cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακουιτανική Γαλατία
Φυλές της Ακουιτανίας
Η Ακουιτανία κατοικήθηκε από τις ακόλουθες φυλές: Aμβιλάτροι, Aναγνούτες, Aρβέρνοι, Aύσκοι, Bασαβοκάτες, Bελένδοι, Bερκοράτες, Bεργέροι, Bιτούριγες Κούβοι, Bιτούριγες Βιβίσκοι, Καρδούκοι, Καμβολέκτροι Αγεσινάτες, Καμπόνοι, Κονβέναι, Κοροσάτοι, Κονσοράνοι, Eλουσάτες, Γαβάλοι, Λασούνοι / Σασουμίνι, Λατουσάτες / Tαρουσάτες, Λεμόβικες, Moνέσοι, Νιτιόβρογες / Aντόβρογες, Oνοβρισάτες, Oσκιδιάτες ορέων, Oσκιδιάτες κάμπων, Πετροκόριοι, Πίκτονες, Πινδεδούνοι / Πινπεδούνοι, Ρουτένοι, Σαντόνες, Σεδιβονιάτες, Σενάτες, Σιβυλάτες, Σοτιάτες, Σουκάσες, Ταρβέλοι, Τορνάτες / Τορουάτες, Βασέοι, Βελάτες, Βελάβοι, Βενάμοι.
Ακουιτανική Γαλατία και Ρώμη
Η Γαλατία ως έθνος δεν ήταν μία φυσική μονάδα (ο Καίσαρας τη διαφοροποιούσε σε κανονικούς Γαλάτες (Κέλτες), Bέλγους και Aκουιτανούς). Προκειμένου να προστατεύσει τη διαδρομή προς την Ισπανία, η Ρώμη βοήθησε τη Μασσαλία (νυν Μarseille) ενάντια στις συνοριακές φυλές. Μετά από αυτή την παρέμβαση, οι Ρωμαίοι κατέκτησαν αυτό, που ονόμασαν Επαρχία (Provincia) το 121 π.Χ. Η Provincia εκτεινόταν από τη Μεσόγειο έως τη λίμνη της Γενεύης, και αργότερα ήταν γνωστή ως Nαρβωνική με πρωτεύουσα τη Ναρβώνα. Μέρος της περιοχής εμπίπτει στη σύγχρονη Προβηγκία (Provence), θυμίζοντας ακόμη το ρωμαϊκό όνομα.
Ο κύριος αγώνας (58–50 π.Χ.) ενάντια στους Ρωμαίους έλαβε χώρα εναντίον τού Ιουλίου Καίσαρα υπό τον Βερκιγγετόριγα στη μάχη της Γεργόβια (πόλη των Aρβέρνων) και στη μάχη της Aλεσίας (πόλη των Mανδουβίων). Ο Γαλάτης διοικητής αιχμαλωτίστηκε στην πολιορκία της Aλεσίας και ο πόλεμος τελείωσε. Ο Ι. Καίσαρας κατέλαβε την υπόλοιπη Γαλατία, δικαιολογώντας την κατάκτησή του ανακαλώντας τις ρωμαϊκές αναμνήσεις από άγριες επιθέσεις επάνω από τις Άλπεις από Κέλτες και Γερμανούς. Η Ιταλία έπρεπε τώρα να υπερασπιστεί από τον Ρήνο.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Sestertius_Hadrianus_Roma_Victory_Cornucopia.jpg/220px-Sestertius_Hadrianus_Roma_Victory_Cornucopia.jpg|αριστερά|μικρογραφία|[[Σηστέρτιος τού Αδριανού που βρέθηκε στον Γαρούνα, κοντά στο Bουρδίγαλα (Μπορντώ), από ναυάγιο τού 155/56 μ.Χ.]]
Περισσότερο από τον Καίσαρα, ο Στράβων επιμένει ότι οι αρχέγονοι Ακουιτανοί διαφέρουν από τους άλλους Γαλάτες, όχι μόνο στη γλώσσα τους, τους θεσμούς και τους διαφορετικούς νόμους («lingua, institutis, legibusque discrepantes»), αλλά και στη διάπλαση τού σώματος, θεωρώντας τους πιο κοντά με τους Ίβηρες. Τα διοικητικά όρια που έθεσε ο Αύγουστος, που περιλάμβαναν και τις κατάλληλες κελτικές φυλές και την αρχέγονους Ακουιτανούς, παρέμειναν αναλλοίωτα μέχρι τη νέα διοικητική αναδιοργάνωση τού Διοκλητιανού (βλ. παρακάτω).
Οι Αρβέρνοι πολεμούσαν συχνά εναντίον των Ρωμαίων με διακόσιες έως τετρακόσιες χιλιάδες άνδρες. Διακόσιες χιλιάδες πολέμησαν εναντίον τού Κόιντου Φάβιου Μάξιμου Αλοβρογικού και τού Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου. Οι Αρβέρνοι όχι μόνο είχαν επεκτείνει την αυτοκρατορία τους μέχρι τη Ναρβώνα και τα όρια του Μασσαλιωτών, αλλά ήταν επίσης κύριοι των φυλών μέχρι τα Πυρηναία, και μέχρι τον ωκεανό και τον Ρήνο (Rhenus).
Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι Βησιγότθοι
Η Πρώιμη Ρωμαϊκή Γαλατία τελείωσε στα τέλη του 3ου αι. Οι εξωτερικές πιέσεις επιδείνωσαν τις εσωτερικές αδυναμίες και η παραμέληση των συνόρων τού Ρήνου είχε ως αποτέλεσμα βαρβαρικές εισβολές και έναν εμφύλιο πόλεμο. Για ένα διάστημα η Γαλατία, συμπεριλαμβανομένης της Ισπανίας και της Βρετανίας, διοικούνταν από μία ξεχωριστή σειρά αυτοκρατόρων (ξεκινώντας από τον Πόστουμο). Ωστόσο δεν είχε γίνει ακόμη καμιά κίνηση για την απόκτηση της ανεξαρτησίας. Σε μία προσπάθεια να σώσει την Αυτοκρατορία, ο Διοκλητιανός αναδιοργάνωσε τις επαρχίες το 293, με την ίδρυση της επισκοπής Βιέν στα νότια της Γαλατίας, αποτελούμενη από την πρώην Ακουιτανική Γαλατία και Ναρβωνική Γαλατία. Ταυτόχρονα, η Aκουιτανία χωρίστηκε στην Ακουιτανία Πρώτη, με έδρα (πρωτεύουσα) το Avaricum Biturigum (Bourges), την Aκουιτανία Δευτέρα (βλέπε Burdigala, το μεταγενέστερο Μπορντώ) και την Aκουιτανία Τρίτη, πιο γνωστή ως Novempopulania («των εννέα λαών»), με την έδρα της στην Έλουσα (Eauze). Η Novempopulania προήλθε από τα όρια, που είχε θέσει ο Καίσαρας για την αρχική Aκουιτανία, η οποία είχε διατηρήσει κάποιο είδος ξεχωριστής αίσθησης ταυτότητας (η αποστολή τού Βέρου στη Ρώμη είχε στόχο να απαιτήσει μία ξεχωριστή επαρχία). Μετά από αυτή την αναδιάρθρωση, η Γαλατία απολάμβανε σταθερότητα και ενισχυμένο κύρος. Μετά την εισβολή τού Ρήνου στις 31 Δεκεμβρίου 406 από 4 φυλές (Aλανοί, Σουήβοι, Aσδίγγοι και Σιλίγγοι Βάνδαλοι), τα γραφεία της γαλατικής νομαρχίας μεταφέρθηκαν από τους Τρεβήρους (Trier) στην Aρελάτη (Αrles), παρόλο που τα σύνορα του Ρήνου αποκαταστάθηκαν στη συνέχεια και ήταν υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων μέχρι το 459 (οπότε η Κολωνία καταλήφθηκε από τους Φράγκους). Η ρωμαϊκή προσοχή είχε μετατοπιστεί στον νότο για να προσπαθήσει να ελέγξει τους εισβολείς και να τους κρατήσει από τη Μεσόγειο, μία πολιτική που απέτυχε, αφού οι Βάνδαλοι άρχισαν να παρενοχλούν τις ακτές από τις βάσεις τους στη νότια Ισπανία από τις αρχές του 420.
Στις αρχές του 5ου αι. στην Ακουιτανία εισέβαλαν οι Γερμανοί Βησιγότθοι. Ο Αυτοκράτορας Φλάβιος Ονώριος παραχώρησε γη στην Ακουιτανία στους Βησιγότθους. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, οι Βησιγότθοι έγιναν Ρωμαίοι υπόσπονδοι (foederati) και ο Φλ. Ονώριος ενήργησε για να τους ανταμείψει σύμφωνα με την αρχή της φιλοξενίας (hospitalitas) (δηλαδή το ρωμαϊκό νομικό πλαίσιο, βάσει τού οποίου οι πολίτες έπρεπε να παρέχουν καταλύματα σε στρατιώτες). Ωστόσο το 418 σχηματίστηκε ένα ανεξάρτητο Βασίλειο των Βησιγότθων από τμήματα της Novempopulania και της Aquitania Secunda. Το τέλος τού στρατηγού Φλ. Αέτιου (454) και η επιδείνωση της αδυναμίας εκ μέρους της δυτικής κυβέρνησης, δημιούργησαν ένα κενό εξουσίας. Κατά τις δεκαετίες τού 460 και τού 470, οι Βησιγότθοι καταπάτησαν το ρωμαϊκό έδαφος στα ανατολικά, και το 476, οι τελευταίες αυτοκρατορικές κτήσεις στα νότια της Ακουιτανίας, παραχωρήθηκαν στους Βησιγότθους. Το βασίλειο των Βησιγότθων επεκτάθηκε αργότερα στα Πυρηναία και στην Ιβηρική Χερσόνησο.
Από το 602 σχηματίστηκε ένα ανεξάρτητο δουκάτο της Γασκωνίας (Wasconia), κάτω από μία Φράγκο-ρωμαϊκή ελίτ, στο πρώην βησιγοτθικό οχυρό της νοτιοδυτικής Ακουιτανίας (δηλαδή στην περιοχή γνωστή αργότερα ως Γασκώνη).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρώην κράτη στην ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ακουιτανίας
Ζιέντ Αζιζί
Ο Ζιέντ Αζιζί (γενν. 11 Ιουνίου 1991) είναι Τυνήσιος αθλητής του στίβου που εξειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια ανδρών. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα εμπόδια στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 με νέο Τυνησιακό ρεκόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυνήσιοι αθλητές
Οκτάβ Μπαντσίλα
Ο Οκτάβ Μπαντσίλα (ρουμανικά: Octav Băncilă, 4 Φεβρουαρίου 1872 – 3 Απριλίου 1944) ήταν Ρουμάνος ρεαλιστής ζωγράφος και αριστερός ακτιβιστής. Ήταν ο αδελφός της Σοφία Νεντέιντε (μιας φεμινίστριας δημοσιογράφου) και κουνιάδος του Ιοάν Νεντέιντε (ο Ιοάν Νεντέιντε ήταν άθεος και σοσιαλιστής φιλόσοφος, αρχισυντάκτης του περιοδικού Contemporanul).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μποτοσάνι. Έμεινε ορφανός από γονείς στην ηλικία των 4 ετών. Μεγάλωσε στο Ιάσιο υπό την κηδεμονία της κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερης αδερφής του και του συζύγου της. Οι ανάδοχοι γονείς του ενθάρρυναν τον Οκτάβ να συνεχίσει την ενασχόληση του με τις τέχνες. Αφού ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Ιασίου. Οι καθηγητές του στη σχολή ήταν ο Γκεόργκε Παναϊτεάνου Μπαρντασάρε, ο Κονσταντίν Ντανιέλ Στάχι και ο Εμανοήλ Μπαρντασάρε. Αποφοίτησε το 1893. Από το 1894 έως το 1897 σπούδασε με υποτροφία στο εξωτερικό. Σπούδασε αρχικά στην Ιταλία και στη Γαλλία. Ύστερα σπούδασε στη Γερμανία, όπου μαθήτευσε υπό τον Νικόλαο Γύζη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Είναι άγνωστο αν αποφοίτησε από την ακαδημία καλών τεχνών του Μονάχου.
Μετά την επιστροφή του στη Ρουμανία, προσπάθησε να ανοίξει ένα στούντιο στο κέντρο του Ιασίου. Ωστόσο, τα οικονομικά του προβλήματα τον ανάγκασαν να μετακομίσει στα προάστια του Ιασίου. Εκείνη τη περίοδο άρχισε να εξερευνά τα κύρια θέματά των πινάκων του (τα οποία ήταν οι απεικονίσεις της ζωής των αγροτών, οι απεικονίσεις των εργατών των εργοστασίων, οι απεικονίσεις των φτωχών Εβραίων εμπόρων και τεχνιτών και οι απεικονίσεις των νομάδων Ρομά). Μετά το 1901 άρχισε να διδάσκει καλλιγραφία και τέχνη σε δημοτικά σχολεία του Ιασίου. Εντυπωσιασμένος από τα αποτελέσματα της Επανάστασης του 1905 στη γειτονική Ρωσική Αυτοκρατορία, εντάχθηκε στους σοσιαλιστικούς κύκλους της περιοχής. Απέκτησε γνωριμίες με μεγάλα πρόσωπα της Αριστεράς, όπως ο Γκαλά Γκαλακτιόν και ο Πωλ Μπουζόρ.
Το 1907, μετά την αποτυχία της Εξέγερσης των ρουμάνων χωρικών, ο Μπέντσιλε άρχισε να ταξιδεύει στα εδάφη του βασιλείου της Ρουμανίας, προσπαθώντας να βρει στοιχεία και αποδείξεις για την κυβερνητική καταστολή και βία. Το αποτέλεσμα των ταξιδιών του ήταν η δημιουργία δώδεκα νέων πινάκων (ορισμένοι από αυτούς δεν έχουν διασωθεί). Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται ο διάσημος πίνακας "Πριν από το 1907", ο οποίος απεικονίζει έναν ηλικιωμένο χωρικό με ανοιχτά τα χέρια. Άλλος ένα γνωστός πίνακας του είναι ο 1907, ο οποίος απεικονίζει τρεις χωρικούς που τρέχουν για να ξεφύγουν από τα πυρά των τουφεκιών. Ακόμη ένας γνωστός πίνακάς του, σχετιζόμενος θεματικά με τους δύο παραπάνω (και καρπός των ταξιδιών του μετά την αποτυχημένη εξέγερση) απεικονίζει διάφορες νεκρές σωρούς σε ένα χωράφι (τις οποίες επιβλέπουν στρατιώτες).
Μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άρχισε να συμμετέχει σε πασιφιστικά κινήματα, χρησιμοποιώντας το έργο του για να σχολιάσει τα αποτέλεσμα της σύγκρουσης. Το 1916 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Ιασίου, θέση την οποία κράτησε μέχρι τη συνταξιοδότηση του το 1937. Το 1919, μαζί με τον Κονσταντίν Ιόν Παρχόν και τον Μπουζόρ, ίδρυσαν το βραχύβιο Κόμμα των Εργατών (Partidul Muncitor), το οποίο σύντομα συγχωνεύτηκε με το Κόμμα των Χωρικών.
Συνέχισε να επικρίνει τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στη Μεγάλη Ρουμανία (δηλαδή στο μεσοπολεμικό Βασίλειο της Ρουμανίας) και να υποστηρίζει τις απεργίες στην Κοιλάδα Ζίου. Χρησιμοποίησε την τέχνη του για να επικρίνει τις αντισημιτικές τάσεις στη ρουμανική κοινωνία. Προς το τέλος της ζωής του άρχισε να συμπαθεί τον κομμουνισμό, αν και δεν έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι κομμουνιστές
Δομή του Ελληνικού Στρατού
Το παρακάτω λήμμα παρουσιάζει τη δομή του Ελληνικού Στρατού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Γουλιέλμος Β΄ της Γενεύης
Ο Γουλιέλμος Β' (άκμασε 1208–1252) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης, αρχικά σφετεριστής, από το 1225 μέχρι το τέλος του. Πολέμησε μία μακρά σειρά πολέμων με τον Οίκο της Σαβοΐας και έχασε τον έλεγχο όλης της κομητείας του έξω από το παραδοσιακό Ζενεβουά και είδε την επιρροή του στην πόλη της Γενεύης και τον επίσκοπο της Γενεύης να μειώνεται σοβαρά.
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν ο δεύτερος γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης (απεβίωσε το 1195) και νεότερος αδελφός του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Γενεύης. Όταν ο Ουμβέρτος Α΄ απεβίωσε το 1225, ο Γουλιέλμος Β΄ κατέλαβε την κομητεία και έδιωξε τους γιους του Ουμβέρτου Α΄, δηλ. τους ανιψιούς του Πέτρο και Eμπάλ, οι οποίοι τελικά βρήκαν προστασία υπό τον Πέτρο (Β΄) της Σαβοΐας τον μικρό Σαρλεμάν, ο οποίος τους είχε φέρει μαζί του στην Αγγλία ως το 1244. Εκείνη τη χρονιά ο Πέτρος, ο πρεσβύτερος, νυμφεύτηκε μία πλούσια Αγγλίδα κληρονόμο, τη Ματθίλδη του Λασύ. Ο Πέτρος ο μικρός Σαρλεμάν ήταν στην πραγματικότητα ανιψιός του Γουλιέλμου Β΄, γιος της αδελφής του Mαργαρίτας.
Τον Σεπτέμβριο του 1229 στο Τουρνόν, ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν ένας από τους διαιτητές μίας διαφωνίας μεταξύ του Γουλιέλμου της Σαβοΐας επισκόπου του Βαλένς, ο οποίος ήταν αδελφός του μικρού Σαρλεμάν, και των πολιτών του Βαλένς. Το 1234 απέκτησε τον δεύτερο γιο του Aμεδαίο, που εγκαταστάθηκε ως μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού (canon) στην επισκοπή της Λωζάνης. Το 1239 ο Aμεδαίος ήταν επιτυχής στην ηγεσία τη μερίδας που ήταν υπέρ της Γενεύης, έναντι αυτής υπέρ της Σαβοΐας στις επισκοπικές εκλογές, έτσι τοποθετήθηκε ο Ιωάννης του Κοσοναί στην έδρα του επισκόπου.
Το 1236–37 ο Aίμων βαρόνος του Φωσινύ έγινε προστάτης της κώμης του Σαμονί, παρά το γεγονός ότι ο κόμης της Γενεύης είχε προηγούμενο δικαίωμα. Ο πόλεμος που ακολούθησε, στον οποίο ο γαμπρός του Aίμωνα, ο μικρός Σαρλεμάν, αιχμαλωτίστηκε από τον γιο του Γουλιέλμου Β΄, Ροδόλφο, είχε ως αποτέλεσμα την ήττα της Γενεύης. Πράγματι στις 13 Μαΐου 1237 ο Γουλιέλμος Β΄ αναγκάστηκε να δεχτεί την κρίση του αδελφού τού Πέτρου (Β΄), Aμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας, καταδικάζοντάς τον σε αποζημίωση 20.000 μάρκων και την εκχώρηση του στρατηγικού κάστρου Αρλό (Arlod) στον Ροδανό (Rhône) κοντά στη συμβολή του με το Βαλσερέν, που ήλεγχε τη δίοδο προς τη Λυών. Το ποσό των 20.000 μάρκων ήταν πέρα από την ικανότητα του Γουλιέλμου Β΄ να πληρώσει και η αξία του φρουρίου που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, ήταν πολύ υψηλή. Ο κόμης της Γενεύης και ο Πέτρος συνέχισαν να βρίσκονται σε πόλεμο κατά διαστήματα για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το 1242 ο Γουλιέλμος Β΄ και ο μικρός Σαρλεμάν πολέμησαν έναν τελευταίο, σύντομο πόλεμο για τον έλεγχο του Aρλό. Στις 26 Αυγούστου όμως, συναντώντας τον αντίπαλό του μπροστά στο Aρλό, αναγκάστηκε να το παραχωρήσει.
Το 1250 ο Γουλιέλμος Β΄ πήγε ξανά στον πόλεμο ενάντια στον μικρό Σαρλεμάν σε μία προσπάθεια να ελέγξει την επέκτασή του στην περιοχή του Βω. Αν και καμία σύγχρονη πηγή δεν περιγράφει την πορεία τού πολέμου, είναι προφανές ότι ο Γουλιέλμος Β΄ ηττήθηκε: έχασε το φρούριο Λε Κλε (Les Clées), που επόπτευε το πέρασμα στη Βουργουνδία και αυτό του Μπουργκ-ντυ-Φουρ (Bourg-du-Four) στο κέντρο της Γενεύης. Αναγκάστηκε επίσης να δεχτεί τη διαιτησία του αδελφού τού Πέτρου, Φίλιππου αρχιεπισκόπου της Λυών, ο οποίος με τη σειρά του επέβαλε μία «καρχηδονιακή διευθέτηση» στις 28 Ιουνίου: ο κόμης αναγκάστηκε να παραχωρήσει στον Πέτρο ένα μεγάλο ενέχυρο (gagerie) ως ασφάλεια έναντι καταβολής αποζημίωσης. Αυτό ορίστηκε σε 10.000 μάρκα, που ήταν το ήμισυ της αποζημίωσης που διατάχθηκε το 1237. Το ενέχυρο περιλάμβανε τα κάστρα της Γενεύης, τα Λε Κλε, Σαρούς, Μπαλαιζόν, Ρυ, τις ιδιοκτησίες των υποτελών του: τού κόμη τού Γκυγιέρ και των κυρίων του Λανζέν, του Oρόν και του Βυφλάν και όλες τις δικαιοδοσίες που κατείχε ο Γουλιέλμος Β΄ στην περιοχή του Βω, το Σαμπλαί και στο Φωσινύ, μεταξύ του Aρβ και του Ντρανς και μεταξύ του Κλυς ντε Ζεξ και του Πον ντε Μπαρζάν (Pont de Bargen). Με αυτή την παραχώρηση, η άλλοτε ισχυρή κομητεία της Γενεύης μειώθηκε σε λίγο περισσότερο από το Ζενεβουά. Ο αρχιεπίσκοπος παρενέβη περαιτέρω στη διαμάχη μεταξύ του Γουλιέλμου Β΄ και του Πέτρου για το Αρλό, αποφασίζοντας ότι θα έπρεπε να παραμείνει στην κατοχή του Πέτρου, έως ότου η έρευνα μπορούσε να καθορίσει εάν ανήκει στην επαρχία του Ζεξ ή την κώμη του Ναντυά. Αρχιεπίσκοπος εκείνη την εποχή ήταν ο Βονιφάτιος, αδελφός του Πέτρου και του Φιλίππου.
Ο Γουλιέλμος Β΄ απεβίωσε στο Ντομέν (Domène) τον Νοέμβριο του 1252 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ροδόλφος, ενώ ο μικρότερος γιος του Ερρίκος, έλαβε τα φρούρια Βυάς (Vuache) και Tερνιέ. Εκτός από τους γιους του Ροδόλφο, Aμεδαίο και Ερρίκο, ο Γουλιέλμος Β΄ είχε άλλους τέσσερις. Ένας ιστορικός της Αναγέννησης από τη Σαβοΐα χαρακτηρίζει τον Γουλιέλμο Β΄ ως «εριστικό».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
Λυκία και Παμφυλία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e0/Asia_Minor_in_the_2nd_century_AD_-_general_map_-_Roman_provinces_under_Trajan_-_bleached_-_English_legend.jpg/300px-Asia_Minor_in_the_2nd_century_AD_-_general_map_-_Roman_provinces_under_Trajan_-_bleached_-_English_legend.jpg|μικρογραφία|300x300εσ|Οι ρωμαϊκές επαρχίες της Μ. Ασίας υπό τον Τραϊανό, συμπεριλαμβανομένης της Λυκίας και της Παμφυλίας. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Roman_Empire_125.png/300px-Roman_Empire_125.png|μικρογραφία|300x300εσ|Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία υπό τον [[Αδριανός|Αδριανό (βασ. 117–38), που δείχνει τη συγκλητική επαρχία της Λυκίας και Παμφυλίας στη νότια Μ. Ασία.]]
Η Λυκία και Παμφυλία ήταν το όνομα μίας επαρχίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που βρισκόταν στη νότια Μ. Ασία. Δημιουργήθηκε από τον Αυτοκράτορα Βεσπασιανό (βασ. 69–79), ο οποίος συνένωσε τη Λυκία και την Παμφυλία σε μία ενιαία διοικητική ενότητα. Το 43 μ.Χ., ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος είχε προσαρτήσει τη Λυκία. Η Παμφυλία ήταν τμήμα της πραιτωριανής επαρχίας Γαλατίας.
Το σύνορο, που χαράχθηκε από τον Βεσπασιανό, πήγαινε δυτικά του ποταμού Ινδού (που κυλούσε από την άνω κοιλάδα του στην Καρία) από το οροπέδιο της Πισιδίας μέχρι τη λίμνη Ασκάνιο (Burdur Gölü), νότια της Απάμειας. Στα βόρεια και ανατολικά σχημάτιζε μία γραμμή, που ακολουθούσε τις όχθες των λιμνών Λίμνα (Hoyran Gölü) και Καράλις (Beyşehir Gölü), στρεφόταν νότια προς τον κόλπο της Aδάλα (θάλασσα Παμφυλίας) και ακολουθούσε τα βουνά τού Ταύρου (Toros Dağları) για κάποια δέκα μίλια ανατολικά μέχρι την Ισαυρία. Στη συνέχεια ακολούθησε την Κιλικία Τραχεία για να φτάσει στη θάλασσα στα δυτικά της Ιωτάπης. Τα σύνορα χαράχθηκαν λαμβάνοντας υπόψη γεωγραφικούς και οικονομικούς παράγοντες. Περιλαμβάνονταν το σύνολο των λεκανών των ποταμών Ξάνθου, Κέστρου (Ak Su) και Eυρυμέδοντα (Köprü Irmak). Οι κύριες πόλεις βρίσκονταν στις εκβολές των δύο τελευταίων ποταμών. Στην Πισιδία και στην Παμφυλία εν μέρει οι πόλεις ακολουθούσαν τους λίγους δρόμους προς το εσωτερικό της Μ. Ασίας. Ο πιο σημαντικός ήταν ο δρόμος από την Αττάλεια (Αntalya) προς την Απάμεια. Στη Λυκία ο δρόμος από τα Πάταρα προς τη Λαοδίκεια επί τού Λύκου ακολουθούσε την ακτή. Σημαντικές πόλεις ήταν η Σίδη, η Πτολεμαΐδα, οι Γάγαι και τα Μύρα στην ακτή, η Σελεύκεια στην ενδοχώρα και η Κρέμνα, η Κολβάσα και η Κόμαμα στο οροπέδιο της Πισιδίας, όπου ο Αύγουστος είχε ιδρύσει ρωμαϊκές αποικίες (οικισμούς). Στο οροπέδιο Μιλύας υπήρχαν η Οινόανδα, η Τλως, η Νίσα, η Ποδαλία, η Τερμησσός και η Τρεβέννα. Άλλες σημαντικές πόλεις της Λυκίας ήταν η Πεδνηλισσός, η Αριασσός και η Σαγαλασσός. Κατά μήκος του Ευρυμέδοντα ήταν η Άσπενδος και η Πέργη, όπου υπήρχε ιερό της Αρτέμιδος. Η σημαντικότερη πόλη της περιοχής ήταν τα Πάταρα, στις εκβολές του Ξάνθου.
Κάτω από τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού (βασ. 284–305), ο οποίος διπλασίασε τον αριθμό των ρωμαϊκών επαρχιών μειώνοντας το μέγεθός τους, η Λυκία και η Παμφυλία χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστές επαρχίες. Οι επαρχίες ομαδοποιήθηκαν σε δώδεκα διοικήσεις (dioceses), που υπάγονταν στις τέσσερις πραιτωριανές επαρχίες της Aυτοκρατορίας. Η Λυκία και η Παμφυλία υπάγονταν στην διοίκηση Ασίας (Dioecesis Asiana), της πραιτωριανής επαρχίας της Ανατολής.
Κυβερνήτες
Ο κατάλογος είναι βασισμένος στο έργο τού Ρεμύ Μπερνάρ, [http://www.persee.fr/doc/anatv_1013-9559_1989_mon_2_1 Οι σταδιοδρομίες των συγκλητικών στις ρωμαϊκές επαρχίες της Μ. Ασίας κατά την ακμή της Αυτοκρατορίας (31 av.] J.-C. - 284 απ. J.-C.) Κωνσταντινούπολη, Institut Français d'Études Anatoliennes-Georges Dumézil, 1989, σσ. 279-329).
Ιωσήφ Ταρχανειώτης
Ο Ιωσήφ Ταρχανειώτης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατηγός, πρόεδρος, και Δούξ Αντιόχειας το 1072-1073 ή 74 , κυρίως γνωστός για την μη συμμετοχή του στην αποφασιστική Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071.
Ήταν ένας έμπειρος στρατηγός και δεύτερος στην ιεραρχία του βυζαντινού στρατού στη μάχη του Μαντζικέρτ, με 30.000-40.000 στρατιώτες υπό τις διαταγές του. Το τμήμα του Ταρχανειώτη αποσπάστηκε από το κυρίως σώμα με εντολή του αυτοκράτορα πριν από την κύρια μάχη, αλλά ο Ταρχανειώτης παρέκλινε της πορείας του και κατευθύνθηκε ακόμα μακρύτερα, προς την πόλη Μελιτηνή. Δεν είναι σαφές τι συνέβη στη συνέχεια αλλά η απουσία του Ταρχανειώτη οφείλεται είτε σε προδοσία, ή δυσαρέσκεια, ή ήττα σε μάχη, υπονόμευσε σοβαρά τον Ρωμανό Δ΄ και την ικανότητα να αγωνιστεί στο Μαντζικέρτ. Ακόμα κι αν ο Ταρχανειώτης ηττήθηκε σε μάχη (σύμφωνα με τις Σελτζούκικες πηγές οι βυζαντινές πηγές δεν το αναφέρουν καθόλου), ο Ταρχανειώτης επέζησε.
Ο Ιωσήφ πέθανε το 1074, ενώ είχε διορισθεί ως δούξ της Αντιόχειας, και τον διαδέχτηκε ο γιος του Κατακαλών Ταρχανειώτης.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Μιχαηλ
Τζωρτζ Β. Άλεν
Ο Τζωρτζ Βήναμπλ Άλεν (George Venable Allen, 3 Νοεμβρίου 1903 – 11 Ιουλίου 1970) ήταν Αμερικανός διπλωμάτης, που υπηρέτησε ως πρέσβυς των ΗΠΑ στο Ιράν κατά την κρίση του 1946, και μετέπειτα πρέσβυς των ΗΠΑ σε άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα (το 1957-1958). Ασχολήθηκε επίσης με την επέκταση των δραστηριοτήτων της Φωνής της Αμερικής και την αύξηση της συμμετοχής της χώρας του στις δραστηριότητες της UNESCO.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άλεν γεννήθηκε στο Ντέραμ (Βόρεια Καρολίνα) και ήταν γιος εμπόρου, του Τόμας Έλις Άλεν, και της συζύγου του Χάριετ, το γένος Μουρ. Ο Τζων σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ στη γενέτειρά του (τότε «Κολέγιο Τρίνιτυ»), από όπου απεφοίτησε το 1924, και στο Χάρβαρντ , από όπου απεφοίτησε το 1929. Δίδαξε επί τέσσερα έτη σε γυμνάσιο (1924-1928) και εργάσθηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Asheville Times και Durham Herald.
Εντάχθηκε στη διπλωματική υπηρεσία το 1930, αναλαμβάνοντας στην αρχή υποπρόξενος στην Τζαμάικα και αργότερα πρόξενος στη Σαγκάη, την Πάτρα και το Κάιρο. Κατόπιν τοποθετήθηκε ως πρέσβυς στο Ιράν, από το 1946 έως το 1948. Σε αυτό το διάστημα ασχολήθηκε με το να αποτρέψει μια σοβιετοϊρανική συμφωνία για το πετρέλαιο και πέτυχε να διώξει ο Ιρανός πρωθυπουργός Αχμάντ Καβάμ κομμουνιστές υπουργούς από την κυβέρνησή του. Βοήθησε επίσης στο κτίσιμο σχέσεων με τον Σάχη (βασιλιά) Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί, παίζοντας τένις μαζί του μια φορά την εβδομάδα. Μετά υπηρέτησε για λίγο στην Ουάσινγκτον, ως υφυπουργός Εξωτερικών (1948-1949), προτού ξανασταλεί ως πρέσβυς των ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία (1949-1953), στην Ινδία και το Νεπάλ (1953-1954). Στη συνέχεια ακολούθησε μια ακόμα θητεία του ως υφυπουργού Εξωτερικών, αυτή τη φορά αρμόδιου για θέματα Νότιας Ασίας και Αφρικής, το 1953-1954. Η τελευταία του θητεία ως πρέσβεως ήταν στην Ελλάδα, τη διετία 1956-1957. Επιστρέφοντας οριστικά στις ΗΠΑ, τοποθετήθηκε αμέσως διευθυντής της Υπηρεσίας Πληροφορήσεως των ΗΠΑ (USIA), μέχρι το 1960.
Μετά τη διπλωματική του σταδιοδρομία, ο Άλεν έγινε πρόεδρος του Ινστιτούτου Καπνού, θέση στην οποία παρέμεινε από το 1960 μέχρι το 1966.
Προσωπική ζωή
Ο Άλεν ήταν έγγαμος με την Κάθριν Μάρτιν (Katherine Martin) από το 1934 και συνέγραψε ένα βιβλίο (αυτοέκδοση) με θέμα την κοινή ζωή τους στο εξωτερικό και τίτλο Foreign Service Diary. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά, τον Τζωρτζ Β. τον νεότερο (τζούνιορ), τον Τζων Μ. και τον Ρίτσαρντ Α. Άλεν, που όλα σπούδασαν νομική και έγιναν δικηγόροι στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον.
Ο Τζωρτζ Βήναμπλ Άλεν απεβίωσε σε ηλικία 66 ετών στη Βόρεια Καρολίνα, αλλά τάφηκε στο Κοιμητήριο Ροκ Κρηκ στην Ουάσινγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα
Καθεδρικός Ναός του Σβετιτσχόβελι
Ο Καθεδρικός Ναός του Σβετιτσχόβελι (სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარი) είναι ένας Ορθόδοξος καθεδρικός ναός που βρίσκεται στην πόλη Μτσχέτα της Γεωργίας, 20 χλμ. βορειοδυτικά της Τιφλίδας. Το αξιοθέατο είναι αριστούργημα του πρώιμου Μεσαίωνα που έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ. Ως προς το μέγεθος, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτίριο στη Γεωργία, με πρώτο τον καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας στην Τιφλίδα.
Στα γεωργιανά Σβετι σημαίνει στύλος και τσχόβελι σημαίνει ζωοδόχος, άρα το όνομα Σβετιτσχόβελι σημαίνει ζωοδόχος στύλος ή άγιος στύλος. Ο καθεδρικός ναός είναι το πιο σημαντικό κέντρο της ορθοδοξίας στη Γεωργία. Λέγεται ότι είναι χτισμένος πάνω από τον τάφο της Αγίας Σιδωνίας μαζί με τον «Άρραφο Χιτώνα του Χριστού». Η υφιστάμενη δομή χτίστηκε το 1029 από τον Γεωργιανό αρχιτέκτονα Αρσουκίτζε στη θέση μίας παλαιότερης εκκλησίας του 4ου αιώνα.
Ιστορία
Το 337 ο Βασιλιάς Μιριανός Γ' της Ιβηρίας ανακήρυξε τον χριστιανισμό ως επίσημο θρήσκευμα της Γεωργίας. Αποφάσισε να χτίσει την εκκλησία στη συμβολή των ποταμών Κύρος και Άραγκβι, σε μία τοποθεσία όπου έλεγαν οι παραδόσεις ότι ήταν θαμμένος ο Άρραφος Χιτώνας του Χριστού μαζί με την Αγία Σιδωνία, κάτω από τον μεγάλο κέδρο του βασιλικού κήπου. Αυτός ο κέδρος κόπηκε και με τα ξύλα του χτίστηκε η πρώτη ξύλινη εκκλησία. Η ονομασία ζωοδόχος στύλος προέρχεται από τον ιερό κέδρο με τα ξύλα του οποίου κατασκευάστηκε ο κύριος στύλος της εκκλησίας.
Το δεύτερο μισό του 5ου αιώνα, κατά τη βασιλεία του Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι, η Γεωργιανή Εκκλησία ανεξαρτητοποιήθηκε. Τότε, η Μτσχέτα έγινε έδρα του Πατριαρχείου και κέντρο του Χριστιανισμού στη Γεωργία και σε όλον τον Καύκασο. Με διαταγή του βασιλιά, στη θέση της μικρής ξύλινης εκκλησίας χτίστηκε μία μεγάλη βασιλική.
Το 1010-1029, με εντολή του Πατριάρχη Μελχιζέντεκ Α', ο αρχιτέκτονας Αρσουκίτζε μετέτρεψε την παλαιά βασιλική σε μία μεγάλη θολωτή σταυροειδή εκκλησία. Η κατασκευή διήρκεσε 19 χρόνια, άρχισε επί βασιλείας του Μπαγκράτ Γ' (βασ. 1001-1014), το μεγαλύτερο μέρος των έργων έγιναν επί βασιλείας του Γεώργιου Α' (βασ. 1014-1027) και περατώθηκε τον καιρό του Μπαγκράτ Δ' (βασ. 1027-1072).
Ιστορικά, ο καθεδρικός ναός του Σβετιτσχόβελι έχει υποστεί ζημιές από σεισμούς και εισβολές Αράβων, Περσών, του Ταμερλάνου και Σοβιετικών. Το 1283 ο θόλος κατέρρευσε.
Κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα ο Βασιλιάς Γεώργιος Ε' ο Λαμπρός ανακατασκεύασε τον θόλο. Το 1387 οι ορδές του Ταμερλάνου κατέστρεψαν το τείχος, τους πύργους και τον θόλο, και έκλεψαν τα χρυσά και τη βιβλιοθήκη της εκκλησίας.
Τον 15ο αιώνα ο Αλέξανδρος Α' ανακατασκεύασε τον κατεστραμμένο καθεδρικό ναό. Έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στις αμυντικές δομές του κτιρίου και με τις τροποποιήσεις που έγιναν έχασε ένα μέρος από την αρχική ομορφιά του.
Ο μουσουλμάνος Βασιλιάς Ρόστομ (βασ. 1633–1658) και η χριστιανή Βασίλισσα Μαίρη Νταντιάνι έκαναν έργα ανακατασκευής και επισκευές στον καθεδρικό ναό. Στα τέλη του 17ου αιώνα το Σβετιτσχόβελι ανήκε σε 1025 οικογένειες χωρικών και 237 οικισμούς σε όλην την Γεωργία.
Το 1787, επί βασιλείας του Ηράκλειου Β', γύρω από τον καθεδρικό ναό κατασκευάστηκε ένα οχυρωματικό τείχος με αμυντικές δομές και πύργους.
Το 1963 με αρχαιολογικές ανασκαφές βρέθηκε ο οίκος του Πατριάρχη, του 11ου αιώνα, στα νότια του τείχους. Στην αυλή της εκκλησίας βρέθηκαν τα ερείπια του διώροφου ανακτόρου του Πατριάρχη Αντόν Β'. Το 1970-71, κατά τη διάρκεια έργων ανακαίνισης, βρέθηκαν τα θεμέλια της τριώροφης βασιλικής που έχτισε ο Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι τον 6ο αιώνα.
Ενταφιασμοί
Στον καθεδρικό ναό του Σβετιτσχόβελι έχουν ενταφιαστεί πάνω από 10 Γεωργιανοί βασιλιάδες, αλλά δεν έχουν διασωθεί όλοι οι τύμβοι. Έχουν ενταφιαστεί: ο Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι, ο Δαβίδ Ζ' Ούλου, ο Γεώργιος Ζ', ο Γεώργιος Η', ο Ηράκλειος Β', ο Γεώργιος ΙΒ'. Επίσης, μέλη της βασιλικής οικογένειας και σημαντικές θρησκευτικές προσωπικότητες, όπως ο Πατριάρχης Μελχιζέντεκ Α'.
Περιγραφή
Το συγκρότημα του κτιρίου περιλαμβάνει τον Καθεδρικό Ναό, τα ανάκτορα των Πατριαρχών Μελχιζέντεκ και Αντώνιου Β', το οχυρωματικό τείχος, τις πύλες εισόδου, κελάρια, καμπαναριά και άλλες δομές.
Καθεδρικός Ναός
Είναι θολωτός, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση διαστάσεων 57,7 x 27 μ. που επιμηκύνεται στον άξονα ανατολής-δύσης. Με ύψος 54 μ. είναι από τους ψηλότερους της Γεωργίας. Είναι χτισμένος με γκριζους-κιτρινωπούς και πρασινωπούς αμμόλιθους και πλάκες τόφφου, ενώ διάφορες χρωματιστές πέτρες (ερυθρές και πράσινες) χρησιμοποιήθηκαν για να τονίσουν ορισμένα σημεία. Ο θόλος στηρίζεται σε 4 κολόνες και η εκκλησία φωτίζεται από τα 16 παράθυρα στο τύμπανό του. Εκατέρωθεν της Αγίας Τράπεζας υπάρχουν 2 αψιδωτά δωμάτια. Ο ναός είχε 3 εισόδους, από τις οποίες έχει διατηρηθεί μόνο η δυτική.
Τον 11ο αιώνα ο ναός τοιχογραφήθηκε πλήρως, αλλά έχουν διασωθεί μόνο θραύσματα από τις τοιχογραφίες. Απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Χριστού, αγγέλους και σημαντικές θρησκευτικές και ιστορικές μορφές. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η μοναδική απεικόνιση ζωδιακού κύκλου στη Γεωργία. Υπάρχουν επιγραφές στα Γεωργιανά και στα ελληνικά.
Στο εξωτερικό οι προσόψεις του ναού είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα σχέδια: αμπέλια, σταυρούς, τον Χριστό με αγγέλους, θρησκευτικές φιγούρες, ιερά ζώα (ταύρους, λιοντάρια, αετούς), κ.α. Έχουν διακοσμητικές αψίδες και κόγχες και διακοσμημένα παράθυρα. Επίσης, το πρώτο ηλιακό ρολόι σε σχήμα παγωνιού.
Ανάκτορο του Πατριάρχη Μελχισεδέκ
Το ερειπωμένο ανάκτορο βρίσκεται στην αυλή του ναού, νότια του τείχους και χρονολογείται του 11ου αιώνα. Ήρθε στο φως με αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν το 1963-64, κατά την διάρκεια των οποίων αποκαλύφθηκαν διάφορες δομές, αρκετά κελάρια, κ.α. Το ανάκτορο έχει διαστάσεις 38,5 x 18,5 μ. Έχει μία είσοδο πλάτους 3,5 μ. στα βόρεια.
Ανάκτορο του Πατριάρχη Αντώνιου Β'
Είναι ένα διώροφο πέτρινο κτίριο του 18ου αιώνα που βρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία της αυλής του ναού. Ο πάνω όροφος χωρίζεται σε 5 δωμάτια. Το κτίριο είναι ανακαινισμένο και τροποποιημένο από την αρχική του μορφή.
Δυτική Πύλη εισόδου
Βρίσκεται στο κέντρο της δυτικής πλευράς του τείχους. Είναι μία διώροφη δομή που χτίστηκε το 1029. Στο ισόγειο εκατέρωθεν της πόρτας υπάρχουν δύο υπερώα εμβαδού 22 τ.μ. έκαστο. Ο πρώτος όροφος είναι μία αίθουσα εμβαδού 70 τ.μ. Οι δύο προσόψεις της πύλης είναι διακοσμημένες με κολόνες, ψηλές τριγωνικές κόγχες και ανάγλυφες κεφαλές ταύρων. Το 1964-65 η δυτική πύλη ανακαινίστηκε και τροποποιήθηκε.
Οχυρωματικό τείχος
Το τείχος που περιβάλλει το συγκρότημα κτιρίων του καθεδρικού ναού έχει διαστάσεις 121,6 x 110,5 μ. Το υφιστάμενο τείχος χτίστηκε το 1787 από τον Βασιλιά Ηράκλειο Β', όπως αναφέρεται στην επιγραφή της νότιας πύλης. Παλαιότερα υπήρχε ένα τείχος χτισμένο από θραύσματα πετρών, τμήματα του οποίου έχουν ενσωματωθεί στο υφιστάμενο. Το τείχος διακρίνεται σε δύο επίπεδα, το κάτω και το άνω που έχει τις αμυντικές δομές. Είναι ενισχυμένο με 6 κυλινδρικούς και 2 ορθογώνιους πύργους, 2 ή 3 ορόφων έκαστος. Υπάρχει μία πύλη στα νότια και δύο στενές πόρτες στα βόρεια και νότια. Στα δυτικά υπάρχει η Δυτική Πύλη εισόδου, καμπαναριά και άλλες αστικές δομές.
Παραπομπές
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Για το θρύλο της Αγίας Νίνας και του ζωοποιού στύλου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί
Σεισμός στη Λέσβο (2017)
μικρογραφία|Χάρτης από το επίκεντρο του σεισμού Ένας σεισμός στη Λέσβο σημειώθηκε στις 12 Ιουνίου 2017 στις 15:28:39 ώρα Ελλάδος. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν 5 χιλιόμετρα νότια του Πλωμαρίου. Το μέγεθος του σεισμού ήταν 6.3 βαθμών, ενώ ο σεισμός ταξινομήθηκε ως βίαιος κατά την κλίμακα Μερκάλι. Ο σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές σε περιοχές της νότιας Λέσβου, όπου ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και 10 τραυματίστηκαν. Ο σεισμός έγινε αισθητός και στην Τουρκία, αλλά εκεί δεν αναφέρθηκαν σημαντικές ζημιές ή τραυματισμοί.
Τα επιστημονικά δεδομένα του σεισμού έχουν μετρηθεί από το Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας και έχουν δημοσιευθεί στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Λεσβος 2017
Κανάκια Σαλαμίνας
Τα Κανάκια είναι οικισμός στη Σαλαμίνα, στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων της Περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, τα Κανάκια έχουν 206 κατοίκους. Είναι κτισμένα στη νοτιοδυτική ακτή του νησιού, σε υψόμετρο 10. Βρίσκεται στον μύχο του ομώνυμου όρμου, στην είσοδο του οποίου βρίσκεται νησίδα γνωστή ως Κανάκια.
Ιστορικά στοιχεία
Στα Κανάκια μετά από ανασκαφές οι οποίες ξεκίνησαν το 2000 από το Πανεπιστήμιο Ηπείρου ανακαλύφθηκε ακρόπολη με ανακτορικό συγκρότημα των μυκηναϊκών χρόνων και τμήματα οικισμού της ίδιας περιόδου. Έχει ταυτιστεί με τη μυκηναϊκή πρωτεύουσα του νησιού. Το κεντρικό κτίριο του οικισμού είναι ένα διπλό μέγαρο με 33 δωμάτια σε τέσσερα επίπεδα. Ανάμεσα στα ευρήματα ήταν ένα τάλαντο χαλκού από την Κύπρο και ένα έλασμα φολιδωτής πανοπλίας το οποίο φέρει την αιγυπτιακή βασιλική δέλτο του Ραμσή Β΄.
Τα Κανάκια αναφέρονται για πρώτη φορά στις απογραφές του 1971, όταν προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αιαντείου. Μέχρι το 2001 ήταν γνωστά ως Καρακιάνι.
Δημογραφική πορεία
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στον όρμο βρίσκεται παραλία με βότσαλο. Γύρω από τα Κανάκια βρίσκεται το πευκοδάσος Αγίου Νικολάου. Μέσα στο δάσος βρίσκεται η μονή Αγίου Νικολάου Λεμονιών. Η μονή δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε, αλλά στη βάση του κωδωνοστασίου αναφέρεται η χρονολογία 1742, το οποίο μπορεί να είναι το έτος κτήσεως ή ανακαίνισης. Η μονή διαλύθηκε με διάταγμα το 1833 και ήταν εγκαταλελειμμένη μέχρι το 1966. Κοντά στη μονή βρίσκεται ο βυζαντινός ναός του Αγίου Ιωάννη Καλυβίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σαλαμίνας
Θεόδωρος Σαράντης
Ο '''Θεόδωρος Κων. Σαράντης''' (υπέγραφε στα βιβλία ως «Θεόδωρος Κ.Π. Σαράντης») ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός, συγγραφέας και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1909 στο Περιβόλι Γρεβενών και ήταν βλαχικής καταγωγής. Το 1942, όντας μόνιμος λοχαγός του Στρατού, διορίστηκε νομάρχης Τρικάλων από τον Γεώργιο Τσολάκογλου. Ο διορισμός του Σαράντη εντασσόταν στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προσπάθειας ανάσχεσης από την κατοχική κυβέρνηση, των αποσχιστικών ενεργειών του Αλκιβιάδη Διαμάντη και της Ρωμαϊκής Λεγεώνας. Από αυτή τη θέση συνεργάστηκε προσωρινά με το ΕΑΜ διαβιβάζοντάς του πληροφορίες σχετικά με τις επερχόμενες αντιανταρτικές επιχειρήσεις των ιταλικών δυνάμεων. Το 1943 ο Σαράντης άφησε τη θέση του νομάρχη και ανέλαβε δράση ως τοπικός διοικητής του ΕΔΕΣ μέχρι το τέλος του πολέμου, οπότε και επέστρεψε στις ένοπλες δυνάμεις.
Ως μέλος του ΕΔΕΣ, διετέλεσε σύνδεσμος στις μυστικές συνομιλίες μεταξύ του Ναπολέοντα Ζέρβα και των γερμανικών δυνάμεων.
Μετά τον Εμφύλιο έφυγε από το στράτευμα και πολιτεύτηκε, εκλεγόμενος πολλές φορές βουλευτής. Υπήρξε βουλευτής Γρεβενών με τον Συναγερμό του Αλέξανδρου Παπάγου και πολιτικός φίλος του Μαρκεζίνη, τον οποίο ακολούθησε μαζί με άλλους βουλευτές μετά την αποχώρησή του από το κόμμα του Παπάγου. Επί Δικτατορίας διορίστηκε το 1973 υφυπουργός Εσωτερικών και Περιφερειακός Διοικητής Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Αναφορές
Σαραντης Σ Σαραντης Σαραντης Σαραντης Κατηγορία:Νομάρχες Τρικάλων
Άριστος Καμπάνης
Ο Άριστος Καμπάνης (1883–1956) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ιστορικός, κριτικός λογοτεχνίας και συγγραφέας. Επί Κατοχής ήταν συνεργάτης της ναζιστικής Γερμανίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883 και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη συνέχεια άρχισε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία, καθώς συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες της Αθήνας, όπως το Έθνος, η Ελλάς και ο Βαλκανικός Ταχυδρόμος, όπου κυρίως έγραφε κριτικές βιβλίων και λογοτεχνικά κείμενα άλλου είδους. Υπήρξε πρώτα απολογητής του Δημήτριου Γούναρη και, στη συνέχεια, συνεργάτης του καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά. Τελικά, κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας συνεργάστηκε με τις κατοχικές δυνάμεις. Για αυτό στη συνέχεια καταδικάστηκε ως δοσίλογος και πέθανε στο Δρομοκαΐτειο έχοντας κλονιστεί ψυχικά, το 1956.
Εργογραφία
Η πρώτη του εμφάνιση στην ελληνική λογοτεχνία ήταν το 1914 με τη δημοσίευση της ποιητικής συλλογής Προσφορά στον Ήφαιστο. Μεταξύ 1921 και 1923 εξέδιδε την εφημερίδα Πρωτεύουσα και τα περιοδικά Ελληνικά χρονικά και Το νέον κράτος. Επίσης μετέφρασε λογοτεχνικά έργα στην ελληνική γλώσσα όπως τον Βίο του Ιησού του Ερνέστ Ρενάν και το Εγχειρίδιο του Επίκτητου. Σε άλλα σημαντικά του έργα περιλαμβάνονται τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Ιερώνυμος Δελένδας
Ο Ιερώνυμος Δελένδας ήταν υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατάγεται από τη Σαντορίνη. Υπήρξε διευθύνων σύμβουλος ασφαλιστικής εταιρείας και υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Αναφορές
Δελε Δ
Γεώργιος Κουτσουμάρης
Ο Γεώργιος Κουτσουμάρης ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε καθηγητής της Α.Σ.Ο.Ε., καθηγητής του Πανεπιστημίου Καλιφόρνιας την περίοδο 1964 - 1967 και επιστημονικός διευθυντής του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.
Αλμερία (επαρχία)
thumb|249x249px|Η επαρχία της Αλμερία στην Ισπανία Η Επαρχία της Αλμερίας (ισπανικά: Provincia de Almería) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Είναι η πιο ανατολική επαρχία της Περιφέρειας· βόρεια και βορειοανατολικά συνορεύει με τη Μούρθια, νότια και νοτιοανατολικά βρέχεται από τη Μεσόγειο και δυτικά και βόρεια με την επαρχία της Γρανάδας. Έχει εμβαδό 8.774 χμ² και συνολικό πληθυσμό 701.688 κατοίκους (2015). Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη.
Μορφολογία
Η επαρχία κυριαρχείται από τις απολήξεις της Πενιβαιτικής οροσειράς, στις οποίες εντάσσεται και μέρος της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα, που δημιουργούν ένα εμπόδιο επικοινωνίας τόσο στο εσωτερικό της λόγω της διαμόρφωσης κοιλάδων με κατεύθυνση κυρίως από δυτικά προς ανατολικά. Οι κοιλάδες αυτές φιλοξενούν τα σύντομα ποτάμια της επαρχίας, εκ των οποίων τα σημαντικότερα είναι ο Αλμανθόρα και ο Ανταράξ. Συνολικά έχει 219 χιλιόμετρα ακτής.
Πολύ γνωστοί τουριστικοί προορισμοί είναι οι εθνικοί δρυμοί της Σιέρρα Νεβάδα και του ακρωτηρίου Γκάτα.
Ιστορία
Η επαρχία της  με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ ντε Μπούργος το 1833.
Ανθρωπογεωγραφία
=== Δήμοι με πάνω από 20.000 κατοίκους ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανδαλουσίας Κατηγορία:Αλμερία
Ροδόλφος της Γενεύης
μικρογραφία|Το κάστρο του Σαιντ-Μωρίς ντ'Αγκών όπως φαινόταν το 1782. Ήταν υπό τον έλεγχο του Ροδόλφου, ως φέουδο της Σαβοΐας, το 1263.
Ο Ροδόλφος, γαλλ.: Rodolphe ή Raoul de Genève, (απεβ. 1265) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1252 μέχρι το τέλος του το 1265. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου Β΄ και περιγράφεται από έναν ιστορικό της Αναγέννησης ως «ο πιο φιλόνικος γιος, ενός εριστικού πατέρα». Ήταν μόνιμα σε πόλεμο και οι πιο συχνοί εχθροί του ήταν από τον Οίκο της Σαβοΐας.
Κληρονόμος της Γενεύης
Γύρω στο 1234 ο Aίμων Β΄ του Φωσινύ έγινε προστάτης της κώμης του Σαμονί, παραβιάζοντας τα δικαιώματα του τότε κόμη της Γενεύης, Γουλιέλμου Β΄. Αυτό επιτάχυνε έναν πόλεμο μεταξύ του Οίκου της Γενεύης και εκείνου του Φωσινύ, που συμμάχησε με τον οίκο της Σαβοΐας στο πρόσωπο τού γαμπρού τού Aίμωνα Β΄, Πέτρου (Β΄), του μικρού Σαρλεμάν. Στα τέλη του 1236 ή στις αρχές του επόμενου έτους, κατά τη διάρκεια μίας προσωρινής εκεχειρίας ο Ροδόλφος έστησε ενέδρα στον Πέτρο σε ένα ορεινό πέρασμα, ενώ ο τελευταίος ταξίδευε με μία πολύ μικρή ακολουθία και τον έπιασε αιχμάλωτο. Οι ακριβείς συνθήκες της ενέδρας και των γεγονότων που ακολούθησαν είναι σκοτεινές, αλλά φαίνεται ότι στον πόλεμο που ακολούθησε, οι κάτοικοι της Γενεύης ηττήθηκαν. Στις 13 Μαΐου 1237 ο μεγαλύτερος αδελφός τού Πέτρου, ο Αμεδαίος Δ΄ της Σαβοΐας, ενεργώντας ως διαιτητής της διαμάχης μεταξύ Γενεύης και Φωσινύ, διέταξε τον Γουλιέλμο Β΄ να καταβάλει πολεμική αποζημίωση και να παραδώσει ορισμένα φρούρια. Στο τέλος ο Πέτρος αφέθηκε ελεύθερος.
αριστερά|μικρογραφία|Η σφραγίδα του Ροδόλφου, που δείχνει το οικόσημό του. Επιγρ.: + SECRETUM RADULFI [COMES] GEB[ΕΝΝΕNSIS].
Κόμης της Γενεύης
Τον Νοέμβριο του 1252 ο Γουλιέλμος Β΄ απεβίωσε στο Ντομέν (Domène). Ο Ροδόλφος ενήργησε αμέσως για να επεκτείνει τη συρρικνωμένη κομητεία του της Γενεύης. Με τα όπλα ανάγκασε τον Σίμωνα του Ζουανβίλ και τον κύριο του Ζεξ (γιο του Σίμωνα, κυρίου του Ζουανβίλ) να του ορκιστούν υποτέλεια (homage). Κατέλαβε το κάστρο Σαρούς (Charousse) και έδιωξε έναν πιστωτή του μικρού Καρλομάγνου, που το κρατούσε ως ενέχυρο για την οφειλή. Γι' αυτό το κάστρο αρνήθηκε σταθερά να δώσει όρκο υποτέλειας σε κάποιον της Σαβοΐας. Όταν η θεία του Μαργαρίτα κόμισσα της Σαβοΐας απεβίωσε το 1258, ο Ροδολφος ανέλαβε τα εδάφη στο Κορνιγιόν (Cornillon) και την Κοιλάδα ντε Κλεφ που αποτελούσαν την προίκα της.
Ο Ροδόλφος προσπάθησε επίσης να διαιτητεύσει στις αξιώσεις του εξαδέλφου του Ερρίκου στον κόμη της Γενεύης, τα οποία δικαιώματα είχε πωλήσει ο Ερρίκος στον Πέτρο της Σαβοΐας. Στις αρχές του 1260 ο Πέτρος ανακατέλαβε το Σαρούς και στις 19 Μαΐου οι τρεις διαφωνούντες συναντήθηκαν στη Γενεύη, για να αποδεχτούν την απόφαση των διαιτητών, που είχαν επιλέξει ο Ροδόλφος και ο Ερρίκος. Ο Ροδόλφος είχε το δικαίωμα να κρατήσει το Σαρούς, αν δήλωνε υποτέλεια γι' αυτό στον Πέτρο και πλήρωνε το ανεξόφλητο χρέος των 2.000 βιενουά (λίρες του Βιέν). Το πρόβλημα της αμφισβητούμενης διαδοχής στη Γενεύη (ο Γουλιέλμος Β΄ είχε καταλάβει την κομητεία παράνομα) αναβλήθηκε και τα εδάφη παραχωρήθηκαν στον Πέτρο, μέχρις ότου η πληρωμή της αποζημίωσης (gagerie) διευρύνθηκε με τα εδάφη βόρεια και δυτικά του Ροδανού από το Σεϋσσέλ ως τη Λωζάνη, από τη γέφυρα επάνω από το Tακόν μέχρι τη διοίκηση (mandamentum) της πόλης της Γενεύης. Η αποζημίωση περιλάμβανε τα κάστρα: Γενεύης, Σαρούς, Μπαλαιζόν, Λε Κλε (Les Clées), Ρυ, τα υποτελή εδάφη του κόμη του Γκρυγιέρ και των κυρίων του Λανζέν, του Oρόν και του Βυφλάν, και όλες τις δικαιοδοσίες που κατείχε ο Ροδόλφος στην περιοχή του Βω, το Σαμπλαί (Chablais) και στο Φωσινύ. Η κομητεία της Γενεύης περιορίστηκε στο Ζενεβουά.
μικρογραφία|Το κάστρο του Σαιν-Μωρίς όπως φαίνεται σήμερα.
Τον Σεπτέμβριο του 1262 ο Ροδόλφος έδωσε όρκο υποτέλειας στον νεαρό Βονιφάτιο κόμη της Σαβοΐας, για τα εδάφη που κρατούσε ως φέουδα από αυτόν. Ο Βονιφάτιος πιθανότατα δεν ήταν ακόμη 14 ετών και ήταν ακόμη υπό την επιτροπεία της μητέρας του, Καικιλίας του Μπω. Ο όρκος υποτέλειας του Ροδόλφου είναι επομένως ένα από τα πιο σημαντικά που προέρχονται από την εποχή του Βονιφάτιου, αν και υποδηλώνει ότι ο τελευταίος δεν είχε ακόμη τον τίτλο του πατέρα του Αμεδαίου Δ΄. Λίγο αργότερα ο Βονιφάτιος απεβίωσε και τον Αύγουστο του 1263 ο Ροδόλφος αναγκάστηκε να δηλώσει υποτέλεια εκ νέου τον παλαιό του εχθρό, τον Πέτρο, που ήταν πλέον κόμης της Σαβοΐας. Μετά τη διαιτησία μερικών μικρών ιδιοκτησιών από τον επίσκοπο του Μπελέ (Belley) και τον ηγούμενο του Σαιν-Ραμπέρ, ο Ροδόλφος δήλωσε υποτέλεια σε έναν δενδρόκηπο, κάτω από το κάστρο του Σαιν-Ραμπέρ, για τα φέουδα Σαρούς, Κυζύ (Cusy), Ωμπόν (Aubonne) και Σαιν-Μωρίς-ντ'Αγκών.
Ο Ροδόλφος απεβίωσε το 1265 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αίμων Β΄, τον οποίο διαδέχθηκε αργότερα ο αδελφός του Αμεδαίος Β΄.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
Κωνσταντίνος Θάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε υφηγητής της Παντείου, θέση, όμως, από την οποία απολύθηκε μετά από την πτώση της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών λόγω της συμμετοχής του στο καθεστώς.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συντονισμού και Προγραμματισμού Θ
Χαέν (επαρχία)
Η Επαρχία της Χαέν (στα ισπανικά: Provincia de Jaén) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Βρίσκεται στα ανατολικά της Περιφέρειας και συνορεύει βόρεια και ανατολικά με την Καστίλη-Λα Μάντσα (Θιουδάδ Ρεάλ και Αλμπαθέτε), νότια με την επαρχία της Γρανάδας και δυτικά με την επαρχία της Κόρδοβας. Έχει εμβαδό 13.496 χμ² και συνολικό πληθυσμό 652.253 (2015) κατοίκους. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη.
Μορφολογία
thumb|210x210px|Το μορφολογικό ανάγλυφο της επαρχίας Στα όρια με την Καστίλη-Λα Μάντσα τη διασχίζει η οροσειρά Μορένα. Στο κέντρο της εντοπίζεται η ανατολική άκρη της κοιλάδας του Γουαδαλκιβίρ που δέχεται τα ύδατα πέντε παραποτάμων (τους Γιέγουας, Χάντουλα, Ρουμπλάρ, Γουαδαλέν και Γουαδαλιμάρ). Στα ανατολικά εμφανίζεται ο ορεινός όρος των οροσειρών της Καθόρλα και του Σεγούρα, απολήξεων της Μορένα. Από την φυσική επαρχία της οροσειράς της Καθόρλα πηγάζει ο Γουαδαλκιβίρ ενώ από αυτή του Σεγούρα ο ομώνυμος ποταμός που ωστόσο δεν ανήκει στο ανδαλουσιανικό υδρογραφικό σύστημα καθώς ρέει με κατεύθυνση τη Μούρθια κι εκβάλλει στην Βαλενθιανική Κοινότητα. Στο νότο εντοπίζεται η οροσειρά Μάχινα, που ανήκει στην Υποβαιτική οροσειρά.
Ιστορία
Στα όρια της σημερινής επαρχίας υφίστατο κατά την αρχαιότητα το ιβηρικό κρατίδιο της Ορητανίας. Μετά την καστιλιανική κατάκτηση που ξεκίνησε μετά τη μάχη των Νάβας ντε Τολόσα (κοντά στο σημερινό Λινάρες) το 1212 δημιουργήθηκε το βασίλειο της Χαέν, μια διοικητική οντότητα ενταγμένη στο ευρύτερο στέμμα της Καστίλης. Για διακόσια περίπου χρόνια υπήρξε συνοριακή περιοχή με το Εμιράτο της Γρανάδας μέχρι την οριστική ενσωμάτωσή του στην Καστίλη το 1492. Επί βασιλείας Καρόλου Γ΄ στο βασίλειο της Χαέν έγιναν ορισμένες προσπάθειες πρότυπου επικοισμού των έρημων εκτάσεων της οροσειράς Μορένα με ξένους εποίκους. Η επαρχία με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ ντε Μπούργος το 1833.
Ανθρωπογεωγραφία
=== Δήμοι με πάνω από 20.000 κατοίκους ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαέν Κατηγορία:Επαρχίες της Ανδαλουσίας
Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου
Ο Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου (1916 - 1984 ) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και υπουργός δημοσίων έργων στις κυβερνήσεις της Επταετίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε καθηγητής της πολυτεχνικής σχολής Θεσσαλονίκης Κατά τη διάρκεια της Χούντας υπηρέτησε ως υπουργός δημοσίων έργων σε αρκετές κυβερνήσεις (Κυβέρνηση Παπαδόπουλου, κυβέρνηση Μαρκεζίνη). Για τη δράση του αυτή τιμωρήθηκε από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο με την ποινή της οριστικής απόλυσης από το πανεπιστήμιο (1975).
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Π
Μάχη του Στέρτσινγκ
Η Μάχη του Στέρτσινγκ έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Εξεγέρσεως του Τιρόλου του 1809.
Η μάχη
Κατά τις απαρχές του Απριλίου του 1809, εκατοντάδες Τιρολέζοι χωρικοί οπλισμένοι με τυφέκια, κόσες, ρόπαλα και δίκρανα συγκεντρώθηκαν στο Σάντχορφ, το πανδοχείο του Αντρέας Χόφερ. Ο τελευταίος αποφάσισε να πραγματοποιήσει επίθεση εναντίον του Στέρτσινγκ, το οποίο βρισκόταν υπό τον έλεγχο βαυαρικών στρατευμάτων της 4ης μεραρχίας ελαφρού πεζικού. Στις 10 Απριλίου, όντας επικεφαλής, συνολικά, 5.000 ανδρών προερχόμενων από το Μεράν και το Πάσσαϊερταλ, διέβη το πέρασμα του Γιάουφεν.