cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γνωρίστε τους Ρόμπινσον
Πλοκή
Ο Άντρας με το Καπέλο πείθει τον Λούις να φύγει μαζί του και τότε ο Λούις ανακαλύπτει πως ο Κορνήλιος Ρόμπινσον είναι, στην πραγματικότητα, μια μελλοντική έκδοση του εαυτού του και ότι ο Γουίλμπουρ είναι ο μελλοντικός του γιος. Ανακαλύπτει επίσης ότι ο Άντρας με το Καπέλο είναι η ώριμη έκδοση του συγκάτοικού του στο ορφανοτροφείο, του Μάικλ «Γκουμπ» Γιακούμπιαν. Επειδή ο Λούις τον κρατούσε πάντα ξύπνιο για να φτιάξει τις εφευρέσεις του, ο Γκουμπ αποκοιμήθηκε κατά τη διάρκεια ενός σημαντικού αγώνα μπέιζμπολ. Η ομάδα του έχασε τον αγώνα εξαιτίας του και οι συναθλητές του τον έδειραν για αυτό. Μετά το περιστατικό, ο Γκουμπ έγινε τόσο πικρόχολος που δεν υιοθετήθηκε ποτέ και έμεινε μόνος στο ορφανοτροφείο ακόμα και όταν έκλεισε. Η Ντόρις ήταν η «DOR-15», μια από τις αποτυχημένες και εγκαταλελειμμένες εφευρέσεις του Λούις. Και οι δύο τους κατηγόρησαν τον Λούις για τις ατυχίες τους και αποφάσισαν να καταστρέψουν την καριέρα του κλέβοντας τον σαρωτή μνήμης και παρουσιάζοντάς τον ως δική τους εφεύρεση. Αφήνοντας τον Λούις πίσω, κάνουν πράξη το σχέδιό τους μεταβάλλοντας δραστικά το μέλλον σε έναν κόσμο χωρίς τον Γουίλμπουρ και με τους κλώνους της Ντόρις να κυριαρχούν τα πάντα μετατρέποντας τους ανθρώπους σε σκλάβους τους. Μέσω μιας κάμερας, ο Λούις βλέπει ότι η Ντόρις προδίδει τον Γκουμπ και οι κλώνοι της τον σκοτώνουν όταν εκείνος προσπαθεί να αντισταθεί. Ο Λούις επισκευάζει την δεύτερη χρονομηχανή και πάει να αντιμετωπίσει την Ντόρις. Την καταστρέφει υποσχόμενος πως δεν θα την εφεύρει ποτέ, αποκαθιστώντας το μέλλον στην ουτοπική έκδοσή του. Ο Λούις πείθει τον Γουίλμπουρ να ζητήσει από τον Γκουμπ να γίνει μέλος της οικογένειάς τους αλλά ο Γκουμπ εξαφανίζεται, προφανώς ντροπιασμένος για όλα όσα έχει προκαλέσει.
Πίσω στο χρόνο του Γουίλμπουρ, ο Λούις γνωρίζεται τελικά με τον Κορνήλιο, ο οποίος του εξηγεί πώς ο σαρωτής μνήμης άρχισε την επιτυχημένη τους καριέρα, πείθοντας τον Λούις να επιστρέψει στον επιστημονικό διαγωνισμό. Ο Γουίλμπουρ αναλαμβάνει να πάει τον Λούις πίσω, αλλά πρώτα, όπως υποσχέθηκε, τον παίρνει πίσω στη στιγμή όπου η μητέρα του τον εγκατέλειψε. Ο Λούις παραλίγο να τη σταματήσει από το να εγκαταλείψει το βρέφος στο ορφανοτροφείο αλλά τελικά δεν το κάνει, εξηγώντας στον Γουίλμπουρ πως έχει ήδη οικογένεια. Ο Γούιλμπουρ αφήνει τον Λούις στον δικό του χρόνο και φεύγει.
Ο Λούις κατευθύνεται προς τον διαγωνισμό, αλλά στο δρόμο σταματάει στο γήπεδο και ξυπνάει τον Γκουμπ πάνω στην ώρα για να πιάσει τη μπάλα. Η ομάδα του Γκουμπ κερδίζει και το μέλλον του ιδίου αλλάζει προς το καλύτερο. Πίσω στον διαγωνισμό, ο Λούις ζητάει μια ακόμη ευκαιρία για να επιδείξει τον σαρωτή του και αυτή τη φορά η προσπάθειά του στέφεται με επιτυχία. Υιοθετείται από την Λουσίλ, μία από τους κριτές του διαγωνισμού, και τον σύζυγό της Μπαντ, ο οποίος του δίνει το ψευδώνυμο «Κορνήλιος» και τον παίρνουν στο σπίτι τους. Όταν ο Λούις φεύγει, αποχαιρετά τον Γκουμπ ο οποίος φεύγει με μια δική του οικογένεια και το τρόπαιο του αγώνα. Η ταινία τελειώνει με ένα παράθεμα του Ουώλτ Ντίσνεϋ το οποίο περιλαμβάνει το μότο του Λούις/Κορνήλιου: «Συνέχισε να προχωράς».
Παραγωγή
Με αρχικό τίτλο Μια Μέρα με τον Γουίλμπουρ Ρόμπινσον, η παραγωγή ξεκίνησε στον Ιούνιο του 2004 και η ταινία είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2006. Ενώ η ταινία βρισκόταν σε παραγωγή, στις 24 Ιανουαρίου η Εταιρεία Walt Disney ανακοίνωσε ότι θα αποκτούσε την Pixar και ως αποτέλεσμα, ο Τζον Λάσιτερ έγινε ο επικεφαλής του δημιουργικού τμήματος και της Pixar αλλά και της Walt Disney Animation Studios. Μετά από μια πρώτη ματιά στην ταινία, ο Λάσιτερ είπε στον σκηνοθέτη Στίβεν Τζ. Άντερσον ότι δεν έβρισκε τον κακό αρκετά τρομακτικό ή απειλητικό και πρότεινε να γίνουν μερικές αλλαγές.
Δέκα μήνες αργότερα, σχεδόν το 60% της ταινίας είχε πεταχτεί και ξαναγίνει από την αρχή. Ο κακός είχε βελτιωθεί και του δόθηκε ένας νέος σύντροφος, ένα κυνήγι δεινοσαύρου είχε προστεθεί και το τέλος άλλαξε.
Κυκλοφορία
Πάνω από 600 αίθουσες με εξοπλισμό «REAL D Cinema» παρουσίασαν την τρισδιάστατη έκδοση (3D) της ταινίας. Η τρισδιάστατη έκδοση προηγήθηκε από την τρισδιάστατη ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστές τους Τσιπ και Ντέιλ με τίτλο «Δουλεύοντας για Φουντούκια». Οι τίτλοι τέλους της τρισδιάστατης έκδοσης έμειναν δισδιάστατοι, εκτός από τα ονόματα αυτών που μετέφεραν την ταινία στην τρισδιάστατή της μορφή.
Home video
Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στις 23 Οκτωβρίου 2007. Και οι δύο εκδόσεις περιλαμβάνουν την ταινία σε αναλογίες ευρείας οθόνης 1.78 και ήχο surround Dolby Digital 5.1, μαζί με μουσικά βίντεο, το παιχνίδι «Η Λειτουργία Οικογένειας 5.000», κομμένες σκηνές και άλλες πρόσθετες παροχές. Ο σχολιασμός του DVD περιέχει την αφήγηση του Άντερσον, που περιστασιακά διακόπτεται από τον εαυτό του στο ρόλο του Τύπου με το Καπέλο. Η Blu-ray έκδοση περιέχει επίσης και την ταινία σε ασυμπίεστο 5.1 ήχο και ένα BD-J παιχνίδι με τον τίτλο «Το Μπαράζ του Τύπου με το Καπέλο!». Μια τρισδιάστατη έκδοση Blu-ray κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου 2011.
Μέχρι το τέλος του 2007, το DVD είχε πουλήσει περίπου 4 εκατομμύρια αντίγραφα.
Κριτικές
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκενρώνει ποσοστό 66% θετικών κριτικών βασισμένο σε 136 κριτικές, με μέσο όρο 6.3/10. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Το Γνωρίστε τους Ρόμπινσον είναι μια οπτικά εντυπωσιακή ταινία κινουμένων σχεδίων για παιδιά, σημαδεμένη από μια ιστορία με σημαντικό βάθος». Μια άλλη σελίδα συλλογής κριτικών, η Metacritic, δίνει στην ταινία μέσο όρο σκορ 61/100, βασισμένο σε 27 κριτικές.
Αντίθετα, ο Α.Ο. Σκοτ της εφημερίδας The New York Times έγραψε: «Το Γνωρίστε τους Ρόμπινσον είναι σίγουρα μία από τις χειρότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους που κυκλοφόρησε από την Disney εδώ και καιρό», ενώ η Λίζα Σβάρτσμπαουμ από το περιοδικό Entertainment Weekly βαθμολόγησε την ταινία με «C» λέγοντας: «Αυτό είναι μια ανώμαλη βόλτα».
Box office
Η ταινία απέφερε έσοδα 25,123,781 δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής, τερματίζοντας δεύτερη πίσω από την ταινία Ξεπατινάζ. Κατά την θεατρική της πορεία, απέφερε έσοδα $97,822,171 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά και $71,510,863 σε άλλες χώρες, σημειώνοντας παγκοσμίως συνολικά έσοδα $169,333,034.
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε από την Walt Disney Records στις 27 Μαρτίου 2007. Οι συνεισφέροντες στο άλμπουμ, πέρα από τον Ντάνι Έλφμαν που συνέθεσε τη μουσική της ταινίας, περιλαμβάνουν τους αδελφούς Τζόνας, Ρούφους Γουέινραϊτ, Ρομπ Τόμας, Τζέιμι Κούλουμ, The All-American Rejects και They Might Be Giants. Το τραγούδι «Little Wonders» (Μικρά Θαύματα) ηχογραφήθηκε από τον Τόμας και έφτασε το νούμερο 5 στο Billboard AC Chart και στο Top 20 στην Αυστραλία και στον Καναδά.
Το τραγούδι «This Much Fun» από τους Cowboy Mouth, το οποίο ακουγόταν στο τρέιλερ της δεν συμπεριλήφθηκε στην ταινία ή στο soundtrack. Το τραγούδι «There's a Great Big Beautiful Tomorrow» προέρχεται από την ατραξιόν Carousel of Progress της General Electric της Disney.
Τη μουσική σε όλα τα τραγούδια συνέθεσε ο Ντάνι Έλφμαν, εκτός από το τραγούδι «Where Is Your Heart At?», το οποίο συνέθεσε ο Ρούφους Γουέινραϊτ. 250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Ακυρωμένη συνέχεια
Τα DisneyToon Studios σχεδίασαν αρχικά να φτιάξουν μια συνέχεια της ταινίας με δοκιμαστικό τίτλο Γνωρίστε τους Ρόμπινσον 2: Πρώτο Ραντεβού. Ωστόσο, όταν ο Τζον Λάσιτερ έγινε ο επικεφαλής του δημιουργικού τμήματος των Walt Disney Animation Studios, ακύρωσε όλες τις μελλοντικές συνέχειες που είχαν σχεδιαστεί από τα DisneyToon Studios, συμπεριλαμβανομέμων των συνεχειών για τις ταινίες Το Κοτοπουλάκι (2005) και Οι Αριστόγατες (1970), και επικεντρώθηκε σε spin-off ταινίες και καινούριες, αυθεντικές παραγωγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2007
Βασιλιάς (αποσαφήνιση)
Η λέξη βασιλιάς μπορεί να αναφέρεται στα εξής θέματα:
King Král (rozcestník) Konge (flertydig) King King (disambiguation) Kráľ Rey (desambiguación) King King Kening Raja キング King King King Rei (desambiguação) Кинг Kráľ King Kung (olika betydelser) Vương 王 (消歧義)
Θάλασσα του Λεβάντε
μικρογραφία|Με πορτοκαλί χρώμα η Θάλασσα του Λεβάντε Η Θάλασσα του Λεβάντε, ονομασία για την Ανατολική Μεσόγειο, είναι το ανατολικό τμήμα της Μεσογείου Θάλασσας. Στα βόρεια υπάρχει η τουρκική ακτή, οριοθετείται έπειτα στα ανατολικά από τη Συρία, το Λίβανο και Παλαιστίνη, και στα νότια από την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Στα βορειοδυτικά συνορεύει με το Αιγαίο Πέλαγος και στα δυτικά με το Λιβυκό Πέλαγος. Το δυτικό όριο της γραμμής είναι από το ακρωτήριο Ρας αλ Χιλάλ στις ακτές της Λιβύης έως το νησί της Γαύδου νότια της Κρήτης. Μεγαλύτερο νησί στην Ανατολική Μεσόγειο είναι η Κύπρος. Το μεγαλύτερο βάθος είναι τα 4384 μέτρα στη θαλάσσια «Τάφρο του Πλίνιου», περίπου 80 χιλιόμετρα νότια της Κρήτης. Ο γεωγραφικός αυτός χώρος έχει επιφάνεια 320.000 τ.χλμ.
Το βόρειο τμήμα της Θάλασσας του Λεβάντε μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας είναι γνωστό ως Κιλικιακό Πέλαγος. Επίσης στο βόρειο τμήμα της τρεις μεγάλοι κόλποι είναι ο κόλπους της Αλεξανδρέττας (Ισκεντερούν), ο κόλπος της Μερσίνας στα βορειοανατολικά και ο κόλπος της Αττάλειας στα βορειοδυτικά.
Στην αρχαιότητα η θαλάσσια περιοχή από το Καρπάθιο Πέλαγος έως την αιγυπτιακή ακτή ήταν γνωστό ως Αιγυπτιακή Θάλασσα. Η θαλάσσια περιοχή κατά μήκος της φοινικικής ακτής στα σημερινά κράτη της Συρίας, του Λιβάνου και του Ισραήλ λεγόταν Φοινικική Θάλασσα και στα Λατινικά Mare Phoenicium.
Γιάννης Σταματόπουλος (αποσαφήνιση)
Το όνοματεπώνυμο Γιάννης Σταματόπουλος το είχαν τα ακόλουθα 3 πρόσωπα:
Νότια Ισλανδία
Γεωγραφία
Η Νότια Ισλανδία βρίσκεται νότια της Ισλανδίας. Συνορεύει με όλες τις άλλες περιφέρειες, εκτός από τα Δυτικά Φιόρδ: στα νοτιοσυτικά με τη Νότια Χερσόνησο, στα κεντρο-δυτικά με το Μεγάλο Ρέικιαβικ, στα βορειοδυτικά με τη Δυτική, στα βόρεια-κεντρικά με τη Βορειοδυτική, στα βορειοανατολικά με τη Βορειοανατολική και στα νοτιοανατολικά με την Ανατολική. Έχει έκταση 24.256 τ. χλμ.. Είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια της Ισλανδίας.
Στα βόρεια βρέχεται από τη Λίμνη Θόρισβατν, στα βορειοδυτικά από τη Λανγκιοκούλ και στα βορειοανατολικά από τη Λίμνη Χοφσιοκούλ. Οι σημαντικότερες λίμνες είναι η Μιρντασιοκούλ και η Φιαφιαλογιοκούλ.
Επαρχίες
Η Νότια Ισλανδία συμπεριλαμβάνει τρεις επαρχίες: την Βέστουρ-Σκασταφελλσσίσλα, την Αρνεσσίσλα και την Ραγκναρβαλλασίσλα
Δήμοι
Η Νότια Ισλανδία συμπεριλαμβάνει 14 δήμους:
Δημογραφία
Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2016, η Νότια Ισλανδία έχει 24.811 κατοίκων με πυκνότητα 1 κατοίκων ανά τ. χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Σέλφος με πληθυσμό 6.934 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
νοτια
Ιωάννης Ν. Λαζάρου
Ο Ιωάννης (Νικολάου) Λαζάρου, ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821.
Καταγόταν από την Οικογένεια Λαζάρου Ορλώφ των Σπετσών, γιος του Νικολάου Λαζάρου κι αδελφός Βασίλειου.
Διορίσθηκε Μινίστρος (υπουργός) ναυτικών στο Εκτελεστικό του 1822, την πρώτη Ελληνική κυβέρνηση, μαζί με τους Φραγκίσκο Βούλγαρη και Ανδρέα Χατζηαναργύρου (τριμελής επιτροπή). Διατηρήθηκε στην θέση του υπουργού ναυτικών και στην επόμενη κυβέρνηση, το Εκτελεστικό του 1823, ως τις 22 Δεκεμβρίου 1823 που παραιτήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Ιωαννης Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών
Α.Ε. Προποντίς
Η Αθλητική Ένωση Προποντίς είναι ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα της Χαλκίδας. Τα χρώματά της είναι το κόκκινο και το μπλε και ιδρύθηκε το 1926. Αποτελεί μια από τις τέσσερις πρώτες ομάδες που αναγνωρίστηκαν στην Εύβοια. Η ομάδα της Προποντίδας αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Χαλκίδας. Έχει αγωνιστεί στην Δ΄ Εθνική πέντε φορές καθώς και στη Γ΄ Εθνική το 1981-82
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Χαλκίδα
Κόστα Πρότιτς
Ο Κόστα Πρότιτς (σερβικά : Коста Протић) (29 Σεπτεμβρίου 1831 - 4η Ιουνίου 1892) ήταν Σέρβος στρατιωτικός, υπασπιστής του Πρίγκιπα Μιχαήλο (1865), υπουργός Άμυνας και κατασκευών, υπασπιστής του πρίγκιπα Μίλαν (1875-1880), πρωθυπουργός της Σερβίας (1889 - 1892). Υπηρέτησε και ως αντιβασιλέας μετά την παραίτηση του βασιλιά Μίλαν το 1889.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ποζάρεβατς και ήταν γιος του έμπορου Στέφαν και της Μιλόσαβα. Ήταν παντρεμένος με την Μίκα Τάντιτς και είχαν παιδιά τον Ντράγκουτιν και την Ζαγκόρκα. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Ποζάρεβατς και γυμνάσιο πήγε στο Βελιγράδι.
Εντάχθηκε στο στρατό ως στρατιώτης τον Νοέμβριο του 1848 και μετά από σχεδόν δύο χρόνια θητείας τον Σεπτέμβριο του 1850 γράφτηκε στην πρώτη τάξη της νεοσύστατης σχολής πυροβολικού (σημερινή στρατιωτική ακαδημία). Τελείωσε την εκπαίδευση στην στρατιωτική ακαδημία στις 11 Οκτωβρίου 1855 με τον βαθμό του υπολοχαγού. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της σχολής πυροβολικού επιλέχθηκε για δόκιμος και στάλθηκε για εκπαίδευση στο Βερολίνο όπου ολοκλήρωσε διετή σχολή πυροβολικού και σχολή μηχανικών. Τον Οκτώβριο του 1858 μετακόμισε στο Βέλγιο όπου συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Λιέγη μέχρι το τέλος του Απριλίου του 1859.
Έγινε υπασπιστής του πρίγκιπα Μιχαήλο Ομπρένοβιτς στις 6 Ιούλιος 1861 και από τις 19 Οκτώβριος 1865 ήταν καθηγητής της σχολής πυροβολικού. Την 1 Μαΐου 1868 διορίστηκε διοικητής τάγματος στο Βελιγράδι. Από 1 Οκτώβριου 1868 διορίστηκε επιθεωρητής των στρατευμάτων του μηχανικού αλλά και του τακτικού στρατού. Υπό την ιδιότητα αυτή στο τέλος του Νοεμβρίου του 1870 πήγε στη Βιέννη για να οργανώσει την αγορά όπλων για τον Σερβικό στρατό. Στις 10 Αυγούστου 1873 διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας του πεζικού.
Διορίστηκε υπουργός άμυνας στις 22 Οκτωβρίου 1873 μέχρι τις 25 Νοεμβρίου 1874. Ήταν και πάλι υπουργός άμυνας του από τις 22 Ιανουαρίου 1875 έως τις 19 Αυγούστου 1875.
Αρχηγός του επιτελείου στρατού τον Μάιο του 1876 και μέλος του μυστικού στρατιωτικού συμβουλίου. Διοικητής της άμυνας του Αλέκσινατς από τις 10 Σεπτεμβρίου 1875, από τον Ιούνιο του 1876 διοικητής του στρατού του Μοράβα, και από 1 Δεκεμβρίου του 1876 διοικητής του πρώτου σώματος στρατού. Αρχηγός της ανώτατης διοίκησης από 1η Δεκεμβρίου 1877 μέχρι το τέλος του δεύτερου Σερβοτουρκικού πόλεμου.
Τον Απρίλιο του 1886 διορίσθηκε διοικητής του Βελιγραδίου μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 1889 όταν από το υπουργείο στρατιωτικών διορίστηκε επιθεωρητής του πεζικού. Διορίσθηκε εκ νέου υπουργός άμυνας από τις 14 Απριλίου 1888 έως τις 22 Φεβρουάριου 1889. Εν τω μεταξύ υπηρέτησε και ως πρωθυπουργός και αντιβασιλέας από τις 22 Φεβρουαρίου 1889 μέχρι τον θάνατό του στις 4 Ιουνίου 1892.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Σερβίας
Ιωάννης Δρακιώτης
Ο Ιωάννης Δρακιώτης (1822-1904) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δήμαρχος Σκοπέλου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Ιωάννης Δρακιώτης γεννήθηκε το 1822 στη Σκόπελο από φτωχούς αγρότες γονείς. Χάρις στον πλούσιο νουνό του και κατοπινό βουλευτή Επιφάνιο Επιφανίου είχε μια φροντισμένη μόρφωση. Ταξίδεψε μέχρι τη Βραΐλα της Ρουμανίας. Χρημάτισε δάσκαλος σε σχολεία της τουρκοκρατούμενης Θεσσαλίας και Μακεδονίας, στο Λιτόχωρο ή στη Χαλκιδική. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες εργάστηκε και ως χωροφύλακας στην Πορταριά του Πηλίου. Μετά το 1870 επέστρεψε στην γενέτειρά του, εργάστηκε γραμματέας στη Δημαρχία και εκλέχτηκε αρκετές φορές δήμαρχος Σκοπέλου.
Από τον γάμο του απέκτησε τρία παιδιά, δυο κορίτσια και ένα αγόρι.
Πέθανε το 1904.
Συγγραφικό έργο
Ο Ιωάννης Δρακιώτης διακρίνεται για την ευρυμάθεια του, που καλύπτει την αρχαία ελληνική γραμματεία αλλά και την πατερική-βυζαντινή. Τα έργα του γραμμένα σε στίχους διακρίνονται από έντονη σατιρική διάθεση. Χαρακτηριστική είναι η μη αναφορά στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Προοδευτικός στις πεποιθήσεις του ο Δρακιώτης θεωρούσε εχθρούς της ανθρωπότητας την αμάθεια, τη δεισιδαιμονία και τον φατριασμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Ντάνιελ Στόαλ
Ο Ντάνιελ Στόαλ (σουηδικά:Daniel Ståhl, γεννήθηκε 27 Αυγούστου 1992) είναι Σουηδός αθλητής του στίβου, χρυσός Ολυμπιονίκης της δισκοβολίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 στο Τόκιο.
Δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό της δισκοβολίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν δεύτερος στη δισκοβολία, πίσω από τον Άντριους Γκούντζιους.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν δεύτερος πάλι πίσω από τον Άντριους Γκούντζιους.
Όντας το φαβορί για την πρώτη θέση, το απέδειξε στον κρισιμότερο αγώνα της χρονιάς, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σουηδοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Σουηδικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Τσα τσα τσα (χορός)
εναλλ.=|μικρογραφία|374x374εσ|Νεαρό ζευγάρι που χορεύει cha-cha-cha σε διαγωνισμούς στην Αυστρία. Το τσα τσα τσα, που αναφέρεται γενικά κυρίως ως τσα τσα, είναι είδος χορού που ανήκει στους latin χορούς. Χορεύεται σε ομάδα (αγωνιστικό ή απλό τμήμα) ή σε ζευγάρι. Ο χορός προέρχεται από την Κούβα. Χορεύεται στο ρυθμό του ομώνυμου τραγουδιού του Ενρίκε Χορρίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χορός στην Κούβα Κατηγορία:Λάτιν χοροί
Πύλη Κολλίνα
μικρογραφία|300px|Χάρτης της αρχαίας Ρώμης με τα Τείχη του Σέρβιου και τις πύλες τους.
Η Πύλη του λόφου, (λατιν. : Porta Collina, από το collis δηλ. λόφος), ήταν πύλη στην αρχαία Ρώμη, που εθεωρείτο ότι κτίστηκε από τον Σέρβιο Τύλλιο, ημι-μυθικό βασιλιά της Ρώμης (βασ. 578–535 π.Χ.). Η πύλη βρισκόταν στο βορειο-δυτικό άκρο του Σερβίων Τειχών και από αυτήν περνούσαν δύο σημαντικοί δρόμοι, η Βία Σαλάρια και η Βία Νομεντάνα. Σε αυτή την περιοχή ο Υψηλός Στίβος (Άλτα Σεμίτα) συνέδεε τον Κυρινάλιο λόφο με την Πόρτα Καρμεντάλις. Αρκετοί ναοί βρίσκοντο κοντά στην Πύλη, συμπεριλαμβανομένων των ναών της Αφροδίτης Ερυκίνης (με το άγαλμά της από την πόλη Έρυξ, Venus Erycina) και της Tύχης (Fortuna). Για ένα άτομο που έβλεπε την πύλη τον 3ο αι. μ.Χ. οι Κήποι του Σαλλούστιου θα ήταν στα αριστερά και οι Θέρμες του Διοκλητιανού στα δεξιά.
Ο Πλούταρχος λέει ότι, όταν μία Εστιάδα (Vestal) τιμωρήθηκε, επειδή παραβίασε τον όρκο της αγνότητας, ο υπόγειος θάλαμος για τη ζωντανή ταφή της ήταν κοντά στην Πόρτα Κολλίνα. Η πύλη ήταν ο τόπος μίας αποφασιστικής μάχης κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών εμφυλίων πολέμων της δεκαετίας του 80 π.Χ. μεταξύ των δυνάμεων του Λ. Κ. Κίννα και του Λ. Κ. Σύλλα.
Μονόκοκκο σιτάρι
240px|μικρογραφία|δεξιά|Μονόκοκκο σιτάρι Tο μονόκοκκο σιτάρι (Triticum monococcum ssp. monococcum), είναι γνωστό διεθνώς σαν einkorn ή engrain. Σε αντίθεση με τα άλλα είδη σιταριού, συχνά επιβιώνει σε φτωχά εδάφη.
Ιστορία
Τα πρώτα σιτάρια που άρχισαν να καλλιεργούνται μετά το 7.500 π.Χ. ήταν μονόκοκκα. Στον ελλαδικό χώρο εμφανίστηκαν μετά το 6.200 π.Χ. . Στην Ελλάδα, συνεχίζει να καλλιεργείται μέχρι τις μέρες μας η ποικιλία «Καπλουτζάς», τον οποίο περιγράφει το 1929 ο Ιωάννης Παπαδάκης.
Πρόγονός του είναι το άγριο μονόκοκκο σιτάρι T. monococcum ssp. aegilopoides (T. boeoticum), το οποίο βρέθηκε στην Τουρκία, στην Ελλάδα, στη Βουλγαρία, στη νότια Σερβία, στη νοτιοδυτική Συρία, στο νοτιοανατολικό Λίβανο, στο βόρειο Ιράκ, στο δυτικό Ιράν και στην Αρμενία. Στην Ελλάδα το άγριο μονόκοκκο απαντάται αυτοφυές στη Βοιωτία, στην Αργολίδα, στην Αχαΐα και σε μερικά μέρη της Θεσσαλίας.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Το μονόκοκκο σιτάρι είναι το μοναδικό διπλοειδές (γονιδίωμα ΑΑ) καλλιεργούμενο είδος και ανήκει στο Section Monococca. Έχει βραχύ και λεπτό στέλεχος, με τρίχες στα γόνατα, αδελφώνει πολύ και μοιάζει με αγριόχορτο. Τα φύλλα του γίνονται στενά και έχουν χρώμα κιτρινοπράσινο ή κυανοπράσινο. Τα στάχυα είναι με άγανα και στέκονται πάντοτε όρθια, ακόμα και όταν ωριμάσουν εντελώς και έχουν μήκος περί τα 5 εκατοστά. Η ράχη τους θραύεται κατά τον αλωνισμό, όπως και του δίκοκκου. Σε κάθε άρθρωση υπάρχει ένα σταχύδιο, που παρά τα τρία του άνθη, παράγει έναν σπόρο (γιά αυτό και η ονομασία μονόκοκκο). Ο σπόρος είναι «ντυμένος», δηλ. τα λέπυρα δεν αποχωρίζονται κατά τον αλωνισμό και έχουν χρώμα κίτρινο προς ανοιχτό κόκκινο. Ο σπόρος είναι πιεσμένος πλευρικά (ώστε το αυλάκι να γίνεται δυσδιάκριτο), μυτερός στις δυο άκρες, κοντός και με ελαφριά κοιλότητα. Το μονόκοκκο έχει υψηλό εκατολιτρικό βάρος και μαλακούς αλευρώδεις κόκκους που είναι εύθραυστοι στο στάδιο της αποφλοίωσης. Παρουσιάζει ενδιαφέρον για βελτιωτικούς σκοπούς, επειδή έχει αντοχή στις σκωριάσεις και στις αντιξοότητες του περιβάλλοντος (ψύχος, ξηρασία). Σπέρνεται και την άνοιξη και λόγω της μεγάλης του αντοχής εμφανίζει ικανοποιητικές αποδόσεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σιτηρά Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί
Μητροπολίτης Σύμης Χρυσόστομος Α΄
Ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου Χρυσόστομος (κατά κόσμον Ιωάννης Δημητριάδης) ήταν Έλληνας Θεολογός και Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Βιογραφικά Στοιχεία
Τον Οκτώβριο του 1980 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικονομικού Πατριαρχείου, τον εξέλεξε Βοηθό Επίσκοπο της Μητρόπολης της Γερμανίας, υπό τον τίτλο της Επισκοπής Παμφίλου και χειροτονήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1980. Ανέλαβε αμέσως, καθήκοντα Αρχιερατικού Προϊσταμένου της Ενορίας του Ανόβερου και Αρχιερατικού Επιτρόπου Βορείου Γερμανίας. Το διάστημα 1995-2000, διετέλεσε Πρωτοσυγκελλεύων της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας.
Στις 4 Απριλίου 2004, εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης της νεοσύστατης ακριτικής Ιεράς Μητροπόλεως Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου.
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών, στις 9 Ιανουαρίου 2018, μετά από πολύμηνη ασθένεια, σε νοσοκομείο της Ρόδου. Η Εξόδιος Ακολουθία, έγινε στις 12 Ιανουαρίου από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Σύμης ενώ ακολούθως η ταφή έγινε στο Κοιμητήριο της Ιεράς Μονής Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου.
Ομιλούσε την Ελληνική και την Τούρκικη γλώσσα, ενώ γνώριζε την Αγγλική και τη Γερμανική.
Πηγές
Δημητριάδης
Μεροπίδα
Κατά την Ελληνική Μυθολογία η Μεροπίδα ήταν κόρη του Ευμήλου του Κώου, αδελφή του Άγρωνος και της Βύσσας, και εγγονή του Μέροπα, μυθικού Βασιλέα της Κω.
Η Μεροπίδα ζούσε με τα αδέλφια της στη νήσο Κω. Σύμφωνα με την αφήγηση του Αντωνίνου Λιβεράλις κατά την «Ορνιθογονία» του Βοίου, (ή της Βοιούς) και τα τρία αδέλφια λάτρευαν από όλες τις θεότητες μόνο τη Γαία (Γη), προς την οποία «επιμελώς αυτήν ειργάζοντο», περιφρονώντας έτσι τις άλλες θεότητες, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να χλευάζουν τους άλλους θεούς όπως τον Ερμή ως κλέφτη, την Αθηνά ως κουκουβάγια, και την Άρτεμη ως υπνοβάτη.
Για την ασέβειά τους αυτή οι Ολύμπιοι θεοί μεταμόρφωσαν και τα τρία αδέλφια μαζί με τον πατέρα τους σε πουλιά. Ειδικότερα, η Άρτεμις και η Αθηνά μεταμόρφωσαν τη μεν Μεροπίδα σε κουκουβάγια, τον δε Άγρωνα σε χαραδριό, τη Βύσσα σε «λευκοθέα όρνιθα» (κοινώς κουρούνα), και τον Εύμηλο σε «νικτικόρακα κακάγγελον», δηλαδή σε νυχτοκόρακα κακών ειδήσεων.
Πηγές
Μεροπίδα
Αλμάζ Αγιάνα
Η Αλμάζ Αγιάνα Έμπα (αμχαρ. አልማዝ አያና ኤባ, Almaz Ayana Eba, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1991) είναι Αιθιοπίδα δρομέας μεγάλων αποστάσεων, που συμμετέχει στα αγωνίσματα των 5.000 και 10.000 μέτρων. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στα 10.000 μέτρα, καταρρίπτοντας ταυτοχρόνως το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα, που «άντεχε» από το 1993, ενώ κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 5.000 μέτρα.
1607 Μάβις
Η Μάβις (Mavis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,60. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον αστρονόμο της Νότιας Αφρικής Έρνεστ Λέονταρντ Τζόνσον, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Γιούνιον, και πήρε το όνομά της από την γυναίκα του Τζάκομπους Αλμπέρτους Μπρούερ.
Αντιπάτα Κεφαλονιάς
Με την ονομασία Αντιπάτα Κεφαλονιάς ή Αντυπάτα Κεφαλονιάς αναφέρονται οι οικισμοί:
Αλμάζ Αγιάνα
Εντυπωσιακή ήταν επίσης η νίκη της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο, καθώς τερμάτισε 46 δευτερόλεπτα μπροστά από τη δεύτερη αθλήτρια (Τιρουνές Ντιμπάμπα). Επίσης, στην ίδια διοργάνωση κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 5.000 μέτρα. Το 2019, κέρδισε τον αγώνα των 5 χιλιομέτρων στο Diamond League των Βρυξελλών.
1607 Μάβις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαβις
Αλμάζ Αγιάνα
Η Αγιάνα γεννήθηκε στο διαμέρισμα Ουένμπερα, στη Ζώνη Μετεκέλ της Αιθιοπίας. Το όνομά της στη μητρική της αμχαρική γλώσσα σημαίνει «διαμάντι». Η Αγιάνα είναι πιστή Χριστιανή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιθίοπες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αιθίοπες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Καπελέτο Ηλείας
Το Καπελέτο είναι χωριό του νομού Ηλείας και βρίσκεται σε εύφορη περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, νοτιοδυτικά της Πάτρας.
Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα (νυν Τοπική Κοινότητα) περιλαμβάνει δύο οικισμούς, το Καπελέτο και τα Θανασουλαίικα, με σύνολο πληθυσμού 566 μόνιμους κατοίκους.
Ιστορία
Από το 1835 έως το 1841 ανήκε στο Δήμο Καλοτυχίας, ενώ από το 1841 έως το 1912 στον τότε Δήμο Βουπρασίων. Η σύσταση της ομώνυμης κοινότητας έγινε με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, ως κοινότητα του τότε νομού Αχαιοήλιδος, ενώ, για τη σύστασή της, προσαρτήθηκαν σε αυτή με το ίδιο Φ.Ε.Κ. οι οικισμοί Ζουλάτικα, Κόκλα, Μπόρσι, Νέα Πικέρνη, Σούβαρδον. Από το 1916 έως το 1924 οι οικισμοί Ζουλάτικα, Κόκλα, Μπόρσι, Σούβαρδον αποσπάστηκαν από την κοινότητα και εντάχθηκαν σε γειτονικές κοινότητες, ενώ η Νέα Πικέρνη, που είχε εγκαταληφθεί, καταργήθηκε.
Η σχολή απόρων παιδιών που είχε δημιουργηθεί το 1879 στη Νέα Πικέρνη μεταφέρθηκε εντέλει το 1884 στο Καπελέτο, όταν ο οικισμός της Νέας Πικέρνης είχε συρρικνωθεί πληθυσμιακά, και έγινε το σχολείο του χωριού.
Ο οικισμός απείχε μία ώρα δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων στον οποίο ανήκε διοικητικά.
Λαογραφία
Σύμφωνα με άλλες εκδοχές το όνομα Καπελέτο το πήρε από έναν Ιταλό πειρατή, τον Kapeleti. Αυτός, όταν τελείωνε τις πειρατικές του δράσεις στη Μεσόγειο, έδενε τα καράβια του στο λιμάνι της Κυλλήνης και προφανώς για να μην μπορεί να δεχθεί ξαφνική επίθεση, είχε το άνδρο (λημέρι) του λίγο πιο πέρα απο το χωριό, μάλλον προς την περιοχή "δυο Λαγκάδια", μέσα στο πυκνό δάσος.
Αθλητισμός
Το χωριό διαθέτει μία ποδοσφαιρική ερασιτεχνική ομάδα, με την ονομασία Κένταυρος Καπελέτου, και ανήκει στην Ε.Π.Σ. Ηλείας. Έχει στεφθεί πρωταθλήτρια στα τοπικά πρωταθλήματα δύο φορές, κατά τις σαιζόν 2007-2008 και 2012-2013.
Πολιτιστική δραστηριότητα
Το χωριό διαθέτει έναν από τους πλέον δραστήριους συλλόγους της πεδινής Ηλείας, τον Εκπολιτιστικό & Μορφωτικό Σύλλογο Καπελέτου, ο οποίος προσφέρει έμπρακτα την βοηθειά του στο κοινωνικό σύνολο μέσω ποικίλων δράσεων. Διακρίνεται για την ιδιαίτερη προσφορά του στον τομέα της εθελοντικής αιμοδοσίας, καθώς κατορθώνει να συγκεντρώνει δύο φορές το χρόνο, περισσότερες από 100 φυάλες αίματος σε συνεργασία με το τμήμα αιμοδοσίας του Γ.Ν. Αμαλιάδος - πανελλαδικό ρεκόρ συγκέντρωσης ασκών αίματος-. Η δράση του όμως επεκτείνεται και σε άλλους τομείς, όπως η καθαριότητα του χωριού, η καθιέρωση μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων αλλά και η πραγματοποίηση εκπαιδευτικών εκδρομών και προσκυνημάτων σε Ελλάδα και εξωτερικό. Χαρακτηριστική και καθοριστική υπήρξε η βοηθειά του συλλόγου στην ανέγερση του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Καπελέτου, ο οποίος υπέστη σοβαρές ζημιές από τον ισχυρό σεισμό της 8ης Ιουνίου 2008.
Λοιπά στοιχεία
Το χωριό υπέστη ζημιές στις 8 Ιουνίου 2008 εξαιτίας ενός ισχυρού σεισμού. Γκρεμίστηκαν κατοικίες και ο Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Καπελέτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας
Νομική Σχολή
Οι Νομικές Σχολές που λειτουργούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι οι εξής:
Μιλάγρος Σμολ
Η Μιλάγρος Σμολ (Milagros Schmoll) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [miˈlaɣɾos], γεννημένη στις 27 Απριλίου 1978 στο Μπουένος Άιρες, είναι αργεντινή μοντέλο μόδας.
Άρχισε να εργάζεται στο μοντελισμό το 2003 και έχει εμφανιστεί στα εξώφυλλα του Οκτωβρίου του 2006 και του Φεβρουαρίου του 2008 του ιταλικού Marie Claire και στα εξώφυλλα του Ιουλίου του 2007 και του Μαΐου του 2008 του αργεντίνικου και βρετανικού Elle και σε πολλά εξώφυλλα του Vogue.
Έχει εργαστεί ως μοντέλο για τους Chanel, Lanvin, Ντιάνε φον Φύρστενμπεργκ, Hermès, Κριστιάν Ντιόρ, Κούστο Μπαρθελόνα, Όσκαρ ντε λα Ρέντα, Χουσεΐν Τσάλαγιαν, Κριστιάν Λακρουά, Baby Phat, Γκι Λαρός, μεταξύ άλλων. Το περιοδικό New York (περιοδικό) την ονομάζει μια μούσα για τον Ζαν-Πολ Γκοτιέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί μοντέλα
Βερόνα (Νιου Τζέρσεϊ)
Η Βερόνα (Verona) είναι μικρή πόλη και δήμος στην Κομητεία Έσσεξ, στο βόρειο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Κατά την τελευταία απογραφή (2010), ο πληθυσμός της Βερόνα ήταν 13.332 κάτοικοι, μειωμένος ελαφρώς σε σχέση με τις δύο προηγούμενες απογραφές.
Το 2008 το περιοδικό New Jersey Monthly κατέταξε τη Βερόνα τρίτη στα «κορυφαία μέρη για να ζει κάποιος στο Νιου Τζέρσεϊ».
Παραπομπές
Βερονα
Πάμπλο Χαζέλ
Ο Πάμπλο Ριβαντούγια Ντουρό (γεννημένος στις 9 Αυγούστου 1988 στη Λιέιδα ) γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Πάμπλο Χαζέλ, είναι καταλανός ράπερ, συγγραφέας, ποιητής και πολιτικός ακτιβιστής. Είναι συγγραφέας με μεγάλη παραγωγή, τα αριστερής πολιτικής κατεύθυνσης τραγούδια του οποίου προκαλούν συχνά την ισπανική δικαστική εξουσία, οι ενέργειες της οποίας με τη σειρά τους συχνά επικρίνονται ως επίθεση στην ελευθερία του λόγου, στην Καταλονία, την Ισπανία και το εξωτερικό. Κατηγορήθηκε για προσβολή της ισπανικής μοναρχίας και εξύμνηση απαγορευμένων ομάδων, καταδικάστηκε σε εννέα μήνες φυλάκιση και φυλακίστηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2021
Αρχοντικό Σερπιέρη
Το Αρχοντικό Σερπιέρη, ένα από τα λίγα σήμερα σωζόμενα στην Αθήνα αρχοντικά των τελών του 19ου αιώνα, βρίσκεται στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου και Εδουάρδου Λω. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1884 και ήταν η κατοικία του Ιταλού επιχειρηματία Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη μέχρι τον θάνατό του το 1897. Τριάντα δύο χρόνια αργότερα, το αρχοντικό αποκτήθηκε από την νεοϊδρυθείσα Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία το μετέτρεψε στο κεντρικό της κατάστημα. Τότε προστέθηκε τρίτος όροφος στο κτίριο, δίχως να αλλοιωθεί ο εξωτερικός διάκοσμός του. Από το 2013, μετά το κλείσιμο της Αγροτικής Τράπεζας, το κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία της Τράπεζας Πειραιώς.
Ιστορία του κτιρίου
Ο πρώτος ιδιοκτήτης και κάτοικος του κτιρίου, ο Ιταλός επιχειρηματίας μεταλλευτικών επιχειρήσεων Ιωάννης Βαπτιστής Σερπιέρης (εξελληνισμένο όνομα του Giovanni Battista Serpieri) γεννήθηκε στο Ρίμινι της Ιταλίας το 1832 και πέθανε το 1897 στην Αθήνα. Η άφιξή του στην Αθήνα συνδέεται με την παραχώρηση σε αυτόν από το ελληνικό κράτος της εκμετάλλευσης των μεταλλευμάτων του Λαυρίου. Η εταιρεία Roux - Serpieri - Fressynet CE στην οποία συμμετείχε ο Σερπιέρης άρχισε τις εργασίες της στο Λαύριο το 1864. Η Αθήνα γύρω στο 1870 γίνεται πόλος έλξης για Έλληνες και ξένους επιχειρηματίες.
Το αρχοντικό Σερπιέρη σχεδιάστηκε για να ανταποκριθεί σε περισσότερες από μία χρήσεις. Δεν επρόκειτο να είναι μόνο κατοικία ενός μεγάλου επιχειρηματία της εποχής· ήταν συγχρόνως επαγγελματική στέγη, χώρος μεγάλων συγκεντρώσεων και μέσο κοινωνικής προβολής. Στην κύρια όψη της οδού Πανεπιστημίου, υπάρχουν τρεις πόρτες που διακρίνονται για το διαφορετικό τους χαρακτήρα. Στη δεξιά πλευρά ακολουθούν δυο ακόμη είσοδοι, από τις οποίες η δεύτερη αποτελούσε την είσοδο που οδηγούσε στον κήπο και από την οποία έμπαιναν οι άμαξες που έφερναν τους ιδιοκτήτες και τους προσκεκλημένους τους.
Πηγές
Σερπιερη Αρχοντικο Σερπιερη
Βαλδίβια
Η Βαλδίβια (ισπαν.: Valdivia) είναι πόλη της νότιας Χιλής με πληθυσμό 127.750 κατοίκων (2002), καθώς και πρωτεύουσα της περιφέρειας Λος Ρίος.
Ιδρύθηκε από τον Ισπανό Πέδρο ντε Βαλδίβια, το 1544, από όπου και πήρε το όνομά της. Το 1960 υπέστη σοβαρές ζημιές από ισχυρό σεισμό, όμως γρήγορα ανοικοδομήθηκε. Σήμερα λειτουργούν στην πόλη δύο Πανεπιστήμια.
Προϊσπανική περίοδος
Η τοποθεσία της σημερινής πόλης της Βαλδίβια φαίνεται να κατοικούταν από την περίοδο μεταξύ 12.000-11.800 π.Χ. σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή Μόντε Βέρδε (σημ. πράσινο βουνό), σε ακτίνα μικρότερη των 200 χλμ. νότια της πόλης. Τα ευρήματα ανήκουν χρονικά στην περίοδο περίπου μίας χιλιετηρίδας νωρίτερα από την εμφάνιση του πολιτισμού των Κλόβις στη νότια Αμερική. Οι ανακαλύψεις αυτές θεωρούνται σημαντικές για την αξιοπιστία της θεωρίας του πολιτισμού των Κλόβις και της μετανάστευσης στο νέο κόσμο, καθώς είναι πιθανό οι πρώτοι κάτοικοι της Αμερικής, στη Βαλδίβια και τη Χιλή, να έφτασαν εκεί διαπλέοντας τη θάλασσα και όχι πεζοί διαμέσου του παγωμένου Βερίγγειου πορθμού μεταξύ Αλάσκας και Σιβηρίας.
Κατά τουλάχιστον τη μέση αρχαϊκή περίοδο η νότια Χιλή κατοικούταν από ιθαγενείς πληθυσμούς με κοινή λίθινη κουλτούρα, γνωστοί ως Τσαν-Τσαν από τον ομώνυμο παράκτιο αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται περίπου 35 χλμ. βόρεια της Βαλδίβια κατά μήκος της ακτής.
Στη θέση της σύγχρονης πόλης της Βαλδίβια ναφέρεται ότι υπήρχε μία κωμόπολη με το όνομα Αϊνίλ, ενώ ο ποταμός της πόλης (ονομ. Βαλδίβια) ονομάζονταν Αϊνιλέμπου. Η Αϊνίλ φαίνεται ότι αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο λόγω της εύκολης πρόσβασής της τόσο στη θάλασσα όσο και στην ενδοχώρα μέσω του δικτύου των ποταμών Κρούσες και Κάλε-Κάλε, παραποτάμων του ποταμού Βαλδίβια. Η Αϊνίλ περιγράφεται ως μία σύγχρονη μικρή Βενετία, καθώς περιβάλλονταν από μεγάλες εκτάσεις βάλτων και πολλά κανάλια, τα περισσότερα από τα οποία είναι σήμερα αποξηραμένα ή προσχωματωμένα. Η αγορά της κωμόπολης συγκέντρωνε μαλακόστρακα και ψάρια από τις ακτές, όσπρια από την περιοχή Πουνουκάπα, και άλλα τρόφιμα από την περιοχή Σαν Χοσέ ντε λα Μαρικίνα, μία αγροτική ζώνη βορειοανατολικά της Βαλδίβια. Σύγχρονη έκφραση αυτής της ιστορικής εμπορικής σημασίας αποτελεί η παραποτάμια αγορά Φέρια Φλουβιάλ στις όχθες του ποταμού της πόλης. Τα περίχωρα της Βαλδίβια περιγράφονταν ως μεγάλα λιβάδια με αγροτικούς πληθυσμούς που καλλιεργούσαν πατάτες, καλαμπόκι, κινόα και όσπρια, μεταξύ άλλων αγρωστωδών. Ο πληθυσμός εκτιμάται ότι ανερχόταν σε 30 με 40 χιλιάδες κατοίκους το 1548, σύμφωνα με περιγραφές των Ισπανών εξερευνητών. Ο Πέδρο Μαρίνιο ντε Λομπέρα, ιστοριογράφος και ένας από τους πρώτους εξερευνητές, αναφέρει ότι υπήρχαν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο ινδιάνοι σε ακτίνα περίπου 40 χλμ. από την πόλη. Άλλοι ιστορικοί θεωρούν υπερβολική αυτή την εκτίμηση με βάση το ότι οι πρώτοι Ισπανοί έτειναν στην υπερβολή στις περιγραφές τους. Ο Κάρολος Δαρβίνος αναφέρει ότι "δεν υπάρχει αρκετή χέρσα γη κοντά στη Βαλδίβια", κάτι που συνηγορεί ότι η πρώιμη προ-ισπανική γεωργία στην περιοχή ήταν πολύ περισσότερο εντατική σε σύγκριση με τον 19ο αιώνα.
Ισπανική αποικία (1544-1810)
thumb|right|150px|Απεικόνιση του [[Χουάν Μπαουτίσαν Παστένε|Παστένε από το έργο του Αλόνσο ντε Οβάγιε "Histórica relación del Reyno de Chile".]]
Ο πρώτος Ευρωπαίος που επισκέφτηκε τον όρμο στις εκβολές του ποταμού Βαλβίδια ήταν ο Γενοβέζος κυβερνήτης Χουάν Μπαουτίστα Παστένε, ο οποίος κατέλαβε την περιοχή το 1544 στο όνομα του βασιλιά της Ισπανίας Καρόλου του Ε', ενώ ονόμασε τον ποταμό προς τιμή του κυβερνήτη της Χιλής Πέδρο ντε Βαλδίβια.
Ο ίδιος ο Πέδρο ντε Βαλδίβια ταξίδεψε αργότερα από ξηρά στην περιοχή που περιγράφει ο Παστένε και ίδρυσε την ομώνυμή του πόλη το 1552 με την ονομασία Σάντα Μαρία λα Μπλάνκα ντε Βαλδίβια (Santa María la Blanca de Valdivia). Εκείνη την εποχή η πόλη αποτελούσε την νοτιότερη ισπανική αποικία στην Αμερική. Μετά τη θεμελίωση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία Λα Μπλάνκα, κατασκευάστηκαν περισσότερα κτίρια με γοργούς ρυθμούς, ώστε η πόλη να θεωρείται η δεύτερη μεγαλύτερη στο βασίλειο της Χιλής από τον Μαρίνιο ντε Λομπέρα. Αρκετοί από τους Ισπανούς κονκισταδόρες και μελλοντικούς κυβερνήτες της αποικίας απέκτησαν εκτάσεις γης στην περιοχή, όπως μεταξύ άλλων, ο Χερόνιμο ντε Αλντερέτε, ο Ροδρίγο ντε Κιρόγα, ο Φρανσίσκο ντε Βιγιάγρα, και φυσικά ο ίδιος ο Βαλδίβια.
Μετά το θάνατο του Πέδρο ντε Βαλδίβια, ο πόλεμος του Αράουκο εναντίον των Μαπούστε συνεχίστηκε, τόσο με ισπανικές προσπάθειες κατάκτησης των ινδιάνων, όσο και με αμυντικές τακτικές για την προστασία των πόλεων και των οχυρών των αποίκων. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1575 η πόλη καταστράφηκε από σεισμό. Μέχρι εκείνη τη χρονιά οι ινδιάνοι Ουιλίτσες δεν είχαν προβάλλει ιδιαίτερη αντίσταση στον αποικισμό των Ισπανών, αλλά ορισμένοι είχαν πολεμήσει και στο πλευρό τους εναντίον των Μαπούτσε. Εκείνη τη χρονιά όμως περίπου 4.000 ινδιάνοι που μάχονταν για τους Ισπανούς στασίσαν και επέστρεψαν στα περίχωρα της Βαλδίβια.
Κατά τον 16ο αιώνα η οικονομία της πόλης διατηρούταν από το εμπόριο και τα αγροτικά προϊόντα των περιχώρων, καθώς και από την κοπή και εξαγωγή χρυσού από τις περιοχές της Βιγιαρρίκα, του Μάδρε ντε Ντιός και το Οσόρνο. Τόσο στη Λίμα του Περού, όσο και στην υπόλοιπη Χιλή, το χρυσάφι αυτό προσδιορίζονταν ως χρυσός της Βαλδίβια. Παράλληλα, αρκετοί έμποροι της Λίμα είχαν αντιπροσώπους στην πόλη και έτσι αναπτύχθηκε η ναυπηγική, με ναυπηγεία που κατασκεύαζαν τα μεγαλύτερα πλοία στο βασίλειο της Χιλής.
Μετά τη μάχη του Κουραλάμπα το 1598, στην οποία οι Μαπούτσε σκότωσαν τον κυβερνήτη Όνιες ντε Λογιόλα, οι Μαπούτσε και οι Ουιλίτσες επαναστάτησαν μαζικά, προχωρώντας στην καταστροφή ή προκαλώντας την εγκατάλειψη όλων των ισπανικών οικισμών και οχυρών στις περιοχές τους. Η κίνηση αυτή είναι γνωστή ως η καταστροφή των επτά πόλεων. Το πρωινό της 24ης Νοεμβρίου του 1599, οι Ουιλίτσες εισέβαλαν στην πόλη της Βαλδίβια και εξολόθρευσαν σχεδόν όλους τους κατοίκους της, με εξαίρεση μερικούς που κατάφεραν να σωθούν από πλοία. Τα σύνορα της ισπανικής Χιλής μετατοπίστηκαν βόρεια του ποταμού Μπίο-Μπίο. Ορισμένοι άποικοι επανίδρυσαν τη Βαλδίβια, ως έναν μικρό ισπανικό θύλακα μέσα στην περιοχή των Ουιλίτσες, η οποία αποτελούσε παράλληλα με το νησί Τσιλοέ τις νοτιότερες αποικίες της ισπανικής αυτοκρατορίας.
Έντεκα ημέρες μετά την πρώτη καταστροφή της Βαλδίβια, μία ομάδα 270 Ισπανών στρατιωτών έφτασαν στην πόλη από το Περού. Ο αρχηγός της ομάδας, στρατηγός Φρανσίσκο ντελ Κάμπο, ήταν πεπεισμένος ότι η πόλη έπρεπε να κατοικηθεί και πάλι. Μετά την αποχώρησή του, ο Ολλανδός πειρατής Σεμπάστιαν ντε Κόρντες κατέλαβε την πόλη για μερικούς μήνες, παρέχοντας πληροφορίες στο Ολλανδικό στέμμα για τις ισπανικές αποικίες. Οι Ισπανοί επέστρεψαν στις 13 Μαρτίου του 1602 με τον κυβερνήτη Φρανσίσκο Ερνάντες Ορτίς να ιδρύει ένα οχυρό στα ερείπια της πόλης. Μερικούς μήνες αργότερα οι ινδιάνοι επιτέθηκαν στο οχυρό χωρίς επιτυχία, ξεκίνησαν όμως μία πολιορκία η οποία ανάγκασε τους Ισπανούς να αποχωρήσουν πλήρως στις αρχές του 1604.
Όταν ο κυβερνήτης των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών, Χέντρικ Μπράουβερ, έμαθε σχετικά με την κατάσταση στη Βαλδίβια, αποφάσισε να ιδρύσει εκεί μία βάση για επιθέσεις κατά της Αντιβασιλείας του Περού. Το σχέδιο αυτό έγινε τελικά αποδεκτό, καθώς η Ολλανδία βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ισπανούς, και νωρίτερα οι Ολλανδοί είχαν καταφέρει να διώξουν Ισπανούς και Πορτογάλους από τη βόρεια Βραζιλία. Έτσι, η ιδέα μίας Ολλανδικής αυτοκρατορίας στη νότια Αμερική ήταν αρεστή. Παρά την ηλικία του, Μπράουβερ εγκατέλειψε τη θέση του κυβερνήτη των Ανατολικών Ινδιών για να ηγηθεί προσωπικά της αποστολής. Ο Ολλανδικός στόλος κατέστρεψε το οχυρό του Καρελμάπου και την πόλη του Κάστρο πριν φτάσει στον Κόλπο των Κοραλλιών στις εκβολές του ποταμού Βαλδίβια. Ο πρίγκηπας Ιωάννης Μαυρίκιος του Νασσάου, με την εξουσία του στα ολλανδικά τμήματα της Βραζιλίας, είχε υποστηρίξει την αποστολή, διορίζοντας παράλληλα τον Ιλίας Χέρκμαν ως αρχηγό σε περίπτωση θανάτου του Μπράουβερ. Ο Χέρκμαν τελικά κατέλαβε τα ερείπια της Βαλδίβια το 1643. Οι Ολλανδοί όμως δεν βρήκαν τα ορυχεία χρυσού που περίμεναν, και η εχθρότητα των ιθαγενών τους ανάγκασε να αποχωρήσουν στα τέλη του ίδιου έτους.
Ο Πέδρο Άλβαρες ντε Τολέδο ι Λέιβα, αντιβασιλέας του Περού μεταξύ 1639 και 1648, αναγνώρισε τη στρατηγική σημασία της Βαλδίβια και αποφάσισε να την επαναποικήσει και να την οχυρώσει. Χρηματοδότησε ο ίδιος την αποστολή, η οποία οργανώθηκε στο Περού και αποτελούταν από 17 πλοία γεμάτα με οικοδομικά υλικά και προμήθειες που εντυπωσίασαν τους ίδιους τους αποίκους. Η τοπική κυβέρνηση της Χιλής δεν μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια της Βαλδίβια καθώς ήταν σε συνεχόμενο πόλεμο με τους Μαπούτσε και βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο ονομαζόμενο Ρεάλ Σιτουάδο, μία ετήσια εισφορά σε ασήμι από το Ποτοσί που χρηματοδοτούσε τον στρατό της Χιλής. Ο θύλακας της Βαλδίβια βρέθηκε έτσι απ' ευθείας κάτω από τον έλεγχο της Αντιβασιλείας του Περού, η οποία και διοικούσε την πόλη από τον επαναποικισμό της το 1645 μέχρι και το 1740.. Ο κόλπος των Κοραλλιών στις εκβολές του ποταμού μετατράπηκε σε έναν από τους πιο οχυρωμένους λιμένες εκείνης της εποχής με 17 οχυρά και παρατηρητήρια, ενώ αντίστοιχα προτάθηκε αρκετές φορές η μεταφορά της πόλης στο γειτονικό νησί Μανσέρα. Η αρχική τοποθεσία της Βαλδίβια, που αποτελεί σήμερα το κέντρο της πόλης, επαναποικήθηκε το 1684.
Ανεξαρτησία και ανάπτυξη (1811-1959)
Μετά την κατάληψη της Ισπανίας από τον Ναπολέοντα στην Ευρωπαϊκή σκηνή, και την παράλληλη αιχμαλωσία του Ισπανού βασιλιά Φερνάνδου του Ζ', στη λατινική Αμερική παρουσιάστηκαν τοπικής αυτοδιοικούμενες κυβερνήσεις, γνωστές ως χούντας. Αρκετές, όπως και στην περίπτωση της Χιλής, εκδήλωσαν την πρόθεση να αυτοδιοικήσουν τις περιοχές τους στην απουσία του νόμιμου διαδόχου. Κατά την πρώτη τέτοια περίοδο της Χιλιανής χούντας το 1810, ο κυβερνήτης της Βαλβίδια, ο Ιρλανδός Άλμπερτ Αλεξάντερ Ίγκαρ, υποστήριξε τη νομότυπη κυριαρχία του βασιλιά. Πολλοί όμως οπαδοί της ανεξαρτησίας στη Βαλδίβια, όπως ο Καμίλο Ενρίκες, είδαν την περίοδο αυτή ως ευκαιρία για πλήρη ανεξαρτησία από την Ισπανία και οργάνωσαν ένα πραξικόπημα την 1η Νοεμβρίου του 1811, υποστηρίζοντας άλλες πόλεις της Χιλής που επαναστατούσαν ενάντια στην παλιά εξουσία. Τέσσερις μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 1812, ένα αντιεπαναστατικό κίνημα κατέλαβε την πόλη και καθιέρωσε ένα κυβερνόν πολεμικό συμβούλιο, το οποίο απαγόρευσε τις εμπορικές σχέσεις με την υπόλοιπη Χιλή και επιβεβαίωσε την πίστη της Βαλδίβια στο ισπανικό στέμμα.
Ακόμα και μετά από αρκετές ήττες των ισπανικών στρατευμάτων κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Χιλής, η Βαλδίβια και η Τσιλοέ παρέμεναν πιστές στον βασιλιά. Το 1820 το νεοσύστατο χιλιανό ναυτικό με την ηγεσία του λόρδου Τόμας Κόχραν κατέλαβε τη Βαλδίβια αλλά απέτυχε να απευλευθερώσει τη Τσιλοέ. Οι αποβατικές επιθέσεις του Κόχραν αιφνιδίασαν τους Ισπανούς, αφού απέφυγαν την άμεση μάχη με τα ισχυρά οχυρά στην είσοδο των εκβολών του ποταμού Βαλδίβια. Όταν έγινε γνωστό στις βασιλόφρονες δυνάμεις ότι καταλήφθηκαν τα υπόλοιπα οχυρά, αυτές εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και την πόλη διαφεύγοντας προς τα νότια προς το Οσόρνο για να ενισχύσουν την Τσιλοέ.
Ο ανώτατος χιλιανός διοικητής, γνωστός με το προσωνύμιο "απευλευθερωτής", Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς, ίδρυσε την πόλη Λα Ουνιόν νότια από τη Βαλδίβια το 1821, για να διασφαλίσει την πρόσβαση στο Οσόρνο, το οποίο είχε επαναποικηθεί από τον πατέρα του το 1796. Η Βαλβίδια αποτέλεσε μία επαρχία της επαναστατικής επικράτειας και αργότερα, το 1826, ενσωματώθηκε στο ανεξάρτητο κράτος ως μία από τις οκτώ επαρχίες του.
Τόσο η επέκταση όσο και η οικονομική ανάπτυξη της πόλης ήταν περιορισμένες στις αρχές του 19ου αιώνα. Για να ενισχύσει τις προοπτικές της Βαλδίβια, η χιλιανή κυβέρνηση ξεκίνησε ένα εστιασμένο μεταναστευτικό πρόγραμμα, με το οποίο χιλιάδες Γερμανοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή εφαρμόζοντας σύγχρονες τεχνολογίες και τεχνογνωσία στη γεωργία και τη βιομηχανία. Αν και γενικά οι μετανάστες που έφταναν στην ευρύτερη περιοχή του Γιανκίουε ήταν φτωχοί αγρότες, οι έποικοι της Βαλδίβια ήταν γενικά μορφωμένοι, με αρκετούς πολιτικούς εξόριστους και εμπόρους. Αρκετοί νέοι κάτοικοι άνοιξαν εργαστήρια και βιοτεχνίες, ενώ άλλοι μετανάστευσαν νοτιότερα ιδρύοντας αγροκτήματα. Οι ιθαγενείς Μαπούτσε και Ουιλίτσες συχνά πουλούσαν τις εκτάσεις τους ή απωθούνταν σε προστατευόμενες περιοχές. Το διαμέρισμα του Οσόρνο στην επαρχία της Βαλδίβια πέρασε στη δικαιοδοσία της επαρχίας Γιανκίουε, η οποία ιδρύθηκε το 1853, ως συνέπεια της μαζικής μετανάστευσης Γερμανών στην περιοχή.
Η Βαλβίδια ευδοκίμησε με την ανάπτυξη της βιομηχανικής δραστηριότητας, όπως ναυπηγεία, αλευρόμυλους, υποδηματοποιεία, ζυθοποιία. Οι χαλυβουργίες στην περιοχή Κοράλ ήταν οι μεγαλύτερες ιδιωτικές επενδύσεις στη χώρα εκείνη την περίοδο, και οι πρώτες του είδους τους στη νότια Αμερική. Το 1891 η Βαλδίβια ονομάστηκε δήμος με την εφαρμογή σχετικής νομοθεσίας τοπικής διοίκησης. Με την ανάπτυξη των σιδηροδρόμων από το 1890 προς το νότο, η πόλη ενώθηκε με το εθνικό δίκτυο το 1895, ενώ το πρώτο επιβατικό τρένο έφτασε στην πόλη το 1899. Το 1909 μία πυρκαγιά κατέστρεψε μέρος του αστικού κέντρου, το οποίο ανακατασκευάστηκε με σύγχρονα κτίρια, ενώ το 1911 η παραγωγή ξυλείας από την αποψίλωση των γειτονικών δασών έγινε η πιο σημαντική δραστηριότητα στην περιοχή. Η κτηνοτροφία είχε επίσης ανάπτυξη, παράλληλα με την παραγωγή σιταριού. Οι εξαγωγές περιλάμβαναν ξυλεία, κτηνοτροφικά είδη, δέρμα, αλεύρι και μπύρα.
Η οικονομική ευημερία της πόλης συνεχίστηκε και στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Η πόλη, με την παράλληλη εμφάνιση πολιτιστικών δρώμενων, έγινε ένας από τους πρώτους προορισμούς εσωτερικού τουρισμού της Χιλής. Η ιστορία της σταδιακά μπήκε στο χιλιανό πολιτιστικό προϊόν, σε τραγούδια και την κουλτούρα. Μέχρι τη δεκαετία του 1950 η Βαλδίβια ήταν πλέον σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της χώρας μαζί με την πρωτεύουσα Σαντιάγο και το κύριο λιμάνι Βαλπαραΐσο.
Η εμπορική και πληθυσμιακή ανάπτυξη της Βαλδίβια συνάντησε δύο σημεία καμπής στις αρχές του 20ου αιώνα. Η σιδηροδρομική σύνδεση του Οσόρνο με την κεντρική Χιλή επέφερε την υποβάθμιση του λιμανιού της πόλης, ενώ αργότερα, το 1911, η διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά μείωσε τη ναυσιπλοΐα σε όλη τη χώρα.