cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουλευτικές εκλογές στο Μπουρούντι 2015
Γερουσία
Η εκλογή των μελών της Γερουσίας έγινε από εκλεκτορικό κολέγιο στις 24 Ιουλίου. Το κολέγιο απαρτιζόταν από τοπικούς συμβούλους. Ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε κατά 2 με τη σύσταση της περιφέρειας Ρουμόνγκε.
Παραπομπές
2015 βουλευτικες
Ασώματος Κερύνειας
Ο Ασώματος είναι μαρωνίτικο χωριό της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Ο Ασώματος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Στα βόρεια συνορεύει με την Καμπυλή, στα ανατολικά με τον Κοντεμένο, στα νοτιοανατολικά με την Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, στα νότια με τους Δύο Ποταμούς, στα νοτιοδυτικά με το Καλό Χωριό Καπούτη, στα δυτικά με την Καρπάσια και στα βορειοδυτικά με την Μύρτου.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού στα ελληνικά σημαίνει χωρίς σώμα. Το 1975 οι Τουρκοκύπριοι άλλαξαν το όνομα του σε Οζχάν, προς τιμήν ενός Τούρκου στρατιώτη που σκοτώθηκε στο χωριό κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974.
Πληθυσμός
Οι κάτοικοι του Ασώματου, έως το 1974, ήταν πάντα Μαρωνίτες. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974 οι περισσότεροι κάτοικοι του διέφυγαν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Μερικοί παρέμειναν στο χωριό, ωστόσο πλέον δεν κατοικεί κανένας Μαρωνίτης εκεί. Σήμερα το χωριό χρησιμοποιείται ως στρατιωτική βάση.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας Κατηγορία:Μαρωνίτικη κοινότητα της Κύπρου
Άγιος Παύλος (συνοικία Πάφου)
Ο Άγιος Παύλος είναι συνοικία του Δήμου Πάφου.
Ερρίκος Α΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Ο Ερρίκος Α΄, γερμ. Heinrich I (1258 - 1304) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ, ο πρώτος του κλάδου αυτού.
Άγιος Παύλος (συνοικία Πάφου)
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Αγίου Παύλου παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Αγίου Παύλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ερρίκος Α΄ του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γεράρδου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ιτσεχό και της Ελισάβετ, κόρης του Ιωάννη Α΄, κυρίου τού Μεκλεμβούργου.
Το 1285 κατάφερε να πείσει τον Ερρίκο Ε΄ της Δανίας να ελευθερώσει τον Βάλντεμαρ Δ΄, δούκα του Σλέσβιχ από την αιχμαλωσία. Ο δεύτερος ήταν γιος του εξαδέλφου του πρώτου, από τον Οίκο των Έστριντσεν. Όταν το 1290 απεβίωσε ο πατέρας του, Ερρίκος Α΄, οι επιζώντες γιοι του μοίρασαν το Ιτσεχό: ο πρωτότοκος Γεράρδος Β΄ έλαβε το Πλεν, ο δευτερότοκος Αδόλφος ΣΤ΄ έλαβε το Σάουμμπουργκ & Πίννεμπεργκ και ο Ερρίκος Α΄ το Ρέντσμπουργκ. Ο Ερρίκος Α΄ ήταν μόνιμα σε πόλεμο με την περιοχή Ντίτμαρσεν.
Λίγο πριν αποβιώσει εισήγαγε έναν δασμό στα εισαγόμενα αγαθά. Το ήμισυ των εσόδων αυτών πήγαινε στο Αμβούργο και το άλλο ήμισυ μοιραζόταν στο Χόλσταϊν-Σάουμμπουργκ και Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Το 1640 εξαλείφθηκε ο κλάδος Σάουμμπουργκ και τα έσοδά του πήγαν στο δουκάτο του Χόλσταϊν. Το 1768 εξαλείφθηκε και ο κλάδος των δουκών τογ Χόλσταϊν και τα έσοδα περιήλθαν στο Αμβούργο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1289 τη Χάιλβιγκ, κόρη του Φλόρις, κόμη του Μπρόνκχορστ και είχε τέκνα:
Χριστούγεννα στην Πολωνία
Η Ημέρα του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου είναι η ανεπίσημη έναρξη της εορταστικής περιόδου στην Πολωνία. Τα παιδιά με καλή συμπεριφορά λαμβάνουν μικρά δώρα την ημέρα, ενώ τα άτακτα παιδιά λαμβάνουν ένα κομμάτι κάρβουνο ή ένα κλαδί, που ονομάζεται rózga (ρούζγκα). Το αποκορύφωμα της εορτής είναι η πιο σημαντική ημέρα, η Παραμονή των Χριστουγέννων στις 24 Δεκεμβρίου. Η πολωνική Βιγκίλια ξεκινά με την εμφάνιση του πρώτου αστεριού, που αντιστοιχεί στο Άστρο της Βηθλεέμ. Κατά την προετοιμασία, απλώνεται σανό κάτω από το τραπεζομάντιλο ως υπενθύμιση ότι ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη. Σύμφωνα με την παράδοση, ένα άδειο πιάτο αφήνεται συμβολικά στο τραπέζι για τον Κύριο ή για έναν χαμένο περιπλανώμενο που μπορεί να έχει ανάγκη από τροφή ή καταφύγιο. Το δείπνο ξεκινά με το σπάσιμο της χριστουγεννιάτικης γκοφρέτας, γνωστή ως opłatek («οπουάτεκ»), ένα έθιμο που τηρείται αποκλειστικά στην Πολωνία και σε άλλες δύο χώρες. Τα γεύματα πρέπει να είναι χορτοφαγικά (με εξαίρεση τα ψάρια) ως ένδειξη νηστείας και φτιάχνονται δώδεκα διαφορετικά πιάτα, συμβολίζοντας έτσι τους Δώδεκα Αποστόλους. Η γιορτή ολοκληρώνεται με ανταλλαγή δώρων και Μεσονύκτια Λειτουργία στις εκκλησίες.
Άλλες πτυχές των πολωνικών Χριστουγέννων περιλαμβάνουν θεατρικά έργα που ονομάζονται «Jasełka» ή «Herody», υπαίθριες φάτνες της Γεννήσεως, κάλαντα, κυρίως το «Ο Θεός γεννιέται» και το Κούλιγκ, μια βόλτα με έλκηθρο που σέρνουν άλογα. Η παράδοση της χειροτεχνίας και της κατασκευής χριστουγεννιάτικων φατνών στην Κρακοβία ανακηρύχθηκε Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO.
Έλευση
αριστερά|μικρογραφία| Χριστουγεννιάτικο δέντρο σε ένα πολωνικό σπίτι. Παραδοσιακά, στολίζεται την Παραμονή των Χριστουγέννων – [[Βιγκίλια]] Μεταξύ των ειδικών εργασιών που εκτελούνται σε σπίτια κατά τη διάρκεια της Έλευσης (μια περίοδος αναμονής για τον εορτασμό της Γέννησης του Ιησού) είναι το ψήσιμο του χριστουγεννιάτικου πιέρνικ (κέικ τζίντζερμπρεντ) και η κατασκευή χριστουγεννιάτικων διακοσμήσεων. Επίσης, παρασκευάζονται κουλουράκια σε διάφορα σχήματα, όπως καρδιές, ζώα και φιγούρες του Αγίου Νικολάου. Ο Άγιος Νικόλαος δεν παίζει σημαντικό ρόλο την ημέρα των Χριστουγέννων, αλλά εορτάζεται την ημέρα του στις 6 Δεκεμβρίου. Επισκέπτεται κρυφά τα καλά παιδιά και τους αφήνει δώρα.
Παραδοσιακά, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στολίζονται με γυάλινα στολίδια, γιρλάντες και πολλά σπιτικά αυτοσχέδια στολίδια, όπως ζωγραφισμένα τσόφλια αυγών, λαμπερά κόκκινα μήλα, καρύδια, τυλιγμένα σχήματα σοκολάτας, κεριά, κ.λπ. Τα λαμπάκια ανάβουν την Παραμονή των Χριστουγέννων πριν από τη Βιγκίλια. Στην κορυφή κάθε δέντρου υπάρχει ένα αστέρι. Μερικές φορές τα δέντρα παραμένουν στα σπίτια μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου, την ημέρα της εορτής της Παναγιάς του Φωτισμού.
Κατά τη διάρκεια της Έλευσης και σε όλη τη διαδρομή μέχρι τα Θεοφάνεια, ή τη βάπτιση του Ιησού (ημέρα της 6ης Ιανουαρίου), οι αστεροφόροι (gwiazdory) περπατούν στα χωριά. Μερικοί από αυτούς τραγουδούν τα κάλαντα, άλλοι απαγγέλλουν στίχους ή βάζουν φάτνες. Τα δύο τελευταία έθιμα είναι εμπνευσμένα από τις παραδοσιακές σκηνές φάτνης. Μια παράδοση που είναι μοναδική στην Πολωνία είναι η κοινή χρήση της χριστουγεννιάτικη γκοφρέτας (opłatek), μιας λεπτής γκοφρέτας στην οποία υπάρχει ανάγλυφη μια εικόνα του Χριστού. Τα παλιά χρόνια, οι άνθρωποι μετέφεραν αυτές τις γκοφρέτες από σπίτι σε σπίτι ευχόμενοι στους γείτονές τους Καλά Χριστούγεννα. Σήμερα, η χριστουγεννιάτικη γκοφρέτα μοιράζεται κυρίως με τα μέλη της οικογένειας και τους άμεσους γείτονες πριν από το δείπνο της Παραμονής των Χριστουγέννων (Βιγκίλια). Καθώς κάθε άτομο μοιράζεται κομμάτια της γκοφρέτας με ένα άλλο, υποτίθεται ότι συγχωρεί ο ένας τον άλλον τυχόν πληγές που έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο και του εύχονται ευτυχία το ερχόμενο έτος.
Βιγκίλια, το δείπνο της Παραμονής των Χριστουγέννων
Στην Πολωνία, η Παραμονή των Χριστουγέννων είναι ημέρα πρώτα νηστείας και μετά γλεντιού. Η εορτή Βιγκίλια ξεκινά με την εμφάνιση του πρώτου αστεριού. Δεν σερβίρεται κόκκινο κρέας αλλά ψάρι, συνήθως κυπρίνος. Το δείπνο, το οποίο περιλαμβάνει πολλά παραδοσιακά πιάτα και επιδόρπια, μπορεί μερικές φορές να διαρκέσει για πάνω από δύο ώρες. Ακολουθεί η ανταλλαγή δώρων. Η επόμενη μέρα, η ημέρα των Χριστουγέννων, περνάει συχνά επισκεπτόμενοι φίλους. Στην πολωνική παράδοση, οι άνθρωποι συνδυάζουν τη θρησκεία και την οικογενειακή εγγύτητα τα Χριστούγεννα. Αν και η προσφορά δώρων παίζει σημαντικό ρόλο στις τελετουργίες, η έμφαση δίνεται περισσότερο στην παρασκευή ειδικών φαγητών και διακοσμήσεων.
Σύμφωνα με την παράδοση, κάτω από το τραπεζομάντιλο απλώνονται κομμάτια σανού ως υπενθύμιση ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε μια φάτνη. Άλλοι συμμετέχουν στην πρακτική της τοποθέτησης χρημάτων κάτω από το τραπεζομάντιλο για κάθε καλεσμένο, προκειμένου να ευχηθούν ευημερία την επόμενη χρονιά. Μερικοί εξασκούν τη δεισιδαιμονία ότι πρέπει να κάθεται ένας ζυγός αριθμός ανθρώπων γύρω από το τραπέζι. Σε πολλά σπίτια ένα άδειο μέρος αφήνεται συμβολικά στο τραπέζι για το Θείο Βρέφος ή, για έναν μοναχικό περιπλανώμενο που μπορεί να έχει ανάγκη από φαγητό, ή εάν ένας νεκρός συγγενής έρθει και θα ήθελε να συμμετάσχει στο γεύμα.
Το δείπνο ξεκινά με το σπάσιμο της χριστουγεννιάτικης γκοφρέτας. Όλοι στο τραπέζι κόβουν ένα κομμάτι και το τρώνε ως σύμβολο της ενότητάς τους με τον Χριστό. Στη συνέχεια μοιράζονται ένα κομμάτι με κάθε μέλος της οικογένειας. Υπάρχει μια παράδοση σε μερικές οικογένειες να σερβίρουν δώδεκα διαφορετικά πιάτα στη Βιγκίλια, τα οποία συμβολίζουν τους Δώδεκα Αποστόλους, ή ίσως, έναν περιττό αριθμό πιάτων για καλή τύχη (συνήθως πέντε, επτά ή εννέα).
Ένα παραδοσιακό δείπνο Βιγκίλια στην Πολωνία περιλαμβάνει τηγανητό κυπρίνο και μπορς (παντζαρόσουπα) ή κονσομέ μανιταριών με ούσκα (τορτελίνια). Ο κυπρίνος αποτελεί το κύριο συστατικό του γεύματος της παραμονής των Χριστουγέννων σε όλη την Πολωνία, σε μορφή φιλέτου και πηχτής. Τα καθολικά πολωνικά χριστουγεννιάτικα φαγητά είναι τα πιερόγκι καθώς και μερικά πιάτα με ρέγγα και για επιδόρπιο, μακόβιετς. Συχνά, υπάρχει ένα κόμποτ από ξηρά φρούτα για ένα ποτό.
Το υπόλοιπο της βραδιάς δίνεται σε ιστορίες και τραγούδια γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Σε ορισμένες περιοχές της χώρας τα παιδιά διδάσκονται ότι «Το Μικρό Αστέρι» φέρνει δώρα. Καθώς τα δώρα ξετυλίγονται, τα άτομα που τραγουδούν τα κάλαντα μπορεί να περπατούν από σπίτι σε σπίτι και να λαμβάνουν λιχουδιές στη διαδρομή.
Η Παραμονή των Χριστουγέννων ολοκληρώνεται με την «Παστέρκα», τη Μεσονύκτια Λειτουργία στην τοπική εκκλησία. Η παράδοση τιμά την άφιξη των βοσκών στη Βηθλεέμ και τον σεβασμό και τη μαρτυρία τους στον νεογέννητο Μεσσία. Το έθιμο της νυχτερινής λειτουργίας των Χριστουγέννων εισήχθη στις χριστιανικές εκκλησίες μετά το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα. Στην Πολωνία αυτό το έθιμο έφτασε μαζί με τον ερχομό του Χριστιανισμού. Η επόμενη μέρα (25 Δεκεμβρίου) ξεκινά με την πρωινή λειτουργία, ακολουθούμενη από τις ημερήσιες λειτουργίες. Σύμφωνα με τη Γραφή, οι λειτουργίες της ημέρας των Χριστουγέννων είναι εναλλάξιμες επιτρέποντας μεγαλύτερη ευελιξία στην επιλογή των θρησκευτικών λειτουργιών από μεμονωμένους ενορίτες.
Κολέντι, τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Mummers με ένα πλάσμα Turoń που τραγουδάει χριστουγεννιάτικα κάλαντα που ονομάζονται kolędy στην Πολωνία, καρτ ποστάλ του 1929 Τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα δεν τραγουδιόνται στην Πολωνία παρά μόνο κατά τη διάρκεια και μετά τη Λειτουργία της Αγρυπνίας των Χριστουγέννων που ονομάζεται Παστέρκα, η οποία πραγματοποιείται μεταξύ 24 και 25 Δεκεμβρίου. Η περίοδος των Χριστουγέννων διαρκεί συχνά μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου. Οι πρώτοι ύμνοι που τραγουδήθηκαν στην Καθολική εκκλησία μεταφέρθηκαν στην Πολωνία από τους Φραγκισκανούς Αδελφούς κατά τον Μεσαίωνα. Η πρώιμη χριστουγεννιάτικη μουσική είχε λατινική καταγωγή. Όταν οι πολωνικές λέξεις και μελωδίες άρχισαν να γίνονται δημοφιλείς, συμπεριλαμβανομένων πολλών νέων κοσμικών ποιμενικών τραγουδιών (παστοράλκα), δεν γράφτηκαν αρχικά, αλλά διδάχθηκαν στους ανθρώπους από την καρδιά. Αξίζει να σημειωθεί ότι το τραγούδι «Ο Θεός γεννιέται» (Bóg się rodzi), με στίχους που έγραψε ο Φραντσίσεκ Καρπίνσκι το 1792, έγινε ο χριστουγεννιάτικος ύμνος της Πολωνίας ήδη στην αυλή του Βασιλιά Στέφανου Μπάτορυ. Πολλά από τα πρώτα πολωνικά κάλαντα συλλέχθηκαν το 1838 από τον Μίχαου Μιοντουσέφσκι σε ένα βιβλίο που ονομάζεται Pastorałki i Kolędy z Melodiami (Ποιμαντικά και Κάλαντα με Μελωδίες).
Πολωνικά χειροποίητα χριστουγεννιάτικα στολίδια
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Παραδοσιακά πολωνικά γυάλινα στολίδια με λεπτομέρειες από [[δαντέλα. Η Πολωνία είναι ένας σημαντικός εξαγωγέας χριστουγεννιάτικων διακοσμήσεων, ειδικά στολιδιών φυσητά στο χέρι]] Η Πολωνία παράγει μερικά από τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα στολίδια από φυσητό γυαλί στην Ευρώπη. Οικογένειες και συλλέκτες εκτιμούν αυτά τα στολίδια για υψηλής ποιότητας, παραδοσιακά έργα τέχνης και μοναδικές διακοσμήσεις.
Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια από πολωνικό φυσητό γυαλί κατασκευάζονται γενικά μόνο τη χειμερινή περίοδο. Τα σύγχρονα εργαστήρια και κατασκευαστές γυαλιού τείνουν να βρίσκονται στις νότιες περιοχές της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικές παραδόσεις Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Πολωνία
Πολεσία
Η Πολεσία, Πολέσιε ή Πολέσγιε (λευκορωσικά: Палессе, ουκρανικά: Полісся, πολωνικά: Polesie, ρωσικά: Поле́сье) είναι φυσική και ιστορική περιοχή ξεκινώντας από τις πιο απομακρυσμένες άκρες της Κεντρικής Ευρώπης και της Ανατολικής Ευρώπης, που εκτείνεται σε τμήματα της ανατολικής Πολωνίας, αγγίζοντας την περιοχή γνωστή ως Ποντλάσιε, διασχίζοντας τα σύνορα Λευκορωσίας-Ουκρανίας και στη δυτική Ρωσία.
Όνομα
Τα ονόματα Πολεσία/Πολίσια/Πολέσιε κ.λπ. μπορεί να αντικατοπτρίζουν τη σλαβική ρίζα λες, που σημαίνει «δάσος», και το σλαβικό πρόθεμα πο-, που σημαίνει "σε", "στο" ή "κατά μήκος". Οι κάτοικοι της Πολεσία ονομάζονται Πολιστσούκ.
Ιστορία
Αποτέλεσε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, και μετά της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (1569). Η Πολεσία ήταν κατά κύριο λόγο μέρος της Πολωνίας κατά την περίοδο 1921-1939, όταν οι μεγαλύτερες επαρχίες της χώρας έφεραν αυτό το όνομα.  Η Πολεσία έχει υπάρξει σπάνια ως διοικητική μονάδα. Ωστόσο, υπήρξε ένα Βοεβοδάτο Πολέσιε κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, καθώς και το Ομπλάστ του Πολέσιε (Περιφέρεια Πολέσιε) στη Λευκορωσική ΣΣΔ. Από το 1931 ως το 1944, αναφέρθηκε ρητά ως συστατικό μέρος της βραχύβιας (Βυζαντινής ιεροτελεστίας) Ουκρανικής Καθολικής Αποστολικής Εξαρχίας της Βολχινίας, της Πολεσίας και της Πιντλιασίας.
Γεωγραφία
Η Πολεσία είναι μια ελώδη περιοχή που καλύπτει τον ποταμό Πρίπιατ (Έλη Πρίπιατ) στη νότια Λευκορωσία (Μπρεστ, Πινσ, Καλινκαβίτσι, Χόμελ), στη Βόρεια Ουκρανία (στο Βόλνι, Ρίβνε, Ζιτομίρ, Κίεβο και Τσερνίχιβ) και τη Ρωσία (Μπριάνσκ). Πρόκειται για μια επίπεδη περιοχή μέσα στις λεκάνες απορροής των ποταμών Δυτικού Μπουκ και Πρίπιατ. Οι δύο ποταμοί συνδέονται με το κανάλι Δνείπερου-Μπουκ, που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Στανισλάου Β΄ της Πολωνίας, του τελευταίου βασιλιά της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Σημαντικοί παραπόταμοι του Πρίπιατ είναι τα ποτάμια Χορίν, Στοχόντ, Στιρ, Πτσιτς και Γιασέλντα. Οι μεγαλύτερες πόλεις στη λεκάνη Πρίπιατ είναι το Πινσκ, το Στολίν και το Νταβίντ-Χαραντόκ. Τεράστια έλη κόπηκαν από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980 για γεωργικές εκτάσεις. Πιστεύεται ότι αυτό έχει βλάψει το περιβάλλον κατά τη διαδρομή του Πρίπιατ.
Τουρισμός
Το πολωνικό τμήμα της περιοχής περιλαμβάνει το Εθνικό Πάρκο Πολέσιε (Poleski Park Narodowy), που ιδρύθηκε το 1990 και καλύπτει έκταση 976 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Αυτό και μια ευρύτερη περιοχή που την συνορεύει (μέχρι τα σύνορα της Ουκρανίας) αποτελούν το προστατευόμενο από την UNESCO Απόθεμα Βιόσφαιρας της Δυτικής Πολωνίας, το οποίο συνορεύει με ένα παρόμοιο απόθεμα (το Απόθεμα Βιόσφαιρας Σάτσκι) στην ουκρανική πλευρά. Υπάρχει επίσης μια προστατευόμενη περιοχή που ονομάζεται Πριμπούζσκογιε-Πολέσιε στο τμήμα της περιοχής της Λευκορωσίας.
Οι ξύλινες δομές αρχιτεκτονικής στην περιοχή προστέθηκαν στον Δοκιμαστικό Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 30 Ιανουαρίου 2004 στην κατηγορία Πολιτισμός.
Η ουκρανική Πολεσία είχε τη δική της παράδοση λαϊκής εικονογραφίας. Οι εικόνες των αγίων είναι ειρηνικές και σταθερές, με βαθιά μάτια. Τα οικόπεδα απεικονίστηκαν συχνά σε φόντα τοπίων με δέντρα, ουρανούς, δάση κλπ. Η συλλογή εικόνων της ουκρανικής Πολεσίας είναι το μέρος της έκθεσης του Μουσείου των Ουκρανικών Εικονιδίων στο ιστορικό και πολιτιστικό συγκρότημα "Το κάστρο του Ραντόμισλ".
Γλώσσα
Το έδαφος της ουκρανικής και της λευκορωσικής Πολεσίας αναφέρεται στην περιοχή των αποκαλούμενων «διαλέκτων Πολεσίας». Οι διαλέκτοι της Πολεσίας, που διανέμονται στην επικράτεια της Ουκρανίας, ονομάζεται βόρεια διάλεκτος της ουκρανικής γλώσσας. Στο έδαφος της Λευκορωσίας, υπάρχουν διάλεκτοι της λευκορωσικής καθώς και μεταβατικοί διάλεκτοι μεταξύ της ουκρανικής και της λευκορωσικής
Οι πολεσιακές διάλεκτοι της Λευκορωσίας αποτελούνται από δύο εντελώς διαφορετικές μορφές εδαφικών ενώσεων. Η ομάδα διαλέκτων της Δυτικής Πολεσίας είναι ανεξάρτητη από τις διαλέκτους στις δύο κύριες διαλέκτους της λευκορωσικής γλώσσας, ενώ οι διάλεκτοι της Ανατολικής Πολωνίας είναι μέρος της νοτιοδυτικής διαλέκτου της λευκορωσικής γλώσσας.
Η βόρεια διάλεκτος της ουκρανικής γλώσσας, επίσης γνωστή ως Πολίσγια, διαιρείται από διαλεκτολόγους σε τρεις διαλέκτους: Ανατολική, Μέση και Δυτική Πολεσιανή.
Ο Φιοντόρ Κλιμτσούκ σημειώνει ότι οι δυτικές Πολεσιακές διάλεκτοι της Λευκορωσίας και η ομάδα των διαλέκτων της βόρειας διαλέκτου της Ουκρανίας της Δυτικής Πολεσίας αποτελούν έναν ενιαίο αναπόσπαστο πυρήνα των διαλέκτων, δεν υπάρχει κανένα απτό σύνορο μεταξύ τους.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, μια ομάδα ενθουσιαστών με επικεφαλής τον γλωσσολόγο Νικολάι Σελιάγκοβιτς άρχισε να κωδικοποιεί τη γλώσσα βάσει των διαλέκτων του Νότιου Γιάνοφ. Ωστόσο, ως αποτέλεσμα, η υπόθεση με σχεδόν κανένα εύρημα στην πρώτη φάση, λόγω του στενού εντοπισμού των διαλέκτων που επιλέχθηκαν για τη βάση και ενός πλήθους λέξεων που δεν είναι χαρακτηριστικές άλλων διαλέκτων της Πολεσίας. Στην επιστημονική βιβλιογραφία αυτός ο γλωσσικός κανόνας είναι γνωστός ως η μικρογλώσσα της Δυτικής Πολεσσίας.
Κάτω Σαγκρί Νάξου
Το Κάτω Σαγκρί (ή το επίσημο Κάτω Σαγκρίον) είναι χωριό της πεδινής κεντρο-δυτικής Νάξου, σε υψόμετρο 210 μέτρων περίπου και με 27 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός. Οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί βρίσκονται στην ίδια περιοχή και συνηθίζεται να αποκαλούνται απλά Σαγκρί.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί απογράφονταν ως Σαγκρί στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άνω Σαγκρί ( 210 κ.), Κανακάρι ( 49 κ.), Καστράκι ( 158 κ.) και Μικρή Βίγλα ( 93 κ.) την Τοπική Κοινότητα Σαγκρίου ( 537 κ.). Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Τζέημς Βαν Φλιτ
Ο Τζέημς Βαν Φλιτ (James Alward Van Fleet, 1892 - 1992) υπήρξε αξιωματικός του αμερικανικού στρατού κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Κορεατικού Πολέμου. Ο Van Fleet ήταν από το Νιου Τζέρσεϋ, μεγάλωσε στη Φλώριδα και αποφοίτησε από την Αμερικανική Στρατιωτική Ακαδημία. Υπηρέτησε ως συνταγματικός, τμηματικός και διοικητής σώματος κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και ως κυβερνητικός στρατηγός του αμερικανικού στρατού και άλλων δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών κατά τη διάρκεια του Κορεατικού πολέμου.
Το 1946 ο Βαν Φλιτ στάλθηκε στην Ελλάδα ως επικεφαλής της Κοινής Στρατιωτικής Συμβουλευτικής Ομάδας των ΗΠΑ και εκτελεστής του «Δόγματος Τρούμαν» και συνέβαλε στην έκβαση του εμφυλίου πολέμου παρέχοντας συμβουλές στην ελληνική κυβέρνηση και 250 στρατιωτικούς συμβούλων, καθώς και τη διαχείριση στρατιωτικής βοήθειας ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Στη κεντρική πλατεία στην Καστοριά υπήρχε προτομή του που αντικαταστάθηκε με νέο άγαλμα το 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Σαιν-Συλπίς-ντε-Φαβιέρ
Το Σαιν-Συλπίς-ντε-Φαβιέρ (γαλλικά: Saint-Sulpice-de-Favières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Συλπισιέν (γαλλικά: Saint-Sulpiciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σέιμικ
δεξιά|μικρογραφία|266x266εσ| Σέιμικ σε μια εκκλησία, του [[Ζαν-Πιερ Νορμπλάν ντε Λα Γκουρντέν (1745–1830)]] Σέιμικ (φωνητική μεταγραφή του πολωνικού sejmik, υποκοριστικό του sejm, seimelis) ήταν ένα από τα διάφορα τοπικά κοινοβούλια στην ιστορία της Πολωνίας και στην ιστορία της Λιθουανίας. Τα πρώτα σέιμικ ήταν περιφερειακές συνελεύσεις στο Βασίλειο της Πολωνίας (πριν από το 1572), αν και απέκτησαν σημαντικά μεγαλύτερη επιρροή στην τελευταία εποχή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας (18ος αιώνας). Τα σέιμικ προέκυψαν γύρω στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα και υπήρξαν μέχρι το τέλος της Κοινοπολιτείας το 1795, μετά τους διαμελισμούς της Κοινοπολιτείας. Σε περιορισμένη μορφή, κάποια σέιμικ υπήρχαν στη διαμελισμένη Πολωνία (1795–1918) και αργότερα στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία (1918–1939). Στη σύγχρονη Πολωνία, από το 1999, ο όρος έχει αναβιώσει με τα σέιμικ βοεβοδάτου (sejmiki województwa), που αναφέρονται στα εκλεγμένα συμβούλια καθενός από τα 16 βοεβοδάτα.
Οι ικανότητες των σέιμικ διέφεραν με την πάροδο του χρόνου και υπήρχαν επίσης γεωγραφικές διαφορές. Συχνά, πολλοί διαφορετικοί τύποι σέιμικ συνυπήρχαν στην ίδια δομή διακυβέρνησης. Σχεδόν πάντα υπό την προεδρία του διευθύνων, τα σέιμικ μπορούσαν συχνά να εκλέγουν αντιπροσώπους στο εθνικό σέιμικ και μερικές φορές έδιναν σε αυτούς τους αντιπροσώπους δεσμευτικές οδηγίες. τα σέιμικ έφτασαν στο απόγειο της σπουδαιότητάς τους στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν ουσιαστικά αντικατέστησαν το αναποτελεσματικό εθνικό Σέιμ.
Ετυμολογία
Οι λέξεις sejm και sejmik προέρχονται από το παλαιό τσέχικο sejmovat, που σημαίνει «συγκεντρώνω».
Ιστορία
Οι παραδόσεις ενός σέιμικ μπορούν να εντοπιστούν στον θεσμό του βιετς, που στην πραγματικότητα προϋπήρχε του πολωνικού κράτους. Προέρχονταν από συγκεντρώσεις ευγενών, που σχηματίστηκαν για στρατιωτικούς και συμβουλευτικούς σκοπούς. Οι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με τη συγκεκριμένη ημερομηνία προέλευσης των σέιμικ, με ορισμένες προτεινόμενες ημερομηνίες να είναι το 1374 (Προνόμιο του Κοσίτσε) και το 1454 (Θεσπίσματα της Νιεσάβα). Γεωγραφικά, τα σέιμικ πρωτοεμφανίστηκαν στην κεντρική Πολωνία (επαρχία Μείζονος Πολωνίας). Τον επόμενο αιώνα περίπου, εξαπλώθηκαν σε άλλες επαρχίες της Πολωνίας και τελικά, τον 16ο αιώνα, στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Τα σέιμικ αναγνωρίστηκαν νόμιμα από τα Θεσπίσματα της Νιεσάβα του 1454, σε ένα προνόμιο που παραχωρήθηκε στην σλάχτα (πολωνική αριστοκρατία) από τον Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας, όταν ο βασιλιάς συμφώνησε να διαβουλευθεί με τους ευγενείς σχετικά με ορισμένες αποφάσεις. Η αναγνώριση του σέιμικ από τον Καζίμιρ προήλθε από μια προσπάθεια να περιοριστεί η αυξανόμενη δύναμη των αρχόντων και να την αντιμετωπιστεί με τους μεσαίους ευγενείς.
Με τη δημιουργία ενός εθνικού Σέιμ το 1493, το οποίο ανέλαβε τις φορολογικές εξουσίες και τις στρατιωτικές μετακινήσεις που είχε προηγουμένως παραχωρηθεί στα σέιμικ από τα Θεσπίσματα της Νιεσάβα, η σημασία της περιφερειακής διακυβέρνησης μειώθηκε κάπως. Ωστόσο, τα σέιμικ συνέχισαν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση της Πολωνίας ως η πιο άμεση μορφή πολιτικού δικαιώματος των ευγενών.
Στη δεκαετία του 1560, ο κρατικός οργανισμός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας αναθεωρήθηκε σύμφωνα με το πολωνικό μοντέλο. Το 1564, εγκρίθηκε νόμος για την ίδρυση σέιμικ σε όλο το Μεγάλο Δουκάτο.
Μετά την Ένωση του Λούμπλιν το 1569, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία είχε περίπου 70 σέιμικ (από αυτά, τα 24 ήταν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας). Ο Γιάτσεκ Γέντρουχ σημειώνει μια τάση αυξανόμενου αριθμού σέιμικ με την πάροδο του χρόνου, από περίπου 16 τον 15ο αιώνα σε 104 στα τέλη του 18ου αιώνα, καθώς οι ευγενείς προσπαθούσαν να συναντηθούν σε μέρη που απαιτούσαν λιγότερο χρόνο ταξιδιού. Ο Στανίσουαφ Πουάζα υπολογίζει επίσης περίπου 100 στις αρχές του 18ου αιώνα. Αυτά τα σέιμικ εξέλεγαν 170 βουλευτές (48 από τη Λιθουανία). Τα περισσότερα σέιμικ εξέλεγαν 2 βουλευτές, αλλά υπήρχαν και εξαιρέσεις. Ο Βόιτσεχ Κρίεγκσαϊσεν σημειώνει ότι μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, υπήρχαν 44 σέιμικ στην ίδια την Πολωνία (το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας), 24 στη Λιθουανία και 1 στην Επαρχία Ινφλάντι.
Ο ρόλος των σέιμικ αυξήθηκε ξανά στα τέλη του 17ου αιώνα, καθώς η κεντρική εξουσία εξασθενούσε. Τα σέιμικ έφτασαν στο αποκορύφωμα της σπουδαιότητάς τους στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν συχνά έθεταν τα δικά τους χρονικά όρια - δηλαδή, επέκτειναν τις εξουσιοδοτημένες περιόδους λειτουργίας τους. Ενόψει μιας αναποτελεσματικής κεντρικής κυβέρνησης, με το εθνικό Σέιμ να διαταράσσεται συχνά από το liberum veto και το αξίωμα των σταρόστα να χάνει μεγάλο μέρος της σημασίας του, τα σέιμικ διαχειρίζονταν ένα μέρος των φόρων και δημιούργησαν τον δικό τους στρατό (wojsko powiatowe). Αυτή η περίοδος, η οποία ήταν γνωστή ως «ο κανόνας των σέιμικ» (rządy sejmikowe), τερματίστηκε με πράξεις του μονοήμερου Σιωπηλού Σέιμ (πολωνικά: sejm niemy) του 1717, το οποίο αφαίρεσε τις περισσότερες φορολογικές και στρατιωτικές αρμοδιότητες από το σέιμικ. Μερικά σέιμικ επηρεάστηκαν επίσης από το liberum veto μέχρι που καταργήθηκε για τα σέιμικ το 1766. Αυτό δεν ίσχυε πάντα, καθώς ορισμένοι αποφάσισαν να παραιτηθούν από την ομοφωνία και να προχωρήσουν στην πλειοψηφία.
Εκεί που η μεσαία αριστοκρατία ήταν η ηγετική δύναμη στα σέιμικ τον 16ο αιώνα, οι άρχοντες άρχισαν να ασκούν όλο και μεγαλύτερη επιρροή τον 18ο αιώνα. Αυτό προήλθε από την ικανότητά τους να δωροδοκούν μάζες ανεπαρκώς μορφωμένων, ακτήμονων ευγενών (γνωστοί ως «πελάτες» ή «πελατεία» του μεγιστάνα), καθώς όλοι οι ευγενείς είχαν δικαίωμα ψήφου στα σέιμικ. Τα σέιμικ στη Λιθουανία κυριαρχούνταν από τους άρχοντες σε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνους στην Πολωνία, καθώς οι Λιθουανοί άρχοντες ήταν πιο ισχυροί από τους Πολωνούς ομολόγους τους. Τα σέιμικ που κυριαρχούσαν οι άρχοντες, οι οποίοι συγκέντρωναν εξαθλιωμένους ευγενείς, έχουν περιγραφεί ότι ασχολούνταν περισσότερο με το φαγητό και το ποτό παρά με τη συζήτηση, όπου για τους φτωχότερους ευγενείς, ήταν μια σπάνια ευκαιρία να συμμετάσχουν σε γλέντια που χορηγούσαν οι άρχοντες. Όταν συναντιόντουσαν, οι μεθυσμένοι ευγενείς ήταν γνωστό ότι τσακώνονταν μεταξύ τους, κάτι που κατά καιρούς οδηγούσε σε θανάτους.
Τα σέιμικ μεταρρυθμίστηκαν σημαντικά από το Prawo o sejmikach, τον νόμο για τα περιφερειακά σέιμικ, που ψηφίστηκε στις 24 Μαρτίου 1791 και στη συνέχεια αναγνωρίστηκε ως μέρος του Συντάγματος της 3ης Μαΐου. Αυτός ο νόμος εισήγαγε σημαντικές αλλαγές στο εκλογικό διάταγμα, καθώς μείωσε το δικαίωμα ψήφου της τάξης των ευγενών. Το δικαίωμα ψήφου συνδέθηκε με τον χαρακτηρισμό ιδιοκτησίας. Για να έχει δικαίωμα ψήφου, ένας ευγενής έπρεπε να κατέχει ή να μισθώνει γη και να πληρώνει φόρους ή να είναι στενός συγγενής με κάποιον άλλον που το έκανε. Περίπου 300.000 από τους 700.000 κατά τα άλλα επιλέξιμους ευγενείς στερήθηκαν του δικαιώματος έτσι, προς μεγάλη δυσαρέσκειά τους. Ένα έγγραφο του 1792 απαριθμεί μόνο 47 σέιμικ.
Αν και η ανεξάρτητη ύπαρξη της Κοινοπολιτείας έληξε με τους διαμελισμούς της Πολωνίας το 1795, ο θεσμός του σέιμικ συνεχίστηκε, αν και με κάπως περιορισμένο τρόπο. Στο Δουκάτο της Βαρσοβίας, τα σέιμικ εξέλεγαν βουλευτές στο Σέιμ του Δουκάτου της Βαρσοβίας. Ομοίως, τα σέιμικ της Πολωνίας του Συνεδρίου εξέλεξαν βουλευτές στο Σέιμ της Πολωνίας του Συνεδρίου μέχρι την κατάργησή του το 1831 Ακόμη και στα λιθουανικά εδάφη που ενσωματώθηκαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ορισμένα δικαστικά σέιμικ είχαν τη δυνατότητα να εκλέγουν δικαστές κατώτερων δικαστηρίων. Ήταν το μόνο εκλεκτικό αντιπροσωπευτικό ίδρυμα που επέζησε στα λιθουανικά εδάφη μετά το διαμελισμό. Στον Πρωσικό Διαμελισμό υπήρχαν επαρχιακά σέιμικ (Provinziallandtag) και σέιμικ πόβιατ (Kreistag). Κοντά στις αρχές του αιώνα, ορισμένα περιορισμένα τοπικά αντιπροσωπευτικά ιδρύματα υπήρχαν στο Ρωσικό Διαμελισμό και στον Αυστριακό Διαμελισμό, αλλά δεν έφεραν το όνομα των σέιμικ.
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, τα επαρχιακά σέιμικ αποκαταστάθηκαν στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, αν και ονομάζονταν σέιμ και όχι σέιμικ. Περιλάμβαναν το βραχύβιο Σέιμ της Κεντρικής Λιθουανίας (1921–1922), τα τρία σέιμ βοεβοδάτου (Σιλεσιανό Κοινοβούλιο, Σέιμ της Μείζονος Πολωνίας και Σέιμ της Πομερανίας, 1920–1939), τα οποία διατήρησαν την παράδοση των σέιμικ στον πρώην Πρωσικό Διαμελισμό και τα σέιμικ του πόβιατ, τα οποία ήταν 264 το 1939. Η ύπαρξη αυτών των θεσμών διακόπηκε από την κατοχή της Πολωνίας κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν επανιδρύθηκαν στην εποχή της κομμουνιστικής Πολωνίας.
Τα σέιμικ αναβίωσαν ξανά μετά την πτώση του κομμουνισμού στη σύγχρονη Πολωνία. Από το 1999, ο όρος sejmik (πλήρης, sejmik województwa) χρησιμοποιείται για να αναφέρεται στο εκλεγμένο συμβούλιο καθενός από τα 16 βοεβοδάτα. Η λέξη sejmik επιλέχθηκε από τους νομοθέτες προκειμένου να εξαλειφθεί ο όρος rada wojewódzka (συμβούλιο βοεβοδάτου), ο οποίος έφερε αναμνήσεις από τα λαϊκά συμβούλια των βοεβοδάτων κατά την κομμουνιστική εποχή της Πολωνίας.
Δημήτρης Χιδεμενάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας
Ιωάννης Δεληγιάννης (ακαδημαϊκός)
Ο '''Ιωάννης Γ. Δεληγιάννης''' (15 Σεπτεμβρίου 1920 - 3 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας καθηγητής νομικής, ακαδημαϊκός, πολιτικός.
Βιογραφία
1.                  Η πορεία του βίου του
Ο Ιωάννης Δεληγιάννης γεννήθηκε στις 2/15 Σεπτεμβρίου 1920 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο καταγόμενος από την Ερμιόνη Αργολίδας συμβολαιογράφος Θεσσαλονίκης Γεώργιος Δεληγιάννης και μητέρα του η Βασιλική Μήτσα. Σπούδασε νομικά στο Α.Π.Θ. και στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων και   αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής του Πανεπιστημίου των Παρισίων με  βαθμό «Άριστα». Η διδακτορική διατριβή του με τίτλο «La notion d'acte illicite: considéré en sa qualité d'élément de la faute délictuelle” τιμήθηκε από τη Νομική Σχολή των Παρισίων  με το βραβείο Henri Capitant. Εν τω μεταξύ το 1949  παντρεύτηκε στο Παρίσι την Ελένη Πίσπα και απέκτησε  τρεις κόρες τη Βασιλική (καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Α.Π.Θ.), τη Χριστίνα (Καθηγήτρια Συγκριτικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Α.Π.Θ.) και την Έλσα (Αν. καθηγήτρια Δικαίου Πνευματικής Ιδιοκτησίας και ΜΜΕ του Τμήματος Δημοσιογραφίας του Α.Π.Θ.) Το 1954 δημοσίευσε τη μονογραφία με τίτλο «Η πληρεξουσιότης εις το παρ ' ημίν ισχύον ιδιωτικόν δίκαιον» επί τη βάσει της οποίας απέκτησε τον τίτλο του υφηγητή του Αστικού Δικαίοιυ στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ τον Μάιο του 1955. Το 1962 εξελέγη τακτικός καθηγητής τριετούς θητείας στη Δ’ έδρα του Αστικού Δικαίου  της παραπάνω Σχολής και τον Απρίλιο του 1966 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πανεπιστήμιο κατέλαβε κατόπιν εκλογής όλα τα αξιώματα: μέλος της Συγκλήτου (1968-1969 και 1974-1975), Κοσμήτορας της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών (1969-1970), πρόεδρος της επιτροπής προγράμματος σπουδών (1982-1983), αντιπρύτανης 1975-1976 και τελικώς Πρύτανης του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1976-1977). Το 1983 εξελέγη από τη Ακαδημία Αθηνών αντεπιστέλλον μέλος της. Συνταξιοδοτήθηκε με τη λήξη του ακαδημαϊκού  έτους 1987-1988. Τη δεκαετία που ακολούθησε, δίδαξε ως ομότιμος καθηγητής στο μεταπτυχιακό τμήμα του τομέα Αστικού Δικαίου του Α.Π.Θ., δημοσίευσε μελέτες,  συνέγραψε διδακτικά εγχειρίδια και μετείχε σε νομιμοπαρασκευαστικές επιτροπές και σε εγχώρια και διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Από το Πανεπιστήμιο αποχώρησε στα τέλη του 1997 λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας και απεβίωσε στις 3 Οκτωβρίου 1999.
2.                  Κοινωνική και πολιτική δράση
Η πρώτη επαφή του Ιωάννη Δεληγιάννη με την ενεργό πολιτική έγινε στις αρχές του 1964, οπότε διετέλεσε για σχεδόν τρεις μήνες (υπηρεσιακός) Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος. Στο ίδιο Υπουργείο, που είχε μετονομαστεί εν τω μεταξύ Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης, επανήλθε ως Υπουργός των κυβερνήσεων Ι. Γρίβα ( προέδρου του Αρείου Πάγου και υπηρεσιακού Πρωθυπουργού) και Ξ. Ζολώτα (12.10.1989-12.4.1990).
3.                  Φιλοσοφικές θεωρήσεις
Ο Ιωάννης Δεληγιάννης υπήρξε ουμανιστής. Πίστευε στον ορθό λόγο και στις ιδέες του Διαφωτισμού. Τη ζωή του την οικοδόμησε με κεντρικούς άξονες την πίστη του στον (συν)άνθρωπο, το σεβασμό στη διαφορετικότητα και τα αιτήματα για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Ειδικώς στο πεδίο της νομικής επιστήμης θα μπορούσε να τοποθετηθεί στις σχολές εκείνες που χωρίς ακραίες θέσεις, αμφισβητούν την εννοιοκρατία και το νομικό φορμαλισμό και αιτούνται την επίδειξη μεγαλύτερης ευαισθησίας στα κοινωνικά προβλήματα. Μολονότι δεν ασχολήθηκε συστηματικά με τη φιλοσοφία του δικαίου, ο ανωτέρω προσανατολισμός του προκύπτει με σαφήνεια και από το σύνολο του έργου του που μαρτυρεί την τελεολογική και ανθρωποκεντρική προσέγγιση του δικαίου σε συνδυασμό με εκείνες τις παραπομπές του ιδίως στο Οικογενειακό Δίκαιο σε μαρξιστές ανθρωπολόγους όπως λ.χ. στον Maurice Gaudelier.
ΙΙ Επιστημονικό και διδακτικό έργο
Το επιστημονικό και διδακτικό έργο του Ιωάννη Δεληγιάννη είναι τόσο μεγάλο που η στοιχειώδης αποτίμησή του καθίσταται δυσχερής. Στις ενότητες που ακολουθούν θα παρουσιαστούν ορισμένες αντιπροσωπευτικές μελέτες του, τα διδακτικά εγχειρίδια που συνέγραψε, και η συμμετοχή του σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές
1.                  Αντιπροσωπευτικές μελέτες
Η πρώτη εκτενής μονογραφία του Ιωάννη Δεληγιάννη υπήρξε η διδακτορική διατριβή του με τίτλο  «La notion d'acte illicite: considéré en sa qualité d'élément de la faute délictuelle”(1951) που συγκέντρωσε τις πλέον ευμενείς κρίσεις στον ελληνικό και ξένο νομικό τύπο[2] και βραβεύτηκε, όπως είπαμε, με το βραβείο Henri Capitant. Η μεγάλη συνεισφορά του συγγραφέα συνίσταται στο ότι συνέβαλε στη διαμόρφωση, ανάπτυξη και τελικώς κατανόηση των θεωριών για την προϋπόθεση του παρανόμου στο πλαίσιο του δικαίου της αδικοπραξίας, καθώς και στην ανάδειξη του «πταίσματος» και του «παρανόμου» ως χωριστών και αυτοτελών όρων της αδικοπρακτικής ευθύνης οι οποίοι  συνυπάρχουν στη γαλλική έννοια της « faute” του άρθρου 1382 του γαλλΑΚ, μέσα από μια πραγματική συστοιχία πρωτότυπων δογματικών αναλύσεων[3]. Στη συνέχεια, με την επανειλημμένη ενασχόληση με το θέμα αυτό από την πλευρά του ελληνικού δικαίου, κατέστησε προσιτές σε όλους του Έλληνες νομικούς τις παραπάνω θέσεις και βοήθησε σημαντικά στην κατανόηση της έννοια του παρανόμου από την ελληνική νομική θεωρία και νομολογία. Με τις  βαθυστόχαστες αναλύσεις του και με την  επίκληση των ιδεών της Δικαιοσύνης και της κοινωνικής ηθικής καθώς και των αναγκών του κοινωνικού βίου ήταν ο πρώτος που θεμελίωσε το «παράνομο» στην παραβίαση της γενικής υποχρεώσεως πρόνοιας ως εξωτερικής συμπεριφοράς, δηλαδή πρώτος έγραψε με ενάργεια και επάρκεια για αυτό που ονομάζεται σήμερα « διεύρυνση της εννοίας του παρανόμου» στο δίκαιο της αδικοπρακτικής ευθύνης[4].
Η δεύτερη σημαντική εργασία του είναι η μονογραφία με θέμα «Η πληρεξουσιότης εις το παρ ' ημίν ισχύον ιδιωτικόν δίκαιον» (1954, ανατ. 1991 που δέχτηκε διθυραμβικές κριτικές. Αποτελεί τη διεισδυτικότερη μέχρι σήμερα (και για τα δεδομένα της αλλοδαπής βιβλιογραφίας) μελέτη του θεσμού τη πληρεξουσιότητας. Υποδειγματικές είναι ειδικότερα οι αναπτύξεις του για τη φύση του θεσμού, την αναγκαιότητα και τη θεμελίωση στον ΑΚ της σιωπηρής πληρεξουσιότητας, αλλά και την προστασία της καλής πίστεως τρίτων μετά την παύση της πληρεξουσιότητας, που την εμπλούτισε με νεότερες μελέτες οι οποίες έχουν σφραγίσει το σύγχρονο αστικό δίκαιο[5].
Σημαντική ήταν επίσης η συμβολή του Ιωάννη Δεληγιάννη στην ερμηνεία των περί μισθώσεως έργου διατάξεων του Αστικού Κώδικα (άρθρα 681 επ.) κυρίως μέσα από το κλασσικό συλλογικό έργο «Ερμηνεία Αστικού Κώδικος» (ΕρμΑΚ 1966) αλλά και με πλήθως μικρότερων σε έκταση άρθρων του.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει και στη μελέτη με θέμα «Η προστασία της προσωπικότητας κατά τον ΑΚ από την άποψη των σχετικών συνταγματικών ρυθμίσεων», ΕλλΔνη 38 (1997), σ. 489. Πρόκειται για τη συμπληρωμένη γραπτή απόδοση ομιλίας που έδωσε στις 21 Οκτωβρίου 1996 στην Εθνική Σχολή Δικαστών στη Θεσσαλονίκη. Κεντρικό θέμα της εισηγήσεώς του ήταν η συμβολή των συνταγματικών ρυθμίσεων στον προσδιορισμό της έννοιας της προσωπικότητας μέσα από παραδείγματα της νομολογίας. Οι περιεκτικές και βαθιές αναλύσεις του γύρω από τη συνταγματική και αστικοδικαιική προστασία της προσωπικότητας, η σαφής και εμπεριστατωμένη θέση του ως προς το «παράνομο»  της προσβολής της, οι μεθοδολογικές επισημάνσεις στο πεδίο της ερμηνείας των σχετικών συνταγματικών κανόνων και η κατάδειξη της ματαιότητας διαφυλάξεως της αυτοτέλειας του Αστικού Δικαίου, αποτελούν απόσταγμα της κατασταλαγμένης επιστημονικής ιδιοφυίας του. Το σπουδαιότερο, όμως, σημείο στην ομιλία που εκφράζει με εύγλωττο τρόπο την αντίληψη που είχε για τη νομική επιστήμη, είναι όταν εξηγεί στους μελλοντικούς Έλληνες δικαστές τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να τους μιλήσει για αυτό το θέμα. Θέλησα λέει « η κεντρική ιδεολογία του θέματός μου να στρέφεται γύρω από τον άνθρωπο ως αξία. Έχει μεγάλη σημασία για έναν δικαστή που ασχολείται κατ’ εξοχήν με τον άνθρωπο, τα ηθικά και τα υλικά συμφέροντά του, τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους, να είναι εμποτισμένος από την ανθρωπιστική ιδεολογία».[6]
Το τελευταίο μεγάλο έργο του Ιωάννη Δεληγιάννη είναι η μονογραφία του για την «Κοινωνία Δικαιώματος» (1998, ανατύπωση 2002 ) που αποτελούσε αρχικά τον 4ο τόμο του εγχειριδίου του Ειδικό Ενοχικό Δίκαιο (βλ. σχετικά παρακ.). Το έργο αυτό έχει μεγάλη θεωρητική και πρακτική σημασία ακόμη και σε κλάδους που εξέρχονται από τα όρια στου Αστικού Δικαίου. Αποτελεί την εξαντλητικότερη μέχρι σήμερα ανάλυση το θεσμού, με πολλές παραπομπές στη νομολογία και τον διάλογο μαζί της καθώς και με πλούσιες και διαφωτιστικές ιστορικές και δικαιοσυγκριτικές παρατηρήσεις[7].
2.                  Διδακτικά εγχειρίδια
Από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στη θέση του τακτικού καθηγητή ο Ιωάννης Δεληγιάννη ξεκίνησε η συστηματική συγγραφή διδακτικών εγχειριδίων και βοηθημάτων. Εξέχουσα θέση ανάμεσα στα εγχειρίδια αυτά κατέχουν οι Εισηγήσεις Αστικού δικαίου (1989), οι τέσσερις τόμοι του Ειδικού Ενοχικού δικαίου (1992 και ορισμένοι εξ αυτών  σε συνεργασία με τον Π. Κορνηλάκη)[8], τα βιβλία του εργατικού δικαίου (1972, 1976 και 1978, τα δύο τελευταία εξ αυτών με τον καθηγητή Ι. Κουκιάδη), το τρίτομο οικογενειακό δίκαιο (1982 και εξ αυτών ο τ. ΙΙ -1987-σε συνεργασία με τον Αχ. Κουτσουράδη), καθώς και τα πρακτικά θέματα επί της ύλης όλου του Αστικού Δικαίου.
Μεγάλη του αγάπη ήταν το Οικογενειακό δίκαιο που του έδινε τη δυνατότητα να μελετά το κοινωνικοοικονομικό, πολιτισμικό και ανθρωπολογικό υπόβαθρο του δικαίου. Ήταν μάλιστα εκ των πρώτων στην Ελλάδα που μίλησε για τα εναλλακτικά οικογενειακά σχήματα, παρατηρώντας, μεταξύ άλλων, ότι τα πορίσματα των ιστορικών και ανθρωπολογικών επιστημών έχουν καταδείξει ότι οι σχέσεις συγγένειας ιδρύονταν ανέκαθεν και ιδρύονται και σήμερα όχι από βιολογικούς νόμους, αλλά με την κοινωνική συγκατάθεση.
Σε όλα αυτά τα βιβλία αποτελούν υποδείγματα διδακτικών εγχειριδίων. Συγκεφαλαιώνουν με επιστημονική πληρότητα και συστηματική αρτιότητα την παραχθείσα επιστημονική γνώση, τόσο από  την θεωρητική έρευνα, όσο και από τη δικαστηριακή πράξη.
3.                  Συμμετοχή σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές
Εξίσου σημαντικό παρουσιάζεται το νομοθετικό έργο του Ιωάννη Δεληγιάννη, ο οποίος συνέβαλε στη σύνταξη αρκετών σύγχρονων νομοθετημάτων. Ιδιαιτέρως πρέπει να επισημανθεί η συμβολή του στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού Οικογενειακού δικαίου αρχικά δια της συμμετοχής του στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή, που οδήγησε στην ψήφιση του ν. 1329/1983, ο οποίος συνδέθηκε με την αναγνώριση της αρχής της ισονομίας ανδρών και γυναικών στο οικογενειακό δίκαιο, την εξομοίωση της νομικής θέσης των τέκνων που γεννήθηκαν σε γάμο και τέκνων που γεννήθηκαν εκτός γάμου, την καθιέρωση του συναινετικού διαζυγίου, την ενίσχυση της προστασία της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας.
4.                  Διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο
Ο Ιωάννης Δεληγιάννης υπήρξε επίσης σπουδαίος πανεπιστημιακός δάσκαλος. Οι εικόνες από τα γεμάτα κόσμο αμφιθέατρα που θυμούνται όσοι τον είχαν καθηγητή δεν αρκούν για να αποδώσουν την απήχηση της διδασκαλίας του και την προσφορά του στην ανώτατη παιδεία της χώρας μας. Πιστεύοντας με πάθος στην αξιοκρατία, συνέβαλε στην εξέλιξη νέων ικανών επιστημόνων καθώς και στη δημιουργία ενός φυτωρίου νέου επιστημονικού δυναμικού στους τομείς του Αστικού και του Εργατικού Δικαίου στο Α.Π.Θ.
Από την άλλη πλευρά οι μαθητές του τον περιγράφουν σαν έναν απλό και προσηνή άνθρωπο που το γραφείο του ήταν ανοιχτό για κάθε φοιτητή που επιθυμούσε ενεργό συμμετοχή στην πανεπιστημιακή παιδεία καθώς και σαν ένα ανήσυχο πνεύμα που δεν έχασε μέχρι το τέλος της ζωής του τη φρεσκάδα και τη γονιμότητα στη σκέψη του.
ΙΙΙ Τελικές παρατηρήσεις
Από όσα λέχθηκαν παραπάνω προκύπτει ανεπιφύλακτα ο Ιωάννης Δεληγιάννης δικαίως συγκαταλέγεται στους κορυφαίους αστικολόγους του 20ου αιώνα. Επιστέγασμα της σκιαγραφείσης παραπάνω  λαμπρής επιστημονικής του πορείας και της ηθικής περιωπής του υπήρξε η ομόθυμη εκλογή του ως αντεπιστέλλοντος μέλους της Ακαδημίας το 1983. Ποτέ όμως ο ίδιος δεν αναζητούσε διακρίσεις, χειροκροτήματα, τιμές. Γιατί από νωρίς είχε κατακτήσει αυτά που θεωρούσε ως τον  κολοφώνα της δόξας του: τη αναγνώριση των μαθητών του και μια ευτυχισμένη οικογένεια.
''[1] Από τις σπουδαιότερες υποθέσεις που χειρίστηκε ήταν αυτή του έτους 1965 ενώπιον των ελεγκτικών οργάνων της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας (ΔΟΕ) στα οποία είχε ασκηθεί προσφυγή εναντίον τη χώρας μας για παραβίαση των διεθνών συμβάσεων εργασίας που κατοχυρώνουν τη συνδικαλιστική ελευθερία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 ο Ιωάννης Δεληγιάννης εκπροσώπησε επίσης τη χώρα μας σε πολλές επιτροπές του Συμβουλίου της Ευρώπης που ασχολήθηκαν με την εναρμόνιση του Οικογενειακού δικαίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο.''
''[2] Βλ. ενδεικτικά Amiaud A., σε Revue Trimestrielle de droit civil, 1952, 474, Ferid.M, σεZeitschrift für ausländisches und internationales Privatrecht, 1954, 777 , Μυλωνόπουλο Σπ., σε Θέμις 1953, 191, και Ζωλότα Α. σε ΕΕΝ 1953, 1953, 80, Σύνταξη ΑΙΔ 1952, 301.''
''[3] Βλ. Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, εκδόσεις Ο.Ν. Σάκκουλα, Αθήνα 2010, 184 επ. ( 190-193)''
''[4] Βλ. Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 191''
''[6] Βλ. . Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 192-193''
''[7] Βλ. . Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 193''
[8] Οι δύο τόμοι που αφορούν στη σύμβαση έργου (1992 ανατύπωση 2004) και την κοινωνία δικαιώματος (1998, ανατύπωση 2002) έχουν γραφεί αποκλειστικώς από τον Ιωάννη Δεληγιάννη.
Παραπομπές
<references group="[1] Από τις σπουδαιότερες υποθέσεις που χειρίστηκε ήταν αυτή του έτους 1965 ενώπιον των ελεγκτικών οργάνων της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας (ΔΟΕ) στα οποία είχε ασκηθεί προσφυγή εναντίον τη χώρας μας για παραβίαση των διεθνών συμβάσεων εργασίας που κατοχυρώνουν τη συνδικαλιστική ελευθερία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 ο Ιωάννης Δεληγιάννης εκπροσώπησε επίσης τη χώρα μας σε πολλές επιτροπές του Συμβουλίου της Ευρώπης που ασχολήθηκαν με την εναρμόνιση του Οικογενειακού δικαίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο. [2] Βλ. ενδεικτικά Amiaud A., σε Revue Trimestrielle de droit civil, 1952, 474, Ferid.M, σεZeitschrift für ausländisches und internationales Privatrecht, 1954, 777 , Μυλωνόπουλο Σπ., σε Θέμις 1953, 191, και Ζωλότα Α. σε ΕΕΝ 1953, 1953, 80, Σύνταξη ΑΙΔ 1952, 301.  [3] Βλ. Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, εκδόσεις Ο.Ν. Σάκκουλα, Αθήνα 2010, 184 επ. ( 190-193) [4] Βλ. Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 191 [5] Βλ. . Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 191 [6] Βλ. . Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 192-193 [7] Βλ. . Α.Σ. Γεωργιάδη, επ.,  Έλληνες Αστικολόγοι του 20ου αιώνα, ό.π. 193 [8] Οι δύο τόμοι που αφορούν στη σύμβαση έργου (1992 ανατύπωση 2004) και την κοινωνία δικαιώματος (1998, ανατύπωση 2002) έχουν γραφεί αποκλειστικώς από τον Ιωάννη Δεληγιάννη." responsive="0" />https://www.persee.fr/doc/ridc_0035-3337_2000_num_52_2_18105
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μακεδονίας-Θράκης
Δενδρική δομή
Η Δενδρική Δομή (αγγλ. Tree Structure) είναι ένας τρόπος να παραστήσουμε γραφικά την ιεραρχία μιας δομής και ονομάζεται έτσι γιατί μοιάζει με αναποδογυρισμένο δένδρο.
Σε κάθε μία πεπερασμένη δενδρική δομή υπάρχει το ανώτατο μέλος που ονομάζεται ρίζα. Άπειρες δενδρικές δομές δεν έχουν ρίζες. Οι γραμμές που ενώνουν τα μέλη ονομάζονται κλαδιά, τα μέλη που έχουν κλαδιά ονομάζονται κόμβοι, και τα μέλη που δεν έχουν κλαδιά ονομάζονται φύλα. Τα μέλη έχουν σχέσεις γονιού - παιδιού. Κάθε παιδί έχει μόνο έναν γονιό και υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι από μέλος σε μέλος.
Πληροφορική
thumb|center|400px| Ιεραρχική οργάνωση του χώρου ονομάτων στο [[Domain Name System|DNS  ]] Η δενδρική δομή συναντάται στην πληροφορική σαν Δενδρο (Tree) ή ανάποδο Δένδρο.
Θεωρία Συνόλων
Η δενδρική δομή συναντάται στην θεωρία Συνόλων ως Δένδρο.
Θεωρία Γράφων
Η δενδρική δομή συναντάται στην θεωρία γράφων ως δένδρο. Η δενδρική δομή στην θεωρία γράφων δεν έχει πάντα κατεύθυνση και μπορεί να μην μοιάζει με αναποδογυρισμένο δένδρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων Κατηγορία:Θεωρία γράφων
Baum (Datenstruktur)
Πολιορκία της Κρακοβίας (1657)
Η πολιορκία της Κρακοβίας ήταν μια από τις στρατιωτικές συγκρούσεις της εισβολής της Σουηδίας και της Τρανσυλβανίας στην Πολωνία, που έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 1657. Η βασιλική πόλη της Κρακοβίας, είχε καταληφθεί για δύο χρόνια από μια σουηδική-τρανσυλβανική φρουρά με επικεφαλής τον Πάουλ Βυρτς και τον Γιάνος Μπέτλεν. Πολιορκήθηκε από τον Πολωνικό Στρατό του Χετμάνου Γέζι Σεμπάστιαν Λουμπομίρσκι, υποστηριζόμενος από στρατιώτες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Αυστριακό Στρατάρχη Μέλχιορ φον Χάτσφελτ.