cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άδης (μυθολογία)
Άδης: η κατοικία των νεκρών
Πέρα από κει βρισκόταν το Έρεβος, που μπορεί να θεωρηθεί ως ευφημισμός του Άδη, το όνομα του οποίου προκαλούσε φρίκη. Υπήρχαν δύο πηγές, αυτή της Λήθης, όπου οι κοινές ψυχές συνέρρεαν για να σβήσουν κάθε μνήμη, και η πηγή της Μνημοσύνης, όπου αντιθέτως έπιναν οι μύστες των Μυστηρίων. Στο προαύλιο του οδυνηρού παλατιού του Πλούτωνα και της Περσεφόνης κάθονται τρεις κριτές του κάτω κόσμου: ο Μίνωας, ο Ραδάμανθυς και ο Αιακός. Εκεί, μέρος ιερό αφιερωμένο στην Εκάτη, όπου συναντώνται τρεις δρόμοι, κρίνονται οι ψυχές και επιστρέφουν στους λειμώνες με τους ασφόδελους αν δεν είναι ούτε ενάρετες ούτε κακές, στέλνονται στον Τάρταρο αν είναι ασεβείς ή κακές, ή οδηγούνται στα Ηλύσια για να συντροφέψουν τις ηρωικές και τις ευλογημένες.
Λατρεία
Ο Πλούτωνας ήταν τρομακτική μορφή για όσους ζούσαν. Μη έχοντας καμία βιασύνη να τον συναντήσουν, ήταν σιωπηλοί στους όρκους στο όνομά του. Για πολλούς, μόνο η εκφορά της λέξης Πλούτωνας ήταν τρομακτική. Γι' αυτό και χρησιμοποιήθηκε ένας ευφημισμός. Αφού πολύτιμα ορυκτά προέρχονται κάτω από τη γη (δηλ. τον κάτω κόσμο κυβερνώμενο από τον Πλούτωνα), θεωρήθηκε πως κυβερνούσε και αυτά, και αναφερόταν ως Πλούτωνας (Πλούτων, συγγενής της λέξης πλούτος), και από κει και το Ρωμαϊκό όνομα Πλούτο. Ο Σοφοκλής αναφερόμενος στον Πλούτωνα ως τον «πλούσιο» εξήγησε με αυτά τα λόγια: «ο καταθλιπτικός Πλούτωνας εμπλουτίζει τον εαυτό του με τους αναστεναγμούς μας και τα δάκρυά μας». Επιπροσθέτως, αποκαλείτο Κλυμένος, Ευβουλεύς και Πολυδέγμων.
Αν και ήταν Ολύμπιος, πέρναγε τον περισσότερο χρόνο του στο σκοτεινό του βασίλειο. Φοβερός στη μάχη, απέδειξε την αγριότητά του στην περίφημη Τιτανομαχία, τη μάχη των Ολυμπίων εναντίον των Τιτάνων, που καθιέρωσε την εξουσία του Δία.
Εξαιτίας της σκοτεινής και μακάβριας προσωπικότητάς του δεν ήταν ιδιαίτερα αρεστός ούτε από τους θεούς ούτε από τους ανθρώπους. Ο χαρακτήρας του περιγράφεται ως «άγριος και αμείλικτος», και από όλους τους θεούς ήταν κατά πολύ ο πιο μισητός από τους θνητούς. Ωστόσο, δεν ήταν κακός θεός, γιατί, αν και ήταν αυστηρός, ανηλεής και χωρίς επιείκεια, ήταν όμως δίκαιος. Ο Πλούτωνας κυβερνούσε τον κάτω κόσμο και επομένως ήταν πιο συχνά συνδεδεμένος με τον θάνατο και τρομακτικός στους ανθρώπους, αλλά δεν ήταν ο ίδιος ο θάνατος. Η πραγματική προσωποποίηση του θανάτου ήταν ο Θάνατος.
Όταν οι Έλληνες προσεύχονταν στον Πλούτωνα, χτυπούσαν τα χέρια τους στο έδαφος για να είναι σίγουροι πως τους ακούει. Μαύρα ζώα, όπως πρόβατα, θυσιάζονταν προς τιμήν του. Το αίμα από τις θυσίες στον Πλούτωνα έσταζαν σε λάκκο για να τον φτάσουν. Το πρόσωπο που πρόσφερε τη θυσία έπρεπε να γυρίσει το κεφάλι του. Κάθε εκατό χρόνια λάμβαναν χώρα εορτές προς τιμή του.
Το όπλο του Πλούτωνα ήταν ένα δίκρανο, με το οποίο διέλυε ό,τι βρισκόταν στο δρόμο του ή ό,τι δεν του ήταν αρεστό, σχεδόν ότι έκανε και ο Ποσειδώνας με την τρίαινά του.
Στα αντικείμενα που κατείχε και τον προσδιόριζαν ανήκε και ένα περίφημο κράνος, δοσμένο από τους Κύκλωπες, που καθιστούσε όποιον το φορούσε αόρατο. Είναι γνωστό πως ο Πλούτωνας μερικές φορές δάνειζε το κράνος του αυτό και σε θεούς και σε ανθρώπους (όπως στον Περσέα). Το σκοτεινό του άρμα, συρόμενο από τέσσερα μαύρα άλογα, πάντοτε ήταν εντυπωσιακό και τρομακτικό στη θέα. Επίσης στον Πλούτωνα αποδίδονται ο Νάρκισσος και τα κυπαρίσσια, το Κλειδί του Πλούτωνα και ο Κέρβερος, ο τρικέφαλος σκύλος. Καθόταν σε έναν εβένινο θρόνο.
Ο Πλούτωνας στην τέχνη
Ο Πλούτωνας δεν απεικονίζεται πολύ συχνά στις κλασικές τέχνες. Εμφανίζεται συχνότερα σε απεικονίσεις της Αρπαγής της Περσεφόνης, αλλά υπάρχουν και παραστάσεις σε αγγεία της κλασικής εποχής όπου εμφανίζεται μαζί με την Περσεφόνη (ως ζεύγος αριστοκρατικό σε ανάκλιντρο κλπ) ή και με τη Δήμητρα, ως θεός του Κάτω Κόσμου και της βλάστησης. (Ερυθρόμορφη πελίκη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, 430-420 π.Χ., ο Άδης ρίχνει σπόρους από ένα κέρας στο οργωμένο χωράφι και η Δήμητρα παρακολουθεί κρατώντας ένα αλέτρι.)
Περσεφόνη
μικρογραφία|Ο θεός του [[Κάτω Κόσμος|Κάτω Κόσμου, θεός Πλούτωνας με τη γυναίκα του και ανιψιά του, τη θεά Περσεφόνη. Στη μέση ο Κέρβερος]] thumb|Η απαγωγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, [[Τύμβος Καστά, Αμφίπολη]] Η σύζυγος του Πλούτωνα, και αρχαϊκή βασίλισσα του κάτω κόσμου, προτού καθιερωθούν οι Ελληνικοί Ολύμπιοι, ήταν η Περσεφόνη, παρουσιαζόμενη από τους Έλληνες ως κόρη του Δία και της Δήμητρας. Η Περσεφόνη δεν υπέκυψε με τη θέλησή της στον Πλούτωνα, αλλά απήχθη από αυτόν ενώ μάζευε λουλούδια με την παρέα της. Ο Πλούτωνας αγάπησε την Περσεφόνη τόσο πολύ που δεν την απελευθέρωσε από τον κάτω κόσμο. Η μητέρα της Περσεφόνης πενθούσε για την απώλεια της κόρης της και έριξε κατάρα στη γη προκαλώντας μεγάλη πείνα. Ο Πλούτωνας ξεγέλασε την Περσεφόνη να φάει έξι σπόρους ροδιού, πράγμα που σήμαινε πως δεν θα μπορούσε να φύγει από τον κάτω κόσμο ακόμα και με τη βοήθεια του Δία. Η Περσεφόνη αντιλαμβανόμενη τη θλίψη της μητέρας της ζήτησε από τον Πλούτωνα να την επιστρέψει στη γη των ζωντανών, με τον όρο να μείνει έξι μήνες κάθε χρόνο μαζί του, έναν για κάθε σπόρο που έφαγε. Κάθε χρόνο ο Πλούτωνας ταξιδεύει στη γη των ζωντανών με την Περσεφόνη στο άρμα του. Τους μήνες λοιπόν που η Περσεφόνη πηγαίνει στον επάνω κόσμο, η γη είναι εύφορη (άνοιξη και καλοκαίρι) ενώ τους υπόλοιπους μήνες που επιστρέφει στον κόσμο των νεκρών, συμβαίνει το αντίθετο (φθινόπωρο και χειμώνας).
Ορφέας και Ευρυδίκη
Ο Πλούτωνας έδειξε έλεος μόνο μία φορά: Επειδή η μουσική του Ορφέα ήταν τόσο λυπητερή, του επέτρεψε να επαναφέρει τη σύζυγό του, Ευρυδίκη, στη γη των ζωντανών υπό τον όρο πως θα περπατούσε πίσω του και δεν θα γύριζε να την κοιτάξει μέχρι να βγουν στην επιφάνεια. Ο Ορφέας συμφώνησε αλλά, ενδίδοντας στον πειρασμό να κοιτάξει πίσω του, απέτυχε και έχασε την Ευρυδίκη ξανά. Ενώθηκε μαζί της ξανά μόνο μετά το θάνατό του.
Λευκή και Μινθώ
Όπως ο αδελφός του Δίας και οι άλλοι αρχαίοι θεοί, ο Πλούτωνας δεν ήταν ο πιο πιστός σύζυγος. Κατεδίωξε και ερωτεύτηκε τη νύμφη Μινθώ και για να την τιμωρήσει γι’ αυτό, η σύζυγός του Περσεφόνη μετέτρεψε τη Μινθώ στο φυτό μίνθη (μέντα). Παρομοίως, η νύμφη Λευκή, την οποία επίσης άρπαξε ο Πλούτωνας, και τη μεταμόρφωσε σε λεύκα μετά τον θάνατό της.
Ηρακλής
Ο 11ος και προτελευταίος άθλος τού Ηρακλή ήταν να πιάσει τον Κέρβερο και να τον πάει στον Ευρυσθέα. Αρχικά, ο Ηρακλής πήγε στην Ελευσίνα για να μυηθεί στα Ελευσίνια Μυστήρια, μετά από παραίνεση του Θησέα. Κατ'αυτόν τον τρόπο εξαγνίστηκε επειδή σκότωσε τους Κενταύρους αλλά και έμαθε πώς να εισέλθει και να εξέλθει από τον Κάτω Κόσμο ζωντανός. Στον άθλο του αυτόν είχε τη βοήθεια της Αθηνάς και του Ερμή. Έφτασε στο ακρωτήριο Ταίναρο της Λακωνίας, όπου υπήρχε ναός του Ποσειδώνα και μία σπηλιά που οδηγούσε στα καταχθόνια. Συνάντησε τον Χάροντα, ο οποίος αρνήθηκε να τον περάσει στην αντίπερα όχθη, επειδή ήταν ζωντανός. Ο Ηρακλής τον απείλησε να τον χτυπήσει με το ρόπαλό του και, έτσι, ο Χάρων αναγκάστηκε να τον περάσει. Αργότερα τον τιμώρησε ο Άδης γι'αυτήν του την ανυπακοή. Εκεί, οι Ίσκοι, βλέποντας τον Ηρακλή, φοβήθηκαν και παραμέρισαν. Έφθασε χωρίς εμπόδια στον θρόνο μπροστά στον Πλούτωνα και απαίτησε άφοβα να πάρει τον Κέρβερο. Ο Πλούτωνας δέχτηκε με έναν όρο, εάν ο Ηρακλής τον δάμαζε χρησιμοποιώντας μόνον τα χέρια του, χωρίς κανένα όπλο. Ο Ηρακλής άρπαξε τον Κέρβερο από το δέρμα του σβέρκου του και τον ανάγκασε να υποταχθεί. Ο Πλούτωνας όμως μετάνιωσε και αρνήθηκε να του τον δώσει. Τότε, ο Ηρακλής έριξε ένα βέλος στον Πλούτωνα και τον πλήγωσε. Πέρασε λαιμαριά στον σκύλο και τον έσυρε στο φως, περνώντας από τη σπηλιά Αχερουσία.
Επιπλέον, όταν βρέθηκε στον Κάτω Κόσμο, ο Ηρακλής συνάντησε τον Θησέα, τον πιστό φίλο του, και τον Πειρίθου, που ήταν βασιλιάς των Λαπιθών. Οι δύο τους, στην απόπειρά τους να περάσουν ζώντες και να κλέψουν την Περσεφόνη, είχαν τιμωρηθεί για την ύβρι τους: τους είχε δέσει ο Άδης σε θρόνους σκαλισμένους σε έναν βράχο, απ'όπου δεν μπορούσαν πια να σηκωθούν. Φίδια τους έδεναν τα χέρια και τα πόδια. Ο Ηρακλής απελευθέρωσε πρώτον τον Θησέα και τον ανέβασε στο φως. Ώσπου να επιστρέψει για να σώσει και τον Πειρίθου, η γη σείστηκε και καταστράφηκαν τα περάσματα. Έτσι δεν πρόλαβε, τον είχε κατασπαράξει ο Κέρβερος, και έμεινε για πάντα πια ο Πειρίθους στον Κάτω Κόσμο. Έκτοτε ο Θησέας ακολούθησε τον σωτήρα του και πολέμησαν μαζί σε πολλές μάχες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Σοφία Πάιπερ
Η Εύα Σοφία Πάιπερ, γεννηθείσα ως Εύα Σοφία φον Φέρσεν (σουηδικά: Eva Sophie Piper née Eva Sophie von Fersen) (30 Μαρτίου 1757 - 2 Φεβρουαρίου 1816), ήταν Σουηδή Κόμισσα και Κυρία επί των τιμών. Επιπλέον ήταν η κόρη του Άξελ φον Φέρσεν του Πρεσβύτερου και της Κόμισσας Χεδβίγης Κατερίνας φον Φέρσεν, και αδελφή του Άξελ φον Φέρσεν του Νεότερου, της Χεδβίγης Ελεονώρας φον Φέρσεν και του Φαβιανού Ρέϊνχολντ φον Φέρσεν (1762–1818). Είναι πρωταρχικά γνωστή για τη στενή της φιλία με τη βασίλισσα Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκότορπ, η οποία της αφιέρωσε το περίφημο ημερολόγιο της.
Η σχέση της με τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο και ο γάμος της
Μάλιστα πριν ακόμα παντρευτεί, οι αναφορές της εποχής την περιέγραφαν ως μια καλλονή, αλλά επίσης ως ένα άτομο φιλόδοξο, με αιχμηρή ομιλία. Η πρώτη πρόταση γάμου, έγινε το 1774, όταν η Σοφία ήταν δεκαεπτά ετών, από τον Δούκα Φρειδερίκο Αδόλφο, τον μικρότερο αδερφό του βασιλιά και τρίτο στη σειρά του θρόνου. Να σημειωθεί δε ότι ο τελευταίος είχε κάνει και στο παρελθόν μια ανεπιτυχή πρόταση γάμου στην ξαδέλφη της Σοφίας, την Ουλρίκα φον Φέρσεν.
Ωστόσο, ο πατέρας της, της απαγόρευσε αυτό το γάμο, επειδή δεν επιθυμούσε να συνδέσει την οικογένεια του με το παλάτι. Αυτό όμως που φοβόταν περισσότερο ήταν ότι η βασιλική οικογένεια, που δεν ενέκρινε επίσης αυτή την ένωση, θα ταπείνωνε την κόρη του. Το κυριότερο πρόβλημα όμως βρισκόταν στο γεγονός ότι η Σοφία ήταν ήδη λογοδοσμένη με τον πλούσιο και στενό φίλο της οικογένεια της, Αμερικανό Κόμη Πάιπερ.
Παρόλα αυτά τον Ιανουάριο του 1774, ο Φρειδερίκος αποκάλυψε στον πατέρα της Σοφίας την επιθυμία του να την παντρευτεί. Εντούτοις, εκείνος του αρνήθηκε αυτό τον γάμο, με τη δικαιολογία ότι δεν ταίριαζαν μεταξύ τους και ότι παρόλο που τους τιμούσε αύτη η πρόταση, εκείνος θα έπρεπε να παραιτηθεί από αυτή την ιδέα λόγο της αφοσίωσης που είχε στο βασίλειο. Αν και ο Φρειδερίκος δεν αντιμετώπισε μια τόσο ανοιχτή άρνηση από τη μητέρα του, και τον αδελφός του, στην πραγματικότητα, και οι δύο ήταν αντίθετοι με αυτό τον γάμο. Σαν αποτέλεσμα φρόντισαν να απομακρύνουν για λίγο τον Αδόλφο από τη Σοφία, ενώ ταυτόχρονα της πρότειναν να γίνει κυρία επί των τιμών, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Μετά από δυο χρόνια όμως, που ο πρίγκιπας Φρειδερίκος επέστρεψε στη Σουηδία, συνέχιζε να είναι ακόμα ερωτευμένος με τη Σοφία. Με τη βοήθεια του αδελφού του, Δούκα Κάρολου, πρότεινε στη Σοφία να την απαγάγουν κατά τη διάρκεια ενός χορού και να τη φέρουν στην κατοικία του στο Παλάτι Τούλγκαρν, όπου ένας ιερέας θα τους περίμενε για να τελέσει τον γάμο τους, προτού προλάβει κανείς να τους εμποδίσει. Η Σοφία, αφού συμβουλεύτηκε πρώτα τη δούκισσα Ελισάβετ Καρλόττα απέρριψε την προσφορά και ενημέρωσε τον Φρειδερίκο για την απόφαση της σε ένα χορό μεταμφιεσμένων. Όταν ο πρίγκιπας Αδόλφος προσπάθησε να την κάνει να αλλάξει γνώμη, εκείνη ήταν σχεδόν έτοιμη να υποκύψει και να το κάνει. Ωστόσο συγκράτησε τον εαυτό της, ζητώντας από τη δούκισσα Καρλόττα να την πάει σε ένα άλλο δωμάτιο, έτσι ώστε τα συναισθήματα της να μην την ωθήσουν στο να κάνει αυτή την τρέλα.
Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά από αυτά τα γεγονότα δέχτηκε αμέσως να επιβεβαιώσει τη δέσμευση της με τον αρραβωνιαστικό της. Έτσι το 1777, η Σοφία φον Φέρσεν παντρεύτηκε τον αμερικανικό επιμελητή Αδόλφο Λούντβιχ Πάιπερ (1750–1795). Αυτό όμως πλήγωσε βαθιά τον πρίγκιπα Φρειδερίκο, ο οποίος μετά από αυτές τις εξελίξεις, έφυγε για την Ιταλία. Η Σοφία μέσα από το γάμο της απέκτησε δύο γιους και δύο κόρες, που γεννήθηκαν μεταξύ 1778 και 1785. Σαν οικογένεια ζούσαν στην ιδιοκτησία του συζύγου της, το Κάστρο «Ängsö».
Η Σχέση της με τη Δούκισσα Καρλόττα
Η Σοφία Πάιπερ ήταν γνωστή για τη στενή της φιλία με τη Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χόλσταϊν-Γκότορπ, τη σύζυγο του Κάρολου ΙΓ’ της Σουηδίας. Τον Μάιο του 1774, η Σοφία συνόδευσε τη μητέρα της, η οποία είχε διοριστεί από τον βασιλιά Γουσταύο Γ΄ για να καλωσορίσει και να συνοδεύσει τη γυναίκα του αδελφού του στη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια λοιπόν του ταξιδιού στη Πομερανία και έπειτα με την επιστροφή τους στη Σουηδία, η Σοφία και η Καρλόττα ήρθαν πολύ κοντά.
Από το 1786 έως το 1800, η Σοφία υπηρέτησε ως «hovmästarinna» (επικεφαλής κυρία επί των τιμών) της δούκισσας Χεδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα. Η φιλία μεταξύ της Σοφία και της Καρλόττας κρύωσε κάπως όταν η πρώτη αρνήθηκε να συνοδεύσει τη δούκισσα στο ταξίδι της στη Γερμανία τα έτη 1798-1799, επειδή προτιμούσε να πάει εκεί ξεχωριστά με τον εραστή της. Ακολούθησε η παραίτηση της ως επικεφαλής κυρίας επί των τιμών του παλατιού της Καρλόττας το 1800, μετά από την οποία η δούκισσα σταμάτησε να γράφει το ημερολόγιο της (περιλάμβανε τα έτη μεταξύ 1775 και 1817), με τη μορφή επιστολών προς τη Σοφία. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτές οι επιστολές δεν σταλθήκαν πότε αλλά γράφτηκαν με αυτόν τον τρόπο ως αφοσίωση στην Πάιπερ.
Το ημερολόγιο εκδόθηκε μεταξύ των ετών 1902 και 1942, και θεωρείται ως ένα πολύτιμο έργο αναφοράς της σύγχρονης Σουηδίας. Οι δύο φίλες διατήρησαν επίσης μια τεράστια αλληλογραφία, η οποία έχει δημοσιευθεί εν μέρει. Η Δούκισσα κάποτε αναφερόταν στη Σοφία ως τη μόνη αληθινή φίλη που είχε ποτέ. Εντούτοις μετά το θάνατο της Πάιπερ το 1816, η Καρλόττα έγραψε τη βιογραφία της (Σοφίας).
Ιδιωτική ζωή
Η Εύα Σοφία είχε ενεργή ερωτική ζωή στη σύγχρονη υψηλή κοινωνία. Το 1779, είχε μια σχέση με τον Ισπανό διπλωμάτη, Μαρκήσιο Λϊάνο λας Κάντσας, ο οποίος κάποτε ζούσε στο κάστρο «Ängsö» μαζί με το ζεύγος Πάιπερ. Αργότερα είχε ένα ειδύλλιο με τον Γάλλο διπλωμάτη Λουί Κλόντ Μπιγκό ντε Σαιν Κρουά τον οποίο μοιράστηκε με την Εύα Λόβεν. Είναι όμως επιβεβαιωμένο ότι και ο σύζυγος της ήταν με τη σειρά της ο εραστής της Ούλα φον Χόπκεν.
Η σχέση της με τον αδερφό της Άξελ φον Φέρσεν τον Νεότερο, ήταν πολύ στενή. Η αλληλογραφία που είχαν μεταξύ τους τα δυο αδέλφια έχει πολλές αναφορές στη φημολογούμενη σχέση του Άξελ με τη Μαρία Αντουανέτα, αλλά χωρίς ποτέ να αναφέρεται ανοιχτά το όνομα της. Αντίθετα χρησιμοποιούσαν τον όρο «Εκείνη» ή την αποκαλούσαν «Ιωσηφίνα». Το ότι τα ψευδώνυμα αυτά ανήκουν στη Βασίλισσα της Γαλλίας έχει τεκμηριωθεί από τη Σουηδή ιστορικό Άλμα Σόντερχελμ. Σε κάποια γράμματα της, η Σοφία επέκρινε τον αδελφό της για τη σεξουαλική του σχέση με την Ελεονώρα Σάλιβαν, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του, τα συναισθήματα της Μαρίας Αντουανέτας. Συγκεκριμένα του έγραψε: «Πραγματικά ελπίζω ότι Εκείνη δεν θα το ανακαλύψει ποτέ αυτό, γιατί θα της έδινε μεγάλο πόνο». Επίσης του ανέφερε: «Σκέψου λίγο αυτή την καημένη γυναικά, και δείξε έλεος στις θλίψεις της!» Σε κάποιες περιπτώσεις, η αλληλογραφία του Άξελ φον Φέρσεν επικρίθηκε, και αργότερα κάποια γράμματα του κάηκαν, ιδιαιτέρα αυτά που περιλάμβαναν υλικό που θεωρήθηκε επιβλαβές για τη φήμη της βασίλισσας.
Η δολοφονία του Άξελ Φέρσεν
Μετά την καθαίρεση του Βασιλιά Γουσταύου Δ’ Αδόλφου της Σουηδίας το 1809, τα αδέρφια Φέρσεν ήταν γνωστοί ως υποστηρικτές του κόμματος των Γουσταύων, οι οποίοι επιθυμούσαν να αναγνωριστεί ο γιος του εκθρονισμένου μονάρχη ως κληρονόμος του θρόνου. Παρόλα αυτά, ως επόμενος βασιλιάς επιλέχθηκε ο Κάρολος Αύγουστος, ο πρίγκιπας του Σόντερμπουργκ, ο οποίος πολύ σύντομα πέθανε πέφτοντας από το άλογο του. Στις ψευδείς και αβάσιμες υποψίες που ακολούθησαν μετά το θάνατο του πρίγκιπα Καρόλου Αυγούστου το 1810, υποστηρίχτηκε ότι η Σοφία και ο Άξελ τον δηλητηρίασαν. Κάποιο σατιρικό έντυπο της εποχής που ονομαζόταν Räfvarne («Αλεπούδες») τους παρουσίαζε ως δολοφόνους του Κάρολου Αύγουστου, οι οποίοι αργότερα τιμωρήθηκαν με θάνατο.
Δυστυχώς, ο αδελφός της Σοφίας, ο Άξελ δολοφονήθηκε στο δρόμο στις 20 Ιουνίου 1810 από έναν θυμωμένο όχλο, καθώς εκείνος βρισκόταν στην άμαξα του, ως μέρος της συνοδείας στην κηδεία του Κάρολου Αύγουστου. Αυτό το γεγονός έγινε γνωστό ως ο «Φόνος του Φέρσεν». Η Σοφία υπέστη επίσης δίωξη σε αυτή την περίπτωση, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει. Προειδοποιήθηκε ότι θα αναγκαζόταν να ακολουθήσει τη μοίρα του αδελφού της. Όπως ήταν λοιπόν αναμενόμενο, εκείνη έφυγε κρυφά από τη Στοκχόλμη την ίδια νύχτα, μεταμφιεσμένη ως υπηρέτρια και ζήτησε καταφύγιο στο Κάστρο «Rydboholm».
Την επόμενη μέρα, της δόθηκε άδεια από τον βασιλιά να τεθεί σε ασφαλή κράτηση στο Κάστρο «Vaxholm». Ζήτησε από το Βασίλειο να διερευνήσει τη συμμετοχή της στο θάνατο του πρίγκιπα και τελικά τον Νοέμβριο απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της έρευνας, έλαβε διάφορες προτάσεις γάμου. Μία από αυτές ήταν από τον Τζώρτζ Καρλ φον Ντόμπλεν. Αν και δεν δέχτηκε να τον παντρευτεί, κράτησε επαφή μαζί του μέσω αλληλογραφίας. Έζησε τα τελευταία χρόνια της στο Κάστρο «Λόφσταντ» κοντά στο Νόρσεπινγκ. Εκεί έφτιαξε ένα μνημείο για τον αδερφό της, με την επιγραφή:
«Σε έναν αξέχαστο αδερφό, έναν άνθρωπο που το θάρρος του στις τελευταίες του στιγμές, στις 20 Ιουνίου 1810, μαρτυρεί τις αρετές και την ηρεμία του.»
Jutarnji list
Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη της Hanza Media Μαριάν Χανζέκοβιτς, "Η Jutarnji list πρέπει να είναι εννοιολογική εφημερίδα του φιλελεύθερου και κοινωνικοδημοκρατικού προσανατολισμού, με έμφαση στην ακρίβεια και συνάφεια."
Ιστορία και προφίλ
Η εφημερίδα ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1998, και έγινε η πρώτη επιτυχημένη κροατική εφημερίδα που εμφανίστηκε από τη δεκαετία του 1950. Παίρνει το όνομά της από μια καθημερινή εφημερίδα του Ζάγκρεμπ που κυκλοφορούσε πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εφημερίδα είναι μέρος του ομίλου μέσων ενημέρωσης Europapress Holding.
Η Jutarnji θεωρείται πιο αριστερή φιλελεύθερη καθημερινή εφημερίδα από τη Večernji list.
Το 2003, η εφημερίδα ξεκίνησε μια ολοκληρωμένη κυριακάτικη έκδοση, τη Nedjeljni Jutarnji. Στις 19 Νοεμβρίου 2005, η Jutarnji list δημοσίευσε μια εξαντλητική βιογραφία του Άντε Γκοτόβινα.
Συνεισφέροντες (παρελθόν και παρόν)
Ο συγγραφέας Πέντραγκ Ματβέγιεβιτς ήταν δοκιμιογράφος στην εφημερίδα. Ως λοιποί αξιοσημείωτοι συνεισφέροντες περιλαμβάνονται οι: Σλαβένκα Ντράκουλιτς, Μιλιένκο Γιέργκοβιτς, Άντε Τόμιτς, Γιούριτσα Πάβιτσιτς, Νέναντ Πόλιματς, Τβρτκο Γιακόβινα, Ίβο Μπάνατς και Ίνοσλαβ Μπέσκερ.
Διαμάχες
Τον Φεβρουάριο του 2008, η Jutarnji list ενεπλάκη σε σκάνδαλο, όταν δημοσίευσε μια συνέντευξη με άτομο πιστευόμενο ότι είναι ο Πρωθυπουργός Ίβο Σανάντερ. Ο δημοσιογράφος επικοινώνησε με τον 23χρονο Βίκτορ Ζάχτιλα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και SMS, που ισχυρίστηκε ότι είναι πρωθυπουργός. Ο Ζάχτιλα απάντησε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και δεν ανέφερε πουθενά ότι ήταν ρητά ο Ίβο Σανάντερ. Ο δημοσιογράφος, Νταβόρ Μπούτκοβιτς, ποτέ δεν έψαξε να δει αν επικοινωνούσε στα αλήθεια με τον πρωθυπουργό.
Ουρκμέζ
Είναι τουριστικό θέρετρο, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 50 χλμ. από το επαρχιακό κέντρο της Σμύρνης. Το Ουρκμέζ έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 5.000 κατοίκων κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται σε περίπου 25.000 άτομα.
Jutarnji list
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης τη Κροατία
Ουρκμέζ
Η αρχαία πόλη της Λέβεδου βρίσκεται στο σημερινό Ουρκμέζ. Ορισμένα ίχνη της αρχαίας πόλης είναι ορατά μέχρι σήμερα. Στο Ουρκμέζ βρίσκονται επίσης ιαματικές πηγές.
Εκτός από τον τουρισμό, ένα από τα πιο σημαντικά μέσα διαβίωσης για τους κατοίκους του χωριού είναι η παραγωγή κλημεντίνων και μανταρινιών. Σχεδόν το 60% της γης της πόλης καλύπτεται από κήπους μανταρινιών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Επαρχία Αλακόλ
Η επαρχία Αλακόλ (Алакөл ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ουσαράλ. Πληθυσμός: 70,427 (εκτίμηση 2013) 69,398 (απογραφή 2009) 79,773 (απογραφή 1999).
Γεωγραφία
Η επαρχία βρίσκεται στην περιοχή Μπαλκάς-Αλακόλ. Μέρος του ανατολικού συνόρου της (όπου η επαρχία συνορεύει με την περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν) μοιράζεται τις λίμνες Σασικκόλ, Κοσκαρκόλ, Αλακόλ και Ζαλανασκόλ. Δεν υπάρχουν μεγάλοι ποταμοί στην επαρχία, αλλά μόνο ο μικρός ποταμός Τεντέκ, που κατευθύνεται προς την λίμνη Σασικκόλ, αλλά φτάνει στην λίμνη μόνο περιοδικά, είναι ο μεγαλύτερος.
Παραπομπές
Αλακολ Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχ
Ο Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχ (Johann Jakob Bach, βάπτιση 11 Φεβρουαρίου 1682, Άιζεναχ - 16 Απριλίου 1732, Στοκχόλμη) ήταν Γερμανός μουσικός και συνθέτης, αδελφός του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ και πατέρας του Γιόχαν Λούντβιχ Μπαχ. Φοίτησε στη Λατινική Σχολή του Άιζεναχ, όπου εργάστηκε για ένα διάστημα ως μουσικός. Ταξίδεψε στην Πολωνία και τη Σουηδία. Το 1704 κατατάχθηκε ως ομποΐστας στον σουηδικό στρατό. Εικάζεται πως με αφορμή το γεγονός αυτό ο Γ. Σ. Μπαχ συνέθεσε το Capriccio sopra la lontananza del suo fratello dilettissimo (Καπρίτσιο για την αναχώρηση του αγαπημένου αδελφού, BWV 992). To 1707 έγινε ομποΐστας της βασιλικής φρουράς του Καρόλου ΙΒ`. Ταξίδεψε αρκετά ως μέλος του στρατού, στη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου, και στην Κωνσταντινούπολη έμαθε φλάουτο από τον Γάλλο φλαουτίστα Πιερ-Γκαμπριέλ Μπυφαρντέν (P. G. Buffardin). Το 1713 έγινε μέλος της ορχήστρας στην Αυλή του βασιλιά στη Στοκχόλμη.
Χάιδω
Η Χάιδω ήταν θρυλική Σουλιώτισα. Ήταν ωραία και ανδρεία γυναίκα. Πήγαινε πάντα στους πολέμους των Σουλιωτών και είχε μαζί της ένα παγούρι με νερό για να δροσίζει τους μαχητές. Η παρουσία της εμψύχωνε στις μάχες πολλούς, και ξυπνούσε την άμιλλα των μνηστήρων της.
Κωνσταντίνος Γαλάτης
Ο Κωνσταντίνος Γαλάτης ήταν δήμαρχος Αθηναίων.
Αναφορές
Γαλατης
Μεχντί Τζομάα
Ο Μεχντί Τζομάα (21 Απριλίου 1962-) είναι Τυνήσιος μηχανικός και πολιτικός. Επιλέχθηκε ως προσωρινός πρωθυπουργός της Τυνησίας στις 14 Δεκεμβρίου 2013. Υπηρέτησε ως υπουργός Βιομηχανίας στην κυβέρνηση του Αλί Λαραγέντ. Ο Τζομάα ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού στις 10 Ιανουαρίου 2014 και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το Φεβρουάριο του 2015.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Μαχντία της Τυνησίας και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Ελ Μανάρ στην Τύνιδα το 1998. Το επάγγελμά του είναι μηχανικός. Κατέχει επίσης μεταπτυχιακό τίτλο στις δομικές κατασκευές μηχανικής και στα μοντέλα. Είναι πατέρας 5 παιδιών.
Πολιτικός βίος
Έπειτα από την πρόταση του Χαμαντί Τζεμπαλί να συμμετάσχει στην κυβέρνησή του, ο Τζoμάα παραιτήθηκε από τη δουλειά του αποφάσισε να συνεισφέρει στη μετάβαση της χώρας του στη δημοκρατία, έπειτα από την παραίτηση του Μπεν Αλί και την Τυνησιακή Επανάσταση του 2011. Ο ανεξάρτητος Τζoμάα έγινε υπουργός Βιομηχανίας στις 13 Μαρτίου 2013 στην κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Αλί Λαραγέντ. Έπειτα από τη δολοφονία του Μοχάμανετ Μπραχμί τον Ιούλιο, επικρατούσε πολιτικό αδιέξοδο. Για την εξομάλυνση της κατάστασης, τα κόμματα ξεκίνησαν εθνικό διάλογο, ο οποίος διήρκεσε επί εβδομάδες. Στις 14 Δεκεμβρίου 2013, αμφότερα τα κυβερνητικά και τα αντιπολιτευόμενα κόμματα συμφώνησαν στην πρωθυπουργία του Τζoμάα. Ο τελευταίος έγινε προσωρινά πρωθυπουργός, μέχρι να διεξαχθούν νέες εκλογές. Ανέλαβε επικεφαλής μιας κυβερνήσεως τεχνοκρατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τυνησίας
Παναγία Παξών
Η Παναγία είναι ένα μικρό ακατοίκητο ελληνικό νησί στα παράλια των Παξών, το μικρότερο από τα Ιόνια Νησιά. Βρίσκεται 200 μέτρα μακριά από την ανατολική ακτή των Παξών, δίπλα στην πρωτεύουσα των Παξών, την πόλη Γάιος. Πάνω στο νησί βρίσκεται το μοναστήρι, το οποίο γιορτάζει στις 15 Αυγούστου.
<mapframe latitude="39.20326" longitude="20.194759" zoom="13" width="202" height="164" align="right" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας
Κάβουρας Μυκόνου
Ο Κάβουρας ή Καβουρονήσι και Μέγα Καβουρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα στο δυτικό τμήμα του νησιού της Μυκόνου
Βρίσκεται απέναντι από τη Χώρα της Μυκόνου, ενώ δίπλα της υπάρχουν οι βραχονησίδες Μικρό Καβουρονήσι και Άγιος Γεώργιος. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου. Έχει υψόμετρο 0 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και πετρώδες έδαφος χωρίς καθόλου βλάστηση.
Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο (ταινία)
Το γέλιο βγήκε απ’ τον παράδεισο είναι ο τίτλος ελληνικής κωμωδίας παραγωγής Φάρος Φιλμ του 1963 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Κωνσταντίνου και Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Πλοκή
Ο Ξενοφώντας Χαριτίδης (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) είναι εργοστασιάρχης και συνέταιρος με τον Προκόπη (Γιώργος Κωνσταντίνου). Ο Ξενοφώντας επιθυμεί να παντρέψει την κόρη του Λίζα (Βούλα Αβραμίδου) με τον Προκόπη, όμως ούτε η ίδια, αλλά ούτε και η σύζυγος του Ξενοφώντα, Αλίκη (Μαρίκα Νέζερ) συμφωνούν σε αυτή την ιδέα.
Για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της γυναίκας του και της κόρης του, θα πρέπει ο Προκόπης να αλλάξει κατά πολύ την εικόνα του. Έτσι, ο Ξενοφώντας έχει ένα σχέδιο: ο Προκόπης να προσποιηθεί ότι στο παρελθόν είχε ερωτικό δεσμό με μια διάσημη όμορφη, συγκεκριμένα με την Γκιζέλα Ντάλι. Χρησιμοποιούν ως πειστήριο μια ψεύτικη αφιέρωση σε φωτογραφία που δήθεν έδωσε η Γκιζέλα στον Προκόπη. Η Λίζα και η μητέρα της πιστεύουν αυτή την ψεύτικη ιστορία και έτσι η στάση τους απέναντι στον Προκόπη αλλάζει ραγδαία. Ο Προκόπης και η Λίζα αρραβωνιάζονται.
Όμως, κάποια στιγμή η Γκιζέλα Ντάλι βρίσκεται τυχαία στη γειτονιά του υποτιθέμενου πρώην εραστή της για το γύρισμα μιας ταινίας. Οι διαδόσεις περί του παλαιού δεσμού Γκιζέλας-Προκόπη φτάνουν στα αυτιά του Βρασίδα Παπαράντζα (Νίκου Ρίζου), του ζηλιάρη μνηστήρα της Γκιζέλας, ο οποίος επισκέπτεται τον Προκόπη και τον Ξενοφώντα προκειμένου να δοθούν εξηγήσεις. Ο Βρασίδας αισθάνεται προσβεβλημένος και προκαλεί τον Προκόπη σε μονομαχία με πιστόλια, η οποία όμως δεν πραγματοποιείται.
Παραγωγή
Η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1963-1964 κόβοντας 77.264 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 53η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η ταινία κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 12 Νοεμβρίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χρήστου Μουραμπά Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα Κατηγορία:Σενάρια του Γιώργου Παπακώστα
Δήμος Αγρινίου
Ο Δήμος Αγρινίου είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων της Αιτωλίας: Αγγελοκάστρου, Αγρινίου, Αρακύνθου, Θεστιέων, Μακρυνείας, Νεάπολης, Παναιτωλικού, Παραβόλας, Παρακαμπυλίων και Στράτου.
Έδρα του δήμου είναι η μοναδική πόλη του, το Αγρίνιο. Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Αγρινίου.
Πηγές
Αγρινιου *
Ούιπεστ ΦΚ
thumb|150px|Λογότυπο έως το 2017 Η Ούιπεστ ΦΚ (ουγγρικά: Újpest FC, ) είναι ουγγρικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Βουδαπέστη. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μωβ και το λευκό. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο στάδιο «Σούσα Φέρεντς» χωρητικότητας 14.817 θεατών.
Αποτελεί το ποδοσφαιρικό τμήμα του ουγγρικού αθλητικού σωματείου Ούιπεστ ΤΕ, το οποίο εδρεύει στη Βουδαπέστη και διατηρεί τμήματα χόκευ επί πάγου, υδατοσφαίρισης, γυμναστικής, πάλης, τζούντο, κανόε καγιάκ, καράτε, πυγμαχίας, μοντέρνου πένταθλου, σκοποβολής, κολύμβησης, στίβου και τρίαθλου.
Με 20 πρωταθλήματα Ουγγαρίας και 11 κύπελλα στη συλλογή της, η ποδοσφαιρική Ούιπεστ συγκαταλέγεται στα σπουδαιότερα εν ενεργεία σωματεία της χώρας και μάλιστα είναι το αρχαιότερο από αυτά. Έχει επίσης μεγάλη αντιπαλότητα με τη συμπολίτισσά της, Φερεντσβάρος.
Ιστορικά στοιχεία
Το πρώτο σωματείο του Ούιπεστ ιδρύθηκε στις 16 Ιουνίου 1885 με την επωνυμία Újpesti Torna Egylet (Újpesti TE) από έναν εκπαιδευτικό, τον Γιάνος Γκολ, στο Ούιπεστ, μια μικρή ξεχωριστή εκείνα τα χρόνια πόλη στα περίχωρα της Βουδαπέστης. Αρχικά επρόκειτο για ένα αθλητικό σωματείο γυμναστικής, αλλά το 1899 δημιουργήθηκε στην πόλη της Ούιπεστ ένα καθαρά ποδοσφαιρικό σωματείο με την ονομασία Újpesti FC και με τα ίδια χρώματα (μωβ και λευκό). Δύο χρόνια αργότερα τα 2 σωματεία ενοποιήθηκαν υπό την επωνυμία Újpesti TE και έτσι το μέχρι τότε σωματείο γυμναστικής απέκτησε και τμήμα ποδοσφαίρου, που μάλιστα την ίδια χρονιά έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της νεοσυσταθείσας Β΄ Εθνικής Ουγγαρίας. Το 1904 η ομάδα ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία, όπου και παρέμεινε με εξαίρεση έναν υποβιβασμό την περίοδο 1911-12.
Μεσοπόλεμος
Από το 1926, με την εισαγωγή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ουγγαρία, η Ούιπεστ παρουσίασε αλματώδη ανάπτυξη και ειδικά στο τέλος της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930 κατέκτησε 5 πρωταθλήματα Ουγγαρίας καθώς και διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Μιτρόπα Καπ (προκάτοχο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης) του 1929 και 1939, ενώ παράλληλα 5 παίκτες της στελέχωναν την Ουγγρική Εθνική ομάδα που κατέκτησε τη 2η θέση στο Μουντιάλ του 1938. Μεταπολεμικά η Ούιπεστ κατέκτησε ακόμη 3 πρωταθλήματα στη σειρά και έφτασε κάποια στιγμή να διαθέτει 9 παίκτες της στην 11αδα της Εθνικής Ουγγαρίας.
Η Μαγική Ούιπεστ
Το έτος 1969 σηματοδότησε τη χρυσή εποχή της ομάδας, καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Διεθνών Εκθέσεων, όπου ηττήθηκε με συνολικό σκορ 6-2 από τη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Εκείνη η ομάδα της Ουίπεστ κατέκτησε 7 σερί πρωταθλήματα Ουγγαρίας (1969-1975) σκοράροντας ασταμάτητα και σημειώνοντας ακριβώς 500 τέρματα. Παράλληλα έφτανε σχεδόν κάθε χρονιά στα προημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, ενώ την σεζόν 1973-74 προκρίθηκε και στα ημιτελικά του θεσμού, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα νικήτρια του θεσμού Μπάγερν Μονάχου. Τα τελευταία χρόνια η Ούιπεστ βρίσκεται σε αγωνιστική παρακμή ως αποτέλεσμα της ευρύτερης πτώσης που παρουσιάζει το Ουγγρικό ποδόσφαιρο στο σύνολό του. Χαρακτηριστικό της παρακμής αυτής είναι το γεγονός ότι η ομάδα που μονοπωλούσε τους τίτλους στις αρχές του 1970, έχει κατακτήσει μόνο 2 πρωταθλήματα (1989-90 και 1997-98) τα τελευταία 30 χρόνια.
Έδρα
Η ομάδα αγωνίζεται από τις 17 Σεπτεμβρίου 1922 στο στάδιο Ferenc Szusza, όπως είναι η νεότερη ονομασία του σταδίου, που μέχρι τον Οκτώβριο του 2003 ονομάζονταν Megyeri Úti stadium. Μετά τις εργασίες ανακαίνισης που έγιναν στο στάδιο την περίοδο 2000-01, η νέα χωρητικότητά του φτάνει τους 13.501 θεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1885
Επιτάχυνση της βαρύτητας
Στη φυσική, η επιτάχυνση της βαρύτητας είναι η επιτάχυνση που αποκτάει ένα σώμα όταν βρεθεί μέσα στο βαρυτικό πεδίο της Γης. Συμβολίζεται διεθνώς με το γράμμα g. Είναι μέγεθος διανυσματικό όπως ακριβώς και η επιτάχυνση. Η τιμή της δεν εξαρτάται από το βάρος του σώματος και έχει τιμή περίπου 9,8 m/s2 στην επιφάνεια της Γης.
Η ακριβής τιμή της επιτάχυνσης της βαρύτητας μεταβάλλεται συναρτήσει των γεωγραφικών συντεταγμένων. Οι αποκλίσεις οφείλονται κυρίως στο μη συμμετρικό σχήμα της Γης (γεωειδές) και στο γεγονός ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της. Συγκεκριμένα, στον Ισημερινό, όπου το γεωγραφικό πλάτος είναι 0°, βρέθηκε ότι η τιμή του g είναι 9,780 m/s2. Στους πόλους, όπου το γεωγραφικό πλάτος είναι 90°, η τιμή του g είναι 9,832 m/sec2.
Μαθηματική περιγραφή
Η ακριβής τιμή της επιτάχυνσης της βαρύτητας μπορεί να προσδιορισθεί αν καθοριστεί ένα μοντέλο για το σχήμα του σώματος που αποτελεί την πηγή του βαρυτικού πεδίου. Το απλούστερο μοντέλο είναι αυτό ενός σφαιρικού αντικειμένου μάζας Μ και ακτίνας R. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον νόμο της παγκόσμιας έλξης η δύναμη που ασκεί ένα σφαιρικό σώμα μάζας Μ σε οποιοδήποτε αντικείμενο μάζας m στην επιφάνειά του ισούται με:
με φορά προς το κέντρο του σώματος μάζας Μ. Σύμφωνα με τον 2ο νόμο του Νεύτωνα όμως,
όπου a η επιτάχυνση που δέχεται το αντικείμενο μάζας m. Η επιτάχυνση αυτή είναι ίδια για όλα τα αντικείμενα ανεξαρτήτως μάζας και ταυτίζεται με την επιτάχυνση της βαρύτητας, g. Στην περίπτωση της Γης,
Αντικαθιστώντας τις γνωστές τιμές της ακτίνας και μάζας της Γης καθώς επίσης και της σταθεράς της βαρύτητας, προκύπτει η τιμή 9,8 m/s2. Αξίζει να τονισθεί ότι η παραπάνω ανάλυση για την περίπτωση της Γης ισχύει μόνο εφόσον υποθέσουμε ότι η Γη είναι τέλεια σφαίρα και ότι η μοναδική δύναμη που ασκείται στα σώματα που βρίσκονται στην επιφάνειά της είναι αυτή της βαρύτητας. Στην πραγματικότητα, και οι δύο υποθέσεις αυτές είναι λανθασμένες με αποτέλεσμα η πραγματική τιμή της επιτάχυνσης της βαρύτητας να παρουσιάζει μεταβολές συναρτήσει των γεωγραφικών συντεταγμένων.
Διορθώσεις λόγω περιστροφής της Γης
Μία ακριβέστερη τιμή για την επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνεια της Γης μπορεί να προσδιοριστεί αν ληφθεί υπόψη η επίδραση της φυγόκεντρου δύναμης που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της περιστροφής της Γης γύρω από τον άξονά της. Στα πλαίσια της θεωρίας των περιστρεφόμενων πλαισίων αναφοράς, η πραγματική επιτάχυνση της βαρύτητας, g*, στην επιφάνεια ενός σφαιρικού σώματος μάζας Μ και ακτίνας R περιγράφεται από το διάνυσμα
όπου g το διάνυσμα η επιτάχυνση της βαρύτητας αν δεν ληφθεί υπόψη η περιστροφή της Γης (≈ 9,8 m/s2), ω το διάνυσμα της γωνιακής ταχύτητας και R η ακτίνα θέσης με φορά από το κέντρο της Γης προς την επιφάνεια και μέτρο ίσο με την ακτίνα της. Άμεση συνέπεια της παραπάνω σχέσης είναι ότι η πραγματική φορά της επιτάχυνσης της βαρύτητας δεν είναι προς το κέντρο της Γης, αλλά αποκλίνει προς τα έξω κατά μικρή γωνία. Είναι δυνατόν να δειχθεί ότι η γωνία απόκλισης αυτή δίνεται από τον τύπο
όπου φ το γεωγραφικό πλάτος. Η μέγιστη τιμή αντιστοιχεί σε φ=45° και ισούται περίπου με ίση με έξι λεπτά του τόξου (1 λεπτό τόξου αντιστοιχεί σε 1/60 της μοίρας), ενώ αντίστοιχα στους πόλους (φ=90°) που δεν υπάρχει φυγόκεντρη δύναμη η γωνία απόκλισης α είναι μηδέν.
Βάσει του μοντέλου της περιστρεφόμενης σφαίρας, η διαφορά της επιτάχυνσης της βαρύτητας μεταξύ των πόλων και του ισημερινού προκύπτει ότι είναι ίση με 0,034 m/s2 σε αντίθεση με την πραγματική μετρούμενη τιμή των 0,052 m/s2. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η Γη είναι πεπλατυσμένη στους πόλους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινηματική
Ασφάλεια δεδομένων
Ασφάλεια δεδομένων είναι οι τεχνικές εκείνες που εξασφαλίζουν προστασία δεδομένων όπως για παράδειγμα, βάσεων δεδομένων, από ανεπιθύμητες ενέργειες όπως η υποκλοπή τους από μη εξουσιοδοτημένα άτομα, η διαγραφή ή μετατροπή τους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
2511 Πάτερσον
Ο Πάτερσον (Patterson) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1980 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Κάρολιν Σουμέικερ σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ από τους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας. Η Σουμέικερ του έδωσε ως όνομα το επώνυμο του Αμερικανού γεωχημικού Κλαιρ Κάμερον Πάτερσον (Clair Cameron Patterson, 1922-1995).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Πάτερσον είναι V. Ο Πάτερσον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες και 9 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Πατερσον
Αλτσίντε ντε Γκάσπερι
Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (Alcide Amedeo Francesco De Gasperi, 3 Απριλίου 1881 - 19 Αυγούστου 1954) ήταν Ιταλός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός οκτώ διαδοχικών κυβερνήσεων από το 1945 έως το 1953. Στέλεχος του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος (ιταλ:Partito Popolare Italiano) και εμπνευστής του συγγράμματος "Idee ricostruttive" (Ιδέες για την ανασυγκρότηση), που έμελλε να γίνει το μανιφέστο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.
Μαζί με τους Κόνραντ Αντενάουερ, Γιόζεφ Μπεχ, Γιόχαν Βίλεμ Μπέγιεν, Ουίνστον Τσώρτσιλ, Βάλτερ Χάλσταϊν, Σίκο Μάνσχολτ, Ζαν Μονέ, Ρομπέρ Σουμάν, Πωλ-Ανρί Σπάακ, Αλτιέρο Σπινέλι, θεωρείται ιδρυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Βιογραφία
Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι γεννήθηκε στο Πιέβε Τεζίνο, κοντά στο Τρέντο, το οποίο την εποχή εκείνη ήταν τμήμα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και ήταν μέλος μιας φτωχής οικογένειας. Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της Μαρίας Μορανντίνι, και του Αμεντέο ντε Γκάσπερι, ο οποίος ήταν αστυνομικός .Μετά από αυτόν γεννήθηκαν τα αδέλφια του, ο Μάριο, ο οποίος έγινε ιερέας, η Μαρτσέλα και ο Αουγκούστο.
Η Αυστροουγγρική περίοδος
Την περίοδο 1896/1897 εγγράφηκε στο Imperial Regio Ginnasio, το σημερινό Λύκειο Τζιοβάνι Πράτι του Τρέντο, αποδεικνύοντας τις ικανότητές του στα λατινικά, ελληνικά, ιταλικά, γερμανικά και στη φιλοσοφία.
Καθώς δεν μπορούσε να σπουδάσει με υποτροφία σε ιταλικά Πανεπιστήμια, το 1900 πήγε στη Βιέννη για σπουδές φιλολογίας.Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα και υπήρξε ο πρωταγωνιστής των αγώνων των φοιτητών του Τρεντίνο, οι οποίοι ζητούσαν την ίδρυση ενός ιταλόφωνου πανεπιστημίου, εντός των ορίων της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.
Μετά την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών του σπουδών, το 1905, επέστρεψε στο Τρεντίνο και έγινε συντάκτης της εφημερίδας La Voce Cattolica, η οποία αργότερα θα άλλαζε όνομα και θα ονομαζόταν Il Trentino. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του διευθυντή και έγραψε μια σειρά άρθρων τα οποία υπερασπιζόταν τον Ιταλικό χαρακτήρα και την πολιτιστική αυτονομία του Τρεντίνο απέναντι σε κάθε απόπειρα γερμανοποίησης από την πλευρά των εθνικιστικών δυνάμεων του γερμανικού Τιρόλου, όμως ποτέ δεν έθεσε σε αμφισβήτηση την κυριαρχία της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στην περιοχή του Τρεντίνο.
Το 1911 εξελέγη με 3116 ψήφους, αντιπρόσωπος του Τρεντίνο στην αυστριακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις 27 Απριλίου 1914 κατέλαβε μια έδρα στη Τιρολέζικη Δίαιτα του Ίνσμπρουκ.
Ο Ντε Γκάσπερι κράτησε πολιτικά ουδέτερη στάση στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και αρχικά επιθυμούσε μία εμπλοκή της Ιταλίας στον πόλεμο, στο πλευρό της Γερμανίας και της Αυστρίας, θέση την οποία εγκατέλειψε στη συνέχεια.
Μετά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο και περίοδος του φασισμού
Το 1922 παντρεύτηκε τη Φραντσέσκα Ρομάνι και απέκτησε μαζί της, τέσσερις κόρες.
Η ενίσχυση των φασιστικών δυνάμεων στην Ιταλία είχε ως αποτέλεσμα,το 1926, το Λαϊκό Κόμμα να κηρυχθεί παράνομο. Ο Ντε Γκάσπερι συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή. Με την επέμβαση του Βατικανού επέστρεψε στην ελευθερία μετά από κράτηση 18 μηνών. Χάρη στη βοήθεια του επισκόπου του Τρέντο κατάφερε να γίνει δεκτός στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, όπου εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ντε Γκάσπερι έγραψε το Idee ricostruttive (Ιδέες για την ανασυγκρότηση), μελλοντικό μανιφέστο του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.
Η Ιταλική Δημοκρατία
Το 1945 διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών, τελευταίο, του Βασιλείου της Ιταλίας. Όταν εγκαθιδρύθηκε η Δημοκρατία στην Ιταλία, ηγήθηκε μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία διήρκεσε μέχρι τις εκλογές του 1948.
Συνεργάστηκε στενά με τις ΗΠΑ και κατάφερε να εξασφαλίσει δάνειο ύψους 100 εκατομμυρίων δολαρίων.
Το 1946 και συγκεκριμένα, στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι υπέγραψε στο Παρίσι με τον υπουργό εξωτερικών της Αυστρίας, Καρλ Γκρούμπερ, το σύμφωνο «Ντε Γκάσπερι-Γκρούμπερ», το οποίο είχε ως στόχο να προστατεύσει τα δικαιώματα της γερμανόφωνης μειονότητας του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε και έθεσε τις βάσεις για την αυτόνομη άσκηση της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, στις επαρχίες του Μπολτσάνο και του Τρέντο.
Σύμφωνα με τον Μοντανέλι, "ο Ντε Γκάσπερι ζήτησε συνεργασία για να προστατέψει το κόμμα του και τον ίδιο, από τον κίνδυνο να γίνει υποτελής της Εκκλησίας και για να εμποδίσει την Εκκλησία να μπει στον πειρασμό να χρησιμοποιήσει το κόμμα, για να κυβερνήσει την Ιταλία".
Ο Ντε Γκάσπερι  κατάφερε να αντιμετωπίσει με πολιτική αξιοπρέπεια τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τις νικήτριες δυνάμεις και κατάφερε να περιορίσει τις κυρώσεις εναντίον της Ιταλίας και να αποφευχθεί η απώλεια των παραμεθόριων περιοχών, όπως το Άλτο Άντιτζε και η Κοιλάδα της Αόστα. Επίσης, προσπάθησε να επιλύσει υπέρ της Ιταλίας, το ζήτημα της κυριαρχίας της Τεργέστης και της Ίστρια.
Το διπλωματικό επεισόδιο με το Βατικανό
Το 1952, με το φόβο της επικράτησης στην Ιταλία, των μαρξιστικών θέσεων, το Βατικανό πίεσε για τη δημιουργία, στις δημοτικές εκλογές για τον δήμο της Ρώμης,μιας δεξιάς εκλογικής συμμαχίας που θα συμπεριελάμβανε ακόμη και τους νεοφασίστες.
Η Αγία Έδρα, δεν θα δεχόταν ποτέ, η «Αιώνια Πόλη», έδρα του χριστιανισμού, να έχει ως δήμαρχο, έναν κομμουνιστή υποψήφιο. Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι δήλωσε την αντίθεση του σε αυτή την κίνηση, για ηθικούς λόγους, υποστηρίζοντας το όραμά του για ένα κοσμικό κράτος. Δήλωσε με αποφασιστικότητα:
Η θέση του Βατικανού για τον δεξιό συνασπισμό, δεν έγινε αποδεκτή από τον Ντε Γκάσπερι .Το διπλωματικό επεισόδιο με το Βατικανό, προβλημάτισε βαθιά τον Ντε Γκάσπερι. Προς τους συναδέλφους του έγραψε:
Λίγο αργότερα, την ίδια χρονιά, ο Πάπας δε δέχθηκε τον Ντε Γκάσπερι  στο Βατικανό. Ο Ντε Γκάσπερι δήλωσε στον πρέσβη Μαμέλι, ο οποίος του είχε ανακοινώσει την άρνηση του Πάπα :
Η πορεία προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Ο Ντε Γκάσπερι υποστήριξε θερμά την Ευρωπαϊκή ιδέα και γι' αυτή του την προσήλωση τιμήθηκε με το βραβείο «Καρλομάγνος», το 1952. Ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι είχε δηλώσει ότι: Το όραμά του Ντε Γκάσπερι για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το 1952 και ο Ντε Γκάσπερι ανέλαβε πρώτος την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της ΕΚΑΧ.
Η έξοδος από την πολιτική σκηνή και ο θάνατός του
Διατήρησε τη θέση του πρωθυπουργού μέχρι τον Αύγουστο του 1953, όταν παραιτήθηκε λόγω της αποτυχίας του εκλογικού νόμου, που ονομάστηκε από τους αντιπάλους του ως "Νόμος απάτη". Υπήρξε ισχυρός υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ήταν αντίθετος στην ένταξη της Ιταλίας στο ΝΑΤΟ, διότι προτιμούσε τη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άμυνας.
Βιβλιογραφία
Per una bibliografia più completa e aggiornata vedi https://web.archive.org/web/20110312214449/http://www.degasperi.net/ alla voce "bibliografia".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Βραβευθέντες με το Βραβείο Καρλομάγνος Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Λουίς Ραμίρεθ ντε Λουθένα
Ο Λουίς Ραμίρεθ ντε Λουθένα (ισπανικά: Luis Ramírez de Lucena, περ. 1465 – περ. 1530) ήταν Ισπανός σκακιστής, ο οποίος δημοσίευσε το πρώτο σκακιστικό βιβλίο που εξακολουθεί να υπάρχει. Ήταν πιθανά γιος του ανθρωπιστή συγγραφέα και διπλωμάτη Χουάν ντε Λουθένα και καταγόταν από οικογένεια Εβραίων που προσχώρησε στον Ρωμαιοκαθολικισμό.
Το βιβλίο του
200px|μικρογραφία|δεξιά|Μια σελίδα από το βιβλίο του Ο Λουθένα έγραψε το παλαιότερο έντυπο βιβλίο για το σκάκι, με τίτλο Repetición de Amores y Arte de Ajedrez con 101 Juegos de Partido, το οποίο δημοσιεύθηκε στην Σαλαμάνκα το 1497. Το βιβλίο καταγράφει την ανάλυση έντεκα σκακιστικών ανοιγμάτων, περιέχει όμως πολλά στοιχειώδη λάθη που οδήγησαν τον σκακιστικό ιστορικό Χ.Τζ.Ρ. Μάρεϊ να γράψει πως το βιβλίο δείχνει ότι ετοιμάστηκε με βιασύνη. Το βιβλίο γράφτηκε όταν οι κανόνες του σκακιού έπαιρναν τη σύγχρονη μορφή τους, έτσι κάποιες από τις 150 θέσεις στο βιβλίο είναι του παλιού παιχνιδιού και κάποιες του συγχρόνου. Σήμερα υπάρχουν λιγότερα από δώδεκα αντίτυπα του βιβλίου.
Σκακιστική θεωρία
Η θέση Λουθένα πήρε το όνομά του, παρόλο που δεν υπάρχει στο βιβλίο του (η θέση δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1634 από τον Αλεσάντρο Σάλβιο). Στο βιβλίο του όμως υπάρχει το ματ αποπνιγμού (το οποίο αργότερα ονομάστηκε κληρονομιά του Φιλιντόρ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί σκακιστές Κατηγορία:Εβραίοι Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί
Άνιση μάχη (ταινία)
Πλοκή
Διαζευγμένη και μητέρα δύο μικρών παιδιών, η Τζόσι Έιμς επέστρεψε στη γενέτειρά της, τη Μινεσότα, αναζητώντας δουλειά. Υπάρχει μόνο μία διέξοδος: το ορυχείο που, για αιώνες, υπήρξε η οικονομική και κοινωνική ραχοκοκαλιά της περιοχής. Η δουλειά εκεί είναι εξαντλητική, αλλά καλοπληρωμένη, και είναι βέβαιο ότι κάποιος θα κάνει σταθερές συνδέσεις εκεί, αρκεί να σέβεται τις οπισθοδρομικές αξίες και τις παραδόσεις αυτού του περιβάλλοντος.
Επειδή το ορυχείο είναι ένα ανδρικό φέουδο, όπου οι λιγοστές γυναίκες εκτίθενται στη δυσπιστία, ακόμη και στην εχθρότητα, ορισμένου αριθμού ανθρακωρύχων που κρίνουν ότι δεν έχουν θέση εκεί και βλέπουν σε αυτές μόνο πιθανούς ανταγωνιστές, έτοιμες να πάρουν τη δουλειά τους.
Η Τζόσι, όπως και οι σύντροφοί της, βρίσκεται λοιπόν στο στόχαστρο της μοχθηρίας των «ανδρών», των αμφίβολων γούστων ανέκδοτων τους, των κολακευτικών υπονοούμενων τους, των ενοχλητικών ελιγμών τους, που γίνονται γρήγορα ανυπόφοροι. Κανείς όμως δεν θέλει να ακούσει τις διαμαρτυρίες τους. Για την ιεραρχία, για τους γονείς, για τους συντρόφους του ακόμα και για την πιο στενή του φίλη, τη συνδικαλιστική εκπρόσωπο Γκλόρι, τίποτα δεν πρέπει να διαταράξει τις ισορροπίες και τους κανόνες του θεσμού. Η Τζόσι καλείται να σηκωθεί, να σιωπήσει και να μην προσποιηθεί τίποτα...Όμως τα περιστατικά πολλαπλασιάζονται και η πίεση αυξάνεται μέρα με τη μέρα, μέχρι που η νεαρή εργαζόμενη μητέρα επιχειρεί το αδιανόητο: να φέρει την υπόθεση στο δικαστήριο. Μια πρωτοφανής πράξη περιφρόνησης που θα της ανατρέψει τη ζωή και θα αλλάξει το πρόσωπο της δικαιοσύνης...
Παραγωγή
Η Λόις Τζένσον, στην οποία βασίζεται ο χαρακτήρας της Τζόσι, άρχισε να εργάζεται στο ορυχείο EVTAC (από το "Eveleth Taconite") στο Eveleth της Μινεσότα, το 1975 και κίνησε την αγωγή της το 1984, τέσσερα χρόνια πριν από τη χρονιά που ξεκίνησε η ταινία. Το χρονοδιάγραμμά του ήταν συμπυκνωμένο, αλλά στην πραγματικότητα χρειάστηκαν δεκατέσσερα χρόνια για να διευθετηθεί η υπόθεση. Η Τζένσον αρνήθηκε να πουλήσει τα δικαιώματα της ιστορίας της ή να ενεργήσει ως σύμβουλος της ταινίας.
Κυκλοφορία
μικρογραφία|Η Σαρλίζ Θερόν στο εξώφυλλο του περιοδικού Ms. μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2005 και προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου πριν βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις ΗΠΑ, όπου κέρδισε 6.422.455 δολάρια το πρώτο Σαββατοκύριακο, καταλαμβάνοντας την 5η θέση στο box office. Με Προϋπολογισμό στα $35 εκατομμύρια δολάρια, τελικά κέρδισε $18.337.722 στις ΗΠΑ και $6.873.453 στις ξένες αγορές σε συνολικό παγκόσμιο box office 25.211.175 εκατομμυρ'ιων δολαρίων.