cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρναβάλι της Βενετίας
Ιστορία
Μετά από μακρά απουσία, το Καρναβάλι άρχισε εκ νέου να πραγματοποιείται το 1979. Η Ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε να φέρει πίσω την ιστορία και τον πολιτισμό της Βενετίας, και προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν το παραδοσιακό καρναβάλι ως το επίκεντρο των προσπαθειών της. Η αναδιαμόρφωση των μασκών ξεκίνησε ως άσκηση ορισμένων Ενετών φοιτητών για τον τουριστικό κλάδο. Σήμερα, περίπου 3.000.000 επισκέπτες έρχονται στη Βενετία κάθε χρόνο για το Καρναβάλι. Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα είναι ο διαγωνισμός για το La maschera più bella («η πιο όμορφη μάσκα») τοποθετείται στο τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς και κρίνεται από μια διεθνή ομάδα σχεδιαστών μόδας.
2015 : Le stelle dell'amore από τον Horst Raack, καλύτερο κοστούμι για το επίσημο θέμα La regina della cucina veneziana από την Tanja Schulz-Hess, πιο δημιουργικό κουστούμι Monsieur Sofa et Madame Coco από τον Lorenzo Marconi 2014 : Una giornata in campagna από τον Horst Raack, και Radice Madre από την Maria Roan di Villavera 2013 : Alla Ricerca del Tempo Perduto από την Anna Marconi, πιο πολύχρωμο κουστούμι Luna Park 2012 : Il servizio da thè del settecento (ώρα για τσάι) από τον Horst Raack, πιο δημιουργικό κουστούμι  Oceano από την Jacqueline Spieweg 2011 : La famille Fabergé από τον Horst Raack, και Ommagio a Venezia από τον Paolo και την Cinzia Pagliasso και την Anna Rotonai, καλύτερο κουστούμι για το επίσημο θέμα 19th century by Lea Luongsoredju and Roudi Verbaanderd 2010 : Pantegane από την Αγγλία 2009 : The voyagers of Marco Polo από τον Horst Raack και την Tanja Schulz-Hess 2008 : Luna park από την Tanja Schulz-Hess 2007 : La Montgolfiera από την Tanja Schulz-Hess
Μάσκες καρναβαλιού
μικρογραφία|Μια επιλογή από βενετσιάνικες μάσκες καρναβαλιού Οι μάσκες ανέκαθεν υπήρξαν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του βενετσιάνικου καρναβαλιού. Παραδοσιακά, οι άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να τις φορούν μεταξύ του φεστιβάλ του Αγίου Στεφάνου (26 Δεκεμβρίου) και την αρχή της σεζόν του καρναβαλιού, τα μεσάνυχτα της Καθαράς Τρίτης. Επειδή οι μάσκες επιτρεπόταν και στην Ανάληψη και από τις 5 Οκτωβρίου έως τα Χριστούγεννα, οι άνθρωποι μπορούσαν να περάσουν ένα μεγάλο μέρος του χρόνου μεταμφιεσμένοι. Οι κατασκευαστές των μασκών (mascherari) απολάμβαναν μια ιδιαίτερη θέση στην κοινωνία, με τους δικούς τους νόμους και τη δική τους συντεχνία.
Οι Βενετσιάνικες μάσκες μπορεί να είναι κατασκευασμένες από δέρμα, πορσελάνη ή χρησιμοποιώντας την πρωτότυπη τεχνική του γυαλιού. Οι αρχικές μάσκες ήταν μάλλον απλές στον σχεδιασμό, τη διακόσμηση, και συχνά είχαν μια συμβολική και πρακτική λειτουργία. Σήμερα, οι περισσότερες από αυτές κατασκευάζονται από γύψο και φύλλα χρυσού και είναι όλες ζωγραφισμένες στο χέρι χρησιμοποιώντας φυσικά φτερά και πολύτιμους λίθους για να διακοσμηθούν. Ωστόσο, αυτό τις καθιστά ακριβές σε σύγκριση με τις διαδεδομένες, χαμηλής ποιότητας πλαστές μάσκες που παράγονται κυρίως από κινεζικά εργοστάσια. Αυτός ο αθέμιτος ανταγωνισμός είναι ένας ακόμη παράγοντας που επιταχύνει την παρακμή αυτής της ιστορικής δεξιοτεχνίας που προσιδιάζει την πόλη της Βενετίας.
Ιστορία
Υπάρχουν λίγα αποδεικτικά στοιχεία που εξηγούν το κίνητρο για την πρώτη μάσκα που φορέθηκε στη Βενετία. Ένας μελετητής υποστηρίζει ότι καλύπτοντας το πρόσωπο δημόσια ήταν μία μοναδική βενετσιάνικη απάντηση σε μία από τις πιο άκαμπτες ιεραρχίες στην Ευρωπαϊκή ιστορία.
Οι πρώτες τεκμηριωμένες πηγές που αναφέρουν τη χρήση της μάσκας στη Βενετία μπορούν να βρεθούν ήδη από τον 13ο αιώνα.
Κοντά στο τέλος της Δημοκρατίας, η χρήση των μασκών στην καθημερινή ζωή ήταν αυστηρά περιορισμένοι. Από το 18ο αιώνα, περιορίστηκε μόνο σε περίπου τρεις μήνες από τις 26 Δεκεμβρίου. Οι μάσκες παραδοσιακά φοριόταν με διακοσμητικές χάντρες που ταιριάζαν στο χρώμα.
Είδη μασκών
Πολλά διαφορετικά στυλ μασκών φοριούνται στο Καρναβάλι της Βενετίας, μερικά με διακριτά ονόματα. Οι άνθρωποι με διαφορετικά επαγγέλματα φορούσαν διαφορετικές μάσκες.
Παραπομπές
Καρναβαλι Κατηγορία:Απόκριες
Βενετικό γρόσι
Το βενετικό γρόσι (ιταλικά: grosso) είναι αργυρό νόμισμα, που εισήχθη για πρώτη φορά στη Βενετία το 1193 από τον δόγη Eνρίκο Ντάντολο. Αρχικά ζύγιζε 2,18 γραμ., αποτελείτο από 98,5% καθαρό ασήμι και αποτιμήθηκε σε 26 δηνάρια. Το όνομά του προέρχεται από την ίδια ρίζα με το γκρόσεν και το αγγλικό γκρόατ, που όλα προέρχονται τελικά από το denaro grosso (χοντρό δηνάριο).
Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως
Οι Μονάρχες της Νεαπόλεως κυβέρνησαν το Βασίλειο της Νεαπόλεως που κληρονόμησε ο Κάρολος Γ΄ της Νεαπόλεως, βασιλιάς της Ουγγαρίας και δισέγγονος του Καρόλου Β΄ του Χωλού (1282). Ο κλάδος των Ανζού της Νεαπόλεως μετονομάστηκε σε Ανζού του Δυρραχίου λόγω του γάμου του Καρόλου Γ΄ με τη Μαργαρίτα του Δυρραχίου μέλος επιφανούς αριστοκρατικής οικογένειας της Νεαπόλεως.
Βενετικό γρόσι
Η αξία του αφέθηκε να κυμανθεί σε σχέση με άλλα Βενετσιάνικα νομίσματα, έως ότου παγιώθηκε σε 4 σολδίνι το 1332, παρεμπιπτόντως τη χρονιά που κυκλοφόρησε το σολδίνο.
Οικονομικό υπόβαθρο
Η Αναγέννηση του 12ου αιώνα έφερε πλούτο και οικονομική πολυπλοκότητα, αλλά οι Βενετοί συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα άσχημα, υποβαθμισμένα υπολείμματα τού νομισματικού συστήματος, που είχε εισαγάγει ο Καρλομάγνος. Η Βενετία έκοψε αργυρά δηνάρια (που ονομάζονται denari στα ιταλικά) με βάση τα νομίσματα της Βερόνας, τα οποία περιείχαν λιγότερο από μισό γραμμάριο αργύρου καθαρότητας 25%. Οι εγχώριες συναλλαγές χρησιμοποίησαν κατά κύριο λόγο αυτά τα νομίσματα ή τα αντίστοιχα νομίσματα της Βερόνας. Περίπου το 1180 ωστόσο, η Βερόνα τροποποίησε τα νομίσματά της, ανατρέποντας αυτή την πρακτική. Για το εξωτερικό εμπόριο, οι Βενετοί έμποροι προτιμούσαν τα Βυζαντινά νομίσματα ή τα νομίσματα του σταυροφορικού Βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο η κατάκτηση της Ιερουσαλήμ από τον Σαλαντίν το 1187 και η προοδευτική υποβάθμιση των Βυζαντινών άσπρων τραχέων, κατέστησαν αυτή την προτίμηση λιγότερο βιώσιμη.
Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως
Οίκος του Βαλουά-Ανζού (σε αμφισβήτηση)
Η Ιωάννα Α΄ αρνήθηκε να αναγνωρίσει βασιλιά της Νεαπόλεως τον εχθρό της Κάρολο του Δυρραχίου παρά το ότι δεν είχε η ίδια διάδοχο, οι νόμιμοι διάδοχοι ήταν οι απόγονοι της Μαργαρίτας, κόμισσας του Ανζού κόρης του Καρόλου του Χωλού. Στη βασιλική γραμμή εμφανίστηκε ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού Γάλλος πρίγκιπας από τον Οίκο των Βαλουά, η Ιωάννα τον αναγνώρισε για να αποφύγει την ένωση του στέμματος με τη Γαλλία. Ο Κάρολος Γ΄ κατέλαβε τον θρόνο της Νεαπόλεως και ο Οίκος των Βαλουά εμφανίστηκε ως διεκδικητής, ο Λουδοβίκος Β΄ του Ανζού εμφανίζεται μερικές φορές σαν βασιλιάς της Νεαπόλεως αλλά δεν καταγράφεται στους επίσημους βασιλικούς καταλόγους.
Βενετικό γρόσι
Οικονομικό υπόβαθρο
Σε άλλα μέρη της Δυτικής Ευρώπης η κατάσταση ήταν παρόμοια. Έγιναν μερικές προσπάθειες για να αντιστραφεί η πτώση τούς Καρολίγγειου δηναρίου, που ήταν το νόμισμά της για τετρακόσια χρόνια. Στη Λομβαρδία, ο Φρειδερίκος Α΄ Μπαρμπαρόσα έκοψε το αυτοκρατορικό δηνάριο (denar imperiali) στο διπλάσιο βάρος από τα δηνάρια τού Μιλάνου. Η σταθερή καθαρότητα της αγγλικής στερλίνας, ή μικρής με σταυρό πέννας, που εισήγαγε ο Ερρίκος Β΄ το 1180 την έκανε δημοφιλές νόμισμα συναλλαγών στη Βόρεια Ευρώπη. Έμεινε όμως στον δόγη Ενρίκο Ντάντολο της Βενετίας να κάνει την αποφασιστική καινοτομία, με ένα νόμισμα υψηλότερης ονομαστικής αξίας, από καθαρό ασήμι, που ονομάστηκε γκρόσο. Αυτά τα νομίσματα είχαν δύο πλεονεκτήματα σε σχέση με τα παλαιά δηνάρια/πέννες. Πρώτον, το κόστος κοπής και χειρισμού μειώθηκε, αντικαθιστώντας με ένα μεγάλο νόμισμα άλλα δεκάδες μικρότερα. Δεύτερον, η καθαρότητα του αργύρου τα έκανε αποδεκτά εκτός Βενετίας.
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Τα Μαστοραίικα-Σταμαίικα (εναλλακτική γραφή: Μαστορέικα-Σταμέικα) είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, ο οποίος υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Χαλανδρίτσας της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου.
Βενετικό γρόσι
Στη Βενετία
Η παλαιότερη σωζόμενη αφήγηση της εισαγωγής του Ενετικού Γκρόσο από τον Ενρίκο Ντάντολο το συσχετίζει με τον εξοπλισμό της Δ΄ Σταυροφορίας το 1202 και η παράδοση καθιστά τις πληρωμές των σταυροφόρων στη Βενετία για τα πλοία που τους μετέφεραν, ως την αιτία προμήθειας αργύρου για το γκρόσο. Παρόλο που η νομισματοκοπία του γκρόσο μπορεί να είχε ξεκίνησε λίγα χρόνια νωρίτερα, η εισροή αργύρου που χρησιμοποιήθηκε για την πληρωμή των βενετικών πλοίων των σταυροφόρων, οδήγησε στην πρώτη μεγάλης κλίμακας κοπή του. Το νόμισμα είχε 2,2 γραμμάρια αργύρου 98,5% καθαρότητας, το πιο αγνό της μεσαιωνικής μεταλλουργίας. Αρχικά ονομαζόταν αργυρό δουκάτο (ducatus argenti) επειδή η Βενετία ήταν δουκάτο, αλλά είναι ευρύτερα γνωστό ως grosso ή matapano, το τελευταίο ένας μουσουλμανικός όρος που αναφέρεται στην καθιστή μορφή (τού Χριστού) στην πίσω όψη του.
Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως
Οίκος του Βαλουά-Ανζού (επαναφορά)
Η Ιωάννα Β΄ της Νάπολης αναγνώρισε τον Λουδοβίκο Γ΄ του Ανζού διάδοχο της στον θρόνο της Νεαπόλεως (1423) αλλά πέθανε πρίν από την ίδια χωρίς απογόνους (1434), τα κληρονομικά δικαιώματα μεταφέρθηκαν στον δεύτερο αδελφό του Ρενέ Α΄ της Νεαπόλεως
Βενετικό γρόσι
Στη Βενετία
μικρογραφία|Γκρόσο του [[Φραντσέσκο Ντάντολο, 1328-1339]]
Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως
Οίκος της Τραστάμαρα
Η Ιωάννα Β΄ της Νάπολης είχε αναγνωρίσει διάδοχο της πριν τον Λουδοβίκο Γ΄ του Ανζού τον βασιλιά της Αραγωνίας Αλφόνσο τον Μεγαλόψυχο. Ο ίδιος αρνήθηκε αρχικά να το δεχτεί αλλά το κατάκτησε αργότερα από τον Ρενέ του Ανζού (1442).
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Βρίσκονται σε μια πεδινή τοποθεσία, παραπλεύρως της Εθνικής Οδού Πατρών-Τριπόλεως ("Ε.Ο. 111") και σε υψόμετρο 155 μέτρων περίπου, ενώ απέχουν οδικώς 8 χλμ. από τη Χαλανδρίτσα και 18 χλμ. από την Πάτρα.
Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως
Οίκος των Βαλουά
Τον Ρενέ του Ανζού κληρονόμησε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως ο ανιψιός του Κάρολος Δ΄ του Ανζού (1480) αλλά πέθανε πρόωρα (1481) και σύμφωνα με τη διαθήκη του κληρονόμος του ήταν ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας. Ο γιος του Κάρολος Η΄ της Γαλλίας προσπάθησε να πάρει τη Νάπολη με τη βία αλλά απέτυχε και πέθανε και εκείνος άτεκνος (1498), τον διαδέχθηκε ο μακρινός του ξάδελφος Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας που αρχικά δεν είχε καμιά απαίτηση αλλά αργότερα τη διεκδίκησε σαν κληρονόμος του Καρόλου Η΄. Η Νάπολη κατακτήθηκε και έγινε τμήμα του Γαλλικού βασιλείου, στην πόλη τοποθετήθηκε Γαλλική αντιβασιλεία.
Ένωση με την Ισπανία (1504 - 1647)
Η Νάπολη ενώθηκε επί Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας με το Βασίλειο της Αραγωνίας, την ίδια εποχή η Αραγωνία ενώθηκε με το Βασίλειο της Καστίλης δημιουργώντας το "Βασίλειο της Ισπανίας". Η κάθε περιοχή διοικήθηκε σαν ξεχωριστό κράτος με δικό της Κοινοβούλιο, στη Νάπολη τοποθετήθηκε Ισπανός αντιβασιλέας.
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Γειτνιάζουν με τις Κυδωνιές και το Βασιλικό στα βόρεια και βορειοδυτικά αντίστοιχα, με την Κοίμηση στα βορειοανατολικά, με τον Πρέβεδο στα νότια και με το Φαρραί στα νοτιοδυτικά.
Κατάλογος μοναρχών της Νεαπόλεως
Δημοκρατία της Νεαπόλεως (1647 - 1648)
Η Δημοκρατία της Νεαπόλεως κυβερνήθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα υπό τον δούκα της Γκιζ με τον τίτλο Δόγης της Νεαπόλεως.
Ένωση με την Ισπανία (1648 - 1713)
Η Νάπολη ενώθηκε με την Ισπανία από τον βασιλιά Φίλιππο Δ΄ και κυβερνήθηκε την περίοδο αυτή με Ισπανική αντιβασιλεία.
Βενετικό γρόσι
Στη Βενετία
Τα σχέδια για το γκρόσο προήλθαν από τη σφραγίδα τού δόγη και το Βυζαντινό άσπρον τραχύ. Στην εμπρόσθια όψη φαίνονται οι όρθιες μορφές του δόγη και τού Αγίου Μάρκου του Ευαγγελιστή, τού προστάτη της Βενετίας. Στα δεξιά, ο Άγιος Μάρκος κρατά το ευαγγέλιο, που είναι το σύνηθες χαρακτηριστικό του, και παρουσιάζει ένα λάβαρο στον δόγη. Ο δόγης κρατά τη «δουκική υπόσχεση» Ο Ενρίκο Ντάντολο ήταν ο πρώτος δόγης, που ορκίστηκε αυτόν τον όρκο στέψης. Η επιγραφή ονομάζει τον δόγη στα αριστερά, με τον τίτλο του, DVX στο πεδίο. Στα δεξιά ονομάζει τον άγιο S. M. VENETI, δηλ Άγιος Μάρκος της Βενετίας. Η πίσω όψη δείχνει τον Χριστό κατ ενώπιον, καθισμένο σε θρόνο. Η επιγραφή συντομεύει το ελληνικό του όνομα ως IC XC.
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο της οικογένειας που κατοικεί εκεί. Ωστόσο, σύμφωνα με τοπική μαρτυρία, υπάρχει και η άποψη ότι η ονομασία του προέρχεται από Ηπειρώτες μάστορες από την περιοχών των Ιωαννίνων που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν εκεί.
Βενετικό γρόσι
Στη Βενετία
Μία μπορντούρα με χάντρες και στις δύο πλευρές του νομίσματος εμπόδιζε το ασήμι να ξυστεί από την άκρη του νομίσματος, μία πρακτική που ονομάζεται αποκοπή. Ως πρόσθετο μέτρο ασφαλείας, ο δόγης Γιάκοπο Τιέπολο πρόσθεσε διακριτικά σημεία, αρχικά παραλλαγές στα σημεία στίξης στη μπροστινή επιγραφή και αργότερα μικρά σημάδια κοντά στα πόδια του Χριστού στην πίσω πλευρά, τα οποία προσδιόρισαν τον κύριο υπεύθυνο του νομισματοκοπείου για την κοπή. Όμως, εκτός από την αλλαγή του ονόματος του δόγη και την προσθήκη στην αντίστροφη όψη της επιγραφής, TIBI LAVS 3 GLORIA, από τον δόγη Mικέλε Στένο, δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στο γκρόσο για 150 χρόνια. Πράγματι γύρω στο 1237 ο όρκος στέψης τού δόγη περιλάμβανε μία υπόσχεση, ότι δεν θα άλλαζε το νόμισμα χωρίς άδεια από το συμβούλιο.
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Ιστορικά στοιχεία
Είναι σχετικά καινούριος σαν οικισμός. Αναγνωρίστηκε ως επίσημος οικισμός της τοπικής αυτοδιοίκησης στις 05/04/1981 και έκτοτε αποτελεί τμήμα της Κοινότητας Χαλανδρίτσας σε όλες τις διοικητικές μορφές της και τις μεταβολές που έχουν πραγματοποιηθεί.
Βενετικό γρόσι
Στη Βενετία
Η αλλαγή όμως ήρθε. Μεταξύ 1340 και 1370, οι αυξήσεις στην τιμή του αργύρου ανάγκασαν τους περισσότερους από τους δόγηδες να σταματήσουν να εκδίδουν γκρόσι και τους υπόλοιπους να εκδώσουν μόνο λίγα. Όταν ο δόγης Αντρέα Κονταρίνι ξανάρχισε την παραγωγή των γκρόσι, το βάρος τους άρχισε να πέφτει και συνέχισε να πέφτει, μέχρι που ο Κριστόφορο Μόρο έκοψε το τελευταίο Βενετικό γρόσι με βάρος 0,45 γραμ.
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Βενετικό γρόσι
Επιρροή του βενετσιάνικου γκρόσου
μικρογραφία|300x300εσ [[Βενετική Δημοκρατία|Δημοκρατία της Βενετίας, γκρόσο ή «ματαπάν» του Aντόνιο Βενιέρ, δόγη της Βενετίας (1382-1400).]]
Άλλα ιταλικά νομισματοκοπεία ακολούθησαν το παράδειγμα της Βενετίας, εκδίδοντας δικά τους γκρόσι. Η Βερόνα, η Μπολόνια, το Ρέτζιο, η Πάρμα και η Παβία είχαν όλα νομίσματα από καθαρό άργυρο με βάρος περίπου με αυτό του Ενετικού γκρόσο μέχρι το 1230. Η Ρωμαϊκή Γερουσία έκοβε γκρόσι στα μέσα του 13ου αι., αλλά μέχρι τότε ήταν το Βενετσιάνικο γκρόσο, που είχε γίνει σημαντικό εμπορικό νόμισμα. Πράγματι τον 13ο αι. ο Mαρτίνο ντα Κανάλε ισχυριζόταν, ότι το Βενετσιάνικο γκρόσο «κυκλοφορούσε σε όλο τον κόσμο λόγω της καλής του ποιότητας». Αυτό έφερε ακριβείς απομιμήσεις, αλλά και απατηλή κηβδιλία, ειδικά στα Βαλκάνια. Το 1282 η Βενετία επέβαλε περιορισμούς στις Δαλματικές κτήσεις της, απαγορεύοντας τη χρήση αντιγράφων του γκρόσο. Μέχρι το 1304 η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εξέδωσε το βασιλικόν, του οποίου το βάρος και η καθαρότητα το έκαναν ουσιαστικά ανταλλάξιμο με το Βενετσιάνικο γκρόσο και του οποίου οι τύποι εμπνεύστηκαν σαφώς από αυτό.
Μαστοραίικα-Σταμαίικα Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Βενετικό γρόσι
Επιρροή του βενετσιάνικου γκρόσου
Επιπλέον, το Βενετσιάνικο γκρόσο είναι το πιο εξέχον σημείο διαχωρισμού μεταξύ του συστήματος νομισμάτων της Δυτικής Ευρώπης, που βασίζεται στο δηνάριο και της εποχής των μεγαλύτερων αργυρών και χρυσών νομισμάτων, που ονομάζονται συλλογικά γκρόατ και φλορίνια. Όπως το Βενετσιάνικο γκρόσο, αυτά τα νομίσματα μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας δεν είχαν ονόματα ή επιγραφές, που να υπονοούν μία σταθερή αξία όσον αφορά το σύστημα "λιρών, σολδίων και δηναρίων" (ή λίρες, σελίνια και πέννες στην Αγγλία), στο οποίο τηρούντο οι λογαριασμοί. Αυτό επέτρεπε στην κυβέρνηση να χειραγωγήσει τις αξίες των νομισμάτων της σε όρους λογιστικού χρήματος, ως εργαλείο για τη δημοσιονομική πολιτική.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα
Άγιος Νικόλαος Αταλάντης Φθιώτιδος
Ο Άγιος Νικόλαος Αταλάντης ή Μυόνησος είναι πολύ μικρή νησίδα στον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο η οποία βρίσκεται στην βορειοδυτική άκρη της νησίδας Αταλάντης στον κόλπο της Αταλάντης. Οφείλει το όνομά της στο ομώνυμο εκκλησάκι που υπάρχει πάνω της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας
Πέτρα Σαλαμίνας
Η πέτρα Σαλαμίνας είναι χαραγμένη πέτρα, στην οποία έχουν γραφτεί οι διάφορες μονάδες μέτρησης που χρησιμοποιούνται στην Αρχαία Ελλάδα. Επί του παρόντος το αντικείμενο φυλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο του Πειραιά.
Ιστορία
Η πέτρα της Σαλαμίνας αναγνωρίστηκε όταν χρησιμοποιούταν ως στολίδι σε τοίχο εκκλησίας.
ΜΚ Χίμικ
Η ΜΚ Χίμικ (ουκρανικά: Баскетбольний клуб Хімік) είναι ουκρανικός επαγγελματική σύλλογος καλαθοσφαίρισης, που εδρεύει στο Γιούζνε. Ο σύλλογος αγωνίζεται στη ΣούπερΛιγκ Ουκρανίας. Το 2006, ο σύλλογος έφτασε στον τελικό του EuroCup Challenge, όπου ηττήθηκε από την Ουράλ Γκρέιτ Περμ.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2001 ως ΜΚ Χίμικ. Στην πρώτη σεζόν του συλλόγου στην κορυφαία κατηγορία, η ομάδα τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Τη σεζόν 2014–15, η Χίμικ κέρδισε το πρώτο της εθνικό πρωτάθλημα, αφού ολοκλήρωσε αήττητη τη σεζόν. Στην κανονική περίοδο, έκανε το 30-0 και στα πλέι οφ κέρδισε και τους έξι αγώνες της. Τη σεζόν 2015-16, η Χίμικ κέρδισε ξανά το εθνικό πρωτάθλημα - κερδίζοντας την SL Favorit Sport (ένα από τα δύο πρωταθλήματα κορυφαίας βαθμίδας της Ουκρανίας).
Τη σεζόν 2018-19, η Χίμικ κέρδισε το τρίτο εγχώριο πρωτάθλημά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2001
Μέθοδος Ισοδυναμίας με την Βεβαιότητα
Η Μέθοδος Ισοδυναμίας με την Βεβαιότητα (Αγγλ:certainty equivalent approach) είναι μία από τις πιο διαδεδομένες μεθόδους ενσωμάτωσης του κινδύνου στον προϋπολογισμό επενδύσεων κεφαλαίου. Απορροφά τον κίνδυνο των αναμενόμενων πρόσθετων ταμειακών ροών ενός επενδυτικού προγράμματος και τις μετατρέπει σε βέβαιες ταμειακές ροές. Ακολούθως προεξοφλεί τις ταμειακές ροές στο παρόν με ένα επιτόκιο χωρίς κίνδυνο (risk-free rate of return).
Υπολογισμός
Οι πρόσθετες ταμειακές ροές ενός επενδυτικού προγράμματος απαλλάσσονται από τον κίνδυνο με το να πολλαπλασιαστούν με έναν συντελεστή ισοδυναμίας με την βεβαιότητα (αt), ο οποίος μετατρέπει τις ταμειακές ροές με κίνδυνο σε ισοδύναμες ταμειακές ροές χωρίς κίνδυνο.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Ο αt λαμβάνει τιμές μεταξύ του μηδενός (όταν υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος) και της μονάδας (όταν δεν υπάρχει κίνδυνος). Ο συντελεστής ισοδυναμίας με την βεβαιότητα αt (certainty equivalent coefficient) είναι ο λόγος του βέβαιου αποτελέσματος προς το αποτέλεσμα με κίνδυνο.
++++
Έχοντας λοιπόν προσαρμόσει τις ταμειακές ροές με κίνδυνο, πολλαπλασιάζοντας αυτές με αt, σε ταμειακές ροές χωρίς κίνδυνο εφαρμόζουμε μία από τις μεθόδους αξιολόγησης επενδυτικών προγραμμάτων
Εναλλακτικά
Εάν γνωρίζουμε το επιτόκιο με κίνδυνο (ρ) ο συντελεστής ισοδυναμίας με την βεβαιότητα αt υπολογίζεται ως εξής:
at=
Κατηγορία:Επενδύσεις
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Γιούτα
Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Γιούτα (αγγλικά:Utah Film Critics Association) (συντ.UFCA) είναι μια αμερικανική ένωση κριτικών του κινηματογράφου, που έχει έδρα την Γιούτα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και ιδρύθηκε το 2005.
Κάθε χρόνο, η Ένωση απονέμει τα δικά της βραβεία των μελών της, τα οποία αναγνωρίζουν τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βραβεία κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτισμός της Γιούτα
Ζαπιεκάνκα
Η ζαπιεκάνκα (πολωνικά: zapiekanka,, πληθυντικός: ζαπιεκάνκι, [zapiekanki], ), επίσης γνωστή ως πολωνική πίτσα, είναι ψημένο σάντουιτς ανοιχτού τύπου από κομμένη μπαγκέτα ή άλλο μακρύ είδος ψωμιού, με σοταρισμένα ασπρομανίταρα, τυρί και μερικές φορές άλλα συστατικά, όπως ζαμπόν. Σερβίρεται ζεστή με κέτσαπ και είναι δημοφιλές φαγητό του δρόμου στην Πολωνία από τη δεκαετία του 1970.
Ετυμολογία
Η πολωνική λέξη zapiekanka προέρχεται από το ρήμα zapiekać («ζαπιέκατς»), που σημαίνει «ψήνω ένα πιάτο ώστε να ενωθούν τα υλικά του και να σχηματιστεί μια τραγανή, ροδισμένη κρούστα από πάνω» και μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες κατσαρόλες και άλλα τρόφιμα που παρασκευάζονται με αυτόν τον τρόπο.
Προετοιμασία και ποικιλίες
thumb|Ζαπιεκάνκα επικαλλυμένη με κέτσαπ, μουστάρδα και ψιλοκομμένα ροδισμένα κρεμμύδια Μια τυπικό ζαπιεκάνκα φτιάχνεται από το μισό μιας μπαγκέτας, ή οποιοδήποτε άλλο μακρύ λευκό ψωμί, κομμένο κατά μήκος. Μπορεί να έχει μήκος έως 50 εκατοστά. Το ψωμί επικαλύπτεται με κομμένα, σοταρισμένα ασπρομανίταρα και τριμμένο τυρί για να σχηματιστεί ένα σάντουιτς ανοιχτού τύπου, το οποίο στη συνέχεια ψήνεται μέχρι το ψωμί να γίνει τραγανό και το τυρί να λιώσει. Το σκληρό, ώριμο κίτρινο τυρί με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά που λιώνει καλά στη ζέστη, όπως το Γκούντα, το Ένταμ, το Έμενταλ, το Τίλσιτ ή το Τσένταρ, είναι το καλύτερο για αυτόν τον σκοπό. Το πολωνικό καπνιστό τυρί από πρόβειο γάλα, όπως το οστσίπεκ, είναι επίσης μια δημοφιλής επιλογή. Μια ζαπιεκάνκα σερβίρεται καλύτερα ζεστή και η τυπική γαρνιτούρα είναι κέτσαπ, που συνήθως πιτσιλίζεται στο τυρί σε γενναιόδωρη ποσότητα.
Ιστορία
thumb|right|Πάγκοι φαγητού με ζαπιεκάνκι σε πλατεία στη συνοικία [[Καζίμιες της Κρακοβίας τη νύχτα|alt=Zapiekanka stalls in Plac Nowy, Kazimierz, Kraków, at night]] Η ζαπιεκάνκα πρωτοεμφανίστηκε στους δρόμους των πολωνικών πόλεων τη δεκαετία του 1970. Υπό την ηγεσία του Έντβαρντ Γκιέρεκ του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών, οι κομμουνιστικές αρχές της Πολωνίας επέτρεψαν έναν βαθμό ιδιωτικής επιχείρησης στον κλάδο της εστίασης. Αυτή η κίνηση οδήγησε στη γρήγορη εξάπλωση των μικρών οικογενειακών καταστημάτων παροχής τροφίμων, γνωστών στα πολωνικά ως mała gastronomia ή «μικρή γαστρονομία». Η εξάπλωσή τους συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια των ελλείψεων τροφίμων της επόμενης δεκαετίας. Συνήθως έπαιρναν τη μορφή πάγκων ή τροχοφόρας καντίνας που μετατρέπονταν σε φορτηγά με φαγητό που σέρβιραν ζαπιεκάνκι μαζί με απλά πιάτα πολωνικής κουζίνας, όπως λουκάνικο κιελμπάσα, βραστό ζαμπόν ή πατσά και βασικά αμερικανικά φαστ φουντ, όπως χοτ ντογκ, χάμπεργκερ και τηγανητές πατάτες. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Αν Άπλμπαουμ, η οποία πήγε για πρώτη φορά στην Πολωνία το 1988, περιέγραψε τη ζαπιεκάνκα εκείνης της εποχής ως «μια ουσία που μοιάζει με πίτσα» και «έναν φτωχό συγγενή του μακρινού Ιταλού ξαδέλφου της», «ένα πολτώδες λευκό ρολό σάντουιτς» με «λίγα παραψημένα μανιτάρια» κάτω από «λιωμένο τυρί και κέτσαπ», το οποίο έφαγε παρ' όλα αυτά επειδή λίγα άλλα ήταν διαθέσιμα.
Η ζήτηση για ζαπιεκάνκι μειώθηκε με την επανεισαγωγή της οικονομίας της αγοράς στη δεκαετία του 1990, αλλά παρέμεινε στα μενού ορισμένων από εκείνα τα καταστήματα «μικρής γαστρονομίας» που επέζησαν από τον ανταγωνισμό με τις μεγάλες αλυσίδες γρήγορου φαγητού. Κάποια στέκια των ζαπιεκάνκι απέκτησαν ακόμη και καλτ λατρεία, όπως αυτά που βρίσκονται στην Plac Nowy (Νέα Πλατεία) στην συνοικία Καζίμιες της Κρακοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο Κατηγορία:Σάντουιτς
Ιζέο
Το Ιζέο (ιταλικά: Iseo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Είναι χτισμένη στην όχθη της λίμνης του Ιζέο, 20 χιλιόμετρα περίπου βόρεια της πόλης Μπρέσια, που είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η οικονομία της πόλης και της ευρύτερης περιοχής βασίζεται κυρίως στον τουρισμό (το Ιζέο αποτελεί σημαντικό τουριστικό κέντρο) αλλά και στον αγροτικό τομέα (κυρίως στην παραγωγή κρασιού) καθώς και στη βιομηχανία και το εμπόριο. Στις νότιες όχθες της λίμνης βρίσκεται η προστατευόμενη περιοχή Torbiere del Sebino. Από το Ιζέο περνά η σιδηροδρομική γραμμή Μπρέσια-Ιζέο-Έντολο.
Στην περιοχή κυριάρχησε η ισχυρή οικογένεια των Oldofredi, που ήταν απόγονοι της οικογένειας των Isei, οι οποίοι μαζί με την οικογένεια των Sozzi, είχαν παλαιότερα την κυριαρχία στην περιοχή. Τον 11ο αιώνα χτίστηκε στο Ιζέο ένα κάστρο, που είναι γνωστό ως κάστρο των Oldofredi, και το οποίο κάηκε από τον Μπαρμπαρόσσα στη διάρκεια των πολέμων που έκανε κατά των ιταλικών πόλεων. Από τα μέσα του 15ου αιώνα, και αφού η περιοχή είχε κατακτηθεί από τον στρατό της πόλης Carmagnola για λογαριασμό της Δημοκρατίας της Βενετίας, χρησιμοποιήθηκε από την τελευταία ως έδρα της στρατιωτικής φρουράς και το 1580 παραχωρήθηκε στην πόλη που με τη σειρά της το παραχώρησε στο τάγμα των Αδερφών Καπουτσίνων οι οποίοι το μετέτρεψαν σε μοναστήρι. Μετά από τους Ναπολεόντιους Πολέμους, στη διάρκεια των οποίων κατασχέθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία του μοναστηριού, εγκαταλείφθηκε στη φθορά. Σήμερα, ύστερα από την ανακαίνισή του, στεγάζει τη δημοτική βιβλιοθήκη και αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα της περιοχής.
Στην πλατεία του Sagrato είναι χτισμένη η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, το Oratorio των Disciplini και η Pieve di Sant'Andrea στο εσωτερικό της οποίας μπορεί να δει κανείς ένα un olio su tela του Φραντσέσκο Χαγιέζ (Francesco Hayez) που αναπαριστά τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να σκοτώνει το δράκο (1839).
Προστάτης άγιος του Ιζέο είναι ο Άγιος Vigilio di Trento.
Από το Ιζέο ήταν τα αδέρφια Σίλβιο και Κάρλο Μπονάρντι (Silvio e Carlo Bonardi) που πήραν μέρος στον αγώνα για την ενοποίηση της Ιταλίας (Risorgimento).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων 2011
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων 2011 ήταν η 44η διοργάνωση του ανεξάρτητου Πανελληνίου Πρωταθλήματος Καταδύσεων, που διεξήχθη από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Καταδυτήριο Αγίου Κοσμά, στο Ελληνικό από το Σάββατο 18 έως και την Κυριακή 19 Ιουνίου του 2011. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ΟΠΕΝ, Γ και Δ και συμμετείχαν 6 σύλλογοι.
Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Α.Π.Α. Φυρίγου για πρώτη φορά στην ιστορία του συγκεντρώνοντας 34 βαθμούς. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Α.Π.Σ. Αργώ με 29 βαθμούς και την τρίτη ο ΝΟΒΑ με 28 βαθμούς.
Ανδρών
2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013
Γυναικών
2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων Κατηγορία:Υγρός στίβος το 2011 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα
Ισπανική διάλεκτος των Άνδεων
Η διάλεκτος των Άνδεων (ενδώνυμο: español andino) είναι μία από τις κύριες διαλεκτολογικές ομάδες της ισπανικής γλώσσας στην Αμερικανική ήπειρο και μία από τις διαλέκτους των «υψηλών περιοχών» όπως η μεξικανική και η παραγουανική. Τα ιδιώματα που εντάσσονται σε αυτή διατρέχουν την ομώνυμη οροσειρά από την Κολομβία μέχρι τη βόρεια Χιλή και Αργεντινή, εκτεινόμενα εν τω μεταξύ στις ορεινές επαρχίες του Εκουαδόρ και του Περού και στο σύνολο σχεδόν της Βολιβίας. Παραδοσιακά τα ισπανικά των περιοχών αυτών συμβίωσαν με κυρίαρχες ιθαγενείς γλώσσες όπως τα κέτσουα και τα αϊμάρα, ομιλητές των οποίων χρησιμοποιούν την ανδική διάλεκτο ως δεύτερη γλώσσα και επομένως θεωρείται μία από τις διαλέκτους-επαφής με άλλες γλώσσες όπως η γειτονική ισπανική διάλεκτος της Παραγουάης.
Δεδομένου ότι στις από τις τρεις χώρες με μεγαλύτερο ποσοστό ομιλητών της διαλέκτου (Περού, Ισημερινός, Βολιβία), η πρωτεύουσα του πρώτου είναι η μοναδική που δεν βρίσκεται στις Άνδεις, η διάλεκτος διαθέτει περιφερειακά πρότυπα με κύρος μόνο στις έτερες δύο χώρες. Εντούτοις, λόγω της μετανάστευσης πολλών κατοίκων της οροσειράς στην ακτή της Λίμα, τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαλέκτου διαδόθηκαν και στην πρωτεύουσα, μετατρέποντας τη διάλεκτο σε κυρίαρχη του Περού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικές διάλεκτοι της Αμερικής Κατηγορία:Γλώσσες του Περού Κατηγορία:Γλώσσες του Ισημερινού Κατηγορία:Γλώσσες της Χιλής Κατηγορία:Γλώσσες της Αργεντινής Κατηγορία:Γλώσσες της Κολομβίας
Ανεμώσα (Αρκαδία)
Η Ανεμώσα (πολυτονικό: Ἀνεμῶσα) ήταν χωριό της αρχαίας Αρκαδίας στην περιοχή Μεναλία της Ελισσώνας. Βρίσκεται στην περιοχή του σημερινού νομού Αρκαδίας.
Η τοποθεσία του αρχαίου χωριού βρίσκεται κοντά στο σύγχρονη Πιάνα.
Πλαταγή
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία παιχνίδια
Αναστάσιος Ταβουλάρης
Στρατιωτική σταδιοδρομία και υπουργός σε δικτατορική κυβέρνηση
Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Μετά την αποστρατεία του αναμίχθηκε ενεργά στην πολιτική. Ήταν επικεφαλής των Φιλελευθέρων.
Στην κυβέρνηση Πάγκαλου ήταν υπουργός Συγκοινωνίας από τις 26 Ιουνίου 1925 έως το 1926. Το 1930 παραπέμφθηκε σε δίκη για μια υπόθεση με ταχυδρομικά οχήματα, αλλά αθωώθηκε.
Βουλευτής
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ζακύνθου στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση το 1923 και μετά επανεξελέγη το 1928 με τους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς (Α.Δ.). και το 1932 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Το 1936 επανεκλέχθηκε βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Ρόλος στη Ναζιστική Κατοχή
Κατά την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής απέκτησε πολλές εξουσίες και φρόντισε να επανδρώσει την Ειδική Ασφάλεια με άτομα του υποκόσμου και κακοποιούς, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν ως χωροφύλακες «άνευ θητείας». Φανατικός φίλος των Γερμανών, ο Ταβουλάρης απολάμβανε της εμπιστοσύνης του αντιστράτηγου των Ες Ες και αρχηγού της Γερμανικής Αστυνομίας στην Ελλάδα, Βάλτερ Σιμάνα και του διοικητή της Υπηρεσίας Ασφάλειας (SIPO-SD), συνταγματάρχη Βάλτερ Μπλούμε. Στην κατοχική κυβέρνηση Λογοθετόπουλου ήταν υπουργός Εσωτερικών από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 ως τις 7 Απριλίου 1943 και ξανά στην διορισμένη από τους Γερμανούς κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη από τις 7 Απριλίου 1943 έως τις 12 Οκτωβρίου 1944.
Στο εξωτερικό και θάνατος
Κατόπιν εγκατέλειψε τη χώρα και κατέφυγε στην Αυστρία το 1945, χρονιά κατά την οποία πέθανε. Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Έκτωρ Τσιρονίκος και δημοσιεύτηκαν στον Τύπο του 1946, ο Ταβουλάρης προσβλήθηκε από πνευμονία που εξελίχθηκε σε φυματίωση, αιτία του θανάτου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Τ
Τα Μάτια της Χούλια
Τα Μάτια της Χούλια (ισπανικά: Los ojos de Julia) είναι ισπανική ταινία τρόμου/θρίλερ του 2010, σε σκηνοθεσία του Γκιγιέμ Μοράλες και σενάριο των Μοράλες και Οριόλ Πάουλο. Η παραγωγή είναι από τους Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, Χοακίν Παδρό και Μαρ Ταργκαρόνα.
Υπόθεση
Βασανισμένη από μια αόρατη παρουσία, μια τυφλή γυναίκα ονόματι Σάρα, ετοιμάζεται να κρεμαστεί στο υπόγειό της, αλλά αλλάζει γνώμη. Ενώ προσπαθεί να αφαιρέσει τη θηλιά, κάποιος κλωτσάει το σκαμπό από κάτω της, με αποτέλεσμα να πεθάνει. Μίλια μακριά, η δίδυμη αδελφή της Σάρα, η Χούλια, καταρρέει νιώθοντας ότι κάτι πηγαίνει στραβά.
Η Χούλια, η οποία έχει την ίδια εκφυλιστική ασθένεια, αλλά μπορεί να δει, βασανίζεται από το θάνατο της αδελφής της και από το αίσθημα μιας παρουσίας να την περιτριγυρίζει. Επιμένει ότι η Σάρα δεν ήταν καταθλιπτική καθώς περίμενε να κάνει την επέμβαση, η οποία θα αποκαταστούσε την όρασή της. Ο σύζυγός της, Ισαάκ, επιμένει να σταματήσει να διερευνά και ο γιατρός της πληροφόρησε ότι η Σάρα είχε κάνει χειρουργική επέμβαση στα μάτια, αλλά δεν ήταν επιτυχής.
Η Χούλια συναντά την ηλικιωμένη τυφλή γειτόνισσα της Σάρα, τη Σολεδάδ, η οποία έχει την πεσιμιστική άποψη ότι ο Ισαάκ θα την αφήσει, όπως και ο γιος της, Άνχελ, ο οποίος την εγκατέλειψε όταν τυφλώθηκε. Αφότου ακούσει ότι η Σάρα είχε φίλο και επισκέφθηκε ένα κοντινό ξενοδοχείο, η Χούλια με τον Ισαάκ πηγαίνουν εκεί. Την πλησιάζει ένας ηλικιωμένος επιστάτης, ο Κρέσπουλο, ο οποίος την προειδοποιεί για τους "άνδρες που ζουν στις σκιές", οι οποίοι είναι επικίνδυνοι, λόγω του ότι κουράστηκαν να τους παραμελούν.
Ο Ισαάκ εξαφανίζεται και η Χούλια πείθεται ότι ο "αόρατος άνδρας" τον έχει απαγάγει, παρόλο που η αστυνομία είναι πολύ σκεπτική. Κάποιος σκοτώνει τον Κρέσπουλο, αλλά η αστυνομία το καθιστά ως ατύχημα. Η όραση της Χούλια χειροτερεύει. Όταν η Χούλια και ο επιθεωρητής επιστρέφουν στο σπίτι της Σάρα, ο επιθεωρητής ανακαλύπτει ένα σημείωμα αυτοκτονίας και το πτώμα του Ισαάκ. Η Χούλια, πλέον εντελώς τυφλή, δεν μπορεί να δει τίποτα.
Η θλιμμένη Χούλια μαθαίνει ότι στο σημείωμά του, ο Ισαάκ εξομολογούνταν ότι ήταν ερωτευμένος με τη Σάρα, με την οποία διατηρούσε δεσμό για έξι μήνες. Ωστόσο, βρίσκεται ένας δότης ματιών, συνεπώς προχωρά η εγχείρηση για να σωθεί η όραση της Χούλια. Της λένε ότι πρέπει να φοράει επιδέσμους για δύο εβδομάδες, ούτως ώστε να προστατέψει τα μάτια της από το φως, και το νεκροτομείο συμφωνεί να κρατήσει το πτώμα του Ισαάκ, για να τον αποχαιρετήσει η Χούλια. Επιστρέφει στο σπίτι της Σάρα με τη βοήθεια ενός νοσηλευτή, τον Ιβάν.
Η Χούλια ταλαιπωρείται λόγω του ότι δεν μπορεί να προσανατολιστεί και πείθεται ότι κάποιος κρύβεται μέσα στο σπίτι, αλλά η υπομονή του Ιβάν τη βοηθάει να ανακτήσει την ανεξαρτησία της. Τέσσερις μέρες προτού η Χούλια αφαιρέσει τους επιδέσμους, ένας αθέατος άνδρας σχεδόν καταφέρνει να υπνωτίσει την Χούλια στον ύπνο της, παρόλα αυτά ξυπνά, πανικοβάλλεται και χτυπά κατά λάθος τον εισβολέα. Πηγαίνει σε ένα γείτονά της, τον Μπλάσκο, ο οποίος της επιτίθεται σεξουαλικώς. Δραπετεύει, καλεί τον Ιβάν, ο οποίος την βρίσκει κρυμμένη έξω στη βροχή και τη συνοδεύει μέχρι το διαμέρισμά του.
Ενώ ο Ιβάν βρίσκεται έξω, η Χούλια ακούει τη φωνή της ντροπαλής κόρης του Μπλάσκο, της Λία, η οποία της λέει ότι ο Ιβάν είναι ο "αόρατος άνδρας" που βασάνισε και τύφλωσε τη Σάρα με το να καταστρέψει την εγχείρησή της, ανάγκασε τον Ισαάκ να γράψει ένα ψεύτικο γράμμα αυτοκτονίας προτού τον σκοτώσει, και οι τοίχοι του είναι γεμάτοι από φωτογραφίες της Χούλια και της Σάρα. Η Χούλια κρύβεται στο μπάνιο, όπου τέσσερις μέρες νωρίτερα σκίζει τους επιδέσμους της, απεγνωσμένη να δει. Η Χούλια βγαίνει από το μπάνιο και βλέπει τους τοίχους του Ιβάν, καλυμμένους από φωτογραφίες των διδύμων, καθώς και το αιματοβαμμένο πτώμα της Λία.
Ο Ιβάν επιστρέφει στο διαμέρισμα, όπου η Χούλια παριστάνει ότι κλαίει, καθώς η εγχείρησή της απέτυχε. Για μια στιγμή την πιστεύει, πριν την οδηγήσει στο πτώμα του πραγματικού Ιβάν. Η κραυγή της Χούλια προδίδει το γεγονός ότι στην πραγματικότητα μπορεί να δει. Ο Άνχελ της λέει ότι την αγαπάει και ότι θέλει να είναι μαζί όσο δεν έχει όραση, μιας και οι τυφλές γυναίκες είναι οι μόνες που τον χρειάζονται.
Λίνος-Αλέξανδρος Σισιλιάνος
Ο Λίνος-Αλέξανδρος Σισιλιάνος είναι Έλληνας νομικός και δικαστής, καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την 1 Μαΐου 2017, ενώ την 1 Απριλίου 2019 εξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διαδεχόμενος από τις 5 Μαΐου 2019 τον Ιταλό Γκουίντο Ραϊμόντι. Τον διαδέχθηκε ο Róbert Ragnar Spanó από την Ισλανδία στις 18 Μαΐου 2020.
Τα Μάτια της Χούλια
Υπόθεση
Ο "Ιβάν" οδηγεί την Χούλια πίσω στο σπίτι της Σάρα, και εκείνη τρέχει φεύγοντας στο σπίτι της Σολεδάδ. Ο "Ιβάν" την κυνηγά και αποκαλεί την Σολεδάδ ως μαμά, αποκαλύπτοντας ότι είναι ο χαμένος της γιος, ο Άνχελ. Ένα κερί και τα γυαλιά προδίδουν το γεγονός ότι η Σολεδάδ δεν είναι στην πραγματικότητα τυφλή και χτυπά την Χούλια, γεγονός που εξοργίζει τον Άνχελ, με αποτέλεσμα να την τυφλώσει. Η Χούλια δραπετεύει και καταφέρνει να ειδοποιήσει την αστυνομία. Χρησιμοποιεί έναν φακό, για να δείξει στην αστυνομία τον ματωμένο Άνχελ να κρύβεται στη γωνία του δωματίου. Πλέον φανερός, κόβει τον ίδιο του το λαιμό.
Λίνος-Αλέξανδρος Σισιλιάνος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Τα Μάτια της Χούλια
Υπόθεση
Στο νοσοκομείο, λένε στη Χούλια ότι η ζημιά στα καινούργια της μάτια είναι μη αναστρέψιμη. Έχοντας τις τελευταίες ώρες όρασης, τελικά λέει αντίο στο πτώμα του Ισαάκ, αποκαλύπτοντας ότι εκείνος ήταν που δώρισε τα μάτια του σε εκείνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου
Πυθόστρατος ο Αθηναίος
Ο Πυθόστρατος ο Αθηναίος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αθήνα ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 103ους (368 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ως τόπος καταγωγής του αναφέρεται η Έφεσος από τον Ευσέβιο της Καισαρείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Μαντού Σανγιού
Ο Mαντού Σανγιού (απλά κινέζικα: 冒顿单于 ; παραδοσιακά κινέζικα: 冒頓單于 ; πινγίν:  Mòdú Chányú, μογγολικά: Модунь, Mοντούν; Баатар, Μπαατάρ , μερικές φορές ονομάζεται επίσης ως Μετέ και Μαοντούν), γεννήθηκε το 234 π.Χ. και πέθανε το 174 π.Χ, ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας των Ξιονγκνού. Έγινε ο κυβερνήτης των Ξιονγκνού αφού εκθρόνισε τον πατέρα του Τουμάν το 209 π.Χ.
Τον διαδέχτηκε ο γιος του Λαοσάνγκ Σανγιού.
Η άνοδος των Ξιονγκ-νού
thumb|300x300px|Η επικράτεια και η επιρροή του Ξιονγκνού στην αρχή της βασιλείας του Μαντού Σανγιού. Πρώτα κατέκτησε τους Ντονγκχού, του ανατολικούς γείτονες τον Ξιονγκ-νού και τους κατέκτησε το 208 π.Χ. Μετά την κατάκτηση των Ντονγκχού, οι οποίοι διαχωρίστηκαν στις φυλές των Ξιανμπέι και των Γουχουάν, κατέκτησε τους Ντινγκλίνγκ και άλλες φυλές που ζούσαν στην βόρεια Μογγολία, και το 203 π.Χ. κατέκτησε και τους Γιουε-τσέ. Μετά από αυτές τις κατακτήσεις, όλοι οι λόρδοι του Ξιονγκ-νού μπήκαν στις υπηρεσίες του.
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντένβερ
Κάθε χρόνο, η Ένωση απονέμει τα δικά της βραβεία των μελών της, τα οποία αναγνωρίζουν τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βραβεία κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτισμός του Κολοράντο
Φωκίδης ο Αθηναίος
Ο Φωκίδης ο Αθηναίος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αθήνα ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα δρόμου του σταδίου κατά τους 104ους (364 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Είναι αξιοσημείωτο πως αργότερα οι αρχές της Ηλείας ακύρωσαν τα αποτελέσματα της διοργάνωσης αυτής (κηρύχθηκε ἀνολυμπιάς) καθώς είχε παραβιαστεί η ολυμπιακή εκεχειρία από τους Αρκάδες εναντίον των Ηλείων.
Γκρόσεν
Το γκρόσεν, γερμ.: groschen (από το grossus i.e. «χοντρό», μέσω του Παλαιού Τσεχικού groš) ήταν το όνομα, μερικές φορές στην καθομιλουμένη, για ένα αργυρό νόμισμα, που χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες πολιτείες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και σε άλλα μέρη της Ευρώπης.
Φωκίδης ο Αθηναίος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Γκρόσεν
Ονόματα και ετυμολογία
μικρογραφία|258x258εσ|[[Κράτος του Τευτονικού Τάγματος|Τευτονικό Τάγμα, γκρόσεν του 14ου αι.]]
Το qirsh, gersh, grush, γρόσι (grósi) και kuruş είναι τα αραβικά, αμχαρικά, εβραϊκά, ελληνικά και τουρκικά ονόματα αντίστοιχα, για τις ονομαστικές ονομασίες εντός και γύρω από τα εδάφη, που προηγουμένως ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία προερχόμενα από την ίδια Iταλική προέλευση.
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ|Γκρόσεν του Τιρόλου, του 1286.
Ονόματα όπως Groschen, grossus / Grossi, grosso, grossone, grosz, gros, groš, groat, groten, garas, κ.λπ. χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Μεσαίωνα για όλα τα παχιά αργυρά νομίσματα, σε αντίθεση με λεπτά αργυρά νομίσματα, όπως δηνάρια ή πέννες. Ιστορικά ήταν ίσο μεταξύ μερικών και δώδεκα δηναρίων.
Ο τύπος εισήχθη το 1271 από τον Μάινχαρντ Β΄ δούκα του Τιρόλου στο Μεράνο. Το παράδειγμα τού 1286 που απεικονίζεται εδώ, ζυγίζει 1.45 g, έχει επιγραφή ME IN AR DVS και Διπλό Σταυρό στην εμπρόσθια όψη και DUX TIROL και τον αετό του Τιρόλου στην οπίσθια όψη.
Κόβονταν από τον Μεσαίωνα στις εξής περιοχές:
Αργότερα η παράδοση του γκρόσεν έπεσε στις περισσότερες πολιτείες, ενώ άλλες συνέχισαν να κόβουν μόνο νομίσματα μικρότερα από το αρχικό νόμισμα. Στην Πολωνία για παράδειγμα, από το 1526 περιελάμβαναν νομίσματα του 1⁄2 grosz, 1 grosz, 1 1⁄2 grosz, 2 grosz, 3 grosz, 4 grosz και 6 grosz. Το βάρος τους έπεφτε σταθερά στα 1.8 g αργύρου και από το 1752 αντικαταστάθηκαν από χάλκινα νομίσματα με το ίδιο όνομα. Στη Γερμανία, το όνομα γκρόσεν (τόσο στον ενικό όσο και στον πληθυντικό) αντικατέστησε το σελίνι (schilling) ως το κοινό όνομα για ένα 12 pfennig κέρμα. Τον 18ο αι. χρησιμοποιήθηκε κυρίως στις βόρειες πολιτείες ως αξία νομίσματος 1⁄24 ενός Reichsthaler (ίσο με1⁄32 ενός Conventionsthaler). Τον 19ο αι. ξεκινώντας το 1821 από την Πρωσία, εισήχθη ένα νέο νομισματικό σύστημα, στο οποίο το γκρόσεν —συχνά ονομάζεται silbergroschen (Πρωσία, από το 1821) ή neugroschen (Σαξονία, από το 1840) για να το ξεχωρίσουμε από το παλαιότερο γκρόσεν- άξιζε 1⁄30 ενός thaler ή taler. Μετά τη Γερμανική ενοποίηση και δεκαδικοποίηση, το γκρόσεν αντικαταστάθηκε από το 10 πφένικ νόμισμα και το γρόσεν παρέμεινε ένα παρωνύμιο για το κέρμα των 10 πφένικ μέχρι την εισαγωγή του ευρώ. Για τον ίδιο λόγο, το όνομα sechser (sixer) παρέμεινε σε χρήση περιφερειακά για το μισό γκρόσεν νόμισμα των 5 πφένικ.
Υπάρχει ένα ροντό τού Μπετόβεν για πιάνο, έργο 129 (του 1795) με τίτλο "Η οργή για τα χαμένα groschen" ("Die Wut über den verlorenen Groschen"), γνωστού ως "Οργή για μία χαμένη πέννα ").
Σύγχρονα νομίσματα
μικρογραφία|190x190εσ|Αυστριακό νόμισμα των 2 γκρόσεν του 1925. δεξιά|μικρογραφία|1 grosz νόμισμα, [[Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, 1927]] Τον τελευταίο καιρό, το όνομα χρησιμοποιήθηκε από τρία νομίσματα σε κυκλοφορία:
Ομοίως στη Γερμανία το γκρόσεν παρέμεινε ένας όρος της καθομιλούμενης για το νόμισμα των 10 πφένικ, έτσι το 1⁄10 μέρος και τα δύο του (δυτικού γερμανικού) Μάρκου και του ανατολικογερμανικού μάρκου. Η λέξη έχει χάσει τη δημοτικότητά της με την εισαγωγή του ευρώ, αν και μπορεί ακόμη να ακούγεται κατά καιρούς, ειδικά από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.
Η κοινή λέξη της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας για τα χρήματα, hroshi, προέρχεται από τη λέξη "grosh."
Στη Βουλγαρία, το grosh ( Κυριλλικά : грош ) χρησιμοποιήθηκε ως νόμισμα μέχρι την εισαγωγή του λεβ τον 19ο αιώνα.
Στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια της βρετανικής εντολής, το grush ήταν ένα νόμισμα με μια τρύπα, αξίας1⁄100 μέρος της λίρας (δέκα χιλιοστά ). Πήρε το όνομά του από ένα οθωμανικό νόμισμα. Όταν η λίρα αντικαταστάθηκε από τη λίρα μετά την ισραηλινή πολιτεία το 1948, το όνομα μεταφέρθηκε σε ένα νόμισμα (που δεν είχε πλέον τρύπα) αξίας1⁄100 μιας λίρας (δέκα περούτο, αργότερα μια αγορά). Το όνομα παρέμεινε για λίγο μετά την αντικατάσταση της λίρας από το σέκελ το 1980 (μία νέα αγορά, αξίας δέκα παλαιών αγορό), αλλά σταδιακά έχασε τη θέση της ως όνομα ενός συγκεκριμένου νομίσματος. Τώρα είναι αργκό για πολύ μικρή αξία.
Η Αυστρία εισήγαγε το Groschen το 1924 ως υποδιαίρεση του schilling. Αποκαταστάθηκε, μαζί με το schilling, το 1945 και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι την εισαγωγή του ευρώ το 2002.
Υστεροφημία
Στη ρωσική γλώσσα υπάρχει μια σαρκαστική έκφραση "ένα γκρος είναι η τιμή" (грош цена) που χρησιμοποιείται μεταφορικά, για πράγματα που δεν αξίζουν τίποτα.
Πέτρος των Μεδίκων (αποσαφήνιση)
Το όνομα Πέτρος των Μεδίκων μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
1221 Αμόρ
Ο Αμόρ (Amor) είναι ένας μικρός γεωπλήσιος (near-Earth) αστεροειδής με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 17,7. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ζοζέφ Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από τον θεό του έρωτα στη Ρωμαϊκή μυθολογία, γνωστότερο ως Κουπίδο. Υπάρχουν και οι ουσιαστικά συνώνυμοι αστεροειδείς 763 Κουπίδο και 433 Έρως.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αμόρ εκτιμάται σε 1,5 περίπου χιλιόμετρο. Η μάζα του εκτιμάται σε 3,5 δισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Για αυτή την πυκνότητα, η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνειά του υπολογίζεται σε 0,042 cm/sec² (23 χιλιάδες φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 0,79 m/sec (2,8 χιλιόμετρα την ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμορ
Κατάλογος έργων του Ντιέγο Βελάθκεθ
Όλοι οι πίνακες είναι ελαιογραφίες σε καμβά εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Δεν περιλαμβάνονται τα αμφισβητούμενης πατρότητας έργα και τα σχέδια.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης Κατηγορία:Πίνακες του Ντιέγο Βελάθκεθ
Πέτρος των Μεδίκων, ο Ποδάγρας
O Πέτρος Α΄ ο Ποδάγρας (Piero Ι de' Medici, detto il Gottoso, 14 Ιουνίου 1416 - 2 Δεκεμβρίου 1469) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν κυβερνήτης της Φλωρεντίας (1464-1469) κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης. Τον αποκαλούσαν και Πέτρο του Κόζιμο (Piero di Cosimo).
Βιογραφία
O Πέτρος Α΄ γεννήθηκε στο οικογενειακό ("Παλαιό") ανάκτορο των Μεδίκων της Via Larga (νυν Παλάτσο Μέντιτσι Ρικκάρντι, στην Φλωρεντία, στις 14 Ιουνίου 1416. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κόζιμο των Μεδίκων, του λεγόμενου πρεσβύτερου και της Κοντεσίνας ντε'Μπάρντι, κόρης του Αλεσάντρο ντε Σότσο Μπάρντι, κόμη του Βέρνιο.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του πατέρα του δεν έπαιξε καθοριστικό ρόλο, λόγω της ασθενούς υγείας του, από όπου και το παρωνύμιο ο ποδάγρας. Έτσι ο Κόζιμο όρισε διάδοχο τον δεύτερο γιο του Τζοβάνι, αλλά απεβίωσε το 1463, ένα έτος πριν τον πατέρα τους. Το 1461 ο Πέτρος Α΄ εκλέχθηκε Σημαιοφόρος (Gonfaloniere), δηλ. ένας από τους 9 στο Συμβούλιο (Signoria). Η ουρική αρθρίτιδα τον κρατούσε συχνά καθηλωμένο στο κρεβάτι του και το υπνοδωμάτιό του έγινε το γραφείο του, όπου διεξήγε τις πολιτικές συναντήσεις· έτσι το παλάτσο Μέντιτσι έγινε η έδρα της κυβέρνησης.
Μόλις πήρε την Τράπεζα των Μεδίκων από τον πατέρα του, έκανε οικονομική επιθεώρηση, όπου βρήκε καθυστερημένα δάνεια. Πολλά από αυτά ανήκαν σε υποστηρικτές των Μεδίκων και ο πατέρας του τα είχε αφήσει στατικά. Όταν ο Πέτρος Α΄ απαίτησε την εξόφλησή τους, αυτοί χρεοκόπησαν και πήγαν με αυτούς που ήταν αντίθετοι με τους Μεδίκους. Δεν ήταν λαμπρός τραπεζίτης όπως ο πατέρας του, πάντως η επιχείρηση κύλισε ομαλά κατά την διεύθυνσή του.
Ως κυβερνήτης της Φλωρεντίας πρόλαβε ένα πραξικόπημα εναντίον του υπό τους Πίτι, Σοντερίνι, Νερόνι, Ακιαϊουόλι και τον εξάδελφό του Πιερφραντσέσκο τον πρεσβύτερο, με στρατό του Μπόρσο των Έστε δούκα της Μόντενα και του αδελφού του Έρκολε Α΄ των Έστε. Σώθηκε διότι ο γιος του Λαυρέντιος ανακάλυψε ότι συνωμότες είχαν μπλόκο στο δρόμο, περιμένοντας τον πατέρα του να πάει στη βίλα στο Καρέτζι για να τον εξοντώσουν. Οι συνωμότες δεν αναγνώρισαν τον Λαυρέντιο, που ειδοποίησε τον πατέρα του. Το ίδιο ανεπιτυχές ήταν και ένα πραξικόπημα που υποστηρίχτηκε από τη Βενετία με στρατό του Μπαρτολομέο Κορλεόνι. Σκοπός τους ήταν να επαναφέρουν τη Δημοκρατία στον πρότερο τρόπο διακυβέρνησης από το Συμβούλιο των 9 και όχι από έναν των Μεδίκων.
Το 1467 ο Πέτρος Α΄ υποστήριξε τον Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα ως νέο δούκα του Μιλάνου. Η Βενετία δυσαρεστήθηκε και κήρυξε πόλεμο. Οι δύο πόλεις συμμάχισαν με το Παπικό κράτος και τη Νάπολη και νίκησαν τη Βενετία και τον στρατό του Κορλεόνι στη μάχη του Μολινέλα.
Ως προστάτης της Τέχνης παρήγγειλε μία Προσκύνηση των Μάγων στο παλάτσο Μέντιτσι στον Μπενότσο Γκοτσόλι. Ο ζωγράφος περιέλαβε τον Πέτρο και τους δύο γιους του μέσα στο έργο. Είχε πιο εκλεκτικό γούστο από τον πατέρα του, προτιμώντας και έργα από την Ολλανδία και τη Φλάνδρα. Επίσης συνέχισε να συλλέγει σπάνια βιβλία, προσθέτοντας πολλά στη Βιβλιοθήκη του.