cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Σοφία Ράμστρομ
Βιογραφία
Το 1775, ο Βασιλιάς Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας αποφάσισε να ολοκληρώσει τον γάμο του. Μέσω της Άννας Σοφίας Ράμστρομ, ο Κόμης Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ της Φούλκιλας ήρθε σε επαφή με την Ίνγκριντ Μαρία Γουένερ, στην οποία είχε ανατεθεί να ενημερώσει τη βασίλισσα για την επιθυμία του βασιλιά, επειδή ήταν παντρεμένη και έμπιστη της βασίλισσας. Στις διαπραγματεύσεις, η Ράμστρομ ανέλαβε τον ρόλο του αγγελιοφόρου της Βασίλισσας, ενώ ο Κόμης Αδόλφος Φρειδερίκος Μούνκ έπαιξε τον ίδιο ρόλο για τον Βασιλιά. Αρχικά, η Μαρία Αούρορα Ούγκλα είχε εξεταστεί για αυτή την αποστολή, αλλά επιλέχτηκαν τελικά ο Μούνκ και η Άννα Σοφία επειδή ήταν εραστές εκείνη την εποχή.
Αυτή η «βοήθεια» είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση του μελλοντικού βασιλιά Γουσταύου Δ’ Αδόλφου το 1778. Ωστόσο, έγινε και αιτία για να ξεσπάσει ένα μεγάλο σκάνδαλο όταν έγιναν γνωστά τα γεγονότα. Ο Φρειδερίκος Μούνκ άρχισε να μιλάει για το ζήτημα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον εραστής του βασιλιά και της βασίλισσας. Όταν είχε γίνει πλέον γνώστη η συμμέτοχη του στη συμφιλίωση του βασιλικού ζευγαριού, άρχισαν σύντομα να κυκλοφορούν οι φήμες ότι ο Μούνκ ήταν ο πραγματικός πατέρας του παιδιού της Βασίλισσας Σοφίας Μαγδαληνής.
Το 1786, όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν από την πολιτική αντιπολίτευση ως αντικείμενο κατηγοριών, και το 1789, ισχυρίστηκαν ότι ολόκληρο το Έθνος γνώριζε τη φήμη ότι ο Βασιλιάς ζήτησε από τον Mούνκ να αφήσει την βασίλισσα έγκυο. Το σκάνδαλο πήρε όμως ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν κάποια φυλλάδια που παρουσίαζαν το θέμα, δημοσιεύτηκαν σε όλη τη Στοκχόλμη.
Εκείνη την εποχή, μια από της φήμες που κυκλοφορούσαν, ήταν ο μυστικός γάμος μεταξύ του Μούνκ και της βασίλισσας. Η ιστορία περιγράφηκε από την νύφη του βασιλιά, Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ως εξής: «''Το 1775, όταν ο γάμος μεταξύ του Βασιλιά και της γυναικάς του δεν οδήγησε στην γέννηση διαδόχου, ο βασιλιάς ζήτησε από τη βασίλισσα να βρει έναν εραστή για να δώσει στον Θρόνο έναν κληρονόμο. Όταν αρνήθηκε αυτήν την πρόταση, ο Γουσταύος ήθελε να συμφιλιωθούν και επέλεξε τον Μούνκ ως μεσολαβητή με τη σκέψη ότι η βασίλισσα θα τον έβρισκε ελκυστικό, καθώς φαινόταν να της αρέσει η παρέα του και μάλιστα έμοιαζαν και εμφανισιακά. Όταν ο Μούνκ αποκάλυψε την αληθινή επιθυμία του Βασιλιά και της ζήτησε να συναινέσει για χάρη του κράτους, εκείνη αρνήθηκε ξανά. Τότε ο βασιλιάς χώρισε κρυφά τη βασίλισσα και την πάντρεψε με τον Μούνκ σε μια μυστική τελετή που διεξήγαγε ο Τζόχαν Γουίνγκαρντ. Ο μόνος μάρτυρας για αυτόν τον γάμο, εκτός από τον Μούνκ, τον βασιλιά και τη βασίλισσα, ήταν ο Γουίνγκαρντ, ο οποίος προς έκπληξη όλων, διορίστηκε επίσκοπος του Γκέτεμποργκ, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Επιπλέον, την ίδια περίοδο η Άννα Σοφία Ράμστρομ, παραιτήθηκε από τη θέση της καμαριέρας. Παρόλα αυτά φημολογείται έντονα ότι η Ράμστρομ αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1779, λόγω της ζήλιας της Βασίλισσας, αφού υπό τον όρο ότι θα ήταν σιωπηλή για τη σχέση μεταξύ του Μούνκ και της βασίλισσας, είχε λάβει σύνταξη''.»
Θάνατος
Η Ράμστρομ πέθανε στις 11 Μαΐου του 1786 στα 48 της χρόνια. Λέγεται ότι ήταν «άρρωστη» εκείνη την εποχή. Εντούτοις, η «ασθένεια» της μπορεί να ήταν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Όμως, λόγω ανεπαρκούς ιατρικής θεραπείας, λέγεται ότι πέθανε από επιπλοκές των γεννητικών οργάνων. Αυτές οι επιπλοκές, ίσως να σήμαιναν ότι η ίδια να δηλητηρίασε τον εαυτό της κατά λάθος, προσπαθώντας να προκαλέσει άμβλωση μετά από την λήψη κάποιου επικίνδυνου φαρμάκου. Από την άλλη πλευρά όμως, υπήρχαν και κάποιες άλλες έντονες φήμες ότι δολοφονήθηκε για να την εμποδίσουν να αποκαλύψει οτιδήποτε για την υπόθεση του βασιλικού ζευγαριού και τη γέννηση του πρίγκιπα. Συμφώνα με αυτή την εκδοχή, ο βασιλιάς την δηλητηρίασε με στρείδια και στην συνεχεία απαγόρευσε να συνεχιστεί η έρευνα για τον θάνατο της. Ωστόσο οι συνθήκες γύρω το πως πέθανε δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυλικοί Κατηγορία:Σουηδές γυναίκες
Ταμπαριστάν
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Ιράν
Σχεδιασμός
Μία λέξη πολλές έννοιες και ακόμα περισσότερες εφαρμογές.
Η λέξη «design» είναι ένας από τους πιο γνωστούς, εισαγόμενους όρους και από τους πιο παρεξηγημένους ταυτόχρονα, ιδιαιτέρως στη χώρα μας, όπου η λεκτική της μεταφορά στα ελληνικά παρουσιάζει δυσκολίες.
Ετυμολογία
Το «design» προέρχεται από το λατινικό ρήμα «dιsegnare» που σημαίνει κάνω δεικτικό σήμα, δείχνω, ξεχωρίζω, επισημαίνω, διαλέγω κάτι ανάμεσα από τα άλλα, σηματοδοτώ, περιγράφω, ονομάζω κάτι, «signum» (σήμα)
Στα γαλλικά, το «designare» έδωσε το ρήμα «designer» που σημαίνει όλα όσα το λατινικό πρότυπό του κι ακόμα παραπάνω όπως ορίζω, προορίζω και διορίζω.
Στα αγγλικά, το «design» πήρε κι άλλες σημασίες, πιο τεχνικές απ’ τη μία και πιο αφηρημένη απ’ την άλλη. Απ’ τη μια σημαίνει το σχέδιο/ πρόταση-μελέτη, το πρόγραμμα ,το πρότυπο, το μοντέλο και από την άλλη την εφεύρεση και την επινόηση.
Βέβαια, και η γαλλική λέξη «dessin» (το γραμμικό σχέδιο), όπως και η ιταλική «disegno», έχουν την ίδια καταγωγή από το ρήμα «disegnare» και αρχικά χρησιμοποιούνταν με τη σημασία της «πρόθεσης που έχουμε για να κατασκευάσουμε, να φτιάξουμε ή να κάνουμε κάτι». Μόνο μετά τον 18ο αιώνα άρχισαν να σημαίνουν την απεικόνιση της πρόθεσης αυτής με γραμμές πάνω στο χαρτί.
Όλες αυτές οι σημασίες μας ενδιαφέρουν, αλλά δεν διαθέτουμε στην γλώσσα μας τη μαγική εκείνη λέξη που θα σήμαινε ταυτόχρονα και το σχεδιαστή και το μελετητή και τον προγραμματιστή και τον δημιουργό προτύπων και μοντέλων και τον επινοητή και τον εφευρέτη.
Τι είναι τελικά το «design» και γιατί τόση σύγχυση γύρω από αυτό;
Τα τελευταία χρόνια οι εφαρμογές του «design», διευρύνονται ταχύτατα όχι μόνο στην ανάπτυξη προϊόντων και υπηρεσιών, αλλά και σε πιο στρατηγικούς ρόλους ενσωματώνοντας πολλούς και διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους.
Ενδεικτικά μερικοί μόνο από τους πιο γνωστούς τομείς του «design»
Architecture design
Industrial design
Process design
Communication design
Instructional design
Product design
Μπέργκμαν (κρατήρας)
Ο Μπέργκμαν (Bergman) είναι κρατήρας πρόσκρουσης διαμέτρου 21 χλμ. στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στο εσωτερικό του πελώριου κρατήρα Μεντελέγιεφ. Εντός του Μεντελέγιεφ είναι επίσης οι κρατήρες Μουασάν και Ρίτσαρντς.
Σχεδιασμός
Eco-design
Μπέργκμαν (κρατήρας)
Το χείλος του Μπέργκμαν έχει σχήμα κατά προσέγγιση κυκλικό και ο όλος σχηματισμός έχει μορφή που θυμίζει αυτήν ενός μπωλ. Το δυτικό μισό του πυθμένα του καλύπτεται από σωρευμένα θραύσματα βράχων (λατ. talus), ενώ το ανατολικό μισό είναι σχετικά επίπεδο.
Σχεδιασμός
Interaction design
Service design
Experience design
Software design
Engineering design
Interior design
Thinking design
Fashion design
Landscape design
Urban design
Visual design
Print design
Web design
Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν, ένας ορισμός να συμπεριλάβει όλες τις πτυχές του «design».
Το «design» σίγουρα δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε αλλά πολλά περισσότερα. Δεν είναι ούτε τέχνη, ούτε η επιστήμη. Και οι τέχνες αλλά και οι επιστήμες χρησιμοποιούν το «design» ως εργαλείο.
Από τους πιο εύστοχους ορισμούς θεωρώ τον παρακάτω:
Το «design» είναι μια εκδήλωση της ικανότητας του ανθρώπινου πνεύματος να ξεπερνά τους περιορισμούς του. Ο «designer» δεν είναι καλλιτέχνης. Ο «καλλιτέχνης» λέμε ότι λύνει τα προβλήματά του μέσα από την τέχνη, ενώ ο «designer» δίνει λύσεις στα προβλήματα των άλλων. (George Nelson, The problem of design)
Οι περισσότεροι ορισμοί της λέξης «design» θεωρούνται αποτυχημένοι είτε επειδή είναι πολύ γενικοί είτε επειδή αποκλείουν αρκετές από τις έννοιες του.
Ωστόσο κάποιοι επίσημοι ορισμοί που έχουν προταθεί είναι οι εξής:
«Το design είναι αυτό που συνδέει την δημιουργικότητα και την καινοτομία. Σχηματίζει τις ιδέες σε πρακτικές και ελκυστικές προτάσεις για χρήστες και καταναλωτές. Το design μπορεί να περιγραφεί ως η δημιουργικότητα που αναπτύσσεται για ένα συγκεκριμένο σκοπό» (Προτάθηκε από το Design Council UK το 2005)
«Το design είναι ένα εργαλείο για την υλοποίηση της καινοτομίας. Είναι δηλαδή, η διαδικασία της σύλληψης της ιδέας και η ανάπτυξη του πλάνου για ένα νέο ή σημαντικά βελτιωμένο προϊόν, υπηρεσία ή σύστημα που διασφαλίζει την καλύτερη σύνδεση με τις ανάγκες, προσδοκίες και ικανότητες με τον τελικό χρήστη ενώ λαμβάνει υπόψη την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα» (Προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2009)
Αποκωδικοποίηση του «design». Ιδιότητες, διαδικασία, χαρακτηριστικά
“Το design είναι η ευφυΐα που γίνεται ορατή” (Alina Wheeler) “Σχεδιάζοντας ένα προϊόν σχεδιάζεις μια σχέση” (Steve Rogers)
Είναι παντού. Ότι έχει φτιάξει ο άνθρωπος αντικείμενο ή υπηρεσία, είναι σχεδιασμένο (designed) συνειδητά ή ασυνείδητα.
Είναι ανθρωποκεντρικό. Η επικέντρωση στον τελικό χρήστη δημιουργεί την έμπνευση νέων ιδεών και διασφαλίζει ότι οι λύσεις ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες.
Είναι συλλογικό. Οι διαδικασίες του «design» χρησιμοποιούνται ολοένα και αυξανόμενα με τέτοιο τρόπο που επιτρέπουν ομάδες σχεδιαστών και ομάδες μη σχεδιαστών να δουλέψουν μαζί για τη επίλυση σημαντικών ζητημάτων.
Και τέλος απλοποιεί. Γι’ αυτό και το πραγματικά καλό «design» μοιάζει τόσο προφανές όσο και η κοινή λογική.
Τα τέσσερα «D» του «Design» : Discover – Define – Develop – Deliver
Πρόκειται για τέσσερεις δραστηριότητες που σε πολύ γενικές γραμμές σκιαγραφούν την διαδικασία που ένας σχεδιαστής ακολουθεί και συμπτωματικά όλες οι λέξεις στην αγγλική αρχίζουν με το αρχικό γράμμα του «design», το «D».
Discover – Ερευνούν και ανακαλύπτουν τι πρόβλημα ή ανάγκη υπάρχει.
Define – Καθορίζουν την λύση και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει.
Develop – Η ανάπτυξη της ιδέας σε δοκιμαστικό προϊόν/υπηρεσία
Deliver – Τελική ανάπτυξη και παράδοση στον χρήστη
Τι θεωρείται καλό «design»;
Το καλό «design» λοιπόν οφείλει να είναι:
Καινοτόμο/Πρωτότυπο
Χρήσιμο
Όμορφο
Κατανοητό
Ταπεινό
Τίμιο
Ποιοτικό
Πλήρες
Από τους πιο απλούς και κατανοητούς λόγους είναι ότι στη πραγματικότητα δεν υπάρχει καλή και κακή τέχνη. Ένα έργο τέχνης αρέσει ή όχι με καθαρά υποκειμενικά κριτήρια.
“Αν μπορείς να σχεδιάσεις ένα πράγμα, μπορείς να σχεδιάσεις τα πάντα” (Massimo Vingelli)
“Δουλειά του σχεδιαστή είναι να φανταστεί τον κόσμο όχι όπως είναι αυτή τη στιγμή αλλά όπως θα έπρεπε να ήταν” (Sir Terence Conran)
“Το design είναι τόσο απλό που το κάνει πολύπλοκο” ( Paul Rand)
“Ο κόσμος αγνοεί το design που αγνοεί τον κόσμο” (Frank Chimero)
“Το καλό design είναι προφανές. Το υπέροχο design είναι αόρατο” (Joe Sparano)
Θάλασσα Μποφόρ
thumb|Η θάλασσα Μποφόρ. thumb|Προσεγγιστική απεικόνιση της θάλασσας Μποφόρ και των επίμαχων υδάτων. Η θάλασσα Μποφόρ (αγγλικά: Beaufort Sea, γαλλικά: mer de Beaufort) αποτελεί τμήμα του Αρκτικού ωκεανού. Βρίσκεται βόρεια των Βορειοδυτικών Εδαφών, του Γιούκον και της Αλάσκας και δυτικά του Καναδικού Αρκτικού Αρχιπελάγους. Το βορειοδυτικό όριο της ορίζεται από μία γραμμή που συνδέει το Μπάροου και το Λαντς Εντ. Καταλαμβάνει έκταση 450.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Πήρε την ονομασία της από τον Ιρλανδό υδρογράφο Φράνσις Μποφόρ.
Ο ποταμός Μακένζι, καθώς και άλλοι μικρότεροι, εκβάλλουν στη θάλασσα Μποφόρ. Αποτελεί σημαντικό καταφύγιο φαλαινών και θαλασσοπουλιών και έχει μείνει ακόμη σχετικά ανέπαφη από την εμπορική κίνηση. Στη θάλασσα αυτή εικάζεται ακόμη ότι υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου κάτω από το θαλάσσιο υπόστρωμα. Σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλουν και τα ανάλογα ευρήματα στον ποταμό Μακένζι και την νότια πλαγιά της Αλάσκας.
Υπάρχει μία συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ των ΗΠΑ και του Καναδά σχετικά με την οριοθέτηση του τμήματος του συνόρου τους που περιλαμβάνεται στα όρια της θάλασσας Μποφόρ. Ο Καναδάς ισχυρίζεται ότι το όριο πρέπει να βρίσκεται κατά μήκος του 141ου μεσημβρινού και σε απόσταση 200 ναυτικών μιλίων (370 χλμ.), ακολουθώντας το όριο Αλάσκας - Γιούκον. Οι ΗΠΑ από την άλλη υποστηρίζουν ότι η διαχωριστική γραμμή πρέπει να τεθεί κάθετα στην ακτή και σε απόσταση 200 ναυτικών μιλίων(370 χλμ.), ακολουθώντας μία γραμμή ίσων αποστάσεων από αυτή. Η διαφορά αυτή δημιουργεί μία γκρίζα ζώνη διεκδικούμενη και από τις δύο χώρες. Η διαμάχη έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σπουδαιότητα λόγω των πιθανών κοιτασμάτων πετρελαίου στη διαφιλονικούμενη περιοχή. Και οι δύο χώρες έχουν διεκδικήσει δικαιώματα για το πετρέλαιο σε διάφορα τμήματα της αμφισβητούμενης περιοχής.
Το μεγαλύτερο τμήμα της θάλασσας Μποφόρ είναι παγωμένο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ένα στρώμα πάγου καλύπτει τη βόρεια άκρη της ολόκληρο το χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μποφορ Κατηγορία:Αρκτικός Ωκεανός
Ώρα Ομσκ
Η ώρα Ομσκ (OMST) είναι ζώνη ώρας στη Ρωσία η οποία είναι έξι ώρες μπροστά από τον UTC (UTC+06:00), και 3 ώρες μπροστά από την Ώρα Μόσχας (MSK+3).
Ιστορία
Μέχρι το 1991, η ώρα Ομσκ ήταν από τις δύο ζώνες που χρησιμοποιόταν στη Σοβιετική Κεντρική Ασία. Σε αντίθεση με τη περιφέρεια Ομσκ στη Ρωσική ΡΣΟΣΔ, κάλυπτε τα ανατολικά δύο τρίτα της Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν, όλη τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κιργιζίας και τη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τατζικιστάν, και την ανατολική Ουζμπεκική ΣΣΔ. Συμπεριλάμβανε την Άλμα-Άτα (Αλμάτι), Φρούνζε (Μπισκέκ), Ντουσαμπέ και Τασκένδη.
Το 2011, η Ρωσία κινήθηκε προς τη χρήση θερινής ώρας όλο τον χρόνο. Αντί να γίνεται αλλαγή μεταξύ της ζώνης ώρας UTC+6 τον χειμώνα και της ζώνης ώρας UTC+7 το καλοκαίρι, η ώρα Ομσκ ρυθμίστηκε στη χρονική ζώνη UTC+7 μέχρι το 2014 όπου επαναφέρθηκε στη χρονική ζώνη UTC+6 όλο τον χρόνο.
Παραπομπές
Ομσκ Κατηγορία:Όμπλαστ του Ομσκ
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1981)
To 1981 διοργανώθηκε το 32ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, το οποίο περιελάμβανε 15 βαθμολογούμενους αγώνες. Τα γκραν-πρι της σαιζόν ξεκίνησαν στις 15 Μαρτίου στην Καλιφόρνια (ΗΠΑ) και ολοκληρώθηκαν στις 18 Οκτωβρίου πάλι στις ΗΠΑ, στην πόλη του Λας Βέγκας.
Πρωταθλητής στους οδηγούς αναδείχθηκε ο Νέλσον Πικέ με Μπράμπαμ. Το πέτυχε με ένα από τα εντυπωσιακότερα ντεμαράζ στην ιστορία της Φόρμουλα 1, καλύπτοντας μια διαφορά 17 βαθμών στους πέντε τελευταίους αγώνες.
Εκτός από τον πρώτο τίτλο στην καριέρα του Πικέ, το 1981 χαρακτηρίσθηκε από την ανατολή ενός νέου αστεριού, του Αλαίν Προστ. Παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετώπιζε η Renault με τους κινητήρες της, ο σχεδόν πρωτάρης Προστ ανέβηκε στο πόντιουμ και στα έξι γκραν-πρι που κατάφερε να τερματίσει.
Στους κατασκευαστές κυριάρχησαν τα μονοθέσια της Ουΐλιαμς (Κάρλος Ρόιτεμαν - Άλαν Τζόουνς) με κινητήρα Φορντ Κόσγουωρθ.
Αλλαγές στους κανονισμούς και ανάληψη των ηνίων του Πρωταθλήματος απ' το Βρετανό Μπέρνι Έκλεστοουν
Την 1 Ιανουαρίου του 1981 ανέλαβε τα ηνία του Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1 ο Βρετανός Μπέρνι Έκλεστοουν και θεσπίστηκε ένας νέος κανονισμός ο οποίος αφορά το ποια μέρα λαμβάνουν χώρα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος. Βάσει αυτού του Κανονισμού, η ημέρα κατά την οποία λαμβάνουν χώρα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος είναι η Κυριακή. Συγκεκριμένα ο κανονισμός αυτός αναφέρει τα εξής: '''Από σήμερα 1η Ιανουαρίου 1981 κι εφεξής, τα Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 θα πραγματοποιούνται αποκλειστικά και μόνον ημέρα Κυριακή. Τώρα όσον αφορά τα ελεύθερα δοκιμαστικά και τα επίσημα δοκιμαστικά κατάταξης των οδηγών όπου καθορίζεται η σειρά με την οποία θα εκκινήσει ο κάθε ένας απ' αυτούς στο Γκραν Πρι, αυτά θα πραγματοποιούνται ως εξής: Τα 2 πρώτα σετ των ελεύθερων δοκιμαστικών θα πραγματοποιούνται την Παρασκευή πριν το Γκραν Πρι. Νωρίς το πρωί του Σαββάτου θα πραγματοποιείται το 3ο και τελευταίο σετ ελεύθερων δοκομαστικών και το απόγευμα της ίδιας μέρας τα επίσημα δοκιμαστικά κατάταξης των οδηγών.''' Τα προηγούμενα χρόνια, τέτοιος κανονισμός δεν υπήρχε και πολλά Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 πραγματοποιήθηκαν άλλη μέρα εκτός της Κυριακής όπως Σάββατο.
Βαθμολογία οδηγών
Για το σύστημα βαθμολόγησης, βλ. Βαθμολόγηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1.
Με έντονους χαρακτήρες, η κατάταξη του οδηγού που εκκίνησε απ' την pole position.
Στον κατάλογο δεν συμπεριλαμβάνονται 18 οδηγοί που δεν έλαβαν ούτε ένα βαθμό.
Βαθμολογία κατασκευαστών
Ελ: Ελαστικά Avon, Goodyear, Μichelin, Pirelli Βαθ: Βαθμοί, από το άθροισμα βαθμολογίας των δύο μονοθεσίων της ομάδας Νικ: Νίκες Πον: Πόντιουμ, φορές που οδηγός της τερμάτισε στην πρώτη τριάδα Pole: Pole-positions, φορές που οδηγός της εκκίνησε απ' την πρώτη θέση της αφετηρίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1981 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1981
Αριστοτέλης Ωνάσης
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης (Σμύρνη, 15 ή 20 Ιανουαρίου 1906 - Παρίσι, 15 Μαρτίου 1975)   ήταν Έλληνας εφοπλιστής, επιχειρηματίας και ευεργέτης, ένας από τους διασημότερους «κροίσους» του 20ου αιώνα. Το όνομα του Ωνάση έγινε συνώνυμο του πλούτου σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ανέπτυξε πλούσια επιχειρηματική ναυτιλιακή δραστηριότητα και το 1956 ίδρυσε την Ολυμπιακή Αεροπορία, την οποία λόγω χρεών μεταβίβασε το 1975 στο ελληνικό κράτος.
Πρώτα χρόνια
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης γεννήθηκε στις 15 ή 20 Ιανουαρίου του 1906 (είχε δηλώσει στις αρχές και το 1900 ως ημερομηνία γέννησης)   στην αριστοκρατική συνοικία της Μελαντίας στη Σμύρνη από τον εύπορο καπνέμπορο Σωκράτη Ωνάση και τη σύζυγό του Πηνελόπη το γένος Δολόγλου (ή Ντολόγλου). Φοίτησε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, και το 1922 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει μαζί με την οικογένειά του τη Σμύρνη εξαιτίας της Μικρασιατικής καταστροφής. Έτσι ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα.
Αργεντινή
μικρογραφία|Ο Ωνάσης το 1932 Το 1923, ο Ωνάσης έφτασε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής με διαβατήριο Νάνσεν και έπιασε την πρώτη του δουλειά ως τηλεφωνητής στη βρετανική εταιρεία United River Plate Telephone Company, ενώ παρακολουθούσε σπουδές στο εμπόριο και τη διοίκηση λιμένων στο Aduanas Argentinas.
Ναυτιλία
Ο Ωνάσης δημιούργησε ένα στόλο φορτηγών και δεξαμενόπλοιων που ξεπέρασαν τελικά τα 140 πλοία. Το μεγαλύτερο μέρος του στόλου λειτουργούσε συνήθως υπό σημαίες ευκαιρίας όπου οι νόμοι και οι κανονισμοί είναι πιο χαλαροί από εκείνους της χώρας των πλοιοκτητών. Οι πιο αυστηροί κανονισμοί σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες παρείχαν υψηλότερους μισθούς και πρότυπα ασφάλειας, επέτρεπαν την πρόσβαση σε εσωτερικές διαδρομές με υψηλότερους ναύλους αλλά με πολύ μεγαλύτερα λειτουργικά έξοδα. Όπως συνηθιζόταν τότε στη διεθνή ναυτιλία, ο στόλος του Ωνάση είχε κυρίως σημαίες ευκαιρίας του Παναμά και της Λιβερίας, οι οποίες παρείχαν αφορολόγητα κέρδη ενώ λειτουργούσαν με χαμηλό κόστος. Αυτό σε συνδυασμό με την οξυδερκή επιχειρηματική του αίσθηση βοήθησαν τον Ωνάση να αποκομίσει τεράστια κέρδη στην εξαιρετικά ανταγωνιστική ναυτιλιακή αγορά. Ο Ωνάσης επίσης πραγματοποίησε μεγάλα κέρδη όταν οι μεγάλες εταιρείες πετρελαίου όπως η Mobil, η Socony και η Texaco υπέγραψαν μακροπρόθεσμα συμβόλαια γνωστά ως χρονοναυλώσεις σε σταθερές τιμές πριν από την πτώση της αγοράς spot.
Η υψηλή κερδοφορία του στόλου του Ωνάση έχει αποδοθεί σε μεγάλο βαθμό στην αδιαφορία του για τα πρότυπα που διέπουν κανονικά τη διεθνή ναυτιλία. Όπως για παράδειγμα, το δεξαμενόπλοιο του SS Arrow που ήταν νηολογημένο στη Λιβερία προσάραξε και προκάλεσε διαρροή πετρελαίου στον κόλπο Τσενταμπούκτο της Νέας Σκωτίας το 1970, η οποία ήταν η πιο σημαντική πετρελαιοκηλίδα στα ανοιχτά της Ανατολικής Ακτής του Καναδά (περίπου 25% της ποσότητας που χύθηκε από το Exxon Valdez στην Αλάσκα το 1989). Με επικεφαλής τον Δρ. Πάτρικ ΜακΤάγκαρτ-Κόουαν, εκτελεστικό διευθυντή του Επιστημονικού Συμβουλίου του Καναδά, δημιουργήθηκε μια εξεταστική επιτροπή, η οποία διαπίστωσε ότι το SS Arrow λειτουργούσε χωρίς σχεδόν κανέναν από τον εξοπλισμό πλοήγησής του: «το ραντάρ είχε σταματήσει να λειτουργεί μια ώρα πριν χτυπήσει το πλοίο. Οι σειρήνες δεν ήταν σε κατάσταση λειτουργίας για δύο μήνες και η γυροσκοπική πυξίδα είχε μόνιμο σφάλμα τριών μοιρών δυτικά. Ο τρίτος αξιωματικός του πλοίου που εκείνη τη στιγμή του ατυχήματος ήταν στη γέφυρα, δεν είχε άδεια και κανένας από το πλήρωμα δεν είχε καμία ναυτική ικανότητα εκτός από τον πλοίαρχο, για τον οποίο υπάρχουν ακόμη και αμφιβολίες για τις ικανότητες του».
Φαλαινοθηρία
Μεταξύ 1950 και 1956, ο Ωνάσης άρχισε να δραστηριοποιείται με επιτυχία στη φαλαινοθηρία στα ανοιχτά της δυτικής ακτής της Νότιας Αμερικής. Η πρώτη του αποστολή είχε καθαρά κέρδη 4,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι διεθνείς συμφωνίες περιόρισαν τον αριθμό, το μέγεθος και τις ημερομηνίες μεταξύ των οποίων θα μπορούσαν να αλιευθούν οι φάλαινες. Το φαλαινοθηρικό πλοίο του Ωνάση και τα συνοδευτικά του πλοία έδωσαν λίγη προσοχή σε αυτούς τους περιορισμούς. Η εφημερίδα Norwegian Whaling Gazette δημοσιεύσε καταγγελίες βασισμένες σε μαρτυρίες ναυτικών, όπως αυτή του Μπρούνο Σκαλατζέκε που εργαζόταν στο φαλαινοθηρικό πλοίο Olympic Challenger: «Τα κομμάτια φρέσκου κρέατος από τις 124 φάλαινες που σκοτώσαμε χθες παραμένουν στο κατάστρωμα. Μόνο μια φάλαινα θα μπορούσε να θεωρηθεί ενήλικη. Όλες οι φάλαινες που περνούν εντός της εμβέλειας του καμακιού σκοτώνονται εν ψυχρώ».
Το 1954 η κυβέρνηση του Περού ισχυρίστηκε ότι ο στόλος του Ωνάση εκτελούσε φαλαινοθηρία σε απόσταση 200 μιλίων από τις ακτές του Περού χωρίς άδεια και έστειλε σκάφη του λιμενικού να αναχαιτίσει τα πλοία του. Επίσης στάλθηκαν αεροσκάφη της περουβιανής πολεμικής αεροπορίας που έριξαν βόμβες και εξερράγησαν κοντά στο πλοίο. Τα περισσότερα πλοία του φαλαινοθηρικού στόλου αιχμαλωτίστηκαν από τα περουβιανά πλοία και μεταφέρθηκαν στην Πάιτα όπου και παρέμειναν. Η επιχείρηση φαλαινοθηρίας του Ωναση σταμάτησε όταν όλος ο στόλος του πουλήθηκε στην Kyokuyo Hogei Kaisha Whaling Company, μια από τις μεγαλύτερες ιαπωνικές εταιρείες φαλαινοθηρίας, για 8,5 εκατομμύρια δολάρια. Οι νορβηγικές αρχές υποψιάζονταν την εμπλοκή του Γερμανού τραπεζίτη Χιάλμαρ Σαχτ στις επιχειρήσεις φαλαινοθηρίας του Ωνάση, καθώς αυτός είχε προηγουμένως συνδεθεί με τις συμφωνίες του Ωνάση στη Σαουδική Αραβία.
Σαουδική Αραβία
Το 1954 ο Ωνάσης βρισκόταν σε τελικές συζητήσεις με τον Βασιλιά Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας για την υπογραφή συμφωνίας μεταφοράς αργού πετρελαίου για μια περίοδο 30 ετών. Ωστόσο αυτό προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις της Arabian-American Oil Co (γνωστή ως Aramco) η οποία είχε το μονοπώλιο στην παραγωγή, μεταφορά και εξαγωγή του πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας χάρη σε μια συμφωνία παραχώρησης που είχε κάνει κατά τη δεκαετία του 1930. Η Aramco προέτρεψε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να πείσει την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας να ακυρώσει τη συμφωνία, έτσι ώστε να ληφθούν «όλα τα κατάλληλα μέτρα για την ακύρωση» μιας συμφωνίας μεταξύ της Σαουδαραβικής κυβέρνησης και του Ωνάση για τη μεταφορά του σαουδαραβικού πετρελαίου στα δεξαμενόπλοια του Ωνάση και «σε κάθε περίπτωση να καταστεί η συμφωνία αναποτελεσματική».
Μπροστά στο αδιέξοδο που δημιουργήθηκε οι τρεις εμπλεκόμενες πλευρές (Ωνάσης, Aramco, κυβέρνηση Σαουδικής Αραβίας) κατέφυγαν στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ελβετίας, προκειμένου να εξευβρεθεί μια λύση, καθώς η Aramco θεωρούσε ότι η συμφωνία του Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία, παραβίαζε τη δική της σύμβαση παραχώρησης. Το Δικαστήριο δικαίωσε την Aramco, καθώς έκρινε ότι η χορήγηση δικαιώματος προτεραιότητας στη Satco (ιδιοκτησίας Ωνάση) ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία παραβίαζε τα αποκλειστικά δικαιώματα που χορηγήθηκαν στην Aramco και ότι η Aramco δεν ήταν υποχρεωμένη να εφαρμόσει τη συμφωνία του Ωνάση.
Με την απόφαση αυτή του δικαστηρίου η συμφωνία του Ωνάση έπαψε να ισχύει το 1956, ζημιωνόντας τον με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, εξαιτίας των επενδύσεων που είχε πραγματοποιήσει για την αγορά και ναυπήγηση δεξαμενόπλοιων στη Satco.
Κρίση του Σουέζ
Με την ακύρωση της συμφωνίας της Τζέντα, ο Ωνάσης βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σχεδόν αναπόφευκτη οικονομική καταστροφή, καθώς οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου αρνούνταν να κάνουν συμβόλαια μεταφοράς μαζί του. Με την απειλή της χρεοκοπίας, ο Ωνάσης σκέφτηκε να πουλήσει ολόκληρο τον στόλο του στη Royal Dutch Shell, αλλά τελικά δεν το έκανε. Χάρη όμως σε μια ιστορική σύμπτωση, η μοίρα του Ωνάση άλλαξε δραματικά και ο καταλύτης γι΄αυτό ήταν η εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ από τον Νάσερ. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Φράνκι Μπρέιντι, ο οποίος έγραψε το Onassis: An Extravagant Life, ο Ωνάσης «κατάφερε να βγάλει περισσότερα χρήματα σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα από ό,τι σε ολόκληρη τη ζωή του».
Εκείνη την εποχή, το κόστος μεταφοράς πετρελαίου από τη Σαουδική Αραβία στην Ευρώπη ήταν 4 δολάρια ανά τόνο. «Σύντομα, ο Ωνάσης άρχισε να χρεώνει περισσότερα από 60 δολάρια, με αποτέλεσμα περισσότερα από 2 εκατομμύρια δολάρια σε κέρδη για κάθε ταξίδι με δεξαμενόπλοιο». Υπολογίζεται ότι σε μόλις ένα χρόνο, ο Ωνάσης είχε τουλάχιστον κέρδη ενός δισεκατομμύριου δολαρίων (σε σημερινά χρήματα).
Μονακό
Ο Ωνάσης έφτασε στο μεσογειακό πριγκιπάτο του Μονακό το 1953 και άρχισε να αγοράζει τις μετοχές της Εταιρείας Θαλασσίων Λουτρών (γαλλ.:Societe des Bains de Mer) (SBM) του Μονακό μέσω εταιρειών του στον Παναμά και ανέλαβε τον έλεγχο του οργανισμού εκείνης της χρονιάς. Ο Ωνάσης μετέφερε την έδρα του στο Old Sporting Club στη λεωφόρο d'Ostende του Μονακό, λίγο αφότου πήρε τον έλεγχο του SBM. Η SBM διέθετε σημαντικά περουσιακά στοιχεία στο Μονακό, τα οποία περιλάμβαναν το καζίνο Monte Carlo, το Monaco Yacht Club, το Hôtel de Paris και το ένα τρίτο της έκτασης της χώρας. Η εξαγορά της SBM από τον Ωνάση χαιρετίστηκε αρχικά από τον Πρίγκιπα του Μονακό, Ρενιέ Γ' καθώς το πριγκιπάτο απαιτούσε νέες επενδύσεις, αλλά η σχέση του Ωνάση και του Ρενιέ είχε επιδεινωθεί το 1962 μετά το μποϊκοτάζ από τον Γάλλο Πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ.
Ο Ωνάσης και ο Ρενιέ είχαν διαφορετικά οράματα για το Μονακό. Ο Ωνάσης οραματίστηκε το Μονακό να γίνει ένα κέντρο με αποκλειστικά πολυτελή θέρετρα που θα εξυπηρετούσαν τους υπερ-πλούσιους και διάσημους, με ένα μεγαλύτερο λιμάνι ικανό να χειριστεί μεγαλύτερα σκάφη αναψυχής και κρουαζιερόπλοια πολυτελείας και μεγαλύτερες και πιο πολυτελείς βίλες. Από την άλλη ο πρίγκιπας Ρενιέ ήθελε να κατασκευάσει εργοστάσια, ενοικιαζόμενα διαμερίσματα για εργαζόμενους, ξενοδοχεία που θα ήταν στο εύρος τιμών των τουριστών μεσαίας τάξης και λιγότερο ακριβές ψυχαγωγίες. Ο Ωνάσης θεωρούσε ότι οι ιδέες αυτές ήταν ανόητες και έθεταν σε κίνδυνο το σχέδιο του για ένα Μονακό όπως εκείνος το οραματίστηκε.
Ολυμπιακή Αεροπορία
300px|thumb|Ένα Boeing 707, της Ολυμπιακής Αεροπορίας, 1973 Το 1956, ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγόρασε από το ελληνικό Δημόσιο το προνόμιο εκμετάλλευσης των Ελληνικών Αεροπορικών Συγκοινωνιών και ίδρυσε την Ολυμπιακή Αεροπορία. Η εταιρεία ξεκίνησε τη λειτουργία της στις 6 Απριλίου 1957, με προδιαγραφές εξυπηρέτησης επιβατών που σήμερα θεωρούνται αδιανόητες λόγω κόστους. Πολύ γρήγορα άνοιξε τα φτερά της στις πέντε ηπείρους και αναδείχθηκε σε μία από τις ασφαλέστερες αεροπορικές εταιρείες στον κόσμο. Στα τέλη του 1974 ο Ωνάσης κατήγγειλε τη σύμβαση με το ελληνικό Δημόσιο και στις 4 Αυγούστου 1975, μετά τον θάνατό του, η Ολυμπιακή Αεροπορία μεταβιβάστηκε στο ελληνικό Δημόσιο.
Επενδύσεις
thumb|300px|Ο Ωνάσης χρηματοδότησε την κατασκευή του [[Ολυμπιακός Πύργος|Ολυμπιακού Πύργου στη Νέα Υόρκη.]] Εκτός από τη ναυτιλία και την αεροπορία, ο Ωνάσης συμμετείχε και σε διάφορες άλλες επενδύσεις, όπως τη χρηματοδότηση της κατασκευής ενός ουρανοξύστη 52 ορόφων στο Μανχάταν, τον Ολυμπιακό Πύργο. Επίσης, είχε στην κατοχή του αρκετά ακίνητα, μεταξύ άλλων στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Μόντε Κάρλο, την Αθήνα και το Ακαπούλκο. thumb|300px|Άποψη του Σκορπιού, όπου ψηλά διακρίνεται η ροζ βίλλα. Το 1963 θα αγοράσει από τον Γεώργιο Φίλιππα τον περίφημο Σκορπιό, μια νησίδα του Ιονίου πελάγους, που ανήκει στο σύμπλεγμα των Πριγκιποννήσων και βρίσκεται ανάμεσα στην ανατολική ακτή της Λευκάδας και τα δυτικά παράλια της Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται, επίσης, σε απόσταση τριών ναυτικών μιλίων από το Νυδρί. Με το πέρασμα της κυριότητας του νησιού στα χέρια του Ωνάση, ο Σκορπιός άλλαξε εντελώς πρόσωπο. Ο Ωνάσης έφερε στο νησί γεννήτριες ρεύματος και εξασφάλισε παροχή νερού από τη γειτονική Λευκάδα. Επίσης έφερε λουλούδια και φυτά, ακόμη και τροπικά πτηνά, ενώ διάνοιξε έναν δρόμο, ώστε να είναι το νησί προσβάσιμο μέσω αυτοκινήτου. Κατασκευάσε επίσης ένα ελικοδρόμιο, αλλά και μια μαρίνα για μικρά σκάφη. Χαρακτηριστική είναι η ροζ βίλλα που έχτισε, αλλά και σουίτες για να φιλοξενούνται οι καλεσμένοι του. Η μεταμόρφωση του Σκορπιού χρειάστηκε πέντε χρόνια συνολικά για να ολοκληρωθεί τελικά το 1968.
Πρόγραμμα Ωμέγα
Τον Οκτώβριο του 1968, εν μέσω της ελληνικής στρατιωτικής χούντας και λίγο μετά τον γάμο του με τη Τζάκι Κένεντι, ο Ωνάσης ανακοίνωσε την έναρξη του Προγράμματος Ωμέγα, ενός επενδυτικού προγράμματος αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων που στόχευε στην κατασκευή σημαντικών βιομηχανικών υποδομών στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου ενός διυλιστηρίου πετρελαίου και ενός μεταλλουργείου αλουμινίου. Ο Ωνάσης είχε συζητήσει με τον Έλληνα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, για το σχέδιο, δανείζοντας στον Παπαδόπουλο τη χρήση της βίλας του στο Λαγονήσι και αγοράζοντας φορέματα για τη γυναίκα του. Το πρόγραμμα υποστηρίχθηκε οικονομικά από την αμερικανική τράπεζα First National City και οι Αμερικανοί οικονομικοί υποστηρικτές του Ωνάση τελικά κουράστηκαν από τους δυσμενείς όρους που απαιτούσε. Επίσης το πρόγραμμα επικρίθηκε έντονα από ανθρώπους όπως η Ελένη Βλάχου, εκδότρια της εφημερίδας Καθημερινή.
Ένας άλλος που αντιτάχθηκε στο πρόγραμμα Ωμέγα ήταν και ο Συνταγματάρχης Νικόλαος Μακαρέζος, ο οποίος προτίμησε μια συμφωνία που πρόσεφερε ο αντίπαλος του Ωνάση, Σταύρος Νιάρχος, και το πρόγραμμα τελικά μοιράστηκε μεταξύ τους. Η αποτυχία οφειλόταν εν μέρει στην αντίθεση ανθρώπων με επιρροή εντός της στρατιωτικής χούντας, όπως ο Ιωάννης-Ορλάνδος Ροδινός, υφυπουργός Οικονομικού Συντονισμού, ο οποίος αντιτάχθηκε στις προσφορές του Ωνάση κατά προτίμηση έναντι του Νιάρχου.
Γάμος με την Τίνα Λιβανού
Το 1946, μετά από τρία χρόνια στενής πολιορκίας, ο Ωνάσης παντρεύεται την Τίνα Λιβανού, κόρη του Σταύρου Λιβανού στη Νέα Υόρκη με κουμπάρο τον εφοπλιστή Ανδρέα Εμπειρίκο. Ο γάμος τους θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα κοσμικά γεγονότα της χρονιάς. Εκείνη ήταν μόλις 17 ετών και ο Ωνάσης είχε πατήσει τα 40. Το ζευγάρι θα αποκτήσει δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο, που γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα και τη Χριστίνα, που γεννήθηκε το 1950 στη Νέα Υόρκη. Ωστόσο το καλοκαίρι του 1959, μια κρουαζιέρα με τη θαλαμηγό Christina γίνεται η αφορμή ώστε η εύθραυστη σχέση του ζευγαριού να διαλυθεί. Ο Ωνάσης ερωτεύεται με πάθος τη Μαρία Κάλλας και την προσκαλεί μαζί με τον σύζυγό της να περάσουν μαζί μέρος των καλοκαιρινών τους διακοπών. Όταν, κατά τη διάρκεια της κρουαζιέρας, η Τίνα Λιβανού αντιλαμβάνεται την απιστία του συζύγου της με την Κάλλας, δεν διστάζει να εγκαταλείψει τη θαλαμηγό βάζοντας τέλος στον γάμο τους έπειτα από 12 χρόνια.
Σχέση με τη Μαρία Κάλλας
Το 1957, η κοσμικογράφος Έλσα Μάξγουελ διοργάνωσε ένα πάρτι προς τιμήν της Κάλλας, για να εορτάσουν την επιτυχία της στην Άννα Μπολένα του Ντονιτσέττι. Εκεί, η Μάξγουελ σύστησε την Κάλλας στον Αριστοτέλη Ωνάση. Από τη γνωριμία προέκυψε μία από τις πιο πολυσυζητημένες σχέσεις στην ιστορία. Το 1959, μετά από δέκα χρόνια γάμου, η Κάλλας άφησε τον Μενεγκίνι. Το 1966, απεκδύθηκε την Αμερικανική υπηκοότητά της, ούτως ώστε να διαλύσει και τυπικά τον γάμο της, καθώς, σύμφωνα με τον σχετικό ελληνικό νόμο της εποχής, όποιος γάμος Έλληνα ή Ελληνίδας δεν είχε τελεστεί σε Ορθόδοξη εκκλησία δεν ήταν έγκυρος· εφόσον η Κάλλας είχε παντρευτεί σε Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, ο γάμος της έληξε και νομικώς. Παρά την πιθανή βλέψη της να παντρευτεί τον Ωνάση ή, έστω, να συμβιώσουν κατά αποκλειστικότητα, η σχέση τους, τουλάχιστον η ρομαντική, έληξε δύο χρόνια αργότερα το 1968 όταν εκείνος την άφησε για να παντρευτεί στις 20 Οκτωβρίου 1968 τη χήρα του δολοφονηθέντος Αμερικανού Προέδρου Τζον Φ. Κέννεντυ εξαπίνης. Ωστόσο, βάσει δημοσιογραφικών πηγών της εποχής, οι δυο τους συνέχισαν να συναντιούνται στο Παρίσι, διατηρώντας μια κάποια σχέση.
Γάμος με την Τζάκι Κένεντι
Προτού ο Ωνάσης παντρευτεί τη Τζάκι Κένεντι, είχε σχέση με τη μικρότερη αδερφή της, Λι Ράντζβιλ, η οποία ήταν πρώην στέλεχος δημοσίων σχέσεων. Η Ράντζβιλ ήρθε κοντά με τον Ωνάση στο τέλος του δεύτερου γάμου της με τον πρίγκιπα Στανισλάβ Ράντζβιλ, ενώ η αδερφή της βρισκόταν ακόμα στον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με το περιοδικό Vanity Fair, ο Λάρι Κινγκ ρώτησε τη Λι σε μια συνέντευξη αν σκέφτηκε ποτέ να παντρευτεί τον Ωνάση, όπου εκείνη απάντησε: «Ποια δεν το έκανε;»
Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1963, είχε περάσει περισσότερο από ένας μήνας από τον θάνατο του δεύτερου γιου της Τζάκι και του Τζον Φ. Κένεντι. Η Τζάκι δεν ήταν στα καλύτερα της και η ψυχολογική της κατάσταση είχε επιδεινωθεί. Η Λι θέλησε να τη βοηθήσει με κάποιο τρόπο και της πρότεινε να κάνει μια κρουαζιέρα μαζί της και τον Αριστοτέλη Ωνάση στην πολυτελή θαλαμηγό Christina O. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που ο Ωνάσης συναντήθηκε με τη Τζάκι Κένεντι. Τον Μάιο του 1968 (πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του Τζον Κένεντι), η Τζάκι ήταν ξανά με τον Ωνάση σε μια κρουαζιέρα με το Christina O. στις Παρθένες Νήσους. Προφανώς, σε αυτή την κρουαζιέρα ήταν που ο Ωνάσης ζήτησε από την Τζάκι να τον παντρευτεί, διαβεβαιώνοντάς την ότι αν συμφωνούσε θα είχε ακόμα την ελευθερία της.
Η τραγική δολοφονία του Ρόμπερτ Κέννεντυ, αδελφού του δολοφονημένου συζύγου της, τον Ιούνιο του 1968, δεν απέτρεψε την Τζάκι να επισημοποιήσει το δεσμό της με τον Έλληνα κροίσο, μόλις τέσσερις μήνες αργότερα. Η είδηση έσκασε, όπως ήταν φυσικό, σα βόμβα: Στις 20 Οκτωβρίου 1968, στο εκκλησάκι του Σκορπιού, η Τζάκι Κένεντι έγινε Τζάκι Ωνάση, Τζάκι «Ω» όπως έμεινε στην ιστορία. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Ωνάσης πήρε το τιμόνι του τζιπ που μετέφερε υπό βροχή τους νεόνυμφους στη «Χριστίνα» για τη δεξίωση, με την Τζάκι να κρατά στην αγκαλιά της την Καρολίνα Μπουβιέ Κένεντι.
Θάνατος
Στις 24 Ιανουαρίου 1973, ο γιος του Ωνάση, Αλέξανδρος, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Ο πρόωρος θάνατός του, επέφερε στον Αριστοτέλη Ωνάση βαρύ πλήγμα, από το οποίο δε συνήλθε ποτέ. Πέθανε δύο χρόνια αργότερα, στις 15 Μαρτίου 1975, στο Αμερικανικό Νοσοκομείο του Νεϊγύ, κοντά στο Παρίσι, πάσχοντας από οξεία μυασθένεια. Σύμφωνα με την επιθυμία του, ετάφη δίπλα στο εκκλησάκι της Παναγίτσας, στον Σκορπιό, όπου αναπαύονταν ήδη ο γιος του και η αδελφή του Άρτεμις. Εκεί ετάφη αργότερα και η Χριστίνα, η οποία πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1988 στην Αργεντινή.
Αποφθέγματα
Παρατίθενται παρακάτω μερικές από τις γνωστές φράσεις του Ωνάση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Ολυμπιακές Αερογραμμές Κατηγορία:Οικογένεια Ωνάση Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Μαρία Κάλλας Ωνασης
Φαρς
thumb|right|250px|Η επαρχία Φαρς του Ιράν Η Φαρς, αρχικώς Παρς (η αρχαία επαρχία Περσίς), είναι μία από τις 31 επαρχίες και γνωστή ως Πολιτιστική Πρωτεύουσα του Ιράν. Βρίσκεται στα νότια της χώρας με πρωτεύουσα το Σιράζ. Η περιοχή έχει έκταση 122.400 τετ.χλμ. Το 2006, η επαρχία αυτή είχε πληθυσμό 4,57 εκ. κατοίκων, εκ των οποίων 61,2% καταγράφησαν ως κάτοικοι του αστικού ιστού, 38,1% ως χωρικοί και 0,7% ως μέλη νομαδικών φυλών. Η ετυμολογία της λέξης περσικός (Pārs-ian, پارسیان) προέρχεται από τη λἐξη Φαρς (Παρς).
Η Φαρς ή Παρς είναι η αρχική κοιτίδα των Περσών. Το όνομα των ίδιων των Περσών για τη γλώσσα τους είναι φαρσί ή παρσί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Ιράν
17
Το έτος 17 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Παρασκευή στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Φλάκκου και Ρούφου (ή, λιγότερο συχνά, το 770 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 17 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 17 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Έμπαρος Ηρακλείου
Γεωγραφικά στοιχεία
Βρίσκεται σε υψόμετρο 430 μέτρων στις νοτιοδυτικές υπώρειες του όρους Δίκτη. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και κυρίως η παραγωγή ελαιολάδου. Ένα επίσης σημαντικό προϊόν της Εμπάρου είναι ο δίκταμος. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα.
Ναοί
Η Έμπαρος έχει μέσα στο χωριό και στα περίχωρα 18 ιερούς ναούς. Στον οικισμό βρίσκονται μεταξύ άλλων ταχυδρομείο, αστυνομία, νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο, περιφερειακό ιατρείο και κεντρικό ναό τον Άγιο Γεώργιο, με τοιχογραφίες σε καλή κατάσταση, έργα του ζωγράφου Σταμάτη Φωκά. Επίσης, υπάρχουν οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, ο Μιχαήλ Αρχάγγελος ο Φαλκιανός, οι Άγιοι Ανάργυροι, ο δίκλιτος Τίμιος Σταυρός και ο Άγιος Νικήτας, ο ναός της Παναγίας με στέμματα του 16ου αιώνα στο υπέρθυρο, η Αγία Τριάδα και ο νεότερος ναός της Αγίας Ειρήνης.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περίοδο της Ενετοκρατίας ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Πεδιάδος. Το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα με 939 κατοίκους και με την ονομασία Embaro. Το 1301 αναφέρεται σε συμβόλαιο και σε έγγραφο του 1307 βρίσκουμε το χωριό Lombari, το οποίο ήταν φέουδο του Ανδρέα Κορνάρου. Ο Κορνάρος αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω του πολέμου και πιθανότατα ήταν η Έμπαρος.
Στις αρχές του 17ου αιώνα η Έμπαρος αποτέλεσε φέουδο του ποιητή του «Φορτουνάτου» Μαρκαντόνιο Φώσκολου και δόθηκε από τον ίδιο ως προίκα στην κόρη του, Ντιάνα, το 1635.
Δείτε Κοινότητα Εμπάρου
Παραπομπές
Εμπαρος Εμπαρος
Sylloge Rufiniana
Η αποκαλούμενη Sylloge Rufiniana (Ρουφινιανή Συλλογή) είναι μια υποτιθέμενη / θεωρούμενη συλλογή των τριανταοκτώ επιγραμμάτων του ποιητή Ρουφίνου που βρίσκονται ανάμεσα στα επιγράμματα του πέμπτου βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας. Εικοσιοκτώ από αυτά βρίσκονται και στην Ανθολογία του Πλανούδη, ενώ πέντε από αυτά τα επιγράμματα του Ρουφίνου βρίσκονται και στο Appendix Barberino - Vaticana.
Στην Παλατινή Ανθολογία (αλλά ούτε και αλλού) δεν υπάρχει ρητή ένδειξη που να παραπέμπει σε «Ρουφινιανή Συλλογή» και η ύπαρξή της πιθανολογείται από τους μελετητές, μια υπόθεση που αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, είναι γενικά παραδεκτή. Για το λόγο αυτό συνήθως αναφέρεται ως υποτιθέμενη, θεωρούμενη ή αποκαλούμενη Ρουφινιανή Συλλογή («so-called» - «αποκαλούμενη» στα αγγλικά, «la cosiddetta» στα ιταλικά, «supposed» - «υποτιθέμενη» στα αγγλικά ), ενώ μελετητές δεν παραλείπουν να εκφράζουν και περιφραστικά την αμφιβολία για την ύπαρξή της (π.χ. «se veramente ne esisteva una» - «αν πράγματι υπήρχε».
Πρόταση για ύπαρξη μιας Sylloge Rufiniana έγινε σε δημοσίευση του Marcus Boas to 1914 με ομώνυμο τίτλο. Tα ποιήματα που θεωρούνται ότι περιλαμβάνονται στη συλλογή αυτή είναι αυτά τα οποία στην Παλατινή Ανθολογία αποδίδονται στον Ρουφίνο, 39 επιγράμματα που βρίσκονται ανάμεσα στα επιγράμματα V.2-V.103
Αναφορές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Δήμος Ξηρομέρου
Ο Δήμος Ξηρομέρου είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αστακού, Φυτειών και Αλυζίας. Η έκτασή του είναι 584,82 τ.χλμ. και ο πληθυσμός 11.737 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Τα σύνορα του Δήμου δεν συμπίπτουν με ολόκληρη την έκταση της γεωγραφικής περιοχής του Ξηρομέρου. Για παράδειγμα κάτοικοι γειτονικών οικισμών όπως η Βόνιτσα, η Κατοχή, η Παλαιρος, η Κατούνα κ.α. καλούνται επίσης Ξηρομερίτες.
Έδρα του δήμου ορίστηκε ο Αστακός και περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, κωμοπόλεις, χωριά και οικισμούς:
Δήμαρχοι Ξηρομέρου
Αιρετοί δήμαρχοι Ξηρομέρου διετέλεσαν οι εξής:
Πηγές
Ξ
Σέρζιο Ολιβέιρα
Ο Σέρζιο Μιγκέλ Ρέλβας ντε Ολιβέιρα (Sérgio Miguel Relvas de Oliveira, 2 Ιουνίου 1992) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Πόρτο.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στο Πάσος ντε Μπραντάο της Σάντα Μαρία ντα Φέιρα, ο Ολιβέιρα εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Πόρτο το 2002, σε ηλικία 10 ετών. Στις 17 Οκτωβρίου 2009, έγινε ο νεώτερος παίκτης του συλλόγου που αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα, στην ηλικία των 17 ετών, 4 μηνών και 15 ημερών, σε μια νίκη με 4-0 επί της Σερτανένσε για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Πορτογαλίας, όπου κατά τη διάρκεια του αγώνα έδωσε ασίστ στο Χουλκ για ένα από τα γκολ. Τον επόμενο μήνα, υπέγραψε ένα ανανεωμένο συμβόλαιο, διάρκειας μέχρι τον Ιούνιο του 2012, με ρήτρα εξαγοράς ύψους 30 εκατ. ευρώ.
Τη σεζόν 2010-11, μετακινήθηκε με δανεισμό στη Μπέιρα Μαρ στη Πριμέιρα Λίγα. Έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Οκτωβρίου 2010, παίζοντας ένα λεπτό στην ισοπαλία 1-1 εναντίον της Πάσος ντε Φερέιρα.
Το καλοκαίρι του 2011, θεωρήθηκε πλεόνασμα στις απαιτήσεις του νέου προπονητή της Πόρτο, Βίτορ Περέιρα, όπως πρακτικά όλοι οι Πορτογάλοι παίκτες και εντάχθηκε ως δανεικός στη βέλγικη Μέχελεν. Στην επόμενη μεταγραφική περίοδο, στην ίδια κατάσταση, επέστρεψε στη χώρα του και εντάχθηκε στην Πεναφιέλ στη Σεγούντα Λίγα.
Από το 2013 έως το 2015, αγωνίστηκε ως δανεικός στην Πάσος ντε Φερέιρα, στην Πριμέιρα Λίγα. Σε κάθε μία από τις περιόδους, σημείωσε δύο γκολ στο πρωτάθλημα.
Ο Ολιβέιρα σημείωσε το πρώτο ανταγωνιστικό γκολ του για την Πόρτο στις 3 Φεβρουαρίου 2016, βοηθώντας στην εκτός έδρας νίκη με 3-0 επί της Ζιλ Βισέντε για τους ημιτελικούς του εγχώριου κυπέλλου. Αργά στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2017, δόθηκε δανεικός στη Ναντ, καθώς ο προπονητής της γαλλικής ομάδας ήταν ο συμπατριώτης του Σέρζιο Κονσεϊσάο.
Στις 31 Ιανουαρίου 2019, αφού έπαυσε να αποτελεί μέρος των σχεδίων της Κονσεϊσάο, εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ, με συμφωνία δανεισμού διάρκειας 5 μηνών. Στις 18 Φεβρουαρίου, συνέβαλε σε μία νίκη με 5-1 για τη Superleague επί του Απόλλωνα Σμύρνης. Σκόραρε ακόμα 2 φορές τον επόμενο μήνα, στις νίκες εναντίον του Ατρόμητου (3-0), για το πρώτο του γκολ στο γήπεδο της Τούμπας και επί της Ξάνθης (2-1) στα Πηγάδια της Ξάνθης. Με την ομάδα του ΠΑΟΚ έφτασε, στο φινάλε της σεζόν, στην κατάκτηση του νταμπλ, αφού πέρα από το πρωτάθλημα κατέκτησε και το κύπελλο. Με την λήξη του δανεισμού του, το καλοκαίρι του 2019, επέστρεψε στην Πόρτο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Ολιβέιρα επιλέχθηκε για την Εθνική Πορτογαλίας U19 για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2010 στη Γαλλία. Σημείωσε το μοναδικό του γκολ σε μία νίκη με 2-0 επί της Ιταλίας, καθώς και οι δύο χώρες δεν κατάφεραν να προκριθούν στην επόμενη φάση μετά από τα τρία πρώτα παιχνίδια του ομίλου.
Ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Πορτογαλίας U21 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2015 στην Τσεχία. Είχε σουτ στο δοκάρι στο πρώτο ημίχρονο του τελικού ενάντια στη Σουηδία και αντικαταστάθηκε, ενώ η ομάδα έχασε στη διαδικασία των πέναλτι, ύστερα από την ισοπαλία 0-0 στην κανονική διάρκεια του αγώνα στην Πράγα.
Επιλέχθηκε από τον προπονητή της Εθνικής Πορτογαλίας, Φερνάντο Σάντος, για την προκαταρκτική 35αδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, αλλά δεν κατάφερε να επιλεχθεί στην τελική ομάδα. Κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή στις 6 Σεπτεμβρίου εκείνου του έτους, αντικαθιστώντας το Γουίλιαμ Καρβάλιο για τα τελευταία δέκα λεπτά του αγώνα, στη φιλική ισοπαλία 1-1 εναντίον της Κροατίας στο São João da Venda του Αλγκάρβε. Η παρθενική ανταγωνιστική συμμετοχή του έλαβε χώρα τέσσερις ημέρες αργότερα, όταν πέρασε στον αγωνιστικό χώρο στη θέση του ίδιου παίκτη στα τελευταία λεπτά μίας νίκης με 1-0 επί της Ιταλίας για το Πρωτάθλημα Εθνών 2018-19.
Συλλογικές
Πόρτο
ΠΑΟΚ
Παραπομπές
<references group="lower-alpha"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπέιρα Μαρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μέχελεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πεναφιέλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Σαΐνι
Το Σαΐνι είναι είδος μη γνήσιου γερακιού (γένος Accipiter), που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Accipiter brevipes και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ονοματολογία
Η λατινική επιστημονική ονομασία του γένους, Accipiter (αγγλικά: hawk), σημαίνει «γεράκι», αλλά με διαφορετική σημασία από την ομώνυμη λέξη με την οποία αποδίδεται η, επίσης, λατινική λέξη Falco (αγγλ. falcon). Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει, ωστόσο, κάποιος όρος που να αποδίδει τη διαφορά μεταξύ αυτών των «γερακιών» (βλ. και Σημειώσεις).
Ο λατινικός όρος brevipes στην επιστημονική ονομασία του είδους προέρχεται από τα επί μέρους συνθετικά brevis «βραχύς, κοντός» + pes, -dis «πους, πόδι» και σημαίνει «αυτός που έχει κοντά πόδια». Η ονοματοδοσία οφείλεται στους κοντούς ταρσούς του πτηνού.
Η επιδεξιότητα και η ευστροφία του στο κυνήγι, έχει αποδοθεί με την ομώνυμη λέξη «σαΐνι», για τον δραστήριο και έξυπνο άνθρωπο που διακρίνεται για την ευστροφία ή την ικανότητα του να επωφελείται από τις περιστάσεις (ετυμ. < τουρκ. şahin «γεράκι» < περσ. sahin «βασιλικό λευκό πτηνό» ).
Συστηματική ταξινομική
Συγγενεύει φυλογενετικά με το είδος ''Α. badius'', στο οποίο ανήκε κάποτε, αλλά τα δύο είδη αναπαράγονται συμπατρικά στην Αρμενία, ενώ υβρίδιο μεταξύ των δύο ειδών έχει καταγραφεί στο Ν. Ισραήλ. Μαζί με τα είδη ''Α. soloensis και Α. butleri'', σχηματίζει διακριτή «ομάδα» (group). Επίσης, σχηματίζει υβρίδιο με το ξεφτέρι.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το είδος απαντά σε περιορισμένες περιοχές του Παλαιού Κόσμου (οικοζώνες: Παλαιαρκτική και Αφροτροπική), αποκλειστικά ως μεταναστευτικό πτηνό.
Στην Ευρασία, ανευρίσκεται ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, μόνο από τα Βαλκάνια και ανατολικότερα, προς Α. Ουκρανία, Τουρκία, Τρανσκαυκασία, ΝΔ. Ρωσία, Ιράκ, Ιράν και Δ. Καζακστάν.
Στην Αφρική, απαντά στα ανατολικοκεντρικά, στο ύψος της Αιθιοπίας, της Σομαλίας και του Σουδάν ως χειμερινός επισκέπτης.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
μικρογραφία|400x400εσ|Χάρτης εξάπλωσης του Accipiter brevipes: Πράσινο = καλοκαιρινός επισκέπτης, Ανοιχτό μπλε = διερχόμενος μετανάστης, Σκούρο μπλε = χειμερινός επισκέπτηςΤο σαΐνι είναι πλήρως μεταναστευτικό πτηνό, δηλαδή σε όλες τις περιοχές όπου απαντά, ουδέποτε ανευρίσκεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Οι ευρασιατικοί πληθυσμοί είναι αναπαραγωγικοί και μεταναστεύουν στην Αφρική για να διαχειμάσουν. Συγκεκριμένα, αφήνουν τους τόπους αναπαραγωγής τους γύρω στον Σεπτέμβριο, επιστρέφοντας τον Απρίλιο και τον Μάιο.