cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I Have Nothing
Κατηγορία:Τραγούδια του 1993 Κατηγορία:Singles του 1993 Κατηγορία:Singles της Arista Records Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Νικόλαος Σταμπολίδης
Ο '''Νικόλαος (Νικόλας) Χρ. Σταμπολίδης''' (γέν. 1951 Χανιά) είναι Έλληνας αρχαιολόγος που ειδικεύεται στην αρχαιολογία των γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων.
Βίος
Ο Νικόλαος Σταμπολίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά της Κρήτης. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες που έφθασαν στην Ελλάδα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.
Σπούδασε αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Τμήμα Ιστορίας και Αρχχαιολογίας) το 1974. Κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης (1975-1978) και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Θεσσαλονίκη (1979) ως μαθητής του Μανόλη Ανδρόνικου. Το 1984 εξελέγη Λέκτωρ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου διατέλεσε Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Έχεις ανασκάψει αρχαιολογικές θέσεις στη Βεργίνα, τη Χαλκιδική, τη Ρόδο και την Κρήτη. Από το 1985, ασχολείται με την ανασκαφή της αρχαιολογικής θέσης της Ελεύθερνας. Διετέλεσε, επίσης, διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα και είναι μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης
Μεραρχία
Μεραρχία ονομάζεται μεγάλος στρατιωτικός σχηματισμός του στρατού ξηράς με δυνατότητα διεξαγωγής μεγάλων σε έκταση πολεμικών επιχειρήσεων, επιθετικών ή αμυντικών, με συνδυασμένη χρησιμοποίηση των επιμέρους όπλων εξ ων συγκροτείται και δια του συνόλου των μέσων που διαθέτει.
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση το 1796, ο Καρνώ οργάνωσε το στρατό της Γαλλικής Δημοκρατίας σχηματίζοντας Μεραρχία εκ 12 - 15.000 στρατιωτών. Αυτή αποτελείτο από δύο ταξιαρχίες από δύο συντάγματα πεζικού η κάθε μία, ενός ανεξάρτητου επίσης συντάγματος πεζικού, δύο συνταγμάτων ιππικού και ενός έφιππου πυροβολικού μεταβλητής δύναμης.
Αυτή η σύνθεση της Μεραρχίας, με μικρές παραλλαγές, ακολουθήθηκε και από τις Μεγάλες Δυνάμεις μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια όμως του πολέμου αυτού κατέστη ανάγκη της ενίσχυσης της μεραρχίας με πυροβολικό με ανάλογη μείωση του πεζικού έτσι ώστε να μη μειώνεται η μαχητική της αξία, λόγω της αποδοχής του οπλοπολυβόλου και της άφθονης χρησιμοποίησης του πολυβόλου.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αξιοπρόσεκτη ήταν η πολύ μεγάλη ισχύς πυρός της αμερικανικής μεραρχίας με οργανική ενίσχυση αρμάτων μάχης, την οποία και συγκροτούσαν τρία συντάγματα πεζικού των τριών ταγμάτων έκαστο, μιάς ίλης βαρέων αρμάτων και ενός λόχου βαρέων όλμων, 6 μοιρών πυροβολικού των 105 χλστμ. και 155 χλστμ. και μιας ισχυρής ομάδας αντιαεροπορικού πυροβολικού.
Αντίθετα η ιταλική στρατιωτική διοίκηση στη προσπαθειά της ν΄ αυξήσει τον αριθμό των μεραρχιών της, σχημάτισε αυτές από δύο μόνο συντάγματα. Πλην όμως στον πόλεμο κατά της Ελλάδας την έλλειψη του τρίτου συντάγματος την κάλυψε με ενίσχυση των μεραρχιών της με τάγματα μελανοχιτώνων, Αλβανών και άλλων ανεξάρτητων μονάδων.
Ελληνικός στρατός
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ο ελληνικός στρατός ήταν συγκροτημένος σε μεραρχίες εκ δύο ταξιαρχιών πεζικού από δύο συντάγματα εκάστη με μικρή δύναμη πυροβολικού. Μετά το 1907 και με τη τελική οργάνωση του 1912 η μεραρχία αποτελείτο από τρία συντάγματα πεζικού και ένα σύνταγμα πυροβολικού. Με την οργάνωση αυτή έγιναν όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις από το 1912 μέχρι το 1941. Μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς στη νέα ανασυγκρότηση του ελληνικού στρατού υπήρξε για λίγο η τάση της αντικατάστασης των συνταγμάτων με ταξιαρχίες πλην όμως εγκαταλείφθηκε. Αργότερα όμως επανήλθε σε ισχύ.
Ανάβρυτα
Ανάβρυτα ονομάζεται δενδρόφυτο αγρόκτημα, έκτασης περίπου χιλίων εκατό στρεμμάτων, σε τετράγωνο σχήμα, που βρίσκεται μεταξύ Αμαρουσίου και Κηφισιάς και συγκεκριμένα ανατολικά της κυρίας οδού (Κηφισίας), στο ύψος του Νοσοκομείου ΚΑΤ. Συγκεκριμένα καταλαμβάνει τον χώρο δυτικά της πλατείας Ηρώων μέχρι το Ζηρίνειο Γυμναστήριο Κηφισιάς και από την περιοχή Παληάγιαννη στα ανατολικά ως την περιοχή Αλωνίου του Αμαρουσίου στα νότια. Η ονομασία παραπέμπει σε πολλά νερά. Πράγματι “ανάβρυτο” λέγεται κάθε πηγή και επειδή στην περιοχή υπήρχαν πολλές πηγές πήρε την ονομασία “Ανάβρυτα”. Παλαιότερα, το αγρόκτημα περιελάμβανε και ένα πηγάδι με άφθονο νερό, εκτός από το νερό που αντλήθηκε από τις δύο γεωτρήσεις που πραγματοποιήθηκαν.
Το κτήμα ανήκε στον Ανδρέα Συγγρό. Στις εκτάσεις του, μάλιστα, βρίσκεται η έπαυλη του Ανδρέα Συγγρού, που κτίσθηκε τα έτη 1872-1873 και βασίστηκε στην μελέτη του Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ. Η χήρα του Ανδρέα Συγγρού, Ιφιγένεια, κληροδότησε την όλη έκταση στην Ελληνική Γεωργική Εταιρεία (το μετέπειτα “Βασιλικόν Ινστιτούτον Γεωπονικών Επιστημών”) "ίνα χρησιμεύη διαρκώς εις την μόρφωσιν καλών γεωργών και κηπουρών", σύμφωνα με ρητή διάταξη της διαθήκης της.
Η Εταιρεία παρέλαβε το κτήμα το 1922 και το 1927 ίδρυσε μέσα σ’ αυτό το "Πρακτικόν Γεωργικόν Σχολείον Ιφιγενείας και Ανδρέου Συγγρού", στο οποίο γίνονταν δεκτά κατά προτίμηση γόνοι της τάξης των γαιοκτημόνων που φιλοδοξούσαν να ασχοληθούν με τη γεωργία. Η φοίτηση ήταν διετής και στους αποφοίτους δεν δινόταν δίπλωμα, για να μην θελήσουν στη συνέχεια να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά απλό πιστοποιητικό φοίτησης, στο οποίο τονιζόταν η ιδιαίτερη επίδοση του καθενός, υπό την προϋπόθεση ότι ο βαθμός του στις ασκήσεις και τα μαθήματα ήταν άνω του "λίαν καλώς". Η επιτυχημένη πορεία των εργασιών του πρακτικού αυτού γεωργικού σχολείου παρουσιάζεται σε ένα ειδικό έντυπο με τίτλο “Θετικά αποτελέσματα Γεωργικού Σχολείου Συγγρού” που εκτύπωσε το 1939 η Ελληνική Γεωργική Εταιρία. Από το 1941, όμως, και μέχρι το σχολικό έτος 1946-1947, διακόπηκε η λειτουργία του, καθώς οι Γερμανοί κατακτητές προκάλεσαν σ’ αυτό πολλές και σημαντικές καταστροφές. Η "Σχολή Αναβρύτων", πάντως, ανασυγκροτήθηκε μετά την Κατοχή και επαναλειτούργησε με κυριότερα τμήματα το μελισσοκομικό και το πτηνοτροφικό.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το Εκπαιδευτήριο υπήχθη στο “Βασιλικόν” (κατόπιν “Εθνικόν”) Ίδρυμα “Ο Βασιλεύς Παύλος”. Μετά την μεταπολίτευση, το Εκπαιδευτήριο μετετράπη σε “Πρότυπο” (“Πρότυπη Σχολή Αναβρύτων”), ισότιμο με τα αντίστοιχα δημόσια πρότυπα σχολεία, περιοριζόμενο μόνο στις έξι τάξεις της Μέσης Εκπαιδεύσεως. Από το 1977 λειτούργησε εκεί το πρώτο μεικτό κλασικό λύκειο, από την επιτυχημένη λειτουργία του οποίου αποφασίστηκε αρμοδίως, στη συνέχεια, η κατάργηση των αμιγών γυμνασίων και λυκείων, καθώς και οργανικά ανεξάρτητο επαγγελματικό λύκειο.
Η Σχολή είχε τόσον εξωτερικούς, όσο και "εσωτερικούς" μαθητές, οι οποίοι διέμεναν σε οικοτροφείο, στεγαζόμενο σε ιδιαίτερα κτίρια. Από το 1982 και μετά η επιλογή των μαθητών γίνεται με κλήρωση. Από το 2013 οι μαθητές οφείλουν να δώσουν εξετάσεις για την είσοδό τους στο σχολείο στα μαθήματα: Μαθηματικά και Γλώσσα.
Η όλη περιοχή (του πρώην αγροκτήματος) Αναβρύτων, που καλύπτεται κατά το μεγαλύτερο μέρος από πευκώνες, αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους πνεύμονες πρασίνου στην περιοχή της ελληνικής πρωτεύουσας. Το καλοκαίρι του 1981, όλη η έκταση κινδύνευσε να αποτεφρωθεί από πυρκαγιά, τελικώς, όμως, αποτεφρώθηκε έκταση περίπου 400 στρεμμάτων δάσους.
Ilyushin Il-78
Το Ilyushin Il-78 (κωδικός NATO Midas) είναι ένα τετρακινητήριο τζετ αεροσκάφος. Χρησιμεύει ως ιπτάμενο τάνκερ. Μπορεί να ανεφοδιάζει ταυτόχρονα μέχρι τρία αεροσκάφη. Πέταξε πρωτη φορά το 1983 και βασίστηκε στο Ilyushin Il-76.
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού
Βαλαντί
Το Βαλαντί (γαλλικά: Valady, οξιτανικά: Valadin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλαντινουά (γαλλικά: Valadinois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2021
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που θα κυκλοφορήσουν κατά το 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Χωρητικότητα πλοίου
Η χωρητικότητα πλοίου (tonnage, capacity) είναι ένας από τους σημαντικότερους όρους στη Ναυτιλία, αλλά και στοιχείο εξατομίκευσης ενός πλοίου. Αφορά τον εσωτερικό χώρο που προσδιορίζεται με συγκεκριμένη μονάδα μέτρησης του όγκου, δηλαδή του κόρου. Με αυτή αποδίδονται οι πραγματικές διαστάσεις του πλοίου, που περιλαμβάνεται απαραίτητα στη νηολόγηση και σε όλα τα πιστοποιητικά του. Η χωρητικότητα διακρίνεται σε ολική, σε καθαρά (τη συνολική μεταφορική ικανότητα σε όγκο ) και σε φορτίου (τη συνολική μεταφορική ικανότητα φορτίου σε βάρος ).
Γενικά
Σε κάθε πλοίο κατά τη διάρκεια της ναυπήγησής του γίνονται υποχρεωτικά (δια Νόμου) απαραίτητες μετρήσεις προκειμένου να καθορισθεί η χωρητικότητά ή το λεγόμενο τονάζ του. Το τονάζ αποτελεί τη βάση επί της οποίας εκτιμάται η καταβολή των διαφόρων εξόδων, ανάλογων τελών δεξαμενών, λιμένων, μέχρι και διέλευσης διωρύγων. Το σημερινό χρησιμοποιούμενο διεθνώς μετρικό σύστημα χωρητικότητας καθορίστηκε δια της "Πράξεως Εμπορικής Ναυτιλίας του 1854" (Merchant Shipping act of 1854). Λεπτομέρειες για τους κανονισμούς που ρυθμίζουν τον τρόπο μέτρησης της χωρητικότητας, τους εξαιρουμένους χώρους καθώς και για τις διορθώσεις με τις οποίες βρίσκεται η "καθαρά χωρητικότητα" παρέχονται σε φυλλάδιο, ειδική έκδοση, του Βασιλικού Βρετανικού Ναυαρχείου (H.M. Stationery Office) υπό το τίτλο "Οδηγίες για τη μέτρηση χωρητικότητας πλοίων"(¹).
Λόγω των διαφορών στις λεπτομέρειες ναυπήγησης, η χωρητικότητα δεν μπορεί από μόνη της ν΄ αποτελέσει ασφαλές μέτρο σύγκρισης μεγέθους μεταξύ εμπορικών πλοίων. Ειδικά η "καθαρά χωρητικότητα", και πολλές φορές και η "ολική χωρητικότητα" οδηγεί σε παραπλανητικά συμπεράσματα όσον αφορά το μέγεθος του πλοίου, παρόλο που η δεύτερη δίνει μια πιο πολύ προσεγγίζουσα ιδέα του όγκου του πλοίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πλοίο με κλειστό κατάστρωμα μ΄ ένα με ανοικτό κατάστρωμα όπου στο δεύτερο δεν προσμετράται ο υπό του καταστρώματος χώρος λαμβανόμενος ως "ανοικτός χώρος". Αυτό έχει ως συνέπεια για παράδειγμα ένα μικρό αλιευτικό να φαντάζει μεγαλύτερο από μια μεγάλη φορτηγίδα.
(¹) Στην Ελλάδα ακολουθείται ειδικός μεταφρασμένος οδηγός της Ε.Ε.Π., του ΥΕΝ, με τον οποίο έχουν εφοδιασθεί όλες οι Λιμενικές Αρχές, για τη πληρέστερη άσκηση των σχετικών καθηκόντων τους.
Είδη χωρητικότητας πλοίου
Εκτός των παραπάνω κύριων διακρίσεων της χωρητικότητας, στη πράξη υφίστανται ακόμη: α) Χωρητικότητα φορτίου σε "κυβικά πόδια" (cubic capacity): Αφορά κυρίως χωρητικότητα για χύδην (χύμα) φορτία και υπολογίζεται χωριστά για σιτηρά ή άλλο χύμα φορτίο και χωριστά για φορτία σε δέματα (bale capacity) αφού διαφορετικός ο όγκος στη πρώτη με εκείνο της δεύτερης. Αυτές οι χωρητικότητες αποτελούν και τη κατά περίπτωση ναυλώσιμη χωρητικότητα (freight tonnage).
β) "Χωρητικότητα Παναμά" (Panama canal tonnage - PST): Όρος στη Διώρυγα Παναμά με τον οποίο προσδιορίζονται τα τέλη (δικαιώμα) διέλευσης.
γ) "Χωρητικότητα Σουέζ" (Suez canal tonnage - SCT): Όρος στη Διώρυγα Σουέζ με τον οποίο προσδιορίζονται τα διόδια. (Οι κόροι καθ. χωρητ. Χ 23% περίπου!).
δ) "Χωρητικότητα συνολική" κράτους: Το άθροισμα της "ολικής" χωρητικότητας όλων των πλοίων που φέρουν τη σημαία ενός κράτους. Κατ΄ επέκταση ακολουθούν και άλλοι φορείς όπως Ε.Ε., Νηογνώμονες κ.ά. που αφορούν περισσότερο στατιστικές παρακολουθήσεις.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Όγκος Κατηγορία:Ναυτική ορολογία
Μαγκντί Ρούζα
Η Ρούζα Μαγκντόλνα ή Μαγκντί Ρούζα (ουγγ. Magdolna Ruža, 28 Νοεμβρίου 1985) είναι Ουγγαρέζα τραγουδίστρια.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στο Μαλί Ιντός και έγινε νοσοκόμα στην Σουμπότιτσα. Πήρε μέρος στον διαγωνισμό Megasztár της Ουγγρικής τηλεόρασης και τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο. Έγινε τραγουδίστρια και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, τριπλού πλατινένιου δίσκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι καλλιτέχνες Κατηγορία:Τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Beriev A-50
right|thumb|SKIP - μεταγενέστερη έκδοση του [[Beriev A-50]]
Το Beriev A-50 (Ρωσικά:Шмель,Shmel, μέλισσα), (κωδικός NATO: Mainstay) είναι ένα Ρωσικό αεροσκάφος εναέριας προειδοποίησης, βασισμένο στο στρατιωτικό μεταφορικό Ilyushin Il-76. Σχεδιάστηκε ως αντικαταστάτης του Tupolev Tu-126 (παραλλαγή του βομβαρδιστικού Tupolev Tu-95). Το Α-50 πέταξε για πρώτη φορά το 1980 και εντάχθηκε στην Αεροπορία της Σοβιετικής Ένωσης το 1984. Μέχρι το 1992, 40 αεροσκάφη είχαν κατασκευαστεί.
Γενικά Στοιχεία
Το 15-μελές πλήρωμα διαχειρίζεται τις πληροφορίες που παρέχει το ραντάρ παρακολούθησης "Liana", η δισκοειδής κεραία του οποίου είναι τοποθετημένη στο πίσω και πάνω μέρος της ατράκτου, σε ειδική βάση. Η διάμετρος της κεραίας είναι 9 m.
To A-50 μπορεί να ελέγχει ταυτόχρονα ως και 10 μαχητικά αεροσκάφη. Μπορεί να πετάει μέχρι 4 ώρες, 1.000 χλμ. από τη βάση του. Το Μέγιστο Βάρος Απογείωσης είναι 190 τόνοι. Θεωρητικά, το Α-50 μπορεί να ανεφοδιαστεί στον αέρα από το τάνκερ Ilyushin Il-78. Στην πράξη όμως, οι αναταράξεις που προκαλούνται από το Il-78 "χτυπάνε" τον δίσκο της κεραίας, με αποτέλεσμα να μεταφέρονται οι κλυδωνισμοί στο αεροσκάφος, οποτε και τίθεται θέμα ασφάλειας της πτήσης.
250px|thumb|right|Σχέδιο τριών όψεων του Beriev A-50.
Το ραντάρ "Vega-M" (σχεδιασμένο από τη ΜΝΙΙΡ, Μόσχα, κατασκευασμένο από την ΝΡΟ Vega-M) μπορεί να ανιχνεύει ως 50 στόχους ταυτόχρονα σε ακτίνα 230 χλμ. Μεγάλοι στόχοι (π.χ. πλοία) μπορούν να εντοπίζονται σε ακτίνα 400 χλμ. Τα ηλεκτρονικά συστήματα του Α-50, αναπτύχθηκαν από την Beriev, παρ' ότι η πλατφόρμα είναι της Ilyushin.
Τα κοινά στοιχεία του Α-50 με τα αντίστοιχα αεροσκάφη AWACS είναι η δυνατότητα του ραντάρ για ανίχνευση εναέριων και θαλάσσιων στόχων από πολύ χαμηλό υψόμετρο, σύνδεση με Αυτοματοποιημένα Συστήματα Ελέγχου, καθοδήγηση πολεμικών αεροσκαφών, καθοδήγηση αντιπυραυλικής άμυνας, ανεφοδιασμός εν-πτήση κ.ά.
A-50I
Ειδική έκδοση για την Κίνα, πρόκειται για το πρώτο μοντέλο εξαγωγής του Α-50, και το μοναδικό μέχρι τώρα. Στη συνέχεια οι Κινέζοι ανέπτυξαν τα δικά τους Α-50 (πάλι χρησιμοποιώντας Ilyushin Il-76, αλλά με την ονομασία 'Α-50Ι. Οι κινητήρες τους είναι οι Soloviev D-30 που χρησιμοποιούνται και στην (πολιτική) εμπορευματική έκδοση του Ilyushin Il-76.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
A Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη A-50
Ευαγγελισμός Μεσσηνίας
Ο Ευαγγελισμός αναφερόμενος παλαιότερα ως τα Κριβιτσά ή τα Γριβιτσά, είναι οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο Ευαγγελισμός βρίσκεται ανάμεσα στη Φοινικούντα και τη Μεθώνης από τις οποίες ισαπέχει περίπου 6 χιλιόμετρα. Βρίσκεται πάνω στη 13η Επαρχιακή Οδό Χαρακοπιού - Μεθώνης, έχει υψόμετρο 186 μέτρα και απέχει 3 περίπου χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Κοντά στον Ευαγγελισμό βρίσκονται, προς τα βόρειά του τα Περιβολάκια σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά του η Φοινίκη, σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά του τα Καμάρια σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεθώνης, όσο και της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Γριβιτσά. Λέγεται επίσης, σύμφωνα με μια εκδοχή της τοπικής παράδοσης, ότι μια κάτοικος από τα Γριβιτσά, ονόματι Μαρία, συνδέεται με το χτίσιμο του μοναστηριού, το οποίο είναι γνωστό ως Ιερά Μονή Παναγίας Γριβιτσιανής ή ως Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Παναγία Γριβιτσιανή – Άγιοι Θεόδωροι και το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου βορειοδυτικά από το χωριό Χωματερό.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Γριβιτσά ή Κριβιτσά (Grivizza ή Crivizza ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Γριβιτσά (Grivizza), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 14 κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Το χωριό, τουλάχιστον από το 1844 ως το 1851 αναφερόταν επίσημα ως Κριβιτσά, ενώ από το 1851 ως το 1879 αναφερόταν ως Κρυβιτσά. Από το 1879 ως το 1889 αναφερόταν ως Γριβιτζά και από το 1889 ως το 1927 ως Γριβιτσά. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Κρυβιτσά στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 33 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 1879 οι οικισμοί Γριβιτζά και Καμάρια, οι οποίοι απογράφηκαν τότε μαζί, είχαν συνολικά 500 κατοίκους. Τα Γριβιτσά προσαρτήθηκαν εκ νέου το 1889, στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό Μεθώνης. Τα Γριβιτσά παρέμειναν οικισμός του δήμου Μεθώνης, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το 1912 τα Γριβιτσά προσαρτώνται ως έδρα στην Κοινότητα Γριβιτσών. Στην ίδια κοινότητα προσαρτώνται επίσης, το 1912, οι οικισμοί Αγατζίκι (σήμερα η Φοινίκη, παρέμεινε ως το 1913 που προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μεθώνης), Γιαπαπί (μετονομάσθηκε σε Δενδρούλια το 1927, καταργήθηκε το 1971, αναγνωρίσθηκε ξανά το 2001 ως Δεντρούλια), Καβουριανό (καταργήθηκε το 1928, αναγνωρίσθηκε ξανά το 2011) και Καμάρια, ενώ το 1919 προσαρτάται στην Κοινότητα Γριβιτσών και ο οικισμός Νταούτι (το 1920 αναγνωρίσθηκε ως Δαούτι). Το 1927 οι οικισμοί Γριβιτσά, Γιαπαπί και Δαούτι μετονομάζονται σε Ευαγγελισμός, Δενδρούλια και Περιβολάκια αντίστοιχα, ενώ η Κοινότητα Γριβιτσών μετονομάζεται επίσης σε Κοινότητα Ευαγγελισμού. Το χωριό παρέμεινε ως έδρα της Κοινότητας Ευαγγελισμού, με τις αλλαγές των ονομασιών κοινότητας και οικισμού, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Ευαγγελισμός υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Μεθώνης, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ο Ευαγγελισμός ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Ο Ευαγγελισμός σήμερα είναι οικισμός και έδρα της Κοινότητας Ευαγγελισμού του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Το Αμουλάκι, τα Δεντρούλια, το Καβουριανό, τα Καμάρια και τα Παλιάλωνα.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 259 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχουν η πλατεία με το σιντριβάνι και το κεντρικό καφενείο και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Προφήτου Ηλία, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Παραλία Μαυροβουνίου
Σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων νότια του χωριού, βρίσκεται η Παραλία του Μαυροβουνίου.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Νεοχώρι Μεγαλόπολης Αρκαδίας
Το Νεοχώρι Μεγαλόπολης ή Νεοχώρι Λυκοσούρας είναι ημιορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νεοχώρι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του όρους Χρουσέικο σε υψόμετρο 420 μέτρα. Απέχει 15 χλμ. (οδηγικά - μέσω Γέφυρας) ΝΔ. από τη Μεγαλόπολη, 46 χλμ. ΝΔ. από την Τρίπολη και 48 χλμ. Β. από την Καλαμάτα. Βορειοδυτικά είναι η Χρούσα, βορειοανατολικά ο Τριπόταμος και περνάει ο Αλφειός ποταμός ενώ ανατολικά και νότια περνάει ο Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Πελοποννήσου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Γαθέας (Γαθεών). Το 1915 με το ΦΕΚ 149Α - 20/04/1915 ορίστηκε έδρα της τότε κοινότητας Χρούσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεοχωρίου Λυκοσούρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεγαλόπολης του Δήμου Μεγαλόπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 49 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Αρκαδία υπάρχουν άλλοι 4 συνώνυμοι οικισμοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Μείωση (μαθηματικά)
Στην καθολική άλγεβρα και στη θεωρία μοντέλων, η μείωση (reduct) μιας αλγεβρικής δομής προκύπτει από την παράλειψη κάποιων από τις πράξεις και τις δομές της δομής αυτής. Το αντίστροφο της "μείωσης" είναι η "επέκταση" ("expansion").
Ορισμός
Έστω ότι A είναι μια αλγεβρική δομή (στην καθολική άλγεβρα) ή ισοδύναμα μια δομή (στη θεωρία μοντέλων), που οργανώνεται σαν ένα σύνολο X μαζί με μια δεικτοδοτημένη οικογένεια πράξεων και σχέσεων φi σε αυτό το σύνολο, με σύνολο δεικτών I. Τότε η μείωση της A ορίζεται από ένα υποσύνολο J του I και είναι η δομή που αποτελείται από το σύνολο X και την οικογένεια με δείκτες στο J από πράξεις και σχέσεις των οποίων η πράξη ή σχέση με δείκτη j για j∈J είναι η πράξη ή σχέση με δείκτη j της A. Δηλαδή, αυτή η μείωση είναι η δομή A χωρίς τις πράξεις και δομές φi για τις οποίες το i δεν ανήκει στο J.
Η δομή A είναι μια επέκταση (expansion) της B ακριβώς όταν η B είναι μια μείωση της A. Δηλαδή, η μείωση και η επέκταση είναι αμοιβαία αντίστροφες.
Παραδείγματα
Το μονοειδές (Z, +, 0) των ακεραίων με πρόσθεση είναι μια μείωση της ομάδας (Z, +, −, 0) των ακεραίων με πρόσθεση και άρνηση, που προκύπτει αν παραλειφθεί η άρνηση.
Αντίστροφα, η ομάδα (Z, +, −, 0) είναι η επέκταση του μονοειδούς (Z, +, 0), επεκτείνοντάς το με την πράξη της άρνησης.
Αναφορές
Κατηγορία:Άλγεβρα Κατηγορία:Θεωρία μοντέλων Κατηγορία:Μαθηματικές σχέσεις
Φίλιπ Μπέιλχας
Ο Σερ Φίλιπ Μπέιλχας (Sir Philip Martin Bailhache, KBE) ήταν ο Επιστάτης (Bailiff) και διαχειριστής του Τζέρσεϊ από το 1995 ως το 2009.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο νησί αυτό στις 28 Φεβρουαρίου του 1946 και εξελέγη για πρώτη φορά στη Βουλή του νησιού το 1972. Το 1975 παραιτήθηκε και έγινε αξιωματικός του Στέμματος. Έπειτα διορίστηκε Γενικός Εισαγγελέας. Το 1994 αντικατέστησε τον αναπληρωτή επιστάτη, Βέρνον Τόουμς. Ο Μπέιλχας έγινε επιστάτης το 1995 και τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη το 1996.
Το 2006 τιμήθηκε l'Ordre de la Pléiade (Grand Officier) από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση των Γαλλόφωνων Κρατών (Assemblée parlementaire de la Francophonie). Το 2009 έγινε αναπληρωτής επιστάτης. Από το 2011 ως το Νοέμβριο του 2014 ήταν γερουσιαστής.
Ζει στο Γκρουβίλ μαζί με τη σύζυγό του, τη Λαίδη Λίντα και έχουν δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπειλχας
Καζιμίρ Γ΄ του Πουότσκ
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) γιος τού Μπολέσλαφ Δ΄ δούκα της Βαρσοβίας και της Βαρβάρας των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Αλεξάνδρου (γιου τού Βλαντίμιρ μεγάλου πρίγκιπα της Λιθουανίας).
Το 1454 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Καζιμίρ Γ΄ και οι τρεις αδελφοί του τέθηκαν υπό την επιτροπεία της μητέρας τους και τού Πάβελ Γκιζύτσκι επισκόπου τού Πουότσκ. Το 1462 ο πρωτότοκος αδελφός του Κορράδος Γ΄ ο ερυθρός ενηλικιώθηκε, ανέλαβε την εξουσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του.
Το 1462 απεβίωσε ο Βλάντισλαφ Β΄ δούκας της δυτικής Μαζοβίας, 2ος εξάδελφος τού πατέρα τους και ο Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας ζήτησε την κτήση του, όμως η Αικατερίνη, αδελφή τού αποβιώσαντος, αντέδρασε και έτσι ο βασιλιάς έλαβε μόνο τις περιοχές Μπελζ, Ράβα και Γκοστύνιν, ενώ τα τέσσερα αδέλφια, ως πλησιέστεροι άρρενες συγγενείς, έλαβαν τις περιοχές Πουότσκ, Πουόνσκ, Ζάφκζε.
Το 1471 ενηλικιώθηκε ο Καζιμίρ Γ΄ και οι δύο μικρότεροι αδελφοί του και οι κτήσεις διαιρέθηκαν: ο Καζιμίρ Γ΄ έλαβε τις περιοχές Πουότσκ, Πουόνσκ, Βίζνα, Βυσζόγκρουντ και Ζάφκζε. Ωστόσο ο Καζιμίρ Γ΄ αποφάσισε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και -παρά το ότι ήταν νέος- έγινε μέλος και μετά κοσμήτορας τού Συλλόγου τού καθεδρικού στο Πουότσκ.
Το 1471 απεβίωσε ο Στσίμπορ ζ Γκοστσιέντσυτς επίσκοπος τού Πουότσκ και ο Καζιμίρ Γ΄ δήλωσε υποψήφιος. Ο βασιλιάς πρότεινε τον αντικαγκελάριό του Ανντζέι Οπορόφσκι και ο Σύλλογος τού καθεδρικού τον Στσίμπορ Μπιέλσκι. Όταν τα μέλη τού Συλλόγου συνειδητοποίησαν, ότι δεν μπορούσαν να επιβάλουν τον υποψήφιό τους, υποστήριξαν τον Καζιμίρ. Το θέμα πήγε στη Ρώμη, όπου ο πάπας αποφάνθηκε υπέρ τού Καζιμίρ, χάρη στην υποστήριξή του από τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων της Γερμανίας (2ο εξάδελφο τού Μπολέσλαφ Δ΄). Η εκλογή του έγινε, παρά το ότι ήταν 25 ετών και όχι 30, όπως προβλεπόταν. Έτσι κυβέρνησε ως κοσμικός διοικητής την επισκοπή, ώσπου το 1474 ο πάπας χορήγησε ειδική εξαίρεση για την ηλικία του, οπότε εγκαταστάθηκε ως επίσκοπος τού Πουότσκ.
Έπειτα από τη χειροτόνησή του, ο Καζιμίρ Γ΄ παραχώρησε τις κτήσεις του στα αδέλφια του. Δεν έκανε κάτι σημαντικό στην επισκοπή του. Η απόκτησή της τού στοίχισε τεράστια ποσά χρημάτων, που προσπάθησε να τα αναλάβει από το θησαυροφυλάκιο της επισκοπής. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του Συλλόγου τού καθεδρικού, που τα μέλη του διαμαρτυρήθηκαν στη Ρώμη. Ο πάπας έθεσε τη διαχείριση των οικονομικών της επισκοπής υπό τον έλεγχό του. Σύντομα μετά ο Καζιμίρ απεβίωσε 31-32 ετών από λοιμό στο Πούουτουσκ και τάφηκε εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Κάρμα
Η ακριβέστερη ερμηνεία για την Σανσκριτική λέξη κάρμα, δίνεται στο βιβλίο του Θεοδώρου Παντουβά "ΜΠΑΓΚΑΒΑΤ ΓΚΙΤΑ" (ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΡΙΣΝΑ). Είναι λέξη που παράγεται απ' τη σανσκριτική ρίζα Kri (πράττω, ενεργώ) και σημαίνει ενέργεια, πράξη, έργο. Σημαίνει ακόμα και τον Νόμο του Κάρμα, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος δρέπει, αναπόφευκτα, τους καρπούς των πράξεων και σκέψεών του. Αν οι πράξεις/σκέψεις του είναι καλές, καλοί θα είναι κι οι καρποί τους, τα αποτελέσματά τους. Αν όμως είναι κακές, κακοί θα είναι κι' οι καρποί τους, δηλαδή τα αποτελέσματά τους.
Υπάρχουν τριών ειδών Κάρμα: 1) Αυτό που δημιουργείται σε τούτη τη ζωή και θα καρποφορήσει στο μέλλον. 2) Αυτό που μαζεύτηκε από προηγούμενες ζωές και που έχει αρχίσει να καρποφορεί σε τούτη τη ζωή,όπου και πρέπει να εξαντληθεί. Από αυτό προσδιορίζεται η τωρινή ζωή μας, αν γεννηθούμε πρίγκιπες ή ζητιάνοι, αν ζήσουμε στην ευτυχία ή στην κακομοιριά κ.τ.λ. και 3) Αυτό που δημιουργήθηκε σε προηγούμενες ζωές και που περιμένει να καρποφορήσει σε μια μελλοντική ζωή.
Η λέξη κάρμα φέρεται περισσότερο ως σανσκριτική και σημαίνει γενικά "δράση". Ετυμολογικά η λέξη "Καρ" σημαίνει δράση ενώ η λέξη "μα" σημαίνει το αποτέλεσμα.
Κατά τον Ινδουισμό και τον Βουδισμό, το κάρμα αναφέρεται στην έννοια του νόμου της σχέσεως μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος προσδιορίζοντας ότι κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα αιτίας του παρελθόντος και συγχρόνως αιτία άλλων πράξεων που θ΄ ακολουθήσουν στο μέλλον. Έτσι ο νόμος του κάρμα ταυτίζεται με τον νόμο της αιτιότητας, της αναπόφευκτης δηλαδή σχέσεως αιτίου και αιτιατού, ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, ο νόμος της δικαιοσύνης και της ισορροπίας, που ακολουθούν την εφαρμογή του σε κάθε εκδήλωση της ζωής με συνέπεια να διαμορφώνεται ανάλογα απ΄ αυτό το ίδιο το κάρμα.
Σύμφωνα με τη δοξασία αυτή, το κάρμα ακολουθεί τον άνθρωπο κατά τις επίγειες ενσαρκώσεις του, τις συνθήκες των οποίων και προσδιορίζει. Έτσι, όσο ο άνθρωπος εξελίσσεται τόσο λιγότερο εξαρτάται από τα δεσμά του κάρμα, με συνέπεια να καταστεί ο ίδιος συνειδητός δημιουργός των συνθηκών της ζωής του. Η αποδοχή του νόμου του κάρμα προϋποθέτει και την αποδοχή μιας άλλης έννοιας που επίσης συναντάμε στον Ινδουισμό και στον Βουδισμό, η οποία περιγράφεται με τον όρο Μετενσάρκωση.
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτική φιλοσοφία και δόγματα Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Τζαϊνισμός Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Πνευματικότητα Κατηγορία:Μετενσάρκωση
Βαλζέργκ
Το Βαλζέργκ (γαλλικά: Valzergues, οξιτανικά: Valzèrgas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλζεργκουά (γαλλικά: Valzerguois).
Αλεσάντρ Ντεσαπέλ
Ο Αλεσάντρ Ντεσαπέλ (γαλλικά: Alexandre Louis Honore Lebreton Deschapelles, 7 Μαρτίου 1780 – 27 Οκτωβρίου 1847) ήταν Γάλλος και πιθανόν υπήρξε ο δυνατότερος σκακιστής στον κόσμο μετά τον θάνατο του Φρανσουά-Αντρέ Φιλιντόρ και πριν την ήττα του από τον μαθητή του Λουί ντε λα Μπουρντοναί. Θεωρήθηκε ανεπίσημος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι περίπου από το 1800 έως το 1820.
Καταγωγή
Οι γονείς του ήταν ο Κόμης Λουί Γκατιέν Λε Μπρετόν, που γεννήθηκε στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνας το 1741, και η Μαρί Φρανσέζ Ζενεβιέβ από το Μπεζιέρ στο νότιο τμήμα της Γαλλίας. Ο Λουί Γκατιέν υπηρέτησε ως αξιωματικός σε ένα σύνταγμα δραγόνων και αργότερα μέσω της επιρροής του στενού του φίλου και μέλλοντα ναυάρχου Λατούς-Τρεβίλ, έγινε αξιωματικός της βασιλικής αυλής με διαμερίσματα πλάι σε αυτά του βασιλιά στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Εκεί κοντά σε ένα χωριό, την 7η Μαρτίου του 1780, γεννήθηκε ο Αλεσάντρ Ντεσαπέλ.
Στρατιωτική καριέρα
Αποφασίστηκε ότι ο Αλεσάντρ πρέπει να ξεκινήσει μια στρατιωτική καριέρα και έτσι τον έστειλαν στη φημισμένη στρατιωτική ακαδημία της Βρυέννης. Δεδομένου ότι η επιρροή του προστάτη τους Λατούς-Τρεβίλ σταμάτησε το 1791 και ο τρόμος άρχισε να βασιλεύει στη Γαλλία, ο Λουί Γκατιέν αποφάσισε να μεταναστεύσει στη Γερμανία με τη σύζυγό του και τις δύο αδελφές του Αλεσάντρ. Λίγο μετά την αποδημία του πατέρα του, ο Αλεσάντρ Ντεσαπέλ έπρεπε να φύγει από τη Βρυέννη και να ενταχθεί στο στρατό της Γαλλικής Δημοκρατίας. Υπηρετώντας ως στρατιώτης στο στρατό του Ναπολέοντα, ο Ντεσαπέλ έχασε το δεξί του χέρι στη μάχη και πήρε στη συνέχεια το παρατσούκλι "ο μονόχειρας". Είχε επίσης ένα τεράστιο τραύμα από σπάθη κατά μήκος όλου του προσώπου του, το οποίο προκαλούσε τη φρενολογία στους λάτρεις της εποχής του να υποστηρίζουν ότι το "κρανιακό τραύμα σπάθης" ήταν υπεύθυνο για την εκπληκτική του ικανότητα στο σκάκι.
Καριέρα στο σκάκι και άλλα παιχνίδια
Ο Ντεσαπέλ είχε μια απίστευτη ικανότητα γενικά στα παιχνίδια. Τρεις μήνες μετά την εκμάθηση των κινήσεων της Πολωνικής Ντάμας, νίκησε τον Γάλλο πρωταθλητή του παιχνιδιού, και ισχυρίστηκε ότι είχε μάθει όλες τις γνώσεις του στο σκάκι μόλις σε τέσσερις ημέρες.
Ήταν ο δάσκαλος του Ζακ Φρανσουά Μωρέ και αργότερα, το 1820, δέχτηκε ως μαθητή του τον Λουί ντε λα Μπουρντοναί. Δύο χρόνια αργότερα, μετά τις ήττες του από τον Τζον Κόχραν και τον Γουίλιαμ Λιούις, ο Ντεσαπέλ στράφηκε στα παιχνίδια της τράπουλας (το Ντεσαπέλ κουπ στο Μπριτζ έχει πάρει το όνομά του). Επιστρέφοντας στους διαγωνισμούς σκακιού στα μέσα της δεκαετίας του 1830, ο Ντεσαπέλ συνέχισε το "σήμα κατατεθέν" του, να δίνει πάντα "πλεονεκτήματα" τους αντιπάλους του (βλ. Χάντικαπ σκακιού).
Λέγεται ότι κάποια φορά ο Ντεσαπέλ ζήτησε από έναν αντίπαλό του να παίξουν μια παρτίδα στοιχηματίζωντας χρήματα, εκείνος του δήλωσε: "η θρησκεία μου μού απαγορεύει να παίζω για χρήματα" και ο Ντεσαπέλ του απάντησε: "η δική μου μού απαγορεύει να είμαι παράλογος!"
Ο Ντεσαπέλ πέθανε στο Παρίσι στις 27 Οκτωβρίου 1847.
Κάρλος Καστελιόνε
Ο  Κάρλος Καστελιόνε  (ισπαν.:  Carlos Damián Casteglione) (γεν. 1980), είναι ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην Αρσενάλ Σαραντί, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Από τον Ιούλιο 2009 μεταγράφηκε ως δανεικός στον Πανιώνιο. Έχει ύψος 1,81 μ. και βάρος 80 κ. Είναι αριστεροπόδαρος και αγωνίζεται τόσο ως αριστερός αμυντικός όσο και ως αμυντικός μέσος, ενώ δεν παραλείπει να προωθείται και να σκοράρει.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κάρλος Καστελιόνε γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1980 στην Αβεγιανέδα του Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 2001 κι έκανε το ντεμπούτο του το 2002 στην Αρσενάλ Σαραντί, ομάδα της ανώτερης κατηγορίας του πρωταθλήματος Αργεντινής (Primera División Argentina). Το 2003 είχε μια σύντομη παρουσία ως δανεικός στην ομάδα 3ης κατηγορίας Γιουβεντούδ Ουνιδά Ουνιβερσιτάριο (Club Atlético Juventud Unida Universitario) και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αρσενάλ Σαραντί, με την οποία αγωνίστηκε ως το 2009, όντας ένας από τους παίκτες με την πιο μακροχρόνια παρουσία στην ομάδα.
Βρέθηκε στην Άρσεναλ, στην πιο επιτυχημένη περίοδο της ιστορίας του συλλόγου. Το 2007 κατέκτησε το Κόπα Σουδαμερικάνα, και μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας, αν και έχασε το δεύτερο τελικό κατά της Αμέρικα Μεξικού λόγω αποβολής του στο πρώτο ματς (σκορ: 3-2, 1-2). Το επόμενο έτος, 2008, κατέκτησε το Κόπα Σουρούγκα Μπανκ, νικώντας την Γκάμπα Οζάκα της Ιαπωνίας με 1-0, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ με κεφαλιά στο 87΄. Πρόκειται ένα νέο κύπελλο, στο οποίο παίζουν η κάτοχος του Κόπα Σουδαμερικάνα με την κυπελλούχο Ιαπωνίας. Επίσης, αγωνίστηκε στον τελικό του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα, του νοτιοαμερικανικού Σούπερ Καπ, το οποίο έχασε από την Μπόκα Τζούνιορς (σκορ: 1-3, 2-2).
Τη σεζόν 2006-07 ο ομάδα προκρίθηκε για πρώτη φορά να συμμετάσχει στο Κόπα Λιμπερταδόρες.
Τον Ιούλιο 2009 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε στον Πανιώνιο ως δανεικός για ένα έτος, με δικαίωμα αγοράς από την ομάδα της Νέας Σμύρνης για δύο χρόνια από το 2010. Τον Ιούνιο του 2010 επέστρεψε στην Αργεντινή για να ενταχθεί στην ομάδα Ολ Μπόις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρσενάλ Σαραντί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ολ Μπόις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Τίγρε
Σαντιάγο Καρίγιο
Ο Σαντιάγο Καρίγιο (18 Ιανουαρίου 1915, Χιχόν- 18 Σεπτεμβρίου 2012, Μαδρίτη) ήταν ο ιστορικός Ισπανός ηγέτης του ισπανικού ΚΚ, ένας από τους τελευταίους επιζώντες του Ισπανικού Εμφυλίου και από τους πρωτεργάτες της μετάβασης στη δημοκρατία. Αν και έζησε μεγάλο τμήμα της ζωής του στο εξωτερικό (ιδίως στη Γαλλία) ο Καρίγιο κατείχε πάντοτε κεντρικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ισπανίας στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη γέννηση και ανάπτυξη του ευρωκομουνισμού. Μεγάλη επίσης υπήρξε κι η συνεισφορά του στη δύσκολη για τη χώρα του περίοδο της μετάβασης προς τη δημοκρατία μετά το θάνατο του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο.
Ήταν γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας από το 1960 έως το 1982.
Πρώτα χρόνια
Ο Σαντιάγο Καρίγιο γεννήθηκε στη Χιχόν στις 18 Ιανουαρίου 1915 και ήταν γιος ενός ενεργού στελέχους του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSOE) και του εργατικού συνδικάτου UGT.
Νωρίς η οικογένειά του μετακόμισε στη Μαδρίτη, όπου από πολύ μικρός αναμείχθηκε με την πολιτική. Αρχικά, από το 1928, εντάχθηκε στην Σοσιαλιστική Νεολαία, όπου παρέμεινε έως την συνένωσή της με την Κομμουνιστική Νεολαία το 1936, οπότε και εξελέγη πρώτος γραμματέας της νεοπαγούς οργάνωσης. Τον Ιούλιο του ιδίου έτους πέρασε στο Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE).
Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Καρίγιο διαδραμάτισε καίριο ρόλο στην πολιτική σκηνή της Μαδρίτης μετά το κίνημα της 18ης Ιουλίου 1936, ενώ αναρριχήθηκε γρήγορα στα ανώτατα αξιώματα του Κόμματος. Ως αντιπρόσωπος της Δημόσιας Τάξης και μέλος της Επιτροπής Αμύνης της Μαδρίτης από τις 6 Νοεμβρίου 1936, ο Καρίγιο θεωρήθηκε υπεύθυνος για την κατακρεούργηση των εξεγερμένων στρατιωτών στο Παρακουέλιος της Μαδρίτης στις 7 και 8 Νοεμβρίου, αν και ο ίδιος πάντοτε υποστήριζε πως αυτή η πράξη υπήρξε έργο ανεξέλεγκτων στοιχείων του στρατοπέδου των Δημοκρατών.
Εξορία
Τον Φεβρουάριο του 1938, ο Καρίγιο διέσχισε τα σύνορα με τη Γαλλία, ξεκινώντας τη μακρά πορεία της εξορίας του που διήρκεσε 38 χρόνια και τον έφερε στη Σοβιετική Ένωση, τις ΗΠΑ, την Αργεντινή, το Μεξικό, την Αλγερία έως ότου βρήκε οριστικό καταφύγιο στο Παρίσι.
Ο Καρίγιο υπήρξε ένας από τους θερμότερους υποστηρικτές της απεξάρτησης του κόμματος από την ΕΣΣΔ, θέση που υποστήριξε ακράδαντα κατά την σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968
Με ιδιαίτερη ένταση διακήρυττε την αυτονομία των ευρωπαϊκών κινημάτων στην πορεία τους προς τον σοσιαλισμό -μία τάση που έμεινε γνωστή έως ευρωκομουνισμός.
Για την Ισπανία από το 1956 ακολούθησε μία «πολιτική εθνικής συμφιλίωσης», προωθώντας και υποστηρίζοντας την συνεννόηση όλων των πολιτικών δυνάμεων που αντιμάχονταν το φρανκικό καθεστώς. Το 1974 δημιούργησε, μαζί με τον Ραφαέλ Κάλβο Σερέρ, την Δημοκρατική Ένωση (Junta Democratica) και μετά τον θάνατο του δικτάτορα, τον Νοέμβριο του 1975, ο Καρίγιο άσκησε κάθε δυνατή πολιτική πίεση προκειμένου να επιτύχει τη νομιμοποίηση του PCE, όπως η ονομαστή συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη Μαδρίτη στις 10 Δεκεμβρίου 1976, η οποία όμως κατέληξε στην κράτησή του, φορώντας μία περούκα, πράξη που τον έκανε διάσημο σε όλη τη χώρα.
Εξελέγη βουλευτής στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές στη χώρα, τον Ιούνιο του 1977 και ως αντιπρόσωπος των Κομμουνιστών συμμετείχε στις «συμφωνίες της Μονκλόα».
Στη μαύρη σελίδα του αποτυχημένου πραξικοπήματος του συνταγματάρχη Τεχέρο στις 23 Φεβρουαρίου 1979, ο Καρίγιο ήταν ο ένας από τους τρεις πολιτικούς, μαζί με τον πρωθυπουργό Αδόλφο Σουάρεθ και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στρατηγό Γκουτιέρεθ Μελάδο, που παρέμειναν καθιστοί στα έδρανά τους, μη υπακούοντας στις διαταγές των πραξικοπηματιών.
Μετά την εσωτερική κρίση στο PCE και την αποτυχία του στις εκλογές του 1982, στις 6 Δεκεμβρίου κατέθεσε την παραίτησή του από την ηγεσία και το 1985 εγκατέλειψε οριστικά το Κόμμα, ιδρύοντας ταυτόχρονα το Κόμμα των Εργατών - Κομμουνιστική Ενότητα, το οποίο μακρόχρονα, το 1991, εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, ως συνιστώσα του με την ονομασία «Ενότητα της Αριστεράς».
Μετέπειτα χρόνια
Μετά την ένταξή του στους Σοσιαλιστές, ο Καρίγιο παρέμεινε μακριά από πρωταγωνιστικές εμφανίσεις στην πολιτική σκηνή και σταδιακά αφιερώθηκε στη συγγραφή βιβλίων, άρθρων και σε σποραδικές εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης.
Ύστερα χρόνια και προσωπική ζωή
Από το 2008 νοσηλεύθηκε αρκετές φορές με προβλήματα υγείας σε νοσοκομεία. Την τελευταία φορά, στις 17 Ιουλίου, νοσηλεύθηκε για δύο ημέρες με αιματολογικά προβλήματα σε νοσοκομείο της Μαδρίτης. Πέθανε στο σπίτι του στις 18 Σεπτεμβρίου 2012 σε ηλικία 97 ετών και αποτεφρώθηκε δύο μέρες αργότερα. Είχε αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο Καρίγιο ήταν νυμφευμένος με την Κάρμεν Μενέντεθ, με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τον Σαντιάγο, τον Χόρχε και τον Χοσέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί
Νικόλαος Ρόκας (νομικός)
Ο Νικόλαος Ρόκας (γενν. Αθήνα, 5 Μαρτίου 1940) είναι Έλληνας νομικός, συγγραφέας πολλών μελετών του ελληνικού εμπορικού δικαίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του καθηγητή Κωνσταντίνου Ρόκα, εγγονός του αντιστρατήγου Νικολάου Ρόκα, καθώς και εγγονός, από την πλευρά της μητέρας του, του πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Ιωάννη Θεοφανόπουλου. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, μετέβη στο Μόναχο, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του υπό την εποπτεία του καθηγητή Ευγένιου Ούλμερ (Eugen Ulmer) (1964).
Δίδαξε επί σειρά ετών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1974 έως το 2007, διατελώντας από το 1980, τακτικός καθηγητής του εμπορικού δικαίου. Από το 2007 είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Τμήματος Νομικής, διευθυντής του Τομέα Β΄ Ιδιωτικού Δικαίου του ίδιου τμήματος, μέλος πολλών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, μεταξύ αυτών, για τον πτωχευτικό κώδικα, τις προσωπικές εταιρίες, τη διεθνή εμπορική διαιτησία και για το δίκαιο σημάτων στην οποία ήταν πρόεδρος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Ελλήνων Εμπορικολόγων, πρόεδρος και μέλος του νομικού συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος, πρόεδρος και μέλος του νομικού συμβουλίου της Αγροτικής Τράπεζας, μέλος του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου σημάτων, πρόεδρος και μέλος διαιτητικών δικαστηρίων, μέλος του ειδικού δικαστηρίου αγωγών κακοδικίας, καθώς και μέλος του ειδικού δικαστηρίου του Μισθοδικείου (αρ. 88 παρ. 2 του Συντάγματος). Υπό την τελευταία ιδιότητα, το 2006, μαζί με τους καθηγητές Σωτήρη Λύτρα και Ευάγγελο Περάκη, μειοψήφησε στην απόφαση που αφορούσε την καταβολή αναδρομικών σε δικαστικούς (απόφ. 13/2006). Από το 2009 ως το 2013 διετέλεσε Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Οργανισμού Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας. Από το 2015 ως το 2018 διετέλεσε Πρόεδρος της Εταιρίας Μελέτης Εμπορικού και Οικονομικού Δικαίου (ΕΜΕΟΔ), ενώ από το 2018 είναι Επίτιμος Πρόεδρος αυτής.
Το 2012, εκδόθηκε προς τιμή του τιμητικός τόμος των εκδόσεων της Νομικής Βιβλιοθήκης, με τη συμμετοχή 70 Ελλήνων και Γερμανών νομικών.
Βασική εργογραφία
Μερικά από τα έργα που έχει συγγράψει είναι τα εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αιγυπτιακές πυραμίδες
μικρογραφία|PYRAMIDS, GIZA PLATEAU Οι αιγυπτιακές πυραμίδες είναι αρχαίες κατασκευές σε σχήμα πυραμίδας που βρίσκονται στην Αίγυπτο.
Τον Μάρτιο του 2008 οι πηγές αναφέρουν είτε 118 είτε 138 ως τον αριθμό των επιβεβαιωμένων αιγυπτιακών πυραμίδων. Οι περισσότερες χτίστηκαν ως τάφοι για τους φαραώ και τις συζύγους τους κατά τη διάρκεια του Παλαιού και Μέσου Βασιλείου.
Οι πιο παλιές γνωστές αιγυπτιακές πυραμίδες έχουν βρεθεί στη Σακάρα, βορειοδυτικά της Μέμφιδος. Η παλιότερη μεταξύ αυτών είναι η Πυραμίδα του Ζοζέρ (κατασκευάστηκε το 2630 –2611 π.Χ.) που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δυναστείας. Η πυραμίδα και το περιβάλλον συγκρότημα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ιμχοτέπ, και γενικά θεωρείται το παλιότερο μνημείο του κόσμου που κατασκευάστηκε εξωτερικά με χτίσιμο από πέτρα.
Ιστορική εξέλιξη
right|thumb|Ο [[Μασταμπάς Φαρούν στη Σακάρα.]]
Η δεύτερη ιστορικά πιστοποιημένη αιγυπτιακή πυραμίδα πιστώνεται στον αρχιτέκτονα Ιμχοτέπ, που σχεδίασε αυτό που οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι είναι ο τάφος του φαραώ Ζοζέρ. Ο Ιμχοτέπ πιστώνεται ως ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της τοποθέτησης του σχήματος του μασταμπά τον ένα πάνω στον άλλο, καταλήγοντας σε μια κατασκευή με τα επίπεδα της πυραμίδας σε βαθμίδες, με αυτές να μικραίνουν από κάτω προς την κορυφή. Το αποτέλεσμα ήταν η Πυραμίδα του Ζοζέρ, η οποία αποτελεί βαθμιδωτή πυραμίδα, που είχε σκοπό να είναι τα γιγάντια «σκαλιά» με τα οποία η ψυχή του φαραώ θα ανερχόταν στους ουρανούς. Η σημασία του επιτεύγματος του Ιμχοτέπ ήταν τέτοια, που σε συνδυασμό με τη θέση του αργότερα θεοποιήθηκε από τους Αιγύπτιους.
Η πιο δημιουργική φάση κατασκευής πυραμίδων συνέπεσε με το μεγαλύτερο βαθμό της απόλυτης εξουσίας. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που κατασκευάστηκαν οι πιο φημισμένες πυραμίδες, οι Πυραμίδες της Γκίζας. Με τον καιρό, καθώς η εξουσία έγινε λιγότερο συγκεντρωτική, η δυνατότητα και η επιθυμία για την εξασφάλιση πόρων και πηγών για την κατασκευή σε τεράστια κλίμακα εξασθένησε, και οι μετέπειτα πυραμίδες ήταν μικρότερες, λιγότερα καλά και συχνά κατασκευασμένες βιαστικά.
Πολύ μετά το τέλος της περιόδου κατασκευής πυραμίδων στην ίδια την Αίγυπτο, υπήρξε μια έξαρση κατασκευής πυραμίδων στη σημερινή περιοχή του βόρειου Σουδάν, όταν το μεγαλύτερο μέρος της Αιγύπτου περιήλθε στον έλεγχο των βασιλέων της Νάπατα. Ενώ η εξουσία τους ήταν σύντομη, τελειώνοντας το 661 π.Χ., ο αιγυπτιακός πολιτισμός άφησε σε αυτούς ανεξίτηλη επίδραση, και κατά την ύστερη περίοδο του Βασιλείου της Μερόης (περίπου 300 π.Χ. – 300 μ.Χ.), αυτή η επίδραση κατέληξε στην αναγέννηση της κατασκευής πυραμίδων με έμπνευση της αιγυπτιακές με το χτίσιμο πάνω από 200 βασιλικών πυραμίδων-τάφων κοντά στις βασιλικές πρωτεύουσες της περιόδου.
Ο Αλ Αζίζ Ουτμάν (1171–1198), δεύτερος Σουλτάνος της Αιγύπτου, προσπάθησε να καταστρέψει τις πυραμίδες της Γκίζας. Εγκατέλειψε την προσπάθεια μετά την πρόκληση ζημιών στην Πυραμίδα του Μυκερίνου γιατί το εγχείρημα αποδείχτηκε τιτάνιο.
Συμβολισμός πυραμίδων
thumb|350px|Διάγραμμα της εσωτερικής δομής της [[Πυραμίδα του Χέοπα|Μεγάλης Πυραμίδας. Οι εσωτερικές γραμμές δείχνουν την παρούσα κατάσταση, ενώ οι εξωτερικές την αρχική μορφή.]]
Το σχήμα των αιγυπτιακών πυραμίδων θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει τον αρχέγονο λόφο από τον οποίοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι δημιουργήθηκε ο κόσμος. Επίσης θεωρείται ότι είναι το σχήμα τον ακτινών του ήλιου έτσι όπως κατεβαίνουν από αυτόν, και οι περισσότερες πυραμίδες ήταν καλυμμένες με γυαλιστερό άσπρο ασβεστόλιθο που είχε εκθαμβωτική εμφάνιση όταν βλεπόταν από μακριά. Κάποιες φορές επίσης το όνομα των πυραμίδων έκανε αναφορά στη λάμψη του ήλιου. Για παράδειγμα, το όνομα της Κυρτής Πυραμίδας στο Νταχσούρ ήταν «Η Νότια Λαμπρή Πυραμίδα», και εκείνης του Σενουσρέτ στο Ελ Λαγιούν ήταν «Ο Σενουσρέτ Λάμπει». T is Shining''.
Αν και γενικά υπάρχει συμφωνία στο ότι οι πυραμίδες ήταν ταφικά μνημεία, υπάρχει συνεχή διαφωνία για τις συγκεκριμένες θεολογικές αρχές στις οποίες βασίστηκε η κατασκευή πυραμίδων. Μια πρόταση είναι ότι σχεδιάστηκαν για ένα είδους «κατασκευής για την ανάσταση».
Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι το σκοτεινό μέρος του ουρανού γύρω από το οποίο φαίνεται να περιστρέφονται τα αστέρια ήταν η πύλη για τους ουρανούς. Ένα από τα στενά φρεάτια από το ταφικό θάλαμο διαπερνά όλη την πυραμίδα και στοχεύει κατευθείαν στο κέντρο αυτού του μέρους του ουρανού. Αυτό υποδηλώνει ότι η πυραμίδα μπορεί να σχεδιάστηκε για μεταφέρει μαγικά την ψυχή του νεκρού φαραώ στην κατοικία των θεών
Όλες οι αιγυπτιακές πυραμίδες ήταν χτισμένες στην δυτική όχθη του Νείλου, που ως η τοποθεσία δύσης του ήλιου, σχετιζόταν με το βασίλειο των νεκρών στην αιγυπτιακή μυθολογία.
Αριθμός και τοποθεσία πυραμίδων
Το 1842 ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους έφτιαξε τον πρώτο σύγχρονο κατάλογο πυραμίδων – βλ. Κατάλογος πυραμίδων Λέψιους – στον οποίο καταμέτρησε 67. Από τότε έχουν ανακαλυφθεί πολλές περισσότερες. Ως το Νοέμβριο του 2008, είχαν καταγραφεί 118 αιγυπτιακές πυραμίδες.
Πολλές πυραμίδες βρίσκονται σε κακή κατάσταση συντήρησης ή θαμμένες από την άμμο. Αν φαίνονται καν, μπορεί να έχουν την εμφάνιση λίγο παραπάνω από ένα σωρό από μπάζα. Ως συνέπεια, οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν να ταυτίζουν και μελετούν άγνωστες πριν πυραμίδες.
Η πιο πρόσφατη πυραμίδα που ανακαλύφθηκε ήταν εκείνη της Σεσχεσχέτ, μητέρας του φαραώ της Έκτης Δυναστείας Τετί. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε από τον Ζάχι Χαουάς, Γενικό Γραμματέα του Ανώτατο Συμβούλιο Αρχαιοτήτων στις 11 Νοεμβρίου 2008.
Όλες οι αιγυπτιακές πυραμίδες εκτός από τη μικρή πυραμίδα της Τρίτης Δυανστείας του Ζαουιέτ ελ Αριάν βρίσκονται στη δυτική όχθη του Νείλου, και οι περισσότερες είναι ομαδοποιημένες σε ειδικά διαμορφωμένες εκτάσεις. Οι πιο σημαντικές από αυτές τις ομάδες παρουσιάζονται παρακάτω, με γεωγραφική σειρά, από τα βόρεια προς τα νότια.