cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adventure Island (βιντεοπαιχνίδι)
Το Hudson's Adventure Island (ιαπωνικά: 高橋名人の冒険島, Χέμπορν: Takahashi Meijin no Bōken Jima ή απλά Adventure Island) είναι μία side-scrolling πλατφόρμα, της Hudson Soft, η οποία κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία, για το Famicom και το MSX, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1986. Τον Σεπτέμβριο του 1988, κυκλοφόρησε και στη βόρεια Αμερική, για τη Nintendo Entertainment System και το 1992 για τις PAL περιοχές, υπό την ονομασία Adventure Island Classic. Το Adventure Island είναι μία διασκευή του arcade παιχνιδιού Wonder Boy, το οποίο αρχικά είχε δημιουργηθεί από την Escape για το Sega. To Adventure Island ακολούθησαν και σίκουελ παιχνίδια, τα οποία όμως δεν είχαν καμία σχέση με το Wonder Boy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1986 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για κινητά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της MSX Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Side-scrolling βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Wonder Boy
Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία (Ελλάδα)
Η Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία (ΔΟΥ) είναι παράρτημα της ΑΑΔΕ, στην καθομιλουμένη, εφορία, για την οικονομική συνδιαλλαγή φυσικών και νομικών προσώπων με το κράτος. Οι Ανώνυμες Εταιρείες υπάγονται στη ΔΟΥ-ΦΑΕ (Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία Φορολογίας Ανωνύμων Εταιρειών). Δεν υπάρχει κεντρικός ή επίσημος διαδικτυακός ιστότοπος της ΔΟΥ για την πραγματοποίηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων ή τη λήψη φορμών μέσω διαδικτύου, επειδή κάθε δήμος είναι υπεύθυνος μόνο για την παροχή ενός ενημερωτικού ιστοτόπου. Όλες οι συναλλαγές απαιτούν ΑΦΜ, ο οποίος είναι διαφορετικός από τον αριθμό ΑΜΚΑ.
Το 1845 εκδόθηκε ο πρώτος νόμος για την ίδρυση φορέα οικονομικών συνδιαλλαγών με το νεοσύστατο κράτος από τον Ανδρέα Μεταξά. Ιδρύθηκε μία Οικονομική Εφορία σε κάθε επαρχία. Στις 8 Αυγούστου 2011 η κυβέρνηση άρχισε να μειώνει τον αριθμό των ΔΟΥ, στη συνέχεια κατήργησε 49 ΔΟΥ στις 22 Οκτωβρίου 2012, 51 ΔΟΥ καταργήθηκαν στις 14 Ιανουαρίου 2013 και 19 νησιωτικές ΔΟΥ στις 17 Ιουνίου 2013. Στις 22 Φεβρουαρίου 2018 ανακοινώθηκε η κατάργηση ή συγχώνευση 16 ΔΟΥ και στις 7 Σεπτεμβρίου 2018 άλλες 4 ΔΟΥ ανακοινώθηκε ότι θα συγκεντρωθούν.
Σήμερα υπάρχουν 98 ΔΟΥ 37 Ά Τάξης, 25 Ά1 τάξης, 31 Ά - Β’ Τάξης και 5 Β’ τάξης.
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία
Μαρία Βίτεκ
Η Μαρία Βίτεκ (κωδικό όνομα κατά τη διάρκεια του πολέμου: Mira, Pani Maria, 16 Αυγούστου 1899, Τρίμπκι κοντά στο Γκοστύνιν - 19 Απριλίου 1997, Βαρσοβία) υπηρέτησε στον Πολωνικό Στρατό και σε συναφείς οργανισμούς από την ηλικία των 18 ετών και μετά τη συνταξιοδότησή της, έγινε η πρώτη Πολωνή γυναίκα που προήχθη στο βαθμό της Ταξίαρχου το 1991.
Αρχική υπηρεσία
Η Μαρία Βίτεκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ρωσικό τμήμα της Πολωνίας. Ο πατέρας της, Στάνισλαβ Βίτεκ, ξυλουργός, ήταν μέλος του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PPS) και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ουκρανία το 1915 για να αποφύγει τη σύλληψη από τις ρωσικές αρχές. Η Μαρία, ενώ ήταν στο γυμνάσιο, προσχώρησε στο πολωνικό προσκοπικό σώμα στο Κίεβο. Έπειτα έγινε η πρώτη φοιτήτρια στο τμήμα μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Κιέβου. Ταυτόχρονα προσχώρησε στην παράνομη Polska Organizacja Wojskowa (Πολωνική Στρατιωτική Οργάνωση) - και ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό σεμινάριο NCO. Το 1919 προσχώρησε στην πολωνική στρατιωτική ομάδα που πολεμούσε τους Μπολσεβίκους στην Ουκρανία. Στη συνέχεια, το 1920, ως μέλος των Γυναικών Εθελοντών, αγωνίστηκε στη μάχη για το Lwów (τώρα Λβιβ) και της απονεμήθηκε για πρώτη φορά το υψηλότερο πολωνικό μετάλλιο Virtuti Militari.
Μεταξύ των πολέμων
Από το 1928 έως το 1934 ήταν η διοικητής της Przysposobienie Wojskowe Kobiet - μία οργάνωση που εκπαίδευε γυναίκες για στρατιωτική θητεία. Το 1935 διορίστηκε επικεφαλής του γυναικείου τμήματος στο Ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής και Στρατιωτικής Κατάρτισης στη Μπίελαν, κοντά στη Βαρσοβία.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία (1939) ήταν η διοικητής των τάξεων στρατιωτικής βοήθειας των γυναικών. Τον Οκτώβριο του 1939 προσχώρησε στο υπόγειο ZWZ που αργότερα έγινε ο στρατός της χώρας. Ήταν επικεφαλής των Υπηρεσιών Στρατού Γυναικών στο προσωπικό του στρατηγού Γκροτ Ροβέκι και αργότερα του στρατηγού Μπορ-Κομορόσκι. Πολέμησε στην εξέγερση της Βαρσοβίας και προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Μετά τη συνθηκολόγηση απέφυγε να αιχμαλωτιστεί από τους Γερμανούς και εγκατέλειψε τα ερείπια της Βαρσοβίας μεταξύ των πολιτών. Συνέχισε στις θέσεις της στο προσωπικό του εθνικού στρατού μέχρι τη διάλυσή του τον Ιανουάριο του 1945. δεξιά|μικρογραφία| Μνημείο της Μαρία Βίτεκ στο στρατιωτικό μουσείο στη Βαρσοβία
Μετά τον πόλεμο
Όταν η κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας άνοιξε εκ νέου το Ινστιτούτο Φυσικής Αγωγής και Στρατιωτικής Κατάρτισης, επέστρεψε αρχικά στην προηγούμενη θέση της ως επικεφαλής του γυναικείου τμήματος. Ωστόσο, το 1949 συνελήφθη από τις κομμουνιστικές αρχές και πέρασε αρκετούς μήνες στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωσή της εργάστηκε σε περίπτερο εφημερίδων. Ξεκίνησε την ίδρυση της «Επιτροπής για την Ιστορία των Γυναικών». Μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία, ο Πρόεδρος Λεχ Βαλέσα τη διόρισε Ταξίαρχο στις 2 Μαΐου 1991. Έτσι έγινε η πρώτη Πολωνή γυναίκα που κατείχε το αξίωμα του στρατηγού. Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Στις 19 Απριλίου 2007, στη 10η επέτειο του θανάτου της, ένα χάλκινο άγαλμα της σε φυσικό μέγεθος, αποκαλύφθηκε στο Πολωνικό Μουσείο Στρατού στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί λεγεωνάριοι (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Αξίας με Ξίφη (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Χα Σουνγκ-μου
Ο Χα Σουνγκ-μου (κορεατικά: 하승무, γενν. 13 Οκτωβρίου 1963) είναι Κορεάτης ποιητής, συγγραφέας, εκπαιδευτικός και ιστορικός θεολόγος.
Έχει λάβει διάφορες διακρίσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία των πολιτών Κατηγορία:Θεολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Συγγραφείς Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες ποιητές Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες συγγραφείς
Epistula ad Carpianum
Η Epistula ad Carpianum (Επιστολή προς τoν Καρπιανό) ή Επιστολή του Ευσέβιου είναι ο τίτλος που παραδοσιακά δίνεται σε μια επιστολή από τον Ευσέβιο της Καισαρείας σε έναν χριστιανό με το όνομα Καρπιανός.
Σε αυτή την επιστολή, ο Ευσέβιος εξηγεί το ευφυές του σύστημα αρμονίας των Ευαγγελίων, τους κανόνες του Ευσεβίου (πίνακες) που διαιρούν τα τέσσερα κανoνικά Ευαγγέλια και περιγράφει τοn σκοπό τους, δέκα σε αριθμό. Ο Ευσέβιος εξηγεί ότι ο Αμμώνιος ο Αλεξανδρινός είχε δημιουργήσει ένα σύστημα στο οποίο τοποθέτησε τμήματα των ευαγγελίων του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη δίπλα στα παράλληλα τμήματά τους στο Ματθαίο. Καθώς αυτό έσπασε την κανονική σειρά κειμένων των Ευαγγελίων του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη, ο Ευσέβιος χρησιμοποίησε ένα σύστημα, με το οποίο έβαλε τις παραπομπές στα παράλληλα κείμενα σε δέκα πίνακες ή «κανόνες». Χρησιμοποιώντας αυτούς τους πίνακες, τα παράλληλα κείμενα θα μπορούσαν εύκολα να αναζητηθούν, αλλά παρέμεινε επίσης δυνατό να διαβαστεί ένα Ευαγγέλιο στην κανονική του σειρά (ο αριθμός των τμημάτων ήταν: Ματθαίος 355, Μάρκος 236, Λουκάς 342, Ιωάννης 232 - συνολικά 1165 τμήματα). Ο αριθμός κάθε «αμμωνιακού τμήματος» είναι γραμμένος στο περιθώριο ενός χειρογράφου και κάτω από αυτούς τους αριθμούς γράφτηκε άλλος ένας αριθμός με έγχρωμο μελάνι. Οι έγχρωμοι αριθμοί αναφέρονται σε έναν από τους δέκα κανόνες του Ευσεβίου, στους οποίους βρίσκονταν οι αριθμοί αναφοράς των παράλληλων τμημάτων στα άλλα Ευαγγέλια.
Κείμενο
δεξιά|μικρογραφία|350px| Επιστολή του Ευσεβίου προς τον Καρπιανό, αρμενικό χειρόγραφο του 1193. Μουσείο Τέχνης Walters Το κείμενο αυτής της επιστολής στην κοινή ελληνική γλώσσα είναι:
Αντίγραφο αυτής της επιστολής εμφανίζεται με τους πίνακες των κανόνων στα αρχικά φύλλα πολλών χειρογράφων του ελληνικού Ευαγγελίου (π.χ. 021, 65, 108, 109, 112, 113, 114, 117 κ.λπ. ). Η επιστολή δίνεται επίσης σε σύγχρονες εκδόσεις της Ελληνικής Καινής Διαθήκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βίβλος
Όσμουντ Μποπεαράχτσι
Ο Όσμουντ Μποπεαράχτσι (γαλλικά: Osmund Bopearachchi, 1949) είναι ιστορικός και νομισματολόγος με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα, με εξιδείκευση στα νομίσματα του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής και του ινδοελληνικού βασιλείου.
Σταδιοδρομία
Τελείωσε τις σπουδές του στη Γαλλία όπου και ζει έκτοτε. Το 1983 συνέχισε με μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας (CNRS) και το 1989 έγινε ειδικός ερευνητής στο ίδρυμα.
Το 1991, εξέδωσε το εκτεταμένο έργο του σχετικά με τα νομίσματα των ελληνιστικών ηγεμονιών σε Βακτρία και Ινδία με τίτλο Monnaies gréco-bactriennes et indo-grecques (χρήματα των Ελληνοβακτρών και των Ινδοελλήνων) το οποίο εξελίχθηκε σε έργο αναφοράς στο πεδίο του. Τα συμπεράσματα που εξάγει εντός του βιβλίου, στηρίζονται σε εκτεταμένη νομισματική ανάλυση όπως τοποθεσία ανακάλυψης, αστοχίες κοπής, μονογράμματα, μεταλλουργία, τεχνοτροπία, ελληνικές και ινδικές γραφές και επιγραφές κ.α.. Το έργο αυτό τιμήθηκε με το βραβείο Μέντελ για την ιστορική έρευνα το 1992.
Έχει γράψει συνολικά 9 βιβλία και έχει πάνω από 130 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Πίνο ντ'Άστι
Το Πίνο ντ'Άστι (ιταλικά: Pino d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1992
Τα 18α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Ερνέστος Αύγουστος του Αννόβερου (1887-1953)
Ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄ (Ernst August von Hannover (III.) Herzog von Braunschweig, 17 Νοεμβρίου 1887 - 30 Ιανουαρίου 1953) ήταν ο Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ από τις 2 Νοεμβρίου 1913 ως τις 8 Νοεμβρίου 1918 και ο Επικεφαλής του Οίκου του Αννόβερου από τις 30 Ιανουαρίου 1923 ως τις 30 Ιανουαρίου 1953. Έφερε επίσης τους τίτλους του πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου και Ιρλανδίας, καθώς και του δούκα του Κάμπερλαντ.
Βιογραφία
Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερνέστου, πρίγκιπας Γεώργιος Γουλιέλμος, απεβίωσε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 20 Μαΐου 1912, ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας έστειλε ένα τηλεγράφημα συλλυπητηρίων στον πατέρα του και δύο γιους του στην κηδεία. Ως απάντηση σε αυτή τη φιλική χειρονομία ο πρίγκιπας Ερνέστος μετέβη στο Βερολίνο για να ευχαριστήσει τον αυτοκράτορα για το μήνυμά του. Ο Ερνέστος και ο Γερμανός αυτοκράτορας ήταν τρίτοι εξάδελφοι, καθώς κατάγονταν και οι δύο από τον Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο Βερολίνο ο Ερνέστος ερωτεύθηκε την μοναχοκόρη του αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄, Βικτωρία Λουίζα της Πρωσίας.
Μετά την ανακοίνωση του αρραβώνα του με την πριγκίπισσα Βικτωρία Λουίζα τον Φεβρουάριο του 1913, ο πρίγκιπας Ερνέστος Αύγουστος έδωσε όρκο πίστης στον Γερμανό αυτοκράτορα και δέχθηκε να διοριστεί λοχαγός στο σύνταγμα των Ουσάρων του Τσίτεν. Ο γάμος τους, που έγινε στις 24 Μαΐου 1913, έπαυσε την αντιπαράθεση, που κυριαρχούσε ανάμεσα στον Οίκο του Αννόβερου και στον Οίκο των Χοεντσόλλερν και αποτέλεσε την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση Ευρωπαίων ηγεμόνων πριν από την κήρυξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 27 Οκτωβρίου 1913 ο πατέρας του παραιτήθηκε από τις αξιώσεις του έναντι του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ υπέρ του επιζώντος γιου του. Την επόμενη ημέρα το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο ψήφισε υπέρ του διορισμού του Ερνέστου Αυγούστου ως νέου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ. Ο νέος δούκας, ο οποίος έλαβε τον βαθμό του συνταγματάρχη των Ουσάρων του Τσίτεν, ανέλαβε επισήμως το δουκάτο την 1η Νοεμβρίου.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο δούκας ανήλθε στο βαθμό του υποστρατήγου.
Στις 8 Νοεμβρίου 1918 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του, όπως και οι υπόλοιποι Γερμανοί βασιλείς, δούκες και πρίγκιπες, ως αποτέλεσμα της ήττας τους στον πόλεμο. Το προηγούμενο έτος είχε καταργηθεί από τους Βρετανούς το δουκάτο του πατέρα του, ενώ αφαιρέθηκε από τον ίδιο ο τίτλος του πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου. Έτσι, όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1923 και για τα επόμενα τριάντα περίπου χρόνια, ο Ερνέστος Αύγουστος Γ΄ παρέμεινε απλώς επικεφαλής του Οίκου του Αννόβερου, ζώντας σε καθεστώς συνταξιοδότησης στα διάφορα οικήματά του. Απεβίωσε στο Κάστρο Μαρίενμπουργκ στις 30 Ιανουαρίου 1953.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τη Βικτωρία Λουίζα της Πρωσίας και απέκτησαν πέντε παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου
Κυβερνείο Πρωτεύουσας (Κουβέιτ)
Το Αλ Ασίμα (العاصمة), επίσης γνωστό ως Αλ Κουβέιτ ή Πρωτεύουσα είναι ένα από τα έξι κυβερνεία του Κουβέιτ, και αποτελείται από τις εξής επαρχίες:
Το Αλ Ασίμα σημαίνει "πρωτεύουσα" στα αραβικά. Το κυβερνείο στεγάζει τα περισσότερα οικονομικά και επιχειρηματικά κέντρα της χώρας όπως το Χρηματιστήριο του Κουβέιτ. Το κυβερνείο έχει έκταση 200 τ.χλμ. και πληθυσμό 534.964 κατοίκων για τον Ιούνιο του 2014.
Παραπομπές
Πρωτευουσας
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1993
Τα 19α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Αμανιρένας
Η Αμανιρένας (επίσης γράφεται Αμανιρένα) ήταν βασίλισσα του Βασιλείου του Κους από τον c. 40 π.Χ. έως γ. 10 π.Χ. Ο πλήρης τίτλος της ήταν Amnirense qore li kdwe li ("Αμανιρένας, Κόρη και Κανδάκη").
Κανδάκη ήταν ο τίτλος της αδελφής του βασιλιά των Κους η οποία, λόγω της μητρογραμμικής οργάνωσης της κοινωνίας των Κους, ήταν επίσης και η βασιλομήτωρ καθώς ήταν ο γιος της εκείνος που κληρονομούσε την εξουσία. Η Κανδάκη κατείχε σημαντικότατη εξουσία με δική της αυλή και λειτουργούσε σαν αντιβασιλέας και γαιοκτήμονας.
Η Αμανιρένας είναι μία από τις πιο διάσημες Κανδάκες, λόγω του ρόλου της που ηγήθηκε των Κουσιτικών στρατών εναντίον των Ρωμαίων σε έναν πόλεμο που κράτησε πέντε χρόνια, από το 27 π.Χ. έως το 22 π.Χ. Μετά από μια αρχική νίκη όταν οι Κουσίτες επιτέθηκαν στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο, εκδιώχθηκαν από την Αίγυπτο από τον Γάιο Πετρόνιο και οι Ρωμαίοι δημιούργησαν ένα νέο σύνορο στο Hiere Sycaminos (Maharraqa). Η Αμανίρενας χαρακτηρίστηκε ως γενναία αλλά και τυφλή στο ένα της μάτι.
Μεροϊτικές επιγραφές δίνουν στην Αμανίρενα τον τίτλο της Κόρης καθώς και της Κανδάκης υποδηλώνοντας ότι ήταν κυρίαρχη βασίλισσα. Συνήθως θεωρείται η βασίλισσα που αναφέρεται ως "Κανδάκη" στην αφήγηση του Στράβωνα για τον Μεροιτικό πόλεμο κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το όνομά της συνδέεται με αυτά των Teriteqas και Akinidad, αλλά η ακριβής σχέση μεταξύ αυτών των τριών δεν είναι ξεκάθαρη στην ιστορική καταγραφή.
Πρώτες μάχες
Όταν ο Αίλιος Γάλλος, ο Έπαρχος, ή ο αρχιδικαστής, της Αιγύπτου, απουσίαζε σε μια εκστρατεία στην Αραβία το 24 π.Χ., οι Κουσίτες εξαπέλυσαν επίθεση στην Κάτω Νουβία. Η Αμανιρένας και ο Akinidad νίκησαν τις ρωμαϊκές δυνάμεις στη Συήνη και το Φίλαι.
Ο Νιλ ΜακΓκρέγκορ αναφέρεται στην αφήγηση του Στράβωνα για μια «άγρια μονόφθαλμη βασίλισσα Κανδάκη» που κατέλαβε μια σειρά από ρωμαϊκά οχυρά στη νότια Αίγυπτο του 25 π.Χ. Ο στρατός της επέστρεψε με μια χάλκινη απεικόνιση του κεφαλιού του Αυγούστου, βγαλμένη από ένα άγαλμα του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Στη συνέχεια «έθαψε το κομμένο κεφάλι του ένδοξου Αυγούστου κάτω από τα σκαλιά ενός ναού αφιερωμένου στη νίκη». Το κεφάλι, που βρέθηκε στη Μερόη του Σουδάν το 1912, βρίσκεται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο αφού το ανέσκαψε μια βρετανική αρχαιολογική ομάδα.
Νουβική εκστρατεία του Πετρώνιου
Οι Κουσίτες εκδιώχθηκαν από τη Συήνη αργότερα μέσα στο έτος από τον Γάιο Πετρόνιο, ο οποίος τώρα κατείχε το αξίωμα του Ρωμαίου Νομάρχη στην Αίγυπτο. Σύμφωνα με μια λεπτομερή αναφορά του Στράβωνα (17: 53–54), τα ρωμαϊκά στρατεύματα προχώρησαν πολύ στο Κους και τελικά έφτασαν στη Νάπατα. Αν και αποσύρθηκαν ξανά προς τα βόρεια, άφησαν πίσω τους μια φρουρά στο Qasr Ibrim (Primis), που έγινε πλέον το σύνορο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Κουσίτες έκαναν μια νέα προσπάθεια να καταλάβουν τον Πρίμιδο, αλλά ο Πετρόνιος απέτρεψε αυτή την προσπάθεια.
Μετά από αυτό το γεγονός ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις. Οι Μεροΐτες έστειλαν μεσολαβητές στον Αύγουστο, που βρισκόταν τότε στη Σάμο, και το έτος 21/20 π.Χ. συνήχθη συνθήκη ειρήνης. Ήταν εντυπωσιακά ευνοϊκή για τους Μεροΐτες, καθώς το νότιο τμήμα της Λωρίδας των Τριάντα Μιλίων, συμπεριλαμβανομένου του Πρίμις, εκκενώθηκε από τους Ρωμαίους, και οι Μεροΐτες εξαιρέθηκαν από την υποχρέωση να πληρώσουν φόρο τιμής στον Αυτοκράτορα. Από την άλλη πλευρά, οι Ρωμαίοι συνέχισαν να καταλαμβάνουν τους Δωδεκασοίνους («Χώρες δώδεκα μιλίων») ως στρατιωτική συνοριακή ζώνη, έτσι τα σύνορα βρίσκονται τώρα κοντά στην Ιερή Συκάμινο (Μαχαράκα)
Αυτή η διευθέτηση συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του τρίτου αιώνα μ.Χ., με τις σχέσεις μεταξύ της Μερόης και της Ρωμαϊκής Αιγύπτου να παραμένουν γενικά ειρηνικές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (F. Hintze 1978:100). Ωστόσο, το βασίλειο του Κους είχε αρχίσει να ξεθωριάζει ως δύναμη από τον πρώτο ή τον δεύτερο αιώνα μ.Χ.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Αϊτής
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αϊτής (γαλλικά: Bibliothèque nationale d'Haïti ή BNH) βρίσκεται στην πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς, και είναι η κύρια βιβλιοθήκη της Αϊτής. Εγκαινιάστηκε το 1940 και περιλαμβάνει περισσότερα από 60.000 τεκμήρια. Λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση στην Αϊτή.
Ιστορία
Η 11η Σεπτεμβρίου 1939 σηματοδότησε την τοποθέτηση του θεμελίου λίθους της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αϊτής, στον χώρο της πρώην Γερουσίας. Η τελετή των εγκαινίων πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου 1940 υπό την αιγίδα του Προέδρου Στένιο Βίνσεντ. Από το 1995, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αϊτής τέθηκε υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού. Η γραπτή κληρονομιά που διαθέτει είναι τμήμα της Ένωσης Πανεπιστημιακών, Ερευνητικών και Θεσμικών Βιβλιοθηκών της Καραϊβικής (ACURIL ) και της Διεθνούς Τράπεζας Πληροφοριών για Γαλλόφωνα Κράτη (BIEF )
Ο τραγικός σεισμός του 2010 προκάλεσε ζημιές στις συλλογές της, χωρίς ωστόσο να προκαλέσει σοβαρή φθορά στο κτίριο. Με τη βοήθεια διαφόρων διεθνών οργανισμών, τόσο οι συλλογές όσο και το δίκτυο των βιβλιοθηκών βελτιωθήκαν σημαντικά.
Οργάνωση
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αϊτής διαθέτει δύο αναγνωστήρια, μια αίθουσα συνεδριάσεων, έναν χώρο πολιτιστικών δραστηριοτήτων και τέσσερα καταστήματα (μονογραφίες - περιοδικά - βιβλία για νέους ανθρώπους).
Αποστολές
Αποστολές της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αϊτής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αϊτή Α
Ζευγοστάσι Καστοριάς
Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Το χωριό είναι ιδιαίτερα γνωστό στην ευρύτερη περιοχή με πολλές όμως αναφορές και στο διαδίκτυο για το περίτεχνο τρούλο του ναού της και τις τοιχογραφίες του. Πρόκειται για μονόχωρο σταυροειδή μεταβυζαντινό ναό. Η πρώτη τοιχογράφηση, που έχει υποστεί πολλές φθορές, μας πληροφορεί και για το έτος κτίσης του ναού. Η μεσαία ζώνη τοιχογραφιών του 15ου αι. καλύπτεται με αγιογραφίες μέσα σε μετάλλια. Η δεύτερη τοιχογράφηση (1749), ΑΨΜΘ καλύπτει τους τοίχους του νάρθηκα και ορισμένα χαμηλά σημεία του ναού, όπου παριστάνονται η Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Άγιος Πέτρος κ.α.
Στην είσοδο υπάρχει η επιγραφή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ορεστίδος Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς
Μονoύνιος Α΄
Ο Μονούνιος Α΄ ήταν Ιλλυριός βασιλιάς των Δαρδάνιων (περί το 290 π.Χ. - 270 π.Χ.) στη νότια Ιλλυρία, γιος και διάδοχος του Βάρδυλις Β΄, τον βρίσκουμε περισσότερο σε αρχαιολογικά ευρήματα παρά σε ιστορικές πηγές. Είναι ο πρώτος Ιλλυριός βασιλιάς που έκοψε ασημένια νομίσματα στο νομισματοκοπείο του στο Δυρράχιο. Υπήρξε σκληρός αντίπαλος της Μακεδονίας αλλά όταν ο βασιλιάς Πτολεμαίος Κεραυνός ζήτησε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τους βάρβαρους Κέλτες ο Μονούνιος Α΄ του έστειλε 10.000 στρατιώτες. Ο Μονούνιος Α΄ συμμάχησε με τον Ηπειρώτη βασιλιά Πύρρο τον Μέγα, είχαν κοινά ενδιαφέροντα να πολεμήσουν ενωμένοι τους Μακεδόνες. Τάφηκε στο βασιλικό νεκροταφείο των Ιλλυριών στο Πήλιον Ιλλυρίας. Ένα κράνος με μια Ελληνική επιγραφή και μερικά ασημένια νομίσματα που βρέθηκαν στην Οχρίδα δείχνουν ότι είχε έντονο ενδιαφέρον για τη Μακεδονία την εποχή των Κέλτικων επιδρομών.
Κέλτικες εισβολές
Πολλοί βασιλείς με το όνομα "Μονούνιος" κυβέρνησαν την ίδια εποχή, υπάρχει συνεπώς σύγχυση σχετικά με τη χρονική περίοδο και τις πράξεις κάθε βασιλιά. Τα νομίσματα του Μονούνιου κόπηκαν στο Δυρράχιο και την Απολλωνία αλλά δεν είναι γνωστό ότι έστειλε ο ίδιος στρατιωτική βοήθεια εναντίον των Κελτών. Πολλοί ιστορικοί έχουν απλά καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ιλλυριός βασιλιάς που έστειλε βοήθεια εναντίον των Κελτών ήταν ο ίδιος που έκοψε πρώτος νομίσματα στο Δυρράχιο. Τον 4ο αιώνα π.Χ. ένας Γαλατικός πληθυσμός είχε συγκεντρωθεί στην Παννονία (σημερινή Ουγγαρία), πολλές Ιλλυρικές φυλές στα βόρεια υποτάχθηκαν. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης και ο Παυσανίας γράφουν ότι από το 200 π.Χ.) οι βαρβαρικές ορδές μετακινήθηκαν σε τρεις κατευθύνσεις τη Μακεδονία, την Ιλλυρία και τη Θράκη. Ο συνολικός στρατός τους απαριθμούσε 150.000 πεζούς και 10.000 ιππείς, ακολουθούσαν 2.000 βαγόνια με τρόφιμα και εξοπλισμό. Όλα τα κράτη στα Βαλκάνια τρομοκρατήθηκαν από την κίνηση αυτή αλλά ο Μακεδόνας βασιλιάς Πτολεμαίος ο Κεραυνός το είδε αδιάφορα. Ο Μονούνιος Α΄ έστειλε απεσταλμένους και του ζήτησε να του προσφέρει βοήθεια δηλώνοντας ότι έχει στη διάθεση του ακόμα και 20.000 άντρες αλλά ο Μακεδόνας βασιλιάς το αρνήθηκε. Η απάντηση του Πτολεμάιου σύμφωνα με τον ιστορικό Ιουστίνο ήταν αρκετά υποτιμητική, του είπε ότι έχει ένα πανίσχυρο βασίλειο χωρίς καμιά ανάγκη από τους Δαρδάνους. Ο Μονούνιος Α΄ που είχε συμμαχήσει με τους Θράκες εναντίον του όταν έμαθε την άρνηση δήλωσε ότι ο Πτολεμαίος Κεραυνός είναι ένας νέος και άμυαλος βασιλιάς κάτι που θα τον οδηγήσει σύντομα στην πτώση. Η προφητεία βγήκε σωστή, ο Πτολεμαίος Κεραυνός συνετρίβη και αποκεφαλίστηκε από τους Κέλτες (279 π.Χ.). Σύμφωνα με τον Διόδωρο μετά τη μάχη οι Κέλτες αντιμετώπισαν τους Δάρδανους αφού ήθελαν να περάσουν από τη γη τους για να επιστρέψουν και ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Μονούνιου. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή οι Δάρδανοι άφησαν τους Κέλτες να φύγουν με τον όρο να τους επιστρέψουν κάποιους θησαυρούς που είχαν κλέψει από ναούς.
Κοπή νομισμάτων
Ο Μονούνιος Α΄ κατέκτησε το βασίλειο των Ταυλαντίων (280 π.Χ.) και έκοψε τα πρώτα δικά του νομίσματα παρά το γεγονός ότι υπήρχαν Ιλλυρικά νομίσματα πολύ πριν τον 3ο αιώνα π.Χ. Οι βασιλικοί στατήρες με τον τίτλο "Βασιλέως Μονούνιου" ήταν αντίγραφα των νομισμάτων που κόπηκαν στο Δυρράχιο. Τα νομίσματα του Μονούνιου Α΄ είχαν το σύμβολο της μασέλας του κάπρου πάνω από το βόδι για να εμφανίσουν το όνομα του βασιλιά, το τρίγραμμα "ΔΥΡ" φανερώνει την τοποθεσία κοπής. Τα ίδια νομίσματα βρέθηκαν επίσης σε μεγάλο βαθμό κοντά στην αρχαία Ελληνική αποικία της Απολλωνίας. Το δεύτερο μεγάλο αστικό κέντρο του Μονούνιου Α΄ βρισκόταν στην πόλη Πήλιον στους Δασσαρήτες όπου βρισκόταν η παλιά βασιλική κατοικία και το βασιλικά νεκροταφεία. Τα ευρήματα που βρέθηκαν μέσα στους δέκα τάφους ανήκαν στη δεύτερη ταφική περίοδο μετά την κλοπή των βασιλικών τάφων στα τέλη του 3ου αιώνα π.Χ., η κλοπή κατέστησε αδύνατη την αναγνώριση κάθε τάφου με συγκεκριμένο πρόσωπο. Τα δύο ανάγλυφα που βρέθηκαν ωστόσο στην είσοδο του βασιλικού τάφου μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση του. Το πρώτο παρουσιάζει έναν τοπικό βασιλιά και το δεύτερο είναι όμοιο με ένα κράνος που βρέθηκε στη Λίμνη της Οχρίδας όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και φυλάσσεται στο μουσείο του Βερολίνου. To πιο εκπληκτικό ήταν ότι στο πίσω μέρος του κράνους είχε την επιγραφή "Βασιλέως Μουνινίου" με τον ίδιο τρόπο που παρουσιάζεται στα νομίσματα που κόπηκαν στο Δυρράχιο. Το εύρημα αυτό δείχνει το βασίλειο του Μονούνιου Α΄ επεκτεινόταν μέχρι τις λίμνες στη Λυγκηστίδα, από την περιοχή αυτή ήταν έτοιμος να διεκδικήσει τον θρόνο της Μακεδονίας. Οι διεκδικήσεις του φαίνονται σε μια δεύτερη σειρά ασημένιων νομισμάτων που παρουσιάζουν Μακεδονικά σύμβολο, αλλά κράτησαν ελάχιστα, τα νομίσματα αυτής της μορφής ήταν τόσο λίγα που σώζεται σήμερα μονάχα ένα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Ιλλυρίας
Πιοβά Μασσάια
Η Πιοβά Μασσάια (ιταλικά: Piovà Massaia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κονταρόλακκα Μαγνησίας
Η Κονταρόλακκα είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Κονταρόλακκα βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 80 μέτρα ενώ απέχει περίπου 46 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τον Βόλο, 73 χλμ. ΒΑ. από τη Λαμία και 18 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου). Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι) και νοτιοανατολικά είναι η Σούρπη. Βορειοδυτικά και προς τον Νέο Πλάτανο στην τοποθεσία "Κεφάλωση", που έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος, είναι "τα ερείπια της ελληνιστικής και βυζαντινής ακρόπολης επί του λόφου «Κάστρο», τα ερείπια των τειχών και των οικιών της ελληνιστικής πόλης της Άλου που βρίσκονται στο πεδινό τμήμα της πόλης καθώς και η αψιδωτή οικία γεωμετρικών χρόνων".
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Βρυναίνης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Βρύναινα αποτελούν την κοινότητα Βρυναίνης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σούρπης του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 37 κάτοικοι.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Κρατήρας της Μάχης
Ο Κρατήρας της Μάχης είναι κρατήρας που προέκυψε ύστερα από ανασύσταση με τα ελάσματα αργύρου που βρέθηκαν στον τάφο IV το 1876, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του ταφικού Κύκλου A της ακρόπολης των Μυκηνών από τον Ερρίκο Σλήμαν. Είναι μέρος των ταφικών δώρων ενός νεαρού πρίγκιπα του πρώιμου Μυκηναϊκού κόσμου γύρω στον 16 αι. π.Χ.. Ο κρατήρας αναπαριστά ανάγλυφη σκηνή μάχης δύο αντίπαλων ομάδων πολεμιστών πάνω από έναν πεσμένο οπλίτη. Το εσωτερικό του περιείχε χρυσά και αργυρά κύπελλα. Το αγγείο αποκαταστάθηκε από την αρχαιολόγο Αγνή Ξενάκη-Σακελλαρίου με τη βοήθεια των συντηρητών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Εκτίθεται στην αίθουσα του Βωμού (34) του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στα πλαίσια της δράσης Αθέατο Μουσείο μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 2016.
Ιστορία του ευρήματος
Κατά τη διάρκεια των ανασκαφικών εργασιών το 1876 από τον Ερρίκο Σλήμαν, στον ταφικό κύκλο Α της ακρόπολης των Μυκηνών, βρέθηκε τάφος που ανήκε σε πρίγκιπα ηλικίας μεταξύ 17-19 ετών. Η ανθρωπολογική εξέταση που δημοσιεύτηκε το 2010 προσδιόρισε ίχνη περιοστίτιδας στο οστό του δεξιού μηρού του. Ο τάφος IV περιείχε νεκρικά δώρα όπως ξίφη, χρυσελεφάντινα μικροτεχνήματα και περίτεχνα χρυσά και αργυρά κύπελλα του κρητομυκηναϊκού κόσμου. Επίσης βρέθηκε πλήθος αργυρών ελασμάτων τα οποία αριθμήθηκαν με τους αριθμούς ευρετηρίου 605 - 607. Ο Σλήμαν δεν τα αναφέρει στην αρχική δημοσίευση σχετικά με τους τάφους. Μόνο ο G. Karo, στο έργο του Die Schachtgraber von Mykenai αναφέρει τα μέρη ενός μεγάλου αγγείου από άργυρο με τον αριθμό 605-607. Τα ελάσματα μεταφέρθηκαν στην Αθήνα όπου παρέμειναν ξεχασμένα μέχρι τη δεκαετία του 1960 όπου και ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Μουσείου Χρήστος Καρούζος, ανέθεσε στην αρχαιολόγο Αγνή Ξενάκη - Σακελλαρίου να τα μελετήσει. Ύστερα από τη μελέτη της αρχαιολόγου, κατέστη δυνατή η ανασύσταση του αγγείου που αποδείχθηκε πως πρόκειται για το μεγαλύτερο αργυρό αντικείμενο της μυκηναϊκής αρχαιότητας. Με τη βοήθεια των λεπτομερών σημειώσεων του Έλληνα αρχαιολόγου Παναγή Σταματάκη που συμμετείχε στις ανασκαφές και ανακαλύφθηκαν το 2003 στο αρχείο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, γνωρίζουμε ότι μέσα στον κρατήρα υπήρχαν 12 αργυρά και χρυσά κύπελλα και ένα αλαβάστρινο ρυτό. Το χειρόγραφο του Παναγή Σταματάκη καθιστά αυτό το αρχαιολογικό εύρημα το πρώτο συμποσιακό σύνολο των πρώτων αριστοκρατών του ελληνόφωνου κόσμου.
Περιγραφή
Το 1974 η Σακελλαρίου δημοσίευσε σχετική μελέτη για την αποκατάσταση του αγγείου, που λόγω της κακής κατάστασης διατήρησής του δεν εκτίθετο. Ο κρατήρας της Μάχης έχει περίτεχνο ανάγλυφο διάκοσμο και στο κυρίως τμήμα του αναπαριστάται η μάχη δύο ομάδων πολεμιστών, με διαφορετικό είδος ασπίδων. Τέσσερις πολεμιστές με οκτώσχημες ασπίδες από τη μία μεριά, εναντίον τεσσάρων με πυργοειδείς ασπίδες από την άλλη και ένας στρατιώτης, που έχοντας πέσει ηρωικά στο πεδίο της μάχης, κείτεται στο έδαφος ανάμεσα στις αντίπαλες ομάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατήρας Κατηγορία:Εκθέματα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας
Διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης
μικρογραφία|Η διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης (κίτρινο) είναι η πιο εξαπλωμένη Στοκαβική διάλεκτος, αν και δεν είναι μητρική σε κάποια από τις πρωτεύουσες των πέντε δημοκρατιών όπου είναι επίσημη. Ο χάρτης εκπροσωπεί την έκταση της διαλέκτου Ανατολικής Ερζεγοβίνης σύμφωνα με τον [[Πάβλε Ίβιτς, συμπεριλαμβανομένης μιας μικρής κοινότητας στη Σλοβενία. ]] Η διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης (Σερβοκροατικά: istočnohercegovački/источнохерцеговачки ή istočnohercegovačko-krajiški/источнохерцеговачко-крајишки) είναι η πιο διαδεδομένη υποδιάλεκτος της Στοκαβιανής διαλέκτου των Σερβοκροατικών, τόσο σε έδαφος όσο και στον αριθμό των ομιλητών. Είναι η διαλεκτική βάση για όλα τα σύγχρονα λογοτεχνικά Σερβοκροατικά πρότυπα: Βοσνιακά, Κροατικά, Σερβικά, και Μαυροβουνιακά (το τελευταίο είναι μόνο εν μέρει κωδικοποιημένο).
Διανομή
Η διάλεκτος καλύπτει μεγάλες περιοχές της Κροατίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου. Ομιλείται επίσης σε τέσσερα χωριά στη Λευκή Καρνιόλα της Σλοβενίας (Μιλίτσι, Μπογιάντσι, Μαριντόλ και Παουνοβίτσι), των οποίων οι κάτοικοι είναι απόγονοι των Ουσκόκων. Αποτελείται από δύο μεγαλύτερες ζώνες που χωρίζονται εδαφικά:
Πορτακομάρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης
Διανομή
Όπως μπορεί να δει κανείς από το χάρτη, η νοτιοανατολική ζώνη είναι εδαφικά συμπαγής και συνεχής, ενώ η βορειοδυτική ζώνη είναι σπαστή, ασυνεχής και διάσπαρτη σε περιοχές όπου ομιλούνται άλλες Στοκαβικές διάλεκτοι.
Καθώς ομιλείται σε μια μεγάλη περιοχή, η διάλεκτος Ανατολικής Ερζεγοβίνης έρχεται σε επαφή με όλες τις άλλες Στοκαβιανές διαλέκτους, εκτός από εκείνες της ζώνης Πρίζρεν-Τιμόκ. Επίσης, στα βορειοδυτικά έρχεται σε επαφή με τις διαλέκτους δύο άλλων Δυτικών Νότιων Σλαβικών (κροατικών) διαλέκτων: την Τσακαβιανή και την Καϊκαβιανή. Ομιλούνται επίσης σε μερικούς θύλακες στις περιοχές των Τσακαβιανών και των Καϊκαβιανών και σε πολλά σημεία επαφής συνορεύει με σλοβενικές διαλέκτους. Στα βόρεια συνορεύει με την Ουγγαρία, όπου ομιλείται σε μερικούς θύλακες κατά μήκος των συνόρων κοντά στο Δούναβη, καθώς και στα περίχωρα της Βουδαπέστης.
Στα νότια αυτή η διάλεκτος καλύπτει την περιοχή μεταξύ του ποταμού Νερέτβα και την είσοδο του ποταμού Ντουμπρόβατσκα, την περιοχή του Ντουμπρόβνικ και γύρω περιοχή, το ανατολικό μισό της χερσόνησου Πέλιεσατς, το νησί Μλιετ, το Κονάβλε και την Ερζεγοβινική περιοχή, κατά μήκος της Αδριατικής ακτής σε όλη τη διαδρομή προς το Ρίσνο στον Κόλπο του Κότορ. Στο έδαφος του Μαυροβουνίου καλύπτει τη Παλαιά Ερζεγοβίνη με το Γκράχοβο, τη βόρεια Πλιεσίβιτσα, τη Ζούπα, το Λούκοβο, το Ντρόμπνιατσι, το Ούσκοτσι, το Ρόβτσι, το Κόλασιν και τη Μοράτσα.
Κατά την ταραχώδη περίοδο του πολέμου της Βοσνίας (1992-1995), ο οποίος χαρακτηρίστηκε από μεγάλη μετανάστευση του ντόπιου πληθυσμού, οι ομιλητές της διαλέκτου Ανατολικής Ερζεγοβίνης έχουν εξαπλωθεί σημαντικά στην περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου Ανεξαρτησίας (1991-1995) ο αριθμός των ομιλητών της διαλέκτου μειώθηκε σημαντικά μετά την φυγή περίπου 300.000 Σέρβων της Κροατίας οι οποίοι μιλούσαν την διάλεκτο. Στη μεταπολεμική περίοδο, καθώς οι πρόσφυγες επέστρεφαν στα σπίτια τους, ο αριθμός των ομιλητών στο έδαφος της Κροατίας αυξάνεται σταθερά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κροατική γλώσσα
Ρίκισσα της Πολωνίας, βασίλισσα της Σουηδίας
Η Ρίκισσα της Πολωνίας, Βασίλισσα της Σουηδίας, ή Ρίξα της Πολωνίας (πολωνικά: Ryksa Boleslawowna, σουηδικά: Rikissa Burislevsdotter, 12 Απριλίου 1116 - μετά τις 25 Δεκεμβρίου 1156), μέλος του βασιλικού Οίκου του Πιάστ ήταν βασίλισσα της Σουηδίας και πριγκίπισσα του Μινσκ μέσω των τριών γάμων της. Η Ρίκισσα ήταν κόρη του Βολεσλάου Γ΄ της Πολωνίας και της δεύτερης συζύγου του Σαλώμης του Μπεργκ, που η παράδοση την περιγράφει ασυνήθιστα όμορφη.
Πρώτος γάμος
Η συμμαχία του πατέρα της με τον Νιλς της Δανίας εναντίον του Βαρτισλάου Α΄ της Πομερανίας έφερε τη συμφωνία γάμου ανάμεσα στην κόρη του Βολεσλάου Γ΄, Ρίκισσα και τον γιο του Βασιλιά Νιλς, Μάγκνους. Η γαμήλια τελετή έγινε στο Ριμπ (1127) και γιορτάστηκε λαμπρά με πολλές τελετές. Το ζεύγος απέκτησε δύο γιους, τον Κνούτο (1129) και τον Νιλς (1130). Ο Μάγκνους διεκδίκησε τον θρόνο της Σουηδίας για λογαριασμό της μητέρας του, κόρης του Ίνγκε του Γηραιού, που αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς του Γκόταλαντ και των Γκεατών μετά τον θάνατο του ξαδέλφου της μητέρας του Ίνγκε του Νεότερου. Η βασιλεία του Μάγκνους δεν έγινε αποδεκτή από τους Σβέαρ, μια φυλή στα βόρεια των Γκεατών, που εξεγέρθηκαν ψηφίζοντας νέο βασιλιά τον Ράγκνβαλντ Κνάφοβντ. Ο ιστορικός Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει ότι ο Ράγκνβαλντ Κνάφοβντ δολοφονήθηκε από τους οπαδούς του Κνούτου, και ο Κνούτος στη συνέχεια έγινε βασιλιάς ολόκληρης της Σουηδίας, αλλά εμφανίστηκε νέος διεκδικητής του θρόνου, ο ταπεινής καταγωγής Σβέρκερ από το Έστεργκοτλαντ.
Ο Μάγκνους και η σύζυγος του Ρίκισσα είχαν πολύ περισσότερο ως μόνιμη κατοικία τη Δανία παρά τη Σουηδία. Ο σύζυγος της Μάγκνους και ο πεθερός της βασιλιάς Νιλς ενοχλημένοι από τη μεγάλη δημοτικότητα του πρίγκιπα Κνούτου Λαβάρντ, Δούκα του Σλέσβιχ στράφηκαν εναντίον του και ο Κνούτος Λαβάρντ δολοφονήθηκε από τον Μάγκνους στις 7 Ιανουαρίου 1131. Ο ετεροθαλής αδελφός του Κνούτου Λαβάρντ Ερρίκος ο Αλησμόνητος στράφηκε εναντίον του Βασιλιά Νιλς και του γιου του Μάγκνους, όμως ηττήθηκε και δραπέτευσε στη Νορβηγία. Εκεί κήρυξε επανάσταση καλώντας την τοπική αριστοκρατία και τον Γερμανό αυτοκράτορα Λοθάριο Γ΄ να τον βοηθήσουν να ανατρέψει τον Νιλς. Ο ταπεινής καταγωγής Σβέρκερ εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Μάγκνους στη Δανία και κατόρθωσε να τον ανατρέψει από τον θρόνο (1132) και να γίνει ο νέος βασιλιάς ολόκληρης της Σουηδίας ως Σβέρκερ Α΄. Ο Νιλς ηττήθηκε στη μάχη του Φόντεβικ από τον Έρικ (4 Ιουνίου 1134). Ο γιος του Μάγκνους έπεσε στη μάχη, ενώ ο ηλικιωμένος βασιλιάς κατάφερε να δραπετεύσει, αλλά δολοφονήθηκε λίγο αργότερα από τους κατοίκους του Σλέσβιχ (25 Ιουνίου 1134).
Δεύτερος γάμος
Η Ρίκισσα μετά τη δολοφονία του συζύγου της επέστρεψε στην Πολωνία, αφήνοντας τους δύο γιους της πίσω στη Δανία. Μόλις επέστρεψε στην Πολωνία, ο Βολέσλαος Γ΄ τακτοποίησε δεύτερο γάμο για την κόρη του και η Ρίκισσα παντρεύτηκε στις 18 Ιουνίου 1136 σε δεύτερο γάμο ένα μέλος της δυναστείας των Ρουρικιδών, τον Βολοντάρ Γκλέμποβιτς, Πρίγκιπα του Μινσκ και του Γκρόντνο, που βρισκόταν εξόριστος στην πολωνική Αυλή. Ο γάμος αυτός είχε στόχο τη συμμαχία του Μινσκ και της Πολωνίας εναντίον της Δανίας μέσω του πανίσχυρου Βλαδίμηρου Β΄ Μονομάχου της δυναστείας του Κιέβου. Η Ρίκισσα με τον δεύτερο γάμο της απέκτησε τρία παιδιά: Τον Βλαδίμηρο (μετέπειτα πρίγκιπα του Μινσκ), τον Βασίλκο (πρίγκιπα του Λαγκούσκ) και τη Σοφία του Μινσκ. Τα πολιτικά προτερήματα από τη συμμαχία ανάμεσα στην Πολωνία και το Μινσκ άρχισαν να σβήνουν, όταν η δυναστεία του Βλαδίμηρου Μονομάχου έχασε την ηγεμονία της ανάμεσα στους Ρουρικίδες. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η διάλυση του γάμου ανάμεσα στη Ρίκισσα και τον Βολοντάρ και η Ρίκισσα επέστρεψε στην Πολωνία μαζί με την κόρη της Σοφία, αφήνοντας τους δύο γιους της στον πρώην σύζυγό της. Ο Βολοντάρ δεν ξαναπαντρεύτηκε και πέθανε γύρω στο 1186, ενώ η Ρίκισσα επέστρεψε στη Δανία όταν ο γιος της Κνούτος Ε΄ της Δανίας στέφθηκε βασιλιάς (1146).
Τρίτος γάμος
To 1148 πέθανε η Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ, πρώτη σύζυγος του Σβέρκερ του Πρεσβυτέρου και πρώην θετή πεθερά της Ρίκισσα και ο χήρος βασιλιάς παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του την ίδια τη Ρίκισσα, που έφτασε στη Σουηδία με την κόρη της Σοφία του Μινσκ. Ο σκοπός που ο Σβέρκερ επέλεξε τη Ρίκισσα ως δεύτερη σύζυγό του ήταν για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των οπαδών του πρώην συζύγου της στο Γκόταλαντ. Το ζεύγος έκανε έναν γιο τον Βολεσλάο, που πήρε το όνομα του από τον μητρόθεν παππού του, ενώ πιθανώς και ο νεότερος γιος του Σβέρκερ, ο Σούνε Σιν Σβέρκερσον να είχε μητέρα τη Ρίκισσα. Το 1150 ο γιος της Ρίκισσα Κνούτος Ε΄ ανατράπηκε από τον Σβεν Γ΄ της Δανίας και δραπέτευσε στη Σουηδία. Η Ρίκισσα προσπάθησε να βοηθήσει τον γιο της με τη βοήθεια του νέου συζύγου της. Την επόμενη χρονιά (1151) ο Κνούτος Ε΄ ζήτησε τη βοήθεια του δούκα της Σαξονίας Ερρίκου του Λέοντος και του Χάρτβιγκ Α΄, Αρχιεπισκόπου της Βρέμης, αλλά ηττήθηκε ξανά από τις δυνάμεις του Σβεν Γ΄. Ο Κνούτος ζήτησε στη συνέχεια τη βοήθεια του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Με πρωτοβουλία του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα βρέθηκε μια συμβιβαστική λύση, όπου ο Σβεν θα παρέμενε βασιλιάς με τον Κνούτο αντιβασιλέα, αλλά σύντομα ο Σβεν παραβίασε και αυτή τη συμφωνία, οπότε ο Κνούτος κατάλαβε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση από τον πόλεμο. Στο μεταξύ ο Βάλντεμαρ, ο τρίτος διεκδικητής του θρόνου, γιος του Κνούτου Λαβάρντ άλλαξε στάση και πήγε με το μέρος του Κνούτου. Οι δύο διεκδικητές με τη βοήθεια του Σβέρκερ επιτέθηκαν στη Δανία ανατρέποντας τον Σβεν (1154), ο οποίος εξορίστηκε 3 χρόνια στη Γερμανία, ενώ ο Βάλντεμαρ και ο Κνούτος έγιναν συμβασιλείς.
Ο Κνούτος Ε΄ της Δανίας παντρεύτηκε την Έλενα της Σουηδίας, κόρη του θετού του πατέρα Σβέρκερ του Πρεσβύτερου και της πρώτης συζύγου του Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ. Με τον γάμο αυτό η Ρίκισσα έγινε η θετή πεθερά του γιου της. Ο Σβέρκερ Α΄ δολοφονήθηκε τα Χριστούγεννα του 1156 από έναν υπηρέτη και όταν το έμαθε ο Κνούτος πήγε στη Σουηδία να παρηγορήσει τη μητέρα του, αλλά και για να μεταφέρει την ετεροθαλή αδελφή του Σοφία του Μινσκ από τη Σουηδία στη Δανία, ώστε να παντρευτεί τον Βάλντεμαρ, με τον οποίο είχε αρραβωνιαστεί το 1154. Ο γάμος ανάμεσα στην κόρη της Ρίκισσα, Σοφίας του Μινσκ και τον Βάλντεμαρ τον Μέγα έγινε στις αρχές του 1157. Από τον γάμο αυτόν γεννήθηκαν οι μετέπειτα βασιλείς Κνούτος ΣΤ΄ της Δανίας και Βάλντεμαρ ο Νικητής. Ο Κνούτος δολοφονήθηκε στις 9 Αυγούστου 1157 κατά τη διάρκεια μιας συνάντησής του με τον Βάλντεμαρ Α΄ και τον Σβεν Γ΄, την οποία ο τελευταίος είχε διοργανώσει με σκοπό να απαλλαγεί από τους συνδιεκδικητές του στον θρόνο της Δανίας. Το 1158 πέθανε και ο δεύτερος γιος της Ρίκισσα, Νιλς ο οποίος ήταν μοναχός στο Αββαείο του Έσρομ.
Θάνατος και θρύλοι
Η τύχη της Ρίκισσα μετά τη δολοφονία του Σβέρκερ είναι άγνωστη όπως και η χρονολογία θανάτου της. Ένας θρύλος λέει ότι ξαναπαντρεύτηκε, παίρνοντας τον άνθρωπο που ήταν πρωταγωνιστής στη δολοφονία του Σβέρκερ. Ο γιος της Ρίκισσα με τον Σβέρκερ τον Πρεσβύτερο Βολεσλάος ταυτίζεται από πολλούς με τον Βολεσλάο, διεκδικητή του θρόνου της Σουηδίας από τον Κνούτο Α΄ μετά το 1167 σε συνεργασία με άλλον έναν διεκδικητή του θρόνου, τον Κολ της Σουηδίας. Ο Βολεσλάος και ο Κολ ηττήθηκαν και εξαφανίστηκαν, σύμφωνα με μερικές πηγές δολοφονήθηκαν από τους άντρες του Κνούτου και σύμφωνα με άλλες πηγές δραπέτευσαν στη Δανία πριν το 1173. Μερικοί Σουηδοί ιστορικοί λένε ότι ο Βολέσλαος και ο Κολ ήταν αδέλφια και γιοι του Ιωάννη, γιου του Σβέρκερ του Πρεσβύτερου από τον πρώτο του γάμο με την Ούλβχιλντ Χάακονσντοττερ. Το βέβαιο είναι ότι σε περίπτωση που ο Βολέσλαος ήταν πραγματικά γιος της Ρίκισσα, πέθανε άτεκνος, αφού η περιουσία του κληρονομήθηκε από την αδελφή του Σοφία του Μινσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1994
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Κουαράντι
Το Κουαράντι (ιταλικά: Quaranti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Βασίλης Φίλιας
Ο Βασίλης Φίλιας (22 Οκτωβρίου 1927 - 13 Φεβρουαρίου 2018) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ ήταν μαθητής ακόμη, οργανώθηκε στην Ιερά Ταξιαρχία, οργανωτική αυτονόμηση πυρήνα της οργάνωσης της Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων. Τον Οκτώβριο του 1944 συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ αλλά απελευθερώθηκε σύντομα.
Το 1946 εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το καλοκαίρι του 1949 επιστρατεύτηκε και επιλέχθηκε ως έφεδρος αξιωματικός. Στις αρχές του 1953 έλαβε το πτυχίο της νομικής και μετέβη στο Βερολίνο όπου φοίτησε στη Σχολή Θεωρητικών Οικονομικών. Η διδακτορική εργασία που κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου απορρίφθηκε και την υπέβαλε στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Θέμα της ήταν Η σχέση των κοινωνικά σημαντικών παραγόντων στην κοινωνιολογία του Μαξ Βέμπερ. Το 1961 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα και επέστρεψε στην Αθήνα όπου εργάστηκε αρχικά στον Οργανισμό Βιομηχανικής Αναπτύξεως στο τμήμα Βιομηχανικών έργων, αλλά παραιτήθηκε και ασχολήθηκε με τη δικηγορία.
Στα τέλη του 1962 εγγράφηκε ως ακροατής στο London School of Economics και εντάχθηκε στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού Νέα Οικονομία. Ο Ευάγγελος Παπανούτσος τον κάλεσε να συνεργαστεί στον μορφωτικό σύλλογο Αθήναιον παραδίδοντας κύκλο μαθημάτων με τίτλο «Οικονομία και Κοινωνία». Το 1964 ήταν ένας από τους συνιδρυτές του Ομίλου Παπαναστασίου και πρόεδρός του. Συνεργάστηκε ακόμα με τα περιοδικά Εποχές, Τεχνικά χρονικά και Αρχιτεκτονικά θέματα, ενώ συμμετείχε με την οικονομική στήλη της εφημερίδας Εβδομάδα.
Από το 1964 έως το 1967 ήταν γενικός γραμματέας στην Εταιρεία Προγραμματισμού, ενώ στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών ανέλαβε την Έρευνα Μετανάστευσης. Με το πραξικόπημα του 1967 ο Βασίλης Φίλιας οργάνωσε μαζί με άλλους διανοουμένους την αντιστασιακή οργάνωση Δημοκρατική Άμυνα. Τον Ιούνιο του 1968 συνελήφθη από την Ασφάλεια και οδηγήθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ. Τον Μάιο του 1969 δικάζεται από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε κάθειρξη 18,5 ετών. Με την αμνηστία του 1973 αφέθηκε ελεύθερος.
Το 1974 διορίστηκε γενικός διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, όπου παρέμεινε επικεφαλής του κέντρου μέχρι το 1981. Το 1975 διορίστηκε εντεταλμένος υφηγητής Κοινωνιολογίας στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πολιτικών Επιστημών και το 1977 εκλέχθηκε καθηγητής. Τον Ιούνιο του 1975 διαγράφτηκε από μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Από το 1975 συνεργαζόταν με την Ελευθεροτυπία μέχρι το 1986 και συνεξέδιδε το περιοδικό Οικονομία και κοινωνία.
Από το 1977 δίδασκε στη Σχολή Ελευθέρων Σπουδών Εργαστήρι Δημοσιογραφίας. Από το 1978 έως το 1987 έδινε διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα στα πλαίσια του Ελεύθερου Ανοιχτού Πανεπιστημίου, θεσμού που σύστησε το Υπουργείο Παιδείας. Το 1980 ο Υπουργός Υγείας Σπυρίδων Δοξιάδης του ανέθεσε τον συντονισμό της ομάδας μελέτης για την οργάνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Το 1980 έως το 1981 διατέλεσε πρύτανης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από το 1982 διατέλεσε πρόεδρος του Εφορευτικού συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας. Διατέλεσε ακόμη πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας (1985-1989).
Στις εκλογές του 1985 συμμετείχε ως υποψήφιος συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ σε μη εκλόγιμη θέση. Το φθινόπωρο του 1985 ίδρυσε μαζί με άλλους τον φορέα Λαϊκή Αγωνιστική Ενότητα. Το 1986, διαφοροποιούμενος από τη φιλοκυβερνητική γραμμή της Ελευθεροτυπίας, αποχώρησε και συνεργάστηκε ως σχολιογράφος στην εφημερίδα Πρώτη από 1986 έως το 1988, οπότε διέκοψε τη συνεργασία του με αυτήν και άρχισε τη συνεργασία του με την εφημερίδα Έθνος Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 συμμετείχε ως υποψήφιος του Συνασπισμού στη Β' Αθηνών. Τον Ιούλιο του 1989 διορίστηκε πρόεδρος του Δ.Σ. της Ολυμπιακής Αεροπορίας μέχρι το τέλος του 1992. Από το 1991 ήταν υπεύθυνος της ελληνικής έκδοσης του διεθνούς περιοδικού Ο Σοσιαλισμός του Μέλλοντος.
Ήταν νυμφευμένος από το 1967 με τη νομικό Ελένη Παπακωνσταντίνου. Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Μέλη της ΠΕΑΝ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Κίκινθος Μαγνησίας
Η Κίκινθος ή Άγιος Νικόλαος είναι ακατοίκητη νησίδα του Παγασητικού κόλπου στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Παγασητικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Νέα Τίρυνθα Αργολίδας
Η Νέα Τίρυνθα (παλαιά ονομασία: Κοφίνι ) είναι πεδινό χωριό του Νομού Αργολίδας του Δήμου Ναυπλιέων.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρων κτισμένη επάνω στον Αργολικό κάμπο στα βόρεια του Ναυπλίου. Στην απογραφή του 2011 είχε 1.186 κατοίκους ενώ αποτελεί την έδρα της κοινότητας Νέας Τίρυνθας και άλλοτε ήταν η έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Νέας Τίρυνθας.
Οι κάτοικοι ασχολούνται ως επί το πλείστον με την καλλιέργεια εσπεριδοειδών και ελιών. Κοντά στην Νέα Τίρυνθα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Τίρυνθας που ανάγεται στην Μυκηναική εποχή.
Πληθυσμός
Η Νέα Τίρυνθα είχε συνεχή πληθυσμιακή αύξηση μέχρι και το 1961 ενώ έπειτα ο πληθυσμός της σταθεροποιήθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων
Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα
Η Ελζμπιέτα «Ιζαμπέλα» Ντορότα Τσαρτορίσκα (πολωνικά: Elżbieta "Izabela" Dorota Czartoryska), το γένος Φλέμινγκ (Flemming), (3 Μαρτίου 1746 - 15 Ιουλίου 1835) ήταν Πολωνή πριγκίπισσα, συγγραφέας, συλλέκτρια τέχνης και εξέχουσα προσωπικότητα του Πολωνικού Διαφωτισμού.
Ήταν η σύζυγος του Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι και μέλος του ισχυρού πολιτικού κόμματος Familia.
Ίδρυσε το πρώτο μουσείο της Πολωνίας, το Μουσείο Τσαρτορίσκι, που τώρα βρίσκεται στην Κρακοβία.
Ζωή
αριστερά|μικρογραφία|225x225εσ| Το [[Παλάτι Τσαρτορίσκι (Πουουάβι)|Παλάτι Τσαρτορίσκι στο Πουουάβι.]] Η Ιζαμπέλα ήταν η κόρη του Κόμη Γκέοργκ Ντέτλεφ φον Φλέμινγκ (πολωνικά: Jerzy Detloff Flemming) και της Πριγκίπισσας Αντονίνα Τσαρτορίσκα.