cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ινγκουσέτιοι
Ιστορία
Οι πρόγονοι των Ινγκουσέτιων είναι γνωστοί ιστορικά με διάφορα ονόματα, π.χ. Τζουρντζούκοι, Κίστες ή Γλίγβι, αν και κανένα από αυτά δεν χρησιμοποιήθηκε από τους ίδιους και είναι γεωργιανής προέλευσης. Ο τελευταίος όρος αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον γεωργιανό πρίγκιπα Βαχούστι του Κάρτλι το 1745, ως μια επικράτεια δίπλα στην Τζουρτζουκία και το Κιστέτι. Προηγουμένως ήταν γνωστή ως Τζουρτζουκία πριν τη διαίρεση της. Σύγχρονες πηγές αναφέρουν επίσης το εθνωνύμιο Ναχτσόι, το οποίο χρησιμοποιείται από τους Τσετσένους ακόμα και σήμερα. Οι Ινγκουσέτιοι δεν εφάρμοσαν ποτέ φεουδαρχικό σύστημα και κυβερνούνταν από επιλεγμένους και σε υψηλή εκτίμηση γέροντες από τις φυλές. Το 1770 οι γέροντες των 24 φυλών των Ινγκουσέτιων υπέγραψαν συμφωνία με τη Ρωσία αλλά θεωρούνται μέρος της ρωσικής εξουσίας από το 1810. Οι Ινγκουσέτιοι πάντως θεωρούνταν τους ίδιους ανεξάρτητους και δεν δέχονταν να συμφωνήσουν με τους ρωσικούς νόμους, με αποτέλεσμα συγκρούσεις με τις ρωσικές δυνάμεις στην Ινγκουσετία,, όπως η εξέγερση του Ναζράν όπου 5.000 ένοπλοι Ινγκούς του Ναζράν προσπάθησαν το 1858 να καταλάβουν το τοπικό φρούριο. Μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες βοήθειας από τον Ιμάμ Σαμίλ οι Ρώσοι κατέστειλαν την εξέγερση. Οι ηγέτες της απαγχονίστηκαν και πολλοί συμμετέχοντες τιμωρήθηκαν σωματικά.
Παρ ' όλα αυτά πολλοί Ινγκουσέτιοι, όπως ο εθνικός ήρωας Ουτσίγκ Μαλσάγκ,, τήρησε τον όρκο του 1810 με τη Ρωσία, που συμπεριλάμβανε τη διαταγή να πολεμήσουν κατά των εχθρών της Ρωσίας και ειδικά των Τσετσένων και των Καμπάρντιων. Υπό τη Σοβιετική εποχή, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ινγκουσέτιοι και οι Τσετσένοι κατηγορήθηκαν ψευδώς για συνεργασία με τους Ναζί και έτσι το σύνολο των δύο εθνών απελάθηκε στις Καζακικές και Κιργιζικές Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες. Οι Ινγκουσέτιοι αποκαταστάθηκαν κατά τη δεκαετία του 1950, μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν, και τους επετράπη να παλιννοστήσουν το 1957, αν και τότε κάποια δυτικά εδάφη των Ινγκουσέτιοι είχαν παραχωρηθεί στη Βόρεια Οσετία.
Πολιτισμός
Οι Ινγκουσέτιοι έχουν πλούσιο πολιτισμό με παραδόσεις, θρύλους, έπη, παραμύθια, τραγούδια, παροιμίες και γνωμικά. Οι μουσική, τα τραγούδια και ο χορός χαίρουν μεγάλης μεγάλης εκτίμησης. Δημοφιλή μουσικά όργανα των Ινγκουσέτιων είναι το ντατσίκ-παντέρ (είδος μπαλαλάικας), το κεχάτ ποντέρ (ακορντεόν, το παίζουν κυρίως τα κορίτσια), το μιρζ ποντέρ (βιολί με τρεις χορδές), ο ζουρνάς (τύπος όμποε), το ντέφι, το τύμπανο και άλλα.
Θρησκεία
Οι Ινγκουσέτιοι είναι κατά κύριο λόγο Σουνίτες Μουσουλμάνοι του μάδχαμπ Σάφιι, με μια κοινότητα Σουφιστών που ανήκουν στην Καντιρίγια ταρικάτ του τσετσένου ιεροκήρυκα Κούντα Χατζί.
Γενετική
Σύμφωνα με έρευνα του Ιβάνε Νασίντζε το 2003 (αναλύεται περαιτέρω το 2004), η δομή του χρωμοσώματος Υ των Ινγκουσέτιων μοιάζει πολύ με αυτή των γειτονικών λαών του Καυκάσου (κυρίως των Τσετσένων, των γλωσσικών και πολιτιστικών αδερφών των Ινγκουσέτιων).
Υπήρξε μόνο μία συστηματική μελέτη του ινγκουσέτικου χρωμοσώματος Υ. Τα ακόλουθα στατιστικά στοιχεία δεν πρέπει να θεωρούνται οριστικά, καθώς το έρευνα του Νασίντζε έχει μικρό δείγμα Ινγκουσέτιων. Ωστόσο δίνουν μια ιδέα για τις κύριες απλοομάδες των Ινγκουσέτιων.
Στο μιτοχονδριακό δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ, οι Ινγκουσέτιοι είχαν ένα πιο διακριτό πληθυσμό, με απόσταση από άλλους πληθυσμούς. Οι πληθυσμοί, σύμφωνα με ανάλυση του Νασίντζε, με τους οποίους υπήρχε μεγαλύτερη ομοιότητα, είναι οι Τσετσένοι, Καμπάρντιοι και Αντίγκε (Κιρκάσιοι), αλλά είχαν πολύ μεγαλύτερη ομοιότητα με άλλους πληθυσμούς σε σχέση με τους Ινγκουσέτιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες της Ρωσίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Ιράκ Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Δημοκρατία της Ινγκουσετίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στον Καύκασο
Σοφία Ασουμανάκη
Η Σοφία Ασουμανάκη (γεννηθείσα στις 25 Μαΐου 1997) είναι Ελληνίδα κωπηλάτισσα. Γεννήθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε να ασχολείται με την κολύμβηση από την ηλικία των 2,5 ετών. Στα 17 της χρόνια άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το άθλημα της κωπηλασίας, συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Εφήβων-Νεανίδων, ενώ συμμετείχε και στο εθνικό, βαλκανικό και ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Επίσης, κέρδισε την ίδια χρονιά ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Νέων 2015 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών-Γυναικών 2015 όπου και ήταν η πρόκριση για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2016. Στη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς του 2016 τερμάτισε τέταρτη στο διπλό σκιφ γυναικών.
Επιπλέον, η Σοφία Ασουμανάκη κατέχει δυο Παγκόσμια ρεκόρ κωπηλασίας εσωτερικού χώρου στα 2000 μέτρα και στα 10.000 μέτρα από το 2015. Το 2017 ξεκίνησε τη φοίτηση της στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ όπου και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2021. Κατά την φοίτηση της στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον το 2018 αναδείχθηκε ανερχόμενη αθλήτρια NCAA και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με το πλήρωμα της οκτακωπου 1V8+ στο NCAA Championship το 2019.
Συνεχίζει τις σπουδές της στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα Ψυχολογίας για την εξασφάλιση ενός δεύτερου πτυχίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας
Προταθέν ελληνικό δημοψήφισμα του 2011
Στις 31 Οκτωβρίου 2011, προτάθηκε από τον Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας, Γιώργο Παπανδρέου, να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την έγκριση ή την απόρριψη της απόφασης της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Οκτωβρίου του 2011. Η πρόταση προκάλεσε αντιδράσεις τόσο στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες όσο και στο εσωτερικό της Ελλάδας και τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Ο Παπανδρέου απέσυρε την πρότασή του και παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, ενώ σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο.
Σύνοδος κορυφής Οκτωβρίου 2011
right|thumb|270px|Δημόσιο χρέος κρατών ως ποσοστό του ΑΕΠ, όπως εκτιμάται για το τέλος του 2011 Στις 23 Οκτωβρίου συγκλήθηκε έκτακτη σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την κατάρτιση ενός οριστικού σχεδίου αντιμετώπισης της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Η σύνοδος κατέληξε σε συμφωνία που ανακοινώθηκε τα ξημερώματα της 27ης Οκτωβρίου και απέβλεπε σε «κούρεμα» κατά 50% του ελληνικού χρέους και πρόσθετο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα ύψους 130 δις €. Με βάση τη συμφωνία οι ιδιώτες θα έπρεπε αποδεχτούν σε εθελοντική βάση, μείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτουν κατά 50%. Η συμφωνία συνοδευόταν από πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής με διάρκεια μέχρι το 2021 και δημιουργία μηχανισμού μόνιμης εποπτείας της Ελλάδας για την συνεχή παρακολούθηση της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων. Παράλληλα αποφασίστηκε η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών με ποσό ύψους 30 δις € και αύξηση κατά ένα τρις € των κεφαλαίων του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής χαιρετίστηκαν θετικά από την κυβέρνηση ενώ αποδοκιμάστηκαν από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία έκαναν λόγο για απόφαση ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας. Έντονη ανησυχία εκφράστηκε στο εσωτερικό της χώρας για τις επιπτώσεις της συμφωνίας στην εισοδηματική πολιτική των επόμενων ετών, στο μέλλον των ελληνικών τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων που ήταν εκτεθειμένα σε ελληνικά ομόλογα.
Δημοψήφισμα
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα από τη Σύνοδο Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βρήκε την κατάσταση εκτός ελέγχου. Στη Θεσσαλονίκη διαδηλωτές προκάλεσαν τη ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου και την αποχώρηση του πρόεδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια. Το Σαββατοκύριακο o Παπανδρέου συγκέντρωσε μια μικρή ομάδα συμβούλων και τους αποκάλυψε το σχέδιό του για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τη νέα, ύψους 172 εκ. ευρώ δανειακή σύμβαση, ώστε να υποχρεωθούν να λάβουν θέση ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, και οι εντός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. διαφωνούντες, προβλέποντας ότι οι περισσότεροι θα την υποστήριζαν.
Τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την απόφαση του για διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Η απόφαση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, άλλα και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος. Την επόμενη μέρα ανεξαρτητοποιήθηκε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιλένα Αποστολάκη, εκφράζοντας τη διαφωνία της με την απόφαση του πρωθυπουργού για το δημοψήφισμα. Στις αγορές, το κόστος δανεισμού της Ελλάδας αλλά και άλλων χωρών της Ευρωζώνης αυξήθηκε αλματωδώς· η απόδοση του δεκαετούς ομολόγου της Ιταλίας π.χ. ξεπέρασε το 6%. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί συμφώνησε με την καγκελάριο της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ να καλέσουν τον Παπανδρέου στις Κάννες όπου θα διεξαγόταν η σύνοδος των G20 για να τον πείσουν θέμα του δημοψηφίσματος να είναι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.
Στις 2 Νοεμβρίου, μια ώρα πριν τη συνάντηση με τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο, αντιπρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης και υπουργό των οικονομικών, ο Σαρκοζί συνάντησε τη Μέρκελ, τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, τη διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και τους προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρόμπει και συμφώνησαν να τηρήσουν μία κοινή στάση έξι σημείων απέναντι στον Παπανδρέου που προέβλεπε ότι το δημοψήφισμα θα αφορούσε την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και ότι δε θα πραγματοποιούνταν η εκταμίευση της έκτης δόσης του πρώτου πακέτου διάσωσης μέχρι τη διενέργεια του δημοψηφίσματος. Στη συνάντηση ο Σαρκοζί επιτέθηκε στον Παπανδρέου και τον κάλεσε να αποφασίσει τι θα κάνει όταν επιστρέψει στην Αθήνα. Μετά το τέλος της συνάντησης η Μέρκελ και ο Σαρκοζί έδωσαν κοινή συνέντευξη τύπου στην οποία έκαναν δηλώσεις με αυτό το περιεχόμενο.
Πριν τη σύνοδο ο Μπαρόζο, δίχως να ενημερώσει τους υπολοίπους συμμετέχοντες, είχε επικοινωνήσει με τον Σαμαρά, που τον είχε πληροφορήσει ότι ήταν πλέον διατεθειμένος να στηρίξει μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠαΣοΚ για να αποφύγει το δημοψήφισμα. Μετά τη λήξη της συνάντησης με την ελληνική αντιπροσωπεία ο Μπαρόζο, που ανησυχούσε για τη μετάδοση της κρίσης από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρωζώνη και για την αστάθεια που θα προκαλούνταν τον μήνα που θα μεσολαβούσε μέχρι τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, παρότρυνε το Βενιζέλο να δράσει για την ακύρωση του δημοψηφίσματος. Όταν τα ξημερώματα της Πέμπτης 3 Νοεμβρίου η ελληνική αποστολή επέστρεψε στην Αθήνα, δημοσιεύτηκε δήλωση του τότε υπουργού Οικονομικών και αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευάγγελου Βενιζέλου κατά της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην οποία ισχυριζόταν ότι  Με τη στάση του Βενιζέλου συντάχθηκαν πολλοί υπουργοί και βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, ενώ την υιοθέτησε και ο Γιώργος Παπανδρέου την ίδια ημέρα με ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο.
Το δημοψήφισμα αυτό είχε δημιουργήσει φόβους ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις πανικού, με ταχύτατα αρνητικές συνέπειες στην οικονομία που θα μπορούσαν πρακτικά να οδηγήσουν και στην έξοδο της χώρας από το ευρώ. «Εγώ δεν απέτρεψα ένα δημοψήφισμα για το δεύτερο πρόγραμμα. Αυτό το οποίο μας είχαν πει στις Κάννες είναι ότι, αν θέλετε να κάνετε δημοψήφισμα, να κάνετε δημοψήφισμα 'Ναι ή Όχι' στο ευρώ και ό,τι δημοψήφισμα και να κάνετε εμείς θα το εκλάβουμε ως δημοψήφισμα 'Ναι ή Όχι' στο ευρώ», δήλωσε για το θέμα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τον Απρίλιο του 2016.
Νέα κυβέρνηση
μικρογραφία|δεξιά|Δείκτης ανεργίας από το 2004 ως το 2016 Έχοντας παραιτηθεί από την ιδέα του δημοψηφίσματος, ο πρωθυπουργός κατάφερε στην ψηφοφορία της 4ης Νοεμβρίου να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή, με 153 ψήφους υπέρ (ψήφισε υπέρ και η Λούκα Κατσέλη η οποία στη συνέχεια επανεντάχθηκε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και 145 ψήφους κατά. Την Κυριακή 6 Νοεμβρίου συναντήθηκε στο προεδρικό μέγαρο με τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά, ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στη συνάντηση υπήρξε συμφωνία μεταξύ των δύο πολιτικών αρχηγών για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Ακολούθησαν τετραήμερες διαβουλεύσεις με συμμετοχή των κομματικών επιτελείων του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑ.Ο.Σ., για την επιλογή του προσώπου που θα ηγούνταν στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Οι διεργασίες ολοκληρώθηκαν την Πέμπτη 10 Νοεμβρίου, οπότε επιλέχτηκε ο Λουκάς Παπαδήμος, ως νέος πρωθυπουργός. Η νέα κυβέρνηση, που ορκίστηκε στις 11 Νοεμβρίου του 2011, περιλάμβανε έξι στελέχη από τη Νέα Δημοκρατία, τέσσερα από το ΛΑ.Ο.Σ., ενώ παρέμειναν σχεδόν όλα τα στελέχη της κυβέρνησης Παπανδρέου. Στις 11 Απριλίου 2012, ο Λουκάς Παπαδήμος ανακοίνωσε την πρόθεση του να παραιτηθεί, πιστεύοντας ότι η κυβέρνηση έχει ολοκληρώσει το έργο που κλήθηκε να επιτελέσει, και έτσι προκηρύχθηκαν οι εκλογές της 6ης Μαΐου 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στην Ελλάδα
Άρον Ντάουμ
Ο Άρον Ντάουμ (Bnei Brak [Μπνέι Μπρακ], 6 Ιανουαρίου 1951) είναι ένας Ισραηλινός σύγχρονος ορθόδοξος ραβίνος, δάσκαλος και συγγραφέας. Είναι ο πρώην αρχιραβίνος της Φρανκφούρτης και πλέον κατοικεί στην Αμβέρσα του Βελγίου.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Ο Ντάουμ γεννήθηκε σε οικογένεια του θρησκεύματος των Ασκενάζι. Ο πατέρας του Σμούελ Ντάουμ ήταν δάσκαλος, παιδαγωγός και συγγραφέας, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στην κοινότητα, καταγόμενος από διαπρεπή οικογένεια ραβίνων από την Πολωνία και την Βοημία. Η μητέρα του Rivka Gina Daum [Ρίβκα Τζίνα Ντάουμ] καταγόταν από μια εύπορη οικογένεια εμπόρων από την Σόπρον της Ουγγαρίας. Έχει τρεις μικρότερους αδερφούς. Η εντατική θρησκευτική του εκπαίδευση ξεκίνησε όταν ήταν 13 ετών στη φημισμένη Λιθουανική-Χασιδιστική “Ruzhin” Jesjiva στο Bnei Brak. Όταν ήταν 14 ετών, μετέβη στη Μεγάλη Βρετανία όπου συνέχισε τις σπουδές του στο Jesjiva Ha-Rama και αργότερα στην Zionistische Jesjiva Etz Chaim στο Μοντρέ της Ελβετίας. Το 1975, αφού έλαβε το μπακαλορεά του στην Ελβετία, πήγε στο Εβραϊκό Κολλέγιο, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου έλαβε το Μπάτσελορ του στις Εβραϊκές Σπουδές (με διάκριση). Από το 1978 σπούδασε στο Rabbi Isaac Elchanan Theological Seminary (RIETS '82) του Πανεπιστημίου της Yeshiva University στην Νέα Υόρκη όπου ολοκλήρωσε το Μάστερ του στις Βιβλικές Σπουδές (με διάκριση) όπου έλαβε και την χειροτονία του ως ραβίνος, την οποία έλαβε προσωπικά υπογεγραμμένη από τα χέρια του Prof. Rabbi Joseph Soloveitchik. Δεν δέχτηκε την προσφορά να συνεχίσει τις σπουδές του για να λάβει τον τίτλο του Dayan και επέστρεψε στην Ευρώπη όπου παντρεύτηκε με την Francine Frenkel [Φρανσίνε Φρένκελ], με την οποία έκανε τρεις κόρες. Ομιλεί την Εβραϊκή, Αγγλική, Γερμανική, Γαλλική, Ολλανδική γλώσσα καθώς και τα Γίντις ενώ γνωρίζει παθητικά τα αραμαϊκά και τα λατινικά.
Σταδιοδρομία ως ραβίνος
Το 1982 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως ραβίνος στην Ελβετία ως Ραβίνος της Ιουδαϊκής Κοινότητας της πόλης Μπιέλ/Μπιέν Biel/Bienne, μια δίγλωσση πόλη, με Γαλλικά και Γερμανικά. Έφυγε από την πόλη αυτή το 1986 για να γίνει διδακτορικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Christlich-Jüdische της [Λουκέρνη]ς, το οποίο συνδέεται με την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λουκέρνης, της Ελβετίας. Το 1987 αποδέχθηκε τη θέση του αρχιραβίνου της Εβραϊκής Κοινότητας της Φρανκφούρτης, στη Γερμανία, η μεγαλύτερη και με το μεγαλύτερο κύρος Εβραϊκή κοινότητα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έγινε η μεγαλύτερη συρροή των Ρώσων Εβραίων μεταναστών από την Πρώην Σοβιετική Ένωση. Η πρώτη βοήθεια προς τους ανθρώπους αυτούς – οι οποίοι βρισκόταν συχνά σε μια επισφαλή οικονομική κατάσταση – και η ενσωμάτωση της μεγάλης αυτής νέας ομάδας εντός της Εβραϊκής κοινότητες έγινε μία κύρια προτεραιότητα στην πολιτική του τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 90. Η ενσωμάτωση αυτής της ομάδας ανθρώπων ήταν συχνά μια περίπλοκη υπόθεση, εφόσον εντός της Σοβιετικής Ένωσης δεν υπήρξε χώρος για δηλωμένη Εβραϊκή ταυτότητα. Αυτό οδηγούσε συχνά στην αμφιβολία σχετικά με το Εβραϊκό καθεστώς ορισμένων ανθρώπων και συχνά και σε απάθεια έναντι της Εβραϊκής ζωής. Το κύριο καθήκον στο ζήτημα αυτό ήταν λοιπόν η διευθέτηση των πολύ δύσκολων αρχείων του Εβραϊκού καθεστώτος πολλών από των νεοφερμένων. Επίσης ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την διεύρυνση του πολιτιστικού και θρησκευτικού προγράμματος της Εβραϊκής κοινότητας με δραστηριότητες που θα ενδιέφεραν και τα νέα μέλη, όπως για παράδειγμα Εβραϊκές πολιτιστικές ημέρες, συναυλίες με Εβραϊκή μουσική, εκδρομές σε μνημεία σημαντικά για την Εβραϊκή κουλτούρα (όπως το Worms, το Mainz και το Michelstadt) και βασικά μαθήματα στην Εβραϊκή θρησκεία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Φρανκφούρτη ο Ραβίνος Ντάουμ ήταν επίσης και ο πρόεδρος του Beet Dien της Φρανκφούρτης. Στον ρόλο του ως πρόεδρός του Beet Dien συμμετείχε ενεργά σε υποθέσεως όπως Gijoer, Kasjroet, Dien Tora και ασχολήθηκε ακόμη και με θρησκευτικά διαζύγια (Gittien).
Ο Ραβίνος Ντάουμ έχει εμπειρία με Gijoer τόσο από την άποψη του προέδρου ενός θρησκευτικού ραβινικού πρωτοδικείου (Beet Dien), αλλά και από την άποψη του δασκάλου και του καθοδηγητή. Ο Ραβίνος Ντάουμ έχει τουλάχιστον 15ετή εμπειρία με την προετοιμασία των μη-Εβραίων οι οποίοι σύμφωνα με τα κριτήρια της Halacha επιθυμούν να γίνουν Εβραίοι. Το 1993 παραιτήθηκε από αρχιραβίνος για οικογενειακούς λόγους και μετακόμισε στην Αμβέρσα του Βελγίου, όπου διέμεναν και τα περισσότερα μέλη της οικογενείας του. Εκεί ξεκίνησε να διδάσκει τον Ιουδαϊσμό εντός του πλαισίου των δημοσίων σχολείων και των Εβραϊκών σχολείων. Το 1995 δέχτηκε την θέση του λέκτορα στο Εβραϊκό Δίκαιο της Σχολής Συγκριτικής Θρησκειολογίας στην πόλη Wilrijk (Αμβέρσα), του Βελγίου.
Ως αναγνώριση για την διδασκαλία του και για την εργασία του για την Halacha η Σχολή του απένειμε τον τίτλο του επίτιμου Καθηγητή [Professoraat Honoris Causa] στο Εβραϊκό Δίκαιο. Από το 2001 ξεκίνησε μαζί με τη σύζυγό του μια σειρά δραστηριοτήτων προβολής για τους Εβραίους οι οποίοι γίνονται Ba'al tesjoewa, μη-Εβραίοι οι οποίοι ενδιαφέρονται στις Εβραϊκές σπουδές και για όσους ξεκινούν τη διαδικασία του προσηλυτισμού στον Ιουδαϊσμό. Σήμερα αυτό καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του και της εργασίας του και ως μέρος αυτών των δραστηριοτήτων προβολής οργανώνει σε τακτικά διαστήματα, σε συνεργασία με κατεστημένα Κέντρα Σαλόμ στην Ολλανδία και στο Ισραήλ, ενημερωτικά σεμινάρια σχετικά με διάφορα θέματα στον χώρο των Εβραϊκών σπουδών.
Δημοσιεύσεις
Ο Ντάουμ έγραφε για διάφορα θέματα στον χώρο των Εβραϊκών σπουδών. Κατά την διαμονή του στην Ελβετία έγραφε συχνά Halachische άρθρα για την Εβραϊκή Ελβετο-Γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα "Jüdische Rundschau". Κατά την διάρκεια της θητείας του ως Opperrabbijn της Φρανκφούρτης, έγραφε συχνά άρθρα για την εφημερίδα "Die Jüdische Allgemeine" και το δίμηνο περιοδικό "Die Gemeinde". Από το 2010 γράφει μηνιαία μια στήλη στο περιοδικό Joods Actueel, το οποίο είναι από τις πλέον δημοσιότερες εκδόσεις στο Βέλγιο. Στις στήλες αυτές γράφει σχετικά με όλο το φάσμα των Εβραϊκών Σπουδών, με παράδειγμα τη σειρά του για την ιστορία του Εβραϊσμού από την Αναγέννηση. Έχει συγγράψει δύο βιβλία. Το πρώτο του βιβλίο "Halacha aktuell"   αποτελείται από δύο τόμους και είναι γραμμένο στα Γερμανικά. Ασχολείται με τα Halachische προβλήματα και θέματα τρέχουσας σημασίας, όπως αυτά παρουσιάζονται στην Halachische λογοτεχνία και κυρίως στην Responsa. Είναι το πρώτο βιβλίο που έχει γραφεί στα Γερμανικά για το θέμα αυτό στην μετα-Shoa εποχή. Έλαβε επίσημες εγκρίσεις από διάφορες αναγνωρισμένες αρχές των Halachische. Ορισμένα άρθρα από το βιβλίο ήταν γραμμένα αρχικά στην κλασσική εβραϊκή γλώσσα των Ραβίνων και αυτά εκδόθηκαν ξεχωριστά με τον τίτλο "Iyunim b’Halacha". Το δεύτερο βιβλίο του ήταν "Die Jüdische Feiertage in Sicht der Tradition" (Οι Εβραϊκές εορτές υπό το Φως της Παράδοσης). Αφορά μια συλλογή σε δύο τόμους, από συνδυασμό Halachische άρθρων, ομιλιών, λειτουργικών σχολίων, σκέψεων homiletische και παραδοσιακών –χιουμοριστικών ιστοριών, οι οποίες συνδέονται με τις Εβραϊκές εορτές και το Σαμπάτ.
Βιβλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραββίνοι Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς
Γεώργιος Αποστολάκης
Ο Γεώργιος Αποστολάκης (1890-1964) ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου. Αδελφός του ήταν ο φιλόλογος Γιάννης Αποστολάκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1890 στην Καλαμάτα. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, προτού συνεχίσει με την απόκτηση ειδικότητας στην ανατομία σε πανεπιστήμια της Ευρώπης (Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, διορίστηκε επιμελητής του Ανατομείου του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1915. Παράλληλα, στους πολέμους της περιόδου 1912-1923 υπηρέτησε ως υγειονομικός αξιωματικός. Το 1931 έγινε υφηγητής και το 1938 καθηγητής της έδρας της περιγραφικής ανατομικής, στο Πανεπιστήμιο της Αθήνα. Έγινε ομότιμος το 1951 και παρέμεινε μέχρι το 1961.
Λουίζα Ολλανδίνα του Παλατινάτου
H Λουίζα Ολλανδίνα (γερμ. Louise Hollandine von Pfalz von Wittelsbach, 18 Απριλίου 1622 - 11 Φεβρουαρίου 1709) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου & βασιλιά της Βοημίας. Ήταν ποιήτρια και έγινε ηγουμένη στο Αββαείο Μωμπισσόν.
Γεώργιος Αποστολάκης
Επιστημονικό έργο
Μεταξύ των σημαντικότερων επιστημονικών εργασιών του συγκαταλέγονται οι εξής :
Λουίζα Ολλανδίνα του Παλατινάτου
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ του Παλατινάτου & βασιλιά της Βοημίας και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας και ΣΤ΄ της Σκωτίας.
Γεώργιος Αποστολάκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ανατόμοι
Τεμπέσα
Η Τεμπέσα (تبسة Τιμπίσα, Τμπέσα ή Τιμπέστι), η Θεβέστη της κλασικής αρχαιότητας, είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας, 20 χλμ. δυτικά των συνόρων με την Τυνησία. Υπάρχει ορυχείο φωσφορικών αλάτων κοντά και η πόλη είναι γνωστή για τα παραδοσιακά αλγερινά χαλιά της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 194.461 κατοίκους.
Λουίζα Ολλανδίνα του Παλατινάτου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ολλανδία, καθώς τότε οι γονείς της ζούσαν στη Χάγη. Ήταν εξόριστοι, έχοντας χάσει το Παλατινάτο και τη Βοημία. Ο Φρειδερίκος Ε΄ ήταν γιος της Λουίζας Ιουλιάνας του Νάσσαου-Οράγγης και οι θείοι του τον είχαν προστατεύσει εκεί, έτσι έδωσε το όνομα Ολλανδίνα στην κόρη του από ευγνωμοσύνη προς αυτούς.
Τεμπέσα
Ονομασία
Η Τεμπέσα, ή Tébessa στα γαλλικά, ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες ως Θεβέστη ή Εκατομπύλη. Η ονομασία αυτή λατινοποιήθηκε ως Theveste.
Ιστορικά στοιχεία
Στην αρχαιότητα, η Θεβέστη αποτελούσε τμήμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Μετά την ίδρυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η 3η Αυγούστεια Λεγεώνα είχε τη βάση της στη Θεβέστη προτού μεταφερθεί στη Λαμπέσις. Η Θαβέστη έγινε αργότερα ρωμαϊκή αποικία, πιθανώς υπό τον Τραϊανό στις αρχές του 2ου αιώνα. Την εποχή του Τραϊανού, ήταν μια ακμάζουσα πόλη με περίπου 30.000 κατοίκους. Πολλά από τα ερείπια που σώζονται στη σημερινή Τεμπέσα διαθέτουν πληθώρα αρχαίων μνημείων, ανάμεσα στα οποία είναι η θριαμβική αψίδα του Καρακάλλα, ένας ρωμαϊκός ναός και μία χριστιανική βασιλική του 4ου αιώνα.
Υπάρχουν αναφορές για ένα συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή από τους Δονατιστές. Μεταξύ των αγίων που κατάγονται από την περιοχή ήταν ο επίσκοπος της Θαβέστης Λούκιος, ο οποίος συνέβαλε στην τέλεση του Συμβουλίου της Καρχηδόνας το 256 και πέθανε ως μάρτυρας δύο χρόνια αργότερα, ο Μαξιμιλιανός, ο οποίος μαρτύρησε στις 12 Μαρτίου 295, και ο Κρισπίνα, ο οποίος μαρτύρησε στις 5 Δεκεμβρίου 304. Κάποιοι από τους άλλους επισκόπους της είναι οι οποίοι είναι γνωστοί είναι ο Ρωμύλος το 349, ο Ούρβικος το 411, ο Φέλιξ ο οποίος εξορίστηκε από τους Βανδάλους το 484 και ο Παλλάδιος που αναφέρεται σε μια επιγραφή.
Λουίζα Ολλανδίνα του Παλατινάτου
Η μεταστροφή στον Καθολικισμό
Για άγνωστους λόγους, και προς απογοήτευση της Προτεσταντικής οικογένειάς της, το 1657 διέφυγε στη Γαλλία με τη βοήθεια τη Ερριέττας Μαρίας της Γαλλίας, συζύγου του θείου της Καρόλου Α΄ της Αγγλίας, και μεταστράφηκε στον Καθολικισμό. Το 1659 έγινε δόκιμη και το 1660 μοναχή στο Κιστερκιανό Αββαείο Μωμπισσόν. Με την υποστήριξη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας έγινε ηγουμένη του Μωμπισσόν το 1664. Η μητέρα της Ελισάβετ προσπάθησε να τη συλλάβει και να την φέρει πίσω· η μεταστροφή της κόρης της προκάλεσε εχθρότητα για όλη τη ζωή της. Η Λουιζα Ολλανδίνα είναι το μόνο τέκνο της Ελισάβετ, που έμεινε έξω από τη διαθήκη της. Ο αδελφός της Εδουάρδος υποστήριξε τη μεταστροφή της, καθώς είχε γίνει και εκείνος Καθολικός και ζούσε επίσης στη Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Παλατινάτου
Τεμπέσα
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τον 4ο και 5ο αιώνα, η Θεβέστη ήταν εστία του Μανιχαϊσμού. Τον Ιούνιο του 1918, ένας λατινικός κώδικας 26 φύλλων που γράφτηκαν από τους Μανιχαίους ανακαλύφθηκε σε μια σπηλιά κοντά στην πόλη. Ένα μήνα αργότερα, ο Ανρί Ομόντ βρήκε τα υπόλοιπα 13 αρχικά φύλλα του. Το όλο βιβλίο είναι πλέον γνωστό ως κώδικας της Τεμπέσα και διατηρείται στην Κολωνία. Έχει εκδοθεί από τον Μάρκους Στάιν.
Η Θεβέστη ξαναχτίστηκε από τον πατρίκιο Σολομώντα στην αρχή της βασιλείας του Ιουστινιανού Α´. Ο Σολομών δημιούργησε τον δικό του τάφο στη Θεβέστη, ο οποίος διατηρείται μέχρι σήμερα.
Τον 7ο αιώνα, η μουσουλμανική εισβολή περιόρισε τη σημασία της Θεβέστης, αλλά δεν την κατέστρεψε εντελώς. Τον 11ο αιώνα, οι Μπανού Χιλάλ, μια αραβική φυλή που ζούσε αρχικά μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς Θάλασσας, εγκαταστάθηκε στην Τριπολιτανία, την Τυνησία και την Κωνσταντίνη (την περιοχή γύρω από την Κωνσταντίνη και την Τεμπέσα).
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία εγκατέστησε μικρή φρουρά Γενιτσάρων στην Τεμπέσα.
Το 1851, η πόλη καταλήφθηκε από τους Γάλλους. Έγινε πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονίου, που τότε ήταν διαμέρισμα του νομού Κωνσταντίνης στην Αλγερία. Αργότερα, το διαμέρισμα μεταφέρθηκε στον νομό του Μπον. Μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας, έγινε η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας.
Κλίμα
δεξιά|μικρογραφία|Κλίμα στην Τεμπέσα Η Τεμπέσα έχει ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk), με ζεστά, αρκετά ξηρά καλοκαίρια και ήπιους, σχετικά βροχερούς χειμώνες.
Μεταφορές
Η Τεμπέσα συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με τα άλλα τμήματα της Αλγερίας και της Τυνησίας. Το αεροδρόμιο της Τεμπέσα εξυπηρετεί τις αεροπορικές μεταφορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Χάρι Ρέντναπ
Ο Χάρι Ρέντναπ είναι Άγγλος προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1947 στο Λονδίνο. Είχε μια πλούσια καριέρα ως μέσος, κατά την οποία έπαιξε μεταξύ άλλων στη Γουέστ Χαμ και τη Μπρέντφορντ.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Χάρι Ρέντναπ ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Τότεναμ, όπου έπαιξε για την ομάδα των νέων έως την ηλικία των 15 ετών, όταν και μετακινήθηκε στη Γουέστ Χαμ, όπου και έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση με τα χρώματα της λονδρέζικης ομάδας τη σεζόν 1965-1966, σε ένα παιχνίδι εναντίον της Σάντερλαντ. Στην ομάδα της Γουέστ Χαμ έμεινε 7 χρόνια. Ακολούθησαν η Μπόρνμουθ, η Μπρέντφορντ, η αμερικανική Σιάτλ Σάουντερς και ξανά η Μπόρνμουθ, όπου και έκλεισε την καριέρα του.
Μπόρνμουθ
Ο Ρέντναπ ξεκίνησε την καριέρα του ως παίκτης-βοηθός προπονητή στη Σιάτλ Σάουντερς. Το 1983 ανέλαβε τη θέση του βοηθού προπονητή στην Μπόρνμουθ για να αναλάβει λίγο αργότερα τη θέση του πρώτου προπονητή. Με την ομάδα του Σιάτλ πανηγύρισε το Φούτμπολ Λιγκ Τρόφυ (Κύπελλο Η.Π.Α.) τη σεζόν 1983-84 αλλά και την άνοδο από τη Φούτμπολ Λιγκ 3 το 1986-87. Τον Ιούνιο του 1990, ενώ παρακολουθούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990 στην Ιταλία, ενεπλάκη σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με το διευθύνοντα σύμβουλο της Μπόρνμουθ, Μπράιαν Τήλερ, ο οποίος σκοτώθηκε μαζί με τέσσερις άλλους ανθρώπους. Αν και ο Ρέντναπ γλίτωσε και ανάρρωσε πλήρως (εκτός της μόνιμης απώλειας της αίσθησης της όσφρησης), εγκατέλειψε τελικά την Μπόρνμουθ στο τέλος της σεζόν 1991-92.
Γουέστ Χαμ
ΤΗ σεζόν 1992-93, Ο Ρέντναπ προσελήφθη ως βοηθός προπονητή σε μια ομάδα που επίσης είχε διατελέσει ποδοσφαιριστής, τη Γουέστ Χαμ, όπου λίγους μήνες αργότερα ανέλαβε τη θέση του πρώτου προπονητή και βοήθησε στη σταθεροποίηση του συλλόγου στην Πρέμιερ Λιγκ. Προβίβασε μάλιστα στην πρώτη ομάδα ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες του συλλόγου, οι οποίοι μετέπειτα έκαναν μεγάλη καριέρα στο Αγγλικό ποδόσφαιρο, όπως οι Ρίο Φέρντιναντ, Τζο Κόουλ, Μάικλ Κάρικ και ο ανιψιός του Φρανκ Λάμπαρντ. Οδήγησε την ομάδα και στις ευρωπαικές διοργανώσεις, μέσω του Κυπέλλου Ιντερτότο, όταν και κέρδισε μια θέση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Τελικώς, το Μάιο του 2001 παραιτήθηκε από τον πάγκο της Γουέστ Χαμ.
Πόρτσμουθ
Μετά τη Γουέστ Χαμ, ο Ρέντναπ προσλήφθηκε στη θέση του Διευθυντή Ποδοσφαίρου στην Πόρτσμουθ. Η μέτρια απόδοση της ομάδας στα μέσα του πρωταθλήματος και ο αποκλεισμός στο Κύπελλο Αγγλίας από τη Λέιτον Όριεντ, έφεραν την απόλυση του τότε προπονητή Γκρέιχαμ Ριξ. Τότε ανέλαβε ως νέος προπονητής της ομάδας ο Ρέντναπ και βοήθησε την ομάδα να τερματίσει πρώτη στην Τσάμπιονσιπ (δεύτερη στη σειρά τότε κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου) και να ανέβει στην Πρέμιερσιπ. Αν και πολλοί πίστευαν πως σύντομα θα επανέλθει στην Τσάμπιονσιπ, η ομάδα κατάφερε να παραμείνει στη μεγάλη κατηγορία. Το 2003 αποκτήθηκαν οι Πάτρικ Μπέργκερ και Τέντι Σέρινγχαμ, βοηθώντας ακόμα περισσότερο την ομάδα. Παρά την επιτυχημένη συνεργασία τους, ο πρόεδρος της Πόρτσμουθ, Μάνταριτς, είχε πολλές φορές συγκρουστεί με τον Ρέντναπ. Μετά το τέλος της περιόδου 2003-04, ο Μάνταριτς πρότεινε μια σειρά από αλλαγές στον σύλλογο, μεταξύ των οποίων και την αντικατάσταση του βοηθού του Ρέντναπ, Τζιμ Σμιθ. Επακολούθησε νέα σύγκρουση όταν ο Μάνταριτς πρότεινε το διορισμό νέου τεχνικού διευθυντή, με τον Ρέντναπ να αντιδρά. Στη θέση αυτή αποκτήθηκε ο Βέλιμιρ Ζάετς και έτσι το Νοέμβριο του 2004, μην ανεχόμενος άλλος την κατάσταση, ο Ρέντναπ υπέβαλε την παραίτησή του.
Σαουθάμπτον
Λίγες εβδομάδες μετά την αποχώρησή του απο την Πόρτσμουθ, ανέλαβε τη Σαουθάμπτον, προκαλώντας την οργή των φίλων της Πόρτσμουθ, μιας και οι δυο ομάδες των ομώνυμων νότιων αγγλικών λιμένων είναι αιώνιοι αντίπαλοι. Προσπάθησε να διατηρήσει την ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ (πρώην Πρέμιερσιπ), χωρίς όμως επιτυχία. Ξεκίνησε και την επόμενη σεζόν στην Τσάμπιονσιπ με στόχο την επάνοδο της Σαουθάμπτον στη μεγάλη κατηγορία, όμως η μέτρια πορεία του συλλόγου και οι διαφωνίες του με τον πρόεδρο τον οδήγησαν σε παραίτηση.
Επιστροφή στην Πόρτσμουθ
Οι φήμες που ήθελαν τον Χάρι Ρέντναπ να επιστρέφει στην Πόρτσμουθ, όσο ακόμα ήταν προπονητής στην Σαουθάμπτον, επιβεβαιώθηκαν στις 7 Δεκεμβρίου 2005, όταν και ο ομάδα κινδύνευε άμεσα με υποβιβασμό. Ο Ρέντναπ κλήθηκε να σώσει την ομάδα και αν και στην αρχή έδειχνε ότι δεν θα τα καταφέρει, τελικώς με ένα καλό σερί της ομάδας, η  Πόρτσμουθ εξασφάλισε τη σωτηρία της. Την επόμενη σεζόν οδήγησε την ομάδα στην ένατη θέση, η οποία είναι και η υψηλότερη στο πρωτάθλημα για το σύλλογο από το 1950. Ακολουθεί η σεζόν 2007-08 όπου ο Ρέντναπ οδήγησε την ομάδα στην 8η θέση και κατέκτησε στις 17 Μαΐου 2008 το Κύπελλο Αγγλίας, μια τεράστια επιτυχία, κερδίζοντας με 1-0 την Κάρντιφ Σίτυ.
Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς
Τον Νοέμβριου του 2012 ανέλαβε προπονηής στην Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέντφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σιάτλ Σάουντερς (1974-1983) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ19 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαουθάμπτον ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ
Καστρονήσια Σκιάθου
Τα Καστρονήσια ή Καστριά είναι δυο ακατοίκητες νησίδες της Σκιάθου και των Βορείων Σποράδων. Βρίσκονται στη βόρεια άκρη και πολύ κοντά στο νησί αποτελώντας ουσιαστικά τη συνέχεια του ακρωτηρίου Κάστρου όπου είναι το κάστρο του νησιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκιάθος Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ύμνος της Οξυρρύγχου
Ο ύμνος της Οξυρρύγχου είναι το παλαιότερο γνωστό χειρόγραφο ενός χριστιανικού ελληνικού ύμνου που περιέχει τόσο στίχους όσο και μουσική σημειογραφία. Βρίσκεται στον Πάπυρο 1786 των παπύρων της Οξυρρύγχου, που τώρα φυλάσσονται στις Αίθουσες της Παπυρολογίας της βιβλιοθήκης Σάκλερ της Οξφόρδης. Το χειρόγραφο ανακαλύφθηκε το 1918 στην Οξύρρυγχο της Αιγύπτου και δημοσιεύθηκε αργότερα το 1922 Ο ύμνος γράφτηκε γύρω στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ..
Κείμενο
Το Φως Ιλαρόν και ο ύμνος της Οξυρρύγχου αποτελούν τα αρχαιότερα κείμενα χριστιανικών ελληνικών ύμνων που είναι λογικά βέβαιο ότι έχουν χρησιμοποιηθεί στη χριστιανική λατρεία, αλλά ούτε προέρχονται από τη Βίβλο ούτε είναι εμπνευσμένα από βιβλικά εδάφια.
800px|thumb|center|Απόσπασμα του ύμνου της Οξυρρύγχου, 29,6 x 4,8–5,0 εκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Ιστορία της μουσικής Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ελλάδα
Έμμα του Μπλουά
Η Έμμα του Μπλουά (περί το 950 - 27 Δεκεμβρίου 1003) ήταν δούκισσα της Ακουιτανίας λόγω του γάμου της με τον Γουλιέλμο Δ΄ της Ακουιτανίας και αντιβασίλισσα της Ακουιτανίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Ε΄ του Μεγάλου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά και της Λιουτγάρδης των Καρολιδών, κόρης του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ δούκα της Ακουιτανίας (968). Το πάθος του συζύγου της για τις γυναίκες και το κυνήγι, την είχε προσβάλει άσχημα, έτσι αποσύρθηκε τελικά πριν το τέλος της σε μοναστήρι (996). Ίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στο Μπουρκέιγ. Η Έμμα διετέλεσε επίτροπος της Ακουιτανίας ως κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Ε΄ του Μεγάλου, δούκα της Ακουιτανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας
Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου
Ο Μιθριδάτης Ε΄ ο Ευεργέτης (άκμασε τον 2ο αι. π.Χ., βασίλευσε: 150-120 π.Χ.), γνωστός και ως Μιθριδάτης Ε΄ του Πόντου, από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν Πρίγκιπας και ο έβδομος Βασιλιάς του πλούσιου Βασιλείου του Πόντου.
Βίος
Ο Μιθριδάτης Ε΄ συνέχισε την συμμαχία με την Ρωμαϊκή Δημοκρατία που ξεκίνησε από τους προκατόχους του. Τους υποστήριξε με κάποια από τα πλοία τους και μια μικρή βοηθητική δύναμη κατά τη διάρκεια του Τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου (149-146 π.Χ.) και έπειτα τους προσέφερε χρήσιμη βοήθεια στον πόλεμο εναντίον του βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Γ΄ (131-129 π.Χ.).
Για τις υπηρεσίες του σε αυτή την περίσταση, ο Μιθριδάτης Ε΄ βραβεύτηκε από τον Ρωμαίο ύπατο Μάνιο Ακουίλλιο με την επαρχία της Φρυγίας. Ωστόσο, οι πράξεις του Ρωμαίου υπάτου ανακαλέσθηκαν από την Ρωμαϊκή Γερουσία, με την αιτιολογία της δωροδοκίας, αλλά φαίνεται ότι διατήρησε την κατοχή της Φρυγία μέχρι τον θάνατό του. Ο Μιθριδάτης Ε΄, επίσης, αύξησε την δύναμη του Βασιλείου του Πόντου παντρεύοντας το πρωτότοκο παιδί του, την κόρη του Λαοδίκη της Καππαδοκίας με τον βασιλιά Αριαράθη ΣΤ΄ της Καππαδοκίας. Το τέλος της βασιλείας του μπορεί μόνο να εκτιμηθεί στο περίπου με βάση δηλώσεις σχετικά με την διαδοχή του από τον γιο του, τον Μιθριδάτη ΣΤ΄, η οποία τοποθετείται στο έτος 120 π.Χ., σηματοδοτώντας το τέλος της βασιλείας του Μιθριδάτη Ε΄.
Ο Μιθριδάτης Ε΄ δολοφονήθηκε περίπου το 120 π.Χ. στη Σινώπη, δηλητηριασμένος από άγνωστα άτομα σε ένα πλούσιο συμπόσιο που οργάνωσε. Ο Μιθριδάτης Ε΄, ήταν μεγάλος ευεργέτης του ελληνικού πολιτισμού, το οποίο φαίνεται στα νομίσματα που επιβίωσαν και στις τιμητικές επιγραφές που δηλώνουν τις δωρεές στην Αθήνα και στην Δήλο, και αφιέρωνε στον θεό Απόλλωνα μεγάλη λατρεία. Μια δίγλωσση επιγραφή αφιερωμένη σε αυτόν εμφανίζεται στα Μουσεία Καπιτωλίου στη Ρώμη. Ο Μιθριδάτης Ε΄ τάφηκε στους βασιλικούς τάφους των προγόνων του στην Αμάσεια.
Ο Μιθριδάτης Ε΄ παντρεύτηκε την Ελληνίδα πριγκίπισσα των Σελευκιδών Λαοδίκη ΣΤ΄, που ήταν κόρη του Αντιόχου Δ΄ του Επιφανούς και της Λαοδίκης Δ΄. Ο Μιθριδάτης Ε΄ και η Λαοδίκη ΣΤ΄ ήταν συγγενείς, επομένως ήταν συνδεδεμένος με την δυναστεία των Σελευκιδών.
Η Λαοδίκη έκανε με τον Μιθριδάτη Ε΄ εφτά παιδιά: την Λαοδίκη της Καππαδοκίας, τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, τον Μιθριδάτη Χρηστό, την Λαοδίκη, την Νύσσα, την Ρωξάνη και την Στατίρη. Η Ρωξάνη και η Στατίρη εξωθήθηκαν να αυτοκτονήσουν με δηλητήριο μετά την πτώση του Βασιλείου του Πόντου το 63 π.Χ. Η Νυσσα πιάστηκε αιχμάλωτη από τους Ρωμαίους και το αναγκάστηκε να βαδίσει στου θριάμβους δύο Ρωμαίων στρατηγών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες του Πόντου Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Dodge Caliber
To Dodge Caliber ήταν ένα μικρομεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάστηκε από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Dodge, από τον Φεβρουάριο του 2006 έως τις 23 Νοεμβρίου 2011. Το μοντέλο διατέθηκε αποκλειστικά σε αμάξωμα 5-πορτο hatchback, το οποίο ωστόσο έφερε σχεδιαστικά στοιχεία από αυτοκίνητα crossover SUV, με αποτέλεσμα να θεωρείται συχνά από αρκετά έντυπα ως station wagon ή ακόμα και ως crossover SUV. Κατά τα έτη παραγωγής του, υπήρξε το μικρότερο και φθηνότερο μοντέλο στην παλέτα της Dodge. Αντικατέστησε το Dodge Neon και αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 2012 από το Dodge Dart, το οποίο όμως σημείωσε ακόμα χαμηλότερη απήχηση και τελικώς η παραγωγή του διακόπηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2016, χωρίς διάδοχο.
Εισαγωγή
thumb|left|Το ταμπλό με [[Σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου|σύστημα δορυφορικής πλοήγησης ενός από τα αρχικά Dodge Caliber, τον Απρίλιο του 2006 (από τα πρώτα Caliber ευρωπαϊκών προδιαγραφών).]]
Το αρχικό πρωτότυπο αποκαλύφθηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2005 και έφερε εμφανείς αισθητικές λεπτομέρειες και επιδράσεις από τα μεγαλύτερα μοντέλα της Dodge. Η εκδοχή προ-παραγωγής παρουσιάστηκε στις 10 Ιανουαρίου 2006 στο North American International Auto Show στο Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάρτιο του 2006, για την σεζόν (model year) του 2007.
Στην Ευρώπη κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2006 και η εξαγωγή του διήρκησε έως τη σεζόν του 2010, όταν και διακόπηκε, μαζί και με όλα τα μοντέλα της Dodge και της Chrysler. Ο λόγος ήταν ότι η Fiat, μετά την εξαγορά του ομίλου Chrysler - Dodge - Jeep το 2009 (αμέσως μετά τη χρεωκοπία του αμερικανικού ομίλου, που οδήγησε το 2014 στη δημιουργία του πολυεθνικού ομίλου Fiat Chrysler Automobiles) αποφάσισε τότε να αποσύρει εντελώς τις Chrysler και Dodge από την Ευρώπη και να τις διατηρήσει ως μάρκες διαθέσιμες αποκλειστικά στην Αμερική, σε αντίθεση με τις παλαιότερες εξαγωγές τους. Συγκεκριμένα, ο τότε πρόεδρος της Fiat, Σέρτζιο Μαρκιόνε, ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2009 ότι αποφάσισε να αποσύρει τις εταιρείες Chrysler και Dodge από την Ευρώπη το 2010 (με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία ειδικά για την Chrysler, όπου όμως και εκεί τελικώς διακόπηκε λίγα χρόνια μετά) και να διατηρήσει στην ήπειρο αυτή μόνο την Jeep από τις αμερικανικές μάρκες, με την αιτιολογία ότι, όπως δήλωσε τότε, «δεν μπορούμε να διατηρούμε τόσες μάρκες στην Ευρώπη ταυτόχρονα»
Η απόφασή της ειδικότερα για την Chrysler, όπως και έγινε, ήταν να επανατοποθετηθεί ως μια εταιρεία χαμηλότερου εμπορικού κόστους από το παρελθόν, ενώ για την Dodge ήταν να γίνει μια εταιρεία κατασκευής αποκλειστικά σπορ αυτοκινήτων και ιδίως muscle cars, όπως επίσης έγινε.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Αντικατάσταση του Caliber
thumb|left|Η κορυφαία έκδοση Caliber SRT-4 (μοντέλο του 2008).
Η παραγωγή του Dodge Caliber έληξε στις 23 Νοεμβρίου 2011, αν και ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2012. Αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 2012 από το Dodge Dart, το οποίο είχε και ένα δίδυμο μοντέλο, το Chrysler 200.
Και τα δύο αυτά μοντέλα όμως, σημείωσαν εξ αρχής καταστροφικά χαμηλές πωλήσεις και τελικώς διακόπηκαν σύντομα, το 2016, χωρίς να υπάρξει μέχρι σήμερα διάδοχος για κανένα από τα δύο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Caliber
Αμπονκούρ (Μοζέλ)
Το Αμπονκούρ (Έντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ, στο Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας
Η Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας (Hildegarde de Bourgogne, περί το 1056 - 1104) ήταν δούκισσα της Ακουιτανίας και της Γασκώνης λόγω του γάμου της με τον Γουλιέλμο Η΄ της Ακουιτανίας. Ήταν κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Βουργουνδίας και της Ερμενγάρδης του Ανζού. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Η΄ της Ακουιτανίας στον τρίτο του γάμο με τον οποίο απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Φουκουσίμα (πόλη)
Η Φουκουσίμα (福島市, Fukushima-shi) είναι πόλη της Ιαπωνίας, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού.
Είναι κτισμένη στο βόρειο μέρος της περιοχής Νακαντόρι, στο κεντρικό τμήμα του νομού. Τον Απρίλιο του 2017 η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 280.000 κατοίκων. Η συνολική έκτασή της είναι 767,72 τετρ.χιλιόμετρα.
Υπάρχουν πολλές θερμές πηγές με αρκετές εγκαταστάσεις ιαματικών λουτρών στα προάστια της Φουκουσίμα, όπως και το μοναδικό ιπποδρόμιο της Ιαπωνικής Ενώσεως Ιπποδρομιών σε ολόκληρη την περιφέρεια Τοχόκου της Ιαπωνίας.
Τοπογραφία
thumb|320px|right|Αεροφωτογραφία μέρους της Λεκάνης της Φουκουσίμα με την πόλη Η Λεκάνη της Φουκουσίμα σχηματίζεται ανάμεσα στα όρη Όου και στα υψίπεδα Αμπουκούμα, με τον Ποταμό Αμπουκούμα (τον έκτο μακρύτερο της Ιαπωνίας) να διαρρέει το κέντρο της Λεκάνης και την πόλη με κατεύθυνση από τα νότια προς τα βόρεια. Αρκετοί παραπόταμοί του πηγάζουν στα Όου και διαρρέουν την πόλη της Φουκουσίμα, με σημαντικότερους τους Σουρικάμι, Ματσουκάβα και Αρακάβα, συμβάλλοντας με τον Αμπουκούμα στο κεντρικό τμήμα της πόλεως. Παραδοσιακά τα νερά τους άρδευαν καλλιέργειες μουριάς, ωστόσο μεταπολεμικώς οι μουριές αντικαταστάθηκαν κατά μεγάλο μέρος από οπωροφόρα δέντρα.
thumb|left|Ο ποταμός Αρακάβα στην πόλη της Φουκουσίμα Το μεσοσταθμικό υψόμετρο της πόλεως πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας είναι 67 μέτρα. Το υψηλότερο σημείο μέσα στα όρια του δήμου της Φουκουσίμα είναι η ύψους 1.974 μέτρων κορυφή Χιγκάσι-Αζούμα του όρους Αζούμα, στα δυτικά. Το χαμηλότερο σημείο της πόλεως είναι η βορειοανατολική γειτονιά Μουκαϊσενοουέ (向瀬上), με υψόμετρο 55 μέτρα. Ο βράχος Σινόμπου, ύψους 275 μέτρων, υψώνεται στα νοτιοανατολικά και αποτελεί σύμβολο της πόλεως.
Ο Ποταμός Αμπουκούμα διαρρέει την κεντρική περιοχή της Φουκουσίμα. Στον παραπόταμό του Σουρικάμι έχει ανεγερθεί φράγμα, το Σουρικαμιγκάβα, που δημιουργεί την τεχνητή Λίμνη Μονίβα, από την οποία υδρεύεται η πόλη της Φουκουσίμα (όπως και η μικρότερη πόλη Νιχονμάτσου νοτιότερα.
thumb|right|Η «Πεντάχρωμη Λίμνη» (Γκοσίκι-νούμα), μια λίμνη κρατήρα στο όρος Αζούμα Υπάρχουν πολλές άλλες λίμνες στην περιοχή, εντός του Εθνικού Δρυμού Μπαντάι-Ασάχι. Η «Πεντάχρωμη Λίμνη» (五色沼, Γκοσίκι-νούμα), γνωστή και ως «Μάτι της Μάγισσας», είναι μια λίμνη κρατήρα, φωλιασμένη στην κορυφή Ισσαϊκιόο (Issaikyō) του όρους Αζούμα. Το όνομά της οφείλεται στο ότι το χρώμα των νερών της μεταβάλλεται ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Υπάρχουν επίσης οι λίμνες Κάμα και Όκε.
Στο δυτικό μέρος της Φουκουσίμα υπάρχουν οι λιμνούλες Με, Ο και Νίντα, ενώ στην περιοχή Γουατάρι η λίμνη Τσάγια (Chaya, 茶屋沼}}.
Πληθυσμός
thumb|right|Η Εθνική Οδός 4 στη Φουκουσίμα τη νύχτα Η Φουκουσίμα είναι η τρίτη σε πληθυσμό πόλη του νομού της, μετά τις πόλεις Ιβάκι (πληθυσμός 377.288) και Κοριγιάμα(πληθυσμός 336.328). Αυτό καθιστά τη Φουκουσίμα τη μοναδική πρωτεύουσα νομού στην Ιαπωνία που είναι τρίτη σε πληθυσμό πόλη στον νομό της.
Η μητροπολιτική περιοχή της Φουκουσίμα είχε τον Μάιο του 2011 εκτιμώμενο πληθυσμό 452.912 κατοίκων και αποτελείται από τις πόλεις Νιχονμάτσου, Ντάτε, Κουνίμι, Κοόρι, Καβαμάτα, και τη Φουκουσίμα. Είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη μητροπολιτική περιοχή στον Νομό Φουκουσίμα, με τη μητροπολιτική περιοχή της Κοριγιάμα να την ξεπερνά, με 553.996 κατοίκους.
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Φουκουσίμα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Κλίμα
Σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το μεγαλύτερο μέρος της Φουκουσίμα έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Cfa), ωστόσο τα βουνά στα δυτικά της όρια έχουν υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Dfa). Υπάρχει συχνά μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας και καιρού μεταξύ του κέντρου της πόλης και των βουνοπλαγιών που πλαισιώνουν τα προάστιά της. Ο θερμότερος μήνας είναι ο Αύγουστος, με 30,4 °C μέση μέγιστη θερμοκρασία στο κέντρο και μόλις 21,7 °C στη διάβαση Τσουτσίγιου στο δυτικό όριο του δήμου (υψόμετρο 1.220 μ.).
Κατά μέσο όρο η κεντρική Φουκουσίμα δέχεται 1.166,0 χιλιοστά ετήσιας βροχοπτώσεως και 189 εκατοστά χιονιού. Κατά μέσο όρο πέφτουν 74 εκατοστά χιονιού τον Ιανουάριο κάνοντάς τον τον μήνα με το περισσότερο χιόνι. Το κέντρο της Φουκουσίμα έχει κατά μέσο όρο 1.738,8 ώρες ηλιοφάνειας ανά έτος, αρκετά περισσότερες από τις 1.166,5 ώρες που καταγράφονται στη διάβαση Tsuchiyu.
Μέχρι τον 11ο αιώνα
Στην αρχαία Ιαπωνία η περιοχή όπου σήμερα απλώνεται η πόλη της Φουκουσίμα ονομαζόταν Μινεκόσι (岑越). Ο σημερινός βράχος Σινόμπου στο κέντρο της ήταν επίσης γνωστός ως «όρος Μινεκόσι».
Κατά την εποχή Τζόμον, επί 20 αιώνες περίπου, υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός στην ανατολική όχθη του Ποταμού Αμπουκούμα. Η θέση έχει ανασκαφεί και αποκαλείται «ερείπια Μιγιαχάτα».
Λέγεται ότι κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. ο Κουμάνο Ατάι (久麻直) διορίσθηκε από την αυλή του Γιαμάτο τοπάρχης (κούνι νο μιγιατσούκο) του Σινόμπου, αποκτώντας έτσι τον έλεγχο της Λεκάνης της Φουκουσίμα.
Υπό το σύστημα Ριτσουρύο της Περιόδου Νάρα, ιδρύθηκαν σταθμοί κατά μήκος των «Επτά ντο» (διοικητικών διαιρέσεων και των αντίστοιχων οδών), ώστε οι κρατικοί αξιωματούχοι να αλλάζουν άλογα. Ο ένας από αυτούς τους δρόμους, ο Τόσα-ντο, περνούσε από την περιοχή της σημερινής Φουκουσίμα, και ο Σταθμός Μινεκόσι ιδρύθηκε εκεί, μεταξύ των ποταμών Σουρικάμι και Ματσουκάβα, που εκείνη την εποχή έρρεαν στα νότια του όρους Μινεκόσι. Η έκταση νοτίως του Ματσουκάβα ήταν γνωστή με το σημερινό της όνομα, Σουγκινόμε (杉妻), οπότε πιστεύεται πως ο Σταθμός βρισκόταν βορείως του σημερινού κτηρίου της Νομαρχίας, στην περιοχή Κίτα-γκοροούτσι.
Η εφαρμογή του συστήματος Ριτσουρύο επέφερε και διοικητικές μεταβολές, με την περιοχή της σημερινής πόλεως και του Ντάτε να ενώνονται, σχηματίζοντας το διαμέρισμα Σινόμπου. Αυτό ήταν το βορειότερο της Επαρχίας Μούτσου και είχε την ευθύνη να αποτρέπει την προς νότο επέκταση των Εμίσι, μιας φυλής που ζούσε στο βόρειο Χονσού.
Μετά το 718 και με τη διευρυνόμενη επιρροή της Αυτοκρατορικής Αυλής του Γιαμάτο, η Μούτσου επεκτάθηκε προς βορρά, στον σημερινό Νομό Μιγιάγκι.
Στο πρώτο μισό του 10ου αιώνα, το Ντάτε χωρίστηκε από το διαμέρισμα Σινόμπου. Κατά την ύστερη Περίοδο Χεϊάν, τον 12ο αιώνα, σχεδόν όλη η περιφέρεια Τοχόκου δηλαδή το βόρειο Χονσού, ελεγχόταν από τον Οίκο της Βόρειας Φουτζιβάρα. Οι συγγενείς τους που έγιναν γνωστοί ως «Σάτο του Σινόμπου» είχαν λάβει την κυριαρχία σε όλο τον κεντρικό (σήμερα) Νομό Φουκουσίμα και τελικώς επεξέτειναν τον έλεγχό τους και στην περιοχή Αϊζού στα δυτικά. Λέγεται πως αυτός είναι ένας από τους λόγους που το σημερινό επώνυμο «Σάτο» εξαπλώθηκε τόσο και τελικώς κατέστη το πλέον συνηθισμένο στην Ιαπωνία.
Από τον 12ο ως τον 18ο αιώνα
Το 1180 ο Μιναμότο νο Γιοσιτσούνε συνοδεύθηκε από τους ευγενείς του Σινόμπου Σάτο Τσουγκουνόμπου (佐藤継信) και Σάτο Ταντανόμπου (佐藤忠信) στην εκστρατεία του νότια στο Κάντο για να αντιμετωπίσει τους Ταΐρα, κατά τον Πόλεμο Γκένπεϊ.