cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελευθερία Καραδήμου
Εργογραφία
{{Columns|colwidth=40em
Τηλεοπτικές σειρές
}}
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Ούγος Α΄ της Καμπανίας
Ο Ούγος Α΄ της Καμπανίας (Hugues Ier de Champagne, περί το 1074 - 1125), κόμης της Καμπανίας (1093 - 1125) ήταν ο τρίτος γιος του Θεοβάλδου Γ΄ κόμη του Μπλουά και της Αδέλας του Βαλουά.
Biograf;ia
Ο δευτερότοκος αδελφός του Όντο Ε΄ κόμης του Τρουά απεβίωσε το 1093, αφήνοντας στον Ούγο την κομητεία του Τρουά, την οποία ο Ούγος έκανε το κέντρο της αυλής του. Ο Ούγος ένωσε τρεις γειτονικές κομητείες, δημιουργώντας την κομητεία της Καμπανίας στο πρόσωπό του. Αν και α επίσημα έγγραφα της εποχής του τον αναφέρουν σαν "κόμη του Τρουά", σύγχρονα έγγραφα αναφέρουν τόσο τον ίδιο όσο και τους διαδόχους του σαν "κόμη της Καμπανίας". Το πρώτο καταγεγραμμένο έγγραφο της εποχής του (1094) αναφέρει σχετικά με δωρεές μεγάλων εκτάσεων γης, που επρόκειτο να παραχωρήσει το 1115 στον μοναχό Βερνάρδο του Κλαιβρώ στο Σιτώ, προκειμένου να ιδρύσει το Κιρστεσιανό μοναστήρι του Κλαιρβώ στην άγρια κοιλάδα του Ωμπ, όπου ο Βερνάρδος διορίστηκε ηγούμενος. Τα έγγραφα του Ούγου αναφέρουν την νέα ίδρυση του αββαείου στο Κλαιρβώ, στο οποίο παραχωρήθηκαν δάση, κατοικίδια, αμπελώνες, ξυλεία και πολλές πηγές. Ένα γράμμα, το οποίο έχει διασωθεί σήμερα από τον Βερνάρδο στον Ούγο (1125), αναφέρει, ότι ο Ούγος πήγε για τρίτη φορά να πολεμήσει στους Αγίους Τόπους μαζί με τους Ναΐτες Ιππότες, αφήνοντας την έγκυο σύζυγό του και τον γιο του Όντο/Εύδη, τον οποίο ποτέ δεν αναγνώρισε.
Οικογένεια
Κληρονόμο του τελικά όρισε τον ανιψιό του Θεοβάλδο Β΄ της Καμπανίας. Οι δυο εγγονοί του Ούγου -και γιοι του Όντο/Εύδη Α΄- Όντο/Εύδης Β΄ του Σαμπλίτ και Γουλιέλμος Α΄ του Σαμπλίτ ήταν σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες στην Δ΄ Σταυροφορία. Ο Ούγος νυμφεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Κωνσταντία των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας και της Μπέρτας της Ολλανδίας και είχε τέκνο:
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Ισαβέλλα των Ιβρέα, κόρη του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και ανιψιά του πάπα Καλλίστου Β΄. Είχε έναν γιο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες της Καμπανίας Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Λουπερκάλια
Τα Λουπερκάλια ήταν μια από τις παλαιότερες ρωμαϊκές γιορτές που τελούνταν κάθε χρόνο προς τιμήν του Λούπερκους, πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Τα Λουπερκάλια γιορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας και της Γαλατίας. Απαγορεύτηκαν το 494 μ.Χ. από τον Πάπα.
Αγροτική γιορτή
Αναφέρεται ότι επρόκειτο αρχικά για ποιμενική γιορτή, καθώς ο Λούπερκους ήταν προστάτης των βοσκών και συνδεόταν με το θηλασμό και την ανατροφή του Ρωμύλου από τη Λύκαινα. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, μάλιστα, και οι συνεχιστές τους θεωρούσαν τη γιορτή αφιερωμένη στο θεό Πάνα και ως πρώτο εισηγητή της τον Αρκάδα Εύανδρο, στην προσπάθειά τους να ταυτίσουν ρωμαϊκές θεότητες με αντίστοιχες ελληνικές.
Η γιορτή πραγματοποιούνταν κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου στο Λουπερκάλιο, τη σπηλιά στον Παλατίνο Λόφο που λέγεται ότι ανατράφηκαν τα αδέρφια Ρωμύλος και Ρώμος, από τους Λουπέρκους, ιερατικό σωματείο. Στο ιερό θυσιάζονταν κριάρια και κατσίκια. Ένας από τους ιερείς βύθιζε ένα σπαθί στο αίμα των θυσιασμένων ζώων και το ακουμπούσε στο κεφάλι δυο ευγενών νέων, οι οποίοι μετά ξεσπούσαν σε γέλια, συμβολίζοντας έτσι τον εξαγνισμό των βοσκών.
Κύριοι άξονες της γιορτής, λοιπόν, ήταν η γονιμότητα και ο εξαγνισμός, februare στα λατινικά, εξ ου και το όνομα του μήνα κατά τον οποίο γινόταν η γιορτή (Φεβρουάριος).
Εξέλιξη της γιορτής
Τα Λουπερκάλια έχασαν τον αρχικό ποιμενικό θρησκευτικό τους χαρακτήρα, όταν οι Ρωμαίοι δεν αποτελούσαν πλέον μια φυλή βοσκών, ωστόσο η γιορτή συνεχίστηκε εις ανάμνησιν των ιδρυτών της πόλης και αποτελούσε καθαρά λαϊκή διασκέδαση που ικανοποιούσε και τα δεισιδαιμονικά ένστικτα των πιστών της. Ο ίδιος ο ύπατος Μάρκος Αντώνιος ήταν ένας από τους Λούπερκους και τριγύριζε ημίγυμνος στην πόλη με ένα στεφάνι στα μαλλιά, απευθυνόμενος στους πολίτες στη Ρωμαϊκή Αγορά. Για κάποιο χρονικό διάστημα η γιορτή ξεχάστηκε, μέχρι την επαναφορά της από τον Αύγουστο, ο οποίος όμως, λόγω ακροτήτων που είχαν συμβεί στο παρελθόν κατά τη γιορτή, απαγόρευσε την συμμετοχή των εφήβων σε αυτήν και διέταξε τη συνοδεία της πομπής των Λουπέρκων από σώμα ιππέων.
Αναφορές στη γιορτή
Στο έργο του Σαίξπηρ Ιούλιος Καίσαρ, η δράση τοποθετείται κατά τη διάρκεια των Λουπερκαλίων, οπότε ο Καίσαρας αρνήθηκε τρεις φορές το «βασιλικό στέμμα», όπως αναφέρεται από το Μάρκο Αντώνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες ρωμαϊκές εορτές
Α.Π.Ο. Αήττητος Σπάτων
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αήττητος Σπάτων είναι Ελληνικός ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τα Σπάτα Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1947, έχει χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα το αμπέλι. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής, ενώ στο παρελθόν αποτελούσε σωματείο της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Σπάτων «Δημήτρης Δημητρίου», με χωρητικότητα 1.500 θεατών.
Ιστορία
left|100px|thumb|Παλαιότερη εκδοχή του εμβλήματος του Αήττητου Σπάτων.
1930-1946
Από το 1935 λοιπόν μέχρι το 1946 και της κατοχής συμπεριλαμβανομένης, ο Αήττητος Σπάτων ανέπτυξε αθλητική δραστηριότητα παίζοντας παιχνίδια με τις ομάδες κυρίως των Μεσογείων, αλλά και των Αθηνών. Καθιερώθηκαν αγώνες κυπέλλου Μεσογείων με μεγάλο ενδιαφέρον και ακόμη μεγαλύτερη προσέλευση των φιλάθλων στα γήπεδα. Ο Αήττητος Σπατών αναδείχθηκε αρκετές φορές κυπελλούχος Μεσογείων μετά από ομηρικές ποδοσφαιρικές μάχες με τις άλλες Μεσογείτικες ομάδες και ιδιαίτερα την ομάδα του Κορωπίου, που ως κεφαλοχώρι, είχε πάντα πανίσχυρη ομάδα.
Την περίοδο της κατοχής 1941-1944 διεξήχθησαν αρκετά παιχνίδια με ομάδες του Γερμανικού Στρατού. Μάλιστα ορισμένα παιχνίδια ηθελημένα <<τα έχαναν>> οι παίκτες του Αήττητου Σπάτων για να <<καλοπιάσουν>> τους Γερμανούς και να τους επιστρέψουν τα επιταγμένα ζώα (άλογα και μουλάρια) προκειμένου να καλλιεργήσουν τα κτήματα τους.
Δυστυχώς, για την περίοδο 1935-1946, δεν υπάρχουν καθόλου γραπτά στοιχεία της δράσης του Αήττητου Σπάτων παρά μόνο λίγες φωτογραφίες. Η ομάδα συνεχίζει τη δραστηριότητα της και τους αγώνες της στο γήπεδο της αυλής του 1ου Δημοτικού Σχολείου. Τα χρόνια περνούν, φθάνουμε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οπότε αρχίζει να παρουσιάζεται έντονα το πρόβλημα της κατασκευής νέου ποδοσφαιρικού γηπέδου αφού η αυλή του 1ου Δημοτικού Σχολείου δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες που υπήρχαν. Το πρόβλημα επιδεινώθηκε όταν με απόφαση της Δημοτικής Εκπαίδευσης απογορεύτηκε στον Αήττητο Σπάτων να χρησιμοποιεί το χώρο του σχολείου για αγώνες.
Η επίσημη ίδρυση
Στις 23 Απριλίου 1947 ιδρύεται επισήμως ο «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αήττητος Σπάτων» με καταστατικό που εγκρίθηκε με την 4.463/1947 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών.
Το επόμενο διάστημα ο Αήττητος Σπάτων έπαιζε όλα τα παιχνίδια του στις έδρες των αντίπαλων ομάδων. Τότε ο Δήμος Σπάτων με τις 27/18-2-1954 και 48/4-4-1954 αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου αποφάσισε την αγορά 33.349,48 τμ (33,5 στρέμματα περίπου) για την δημιουργία του νέου γηπέδου στη θέση που είναι σήμερα. Τα 21.842,78τμ ήταν ιδιοκτησία δημοτών Παιανίας και το 11.506,70 τμ Σπαταναίων. Η αποζημείωση που δόθηκε ήταν 6.500δρχ/στρέμμα για τους Παιανίωτες ιδιοκτήτες και 3.000δρχ/στρέμμα για τους Σπαταναίους ιδιοκτήτες: <<κατόπιν εκφρασθείσης υπό τούτων επιθυμίας να βοηθήσουν τον Δήμο εις την προσπάθειαν του ταύτην χορηγούντες τα κτήματα των εις μειωμένην τιμήν έναντι των Παιανιαίων>> όπως γράφεται στην απόφαση του Δήμοτικού Συμβολίου. Μόλις ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες αγοράς 1954-1955 διαμορφώθηκε ο χώρος και άρχισαν να γίνονται οι αγώνες του Αήττητου Σπάτων.
Το 1958 έγιναν στο γήπεδο Σπάτων αγώνες κυπέλλου με την συμμετοχή και των άλλων Μεσογείτικων ομάδων με ένα πρωτοποριακό σύστημα διεξαγωγής τους. Οι ομάδες έπαιζαν με έξι (6) παίκτες η κάθε μία σε δύο (2) εικοσάλεπτα ημίχρονα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Αήττητος Σπατών νικώντας στο τελικό την ομάδα του Κορωπίου με 2-0 με γκόλ που πέτυχαν ο Γιάννης Μπέλμπας (Καφές) και ο Σεραφείμ Μαγγανάς.
Αναστολή λειτουργίας
Τα μέχρι τώρα δεδομένα όμως άλλαξαν. Οι ομάδες των Μεσογείων η μία μετά την άλλη έμπαιναν στο πρωτάθλημα τη Ένωσης Αθηνών (ΕΠΣΑ). Οι διοικούντες τότε τον Αήττητο Σπάτων δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ γιατί όπως λέγεται δεν ήθελαν να μοιράζονται τα έσοδα των αγώνων με τις ομάδες των Αθηνών, που δεν είχαν πολλούς φιλάθλους. Αφού όμως όλες σχεδόν οι τότε ομάδες και των Μεσογείων και των Αθηνών συμμετείχαν στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ, αφ΄ ενός μεν δεν υπήρχαν διαθέσιμες ομάδες να παίξει ο Αήττητος Σπάτων, αφ΄ ετέρου δε ένας-ένας οι ποδοσφαιριστές του Αήττητου Σπάτων υπέγραφαν δελτία σε ομάδες που συμμετείχαν στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ.
Έτσι το 1961 ο Αήττητος Σπάτων αναγκάστηκε να σταματήσει τη λειτουργία του. Από το 1961 μέχρι και το 1966 μια ποδοσφαιρική νέκρα επικρατούσε στην πόλη μας. Το γεγονός ότι κάποιο καλοκαίρι που δεν είχαν υποχρεώσεις στις ομάδες των Αθηνών, όπου έπαιζαν οι ποδοσφαιριστές της πόλης μας, έγιναν μερικοί αγώνες του Αήττητου Σπάτων αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως λειτουργία συλλόγου.
Η ύπαρξη μιας ανεξάρτητης ομάδας το 1962-1963 με την ονομασία «Θύελλα Σπάτων» δεν είχε καμία τύχη αφού μετά από λίγα παιχνίδια και η ομάδα αυτή σταμάτησε την λειτουργία της.
Το 1965 όμως μερικά παιδιά που είχαν την νεανική δίψα για ποδόσφαιρο έφτιαξαν μια ομάδα <<γειτονιάς>> που την ονόμασαν «Ολυμπιακό Σπάτων» και έπαιζαν μπάλα στο εγκαταλελειμμένο γήπεδο Σπάτων με ανεξάρτητες ομάδες των Αθηνών, πληρώνοντας από την τσέπη τους τα οδοιπορικά των φιλοξενούμενων ομάδων. Η κίνηση αυτή έμελε να είναι η απαρχή, η σπίθα να ανάψει η φλόγα για την άμεση επαναλειτουργία του Αήττητου Σπάτων το 1966.
Επαναλειτουργία
Τότε τα ίδια τα παιδιά αυτά την άνοιξη του 1966 πρότειναν σε μια παρέα νέων ανθρώπων της πόλης μας με επικεφαλής τον Κώστα Στάμου, τον Νίκο Γιαννάκη, τον Βασίλη Παπαχρήστου κ.α. να αναλάβουν την διοίκηση της ομάδας. Αυτοί δέχτηκαν με την προϋπόθεση επαναλειτουργίας του Αήττητου Σπάτων, κάτι που και πραγματοποιήθηκε. Προκηρύχθηκαν και έγιναν εκλογές την 1-5-1966, όπου και επίσημα πλέον εκλέχτηκε το 1ο Διοικητικό Συμβούλιο του Αήττητου Σπάτων.
Επίσημη αγωνιστική πορεία
Οι πρώτες παρουσίες του Αήττητου Σπάτων στην Δ΄ Εθνική καταγράφονται τις σεζόν 1997-1998 και 1998-1999. Κατόπιν συνέχισε στα τοπικά πρωταθλήματα και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής, αποτελώντας και ιδρυτικό της μέλος. Το 2007 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α΄ ΕΠΣΑΝΑ και την επάνοδο στην Δ΄ Εθνική. Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής καθιερώθηκε για 5 συνεχείς αγωνιστικές περιόδους, συγκεκριμένα από τη σεζόν 2007-2008 μέχρι και τη σεζόν 2011-2012.
Το 2016 αναδείχθηκε τριταθλητής Β΄ ΕΠΣΑΝΑ, κερδίζοντας την άνοδο και το 2017 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα της Α΄ ΕΠΣΑΝΑ, κερδίζοντας την ιστορική άνοδο στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Αμέσως, με την πρώτη του παρουσία στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής τη σεζόν 2017-2018, αναδείχθηκε πρωταθλητής του 7ου ομίλου και συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου, όπου κατακτώντας την 1η θέση του 2ου ομίλου κέρδισε την άνοδο για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Β΄ Εθνική κατηγορία.
Η απειρία στα επαγγελματικά πρωταθλήματα και οι λάθος χειρισμοί στιγμάτισαν την πρώτη παρουσία του Αήττητου Σπάτων στην Β΄ Εθνική τη σεζόν 2018-2019, καθώς τον Μάρτιο του 2019 αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα λόγω παραβίασης του άρθρου 68 του Ν.2725/99 καλύπτοντας εκπρόθεσμα το μετοχικό κεφάλαιο της, ενώ επιπλέον δεν είχε προχωρήσει σε σύσταση διοικητικού συμβουλίου. Από την αγωνιστική περίοδο 2019-20 θα αγωνίζεται στη νέα Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, 4η τη τάξει του ελληνικού ποδοσφαίρου.
(Το άνω ιστορικό της ομάδας γράφτηκε από τον Γιώργο Λίγκο και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σπάταθλον» του τότε Δήμου Σπάτων το 2008).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947
Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες τρεις ομάδες προβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 2016–17 και οι τελευταίες τέσσερις υποβιβάστηκαν. Οι διαβαθμιζόμενες ομάδες συνέχισαν στο πρωτάθλημα της τοπικής ομοσπονδίας στην οποία ήταν μέλος πριν την είσοδο τους στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ και/ή στην ΚΟΠ. Ωστόσο, μετά την αποχώρηση της Αναγέννησης Τραχωνίου (είχε προβιβαστεί μέσω του Πρωταθλήματος Ένταξης ΚΟΠ 2016) και την παραμονή της ΑΠΕΠ Πιτσιλιάς στη Γ΄ κατηγορία 2016-17 μετά την αποχώρηση του Νίκου & Σωκράτη Ερήμης, διαβαθμίστηκαν μόνο οι 2 τελευταίες ομάδες.
Ομάδες και έδρες
Οι ομάδες που είχαν δικαίωμα στην πρώτη διοργάνωση της Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ ήταν οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6-14 στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2014-15 (ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων Αχερίτου, Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών, Άδωνις Ιδαλίου, Ασπίς Πύλας, Ελπίδα Αστρομερίτη, Λένας Λεμεσού, Φρέναρος FC 2000, Σπάρτακος Κιτίου, Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά), η ομάδα που τερμάτισε στην 14η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2014-15 (Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς) και οι τέσσερις ομάδες που έφτασαν στην ημιτελική φάση του πρωταθλήματος ένταξης 2015 (Πέγεια 2014, Ονήσιλος Σωτήρας 2014, Κόρνος FC 2013, ΑΠΕΑ Ακρωτηρίου).
Πριν την έναρξη του πρωταθλήματος ο Άδωνις Ιδαλίου αποχώρησε λόγω οικονομικών προβλημάτων και έτσι το πρωτάθλημα διεξήχθη με 13 ομάδες.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Σημειώσεις: 1 Ο Άδωνις Ιδαλίου αποχώρησε από το πρωτάθλημα. Σύμφωνα με τους κανονισμούς όλοι οι αγώνες του είχαν αποτέλεσμα 3-0 εις βάρος του.
Ισοβαθμίες: α Φοίνικας-Κόρνος FC 2013 3-2, Κόρνος FC 2013-Φοίνικας 1-1
Πηγή: Βαθμολογία
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
2 Ο αγώνας Ελπίδα-Κόρνος FC 2013 έληξε με σκορ 1-0. Ωστόσο, κατακυρώθηκε με τέρματα 0-3 υπέρ του Κόρνου FC μετά από απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής λόγω αντικανονικής συμμετοχής ποδοσφαιριστή της Ελπίδας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016
Θεοδόσης Πιερίδης
Ο Θεοδόσης Πιερίδης (γνωστός και ως Θοδόσης Πιερίδης, 1908 - 1968) ήταν Κύπριος λογοτέχνης. Γεννήθηκε στο Τσέρι της Κύπρου, χωριό στα περίχωρα της Λευκωσίας και απεβίωσε στο Βουκουρέστι τις 23 Ιανουαρίου 1968.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι λογοτέχνες
Ράιπουρ
Το Ράιπουρ είναι η πρωτεύουσα του ινδικού κρατιδίου Τσατίσγκαρ. Είναι επίσης η διοικητική έδρα της περιφέρειας Ράιπουρ και του τμήματος Ράιπουρ και η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας. Ήταν τμήμα του Μαντία Πραντές πριν σχηματιστεί το κρατίδιο του Τσατίσγκαρ την 1η Νοεμβρίου 2000. Αποτελεί σημαντικό εμπορικό κόμβο για το εμπόριο στην περιοχή. Έχει εκθετική βιομηχανική ανάπτυξη και έχει γίνει σημαντικός επιχειρηματικός κόμβος στην Κεντρική Ινδία. Έχει καταταχθεί ως η 6η πιο καθαρή πόλη της Ινδίας σύμφωνα με το Swachh Survekshan για το έτος 2021. Το Ράιπουρ κατατάσσεται στην 7η θέση στον Δείκτη Ευκολίας Διαβίωσης το 2019 και στην 7η στον Δείκτη Απόδοσης Δήμων το 2020, αμφότερα από το Υπουργείο Στέγασης και Αστικών Υποθέσεων.
Το Ράιπουρ θεωρείται επίσης μια από τις καλύτερες πόλεις για επιχειρηματική δραστηριότητα. Είναι άφθονα πλούσιο σε ορυκτές πηγές και συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους παραγωγούς χάλυβα και σιδήρου στη χώρα. Υπάρχουν περίπου 200 ελασματουργεία χάλυβα, 195 εργοστάσια σπογγοσιδήρου, τουλάχιστον 6 χαλυβουργεία, 60 εργοστάσια κόντρα πλακέ, 35 εργοστάσια σιδηροκράματος και 500 αγροτοβιομηχανίες στην πόλη. Επιπλέον, το Ράιπουρ διαθέτει επίσης πάνω από 800 μονάδες άλεσης ρυζιού.
Ιστορία
Οι αρχαιότερες αρχαιολογικές μαρτυρίες από παλιές τοποθεσίες και ερείπια του φρουρίου υποδεικνύουν ότι το Ράιπουρ υπάρχει τουλάχιστον από τον 9ο αιώνα. Ωστόσο, υπάρχουν αρκετά λογοτεχνικά στοιχεία που καθορίζουν την ιστορία του Ράιπουρ από την εποχή της Αυτοκρατορίας των Μαουρύα. Η περιοχή Ράιπουρ ήταν κάποτε μέρος του νότιου Κόσαλ και θεωρούνταν υπό την Αυτοκρατορία των Μαουρύα. Το Ράιπουρ ήταν αργότερα η πρωτεύουσα των Βασιλέων Χαϊχάγια, ελέγχοντας τα παραδοσιακά οχυρά του Τσατίσγκαρ για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι Βασιλιάδες Σαταβαχάνα κυβέρνησαν αυτό το μέρος μέχρι τον 2ο-3ο αιώνα μ.Χ. Ο Σαμουντραγκούπτα είχε κατακτήσει αυτήν την περιοχή τον 4ο αιώνα, αλλά η περιοχή τέθηκε υπό την κυριαρχία των Βασιλέων Σαραμπούρι και στη συνέχεια των Βασιλέων Νάλα τον 5ο και 6ο αιώνα. Αργότερα, οι Βασιλιάδες Σομαβανσί είχαν πάρει τον έλεγχο αυτής της περιοχής και κυβέρνησαν με πρωτεύουσα τη Σιρπούρ. Οι Βασιλιάδες Καλχούρι του Τουμάν κυβέρνησαν αυτό το μέρος για μεγάλο χρονικό διάστημα κάνοντας το Ράτανπουρ την πρωτεύουσα. Πιστεύεται ότι ο Βασιλιάς Ραμαχάντρα αυτής της δυναστείας ίδρυσε την πόλη Ράιπουρ και στη συνέχεια την έκανε πρωτεύουσα του βασιλείου του.
Μια άλλη ιστορία για το Ράιπουρ είναι ότι ο γιος του Βασιλιά Ραμαχάντρα, Μπράχμντεο Ράι, είχε ιδρύσει την πόλη. Πρωτεύουσά του ήταν το Χαλβάτικα (τώρα Χαλάρι). Η νεόδμητη πόλη πήρε το όνομά της από τον Μπραμντέο Ράι ως «Ραϊπούρ». Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το 1402 π.Χ. όταν ο ναός του Χατκέσβαρ Μαχάντεβ κατασκευάστηκε στις όχθες του ποταμού Χαρούν, ο οποίος παραμένει ένα από τα παλαιότερα ορόσημα στο Ράιπουρ. Μετά τον θάνατο του Βασιλιά Αμαρσίνγκ Ντέο, αυτή η περιοχή είχε γίνει η επικράτεια των Βασιλέων Μπόνσλε του Νάγκπουρ. Με το θάνατο του Ραγκούτζι του Γ΄, η βρετανική κυβέρνηση ανέλαβε την επικράτεια από τους Βασιλείς Μπόνσλε και το Τσατίσγκαρ ανακηρύχτηκε ξεχωριστή Επιτροπή με έδρα το Ραϊπούρ το 1854. Μετά την ανεξαρτησία, η περιοχή Ράιπουρ συμπεριλήφθηκε στις Κεντρικές Επαρχίες και το Μπέραρ. Η περιοχή Ράιπουρ έγινε μέρος του Μάντιγια Πρεντίς την 1η Νοεμβρίου 1956 και στη συνέχεια έγινε μέρος του Τσατίσγκαρ την 1η Νοεμβρίου 2000 με το Ράιπουρ να γίνεται η πρωτεύουσα του νέου κράτους.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2011, το Ράιπουρ είχε πληθυσμό 1.010.087 κατοίκους, εκ των οποίων 519.286 άνδρες και 490.801 γυναίκες — αναλογία 945 γυναικών ανά 1000 άντρες, υψηλότερη από τον εθνικό μέσο όρο των 940 ανά 1000. 124.471 παιδιά ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 0-6 ετών, εκ των οποίων 64.522 είναι αγόρια και 59.949 κορίτσια — αναλογία 929 κοριτσιών ανά 1000 αγόρια. Υπάρχουν 769.593 εγγράμματοι (420.155 άνδρες, 349.438 γυναίκες). Ο αποτελεσματικός αλφαβητισμός ήταν 86,90%. ο αλφαβητισμός των ανδρών ήταν 92,39% και ο αλφαβητισμός των γυναικών ήταν 81,10%, σημαντικά υψηλότερος από τον εθνικό μέσο όρο του 73,00%.
Ο αστικός οικισμός είχε πληθυσμό 1.122.555 κατοίκους, από τους οποίους οι άνδρες αποτελούν 578.339, οι γυναίκες 544.216 - αναλογία φύλου 941 γυναίκες ανά 1000 άνδρες και 142.826 παιδιά είναι στην ηλικιακή ομάδα 0-6 ετών. Υπάρχουν συνολικά 846.952 εγγράμματοι με πραγματικό ποσοστό αλφαβητισμού 86,45%.
Κλίμα
Το Ράιπουρ έχει ένα τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα, οι θερμοκρασίες παραμένουν μέτριες όλο το χρόνο, εκτός από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο, που μπορεί να είναι εξαιρετικά ζεστοί μήνες. Η θερμοκρασία τον Απρίλιο-Μάιο μερικές φορές ανεβαίνει πάνω από τους 48 °C. Αυτοί οι καλοκαιρινοί μήνες έχουν επίσης ξηρούς και ζεστούς ανέμους. Η πόλη δέχεται περίπου 1.300 χιλιοστά βροχής, κυρίως την εποχή των μουσώνων από τα τέλη Ιουνίου έως τις αρχές Οκτωβρίου. Οι χειμώνες διαρκούν από το Νοέμβριο έως τον Ιανουάριο και είναι ήπιοι, αν και οι χαμηλές μπορεί να πέσουν έως και στους 5 °C, καθιστώντας το αρκετά κρύο.
Οικονομία
Η Dalmia Cement σχεδιάζει να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη μονάδα παραγωγής τσιμέντου δυναμικότητας 2,5 εκατομμυρίων τόνων στο Ράιπουρ. Η πολυεθνική Sung Ha Telecom της Νότιας Κορέας σχεδιάζει επίσης να δημιουργήσει ένα εργοστάσιο στο Ράιπουρ. Η JSW Steel διαθέτει εργοστάσιο χάλυβα στο Ράιπουρ. Η APL Apollo's σε κοινοπραξία με εταιρεία της Σιγκαπούρης έχει προγραμματίσει ένα εργοστάσιο παραγωγής στο Ράιπουρ. Η Grasim Industries λειτουργεί εργοστάσιο τσιμέντου στο Ρέβαν του Ράιπουρ. Η Ambuja Cements έχει εργοστάσιο στην Μπαταπαρά. Επιπλέον, το Ράιπουρ διαθέτει ένα μεγάλο χημικό εργοστάσιο που παράγει και προμηθεύει φορμαλίνη σε όλη τη χώρα. Τα εργοστάσια εμφιάλωσης υγραερίου που ανήκουν στην Bharat Petroleum και την Hindustan Petroleum βρίσκονται επίσης στο Ράιπουρ. Η Godavari - E - Mobility σχεδιάζει να δημιουργήσει εργοστάσιο παραγωγής και στην πόλη. Ένα εργοστάσιο βαρέων μηχανημάτων της Jindal Group βρίσκεται στο Ράιπουρ.
Λειτουργώντας ως κόμβος τεχνολογίας πληροφοριών (IT) και κυβερνοχώρου, κατασκευάστηκε ένα τεχνολογικό πάρκο στη νέα πρωτεύουσα του Τσατίσγκαρ, τη Νάγια Ράιπουρ. Η Chhattisgarh State Industrial Development Corporation (CSIDC) θα αναπτύξει μια νέα βιομηχανική περιοχή στην Τίλντα, κοντά στο Ράιπουρ, για να παρέχει εγκαταστάσεις για μικρές και μεσαίες βιομηχανίες. Δύο νέα βιομηχανικά πάρκα για βιομηχανίες ένδυσης και μετάλλων έρχονται στο Ράιπουρ.
Υπηρεσίες μεταφοράς
Ο προϊστάμενος των Εκτελεστικών Μηχανικών, η ομάδα των Μηχανικών και το προσωπικό που είναι υπεύθυνο για τις σχετικές δραστηριότητες του τμήματος οδοποιίας διευθύνουν το τμήμα δημοσίων έργων. Σκοπός τους είναι ο σχεδιασμός αποχετεύσεων ομβρίων οδών, η συντήρηση δρόμων, η συντήρηση κήπων και πάρκων, η αποκατάσταση δρόμων και η επισκευή λακκούβων και κακών μπαλωμάτων.
Στο σύστημα μεταφοράς λεωφορείων της πόλης Ράιπουρ υπάρχει ένας συνολικός αριθμός 157 λεωφορείων που κυκλοφορούν εντός της πόλης.
Πυροσβεστική υπηρεσία και ηλεκτρικό ρεύμα
Η ηλεκτρική ενέργεια της πόλης παρέχεται από την Chhattisgarh State Power Distribution Company Limited. Πυροσβεστικές υπηρεσίες και υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης δημιουργήθηκαν το 2016 για την προστασία περιστατικών πυρκαγιάς στην πολιτεία. Σύμφωνα με τις οδηγίες της κυβέρνησης, ο Πυροσβεστικός Σταθμός του αστικού σώματος τίθεται υπό πυρά και υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.
Ύδρευση και αποχέτευση
Υπάρχει έλλειψη στα αποχετευτικά συστήματα του Ράιπουρ. Τα δεδομένα για τα νοικοκυριά με δίκτυο αποχέτευσης δεν είναι διαθέσιμα, αλλά ο αριθμός των νοικοκυριών με σηπτικές δεξαμενές είναι 1.440.882 και τα νοικοκυριά χωρίς έξοδο για τουαλέτες είναι 5.649. Η πόλη δεν έχει ξεχωριστό σύστημα αποχέτευσης ούτε αποχετευτικές γραμμές. Υπάρχει ξεχωριστό σύστημα αποχέτευσης όμβριων υδάτων, που τοποθετείται σύμφωνα με τις απαιτήσεις.
Διαχείριση στερεών αποβλήτων
Η διαχείριση των απορριμμάτων στην πόλη ανατίθεται στον υγειονομικό υπάλληλο της πόλης, στον αρμόδιο υγειονομικό υπάλληλο, στον υγειονομικό λειτουργό της ζώνης και στην ομάδα των εποπτών υγιεινής και των εποπτών θαλάμων. Συνολικά 3.56.490 νοικοκυριά σημείωσαν επιτυχία με διαχωρισμό πηγών και καλύπτονται από συλλογή από πόρτα σε πόρτα. Η κύρια τοποθεσία διάθεσης απορριμμάτων του Ράιπουρ είναι η τοποθεσία Σαρόνα, η οποία βρίσκεται 12 χλμ. μακριά από το κέντρο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας
Η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας (ισλανδικά: Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Ισλανδίας, η οποία λειτουργεί και ως βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ισλανδίας. Βρίσκεται στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας.
Ίδρυση
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1994 στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της χώρας, με τη συγχώνευση της πρώην Εθνικής Βιβλιοθήκης των Νήσων Landsbókasafn (ίδρυση 1818) και της πρώην Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης (1940). Είναι μακράν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Ισλανδία με σχεδόν ένα εκατομμύριο τεκμήρια από διάφορες συλλογές.
Η μεγαλύτερη συλλογή της βιβλιοθήκης είναι η Εθνική Συλλογή που περιέχει έργα από σχεδόν όλα τα γραπτά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στην Ισλανδία και άρθρα σχετικά με την Ισλανδία που δημοσιεύθηκαν σε άλλες χώρες.
Ιστορία
Η πρώτη εθνική βιβλιοθήκη της Ισλανδίας, Íslands stiftisbókasafn, ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Δανού αρχαιοσυλλέκτη Carl Christian Rafn και της Λογοτεχνικής Εταιρείας της Ισλανδίας το 1818, και τα πρώτα βιβλία της βιβλιοθήκης ήταν από δωρεές Ισλανδών και Δανών.
Από το 1825, η βιβλιοθήκη βρισκόταν στη σοφίτα του ανακαινισμένου καθεδρικού ναού του Ρέικιαβικ και το 1848 προσλήφθηκε για τη διαχείρισή της ο πρώτος εθνικός βιβλιοθηκάριος, ο λαογράφος Jón Árnason. Το 1847 η συλλογή των χειρογράφων ξεκίνησε με την αγορά μιας μεγάλης συλλογής χειρογράφων από το κτήμα του επισκόπου Steingrímur Jónsson. Με την ευκαιρία της 1.000ης επετείου του αποικισμού της Ισλανδίας, το 1874 η βιβλιοθήκη έλαβε πολυάριθμες δωρεές. Το 1883 ο Jón Árnason υπολόγισε τότε ότι ο συνολικός αριθμός των βιβλίων  της βιβλιοθήκης ήταν  20.000.
Βάσει του νόμου αριθ. 20/2002 περί πνευματικών δικαιωμάτων που ψηφίστηκε από το ισλανδικό κοινοβούλιο η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας λειτουργεί ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Ισλανδία
Κατάλογος έργων του Μουσείου Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Μουσείου Μπόιμανς - φαν Μπένινγκεν
Οδός Παναθηναίων
Η οδός είχε μήκος περίπου 1.050 μέτρα και πλάτος περίπου 10–12 μέτρα, σε ορισμένα σημεία ακόμη και 20 μέτρα. Σε ένα μέρος του δρόμου, ήταν καλυμμένος με χαλίκι και οριοθετούνταν στη δυτική πλευρά από πλακόστρωτη τάφρο. Στο νότιο άκρο, δηλαδή στην απόληξη της Ακρόπολης, ήταν στρωμένος με μεγάλες πέτρινες πλάκες κατά την ύστερη αρχαιότητα. Ο δρόμος διέσχιζε την Αρχαία Αγορά με κατεύθυνση βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά. Το βορειοδυτικό άκρο του κοσμούσαν πολυάριθμες στοές και στήλες. Κατά μήκος του δρόμου στην άκρη της Αγοράς υπήρχαν πολυάριθμα δημόσια, θρησκευτικά και εμπορικά κτίρια και οικοδομές, όπως το Λεωκόριον, ο Βωμός των Δώδεκα Θεών, η Στοά του Αττάλου, το Ωδείο του Αγρίππα, το Ανατολικό Κτήριο, η Βιβλιοθήκη του Πανταίνου, ο Νοτιοανατολικός Ναός, η Νοτιοανατολική Στοά και το Ελευσίνιον. Πολλά αγάλματα είχαν επίσης τοποθετηθεί κατά μήκος του δρόμου. Στη βορειοδυτική πλευρά της Ακρόπολης, ο δρόμος συναντούσε την οδό Περιπάτου. Στη συνέχεια οδηγούσε μέχρι το κτίριο της πύλης στο δυτικό άκρο της Ακρόπολης προς τα Προπύλαια.
Ο δρόμος ανακαλύφθηκε κατά τις ανασκαφές στην περιοχή της Αγοράς και εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό δρόμο στον αρχαιολογικό χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Αγορά της Αθήνας
Λουίζε Φλεκ
Την εταιρεία την υποστήριζε οικονομικά κι ο πατέρας της, η οποία όμως μετονομάστηκε σε Österreichisch-Ungarische Kinoindustrie GmbH, όπου το 1911, έλαβε το τελικό όνομα Wiener Kunstfilm-Industrie. Η πρώτη παραγωγή της εταιρείας ήταν ένα ντοκιμαντέρ με εικόνες της Βιέννης και της υπόλοιπης Αυστροουγγαρίας. Ο ανταγωνισμός ήταν υψηλός, καθώς μεγάλες γαλλικές εταιρείες έδρευαν στην Αυστρία. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγαν αυτές οι εταιρείες, αλλά τότε υπήρξε η παντοδύναμη Sascha-Film στην Αυστρία ως αντίπαλο δέος. Η εταιρεία έτσι χάθηκε και μόνο στο τέλος του πολέμου, το 1919, ο Καλμ κατάφερε να την ανοίξει ξανά ως Vita-Film. Η εταιρεία είχε αρχίσει να συνεργάζεται με την εγνωσμένης αξίας γερμανική εταιρεία Rosenhügel, το 1922. Την ίδια χρονιά ο Άντον, ο Γιάκομπ και η Λουίσε έφυγαν από την εταιρεία, με τον πρώτο να πεθαίνει κιόλας την ίδια χρονιά.
Η Φλεκ με τον Γιάκομπ πήγαν στο Βερολίνο το 1924 και δύο χρόνια αργότερα παντρεύτηκαν. Εκεί εργάστηκαν στις εταιρείες Liddy Hegewald και UFA. Το 1933, ο Χίτλερ αναλαμβάνει την εξουσία της Γερμανίας και το ζευγάρι επιστρέφει στην Αυστρία, καθότι ο Φλεκ ήταν Εβραίος. Αργότερα έρχεται η προσάρτηση της Αυστρίας και χάνουν τελείως τη δουλειά τους. Ο Φλεκ αν και στάλθηκε στο Νταχάου, αφέθηκε ελεύθερος το 1940 και αυτοεξορίστηκε με τη γυναίκα του στη Σαγκάη. Εκεί συνεργάστηκαν με τον σκηνοθέτη Φέι Μου. Κατόπιν, κι αφού τελείωσε ο πόλεμος επέστρεψαν στην Αυστρία. Ενώ υπήρχε η θέληση για κάποια ταινία, τελικά αυτό δεν έγινε ποτέ και η Φλεκ πεθαίνει το 1950. Στην καριέρα της η Φλεκ έγραψε 18 σενάριο, σκηνοθέτησε 53 ταινίες και συμμετείχε στην παραγωγή σε 129. Παρόλα αυτά λέγεται ότι η συμμετοχή της ήταν πολύ μεγαλύτερη και ότι σε πολλά έργα δεν αναφέρεται η προσφορά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αυστριακοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί παραγωγοί ταινιών
Τιμολέων Μπρωκούμης
Ο Τιμολέων Μπρωκούμης (1905 – Αθήνα, 5 Αυγούστου 1984) ήταν Έλληνας πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής στην Ξάνθη.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1905, με καταγωγή από το Μονοδένδρι Ζαγορίου, και ο πατέρας του, Χριστόδουλος Μπρωκούμης, υπήρξε ο πρώτος δήμαρχος Ξάνθης έπειτα από την απελευθέρωση της πόλης από τον βουλγαρικό ζυγό, υπηρετώντας από το 1921 έως το 1923.
Ο Τιμολέων εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος και προήχθη σε διευθυντή της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδας στην Ξάνθη. Εξελέγη βουλευτής Ξάνθης στις εκλογές του 1961 με την ΕΡΕ (αναφέρεται στο μητρώο της Βουλής ως "τέως τραπεζικός"). .
Πέθανε στην Αθήνα το 1984. Ήταν παντρεμένος με παιδιά, τον δικηγόρο Χριστόδουλο (1957-2017) και τον συνταξιούχο στρατιωτικό Μάρκο Μπρωκούμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Ξάνθης
Ανναλίζα Μπόσι
Η Ανναλίζα Μπόσι (ιταλικά : Annalisa Bossi - Annelies Ullstein Bossi Bellani) (Δρέσδη 3 Νοεμβρίου 1915 - Μιλάνο 21 Φεβρουαρίου 2015 ) ήταν Γερμανίδα, πολιτογραφημένη Ιταλίδα, πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Γεννήθηκε σαν Αννελί Ούλσταϊν (Annelies Ullstein) και ήταν παντρεμένη δύο φορές, αρχικά με τον Ρενάτο Μπόσι αθλητή της αντισφαίρισης ο οποίος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1947, και αργότερα με τον σχολιαστή Τζόρτζιο Μπελάνι , ο οποίος πέθανε τον Νοέμβριο του 1969.
Πριν από την Φραντσέσκα Σκιαβόνε και το 2010 ήταν ένας από τους μόλις τρεις Ιταλούς αντισφαιριστές που είχαν παίξει σε ημιτελικό σε ένα τουρνουά Γκράντ Σλαν πετυχαίνοντας την δεύτερη παρουσία το 1949 στο Ρολάν Γκαρός.
Επίσης όταν το 2011, όταν ο Φάμπιο Φονίνι και πάλι η Φραντσέσκα Σκιαβόνε έπαιξαν στους προημιτελικούς του μεικτού διπλού ενός τουρνουά Γκραντ Σλαμ, επανέλαβαν το κατόρθωμα της Μπόσι και του Τζιοβάνι Κουτσέλι επίσης στο Παρίσι το 1949. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της ήταν δύο φορές στην πρώτη δεκάδα των γυναικών στην Ιταλία, ήταν νούμερο 8 το 1949 και νούμερο 9 το 1950.
Πρωταθλήτρια Ιταλίας στο απλό το 1941, 194,1946, 1947 και το 1948, και στο διπλό μεικτό το 1946 με συμπαίκτη τον σύζυγο της Ρενάτο Μπόσι. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου το 1949 ήταν πρώτη στο απλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
C6H6O
Ο μοριακός τύπος C6H6O, με μοριακή μάζα 94,11 amu (ή ακριβέστερα 94,041865 amu), μπορεί να αναφέρεται σε ισομερείς οξυγονούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 4, και πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων και) στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Μαργαρίτα του Μπάντεν
Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margarete von Baden (1431 - 24 Οκτωβρίου 1457) από τον Οίκο του Μπάντεν ήταν κόρη του μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιακώβου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Αικατερίνης, κόρης του Καρόλου Β΄ δούκα της Λωρραίνης.
Το 1446 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, στο Χάιλσμπορν. Απεβίωσε στο Άνσμπαχ το 1457 λίγο μετά από την απόκτηση του μαργραβάτου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ από τον άνδρα της. Το 1468 ο Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο και το 1471 διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του ως Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλεύς εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1446 τον Αλβέρτο Γ΄ μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Μαργραβίνες του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Γιώργος Μπιτζίδης
Καριέρα
Ο Μπιτζίδης υπήρξε βασικός σέντερ φορ της ομάδας του Πανσερραϊκού από την πρώτη χρονιά ίδρυσης του, το 1964. Η ομάδα της Μακεδονίας κατέκτησε την πρώτη θέση στην δεύτερη κατηγορία και μαζί το δικαίωμα να αγωνιστεί στην πρώτη εθνική. Οι Σερραίοι παρέμειναν στην πρώτη κατηγορία μέχρι το 1971, όταν και υποβιβάστηκαν για μία μόνο χρονιά. Στο διάστημα εκείνο, ο Μπιτζίδης πέτυχε 79 γκολ, όντας πάντα ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου. Βοήθησε την ομάδα των Σερρών να ανέβει και πάλι στην πρώτη εθνική, πριν μεταγραφεί στον Άρη το καλοκαίρι του 1972.
Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε σε δώδεκα παιχνίδια, βοηθώντας να καλυφθεί το κενό του τιμωρημένου Αλέκου Αλεξιάδη, πριν ολοκληρώσει την καριέρα του στον Απόλλωνα Καλαμαριάς την σεζόν 1973-74.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ποταμοπλοΐα
Με τον όρο ποταμοπλοΐα, (river sailling), χαρακτηρίζεται γενικά η ναυσιπλοΐα που πραγματοποιείται σε ποταμούς και των οποίων το βάθος επιτρέπει τη διέλευση πλοίων ή μικρών σκαφών, ανεξάρτητα του μέσου πρόωσης αυτών. Στη προκειμένη περίπτωση οι ποταμοί αυτοί χαρακτηρίζονται "πλωτοί ποταμοί", δηλαδή πλεύσιμοι, από τις εκβολές τους μέχρι κάποιο σημείο της διαδρομής τους. Η ποταμοπλοΐα χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω του υφιστάμενου συνεχούς ποτάμιου ρεύματος η οποία σε άσχημες καιρικές συνθήκες μπορεί και να διακόπτεται.
Όπως υφίσταται ο όρος "ελευθερία θαλασσών" για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη θάλασσα, το αυτό συμβαίνει και σε ποταμούς που έχουν χαρακτηριστεί ως διεθνείς, όπου η ποταμοπλοΐα σ΄ αυτούς είναι ελεύθερη σε πλοία κάθε σημαίας ή εθνικότητας.
Όταν το βάθος των ποταμών είναι περιορισμένο τότε η ποταμοπλοΐα σ΄ αυτούς επιχειρείται μόνο από ειδικά  σκάφη μικρού βυθίσματος που χαρακτηρίζονται γενικά ποταμόπλοια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Λέοπολντ Μότσαρτ
Ο Γιόχαν Γκέοργκ Λέοπολντ Μότσαρτ (γερμανικά: Johann Georg Leopold Mozart, Άουγκσμπουργκ, 14 Νοεμβρίου 1719 - Σάλτσμπουργκ, 28 Μαΐου 1787) ήταν Αυστριακός συνθέτης, πιανίστας, βιολιστής και μαέστρος. Περισσότερο γνωστός, όμως, είναι ως ο πατέρας του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Επίσης σημαντικό θεωρείται και το διδακτικό βιβλίο του για βιολί: Πραγματεία μιας βασικής μεθόδου βιολιού (Versuch einer gründlichen Violinschule).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί βιολιστές Κατηγορία:Γερμανοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Καθολική Εκκλησία στην Πολωνία
Ιστορία
Από τότε που η Πολωνία υιοθέτησε επίσημα τον Λατινικό Χριστιανισμό το 966, η Καθολική Εκκλησία έχει διαδραματίσει σημαντικό θρησκευτικό, πολιτιστικό και πολιτικό ρόλο στη χώρα. Προσδιορίζοντας τον εαυτό της ως καθολικό χαρακτηριστικό πολωνικό πολιτισμό και εθνικότητα από τη γειτονική Γερμανία, ιδίως την ανατολική και βόρεια Γερμανία, η οποία είναι κυρίως Λουθηρανική και τις χώρες προς τα ανατολικά που είναι Ορθόδοξες. Σε περιόδους ξένης καταπίεσης, η Καθολική Εκκλησία ήταν πολιτιστικός φρουρός στον αγώνα για την ανεξαρτησία και την εθνική επιβίωση. Για παράδειγμα, το πολωνικό αβαείο στην Τσενστοχόβα, το οποίο αντιστάθηκε με επιτυχία στην πολιορκία στη σουηδική εισβολή στην Πολωνία τον 17ο αιώνα, έγινε σύμβολο εθνικής αντίστασης στην κατοχή. Η καθιέρωση ενός κομμουνιστικού καθεστώτος που ελέγχοταν από τη Σοβιετική Ένωση μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επέτρεψε στην Εκκλησία να συνεχίσει να εκπληρώνει αυτόν τον ρόλο, αν και πρόσφατοι ισχυρισμοί υποδηλώνουν ότι υπήρξε κάποια μικρή συνεργασία μεταξύ Πολωνών κληρικών και του καθεστώτος.
Η εκλογή του Πολωνού Καρδινάλιου Κάρολ Βοϊτίουα το 1978 ως Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ ενίσχυσε τους δεσμούς ταυτοποίησης. Οι επισκέψεις του Ιωάννη Παύλου στην Πολωνία έγιναν σημεία συγκέντρωσης για την πιστή και ξεσηκωμένη αντίθεση στο σοβιετικό καθεστώς. Η αποκορύφωσή του το 2011 και η κανονικοποίηση 3 χρόνια αργότερα ενστάλαξαν περαιτέρω την υπερηφάνεια και τη χαρά στον πολωνικό λαό. Το 2013, ο Πάπας Φραγκίσκος, ο δεύτερος διάδοχος του Ιωάννη Παύλου Β΄ (ο οποίος έγινε καρδινάλιος από τον Πολωνό Πάπα), ανακοίνωσε ότι η Παγκόσμια Ημέρα Νέων, η μεγαλύτερη θρησκευτική συγκέντρωση νέων στον κόσμο, θα πραγματοποιηθεί στην Κρακοβία της Πολωνίας το 2016.
Το 2013, μια σειρά διαδοχικών σκανδάλων σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στην Εκκλησία και η κακή ανταπόκριση της Εκκλησίας, έγινε θέμα δημόσιας ανησυχίας. Η εκκλησία αντιστάθηκε στις απαιτήσεις για αποζημίωση στα θύματα.
Αριθμός Καθολικών στην Πολωνία
μικρογραφία|285x285εσ| Πομπή στο [[Βρότσουαφ]] Το 2005, η πλειοψηφία των Πολωνών, περίπου το 88%, αυτοπροσδιορίστηκε ως Καθολική και το 58% δήλωσαν ότι είναι ενεργοί Καθολικοί, σύμφωνα με έρευνα του Κέντρου Έρευνας για τη Δημόσια Γνώμη. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Πολωνίας, το 95% των Πολωνών ανήκουν στην Καθολική Εκκλησία. Αυτή η έρευνα βασίζει τον αριθμό των πιστών στον αριθμό των βρεφών που έχουν βαφτιστεί, όπως προβλέπεται από την Καθολική Εκκλησία. Το The World Factbook δίνει ένα ποσοστό 87,2% που ανήκε στην Καθολική Εκκλησία το 2012. Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, τα ποσοστά θρησκευτικής τήρησης μειώθηκαν σταθερά. Ωστόσο, η Πολωνία παραμένει μια από τις πιο ευσεβείς θρησκευτικές χώρες στην Ευρώπη. Οι Πολωνοί Καθολικοί συμμετέχουν στα μυστήρια πιο συχνά από τους ομολόγους τους στις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Μια μελέτη του 2009 από την ίδια την Εκκλησία αποκάλυψε ότι το 80% των Πολωνών κάνουν εξομολόγηση τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, ενώ το 60% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι την κάνουν συχνότερα από μία φορά το χρόνο. Αντίθετα, μια μελέτη του 2005 από το Κέντρο Εφαρμοσμένης Έρευνας του Πανεπιστημίου Τζώρτζταουν πάνω στο Αποστολάτο, αποκάλυψε ότι μόνο το 14% των Αμερικανών Καθολικών συμμετέχουν στο μυστήριο της μετάνοιας μία φορά το χρόνο, με μόλις 2% να το κάνει πιο συχνά. Το Τάρνουφ είναι η πιο θρησκευτική πόλη στην Πολωνία και το Λοτζ είναι η λιγότερο θρησκευτική πόλη. Τα νότια και ανατολικά μέρη της Πολωνίας δραστηριοποιούνται περισσότερο στις θρησκευτικές τους πρακτικές από εκείνα της Δύσης και του Βορρά. Η πλειοψηφία των Πολωνών συνεχίζουν να δηλώνουν καθολικοί. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κατά τα άλλα παρόμοια γειτονική Τσεχία, η οποία είναι μια από τις λιγότερο θρησκευόμενες περιοχές στη Γη, με μόνο το 19% να δηλώνουν πως «πιστεύουν στην ύπαρξη Θεού» οποιουδήποτε είδους.
Θρησκευτική πρακτική
μικρογραφία| [[Αγία Δωρεά στο Σάνοκ]] Το Κέντρο Έρευνας για τη Δημόαισ Γνώμη διεξάγει τακτικά έρευνες σχετικά με τη θρησκευτική πρακτική στην Πολωνία. Ένα έγγραφο του 2012 ανέφερε ότι για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα η συμμετοχή στην εκκλησία και οι δηλώσεις θρησκευτικής πίστης ήταν σταθερές και μειώθηκαν ελάχιστα μόνο από το 2005 όταν η θλίψη που σχετιζόταν με το θάνατο του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ οδήγησε σε αύξηση της θρησκευτικής πρακτικής μεταξύ των Πολωνών. Σε μια μελέτη του 2012, το 42% των Πολωνών δήλωσε ότι παρευρίσκεται σε θρησκευτικές τελετές τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, το 18% το κάνει μία ή δύο φορές το μήνα, το 32% το κάνει πολλές φορές το χρόνο και μόνο το 8% το κάνει ποτέ ή σχεδόν ποτέ. Εν τω μεταξύ, το 94% των Πολωνών θεωρούν τους εαυτούς τους πιστούς θρησκευόμενους (9% εκ των οποίων θεωρούντε «βαθιά θρησκευόμενοι»), ενώ μόνο το 6% των Πολωνών ισχυρίζονται ότι είναι μη πιστοί. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές της Εκκλησίας, το 39,1% των Καθολικών που μπορούν να παρευρεθούν στην Λειτουργία της Κυριακής, λαμβάνουν μέρος σε αυτήν.
Το Πάσχα συνεχίζει να είναι μια σημαντική γιορτή για τους Πολωνούς Καθολικούς. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2012 από το Κέντρο Έρευνας για τη Δημόσια Γνώμη, το 74% των Πολωνών προσπαθούν να συμμετάσχουν στο μυστήριο της μετάνοιας πριν από το Πάσχα, το 59% προσπαθεί να παρακολουθήσει τις Στάσεις του Σταυρού ή το Γκόσκιε ζάλε (Gorzkie żale, «Πικρή λύπη») (αύξηση 6% από το 2003), το 57% θέλει να βελτιωθεί προς το καλύτερο (αύξηση 7%), το 49% θέλει να βοηθήσει τους άπορους (αύξηση 8%) και το 46% θέλει να προσεύχεται περισσότερο (μείωση 5%).
Μια δημοσκόπηση του Κέντρου Έρευνας για τη Δημόσια Γνώμη τον Απρίλιο του 2014 βρήκε τα εξής:
Αποστασία
Κατά τη διάρκεια των πολωνικών διαδηλώσεων τον Οκτώβριο του 2020, έγιναν δημοφιλείς έρευνες σχετικά με τη διαδικασία αποστασίας από την Πολωνική Καθολική Εκκλησία. Τα ερωτήματα στις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης έδειξαν υψηλές συχνότητες για την «αποστασία» (πολωνικά: apostazja) και «πώς να κάνετε αποστασία» (πολωνικά: jak dokonać apostazji) και μια εκδήλωση στο Facebook με τίτλο «Παρατήστε την εκκλησία τα Χριστούγεννα» ακολουθήθηκε από 5000 άτομα.
Χρηματοδότηση
Ένα κονκορδάτο μεταξύ του κράτους και της Εκκλησίας επιτρέπει τη διδασκαλία της θρησκευτικής εκπαίδευσης στο σχολείο. Υπάρχουν 31.000 καθηγητές θρησκευτικής εκπαίδευσης με κρατική αμοιβή. Η κυβέρνηση επιδοτεί εν μέρει την Εκκλησία για Καθολικά σχολεία, ιστορικά εκκλησιαστικά κτίρια και μισθούς για δημόσιους και ιδιωτικούς θρησκευτικούς καθηγητές. Αυτό ανέρχεται περίπου σε 2 δισεκατομμύρια ζλότι.
Σύμφωνα με τον Καρδινάλιο Καζίμιες Νιτς, τα χρήματα που δίνουν άτομα, συμπεριλαμβανομένων εθελοντικών και ημιυποχρεωτικών (π.χ. απαιτούνται κατά τη διάρκεια γάμων, θρησκευτικών εκδηλώσειων κ.λπ.), είναι περισσότερα από 6 δισεκατομμύρια ζλότι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Πολωνια Κατηγορία:Πολιτισμός της Πολωνίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα πολωνικά
Ελληνική Πολιτεία (1827-1833)
μικρογραφία|Ελληνική Πολιτεία (1828). Ελληνική Πολιτεία ήταν το όνομα του κράτους που σχηματίστηκε από τα πρώτα απελευθερωμένα εδάφη της Ελλάδας από το 1827 υπό την διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι και την έλευση του βασιλιά Όθωνα το 1833.
Η προηγούμενη ονομασία ήταν Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος, δεδομένου ότι μέχρι τότε δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί η ελληνική διοίκηση ως ανεξάρτητο κράτος από τη διεθνή κοινότητα.
Οι κυβερνήσεις της «Ελληνικής Πολιτείας» ήταν :
Παντελί Μάικο
Ο Παντελί Σοτίρ Μάικο (Pandeli Sotir Majko, γεν. 15 Νοεμβρίου 1967) είναι Αλβανός σοσιαλιστής πολιτικός. Υπηρέτησε δύο φορές στη θέση του Πρωθυπουργού της Αλβανίας. Την πρώτη φορά από το 1998 έως το 1999, και τη δεύτερη το 2002.
Γεννήθηκε στα Τίρανα και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων, από τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών και αργότερα από τη Νομική.
Αρχική πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μάικο ήταν μέλος του Ευρω-Σοσιαλιστικού Φόρουμ Νεολαίας της Αλβανίας (FRESH) από την ίδρυσή του το 1992. Η FRESH είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας. Από το 1992 έως το 1995, ο Μάικο χρημάτισε στη θέση του προέδρου της FRESH.
Το 1992 εισήλθε στο Αλβανικό Κοινοβούλιο ως βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μεταξύ 1997 και 2001 συμμετείχε στην κοινοβουλευτική επιτροπή που ήταν επιφορτισμένη με την εκπόνηση του νέου Συντάγματος της Αλβανίας. Μεταξύ 1997 και 1998 ο Μάικο ήταν γενικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και επικεφαλής της κοινοβουλευτικής του ομάδας.
Από τις 13 Σεπτεμβρίου 2017, του ανατέθηκε η θέση του υπουργού Διασποράς.
Πρωθυπουργός (1998–1999, 2002) και Υπουργός Άμυνας (2002–2005)
Από τον Σεπτέμβριο του 1998 έως τον Οκτώβριο του 1999 ο Μάικο ηγούνταν της πρώτης του κυβέρνησης ως Πρωθυπουργός της Αλβανίας. Ήταν ο νεότερος πρωθυπουργός της χώρας, μιας και όταν διορίστηκε για πρώτη φορά το 1998 ήταν 30 ετών.
Μετά την κυβέρνηση του Ιλίρ Μέτα, επανήλθε σύντομα στην πρωθυπουργία από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο του 2002. Στη συνέχεια κατείχε τη θέση του Υπουργού Άμυνας από τον Ιούλιο του 2002 έως τον Σεπτέμβριο του 2005 στην κυβέρνηση του Φατός Νάνο. Μετά την ήττα της κυβέρνησης στις εκλογές του 2005, επέστρεψε στην πρώην θέση του ως γενικού γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Το 2006, ο Μάικο υποστήριξε την ψηφοφορία για ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου από τη Σερβία. Είπε ότι εορτάζει τη μείωση των κοινών συνόρων της Αλβανίας με τη Σερβία.
Είναι μέλος του Γενικού Συμβουλίου του Διακρατικού Ριζοσπαστικού Κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Ρανάλισμα
Το ρανάλισμα (Ranalisma) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών που ανήκει στην οικογένεια αλισματοειδή. Περιλαμβάνει μόνο δύο είδη, το ένα της τροπικής Αφρικής και το άλλο της Νοτιοανατολικής Ασίας :
Παραπομπές
Ραναλισμα
Γκαρμπίνιε Μουγουρούθα
Η Γκαρμπίνιε Μουγουρούθα Μπλάνκο (ισπ.:  Garbiñe Muguruza Blanco,, 8 Οκτωβρίου 1993) είναι τενίστρια με καταγωγή από την Ισπανία και τη Βενεζουέλα, η οποία έγινε επαγγελματίας το 2012. Έχει κερδίσει τέσσερα singles, συμπεριλαμβανομένων δύο majors: το French Open του 2016 και το Wimbledon του 2017. Πέτυχε την υψηλότερη ως τόε κατάταξη της καριέρας της, το παγκόσμιο Νο 2, το 2016, μετά τη νίκη της στο γαλλικό όπεν, και τον Σεπτέμβριο του 2017 ανέβηκε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης από την WTA. Το στυλ παιχνιδιού της χαρακτηρίζεται από ισχυρά groundstrokes και επιθετικότητα.
Η Μουγουρούθα υπήρξε επιτυχής στο διπλό, κερδίζοντας πέντε τίτλους, τελειώνοντας ως φιναλίστ στα WTA του 2015 και φτάνοντας στους ημιτελικούς του γαλλικού Open του 2014. Πέτυχε αυτά τα αποτελέσματα με τη συμπατριώτισσα της, Κάρλα Σουάρεθ Ναβάρο. Τον Φεβρουάριο του 2020 ήταν φιναλίστ του Αυστραλιανού Όπεν, καθώς ηττήθηκε στον τελικό από την Αμερικανίδα Σόνια Κένιν.
Προσωπική ζωή
Η Μουγουρούθα γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας στις 8 Οκτωβρίου του 1993 από Ισπανό πατέρα, τον Χοσέ Αντόνιο Μουγουρούθα και Βενεζουλάνα μητέρα, τη Σκάρλετ Μπλάνκο, και έχει δύο μεγαλύτερα αδέλφια με το όνομα Asier και Ιγκορ. Έχει διπλή, ισπανική και βενεζουλάνικη ιθαγένεια. Άρχισε να παίζει τένις σε ηλικία τριών ετών και, μετά τη μετανάστευση στην Ισπανία με την οικογένειά της το 1999, όταν ήταν έξι χρονών, η Μουγουρούθα εκπαιδεύτηκε στην Ακαδημία Αντισφαίρισης Bruguera κοντά στη Βαρκελώνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον
Φούλντα
Η Φούλντα (γερμ. Fulda) είναι πόλη στο κρατίδιο της Έσσης της Γερμανίας, στις όχθες του ομώνυμου ποταμού Φούλντα και είναι το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιοχής Φούλντα.