cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπανγκλαντές
Αστικά κέντρα
Η Ντάκα είναι η μεγαλύτερη πόλη και η πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές. Στις πόλεις με δημοτικό συμβούλιο, που έχουν δημοτικές εκλογές, περιλαμβάνεται η Βόρεια Ντάκα, η Νότια Ντάκα, η Τσιταγκόνγκ, η Χούλνα, το Σιλχέτ, το Ρατζσάχι, το Μπαρισάλ, το Ρανγκπούρ, η Κομίλλα και το Γκαζιπούρ. Στις άλλες πόλεις και δήμους που εκλέγουν ένα πρόεδρο, περιλαμβάνεται το Μύμενσινγκ, το Γκοπαλγκάντζ, η Τζεσόρ, η Μπόγκρα, το Ντινατζπούρ, το Σαϊντπούρ, το Ναραγιανγκάντζ και το Ρανγκαμάτι. Οι δύο κατηγορίες των δημοτικών αρχηγών εκλέγονται για θητεία 5 χρόνων.
Γλώσσες
Η συντριπτική πλειοψηφία (πάνω από 98%) των Μπανγκλαντεσιανών μιλούν τη γλώσσα Μπενγκάλι ως μητρική γλώσσα. Σε διαφορετικά τμήματα της χώρας, ομιλούνται τοπικές γλώσσες και διάλεκτοι, όπως τα Τσιτταγκονγκικά, η γλώσσα Σιλχέτι και η γλώσσα Ρανγκπούρι. Οι Πακιστανοί Μπιχάρι, που είναι αποκλεισμένοι από το 1971 και ζουν σε διάφορους καταυλισμούς, ομιλούν τα Ουρντού. Παρομοίως, οι πρόσφυγες Ροχίνγκια από τη Μιανμάρ ζουν σε διάφορους καταυλισμούς από το 1978 και ομιλούν τη γλώσσα Ροχίνγκια. Υπάρχουν αρκετές δευτερεύουσες γλώσσες των αυτόχθωνων μειονοτήτων
Τα Βεγγαλικά είναι η μόνη επίσημη γλώσσα, αλλά υπάρχει δευτερεύουσα χρήση των Αγγλικών για επίσημους σκοπούς, ειδικά στο δικαστικό και νομικό σύστημα. Ιστορικά, οι νόμοι είχαν γραφεί στα Αγγλικά και δεν είχαν μεταφραστεί στα Βεγγαλικά μέχρι το 1987. Το σύνταγμα και οι νόμοι του Μπανγκλαντές είναι διαθέσιμα στα Βεγγαλικά και στα Αγγλικά. Τα Αγγλικά χρησιμοποιούνται ως δεύτερη γλώσσα μεταξύ της μέσης και ανώτερης τάξης, ενώ χρησιμοποιείται ευρέως στην ανώτερη εκπαίδευση.
Θρησκεία
αριστερά|μικρογραφία|Μιναρές του Εθνικού Τζαμιού Μπαϊτούλ Μουκαρράμ στην [[Ντάκα]] Το Ισλάμ είναι η μεγαλύτερη θρησκεία της χώρας, καθώς 88.6% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι. Η χώρα είναι η πατρίδα των Μουσουλμάνων Μπενγκάλι, της δεύτερης μεγαλύτερης εθνικής ομάδας στον Μουσουλμανικό κόσμο. Η πλειοψηφία των Μπανγκλαντεσιανών Μουσουλμάνων είναι Σουνίτες, ενώ ακολουθούνται από μια μεγάλη μειονότητα αποτελούμενη απο τους Σιίτες και τους Αχμαντίγια. Γύρω στο 4% είναι μη-θρησκευτικοί Μουσουλμάνοι. Το Μπανγκλαντές έχει τον τέταρτο μεγαλύτερο Μουσουλμανικό πληθυσμό παγκοσμίως και είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα με πλειοψηφία Μουσουλμάνων, μετά από την Ινδονησία και το Πακιστάν. Ο Ινδουϊσμός ακολουθείται από το 10.1% του πληθυσμού. Από αυτούς, οι περισσότεροι είναι Ινδουιστές Μπενγκάλι με ένα μικρό τμήμα να είναι εθνικοί κάτοικοι. Οι Μπανγκλαντεσιανοί Ινδουιστές είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα της χώρας και η τρίτη μεγαλύτερη Ινδουιστική κοινότητα παγκοσμίως, μετά την Ινδία και το Νεπάλ. Οι Ινδουιστές στο Μπανγκλαντές κατανέμονται εξίσου σε όλες τις περιοχές, με μεγάλες συγκεντρώσεις στο Γκοπαλγκάντζ, το Ντινατζπούρ, το Σιλχέτ, το Σουναμγκάντζ, το Μύμενσινγκ, τη Χούλνα, την Τζεσόρ, στην Τσιταγκόνγκ και σε μέρη των Λοφώδων Εκτάσεων της Τσιταγκόνγκ. Οι Ινδουιστές είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα στη χώρα, μετά τους Μουσουλμάνους.
Ο Βουδισμός είναι η τρίτη μεγαλύτερη θρησκεία, και ακολουθείται από το 0.6% του πληθυσμού. Οι Μπανγκλαντεσιανοί Βουδιστές είναι συγκεντρωμένοι σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των Λοφώδων Εκτάσεων της Τσιταγκόνγκ, ιδιαίτερα από τους Τσάκμα, Μάρμα και Ταντσάνγκια. Η παραλιακή περιοχή της Τσιταγκόνγκ είναι το σπίτι ενός μεγάλου αριθμού Βουδιστών Μπενγκάλι.
Ο Χριστιανισμός ακολουθείται από το 0.4% του πληθυσμού, και είναι η τέταρτη μεγαλύτερη θρησκεία της χώρας.
Το εναπομείναν 0.3% του πληθυσμού ακολουθεί διάφορες ανιμιστικές και λαϊκές θρησκείες.
Αρκετοί κάτοικοι του Μπανγκλαντές ακολουθούν τον Σουφισμό, που έχει μεγάλη κληρονομιά στην περιοχή. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση Μουσουλμάνων στη χώρα είναι το Μπίσγουα Ιτζτέμα, που πραγματοποιείται ετησίως από το Ταμπλίγκι Τζαμαάτ. Το Ιτζτέμα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Μουσουλμανική συγκέντρωση παγκοσμίως μετά το Χατζ.
Το Σύνταγμα του Μπανγκλαντές ανακηρύσσει το Ισλάμ ως εθνική θρησκεία, αλλά απαγορεύει την πολιτική με βάση τη θρησκεία. Επίσης, διακηρύσσει την ίση αναγνώριση των Ινδουιστών, των Βουδιστών, των Χριστιανών και των κατοίκων ανεξαρτήτως πίστεως. Το 1972, το Μπανγκλαντές έγινε η πρώτη συνταγματικά κοσμική χώρα στη Νότια Ασία. Το Αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ περιγράφει το Μπανγκλαντές ως μια κοσμική πλουραλιστική χώρα.
Διακυβέρνηση
Μετά το θάνατο του Ζιλούρ Ραχμάν το 2013 πρόεδρος έγινε ο Αμπντουλ Χαμίντ. Πρωθυπουργός είναι η Σεΐχ Χασίνα.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Προεδρικές εκλογές 2013
Μετά το θάνατο του προέδρου Ραχμάν, εξελέγη από το Κοινοβούλιο ως αντικαταστάτης του ο Αμπντούλ Χαμίντ στις 22 Απριλίου 2013. Ο Χαμίντ κέρδισε την εκλογή χωρίς αντίπαλο.
Προεδρικές εκλογές 2009
Η εκλογή προέδρου ήταν να γίνει έμμεσα στις 16 Φεβρουαρίου του 2009. Εξαιτίας της απουσίας ενός εκλεγμένου κοινοβουλίου, η διαδικασία καθυστέρησε, με δεδομένο ότι η θητεία του Ιατζουντίν Αχμέτ είχε λήξει το Σεπτέμβριο του 2007. Ο σύνδεσμος Αγουάμι, που ήταν ο μεγάλος νικητής των βουλευτικών εκλογών του 2008, όρισε υποψήφιο για το ύπατο αξίωμα το Ζιλούρ Ραχμάν. Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος που κατέθεσε την υποψηφιότητά του έγκαιρα, καθώς η προθεσμία ήταν ως τις 9 Φεβρουαρίου. Καθώς δεν απέσυρε την υποψηφιότητά του ως την προθεσμία (11 Φεβρουαρίου), η Εκλογική Επιτροπή τον ανακήρυξε εκλεγμένο πρόεδρο. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Φεβρουαρίου.
Οικονομία
Το Μπαγκλαντές είναι αναπτυσσόμενη χώρα, με μικτή οικονομία των αγορών και αναφέρεται ως μία από τις επόμενες έντεκα αναδυόμενες αγορές. Το κατά κεφαλήν εισόδημα του Μπαγκλαντές ήταν 1.190$ ΗΠΑ το 2014, με ΑΕΠ ύψους 209 δις$. Οι κυρίες βιομηχανίες της χώρας είναι τα υφάσματα, τα φαρμακευτικά προϊόντα, τα ναυπηγεία, ο χάλυβας, τα ηλεκτρονικά, η ενέργεια, τα κατασκευαστικά υλικά, τα χημικά, τα κεραμικά, η επεξεργασία τροφίμων και τα δερμάτινα.
Το Μπαγκλαντές είναι γνωστό για τα εύφορα εδάφη του, όπως στο δέλτα του Γάγγη. Η γεωργία είναι ο σημαντικότερος παραγωγικός τομέας της οικονομίας της χώρας, καθώς αποτελεί το 18,6% (2010) του ΑΕΠ της χώρας και απασχολεί περίπου το 45% του συνολικού εργατικού δυναμικού. Η πλειονότητα των Μπαγκλαντιανών κερδίζει τα προς το ζην από τη γεωργία. Η χώρα κατατάσσεται ως ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγείς ριζιού (4η), ψαριών (5η), γιούτα (2η), τσαγιού (10η) και τροπικών φρούτων (5η).
Η βιομηχανία υφασμάτων του Μπαγκλαντές είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστικός τομέας της χώρας, και συνεισφέρει περίπου 25 δις $ από εξαγωγές όσον αφορά το 2014. Οι φαρμακοβιομηχανίες του Μπαγκλαντές καλύπτουν το 97% των εγχώριων αναγκών και εξάγει σε 52 χώρες. Τα ναυπηγεία του Μπαγκλαντές έχουν αναπτυχθεί ταχέως, με εξαγωγές στην Ευρώπη. Η βιομηχανία χάλυβα επικεντρώνεται γύρω από την Τσιτακόνγκ, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Παρά τη γρήγορη οικονομική ανάπτυξη, περίπου το 26% της χώρας ζει κάτω από το διεθνές όριο της φτώχειας, δηλαδή ζει με λιγότερο από 1,25$ την ημέρα.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Το Μπανγκλαντές διαθέτει αρκετούς δρόμους, ορισμένους αυτοκινητοδρόμους και γέφυρες που συνδέουν τις πόλεις και τα χωριά της χώρας. Λόγω της οικονομικής ανάπτυξης υπάρχει αυξανόμενη κυκλοφοριακή συμφόρηση στη Ντάκα και άλλες πόλεις. Η γέφυρα Μπανγκαμπάντχου και η γέφυρα Πάντμα (η οποία εγκαινιάστηκε στις 25 Ιουνίου 2022) συνδέουν το δυτικό με το ανατολικό τμήμα του Μπανγκλαντές, τα οποία χωρίζονται από τον Βραχμαπούτρα και τον Πάντμα. Πολλοί αυτοκινητόδρομοι και οδικά έργα είναι υπό κατασκευή αυτή τη στιγμή. Ο σιδηρόδρομος είναι δημοφιλές μέσο μεταφοράς στο Μπανγκλαντές.
Άμυνα
Οι Ένοπλες Δυνάμεις εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο στα ζητήματα της χώρας. Στις 25 Φεβρουαρίου του 2009 εκδηλώθηκε στην Ντάκα ανταρσία από στρατιώτες της παραστρατιωτικής ομάδας συνοριοφυλάκων «Τουφέκια του Μπανγκλαντές» (BDR). Πάνω από 1000 στρατιώτες της εν λόγω παραστρατιωτικής ομάδας κατέλαβαν το αρχηγείο των BDR και πήραν ως ομήρους πολλούς αξιωματικούς. Τη δεύτερη μέρα η ανταρσία εξαπλώθηκε σε άλλες 12 πόλεις πέρα από την πρωτεύουσα. Η στάση έληξε στις 27 Φεβρουαρίου. Η εξέγερση τερματίστηκε με την παράδοση των όπλων από τους στασιαστές και την απελευθέρωση των ομήρων. Από τους 181 αξιωματικούς του στρατού οι οποίοι βρίσκονταν στο αρχηγείο των BDR όταν ξεκίνησε η στάση επέζησαν μόλις οι 33. Η κυβέρνηση ζήτησε τη βοήθεια του FBI και της Σκότλαντ Γιαρντ για τη διεξαγωγή των ερευνών με την κωδική ονομασία «επιχείρηση κυνήγι ανταρτών», με σκοπό να βρει τους δράστες της ανταρσίας.
Φιλόχορος
Ο Φιλόχορος ήταν Αθηναίος ιστορικός του 3ου π.Χ. αιώνα. Θεωρείται ο επιφανέστερος των ατθιδογράφων. Διασώθηκαν οι τίτλοι 23 συγγραμμάτων του και ένας σημαντικός αριθμός αποσπασμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με τον Σουίδα: ο Φιλόχορος ήταν μάντης και ιεροσκόπος· πατέρας του ήταν ο Κύκνος και σύζυγός του η Αρχεστράτη· θανατώθηκε με εντολή του Αντίγονου Γονατά μετά την άλωση της Αθήνας (262 ή 261 π.Χ.), επειδή κατηγορήθηκε ότι ήταν φίλα προσκείμενος στον Πτολεμαίο τον Β΄ (με τον οποίο ο Αντίγονος βρισκόταν σε συνεχή διαμάχη).
Η Ατθίς
Η Ατθίς (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) ήταν το σημαντικότερο και εκτενέστερο έργο του. Αποτελούνταν από 17 βιβλία. Στα δύο πρώτα, ο Φιλόχορος αναφερόταν στους μυθικούς χρόνους της Αττικής και έδινε μια λεπτομερή περιγραφή των λατρευτικών εθίμων και τελετών. Στα επόμενα τέσσερα περιέγραφε τα ιστορικά γεγονότα που συνέβηκαν πριν την εποχή του και στα τελευταία ένδεκα εξιστορούσε τα γεγονότα της δικής του εποχής. Η αφήγησή του σταματούσε στο 262 π.Χ. Τα πρώτα έξι βιβλία μάλλον γράφτηκαν πολύ νωρίτερα από τα υπόλοιπα και αποτελούσαν αρχικά ένα ξεχωριστό έργο.
Από το δεύτερο βιβλίο της Ατθίδος (όπως μας πληροφορεί ο Βυζαντινός χρονογράφος Γεώργιος Σύγκελλος) προέρχεται μια άλλη εκδοχή του μύθου του Θησέα και του Μινώταυρου, λιγότερο βάναυση και περισσότερο αληθοφανής, που διέσωσε ο Πλούταρχος. Σύμφωνα μ' αυτήν, ο Λαβύρινθος ήταν η φυλακή στην οποία κρατιόταν τα παιδιά των Αθηναίων (που κάθε χρόνο ή Αθήνα έστελνε ως "φόρο" στην Μινωική Κρήτη) μέχρι να γίνουν οι ετήσιοι γυμνικοί αγώνες που ο Μίνωας είχε καθιερώσει προς τιμήν του δολοφονημένου στην Αττική γιού του Ανδρόγεω. Οι νικητές έπαιρναν ως έπαθλο τα παιδιά. Στους προηγούμενους αγώνες νικητής είχε αναδειχθεί ο σκληρόψυχος και βίαιος στρατηγός του Μίνωα Ταύρος. Ο Μίνωας τον απεχθανόταν για τον χαρακτήρα του, αλλά και για κάποια φήμη που τον έφερε να σχετίζεται με την Πασιφάη. Όταν λοιπόν ο Θησέας του ζήτησε να παλέψει με τον Ταύρο, δέχθηκε με ευχαρίστηση. Παρούσα στον αγώνα ήταν και η Αριάδνη που θαμπώθηκε και σαγηνεύτηκε από την ομορφιά του Θησέα. Ο Θησέας κατατρόπωσε τον Ταύρο ντροπιάζοντας τον και ο Μίνωας ευχαριστημένος απελευθέρωσε τα παιδιά των Αθηναίων και απάλλαξε την Αθήνα από την απεχθή ρήτρα.
Τα ἀλλα έργα
(Τα περισσότερα από αυτά αναφέρονται από τον Σουίδα) - Επιτομή της ιδίας Ατθίδος. Η αρχική Ατθίδα των 17 βιβλίων ήταν ιδιαίτερα διεξοδική και έτσι ο Φιλόχορος αναγκάστηκε αργότερα να γράψει και μια επιτομή της. Επιτομή της Ατθίδος έγραψε επίσης και ο Ρωμαίος συγγραφέας Ασίνιος Πωλίων. - Προς την Δήμωνος Ατθίδα ή Προς Δήμωνα αντιγραφή, όπου ο Φιλόχορος επιχειρούσε να ανασκευάσει τα, κατ' αυτόν, λάθη του προγενεστέρου του ατθιδογράφου Δήμωνος. - Περί των εν Αθήνησιν αρξάντων από Σωκρατίδου και μέχρι Απολλόδωρου. (Ο Σωκρατίδης ήταν άρχοντας το 374 π.Χ. και ο Απολλόδωρος το 319 π.Χ.) - Ολυμπιάδες εν βιβλίοις β΄. Ο Φιλόχορος δεν χρησιμοποιούσε τις Ολυμπιάδες ως σημείο αναφοράς, αλλά τα ονόματα των διαδοχικών αρχόντων της Αθήνας. Πιθανώς να έγραψε το παραπάνω έργο επηρεασμένος από τον Τίμαιο τον Ταυρομενίτη (ο οποίος αντιπαραβάλλοντας τους καταλόγους των αρχόντων των διαφόρων ελληνικών πόλεων με τους καταλόγους των Ολυμπιονικών εισήγαγε για πρώτη φορά ένα πανελλήνιο σύστημα χρονολόγησης με βάση τις Ολυμπιάδες). - Περί της τετραπόλεως. Πρόκειται για την Ιωνική Τετράπολη της Αττικής που απάρτιζαν οι πόλεις Οινόη, Μαραθών, Προβάλινθος και Τρικόρινθος. - Επιγράμματα αττικά, μια συλλογή των επιγραφών της Αττικής. - Ηπειρωτικά. - Δηλιακά. - Περί των Αθήνησιν αγώνων βιβλία ιζ΄. - Περί εορτών. - Περί ημερών, καταγραφή των ιερών ημερών της Αττικής. - Περί θυσιών. - Περί μαντικής, συλλογή παλαιότερων χρησμών και παρουσίαση των διαφόρων τεχνικών μαντείας. Το Περί συμβόλων που αναφέρει ο Σουίδας ως ξεχωριστό έργο ήταν πιθανότατα ένα κεφάλαιο του Περί μαντικής. - Περί καθαρμών. - Περί μυστηρίων των Αθήνησι. - Περί Αλκμάνος. - Περί των Σοφοκλέους μύθων βιβλία ε΄. - Περί Ευριπίδου, βιογραφία του Ευριπίδη και υπεράσπισή του ενάντια στις κατηγορίες που του προσάπτονταν. - Συναγωγή ηρωίδων, ήτοι Πυθαγορείων γυναικών. Περιελάμβανε (μάλλον) τις βιογραφίες επιφανών Πυθαγόρειων γυναικών, όπως η Θεανώ και η Μελίσσα. - Η προς Άλυτον επιστολή, όπου αναφερόταν θέματα λατρείας. - Επιτομή της Διονυσίου πραγματείας περί ιερών. (Δεν είναι γνωστό ποιος ήταν αυτός ο Διονύσιος) - Σαλαμίνος κτίσις.
Κριτική του έργου του
Ο Φιλόχορος ήταν ευσυνείδητος και επιμελής συγγραφέας. Έδινε μεγάλη σημασία στις χρονολογίες και το ύφος του ήταν σαφές και λιτό. Τα έργα του εκτιμήθηκαν καθ' όλη την αρχαιότητα και αναφέρονται συχνά από μεταγενέστερους ιστορικούς, λεξικογράφους και σχολιαστές, όπως ο Πλούταρχος, ο Αθήναιος, ο Στράβων, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Αρποκρατίων, ο Στέφανος Βυζάντιος, ο Ζηνόβιος, ο Ησύχιος, ο Ευσέβιος, το Λεξικό του Φωτίου, το Μέγα Ετυμολογικόν, ο Ιωάννης Μαλάλας, ο Τερτυλλιανός, ο Λατίνος μυθογράφος Φουλγέντιος και πολλοί άλλοι). Διασώθηκαν πάνω από διακόσια αποσπάσματα, τα περισσότερα από την Ατθίδα.
Ναός του Αγίου Κλήμη
Η ναός του Αγίου Κλήμη βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Vezza d'Oglio στην κοιλάδα Camonica, και είναι αφιερωμένος στον Πάπα Κλήμη τον Α΄.
Φιλόχορος
Παραπομπές
κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί κατηγορία:Ατθιδογράφοι κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Ναός του Αγίου Κλήμη
Η πρόσβαση γίνεται από μουλαρόδρομο που περνάει απ'το κέντρο της κοινότητας, ο οποίος καταλήγει σε πλάτωμα με θέα σε μια απ'τις μεγαλύτερες κοιλάδες των κεντρικών Άλπεων.
Απ'το χτισμένο κατά τον 11ο αιώνα αρχικό μεσαιωνικό κτίριο απομένει μόνο το καμπαναριό με τα αψιδωτά παράθυρα, ενώ ο κυρίως ναός έχει αναδομηθεί περί τον 16ο αιώνα.
Πιστεύεται πως στο παρελθόν λειτουργούσε εκκλησιαστικός ξενώνας για τους ταξιδιώτες που χρησιμοποιούσαν την τοτε ορεινή οδό, προτού κατασκευαστεί η νεότερη οδός στη βάση της κοιλάδας.
Κατά τον ιερέα Γρηγόριο Μπρουνέλλη, ο ναός του Αγίου Κλήμη ήταν ο ενοριακός ναός της κοινότητας στο παρελθόν, κάτι που όμως δε βρίσκει σύμφωνους τους σύγχρονους ιστορικούς.
Το 1580 ο καρδινάλιος Κάρολος Μπορομέο παρήγγειλε πλήρη αποκατάσταση του ναού. Η αποπεράτωση αυτής συνέβη το 1585, όπως μαρτυρά η επιγραφή στο επιστύλιο της κεντρικής θύρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Λομβαρδία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Ιδαίοι Δάκτυλοι
Στην ελληνική μυθολογία οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήταν δαίμονες που κατάγονταν από το βουνό Ίδη της Κρήτης. Αποτελούσαν την ακολουθία της μητέρας των θεών, της Ρέας ή Κυβέλης. Τους ονόμασαν «Δακτύλους» επειδή ήταν 5 τον αριθμό, όσα δηλαδή και τα δάκτυλα του ενός χεριού, ή επειδή ήταν πολύ επιδέξιοι στα χέρια, ιδίως ως προς την κατεργασία των μετάλλων, ή επειδή όταν τους γέννησε η μητέρα τους (που ήταν η Ρέα ή η Αγχιάλη) έμπηξε από τους πόνους του τοκετού τα δάχτυλά της στο χώμα, ή, τέλος, γιατί γεννήθηκαν από τη σκόνη που έριξαν πίσω τους με τα δάχτυλά τους οι τροφοί του Δία. Αναφέρονται και περισσότεροι από 5 Δάκτυλοι, μέχρι τον αριθμό 15. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, απλώς οι εκατό πρώτοι άνδρες που γεννήθηκαν ποτέ στην Κρήτη ονομάσθηκαν «Ιδαίοι Δάκτυλοι».
Οι Δάκτυλοι υποτίθεται ότι βρήκαν και κατεργάσθηκαν πρώτοι τον σίδηρο, ενώ κάποιες πηγές τους αποδίδουν και την καθιέρωση των Μυστηρίων. Σύμφωνα με την επικρατήσασα παράδοση, που τους ταυτίζει με τους Κουρήτες, στους Δακτύλους εμπιστεύθηκε η Ρέα τη φύλαξη του βρέφους της, του θεού Δία. Μία παράδοση των Ηλείων δίνει και τα ονόματα των 5: Ηρακλής (όχι ο συνώνυμος ήρωας), Παιωναίος, Επιμήδης, Ιάσιος και Ίδας. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία ήταν ο Ηρακλής. Οι 5 αυτοί Δάκτυλοι ίδρυσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ως εξής: ο Ηρακλής πρότεινε στους άλλους 4 να κάνουν αγώνες δρόμου καθώς πρόσεχαν τον μικρό Δία για να διασκεδάσουν και λίγο. Μετά τη λήξη των αγώνων, ο Ιδαίος Ηρακλής στεφάνωσε τους νικητές. Στη συνέχεια, πρότεινε να τελούνται οι αγώνες αυτοί κάθε 5 χρόνια, όσοι ήταν και οι Ιδαίοι Δάκτυλοι. Πραγματικά, στην Ολυμπία υπήρχε ιδιαίτερος βωμός των Ιδαίων Δακτύλων. Ο Ιδαίος Ηρακλής λατρευόταν ιδιαίτερα στην Ολυμπία, στη Μεγαλόπολη, στις Ερυθρές και στις Θεσπιές.
Μία άλλη, μάλλον αρχαιότερη, παράδοση, αναφέρει ότι οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήταν τρεις: ο Κέλμις, ο Δαμναμενεύς και ο Άκμων, όλοι τους παντοδύναμοι μάγοι. Αυτοί οι μάγοι ήταν υπηρέτες της Αδράστειας, που πρώτοι άσκησαν την τέχνη του «πολυμήτιος» Ηφαίστου κατεργαζόμενοι με τη φωτιά το σίδερο και τον χαλκό. Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι δίδαξαν μουσική στον Πάρι, στο όρος Ίδη της Τρωάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιδαιοι Δ
Στέφανος Ευαγγέλου
Ο Στέφανος Ευαγγέλου (Αθήνα, 12 Μαΐου 1998) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και διεθνής με τα μικρά τμήματα της Εθνικής Ελλάδας, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στην πολωνική Γκούρνικ Ζάμπζε.
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες, αρχικά, του Πανιωνίου και εν συνεχεία του Παναθηναϊκού, ενώ το 2016 έγινε επαγγελματίας με τον Παναθηναϊκό. Στον αθηναϊκό σύλλογο αγωνίστηκε έως και το 2018, πραγματοποιώντας, σε όλες τις διοργανώσεις 15 συμμετοχές. Το 2018 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό και έγινε ο 23ος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται και στον Παναθηναϊκό και στον Ολυμπιακό.
Το καλοκαίρι του 2018 δόθηκε δανεικός στον ΠΑΣ Γιάννινα για 2 χρόνια με οψιόν αγοράς. Με τον υποβιβασμό της ομάδας τερματίστηκε πρόωρα ο δανεισμός του το επόμενο καλοκαίρι. Στον ΠΑΣ Γιάννινα αγωνίστηκε μια φορά στο πρωτάθλημα και άλλες 4 φορές στο κύπελλο χωρίς να σκοράρει ποτέ.
Το καλοκαίρι του 2019 πήγε στον Πανιώνιο ως δανεικός από τον Ολυμπιακό, μέχρι το τέλος της σεζόν, έχοντας 18 συμμετοχές με την ομάδα της Νέας Σμύρνης.
Από το 2014 είναι μέλος και των μικρών τμημάτων της Εθνικής Ελλάδας, ξεκινώντας με την Κ-16. Κατόπιν αγωνίστηκε και στις Κ-17, Κ-19 και Κ-21, με την οποία αγωνίζεται έως και σήμερα, πραγματοποιώντας συνολικά, σε όλα τα τμήματα, περίπου 40 συμμετοχές. Με την Κ-17 είχε αγωνιστεί και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-17 του 2015.
Ίδη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ίδη είναι γνωστά τα ακόλουθα δύο διαφορετικά πρόσωπα, αμφότερα από την Κρήτη:
Πηγές
Ιδη
Mastercoin
Το Mastercoin είναι ταυτόχρονα ένα ψηφιακό νόμισμα και ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας "χτισμένο" επάνω στην αλυσίδα των  μπλοκ του Bitcoin. Είναι μία πολύ σημαντική τεχνολογική προσπάθεια που μπορεί να επιτρέψει τη χρήση πολύπλοκων χρηματοοικονομικών λειτουργιών σε ένα κρυπτονόμισμα. Τέτοιες λειτουργίες περιλαμβάνουν την δημιουργία αποκεντρωμένου ανταλλακτηρίου, την εφαρμογή "έξυπνης" ιδιοκτησίας και αποθήκευσης πολλών κρυπτονομισμάτων σε ένα μόνο πορτοφόλι.
Ιστορία
Ο J. R. Willett δημοσίευσε το πρώτο προσχέδιο του πρωτοκόλλου Mastercoin τον Ιανουάριο του 2012, στο οποίο πρότεινε ότι το υφιστάμενο πρωτόκολλο του Bitcoin "μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα υπόβαθρο, πάνω στο οποίο μπορούν να κατασκευαστούν νέα πρωτόκολλα κρυπτονομισμάτων, με νέους κανόνες".
Ανάπτυξη
Το Mastercoin ξεκίνησε επίσημα στις 31 Ιουλίου 2013, όπου για ένα μήνα ο κάθε ενδιαφερόμενος επενδυτής μπορούσε να αγοράσει Mastercoins -τις ψηφιακές μονάδες που χρησιμοποιεί το πρωτόκολλο για τη διεξαγωγή των συναλλαγών -με την αποστολή bitcoins σε μια ειδική bitcoin διεύθυνση που ονομάστηκε "Exodus Address". Η ιδέα ήταν ότι καθώς η πλατφόρμα αναπτύσσοταν, τα Mastercoin θα αποκτούσαν μεγαλύτερη αξία και οι επενδυτές θα μπορούσαν να τα πουλήσουν για κάποιο κέρδος. Μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που ονομάστηκε "Ίδρυμα Mastercoin" συστήθηκε για να διαχειριστεί τα κεφάλαια που επενδύθηκαν μέσω της "Exodus Address". Παρά τις προειδοποιήσεις ότι το Mastercoin θα μπορούσε να είναι μια περίτεχνη απάτη, σχεδόν 500 άνθρωποι επένδυσαν ένα σύνολο περίπου 5.000 bitcoins αξίας 500.000 δολαρίων ΗΠΑ εκείνη την εποχή.
Από τον Ιανουάριο του 2014 ο JR Willet απασχολείται με πλήρες ωράριο από το Ίδρυμα Mastercoin ως «επικεφαλής αρχιτέκτονας»
Από τον Φεβρουάριο του 2014 το Mastercoin ήταν το έβδομο μεγαλύτερο σε κεφαλαιοποίηση κρυπτονόμισμα στον κόσμο σύμφωνα με το coinmarketcap.com.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα
Αετός των Φιλιππίνων
Ο Αετός των Φιλιππίνων είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της οικογενείας των Αετιδών, ένας από τους πολύ μεγάλους αετούς του Παλαιού Κόσμου. Απαντά αποκλειστικά στις Φιλιππίνες, η επιστημονική του ονομασία είναι Pithecophaga jefferyi και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
Ο αετός των Φιλιππίνων είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος αετός στον κόσμο και ο δεύτερος βαρύτερος, μετά τον θαλασσαετό του Στέλερ. Ωστόσο, αποτελεί ταυτόχρονα και τον σπανιότερο αετό παγκοσμίως με λιγότερα από 800 άτομα να επιβιώνουν στα δάση του συγκεκριμένου ασιατικού αρχιπελάγους. Το είδος αποτελεί το εθνικό έμβλημα των Φιλιππίνων και προστατεύεται αυστηρότατα από την νομοθεσία. Τυχόν εκούσια θανάτωσή του, επισύρει ποινή κάθειρξης 12 ετών και βαρύτατα χρηματικά πρόστιμα.
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία του γένους, Pithecophaga, έχει ελληνική προέλευση, με προφανή ετυμολογία και σημασία, που αντικατοπτρίζει μέρος των διατροφικών του προτιμήσεων (βλ. Τροφή).
Η επιστημονική ονομασία του είδους, jefferyi, δόθηκε προς τιμήν του πατέρα τού Άγγλου φυσιοδίφη Τζον Ουάιτχεντ (John Whitehead), ο οποίος -υιός- πρωτοπαρατήρησε το πτηνό (βλ. Συστηματική ταξινομική).
Συστηματική Ταξινομική
Ο αετός των Φιλιππίνων αποτελεί μονοτυπικό γένος (Pithecophaga) και είδος (jefferyi), εντός της οικογενείας των Αετιδών (Accipitridae), δηλαδή δεν περιλαμβάνει περαιτέρω είδη και υποείδη, σε κάθε αντίστοιχη ταξινομική μονάδα.
Ο πρώτος ευρωπαίος που ανακάλυψε το είδος ήταν ο Άγγλος εξερευνητής και φυσιοδίφης Τζον Ουάιτχεντ (John Whitehead) το 1896, ο οποίος παρατήρησε το πτηνό και του οποίου ο υπηρέτης Χουάν συνέλεξε το πρώτο δείγμα, λίγες εβδομάδες αργότερα. Το δέρμα του πουλιού εστάλη στον Ουίλλιαμ Ρόμπερτ Οτζίλβι-Γκραντ (Robert Ogilvie-Grant) στο Λονδίνο το ίδιο έτος, που το περιέγραψε λίγες εβδομάδες αργότερα.
Μετά την ανακάλυψή του, ο αετός των Φιλιππίνων πήρε την λαϊκή ονομασία πιθηκοφάγος-αετός (monkey-eating eagle) λόγω των αναφορών από τους ιθαγενείς Μπόνγκα (Bonga) του νησιού Σάμαρ (Samar) -όπου το είδος ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά-, ότι κυνηγούσε αποκλειστικά πιθήκους. , στοιχείο που χάρισε την επιστημονική ονομασία στο γένος. Αργότερα, βέβαια, μελέτες έδειξαν ότι η διατροφή του αετού περιελάμβανε άλλα σπονδυλόζωα και, όχι τόσο τους πιθήκους (βλ. Τροφή).
Βιότοπος
Αν και υποστηρίχθηκε (Kennedy, 1977) ότι τα δάση, με δένδρα της οικογένειας Dipterocarpaceae ήταν «αναμφισβήτητα» ο πρωτογενής βιότοπος του αετού των Φιλιππίνων, το ενδιαίτημα αυτό φθάνει μόνον μέχρι τα 800 μέτρα, ενώ παρατηρήθηκαν άτομα μέχρι τα 2.000 μέτρα. Το συγκεκριμένο στοιχείο, ίσως, δείχνει ότι το είδος κάποτε «κατελάμβανε πεδινά δάση μέχρι το επίπεδο της θάλασσας», ενώ η αντίληψη ότι οι αετοί είναι καλά προσαρμοσμένοι να γυροπετούν (soar) σε απότομο ανάγλυφο (χαράδρες, φαράγγια, κλπ), οδήγησε στην αντίληψη ότι «τα απόκρημνα βουνά είναι σημαντικός βιότοπος του αετού». Το είδος πιθανώς δεν φωλιάζει πάνω από τα 1.700 μ. καθώς, πέρα από το εν λόγω υψόμετρο, τα δένδρα είναι σημαντικά μικρότερα (Lewis ,1985).
Σαφώς, τα υψόμετρα, τόσο των οικοτόπων όσο και εκείνα όπου ζουν τα θηράματα, μπορεί να ποικίλλουν ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος και τις τοπικές κλιματικές συνθήκες, εκτός από την οποιαδήποτε ανθρώπινη επιρροή. Αν και έχουν παρατηρηθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε δάση δευτερογενούς ανάπτυξης, τα πουλιά προτιμούν το πρωτογενές δάσος (Bonnit et al 1977), ή έχουν μερικώς προσαρμοστεί στην ανθρώπινη καταπάτηση των πλαγιών «από το κυνήγι στην εκκαθαρισμένη γη και -αναγκαστικά- ζουν σε δάση δευτερογενούς ανάπτυξης».
Μορφολογία
Ο αετός των Φιλιππίνων είναι μεγάλου μεγέθους αετός, ο μεγαλύτερος σε -μέσο μήκος- παγκοσμίως (βλ. Βιομετρικά στοιχεία). Μόνον η άρπυια έχει παρόμοιο μήκος, αλλά λιγότερα άτομα από τον μεγάλον αυτόν αμερικανικό αετό, ξεπερνούν τα 100 εκατοστά. Ωστόσο δεν είναι τόσο βαρύς όσο η άρπυια και ο θαλασσαετός του Στέλερ. thumb|right|500px|Πορτρέτο ενήλικου αετού των Φιλιππίνων Ο αυχένας είναι διακοσμημένος με μακριά, καφέ φτερά που σχηματίζουν δασύτριχο λοφίο, το οποίο με τη σειρά του -και σε συνδυασμό με το ογκώδες ράμφος- χαρίζει ένα παρουσιαστικό στον αετό των Φιλιππίνων που φέρνει στον νου τον μυθικό γρύπα . Το πάνω μέρος του σώματος έχει μεγάλα σκούρα καφέ καλυπτήρια φτερά, με σαφή λευκά περιγράμματα, ενώ το κάτω μέρος είναι λευκό, δημιουργώντας πλήρη αντίθεση με το πάνω. Στο κάτω μέρος της πτέρυγας και καθ’ όλο το μήκος της, εμφανίζεται σκούρα καφέ «μπάρα» στην άκρη των ερετικών φτερών, ιδιαίτερα ορατή κατά την πτήση (κοιλιακή όψη). Οι ισχυρότατοι, πτερωμένοι ταρσοί είναι κίτρινοι, και τα πόδια εφοδιασμένα με μεγάλους σκούρους γαμψώνυχες.
Το πρόσωπο του αετού κυριαρχείται από το εντυπωσιακό, ογκώδες ράμφος, το οποίο χαρακτηρίζεται από την έντονα καμπυλωτή μέση ραχιαία γραμμή (culmen), που τού δίνει μεγάλο ύψος.
Το ευθύ και ογκώδες υπερόφρυο τόξο, τονίζει το έντονα «βλοσυρό» βλέμμα του πτηνού. Το χρώμα του ράμφους είναι γκριζομπλέ, όπως και η ίριδα των οφθαλμών.
Όπως σε όλους τους αετούς, εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός στο είδος, του οποίου το ποσοστό δεν είναι βέβαιο αλλά, γενικά, ένα τυπικό αρσενικό είναι κατά 10% μικρότερο από το αντίστοιχο θηλυκό. Η διαφορά αυτή δεν θεωρείται ιδιαίτερα μεγάλη αφού, σε πολλά από τα άλλα μεγάλα είδη αετών, η διαφορά μεγέθους μεταξύ των ενήλικων θηλυκών και αρσενικών μπορεί να υπερβαίνει το 20% -υπέρ των πρώτων.
Τα νεαρά άτομα ξεχωρίζουν από τους ενήλικες λόγω του πιο ανοιχτόχρωμου πάνω μέρους του πτερώματος.
Βιομετρικά στοιχεία
Πηγές:
Τροφή
Μελέτες των υπολειμμάτων από φωλιές, έδειξαν ότι ο αετός των Φιλιππίνων είναι ένας ευκαιριακός (opportunist) κυνηγός, που εκμεταλλεύεται κάθε διαθέσιμο θήραμα (από νυχτερίδες των 10 γραμμαρίων, μέχρι ελάφια των 14 κιλών. Τρέφεται με, σχεδόν, όλα τα αυτόχθονα θηλαστικά και μερικά ερπετά, με προτιμώμενο θήραμα τα δερμόπτερα Cynocephalus volans, αλλά και πιθήκους, βούκερους, χοίρους, πουλερικά, ακόμη και μικρά σκυλιά, ανάλογα με την διαθεσιμότητα της τροφής και -στην περίπτωση ανατροφής των νεοσσών- την θέση της φωλιάς (βλ. και Αναπαραγωγή).
Για το, εάν επιτίθεται στα χωριά των ντόπιων και «κλέβει» οικιακά ζώα, οι γνώμες διίστανται. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το κάνει (Ogilvie Grant 1897, Whitehead 1899a), ενώ άλλοι είναι κατηγορηματικά αντίθετοι με αυτή την άποψη (Krupa 1985, 1989a). Βέβαια, σε κατάσταση αιχμαλωσίας ο αετός των Φιλιππίνων τρώει οτιδήποτε τού προσφερθεί, από κουνέλια και πουλερικά μέχρι περιστέρια και... ζαμπόν (sic) (Wharton, 1948).
Σημαντική παράμετρος είναι ότι, τα θηράματα μπορεί να διαφέρουν από νησί σε νησί, εν μέρει επειδή εμφανίζονται σε διαφορετική διαθεσιμότητα και εν μέρει επειδή δεν υπάρχουν σε όλα. Έτσι, στο Μιντανάο λ.χ., τα κύρια θηράματα είναι τα δερμόπτερα, οι ιπτάμενοι σκίουροι, οι πίθηκοι, τα φίδια και οι σαύρες. Στα νησιά Σάμαρ και Λέιτε λείπουν οι ιπτάμενοι σκίουροι, ενώ η Λουσόν στερείται τόσο των δερμόπτερων όσο και των ιπτάμενων σκίουρων, διαθέτει όμως πιθήκους, ερπετά και, επιπροσθέτως, γιγάντια τρωκτικά του είδους Phloeomys pallidus που ζυγίζουν 2-2,5 κιλά (πάνω από το διπλάσιο του βάρους των δερμόπτερων).
Κυνήγι
Παρατηρήσεις στο Μιντανάο έδειξαν υψηλή δραστηριότητα μεταξύ 09.00 και 10.00 το πρωί και, αργότερα, γύρω στις 14:00, που κρίθηκε να συνδέεται με το κυνήγι. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο αετός των Φιλιππίνων εποπτεύει τον χώρο από θέση ποσταρίσματος (perch), συνήθως σε μια δασωμένη πλαγιά σε μια κοιλάδα και σε αρκετό υψόμετρο. Από αυτήν την θέση και με διαδοχικές αερολισθήσεις (glidings) απόστασης 75-125 μέτρων, ο αετός αλλάζει διαρκώς θέσεις, σε κάθε μία από τις οποίες εποπτεύει για 5-10 λεπτά, μέχρις ότου καταλήγει, σχεδόν, στον πυθμένα της κοιλάδας. Τότε, εκμεταλλευόμενος τα θερμικά ρεύματα, αρχίζει να ανακτά ύψος μέχρις ότου βρεθεί στην αρχική θέση.
Δεδομένου ότι σπάνια φτεροκοπεί, με την στρατηγική αυτή ο αετός των Φιλιππίνων αποσκοπεί στον αιφνιδιασμό της λείας και την σύλληψή της με μικρή καταδίωξη. Ωστόσο, μπορεί να εισβάλλει και στο θόλο των δένδρων, όπου συχνάζουν τα δερμόπτερα θηλαστικά Cynocephalus volans, τα αγαπημένα του θηράματα, επειδή είναι νυκτόβια και κουρνιάζουν εκεί κατά την διάρκεια της ημέρας. Ο αετός των Φιλιππίνων κυνηγάει συνήθως μοναχικά, αλλά μπορεί να το κάνει και κατά ζεύγη, ιδιαίτερα όταν στοχεύει πιθήκους, οπότε το ζευγάρι συνεργάζεται (το ένα πουλί τρομάζει τον πίθηκο και το άλλο τον συλλαμβάνει).
Αναπαραγωγή
thumb|right|400px|Νεοσσός στην φωλιά του Εκτιμήσεις με βάση την κατανομή των φωλιών στο Μιντανάο δείχνουν ότι, κάθε ζεύγος καλύπτει κατά μέσο όρο 133 χμ², στα οποία συμπεριλαμβάνονται, κατά μέσον όρο, 68 χμ² δάσους. . Στο Μιντανάο, οι αετοί φωλιάζουν από τον Σεπτέμβριο έως Δεκέμβριο στα πρωτογενή και δευτερογενή -με όχληση- δάση, με κάποιες διαφορές στον χρονισμό (timing) μεταξύ Μιντανάο και Λουσόν. Ο πλήρης κύκλος αναπαραγωγής διαρκεί δύο ολόκληρα χρόνια. Οι εταίροι σχηματίζουν μονογαμικά ζεύγη, με τα θηλυκά να είναι σεξουαλικά ώριμα στα πέντε χρόνια και τα αρσενικά στα επτά.
Η έναρξη των ερωτοτροπιών σηματοδοτείται κατά τον Ιούλιο, με την κατασκευή της φωλιάς, οπότε πραγματοποιούνται διάφορες εναέριες επιδείξεις, όπως γυροπέταγμα (soaring) του ζευγαριού πάνω από την περιοχή της φωλιάς, «ερωτικά» κυνηγητά με διαγώνιες εφορμήσεις και αλληλοέκθεση των γαμψωνύχων τους.
Παρόλο που, κάποιες φωλιές έχουν αναφερθεί σε σπηλιές (Kennedy 1981b) ή ορθοπλαγιές (κάτι που δίνει κάποια βάση στην παλαιότερη υπόθεση ότι, οι αετοί των Φιλιππίνων φωλιάζουν σε παράκτιους γκρεμούς), στην συντριπτική τους πλειονότητα οι φωλιές κατασκευάζονται πάνω σε δένδρα (κυρίως Dipterocarpaceae). Συγκεκριμένα, επιλέγεται μια μεγάλη διχάλα στην κορυφή ενός δένδρου -ίσως του ψηλότερου στην περιοχή- που ανήκει σε κάποιο από τα παρακάτω είδη: Sapium luzonicum, Shorea polysperma, S. almon, Parashorea plicata, Petersianthus quadrialata και Octomeles sumatrana. Στη διχάλα αυτή χρησιμοποιούνται ως βάση στήριξης διάφορα επίφυτα, φτέρες ή και ορχιδέες και η φωλιά δομείται από μικρά και μεγάλα κλαδιά. Το ύψος της κατασκευής από το έδαφος μπορεί να φθάνει τα 30-45 μ., συνήθως στο κάτω μισό της πλαγιάς σε μια πολύ βαθιά χαράδρα. Πολλές παλιές φωλιές μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο δέντρο, ενώ στη βάση μερικών τέτοιων δένδρων υπάρχουν τρία ή τέσσερα στρώματα από οστά, δείχνοντας την χρησιμοποίησή τους εδώ και πολλά χρόνια.
Τα δένδρα πάνω στα οποία κατασκευάζονται οι φωλιές δεν χρειάζεται να βρίσκονται σε διόδους πρωτογενών δασών. Στο Magsaysay (Davao del Sur), μία (1) φωλιά ήταν κατασκευασμένη σε δασική έκταση δύο εκταρίων, στην βάση ενός γκρεμού, που περιβαλλόταν για περισσότερο από ένα χιλιόμετρο από γρασίδι και καλαμποκιές (Kennedy 1981b). Παρόλο που, αυτό δείχνει ότι η φωλιά μπορεί να κατασκευαστεί σε διαταραγμένες θέσεις με όχληση, υπάρχει σαφώς αυξανόμενη πίεση στους γονείς και στον νεοσσό, που είναι πιθανόν να οδηγήσει στην τελική απώλεια της γέννας, λόγω έλλειψης τροφής σε αυτές τις θέσεις. Η φωλιά επιστρώνεται με φρέσκα φύλλα και μπορεί να έχει διάμετρο μέχρι 1,5 μέτρα.
Ένα ή δύο αυγά μπορεί να εναποτεθούν αλλά, στην συντριπτική πλειονότητα, μόνον ένας (1) νεοσσός επιβιώνει και μπορεί να ανατραφεί από τους γονείς. Στην επώαση (που διαρκεί σχεδόν 2 μήνες) όπως και στο μεγάλωμα του νεοσσού συμμετέχουν και τα δύο φύλα, αλλά με αναλογία 3:1 υπέρ του θηλυκού. Το αρσενικό αναλαμβάνει το κυνήγι και το 1/3 του χρόνου επώασης και σίτισης του νεοσσού, ενώ το θηλυκό τα υπόλοιπα 2/3 των ίδιων υποχρεώσεων. Κατόπιν, όταν ο νεοσσός μεγαλώσει, κυνηγούν και οι δύο γονείς.
Από έρευνα σε φωλιές στο Μιντανάο (1963-4), φαίνεται ότι η σημαντικότερη πηγή διατροφής του νεοσσού ήταν το δερμόπτερο Cynocephalus volans, το οποίο είναι πιο εύκολο στη σύλληψη από τους πιθήκους. Συγκεκριμένα από τα 48 θηράματα, τα 43 ήσαν δερμόπτερα και μόνον 3 ήσαν πίθηκοι (Macaca fascicularis philippinensis), το 1 ήταν ιπτάμενος σκίουρος (Petinomys mindanensis) και 1 ήταν δενδροσκίουρος (Sundasciurus philippinensis), ενώ δεν καταγράφηκαν κατοικίδια ζώα. Σε άλλη έρευνα, ξανά στο Μιντανάο (1977-9), πάλι τα δερμόπτερα ήσαν η κύρια τροφή (54% της λείας), επίσης οι σιβέτες Paradoxurus hermaphroditus (12%), οι ιπτάμενοι σκίουροι Petinomys mindanensis (8%), οπωροφάγες νυχτερίδες (5%), πίθηκοι  (3%), ο βούκερος Buceros hydrocorax (6%), διάφορα είδη ερπετών (8%), ένα ελάφι 14 κιλών (!) και μερικά ακόμη μικρότερα θηράματα.
Ο νεαρός αετιδεύς αρχίζει να κινεί τα άνω άκρα, σε «ασκήσεις» πετάγματος, σε περίπου 6 εβδομάδες, ενώ στις 15 εβδομάδες, βγαίνει από την φωλιά και πηγαινοέρχεται στα κοντινά κλαδιά, σε απόσταση 2-3 μέτρων. Ο νεοσσός πτερώνεται στις 105 ημέρες, περίπου, ενώ είναι ικανός για πτήση μετά από 4-5 μήνες. Μπορεί να παραμείνει στην περιοχή των γονιών του, κοντά στην φωλιά, σχεδόν για 17 μήνες.
Τα νεαρά άτομα έχουν μιαν ιδιαίτερη συμπεριφορά «παιχνιδιού», γατζώνοντας κορμούς δένδρων με τα νύχια τους και, χρησιμοποιώντας τις ουρές και τις πτέρυγες για ισορροπία, βάζουν τα κεφάλια τους σε κοιλότητες. Επιπλέον, «επιτίθενται» σε άψυχα αντικείμενα για πρακτική, όπως και προσπαθούν να κρέμονται ανάποδα για να εξασκούν την ισορροπία τους.
Τα πτηνά σε αιχμαλωσία έχουν φτάσει σε ηλικίες άνω των 40 ετών, αλλά αυτός ο αριθμός δεν αντιπροσωπεύει τον μέσον όρο, αφού τα άγρια πουλιά ζούν αρκετά λιγότερο.
Απειλές
Πολλά άτομα πέφτουν θύματα από τυχαία σύλληψη, σε παγίδες που προορίζονται για αγριογούρουνα και ελάφια, ιδιαίτερα όταν οι αετοί κυνηγούν στο έδαφος του δάσους. Η συσσώρευση φυτοφαρμάκων είναι ακόμη μια πιθανή, αλλά αναπόδεικτη απειλή που μπορεί να μειώσει την ήδη αργή αναπαραγωγική απόδοση του πτηνού.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο αετός των Φιλιππίνων είναι ενδημικό είδος του μεγάλου αυτού ασιατικού αρχιπελάγους, όπου είναι γνωστό από την ανατολική Λουσόν, το Σάμαρ, το Λέιτε και το Μιντανάο. Στο Μιντανάο απαντά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, με εκτίμηση από πρόσφατη έρευνα στα 82-233 ζευγάρια αναπαραγωγής. Οι εκτιμήσεις από τα υπόλοιπα τρία νησιά, είναι αποκαρδιωτικές: 6 ζεύγη στο Σάμαρ, 2  στο Λέιτε και, επίσης πολύ λίγα στην Λουσόν. Παλαιότερες εκτιμήσεις του 1992 έδιναν 226 ώριμα άτομα, με συνολικό πληθυσμό -συμπεριλαμβανομένων των ανώριμων ατόμων-, 350-670 άτομα, περίπου. Η εξαγωγή συμπερασμάτων για όλα τα νησιά με βάση την πυκνότητα των φωλιών που βρίσκονται στο Μιντανάο δείχνουν, μόλις 340 ζεύγη, συνολικά. Ωστόσο, είναι άγνωστο εάν το είδος φθάνει σε παρόμοιες πυκνότητες και στα άλλα νησιά, ιδιαίτερα στην Λουσόν, γι’ αυτό και οι εκτιμήσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσοχή.
Οι πληθυσμοί βαίνουν συνεχώς μειούμενοι (declining), με την πτωχή «ανανέωση» να είναι βασικός παράγοντας γι’ αυτήν την πτώση. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι η διασπορά και η επιβίωση των νεαρών και ανήλικων ατόμων είναι ακόμη καθοριστικότερος παράγοντας. Η πρώτη απελευθέρωση αιχμαλώτου ατόμου έγινε το 2004, όταν ένα αρσενικό αφέθηκε ελεύθερο στο δάσος του Όρους Άπο, στο Μιντανάο. Αυτό το πουλί έπαθε ηλεκτροπληξία εννέα μήνες μετά την απελευθέρωση, και ένα άλλο που απελευθερώθηκε επίσης στο Μιντανάο το 2008 σκοτώθηκε από έναν κυνηγό τέσσερις μήνες μετά, αλλά προγραμματίζονται περαιτέρω πειραματικές απελευθερώσεις για την ενίσχυση των άγριων πληθυσμών.
Επομένως, ο αετός των Φιλιππίνων χαρακτηρίζεται από την IUCN ως Κρισίμως Κινδυνεύον (CR, κριτήρια A2cd;C2a(ii)) είδος, διότι έχει πολύ μικρό πληθυσμό, ως αποτέλεσμα της εξαιρετικά ταχείας μείωσης κατά τις τις τελευταίες τρεις γενιές (56 έτη), λόγω της εκτεταμένης αποψίλωσης των δασών. Οι ανανεώσεις στον ολικό πληθυσμό των ενηλίκων φαίνεται επί του παρόντος να δείχνουν πολύ χαμηλές, που σημαίνει ότι η μείωση μπορεί να συνεχιστεί και στο μέλλον. Η επιβεβαίωση των τάσεων κρίνεται απαραίτητη, με την ελπίδα να υπάρξει αλλαγή της κατάστασης αυτής στο μέλλον.
Τρέχοντα
(Πηγή: http://www.iucnredlist.org/details/22696012/0)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πανίδα των Φιλιππίνων
Η νύφη το 'σκασε
Η νύφη το 'σκασε..., γνωστή και με τον τίτλο Με παίρνετε μαζί σας, παρακαλώ;, είναι ελληνική κωμική ταινία συμπαραγωγής της Τζένη Φιλμ και της Φίνος Φιλμ του 1962 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελλάριου. Πρωταγωνιστούν οι Τζένη Καρέζη, Θανάσης Βέγγος, Νίκος Ρίζος και Πάρις Αλεξάντερ
Πλοκή
Η νεαρή Καίτη αρνείται να δεχτεί να παντρευτεί τον Μήτσο Σκορδαρέα, έναν ηλικιωμένο άντρα που της προξενεύουν οι γονείς της. Και ενώ είναι όλα έτοιμα με τον γαμπρό να περιμένει στη εκκλησία, η Καίτη αποφασίζει να το σκάσει από το σπίτι της. Φορώντας ακόμα το νυφικό της, κρύβεται στο αυτοκίνητο του Χαρίλαου, ενός πλανόδιου εμπόρου, ο οποίος μόλις αντιλαμβάνεται ότι η Καίτη είναι κρυμμένη στο αυτοκίνητο του, προσφέρεται να την βοηθήσει δίνοντας της να φορέσει ένα άλλο φόρεμα και να κρατήσει το νυφικό της προσωρινά. Μετά από κάποια διαδρομή, η Καίτη φεύγει από τον Χαρίλαο και ξεκινά να κάνει ωτοστόπ, έχοντας στόχο να πάει στη Λάρισα όπου ο αγαπημένος της Δήμητρης υπηρετεί τη στρατιωτική θητεία του. Την ίδια στιγμή και ο Δημήτρης μαθαίνοντας ότι η Καίτη πρόκειται να παντρευτεί κάποιον άλλον, το σκάει από τη μονάδα του για να συναντήσει την αγαπημένη του και να προσπαθήσει να αποτρέψει τον γάμο της.
Η Καίτη περπατώντας στον δρόμο τελικά καταφέρνει να επιβιβαστεί σε ένα σαράβαλο φορτηγό, με τον οδηγό του να συμφωνεί να την μεταφέρει μέχρι την Κόρινθο. Εντωμεταξύ οι γονείς της Καίτης και ο υποψήφιος γαμπρός μεταβαίνουν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα για να δηλώσουν την εξαφάνιση της νύφης. Ο ενωματάρχης δείχνει να εκπλήσεται για το περιστατικό αυτό και ξεκινά αμέσως τις έρευνες για τον εντοπισμό της Καίτης, ενώ στη συνέχεια εμφανίζεται στο τμήμα ο μικρός Κωστάκης Μπάκουρας ο οποίος αναφέρει στον ενωματάρχη ότι είδε την νύφη να κρύβεται στο αυτοκίνητο του Χαρίλαου. Ένα περιπολικό αναζητά τον Χαρίλαο μαζί με τη νύφη και όταν τον εντοπίζουν στην εθνική οδό οι αστυνομικοί κατά την έρευνα τους στο αυτοκίνητο του Χαρίλαου βρίσκουν το νυφικό της Καίτης και τον οδηγούν στο αστυνομικό τμήμα για να απολογηθεί. Εκεί βρίσκονται οι συγγενείς της Καίτης και αρχίζουν να προπηλακίζουν τον Χαρίλαο, ο οποίος προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι δεν έχει κάνει κάκο στην νύφη και ότι η ίδια το έσκασε από τον γάμο. Ο ενωματάρχης δεν φαίνεται να πείθεται από τα λεγόμενα του Χαρίλαου και τον βάζει προσωρινά στα κρατητήρια.
Η Καίτη με τον φορτηγατζή συνεχίζουν προς την Κόρινθο, ωστόσο όταν περνούν μέσα από το χωριό της το φορτηγό σβήνει μπροστά από την πλατεία, προκαλώντας τον φόβο στην Καίτη ότι θα εντοπιστεί και θα την αναγκάσουν να παντρευτεί τον Σκορδαρέα. Οι χωριανοί με τον ενωματάρχη προσφέρονται να βοηθήσουν στο σπρώξιμο του οχήματος, χωρίς ωστόσο να αντιληφθούν ότι η Καίτη είναι κρυμένη μέσα στο φορτηγό. Κατορθώνοντας τελικά να πάρει μπρος το φορτηγό και έχοντας απομακρυνθεί αρκετά χιλιόμετρα, η Καίτη αποφασίζει να κατέβει για να συνεχίσει και πάλι το ωτοστόπ. Λίγο αργότερα ένα ζευγάρι σταματά και δείχνει πρόθυμο να την μεταφέρει μέχρι την Αθήνα, ωστόσο ο Κώστας, ο οδηγός του αυτοκινήτου αρχίζει να φλερτάρει την Καίτη απλώνοντας συνεχώς ένα χέρι πάνω της, αναγκάζοντας την να κατέβει και να συνεχίσει εκ νέου την προσπάθεια της να βρει κάποιο μέσο για να φτάσει στο προορισμό της.
Στη συνέχεια η Καίτη πέφτει σε ένα γκρουπ τουριστών και προσπαθεί να επιβιβαστεί στο λεωφορείο τους, ωστόσο ο οδηγός αρνείται να την πάρει μαζί τους και την διώχνει. Η Καίτη περπατώντας φτάνει σε ένα καφενεδάκι ενός χωριού όπου συναντά μια μουσική κομπανία, οι οποίοι προσφέρονται να την μεταφέρουν με το τρίκυκλο τους μέχρι την Λιβαδειά, όπου αυτοί θα πρέπει να παρεβρεθούν σε έναν γάμο. Ταυτόχρονα στην Λιβαδειά κατευθύνεται και ο Δημήτρης μετά από πολλά μεταφορικά μέσα που έχει άλλαξει κατά την πορεία του. Η κομπανία μαζί με την Καίτη κατευθυνόμενη προς τα εκεί αρχίζει να τραγουδά στον δρόμο, όπου τους σταματά ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, με τους επιβάτες του να ενθουσιάζονται από την μουσική τους και να τους προσκαλεί σε ένα σπίτι στη Θήβα για να παίξουν έναντι 350 δραχμών. Η κομπανία δέχεται και πηγαίνει στην Θήβα όπου φτάνει και ο Δημήτρης χωρίς ωστόσο να ανταμώσει την Καίτη.
Την άλλη μέρα το πρωί η κομπανία μαζί με την Καίτη ξεκινούν τελικά για την Λιβαδειά, αλλά στον δρόμο εμφανίζεται ο ενωματάρχης μαζί με τον γαμπρό που αναζητούν την νύφη. Η Καίτη τελικά κρύβεται την τελευταία στιγμή σε ένα καφενεδάκι, όπου κατά τύχη εμφανίζεται και ο Δημήτρης, ο οποίος όταν βλέπει δυο στρατονόμους κρύβεται και αυτός. Ο ενωματάρχης φτάνει και αυτός στο καφενεδάκι προσπαθώντας να εντοπίσει την Καίτη, η οποία τελικά συναντά στο πίσω μέρος μιας εκκλησίας τον αγαπημένο της Δημήτρη. Εκεί όλως τυχαίως εμφανίζεται και ο Χαρίλαος για να πιει έναν καφέ, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να καταλάβει ότι η Καίτη μαζί με τον Δημήτρη μπήκαν στο αυτοκίνητό του και κρύβονται.
Η ταινία τελειώνει όταν ο Χαρίλαος λίγο αργότερα επισκεπτόμενος μια πελάτισσά του πηγαίνει να πάρει κάποια φορέματα από το αυτοκίνητό του όπου διαπιστώνει ότι εκεί βρίσκεται κρυμμένο το ζευγάρι, με τον Χαρίλαο να προθυμοποιείται να γίνει ο κουμπάρος του ζευγαριού.
Διανομή ρόλων
Συμμετέχουν
Δευτερονόμιο
Το Δευτερονόμιο, (ή Δευτερονόμιον) είναι το πέμπτο και τελευταίο βιβλίο της Πεντατεύχου και ταυτόχρονα το πέμπτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ως συνέχεια των Αριθμών.
Η νύφη το 'σκασε
Παραγωγή
Το 1962 η ηθοποιός Τζένη Καρέζη είχε αποχωρήσει προσωρινά από την εταιρεία παραγωγής Φίνος Φιλμ με την οποία συνεργάζονταν, δημιουργώντας την δικιά της εταιρεία παραγωγής την Τζένη Φιλμ. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν με σκηνοθέτη τον Αλέκο Σακελλάριο, ο οποίος λόγω κάποιων προσωπικών διαφορών με τον Φιλοποίμενα Φίνο αποφάσισε να συνεργαστεί με την Τζένη Καρέζη. Κατά τη διάρκεια, όμως, των γυρισμάτων, οι σχέσεις του Σακελλάριου με τον Φίνο αποκαταστάθηκαν και έτσι η Φίνος Φιλμ συμμετείχε στην παραγωγή ως επίσημος συμπαραγωγός καθώς και διανομέας της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες. Την μουσική σύνθεση της ταινίας έγραψε ο Μίμης Πλέσσας, την διεύθυνση φωτογραφίας την ανέλαβε ο Παύλος Φιλίππου, ενώ το μοντάζ έγινε από τον Νίκο Καβουκίδη.
Δευτερονόμιο
Ονομασία
Οι Εβραίοι ονομάζουν το βιβλίο αυτό Ελ χαντεμπαρίμ, από τις αρχικές λέξεις του κειμένου που σημαίνουν "Αυτοί οι λόγοι" (Ούτοι οι λόγοι). Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν Δευτερονόμιο, αφενός από το γεγονός ότι έτσι αναφέρεται στο Κεφ. ΙΞ,18 και αφετέρου γιατί με τη προσωνυμία αυτή εκφράζεται ακριβέστερα το όλο περιεχόμενο του κειμένου.
Κεφάλαια
Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται οι τρεις μακρές ομιλίες του Μωυσή που υπενθυμίζει στον λαό του τις διάφορες ευεργεσίες του Γιαχβέ στο διάστημα των 40 ετών που παρήλθαν από την Έξοδο καθώς και το θεοκρατικό πολίτευμα των Ισραηλιτών. Αυτών ακολουθεί μια μακρά κωδικοποίηση των νόμων και κλείνει με την ανάδειξη του Ιησού του Ναυή ως αρχηγού των Ισραηλιτών μετά τον θάνατο του Μωυσή.
Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 34 Κεφάλαια που φέρουν αρχαία ελληνική αρίθμηση από το Κεφ.Α΄ μέχρι και το Κεφ. ΛΔ΄.
Γεγονότα
Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στο Δευτερονόμιο, κατά σειρά, είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης
Η νύφη το 'σκασε
Κριτικές
Σε νεότερες κριτικές η ταινία λαμβάνει μέτριες ως θετικές, Η IMDb της έχει βαθμολογία 6,3/10.
box office
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1962-1963 και έκοψε 35.677 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας την 19η θέση σε σύνολο 82 ταινιών της περιόδου αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα
Αμπερντίν
Η πόλη του Αμπερντίν, ήδη από το δωδέκατο αιώνα ήταν σημαντικό κέντρο και το 1495 ιδρύθηκε ένα από τα δύο της πανεπιστήμια (Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν, Πανεπιστήμιο Ρόμπερτ Γκόρντον), το Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν.
Η πόλη του Αμπερντίν, βρίσκεται 150 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας της Σκωτίας, του Εδιμβούργου, και περίπου 650 χιλιόμετρα βόρεια του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σκωτίας
Μουσικά Βραβεία Billboard
Διαδικασία των βραβείων
Σε αντίθεση με άλλα βραβεία, όπως τα βραβεία Grammy, τα οποία καθορίζουν τις υποψηφιότητες ως αποτέλεσμα των ψήφων που δόθηκαν από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών Ηχογράφησης, οι φιναλίστ των βραβείων Billboard βασίζονται στις πωλήσεις των άλμπουμ και των ψηφιακών τραγουδιών, στο streaming, το ραδιοφωνικό airplay, τις περιοδείες και γενικότερα την κοινωνική συμμετοχή. Αυτές οι μετρήσεις παρακολουθούνται όλο το χρόνο από το Billboard και τους συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένων των Nielsen Music και Next Big Sound. Τα βραβεία του 2018 βασίζονται στην περίοδο αναφοράς από τις 8 Απριλίου 2017 έως και τις 31 Μαρτίου 2018. Απονέμονται βραβεία για το κορυφαίο άλμπουμ, τον καλλιτέχνη και το τραγούδι σε αρκετά διαφορετικά μουσικά είδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά βραβεία των Ηνωμένων Πολιτειών
Ημέρα των Οδοφραγμάτων (1588)
Η ημέρα των οδοφραγμάτων αναφέρεται στη λαϊκή εξέγερση που ξέσπασε στο Παρίσι στις 12 Μαΐου 1588, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων (1562-1598) που δίχασαν τη Γαλλία κατά τον 16ο αιώνα. Η εξέγερση αυτή καθοδηγήθηκε από το «Συμβούλιο των Δεκαέξι» καθώς και από τον δούκα του Γκιζ.
Ιστορικό
Κατά την διάρκεια της θρησκευτικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα στην Ευρώπη, η αντιπαράθεση μεταξύ Ουγενότων και Καθολικών οδήγησε σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Οι πρώτες διώξεις εναντίον εκείνων που ασπάστηκαν τις νέες ιδέες ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1520, σημειώθηκαν πολλές εσωτερικές ταραχές και κλονίστηκε η δύναμη της βασιλείας καθώς Καθολικοί και Ουγενότοι διαμάχονταν για την μεγαλύτερη επιρροή στην κυβέρνηση. Η Γαλλία είχε χωριστεί σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Από το 1562 ως το 1598 έγιναν οκτώ πόλεμοι, μαζικές εκδιώξεις και σφαγές Ουγενότων, γεγονότα που διαίρεσαν τη Γαλλία και την έφθασαν στο χείλος της καταστροφής.
Η ημέρα των οδοφραγμάτων διαδραματίστηκε στο Παρίσι στις 12 Μαΐου 1588, κατά τον όγδοο θρησκευτικό πόλεμο (1585-1598).
Αιτίες
Η κύρια αιτία αυτής της εξέγερσης ήταν η εχθρότητα του λαού απέναντι στον βασιλιά Ερρίκο Γ ', που τον υποπτεύονταν ότι ήθελε να ορίσει ως διάδοχό του, καθώς ο ίδιος δεν είχε απογόνους, τον Ερρίκο της Ναβάρας (μελλοντικό Ερρίκο Δ΄), που ήταν Προτεστάντης. Ακόμη χειρότερα για τους Καθολικούς, μετά τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572 ο βασιλιάς είχε υιοθετήσει μια πολιτική κατευνασμού απέναντι στους Ουγενότους. Με την «Ειρήνη του αδελφού του Βασιλέα»(έδικτο του Μπωλιέ, το 1576) οι Ουγενότοι αποκτούσαν οχυρά ασφαλείας, θρησκευτική ελευθερία και δικαίωμα να προσλαμβάνονται σε δημόσιες θέσεις. Η Καθολική Ένωση, που εκπροσωπούσε τον φανατικό και αδιάλλακτο καθολικισμό και ο επικεφαλής της δούκα του Γκιζ, που διεκδικούσε την εξουσία, διαφωνούσαν με αυτή την πολιτική. Ο λαός του Παρισιού συντάχθηκε με τον δούκα του Γκιζ, και ήταν έτοιμος να εκδηλωθεί κατά του βασιλέα, προτιμώντας τον δούκα του Γκιζ στη θέση του.