cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλέρα
Επιβίβαση επικρατεί
Από την ύστερη αρχαιότητα, τον 1ο αιώνα μ. χ., εμβολισμό τακτική είχε εντελώς εξαφανιστεί μαζί με τη γνώση του σχεδιασμού της αρχαίας τριήρους. Μεσαιωνικές γαλέρες, αντί να αναπτύξει μια προβολή, ή το "κέντρισμα", στο τόξο που είχε σχεδιαστεί για να σπάσει τα κουπιά και να λειτουργήσει ως μια πλατφόρμα επιβίβασης για την έφοδο του εχθρού πλοία. Το μόνο που απομένει παραδείγματα εμβολισμό τακτική περνούσαν οι αναφορές σε προσπάθειες να συγκρουστεί με τα πλοία, προκειμένου να αποσταθεροποιήσει ή να ανατραπεί. δεξιά|μικρογραφία|Βυζαντινό πλοίο επιτίθεται με [[υγρό πυρ. Madrid Skylitzes manuscript, του 11ου αιώνα.]] Το Βυζαντινό ναυτικό, το μεγαλύτερο της Μεσογείου πόλεμος του στόλου κατά την μεγαλύτερη διάρκεια του πρώιμου Μεσαίωνα, που απασχολούνται crescent σχηματισμούς με ναυαρχίδα το κέντρο και τα βαρύτερα πλοία τα κέρατα του σχηματισμού, προκειμένου να μετατρέψει την εχθρική πλευρά. Παρόμοια τακτική πιστεύεται ότι έχουν χρησιμοποιηθεί από την Αραβικών στόλων συχνά πολέμησαν από τον 7ο αιώνα και μετά. Οι Βυζαντινοί ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν ελληνικό πυρ, ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εμπρηστική υγρό, όπως ένα πολεμικό όπλο. Θα μπορούσε να απολυθούν μέσα από ένα μεταλλικό σωλήνα, ή σιφόνι που τοποθετείται στην πλώρη, παρόμοια με μια σύγχρονη thrower φλόγα. Οι ιδιότητες της ελληνικής φωτιά ήταν κοντά σε αυτή του ναπάλμ και ήταν κλειδί για πολλές σημαντικές Βυζαντινές νίκες. Από 835, το όπλο είχε εξαπλωθεί στους Άραβες, που είναι εξοπλισμένα harraqas, "fireships", με αυτό. Τα αρχικά στάδια σε ναυμαχίες ήταν μια ανταλλαγή πυραύλους, που κυμαίνονται από καύσιμα βλήματα, βέλη, τριβόλια και ακόντια. Ο στόχος δεν ήταν να βυθίζονται τα πλοία, αλλά και να καταστρέφουν τις τάξεις του εχθρού πληρώματα πριν από την επιβίβαση άρχισε, το οποίο αποφάσισε το αποτέλεσμα. Μόλις η δύναμη του εχθρού κρίθηκε να έχουν μειωθεί αρκετά, οι στόλοι κλειστά, τα πλοία καταπιάστηκε άλλο, και οι πεζοναύτες και άνω τράπεζα κωπηλάτες επιβιβάστηκαν στο εχθρικό σκάφος και ασχολούνται με το χέρι-με-χέρι την καταπολέμηση της. Βυζαντινή dromons είχε pavesades, ράφια κατά μήκος των κιγκλιδωμάτων, κατά την οποία οι πεζοναύτες θα μπορούσε να κρεμάσει τις ασπίδες τους, παρέχοντας προστασία στο πλήρωμα. Μεγαλύτερα πλοία, επίσης, είχε ξύλινα κάστρα και στις δύο πλευρές μεταξύ των ιστών, η οποία επέτρεψε τοξότες πυροβολήσει από μια υπερυψωμένη θέση βολής. μικρογραφία|Μάχη μεταξύ της Ενετοκρατίας και της Αγίας Ρωμαϊκής στόλους, λεπτομέρεια από την τοιχογραφία του Spinello Aretino 1407-1408. Αργότερα μεσαιωνικό πολεμικό ναυτικό συνέχισε να χρησιμοποιούν παρόμοιες τακτικές, με τη γραμμή ενήμεροι σχηματισμό ως πρότυπο. Όπως γαλέρες είχαν ως στόχο να καταπολεμηθεί από τα τόξα, και ήταν αδύναμοι κατά μήκος των πλευρών, ειδικά στη μέση. Το crescent σχηματισμό που απασχολούνται από τους Βυζαντινούς συνέχισε να χρησιμοποιείται σε όλο το Μεσαίωνα. Αυτό θα επιτρέψει τα φτερά του στόλου για να συντρίψει τα τόξα τους, κατευθείαν μέσα από τις πλευρές των εχθρικών πλοίων στην άκρη του σχηματισμού.
Ο ρότζερ Lauria γ. 1245-1305) ήταν μια επιτυχημένη μεσαιωνική ναυτική τακτική που πολέμησαν για την Aragon ναυτικού εναντίον της γαλλικής Ανδεγαυική στόλους στον Πόλεμο του Σικελικό Εσπερινό. Στη Μάχη της Μάλτας, τον ιούλιο του 1283, παρέσυρε έξω Ανδεγαυική γαλέρες που ήταν αραγμένο stern-πρώτα από την απροκάλυπτα προκλητική τους. Το να τους επιτίθεται σε μια ισχυρή αμυντική θέση με ψηλά το κεφάλι θα ήταν πολύ επικίνδυνη, αφού προσέφερε καλή συνοχή, επιτρέπεται κωπηλάτες να ξεφύγουν από την ακτή και για να ενισχύσει την αδύναμη θέσεις από μεταφορά πεζικού κατά μήκος της ακτής. Επίσης, απασχολούνται ειδίκευσης crossbowmen και almogavars, ελαφρύ πεζικό, που ήταν πιο nimbler στο πλοίο σε πλοίο ενέργειες από βαριά οπλισμένοι και τεθωρακισμένα γάλλοι στρατιώτες. η μάχη του Κόλπου της Νάπολης στο 1284, οι δυνάμεις του ξεκίνησε πήλινες κατσαρόλες γεμάτες με σαπούνι πριν από την επίθεση, όταν οι γλάστρες έσπασε εναντίον του εχθρού καταστρώματα, έγιναν επικίνδυνα ολισθηρό και δύσκολο για το βαρύ πεζικό να κρατήσει τα πόδια τους.
Όπλο γαλέρες
Τα πρώτα όπλα μεγάλου διαμετρήματος, και ήταν αρχικά από σφυρήλατο σίδηρο, το οποίο τους έκανε αδύναμο σε σύγκριση με το cast χάλκινο όπλα που θα γίνει το πρότυπο του 16ου αιώνα. Ήταν κατά την πρώτη σταθερή απευθείας στη ξύλα στην πλώρη, με στόχο άμεσα προς τα εμπρός. Αυτή η τοποθέτηση θα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητες μέχρι το μαγειρείο εξαφανίστηκε από την ενεργό υπηρεσία κατά τον 19ο αιώνα. Η εισαγωγή από τα βαρέα όπλα και τα μικρά όπλα δεν αλλάξει τακτική σημαντικά. Αν μη τι άλλο, τονίζεται στην πλώρη ως επιθετικό όπλο, να είναι και οι δύο μια περιοχή ανασυγκρότησης για τα σύνορα και τη συγκεκριμένη θέση για τα φορητά όπλα και κανόνια. Η γαλέρα ήταν ικανός ξεπερνώντας ιστιοπλοϊκό σκάφος στις αρχές μάχες. Διατήρησε μια ξεχωριστή τακτικό πλεονέκτημα, ακόμη και μετά την αρχική εισαγωγή του ναυτικού πυροβολικού, λόγω της ευκολίας με την οποία μπορεί να ασκηθεί μετά από έναν αντίπαλο σκάφος. δεξιά|μικρογραφία|Σύγχρονη απεικόνιση των [[Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571)|ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, που δείχνει την αυστηρή σχηματισμούς των αντίπαλων στόλων. Τοιχογραφία στην έκθεση Χαρτών στο Μουσείο του Βατικανού.]] Σε μεγάλη κλίμακα, μαγειρείο-να-μαγειρείο αρραβώνες, τακτική παρέμεινε ουσιαστικά το ίδιο, μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα. Τα κανόνια και τα μικρά όπλα εισήχθησαν γύρω στο 14ο αιώνα, αλλά δεν έχουν άμεσες επιπτώσεις στις τακτικές, τα ίδια βασικά crescent σχηματισμό σύμφωνα ενήμεροι ότι εργαζόταν στη ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571 χρησιμοποιήθηκε από τον Βυζαντινό στόλο σχεδόν μια χιλιετία νωρίτερα. Πυροβολικό στις αρχές του όπλο γαλέρες ήταν να μην χρησιμοποιείται ως long-range αναμέτρηση όπλο ενάντια σε άλλους όπλο οπλισμένο πλοία. Η μέγιστη απόσταση στην οποία σύγχρονης κανόνια ήταν αποτελεσματική, γ. 500 m (1600 ft), θα μπορούσε να καλυφθεί από ένα μαγειρείο σε περίπου δύο λεπτά, πολύ πιο γρήγορα από το χρόνο επαναφόρτισης του κάθε βαρύ πυροβολικό. Πυροβολητές, επομένως, να περιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή, κάπως παρόμοια με τακτικές πεζικού στην προ-βιομηχανική εποχή μικρής εμβέλειας των πυροβόλων όπλων. Τα αδύνατα σημεία της γαλέρα παρέμεινε πλευρές και ειδικά το πίσω μέρος, το κέντρο εντολών. Αν μια πλευρά κατάφεραν να εξαρθρώσουν την άλλη, η μάχη θα πρέπει να συναντηθεί με τα πλοία που συντρίβεται σε κάθε άλλη. Μόλις καταπολέμηση ξεκίνησε με πλοία από το κλείδωμα σε ένα άλλο τόξο τόξο, η μάχη θα γίνει για την πρώτη γραμμή τα πλοία. Εκτός αν γαλέρα ήταν εντελώς υπέρβαση από έναν εχθρό ομάδα επιβίβασης, φρέσκα στρατεύματα θα μπορούσε να τροφοδοτεί τον αγώνα από το αποθεματικό αγγεία στο πίσω μέρος.
Τελετουργικό συμβολισμό
αριστερά|μικρογραφία|Το Μαγειρείο Λεπτές, ένα από τα πολύ λίγα Μεσογειακού στιλ γαλέρες που απασχολούνται από την αγγλική. Αυτή η εικόνα είναι από τον Anthony Roll γ. 1546) και σκοπό είχε ως κεντρικό του. Δοκίμια χρησιμοποιήθηκαν για καθαρά τελετουργικούς σκοπούς από πολλούς ηγεμόνες και τα μέλη. Στην πρώιμη σύγχρονη Ευρώπη, μαγειρεία απολαμβάνουν ένα επίπεδο κύρους που πλέουν τα σκάφη δεν απολαμβάνουν. Γαλέρες είχε από νωρίς είχαν εντολή από τους ηγέτες των χερσαίων δυνάμεων, και αγωνίστηκε με την τακτική προσαρμογή από τη γη πολέμου. Ως εκ τούτου, θα απολαμβάνουν το κύρος που συνδέονται με τη γη μάχες, το μεγαλύτερο επίτευγμα της υψηλής στέκεται ευγενής ή ο βασιλιάς. Στη Βαλτική, ο σουηδός βασιλιάς Gustav εγώ, ο ιδρυτής του σύγχρονου κράτους της σουηδίας, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα μαγειρεία, όπως αρμόζει σε ένα Αναγεννησιακό πρίγκιπα. Κάθε φορά που ταξιδεύουν από τη θάλασσα, Gustav, το δικαστήριο, το βασιλικό γραφειοκράτες και το βασιλικό σωματοφύλακα θα ταξιδέψουν με το μαγειρείο. την ίδια Περίπου εποχή, άγγλος βασιλιάς Ερρίκος η είχε υψηλές φιλοδοξίες να ζει μέχρι και τη φήμη του παντοδύναμου Αναγέννηση χάρακα και είχε επίσης μερικές Μεσογειακού στιλ γαλέρες που χτίστηκε (και ακόμη και επανδρωμένο με τους σκλάβους), αν και το αγγλικό ναυτικό στηρίχθηκε ως επί το πλείστον σε ιστιοφόρα.
Το να είσαι κωπηλάτης σε γαλέρα δεν φέρει τέτοιο στίγμα της Βαλτικής, όπου μαγειρείο κωπηλάτες ήταν κληρωτοί: μάλλον θεωρούν τους εαυτούς τους ως θαλάσσια στρατιώτες. Το κεντρικό κτίριο της φινλανδικής Ναυτική Ακαδημία στο Suomenlinna, Ελσίνκι φέρει το παρατσούκλι Kivikaleeri ("Πέτρα Γαλέρα"), ως κληρονομιά της εποχής.
Σωζόμενα παραδείγματα
μικρογραφία|La Liberté, μια πλήρους κλίμακας αντίγραφο του 17ου αιώνα μαγειρείο στην Ελβετία, αν και χωρίς οποιαδήποτε κωπηλατικές πάγκοι
Αρχική σκάφη
Το ναυτικό μουσείο στην Κωνσταντινούπολη περιέχει το μαγειρείο Kadırga (τουρκικά για το "μαγειρείο", τελικά, από τη Βυζαντινή ελληνική katergon), που χρονολογείται από την εποχή του Μεχμέτ IV (1648-1687). Αυτή ήταν η προσωπική γαλέρα του σουλτάνου, και παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι το 1839. Είναι πιθανώς ο μόνος επιζών μαγειρείο στον κόσμο, έστω και χωρίς κατάρτια. Είναι 37 m, 5.7 m μεγάλη, έχει ένα βύθισμα περίπου 2 m, ζυγίζει περίπου 140 τόνους, και έχει 48 κουπιά που τροφοδοτείται από 144 κωπηλάτες.
Ανακατασκευές
1971 ανασυγκρότηση της Real, η ναυαρχίδα του Ιωάννη της Αυστρίας στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), το Museu Marítim στη Βαρκελώνη. Το πλοίο ήταν 60 m και 6.2 m πλάτος, είχε βύθισμα 2,1 m, βάρους 239 τόνους άδειο, είχε παρασυρθεί από 290 κωπηλάτες, και μετέφερε περίπου 400 πλήρωμα και την καταπολέμηση της στρατιώτες στο Lepanto. Αυτή ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από την τυπική γαλέρες του χρόνου.
Μια ομάδα που ονομάζεται "Το Trireme Trust" λειτουργεί σε συνδυασμό με το ελληνικό πολεμικό Ναυτικό, μια ανακατασκευή μιας αρχαίας ελληνικής Τριήρους, την Ολυμπιάδα.
Ivlia είναι ένα αντίγραφο ελληνική bireme χτισμένο στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας το 1989, που πέρασε έξι σεζόν να περιοδεύσει στην Ευρώπη με πληρώματα εθελοντών.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Το 1965, τα ερείπια ενός μικρού Ενετική γαλέρα βυθιστεί σε 1509 βρέθηκαν στο Lake Garda, Ιταλία. Το σκάφος είχε καεί και μόνο το κατώτερο τμήμα του σκάφους παρέμεινε. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, μια βυθισμένη γαλέρα βρέθηκε κοντά στο νησί του San Marco in Boccalama, στη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Το λείψανο είναι ως επί το πλείστον ανέπαφη και δεν ανακτήθηκαν λόγω υψηλού κόστους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Μαυρίκιος της Οράγγης
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου εκλέκτορα της Σαξονίας.
Μεγάλωσε στο Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και σπούδασε στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και του Λέιντεν. Το 1585 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας. Το 1590 έγινε κυβερνήτης της Ουτρέχτης, του Γκέλντερς, του Οβεράισελ και το 1620 του Γκρόνινγκεν. Ως γενικός στρατηγός και ναύαρχος των Ηνωμένων Επαρχιών οργάνωσε τη στάση εναντίον των Ισπανών ως μία συμπαγή, επιτυχή εξέγερση και απέκτησε φήμη στρατιωτικής τακτικής. Υπό την ηγεσία του και σε συνεργασία με τον Νομικό της Xώρας (Καγκελάριο) Γιόχαν φαν Όλντενμπαρνεβελτ ο στρατός των Επαρχιών επέτυχε πολλές νίκες και οδήγησε τους Ισπανούς έξω από τα βόρεια και ανατολικά της Δημοκρατίας.
Απεβίωσε το 1625 χωρίς νόμιμα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος-Ερρίκος πρίγκιπας της Οράγγης.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς
Λουδοβίκος του Νάσσαου
Ο Λουδοβίκος (Ludwig von Nassau-Dillenburg, 20 Ιανουαρίου 1538 – 14 Απριλίου 1574) ήταν από τον Οίκο του Νάσσαου.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Γιουλιάνας, κόρης του Μπόντο Η΄ κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε.
Ήταν μία κεντρική μορφή στην εξέγερση των Κάτω Χωρών εναντίον της Ισπανίας και πεπεισμένος Καλβινιστής, αντίθετα με τον πρωτότοκο αδελφό του Γουλιέλμο Α΄. Κανόνισε τον δεύτερο γάμο αυτού με την Άννα των Βέττιν. Το 1569 ο Γουλιέλμος Α΄ τον όρισε κυβερνήτη του πριγκιπάτου της Οράγγης, δίνοντάς του μία σημαίνουσα θέση στη γαλλική πολιτική.
Γουλιέλμος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Γουλιέλμος Λουδοβίκος, ολλανδ. Willem Lodewijk (13 Μαρτίου 1560 - 13 Ιουλίου 1620) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και κυβερνήτης της Φρισίας, Χρόνινγκεν και Ντρέντε.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄, λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του Ιππικού υπό τον θείο του Γουλιέλμο Α΄, πρίγκιπα της Οράγγης. Μαζί με τον εξάδελφό του Μαυρίκιο διοίκησαν τον στρατό των Ηνωμένων Επαρχιών και βοήθησαν στο σχεδιασμό της στρατιωτικής τακτικής της Δημοκρατίας εναντίον της Ισπανίας (1588-1609).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1587 την Άννα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Φρήσλαντ. Η Άννα απεβίωσε 6 μήνες μετά και δεν απέκτησαν απογόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Σωτήρω Αιτωλοακαρνανίας
Η Σωτήρω είναι ακατοίκητος ημιορεινός οικισμός της ορεινής Ναυπακτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 400 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Σωτήρω βρίσκεται νοτιοδυτικά από το Χρίσοβο, απέχοντας από αυτό λίγα μόνο χιλιόμετρα, στα όρια του μοναστηριακού δάσους της Μονής της Παναγίας της Βαρνάκοβας και βόρεια του ποταμού Μόρνου. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ την αναφέρει στον κατάλογο των χωριών της περιοχής Κραβάρων με πληθυσμό 10 οικογένειες. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 με το ΦΕΚ 07/04/1951. Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με το Κοκκινοχώρι και το Χρίσοβο συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κοκκινοχωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κράβαρα Σωτηρω Σωτηρω
Σέλλος (αποσαφήνιση)
Η λέξη Σέλλος, σύμφωνα με ορισμένους γλωσσολόγους προέρχεται από το ομηρικό "Σελλοί". Συναντάται ως αρχαίο ελληνικό όνομα:
αλλά και τοπωνύμιο οικισμών στην Ελλάδα:
Γεώργιος του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (1 Σεπτεμβρίου 1562 - 9 Αυγούστου 1623) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1607-20) και μετά του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1620-23).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Άννα Αμαλία, κόρη του Φίλιππου Δ΄, κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τέκνα:
Το 1605 απεβίωσε η Άννα-Αμαλία και ο Γεώργιος έκανε δεύτερο γάμο με την Αμαλία, κόρη του Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Ζάιν-Βίτγκενσταϊν και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ερρίκος Γ΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ
O Ερρίκος Γ΄, γερμ. Heinrich III (12 Ιανουαρίου 1483 - 14 Σεπτεμβρίου 1538) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (1516-38), κύριος της Μπρέντα (1504-38), κυβερνήτης της Ολλανδίας & Ζηλανδίας (1515-21) και κόμης του Νάσσαου-Μπάιλσταϊν (1525-38).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ζίγκεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ε΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Ερρίκου Γ΄, λαντγράβου της Άνω Έσσης.
Το 1499 ο θείος του Ένγκελμπερτ Β΄, κόμης του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ ήταν κύριος της Μπρέντα και κυβερνήτης των Κάτων Χωρών, ως αντιπρόσωπος των Αψβούργων και τον κάλεσε κοντά του. Από εκεί συνόδευσε τον Φίλιππο Α΄ των Αψβούργων και τη σύζυγό του Ιωάννα Α΄ της Καστίλης στο ταξίδι τους στην Καστίλη (1501-03) για να αναλάβουν το βασίλειο.
Στην Ισπανία
Το 1504 απεβίωσε ο θείος του και τον διαδέχθηκε. Το επόμενο έτος χρίστηκε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1505-06 μετέβη στην Ισπανία και έγινε ο έμπιστος του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας, καγκελάριός του (1510) και υπερκαγκελάριος (1521). Ήταν παρών στην στέψη του ως βασιλιά της Γερμανίας (ως Κάρολος Ε΄) στη Μπολόνια το 1530. Ήταν μέλος του ιδιωτικού συμβουλίου του Καρόλου Α΄ και της αδελφής αυτού Μαργαρίτας. Ήταν κυβερνήτης (stadtholder) της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας (1515-21). Ξαναπήγε στην Ισπανία το 1522-30 με τον Κάρολο Α΄ και το 1533-34 με τη δική του οικογένεια.
Στρατιωτικός διοικητής
Υπηρέτησε ως σημαντικός στρατιωτικός διοικητής των Κάτω Χωρών και υπεράσπισε τη Βραβάνδη. Ήταν γενικός διοικητής στον πόλεμο εναντίον του Γκέλντερν (1511-13) και μαζί με τον Μαξιμιλιανό Α΄ πολέμησε τη Γαλλία (ως το 1514), συμμετέχοντας στη μάχη του Γκίνεγκεϊτ (1513). Νίκησε τη Μαύρη Ομάδα του Καρόλου Β΄, δούκα του Γκέλντερν (1516-21) και τον Ρόμπερτ φαν ντερ Μαρκ (1521). Όταν ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας εισέβαλε στο Αινώ, τον απώθησε και κατέλαβε το Τουρναί.
Πεποιθήσεις
Στα ταξίδια του στην Ισπανία και την Ιταλία εντυπωσιάστηκε από την Αναγέννηση στην τέχνη. Ανέθεσε το 1536 στον αρχιτέκτονα Tομάσο Βιντσιντόρ ντα Μπολόνια να ξανακτίσει το κάστρο της Μπρέντα σε Αναγεννησιακό ρυθμό, ένα από τα πρώτα δείγματα βόρεια των Άλπεων. Είχε πολλά ενδιαφέροντα και ο Έρασμος τον θεωρούσε "Πλατωνικό φίλο της Επιστήμης".
Το τέλος
Ο Κάρολος Ε΄ θέλοντας να αναμείξει τους ευγενείς των Κάτω Χωρών με αυτούς της Ισπανίας, τον ενθάρρυνε να νυμφευτεί (ως 3η σύζυγο) τη Μενθία δε Μεντόθα. Ωστόσο οι Ισπανοί τον θεωρούσαν φωνακλά και βάρβαρο, "Γερμανό ξένο". Απεβίωσε το 1538 και τάφηκε κάτω από το μνημείο, που είχε ανεγείρει για τον θείο του στη Μεγάλη Εκκλησία της Μπρέντα. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ρενέ, που σκοτώθηκε σε μάχη έξι χρόνια αργότερα.
Οικογένεια
Το 1515 έκανε δεύτερο γάμο με την Κλαυδία του Σαλόν-Αρλαί, κόρη και του Ιωάννη Δ΄, πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνο:
Η Κλαυδία απεβίωσε το 1521 και ο Ερρίκος Γ΄ έκανε το 1524 τρίτο γάμο με τη Μενθία δε Μεντόθα υ Φονσέκα και είχαν έναν θνησιγενή γιο.
Ο Ερρίκος Γ΄ απέκτησε και μερικά νόθα τέκνα.
Με την Ελισάβετ Κλαίρη του Ρόζενμπαχ (1485-1540), κόρη του κυβερνήτη του κάστρου Βιάντεν, απέκτησε δύο τέκνα:
Με τη Μαρία της Ρεβάλης απέκτησε ένα τέκνο:
Γενικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Φίλιππος του Νάσσαου
Ο Φίλιππος (Filips van Nassau, 1 Δεκεμβρίου 1566 - 3 Σεπτεμβρίου 1595) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη ΣΤ΄, κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γεωργίου Γ΄ λαντγράβου του Λόιχτενμπεργκ.
Σπούδασε μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Γουλιέλμο-Λουδοβίκο και τον εξάδελφό του Μαυρίκιο στη Χαϊδελβέργη. Αργότερα σπούδασε με τον Μαυρίκιο στο Λέιντεν. Πέρασε κάποιο διάστημα ως ακόλουθος του Γουλιέλμου Α΄, πρίγκιπα της Οράγγης. Έπειτα εισήλθε στο στρατό της Ολλανδίας και το 1585 έγινε συνταγματάρχης του πεζικού. Στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο συμμετείχε μαχόμενος για τις Ηνωμένες Επαρχίες.
Ήταν κυβερνήτης του Γκόρινχεμ (1586-87) και μετά την πολιορκία του Νέιμεγκεν του 1591, κυβερνήτης της πόλης αυτής. Από εκεί άρχισε να εκστρατεύει στο Λουξεμβούργο, όπου ενεπλάκη με τον ισπανικό στρατό. Το 1594 συμμετείχε στη μείωση του Χρόνινγκεν. Το επόμενο έτος διοίκησε περισσότερους από 500 ιππείς στη μάχη του Λίππε μαζί με τον πέμπτο αδελφό του Ερνέστο-Καζιμίρ Α΄ και τον έκτο αδελφό του Λουδοβίκο-Γκύντερ. Κατά τη διάρκεια της μάχης τραυματίστηκε σοβαρά και την επόμενη ημέρα απεβίωσε. Τάφηκε στο ναό του Αγ. Ευσεβίου στο Άρνεμ.
Αναφορές και Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γουαϊνγκάπου
Το Γουαϊνγκάπου (ινδονησιακά: Waingapu) είναι η μεγαλύτερη πόλη στο νησί Σούμπα, στην Ανατολική Νούσα Τενγκάρα, στην Ινδονησία. Είναι η πρωτεύουσα της Αντιβασιλείας του Σούμπα Τιμούρ. Η υποεπαρχιακή πόλη έχει πληθυσμό περίπου 52.755 κατοίκους.
Το Αεροδρόμιο "Ούμπου Μεχάνγκ Κούντα' (IATA: WGP - ICAO: WRRW) του Σούμπα Τιμούρ βρίσκεται στο Γουαϊνγκάπου, και η πόλη εξυπηρετείται με πλοία από τα κοντινά νησιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε Β΄
thumb|250px|Το εσωτερικό της Γκαλερία Η Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε Β΄ (ιταλικά: Galleria Vittorio Emanuele II) είναι εμπορικό κέντρο το οποίο βρίσκεται στο Μιλάνο. Στεγάζεται σε μια τετραώροφη διπλή στοά με γυάλινη οροφή, η οποία σχεδιάστηκε το 1861 και χτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζουζέπε Μενγκόνι ανάμεσα στο 1865 και το 1877. Έχει πάρει το όνομά της από τον Βίκτορα Εμμανουήλ Β΄, τον πρώτο βασιλιά του βασιλείου της Ιταλίας.
Αρχιτεκτονική
Η Γκαλερία κατασκευάστηκε στο χώρο ανάμεσα στην πλατεία του Ντουόμο και την πλατεία της Σκάλας του Μιλάνου. Έχει τη μορφή σταυρού, με το μήκος του ενός άξονα να είναι 196 μέτρα και του άλλου 105. Στο σημείο όπου τέμνονται βρίσκεται ένα οκτάγωνο διαμέτρου 36 μέτρων. Πάνω από αυτό το οκτάγωνο βρίσκεται γυάλινος θόλος, με συνολικό ύψος 44,8 μέτρα. Η στοά είναι επίσης σκεπασμένη από γυάλινη οροφή. Τα κτίρια είναι πενταόροφα. Το μωσαϊκό στο πάτωμα αναπαριστά το στέμμα του οίκου της Σαβοΐας και τα οικόσημα των ιταλικών επαρχιών. Η είσοδος από την πλατεία Ντουόμο γίνεται μέσω θριαμβικής αψίδας.
Οροφή
Η οροφή της Γκαλερία αναγνωρίζεται ως σημαντικό σημείο αναφοράς για την αρχιτεκτονική σιδήρου και γυαλιού του 19ου αιώνα από τους Πέβσνερ και Χίτσκοκ. Η οροφή αποτελείται από τέσσερις βαρελοειδείς τοξωτές οροφές (με πλάτος περίπου 14,5 μέτρα και ύψος 8,5) οι οποίες ενώνονται στο κέντρο με ένα μεγάλο θόλο (με εσωτερική διάμετρο 37,5 μέτρα και ύψος 17,10 μέτρα). Οι διαστάσεις της οροφής ήταν άνευ προηγουμένου για εμπορικές στοές. Μια άλλη διαφορά με τις υπάρχουσες στοές ήταν ο μνημειακός χαρακτήρας της οροφής. Σε σύγκριση με άλλες στοές, όπως η Γκαλερί της Ορλεάνης (1828-1829) η Βασιλική Γκαλερί Σαιντ-Υμπέρ (1845-1847), η στοά του Μιλάνου διαθέτει μεγαλύτερο πλάτος.
Η κατασκευή της Γκαλερία ήταν αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας. Ιδίως όσον αφορά την οροφή, ο σίδηρος παράχθηκε, μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε από το γαλλικό ατελιέ Ανρί Ζορ και οι γυάλινες επιφάνειες φτιάχτηκαν από την Saint-Gobain. Για την κατασκευή της οροφής χρησιμοποιήθηκαν κύριες αψίδες από σφυρήλατο σίδηρο για να υποστηρίξουν την τοποθέτηση των γυάλινων επιφανειών. Επίσης, η Γκαλερία διαθέτει αόρατες ενισχύσεις στους φέροντες τοίχους.
Η αρχική οροφή υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μιλάνο Κατηγορία:Στοές (αρχιτεκτονική) Κατηγορία:Εμπορικά κέντρα
Ολυμπία Φράγκου-Ψυχοπαίδη
Το 1985 ίδρυσε το περιοδικό Μουσικολογία, το πρώτο εξειδικευμένο επιστημονικό περιοδικό περί μουσικής στην Ελλάδα, του οποίου υπήρξε δια βίου διευθύντρια. Από το 1991 διετέλεσε καθηγήτρια του Τμήματος Μουσικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (καθώς και πρόεδρός του την περίοδο 2004-2006), ενώ παράλληλα υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγκριτικής Γραμματολογίας και Φιλολογίας, καθώς και του Αρχείου και Βιβλιοθήκης της Ελληνικής Μουσικής, σύμβουλος και συγγραφέας της Εγκυκλοπαίδειας Die Musik in Geschichte und Gegenwart (MGG), του Storia universale della musica (Mondadori) και του ''Lettres européennes. Histoire de la littérature européenne'' (Hachette), σύμβουλος της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη», παραγωγός επιμορφωτικών εκπομπών για μουσική στο Γ΄ Πρόγραμμα της ΕΡΤ και ερευνήτρια για την Ελληνική Έντεχνη Μουσική στο Ίδρυμα Μεσογειακών Ερευνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τίτλοι στη ηλεκτρονική βάση βιβλίων του ΕΚΕΒΙ
Ανακοίνωση της Ελληνικής Μουσικολογικής Εταιρείας
Πέθανε η σπουδαία μουσικολόγος Ολυμπία Ψυχοπαίδη Φράγκου, Εφημερίδα Αυγή, 16 Αυγούστου 2017.
Ολυμπία Φράγκου-Ψυχοπαίδη, κορυφαία μορφή της ελληνικής μουσικολογίας, Εφημερίδα Καθημερινή, 18 Αυγούστου 2017
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας
Ο Κορράδος Δ΄ της Γερμανίας (Konrad IV, 25 Απριλίου 1228 – 21 Μαΐου 1254) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1228 - 1254), Βασιλιάς της Σικελίας (1250 - 1254), Δούκας της Σουηβίας (1250 - 1254), Βασιλιάς της Γερμανίας και Βασιλιάς της Ιταλίας (1237 - 1254). Ο Κορράδος Δ΄ ήταν γιος του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν τον οποίο διαδέχθηκε στο Βασίλειο της Σικελίας και της δεύτερης συζύγου του Ισαβέλλας Β΄ της Ιερουσαλήμ. Διαδέχθηκε στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ τη μητέρα του που πέθανε στη γέννα, ο πατέρας του τον διόρισε Δούκα της Σουηβίας (1235), βασιλιά της Γερμανίας και της Ιταλίας (1237).
Πρώτα χρόνια
Ο Κορράδος Δ΄ γεννήθηκε στην Άντρια στη νότια Ιταλία, διαδέχθηκε με τη γέννηση του τη μητέρα του στην Ιερουσαλήμ. Ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του ήταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο προ-πάππους του ο κορυφαίος αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα, ζούσε στη νότια Ιταλία μέχρι την εποχή που επισκέφτηκε για πρώτη φορά τη Γερμανία (1235). To βασίλειο της Ιερουσαλήμ το κυβερνούσε ο Φρειδερίκος Β΄ του μέσω αντιβασιλέων, ο ίδιος συμμετείχε στους πολέμους του πατέρα του στη Λομβαρδία μέχρι την εποχή που ενηλικιώθηκε και κέρδισε την ανεξαρτησία του.
Άνοδος στην εξουσία
Ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκος της Γερμανίας επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του και αποκληρώθηκε, ο Κορράδος Δ΄ τον διαδέχθηκε σαν δούκας της Σουηβίας (1235). Ο Φρειδερίκος Β΄ δεν κατάφερε ωστόσο να εκλέξει τον γιο του βασιλιά των Ρωμαίων μέχρι την "Αυτοκρατορική Δίαιτα της Βιέννης" (1237), ο τίτλος δεν αναγνωρίστηκε από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄. Ο πρίγκιπας αρχιεπίσκοπος Ζίγκφριντ Γ΄ του Μάιντζ ορίστηκε κηδεμόνας του μέχρι το 1242, τη θέση του πήραν στη συνέχεια ο Χένρυ Ράσπε της Θουριγγίας και ο Βεγκέσλαος Α΄ της Βοημίας. Ο Κορράδος Δ΄ άρχισε να παρεμβαίνει ευθέως στη Γερμανική πολιτική από το 1240. Ο νέος Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ αφόρισε τον πατέρα του και κήρυξε τον Κορράδο έκπτωτο (1245), ο Χένρυ Ράσπε υποστήριξε τον πάπα που τον έχρισε νέο βασιλιά της Γερμανίας (22 Μαΐου 1246). Ο Χένρυ Ράσπε νίκησε τον Κορράδο τον Αύγουστο του 1246 στη "μάχη του Νίντα" αλλά πέθανε σε λίγους μήνες, τον διαδέχθηκε σαν διεκδικητής βασιλιάς ο Γουλιέλμος Β΄, κόμης της Ολλανδίας.
Ο Κορράδος νίκησε προσωρινά (1250) τον Γουλιέλμο της Ολλανδίας και τους Ρηνικούς του συμμάχους· την ίδια χρονιά διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά οι συγκρούσεις με τον πάπα συνεχίστηκαν.
Εκστρατεία στην Ιταλία
Την επόμενη χρονιά (1251) ηττήθηκε από τον Γουλιέλμο και αποφάσισε να επιτεθεί στην Ιταλία και να κερδίσει τις πλούσιες περιοχές του πατέρα του στις οποίες ήταν αντιβασιλιάς ο αδελφός του Μανφρέδος της Σικελίας. Τον Ιανουάριο του 1252 επιτέθηκε στην Απουλία με στόλο από τη Βενετία, μπόρεσε να περιορίσει τον Μανφρέδο και να αποκτήσει τον έλεγχο στην περιοχή. Την ίδια χρονιά ο Κορράδος ενώ βρισκόταν στη Φότζια εξέδωσε διατάγματα τις ίδιας μορφής με τους Νορμανδούς και τους πρώτους Χοενστάουφεν, προσπάθησε να συμφιλιωθεί ταυτόχρονα με τον πάπα αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Με τον θάνατο του πατέρα του ξέσπασαν πολλές εξεγέρσεις σε πόλεις της Σικελίας που απαιτούσαν την ανεξαρτησία τους αλλά ο Κορράδος τις κατέστειλε εύκολα, ο στρατός του κατέκτησε τον Οκτώβριο του 1253 τη Νάπολη.
Ο Κορράδος Δ΄ στάθηκε ανίκανος να υποτάξει τους οπαδούς του πάπα που πρόσφερε τελικά το στέμμα της Σικελίας στον Εδμόνδο Κράουτσμπακ, μικρότερο γιο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας (1253). Ο Κορράδος αφορίστηκε (1254) και πέθανε την ίδια χρονιά στα Μπαζιλικάτα από Ελονοσία, ο αδελφός του Μανφρέδος και ο γιος του Κορραδίνος συνέχισαν να βρίσκονται σε σύγκρουση με τον πάπα, αλλά χωρίς επιτυχία. Η χήρα του Κορράδου Ελισάβετ της Βαυαρίας παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Μάινχαρτ της Καρινθίας. Ο θάνατος του Κορράδου Δ΄ έφερε μεγάλο κενό και ακυβερνησία στη Γερμανία, που έληξε όταν εξελέγη νέος βασιλιάς ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας, μέλος του Οίκου των Αψβούργων (1273).
Οικογένεια
Ο Κορράδος Δ΄ παντρεύτηκε την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ (1246), κόρη του Όθων Β΄ δούκα της Βαυαρίας με την οποία απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Νταλανζαντγκάντ
Το Νταλαντζαντγκάντ (μογγολικά: Даланзадгад, ᠳᠠᠯᠠᠨᠵᠠᠳᠠᠭᠠᠳ) είναι η πρωτεύουσα του αϊμάγκ Ομνογκόβι στην Μογγολία. Βρίσκεται 540 χιλιόμετρα νότια της εθνικής πρωτεύουσας Ουλάν Μπατόρ. Το υψόμετρο του κέντρου της πόλης είναι 1.470 μέτρα.
Το 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 19,396 κατοίκων.
Μεταφορές
Το Αεροδρόμιο Νταλανζαντγκάντ (ZMDZ/DLZ) εξυπηρετεί τακτικές εσωτερικές πτήσεις από και προς το Ουλάν Μπατόρ. Υπάρχουν χειμωνιάτικα και καλοκαιριάτικα δρομολόγια.
Το 2007, η Μογγολική Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας έχτισε ένα νέο αεροδρόμιο με ασφαλτωμένο διάδρομο. Ο διάδρομος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος της χώρας μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζένγκις Χαν. Πριν από αυτό, το αεροδρόμιο είχε μόνο ένα διάδρομο από χαλίκια.
Το Νταλανζαντγκάντ έχει ασφαλτοστρωμένο δρόμο που το συνδέει με την πρωτεύουσα Ουλάν Μπατόρ.
Κλίμα
Το Νταλανζαντγκάντ έχει ένα κρύο ερημικό κλίμα (τύπος BWk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με ψυχρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Με βάση τα Μογγολικά πρότυπα είναι ένα από τα θερμότερα μέρη της χώρας κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μαζί με το Τσετσερλέγκ και το Αρβαϊχέερ ήταν θερμότερο από το Χοχότ τον Ιανουάριο του 2014 και του 2015. Ένα μοναδικό μικροκλίμα της στέπας, με τρεχούμενο νερό και καταπράσινο γρασίδι βρίσκεται στην κοντινή κοιλάδα Γιολίν Αμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μογγολίας
Σέλλος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Σέλλος είναι έρημος οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην ορεινή Ναυπακτία και την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σέλλος βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φωκίδας και είναι κτισμένος στις πλαγιές του όρους Μακρυνόρος σε υψόμετρο 712 μέτρων,  ανάμεσα στα χωριά Αναβρυτή, Ασπριά και Κεντρική. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, την εποχή του Αλή Πασά, αναφέρεται τοποθεσία με το όνομα "Σέλλος" ως τσιφλίκι Ελλήνων της περιοχής Ναυπακτίας. Οι εργάτες που καλλιεργούσαν τα κτήματα, αφού εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή αποτέλεσαν το πρώτο χωριό, στο οποίο έκτισαν και εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Αργότερα όμως το εγκατέλειψαν και μετακινήθηκαν σε άλλες καλύτερες τοποθεσίες. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τελικά κατέληξαν στην Ανδρίβιστα ή Ανδροβίστα, την σημερινή Κεντρική.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αποδωτίας γραμμένος ως Σέλος (με ένα "λ"), ενώ το 1879 με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 καταργήθηκε. Αναφέρεται ξανά το 1961, ως Σέλλος (με 2 "λ") να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κεντρικής. Την περίοδο 1999 - 2010, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Αποδοτίας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με την Κεντρική αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κεντρικής που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Μπρανισλάβ Ταράσκιεβιτς
Ο Μπρανισλάβ Αντάμαβιτς Ταράσκιεβιτς (λευκορωσικά: Браніслаў Адамавіч Тарашкевіч, Λατσίνκα: Branisłaŭ Taraškievič,   ρωσικά: Бронислав Адамович Тарашкевич, λιθουανικά: Bronislavas Taraškevičius, πολωνικά: Bronisław Adamowicz Taraszkiewicz, 20 Ιανουαρίου 1892 – 29 Νοεμβρίου 1938) ήταν Λευκορωσικό δημόσιο πρόσωπο, πολιτικός και γλωσσολόγος.
Ήταν ο δημιουργός της πρώτης τυποποίησης της σύγχρονης γλώσσας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πρότυπο αργότερα ρωσοποιήθηκε από τις Σοβιετικές αρχές. Ωστόσο, η προ-ρωσοποιημένη (κλασική) έκδοση του προτύπου ήταν και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ενεργά από τους διανοούμενους και την Λευκορωσική διασπορά και αναφέρεται ανεπίσημα ως Ταρασκιέβιτσα, προς τιμήν του Μπρανισλάβ Ταράσκιεβιτς.
Ο Ταράσκιεβιτς ήταν μέλος του υπόγειου Κομμουνιστικού Κόμματος της Δυτικής Λευκορωσίας (ΚΚΔΛ) στην Πολωνία και φυλακίστηκε για δύο χρόνια (1928-1930). Επίσης, ως μέλος του Λευκορωσικού Αντιπροσωπευτικού Σύλλογου (λευκορωσικά: Беларускі пасольскі клуб, Byelaruski pasol'ski klub), ήταν βουλευτής του πολωνικού Κοινοβουλίου (Σέιμ) την περίοδο 1922-1927. Μεταξύ άλλων, είχε μεταφράσει το Παν Ταντέους στα Λευκορωσικά, και το 1969 ένα Λευκορωσικό γυμνάσιο στο Μπιέλσκ Ποντλάσκι ονομάστηκε προς τιμήν του.
Το 1933 αφέθηκε ελεύθερος λόγω της αποφυλάκισης ενός Πολωνο-Σοβιετικού κρατούμενου σε αντάλλαγμα τον Φραντσισάκ Αλιάχνοβιτς, ενός Λευκορώσου δημοσιογράφου και θεατρικού συγγραφέα που φυλακίστηκε σε ένα Γκουλάγκ, και έζησε στην Σοβιετική εξορία από τότε.
Έπεσε θύμα της Μεγάλης Εκκαθάρισης στα τέλη της δεκαετίας του 1930.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορώσοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Ιωάννης Ερνέστος του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Ιωάννης Ερνέστος, γερμ. Johann Ernst (21 Οκτωβρίου 1582 - 27 Σεπτεμβρίου 1617) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν στρατηγός στο Πόλεμο του Ούσκοκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ζ΄, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ.
Ωστόσο οι φιλοδοξίες του σταμάτησαν με την υπογραφή της Δωδεκαετούς Συνθήκης και της Συνθήκης του Ξάντεν, οι οποίες έληξαν τους πολέμους στην περιοχή. Απεβίωσε το 1617, έξι έτη πριν από τον πατέρα του.
Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας
Ο Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας (Alabai) είναι μια αρχαία φυλή σκύλου από τις περιοχές της Κεντρικής Ασίας. Δεν είναι αποτελέσματα τεχνητής επιλογής αλλά μια φυσική φυλή σκύλου που οι λαοί της Κεντρικής Ασίας αποκαλούν Alabai. Παραδοσιακά η φυλή χρησιμοποιήθηκε για φύλαξη κοπαδιών, καθώς και για προστασία.
Ο "Central Asian Ovcharka" (CAO) είναι μια μεγαλόσωμη φυλή σκύλου αναγνωρισμένη από το FCI, ως έναν μολοσσοειδή τύπο σκύλου της σοβιετικής εποχής υπό ρωσικής προστασίας. Πολυάριθμοι εκπρόσωποι της φυλής βρίσκονται στη Ρωσία, και πολλά κυνοτροφεία χαρακτηρίζουν τη φυλή ως μία από τις πιο δημοφιλείς στη χώρα.
Ιστορία
Οι ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις αρχαιότερες φυλές σκύλων στον κόσμο, με ιστορία που ξεπερνά τα 5.000 χρόνια. Δεν είναι μια φυλή που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο, άλλα μια φυλή που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα του κλίματος και της περίστασης. Πιστεύεται ότι οι πρώτοι ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας προέρχονται από τις περιοχές Ουράλ, γύρω από την Κασπία Θάλασσα, την Μικρά Ασία και από τα Βορειοδυτικά σύνορα της Κίνας. Η πρώην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών δημιούργησε για πρώτη φορά το πρότυπο της φυλής για αυτή τη φυλή. Ωστόσο με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, στη Ρωσία δημιουργήθηκε ένα νέο σύγχρονο πρότυπο της φυλής, το οποίο οδήγησε σε μια σύγχρονη εκδοχή της ράτσας που ονομάζεται "Central Asian Ovcharka".
Χαρακτήρας
Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές της κατανόησης του ταμπεραμέντου ενός Ποιμενικού Κεντρικής Ασίας είναι η κατανόηση του τύπου της φυλής και των συναφών ενστίκτων και χαρακτηριστικών που έρχονται μαζί του. Για παράδειγμα, σκυλιά που προέρχονται από γραμμές αίματος που εκτράφηκαν για Κυνομαχίες, θα είναι πολύ πιο επιθετικά και απαιτούν κοινωνικοποίηση και επίβλεψη γύρω από άλλα σκυλιά.
Σε γενικές γραμμές όμως, αυτά τα σκυλιά έχουν εξαιρετική αυτοπεποίθηση είναι ευφυή και εξαιρετικά γενναία. Αν και δεν είναι υπερβολικά επιθετικά, δεν θα διστάσουν να επιτεθούν εάν νιώσουν ότι ο ιδιοκτήτης τους βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Είναι επίσης φυσικά καχύποπτοι με τους ξένους και θα ειδοποιήσουν αμέσως τους κυρίους τους για τυχόν παράξενες εισβολές. Έχουν επίσης ένα δυνατό γάβγισμα και μπορούν να γίνουν εξαιρετικοί φύλακες.
Διατροφή
Οι Ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι εξαιρετικά μεγάλα σκυλιά και καταναλώνουν καθημερινά τεράστιες ποσότητες τροφής. Είναι επίσης σημαντικό οι τροφές τους να τροφοδοτούν τις καθημερινές διατροφικές και ενεργειακές τους ανάγκες.
Υγεία
Ο Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας δεν έχει γνωστές κληρονομικές παθήσεις και γενικά θεωρείται μια πολύ υγιής φυλή. Ωστόσο, όπως και οι περισσότερες μεγάλες ράτσες, είναι επιρρεπείς σε δυσπλασία ισχίου και αγκώνα. Ένας καλά φροντισμένος σκύλος μπορεί συχνά να ζήσει για 14 ή περισσότερα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων
Αγία Σωτήρα Κοζάνης
Η Αγία Σωτήρα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Πενταλόφου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Σβόλιανη Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μοιρασάνης. Το 1919 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Σβόλιανης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγία Σωτήρα
Ως Αγία Σωτήρα
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=16509)
Ιστορικά στοιχεία
Πολλοί κάτοικοι του οικισμού συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις της επανάστασης του Ολύμπου (1878), υπό τον οπλαρχηγό Ζιάκα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Ιωάννης Η΄ του Νάσσαου-Ζίγκεν
Ο Ιωάννης Η΄ ο νεότερος, γερμ. Johann VIΙΙ der Jüngere (29 Σεπτεμβρίου 1583 - 27 Ιουλίου 1638) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ζίγκεν (1623-38) και στρατιωτικός στη Γερμανία του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Ζ΄, του Mεσαίου, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Δ΄ κόμη του Βάλντεκ.
Εκπαιδεύτηκε στο Χέρμπορν, το Κάσσελ και τη Γενεύη. Το 1610 συμμετείχε με τον ολλανδικό στρατό στην κατάληψη του Γύλιχ. Το 1613 η οικογένειά του από φόβο μεταστράφηκε στον καθολικισμό και εισήλθε στο στρατό του Καρόλου Εμμανουήλ Α΄, δούκα της Σαβοΐας. Το 1617 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Ερνέστος και θα γινόταν διάδοχος, αν ο πατέρας του δεν επιθυμούσε προτεστάντη διάδοχο. Ωστόσο όταν το 1623 απεβίωσε ο πατέρας του, ο Ιωάννης Η΄ κατέλαβε το Νάσσαου-Ζίγκεν επικεφαλής αψβουργικού στρατού και άρχισε την αντιμεταρρύθμιση.
Το 1632 το Νάσσαου-Ζίγκεν κατακτήθηκε από τους Σουηδούς και υπό τον τέταρτο αδελφό του, Ιωάννη Μαυρίκιο επανήλθε στον προτεσταντισμό. Απεβίωσε το 1638 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης Φραγκίσκος, αφού παραχώρησε ένα τμήμα της κομητείας στον προτεσταντικό κλάδο του Οίκου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1618 την καθολική Ερνεστίνη-Γιολάντα του Λιν, κόρη του Λαμοράλ πρίγκιπα ντ' Εσπινουά και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Εμμανουήλ Ιγνάτιος του Νάσσαου-Ζήγκεν
Ο Εμμανουήλ-Ιγνάτιος, γερμ. Emmanuel-Ignatius (6 Ιανουαρίου 1688 - 1 Αυγούστου 1735) από τον Οίκο του Νασσάου ήταν επίτροπος της καθολικής κομητείας του Νασσάου-Ζήγκεν και στρατάρχης του Ισπανικού και Αυστριακού στρατού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ρόερμοντ και ήταν ο τρίτος (επιζών της ενηλικίωσης) γιος του Ιωάννη-Φραγκίσκου-Δεζιδεράτου κόμη του καθολικού Νασσάου-Ζήγκεν και της Ισαβέλλας-Κλάρας του Πουζέ ντε λα Σερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1711 την Καρλόττα, κόρη του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Μαιγύ-Νεσλ και είχε τέκνα:
Λειπόγραμμα
Το λειπόγραμμα αποτελεί γραπτό από το οποίο λείπουν ένα ή περισσότερα γράμματα του αλφαβήτου. Πρόκειται για είδος λογοτεχνικού παιγνίου και τεχνική δημιουργικής γραφής, όπου δεν γίνεται χρήση κάποιου συχνά χρησιμοποιούμενου γράμματος, συνήθως φωνήεντος όπως το έψιλον (ε) και χρησιμοποιούνται λέξεις από τις οποίες απουσιάζει το γράμμα αυτό. Η πρακτική ξεκίνησε από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς με το πιο συνήθες γράμμα πως αποφυγή στα λειπογράμματα να είναι το σίγμα (σ).
Αποτελεί σχετικά εύκολη διαδικασία όταν γίνεται αποφυγή γραμμάτων που δεν χρησιμοποιούνται πολύ συχνά όπως ζήτα (ζ), ή ψι (ψ), άλλα η γραφή με γραμματικά και συντακτικά ορθό τρόπο γίνεται πολύ δυσκολότερη όταν πρόκειται για κοινά γράμματα όπως τα άλφα (α), ιώτα (ι), και σίγμα, τα οποία βρίσκονται στις περισσότερες συνήθεις λέξεις.
Ετυμολογία
Η λέξη αποτελεί σύνθετο του λείπει και γράμμα, και συναντάται με την μορφή αυτή στα αρχαία ελληνικά γραπτά. Στις λατινογενείς ξένες γλώσσες αποδίδεται ως lipograma παραλείποντας το e και με ένα m. Στην σύγχρονη ελληνική γλώσσα συναντάται τόσο με την πρωτότυπη μορφή (ως λειπόγραμμα, και παράγωγα όπως λειπογραμματικό κτλ)  όσο και με την μορφή του αντιδανείου από τις ξένες γλώσσες (ως λιπόγραμμα). Το αντίθετο της λέξης είναι το ταυτόγραμμα όπου επιδιώκεται σε κάθε λέξη να υπάρχει ένα συγκεκριμένο γράμμα, καθώς και το παντόγραμμα όπου επιδιώκεται να μετέχουν όλα τα γράμματα του αλφάβητου.
Αρχαιότητα
Ο παλαιότερος γνωστός συγγραφέας που εφάρμοσε την πρακτική αυτή ήταν ο λυρικός ποιητής Λάσος ο Ερμιονεύς, ο οποίος έζησε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., ο οποίος δεν έκανε χρήση του γράμματος σίγμα σε δύο από τα ποιήματα του, τους Κενταύρους και έναν ύμνο προς τη Δήμητρα (διασώζεται τμήμα του). Κατά τον Ρωμαίο ιστορικό του 1ου αιώνα μ.Χ., Κόιντο Κούρτιο Ρούφο, η περίπτωση του Λάσου αποτελούσε το πιο αρχαίο λογοτεχνικό τέχνασμα της δυτικής λογοτεχνίας.
Άλλοι γνωστοί συγγραφείς της αρχαιότητας οι οποίοι εφάρμοσαν την τεχνική, ήταν ο Νέστωρ ο Λαρανδεύς (2ος/3ος αιώνας μ.Χ.) ο οποίος έγραψε ολόκληρη την Ιλιάδα ως λειπογραμματική, παραλείποντας για κάθε ραψωδία το γράμμα αρίθμησης της ραψωδίας (Α´, Β´, κτλ.) από το κείμενο της εκάστοτε ραψωδίας και χρησιμοποιώντας εναλλακτικές λέξεις. Ακολούθησε ο Τριφιόδωρος (4ος/5ος αιώνας) ο οποίος έγραψε ακολούθησε ακριβώς την ίδια τακτική με τον Νέστορα, την οποία εφάρμοσε στην Οδύσσεια.
Μεσαίωνας και Νεότερη εποχή
Κατά τον 11ο αιώνα ο Γάλλος ποιητής Πιέρ ντε Ριγκά μετέφρασε την Βίβλο στα γαλλικά, με κάθε ενότητα του κειμένου να ακολουθείται από λειπογραμματική σύνοψη στην οποία απουσίαζαν τα γράμματα διαδοχικά, από την πρώτη το Α, την δεύτερη το Β, κτλ.
Υπάρχει μια γερμανική και ιταλική λογοτεχνική παράδοση λειπογραμμάτων η οποία ξεκίνησε από τον 17ο αιώνα και αποφεύγεται η χρήση του λατινικού γράμματος R. Ιδιαίτερα στα γερμανικά η λέξη δεν εμφανίζεται συχνά, αλλά έχει σημαντικό συντακτικό ρόλο καθώς υποδηλώνει αρσενικό υποκείμενο (π.χ.. er, der, dieser, jener, welcher). Σε ότι αφορά τα ιταλικά, πιθανώς υπήρξε αντιπάθεια εν γένει ως προς την χρήση του γράμματος κάτι που οδήγησε στην δημιουργία λειπογραμμάτων.
Μια από τις δυσκολότερες μορφές λειπογραμμάτων είναι η καθολική αποφυγή χρήσης ενός ή περισσοτέρων φωνηέντων, πρακτική η οποία εμφανίστηκε στην Ισπανία από τον Πορτογάλο συγγραφέα Αλόνσο ντε Αλκαλά υ Χερρέρα τον 17ο αιώνα. Μετά την Ισπανία η μέθοδος αυτή εμφανίστηκε και σε Γαλλία και Αγγλία.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|Λειπογραμματική αναγραφή της ονομασίας Georges Pereck ([[Ζωρζ Περέκ) σε πλατεία στο Παρίσι, σε αρμονία με τις λειπογραμματικές μεθόδους που ακολουθούσε ο συγγραφέας]] Το πιο διάσημο και εντυπωσιακό παράδειγμα λειπογράμματος της σύγχρονης εποχής αποτελεί το μυθιστόρημα στην αγγλική γλώσσα του Έρνεστ Βίνσεντ Ράιτ με τίτλο Γκάτσμπυ (Gadsby, 1939, διαφορετικό από το Ο υπέροχος Γκάτσμπυ), το οποίο στο σύνολο του διαθέτει 50.000 λέξεις και σε καμία από αυτές δεν περιέχεται το γράμμα E. Η περίπτωση αυτή ήταν αρκετά δύσκολη καθώς πολύ κοινές λέξεις έπρεπε να παραληφθούν (he = αυτός, she= αυτή, καταλήξεις σε -es και -ed), ακόμα και συντομογραφίες όπως Mr. (καθώς αποτελεί συντμηση του Mister) ή Rob (Robert). Ωστόσο η εξιστόρηση γίνεται χωρίς πρόβλημα και το βιβλίο επαινέθηκε από τους κριτικούς για τις λογοτεχνικές του αρετές. Ο Ράιτ ανέφερε πως εμπνεύστηκε να χρησιμοποιήσει την πρακτική αυτή διαβάζοντας το λειπογράμματο ποιήμα ενός άλλου συγγραφέα.
Άλλα παραδείγματα αποτελούν τα 5 μυθιστορήματα μεταξύ 1926 και 1927 του Ισπανού θεατρικού συγγραφέα, Ενρίκε Χαρντιέλ Πονθέλα, όπου στο κάθε ένα λείπει ένα φωνήεν.
Ο Γάλλος συγγραφέας Ζωρζ Περέκ εμπνεόμενος από το Γκάτσμπυ έγραψε το La Disparition (η εξαφάνιση, 1969) χωρίς να χρησιμοποιήσει το E,  και το ίδιο έγινε και στην αγγλική μετάφραση του βιβλίου (ως A Void) από τον Γκίλμπερτ Ανταίρ, ενώ στην ισπανική μετάφραση παραλήφθηκε το γράμμα A. Ο Περέκ συνέχισε γράφοντας το Les revenentes (τα έσοδα, 1972), με ακριβώς τον ανάποδο τρόπο, χρησιμοποιώντας το φωνήεν E και παραλείποντας όλα τα άλλα φωνήεντα. Ο συγγραφέας ήταν μέλος της γαλλικής ομάδας συγγραφέων Ουλίπο, οι οποίοι προσανατολίζονταν προς την χρήση διαφόρων μεθόδων συγγραφής με περιορισμούς.
Τύποι λειπογραμμάτων
Μια εκδοχή του λειπογράμματος είναι το πανγραμματικό λειπόγραμμα, στο οποίο γίνεται χρήση όλων των γραμμάτων του αλφαβήτου εκτός από ένα. Άλλα εκδοχή αποτελεί το μονοφωνηεντικό λειπόγραμμα στο οποίο απουσιάζουν όλα τα φωνήεντα εκτός από ένα. Περισσότερο απομακρισμένη εκδοχή είναι η ακροστιχίδα (συμπεριλαμβάνεται μόνο το πρώτο γράμμα κάθε λέξης).
Παρότι τα λειπογράμματα αφορούν κυρίως τα λογοτεχνικά έργα, υπάρχουν επίσης και χρωματικά λειπογράμματα, τα οποία είναι μουσικές σημειογραφίες στις οποίες αποφεύγεται η χρήση κάποιας νότας επί της χρωματικής κλίμακας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία
Βλασσάδα Μεσσηνίας
Η Βλασσάδα, είναι οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Βλασσάδα βρίσκεται περίπου 11 χιλιόμετρα προς τα βόρεια της Κυπαρισσίας και περίπου 10,5 χιλιόμετρα δυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 5 μέτρα και απέχει λίγα μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Βλασσάδα, προς τα ανατολικά της, βρίσκεται η Παλιοβλασσάδα σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βόρεια ο Αγιαννάκης σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου και προς τα βορειοανατολικά τα Πηγαδούλια, σε απόσταση 1 περίπου χιλιομέτρου. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω της Εθνικής Οδού 9.