cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάξγουελ Φράι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Liscard, μέρος της Wallasey στο Cheshire. Ο πατέρας του Ambrose Fry, βιομήχανος, γεννήθηκε στον Καναδά και η μητέρα του ήταν η Lily Thompson. Είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Muriel και την Νόρα, και έναν μικρότερο αδερφό, τον Σίδνεϊ. Για την οικογένεια και τους φίλους του, ήταν γνωστός ως Maxi ή Max. Σπούδασε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων της Λίβερπουλ απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση. Το πρόγραμμα σπουδών του περιλάμβανε τον κλάδο της πολεοδομίας ως σημαντική συνιστώσα και ο ίδιος διατήρησε το ενδιαφέρον του για τον πολεοδομικό σχεδιασμό σε όλη τη μετέπειτα σταδιοδρομία του. Αποφοίτησε το 1923 και ήρθε σε επαφή με τους Wells Coates και Morton Shand, ιδρυτές της Modern Architecture Research Group (MARS), μια ομάδα της οποίας ο Φράι έγινε ηγετικό μέλος. Το 1924 εντάχθηκε στο πολεοδομικό γραφείο του Adams και Thompson στο Λονδίνο. Αποκηρύσσοντας την κλασσική αρχιτεκτονική δηλώνει ότι δεν υπάρχει καμία θέση γι αυτήν σε ένα τεχνοκρατικό κόσμο. Τα πρώτα έργα του δείχνουν την ισχυρή επιρροή από τον Ludwig Mies van der Rohe. Επόμενη θέση του ήταν επικεφαλής βοηθός στο αρχιτεκτονικό τμήμα του Southern Railway.
Το 1926 παντρεύτηκε την πρώτη σύζυγό του Ethel Leese με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Ann. Σύντομα πήραν διαζύγιο. Το 1930 επέστρεψε στην Adams και Thomson ως εταίρος.
Μοντερνισμός
Τα πρώτα έργα του Φράι για την δεκαετία του 1930 περιλαμβάνουν κυρίως κατοικίες. Από το 1934 έως το 1936 ο Φράι εξασκήθηκε δίπλα στον Βάλτερ Γκρόπιους. Από το 1937 ως το 1942 εργάστηκε ως γραμματέας, με τον Arthur Korn στη θέση του προέδρου, στη διοικητική επιτροπή της ομάδας MARS.
Από το 1943-45 ο Φράι έγινε σύμβουλος σχεδιασμού πόλεως στη Δυτική Αφρική. Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου παντρεύτηκε τη Jane Drew, και μαζί ίδρυσαν την εταιρία τους Fry, Drew and Partners to 1946 στο Λονδίνο η οποία ειδικεύεται στο σχεδιασμό έργων μεγάλης κλίμακας στις τροπικές χώρες. Το ζευγάρι συνεργάστηκε πάνω σ ένα μεγάλο οικοδομικό πρόγραμμα εκπαίδευσης στη Δυτική Αφρική, όσο η Βρετανία βρισκόταν σε ανάκαμψη μετά το πέρας του πολέμου. Η πιο σημαντική κατασκευή την περίοδο αυτή είναι το συγκρότημα στο πανεπιστήμιο Ibadan της Νιγηρίας. Μαζί με την Drew δημοσίευσαν βιβλία για την αρχιτεκτονική στις τροπικές χώρες.
Μεταπολεμικά
Το 1951 ο Λε Κορμπυζιέ κάλεσε τους Φράι και Drew να συνεργαστούν μαζί του για την κατασκευή της Τσαντιγκάρ, της νέας πρωτεύουσας της Πολιτείας του Πουντζάμπ στην Ινδία. Το έργο αυτό αποτέλεσε μια πρόκληση για την ομάδα σχεδιασμού η οποία ήρθε αντιμέτωπη με τις ακραίες καιρικές συνθήκες της περιοχής και τα περιορισμένης διαθεσιμότητας δομικά υλικά. Το ζευγάρι σε συνεργασία και με τον Pierre Janneret κατασκεύασε κατοικίες χαμηλού κόστους για την νέα πρωτεύουσα.
Τα επόμενα χρόνια
Τα επόμενα χρόνια, στα έργα του Φράι συμπεριλαμβάνονται το Pilkington Glass Head Office building στην Αγία Ελένη του Lancashire (1963) και το Αρχηγείο της Rolls Royce στο Derby.
Ο Φράι ήταν επίσης ζωγράφος, συγγραφέας και ποιητής και συναναστρεφόταν με σύγχρονους για την εποχή του καλλιτέχνες. Υπηρέτησε στο συμβούλιο του βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανών Αρχιτεκτόνων, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος στο 1961-62. Του απονεμήθηκε το Βασιλικό Χρυσό Μετάλλιο του Ινστιτούτου το 1964. Επίσης υπηρέτησε στην Βασιλική Επιτροπή Καλών Τεχνών και στο συμβούλιο της Royal Society of Arts. Διορίστηκε CBE το 1955, εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Acádemie Flamande, το 1956, και επίτιμο μέλος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων το 1963. Προς το τέλος της ζωή του έγινε καθηγητής της Αρχιτεκτονικής στη Βασιλική Ακαδημία. Με τη συνταξιοδότησή του το 1973, ο Φράι και η σύζυγός του μετακόμισε από το Λονδίνο σε ένα εξοχικό σπίτι στην Cotherstone, όπου και πέθανε το 1987 στην ηλικία των 88 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες
Για όλα φταίει το Ρίο
Το Για όλα φταίει το Ρίο (Αγγλικά: Blame It on Rio) είναι μια αμερικανική ρομαντική κωμωδία του 1984 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Ντόνεν και σενάριο Τσάρλι Πίτερς και Λάρι Γκέλμπαρτ βασισμένη στη γαλλική ταινία του 1977 Un moment d'égarement με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Κέιν, Τζόζεφ Μπολόνια, Μισέλ Τζόνσον, Βάλερι Χάρπερ και Ντέμι Μουρ.
Πλοκή
Ο Μάθιου Χόλις είναι παντρεμένος με την Κάρεν και πατέρας της έφηβης Νίκι. Ο Βίκτορ, συνάδελφος και καλύτερος φίλος του Μάθιου, που βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου, είναι πατέρας της 17χρονης Τζένιφερ. Ο γάμος του Μάθιου δεν πάει καλά για λόγους που δεν εξηγούνται. Λίγο πριν φύγουν για ένα ταξίδι στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, η Κάρεν ανακοινώνει ότι θα πάει μόνη της διακοπές στη Μπαΐα για να «σκεφτεί τα πάντα». Ο Μάθιου και ο Βίκτορ αποφασίζουν να πάνε στο Ρίο με τις κόρες τους. Η Τζένιφερ λέει στη Νίκι όταν μπουν στο δωμάτιό τους: «Ο πατέρας σου είναι γλύκας. . . Παλιότερα τον γούσταρα». Η Νίκι απαντά «Κι εγώ». Στην παραλία, ο Βίκτορ και ο Μάθιου ακούν πολλή μουσική και προσπερνούν πολλά κορίτσια που περπατούν τόπλες. Οι μπαμπάδες εντοπίζουν τις κόρες τους, οι οποίες κυκλοφορούν επίσης τόπλες.
Η Τζένιφερ λέει δακρυσμένη στον πατέρα της ότι έκανε σχέση με έναν «μεγαλύτερο άντρα». Ο Βίκτορ γίνεται έξαλλος και ξεκινά να βρει τον μυστηριώδη άντρα, περιμένοντας βοήθεια από τον Μάθιου. Ενώ ο Μάθιου προσπαθεί να πείσει την Τζένιφερ να τερματίσουν τη σχέση τους, εκείνη είναι αποφασισμένη να μην τον εγκαταλείψει ποτέ, φωτογραφίζεται γυμνή και δίνει τη φωτογραφία στον Μάθιου δημόσια ενώ βρίσκονται πάνω σε ένα τελεφερίκ. Ο Μάθιου αποκαλύπτει τελικά στον φίλο του ότι η Τζένιφερ τα έφτιαξε μαζί του. Ο Βίκτορ δεν θυμάνει τόσο όσο περιμένει ο Μάθιου, επειδή ο ίδιος είχε σχέση με την Κάρεν, όπως αποκαλύπτεται.
Η Τζένιφερ προσπαθεί να αυτοκτονήσει με υπερβολική δόση αντισυλληπτικών χαπιών, αλλά γλιτώνει και το περιστατικό τους φέρνει όλους πιο κοντά, αν και οι άντρες βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση. Η Κάρεν και ο Μάθιου αποφασίζουν να λύσουν τα συζυγικά τους προβλήματα, η Τζένιφερ ξεκινάει να βγαίνει με έναν νεαρό νοσοκόμο που γνώρισε στο νοσοκομείο και ο Μάθιου ευχαριστεί την κόρη του Νίκι που ήταν η μόνη που δεν παρεκτράπηκε. Καθώς ξεκινούν οι τίτλοι λήξης, ο Μάθιου, λέει: «Ζεις μόνο μία φορά, αλλά βοηθάει να γίνει νέος δύο φορές».
Παραγωγή
Η ταινία γυρίστηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η Τζόνσον, η οποία ήταν 17 ετών την εποχή των γυρισμάτων, πήρε άδεια από δικαστή για να εμφανιστεί τόπλες και γυμνή σε ορισμένες σκηνές της ταινίας.
Υποδοχή
Ο Βίνσεντ Κάνμπι, κάνοντας κριτική στην ταινία, δήλωσε «...δεν υπάρχει ούτε μια αστεία ή αιφνιδιαστική στιγμή στην ταινία. Ωστόσο, από το Για όλα φταίει το Ρίο δεν δεν λείπει το χιούμορ. Παράλληλα, σκορπίζει και θλίψη». Η αυστραλιανή εφημερίδα The Canberra Times περιέγραψε το Για όλα φταίει το Ρίο ως «μια από τις χειρότερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ». Ο Ρότζερ Έμπερτ έδωσε στην ταινία 1 στα 4 αστέρια γράφοντας: «Είναι πραγματικά ανησυχητικό να βλέπεις πόσο επιπόλαια αντιμετωπίζει αυτή η ταινία μια σοβαρή κατάσταση [. . . ] Αυτό που είναι συγκλονιστικό είναι πόσα ταλέντα πρώτης κατηγορίας συνδέονται με αυτήν τη σαχλαμάρα».
Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes έδωσε στο Για όλα φταίει το Ρίο βαθμολογία 8% με βάση 24 κριτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές slapstick ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1984 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Αλλοεθνές πλοίο
Ο όρος αλλοεθνές πλοίο (foreign ship) χαρακτηρίζει κάθε πλοίο που βρίσκεται σε κάποια χωρικά ύδατα και φέρει σημαία άλλη από της Χώρας στα ύδατα της οποίας βρίσκεται.
Στην ελληνική γλώσσα συνηθέστερα χρησιμοποιείται αντίστοιχα ο όρος "πλοίο υπό ξένη σημαία" αφενός, και "ελληνόκτητο πλοίο υπό ξένη σημαία" αφετέρου, ως αντίθετοι του όρου "πλοίο υπό ελληνική σημαία".
Όλοι οι παραπάνω χαρακτηρισμοί ανάγονται στην εθνικότητα πλοίου.
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Κατηγορία:Πλοίο
Ηλεύς
Στην ελληνική μυθολογία ο Ηλεύς (Ηλέας) ήταν γιος του θεού Ποσειδώνα και βασιλιάς της πόλεως Ήλιδας, η οποία κατά μία εκδοχή πήρε το όνομά της από αυτόν. Διασώζεται και ο τύπος Βηλεύς του ονόματός του, που προέρχεται από το αρχαίο γράμμα δίγαμμα (Fηλεύς), καθώς το γράμμα αυτό προφερόταν ως «Β» στην τοπική διάλεκτο των Ηλείων.
Πηγές
Ηλευς Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Ήλιδας
Απόστολος Πέτρος
Ο Άγιος Πέτρος (αραμαϊκά: שמעון בר יונה - Shemayon Keppa, שמעון בן יונה - Shim'on ben Yona,, αποβιώσας μεταξύ του 64 και του 68 μ.Χ.), επίσης γνωστός ως Σίμων Πέτρος, Συμεών, ή Σίμων, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, ήταν ένας εκ των Δώδεκα Αποστόλων του Ιησού Χριστού, ηγετών της πρωτοχριστιανικής Μεγάλης Εκκλησίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πέτρος γεννήθηκε στη Βηθσαϊδά, κοντά στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου με τον αδελφό του Ανδρέα ασκούσαν το επάγγελμα του ψαρά, μαζί με δυο άλλους Αποστόλους, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, γιους του Ζεβεδαίου. ( Ματθ. 4,18-21)
Κατοικούσε στην Καπερναούμ από όπου καταγόταν η γυναίκα του, για την οποία ωστόσο τίποτα δεν είναι γνωστό. Γνωρίζουμε ότι ο Πέτρος ήταν έγγαμος, γιατί ο Χριστός θεράπευσε την πεθερά του. Είναι πολύ πιθανό η σύζυγος να μη ζούσε όταν τον κάλεσε ο Χριστός στο αποστολικό αξίωμα. Μάλιστα, στις ιεραποστολικές του περιοδείες, είχε και ο Πέτρος μαζί του όχι τη γυναίκα του αλλά Χριστιανή αδελφή για να τον υπηρετεί.
Η κλήση του στο αποστολικό αξίωμα έγινε σταδιακά. Πρώτα παρουσίασε τον Πέτρο στο Χριστό ο αδελφός του Ανδρέας. Ήταν παρών, προφανώς, στο γάμο της Κανά και αμέσως μετά από το γάμο αυτόν εγκαταστάθηκε με τον Ιησού και άλλους μαθητές στην Καπερναούμ. (Ιωαν. 2,1-12)
Οι ειδήσεις για την ιστορία του Πέτρου μετά την Ανάσταση δεν είναι πολλές και δεν μπορούμε να έχουμε ένα διάγραμμα της πορείας του και κανένα σταθερό σημείο για μια σωστή χρονολόγηση. Στην ιστορία της πρώτης Εκκλησίας και πάλι πρωτοστατεί ο Πέτρος στην πρώτη διοικητικού χαρακτήρα πράξη των Αποστόλων, όταν υπέδειξε σε κοινή σύναξη των πιστών να εκλέξουν τον αντικαταστάτη του Ιούδα του Ισκαριώτη. Την ημέρα της Πεντηκοστής πάλι ο Πέτρος σηκώθηκε μαζί με τους άλλους έντεκα Αποστόλους και μίλησε προς το συγκεντρωμένο πλήθος ώστε να πιστέψουν και να βαπτιστούν και άλλοι. Στη συνέχεια ο Πέτρος θεράπευσε κάποιο χωλό στο Ναό, όντας με τον Ιωάννη, μίλησε για δεύτερη φορά προς το πλήθος. Αυτός ο λόγος είχε συνέπεια να οδηγηθεί με τον Ιωάννη στο συνέδριο. Οι Ιουδαίοι και μάλιστα οι Σαδδουκαίοι συνέλαβαν για δεύτερη φορά τον Πέτρο και τον Ιωάννη και τους φυλάκισαν, για να αποφυλακιστούν όμως με θαυμαστό τρόπο.
Μαρτύριο
Μετά από μια μακρά περιοδεία που είχε ξεκινήσει από την Ιουδαία κατά την οποία ο Πέτρος ίδρυσε την Εκκλησία της Αντιόχειας και έκανε κηρύγματα, βαπτίζοντας και χειροτονώντας Επισκόπους σε διάφορα μέρη, αφού πρώτα πέρασε από τη Σικελία (όπου χειροτόνησε τους πρώτους Επισκόπους των Συρακουσών και της Κατάνης) κατέληξε στη Ρώμη όπου χειροτόνησε τον άγιο Λίνο πρώτο Επίσκοπο της Ρωμαϊκής Πρωτεύουσας. Εκεί, έμαθε ότι σχεδιαζόταν η σύλληψή του, εξαιτίας των Διώξεων κατά των Χριστιανών, και γι' αυτό ετοιμαζόταν να φύγει από την πόλη.
220px|left|thumb|[[Η Σταύρωση του Αγίου Πέτρου, έργο του Καραβάτζιο]] Βγαίνοντας από τη Ρώμη, είδε τον Χριστό να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση κρατώντας έναν σταυρό. Ο Πέτρος τον ρώτησε «Πού πηγαίνεις Κύριε;/Quo vadis, Domine?» κι Εκείνος του απάντησε «Πηγαίνω στη Ρώμη για να σταυρωθώ ξανά / Romam vado iterum crucifigi». Τότε ο Πέτρος κατάλαβε ότι έπρεπε να υπομείνει το μαρτύριο και επιστρέφοντας στη Ρώμη παραδόθηκε.
Μάλιστα, ζήτησε να τον σταυρώσουν ανάποδα, γιατί θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο να υπομείνει μαρτύριο παρόμοιο με αυτό του Χριστού. Μαρτύρησε στις 29 Ιουνίου του έτους 64 ή 67, στο Ιπποδρόμιο του Νέρωνα.
Εικονογραφία
100px|thumb|Ο Απόστολος Πέτρος Ο Πέτρος απεικονίζεται ως μεσήλικας με άσπρα πυκνά μαλλιά και κοντή γενειάδα. Φέρει πάντοτε σκούρο μπλέ χιτώνα και κίτρινο ιμάτιο, χρώματα καθιερωμένα τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στη Δυτική Εικονογραφία. Συχνά κρατάει κάποια περγαμηνή στο αριστερό του χέρι όπου αναγράφεται κάποιο χωρίο από την Επιστολή του, ενώ κρατά κλειδιά στο άλλο χέρι, ως έμμεση αναφορά στο Ευαγγελικό χωρίο «σύ εἶ ὁ Πέτρος, καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν, καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18-19). Η παρερμηνεία αυτού του χωρίου οδήγησε αρκετές φορές την Εκκλησία σε διαμάχη, αφού χρησιμοποιείται από την Εκκλησία της Ρώμης ως δικαιολογία για το «Παπικό Πρωτείο» της επί των άλλων Πατριαρχείων. Η μνήμη του τιμάται στις 29 Ιουνίου από την Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετρος Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας Πέτρος Κατηγορία:Πάπες 1ου αιώνα
Άλαν της Βρετάνης, 1ος κόμης του Ρίτσμοντ
Ο Άλαν της Βρετάνης, 1ος κόμης του Ρίτσμοντ (πριν το 1100 – 1146) ήταν ο τρίτος γιος του Στεφάνου, κόμητος του Τρεγκιέ και της Αουίς του Μπλουά, κόρης του Θεοβάλδου Γ΄ του Μπλουά και της Αδελαΐδας του Βαλουά, ο παππούς του ήταν ο Εύδης της Βρετάνης. Πολέμησε για λογαριασμό του βασιλιά της Αγγλίας Στεφάνου. Την Κομητεία του Ρίτσμοντ ίδρυσε ο θείος του Άλαν κόμης Άλαν Ρούφος που πέθανε άτεκνος, τον κληρονόμησε ο μικρότερος αδελφός του Άλαν ο Μελανός και αυτόν με την σειρά του ένας ακόμα μικρότερος αδελφός ο κόμης Στέφανος πατέρας του Άλαν. Με τον θάνατο του κόμητος Στεφάνου τα Βρετονικά εδάφη κληρονόμησε ο μεγαλύτερος γιος του Γοδεφρείδος, τα Αγγλικά εδάφη που αποτελούσαν την κομητεία του Ρίτσμοντ ο ίδιος ο Άλαν.
Στον εμφύλιο που ακολούθησε, την Αναρχία ο Γοδεφρείδος υποστήριξε την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη και τον σύζυγο της Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη, ο Άλαν αντίθετα συμμάχησε με τον βασιλιά Στέφανο. Ο Άλαν παντρεύτηκε την Μπέρτα της Βρετάνης κόρη του Κόναν Γ΄ της Βρετάνης για πολιτικούς λόγους, ήθελε να στρέψει την Βρετάνη υπέρ του Στέφανου και εναντίον της αυτοκράτειρας Ματθίλδης. Ο βασιλιάς Στέφανος έστεψε τον Άλαν 1ο κόμη του Ρίτσμοντ για να τον ευχαριστήσει για τις υπηρεσίες του, τον αναγνώρισε επίσης κόμη της Κορνουάλλης θέση που κατείχε ο θείος του Μπράιαν. Μετά την μάχη του Λίνκολν (1141) ο Άλαν συνελήφθη από τον Ρανούλφο του Ζερνόν 2ο κόμη του Ζερμόν και βασανίστηκε μέχρι που αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την κομητεία της Κορνουάλης. Με τη σύζυγο του Μπέρτα της Βρετάνης απέκτησε το διάδοχο του Κόναν Δ΄ της Βρετάνης και δύο κόρες, ενώ είχε τέσσερις εξώγαμους γιους. Μετά το θάνατό του το 1146, η Μπέρτα συνέχισε την συμμαχία της με τον βασιλιά της Αγγλίας Στέφανο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ρεν Κατηγορία:Κόμητες της Κορνουάλης
Μαλκότσης
Η '''Τέχνικα Σ. Μαλκότσης Α.Ε., γνωστή με την εμπορική επωνυμία Μαλκότση''', ήταν ο σημαντικότερος Έλληνας κατασκευαστής κινητήρων, ξεπερνώντας αρκετούς κατασκευαστές κινητήρων (κυρίως ντίζελ και σεμι-ντίζελ) που άνθισαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1920 και (κυρίως) τη δεκαετία του 1930, όπως οι Δημάδης-Κανάκης στον Βόλο, ο Πετεινάρης στην Καλαμάτα, ο Σιδέρης, η BIO και άλλοι στην Αθήνα κ.λπ.
Ιδρυτής της εταιρείας ήταν, μικρασιατικής καταγωγής, Σωκράτης Μαλκότσης. Ο Μαλκότσης αποφοίτησε από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο το 1919, ως μηχανολόγος μηχανικός, συνεχίζοντας τις σπουδές του για ένα χρόνο στο Πολυτεχνείο της Λιέγης. Με έδρα τον Πειραιά, πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μαλκότσης παρήγαγε διάφορα είδη βιομηχανικού εξοπλισμού. Η εταιρεία συνεργάστηκε με το Ελληνικό Πυριτιδοποιείο και Καλυκοποιείο του Μποδοσάκη, κατασκευάζοντας βλήματα για το Βασιλικό Ναυτικό, αλλά και όργανα ακριβείας.
Η εταιρεία Μαλκότσης επέκτεινε τις εγκαταστάσεις της, το 1949, αυξάνοντας των αριθμό των απασχολούμενων τεχνιτών σε 150 και κατασκευάζοντας τους πρώτους πετρελαιοκινητήρες της τον Αύγουστο του ίδιου έτους, Οι κινητήρες αυτοί ήταν τετράχρονοι, δικύλινδροι, αερόψυκτοι, με οριζόντια διάταξη κυλίνδρων.
Οι κινητήρες Μαλκότση βρήκαν χρήση σε ποικιλία βιομηχανικών εφαρμογών, ενώ τα μοντέλα κινητήρων για σκάφη έγιναν θρυλικά για την αξιοπιστία τους. Παράγεται επίσης μια σειρά ηλεκτρικών κινητήρων. Η σειρά EM Diesel (η οποία σχεδιάστηκε σε συνεργασία με βρετανική εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών) περιελάμβανε κινητήρες ειδικά σχεδιασμένους για την κίνηση οχημάτων με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στα μοντέλα αγροτικών ελκυστήρων (τρακτέρ) της εταιρείας, EM-2 και EM-4. Τα τρακτέρ δεν μπήκαν σε μαζική παραγωγή λόγω του υψηλού κόστους τους, της έλλειψης χρηματοδότησης και άλλων προβλημάτων που σχετίζονταν με την πλήρη έλλειψη κρατικής στήριξης. Η εταιρεία αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα αργότερα, λόγω του ανταγωνισμού από τις φθηνότερες εισαγωγές, και εξαγοράστηκε το 1991 από την Δράκος - Πολέμης Α.Ε., εταιρεία παραγωγής αντλιών που χρησιμοποίησε όλη την υποδομή της Μαλκότσης για τη δική της παραγωγή.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Ημαθίωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ημαθίωνας (Ημαθίων) είναι γνωστά τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:
Άβαλα
μικρογραφία|Ο πύργος της τηλεοράσεως μικρογραφία|Μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στο Άβαλα Το Άβαλα (σερβικά : Авала) είναι χαμηλό βουνό της Σερβίας, 16.5 χλμ νότια του Βελιγραδίου. Έχει υψόμετρο 511 μέτρα και ονομάζεται έτσι από το ορυκτό Ιλλίτης που στα σέρβικα λέγεται "Αβαλίτης". Από το 2007 έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή με συνολική έκταση 489 εκταρίων. Στην προστατευόμενη περιοχή υπάρχουν περίπου 600 είδη φυτών, και ορισμένα φυτά είναι σπάνια, έχει και πολλά πουρνάρια. Το Άβαλα είναι έχει κυρίως άγρια δάση ενώ έχουν φυτευτεί και τεχνητά δάση από πεύκα. Είναι ένα από τα αγαπημένα θέρετρα του Βελιγραδίου.
Το 1922 στην περιοχή του Άβαλα χτίστηκε το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στο σημείο που είχε βρεθεί μεγάλος αριθμός τάφων στρατιωτών θυμάτων του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Στην κάτω κορυφή του Άβαλα χτίστηκε το 1965 ο πύργος της τηλεοράσεως που σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες "Ουλίεζε Βούγκούνοβιτς" και "Σλόμπονταν Γιάνιτς", ο οποίος καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στις 29 Απριλίου του 1999. Ο πύργος ήταν το ψηλότερο κτίριο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Αποκαταστάθηκε στις 21 Απριλίου του 2010 κατά ένα μέτρο ψηλότερος.
Στο Άβαλα υπάρχουν και ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Ζρνόβ που οι Οθωμανοί την είχαν ονομάσει "Άβαλα".
Αναφορές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας Κατηγορία:Βελιγράδι
Ολυμπιάς Περραιβίας
Η Ολυμπιάς ήταν μια ελληνιστική πόλη της αρχαίας Περραιβίας.
Όταν ο Ρωμαίος ύπατος Φλαμινίνος ανακύρησσε την ανεξαρτησία των Ελλήνων το 196 π.Χ. από τους Αντιγονίδες, είχε ήδη αποσπάσει από τον Φίλιππο τους Γόννους. Σαν αντιστάθμισμα ο Μακεδών βασιλεύς επανίδρυσε την γειτονική πόλη Γοννοκόνδυλο σε Ολυμπιάδα, από το βουνό Όλυμπος. Ίσως η ονομασία αυτή να κράτησε ώς το 185 π.Χ. όταν οι Γόννοι επανέκτησαν την επικράτειά τους.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θεσσαλίας
Το χρονικό μιας Κυριακής
Το χρονικό μιας Κυριακής είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1975, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τάκη Κανελλόπουλου, συμπαραγωγής του σκηνοθέτη και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Πρωταγωνιστεί ο Θάνος Τζενεράλης. Η ταινία αφηγείται εξι ιστορίες μοναχικών ατόμων, διαποτισμένες από μελαγχολία, ρομαντισμό και πίκρα για κάποιες αξίες του παρελθόντος.
Πλοκή
Εποχή παιδικών χρόνων και ονείρων. Έξι ιστορίες:
Διακρίσεις
Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1975.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τάκη Κανελλόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ελένης Καραΐνδρου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τάκη Κανελλόπουλου
Μπεργαδής
Ο Μπεργαδής, ή Μπεργαής αγνώστου λοιπού ονόματος ήταν Έλληνας ποιητής του 16ου αιώνα. Έγραψε το ποίημα «ο απόκοπος», στο οποίο σε 558 ομοιοκατάληκτους στίχους περιγράφει την κάθοδό του στον Άδη.
Ο απόκοπος
Οι σκιές ρωτάν τον ποιητή, τι γίνεται στον κόσμο, και αν κελαρίζουν ακόμα οι σκιές, αν κελαηδούνε τα πουλιά και αν οι θνητοί θρηνούνε τους νεκρούς τους. Το ζήτημα αυτό αναπτύσσεται σε εκτεταμένο διάλογο. Αξιοπερίεργο γνώρισμα του ποιήματος είναι η δριμεία επίθεση του ποιητή κατά της πλεονεξίας των μοναχών. Το ποίημα δείχνει χαρακτηριστικά της νεοελληνικής περί Χάρου ποίησης, και συγγένεια με την ιταλική τέχνη, ιδίως την «Κόλαση» του Δάντη. .
Οι πρώτοι στίχοι, όπου φαίνεται και η έκφραση «από κόπου», από την οποία ονομάστηκε και το ποίημα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρητική λογοτεχνία Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Ευκάλυπτος ο σφαιρικός
Χαρακτηριστικά
Έχει μέτριο με μεγάλο ύψος που φτάνει τα 90 μέτρα υπό ευνοϊκές συνθήκες, αν και τα περισσότερα άτομα του είδους έχουν ύψος 15 με 25 μέτρα. Σε δυσμενείς συνθήκες, ο ευκάλυπτος ο σφαιρικός έχειν θαμνώδη εμφάνιση. Έχει σκληρό, γκριζωπό κορμό ο οποίος αποβάλλει κομμάτια που έχουν σχήμα λωρίδας. Τα άνθη του είναι λευκά και όταν γονιμοποιηθούν γίνονται γκρίζες κάψες με 3 έως 6 εγκοπές. Τα φύλλα του είναι γλαυκόχρωμα και επιμήκη. Αναπτύσσεται γρήγορα.
Χρήσεις
Μερικοί τον φυτεύουν στον κήπο του σπιτιού τους αφού εκτός της σκιάς και της δροσιάς που παρέχει έχει τη δυνατότητα να απομακρύνει και τα κουνούπια, αυτός είναι και ο λόγος που εισήχθη στην Ελλάδα εξ αρχής, όπως αναφέρεται στην εισαγωγή. Έτσι απαλλάχθηκαν από την ελονοσία τα λουτρά Κυλλήνης, όπου οι σιδηρόδρομοι Πελοποννήσου δημιούργησαν ευκαλυπτοφυτεία Από τα φύλλα του εξάγεται ένα αιθέριο έλαιο, το ευκαλυπτέλαιο, με βασικό συστατικό την ευκαλυπτόλη( ή κινεόλη). Το έλαιο ή μόνον η κινεόλη, έχει φαρμακευτικές χρήσεις σε σταγόνες και εισπνοές  ως αντισηπτικό για τους πνεύμονες, ιδίως σε βρογχίτιδες, σε ρινικά και στοματικά σκευάσματα. Γνωστές είναι οι καραμέλλες ευκαλύπτου. Επίσης το αιθέριο έλαιο χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία και τη σαπωνοποιία.
Ονομασία
Το επίθετο globulus σημαίνει κυριολεκτικά σφαιρούλα και το όνομα του ευκάλυπτου του σφαιρικού αναφέρεται στο σχήμα της κάψας του καρπού του φυτού. Αναφέρεται και ως ευκάλυπτος ο σφαιριόκαρπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυρτοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Εγκλιματισμένη χλωρίδα στη Μεσόγειο Κατηγορία:Εγκλιματισμένη χλωρίδα στην Ευρώπη Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Μελιτοφόρα φυτά
Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου
Ο Σβιατοσλάβ Β΄ Ιζιασλάβιτς, ρωσ. Святослав II Ярославич (1027 - 27 Δεκεμβρίου 1077) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας του Βλαντίμιρ (π. 1040-54), του Τσέρνιγοβ (1054-77) και μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου (1073-77).
Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς
Ο Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς, ρωσ. Глеб Святославич (p. 1052 - 30 Μαΐου 1078) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Τμουταρακάν (1064, 65, 67-68)) και τού Νόβγκοροντ (1068-78).
Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού, πρίγκιπα του Νόβγκοροντ και της Ίνγκεγκερντ των Μούνσο, κόρης του Όλαφ Σκότκονουνγκ της Σουηδίας. Βαπτίστηκε Νικόλας.
Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ, Βλαντίμιρ, Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας).
Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου
Βιογραφία
Όσο ζούσε ο πατέρας του, κυβερνούσε το πριγκιπάτο του Βλαντίμιρ στη Βολινία (π. 1040-54). Ο Γιαροσλάβ Α΄ με τη διαθήκη του διαίρεσε τη χώρα των Ρώσων του Κιέβου στους πέντε γιούς του. Ο Σβιατοσλάβ Β΄ μαζί με τους αδελφούς του Ιζιασλάβ Α΄ του Κιέβου και Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου απετέλεσαν μία τριανδρία πριγκίπων, που επέβλεπε τις υποθέσεις των Ρώσων ως το 1072. Οι τρεις τους πολέμησαν από κοινού εναντίον των εχθρών τους, όπως των νομάδων Ογκούζων Τούρκων, αλλά και εναντίον συγγενών τους, όπως του Βσεσλάβ του Πολότσκ (γιου του εξαδέλφου τους). Οι Κουμάνοι νίκησαν τους τρεις αδελφούς το φθινόπωρο του 1068· πάντως ο Σβιατοσλάβ Β΄ έδιωξε μία ομάδα Κουμάνων, που λεηλατούσαν το πριγκιπάτο του.
Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς
Βιογραφία
Κυβέρνησε το Τμουταρακάν υπό την πλήρη εξουσία τού πατέρα του· εκτοπίστηκε δις από τον εξάδελφό του Ροστισλάβ του Τμουταρακάν. Ο πατέρας του τον όρισε πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ το διάστημα 1067-68. Κατέστειλε μία εξέγερση, που υποκινήθηκε από έναν «μάγο» εναντίον τού επισκόπου της πόλης. Αργότερα εκτοπίστηκε από εκεί και σκοτώθηκε από τους Εσθονούς (Τσουντ). Το Πρώτο Ρωσικό Χρονικό γράφει ότι, "ήταν ευγενής στους πένητες, φιλόξενος στους ξένους, ζηλωτής προς την Εκκλησία, θερμός στην πίστη, ειρηνικός και ευπαρουσίαστος".
Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου
Βιογραφία
Η τριανδρία διερράγη, όταν ο Σβιατοσλάβ Β΄, υποστηριζόμενος από τον νεότερο αδελφό του Βσέβολοντ Α΄, εκθρόνισε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιζιασλάβ Α΄ το 1073. Ανέθεσε τη σύνταξη δύο (τουλάχιστον) θεολογικών έργων· κατά τα άλλα η σύντομη ηγεμονία του ήταν ομαλή.
Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μεταξύ των ετών 1043-47 (κατά τον ιστορικό Μαρτίν Ντίμνικ) την Κιλικίγια/Καικιλία (σύμφωνα με το Συνοδικό Λιουμπέτσκι). Μία ζωγραφική στο Ιζμπόρνικ του 1073 τον παριστά με τη σύζυγό του και πέντε τέκνα:
Φαίνεται πως έκανε δεύτερο γάμο με την Όντα, αδελφή του Μπούρχαρτ κοσμήτορα του Τρηρ (σύμφωνα με τους Γερμανούς χρονικογράφους), περί το 1065. Ήταν κόρη του Λοθαρίου-Ούντο Α΄ μαργράβου του Νόρντμαρκ και συγγενής του Ερρίκου Γ΄ των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας. Τέκνο τους ήταν ο: Όταν απεβίωσε ο Σβιετοσλάβ Α΄, η Όλγα και ο γιος της μετακόμισαν στη Γερμανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Νίκος Σπυρόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Σε συλλογικό επίπεδο
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το β' μισό της περιόδου 2000-01 από τον ΠΑΣ Γιάννινα, στον οποίο αγωνίστηκε 3,5 χρόνια, ως το τέλος της περιόδου 2003-04. Η απόδοσή του, ιδίως την τελευταία περίοδο που αγωνίστηκε ως βασικός στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Πανιωνίου, στον οποίο μεταγράφηκε το 2004 και σύντομα έγινε βασικός στη θέση του αριστερού μπακ.
Έπειτα από τέσσερα χρόνια στον Πανιώνιο, τον Ιανουάριο του 2008 τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός καταβάλλοντας στους "κυανέρυθρους" δύο εκατομμύρια ευρώ, μολονότι και ο Ολυμπιακός είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για την απόκτηση του.
Τον Ιανουάριο του 2013 εντάχθηκε στο δυναμικό της ιταλικής Κιέβο Βερόνα, όπου και παρέμεινε για ένα εξάμηνο, ενώ τον Ιούλιο του ίδιου έτους, τον απέκτησε ο ΠΑΟΚ, από τον οποίο αποχώρησε έπειτα από δύο χρόνια.
Στις εθνικές ομάδες
Το 2007 οι εμφανίσεις του σε συλλογικό επίπεδο προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του τότε ομοσπονδιακού προπονητή Ότο Ρεχάγκελ, ο οποίος τον κάλεσε στην εθνική Ανδρών.
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την Ελλάδα στον εντός έδρας αγώνα για τα προκριματικά του Euro 2008 εναντίον της Μάλτας, ενώ συμμετείχε και στα τελικά της διοργάνωσης το καλοκαίρι του 2008. Υπήρξε επίσης μέλος της ελληνικής ομάδας στο Μουντιάλ 2010 που διεξήχθη στη Νότια Αφρική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πράσινοι (Βελγικό πολιτικό κόμμα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
Άγιος Γεώργιος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
Βιογραφία
Το όνομα του Γεωργίου ως Αρχιεπίσκοπου Θεσσαλονίκης πιστοποιείται σε δύο γραπτές πηγές και στην προφορική παράδοση της Μονής Βατοπεδίου. Το όνομά του αναφέρεται στη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης - μια σημαντική πηγή για την ιστορία της Eκκλησίας της Θεσσαλονίκης - και η ένταξή της σε αυτή σημαίνει ότι το πρόσωπο του Γεωργίου είναι σημαντικό επειδή υπερασπίστηκε το ορθόδοξη πίστη σε δογματικές διαμάχες. Το όνομά του κατατάσσεται 29ο στη Σύνοδο. Προηγείται το όνομα του Νικήτα Α΄, που δραστηριοποιήθηκε περί το 1020 και έπεται το όνομα του Θεοφάνη Α΄, που γνωρίζουμε ότι διοίκησε την επισκοπή μεταξύ 1031 και 1038. Επομένως, η αρχιερατεία του Γεωργίου εντοπίζεται στην τρίτη δεκαετία του 11ου αιώνα.
Η δεύτερη πηγή για τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο είναι μια επιγραφή στην πρόθεση του Καθολικού της Μονής Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Στο βόρειο τοίχο βρίσκεται ένας επίσκοπος με την επιγραφή «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», ο οποίος είναι αγένειος, ευλογεί με το δεξί του χέρι και κρατά ένα κλειστό ευαγγέλιο με το αριστερό του. Φορά πολυσταύριο φαιλόνιο σε έντονα χρώματα και ωμοφόριο. Σύμφωνα με τον ιερομόναχο Ιουστίνο Σιμωνοπετρίτη, ο οποίος δημοσίευσε την εικόνα, η εμφάνισή του είναι παρόμοια με αυτή των ευνούχων. Η τοιχογραφία είναι από την πρώτη φάση αγιογράφησης του καθολικού από το 1312 και διατηρείται σε καλή κατάσταση.
Παράδοση της μονής Βατοπαιδίου αναφέρει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος προέρχεται από το μοναστήρι του Βατοπεδίου και για τον λόγο αυτό αγιογραφήθηκε εκεί.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Γεωργιος Γεωργιος Γεωργιος Γεωργιος Γεωργιος Γεωργιος
Τιμητικά επιθήματα στα Ιαπωνικά
Η ιαπωνική γλώσσα χρησιμοποιεί τιμητικά επιθήματα όταν γίνεται αναφορά σε άλλα πρόσωπα σε μια συνομιλία. Αυτά τα επιθήματα επισυνάπτονται στο τέλος των ονομάτων και είναι συχνά ανάλογα με το φύλο. Τα τιμητικά επιθήματα δείχνουν επίσης το επίπεδο της σχέσης του ομιλητή και του ατόμου που αναφέρεται και χρησιμοποιούνται συχνά μαζί με άλλα στοιχεία της ιαπωνικής τιμητικής ομιλίας, που ονομάζεται Κέιγκο (敬語).
Χρήση
Αν και τα τιμητικά επιθήματα δεν είναι απαραίτητα για την γραμματική της Ιαπωνικής γλώσσας, είναι ένα θεμελιώδες μέρος της της κοινωνιογλωσσολογίας, και η ορθή χρήση τους κρίνεται απαραίτητη για προοδευμένο και κατάλληλο λόγο.
Μπορούν να εφαρμοστούν είτε στο όνομα είτε στο επώνυμο, ανάλογα με ποιο δίνεται. Σε καταστάσεις όπου δίνονται τόσο το όνομα όσο και το επώνυμο, το επίθημα επισυνάπτεται σε όποιο είναι τελευταίο κατά τη σειρά λέξεων. Τα ιαπωνικά ονόματα ακολουθούν παραδοσιακά την ανατολική σειρά ονομάτων.
Ένα τιμητικό επίθημα χρησιμοποιείται γενικά γίνεται στο άτομο με το οποίο κάποιος μιλά, ή όταν γίνεται αναφορά σε άσχετο τρίτο μέρος στην ομιλία. Παραλείπεται, ωστόσο, από ορισμένους ανωτέρους, όταν αναφέρεται σε κάποιο άτομο στην ομάδα, ή στην ανεπίσημη γραφή, και δεν χρησιμοποιείται ποτέ για να αναφερθεί κάποιος στον εαυτό, εκτός από το για να προστεθεί δραματικό εφέ ή από ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις.
Η παράλειψη του τιμητικού επιθήματος όταν γίνεται αναφορά στον συνομιλητή κάποιου, κάτι το οποίο είναι γνωστό ως yobisute (呼び捨て), υποδηλώνει υψηλό βαθμό οικειότητας και προορίζεται γενικά για τον σύζυγο κάποιου, τα νεότερα μέλη της οικογένειας, τους κοινωνικά κατώτερους (όπως π.χ. ένας δάσκαλος που απευθύνεται σε μαθητές παραδοσιακών τεχνών), τους στενούς φίλους και τους έμπιστους. Εντός αθλητικών ομάδων ή μεταξύ συμμαθητών, όπου οι συνομιλητές είναι περίπου της ίδιας ηλικίας, μπορεί να γίνει αποδεκτό να χρησιμοποιηθούν οικογενειακά ονόματα χωρίς τιμητικά. Μερικοί άνθρωποι της νεότερης γενιάς, γεννημένοι περίπου από το 1970, προτιμούν να αναφέρονται χωρίς τιμητικό. Ωστόσο, η απόρριψη των τιμητικών επιθημάτων αποτελεί ένδειξη ανεπίσημης αξίας ακόμη και με περιστασιακούς γνωστούς.
Όταν γίνεται αναφορά στο τρίτο πρόσωπο, χρησιμοποιούνται τιμητικά εκτός από όταν γίνεται αναφορά σε μέλη της οικογένειάς του ομιλητή ενώ συνομιλεί με άτομα εκτός οικογενείας, ή όταν αναφέρεται σε μέλος της εταιρείας του, ενώ μιλάει σε πελάτη ή κάποιον από άλλη εταιρεία - αυτό είναι η διάκριση uchi-soto ( εντός της ομάδας/ εκτός της ομάδας). Τα τιμητικά δεν χρησιμοποιούνται για να αναφερθεί κάποιος στον εαυτό του, εκτός εάν γίνεται προσπάθεια αλαζονείας (ore-sama), γλυκύτητας (-chan) ή μερικές φορές όταν μιλάει κάποιος σε μικρά παιδιά για να τους διδάξει πώς να απευθύνονται στον ομιλητή.
Η χρήση τιμητικών συνδέεται με άλλες μορφές τιμητικής ομιλίας στα Ιαπωνικά, όπως η χρήση της ευγενικής μορφής (-masu, desu) έναντι της απλής μορφής - δηλαδή, η χρήση της απλής μορφής με ένα ευγενές τιμητικό επίθημα (-san, -sama) μπορεί να είναι αταίριαστη.
Ενώ αυτά τα τιμητικά χρησιμοποιούνται αποκλειστικά σε κύρια ονόματα, αυτά τα επιθήματα μπορούν να μετατρέψουν τα κοινά ουσιαστικά σε κύρια ουσιαστικά όταν συνδέονται με το τέλος τους. Αυτό μπορεί να φανεί σε λέξεις όπως το neko-chan (猫ちゃん) που μετατρέπει το κοινό ουσιαστικό γάτα σε ένα κύριο ουσιαστικό που αναφέρεται αποκλειστικά στη συγκεκριμένη γάτα, ενώ προσθέτοντας το τιμητικό -chan μπορεί επίσης να σημαίνει χαριτωμένο.
Κατηγορία:Ιαπωνική γλώσσα
Βαγγέλης Κουτσονίκας (προπονητής)
Ο Βαγγέλης Κουτσονίκας είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής και προπονητής πετοσφαίρισης, ο οποίος γεννήθηκε στην Λαμία και αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1981 ως το 1999.
Καριέρα
Ο Κουτσονίκας ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Α.Σ Φθιώτις και μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1981, κατακτώντας την πέμπτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Η ομάδα των "κίτρινων" αποτέλεσε την τρίτη δύναμη της ελληνικής πετοσφαίρισης κατά την δεκαετία του '80, κατακτώντας επτά φορές την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, με αθλητές όπως ο Κουτσονίκας, ο Θανάσης Μουστακίδης, ο Γιώργος Λυκούδης, κ.α.. Αποτέλεσμα αυτού ήταν ο Κουτσονίκας να αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής εθνικής ομάδας, φθάνοντας στην τρίτη θέση της Ευρώπης το 1987 στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Γάνδης, όταν στον μικρό τελικό κέρδισε με 3-2 την ομάδα της Σουηδίας.
Με τους "κίτρινους" συμμετείχε για δεκαεπτά συνεχόμενες σεζόν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, με μεγαλύτερες επιτυχίες τις συμμετοχές στο φάιναλ-φορ του κυπέλλου Κυπελλούχων το 1993 και το 1995.
Dying Alive
Dying Alive είναι ο τίτλος του box-set του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Kreator, το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Σεπτεμβρίου 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast".
Βαγγέλης Κουτσονίκας (προπονητής)
Καριέρα
Κατά την δεκαετία του '90, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή το 1997, δύο φορές αναδείχθηκε δευτεραθλητής Ελλάδας και άλλες τέσσερις χρονιές κατέκτησε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος.
Dying Alive
Η ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση των ζωντανών εκτελέσεων πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2012 στο "Turbinenhalle" του Όμπερχαουζεν της Γερμανίας, κατά την τελευταία συναυλία της ευρωπαϊκής περιοδείας του συγκροτήματος για την προώθηση του άλμπουμ "Phantom Antichrist". Η συγκεκριμένη περιοδεία διήρκεσε 45 ημέρες και τις εμφανίσεις των Kreator άνοιγαν οι Morbid Angel, Nile και Fueled by Fire.
Βαγγέλης Κουτσονίκας (προπονητής)
Καριέρα
Μετά το τέλος της καριέρας του, ασχολήθηκε με το βόλεϊ ως προπονητής σε κάποιους συλλόγους μικρότερου βεληνεκούς και το 2012 ανέλαβε τα τμήματα υποδομής του Αρη. Τον Μάρτιο του 2013, αντικατέστησε τον Γιώργο Γιάτση στο τιμόνι της ανδρικής ομάδας, κατακτώντας την έκτη θέση στο πρωτάθλημα της Α1.
Την επόμενη σεζόν, επιστρατεύτηκε και πάλι για να αναλάβει τον πάγκο των "κίτρινων", αντικαθιστώντας τον Σπύρο Φίνο τον Φεβρουάριο του 2014.
Dying Alive
Θέσεις τσαρτ
Dying Alive (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 2 Σεπτεμβρίου 2013
Τύρα φον Βέστερνχαγκεν
Η Τύρα φον Βέστερνχαγκεν (Thyra von Westernhagen, 14 Αυγούστου 1973 -) είναι Γερμανίδα δασοφύλακας και η σύζυγος του Πρίγκιπα Ερρίκου του Ανόβερου.
Dying Alive
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Kreator Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Τύρα φον Βέστερνχαγκεν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1973 στο Όλντενμπουργκ, και είναι κόρη του καθηγητή ιατρικής Μπούρκχαρτ φον Βέστερνχαγκεν και της Ούτα Μαρία φον Πάπε.
Στις 30 Απριλίου 1999 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Ερρίκο του Ανόβερου στην Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο κτήμα της οικογένειάς της στο Τάιστουνεν. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Βόρεια Μακεδονία
Βρίσκεται στα Κεντρικά Βαλκάνια και καταλαμβάνει συνολική έκταση 25.333 τετραγωνικών χιλιομέτρων (ξηρά: 24.858 τ.χλμ., ύδατα: 477 τ.χλμ.). Είναι περίκλειστη χώρα και συνορεύει με το Κόσοβο στα βορειοδυτικά, τη Σερβία στα βόρεια, τη Βουλγαρία στα ανατολικά, την Ελλάδα στα νότια και την Αλβανία στα δυτικά. Αποτελεί περίπου το βορειοδυτικό τρίτο της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας. Η γεωγραφία της χώρας καθορίζεται πρωτίστως από βουνά, κοιλάδες και ποτάμια. Στην πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη Σκόπια ζει περίπου το ένα τέταρτο των 2,06 εκατομμυρίων κατοίκων. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Σλαβομακεδόνες, ένας νότιος Σλαβικός λαός. Οι Αλβανοί αποτελούν μια σημαντική πληθυσμιακή ομάδα, περίπου 25% του πληθυσμού της χώρας, ακολουθούμενοι από Τούρκους, Σέρβους, Ρομά και άλλες μικρότερες μειονότητες.
Η ιστορία της περιοχής ανάγεται στην αρχαιότητα, αρχίζοντας με το βασίλειο της Παιονίας, κράτος Θρακικό. Στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. η περιοχή ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών και στη συνέχεια καταλήφθηκε από το Ελληνικό βασίλειο της Μακεδονίας τον 4ο αιώνα π.Χ. Οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή τον 2ο αιώνα π.Χ. και την ενέταξαν στην πολύ μεγαλύτερη επαρχία της Μακεδονίας, που παρέμεινε τμήμα της Βυζαντινής (Ανατολικής Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας και δέχθηκε συχνές επιδρομές και εποικισμούς Σλαβικών λαών, που άρχισαν τον 6ο αιώνα μ.Χ. Μετά από αιώνες αντιπαράθεσης μεταξύ Βυζαντινής και Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας πέρασε σταδιακά στην Οθωμανική κυριαρχία από τον 14ο αιώνα.
Η ιδέα της ύπαρξης χωριστού μακεδονικού έθνους γεννήθηκε αρχικά σε έναν μικρό κύκλο διανοουμένων Σλάβων της Μακεδονίας στο μεταίχμιο 19ου και 20ου αιώνα. Με τους Βαλκανικούς πολέμους, η περιοχή της Μακεδονίας διανεμήθηκε μεταξύ Βουλγαρίας, Σερβίας και Ελλάδας, αλλά ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός υποστηρίχθηκε από τα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής κατά τον Μεσοπόλεμο και η διάδοσή του ευνοήθηκε από τα προβλήματα που δημιούργησε η γιουγκοσλαβική διοίκηση, που από το 1929 ως το 1941 υπήγαγε το γιουγκοσλαβικό τμήμα της στην επαρχία του Βαρδάρη με πρωτεύουσα τα Σκόπια. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο, στην κατεχόμενη από τη Βουλγαρία Μακεδονία του Βαρδάρη αναπτύχθηκε ένα αντιφασιστικό αντάρτικο, που μετά τον πόλεμο οδήγησε στην ίδρυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως ομόσπονδης δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Το 1991, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία έγινε ανεξάρτητο κράτος με τη συνταγματική ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας. Το 2019, με την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.
Η χώρα είχε καθιερωθεί διεθνώς στον καθημερινό δημόσιο λόγο ως Μακεδονία, λόγω του προηγούμενου συνταγματικού της ονόματος από το 1944 έως το 2019, όνομα με το οποίο είναι επίσης γνωστό το ελληνικό γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας και η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας. Στον καθημερινό δημόσιο λόγο εντός Ελλάδος η χώρα αναφερόταν ως Σκόπια ή Κράτος των Σκοπίων.
Η Βόρεια Μακεδονία είναι μια προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία με κεντρικό σύστημα διακυβέρνησης. Είναι μέλος του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ, της Παγκόσμιας Τράπεζας του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου, Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Από τον Δεκέμβριο του 2005 είναι υποψήφια προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Βόρεια Μακεδονία είναι μια χώρα με ανώτερο μεσαίο εισόδημα και έχει πράξει σημαντικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις από την ανεξαρτησία της για την ανάπτυξη μιας ανοιχτής οικονομίας. Η Βόρεια Μακεδονία είναι μια αναπτυσσόμενη χώρα, καταλαμβάνοντας την 82η θέση στο Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης και παρέχει κοινωνική ασφάλιση, καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και δωρεάν πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στους πολίτες της.
Φυσική γεωγραφία
thumb|left|Τοπογραφικός χάρτης της Βόρειας Μακεδονίας. Έχει συνολική έκταση 25.713 τ.χλμ., επιφάνεια συγκρίσιμη με εκείνη της Ολλανδίας. Η επιφάνειά της βρίσκεται μεταξύ 40°50' και 42°20' βόρειου γεωγραφικού πλάτους και 20°27' και 23°05' ανατολικού γεωγραφικού μήκους. Η Βόρεια Μακεδονία είναι περίκλειστο κράτος της νοτιοανατολικής Ευρώπης, ευρισκόμενο στο κέντρο της Βαλκανικής χερσονήσου. Χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα έχει σύνορα μήκους 748 χλμ., 228 στο νότο με την Ελλάδα, 148 στην ανατολή με τη Βουλγαρία, 62 στο βορρά με τη Σερβία, 159 στα βορειοδυτικά με το Κόσοβο και 151 στη δύση με την Αλβανία. Αποτελεί οδό διέλευσης για τη μεταφορά προϊόντων από την Ελλάδα, μέσω των Βαλκανίων, προς την Ανατολική, Δυτική και Κεντρική Ευρώπη και, μέσω της Βουλγαρίας, προς την Ανατολή.
thumb|Λίμνη του [[Μαύροβο (πόλη)|Μαύροβου.]] Η χώρα έχει επίσης 53 φυσικές και τεχνητές λίμνες. Η μεγαλύτερη, που είναι επίσης η παλαιότερη στην Ευρώπη, είναι η λίμνη Οχρίδα με έκταση 349 τ.χλμ., που θεωρείται μία από τις παλαιότερες λίμνες και βιότοπους στον κόσμο. Ακολουθεί η Πρέσπα, με έκταση 274 τ.χλμ. Αυτές οι δύο λίμνες είναι συνοριακές: την Οχρίδα τη μοιράζεται με την Αλβανία και την Πρέσπα με την Αλβανία και την Ελλάδα. Ωστόσο, στη Βόρεια Μακεδονία ανήκει το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειάς τους. Η πιο μεγάλη τεχνητή λίμνη είναι εκείνη του Τίκφες, με έκταση 14 τ.χλμ., 30 χλμ μήκος και βάθος 95 μέτρα· δημιουργήθηκε το 1968 χάρη σε ένα υδροηλεκτρικό φράγμα. Η χώρα έχει τέλος αρκετές θερμές πηγές, που έχουν αξιοποιηθεί από την αρχαιότητα. Η πιο θερμή από αυτές τις πηγές έχει νερό θερμοκρασίας 73 °C.
Η κοιλάδα του Αξιού διαχωρίζει δύο διακριτά γεωγραφικά σύνολα. Στα δυτικά, το ανάγλυφο είναι πολύ έντονο: μεγάλες οροσειρές που ανήκουν στο Δειναρικό σύστημα, όπως το όρος Σάρος, και η μάζα της Πίνδου, εναλλάσσονται με περίκλειστες πεδιάδες όπως το Πόλογκ ή της Πελαγονίας. Στα ανατολικά, το ανάγλυφο είναι παλαιότερο και για αυτό πιο ήπιο· και εδώ διασταυρώνεται με πεδιάδες και ανήκει στο σύστημα της Ροδόπης. Στο έδαφος της χώρας, που σχηματίστηκε κυρίως κατά την Καινοζωική εποχή, σημειώνεται σημαντική σεισμική δραστηριότητα, αν και πετρώδεις μάζες χρονολογούνται στο Προκάμβριο. Η περιοχή είναι σεισμικά ενεργή· ο τελευταίος μεγάλος σεισμός έλαβε χώρα το 1963 και κατέστρεψε το 80% των Σκοπίων, της πρωτεύουσας, αφήνοντας πίσω του περισσότερα από 1.000 θύματα. Κατάλοιπα αρχαίας ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι υπόγειοι θύλακες υδροθείου.
Τα σύνορά της χώρας έχουν συνολικό μήκος 748 χιλιομέτρων, τα οποία κατανέμεται ως εξής ως προς τις γειτονικές χώρες: 221 χλμ. στα βόρεια με τη Σερβία, 151 χλμ. στα δυτικά με την Αλβανία, 148 χλμ. στα ανατολικά με τη Βουλγαρία, 228 χλμ. στα νότια με την Ελλάδα. Αποτελείται από τις περιοχές της κοιλάδας των Σκοπίων και του υψιπέδου του Καλκάνδελε (Τετόβου) (Παλαιά Σερβία), καθώς και από ένα μικρό τμήμα του βόρειου τμήματος της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, (η οποία περιλαμβάνει επίσης την ελληνική Μακεδονία στη βόρεια Ελλάδα, καθώς και τη βουλγαρική Μακεδονία στη νοτιοδυτική Βουλγαρία).
Η Βόρεια Μακεδονία που γεωγραφικά ορίζεται ξεκάθαρα από τη κεντρική πεδιάδα που δημιουργείται από τον Αξιό (Βαρδάρη) ποταμό και περικλείεται από διάφορες οροσειρές, οπού βρίσκονται και τα σύνορα του κράτους. Το έδαφος χαρακτηρίζεται ως άγριο και βρίσκεται μεταξύ των οροσειρών Σκάρδος (Σαρ) και Οσογκόφσκα που πλαισιώνουν την πεδιάδα που δημιουργεί ο Αξιός (Βαρδάρης) ποταμός. Τρεις μεγάλες λίμνες — η Αχρίδα (Οχρίδα), η Μεγάλη Πρέσπα και η Δοϊράνη — βρίσκονται στα νότια σύνορα και διχοτομούνται από τα σύνορα της Αλβανίας και της Ελλάδας.
Κλίμα
thumb|Το όρος [[Μπίστρα καλυμμένο με χιόνι.]] Η χώρα έχει τρία κλίματα: ηπειρωτικό στις βόρειες περιοχές, μεσογειακό στο νότο και αλπικό στις περιοχές με υψηλό υψόμετρο. Όλη η χώρα γνωρίζει τέσσερις καλά χωρισμένες μεταξύ τους εποχές, με ζεστά και ξερά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες με άφθονη χιονόπτωση. Το εύρος των θερμοκρασιών είναι πολύ μεγάλο, καθώς μπορεί να φτάσει τους -20 °C το χειμώνα και τους 40 °C το καλοκαίρι. Οι ψυχρές θερμοκρασίες του χειμώνα επηρεάζονται από βόρειους ανέμους ενώ οι καλοκαιρινοί καύσωνες οφείλονται στην υποτροπική πίεση του Αιγαίου και σε επίδραση από τη Μέση Ανατολή. Οι καύσωνες αυτοί προκαλούν συχνά ανομβρία. Πράγματι, οι υδατοπτώσεις είναι πολύ λίγες: η κοιλάδα του Αξιού δέχεται μόλις 450 χιλιοστά νερού το χρόνο. Η ποικιλία των κλιμάτων και η άρδευση επιτρέπουν την καλλιέργεια μεγάλης ποικιλίας φυτών, όπως το στάρι, το καλαμπόκι, οι πατάτες, η οπιούχος παπαρούνα, η αραχίδα, ακόμα και ρύζι.
Το κλίμα της χαρακτηρίζεται ως ενδιάμεσο του μεσογειακού και του ηπειρωτικού κλίματος. Η μέση ετήσια ατμοσφαιρική κατακρήμνιση ποικίλει από τα 1700 χιλιοστά στις δυτικές ορεινές περιοχές μέχρι τα 500 χιλιοστά στα ανατολικά της χώρας. Στην πεδιάδα του Αξιού (Βαρδάρη) και στα ποτάμια της περιφέρειας Στρώμνιτσας, δηλαδή στην ευρύτερη περιοχή της Γευγελής, του Βαλάντοβο, της Δοϊράνης, της Στρώμνιτσας και του Ράντοβις το κλίμα είναι εύκρατο Μεσογειακό. Οι θερμότερες περιοχές είναι οι Σιδηρές Πύλες Αξιού (Ντεμίρ Κάπια) και η Γευγελή, όπου οι θερμοκρασίες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο συχνά ξεπερνούν τους 40 °C. Το ορεινό κλίμα συναντάται σε όλες τις ορεινές περιοχές της χώρας και χαρακτηρίζεται από τους μακρείς και χιονώδεις χειμώνες και τα σύντομα ψυχρά καλοκαίρια. Την άνοιξη το κλίμα είναι πιο κρύο απ' ό,τι το φθινόπωρο. Το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας έχει ένα ήπιο ηπειρωτικό κλίμα με ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και σχετικά κρύους και υγρούς χειμώνες. Υπάρχουν 30 μετεωρολογικοί σταθμοί στη χώρα.
Χλωρίδα και πανίδα
thumb|[[Βαλκανικό πεύκο|Βαλκανικά πεύκα στον εθνικό δρυμό του Πελιστέρ.]] Η Βόρεια Μακεδονία διαθέτει μεγάλο φυσικό πλούτο. Τα δάση καλύπτουν 35% της επικράτειάς της· στις χαμηλότερες ορεινές περιοχές, κυριαρχούν η οξιά και η καστανιά, ενώ κάτω από τα 1200 μέτρα υψόμετρο, κυρίως κωνοφόρα, όπως το πεύκο και η ελάτη. Η συκιά, το κυπαρίσσι και η καρυδιά φύονται γύρω από την Αχρίδα και την Πρέσπα. Τα δάση σε χαμηλό υψόμετρο φιλοξενούν πολλά άγρια ζώα, όπως ελάφια, νυφίτσες και αγριόχοιροι. Στα βουνά ζουν σαμουά, αίγαγροι, λύγκες και αρκούδες. Οι μεγάλες λίμνες είναι τόποι πλούσιοι σε ψάρια, μερικά από τα οποία, όπως η πέστροφα της Αχρίδας, είναι ενδημικά, και πτηνά, κυρίως κορμοράνοι και πελεκάνοι. Για την προστασία των πιο πλούσιων φυσικών περιοχών, δημιουργήθηκαν τρεις εθνικοί δρυμοί: της Γκαλιτσίτσα, που περιλαμβάνει το ομώνυμο βουνό, ανάμεσα στις λίμνες Οχρίδα και Πρέσπα, του Μαύροβου, που βρίσκεται στα βουνά στα βορειοανατολικά, και του Πέλιστερ που περικλείει το επώνυμο όρος και βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας. Μαζί, καλύπτουν επιφάνεια 1064.88 τετραγωνικών χιλιομέτρων ή 4% της εθνικής επικράτειας. Η λίμνη της Οχρίδας έχει ταξινομηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Σε βιογεωγραφικό επίπεδο, η χώρα είναι καλύπτεται κυρίως από εύκρατα δάση της οικοπεριοχής των μικτών δασών των Βαλκανίων. Περιλαμβάνει επίσης μικρό μέρος των μικτών δασών της Ροδόπης (στην ανατολική περιοχή) και των σκληρόφυλλων και μικτών δασών του Αιγαίου και της Δυτικής Τουρκίας (στη νοτιοανατολική περιφέρεια), καθώς και τη βόρεια προέκταση των μικτών δασών της Πίνδου (ορεινοί όγκοι Πελιστέρ και η Γκαλιτσίτσα).