Διακυβέρνηση_στην_αρχαία_Μακεδονία
Δικαστές, κοινοπολιτεία, τοπική κυβέρνηση και συμμαχικά κράτη
μικρογραφία| Αποσπασματική επιγραφή που φέρει τα ονόματα έξι αρχόντων ([[Πολιτάρχης|πολιταρχών), 2ος αιώνας π.Χ., Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας]] Υπάρχουν επιγραφικές μαρτυρίες από την ελληνιστική περίοδο και τη δυναστεία των Αντιγονιδών ότι το Μακεδονικό βασίλειο βασιζόταν σε διάφορους περιφερειακούς αξιωματούχους για τη διεξαγωγή των κρατικών υποθέσεων. Αυτό περιελάμβανε πλήθος υψηλόβαθμων δημοτικών αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων οι στρατηγοί και ο πολιτάρχης, δηλαδή ο εκλεγμένος κυβερνήτης (άρχων) της πόλης, αλλά και το πολιτικοθρησκευτικό γραφείο των επιστατών. Αν και αυτά ήταν μέλη της τοπικής και περιφερειακής κυβέρνησης με μεγάλη επιρροή, η Carol J. King ισχυρίζεται ότι δεν ήταν αρκετά ισχυροί συλλογικά ώστε να αμφισβητήσουν επισήμως την εξουσία του Μακεδόνα βασιλιά ή το δικαίωμά του να κυβερνά. Ο Robert Malcolm Errington επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για το προσωπικό υπόβαθρο αυτών των αξιωματούχων, αν και μπορεί να έχουν επιλεγεί από τις διαθέσιμες αριστοκρατικές δεξαμενές φίλων και εταίρων που χρησιμοποιήθηκαν για την κάλυψη κενών αξιωματικών στο στρατό. αριστερά|μικρογραφία|Χρυσός στατήρας που απεικονίζει τον [[Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας|Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας, που κόπηκε στην Αμφίπολη το 340 π.Χ.]] Στην αρχαία Αθήνα, η αθηναϊκή δημοκρατία αποκαταστάθηκε σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις μετά την αρχική κατάκτηση της πόλης από τον Αντίπατρο το 322 π.Χ. Ωστόσο, όταν έπεσε επανειλημμένα στη μακεδονική κυριαρχία, κυβερνήθηκε από μια μακεδονικά επιβεβλημένη ολιγαρχία, αποτελούμενη από τα πλουσιότερα μέλη της πόλης-κράτους, με τη συμμετοχή τους να καθορίζεται από την αξία της περιουσίας τους. Ωστόσο, άλλες πόλεις-κράτη αντιμετωπίστηκαν αρκετά διαφορετικά και τους επετράπη μεγαλύτερος βαθμός αυτονομίας. Αφού ο Φίλιππος Β' κατέκτησε την Αμφίπολη το 357 π.Χ., η πόλη είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει τη δημοκρατία της, συμπεριλαμβανομένου του συντάγματος, της λαϊκής συνέλευσης, του δημοτικού συμβουλίου (βουλή) και των ετήσιων εκλογών για νέους αξιωματούχους, αλλά μια Μακεδονική φρουρά υπήρχε μέσα στα τείχη της πόλης μαζί με έναν βασιλικό επίτροπο της Μακεδονίας (επιστάτης) για την παρακολούθηση των πολιτικών υποθέσεων της πόλης. Ωστόσο, οι Φίλιπποι, η πόλη που ίδρυσε ο Φίλιππος Β', ήταν η μόνη άλλη πόλη της μακεδονικής κοινοπολιτείας που είχε δημοκρατική κυβέρνηση με λαϊκές συνελεύσεις, αφού η συνέλευση (εκκλησιά) της Θεσσαλονίκης φαίνεται να είχε μόνο παθητική λειτουργία στην πράξη. Ορισμένες πόλεις διατήρησαν επίσης τα δικά τους δημοτικά έσοδα, αν και λείπουν στοιχεία για το εάν αυτά προέρχονταν από τοπική φορολογία ή επιχορηγήσεις από το βασιλικό μέγαρο. Ο Μακεδόνας βασιλιάς και η κεντρική κυβέρνηση κατά τα άλλα διατηρούσαν αυστηρό έλεγχο στα οικονομικά που διοικούνταν από άλλες πόλεις, ειδικά σε ό,τι αφορά τα έσοδα από τους ναούς και τα λατρευτικά ιερατεία. Στη Μακεδονική κοινοπολιτεία, ή στο Κοινόν των Μακεδόνων, υπάρχουν κάποιες επιγραφικές μαρτυρίες από τον 3ο αιώνα π.Χ. ότι οι εξωτερικές σχέσεις διαχειριζόταν η κεντρική κυβέρνηση. Αν και οι Μακεδονικές πόλεις συμμετείχαν ονομαστικά στις πανελλήνιες εκδηλώσεις από μόνες τους, στην πραγματικότητα η χορήγηση ασύλου σε ορισμένες πόλεις (π.χ. Κύζικος στη Μικρά Ασία) χειριζόταν απευθείας ο βασιλιάς ή ο προϋπάρχων κανονισμός. Ομοίως, οι πόλεις-κράτη εντός της σύγχρονης ελληνικής κοινότητας (δηλαδή, οι ομοσπονδίες πόλεων-κρατών, οι συμπολιτείες) υπάκουσαν στα ομοσπονδιακά διατάγματα που ψηφίστηκαν συλλογικά από τα μέλη της ένωσης τους. Σε πόλεις-κράτη που ανήκαν σε μια ένωση ή κοινοπολιτεία, η χορήγηση προξενίων (δηλαδή η φιλοξενία ξένων πρεσβευτών) ήταν συνήθως δικαίωμα που μοιράζονταν οι τοπικές και κεντρικές αρχές. Ενώ υπάρχουν πολλά σωζόμενα στοιχεία ότι η χορήγηση προξενίων ήταν αποκλειστικό προνόμιο των κεντρικών αρχών της γειτονικής Ηπειρωτικής Συμμαχίας, μια μικρή ποσότητα στοιχείων υποδηλώνει την ίδια ρύθμιση στη Μακεδονική κοινοπολιτεία. Ωστόσο, πόλεις-κράτη που ήταν σύμμαχοι με το Βασίλειο της Μακεδονίας και υπήρχαν εκτός της Μακεδονίας εξέδωσαν τα δικά τους διατάγματα σχετικά με την προξενία. Ξένες δυνάμεις σχημάτισαν επίσης συμμαχίες με τους Μακεδόνες βασιλείς, όπως όταν η Κρητική Συμμαχία υπέγραψε συνθήκες με τον Δημήτριο Β' Αιτωλικό και Αντίγονο Γ' Δώσον, διασφαλίζοντας τη στρατολόγηση Κρητών μισθοφόρων στον μακεδονικό στρατό και εξέλεξε τον Φίλιππο Ε' της Μακεδονίας ως επίτιμο προστάτη συμμαχίας.