cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ
Βιογραφία
Το σπίτι της κοντέσσας Θεοτόκη, που το έχτισε το 1844, ήταν ένα τριώροφο αρχοντικό σε ρομαντική αρχιτεκτονική, έργο του διάσημου Έλληνα αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη. Σ’ αυτό σύχναζε όλη η αθηναϊκή αριστοκρατία. Βρισκόταν στην οδό Σωκράτους 65 (παλαιά αρίθμηση 67), κοντά στην Πλατεία Ομονοίας, το οποίο όμως κατεδαφίστηκε το 1958 και στη θέση του χτίστηκε το ξενοδοχείο «Ambassadeur», το οποίο μετά από είκοσι χρόνια μετατράπηκε σε εφετείο. Σήμερα ανήκει σε κάποιο ασφαλιστικό ταμείο και είναι εγκαταλελειμμένο.
Εγκαταλείποντας τον Θεοτόκη και περιπλανώμενη στην ελληνική επαρχία, γνωρίστηκε στη Λαμία με το φουστανελοφόρο ήρωα του '21 Χριστόδουλο Χατζηπέτρο, που ήταν διοικητής στρατιωτικού σώματος και είχε χρηματίσει υπασπιστής του Όθωνα, τον οποίο και ερωτεύθηκε παράφορα. Στην Αθήνα προκλήθηκε μεγάλο σκάνδαλο, τα κουτσομπολιά πλήθαιναν και κανείς δεν άνοιγε το σπίτι του στο ζεύγος των εραστών. Ο Χατζηπέτρος έπεσε σε δυσμένεια και απολύθηκε από τη θέση του και εκείνη τον παράτησε όταν την απάτησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Αγγλίδες βαρώνισσες
Κλειστό Ευρυτανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κλειστό Άρτας
Το Κλειστό ή ο Κλειτσός είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 700 έως 1000 μέτρων, το οποίο βρίσκεται 51 χλμ. βόρεια από το Καρπενήσι και 12 χλμ. βορειοδυτικά από τα Φουρνά. Είναι ο τόπος καταγωγής του στρατηγού Χαράλαμπου Κατσιμήτρου και του νέου οσιομάρτυρα Αγίου Κυπριανού. Το Κλειστό αποτελείται από 5 μικρότερους και σχετικά απομακρυσμένους ο ένας από τον άλλο, συνοικισμούς (Πλάτανος, Μουσιάδες, Μεσοχώρι, Κορίτσα, Μαυρόλογγος). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μαυρόλογγο, το Μεσοχώρι τον Πλάτανο και την Κορίτσα αποτελούν την τοπική κοινότητα Κλειστού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φουρνά του Δήμου Καρπενησίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 70 κατοίκους. Το Μεσοχώρι με την μεγάλη της πλατεία, να φιλοξενεί τον επιβλητικό ναό των  Αγίων Ταξιαρχών, το σχολείο και την προτομή του Κλειτσιώτη Στρατηγού  Χαράλαμπου Κατσιμήτρου 1886-1962, που το όνομά του γράφτηκε στο πάνθεον  των ηρώων της σύγχρονης Ιστορίας μας. Ο Διοικητής της Μεραρχίας του Καλαμά της Ηπείρου, που σύντριψε της ιταλικές δυνάμεις στο Καλπάκι το  1940. Το Μεσοχώρι, με τα παλιά κτίσματα μιας άλλης εποχής, αρκετά να αναστυλώνονται, κοσμήματα της περιοχής που σε ταξιδεύουν πολλά χρόνια  πίσω.
Δυτικά του Κλειτσού και βόρεια της Βράχας, περνά το Μέγα Ρέμα που πηγάζει από την Φουρνά εκεί μπορούμε να βρούμε βίδρες και μικρές πέστροφες, ενώ μπορούν να επιβιώσουν επίσης το γλύνι, ο κυπρίνος, η πριάνα, η πέρκα κ.α. Σε εκείνο το σημείο, το ποτάμι στενεύει και δημιουργεί ένα πανέμορφο Φαράγγι. Το λένε Φαράγγι της Τσούκας, από την ομώνυμη κορυφή (1361μ.), αλλά και Ψιλιανά. Για να το προσεγγίσουμε, περπατάμε από την παλιά γέφυρα του δρόμου Κλειτσού - Βράχας  και πεζοπορώντας - κολυμπώντας το ρέμα για τρία τέταρτα της ώρας  περίπου, φτάνουμε στο Φαράγγι. Επίσης από παρακείμενο ρέμα κοντά στην Μονή της Βράχας, με δύο μικρά "ραπέλ".
Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μετανάστευσης
Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μετανάστευσης (European Migration Network) είναι ένα δίκτυο που χρηματοδοτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο συστάθηκε με σκοπό την παροχή έγκυρων, αντικειμενικών, αξιόπιστων και συγκρίσιμων πληροφοριών σε θέματα της μετανάστευσης και του ασύλου προς τα Θεσμικά Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς επίσης και προς τις εθνικές αρχές και όργανα των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με απώτερο στόχο τη συνεισφορά στην χάραξη πολιτικής μέσω της παροχής πληροφοριών. Το ΕΔΜ έχει επίσης ως στόχο την παροχή της συγκεκριμένης πληροφόρησης στο ευρύτερο κοινό. Το ΕΔΜ ιδρύθηκε στις 14 Μαΐου 2008, με την απόφαση 2008/381/ΕΚ του Συμβουλίου της ΕΕ.
Στόχοι
Η ανάγκη των Κρατών Μελών να ανταλλάσσουν πληροφορίες σχετικά με όλες τις πτυχές της μετανάστευσης, καθώς και το να συμβάλουν στη δημιουργία μιας κοινής πολιτικής στον τομέα της μετανάστευσης και του ασύλου, είχε αρχικά προταθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Λάακεν το 2001 και ενισχύθηκε με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης το 2003, έτος κατά το οποίο το ΕΔΜ ξεκίνησε ως πιλοτικό πρόγραμμα. Το Πρόγραμμα της Χάγης επιβεβαίωσε την ανάγκη για κοινή ανάλυση των μεταναστευτικών φαινομένων, ενώ το Πρόγραμμα της Στοκχόλμης που το διαδέχθηκε, περιέχει σημαντικές πρόνοιες για τη βελτίωση της συγκρισιμότητας και της ανταλλαγής των πληροφοριών μεταξύ των Κρατών- Μελών, όσον αφορά το ευρύ φάσμα των εξελίξεων στον τομέα του ασύλου και της μετανάστευσης. Εντός του πλαισίου αυτού, ιδρύθηκε το ΕΔΜ το 2008.
Δομή και οργάνωση του Δικτύου
Το ΕΔΜ συντονίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό την ευθύνη της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων, με τη συνεργασία των Εθνικών Σημείων Επαφής (ΕΣΕ του ΕΔΜ), τα οποία έχουν οριστεί σε κάθε Κράτος-Μέλος συν τη Νορβηγία, από τις εθνικές κυβερνήσεις. Τα ΕΣΕ του ΕΔΜ αποτελούνται από τα Υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης, καθώς και Ερευνητικά Ιδρύματα, Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς, και τα εθνικά γραφεία σχετικών διεθνών Οργανισμών. Κάθε ΕΣΕ, με τη σειρά του, αναλαμβάνει το συντονισμό ενός εθνικού δικτύου, όπου συμμετέχουν διάφοροι αρμόδιοι φορείς. Τη γενική εποπτεία του Δικτύου έχει η Διοικούσα Επιτροπή, υπό την προεδρία της Επιτροπής με τη συμμετοχή ενός εκπροσώπου από κάθε Κράτος-Μέλος που συμμετέχει στην εφαρμογή της 2008/381/ΕΚ απόφασης του Συμβουλίου, συν, εκπροσώπων, υπό καθεστώς παρατηρητή, από Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Frontex, Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (FRA), Ευρωπαϊκό Γραφείο Στήριξης για το Άσυλο (EASO) καθώς και από το Γραφείο του Συντονιστή για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων.
Εκθέσεις, μελέτες και άλλες δράσεις
Το ΕΔΜ συντάσσει Ετήσιες Εκθέσεις Πολιτικής και Μελέτες και σύντομες ενημερωτικές εκδόσεις σε σχέση με πολιτικές και θέματα ασύλου και μετανάστευσης. Οι Εκθέσεις και οι Μελέτες, βασίζονται σε πληροφορίες που κατέχουν ή συλλέγουν τα μέλη των εθνικών δικτύων των Κρατών-Μελών, οι οποίες στη συνέχεια συντίθενται, ούτως ώστε να παρουσιάσουν μια συγκριτική άποψη σε επίπεδο ΕΕ. Το ΕΔΜ εφαρμόζει επίσης ένα σύστημα ανταλλαγής «ειδικών ερωτημάτων» για χρήση από τα μέλη του, ενώ έχει αναπτύξει και ένα Γλωσσάρι για το Άσυλο και τη Μετανάστευση, με στόχο να το εντάξει στην Διαδραστική Ορολογία για την Ευρώπη (IATE). Το ΕΔΜ παρέχει, επιπρόσθετα, τακτικές ενημερώσεις σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις σε επίπεδο ΕΕ και στα Κράτη-Μέλη, στις οποίες περιλαμβάνονται επίσης, τα τελευταία διαθέσιμα στατιστικά για τη μετανάστευση και τη διεθνή προστασία. Άλλες εξελίξεις σε σχέση με τις εργασίες του Δικτύου, περιλαμβάνονται μέσα στο τακτικό Ενημερωτικό Δελτίο που εκδίδει το ΕΔΜ. Από το 2009, το ΕΔΜ έχει συμβάλει ουσιαστικά στην Ετήσια Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο. Επιπλέον, το έργο του Δικτύου, συχνά λαμβάνεται υπόψη σε συζητήσεις που πραγματοποιούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο αναφορικά με συγκεκριμένες πτυχές των πολιτικών μετανάστευσης και ασύλου, όπως για παράδειγμα, σε σχέση με τη ζήτηση εργασίας, την παράνομη μετανάστευση, την οικογενειακή επανένωση και τους διεθνείς φοιτητές. Το ΕΔΜ συνεργάζεται στενά με άλλους αρμόδιους φορείς, τόσο στο εσωτερικό Ευρωπαϊκών Θεσμών, όσο και αλλού, ιδιαίτερα όσον αφορά συγκεκριμένες μελέτες και θέματα πολιτικής. Αυτοί περιλαμβάνουν την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), τη Γενική Διεύθυνση Έρευνας (Directorate-GeneralforResearch - EuropeanCommission),τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων (Fundamental Rights Agency - FRA), την Frontex, το Ευρωπαϊκό Γραφείο Στήριξης για το Άσυλο (EASO),τον Συντονιστή για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Προσώπων και τον Οργανισμό Eurocities.
Πρόσφατες Εξελίξεις
Το 2010 ξεκίνησε μια ανεξάρτητη Εξωτερική Αξιολόγηση σχετικά με την εξέλιξη του ΕΔΜ, ενώ η τελική έκθεση ολοκληρώθηκε περί τα τέλη του 2011. Γενικά, η αξιολόγηση ήταν πολύ θετική σε σχέση με τις εργασίες του Δικτύου, ενώ, υποβλήθηκαν παράλληλα εισηγήσεις για βελτίωση, όσον αφορά στην περαιτέρω στήριξη στον καθορισμό πολιτικών, ιδιαίτερα σε σχέση με την προσαρμογή της λειτουργίας του για να ικανοποιεί πιο αποτελεσματικά τις ανάγκες των φορέων χάραξης πολιτικής, όσον αφορά στην περαιτέρω αύξηση της ευελιξίας του ούτως ώστε το ΕΔΜ να είναι σε θέση να αναπτύξει την ικανότητα του να ανταποκρίνεται άμεσα σε ανάγκες για πληροφόρηση, στο να παρέχει μια πιο μακροπρόθεσμη προοπτική καθώς και για να έχει πιο αποτελεσματική συνεργασία με άλλες οντότητες/οργανισμούς. Πράγματι, τα στοιχεία αυτά έχουν ήδη ληφθεί υπόψη όσον αφορά στο Πρόγραμμα Εργασιών του ΕΔΜ για το 2012 και 2013, με την υιοθέτηση καινοτομιών σε σχέση με προηγούμενα χρόνια και με βασικό στόχο την ικανότητα της πιο αποτελεσματικής ανταπόκρισης στις ανάγκες πληροφόρησης των φορέων χάραξης πολιτικής. Σε συνέχεια αυτής της αξιολόγησης, η Επιτροπή δημοσίευσε, την 1η Αυγούστου 2012, σχετική Έκθεση σε σχέση με την Ανάπτυξη και το Μέλλον του ΕΔΜ, (COM(2012) 427 τελικό).
Μια ανεξάρτητη εξωτερική αξιολόγηση σχετικά με την ανάπτυξη του ΕΔΜ ξεκίνησε το 2010 και η τελική έκθεση ολοκληρώθηκε στο τέλος του 2011. Σε γενικές η αξιολόγηση ήταν θετική ενώ ταυτόχρονα προσδιορίστηκαν μια σειρά τομέων όπου το ΕΔΜ θα μπορούσε να βελτιώσει περαιτέρω την υποστήριξή του στη χάραξη πολιτικής, ιδίως όσον αφορά την προσαρμογή της λειτουργίας και των αποτελεσμάτων του, στις ανάγκες των υπευθύνων χάραξης πολιτικής· να αυξήσει περαιτέρω την ευελιξία του, έτσι ώστε να αναπτύξει περαιτέρω την ικανότητά του· να ανταποκριθεί στις βραχυπρόθεσμες ανάγκες πληροφόρησης, αλλά και να παρέχει μια μακροπρόθεσμη προοπτική· να έχει μεγαλύτερη συνοχή/συνεργασία με άλλες οντότητες. Πράγματι, τα στοιχεία αυτά έχουν ήδη ληφθεί υπόψη στο Προγράμματα Εργασιών του ΕΔΜ για το 2012 και το 2013, με μια σειρά από καινοτομίες, με στόχο να ανταποκριθεί καλύτερα στις ανάγκες πληροφόρησης των φορέων χάραξης πολιτικής. Μετά από την αξιολόγηση αυτή, η Επιτροπή δημοσίευσε έκθεση σχετικά με την ανάπτυξη του ΕΔΜ και το μέλλον του, (COM (2012) 427 τελικό), την 1η Αυγούστου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Μετανάστευση στην Ευρώπη
Στέλβιο
Απέχει 87 χιλιόμετρα από την πόλη του Μπολτσάνο και συνορεύει με το Μπόρμιο, τη Βαλφούρβα, τη Λάζα, το Μαρτέλλο, το Τούμπρε, το Πράτο αλλο Στέλβιο και τον ελβετικό δήμο του Βαλ Μυστάϊρ. Το Τραφόι, το Γκομαγκόι και η Σόλντα είναι τρία δημοτικά διαμερίσματα του Στέλβιο.
Ο δήμος συμπεριλαμβάνει εκτάσεις των δύο κοιλάδων που βρίσκονται παράπλευρα στην κοιλάδα της Βαλ Βενόστα, την κοιλάδα Βαλ ντι Σόλντα και την κοιλάδα Βαλ Τραφόι. Κοντά στο Στέλβιο βρίσκεται η κορυφή Όρτλερ (3.906 μ.), η υψηλότερη κορυφή της περιφέρειας και στους πρόποδες βρίσκεται το δεύτερο υψηλότερο πέρασμα στην Ευρώπη, το πέρασμα του Στέλβιο (2758 μ.) (ιταλ. Passo dello Stelvio).
Το 97,66% του πληθυσμού, ομιλεί γερμανικά και το 2,66% ιταλικά και το 0,08% λαντίνο.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται το 1090, με την ονομασία "Stilvis", το 1290 με την ονομασία "Stilfes " και το 1322 με την ονομασία "Stilvio" αν και πιθανόν η ονομασία να έχει τις ρίζες της, στην προ-Ρωμαϊκή περίοδο.
Η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη εξαιτίας της δυσκολίας πρόσβασης ωστόσο αποτέλεσε πέρασμα για διάφορα στρατεύματα κατά τη διάρκεια του δεκάτου πέμπτου και δεκάτου έκτου αιώνα. thumb|right|300px|Το πέρασμα του Στέλβιο. Η ανάπτυξη της περιοχής ήρθε κατά το πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, όταν μεταξύ 1820 και 1825, με εντολή του Φραγκίσκου του Β´ κατασκευάστηκε ο δρόμος του Στέλβιο, για να εξυπηρετήσει στρατιωτικούς σκοπούς. Η στρατηγική σημασία της περιοχής επιβεβαιώθηκε, το 1848, όταν μια ομάδα εθελοντών στρατιωτών από τη Βάλτελλινα, έδωσε μάχη για να κρατήσει υπό τον έλεγχό της, το πέρασμα του Στέλβιο. Πολεμικές συγκρούσεις πραγματοποιήθηκαν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, με σκοπό τον έλεγχο του περάσματος.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Στέλβιο, το οποίο καθιερώθηκε το 1969, απεικονίζει έναν χρυσό δίσκο, μέσα στην οποίο βρίσκεται ένα λουλούδι με έξι φύλλα χρώματος μπλε, πράσινο και κόκκινο εναλλάξ. Το αστέρι είναι το σύμβολο ενός χειμερινού εθίμου, το οποίο λάμβανε χώρα τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Οικονομία
Σχεδόν οι μισοί κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία τον τουρισμό. Σημαντική είναι επίσης η απασχόληση με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, εργασίες μεταποίησης και το εμπόριο. Η πόλη του Στέλβιο είναι ανάμεσα στις 150 ιταλικές πόλεις με το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας και ανάμεσα στους 400 δήμους(σε σύνολο 8094) με το υψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα. To κατά κεφαλή εισόδημα των κατοίκων ανέρχεται στα 21.960€. Στο δημοτικό διαμέρισμα της Σόλντα, έχουν εγκλιματιστεί και γίνεται εκτροφή γιάκ, τα οποία έφερε από το Θιβέτ, ο ορειβάτης Ράινχολντ Μέσνερ.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται από πολύ κρύους χειμώνες και ιδιαίτερα δροσερά καλοκαίρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
Παλιά Αυλή Καβάλας
Η Παλιά Αυλή είναι ακατοίκητος οικισμός της τοπικής κοινότητας Αυλής στο νομό Καβάλας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παλιά Αυλή βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Παγγαίο και βόρεια της Εγνατίας Οδού, στο 26ο περίπου χιλιόμετρό της, απέχοντας 31,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. της Καβάλας και 33 χλμ. ΒΑ. από το Οφρύνιο. Το χωριό λόγω κατολίσθησης εγκαταλείφθηκε μετά τη δεκαετία του 1950 και οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στη γειτονική περιοχή Γέφυρα η οποία το 1970 μετονομάστηκε σε Αυλή. Το χωριό πήρε το όνομα του από το ιερό του Θράκα ήρωα Ιππέα Αυλωνείτη, ενός τοπικού ήρωα που φύλαγε το πέρασμα ανάμεσα στο Παγγαίο και το όρος Σύμβολο. Η Παλιά Αυλή ήδη πριν από την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 είχε ελληνικό πληθυσμό (περίπου 300 κατοίκους ), ενώ μεταξύ των ετών που μεσολάβησαν από τις απογραφές πληθυσμού του 1961 και του 1971, η Αυλή συνενώθηκε με τον γειτονικό οικισμό Γέφυρα Αυλής.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με το όνομα Παλιά Αυλή το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Παγγαίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αυλή αποτελούν την τοπική κοινότητα Αυλής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πιερέων του δήμου Παγγαίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν υπήρχε μόνιμος κάτοικος.
Αξιοθέατα
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι η ανακαινισμένη εκκλησία του Προφήτη Ηλία, κτισμένη στα 1872. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική με ορθογώνιο σχήμα και νάρθηκα στη δυτική και νότια πλευρά της. Οι κολώνες του ναού και η στέγη του ναού είναι κατασκευασμένες από κορμούς δέντρων του Παγγαίου και το τέμπλο του αποτελεί δείγμα λαϊκής γλυπτικής και ζωγραφιάς. Στη θέση "Κερχανάς" δίπλα στο δρόμο προς την Αυλή έχει βρεθεί κεραμική και μεταλλουργικές σκωρίες. Από το παλιό χωριό περνάει το ορειβατικό μονοπάτι Αυλής - καταφύγιο Χατζηγεωργίου και Τρίκορφο.
Λιβύη (μυθολογία)
Η Λιβύη ήταν μυθολογικό πρόσωπο της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας και προσωποποίηση της γης της αρχαίας Λιβύης στη Βόρεια Αφρική.
Ελληνική Μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία, η Λιβύη ήταν κόρη του Έπαφου, γιου του Δία και της Ιούς, και της Μέμφιδας, κόρης του Νείλου. Ο Έπαφος αργότερα έδωσε το όνομα της κόρης του στην περιοχή που γειτνίαζε δυτικά με τη χώρα της Αιγύπτου. Με τον Ποσειδώνα απέκτησε δυο δίδυμους γιους, το Βήλο και τον Αγήνορα. Ως παιδιά της Λιβύης αναφέρονται από άλλους και η μυθική Λάμια και ο Λέλεγας.
Ρωμαϊκή Μυθολογία
Η Λιβύη ως μορφή απαντάται και στη ρωμαϊκή μυθολογία. Σύμφωνα με αυτή, η Λιβύη είναι κόρη του Έπαφου και της Κασσιόπειας, η οποία αφού έσμιξε με τον Νεπτούνους, απέκτησε τον Βούσιρι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Λιβύη
Πολιορκία της Πάτρας (1338)
Η πολιορκία της Πάτρας έγινε το 1338 μ.Χ και ήταν πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και την Βαρωνία της Πάτρας. Στην ουσία ήταν μία προσπάθεια του Πριγκιπάτου να υποτάξει τους υποτελείς βαρώνους που είχαν σκοπό να ανεξαρτητοποιηθούν, η βαρωνία της Πάτρας ήταν η μοναδική που ήταν ήδη ανεξάρτητη.
Την εποχή αυτή στον θρόνο του Πριγκιπάτου ήταν η Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437) και βάϊλός είχε διορισθεί ο Βετράνδος των Μπω. Το προηγούμενο έτος είχε πεθάνει ο Αρχιεπίσκοπος και Βαρώνος Γουλιέλμος Φραγκιπάνης και ο διάδοχος του Ρογήρος δεν είχε έρθει ακόμα να αναλάβη καθήκοντα.
Ο ντε Μπω αποβιβάστηκε στην Πάτρα, κατέλαβε τα περίχωρα της και ξεκίνησε στενή, όπως αναφέρεται, πολιορκία του κάστρου της πόλης. Ο Ρογήρος φτάνοντας έπειτα από λίγες ημέρες στην Πάτρα και βλέποντας την κατάσταση ζήτησε την βοήθεια του Πάπα Βενέδικτου. Ο πάπας τότε διακήρυξε ότι η βαρωνία είναι υποτελείς σε αυτόν και δεν ανήκε στο πριγκιπάτο κι επέβαλε σε όλο το πριγκιπάτο εκκλησιαστική αργία. Μετά από αυτό ο Μπω έλυσε την πολιορκία.
Τον Αύγουστο του 1338 έφτασε στην Πάτρα η ίδια η Αικατερινή Βαλουά όπου έμεινε για τρία χρόνια εκεί, και τέλος αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Βαρωνίας.
350 Ορναμέντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Ορναμέντα υπολογίσθηκε σε 118,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,74 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,057 (από δεδομένα του IRAS). Η Ορναμέντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 10 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορναμεντα
Μενέλαος (γιος του Λάγου)
Ο Μενέλαος (μέσα 4ου - αρχές 3ου αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Πτολεμαίων ήταν ιερεάς την επώνυμης λατρείας του Αλεξάνδρου και για ένα διάστημα κυβερνήτης (βασιλιάς) της Κύπρου υπό την εξουσία του αδελφού του Πτολεμαίου Α΄ της Αιγύπτου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λάγου από την Εορδαία και της Αρσινόης. Αδελφός του ήταν ο Πτολεμαίος Α΄ ο Σωτήρας, βασιλιάς της Αιγύπτου.
Το όνομά του δεν εμφανίζεται μεταξύ των αξιωματικών ή στρατηγών του Αλεξάνδρου Γ΄ του Μεγάλου (βασ. 336-323) κατά τη διάρκεια της ζωής του μονάρχη αυτού, αν και αναφέρεται τυχαία από τον Φύλαρχο με τρόπο, που δείχνει ότι ήδη κατείχε μία διακεκριμένη θέση. Η πρώτη περίπτωση που εμφανίζεται στην ιστορία, είναι το 315 π.Χ., όταν διορίστηκε από τον αδελφό του γενικός διοικητής των δυνάμεων που εστάλησαν στην Κύπρο, όπου επρόκειτο να συνεργαστεί με τον στόλο του Σέλευκου Α΄ και με τον Νικοκρέοντα βασιλιά της Σαλαμίνας. Με τις συνδυασμένες προσπάθειές τους σύντομα υπέταξαν όλες τις πόλεις της Κύπρου με την εξαίρεση του Κιτίου, το οποίο φαίνεται ότι και αυτό τελικά υποτάχθηκε.
Ο Μενέλαος παρέμεινε στο νησί, που το κυβερνούσε με σχεδόν απόλυτη εξουσία, έχοντας τους μικρούς πρίγκιπες αρκετών πόλεων εκτοπίσει ή φυλακίσει ή οδηγήσει στην αυτοχειρία με το πιο μικρό δείγμα δυσαρέσκειας σε αυτούς. Ήταν ακόμη γενικός διοικητής το 306 π.Χ., όταν ο Δημήτριος έφθασε στην Κύπρο με έναν ισχυρό στόλο και στρατό. Μη μπορώντας να αντιμετωπίσει έναν τέτοιο αντίπαλο, ο Μενέλαος συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του και κλείστηκε μέσα στα τείχη της Σαλαμίνας, την οποία προετοιμάστηκε να υπερασπιστεί ως το τέλος. Όταν ο Μενέλαος τόλμησε μία επίθεση κάτω από τα τείχη, νικήθηκε με πολλές απώλειες. Ο Δημήτριος προχωρούσε στην πολιορκία με τη συνηθισμένη του μέθοδο, την κατασκευή πολιορκητικών μηχανών.
Ο Μενέλαος ωστόσο έκαιγε τις μηχανές αυτές και με τις επίπονες προσπάθειές του, κράτησε την άμυνα της πόλης, ως την άφιξη του ίδιου του Πτολεμαίου με έναν μεγάλο στόλο, για να ανακουφίσει το νησί. Στη μεγάλη ναυμαχία που ακολούθησε, ο Μενέλαος έστειλε μία μοίρα 60 πλοίων για να βοηθήσει τον Πτολεμαίο, αλλά -αν και κατάφεραν να βγουν έξω από το λιμάνι της Σαλαμίνας- έφθασαν πολύ αργά για να ανατρέψουν το αποτέλεσμα την ημέρας. Έπειτα από την ολική ήττα του Αιγυπτιακού στόλου, όλες οι ελπίδες του Μενελάου εξαφανίστηκαν και αμέσως αυτός παρέδωσε την πόλη με όλη τη δύναμή της, στρατιωτική και ναυτική, στα χέρια του Δημητρίου. Ο κατακτητής, με χαρακτηριστική μεγαλοψυχία, τον έστειλε πίσω στην Αίγυπτο, συνοδευόμενο από τους φίλους του και φέροντας μαζί του όλη του την ιδιωτική περιουσία.
Στα τέλη της δεκαετίας του 280 υπηρέτησε ως ο πρώτος επώνυμος ιερέας της λατρείας του Αλεξάνδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων
Χρήστος Παπαδόπουλος
Με το όνομα Χρήστος Παπαδόπουλος είναι γνωστοί οι παρακάτω
(474640) Alicanto
To 2004 VN112 είναι ένα αντικείμενο του εσωτερικού νέφους του Όορτ με διάμετρο περίπου 230 χιλιόμετρα. Είναι άγνωστο πως βρέθηκε σε αυτή την τροχία επειδή δεν περιάζεται από τον Ποσειδώνα γιατί το περιήλιό του βρίσκεται 47,3 ΑΜ από τον Ήλιο, που είναι από τα μεγαλύτερα γνωστά. Αντικείμενα με μεγαλύτερο περιήλιο περιλαμβάνουν τη Σέντνα (76 ΑΜ) και το 2004 XR190 (51,4 ΑΜ).
Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής
Η Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής (αγγλικά: European Gendarmerie Force, EUROGENDFOR ή EGF) -με έδρα την Ιταλία- έχει δημιουργηθεί για την πάταξη εξεγέρσεων και αναταραχών στην Ευρώπη και είναι μια πρωτοβουλία από 6 κράτη μέλη της Ε.Ε. με στόχο τη βελτίωση της ικανότητας διαχείρισης κρίσεων σε ευαίσθητες περιοχές. Η εν λόγω δύναμη μπορεί να επέμβει όπου και όπως θέλει χωρίς να υπόκειται σε έλεγχο και περιορισμούς, λαμβάνοντας εντολές μόνο από την ηγεσία της Ε.Ε., η οποία με τη σειρά της μπορεί να προσφύγει στην «Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής», σε περίπτωση κρίσης.
Η Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής (EUROGENDFOR ή EGF) ξεκίνησε από μια συμφωνία το 2006 μεταξύ πέντε κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ): τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Στη συνέχεια εντάχθηκε η Ρουμανία το 2009, και η Πολωνία κλήθηκε να συμμετάσχει το 2011. Σκοπός του εγχειρήματος είναι η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής δύναμης επέμβασης με στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές λειτουργίες και με εξειδίκευση στη διαχείριση κρίσεων, σχεδιασμένη στα πρότυπα της γαλλικής Gendarmerie, της ισπανικής Guardia Civil, και της ιταλικής Carabinieri, καθώς και των πολυεθνικών εξειδικευμένων μονάδων (Multinational Specialized Units, M.S.U.). Το καθεστώς της κατοχυρώθηκε με τη Συνθήκη του Βέλσεν στις 18 Οκτωβρίου του 2007.
Μέλη
Η βάση της ΕΔΧ (EGF) είναι στη Βιτσέντσα της βορειοανατολικής Ιταλίας, και έχει έναν πυρήνα 800 με 900 μέλη, έτοιμα να αναπτυχθούν και να δράσουν εντός 30 ημερών. Οι δυνάμεις μέλη είναι: Επιπλέον δυνάμεις 2.300 ανδρών, ως ενισχύσεις, είναι διαθέσιμες και σε κατάσταση αναμονής.
Παρατηρητές
Η Γερμανία δεν συμμετέχει, καθώς το σύνταγμά της δεν επιτρέπει τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων για αστυνομικές υπηρεσίες. Το 2004, ο Γερμανός Υπουργός Άμυνας εκείνης της περιόδου, Πέτερ Στρουκ (Peter Struck), διευκρίνισε ότι η νομική βάση για τις στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις είναι διαφορετική από τις προσδοκίες που διέπουν την ΕΔΧ. Οι παραστρατιωτικές μονάδες Bereitschaftspolizei των ομόσπονδων κρατιδίων δεν έχουν καμία πάγια εντολή περιπολιών, όπως η Γερμανική Ομοσπονδιακή Αστυνομία. Η Γερμανία υπέγραψε τη Συνθήκη του Βέλσεν για την ΕΔΧ ή οποιαδήποτε μεταγενέστερη συμφωνία. Αντ 'αυτού, υπάρχει μια στενή ενσωμάτωση των αστυνομικών δυνάμεων με βάση τη Συνθήκη Σένγκεν. Αρχικά, η Συμφωνία Σένγκεν ρύθμιζε θέματα πρόσβασης σε βάσεις δεδομένων της αστυνομίας των γειτονικών χωρών, αλλά είχε χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως νομική βάση για την ανταλλαγή εξοπλισμού και προσωπικού μονάδων αποκατάστασης τάξης των αστυνομιών αυτών, με συμμετέχουσες τις χώρες: Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Αυστρία και Βέλγιο. Το 2008 η Συνθήκη του Prüm υιοθετήθηκε ως το δίκαιο της ΕΕ, που επιτρέπει στις αστυνομίες χωρών μελών της Ε.Ε. να έχουν πρόσβαση που διέπεται από το δίκαιο της ΕΕ (με βάση τη συμφωνία του Σένγκεν). Η Εκπαίδευση Ευρωπαϊκών Αστυνομιών του 2009 (EUPFT 2009) διεξήχθη στη Βιτσέντζα (έδρα του αρχηγείου της ΕΔΧ) και η αντίστοιχη εκπαίδευση του 2010 (EUPFT 2010) σχετικά με τακτικές αντιμετώπισης ταραχών, διεξήχθη στο Lehnin της Γερμανίας.
Ιστορικό
Ο Γάλλος υπουργός Άμυνας Μισέλ Αλλιώ-Μαρί (Michèle Alliot-Marie) πρότεινε για πρώτη φορά τη δύναμη, τον Σεπτέμβριο του 2003. Ο Αλλιώ-Μαρί και ο Ιταλός Υπουργός Άμυνας Αντόνιο Μαρτίνο (Antonio Martino) παρουσίασαν την ιδέα κατά τη Σύνοδο των Υπουργών Άμυνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Οκτώβριο του 2003. Η συμφωνία εφαρμογής υπεγράφη τελικά από τους υπουργούς Άμυνας των πέντε συμμετέχουσων χωρών στις 17 Σεπτεμβρίου 2004, στο Noordwijk της Ολλανδίας. Στις 23 Ιανουαρίου του 2006, η ΕΔΧ εγκαινιάστηκε επίσημα κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής τελετής στους στρατώνες "Στρατηγός Τσινοτο" (General Chinotto) στη Βιτσέντζα.
Η ΕΔΧ ανακηρύχθηκε σε πλήρη λειτουργία στις 20 Ιουλίου του 2006, μετά τη συνάντηση υψηλού επιπέδου Διυπουργική σύνοδο κορυφής στη Μαδρίτη της Ισπανίας, και τη δεύτερη επιτυχή άσκηση του στρατηγείου της (Command Post exercise - CPX), που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 19 - 28 Απριλίου του 2006. Η πρώτη CPX πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Κέντρο Εκπαίδευσης Χωροφυλακής στο Σαν Αστιέ (Saint Astier) της Γαλλίας τον Ιούνιο του 2005.
Μετά την ένταξη της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ρουμανική Χωροφυλακή ζήτησε καθεστώς μόνιμου παρατηρητή στην Ευρωπαϊκή Δύναμη Χωροφυλακής, ως ένα πρώτο βήμα προς την πλήρη ένταξή της. Στις 3 Μαρτίου 2009, η ρουμανική Χωροφυλακή έγινε πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Δύναμης Χωροφυλακής.
Η πολωνική στρατιωτική χωροφυλακή ήταν αρχικά μια δύναμη εταίρος και στις 10 Οκτωβρίου του 2006, η Πολωνία δήλωσε ότι θα ήθελε να ενταχθεί στην ΕΔΧ. Τον Δεκέμβριο του 2011, η Πολωνία υπέβαλε αίτηση για την πλήρη ένταξή της στην ΕΔΧ, η οποία έγινε δεκτή το 2011.
Από τον Δεκέμβριο του 2009, η ΕΔΧ έχει λάβει μέρος σε εκπαιδευτική επιχείρηση της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για την Ασφάλεια του ΝΑΤΟ (ISAF), για την κατάρτιση της Αφγανικής Εθνικής Αστυνομίας (ΑΝΡ) στον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Από τον Ιούνιο του 2010, 276 μέλη της ΕΔΧ (μεταξύ των οποίων 124 γάλλοι χωροφύλακες), από τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ολλανδία, την Πολωνία και την Πορτογαλία, εκπειδευουν Αξιωματικούς και Υπαξιωματικούς του Εθνικής Αφγανικής Αστυνομίας Δημόσιας Τάξης (Afghan National Civil Order Police - ANCOP ), ενώ η αρχική αποστολή είχε προγραμματιστεί να είναι περίπου 400 με 500 άνδρες. Εκπαιδεύουν τους άνδρες της ANCOP σε δικά της κέντρα εκπαίδευσης, αλλά επίσης τους συμβουλεύουν και τους βοηθούν κατά τη διάρκεια των αποστολών τους σε επιχειρήσεις εποπτείας και συνοδείας, αστυνομικών ομάδων (Police Operational Mentoring and Liaison Teams, P-OMLT), όπου η στρατιωτική εμπειρία τους (ακόμη και αν η αποστολή είναι αμιγώς πολιτική, αφού πρόκειται για «σχηματισμό») θα είναι χρήσιμη. Από το Μάιο του 2010, έχουν εκπαιδευτεί 50 αξιωματικοί και 250 υπαξιωματικοί της ANCOP, και ο Γάλλος υπουργός Άμυνας Μπρις Ορτεφού (Brice Hortefeux) ανακοίνωσε ότι 40 ακόμη Γάλλοι χωροφύλακες θα αποσταλούν για να βοηθήσουν αυτή την αποστολή.
Στις αρχές του 2010, η ΕΔΧ στάλθηκε στην Αϊτή για να βοηθήσουν στις προσπάθειες διατήρησης της ασφάλειας, με την ανάληψη φύλαξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί με έδρα την Ευρώπη
Κλέαρχος Μανέας
Ο Κλέαρχος Μανέας ήταν Έλληνας υφασματέμπορος και οικονομολόγος που διετέλεσε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Το κατάστημά του βρισκόταν στην οδό Αιόλου στην Αθήνα. Την περίοδο 1917 - 1921 διετέλεσε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών και το 1928 έγινε διευθύνων σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας. Υπήρξε αντιπρόεδρος (1925 - 1931) & πρόεδρος (1935 - 1941) του ΕΒΕΑ, σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (1922 - 1937) καθώς και υποδιοικητής αυτής (1945 - 1953). Στην Κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου χρημάτισε υπουργός Εθνικής Οικονομίας.
Παραπομπές
Μανεας Μανεας
Ιστορία των Εβραίων στη Γερμανία
Η Πρώτη Σταυροφορία ήταν η αρχή μιας εποχής διώξεων για τους Γερμανοεβραίους. Ολόκληρες κοινότητες, όπως εκείνες του Τριρ, του Βορμς, του Μάιντς και της Κολωνίας, σφαγιάστηκαν. Ο πόλεμος κατά των Χουσιτών έδωσε το σήμα για μια νέα περίοδο διώξεων κατά των Εβραίων. Το τέλος του 15ου αιώνα ήταν μια περίοδος θρησκευτικού μίσους, καθώς οι κάτοικοι απέδιδαν στους Εβραίους όλα τα πιθανά κακά. Οι θηριωδίες που διέπραξαν οι Κοζάκοι τουΜποχντάν Χμελνίτσκι στην εξέγερση του Χμελνίτσκι (το 1648, στο ουκρανικό μέρος της νοτιοανατολικής Πολωνίας) οδήγησε στη μετανάστευση Πολωνοεβραίων στη δυτική Γερμανία. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα το 1815, η άνοδος του εθνικισμού οδήγησε στην αύξηση της καταστολής. Από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 1819 έλαβαν χώρα οι ταραχές Χεπ-Χεπ (οι οποίες έλαβαν χώρα σε όλη τη Γερμανία), ένα πογκρόμ κατά των Εβραίων. Αυτή την εποχή πολλά γερμανικά κρατίδια στέρησαν στους Εβραίους τα πολιτικά τους δικαιώματα. Γι' αυτό πολλοί Εβραίοι άρχισαν να εγκαταλείπουν τη χώρα.
Από την εποχή του Μόζες Μέντελσον μέχρι τον 20ο αιώνα, η κοινότητα άρχισε να χειραφετείται και έπειτα, να ευημερεί.
Τον Ιανουάριο του 1933, η Γερμανία ήταν η πατρίδα περίπου 522.000 Εβραίων. Όταν οι Ναζί ανέλαβαν την εξουσία και εφάρμοσαν την αντισημιτική ιδεολογία και πολιτικές τους, οι διώξεις κατά των Εβραίων αυξήθηκαν. Περίπου το 60% (δηλαδή περίπου 304.000 άτομα) των Γερμανοεβραίων μετανάστευσαν κατά τα πρώτα έξι χρόνια της Ναζιστικής δικτατορίας. Το 1933, οι διώξεις κατά των Εβραίων έγινε επίσημη πολιτική στη Ναζιστική Γερμανία. Το 1935 και το 1936, ο ρυθμός των αντισημιτικών διώξεων αυξήθηκε. Το 1936 η κυβέρνηση απαγόρευσε στους Εβραίους να εργάζονται σε διάφορα επαγγέλματα (συγκεκριμένα τους απαγορεύτηκε να εργάζονται στην εκπαίδευση, στη πολιτική, στην ανώτερη εκπαίδευση και στη βιομηχανία). Η Σουτσστάφφελ (SS) διέταξε αυτό που έγινε στη νύχτα της 9ης με 10ης Νοεμβρίου 1938 (νύχτα των Κρυστάλλων). Οι βιτρίνες των Εβραϊκών καταστημάτων σπάστηκαν και λεηλατήθηκαν, ενώ και πολλές συναγωγές κάηκαν. Περίπου 214.000 Εβραίοι παρέμεναν στη κυρίως Γερμανία (με τα σύνορα του 1937) στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ξεκινώντας στα τέλη του 1941, η εναπομείνασα κοινότητα άρχισε να απελλάσεται σε γκέτο και έπειτα σε στρατόπεδα θανάτου στην Ανατολική Ευρώπη. Το Μάιο του 1943, η Γερμανία ανακηρύχθηκε γιούντενραϊν ( = καθαρή από Εβραίους. Επίσης κηρύχθηκε ελεύθερη από Εβραίους, γερμ. judenfrei γιούντενφραϊ). Μέχρι το τέλος του πολέμου, περίπου 160.000 με 180.000 Γερμανοεβραίοι δολοφονήθηκαν από το Ναζιστικό καθεστώς και τους συνεργάτες του. Συνολικά περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίοι δολοφονήθηκαν υπό την καθοδήγηση των Ναζί, στο πλαίσιο μιας γενοκτονίας γνωστή ως το Ολοκαύτωμα.
Μετά τον πόλεμο, η Εβραϊκή κοινότητα στη Γερμανία άρχισε να ανακτά σιγά-σιγά την παλιά της αίγλη. Γύρω στο 1990, ξεκίνησε μια σημαντική δημογραφική άνοδος για την εβραϊκή κοινότητα της Γερμανίας τροφοδοτούμενη από την Εβραϊκή μετανάστευση από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η Γερμανία είχε τη μόνη αυξανόμενη Εβραϊκή κοινότητα στην Ευρώπη, ενώ η πλειοψηφία της Εβραϊκής κοινότητας στη Γερμανία ήταν ρωσόφωνη. Το 2018, ο Εβραϊκός πληθυσμός της Γερμανίας είχε σταθεροποιηθεί στα 116.000 άτομα. Συμπεριλαμβάνοντας τους μη Εβραίους που ζουν στο ίδιο σπιτικό μαζί με Εβραίους, ο διευρυμένος Εβραϊκός πληθυσμός της Γερμανίας προσεγγίζει τα 225.000 άτομα.
Επί του παρόντος, στη Γερμανία, η άρνηση του Ολοκαυτώματος (ή του γεγονότος ότι 6 εκατομμύρια Γερμανοί δολοφονήθηκαν στο Ολοκαύτωμα) (§ 130 StGB) θεωρείται έγκλημα. Οι παραβάτες μπορούν να τιμωρηθούν με έως και πέντε χρόνια φυλάκισης. Το 2006, με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργάνωσε η Γερμανία, ο τότε Υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απεύθυνε κάλεσμα επαγρύπνησης για τον ακροδεξιό εξτρεμισμό, λέγοντας ότι "Δεν θα ανεχθούμε οποιαδήποτε μορφή εξτρεμισμού, ξενοφοβίας, ή αντισημιτισμού." Παρά τα μέτρα της Γερμανίας ενάντια σε τέτοιες ομάδες, τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί διάφορα περιστατικά αντισημιτισμού στη χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στη Γερμανία Κατηγορία:Μεσανατολική διασπορά στη Γερμανία Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στη Γερμανία
Μαγνητικό Αστεροσκοπείο
Τα παλαιά Αστεροσκοπεία, μέχρι και τον 19ο αιώνα δεν είχαν ως αντικείμενο έρευνας μόνο τη σπουδή των ουρανίων σωμάτων, αλλά και εκείνη της παρακολούθησης των φαινομένων που ανάγονται σε συγγενείς προς την Αστρονομία επιστήμες. Έτσι τα μετεωρολογικά φαινόμενα καθώς και τα γεωφυσικά φαινόμενα σπουδάζονταν κατά κύριο λόγο στα αστεροσκοπεία.
Η παρακολούθηση και μελέτη π.χ. των σεισμών και των μαγνητικών μεταβολών και διαταραχών γίνονταν στα αστεροσκοπεία, σε μερικά από τα οποία η έρευνα αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τα Αστεροσκοπεία αυτά ή ακριβέστερα τα τμήματα αυτών που ασχολούνται με την παρακολούθηση των μαγνητικών φαινομένων είναι γνωστά ως Μαγνητικά Αστεροσκοπεία ή Μαγνητοσκοπεία ή και με τη πιο σύγχρονη ονομασία "Γεωδυναμικά Αστεροσκοπεία", η δε έρευνα αυτών επί των μαγνητιών φαινομένων εκτείνεται στη παρακολούθηση των μεταβολών της μαγνητικής έγκλισης της μαγνητικής απόκλισης και της οριζόντιας μαγνητικής συνιστώσας βάσει των οποίων εκπονούνται οι μαγνητικοί χάρτες διαφόρων περιοχών.
Κατηγορία:Αστεροσκοπεία Αστεροσκοπείο
Οδός Ρηγαίνης
Ορόσημα
Στην Οδό Ρηγαίνης 70 βρίσκεται το Ιαπωνικό εστιατόριο Bonsa, και στην οδό Ρηγαίνης 94 βρίσκεται το The Classic Hotel, ένα ξενοδοχείο μπουτίκ.
Παραπομπές
Ρηγαινης
351 Ύρσα
Η Ύρσα (Yrsa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,98. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ηρωίδα Ύρσα ή Ύρσε των σκανδιναβικών θρύλων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ύρσας υπολογίσθηκε σε 39,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 65 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,288 (από δεδομένα του IRAS). Η Ύρσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 17 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Αγκού (ποταμός)
Πηγάζει σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στο νότιο τμήμα του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ) στο Περιφερειακό φυσικό πάρκο Άνω Λανγκεντόκ, στο νομό Ερώ και εκβάλλει στον ποταμό Ταρν στο Σαιν-Συλπίς, στο νομό Ταρν, σε υψόμετρο 94 μέτρων.
351 Ύρσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υρσα
Αγκού (ποταμός)
Το λεκανοπέδιο καλύπτει περίπου 3.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα  και έχει μέση ροή περίπου 55 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Μεταξύ των παραποτάμων του είναι ο Νταντού, ο Ζιζού και ο Τορέ.
Ροή
Ρέει προς τα δυτικά μέσα από 2 νομούς και πολλές κοινότητες, οι κυριότερες εκ των οποίων είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (1901-1950)
Η Ελισάβετ του Λουξεμβούργου (Elisabeth vu Lëtzebuerg, 7 Οκτωβρίου 1901 - 2 Αυγούστου 1950) ήταν η κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Μαρία Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1899 στην Πόλη του Λουξεμβούργου, και ήταν το πέμπτο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου, και της Μαρίας Άννας της Πορτογαλίας.
Στις 14 Νοεμβρίου 1922 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φίλιππο του Τουρν και Τάξις στο Κάστρο Χόνενμπουργκ στη Βαυαρία. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Πέθανε στις 2 Αυγούστου 1950 στο Κάστρο Χόνενμπουργκ σε ηλικία 49 ετών. Είναι θαμμένη δίπλα στον σύζυγό της στο Αββαείο Αγ. Έμμεραμ στο Ρέγκενσμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Λουξεμβούργου
Παρλ
Το Παρλ (αφρικάανς: Paarl) είναι νοτιοαφρικανική πόλη η οποία βρίσκεται εντός της επαρχίας του Δυτικού Ακρωτηρίου.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη αμπελώνα στο Παρλ. Βρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Μπεργκ, σε υψόμετρο, περίπου, 120 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, εντός παράκτιας πεδιάδας η οποία βρίσκεται στους πρόποδες των Όρων Ντράκενσταϊν. Δυτικά της πόλης βρίσκεται το Όρος Παρλ.
Ιστορία
Πρόκειται για μία εκ των παλαιότερων τοποθεσιών εγκατάστασης ευρωπαϊκών πληθυσμών στη Νότια Αφρική, καθώς η ίδρυσή της χρονολογείται στο 1687. Η τοποθεσία ανέγερσης της πόλης φέρεται να επιλέχθηκε από τον κυβερνήτη Σίμον φαν ντερ Στελ. Ολίγον καιρό μετά την ίδρυσή της, Ουγενότοι οι οποίοι αναζητούσαν καταφύγιο στην περιοχή του Ακρωτηρίου έπειτα από την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης εγκαταστάθηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Το 1904, αριθμούσε πληθυσμό 11 293 κατοίκων. Κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, τα κρασιά τα οποία παράγονταν εντός της ευρύτερης περιοχής θεωρούνταν ως εκ των κορυφαίων της χώρας, με μόνον εκείνα της Κονστάντια να θεωρούνται ως καλύτερης ποιότητας.
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (717-718)
Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες το 717-718 και υπήρξε κορυφαίο γεγονός των αραβοβυζαντινών πολέμων, καθώς ήταν η δεύτερη και τελευταία απόπειρα του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών να καταλάβει τη βυζαντινή πρωτεύουσα και να καταλύσει το βυζαντινό κράτος. Η εκστρατεία αυτή αποτέλεσε το αποκορύφωμα είκοσι χρόνων επιτυχών αραβικών επιδρομών κατά βυζαντινών εδαφών, βοηθούμενων και από την περίοδο αναρχίας (en) στο Βυζάντιο μεταξύ 695 και 717.
Οι αραβικές δυνάμεις, υπό την ηγεσία του περίφημου στρατηγού Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (ο Μασαλμάς των Βυζαντινών), εισέβαλαν στη Μικρά Ασία το 716. Αρχικά οι Άραβες ήλπιζαν να εκμεταλλευθούν τις εσωτερικές διαμάχες των Βυζαντινών και υπολόγιζαν στην υποστήριξη του στρατηγού Λέοντα του Iσαύρου, ο οποίος διεκδικούσε το θρόνο από τον Θεοδόσιο Γ΄. Ο Λέων όμως ακολουθούσε τις δικές του φιλοδοξίες, τους εξαπάτησε και εξασφάλισε τον βυζαντινό θρόνο για τον εαυτό του. Αφού διαχείμασαν στη δυτική Μικρά Ασία, το θέρος του 717 οι Άραβες διέσχισαν τον Ελλήσποντο, προωθήθηκαν στη Θράκη και απέκλεισαν την Κωνσταντινούπολη από ξηράς με οχυρωματικές γραμμές. Ο αραβικός στόλος όμως, που συνόδευε το στρατό ξηράς και θα συμπλήρωνε την πολιορκία από θαλάσσης, γρήγορα εξουδετερώθηκε από τους Βυζαντινούς με τη χρήση του υγρού πυρός. Ο χειμώνας που ακολούθησε ήταν εξαιρετικά βαρύς και οι πολιορκητές υπέφεραν πολύ από λιμό, καθώς και από ασθένειες που εκδηλώθηκαν στο στρατόπεδό τους. Την άνοιξη του 718 δυο νέοι αραβικοί στόλοι έφτασαν για να ενισχύσουν την πολιορκία, αλλά καταστράφηκαν ολοσχερώς από το βυζαντινό ναυτικό μετά την αυτομόληση των χριστιανικών τους πληρωμάτων. Ταυτόχρονα, μια αραβική στρατιά καταστράφηκε σε ενέδρα στη Βιθυνία και οι Βούλγαροι εξαπέλυσαν σφοδρές επιθέσεις κατά των Αράβων. Έτσι οι Άραβες αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία στις 15 Αυγούστου 718. Ο εναπομείνας αραβικός στόλος καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς κατά την επιστροφή του από φυσικά φαινόμενα και βυζαντινές ενέργειες.
Η αποτυχία της πολιορκίας είχε σημαντικές επιπτώσεις. Εξασφάλισε τη συνεχιζόμενη ύπαρξη του Βυζαντίου, ενώ οι Άραβες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν δια παντός το στόχο της ολοσχερούς κατάκτησης του βυζαντινού κράτους. Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης ανέκοψε την ισλαμική επέκταση προς την Ευρώπη, και γι' αυτό θεωρείται μια από τις σημαντικότερες μάχες στην παγκόσμια ιστορία.
Ιστορικές πηγές
Οι πληροφορίες σχετικά με την πολιορκία βασίζονται σε ύστερες πηγές, που σε αρκετές περιπτώσεις δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Η βασική πηγή για την πολιορκία είναι η αναλυτική και συνεχής Χρονογραφία του Θεοφάνη του Ομολογητή (760-817) και δευτερευόντως η Ιστορία σύντομος του πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Νικηφόρου Α΄ (- 828), που παρουσιάζει μικρές διαφορές, κυρίως χρονολογικές, με το Θεοφάνη. Για τα γεγονότα τις πολιορκίας, και οι δύο φαίνεται να χρησιμοποίησαν κάποιο χρονικό γραμμένο κατά τη βασιλεία του Λέοντα Γ΄ και συνεπώς ευνοϊκά διακείμενο απέναντί του, ενώ ο Θεοφάνης φαίνεται να βασίζεται σε κάποια βιογραφία του Λέοντα (την οποία αγνοεί ο Νικηφόρος) για τα γεγονότα του 716. Οι αραβικές πηγές, κατά κύριο λόγο το Κιτάμπ αλ-Ουγιούν του 11ου αιώνα, και δευτερευόντως η πιο σύντομη αφήγηση του ατ-Ταμπαρί (838-923) είναι πιο συγκεχυμένες και περιλαμβάνουν πλείστα μυθιστορηματικά στοιχεία, παρότι βασίζονται και αυτές σε Άραβες χρονικογράφους των αρχών του 9ου αιώνα. Οι συριακές πηγές, βασιζόμενες στον Αγάπιο Ιεραπόλεως, αντλούν προφανώς από την ίδια αρχική πηγή με το Θεοφάνη, αλλά είναι πολύ πιο σύντομες.
Ιστορικό υπόβαθρο
Μετά το 712, το βυζαντινό αμυντικό σύστημα άρχισε να δείχνει σημάδια κατάρρευσης, καθώς οι αραβικές επιδρομές αναφέρεται ότι διείσδυαν όλο και πιο βαθιά στη Μικρά Ασία, καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας επανειλημμένα τις συνοριακές οχυρώσεις, ενώ η βυζαντινή ικανότητα αντίδρασης δείχνει να έχει εξασθενίσει. Εν μέρει αυτό οφειλόταν και στις συνθήκες εσωτερικής αναρχίας που επικρατούσαν στο Βυζάντιο εκείνη την εποχή, καθώς η πρώτη ανατροπή του Ιουστινιανού Β΄ το 695 ακολουθήθηκε από επτά αιματηρές αλλαγές εξουσίας την επόμενη εικοσαετία (Λεόντιος το 695, Τιβέριος Γ´ το 698, Ιουστινιανός Β΄ εκ δευτέρου το 705, Φιλιππικός Βαρδάνης το 711, Αναστάσιος Β´ το 713, Θεοδόσιος Γ´ το 715, Λέων Γ´ το 717). Παρόλα αυτά, όπως σχολιάζει και ο ιστορικός Warren Treadgold, «οι αραβικές επιθέσεις ούτως ή άλλως θα είχαν ενταθεί μετά το πέρας του δικού τους εμφυλίου [...] Υπερέχοντας κατά πολύ σε άντρες, εδάφη και πλούτο έναντι του Βυζαντίου, οι Άραβες άρχισαν να επικεντρώνουν όλη τους τη δύναμη εναντίον του. Τώρα απειλούσαν να σβήσουν την αυτοκρατορία εντελώς καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσά της».
Προετοιμασίες και έναρξη της εκστρατείας
Οι αραβικές επιτυχίες άνοιξαν το δρόμο για μια δεύτερη επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης, μια επιχείρηση την οποία συνέλαβε ήδη ο χαλίφης Ουαλίντ Α' (705-715). Μετά το θάνατο του Ουαλίντ, ο αδερφός και διάδοχός του Σουλεϊμάν (715-717) ανέλαβε να φέρει εις πέρας το σχέδιο με ιδιαίτερο ζήλο εξαιτίας, όπως λέγεται, μιας προφητείας που προέβλεπε ότι ένας χαλίφης που έφερε το όνομα ενός προφήτη θα καταλάμβανε την Κωνσταντινούπολη. Μεταξύ των Ομεϋαδών, ο Σουλεϊμάν (Σολομών) ήταν ο μόνος με τέτοιο όνομα. Σύμφωνα δε με συριακές πηγές, ο νέος χαλίφης ορκίστηκε «να μην σταματήσει να μάχεται κατά της Κωνσταντινούπολης πριν είτε εξαντλήσει τη γη των Αράβων είτε καταλάβει την πόλη». Οι δυνάμεις των Ομεϋαδών άρχισαν να συγκεντρώνονται στην πεδιάδα Νταμπίκ βορείως του Χαλεπίου, υπό την προσωπική επίβλεψη του χαλίφη. Καθώς ο Σουλεϊμάν ήταν πολύ άρρωστος για να αναλάβει ο ίδιος την ηγεσία της εκστρατείας, την εμπιστεύτηκε στον αδερφό του Μασλαμά. Η επιχείρηση κατά της Κωνσταντινούπολης έλαβε χώρα σε μια περίοδο όπου το Χαλιφάτο επεκτεινόταν ραγδαία προς ανατολή και δύση, καθώς οι μουσουλμανικές στρατιές προήλαυναν στην Υπερωξειανή, την Ινδία και την Ιβηρική χερσόνησο.
Οι αραβικές προετοιμασίες, και ιδίως η κατασκευή ενός ισχυρού στόλου, δεν διέφυγαν της προσοχής των Βυζαντινών. Ο αυτοκράτορας Αναστάσιος Β' (713-715) μάλιστα έστειλε μια πρεσβεία στη Δαμασκό υπό τον πατρίκιο και Έπαρχο της Πόλεως Δανιήλ τον Σινωπίτη, δήθεν για να ζητήσει ειρήνη, στην πραγματικότητα όμως για να κατασκοπεύσει της αραβικές προετοιμασίες. Ταυτόχρονα ο Αναστάσιος άρχισε να προετοιμάζει την πόλη για πολιορκία: επιδιόρθωσε τα Θεοδοσιανά Τείχη και τα εξόπλισε με καταπέλτες, έφερε εφόδια στην πόλη και ανάγκασε τους κατοίκους εκείνους που δε μπορούσαν να αποθηκεύσουν τρόφιμα για τρία χρόνια να φύγουν. Ο Αναστάσιος επίσης μερίμνησε για το ναυτικό του, και στις αρχές του 715 το έστειλε εναντίον ενός αραβικού στόλου που επιχειρούσε στις ακτές της Λυκίας στο Φοίνικα για να συλλέξει ξυλεία. Όταν έφτασε στη Ρόδο όμως, ο βυζαντινός στόλος, υποκινούμενος από στρατιώτες του Οψικίου θέματος, στασίασε, σκότωσε τον διοικητή του και έπλευσε βόρεια προς το Αδραμύττιο. Εκεί ανακήρυξαν διά της βίας αυτοκράτορα έναν τελείως απρόθυμο φοροεισπράκτορα ως Θεοδόσιο Γ΄. Ο Αναστάσιος πέρασε το Βόσπορο στη Βιθυνία για να αντιμετωπίσει την εξέγερση, αλλά ο στόλος των στασιαστών έπλευσε προς τη Χρυσόπολη, από όπου εξαπέλυε επιθέσεις κατά της Κωνσταντινούπολης ώσπου υποστηρικτές τους εντός της πρωτεύουσας τους άνοιξαν τις πύλες. Ο Αναστάσιος συνέχισε να αντιστέκεται στη Νίκαια για αρκετούς μήνες, αλλά στο τέλος συμφώνησε να παραιτηθεί του θρόνου και να καρεί μοναχός. Η άνοδος στο θρόνο του Θεοδοσίου, που σύμφωνα με όλες τις πηγές ήταν και απρόθυμος και ανίκανος, ως υποχείριο των Οψικιανών, προκάλεσε την αντίδραση των υπολοίπων θεμάτων, ειδικότερα του στρατηγού των Ανατολικών Λέοντα του Ίσαυρου και του στρατηγού των Αρμενιακών Αρτάβασδου.
Σε αυτές της συνθήκες εμφύλιας διαμάχης, οι Άραβες ξεκίνησαν την προσεκτικά προετοιμασμένη τους προέλαση. Το Σεπτέμβριο του 715, η εμπροσθοφυλακή τους υπό τον Σουλεϊμάν ιμπν Μουάντ διέσχισε την Κιλικία, κατέλαβε το οχυρό Λούλον που ήλεγχε τις Κιλίκιες Πύλες και διαχείμασε στο Αφίκ, μια μη ταυτοποιημένη τοποθεσία στη δυτική είσοδο των Κιλικίων Πυλών. Την άνοιξη του 716, συνέχισε την προέλασή της στην κεντρική Μικρά Ασία, ενώ ο αραβικός στόλος υπό τον Ουμάρ ιμπν Χουμπάιρα έπλεε κατά μήκος της Κιλικίας. Ο Μασλαμά με τον κύριο όγκο του αραβικού στρατού ανέμενε τις εξελίξεις στη βόρεια Συρία. Οι Άραβες έλπιζαν να εκμεταλλευτούν τη βυζαντινή διαμάχη προς όφελός τους. Έτσι ο Μασλαμά είχε ήδη αρχίσει επαφές με τον Λέοντα. Είναι άγνωστο τι υποσχέσεις ο τελευταίος έδωσε στους Άραβες. Ο Γάλλος ιστορικός Rodolphe Guilland υποστήριξε ότι ο Λέων ίσως να υποσχέθηκε να γίνει υποτελής του Χαλιφάτου. Είναι βέβαιο πάντως ότι και οι δυο πλευρές σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν η μία την άλλη για δικούς τους σκοπούς: ο Λέων για να καταλάβει το θρόνο, και ο Μασλαμά για να μεγιστοποιήσει το χάος στο Βυζάντιο και να το αποδυναμώσει περαιτέρω πριν την τελική έφοδο κατά της Κωνσταντινούπολης.
Η υψηλής στρατηγικής σημασίας πόλη του Αμορίου τέθηκε ως ο πρώτος στόχος των Αράβων, που σκόπευαν να τη χρησιμοποιήσουν ως βάση τους για τον επερχόμενο χειμώνα. Η πόλη είχε μείνει ανυπεράσπιστη λόγω των εμφύλιων συγκρούσεων των Βυζαντινών και θα είχε κυριευτεί εύκολα από της δυνάμεις του Σουλεϊμάν. Οι Άραβες όμως προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν την περίσταση για να ενισχύσουν τη θέση του υποτιθέμενου συμμάχου τους Λέοντα, και πρόσφεραν στους κατοίκους ευνοϊκούς όρους παράδοσης αν αυτοί αναγνώριζαν τον Λέοντα ως αυτοκράτορα. Οι πολίτες του Αμορίου το έπραξαν, αλλά συνέχιζαν να κρατούν τις πύλες της πόλης τους κλειστές. Ο Λέων έσπευσε στην περιοχή με όσους στρατιώτες μπόρεσε να βρει και, μετά από μια σειρά παραπλανητικών διαπραγματεύσεων, κατάφερε να εγκαταστήσει 800 δικούς του άντρες στην πόλη. Καθώς η πόλη μπορούσε πια να αμυνθεί, και τα εφόδιά τους τελείωναν, οι Άραβες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Ο ίδιος ο Λέων κατάφερε να διαφύγει στη γειτονική Πισιδία, και το καλοκαίρι, με την υποστήριξη του Αρτάβασδου, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας.