cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Κλοτθίλδη της Γαλλίας
Πριγκίπισσα της Γαλλίας
Η Μαρία Αδελαΐδα Κλοτίλδη Ιαβερία γεννήθηκε στις Βερσαλλίες. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας. Ως εγγονή του βασιλιά, ήταν Μικρή Πριγκίπισσα της Γαλλίας. Μετά το θάνατο του παππού τους τον Μάιο του 1774, ο μεγαλύτερος αδερφός της, Λουδοβίκος Αύγουστος, έγινε βασιλιάς ως Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας.
Η Κλοτίλδη και η μικρότερη αδερφή της Ελισάβετ ανατράφηκαν από την κυρία Μαρσάν. Οι αδελφές θεωρήθηκαν πολύ ανόμοιες στην προσωπικότητα. Λόγω του βάρους της, η Κλοτίλδη αποκαλούταν "Χοντρή Κυρία" στην παιδική της ηλικία. Ενώ η Ελισάβετ περιγράφηκε ως "περήφανη, άκαμπτη και παθιασμένη", η Κλοτίλδη ήταν "προικισμένη με την πιο ευτυχισμένη διάθεση, η οποία χρειάζονταν μόνο καθοδήγηση και ανάπτυξη". Ενώ η Κλοτίλδη περιγράφηκε ως πεισματική μαθήτρια, "που την αγάπησαν όλοι όσοι την πλησίασαν", η Ελισάβετ αρνήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα να μελετήσει, δηλώνοντας ότι "υπήρχαν πάντα άνθρωποι που είχαν καθήκον να σκεφτούν για τους πρίγκιπες" και συζητούσε γι' αυτό το θέμα με ανυπομονησία. Λόγω των διαφορών τους, η κυρία ντε Μαρσάν, η οποία δεν ήταν σε θέση να χειριστεί την Ελισάβετ, προτιμούσε την Κλοτίλδη, προκαλώντας την ζήλεια της Ελισάβετ και δημιούργησε μια ανταγωνιστικότητα μεταξύ των αδελφών. Η σχέση τους βελτιώθηκε όταν η Ελισάβετ αρρώστησε και η Κλοτίλδη επέμενε να τη φροντίσει, κατά τη διάρκεια της οποίας επίσης της δίδαξε το αλφάβητο και της έδωσε ένα ενδιαφέρον για τη θρησκεία, που προκάλεσε μια μεγάλη αλλαγή στην προσωπικότητα της Ελισάβετ και έγινε τόσο φίλη της, δασκάλα και σύμβουλος.
Η Κλοτίλδη δεν είχε καλή σχέση με την σύζυγο του αδερφού της, Μαρία Αντουανέττα της Αυστρίας, η οποία φέρεται να δήλωσε υπερβολικά ανοιχτά ότι προτιμούσε την αδελφή της, Ελισάβετ, κάτι που προκάλεσε κάποιο σκάνδαλο στο βασίλειο.
Γάμος
Η Κλοτίλδη προσαρμόστηκε πρόωρα στην αυστηρή καθολική αφοσίωση και είχε την επιθυμία να ακολουθήσει το παράδειγμα της θείας της, Λουίζας, και να ενταχθεί στο Τάγμα των Καρμελιτών. Αντιθέτως, το Φεβρουάριο του 1775 η Κλοτίλδη αρραβωνιάστηκε επισήμως από τον αδελφό της, Λουδοβίκο ΙΣΤ΄, με τον Κάρολο Εμμανουήλ, Πρίγκηπα του Πεδεμοντίου, τον μεγαλύτερο γιο του Βίκτωρα Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης της Ισπανίας. Η Κλοτίλδη δεν ήθελε να παντρευτεί, αλλά προσαρμόστηκε στην επιθυμία του αδελφού της. Ρώτησε την Πριγκίπισσα ντε Λαμπάλ για την προσωπικότητα του μέλλοντα συζύγου της και διδάχθηκε ιταλική για να εκπληρώσει τον ρόλο της ως τελική Βασίλισσα της Σαρδηνίας.
Στις 27 Αυγούστου 1775, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ πάντρεψε την αδερφή του Κλοτίλδη δι' αντιπροσώπου με τον Κάρολο Εμμανουήλ. Κατά την αποχώρηση της Κλοτίλδης από τη Γαλλία, ο αποχαιρετισμός μεταξύ των δύο αδελφών περιγράφηκε ως έντονος και η Ελισάβετ δεν μπορούσε να αφήσει την Κλοτίλδη, σχολίασε η βασίλισσα Μαρία Αντουανέττα: «''Η αδελφή μου Ελισάβετ είναι ένα γοητευτικό παιδί που έχει νοημοσύνη, και πολύ χάρις, κι έδειξε το μεγαλύτερο συναίσθημα και πολύ παραπάνω από την ηλικία της, στην αποχώρηση της αδελφής της. Το φτωχό κοριτσάκι ήταν απελπισμένο και καθώς η υγεία της είναι πολύ ευαίσθητη αρρώστησε και είχε πολύ σοβαρή νευρική κρίση''".
Η Κλοτίλδη ταξίδεψε στο Τορίνο, συνάντησε τον σύζυγό της στο δρόμο του Ποντ-ντε-Μπωβουαζέν και τελικά τον πατέρα του και το υπόλοιπο της Σαρδηνίας στο Σαμπερύ. Συνοδεύτηκε από τον αδελφό της, Κόμη της Προβηγκίας, και τον σύζυγό της. Ο επίσημος γάμος πραγματοποιήθηκε στο Τορίνο. Με την ευκαιρία του γάμου της, υπήρχαν παρατηρήσεις στο γαλλικό δικαστήριο ότι ο γαμπρός της είχε λάβει δύο νύφες αντί για ένα, σε σχέση με το βάρος της. Ο πεθερός της ανησυχούσε ότι το βάρος της θα μπορούσε να επηρεάσει την ικανότητά της να κάνει παιδιά. Ο γαμπρός σχολίασε ότι του δόθηκε «περισσότερη λατρεία».
Πριγκίπισσα του Πεδεμόντιου
Η Κλοτίλδη προσαρμόστηκε γρήγορα και με επιτυχία στους αυστηρούς κανόνες της φανατικής καθολικής πεθεράς της βασίλισσας Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης και συμμετείχε με σεβασμό σε όλες τις δραστηριότητες αναπαραγωγής που αναμένονταν από αυτήν στο ρόλο της ως πριγκίπισσα. Παρόλο που η ένωση διοργανώθηκε για πολιτικούς λόγους, η Κλοτίλδη και ο Κάρολος Εμμανουήλ αγάπησαν ο ένας στον άλλο, ενωμένοι με την ευσέβειά τους και με μια ισχυρή πίστη στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Επιπλέον, ο Κάρολος Εμμανουήλ, που ήταν παθητικός χαρακτήρας, στηριζόταν στην Κλοτίλδη ως ισχυρότερη προσωπικότητα. Ο γάμος, ωστόσο, δεν παρήγαγε παιδιά. Το 1783, μετά από οκτώ χρόνια προσπαθειών για το θέμα, η Κλοτίλδη ζήτησε από τον Κάρολο Εμμανουήλ να σταματήσει τις σεξουαλικές σχέσεις τους και να ζήσει στην αγνότητα ως uti frater et soror, κάτι που αυτός δέχτηκε πρόθυμα.
Η Γαλλική Επανάσταση αποδείχθηκε καταστροφική για την οικογένειά της. Ο μικρότερος αδελφός της, Κόμης του Αρτουά, έφυγε από τη Γαλλία το 1789 και του δόθηκε άδεια να παραμείνει στο Τορίνο υπό την προστασία του πεθερού της, του βασιλιά της Σαρδηνίας. Η Κλοτίλδη φιλοξένησε επίσης τις θείες της, Αδελαΐδα και Βικτωρία, αφού έφυγαν επίσης από τη Γαλλία το 1791.
Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, η κουνιάδα της, Μαρία Αντουανέττα, και η μικρότερη αδερφή της, Ελισάβετ, εκτελέστηκαν το 1793-94. Η εκτέλεση της αδελφής της ήταν τραυματική για την Κλοτίλδη. Αρχικά ήλπιζε ότι η Ελισάβετ δεν θα εκτελεστεί εξαιτίας της συγκριτικά μικρής πολιτικής της σημασίας και τα νέα της εκτέλεσης ήταν επομένως σοκ. Ο σύζυγός της την παρηγόρησε λέγοντας ότι πρέπει να κάνουν μια θυσία, κι εκείνη απάντησε: "Η θυσία γίνεται!" και λιποθύμησε. Συμμετείχε σε μια δημόσια πομπή επιείκειας στο Τορίνο, όπου ανακοίνωσε το θάνατο της αδελφής της και διέταξε να της ειπωθούν προσευχές και στη συνέχεια μίλησε για αυτήν σαν αγία.
Βασίλισσα της Σαρδηνίας
Το 1796, με την άνοδο του συζύγου της στο θρόνο, η Κλοτίλδη έγινε βασίλισσα της Σαρδηνίας. Στις 6 Δεκεμβρίου 1798, η Πρώτη Δημοκρατία της Γαλλίας κήρυξε πόλεμο στη Σαρδηνία. Ο Κάρολος Εμμανουήλ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από όλα τα εδάφη του στην ιταλική ηπειρωτική χώρα και να αποσυρθεί στο νησί της Σαρδηνίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Κλοτίλδη υπηρέτησε ως εκπρόσωπος, de facto επικεφαλής σύμβουλος και πρώτη υπουργός του Καρόλου Εμμανουήλ και μάλιστα χειρίστηκε την εξόριστη κυβέρνηση της Σαρδηνίας, επιδεικνύοντας τόσο διπλωματική ικανότητα όσο και σταθερή υποστήριξη στον σύζυγό της, ο οποίος αρνήθηκε να παραιτηθεί όσο ζούσε, παρά τις απαιτήσεις των αδελφών του να το πράξει.
Θάνατος
Η Κλοτίλδη πέθανε στις 7 Μαρτίου 1802 σε ηλικία 42 ετών. Ο Κάρολος Εμμανουήλ ήταν τόσο θλιμμένος από το θάνατό της που παραιτήθηκε στις 4 Ιουνίου 1802 υπέρ του μικρότερου αδελφού του, Βίκτωρα Εμμανουήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Πεδομόντιου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σαρδηνίας
Χάρι Ντιν Στάντον
Ο Χάρι Ντιν Στάντον (αγγλικά: Harry Dean Stanton, 14 Ιουλίου 1926 - 15 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, μουσικός και τραγουδιστής. Η καριέρα του Στάντον ξεπέρασε τα 60 χρόνια και κατά την διάρκειά της εμφανίστηκε σε ταινίες όπως Cool Hand Luke, Kelly's Heroes, Dillinger, Ο Νονός ΙΙ, Άλιεν, Απόδραση από τη Νέα Υόρκη, Christine, Παρίσι, Τέξας, Repo Man, Pretty in Pink, Ο τελευταίος πειρασμός, Ατίθαση καρδιά, The Straight Story, Το Πράσινο Μίλι, Alpha Dog, Inland Empire.
Βιογραφία
Ο Στάντον γεννήθηκε στο Ίρβαϊν του Κεντάκι και ήταν ο γιος του Σέρινταν Χάρι Στάντον, αγρότη καπνού και μπαρμπέρη, και της Έρσελ (πατρικό Μόμπερλυ), μαγείρισσας. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο Στάντον ήταν στο γυμνάσιο και αργότερα ξαναπαντρεύτηκαν και οι δυο. Είχε δυο νεότερους αδερφούς, τον Άρτσυ και τον Ραλφ, και έναν νεότερο ετεροθαλή αδερφό, τον Σταν. Η οικογένεια είχε κλίση στη μουσική. Ο Στάντον φοίτησε στο Λύκειο Λαφαγιέτ και στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι του Λέξινγκτον όπου σπούδασε δημοσιογραφία και συμμετείχε στο Θέατρο Γκινιόλ υπό την σκηνοθεσία του Βρετανού θεατρικού σκηνοθέτη Γουάλας Μπριγκς. "Θα μπορούσα να είχα γίνει συγγραφέας", είπε σε έναν δημοσιογράφο για το ντοκιμαντέρ του 2011 Harry Dean Stanton : Crossing Mulholland, στο οποίο τραγουδά και παίζει την αρμόνικα. "Έπρεπε να αποφασίσω εάν ήθελα να γίνω τραγουδιστής ή ηθοποιός. Τραγουδούσα από πάντα. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γίνω ηθοποιός, θα μπορούσα να τα κάνω όλα". Ο Μπριγκς τον ενθάρρυνε να αφήσει το πανεπιστήμιο και να γίνει ηθοποιός. Σπούδασε στην Δραματική Σχολή στο Πασαντίνα της Καλιφόρνια μαζί με τους Τάιλερ Μακ Νταφ και Ντάνα Άντριους.
Ο Στάντον ήταν βετεράνος του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εργάστηκε ως μάγειρας κατά την Μάχη της Οκινάουα.
Θάνατος
Ο Στάντον πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 2017 στο Ιατρικό Κέντρο του Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, σε ηλικία 91 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βακτριανή γλώσσα
thumb|right|200px|Η βακτριανή γραφόταν κατά κύριο λόγο με τη χρήση της [[Ελληνικό αλφάβητο|ελληνικής γραφής με την προσθήκη του γράμματος Σω (εδώ σε κεφαλαίο και μικρό) να αντιπροσωπεύει τον ήχο .]] Τα Βακτριανά (Αριαο, Aryao) είναι ιρανική γλώσσα που ομιλούνταν στην περιοχή της Βακτρίας (σημερινό Ουζμπεκιστάν, Αφγανιστάν και Τατζικιστάν ), στην Κεντρική Ασία, και χρησιμοποιούνταν ως επίσημη γλώσσα του ελληνιστικού βασιλείου της Βακτριανής, των Κοσσανών και των Εφθαλιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Αφγανιστάν Κατηγορία:Γλώσσες του Πακιστάν Κατηγορία:Γλώσσες του Τατζικιστάν Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας
Το κορίτσι που αγάπησα
Το κορίτσι που αγάπησα (Τουρκικά: Bir Çocuk Sevdim, Μετάφραση: Αγαπώ ένα παιδί) είναι μια τηλεοπτική σειρά τουρκικής παραγωγής του 2011.
Η Μινέ, μια πολύ όμορφη 17χρονη κοπέλα από μεσοαστική οικογένεια, έχει σχέση με τον Σινάν, μοναχογιό μεγαλοαστικής οικογένειας. Οι δύο νέοι έχουν δώσει όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης, που δεν ενδιαφέρονται για το διαφορετικό τους οικογενειακό υπόβαθρο και θέλουν να ζήσουν μαζί αρμονικά για πολύ καιρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Τολοφώνα Φωκίδας
Η Τολοφώνα (επίσημα Τολοφών) είναι πεδινό χωριό στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδας, σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Τολοφώνα έχει υποστεί τρεις μεγάλες καταστροφές από την απελευθέρωση της έως και σήμερα. Κατά την απελευθέρωση το χωριό πυρπολήθηκε με σημαντικότερο πλήγμα την καταστροφή της εκκλησίας του χωριού του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου. Αργότερα με την προσωρινή επανάκτησή της από τους Τούρκους ο πληθυσμός κατέφυγε στα βουνά ενώ όσοι δεν έφυγαν σφαγιάστηκαν.
Κατά την περίοδο της ιταλικής κατοχής εκτελέστηκε ως εχθρός του καθεστώτος ο πρόεδρος του χωριού Ι. Δασκαλόπουλος και πυρπολήθηκε εκ νέου το χωριό. Ως αποτέλεσμα αυτής της πυρκαγιάς ήταν να καταστραφούν σημαντικά δημόσια κτήρια που υπήρχαν στο χωριό, όπως το Ειρηνοδικείο, το Γυμνασιαρχείο και το ληξιαρχείο με αποτέλεσμα όλες οι πληροφορίες για τους προγόνους των κατοίκων να χαθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Βραχονήσι Παραλίας
Το Βραχονήσι βρίσκεται μέσα στο λιμάνι της Παραλίας στην ακτή της Πιερίας. Διοικητικά ανήκει στο Νομό Πιερίας του Δήμου Κατερίνης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας άνηκε στο Δήμο Παραλίας. Είναι τεχνητό και ακατοίκητο, και έχει έκταση 379,3 τ.μ. και περίμετρο 0,12 χλμ.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Οργανισμός Συγκοινωνιακού Έργου Θεσσαλονίκης
Ο Οργανισμός Συγκοινωνιακού Έργου Θεσσαλονίκης (Ο.Σ.Ε.Θ.) είναι Ανώνυμη Εταιρεία, που ιδρύθηκε με το Ν. 4482/2017 και εποπτεύεται από το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών. Έχει σκοπό την ανάπτυξη, τον συντονισμό, την εποπτεία και τον έλεγχο των δημοσίων επιβατικών αστικών συγκοινωνιών λεωφορείων και μέσων, υπόγειων και επίγειων, σταθερής τροχιάς, καθώς και των θαλάσσιων μεταφορών με σκοπό τη μεταφορά και εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης: λεωφορεία, μετρό, τραμ, θαλάσσιες συγκοινωνίες, αστικά ΚΤΕΛ και παράλληλα επίσης, με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, τον έλεγχο των αγοραίων ταξί.
Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από εννέα (9) μέλη, και διορίζεται με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Υποδομών και Μεταφορών. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ο.Σ.Ε.Θ. αποτελείται από: α) ένα (1) μέλος που προτείνεται από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, β) ένα (1) μέλος από το Δήμο Θεσσαλονίκης, γ) ένα (1) μέλος από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας, δ) ένα (1) συνολικά μέλος από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας), το Εμπορικό  Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το Επαγγελματικό και το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης. Το μετοχικό κεφάλαιο του Ο.Σ.Ε.Θ. ορίστηκε στα έξι εκατομμύρια (6.000.000) ευρώ και κατατέθηκε σε μετρητά σε πιστωτικό ίδρυμα στο όνομα της Ο.Σ.Ε.Θ. με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου, που αποτελεί και μοναδικό μέτοχο της εταιρείας.
Ο Ο.Σ.Ε.Θ. ελέγχει και εποπτεύει τον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης μέχρι τις 31/12/2022, οπότε και θα μεταβιβαστεί ο Ο.Α.Σ.Θ. στον Ο.Σ.Ε.Θ. Σκοπός του Ο.Σ.Ε.Θ. από την 1/1/2023 (την χρονιά που θα ανοίξει το Μετρό) θα είναι η εκτέλεση του αστικού συγκοινωνιακού έργου με λεωφορεία και με μέσα σταθερής τροχιάς (Μετρό Θεσσαλονίκης).
Πηγές
Κατηγορία:Μεταφορές στη Θεσσαλονίκη
Ερρίκος Α΄ της Έσσης
Ο Ερρίκος Α΄ (γερμ.: Heinrich I, 24 Ιουνίου 1244 - 21 Δεκεμβρίου 1308) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν ο πρώτος λάντγραβος της Έσσης (1264-1308). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου της Έσσης.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος (επιζήσας) γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης & Λοτιέ και της Σοφίας των Λουδοβικιδών, κόρης του Λουδοβίκου Δ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας. Η Σοφία ήταν η 2η σύζυγος τού Ερρίκου Β΄, και επιθυμούσε μία κτήση για τον γιο της.
Το 1247 απεβίωσε ο Ερρίκος Ράσπε μάργραβος της Θουριγγίας, νεότερος αδελφός του Λουδοβίκου Δ΄· ήταν ο τελευταίος του Οίκου του. Η ανιψιά του Σοφία διεκδίκησε την κτήση του για τον γιο της Ερρίκο Α΄, αλλά ο Ερρίκος Γ΄ μάργραβος του Μάισσεν, γιος της Γιούτας των Λουδοβικιδών, μεγαλύτερης αδελφής των Λουδοβίκου Δ΄ και Ερρίκου Ράσπε, επίσης διεκδίκησε τη Θουριγγία. Ακόμη ο αρχιεπίσκοπος του Μετς, στον οποίο το μαργραβάτο ήταν υποτελές φέουδο, ζήτησε την επιστροφή του σε αυτόν. Τα δύο ανίψια μοιράστηκαν την κτήση: η Σοφία έλαβε το δυτικό τμήμα (την Έσση), ο Ερρίκος Γ΄ το ανατολικό (την υπόλοιπη Θουριγγία) και ο αρχιεπίσκοπος δέχθηκε τον όρκο υποτέλειάς τους.
Το δυτικό τμήμα, η Έσση, του Ερρίκου Α΄ περιελάμβανε 7 πόλεις. Ο Ερρίκος Α΄ απέκτησε επίσης ένα μέρος από τους παλατινούς κόμητες του Τύμπιγκεν. Το λαντγκραβάτο εκτεινόταν γύρω από την πόλη Έσση, που έγινε η έδρα του. Έκτισε κάστρο στο Μάρμπουργκ, όπου είχε ταφεί η μητέρα της Σοφίας, η αγία Ελισάβετ των Άρπαντ.
Ο Ροδόλφος Α΄ των Αψβούργων τον έθεσε αρχικά εκτός νόμου για τις διαμάχες του με τον αρχιεπίσκοπο του Μετς, αλλά όταν ο Ερρίκος Α΄ τον βοήθησε στον πόλεμο με τον Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και στην κατάκτηση της Βιέννης, ο Ροδόλφος Α΄ αποκατέστησε τη νομιμότητά του. Ο Ερρίκος Α΄ νίκησε τον αρχιεπίσκοπο το 1290 στη μάχη του Φρίτσλαρ. Βοήθησε τον ανιψιό του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης στον Πόλεμο Διαδοχής του Λίμπουργκ.
Το 1292 ο Αδόλφος Νασσάου της Γερμανίας τον έκανε πρίγκιπα του βασιλείου, οπότε δεν είχε επικυρίαρχο τον αρχιεπίσκοπο, αλλά ήταν ελεύθερος. Του έδωσε και δύο πόλεις. Με την επιδέξια διπλωματία του απέκτησε άλλες 9. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα και μετά τη Μέχτιλντ. Η καθεμία είχε δύο γιούς και όταν η Μέχτιλντ ζήτησε μερίδιο για τους δικούς της, προέκυψε έριδα μεταξύ των αδελφών. Ο Ερρίκος Α΄ απεβίωσε στο Μάρμπουργκ και τάφηκε στο ναό της Αγ. Ελισάβετ, κάτι που έγινε συνήθεια για τους απογόνους του. Ο πρωτότοκος είχε αποβιώσει και η Έσση μοιράστηκε: ο δευτερότοκος Όθων Α΄ έλαβε την Άνω Έσση, ο τρίτος την Κάτω Έσση και ο τέταρτος έγινε επίσκοπος του Μύνστερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1263 την Αδελαΐδα των Γουέλφων, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα:
Το 1274 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Ερρίκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Μέχτιλτ της Κλέβης. Είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Μουσείο Μέλισσας
Με τόν όρο Μουσείο Μέλισσας μπορούν να εννοούνται τα παρακάτω:
Φίλιπ Γιάρναχ
Ο Φίλιπ Γιάρναχ (Philipp Jarnach, Παρίσι 26 Ιουλίου 1892 – Αμβούργο 17 Δεκεμβρίου 1982) ήταν καταλανικής καταγωγής Γερμανός συνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάρναχ γεννήθηκε από Καταλανό πατέρα και Φλαμανδή μητέρα στο Νουαζί-λε-Σεκ, κοντά στο Παρίσι. Ενθαρρυμένος από τους Ραβέλ και Ντεμπισί, εμφανίστηκε σε ηλικία 11 ετών ως παιδί-θαύμα στο πιάνο. Μετά από τέσσερα χρόνια σπουδές πιάνου στο Παρίσι με τον Έ. Ρίσλερ (Édouard Risler) και μαθήματα θεωρίας με τον Α. Λαβινιάκ (Albert Lavignac), εργάστηκε ως συνοδός πρόβας (ρεπετιτέρ) στο Ωδείο του Παρισιού. Τα πρώτα έργα του δημοσιεύθηκαν από το 1912 από τον γνωστό, γαλλικό εκδοτικό οίκο, «Durant & Fils». Μετά την κήρυξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαταστάθηκε στη Ζυρίχη με τη σύζυγό του, το 1914. Έναν χρόνο αργότερα, έγινε αγαπημένος μαθητής και φίλος του Φ. Μπουζόνι (Ferruccio Busoni), ο οποίος τον ενέπνευσε, μέσω της πνευματικής του στάσης απέναντι στην καλλιτεχνική ζωή. Ο Γιάρναχ πέτυχε να κερδίσει θέση στη Ζυρίχη, όπου εργάστηκε αρχικά ως ρεπετιτέρ και διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου της πόλης (Stadttheater) και αργότερα ως θεωρητικός σύνθεσης στο Δημοτικό Ωδείο. Μάλιστα, γνώρισε και τον διάσημο Τζέιμς Τζόυς, με τον οποίο νοίκιαζε το ίδιο διαμέρισμα.
Το 1925, ο Γιάρναχ ολοκλήρωσε την όπερα Doctor Faust τού πρόσφατα αποβιώσαντος Μπουζόνι, που αναγνωρίστηκε ως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του. Παρά την εναλλακτική εκδοχή του συγκεκριμένου έργου, το 1984, από τον Antony Beaumont, η βερσιόν του Γιάρναχ είναι αυτή που εκτελείται μέχρι σήμερα. Μεταξύ 1927 και 1949, ο Γιάρναχ εργάστηκε ως καθηγητής σύνθεσης στην Πανεπιστημιακή Σχολή Μουσικής της Κολωνίας. Εκεί, θα αποκτήσει τη φήμη εκπληκτικού παιδαγωγού, ενώ θα ασχοληθεί και με τη σύνθεση. Μεταξύ των μαθητών του, ήσαν συνθέτες όπως ο Κουρτ Βάιλ, ο Μ. Τσίμερμαν (Bernd Alois Zimmermann) και ο Νίκος Σκαλκώτας.
Το 1931, ο Γιάρναχ πήρε τη γερμανική ιθαγένεια, αλλά κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος (1933-1945) στερήθηκε όλων των τιμητικών του θέσεων. Τα πρωτοποριακά του έργα εξαφανίστηκαν από τα προγράμματα συναυλιών και η δημιουργική του προσπάθεια μειώθηκε σημαντικά. Το 1950, εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο. Εκεί, εργάστηκε μέχρι το 1959 ως διευθυντής της νεοσύστατης Ανώτερης Σχολής Μουσικής και, στη συνέχεια, 11 χρόνια ως καθηγητής σύνθεσης.
Το 1954 τιμήθηκε με το «Βραβείο Μπαχ» της πόλης του Αμβούργου, το 1955 διορίστηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών στο Βερολίνο και κέρδισε το «Βραβείο Τέχνης» της ίδιας πόλης. Το 1959 τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Πέθανε το 1982, σε ηλικία 90 ετών στην πόλη Μπέρνσεν κοντά στο Αμβούργο.
Μουσικολογικά στοιχεία
Στη δεκαετία του 1920, θεωρήθηκε ως ηγετική φυσιογνωμία της σύγχρονης γερμανικής μουσικής, μαζί με τον Χίντεμιτ. Χάρη στην «κληρονομιά της ρωμανικής καταγωγής του» αποδείχθηκε «ασφαλής διαμορφωτική δύναμη σε μια ανεξάρτητη συνέχιση» του κλασικισμού, όπως αναζητούσε ο δάσκαλος και φίλος του, Φερούτσιο Μπουζόνι. Δεδομένου ότι, σύντομα, ασχολήθηκε με τη διδασκαλία και έλαβε πολύ σοβαρά αυτό το καθήκον, το συνθετικό του έργο -κυρίως ενόργανη μουσική- παρέμεινε, σχετικά, μικρό. Εξαιτίας και της κριτικής που δέχτηκε, γύρω στο 1950, κινδύνευσε να λησμονηθεί, ως συνθέτης. Ωστόσο, διακρίθηκε πολύ στον τομέα της διδασκαλίας βγάζοντας πολλούς μαθητές, μεταξύ των οποίων και κάποιους οι οποίοι βρίσκονταν σε αντίθετα ιδεολογικά «στρατόπεδα», όπως ήσαν οι Κουρτ Βάιλ και Β. Μάλερ (Wilhelm Maler). Στο έργο του Μουσική με τον Μότσαρτ αποκαλύπτεται ο νεοκλασικισμός του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες Κατηγορία:Καταλανοί
Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ
Το Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ (αγγλικά: Bullets over Broadway) είναι αμερικανική κωμική ταινία του 1994 σε σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν.
Πλοκή
Ο Ντέιβιντ Σέιν είναι ένας νεαρός σεναριογράφος που ψάχνει χρηματοδότηση για να θεατρικό του έργο στο Μπρόντγουεϊ. Προκειμένου να το πραγματοποιήσει, δέχεται τα χρήματα ενός γκάνγκστερ, του Νικ Βαλέντι, υπό τον όρο να παίξει στο έργο η ατάλαντη σύντροφός του, Όλιβ Νιλ. Επίσης, στο έργο θα πάιξουν δύο μεγάλα ονόματα, η Έλεν Σινκλέρ και ο Γουόρντεν Παρσέλ, καθώς και η Ίντεν Μπρεντ.
Ο Βαλέντι, για να είναι σίγουρος ότι δε θα κάνει κανείς κακό στην Όλιβ, δίνει εντολή στο μέλος της συμμορίας, Τσιτς, να παρακολουθεί τις πρόβες. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την παράσταση, η Όλιβ έχει μεγάλο πρόβλημα στο να θυμάται τα λόγια της, ο Τσιτς έχει καταπληκτικές ιδέες για τις αλλαγές στο σενάριο, ενώ ο Ντέιβιντ έρχεται πιο κοντά με την Έλεν Σινκλέρ.
Στην πορεία, ο Τσιτς έχει αναμορφώσει πλήρως το σενάριο και έχει βελτιωθεί πολύ. Παράλληλα, η Όλιβ συνάπτει σχέσει με τον Γουόρντεν, κάτι που υποψιάζεται ο Τσιτς και τον απειλεί. Ο Βαλέντι υποψιάζεται ότι η Όλιβ τα έχει με κάποιον άλλο, όμως δεν μπορεί να καταλάβει με ποιον. Επίσης, η σύντροφος του Ντέιβιντ καταλαβαίνει ότι έχει σχέση με την Έλεν Σινκλέρ, όμως εκείνος το αρνείται.
Σε κάποιες παραστάσεις, η Όλιβ αντικαθίσταται από μία καλή ηθοποιό και το έργο γίνεται πολύ καλύτερο. Ο Τσιτς, βλέποντας τη διαφορά, σκοτώνει την Όλιβ, γιατί τόσο καιρό του κατέστρεφε το σενάριο. Ο Ντέιβιντ γίνεται έξαλλος μαζί του και στη συνέχεια πηγαίνει στην Έλεν και της λέει πως έχει σχέση με την Έλεν Σινκλέρ, όμως εκείνη δε στενοχωριέται, καθώς τα έχει με τον Φλέντερ.
Οι γκάνγκστερς του Βαλέντι του λένε πως ο Τσιτς σκότωσε την Όλιβ, επειδή είχαν σχέση. Ο Βαλέντι πείθεται και τους διατάζει να τον σκοτώσουν. Τον κυνηγούν στα παρασκήνια την ώρα της παράστασης και τον πυροβολούν. Λίγο πριν πεθάνει, λέει στον Ντέιβιντ κάποιες τελευταίες αλλαγές για το σενάριο. Οι κριτικοί θεωρούν το έργο αριστούργημα και νομίζουν πως οι πυροβολισμοί ήταν μέρος του έργου.
Στο τέλος, ο Ντέιβιντ πηγαίνει κάτω από το σπίτι του Φλέντερ και ζητά να είναι ξανά με την Έλεν. Εκείνη γυρίζει σε εκείνον, ο οποίος της ζητά να ζήσουν παντρεμένοι πίσω στον τόπο της, ενώ της αποκαλύπτει δύο πράγματα: ότι την αγαπά και ότι δεν είναι καλλιτέχνης.
Η ταινία πραγματεύεται το ζήτημα της καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά και τις περίπλοκες σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών κατά την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στη Νέα Υόρκη.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα 67α βραβεία Όσκαρ κέρδισε στην κατηγορία Β' γυναικείου ρόλου (Νταϊάν Γουίστ), ενώ έλαβε υποψηφιότητα στις κατηγορίες σκηνοθεσίας, σεναρίου, Β' ανδρικού ρόλου (Τσαζ Παλμιντέρι), Β' γυναικείου ρόλου (Τζένιφερ Τίλι), καλλιτεχνικής διεύθυνσης και κοστουμιών.
Στις Χρυσές Σφαίρες κέρδισε στην κατηγορία Β' γυναικείου ρόλου (Νταϊάν Γουίστ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γούντι Άλεν Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες του 1994 Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Μιχάλης Νηστικάκης
Ο Μιχάλης (Μιχαήλ) Νηστικάκης (1938 - 19 Ιουνίου 2017) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας. Υπηρέτησε σε κρίσιμες θέσεις, όπως διευθυντής της Ασφάλειας Αττικής (1991-92), της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης (1992-93) και υπαρχηγός του Σώματος (1993). Υπήρξε σωματοφύλακας και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (επικεφαλής της προσωπικής του ασφάλειας για 12 χρόνια, από το 1979 έως το 1991). Ενεπλάκη σε υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας, τηλεφωνικών υποκλοπών και λαθρεμπορίου όπλων, αποτάχθηκε από την ΕΛ.ΑΣ., προφυλακίστηκε στις φυλακές Ναυπλίου, αν και τελικά αθωώθηκε.
Μαζί με τον αντιστράτηγο του Στρατού Ξηράς Νικόλαο Γρυλλάκη, ήταν γνωστοί ως «οι στρατηγοί του Μητσοτάκη».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχάλης Νηστικάκης γεννήθηκε το 1938 στο Ηράκλειο Κρήτης, με καταγωγή από το χωριό Καστέλλι της επαρχίας Πεδιάδος. Κατατάχθηκε στο Σώμα της τότε Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής το 1960, αρχικά ως απλός χωροφύλακας, ενώ αργότερα ονομάσθηκε αξιωματικός. Το 1979, αποσπάστηκε στην προσωπική ασφάλεια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος τότε ήταν υπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και στα τέλη της ίδιας χρονιάς ανέλαβε προϊστάμενός της.
Μετά από έναν χρόνο, τον Μάρτιο του 1992, ο Νηστικάκης τοποθετήθηκε διευθυντής της Ασφάλειας Αττικής, μία από τις σημαντικότερες θέσεις της ΕΛ.ΑΣ. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο Νηστικάκης συνέλαβε τον γνωστό αντιεξουσιαστή Γιώργο Μπαλάφα, ως, υποτίθεται, αρχηγό της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, υπόθεση που εξελίχθηκε σε φιάσκο για την Αστυνομία. Τον Μάρτιο του 1993, ο Νηστικάκης προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε Β΄ υπαρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. (τότε υπήρχαν δύο θέσεις υπαρχηγού).
Τον Σεπτέμβριο του 1993, ο Νηστικάκης βρέθηκε κατηγορούμενος μετά την αποκάλυψη της μεγαλύτερης, μέχρι τότε, υπόθεσης αρχαιοκαπηλίας στα ελληνικά χρονικά, η οποία αφορούσε την εξαγωγή στη Γερμανία πάνω από 300 αρχαίων αντικειμένων, που εντοπίστηκαν και κατασχέθηκαν στο λιμάνι της Πάτρας. Οι αρχαιοκάπηλοι Φανουράκης και Αλεξάκης (οι οποίοι προφυλακίστηκαν) κατονόμασαν τον Νηστικάκη ως συνεργό τους, και άφησαν υπονοούμενα ότι ο Νηστικάκης συνέλεγε αρχαία αντικείμενα τα οποία προορίζονταν για την αρχαιολογική συλλογή του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Τις ίδιες ακριβώς ημέρες, ο Νηστικάκης ενεπλάκη και στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, καθώς ο προφυλακισμένος κατηγορούμενος Χρήστος Μαυρίκης (πρώην υπάλληλος του ΟΤΕ και εν συνεχεία αποσπασμένος στο γραφείο του Μητσοτάκη) τον κατονόμασε ως συνεργό του σε παγιδεύσεις τηλεφώνων πολιτικών και δημοσιογράφων με εντολή Μητσοτάκη.
Έναν μήνα μετά, με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, η νέα ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Μανώλη Χουρδάκη, διέταξε Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) σε βάρος του Νηστικάκη, ο οποίος τελικά αποτάχθηκε από το Σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας, και στη συνέχεια προφυλακίστηκε στις φυλακές Ναυπλίου -ο ίδιος ζήτησε να μην προφυλακιστεί στον Κορυδαλλό, για λόγους ασφαλείας, αίτημα που έγινε δεκτό. Ο Νηστικάκης τελικά αθωώθηκε στις 7 Μαρτίου 1996.
Πέθανε στις 19 Ιουνίου 2017, σε ηλικία 79 ετών, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Ελληνικής Αστυνομίας‎ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Α΄ Δημοτικού
μικρογραφία|Α΄ Δημοτικού, Ισραήλ Η Πρώτη τάξη ή Πρώτη Δημοτικού είναι η πρώτη τάξη στο δημοτικό σχολείο. Είναι η πρώτη σχολική χρονιά μετά το νηπιαγωγείο. Τα παιδιά είναι συνήθως 5-7 ετών σε αυτό το επίπεδο βαθμού.
Ευρώπη
Στην Ισπανία, τα παιδιά είναι ηλικίας πέντε έως έξι ετών όταν εισέρχονται στο 1ο έτος του σχολείου (Primer curso).
Νότια Αμερική
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Πεντίνια
Τα πεντίνια (αγγλικά: Pentyne) είναι μια ομάδα αλκινίων, δηλαδή αλειφατικών υδρογονανθράκων που περιέχουν έναν τριπλό δεσμό C≡C, τα οποία έχουν γενικό χημικό τύπο C5H8.
Συγκεκριμένα, πρόκειται για τα ακόλουθα, συνολικά τρία (3), ισομερή θέσης:
Και τα τρία (3) αυτά ισομερή, σε χημικά καθαρή μορφή και σε κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι πτητικά και εύφλεκτα υγρά, που είναι πρακτικώς μη υδατοδιαλυτά. Ως αποτέλεσμα του τριπλού τους δεσμού, τα πεντίνια είναι πολύ δραστικά, όπως τα περισσότερα αλκίνια. Δίνουν αντιδράσεις πολυμερισμού ή και άλλες αντιδράσεις προσθήκης.
Παραγωγή και διαχωρισμός
Η παραγωγή των πεντινίων, μπορεί να γίνει από τα αντίστοιχα αλκένια, αφού προηγουμένως μετατραπούν στα αντίστοιχα διβρωμίδια, με προσθήκη βρωμίου (Br2). Μετά, ακολουθεί απόσπαση δύο (2) ισοδυνάμων υδροβρωμίου (HBr) από τα διβρωμίδια, με τη χρήση κάποιας βάσης, οδηγώντας στο σχηματισμό τριπλού δεσμού. και την παραγωγή των αντιστοίχων πεντινίων: Πιο συγκεκριμένα, το 1-πεντίνιο παράγεται από το 1-πεντένιο. Ενδιάμεσα παράγεται 1,2-διβρωμοπεντάνιο, που αφυδροβρωμιώνεται (συνήθως) με την παρουσία ανθρακικού καλίου (K2CO3), σε υψηλές θερμοκρασίες:
Το 2-πεντίνιο παράγεται ομοίως, αλλά η απόσπαση των δυο (2) ισοδυνάμων υδροβρωμίου, από το ενδιάμεσα σχηματιζόμενο 2,3-διβρωμοπεντάνιο, γίνεται (συνήθως) με χρήση αιθανολικού διαλύματος υδροξειδίου του καλίου (KOH):
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:C5 Κατηγορία:Αλκίνια
Παραδείσι (αποσαφήνιση)
Με τόν όνομα Παραδείσι αναφέρονται τα παρακάτω χωριά και οικισμοί της Ελλάδας:
Στέφανος Ιωαννίδης
Ο Στέφανος Ιωαννίδης (Ξάνθη, 1923 - 1 Μαΐου 2001) ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής, ερευνητής της ιστορίας της Ξάνθης και της Θράκης και εκδότης του περιοδικού «Θρακικά Χρονικά».
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1954, όταν η Φ.Ε.Ξ. δώρισε την Βιβλιοθήκη της στον Δήμο Ξάνθης, ο Στέφανος Ιωαννίδης ανέλαβε την συγκρότηση της ιδρυθείσας Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ξάνθης, της οποίας ήταν διευθυντής μέχρι το καλοκαίρι του 1983, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Κατάφερε να καταστήσει την Δημοτική Βιβλιοθήκη Ξάνθης ως την καλύτερη επαρχιακή Βιβλιοθήκη, οποία κατά την αποχώρησή του είχε 32.000 τόμους βιβλίων.
Το 1960 άρχισε να εκδίδει το περιοδικό «Θρακικά Χρονικά», μια τρίμηνη επιθεώρηση με θέματα αρχαιολογίας, ιστορίας και λαογραφίας μέχρι το τεύχος 28, οπότε διακόπηκε με την επιβολή της δικτατορίας. Συνέχισε μετά το 1972 ως ετήσια έκδοση μέχρι το τεύχος  46 το 1992, οπότε διακόπηκε οριστικά λόγω σοβαρής ασθένειάς του.
Το 1971 παντρεύτηκε την Αθηνά, σύντροφο της ζωής του μέχρι τον θάνατό του. Δεν απέκτησαν παιδιά.
Στην πνευματική του διαδρομή συνδέθηκε στενά με μια άλλη ανήσυχη μορφή της Ξάνθης, τον ιστορικό ερευνητή και συνοδοιπόρο του στην Φ.Ε.Ξ. Θωμά Εξάρχου (1921-2014).
Ποιήματά του μελοποίησε και παρουσίασε στην Ξάνθη ο γνωστός μουσικοσυνθέτης - τραγουδοποιός Θανάσης Γκαϊφύλλιας.
Θέατρο
Μελέτες Μετάφραση από τα γαλλικά
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Τζον Μπάρι
Ο Τζον Μπάρι Πρέντεργκαστ (αγγλικά: John Barry Prendergast, 3 Νοεμβρίου 1933, – 30 Ιανουαρίου 2011) ήταν Άγγλος συνθέτης ιρλανδικής καταγωγής, διάσημος για την ορχηστρική μουσική επένδυση κινηματογραφικών ταινιών. Βραβεύτηκε 5 φορές με το Όσκαρ καλύτερης πρωτότυπης μουσικής για τις ταινίες Γεννημένη ελεύθερη (1966, 2 Όσκαρ, επένδυσης και τραγουδιού), Το λιοντάρι του χειμώνα (1968), Πέρα από την Αφρική (1985), και Χορεύοντας με τους λύκους (1990), και πέρα από τις βραβεύσεις αυτά είχε πλήθος άλλων διακρίσεων σε Γκράμι, Έμμυ, Χρυσές Σφαίρες, και BAFTA. Η μουσική του διακρινόταν για το ξεχωριστό της ύφος το οποίο είχε επιρροές από τους Ρώσους ρομαντικούς συνθέτες, και συχνά δημιουργούσε παραλλαγές των μουσικών θεμάτων του ανάλογα με την εξέλιξη των γεγονότων στις σκηνές των ταινιών τη μουσική των οποίων συνέθετε. Υπήρξε επίσης γνωστός ως ο δημιουργός της μουσικής για 11 ταινίες της σειράς Τζέιμς Μποντ, και της χαρακτηριστικής μουσικής ακολουθίας του Μποντ. Η σταδιοδρομία του διήρκεσε πάνω από 50 έτη, και το 1999 του απονεμήθηκε τιμητικός τίτλος (OBE, Αξιωματικός του Τάγματος Βρετανικής Αυτοκρατορίας) από την βασίλισσα Ελισάβετ Β´ για τις υπηρεσίες του στην μουσική. Έμενε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1975 και έζησε εκεί για το υπόλοιπο της ζωής του, έως τον θάνατο του το 2011.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στο Γιορκ του Γιορκσάιρ στη βόρεια Αγγλία. Ο πατέρας του ήταν Ιρλανδός και εργάζονταν αρχικά ως υπάλληλος προβολής ταινιών κατά την εποχή του βωβού κινηματογράφου, και κατόπιν έφτασε να διαθέτει δική του αλυσίδα κινηματογράφων στη βόρεια Αγγλία, ενώ η Αγγλίδα μητέρα του ήταν πιανίστρια. Υπό τις συνθήκες αυτές ο Μπάρι πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας στον κινηματογράφο κάτι που ο ίδιος δήλωσε αργότερα πως επηρέασε τις μουσικές προτιμήσεις και ενδιαφέροντα του. Έλαβε την εκπαίδευση του σε σχολείο του Γιόρκ, καθώς και μαθήματα εκκλησιαστικού οργάνου στην τοπική εκκλησία.
Σταδιοδρομία
Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην Κύπρο όπου είχε καθήκοντα σαλπιγκτή. Μετά τον στρατό παρακολούθησε μουσικά μαθήματα δι'αλληλογραφίας, και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σε ορχήστρα. Το 1957 ίδρυσε το δικό του μουσικό συγκρότημα με τίτλο John Barry Seven, με το οποίο κατάφερε να συνάψει συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Columbia και να σημειώσει κάποιες επιτυχίες, όπως το Hit and Miss για εκπομπή του BBC και διάφορες εκτελέσεις παραλλαγών γνωστών συνθέσεων όπως το Magnificent Seven. Από το 1959 έως το 1962, καθιερωνόταν όλο και περισσότερο και αναλάμβανε περισσότερα έργα μουσικής επένδυσης. Η πρώτη κινηματογραφική ταινία για την οποία δημιούργησε τη μουσική επένδυση ήταν το Beat Girl το 1960 όπου ο Μπάρι ανέλαβε τη σύνθεση και διεύθυνση της εκτέλεσης, με τη μουσική αυτή επένδυση αργότερα να κυκλοφορεί σε δικό της άλμπουμ στο Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι πρωτόγνωρο για την εποχή.
Ακολούθησαν διάφορες άλλες επιτυχημένες συνεργασίες και μουσικές επενδύσεις, κάτι που τράβηξε την προσοχή των παραγωγών του Τζέιμς Μποντ για την πρώτη ταινία της σειράς, το Δόκτωρ Νο το 1962. Ο Μπάρι προσλήφθηκε και έγινε διάσημος μέσω της χαρακτηριστικής μουσικής ακολουθίας του Τζέιμς Μποντ, αν και η πατρότητα διεκδικήθηκε δικαστικά και κερδήθηκε στα βρετανικά δικαστήρια από τον συνθέτη Μόντυ Νόρμαν τον οποίο ο Μπάρι κλήθηκε να αντικαταστήσει στην ταινία. Ο Μπάρι ανέφερε πως του είχε δοθεί ένα μουσικό χειρόγραφο από τον Νόρμαν, το οποίο μόλις το πήρε ανέλαβε να το διαμορφώσει στην τελική μορφή του ως τη μουσική επένδυση του Τζέιμς Μποντ, και πως κατά την εποχή εκείνη είχε συμφωνήσει για το ποσό των 250 λιρών ο Νόρμαν να διατηρήσει τα δικαιώματα στη σύνθεση χωρίς να επιμείνει να τα διατηρήσει ο ίδιος και αποφεύγοντας τις προστριβές και την πιθανή ζημίωση της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας. Εξακολούθησε για πολλά χρόνια αργότερα να υπερασπίζεται το ότι ήταν ο ίδιος που δημιούργησε τον ήχο του Μποντ.
Το 1963 έκανε την επένδυση για την 2η ταινία Τζέιμς Μποντ, Από τη Ρωσία με αγάπη, το 1964 για το Ζουλού (1964), και το ίδιος έτος και για την 3η ταινία του Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου, όπου τελειοποίησε το μουσικό ύφος του Μποντ. Η διεθνής καταξίωση του όμως, ξεκίνησε με τα 2 βραβεία Όσκαρ που έλαβε για το Γεννημένη ελεύθερη (Born Free) το 1966, για καλύτερη μουσική επένδυση και καλύτερο τραγούδι. Ξανατιμήθηκε με Όσκαρ το 1968 για καλύτερη μουσική επένδυση για το Το λιοντάρι στον χειμώνα (The Lion in Winter), Γκράμι το 1969 για τον Καουμπόι του μεσονυχτίου (Midnight Cowboy), και υποψηφιότητα Όσκαρ το 1971 για το Μαρία Στιούαρτ, Βασίλισσα της Σκωτίας (Mary, Queen of Scots). Κατά τα επόμενα χρόνια είχε πλήθος διακρίσεων και συνεργασιών, κερδίζοντας διάφορες άλλες βραβεύσεις, καθώς ο ξεχωριστός του ήχος ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, ενώ ο ίδιος παρακολουθούσε τις ταινίες με τη μουσική επένδυση του ώστε να βρει ατέλειες στην τελική παραγωγή.
Το δεύτερο κύμα διακρίσεων του στα βραβεία Όσκαρ ήρθε αρχικά με την επένδυση στην ταινία Πέρα από την Αφρική το 1985, το Χορεύοντας με τους λύκους το 1990, και την υποψηφιότητα για το Τσάπλιν το 1992. Συνέχισε να παράγει μουσική επένδυση για κινηματογραφικά έργα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Η τελευταία του μουσική επένδυση ήταν στην ταινία Κωδικός: Enigma το 2001, και το ίδιο έτος ηχογράφησε το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο Eternal Echoes. Μετέπειτα ασχολήθηκε κυρίως με ζωντανές εμφανίσεις.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|170x170εσ|Τιμητική πλακέτα στο κτήριο του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου Παντρεύτηκε τέσσερις φορές, και μετά από τα 3 διαζύγια του, ξαναπαντρεύτηκε το 1978 με την τέταρτη σύζυγο του, Λώρι, μένοντας μαζί έως τον θάνατο του το 2011. Απέκτησε μαζί της έναν γιό, ενώ είχε ήδη 2 κόρες από τους 2 πρώτους γάμους του, και 1 κόρη από σχέση μεταξύ του διαζυγίου των 2 πρώτων γάμων του. Το 1975 μετακόμισε στην Καλιφόρνια και παρέμεινε εκεί. Αργότερα κατηγορήθηκε από Βρετανό δικαστή πως το έκανε για να αποφύγει τη βρετανική φορολογία βάσει της οποίας θα έπρεπε να πληρώσει 134.000 λίρες Αγγλίας, το ζήτημα ωστόσο διευθετήθηκε και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Μπάρι κατάφερε να ταξιδέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετέπειτα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη πίσω στις ΗΠΑ.
Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 30 Ιανουαρίου του 2011 στο σπίτι του στο Oyster Bay της Νέας Υόρκης, σε ηλικία 77 ετών. Στις 20 Ιουνίου του 2011 τελέστηκε αναμνηστική συναυλία προς τιμή του με εκτέλεση των γνωστότερων συνθέσεων του από τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου στο Royal Albert Hall, και παρουσία πολλών παλαιών συνεργατών του και προσωπικοτήτων της μουσικής βρετανικής σκηνής.
Μουσικές επενδύσεις
μικρογραφία|350x350px|Ο Τζον Μπάρι διευθύνοντας την ορχήστρα στο [[Royal Albert Hall, Λονδίνο, 2006]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες μουσικής ταινιών
Θρησκεία στο Μπρουνέι
μικρογραφία|250x250εσ|Το Τζαμί Σουλτάν Ομάρ Αλί Σαϊφουντίν την νύχτα. Μεταξύ των θρησκειών στο Μπρουνέι, το Σουνιτικό Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία. Το 67% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι. Ωστόσο, οι άλλες θρησκείες έχουν επίσης μια σημαντική θέση στη χώρα. Το 13% του πληθυσμού του Μπρουνέι είναι Βουδιστές και ένα άλλο 10% είναι Χριστιανοί. Το υπόλοιπο 10% είναι πιστεύουν σε διάφορες θρησκείες, συμπεριλαμβανομένων αυτοχθόνων θρησκειών.
Το ισλάμ είναι η κρατική θρησκεία του Μπρουνέι, αλλά η ελευθερία της θρησκείας είναι εγγυημένη. Το δικαίωμα της εξάσκησης των κατοίκων δίνεται μια πληθώρα από θρησκείες. Επιπλέον, ορισμένες μη Ισλαμικές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, αναγνωρίζονται. Ωστόσο, τα δικαιώματα αυτά είναι περιορισμένα: η θρησκευτική εκπαίδευση ελέγχεται, ακόμη και στα ιδιωτικά σχολεία, όπου κάθε μη Ισλαμικό θρησκευτικό υλικό που διανέμεται υπόκεινται σε κατάσχεση.
Το κρατικό μαντχάμπ του Ισλάμ είναι η σχολή σάφι της νομολογίας του Σουνιτικό Ισλάμ. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι στο Μπρουνέι είναι εγγεγραμμένοι στην σχολή σάφι, η οποία είναι μιαμια σημαντική πηγή δικαίου για τη χώρα. Ωστόσο, με άδεια από τον Σουλτάνο, οι νομοθέτες μπορούν επίσης να συμβουλεύονται άλλες τρεις Σουνιτικές σχολές του φικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Μπρουνέι Κατηγορία:Θρησκεία ανά χώρα
Συγκοινωνίες στην Θεσσαλονίκη
Το σύστημα μέσων μαζικής μεταφοράς του Πολεοδομικού Συγκροτήματος και της μητροπολιτικής περιοχής της Θεσσαλονίκης αποτελείται από λεωφορεία και, προσεχώς, απο ένα σύστημα μητροπολιτικού σιδηρόδρομου (Μετρό), ενώ ένα τμήμα του συγκοινωνιακού έργου καλύπτεται από τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο. Στις υπόλοιπες περιοχές της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης το μεγαλύτερος μέρος του συγκοινωνιακού έργου καλύπτεται από υπεραστικά λεωφορεία (ΚΤΕΛ) και από τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, ενώ το υπόλοιπο εξυπηρετείται από τις δύο γραμμές του Προαστιακού Σιδηροδρόμου.
Την εποπτεία για την περιοχή της Θεσσαλονίκης έχει ο Οργανισµός Συγκοινωνιακού Έργου Θεσσαλονίκης (ΟΣΕΘ), ενώ ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) έχει την ευθύνη εκτέλεσης του συγκοινωνιακού έργου. Συνεργασία υπάρχει και με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ ΑΕ, λόγω του εντός αστικού ιστού τμήματος του (Προαστιακού Σιδηροδρόμου).
Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ)
Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης είναι από τους μεγαλύτερους φορείς συγκοινωνιακού έργου στην Ελλάδα, υπεύθυνος για τον έλεγχο και την λειτουργία των μέσων μαζικής μεταφοράς της Θεσσαλονίκης, αλλά και της Μητροπολιτικής περιοχής της.
Μέσα Μεταφοράς υπό την εποπτεία του ΟΑΣΘ
Το Μετρό της Θεσσαλονίκης θα αποτελεί το δίκτυο υπόγειου και επίγειου μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της πόλης της Θεσσαλονίκης και της ευρύτερης αστικής περιοχής της. Το μετρό της Θεσσαλονίκης θα είναι το δεύτερο μετρό της Ελλάδος. Θα εξυπηρετεί το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει πληθυσμό ενός εκατομμυρίων κατοίκων. Επίσης, σχεδιάζεται ώστε να προσφέρει πρόσβαση στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και στο Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Η γραμμή που κατασκευάζεται θα ξεκινάει από το Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό και, ακολουθώντας τις οδούς Μοναστηρίου, Εγνατίας και Δελφών, θα καταλήγει στην περιοχή της Νέας Ελβετίας.
Ο Προαστιακός σιδηρόδρομος της Θεσσαλονίκης αποτελεί μια υπηρεσία προαστιακού σιδηροδρόμου που εξυπηρετεί αστικά, προαστιακά και περιφερειακά κέντρα στην Θεσσαλονίκη και τους όμορους νομούς.
Ο προαστιακός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης αποτελείται από τις παρακάτω διαδρομές:
Το δίκτυο εκμεταλλεύεται η ΤΡΑΙΝΟΣΕ Α.Ε.
Το δίκτυο των αστικών λεωφορείων καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του συγκοινωνιακού έργου στο ΠΣ της Θεσσαλονίκης. Με 92 γραμμές, εξυπηρετούνται όλες οι περιοχές της Θεσσαλονίκης και συνδέονται με το κέντρο της, τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, τον υπεραστικό σταθμό ΚΤΕΛ Μακεδονία και το ΙΚΕΑ Θεσσαλονίκης και το αεροδρόμιο Μακεδονία.
Τουριστικές συγκοινωνίες
Υπάρχουν διάφορες εταιρίες που έχουν άδεια για συγκοινωνία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, τα λεωφορεία τους είναι διώροφα με ανοιχτό το επάνω το επίπεδο, η συγκοινωνία είναι μόνο για τουριστικούς σκοπούς και το κόμιστρο είναι υψηλότερο από τις υπόλοιπες συγκοινωνίες.
Κατηγορία:Μεταφορές στη Θεσσαλονίκη
Εκπαίδευση στην Κύπρο
Πρωτοβάθμια εκπαίδευση
Στο ακαδημαϊκό έτος 2012-2013 υπήρχαν 340 δημοτικά σχολεία με 49.612 φοιτητές και 4.144 εκπαιδευτικούς.
Τριτοβάθμια εκπαίδευση
Η ανώτερη ή τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται από ένα δίκτυο κρατικών και ιδιωτικών πανεπιστημίων και σχολών. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια πιστοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 2005 και απαιτούν ειδική άδεια λειτουργίας και ανάθεσης πτυχίων. Αυτό καθορίστηκε στο νόμο περί ιδιωτικών πανεπιστημίων του 2005.
Σήμερα τα ακόλουθα πανεπιστήμια διαθέτουν άδεια από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού για την έκδοση ακαδημαϊκών τίτλων:
Ζωές Παράλληλες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Setra
Η Setra είναι γερμανική εταιρεία που παράγει τουριστικά, υπεραστικά και αστικά λεωφορεία.
Μέχρι το 1995, η Setra άνηκε στην εταρεία Kässbohrer και δραστηριοποιούνταν υπό το όνομα Kässbohrer-Setra. Λόγω οικονομικών προβλημάτων η Kässbohrer εξαγοράστηκε από την Daimler-Benz το 1995.
Ιστορικό
Το πρώτο λεωφορείο ήταν το S8, ονομάζεται έτσι επειδή είχε 8 σειρές από καθίσματα, εισήχθη τον Απρίλιο του 1951 στο International Motor Show της Γερμανίας.
Μοντέλα
Ο μέγιστος αριθμός καθισμάτων μπορεί να προσδιοριστεί από την ονομασία του λεωφορείου. Στην πρώτη γενιά της Setra, στην ονομασία, υπήρχε μόνο ο αριθμός των θέσεων. Στη δεύτερη γενιά, ο αριθμός των σειρών των καθισμάτων μπορεί να προσδιοριστεί από τα πρώτα δύο ψηφία της ονομασίας του οχήματος. Από την τρίτη γενιά, ο αριθμός των σειρών των καθισμάτων προσδιορίζεται από τα δύο τελευταία ψηφία της ονομασίας. Εξαίρεση αποτελούν τα μοντέλα S 250 Special (μία τροποποίηση του S 215) και S 300 NC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων της Γερμανίας Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Μονάρχες της Βραζιλίας
thumb|right|250px|Το έμβλημα των αυτοκρατόρων της Βραζιλίας Η Βραζιλία κυβερνήθηκε με μια σειρά από μονάρχες μεταξύ 1815 - 1889, την πρώτη περίοδο 1815 - 1822 σαν ενωμένο βασίλειο Πορτογαλίας-Βραζιλίας-Αλγκάρβε και την δεύτερη 1822-1889 σαν ανεξάρτητη Αυτοκρατορία της Βραζιλίας, όλοι οι μονάρχες προέρχονταν από τον Οίκο της Μπραγκάνσα. Η Βραζιλία εποικίστηκε από τους Πορτογάλους (1500) από τότε διεκδικήθηκε από το Πορτογαλικό στέμμα σαν αποικία της Πορτογαλίας, το 1815 έγινε ανεξάρτητο βασίλειο το οποίο διοικήθηκε απ'ευθείας από τον βασιλιά της Πορτογαλίας. Από το 1645 την εποχή που η Βραζιλία ήταν ακόμα αποικία ο διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου ονομάστηκε Πρίγκηπας της Βραζιλίας, το 1817 ενώ είχε δημιουργηθεί το ενωμένο βασίλειο ο διάδοχος του θρόνου πήρε τον τίτλο του βασιλικού πρίγκιπα της Πορτογαλίας. Δυο μονάρχες βασίλευσαν στο ηνωμένο βασίλειο Πορτογαλίας - Βραζιλίας - Αλγκάρβε : η βασίλισσα Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας και ο γιος της Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας, η βασίλισσα Μαρία λόγω της ανικανότητας της παραχώρησε τις εξουσίες στον γιο της Ιωάννη. Η Βραζιλία όταν έγινε ανεξάρτητο βασίλειο την κυβέρνησαν δυο αυτοκράτορες : ο Πέτρος Α΄ της Βραζιλίας και ο γιος του Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας, με στρατιωτικό πραξικόπημα (1889) καταργήθηκε η βασιλεία, ο αυτοκράτορας εξορίστηκε και η Βραζιλία ανακηρύχθηκε σε δημοκρατία.
Δημιουργία της αυτοκρατορίας της Βραζιλίας
Την αυτοκρατορική περίοδο ο βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας κράτησε για σύντομο χρονικό διάστημα τον τίτλο του τιτλούχου αυτοκράτορα της Βραζιλίας με την Συνθήκη του Ρίο ντε Τζανέιρο (1825) η οποία καθόρισε την ανεξαρτησία της Βραζιλίας. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ κράτησε τον αυτοκρατορικό τίτλο για 4 μόνο μήνες από την υπογραφή της συνθήκης τον Νοέμβριο του 1825 μέχρι τον θάνατο του τον Μάρτιο του 1826, στην συνέχεια τον διαδέχθηκε ο γιος του Πέτρος Α΄ σαν μοναδικός αυτοκράτορας. Η Βραζιλία διοικήθηκε από το 1640 από μέλη του βασιλικού οίκου της Μπραγκάνσα, ο μοναρχικός τίτλος της ανεξάρτητης Βραζιλίας δημιουργήθηκε το 1815 ύστερα από 7 χρόνια παραμονής της Πορτογαλικής βασιλικής οικογένειας στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο ανεξάρτητος τίτλος του βασιλιά της Βραζιλίας δεν υπήρχε ωστόσο την πρώτη περίοδο, ο βασιλικός τίτλος ήταν "βασιλεύς της Πορτογαλίας, της Βραζιλίας και του Αλγκάρβε". Ο τίτλος του "αυτοκράτορα της Βραζιλίας" αντί του τίτλου του "βασιλιά της Βραζιλίας" ήταν έμπνευση του Ιωσήφ Βονιφάτιου της Ανδράδα για να υποτιμήσει τον τίτλο του βασιλιά της Πορτογαλίας και να τονίσει τις διεκδικήσεις του αυτοκράτορα της Βραζιλίας σε ολόκληρη την νότια Αμερική. Ο Πέτρος Α΄ ο οποίος ήταν βασιλικός πρίγκιπας των Ηνωμένου βασιλείου Πορτογαλίας-Βραζιλίας-Αλγκάρβε ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στις 12 Οκτωβρίου 1822 και στέφθηκε αυτοκράτορας στις 1 Δεκεμβρίου 1822.