cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άαρσχοτ
Προσωνύμιο
Όταν η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία ήρθε στην εξουσία τον 18ο αιώνα, στην πόλη υπήρχε αναταραχή. Η φρουρά της πόλης έκανε περιπολίες κατά τη διάρκεια της νύχτας στους δρόμους για την προστασία των κατοίκων από τη βία και την κλοπή. Όμως, συχνά οι φρουροί είχαν άλλα σχέδια για να γεμίσουν τις νύχτες τους: έπιναν στα ταβερνεία. Αυτό δυσαρεστούσε τους κατοίκους της πόλης. Ως εκ τούτου, ζήτησαν από τους φρουρούς, κατά τη διάρκεια των νυχτερινών περιπολιών τους, να φοράνε τσόκαρα -τα γνωστά κλόμπεν (clompen) των αγροτών- για να τους ακούνε όταν περπατούν στα λιθόστρωτα δρομάκια. Έτσι κι έγινε, οπότε οι κάτοικοι απέκτησαν το προσωνύμιο κάσεϊστάμπερς (kasseistampers), δηλαδή αυτοί που «βαράνε τα λιθόστρωτα».
Κρασί και μπύρα
Ενα από τα κύρια προϊόντα της πόλης, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, είναι το «Κρασί του Χάχελαντ» (Hagelandse wijn). Ήδη πριν από το 1200, υπήρχε ένας μεγάλος αμπελώνας στην τοποθεσία Ρότσελααρ (Rotselaar) και, κατόπιν πολλοί άλλοι ακολούθησαν στην περιοχή Χάχελαντ. Ο ανταγωνισμός από τα ξένα κρασιά και τους πολέμους, επέφερε στη βιομηχανία οίνου βαριά χτυπήματα τον 16ο αιώνα. Τον 19ο αιώνα υπήρξε μια σύντομη ανάκαμψη, αλλά σήμερα το κρασί είναι σε κραταιά θέση και, το 1997, είχε αναγνωριστεί ως οίνος ποιότητας ελεγχόμενης προέλευσης (ΟΕΟΠ).
Με την πώληση του ζυθοποιείου ‘Τίλεμανς’ (Tielemans Haacht) εξαφανίστηκε η περίφημη «Καφέ Μπύρα του Άαρσχοτ» από την αγορά, στα τέλη της δεκαετίας του '60. Η μπύρα παρασκευάστηκε και πάλι από το 1989, με προτροπή του τότε δημοτικού συμβουλίου, για πρώτη φορά από την ‘Μπιρτόρεν’ (Biertoren) στο Κάμπενχαουτ (Kampenhout) και, από το 1993, από την Ζυθοποιία ‘Χόιχε’ (Huyghe) στο Μέλλε (Melle). Η νέα μπύρα, όμως, ήταν λιγότερο όξινη από την αρχική της έκδοση και, σε αντίθεση με ό, τι υποδηλώνει το όνομά της, ήταν lager και όχι καφέ (μαύρη). Τελικά, αποφασίστηκε, το 2012, να παρασκευάζεται πίσω στο Άαρσχοτ στο νέο ζυθοποιείο του πολιτιστικού κέντρου Het Gasthuis. Η νέα μπύρα προσεγγίζει την αρχική, παραδοσιακή γεύση που είχε κάποτε, όσο το δυνατόν περισσότερο.
Αξιοθέατα
240px|thumb|left|Το καμπαναριό της Εκκλησίας της Παναγίας στο Άαρσχοτ
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου Κατηγορία:Φλάνδρα
838
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 838 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Νερούδα (ταινία)
Το Νερούδα (πρωτότυπος τίτλος: Neruda) είναι ταινία του 2016 χιλιανής, αργεντίνικης, ισπανικής, γαλλικής και αμερικανικής συμπαραγωγής. Η σκηνοθεσία είναι του Πάμπλο Λαρέν και το σενάριο του Γκιγιέρμο Καλντερόν.
Πλοκή
Στη Χιλή της δεκαετίας του '40 η κυβέρνηση του Γκονσάλες Βιδέλα αναθέτει στον Όσκαρ Πελουσονό να κυνηγήσει και να συλλάβει τον ποιητή Πάμπλο Νερούδα λόγω των κομμουνιστικών του ιδεών.
Βραβεία/Διακρίσεις
Ήταν η πρόταση της Χιλής για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ και ήταν υποψήφια για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στις Χρυσές Σφαίρες του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Αργεντινικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάμπλο Λαρέν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αργεντινή Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χιλή Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Μουσείο του Αλάτρι
Το Μουσείο του Αλάτρι είναι μουσείο το οποίο στεγάζεται στο Παλάτι Γκοτιφρέντο του 13ου αιώνα, στο ιστορικό κέντρο της Αλάτρι, στην Ιταλία. Το μουσείο, που ιδρύθηκε το 1934, αρχικά βρισκόταν στα δωμάτια στο ισόγειο της δυτικής πτέρυγας του Ανακτόρου Κόντι-Τζεντίλι, και αργότερα μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση. Κλειστό για το κοινό κατά τη διάρκεια των ετών, άνοιξε και πάλι το 1996, όσον αφορά το τμήμα επιγραφικής στους χώρους που ανήκουν στο Παλάτι Γκοτιφρέντο. Ανακαινισμένο με κονδύλια της Ε.Ε. μεταξύ 1998 και 2000 παρουσίαζε μέχρι το 2008 το επιγραφικό τμήμα στο ισόγειο, ένα αρχαιολογικό τμήμα ιστορικής εξέλιξης των πολυγωνικών τειχών στον πρώτο όροφο και ένα ανθρωπολογικό τμήμα στο δεύτερο όροφο. Μεταξύ του 2009 και του 2013, το Μουσείο έχει εναλλασσόμενες εκθέσεις αρχαιολογικού, ιστορικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος.
Παραπομπές
Αλατρι μουσειο
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1932-33
Το γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών της σεζόν 1932-1933, γνωστό ως Ντιβιζιόν Νασιονάλ, ήταν η πρώτη έκδοση του γαλλικού επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Η Ολιμπίκ Λιλουά κατέκτησε αυτή την πρώτη έκδοση του πρωταθλήματος.
Πλαίσιο και οργάνωση
Η διεξαγωγή του πρώτου Γαλλικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου το 1932 βρήκε απέναντί της δύο ζητήματα τα οποία ήταν εντελώς νέα για τη χώρα: τη διοργάνωση ενός πρωταθλήματος εθνικής κλίμακας από τη μία, και την επαγγελματοποίηση των συλλόγων και των παικτών από την άλλη. Πράγματι, το ποδόσφαιρο, αν και είχε ξεκινήσει να επαγγελματοποιείται από το 1885 στην Αγγλία, ωστόσο, στη Γαλλία, βρισκόταν ακόμη σε ερασιτεχνικό επίπεδο μέχρι και τη δεκαετία του 1920. Καθώς υπήρχε νόμος που απαγόρευε στους συλλόγους να πληρώνουν τους παίκτες τους, οι διοικούντες των γαλλικών συλλόγων υποχρεώθηκαν να βρουν έναν άλλο τρόπο, ώστε οι ομάδες τους να αποκτούν τους καλύτερους δυνατούς παίκτες. Οι περισσότεροι, προκειμένου να τον αποφύγουν, επιδίδονταν στον "μαύρο ερασιτεχνισμό", που σήμαινε την πληρωμή, με έμμεσο τρόπο, των παικτών, όπως για παράδειγμα με την ανάθεση της διοίκησης μιας επιχείρησης ή μία θέση εργασίας σε κάποια τοπική επιχείρηση.
μικρογραφία|upright|δεξιά|Ο [[Ζυλ Ριμέ, πρόεδρος της FFFA, ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της δημιουργίας ενός γαλλικού επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.]]
Στη Γαλλία, από τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918, τα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα διοργανώνονταν από τις Τοπικές Ενώσεις. Συνολικά περίπου δεκαπέντε στον αριθμό, κάθε Ένωση διοργάνωνε σε ετήσια βάση ένα πρωτάθλημα γνωστό με την ονομασία Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ, το οποίο αναδείκνυε έναν τοπικό πρωταθλητή έως το 1932. Δεν υπήρχε, λοιπόν, εθνικό πρωτάθλημα, ενώ αριθμός ευρωπαϊκών κρατών διοργάνωνε από, τουλάχιστον, το 1905 (Αγγλία, Σκωτία, Βόρεια Ιρλανδία, Βέλγιο, Ολλανδία, Ιταλία, Ελβετία, Ουγγαρία, Γερμανία και Σουηδία).
Η επιθυμία να τεθεί ένα τέλος στις πρακτικές του "μαύρου ερασιτεχνισμού", σε συνδυασμό με τις αντιλήψεις περί των οικονομικών δεδομένων του μεγαλύτερου αριθμού των διοικητικών παραγόντων του γαλλικού ποδοσφαίρου, οδήγησε, τότε, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920, στην ιδέα για την ίδρυση ενός εθνικού επαγγελματικού πρωταθλήματος. Ώστε να δημιουργηθούν τα απαραίτητα καταστατικά για τους παίκτες καθώς και τα επαγγελματικά σωματεία, δημιουργήθηκαν σχετικές ομοσπονδιακές επιτροπές το διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου 1929 και Ιανουαρίου 1932. Συγκέντρωναν μέλη της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, ανάμεσά τους ο πρόεδρος Ζυλ Ριμέ και ο γενικός γραμματέας Ανρί Ντελωναί, εκπρόσωποι των μεγάλων ομάδων και των Τοπικών Ενώσεων, όπως ο Ζορζ Μπαϊρού (ΦΚ Σετ), Ανρί Ζουρί (Ένωση Βορρά και Ολιμπίκ Λιλουά) ή, ακόμη, ο Ανρί Ζεβάν (Ένωση Παρισιού), αλλά και δημοσιογράφοι, όπως ο παλιός διεθνής Γκαμπριέλ Ανώ και ο Εμμανουέλ Γκαμπαρντελά.
μικρογραφία|upright|αριστερά|Εντάσεις μεταξύ της GCA και της [[Ένωση Ποδοσφαίρου Νορ-Πα-ντε-Καλαί|Ένωσης Βορρά, στην οποία προέδρευε ο Ανρί Ζουρί, ώθησαν τις Αμιάν ΑΚ, ΡΚ Ρουμπαί και Ολιμπίκ Λιλουά να αποχωρήσουν. Ο Ζουρί, επίσης πρόεδρος της Ολιμπίκ Λιλουά, τελικώς, επανέφερε την ομάδα του.]]
Σε πρώτο χρόνο, εικοσιτέσσερις σύλλογοι πραγματοποίησαν αίτηση για αδειοδότηση για τη χρησιμοποίηση επαγγελματιών ποδοσφαιριστών. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης διαδικασίας ανακοινώθηκαν τον Απρίλιο. Δεκαεπτά από τις ομάδες αυτές έγιναν αποδεκτές : η Ολιμπίκ Αλές, η Αμιάν ΑΚ, η Ολιμπίκ ντ'Αντίμπ, η ΑΣ Κάννες, η Υέρ ΦΚ, η Ολιμπίκ Λιλουά, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ, η ΚΑ Μεσσάν (η οποία μετονομάστηκε σε ΦΚ Μετς μετά την αδειοδότησή της), η ΣΟ Μονπελιέ, η ΦΚ Μυλούζ, η ΟΖΚ Νις, η ΣΚ Νιμ, η Κλαμπ Φρανσαί, η Εξελσιόρ ΑΚ Ρουμπαί, η ΡΚ Ρουμπαί, η ΦΚ Σετ και η ΦΚ Σοσό, στις οποίες προστέθηκαν άλλες τρεις ομάδες από την περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς, υπό τη δέσμευση να προσχωρήσουν στην FFFA : η Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ, η ΡΚ Παρί και η ΚΑ Παρί. Τρεις σύλλογοι απορρίφθηκαν : η Κλαμπ Ντεπορτίβο Εσπανιόλ Μπορντό, η ΣΚ Μπαστιντιέν και η Ουνιόν Σπορτίβ ντυ Βεσινέ. Στην περίπτωση της τελευταίας, η Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Σαιντ-Ετιέν, έμεινε σε στάση αναμονής. Τον Μάιο και τον Ιούνιο, οι τρεις ομάδες του Παρισιού προσχώρησαν στην Ομοσπονδία, ενώ δύο νέοι υποψήφιοι σύλλογοι έκαναν την εμφάνισή τους, η Σταντ Ρενναί ΟΚ, της οποίας η αίτηση έγινε αποδεκτή, και η ΦΚ Γκρας, της οποίας το αίτημα απορρίφθηκε μαζί με εκείνο της ΣΚ Σαιντ-Ετιέν, φέρνοντας στις 21 τον αριθμό των συλλόγων που θα λάμβαναν μέρος στο πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν.
Η ημέρα της 27ης Ιουνίου έφερε σημαντικές αλλαγές. Εντάσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ της GCA και της Ένωσης Βορρά, πρόεδρος της οποίας ήταν ο Ανρί Ζουρί, πρόεδρος της Ολιμπίκ Λιλουά, οδήγησαν τρεις από τις συνολικά τέσσερις ομάδες της Ένωσης να αποχωρήσουν από την GCA : την Αμιάν ΑΚ, την ΡΚ Ρουμπαί και την Ολιμπίκ Λιλουά. Την ίδια ημέρα, οι δεκαοκτώ εναπομείναντες ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των εννέα ομάδων από την Επιτροπή Επαγγελματισμού, με το αγωνιστικό πρόγραμμα να επικυρώνεται στις 11 Ιουλίου. Εμπρός στην αποχώρηση της ομάδας από τη Λιλ, ο πρόεδρος του συλλόγου του προαστίου της Λιλ, ΣΚ Φιβ, Λουί Εννό, αποφάσισε να καταστήσει την ομάδα του επαγγελματική. Η αίτησή της έγινε αποδεκτή στις 22 Ιουλίου. Αρκετοί παίκτες της Ολιμπίκ Λιλουά αποχώρησαν, τότε, από την ομάδα, ώστε να ενταχθούν στους γείτονές τους από τη Φιβ. Για να καλυφθούν οι αποχωρήσεις αυτές, η Ολιμπίκ Λιλουά επανήλθε στην απόφασή της και ζήτησε την προσχώρησή της στην FFFA. Παρά το γεγονός ότι η αίτηση είχε γίνει εκτός των προβλεπόμενων χρονικών ορίων, η Ομοσπονδία την έκανε αποδεκτή την 1η Αυγούστου, φέρνοντας στις είκοσι τον αριθμό των ομάδων που θα συμμετείχαν στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Διεξαγωγή
Το πρωτάθλημα, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του γαλλικού πρωταθλήματος, ήταν οργανωμένο σε δύο ομίλους των οποίων οι νικήτριες ομάδες αναμετρώνταν, στη συνέχεια, σε μεταξύ τους τελικό που λάμβανε χώρα στο Σταντ Ολιμπίκ Υβ-ντυ-Μανουάρ της Κολόμπ. Η κάθε ομάδα αναμετρώνταν από δύο φορές με καθεμία τις υπόλοιπες του ομίλου της, uμία φορά εντός έδρας και μία εκτός έδρας. Δύο βαθμοί δίνονταν για τη νίκη, ένας για την ισοπαλία και κανένας για την ήττα. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων κρινόταν στη μεταξύ τους διαφορά τερμάτων. Οι τρεις τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου υποβιβάζονταν στην Ντιβιζιόν 2.
Στις 27 Ιουνίου 1932, η Επιτροπή Επαγγελματισμού ανακοίνωσε τη στελέχωση των δύο ομίλων του πρωταθλήματος. Οι δύο όμιλοι δημιουργήθηκαν με βάση την Ένωση στην οποία ανήκαν οι συνολικά δεκαοκτώ ομάδες του πρωταθλήματος, οι οποίες είχαν χωριστεί με απόλυτη ισονομία : εννέα ομάδες της Ένωσης Νότου-Ανατολής (πέντε στον Α΄ Όμιλο και τέσσερις στον Β΄ Όμιλο), τέσσερις ομάδες της Ένωσης Παρισιού, τρεις ομάδες των ενώσεων της Αλσατίας, της Λωρραίνης και της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ (μία στον Α΄ Όμιλο και δύο στον Β΄ Όμιλο), και δύο ομάδες των Ενώσεων του Βορρά και της Δύσης. Στις 22 Ιουλίου, η ΣΚ Φιβ εντάχθηκε στον Β΄ Όμιλο, κι έπειτα, την 1η Αυγούστου, η Ολιμπίκ Λιλουά μεταφέρθηκε στον Α΄ Όμιλο, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων στις είκοσι ομάδες.
Περίληψη
Το εναρκτήριο λάκτισμα του πρωταθλήματος δόθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου. Από την πρώτη, κιόλας, αγωνιστική, αρκετές εκπλήξεις σημειώθηκαν, με σημαντικότερη τη νίκη της ΣΑ Παρί στην έδρα της Σοσό. Επίσης, η εντός έδρας ήττα της Ολιμπίκ Λιλουά απέναντι στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ άφησε στη γαλλική φίλαθλη κοινή γνώμη την εντύπωση ότι αυτή θα ήταν μια ιδιαιτέρως δύσκολη σεζόν για τους Dogues. Τελικώς, κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ. Ωστόσο, η ΟΜ κατάφερε να επικρατήσει δύο φορές της μέλλουσας πρωταθλήτριας Γαλλίας. Στις 11 Δεκεμβρίου 1932, με την ευκαιρία της επαναληπτικής αναμέτρησης, οι Μασσαλοί κατάφεραν να επικρατήσουν στο Υβών μετά από έναν « σκανδαλώδη αγώνα ». Πράγματι, η ΟΜ κατάφερε να βρεθεί από νωρίς μπροστά στο σκορ με 2-0 όταν το παιχνίδι ξέφυγε. Αποβολή αρκετών παικτών, και, στη συνέχεια, άρνηση των Lillois να συνεχίσουν την αναμέτρηση, η οποία, τελικώς, ολοκληρώθηκε με το ευρύ 7-0 υπέρ των γηπεδούχων. Ο Μασσαλός Ζαν Μπουαγιέ ήταν ένας από τους ελάχιστους παίκτες της Μαρσέιγ που πήραν το μέρος των Lillois. Συγκεκριμένα, ο τελευταίος είχε την ευκαιρία, σε παραπάνω από μία περίπτωση, να πετύχει πάνω από τέσσερα τέρματα στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, ωστόσο αρνήθηκε... Το υπόλοιπο διάστημα της αναμέτρησης, αρκέστηκε να αγωνίζεται στη φυσική του θέση και με κανονική απόδοση, χωρίς όμως, να ξεπερνά τη μεσαία γραμμή του γηπέδου.
Η σκανδαλώδης αναμέτρηση Μαρσέιγ σύντομα ξεχάστηκε λόγω ενός νέου σκανδάλου : η Ολιμπίκ ντ'Αντίμπ επιχείρησε να "στήσει" την κρίσιμη αναμέτρηση απέναντι στην ΣΚ Φιβ (νίκη με σκορ 5-0). Η ομάδα από την Κυανή Ακτή μηδενίστηκε και δεν της επιτράπηκε να αγωνιστεί στον τελικό του πρωταθλήματος απέναντι στη Λιλ. Η αμέσως επόμενη ομάδα, στη βαθμολογική κατάταξη, πίσω από την Αντίμπ, η ΑΣ Κάννες, αγωνίστηκε στον τελικό της 14ης Μαΐου στο Παρίσι, ο οποίος διεξήχθη εμπρός σε κοινό της τάξεως των 16.000 θεατών. Σε έναν ιδιαιτέρως επιβαρυμένο αγωνιστικό χώρο λόγω των έντονων βροχοπτώσεων, οι Κάννες και η Λιλ προσέφεραν πλούσιο θέαμα στους φιλάθλους τους, με τελικούς νικητές τους Βόρειους, με σκορ 4-3. Ο Βινκελμάν ήταν αυτός που πέτυχε το καθοριστικό τέρμα.
Με την ολοκλήρωση της σεζόν, οι τρεις τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου, είτις συνολικά έξι ομάδες, υποβιβάστηκαν στη Β΄ Κατηγορία, η οποία βρισκόταν υπό δημιουργία εκείνη την περίοδο. Έτσι, συνολικά δεκατέσσερις ομάδες θα αναμετρώνταν μεταξύ τους σε έναν μοναδικό όμιλο στην Α΄ Κατηγορία για τη σεζόν 1933-34.
Βαθμολογίες και αποτελέσματα
Το πρωτάθλημα ήταν χωρισμένο σε δύο ομίλους των δέκα ομάδων, οι οποίες αναμετρώνταν μεταξύ τους σε διπλές αναμετρήσεις. Σε περίπτωση ισοβαθμίας μεταξύ δύο ομάδων, το πρώτο κριτήριο ισοβαθμίας ήταν η διαφορά τερμάτων. Οι δύο νικήτριες ομάδες του κάθε ομίλου, αναμετρώνταν, τότε, μεταξύ τους σε τελικό, ώστε να ανακηρυχθεί η πρωταθλήτρια Γαλλίας. Ο τελικός κερδήθηκε, ύστερα από παράταση, από την Ολιμπίκ Λιλουά απέναντι στην ΑΣ Κάννες. Οι Κάννες τερμάτισαν δεύτερες στον όμιλό τους, όμως συμμετείχαν στον τελικό, λόγω του μηδενισμού της Ολιμπίκ ντ'Αντίμπ.
Καλύτεροι σκόρερ
μικρογραφία|upright|Ο [[Ρομπέρ Μερσιέ (ποδόσφαιρο)|Ρομπέρ Μερσιέ τερμάτισε, σε ισοβαθμία, καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος]]
Δύο παίκτες τερμάτισαν καλύτεροι σκόρερ του πρωταθλήματος με δεκαπέντε τέρματα : ο Γάλλος διεθνής της Κλαμπ Φρανσαί, Ρομπέρ Μερσιέ και ο Γερμανός Βάλτερ Κάιζερ, της Σταντ Ρενναί ΟΚ. Η ΣΚ Φιβ, καλύτερη επίθεση του Β΄ Ομίλου, είχε τρεις παίκτες της μεταξύ των δέκα καλύτερων σκόρερ του πρωταθλήματος : τους Ρομπέρ Σαιν-Πε, Αντρέ Σεβά και Ερνέστ Λιμπερατί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιγκ 1
3-μεθυλοπεντάνιο
Το 3-μεθυλοπεντάνιο είναι ένα διαλκαδισμένο αλκάνιο δηλαδή κορεσμένος υδρογονάνθρακας και πιο συγκεκριμένα ένα από τα ισομερή εξάνια. Το 3-μεθυλοπεντάνιο έχει μοριακό τύπο C6H14 και ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH(CH3)CH2CH3.
Ονοματολογία
Η ονομασία «3-μεθυλοπεντάνιο» από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «μεθυλο-» δηλώνει την παρουσία διακλάδωσης ενός (1) ατόμου άνθρακα και συγκεκριμένα στο άτομο άνθρακα #3, όπως δηλώνει ο αρχικός αριθμός θέσης, το τμήμα «πεντ-» δηλώνει την παρουσία πέντε (5) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας.
Δομή
Το μόριό του περιέχει έξι (6) άτομα άνθρακα, τρία (3) από τα οποία είναι πρωτοταγή, δύο (2) δευτεροταγή και  ένα (1) τριτοταγές. Περιέχει, ακόμη, δεκατέσσερα (14) άτομα υδρογόνου. Οι δεσμοί C-Η που σχηματίζονται είναι ελαφρά πολωμένοι (~3%) ομοιοπολικοί τύπου σ (2sp3-1s), με μήκος 108,7 pm. Ο δεσμός C-C είναι ομοιοπολικός τύπου σ (2sp3-2sp3), με μήκος 154 pm. Οι δε γωνίες είναι περίπου 109° 28΄.
Παρασκευή με αντιδράσεις σύνθεσης: Από πρώτες ύλες με μικρότερη ανθρακική αλυσίδα
1. Δομικά το 3-μεθυλοπεντάνιο αποτελείται από δυο μέρη: δευτεροταγές βουτύλιο [CH3CH2CH(CH3)] και αιθύλιο (CH3CH2). Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής χημικά καθαρού 3-μεθυλοπεντάνιου είναι η αντίδραση ζεύγους 2-αλοβουτανίου - αιθυλολιθίου ή αντιστοίχως δευτεροταγούς βουτυλολιθίου - αλαιθανίου:
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
1. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:
ή
2. Με LiAlH4 ή NaBH4:
3. Με αναγωγή των αντίστοιχων ιωδαλκανίων από HI:
4. Με αναγωγή των κατάλληλων αλαλκανίων από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται βουτάνιo:
5. Αναγωγή των κατάλληλων αλκυλαλογονιδίων από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ.:
ή 6. Με αναγωγή από ιδιαίτερα ηλεκτροθετικά μέταλλα, όπως αλκάλια ή αλκαλικές γαίες, και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων:
Με υδρογόνωση ακόρεστων υδρογονανθράκων
1. Από 3-μεθυλο-1-πεντένιο:
2. Από 3-μεθυλο-2-πεντένιο:
3. Από 2-αιθυλο-1-βουτένιο:
4. Από 3-μεθυλο-1,2-πενταδιένιο:
5. Από 3-μεθυλο-1,3-πενταδιένιο:
6. Από 3-μεθυλο-1,4-πενταδιένιο:
7. Από 3-μεθυλοπεντίνιο-1:
8. Από 3-μεθυλο-1,2,4-πεντατριένιο:
9. Από 3-μεθυλο-4-πεντεν-2-ίνιο:
10. Από 3-μεθυλο-4-πεντεν-1-ίνιο:
11. Από μεθυλοπενταδιενίνιο:
12. Από μεθυλοπενταδιίνιο:
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή κατάλληλων αλδεϋδών - Αντίδραση Wolf-Kishner:
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών μπορεί να παραχθεί 3-μεθυλοπεντάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της 3-μεθυλο-1-πεντανοθειόλης (μέθοδος Raney):
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειεστέρων μπορεί να παραχθεί 3-μεθυλοπεντάνιο.. Π.χ. από την αναγωγή του δι(3-μεθυλοπεντυλο)θειαιθέρα (μέθοδος Raney):
Παρασκευή με αντιδράσεις αποσύνθεσης με μείωση του μήκους της ανθρακικής αλυσίδας
ή
Φυσικές ιδιότητες και ισομερή
Το 3-μεθυλοπεντάνιο είναι άχρωμο υγρό με ελαφριά χαρακτηριστική οσμή. Ανήκει στην οικογένεια των αλκανίων. Με βάση το χημικό τύπο του (C6H12) προκύπτει ότι η ένωση σχηματίζει τέσσερα (4) ισομερή και συγκεκριμένα τα ακόλουθα:
Οξείδωση
1. Τέλεια καύση:  Όπως όλα τα αλκάνια, το  με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό:
2. Παραγωγή υδραερίου:
3. Καταλυτική οξείδωση κυρίως προς 3-μεθυλο-3-πεντανόλη:
4. Οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο προς 3-μεθυλο-3-πεντανόλη:
5. Οξείδωση με διοξιράνιο προς 3-μεθυλο-3-πεντανόλη: <figure-inline><img resource="./Αρχείο:Dioxirane.svg" src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Dioxirane.svg/30px-Dioxirane.svg.png" data-file-width="187" data-file-height="195" data-file-type="drawing" srcset="//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Dioxirane.svg/60px-Dioxirane.svg.png 2x, //upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Dioxirane.svg/45px-Dioxirane.svg.png 1.5x" width="30" height="31" /></figure-inline>
=== Αλογόνωση ===
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μείγμα 3-μεθυλεξάνιου (~43%), 2,3-διμεθυλοπεντάνιου (~29%), 3,3-διμεθυλοπεντάνιο (~7%) και αιθυλοπεντάνιου (-29%).
Νίτρωση
όπου 0<a,b,c,d<1, a + b + c + d = 1.
Καταλυτική ισομερείωση
To 3-μεθυλοπεντάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς εξάνιο, 2-μεθυλοπεντάνιο, 2,3-διμεθυλοβουτάνιο και 2,3-διμεθυλοβουτάνιο:
Πηγές
Κατηγορία:Εξάνια
UNICEF
Η UNICEF (προφέρεται Γιούνισεφ), προέρχεται από τους αρχικούς χαρακτήρες των αγγλικών λέξεων:  United Nations International Children's Emergency Fund, (Διεθνές Ταμείο Επείγουσας Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά) δημιουργήθηκε από την γενική συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στις 11 Δεκεμβρίου 1946. Γενικός στόχος της είναι η παροχή μακροπρόθεσμης ανθρωπιστικής βοήθειας σε παιδιά,μητέρες και άντρες που ζουν σε αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς και η στήριξη σχετικών αναπτυξιακών προγραμμάτων. Το 1953 η UNICEF έγινε μόνιμο μέλος του συστήματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και έχει την έδρα της στην Νέα Υόρκη.
Τα κύρια έσοδα της UNICEF προέρχονται από κυβερνήσεις κρατών, καθώς και ιδιώτες και ανέρχονταν για το 2006 στα 2.781.000.000 δολάρια Η.Π.Α. Το 1965 η UNICEF τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, για την προστασία των παιδιών του Τρίτου Κόσμου.
Δομή
Η UNICEF διαθέτει γραφεία σε πάνω από 200 χώρες, τα οποία υπάγονται οργανικά σε 7 επί μέρους γεωγραφικούς τομείς. Η διοίκηση ασκείται από την έδρα στην Νέα Υόρκη. Σε αντίθεση με μη κυβερνητικές οργανώσεις αναλόγου ανθρωπιστικού χαρακτήρα, η UNICEF είναι διακυβερνητικός οργανισμός και έτσι υπολογίσιμος για τις κυβερνήσεις των κρατών. Αυτό το χαρακτηριστικό προσφέρει επιπλέον δυνατότητες και ευελιξία για δραστηριοποίηση σε κάθε χώρα, αλλά μπορεί σε μεμονωμένες περιπτώσεις να αποτελέσει και εμπόδιο σε χώρες με ολοκληρωτικό καθεστώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης
Grim Reaper
Οι Grim Reaper είναι βρετανικό New Wave of British Heavy Metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1979 και μέχρι το 1988 κυκλοφόρησε τρεις δίσκους γνωρίζοντας επιτυχία στη Βόρεια Αμερική. Μετά από διάλυση η οποία κράτησε για δεκαοκτώ χρόνια, το συγκρότημα επανήλθε στην ενεργό δράση το 2006.
Δεκαετία του '80
Οι Grim Reaper δημιουργήθηκαν το 1979 από τον τραγουδιστή Πολ ΝτεΜερκάντο, τον μπασίστα Φιλ Μάθιους, τον κιθαρίστα Νικ Μπάουκοτ και το ντράμερ Άντριαν Ζακ. Το 1981 ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο με τίτλο "Bleed 'Em Dry" σε ένα στάβλο, σε συνεργασία με τη "Heavy Metal Records". Ο Ντέιβ Γουάνκλιν ανέλαβε το μπάσο και το ντέμο πούλησε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τα 500 αντίτυπα του, όντας πλέον συλλεκτικό. Το 1982, ο Στιβ Γκρίμετ αντκατέστησε τον ΝτεΜερκάντο ηχογραφώντας το ντέμο "For Demonstration Only", ενώ στο συγκρότημα εντάχθηκε και ο ντράμερ Λι Χάρις. Στα τέλη της χρονιάς υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "Ebony Records" και ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ με παραγωγό τον Ντάριλ Τζόνστον, μέσα σε διάστημα τεσσάρων ημερών.
Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο "See You in Hell" εκδόθηκε το 1983 στην Ευρώπη και το καλοκαίρι του 1984 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπαίνωντας στο Top-100 του Billboard βοηθώντας τους Grim Reaper να υπογράψουν συμβόλαιο συνεργασίας με την "RCA". Το βίντεο κλιπ του ομώνυμου κομματιού ανέβασε τη δημοτικότητα τους και οι πωλήσεις του δίσκου ξεπέρασαν τις 200.000 αντίτυπα, με το άλμπουμ να σκαρφαλώνει στο # 73 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 77 στον Καναδά. Για την προώθηση του δίσκου, οι Grim Reaper περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική μαζί με τους Exciter και τους Santers.
Στις αρχές του 1983, το συγκρότημα είχε πειραματιστεί με τον κιμπορντίστα Άντι Τόμας αλλά θεωρώντας ότι το πείραμα αυτό απέτυχε, επανήλθαν στην τετραμελή σύνθεση τους.
Το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο "Fear No Evil", κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1985 με πολύ μέτρια παραγωγή από τον Τζόνστον. Σε αυτό τον δίσκο, τα τύμπανα ανέλαβε ο Μαρκ Σάιμον και το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες αρχικά μαζί με τους Uriah Heep, στη συνέχεια με τους Victory να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους και μία εμφάνιση στο "Texxas Jam festival" μαζί με τους Deep Purple, τους Bon Jovi, τους Scorpions, τον Τεντ Νούτζεντ, κ.α.. Το βίντεο κλιπ του ομώνυμου κομματιού, παρουσίασε για πρώτη φορά τον χαρακτήρα "Grim Reaper", μασκότ του συγκροτήματος στα πρότυπα του "Eddie" των Iron Maiden.
Ο τρίτος τους δίσκος κυκλοφόρησε μετά από μία μεγάλης διάρκειας δικαστική διαμάχη με την "Ebony Records" για να μπορέσουν να υπογράψουν απευθείας στην "RCA". Οι αρχικές ηχογραφήσεις του δίσκου ονομάστηκαν "Night Of The Vampire", ηχογραφημένες στα "Hemingborough Hall studios" το 1986. Όταν οι ταινίες στάλθηκαν στην "RCA" κρίθηκαν ως ιδιαίτερα χαμηλής, ποιοτικά, παραγωγής. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε και πάλι στην Αμερική σε παραγωγή του Μαξ Νόρμαν και κυκλοφόρησε ως "Rock You to Hell", ανεβάζοντας και πάλι το συγκρότημα στο Top-100 των Ηνωμένων Πολιτειών. Μία διασκευή στο "(Don't Fear) The Reaper" των Blue Öyster Cult ηχογραφήθηκε αλλά δεν κυκλοφόρησε, ενώ στο βίντεο κλιπ του ομώνυμου κομματιού το μπάσο έπαιζε ο Μαξ Νόρμαν. Οι Grim Reaper πραγματοποίησαν την αμερικάνικη περιοδεία "Hell On Wheels" μαζί με τους Armored Saint και τους Helloween. Σε αυτό το διάστημα, ο Τζεφ Κέρτις αντικατέστησε τον Γουάνκλιν.
Το συγκρότημα διαλύθηκε το 1988, μετά από άλλη μία δικαστική διαμάχη με την "Ebony Records".
Επανένωση
Το 2006 ανακοινώθηκε ότι οι Grim Reaper επανενώθηκαν, χωρίς τον Νικ Μπάουκοτ. Η πρώτη τους εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στο "Keep It True VI festival" στις 8 Απριλίου 2006, για να ακολουθήσουν σποραδικές ζωντανές εμφανίσεις τα επόμενα χρόνια. Το Νοέμβριο του 2010 εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "British Steel" στην Μπολόνια της Ιταλίας μαζί με σπουδαία ονόματα του New Wave of British Heavy Metal όπως οι Diamond Head, Girlschool, Demon και Angel Witch.
Το Νοέμβριο της επόμενης χρονιάς περιόδευσαν στην Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ το 2012 έπαιξαν στο "Muskelrock" της Σουηδίας και το "Sword Brothers" στη Γερμανία.
Το 2013 ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα θα επανέλθει στο στούντιο για πρώτη φορά μετά το 1987, με αρχικό τίτλο του επερχόμενου τους άλμπουμ, "From Hell". Τελικά, το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2016 με τίτλο "Walking in the Shadows", αλλά κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του, ο Γκρίμετ υπέστη μόλυνση στο δεξί του πόδι με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστεί.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα
836
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 836 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
837
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημοσθένης Δανιηλίδης
Ο Δημοσθένης Δανιηλίδης υπήρξε Έλληνας δημοσιολόγος και κοινωνιολόγος του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Πατρίδα του ήταν η Καππαδοκία, όπου γεννήθηκε το 1889. Σχολείο πήγε στην Ελληνική Αστική Σχολή και μετά στην Μεγάλη του Γένους Σχολή. Σπούδασε νομική στο Οθωμανικό Πανεπιστήμιο, από το οποίο αποφοίτησε το 1913. Άρχισε να δημοσιογραφεί στην εφημερίδα «Πρόοδος» του Κ. Σπανούδη. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1972. Προς τιμή του ονομάστηκε δρόμος στην Νέα Σμύρνη.
Εργογραφία
Το έργο του κρίθηκε αξιοθαύμαστο. Είναι γραμμένο στη δημοτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι
Screamin' 'n' Bleedin'
Το Screamin' 'n' Bleedin' είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του χέβι μέταλ συγκροτήματος Angel Witch, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Killerwatt Records".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος με τον Ντέιβιντ Τάτουμ στα φωνητικά και τον Πήτερ Γκορντελιέ στο μπάσο, ενώ ήταν η πρώτη κυκλοφορία τους από την επανένωση τους, το 1984.
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε το 2004 από την "Archaic Temple Productions" με τρία μπόνους κομμάτια.
Αρχική έκδοση
1. Whose to Blame (Heybourne) - 4:06
2. Child of the Night (Heybourne) - 3:48
3. Evil Games (Heybourne) - 4:18
4. Afraid of the Dark (Heybourne) - 6:03
5. Screamin' and Bleedin' (Heybourne) - 4:43
7. Waltz the Night (Heybourne) - 5:59
8. Goodbye (Heybourne) - 3:44
9. Fatal Kiss (Heybourne) - 4:42
10. U.X.V. (Heybourne) - 2:08
Μπόνους τραγούδια στην επανέκδοση του 2004
thumb|220px|Εξώφυλλο της επανέκδοσης του δίσκου 11. Frontal Assault (Live) - 3:55
12. Screamin' and Bleedin'  (Live) – 4:16
13. Straight from Hell (Live) – 3:58
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985 Κατηγορία:Άλμπουμ των Angel Witch
Εθνική Τσεχοσλοβακίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Τσεχοσλοβακίας (τσέχικα: Československá basketbalová reprezentace, σλοβακικά: Československé národné basketbalové mužstvo) εκπροσώπησε την Τσεχοσλοβακία στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις από το 1932 έως το 1992. Μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1993, η Τσεχία και η Σλοβακία δημιούργησαν τις δικές τους εθνικές ομάδες. Η σημερινή εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Τσεχίας αναγνωρίζεται ως ο διάδοχος της ομάδας της Τσεχοσλοβακίας.
Ευρωμπάσκετ 1935
Η Τσεχοσλοβακία κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρώτο Ευρωμπάσκετ, το Ευρωμπάσκετ 1935 που διεξήχθη από τη FIBA Europe. Νίκησε τη Γαλλία στον προκριματικό γύρο για να προκριθεί στον ημιτελικό. Εκεί έχασε από την Ισπανία, με αποτέλεσμα να αγωνιστεί στον μικρό τελικό για την τρίτη θέση εναντίον της Ελβετίας, στον οποίο οι Τσεχοσλοβάκοι κέρδισαν με 25-23.
Ευρωμπάσκετ 1937
Στον Ευρωμπάσκετ 1937, η Τσεχοσλοβακία τερμάτισε έβδομη από οκτώ ομάδες. Ο προκαταρκτικός τους όμιλος περιελάμβανε τις ισχυρές Γαλλία, Πολωνία και Λετονία, κάθε μία από τις οποίες νίκησε την Τσεχοσλοβακία στον προκριματικό γύρο. Η Τσεχοσλοβακία αντιμετώπισε τότε την Εσθονία στον ημιτελικό αγώνα κατάταξης, χάνοντας ξανά. Ο τελευταίος αγώνας ήταν με την Αίγυπτο στον αγώνα 7ης/8ης θέσης. Δεδομένου ότι η Αίγυπτος είχε αποσυρθεί κατά τη διάρκεια των προκαταρκτικών, η Τσεχοσλοβακία πήρε τη μοναδική της νίκη με μηδενισμό.
Ευρωμπάσκετ 1946
Η Τσεχοσλοβακία επέστρεψε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στο Ευρωμπάσκετ 1946. Ξεκίνησε καλά σε μια διοργάνωση που έλειπαν οι χώρες της Βαλτικής που είχαν κυριαρχήσει στους προπολεμικούς αγώνες. Νικώντας την Ελβετία και μετά το Βέλγιο, η Τσεχοσλοβακία τερμάτισε πρώτη στον προκριματικό γύρο των τριών ομάδων. Προχώρησε στον ημιτελικό γύρο, αντιμετωπίζοντας την Ουγγαρία. Η νίκη με 42-28 εξασφάλισε στον τελικό της διοργάνωσης για την Τσεχοσλοβακία. Σε εκείνο το παιχνίδι, έπαιξαν με την αήττητη Ιταλία. Μετά ήταν πίσω στο σκορ με 18-21 στο ημίχρονο, η Τσεχοσλοβακία έκανε την ανατροπή και κέρδισε με 34-32 για να κατακτήσει το πρώτο της Ευρωμπάσκετ.
Ευρωμπάσκετ 1947
Ως υπερασπίστρια του τίτλου της διοργάνωσης η Τσεχοσλοβακία ξεκίνησε ξανά καλά στο Ευρωμπάσκετ 1947, κερδίζοντας και τους τρεις αγώνες των προκριματικών γύρων και στη συνέχεια και τους τρεις αγώνες των ημιτελικών γύρων. Αυτό τους έβαλε στον πρώτο τους αγώνα σε τελικό με τη Σοβιετική Ένωση. Στον πρώτο από τους πέντε τελικούς Ευρωμπάσκετ μεταξύ των Ευρωπαίων τιτάνων, η Τσεχοσλοβακία έχασε με 56-37 για να κερδίσει το αργυρό μετάλλιο.
Ευρωμπάσκετ 1951
Η Τσεχοσλοβακία δεν αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 1949 στο Κάιρο, επιστρέφοντας για το Ευρωμπάσκετ 1951 στο Παρίσι. Αντιμετώπισε κάποιες δυσκολίες στη διοργάνωση, χάνοντας από το Βέλγιο στον προκριματικό γύρο για να ολοκληρώσει τον όμιλο με 2-1 και να τερματίσει στη δεύτερη θέση μεταξύ των τεσσάρων ομάδων. Ωστόσο, αυτό ήταν αρκετό για να προκριθεί στον ημιτελικό γύρο. Εκεί, αντιμετώπισε την κυρίαρχη Σοβιετική Ένωση, χάνοντας το δεύτερο παιχνίδι στη διοργάνωση και τερματίζοντας ξανά δεύτερη από τις τέσσερις ομάδες στον όμιλο, με ρεκόρ 2-1. Αυτό τους έφερε αντιμέτωπους με την πρώτη ομάδα της βαθμολογίας του δεύτερου ομίλου, τη γηπεδούχο Γαλλία. Η Τσεχοσλοβακία κέρδισε με 59-50 και προκρίθηκε στον τελικό, σε μια ρεβάνς εναντίον των Σοβιετικών.
Σε αυτό που ήταν μακράν το πιο κλειστό παιχνίδι που είχαν υποστεί οι Σοβιετικοί στο Ευρωμπάσκετ, η Τσεχοσλοβακία κατάφερε να φέρει το παιχνίδι ισόπαλο με 44-44 με 1 δευτερόλεπτο να απομένει πριν γίνει φάουλ στον Ίλμαρ Κούλαμ και τον στείλει στη γραμμή των ελεύθερων βολών για να επιχειρήσει μια ελεύθερη βολή. Ο Κούλαμ έκανε τη βολή, αλλά ένας από τους διαιτητές σήμανε ότι πάτησε τη γραμμή κατά την προσπάθεια και ότι ως εκ τούτου το σουτ δεν μετρούσε. Η διαβούλευση με έναν άλλο διαιτητή είχε ως αποτέλεσμα να καταλογιστεί ο πόντος και η Τσεχοσλοβακία έχασε τον δεύτερο τελικό της από τη Σοβιετική Ένωση με 45-44.
Ευρωμπάσκετ 1953
Αφού τερμάτισε στους δύο πρώτους σε κάθε μία από τις τρεις τελευταίες εμφανίσεις της, ο τερματισμός στην τέταρτη θέση για την Τσεχοσλοβακία στο Ευρωμπάσκετ 1953 στη Μόσχα ήταν κάπως απογοητευτικός. Ωστόσο, η διαφορά μεταξύ του 2ου και του 5ου το 1953 ήταν στην τετραπλή ισοβαθμία, στην οποία η Τσεχοσλοβακία τερμάτισε στην τρίτη θέση από τις συνολικά τέσσερις θέσεις.
Ευρωμπάσκετ 1955
Στη Βουδαπέστη για τον Ευρωμπάσκετ 1955, η Τσεχοσλοβακία βρέθηκε να νικάει τα φαβορί, αλλά να χάνει από υποδεέστερους αντιπάλους. Είχε μικρή δυσκολία στον προκαταρκτικό γύρο, έχοντας ρεκόρ 3-0 για να προχωρήσει στον τελικό όμιλο. Εκεί, η Τσεχοσλοβακία νίκησε την ισχυρή Ουγγαρία, στη μοναδική ήττα της Ουγγαρίας στον τελευταίο γύρο στο δρόμο για το χρυσό μετάλλιο, αλλά έχασε από τη Γιουγκοσλαβία, τη μοναδική νίκη που θα έκανε η Γιουγκοσλαβία στον τελικό γύρο, καθώς η Τσεχοσλοβακία έχασε με 52-49 και τελικά τερμάτισε στην 8ης θέση. Η ήττα του τρίτου γύρου από την Πολωνία έκανε την πρόκριση να φαίνεται δύσκολη για την Τσεχοσλοβακία, καθώς ήταν ήδη στο 1–2 και δεν είχε ακόμη αντιμετωπίσει τη Σοβιετική Ένωση, η οποία δεν είχε ακόμη χάσει παιχνίδι σε 4 διοργανώσεις και 31 αγώνες.
Παρ΄ όλα αυτά, η Τσεχοσλοβακία νίκησε τους Σοβιετικούς με 81-74 σε έναν εκπληκτικό αγώνα. Στη συνέχεια κέρδισε τα επόμενα τρία παιχνίδια της, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση με ρεκόρ 5-2 για το αργυρό μετάλλιο, ξεπερνώντας τους Σοβιετικούς που ήταν επίσης στο 5-2 μετά την ήττα από την Ουγγαρία στον έκτο αγώνα τους. Η Τσεχοσλοβακία είχε καταφέρει να νικήσει τόσο τους Τελικούς νικητές όσο και τους τρίτους, χάνοντας παράλληλα από ομάδες που τερμάτισαν στην 5η και στην 8η θέση.
Ευρωμπάσκετ 1957
Η Σόφια ήταν η τοποθεσία της επόμενης ευρωπαϊκής συμμετοχής της Τσεχοσλοβακίας, το Ευρωμπάσκετ 1957. Αντιμετώπισε μικρή δυσκολία στον προκριματικό γύρο, κερδίζοντας κάθε ένα από τα τρία παιχνίδια της με 18 πόντους ή περισσότερους. Στον τελευταίο γύρο, η Τσεχοσλοβακία αντιμετώπισε τη Βουλγαρία και τη Σοβιετική Ένωση στο δεύτερο και τρίτο παιχνίδι του γύρου των 7 αγώνων, χάνοντας αυτούς τους δύο αγώνες για να πέσει στο πρώιμο ρεκόρ 1–2. Ωστόσο, καμία από τις άλλες ομάδες στον τελευταίο γύρο δεν μπορούσε να ταιριάξει με την ομάδα της Τσεχοσλοβακίας και η ομάδα τερμάτισε στο 5-2, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο πίσω από τους Βούλγαρους και τους Σοβιετικούς. Πολυτιμότερος Παίκτης αναδείχθηκε ο Τσεχοσλοβάκος Γιζί Μπαουμρούκ.
Κορυφαίοι σκόρερ
Περιλαμβάνει τους συνολικούς πόντους που σημειώθηκαν σε παιχνίδια που διεξήχθησαν για το Προολυμπιακό τουρνουά της FIBA, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Παγκόσμιο Κύπελλο και το Ευρωμπάσκετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσεχοσλοβακια Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Τσεχοσλοβακία Τσεχοσλοβακια Τσεχοσλοβακια
Μπέρτι Αχέρν
Ο Μπέρτι Αχέρν (Patrick Bartholomew "Bertie" Ahern, γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Ιρλανδός πολιτικός, που διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας του από τις 26 Ιουνίου του 1997 έως τις 7 Μαΐου του 2008.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Δουβλίνο στις 12 Σεπτεμβρίου 1951. Εκλέγεται βουλευτής από το 1977 και το 1994 έγινε ο έκτος ηγέτης του Φίανα Φαλ. Νωρίτερα ήταν υπουργός Εργασίας (1987-1991) και υπουργός Οικονομικών (1991-1994). Λογιστής το επάγγελμα, όρισε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τη Μαίρη Χάρνεϊ από το PD.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε το 1975 τη Μίριαμ Κέλι. Έγινε δήμαρχος του Δουβλίνου το 1986. Ο γάμος τους τελείωσε το 1992. Απέκτησαν 2 κόρες. Η κόρη του, Τζορτζίνα, παντρεύτηκε τον τραγουδιστή του συγκροτήματος Westlife, Νίκι Μπερν (Nicky Byrne).
Επιτεύγματα και επανεκλογή
Πιστός Ρωμαιοκαθολικός, ο Αχέρν έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός της Ιρλανδίας στις 26 Ιουνίου 1997, σε ηλικία 45 ετών. Σημείωσε μεγάλη πρόοδο στο θέμα της Βορείου Ιρλανδίας και συνυπέγραψε την ιστορική συμφωνία του 1998 (συμφωνία Μεγάλης Παρασκευής). Πέτυχε επίσης την επέκταση της ιρλανδικής οικονομίας στα πρώτα πέντε χρόνια διακυβέρνησης. Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2002, παρέμεινε στην εξουσία. Η κυβέρνηση Αχέρν εξελέγη ξανά με τεράστια πλειοψηφία. Το 2004 ήταν με επιτυχία πρόεδρος για ένα εξάμηνο της ΕΕ.
Έπειτα από τις εκλογές του Μαΐου του 2007, ο Αχέρν εξασφάλισε και τρίτη συνεχή θητεία στην πρωθυπουργία, που αποτελεί επίτευγμα για Ιρλανδό πρωθυπουργό. Η επανεκλογή του επισημοποιήθηκε στις 14 Ιουνίου του 2007.
Εμπλοκή σε σκάνδαλο και παραίτηση
Ο Αχέρν ενεπλάκη σε σκάνδαλο που αφορά πληρωμές που έγιναν σε αυτόν κατά τα μέσα της δεκαετίας του ' 90. Συνεπεία αυτού, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί, σε συνέντευξή στου στα ΜΜΕ, στις 2 Απριλίου του 2008]. Η παραίτησή του από την πρωθυπουργία και επίσης από την ηγεσία του κόμματος Φίανα Φαλ έγινε επίσημα στις 6 Μαΐου του 2008. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπράιαν Κόουεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αχερν
840
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 840 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
839
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οι Προοδευτικοί (Λετονία)
Οι Προοδευτικοί (Progresīvie) είναι ένα πράσινο και σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στη Λετονία. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2017. Από τις 4 Σεπτεμβρίου 2021, επικεφαλής της είναι η Αντονίνα Νενάσεβα και ο Άτις Σβίνκα. Οι Προοδευτικοί έχουν δέκα έδρες στη Σαϊμά, αλλά δεν κατέχουν έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ιστορικό
Το κόμμα είναι διάδοχος μιας σοσιαλδημοκρατικής ΜΚΟ με το ίδιο όνομα που ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 2011 με επικεφαλής τον Άνσις Ντόμπελις. Οι Προοδευτικοί συμμετείχαν στις δημοτικές εκλογές της Λετονίας το 2017 σε τέσσερις δήμους. Σε δύο από αυτούς, κέρδισαν έδρες στα τοπικά συμβούλια.
Οι Προοδευτικοί συμμετείχαν στις βουλευτικές εκλογές του 2018. Πριν από τις εκλογές, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε μια συμμαχία με κέντρώα και δεξιά φιλελεύθερα κόμματα, η οποία αργότερα δημιουργήθηκε χωρίς τους Προοδευτικούς ως Ανάπτυξη/Υπέρ!. Υποψήφιός τους για πρωθυπουργός ήταν ο Ρόμπερτς Πούτνις. Το κόμμα δεν κέρδισε καμία έδρα στη Σαϊμά, λαμβάνοντας μόνο το 2,61% των ψήφων.
Το 2019, οι Προοδευτικοί συμμετείχαν στις ευρωεκλογές του 2019. Έλαβαν το 2,9% των ψήφων. Μετά τις εκλογές, ο Ρόμπερτς Πούτνις παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος.
Στις αρχές του 2020, το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας διαλύθηκε και προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές. Οι Προοδευτικοί σχημάτισαν κοινή εκλογική λίστα με τη φιλελεύθερη συμμαχία Ανάπτυξη/Υπέρ!. Ο κοινός εκλογικός κατάλογος κέρδισε τις εκλογές με 18 από τις 60 έδρες, εκ των οποίων οι εννέα ήταν μέλη των Προοδευτικών και 2 ήταν ανεξάρτητοι ακτιβιστές της πόλης με δεσμούς με τους Προοδευτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προοδευτικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Λετονικά πολιτικά κόμματα
Ελισαίος
Ο Ελισαίος, επίσης Ελισσαίος ή Ελισαιέ, [El'isha] που σημαίνει «ο Θεός [είναι] Σωτηρία», ήταν Βιβλικό πρόσωπο και ένας από τους εξέχοντες προφήτες του Ισραήλ. Έζησε κατά τον 9ο και 10ο αιώνα π.Χ.
Εκλέχθηκε από τον προφήτη Ηλία ως διάδοχος του. Ως εγγύηση της προστασίας του, δείγμα αυθεντικής διαδοχής και θείας αυθεντίας, άφησε στον Ελισσαίο τη μηλωτή του (ένδυμα από δέρμα προβάτου).
Ο Ελισσαίος υπήρξε πρόσωπο ευεργετικό για τον Ισραήλ, διότι έκτος των αγαθοεργιών που πραγματοποίησε ως θρησκευτική προσωπικότητα, πρόσφερε πολλές άλλες υπηρεσίες στην πατρίδα του, με ενεργή ανάμιξη στα ζητήματα της πολιτείας ως ηγετικός παράγοντας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι υπήρξε φλογερός υπερασπιστής της θρησκευτικής καθαρότητας.
Είναι άξιο προσοχής πάντως, ότι η ιστορία του Ελισσαίου παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με εκείνη του διδασκάλου του, Ηλία. Τα θαύματα μάλιστα του πρώτου είναι μεγαλύτερα και πλέον εντυπωσιακά εκείνων του δευτέρου. Εκφράσθηκε μάλιστα η άποψη ότι ο Ελισσαίος ίσως αποτελούσε φιλολογικό κατοπτρισμό της μορφής του Ηλία, θεωρία όμως που δεν εξηγεί τις διαφορές στην πορεία των δύο προφητών.
Ο προφήτης Ελισσαίος στην Παλαιά Διαθήκη
Στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, Γ' Βασιλειών/Α' Βασιλέων και ιδιαίτερα στο Δ' Βασιλειών/Β' Βασιλέων, υπάρχουν αρκετές αναφορές στον προφήτη Ελισσαίο:
Ο προφήτης Ελισσαίος στην Καινή Διαθήκη
Στο ''Λουκ. 4:27'' συναντάμε τη μοναδική αναφορά στον προφήτη Ελισσαίο μέσα στα βιβλία της Καινής Διαθήκης:
Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Λουκά, η φράση αυτή ειπώθηκε από τον ίδιο τον Ιησού μέσα στην εβραϊκή συναγωγή "εν τη ημέρα των Σαββάτων". Όπως συνηθιζόταν, οι παρευρισκόμενοι μετά την προσευχή κάθισαν. Ο Ιησούς κάποια στιγμή "ανέστη αναγνώναι", δηλ. σηκώθηκε σε ένδειξη της επιθυμίας του να διαβάσει κάποιο κομμάτι από την Αγία Γραφή και μετά να μιλήσει. Τότε "επεδόθη αυτώ βιβλίον του προφήτου Ησαΐου" από το οποίο ο Ιησούς διάβασε και το παράδειγμα του προφήτη Ελισαίου ο οποίος καθάρισε από τη λέπρα έναν Σύριο λεπρό. Σύμφωνα με τον Θεοφύλακτο "τον ξένον λεπρόν εκαθάρισε, πίστιν εις αυτόν ενδειξάμενον. Οι γαρ συνήθεις και συμπατριώται αυτού ουκ επίστευον αυτώ, και δια τούτο ουκ εκαθαρίσθησαν". Έγινε όμως αντιληπτό στη συναγωγή πως θιγόταν η ισχύς της πίστης τους με την αναφορά ότι επί Ελισαίου κανείς Ισραηλίτης λεπρός δε θεραπεύτηκε, σε αντίθεση με τον ειδωλολάτρη Νεεμάν, και έτσι οι παρευρισκόμενοι "επλήσθησαν...θυμού", "και αναστάντες εξέβαλον αυτόν έξω τής πόλεως καί ήγαγον αυτόν έως οφρύος τού όρους".
Ο προφήτης Ελισσαίος στην Ορθόδοξη εκκλησία
Η μνήμη του προφήτη τιμάται στις 14 Ιουνίου. Όπως σημειώνει ο άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, το έτος 415 μ.Χ. το λείψανο του προφήτη Ελισσαίου μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια και κατατέθηκε στη μονή Παύλου του λεπρού. Ο ίδιος θεωρεί ορθή την επιλογή αυτή "διότι λεπρόν ιάτρευσε τον Νεεμάν, λεπρόν εποίησε τον Γιεζήν". Προσθέτει δε ότι από την Αλεξάνδρεια μεταφέρθηκαν πάλι τα λείψανα του προφήτη στην Κωνσταντινούπολη, στον ναό των αγίων Αποστόλων και "η κατάθεσις δε αύτη εορτάζεται κατά την εικοστήν του Ιουνίου".
Υπομνήματα
Εκκλησιαστικοί Συγγραφείς και Πατέρες της Εκκλησίας υπομνημάτησαν το βιβλίο Δ' Βασιλειών, όπως ο Θεοδώρητος Κύρου, o Κύριλλος Αλεξανδρείας , o Προκόπιος Γαζαίος και o Ωριγένης.
Λειτουργική χρήση
Σε ακολουθίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας διαβάζονται επεισόδια από τη ζωή των προφητών Ηλία και Ελισσαίου (Δ' Βασ. 2:6-14.19-22. 4:8-37. 5:9-14).
Η τιμή του Ελισσαίου στη Λουθηρανική εκκλησία
Η Λουθηρανική εκκλησία τιμά την μνήμη του Ελισαίου στις 14 Ιουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Τσο Γιο-τζογνκ
Η Τσο Γιο-τζογνκ (κορεατικά: 조여정, Χάντσα: 趙汝貞, RR: Jo Yeo-jeong, MR: Cho Yŏjŏng, 10 Φεβρουαρίου 1981) είναι Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του μουσικού θεάτρου. Περισσότερο είναι γνωστή για τον ρόλο της ως κυρία Παρκ, στην πολυβραβευμένη και κάτοχο του Όκσαρ ταινία Παράσιτα του 2019. Άλλες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει και χρίζουν αναφοράς είναι οι The Servant (2010) και The Concubine (2012), καθώς επίσης και στην τηλεοπτική σειρά I Need Romance (2011). Επίσης έχει συμμετάσχει και σε διάφορα τηλεοπτικά σόου, ενώ το 2005, συμμετείχε και σε θεατρικό βασισμένο στο έργο  Grease (1971)
Γεννήθηκε στη Σεούλ και ξεκίνησε σε ηλικία 16 ετών την καριέρα της στον χώρο του θεάματος, ως «cover girl», στο περιοδικό CeCi. Με την υποκριτική άρχισε να ασχολείται το 1999, σε ηλικία 19 ετών. Η υποκριτική της καριέρα ξεκίνησε με συμμετοχές σε δραματικές σειρές, σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και σε video clips, γεγονός που δεν την άφηνε ικανοποιημένη, προσμένοντας έναν μεγαλύτερο ρόλο. Βγήκε από την αφάνεια γύρω στο 2010, όταν συμμετείχε στην ταινία The Servant, ταινία που λογοκρίθηκε λόγω των σεξουαλικών σκηνών της. Παρόλα αυτά, η Τσο, το εκμεταλεύτηκε αυτό και ξεκίνησε να γίνεται δημοφιλής. Κατόπιν πρωταγωνίστηκε και σε άλλη ταινία εποχής, πράγμα μη αναμενώμενο, λόγω του The Servant, έργο που της ανέβασε κι άλλο τη δημοτικότητα.
Κατά το 2013, προέκυψε νομικό κώλυμα με την Τσο, όταν υπέγραψε σε μία εταιρεία, ενώ είχε ακόμα σε ισχύ άλλο συμβόλαιο σε άλλη εταιρεία. Τελικά, το 2014, κατέληξε να εργάζεται σε άλλη εταιρεία, τη Neos Entertainment. Εκείνη τη χρονιά πρωταγωνίστησε σε άλλες δύο ταινίες τη The Target και την Obsessed. Το 2015, πρωταγωνίστησε στην ταινία Casa Amor: Exclusive for Ladies, η οποία την άφησε ευχαριστημένη, επειδή είχε ως επίκεντρο τη γυναίκα. Το 2019, συμπρωταγωνίστησε στην ταινία το Πονγκ Τσουν-χο, Παράσιτα, η οποία θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες νοτιοκορεατικές ταινίες όλων των εποχών και η πρώτη ξενόφωνη που κερδίσει το Όκσαρ Καλύτερης Ταινίας. Οι υποψηφιότητες και οι νίκες της ήταν δεκάδες σε διάφορους διεθνής κι εγχώριους διαγωνισμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης
Cutting Crew
thumb|Οι Cutting crew
Οι Cutting Crew  ήταν ένα δημοφιλές βρετανικό συγκρότημα της ποπ και ροκ, ενεργό την περίοδο 1985–1993. Δημιουργήθηκαν στην Αγγλία το 1985. Το 2006 το συγκρότημα αναδημιουργήθηκε με εντελώς νέο σχήμα.
Δραστηριότητα
Το πρώτο τους άλμπουμ, Broadcast, κυκλοφόρησε το 1986 με το δημοφιλές τραγούδι "(I Just) Died in Your Arms", το οποίο έγινε soundtrack στο βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto: Vice City. Το συγκρότημα προτάθηκε για Βραβείο Γκράμι καλύτερου νέου καλλιτέχνη, το 1987.
Πρέμπεν Έλκιερ
Ο Πρέμπεν Έλκιερ Λάρσεν (δανικά: Preben Elkjær Larsen) (γενν. 11 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Δανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και προπονητής ποδοσφαίρου
Cutting Crew
Διάλυση συγκροτήματος
Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1993, ο κιθαρίστας Κέβιν Μακ Μάικλ μαζί με τον Ρόμπερτ Πλαντ έπαιξαν στο άλμπουμ  Fate of Nations.
Θάνατος μέλους
Ο Κέβιν Μακ Μάικλ, μουσικός και ενεργό μέλος του συγκροτήματος, πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων σε ηλικία 51 ετών, στις 31 Δεκεμβρίου 2002, στο σπίτι του στη Νέα Σκότια.