cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόνας Μέκας
Βίος και καριέρα
Το 1970, το Αρχεία Ανθολογίας Ταινιών άνοιξε στην οδό Λαφαγιέτ 425 ως κινηματογραφικό μουσείο, χώρο προβολής και βιβλιοθήκη, με σκηνοθέτη τον Μέκας. Ο Μέκας, μαζί με τους Σταν Μπράκατζ, Κεν Κέλμαν, Πίτερ Καμπέλκα, Τζέιμς Μπρόουτον και Π. Άνταμς Σίτνι, ξεκίνησαν το φιλόδοξο έργο Essential Cinema (Ουσιώδης Κινηματογράφος) στο Αρχεία Ανθολογίας Ταινιών για να δημιουργήσουν έναν κανόνα σημαντικών κινηματογραφικών έργων. Τα πόδια του Μεκά εμφανίστηκαν στην πειραματική ταινία Up Your Legs Forever του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο (1971).
Ο Μέκας διεύρυνε το πεδίο της πρακτικής του με τα μετέπειτα έργα του σε εγκαταστάσεις πολλαπλών οθονών, κομμάτια ήχου και εκτυπώσεις "κατεψυγμένων ταινιών". Μαζί προσέφεραν μια νέα εμπειρία από τις κλασικές του ταινίες και μια νέα παρουσίαση της πιο πρόσφατης βιντεοσκόπησής του. Το έργο του έχει εκτεθεί στο 51ο Μπιενάλε της Βενετίας, στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης PS1, στο Μουσείο Λούντβιχ, στην Πινακοθήκη Σέρπεντιν και στο Κέντρο Εικαστικών Τεχνών του Τζόνας Μέκας.
Το 2007, ο Μέκας δημοσίευε μια ταινία κάθε μέρα στον ιστότοπό του, ένα έργο με τίτλο "The 365 Day Project" (Το Πρότζεκτ των 365 Ημερών). Το ηλεκτρονικό ημερολόγιο συνεχίζεται ακόμα στον επίσημο ιστότοπο του Τζόνας Μέκας. Γιορτάστηκε το 2015 με μια παράσταση με τίτλο "The Internet Saga" (Το Διαδικτυακό Έπος), την οποία επιμελήθηκε ο Φρανσέσκο Ουρμπάνο Ραγκάτσι στο Παλάτσο Φοσκάρι Κονταρίνι με την ευκαιρία της 56ης Μπιενάλε της Εικαστικής Τέχνης της Βενετίας.
Ο Μέκας πέθανε στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη στις 23 Ιανουαρίου 2019 σε ηλικία 96 ετών. Μία από τις τελευταίες του εκθέσεις, "Notes from Downtown", πραγματοποιήθηκε στην Πινακοθήκη Τζέιμς Φουέντες το καλοκαίρι του 2018 στην Κάτω Ανατολική Πλευρά του Μανχάταν.
Το τελευταίο έργο του Μέκας "Requiem" (Μνημόσυνο) έκανε πρεμιέρα μετά το θάνατο στο The Shed στη Νέα Υόρκη την 1η Νοεμβρίου 2019. Το βίντεο των 84 λεπτών τέθηκε σε λειτουργία από τους The Shed and Festspielhaus Baden-Baden. Προβλήθηκε σε συνδυασμό με μια παράσταση του "Requiem" του Βέρντι, που διεξήχθη από τον Τίοντορ Καρέντζις και εκτελέστηκε από την ορχήστρα musicAeterna.
Ο Τζόνας Μέκας στον πολιτισμό
Ο Γερμανός σκηνοθέτης Πίτερ Σέμπελ έχει κάνει τρεις ταινίες για τα έργα και τη ζωή του Μέκας, τα Jonas in the Desert (1994), Jonas at the Ocean (2002) και Jonas in the Jungle (2013).
Προσωπική ζωή
Ο Mekas παντρεύτηκε την Χόλις μέλτον το 1974. Απέκτησαν δύο παιδιά, μια κόρη, την Οόνα και έναν γιο, τον Σεμπάστιαν. Η οικογένειά του εμφανίζεται στις ταινίες του Τζόνας, συμπεριλαμβανομένων των λήψεων του Life of a Happy Man.
Κρατιδιακές εκλογές στο Τιρόλο 2022
Οι κρατιδιακές εκλογές του Τιρόλου 2022 διεξήχθησαν στις 25 Σεπτεμβρίου 2022 για να εκλεγούν τα μέλη του Landtag του Τιρόλου. Ο απερχόμενος κυβερνήτης Γκούντερ Πλάτερ του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP) αποσύρθηκε από τις εκλογές. Ο Άντον Μάτλε ήταν ο επικεφαλής υποψήφιος του κόμματος.
Το ÖVP υπέστη το χειρότερο αποτέλεσμά του στο κρατίδιο, κερδίζοντας λιγότερο από 35% των ψήφων, αλλά παρέμεινε πολύ μπροστά από τα άλλα κόμματα και απέδωσε σημαντικά καλύτερα από ό,τι είχαν προβλέψει οι περισσότερες δημοσκοπήσεις. Οι Πράσινοι σημείωσαν επίσης πτώση, ενώ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης παρουσίασαν αυξημένα ποσοστά. Το Κόμμα Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ) ξεπέρασε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας (SPÖ) ως το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα για πρώτη φορά, αν και παρέμεινε ισόπαλο σε επτά έδρες το καθένα. Το Φόρουμ Πολιτών του Τιρόλου βελτιώθηκε στο 10%, αν και αυτό ήταν κατώτερο των προσδοκιών. Το ΝΕΟΣ διατήρησε τις δύο θέσεις του με μια μικρή θετική ταλάντευση. Συνολικά, το ÖVP έχασε τρεις έδρες και οι Πράσινοι μία, αφήνοντας τον υφιστάμενο συνασπισμό χωρίς πλειοψηφία. Ο αρχηγός του ÖVP Άντον Μάτλε απέκλεισε το ενδεχόμενο συνασπισμού με το FPÖ. Όλα τα κόμματα δήλωσαν ότι ήταν ανοιχτά σε κυβερνητικές διαπραγματεύσεις.
Εκλογικό σύστημα
Οι 36 έδρες του Landtag του Τιρόλου εκλέγονται μέσω αναλογικής εκπροσώπησης ανοιχτού καταλόγου σε μια διαδικασία δύο σταδίων. Οι έδρες κατανέμονται μεταξύ εννέα πολυμελών εκλογικών περιφερειών, που αντιστοιχούν στις περιφέρειες του Τιρόλου. Προκειμένου τα κόμματα να λάβουν οποιαδήποτε εκπροσώπηση στο Landtag, πρέπει είτε να κερδίσουν τουλάχιστον μία έδρα σε μια εκλογική περιφέρεια απευθείας είτε να ξεπεράσουν ένα εκλογικό όριο 5 τοις εκατό σε όλο το κρατίδιο. Οι έδρες κατανέμονται σε εκλογικές περιφέρειες σύμφωνα με την ποσόστωση Hare, με τις υπόλοιπες έδρες να κατανέμονται με τη μέθοδο D'Hondt σε επίπεδο κρατιδίου, για να διασφαλιστεί η συνολική αναλογικότητα μεταξύ του μεριδίου ψήφων ενός κόμματος και του μεριδίου του στις έδρες.
Επακόλουθα
Στις 3 Οκτωβρίου 2022 το ÖVP αποφάσισε να ξεκινήσει συνομιλίες συνασπισμού με το SPÖ. Η νέα κυβέρνηση ÖVP-SPÖ ορκίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιρόλο 2022 Τιρολο
Ιωάννης Πιτζιγαύδης
Ο Ιωάννης Πιτζιγαύδης (από διάφορους βυζαντινούς χρονικογράφους το επώνυμό του αποδίδεται επίσης ως Πιτζιγαύδιος, Πιτζογάβδης και Πιττιγαύδης) ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος και απεσταλμένος.
Αναφέρεται από τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, καθώς και από τους μεταγενέστερους Συμεών Μεταφραστή, Πατριάρχη Νικηφόρο Α΄, Θεοδόσιο της Μελιτηνής, Γεώργιο Μοναχό, Κεδρηνό, Ζωναρά και στο «De administrando imperio» του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄. Σύμφωνα με αυτούς, ήταν ευγενικής καταγωγής, κατείχε το αξίωμα του πατρικίου και ήταν πολύ έμπειρος σε πολιτικά θέματα. Μετά την αποτυχημένη Πρώτη αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ τον έστειλε, ίσως το 678, για να συνάψει συνθήκη με τον χαλίφη Μωαβία Α΄. Σύμφωνα με τον Χένρυ Γιούλ, ίσως ταυτίζεται με τον Βυζαντινό απεσταλμένο "Yenyo", ο οποίος αναφέρεται στο Κινεζικό Παλαιό Βιβλίο των Τανγκ ως επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με τους Ta Shi (Άραβες).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διπλωμάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Λουί Μπλεριό
Ο Λουί Σαρλ Ζοζέφ Μπλεριό (Louis Charles Joseph Blériot, 1 Ιουλίου 1872 – 1 Αυγούστου 1936) ήταν Γάλλος πρωτοπόρος της αεροπορίας, εφευρέτης και μηχανικός. Εφεύρε τον πρώτο πρακτικό προβολέα αυτοκινήτου, ενώ υπήρξε ο πρώτος που χρησιμοποίησε συνδυασμό χειριστηρίου τύπου «τζόιστικ» και έλεγχο πηδαλίων με το πόδι, που εξακολουθεί να βρίσκει χρήση και σε σημερινά αεροπλάνα με τον βασικό τύπο αεροδυναμικών συστημάτων ελέγχου πτήσεως. Υπήρξε επίσης ο πρώτος που κατασκεύασε ένα λειτουργικό κυβερνήσιμο μονοπλάνο με κινητήρα. Ωστόσο, πιο διάσημος είναι επειδή το 1909 έγινε ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που διέσχισε με αεροπλάνο τη Μάγχη. Υπήρξε επίσης ο ιδρυτής επιτυχημένης εταιρείας κατασκευής αεροσκαφών.
Οικογένεια και σπουδές
Στη συνέχεια έπιασε δουλειά στη «Baguès», μια ηλεκτρική-μηχανική εταιρεία στο Παρίσι. Την άφησε όταν ανέπτυξε τον πρώτο παγκοσμίως πρακτικό προβολέα αυτοκινήτου, ο οποίος ενσωμάτωνε μία μικρή γεννήτρια ακετυλενίου. Το 1897 ο Μπλεριό άνοιξε μια έκθεση για τους προβολείς του στην οδό de Richlieu 41, στο Παρίσι. Η επιχείρηση γνώρισε επιτυχία και σύντομα προμήθευε με τους προβολείς του δύο από τους κορυφαίους κατασκευαστές αυτοκινήτων της εποχής του (Renault και Panhard-Levassor).
Τον Οκτώβριο του 1900 ο Μπλεριό έτρωγε στο συνηθισμένο του εστιατόριο κοντά στην έκθεσή του, όταν την προσοχή του τράβηξε μια κοπέλα που γευμάτιζε με τους γονείς της. Επρόκειτο για την Αλίς Βεντερέ, κόρη απόστρατου αξιωματικού του στρατού. Ο Μπλεριό άρχισε να τη φλερτάρει με την ίδια αποφασιστικότητα που αργότερα θα επεδείκνυε στα αεροπορικά του πειράματα και στις 21 Φεβρουαρίου 1901 οι δυο τους παντρεύτηκαν.
Πρώτα αεροπορικά πειράματα
Ο Μπλεριό είχε ενδιαφερθεί για τα αεροπλάνα από τις σπουδές τους στην Ecole Centrale, αλλά οι σοβαροί πειραματισμοί του σχετικώς ήρθαν μάλλον αφότου είδε το «Avion III» του Κλεμάν Αντέρ στην Παγκόσμια Έκθεση του 1900. Εκείνη την εποχή η επιχείρηση προβολέων του είχε αρκετά πλέον κέρδη, ώστε ο Μπλεριό να μπορεί να διαθέσει χρόνο και χρήμα σε πειραματισμούς. Τα πρώτα του πειράματα ήταν με μία σειρά ορνιθόπτερων και ήσαν αποτυχημένα. Τον Απρίλιο του 1905 ο Μπλεριό συνάντησε τον Γκαμπριέλ Βουαζέν, τότε εργαζόμενο για λογαριασμό του Ερνέστ Αρ(σ)ντεακόν σε πειραματικά ανεμόπτερα.
Ο Μπλεριό παρακολούθησε τις πρώτες δοκιμές από τον Βουαζέν ενός υδροπλάνου ανεμοπτέρου στις 8 Ιουνίου 1905. Η κινηματογράφηση ήταν ένα από τα χόμπι του Μπλεριό, που κινηματογράφησε τις δοκιμές. Η επιτυχία τους τον προέτρεψε να παραγγείλει ένα παρόμοιο σκάφος από τον Βουαζέν, το «Blériot II». Στις 18 Ιουλίου μία απόπειρα να το πετάξουν κατέληξε στη συντριβή του, κατά την οποία ο Βουαζέν κόντεψε να πνιγεί, αλλά αυτό δεν απεθάρρυνε τον Μπλεριό, που μάλιστα πρότεινε στον Βουαζέν να σταματήσει να εργάζεται για τον Αρσντεακόν και να συνεταιρισθεί μαζί του. Ο Βουαζέν δέχθηκε και οι δυο τους ίδρυσαν τα Ateliers d' Aviation Edouard Surcouf, Blériot et Voisin. Αυτή η εταιρεία κατασκεύασε δύο αποτυχημένα αεροσκάφη με κινητήρα, τα «Blériot III» και «Blériot IV», σε μεγάλο βαθμό αναπαραγωγές του προκατόχου τους. Αμφότερα έφεραν ελαφρούς κινητήρες «Antoinette» 24 ίππων του Λεόν Λεβαβασέρ.
thumb|right|Η «Πάπια» του Μπλεριό, που κατασκευάσθηκε τον Ιανουάριο του 1907 Το «Blériot IV» έπαθε ζημιές σε ατύχημα κατά την τροχοδρόμηση στο Μπαγκατέλ, στις 12 Νοεμβρίου 1906. Η απογοήτευση του Μπλεριό ενισχύθηκε από την επιτυχία του Βραζιλιάνου Αλμπέρτου Σάντους-Ντουμό αργότερα την ίδια εκείνη μέρα, όταν διένυσε με το «14-bis» απόσταση 220 μέτρων, κερδίζοντας έτσι το βραβείο της Αερολέσχης της Γαλλίας για την πρώτη πτήση αεροπλάνου σε απόσταση άνω των 100 μέτρων στην ιστορία. Αυτή η πτήση έγινε επίσης στο Μπαγκατέλ και παρακολουθήθηκε από τον Μπλεριό. Ο συνεταιρισμός του με τον Βουαζέν έληξε και ο Μπλεριό ίδρυσε τη δική του εταιρεία, την «Αεροναυτικές Έρευνες Λουί Μπλεριό», όπου άρχισε να σχεδιάζει το δικό του αεροπλάνο, πειραματιζόμενος με διάφορες διατάξεις, και τελικώς δημιουργώντας το πρώτο επιτυχημένο μονοπλάνο με κινητήρα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το «Βlériot V», που το ονόμασε «Πάπια», δοκιμάσθηκε στις 21 Μαρτίου 1907, συρόμενο απλώς στο έδαφος, αλλά στην τέταρτη δοκιμή του, στις 5 Απριλίου, πέταξε περί τα 6 μέτρα, ωστόσο υπέστη φθορές στο κάτω μέρος κατά την προσγείωση. Στην τελευταία δοκιμή. στις 19 Απριλίου, έφθασε ταχύτητα περί τα 50 χιλιόμετρα την ώρα, αλλά ο Μπλεριό υπεραντέδρασε όταν η μύτη του αεροσκάφους υψώθηκε αρκετά, με αποτέλεσμα να το κατεβάσει στο έδαφος με τη μύτη και να το αναποδογυρίσει. Το σκάφος σχεδόν καταστράφηκε, αλλά ο Μπλεριό για μεγάλη του τύχη δεν τραυματίσθηκε καν: ο κινητήρας της «Πάπιας» βρισκόταν ακριβώς πίσω από το κάθισμά του και θα μπορούσε κάλλιστα να τον είχε συντρίψει.
Την «Πάπια» ακολούθησε το νέο «Blériot VI», πάλι μονοπλάνο, αλλά με πτέρυγες εμπρός και πίσω. Χαρακτηριστική για την πίστη του Μπλεριό στη σοφία της φύσεως είναι η απάντηση που έδωσε τότε σε φίλο του όταν εκείνος του είπε ότι το μονοπλάνο δεν θα πετάξει ποτέ: «Δείξε μου ένα πουλί με δυο ζευγάρια φτερά και θα φτιάξω ένα διπλάνο.». O «Αριθμός 6» δοκιμάσθηκε για πρώτη φορά στις 7 Ιουλίου και απέτυχε να απογειωθεί. Αλλά ο Μπλεριό μεγάλωσε τότε λίγο τις πτέρυγες στο σχέδιό του και στις 11 Ιουλίου μια μικρή επιτυχημένη πτήση 25 έως 30 μέτρων έφθασε σε ύψος περί τα 2 μέτρα. Αυτή ήταν η πρώτη πραγματικά επιτυχημένη πτήση του Μπλεριό. Οι επιτυχείς πτήσεις συνεχίσθηκαν και στις 25 Ιουλίου έφθασε τα 150 μ. σε απόσταση, ενώ στις 6 Αυγούστου κατόρθωσε να φθάσει σε ύψος τα 12 μ., αλλά μία από τις λεπίδες του έλικα χαλάρωσε με αποτέλεσμα μια «βαρειά» προσγείωση, που προκάλεσε ζημιές στο σκάφος. Τότε του έβαλε κινητήρα «Antoinette» των 50 ίππων (37 kW) και η δοκιμή στις 17 Σεπτεμβρίου έδειξε εκπληκτική βελτίωση στην απόδοση: το αεροπλάνο έφθασε γρήγορα σε ύψος 25 μ., όταν ο κινητήρας σταμάτησε ξαφνικά και το «Blériot VI» άρχισε να πέφτει με τη μύτη. Απεγνωσμένος, ο Μπλεριό σκαρφάλωσε έξω από η θέση του και έριξε τον εαυτό του προς την ουρά. Τότε το αεροσκάφος σήκωσε αρκετά τη μύτη του και προσγειώθηκε σε σχεδόν οριζόντια θέση. Τα μοναδικά τραύματα του Μπλεριό ήταν αμυχές στο πρόσωπο που προκλήθηκαν από τα σπασμένα του αεροπορικά γυαλιά. Μετά από αυτό το ατύχημα, ο αεροπόρος εγκατέλειψε το μοντέλο αυτό, αρχίζοντας να εργάζεται πάνω στο επόμενο.
Αυτό ήταν το «Blériot VII», μονοπλάνο με ουρά παρόμοια με τις ουρές των σημερινών αεροπλάνων. Αυτό αναγνωρίζεται ως το πρώτο επιτυχημένο μονοπλάνο με κινητήρα στην ιστορία και πέταξε στις 16 Νοεμβρίου 1907. Στις 6 Δεκεμβρίου ο Μπλεριό κατόρθωσε δύο πτήσεις άνω των 500 μέτρων, με μία επιτυχημένη στροφή 180 μοιρών. Αυτό ήταν το πλέον εντυπωσιακό επίτευγμα μέχρι τότε από Γάλλο πρωτοπόρο των αεροπλάνων. Δύο ακόμα επιτυχημένες πτήσεις έγιναν στις 18 του μηνός, αλλά το κάτω μέρος της ατράκτου κατέρρευσε μετά τη δεύτερη, οπότε το αεροσκάφος αναποδογύρισε και καταστράφηκε.
Το επόμενο μοντέλο, το «Blériot VIII», επιδείχθηκε στον τύπο τον Φεβρουάριο του 1908. Αν και ήταν το πρώτο που είχε συνδυασμό χειριστηρίου τύπου «τζόιστικ» και ελέγχου πηδαλίων με το πόδι, στην αρχική του μορφή ήταν μια αποτυχία. Μετά από τροποποιήσεις αποδείχθηκε επιτυχημένο και στις 31 Οκτωβρίου 1908 έκανε μια πτήση από μία τοποθεσία σε μία άλλη, μεταβαίνοντας με επιστροφή από το Τουρύ στο Αρτενέ, μια συνολική απόσταση 14 + 14 χιλιομέτρων, και κέρδισε το «Βραβείο του πρώτου εναέριου ταξιδιού». Ωστόσο, 4 ημέρες αργότερα, καταστράφηκε σε ατύχημα στην τροχοδρόμηση.
thumb|right|Το πρώτο «Blériot XI» στις αρχές του 1909 Ακαταπόνητος ο Μπλεριό, είχε τρία αεροσκάφη του στην πρώτη έκθεση «Paris Aero Salon» στα τέλη Δεκεμβρίου: το μονοπλάνο «Blériot IX», το τριθέσιο διπλάνο «Blériot X» και το «Blériot XI», που θα αναδεικνυόταν και το πλέον επιτυχημένο μοντέλο. Τα πρώτα δύο εξάλλου δεν πέταξαν ποτέ. Το «XI» ήταν αρχικώς εφοδιασμένο με κινητήρα REP, με τον οποίο πέταξε στις 18 Ιανουαρίου 1909, αλλά μετά από πολύ λίγη ώρα στον αέρα ο κινητήρας άρχισε να υπερθερμαίνεται. Τότε ο Μπλεριό επεδίωξε και ήρθε σε επαφή με τον Ιταλό Αλεσσάντρο Αντσάνι (Alessandro Anzani, 1877-1956), ο οποίος είχε αναπτύξει επιτυχημένο κινητήρα μοτοσικλέτας και είχε κατόπιν στραφεί προς τους κινητήρες αεροσκαφών. Σημαντικό ήταν ότι ο Αντσάνι ήταν συνεργάτης του Λυσιέν Σωβιέρ (Lucien Chauvière), που είχε σχεδιάσει εξελιγμένο έλικα από ξύλο φουντουκιάς. Ο συνδυασμός ενός αξιόπιστου κινητήρα και ενός αποτελεσματικού έλικα θα συνεισέφερε πολύ στην επιτυχία του «XI».
Παράλληλα, αναπτύχθηκε και το «Blériot XII», ένα διθέσιο μονοπλάνο που πρωτοπέταξε στις 21 Μαΐου, με το οποίο ο Μπλεριό πέταξε με επιβάτη στις 2 Ιουλίου και στις 12 Ιουλίου πέτυχε την πρώτη πτήση στην ιστορία με δύο επιβάτες (τρείς άνθρωποι συνολικά στο σκάφος), ο ένας εκ των οποίων ήταν ο Σάντους-Ντουμό. Στις 25 Ιουνίου, με το «XI», πραγματοποίησε πτήση 15,5 λεπτών, τη μακρότερη σε διάρκεια μέχρι τότε, και την επόμενη ημέρα αύξησε αυτή την επίδοση σε πάνω από 36 λεπτά. Στις 3 Ιουλίου πέταξε για περισσότερα από 47 λεπτά με το «XII» και την επόμενη ημέρα πέταξε το «XI» για 50 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα στο Ζυβισύ-συρ-Ορζ. Τέλος, στις 13 Ιουλίου 1909, κέρδισε το έπαθλο της πρώτης πτήσεως από μία πόλη σε μία άλλη, διανύοντας 41 χιλιόμετρα από την Ετάνπ στην Ορλεάνη μέσα σε 44 λεπτά και κάτι. Το πείσμα του Μπλεριό εμφαίνεται από το ότι σε πτήση στο Ντουαί στις 2 Ιουλίου μέρος της μονώσεως από αμίαντο αποσπάσθηκε από τον σωλήνα της εξατμίσεως μετά από 15 λεπτά στον αέρα. Στη μισή ώρα ένα από τα παπούτσια του είχε καεί και ο ίδιος πονούσε αρκετά, παρά το γεγονός αυτό όμως συνέχισε την πτήση μέχρι που παρουσίασε πρόβλημα και ο κινητήρας, οπότε προσγειώθηκε. Υπέστη εγκαύματα τρίτου βαθμού στα πόδια και χρειάσθηκε περισσότερο από δύο μήνες για να αποθεραπευθεί, και όμως συνέχισε να πετά, όπως γράφεται παραπάνω.
Στις 16 Ιουνίου 1909 οι Μπλεριό και Βουαζέν τιμήθηκαν από κοινού με το «Βραβείο Όσιρις», που απονεμόταν από το Institut de France μία φορά κάθε τρία έτη στον Γάλλο που είχε τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην επιστήμη.
Η πρώτη διάσχιση της Μάγχης
thumb|Ανάβοντας τη μηχανή, 25 Ιουλίου 1909 thumb| Ο Μπλεριό διασχίζει τη Μάγχη στις 25 Ιουλίου 1909 thumb|Η άφιξη του Μπλεριό στο Ντόβερ thumb|Η σκηνή λίγο μετά την προσγείωση του Μπλεριό στο Ντόβερ Η εφημερίδα του Λονδίνου Daily Mail είχε από τον Οκτώβριο του 1908 αθλοθετήσει έπαθλο 500 λιρών για την πρώτη πτήση με αεροπλάνο μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας μέχρι το τέλος του έτους. Μετά την πάροδο της προθεσμίας, η εφημερίδα διπλασίασε το έπαθλο σε χίλιες λίρες στερλίνες, ένα τεράστιο ποσό για την εποχή (άνω των 100.000 ευρώ σε σημερινές τιμές) για διάσχιση της Μάγχης με αεροπλάνο μέχρι το τέλος του 1909. Αλλά όπως και κάποια άλλα βραβεία της εφημερίδας θεωρήθηκε από τους περισσότερους ως απλώς ένας τρόπος για φθηνή δημοσιότητα: η εφημερίδα Le Matin των Παρισίων σχολίασε ότι δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να κερδίσει κάποιος το έπαθλο. Το Στενό της Μάγχης είχε διασχίσει ένα μη επανδρωμένο αερόστατο υδρογόνου το 1784 και ένα επανδρωμένο αερόστατο με τους Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ και Τζον Τζέφρις το 1785, και τίποτα πέραν αυτού.
Ο Μπλεριό ωστόσο πίστεψε ότι μπορούσε να τα καταφέρει με το μοντέλο «XI», με βάση τις επιδόσεις του ως τότε (41 km, διάρκεια 50 λεπτά). Κατέφθασε λοιπόν στο Καλαί την Τετάρτη 21 Ιουλίου συνοδευόμενος από δύο μηχανικούς (ο ένας ήταν ο δημιουργός του κινητήρα, Αλεσσάντρο Αντσάνι) και τον φίλο του αερόπόρο Αλφρέντ Λεμπλάν. Έστησαν τη βάση τους σε ένα αγρόκτημα κοντά στην ακτή, στο Les Baraques, μεταξύ του Καλαί και του Σανγκάτ. Στο μεταξύ είχαν εμφανισθεί και άλλοι διεκδικητές, κυρίως ο Υμπέρ Λατάμ με μονοπλάνο «Antoinette IV» και ο Ρώσος αριστοκράτης γαλλικής καταγωγής Κάρολος ντε Λαμπέρ. Δημιουργήθηκε έτσι δημοσιότητα και περίπου 10.000 επισκέπτες συνέρρευσαν στο Καλαί, ενώ άλλοι τόσοι πήγαν στην απέναντι ακτή, στο Ντόβερ. Ανέμεναν όλοι να πέσει ο άνεμος. Ο Λατάμ προσπάθησε πρώτος στις 19 Ιουλίου, αλλά δέκα χιλιόμετρα πριν φθάσει στην Αγγλία υποχρεώθηκε στην πρώτη αναγκαστική προσθαλάσσωση στην ιστορία, εξαιτίας προβλήματος στον κινητήρα. Διασώθηκε από γαλλικό πολεμικό πλοίο.
Στις 24 Ιουλίου ο Λεμπλάν πήγε στο κρεβάτι τα μεσάνυχτα, αλλά η υπερένταση τον σήκωσε στις 2 π.μ., οπότε κρίνοντας ότι ο καιρός ήταν ιδανικός, ξύπνησε τον Μπλεριό. Αυτός ήταν ασυνήθιστα απαισιόδοξος, δεν κοιμόταν επίσης καλά επειδή τον πονούσαν τα καμένα πόδια του, και χρειάσθηκε να τον πείσει και ο Αντσάνι, απειλώντας ότι αν ο Μπλεριό δεν ξεκινούσε αμέσως, αυτός θα έπαιρνε τον κινητήρα του και θα έφευγε! Πράγματι, στις 4:15 π.μ. ο Γάλλος ανέβηκε στο «Blériot XI» και πραγματοποίησε σύντομη δοκιμαστική πτήση, ενώ ήδη από τις 3:30 η σύζυγός του είχε επιβιβασθεί στο αντιτορπιλικό «Σκοπός» (Escopette), που θα ακολουθούσε όσο μπορούσε το αεροπλάνο του Μπλεριό και θα τον διέσωζε σε περίπτωση ανάγκης.
Μετά, με το σήμα ότι ο Ήλιος είχε ανατείλει (οι όροι του επάθλου απαιτούσαν μια πτήση ανάμεσα στην ανατολή και στη δύση του Ηλίου), απογειώθηκε στις 4:41 με προορισμό την Αγγλία. Πετούσε με περίπου 72 χιλιόμετρα την ώρα και σε ύψος περίπου 76 μ., ενώ δεν είχε πυξίδα, οπότε αρχικώς πήρε κατεύθυνση παρατηρώντας το Escopette, που κατευθυνόταν ακριβώς προς το Ντόβερ, αλλά σύντομα το προσπέρασε από τα αριστερά και το άφησε πολύ πίσω. Η ορατότητα μειώθηκε και αργότερα ο Μπλεριό είχε δηλώσει: «για περισσότερα από 10 λεπτά ήμουν απομονωμένος, χαμένος στο μέσο της απέραντης θάλασσας, και δεν έβλεπα τίποτε στον ορίζοντα, ούτε καν ένα πλοίο». ''«Φαντασθείτε τώρα πόσο αλήθεια ήμουν ευτυχισμένος, όταν είδα μια γκρίζα γραμμή να ξεχωρίζει από τη θάλασσα. `Ηταν η αγγλική ακτή»''
Φθάνοντας κοντά στην ακτή ώστε να ξεχωρίζει λεπτομέρειες, ο Μπλεριό ένιωσε πάλι κάποια αγωνία: έπρεπε να προσγειωθεί κοντά στο Κάστρο του Ντόβερ, όπου η ακτή παρουσίαζε μια απλωσιά. Αλλά ο άνεμος είχε δυναμώσει, και τον είχε φυσήξει κάπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά από εκεί, στο Σαιντ Μάργκαρετ, όπου η ακτή είναι ψηλή και απόκρημνη. Ακολούθησε την ακτή προς τα δεξιά και διέκρινε ένα άνοιγμα. Κατεβαίνοντας είδε μια πράσινη έκταση: ήταν το γήπεδο του γκολφ απέναντι από το κάστρο που ζητούσε. Κάποιος άνδρας εκεί τού κουνούσε μια πελώρια γαλλική σημαία: ήταν ο Φονταίν, ο ανταποκριτής της Le Matin στο Λονδίνο, που είχε επιλέξει σημείο προσγειώσεως για λογαριασμό του, το Νόρθφωλ Μέντοου κοντά στο Κάστρο του Ντόβερ. Ο Μπλεριό έκανε δυο κύκλους για να χάσει ύψος και έσβησε τη μηχανή του σε ύψος περί τα 20 μέτρα, σπάζοντας και πάλι τον έλικα και το σύστημα προσγειώσεως με την απότομη προσγείωση, εξαιτίας των ριπαίων ανέμων. Ωστόσο ο Μπλεριό βγήκε άθικτος. Η συνολική διάρκεια της πτήσεως ήταν 36 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα.
Τα νέα της απογειώσεώς του είχαν σταλεί με τον ασύρματο του Μαρκόνι στο Ντόβερ, αλλά γενικώς πιστευόταν ότι θα επιχειρούσε προσγείωση στην παραλία στα δυτικά του Ντόβερ. Ο δημοσιογράφος της Daily Mail συνειδητοποίησε ότι είχε προσγειωθεί κοντά στο Κάστρο, οπότε έσπευσε με γρήγορο αυτοκίνητο, τον παρέλαβε και τον πήγε στο λιμάνι για να συναντήσει τη σύζυγό του. Τριγυρισμένοι από πλήθος που ζητωκραύγαζε και φωτογράφους, οδηγήθηκαν στο ξενοδοχείο «Lord Warden». Ο Μπλεριό είχε γίνει διεθνής διασημότητα.
Το αεροπλάνο με το οποίο πραγματοποίησε τον άθλο του εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Τεχνών και Επιτηδευμάτων, στο Παρίσι.
Μεταγενέστερη ζωή
Μέχρι την εποχή της διασχίσεως της Μάγχης, ο Μπλεριό είχε δαπανήσει τουλάχιστον 780.000 γαλλικά φράγκα για τα αεροπορικά του πειράματα. Τώρα αυτή η τεράστια επένδυση άρχισε να αποδίδει: παραγγελίες για αεροπλάνα του μοντέλου «Blériot XI» άρχισαν να έρχονται σχεδόν αμέσως και ως το τέλος του έτους είχαν παραγγελθεί περισσότερα από εκατό αεροσκάφη, με το καθένα να πωλείται για 10.000 φράγκα.
Ο Μπλεριό ξαναπέταξε στα τέλη Αυγούστου, στη «Μεγάλη Εβδομάδα Αεροπορίας» στην πόλη Ρενς, όπου ηττήθηκε οριακά από τον Γκλεν Κέρτις στο πρώτο έπαθλο ταχύτητας «Γκόρντον Μπένετ». Ωστόσο κέρδισε το έπαθλο για τον ταχύτερο γύρο στη διαδρομή, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας με αεροπλάνο.
Από κοινού με άλλους 5 Ευρωπαίους κατασκευαστές, ο Μπλεριό αναμίχθηκε από το 1910 σε έναν πενταετή δικαστικό αγώνα με τους Αδελφών Ράιτ σχετικά με τις πατέντες συνεστραμμένων πτερύγων των τελευταίων. Οι ισχυρισμοί των Ράιτ απορρίφθηκαν από τα γαλλικά και τα γερμανικά δικαστήρια.
Η μετονομασθείσα σε «Blériot Aéronautique» εταιρεία, με έδρα το Συρέν, συνέχισε να σχεδιάζει και να παράγει αεροσκάφη μέχρι την εθνικοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της γαλλικής αεροπορικής βιομηχανίας το 1937, οπότε απορροφήθηκε από τη SNCASO.
Το 1927 ο Μπλεριό, που δεν πετούσε πια ο ίδιος, ήταν παρών για να καλωσορίσει τον Τσαρλς Λίντμπεργκ, όταν προσγειώθηκε στο Λε Μπουρζέ μετά την επίτευξη της πρώτης υπερατλαντικής πτήσεως στην ιστορία, επίσης με μονοπλάνο.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Μπλεριό παρέμεινε ενεργός στην αεροπορική βιομηχανία μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 64 ετών στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή. Μετά από μία κηδεία με πλήρεις στρατιωτικές τιμές στο Μέγαρο των Απομάχων, τάφηκε στο Κοιμητήριο «des Gonards» στις Βερσαλλίες.
Προς τιμή του η Διεθνής Αεροναυτική Ομοσπονδία καθιέρωσε το «Μετάλλιο Λουί Μπλεριό» το 1936, για να απονέμεται έως τρεις φορές το έτος σε αεροπόρους που πέτυχαν ρεκόρ στην ταχύτητα, στο υψόμετρο και στην απόσταση με ελαφρά αεροσκάφη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Γάλλοι αεροπόροι Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Μπέρτα της Σουαβίας
Η Μπέρτα, γερμ. Bertha (π.907 - 966 ή μετά) από τον Οίκο των Χουνφριδιδών ήταν κόρη του δούκα της Σουαβίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Βουργουνδίας (922-937) & Λομβαρδίας (922-926) και μετά κόμισσα του Αρλ & βασίλισσα της Λομβαρδίας (937-948).
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Μπούρχαρτ Β΄ δούκα της Σουαβίας και της Ρεγκελίντας, κόρης του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Ζυρίχης. Ο Οίκος της ήταν από την Αλαμαννία.
Πρώτα έκανε γάμο με τον Ροδόλφο Β΄ της (Άνω) Βουργουνδίας, της οποίας οι -από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων- βασιλείς της είχαν εκστρατεύσει αρκετές φορές στο γειτονικό Τούργκαου της Σουαβίας. Έτσι ο γάμος θα ήταν σημείο συμφιλίωσης. Το ζεύγος ίδρυσε τον ναό στο Αμσόλντινγκεν (κοντά στη Βέρνη).
Ο δεύτερος γάμος της έγινε στο Κολόμπιερ του Νεσατέλ. Δεν ευτύχισε σε αυτόν και η Μπέρτα, όταν έπειτα από 10 έτη απεβίωσε ο 2ος σύζυγός της Ούγος, επέστρεψε στη Βουργουνδία. Εκεί ίδρυσε το 950-960 τη μονή του Παϋέρν, όπου και τάφηκε. Ως τις ημέρες μας έχει γίνει σεβαστή στην περιοχή Ρομαντύ της Ελβετίας και έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμοι μύθοι και θρύλοι για τη ζωή της καλής βασίλισσας Μπέρτας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 922 τον Ροδόλφο Α΄ των Παλαιών Γουέλφων βασιλιά της Βουργουνδίας & Λομβαρδίας και είχε τέκνα:
Το 937 ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε και η Μπέρτα έκανε το ίδιο έτος δεύτερο γάμο με τον Ούγο των Μποζονιδών κόμη του Αρλ και βασιλιά της Λομβαρδίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Για τον Ούγο ήταν ο 4ος γάμος· από τον 2ο γάμο του ο Ούγος είχε γιο τον Λοθάριο Β΄, σύζυγο της Αδελαΐδας, κόρης της Μπέρτας από προηγούμενο γάμο της.
Γιάρνο Τρούλι
Ο Γιάρνο Τρούλι(γεν. στις 13 Ιουλίου του 1974 στην Πεσκάρα) είναι Ιταλός πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα από το 1997 μέχρι το 2011. Η μοναδική νίκη που πέτυχε ήταν στο Γκραν Πρι του Μονακό το 2004.
Σύντομο βιογραφικό
Ξεκίνησε την καριέρα του από τα καρτ. Το 1997 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα της Μινάρντι. Ακολούθησαν οι ομάδες Προστ Γκραν Πρι, Ρενό Φόρμουλα 1, Τογιότα Φόρμουλα 1 και Τιμ Λότους. Όταν στο τέλος του Πρωταθλήματος του 2011 ο αγωνιστικός διευθυντής της Τιμ Λότους Τόνι Φερνάντες του είπε πως την επόμενη σεζόν δε θα είχε θέση οδηγού στην ομάδα επειδή η ομάδα θα άλλαζε όνομα και αυτό σήμαινε πως θα ξεκινούσε ένα νέο κεφάλαιο, αποφάσισε να αποχωρήσει εντελώς από το σπορ για να ασχοληθεί με άλλα πράγματα.
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Αμπασμπεϊλί
Το Αμπασμπεϊλί (επίσης, Αμπασμπέϊλι) είναι ένα χωριό της επαρχίας Σαατλί του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαατλί
Πόντβελεζ
Το Πόντβελεζ (κυριλλικά: Подвележ) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 181 κατοίκους.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Πόντβελεζ αριθμούσε 3,219 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Ντένις Κιπρούτο Κιμέτο
Ο Ντένις Κιπρούτο Κιμέτο (Dennis Kipruto Kimetto, γενν. 22 Ιανουαρίου 1984) είναι Κενυάτης δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Ήταν ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στον μαραθώνιο δρόμο (2 ώρες 2 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα) μέχρι το 2018 και στον δρόμο 25 χιλιομέτρων σε δημόσια οδό.
Σταδιοδρομία
Ο Κιπρούτο Κιμέτο γεννήθηκε στο Ελντορέτ και εντάχθηκε σε μία προπονητική ομάδα, στην οποία συμμετείχε και ο Τζέφρεϊ Μουτάι. Η πρώτη μεγάλη νίκη του Κιμέτο σημειώθηκε σε ηλικία 27 ετών, στον ημιμαραθώνιο που έγινε στα πλαίσια του Μαραθωνίου του Ναϊρόμπι το 2011. Τρέχοντας με το όνομα «Ντένις Κοέτς» (Dennis Koech), ήρθε πρώτος με χρόνο 1.01.30. Καθιερώθηκε γρήγορα ανάμεσα στους μεγάλους δρομείς αντοχής από τις πρώτες ήδη συμμετοχές του σε διοργανώσεις έξω από την Κένυα. Στον Ημιμαραθώνιο του Ρας Αλ Χαϊμά νίκησε δρομείς όπως τον Γουίλσον Κιπσάνγκ Κιπρότιτς και κατέκτησε την πρώτη θέση με χρόνο 1.00.40. Η ηλικία του αναφερόταν λανθασμένα ως δέκα χρόνια μικρότερη και η επόμενη επίδοσή του, 59.14, με την οποία νίκησε στον Ημιμαραθώνιο του Βερολίνου τον Απρίλιο του 2012 θεωρήθηκε αρχικώς παγκόσμιο ρεκόρ νέων. Η αιτία όχι μόνο αυτού του λάθους, αλλά και του λανθασμένου επωνύμου Koech, ήταν ένα ανακριβές διαβατήριο. Αυτά τα λάθη διορθώθηκαν σε επόμενους αγώνες.
Ο Κιμέτο κατέρριψε το πρώτο σημαντικό ρεκόρ στον ετήσιο αγώνα 25 χιλιομέτρων του Βερολίνου («BIG 25 Berlin»). Ο χρόνος 71.18 που σημείωσε εκεί βελτίωσε σημαντικά το μέχρι τότε παγκόσμιο ρεκόρ του Κόσγκεϊ (71.50). Μετά από αυτό, πραγματοποίησε την ταχύτερη «πρεμιέρα» σε επίσημο μαραθώνιο στην ιστορία του αγωνίσματος: Τρέχοντας και πάλι στο Βερολίνο, με τον παλιό του συμπροπονούμενο Μουτάι δίπλα του για το μεγαλύτερο μέρος του Μαραθώνιου του Βερολίνου του 2012, σημείωσε χρόνο 2:04:16, ένα δευτερόλεπτο πίσω από τον Μουτάι, με την 4η και 5η καλύτερη επίδοση που σημειώθηκαν ποτέ στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Μερικοί ανταποκριτές παρατήρησαν πως ο Κιμέτο παρέμενε σταθερά πίσω από τον Μουτάι στο τελευταίο χιλιόμετρο του αγώνα και συμπέραναν ότι άφησε τον συμπατριώτη του να πάρει τη νίκη.
Χωρίς τον Μουτάι παρόντα, ο Κιμέτο κέρδισε τον Μαραθώνιο του Τόκιο το 2013 με νέο ρεκόρ διαδρομής, 2:06:50. Στις 13 Οκτωβρίου 2013 νίκησε στον Μαραθώνιο του Σικάγου σημειώνοντας και πάλι νέο ρεκόρ διαδρομής με 2:03:45. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2014, ο Κιμέτο κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του μαραθώνιου στη διοργάνωση του Βερολίνου με χρόνο 2.02.57 και έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε τη διαδρομή σε λιγότερο από 2 ώρες και 3 λεπτά. Οι χρόνοι στους οποίους διένυσε τα κάθε 5 χιλιόμετρα καταγράφηκαν ως εξής: 14.42, 14.42, 14.46, 14.26, 14.32, 14.30, 14.09, 14.42.
Η επόμενη χρονιά, το 2015, δεν ήταν εξίσου εντυπωσιακή για τον αθλητή, καθώς έτρεξε μόνο στον Μαραθώνιο του Λονδίνου, τερματίζοντας τρίτος, ενώ δεν μπόρεσε να τρέξει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μαραθώνιου της IAAF στο Πεκίνο τον Αύγουστοu. Στον Μαραθώνιο της Φουκουόκα τον Δεκέμβριο εγκατέλειψε στο πέμπτο μόλις χιλιόμετρο εξαιτίας τραυματισμού. Και όταν τερμάτισε ένατος στον Μαραθώνιο του Λονδίνου του 2016, ο Κιμέτο δεν θεώρησε καλό να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες εκείνου του έτους, επιλέγοντας αντί για αυτούς να τρέξει στον Μαραθώνιο του Σικάγου.
Ο Κιμέτο έχει ύψος 1,71 μέτρο και ζυγίζει μόλις 55 κιλά.
Κότλετ σχαμπόβι
Κότλετ σχαμπόβι (πολωνικά: Kotlet schabowy) είναι πολωνική ποικιλία από χοιρινή παναρισμένη κοτολέτα επικαλυμμένο με τριμμένη φρυγανιά παρόμοια με το βιεννέζικο σνίτσελ ή την ιταλική κοτολέτα και τη νοτιοαμερικανική μιλανέζα αλλά από φιλέτο (με το κόκκαλο ή χωρίς) ή με χοιρινή μπριζόλα. Υπάρχει επίσης η πολωνική ποικιλία της κοτολέτας από στήθος κοτόπουλου επικαλυμμένη με τριμμένη φρυγανιά ή η κοτολέτα γαλοπούλας επικαλυμμένη με τριμμένη φρυγανιά (kotlet z indyka) που παρασκευάζεται με τον ίδιο τρόπο.
Ντένις Κιπρούτο Κιμέτο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Κότλετ σχαμπόβι
Η ιστορία της πολωνικής χοιρινής κοτολέτας σχαμπόβι χρονολογείται από τον 19ο αιώνα. Η συλλογή διαφορετικών συνταγών για κοτολέτες όπως το σχαμπόβι παρουσιάζεται σε ένα βιβλίο μαγειρικής του 1860 από τη Λουτσίνα Τσφιερτσακιεβιτσόβα με τίτλο 365 obiadów za pięć złotych (365 δείπνα για πέντε ζλότι), αλλά λείπει από το βιβλίο μαγειρικής του 1786 που ονομάζεται Kucharz doskonały (Τέλειος μάγειρας), υποδηλώνοντας έτσι ότι το πιάτο δεν ήταν γνωστό (ή τουλάχιστον, δεν ήταν δημοφιλές) πριν από τον 19ο αιώνα. Τα τυπικά συστατικά περιλαμβάνουν: αυγά, λαρδί ή λάδι, μπαχαρικά, χοιρινό φιλέτο με ή χωρίς κόκκαλο, τριμμένη φρυγανιά και αλεύρι.
Το χοιρινό φιλέτο κόβεται σε φέτες 1 ίντσας και χτυπιέται με ματσόλα μέχρι να γίνει πιο λεπτό και μαλακό. Μαρινάρεται σε γάλα και κρεμμύδια. Τα αυγά και τα μπαχαρικά αναμειγνύονται σε ξεχωριστό πιάτο και χτυπούνται ελαφρά. Το κρέας βυθίζεται σε αλεύρι, μετά σε αυγό και στη συνέχεια σκεπάζεται με τριμμένη φρυγανιά. Το λάδι ή το λαρδί ζεσταίνονται σε ένα τηγάνι μέχρι να αρχίσει να τσιγαρίζει και τοποθετείται πάνω του το κρέας και στη συνέχεια αναποδογυρίζεται μερικές φορές. Σερβίρεται ζεστό. Το κότλετ σχαμπόβι μπορεί να σερβιριστεί με μαγειρεμένες πατάτες, πουρέ πατάτας, τηγανητά μανιτάρια, μαγειρεμένα λαχανικά (ψημένο λάχανο), με σαλάτες ή με λαχανοσαλάτα.
Εξωγερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το χοιρινό κρέας Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Μαρία της Αραγωνίας, κυρία του Καμέρος
H Μαρία, ισπαν. Maria de Aragon (π. 1299 - 1347) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε κυρία του Καμέρος.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου Β΄ της Νάπολης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας κύριο του Καμέρος και είχε τέκνο:
Βικτόρ Ντ'Οντ
Ο Βικτόρ Ζοζέφ Ωγκύστ Ντ'Οντ (γαλλικά: Victor Joseph Auguste D'Hondt, 20 Νοεμβρίου 1841 - 30 Μαΐου 1902) ήταν Βέλγος δικηγόρος, πωλητής, νομικός αστικού δικαίου στο πανεπιστήμιο της Γάνδης και μαθηματικός. Το 1878, περιέγραψε μία μέθοδο για την κατανομή των εδρών μετά από εκλογές με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης. Αυτή η μέθοδος ονομάστηκε προς τιμήν του ως μέθοδος Ντ'Οντ, και χρησιμοποιείται σε εκλογικά συστήματα σε όλον τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι μαθηματικοί
Τυχηρό Ροδόπης
Το Τυχηρό είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
To Τυχηρό βρίσκεται προς τα όρια της Ελλάδας με τη Βουλγαρία, στους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 180 μέτρα. Το χωριό απέχει 9 χλμ. ΒΑ. από την Κομοτηνή ενώ δίπλα και δυτικά του περνάει ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης. Αξιοθέατο θεωρείται το πέτρινο δίτοξο γεφύρι με συνολικό μήκος καταστρώματος 21 μέτρα και πλάτος 3 μέτρα στην τοποθεσία "Κιοπρού Γιανί" 700 μέτρα πριν την είσοδο του χωριού, το οποίο συνέδεε την Κομοτηνή με τους ορεινούς οικισμούς Πάνδροσο, Νυμφαία και Πάτερμα. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πανδρόσου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Κάλχαντα, την Ιάμπολη, την Μεγάλη Άδα, τον Μύτικα και τη Σαρακηνή αποτελούν την τοπική κοινότητα Κάλχαντα που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Αιγείρου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 299 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Πέτρος Λάντζας
Ο Πέτρος Λάντζας (1530 - 26 Φεβρουαρίου 1613) ήταν Έλληνας Κερκυραίος κατάσκοπος, κουρσάρος, επαναστάτης και πειρατής κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Συμμετείχε σε όλα τα προεπαναστατικά κινήματα της εποχής του με κύριο στόχο να απελευθερωθεί η Ήπειρος και οι παράκτιες περιοχές γύρω από αυτή. Αποκορύφωμα της δράσης του υπήρξε η προσπάθεια δολοφονίας του Σουλτάνου Μουράτ Γ' στην Κωνσταντινούπολη, το 1608.
Στην Υπηρεσία των Ισπανών
Ο Αντιβασιλέας της Νάπολης, καρδινάλιος Antoine Perrenot de Granvelle, τον υποδέχεται εγκάρδια του αναθέτει την αρχηγία του στόλου του Ότραντο και τον τοποθετεί σε θέση κλειδί: Επικεφαλής των κατασκόπων που δρούσαν στην Ανατολή. Η είδηση αυτή των αρμοδιοτήτων του μεταδόθηκε στη Βενετία με κρυπτογραφημένη επιστολή από την Κέρκυρα. Σε διπλωματικό επίπεδο, ο πρόξενος της Βενετίας στο Ότραντο, ενημερώνει τον Βενετσιάνο πρεσβευτή στη Νάπολη για τα κακουργήματα που κάνει ο Λάντζας σε βάρος των βενετσιάνικων πλοίων και γενικά της Βενετίας. Το 1576 μεταφέρει πολεμοφόδια στη Χειμάρρα για τον πληθυσμό, καταστρέφει το κάστρο του Σοποτού, που το είχε καταλάβει παλιότερα για λογαριασμό των Βενετσιάνων, κατεβαίνει στη Πρέβεζα και συλλέγει πληροφορίες για τις κινήσεις των Τούρκων και περνά στην Κέρκυρα. Το Συμβούλιο των Δέκα για τις πράξεις τους αυτές τον επικηρύσσει για δεύτερη φορά. Οι Ισπανοί της Νάπολης και οι εκπρόσωποι της Βενετίας βρίσκονται σε προστριβές εξ’ αιτίας του Λάντζα. Ο Valerio Antelmi Βενετός πρόξενος στη Νάπολη, διαμαρτύρεται προς τον αντιβασιλέα ότι ο Κερκυραίος δεν αφήνει την αλληλογραφία του να φθάσει, λόγω των επιδρομών που κάνει καθώς και ότι συλλαμβάνει καράβια με εργάτες, υλικά και πολεμοφόδια που έστελνε η Βενετία για το τείχισμα της Κέρκυρας, μη φτάνοντας ποτέ στον προορισμό τους. Ζητούσε την άμεση απομάκρυνσή του από τον στολίσκο του Ότραντο και ότι με τις πράξεις του αμαύρωνε τις καλές σχέσεις μεταξύ του Βασιλείου της Ισπανίας και της Γαληνοτάτης.Ο Κερκυραίος απάντησε στις κατηγορίες ότι προσπάθησαν να τον σκοτώσουν στην Κέρκυρα, παρόλο που ήταν σε αποστολή του Καθολικότατου Βασιλέα και ότι είχε δεχθεί επίθεση ο Ισπανός εκπρόσωπος στο νησί. μικρογραφία|486x486εσ|ΠΑΡΓΑ του Σαλβατώρ 1907-1908. Οικόσημα των 43 οικογενειών του Λίμπρο ντ Όρο, μέλη των οποίων ήταν Capitani di Parga επί Ενετών. Κάτω στο κέντρο και δεξιά το οικόσημο του Λάντζα. Μετά από όλες αυτές τις εξελίξεις το όλο ζήτημα έφθασε στην αυλή του Βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Β΄. Εκεί πρεσβευτής της Βενετίας ήταν ο Alberto Badoer,ο οποίος ενημερώνονταν συνεχώς για τα συμβαίνοντα στη Νάπολη. Στέλνει υπόμνημα-διαμαρτυρίας στις 21/12/1577 προς τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ για την υπόθεση Λάντζα.
Την εποχή εκείνη στη Νάπολη έδρευε η ελληνική Αδελφότητα των Αγίων Πέτρου και Παύλου, όπου ο Λάντζας ήταν μέλος. Μέσω της αδελφότητος αυτής δημιούργησε φιλίες με Έλληνες τους οποίους χρησιμοποιούσε κυρίως όταν ήταν στη φυλακή. Μερικά από αυτά τα ονόματα ήταν: Ο Βελισάριος Κορένσιο, ο Ιερώνυμος Κόμπης, ο Σταύρος Αψαράς κ.ά. Ανυποχώρητος ήταν στην προσπάθεια του Καθολικισμού να προσηλυτίσει τους Ορθόδοξους. Ο εφημέριος του ελληνικού ναού της Νάπολης Κορτήσιος Βρανάς είχε εντολή, και την εκτελούσε με επιτυχία, να κάνει τους ενορίτες του να ασπασθούν το Καθολικό Δόγμα. Ο χειρότερος εχθρός του και μάλιστα με προσωπικές επιθέσεις εναντίον του ήταν ο Πέτρος Λάντζας. Ο Βρανάς ήρθε σε τόσο δύσκολη θέση που αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τον προϊστάμενό του καρδινάλιο Santoro. Η απάντηση του Λάντζα ήταν ότι θα τον έδιωχνε από την εκκλησία εάν δεν εκτελούσε στο ακέραιο το Ορθόδοξο τυπικό.
Στον επιχειρησιακό τομέα, στέλνει ανθρώπους του στην Ανατολή (άνοιξη 1588 στέλνει στην Κωνσταντινούπολη τον Αλέξανδρο Σγουρό, τον Νικόλαο Albanese και τον Αντώνιο Δοξαρά). Συλλέγει πληροφορίες για δράστες εναντίον των Ισπανών και με διαταγή του συλλαμβάνονται Οθωμανοί και κατά καιρούς Βενετοί ευγενείς. Η Γαληνότατη υποφέρει και πάλι από τις δράσεις του. Από τα πιο σημαντικά επεισόδια κατά των Βενετών υπηκόων ήταν η προσπάθεια προσέγγισης του Εβραίου David Mazza, κατοίκου Κερκύρας (1588), οι δυσχέρειες που προκάλεσε στον Francesco Patrimale (1588), η φυλάκιση ενός Νικόλαου από τη Ζάκυνθο (1589), η κακομεταχείριση του Ανδρέα Δευτεραίου από τα Κύθηρα (1591) και οι συνεχείς ενέργειες κατά των Βενετών του Μπάρι το 1602-1603.
Το 1608 υπήρχε συνεχής αναβρασμός στην ελληνική κοινότητα της Νάπολης και στα επόμενα χρόνια. Στις 19 Ιουνίου 1608, ο γραμματέας της πρεσβείας της Γαληνοτάτη ς, Agostino Dolce, ενημέρωνε τον δόγη Leonardo Donato [1602-1611], για ύποπτες κινήσεις και ζυμώσεις στους ελληνικούς κύκλους της Νάπολης. Ο Dolce ανέφερε ότι είχαν φτάσει από την Απουλία ορισμένοι απεσταλμένοι από τα Τρίκαλα και τα Γιάννενα που ήταν σε επαφή με τον μητροπολίτη Διονύσιο τον Σκυλόσοφο που υποκινούσε τις ταραχές στη Θεσσαλία και την Ήπειρο στα χρόνια 1600 και 1611 με τη βοήθεια των Ισπανών και των Ναπολιτάνων.
Από τη Νάπολη ο Μανιάτης Costantino de' Medici πληροφορούσε τον Έλληνα μητροπολίτη στη Βενετία Γαβριήλ Σεβήρο, στις 15 Ιουλίου 1608, ότι οι Έλληνες της Νάπολης, όντας σε επαφή με τα Τρίκαλα και τα Γιάννενα, είχαν συγκροτήσει ετοιμοπόλεμο σώμα μισθοφόρων κάτω από την ηγεσία του Πέτρου Λάντζα και του Κύπριου Ιερώνυμου Κόμπη, για να το χρησιμοποιήσουν στο πλευρό των επαναστατών στα Τρίκαλα και στα Γιάννενα. Στις αρχές του Δεκεμβρίου 1608, ο Πέτρος Λάντζας έχοντας λάβει διαπιστευτήρια από τον αντιβασιλέα άφηνε τη Νάπολη και κατευθύνοταν στα πλαίσια μιας μυστικής αποστολής προς τη Ραγούζα και την Κωνσταντινούπολη. Η αποστολή αυτή ήταν το αποκορύφωμα της τόλμης του. Αποφάσισε να πάει στην Κωνσταντινούπολη, να σκοτώσει τον Σουλτάνο και να κάψει τον Τουρκικό Ναύσταθμο, ρίχνοντας τις ευθύνες στους Βενετούς. Μόλις ο Βενετός πρεσβευτής Agostino Dolce έμαθε το σχέδιο αυτό, πρότεινε στο Συμβούλιο των Δέκα την άμεση δολοφονία του. Η αποστολή του μαθεύτηκε, απέτυχε και ο ίδιος γλίτωσε χάρη στη βοήθεια του Άγγλου πρέσβη της Κωνσταντινούπολης.
Ο Πέτρος Λάντζας πέθανε στη Νάπολη στις 26 Φεβρουαρίου 1613
Ρίτσαρντ Χατς
Ο Ρίτσαρντ Λώρενς Χάτς (Richard Lawrence Hatch, 21 Μαΐου 1945 - 7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός. Ο Χατς ξεκίνησε την καριέρα του ως θεατρικός ηθοποιός, προτού μετακομίσει στην τηλεόραση την δεκαετία του 1970. Ο Χατς είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Κάπταιν Απόλλο στην τηλεοπτική σειρά Galactica.
Ο Χατς προσπάθησε να ξαναγεννήσει αυτή την σειρά. Ωστόσο, το όραμά του ανέλαβε ο Ρόναλντ Μούρ ο οποίος ξαναδημιούργησε το Battlestar Galactica στο οποίο ο Χατς πρωταγωνίστησε ως Τομ Ζάρεκ.
Βιογραφία
Ο Χατς γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1945 στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Ακόμα μαθητής στο σχολείο, είχε βλέψεις να γίνει αθλητής στο άλμα επί κοντώ και είχε μόνο ένα περαστικό ενδιαφέρον προς την υποκριτική καθώς θεωρούσε τον εαυτό του αρκετά ντροπαλό και ανασφαλή. Η δολοφονία του Προέδρου Κένεντι το 1963, όταν ο Χατς είχε μόλις ξεκινήσει το πανεπιστήμιο, τον οδήγησε προς την υποκριτική ; εκείνη την εποχή είχε εγγραφεί σε ένα απαιτητικό μάθημα προφορικής διερμηνείας και βασιζόμενος στην δολοφονία, παρουσίασε ένα άρθρο με θέμα τον Κένεντυ για το οποίο είπε : "Καθώς ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το άρθρο, επηρεάστηκα τόσο από αυτά που έγραφα ώστε ξεχάστηκα. Εξέφραζα αισθήματα και συναισθήματα τα οποία είχα την τάση να κρατώ κλειδωμένα μέσα μου".
Ο Χατς ξεκίνησε την θεατρική του καριέρα με το Θέατρο του Λος Άντζελες, παράλληλα με σόου στο Σικάγο και το Μπρόντγουαιη.
Τηλεόραση
Ο Χατς ξεκίνησε να δουλεύει στην τηλεόραση το 1970 όταν πρωταγωνίστησε σαν Φίλιπ Μπρεντ στην καθημερινή σαπουνόπερα Όλα τα παιδιά μου, έναν ρόλο που έπαιξε για δυο χρόνια. Για κάποια χρόνια αργότερα έκανε guest εμφανίσεις σε σειρές primetime όπως τα Cannon, Nakia, Barnaby Jones, Hawaii Five-0, The Waltons και παράλληλα εμφανιζόταν σε ταινίες για την τηλεόραση όπως τα The Hartfields and McCoys, Addie and the King of Hearts, Last of the Belles και στην τηλεοπτική ταινία του 1978 Deadman's Curve στην οποία ενσάρκωσε τον Τζαν Μπέρρυ.
Το 1976, ο Χατς κέρδισε τον πρώτο πρωταγωνιστικό του ρόλο ως επιθεωρητής Νταν Ρόμπινς στην τηλεοπτική σειρά The Streets of San Franscisco, αντικατάσταση του Μάικλ Ντάγκλας (που είχε παίξει τον επιθεωρητή Στηβ Κέλλερ) ο οποίος είχε φύγει από την σειρά την ίδια χρονιά. Παρόλο που ο ρόλος ήταν μόνο για μια σεζόν, ο Χατς κέρδισε το βραβείο του γερμανικού Bravo Youth Magazine για τον ρόλο αυτό. Μετά από αυτό, είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην σειρά Mary Hartman, Mary Hartman, και αυτή για μια σεζόν.
Έπειτα ο Χατς κέρδισε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην σειρά επιστημονικής φαντασίας της Glen A. Larson, Battlestar Galactica (1978), η οποία προβλήθηκε για μια ολόκληρη σεζόν πριν την κατάργησή της. Ο Χατς ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα για αυτόν τον ρόλο.
Ταινίες
Ο Χατς έκανε αρκετές χαμηλών τόνων θεατρικές κυκλοφορίες, συμπεριλαμβανομένων των Charlie Chan and the Curse of the Dragon Queen και Prisoners of the Lost Universe. Μια συντομευμένη εκδοχή του πιλοτικού επεισοδίου του Battlestar Galactica κυκλοφόρησε στον κινηματογράφο, αρχικά στο εξωτερικό και έπειτα για περιορισμένο διάστημα στις ΗΠΑ. Πρωταγωνίστησε με τον Ληφ Γκάρρετ στο Party Line (1988).
Προσπάθεια αναγέννησης του Battlestar Galactica
Ο Χατς προσπάθησε να αναγεννήσει το Battlestar Galactica. Την δεκαετία του 1990, ξεκίνησε να γράφει έργα βασισμένα στην σειρά και επίσης έγραψε, σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή ενός τρέιλερ που ονομάστηκε The Second Coming με την ελπίδα να δελεάσει την Universal Studios (κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων) στο να παράγουν μια νέα σειρά η οποία θα ήταν μια άμεση συνέχιση της πρωτότυπης σειράς του 1978 (αγνοώντας τα γεγονότα της αποτυχημένης επιστροφής του Galactica το 1980, στο οποίο ο Χατς δεν εμφανίστηκε). Οι αρχικοί πρωταγωνιστές Τζον Κολίκος (Μπάλταρ), Τέρρυ Κάρτερ και Τζακ Στάουφερ (Μποτζαίη) εμφανίστηκαν στο τρέηλερ με τον Χατς. Παρόλο που το τρέηλερ γνώρισε επευφημίες στις συμβάσεις της επιστημονικής φαντασίας, η Universal δεν έδειξε ενδιαφέρον για την επιθυμία του Χατς να ξαναγεννήσει το Battlestar Galactica και επέλεξε ένα ριμέικ αντί για το σίκουελ που είχε δημοσιοποιήσει ο Χατς. Ο Χατς, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες έβαλε υποθήκη το σπίτι του για να φτιάξει το τρέηλερ, απογοητεύτηκε πικρά από την τροπή των γεγονότων και ήταν ιδιαίτερα επικριτικός πάνω στην προοπτική μιας νέας σειράς.
Το 2004 ανέφερε στην εταιρεία Sci-Fi Pulse ότι είχε νιώσει δυσαρέσκεια για την αποτυχία της προγραμματισμένης του συνέχειας του Galactica και ότι αφέθηκε "εξουθενωμένος και άρρωστος ... Είχα, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, συνδεθεί βαθιά με τους αρχικούς χαρακτήρες και την ιστορία ... με το να γράφω τα βιβλία και τα κινούμενα σχέδια και να κάνω την εκστρατεία για να επαναφέρω το σόου"
Αναγέννηση του Battlestar Galactica
Παρά την δυσαρέσκειά του, ο Χατς ανέπτυξε έναν σεβασμό για τον Ρόναλντ Μουρ, τον συγγραφέα και παραγωγή των νέων επεισοδίων, όταν ο Μουρ εμφανίστηκε ως τιμώμενος καλεσμένος στο Galacticon (επέτειος για τα 25 χρόνια του Battlestar Galactica, που φιλοξενήθηκε από τον Χατς) και απάντησε στις ερωτήσεις ενός εχθρικού κοινού. Αργότερα, το 2004, ο Χατς έλαβε έναν ρόλο στην νέα σειρά Battlestar Galactica, τον οποίο αποδέχτηκε. Έπαιξε τον Τομ Ζάρεκ, έναν τρομοκράτη που έγινε πολιτικός και πέρασε 20 χρόνια στην φυλακή για την ανατίναξη ενός κυβερνητικού κτιρίου. Μετά τον θάνατο του Ζάρεκ, ο Χατς σχολίασε ότι "ποτέ δεν έπαιξα αυτόν τον χαρακτήρα ως παλιάνθρωπο ούτε σκεφτόμουν ότι ήταν τέτοιος και ακόμα νιώθω έτσι", και ότι θεώρησε πως ο χαρακτήρας ήταν ένα αρχέτυπο που οδηγείται στη βία αφού "μπλοκαρίστηκε από κάθε δυνατό τρόπο" από τον Ρόσλιν και τον Αντάμα. "Ο Ζάρεκ, ο Αντάμα και ο Ρόσλιν ήθελαν και οι τρεις εξουσία για τον ίδιο λόγο, ώστε να κάνουν μια θετική διαφορά".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Γιώργος Δέλιος
Ο Γιώργος Δέλιος (1897 - 24 Ιουλίου 1980) ήταν Έλληνας λογοτέχνης από τη Βόρεια Ελλάδα, από τους πρώτους που καλλιέργησαν τον εσωτερικό μονόλογο στη λογοτεχνία. Από το 1962 (οπότε ιδρύθηκε) ως το 1978 ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. To 1975 τιμήθηκε με κρατικό λογοτεχνικό βραβείο για το δοκίμιό του "Φυσιογνωμίες του ξένου έντεχνου λόγου" (βραβείο κριτικής-δοκιμίου).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βάβδο Χαλκιδικής και έκανε μαθήματα (ως ακροατής) στη νεοσύστατη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ. Εργάστηκε στους Σιδηροδρόμους ως υπάλληλος και στο δήμο. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Άρη Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια εργάστηκε στο ραδιοσταθμό της συμπρωτεύουσας. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1932, όταν ίδρυσε μαζί με τους Στ. Ξεφλούδα, Αλ. Γιαννόπουλο, Γ. Βαφόπουλο και Πέτρο Σπανδωνίδη, το περιοδικό "Μακεδονικές Ημέρες". Έκτοτε δημοσίευσε πολλά διηγήματα και μυθιστορήματα. Μετά την Κατοχή εξέδωσε τη σειρά διηγημάτων "Μουσική δωματίου". Πέθανε από καρκίνο τον Ιούλιο του 1980 στη Θεσσαλονίκη, όπου έζησε ολόκληρη τη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Γενιά του ’30
Τζόζεφ Μπλακ
thumb|Ανάγλυφο του Τζόζεφ Μπλακ στο London Science Museum Ο Τζόζεφ Μπλακ (Joseph Black, 16 Απριλίου 1728 – 6 Δεκεμβρίου 1799 ) ήταν Σκωτσέζος χημικός και ιατρός, γνωστός για την ανακάλυψη της ειδικής θερμότητας, της λανθάνουσας θερμότητας, του μαγνησίου και του διοξειδίου του άνθρακα. Διετέλεσε Καθηγητής της Ανατομίας και της Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης από το 1756, και μετά Καθηγητής της Ιατρικής και της Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου από το 1766.