cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισραηλινή κατοχή του Νοτίου Λιβάνου
Η ισραηλινή κατοχή του Νοτίου Λιβάνου ξεκίνησε επίσημα το 1985 και έληξε το 2000 ως μέρος της σύγκρουσης του Νοτίου Λιβάνου. Το 1982, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο ως απάντηση σε μια σειρά επιθέσεων που πραγματοποιήθηκαν από το λιβανικό έδαφος από Παλαιστίνιους μαχητές, πυροδοτώντας τον πόλεμο του Λιβάνου το 1982. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) και οι συμμαχικές χριστιανικές λιβανικές πολιτοφυλακές κατέλαβαν στη συνέχεια μεγάλα τμήματα του Λιβάνου, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας της Βηρυτού, εν μέσω των εχθροπραξιών του ευρύτερου εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου. Το Ισραήλ αργότερα αποσύρθηκε από το μεγαλύτερο μέρος των κατεχόμενων εδαφών μεταξύ 1983 και 1985, αλλά διατήρησε τον έλεγχο των περιοχών κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ-Λιβάνου που αργότερα θα αποτελούσαν την Ισραηλινή «Ζώνη Ασφαλείας» σε συντονισμό με το αυτονομιστικό Κράτος του Ελεύθερου Λιβάνου, το οποίο κατέρρευσε το 1984. Από το 1985 και μετά, το Ισραήλ υποστήριξε τον Στρατό του Νοτίου Λιβάνου (SLA), τον Λιβανέζικο χριστιανικό οιονεί στρατό του κατεστραμμένου Ελεύθερου Κράτους του Λιβάνου, ενάντια στη Χεζμπολάχ και άλλους μουσουλμάνους μαχητές στο μεγαλύτερο μέρος του Νότιου Λιβάνου. Ο γενικός δηλωμένος σκοπός του Ισραήλ για τη Ζώνη Ασφαλείας ήταν να δημιουργήσει ένα προστατευτικό όριο που θα χώριζε τους Ισραηλινούς αμάχους στις βόρειες συνοριακές πόλεις από τους τρομοκράτες που εδρεύουν στον Λίβανο. Το 1993, υπολογίστηκε ότι υπήρχαν 1.000–2.000 ισραηλινοί στρατιώτες και 2.300 στρατιώτες SLA ενεργοί στην περιοχή.
Μετά το τέλος της ισραηλινής επιχείρησης Λιτάνι το 1978, οι περιοχές του Νότιου Λιβάνου που αργότερα θα αποτελούσαν τη Ζώνη Ασφαλείας του Ισραήλ φιλοξένησαν επίσης ειρηνευτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών από την Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL). Ενώ οι IDF επέβλεπαν τη γενική ασφάλεια της περιοχής, ο Στρατός του Νοτίου Λιβάνου διαχειριζόταν τις περισσότερες από τις χερσαίες υποθέσεις της κατεχόμενης επικράτειας, συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας του κέντρου κράτησης Χιαμ.
Η κατεχόμενη λωρίδα εδάφους είχε πλάτος δέκα χιλιομέτρων, εκτός από ένα σημαντικό σημείο που έφτανε βόρεια μέχρι τον ποταμό Τζεζίν και τον ποταμό Λιτάνι και έβαζε την Τύρο και τη Σιδώνα καθώς και την κοιλάδα Μπεκάα εντός εμβέλειας του πυροβολικού. Η συνολική έκταση που κάλυπτε ήταν 900 τ. χλμ, και αποτελούσε περίπου το 10% της συνολικής έκτασης του Λιβάνου. Υπολογίζεται ότι εκεί ζούσαν περίπου 180.000 άνθρωποι – το 6% του συνολικού πληθυσμού του Λιβάνου – σε περίπου εκατό χωριά και μικρές πόλεις.
Ιστορικό
μικρογραφία|Χάρτης του Νότιου Λιβάνου, με τη Μπλε Γραμμή, τη ζώνη [[Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο|UNIFIL και τον ποταμό Λιτάνι (2006).]]
Παλαιστινιακή εξέγερση και εμφύλιος πόλεμος του Λιβάνου
Αν και η κατεχόμενη λωρίδα σχηματίστηκε επίσημα από το Ισραήλ το 1985, μετά την κατάρρευση του Κράτους του Ελεύθερου Λιβάνου και την αποδέσμευση του Ισραήλ από το μεγαλύτερο μέρος του Λιβάνου, έχει τις ρίζες της στη συνέχεια και στα πρώτα στάδια του λιβανικού εμφυλίου πολέμου. Το 1968, Παλαιστίνιοι μαχητές υπό την ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) είχαν ευρείας κλίμακας έλεγχο στον Νότιο Λίβανο, από όπου ξεκίνησαν μια εξέγερση κατά του Ισραήλ και των Λιβανέζων Χριστιανών. Μέχρι το 1975, η παρουσία της PLO είχε γίνει σοβαρή ενόχληση για τους χριστιανούς και τους ντόπιους κατοίκους και οι χριστιανικές πολιτοφυλακές άρχισαν να εμπλέκουν ολοένα και περισσότερο τους Παλαιστίνιους μαχητές σε ανοιχτές συγκρούσεις. Από τα μέσα του 1976 και μετά, το Ισραήλ άρχισε να βοηθά τους χριστιανούς κατοίκους και τις πολιτοφυλακές του Λιβάνου μέσω του «Καλού Φράχτη» κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ-Λιβάνου.
Ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο 1978
Μετά τη σφαγή στην παράκτια οδό από Παλαιστίνιους μαχητές στο Τελ Αβίβ, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο για να εκτοπίσει την PLO από τα σύνορά της, πυροδοτώντας τη σύγκρουση του Νότιου Λιβάνου το 1978. Μετά από μια εβδομάδα μαχών, η PLO αποσύρθηκε από τον Νότιο Λίβανο και το Ισραήλ αύξησε την υποστήριξή του στον Χριστιανικό Στρατό του Νοτίου Λιβάνου (SLA). Το 1979, ο Σάαντ Χαντάντ, ο ιδρυτής του SLA, διακήρυξε την ίδρυση του Κράτους του Ελεύθερου Λιβάνου με την υποστήριξη του Ισραήλ. Μετά την αποχώρηση του Ισραήλ στο τέλος της επιχείρησης, η Προσωρινή Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL) αναπτύχθηκε κατά μήκος των συνόρων Ισραήλ-Λιβάνου.
Εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο 1982
Μετά από αυξημένες επιθέσεις στο βόρειο Ισραήλ και την απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού διπλωμάτη Shlomo Argov, το Ισραήλ εισέβαλε στον Λίβανο για να εκτοπίσει την PLO από τα σύνορά του, πυροδοτώντας τον πόλεμο του Λιβάνου το 1982. Μέχρι το 1985, το Ισραήλ είχε αποσυρθεί σε ένα μέτωπο που είχε χαρακτηριστεί ως «Ζώνη Ασφαλείας» στο Νότιο Λίβανο, όπου διατήρησε τις δυνάμεις του για να πολεμήσει μαζί με τον SLA ενάντια στη Χεζμπολάχ και άλλες μουσουλμανικές μαχητικές ομάδες, που σηματοδότησε την έναρξη της σύγκρουσης στο Νότιο Λίβανο το 1985-2000.
Σύγκρουση στο Νότιο Λίβανο 1985–2000
Κατά τη διάρκεια της εκκένωσης στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου, η διοίκηση του SLA παραδόθηκε στα χέρια του Antoine Lahad, ο οποίος ζήτησε και έλαβε την άδεια του Ισραήλ να κρατήσει τη ζώνη Τζενίν βόρεια της λωρίδας. Τα πρώτα χρόνια μετά την απόσυρση των IDF από το βόρειο τμήμα του Λιβάνου, η λωρίδα ήταν σχετικά ήσυχη. Με τα χρόνια, οι λιβανέζικες μαχητικές ομάδες, με επικεφαλής τη σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ, αυξήθηκαν από την ισραηλινή πλευρά στη ζώνη ασφαλείας. Η οδήγηση στους δρόμους έγινε επικίνδυνη και οι δυνάμεις των IDF έμειναν περισσότερο στα στρατόπεδα παρά στους δρόμους. Η Χεζμπολάχ κατέβαλε πολλές προσπάθειες για να επιτεθεί στα στρατόπεδα του Ισραηλινού Στρατού.
Στις 27 Ιουλίου 1989 ο ηγέτης της Χεζμπολάχ στο Νότιο Λίβανο, ο Σεΐχης Αμπντέλ Καρίμ Ομπέιντ και δύο από τους βοηθούς του, απήχθησαν από το σπίτι του στο Jibchit, από κομάντο του Ισραηλινού Στρατού. Η νυχτερινή επιδρομή σχεδιάστηκε από τον τότε υπουργό Άμυνας Γιτζάκ Ράμπιν. Η Χεζμπολάχ απάντησε ανακοινώνοντας την εκτέλεση του συνταγματάρχη Χίγκινς, ενός ανώτερου Αμερικανού αξιωματικού που συνεργαζόταν με την UNIFIL, ο οποίος είχε απαχθεί τον Φεβρουάριο του 1988
Στις 16 Φεβρουαρίου 1992, ο τότε ηγέτης της Χεζμπολάχ, Αμπάς Μουσάουι, δολοφονήθηκε από πυραυλική επίθεση από ελικόπτερα του IDF. Το IDF υπέθεσε ότι η ηγεσία της Χεζμπολάχ θα περιόριζε τις δραστηριότητές τους από φόβο για τη ζωή τους και τις ζωές των οικογενειών τους. Επικεφαλής της Χεζμπολάχ ήταν ο Χασάν Νασράλα.
Τον Ιούλιο του 1993, ο Ισραηλινός Στρατός ξεκίνησε την Επιχείρηση Λογοδοσία που προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές σε όλο τον Νότιο Λίβανο, αλλά απέτυχε να τερματίσει τις δραστηριότητες της Χεζμπολάχ.
Στις 11 Απριλίου 1996 ο ισραηλινός στρατός, το ναυτικό και η αεροπορία εξαπέλυσαν έναν βομβαρδισμό δεκαεπτά ημερών στο νότιο Λίβανο, την Επιχείρηση Οργή του Θεού, κατά την οποία σκοτώθηκαν 154 Λιβανέζοι πολίτες.
Εκείνη την εποχή, οι Ισραηλινοί στρατιώτες που υπηρετούσαν στον Νότιο Λίβανο δεν έλαβαν κλήση για στρατιωτική θητεία εν καιρώ πολέμου, επειδή το Ισραήλ θεωρούσε τη διατήρηση της ζώνης ασφαλείας ως σύγκρουση χαμηλής έντασης και όχι ως πόλεμο. Στις αρχές του 2000, ο αρχηγός του επιτελείου Shaul Mofaz δήλωσε ότι το 1999 ήταν «η πιο επιτυχημένη χρονιά του IDF στον Λίβανο» με 11 στρατιώτες που σκοτώθηκαν από εχθρούς στο Νότιο Λίβανο, το χαμηλότερο ποσοστό απωλειών κατά τη διάρκεια ολόκληρης της σύγκρουσης. Ο συνολικός αριθμός Ισραηλινών στρατιωτών έχασαν τη ζωή τους σε μάχη στον Νότιο Λίβανο από το 1985 έως το 2000 ανέρχεται σε 256. Το 2020, το Ισραήλ αναγνώρισε τη σύγκρουση ως πόλεμο και αναδρομικά την ονόμασε «Καμπάνια Ζώνης Ασφαλείας στον Λίβανο».
Ισραηλινή αποχώρηση 2000
Πριν από τις ισραηλινές εκλογές τον Μάιο του 1999, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Εχούντ Μπάρακ, υποσχέθηκε ότι μέσα σε ένα χρόνο όλες οι ισραηλινές δυνάμεις θα αποχωρούσαν από τον Νότιο Λίβανο, εγκαταλείποντας ουσιαστικά την υποστήριξη του Στρατού του Νοτίου Λιβάνου Όταν οι διαπραγματευτικές προσπάθειες μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, στόχος των οποίων ήταν να επιτευχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, απέτυχαν λόγω του συριακού ελέγχου του Λιβάνου (μέχρι το 2005), ο Μπάρακ οδήγησε στην απόφαση της αποχώρησης του Ισραηλινού Στρατού πίσω στο Ισραήλ. Με την αυξανόμενη πίεση στον Στρατό του Νοτίου Λιβάνου και στη διοίκηση της ζώνης ασφαλείας του Νοτίου Λιβάνου, το σύστημα άρχισε να καταρρέει, με πολλά μέλη του στρατού και της διοίκησης να ζητούν πολιτικό άσυλο στο Ισραήλ και σε άλλες χώρες. Με τις αυξανόμενες επιθέσεις της Χεζμπολάχ, οι τάξεις του Νότιου Λιβανικού Στρατού επιδεινώθηκαν, με μειωμένη στρατολογία και υψηλά ποσοστά λιποταξίας σε χαμηλότερες βαθμίδες. Τον Απρίλιο του 2000, όταν ήταν σαφές ότι η ισραηλινή αποχώρηση επρόκειτο να συμβεί μέσα σε εβδομάδες ή μήνες, ορισμένοι αξιωματούχοι του SLA άρχισαν να μεταφέρουν τις οικογένειές τους στο βόρειο Ισραήλ.
Η πλήρης αποχώρηση του Ισραήλ στα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου 2000. Ο Στρατός του Νοτίου Λιβάνου κατέρρευσε σύντομα, με τους περισσότερους αξιωματικούς και αξιωματούχους της διοίκησης να καταφεύγουν στο Ισραήλ με τις οικογένειές τους, καθώς η Χεζμπολάχ ασκούσε πίεση στις υπόλοιπες μονάδες. Όταν το Ισραήλ επέτρεψε στους πρόσφυγες να εισέλθουν, περίπου 7.000 πρόσφυγες, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών του Νότιου Λιβάνου, αξιωματούχοι της Ζώνης Ασφαλείας και οι οικογένειές τους έφτασαν στη Γαλιλαία.
Προσωρινή διαχείριση ζώνης ασφαλείας
Η διοίκηση της ζώνης ασφαλείας του Νοτίου Λιβάνου ήταν ένα χριστιανικό λιβανέζικο προσωρινό όργανο διακυβέρνησης που ασκούσε εξουσία σε 850 τ.χλμ της κατεχόμενης από το Ισραήλ, Ζώνης Ασφαλείας. Αντικατέστησε τους θεσμούς του Κράτους του Ελεύθερου Λιβάνου και λειτούργησε από το 1985 έως το 2000 με πλήρη ισραηλινή υλικοτεχνική και στρατιωτική υποστήριξη. Κατά τα χρόνια λειτουργίας της, επικεφαλής της διοίκησης ήταν ο Antoine Lahad, ένας Μαρωνίτης χριστιανός στρατιωτικός αξιωματικός.
Ενεργές πολιτοφυλακές
Ο Στρατός του Νοτίου Λιβάνου (SLA) ήταν μια λιβανέζικη χριστιανική πολιτοφυλακή που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου και των επακόλουθών του μέχρι τη διάλυσή του το 2000. Αρχικά ονομάστηκε Ελεύθερος Στρατός του Λιβάνου, ο οποίος χωρίστηκε από τη χριστιανική φατρία του Λιβανικού Στρατού που ήταν γνωστή ως Στρατός του Ελεύθερου Λιβάνου. Μετά το 1979, ο SLA λειτούργησε στο Νότιο Λίβανο υπό την εξουσία του Saad Haddad. Υποστηρίχτηκε από το Ισραήλ και έγινε ο κύριος σύμμαχός του ενάντια στη Χεζμπολάχ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του Νότιου Λιβάνου το 1985-2000. Την εποχή της Επιχείρησης Λογοδοσίας του Ισραήλ, η Χεζμπολάχ ισχυρίστηκε ότι είχε 3.000 μαχητές, αλλά άλλες αναφορές υπολόγιζαν ότι ο αριθμός ήταν πιθανώς 600–700. Άλλες ομάδες που πολέμησαν εναντίον του Ισραήλ και του SLA ήταν το PFLP–GC, μια μαρξιστική-λενινιστική και παλαιστινιακή εθνικιστική οργάνωση με έδρα τη Συρία, και η Λαϊκή Φρουρά του Κομμουνιστικού Κόμματος του Λιβάνου.
Οικονομία
Η εκτόξευση του Good Fence από το Ισραήλ το 1976 συνέπεσε με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου το 1975 και την υποστήριξη του Ισραήλ στις χριστιανικές πολιτοφυλακές κατά της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Από το 1977 και μετά, το Ισραήλ επέτρεψε στους Μαρωνίτες και τους συμμάχους τους να βρουν δουλειά στο Ισραήλ και παρείχε βοήθεια στην εξαγωγή αγαθών μέσω του ισραηλινού λιμανιού της Χάιφα. Η κύρια συνοριακή διάβαση από την οποία διέσχιζαν τα εμπορεύματα και οι εργάτες ήταν η Πύλη της Φατίμα κοντά στη Μετούλα. Αυτό παρείχε ουσιαστική οικονομική σταθερότητα στη διοίκηση του κράτους του Ελεύθερου Λιβάνου και στη μετέπειτα διοίκηση της ζώνης ασφαλείας του Νοτίου Λιβάνου.
Το Ισραήλ δηλώνει ότι, πριν από το 2000, περίπου το ένα τρίτο των ασθενών στο οφθαλμολογικό τμήμα του Νοσοκομείου Western Galilee ήταν Λιβανέζοι πολίτες που διέσχισαν τα σύνορα μέσω του Good Fence και έλαβαν δωρεάν θεραπεία. Το Good Fence έπαψε να υπάρχει με την αποχώρηση του Ισραήλ από τον Νότιο Λίβανο το 2000 και τη διάλυση της διοίκησης της ζώνης ασφαλείας του Νοτίου Λιβάνου.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 1993, η Ζώνη Ασφαλείας είχε πληθυσμό 180.000, από τους οποίους το 50% ήταν Σιίτες Μουσουλμάνοι, το 10% ήταν Μαρωνίτες ή Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, το 10% ήταν Σουνίτες Μουσουλμάνοι και το 10% ήταν Δρούζοι (οι περισσότεροι από τους οποίους ζούσαν στην πόλη Χασμπάγια). Στην κεντρική ζώνη της Ζώνης Ασφαλείας βρισκόταν η Μαρωνίτικη πόλη Marjayoun, η οποία χρησίμευε ως πρωτεύουσα της ισραηλινής κατεχόμενης ζώνης. Μερικοί κάτοικοι που παρέμειναν στη Ζώνη Ασφαλείας είχαν επαφές με το Ισραήλ, πολλοί από τους οποίους εργάζονταν εκεί και λάμβαναν διάφορες υπηρεσίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1983-1984
Χρονικό
Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά εφηβικά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι έξι φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής:
Ο άτυπος τελικός
Στους αγώνες του πανελλήνιου πρωταθλήματος κυριάρχησαν ο Πανιώνιος και ο Άρης, οι οποίοι επικράτησαν με άνεση όλων των υπολοίπων ομάδων. Έτσι ο τίτλος κρίθηκε στο μεταξύ τους παιχνίδι, στο οποίο επικράτησε ο Πανιώνιος με 57-56. Ο αγώνας ήταν αμφίρροπος και επεισοδιακός. Στο α΄ ημίχρονο προηγήθηκε ο Άρης με 34-28, ο οποίος συνέχισε να προηγείται στο σκορ ως το τελευταίο πεντάλεπτο, οπότε ανέτρεψαν την κατάσταση οι κυανέρυθροι. Ο αγώνας κρίθηκε από ένα καλάθι του Βλάσση στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Η διακύμανση του σκορ και οι συνθέσεις των δυο ομάδων του αποφασιστικού αγώνα ήταν:
Πηγές
1983 1984 Πανελληνιο Εφηβων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Άρτα
Επίσκοπος Ιεράς Γεδεών
Ο Γεδεών (18ος αιώνας - 8 Οκτωβρίου 1810) ήταν Επίσκοπος Ιεράς από το 1781 ως το 1783. Ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά για τη ζωή του. Χρησιμοποιούσε τη Μονή των Καρκάσων, κοντά στην Ανατολή, για θερινή κατοικία.
Διαδέχθηκε ως επίσκοπος το Φιλόθεο τον Κύπριο, το 1781.
Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στην κάτω πόλη στον Άγιο Νικόλαο. Μέχρι το 1932 ο τοίχος του ναού των Αγίων Αποστόλων έφερε χάραγμα με ένα σταυρό που έγραφε "Γεδεών 1782". Τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος το 1783 ο Αυξέντιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Ιεράπετρας
Ιζαμπέλα Σκορούπκο
Η Ιζαμπέλα Σκορούπκο (Izabella Dorota Scorupco, 4 Ιουνίου 1970) είναι Πολωνή ηθοποιός που έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της στην ταινία του 1995, "GoldenEye" (ελλ. Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Επιχείρηση Χρυσά Μάτια στο ρόλο του κοριτσιού του Τζέιμς Μποντ, Natalya Simonova.
Η Ιζαμπέλα γεννήθηκε στο Μπιάλιστοκ (αγγλ. Bialystok) της Πολωνίας.Όταν ήταν μόλις ενός έτους οι γονείς της, Λεχ και Μαγκνταλένα χώρησαν και η Ιζαμπέλα πήγε να ζήσει με τη μητέρα της. Το 1978 μετακόμισαν στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Εκεί έμαθε να μιλάει Σουηδικά και Αγγλικά εκτός από τη μητρική της γλώσσα τα Πολωνικά. Δούλεψε σαν μοντέλο και το 1989 την ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Staffan Hildebrand και της έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία "Ingen kan älska som vi".
Αναφορές
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια Κατηγορία:Πολωνές μοντέλα
Έννο Γ΄ της Ανατολικής Φρισίας
Ο Έννο Γ΄, γερμ.: Enno III von Ostfriesland (30 Σεπτεμβρίου 1563, Άουριχ - 19 Αυγούστου 1625) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν ο κόμης της Ανατολικής Φρισίας από το 1599 έως το 1625.
Βιογραφία
Το 1602 τα στρατεύματα του Έννο Γ΄ πολιόρκησαν τον Έμντεν, χωρίς επιτυχία. Στις 8 Απριλίου 1603 ο Έννο Γ΄ έπρεπε να υπογράψει τη Συνθήκη της Χάγης, στην οποία όχι μόνο δέχθηκε την παρουσία μίας Ολλανδικής φρουράς στο Έμντεν, αλλά συμφώνησε να πληρώσει και τα έξοδα αυτής. Το 1609 ξεκίνησε ξανά η σύγκρουση: οι κάτοικοι του Έμπντεν νίκησαν σε μία αψιμαχία στο Γκρέετσηλ και κατέλαβαν προσωρινά την κατοικία του κόμη στην Άουριχ. Το 1611 οι Ολλανδοί έστειλαν στρατεύματα να φρουρήσουν το Λέερορτ. Στις 24 Μαΐου υπεγράφη η Συμφωνία του Όστερχουζεν, η οποία περιόρισε την κυριαρχία του κόμη της Ανατολικής Φρισίας, παγίωσε τα δικαιώματα της Συνέλευσης των ευγενών (συμπεριλαμβανομένων αυτών του Έμντεν) και νομιμοποίησε την Ολλανδική φρουρά στο Λέερορτ.
Οικογένεια και παιδιά
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βάλμπουργκις κόμισσα του Ρήτμπεργκ (1556–1586), κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη Β΄ κόμη του Ρήτμπεργκ, κυρίου του Έζενς, Στέντεσντορφ και Βίτμουντ, και της Αγνής κόμισσας του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ. Η κόμισσα Βάλμπουργκις, απόγονος του Χέρο Όομκενς φον Έζενς, έφερε τις ιδιοκτησίες Χάρλινγκερλαντ και Ρήτμπεργκ στην Ανατολική Φρισία. Είχαν παιδιά:
Η Βάλμπουργκις απεβίωσε λίγες ημέρες μετά τον γιο της. Υποτίθεται ότι δηλητηριάστηκε. Η Στίνε Έσκεν κάηκε στον πάσσαλο γι' αυτό. Αφού ο κλάδος των κομήτων του Ρήτμπεργκ (που ανήκε η Βάλμπουργκις) εξαλείφθηκε, οι κόμητες της Ανατολικής Φρισίας έγιναν διάδοχοί τους λόγω του γάμου του Έννο Γ΄ με τη Βάλμπουργκις.
Στις 28 Ιανουαρίου 1598 ο Έννο Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Άννα (27 Φεβρουαρίου 1575 - 24 Απριλίου 1625), κόρη του Aδόλφου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Είχαν τα εξής παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Ελεύθερο Ιωαννίνων
Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ελεύθερο Γρεβενών
Το Ελεύθερο (πρώην Γκρισπάνη και Γκριζμπάνι ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Κόνιτσας στον νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Κτισμένο σε υψόμετρο 874 μέτρων συμπεριλαμβάνεται στην ιστορική περιοχή των Μαστοροχωρίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 75 κατοίκους.
Τοποθεσία
Το Ελεύθερο βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της κορυφής Κλέφτης του Σμόλικα, βόρεια του Αώου ποταμού, στα βορειοδυτικά όρια του Εθνικού Δρυμού Βίκου - Αώου. Είναι κτισμένο σε τοποθεσία με πολλά τρεχούμενα νερά και μέσα από αυτό περνάει ο χείμαρρος Περδικαδίσιος που καταλήγει στον Αώο. Έχει θέα τις δασωμένες πλαγιές του όρους Τραπεζίτσα. Το Ελεύθερο απέχει 82,5 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 19 χλμ. δυτικά από την Κόνιτσα.
Ονομασία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Γκρισπάνη και υπό αυτήν αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σχετικά με την προέλευσή της, έχει υποστηριχτεί πως αυτή είναι σλαβική ή ελληνοτουρκική. Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ελεύθερο το 1927.
Ιστορικά στοιχεία
Ιστορικά το Ελεύθερο ανήκει στα Μαστοροχώρια. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό δημιουργήθηκε κατά τα μέσα του 16ου αιώνα, έχοντας ως πυρήνα άτομα που είχαν εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή, προερχόμενα από ένα ομώνυμο κατεστραμμένο χωριό που βρισκόταν κοντά στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι του Ελεύθερου διετέλεσαν καθόλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας κολίγοι Αλβανών μουσουλμάνων μπέηδεων. Το χωριό αποδεσμεύτηκε τυπικά από το συγκεκριμένο νομικό καθεστώς το 1927, με σχετικό νόμο του ελληνικού κράτους που αφορούσε απαλλοτριώσεις. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1895, το Ελεύθερο διέθετε 493 κατοίκους (232 άνδρες και 261 γυναίκες) κατανεμημένους σε 136 φορολογικούς χανέδες. Απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και σύμφωνα με την πρώτη ελληνική απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 στα νέα εδάφη του κράτους είχε 475 κατοίκους. Το 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής.
Σημεία ενδιαφέροντος
Χαρακτηριστικό του είναι οι πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια καθώς και οι νερόμυλοι που υπάρχουν μέσα και γύρω από αυτό. Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται ο καταρράκτης που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού από Κόνιτσα με ύψος 35 μέτρα, τα ερείπια αρχαίου κάστρου στη τοποθεσία "Παλαιόκαστρο" και η Δρακόλιμνη του Σμόλικα σε υψόμετρο 2.200 μέτρων.
Διοικητικά
Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, το χωριό ανήκε στον καζά Κόνιτσας. Μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος διετέλεσε έδρα κοινότητας της επαρχίας Κόνιτσας. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Κόνιτσας, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ελευθέρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του ομώνυμου δήμου.
Γιοτουνχέιμ
Το Γιοτουνχέιμ (Jotunheim, αρχαία σκανδιναβικά: Jǫtunheimr) είναι ο κόσμος των γιγάντων (δύο τύποι: βράχων και πάγων, που συλλογικά ονομάζονται Γιοτούν) στη Σκανδιναβική μυθολογία. Από εκεί οι γίγαντες απειλούν τους ανθρώπους στο Μίντγκαρντ και τους θεούς στο Άσγκαρντ (από τους οποίους χωρίζονται από τον ποταμό Ίρβινγκ).
Η βασική πόλη του είναι το Ούτγκαρντ. Στο Γιοτουνχέιμ βρίσκονταν και οι περιοχές Γκαστρόπνιρ και Θρυμχέιμ. Κυβερνήτης ήταν ο Βασιλιάς Θρυμ.
Γιοτουνχέιμεν (Jotunheimen) είναι και η ονομασία μιας μεγάλης οροσειράς στη Νορβηγία. Η υψηλότερη κορυφή της, το Γκαλντχούπιγκεν (Galdhøpiggen) βρίσκεται σε υψόμετρο 2469 μέτρων και είναι επίσης το υψηλότερο βουνό της Σκανδιναβίας.
Κατηγορία:Τοποθεσίες της νορβηγικής μυθολογίας Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:γερμανικός παγανισμός
Ηφαιστειολογία
Η ηφαιστειολογία (Vulcanology, Vulcanologie, Vulkankunde, Vulcanologi) αποτελεί ιδιαίτερο επιστημονικό κλάδο της γεωλογίας. Κύριο αντικείμενο έρευνας και μελέτης της επιστήμης αυτής είναι τα ηφαίστεια, η ηφαιστειότητα, δηλαδή τα ηφαιστειακά φαινόμενα που παρατηρούνται κατά τη δράση τους, τα αίτια δημιουργίας και ο μηχανισμός δράσεώς τους, καθώς και η δυνατότητα προβλέψεων των εξ αυτών καταστροφικών δραστηριοτήτων. Οι επιστήμονες του κλάδου αυτού καλούνται ηφαιστειολόγοι.
Κατά τα τελευταία χρόνια ο κλάδος αυτός έλαβε μεγίστη ανάπτυξη, ιδιαίτερα στην Ελλάδα αμέσως μετά την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.
Σήμερα οι ηφαιστειολόγοι που μελετούν τα αίτια και τη λειτουργία της ηφαιστειακής δράσης, μπορούν με τα μέσα που διαθέτουν να προβούν ακόμη και σε πρόγνωση (σύντομης χρονικά) ηφαιστειακής έκρηξης.
Τα πρώτα και σημαντικότερα ειδικά συγγράμματα περί Ηφαιστειολογίας ήταν των:
Χημική θερμοδυναμική
Η χημική θερμοδυναμική είναι επιστημονικός κλάδος της Χημείας (και ειδικότερα της Φυσικοχημείας) και αποτελεί εφαρμογή της Θερμοδυναμικής (κλάδος της Φυσικής) στα χημικά συστήματα. Ο συγκεκριμένος κλάδος δημιουργήθηκε προκειμένου να μελετήσει τις ενεργειακές μεταβολές που συνοδεύουν τις χημικές και φυσικοχημικές διεργασίες (π.χ. καύση οργανικών ενώσεων, τήξη του πάγου, εξάτμιση του χλωροφορμίου και άλλα).
Η χημική θερμοδυναμική περιλαμβάνει τον κλάδο της Θερμοχημείας, ο οποίος ασχολείται με τις μεταβολές της ενθαλπίας (για σταθερή πίεση η μεταβολή της ενθαλπίας ισούται με την απορροφούμενη ή την εκλυόμενη θερμότητα) που συμβαίνουν κατά τα χημικά και φυσικοχημικά φαινόμενα.
Ιστορία
Στα μέσα του 19ου αιώνα κάποιοι επιστήμονες (J.W. Gibbs, J.H. van 't Hoff, S.A. Arrhenious, F.W. Ostwald, G.N. Lewis, W.H. Nernst και άλλοι) μετέφεραν και εφήρμοσαν γνώσεις από τη θεωρία της Θερμοδυναμικής σε θέματα της Χημείας, προκειμένου να μελετήσουν τις ενεργειακές μεταβολές που σχετίζονταν με τα χημικά φαινόμενα. Έτσι, λοιπόν, άρχισε η ανάπτυξη μιας πιο συστηματικής μελέτης των χημικών συστημάτων με τη χρήση εννοιών καλά ορισμένων από την επιστήμη της Φυσικής, ενώ εκτός του πειράματος χρησιμοποιήθηκαν και πιο μαθηματικοποιημένες προσεγγίσεις, γεννώντας κατά αυτόν τον τρόπο το πεδίο της Χημικής Θερμοδυναμικής.
Εφαρμογές
Κάποιες ενδιαφέρουσες εφαρμογές της Χημικής Θερμοδυναμικής είναι οι παρακάτω:
When It's Time
Το "When It's Time" είναι ένα τραγούδι από την αμερικάνικη πανκ ροκ μπάντα Green Day. Συμπεριλήφθηκε στο "American Idiot: The Original Broadway Cast Recording", το soundtrack του μιούζικαλ "American Idiot", το οποίο είναι βασιζόμενο στο ομώνυμο άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2004. Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου του 2010 στο Ηνωμένο Βασίλειο και έφτασε μέχρι το νούμερο 68 των UK Singles Chart.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Singles του 2010 Κατηγορία:Τραγούδια των Green Day Κατηγορία:Singles της Reprise Records
Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ (κοινότητα-εκπρόσωπος)
thumb|Η εκκλησία του Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ.
Το Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ (Colombey-les-Deux-Églises) είναι χωριό - κοινότητα στο διαμέρισμα του Άνω Μάρνη στην βορειοανατολική Γαλλία.
Ντβιέτε
Το Ντβιέτε (Λετονικά: Dviete, Λατγαλικά: Dvīts) είναι ένας οικισμός στην ενορία Ντβιέτε στη νοτιοανατολική Λετονία. Το 2010 είχε πληθυσμό 476 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ (κοινότητα-εκπρόσωπος)
Η κοινότητα δημιουργήθηκε διοικητικά το 1793, και έγινε μέρος της επαρχίας Σομόν και του καντονιού Μπλεζ. Το 1801, υπό το όνομα Κολομπέ, πέρασε υπό τον έλεγχο του καντονιού Juzennecourt. Το 1972, απορρόφησε τις κοινότητες Αρζαντόλ (Argentolles), Μπιέρν (Biernes), Μπλεζ (Blaise), Σανκούρ (Champcourt), Αρικούρ (Harricourt), Πρατζ (Pratz) και Λαβιλνέβ-ο-Φρεν (Lavilleneuve-aux-Fresnes).
Σαρλ ντε Γκωλ
thumb|left|200px| La Boisserie - Το σπίτι του Σαρλ ντε Γκωλ στο Κολομπέ λε ντεζ Εγκλίζ
Η κοινότητα απέκτησε φήμη ως ο τόπος κατοικίας και ταφής του Γάλλου στρατιωτικού και πολιτικού του εικοστού αιώνα Σαρλ ντε Γκωλ, ο οποίος απέκτησε σημαντική περιουσία στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού το 1934. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο σε ένα ταπεινό τάφο με μόνο την επιγραφή "Charles de Gaulle 1890-1970". Σε αντίθεση με τον ταπεινό αυτόν τάφο στην δυτική έξοδο του χωριού υπάρχει ένας ψηλός 44,3 μέτρων Σταυρός της Λωρραίνης, ο οποίος τιμά τον διακεκριμένο ρόλο του κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ως αρχηγό των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων.
Μετά το 1934 ο ντε Γκωλ αποσύρθηκε επανειλημμένως στο Κολομπέ όταν η πολιτική του επιρροή εξασθενούσε: πρώτα με την ίδρυση της Τέταρτης Δημοκρατίας το 1946, και μετά μεταξύ των ετών 1953 και 1958 πριν γίνει Πρόεδρος πάλι στο αποκορύφωμα της Αλγερινής Κρίσης. Η τελευταία αποχώρησή του στο Κολομπέ ήρθε το 1969. Πέθανε εκεί το ακόλουθο έτος. Το Κολομπέ έγινε ευρέως γνωστό ως πολιτική μεταφορά για την προσωρινή αποχώρηση ενός πολιτικού από τα πολιτικά δρώμενα, μέχρι η χώρα του να τον καλέσει ξανά.
Ένα μουσείο αφιερωμένο στη μνήμη του εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2008 από τον Νικολά Σαρκοζί και την Άγκελα Μέρκελ. Αυτή η από κοινού γαλλογερμανική πράξη σηματοδότησε την πεντηκοστή επέτειο των συνομιλιών στο Κολομπέ, στις 14 Σεπτεμβρίου 1958, μεταξύ του Σαρλ ντε Γκωλ και του Κόνραντ Αντενάουερ ως μέρος της διαδικασίας της μεταπολεμικής συμφιλίωσης.
Γεωγραφία
Ο ποταμός Μπλεζ περνά μέσα από την κοινότητα.
Κάστρο του Μπωρεγκάρ (Λουάρ-ε-Σερ)
Το Κάστρο του Μπωρεγκάρ (γαλλικά: Château de Beauregard) είναι αναγεννησιακό κάστρο στην Κοιλάδα του Λίγηρα (γαλλ. Λουάρ) στη Γαλλία. Βρίσκεται στην επικράτεια της πόλης Σελέτ, λίγο πιο νότια από την πόλη Μπλουά και λίγα μίλια από άλλα διάσημα κάστρα του Λίγηρα, όπως το Κάστρο του Σεβερνύ. Αν και είναι ακόμη ακατοίκητο, μπορεί να το επισκεφθούν τουρίστες. Το κάστρο είναι περίφημο για την Πινακοθήκη του, που διακοσμήθηκε τον 17ο αι. με 327 προσωπογραφίες διασήμων προσώπων.
Περιγραφή
Το κύριο κτήριο έχει δύο ορόφους: το ισόγειο έχει στην πρόσοψη μία στοά καλυμμένη με επτά τόξα και ο πρώτος όροφος έχει εσωτερικά μία στοά. Τον 16ο αι. οι στοές είχαν σχεδιαστεί για να ενώνουν τα δύο ακραία κτήρια. Το νότιο κτήριο εξέχει προς τα εμπρός και στη στέγη του υπάρχει μία καπνοδόχος λεπτή και υψηλή. Έτσι προεξείχε και το άλλο, βόρειο κτήριο και μάλλον αυτό ήταν το αρχικό κτήριο του 15ου αι. Αυτό φαίνεται σε σχέδια του Αντρουέ ντυ Σερσώ και καταστράφηκε τον 17ο αι. για να κτιστεί πιο σύγχρονο, που και αυτό αφαιρέθηκε τον 19ο αι. Στο εμπρός μέρος σχηματίζεται η αυλή. Η πίσω όψη του κάστρου έχει θέα στο πάρκο και άλλαξε τον 19ο αι. Εδώ υπάρχει ένα γήπεδο του τένις.
Δείτε επίσης
Μπωρεγκαρ
Μουνιχία
thumb|right|250px|Ο λόφος της Καστέλλας, της αρχαίας Μουνιχίας Κατά την αρχαιότητα Μουνιχία ή Μουνυχία λεγόταν ο σημερινός λόφος της Καστέλλας του Πειραιά και συγκεκριμένα η κορυφή και η ανατολική πλαγιά με τον προ αυτού όρμο, που αποτελούσε τον λεγόμενο λιμένα Μουνιχίας, το σημερινό Μικρολίμανο.
Θέση της Μουνιχίας
Αν και πολλοί αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν τη Μουνιχία (όπως ο Αριστοτέλης, ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Δημοσθένης, ο Ξενοφών, ο Στέφανος ο Βυζάντιος, ο Στράβων και άλλοι), εν τούτοις υπήρχε μεγάλη διαφωνία ως προς τη θέση της. Η ονομασία Μουνιχία απαντάται άλλοτε για τον καθορισμό ολόκληρου του λόφου, άλλοτε για το φρούριο επί του λόφου, άλλοτε για τον ανατολικό λιμένα του και το λόφο, ή μόνο για τον λιμένα, και άλλοτε για τη βραχώδη μορφολογία του στην άκρη του οποίου σήμερα βρίσκεται ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος.
Αρχαιολόγοι και ιστορικοί τοποθετούσαν τον λιμένα της Μουνιχίας στο σημερινό λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι) και θεωρούσαν λιμένα της Ζέας τον σημερινό κεντρικό λιμένα του Πειραιά. Συνέπεια αυτού ήταν να προσδιορίζεται ο λόφος της Μουνιχίας στο λόφο της Πειραϊκής χερσονήσου, στη σημερινή θέση Σταυρός. Έτσι κατέληγαν να ονομάζουν τον πραγματικό λιμένα Μουνιχίας ή Κουμουνδούρου σε Φάληρο των αρχαίων. (Πολλοί αρχαιολόγοι τοπογράφοι μέχρι το 1910 ονόμαζαν το λόφο του Προφήτη Ηλία ως "Φαληρικό" λόφο). Σύντομα όμως η θεωρία αυτή παραμερίστηκε λόγω πολλών ιστορικών αναληθειών.
Πρώτος ο Ulrichs το 1843 διατύπωσε για πρώτη φορά τη γνώμη πως ο λόφος της Μουνιχίας είναι η σημερινή Καστέλλα και λιμένας Μουνιχίας το σημερινό Μικρολίμανο (πρώην Τουρκολίμανο, ή Φανάρι, ή Κουμουνδούρου). Το ότι η Μουνιχία είναι ο λόφος του Προφήτη Ηλία συνάγεται και από τις διηγήσεις του Ξενοφώντα και Διοδώρου στις μάχες του Θρασυβούλου που είχε κατορθώσει να οχυρωθεί στο φρούριο της Μουνιχίας με σκοπό την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αθήνα.
Εκτός όμως των παραπάνω τούτο εξάγεται και από τη θέση που βρέθηκε το "ορόσημο" και τη θέση του αρχαίου Διονυσιακού θεάτρου στη βορειοδυτική παρυφή του λόφου. Την ορθή αυτή γνώμη ακολούθησαν έκτοτε όλοι οι νεότεροι συγγραφείς και ερευνητές χωρίς επιφύλαξη (Πρακτικά Αρχαιολογικής Εταιρίας 1935).
Στρατηγική σημασία - οχύρωση
Η Μουνιχία στην αρχαιότητα κατέληξε να είναι η Ακρόπολη του Πειραιά που δέσποζε όλης της πόλης και των τριών λιμένων (Μουνιχίας, Ζέας και του κεντρικού). Από της κορυφής της, (περίπου 300 πόδια από τη θάλασσα), όπου σήμερα υφίσταται ο Ναός του Προφήτη Ηλία ελέγχεται εύκολα όλος ο θαλάσσιος χώρος, από το Σούνιο μέχρι την Αίγινα.
Ο λόφος της Μουνιχίας με τις απότομες ανατολικές πλαγιές του εκτός του ότι σχημάτιζε τον προ αυτού όρμο, κατέληγε όμως προς νότο σε βραχώδη απόληξη σχηματίζοντας τον δεύτερο λιμένα της Ζέας, ενώ τα βορειοδυτικά κράσπεδά του έφθαναν ομαλότερα στον κεντρικό λιμένα. Έτσι η κορυφή του λόφου φέρεται ν΄ αποτελούσε οχυρό από εκείνους τους προϊστορικούς χρόνους. Ιστορικά οι διάφοροι κατακτητές του Πειραιά σ΄ αυτή τη κορυφή παρέμεναν αλληλοδιαδόχως ακόμη και για την ασφάλεια γενικότερων πολιτικών συμφερόντων. Η θέση των υπερασπιστών κάθε φορά ενισχυόταν τόσο από τα τεχνικά και φυσικά κοιλώματα που υπήρχαν στους βράχους προς τη θάλασσα, όσο και από την ίδια τη γενικότερη μορφολογία του λόφου.
Τη στρατηγική σημασία του λόφου της Μουνιχίας πριν ακόμη ιδρυθεί η πόλη του Πειραιά ως επίνειο της αρχαίας Αθήνας είχαν αναγνωρίσει πρώτιστα οι ξένοι επισκέπτες της. Μάλιστα όπως αναφέρει ο Πλούταρχος όταν το 595 π.Χ. κλήθηκε στην Αθήνα (από τη Κρήτη) ο φιλόσοφος Επιμενίδης, για τον καθαρμό από το "Κυλώνειο άγος", όταν αντίκρισε τη Μουνιχία φέρεται να είπε: "ο άνθρωπος δεν βλέπει το μέλλον, γιατί αν οι Αθηναίοι γνώριζαν πόσες θλίψεις πρόκειται να φέρει ο λόφος αυτός στη πόλη τους θα τον έτρωγαν με τα δόντια τους".
Πρώτη προσπάθεια οχύρωσης της Μουνιχίας, όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης, έγινε από τον Ιππία τον μεγαλύτερο γιο του Πεισίστρατου το 511 π.Χ. όταν επιχείρησε οχυρώνοντας με τείχος τη Μουνιχία να μεταφέρει εκεί την έδρα της διαμονής του. Η εξέλιξη όμως των γεγονότων δεν τον ευνόησαν που ενώ καταγινόταν με την οχύρωση εκδιώχθηκε από τον βασιλέα Κλεομένη των Λακεδαιμονίων. Στη συνέχεια όμως δεν υπάρχει πληροφορία αν οχυρώθηκε ο λόφος στη περίοδο της εκτέλεσης των αμυντικών έργων του Πειραιά από τον Θεμιστοκλή. Φαίνεται πως η επί τούτου οχύρωση ίσως να μην ήταν αναγκαία μετά την εξαιρετική περιτείχιση όλου του Πειραιά (Πειραϊκά τείχη). Αυτό ενισχύεται κι απ΄ όσα αναφέρει ο Ξενοφών (Ελληνικά ΙΙ 4,11) σχετικά με την άμυνα του δημοκρατικού Θρασύβουλου το 403 π.Χ., όπου οι οχυρώσεις εκείνες φέρονται πολύ προσωρινές λόγω έλλειψης μέσων και χρόνου. Συνεπώς η φύση του υψώματος της Μουνιχίας διευκόλυνε την άμυνα και την πρόχειρη κατασκευή έστω κάποιου οχυρωματικού περιβόλου, όπου σημειώνει ο Ξενοφών λέγοντας: "παραδιδόναι τον τε Πειραιά και την Μουνιχίαν".
Πάντως κρίνεται βέβαιο πως η Μουνιχία συμπεριελήφθη στο πρόγραμμα των "κονωνίων οχυρώσεων". Οι παλαιότερες ακριβείς πληροφορίες για τη χρησιμοποίηση του οχυρού της Μουνιχίας ως βάση κυριαρχίας τόσο του Πειραιά όσο και της Αθήνας ανάγονται στην εποχή του Αντιπάτρου το 322 π.Χ. με την εγκατάσταση Μακεδονικής φρουράς που από εκεί επιτηρούσε κάθε είσοδο και έξοδο από τη πόλη. Την περίοδο 318 μέχρι 307 π.Χ. η Μουνιχία κατελήφθη από τους στρατιώτες του Κασσάνδρου όταν το 307 π.Χ. καταλήφθηκε μετά από έφοδο από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή. Εκείνον ακολούθησε ο Αντίγονος Γονατάς που το 263 π.Χ. μετά από μακρά πολιορκία κατάφερε την κατάληψή της, ο οποίος, για ν΄ αποδείξει τις προθέσεις του για απόδοση ελευθερίας, κατεδάφισε τα οχυρώματα.
Το 243 π.Χ. ο Παυσανίας αναφέρει ότι υπήρχε φρουρά επί του λόφου. Το 251 π.Χ. ο Άρατος έπεισε τους Μακεδόνες οι οποίοι και απέδωσαν τότε στους Αθηναίους τη Μουνιχία, τον Πειραιά και τη Σαλαμίνα έναντι 150 ταλάντων από τα οποία τα 20 είχε δώσει ίδιος. Από τότε κανένα άλλο στρατηγικό ενδιαφέρον είχε ο λόφος της Μουνιχίας αφού όταν καταλήφθηκε ο Πειραιάς από τον Σύλλα δεν αναφέρονται άλλα οχυρά εκτός από τα πέριξ του Πειραιά τείχη. Μετά τη κατάληψη από τους Ενετούς ο λόφος έλαβε την ονομασία "Καστέλλι" και αργότερα "Καστέλλια" ή "Καστέλλα", το σημερινό όνομα. Στα ερείπια εκείνων των οχυρώσεων πολέμησε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Με τη σύσταση του Βασιλείου της Ελλάδος όταν ο Πειραιάς ανέλαβε επίνειο της σύγχρονης πρωτεύουσας εγκαθιδρύθηκε πυροβολείο που ανακαταλήφθηκε από τους "Συμμάχους" σε μαύρες περιόδους της νεότερης ιστορίας (Παρκερικά, στη πτώχευση του κράτους, επί Καρόλου Ζοννάρ κλπ.) και στο Β' Π.Π. από τους Γερμανούς. Το πυροβολείο εκείνο καταργήθηκε το 1965 από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β' καθώς και το στρατόπεδο της φρουράς, στο οικόπεδο της οποίας ανεγέρθηκε αργότερα το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, στη δυτική πλευρά του λόφου.
Αρχαία κτίσματα
Στη Μουνιχία κατά την αρχαιότητα, εκτός των οχυρώσεων που αναφέρθηκαν παραπάνω, υπήρχαν και τα ακόλουθα κτίσματα και μνημεία:
Σύγχρονα κτίσματα
Για τα σύγχρονα κτίσματα δείτε Καστέλλα (Πειραιά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά Κατηγορία:Λόφοι της Αθήνας
Μέγαρο Γκουέλ
Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί είναι το Μέγαρο Γκουέλ (Palau Güell) στη Βαρκελώνη. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1886 και ολοκληρώθηκε το 1888. Το κτίριο βρίσκεται στην καρδιά της πόλης και πολύ κοντά στην κεντρική της αρτηρία, στις Ράμπλας.
Ο σχεδιασμός του κτιρίου ανατέθηκε στον Γκαουντί από τον βιομήχανο Δον Eusebi Güell i Bacigalupi. Ο Güell, εκείνη την εποχή ήταν εξέχουσα μορφή στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της Βαρκελώνης και αντιπροσώπευε ιδεολογικά την κοινωνία της πόλης.
Από αρχιτεκτονικής άποψης το κτίριο, λόγω του μικρού οικοπέδου στο οποίο βρίσκεται, αναπτύσσεται καθ’ ύψος σε οχτώ επίπεδα. Πυρήνας του κτιρίου είναι μια κεντρική αίθουσα μουσικής. Γύρω από αυτής αναπτύσσονται η τραπεζαρία, τα σαλόνια και οι αίθουσες υποδοχής. Ο επισκέπτης περνάει διαδοχικά από αυτή τη σειρά μικρότερων χώρων μεταξύ των οποίων και από το προσωπικό γραφείο του Güell για να καταλήξει στο κεντρικό σαλόνι.
Ο χώρος αντιπροσωπεύει ιδεατά το παραδοσιακό μεσογειακό αίθριο. Η γεωμετρία αυτής της αίθουσας αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία, τον κύβο και το θόλο, με τον τρούλο να συμβολίζει τον ουρανό και την τετράγωνη κάτοψη της αίθουσας να συμβολίζει τη γη.
Στο μέγαρό του ο Güell, στα τέλη του 19ου αιώνα, φιλοξενούσε πολυάριθμες συγκεντρώσεις καλλιτεχνών και διανοούμενων. Στο μεγάλο σαλόνι διαδραματίζονταν κονσέρτα, δεξιώσεις και ακόμη και θρησκευτικές τελετές, εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε η υψηλή κοινωνία της Βαρκελώνης. Στην πρόσοψη του κτιρίου, ανάμεσα στις δύο εισόδους, η ασπίδα, συμβολίζει τη σημαία της Καταλονίας. Στην οροφή του μεγάρου ο τρούλος προεξέχει και στέφεται με διάφορα σύμβολα μεταξύ των οποίων η σφαίρα του κόσμου, ο ηλιακός δίσκος και πάνω απ’ όλα ο χριστιανικός σταυρός.
Βιβλιογραφία
Lahuerta J.J. Antoni Gaudí 1852-1926: Architettura, ideologia e politica, Electa, Milano 1992
Λαγιώνης Γεώργιος, Το Μέγαρο Güell και η βυζαντινή αρχιτεκτονική, Αρχαιολογία & Τέχνες, Φεβρουάριος 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκουελ Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1957
Το ΚΒ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1957 διεξήχθη από τις 3 Ιουλίου ως τις 4 Ιουλίου 1957 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. της Αθήνας και περιλάμβανε δέκα αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος για πέμπτη συνεχόμενη φορά. Το 7ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πεντάθλου διεξήχθη χωριστά, στα τέλη Δεκεμβρίου, αλλά τα αποτελέσματα δεν υπολογίστηκαν στη βαθμολογία του πανελλήνιου πρωταθλήματος.
Επαρχία της Βιτσέντσα
Η επαρχία της Βιτσέντσα (ιταλικά: Provincia di Vicenza) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Βένετο στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.723 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 857.476 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Βιτσέντσα (Vicenza). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 121 δήμους.
Ψαγκότ
Η ονομασία Ψαγκότ σημαίνει Κορυφές στην εβραϊκή γλώσσα.
Επαρχία της Βιτσέντσα
Συνορεύει βόρεια με την περιφέρεια του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε (επαρχία του Τρέντο), ανατολικά με τις επαρχίες του Μπελούνο και του Τρεβίζο, νοτιοανατολικά με την επαρχία της Πάντοβας και δυτικά με την επαρχία της Βερόνας.
Ψαγκότ
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτική Όχθη
Επαρχία της Βιτσέντσα
Κύριοι Δήμοι
Βιτσεντσα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1990
Το 55ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1990 διεξήχθη στο Εθνικό Στάδιο Τρικάλων μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1990. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 21 Οκτωβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο για πρώτη φορά στο γυναικείο πρωτάθλημα. Έγινε παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο στη μνήμη "Γρηγόρη Λαμπράκη". Χωριστά διεξήχθησαν, επίσης, τα πρωταθλήματα επτάθλου και βάδην αλλά τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για έβδομη συνεχόμενη χρονιά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο Ηρακλή Θ.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 49 σωματεία.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1990 Κατηγορία:Τρίκαλα
Αχτναμές
Αχτναμές ή Αχιτναμές είναι λέξη που προέρχεται εκ των αραβικών αχτ (=υποχρέωση) + ναμά (=επιστολή).
Το όνομα αυτό φέρει το επίσημο έγγραφο που επέχει θέση συνθήκης και το οποίο έστειλε το 638 προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων ο Χαλίφης Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και αναγνώριζε τα επί των Αγίων Τόπων προνόμια της Ορθοδοξίας.
Το έγγραφο αυτό φέρει τη σφραγίδα της χειρός του Μωάμεθ (πεντάλφα) που τέθηκε μεταγενέστερα προς επικύρωση.
Το πρωτότυπο μεταφέρθηκε (για την αξία της σφραγίδας) κατά διαταγή του Σουλτάνου Αμντούλ Χαμίτ στη Κωνσταντινούπολη ενώ στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έμεινε αραβικό αντίγραφο σε περγαμηνή. Επίσης αντίγραφο αυτού φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων.
Κατηγορία:Πατριαρχείο Ιεροσολύμων Κατηγορία:Αγιοταφικά προσκυνήματα Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού
Νέες Πολιτικές Δυνάμεις
Οι Νέες Πολιτικές Δυνάμεις υπήρξε βραχύβιο πολιτικό κόμμα της μεταδικτατορικής Ελλάδας.
Ίδρυση
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1974 άτομα που είχαν αγωνιστεί κατά της Χούντας, πολλοί εκ των οποίων εξορίστηκαν και φυλακίστηκαν, ίδρυσαν τις "Νέες Πολιτικές Δυνάμεις". Ο βασικός πυρήνας αποτελείτο από μέλη οργανώσεων, που είχαν δημιουργηθεί στα χρόνια της Χούντας. Ο μόνος σκοπός ήταν η με κάθε τρόπο, εκτός της χρήσης βίας, επαναφορά της Δημοκρατίας στον τόπο. Μεταξύ αυτών συγκαταλεγόταν η «Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Προβλημάτων», η «Ελληνοευρωπαϊκή Κίνηση Νέων», η «Ομάδα Πρωτοβουλίας» και άλλες συγγενείς ομάδες ή προσωπικότητες, ιδίως από μέλη της Δημοκρατικής Άμυνας, που είχαν διαφωνήσει με την απόφαση της πλειοψηφίας να προσχωρήσουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Παπανδρέου.
Μεταξύ των μελών που έλαβαν μέρος στην Κεντρική Επιτροπή υπήρχαν γνωστά ονόματα της αντίστασης π.χ. Κ. Αλαβάνος, Γ. Ιορδανίδης, Φοίβος Ιωαννίδης, Γ. Κουμάντος, Γ. Μασουρίδης, Γ. Α. Μαγκάκης, Α. Μήνης, Γιάγκος Πεσμαζόγλου, Αναστάσιος Πεπονής, Γ. Στεφανάκης, Δ. Τσάτσος, Β. Τσουδερού κ.ά.
Η ηγεσία ήταν συλλογική. Ορίστηκε εξαμελές Κεντρικό Γραφείο, που αποτελείτο από τους Γ. Ιορδανίδη, Γ.Α. Μαγκάκη, Γ. Παπαδόπουλο, Α. Πεπονή, Γ. Πεσμαζόγλου, Β. Τσουδερού.
Στην Ιδρυτική Διακήρυξη τονιζόταν: "Η προσήλωση στον κοινοβουλευτισμό (με κόμματα αρχών, με βουλευτές που δεν αλλάζουν αυθαιρέτως πολιτική), η ταυτόχρονη αντίθεση προς την εθνική υποτέλεια και τη διεθνή απομόνωση (με ιδιαίτερη απόκλιση προς την Ευρώπη και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό), η αξίωση να καταργηθούν οι αντιδημοκρατικοί νόμοι, που αποτελούν κακή κληρονομιά του παρελθόντος, η συνηγορία για περισσότερη αυτοδιοίκηση και πιο ελεύθερο συνδικαλισμό, η αντίληψη ότι οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να υπηρετούν το λαό, η αντίθεση προς τις ασύδοτες κερδοσκοπικές εκμεταλλεύσεις που αλλοιώνουν τον εθνικό μας χώρο, η καταδίκη του ανεξέλεγκτου ξένου ή ελληνικού κεφαλαίου και της αυθαιρέτου επιχειρηματικής δραστηριότητας, η έξαρση της ανθρωπιστικής μορφώσεως και της τεχνικής επαγγελματικής κατάρτισης ως συμπληρωματικών σκοπών της παιδείας, η πίστη στην ανάγκη συμμετοχής των σπουδαστών στην πανεπιστημιακή ζωή, η αγάπη προς την δημοτική γλώσσα - όλα αυτά τα αιτήματα και τα «πιστεύω» τιμούν εκείνους που τα εκθέτουν με τόση παρρησία στο κείμενο της ιδρυτικής τους διακηρύξεως".
Ήδη στελέχη της κίνησης συνεργάζονταν στην πρώτη μεταδικατατορική Κυβέρνηση Καραμανλή.
Συμφωνία με την Ένωση Κέντρου
Μόλις ένα μήνα μετά την ίδρυση ακολούθησε συνάντηση τριών μελών του Κεντρικού Γραφείου (Μαγκάκης, Πεσμαζόγλου, Πεπονής) και του Δημητρίου Τσάτσου με τον Γεώργιο Μαύρο, ο οποίος αντιπροσώπευε όσους είχαν μείνει στην Ένωση Κέντρου μετά τη διάσπαση του Ιουλίου 1965. Την επομένη πληροφόρησαν την Κεντρική Επιτροπή για την επίτευξη συμφωνίας συνεργασίας των Νέων Πολιτικών Δυνάμεων με την Ένωση Κέντρου και την δημιουργία ενιαίου πολιτικού φορέα, που έφερε την επωνυμία Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις και κατήλθε στις εκλογές του 1974.
Τον Φεβρουάριο του 1976 η Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις συγχωνεύθηκε με την Δημοκρατική Ένωση Κέντρου, ιδρύοντας την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.), τον Φεβρουάριο του 1976.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Μπρους Ντερν
Ο Μπρους Ντερν (αγγλ. Bruce Dern) (4 Ιουνίου 1936) είναι Αμερικανός ηθοποιός, που στην πολύχρονη καριέρα του έχει συμμετάσχει σε περίπου 80 ταινίες αναλαμβάνοντας συχνά ρόλους καρατερίστα ενσαρκώνοντας ήρωες με ασταθή και ανισόρροπο χαρακτήρα. Έχει λάβει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την συμμετοχή του στην ταινία του 1978 Ο Γυρισμός (Coming Home) όπου υποδύθηκε το σύζυγο της Τζέιν Φόντα και βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Αλεξάντερ Πέιν Nebraska (2013). Ο Ντερν είναι πατέρας της ηθοποιού Λώρα Ντερν την οποία απέκτησε από τη δεύτερη του σύζυγο Ντάιαν Λαντ.
Βιογραφία
Στις αρχές της καριέρας του ο Ντερν συμμετείχε στην πρεμιέρα του θεατρικού έργου του Σάμιουελ Μπέκετ Περιμένοντας τον Γκοντό πλάι στον Λάιλ Κέσλερ και έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη ερμηνεύοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία του Ελία Καζάν Λάσπη στ' αστέρια (Wild River, 1960). Έπειτα εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο δημοφιλείς σειρές της δεκαετίας '60 όπως: Route 66, Naked City, Sea Hunt, Surfside 6, 77 Sunset Strip και The Outer Limits.
Ο Ντέν κατά τα μέσα της δεκαετίας του '60 συνέχισε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές παραγωγές καθώς και σε ταινίες. Μερικές από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε έπειτα ήταν οι: Κολασμένοι Άγγελοι της Ασφάλτου (The Wild Angels, 1966), Οι Ακατανίκητοι (The War Wagon, 1967), Αμαρτωλό Ταξίδι (The Trip, 1967), Psych-Out, 1968, Ο Μεγάλος Σκληρός (Will Penny, 1968) πλάι στον Τσάρλτον Ίστον και Κρεμάστε τους Ψηλά (Hang 'Em High, 1968) πλάι στον Κλιντ Ίστγουντ.
To 1969 εμφανίστηκε στην ταινία του Σίντνεϊ Πόλακ Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν (They Shoot Horses, Don't They?) πλάι στους Τζέιν Φόντα και Γκιγκ Γιάνγκ, καθώς και στο Η πιο Γρήγορη Σκανδάλη του Γουέστ (Support Your Local Sheriff!) πλάι στον Τζέιμς Γκάρνερ.
Κατά τη δεκαετίες του '80 και του '90 ο ηθοποιός συνέχισε να εργάζεται στο χώρο του κινηματογράφου, αλλά χωρίς να χαίρει της επιτυχίας των προηγούμενων δεκαετιών, εφόσον αναλάμαβανε ρόλους σε ταινίες που στερούνταν επιτυχίας όπως το Tattoo, 1981 και το Όλα τα Όμορφα Άλογα (All the Pretty Horses, 2001). To 1983 βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για την ερμηνεία του στην ταινία That Championship Season.
Το 2013 κέρδισε βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Αλεξάντερ Πέιν Nebraska (2013) και έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάρολ Σιμανόφσκι
Ο Κάρολ Μάτσεϊ Σιμανόφσκι (πολωνικά: Karol Maciej Szymanowski) (3 Οκτωβρίου 1882 – 29 Μαρτίου 1937) ήταν Πολωνός συνθέτης και πιανίστας, ο πιο διάσημος Πολωνός συνθέτης των αρχών του 20ού αιώνα. Θεωρείται μέλος του νεωτεριστικού κινήματος της Νέας Πολωνίας στα τέλη του 19ου/20ού αιώνα και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους Πολωνούς συνθέτες.
Τα πρώτα έργα δείχνουν την επιρροή της ύστερης ρομαντικής γερμανικής σχολής, καθώς και τα πρώτα έργα του Αλεξάντρ Σκριάμπιν, όπως παραδείγματα του Étude Op. 4 Νο. 3 και οι δύο πρώτες συμφωνίες του. Αργότερα, ανέπτυξε ένα ιμπρεσιονιστικό και μερικώς ατονικό ύφος, που αντιπροσωπεύεται από έργα όπως η Συμφωνία Νο. 3 και το Κοντσέρτο Βιολιού Νο. 1. Η τρίτη περίοδός του επηρεάστηκε από τη παραδοσιακή μουσική των Πολωνών Γκουράλων, συμπεριλαμβανομένου του μπαλέτου Harnasie, της Τέταρτης Συμφωνίας και των έργων του μαζούρκας για πιάνο. Συνέθεσε το Król Roger (Βασιλιάς Ρότζερ) μεταξύ 1918 και 1924, όπου παραμένει η πιο δημοφιλής όπερα του Σιμανόφσκι. Άλλα σημαντικά έργα του περιλαμβάνουν τις όπερες Hagith, Συμφωνία Νο. 2, Ερωτικά Τραγούδια του Χαφίζ και Stabat Mater.