cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χέκα
Στην Αρχαία Αίγυπτο η ιατρική αποτελούνταν από τέσσερα μέρη. Η αρχέγονη δύναμη που έδινε τη δύναμη στο δημιουργό-θεό ταυτιζόταν με τον Χέκα, τον οποίο συνόδευαν μαγικά τελετουργικά γνωστά ως Σεσαού, που περιέχονταν σε ιερά κείμενα γνωστά ως Ρου. Επιπλέον, δίνονταν στους ασθενείς ιατρικές συνταγές για την ανακούφισή τους, τα Πεκχρέτ. Η χρήση αυτής της μαγείας γινόταν σε τελετουργίες στο ναό αλλά και ανεπίσημα από τους ιερείς. Τα τελετουργικά αυτά, μαζί με την ιατρική πρακτική, αποτελούσαν μια ολοκληρωμένη θεραπεία και για τη σωματική και για την ψυχική υγεία. Χρήση της μαγείας γινόταν επίσης για την προστασία από εξαγριωμένες θεότητες, ζηλόφθονα φαντάσματα, ξένους δαίμονες και μάγους, όλα τα οποία παραπάνω θεωρούνταν ότι προκαλούσαν ασθένειες, ατυχήματα, φτώχια και μη γονιμότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της υγείας Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας
.so
.so είναι ο top-level domain κωδικός για τη Σομαλία στο Διαδίκτυο.
Λόγω του εμφυλίου πολέμου στη Σομαλία, η διαχείριση των ονομάτων τομέα είχε επίσημα ανατεθεί στην Monolith Innovation Group, μία εταιρεία με έδρα το Πίτσμπεργκ της Πενσυλβάνια, η οποία δε λειτουργεί πλέον. Η διαχείριση παρέμεινε ανατεθειμένη στην εταιρεία αυτή και μετά την παύση της και συγκεκριμένα μέχρι τις 17 Απριλίου 2009, οπότε και μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών της Σομαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σομαλία Κατηγορία:Top-level domains
Γιούργκεν Μόζερ
Ο Γιούργκεν Κουρτ Μόζερ (Jürgen Kurt Moser, 4 Ιουλίου 1928 - 17 Δεκεμβρίου 1999) ήταν Αμερικανογερμανός μαθηματικός, ο οποίος τιμήθηκε για το έργο του που κάλυψε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, κυρίως στη Δυναμική Χαμιλτονιανών Συστημάτων και στις μερικές διαφορικές εξισώσεις.
Βιογραφία
Ο Μόζερ παντρεύτηκε τη βιολόγο Γερτρούδη Κ. Κουράν (κόρη του Ρίτσαρντ Κουράν, εγγονή του Καρλ Ρούνγκε και δισέγγονη του Εμίλ Ντυμπουά-Ρέιμοντ) στις 10 Σεπτεμβρίου 1955 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Νιου Ροσέλ της Νέας Υόρκης το 1960, όπου μετακινούνταν μεταξύ του σπιτιού του και της εργασίας του. Το 1980 μετακόμισε στο Σβέρτσενμπαχ, κοντά στη Ζυρίχη, στην Ελβετία. Ήταν μέλος της Ακαδημαϊκής Ορχήστρας της Ζυρίχης. Ο Μόζερ έπαιζε πιάνο και βιολοντσέλο, ενώ από την παιδική του ηλικία έπαιζε μουσική δωματίου, ακολουθώντας την παράδοση μιας μουσικής οικογένειας όπου ο πατέρας του έπαιζε βιολί και η μητέρα του πιάνο. Δια βίου ερασιτέχνης αστρονόμος, άρχισε να ασχολείται με το αλεξίπτωτο πλαγιάς το 1988 κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο IMPA στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Εργασία
Ο Μόζερ ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στις φυσικές επιστήμες το 1952 υπό την καθοδήγηση του Φραντς Ρέλιχ. Μετά την ολοκλήρωση της διατριβής του, βρέθηκε υπό την επιρροή του Καρλ Λούντβιχ Ζίγκελ, με τον οποίο συνέγραψε τη δεύτερη αγγλόφωνη έκδοση μιας μονογραφίας για την ουράνια μηχανική, η οποία επεκτάθηκε σημαντικά. Αφού πέρασε το 1953 στο Ινστιτούτο Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ως υπότροφος Fulbright, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1955 και έγινε πολίτης το 1959. Έγινε καθηγητής στο ΜΙΤ και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε διευθυντής του Ινστιτούτου Courant στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης μεταξύ 1967 και 1970. Το 1970 απέρριψε την πρόταση για μια έδρα στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών του Πρίνστον. Μετά το 1980 εργάστηκε στο ETH της Ζυρίχης, όπου έγινε ομότιμος καθηγητής το 1995. Διετέλεσε διευθυντής (μοιραζόμενος τη θέση με τον Αρμάντ Μπορέλ τα δύο πρώτα χρόνια) του Μαθηματικού Ερευνητικού Ινστιτούτου στο ETH της Ζυρίχης από το 1984 έως το 1995, διαδεχόμενος τον Beno Eckmann. Ηγήθηκε της ανασυγκρότησης της Σχολής Μαθηματικών του ETH Ζυρίχης. Ο Μόζερ ήταν πρόεδρος της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης από το 1983 έως το 1986.
Έρευνα
Το 1967, ο Νιλ Τρούντινγκερ εντόπισε μια καινούργια ολοκλήρωση στο χώρο των συναρτήσεων που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια περιοριστική περίπτωση του θεωρήματος ολοκλήρωσης του Σόμπολεφ. Ο Μόζερ βρήκε την αιχμηρή σταθερά στην ανισότητα του Τρούντινγκερ και το αντίστοιχο αποτέλεσμα είναι ευρέως γνωστό ως ανισότητα Μόζερ-Τρούντινγκερ.
Ελλειπτικές και παραβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Ένιο Ντε Τζιόρτζι και ο Τζον Νας ανακάλυψαν ανεξάρτητα τη θεμελιώδη θεωρία της ελλειπτικής κανονικότητας για γενικές ελλειπτικές και παραβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις δεύτερης τάξης, στις οποίες (σε αντίθεση με τις εκτιμήσεις του Σόντερ) δεν υποτίθεται διαφορισιμότητα ή συνέχεια για τους συντελεστές. Στη δεκαετία του 1960, ο Μόζερ εντόπισε μια νέα προσέγγιση στη βασική θεωρία κανονικότητας, εισάγοντας την τεχνική επανάληψης Μόζερ. Την ανέπτυξε για ελλειπτικά και παραβολικά προβλήματα και, εκτός από την ανάκτηση των αποτελεσμάτων των Ντε Γκιόργκι και Νας, μπόρεσε να τη χρησιμοποιήσει για να αποδείξει μια νέα ανισότητα Χάρνακ. Στο αρχικό του έργο, βασικό ρόλο έπαιξε μια επέκταση του λήμματος Τζον-Νίρενμπεργκ. Ο Ενρίκο Μπομπιέρι (Enrico Bombieri) βρήκε στη συνέχεια ένα επιχείρημα που απέφευγε αυτό το λήμμα στην ελλειπτική περίπτωση, το οποίο ο Μόζερ μπόρεσε να προσαρμόσει στην παραβολική περίπτωση. Όλα αυτά τα αποτελέσματα κανονικότητας είναι συχνά γνωστά ως θεωρία Ντε Γκιόργκι-Νας-Μόζερ, αν και τα αρχικά αποτελέσματα οφείλονται αποκλειστικά στους Ντε Γκιόργκι και Νας.
Διαφορική γεωμετρία
Το 1965, ο Μόζερ βρήκε νέα αποτελέσματα που έδειχναν ότι δύο οποιεσδήποτε μορφές όγκου σε μια κλειστή πολλαπλότητα σχετίζονται μεταξύ τους με κλιμάκωση και επαναφορά μέσω ενός διαφορμορφισμού, έτσι ώστε γεωμετρικά ο συνολικός όγκος να είναι το μόνο αναλλοίωτο μιας μορφής όγκου. Κατάφερε να εφαρμόσει τις ίδιες τεχνικές στις συμπλεκτικές μορφές, αποδεικνύοντας έτσι ότι μια συνεκτική οικογένεια συμπλεκτικών μορφών σχετίζεται μεταξύ τους με διαφορμορφισμούς: αυτό είναι επίσης γνωστό ως θεώρημα σταθερότητας του Μόζερ. Ο Μόζερ ανέλυσε επίσης την περίπτωση των πολλαπλών με όριο, αν και το επιχείρημά του ήταν λανθασμένο. Αργότερα, μαζί με τον Μπερνάρ Ντακορόγκνα, ο Μόζερ διεξήγαγε πλήρως την ανάλυση της περίπτωσης των ορίων.
Στέφαν Γκεόργκε
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|right|Από το 1921 ο Γκεόργκε περνούσε τα καλοκαίρια στους λόφους στα νοτιοδυτικά της [[Φραγκφούρτης, σε αυτό το σπίτι του Κένιχσταϊν.]] Ο Γκεόργκε γεννήθηκε στο χωριό Μπύντεσαϊμ (Büdesheim) του τότε Μεγάλου Δουκάτου της Έσσης (σήμερα στη Ρηνανία-Παλατινάτο της Ο.Δ. Γερμανίας). Πατέρας του ήταν ο (επίσης) Στέφαν Γκεόργκε, πανδοχέας και έμπορος κρασιών, και μητέρα του η Εύα Σμιτ (Eva George-Schmitt).
Γιούργκεν Μόζερ
Διαφορική γεωμετρία
Ο Μόζερ έκανε επίσης μια πρώιμη συμβολή στο πρόβλημα της προδιαγεγραμμένης κλιμακωτής καμπυλότητας, δείχνοντας ότι σε οποιαδήποτε σύμμορφη κλάση των μετρικών του Ριμάν στο προβολικό επίπεδο, κάθε συνάρτηση εκτός από εκείνες που είναι μη θετικές προκύπτει ως κλιμακωτή καμπυλότητα Η προηγούμενη ανάλυση του Μόζερ της ανισότητας Μόζερ-Τρούντινγκερ ήταν σημαντική για το έργο αυτό, αναδεικνύοντας τη γεωμετρική σημασία των βέλτιστων σταθερών στις συναρτησιακές ανισότητες.
Στέφαν Γκεόργκε
Βιογραφικά στοιχεία
Τελείωσε το σχολείο το 1888 και μετά πέρασε κάποιο καιρό στο Λονδίνο και στο Παρίσι, όπου συγκαταλεγόταν στους συγγραφείς και καλλιτέχνες που παρακολουθούσαν κάθε Τρίτη τις απογευματινές συναντήσεις του ποιητή Στεφάν Μαλαρμέ. Πήγε επίσης στη Βιέννη, όπου το 1891 πρωτοσυνάντησε τον Ούγκο φον Χόφμανσταλ.
Ο Γκεόργκε άρχισε να δημοσιεύει ποίηση τη δεκαετία του 1890. Επιπλέον, ίδρυσε και συνέτασσε ένα σημαντικό λογοτεχνικό περιοδικό υπό τον τίτλο Blätter für die Kunst (= «Φύλλα για την Τέχνη»). Βρισκόταν στο κέντρο ενός επιδραστικού λογοτεχνικού και ακαδημαϊκού κύκλου γνωστού ως George-Kreis, που περιελάμβανε πολλούς από τους επιφανέστερους νεαρούς συγγραφείς της εποχής (π.χ. τους Φρήντριχ Γκούντολφ και Λούντβιχ Κλάγκες). Εκτός από την ανταλλαγή λογοτεχνικών απόψεων, ο κύκλος συζητούσε και μυστικιστικά και πολιτικά θέματα. Ο Γκεόργκε γνώριζε και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τη «Μποέμ Κόμισσα» του Σβάμπινχ, Φάνυ τσου Ρέβεντλοβ, η οποία κάποτε σατίριζε τον κύκλο για τις μελοδραματικές δράσεις και απόψεις του.
Γιούργκεν Μόζερ
Διαφορική γεωμετρία
Η έρευνα του Ανρί Πουανκαρέ και του Ελί Καρτάν στις αρχές του εικοστού αιώνα αποσαφήνισε τη δισδιάστατη γεωμετρία CR μέσω της διερεύνησης τρισδιάστατων υπερεπιφανειών τετραδιάστατων ομαλών πολλαπλών που επίσης έχουν πολύπλοκη δομή. Προσδιόρισαν τοπικές αναπαραλλαγές που διακρίνουν δύο τέτοιες δομές, με παρόμοιο τρόπο με την προηγούμενη εργασία που προσδιόριζε τον τανυστή καμπυλότητας Ρίμαν και τις συνδιαλλακτικές του παραγώγους ως θεμελιώδεις αναπαραλλαγές μιας μετρικής του Ρίμαν. Μαζί με τον Σιίνγκ-Σεν Τσέρν, ο Μόζερ επέκτεινε το έργο των Πουανκαρέ και Καρτάν σε αυθαίρετες διαστάσεις. Το έργο τους είχε σημαντική επίδραση στη γεωμετρία CR.
Στέφαν Γκεόργκε
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1914, στην αρχή του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Γκεόργκε προείπε την ήττα της Γερμανίας και το 1915 έγραψε το απαισιόδοξο ποίημα Der Krieg (= «Ο Πόλεμος»). Το αποτέλεσμα του πολέμου ήταν η υλοποίηση των χειρότερων φόβων του. Κατά τον Μεσοπόλεμο ο Γκεόργκε και τα γραπτά του ταυτίσθηκαν με το συντηρητικό επαναστατικό κίνημα.
Γιούργκεν Μόζερ
Βραβεία
Ο Μόζερ απέσπασε το πρώτο βραβείο Τζορτζ Ντέιβιντ Μπίρκοφ το 1968 για τη συμβολή του στη θεωρία των Χαμιλτονιανών δυναμικών συστημάτων, το μετάλλιο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον το 1969 για τη συμβολή του στη δυναμική αστρονομία, το μετάλλιο Brouwer της Βασιλικής Ολλανδικής Μαθηματικής Εταιρείας το 1984, το μετάλλιο Κάντορ της Γερμανικής Μαθηματικής Εταιρείας το 1992 και το βραβείο Βολφ το 1995 για το έργο του σχετικά με την ευστάθεια των Χαμιλτονιανών συστημάτων και τις μη γραμμικές διαφορικές εξισώσεις. Εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1973 και ήταν αντεπιστέλλον μέλος πολλών ξένων ακαδημιών, όπως της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου και της Ακαδημίας Επιστημών και Λογοτεχνίας του Μάιντς. Σε τρεις περιπτώσεις ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο τετραετές Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών, και συγκεκριμένα στη Στοκχόλμη (1962) στο τμήμα για τα εφαρμοσμένα μαθηματικά, στο Ελσίνκι (1978) στο τμήμα για τη Μιγαδική Ανάλυση και ομιλητής ολομέλειας στο Βερολίνο (1998). 1990 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Μπόχουμ και του Πανεπιστημίου Πιερ και Μαρί Κιουρί στο Παρίσι. Η Εταιρεία Βιομηχανικών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών καθιέρωσε βραβείο διάλεξης προς τιμήν του το 2000.
Στέφαν Γκεόργκε
Βιογραφικά στοιχεία
Με την άνοδο στην εξουσία του ναζιστικού κόμματος το 1933, ο Γιόζεφ Γκαίμπελς τού προσέφερε την προεδρία μιας νέας Ακαδημίας για τις Τέχνες, αλλά ο Γκεόργκε αρνήθηκε. Επίσης, δεν συμμετέσχε σε εορτασμούς που είχαν διοργανωθεί για τα 65α γενέθλιά του. Αντί για αυτό, ταξίδεψε στην Ελβετία, όπου και πέθανε, στην κωμόπολη Μινούζιο, κοντά στο Λοκάρνο. Μετά τον θάνατό του το σώμα του θάφτηκε εσπευσμένα, προτού φθάσει μια αντιπροσωπεία της ναζιστικής κυβέρνησης για να παραστεί στην κηδεία του.
Γιούργκεν Μόζερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Στέφαν Γκεόργκε
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκεόργκε είχε τιμηθεί το 1927 με το πρώτο στην ιστορία Βραβείο Γκαίτε της πόλεως της Φραγκφούρτης (που δεν απονέμεται μόνο σε λογοτέχνες).
Το έργο του
Η ποίηση του Γκεόργκε χαρακτηρίζεται από ένα αριστοκρατικό και αποστασιοποιημένο ήθος. Οι στίχοι του είναι λυρικοί στον τόνο και συχνά δυσνόητοι στη γλώσσα, επηρεασμένοι από τις αρχαιοελληνικές κλασικές φόρμες, σε αντίδραση κατά των τάσεων προς τον ρεαλισμό στη γερμανική λογοτεχνία εκείνης της εποχής. Καθώς ο Γκεόργκε πίστευε ότι η ποίηση πρέπει να στοχεύει στην απόσταση από τον κόσμο (ήταν ισχυρός συνήγορος του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη»), η γραφή του είχε πολλούς δεσμούς με τον γαλλικό συμβολισμό και ο ίδιος διατηρούσε επαφή με αρκετούς αντιπροσώπους του, όπως με τον Μαλαρμέ και τον Βερλαίν.
Ο Γκεόργκε ως ποιητής αποτελεί μία σημαντική γέφυρα μεταξύ του 19ου αιώνα και του γερμανικού μοντερνισμού, παρότι ιδεολογικά ήταν σκληρός επικριτής της τότε «μοντέρνας» εποχής. Πειραματιζόταν με διάφορα ποιητικά μέτρα, τη στίξη, δυσνόητους υπαινιγμούς, ακόμα και με την τυπογραφική εμφάνιση. Σύμφωνα με κάποιους σύγχρονους μελετητές του Γκεόργκε, μερικά έργα του φανερώνουν ότι ήταν ομοφυλόφιλος, όπως το Algabal και η ερωτική ποίηση που αφιέρωσε στον ταλαντούχο έφηβο ποιητή Μαξιμίλιαν Κρονμπέργκερ , που πέθανε σε ηλικία 16 ετών. Γενικότερα, η σχέση της σεξουαλικότητας του Γκεόργκε με το ποιητικό έργο του έχει αναλυθεί από κριτικούς όπως οι Thomas Karlauf και Marita Keilson-Lauritz.
Το Algabal είναι μία από τις γνωστότερες ποιητικές συλλογές του Γκεόργκε, αν και μία από τις πλέον παράδοξες: ο τίτλος είναι αναφορά στον Ηλιογάβαλο, Ρωμαίο Αυτοκράτορα της παρακμής. Ο Γκεόργκε ήταν και ένας κορυφαίος πολύγλωσσος μεταφραστής: μετέφρασε στη γερμανική Δάντη, Σαίξπηρ και Μπωντλαίρ.
Das neue Reich
Το ύστερο έργο του Γκεόργκε Das neue Reich (= «Η νέα Αυτοκρατορία») δημοσιεύθηκε το 1928. Το έργο αυτό ήταν αφιερωμένο, όπως και το Geheimes Deutschland (= «Μυστική Γερμανία», γραμμένο το 1922), στον Μπέρτολντ Σενκ φον Στάουφενμπεργκ, ο οποίος το 1944 συμμετέσχε στη Συνωμοσία της 20ής Ιουλίου για τη δολοφονία του Χίτλερ. Το έργο αυτό περιγράφει μία νέα μορφή κοινωνίας, κυβερνώμενης από μία ιεραρχική αριστοκρατία του πνεύματος. Ο Γκεόργκε απέρριπτε κάθε απόπειρα να χρησιμοποιηθεί το έργο για πεζούς πολιτικούς σκοπούς, όπως για τον εθνικοσοσιαλισμό.
Εικόνα και επιρροή
Ο Γκεόργκε θεωρήθηκε από τους σύγχρονούς του ως ένα είδος λογοτέχνη-προφήτη και «ιερέα» της διανοήσεως, ενώ και ο ίδιος καλλιεργούσε την εικόνα του «μεσσία» ενός νέου βασιλείου στο οποίο θα ηγούνταν πνευματικές ή καλλιτεχνικές ελίτ, ενωμένες από την αφοσίωσή τους σε έναν ισχυρό ηγέτη. Στα απομνημονεύματά του ο Άλμπερτ Σπέερ γράφει ότι είχε δει τον Γκεόργκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Χέρμαν, ήταν μέλος του κύκλου του: ο Γκεόργκε ''«ακτινοβολούσε αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, κι ένα είδος ιεροπρέπειας... υπήρχε κάτι το μαγνητικό στην προσωπικότητά του.»''
Η ποίησή του έδινε έμφαση στην αυτοθυσία, στον ηρωισμό και στη δύναμη, οπότε κέρδισε σε δημοφιλία στους εθνικοσοσιαλιστικούς κύκλους. Αν και πολλοί εθνικοσοσιαλιστές ανέφεραν τον Γκεόργκε ως σημαντική επιρροή, ο ίδιος ο ποιητής παρέμεινε μακριά από τέτοιες συνδέσεις και δεν αναμίχθηκε ποτέ στην πολιτική.
Πολλά από τα μέλη της γερμανικής αντιστάσεως κατά των Ναζί ανήκαν στους θαυμαστές του Γκεόργκε, ιδίως οι αδελφοί Στάουφενμπεργκ. Παρά το ότι μερικά από τα μέλη του κύκλου του, του George-Kreis, ήταν εκπεφρασμένοι αντισημίτες (π.χ. ο Κλάγκες), ο κύκλος περιελάμβανε και Εβραίους συγγραφείς όπως ο Φρήντριχ Γκούντολφ, ο ιστορικός Ερνστ Καντόροβιτς και ο σιωνιστής Καρλ Βόλφσκελ.
Ο επιφανέστερος ίσως ποιητής που συνεργάσθηκε με τον Γκεόργκε, αλλά τελικώς αρνήθηκε να γίνει μέλος του κύκλου του, ήταν ο μοντερνιστής Αυστριακός Ούγκο φον Χόφμανσταλ. Αργότερα ο Χόφμανσταλ έγραψε ότι κανένας δεν τον είχε επηρεάσει τόσο βαθιά όσο ο Γκεόργκε.
Εκτός του κύκλου του, η ποίηση του Γκεόργκε είχε μεγάλη επιρροή στη μουσική της «Δεύτερης σχολής συνθετών της Βιέννης», ιδίως κατά την εξπρεσιονιστική τους περίοδο. Ο Άρνολντ Σένμπεργκ εισήγαγε την ποίηση του Γκεόργκε σε έργα του όπως το «Ich darf nicht dankend», Op. 14/1 (1907), το Κουαρτέτο εγχόρδων No. 2, Op. 10 (1908) και το Das Buch der hängenden Gärten, Op. 15 (1909, κύκλος τραγουδιών σε ποίηση του Γκεόργκε), ενώ ο μαθητής του Άντον Βέμπερν μελοποίησε την ποίηση του Γκεόργκε στο πρώιμο χορωδιακό του έργο Entflieht auf leichten Kähnen,, Op. 2, και σε δύο σύνολα τραγουδιών (Opp. 3 και 4) του 1909, αλλά και σε φωνητικά έργα της ίδιας περιόδου που δημοσιεύθηκαν μεταθανατίως.
Στην κινηματογραφική ταινία του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ Satansbraten (1976) ο πρωταγωνιστής Βάλτερ Κραντς επιχειρεί να κάνει πρότυπο της ζωής του τη ζωή του Γκεόργκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
.tp
.tp ήταν ο top-level domain κωδικός για το Ανατολικό Τιμόρ στο Διαδίκτυο. Ξεκίνησε να χρησιμοποιείται το 1997 και διαγράφηκε εντελώς το 2005. Πλέον μετά την ανεξαρτησία της χώρας χρησιμοποιείται ο κωδικός .tl.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ανατολικό Τιμόρ Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Γοργόμυλος Πρέβεζας
Ο Γοργόμυλος είναι χωριό του Καλλικρατικού Δήμου Ζηρού του Νομού Πρέβεζας. Είναι χτισμένο στις πλαγιές και στους πρόποδες του όρους Ξηροβούνι (στη Δυτική πλευρά). Ο Γοργόμυλος ανήκε, πριν την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, στον δήμο Ανωγείου. Η παλαιά του ονομασία μέχρι το 1927 ήταν Μουλιανά.
Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός των Μουλιανών ανερχόταν σε 345 κατοίκους (198 άνδρες και 147 γυναίκες) που ήταν κατανεμημένοι σε 62 φορολογικούς χανέδες.
Η πρώτη ελληνική απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 στα νέα εδάφη που προσάρτησε το ελληνικό κράτος, βρήκε στο χωριό πληθυσμό 837 κατοίκων(436 άρρενες 401 θήλεις).
Κατά την απογραφή του 1991, η κοινότητα Γοργομύλου τότε, αριθμούσε 1.107 κατοίκους.
Κατά την απογραφή του 2001 παρουσίασε πληθυσμό 1.035 ατόμων. Αποτελείται από τους οικισμούς Γοργόμυλος [40], Αγία Παρασκευή [49], Βαθύ [132], Γεροπλάτανος [67], Γκούρα [43], Καστρί [144], Μαρκάτες [55], Νέος Γοργόμυλος [343], Ξηρόκαμπος [121] και Χαλίκια [41].ης
Στην απογραφή του 2011 παρουσίασε μεγάλη πληθυσμιακή πτώση. Συνολικά απογράφηκαν 604 άτομα. Αναλυτικά οι οικισμοί Γοργόμυλος [19], Αγία Παρασκευή [23], Βαθύ [69], Γεροπλάτανος [52], Γκούρα [22], Καστρί [102], Μαρκάτες [32], Νέος Γοργόμυλος [187], Ξηρόκαμπος [71] και Χαλίκια [27]
Γεωγραφική Θέση
Ο Γοργόμυλος βρίσκεται ΒΔ της πόλης της Άρτας και ΒΑ της Φιλιππιάδας.
Το χωριό συνορεύει:
Διοικητική Εξέλιξη
14/08/1919 : Σύσταση της Κοινότητας Μουλιανών με έδρα τον οικισμό Μουλιανά
14/08/1919 : Ο οικισμός Τσαγκαρόπουλον προσαρτάται στην Κοινότητα Μουλιανών
18/12/1920 :Αναγνώριση του οικισμού Δρυμών και προσάρτηση του στην Κοινότητα
30/03/1927: Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με την Κοινότητα Γκολιάδων
25/05/1927: Επανασύσταση της Κοινότητας μετά την ανάκληση της κατάργησης και προσάρτησης της στην Κοινότητα Γυμνοτόπου
14/05/1928: Η Κοινότητα Μουλιανών μετονομάζεται σε Κοινότητα Γοργομύλου
16/10/1940: Αναγνώριση του οικισμού Κουτικάται και προσάρτηση του στην Κοινότητα
16/10/1940: Αναγνώριση του οικισμού Χαλίκια και προσάρτηση του στην Κοινότητα
16/10/1940: Αναγνώριση του οικισμού Μπιλιάριον και προσάρτηση του στην Κοινότητα
16/10/1940: Αναγνώριση του οικισμού Πουλιάνα και προσάρτηση του στην Κοινότητα
07/04/1951: Αναγνώριση του οικισμού Μαρκάται και προσάρτηση του στην Κοινότητα
07/04/1951: Αναγνώριση του οικισμού Καστρίον και προσάρτηση του στην Κοινότητα
07/04/1951: Αναγνώριση του οικισμού Νέος Γοργόμυλος και προσάρτηση του στην Κοινότητα
07/04/1951: Αναγνώριση του οικισμού Βαθύ και προσάρτηση του στην Κοινότητα
19/06/1951: Ο οικισμός Τσαγκαρόπουλον αποσπάται από την Κοινότητα και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Τσαγκαροπούλου
10/10/1955: Ο οικισμός Μπιλιάριον της Κοινότητας μετονομάζεται σε Αγία Παρασκευή
10/10/1955: Ο οικισμός Κουτικάται της Κοινότητας μετονομάζεται σε Γεροπλάτανος
19/03/1961: Ο οικισμός Δρυμών αποσπάται από την Κοινότητα και προσαρτάται στην Κοινότητα Τσαγκαροπούλου
15/02/1964: Ο οικισμός Πουλιάνα της Κοινότητας μετονομάζεται σε Λεύκη
04/05/1968: Μεταφέρεται η έδρα της Κοινότητας από τον οικισμό Γοργόμυλος στον οικισμό Νέος Γοργόμυλος 14/03/1971: Αναγνώριση του οικισμού Ξηρόκαμπος και προσάρτηση του στην Κοινότητα
14/03/1971: Ο οικισμός Λεύκη καταργείται.
04/12/1997: Ο οικισμός Γοργόμυλος αποσπάται από την Κοινότητα και ορίζεται έδρα του Δήμου Ανωγείου
04/12/1997: Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με το Δήμο Ανωγείου
Πρόσβαση
Η συνηθέστερη διαδρομή για το Γοργόμυλο είναι από τη Φιλιππιάδα είναι: Φιλιππιάδα - Καμπή Άρτας - Αμμότοπος (περιφερειακά) - Καστρί Γοργομύλου - Γυμνότοπος (περιφερειακά) - Ξηρόκαμπος (Γοργόμυλος) - Νέος Γοργόμυλος - Ανώγειο(περιφερειακά)- Πέντε πηγάδια - Τέροβο... Ιωάννινα. Με την ολοκλήρωση της Ιόνιας οδού η πρόσβαση στον Γοργόμυλο γίνεται μέσω του ανισόπεδου κόμβου Γοργομύλου.
Αξιοθέατα της περιοχής
Στη θέση Κάστρο, Νότια του οικισμού Καστρί Γοργομύλου, βρίσκεται ένας αρχαιολογικός χώρος ιδιαίτερης ιστορικής αξίας. Είναι η Αρχαία Πόλη Όρραον, γνωστή και ως Καστρόπολη όπου σώζονται ερείπια κάστρου, διάφορα οικοδομή­ματα, δεξαμενή, νεκροταφείο και δρόμοι και η ίδρυση της χρονολογείται από την εποχή της Κασσώπης.
Στον Ανω Γοργόμυλο μεταξύ των συνοικισμών Γεροπλατάνου (Κουτικατών) και Γεροδημάτων υπάρχει μια μικρή Εκκλησία  αφιερωμένη στην κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Το όνομά της είναι Παναγία Αγιοσπηλιώτισσα, λόγω του ότι κτίστηκε πολύ κοντά στην Αγιοσπηλιά των Μολιανών (εκεί που βρέθηκε περί τα μέσα του 10ου αιώνα μ.Χ. η εικόνα της Παναγίας, απ’ όπου και η Σπηλιά ονομάσθηκε Αγιοσπηλιά).
Το Εκκλησάκι αυτό μαζί με εκείνα των Αγίων Αποστόλων στη Γκούρα, των Αγίων Ταξιαρχών στο Βαθύ και του Αγίου Δημητρίου στις Μαρκάτες έχουν κριθεί διατηρητέα από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:χωριά του νομού Πρέβεζας Κατηγορία:Δήμος Ζηρού
Άγιος Νικόλαος Αιγίου
Ο Άγιος Νικόλαος είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Αιγίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Αιγίου.
Το χωριό βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 165 μέτρων περίπου.
Γενικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 19/03/1961, όταν και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Αιγίου ακολουθώντας έκτοτε όλες τις διοικητικές μεταβολές του.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
The Transformers: The Movie
Το The Transformers: The Movie είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων επιστημονικής φαντασίας-δράσης βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά The Transformers. Κυκλοφόρησε στην Βόρεια Αμερική στις 8 Αυγούστου του 1986, σε σκηνοθεσία από τον Νέλσον Σιν και σενάριο από τον Ρον Φρίντμαν.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι φωνές των Έρικ Άιντλ, Τζουντ Νέλσον, Λέοναρντ Νίμοϊ, Κέισι Κάσεμ, Ρόμπερτ Στακ, Λάιονελ Στάντερ, Τζον Μοσκίτα Τζούνιορ, Σκάτμαν Κρόδερς, Πίτερ Κάλεν, Φρανκ Γουέλκερ, και Όρσον Γουέλς, ο οποίος πέθανε 10 μήνες μετά από την κυκλοφορία της ταινίας, κάνοντας τον ρόλο του σε αυτήν την ταινία τον τελευταίο του.
Όταν κυκλοφόρησε, η ταινία ήταν εισπρακτική αποτυχία και έλαβε γενικά αρνητικά σχόλια για την πλοκή και τους βίαιους θανάτους, ενώ έλαβε επαίνους για τα κινούμενα σχέδια, τις φωνητικές ερμηνείες και την μουσική. Παρόλα αυτά, η κριτική υποδοχή έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Transformers (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1986
Ποντικόκαστρο
Το Κάστρο Μπο Βουάρ ή Μποβουάρ σήμερα και Μπελ Βεντέρε ή Ποντικόκαστρο ή κάστρο του Κατάκωλου, είναι Φράγκικο κτίσμα στο Κατάκωλο Ηλείας 13 χιλιόμετρα από τον Πύργο. Βρίσκεται κτισμένο πάνω σε λόφο ιχθύς που ονομάζεται έτσι λόγω τους σχήματος του πάνω από τον κόλπο του Αγίου Ανδρέα βορειοδυτικά του Κατάκωλου και σώζονται λίγες οχυρώσεις, τείχη και πύργοι.
Το κάστρο κτίστηκε από τους Φράγκους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας τον 13ο αιώνα πάνω στην ακρόπολη της αρχαίας Φειάς όπου ήδη υπήρχε βυζαντινό οχυρό και χρησιμοποιήθηκαν και αρχαία υλικά. Το κάστρο ονομάστηκε από τους Φράγκους Μπο-Βουάρ (γαλλικά : Beau-Voir), αναφερόταν και Μπελ Βεντέρε (ιταλικά :Bel Vedere), μετά την οθωμανική κατάκτηση ονομάστηκε Ποντικόκαστρο από το σχήμα του ή Ποντικόν ή Πονδικόν.
Κατά τον πόλεμο διαδοχής ανάμεσα στον Φερδινάνδο της Μαγιόρκας και τον Λουδοβίκο της Βουργουνδίας έγινε μάχη στο κάστρο το 1315 ανάμεσα στον Φερδινάνδο και τους Νικόλαο Μαύρο και Νικόλαο Ορσίνι όπου έληξε με νίκη του Φερδινάνδου. Εδώ γνώρισε κι έπειτα παντρεύτηκε ο Γοδεφρείδος Β' Βιλλαρδουίνος την Αγνή Κουρτεναί
Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι συνδεόταν με υπόγεια στοά με το κάστρο Χλεμούτσι. Άλλη παράδοση μιλά για την βασιλοπούλα που για να μην πέσει στα χέρια των Αγαρηνών έπεσε από τον πύργο και σκοτώθηκε, η ίδια παράδοση λέει ότι οι Αγαρηνοί το κατέκτησαν με δόλο ντύνοντας κάποιον γυναίκα έγκυο έπεισε τους στρατιώτες κι άνοιξαν την πύλη. Τρίτη παράδοση αναφέρει ότι οι Οθωμανοί έβαλαν χριστιανούς και μετέφεραν χώμα χτίζοντας απέναντι του λόφο ψηλότερο κι έτσι γκρέμισαν τα τείχη του με κανόνια και το κατέλαβαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο
Σάντα Τσικίτα
Το Σάντα Τσικίτα είναι μια ελληνική, κωμική κινηματογραφική ταινία, του 1953, σε παραγωγή Μήλλας Φιλμ. Τη σκηνοθεσία την υπέγραψε ο Αλέκος Σακελλάριος και το σενάριο είναι βασισμένο στη θεατρική παράσταση του σκηνοθέτη και του Χρήστου Γιαννακόπουλου οι οποίοι έγραψαν και το κινηματογραφικό σενάριο.
Πλοκή
Ένας φτωχός, δουλευταράς υπάλληλος, ο Φώτης Φαγκρής (Βασίλης Λογοθετίδης), είναι αρραβωνιασμένος με τη Μαίρη (Ντίνα Σταθάτου), αλλά δεν μπορούν να παντρευτούν ελλείψει χρημάτων. Όλες οι αναποδιές τον βρίσκουν μαζί: η πίεση του αδελφού της Μαίρης να παντρευτούν γρήγορα, γιατί θα τη δώσει σ' άλλον, και ένα γράμμα που του έρχεται από το χωριό του, πως η μητέρα του είναι άρρωστη και χρειάζεται εγχείρηση, τον κάνουνε "να τρέχει και να μη φτάνει". Απευθύνεται παντού για χρήματα, αλλά κανείς δεν του δίνει, ούτε καν το αφεντικό του, ο κύριος Παναγάκος (Θάνος Τζενεράλης). Ώσπου ένας ξάδελφός του, ο Μπάμπης (Στέφανος Στρατηγός), που έχει καμπαρέ, του προτείνει να κάνει λευκό γάμο έναντι χρημάτων με μια Ισπανίδα τραγουδίστρια, την Τσικίτα Λοπέζ (Ίλυα Λιβυκού), η οποία κινδυνεύει να απελαθεί. Ο Φώτης δέχεται, αν και σκέφτεται πως αυτό μπορεί να επηρεάσει τη σχέση του με τη Μαίρη.
Η αποχώρηση όμως της Τσικίτας στο εξωτερικό και η ανάρρωση της μητέρας του άνευ εγχείρησης του επιτρέπουν να κρατήσει τα λεφτά που πήρε για να κάνει τον λευκό γάμο και να ζήσει όμορφα τη ζωή του με τη Μαίρη, η οποία δεν μαθαίνει τίποτα για την Τσικίτα. Ευχαριστεί λοιπόν την "Σάντα Τσικίτα", την "αγία" του και προχωρά ευτυχισμένος τη ζωή του.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία, πριν βγει στη μεγάλη οθόνη, ήταν θεατρικό έργο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, με τον τίτλο «Ο Φώτης Φαγκρής και Η Τσικίτα Λοπέζ». Η παράσταση ανέβηκε στο θέατρο Κεντρικό με την ίδια διανομή ρόλων.
Η ταινία αυτή, όπως και το Δεσποινίς ετών 39 και Ο ζηλιαρόγατος με τους ίδιους πρωταγωνιστές γυρίστηκαν στην Αίγυπτο, στο στούντιο Ναχάς (Nahas) του Καΐρου, ενώ τα γυρίσματα των δύο πρώτων ταινιών διήρκεσαν μόλις τρεις εβδομάδες. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν πλάνα από κεντρικά σημεία της Αθήνας, όπως τα Χαυτεία.
Το 1964 διασκευάστηκε από την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Α.Ε. σε σκηνοθεσία Κ. Καραγιάννη, με τον τίτλο Ο παράς κι ο φουκαράς. Τον ρόλο του Φώτη (στη διασκευή χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά ονόματα) τον υποδύθηκε ο Κώστας Χατζηχρήστος και τον ρόλο της Τσικίτα η Μάρθα Καραγιάννη.
Η ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες των κινηματογράφων Αθηνών - Πειραιώς και προαστίων. Συνολικά (τη σεζόν 1953-54) έκοψε 89.572 εισιτήρια. Κατέλαβε τη 2η θέση σε 21 ταινίες της σχετικής λίστας. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 5 Ιουνίου 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χρήστου Γιαννακόπουλου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μιχάλη Σουγιούλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αίγυπτο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Μήλλας Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Coverdale•Page
Οι Coverdale•Page ήταν βρετανικό μπλουζ και χαρντ ροκ συγκρότημα, το οποίο προήλθε από τη συνεργασία του πρώην τραγουδιστή των Deep Purple και των Whitesnake, Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, με τον πρώην κιθαρίστα των Led Zeppelin, Τζίμι Πέιτζ.
Βιογραφία
Το πρότζεκτ ξεκίνησε το 1991 μετά από πρόταση του μουσικού παραγωγού Τζον Κάλοντνερ, αλλά παρ' όλα αυτά χρειάστηκαν δύο χρόνια για να πραγματοποιήσουν την πρώτη τους και μοναδική δισκογραφική προσπάθεια. Ο δίσκος "Coverdale - Page" κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 1993, με το δίδυμο να συνεργάζεται με τους μπασίστες Ρίκι Φίλιπς και Χόρχε Κάσας, το ντράμερ Ντένι Καρμάσι και τον κιμπορντίστα Λέστερ Μέντελ.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στην τέταρτη θέση των βρετανικών τσαρτ και την πέμπτη θέση των αντίστοιχων αμερικάνικων, ενώ έχει βραβευθεί ως πλατινένιος σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά.
Σκοπός του συγκροτήματος ήταν να περιοδεύσουν σε όλο τον κόσμο και γι' αυτό το λόγο διατήρησαν τον Καρμάσι στο συγκρότημα και προσέλαβαν τον Γκάι Πρατ στο μπάσο και τον Μπρετ Ταγκλ στα πλήκτρα. Μετά από μερικές εμφανίσεις στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1993, όπου παρουσίαζαν εκτός των τραγουδιών του νέου τους δίσκου τα τραγούδια "Still of the Night" και "Here I Go Again" των Whitesnake, όπως και τα "Rock N' Roll" "Kashmir" και "Black Dog" των Led Zeppelin, το συγκρότημα διαλύθηκε λόγω της επιστροφής του Πέιτζ στη Μεγάλη Βρετανία για να σχηματίσει με τον Ρόμπερτ Πλαντ τους Page and Plant. Ο Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ συνέχισε κατά καιρούς με διαφορετικές συνθέσεις των Whitesnake.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Rock ντουέτα Κατηγορία:Αγγλικά μουσικά ντουέτα
Νίκη ντε Σαιν Φαλ
Η Νίκη ντε Σαιν Φαλ, (πλήρες όνομα: Κατρίν Μαρί-Ανιές Φαλ ντε Σαιν Φαλ, Catherine Marie-Agnès Fal de Saint Phalle, 29 Οκτωβρίου 1930 - 21 Μαΐου 2002) ήταν Γαλλίδα εικαστικός, ζωγράφος, γλύπτρια και σκηνοθέτρια.
Τα πρώτα χρόνια
Η Σαιν Φαλ γεννήθηκε στο Νεϊγί-συρ-Σεν στις 29 Οκτωβρίου 1930. Ήταν κόρη ενός εύπορου Γάλλου τραπεζίτη αριστοκρατικής καταγωγής και της Αμερικανίδας συζήγου του. Όπως εξομολογήθηκε πολλά χρόνια αργότερα στη βιογραφία της, σε ηλικία 11 ετών βιάστηκε από τον πατέρα της, γεγονός που τη σημάδεψε. Η Σαιν Φαλ μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη και στα 18 της παντρεύτηκε τον Χάρυ Μάθιους, παιδικό της φίλο. Αρχικά εργάστηκε σαν μοντέλο, κοσμώντας το εξώφυλλο περιοδικών όπως τα Life και Vogue. Στη συνέχεια για ένα διάστημα έμεινε στο σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά της προτού ξεκινήσει να ασχολείται με την τέχνη ως αυτοδίδακτη.
Στο Παρίσι
Το 1952 μετακόμισε στο Παρίσι όπου πήρε μαθήματα θεατρολογίας και υποκριτικής, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να ζωγραφίζει, επηρεασμένη από διάφορα καλλιτεχνικά ρεύματα όπως η τέχνη του περιθωρίου. Τον επόμενο χρόνο υπέστη νευρική κρίση που την οδήγησε στο νοσοκομείο, μια εμπειρία που την ώθησε ακόμα πιο έντονα στη ζωγραφική.
Το 1955 ταξίδεψε στην Ισπανία μαζί με τον σύζυγο της και ανακάλυψε τους κήπους του Γκαουντί, ιδιαίτερα το Πάρκο Γκουέλ, το οποίο άσκησε μεγάλη επιρροή στην τεχνοτροπία της. Στο Παρίσι, στο μουσείο μοντέρνας τέχνης, γνώρισε τον Ελβετό γλύπτη Ζαν Τινγκελί τον οποίο παντρεύτηκε το 1971 ύστερα από το διαζύγιο της με τον Μάθιους. Οι δύο τους πραγματοποίησαν μεγάλο αριθμό γλυπτών, είτε ύστερα από αναθέσεις είτε απλώς ως έκφραση της δημιουργικότητας τους. Μαζί δημιούργησαν στη Γαλλία το Συντριβάνι Στραβίνσκι, ύστερα από δημόσια ανάθεση στη Σαιν Φαλ, και τον Κύκλωπα, δημιουργία του Τινγκελί.
Το 1961 έγινε μέλος του κινήματος των Νέων Ρεαλιστών, μαζί με καλλιτέχνες όπως οι Ζεράρ Ντεσάν, Σεζάρ, Μίμο Ροτέλα, Κρίστο και Υβ Κλάιν.Τη δεκαετία του ‘60 πραγματοποίησε τους Πυροβολισμούς, μια σειρά από περφόρμανς που την έκαναν διάσημη διεθνώς. Αποτελούνταν από πλαστικούς σάκους σε σχήμα ανθρώπινης φιγούρας γεμάτους μπογιά τους οποίους η Σαιν Φαλ πυροβολούσε για να απελευθερωθεί η μπογιά και να ζωγραφιστεί με αυτό τον τρόπο το έργο. Την ίδια περίοδο η Σαιν Φαλ δημιούργησε μια μεγάλη σειρά από μνημειακά γλυπτά σε πάρκα γλυπτικής, κάποια εκ των οποίων με προσωπικές της δαπάνες, όπως τον Κήπο τον Ταρώ στην Τοσκάνη και τον Μαγικό Κύκλο της Βασίλισσας Καλιφιά στην Καλιφόρνια. Άλλα έργα της ήταν δημόσιες αναθέσεις. Από τα σημαντικότερα ήταν το Γκόλεμ, ένα παιδικό τέρας που βρίσκεται στο πάρκο Ραμπίνοβιτς της Ιερουσαλήμ και ήταν παραγγελία των τοπικών αρχών. Το 1994 το Jerusalem Foundation της ανάθεσε μια ακόμα παραγγελία για τον Βιβλικό Ζωολογικό Κήπο της Ιερουσαλήμ. Η Σαιν Φαλ δημιούργησε ένα σύνολο γλυπτών ζώων με τον τιτλο Η Κιβωτός του Νόε τα οποία ολοκλήρωσε το 1998. Επίσης το 1987 ο Φρανσουά Μιτεράν της ανάθεσε το συντριβάνι του Σατώ-Σινόν.
Το τέλος
Η Σαιν Φαλ μετακόμισε το 1994 στην Καλιφόρνια, όπου ήταν και η μόνιμη κατοικία της μέχρι το θάνατο της στις 21 Μαΐου του 2002.
298 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Όνουρις
Στην πρώιμη Αιγυπτιακή μυθολογία ο Ανχούρ (επίσης Όνουρις, Αν-Χερ, Ανχέρ, Ανχουρέτ, Χαν-Χερ, Ινχέρτ) αρχικά ήταν θεός του πολέμου που λατρευόταν στην περιοχή Άβυδο της Άνω Αιγύπτου, και ειδικότερα στην Θύνι. Οι μύθοι λένε ότι έφερε την γυνάικα του Μεχίτ, που ήταν το θηλυκό αντίστοιχό του από τη Νουβία, και το όνομά του αντικατοπτρίζει αυτό το γεγονός—σημαίνει (αυτός που) οδηγεί την μακρινή.
Θεός του πολέμου
Ως θεός του πολέμου ήταν προστάτης του αρχαίου Αιγυπτιακού στρατού, και προσωποποίηση των βασιλικών πολεμιστών. Όντως, στις γιορτές στις οποίες τον τιμούσαν, οργανώνονταν ψεύτικες μάχες. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ο Αυτοκράτορας Τιβέριος αναπαριστάται στους τοίχους Αιγυπτιακών ναών φορώντας το χαρακτηριστικό στέμμα με τα τέσσερα φτερά του Όνουρι.
Η Έλληνες εξίσωναν τον Όνουρι με το δικό τους θεό του πολέμου Άρη. Όταν οι Ολύμπιοι θεοί ξέφυγαν από τον Τυφών και πήρανε μορφή ζώων στην Αίγυπτο, ο Άρης λέγεται ότι πήρε τη μορφή ψαριού ως Λεπίδοτος ή Όνουρις.
Αυτός που σηκώνει τον ουρανό
Το όνομα του Όνουρι μπορεί επίσης να σημαίνει Αυτός που σηκώνει τον Ουρανό  και, λόγω που έχουν το ίδιο στέμμα με τα φτερά, ο Όνουρις αργότερα ταυτίστηκε με τον Σου, γινόμενος έτσι Ανχούρ-Σου. Όταν ταυτίζεται με τον Σου είναι γιος του Ρα και αδελφός της Μπαστέτ.
Στη σύγχρονη κουλτούρα
Ο Ανχούρ είναι χαρακτήρας στο online παιχνίδι SMITE. Είναι κυνηγός και έχει τον τίτλο Σφαγέας των Εχθρών και απεικονίζεται στην (ανθρωπομορφική) μορφή λιονταριού με το γένι, μανδύα, και στέμμα με τέσσερα φτερά.
Ο Ανχούρ είναι επίσης ένας θεός του χάους στο ηλεκτρονικό παιχνίδι NetHack/Slash'EM.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου
Αττάλεια (τορπιλοβόλο)
Το πλοίο αρχικά ονομαζόταν Αττάλεια, αλλά μετονομάστηκε σε ‘ΝΙΚΟΠΟΛΙΣ’. Τούρκικο πλοίο λεία του πολέμου 1912-1913. Αυτοβυθίστηκε από το πλήρωμα του στον Αμβρακικό κόλπο. Επισκευάστηκε και αποτέλεσε μονάδα του Ελληνικού Στόλου. Ναυπηγήθηκε το 1906 (ANSANDO).
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Κύταιον
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Δεινόχειρος
Ο δεινόχειρος («τρομερό χέρι") ήταν ένας θηριόποδος δεινόσαυρος που έζησε στη νότια Μογγολία κατά την Ύστερη Κρητιδική περίοδο. Στην αρχή, τα μόνα γνωστά απολιθωμένα υπολείμματα ήταν ένα μόνο ζεύγος χεριών μήκος 2,5 μέτρων με 10-ιντσών μακριά νύχια και κατάλοιπα κάποιων πλευρών και των σπονδύλων. Αυτό κράτησε μέχρι το 2014 όταν βρέθηκαν στην Μογγολία δύο καλά διατηρημένοι σκελετοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαυρίσχια
Πατρίτσια Βιτσισκιέβιτς
Η Πατρίτσια Βιτσισκιέβιτς (πολωνικά: Patrycja Wyciszkiewicz) (γενν. 8 Ιανουαρίου 1994) είναι Πολωνή δρομέας μικρών αποστάσεων, η οποία ειδικεύεται στο δρόμο 400 μέτρων. Αγωνίστηκε στην σκυταλοδρομία 4 × 400 μ. στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2017
Γιόος φαν Κλέφε
Ο Γιόος φαν Κλέφε (ολλανδικά: Joos van Cleve ή Cleef, περ. 1485 - περ. 1540) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και προσωπογράφος, το έργο του οποίου εντάσσεται στο καλλιτεχνικό ρεύμα της Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Είναι επίσης καταγεγραμμένος με την επωνυμία Γιόος φαν ντερ Μπέκε (Joos van der Beke). Η δουλειά του χαρακτηρίζεται ως απλοϊκή, εκλεκτική, και συντηρητική. Στα έργα του συνδυάζει την παράδοση με νέα στοιχεία. Υπήρξε ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που απεικόνισαν τοπία στο φόντο των έργων του, τεχνική που άνθησε κυρίως κατά το 16ο αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|left|200px|«Πορτραίτο της Βασίλισσας Ελεονώρας της Γαλλίας» (περ. 1530), [[Kunsthistorisches Museum, Βιέννη, Αυστρία.]] Ο Γιόος φαν Κλέφε μαθήτευσε στο πλευρό του Γιαν Γιουστ (μεταξύ 1450 και 1460 – 1519), μαζί με τον οποίο φιλοτέχνησε τα πλευρικά τμήματα του ρετάμπλ που κοσμεί το Ναό του Αγίου Νικολάι στο Καλκάρ, το οποίο εγκαταστάθηκε το 1508 (ακόμη in situ). Ο φαν Κλέφε μετακόμισε στην Αμβέρσα όπου και καταγράφεται ως μέλος της τοπικής συντεχνίας ζωγράφων το 1511. Έγγραφα των ετών 1516 και 1523 μας πληροφορούν πως είχε υπό την εποπτεία του δικούς του μαθητές, ενώ υπήρξε συν-επικεφαλής της συντεχνίας κατά τα έτη 1519, 1520 και 1525.
Το σημαντικότερο έργο της πρώιμης καριέρας του είναι η «Κοίμηση της Θεοτόκου» (1515, Wallraf-Richartz Museum, Κολωνία). Η σύνθεση αυτή υπήρξε θεμελιώδης για την ανασυγκρότηση της εργογραφίας του καλλιτέχνη, καθώς κατά τα τέλη του 19ου αιώνα ο ιστορικός τέχνης Firmenich-Richartz συσχέτισε το περίπλοκο μονόγραμμα σε ένα από τα τμήματα του έργου με τα αρχικά του Γιόος βαν ντερ Μπέκε. Επίσης του έχει αποδοθεί ένα σύνολο έργων που παλαιότερα αναφερόταν πως προήλθαν από το χέρι του «Δασκάλου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Τα πρώτα του εγχειρήματα αποκαλύπτουν την επιρροή που άσκησε πάνω στον καλλιτέχνη ο δάσκαλός του, ο Γιουστ, όπως και οι Χανς Μέμλινγκ (περ. 1430 – 1494) και Χέραρντ Ντάβιντ (περ. 1460 – 1523). Κατά συνέπεια είναι ευρέως αποδεκτή η υπόθεση πως πραγματοποίησε μέρος της μαθητείας του στην Μπριζ, όπου και ήλθε σε επαφή με το έργο των τελευταίων δύο ζωγράφων. Ο απαθής ρεαλισμός των προσωπογραφιών του είναι συγγενής με το έργο του Κουέντιν Μέτσις (1466 – 1529), ωστόσο στο σύνολο του έργου του παρατηρούνται μεγάλες στυλιστικές διαφορές. Με τη σειρά του ανέλαβε παραγγελίες από την περιοχή της Κολωνίας, ασκώντας επίδραση στην παραγωγή της τοπικής Σχολής.
thumb|right|250px|«Επιτάφιος Θρήνος» (1520-1525), Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι.thumb|200px|left|«Mona Vanna Nuda», Εθνική Πινακοθήκη της Πράγας, Τσεχία.Η «Πιετά», που σήμερα φιλοξενείται στο Stadelsches Kunstinstitut und Stadtische Galerie της Φρανκφούρτης, καταγεγραμμένη το 1524, σηματοδοτεί μια νέα φάση στην καριέρα του καλλιτέχνη, στην οποία γίνεται εμφανής το ενδιαφέρον του φαν Κλέφε για την ιταλική τέχνη. Μεταξύ των ετών 1528 και 1535 το όνομα του καλλιτέχνη εξαφανίζεται από τα αρχεία της Αμβέρσας. Ο ιστορικός Φραντσέσκο Γκουιτσιαρντίνι (1483 - 1540) αναφέρει στο σύγγραμμα «Descrittione di tutti I Paesi Bassi, altrimenti detti Germania Inferiore» του 1567 πως ο ζωγράφος έλαβε πρόσκληση από τον Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας να εργαστεί στη γαλλική βασιλική αυλή όπου και φιλοτέχνησε πολυάριθμα πορτραίτα των μοναρχών και των μελών της αριστοκρατίας. Το πορτραίτο του βασιλιά Ερρίκου Η' (Βασιλική Συλλογή, Γουίνδσορ) αφήνει να εννοηθεί πως επισκέφτηκε κάποια στιγμή και την Αγγλία. Τα τελευταία έργα ζωγραφικής του φαν Κλέφε φανερώνουν βαθύ ενδιαφέρον για την Ιταλική Αναγέννηση, αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ταξίδεψε ποτέ εκεί.
Ο καλλιτέχνης μερικές φορές αναφέρεται ως «ο πρεσβύτερος» προκειμένου να διακρίνεται από το γιο του, Κορνέλις φαν Κλέφε (1520 - 1567), κανένα έργο του οποίου δεν σώζεται. Από τον ίδιο γάμο απέκτησε επίσης μία κόρη. Αν και η ημερομηνία θανάτου του είναι άγνωστη, συνέταξε διαθήκη το 1540 και η δεύτερη συζυγός του αναφέρεται ως χήρα τον Απρίλιο του 1541.
Ενδεικτική εργογραφία
thumb|right|250px|«Προσκύνηση των Μάγων» (1517-18), [[Πινακοθήκη της Δρέσδης.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Σχολή της Αμβέρσας Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
Νέα Σελήνη
μικρογραφία|300x300εσ|Μια προσομοιωμένη εικόνα της παραδοσιακά καθορισμένης νέας Σελήνης: η πρώτη ορατή ημισέληνος με κερί, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου μήνα σε πολλά σεληνιακά ημερολόγια. Στη νέα Σελήνη, κυρίως το [[Γήινο φως(αστρονομία)|φως της γης φωτίζει την κοντινή πλευρά της Σελήνης.]]
Στην αστρονομία, η νέα σελήνη είναι η πρώτη σεληνιακή φάση, όταν η Σελήνη και ο Ήλιος έχουν το ίδιο εκλειπτικό μήκος. Σε αυτή τη φάση, ο σεληνιακός δίσκος δεν είναι ορατός στο γυμνό μάτι, εκτός εάν σκιαγραφείται κατά τη διάρκεια μιας ηλιακής έκλειψης. Το φως της ημέρας φωτίζει το φως της γης που φωτίζει αμυδρά τη νέα σελήνη. Η πραγματική φάση είναι συνήθως μια πολύ λεπτή ημισέληνος.
Η αρχική έννοια του όρου νέο φεγγάρι, που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται μερικές φορές σε μη αστρονομικά πλαίσια, είναι η πρώτη ορατή ημισέληνος της Σελήνης μετά από συνεννόηση με τον Ήλιο. Αυτή η λεπτή ημισέληνος είναι σύντομη και αμυδρά ορατή καθώς η Σελήνη πέφτει στον δυτικό ουρανό μετά το ηλιοβασίλεμα.
Ένας τρελός, ή συνοδικός μήνας, είναι ο μέσος χρόνος από το ένα νέο φεγγάρι στο άλλο. Στην εποχή J2000.0, η μέση διάρκεια ενός τρελού είναι 29.530588 ημέρες (ή 29 ημέρες, 12 ώρες, 44 λεπτά και 2,8 δευτερόλεπτα). Ωστόσο, η διάρκεια οποιουδήποτε συνοδικού μήνα μπορεί να κυμαίνεται από 29,26 έως 29,80 ημέρες λόγω των ενοχλητικών επιδράσεων της βαρύτητας του Ήλιου στην εκκεντρική τροχιά της Σελήνης. Σε ένα σεληνιακό ημερολόγιο, κάθε μήνα αντιστοιχεί σε έναν τρελό. Σε κάθε σεληνιακό κύκλο μπορεί να εκχωρηθεί ένας μοναδικός αριθμός σεληνιακού για να τον προσδιορίσει.
Τύπος για τις Νέες Σελήνες
δεξιά|μικρογραφία|Ένα γράφημα που απεικονίζει τη νέα φάση της σελήνης Η διάρκεια ενός τρελού είναι περίπου 29,53 ημέρες. Η ακριβής διάρκειά του συνδέεται με πολλά φαινόμενα στη φύση, όπως η διακύμανση μεταξύ της άνοιξης και της παλίρροιας (οι περισσότερες και λιγότερο βαθιές παλιρροιακές διακυμάνσεις αντίστοιχα). Ένας κατά προσέγγιση τύπος για τον υπολογισμό των μέσων στιγμών της νέας σελήνης (συνδυασμός μεταξύ Ήλιου και Σελήνης) για διαδοχικούς μήνες είναι:
όπου το Ν είναι ακέραιος, ξεκινώντας με 0 για το πρώτο νέο φεγγάρι το έτος 2000, και αυτό αυξάνεται κατά 1 για κάθε διαδοχικό συνοδικό μήνα · και το αποτέλεσμα d είναι ο αριθμός ημερών (και κλασμάτων) από το 2000-01-01 00:00:00 που υπολογίζεται στη χρονική κλίμακα που είναι γνωστή ως Επίγεια Ώρα (TT) που χρησιμοποιείται στα εφεμερίδια.
Για να αποκτήσετε αυτήν τη στιγμή που εκφράζεται σε Παγκόσμια ώρα (UT, ώρα παγκόσμιου ρολογιού), προσθέστε το αποτέλεσμα της ακόλουθης κατά προσέγγιση διόρθωσης στο αποτέλεσμα d που ελήφθη παραπάνω:
Οι περιοδικές διαταραχές αλλάζουν τον χρόνο πραγματικής σύζευξης από αυτές τις μέσες τιμές. Για όλα τα νέα φεγγάρια μεταξύ 1601 και 2401, η μέγιστη διαφορά είναι 0,592 ημέρες = 14h13m και στις δύο κατευθύνσεις. Η διάρκεια ενός φεγγαριού (δηλ. Ο χρόνος από το νέο φεγγάρι στο επόμενο νέο φεγγάρι) κυμαίνεται σε αυτήν την περίοδο μεταξύ 29.272 και 29.833 ημερών, δηλαδή .20.259d = 6h12m συντομότερο ή + 0.302d = 7h15m μεγαλύτερο από τον μέσο όρο. Αυτό το εύρος είναι μικρότερο από τη διαφορά μεταξύ μέσης και αληθινής σύζευξης, διότι κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος οι περιοδικοί όροι δεν μπορούν όλοι να αλλάξουν στη μέγιστη αντίθετη τιμή τους.
Δείτε το άρθρο σχετικά με τον κύκλο της πανσελήνου για μια αρκετά απλή μέθοδο για τον ακριβέστερο υπολογισμό της στιγμής της νέας Σελήνης.
Το μακροπρόθεσμο σφάλμα του τύπου είναι περίπου: 1 cy2 δευτερόλεπτα σε TT και 11 cy2 δευτερόλεπτα σε UT (cy είναι αιώνες από το 2000. Ανατρέξτε στην ενότητα Επεξήγηση των τύπων για λεπτομέρειες.)
Επεξήγηση του τύπου
μικρογραφία|220x220εσ|Ένα ημισέληνο που εξασθενεί βλέπει χαμηλά στον ουρανό καθώς ο Ήλιος ανατέλλει
Η στιγμή της μέσης σύζευξης μπορεί εύκολα να υπολογιστεί από μια έκφραση για το μέσο εκλειπτικό μήκος της Σελήνης μείον το μέσο εκλειπτικό μήκος του Ήλιου (παράμετρος Delauney D). Ο Jean Meeus έδωσε τύπους για να το υπολογίσει στους αστρονομικούς τύπους για αριθμομηχανές βάσει των εφεμηριδίων του Brown και του Newcomb (περίπου 1900). και στην 1η έκδοση του Astronomical Algorithms με βάση το ELP2000-85 (η 2η έκδοση χρησιμοποιεί το ELP2000-82 με βελτιωμένες εκφράσεις από τους Chapront et al. το 1998). Αυτά είναι πλέον ξεπερασμένα: Chapront et al. (2002) δημοσίευσε βελτιωμένες παραμέτρους. Επίσης, ο τύπος του Meeus χρησιμοποιεί μια κλασματική μεταβλητή για να επιτρέψει τον υπολογισμό των τεσσάρων κύριων φάσεων και χρησιμοποιεί μια δεύτερη μεταβλητή για τους κοσμικούς όρους. Για τη διευκόλυνση του αναγνώστη, ο τύπος που δίνεται παραπάνω βασίζεται στις τελευταίες παραμέτρους του Chapront και εκφράζεται με μία μόνο ακέραια μεταβλητή και έχουν προστεθεί οι ακόλουθοι πρόσθετοι όροι:
σταθερός όρος:
Ήλιος: +20.496 "
Σελήνη: −0.704 "
Διόρθωση σε συνδυασμό: .0000.000451 ημέρες
−0.000739 ημέρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελήνη
Η Εκλογή της Σόφι
Η Εκλογή της Σόφι  (Αγγλ. Sophie's Choice) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1982, σε σκηνοθεσία Άλαν Τζέι Πάκουλα. Η ταινία που έχει ως πρωταγωνιστές τη Μέριλ Στριπ, τον Κέβιν Κλάιν και τον Πίτερ Μακ Νίκολ είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Στάιρον με θέμα τη ζωή μιας Πολωνέζας επιζήσασας του Ολοκαυτώματος.
Η ερμηνεία της Στριπ θεωρείται από πολλούς ως μια από τις καλύτερές της και της χάρισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.