cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95
Πηγές
Κατηγορία:Δ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1994-1995
Τζαγιαπούρα
Ετυμολογία
Η λέξη Τζαγιαπούρα προέρχεται από τις λέξεις "Τζάγια" που σημαίνει νίκη και "πούρα" που σημαίνει πόλη. Αυτό το όνομα δόθηκε από τον Σουχάρτο μετά την τελευταία νικηφόρα μάχη εναντίον των Ολλανδών το 1962, η οποία έγινε στην πόλη.
Ιστορία
Πριν από την ενσωμάτωσή της στην αποικιακή κυβέρνηση των Ολλανδών, η θέση της σημερινής Τζαγιαπούρα ήταν γνωστή ως "Νουμπάι".
Στις 7 Μαρτίου 1910, σηκώθηκε η ολλανδική σημαία και ο οικισμός ονομάστηκε "Χολλάντια" (Hollandia). Στην άλλη πλευρά του κόλπου υπήρχε ήδη ένα γερμανικό στρατόπεδο, "Γκερμάνια-Χουκ", ολλανδ. Germania-Huk (γερμανική γωνιά), το οποίο είναι πλέον ακατοίκητο και μέρος της περιφέρειας της Ινδονησίας. Η Χολλάντια ήταν η πρωτεύουσα μιας περιοχής με το ίδιο όνομα στα βορειοανατολικά της Δυτικής Νέας Γουινέας. Το όνομα Χολλάντια χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1962.
Το βόρειο τμήμα της Ολλανδικής Νέας Γουινέας καταλήφθηκε από τις ιαπωνικές δυνάμεις το 1942. Οι συμμαχικές δυνάμεις έδιωξαν τους Ιάπωνες έπειτα από την απόβαση μετά τις 21 Απριλίου 1944. Η περιοχή χρησίμευσε ως έδρα του στρατηγού Ντάγκλας Μακάρθουρ μέχρι την κατάκτηση των Φιλιππίνων τον Μάρτιο του 1945. Πάνω από είκοσι βάσεις των ΗΠΑ ιδρύθηκαν και μισό εκατομμύριο αμερικανικοί στρατιωτικοί μετακινήθηκαν διαμέσου της περιοχής.
Η Τζαγιαπούρα χτυπήθηκε το 1998 από τσουνάμι 15 μέτρων μετά από σεισμό στα ανοιχτά της Παπούα Νέα Γουινέα και συμπεριλάμβανε πολλούς νεκρούς.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Φωτογραφία που κόβει την ανάσα από λόφο του δάσους της Τζαγιαπούρας|alt=|αριστερά Η τοπογραφία της Τζαγιαπούρα ποικίλλει: έχει κοιλάδες και λόφους, οροπέδια και βουνά έως 700 μέτρα. Η έκταση της περιοχής είναι περίπου 230.000 στρέμματα και χωρίζεται σε πέντε συνοικίες. Περίπου το 30% της περιοχής είναι κατοικημένο, με το υπόλοιπο να αποτελείται από τραχύ έδαφος, βάλτους και ένα προστατευόμενο δάσος. Η μέση θερμοκρασία είναι 29-31,8 ° C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Σνότρα
Σύμφωνα με τη νεότερη Έντα η Σνότρα (Snotra) είναι μία από τις Ασύνγιουρ (Ásynjur) της Σκανδιναβικής μυθολογίας.
Το όνομα της προέρχεται καθαρά από το επίθετο σνοτρ (snotr), που σημαίνει 'σοφός' ή 'αυτός που έχει χάρη'. Η Έντα δεν μας δίνει περισσότερες πληροφορίες:
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας
Φάρμινγκτον (Νέο Μεξικό)
Το Φάρμινγκτον (Farmington) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην πολιτεία Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Βρίσκεται στην Κομητεία Σαν Χουάν, της οποίας αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη. Το 2019 ο πληθυσμός της εκτιμήθηκε σε 44.372 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος του Νέου Μεξικού.
Το Φάρμινγκτον είναι κτισμένο στη συμβολή των ποταμών Σαν Χουάν, Άνιμας και Λα Πλάτα, Υψίπεδο του Κολοράντο και δεν υπάρχουν άλλες πόλεις κοντά του. Η πόλη αποτελεί το κέντρο του εμπορίου του βορειοδυτικού Νέου Μεξικού, καθώς βρίσκεται κοντά στη διασταύρωση τριών σημαντικών αυτοκινητοδρόμων: του U.S. Highway 550, του U.S. Highway 64, και του Highway 371 του Ν. Μεξικού.
Η οικονομία του Φάρμινγκτον (και όλης της κομητείας Σαν Χουάν) βασίζεται στην παραγωγή πετρελαίου, φυσικού αερίου και γαιάνθρακα. Τα μεγαλύτερα ανθρακωρυχεία είναι τα «Ναβάχο» και «Σαν Χουάν», σε απόσταση 24 έως 31 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά του Φάρμινγκτον, και ο γαιάνθρακας που εξορύσσεται από αυτά χρησιμεύει αποκλειστικά ως καύσιμο σε δύο γειτονικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φαρμινγκτον
Καθολική Ένωση (Γαλλία)
μικρογραφία|620x620εσ|Ένοπλη πομπή της Καθολικής Ένωσης στο Παρίσι το 1590, [[Μουσείο Καρναβαλέ|εναλλ.=]] Η Καθολική Ένωση, αναφέρεται και ως Καθολική Λίγκα, Ιερή Λίγκα ή Ιερή Ένωση, (γαλλικά: Ligue Catholique ή Sainte Ligue ή Sainte Union), ήταν ένα ένοπλο πολιτικό κίνημα Καθολικών κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων της Γαλλίας, στόχος του οποίου ήταν να επιβάλει τον Ρωμαιοκαθολικισμό ως τη μόνη θρησκεία και να εξαλείψει τον Προτεσταντισμό στη Γαλλία. Δημιουργήθηκε τυπικά το 1576, κατά τη διάρκεια των αιματηρών συγκρούσεων - Θρησκευτικοί πόλεμοι της Γαλλίας (1562-1598) - ανάμεσα στους Καθολικούς και τους Ουγενότους, σε μια προσπάθεια να εξαφανίσει τη δύναμη των Ουγενότων οριστικά, καθώς θεωρούσε τον γαλλικό θρόνο υπό τον Ερρίκο Γ' ως υπερβολικά συμφιλιωτικό προς αυτούς.
Η Καθολική Ένωση πολέμησε εναντίον του καθολικού βασιλιά Ερρίκου Γ' της Γαλλίας και του προτεστάντη Ερρίκου της Ναβάρρας, του μελλοντικού Ερρίκου Δ' της Γαλλίας. Είχε την υποστήριξη του Πάπα Σίξτου Ε', των Ιησουιτών, της βασίλισσας της Αικατερίνης των Μεδίκων και του βασιλιά Φιλίππου Β' της Ισπανίας.
Η Καθολική Ένωση είχε ισχυρή επίδραση στις ανατολικές και βορειοδυτικές περιοχές της Γαλλίας: Λωρραίνη, Βουργουνδία, Καμπανία, Βρετάνη, Νορμανδία και στην πόλη του Παρισιού, όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου (1572). Αποτέλεσε έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετώπισε η γαλλική μοναρχία πριν την επιβολή του Απολυταρχισμού.
Η Πρώτη Ένωση
αριστερά|μικρογραφία|247x247εσ|Ο [[Ερρίκος Α΄ του Γκιζ|Ερρίκος Α' ντε Γκιζ]] Διασκορπισμένες σε όλη τη Γαλλία, υπήρχαν ήδη μικρές καθολικές οργανώσεις που αγωνίζονταν κατά των Προτεσταντών, όπως η ένωση της Πικαρδίας, που δημιουργήθηκε το 1568. Η χορήγηση ασφαλών οχυρών και άλλων ελευθεριών στους Ουγενότους με τα έδικτα του Σαιν-Ζερμαίν (1570) και του Μπωλιέ (1576) θεωρήθηκαν υπερβολικά ευνοϊκά για τους Ουγενότους και προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια και την εξέγερση των πιο εξτρεμιστών Καθολικών εναντίον του βασιλιά. Οι ενώσεις του «Αγίου Πνεύματος» και άλλων  ενώθηκαν στο όνομα της «Αγίας Τριάδος» για να αποκαταστήσουν και να υπερασπιστούν την «Ιερή Καθολική, Ρωμαϊκή και Αποστολική Εκκλησία». Ήταν μια εξέγερση εναντίον των βασιλικών διαταγμάτων: το 1576, ο Ζακ Ντ 'Υμιέρ, κυβερνήτης του Περόν, αρνήθηκε να παραχωρήσει την πόλη στους Ουγενότους δυνάμει του εδίκτου του Μπωλιέ και συνένωσε μια ομάδα αγροτών και στρατιωτικών με τη βοήθεια πριγκίπων και ιεραρχών του βασιλείου, προκειμένου να αποκατασταθεί η καθολική θρησκεία και «Η υπακοή της Αυτού Μεγαλειότητας». μικρογραφία|Ο [[Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας|Ερρίκος Γ']] Αυτό το κίνημα εξαπλώθηκε γρήγορα αρχικά σε όλη την Πικαρδία, υποστηριζόμενο από την Ισπανία (οι ισπανικές Κάτω Χώρες έφθαναν εκείνη την εποχή μέχρι το Αρτουά), και στη συνέχεια σε όλη η Γαλλία. Αρχικά, οι υποστηρικτές της Καθολικής Ένωσης θεωρούνταν πιστοί του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Γ ', καθώς αυτός ήταν ένας ισχυρός υπερασπιστής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το πρόγραμμα της Ένωσης περιλάμβανε, εκτός από την υπεράσπιση της Εκκλησίας, την υπεράσπιση του βασιλιά και των Γενικών Τάξεων της Γαλλίας.
Το Νοέμβριο, ο δούκας Ερρίκος Α΄ του Γκιζ, γενναίος στρατιωτικός και εξάδερφος της βασίλισσας Λουίζας, διοργάνωσε την Ένωση του Παρισιού για την προάσπιση της ρωμαιοκαθολικής θρησκείας. Τον Δεκέμβριο του 1576, ο βασιλιάς Ερρίκος Γ' υποχώρησε μπροστά στη δύναμη της κίνησης, ανέλαβε την ηγεσία της Ένωσης, από πολιτική ανησυχία και για να την εξουδετερώσει, και κατάργησε το έδικτο του Μπωλιέ. Το επόμενο έτος, η γενική αναταραχή μετριάστηκε και στις 14 Σεπτεμβρίου 1577 υπογράφηκε η ειρήνη του Μπερζεράκ, που ολοκληρώθηκε τον ίδιο μήνα με το διάταγμα του Πουατιέ, με το οποίο χορηγήθηκε το δικαίωμα λατρείας στους Προτεστάντες  στις παρυφές των πόλεων, καθώς και οκτώ οχυρά ασφαλείας. Οι λίγκες και οι ενώσεις απαγορεύθηκαν. Αυτό το διάταγμα ανοχής πέτυχε μια σχετική ειρήνη για 6-7 χρόνια.
Αναζωπύρωση
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|Σημαία της Καθολικής Λίγκας Μετά από επτά χρόνια ηρεμίας, η κρίση επανεμφανίστηκε το 1584 μετά το θάνατο του δούκα του Ανζού, αδελφού του βασιλιά, και της αποδοχής ότι διάδοχος του θρόνου της Γαλλίας θα ήταν ένας Προτεστάντης, ο εγγύτερος συγγενής του βασιλιά κατ' αρρενογονία - σύμφωνα με τον σαλικό νόμο για τη διαδοχή στο θρόνο της Γαλλίας - ο βασιλιάς του Ναβάρρας Ερρίκος Γ', (ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο ως Ερρίκος Δ' της Γαλλίας). Ο Ερρίκος Α΄ του Γκιζ αναδιοργάνωσε την Καθολική Ένωση. Από το 1582 ο βασιλιάς της Ισπανίας Φίλιππος Β'  βοηθούσε οικονομικά και στρατιωτικά την ένωση, με διπλή πρόθεση: να ενισχύσει τον καθολικισμό και να αποδυναμώσει τον βασιλιά της Γαλλίας, αντίπαλό του στην ευρωπαϊκή σκηνή. Επιβεβαίωσε την υποστήριξή του, υπογράφοντας τη Συνθήκη της Ζουανβίλ στις 31 Δεκεμβρίου 1584, στην οποία η Καθολική Ένωση προέβαλε ως διάδοχο του θρόνου τον Κάρολο καρδινάλιο των Βουρβόνων, θείο του βασιλιά της Ναβάρας και δεύτερο στη διαδοχή, αλλά Καθολικό.
Η Καθολική Ένωση δημοσίευσε την διακήρυξή της στις 31 Μαρτίου 1585 στο Περόν δηλώνοντας ότι μέλημά της ήταν ο βασιλιάς, που τον θεωρούσαν υπερβολικά συμφιλιωτικό προς τους Ουγενότους, να μην τους προστατεύει πλέον, ο καθολικισμός να αποκατασταθεί ως μοναδική θρησκεία και ο βασιλιάς να δίνει τακτικά αναφορά στις Γενικές Τάξεις. Οι προσχωρήσεις στρατιωτικών ηγετών στην Καθολική Ένωση πολλαπλασιάστηκαν.Ο Ερρίκος Γ' έπρεπε να υποχωρήσει στις απαιτήσεις της Ένωσης, η οποία είχε γίνει πολύ ισχυρή μετά τις στρατιωτικές νίκες της κατά τον 8ο θρησκευτικό πόλεμο (1585-1598). Επί πλέον, ο ντε Γκιζ χρησιμοποίησε την Καθολική Ένωση όχι μόνο για να υπερασπιστεί την θρησκεία αλλά και ως πολιτικό εργαλείο σε μια προσπάθεια να σφετεριστεί το γαλλικό θρόνο.
Αναμέτρηση με τον Ερρίκο Γ'
μικρογραφία|420x420εσ|Η δολοφονία του [[Ερρίκος Α΄ του Γκιζ|δούκα ντε Γκιζ στο κάστρο του Μπλουά το 1588, πίνακας του Πωλ Ντελαρός]] Ο Ερρίκος Γ' είχε απαγορεύσει στον Ερρίκο Α΄ του Γκιζ, να εισέλθει στο Παρίσι, όπου κυκλοφορούσαν φήμες για εξέγερση. Αψηφώντας τη βασιλική απαγόρευση αυτός μπήκε στην πρωτεύουσα στις 9 Μαΐου 1588, όπου έγινε θριαμβευτικά δεκτός και έγινε κύριος της πόλης ως το τέλος της Ημέρας των Οδοφραγμάτων (12 Μαΐου 1588). Τα μέλη της Καθολικής Ένωσης ανέτρεψαν τις δημοτικές αρχές και διαίρεσαν το Παρίσι σε 16 διαμερίσματα, στα οποία οι εκλεγμένοι ηγέτες αποτέλεσαν το Συμβούλιο των Δεκαέξι. Έχοντας χάσει τον έλεγχο της πρωτεύουσάς του, ο Ερρίκος Γ' κατέφυγε στη Σαρτρ, όπου προσποιήθηκε ότι συμφιλιώθηκε μαζί τους, υπέγραψε στη Ρουέν στις 15 Ιουλίου 1588 διάταγμα εναντίον των Προτεσταντών και παραχώρησε στην Καθολική Ένωση τη Βουλώνη, ώστε να μπορεί να καταπλεύσει εκεί ο ισπανικός στόλος. Επιπλέον, ο Ερρίκος Α' του Γκιζ έγινε αρχιστράτηγος της Γαλλίας.
Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να συγκαλέσει τις Γενικές Τάξεις στο κάστρο του Μπλουά, οι εκπρόσωποι των οποίων είχαν ταχθεί με την Καθολική Ένωση και αρνήθηκαν να του χορηγήσουν επιδοτήσεις. Τότε ο Ερρίκος Γ' αποφάσισε να απαλλαγεί από τους Γκιζ: στις 23 Δεκεμβρίου 1588 ο Ερρίκος Α' του Γκιζ δολοφονήθηκε στο κάστρο του Μπλουά και συνελήφθησαν οι επικεφαλής της Λίγκας, συμπεριλαμβανομένου του καρδιναλίου της Λωρραίνης, αδελφού του δούκα του Γκιζ, ο οποίος εκτελέστηκε την επόμενη μέρα. αριστερά|μικρογραφία|420x420εσ|Η δολοφονία του [[Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας|Ερρίκου Γ']] Αυτό το πραξικόπημα πυροδότησε μια δημόσια κατακραυγή και οδήγησε σε ανοιχτή εξέγερση κατά του βασιλιά, η Σορβόννη απάλλαξε τους υπηκόους από τον όρκο πίστης τους στον βασιλιά, οι Δεκαέξι ανέλαβαν τη διοίκηση, εκκαθάρισαν τους περισσότερους βασιλικούς από τα όργανα του κράτους και δημιούργησαν ένα Γενικό συμβούλιο της Καθολικής Ένωσης, συγκροτημένο από εκπροσώπους των Δεκαέξι και από αντιπροσώπους των τριών τάξεων που προεδρευόταν από τον δούκα Κάρολο Α΄ του Μαγιέν, αδελφό του Ερρίκου του Γκιζ. Οι περισσότερες μεγάλες πόλεις τάχθηκαν υπέρ της Καθολικής Ένωσης. Η χώρα είχε χωρισθεί σε δύο στρατόπεδα.
Ο Ερρίκος Γ' συμμάχησε τότε με τον Ερρίκο βασιλιά της Ναβάρας και τα στρατεύματά τους πολιόρκησαν το Παρίσι. Σε εκείνη τη συγκυρία ο βασιλιάς δολοφονήθηκε την 1η Αυγούστου 1589 από έναν Δομινικανό, μέλος της Καθολικής Ένωσης, σαν αντίποινα για τη δολοφονία του δούκα του Γκιζ και του αδελφού του. Καθώς πέθαινε, ο βασιλιάς ζήτησε από τον Ερρίκο της Ναβάρρας να μεταστραφεί στον καθολικισμό, θεωρώντας το τον μοναδικό τρόπο για να αποφευχθεί η περαιτέρω αιματοχυσία. Ωστόσο, ο θάνατος του βασιλιά έριξε τον στρατό σε αταξία και ο Ερρίκος της Ναβάρας αναγκάστηκε να άρει την πολιορκία.
Ο αγώνας κατά του Ερρίκου Δ'
μικρογραφία|Ο [[Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας|Ερρίκος Δ']] Η Καθολική Ένωση αντιτάχθηκε στον Ουγενότο βασιλιά Ερρίκο και προτιμούσε τον θείο του, καρδινάλιο Κάρολο των Βουρβόνων, που αμέσως, τον Νοέμβριο 1589, ανακηρύχθηκε βασιλιάς ως Κάρολος Ι', αυτός όμως απαρνήθηκε τον τίτλο και παραιτήθηκε υπέρ του ανιψιού του Ερρίκου Δ΄, (πέθανε στη φυλακή το 1590).
Μετά την ανάρρηση στο θρόνο του Ερρίκου Δ' τον Αύγουστο 1589, η Καθολική Ένωση δεν υποχωρούσε. Παρά τη συντριβή που υπέστη στη μάχη του Ιβρύ στις 14 Μαρτίου 1590 και δύο διαδοχικές πολιορκίες του Παρισιού, τα πιο ακραία μέλη της επέβαλαν τον τρόμο στο Παρίσι: παράλληλα με την οργάνωση θεαματικών λιτανειών, φυλάκιζαν όσους θεωρούνταν βασιλικοί. Υπό την εξουσία των Δεκαέξι, ο τρόμος έφτασε στο αποκορύφωμά του το 1591 με την εκτέλεση του προέδρου του Κοινοβουλίου του Παρισιού, αν και ήταν μέλος της Καθολικής Ένωσης.
Ο Ερρίκος Δ' και τα στρατεύματά του προσπάθησαν μάταια να καταλάβουν την πρωτεύουσα. Η Καθολική Ένωση άρχισε να εξασθενεί, καθώς διχάστηκε. Οι Δεκαέξι αρνούνταν κάθε συμφωνία με τον Ερρίκο Δ', ενώ μια μετριοπαθής παράταξη υπό τον δούκα Κάρολο Α΄ του Μαγιέν ήταν έτοιμη να συμφιλιωθεί με το νόμιμο βασιλιά για να σταματήσει η αιματοχυσία. Τέλος, οι υπερβολές της Καθολικής Ένωσης, η συμμαχία της με τους Ισπανούς, εχθρούς της Γαλλίας, η ισπανική χρηματοδότηση, η παρουσία των ξένων στρατευμάτων και η αμφισβήτηση της νόμιμης μοναρχίας, απομάκρυναν σταδιακά από το 1591 τους οπαδούς της και τις πόλεις τη μία μετά την άλλη.
Ο Ερρίκος Δ' αποκήρυξε τον Προτεσταντισμό και συνομολόγησε εκεχειρία με τους μετριοπαθείς της Καθολικής Ένωσης. Τον Φεβρουάριο του 1594 ο Ερρίκος στέφθηκε στον καθεδρικό ναό της Σαρτρ βασιλιάς της Γαλλίας και στις 22 Μαρτίου 1594, το Παρίσι, προπύργιο του Καθολικισμού, άνοιξε τις πύλες του στον νέο βασιλιά και στην επαρχία οι οπαδοί της Καθολικής Ένωσης υποτάχθηκαν.
Επίλογος
Το πνεύμα της Καθολικής Ένωσης δεν εξαφανίστηκε με την επιστροφή της ειρήνης. Πολλοί αντιστάθηκαν και θεωρούσαν τον βασιλιά ως αιρετικό. Από την εξορία τους στις Ολλανδικές Κάτω Χώρες, ηγέτες εξτρεμιστικών ενώσεων καλούσαν τους Ουγενότους να αντισταθούν. Εναντίον του Ερρίκου Δ' έγιναν αρκετές απόπειρες δολοφονίας. Στο τέλος, το 1610, ο βασιλιάς δολοφονήθηκε από έναν φανατικό καθολικό, τον Ραβαγιάκ.
Υπό την κυριαρχία του βασιλιά Ερρίκου Δ', εγκρίθηκε το έδικτο της Νάντης, που παρείχε θρησκευτική ανοχή και περιορισμένη αυτονομία στους Ουγενότους και εξασφάλισε μια διαρκή ειρήνη στη Γαλλία. Επιπλέον, η Καθολική Ένωση δεν είχε πλέον την απειλή ενός Προτεστάντη βασιλιά και σταδιακά διαλύθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Θρησκευτικοί Πόλεμοι
Καρολίνα Βιλελμίνη Σοφία της Έσσης-Κάσσελ
Η Καρολίνα (γερμ. Caroline, Princess of Anhalt-Zerbst, 10 Μαΐου 1732 - 22 Μαΐου 1759) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και αρχιστράτηγου της Γερμανικής αυτοκρατορίας. Με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Βιογραφία
Η Καρολίνα Βιλελμίνη Σοφία ήταν η τέταρτη κόρη του Μαξιμιλιανού της Έσσης-Κάσσελ, αρχιστράτηγου της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, και της Φρειδερίκης Καρλόττας της Έσσης-Ντάρμστατ, κόρης του Ερνέστου Λουδοβίκου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο Κάρολος της Έσσης-Κάσσελ και η Mαρία Αμαλία της Κουρλάνδης. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Ερνέστος Λουδοβίκος της Έσσης-Ντάρμσταντ και η Δωροθέα Καρλόττα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1759, σε ηλικία 27 ετών.
Οικογένεια
Στις 17 Νοεμβρίου 1753 παντρεύτηκε τον 4ο εξάδελφο τού πατέρα της Φρειδερίκο Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ στο Τσερμπστ και έτσι έγινε πριγκιπική σύζυγος τού Άνχαλτ-Τσερμπστ. Ο σύζυγός της ήταν αδελφός της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας. Ο γάμος έμεινε άτεκνος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης
Τσαγκαλάντζ
Το Τσαγκαλάντζ ή Τσαχκαλάντζ (αρμενικά: Ծաղկալանջ, έως το 1978 γνωστό ως Αγτζαγαλά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 1,586 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2023
Το 109ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών διεξήχθη 8–9 Ιουλίου 2023 στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, στον Βόλο, εκτός από τα πρωταθλήματα του Ημιμαραθώνιου, του Μαραθώνιου, του Δεκάθλου, των 20/35 χλμ βάδην και των 10.000 μ., που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Γ.Σ Ελευθέριος Βενιζέλος.
Ειδικά πρωταθλήματα
Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές.
Δέκαθλο. Διεξήχθη στην Πάτρα 1-2 Ιουλίου 2023. 10.000 μ. Διεξήχθη στο Αίγιο στις 22 Απριλίου 2023. Ημιμαραθώνιος. Διεξήχθη 19 Μαρτίου 2023 στην Αθήνα. Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 13 Νοεμβρίου 2022 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2022-2023), ταυτόχρονα με τον 39ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. 20 χλμ βάδην. Διεξήχθη στο Άστρος της Κυνουρίας στις 11 Μαρτίου 2023. 35 χλμ βάδην. Διεξήχθη στον Σχοινιά, στις 21 Ιανουαρίου 2023.
Παραπομπές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2023 Κατηγορία:Αθλητισμός στον Βόλο
Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (Δανία)
Το Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (δαν. Det Konservative Folkeparti) είναι ένα πολιτικό κόμμα της Δανίας, το οποίο ιδρύθηκε το 1915. Το κόμμα συμμετείχε σε διάφορες κυβερνήσεις συνεργασίας, ενώ προήλθε ένας πρωθυπουργός της Δανίας από το κόμμα, ο Πουλ Σλίτερ. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Στις εκλογές του 2011, το κόμμα κέρδισε 8 από τις συνολικά 179 έδρες του Φόλκετινγκ, δέκα λιγότερες από εκείνες που είχε καταλάβει στις εκλογές του 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Δανίας Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα
Κωνσταντίνος του Λίχτενσταϊν
O Κωνσταντίνος, γερμ. Constantin (23 Δεκεμβρίου 1911 - 28 Μαρτίου 2001) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν εξάδελφος του Φραγκίσκου-Ιωσήφ Β΄ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη και της Μαρίας-Γαβριέλλας Ανντράσυ, κόρης του Γκέζα Ανντράσυ κόμη του Κίκσεντ-Κιράλυ & Κράσνα-Χόρκα.
Γεννήθηκε στη Βιέννη. Έγινε ορεινός σκιέρ και συμμετείχε στη Χειμερινή Ολυμπιάδα του 1948, όπου ήρθε 99ος στο άθλημα της ορεινής κατάβασης με σκι. Απεβίωσε στο Γκραμπς της Ελβετίας σε ηλικία 90 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1941 τη Μαρία-Ελισάβετ φον Λόιτσενντορφφ (1921-1944) και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Ιλχάμ Αλίγιεφ
Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ (αζερικά: İlham Heydər oğlu Əliyev, 24 Δεκεμβρίου 1961-) είναι ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τον Αύγουστο ως το τέλος Οκτωβρίου του 2003. Στις προεδρικές εκλογές της 15ης Οκτωβρίου του 2003 αναδείχθηκε νικητής, με 77,97% των ψήφων και ανέλαβε καθήκοντα στις 31 Οκτωβρίου, διαδεχόμενος τον πατέρα του, Χεϊντάρ Αλίγιεφ, στην προεδρία της χώρας. Επανεξελέγη τον Οκτώβριο του 2008, τον Οκτώβριο του 2013 και τον Απρίλιο του 2018.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπακού στις 24 Δεκεμβρίου του 1961 και είναι γιος του Χεϊντάρ Αλίγιεφ. Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στη γενέτειρά του και έκανε διδακτορικό στην Ιστορία, στο Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας. Στη συνέχεια δίδαξε εκεί. Παντρεύτηκε τη Μεχριμπάν Αλίεβα (Mehriban Aliyeva) και απέκτησαν τρία παιδιά.
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1991, ο Ιλχάμ άσκησε επιχειρηματική δραστηριότητα στη Μόσχα και μετά στην Κωνσταντινούπολη από το 1991 ως το 1994. Στο μεταξύ, πληροφορίες στα ΜΜΕ άρχισαν να τον παρουσιάζουν ως "άρχοντα" του τζόγου και των γυναικών και ότι ήταν χρεωμένος σε έναν Τούρκο ιδιοκτήτη καζίνο. Ο πατέρας του ήταν δυσαρεστημένος με την εικόνα που καλλιεργούσε ο γιος του σαν πλέι μπόι. Ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ αποφάσισε να δράσει και το 1998 διέταξε το κλείσιμο όλων των καζίνων στο Αζερμπαϊτζάν.
Το Μάιο του 1994 ο Ιλχάμ διορίστηκε αντιπρόεδρος της Κρατικής Εταιρείας Πετρελαίων και εξελέγη βουλευτής μέλος της Milli Majlis την επόμενη χρονιά. Αργότερα έγινε πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας του και επικεφαλής της αντιπροσωπείας του κράτους στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Τον Αύγουστο του 2003 διορίστηκε πρωθυπουργός, μόλις δύο μήνες πριν διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές. Ο ασθενής πατέρας του παραιτήθηκε για λόγους υγείας τον Οκτώβριο του 2003 και σε μία αμφιλεγόμενη κίνηση, όρισε το γιο του, ως ανεξάρτητο υποψήφιο και μάλιστα μοναδικό για το προεδρικό αξίωμα.
Προεδρικές εκλογές 2003
Οι εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Οκτωβρίου του 2003 έδωσαν τη νίκη στον Αλίγιεφ, με 76,84% των ψήφων. Η αντιπολίτευση όμως αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα και τον κατηγόρησε για διαφθορά, πραγματοποιώντας αντικυβερνητικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Εκατοντάδες διαδηλωτών ξυλοκοπήθηκαν από την αστυνομία και έπειτα συνελήφθησαν. Ο Αλίγιεφ ανέλαβε καθήκοντα στις 31 Οκτωβρίου του 2003 και υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ.
Αντίθετα, η διεθνής κοινότητα άσκησε εντονότατη κριτική για τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών, κάνοντας λόγο για εκλογές που δεν είχαν διεξαχθεί με βάση τα διεθνή πρότυπα. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ ανέφεραν πολλά προβλήματα κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας. Η οργάνωση Human Rights Watch κατήγγειλε ότι οι τοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις είχαν αποκλειστεί από την επίβλεψη των εκλογών. Παράλληλα, πολλοί δημοσιογράφοι συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν, επειδή άσκησαν επικρίσεις εναντίον του καθεστώτος.
Προεδρία
Η αντιπολίτευση καταγγέλλει ότι στη διάρκεια της θητείας του Αλίγιεφ η κατάσταση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δε βελτιώθηκε. Η κυβέρνηση συνέχισε να ασκεί πιέσεις προς τα ΜΜΕ και την αντιπολίτευση, στα μέλη της οποίας συνέχισε να απαγορεύεται να έχουν μαζικές συγκεντρώσεις, με εξαίρεση κάποια απομακρυσμένα μέρη στο Μπακού. Το Μάρτιο του 2005 το καθεστώς αποφυλάκισε τα κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης, που είχαν συλληφθεί κατά τις διαδηλώσεις μετά τις εκλογές του 2003. Αυτό έγινε μόνο έπειτα από πιέσεις από πλευράς του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων διεθνών οργανισμών.
Στις 26 Μαρτίου 2005 ο Αλίγιεφ εξελέγη επίσημα στην προεδρία του Νέου Κόμματος του Αζερμπαϊτζάν. Η αντιπολίτευση καταδίκασε την εκλογή του, καθώς ο πρόεδρος της χώρας, με βάση το Σύνταγμα, δεν πρέπει να ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Τον Απρίλιο του 2006 ο πρόεδρος επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον.
Επανεκλογή στις προεδρικές εκλογές 2008
Το 2008, στις προεδρικές εκλογές στις 15 Οκτωβρίου, επανεξελέγη με 88,73% των ψήφων. Οι προεδρικές εκλογές αποτέλεσαν μία "σημαντική πρόοδο", αλλά δεν ανταποκρίθηκαν σε όλες τις δεσμεύσεις, όπως ανακοίνωσαν οι Ευρωπαίοι παρατηρητές. Στις 24 Οκτωβρίου ορκίστηκε για μία ακόμα θητεία. Λίγους μήνες αργότερα μεθόδευσε την παραμονή του στο προεδρικό αξίωμα με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, με βάση το οποίο οι θητείες που θα μπορεί πλέον να υπηρετήσει κάποιος στο προεδρικό αξίωμα δεν έχουν όριο. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 92% των πολιτών σε δημοψήφισμα στις 18 Μαρτίου του 2009.
Προεδρικές εκλογές 2013
Οι επόμενες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Οκτωβρίου 2013. Ο Ιλχάμ επανεξελέγη για τρίτη συνεχόμενη θητεία και η νίκη του ανακοινώθηκε προτού ανοίξουν οι κάλπες, μέσω εφαρμογής για έξυπνα κινητά τηλέφωνα που λάνσαρε η εκλογική επιτροπή. Η εν λόγω εφαρμογή έδωσε στον Αλίγιεφ ποσοστό 72,6%. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ ανέφεραν "σημαντικά προβλήματα" κατά την εκλογική διαδικασία. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, ο Αλίγιεφ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 84,5% των ψήφων.
Προεδρικές εκλογές 2018
Ο Αλίεφ επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 86% στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Απρίλιο του 2018.
Πολεμική
Το 2008 ο Αλίγιεφ δήλωσε ότι το Ναγκόρνο-Καραμπάχ δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ανεξάρτητο και ότι η Αρμενία θα πρέπει να το δεχτεί ως πραγματικότητα. Ανέφερε επίσης ότι το 1918 το Γερεβάν δεν παραχωρήθηκε στους Αρμένιους, αλλά οι τελευταίοι ήταν φιλοξενούμενοι εκεί. "
Αναπαράσταση στα ΜΜΕ
Στην ταινία του 2006 Μπόρατ (Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan), η φωτογραφία του Αλίγιεφ διακρίνεται στους τίτλους με τους συντελεστές. Στην ταινία υποτίθεται ότι ο Αλίγιεφ είναι ο απολυταρχικός πρόεδρος του Καζακστάν. Στην πραγματικότητα ο τελευταίος είναι ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ.
Παραπομπές
Karl Rahder, "Mr. Aliyev Goes to Washington," ISN Security Watch, 5 Μαΐου 2006, http://www.isn.ethz.ch/news/sw/details.cfm?id=15721 accessed Μάιος 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Αζέροι εθνικιστές Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αρνητές της γενοκτονίας των Αρμενίων
Σερβική Αυτοκρατορία
Η Σερβική Αυτοκρατορία (σερβικά: Српско царство) είναι ιστοριογραφικός όρος για την ομώνυμη αυτοκρατορία στη Βαλκανική Χερσόνησο, που προέκυψε από το μεσαιωνικό Βασίλειο της Σερβίας. Ιδρύθηκε το 1346 από τον Βασιλιά Στέφανο Δουσάν, γνωστό ως «Ισχυρό», που επεξέτεινε σημαντικά το κράτος. Προήγαγε επίσης τη Σερβική Εκκλησία σε Ορθόδοξο Πατριαρχείο. Ο γιος και διάδοχός του, Ούρος ο Αδύναμος, έχασε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας (εξ ου και το επίθετο του). Η αυτοκρατορία της Σερβίας τερματίστηκε ουσιαστικά με τον θάνατο του Στέφανου Ε΄ το 1371 και τη διάλυση του σερβικού κράτους. Μερικοί διάδοχοι του Στέφανου Ε΄ διεκδίκησαν τον τίτλο του Αυτοκράτορα σε τμήματα της Σερβίας μέχρι το 1402.
Βασιλεία του Στέφανου Δουσάν
Ο τσάρος Στέφανος Δ΄ δημιούργησε το 1349 και το 1354 μια σειρά από νόμους, γνωστούς ως "Κώδικας του Δουσάν". Ο κώδικας βασίστηκε στο ρωμαϊκό και βυζαντινό δίκαιο και ήταν το πρώτο σερβικό Σύνταγμα, Νομοκανόνας του Αγίου Σάββα. Ήταν ένα αστικό δίκαιο, βάσει των Οικουμενικών Συνόδων για τη λειτουργία του κράτους και της εκκλησίας. Η Σερβική Αυτοκρατορία άκμασε για να γίνει μία από τις πιο αναπτυγμένες χώρες και πολιτισμούς στην Ευρώπη.
Ο τσάρος διπλασίασε το μέγεθος του πρώην βασιλείου του με την προσάρτηση εδαφών στα νότια, ανατολικά και νοτιοανατολικά εις βάρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Σερβία κατείχε εδάφη της σύγχρονης Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, της Σερβίας του Μοράβα, το Κοσσυφοπέδιο, τη Ζέτα, τη σύγχρονη Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία, τη βόρεια Κεντρική Ελλάδα καθώς και τα διαμερίσματα της Μακεδονίας και της Ηπείρου, με τη Βουλγαρία υποτελή της. Δεν πολεμούσε σε πεδία μάχης, αντιθέτως διεύρυνε την αυτοκρατορία του πολιορκώντας πόλεις. Ο Δουσάν ανέλαβε μια εκστρατεία εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που προσπαθούσε να αποτρέψει μια επιδείνωση της κατάστασής της μετά την καταστροφή που είχε υποστεί από την Τέταρτη Σταυροφορία. Ο Δουσάν κατέλαβε γρήγορα τη Θεσσαλία, την Αλβανία, την Ήπειρο και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας.
Αφού πολιορκούσε τον αυτοκράτορα στη Θεσσαλονίκη το 1340, επέβαλε μια συνθήκη που εξασφάλιζε την κυριαρχία της Σερβίας σε περιοχές που εκτείνονταν από τον Δούναβη μέχρι τον Κορινθιακό κόλπο, από την Αδριατική Θάλασσα μέχρι τον ποταμό Έβρο και περιελάμβανε όλη τη Βουλγαρία μέχρι τα περίχωρα της Αδριανούπολης. Η Βουλγαρία δεν είχε συνέλθει από την ήττα της από τους Σέρβους στη Μάχη του Βελμπούζντ και ο Βούλγαρος τσάρος, του οποίου την αδελφή ο Δουσάν αργότερα παντρεύτηκε, έγινε υποτελής του, με τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία κράτος υποτελές στη Σερβία μεταξύ 1331 και 1365. Έτσι ο Δουσάν κυβερνούσε σχεδόν το σύνολο της Βαλκανικής χερσονήσου, με εκτός της εξουσία του μόνο τη νότια Ελλάδα, τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη. Έδωσε άσυλο στον πρώην αντιβασιλέα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό, όταν εξεγέρθηκε κατά της κυβέρνησης και συνήψαν συμμαχία.
Το 1349 και το 1354 ο Δουσάν θέσπισε ένα σύνολο νόμων γνωστό ως Κώδικα Δουσάν. Ο κώδικας βασίστηκε στο Ρωμαϊκό-Βυζαντινό δίκαιο και στο πρώτο Σερβικό σύνταγμα, τον Νομοκανόνα του Αγίου Σάββα (1219). Ήταν ένα σύστημα Αστικού και Κανονικού Δικαίου, που βασιζόταν στις Οικουμενικές Συνόδους, για τη λειτουργία του κράτους και της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το 1355 ο Δουσάν άρχισε στρατιωτικές προετοιμασίες, συγκεντρώνοντας ένα στρατό 80.000 ανδρών, τεράστιο αριθμό για την εποχή. Βάδισε προς την Κωνσταντινούπολη, καταλαμβάνοντας την Αδριανούπολη μετά από σκληρή μάχη. Ο Σερβικός στρατός προχωρούσε προς την Κωνσταντινούπολη, που βρισκόταν 65 χιλιόμετρα ανατολικότερα, όταν ο Δουσάν ξαφνικά πέθανε από άγνωστη ασθένεια σε ηλικία 46 ετών. Η εκστρατεία τερματίστηκε και ο στρατός υποχώρησε μεταφέροντας το νεκρό σώμα του ανθρώπου που είχε ανυψώσει τη Σερβία στην κατηγορία των μεγάλων δυνάμεων.
Βασιλεία του Στέφανου Ούρου Ε΄
Τον Δουσάν διαδέχθηκε ο γιος του Στέφανος Ούρος Ε΄, που ονομάστηκε «ο Ανίσχυρος», όρος που περιγράφει επίσης την αυτοκρατορία, καθώς σταδιακά διολίσθησε σε φεουδαρχική αναρχία. Ο συνδυασμός των αιφνίδιων κατακτήσεων, της οπισθοδρομικής διοίκησης και η αποτυχία να παγιώσεις τις κτήσεις της οδήγησαν στον κατακερματισμό της αυτοκρατορίας. Η περίοδος σημαδεύτηκε από την άνοδο μιας νέας απειλής: το Οθωμανικό Τουρκικό σουλτανάτο σταδιακά εξαπλώθηκε από την Ασία στην Ευρώπη και κατέλαβε πρώτα τη Βυζαντινή Θράκη και στη συνέχεια τα υπόλοιπα Βαλκανικά κράτη. Παντελώς ανίκανος να διατηρήσει τη μεγάλη αυτοκρατορία που δημιούργησε ο πατέρας του, ο Στέφανος Ε΄ δεν μπορούσε ούτε να αποκρούσει τις επιθέσεις των ξένων εχθρών, ούτε να αντιμετωπίσει την ανεξαρτησία των ευγενών του. Η Σερβική Αυτοκρατορία του Στέφανου Ε΄ κατακερματίστηκε σε ένα συνονθύλευμα από ηγεμονίες μερικές από τις οποίες ούτε καν κατ' όνομα δεν αναγνώριζαν την εξουσία του. Ο Στέφανος Ούρος Ε΄ πέθανε άτεκνος στις 4 Δεκεμβρίου 1371, ενώ μεγάλο μέρος της Σερβικής αριστοκρατίας είχε σκοτωθεί από τους Οθωμανούς κατά τη Μάχη του Έβρου.
Επακόλουθα και κληρονομιά
Η καταρρέουσα Σερβική Αυτοκρατορία με τον Στέφανο Ε΄ παρέταξε μικρή αντίσταση στους ισχυρούς Οθωμανούς. Στον απόηχο των εσωτερικών συγκρούσεων και της αποκέντρωσης του κράτους οι Οθωμανοί νίκησαν τους Σέρβους υπό τον Βούκασιν στη Μάχη του Έβρου το 1371 καθιστώντας υποτελείς τις νότιες περιοχές της αυτοκρατορίας και αμέσως μετά ο Αυτοκράτορας πέθανε. Επειδή ο Στέφανος Ε΄ ήταν άτεκνος και οι ευγενείς δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στον νόμιμο κληρονόμο του η αυτοκρατορία συνέχισε να κυβερνάται από ημιανεξάρτητους επαρχιακούς άρχοντες, που συχνά ήταν σε διαμάχη μεταξύ τους. Ο ισχυρότερος από αυτούς, ο Λάζαρος, Δούκας της σημερινής κεντρικής Σερβίας (που δεν είχε περιέλθει ακόμα υπό οθωμανική κυριαρχία) αντιστάθηκε στους Οθωμανούς στη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. Το αποτέλεσμα ήταν ουδέτερο αλλά οδήγησε στη συνέχεια στην πτώση της Σερβίας. Ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του Λαζάρου, τον διαδέχθηκε ως ηγεμόνας αλλά το 1394 έγινε υποτελής των Οθωμανών. Το 1402 αποκήρυξε την Οθωμανική κυριαρχία και έγινε σύμμαχος των Ούγγρων. Τα επόμενα χρόνια χαρακτηρίζονται από την πάλη για την εξουσία των Οθωμανών και της Ουγγαρίας επί του εδάφους της Σερβίας. Το 1453 οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και το 1458 την Αθήνα. Το 1459 κατακτήθηκε η Σερβία και ένα χρόνο αργότερα η Ελλάδα.
Με την πτώση της Σερβίας άρχισαν μεταναστεύσεις προς τα βόρεια. Οι Σέρβοι έγιναν μισθοφόροι σε ξένους στρατούς και πολεμούσαν σε παραστρατιωτικές ομάδες και ανταρτικές μονάδες Χαυδούκων και Ουσκόκων μέσα στα Βαλκάνια (Μοναρχία των Αψβούργων), ενώ άλλοι εντάχθηκαν στους Ουσάρους, τους Σεϊμένους και τους Stratioti.
Ο Γιοβάν Νενάντ, Σέρβος στρατιωτικός διοικητής στην υπηρεσία της Ουγγαρίας αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας το 1527, κυβερνώντας μια περιοχή της νότιας Παννονίας.
Νομοθεσία
Οταν ολοκλήρωσε τις περισσότερες από τις κατακτήσεις του ο Στέφανος Δουσάν αφοσιώθηκε στην εποπτεία της διοίκησης της αυτοκρατορίας. Ένας βασικός στόχος ήταν να δημιουργήσει ένα γραπτό νομικό κώδικα, προσπάθεια που οι προκάτοχοί του είχαν μόνο αρχίσει. Μια συνέλευση των επισκόπων, των ευγενών και των κυβερνητών των επαρχιών επιφορτίσθηκε με τη δημιουργία ενός κώδικα νόμων, που θα περιλάμβανε τα έθιμα των σλαβικών χωρών.
Ο Κώδικας του Δουσάν τέθηκε σε ισχύ σε δύο κρατικά συνέδρια, το πρώτο στις 21 Μαίου 1349 στα Σκόπια, ενώ το δεύτερο τροποποίησε τον κώδικα το 1354 στις Σέρρες. Ο νόμος ρύθμιζε όλες τις κοινωνικές σφαίρες, έτσι θεωρείται ένα μεσαιωνικό σύνταγμα. Ο κώδικας περιλαμβάνει 201 άρθρα, με βάση το Ρωμαϊκό-Βυζαντινό δίκαιο Η νομική μεταφύτευση είναι χαρακτηριστική στα άρθρα 171 και 172 του Κώδικα του Δουσάν, που ρύθμιζαν τη δικαστική ανεξαρτησία και είχαν ληφθεί από τον Βυζαντινό κώδικα Βασιλικά (βιβλίο VII, 1, 16-17). Ο κώδικας είχε τις ρίζες του στο πρώτο σύνταγμα στη Σερβία - τον Νομοκανόνα του Αγίου Σάββα (σερβικά : Zakonopravilo). Ο Νομοκανόνας ήταν ένας συνδυασμός του Αστικού δικαίου, που βασιζόταν στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και του Κανονικού δικαίου που βασιζόταν στις Οικουμενικές Συνόδους. Βασικός σκοπός του ήταν να οργανώσει τη λειτουργία του νέου Σερβικού βασιλείου και της Εκκλησίας της Σερβίας. Έτσι οι Σέρβοι απέκτησαν τόσο πολιτική όσο και θρησκευτική ανεξαρτησία.Οικουμενικές Συνόδους. Βασικός σκοπός του ήταν να οργανώσει τη λειτουργία του νέου Σερβικού βασιλείου και της Εκκλησίας της Σερβίας.
Η νομοθεσία έμοιαζε με το φεουδαρχικό σύστημα που επικρατούσε τότε στη Δυτική Ευρώπη, με μια αριστοκρατική βάση και την καθιέρωση σαφούς διάκριση μεταξύ των ευγενών και των χωρικών. Ο μονάρχης είχε ευρείες εξουσίες, αλλά τον περιέβαλε και τον συμβούλευε ένα μόνιμο συμβούλιο αρχόντων και ιεραρχών. Η αυλή, η καγκελαρία και η διοίκηση ήταν χονδροειδή αντίγραφα εκείνων της Κωνσταντινούπολης.
Ο κωδικός απαριθμούσε τη διοικητική ιεραρχία ως εξής: «εδάφη, πόλεις, "ζούπα" και "κράλιστε". Οι "ζούπα" και "κράλιστε" ήταν ένα και το αυτό, όπου οι "ζούπα" στα σύνορα ονομάζονταν "κράλιστε" (σύνορα). Η "ζούπα" αποτελείτο από χωριά και το καθεστώς τους, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους ρυθμίζονταν από το σύνταγμα. Η κυβερνώσα αριστοκρατία κατείχε κληρονομικά ιδιόκτητα κτήματα, που τα καλλιεργούσαν εξαρτημένοι σέμπροι, το αντίστοιχο των Ελλήνων "παροίκων": αγρότες που πρόσφεραν την εργασία τους, επίσημα δεσμευμένοι με διάταγμα. Ο παλαιότερος τίτλος ζουπάν καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον προερχόμενο από τα ελληνικά kefalija (κεφαλή).
Οικονομία
Το εμπόριο ήταν ένα ακόμη αντικείμενο ενδιαφέροντος του Δουσάν. Έδωσε αυστηρές διαταγές για την καταπολέμηση της πειρατείας και για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των ταξιδιωτών και των ξένων εμπόρων. Οι παραδοσιακές σχέσεις με τη Βενετία επαναλήφθηκαν και το λιμάνι της Ραγούσας (Ντουμπρόβνικ) έγινε σημαντικό σημείο συναλλαγών. Αξιόλογους πόρους παρείχε η εκμετάλλευση των μεταλλείων.
Ποικιλία προϊόντων μεταφερόταν μεταξύ Ανατολής-Δύσης μέσω των Ρωμαϊκών δρόμων μέσα από την αυτοκρατορία έφερε: κρασί, αντικείμενα και είδη πολυτελείας από την ακτή και μέταλλα, βοοειδή, ξυλεία, μαλλί και δέρματα, ακατέργαστα και κατεργασμένα, από το εσωτερικό. Αυτή η οικονομική ανάπτυξη κατέστησε εφικτή τη δημιουργία της Αυτοκρατορίας. Σημαντικοί εμπορικοί δρόμοι ήταν η αρχαία Ρωμαϊκή Βία Μιλιτάρις, η Εγνατία Οδός, η Βία ντε Ζέντα και ο δρόμος του Κοπαονίκ, μεταξύ άλλων. Έμποροι, ιδίως από τη Ραγούσα, είχαν εμπορικά προνόμια σε όλο το βασίλειο.
Η Σρεμπρένιτσα, το Ρούντνικ, η Τρέπτσα, το Νόβο Μπρντο, το Κοπαονίκ, Μάτζτανπεκ, το Μπρσκόβο και το Σάμοκοβ ήταν τα κύρια κέντρα ορυχείων μεταλλευμάτων σιδήρου, χαλκού, μολύβδου, αργύρου και χρυσού. Τα μεταλλεία αργύρου παρείχαν μεγάλο μέρος των βασιλικών εισοδημάτων και εκεί εργάζονταν σκλάβοι-εργάτες, υπό τη διεύθυνση Σαξόνων. Μια παροικία Σαξόνων λειτουργούσε τα ορυχεία του Νόβο Μπρντο και εμπορευόταν καυστήρες ξυλάνθρακα. Τα μεταλλεία αργύρου είχαν ετήσια έσοδα 500.000 δολάρια (σε τιμές του 1919). Η Ανατολική Σερβία είχε κυρίως ορυχεία χαλκού.
Το νόμισμα που χρησιμοποιείτο ονομαζόταν δηνάριο, ενώ εναλλακτικό όνομα ήταν το πέρπερ, που προέρχεται από το βυζαντινό υπέρπυρον. Το χρυσό δηνάριο ήταν η μεγαλύτερη μονάδα και ο αυτοκρατορικός φόρος ήταν ένα δηνάριο, ανά κατοικία τον χρόνο.
Στρατός
Η σερβική στρατιωτική τακτική συνίστατο σε από σφηνοειδείς επιθέσεις βαρέος ιππικού με έφιππους τοξότες στα πλευρά. Στον Σερβικό Στρατό υπήρχαν πολλοί ξένοι μισθοφόροι, κυρίως Γερμανοί ως ιππικό και Ισπανοί ως πεζικό. Ο στρατός είχε επίσης προσωπικούς μισθοφόρους φρουρούς για τον τσάρο, κυρίως Γερμανούς ιππότες. Ένας Γερμανός ευγενής, ο Πάλμαν, έγινε διοικητής της Σερβικής "Αλαμανικής Φρουράς" το 1331 κατά τη διέλευσή του από τη Σερβία καθ' οδόν προς την Ιερουσαλήμ, οπότε έγινε αρχηγός όλων των μισθοφόρων του Σερβικού Στρατού. Η κύρια δύναμη του Σερβικού Στρατού ήταν οι θωρακισμένοι ιππότες, φοβεροί για τις άγριες επιθέσεις και τη μαχητική τους ικανότητα.
Σημαίες
Χάρτης του 1339 του Αντζελίνο Ντούλτσερτ απεικονίζει μια σειρά από σημαίες και η Σερβία εκπροσωπείται από μια σημαία τοποθετημένη πάνω στα Σκόπια (Skopi) με το όνομα Σερβία, που ήταν χαρακτηριστικό για πρωτεύουσες την εποχή που παρήχθη ο χάρτης. Η σημαία, που απεικονίζει ένα κόκκινο δικέφαλο αετό, αντιπροσώπευε το βασίλειο του Στέφανου Δουσάν. Μια σημαία στη Μονή Χιλανδαρίου, που την είδε ο Ντιμίτριγιε Αβράμοβιτς (1815 — 1855), υποστηρίχτηκε από την αδελφότητα ότι ήταν σημαία του Αυτοκράτορα Δουσάν. Είχε τρεις λωρίδες, κόκκινες την επάνω και την κάτω και λευκή τη μεσαία. Ο Αυτοκράτορας Δουσάν υιοθέτησε επίσης το Βυζαντινό Αυτοκρατορικό διβέλλιον, που ήταν μωβ και είχε ένα χρυσό σταυρό στο κέντρο. Μια άλλη από τις σημαίες του Δουσάν ήταν η σημαία του Αυτοκρατορικού ιππικού, που φυλάσσεται στη Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος, μια τριγωνική δίχρωμη σημαία, κόκκινη και κίτρινη.
Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση, στην οποία ο Άγιος Σάββας είχε δώσει την πρώτη ώθηση, προόδευσε εντυπωσιακά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δουσάν. Τα σχολεία και τα μοναστήρια εξασφάλισαν τη βασιλική εύνοια. Αληθινές έδρες του πολιτισμού, έγιναν όργανα διαιώνισης της σερβικής εθνικής παράδοσης. Οι καλές τέχνες, υπό την επίδραση των Ιταλών δεν παραμελήθηκαν. Αποσπάσματα τοιχογραφιών και ψηφιδωτών μαρτυρούν το καλλιτεχνικό επίπεδο που επιτεύχθηκε αυτή την περίοδο.
Θρησκεία
Επηρεασμένος από τον κλήρο, ο Δουσάν έδειξε ακραία αυστηρότητα προς τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Οσοι υιοθέτησαν το Λατινικό τελετουργικό καταδικάστηκαν να εργαστούν στα ορυχεία και οι άνθρωποι που την προπαγάνδιζαν απειλήθηκαν με θάνατο. Ο παπισμός ανησύχησε από αυτό και από την αυξανόμενη δύναμη του Δουσάν και προκάλεσε την παλιά αντιπαλότητα των Καθολικών Ούγγρων εναντίον των Ορθοδόξων Σέρβων. Για άλλη μια φορά ο Δουσάν κατέβαλε τους εχθρούς του, από τους οποίους απέσπασε τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, γεγονός που σηματοδότησε το ζενίθ της Μεσαιωνικής Σερβικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο η σοβαρότερη απειλή ήρθε από την Ανατολή, από τους Τούρκους. Αφού εδραιώθηκαν στις ακτές των Δαρδανελίων, οι Τούρκοι ήταν ο κοινός εχθρός της Χριστιανοσύνης. Τότε προέκυψε το ζήτημα της ενοποίησης και κατεύθυνσης εναντίον τους όλων των δυνάμεων στα Βαλκάνια για τη σωτηρία της Ευρώπης από την εισβολή. Η Σερβική Αυτοκρατορία περιλάμβανε ήδη το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής αυτής και για να μετατρέψει τη χερσόνησο σε ένα συνεκτικό σύνολο υπό την εξουσία ενός μόνο ηγεμόνα απαιτείτο κατάληψη της Κωνσταντινούπολης για να προστεθεί στη Σερβία ό,τι είχε απομείνει από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Δουσάν σκόπευε να καταστήσει τον εαυτό του αυτοκράτορα και υπερασπιστή του χριστιανισμού κατά του ισλαμικού κύματος.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Σερβικη
Obduction (βιντεοπαιχνίδι)
Το Obduction είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Cyan Worlds. Το Obduction χαρακτηρίζεται ως ο πνευματικός διάδοχος των προηγούμενων παιχνιδιών περιπέτειας της Cyan, το Myst και το Riven. Στο παιχνίδι, ο παίκτης χειρίζεται τον πρωταγωνιστή ο οποίος μεταφέρεται σε περίεργους εξωγήινους κόσμους, με ανθρώπινα στοιχεία στις εκάστοτε τοποθεσίες. Σκοπός του είναι να εξερευνήσει και να λύσει γρίφους, προκειμένου να βρει έναν τρόπο για α επιστρέψει στο σπίτι του.
Το παιχνίδι χρηματοδοτήθηκε μέσω εκστρατείας στο Kickstarter. Κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2016 για τον Προσωπικό υπολογιστή, με την εκδοχή για τα MacOS να κυκλοφορεί το Μάρτιο του 2017 και τη VR εκδοχή για το Oculus Rift να βγαίνει το Νοέμβριο του 2016. Η εκδοχή του PlayStation 4 θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο του 2017, με ένα patch να κυκλοφορεί αργότερα για την υποστήριξη PlayStation VR.
Το Obduction απέσπασε γενικότερα θετικές κριτικές.
Ανάπτυξη
Το Obduction ανακοινώθηκε επίσημα στις 17 Οκτωβρίου του 2013, μέσω εκστρατείας στο Kickstarter, με επικεφαλής τον Ραν Μίλερ, και βασικό στόχο στα 1.1 εκατομμύρια δολάρια. Στο συνοδευτικό βίντεο, ο Μίλερ ανέφερε ότι το βιντεοπαιχνίδι έχει σκοπό να λειτουργήσει ως πνευματικός διάδοχος του Myst και του Riven. Λαμβάνοντας έμπνευση από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς Myst, ο Μίλερ παρατήρησε ότι το σκηνικό ενός μυστηριώδους εξωγήινου κόσμου θα μοιάζει ως εμπειρία με αυτή που προσφέρει το Myst. Σημειώνοντας ότι η ανακοίνωση έρχεται είκοσι χρόνια από την κυκλοφορία του Myst, τόνισε επίσης ότι οι συνεργάτες από τα δύο αρχικά παιχνίδια Myst, καθώς και όσοι συνέβαλαν στην ανάπτυξη του Uru: Ages Beyond Myst, θα συμμετέχουν στον τομέα ανάπτυξης του Obduction. Η εκστρατεία έληξε στις 16 Νοεμβρίου, ξεπερνώντας τον βασικό στόχο, αποσπώντας περισσότερα από 1 εκατομμύριο δολάρια, και κερδίζοντας την υποστήριξη της εταιρίας Oculus Rift.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2016 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Cyan Worlds Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια PlayStation VR Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Oculus Rift
Άννα Ελεονώρα του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε
Η Άννα-Ελεονώρα, γερμ.: Anna-Eleonore von Stolberg-Wernigerode (26 Μαρτίου 1651 - 27 Ιανουαρίου 1690) από τον Οίκο του Στόλμπεργκ, ήταν κόρη του κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Κέτεν. Έγινε επίτροπος του Άνχαλτ-Κέτεν κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της από το 1671 έως το 1690.
Βιογραφία
Γεννημένη στο Άισενμπουργκ, ήταν το δεύτερο παιδί του Ερρίκου-Ερνέστου κόμη του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε και της Άννας-Ελισάβετ του Στόλμπεργκ.
Στο Άισενμπουργκ στις 23 Μαρτίου 1670 η Άννα-Ελεονώρα παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ πρίγκιπα της Άνχαλτ-Κέτεν. Ο γάμος διήρκεσε μόνο οκτώ μήνες, μέχρι το τέλος του Εμμανουήλ στις 8 Νοεμβρίου.
Επίτροπος
Στις 20 Μαΐου 1671 η Άννα-Ελεονώρα γέννησε έναν γιο, τον Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ, ο οποίος έγινε ο νέος πρίγκιπας. Η Άννα-Ελεονώρα παρέμεινε επίτροπος μέχρι το τέλος της.
Απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 38 ετών. Τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της στον Άγ. Ιάκωβο. Επειδή ο γιος της ήταν ακόμη ανήλικος, ο Ιωάννης-Γεώργιος Β΄ πρίγκιπας της Άνχαλτ-Ντέσαου τη διαδέχθηκε στην επιτροπεία μέχρι το 1692, οπότε ο Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ ενηλικιώθηκε και ξεκίνησε την ανεξάρτητη διακυβέρνησή του.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Ιωάννης Παπαλουκάς
Ο Ιωάννης (Γιάγκος) Παπαλουκάς (1873 - 1936) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Αχιλλέα Παπαλουκά, δικηγόρου και πολιτικού, και της Ολυμπιάδας Λάζου, αδελφής του Θεμιστοκλή Λάζου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Υπήρξε ενεργό μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Λαμίας, του οποίου διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου καθώς και πρόεδρος αυτού. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδος και Φωκίδος στις εκλογές του Αυγούστου του 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Νοεμβρίου του ίδιου έτους καθώς και σε αυτές του 1920. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος.
Ήταν παντρεμένος με την Αγλαΐα Περιβολιώτου, κόρη του Νικολάου Περιβολιώτου, δημάρχου Θερμοπυλών, και αδερφή του Κωνσταντίνου Περιβολιώτη, και είχαν αποκτήσει τρία παδιά: την Λουκία, σύζυγο Λουκά Φίνου, φαρμακοποιού, την Ολυμπιάδα, σύζυγο Σπύρου Λιούρδη, αντιστράτηγου ε.α., και τον Αχιλλέα Παπαλουκά, δικηγόρο και βουλευτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Βουλευτές Λοκρίδας Ιωαννης
Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ιταλικά: Federazione Italiana Giuoco Calcio, FIGC), είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Εδρεύει στη Ρώμη, ενώ το ομοσπονδιακό τεχνικό αθλητικό κέντρο βρίσκεται στη Φλωρεντία στην περιοχή Κοβερτσιάνο.
Είναι υπεύθυνη για τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων. Εποπτεύει τα επαγγελματικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου (από τη Σέριε Α και το Κύπελλο Ιταλίας μέχρι τη Σέριε Β) ενώ οι κατηγορίες από τη Σέριε Δ μέχρι και τα επαρχιακά πρωταθλήματα, δεν ανήκουν στη δικαιοδοσία της. Η FIGC είναι επίσης συνδεδεμένη με τον Ιταλικό Σύνδεσμο Διαιτητών (Associazione Italiana Arbitri - AIA) ο οποίος ορίζει διαιτητές και βοηθούς διαιτητές για τις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας.
Λογότυπο
Το λογότυπο είχε κυκλική μορφή το 1974, στο οποίο εμπεριέχονταν τα στοιχεία της σημαίας της Ιταλίας, ενώ το 1982 εμφανίστηκε η αναγραφή «FIGC». Με την ίδια κυκλική μορφή, το λογότυπο του 1984 παρουσίαζε τρία αστέρια μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία. Η μορφή του λογότυπου άλλαξε το 1992, όταν η Πατρίτσια Πατατσίνι σχεδίασε ένα παραλληλόγραμμο με τα προϋπάρχοντα στοιχεία και έναν κύκλο πάνω αριστερά. Το λογότυπο πήρε τη μορφή ασπίδας το 2000, ενώ το 2007 τα αστέρια έγιναν τέσσερα. Ένα νέο λογότυπο παρουσιάστηκε το 2017, με τα αστέρια εκτός της ασπίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ιταλίας Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Χελ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Χελ, (Hel) είναι βασίλισσα του Χελχέιμ (Helheim), δηλαδή του Σκανδιναβικού κάτω κόσμου.
Περιγράφεται ως κόρη του Λόκι. Παρόλο που και οι δύο γονείς της ήταν ουσιαστικά γίγαντες, συχνά συγκαταλέγεται όπως και ο πατέρας της στους θεούς.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Μαθηματικός Πάπυρος της Μόσχας
Ο Μαθηματικός Πάπυρος της Μόσχας είναι ένας αρχαίος Αιγυπτιακός μαθηματικός πάπυρος, που επίσης είναι γνωστός ως «Ο Μαθηματικός Πάπυρος του Γκολενίστσεφ» από τον πρώτο ιδιοκτήτη του, αιγυπτιολόγο Βλαντιμίρ Γκολενίστσεφ. Ο Γκολενίστσεφ αγόρασε τον πάπυρο το 1892 ή το 1983 στις Θήβες. Κατόπιν έγινε μέρος της συλλογής του Κρατικού Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν στη Μόσχα, όπου και παραμένει σήμερα.
Προβλήματα με μήκος μερών πλοίου
Τα προβλήματα 2 και 3 υπολογίζουν το μήκος μερών πλοίου. Το ένα υπολογίζει το μήκος του πηδαλίου, και το άλλο του καταρτιού του πλοίου δεδομένου ότι είναι το 1/3 + 1/5 του μήκους μιας σανίδας κέδρου με μήκος 30 πήχεις.