cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Open Shortest Path First
Δρομολογητής Κορμού (Backbone Router - BR)
Ένας δρομολογητής κορμού (BR) είναι δρομολογητής μια διεπαφή (interface) του οποίου είναι συνδεδεμένη με την περιοχή κορμού. Ένας ABR είναι ένας BR, το αντίθετο μπορεί και να μην ισχύει.
Ορισμένος Δρομολογητής (Designated Router - DR)
Ένας ορισμένος δρομολογητής (DR) είναι δρομολογητής ο οποίος εκλέγεται από το δίκτυο με επιλογές σύμφωνα με τα παρακάτω (προεπιλεγμένα) κριτήρια:
Οι ορισμένοι δρομολογητές υπάρχουν με σκοπό να μειώνουν την κίνηση του δικτύου προσφέροντας την πηγή για τις ενημερώσεις της δρομολόγησης, ο DR διατηρεί ένα πλήρες πίνακα με την τοπολογία του δικτύου και στέλνει ενημερώσεις στους υπόλοιπους δρομολογητές μέσω πολυεκπομπής (multicast). Με αυτό τον τρόπο δεν χρειάζεται να ενημερώνουν όλοι οι δρομολογητές ο ένας τον άλλο συνεχώς, και μπορούν να παίρνουν τις ενημερώσεις του από μια πηγή. Η χρήση της πολυεκπομπής (multicasting) περαιτέρω μειώνει το φόρτο του δικτύου. Οι DR και BDR παντα ρυθμίζονται/εκλέγονται σε δίκτυα εκπομπής (broadcast networks) όπως το Ethernet. Οι DR μπορούν επίσης να εκλεγούν σε ΝΒΜΑ (Non-broadcast Multi-Access) δίκτυα όπως Frame Relay. Οι DR και BDR δεν ρυθμίζουν τις point-to-point συνδέσεις (όπως μια point-to-point WAN σύνδεση) γιατί το εύρος ζώνης μεταξύ δύο host δεν μπορεί να βελτιστοποιηθεί περαιτέρω.
Εφεδρικός Ορισμένος Δρομολογητής (Backup Designated Router - BDR)
Ένας εφεδρικός ορισμένος δρομολογητής (BDR) είναι δρομολογητής ο οποίος γίνεται ορισμένος δρομολογητής αν ο υπάρχων ορισμένος δρομολογητής παρουσιάσει κάποια βλάβη. Ο BDR είναι ο OSPF δρομολογητής με την δεύτερη μεγαλύτερη προτεραιότητα.
Ιστορία των RFCs
Η ιστορία καταγράφεται με τα RFCs (Requests For Comments που τελικά έγιναν αποδεκτά γνωρίζοντας ευρεία χρήση.)
Υλοποιήσεις
Κατηγορία:Πρωτόκολλα δρομολόγησης
Clean Your Clock
Clean Your Clock είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ και DVD του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Μαΐου 2016 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "UDR".
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε εις μνήμη του τραγουδιστή, μπασίστα και ηγετικού μέλους του συγκροτήματος, Ίαν "Lemmy" Κίλμιστερ, ο οποίος απεβίωσε από καρκίνο στις 28 Δεκεμβρίου 2015.
Οι ηχογραφήσεις του "Clean Your Clock" προέρχονται από τις εμφανίσεις του συγκροτήματος στο "Zenith" του Μονάχου στις 20 και 21 Νοεμβρίου 2015, συναυλίες οι οποίες ήταν και οι τελευταίες που έδωσαν οι Motörhead στην καριέρα τους.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση των γερμανικών τσαρτ και το Top-10 στην Αυστρία και τη Φινλανδία, ενώ έδωσε στους Motörhead ένα ακόμη βρετανικό Top-40.
Θέσεις τσαρτ
Clean Your Clock (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 27 Μαΐου 2016
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Clean Your Clock" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2016
Οδηγός μορφοποίησης της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας
Ο οδηγός μορφοποίησης της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (American Psychological Association (APA) style) είναι οδηγός ακαδημαϊκής μορφοποίησης που προσφέρει οδηγίες σε διάφορα θέματα για την υποβολή δημοσιεύσεων στις εκδόσεις της ΑΨΕ. Γενικότερα η τεκμηρίωση με APA Style εφαρμόζεται κυρίως στις κοινωνικές επιστήμες -ιδιαίτερα στην ψυχολογία και ακολουθεί γενικά τους παρακάτω κανόνες. Στην Ελλάδα ο συγκεκριμένος τρόπος τεκμηρίωσης είναι νεοτερικός, λαμβάνοντας υπόψη ότι περισσότερες χαρακτηριζόμενες κοινωνικές επιστήμες στον αγγλοσαξωνικό κόσμο διδάσκονται ως ανθρωπιστικές επιστήμες και λογικά θα μποορύσαν να υπαχθούν στον τρόπo τεκμηρίωσης MLA Style.
Άρθρο επιστημονικής περιοδικής έκδοσης
[καταλογογραφημένο κατά τόμο, από βάση δεδομένων χωρίς DOI]
Διαδίκτυο
[Ιστοσελίδα με εταιρικό συγγραφέα και το όνομα του δικτυακού τόπου ίδιο με εκείνο του συγγραφέα]
[Ιστοσελίδα με εταιρικό συγγραφέα και το όνομα του δικτυακού τόπου διαφορετικό από εκείνο του συγγραφέα]
[Ιστοσελίδα χωρίς συγγραφέα]
Παρενθετικές αναφορές
Οι πηγές που χρησιμοποιούνται, αναφέρονται στο κείμενο είτε σε παρένθεση ή ως τμήμα του κειμένου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδηγοί ακαδημαϊκής τεκμηρίωσης
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπόουσλαν
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπόουσλαν (σουηδικά: Bohusläns Fotbollförbund, Bohusläns FF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην ιστορική επαρχία Μπόουσλαν και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1917 και σήμερα έχει 70 μέλη.
Η ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στη Χέναν και ο πρόεδρός της είναι ο Τόμι Πέτερσον.
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπόουσλαν
Γιεβγκένι Πασουκάνις
Ο Γιεβγκένι Μπρονισλάβοβιτς Πασουκάνις (Евгений Брониславович Пашуканис, 23 Φεβρουαρίου 1891 – Σεπτέμβριος 1937) ήταν Σοβιετικός νομικός, συγγραφέας του έργου Γενική θεωρία του Δικαίου και μαρξισμός.
Γεννήθηκε στη Στάριτσα, στην περιοχή Τβερ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν μέλος του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Εργατών και άρχισε νομικές σπουδές το 1909 στην Αγία Πετρούπολη. Λόγω των προοδευτικών ιδεών του καταδιώχθηκε από την αστυνομία και κατέφυγε στη Γερμανία, συνεχίζοντας σπουδές στο Μόναχο. Επέστρεψε το 1914 στη Ρωσία. Το 1918 προσχώρησε στο κόμμα των μπολσεβίκων. Το 1918 διορίσθηκε δικαστής στη Μόσχα και ανέλαβε πολιτικό και ερευνητικό έργο. Το 1924 διορίσθηκε καθηγητής Πανεπιστημίου στην Κομμουνιστική Ακαδημία.
Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το έργο Γενική θεωρία του δικαίου και μαρξισμός. Ως σήμερα θεωρείται το σημαντικότερο έργο στη μαρξιστική θεωρία του δικαίου. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έγινε αντικείμενο πυκνού σχολιασμού.
Στο έργο αυτό, ο Πασουκάνις αμφισβητεί την ερμηνεία του δικαίου μέσω του καταναγκασμού και δείχνει την ομολογία της εμπορευματικής μορφής (ανταλλαγή μεταξύ ελεύθερων και ίσων εμπορευματοπαραγωγών) και της νομικής μορφής (ελεύθερα και ίσα υποκείμενα). Υποστηρίζει επίσης ότι στον κομμουνισμό το δίκαιο θα εξαλειφθεί, διότι είναι δομικά καπιταλιστικό φαινόμενο.
Η τελευταία του θέση τον έκανε να δεχτεί αρκετές κριτικές από νομικούς και να θεωρηθεί ύποπτος στη σταλινική περίοδο που θεωρούσε αναγκαία την ενίσχυση και όχι την τάση μαρασμού του δικαίου.
Ο Πασουκάνις αναγκάστηκε σε αναθεωρήσεις των θέσεών του και για μερικά χρόνια μπόρεσε να συνεχίσει ομαλά την καριέρα του. Διορίσθηκε μάλιστα διευθυντής του Ινστιτούτου Σοβιετικού Δικαίου το 1931 και το 1936 Βοηθός Κομμισάριος Δικαιοσύνης της ΕΣΣΔ.
Τον Ιανουάριο του 1937 συνελήφθη και καθαιρέθηκε από τις θέσεις του. Δικάσθηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο ως τροτσκιστής. Εκτελέστηκε τον Σεπτέμβριο του 1937.
Πηγές
Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Δίκαιο της Σοβιετικής Ένωσης
Μαύρη πεύκη
Η μαύρη πεύκη ή μαυρόπευκο (επιστημονική ονομασία: Pinus nigra) είναι ψηλό δέντρο που φτάνει σε ύψος μέχρι και τα 45 μέτρα. Τα κουκουνάρια του είναι μικρά και οι βελόνες του μετρίου μεγέθους. Απαντάται στη νότια Ευρώπη και στα βουνά των βόρειων αφρικανικών χωρών, με μεγάλη ενδοειδική ποικιλότητα. Το ξύλο του έχει ερυθρωπό χρώμα εσωτερικά, είναι καλής ποιότητας, χρησιμοποιείται στις οικοδομές, στη ναυπηγική και ως στύλος στήριξης καλωδίων μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος. αριστερά|μικρογραφία|Δάσος μαύρης πεύκης στον Όλυμπο Η μαύρη πεύκη αναπτύσσεται στην Ελλάδα σε ορεινά και ημιορεινά εδάφη, με υψόμετρο από 400 μέχρι 1800 μέτρα, μερικές φορές μέχρι 2000, σε ασβεστολιθικά και οφιολιθικά πετρώματα με αυξημένη υγρασία. Βρίσκεται σε δάση στην οροσειρά της Πίνδου, στα βουνά της Μακεδονίας, στην Πελοπόννησο και στο Δάσος Τροόδους στην Κύρπο, ενώ λίγες υπάρχουν και στα βουνά της Κρήτης και στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Λέσβο, Θάσο και Σάμο. Μια ιδιαίτερη εξαίρεση είναι το παράκτιο δάσος μαύρης πεύκης στα Πετρωτά Αλεξανδρούπολης, το οποίο αποτελείται από δέντρα νάνους.
Περιγραφή
Η μαύρη πεύκη είναι ένα μεγάλο αειθαλές δέντρο, με ύψος 20-55 μέτρα κατά την ωριμότητα. Ο φλοιός είναι γκρι προς κίτρινο-καφέ και χωρίζεται με λωρίδες σε φολιδωτές πλάκες. Τα φύλλα («πευκοβελόνες») είναι πιο λεπτά και πιο ευέλικτα στους δυτικούς πληθυσμούς.thumb|left|Κώνοι και φύλλωμα μαύρης πεύκης|εναλλ.=Οι κώνοι γύρης και σπερμάτων εμφανίζονται από το Μάιο έως τον Ιούνιο. Οι ώριμοι κώνοι έχουν μήκος 5 με 10 εκατοστά και έχουν στρογγυλοποιημένες φολίδες. Καθώς ωριμάζουν, το χρώμα τους μεταβάλλεται από πράσινο σε γκρι ή απαλό κίτρινο από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο, περίπου 18 μήνες μετά από τη γονιμοποίηση. Οι σπόροι είναι σκούροι γκρι, με μήκος 6 έως 8 χιλιοστά, με ένα κίτρινο φτερό μήκους 20-25 χιλιοστών που βοηθά την εναέρια εξάπλωσή τους όταν οι κώνοι ανοίγουν, από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στα 15 με 40 χρόνια, με τα δέντρα να εμφανίζουν ένα μέγιστο στην παραγωγή σπόρων κάθε 2 με 5 χρόνια. Οι σπόροι δεν μπαίνουν σε λήθαργο και η βλάστησή τους αρχίζει την ίδια άνοιξη που απελευθερώθηκαν από τον κώνο.
Η μαύρη πεύκη αναπτύσσεται με μέτρια ταχύτητα, περίπου 30 με 70 εκατοστά κάθε χρόνο. Συνήθως έχει μια στρογγυλή, κωνική κόμη, που γίνεται ακανόνιστη καθώς αναπτύσσεται. Το δέντρο μπορεί να ζήσει αρκετά χρόνια, με κάποια δέντρα να έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 500 ετών. Χρειάζεται άφθονο φως για να αναπτυχθεί σωστά και δεν ανέχεται την σκιά (φωτόφυτο), ενώ είναι ανθεκτική στο κρύο και τον παγετό. Σε αντίθεση με την χαλέπιο πεύκη, με την οποία μερικές φορές συνυπάρχει, η μαύρη πεύκη δεν έχει μηχανισμούς αναγέννησης μετά από πυρκαγιά, κάτι που δυσκολεύει τη φυσική αναγέννηση των δασών μαύρης πεύκης που έχουν καεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Δέντρα κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βοιωτίας
Δήμος Σικυωνίων
Ο Δήμος Σικυωνίων είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και λειτουργεί από 01-01-2011, από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων, Δήμος Σικυωνίων, Δήμος Στυμφαλίας και Δήμος Φενεού, που είχαν συσταθεί το 1997, με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1999, μέχρι 31-12-2010. Έδρα του Δήμου είναι το Κιάτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου *
Όφφενμπαχ
Το Όφφενμπαχ (γερμανικά Offenbach) είναι πόλη στο κρατίδιο της Έσσης στη Γερμανία. Η γεωγραφική θέση της είναι 50°06'N 8°41'E. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 123.734 κατοίκους (2015). Η πόλη είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Φρανκφούρτης (Frankfurt Rhein-Main).
Μαριούπολη
Η Μαριούπολη (Маріуполь, ρωσικά: Мариуполь) είναι πόλη της Ουκρανίας στην περιφέρεια Ντονέτσκ. Αποτελεί το σημαντικότερο λιμάνι της Αζοφικής Θάλασσας.
Όφφενμπαχ
Ιστορία
Μέχρι τη μεταφορά Ουγενότων από τον πρίγκιπα Ίζενμπουργκ από τη Γαλλία το 1699, το Όφφενμπαχ ήταν ένα χωριό πεντακοσίων ως χιλίων κατοίκων. Σε αντίθεση με την καθολική Φρανκφούρτη, στο Όφφενμπαχ η ανάπτυξη των επαγγελμάτων και του εμπορίου ήταν ελεύθερη. Αυτό το πλεονέκτημα έφερε πολλούς επιχειρηματίες και εφευρέτες στην πόλη, καθώς και πολλούς καλλιτέχνες. Από την πόλη πέρασαν προσωπικότητες όπως ο Μότσαρτ, ο Γκαίτε, ο Ενρίκο Καρούζο και άλλοι.
Μαριούπολη
Η πόλη απέκτησε το σημερινό της όνομα το 1778, όταν το μεγαλύτερο μέρος των ελληνόφωνων και ταταρόφωνων ορθοδόξων της Κριμαίας αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την Κριμαία και να εγκατασταθούν στη νοτιοδυτική Ρωσία. Νωρίτερα στη περιοχή υπήρχε ένα Κοζάκικο οχυρό του 16ου αιώνα, το οποίο ονομαζόταν Κάλμιους. Το οχυρό έδωσε το όνομά του και στον ποταμό που περνά δίπλα από την πόλη (ποταμός Κάλμιους). Μεταξύ του 1948 και του 1989 η πόλη ονομαζόταν Ζντάνοβ.
Όφφενμπαχ
Οικονομία
Μέχρι τη δεκαετία του 1970 το Όφφενμπαχ είχε μια σημαντική βιομηχανία μηχανημάτων και βιομηχανία δέρματος. Το Όφφενμπαχ ήταν επίσης κέντρο γραφιστικής. Σήμερα είναι μια δημοφιλής βάση για ευρύ φάσμα υπηρεσιών, ειδικά για την αυτοκινητοβιομηχανία και τον τομέα του σχεδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Έσσης
Μαριούπολη
Η Μαριούπολη -μαζί με τα γειτονικά χωριά- αποτέλεσε ξεχωριστή ελληνική διοικητική περιφέρεια από το 1810 έως το 1873. Μέχρι το 1859 απαγορευόταν να εγκατασταθούν στην ελληνική περιοχή της Μαριούπολης άτομα άλλης εθνικότητας.
Σταδιακά ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε, ιδίως προς τα τέλη του 19ου αιώνα, μετά και την σιδηροδρομική της σύνδεση με την Γιουζόφκα. Τότε αναβαθμίστηκε σε σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής, ενώ το λιμάνι της έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο στη νότια περιοχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μετά από αυτό της Οδησσού. Αντίθετα, γνώρισε την ύφεση κατά τις περιόδους της Φεβρουαριανής Επανάστασης του 1917 και του Ρωσικού Εμφυλίου. Σημαντικές καταστροφές γνώρισε την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν κατελήφθη από τους Γερμανούς (8 Οκτωβρίου 1941).
Στις 21 Απριλίου 2022 ανακοινώθηκε ότι η πόλη είναι υπό τον έλεγχο των Ρωσικών δυνάμεων. Η πόλη θεωρείται από τη διεθνή κοινότητα σαν ουκρανικό έδαφος, όμως η Ρωσία το διεκδικεί ως μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ, η οποία προσαρτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 με αμφιλεγόμενα δημοψηφίσματα.
Πρώιμη εγκατάσταση
Κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα έως την πρώιμη σύγχρονη περίοδο, από τον 12ο έως τον 16ο αιώνα, η Μαριούπολη βρισκόταν σε μια ευρύτερη περιοχή, που καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό και ερημώθηκε από την έντονη σύγκρουση μεταξύ των γύρω λαών, συμπεριλαμβανομένων των Τατάρων της Κριμαίας, της Ορδής Νογκάι, του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και της Μόσχας. Στα μέσα του 15ου αιώνα μεγάλο μέρος της περιοχής βόρεια της Μαύρης και της Αζοφικής Θάλασσας προσαρτήθηκε από το Χανάτο της Κριμαίας και έγινε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανατολικά του ποταμού Δνείπερου βρισκόταν μια έρημη στέπα, που εκτεινόταν μέχρι την Αζοφική Θάλασσα, όπου η έλλειψη νερού έκανε την πρώιμη εγκατάσταση επισφαλή. Επιπλέον, όντας κοντά στο μονοπάτι Μουράφσκι, η περιοχή δεχόταν συχνές επιδρομές και λεηλασίες από τις φυλές των Τατάρων, που εμπόδισαν τη μόνιμη εγκατάσταση της περιοχής, διατηρώντας την αραιοκατοικημένη ή ακόμη και μια εντελώς ακατοίκητη γη υπό την κυριαρχία των Τατάρων. Ως εκ τούτου ήταν γνωστό ως τα άγρια πεδία ή οι «έρημες πεδιάδες» (Campi Deserti στα λατινικά).
Σε αυτή την περιοχή των ευρασιατικών στεπών, οι Κοζάκοι εμφανίστηκαν ως ξεχωριστός λαός στα τέλη του δέκατου πέμπτου και στις αρχές του δέκατου έκτου αιώνα. Κάτω από το ορμητικό ρεύμα του Δνείπερου βρίσκονταν οι Κοζάκοι της Ζαπορίζιας, οι οποίοι αποτελούνταν από πλιατσικολόγους οργανωμένους σε μικρές, χαλαρά δεμένες και πολύ κινητικές ομάδες, που ασκούσαν τόσο ποιμενική όσο και νομαδική ζωή. Οι Κοζάκοι εισχωρούσαν τακτικά στη στέπα για ψάρεμα και κυνήγι, καθώς και για μεταναστευτική κτηνοτροφία και κτηνοτροφία. Η ανεξαρτησία τους από την κυβερνητική και γαιοκτήμονα αρχή προσέλκυσε και στρατολόγησε μεγάλο αριθμό φυγάδων αγροτών και δουλοπάροικων, που διέφυγαν από την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και τη Μόσχα.
Η απομόνωση της περιοχής αυξήθηκε περαιτέρω με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1700, η ​​οποία προέβλεπε ότι δεν έπρεπε να υπάρχουν οικισμοί ή οχυρώσεις στην ακτή της Αζοφικής Θάλασσας μέχρι τις εκβολές του ποταμού Μίους. Επιπλέον, το 1709, ως απάντηση σε μια συμμαχία των Κοζάκων με τη Σουηδία εναντίον της Ρωσίας, ο Τσάρος Πέτρος ο Μέγας διέταξε την καταστροφή του κεντρικού στρατοπέδου των Ζαπορόζιων, που ονομαζόταν Σιτς, και την πλήρη εκδίωξή τους από την περιοχή, χωρίς να επιτρέπεται η επιστροφή τους. Το 1733, όμως, η Ρωσία προετοιμαζόταν για μια νέα στρατιωτική εκστρατεία κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έτσι επέτρεψε την επιστροφή των Ζαπορόζιων, αν και επισήμως το έδαφος ανήκε στην Τουρκία. Σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας του Λούμπνι του 1734, οι Ζαπορόζιοι ανέκτησαν όλα τα προηγούμενα εδάφη τους και, σε αντάλλαγμα, αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν στον ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επιπλέον, τους επετράπη επίσης να χτίσουν ένα νέο καταφύγιο στον ποταμό Δνείπερο, που ονομάζεται Νέο Σιτς, αν και οι όροι τους απαγόρευαν να χτίσουν οχυρώσεις. Αυτοί οι όροι επιτρέπονταν μόνο για χώρους διαμονής, που στα ουκρανικά ονομάζονται kureni. Μετά την επιστροφή τους, ο πληθυσμός των Ζαπορόζιων σε αυτά τα εδάφη ήταν εξαιρετικά αραιός, και σε μια προσπάθεια να καθιερώσουν ένα μέτρο ελέγχου, εισήγαγαν μια δομή περιοχών ή παλάνκα. Η πλησιέστερη συνοικία στη σύγχρονη Μαριούπολη ήταν η περιοχή Καλμιούσκια (Kalmiusskya), αλλά τα σύνορά της δεν εκτείνονταν μέχρι τις εκβολές του ποταμού Κάλμιους, αν και αυτή η περιοχή ήταν μέρος της μεταναστευτικής επικράτειάς της. Μετά το 1736, οι Ζαπορόζιοι Κοζάκοι και οι Κοζάκοι του Ντον (πρωτεύουσα των οποίων ήταν στο κοντινό Νοβοαζόφσκ) ήρθαν σε σύγκρουση για την περιοχή, με αποτέλεσμα η Τσαρίνα Ελισάβετ να εκδώσει ένα διάταγμα το 1746, που χαρακτήριζε τον ποταμό Κάλμιους ως το σύνορο μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων Κοζάκων.
Η τελευταία επιδρομή των Τατάρων, που ξεκίνησε το 1769, κάλυψε μια τεράστια περιοχή, κατακλύζοντας τη Νέα Ρωσική Επαρχία με έναν τεράστιο στρατό σε έντονες και σκληρές καιρικές συνθήκες το χειμώνα. Η επιδρομή κατέστρεψε τις οχυρώσεις του Κάλμιους και έκαψε όλα τα χειμερινά καταλύματα. Το 1770, η ρωσική κυβέρνηση, μη περιμένοντας το τέλος του πολέμου με την Τουρκία, μετέφερε τα σύνορά της με το Χανάτο της Κριμαίας νοτιοδυτικά κατά περισσότερα από διακόσια χιλιόμετρα. Αυτή η ενέργεια ξεκίνησε την οχυρωμένη γραμμή του Δνείπερου (που εκτείνεται από τις σημερινές τοποθεσίες της Ζαπορίζια έως τη Νοβοπετρόφκα), διεκδικώντας έτσι την περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της τοποθεσίας της μελλοντικής Μαριούπολης, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Μετά τη νίκη των ρωσικών δυνάμεων στον πόλεμο με την Τουρκία, η Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή εξάλειψε την ενδημική απειλή από την Κριμαία και έτσι τερμάτισε την ιστορική αιτιολόγηση της Ουκρανίας ως συνοριακής χώρας (okraina). Το 1775, η Ζαπορίζια ενσωματώθηκε στο Νέο Ρωσικό Κυβερνείο και μέρος της γης, που διεκδικήθηκε από την ίδρυση της οχυρωμένης γραμμής του Δνείπερου, συμπεριλαμβανομένης της σύγχρονης Μαριούπολης, ενσωματώθηκε στο πρόσφατα ανασυσταθέν Κυβερνείο του Αζόφ.
Εγκατάσταση
Μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, ο κυβερνήτης του Κυβερνείου του Αζόφ, Βασίλι Α. Τσερτκόφ, ανέφερε στον Γκριγκόρι Ποτέμκιν στις 23 Φεβρουαρίου 1776 ότι βρέθηκαν ερείπια αρχαίων domakhas (σπιτιών) στην περιοχή και το 1778 σχεδίασε τη νέα πόλη Παβλόφσκ (Pavlovsk). Ωστόσο, στις 29 Σεπτεμβρίου 1779, η πόλη της Μαριανόπολης (Marianοpol) (ελληνικά: Μαριανόπολη) στην κομητεία Κάλμιους ιδρύθηκε στην περιοχή. Για τις ρωσικές αρχές η πόλη πήρε το όνομά της από τη Ρωσίδα αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα. Ο de facto τίτλος του πήρε το όνομά του από τον ελληνικό οικισμό της Μαριάμπολ, προάστιο του Μπαχτσισαράι. Το όνομα προήλθε από την Οδηγήτρια εικόνα της Παναγίας. Στη συνέχεια, το 1780, οι ρωσικές αρχές μετέφεραν βίαια μεγάλο αριθμό Ορθοδόξων Ελλήνων από την Κριμαία στην περιοχή της Μαριούπολης.
Το 1782 η Μαριούπολη ήταν διοικητική έδρα της κομητείας της στο Κυβερνείο του Αζόφ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με πληθυσμό 2.948 κατοίκους. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπήρχαν στην πόλη ένα τελωνείο, ένα εκκλησιαστικό σχολείο, ένα λιμεναρχείο, ένα θρησκευτικό σχολείο της κομητείας και δύο ιδιωτικά παρθεναγωγεία. Αργότερα, στη δεκαετία του 1850 ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 4.600 και η πόλη είχε 120 καταστήματα και 15 κελάρια κρασιού. Και μετά από αυτό, το 1869, Πρόξενοι και Αντιπρόξενοι της Πρωσίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας, της Αυστροουγγαρίας, των Ρωμαϊκών Κρατών, της Ιταλίας και της Γαλλίας ίδρυσαν τα γραφεία αντιπροσωπείας τους στη Μαριούπολη.
Μετά την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής από τη Γιουζόφκα στη Μαριούπολη το 1882, μεγάλο μέρος του σιταριού, που καλλιεργήθηκε στο Κυβερνείο του Αικατερινοσλάβ και ο άνθρακας από τη λεκάνη του Ντόνετς εξήχθησαν μέσω του λιμανιού της Μαριούπολης (το δεύτερο μεγαλύτερο μετά την Οδησσό στη Νότια Ρωσική Αυτοκρατορία), το οποίο χρησίμευσε ως βασική πηγή χρηματοδότησης για το άνοιγμα ενός νοσοκομείου, μιας δημόσιας βιβλιοθήκης, ενός σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας και ενός αστικού συστήματος ύδρευσης.
Η Μαριούπολη παρέμεινε τοπικό εμπορικό κέντρο μέχρι το 1898, όταν η βελγική θυγατρική SA Providence Russe άνοιξε ένα χαλυβουργείο στη Σαρτανά, ένα χωριό κοντά στη Μαριούπολη (τώρα Ilyich Steel & Iron Works). Η εταιρεία υπέστη μεγάλες απώλειες και μέχρι το 1902 χρεοκόπησε, χρωστώντας 6 εκατομμύρια φράγκα στην εταιρεία Providence και χρειαζόταν να αναχρηματοδοτηθεί από την Banque de l'Union Parisienne. Οι μύλοι έφεραν πολιτιστική ποικιλομορφία στη Μαριούπολη καθώς μετανάστες, κυρίως αγρότες από όλη την αυτοκρατορία, μετακόμισαν στην πόλη αναζητώντας δουλειά και καλύτερη ζωή. Ο αριθμός των απασχολουμένων αυξήθηκε σε 5.400 άτομα.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία από τις 8 Οκτωβρίου 1941 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1943. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έγιναν τρομερές ζημιές στην πόλη και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Ο εβραϊκός πληθυσμός εξοντώθηκε από δύο επιχειρήσεις, που είχαν στόχο τη δολοφονία τους.
Το 1948 η Μαριούπολη μετονομάστηκε σε Ζντάνοφ από τον Σοβιετικό πολιτικό Αντρέι Ζντάνοφ, που είχε γεννηθεί εκεί το 1896, αλλά με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, έγινε μετονομασία της πόλης σε Μαριούπολη το 1989.
Πόλεμος στο Ντονμπάς
Μετά από μια επανάσταση το 2014, φιλορωσικές και αντιεπαναστατικές διαδηλώσεις ξέσπασαν σε όλη την ανατολική Ουκρανία. Αυτή η αναταραχή αργότερα εξελίχθηκε σε πόλεμο μεταξύ της ουκρανικής κυβέρνησης και των αυτονομιστικών δυνάμεων της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ ή της ΛΔΝ (DPR). Τον Μάιο του ίδιου έτους, μια μάχη μεταξύ των δύο πλευρών ξέσπασε στη Μαριούπολη, αφού τέθηκε για λίγο υπό τον έλεγχο της ΛΔΝ. Η πόλη τελικά ανακαταλήφθηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις και στις 13 Ιουνίου η Μαριούπολη ανακηρύχθηκε προσωρινή πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Ντονέτσκ έως ότου η πόλη του Ντόνετσκ μπορούσε να ανακαταληφθεί.
2015
Μια επίθεση στη Μαριούπολη ξεκίνησε στις 24 Ιανουαρίου 2015 από τις αντάρτικες δυνάμεις της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ. Την πόλη υπερασπίζονταν οι ουκρανικές κυβερνητικές δυνάμεις.
Σύμφωνα με την Ειδική Αποστολή Παρακολούθησης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη στην Ουκρανία, στις 24 Ιανουαρίου, οι ρουκέτες Grad, που εκτοξεύτηκαν από θέσεις, που κατείχαν δυνάμεις των ανταρτών, έπεσαν σε κατοικημένες περιοχές της Μαριούπολης σκοτώνοντας τουλάχιστον 30 άτομα. «...οι πύραυλοι Grad προήλθαν από βορειοανατολική κατεύθυνση...και οι πύραυλοι Uragan από ανατολική κατεύθυνση, και οι δύο ελέγχονται από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ...». Χρησιμοποιώντας ανεπεξέργαστα δεδομένα τηλεφωνικής επικοινωνίας, που είχαν υποκλαπεί, η ερευνητική ομάδα του Bellingcat κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο βομβαρδισμός έγινε κατόπιν οδηγιών και εποπτευόταν από Ρώσους στρατιωτικούς διοικητές, που υπηρετούσαν ενεργά στο ρωσικό Υπουργείο Άμυνας. Ο Bellingcat έχει εντοπίσει εννέα Ρώσους αξιωματικούς, μεταξύ των οποίων ένας στρατηγός, δύο συνταγματάρχες και τρεις αντισυνταγματάρχες, που εμπλέκονται άμεσα στη στρατιωτική επιχείρηση.
2017-2018
Την 1η Ιανουαρίου 2017, το Ρωσικό Πρακτορείο Ειδήσεων TASS ανέφερε ότι οι αυτονομιστές ισχυρίστηκαν ότι οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν εξαπολύσει έναν τεράστιο καταιγισμό πυροβολικού στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ εν μέσω του ταξιδιού του Ουκρανού Προέδρου Πέτρο Ποροσένκο και του Αμερικανού γερουσιαστή Τζον Μακέιν στη Μαριούπολη.
Μετά τα εγκαίνια της Γέφυρας της Κριμαίας τον Μάιο του 2018, τα φορτηγά πλοία με προορισμό τη Μαριούπολη βρέθηκαν να υπόκεινται σε επιθεωρήσεις από τις ρωσικές αρχές με αποτέλεσμα μεγάλες καθυστερήσεις, που μερικές φορές έφταναν σε μια εβδομάδα. Ως εκ τούτου, οι λιμενικοί του τέθηκαν σε τετραήμερο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Στις 26 Οκτωβρίου 2018, η The Globe and Mail ανέφερε ότι η γέφυρα είχε μειώσει τις ουκρανικές θαλάσσιες μεταφορές από τα λιμάνια της Αζοφικής Θάλασσας (που περιλαμβάνουν τη Μαριούπολη) κατά περίπου 25%.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2018, δύο σκάφη του ουκρανικού πολεμικού ναυτικού αναχώρησαν από το λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας της Οδησσού, πέρασαν τη Γέφυρα της Κριμαίας και έφτασαν στη Μαριούπολη. Αλλά στις 25 Νοεμβρίου 2018, τρία πλοία του ουκρανικού πολεμικού ναυτικού που προσπάθησαν να κάνουν το ίδιο συνελήφθησαν από τη ρωσική υπηρεσία ασφαλείας FSB κατά τη διάρκεια του περιστατικού στο στενό του Κερτς το 2018.
2022
Η Μαριούπολη ήταν από τις πρώτες πόλεις στις οποίες ενεπλάκησαν Ρώσοι και Ουκρανοί στρατιώτες κατά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Η πόλη ευρισκόμενη σε κομβικό σημείο έγινε πεδίο σφοδρών μαχών μεταξύ των δυο στρατών, ενώ πλήθος είναι και οι αναφορές για βομβαρδισμούς αμάχων. Τελικά, και ύστερα από πολιορκία τριών μηνών, η πόλη έπεσε στα χέρια των Ρώσων.
Γεωγραφία
Η Μαριούπολη βρίσκεται στα νότια της Περιφέρειας του Ντόνετσκ, στην ακτή της Αζοφικής Θάλασσας και στις εκβολές του ποταμού Κάλμιους. Βρίσκεται σε μια περιοχή της Αζοφικής Πεδιάδας, που αποτελεί προέκταση της ουκρανικής πεδιάδας της Μαύρης Θάλασσας. Στα ανατολικά της Μαριούπολης βρίσκεται η στέπα Χομούτοφ, η οποία είναι επίσης μέρος της Αζοφικής Πεδιάδας, που βρίσκεται στα σύνορα με τη Ρωσία.
Η πόλη καταλαμβάνει έκταση 166,0 km2 [με προάστια, δηλ. τα εδάφη που υπάγονται στο δημοτικό συμβούλιο της Μαριούπολης, 244,0 km2 ]. Η περιοχή στο κέντρο της πόλης είναι 106,0 km2, ενώ η περιοχή των πάρκων και των κήπων είναι 80,6 km2.
Η πόλη είναι χτισμένη κυρίως σε γη, που αποτελείται από σολονετζικό (εμπλουτισμένο σε νάτριο) chernozem (: μαύρη γη), με σημαντική ποσότητα υπόγειου νερού στο υπέδαφος, που συχνά οδηγεί σε κατολισθήσεις.
Κλίμα
Η Μαριούπολη έχει ένα υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Köppen Dfa) με ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 511 χιλιοστά (20 ίντσες). Οι αγροκλιματικές συνθήκες επιτρέπουν την καλλιέργεια θερμόφιλων γεωργικών καλλιεργειών με μεγάλες περιόδους βλάστησης (ηλίανθος, πεπόνι, σταφύλι κ.λπ.). Ωστόσο, οι υδάτινοι πόροι στην περιοχή είναι ανεπαρκείς, και κατά συνέπεια λίμνες και λεκάνες νερού χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες του πληθυσμού και της βιομηχανίας.
Το χειμώνα η διεύθυνση του ανέμου είναι κυρίως ανατολικός, ενώ το καλοκαίρι ο άνεμος έρχεται από βορρά.
Οικολογία
Η Μαριούπολη έχει τον μεγαλύτερο όγκο εκπομπών επιβλαβών ουσιών από βιομηχανικές επιχειρήσεις σε ολόκληρη την Ουκρανία. Πρόσφατα, οι κορυφαίες επιχειρήσεις της πόλης άρχισαν να αντιμετωπίζουν τα οικολογικά προβλήματα. Έτσι, τα τελευταία 15 χρόνια οι βιομηχανικές εκπομπές έχουν μειωθεί σχεδόν στο μισό από αυτό που ήταν προηγουμένως.
Λόγω της σταθερής παραγωγής από την πλειοψηφία των μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων, η πόλη αντιμετωπίζει συνεχώς περιβαλλοντικά προβλήματα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Μαριούπολη κατέλαβε την τρίτη θέση στην ΕΣΣΔ (μετά το Νοβοκουζνέτσκ και το Μαγκνιτογκόρσκ) ως προς την ποσότητα των βιομηχανικών εκπομπών. Το 1989, συμπεριλαμβανομένων όλων των επιχειρήσεων, η πόλη είχε 5.215 πηγές ατμοσφαιρικής ρύπανσης που παρήγαγαν 752.900 τόνους επιβλαβών ουσιών ετησίως (περίπου το 98% από μεταλλουργικές επιχειρήσεις και το εργοστάσιο οπτάνθρακα Μαριούπολης-Χημικό "Markokhim"). Ακόμη και λόγω κάποιας χαλάρωσης των μέγιστων επιτρεπόμενων συγκεντρώσεων (μέγιστο όριο συγκέντρωσης) στη βιομηχανική δραστηριότητα του κράτους στα μέσα της δεκαετίας του 1990, πολλά όρια ρύπανσης εξακολουθούσαν να ξεπερνιούνται:
Στις κατοικημένες περιοχές που γειτνιάζουν με τους βιομηχανικούς γίγαντες, οι συγκεντρώσεις βενζαπιρένης φτάνουν 6–9 φορές τα μέγιστα όρια συγκέντρωσης. Το φθορικό υδρογόνο, η αμμωνία και η φορμαλδεΰδη φτάνουν 2–3 έως 5 φορές τα μέγιστα όρια συγκέντρωσης. Η σκόνη και τα οξείδια του άνθρακα και το υδρόθειο είναι 6-8 φορές τα μέγιστα όρια συγκέντρωσης. Και τα διοξείδια του αζώτου είναι 2–3 φορές τα μέγιστα όρια συγκέντρωσης. Το μέγιστο όριο συγκέντρωσης έχει υπερβεί στη φαινόλη κατά 17 φορές και στη βενζαπιρένη κατά 13-14 φορές.
Οι λανθασμένες διευθετήσεις των πλατφορμών κατασκευής του Azovstal και του Markokhim (αναλαμβανόταν μια οικονομία στα μεταφορικά τέλη, τόσο κατά την κατασκευή στη δεκαετία του 1930 όσο και κατά τη διάρκεια της μετέπειτα λειτουργίας) οδήγησαν σε εκτεταμένες εκπομπές από τον άνεμο στις κεντρικές περιοχές της Μαριούπολης. Η ένταση του ανέμου και η γεωγραφική «επιπεδότητα» προσφέρουν ανακούφιση από τη συσσώρευση μακροχρόνιων ρύπων, ελαφρύνοντας κάπως το πρόβλημα.
Η κοντινή Αζοφική Θάλασσα βρίσκεται σε κίνδυνο. Τα αλιεύματα ψαριών στην περιοχή έχουν μειωθεί κατά τάξεις μεγέθους τα τελευταία 30-40 χρόνια.
Η δραστηριότητα προστασίας του περιβάλλοντος των κορυφαίων βιομηχανικών επιχειρήσεων στη Μαριούπολη κοστίζει εκατομμύρια γρίβνα, αλλά φαίνεται να έχει μικρή επίδραση στα μακροχρόνια περιβαλλοντικά προβλήματα της πόλης.
Υγεία
Κατάλογος δημόσιων νοσοκομείων (2021):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Λιμάνια και πόλεις της θάλασσας του Αζόφ
Ερίκ Σατί
Ο Ερίκ Σατί (17 Μαίου 1866, Ονφλέρ Γαλλίας - 1 Ιουνίου 1925, Παρίσι, πλήρες όνομα Erik-Alfred Leslie Satie)  ήταν Γάλλος συνθέτης που άσκησε σημαντική επίδραση στη μουσική του 20ού αιώνα.
Παιδικά και εφηβικά χρόνια
Δύο χρόνια μετά η μητέρα του πεθαίνει και ο Ερίκ, μαζί με τον αδελφό του Κόνραντ, ξαναγυρίζει στο Ονφλέρ να ζήσει με τον παππού και τη γιαγιά του. Όταν η τελευταία πνίγεται, το καλοκαίρι του 1878, τα δύο αδέλφια επιστρέφουν στο Παρίσι, στον πατέρα τους. Δυστυχώς τον επόμενο χρόνο εκείνος ξαναπαντρεύεται με μια γυναίκα που ο μικρός Ερίκ αντιπαθούσε. Στο σχολείο οι επιδόσεις του δεν ήταν καλές. Το 1879 μπαίνει στο Κονσερβατόριο του Παρισιού αλλά και εκεί οι επιδόσεις του ήταν μέτριες. Εκείνο που τον ευχαριστούσε ήταν το διάβασμα και η λογοτεχνία. Ο Χανς Άντερσεν ήταν και παρέμεινε σε όλη του τη ζωή ο αγαπημένος του συγγραφέας. Δυόμιση χρόνια μετά εγκαταλείπει το Ωδείο αποφασίζοντας να καταταγεί εθελοντικά στο πεζικό.
Νεανικά χρόνια
Στις χρονιές 1884-85 αρχίζει να γράφει μικρά δικά του έργα υπογράφοντας «Erik». Επιστρέφοντας από το στρατό νοικιάζει ένα δωμάτιο στη Μονμάρτη με έξοδα του πατέρα του. Τότε γράφει τις Γυμνοπαιδιές και τις τρεις Σαραμπάντες που αποτελούν σταθμό στην ιστορία της μουσικής πρωτοπορίας. Υιοθετεί τον μποέμικο τρόπο ζωής και συχνάζει στο καμπαρέ "Μαύρος Γάτος" (Le chat noir). Το 1891 γίνεται δεύτερος πιανίστας στο «Πανδοχείο του Καρφιού» (Auberge du Clou). Εκεί γνωρίζεται με τον συνθέτη Κλωντ Ντεμπυσσύ και ξεκινά η μακρόχρονη αλλά και δύσκολη για κάποιες περιόδους φιλία τους. Αρχίζει να γίνεται κάπως ευρύτερα γνωστός. Ωστόσο εμφανίζει τάσεις απομονωτισμού και παράνοιας. Η εποχή αυτή συμπίπτει με τη μυστικιστική του περίοδο. Μελετά τη Γρηγοριανή μουσική, τη Γοτθική τέχνη και γίνεται μέλος μιας μυστικής θρησκευτικής οργάνωσης. Στα πλαίσια της δικής του εκκλησίας το 1892 εκδίδει το περιοδικό «Χαρτουλάριον της Μητροπολιτικής Εκκλησίας της Τέχνης του Ηγεμόνα Ιησού» (Cartulaire) όπου γράφει μόνος του όλα τα άρθρα είτε με το πραγματικό του όνομα είτε με ψευδώνυμο.
Αισθηματική ζωή
μικρογραφία|Πορτραίτο του Ερίκ Σατί (1893) της [[Σουζάν Βαλαντόν ]] Στις 18 Ιανουαρίου 1893, ο Σατί συνδέεται με την ζωγράφο Σουζάν Βαλαντόν. Παρ' όλο που την ζήτησε σε γάμο, χωρίς ανταπόκριση, μετά την πρώτη τους νύχτα, η Βαλαντόν εγκαθίσταται σε δικό της δωμάτιο στην οδό Κορτό, δίπλα στο δικό του. Μέσα στο πάθος του για την «Biqui» του, γράφει φλογερές νότες για «όλη την ύπαρξή της, τα όμορφα μάτια της, τα απαλά χέρια της και τα κομψά πόδια της» και συνθέτει προς τιμήν της τους Γοτθικούς χορούς ενώ εκείνη φτιάχνει το πορτραίτο του.
Πέντε μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου, ο χωρισμός τους τσακίζει τον Σατί «με μια παγωμένη μοναξιά που γεμίζει το κεφάλι με κενό και την καρδιά με θλίψη». Δεν έχει γίνει γνωστή καμία άλλη σχέση του τόσο σοβαρή και βαθιά. Σαν να ήθελε να τιμωρήσει τον εαυτό του συνθέτει τις Vexations, ένα θέμα που χτίζεται με βάση μια σύντομη μελωδία, για την οποία σημειώνει:
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1963 ο Τζων Κέιτζ οργάνωσε στο Pocket Theatre της Νέας Υόρκης την παρουσίαση της ολοκληρωμένης εκδοχής του έργου, με τη συμμετοχή πολλών πιανιστών (συνολική διάρκεια 18 ώρες και 40 λεπτά!).
Ενήλικη ζωή
Το 1898 μετακομίζει στο προάστιο Arcueil-Cachan όπου και θα παραμείνει μέχρι το θάνατό του. Πηγαινοέρχεται στο Παρίσι με τα πόδια, πίνει και συνθέτει σε διάφορα καφέ στο δρόμο, επισκέπτεται συχνά τον Ντεμπυσσύ, γράφει τραγούδια για καμπαρέ και θεατρικά έργα. Σε ηλικία τριάντα εννέα ετών (1905) αποφασίζει να εγγραφεί στη Schola Cantorum όπου παρακολουθεί μαθήματα αντίστιξης, ανάλυσης, φόρμας, ενορχήστρωσης, σύνθεσης. Αποφοιτά τρία χρόνια αργότερα με άριστα. Το 1911 ο Μωρίς Ραβέλ και άλλοι Νέοι Μουσικοί παρουσιάζουν έργα του στο κοινό της Ανεξάρτητης Μουσικής Εταιρίας. Αποκτά και οπαδούς, τους «σατιστές». Στο Αρκέιγ παρευρίσκεται σε συναντήσεις ριζοσπαστών-σοσιαλιστών και το 1908, μετά τον θάνατο του Ζαν Ζορές (31/7), μπαίνει στο Σοσιαλιστικό κόμμα. To 1915 γνωρίζεται με τον Ζαν Κοκτώ ο οποίος του ζητά να συνεργαστούν. Καρπός της συνεργασίας τους είναι το μπαλέτο Παρέλαση (Parade) του οποίου η πρεμιέρα δίνεται στις 18/5/1917, σε λιμπρέτο του Κοκτώ, σκηνικά-κοστούμια του Πικάσο και χορογραφία του Λεοντίτ Μασίν, από τα ρωσικά μπαλέτα του Ντιαγκίλεφ.Το έργο αυτό ένωνε τον κυβισμό, τον κινηματογράφο και το τσίρκο αλλά το πιο προκλητικό και πρωτοποριακό στοιχείο της ήταν η μουσική που είχε γράψει ο Σατί.
Η ομάδα των Έξι
Λίγο μετά από αυτή την συνεργασία αναλαμβάνει το ρόλο του μέντορα μιας ομάδας νέων μουσικών, που έμειναν γνωστοί ως οι Έξι. Οι μουσικοί αυτοί ήταν οι Ζωρζ Ωρίκ, Φρανσίς Πουλένκ, Ντάριους Μιγιώ, Λουί Ντυρέ, Αρτυρ Χόνεγκερ και Ζερμαίν Ταϊγφέρ. Το 1920 οι Εξι θα παρουσιάσουν το μοναδικό ομαδικό τους έργο Οι παντρεμένοι του Πύργου του Άιφελ ένα ντανταϊστικό μπαλέτο. Σε μία διάλεξή του για τους Έξι ο Σατί είχε πει:
Η μουσική του
μικρογραφία|Αναμνηστική πινακίδα έξω από το σπίτι του Ερίκ Σατί στη Μονμάρτη Παρ' όλο που ο Σατί απορρίφθηκε από κάποιους μουσικούς της εποχής του που παρεξήγησαν το μη συμβατικό ύφος,την εκκεντρικότητα και την ελαφράδα των έργων του, αντιπροσωπεύει το πρώτο οριστικό ρήγμα με τον γαλλικό Ρομαντισμό του 19ου αιώνα και είναι πρόδρομος μεταγενέστερων ρευμάτων στην τέχνη όπως ο μινιμαλισμός, ο σουρεαλισμός και η επαναληπτική μουσική. Εργάστηκε για να απαλλάξει τη μουσική από την επιτήδευση και τον συναισθηματισμό, βασικά στοιχεία του Ρομαντισμού, και να αναδείξει έτσι την βαθύτερη ουσία της. Απορρίπτοντας τα μεγαλειώδη αισθήματα και νοήματα, παντρεύει τη ζωή και την τέχνη σε ένα παράξενο αλλά ενιαίο σύνολο.
Η μουσική του είναι στενά συνδεδεμένη με τον Ντανταϊσμό και τον Σουρεαλισμό όπως φαίνεται και από τους τίτλους που έχουν μερικά έργα του: Τρία κομμάτια σε σχήμα αχλαδιού (Trois morceaux en forme de poire) ή Αποξηραμένα έμβρυα (Embryons Desseches). Το μπαλέτο του Παρέλαση περιέχει κομμάτια γραμμένα για γραφομηχανές, σειρήνες, προπέλες αεροπλάνων, τηλέγραφο και έναν τροχό λοταρίας. Έχει ενδιαφέρον να αναφέρθεί ότι στις σημειώσεις του Γκυγιώμ Απολλιναίρ για το πρόγραμμα της Παρέλασης χρησιμοποιείται για πρώτη φορά η λέξη «Σουρεαλισμός».
Το 1913, πολύ πριν εμφανιστεί το κίνημα των Ντανταϊστών, γράφει το έργο ''Η Παγίδα τού Μέδουσα, κωμωδία σε μία πράξη του κ. Έρίκ Σατί (με μουσική του ίδιου κυρίου)'' (κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ο κόμης Meduse), το οποίο αποτελεί απόδειξη, όπως και πολλά άλλα έργα του, της ικανότητάς του να είναι πρωτοπόρος και να δημιουργεί έργα που αργότερα θα αποτελέσουν νεοτερικά αισθητικά κινήματα στη μουσική. Κορόιδευε τον Ιμπρεσιονισμό όπως φαίνεται και από τις οδηγίες που δίνει στον εκτελεστή: «με μεγάλη νοσηρότητα» ή «ελαφρύ σαν αυγό»!. Σε πρώιμα κομμάτια για πιάνο, όπως τα Τρεις Σαραμπάντες (1877) και Τρεις Γυμνοπαιδίες (1888) χρησιμοποιεί νεωτεριστικές για την εποχή του συγχορδίες που τον καθιστούν πρωτοπόρο της αρμονίας καθώς και στοιχεία από την τζαζ πολύ πριν από τον Στραβίνσκυ και άλλους μουσικούς. Ο Σατί δεν έγραψε ποτέ μεγάλα συμφωνικά έργα ή όπερες. Χαρακτηριστικό της μουσικής του, αλλά και των γραπτών του, ήταν η συντομία και η αποσπασματικότητα.
Σατί και Σεφέρης
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα έχει το γεγονός ότι το 1935 ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης γράφει τις δικές του Γυμνοπαιδίες. Ο Σεφέρης πήγε στο Παρίσι 18 ετών για να σπουδάσει νομικά, αλλά ασχολήθηκε πολύ με την ποίηση και αρκετά με την μουσική. Ο Ντεμπυσύ ήταν ο αγαπημένος του συνθέτης. Γνωρίζουμε ότι στο Λονδίνο όπου εργάστηκε από το 1931 έως το 1934, άκουγε ήδη τις Γυμνοπαιδίες του Σατί. Οι τίτλοι των δύο ποιημάτων του είναι: «Σαντορίνη» και «Μυκήνες» και είχαν «φιλοδοξίες χορικής ποίησης» όπως είχε πει ο ίδιος ο Σεφέρης.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Γιώργος Μίχας
Ο Γιώργος Μίχας γεννήθηκε στο Λουτράκι στις 4 Μαΐου 1963.Από πολύ μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική, αφού στα 5 του είχε ήδη την πρώτη του κιθάρα. Στα 8 του ξεκινάει μαθήματα και τελειώνει την παιδική του ηλικία ξέροντας ήδη πολύ καλή κιθάρα και τούμπα. Στα 15 του χρόνια αρχίζει να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Ακολουθεί μια σειρά μαγαζιών όπου και εργάζεται έχοντας φτιάξει το δικό του συγκρότημα και από τα 20 του αρχίζει να γράφει τραγούδια και εμφανίζεται μπροστά στον κόσμο. Η μουσική δείχνει να είναι τα πάντα γι αυτόν. Οι μουσικές του προτιμήσεις ήταν τρεις: τα blues, η rock, η jazz και αυτό αποδεικνύεται με το ότι αγόραζε συνεχώς δίσκους με τέτοιο περιεχόμενο. Στη δεκαετία του '80 μετακομίζει στην Αθήνα. Εκεί σπουδάζει και μαγεύεται στους ήχους του punk, του darkwave και της ψυχεδέλειας. Το 1983 βρίσκεται με το συγκρότημα Sabotage μεταξύ ενός σχιζοφρενικού, μεταπάνκ, ηλεκτρονικού μπλουζοψυχεδελικού σχήματος, που έγραψε την δική του ιστορία αλλά χωρίς να μπει στη δισκογραφία.
Ο πρώτος του δίσκος
Ο πρώτος του δίσκος ονομαζόταν «Άδηλος τόπος» και κυκλοφόρησε το 1999 μετά από μεγάλες μουσικές διαδρομές που πραγματοποιήθηκαν. Περιέχει rock, blues αλλά και ρεμπέτικα κομμάτια. Κερδίζει πολύ καλές κριτικές για αυτή του τη δουλειά και συνεχίζει το πάθος του με τη μουσική. Διακρίνεται πλέον ως ένας μποέμ καλλιτέχνης και πολύ καλός συνθέτης. Το 2002 συνεργάζεται στη δισκογραφική δουλειά της Θεοδοσίας Τσάτσου «Κόκκινο» συμμετέχοντας με τέσσερεις δικές του συνθέσεις σε μουσική και στίχους, όπως το «Στη Θάλασσα», «Που να' σαι Τώρα» τα οποία αγαπήθηκαν όσο τίποτα άλλο και έγιναν πολύ γνωστά.
Επιστροφή το 2003
Επανέρχεται με τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του, το 2003 με τίτλο «Πιο Πέρα Από Τα Όνειρα» κάτι το οποίο μας ζητά ο ίδιος να φτάσουμε με τη μουσική του. Αυτός ο δίσκος περιέχει δεκατρία τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του. Ήχοι ηλεκτρονικοί, lounge, tribal και ενορχηστρώσεις, στις οποίες συμμετέχουν ερμηνευτικά η Θεοδοσία Τσάτσου με δυο κομμάτια, η Ελισάβετ Καρατσόλη με ένα τραγούδι και η Βασιλική Γούναρη με δύο κομμάτια, όπου άλλοτε περιγράφουν μια μουσική πραγματικότητα γεμάτη δυναμισμό και άλλοτε, σου δίνουν ευκαιρία να δραπετεύσεις και να ξεκινήσεις το ταξίδι. Η αποτοξίνωσή του από την ελληνική μουσική είναι οι ξένες μπαλάντες και εκφράζεται μέσα από το ραδιοφωνικό σταθμό.
Χρησιμοποιεί διαφορετικούς ήχους και ακούσματα με σκοπό να δελεάσει τον ακροατή. Το είδος της μουσικής που γράφει δεν δεσμεύεται από φόρμες και στυλ. Ο ίδιος πιστεύει πως «οι μελωδίες όπως άλλωστε και η ζωή είναι ένα ταξίδι σε κόσμους φανταστικούς». Γι αυτό, όπως μας προτείνει και ο ίδιος, θα πρέπει να τους εξερευνούμε, να τους «λεηλατούμε», να παίρνουμε ότι έχουμε ανάγκη και να φεύγουμε για άλλους τόπους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Κυβέρνηση Γκέρχαρντ Σρέντερ 1998
Η κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ 1998 ανέλαβε τα καθήκοντα στις 27 Οκτωβρίου 1998 και κυβέρνησε μέχρι τις 22 Οκτωβρίου 2002. Μέλη της ήταν οι:
Επόμενη κυβέρνηση έγινε η Κυβέρνηση Γκέρχαρντ Σρέντερ 2002
Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας
VI
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων VI ή vi ή .vi (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται βι-άι) μπορεί να αναφέρεται:
Μίνο Μιλάνι
Ο Μίνο Μιλάνι (Guglielmo ή Mino Milani, 3 Φεβρουαρίου 1928 – 10 Φεβρουαρίου 2022), γνωστός και με τα ψευδώνυμα Stelio Martelli, Eugenio Ventura και Piero Selva, ήταν Ιταλός συγγραφέας, δημοσιογράφος και ιστορικός, με σημαντικό έργο στην παιδική λογοτεχνία και στα κόμικς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μίνο Μιλάνι γεννήθηκε στην Παβία, σπούδασε φιλολογία και καταπιάστηκε από νέος με τη λογοτεχνία, καθώς η διπλωματική εργασία του το 1950 για τους brigantaggio της Καλαβρίας εξελίχθηκε αργότερα στο «Πολεμικό Μυθιστόρημα».
Η κυρίως δραστηριότητά του ως δημοσιογράφου και συγγραφέα άρχισε το 1953, οπότε άρχισε να συνεργάζεται, γράφοντας διηγήματα, με το παιδικό περιοδικό Corriere dei Piccoli (σε ελεύθερη μετάφραση «Παιδικός Ταχυδρόμος») ή Corrierino, που τότε είχε διευθυντή τον Τζιοβάννι Μόσκα και ήταν πολύ γνωστό. Η συνεργασία του Μιλάνι με αυτό κράτησε 24 ολόκληρα χρόνια, ως το 1977.
Το 1957 το πρώτο του μυθιστόρημα, το Με την καρδιά μες στο χέρι, κερδίζει το ιταλικό βραβείο «Σοροπτιμίστι» και την εκτίμηση των νεαρών αναγνωστών του. Τα μυθιστορήματά του για παιδιά και νέους περιλαμβάνουν επίσης τη σειρά με τις περιπέτειες του καουμπόι Τόμυ Ρίβερ. Αρχίζει εξάλλου να γράφει ιστορίες («σενάρια») για κόμικς, κάτι που θα τον οδηγήσει σε συνεργασίες με τους σημαντικότερους Ιταλούς σκιτσογράφους κόμικς: Ούγκο Πρατ, Γκράτσια Νιντάζιο, Άλντο Ντι Τζεννάρο, Ντίνο Μπαττάλια, Σέρτζιο Τόππι.
Μετά το τέλος της συνεργασίας του με το Corriere dei Piccoli, ο Μιλάνι ανέλαβε τη διεύθυνση του καθημερινού εντύπου La Provincia Pavese, ενώ ταυτόχρονα έγραφε μυθιστορήματα και πάνω από όλα εργασίες και βιογραφίες με ιστορικό θέμα.
Ιδιαίτερα σημαντικά θεωρούνται τα βιβλία του επί της ιστορίας της Παβίας, οι βιογραφίες του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι (1982) και της Ανίτα Γκαριμπάλντι (1995), καθώς και η λεπτομερής αναπαράσταση (1971) της Μάχης του Σολφερίνο (το τελευταίο έργο του με το ψευδώνυμο Stelio Martelli).
Πολυγραφότατος συγγραφέας, ο Μίνο Μιλάνι κέρδισε αρκετά ιταλικά λογοτεχνικά βραβεία και τιμήθηκε από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Παβία, με την έκθεση Le mani di Mino («Τα χέρια του Μίνο»). Για τα ιστορικά του έργα ο δήμος του Μέντολε στην επαρχία της Μάντοβα του απένειμε το 2011 τον τίτλο του «επίτιμου δημότη» (cittadinanza onoraria). Πέθανε στη γενέτειρά του Πάβια σε ηλικία 94 ετών.
Κριτική αποτίμηση και ύφος
Κατά τον μεταφραστή του στην ελληνική Κώστα Μακρυγιάννη, τα κυριότερα χαρακτηριστικά της συγγραφικής ικανότητας του Μίνο Μιλάνι στα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του είναι ''«ένα προσωπικό ύφος και μια εξαίρετη ψυχολογική διαίσθηση... ...Το ύφος του λιτό και απέριττο, απαλλαγμένο από ρητορική φιλολογία, η φράση του κοφτή και ρωμαλέα, οι διάλογοί του... ...με τη θαυμάσια λακωνικότητά τους δημιουργούν μιαν ατμόσφαιρα όπου εκτυλίσσεται με ξεχωριστή άνεση ο μύθος των έργων του».
Μυθιστορήματα και διηγήματα
Σειρά (ciclo) μυθιστορημάτων του Τόμυ Ρίβερ:
ΦΚ Στούμπρας
Η ΦΚ Στούμπρας είναι λιθουανική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Κάουνας. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας. Ιδρύθηκε το 2013. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το λευκό. Έδρα της ομάδας είναι το Ντάριους και Γκιρένας Στάτιουμ.
Κατάληψις
Κατάληψη (Katalepsis) στη Στωική φιλοσοφία, σήμαινε κατανόηση. Για τους Στωικούς φιλόσοφους, η κατάληψη ήταν μια σημαντική υπόθεση σχετικά με την κατάσταση του νου κάποιου, καθώς σχετίζεται με την κατανόηση θεμελιωδών φιλοσοφικών εννοιών και αντιπροσωπεύει τη στωική λύση στο πρόβλημα του κριτηρίου.
Στωικισμός
Σύμφωνα με τους Στωικούς, ο νους βομβαρδίζεται συνεχώς με εντυπώσεις (φαντασίες). (Η εντύπωση που προέκυπτε από το μυαλό ονομάζονταν φάντασμα.) Μερικές από αυτές τις εντυπώσεις είναι αληθείς και μερικές ψευδείς. Οι εντυπώσεις είναι αληθινές όταν επιβεβαιώνονται στη πραγματικότητα, ψευδείς εάν επιβεβαιωθούν λανθασμένα, όπως όταν κάποιος πιστεύει ότι ένα κουπί βυθισμένο στο νερό είναι σπασμένο επειδή φαίνεται έτσι. Όταν ο Ορέστης, στην τρέλα του, είχε εκλάβει λανθασμένα την Ηλέκτρα ως Φιούρα, η εντύπωση αυτή τόσο αληθινή όσο και ψευδή: αληθινή στο βαθμό που είδε κάτι, δηλαδή, την Ηλέκτρα ψευδής, στο βαθμό που η Ηλέκτρα δεν ήταν η Φιούρα. Πιστεύοντας ότι το μυαλό διακρίνει ενστικτωδώς μεταξύ πραγματικών και ψευδών εντυπώσεων, οι Στωικοί είπαν ότι δεν πρέπει να πιστέουμε σε ό, τι γίνεται αντιληπτό, αλλά μόνο σε εκείνες τις αντιλήψεις που περιέχουν κάποιο ιδιαίτερο σημάδι αυτών των πραγμάτων που εμφανίστηκαν. Μια τέτοια αντίληψη ονομάστηκε τότε καταληπτική ή κατανοητή φαντασία (kataleptic phantasia). Η καταληπτική φαντασία είναι αυτό που κάνει εντύπωση σε από ένα αντικείμενο που είναι υπαρκτό και που είναι πιστό αντίγραφο αυτού του αντικειμένου και που δεν μπορεί να παραχθεί από κανένα άλλο αντικείμενο.
Ο Κικέρων αναφέρει ότι ο Zήνων ο Κιτιεύς θα επεσήμανε την καταληψία ως εξής: θα έδειχνε το χέρι του μπροστά σε κάποιον με τα δάχτυλα τεντωμένα, λέγοντας "Μια οπτική αναπαράσταση [της έννοιας] είναι σαν αυτή". Στη συνέχεια θα έκλεινε λίγο τα δάχτυλά του, λέγοντας "Μια νεύση ότι υπάρχει κάποια κατανόηση είναι έτσι". Στη συνέχεια θα πίεζε τα δάχτυλά του στενά μεταξύ τους για να σχηματίσει μια γροθιά, λέγοντας ότι αυτό ήταν πλήρη κατανόηση (και από αυτήν την εικόνα έδωσε (ο Κικέρων) σε αυτή τη διαδικασία το όνομα της κατάληψης, το οποίο δεν υπήρχε πριν). αλλά στη έπιανε σφιχτά και βίαια τη δεξιά γροθιά με το αριστερό χέρι, και λέγοντας στη συνέχεια ότι τέτοια είναοι η γνώση, η οποία είναι στη διάθεση κανενός παρ εκτός του σοφού ανθρώπου Η Κατάληψις ήταν το κύριο σημείο της διαμάχης μεταξύ των Στωικών και των δύο σχολών Φιλοσοφικού Σκεπτικισμού κατά την Ελληνιστική περίοδο: οι Πυρρονιστές και οι Ακαδημαϊκοί Σκεπτικιστές της Ακαδημίας του Πλάτωνα Αυτοί οι Σκεπτικιστές, που επέλεξαν τους Στωικούς ως το φυσικό τους φιλοσοφικό αντίθετο, παρέκαμψαν πολλά από αυτά που πίστευαν οι Στωικοί σχετικά με το ανθρώπινο μυαλό και τις μεθόδους κατανόησης μεγαλύτερων νοημάτων. Για τους Σκεπτικιστές, όλες οι αντιλήψεις ήταν ακατάληπτες (acataleptic), δηλ. ασυμβίβαστες με τα αντιληπτά αντικείμενα ή, εάν υπήρχε κάποια συμβατότητα, δεν θα γίνονταν ποτέ γνωστό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στωικισμός Κατηγορία:Επιστημολογικές θεωρίες Κατηγορία:Επιστημολογία
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1981-1982
Α΄ φάση
Την πρώτη φάση διοργάνωσαν οι τοπικές ενώσεις και μετείχαν εκατοντάδες ομάδες.
Πηγές
1982 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1982
Ο Πρίγκιπας Βάτραχος
thumb|right|200px|Η πριγκίπισσα και ο βάτραχος Η ιστορία Ο Πρίγκιπας Βάτραχος ή ο Σιδερένιος Χανς (γερμανικά: Der Froschkönig oder der Eiserne Heinrich) είναι παραμύθι γερμανικής προέλευσης, και η πρώτη ιστορία στην συλλογή παραμυθιών των αδερφών Γκριμ, Kinder-und Hausmärchen.