cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρτέμιδα Αττικής
Άγιος Νικόλαος
Ο Άγιος Νικόλαος (Πολεοδομική Ενότητα 1 Δήμου Αρτέμιδας) δεν αποτελούσε ποτέ ανεξάρτητο οικισμό ήταν πάντα περιοχή του Δήμου Αρτέμιδος, από το 2011 ενσωματώθηκε στον ευρύτερο καλλικρατικό Δήμο, πήρε το όνομα του από την ομώνυμη εκκλησία έδρα ενορίας με το μεγάλο πάρκο που βρίσκεται στο κέντρο της συνοικίας. Το 1882, ανεγέρθη από τους Σπαταναίους, Σπυρίδωνα και την Αικατερίνη Κουλοχέρη, το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στα Κοκκινονήσια, όπου ονομαζόταν Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις, εορτάζει στις 9 Μαΐου, εκεί γινόταν κάθε χρόνο μεγάλο πανηγύρι με κόσμο μεταφερόμενο στο νησί με βάρκες.Ανατολικά του ναού διασώζονται ίχνη τάφων Την δεκαετία το 1960 πολύνεκρο ατύχημα όταν αναποδογυρίστηκε μια βάρκα τους ανάγκασε να μεταφέρουν την γιορτή στην απέναντι στεριά, τότε οικοδόμησαν την σημερινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Η περιοχή είναι από τις λίγες περιοχές της Αρτέμιδος με καλή ρυμοτομία, η περιοχή γύρω από την παραλία έλκει πολλούς παραθεριστές από την Αθήνα τους θερινούς μήνες έχει μεγάλες καφετέριες και τα μεγαλύτερα κέντρα ιστιοσανίδας που υπάρχουν στην χώρα Στα ανατολικά του Αγίου Νικολάου διακρίνονται τα Κοκκινονήσια (βραχονησίδες) που έχουν κατοικηθεί από τα προϊστορικά χρόνια, η περιοχή αγαπημένος τόπος για λάτρεις του σέρφινγκ, στα βόρεια στα σύνορα με την Ραφήνα υπάρχει η τελευταία παραλία της Αρτέμιδος, η παραλία του Φιλίππα. Συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από το ΚΤΕΛ με αφετηρία την γειτονική πλατεία Τέρμα Αλυκής καθώς και με αστικό λεωφορείο.
Αλυκή
Η Αλυκή (Πολεοδομική Ενότητα 2 Δήμου Αρτέμιδας) δεν αποτελούσε ποτέ ανεξάρτητο οικισμό ήταν πάντα συνοικία του Δήμου Αρτέμιδας, από το 2011 ενσωματώθηκε στον ευρύτερο Καλλικρατικό δήμο. Στα βόρεια συνορεύει με την Ραφήνα με όριο την Οδό Αρίωνος, στα ανατολικά με την συνοικία του Αγίου Νικολάου με όριο την Οδό Αιγαίου τον κεντρικό δρόμο προς την Ραφήνα και στα δυτικά με την συνοικία της Γαλήνης με όριο την Οδό Πυθαγόρα. Η περιοχή είναι πολύ ρηχή και βαλτώδης, γι΄ αυτό από τα αρχαία χρόνια υπήρχε μεγάλο κέντρο εξαγωγής άλατος από κει πήρε το όνομα, το νότιο τμήμα της συνοικίας είναι ακατοίκητο λόγω του εδάφους εκεί υπάρχουν μεγάλα γήπεδα όπως τα δυο Δημοτικά Γήπεδα Αρτέμιδας συμπεριλαμβανομένου του παλιότερου και πλατείες. Στην Αλυκή στα σύνορα με την συνοικία του Αγίου Νικολάου βρίσκεται η πλατεία Τέρμα, εκεί βρίσκεται η αφετηρία του ΚΤΕΛ Αρτέμιδα - Σπάτα - Αγία Παρασκευή, γύρω από αυτήν υπάρχει πλήθος από ψαροταβέρνες. Στην Αλυκή διακρίνουμε δίπλα από την θάλασσα σε μια εκτεταμένη βαλτώδης περιοχή το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Σπυρίδωνα και Παντελεήμονα.
Γαλήνη
Η Γαλήνη (Πολεοδομική Ενότητα 3 Δήμου Αρτέμιδας) δεν αποτελούσε ποτέ ανεξάρτητο οικισμό ήταν πάντα συνοικία του Δήμου Αρτέμιδας, είναι καθαρά περιοχή κατοικίας πολύ ενδεικτική για την πόλη της Αρτέμιδας, τα πολεοδομικά χαρακτηριστικά της είναι όμοια με αυτά της γειτονικής συνοικίας Αλυκής στο βόρειο τμήμα της που είναι κατοικήσιμο. Συνορεύει στα βόρεια με την Ραφήνα με όριο την Οδό Αρίωνος, στα νότια με την συνοικία της Υπαπαντής λίγα μέτρα βόρεια από την εκκλησία, στα ανατολικά με την συνοικία της Αλυκής με όριο την Οδό Πυθαγόρα και στα δυτικά με τον οικισμό της Αγίας Κυριακής με όριο τις οδούς Μπουμπουλίνας και Κρήτης. Κυριαρχούν εξοχικές κατοικίες συνήθως μονοκατοικίες παραθεριστικές ή μόνιμες αλλά και πολλά χωράφια με διάφορες καλλιέργειες ανάμεσα σε στενούς δρόμους και μικρά οικοδομικά τετράγωνα.
Υπαπαντή
Η Υπαπαντή (Πολεοδομική Ενότητα 4 Δήμου Αρτέμιδας) δεν αποτελούσε ποτέ ανεξάρτητο οικισμό ήταν πάντα συνοικία του Δήμου Αρτέμιδας, είναι επίσης περιοχή κατοικίας με πολεοδομικά χαρακτηριστικά όμοια με της γειτονικής Γαλήνης, πήρε το όνομα της από την μεγάλη εκκλησία της Υπαπαντής που βρίσκεται στα βόρεια της συνοικίας. Συνορεύει στα βόρεια με την συνοικία της Γαλήνης λίγα μέτρα βόρεια από την εκκλησία, στα νότια με το κέντρο της Αρτέμιδας με όριο την οδό Ανθέων, στα ανατολικά φτάνει μέχρι την παραλία και την Λεωφόρο Αρτέμιδος, στα δυτικά συνορεύει με τον οικισμό του Αγίου Σεραφείμ με όριο την οδό Σωτήρος. Η Υπαπαντή διασχίζεται από βορά προς νότο με 3 δρόμους όπως η οδός Υπαπαντής που οδηγεί στην εκκλησία και διασταυρώνονται κάθετα με πολλούς στενούς κακοφτιαγμένους δρόμους. Η εκκλησία ανεγέρθη από τους κατοίκους των Σπάτων την δεκαετία του 1920 από τους κατοίκους των Σπάτων την εποχή που η περιοχή άρχισε να κατοικείται, η ανέγερση σύμφωνα με επιγραφή στην πλάκα ολοκληρώθηκε το 1931, εορτάζει με μεγάλα πανηγύρια στις 2 Φεβρουαρίου και στις 6 Αυγούστου.
Άγιος Σεραφείμ Σπάτων
Ο Άγιος Σεραφείμ Σπάτων (Πολεοδομική Ενότητα 5 Δήμου Αρτέμιδας) είναι οικισμός που διοικητικά ανήκε στον Δήμο Σπάτων - Λούτσας.
Κέντρο Αρτέμιδας
Το Κέντρο Αρτέμιδας (Πολεοδομική Ενότητα 6 Δήμου Αρτέμιδας) επεκτείνεται σε ολόκληρη την περιοχή από την Υπαπαντή μέχρι την Λεωφόρο Καραμανλή, είναι η κεντρική συνοικία Αρτέμιδας με επίκεντρο την Λεωφόρο Αρτέμιδας. Το Κέντρο είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή σε καλύτερη κατάσταση από τις υπόλοιπες συνοικίες, στην Λεωφόρο Αρτέμιδας βρίσκεται συγκεντρωμένο το σύνολο των εμπορικών δραστηριοτήτων της πόλης. Ο Ναυτικός Όμιλος Αρτέμιδας και ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας πολιούχου της πόλης της Αρτέμιδας βρίσκονται στην περιοχή του κέντρου ανατολικά της Λ. Αρτέμιδας, γύρω από τον Ναυτικό Όμιλο υπάρχουν πολλές ψαροταβέρνες και καφενεία.
Νεάπολη Σπάτων
Η Νεάπολη Σπάτων (Πολεοδομική Ενότητα 7 Δήμου Αρτέμιδας - βόρειο τμήμα) είναι οικισμός που διοικητικά ανήκε στον Δήμο Σπάτων - Λούτσας.
Άγιος Ιωάννης Σπάτων
Ο Άγιος Ιωάννης Σπάτων (Πολεοδομική Ενότητα 7 Δήμου Αρτέμιδας - νότιο τμήμα) είναι οικισμός που διοικητικά ανήκε στον Δήμο Σπάτων - Λούτσας.
Παραλία
Η Παραλία (Πολεοδομική Ενότητα 12 Δήμου Αρτέμιδας) δεν αποτελούσε ποτέ ανεξάρτητο οικισμό ήταν πάντα συνοικία του Δήμου Αρτέμιδας. Περιλαμβάνει μια αχανή έκταση στα νότια της Λεωφόρου Βραυρώνος και της Παλαιάς Βελανιδέζας που ξεκινά από την διασταύρωση με το φανάρι της Λεωφόρου Καραμανλή στο κέντρο μέχρι την διασταύρωση με την Οδό Μακεδονίας στην κεντρική παραλία της Παλαιάς Βελανιδέζας γνωστή ως παραλία Βραυρώνας. Στην Παραλία διακρίνουμε τον Ναυτικό Όμιλο Νέας Λούτσας και τον Ιερό Ενοριακό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης οικοδομημένο δίπλα από την θάλασσα.
Πράσινος Λόφος
Ο Πράσινος Λόφος (Πολεοδομική Ενότητα 13 Δήμου Αρτέμιδας) που βρίσκεται σε πολύ ορεινό σημείο ύψους 200 περίπου μέτρων είναι οικισμός στο νότιο τμήμα που ανήκε στον Δήμο Αρτέμιδας, ο δεύτερος από τους δυο γειτονικούς μεγαλύτερους λόφους του δήμου μαζί με αυτόν του Αγίου Ιωάννη που βρίσκεται αμέσως βορειότερα από το 2011 είναι τμήμα του ευρύτερου Καλλικρατικού δήμου. Στον Πράσινο Λόφο μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα υπήρχαν μόνο καλλιέργειες σταδιακά άρχισε να αποκτά και μόνιμους κατοίκους μετά την αγορά της περιοχής από τον Συνεταιρισμό Ηλεκτρολόγων Αδειούχων Εγκαταστατών "Η ΠΟΛΙΣ" το 1965 ο οποίος τον ρυμοτόμησε σε οικόπεδα. Το 1981 ιδρύθηκε από τους κατοίκους της περιοχής ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Πράσινου Λόφου ο οποίος το 2004 μετατράπηκε και σε Πολιτιστικό, διοικείται από 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο, τα οικονομικά του ελέγχονται ετήσια από την 3μελή Εποπτική Επιτροπή. Αποτελούσε πάντα τμήμα του Δήμου Αρτέμιδας, από το 2011 εντάχθηκε στον ευρύτερο Καλλικρατικό δήμο. Ο οικισμός του Πράσινου Λόφου έχει έκταση περίπου 400 στρεμμάτων και περικλείεται από τις οδούς Αγ. Ιωάννη-Πρασίνου Λόφου-Φιλαϊδών, χαρακτηριστικό του οικισμού λόγω του μεγάλου ύψους του είναι η υπέροχη θέα στην θάλασσα που φτάνει μέχρι την Βραυρώνα και την παραλία της Χαμολιάς.
Παλαιά Βελανιδέζα
Η Παλαιά Βελανιδέζα ή Νέα Λούτσα (Πολεοδομική Ενότητα 14 Δήμου Αρτέμιδας) βρίσκεται στα νότια του Πολεοδομικού Συγκροτήματος της Αρτέμιδας, αποτελούσε οικισμό του Δήμου Αρτέμιδος ως το 2011 από εκείνη την χρονιά εντάχθηκε στον ευρύτερο Καλλικρατικό δήμο. Συνορεύει στα βόρεια με την πόλη της Αρτέμιδας, στα νότια με τον αρχαιολογικό οικισμό της Βραυρώνας, στα ανατολικά με την συνοικία Παραλία Αρτέμιδας με όριο την Λεωφόρο Βραυρώνας και στα δυτικά με τον οικισμό του Πράσινου Λόφου. Η Παλαιά Βελανιδέζα είναι από τις τελευταίες συνοικίες που οικοδομήθηκαν στην πόλη. Είναι γνωστή στους παραθεριστές σαν Βραυρώνα ή παραλία της Βραυρώνας, η ονομασία αυτή είναι εσφαλμένη λόγω του ότι δεν έχει σχέση με την ίδια την Βελανιδέζα αλλά με τον γειτονικό αρχαιολογικό οικισμό της Βραυρώνας που βρίσκεται αμέσως νοτιότερα στα σύνορα με το Πόρτο Ράφτη.
Στην Παλαιά Βελανιδέζα υπάρχει ο μεγάλος ενοριακός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται στο επίκεντρο της περιοχής στο κέντρο της παραλίας, η περιοχή γύρω από τον ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου προσελκύει περισσότερο τον κόσμο την παραθεριστική περίοδο εκεί υπάρχει η παραλία με πλήθος από καφετέριες και ταβέρνες. Εξωτερικά της Βελανιδέζας στα νότια υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα ξενοδοχειακά συγκροτήματα στην χώρα το Mare Nostroum με επιβλητική θέα στην Βελανιδέζα και την Βραυρώνα. Η περιοχή διασχίζεται στα νότια από την Λεωφόρο Βραυρώνος σαν συνέχεια της Λεωφόρου Αρτέμιδας, το οδικό δίκτυο είναι εξαιρετικά άσχημο οι περισσότεροι δρόμοι που διασταυρώνονται με την Λ.Βραυρώνας είναι κακοφτιαγμένοι. Εξυπηρετείται σε όλο της το μήκος με ΚΤΕΛ σε δευτερεύουσα γραμμή του δικτύου Αγία Παρασκευή - Σπάτα - Αρτέμιδα, καταλήγει νότια της Βελανιδέζας πολύ κοντά στην Βραυρώνα.
Χλωρίδα
right|thumb|Τρισδιάστατη άποψη (δορυφορική εικόνα ASTER) right|thumb|Υδροβιότοπος Αλυκής right|thumb|Χάρτης των Πολεοδομικών Ενοτήτων της Αρτέμιδας.
Τα παραπάνω είδη απαντώνται στην περιοχή είτε ως αυτοφυή (ενδημικά και μη), είτε έχουν εγκατασταθεί τεχνητά κατά καιρούς, από τους κατοίκους της περιοχής και στη συνέχεια πολλαπλασιάστηκαν με φυσικό τρόπο. Καταλαμβάνουν δε επιφάνειες, όπως αγροί, εγκαταλειμμένα οικόπεδα, ακτές, δασικές εκτάσεις και άλλους ελεύθερους χώρους. Στον κατάλογο δεν συμπεριλαμβάνονται τα φυτά αρχιτεκτονικής τοπίου που χρησιμοποιούνται στους σύγχρονους κήπους και τα δένδρα αγροτικής παραγωγής.
Φυτοκοινωνίες
Σε μορφή υψηλής βλάστησης, στην περιοχή κυριαρχεί η χαλέπιος πεύκη, που απαντάται:
Στους ελεύθερους χώρους το πεύκο σχηματίζει ομήλικες συστάδες με υπόροφο αποτελούμενο κυρίως από σχίνο, και σε χαλαρές συγκομώσεις από πουρνάρι. Στο θαμνόροφο και όπου η συγκόμωση της χαλεπίου το επιτρέπει, εμφανίζονται ενδημικά φυτά όπως θυμάρι και λαδανιά. Σε αυτές τις περιοχές και εφόσον δεν υπάρχει ανθρώπινη επέμβαση η αναγέννηση της υψηλής βλάστησης αλλά και του υπόροφου πραγματοποιείται κανονικά.
Στην ακτή η χαλέπιος καταλαμβάνει τη ζώνη που ακολουθεί αμέσως μετά τα αλόφυτα και τα αρμυρίκια.
Πανίδα
Η πανίδα της περιοχής είναι ιδιαίτερα περιορισμένη σε πλήθος καθώς ο χώρος δέχεται ολοένα και πιο έντονες πιέσεις αστικού χαρακτήρα. Παραμένει όμως ένας σημαντικός αριθμός ειδών που απαντάται στην περιοχή του Δήμου Αρτέμιδος και στην ευρύτερη περιοχή της πεδιάδας των Μεσογείων.
Σημαντικό βιότοπο αποτελεί η περιοχή «Λίμνη» ή «Αλυκές», υδροβιότοπος υπό καθεστώς απολύτου προστασίας καθώς στην περιοχή απαγορεύεται κάθε είδους επέμβαση.Αν και κατά το παρελθόν ο χώρος έχει χρησιμοποιηθεί ως χώρος ανεξέλεγκτης διάθεση αδρανών και ογκωδών αποβλήτων, σήμερα αποτελεί τόπο ανάπαυσης και αναπαραγωγής μεταναστευτικών πτηνών. Η όχθη της λίμνης περιβάλλεται από καλαμιές ενώ στην ευρύτερη περιοχή επικρατούν τα αρμυρίκια προσφέροντας επαρκή κάλυψη, νερό και τροφή στους μικρούς πληθυσμούς πτηνών που προτιμούν τον υδροβιότοπο.
Οι παρακάτω κατάλογοι βασίζονται σε παρατηρήσεις της τελευταίας 8ετίας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Αττικής.
Συγκοινωνιακή σύνδεση και προσβασιμότητα
Η Αρτέμιδα συνδέεται συγκοινωνιακώς με τα Σπάτα και τη Ραφήνα. Η λεωφόρος Κωνσταντίνου Καραμανλή συνδέει οδικώς την Αρτέμιδα με την Αθήνα μέσω Σπάτων, η λεωφόρος Βραυρώνος με το Πόρτο Ράφτη (Μαρκόπουλο) και η λεωφόρος  Αρτέμιδος με τη Ραφήνα. Στην πρώτη βρίσκεται και η δευτερεύουσα είσοδος για το προσωπικό του Διεθνούς Αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος.
Υπάρχει σχεδιασμός για σύνδεση με τον προαστιακό σιδηρόδρομο, της Αρτέμιδος με το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Θέση
Τα διοικητικά όρια εκτείνονται: από τον όρμο Αρτέμιδας, το Πόρτο Ράφτη, το δήμο Μαρκοπούλου και το διεθνές αεροδρόμιο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής
Ελληνική απογραφή 1848
Η ελληνική απογραφή του 1848 ήταν η δωδέκατη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους. Ο πληθυσμός της χώρας ήταν σύμφωνα με την απογραφή 986.731 κάτοικοι και παρουσίασε αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη του απογραφή του 1845 κατά 26.495 κατοίκους. Η συνολική έκταση του Βασιλείου ήταν κατά την απογραφή 47.516 τ.χλμ. και περιελάμβανε την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα καθώς και τις Κυκλάδες. Η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 20,8 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Στην απογραφή συλλέχθηκαν στοιχεία μόνο για το φύλο και την ηλικία, καθώς τότε ενδιέφερε τις αρχές μόνο η εξακρίβωση του αριθμού του πληθυσμού και όχι τα κοινωνικοοικονομικά του χαρακτηριστικά. Τα αποτελέσματα της απογραφής αυτής δημοσιεύτηκαν το 1850.
Ανρί Κουαφιέ ντε Ρυζέ ντ'Εφιά
Ο Ανρί Κουαφιέ ντε Ρυζέ ντ'Εφιά, μαρκήσιος του Σεν-Μαρ (γαλλικά: Henri Coiffier de Ruzé, marquis de Cinq-Mars) (1620-12 Σεπτεμβρίου 1642) ήταν ευνοούμενος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Συμμετείχε στην τελευταία αποτυχημένη συνωμοσία εναντίον του καρδινάλιου Ρισελιέ, ισχυρού πρωθυπουργού του βασιλιά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σεν-Μαρ ήταν γιος του στρατάρχη Αντουάν Κουαφιέ ντε Ρυζέ, μαρκήσιου του Εφιά, στενού φίλου του καρδινάλιου Ρισελιέ, ο οποίος πήρε το αγόρι υπό την προστασία του μετά το θάνατο του πατέρα του το 1632.
Η ζωή στη βασιλική αυλή
Ως γιος του μαρκήσιου ντ'Εφιά, που ήταν υπουργός Οικονομικών και επίσης στενός φίλος του Ρισελιέ, ο Σεν-Μαρ παρουσιάστηκε στη βασιλική αυλή πολύ νωρίς.
Το 1639, ο Ρισελιέ τον παρουσίασε στον Λουδοβίκο ΙΓ΄, ελπίζοντας ότι ο νεαρός θα τον επηρέαζε, επιτρέποντας έτσι στον Ρισελιέ να ασκήσει ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο στον βασιλιά. Πράγματι, γρήγορα καθιερώθηκε ως βασιλικός ευνοούμενος και έλαβε το αξίωμα του Μεγάλου Ιπποκόμου της Γαλλίας. Ο καρδινάλιος πίστευε ότι μπορούσε εύκολα να τον ελέγξει, αλλά αντίθετα ο Σεν-Μαρ σύντομα κουράστηκε από τον βασιλιά και προτίμησε να συμμετέχει σε διασκεδάσεις που οδήγησαν σε συγκρούσεις με τον βασιλιά, γνωστό για τη λιτότητά του. Πολλαπλασίασε τις γυναικείες κατακτήσεις του και ήρθε σε σύγκρουση με τον Ρισελιέ όταν διεκδίκησε ένα δουκάτο για να μπορέσει να παντρευτεί τη Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα. Ο Ρισελιέ αντιτάχθηκε σ' αυτά του τα σχέδια και ο Σεν-Μαρ πέρασε στο στρατόπεδο των εχθρών του καρδινάλιου και πίεσε τον βασιλιά να τον εκτελέσει ή να τον αποπέμψει.
Συνομωσίες
Το 1641, ο Σεν-Μαρ συμμετείχε στην εξέγερση του κόμη του Σουασόν, αλλά η προσπάθεια απέτυχε. Τον επόμενο χρόνο, συνωμότησε ξανά με τον αδελφό του βασιλιά Γκαστόν δούκα της Ορλεάνης και προσπάθησαν να λάβουν υποστήριξη για την εξέγερση από τον Φίλιππο Δ΄, βασιλιά της Ισπανίας. Η υπηρεσία κατασκοπείας του Ρισελιέ ανακάλυψε την προδοτική αλληλογραφία του Σεν-Μαρ και τον συνέλαβε.
Θάνατος
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η άκατος του Ρισελιέ στον Ροδανό, πίνακας του [[Ιπολίτ-Πωλ Ντελαρός, 1829]] Ο Ρισελιέ τον φυλάκισε και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' αποκεφαλισμού. Ο Σεν-Μαρ εκτελέστηκε στην κεντρική πλατεία της Λυών, μαζί με τον συνεργό του σύμβουλο του Παρλαμέντου του Παρισιού Φρανσουά Ωγκύστ ντε Του, γιο του Ζακ Ωγκύστ ντε Του, στις 12 Σεπτεμβρίου 1642.
Ο Γάλλος συγγραφέας Ταλμάν ντε Ρεώ αναφέρει ότι ο βασιλιάς δεν έδειξε κανένα συναίσθημα σχετικά με την εκτέλεση: είπε «Θα ήθελα να δω τον μορφασμό που κάνει αυτή τη στιγμή στο ικρίωμα». Οι τελευταίες λέξεις του μαρκήσιου του Σεν-Μαρ ήταν: «Θεέ μου, τι κόσμος!».
Λογοτεχνία - τέχνες
Το πρόσωπο του Σεν-Μαρ και το τραγικό του τέλος ενέπνευσε καλλιτέχνες και συγγραφείς ανά τους αιώνες. Από τα πιο γνωστά έργα είναι το ιστορικό μυθιστόρημα του Αλφρέ ντε Βινί Σεν-Μαρ ή Μια συνωμοσία την εποχή του Λουδοβίκου ΙΓ΄ το 1826 και η ομώνυμη όπερα του Σαρλ Γκουνό το 1878.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος
Μάχη του Μαλπλακέ
Η Μάχη του Μαλπλακέ, η οποία έλαβε χώρα στις 11 Σεπτεμβρίου 1709, ήταν μία από τις κύριες μάχες του Πολέμου της Ισπανικής διαδοχής, κατά την οποία ήταν αντιμέτωποι οι Βουρβόνοι της Γαλλίας και της Ισπανίας και μία συμμαχία με κύρια μέλη την Μεγάλη Βρετανία, τις Ηνωμένες Επαρχίες και το Βασίλειο της Πρωσσίας.
Πρελούδιο
Μετά από μία καθυστερημένη έναρξη των επιχειρήσεων λόγω του εξαιρετικά δριμύ χειμώνα που προηγήθηκε, η συμμαχική εκστρατεία του 1709 άρχισε στα μέσα Ιουνίου. Καθώς δεν κατάφερε να προσελκύσει τον υπό τον Στρατάρχη Βιλλάρ, Γαλλικό Στρατό λόγω των ισχυρών αμυντικών του γραμμών και των διαταγών του Στρατάρχη από τις Βερσαλλίες να μην διακινδυνεύσει μία μάχη, ο Δούκας του Μάρλμπορω στράφηκε προς την κατάληψη των οχυρών της Τουρναί και του Υπρ. Η Τουρναί έπεσε μετά από μία ασυνήθιστα μακρά πολιορκία διάρκειας 70 ημερών με αποτέλεσμα να έχει έρθει ήδη ο Σεπτέμβριος. Ο Μάρλμπορω, ο οποίος δεν ήθελε να διακινδυνεύσει τον κίνδυνο διασποράς ασθενειών στο στράτευμα του στην ελώδη περιοχή γύρω από το Υπρ, κινήθηκε προς τα ανατολικά και προς το μικρότερο οχυρό της Μονς, με την κατάληψη του οποίου ήλπιζε να υπερκεράσει τη γαλλική αμυντική γραμμή από τα δεξιά. Ο Βιλλάρ τον ακολούθησε, έχοντας νέες διαταγές από τον Λουδοβίκο ΙΔ' να αποτρέψει την πτώση της Μονς με κάθε κόστος - ουσιαστικά μία διαταγή στον επιθετικό στρατάρχη να εμπλακεί σε μάχη. Μετά από αρκετούς πολύπλοκους ελιγμούς, οι δύο στρατοί βρέθηκαν αντιμετώποι κατά μήκος του ανοίγματος του Μαλπλακέ, νοτιοδυτικά της Μονς.
Μάχη
Ο συμμαχικός στρατός, ο οποίος αποτελείτο κυρίως από ολλανδικά και αυστριακά στρατεύματα, αλά επίσης και με ισχυρά βρετανικά και πρωσικά αποσπάσματα, διοικούνταν από τον Δούκα του Μάρλμπορω και τον Πρίγκηπα Ευγένιο της Σαβοΐας,ενώ οι Γάλλοι και ένα απόσπασμα Βαυαρών διοικούνταν από τον Βιλλάρ και τον Στρατάρχη Μπουφλέρ. Ο Μπουφλέρ ήταν επισήμως ανώτερος του Βιλλάρ αλλά εθελούσια βρισκόταν υπό τις διαταγές του. Οι σύμμαχοι είχαν περίπου 86.000 άνδρες και 100 πυροβόλα και οι Γάλλοι είχαν περίπου 75.000 άνδρες και 80 πυροβόλα και οι δύο στρατοί είχαν στρατοπεδεύσει εντός ακτίνας βολής των πυροβόλων τους στο σημείο που σήμερα βρίσκονται τα Γαλλο-βελγικά σύνορα. Στις 9.00 π.μ. της 11ης Σεπτεμβρίου, οι Αυστριακοί επιτέθηκαν με την υποστήριξη των Πρώσσων και των Δανών υπό τη διοίκηση του Κόμη Άλμπρεχτ Κόνραντ Φινκ φον Φινκενστάιν, απωθώντας την αριστερή πτέρυγα των Γάλλων μετά από μισή ώρα και κατάφεραν, με βαριές όμως απώλειες, να εμποδίσουν τον Μπουφλέρ να κινηθεί σε βοήθεια του Βιλλάρ.
Ο Βιλλάρ κατάφερε να αναδιοργανώσει τις δυνάμεις του, αλλά ο Μάρλμπορω και ο Ευγένιος επιτέθηκαν και πάλι, υποβοηθούμενοι από την προώθηση ενός αποσπάσματος υπό τον στρατηγό Γουίδερς στην αριστερή πτέρυγα των Γάλλων, κάτι το οποίο υποχρέωσε τον Βιλλάρ να αποσπάσει δυνάμεις από το κέντρο του για να το αντιμετωπίσει. Περίπου στις 1 μ.μ. ο Βιλλάρ τραυματίστηκε βαριά από μία βολίδα μουσκέτου που συνέτριψε το γόνατο του και η διοίκηση πέρασε στον Μπουφλέρ. Η αποφασιστική τελική επίθεση έγινε στο αποδυναμωμένο πια κέντρο της γαλλικής διάταξης υπό τη διοίκηση του Κόμη των Όρκνευ, η οποία κατάφερε να καταλάβει τη γαλλική γραμμή των οχυρωματικών αιχμών. Αυτό κατέστησε δυνατή την προώθηση του συμμαχικού Ιππικού μέσα από αυτή τη γραμμή και την αντιπαράθεση του με το γαλλικό ιππικό που βρισκόταν πίσω της. Μία άγρια μάχη ξέσπασε, κατά την οποία ο Μπουφλέρ ηγήθηκε προσωπικά των επίλεκτων στρατευμάτων του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλέως της Γαλλίας. Ο Μπουφλέρ κατάφερε τουλάχιστον έξι φορές να απωθήσει το συμμαχικό ιππικό μέχρι τη γραμμή των οχυρωματικών αιχμών, αλλά κάθε φορά το γαλλικό ιππικό απωθούνταν από τα πυρά του βρετανικού πεζικού. Στο τέλος, γύρω στις 3.00 μ.μ. ο Μπουφλέρ, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούσε να νικήσει αυτή τη μάχη, διέταξε την υποχώρηση, η οποία εκτελέστηκε με τάξη. Οι Σύμμαχοι είχαν υποστεί τόσες απώλειες κατά την επίθεση τους ώστε να μην μπορούν να τον καταδιώξουν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν χάσει πάνω από 21.000 άνδρες, αριθμό σχεδόν διπλάσιο από τις γαλλικές απώλειες.
Μετά τη μάχη
Με βάση τους νόμους του πολέμου της εποχής, η μάχη θεωρήθηκε συμμαχική νίκη, διότι οι Γάλλοι αποσύρθηκαν και άφησαν στην κατοχή του στρατού του Μάρλμπορω το πεδίο της μάχης. Ωστόσο, οι απώλειες των Συμμάχων ήταν διπλάσιες από εκείνες των Γάλλων και, σε αντίθεση με τις προηγούμενες νίκες του Δούκα, ο γαλλικός στρατός μπόρεσε να αποσυρθεί με τάξη και σχετικά άθικτος, παραμένοντας μία ισχυρή απειλή για τις περαιτέρω επιχειρήσεις των Συμμάχων. Ο Βιλλάρ ισχυρίστηκε ότι μερικές ακόμα γαλλικές ήττες σαν αυτή θα κατέστρεφαν το συμμαχικό στρατό· και ο ιστορικός Τζων Α. Λυν θεωρεί στο βιβλίο του The Wars of Louis XIV 1667-1714 τη μάχη σαν Πύρρειο νίκη, όμως η προσπάθεια διάσωσης της Μονς απέτυχε και το οχυρό έπεσε στις 20 Οκτωβρίου. Παρόλα αυτά, τα νέα για το Μαλπλακέ, την αιματηρότερη μάχη του 18ου αιώνα, άφησαν άφωνη όλη την Ευρώπη. Η φήμη ότι ακόμα και ο Μάρλμπορω είχε σκοτωθεί, έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα λαικά γαλλικά τραγούδια, το Marlbrough s'en va-t-en guerre (Ο Μάρλμπορω πήγε στον πόλεμο). Για την τελευταία από τις τέσσερις μεγάλες στρατωτικές του νίκες, ο Μάρλμπορω δεν έλαβε ευχαριστήρια επιστολή από την Βασίλισσα Άννα. Το ποίημα του Ρίτσαρντ Μπλάκμορ Οδηγίες προς τον Βάντερ Μπεκ ήταν ουσιαστικά το μόνο το οποίο προσπάθησε να εξυμνήσει τη "νίκη" του Μάρλμπορω στο Μαλπλακέ και η μάχη αυτή κινητοποίησε το κόμμα των Τόρυ προς την έναρξη προσπαθειών απεμπλοκής από τη συμμαχία με το σχηματισμό της κυβέρνησης τους το επόμενο έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Βαυαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Ιστορία της Βρετανίας
Μαρτίλ
Το Μαρτίλ (Μάρτεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Τόμας Ζάιατς
Ο Τόμας Ζάιατς (γενν. 22 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Αυστριακός αθλητής της ιστιοπλοΐας.
Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία Νάκρα 17 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μαζί με την Τάνια Φρανκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές της ιστιοπλοΐας
Κατηγορία:Αυστριακοί Ολυμπιονίκες
Θουριγγία
Η Θουριγγία (γερμανικά: Freistaat Thüringen) είναι ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας. Η έκτασή της είναι 16.172,14 τετρ. χλμ., έχει 2,14 εκατομμύρια κατοίκους και πρωτεύουσά της είναι η Ερφούρτη.
Σημαντικά αξιοθέατα στο κρατίδιο είναι ο Πύργος του Βάρτμπουργκ και οι ιστορικές πόλεις Ιένα και Βαϊμάρη.
Γεωγραφία
Το κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της Θουριγγίας είναι ο Θουριγγικός Δρυμός, μία οροσειρά που διαχωρίζεται από τον ποταμό Βέρρα από τα ηφαιστειογενή όρη του Ρήνου. Η ανατολική Θουριγγία είναι ουσιαστικά μία μεγάλη πεδιάδα, που τη διαρρέει ο ποταμός Ζάαλε από νότο προς βορρά.
Διοικητική διαίρεση
Η Θουριγγία υποδιαιρείται σε 17 διαμερίσματα (Landkreise):
Επιπλέον υπάρχουν 6 αστικά διαμερίσματα:
Το καθένα από αστικά διαμερίσματα περιλαμβάνει μία πόλη με το ίδιο όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κάνναβη
Η κάνναβη ή κάνναβις είναι γένος φυτών στο οποίο ταξινομούνται συνήθως τρία διακριτά είδη φυτών: Κάνναβη η ήμερη (Cannabis sativa), Ινδική κάνναβη (Cannabis indica) και Κάνναβη ruderalis (Cannabis ruderalis). Αυτά τα είδη είναι ενδογενή στην Κεντρική Ασία αλλά και την Ινδική υποήπειρο.
Η κύρια ψυχοτρόπος (ναρκωτική) ουσία της κάνναβης είναι η Δ9-τετραϋδροκανναβινόλη, γνωστή ως THC. Είναι ένα από τα 483 χημικά που είναι γνωστό ότι υπάρχουν στο φυτό κάνναβης συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 84 άλλων κανναβινοειδών.
Χρήσεις της βιομηχανικής κάνναβης
Η βιομηχανική κάνναβη έχει πολλαπλή χρήση. Οι παραγόμενες ίνες (28%) χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σπάγκων, σχοινιών, δικτύων, υφασμάτων για σάκους, για πανιά ιστιοφόρων και για το κανναβάτσο. Οι ίνες ανώτερης ποιότητας προωθούνται στην υφαντουργία, ενώ μεγάλο μέρος των υπόλοιπων ινών χρησιμοποιούνται από τη χαρτοβιομηχανία για παραγωγή χαρτιού ειδικής ποιότητας. Από κοντές και σπασμένες, κατώτερης ποιότητας ίνες αποτελείται το «καννάβι» των υδραυλικών, που χρησιμοποιείται για τη σύνδεση των σωλήνων ύδρευσης. Οι ίνες της κάνναβης χρησιμοποιούνται ακόμα για την κατασκευή υλικών μόνωσης και υλικών οικοδομών. Κατασκευές από ίνες κάνναβης χρησιμοποιούνται στην αυτοκινητοβιομηχανία, ως μονωτικό και στεγανωτικό επίστρωμα των αυτοκινήτων.
Η εντεριώνη (ψίχα) των στελεχών της κάνναβης χρησιμοποιείται ως υλικό στρωμνής ζώων και ιδιαίτερα των αλόγων ιππασίας, γιατί είναι 12 φορές περισσότερο απορροφητική από το άχυρο του σιταριού, απαλή, καθόλου ερεθιστική, έχει μεγάλη διάρκεια χρησιμοποίησης, δεσμεύει την υγρασία και τις οσμές, και δεν ελκύει έντομα και τρωκτικά. Το υλικό αυτό, μετά τη χρησιμοποίησή του, αποτελεί ένα άριστο χουμικό-βελτιωτικό του εδάφους για ανθοκομικά φυτά και κηπευτικές καλλιέργειες.
Οι σπόροι της κάνναβης (κανναβούρι), είναι μικροί με ελλειπτικό σχήμα, που βοτανικά είναι γνωστοί ως αχαίνια. Η μέση περιεκτικότητα των σπόρων σε λάδι είναι 20-35%, χρησιμοποιούνταν αρχικά μόνο για τη διατροφή των ωδικών πτηνών και το λάδι των σπόρων κυρίως στη σαπωνοποιία και στη βερνικοποιία. Σήμερα υπάρχει έντονο επιστημονικό ενδιαφέρον και μελέτες σχετικά με την χρησιμοποίηση των σπόρων κάνναβης και των προϊόντων που παράγονται π.χ. αλεύρι, πρωτεΐνη, λάδι για ανθρώπινη χρήση λόγω της υψηλής θρεπτικής τους αξίας.
Κίνδυνοι καπνίσματος
Η κάνναβη περιέχει τουλάχιστον 426 χημικές ενώσεις και περισσότερα από 60 αλκαλοειδή που υπάρχουν μόνο σ' αυτό το φυτό και ονομάζονται κανναβινοειδή. Δύο απ' αυτά (η Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη ΤHC και η λιγότερο δραστικήΔ8-Τετραϋδροκανναβινόλη), έχουν σωματικές και ψυχικές επιδράσεις στον άνθρωπο, ενώ τα υπόλοιπα είναι αδρανή από βιολογική άποψη..
Επιστημονικές αναλύσεις έχουν εντοπίσει τουλάχιστον 6.000 ίδιες χημικές ουσίες στον καπνό μαριχουάνας, όπως υπάρχουν στον καπνό. Δημοσίευση από το ίδρυμα British Lung Foundation το 2012, με ανάγκη για περαιτέρω έρευνα προς απόδειξη και ισχύ των αποτελεσμάτων, όπως επισημαίνει το NHS (National Health Service) της Αγγλίας, αναφέρει τα παρακάτω: η πίσσα από τσιγαριλίκια κάνναβης περιέχει 50% περισσότερες τοξίνες που προκαλούν καρκίνο από τα τσιγάρα που κατασκευάζονται από καπνό. Μόνο 3 τσιγαριλίκια κάνναβης μπορεί να προκαλέσουν την ίδια βλάβη στους πνεύμονες όπως ένα ολόκληρο πακέτο των 20 τσιγάρων. το Το χρόνιο κάπνισμα κάνναβης συνδέεται με τον βήχα, παραγωγή πτυέλων, δύσπνοια, και άλλα συμπτώματα της χρόνιας βρογχίτιδας. Οι τακτικοί καπνιστές κάνναβης παρουσιάζουν παθολογικές αλλαγές στα κύτταρα των πνευμόνων παρόμοια με εκείνα που προηγούνται της ανάπτυξης του καρκίνου του πνεύμονα στους καπνιστές καπνού. Το 2013 μια αναθεώρηση, συγκρίνοντας από μελέτες διαφορετικές δομικές και λειτουργικές απεικονίσεις, έδειξαν μορφολογικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου σε χρήστες κάνναβης, που ενδεχομένως να συσχετίζονται με την χρήση κάνναβης. Στοιχεία δείχνουν ότι η χρήση κάνναβης μπορεί να επιδεινώσει τα ψυχωτικά συμπτώματα και να αυξήσουν τον κίνδυνο υποτροπής. Το 2014, σε μια ανάλυση απο 31 έρευνες βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ της χρήσης κάνναβης και του άγχους. Κατά μία άλλη έρευνα, ένας στους έξη νέους χρήστες κάνναβης, θα εξαρτηθεί από αυτή.
Τα κυριότερα προϊόντα της κάνναβης είναι: Η μαριχουάνα, το πρασινωπό μείγμα αποξηραμένων θρυμμάτων από όλα τα μέρη του φυτού, που περιέχει 0,2-5% THC και χρησιμοποιείται ευρέως για ευφορικούς και θεραπευτικούς λόγους. Το χασίς, σκουρόχρωμο αποξηραμένο ρετσίνι που βγαίνει από τις αδενικές τρίχες του φυτού, που περιέχει 5-12% THC. Το χασισέλαιο, παχύρρευστο υλικό που παράγεται από παράνθια φύλλα της κάνναβης, περιέχει 20-60% THC και δεν έχει ευρεία χρήση.
Malana cream
Στο ινδικό χωριό Μάλανα των Ιμαλαΐων, καλλιεργείται και παράγεται ένα προϊόν προερχόμενο από τη ρητίνη του φυτού της κάνναβης, το οποίο είναι γνωστό ανά τον κόσμο ως Malana cream. Θεωρείται ένα από τα πιο ποιοτικά και ακριβά είδη κάνναβης παγκοσμίως, ενώ ξεχωρίζει για την χαρακτηριστική μυρωδιά, την υφή -που θυμίζει αυτήν του πηλού- και την υψηλή του περιεκτικότητα στην ψυχοδραστική ουσία Τετραϋδροκανναβινόλη (TCH). Αναδύεται μέσω τεχνικών τριβής με τα χέρια, με τους καλλιεργητές να τρίβουν με έντονη συχνότητα φφρέσκα φύλλα κάνναβης στις παλάμες τους, μέχρι να διερεύσει η ρητίνη. Η φήμη της Malana cream έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, προσελκύοντας χιλιάδες επισκεπτών, παρόλο που βάσει του νόμου της Ινδίας (NDPS) που αφορά στα ναρκωτικά και τις ψυχοτρόπες ουσίες, θεωρείται παράνομη.
Ετυμολογία
Η λέξη ετυμολογείται από τα ελληνικά (κάνναβις), και προήλθε από τη Σκυθική και Θρακική γλώσσα. Η λέξη συγγενεύει με το Περσικό kanab, και το αγγλικό canvas. Η λέξη χρησιμοποιείται και στα μοντέρνα εβραϊκά, αλλά υπάρχουν κι αυτοί που θεωρούν ότι προέρχεται από την αρχαιότητα ως קני בושם q'nei bosem, ένα μείγμα βιβλικού λαδιού. Στην αρχαία ακαδική qunnabtu, στα νεο-ασσυριακά και στα νεο-βαβυλωνικά qunnabu, χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει ένα φυτό που παράγει καπνό.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα υπάρχει ως αυτοφυές και καλλιεργούμενο φυτό και είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Θεωρείται κλωστικό φυτό αφού από αυτή, ιδιαίτερα την Sativa, λαμβάνονται ίνες που χρησιμοποιούνται για ύφανση και την κατασκευή σκοινιών, καμβά και άλλων υλικών. Στην Ελλάδα είναι νόμιμα τα ακατέργαστα συγκομιζόμενα προϊόντα που προκύπτουν από την καλλιέργεια ποικιλιών κάνναβης του είδους Cannabis Sativa L χαμηλής περιεκτικότητας σε τετραϋδροκανναβινόλη (THC) και συγκεκριμένα μέχρι 0,2%, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις της νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Χρησιμοποιείται ευρέως σε όλο τον κόσμο παράνομα ως ναρκωτικό, ενώ επιτρέπεται η χρήση για ιατρικά προβλήματα σε οκτώ χώρες. Στην Ελλάδα η καλλιέργεια κάνναβης, η πώληση και η κατoχή είναι παράνομη. . Το ΚΕΘΕΑ υπολογίζει ότι περίπου οι 13 στους 100 μαθητές έχουν κάνει χρήση κάνναβης, με το ποσοστό αυτό ωστόσο να πρόκειται για μέσο όρο και να μην αποτελεί κανόνα για κάθε περιοχή ή είδος σχολείου (π.χ. δημόσια-ιδιωτικά).
Στην ελληνική αγορά υπάρχει σήμερα η εταιρεία Olympians hemp, που εδρεύει στον ν. Ηλείας, η οποία είναι η μοναδική στη χώρα πoυ αξιοποιεί εκχυλίσματα του είδους Cannabis Sativa για να παράγει διάφορα προϊόντα, τα οποία περιέχουν αρωματικά τερπενοειδή όπως λ.χ. κανναβιδιόλη και τετραϋδροκανναβινόλη, για θεραπευτικές και άλλες χρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Κανναβοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας
Ντιμίταρ Χατζικότσεβ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1846 στην οικογένεια του εμπόρου Χατζή Κότσε Ιβάνοβ από τον οποίο και κληρονόμησε πολλά πλούτη. Αποφοίτησε από το σχολείο τεσσάρων τάξεων του Σάβα Φιλάρετοβ στην Σόφια. Το 1858 σπούδασε στην Οδησσό και το 1859 - 1863 στο Κίεβο.
Έγινε δήμαρχος σε ηλικία 32 ετών, την 1η Αυγούστου 1878 διορίστηκε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Σόφιας (δήμαρχος). Επίσης ήταν ο πρώτος δήμαρχος της Σόφιας που κυβέρνησε δύο φορές και ο πρώτος μόνιμος κάτοικος της πόλης που έγινε δήμαρχος.
Κατά την δημαρχία του τοποθετήθηκαν φανάρια σε δρόμους της πόλης. Πέθανε το 1896 στη Σόφια.
Το προσωπικό του αρχείο φυλάσσεται στο ταμείο 682K στο κεντρικό κρατικό αρχείο και αποτελείται από 658 αρχειακές ενότητες από την περίοδο 1836 - 1943.
Ανθρώπινα δικαιώματα
330px|thumb|right|Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ίδια για όλους τους [[Άνθρωπος|ανθρώπους. ]]
Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν ηθικές αρχές που θέτουν συγκεκριμένα πρότυπα ανθρώπινης συμπεριφοράς και συνήθως προστατεύονται ως νόμιμα δικαιώματα κατά το εθνικό και διεθνές δίκαιο. Θεωρούνται ως «κοινώς αντιλαμβανόμενα αναπαλλοτρίωτα θεμελιώδη δικαιώματα που κάθε άτομο δικαιούται από τη στιγμή της γέννησής του, απλώς και μόνο επειδή είναι ανθρώπινο ον». Αυτά περιλαμβάνουν αστικά και πολιτικά δικαιώματα όπως το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, καθώς και την ισότητα ενώπιον του νόμου. Στα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνονται, επίσης, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην υγεία, το δικαίωμα στην τροφή, το δικαίωμα στην κατοικία, την ιατρική περίθαλψη, την εκπαίδευση και το δικαίωμα συμμετοχής στον πολιτισμό.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα, λοιπόν, θεωρούνται διεθνή (εφαρμόζονται και ισχύουν παντού) και διαφυλάττουν την ισότητα (ισχύουν τα ίδια για όλους). Το δόγμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει επηρεάσει καταφανώς το διεθνές δίκαιο καθώς και τα εθνικά συντάγματα, τις πολιτικές των κρατών και τη δράση μη-κυβερνητικών οργανισμών κι αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της δημόσιας τάξης ανά τον κόσμο. Κατά την ιδέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, «αν ο δημόσιος διάλογος εν καιρώ ειρήνης στην παγκόσμια κοινότητα διαθέτει κοινή ηθική γλώσσα, είναι αυτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Οι έντονες αξιώσεις του δόγματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εξακολουθούν να προκαλούν μεγάλο σκεπτικισμό και διαφωνίες όσον αφορά στο περιεχόμενο, τη φύση και το σκεπτικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμη και σήμερα. Πράγματι, το ερώτημα τι συνιστά «δικαίωμα» είναι από μόνο του αμφιλεγόμενο και αποτελεί αντικείμενο συνεχιζόμενης φιλοσοφικής διαμάχης.
Πολλές από τις βασικές ιδέες που πυροδότησαν το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαμορφώθηκαν ως επακόλουθο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και των θηριωδιών του Ολοκαυτώματος και κλιμακώθηκαν με την υιοθέτηση της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Παρίσι από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, το 1948. Δυο χρόνια μετά θεσπίστηκε ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου. Ο αρχαίος κόσμος δεν συμπεριλάμβανε την έννοια των διεθνών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πραγματικός προάγγελος της συζήτησης περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν η έννοια των φυσικών δικαιωμάτων, που συνιστούσε μέρος της μεσαιωνικής παράδοσης του Φυσικού Δικαίου που πρέσβευαν κατά τον Διαφωτισμό φιλόσοφοι όπως ο Τζον Λοκ, ο Φράνσις Χάτσεσον κι ο Ζαν-Ζακ Μπουρλαμακί, ενώ δέσποζε στο Αγγλικό Νομοσχέδιο περί Δικαιωμάτων και τα πολιτικά ιδεώδη της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης.
300px|thumb|right|[[Κατάλογος χωρών μελών του ΟΗΕ|Τα κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών. ]]
Αυτά ήταν τα θεμέλια από τα οποία εκπορεύθηκαν τα σύγχρονα επιχειρήματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Ιστορία της έννοιας των ανθρώπινων δικαιωμάτων
Παρόλο που οι ιδέες περί δικαιωμάτων και ελευθερίας έχουν υπάρξει με κάποια μορφή για ένα μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, δεν μοιάζουν με τη σύγχρονη αντίληψη περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τον Τζακ Ντόνελι, στην αρχαιότητα «οι παραδοσιακές κοινωνίες συνήθως είχαν επεξεργασμένα και λεπτομερή συστήματα κατανομής των καθηκόντων [...] αντιλήψεις περί δικαιοσύνης, πολιτικής νομιμότητας, ανθρώπινης ευημερίας που επεδίωκε να καταστήσει πραγματικότητα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, καθώς και ευημερίας εντελώς ανεξάρτητης από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτοί οι θεσμοί και οι πρακτικές είναι περισσότερο εναλλακτικές παρά διαφορετικές διατυπώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα». Η σύγχρονη έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μπορεί να θεωρηθεί ότι γεννήθηκε στην Ευρώπη της Αναγέννησης και της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, παράλληλα με την εξαφάνιση του φεουδαρχικού απολυταρχισμού και του θρησκευτικού συντηρητισμού που κυριαρχούσε τον Μεσαίωνα. Μια θεωρία είναι ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα αναπτύχθηκαν ως θεωρία κατά την πρώιμη σύγχρονη περίοδο, παράλληλα με την ευρωπαϊκή εκκοσμίκευση της ιουδαίο-χριστιανικής ηθικής. Η πιο ευρέως πλέον διαδεδομένη άποψη είναι ότι η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Δύση και ότι, ενώ νωρίτερα οι διάφοροι πολιτισμοί είχαν σημαντικές ηθικές έννοιες, γενικά δεν υπήρχε η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, ο McIntyre υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει καμία λέξη που να αποδίδει την έννοια «δικαίωμα» σε οποιαδήποτε γλώσσα πριν το 1400.
thumb|left|260px|Στήλη με τον [[Κώδικας του Χαμουραμπί|Κώδικα του Χαμουραμπί.]]
Αρχαιότητα
Στην αρχαία Μεσοποταμία μαρτυρούνται από το 2350 Π.Κ.Χ. περίπου οι αρχαιότεροι νομικοί κώδικες οι οποίοι περιλάμβαναν σε κάποιο βαθμό την έννοια του δικαιώματος. Ο αρχαιότερος νομικός κώδικας που σώζεται ως σήμερα είναι ο νεοσουμερικός Κώδικας του Ουρ-Ναμμού (περ. 2050 Π.Κ.Χ.). Στη γνωστότερη σειρά νόμων, τον Κώδικα του Χαμουραμπί (περ. 1780 Π.Κ.Χ.), περιέχονται κανόνες —και ποινές σε περίπτωση παραβίασης των κανόνων— που ρυθμίζουν μια σειρά από ζητήματα όπως τα δικαιώματα των γυναικών, των παιδιών και των δούλων. Στους προλόγους αυτών των κωδίκων γίνεται επίκληση στους μεσοποτάμιους θεούς με σκοπό την θεϊκή επικύρωση.
Η προέλευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις κοινωνίες συχνά πήγαζε από θρησκευτικά ιερά κείμενα. Οι Βέδες, η Βίβλος, το Τάο Τε Τσινγκ του Λάο Τσε, τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου, οι διδαχές του Βούδα και το Κοράνι είναι μεταξύ των αρχαίων γραπτών πηγών που πραγματεύονται ζητήματα όπως τα καθήκοντα, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του ατόμου. Παρόμοια, ποικίλες φιλοσοφικές ιδέες περιλάμβαναν αντιλήψεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ανθρώπινα δικαιώματα, με αποκορύφωμα την εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην αρχαία Αθήνα (βλ. Αθηναϊκή δημοκρατία), το πολίτευμα που είναι γνωστό στην πολιτική ιστορία ως το πολίτευμα της ισότητας. Τότε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, έννοιες όπως η ισότητα, η ισονομία, η ισηγορία και η ελευθερία του λόγου εφαρμόστηκαν πρακτικά μεταξύ του συνόλου των (ελεύθερων) πολιτών. Χρειάστηκε να περάσουν περισσότερο από δύο χιλιετίες για να προβληθούν και πάλι αυτές οι έννοιες, στο σύνολο όλων των ανθρώπων αυτή τη φορά, από την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση.
Αξιοσημείωτη θέση στο ιστορικό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει ο Κύλινδρος του Κύρου του 539 Π.Κ.Χ., ο οποίος έχει περιγραφεί ως «η πρώτη διακήρυξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων» της ιστορίας, ενώ αρχαιότατος νομικός κώδικας στον ευρωπαϊκό χώρο είναι και η Επιγραφή της Γόρτυνας. Τα Ήδικτα (Διατάγματα) του αυτοκράτορα Ασόκα της Ινδίας (272-231 Π.Κ.Χ.) αποτελούν κοινωνικές και ηθικές εφαρμογές αρχών του Βουδισμού. Το Σύνταγμα της Μεδίνας του 622 Κ.Χ., το οποίο συντάχθηκε από τον Μωάμεθ, αποτέλεσε επίσημη συμφωνία μεταξύ των φυλών που ζούσαν στη Μεδίνα και περιλάμβανε Μουσουλμάνους, Εβραίους και παγανιστές.
300px|thumb|right|Η [[Μάγκνα Κάρτα όριζε τον σεβασμό ορισμένων νομικών δικαιωμάτων του λαού από μέρους του μονάρχη.]]
Μεσαίωνας
Ένα από τα παλαιότερα ιστορικά αρχεία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι το Καταστατικό του Καλίς (Kalisz) το 1264, που παραχωρούσε προνόμια στην εβραϊκή μειονότητα στο Βασίλειο της Πολωνίας, όπως η προστασία από τις διακρίσεις και την ρητορική μίσους.
16ος-18ος αιώνας
Πολλοί από τους σύγχρονους νόμους και οι περισσότερες από τις σύγχρονες ερμηνείες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων προέρχονται από την σχετικά πρόσφατη ιστορία. Η πρώτη σύλληψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πιστώνεται στις ιδέες για τα φυσικά δικαιώματα που απορρέουν από το φυσικό νόμο. Ειδικότερα, το θέμα των οικουμενικών δικαιωμάτων εισήχθη από την εξέταση του ενδεχόμενου της επέκτασης των δικαιωμάτων των αυτοχθόνων λαών από τους Ισπανούς κληρικούς, όπως οι Φρανσίσκο ντε Βιτόρια και Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας. Στη συζήτηση που διεξήχθη στο Βαγιαδολίδ, ο Χουάν Χινές ντε Σεπούλβεδα, ο οποίος υποστήριξε την αριστοτελική άποψη περί της ανθρωπότητας η οποία χωρίζεται σε διαφορετικές ταξικές κατηγορίες διαφορετικής αξίας, διαφώνησε με τον λας Κάζας, ο οποίος τάχθηκε υπέρ των ίσων δικαιωμάτων στην ελευθερία από την δουλεία για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη φυλή ή τη θρησκεία τους.
left|thumb|230px|Η [[Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, η οποία κυρώθηκε από την Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Αυγούστου 1789.]] Ο Άγγλος φιλόσοφος Τζον Λοκ τον 17ο αιώνα ανέφερε τα φυσικά δικαιώματα στο έργο του, προσδιορίζοντάς τα ως δικαιώματα «στη ζωή, την ελευθερία και την περιουσία (ακίνητη)», και υποστήριξε ότι τα εν λόγω θεμελιώδη δικαιώματα δεν μπορούν να παραλειφθούν από το κοινωνικό συμβόλαιο. Στη Βρετανία του 1689, η αγγλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων (Bill of Rights) και η αντίστοιχη Αξίωση Δικαιωμάτων της Σκωτίας κατέστησαν παράνομες μια σειρά από καταπιεστικές κυβερνητικές ενέργειες, ενώ η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων της Βιρτζίνια του 1776 κωδικοποίησε σε νόμο έναν αριθμό θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών επηρεάζοντας τις μετέπειτα διακηρύξεις. Δύο μεγάλες επαναστάσεις κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, μία στις Ηνωμένες Πολιτείες (1776) και μία στη Γαλλία (1789), οδήγησαν στην υιοθέτηση της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της γαλλικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, αντίστοιχα, στη βάση των οποίων κατοχυρώθηκαν συγκεκριμένα νομικά δικαιώματα. Οι δύο αυτές διακηρύξεις αποτέλεσαν τη βασική πηγή των σύγχρονων ατομικών ελευθεριών.
Ακολούθησε η πρόοδος στη φιλοσοφία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων από φιλοσόφους όπως ο Αμερικανός Τόμας Πέιν, ο Άγγλος Τζον Στιούαρτ Μιλ και ο Γερμανός Γκέοργκ Χέγκελ κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα. Ο όρος «ανθρώπινα δικαιώματα» ήρθε σε ύπαρξη πιθανώς στην περίοδο μεταξύ του έργου Δικαιώματα του Ανθρώπου του Πέιν και των κειμένων του Γουίλιαμ Λόιντ Γκάρισον στην εφημερίδα The Liberator ο οποίος έγραψε ότι προσπαθούσε να επιστρατεύσει τους αναγνώστες του «στο μεγάλο αγώνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ωστόσο, ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί από τουλάχιστον ένα συγγραφέα ήδη το 1742.
19ος αιώνας
Τον δέκατο ένατο αιώνα τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν κεντρικό ζήτημα με αφορμή το ζήτημα της δουλείας. Ένας αριθμός μεταρρυθμιστών, ιδιαίτερα ο Ουίλιαμ Ουίλμπερφορς στην Βρετανία, εργάστηκαν με στόχο την κατάργηση της δουλείας. Αυτό έγινε εφικτό στην Βρετανική Αυτοκρατορία μέσω της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου για το Εμπόριο Δούλων του 1807 και της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου για την Κατάργηση της Δουλείας του 1833. Στις ΗΠΑ, όλες οι βόρειες πολιτείες είχαν καταργήσει τον θεσμό της δουλείας μεταξύ του 1777 και του 1804, παρόλο που οι νότιες πολιτείες παρέμεναν σφιχτά προσκολλημένες στον «ιδιόρρυθμο θεσμό». Η σύγκρουση και οι αντιπαραθέσεις για την επέκταση της δουλείας σε νέες περιοχές ήταν μια από τις αιτίες για την απόσχιση των νοτίων πολιτειών και τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Κατά την περίοδο της ανοικοδόμησης που ακολούθησε τον πόλεμο, πραγματοποιήθηκαν διάφορες τροπολογίες στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτές περιλαμβάνονται η 13η τροπολογία που καταργεί την δουλεία, η 14η τροπολογία που διασφαλίζει πλήρη υπηκοότητα και πολιτικά δικαιώματα σε όλους όσους έχουν γεννηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και η 15η τροπολογία, που διασφαλίζει στους αφρο-αμερικανούς το δικαίωμα ψήφου.
20ος αιώνας
Πολλές ομάδες και κινήματα πέτυχαν βαθιές κοινωνικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, στο όνομα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, εργατικά συνδικάτα προκάλεσαν νόμους που διασφάλιζαν το δικαίωμα της απεργίας στους εργαζόμενους, θέσπιζαν ελάχιστες συνθήκες εργασίας και απαγόρευαν ή ρύθμιζαν νομοθετικά την παιδική εργασία. Το κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών πέτυχε να εξασφαλίσει το δικαίωμα ψήφου για πολλές γυναίκες. Τα κινήματα εθνικής ανεξαρτησίας σε πολλές χώρες, πέτυχαν να εκδιώξουν αποικιακές δυνάμεις. Ένα από τα πιο σημαίνοντα ήταν το κίνημα του Μαχάτμα Γκάντι να απελευθερώσει την πατρίδα του την Ινδία από την Βρετανική κατοχή. Κινήματα από επί μακρόν καταπιεσμένες φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες πέτυχαν σε πολλά μέρη του κόσμου, μεταξύ αυτών το Κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα των Αφρο-αμερικανών και πιο πρόσφατα ποικίλα κινήματα πολιτικών ταυτότητας, για λογαριασμό των γυναικών και διαφόρων μειονοτήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η θέσπιση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, ο Κώδικας του Lieber του 1864 και η πρώτη από τις Συμβάσεις της Γενεύης επίσης το 1864 έθεσαν τα θεμέλια του διεθνούς ανθρωπιστικού νόμου, ο οποίος αναπτύχθηκε περαιτέρω μετά τους δυο παγκόσμιους πολέμους.
left|thumb|220px|«Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες.» —[[Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι κόστισαν τον θάνατο περίπου 80.000.000 ανθρώπων.]]
Οι παγκόσμιοι πόλεμοι, η τεράστια απώλεια ανθρώπινων ζωών και οι κραυγαλέες καταπατήσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκειά τους, ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την ανάπτυξη των σύγχρονων εργαλείων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Κοινωνία των Εθνών ιδρύθηκε το 1919, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που ακολούθησαν το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Οι στόχοι της ΚτΕ περιλάμβαναν αφοπλισμό, παρεμπόδιση του πολέμου μέσω συλλογικής ασφάλειας, επίλυση των διαφορών μεταξύ χωρών με διαπραγματεύσεις και διπλωματία και βελτίωση της παγκόσμιας ευημερίας. Στον καταστατικό της χάρτη προβλεπόταν η εντολή να προωθηθούν πολλά από τα δικαιώματα που περιελήφθησαν αργότερα στην Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Τη δεκαετία του 1930 και του 1940 τα ανθρώπινα δικαιώματα επικαλούνταν στο λόγο τους κυρίως συντηρητικοί Καθολικοί και Προτεστάντες.
Στη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945, οι Συμμαχικές δυνάμεις συμφώνησαν να δημιουργήσουν ένα νέο σώμα για να αντικαταστήσει τον ρόλο της Κοινωνίας των Εθνών. Αυτό επρόκειτο να είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Ο Ο.Η.Ε. έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη διεθνή νομοθεσία για τα ανθρώπινα δικαιώματα από την ίδρυσή του. Μετά τους παγκόσμιους πολέμους ο Ο.Η.Ε. και τα μέλη του ανέπτυξαν μεγάλο μέρος του διαλόγου και τα νομοθετικά σώματα που τώρα συνιστούν τον διεθνή ανθρωπιστικό νόμο και την διεθνή νομοθεσία για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρα 4 έως 25), αλλά και στο Αστικό Δίκαιο (άρθρα 281-286).
Φιλοσοφία
Η φιλοσοφία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προσπαθεί να εξετάσει την υποκείμενη βάση της έννοιας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βλέπει με κριτική ματιά το περιεχόμενό της και την αιτιολόγησή της. Πολλαπλές θεωρητικές προσεγγίσεις έχουν αναπτυχθεί στην προσπάθεια εξήγησης του πώς και γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν γίνει μέρος των κοινωνικών προσδοκιών. Σύμφωνα με τον Στάθη Μπάλια τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν «τη μεγαλύτερη ηθική κατάκτηση της ανθρωπότητας και τον ανυπέρβλητο αξιακό ορίζοντα της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας», ενώ μερικοί θεωρούν πως «η εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τόσο θεμελιώδης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ώστε σύντομα θα αποτελέσει τον τέταρτο βασικό άξονα της στοιχειώδους εκπαίδευσης στον πολιτισμό μας, ανάμεσα στην ανάγνωση, τη γραφή και την αρίθμηση».