cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεινόσαυροι
Ταξινομία
δεξιά|μικρογραφία|Καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις έξι [[Δρομεοσαυρίδες|δρομεόσαυρους: Από τα αριστερά στα δεξιά Μικροράπτορας, Δρομεόσαυρος, Αυστροράπτορας, Βελοσιράπτορας, Γιουταράπτορας και Δεινόνυχος]] δεξιά|μικρογραφία|Καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις τεσσάρων [[Μακρονάρια|μακρονάριων:Από τα αριστερά στα δεξιά Καμαράσαυρος, Βραχιόσαυρος, Τζιραφατιτάνας, Ευχέλοπος]] δεξιά|μικρογραφία|Καλλιτεχνικές απεικονίσεις έξι [[Ορνιθόποδα|ορνιθόποδων και ενός ετεροδοντόσαυρου: Άκρη αριστερά Καμπτόσαυρος, αριστερά Ιγκουανόδοντας, πίσω κέντρο Σατουνγκόσαυρος, μπροστά κέντρο Δρυόσαυρος, δεξιά Κορυθόσαυρος, άκρη δεξιά (μικρό) Ετεροδοντόσαυρος, άκρη δεξιά (μεγάλο) Τενοντόσαυρος]]
Σύγκρουση με αστεροειδή
Η θεωρία σύγκρουσης με αστεροειδή, που προτάθηκε αρχικά από τον Γουόλτερ Άλβαρεζ προς το τέλος της δεκαετίας του 1970, συνδέει το γεγονός της εξάλειψης στο τέλος της κρητιδικής περιόδου με μία σύγκρουση που συνέβη 65,5 εκατομμύρια έτη πριν. Ο Άλβαρεζ πρότεινε ότι μια ξαφνική αύξηση στα επίπεδα ιριδίου, που καταγράφηκε σε όλο τον κόσμο σε στρώματα πετρωμάτων της περιόδου, είναι άμεσο αποτέλεσμα του αντίκτυπου εκείνης της σύγκρουσης. Ο όγκος των στοιχείων τώρα προτείνει ότι ένας αστεροειδής πάχους 10 χλμ έπεσε κοντά στη χερσόνησο Γιουκατάν, δημιούργησε τον κρατήρα πάχους 170 χλμ και έφερε τη μαζική εξαφάνιση. Οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι εάν οι δεινόσαυροι αναπτύσσονταν ή μειώνονταν πριν από το γεγονός. Μερικοί επιστήμονες προτείνουν ότι ο μετεωρίτης προκάλεσε μία μακροχρόνια και αφύσικη πτώση στην ατμοσφαιρική θερμοκρασία της γης, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι θα είχε δημιουργήσει αντ' αυτού ένα ασυνήθιστο κύμα θερμότητας.
Αν και η ταχύτητα της εξάλειψης δεν μπορεί να συναχθεί από απολιθώματα μόνο, τα διάφορα μοντέλα προτείνουν ότι η εξάλειψη ήταν εξαιρετικά γρήγορη. Η συναίνεση μεταξύ των επιστημόνων που υποστηρίζουν αυτήν την θεωρία είναι ότι η σύγκρουση προκάλεσε τις εξαλείψεις και άμεσα (από τη θερμότητα λόγω της σύγκρουσης μετεωριτών) και επίσης έμμεσα (μέσω μιας παγκόσμιας ψύξης που επήλθε όταν υλικό που εκτινάχθηκε από τον κρατήρα της σύγκρουσης αντανακλούσε τη θερμική ακτινοβολία από τον ήλιο).
Πολλαπλές συγκρούσεις - Το Νέφος του Όορτ
Ενώ παρόμοια με τη θεωρία σύγκρουσης του Άλβαρεζ (που περιελάμβανε έναν αστεροειδή ή κομήτη), αυτή η θεωρία προτείνει ότι ένα ρεύμα κομητών απομακρύνθηκε από το Νέφος του Όορτ λόγω της βαρυτικής διάσπασης που προκλήθηκε από ένα διαπερνών αστέρι. Ένα ή περισσότερα από αυτά τα αντικείμενα συγκρούστηκαν έπειτα με τη Γη σχεδόν ταυτόχρονα, προκαλώντας την παγκόσμια εξαφάνιση των ειδών. Όπως με την σύγκρουση ενός αστεροειδούς, το τελικό αποτέλεσμα αυτού του βομβαρδισμού κομητών θα ήταν μια ξαφνική πτώση στις παγκόσμιες θερμοκρασίες, που θα ακολουθούνταν από μία παρατεταμένη κρύα περίοδο.
Περιβαλλοντικές αλλαγές
Στην αιχμή της εποχής των δεινοσαύρων δεν υπήρχε κανένα πολικό κάλυμμα πάγου, και οι στάθμες των θαλασσών υπολογίζεται ότι ήταν από 100 έως 250 μέτρα υψηλότερα από ότι είναι σήμερα. Η θερμοκρασία του πλανήτη ήταν, επίσης, πιο ομοιόμορφη, με μόνο 25 βαθμούς Κελσίου να χωρίζει τις μέσες πολικές θερμοκρασίες από εκείνες στον ισημερινό. Κατά μέσον όρο, οι ατμοσφαιρικές θερμοκρασίες ήταν επίσης πολύ μεγαλύτερες. Οι πόλοι, παραδείγματος χάριν, ήταν κατά 50°C θερμότεροι απ' όσο σήμερα.
Η σύνθεση της ατμόσφαιρας κατά τη διάρκεια της εποχής των δεινοσαύρων ήταν πολύ διαφορετική επίσης. Τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα ήταν μέχρι 12 φορές πιο υψηλά από τα σημερινά επίπεδα, και το οξυγόνο ήταν 32% έως 35% της ατμόσφαιρας, σε σύγκριση με το 21% που είναι σήμερα. Παρόλα αυτά, μέχρι το τέλος της κρητιδικής περιόδου, το περιβάλλον άλλαζε εντυπωσιακά. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα μειωνόταν, πράγμα που οδήγησε σε μια τάση ψύξης, καθώς τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα χαμήλωναν. Τα επίπεδα οξυγόνου στην ατμόσφαιρα άρχισαν, επίσης, να μεταλλάσσονται και πρέπει, τελικά, να χαμήλωσαν αρκετά. Μερικοί επιστήμονες υποθέτουν ότι η αλλαγή κλίματος, που συνδυάστηκε με τα χαμηλότερα επίπεδα οξυγόνου, θα είχε οδηγήσει άμεσα στην εξαφάνιση πολλών ειδών. Εάν οι δεινόσαυροι είχαν αναπνευστικά συστήματα παρόμοια με εκείνα που βρίσκονται συνήθως στα σύγχρονα πτηνά, μπορεί να ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να αντιμετωπίσουν τη μειωμένη αναπνευστική αποδοτικότητα, λαμβάνοντας υπόψη τις τεράστιες απαιτήσεις οξυγόνου των πολύ μεγάλων σωμάτων τους.
Ηφαιστειακή έκρηξη
Η τεράστια ηφαιστειακή έκρηξη που συνέβη στην Ινδία (Deccan Traps) εκτόξευσε τεράστιες ποσότητες σκόνης, και αερίων στην ατμόσφαιρα τα οποία μπλοκάρανε το φως του ήλιου και την φωτοσύνθεση με ταυτόχρονη μείωση της θερμοκρασίας. Ταυτόχρονα τα αέρια και κυρίως το CO2 επιδράσανε επίσης στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Μια υπόθεση ότι οι συγκρούσεις αστεροειδών ή κομητών είναι ικανές να προκαλέσουν ηφαιστειακή έκρηξη στην άλλη πλευρά του πλανήτη  αρχίζει να κερδίζει έδαφος.
Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας
Το Νέο Μοναστήρι είναι οικισμός της πρώην επαρχίας Δομοκού και παλιότερα υπήρξε η έδρα του πρώην δήμου Θεσσαλιώτιδας. Οι κάτοικοι του στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη). Έως το 1927 ονομαζόταν Τσιόμπα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.159 κατοίκους. Οι Μοναστηριώτες ήρθαν στην Ελλάδα το 1924 και μοιράστηκαν σε τέσσερα χωριά, το Νέο Μοναστήρι Φθιώτιδας, το Μεγάλο Μοναστήρι Λάρισας, το Μικρό Μοναστήρι Χαλκηδόνας (παλιά ονομασία "Ζορμπάς", γνωστό από τη συγγραφέα Πηνελόπη Δέλτα και το έργο Τα μυστικά του βάλτου) και τα Τρίκαλα Ημαθίας. θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήρθαν διαδοχικά από το 1906 έως το 1924.
Η πρώτη περίοδος (1924-1931)
Με μια μεγάλη εμπορική αμαξοστοιχία τον Απρίλιο του 1924 οι πρόσφυγες Μοναστηριώτες διέμειναν αρχικά σε σκηνές στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Δομοκού. Με την βοήθεια του βουλευτή Φθιώτιδας Ευστάθιου Μαλαμίδα έφυγαν λίγους μήνες μετά για να εγκατασταθούν στο κτήμα Μπεκριλέρ το οποίο κατείχε ο τσιφλικάς Μαραθέας. Η εγκατάσταση αντιμετώπισε δυσκολιές, μιας και από τη μία ο τσιφλικάς αντέδρασε, και από την άλλη οι αρρώστιες έπληξαν τους νέους κατοίκους.
Η δεύτερη περίοδος (1931-1940)
Η περίοδος της σταθεροποίησης. Οι κάτοικοι πλέον μένουν στο παλιό χωριό Τζιόμπα, αφού οι παλιοί έφυγαν και πήγαν στην γειτονική Σοφιάδα. Ιδρύουν σχολείο, εκκλησία, άρχισαν να χτίζουν σπίτια και να μπαίνουν σε ρυθμό ανάπτυξης.
Η τρίτη περίοδος (1940-1953)
Οι Ιταλοί ήρθαν και αφού συνέλαβαν πολλούς Μοναστηριώτες τους έκλεισαν στο δημοτικό σχολείο και τους ξυλοκόπησαν. Την άλλη ημέρα τους έβγαλαν έναν έναν έξω και αφού τους έδερναν παρουσία ολόκληρου του χωριού τους εκτελούσαν. Έτσι εκτελέστηκαν εννιά Μοναστηριώτες και δύο διερχόμενοι. Ο ένας από την περιοχή των Φαρσάλων και ο άλλος από τον Αλμυρό. Αμέσως μετά έκαψαν σαράντα σπίτια. Στο σαρανταήμερο μνημόσυνο ο Άρης Βελουχιώτης με την πρώτη ομάδα του, περίπου δέκα αντάρτες, έκανε την πρώτη του επιχείρηση σκοτώνοντας τον τσιφλικά και παίρνοντας όμηρο το μικρό παιδί του, Γιώργο.
Η τέταρτη περίοδος (1953-σήμερα)
Οι κάτοικοι μετά τον σεισμό άλλαξαν χωριό και ίδρυσαν το Νέο Μοναστήρι, στη σημερινή του θέση, πάνω στον οδικό άξονα Αθηνών-Θεσσαλονίκης.
Ο χορός την Πρωτοχρονιά
Πολλές οι εκδηλώσεις που γίνονται στα πλαίσια της διατήρησης της πολιτιστικής παράδοσης, με κορυφαία την εκδήλωση της Πρωτοχρονιάς, όπου όλοι οι κάτοικοι πιασμένοι σε ένα κύκλο χορεύουν χορούς της Βόρειας Θράκης.
Το Κουρμπάνι
Το κουρμπάνι είναι παραδοσιακή εκδήλωση η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο την ημέρα της Αναλήψεως στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Κουρμπάνι σημαίνει θυσία και σύμφωνα με τη παράδοση το έθιμο διατηρείται από την Ανατολική Ρωμυλία. Θυσιαζόταν ένα ελάφι και μετά γινόταν αγώνες πάλης. Κάποια χρονιά όμως δεν κατάφεραν να πιάσουν το ελάφι (που εμφανιζόταν πάντα θεόσταλτο σύμφωνα με τη παράδοση). Το έθιμο συνεχίστηκε με τον ερχομό των προσφύγων στην Ελλάδα μέχρι τον μεγάλο σεισμό του 1954 όπου και διακόπηκε για να ξανά ξεκινήσει το 1990. Μέχρι το 1998 τελούνταν στον ναό του Αγίου Γεωργίου όπου και γινόταν με προσφορές ζώων από τους κατοίκους. Το 1998 το έθιμο μεταφέρθηκε, ως το 2006, στην κεντρική πλατεία και πήρε μάλιστα ως έθιμο μεγάλες διαστάσεις αφού οι μερίδες που ετοιμάζονταν πλησίαζαν τις 3.000. Από το 2007 τελείται και πάλι στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, με άφθονο δωρεάν φαγητό (πλιγούρι με κρέας) μαγειρεμένο μέσα σε μεγάλα καζάνια, κρασί και χορό με τοπικά παραδοσιακά τραγούδια.
Η Ρουμπάνα
Το έθιμο που η γέννηση του χάνεται στα βάθη των αιώνων ξεκινούσε από την Καθαρά Δευτέρα. Την Καθαρά Δευτέρα και τις επόμενες δύο ημέρες τα κορίτσια κρατούσαν νηστεία και στην συνέχεια την Τετάρτη πήγαιναν στην εκκλησία όπου κοινωνούσαν και ύστερα στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας γίνονταν ένα μεγάλο τραπέζι από τους γονείς των κοριτσιών με φαγητά. Το μενού περιείχε φασόλια, δαμάσκηνα με σύκα και σταφίδες. Τις ημέρες της νηστείας τα κορίτσια κοιμόντουσαν μαζί με κύριο μέλημα τους να κουβεντιάζουν για να εκλέξουν την Νούνα. Μετά από πολλές συζητήσεις εκλεγόταν η Νούνα η οποία ξεκινούσε μαζί με τις άλλες κοπέλες αμέσως της πρόβες των τραγουδιών και των χορών για να είναι έτοιμες για το Σάββατο του Λαζάρου. Το πρωί του Λαζάρου όλα ήταν έτοιμα και ξεκινούσαν γυρίζοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας σχεδόν όλα τα σπίτια(δεν πήγαιναν όπου υπήρχε πένθος). Στο τέλος της ημέρας όλες μαζί πήγαιναν στην πλατεία του χωριού όπου δημόσια γίνονταν το «ξεζώνωμα» της Νούνας. Της αφαιρούσαν το ζωνάρι για να πέσουν τα χρήματα ή ο χαζνές όπως τον λέγανε και στην συνέχεια τα καταμετρούσαν δυνατά μαζί φυσικά με τα αυγά που είχαν μαζέψει. Αφού τελείωνε η μέτρηση, ο Αηγόρος (το αγόρι της Νούνας-απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει κάποια Νούνα) έσερνε την πρωτιά στον χορό συνοδευόμενος από την σάρτα του (παρέα του), και οδηγούσε τον χορό στο σπίτι της νούνας όπου και τους κερνούσαν. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι κατά την εξέλιξη του εθίμου όλη την ημέρα τα κορίτσια παρακολουθούνταν από απόσταση ασφαλείας από τον Αηγόρο και την παρέα του. Το τρίτο σκέλος του εθίμου γινόταν μετά το οικογενειακό πασχαλινό τραπέζι όπου στο σπίτι της Νούνας φιλεύονταν όλα τα κορίτσια και γινόταν οι μοιρασιά του χαζνέ.
Πρόερνα
Ένα χιλιόμετρο από το χωριό, βρίσκεται το πλέον καλοδιατηρημένο κάστρο του 4ου-5ου π.Χ. αιώνα, η αρχαία Πρόερνα, κομμάτι του βασιλείου του ηρωικού Αχιλλέα. Στην περιοχή υπάρχουν 5 θέσεις ακόμα προϊστορικής σημασίας. μικρογραφία|Άποψη της Αρχαίας Πρόερνας Στην τοπική κοινότητα Νέου Μοναστήριου, είναι προσβάσιμο και επισκέψιμο το Γυναικόκαστρο-αρχαία Ακρόπολη Πρόερνας, που παρουσιάζει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Η Πρόερνα των ιστορικών χρόνων οικοδομήθηκε επάνω στα ερείπια παλαιοτέρων οικισμών, οι οποίοι αναπτύχθηκαν στο γήλοφο Ταψί. Το προελληνικό όνομα της πόλης προδίδει την αδιάσπαστη συνέχεια της κατοίκησης της θέσης από την εποχή του Χαλκού, γεγονός που σταδιακά επιβεβαιώνεται και από την αρχαιολογική έρευνα.
Ταψί
Το ταψί είναι ένας λόφος δίπλα στην εκκλησία του Νέου Μοναστηρίου. Πήρε το όνομά του από το χαρακτηριστικό σχήμα του που μοιάζει με ταψί. Γύρω από αυτόν τον λόφο έχουν βρεθεί πολλοί τάφοι της πρωτογεωμετρικής περιόδου αλλά και της κλασικής εποχής. Έχουν επίσης βρεθεί και κατοικίες της κλασικής εποχής.
Κουτρουλού Μαγούλα
Κοντά στο Νέο Μοναστήρι βρίσκεται και ο νεολιθικός οικισμός της Κουτρουλού Μαγούλας γνωστός για τα χαρακτηριστικά ειδώλια που έχουν βρεθεί στην τοποθεσία.
Τα ειδώλια της Κουτρουλού Μαγούλας αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία ευρημάτων. Πάνω από 300 έχουν έρθει στο φως από την αρχή των ανασκαφών, δηλαδή από το 2001, κάποια ολόκληρα και κάποια θρυμματισμένα, μάλιστα τις περισσότερες φορές εσκεμμένα. «Πολλά ειδώλια είναι ξεκάθαρο ότι τα έσπαγαν επίτηδες, ένα φαινόμενο που συναντάται συχνά στις νεολιθικές θέσεις του βαλκανικού χώρου. Ως προς την ερμηνεία τους, υπάρχουν διάφορες ενδιαφέρουσες εξηγήσεις που παραπέμπουν όχι μόνο στη διακίνηση των θραυσμάτων, αλλά και σε πιθανές τελετές που γίνονταν στην κοινότητα. Πάντως, πέρα από τις διαδικασίες κοινωνικής συναναστροφής και ανταλλαγής, συμποσίων ή άλλων, το θραύσμα σε συνδέει και μνημονικά με τους ανθρώπους που ήσουν μαζί, καθώς και με την τελετή στην οποία συμμετείχες» εξηγεί ο κ. Χαμηλάκης.μικρογραφία|Κουτρουλού Μαγούλα|εναλλ.=|260x260εσ
Οι μελέτες και οι ανασκαφές στην Κουτρουλού Μαγούλα θα συνεχιστούν και μετά το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Ευστάθιος Β΄ της Βουλώνης
Ο Ευστάθιος και ο πεθερός του Γοδεφρείδος Γ΄, Δούκας της Κάτω Λωρραίνης επαναστάτησαν εναντίον του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ (1048), αλλά την επόμενη χρονιά που παντρεύτηκε την κόρη του Γοδεφρείδου Ίδα της Λωρραίνης (1049) αφορίστηκε από τον πάπα Λέων Θ΄ λόγω συγγένειας. Ο Ευστάθιος και η Ίδα είχαν μακρινή συγγένεια εβδόμου βαθμού με κοινό πρόγονο τον Λουδοβίκο τον Τραυλό κάτι που δεν ήταν λόγος αφορισμού αλλά έγινε με την επέμβαση του Ερρίκου Γ΄ στον πάπα. Η επανάσταση απέτυχε, ο Γοδεφρείδος και ο Ευστάθιος δήλωσαν την υποταγή τους στον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄.
Στην αυλή της Αγγλίας
Ο Ευστάθιος επισκέφτηκε την Αγγλία (1051), τον δέχτηκε με τιμές ο βασιλιάς Εδουάρδος ο Ομολογητής που ήταν πρώην κουνιάδος του από την πρώτη σύζυγο του Γκόντα της Αγγλίας αλλά εξακολουθούσε να είναι σύμμαχος του. Ένας ισχυρός Άγγλος ευγενής από την άλλη ο Γκόντουιν του Ουέσσεξ είχε πρόσφατα παντρέψει τον γιο του Τόστικ Γκόντουινσον με την Ιουδήθ της Φλάνδρας, την κόρη του Βαλδουίνου του Γενειοφόρου του μεγάλου αντιπάλου του Ευσταθίου. Ο άλλος γιος του Γκόντουιν Σβεν Γκόντουινσον βρισκόταν επίσης σε σύγκρουση με τον Ραλφ ντρ Τίμιντ, τον θετό γιο του Ευσταθίου.
Μια φιλονικία που είχαν ο Ευστάθιος και οι οπαδοί του με τους κατοίκους του Ντόβερ οδήγησε σε σύγκρουση του Εδουάρδου του Ομολογητή με τον Γκόντουιν. Ο βασιλιάς ζήτησε από τον Ευστάθιο να τιμωρήσει τους κατοίκους του Ντόβερ, αλλά ο Γκόντουιν αρνήθηκε να τιμωρήσει τους συμπατριώτες του χάρη ενός ξένου. Ο Γκόντουιν δραπέτευσε στην Φλάνδρα αλλά επέστρεψε δυναμικά την επόμενη χρονιά με μεγάλο στρατό (1052). Ο Γουλιέλμος του Ταλού επαναστάτησε εναντίον του ανιψιού του δούκα Γουλιέλμου της Νορμανδίας, ο Ευστάθιος δεν συμμετείχε αν και υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι είχε προσφέρει άσυλο στον Γουλιέλμο του Ταλού όταν δραπέτευσε.
Η μάχη του Χάστινγκς
thumb|right|250px|Απεικόνιση του Ευσταθίου Β΄ της Βουλώνης στην μάχη του Χάστινγκς σε λεπτομέρεια από την ταπεστρί του Μπαγιέ. Τα επόμενα χρόνια η δύναμη των εχθρών του Ευσταθίου αυξήθηκε σημαντικά, ο Βαλδουίνος Ε΄ της Φλάνδρας επεκτάθηκε ανατολικά και έγινε κηδεμόνας του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Ο θετός γιος του Ευσταθίου Γουόλτερ του Μαντ απέτυχε να διεκδικήσει τν κομητεία του Μέιν, συνελήφθη από τους Νορμανδούς και πέθανε αμέσως μετά κάτω από περίεργες συνθήκες. Οι κακοτυχίες οδήγησαν τον Ευστάθιο σε αλλαγή πολιτικής, υποστήριξε τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή στις προσπάθειες του να γίνει νέος βασιλιάς της Αγγλίας και συμμετείχε στην μάχη του Χάστινγκς (1066). Οι πηγές για την συμμετοχή του Ευστάθιου στην μάχη διαφέρουν, ο χρονικογράφος Γουλιέλμος του Πουατιέ γράφει :
"Με βαριά φωνή ο δούκας Γουλιέλμος κάλεσε τον Ευστάθιο της Βουλώνης, εκείνος επέστρεψε με 50 ιππότες και έδωσε το σύνθημα για οπισθοχώρηση. Ο άντρας πλησίασε τον δούκα και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί, τον κάλεσε να οπισθοχωρήσει επειδή αν προχωρούσε περισσότερο θα τον έβρισκε ο θάνατος αλλά σε κάποια στιγμή έχασε τα λόγια του. Ο Ευστάθιος δέχτηκε ένα δυνατό χτύπημα στους ώμους, έτρεχαν αίματα από ταν στόμα και την μύτη του, μόλις κατάφερε να γλυτώσει τον θάνατο με την βοήθεια των οπαδών του".
Η απεικόνιση της ταπεστρί του Μπαγιέ δείχνει έναν ιππότη να μεταφέρει με τα χέρια του μια σημαία την ίδια ώρα που ο Νορμανδικός στρατός προχωρούσε, ο Γουλιέλμος γύρισε το κεφάλι του και του έδειξε τους ιππότες του που τον ακολουθούσαν και ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν. Ο Ευστάθιος μάλλον είχε χάσει την υπομονή του και είχε ζητήσει από τον δούκα να αποχωρήσει από την μάχη όταν βρισκόταν στο πιο κρίσιμο σημείο της. Άλλες πηγές τον παρουσιάζουν να βρίσκεται σε κάποιο επεισόδιο αμέσως μετά την μάχη όταν του επιτέθηκε ένας Σάξονας να τον σκοτώσει και μόλις τον σταμάτησε πριν φτάσει στον δούκα Γουλιέλμο. Ο Ευστάθιος δέχτηκε πλούσια δώρα από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή κάτι που δείχνει ότι τον βοήθησε στην μάχη με άλλους τρόπους πιθανότατα με παροχή πλοίων. Την επόμενη χρονιά μετά την Κατάκτηση ο Ευστάθιος δυσαρεστημένος από τα μερίδια που πήρε βοήθησε έναν επαναστάτη από το Κεντ να καταλάβει το κάστρο του Ντόβερ. Ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής έκανε κατάσχεση των Αγγλικών τίτλων του αλλά σύντομα συμφιλιώθηκε μαζί του και του έδωσε μέρος των τίτλων.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Γκόντα των Ουέσσεξ (απεβ. 1047), κόρη τού Έθελρεντ Β΄ της Αγγλίας, δεν απέκτησε παιδιά.
Με τη δεύτερη σύζυγό του Ίδα των Αρντέν-Βερντέν, κόρη τού Γοδεφρείδου Γ΄ δούκα της Κάτω Λωρραίνης, απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης Κατηγορία:Οίκος της Βουλώνης
Ροζ Φρανσίν Ρογκομπέ
Η Ροζ Φρανσίν Ρογκομπέ (Rose Francine Rogombé, 20 Σεπτεμβρίου 1942 - 10 Απριλίου 2015) ήταν πολιτικός από την Γκαμπόν και πρόεδρος της Γερουσίας. Μετά το θάνατο του προέδρου Ομάρ Μπονγκό έγινε υπηρεσιακή πρόεδρος και εντός 90 ημερών διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές,με βάση το Σύνταγμα. Είναι η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως αρχηγός κράτους στην Γκαμπόν.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε το 1942.
Έκανε νομικές σπουδές στη Γαλλία και έγινε εισαγγελέας στην Γκαμπόν. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση ως υπουργός Προεδρίας επί ανέλιξης των γυναικών της Γκαμπόν και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη δεκαετία του 1980. Το 2007 απέκτησε πτυχίο Θεολογίας.
Προσωρινή πρόεδρος
Ο πρόεδρος της Γερουσίας, με βάση το Σύνταγμα, αναλαμβάνει προσωρινά αρχηγός κράτους σε περίπτωση θανάτου του προέδρου.
Έτσι, η Ρογκομπέ έγινε προσωρινή πρόεδρος, έπειτα από το θάνατο του προέδρου Ομάρ Μπονγκό, στις 8 Ιουνίου του 2009. Μια μέρα μετά, έγινε επίσημα ο διορισμός της από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Η Ρογκομπέ ορκίστηκε στις 10 Ιουνίου του 2009, ενώπιον των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου, της κυβέρνησης, της Γερουσίας, της Εθνοσυνέλευσης, όπως επίσης και ξένων διπλωματών. Έδωσε τον όρκο έπειτα από την τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη του Μπονγκό. Την διαδέχθηκε ο Αλί Μπονγκό τον Οκτώβριο του 2009. Πέθανε στο Παρίσι το 2015.
Παραπομπές
Ρογκομπε
Διεθνής Ένωση Βιβλιοθηκών Τεχνολογικών Πανεπιστημίων
Η Διεθνής Ένωση Βιβλιοθηκών Τεχνολογικών Πανεπιστημίων (αγγλ. International Association of Technological University Libraries - IATUL) ιδρύθηκε το 1955 στη Γερμανία και εκπροσωπεί όσους σχετίζονται με τη Βιβλιοθηκονομία στα Τεχνολογικά Πανεπιστήμια παγκοσμίως. Η IATUL διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο (President), τον Γραμματέα (Secretary), τον Ταμία (Treasurer), δυο Αντιπροέδρους (Vice-Presidents) και τρία μέλη.
Ιστορία
Τον Μάιο του 1955 ο δρ. Hemlin από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας Chalmers (Chalmers University of Technology), ίδρυσε την IATUL, η οποία πλέον λειτουργεί σε συνεργασία με το Τμήμα Επιστημονικών και Τεχνολογικών Βιβλιοθηκών της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ενώσεων Βιβλιοθηκών και Ιδρυμάτων (IFLA Section of Science and Technology Libraries). Σημαντικές αλλαγές στον τομέα της βιομηχανίας και των επικοινωνιών κατά το 19ο αιώνα οδήγησαν στην ίδρυση Τεχνικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων προκειμένου να καλυφθεί η ανάγκη τεχνικής κατάρτισης. Αρχικά τα μέλη της προέρχονταν κυρίως από την Ευρώπη, ενώ με την πάροδο των χρόνων απέκτησε μέλη από τον κόσμο. Η IATUL σήμερα αποτελεί έναν εθελοντικό οργανισμό, ο οποίος στη Γενική Συνέλευση του 2009 μετονομάστηκε σε Διεθνή Ένωση Βιβλιοθηκών Επιστημονικών και Τεχνολογικών Πανεπιστημίων (International Association of Scientific and Technological University Libraries) για να εκφράζει την ποικιλομορφία των μελών της.
Μέλη
Στην IATUL μπορούν να συμμετέχουν Επιστημονικά και Τεχνολογικά Ιδρύματα, καθένα από τα οποία ορίζει ένα ανώτερο στέλεχος της βιβλιοθήκης του ως το άτομο που θα επικοινωνεί με την ένωση. Το σύνολο των μελών της IATUL χωρίζεται σε κατηγορίες ανάλογα με τον τρόπο συμμετοχής και συνεισφοράς τους στην ένωση και διακρίνονται σε:
Αναλυτικότερα, στην κατηγορία των Τακτικών Μελών μπορούν να ενταχθούν Βιβλιοθήκες που ανήκουν σε ιδρύματα τα οποία προσφέρουν μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα στον τομέας της Επιστήμης, της Μηχανικής ή της Τεχνολογίας. Βιβλιοθήκες και οργανισμοί, οι οποίοι επιθυμούν να ενισχύσουν το έργο της IATUL μπορούν να συμμετέχουν ως Συνεργαζόμενα και Υποστηρικτικά Μέλη αντίστοιχα. Το Διοικητικό συμβούλιο δύναται να αναγνωρίσει τη σημαντική συνεισφορά κάποιου μέλους στο έργο της ένωσης και κατ’ επέκταση της Διεθνούς Βιβλιοθηκονομίας την ιδιότητα του Επίτιμου Μέλους.
Δράση
Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της IATUL εντάσσεται η προώθηση της συνεργασίας μεταξύ διευθυντών βιβλιοθηκών και ανώτερων στελεχών, η οποία οδηγεί στην επίλυση σημαντικών κοινών προβλημάτων. Παράλληλα, διοργανώνει σεμινάρια και ποικίλα εργαστήρια για τα μέλη της και έχει αναπτύξει συνεργατική σχέση με την UNESCO, η οποία πλέον συνεχίζεται διαμέσου IFLA. Επιπρόσθετα, η IATUL αποτελεί μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημονικής και Τεχνολογικής Πληροφόρησης - International Council for Scientific and Technical Information (ICSTI). Ακόμη, η IATUL διοργανώνει ετήσιο συνέδριο (Annual Conference) όπου προβάλλονται και συζητούνται θέματα σχετικά με τις βιβλιοθήκες τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί
Πάμπλο Εσκομπάρ
Γεννημένος στο Ρίονεγρο και μεγαλωμένος στο Μεντεγίν, ο Εσκομπάρ σπούδασε για σύντομο χρονικό διάστημα στο Universidad Autónoma Latinoamericana του Μεντεγίν, αλλά έφυγε χωρίς να αποφοιτήσει. Αντ' αυτού άρχισε να εμπλέκεται σε εγκληματικές δραστηριότητες, αρχικά πουλώντας λαθραία τσιγάρα και πλαστά λαχεία, καθώς σε κλοπές οχημάτων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, άρχισε να εργάζεται για διάφορους λαθρέμπορους ναρκωτικών, συχνά απαγάγοντας και κρατώντας ανθρώπους για λύτρα.
Το 1976, ο Εσκομπάρ ίδρυσε το Καρτέλ Μεντεγίν, το οποίο διένειμε κοκαΐνη και δημιούργησε τις πρώτες οδούς λαθρεμπορίου από το Περού, τη Βολιβία και τον Ισημερινό, μέσω της Κολομβίας και τελικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διείσδυση του Εσκομπάρ στις ΗΠΑ δημιούργησε σημαντική ζήτηση για κοκαΐνη και μέχρι τη δεκαετία του 1980 εκτιμήθηκε ότι ο Εσκομπάρ διακινούσε σε μηνιαία βάση αποστολές 70 έως 80 τόνων κοκαΐνης από την Κολομβία. Ως αποτέλεσμα, έγινε γρήγορα ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, αλλά πολέμησε συνεχώς αντίπαλα καρτέλ ναρκωτικών στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, οδηγώντας σε σφαγές και δολοφονίες αστυνομικών, δικαστών, ντόπιων και επιφανών πολιτικών, κάνοντας την Κολομβία την πρωτεύουσα των δολοφονιών του κόσμου.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Κολομβίας το 1982, ο Εσκομπάρ εξελέγη ως αναπληρωματικό μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων ως μέρος του κινήματος Φιλελεύθερων Εναλλακτικών. Μέσω αυτού, ήταν υπεύθυνος για κοινοτικά έργα όπως η κατασκευή σπιτιών και γηπέδων ποδοσφαίρου, τα οποία του έδωσαν μεγάλη δημοτικότητα μεταξύ των κατοίκων των πόλεων που σύχναζε. Ωστόσο, οι πολιτικές φιλοδοξίες του Εσκομπάρ ματαιώθηκαν από τις κυβερνήσεις της Κολομβίας και των ΗΠΑ, οι οποίες πίεζαν συστηματικά για τη σύλληψή του, με τον Εσκομπάρ να πιστεύεται ευρέως ότι ενορχήστρωσε τις βομβιστικές επιθέσεις στην πτήση 203 της Avianca και στο κτίριο DAS ως αντίποινα.
Το 1991, ο Εσκομπάρ παραδόθηκε στις αρχές και καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών για μια σειρά από κατηγορίες, αλλά συνήψε μια συμφωνία με τον Κολομβιανό Πρόεδρο Σέζαρ Γκαβίρια, με τη δυνατότητα να κρατηθεί στη δική του, αυτοκατασκευασμένη φυλακή La Catedral. Το 1992, ο Εσκομπάρ δραπέτευσε και κρύφτηκε όταν οι αρχές προσπάθησαν να τον μεταφέρουν σε ένα πιο τυπικό σοφρωνιστικό ίδρυμα, οδηγώντας σε ένα άνευ προηγουμένου ανθρωποκυνηγητό σε όλη τη χώρα. Ως αποτέλεσμα, το καρτέλ του Μεντεγίν κατέρρευσε και το 1993, ο Εσκομπάρ σκοτώθηκε στη γενέτειρά του από την Εθνική Αστυνομία της Κολομβίας, μια μέρα μετά τα 44α γενέθλιά του.
Η κληρονομιά του Εσκομπάρ παραμένει αμφιλεγόμενη μέχρι σήμερα. Ενώ πολλοί καταγγέλλουν την αποτρόπαια φύση των εγκλημάτων του, θεωρήθηκε ως μια φιγούρα «όπως του Ρομπέν των Δασών» για πολλούς στην Κολομβία, καθώς παρείχε πολλές ανέσεις στους φτωχούς. Η δολοφονία του θρηνήθηκε από πολλούς και την κηδεία του παρακολούθησαν πάνω από 25.000 άτομα. Επιπλέον, η ιδιωτική του περιουσία, Χασιέντα Νάπολες, έχει μετατραπεί σε θεματικό πάρκο. Η ζωή του έχει επίσης χρησιμεύσει ως έμπνευση ευρέως στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη μουσική.
Πρώτα χρόνια
340px|thumb|Η πόλη Μεντεγίν, όπου μεγάλωσε ο Εσκομπάρ και ξεκίνησε την εγκληματική του καριέρα. Γεννήθηκε στο χωριό Ριονέγρο της Αντιόχειας, τρίτο παιδί του αγρότη Αμπέλ ντε Χεσούς Εσκομπάρ και της δασκάλας Εμίλτα Γκαβίρια. Ο Εσκομπάρ άφησε το λύκειο το 1966 λίγο πριν τα 17α γενέθλιά του, πριν επιστρέψει δύο χρόνια αργότερα με τον ξάδερφό του Γκουστάβο Γκαβίρια.
Οι δυο τους παράτησαν το σχολείο μετά από περισσότερο από ένα χρόνο, αλλά ο Εσκομπάρ, που δεν το έβαλε κάτω, έγινε για λίγο αυτόνομος στη Λατινική Αμερική πλαστογραφώντας τα απολυτήρια γυμνασίου. Στη συνέχεια σπούδασε στο κολέγιο με στόχο να γίνει ποινικός δικηγόρος, πολιτικός και τελικά πρόεδρος, αλλά αναγκάστηκε να τα παρατήσει λόγω έλλειψης χρημάτων.
Πρώιμη
Ο Εσκομπάρ ξεκίνησε την εγκληματική του καριέρα με τη συμμορία του κλέβοντας ταφόπλακες, καθαρίζοντας τις επιγραφές τους και μεταπωλώντας τις. Αφού παράτησε το σχολείο, ο Εσκομπάρ άρχισε να εντάσσεται σε συμμορίες που έκλεβαν αυτοκίνητα. Ο Εσκομπάρ σύντομα ενεπλάκη σε σκληρά εγκλήματα, προσλαμβάνοντας εγκληματίες για να απαγάγουν άτομα που του χρωστούσαν χρήματα και να τους ζητούσαν λύτρα, μερικές φορές σκίζοντας τα χαρτονομίσματα λύτρων ακόμα και όταν ο Εσκομπάρ τα είχε λάβει. Το πιο διάσημο θύμα απαγωγής του ήταν ο επιχειρηματίας Ντιέγκο Ετσεβαρία, ο οποίος απήχθη και τελικά σκοτώθηκε το καλοκαίρι του 1971, όταν ο Εσκομπάρ έλαβε λύτρα 50.000 πσολάρια από την οικογένεια Ετσεβαρία. Η συμμορία του Εσκομπάρ έγινε ευρέως γνωστή για αυτή την απαγωγή.
Καρτέλ του Μεντεγίν
thumb|400px|Διεθνείς διαδρομές ναρκωτικών. Ο Εσκομπάρ είχε εμπλακεί στο οργανωμένο έγκλημα για μια δεκαετία όταν το εμπόριο κοκαΐνης άρχισε να εξαπλώνεται στην Κολομβία στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η ξαφνική άνοδος του Εσκομπάρ τράβηξε την προσοχή της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Κολομβίας (DAS), η οποία τον συνέλαβε τον Μάιο του 1976 κατά την επιστροφή του από τη διακίνηση ναρκωτικών στον Ισημερινό. Πράκτορες της DAS βρήκαν 39 κιλά κοκαΐνης στο εφεδρικό ελαστικό του αυτοκινήτου του Εσκομπάρ. Ο Εσκομπάρ κατάφερε να αλλάξει τον πρώτο δικαστή στο δικαστήριο και δωροδόκησε τον δεύτερο δικαστή, οπότε αφέθηκε ελεύθερος μαζί με άλλους κρατούμενους. Τον επόμενο χρόνο, ο πράκτορας που συνέλαβε τον Εσκομπάρ δολοφονήθηκε. Ο Εσκομπάρ συνέχισε να δωροδοκεί και να εκφοβίζει τις κολομβιανές υπηρεσίες επιβολής του νόμου, με τον ίδιο τρόπο. Το καρότο και το μαστίγιο του ήταν η στρατηγική δωροδοκίας δημοσίων αξιωματούχων και πολιτικών υποψηφίων στην Κολομβία, εκτός από την αποστολή εκτελεστών για να δολοφονήσουν αυτούς που απέρριπταν τις δωροδοκίες του, η οποία έγινε γνωστή ως "ασήμι ή μολύβι", που σήμαινε "χρήματα ή θάνατος".
Απόγειο της δύναμης του Εσκομπάρ
Ο Εσκομπάρ ασχολήθηκε επίσης με τη φιλανθρωπία στην Κολομβία και πλήρωνε αδρά για το προσωπικό του εργαστηρίου κοκαΐνης του. Ξόδεψε εκατομμύρια για την ανάπτυξη ορισμένων από τις φτωχότερες γειτονιές του Μεντεγίν. Βοήθησε στην κατασκευή δρόμων, ηλεκτρικών δικτύων και γηπέδων ποδοσφαίρου. Έφτιαξε μέχρι και συγκροτήματα κατοικιών για αστέγους. Ο Εσκομπάρ μπήκε επίσης στην πολιτική τη δεκαετία του 1970 και συμμετείχε και υποστήριξε τον σχηματισμό του Φιλελεύθερου Κόμματος της Κολομβίας. Το 1982, εισήλθε με επιτυχία στο Κολομβιανό Κογκρέσο. Αν και αναπληρωματικός, του χορηγήθηκε αυτόματα βουλευτική ασυλία και δικαίωμα διπλωματικού διαβατηρίου σύμφωνα με το νόμο της Κολομβίας. Την ίδια περίοδο, ο Εσκομπάρ γινόταν σταδιακά δημόσιο πρόσωπο και λόγω της φιλανθρωπικής του δράσης ήταν γνωστός ως «Ρομπέν των Δασών».
300px|thumb|Ο υπουργός Δικαιοσύνης Ροντρίγκο Λάρα (κέντρο) και ο υποψήφιος για την προεδρία Λουίς Κάρλος Γκαλάν (αριστερά) δολοφονήθηκαν και οι δύο με εντολή του Εσκομπάρ. Στο Κογκρέσο, ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης, Ροντρίγκο Λάρα, είχε γίνει αντίπαλος του Εσκομπάρ, κατηγορώντας τον για εγκληματική δραστηριότητα από την πρώτη κιόλας μέρα του Κογκρέσου. Η σύλληψη του Εσκομπάρ το 1976 διερευνήθηκε από τους υφισταμένους του Ροντρίγκο Λάρα. Λίγους μήνες αργότερα, ο ηγέτης των Φιλελευθέρων Λουίς Κάρλος Γκαλάν έδιωξε τον Εσκομπάρ από το κόμμα. Αν και ο Εσκομπάρ αντέδρασε, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική τον Ιανουάριο του 1984. Τρεις μήνες αργότερα, ο Λάρα δολοφονήθηκε.
Το δικαστικό σώμα της Κολομβίας ήταν στόχος του Εσκομπάρ στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ενώ δωροδοκούσε και δολοφονούσε αρκετούς δικαστές, το φθινόπωρο του 1985, ο καταζητούμενος πια Εσκομπάρ ζήτησε από την κολομβιανή κυβέρνηση να επιτρέψει την υπό όρους παράδοσή του χωρίς να εκδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πρόταση απαντήθηκε αρχικά αρνητικά και ο Εσκομπάρ στη συνέχεια ίδρυσε και υποστήριξε σιωπηρά τον Οργανισμό "Los Extraditable", ο οποίος στοχεύει στην καταπολέμηση της πολιτικής έκδοσης. Το Los Extraditable στη συνέχεια κατηγορήθηκε ότι συμμετείχε σε μια προσπάθεια να εμποδίσει το Ανώτατο Δικαστήριο της Κολομβίας να μελετήσει τη συνταγματικότητα της συνθήκης έκδοσης της Κολομβίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προς υποστήριξη του Εσκομπάρ, το ακροαριστερό αντάρτικο κίνημα της 6ης Νοεμβρίου 1985 επιτέθηκε στο κτίριο της κολομβιανής Δικαιοσύνης και σκότωσε τους μισούς δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στα τέλη του 1986, το Ανώτατο Δικαστήριο της Κολομβίας κήρυξε παράνομη την προηγούμενη συνθήκη έκδοσης επειδή υπογράφηκε από προεδρική αντιπροσωπεία και όχι από τον ίδιο τον πρόεδρο. Η νίκη του Εσκομπάρ επί του δικαστικού σώματος αποδείχτηκε βραχύβια, με τον νέο πρόεδρο Βιρτζίλιο Μπάρκο Βάργκας να έχει ανανεώσει γρήγορα τη συμφωνία του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Εσκομπάρ κρατούσε ακόμα κακία εναντίον του Λουίς Κάρλος Γκαλάν, ο οποίος τον έδιωξε από την πολιτική και δολοφονήθηκε στις 18 Αυγούστου 1989, κατόπιν εντολής του Εσκομπάρ. Στη συνέχεια, ο Εσκομπάρ τοποθέτησε μια βόμβα στην πτήση 203 της Avianca σε μια προσπάθεια να δολοφονήσει τον διάδοχο του Γκαλάν, Σέζαρ Γκαβίρια Τρουχίγιο, ο οποίος έχασε το αεροπλάνο και επέζησε. Και οι 107 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την έκρηξη. Καθώς όμως δύο Αμερικανοί σκοτώθηκαν επίσης στην βομβιστική επίθεση, η αμερικανική κυβέρνηση άρχισε να επεμβαίνει πιο άμεσα.
Φυλακή La Catedral
Μετά τη δολοφονία του Λουίς Κάρλος Γκαλάν, η διοίκηση του Τσέζαρ Γκαβίρια κινήθηκε εναντίον του Εσκομπάρ και των καρτέλ ναρκωτικών. Τελικά, η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε με τον Εσκομπάρ και τον έπεισε να παραδοθεί και να σταματήσει κάθε εγκληματική δραστηριότητα με αντάλλαγμα μείωση της ποινής και προνομιακή μεταχείριση κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του. Δηλώνοντας τέλος σε μια σειρά προηγούμενων βίαιων πράξεων που είχαν σκοπό να πιέσουν τις αρχές και την κοινή γνώμη, ο Εσκομπάρ παραδόθηκε στις κολομβιανές αρχές το 1991. Πριν παραδοθεί, η έκδοση Κολομβιανών πολιτών στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε απαγορευτεί από το πρόσφατα εγκεκριμένο κολομβιανό Σύνταγμα του 1991. Αυτή η πράξη ήταν αμφιλεγόμενη, καθώς υπήρχε η υποψία ότι ο Εσκομπάρ και άλλοι βαρόνοι ναρκωτικών είχαν επηρεάσει μέλη της Συντακτικής Συνέλευσης στην ψήφιση του νόμου. Ο Εσκομπάρ ήταν έγκλειστος στη δική του πολυτελή ιδιωτική φυλακή, το La Catedral ,που διέθετε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, ένα τεράστιο κουκλόσπιτο, ένα μπαρ, ένα τζακούζι και έναν καταρράκτη.
Θάνατος
300px|thumb|right|Μέλη της Ειδικής Μονάδας Έρευνας γιορτάζουν πάνω από τη σορό του Εσκομπάρ στις 2 Δεκεμβρίου 1993. Ο θάνατός του έδωσε τέλος σε μια προσπάθεια αναζήτησης 16 μηνών. 300px|thumb|Ο τάφος του Πάμπλο Εσκομπάρ και της οικογένειας στο νεκροταφείο Μόντε Σάκρο.
Ο Εσκομπάρ αντιμετώπισε απειλές από την αστυνομία της Κολομβίας, την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τον αντίπαλό του, το Καρτέλ Κάλι. Στις 2 Δεκεμβρίου 1993, ο Εσκομπάρ εντοπίστηκε σε ένα σπίτι σε μια κατοικημένη περιοχή της μεσαίας τάξης του Μεντεγίν από ειδικές δυνάμεις της Κολομβίας που χρησιμοποιούσαν τεχνολογία που παρέχονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αστυνομία προσπάθησε να συλλάβει τον Εσκομπάρ, αλλά η κατάσταση γρήγορα κλιμακώθηκε σε ανταλλαγή πυρών. Ο Εσκομπάρ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ενώ προσπαθούσε να δραπετεύσει από την ταράτσα. Χτυπήθηκε από σφαίρες στο σώμα και τα πόδια, και μια σφαίρα που τον χτύπησε στο κεφάλι, είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο του. Αυτό πυροδότησε μία συζήτηση για το αν αυτοκτόνησε ή αν τον πυροβόλησαν.
Επακόλουθα του θανάτου του
Λίγο μετά το θάνατο του Εσκομπάρ και τον επακόλουθο κατακερματισμό του Καρτέλ Μεντεγίν, η αγορά κοκαΐνης κυριαρχήθηκε από το αντίπαλο Καρτέλ Κάλι μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν οι ηγέτες του είτε σκοτώθηκαν είτε συνελήφθησαν από την κολομβιανή κυβέρνηση. Η εικόνα του Ρομπέν των Δασών που είχε καλλιεργήσει ο Εσκομπάρ διατήρησε μια διαρκή επιρροή στο Μεντεγίν. Πολλοί εκεί, ειδικά πολλοί από τους φτωχούς της πόλης τους οποίους είχε βοηθήσει ο Εσκομπάρ όσο ζούσε, θρήνησαν τον θάνατό του και πάνω από 25.000 άνθρωποι παρευρέθηκαν στην κηδεία του. Μερικοί από αυτούς τον θεωρούν άγιο και προσεύχονται σε αυτόν να λάβει θεία βοήθεια. Ο Εσκομπάρ κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Μόντε Σάκρο.
Οικογένεια και σχέσεις
Τον Μάρτιο του 1976, ο 26χρονος Εσκομπάρ παντρεύτηκε τη Μαρία Βικτόρια Χενάο, η οποία ήταν 15 ετών. Η σχέση αποθαρρύνθηκε από την οικογένεια Χενάο, η οποία θεωρούσε τον Εσκομπάρ κοινωνικά κατώτερο, με το ζευγάρι να έφυγε. Είχαν δύο παιδιά: τον Χουάν Πάμπλο (τώρα Σεμπαστιάν Μαροκίν) και τη Μανουέλα.
Το 2007, η δημοσιογράφος Βιρτζίνια Βαγιέχο δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, στα οποία περιγράφει τη ρομαντική σχέση της με τον Εσκομπάρ και τις σχέσεις του με πολλούς προέδρους, δικτάτορες της Καραϊβικής και και άλλων πολιτικών. Το βιβλίο της ενέπνευσε την ταινία "Loving Pablo" (2017).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί Κατηγορία:Κολομβιανοί εγκληματίες
Δήμος Πέτροβετς
Ο Δήμος Πέτροβετς (Петровец, Petrovec; Ibrahimovë) είναι δήμος στο βόρειο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Σκοπίων. Πέτροβετς ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Πέτροβετς.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Πέτροβετς συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Περιφέρεια Σκοπίων
Γιασίν Μπουνού
Ο Γιασίν Μπουνού (ياسين بونو, βερβερικές γλώσσες: ⵢⴰⵙⵉⵏ ⴱⵓⵏⵓ ) (γενν. 5 Απριλίου 1991), επίσης γνωστός ως Μπόνο, είναι Μαροκινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τη Σεβίλλη και την Εθνική Μαρόκου.
Κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ με τη Σεβίλλη το 2019-20.
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Μαρόκου το 2013 και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (2018, 2022) και τρία Κύπελλα Εθνών Αφρικής (2017, 2019, 2021). Προηγουμένως, συμμετείχε με την ομάδα Κ23 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.
Ουιντάντ Καζαμπλάνκα
Ο Μπουνού γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά από Μαροκινούς γονείς. Ο πατέρας του κατάγεται από την πόλη Ταουνάτε. Σε ηλικία 3 ετών, μετακόμισαν οικογενειακώς στην Καζαμπλάνκα, όπου εντάχθηκε στην Ουιντάντ Καζαμπλάνκα ως παιδί το 1999. Του άρεσε να παίζει με τα πόδια του, αλλά λόγω του ύψους του προτάθηκε αργότερα να γίνει τερματοφύλακας, μια πρόκληση που αποδέχτηκε. Τα είδωλα του ήταν οι Τζανλουίτζι Μπουφόν και Έντβιν φαν ντερ Σαρ. Το 2011, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, στην οποία είχε προβιβαστεί ένα χρόνο νωρίτερα.
Ατλέτικο Μαδρίτης
Στις 14 Ιουνίου 2012, ο Μπουνού εντάχθηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης της Πριμέρα Ντιβισιόν, όπου αρχικά ήταν μέλος της Ατλέτικο Μαδρίτης Β στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Εμφανιζόταν τακτικά για την ομάδα στον πάγκο ως τρίτος τερματοφύλακας και υπέγραψε νέο τετραετές συμβόλαιο στις 31 Μαΐου 2013. Το καλοκαίρι του 2014, αφού επωφελήθηκε από τις αποχωρήσεις του Τιμπό Κουρτουά και του Ντανιέλ Αρανθούμπια, προήχθη οριστικά στο βασικό σχήμα. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 24 Ιουλίου 2014, σε μια φιλική νίκη με 1–0 στην προετοιμασία της σεζόν εναντίον της ΚΝ Νουμάνθια.
Σαραγόσα
Την 1η Σεπτεμβρίου 2014, ο Μπουνού δόθηκε με μονοετή δανεισμό στη Ρεάλ Σαραγόσα της Σεγούντα Ντιβισιόν. Ήταν δεύτερος τερματοφύλακας, πίσω από τον Όσκαρ Γουάλεϊ, για το πρώτο μισό της σεζόν, έκανε το ντεμπούτο του την επόμενη 11 Ιανουαρίου σε μια ήττα με 5–3 από την ΟΝ Λας Πάλμας και ολοκλήρωσε τη σεζόν με 16 εμφανίσεις. Στα πλέι οφ, αφού η απόδοση του Γουάλεϊ οδήγησε σε μια εντός έδρας ήττα με 0–3 από τη Χιρόνα ΦΚ στο πρώτο παιχνίδι, ο Μπουνού τον αντικατέστησε στο δεύτερο, όπου η ομάδα νίκησε με 4–1 και πήρε την πρόκριση στα εκτός έδρας γκολ. Η Σαραγόσα έχασε τον τελικό με τον ίδιο κανόνα από την ΟΝ Λας Πάλμας. Στις 23 Ιουλίου 2015, επέστρεψε στην ομάδα της Αραγωνίας, και πάλι με μονοετή δανεισμό.
Σεβίλλη
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, μετά τον υποβιβασμό με τους Καταλανούς, ο Μπουνού εντάχθηκε στη Σεβίλλη ΦΚ, ως δανεικός για ένα χρόνο. Ήταν δεύτερη επιλογή του Τομάς Βατσλίκ στη σεζόν και έπαιξε τακτικά στο εγχώριο κύπελλο. Η ομάδα κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2019-20, κερδίζοντας επαίνους για την απόδοσή του εναντίον της Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς στους προημιτελικούς, καθώς απέκρουσε πέναλτι του Ραούλ Χιμένες, στη νίκη με 1–0. Είχε επίσης καλές αποδόσεις στη νίκη με 2-1 στον ημιτελικό επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και έκανε την αποφασιστική απόκρουση σε σουτ του Ρόμελου Λουκάκου σε ένας εναντίον ενός, στο νικητήριο τελικό με 3-2 εναντίον της Ίντερ.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2020, ο Μπουνού υπέγραψε μόνιμο τετραετές συμβόλαιο με τους Ανδαλουσιάνους. Την επόμενη 21 Μαρτίου, στο τελευταίο λεπτό ενός αγώνα εναντίον της Ρεάλ Βαγιαδολίδ, σημείωσε το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας τερματοφύλακας για να εξασφαλίσει την ισοπαλία με 1–1.
Εθνική ομάδα
Ο Μπουνού είχε δικαίωμα να εκπροσωπήσει τον Καναδά ή το Μαρόκο, αλλά επέλεξε να εκπροσωπήσει το δεύτερο, εμφανιζόμενος με την ομάδα Κ20 ετών στο Τουρνουά της Τουλόν το 2012, παίζοντας σε έναν αγώνα κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Επιλέχθηκε επίσης στην ομάδα Κ23 για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, αλλά ήταν αναπληρωματικός του Μοχάμεντ Αμσίφ κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, στην οποία το Μαρόκο αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων.
Στις 14 Αυγούστου 2013, ο Μπουνού κλήθηκε στην Εθνική Μαρόκου ανδρών για έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Μπουρκίνα Φάσο. Έκανε το ντεμπούτο του την επόμενη μέρα, παίζοντας ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο μιας ενδεχόμενης ήττας με 1–2 στην Ταγγέρη.
Τον Μάιο του 2018, ο Μπουνού ονομάστηκε στην 23μελή ομάδα του Μαρόκου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2019 στην Αίγυπτο, ήταν η πρώτη επιλογή για την ομάδα του Ερβέ Ρενάρ, διατηρώντας καθαρή την εστία στις νίκες με 1–0 επί των Ναμίμπιας και Ακτής Ελεφαντοστού, για να προκριθεί στη Φάση των 16.
Ο Μπουνού κλήθηκε επίσης για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2021 στο Καμερούν. Κατά τη διοργάνωση, έγινε πρωτοσέλιδο για την υπεράσπισή του στα αραβικά και την άρνησή του να μιλήσει στον Τύπο σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.
Στις 10 Νοεμβρίου 2022, ο Μπουνού κλήθηκε στην 26μελή ομάδα του Μαρόκου για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Ο Μπουνού έκανε δύο αποκρούσεις κατά τη διαδικασία των πέναλτι εναντίον της Ισπανίας στη Φάση των 16, με αποτέλεσμα το Μαρόκο να προκριθεί στα προημιτελικά για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Διακρίσεις
Ουιντάντ Καζαμπλάνκα
Ατλέτικο Μαδρίτης
Σεβίλλη
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καναδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καναδοί μαροκινής καταγωγής Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουιντάντ Καζαμπλάνκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σαραγόσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χιρόνα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Παναθηναϊκός (τοξοβολία)
Ιστορία
Το τμήμα τοξοβολίας του Παναθηναϊκού είναι ένα από τα νεώτερα τμήματα του συλλόγου καθώς ιδρύθηκε το 1981.
1981-1986
Το 1984 ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε πρωταθλητής μόνο στους άνδρες με πρωταγωνιστή τον Παπασπυρόπυλο, ενώ στις γυναίκες τερμάτισε στη 2η θέση. Το 1985 ήρθε και πάλι ο τίτλος με τον Παπασπυρόπουλο και την Ελένη Μαυροδήμου. Το 1986 ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα σε άνδρες, γυναίκες, νέους και νεάνιδες, ολοκληρώνοντας με επιτυχία τον πρώτο κύκλο ζωής του τμήματος.
1986-2000
Το 1986 ο Παπασπυρόπουλος σταματά την καριέρα του ως αθλητής και ασκεί την προπονητική, με συνέπεια η δυναμική του συλλόγου να φθίνει. Ο Β. Γεωργόπουλος υπήρξε ο πρώτος διεθνής αθλητής του συλλόγου που κατέκτησε μετάλλιο, όταν αναδείχθηκε δεύτερος στους Βαλκανικούς Αγώνες το 1994. Ο ίδιος κατέκτησε επίσης το πρωτάθλημα εφήβων Ελλάδας το 1995.
Επιμέρους διακρίσεις
• 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ανδρών Βαθμολογία : 1984, 1985
• 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ανδρών Ομαδικό :  1983, 1984, 1985, 1986
• 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας Ανδρών Ομαδικό - Standard Bow : 1993
Πολιτεία του Μεξικού
Το Μεξικό (ισπανικά: México, επίσημη ονομασία Estado Libre y Soberano de México) είναι μια από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Με πληθυσμό 15.175.862 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είναι η πιο πολυπληθής και η πιο πυκνοκατοικημένη πολιτεία του Μεξικού. Χωρίζεται σε 125 δήμους και πρωτεύουσα είναι η Τολούκα. Η πολιτεία του Μεξικού έχει συχνά τη συντομογραφία Edomex από το όνομά της στα ισπανικά (Estado de México).
Η πολιτεία βρίσκεται στο νότιο κεντρικό Μεξικό. Συνορεύει με τις πολιτείες Κερέταρο και Ιδάλγο στα βόρεια, Μορέλος και Γκερρέρο στα νότια, Μιτσοακάν στα δυτικά και Τλαξκάλα και Πουέμπλα στα ανατολικά. Περιβάλλει την Ομοσπονδιακή περιοχή. Έχει έκταση 22.357 χλμ² (25η μεγαλύτερη). Γεωγραφικά, η πολιτεία αποτελείται από τη κοιλάδα της Τολούκα και η προεξοχή της προς τα δυτικά τη κοιλάδα Τσάλκο. Το Ποποκατέπετλ είναι η ψηλότερη κορυφή της πολιτείας, στα σύνορα με τη Πουέμπλα.
Η πολιτεία προέρχεται από τα εδάφη της Αυτοκρατορίας των Αζτέκων, η οποία παρέμεινε πολιτική διαίρεση της νέας Ισπανίας. Μετά την απελευθέρωση, η πόλη του Μεξικού διαλέχθηκε ως πρωτεύουσα του Μεξικού και η επικράτειά της χωρίστηκε από την υπόλοιπη πολιτεία. Ύστερα από χρόνια εδάφη της πολιτείας χωρίστηκαν για να σχηματίσουν τις πολιτείες Ιδάλγο, Μορέλος και Γκερρέρο.
Σύμφωνα με το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών του Μεξικού του 1917, το όνομα της πολιτείας είναι απλά Μεξικό, όμως για να ξεχωρίζει από τη χώρα αναφέρεται συχνά ως πολιτεία του Μεξικού (Estado de México).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεξικο
Νέανδρος
μικρογραφία|Το νησάκι όπως φαίνεται από τα δυτικά Η Νέανδρος ή Νιάνδρος (τουρκ. Tavşan Adası ) είναι ένα από τα ακατοίκητα βραχονήσια του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων της Προποντίδας. Έχει έκταση μόλις 10 στρέμματα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Πριγκήπου και είναι η πιο απομακρυσμένη από όλα.
Ονομασία
Κατά τη βυζαντινή εποχή ονομαζόταν "`Ιατρος" ή "`Υατρος".
Ο Σκαρλάτος Βυζάντιος την αναφέρει με το σημερινό όνομα: Νειάνδρο ή Νέανδρο, ενώ οι Τούρκοι την αποκάλεσαν «Tavşayli», δηλαδή «Λαγούσα», από το πλήθος των αγριοκούνελων που έφεραν οι Φράγκοι στο νησί, ώστε να αποτελούν τροφή και κυνηγετικό στόχο. Το τουρκικό όνομα παρέμεινε, αν και τα κουνέλια έχουν εξαφανιστεί από τη Νέανδρο εδώ και μισό αιώνα.
Στους αγγλικούς ναυτικούς χάρτες σημειώνεται ως Balikşi adasi, δηλαδή «Νησί των ψαράδων», επειδή τα νερά του αποτελούσαν και αποτελούν πλούσιο ψαρότοπο. Οι ψαράδες το αποκαλούσαν και «Νησί της Φώκιας» από τις θαλάσσιες φώκιες που έμεναν στις θαλασσοσπηλιές του και «Νησί του Αράπη», θεωρώντάς το στοιχειωμένο.
Ιστορικές αναφορές
Αν και η Νέανδρος είναι μικρή και έρημη, εντούτοις υπάρχουν κάποιες λιγοστές ιστορικές αναφορές σε αυτή από τα βυζαντινά χρόνια.
Τον 9ο αιώνα στην Ύατρο είχε ιδρύσει μονή ο Άγιος Ιγνάτιος, όπως σημειώνουν οι βυζαντινοί συγγραφείς Νικήτας Παφλαγών και Ιωάννης Ζωναράς. Η μονή επέζησε ως το 1158 τουλάχιστον, οπότε αναφέρεται σε χρυσόβουλλο του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού.
Σε παλιότερες εποχές, που ο ελληνισμός ήταν πολυάριθμος, κάθε χρόνο στα τέλη Αυγούστου πλήθος προσκυνητών — ιερείς, νέοι, γέροι, παιδιά — έρχονταν με καΐκια και λειτουργούσαν τον Αη-Γιάννη τον Αποκεφαλιστή, πάνω στα χαλάσματα. Έκαναν λιτανεία και αγιασμό, για να είναι πλούσιες οι ψαριές τους. Θεωρούσαν πως έτσι ξόρκιζαν τα τελώνια και τα στοιχειά που πίστευαν ότι κατοικούσαν στο νησί.
Παραπομπές
Νεανδρος
Τσερκέζ Τσιφτλίκ
Το Τσερκέζ Τσιφτλίκ (ή οι Τσερκέζοι) είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Το Τσερκέζ Τσιφτλίκ βρίσκεται δίπλα από την πόλη της Λεμεσού. Συνορεύει στα ανατολικά με το δήμο Λεμεσού (με τον οικισμό Ζακάκι ), στα βορειοανατολικά με τα Κάτω Πολεμίδια, στα βόρεια με τον Ύψωνα, στα δυτικά με το Τραχώνι και στα νοτιοδυτικά με τον Ασώματο. Μεγάλο μέρος της παραλίας της Απλώστρας (Lady's Mile) ανήκει διοικητικά στο Τσερκέζ Τσιφτλίκ. Επιπρόσθετα, μεγάλο μέρος της διοικητικής έκτασης της κοινότητας εμπίπτει στα εδάφη της Βρετανικής Βάσης Ακρωτηρίου.
Ιστορία
Η περιοχή περιήλθε στα χέρια Τούρκου μεγαλοκτηματία, ο οποίος καλλιεργούσε καπνό στην περιοχή. Ο οικισμός αποτελούσε ένα μικρό μέρος της περιοχής, στο οποίο κατοίκησαν Τουρκοκύπριοι και ελάχιστοι Ελληνοκύπριοι. Με την πάροδο του χρόνου οι Ελληνοκύπριοι έγιναν πλειοψηφία, αλλά ο πληθυσμός του οικισμού εξακολουθούσε να είναι μικρός.
Το Τσιφλίκι των Τσερκέζων (όπως αποκαλείτο), δηλαδή η αγροτική περιοχή, πέρασε στην κυριαρχία της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου. Ακολούθως η Εταιρεία CPPC (Cyprus Palestine Plantation Ltd, γνωστή σήμερα ως The Cyprus Phassouri Plantations Co. Ltd ), ασχολήθηκε δυναμικά με την γεωργική ανάπτυξη της περιοχής αγοράζοντας 3000 σκάλες. Ο David Slonin, το 1933 αφίχθηκε στην Κύπρο ως διευθυντής του Αγροκτήματος Φασουρίου. Θέλησε να μεταβάλει την περιοχή από μια ελώδη έκταση σε παράδεισο, καθώς δήλωσε σε κυπριακή εφημερίδα το 1934. Φυτεύτηκαν 30000 κυπαρίσσια περιφερειακά της περιοχής Φασουρίου, καθώς και 25000 ευκάλυπτοι, οι οποίοι ως υδρόφιλα δέντρα βοηθούσαν στην αποξήρανση των ελών που υπήρχαν στην περιοχή. Στόχος της εταιρείας ήταν να τεθούν σε παραγωγική χρήση τα ελώδη εδάφη που γειτονεύουν με την Αλυκή Ακρωτηρίου. Οι κύριες της δραστηριότητες ήταν η παραγωγή, η συσκευασία και η εμπορία εσπεριδοειδών.