήθηκε.
Προσπάθησε να συνεχίσει τις αλλαγές στο Άνω Παλατινάτο, αλλά οι Λουθηρανοί αντιστάθηκαν με ζήλο. Επέστρεψε στο Παλατινάτο, όπου το 1570 εφήρμοσε αυστηρή εκκλησιαστική πειθαρχία. Το 1572 θανάτωσε τον αντι-τριαδικό θεολόγο Γιόχαν Σύλβαν ως αιρετικό, αφού συμβουλεύτηκε τρεις θεολόγους. Παραχώρησε το 1562 το Φράνκενταλ σε Ευαγγελιστές πρόσφυγες, που διώχτηκαν από την Ολλανδία. Το 1567 και το 1576 έστειλε τον γιο του Ιωάννη Καζιμίρ στη Γαλλία σε βοήθεια των Ουγενότων. Υποστήριξε το 1569 τον Βόλφγκανγκ, κόμη του Τσβάιμπρυκεν που πήγαινε στη Γαλλία για τον ίδιο σκοπό.
Τα τελευταία του έτη ήταν προβληματισμένος, μια και ο πρωτότοκος Λουδοβίκος ΣΤ΄ ήταν αυστηρός Λουθηρανός και έτσι ο Φρειδερίκος Γ΄ δεν μπορούσε να ελπίζει στη συνέχιση με το ίδιο πνεύμα του έργου του. Απεβίωσε το 1576 και τον διαδέχθηκε ο γιος του, Λουδοβίκος ΣΤ΄. Πρωτύτερα είχε αποκόψει τμήμα του Άνω Παλατινάτου, το ονόμασε Λάουτερν και το άφησε στον δευτερότοκο Ιωάννη Καζιμίρ ως θύλακα που θα συνέχιζε τη Μεταρρύθμιση. Σε περίπτωση απώλειας του Λουδοβίκου ΣΤ΄, ο Ιωάννης Καζιμίρ θα αναλάμβανε την επιτροπεία και θα μπορούσε να επιβλέψει την επιστροφή του Παλατινάτου στον Καλβινισμό.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1537 τη Μαρία των Χοεντσόλερν, κόρη του Καζιμίρ, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και είχε τέκνα:
Το 1567 απεβίωσε η Μαρία και ο Φρειδερίκος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αμαλία, κόρη του Γκούμπρεχτ του Νόιενααρ, αλλά δεν απέκτησε τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Γουκάς Τσουμπαριάν
Ο Γουκάς Τσουμπαριάν (γεννηθείς στις 16 Ιουνίου 1923 στο Ερεβάν και αποβιώσας στις 23 Μαρτίου 2009 στην ίδια πόλη ) ήταν Αρμένιος γλύπτης. Ήταν ιδρυτής της σχολής γλυπτικής της Κρατικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Ερεβάν, ενώ ήταν, επίσης, ο δημιουργός αριθμού γλυπτών, τα οποία, σήμερα, κοσμούν την αρμενική πρωτεύουσα. Μεταξύ αυτών, διακρίνεται ιδιαιτέρως το άγαλμα του Μεσρόπ Μαστότς και του μαθητή του, Κοριούν, (1962) το οποίο είναι τοποθετημένο εμπρός στην είσοδο του Ματενανταράν. Άλλα παραδείγματα αποτελούν το άγαλμα εις μνήμην του συγγραφέα Χοβχανές Τουμανιάν, καθώς και εκείνο προς τιμήν του συνθέτη Αλεξάντρ Σπενταριάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι γλύπτες
Συμμετοχή του Μπενίν στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το Μπενίν μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1972.
Γενικές πληροφορίες
Το Μπενίν ήταν αρχικά μέρος της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής, αλλά έγινε ανεξάρτητο από τη Γαλλία με το όνομα Δαχομέη τον Αύγουστο του 1960. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 1962 και αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στις 5 Ιουνίου του ίδιου έτους, σε σύνοδο στη Μόσχα. Η πρώτη εμφάνιση σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο με 3 αθλητές.
Το 1975, το όνομα της χώρας άλλαξε σε Μπενίν. Από τότε και με εξαίρεση τους Αγώνες του 1976, το Μπενίν έχει λάβει μέρος σε όλες τις διοργανώσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων με 57 αθλητές, χωρίς όμως να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο έως και σήμερα. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες σημειώθηκαν από τον Μπαρτελέμι Αντουκόνου το 1980 και τον Σέλτους Ντοσού Γιόβο το 2016, όταν αμφότεροι κατέλαβαν την ένατη θέση σε πυγμαχία και τζούντο αντίστοιχα.
Το Μπενίν δεν έχει συμμετάσχει ακόμη σε Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Σημαιοφόροι
thumb|310px|Η αποστολή του Μπενίν κατά τη διάρκεια της παρέλασης των αθλητών στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2016|Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο.]]
Συμμετέχοντες
thumb|280px|Η Νοελί Γιαρίγκο συμμετείχε στα 800 μέτρα γυναικών του [[στίβος|στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 και του 2020.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπενιν Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μπενίν
Σιντ Τσαρίς
Η Σιντ Τσαρίς (αγγλικά: Cyd Charisse, πραγματικό όνομα Tula Ellice Finklea, 8 Μαρτίου 1922 - 17 Ιουνίου 2008) ήταν Αμερικανίδα χορεύτρια και ηθοποιός. μικρογραφία|260x260px|Η Τσαρίς στο τρέιλερ της ταινίας Φιέστα (1947) Μετά τις σπουδές της στο μπαλέτο, η Τσαρίς εισήχθε στον κινηματογράφο την δεκαετία του 1940. Οι ρόλοι της επιδείκνυαν τις ικανότητές της ως χορεύτρια και συνεργάστηκε με τους Φρεντ Αστέρ και Τζιν Κέλι. Συμμετείχε στις ταινίες Τραγουδώντας στη βροχή (1952), Έναν χορό για σένα (1953), Brigadoon με τους Τζν Κέλι και Βαν Τζόνσον (1954) και Ένα ζευγάρι μεταξωτές κάλτσες (1957). Σταμάτησε να χορεύει στις ταινίες στα τέλη της δεκαετίας του 1950 αλλά συνέχισε να ενσαρκώνει ρόλους στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το 1992 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ. Τα τελευταία χρόνια συμμετείχε σε ντοκιμαντέρ όπου μιλούσε για την ιστορία του μιούζικαλ στο Χόλιγουντ ενώ το 1994 συμμετείχε στην ταινία Ο χρυσός αιώνας του Χόλιγουντ 3. Το 2006 βραβεύτηκε με το National Medal of the Arts and Humanities.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές
Στέφαν Στρατιμίροβιτς
Ο Στέφαν Στρατιμίροβιτς (Стефан Стратимировић, 27 Δεκεμβρίου 1757 - 22 Σεπτεμβρίου 1836) ήταν μητροπολίτης του Καρλοβίτσι, επικεφαλής της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αυστριακή αυτοκρατορία, μεταξύ 1790 και 1836. Αφού τοποθετήθηκε ως μητροπολίτης στην ηλικία των 33 ετών, ο Στρατιμίροβιτς διατήρησε αποφασιστικά και αυτόνομα τον έλεγχο της ζωής της εκκλησίας. Ήταν βοηθός του Σέρβου ηγέτη Καραγιώργη (Karađorđe) κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης και συμμετείχε ενεργά στην καταστολή της εξέγερσης του Tican το 1807. Επιπλέον, δημοσίευσε το σημαντικό έργο του Σέρβου ιερωμένου Jovan Rajić σε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή περίσταση.
Στον Στρατιμίροβιτς αποδίδεται το πρώτο συγκροτημένο σχέδιο της Σερβικής ανεξαρτησίας, γνωστό ως "Μνημόνιο του Στρατιμίροβιτς", που συντάχθηκε τον Ιούνιο του 1804. Η βασική ιδέα του μνημονίου ήταν ότι η Σερβία δεν μπορούσε να ελευθερωθεί παρά μόνο με τη βοήθεια της Ρωσίας, της οποίας η Σερβία ήταν ο μόνος πιστός σύμμαχος στα Βαλκάνια. Πρότεινε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Σερβικού κράτους υπό τη διοίκηση Ρώσου Μεγάλου Δούκα του Viceroy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι μητροπολίτες
Κιλάμπ ιμπν Μουράχ
Ο Κιλάμπ ιμπν Μουράχ (كلاب بن مُرة) (γεννημένος το 373 μ.Χ.) ήταν ο προπροπροπροπάππους και ο προπροπροπάππους του προφήτη Μωάμεθ.
Βιογραφία
Ο Κιλάμπ ήταν ο γιος του Μουράχ ιμπν Καμπ ιμπν Λουάι ιμπν Φιχρ ιμπν Μαλίκ από την πρώτη του σύζυγο Χιντ μπιντ Σουράυρ. Αυτοί ήταν γνωστοί του Ιμπραχίμ από τον γιο του Ισμαήλ και ο Φιχρ ήταν ο προγεννήτορας του Μπανού Κουραίς.
Είχε δύο αδέλφια, τον Ταύμ ιμπν Μουράχ και τον Γιακαζάχ ιμπν Μουράχ από την δεύτερη σύζυγο του πατέρα του Άσμα μπιντ Αντύι (Χιντ μπιντ Χαριθά αλ-Μπαρικιγιά) του Ασάντ.
Παντρεύτηκε την Φατιμά μπιντ Σάντ ιμπν Σάιλ, που του γέννησε δύο γιους. Ο πρώτος του γιος, ο Ζουχρά ιμπν Κιλάμπ, ήταν ο προγεννήτορας του κλάδου Μπανού Ζουχρά και ο μικρότερος γιος του, ο Κουσάι ιμπν Κιλάμπ ήταν ο πρώτος Κουραισίτης της Καάμπα. Μετά τον θάνατό του η σύζυγος του παντρεύτηκε τον Ραμπιά ιμπν Χαράμ από την φυλή Μπάνι Άζρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Προϊσλαμική Αραβία
Βικτόρια Αμπρίλ
Η Βικτόρια Μέριδα Ρόχας (ισπανικά: Victoria Mérida Rojas, 4 Ιουλίου 1959), περισσότερο γνωστή ως Βικτόρια Αμπρίλ, είναι Ισπανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Είναι περισσότερο γνωστή διεθνώς για την ερμηνεία της στην ταινία Δέσε με (¡Átame!) του σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Γεννημένη στη Μαδρίτη, η Αμπρίλ έγινε ευρέως γνωστή στην Ισπανία το 1976 όταν εμφανίστηκε στο σόου Un, dos, tres... responda otra vez για δυο χρόνια. Παράλληλα με την εργασία της στην Ισπανία, έκανε ταινίες στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισλανδία. Ήταν οκτώ φορές υποψήφια για Βραβείο Γκόγια στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου και κέρδισε ένα βραβείο. Κέρδισε επίσης Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Ηθοποιού στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για την ταινία Amantes. Δυο χρόνια αργότερα, έλαβε το βραβείο Berlinale Camera στο 43ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.