cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούντενφραϊ
Μετά την ήττα της Γερμανίας το 1945, έγιναν κάποιες προσπάθειες να προσελκύσουν τους Εβραίους πίσω στη Γερμανία, καθώς και να ανακατασκευάσουν συναγωγές που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια και μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων. Οι όροι γιούντενραϊν και γιούντενφραϊ έχουν έκτοτε χρησιμοποιηθεί στη δίωξη των παγκόσμιων εβραϊκών κοινοτήτων ή του έθνους του Ισραήλ.
Τοποθεσίες που κηρύχθηκαν γιούντενφραϊ
Ιδρύματα, χωριά, πόλεις και περιοχές κηρύσσονταν γιούντενφραϊ ή γιούντενραϊν αφού είχαν προφανώς απαλλαγεί από τους Εβραίους. Ωστόσο, ορισμένοι Εβραίοι επέζησαν κρυμμένοι και προστατευμένοι από φιλικούς γείτονες. Στο Βερολίνο, ήταν γνωστοί ως «υποβρύχιοι» αφού φαινόταν να εξαφανίζονταν (κάτω από τα κύματα). Πολλοί επέζησαν από το τέλος του πολέμου και ήταν επιζώντες του Ολοκαυτώματος.
Αβαρίκος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Αβαρίκος είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, του δήμου Θέρμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριχωνίδας του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γιούντενφραϊ
Σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης
Στη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης, ένας φόβος μεταξύ πολλών Ισραηλινών που αντικατοπτρίζεται από ισραηλινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους όπως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, είναι ότι η προτεινόμενη κατάργηση των ισραηλινών εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη σύμφωνα με τις επιθυμίες των Παλαιστινίων αξιωματούχων ισοδυναμεί με καθεστώς γιούντενραϊν αυτών των περιοχών.
Στις 9 Ιουλίου 2009, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, σε μια συζήτηση με τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, φέρεται να είπε, χρησιμοποιώντας τους ισραηλινούς όρους της περιοχής, «Η Ιουδαία και η Σαμαριά δεν μπορούν να είναι γιούντενραϊν».
Αβαρίκος Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία
Ο Αβαρίκος είναι ημιορεινό χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται ανατολικά της Τριχωνίδας και στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Προφήτης Ηλίας» (614 μ.), σε τοποθεσία που δεσπόζει στην πεδιάδα του ποταμού Εύηνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330. Απέχει 65 χλμ. περίπου ΒΑ. του Μεσολογγίου.
Γιούντενφραϊ
Ισλαμικός κόσμος
Ο πληθυσμός των εβραϊκών κοινοτήτων στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής έχει επίσης περιγραφεί ως μέρος μιας προσπάθειας να τις καταστήσει γιούντενφραϊ ή γιούντενραϊν. Ο Δρ Πίτερ Σότεν έγραψε σχετικά με το θέμα, λέγοντας: «Τα αραβικά κράτη απάντησαν ανελέητα στον χαμένο πόλεμο και στους πρόσφατα εκτοπισμένους Άραβες πρόσφυγες, λαμβάνοντας συστηματικά και τολμηρά καταπιεστικά μέτρα εναντίον των Εβραίων πολιτών τους. Η υπηκοότητά τους αφαιρέθηκε, πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις και κρατήσεις, επιβλήθηκαν θρησκευτικοί περιορισμοί, περιορίστηκε η ελεύθερη κυκλοφορία, παγώθηκαν τα περιουσιακά στοιχεία και κατασχέθηκαν περιουσιακά στοιχεία, οι ευκαιρίες απασχόλησης έκλεισαν και ο σιωνισμός ποινικοποιήθηκε». Ο Λιν Τζούλιους έγραψε στο The Jewish Journal, «Μόλις τρία χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα μέλη του Αραβικού Συνδέσμου ήταν αποφασισμένα να μιμηθούν τους Ναζί. Ξεκίνησαν να κάνουν την αραβική Μέση Ανατολή γιούντενραϊν (χωρίς Εβραίους). Εφάρμοσαν τους νόμους της Νυρεμβέργης, ποινικοποίησαν τον Σιωνισμό, πάγωσαν εβραϊκούς τραπεζικούς λογαριασμούς, θέσπισαν ποσοστώσεις, επέβαλλαν περιορισμούς στις θέσεις εργασίας και στην κυκλοφορία. Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική έξοδος και η λαφυραγωγία εκατομμυρίων Εβραίων». Το καθεστώς των πρώην Εβραϊκών Κοινοτήτων των Κουρδιστάν, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Συρία, Κουβέιτ, Ομάν, Αλγερία, Λιβύη, Σουδάν και Μαλαισία πιστεύεται ότι δεν έχουν εναπομείναν εβραϊκό πληθυσμό. Το 2017, το Ιράκ είχε αναφέρει 10 Εβραίους που είχαν απομείνει. Το 2020 4 Εβραίοι ζουν στο Ιράκ. Στις 13 Ιουλίου 2020, αναφέρθηκε ότι οι τελευταίοι Εβραίοι της Υεμένης είναι αιχμάλωτοι της πολιτοφυλακής Χούθι της περιοχής Χάριφ. (Από τις 25 Νοεμβρίου 2020 έχουν απομείνει περίπου 38 Εβραίοι στην Υεμένη). Στο Κατάρ και το Τζιμπουτί έχουν απομείνει μόνο ελάχιστοι Εβραίοι. Το 2018, 4 Εβραίοι βρισκόταν στη Ντάκα του Μπαγκλαντές, ενώ στο Αφγανιστάν υπάρχει ένας Εβραίος. Η Ερυθραία έχει επίσης έναν ιθαγενή Εβραίο κάτοικο, τον Σάμι Κόεν, ο οποίος διευθύνει μια επιχείρηση εισαγωγής-εξαγωγής και παρακολουθεί τη Συναγωγή της Ασμάρα. Ο Λίβανος, η Αίγυπτος, το Ιράν, η Αιθιοπία, το Μαρόκο, η Τουρκία, η Τυνησία και η Αρμενία έχουν επίσης δει τεράστιες μειώσεις στον εβραϊκό πληθυσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναζιστικές έννοιες Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Ορολογία του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Απελάσεις Εβραίων
Αβαρίκος Αιτωλοακαρνανίας
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αβαρίκου έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 15,215 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πίνη.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και ορίστηκε έδρα του δήμου Παμφίας του, τέως, νομού Ακαρνανίας & Αιτωλίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Πλατύπορο και, το 1955, πάλι σε Αβαρίκος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβαρίκου και προσαρτήθηκε στο δήμο Θέρμου.
Ιστορία
Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, όταν ο Αλή Πασάς κατέστρεψε τον Αβαρίκο Σουλίου το 1804, το χωριό δεν ξανακτίστηκε και, κάποιοι κάτοικοι –έντεκα οικογένειες περίπου- ήλθαν στη σημερινή θέση και ίδρυσαν τον Αβαρίκο Αιτωλοακαρνανίας.
Από τον Αβαρίκο καταγόταν ο αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, Ιωάννης (Γιαννάκης) Κωστόπουλος ή Αβαρικιώτης, ο οποίος πήρε μέρος σε πολλές μάχες με το βαθμό του χιλίαρχου, μεταξύ των οποίων στην Έξοδο του Μεσολογγίου. Επίσης, ο Αβαρίκος ήταν ο τόπος συνάντησης των πιο γνωστών οπλαρχηγών της Ρούμελης (Μπότσαρη, Καραϊσκάκη, κ.α.). Κατά το αντικυβερνητικό κίνημα του 1844, στον Αβαρίκο οχυρώθηκε ο Θεοδωράκης Γρίβας με 2000 οπαδούς του. (βλ. και Ιστορία της Ακαρνανίας)
Πολλοί από τους κατοίκους του χωριού πήραν μέρος στη Εθνική Αντίσταση (1941-44), τόσο με τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, όσο και με τον ΕΔΕΣ, όπως ο Α. Παπαϊωάννου (Καπετάν Δίας) και ο Γ .Κ .Αβαρικιώτης. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, στον Αβαρίκο ξεχειμώνιαζαν πολλοί βλάχοι, όπως οι Κουκαίοι από τον Μπερίκο και οι Νακαίοι από τον Πλάτανο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Αεροπορικό δυστύχημα της Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2011, ένα αεροσκάφος Yakovlev Yak-42D συνετρίβη στις ακτές του ποταμού Βόλγα κοντά στο Γιαροσλάβλ. Στο αεροσκάφος βρίσκονταν οι παίκτες της ομάδας Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ στο χόκεϊ επί πάγου. Το αεροσκάφος είχε κατεύθυνση το Μινσκ, όπου η Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ έπρεπε να αντιμετωπίσει την τοπική Ντιναμό για την πρώτη αγωνιστική του Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ. Σύμφωνα με πληροφορίες, συνολικά στο αεροσκάφος βρίσκονταν 45 άτομα, και όλοι (εκτός τον μηχανικό πτήσης) σκοτώθηκαν. Εξ αυτών πέθανε και Σλοβάκος Πάβολ Ντέμιτρα, πρώην παίκτης του NHL και ένας από καλύτερους παίκτες του χόκεϊ.
Ο Ρενέ Φάσελ, πρόεδρος της IIHF, δήλωσε ότι το δυστύχημα ήταν «η πιο μαύρη μέρα στην ιστορία του αθλήματος».
Δυστύχημα
thumb|right|250px|RA-42434 (2006)
Σύμφωνα με πληροφορίες, το αεροσκάφος της Yak-Service έπληξε ένα πύργο καταρτιού στο Αεροδρόμιο Τουνόσνα και μετά τυλίχθηκε στις φλόγες και συνετρίβη στον ποταμό Βόλγα. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος επισκέφθηκε το Γιαροσλάβλ για το Παγκόσμιο Πολιτικό Φόρουμ της πόλης, έστειλε τα συλλυπητήριά του στις οικογένειες των νεκρών, και επισκέφθηκε τον τόπο της καταστροφής. Όταν έγιναν γνωστά τα νέα για το δυστύχημα, οι εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου Ρωσίας διέκοψαν και ακύρωσαν τον αγώνα Σαλαβάτ Γιουλάεφ Ουφά-Ατλάντ Περιφέρειας Μόσχας, ενώ ήταν σε εξέλιξη.
Έρευνα
Η Εθνική Αεροπορική Επιτροπή άρχισε αμέσως την έρευνα για την αιτία του δυστυχήματος. Αιτία, λανθασμένη χρήση φρένων κατά την απογείωση, σφάλμα του πιλότου. Οι ρωσικές αεροπορικές αρχές ανέστειλαν όλες τις πτήσεις των αεροσκαφών του ίδιου τύπου με αυτό που συνετρίβη στο Γιαροσλάβλ.
Επιβάτες
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εκτάκτων Αναγκών της Ρωσίας, στο αεροσκάφος βρίσκονταν 8 μέλη του πληρώματος και 37 επιβάτες, συμπεριλαμβανομένων των επιζώντων: Αλεξάντερ Γκαλίμορφ και Αλεξάντερ Σίζοφ):
Προσωπικό ομάδας
Ο προπονητής των τερματοφυλάκων Ζόρμα Βαλτόνεν δεν ήταν μεταξύ των επιβάτων.
Αντιδράσεις
Λόγω του ατυχήματος, ακυρώθηκαν όλοι οι αγώνες της 1ης αγωνιστικής του Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ. Τα συλληπητήρια τους εξέφρασαν ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς και εκπροσώποι άλλων χωρών, όπως Καναδά, Τσεχίας και Σλοβακίας, υπηκόοι των οποίων σκοτώθηκαν στο δυστύχημα καθώς και ποδοσφαιρικές ομάδες.
Ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου της Ρωσίας, Βλαντισλάφ Τριτιάκ, δήλωσε ότι «από εδώ και τώρα απαγορεύονται οι πτήσεις της Εθνικής Ρωσίας με τα αεροσκάφη Γιάκοβλεφ-42. Οι νεκροί θα θαφτούν με όλες τις τιμές, ενώ οι οικογένειες τους θα έχουν οικονομική και ψυχολογική βοήθεια. Επίσης, η Ομοσπονδία θα βοηθήσει τον σύλλογο να δημιουργήσει νέα ομάδα».
Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ και ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Αμπντουλά Γκιούλ βάζουν λουλούδια στην είσοδο του Στάδιου «Арена-2000 Локомотив» (Αρένα-2000 Λοκομοτίβ), έδρα της ομάδας|left|thumb
Το ίδιο είχε γίνει το 1979, όταν η Παχτακόρ Τασκένδης, όταν ο σύλλογος έχασε την ομάδα κατά τη διάρκεια πτήσης προς το Μινσκ (στο οποίο κατευθυνόταν και η Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ), ενώ η Κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης αποφάσισε να μην υποβαθμίσει την ομάδα, όποια και αν ήταν η βαθμολογική της θέση, για μια τριετία. Η Παχτακόρ Τασκένδης έστειλε ήδη τα συλληπητήρια της στην Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η ομάδα της οποίας σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Μόναχο, έστειλε τα συλληπητηρία της στην ομάδα
Στο Γιαροσλάβλ, χιλιάδες φίλαθλοι άναψαν κεριά κοντά στο στάδιο της ομάδας, κρατώντας πανό με λόγια «Σάνια, κρατήσου. Η χώρα είναι μαζί σου!» για να υποστηρίξουν τον μοναδικό παίκτη της ομάδας που επέζησε, Αλεξάντερ Γκαλίμοφ. Ανάλογο πένθος επικρατούσε στη Τσεχία και στη Λεττονία, καθώς οι εθνικές τους έχασαν τους πιο σημαντικούς τους παίκτες.
Η Ομοσπονδία Ράγκμπι της Ουκρανίας εξέφρασε τα συλληπητήρια της, και ανάφερε ότι όλοι οι αγώνες του Πρωταθλήματος Ράγκμπι Ουκρανίας στις 10 και 11 Σεπτεμβρίου θα αρχίσουν με μονόλεπτη σιγή. Ο Κυβερνήτης της Περιφέρειας του Όμσκ, Λεονίντι Κονσταντίνοβιτς Πολεζάεφ, υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει υλικώς την οικογένεια του νεκρού τερματοφύλακα Αλεξάντερ Εβγκένεβιτς Μπιούχιν, και να στήσει άγαλμα στον τάφο του παίκτη.
Κηδεία των παικτών της ομάδας
thumb|left|200px|Οπαδοί τοποθετούν κεριά και λουλούδια έξω από το Αρένα-2000
Νωρίτερα, έγινε γνωστό ότι η Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ αποφάσισε να μην λάβει μέρος στο Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ 2011/2012. Η χρονιά αυτή θα ξεκινήσει με τον αγώνα για το Κύπελλο Λοκομοτίβ. Ο Πρόεδρος της Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ, Γιούρι Γιάκοβλεφφ, δήλωσε ότι «τώρα το πιο κύριο θέμα είναι η βοήθεια και η φροντίδα των οικογένειων των νεκρών παικτών. Το δεύτερο θέμα είναι η δημιουργία νέας ομάδας».
Στο στάδιο Αρένα-2000, όπου έπαιζε η Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ, έφθασαν ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Επικεφαλής του Πρωταθλήματος, Βιτσισλάφ Φιτίσοφ, ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Χόκεϊ επί Πάγου, Ρενέ Φάσελ, καθώς και οι παίκτες της Ντιναμό Μινσκ [με την οποία έπρεπε να παίξει η Λοκομοτίβ] για να τιμήσουν τους παίκτες της Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ.
Στις 12 Σεπτεμβρίου έγινε γνωστό ότι ο Αλεξάντερ Γκαλίμοφ, ο οποίος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με 90% εγκαύματα, πέθανε. Ο αριθμός των νεκρών αυξήθηκε από 43 σε 44. Ο μόνος επίζοντας παραμένει ο Αλεξάντερ Σιζόφ, την κατάσταση του οποίου οι γιατροί θεωρούν κρίσιμη, αλλά σταθερή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χόκεϊ επί πάγου στη Ρωσία Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα
Κατάλογος αιώνων
Οι σελίδες που υπάρχουν στη πιο κάτω λίστα περιλαμβάνουν πληροφορίες για τάσεις και γεγονότα σε ένα συγκεκριμένο αιώνα και χιλιετία.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Αιώνες Κατηγορία:Κατάλογοι ανά χρονική περίοδο
Κατάλογος φεστιβάλ κινηματογράφου
Κατάλογος κινηματογραφικών φεστιβάλ από όλο τον κόσμο οργανωμένα ανά ήπειρο και χώρα:
Παραπομπές
* φεστιβαλ κινηματογραφου
2281 Μπιέλα
Ο Μπιέλα (Biela) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,7. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αυστριακού αξιωματικού και ερασιτέχνη αστρονόμου βαρόνου Βίλχελμ φον Μπιέλα, γνωστού και από τον ομώνυμο κομήτη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπιέλα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιελα
437 π.Χ.
Γεγονότα
Κατηγορία:Έτη
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ουαγκαντουγκού
Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ουαγκαντουγκού, είναι το μοναδικό διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ της Αφρικής. Διεξάγεται κάθε δύο χρόνια και είναι περισσότερο γνωστό ως FESPACO. Η έδρα του είναι η πρωτεύουσα της Μπουρκίνα Φάσο, η Ουαγκαντουγκού. Στην απονομή του 2009, κέρδισε το μεγάλο βραβείο η ταινία "Teza" του Χαϊλέ Γκερίμα, που καταγράφει την εποχή της δικτατορίας στην Αιθιοπία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεστιβάλ κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτισμός της Μπουρκίνα Φάσο
Νικόλαος Μπαλτατζής - Μαυροκορδάτος
Ο Νικόλαος Μπαλτατζής - Μαυροκορδάτος (Αθήνα 1898 - ;) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και Ολυμπιονίκης στην υδατοσφαίριση που διετέλεσε μετέπειτα αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεώργιου Μπαλτατζή, βουλευτή και υπουργού, και της Χαρίκλειας Μαυροκορδάτου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλαιά οικογένεια Μπαλτατζή ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Μαυροκορδάτου και ήταν εγγονός του Νικόλαου Μαυροκορδάτου και δισέγγονος του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Προκειμένου να συνεχιστεί το οικογενειακό επίθετο της μητέρας του έφερε και τα δύο οικογενειακά επίθετα "Μπαλτατζής - Μαυρκορδάτος".
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" κατά την περίοδο 1919 - 1940.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος αλλά δεν απέκτησε απογόνους.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ακολούθησε την παράδοση της οικογενείας εκλεγόμενος πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές Αττικοβοιωτίας στις εκλογές του 1935 με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος. Επανεξελέγη βουλευτής Λάρισας στις εκλογές του 1936 και του 1946 με το Λαϊκό Κόμμα. Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (Απριλίου 1946 και Οκτωβρίου 1946 - 1947) και Δημητρίου Μαξίμου (1947) καθώς και υφυπουργός Τύπου στην κυβέρνηση Σοφούλη (1947). Ως βουλευτής συμμετείχε μαζί με τον Λέοντα Μακκά στην προπαρασκευαστική συνάντηση του Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Ένωσης στο Γκστάαντ της Ελβετίας στις 4 και 5 Ιουλίου 1947 μαζί με τις επιτροπές της Ιταλίας και του Βελγίου.
Στις εκλογές του 1977 ήταν υποψήφιος με το κόμμα της Εθνικής Παράταξης στο ψηφοδέλτιο επικρατείας.
Αθλητισμός
Υπήρξε αθλητής υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού και του Εθνικού Πειραιώς. Συμμετείχε ως μέλος της ολυμπιακής αποστολής της ελληνικής ομάδας υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας (1920) καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση ενώ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού (1924) η ελληνική ομάδα, της οποίας ήταν πάλι μέλος, κατέλαβε την δέκατη τρίτη θέση.
Μετά την απόσυρσή του από τον ενεργό αθλητισμό ανέλαβε πληθώρα διοικητικών θέσεων σε αθλητικά σωματεία και ομοσπονδίες. Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 συμμετείχε υπό την ιδιότητα του Γενικού Αρχηγού της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Φιλάθλων Πάλης (ΕΟΦΠ) κατά την περίοδο 1957 - 1960, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Ελληνικού Ράλλυ Αυτοκινήτων (1951), πρόεδρος της ΕΚΟΦ (σήμερα ΚΟΕ/= Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος) καθώς και Β' αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής για δύο χρονικά διαστήματα (1957 - 1960, 1974). . Υπήρξε ο εμπνευστής και ο ιδρυτής του θεσμού του κυπέλλου υδατοσφαίρισης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Υπήρξε, επίσης, μέλος της μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων κατά τις περιόδους 1927 – 1930, 1935, 1939 – 1956, 1957 – 1960 και 1974.
Τον Ιανουάριο του 1973 τιμήθηκε από τον Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου ενώ είχε ανακηρυχθεί μεγάλος ευεργέτης του Απόλλωνα Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Οικογένεια Μπαλτατζή Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Οικογένεια Μαυροκορδάτου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Τύπου και Πληροφοριών Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Λάρισας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Κέικ Red velvet
Το κέικ red velvet είναι παραδοσιακά ένα κόκκινο, κόκκινο-καφέ ή βυσσινί χρωματισμένο κέικ σοκολάτας με στρώσεις, στρωμένο με κρέμα βουτύρου. Οι παραδοσιακές συνταγές δεν χρησιμοποιούν χρωστικές, με το κόκκινο χρώμα να οφείλεται στο μη επεξεργασμένο, πλούσιο σε ανθοκυανίνες κακάο.
Τα συνηθισμένα συστατικά περιλαμβάνουν βουτυρόγαλα, βούτυρο, κακάο, ξύδι και αλεύρι. Για το χρώμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί χυμός παντζαριού ή κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής. Κατηγορία:Σοκολατένια επιδόρπια
Μανουήλ Α΄ Σαραντηνός
Ο Μανουήλ Α΄ Σαραντηνός/Καραντηνός ή Χαριτόπουλος διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κατά τα έτη 1215 (ή 1217 ) ως 1222.
Υπήρξε λόγιος Πατριάρχης και φαίνεται ότι είχε το προσωνύμιο ο Φιλόσοφος. Ο Γεώργιος Ακροπολίτης λέει «ήταν φιλόσοφος και φαίνεται πράγματι πως αποκαλούνταν έτσι από τον λαό». Η Πατριαρχία του συνέπεσε με τη δύσκολη εποχή της Φραγκοκρατίας, κατά την οποία επέδειξε συνέπεια και σύνεση. Ως Πατριάρχης διέμενε στη Νίκαια, όπου είχε μεταφερθεί και η πρωτεύουσα του Κράτους. Πριν την Άλωση του 1204, ήταν διάκονος και είχε το αξίωμα του υπάτου των φιλοσόφων, από όπου φαίνεται πως προέκυψε και το προσωνύμιό του.
Οι σημαντικότερες αποφάσεις που πήρε κατά την Πατριαρχία του περιλαμβάνουν:
Ο Μανουήλ έπαιξε σημαντικό ρόλο στις διπλωματικές επαφές μεταξύ του Αυτοκράτορα Θεόδωρου Λάσκαρη και του Λατίνου Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Ροβέρτου του Κουρτεναί το 1222. Ο Ροβέρτος είχε προσεγγίσει τον Θεόδωρο για Συνθήκη Ειρήνης και ο τελευταίος τού προσέφερε την κόρη του Ευδοκία για να στερεώσει με γάμο τη συμφωνία. Αλλά ο Θεόδωρος είχε παντρευτεί τη Μαρία του Κουρτεναί, αδελφή του Ροβέρτου, το 1217. Ο Μανουήλ αναφέρεται από τον Γεώργιο Ακροπολίτη ότι μπλόκαρε τον αρραβώνα για λόγους κανονικού δικαίου: ο Ροβέρτος, κουνιάδος του Θεόδωρου, δεν θα μπορούσε να γίνει και γαμπρός του, καθώς αυτή θα ήταν μια «παράνομη ένωση» και θα συνιστούσε αιμομιξία, καθώς ήταν εντός του τρίτου βαθμού συγγένειας.
Πηγές
Μανουήλ Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας
thumb|right|250px|Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας απεικονιζόμενος στην Ιστορία της Αγγλίας του Κάσελ (1902).
Ο Ερρίκος II της Αγγλίας (Henry II of England, 5 Μαρτίου 1133 - 6 Ιουλίου 1189) από τον Οίκο του Ανζού ήταν βασιλιάς της Αγγλίας, Κόμης του Ανζού, Δούκας της Νορμανδίας, Δούκας της Ακουιτανίας, Κόμης της Νάντης και Λόρδος της Ιρλανδίας (1154 - 1189). Σποραδικά είχε υπό τον έλεγχό του την Ουαλία, τη Σκωτία και τη Βρετανη. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αγγλίας από την Ανδεγαυική δυναστεία των Πλανταγενετών που βασίλεψε στην Αγγλία τρεις αιώνες με 13 βασιλείς.
Εξωτερική εμφάνιση
Ο Ερρίκος περιγράφεται από τους ιστορικούς σαν όμορφος, κοντός, γεροδεμένος με κόκκινα μαλλιά, συχνά ντυμένος ως τον σβέρκο, ήταν πολύ δυναμικός και δραστήριος. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν το σπινθηροβόλο του βλέμμα που δημιουργούσε τρόμο, είχε συχνά ξεσπάσματα οργής στα οποία ήταν αγέλαστος και αμίλητος. Μιλούσε πολλές γλώσσες όπως αγγλικά, γαλλικά και λατινικά. Κύριες ασχολίες του ήταν στη νεότητα του το κυνήγι και οι πολεμικές τέχνες, σε μεγαλύτερη ηλικία έστρεψε το ενδιαφέρον του περισσότερο σε διοικητικά θέματα και στη δικαιοσύνη. Ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει ένα μεγάλο βασίλειο με όλα τα εδάφη του παππού του Ερρίκου Α΄, ήταν πολύ φιλόδοξος υπό την επίδραση της μητέρας του Ματθίλδης που γνώριζε λεπτομερώς τους τίτλους και τα δικαιώματα του. Ο Ερρίκος ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αγγλίας που φορούσε μόνιμα ένα δακτυλίδι με σφραγισμένο ένα λιοντάρι ή μια λεοπάρδαλη, το σχέδιο αυτό θα γίνει αργότερα το έμβλημα των βασιλέων της Αγγλίας.
Διεκδίκηση του Αγγλικού θρόνου ως ανήλικος
Η μητέρα του Ματθίλδη είχε παντρευτεί στον πρώτο της γάμο τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ και ήταν μέλος του πανίσχυρου Οίκου της Νορμανδίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα της (1135) ήλπιζε να κληρονομήσει το αγγλικό στέμμα αλλά κατέλαβε τον θρόνο ο ξάδελφος της Στέφανος της Αγγλίας με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος που ονομάστηκε Αναρχία. Ο πατέρας του Γοδεφρείδος επιτέθηκε στη Νορμανδία αλλά άφησε την ηγεσία της επιχείρησης στην Αγγλία στη σύζυγο του Ματθίλδη και τον ετεροθαλή αδελφό της Ροβέρτο του Γκλώστερ. Τα πρώτα χρόνια έζησε με τη μητέρα του, σε ηλικία 7 ετών πήγε στον πατέρα του στο Ανζού όπου εκπαιδεύτηκε από τον Πέτρο της Σαιντ έναν σημαντικό επιστήμονα εκείνης την εποχής. Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης έστειλε τον Ερρίκο στο Μπρίστολ (1142) το κέντρο της Ανδεγαυικής αντίστασης στην Αγγλία μαζί με τον Ροβέρτο του Γκλώστερ την εποχή που δεχόταν σκληρές κριτικές για αδράνεια στους αγώνες της συζύγου του. Το σπίτι του Ροβέρτου ήταν γνωστό για την αγάπη στη μόρφωση, εκπαιδεύτηκε από τον δάσκαλο Ματθαίο σύμφωνα με τους κανόνες του Αγίου Αυγουστίνου που ακολούθησε σε όλη τη ζωή του, έζησε έναν χρόνο με τον Ρογήρο του Ουόρστερ έναν από τους γιους του Ροβέρτου. Επέστρεψε στο Ανζού 10 ετών όπου συμπλήρωσε τις σπουδές του από άλλον έναν διάσημο ακαδημαϊκό, τον Γουλιέλμο του Κόνς.
Σε ηλικία 14 ετών (1147) με έναν μικρό αριθμό μισθοφόρων ο Ερρίκος έκανε την πρώτη επίθεση στην Αγγλία παρά τον πανικό που δημιουργήθηκε στην αρχή η αποστολή δεν είχε επιτυχία και επέστρεψε στη Νορμανδία. Δεν είχε υποστήριξη ούτε από τη μητέρα του η οποία δεν την είχε εγκρίνει. Ο Ερρίκος πήγε στον βασιλιά Στέφανο ο οποίος επιζητούσε τότε λήξη του εμφύλιου πολέμου και του φέρθηκε πολύ γενναιόδωρα, του χορήγησε μισθούς και του υποσχέθηκε σύνταξη. Ο Ερρίκος αποφάσισε νέα πολεμική επιχείρηση (1149) σε συμμαχία με τον μεγάλο θείο του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας και τον Ρανούλφο, Κόμη του Τσέστερ, δυο πανίσχυρους ηγεμόνες που είχαν τον έλεγχο σε ολόκληρη τη βόρεια Βρετανία. Το σχέδιο τους ήταν η επίθεση στην Υόρκη, το σχέδιο απέτυχε αφού ο Στέφανος βάδισε τότε γρήγορα βόρεια προς την Υόρκη και ανάγκασε τον Ερρίκο να επιστρέψει στη Νορμανδία.
Διάδοχος του Ανζού
Ο πατέρας του Γοδεφρείδος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1151, ο Ερρίκος έπρεπε πριν αναχωρήσει για την Αγγλία να εξασφαλίσει τη διαδοχή στο Ανζού. Ο Ερρίκος σχεδίαζε να παντρευτεί την Ελεονώρα της Ακουιτανίας σύζυγο του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας για να κληρονομήσει την Ακουιτανία, η Ελεονώρα ήταν όμορφη με μεγάλη ζωντάνια αλλά δεν είχε απέκτησε γιους με τον Γάλλο βασιλιά και τη χώρισε. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Πλανταγενέτη οκτώ βδομάδες αργότερα στις 18 Μαΐου. Ο Λουδοβίκος προσβλήθηκε άσχημα, τα εδάφη του Ερρίκου στη Γαλλία ήταν περισσότερα από τα δικά του. Ο Λουδοβίκος δήλωσε ότι την Ακουιτανία θα κληρονομήσουν οι κόρες του με την Ελεονώρα, Μαρία και Αλίκη, και αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Ερρίκο στρατιωτικά. Στη συμμαχία μαζί με τον Λουδοβίκο συμμετείχαν ο Στέφανος, ο Ευστάθιος, ο Ερρίκος Α΄ της Καμπανίας, ο Ροβέρτος του Περς και ο δεύτερος αδελφός του Ερρίκου Γοδεφρείδος της Νάντης που αμφισβήτησε την κληρονομιά του Ερρίκου. Ο πατέρας τους Γοδεφρείδος δεν είχε κάνει σαφές ποιος από τους γιους του θα τον διαδεχτεί, πηγές λένε ότι κληροδότησε στον Ερρίκο τη Νορμανδία και το Ανζού αλλά κληροδότησε το Πουατού στον Γοδεφρείδο.
Πρώτες εκστρατείες στην Αγγλία
Ο Ερρίκος επιτέθηκε στη Νορμανδία και ο Λουδοβίκος στην Ακουιτανία, ο Στέφανος πολιόρκησε το Κάστρο του Ουώλλινγκφορντ ένα σημαντικό στρατηγικό σημείο στην κοιλάδα του Τάμεση σε μια προσπάθεια του να τερματίσει τον πόλεμο στη Γαλλία. Ο Ερρίκος πήγε αμέσως στην Ακουιτανία έτοιμος να πολεμήσει ανοιχτά τον Λουδοβίκο ο οποίος στη συνέχεια αρρώστησε και αποχώρησε, ο Ερρίκος πίεσε τότε τον αδελφό του Γοδεφρείδο να υπογράψει ειρήνη και να δεχτεί τους όρους του. Ο Ερρίκος επέστρεψε στην Αγγλία στις αρχές του 1153 για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του Στέφανου με έναν μικρό στρατό μισθοφόρων, βρήκε υποστήριξη στα βόρεια και ανατολικά της Αγγλίας από τους Ρανούλφο του Τσέστερ και Χιου Μπάιγκοντ, Κόμη του Νόρφοκ. Μια αντιπροσωπεία κληρικών συναντήθηκε με τον Ερρίκο λίγο πριν το Πάσχα όπου του υποσχέθηκαν ότι θα υποστηρίξουν τον Στέφανο σαν βασιλιά αλλά θα αναζητήσουν ειρήνη, ο Ερρίκος τους υποσχέθηκε ότι θα τους επιτρέψει να παρακολουθήσουν τη διαδικασία του δικαστηρίου.
Για να διώξει τον στρατό του Στεφάνου μακριά από το Ουώλλινγκφορντ, ο Ερρίκος πολιόρκησε ένα κάστρο του Στεφάνου στο Μάλμσμπουρυ και ο βασιλιάς βάδισε δυτικά να το υπερασπιστεί. Στις προβλέψεις για βαρύ χειμώνα αποφάσισαν προσωρινά ανακωχή και ο Ερρίκος μπόρεσε να επιστρέψει βόρεια όπου ο ισχυρός Ροβέρτος του Μπώμοντ, Κόμης του Λέστερ, δήλωσε ότι θα τον υποστηρίξει. Ο Ερρίκος επέστρεψε νότια για να αντιμετωπίσει τος πολιορκητές του Ουώλλινγκφορντ, είναι βέβαιο ότι βρισκόταν το μεγαλύτερο τμήμα της Βρετανίας υπό την κατοχή του αλλά προτίμησε να ενεργήσει νόμιμα με γάμους και βασιλικούς εποικισμούς σύμφωνα με τα πρότυπα της εποχής.
Διάδοχος του Αγγλικού θρόνου
thumb|right|250px|Τάφος του Ερρίκου Β΄ και της Ελεονόρας της Ακουιτανίας στο αββαείο του Φοντεβρώ. Το επόμενο καλοκαίρι ο Στέφανος συγκέντρωσε στρατό για την πολιορκία του Ουώλλινγκφορντ σε μια τελευταία προσπάθεια να πάρει υπό τον έλεγχο του το κάστρο. Η πτώση του κάστρου φαινόταν βέβαιη και ο Ερρίκος βάδισε νότια με έναν μικρό στρατό για να το υπερασπιστεί. Ο Στέφανος επέστρεψε και οι δυο στρατοί βρέθηκαν αντιμέτωποι τον Ιούλιο αλλά οι βαρόνοι προσπάθησαν να αποφύγουν την ανοιχτή σύγκρουση, η εκκλησία προσπαθούσε με όλα τα μέσα να κλείσει ειρήνη. Τα γεγονότα τελικά εξελίχτηκαν ευνοϊκά για τον Ερρίκο, ο γιος και διάδοχος του Στεφάνου Ευστάθιος αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια και ο μικρότερος γιος του Γουλιέλμος ήταν απρόθυμος να κληρονομήσει τον θρόνο.
Τον Νοέμβριο ο Ερρίκος και ο Στέφανος υπέγραψαν τη Συνθήκη του Ουίντσεστερ στον Καθεδρικό Ναό του Ουίντσεστερ σύμφωνα με την οποία ο Στέφανος αναγνώριζε τον Ερρίκο σαν θετό γιο και διάδοχο του αλλά θα μπορούσε να διατηρήσει όλα τα βασιλικά προνόμια ως τον θάνατο του. Ο γιος του Στεφάνου Γουλιέλμος θα έδινε όρκο υποτέλειας στον Ερρίκο με αντάλλαγμα την προστασία της περιουσίας και των εδαφών του, τα κάστρα θα μπορούσαν να κρατηθούν από τον Ερρίκο με εγγυήσεις και ο Στέφανος θα μπορούσε να έχει πρόσβαση σε αυτά. Ο Ερρίκος και ο Στέφανος επικύρωσαν τη συμφωνία με ένα φιλί. Η στάση του Γουλιέλμου γιου του Στεφάνου ήταν αμφίβολη πολλοί έλεγαν ότι εξοργίστηκε και σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Ερρίκο. Ο Στέφανος αρρώστησε από στομαχική διαταραχή και πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1154, ενώ ο Ερρίκος έγινε βασιλιάς της Αγγλίας πολύ σύντομα.
Αναδιοργάνωση του βασιλείου
Αποβιβάστηκε στην Αγγλία στις 8 Δεκεμβρίου 1154 δέχτηκε όρκους υποταγής από τους βαρόνους και στέφτηκε βασιλιάς μαζί με τη σύζυγο του Ελεονόρα της Ακουιτανίας στις 19 Δεκεμβρίου 1154. Υπήρξαν διεκδικητές του θρόνου που αμφισβήτησαν τον Ερρίκο όπως ο γιος του Στεφάνου Γουλιέλμος Α΄ του Μπλουά, οι δύο μικρότεροι αδελφοί του Ερρίκου, Γοδεφρείδος και Γουλιέλμος, αλλά το ευτύχημα για τον ίδιο ήταν ότι όλοι πέθαναν πρόωρα τα επόμενα χρόνια. Η κατάσταση του βασιλείου που είχε καταστραφεί από τον εμφύλιο πόλεμο ήταν πολύ δύσκολη, πολλά αυθαίρετα κάστρα είχαν οικοδομηθεί από τους τοπικούς άρχοντες, τα βασιλικά έσοδα και ο έλεγχος του βασιλιά στο νομισματοκοπείο ήταν περιορισμένη.
Σύναψη ειρήνης με τον Γάλλο βασιλιά
thumb|right|250px|Ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας και τα παιδιά του σε ένα γενεαλογικό δέντρο του 13ου αιώνα. Ο Ερρίκος είχε μια πολύ προβληματική σχέση με τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄, ξεκίνησε με τον πόλεμο στη Νορμανδία και κορυφώθηκε μετά από τον γάμο του με την πρώην σύζυγο του Ελεονώρα. Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα του από τις Σταυροφορίες για τη συκοφάντηση του αντιπάλου του. Ο Ερρίκος ήταν σε πλεονεκτικότερη θέση από τον Λουδοβίκο που η εξουσία του στο Ανζού ήταν περιορισμένη. Η κατάσταση οδήγησε πολλούς τοπικούς άρχοντες της Γαλλίας να συμμαχήσουν με τον Ερρίκο εναντίον του Λουδοβίκου, ο πρώτος ήταν ο Τιερί της Αλσατίας αλλά τον εμπόδιζε η ρήτρα να μην πολεμήσει ποτέ εναντίον του υψηλού κυρίαρχου του Λουδοβίκου. Ο Θεοβάλδος Ε΄ του Μπλουά ήταν άλλος ένας σύμμαχος του Ερρίκου εναντίον του Λουδοβίκου. Η κατάσταση που επικρατούσε μεταξύ τους σύμφωνα με τον ιστορικό Ιωάννη Ντουμπανίν θύμιζε έντονα την Ευρώπη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου τον 20ο αιώνα.
Με την επιστροφή του στη Γαλλία ο Ερρίκος έπρεπε να εξασφαλίσει τα εδάφη του από εξεγέρσεις, γι΄αυτό από το 1154 άρχισε να αναζητά ειρήνη με τον Λουδοβίκο. Επέστρεψε το Βερνίν και το Νεφ-Μαρσέ στον Λουδοβίκο αλλά δημιούργησε νέες εντάσεις αφού αρνήθηκε να δώσει στον Γάλλο βασιλιά όρκο υποτέλειας για τα εδάφη του στη Γαλλία. Σε προσπάθεια να βελτιωθούν περισσότερο οι σχέσεις τους ο Ερρίκος συνάντησε τον Λουδοβίκο στο Παρίσι (1158) και συμφώνησαν τον γάμο μεταξύ του μεγαλύτερου γιου του Ερρίκου, Ερρίκου του Νεώτερου, με την κόρη του Λουδοβίκου, Μαργαρίτα της Γαλλίας. Ο γάμος επικυρώθηκε με την παραχώρηση της περιοχής του Βεξέν στη Μαργαρίτα υπό τη μορφή προίκας, αυτό έφερε προσωρινά την ειρήνη ανάμεσα στα δυο βασίλεια.
Κυριαρχία της Βρετάνης
Ο Ερρίκος έστρεψε την προσοχή του στο δουκάτο της Βρετάνης που τα εδάφη του παραδοσιακά ήταν ανεξάρτητα από την υπόλοιπη Γαλλία με ξεχωριστή γλώσσα και έθιμα, οι δούκες όμως είχαν μικρή εξουσία απέναντι στους ευγενείς. Το 1148 ο Κόναν Γ΄ της Βρετάνης πέθανε και ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος, ο Ερρίκος Β΄ απαίτησε την ψηλή κυριότητα της Βρετάνης με τη δικαιολογία ότι ήταν πιστή στον παππού του Ερρίκο Α΄ ενώ είχε προορισμό να το δώσει υπό τη διοίκηση των γιων του. Στην αρχή το κυβέρνησε με απεσταλμένους του αλλά στη συνέχεια υποστήριξε τον Κόναν Δ΄ της Βρετάνης που είχε ισχυρούς δεσμούς με την Αγγλία. Ο θείος του Κόναν, Οέλ, ήταν κόμης της Νάντης αλλά εκθρονίστηκε (1156) από τον μικρότερο γιο του Ερρίκου Γοδεφρείδο, πιθανώς με την υποστήριξη του Ερρίκου. Ο Γοδεφρείδος πέθανε πρόωρα (1158) και ο Κονάν προσπάθησε να πάρει την κομητεία αλλά ο Ερρίκος επενέβη και την προσάρτησε στο αγγλικό βασίλειο, ο Λουδοβίκος δεν έκανε καμιά προσπάθεια να ανατρέψει την εξουσία του Ερρίκου στη Βρετάνη.
Διεκδίκηση της Τουλούζης
thumb|right|250px|Δεύτερο μεγάλο μετάλλιο του Ερρίκου Β΄. Επόμενος στόχος του Ερρίκου ήταν η κατάληψη της Τουλούζης, τμήματος του Δουκάτου της Ακουιτανίας που σταδιακά είχε αρχίσει να ανεξαρτητοποιείται με τον Ραϋμόνδο Ε΄. Με τη συμπαράσταση της Ελεονόρας, ο Ερρίκος συμμάχησε με τον εχθρό του Ραϋμόνδου Ε΄, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο της Βαρκελώνης (1159) και απείλησε να ανατρέψει με στρατό τον Ραϋμόνδο. Ο Λουδοβίκος πάντρεψε την αδελφή του Κωνσταντία της Γαλλίας, Κόμισσα της Τουλούζης, με τoν Ραϋμόνδο Ε΄ και συμμάχησε μαζί του σε μια προσπάθεια να φέρει υπό τον έλεγχο του τα σύνορα στη νότια Γαλλία. Ο Ερρίκος επιτέθηκε στην Τουλούζη με μοναδικό στόχο να βρει τον Λουδοβίκο, δεν είχε στόχο να συγκρουστεί απ' ευθείας μαζί του λεηλάτησε μονάχα τη γύρω περιοχή και τα κάστρα. Η περιοχή της Τουλούζης ήταν μια ισχυρή εστία πολέμου ανάμεσα στους Άγγλους και τους Γάλλους για 40 χρόνια όπως περιγράφει ο χρονικογράφος Γουλιέλμος του Νιούμπουργκ.
Αμέσως μετά το επεισόδιο της Τουλούζης, ο Λουδοβίκος έκανε προσπάθειες να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τον Ερρίκο με ειρήνη, επιβεβαίωσε ξανά τον αρραβώνα του Ερρίκου του Νεώτερου με τη Μαργαρίτα και την προσάρτηση του Βεξέν, ο Ερρίκος ο Νεώτερος θα έδινε όρκο υποτέλειας στον Λουδοβίκο (1160). Αμέσως όμως μετά την υπογραφή της ειρήνης πέθανε η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου Κωνσταντία της Καστίλης και ο Γάλλος βασιλιάς παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο την Αδέλα της Καμπανίας αδελφή του Θεοβάλδου Ε΄ του Μπλουά. Ο Λουδοβίκος αρραβώνιασε και τις δυο κόρες του Μαρία της Γαλλίας και Αλίκη της Γαλλίας με τον αδελφό του Θεοβάλδου, Ερρίκο τον Φιλελεύθερο, και τον ίδιο τον Θεοβάλδο αντίστοιχα. Ο Θεοβάλδος εγκατέλειψε κατόπιν τη συμμαχία του με τον Ερρίκο. Ο Ερρίκος οργισμένος απαίτησε από τον πάπα να παντρέψει τον γιο του με τη Μαργαρίτα αν και ήταν μόλις 5 και 3 ετών στη συνέχεια κατέλαβε το Βεξέν, αυτό εξόργισε τον Λουδοβίκο με αποτέλεσμα τη διακοπή της ειρήνης του 1160.
Στρατιωτικές συγκρούσεις ξεκίνησαν, ο Θεοβάλδος μετακινήθηκε στα σύνορα με την Τουρραίνη και ο Ερρίκος επιτέθηκε στο Κάστρο Σωμόν του Μπλουά καταλαμβάνοντας το κάστρο ύστερα από σύντομη πολιορκία. Στις αρχές του 1161 ο πόλεμος απειλούσε ολόκληρη την περιοχή αλλά κλείστηκε ξανά ειρήνη με την επέμβαση του Πάπα Αλεξάνδρου Γ΄. Η περιοχή παρόλα αυτά θα είναι για πολλά χρόνια ακόμα σημείο διαφωνίας ανάμεσα στους δυο βασιλείς.
Διακυβέρνηση
thumb|right|250px|Οι βασιλείς Ερρίκος Β' και Ελεονόρα της Ακουιτανίας, μικρογραφία [[14ος αιώνας|14ου αιώνα.]] Ο Ερρίκος είχε υπό τον έλεγχο του το μεγαλύτερο μέρος της Γαλλίας σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιονδήποτε μονάρχη από την εποχή των Καρολιδών, σε συνδυασμό με τα εδάφη στα βρετανικά νησιά κατείχε μια τεράστια αυτοκρατορία που έμεινε γνωστή ως Ανδεγαυική. Η αυτοκρατορία είχε έλλειψη από κεντρική διοίκηση αφού αποτελείτο από ένα μεγάλο δίκτυο περιοχών με διαφορετική γλώσσα και διαφορετικά έθιμα. Ο Ερρίκος ταξίδευε συνέχεια σε κάθε σημείο της αυτοκρατορίας, ο ιστορικός Τζον Τζόλλιφ τον περιγράφει σαν "κυβερνήτη όλων των δρόμων". Πραγματοποίησε μεταρρυθμίσεις σε όλες τις περιοχές μέσω των απεσταλμένων του, την περίοδο της απουσίας του την εξουσία ασκούσαν διορισμένοι γραμματείς ή δικαστές μέσω εντολών της κεντρικής κυβέρνησης, ήταν συχνά περικυκλωμένοι από πολίτες που ζητούσαν αποφάσεις ή χάρες. Το βασιλικό συμβούλιο του Ερρίκου έχει την εξουσία να παίρνει όλες τις αποφάσεις αλλά πολλές φορές δεν είχαν εφαρμογή από τους βαρόνους και τους κληρικούς. Είναι ασαφές πόση ελευθερία είχαν όσοι διαφωνούσαν με τις αποφάσεις του βασιλιά όπως και εάν έπαιρνε ο ίδιος ο Ερρίκος σοβαρά υπ' όψιν του τις αποφάσεις του συμβουλίου. Σαν πανίσχυρος ηγεμόνας μπορούσε να δώσει την εξουσία σε δικούς του ανθρώπους στην εκκλησία κάτι πολύ σημαντικό τον 12ο αιώνα στα θρησκευτικά θέματα, επίσης μπορούσε να προωθήσει εύκολα τους δικούς του ανθρώπους σε θέση επισκόπου ή αρχιεπισκόπου και μπορούσε να τιμωρήσει σκληρά βαρόνους ή κληρικούς.
Βασιλική αυλή
Ο Ερρίκος στηρίχτηκε αρχικά σε ευγενείς του πατέρα του από τη Νορμανδία, ενισχύθηκαν με την τοπική αριστοκρατία του Στεφάνου με τους οποίους έκλεισε ειρήνη (1153). Στα ίχνη του παππού του προώθησε ανθρώπους που δεν είχαν πλούτη ή τίτλους σε θέσεις εξουσίας, από το 1180 η τάξη ενισχύθηκε με πολλά νόθα μέλη της οικογένειας του Ερρίκου. Ο Ερρίκος στηρίχτηκε περισσότερο σε νέους ανθρώπους ιδιαίτερα στη Νορμανδία σαν συμβούλους, ελάχιστοι από τους πλούσιους παλιούς γαιοκτήμονες επωφελήθηκαν από τον βασιλιά, συχνά επενέβη στην αριστοκρατία της περιοχής μέσω γάμων χρησιμοποιώντας την ιδιότητα του άλλοτε σαν δούκας της Νορμανδίας άλλοτε σαν Άγγλος βασιλιάς. Στις υπόλοιπες περιοχές της Γαλλίας οι επεμβάσεις του ήταν μικρότερες, η διακυβέρνηση του Ανζού γινόταν με έναν συνδυασμό από υπαλλήλους κατά μήκος του Λίγηρα αλλά οι άνθρωποι του Ερρίκου ήταν λιγότεροι. Στην Ακουιτανία η εξουσία του δούκα περιορίστηκε σημαντικά στα μέσα της δεκαετίας του 1170 από τοπικούς ευγενείς. Τα πλούτη του Ερρίκου του επέτρεψαν να έχει τη μεγαλύτερη βασιλική αυλή της Ευρώπης στην εποχή του με μια μεγάλη σειρά από ιππότες, ευγενείς, υπηρέτες, κληρικούς, άλογα και κυνηγητικά σκυλιά. Στην αυλή βρισκόταν ο εσωτερικός κύκλος του βασιλιά και οι έμπιστοι φίλοι του ενώ ο κύκλος της οικογένειας του κάλυπτε το κενό ανάμεσα στους αυλικούς και τον ίδιο. Μπορούσε να συνδυάσει το κυνήγι, το ποτό και τις λογοτεχνικές συζητήσεις αλλά το πάθος του για το κυνήγι έκανε περισσότερο διάσημη την αυλή του, διατηρούσε μια μεγάλη σειρά από εξοχικές κυνηγητικές κατοικίες σε όλες τις περιοχές σαν σύμβολο της εξουσίας του. Απαγόρευσε τη διεξαγωγή πρωταθλημάτων λόγω κινδύνου ατυχήματος από τους ένοπλους ιππότες.
Οικογενειακές σχέσεις
thumb|right|250px|Ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας και η σύζυγος του Ελεονώρα της Ακουιτανίας σε μικρογραφία του 12ου αιώνα. Η Ανδεγαυική αυτοκρατορία περιγράφεται από τον ιστορικό Τζον Γκίλλιγχαμ σαν οικογενειακή επιχείρηση. Η μητέρα του Ματθίλδη μετείχε ενεργά στην ανατροφή του, μετά την άνοδο του Ερρίκου στον θρόνο η Ματθίλδη εξακολουθούσε να επηρεάζει έντονα τον γιο της μέχρι τον θάνατο της. Η σχέση του με την Ελεονόρα ήταν πολύπλοκη, την εμπιστευόταν για πολλά χρόνια και της έδωσε τη διακυβέρνηση της Ακουιτανίας βρέθηκαν σε σύγκρουση με αποτέλεσμα η Ελεονόρα να προκαλέσει τους γιους της στη μεγάλη εξέγερση (1173 - 1174) εναντίον του πατέρα τους. Τα αίτια ήταν η έντονη παρέμβαση του Ερρίκου στην Ακουιτανία, η αναγνώριση του Ραϋμόνδου της Τουλούζης και οι μακροχρόνιες σχέσεις του με ερωμένες.
Ο Ερρίκος απέκτησε 8 παιδιά με την Ελεονόρα 3 κόρες και 5 γιους, από τους γιους οι δύο μόνο επέζησαν μετά από αυτόν και έγιναν βασιλείς, είχε και πολλούς νόθους γιους όπως τον Γοδεφρείδο (αργότερα αρχιεπίσκοπο της Υόρκης) και τον Γουλιέλμο (αργότερα αρχιεπίσκοπο του Σώλσμπερυ). Στην οικογένεια του Ερρίκου υπήρχαν έντονες εμφύλιες αψιμαχίες περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη βασιλική οικογένεια της εποχής του, υπάρχουν πολλές ερμηνείες γι' αυτό άλλοι το βασίζουν στην κακή ανατροφή των παιδιών του άλλοι στον χαρακτήρα του ίδιου του Ερρίκου και των γιων του. Ο Ερρίκος παρόλα αυτά έκανε από μόνος του έντονες προσπάθειες να εμποδίσει τις συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια του και πολλοί ιστορικοί όπως ο Μάθιου Στρίκλαντ συμφωνούν ότι αν ο Ερρίκος πέθαινε νέος δεν θα υπήρχαν τέτοια προβλήματα.
Δικαιοσύνη
Η βασιλεία του Ερρίκου έφερε σημαντικές νομικές αλλαγές στην Αγγλία και στη Νορμανδία. Στα μέσα του 12ου αιώνα η Αγγλία είχε διαφορετικά εκκλησιαστικά και νομικά δικαστήρια με καλυπτόμενες αρμοδιότητες υπό την αλληλεπίδραση διαφορετικών νομικών παραδόσεων. Ο Ερρίκος έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην απονομή της δικαιοσύνης ιδιαίτερα στα τέλη της βασιλείας του με τη συγγραφή του Γκλάνβιλ που ήταν ένα πρώιμο νομικό εγχειρίδιο. Ιστορικοί θεωρούν ότι χρησιμοποιούσε τη δικαιοσύνη ως μέσο για να εδραιώσει τις αλλαγές που ήθελε να κάνει στη διοίκηση και όχι σαν αυτοσκοπό όπως έδειχνε. Την εποχή της "Αναρχίας" δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα, πολλοί ιδιοκτήτες είχαν χάσει τα σπίτια τους άλλοι τα είχαν στερηθεί από τους τοπικούς βαρόνους και άλλοι τα είχαν πουλήσει σε νέους ιδιοκτήτες. Ο Ερρίκος στηρίχθηκε στα παραδοσιακά δικαστήρια ενώ όσο μπορούσε προσπαθούσε και ο ίδιος να έχει προσωπική γνώμη για τα περιστατικά, η διαδικασία συχνά δεν οδηγούσε σε λύσεις και οι ιδιοκτήτες σπάνια μπορούσαν να βρουν τον βασιλιά όταν τον αναζητούσαν επειδή έλλειπε συνέχεια σε ταξίδια. Ο Ερρίκος συνήθως βελτίωνε τις διαδικασίες όπου έκρινε ότι λειτουργούσαν λανθασμένα αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ιδιαίτερα στη Νορμανδία σπάνια θα τύχαινε να έχει ο βασιλιάς προσωπική άποψη. Διατήρησε ένα δημόσιο δικαστήριο στο Καέν που άκουγε όλες τις υποθέσεις για τα βασιλικά έσοδα ενώ ένας αριθμός δικαστών ταξίδευε σε όλη τη χώρα. Το διάστημα 1159 - 1163 ο βασιλιάς πέρασε τον περισσότερο χρόνο του στη Νορμανδία για να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις στα νομικά και εκκλησιαστικά δικαστήρια που εφαρμόστηκαν και στην Αγγλία.
Επιστρέφοντας στην Αγγλία (1163) ο Ερρίκος αναμόρφωσε τα δικαστήρια, χτύπησε την εγκληματικότητα με κατάσχεση της περιουσίας των κλεφτών και των φυγάδων ενώ βασιλικά δικαστήρια εγκαταστάθηκαν και στον βορά. Από το 1166 το αστικό δικαστήριο του Ουέστμινστερ το οποίο είχε ασχοληθεί μέχρι τότε μόνο με τα βασιλικά έσοδα άρχισε να αναλαμβάνει ευρύτερες αστικές υποθέσεις για λογαριασμό του βασιλιά. Η Βασιλική Εποπτεία δημιουργήθηκε (1176) με στόχο την επίσκεψη βασιλικών υπαλλήλων σε όλες τις Αγγλικές κομητείες ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα να δικάζουν αστικές και ποινικές υποθέσεις. Οι ένορκοι χρησιμοποιούνταν και από τους προηγούμενους βασιλείς αλλά πήραν εκτεταμένες αρμοδιότητες από τον Ερρίκο, σε μικρά κακουργιοδικείο μπορούσαν να θέσουν ερωτήσεις σχετικά με την ανάκριση των κατηγορουμένων και σε μεγαλύτερα κακουργιοδικεία συμμετείχαν στη λήψη της τελικής απόφασης για την αθωότητα ή την ενοχή του κατηγορουμένου. Με το Κακουργιοδικείο του Χέρεντον (1166) η βασιλική δικαιοσύνη επεκτάθηκε και με τις μορφές νέων κακουργιοδικείων τα οποία σχετίζονταν με θέματα όπως η την κατάσχεση εδαφών, τα κληρονομικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των χήρων. Για να πετύχει αυτές τις μεταρρυθμίσεις ο Ερρίκος αναγκάστηκε να αλλάξει τα παραδοσιακά δικαιώματα των βαρόνων αναμορφώνοντας τις φεουδαρχικές αρχές αλλά με τον χρόνο η κίνηση αυτή έφερε ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας στην Αγγλία.
Εκκλησία
Ο Ερρίκος δεν ήταν γνωστός για τη μεγάλη του ευσέβεια σύμφωνα με τα δεδομένα των βασιλέων της εποχής. Στην Αγγλία έκανε συνεχείς επεμβάσεις στα μοναστήρια για να ευνοήσει κληρικούς που είχαν στενές σχέσεις με την οικογένεια του. Οι πεποιθήσεις του Ερρίκου στα θρησκευτικά θέματα είχαν έντονη επίδραση από τη μητέρα του, τα περισσότερα εκκλησιαστικά διατάγματα τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του είχαν την υπογραφή της Ματθίλδης, ο Ερρίκος ίδρυσε μαι μεγάλη σειρά από μοναστήρια στην Αγγλία και στη Γαλλία. Μετά τη δολοφονία του Θωμά Μπέκετ για να βελτιώσει την εκκλησιαστική του εικόνα και να εξιλεωθεί απέναντι στους εξοργισμένους θρησκευόμενους υπηκόους του στράφηκε περισσότερο στην εκκλησία ίδρυσε πολλά μοναστήρια ιδιαίτερα στη Γαλλία ταξιδεύοντας ο ίδιος. Τα ταξίδια στη θάλασσα εκείνη την εποχή ήταν πολύ δύσκολα, γι' αυτό ο Ερρίκος έκανε πλήρη εξομολόγηση πριν από κάθε ταξίδι και χρησιμοποιούσε οιωνούς για να του καθορίσουν την καλύτερη ώρα για αναχώρηση.
Οικονομική πολιτική
thumb|right|250px|Ασημένιο νόμισμα του Ερρίκου Β΄. Ο Ερρίκος επανέφερε τα παλιά οικονομικά μέτρα του παππού του Ερρίκο Α΄, προχώρησε περισσότερο αλλάζοντας το νόμισμα επειδή είχε μεγαλύτερη ανάγκη να συγκεντρώσει χρήματα λόγω της αύξησης του εμπορίου και του πληθωρισμού. Οι πηγές εσόδων των Άγγλων βασιλέων τον 12ο αιώνα βασίζονταν κυρίως στα έσοδα από τα βασιλικά κτήματα, στα πρόστιμα και στους φόρους, ο Ερρίκος όταν βρέθηκε σε δύσκολη κατάσταση έκανε περαιτέρω αυξήσεις στη φορολογία. Δημιούργησε νέες πηγές εσόδων μέσω των τοκογλύφων αρχικά στο Ρουέν και στη συνέχεια σε περιοχές που βρίσκονται υπό Φλαμανδική και Ιουδαϊκή κυριαρχία. Τα χρήματα ήταν απαραίτητα στους Άγγλους βασιλείς τον 12ο αιώνα για τη δημιουργία μισθοφορικού στρατού, για την ανέγερση πέτρινων φρουρίων και για την άμυνα της χώρας.
Ο Ερρίκος κληρονόμησε μια δύσκολη κατάσταση στην Αγγλία το 1154, δημιούργησε ένα νέο οικονομικό σύστημα γύρω από το κεντρικό βασιλικό θησαυροφυλάκιο με έσοδα από τα επιμέρους θησαυροφυλάκια των βασιλικών κάστρων και από μια βασιλική ομάδα που συνέλεγε έσοδα κάνοντας περιοδείες σε ολόκληρο το βασίλειο. Οι μακρόχρονοι εμφύλιοι πόλεμοι είχαν σαν αποτέλεσμα να πέσουν σημαντικά τα βασιλικά έσοδα ακόμα και 46% (1129 - 1130 και 1155 - 1156). Ο Ερρίκος Β' έκοψε ένα νέο νόμισμα στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει την οικονομική σταθερότητα (1153), παρόμοια συστήματα χρησιμοποιούσε στην Ανδεγαυία, στο Ανζού και την Ακουιτανία. Με τη βοήθεια του ικανού Ριχάρδου ΦιτζΝίαλ αναμόρφωσε το νόμισμα (1158) βάζοντας το όνομα του και μείωσε σημαντικά τον αριθμό των νομισματοκοπείων. Η τακτική αυτή αύξησε σημαντικά τα βασιλικά έσοδα τη δεκαετία του 1160. Η αναμόρφωση του νομίσματος έγινε πιο έντονη μετά το 1180 όταν βασιλικοί υπάλληλοι ήταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για την κοπή του και τα κέρδη πήγαιναν κατ' ευθείαν στο θησαυροφυλάκιο, τότε άρχισε η παραγωγή του νέου νομίσματος με τον κοντό σταυρό και ο αριθμός των νομισματοκοπείων μειώθηκε σε 10 σε ολόκληρο το βασίλειο. Το αποτέλεσμα ήταν το μέσο ετήσιο βασιλικό εισόδημα ενώ μέχρι το 1166 έφτανε τις 18.000 λίρες στη συνέχεια αυξήθηκε κατακόρυφα στις 22.000, με σημαντική βελτίωση στους δείκτες του πληθωρισμού και του εμπορίου.
Πόλεμοι με τον Λουδοβίκο Ζ' της Γαλλίας
Οι εντάσεις μεταξύ του Ερρίκου και του Λουδοβίκου Ζ' συνεχίστηκαν όλη τη δεκαετία του 1160 αφού ο Γάλλος βασιλιάς ανησυχούσε έντονα για τη μεγάλη δύναμη του Ερρίκου στην Ευρώπη. Ο Λουδοβίκος έκανε νέες συμμαχίες στην κεντρική Γαλλία με τον Κόμη της Καμπανίας και με τον Όντο Β΄ της Βουργουνδίας, 3 χρόνια αργότερα ο νέος κόμης της Φλάνδρας Φίλιππος της Αλσατίας συμμάχησε και αυτός με τον Γάλλο βασιλιά. Η τρίτη σύζυγος του Λουδοβίκου Αδέλα γέννησε γιο τον Φίλιππο-Αύγουστο (1165) εξασφαλίζοντας στο Γαλλικό στέμμα διάδοχο, αυτό έκανε τον Λουδοβίκο ιδιαίτερα χαρούμενο και οι σχέσεις του με τον Ερρίκο έγιναν περισσότερο έντονες. Ο Ερρίκος στο μεταξύ άλλαξε την πολιτική του στη Βρετάνη αναζητώντας μεγαλύτερο έλεγχο στο δουκάτο, το 1164 κυρίευσε εδάφη στα σύνορα της Βρετάνης και της Νορμανδίας ενώ το 1166 επιτέθηκε στη Βρετάνη για να τιμωρήσει τους βαρόνους. Ο Κόναν Δ΄ της Βρετάνης πιέστηκε από τον Ερρίκο να παραιτηθεί υπέρ της κόρης του Κωνσταντίας που είχε αρραβωνιαστεί τον γιο Γοδεφρείδο, αυτό πήγαινε εναντίον των νόμων αφού ο Κόναν είχε γιους που θα μπορούσαν να κληρονομήσουν το δουκάτο. Ο Ερρίκος προσπάθησε να κυριεύσει την Ωβέρν κάτι που έφερε την οργή του Γάλλου βασιλιά, στη συνέχεια άσκησε σκληρές πιέσεις στον Ραϊμόνδο της Τουλούζης στέλνοντας τον αρχιεπίσκοπο του Μπορντώ εναντίον του Ραϊμόνδου και ενθαρρύνοντας τον Αλφόνσο Β΄ της Αραγωνίας να του επιτεθεί. Ο Ραϊμόνδος αντίθετα αποφάσισε να συμφιλιωθεί μαζί του γι'αυτό χώρισε την αδελφή του Λουδοβίκου (1165) και του ζήτησε συμμαχία. Η ένταση οδήγησε σε ανοιχτό πόλεμο (1167) με αφορμή μια ασήμαντη διαφωνία σχετικά με το πως θα συλλέγονται τα χρήματα τα οποία προορίζονται για Σταυροφορία, ο Λουδοβίκος συμμάχησε με τη Σκωτία, την Ουαλία, τη Βρετάνη και επιτέθηκε στη Νορμανδία. Ο Ερρίκος απάντησε με επίθεση στο Σωμόν-συρ-Έπτ όπου ο Λουδοβίκος είχε το οπλοστάσιο του αναγκάζοντας τον να εγκαταλείψει τους συμμάχους του και να κλείσει ειρήνη. Ο Ερρίκος επιτέθηκε εναντίον των εξεγερμένων βαρόνων στη Βρετάνη όπου η δυσαρέσκεια τους για την κυρίευση του δουκάτου ήταν ακόμα ψηλή.