cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Πύρπασος
Ως κονφερασιέ εργάστηκε μεταπολεμικά σε πολλά αναψυκτήρια και καθιερωμένες τότε ετήσιες εκδηλώσεις όπως στη Γιορτή των ανθέων στη Κηφισιά, στη Γιορτή του κρασιού στο Δαφνί αλλά και στις εκδηλώσεις του Πειραιά, την πρωτομαγιά και στη ναυτική εβδομάδα.
Ο Χ. Πύρπασος υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΝΕΛ), μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, αλλά και της Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών του Παρισιού, για τη προσφορά του στη γαλλική γλώσσα, καθώς και του Συνδέσμου Ιπποτών της Ευρώπης του Μιλάνου. Τέλος ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών για τα 50 χρόνια (1932-1982) προσφοράς του, του απένειμε χρυσό μετάλλιο.
Ο Χρήστος Πύρπασος, τελευταία ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας και μιλούσε επιπλέον γαλλικά και ιταλικά. Συνέγραψε περισσότερα από 50 βιβλία διάφορων λογοτεχνικών ειδών (διήγημα, θέατρο, παιδική λογοτεχνία, ποίηση κ.λπ.) πολλά των οποίων έλαβαν ιδιαίτερα βραβεία και δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά. Πέθανε από ανακοπή, στις 28 Μαρτίου του 2003 σε ηλικία 89 ετών, και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο (Αθήνα).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών
μικρογραφία|Το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών Το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών (σουηδικά: Svenska institutet i Athen; αγγλικά: Swedish Institute at Athens) ιδρύθηκε το 1946 και είναι ένα από τα 19 ξένα αρχαιολογικά ιδρύματα που λειτουργούν στην Ελλάδα. Ακόμη, είναι ένα από τα τρία σουηδικά ερευνητικά ινστιτούτα στη Μεσόγειο, μαζί με το Σουηδικό Ινστιτούτο Κλασικών Σπουδών της Ρώμης και το Σουηδικό Ινστιτούτο Ερευνών της Κωνσταντινούπολης.
Το 1975 αναγνωρίστηκε επίσημα ως Ξένη Αρχαιολογική Σχολή και απέκτησε το δικαίωμα διεξαγωγής αρχαιολογικών ερευνών πεδίου σε ελληνικά εδάφη.
Το Ινστιτούτο είναι ένα μη κερδοσκοπικό ερευνητικό ίδρυμα. Το διοικητικό του συμβούλιο απαρτίζεται από έναν πρόεδρο που διορίζεται από τη Σουηδική Κυβέρνηση, έναν αντιπρόεδρο, έναν γραμματέα, έναν ταμία και μέλη που εκπροσωπούν την Κλασική Αρχαιολογία, την Ιστορία της Τέχνης και τα Αρχαία Ελληνικά. Η Δρ. Jenny Wallensten είναι διευθύντρια του Ινστιτούτου από το 2017 και η Κα Ruth Jacoby η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Η λειτουργία του Σουηδικού Ινστιτούτου χρηματοδοτείται κυρίως από τη Σουηδική Κυβέρνηση μέσω του Υπουργείου Παιδείας της Σουηδίας, ενώ κάποια σουηδικά ιδιωτικά ιδρύματα καλύπτουν το υπόλοιπο της χρηματοδότησης.
Γενικές πληροφορίες
Σκοπός του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών είναι η διεξαγωγή έρευνας για τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας, η παροχή ανώτατης εκπαίδευσης στον προαναφερόμενο τομέα καθώς και η ενθάρρυνση και η υποστήριξη της πολιτιστικής ανταλλαγής μεταξύ Σουηδίας και Ελλάδας. Οι δραστηριότητες διεξάγονται κυρίως στην Ελλάδα και περιλαμβάνουν πρωτίστως την εκπαίδευση και την έρευνα που σχετίζονται με την αρχαιολογία, την ιστορία και την κοινωνία της αρχαίας αλλά και σύγχρονης Ελλάδας. Το Ινστιτούτο στεγάζεται από το 1976 σε ένα νεοκλασικό κτήριο στη συμβολή των οδών Μητσαίων και Καβαλλότι, κοντά στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης και στη Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών, καθώς και σε πολλά αξιοθέατα ιστορικής σημασίας.
Ως Ξένη Αρχαιολογική Σχολή και σύμφωνα με το Ελληνικό Δίκαιο περί Αρχαιοτήτων, το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών μπορεί να διεξάγει αρχαιολογικές έρευνες πεδίου σε ελληνικά εδάφη κατόπιν άδειας από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Έχει παράλληλα την υποχρέωση της διαχείρισης όλων των αρχαιολογικών ερευνών στην Ελλάδα που πραγματοποιούνται από μελετητές της Σουηδίας, την παρουσίαση του πρόσφατου ερευνητικού του έργου κατά τη διάρκεια της Ετήσιας Συνέλευσης, τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων των εργασιών σε ένα διεθνές επιστημονικό περιοδικό (Opuscula), καθώς και τη διατήρηση μιας ερευνητικής βιβλιοθήκης που θα είναι προσβάσιμη σε Έλληνες και ξένους επιστήμονες. Η εν λόγω βιβλιοθήκη του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών είναι η Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών την οποία διαθέτει μαζί με το Ινστιτούτο της Δανίας, το Φινλανδικό και το Νορβηγικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών. Η  Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών έχει περίπου 40.000 τόμους συγγραμμάτων, κυρίως Κλασικής Αρχαιολογίας και Αρχαίας Ιστορίας.
Επιπλέον, το Ινστιτούτο διοργανώνει και φιλοξενεί σεμινάρια, διαλέξεις, συνέδρια και εργαστήρια πάνω σε διάφορα θέματα. Κάθε χρόνο απονέμει υποτροφίες σε φοιτητές ή μελετητές σουηδικών πανεπιστημίων (ή Σουηδούς μελετητές που δραστηριοποιούνται σε χώρες εκτός Σουηδίας), οι οποίοι επιθυμούν να διεξάγουν έρευνα στην Ελλάδα. Ακόμη, διοργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου σε συνεργασία με πανεπιστήμια και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Σουηδίας. Αρκετές από τις δραστηριότητες σχετίζονται με την τέχνη και τον πολιτισμό.
Τα τελευταία χρόνια, το Ινστιτούτο αύξησε τις δραστηριότητές του στη Σουηδία. Μεταξύ των επαναλαμβανόμενων εκδηλώσεων είναι οι Ημέρες Ελληνικού Κινηματογράφου που διεξάγονται τον Οκτώβριο και η Ετήσια Συνέλευση που παρουσιάζει το πρόσφατο ερευνητικό έργο του Ινστιτούτου. Οι εκδηλώσεις στη Σουηδία πραγματοποιούνται συνήθως σε συνεργασία με τον Σύλλογο φίλων του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών καθώς και με τα άλλα δύο σουηδικά ερευνητικά ινστιτούτα στη Μεσόγειο, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης.
Η ιστορία του Ινστιτούτου
Οι ελληνικές αρχές ενθάρρυναν την ίδρυση ενός σουηδικού αρχαιολογικού ερευνητικού ινστιτούτου ήδη κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930. Ωστόσο αυτό δεν συνέβη τότε, καθώς η Σουηδία επέλεξε αρχικά να ιδρύσει ένα ινστιτούτο στη Ρώμη το 1926.
Η δυνατότητα ίδρυσης ενός ερευνητικού ινστιτούτου στην Ελλάδα ήρθε ξανά στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Με πρωτοβουλία του επιχειρηματία Herbert Jacobsson, πρόεδρο του Δ.Σ. της Σουηδικής Orient Line, και του Έλληνα συναδέρφου του, τον Γενικό Πρόξενο Ευγένιο Ευγενίδη, επικοινώνησαν με τον Axel Boëthius, τότε καθηγητή της Κλασικής Αρχαιολογίας και Αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ και πρώην διευθυντή του Σουηδικού Ινστιτούτου Κλασικών Σπουδών στη Ρώμη, με σκοπό την επανεξέταση του ενδεχομένου ίδρυσης ενός ερευνητικού ινστιτούτου στην Ελλάδα. Σε αυτή τη φάση των συζητήσεων συμμετείχε και ο Σουηδός Πρίγκιπας Γουσταύος Αδόλφος, ο οποίος αργότερα στέφθηκε Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος της Σουηδίας.
Οι συζητήσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη σύσταση επιτροπής το 1946 και το φθινόπωρο του 1947 ο Σουηδός αρχαιολόγος Erik J. Holmberg επισκέφτηκε την Αθήνα για να προετοιμάσει το έδαφος για την ίδρυση ενός ερευνητικού ινστιτούτου. Το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών εγκαινιάστηκε τελικά το 1948 και έγινε το έβδομο ξένο αρχαιολογικό ινστιτούτο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα. Αρχικά το ινστιτούτο βρισκόταν στην οδό Βουκουρεστίου στην περιοχή του Κολωνακίου στην Αθήνα. Το 1975 η ελληνική κυβέρνηση το αναγνώρισε επίσημα ως Αρχαιολογική Σχολή. Μετά από αυτό, το 1976, το Ινστιτούτο μετακόμισε στις τρέχουσες εγκαταστάσεις του στην οδό Μητσαίων, στην περιοχή του Μακρυγιάννη στην Αθήνα.
Το 2014 τα τρία σουηδικά μεσογειακά ινστιτούτα (Medelhavsinstituten), συμπεριλαμβανομένου του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών, απειλήθηκαν με κλείσιμο μετά από μια ριζική μείωση των κονδυλίων στον προϋπολογισμό της σουηδικής κυβέρνησης για το έτος 2015. Η Σουηδή Υπουργός Παιδείας, Κα Helene Hellmark Knutsson, πρότεινε τη μείωση των επιχορηγήσεων κατά το ήμισυ για το έτος 2016 και ολικό τερματισμό της δραστηριότητας το έτος 2017. Η πρόταση αποσύρθηκε μετά από μαζικές διαμαρτυρίες.
Αρχαιολογικό έργο
μικρογραφία|300x300εσ| Μακρακώμη, [[Νομός Φθιώτιδας|Φθιώτιδα, που ερευνάται από το Ινστιτούτο από το 2010. ]]
Οι πρώτες σουηδικές ανασκαφές στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν το 1894 μέσω του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Ακολούθησε το αρχαιολογικό έργο Σουηδών αρχαιολόγων π.χ. στην Άφιδνα, στην Ασίνη και στα Δενδρά. Από την ίδρυση του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών το 1948 πραγματοποιούνται όλες οι αρχαιολογικές έρευνες Σουηδών αρχαιολόγων στην Ελλάδα υπό την αιγίδα του. Τα ενεργά αρχαιολογικά προγράμματα περιλαμβάνουν σήμερα τις ανασκαφές στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία (Πόρος) στον Σαρωνικό κόλπο, το ερευνητικό πρόγραμμα στην αρχαία πόλη της Ερμιόνης στην άκρη της χερσονήσου της Αργολίδας και έρευνες πεδίου στον Βλοχό της Θεσσαλίας.
Εργασίες στα πλαίσια αρχαιολογικών ερευνών έχουν διεξαχθεί παλαιότερα στην Άφιδνα (Αττική), στην Ασίνη (Αργολίδα), στον Άγιο Ηλία (Αρκαδία), στο Μπερμπάτι (Αργολίδα), στο Καστέλλι Χανίων (Κρήτη), στα Δενδρά (Αργολίδα), στη Μάλθη (Μεσσηνία), στη Μιδέα (Αργολίδα), στον Παράδεισο (Δυτική Θράκη), ενώ έρευνες έχουν επίσης πραγματοποιηθεί στην Ασέα (Αρκαδία) και στη Μακρακώμη (Φθιώτιδα).
Το Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία (1894 και 1997 – εν εξελίξει)
Οι παλαιότερες σουηδικές αρχαιολογικές εργασίες πεδίου στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία το 1894, υπό τη διεύθυνση των Sam Wide και Lennart Kjellberg. Ο Sam Wide ξεκίνησε συγκεντρώνοντας το κεφάλαιο για το έργο. Η Καλαυρεία ήταν ένας από τους πολλούς αρχαιολογικούς χώρους που είχε προταθεί από τον Γερμανό αρχαιολόγο Wilhelm Dörpfeld, ο οποίος ήρθε επίσης να ενεργήσει ως σύμβουλος του έργου. Το 1894, οι Dörpfeld, Wide και Kjellberg, επισκέφθηκαν μαζί το Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία. Εκείνη την εποχή, μόνο μερικά κατάλοιπα ήταν ορατά πάνω από το έδαφος και ο Wide αποφάσισε να πραγματοποιήσει ανασκαφές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του. Οι ανασκαφές του καλοκαιριού του 1894 διήρκεσαν από τις 11 Ιουνίου έως τις 13 Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στην αποκάλυψη της αρχιτεκτονικής του ιερού και ευρήματα περιλάμβαναν χάλκινα αγαλματίδια, επιγραφές και διάφορα αναθήματα. Δεν πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω ανασκαφές στην Καλαυρεία έως το 1997. Οι ανασκαφές από τότε πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια δύο μεγάλων αρχαιολογικών προγραμμάτων: Το Ερευνητικό Πρόγραμμα «Καλαυρεία» (2003–2005) υπό τη διεύθυνση της Berit Wells, και Η Θάλασσα, η Πόλη και ο Θεός (2007-2012), αρχικά υπό τη διεύθυνση της Berit Wells και αργότερα του Arto Penttinen, ο οποίος είναι και ο σημερινός διευθυντής των ανασκαφών. Από το 2012, πραγματοποιούνται ανασκαφές κάθε χρόνο στο χώρο (εκτός από το έτος 2020) με στόχο να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του ιερού του Ποσειδώνα και της αρχαίας πόλης της Καλαυρείας.
Ερμιόνη, Αργολίδα (2015 – εν εξελίξει)
Το αρχαιολογικό πρόγραμμα A Greek cityscape and its people: a study of ancient Hermione, στην Αργολίδα, ξεκίνησε το 2015 ως συνεργασία μεταξύ της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας και του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών. Τη γενική διεύθυνση του εν λόγω προγράμματος έχει αναλάβει η Δρ. Άλκηστις Παπαδημητρίου, ενώ η Δρ. Jenny Wallensten είναι υπεύθυνη για τη σουηδική ομάδα. Σκοπός των αρχαιολογικών ερευνών πεδίου είναι να διερευνηθεί η κοινωνική ζωή σε μια ελληνική πόλη-κράτος από την Αρχαϊκή έως και τη Ρωμαϊκή περίοδο. Κατά τη διάρκεια των εργασιών έχουν μελετηθεί τα κτήρια, η οικογενειακή ζωή, οι κοινωνικές δομές και οι θρησκευτικές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των ταφικών εθίμων. Έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την ανάπτυξη και δοκιμή ορισμένων ψηφιακών μεθόδων για τη διερεύνηση της έκτασης και της δομής της αρχαίας πόλης, χωρίς να πραγματοποιηθούν εκτεταμένες και χρονοβόρες ανασκαφές.
Βλοχός, Θεσσαλία (2015– εν εξελίξει)
Η τρέχουσα αρχαιολογική έρευνα πεδίου στον Βλοχό της Θεσσαλίας (The Vlochos Archaeological Project) είναι μια συνεργασία μεταξύ του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καρδίτσας. Οι εργασίες πραγματοποιούνται υπό την κοινή διεύθυνση των κ.κ. Μαρίας Βαϊοπούλου (Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καρδίτσας) και του Robin Rönnlund (Σουηδικό Ινστιτούτο). Στόχος του έργου είναι η διερεύνηση του λόφου Στρογγυλοβούνι και των γύρω περιοχών. Εκτεταμένα κατάλοιπα μεγάλης οχύρωσης, από την Αρχαϊκή έως την Ελληνιστική περίοδο, έχουν βρεθεί στην κορυφή του λόφου. Το 2016 τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έκαναν εκτενή αναφορά στον αρχαιολογικό χώρο. Ακόμα κι αν τα αποτελέσματα από τις γεωφυσικές έρευνες ήταν εντυπωσιακά, η παρουσίαση που δόθηκε από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ήταν παραπλανητική.
Άφιδνα, Αττική (1894)
Η Άφιδνα ήταν ένας από τους δώδεκα δήμους της Αττικής κατά την Κλασική περίοδο, βρισκόταν στα βορειοανατολικά της Αττικής και προστάτευε τα βόρεια σύνορα της περιοχής. Μετά τις ανασκαφές στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία, ο Sam Wide αποφάσισε να ξεκινήσει έρευνες στην Άφιδνα. Στον αρχαιολογικό χώρο βρέθηκαν μυκηναϊκά θραύσματα, τρεις τάφοι και ένας τύμβος. Ανασκάφηκε ο τύμβος, αφού εκδόθηκε άδεια από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία. Τα ευρήματα χρονολογούνταν στην Εποχή του Χαλκού και περιλάμβαναν χάλκινα και ασημένια αγγεία, καθώς και αρκετά σφοντύλια.
Ασίνη, Αργολίδα (1922, 1924, 1926, 1930, 1970–1974, 1976–1978, 1985, 1989–1990)
δεξιά|μικρογραφία| Ελληνιστικοί και μεταγενέστεροι τοίχοι στην Ασίνη (Αργολίδα), μια σουηδική ανασκαφή από τη δεκαετία του 1920. Η ακρόπολη της Ασίνης βρίσκεται στο ακρωτήριο του Αργολικού κόλπου, περίπου 8 χλμ. νοτιοδυτικά της σημερινής πόλης του Ναυπλίου. Τα αρχαιολογικά στοιχεία υποδεικνύουν λίγο πολύ συνεχή κατοίκηση από τη Νεολιθική περίοδο. Η γειτονική πόλη-κράτος του Άργους κατέστρεψε την πόλη της Ασίνης γύρω στο 700 π.Χ. Από τη δεκαετία του 1920, Σουηδοί αρχαιολόγοι πραγματοποιούν περιοδικά ανασκαφές στην Ασίνη. Η πρώτη ανασκαφή ξεκίνησε εκ μέρους του Σουηδού Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου το 1922. Οι πρώτες ανασκαφές στην Ασίνη επικεντρώθηκαν στην κορυφή του λόφου της ακρόπολης και τα ευρήματα περιλάμβαναν κεραμίδια και τεράστιες ποσότητες κεραμικής. Μετά από μια διακοπή σχεδόν σαράντα ετών, οι ανασκαφές στην Ασίνη συνεχίστηκαν τη δεκαετία του 1970 υπό τη διεύθυνση του Διευθυντή Carl-Gustaf Styrenius. Οι τελευταίες σουηδικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν υπό τη διεύθυνση της Berit Wells την περίοδο 1989-1990.
Δενδρά, Αργολίδα (1926–1927, 1937, 1939, 1960, 1962–1963)
Οι πρώτες σουηδικές ανασκαφές στα Δενδρά της Αργολίδας πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1926-1927, υπό τη διεύθυνση του αρχαιολόγου Axel W. Persson. Ο Persson είχε νωρίτερα διερευνήσει έναν Μυκηναϊκό θολωτό τάφο στην περιοχή όταν εντόπισε αρκετούς θαλαμωτούς τάφους της ίδιας περιόδου. Οι ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια δύο αρχαιολογικών αποστολών το 1937 και το 1939. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αρχαιολόγος Paul Åström συνέχισε τις αρχαιολογικές έρευνες πεδίου στα Δενδρά σε συνεργασία με τις τοπικές αρχαιολογικές αρχές, μετατρέποντας τις ανασκαφές σε ένα κοινό ελληνοσουηδικό έργο. Το 1960 καθώς ερεύνησαν έναν θαλαμωτό τάφο του 13ου αιώνα π.Χ., έκαναν την πιο σπουδαία ανακάλυψη: την πανοπλία των Δενδρών, η οποία εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου.
Μάλθη, Μεσσηνία (1926–1929, 1933–1934, 1952, 2015–2017)
Στη Μάλθη, σε ένα από τα παρακλάδια της οροσειράς Ραμοβούνι στη Μεσσηνία, υπήρχε ένας οχυρωμένος οικισμός κατά την Εποχή του Χαλκού. Ο οικισμός αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας και μελέτης από Σουηδούς αρχαιολόγους από τη δεκαετία του 1920, ξεκινώντας με τον Natan Valmin το 1926 που καθώς επισκέφτηκε την περιοχή του επέδειξαν δύο θολωτούς τάφους, τους οποίους αργότερα ανέσκαψε. Όταν οι αρχαιολογικές έρευνες πεδίου συνεχίστηκαν στον λόφο την περίοδο 1933-1934, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πολλά διαδοχικά γεωλογικά στρώματα ενός μικρότερου οικισμού κάτω από ένα λεπτό στρώμα εδάφους. Ωστόσο, τα αποτελέσματα των ερευνών του Valmin επανεξετάστηκαν. Οι αρχαιολογικές έρευνες συνεχίστηκαν στη Μάλθη από τον Michael Lindblom και την Rebecca Worsham την περίοδο 2015–2017. Σκοπός των νέων ανασκαφών ήταν η διόρθωση ορισμένων ανακριβειών στη χρονολόγηση των αρχαιολογικών στρωμάτων που είχαν αναγνωριστεί νωρίτερα από τον Valmin, αλλά περιλάμβανε επίσης και μια σειρά από μικρότερες νέες ανασκαφές με σκοπό να αποσαφηνιστεί περαιτέρω η στρωματογραφία και η τοπογραφία της περιοχής.
Μπερμπάτι, Αργολίδα (1935–1938, 1953, 1959, 1988–1990, 1994–1995, 1997, 1999)
Σουηδοί αρχαιολόγοι έχουν πραγματοποιήσει εργασίες πεδίου μέσα και γύρω από την κοιλάδα του Μπερμπατίου από το 1930. Πρόσφατες μελέτες έχουν επίσης συμπεριλάβει τις κοιλάδες των Λιμνών και του Μίγιου, που βρίσκονται ανατολικά του Μπερμπατίου. Οι σουηδικές εργασίες πεδίου στο Μπερμπάτι ξεκίνησαν το 1934 όταν οι Axel W. Persson, Gösta Säflund και Erik J. Holmberg αναζητούσαν πιθανές ανασκαφικές τοποθεσίες και βρήκαν τον πολλά υποσχόμενο προϊστορικό χώρο του Μαστού. Κατά τα επόμενα χρόνια, ανέσκαψαν έναν θολωτό τάφο και το έργο συνεχίστηκε μέχρι το 1938. Λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ανασκαφές διακόπηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1950. Κατά τη διάρκεια των ετών 1953 και 1959 πραγματοποιήθηκαν εργασίες πεδίου στην περιοχή από τον Åke Åkerström. Από το 1988 ανέλαβε η Berit Wells τη διεύθυνση των αρχαιολογικών εργασιών πεδίου, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος Berbati Valley Project που ξεκίνησε το 1994. Σκοπός του προγράμματος ήταν να διερευνήσει την αγροτική οικονομία της κοιλάδας. Το Berbati Valley Project ολοκληρώθηκε το 1999 μετά από εκτεταμένη έρευνα.
Μιδέα, Αργολίδα (1939, 1963, 1983–2009)
Η Μιδέα βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, στη μέση περίπου της απόστασης μεταξύ της Τίρυνθας και των Μυκηνών, στην Αργολίδα. Η ακρόπολη ήταν οχυρωμένη, όπως σημείωσαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι ταξιδιώτες, Leake, Gell και Curtius. Ο τόπος αναφέρεται επίσης από τον Στράβωνα (8.6.11) και τον Παυσανία (2.25.9). Οι πρώτες έρευνες στον χώρο πραγματοποιήθηκαν το 1907 από Γερμανούς αρχαιολόγους. Ωστόσο, οικοδομήματα ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά όταν ο Axel W. Persson πραγματοποίησε ανασκαφές το 1939. Υπό την καθοδήγηση του Persson, αρχαιολόγοι διερεύνησαν την έκταση των τειχών και άνοιξαν αρκετές δοκιμαστικές τάφρους. Ο Paul Åström και ο Νικόλαος Βερδελής συνέχισαν τις εργασίες στην περιοχή το 1963 και πραγματοποίησαν μια νέα ανασκαφή μικρής κλίμακας κοντά στην Ανατολική Πύλη της ακρόπολης. Το 1983 ξεκίνησαν συστηματικές ανασκαφές στη Μιδέα στα πλαίσια ενός κοινού ελληνοσουηδικού ανασκαφικού προγράμματος υπό τη διεύθυνση της Καίτης Δημακοπούλου και του Paul Åström. Το έργο συνεχίστηκε από την Ann-Louise Schallin μετά το 2000. Οι έρευνες στη Μιδέα αποκάλυψαν ότι η οχύρωση χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα και καταστράφηκε από πυρκαγιά λίγο αργότερα.
Λόφος Καστέλλι, Χανιά (1969–2014)
Ο λόφος Καστέλλι βρίσκεται στην πόλη των Χανίων στη δυτική Κρήτη. Αρχαιολογικά στοιχεία μαρτυρούν συνεχή κατοίκηση από τους Νεολιθικούς χρόνους μέχρι σήμερα, με μόνο μια μικρή διακοπή στα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Ο Γιάννης Τζεδάκης, πρώην Γενικός Διευθυντής Αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού, ξεκίνησε ανασκαφές στο λόφο Καστέλλι την περίοδο 1964-1969. Επικοινώνησε με τον τότε διευθυντή του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών, Carl-Gustav Styrenius, για να συζητήσει μια πιθανή συνεργασία που είχε ως αποτέλεσμα το κοινό ερευνητικό πρόγραμμα που ξεκίνησε το 1969. Από τη δεκαετία του 1970 συνέβαλαν σημαντικά στο έργο και Δανοί αρχαιολόγοι. Σουηδοί αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν νέες ανασκαφές την περίοδο 1989-1990 και το 2010 το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα εντάχθηκε και επίσημα στο πρόγραμμα των ανασκαφών. Η ελληνο-σουηδο-δανική συνεργασία συνεχίστηκε μέχρι την τελευταία σεζόν των ενεργών εργασιών πεδίου το 2014. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, ήρθαν στο φως εκτεταμένα κατάλοιπα οικιών και μεγάλες ποσότητες κεραμικών. Ανάμεσα στα πιο σπουδαία ευρήματα ήταν δύο πινακίδες Γραμμικής Α και πολλές σφραγίδες.
Παράδεισος, Θράκη (1976)
Ο Παράδεισος βρίσκεται στη σημερινή περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Οι αρχαιολόγοι Erik J. Holmberg και Pontus Hellström ταξίδεψαν στον Παράδεισο αναζητώντας πιθανές ανασκαφικές τοποθεσίες το 1975. Μετά την καταγραφή ευρημάτων από τη Νεότερη Νεολιθική περίοδο έως και την Εποχή του Χαλκού από τον R. Felsch, λήφθηκε η απόφαση για τη διενέργεια ανασκαφών στην περιοχή τον επόμενο χρόνο. Ανοίχθηκαν πέντε μικρές τάφροι. Τα ευρήματα περιλάμβαναν περίπου 400 κιλά κεραμικής και διάφορα ειδώλια από τη Νεότερη Νεολιθική περίοδο. Ευρήματα από την ανασκαφή φυλάσσονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Καβάλας.
Μακρακώμη, Φθιώτιδα (2010–2015)
Αρχαιολογικές έρευνες πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια του Αρχαιολογικού Προγράμματος Μακρακώμης (MALP: Makrakomi Archaeological Landscapes Project) γύρω από το χωριό της Μακρακώμης στην κοιλάδα του Σπερχειού, με σκοπό την διερεύνηση της αρχαίας ιστορίας της περιοχής. Η κοιλάδα ήταν ιδιαίτερα σημαντική κατά τα τέλη της Κλασικής και Ελληνιστικής περιόδου καθώς λειτούργησε ως συνοριακή ζώνη μεταξύ της βόρειας και της νότιας Ελλάδας. Το πρόγραμμα αποτέλεσε συνεργασία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Φθιώτιδος και Ευρυτανίας, υπό τη διεύθυνση της Μαρίας-Φωτεινής Παπακωνσταντίνου, με τον Σουηδό αρχαιολόγο Anton Bonnier. Οι αρχαιολογικές εργασίες πεδίου περιλάμβαναν τοπογραφικές μελέτες, γεωφυσικές έρευνες, ανασκαφές μικρής κλίμακας και γεωμορφολογικές μελέτες. Κατά την περίοδο 2011-2012 πραγματοποιήθηκε αρχαιολογική και αρχιτεκτονική έρευνα των οικισμών στη θέση Αστέρια. Οι έρευνες μαρτυρούν ανθρώπινη δραστηριότητα στην κοιλάδα από τη Νεολιθική έως την Ύστερη Κλασική περίοδο, όταν οι οικισμοί έγιναν πιο μακρόβιοι πριν αφανιστούν κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Δημοσιεύσεις
Το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών δημοσιεύει τα αποτελέσματα των αρχαιολογικών ερευνών και των συνεδρίων που διοργανώνονται από το Ινστιτούτο στη μονογραφική σειρά Skrifter utgivna av Svenska Institutet i Athen. Ωστόσο, στη μονογραφική σειρά μπορούν να συμπεριληφθούν και άλλες πρωτότυπες έρευνες των κλάδων της κλασικής αρχαιολογίας, της αρχαίας ιστορίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής καθώς και της φιλολογίας.
Το επιστημονικό περιοδικό Opuscula εκδίδεται ετησίως από κοινού από το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών και το Σουηδικό Ινστιτούτο της Ρώμης. Στο Opuscula δημοσιεύονται τα αποτελέσματα του σουηδικού αρχαιολογικού έργου στη Μεσόγειο, αλλά το περιοδικό φιλοξενεί επίσης άρθρα που σχετίζονται με όλες τις πτυχές των αρχαίων μεσογειακών πολιτισμών (προϊστορία έως την ύστερη αρχαιότητα, συμπερ. της φιλολογίας) από τη διεθνή ερευνητική κοινότητα. Όλα τα άρθρα αξιολογούνται από ομότιμους και όσα γίνονται αποδεκτά διατίθενται με ανοικτή πρόσβαση έξι μήνες μετά τη δημοσίευση. Τη διαδικασία δημοσίευσης, η οποία διεξάγεται σύμφωνα με τα υψηλότερα πρότυπα επιμέλειας και δημοσίευσης, διαχειρίζεται η συντακτική επιτροπή των Σουηδικών Ινστιτούτων Αθηνών και Ρώμης (ECSI).
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
Ένας από τους σκοπούς του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών είναι η υποστήριξη και η ενίσχυση των πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ Σουηδίας και Ελλάδας. Αυτό επιτυγχάνεται με διάφορους τρόπους, όπως παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις, προβολές ταινιών, συναυλίες κλπ. Η προβολή του σουηδικού πολιτισμού στην Ελλάδα αποτελεί βασική προτεραιότητά μας. Ωστόσο, το Ινστιτούτο έχει πλέον στρέψει τις προσπάθειές του και στην παρουσίαση του ελληνικού καλλιτεχνικού έργου στη Σουηδία. Παράδειγμα αυτού είναι οι Ημέρες ελληνικού κινηματογράφου που διοργανώθηκαν για πρώτη φορά στη Στοκχόλμη το 2019.
Το Ινστιτούτο έχει καταφέρει να κτίσει ένα ευρύ δίκτυο συνεργασίας μεταξύ της νέας γενιάς Σουηδών και Ελλήνων καλλιτεχνών. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η συνεργασία με το Konstfack, το Πανεπιστήμιο Τεχνών, Χειροτεχνίας και Σχεδιασμού της Στοκχόλμης, και την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Η συνεργασία αυτή αφορά το μετάξι και επιτυγχάνεται με τη διεξαγωγή σεμιναρίων στην πόλη του μεταξιού, το Σουφλί. Φοιτητές από τα δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 2019 σε ένα κοινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Συνεργαζόμαστε επίσης με το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιόνιου Πανεπιστημίου και το Fridhems Folkhögskola της Σουηδίας σε ένα πρόγραμμα που φέρει σε επαφή νέους μουσικούς της τζαζ και από τις δύο χώρες: Jazz Student Sessions στην Καβάλα και Masterclasses στην Κέρκυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
Νηματώδη
Ταξινομική ιστορία
Το 1758, ο Σουηδός βοτανολόγος Κάρολος Λινναίος περιέγραψε κάποια από τα είδη των νηματοδών, όπως τις ασκαρίδες.
Η ονομασία της συνομοταξίας προήλθε από τον τίτλο Nematoidea (Νηματοειδή) τον οποίο εισήγαγε ο Ελβετός φυσιοδίφης Καρλ Ρουντόλφι (Karl Rudolphi) το 1808, και η οποία ετυμολογικά στηρίζεται στις αρχαίες ελληνικές λέξεις νῆμα και -ειδἠς, υποδηλώνοντας το είδος των λεπτών και επιμηκυμένων αυτών μορφών ζωής. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως ταξινομική οικογένεια από τον Γερμανό ζωολόγο Χέρμαν Μπουρμάιστερ (Hermann Burmeister) το 1837. Κατά την περίοδο εκείνη, στα νηματοειδή συμπεριλαμβάνονταν τα νηματώδη, καθώς και τα νηματόμορφα, βάσει της ταξινόμησης από τον Φίλιπ Φραντς φον Ζίμπολντ (Philipp Franz von Siebold) το 1843. Μαζί με τα ακανθοκέφαλα, τρηματώδη και τα κεστώδη αποτελούσαν την ομάδα των εντόζωων, η οποία δεν υφίσταται πλέον. Κατηγοριοποιήθηκαν επίσης με τα ακανθοκέφαλα στην παρωχημένη συνομοταξία των νημαθελμινθών από τον Καρλ Γκέγκενμπαουρ (Karl Gegenbaur) το 1859. Το 1861, η ομάδα για πρώτη φορά κατατάχθηκε στην ταξονιμκή τάξη των Νηματοειδών και το 1877 τα Νηματοειδή ορίστηκαν για πρώτη φορά ως συνομοταξία.
Εναλλακτικές ονομασίες για τη συνομοταξία αποτελούν και οι Νημάτες (Nemates) ή Νήματα (Nemata).
Περιγραφή
Τα περίπου μισά από τα είδη των νηματωδών είναι παρασιτικά και ο συνολικός αριθμός των ειδών τους εκτιμάται πως προσεγγίζει το ένα εκατομμύριο. Αντίθετα με τις συνομοταξίες των Κνιδόζωων (μεδουσοειδή), τα νηματώδη είναι αμφίπλευρα, έχοντας σωληνοειδή πεπτικά συστήματα, τα οποία διαθέτουν υποδοχές και στις 2 πλευρές.
Ως τύπος σκουληκιών έχουν προσαρμοστεί επιτυχώς σε σχεδόν οποιοδήποτε οικοσύστημα, από το θαλάσσιο νερό έως το νερό των ποταμών, στο χώμα, από τις πολικές περιοχές έως τις τροπικές, καθώς και σε περιοχές ανεξαρτήτως υψόμετρου, σε βουνά, ερήμους, και ακόμα και σε ωκεάνιες τάφρους, και γενικώς σε κάθε τμήμα της γήινης λιθόσφαιρας. Βρίσκονται παντού στα υγρά και γαιώδη περιβάλλοντα, όπου συχνά υπερέχουν αριθμητικά έναντι των υπολοίπων ζώων, τόσο σε αριθμό μελών όσο και σε αριθμό ειδών. Αριθμητικά, αποτελούν το 90% όλων των ζώων του ωκεάνιου πυθμένα. Η αριθμητική αυτή υπεροχή τους, που συχνά συμβαίνει να υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο άτομα ανά τετραγωνικό μέτρο, και να αντιστοιχούν στο 80% όλων των ζώων στη Γη, όπως και η προσαρμοστικότητα την οποία επιδεικνύουν στα διάφορα περιβάλλοντα που έχουν παρουσία, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ισορροπία πολλών οικοσυστημάτων. Έχει επίσης ανακαλυφθεί πως μπορούν να διαβιώσουν ακόμα και σε μεγάλα βάθη κάτω από τη Γη (0.9–3.6 χλμ), σύμφωνα με παρατηρήσεις που έγιναν σε χρυσωρυχεία της Νότιας Αφρικής.
Οι παρασιτικές ποικιλίες τους αποτελούν παθογόνους οργανισμούς στα περισσότερα φυτά και ζώα, ανάμεσά τους και τον άνθρωπο. Μερικά από τα νηματώδη είναι επίσης ικανά για κρυπτοβίωση, όπου διαβιούν εντός άλλων οργανισμών χωρίς να ανιχνεύονται. Ωστόσο διαθέτουν και φυσικούς εχθρούς, όπως η ομάδα των νηματοφάγων μυκητών (nematophagous fungi) οι οποίοι τρέφονται με τα νηματώδη που ζουν στο έδαφος.
Ξενόγλωσσοι
Κατηγορία:Παράσιτα
Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ
Ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ (γερμανικά: Rudolf von Ribbentrop, 11 Μαΐου 1921- 20 Μαΐου 2019) ήταν πρώην Γερμανός λοχαγός στα Waffen-SS στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γερμανού διπλωμάτη και υπουργού Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ. Ο Ρούντολφ διακρίθηκε στη διάρκεια του Πολέμου της Συνέχειας.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ φοίτησε ένα χρόνο στη Σχολή Ουεστμίνστερ του Λονδίνου, ενώ ο πατέρας του ήταν πρέσβης στη Βρετανία.
Ο Πίτερ Ουστίνοφ, στις δημοσιεύσεις του, ισχυρίστηκε ότι σπούδασε με τον Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ στην ίδια τάξη στη Σχολή Ουεστμίνστερ. Ωστόσο, ο Ρούντολφ αρνήθηκε αυτό και άλλα φανταστικά «γενικά» απομνημονεύματα του Ουστίνοφ.
Στη μεταπολεμική περίοδο, ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας και συγγραφέας βιβλίων. Εμφανίστηκε δημόσια στη Μόσχα στις 24 Οκτωβρίου 2015, για να παρουσιάσει το έργο του που συνέγραψε το 2008, με το τίτλο: Joachim von Ribbentrop: Mein Vater: Erlebnisse und Erinnerungen.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ρούντολφ προσχώρησε ως νεοπροσληφθής στο αντικαταστάσιμο τάγμα του συντάγματος πεζικού των Ες-Ες, Deutschland, στο Μόναχο. Ένα μήνα αργότερα, τον Οκτώβριο του 1939, μεταφέρθηκε στο Σύνταγμα Πεζικού ,το οποίο βρισκόταν στο κατεχόμενο τμήμα της Τσεχοσλοβακίας. Σε αυτό το σύνταγμα, στρατολογήθηκε στον 11ο λόχο. Υπηρέτησε σε αυτό το σύνταγμα κατά τη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής στη Δύση, κερδίζοντας το Σιδηρού Σταυρό δεύτερης τάξης και προήχθη σε Sturmmann. Τραυματίστηκε επίσης για πρώτη φορά. Μετά την εκστρατεία στη δύση, ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ στάλθηκε στο SS-Junkerschule στο Μπράουνσβαϊγκ για να αποκτήσει εκπαίδευση ως ηγέτης διμοιρίας. Προήχθη στις 20 Απριλίου 1941 σε Untersturmführer. Του δόθηκε η ηγεσία μιας διμοιρίας στο 1ο λόχο του Τάγματος αναγνώρισης «Nord». Μετά την εισβολή στη Ρωσία, ως SS-Kampfgruppe Nord στάλθηκε στη Φινλανδία όπου διακρίθηκε και του απονεμήθηκε ο Φινλανδικός Σταυρός Ελευθερίας, τέταρτης τάξης. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1941, τραυματίστηκε ξανά στο αριστερό του αντιβράχιο. Εστάλη στο νοσοκομείο των SS στο Hohenlychen, όπου παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1942. Μετά από μία άδεια στο σπίτι, εντάχθηκε στο νεοσυσταθέν Σύνταγμα Πάντσερ της 1η Μεραρχίας Πάντσερ SS «Σωματοφυλακή Αδόλφος Χίτλερ» (LSSAH).
Δυτικό Μέτωπο
Την 1η Αυγούστου μεταφέρθηκε στη νεοσυσταθείσα 12η μεραρχία Πάντσερ Νεολαία του Χίτλερ των Ες-Ες και επιφορτίστηκε με την εκπαίδευση 2 νεαρών αξιωματικών. Τέσσερις μήνες αργότερα διορίστηκε διοικητής του 3ου λόχου, του 2ου SS Πάντσερ συντάγματος. Στις 3 Ιουνίου 1944, επιστρέφοντας στο Λε Νεμπούρ μετά από μαθήματα εκπαίδευσης, το αυτοκίνητό του δέχθηκε επίθεση από ένα σπιτφάιρ και ο ίδιος τραυματίστηκε για τέταρτη φορά. Μέχρι τις 9 Ιουνίου, είχε επιστρέψει στη διοίκηση του λόχου του. Κατά τη διάρκεια των αμυντικών μαχών στη Νορμανδία, του απονεμήθηκε ο Γερμανικός Σταυρός σε Χρυσό και το Badzer Assault Badge. Μετά την έξοδο από το Φαλαίζ, ο Ρούντολφ έγινε ο συνταγματικός υπασπιστής του 12ου SS Πάντσερ συντάγματος. Παρέμεινε με αυτό το σχηματισμό κατά την διάρκεια των μαχών στις Αρδέννες. Στις 20 Δεκεμβρίου τραυματίστηκε για πέμπτη φορά από θραύσμα οβίδας στο στόμα του. Του απονεμήθηκε το σήμα πληγής σε χρυσό και του δόθηκε η διοίκηση του 12ου SS Πάντσερ συντάγματος. Το τμήμα μεταφέρθηκε στην Ουγγαρία τον Ιανουάριο και ο Ρούντολφ συμμετείχε στις μάχες των τελευταίων μηνών στο Ανατολικό Μέτωπο πριν παραδοθεί στις αμερικανικές μονάδες στις 8 Μαΐου 1945.
Μεταπολεμικά χρόνια
Ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ κατέληξε σε Βρετανικό στρατόπεδο κρατούμενων στο Αμβούργο, όπου οι συνθήκες, όπως δήλωσε αργότερα, ήταν χειρότερες από αυτές στο Γουέστμινστερ.
Στις 16 Οκτωβρίου 1946, ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που εκτελέστηκε διά απαγχονισμού από αυτούς που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο στη δίκη της Νυρεμβέργης αφού κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου. Στα απομνημονεύματά του, ο Ρούντολφ έκρινε τις δίκες ως «τόσο δομημένες ώστε η όλη η διαδικασία να καταλήξει σε θανατική ποινή».
Το 1958 ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ διορίστηκε στην ιδιωτική τράπεζα της οικογένειας Έτκερ, Bankhaus Lampe, στο Μπίλεφελντ και έγινε διευθυντής της τράπεζας. Το 1960 παντρεύτηκε τη βαρόνη Ίλζε-Μαρί φον Μουνχάουζεν, η οποία πέθανε το 2010. Ο Ρούντολφ φον Ρίμπεντροπ πέθανε πλήρης ημερών στις 20 Μαΐου 2019.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Μέλη των Waffen-SS
Ιάσων ο Φεραίος
Ο Ιάσων ο Φεραίος (πέθανε το 370 π.Χ.) ήταν βασιλιάς ή τύραννος της Θεσσαλίας, λίγο πριν ανέβει στην εξουσία ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας.
Άνοδος στην εξουσία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του, Λυκόφρονα Α΄ των Φερών σαν τύραννος στις Φερές και σύντομα επέκτεινε την εξουσία του σε ολόκληρη την περιοχή. Με εκπαιδευμένους μισθοφόρους και το περίφημο Θεσσαλικό ιππικό μετέτρεψε σύντομα την Θεσσαλία σε πανίσχυρη δύναμη που μιλούσε συχνά με τους Αχαιμενίδες εισβολείς.
Ο Παυσανίας καταγράφει ότι ο Ιάσων ασπάστηκε την διδασκαλία του Σοφιστή Γοργία, ο Ισοκράτης αναφέρει ότι βρισκόταν συνέχεια σε επαφή μαζί του αλλά δεν υπάρχει η πληροφορία σε σύγχρονη πηγή. Ο Ιάσων κάνει αιφνίδια εμφάνιση στις ιστορικές καταγραφές την δεκαετία του 370 π.Χ. την εποχή της Ηγεμονίας των Θηβών με τον Ξενοφώντα. Από τότε φαίνεται ότι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς στον Ελληνικό χώρο στην προ-Μακεδόνων εποχή με έναν μεγάλο και ισχυρό στρατό. Ο Ξενοφών στα "Ελληνικά" γράφει :
''"Στο χέρι μου θα ήταν Πολυδάμα, να πάρω με το μέρος μου την πόλη σας και δίχως τη θέλησή της, καθώς μπορείς να συμπεράνεις απ' όσα θα σου πω. Γιατί εγώ, είπε έχω συμμάχους τις πιο πολλές και τις πιο μεγάλες πόλεις της Θεσσαλίας, και τις υπόταξα μ' όλο που πολεμούσατε και σεις στο πλευρό τους εναντίον μου. Το ξέρεις, άλλωστε, ότι έχω κάπου έξι χιλιάδες ξένους μισθοφόρους, που καμιά πόλη ―νομίζω― δεν θα μπορούσε εύκολα ν' αντιμετωπίσει. Θα ήταν βέβαια δυνατό συνέχισε, να συγκροτηθεί κι από αλλού ισάριθμος στρατός, όμως στα στρατεύματα που αποτελούνται από πολίτες υπηρετούν και άνδρες προχωρημένοι στην ηλικία, καθώς και υπερβολικά νέοι ― κι έπειτα πολύ λίγοι σε κάθε πόλη γυμνάζουν το κορμί τους, ενώ σε μένα δεν υπηρετεί μισθοφόρος που να μην αντέχει στην κακουχία όσο κι εγώ. Κι ο ίδιος ―γιατί πρέπει να σας πω την αλήθεια― είναι πολύ γερός κι αγαπάει τη σκληραγωγία. Εξάλλου δοκιμάζει τους δικούς του καθημερινά, πηγαίνοντας επικεφαλής τους πάνοπλος και στα γυμνάσια και στις εκστρατείες του· και τους μισθοφόρους που θα βρει μαλθακούς τους διώχνει, ενώ όσους βλέπει να επιδιώκουν τη σκληραγωγία και τον πολεμικό κίνδυνο τους αμείβει με διπλό, τριπλό ή και τετραπλό μισθό, καθώς και μ' άλλα δώρα και με ιατρική περίθαλψη και ταφή με ιδιαίτερες τιμές. Με αυτόν τον τρόπο, όλοι οι μισθοφόροι του ξέρουν ότι η πολεμική αρετή είναι που θα τους εξασφαλίσει την πιο πλούσια και τιμημένη ζωή."''
Σχέσεις με τα Ελληνικά κράτη
Ο Ιάσων ο Φεραίος έγινε ξαφνικά μεγάλη απειλή για όλα τα Ελληνικά κράτη ιδιαίτερα τους νότιους γείτονες του. Ο Γιαλισέβ γράφει ότι η Θεσσαλία παρουσίασε για πρώτη φορά την εποχή του ενδείξεις Ελληνικού εθνικισμού ειδικά στις σχέσεις του με τις πόλεις του νότου, προειδοποίησε την Θήβα να μην επιτεθεί στην Σπάρτη μετά την Μάχη των Λεύκτρων. Οι αναφορές τόνιζαν τις προσπάθειες του να δημιουργήσει μια μεγάλη Ελληνική αυτοκρατορία υπό την εξουσία του όπως ο Φίλιππος Β΄ μετά την Μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.). Ο Ιάσων αποτελεί σε κάθε περίπτωση ιστορικό παράδειγμα πώς μπορεί ένας τοπικός ηγέτης να αποκτήσει γρήγορα αυτοκρατορική εξουσία απέναντι σε γειτονικές πόλεις και κράτη με την χρήση μισθοφόρων.
Δολοφονία
Ο Ιάσων ο Φεραίος δολοφονήθηκε από μια ομάδα νεαρών (370 π.Χ.). Ο Ξενοφών γράφει ότι αιτία της δολοφονίας του ήταν ο φόβος μήπως αναλάβει τον έλεγχο στα Πύθια. Ο λαός των Δελφών σύμφωνα με τον Ξενοφώντα ρώτησε το μαντείο τι θα κάνουν με την περίπτωση του, το μαντείο του απάντησε ότι ο Θεός Απόλλων θα φροντίσει για το ιερό του. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι είναι ασαφές αν σκοτώθηκε από φόβο για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του ή οι δολοφόνοι εκτέλεσαν τις εντολές του αδελφού του, Πολύδωρου.
Ο γιος του, Αλέξανδρος ο Φεραίος, που τον διαδέχθηκε, κυβέρνησε με μεγάλη σκληρότητα μέχρι την εποχή που ηττήθηκε από τους Θηβαίους. Ο Ξενοφών στα "Ελληνικά" γράφει :
''"Να λοιπόν γιατί έρχομαι σε σας και σας λέω όλα όσα είδα ο ίδιος εκεί κι όσα άκουσα από εκείνον. Και νομίζω Λακεδαιμόνιοι ότι το ζήτημα παρουσιάζεται με τον ακόλουθο τρόπο: αν στείλετε εκεί δύναμη που να φανεί, όχι μόνο σε μένα αλλά και στους άλλους Θεσσαλούς, αρκετή για να πολεμήσει τον Ιάσονα, οι πόλεις θα τον εγκαταλείψουν — γιατί όλες αναρωτιούνται με φόβο ώς πού θα φτάσει επιτέλους η δύναμη αυτού του ανθρώπου. Άν όμως νομίζετε ότι θα αρκέσουν νεοδαμώδεις με διοικητή έναν απλό ιδιώτη, σας συμβουλεύω να μην κάνετε τίποτα. Γιατί να το ξέρετε καλά: θα έχετε να αντιμετωπίσετε μεγάλη πολεμική δύναμη κι έναν πολύ συνετό στρατηγό — έναν άνθρωπο που σπάνια αστοχεί στις επιχειρήσεις του, είτε για να κρυφτεί, είτε για να αιφνιδιάσει, είτε για να επιβληθεί με τη βία. Είναι ικανός να ενεργεί τη νύχτα όσο και τη μέρα και, όταν βιάζεται, να τρώει και για μεσημέρι και για βράδυ την ώρα της πορείας. Πιστεύει ωστόσο ότι χρειάζεται και ξεκούραση, από τη στιγμή που έχει φτάσει στον προορισμό του κι έχει πετύχει τον αντικειμενικό του σκοπό — κι έτσι έχει συνηθίσει τους άνδρες του. Ξέρει και να ανταμείβει τους στρατιώτες του όταν καταβάλλουν ιδιαίτερο κόπο για να κατορθώσουν κάτι, με αυτόν τον τρόπο έχουν μάθει όλοι οι δικοί του ότι τους κόπους ακολουθεί καλοπέραση. Εξάλλου διαθέτει τη μεγαλύτερη αυτοκυριαρχία που έχω συναντήσει ποτέ σε άνθρωπο, σε ό,τι έχει σχέση με τις ηδονές του κορμιού – κι έτσι ούτε κι εκείνες τον εμποδίζουν ποτέ να κάνει αυτό που πρέπει. Εσείς τώρα σκεφτείτε και πείτε μου ξεκάθαρα, όπως σας ταιριάζει, τι μπορείτε και τι σκοπεύετε να κάνετε."''
Η επένδυση του ημιθωράκιου πιστεύεται ότι ανήκει στον Ιάσονα των Φερών.
Ο Ιάσων ο Φεραίος ήταν μια σημαντική φυσιογνωμία στην Ελληνική ιστορία. Είναι βέβαιο ότι, αν ζούσε περισσότερο, θα αποκτούσε μεγάλη εξουσία στον Ελληνικό χώρο. Οι στόχοι του ήταν να δημιουργήσει μια μεγάλη αυτοκρατορία παρόμοια με αυτή που έκανε ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος στην Δύση αλλά τον διέκοψαν οι δολοφόνοι του. Πιθανότατα να είχε προλάβει ακόμα και την άνοδο των Μακεδόνων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες εφευρέτες Κατηγορία:Βασιλείς της Θεσσαλίας
Βαγγέλης Μπαλαφούτης
Ο Βαγγέλης Μπαλαφούτης γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1963 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σε ηλικία 8 ετών ήρθε στην Αθήνα, όπου και διαμένει μέχρι σήμερα. Τελείωσε το Λύκειο Αρρένων Νέας Σμύρνης και σπούδασε σκηνοθεσία. Παράλληλα σπούδασε κλασσικά και μοντέρνα κρουστά στο Πινδάρειο Ωδείο Αθηνών.
Το 1985 αρχίζει να εργάζεται σαν σκηνοθέτης. Γράφει τα σενάρια και σκηνοθετεί συνολικά 28 ταινίες μεγάλου μήκους. Συνεργάζεται με πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου όπως ο Σωτήρης Μουστάκας, ο Κώστας Βουτσάς, η Μάρθα Καραγιάννη, ο Κώστας Τσάκωνας και άλλοι.
Το 1991 είναι η χρονιά σταθμός στην επαγγελματική του εξέλιξη. Γνωρίζει τον Χάρρυ Κλυνν, με τον οποίο συνεργάζεται στενά και με μεγάλη επιτυχία. Οι δύο τους ευθύνονται για δύο από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες του Θεάτρου "Άλσος" τα έτη 1993 και 1994 καθώς και για τις τηλεοπτικές επιτυχίες των "Harry Klynn Shows" και "Πολίτης Κλυνν".
Ο Βαγγέλης Μπαλαφουτης είναι:
Κυβερνείο Δαμιέτης
Ιστορία
Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 912.428 κατοίκους κι έκταση 2.634 τ.χλμ. . Στην απογραφή του 1937 είχε 40.259 κατοίκους κι έκταση 3 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 53.631 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση
Το κυβερνείο υποδιαιρείται σε πέντε υποκυβερνεία, κι έχει 33 χωριά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Γέφυρα Μίλβια
μικρογραφία| Χαρακτικό του 18ου αιώνα από το [[Τζοβάνι Μπατίστα Πιρανέζι|Piranesi]] Η Μιλβία (ή Mουλβία) Γέφυρα (Ponte Milvio ή Ponte Molle, Pons Milvius ή Pons Mulvius) είναι γέφυρα επάνω από τον Τίβερη στα βόρεια της Ρώμης στην Ιταλία. Ήταν μία οικονομικά και στρατηγικά σημαντική γέφυρα στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ήταν ο τόπος της περίφημης μάχης της Μιλβίας Γέφυρας το 312, η οποία οδήγησε στην μονοκρατορία του Κωνσταντίνου Α΄.
Πρώιμη ιστορία
Μία γέφυρα κατασκευάστηκε από τον ύπατο Γάιο Κλαύδιο Νέρωνα το 206 π.Χ., αφού είχε νικήσει τον Καρχηδονιακό στρατό στη Μάχη του Μεταύρου. Το 109 π.Χ., ο τιμητής Mάρκος Αιμίλιος Σκάουρος έφτιαξε μία νέα στην ίδια θέση, γκρεμίζοντας την παλαιά. Το 63 π.Χ. επιστολές από τους συνωμότες της συνωμοσίας του Κατιλίνα υποκλάπηκαν εδώ, επιτρέποντας στον Κικέρωνα να τις διαβάσει στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο την επόμενη ημέρα. Σε 312 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος Α΄ νίκησε τον ισχυρότερο αντίπαλό του Μαξέντιο μεταξύ αυτής της γέφυρας και της κώμης Σάξα Ρούβρα, στην περίφημη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας.
Κατά τον Μεσαίωνα η γέφυρα ανακαινίστηκε από έναν μοναχό ονόματι Ακούτσιο και το 1429 ο πάπας Μαρτίνος Ε' ζήτησε από έναν διάσημο αρχιτέκτονα, τον Φραντσέσκο ντα Γκενατσάνο να την επισκευάσει, επειδή κατέρρεε. Κατά τον 18ο και 19ο αι. η γέφυρα τροποποιήθηκε από δύο αρχιτέκτονες, τον Τζουζέπε Βαλαντιέρ και τον Ντομένικο Πιτζιάνι.
Η γέφυρα υπέστη σοβαρές ζημιές το 1849 από τα στρατεύματα του Γαριβάλδη, σε μία προσπάθεια να εμποδίσουν μία γαλλική εισβολή· αργότερα επισκευάστηκε από τον πάπα Πίο Θ' το 1850.
Τον Ιανουάριο του 1873 ο μυθιστοριογράφος Χένρι Τζέιμς, ένας άμαθος, αλλά αρκετά ικανός ιππέας, έκανε το Πόντε Μίλβιο τον πρώτο από πολλούς ρωμαϊκούς περιπάτους έφιππος. Σχολίασε: «Μπορώ να καθίσω σε ένα άλογο καλύτερα από ό,τι πίστευα».
Προβλήματα
μικρογραφία|Λουκέτα αγάπης στη γέφυρα.
Λουκέτα αγάπης
Μετά την κυκλοφορία του δημοφιλούς βιβλίου και ταινίας "Σε θέλω" (Ho voglia di te, το 2006) του συγγραφέα Φεντερίκο Μότσια, τα ζευγάρια άρχισαν -ως ένδειξη αγάπης- να κολλούν λουκέτα σε έναν φανοστάτη στη γέφυρα. Αφού στερέωναν το λουκέτο, ρίχνουν το κλειδί πίσω τους στον Τίβερη. Ωστόσο μετά την μερική κατάρρευση του φανοστάτη το 2007 λόγω του βάρους των λουκέτων, χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέρη της γέφυρας, συμπεριλαμβανομένων των μπαλούστρων, των κιγκλιδωμάτων και των κάδων απορριμμάτων. Αυτό συνεχίστηκε, παρά το γεγονός ότι το δημοτικό συμβούλιο της Ρώμης νομοθέτησε πρόστιμο 50 ευρώ σε όποιον βρισκόταν να συνδέει λουκέτα στη γέφυρα. Το 2012 οι αρχές της πόλης αφαίρεσαν όλες τις κλειδαριές από τη γέφυρα. Η συνήθεια των κλειδαριών αγάπης έχει εξαπλωθεί από τότε σε όλη την Ιταλία, την υπόλοιπη Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.
Σημείο ποδοσφαιρικής βίας
Η γέφυρα είναι γνωστή ως το μέρος όπου οι Ιταλοί χούλιγκαν ποδοσφαίρου γνωστοί ως Ούλτρας από την AΣ Ρόμα συχνά επιτίθενται σε οπαδούς από αντίπαλες ομάδες τις ημέρες των αγώνων. Η αστραπιαία επίθεση ή πουντσικάτα (puncicata), όπως είναι γνωστή στη ρωμαϊκή αργκό, είναι όταν μία αιφνίδια, προσχεδιασμένη συγκέντρωση πλήθους (flah mob) των Ούλτρας επιτίθεται γρήγορα σε μία άλλη ομάδα οπαδών, μαχαιρώνοντάς τους στους γλουτούς, πριν τρέξουν μακριά. Χρησιμοποιούν αυτή τη γέφυρα, επειδή ο σχεδιασμός της και οι θέσεις της την καθιστούν κατάλληλη γι' αυτού του τύπου την ενέδρα. Σε περίπτωση αγώνων που παίζει η άλλη τοπική ομάδα ΣΣ Λάτσιο, οι οπαδοί της AΣ Ρόμα τείνουν να αποφεύγουν την περιοχή, καθώς εκεί συνήθως συγκεντρώνονται οι Ούλτρας της Λάτσιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιλβια
Νησί του Πέτρου Α΄
Ιστορία
Oi πρώτoι που αντίκρυσαν το Νησί του Πέτρου Α΄ ήταν στις 21 Ιανουαρίου 1821 η αποστολή του Φάμπιαν Γκότλιμπ φον Μπελινγκσχάουζεν, που κυβερνούσε τα πλοία Βόστοκ και Μίρνυ υπό ρωσική σημαία. Το νησί πήρε το όνομά του απο τον Τσάρο Πέτρο Α΄ το Μέγα της Ρωσίας. Οι επιπλέοντες πάγοι δεν επέτρεψαν στον Μπελινγκσχάουζεν να πλησιάσει το νησί σε απόσταση μικρότερη των 25 χιλιομέτρων. Ήταν η πρώτη ξηρά που είχε εντοπιστεί νότια του Ανταρκτικού Κύκλου και έτσι ήταν και η νοτιότερη ορατή ξηρά τη στιγμή της ανακάλυψής της. Τον Ιανουάριο του 1910 η Γαλλική αποστολή με επικεφαλής το Ζαν-Μπατίστ Σαρκό και το πλοίο του Pourquoi-Pas επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη του Μπελινγκσχάουζεν, αλλά επίσης δεν αποβιβάστηκαν, αφού σταμάτησαν 5 χιλιόμετρα από το νησί από επιπλέοντες πάγους. thumb|left|Η πρώτη αποβίβαση στο νησί (1929). Το 1926 και το 1927 ο Νορβηγός Ευβιντ Tόφτε περιέπλευσε και τοπογράφησε το νησί από το Odd Ι. Ωστόσο ούτε αυτός κατάφερε να αποβιβασθεί. Ο Νορβηγός ιδιοκτήτης φαλαινοθηρικού Λαρς Κρίστενσεν χρηματοδότησε αρκετές αποστολές στην Ανταρκτική, εν μέρει για έρευνα και εν μέρει για να διεκδικήσει εδάφη για τη Νορβηγία. Ο τελευταίος υποκινήθηκε από τη βρετανική φορολόγηση των φαλαινοθηρικών σταθμών στην Ανταρκτική, καθώς ήλπιζε να είναι σε θέση να δημιουργήσει σταθμούς στα νορβηγικά εδάφη για να αποκτήσει καλύτερα προνόμια και τουλάχιστον οι φόροι να πηγαίνουν στη χώρα του. Η πρώτη αποστολή αποβίβασης στο νησί ήταν η χρηματοδοτούμενη από τον Κρίστενσεν δεύτερη αποστολή  Norvegia, με επικεφαλής τους Νιλς Λάρσεν και Ολα Ολσταντ. Αποβιβάσθηκαν στις 2 Φεβρουαρίου 1929 και διεκδίκησαν το νησί για τη Νορβηγία. Ο Λάρσεν προσπάθησε να αποβιβασθεί πάλι το 1931, αλλά παρεμποδίστηκε από επιπλέοντες πάγους. Στις 6 Μαρτίου 1931 μια νορβηγική βασιλική διακήρυξη κήρυξε το νησί υπό νορβηγική κυριαρχία και στις 23 Μαρτίου 1933 το νησί κηρύχθηκε εξάρτηση.
Η επόμενη αποβίβαση έγινε στις 10 Φεβρουαρίου 1948 από το πλοίο Brategg του Λάρσεν. Βιολογικές, γεωλογικές και υδρογραφικές έρευνες διεξήχθησαν για τρεις ημέρες, πριν οι επιπλέοντες πάγοι αναγκάσουν την αποστολή να αποχωρήσει. Η αποστολή κατασκεύασε μια καλύβα και τοποθέτησε εκεί ένα αντίγραφο του εγγράφου κατοχής το 1929. Στις 23 Ιουνίου 1961 το Νησί του Πέτρου Α΄ υπήχθη στη Συνθήκη της Ανταρκτικής, μετά την υπογραφή της από τη Νορβηγία το 1959. Από τότε έχουν γίνει διάφορες αποβιβάσεις στο νησί από διάφορες χώρες για επιστημονικές έρευνες, καθώς και από περιορισμένο αριθμό πλοίων, που έχουν αποβιβάσει με επιτυχία τουρίστες στο νησί.
Γεωγραφία
thumb|250px|alt=Image of barren, glacial coastline surrounded by ice cliffs and bergs|Ακτογραμμή του Νησιού του Πέτρου Α΄, κατά την επίσκεψη της αποστολής του [[παγοθραυστικό|παγοθραυστικού το 1994.]] Το Νησί του Πέτρου Α΄ είναι ένα ηφαιστειογενές νησί που βρίσκεται 450 χιλιόμετρα από την ακτή της Γης Ελσγουορθ της Ηπειρωτικής Ανταρκτικής και περίπου 1.400 χλμ. νοτιοδυτικά του Νησιού Σμιθ, του πλησιέστερου από τα Νότια Σέτλαντ. Έχει έκταση 154 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το νησί καλύπτεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από παγετώνες με περίπου το 95% της επιφάνειας να καλύπτεται από πάγο.
Περιμετρικά του νησιού είναι ένα μέτωπο πάγου ύψους 40 μέτρων και κατακόρυφα βράχια. Οι επιμήκεις εκτάσεις καλυμμμάτων παγου συμπληρώνονται με βράχια. Η αποβίβαση είναι δυνατή μόνο σε τρία σημεία και μόνο κατά τη διάρκεια της βραχείας περιόδου του έτους κατά την οποία το νησί δεν περιβάλλεται από επιπλέοντες πάγους. Αυτές οι αποβιβάσεις πραγματοποιούνται στη δυτική πλευρά στο Ακρωτήριο Ινγκριντ, μια χερσόνησο που χωρίζει τους κόλπους Νορβεγιάμπουκτα και Σαντεφιόρντμπουκτα. Στο ακρωτήριο υπάρχουν μερικές στενές λωρίδες παραλίας, που είναι κατάλληλες για αποβίβαση. Η παραλία στο Νορβεγιάμπουκτα έχει πλάτος μόλις 4 μέτρα και είναι προσβάσιμη μέσω της φυσικής αψίδας Τσάρπορτεν. Στη δυτική πλευρά υπάρχει ένα οροπέδιο, ενώ οι βόρειες και νότιες ακτές έχουν τη μορφή επίπεδων πάγων. Η ανατολική πλευρά είναι η πιο απότομη και διαθέτει δύο βραχώδεις κολώνες με επίπεδες κορυφές στη θάλασσα.
Το νησί είναι ασπιδοειδές ηφαίστειο, αν και δεν είναι γνωστό αν εξακολουθεί να είναι ενεργό και έχει κατηγοριοποιηθεί είτε ως Ολόκαινο είτε ως ιστορικό, με βάση δείγματα χρονολόγησης που κυμαίνονται από 0,1 ως 0,35 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η κορυφή του, Λαρς Κρίστενσεν, είναι ένας κυκλικός κρατήρας πλάτους 100 μέτρων. Μια υπερπροεξέχουαα κορυφή με υψόμετρο 1.640 μέτρων, πήρε το όνομά της από το Λαρς Κρίστενσεν (εφοπλιστή και εξερευνητή της Ανταρκτικής). Δεν είναι γνωστό αν αυτό το ηφαίστειο είναι ή όχι εσβεσμένο, επειδή το ανώτερο τμήμα φαίνεται να μην έχει μορφοποιηθεί με παγετοποίηση - γεγονός που υποδεικνύει μια έκρηξη πριν από αρκετούς αιώνες.
Περιβάλλον
thumb|Χάρτης του νησιού. Η βλάστηση του νησιού αποτελείται αποκλειστικά από βρύα και λειχήνες που έχουν προσαρμοστεί στο ακραίο κλίμα της Ανταρκτικής. Το νησί έχει πολύ δριμύ κλίμα με ισχυρούς ανέμους και θερμοκρασίες κατάψυξης. Η σταθερή χιονόπτωση περιορίζει τη βλάστηση στο ελάχιστο. Το νησί είναι τόπος αναπαραγωγής για λίγα θαλάσσια πτηνά. πιγκουίνοι επισκέπτονται σπάνια το νησί. Υπάρχουν πολλές φώκιες και λιγότεροι θαλάσσιοι ελέφαντες του νοτίου ημισφαιρίου.