cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάλη των τάξεων
Ιστορική καταγραφή
Στη νεότερη εποχή έχουμε κορυφαίες στιγμές έκφρασης της πάλης των τάξεων με τον πόλεμο των χωρικών κατά των φεουδαρχών στην Αγγλία το 1335, αργότερα στη Γερμανία το 1525, τη Γαλλική επανάσταση του 1789, με την σταδιακή εκδίωξη της αριστοκρατίας προς όφελος της, ανερχόμενης τότε, αστικής τάξης, την Κομμούνα του 1871 πάλι στη Γαλλία όπου η εργατική τάξη προσπαθεί να ανατρέψει την εξουσία των αστών , τη ρώσικη επανάσταση του 1917 όπου για πρώτη φορά η εργατική τάξη επιτυχγάνει σε αυτόν της τον στόχο. Επίσης έχουμε τη Γερμανική επανάσταση του 1918, η οποία όμως συντρίφθηκε, τον Ισπανικό εμφύλιο του 1936 κλπ.
Τη δεκαετία του '60 θα παρατηρήσουμε μια πρωτοφανή έκρηξη της πολιτικής διαμαρτυρίας ή/και εξέγερσης πλατιών τμημάτων των καταπιεσμένων στρωμάτων των κοινωνιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια εξέγερση που βλέπουμε να ξεσπά αφενός στο εσωτερικό των καπιταλιστικών χωρών, είτε του κέντρου είτε της περιφέρειας, εναντίον της αστικής τάξης, αφετέρου, στο εσωτερικό των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, εναντίον της αναφερόμενης ως κομματικής/κρατικής γραφειοκρατίας από μέρος του κομμουνιστικού κινήματος. Έτσι θα ξεσπάσει η εξέγερση του Μάη του 1968 στη Γαλλία η οποία σταδιακά επεκτάθηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο, και αποτελεί το κορυφαίο και πιο πρόσφατο γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο, που δείχνει την έξαρση της ταξικής πάλης. Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση αυτή ήταν το πιο σημαντικό επαναστατικό γεγονός του 20ού αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένη ομάδα, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων εναντίον της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Αντίστοιχα, στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού θα ξεσπάσουν εργατικές και λαϊκές διαμαρτυρίες που δείχνουν την ένταση της ταξικής πάλης στις χώρες αυτές, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '50. Η αρχή θα γίνει στην Ανατολική Γερμανία το 1953, ενώ θα ακολουθήσει η εξέγερση στην Ουγγαρία το '56 και στην Πολωνία λίγο αργότερα. Κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στις χώρες του ανατολικού μπλοκ θα είναι η άνοιξη της Πράγας το '68.
Σύμφωνα με αρκετούς μελετητές και ένα τμήμα του κομμουνιστικού κινήματος, οι εξεγέρσεις των εργαζομένων και του λαού στις χώρες του ανατολικού μπλοκ (οι οποίες στράφηκαν εναντίον της κομματικής/κρατικής άρχουσας τάξης των χωρών αυτών), είχαν ως περιεχόμενο την βελτίωση των όρων διαβίωσης και την εμβάθυνση των πολιτικών ελευθεριών προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Σύμφωνα με άλλους μελετητές και τμήμα του κομμουνιστικού κινήματος, οι εξεγέρσεις στις χώρες αυτές αποτέλεσαν αντεπαναστάσεις με αντισοβιετικό και αντικομμουνιστικό περιεχόμενο και προέκυψαν ως αποτέλεσμα της υπονόμευσης των καθεστώτων αυτών από τις καπιταλιστικές χώρες.
Μαρξιστική αντίληψη
thumb|Εργατική πολιτική διαδήλωση στο κέντρο του Χαλανδρίου το 2013 εναντίων της απόλυσης μίας υπαλλήλου από το βιβλιοπωλείο Ευριπίδης, οργανωμένη από την άτυπη οργάνωση Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής. Σύμφωνα με τα έντυπα που μοίραζαν οι διαδηλωτές, η υπάλληλος απολύθηκε λόγω της πολιτικής της δράσης υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων. Ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς, πρωτεργάτες του κομμουνισμού, σημείωναν: "Όλη η καταγεγραμμένη ιστορία της υπάρχουσας κοινωνίας είναι η ιστορία της ταξικής πάλης".
Σύμφωνα με τη μαρξιστική ανάλυση, η κοινωνία αποτελείται από διάφορες τάξεις οι οποίες διαφοροποιούνται αντικειμενικά από τη σχέση που έχουν με τα μέσα παραγωγής (γη, εργασία, κεφάλαιο, επιστήμη). Για παράδειγμα, η καπιταλιστική κοινωνία αποτελείται από την αστική τάξη (τους καπιταλιστές - εργοδότες, στους οποίους ανήκουν τα μέσα παραγωγής) και το προλεταριάτο (τα εργατικά στρώματα, που μισθώνοντας την εργατική τους δύναμη (χειρωνακτική ή πνευματική) αγωνίζονται να αποκτήσουν τα προς το ζην, εφόσον δεν τους ανήκει κανένα μέσο παραγωγής). Η άρχουσα τάξη, χρησιμοποιεί τον πλούτο και τη δύναμή της για να εκμεταλλευθεί την καταπιεζόμενη τάξη ή τάξεις.
Η ανθρώπινη εργασία, είτε μιλάμε για αυτή των δούλων στις δουλοκτητικές κοινωνίες της αρχαιότητας, είτε για εκείνη των δουλοπάροικων και των βιοτεχνών στο Μεσαίωνα, είτε για την εργασία των εργατών/εργαζομένων στην σημερινή εποχή, μαζί με τη φύση, αποτελούν τις πηγές κάθε πλούτου από την αρχαιότητα ως σήμερα. Η άρχουσα τάξη κάθε κοινωνίας (αρχαίο Ιερατείο, δουλοκτήτες, φεουδάρχες, καπιταλιστές/κεφαλαιοκράτες) καρπώνεται με τη βία τον παραγόμενο πλούτο και τον χρησιμοποιεί για να παγιώσει τη δύναμή της. Στόχος της είναι η διαιώνιση της εξουσίας της σε βάρος των υπόλοιπων κοινωνικών τάξεων.
Στον καπιταλισμό, η αστική τάξη εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους κερδοσκοπώντας από την εργασία τους. Ο εργάτης/εργαζόμενος αμείβεται λιγότερο από αυτό που παράγει. Το κέρδος του εργοδότη/επιχειρηματία είναι ίσο με την παραγωγή του εργάτη μείον τις απολαβές του. Το ποσό που παράγει ο εργάτης αλλά καρπώνεται ο ιδιοκτήτης του μέσου παραγωγής, ονομάζεται υπεραξία.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική επιστήμη Κατηγορία:Κοινωνικές τάξεις Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Αναρχισμός
Χαλιφάτο
Με τον όρο χαλιφάτο (αραβικά: خلافة) εννοείται το πολιτικό-θρησκευτικό κράτος, ιστορική πλέον μορφή κεντρικής διακυβέρνησης του Ισλάμ, που διαμορφωνόταν από τη μουσουλμανική κοινότητα τη γη και τους διαφορετικούς λαούς που είχε υπό την κυριαρχία της η ισλαμική αυτοκρατορία, κατά τους αιώνες που ακολούθησαν τον θάνατο του προφήτη Μωάμεθ το 632. Το όνομα αντλείται από την αραβική λέξη χαλίφα (χαλίφης) που σημαίνει «υπηρέτης του θεού» ή «διάδοχος του Προφήτη του». Προτεραιότητες αυτής της κεντρικής διακυβέρνησης ήταν η επιβολή του νόμου (σαρία), η άμυνα και η επέκταση της επικράτειας του Ισλάμ, και η γενική επίβλεψη σε οικονομικά θέματα. Παρόλο που δεν ήταν πνευματικό λειτούργημα, ο θεσμός του χαλιφάτου ήταν εμποτισμένος με πολιτικό και θρησκευτικό συμβολισμό, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε στην ενότητα του μουσουλμανικού κόσμου.
Η σειρά διαδοχής
Ως πρώτος χαλίφης αναφέρεται ο Αμπού Μπακρ. Στη σειρά διαδοχής αναφέρονται οι Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, Ουθμάν ιμπν Αφφάν και Αλί, επίσης αποκαλούμενοι ρασιντούν. Μετά το θάνατο του Αλί κατά το 661, οι Σιίτες Μουσουλμάνοι αναγνώρισαν τους διαδόχους του Ιμάμ(ηδες) ως αληθινούς διαδόχους της εξουσίας του Προφήτη. Το υπόλοιπο Ισλάμ αναγνώρισε ως αληθινούς συνεχιστές τη δυναστεία των Ομεϋαδών, η οποία υπερκεράστηκε από τη δυναστεία των Αββασιδών περί το 750.
Μετά την παρέλευση δύο αιώνων περίπου η δυναστεία των Αββασιδών περιήλθε σε τουρκικό έλεγχο. Η δυναστεία των Ομεϋαδών βρήκε τη συνέχειά της στην Ισπανία, με τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου εμιράτου το 756. Με τη σειρά του οι ιμάμ(ηδες) των Ισμαηλιτών δημιούργησαν στη βόρεια Αφρική σιιτικό χαλιφάτο υπό τη δυναστεία των Φατιμιδών. Μετά την κατάληψη της Βαγδάτης από τους Μογγόλους, η κεντρική διοίκηση του ισλαμικού κόσμου πέρασε στους Μαμελούκους κυβερνήτες της Αιγύπτου και από εκεί στους σουλτάνους της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, το 1517. Ο όρος καταργήθηκε το 1924, από τον Τούρκο ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ισλαμικά κράτη ανά είδος
Σερβία του Μοράβα
Η Σερβία του Μοράβα (σερβικά : Моравска Србија / Moravska Srbija) ήταν ένα φεουδαρχικό κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1371 μετά τη διάσπαση της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Βρισκόταν στην κοιλάδα απορροής του Μεγάλου Μοράβα, παραποτάμου του Δούναβη, στον οποίο οφείλει και το όνομα του.
Αρχικά λειτουργούσε αυτόνομα στα πλαίσια της Σερβικής Αυτοκρατορίας, μετά όμως από τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, έγινε υποτελές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά το θάνατο του πρώτου πρίγκιπα, Λαζάρου Χρεμπελιάνοβιτς, ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους φεουδαρχικούς οίκους των Λαζάρεβιτς και Μπράνκοβιτς, που αμφότεροι αποσκοπούσαν στην υποστήριξη από τον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την επικράτηση στη διαδοχή· τελικά επικράτησε η οικογένεια Λαζάρεβιτς.
Μέχρι το 1402, ο Στέφανος Λαζάρεβιτς προσάρτησε στα εδάφη του και τα σερβικά κρατίδια του Πριγκιπάτου της Ζέτας και της Χώρας του Μπράνκοβιτς, παίρνοντας τον τίτλο του Δεσπότη και αναβαθμίζοντας το κράτος του στο Δεσποτάτο της Σερβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία
Ακουρσός
Η Ακουρσός είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Ονομασία
Οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας ισχυρίζονταν ότι η ονομασία της κοινότητας προέρχεται από την τουρκική λέξη Ακαρσού, που σημαίνει τρεχούμενο νερό.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο, μέχρι το 1974 στην Ακουρσό κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, με τους Τουρκοκύπριους να είναι περισσότεροι.
Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές του 1958, η πλειοψηφία των Τουρκοκύπριων εγκατέλειψε την κοινότητα και μετακινήθηκε στη Σκυλλούρα. Μετά την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας επέστρεψαν στην Ακουρσό. Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, μερικοί Τουρκοκύπριοι έφυγαν ξανά και εγκαταστάθηκαν στα Μαντριά και στον τουρκοκυπριακό θύλακα της Πάφου. Οι περισσότεροι επέστρεψαν στην Ακουρσό μετά από μερικούς μήνες.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μερικοί Τουρκοκύπριοι έφυγαν κρυφά μέσω των βουνών προς τη βόρεια Κύπρο. Άλλοι πήγαν στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου από την οποία μεταφέρθηκαν τον Ιανουάριο του 1975 στη βόρεια Κύπρο. Όσοι παρέμειναν στην Ακουρσό μετακινήθηκαν στις 3 Σεπτεμβρίου 1975 με τη συνοδεία της UNFICYP. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Λάπηθο και στον Λάρνακα της Λαπήθου.
Στην Ακουρσό παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της. Τις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός μειώθηκε λόγω αστυφιλίας.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Τμήμα Αχαΐας
Το Τμήμα ή Επιτροπεία Αχαΐας ήταν διοικητική διαίρεση της Ελληνικής Πολιτείας από το 1828 έως το 1833 με έδρα την Παλαιά Πάτρα. Δημιουργήθηκε από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 και ο πρώτος διοικητής, Έκτακτος επίτροπος, Γεώργιος Μαυρομμάτης διορίσθηκε στις 19 Απριλίου.
Το τμήμα δημιουργήθηκε ενώ το Κάστρο της Πάτρας και το Κάστρο του Ρίου ήταν ακόμα κατεχόμενα, από Τούρκους το πρώτο και Αρβανίτες το δεύτερο. Η απελευθέρωση τους έγινε λίγους μήνες αργότερα από το Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα του Νικολάου Μαιζών. Η έδρα του τμήματος, η Πάτρα, ήταν σχεδόν κατεστραμμένη, με 4.000 κατοίκους που είχαν απομείνει από τους 16.000 που είχε κατά την επανάσταση , δεν υπήρχε καμία δημόσια υπηρεσία κι έπρεπε να συσταθούν όλες από την αρχή ενώ επιδημία πανούκλας που ξεκίνησε στα Καλάβρυτα σκότωσε πολλούς κατοίκους ανάμεσα τους και τον γιο του επίτροπου.
Το πρώτο διοικητήριο, ξύλινο κυρίως, χτίστηκε το 1828 στην κεντρική οδό, τότε, της πόλης που ένωνε το λιμάνι με το κάστρο, η σημερινή οδός Αγίου Νικολάου. Το 1830 ο επίτροπος Μελάς νοικιάζει κτίριο για νέο διοικητήριο, δικαστήριο και δημαρχείο. Στον τομέα της δικαιοσύνης διορίσθηκε αστυνόμος, συστάθηκε δικαστήριο στην Πάτρα με δικαιοδοσία στα τμήματα Αχαΐας και Ήλιδος, δικαστήριο στο Αίγιο, ενώ συστάθηκε και ειρηνοδικείο στα Καλάβρυτα. Από τις πρώτες υπηρεσίες που συστάθηκαν ήταν και το λιμεναρχείο Πάτρας ενώ το εμπόριο εξυπηρετούνταν στα υποτυπώδη λιμάνια της Πάτρας, Αιγίου, Ρίου, Λαμπίρη, Ψαθόπυργου και Καραβοστασίου. Η διοικητική διαίρεση καταργήθηκε το 1833 και αντικαταστάθηκε με τον Νομό Αχαΐας και Ήλιδος.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1828 Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αχαΐας
Αρά Χαρουτιουνιάν
Ο '''Αρά Α. Χαρουτιουνιάν ή Αρουτιουνιάν' (αρμενικά: Արա Հարությունյան, ρωσικά: Ара Арменович Арутюнян'', 1928 - 1999) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος γλύπτης και πανεπιστημιακός που άκμασε κατά τη σοβιετική περίοδο της Αρμενίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου του 1928 στο Γερεβάν της Αρμενίας (τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης) και προερχόταν από μουσική οικογένεια. Ασχολήθηκε από τα παιδικά του χρόνια με τις τέχνες και μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του εισήχθη στο τμήμα ζωγραφικής της Σχολής Καλών Τεχνών, μεταπηδώντας αργότερα στη γλυπτική.
Αποφοιτώντας από τη σχολή εγκαινίασε μια επιτυχημένη καριέρα, αποκτώντας ευρεία αναγνώριση, ενώ εξέθεσε τις δημιουργίες του τόσο στην ΕΣΣΔ και την Αρμενία, όσο και στο εξωτερικό (Κίνα, Βουλγαρία, Ιταλία κλπ). Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται εμβληματικά κτίρια και μνημεία όπως τα γλυπτά του μνημείου του Σαρνταραπάτ, το Μνημείο της Νίκης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κεντρική είσοδος της Κρατικής Ακαδημίας Θεάτρου, το μνημείο του Σαγιάτ-Νοβά , καθώς και προτομές προσωπικοτήτων όπως ο εμβληματικός μουσικός Κομιτάς, ο λογοτέχνης Χοβχανές Τουμανιάν, ο ηθοποιός Μχερ Μκρτσιάν κ.ά..
Απεβίωσε στο Γερεβάν, την 28η Φεβρουαρίου του 1999.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρμένιοι γλύπτες Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Κομμουνιστικό κόμμα
Ένα πολιτικό κόμμα χαρακτηρίζεται ως κομμουνιστικό όταν πρεσβεύει την εφαρμογή των κοινωνικών αρχών του κομμουνισμού, που μπορούν να κωδικοποιηθούν στην πάλη για την ανατροπή της ταξικής/εκμεταλλευτικής καπιταλιστικής κοινωνίας και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κοινωνικές τάξεις και κράτος, της κομμουνιστικής κοινωνίας. Το όνομα προέρχεται από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του 1848 γραμμένο από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς.
Ιστορική αναδρομή
Οι αγώνες της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα για την βελτίωση και την αλλαγή των άσχημων συνθηκών διαβίωσης, οδήγησαν στη συγκρότηση εργατικών συνδικάτων και κομμάτων με τα οποία η εργατική τάξη μπόρεσε να διεξάγει αυτούς τους αγώνες, με οργανωμένο και συλλογικό τρόπο.
Εντός του εργατικού κινήματος και ήδη από τη γέννησή του σχεδόν, διαμορφώθηκαν δύο βασικά ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα: Το μαρξιστικό που ονομάζονταν τότε σοσιαλδημοκρατικό και το αναρχοσυνδικαλιστικό.
Α' Διεθνής
Στα μέσα του 19ου αιώνα φτιάχτηκε η "1η Διεθνής Ένωση Εργατών" (International Workingmen's Association, IWA) από τον Καρλ Μαρξ και τον Φρήντριχ Ένγκελς που αγκάλιασε πλήθος εργατών στην τότε Ευρώπη. Εντός της Α' Διεθνούς αναπτύχθηκε σύντομα και το αναρχικό/αναρχοσυνδικαλιστικό ρεύμα. Πολύ σύντομα οι αναρχικοί υπό τον Μισέλ Μπακούνιν και οι κομμουνιστές με ηγέτες τον Μαρξ και τον Ένγκελς ήρθαν σε σύγκρουση λόγω διαφορών στην τρόπο που έβλεπαν το "κράτος" οι μέν και οι δε. Μια πρόσθετη κατηγορία του Μαρξ προς στον Μπακούνιν ήταν η συνομωτική αντίληψη που είχαν για την πολιτική διαπάλη ο Μπακούνιν και των οπαδοί του.
Ετσι λοιπόν στα τέλη του 1860 η Α' Διεθνής διασπάστηκε και λίγο μετά έπαψε να υπάρχει. Ήδη όμως ο σπόρος της εφ' όλης της ύλης ανάπτυξης του εργατικού κινήματος είχε πέσει και είχε βλαστήσει. Λίγα χρόνια αργότερα (περίπου στα 1890) θα ιδρυθεί η 2η Διεθνής, η οποία θα αποκτήσει ακόμα πιο μαζικά χαρακτηριστικά ως πανευρωπαϊκή εργατική οργάνωση σε σχέση με την Α' Διεθνή.
Β' Διεθνής
Εντός της Β' Διεθνούς θα κυριαρχήσει η μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία. Τα μαζικά συνδικάτα και τα μαζικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της περιόδου εκείνης θα δώσουν σκληρές μάχες για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και θα αποσπάσουν πολλές νίκες/κατακτήσεις (8ωρο, μεγάλη αύξηση μισθών, καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας κλπ).
Η άρνηση όμως της Β' Διεθνούς και των μαζικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων να αντιταχθούν έμπρακτα στην κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και η ενεργητική υποστήριξη πολλών εξ' αυτών στις εθνικές ιμπεριαλιστικές τους κυβερνήσεις (σοσιαλιστικό κόμμα-Γαλλία, SPD-Γερμανία) θα σημάνει το τέλος της.
Γ' Διεθνής
Η γέννηση του κομμουνιστικού κινήματος (και των κομμουνιστικών κομμάτων) σε διαχωρισμό με τη σοσιαλδημοκρατία, θα σηματοδοτηθεί από την απόφαση του μειοψηφικού τμήματος της 2ης Διεθνούς, να καταγγείλλει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως ιμπεριαλιστικό και τα μαζικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της περιόδου, σαν "σοσιαλπατριωτικά, υποταγμένα στα συμφέροντα της εθνικής του τάξης το καθένα". Το κομμάτι αυτό υπό τον Βλαδίμηρο Λένιν και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ θα κάνει την παρθενική του εμφάνιση στη Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ το 1916.
Τις θεωρητικές βάσεις για την ίδρυση κομμουνιστικού κόμματος είχε θέσει ο Λένιν από το 1902 με τη μπροσούρα του "Τί να κάνουμε;" και το 1904 με το "Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω". Ο Λένιν, αντίθετα με τον Μαρξ, αμβισβητούσε την επαναστατική ικανότητα και συνείδηση του προλεταριάτου και πίστευε ότι απαιτείται μια πρωτοπορία διανοουμένων και "επαγγελματιών επαναστατών" η οποία θα οργανώσει το προλεταριάτο γύρω από ένα κόμμα με συγκεντρωτική μορφή και το οποίο θα ηγηθεί της επανάστασης.
Μετά τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης, θα επιταχυνθεί η διαδικασία διάσπασης των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και η δημιουργία κομμουνιστικών κομμάτων όπως και της 3ης (ή Κομμουνιστικής) Διεθνούς το 1921. Το κομμουνιστικό κίνημα θα δώσει με τη σειρά του σκληρές μάχες για την βελτίωση της ζωής της εργατικής τάξης και την ανατροπή του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο και μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο θα κυβερνήσει σε μια σειρά χώρες οι οποίες ονομάστηκαν εν συντομία "υπαρκτός σοσιαλισμός". Σε αυτές τις χώρες θα κρατικοποιηθούν όλοι σχεδόν οι τομείς της παραγωγής και της κατανάλωσης, θα κατοχυρωθεί το δικαίωμα στην δωρεάν Υγεία-Παιδεία, στέγαση κλπ.
κριτική
Το σύστημα διακυβέρνησης στον "υπαρκτό σοσιαλισμό" θα κατηγορηθεί όμως από πάρα πολλούς κομμουνιστές (αλλά και από άλλους) πως δεν οδηγεί στην αταξική/ακρατική κοινωνία (στον κομμουνισμό), αλλά σε μια ταξική/εκμεταλλευτική κοινωνία. Η κομματική/κρατική γραφειοκρατία, ανάγεται στο επίπεδο της νέας άρχουσας/εκμεταλλεύτριας τάξης των χωρών του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" και σαν υποκειμενική αιτία για αυτή την κατάσταση, πολλοί κομμουνιστές (αλλά και άλλοι μη κομμουνιστές αριστεροί) προτάσσουν την λαθεμένη/γραφειοκρατική αντίληψη για την ανάγκη σύμφυσης του κόμματος και του κράτους. Άλλη αιτία είναι η επίσης λαθεμένη/γραφειοκρατική αντίληψη των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων υπέρ του μονοκομματισμού στον σοσιαλισμό, όπου μοναδικό νόμιμο κόμμα είναι το κομμουνιστικό. Η αντίληψή τους αυτή βασίζεται στην συζητήσιμη πλέον άποψη περί "του ενός και μοναδικού κόμματος της εργατικής τάξης".
Το σύστημα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" θα καταρρεύσει τη διετία 1989-1991 σημαίνοντας και το τέλος πολλών μαζικών κομμουνιστικών κομμάτων. Σήμερα, ένα μέρος αυτών των δυνάμεων του κομμουνιστικού κινήματος επιχειρεί την κομμουνιστική επαναθεμελίωση.
Τρόπος λειτουργίας
Οι αρχές λειτουργίας ενός παραδοσιακού κομμουνιστικού κόμματος συμπυκνώνονται στον όρο "δημοκρατικός συγκεντρωτισμός" όπως αυτός τέθηκε για ψήφιση το 1903 στο 2ο Συνέδριο του Ρώσικου Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος από τον Λένιν. Ο όρος αυτός περιλαμβάνει α. την εφαρμογή των αποφάσεων της πλειοψηφίας από το σύνολο των μελών του κομμουνιστικού κόμματος (άρα και από τη μειοψηφία), β. την αντίληψη πως το κομμουνιστικό κόμμα δέχεται ως μέλη του όσους συμφωνούν με τις θέσεις του και δέχονται να στρατευθούν στις γραμμές του για να τις εφαρμόσουν στην πράξη, γ. την υποταγή των κατώτερων οργάνων στα ανώτερα. Η τελευταία αυτή πλευρά του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού προκάλεσε τη σφοδρή αντίθεση της Ρόζας Λούξεμπουργκ η οποία κατηγόρησε τον Λένιν πως "ηθελημένα ή άθελά του διαμορφώνει μια οργανωτική εξουσιαστική δομή που θα απονεκρώσει την σφριγηλότητα του κόμματος και θα μετατρέψει την Κεντρική Επιτροπή σε απόλυτο κριτή των πάντων".
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός
Εθνική Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Βράβευση
Το 2002 η εθνική ομάδα τιμήθηκε με το τουρκικό «κρατικό μετάλλιο διακεκριμένης υπηρεσίας» για την τρίτη θέση που κατέλαβε στο Μουντιάλ του 2002. Όλα τα μέλη της ομάδας, προπονητές και αξιωματούχοι έλαβαν μετάλλια.
Κατάφυτο Δράμας
Το Κατάφυτο είναι ορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Κατάφυτο βρίσκεται στο πιο βορινό τμήμα του πρώην Νομού Δράμας και σε μικρή απόσταση από τα σύνορα με τον Νομό Σερρών, σε απόσταση 58 χιλιομέτρων και προς τη δυτική πλευρά πάνω στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Το χωριό με τα λιγοστά σπίτια είναι κτισμένο στις πλαγιές του Ορβήλου, σε υψόμετρο 760 μέτρων. Το Κατάφυτο διαθέτει Κοινοτικό Κατάστημα, εκκλησία αφιερωμένη στη μνήμη της Παναγίας και Δημοτικό Σχολείο, στο οποίο σήμερα δεν υπάρχουν μαθητές. Το κοντινότερο Γυμνάσιο είναι αυτό του Περιθωρίου, ενώ υπάρχει και το Λύκειο Νευροκοπίου.
Οι κάτοικοι του Καταφύτου είναι κυρίως πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία με ιδιαίτερη πατρίδα τους την Μπάφρα και τη Σαμψούντα. Ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Η ενασχόληση με την κτηνοτροφία είναι εντονότερη, καθώς μεγάλη είναι η έκταση των βοσκοτόπων, η οποία υπολογίζεται να ξεπερνά τα 30.000 στρέμματα. Παρόλ' αυτά, η παραγωγή δεν είναι ικανοποιητική ποσοτικά, επειδή απουσιάζουν οι οργανωμένοι βοσκότοποι με τις ανάλογες ποτίστριες και τα αρδευτικά έργα.
Το Κατάφυτο, όπως δηλώνει κι η ονομασία του χωριού, είναι κατάφυτο από καρποφόρα δένδρα, όπως καρυδιές, φουντουκιές και αγριοαχλαδιές, ενώ παράγονται επίσης φασόλια και πατάτες. Σημαντική σε ποιότητα και ποσότητα είναι και η παραγωγή τριφυλλιών.
Αξιοθέατα
Στην κοινοτική επέκταση ανήκει το φυλάκιο του Ακρινού και η εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών. Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική εκκλησία που χρονολογείται στα 1848 που έχει ξύλινη στέγη, εγκάρσιο κλίτος, ημικυκλική ασπίδα, ανοιχτό περίστωο και γυναικωνίτη και καμπαναριό του 1884. Διακοσμείται από τοιχογραφίες του 1860 με παραστάσεις από την Παλαιά και την Καινή διαθήκη και αποτελεί προσκύνημα για χιλιάδες επισκέπτες από Ελλάδα και Βουλγαρία ανήμερα της εορτής των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από το χωριό, με κατεύθυνση ανατολικά - νοτιοανατολικά, κοντά στα σύνορα με Βουλγαρία, βρίσκεται η μικρή τεχνητή λίμνη Κατάφυτου. Είναι σε υψόμετρο 840 μέτρων, έχει έκταση 125 στρέμματα και η περίμετρος της φτάνει τα 2,3 χλμ. ενώ η χωρητικότητά της φτάνει τα 72.000 κυβ.μ. και το χωμάτινο φράγμα που βρίσκεται στις ανατολικές της όχθες έχει μήκος 200 μέτρα.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα το 1919 με την παλιά ονομασία ως Καρά Κιόϊ στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τερλισίου. Το 1922 με το ΦΕΚ 18Α - 07/02/1922 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Κατάφυτον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Καταφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάτω Νευροκοπίου του Δήμου Κάτω Νευροκοπίου. Οι κάτοικοι του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή 2011, είναι 232 ενώ το 1940 ξεπερνούσαν τους χίλιους. Τα παλιότερα χρόνια ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Μπελογιάννης
250px|thumb|right|Η Βιβλιοθήκη της Κοινότητας. 250px|thumb|right|Ο Ελληνορθόδοξος Ναός Αγίων Δημητρίου, Κωνσταντίνου και Ελένης. Ο Μπελογιάννης (ουγγρικά: Beloiannisz) είναι χωριό της Ουγγαρίας που ιδρύθηκε από Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες του Εμφυλίου πολέμου στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη.
Θέση
Το χωριό Μπελογιάννης βρίσκεται στην επαρχία Φεγιέρ κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό Ιβάντσα, ο οποίος κείται στη σιδηροδρομική γραμμή Βουδαπέστης - Πουσταζαμπόλτς. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσω ενός δρόμου μήκους 1 χλμ περίπου, ο οποίος το συνδέει με τον κεντρικό δρόμο Ιβάντσα - Μπέσνιου.
Η συγκοινωνία μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου είναι η πιο εξυπηρετική. Όμως, υπάρχει και οδική συγκοινωνία, αφού όλα τα λεωφορεία της γραμμής Μπέσνιου - Ντουναουιβάρος σταματούν και στο «Μπελογιάννης».
Το χωριό έχει συνολική έκταση 4,54 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 1207 άτομα (απογραφή 2001).
Ιστορία
Το χωριό Μπελογιάννης είναι από τα νεότερα της Ουγγαρίας. Η ανοικοδόμησή του άρχισε στις 6 Μαΐου 1950 και χτίστηκε από εθελοντές. Σε σύντομο χρονικό διάστημα ανεγέρθηκαν 418 σπίτια, το σχολείο, ο παιδικός σταθμός, η βιβλιοθήκη, το λαϊκό μέγαρο, το ιατρείο και το δημαρχείο.
Το 1996 κτίστηκε ελληνορθόδοξη εκκλησία. Στην επέτειο των 50 ετών από την ίδρυση του χωριού, το επισκέφτηκε και λειτούργησε στην εκκλησία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Στην απογραφή του 2001 οι κάτοικοι δήλωσαν τις εξής εθνικότητες:
Στις 21 Μαΐου 2015, αντιπροσωπεία της Βουλής των Ελλήνων, μαζί με τον Έλληνα πρέσβη στην Ουγγαρία, Δημήτρη Γιαννακάκη, επισκέφτηκαν το χωριό και συνάντησαν τους τοπικούς παράγοντες, καθώς και τους ιθύνοντες της τοπικής ελληνικής κοινότητας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί στην Ουγγαρία Κατηγορία:Έλληνες στην Ουγγαρία
Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας
Ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας (Alfred Russel Wallace, 8 Ιανουαρίου 1823 – 7 Νοεμβρίου 1913), ήταν Ουαλός φυσιοδίφης, εξερευνητής, γεωγράφος, ανθρωπολόγος και βιολόγος. Η ανεξάρτητη πρόταση του Γουάλας για τη θεωρία της εξέλιξης προέτρεψε τον Δαρβίνο να δημοσιοποιήσει τη δική του πιο ανεπτυγμένη και βασισμένη σε μεγαλύτερη έρευνα, αλλά ανέκδοτη, θεωρία νωρίτερα από ότι ο ίδιος επιθυμούσε. Ο Γουάλας είναι επίσης γνωστός ως ο "πατέρας της βιογεωγραφίας".
Πρώτα χρόνια
Ο Γουάλας γεννήθηκε στο Ουσκ, του Monmouthshire στην Ουαλία. Ήταν το όγδοο από τα εννέα παιδιά του Τόμας Βερ Ουάλας και της Μαίρη Ανν Γκρίνελ. Πήγε σχολείο στο Χέρτφορντ μέχρι που οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειάς του τον ανάγκασαν να σταματήσει το 1836. Εργάστηκε ως τοπογράφος μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του Ουίλιαμ. Το 1844, προσελήφθη ως δάσκαλος στο Collegiate School στο Λέστερ. Μετά το θάνατο του αδερφού του Ουίλιαμ το 1845 άφησε τη θέση του ως δάσκαλος για να αναλάβει την επιχείρηση του αδερφού του.
thumbnail|right|200px|Ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας στη [[Σινγκαπούρη το 1862]]
Εξερεύνηση και μελέτη του φυσικού κόσμου
Το 1848, ο Γουάλας, μαζί με τον φυσιοδίφη Χένρι Ουόλτερ Μπέιτς, τον οποίο είχε γνωρίσει στο Λέστερ (Leicester), αναχώρησε για τη Βραζιλία, για να συλλέξει δείγματα από το Τροπικό Δάσος του Αμαζονίου, προκειμένου να συγκεντρώσει στοιχεία που θα έλυναν το γρίφο της προέλευσης των ειδών. Δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος της συλλογής του καταστράφηκε όταν το πλοίο τους έπιασε φωτιά και βυθίστηκε κατά την επιστροφή τους στη Βρετανία το 1852.
Από το 1854 ως το 1862, ταξίδεψε Αρχιπέλαγος της Μαλαισίας ή Ανατολικές Ινδίες (σημερινή Μαλαισία) και στην Ινδονησία, για να μαζέψει δείγματα και να μελετήσει τη φύση. Οι παρατηρήσεις του για τις συγκεκριμένες ζωολογικές διαφοροποιήσεις σε μια περιορισμένη ζώνη στο αρχιπέλαγος, τον οδήγησαν στην υπόθεση του ζωογεωγραφικού συνόρου που είναι γνωστό ως γραμμή Γουάλας (Wallace line). Τα αποτελέσματα της μελέτης του σε αυτή την περιοχή δημοσιεύτηκαν εντέλει το 1869, υπό τον τίτλο The Malay Archipelago.
Θεωρία της εξέλιξης
Το 1855, δημοσίευσε μία διατριβή, "On the Law Which has Regulated the Introduction of Species" (1855), στην οποία είχε συγκεντρώσει και αριθμήσει γενικές παρατηρήσεις σχετικά με τη γεωγραφική και γεωλογική κατανομή των ειδών (βιογεωγραφία), και κατέληγε στο συμπέρασμα ότι "Κάθε είδος έχει έρθει στη ζωή συμπωματικά τον ίδιο χρόνο και στην ίδια περιοχή με κάποιο άλλο αρκετά συγγενικό είδος." Η διατριβή αυτή αποτελούσε προπομπό της βαρυσήμαντης διατριβής που θα δημοσίευε τρία χρόνια αργότερα.
Ο Γουάλας είχε συναντήσει πρόσκαιρα τον Δαρβίνο, και ήταν ένας από τους πολλούς με τους οποίους ο Δαρβίνος αλληλογραφούσε και αντλούσε υποστήριξη από τις παρατηρήσεις τους για τις θεωρίες του. Ο Γουάλας ήξερε πως ο Δαρβίνος ενδιαφερόταν για το θέμα της προέλευσης των ειδών και εμπιστευόταν την άποψή του για αυτό το θέμα. Έτσι, του έστειλε το δοκίμιό του "On the Tendency of Varieties to Depart Indefinitely From the Original Type" (1858), και του ζήτησε να γράψει μια κριτική για αυτό. Στις 18 Ιουνίου 1858 ο Δαρβίνος έλαβε το χειρόγραφο από τον Γουάλας. Παρόλο που το δοκίμιο του Γουάλας δεν χρησιμοποιούσε ακόμη την έννοια της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, έδινε έμφαση σε μια εξελικτική διαφοροποίηση των ειδών από κάποια άλλα παρόμοια είδη. Με αυτή την έννοια, ήταν ουσιαστικά η ίδια θεωρία με την οποία είχε ασχοληθεί επί είκοσι χρόνια ο Δαρβίνος, αλλά δεν είχε εκδώσει ακόμα. Ο Δαρβίνος έγραψε σε ένα γράμμα του στον Κάρολο Λάιελ "δεν θα μπορούσε να το συνοψίσει καλύτερα! Ακόμα και οι όροι του θα μπορούσαν να είναι επικεφαλίδες στα κεφάλαιά μου!" Αν και ο Γουάλας δεν είχε ζητήσει να δημοσιευθεί το δοκίμιό του, ο Κάρολος Λάιελ και ο Τζόζεφ Ντάλτον Χούκερ αποφάσισαν να το παρουσιάσουν, μαζί με αποσπάσματα μιας διατριβής που είχε γράψει ο Δαρβίνος το 1844 και είχε κρατήσει μυστική, στη Linnean Society του Λονδίνου, την 1 Ιουλίου 1858, υπογραμμίζοντας την προτεραιότητα του Δαρβίνου.
Ο Γουάλας δέχτηκε αυτό το διακανονισμό, ευγνωμονώντας τους που τον είχαν συμπεριλάβει. Ο Δαρβίνος έχαιρε μεγαλύτερης κοινωνικής και επιστημονικής εκτίμησης από τον Γουάλας εκείνη την εποχή, και ήταν απίθανο οι απόψεις του Γουάλας για την εξέλιξη να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Αν και μοιράστηκε την ανακάλυψη με το Δαρβίνο, ενώ δεν θεωρήθηκε ποτέ κοινωνικά ισάξιος με αυτόν και την υπόλοιπη επιστημονική ελίτ των Βρετανών φυσιοδιφών, ο Γουάλας απέκτησε μεγαλύτερη πρόσβαση στους στενούς επιστημονικούς κύκλους μετά τη μεσολάβηση υπέρ του από τον Δαρβίνο. Όταν επέστρεψε στην Αγγλία, ο Γουάλας συναντήθηκε με τον Δαρβίνο, και οι δυο τους διατήρησαν φιλικές σχέσεις.
Θρησκευτικές απόψεις, και εφαρμογή της θεωρίας στο ανθρώπινο είδος
Σε ένα γράμμα του προς κάποιον συγγενή του το 1861 ο Γουάλας έγραψε: "Νομίζω ότι έχω ακούσει αρκετά και έχω ζυγίσει αρκετά τις αποδείξεις και των δύο πλευρών, και παραμένω δύσπιστος απέναντι σε όλα σχεδόν όσα θεωρείτε ως τις πιο ιερές αλήθειες... Βλέπω πολλά αξιοθαύμαστα σε όλες τις θρησκείες... Αλλά για το αν υπάρχει Θεός και για το ποια είναι η φύση Του, αν έχουμε αθάνατη ψυχή ή όχι, ή για το ποια μπορεί να είναι η κατάστασή μας μετά τον θάνατο, δεν έχω κανένα φόβο ότι θα πρέπει να υποφέρω για τη μελέτη της φύσης και την αναζήτηση της αλήθειας..."
Το 1864, πριν ο Δαρβίνος ασχοληθεί δημόσια με το θέμα—αν και κάποιοι άλλοι το είχαν κάνει—ο Γουάλας δημοσίευσε τη διατριβή, The Origin of Human Races and the Antiquity of Man Deduced from the Theory of 'Natural Selection', σε μια προσπάθεια εφαρμογής της θεωρίας στο ανθρώπινο είδος. Αργότερα ο Γουάλας έγινε πνευματιστής, και διατηρούσε την άποψη ότι η φυσική επιλογή δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη μαθηματική, καλλιτεχνική ή μουσική διάνοια, καθώς και τις μεταφυσικές ικανότητες, ή το πνεύμα και το χιούμορ. Καθώς και ότι κάτι από το "αφανές σύμπαν του Πνεύματος" είχε επέμβει τουλάχιστον τρεις φορές στην ιστορία: 1. Η δημιουργία της ζωής από ανόργανη ύλη. 2. Η ύπαρξη της συνείδησης στους ανώτερους οργανισμούς. 3. Η ύπαρξη των προαναφερθέντων ικανοτήτων (μαθηματική διάνοια κλπ.) στο ανθρώπινο είδος. Επίσης πίστευε πως η αιτία ύπαρξης του σύμπαντος ήταν η ανάπτυξη του ανθρώπινου πνεύματος. Αυτές οι απόψεις ενόχλησαν ιδιαίτερα τον Δαρβίνο, που πίστευε ότι οι πνευματικές αναφορές δεν ήταν απαραίτητες και ότι η σεξουαλική επιλογή μπορούσε εύκολα να εξηγήσει τέτοια μη-προσαρμοσμένα φαινόμενα.
Σε πολλές αναφορές στην ιστορία της εξέλιξης, ο Γουάλας υποβιβάζεται στον απλό ρόλο του "ερεθίσματος" που παρακίνησε το Δαρβίνο να δημοσιεύσει τη θεωρία του. Στην πραγματικότητα, ο Γουάλας ανέπτυξε τις δικές του απόψεις περί εξέλιξης, που απέκλιναν από αυτές του Δαρβίνου, και θεωρήθηκε από πολλούς (κυρίως από τον Δαρβίνο) ως ο κύριος στοχαστής της εξέλιξης στην εποχή του, του οποίου οι ιδέες δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Το όνομά του αναφέρεται πιο συχνά από οποιουδήποτε άλλου φυσιοδίφη στο Descent of Man του Δαρβίνου.
thumbnail|right|250px|Ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, και η υπογραφή του από το πρώτο φύλλο του Darwinism (1889)
Πρωτοπόρος στον τομέα της οικολογίας
Ο Γουάλας ήταν ο πρώτος που πρότεινε την ύπαρξη "βιογεωγραφίας" των ειδών", και για αυτό θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα της οικολογίας και της βιογεωγραφίας.
Βραβεία
Ο Γουάλας έγινε μέλος του Τάγματος της Αξίας και της Βασιλικής Εταιρείας. Ανάμεσα στα πολλά βραβεία που απενεμείθησαν στον Γουάλας ήταν τα Copley Medal της Royal Society (1908), Founder's Medal της Royal Geographical Society (1892), και Gold Medal της Linnean Society (1892).
Επίσης κάποιοι κρατήρες στον πλανήτη Άρη και στη Σελήνη πήραν το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλοί βιολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί εξερευνητές Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί γεωγράφοι Κατηγορία:Πνευματισμός Κατηγορία:Τοπογράφοι
Ο Οιδίποδας Λύνει το Αίνιγμα της Σφίγγας
Ο Οιδίποδας Λύνει το Αίνιγμα της Σφίγγας (γαλλικά:. Œdipe Explique l'énigme du Sphinx) είναι αριστουργηματικός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Ο πίνακας αρχικά ήταν σπουδή ανατομίας μικρού σχήματος για κάποιο άλλο έργο, ενώ αργότερα ο Ενγκρ το μεγέθυνε και το έκανε ξεχωριστό πίνακα μυθολογικού περιεχομένου.
Περιγραφή
Βρισκόμαστε σε ένα άγριο βραχώδες τοπίο, κάπου σε ένα βουνό έξω από τη Θήβα, την οποία αμυδρά διακρίνουμε στο βάθος. Ο μυθικός Οιδίπους έχει συναντήσει τη Σφίγγα, η οποία του ζήτησε να της ερμηνεύσει ένα αίνιγμα. Ο Οιδίπους εικονίζεται ως γυμνός ήρωας, με την χλαμύδα του ριγμένη στον ώμο. Το αριστερό πόδι ακουμπισμένο σε βράχο. Στηρίζεται στο δεξί πόδι και στον αριστερό αγκώνα που τον στηρίζει στο αριστερό του γόνατο. Σκύβει για να αντικρίσει στα μάτια την μυθική Σφίγγα που στέκει στο βράχο σε λίγο υψηλότερη θέση. Είναι οπλισμένος με δύο δόρατα, και με την οξυδέρκεια του πνεύματός του. Η Σφίγγα εικονίζεται μισοκρυμμένη στο σκοτάδι, με λιονταρίσιο σώμα, φτερούγες στους ώμους και κεφάλι γυναίκας. Στο έδαφος ένα πόδι και άλλα σκόρπια ανθρώπινα κόκαλα μαρτυρούν τον κίνδυνο που διέτρεξαν οι προηγούμενοι διαβάτες, διότι δεν ήξεραν να λύσουν τον γρίφο του αινίγματος. Ο Οιδίπους με βλοσυρό βλέμμα και δείχνοντας με το αριστερό στη Σφίγγα και το δεξί στον εαυτό του, είναι έτοιμος να κερδίσει, ενώ ένας σύντροφός του στο βάθος παρακολουθεί με τρόμο την όλη σκηνή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου Κατηγορία:Σφίγγες
Ανυπότακτες Καρδιές
Προβολή
Η σειρά προβλήθηκε στις παρακάτω χώρες με μεγάλη ή μικρότερη επιτυχία, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η τηλενουβέλλα προβαλλόταν από συνδρομητικό κανάλι: Αργεντινή, Αυστρία, Βολιβία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Γουατεμάλα, Δομινικανή Δημοκρατία, Ελλάδα, Ινδονησία, Ισπανία, Ισραήλ, Κολομβία, Κύπρος, Ονδούρα, Ουγγαρία, Ρουμανία, Ρωσία, Τουρκία, Ουκρανία, Ουρουγουάη, Βόρεια Μακεδονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλενουβέλες Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές
Αλεξάντερ Ντοβζένκο
Ο Αλεξάντερ Ντοβζένκο (Олександр Петрович Довженко, γνωστός και ως Αλεξάντερ Ντοβτσένκο) γεννήθηκε 29 Αυγούστου 1894 και απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου 1956. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του σοβιετικού κινηματογράφου, αλλά και ένας από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών. Η ταινία του  Γη , συγκαταλέγεται από αρκετές λίστες ως μία από τις 12 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Η ταινία αυτή συμπεριλήφθηκε στα πέντε κορυφαία αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου σύμφωνα με την UNESCO. Επίσης ήταν ο γνωστότερος εκπρόσωπος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στον κινηματογράφο.
Εκτός από τη Γη, άλλες σημαντικές του ταινίες είναι το Οπλοστάσιο και η Ζβενιγκόρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Ουκρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
1267
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1267 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Νοέμβριος - Ούγος Β΄, βασιλιάς της Κύπρου
Κατηγορία:Έτη
Άσσεν
Το Άσσεν (ολλανδικά: Assen) είναι πόλη, έδρα δήμου και πρωτεύουσα της επαρχίας Ντρέντε (Drenthe) της Ολλανδίας. Ο δήμος έχει έκταση 83,45 χμ² και πληθυσμό 67.141 κατοίκους (2013). Αποτελεί τμήμα της ευρύτερης περιοχής Χρόνινγκεν-Άσσεν (Groningen-Assen) και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη πόλη της Β. Ολλανδίας.
Ιστορία
Το 1258, η γυναικεία μοναστική κοινότητα Sancta Maria de Campe (που υπαγόταν στο Τάγμα των Κιστερκιανών μοναχών) μεταφέρθηκε από την πόλη Κουφόρντεν στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το ιστορικό κέντρο του Άσσεν. Τα περισσότερα από τα χράχτεν (αστικά κανάλια) που ανοίχτηκαν τότε, έχουν σήμερα επιχωματωθεί, παραμένουν όμως οι ονομασίες των δρόμων για να θυμίζουν την παρουσία τους εκείνη την εποχή. Η μοναστική κοινότητα διαλύθηκε το 1602. Κατά τον 17ο αιώνα, άρχισε η κυκλική οικοδόμηση γύρω από τον αρχικό οικισμό, με διάμετρο μόλις 300 μέτρων και, μόνον έναν αιώνα μετά, επεκτάθηκε έξω από αυτόν τον αστικό πυρήνα. Τότε ξεκίνησαν να κτίζονται στο Άσσεν οι πρώτες κατοικίες από τους ευκατάστατους των γύρω περιοχών.
Όταν ο Ναπολέων αποφάσισε να την χρησιμοποιεί ως καλοκαιρινό θέρετρο το 1807, η πόλη έγινε αυτοτελής δήμος, ενώ το 1809 απέκτησε Χάρτα Δικαιωμάτων, καθιστώντας την μία από τις νεότερες ολλανδικές πόλεις με το συγκεκριμένο προνόμιο. Ο Βοαναπάρτης είχε μεγάλα σχέδια για το Άσσεν τα οποία όμως, μετά την ενσωμάτωση των Κάτω Χωρών στη Γαλλία, εγκατελείφθησαν. Το 1814 έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Ντρέντε.
Ως διοικητικό κέντρο, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται σταδιακά στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, προσελκύοντας κυρίως ευκατάστατους επιχειρηματίες από τις γύρω περιοχές. Απέκτησε εφημερίδα το 1823, Λατινική Σχολή το 1825, δικαστήριο το 1840, στρατιωτική φρουρά το 1852 και σιδηρόδρομο το 1870. Τα μεγάλα κανάλια Ντρέντε και Βόρειο-Βίλεμ βοήθησαν πολύ το διαμετακομιστικό εμπόριο της πόλης.
Με την είσοδο του 20ού αιώνα άρχισε η σταδιακή εκβιομηχάνιση του Άσσεν με την απόκτηση κτηνοτροφικών μονάδων και επεξεργασίας σιδήρου. Από το 1930, ήταν το κυριότερο κέντρο υγείας στην περιοχή, με την ίδρυση νοσοκομείων και ψυχιατρείων.
200px|thumb|right|Τοπογραφικός χάρτης του Άσσεν
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε μία φρενήρης οικιστική ανάπτυξη, που έθεσε διάφορα περιβαλλοντικά προβλήματα επί τάπητος. Πάντως, μετά το 1960, οι αρχές έδωσαν μεγάλη προτεραιότητα στο κυκλοφοριακό της πόλης και, κατόρθωσαν να επιβάλλουν το ποδήλατο ως βασικό μέσο μετακίνησης (άνω του 40% των μετακινήσεων γίνονται με ποδήλατα), ενώ το κέντρο της πόλης είναι κλειστό για τα μηχανοκίνητα οχήματα.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Ντρέντε, 30 περίπου χιλιόμετρα νοτίως του Χρόνινγκεν, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή.
Εραλδική
Ο θυρεός του Άσσεν είναι άμεσα συνδεδεμένος με το γυναικείο μοναστήρι Sancta Maria de Campe, αφού εμπεριέχει τη σφραγίδα του. Η εικόνα της Παναγίας με τον Ιησού στα γόνατά της είναι σχεδόν ίδια με εκείνη στο θυρεό της επαρχίας Ντρέντε.
Εκκλησίες
260px|thumb|left|Ο Αγ. Ιωσήφ
Διάφορα
260px|thumb|right| Το Λευκό Σπίτι
Αθλητισμός
Το Άσσεν είναι παγκοσμίως γνωστό στους φίλους της μοτοσικλέτας, διότι εκεί διεξάγεται, από το 1949 (το τελευταίο Σάββατο κάθε Ιουνίου), ένας από τους αγώνες που συμπεριλαμβάνονται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Επίσης στην πόλη διεξάγονται σημαντικοί αγώνες ποδηλασίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Ντρέντε
Ιωδαιθανάλη
Η ιωδαιθανάλη ή ιωδακεταλδεΰδη είναι οργανική χημική ένωση με χημικό τύπο C2H3OI και σύντομο συντακτικό τύπο ICH2CHO (γράφεται συχνά με την ισοδύναμη μορφή CH2ICHO). Είναι μια από τις απλούστερες αλαλδεΰδη, δηλαδή αλογονούχος αλδεΰδη. Όπως και κάποιες συγγενικές ενώσεις, η ιωδαιθανάλη είναι ένα ισχυρό ακυλιωτικό αντιδραστήριο και γι' αυτό ένα δυνάμει επικίνδυνο ακυλιωτικό μέσο.
Με βάση τον χημικό της τύπο, έχει τα ακόλουθα πέντε (5) ισομερή θέσης:
Με καταλυτική οξείδωση (2-ιωδαιθυλο)βενζόλιου
Με καταλυτική οξείδωση (2-ιωδαιθυλο)βενζόλιου (PhCH2CH2I) παράγεται φαινόλη (PhOH) και ιωδαιθανάλη:
Με οζονόλυση 1,4-διιωδο-2-βουτένιου
Με οζονόλυση 1,4-διιωδο-2-βουτενίου παράγεται τελικά ιωδαιθανάλη :
Με επίδραση υπεριωδικού οξέως σε 1,4-διιωδο-2,3-βουτανοδιόλη
Με επίδραση υπεριωδικού οξέος σε 1,4-διιωδο-2,3-βουτανοδιόλη παράγεται ιωδαιθανάλη :
Με αποικοδόμηση τύπου Hunsdiecker
Με επίδραση ιωδίου σε φορμυλοαιθανικό άργυρο παράγεται ιωδαιθανάλη - Αντίδραση Hunsdiecker :
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Η ιωδαιθανόλη είναι μια διλειτουργική ένωση, αφού περιέχει δυο λειτουργικές ομάδες, το ιώδιο και την αλδεϋδομάδα. Το γεγονός αυτό την καθιστά μια ευέλικτη πρόδρομη ένωση, για πολλές ετεροκυκλικές ενώσεις και όχι μόνο. Για παράδειγμα, συμπυκνώνται με παράγωγα της θειουρίας, για να δώσει αμινοθειαζόλες. Η αντίδραση αυτή ήταν κάποτε σημαντική, ως πρόδρομη για την παραγωγή σουλφαθειαζόλης, ενός από τα πρώτα σουλφοφάρμακα.
Ταυτομέρεια με 2-ιωδαιθενόλη
Η ιωδαιθανάλη βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία με την ταυτομερή της 2-ιωδαιθενόλη. Αυτή η χημική ισορροπία, μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων ή βάσεων :
Αναγωγή προς 2-ιωδαιθανόλη
Με καταλυτική υδρογόνωση, μπορεί να αναχθεί η 2-ιωδαιθανάλη προς 2-ιωδαιθανόλη :
Οξείδωση προς ιωδαιθανικό οξύ
Μπορεί να οξειδωθεί προς ιωδαιθανικό οξύ ;
1. Με υπερμαγγανικό κάλιο:
2. Με τριοξείδιο του χρωμίου:
3. Με οξυγόνο:
4. Με αντιδραστήριο Tollens (αμμωνιακό διάλυμα νιτρικού αργύρου):
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης
Με προσθήκη 1,2-αιθανοδιόλης παράγεται 2-ιωδομεθυλο-1,3-διοξολάνιο : 2-ιωδομεθυλο-1,3-διοξολάνιο
Προσθήκη 1,2-αιθανοδιθειόλης
2-ιωδομεθυλο-1,3-διθειολάνιο'
Συμπύκνωση με «ενεργές» μεθυλενομάδες
Με την επίδραση «ενεργών» μεθυλενομάδων, δηλαδή ενώσεων του γενικού τύπου XCH2Y, όπου X,Y ηλεκτραρνητικές ομάδες όπως π.χ. κυανομάδα (CN), καρβαλκοξυομάδα (COOR), έχουμε την αντίδραση Knoevenagel :
Επίδραση φωσφοροϋλιδίων
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων [Ph3P+C-(R)R'] έχουμε τη λεγόμενη αντίδραση Wittig, με την οποία παράγεται 3-ιωδο-1,2-διαλκυλο-1-προπένιο :
Προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων
Είναι δυνατή η προσθήκη διαφόρων πυρηνόφιλων αντιδραστηρίων στο διπλό δεσμό C=Ο που περιέχει η 3-ιωδο-αιθανάλη. Π.χ.: :
1. Με προσθήκη υδροκυανίου παράγεται αρχικά 3-ιωδο-2-υδροξυ-προπανονιτρίλιο, από το οποίο με υδρόλυση μπορεί να παραχθεί 2-υδροξυ-3-ιωδοπροπανικό οξύ:
2. Με προσθήκη όξινου θειικού νατρίου παράγεται 2-ιωδο-1-υδροξυαιθανοσουλφονικό οξύ:
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) έχουμε προσθήκη του στην ταυτομερή 2-ιωδαιθενόλη. Παράγεται αρχικά η ασταθής 1,2-διαλο-2-ιωδαιθανόλη που αφυδραλογονώνεται σχηματίζοντας τελικά αλοιωδαιθανάλη :
Επίδραση υδραζωτικού οξέος
Με επίδραση υδραζωτικού οξέος παράγεται ιωδαιθανονιτρίλιο και ιωδομεθυλαμινομεθανάλη :
Τριμερισμός
Με επίδραση οξέος μπορεί να υποστεί τριμερισμό προς 2,4,6-τρι(ιωδομεθυλο)-1,3,5-τριοξάνιο : + 2,4,6-τρι(ιωδομεθυλο)-1,3,5-τριοξάνιο
Φωτοχημική προσθήκη σε αλκένια
Με επίδραση φθοραιθανάλης σε αιθένιο σχηματίζεται φωτοχημικά 2-ιωδομεθυλοξετάνιο (Αντίδραση Paterno–Büchi) : 2-ιωδομεθυλοξετάνιο
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Κατά την υδρόλυσή του με εναιώρημα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) σχηματίζεται υδροξυαιθανάλη :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με αλκοολικά άλατα (RONa) σχηματίζει αλκοξυαιθανάλη :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) σχηματίζει αλκινυλαιθανάλη. Π.χ. :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) σχηματίζει φορμυλομεθυλεστέρα (RCOOCH2CH3) :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) σχηματίζει φορμυλαιθανονιτρίλιο :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με αλκυλολίθιο (RLi) σχηματίζει αλδεΰδη :
Υποκατάσταση από σουλφυδρίλιο
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) σχηματίζει υδροθειαιθανάλη :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με θειολικό νάτριο (RSNa) σχηματίζει αλκυλοθειαιθανάλη :
Υποκατάσταση από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε ιωδαιθανάλη, παράγεται φθοραιθανάλη :
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται φαινυλαιθανάλη :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται αιθανόλη :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται αιθανόλη :
3. Με υδροϊώδιο (HI) :
4. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται αιθανάλη :
5. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται 3-ιωδοπροπανάλη, ιωδοπροπανόνη και ιωδομεθυλοξιράνιο : ιωδομεθυλοξιράνιο
Πηγές
Κατηγορία:Αλαλκανάλες Κατηγορία:Αλδεΰδες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου Κατηγορία:C2
Επαρχία του Καταντζάρο
Η επαρχία του Καταντζάρο (ιταλικά: Provincia di Catanzaro) είναι επαρχία της Καλαβρίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.391 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 367.386 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Καταντζάρο (Catanzaro). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 80 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Κοζέντσα, βορειοανατολικά με την επαρχία του Κροτόνε, νότια με την επαρχία του Ρέτζιο-Καλάμπρια και νοτιοδυτικά με την επαρχία του Βίμπο Βαλέντια. Δυτικά βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα και ανατολικά από το Ιόνιο πέλαγος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταντζαρο
Διάταξη
Στα μαθηματικά, μία διάταξη μεγέθους k ενός συνόλου A με n στοιχεία, είναι οποιαδήποτε διατεταγμένη k-άδα, όπου είναι στοιχεία του A και διαφορετικά μεταξύ τους.
Για παράδειγμα, για το σύνολο, οι δυνατές διατάξεις μεγέθους 2 είναι οι εξής: Μερικές από τις δυνατές διατάξεις μεγέθους 3 είναι οι εξής:, και. Ενώ οι τριάδες και  δεν είναι διατάξεις, καθώς επαναλαμβάνουν στοιχεία.
Στις διατάξεις με επανάληψη, τα στοιχεία της k-άδας μπορεί να είναι τα ίδια. Στους συνδυασμούς n ανά k, η σειρά των στοιχείων της k-άδας δεν έχει σημασία.
Πλήθος διατάξεων
Το πλήθος των διατάξεων n στοιχείων ανά k δίνεται από τον εξής τύπο: Η απόδειξη για αυτόν τον τύπο βασίζεται στις εξής παρατηρήσεις: Από την αρχή του γινομένου, πολλαπλασιάζοντας τις δυνατές επιλογές σε κάθε βήμα λαμβάνουμε το ζητούμενο πλήθος των δυνατών διατάξεων.
Υπενθυμίζοντας ότι το n παραγοντικό ορίζεται ως το πλήθος των διατάξεων μπορεί να εκφραστεί ως
Για n = k, οι διατάξεις n ανά n είναι οι μεταθέσεις και το πλήθος τους είναι n!.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διακριτά μαθηματικά Κατηγορία:Συνδυαστική
Middle East Airlines
Η Middle East Airlines (κωδικός ΙΑΤΑ: MEA, κωδικός ICAO: MEA - Αραβικά: طيران الشرق الأوسط, Țayyarān al-Sharq al-Awsaṭ) είναι η εθνική αεροπορική εταιρία του Λιβάνου, με έδρα τη Βηρυττό, κοντά στο Αεροδρόμιο Ραφίκ Χαρίρι Βηρυττού. Κάνει τακτικές διεθνείς πτήσεις προς την Ασία, την Ευρώπη και την Αφρική από την βάση της στο Αεροδρόμιο Ραφίκ Χαρίρι.