cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καπ-Αϊτιέν
thumb|250px|Πανοραμική άποψη του Καπ-Αϊτιέν To Καπ-Αϊτιέν (γαλλικά: Cap-Haïtien, κρεολικά Αϊτής: Okap ή Kap Ayisyen) είναι πόλη και κοινότητα της Αϊτής. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 186.251 κατοίκους όσον αφορά το 2013. Το 2009 υπολογίστηκε ότι ο πληθυσμός της κοινότητας το 2009 ήταν 249.561 κάτοικοι και της πόλης 155.505 κάτοικοι. Η πόλη βρίσκεται στις βόρειες ακτές της Ισπανιόλας. Είναι πρωτεύουσα του νομού του βορρά της Αϊτής. Το Καπ-Αϊτιέν υπήρξε πολύ σημαντική πόλη επί γαλλικής αποικιοκρατίας.
Ιστορία
Η περιοχή αρχικά κατοικούταν από ιθαγενείς, παρ'όλα αυτά, εξολοθρεύτηκαν από τις αρρώστιες τις οποίες μετέφεραν οι Ισπανοί. Το Καπ-Αϊτιέν βρίσκεται κοντά στη θέση της Λα Ναβιδάδ, της πρώτης αποικίας που ιδρύθηκε από Ευρωπαίους στην Αμερική το 1492. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1670 από Γάλλους από το νησί Τορτούγα και ονομάστηκε Καπ-Φρανσουά και στη συνέχεια Καπ-Φρανσαί. Η πόλη ορίστηκε πρωτεύουσα της αποικίας του Αγίου Δομίνικου (Σαιν Ντομινίκ). Η πόλη κατακτήθηκε και λεηλατήθηκε από τους Ισπανούς το 1691 και τους Άγγλους το 1695. Εξαιτίας των επιδρομών η πρωτεύουσα μετακινήθηκε προσωρινά στο Λεογκάν. Το Καπ-Φρανσαί ήταν πρωτεύουσα του Αγίου Δομίνικου από το 1711 μέχρι το 1770, όταν και η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Πορτ-ο-Πρενς. Η πόλη έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο, απορροφώντας σχεδόν εξ ολοκλήρου τις εμπορικές δραστηριότητες της Αϊτής, και άκμασε εξαιτίας των φυτειών καφέ, ζάχαρης, βαμβακιού και ίντιγκο, με αποτέλεσμα την άφιξη στην Αϊτή Αφρικανών σκλάβων. Λόγω του πλούτου της, η πόλη έγινε γνωστή ως το «Παρίσι των Αντίλλων».
Η πόλη συντάρραχθηκε όμως από τις επαναστάσεις. Στο Καπ-Φρανσαί σκοτώθηκαν οι Μακαντάλ το 1758, Βινσέντ Οζέ και Ζαν-Μπαμπίστ Σαβάν το 1790, που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των μιγάδων, και Μπουκμάν το 1791. Το 1791 έγινε θέατρο εξεργέσεων των σκλάβων. Κοντά στο Καπ-Φρανσαί γεννήθηκε ο Τουσέν Λ' Ουβερτίρ, ο επικεφαλής της επανάστασης που οδήγησε στην απελευθέρωση της Αϊτής. Η πόλη λεηλατήθηκε όταν άρχισε η επαναστάση και καταστράφηκε ολοσχερώς το 1803, όταν κάηκε από τους επαναστάτες ακολουθώντας τη πολιτική της καμένης γης, ώστε να μη πέσει στα χέρια του γαλλικού στρατού. Μετά την απελευθέρωση το 1804, η πόλη μετονομάστηκε σε Καπ-Αϊτιέν ώστε να συμβολίζει την ελευθερία. Το Καπ-Αϊτιέν ήταν η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Βόρειας Αϊτής υπό του βασιλιά Ανρί Κριστόφ, όταν το κράτος διαιρέθηκε, καθώς ξαναχτίστηκε και μετονομάστηκε σε Καπ-Ανρί. Κοντά στο Καπ-Αϊτιέν βρίσκονται μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αϊτής, το κάστρο Λαφεριέρ και το παλάτι Σαν-Σουσί, τα οποία κατασκευάστηκαν από τον Ανρί Κριστόφ. Η πόλη ονομάστηκε πάλι Καπ-Αϊτιέν μετά το θάνατο του Ανρί Κριστόφ το 1820. Η πόλη σε μεγάλο βαθμό καταστράφηκε από σεισμό το 1845 και από τυφώνα το 1928, καταστρέφοντας τα περισσότερα ιστορικά κτίρια της πόλης. Σήμερα είναι δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αϊτής.
Οικονομία
Η πόλη διαθέτει σύγχρονο λιμάνι στον Ατλαντικό ωκεανό, το οποίο διαχειρίζεται το ένα ένατο των εισαγωγών και εξαγωγών της Αϊτής. Αποτελεί επίσης σπουδαία γεωργική αγορά, με προϊόνταν όπως μπανάνες, ανανάδες, ζαχαροκάλαμα, καφέ και κακάο. Τη δεκαετία του 1980 μια μεγάλη φυτεία σιζάλ (Agave sisalana) έκλεισε, ενώ την γεωργική παραγωγή μείωσαν ξηρασίες. Άλλα προϊόντα της περιοχής είναι τα πορτοκάλια, τα οποία χρησιμοποιούνται για λικέρ. Υπάρχουν επίσης μεταποιητικές βιομηχανίες. Άλλη μια σημαντική πηγή εισοδήματος είναι ο τουρισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αϊτής
Ματάραμ
Η Ματαράμ ήταν προηγουμένως μέρος της Δυτικής Περιφέρειας Λομπόκ πριν από τη διαίρεση της περιφέρειας το 2000, όταν η πρωτεύουσα του Δυτικού Λομπόκ μεταφέρθηκε στο Γκέρουνγκ.
Η Ματάραμ ήταν επίσης η έδρα της εξουσίας για τον βασιλιά της Ματάραμ (Seraja), ο οποίος μερικές φορές ελεγχόταν από το γειτονικό Σινγκαράτζα του Μπάλι. μικρογραφία| Πανεπιστήμιο της Ματάραμ Το Πανεπιστήμιο της Ματάραμ ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1962. Βρίσκεται στην πόλη Ματάραμ. Το πανεπιστήμιο είναι ο κύριος πάροχος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην επαρχία.
Δημογραφικά στοιχεία
Από τον πληθυσμό περίπου 362.243 κατοίκων το 2008, 177.719 άτομα ήταν άνδρες και 184.524 ήταν γυναίκες.
Από τον πληθυσμό της πόλης, το 40,74% ήταν άγαμοι, το 52,01% ήταν παντρεμένοι, το 2,51% ήταν διαζευγμένοι και το 4,75% είχε χηρέψει.
Το 2008 η πόλη Ματάραμ είχε 90.748 νοικοκυριά και κατά μέσο όρο 3,99 άτομα ανά νοικοκυριό.
Εθνικότητα
Ο λαός Σασάκ είναι οι αυτόχθονες του Λομπόκ και αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης. Φιλοξενεί επίσης Μπαλινέζους, Ιαβανέζους, Κινέζους, Κινεζο-Ινδονήσιους μεικτής καταγωγής και μικρό αριθμό Αράβων Ινδονήσιων, κυρίως καταγωγής από την Υεμένη, οι οποίοι έφτασαν, όταν η πόλη ήταν γνωστή ως "Αμπέναν".
Παρότι είναι κάτοικοι πόλεων, οι Σασάκ εξακολουθούν να διασώζουν τις ρίζες και τον πολιτισμό των Σασάκ. Το ξέσπασμα των ταραχών στο Λομπόκ στις 17 Ιανουαρίου 2000 θεωρείται ότι ξεκίνησε από εξωτερικές επιρροές. Αφού πέρασαν τα προβλήματα, η κοινότητα της Ματάραμ επέστρεψε στην διαβίωση σε σχετική αρμονία.
Θρησκεία
μικρογραφία| Καθολική Εκκλησία στη Ματάραμ Το Ισλάμ ακολουθείται από πάνω από το 80% του πληθυσμού της πόλης. Ο Ινδουισμός έχει το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό με 14% του πληθυσμού. Άλλες θρησκείες είναι ο Χριστιανισμός, ο Βουδισμός και ο Κομφουκιανισμός.
Γλώσσα
Η κοινωνία μιλά συνήθως τη γλώσσα σασάκ (μπαχάσα σασάκ), η οποία είναι η μητρική γλώσσα των αυτόχθονων του Λομπόκ. Η ινδονησιακή γλώσσα χρησιμοποιείται ευρέως σε επίσημα επιχειρηματικά, εκπαιδευτικά και κυβερνητικά πλαίσια.
Κλίμα
Η Ματάραμ έχει ένα τροπικό κλίμα μουσώνων (Am) με ισχυρές βροχοπτώσεις από Νοέμβριο έως Μάρτιο και μέτριες έως λίγες βροχοπτώσεις από Απρίλιο έως Οκτώβριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδονησίας
Φαν ντερ Μπάρεν
Το Ολλανδικό επώνυμο Φαν ντερ Μπάρεν (van der Baren) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Φαν ντερ Μπάρεν
Μαρία Θαμπράνο
Η Μαρία Θαμπράνο Αλαρκόν (María Zambrano Alarcón, Βέλεθ-Μάλαγα, 22 Απριλίου 1904 - Μαδρίτη, 6 Φεβρουαρίου 1991) ήταν Ισπανίδα φιλόσοφος, δοκιμιογράφος και ποιήτρια.
Θεωρείται από τις σημαντικότερες στοχάστριες της Ισπανίας του 20ου αιώνα. Δίδαξε φιλοσοφία στην Ισπανία, το Μεξικό, την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην εξορία και της αποδόθηκαν πολυάριθμες τιμές μετά την πτώση της δικτατορίας του Φράνκο. Έτσι ονομάζεται προς τιμή της και ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Μάλαγας.
Παιδικά χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στο Βέλεθ-Μάλαγα, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, όπου έζησε τα τέσσερα πρώτα χρόνια της ζωής της. Η οικογένειά της μετακόμισε το 1909 στη Μαδρίτη για να καταλήξει λίγο αργότερα στη Σεγόβια, όπου και μεγάλωσε. Ο πατέρας της, Μπλας Χοσέ Θαμπράνο, συνδεόταν με βαθιά φιλία με το Σεβιλλιάνο ποιητή Αντόνιο Ματσάδο κι αυτή τους η φιλία σημάδεψε και τη δική της ζωή. Το 1927 φοιτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης (Universidad Central de Madrid) κι έχει δασκάλους μεταξύ άλλων τους Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ και Χαβιέρ Θουμπίρι. Το 1931 αναλαμβάνει καθήκοντα Βοηθού Καθηγητή στην έδρα της Μεταφυσικής στο ίδιο πανεπιστήμιο, εκπονώντας παράλληλα τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο La salvación del individuo en Spinoza [Η σωτηρία του ατόμου στο Σπινόζα].
Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Την περίοδο της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας γνωρίζει και συνδέεται με φιλία με πολλούς σημαντικούς Ισπανούς ποιητές και καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Λουίς Θερνούδα της περίφημης γενιάς του 1927, ο Ραφαέλ Ντιέστε, ο Μιγκέλ Ερνάντεθ και ο Καμίλο Χοσέ Θέλα. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1936 παντρεύεται τον ιστορικό Αλφόνσο Ροντρίγκεθ Αλδάβε και μετά από λίγο μεταβαίνουν στη Χιλή, όπου ο σύζυγός της είχε διοριστεί Γραμματέας Πρεσβείας Β'. Πιάνοντας λιμάνι στην Αβάνα γνωρίζει τον Κουβανό ποιητή Χοσέ Λεσάμα Λίμα και δίνει μια διάλεξη για τον Ορτέγα ι Γκασέτ. Το 1937 την ημέρα που τα στρατεύματα του Φράνκο κατακτούν το Μπιλμπάο το ζευγάρι επιστρέφει στην Ισπανία. Στην ερώτηση που τους έκαναν τότε, γιατί γύρισαν πίσω ενώ χανόταν ο πόλεμος, απάντησαν «ακριβώς γι' αυτό».
Εξορία
Η Θαμπράνο ζει στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη μέχρι την ολοκληρωτική κατάκτηση της χώρας από τα φασιστικά στρατεύματα του Φράνκο κι υπηρετεί τη Δημοκρατία ως Μέλος της Επιτροπής Εκκένωσης Παιδικού Πληθυσμού. Ο σύζυγός της κατατάσσεται στο δημοκρατικό στρατό και υπηρετεί κι αυτός με τη σειρά του ως Μέλος του Συμβουλίου Προπαγάνδας. Εξορίζεται το 1939 μαζί με τη μητέρα της, Αραθέλι Αλαρκόν, την αδερφή της και τον κουνιάδο της. Διασχίζουν τα ισπανογαλλικά σύνορα στις 28 Ιανουαρίου του ίδιου έτους. Μετά από μία σύντομη διαμονή στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη επανέρχεται στην Αβάνα μετά από πρόσκληση του Πανεπιστημίου της Αβάνας και ξανασυναντά το Λεσάμα Λίμα. Επόμενος σταθμός της είναι το Μεξικό, όπου διορίζεται καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μορέλιας (Universidad Michoacana de San Nicolás de Hidalgo) της Πολιτείας του Μιτσοακάν. Το 1943 και 1944 ζει στο Πουέρτο Ρίκο και διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χουάν όπως και για το Σύλλογο Αποφοίτων Γυναικών.
Το Σεπτέμβριο του 1946 μεταβαίνει για την κηδεία της μάνας της στο Παρίσι. Το 1947 χωρίζει με το συζυγό της. Παραμένει στο Παρίσι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1949 όπου θα εγκατασταθεί στην Αβάνα. Θα μείνει στην Κούβα μέχρι το 1953, δίνοντας διαλέξεις, σεμινάρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Κατόπιν επιστρέφει στην ευρωπαϊκή ήπειρο και μένει στη Ρώμη μέχρι το 1964, όπου γνωρίζει την ιταλική ιντελιγκέντσια, ανάμεσα τους την Έλενα Κρότσε και τον Ελέμιρε Τσόλα καθώς και Ισπανούς διανοούμενους όπως το Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον ποιητή Χόρχε Γκιγιέν. Το 1964 επανέρχεται στη Γαλλία στο εξοχικό της στο Λα Πιες στα βουνά του Ιούρα (στα γαλλοελβετικά σύνορα) κι αρχίζει το Claros del bosque [Ξέφωτα του Δάσους].
Καταξίωση κι επαναπατρισμός
Το 1981 καταξιώνεται για το φιλοσοφικό και λογοτεχνικό της έργο με το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών στον τομέα Επικοινωνία και Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το ίδιο έτος ο Δήμος της γενέτειράς της, Βέλεθ-Μάλαγα, της αποδίδει τιμές με τον τίτλο της Επίτιμης Δημότισσας. Τον επόμενο χρόνο αναγορεύεται Επίτιμη Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Μάλαγας.
Στις 20 Νοεμβρίου του 1984 μετά από 45 χρόνια εξορίας η Μαρία Θαμπράνο ξαναπατάει το πλέον ελεύθερο ισπανικό έδαφος και ζει τα υπόλοιπά της χρόνια στη Μαδρίτη, την οποία εγκαταλείπει σε σπάνιες περιπτώσεις, διανύοντας μία από τις πιο δημιουργικές φάσεις της ζωής της. Στις 28 Φεβρουαρίου του 1985 ανακηρύσσεται Επίτιμη Πολίτης της Αυτόνομης Κοινότητας της Ανδαλουσίας. Το 1987 ιδρύεται στο Βέλεθ-Μάλαγα το Ίδρυμα Μαρία Θαμπράνο. Το 1988 της απονέμεται το Βραβείο Θερβάντες.
Πέθανε στη Μαδρίτη στις 6 Νοεμβρίου του 1985 και η σορός της ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα της.
Μετά θάνατον, το 2002, τιμήθηκε πλέον και με την ανακήρυξή της ως Επίτιμη Πολίτης του Νομού της Μάλαγας. Στις 27 Νοεμβρίου του 2006 δόθηκε το όνομά της στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Μάλαγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ισπανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες)
Audi V8
Το Audi V8 (εσωτερική ονομασία: D11) ήταν το πρώτο χρονολογικά μοντέλο της Audi στην κατηγορία των μεγάλων πολυτελών σεντάν αυτοκινήτων, που είναι γνωστή ως κατηγορία F. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1988 και έληξε τον Νοέμβριο του 1993, αν και οι πωλήσεις του συνεχίστηκαν και μέσα στο 1994.
Αντικαταστάθηκε από το Audi A8 πρώτης γενιάς, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιούνιο του 1994 και μέσα στον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε επίσημα για πρώτη φορά στην Ευρώπη, αν και η πιλοτική προ-παραγωγή του είχε ξεκινήσει ήδη από τον Δεκέμβριο του 1993. Αντιθέτως, στην Βόρεια Αμερική το A8 κυκλοφόρησε μόλις τον Οκτώβριο του 1996, για την σεζόν (model year) του 1997.
Καινοτομίες
thumb|left|Το σαλόνι του Audi V8. thumb|left|Αγωνιστικό Audi V8 quattro DTM.
Παρότι το πλαίσιο του Audi V8 βασιζόταν σε αυτό του Audi 200 δεύτερης γενιάς που είχε εισαχθεί τον Ιούνιο του 1983 (για αυτό και το V8 είχε ελάχιστα μεγαλύτερες εξωτερικές διαστάσεις από το 200), το υπόλοιπο αυτοκίνητο είχε εξελιχθεί από την αρχή και, πρακτικώς, μοιραζόταν λίγα εξαρτήματα με το Audi 200. Για την ιστορία, αρχικά επρόκειτο να ονομαστεί «Audi 300», κατ' αντιστοιχία με τα Audi 100 και Audi 200, αλλά τελικώς επελέγη η ονομασία «Audi V8» προκειμένου να τονιστεί η τοποθέτηση κινητήρα V8 (και μάλιστα αποκλειστικά V8) για πρώτη φορά σε Audi, σε αντίθεση με τα άλλα μοντέλα της εταιρείας, που τότε δεν προσέφεραν κάτι τέτοιο. Επίσης, το Audi V8 ήταν η πρώτη σεντάν λιμουζίνα παγκοσμίως που εφοδιάστηκε με τετρακίνηση και μάλιστα ως αποκλειστικά 4-κίνητο, καθώς και η πρώτη με πλήρως γαλβανισμένο αμάξωμα ως στάνταρ, προσφέροντας 10-ετή εγγύηση ενάντια στην σκουριά.
Επιπλέον, ήταν το πρώτο μοντέλο της Audi που συνδύαζε τετρακίνηση και αυτόματο κιβώτιο ταυτόχρονα. Γενικότερα, έμεινε γνωστό για την άριστη οδική συμπεριφορά του και τα υψηλά επίπεδα ασφάλειας που προσέφερε, καθώς μάλιστα ήταν εξοπλισμένο με στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (Anti-lock Braking System / ABS). Σημειωτέον ότι αν και μεγάλο πολυτελές αυτοκίνητο, υπήρξε και επίσημη αγωνιστική εκδοχή του μοντέλου.
Αρχικά κυκλοφόρησε μόνο με τον V8 βενζινοκινητήρα των 3.6 λίτρων, αλλά τον Aύγουστο του 1991 εισήχθη και ένας ακόμα βενζινοκινητήρας 4.2 λίτρων, επίσης V8.
Παραγωγή
thumb|right|Το πλαϊνό προφίλ μιας [[λιμουζίνας Audi V8 L 4.2 λίτρων του 1990.]] thumb|right|Το μπροστινό μέρος του προηγούμενου Audi V8 L του 1990.
Όπου LWB: Long Wheelbase, η έκδοση με μακρύτερο μεταξόνιο, η οποία κατασκευάστηκε σε πολύ λίγα αντίτυπα. Αντίθετα με όλα τα άλλα μοντέλα Audi της τότε εποχής, στην Ελλάδα το Audi V8 δεν κυκλοφόρησε ποτέ επίσημα, λόγω της εξαιρετικά υψηλής φορολογίας στα αυτοκίνητα μεγάλου (αλλά σε κάποιο βαθμό και στα μικρότερου) κυβισμού που ξεκίνησε από τον Ιούλιο του 1979 εξαιτίας της τότε παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης που ξέσπασε λόγω της Ιρανικής Επανάστασης (ο σκοπός της κίνησης αυτής, όπως αναγραφόταν και στο επίσημο κείμενο του νόμου, ήταν να εξοντώσει την αγορά των ΙΧ αυτοκινήτων, προκειμένου να μειώσει επειγόντως την εξάρτηση της χώρας από το εισαγόμενο πετρέλαιο) και πρακτικώς έθεσε τέτοια μοντέλα εκτός ελληνικής πραγματικότητας. Μεταγενέστερα, και ιδίως από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και για λίγα χρόνια ακόμα, εμφανίστηκαν ελάχιστα μεταχειρισμένα αντίτυπα, από παράλληλες εισαγωγές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
V8 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1865
Η Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1865 (ή υπουργείον Β. Ρούφου) (Νοέμβριος 1865 - Ιούνιος 1866), προέκυψε από την συμφωνία των αρχηγών των τριών «παρατάξεων» (Κουμουνδούρου, Βούλγαρη και Δεληγεώργη), προκειμένου να σχηματιστεί μια βιώσιμη κυβέρνηση. Αν και η κυβέρνηση αυτή είχε χρονικό περιορισμό ως την λήξη της έκτακτης συνόδου της Βουλής, - μέσα Ιανουαρίου 1866 - ωστόσο μετά τον ανασχηματισμό της 26ης Ιανουαρίου και την αντικατάσταση των βουλευτών - υπουργών από εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα, η θητεία της παρατάθηκε μέχρι τον Ιούνιο του 1866.
Παραπομπές
1865 11 28 Κατηγορία:1865 1 1
Αλέξανδρος ο Αλάβαρχος
Η καταγωγή του
Έπειτα από το 41 μ.Χ., ο Αλέξανδρος και ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ της Ιουδαίας κανόνισαν να παντρέψουν τα παιδιά τους. Έτσι ο δεύτερος γιος του Αλεξάνδρου, ο Μάρκος Ιούλιος Αλέξανδρος νυμφεύτηκε τη Βερενίκη (Αρχαιότητες 19.276-277), όμως αυτός απεβίωσε πρόωρα, χωρίς παιδιά. Ο πρώτος γιος τού Αλεξάνδρου, ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος, έγινε οικονομικός επίτροπος (procurator) της Ιουδαίας το διάστημα 46-48 και έπαρχος (prefect) της Αιγύπτου το 66-69. To 90 συμμετείχε στην πολιορκία της Ιερουσαλήμ ως δεύτερος στη διοίκηση μετά τον Τίτο.
Είναι πιθανό ο πατέρας του Αλεξάνδρου (ή ο εκ πατρός πάππος του) να είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες από τον Ιούλιο Καίσαρα. Οι πρόγονοί του και η οικογένειά του είχαν συγγενικούς δεσμούς ή κοινωνικές συνδέσεις με το ιερατείο των Ιουδαίων, τον Οίκο των Ασμοναίων, την Ηρωδιανή Δυναστεία και την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία στη Ρώμη.
Η ζωή του
Σύγχρονες με αυτόν αναφορές της ζωής του προέρχονται από τον ιστορικό Ιώσηπο. Στο έργο εκείνου Περί του Ιουδαϊκού Πολέμου ο Αλέξανδρος Αλάβαρχος αναφέρεται μία φορά και στο έργο Ιουδαϊκή Αρχαιολογία αναφέρεται τέσσερις. Ο αδελφός του Φίλων αναφέρεται έμμεσα σε αυτόν στο έργο του Περί ζώων.
Κάποια στιγμή ο Αλέξανδρος διορίστηκε αλάβαρχος (φοροεισπράκτορας) της Αλεξάνδρειας. Το αξίωμα ήταν για τα τελωνεία του λιμανιού της πόλης. Έπειτα ο Αλέξανδρος έγινε υπεύθυνος για τις εκτεταμένες ιδιοκτησίες γης της Αντωνίας της Νεότερης στην Αίγυπτο. Αυτή ήταν ανιψιά του Αυγούστου και νεότερη κόρη του στρατηγού Μάρκου Αντωνίου. Ο Αλέξανδρος ήταν για πολύ καιρό φίλος του γιου της Κλαυδίου.
Ως ένδειξη του μεγάλου πλούτου του αναφέρεται ότι ο Αλέξανδρος είχε επικαλύψει εννέα πύλες του Δεύτερου Ναού στην Ιερουσαλήμ με πλάκες αργύρου ή χρυσού (Περί του Ιουδαϊκού Πολέμου 5.205).
Περί το 32-35 μ.Χ. ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ χρεωστούσε στη Ρώμη 300.000 τεμάχια αργύρου (Έβανς σελ. 578-9). Ο βασιλιάς έφυγε κρυφά από την Ιουδαία και ταξίδευσε στην Αλεξάνδρεια, για να παρακαλέσει τον Αλέξανδρο να του δωρήσει 200.000 δραχμές. Ο Αλέξανδρος έδωσε τα χρήματα στον Αγρίππα Α΄ έμμεσα: τα δάνεισε στη σύζυγο εκείνου Κύπρη. Ο Αλέξανδρος "θαύμαζε τον έρωτά της προς τον σύζυγό της και όλα τα άλλα προτερήματά της" (Ιουδ. Αρχαιολ. 18.159-160).
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην Αίγυπτο
Chevrolet SS
Το Chevrolet SS ήταν ένα μεσαίο σεντάν αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Chevrolet, θυγατρική του αμερικανικού ομίλου της General Motors, το οποίο παρήχθη σε μόλις 12.860 αντίτυπα. Κατασκευάστηκε στην Αυστραλία μεταξύ του 2013 και του 2017 από την Holden, επίσης θυγατρική της General Motors, και βασιζόταν στο Holden Commodore VF, μοντέλο που κατασκευάστηκε από τον Ιούνιο του 2013 έως τις 20 Οκτωβρίου 2017.
Ιστορικά, το SS ήταν το πρώτο μετά από 17 χρόνια πισωκίνητο V8 σεντάν της Chevrolet, μετά τη λήξη της παραγωγής της 7ης γενιάς του Impala SS στις 13 Δεκεμβρίου 1996, καθώς και τη λήξη της παραγωγής της 4ης γενιάς του Caprice ταυτόχρονα, την ίδια ημερομηνία. Επίσημα, το μέγεθος του SS το είχε κατατάξει ανάμεσα στο μεσαίο Chevrolet Malibu 8ης γενιάς και στο μεγάλων διαστάσεων Chevrolet Impala 10ης γενιάς, αλλά με πιο σπορ προσανατολισμό και με κινητήρα πολύ μεγαλύτερου κυβισμού ακόμα και από το Impala.
Επιδόσεις
Λόγω της οριστικής διακοπής της αμερικανικής εταιρείας Pontiac τον Ιανουάριο του 2010, το Chevrolet SS εισήχθη από τον μητρικό όμιλο της General Motors ως ο διάδοχος του σπορ σεντάν Pontiac G8, το οποίο επίσης βασιζόταν στο Holden Commodore. Αυτό φαίνεται και από τις επιδόσεις του κινητήρα των 6.2 λίτρων, καθώς η επιτάχυνση 0-62 mph ή 0-97 km/h στο SS έρχεται σε μόλις 5,2 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα φτάνει τα 160 mph, δηλαδή 257 km/h. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του Chevrolet SS είναι στο 0,31.
Διαθεσιμότητα
Το Chevrolet SS διατέθηκε αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, από τον Νοέμβριο του 2013 και για 4 έτη, σε ειδικά επιλεγμένες αντιπροσωπείες της Chevrolet και σε περιορισμένα αντίτυπα, συνήθως από 2 έως 3 χιλιάδες ετησίως. Αντιθέτως, στον Καναδά και στα κράτη των άλλων ηπείρων δεν προσφέρθηκε ποτέ επίσημα. Κυκλοφόρησε σε μία μόνο έκδοση εξοπλισμού, χωρίς πρόσθετα έξτρα, με αρχική τιμή την πρώτη σεζόν στα 44.470 δολάρια με την τότε ισοτιμία.
Στις 9 Ιανουαρίου 2017, η Chevrolet ανακοίνωσε ότι εντός του έτους το Chevrolet SS θα αποσυρθεί οριστικά, χωρίς διάδοχο, εξαιτίας της οριστικής διακοπής της παραγωγής μοντέλων από την εταιρεία Holden, όπως και έγινε. Σημειωτέον ότι λόγω σχετικής απόφασης της μητρικής General Motors, η Holden σταμάτησε οριστικά να κατασκευάζει αυτοκίνητα τον Οκτώβριο του 2017 και συνέχισε αποκλειστικά ως εισαγωγέας έτοιμων αυτοκινήτων ως δεξιοτίμονα και με το εμπορικό σήμα της Holden. Ενδεικτικώς, η επόμενη γενιά του Holden Commodore βασίστηκε στο Opel Insignia δεύτερης γενιάς, αντί να παραχθεί εγχώρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
SS Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Κατάλογος έργων του Σιμόνε Μαρτίνι
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Σιμόνε Μαρτίνι
2. Παρεκκλήσιο του Αγίου Μαρτίνου
Μεταξύ 1313 και 1318 ο Σιμόνε Μαρτίνι εκτέλεσε τις νωπογραφίες του παρεκκλησίου αυτού που βρίσκεται στην Κάτω Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασσίζη και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Μαρτίνο, επίσκοπο της Τουρ.
3. Πολύπτυχο Ορσίνι
Μικρών διαστάσεων πολύπτυχο (29,5 x 21,5 cm -τέμπερα και χρυσό σε ξύλο) φιλοτεχνημένο μεταξύ του 1333 και του 1337. Αποτελείται από τέσσερις πίνακες ζωγραφισμένους εμπρός και πίσω (recto και verso), οι οποίοι βρίσκονται σήμερα σε διάφορα μουσεία. Δύο από τους πίνακες φέρουν τα οικόσημα της οικογένειας Ορσίνι.
Νιλ Τζόρνταν
Ο Νιλ Πάτρικ Τζόρνταν (αγγλικά: Neil Patrick Jordan, 25 Φεβρουαρίου 1950 - ) είναι Ιρλανδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας διηγημάτων. Κέρδισε ένα Όσκαρ, δύο βραβεία BAFTA, έναν Χρυσό Λέοντα και μια Αργυρή Άρκτο. Τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη του γαλλικού Τάγματων των Τεχνών και των Γραμμάτων το 1996. Είναι γνωστός για το σενάριο και τη σκηνοθεσία διάσημων δραμάτων όπως Μόνα Λίζα (1986), Το παιχνίδι των λυγμών (1992), Μάικλ Κόλινς, ο επαναστάτης (1996), Ο μικρός χασάπης (1997) και Το τέλος μιας σχέσης (1999). Ο Τζόρνταν δημιούργησε επίσης τη σειρά Οι Βοργίες (2011) και Ριβιέρα (2017). Ο Τζόρνταν είναι επίσης γνωστός ως συγγραφέας. Έγραψε το Night in Tunisia (1976) το οποίο κέρδισε το βραβείο Somerset Maugham και το βραβείο Guardian Fiction Prize το 1979.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζόρνταν γεννήθηκε στο Σλίγκο. Ήταν γιος της Άντζελα (το γένος Ο' Μπράιαν), ζωγράφου, και του Μάικλ Τζόρνταν, καθηγητή. Σπούδασε στο St. Paul's College του Raheny. Αργότερα, ο Τζόρνταν φοίτησε στο University College του Δουβλίνου, όπου σπούδασε ιρλανδική ιστορία και αγγλική λογοτεχνία. Αποφοίτησε το 1972 με πτυχίο ιστορίας. Εκεί ασχολήθηκε με το φοιτητικό θέατρο και γνώρισε τον Τζιμ Σέρινταν, ο οποίος αργότερα θα γινόταν επίσης σημαντικός Ιρλανδός σκηνοθέτης. Για το θρησκευτικό του υπόβαθρο, ο Τζόρνταν είπε σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Salon το 1999: «Μεγάλωσα ως καθολικός και ήμουν αρκετά θρησκευόμενος σε ένα στάδιο της ζωής μου, όταν ήμουν νέος. Αλλά δεν μου άφησε κανένα σημάδι. Απλώς εξαφανίστηκε». Για τις σημερινές του πεποιθήσεις είπε ότι «ο Θεός είναι το μεγαλύτερο φανταστικό ον όλων των εποχών. Μαζί με τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν, η εφεύρεση του Θεού είναι ίσως το μεγαλύτερο δημιούργημα της ανθρώπινης σκέψης».
Καριέρα
Η καριέρα του Νιλ Τζόρνταν ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν εργαζόταν στο ιρλανδικό τηλεοπτικό κανάλι RTÉ γράφοντας ιστορίες για την παιδική σειρά φαντασίας Wanderly Wagon.
Το 1981, όταν ο Τζον Μπούρμαν γύριζε το Eξκάλιμπερ στην Ιρλανδία, στρατολόγησε τον Τζόρνταν ως «δημιουργικό συνεργάτη». Έναν χρόνο αργότερα ο Μπούρμαν ήταν εκτελεστικός παραγωγός στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Τζόρνταν με τίτλο Αγγελική εκδίκηση, μια ιστορία ενός μουσικού που είχε εμπλακεί στη σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία. Τον μουσικό υποδύθηκε ο Στίβεν Ρία, ο οποίος στη συνέχεια έχει εμφανιστεί σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Τζόρνταν μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, σκηνοθέτησε ταινίες που του χάρισαν την αναγνώριση, όπως Η παρέα των λύκων και Μόνα Λίζα, που γυρίστηκαν και οι δύο στην Αγγλία. Η παρέα των λύκων, μια σκοτεινή, σεξουαλική αναπαράσταση του παραμυθιού της Κοκκινοσκουφίτσας βασισμένη σε διηγήματα της Άντζελα Κάρτερ, έγινε αγαπημένη καλτ ταινία.
Ως συγγραφέας/σκηνοθέτης, ο Τζόρνταν έχει γυρίσει εξαιρετικά ιδιότυπα έργα, που κυμαίνονται από επιτυχίες όπως το Συνέντευξη με έναν βρικόλακα έως εμπορικές αποτυχίες όπως το Δεν είμαστε άγγελοι και μια ποικιλία από πιο προσωπικές, χαμηλού προϋπολογισμού καλλιτεχνικές ταινίες. Ήταν επίσης η κινητήρια δύναμη πίσω από την τηλεοπτική σειρά Οι Βοργίες. αριστερά|μικρογραφία| Ο Νιλ Τζόρνταν στη γερμανική πρεμιέρα της ταινίας Εκτός εαυτού, 2007 Οι μη συμβατικές σεξουαλικές σχέσεις είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στο έργο του Τζόρνταν και συχνά βρίσκει μια συμπαθητική πλευρά σε χαρακτήρες που το κοινό παραδοσιακά θεωρεί αποκλίνοντες ή εντελώς φρικιαστικούς. Η ταινία του The Miracle, για παράδειγμα, είχε ως θέμα της δύο χαρακτήρες που πάλευαν να αντισταθούν σε μια ισχυρή, αιμομικτική έλξη. Το Συνέντευξη με έναν βρικόλακα, όπως και το βιβλίο της Αν Ράις στο οποίο βασίστηκε, επικεντρώθηκε στην έντονη, στενή διαπροσωπική σχέση δύο νεκρών ανδρών που δολοφονούν ανθρώπους κάθε βράδυ (αν και το ζευγάρι δεν κάνει ποτέ σεξ, είναι ξεκάθαρα εραστές), συνοδευόμενοι από ένα εξίσου περίπλοκο θηλυκό βαμπίρ που είναι αιώνια παγιδευμένο στο σώμα ενός κοριτσιού. Ενώ ο Λεστάτ (Τομ Κρουζ) απεικονίζεται με ελκυστικό τρόπο αλλά ως κακός, ο σύντροφός του Λουί (Μπραντ Πιτ) και το βαμπίρ Κλόντια (Κίρστεν Ντανστ) έχουν σκοπό να αιχμαλωτίσουν τη συμπάθεια του κοινού παρά την τρομαχτική φύση τους. Στο ριμέικ του Το τέλος μιας σχέσης, δύο άτομα (οι Ρέιφ Φάινς και Τζούλιαν Μουρ) εμπλέκονται σε έναν έρωτα που θα τελειώσει όσο ξαφνικά ξεκίνησε, ενώ κανείς από τους δύο δεν θέλει το τέλος του.
Εκτός από την ασυνήθιστη σεξουαλικότητα των ταινιών του, ο Τζόρνταν επιστρέφει συχνά στις ταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία. Το παιχνίδι των λυγμών και το Ζωή σε ανάποδη τροχιά αφορούν και έναν τρανσέξουαλ χαρακτήρα (τον οποίο υποδύονται οι Τζέι Ντέιβιντσον και Κίλιαν Μέρφι, αντίστοιχα), αφορούν τις βορειοϊρλανδικές ταραχές και παρουσιάζουν τον συχνό πρωταγωνιστή του Τζόρνταν, Στίβεν Ρία. Οι δύο ταινίες, ωστόσο, είναι πολύ διαφορετικές, με Το παιχνίδι των λυγμών να είναι ένα ρεαλιστικό ερωτικό θρίλερ και το Ζωή σε ανάποδη τροχιά μια πολύ πιο στιλιζαρισμένη, σκοτεινά κωμική βιογραφία. Ο Τζόρνταν αφηγείται επίσης συχνά ιστορίες για παιδιά ή νέους, όπως στο The Miracle και στο Ο μικρός χασάπης. Ενώ οι φωτογραφίες του είναι συνήθως βασισμένες στην πραγματικότητα, περιστασιακά σκηνοθετεί πιο φανταστικές ή ονειρικές ταινίες, όπως Η παρέα των λύκων, Παν-δαιμόνιο, Συνέντευξη με έναν βρυκόλακα και Εφιαλτικές νύχτες. δεξιά|μικρογραφία| Ο Τζόρντα (δεξιά) με την [[Αλίτσια Μπαχλέντα-Τσούρους και τον Κόλιν Φάρελ στην πρεμιέρα του Οντίν, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Tribeca το 2010 στη Νέα Υόρκη]] Η καλλιτεχνική επιτυχία των πρώτων ταινιών του Τζόρνταν τον οδήγησε στο Χόλιγουντ, όπου σκηνοθέτησε τα Παν-δαιμόνιο και Δεν είμαστε άγγελοι. Και οι δύο ταινίες ήταν καλλιτεχνικές και οικονομικές αποτυχίες. Αργότερα επέστρεψε στη γενέτειρά του για να γυρίσει το πιο προσωπικό Παιχνίδι των λυγμών, το οποίο ήταν υποψήφιο για έξι Βραβεία Όσκαρ. Ο Τζόρνταν κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία. Η απροσδόκητη επιτυχία του τον οδήγησε πίσω στη δημιουργία ταινιών στα αμερικανικά στούντιο, όπου σκηνοθέτησε το Συνέντευξη με έναν βρικόλακα. Σκηνοθέτησε επίσης το αστυνομικό δράμα Εκτός εαυτού με πρωταγωνίστρια την Τζόντι Φόστερ.
Ο Τζόρνταν έγραψε και σκηνοθέτησε επίσης την ιρλανδικής παραγωγής ταινία Οντίν του 2009, με πρωταγωνιστές τους Κόλιν Φάρελ και Αλίτσια Μπαχλέντα-Τσούρους. Σκηνοθέτησε επίσης το Βυζάντιο, μια διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου με βρικόλακες με πρωταγωνιστές τους Σίρσα Ρόναν, Τζέμα Άρτερτον και Τζόνι Λι Μίλερ.
Το 2011, ανακοινώθηκε η επόμενη ταινία του Τζόρνταν, η ερωτική ταινία επιστημονικής φαντασίας Broken Dream, στο οποίο επρόκειτο να εμφανιστούν οι Μπεν Κίνγκσλεϊ και Τζον Χερτ, που όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Σκηνοθέτησε το θρίλερ Η χήρα (2018), με πρωταγωνίστριες τις Ιζαμπέλ Υπέρ και Κλόι Γκρέις Μορέτζ.
Αφού δούλεψε τα σενάρια για το Ριβιέρα, ο Νιλ Τζόρνταν αποκήρυξε τη σειρά, επειδή τα σενάριά του είχαν ξαναδουλευτεί από άλλους. Είπε ότι δεν έχει ιδέα ποιος έγραψε ξανά αυτά τα επεισόδια.
Προσωπική ζωή
Το 1996, ο Νιλ Τζόρνταν χρίστηκε ιππότης του γαλλικού Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων. Έχει λάβει πολλά επίτιμα διδακτορικά, κυρίως από το Trinity College Dublin, το University College Dublin και το Queen's University Belfast.
Το 2009, υπέγραψε μια αίτηση για την υποστήριξη του σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι, ζητώντας την απελευθέρωσή του μετά τη σύλληψή του στην Ελβετία σε σχέση με την κατηγορίες εναντίον του το 1977 για τη νάρκωση και τον βιασμό ενός 13χρονου κοριτσιού. Το 2018, δώρισε τα αρχεία του στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιρλανδίας. Η δωρεά του Τζόρνταν περιελάμβανε τηλεοπτικά και κινηματογραφικά σενάρια, αρχεία παραγωγής, σημειωματάρια και προσωπική αλληλογραφία με καλλιτέχνες και πολιτικά πρόσωπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πρώην Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Ιρλανδοί σκηνοθέτες
Φυγιά
Το Φυγιά (γαλλικά: Fuilla, καταλανικά: Fullà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φυγιανέν (γαλλικά: Fuillanencs).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου
Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου (ή ο ΑΠΟΠ Πάφου) είναι ένα κυπριακό αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο με έδρα την Πάφο. Ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1953 ως Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Πάφου (γνωστός ως ΑΠΟΠ Πάφου), έχοντας μόνο ποδοσφαιρική ομάδα. Το 2000 η ποδοσφαιρική ομάδα ενοποιήθηκε τον Ευαγόρα Πάφου δημιουργώντας την Αθλητική Ένωση Πάφου (ΑΕΠ). Ωστόσο, ο ΑΠΟΠ διατηρήθηκε σαν αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο και μετονομάστηκε σε Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου, διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις ενώ ταυτόχρονα δημιούργησε τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών. Χρώματα του σωματείου είναι το μπλε και το άσπρο.
Μπανταχσάν
Μπανταχσάν ονομάζεται μια ιστορική περιοχή, που περιλαμβάνει τμήματα στια σημερινά εδάφη του βορειοανατολικού Αφγανιστάν, του ανατολικού Τατζικιστάν και του Τασκουργκάν στην Κίνα. Το όνομα διατηρείται στην επαρχία Μπανταχσάν, η οποία είναι μία από τις 34 επαρχίες του Αφγανιστάν και βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν. Μεγάλο μέρος του ιστορικού Μπανταχσάν βρίσκεται στην αυτόνομη περιοχή Γκόρνο-Μπανταχσάν του Τατζικιστάν, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας. Η μουσική του Μπανταχσάν είναι ένα σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.
Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου
Ιστορία
Μετά την ενοποίηση του ΑΠΟΠ με τον Ευαγόρα και τη δημιουργία της ΑΕΠ, ο ΑΠΟΠ διατηρήθηκε σαν αθλητικό και πολιτιστικό σωματείο και μετονομάστηκε σε Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου, διοργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις ενώ στη συνέχεια δημιούργησε τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών.
Μπανταχσάν
Ονομασία
Η ονομασία Μπανταχσάν (, παστούν: بدخشان, τατζίκικα: Бадахшон, Бадахшан, κινέζικα 巴達赫尙, ντουνγκάν: Бадахәшон) προέρχεται από τον σασσανιδικό επίσημο τίτλο bēdaxš ή badaxš, ο οποίος μπορεί να προέρχεται από το παλαιότερο *pati-axša. Το επίθημα -ān υποδηλώνει ότι η χώρα ανήκε ή είχε ανατεθεί ως φέουδο σε ένα άτομο, που κατέχει το αξίωμα του badaxš.
Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου
Ιστορία
Η καλαθοσφαιρική ομάδα ανδρών δημιουργήθηκε το 2003. Έχει κατακτήσει 2 φορές το πρωτάθλημα στη Β΄ Κατηγορία (2011,2019). Επιπρόσθετα έχει κατακτήσει 4 φορές το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2010, 2011, 2015, 2019). Την περίοδο 2017-18 συμμετείχε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία.
Μπανταχσάν
Λαοί
αριστερά|μικρογραφία| "Ο θρίαμβος του [[Διόνυσος|Βάκχου", Βρετανικό Μουσείο. (1ος-4ος αιώνας μ.Χ.). ]] Το Μπανταχσάν έχει μια ποικιλόμορφη εθνογλωσσική και θρησκευτική κοινότητα. Τατζίκοι και Παμίριοι αποτελούν την πλειοψηφία, ενώ μια μικρή μειοψηφία Κιργίζιων και Ουζμπέκων εντοπίζονται στα χωριά τους. Υπάρχουν επίσης ομάδες ομιλητών πολλών παμιρικών γλωσσών από την ανατολικοϊρανική γλωσσική ομάδα.
Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου
Ιστορία
Η καλαθοσφαιρική ομάδα γυναικών συμμετέχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας.
Μπανταχσάν
Λαοί
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, στην Αυτόνομη Περιφέρεια Γκόρνο-Μπανταχσάν στο Τατζικιστάν, οι ομιλητές των παμιρικών γλωσσών διαμόρφωσαν τη δική τους ξεχωριστή εθνική ταυτότητα ως Παμίριοι. Ο λαός δεν αναγνωρίστηκε επίσημα ως ξεχωριστή εθνοτική ομάδα στο Τατζικιστάν, αλλά έχουν δημιουργηθεί κινήματα και ενώσεις.
Αθλητικός Πολιτιστικός Όμιλος Πάφου
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Κυπριακοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1953 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2003 Κατηγορία:Δήμος Πάφου
Μπανταχσάν
Πρώιμη ιστορία
Το Μπανταχσάν ήταν ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο κατά την αρχαιότητα. Το λάπις λάζουλι το εμπορεύονταν αποκλειστικά από εκεί ήδη το δεύτερο μισό της 4ης χιλιετίας π.Χ. Επίσης, ήταν μια σημαντική περιοχή για το Δρόμο του Μεταξιού. Η σημασία του είναι ο γεωοικονομικός ρόλος του στις συναλλαγές μεταξιού και αρχαίων εμπορευμάτων μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Σύμφωνα με τον Μάρκο Πόλο, το Μπαντα(χ)σάν ήταν μια επαρχία, όπου εντοπιζόταν σπινέλιο κάτω από το βουνό Σιγνάν.
Πρώιμη σύγχρονη ιστορία
μικρογραφία| Ο Σουλτάνος Muḥammad Vays προσφέρει στον Babur ένα υγιές άλογο για να αντικαταστήσει το άρρωστο Η περιοχή κυριάρχησε από τους Μιρ του Μπανταχσάν. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ του Μπανταχσάν ήταν ο τελευταίος μιας σειράς ηγεμόνων, που έλκουν την καταγωγή τους από τον Μέγα Αλέξανδρο. Σκοτώθηκε από τον Αμπού Σαγίντ Μίρζα, τον κυβερνήτη της αυτοκρατορίας των Τιμουριδών, και κατέλαβε το Μπανταχσάν, το οποίο μετά τον θάνατό του πέρασε στον γιο του, τον Σουλτάνο Μαχμούντ Μίρζα, ο οποίος είχε τρεις γιους.
Όταν ο Ακμπάρ ο Μέγας έγινε αυτοκράτορας, η μητέρα του ετεροθαλούς αδερφού του, του Μίρζα Μουχάμαντ Χακίμ, δολοφονήθηκε από τον Σαχ Αμπούλ Μαάλι. Ο Μίρζα Σουλαϊμάν πήγε στην Καμπούλ και τιμώρησε δι' απαγχονισμού τον Αμπούλ Μαάλι. Στη συνέχεια πάντρεψε την κόρη του με τον Μίρζα Μουχάμαντ Χακίμ και διόρισε τον Ουμέντ Άλι, έναν ευγενή του Μπανταχσάν, ως αντιπρόσωπο του Μίρζα Μουχάμαντ Χακίμ το 1563. Αλλά ο Μίρζα Μουχάμαντ Χακίμ δεν τα πήγε καλά με τον Μίρζα Σουλαϊμάν, ο οποίος επέστρεψε το επόμενο έτος στην Καμπούλ με εχθρικές προθέσεις. Ο Μίρζα Μουχάμαντ Χακίμ έφυγε και ζήτησε βοήθεια από τον Ακμπάρ, οπότε ο Μίζρα Σουλαϊμάν, αν και είχε καταλάβει το Τζαλαλαμπάντ, έπρεπε να επιστρέψει στο Μπανταχσάν. Επέστρεψε στην Καμπούλ το 1566, όταν τα στρατεύματα του Ακμπάρ έφυγαν από τη χώρα, αλλά υποχώρησε και έταξε φόρο υποτέλειας.
Η σύζυγος του Μίρζα Σουλαϊμάν ήταν η Χουρέμ Μπεγκούμ της φυλής των Κιπτσάκων. Ήταν έξυπνη και χειριζόταν τόσο πολύ τον άντρα της, που αυτός δεν έκανε τίποτα χωρίς τη συμβουλή της. Εχθρός της ήταν η Μουχταρίμ Χανούμ, η χήρα του πρίγκιπα Καμράν Μίρζα. Ο Μίρζα Σουλαϊμάν ήθελε να την παντρευτεί, αλλά η Χουρέμ την πάντρεψε ενάντια στη θέλησή της με τον Μίρζα Ιμπραήμ.
Ο Μίρζα Ιμπραήμ και η Μουχταρίμ έκαναν ένα γιο, τον Μίρζα Σαχρούχ. Πήρε εκείνα τα μέρη του Μπανταχσάν, που κατείχε ο πατέρας του, και βρήκε τόσους πολλούς οπαδούς, που ο Μίρζα Σουλαϊμάν, προσποιούμενος ότι πήγαινε σε προσκύνημα στη Μέκκα, άφησε το Μπανταχσάν για την Καμπούλ και διασχίζοντας τον Ινδό ποταμό έφτασε στην Ινδία το 1575 μ.Χ.
Ο κυβερνήτης του Παντζάμπ, Χαν Τζαχάν, έλαβε εντολές από τον αυτοκράτορα Ακμπάρ να εισβάλει στο Μπανταχσάν, αλλά διατάχθηκε ξαφνικά να πάει στη Βεγγάλη.
Ο Μίρζα Σουλαϊμάν πήγε στη συνέχεια στον Ισμαήλ Β' των Σαφαβίδων του Ιράν. Όταν πέθανε ο μονάρχης και έμεινε χωρίς βοήθεια, πήγε στον Μουζαφάρ Χουσαΐν Μίζρα στην Κανταχάρ και στη συνέχεια στον Μίρζα Μουχάμαντ Χακίμ στην Καμπούλ. Δίχως να καταφέρει να προκαλέσει αναταραχές στην Καμπούλ, έφτασε στα σύνορα του Μπανταχσάν και βρήκε ορισμένους οπαδούς και κατάφερε να πάρει την περιοχή μεταξύ Ταϊκάν και Χίντου Κους.
Στη συνέχεια, ζήτησε βοήθεια από τον Αμπντουλάχ Χαν Ουζμπέκ, βασιλιά του Τουράν, ο οποίος από καιρό επιθυμούσε να προσαρτήσει το Μπανταχσάν. Εισέβαλε και κατέλαβε τη χώρα το 1584. Ο Σαχρούχ κατέφυγε στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ και ο Μίρζα Σουλαϊμάν στην Καμπούλ. Καθώς δεν μπόρεσε να ανακτήσει το Μπανταχσάν, κατέφυγε στην αυλή του Ακμπάρ, που τον έκανε διοικητή έξι χιλιάδων. Έζησε την υπόλοιπη ζωή του εκεί στη Λαχόρη, όπου πέθανε το 1589 μ.Χ.
Όπως και το γειτονικό Μπαλχ, το Μπανταχσάν κατακτήθηκε σύντομα το 1641 από τον Μουγκάλ Παντισάχ (αυτοκράτορα) Σαχ Τζαχάν, αλλά το ξανάχασε το 1647.
Μεταγενέστερα εμιράτα και χανάτα
Η παλιά πρωτεύουσα του Μπανταχσάν βρισκόταν στο Κισίμ. Τον 18ο αιώνα, η πρωτεύουσα ήταν η πόλη Χαμτσάν, που βρίσκεται τρία μίλια δυτικά του Φαϊζαμπάντ και στις δύο όχθες του ποταμού Κόκτσα. Μετά την κατάκτηση του Μπανταχσάν από τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί στο τέλος του μισού του 18ου αιώνα, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Φαϊζαμπάντ, τότε γνωστό ως Τζαουζούν. Τον 19ο αιώνα η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Τζουρμ, έως ότου τελικά μετεγκαταστάθηκε πίσω στο Φεϋζαμπάντ. μικρογραφία| Το 1756, ο εμίρης του Μπανταχσάν έκανε την κινεζική δυναστεία [[Δυναστεία Τσινγκ|Τσινγκ να αναγνωρίσει τον Πρεσβύτερο του Μπανταχσάν (τον "γκρίζο γενειοφόρο") στο Άλτι ως κυρίαρχο στο Κασγκάρ και επέβαλε φόρους στην πόλη και σε τμήματα της επαρχίας Σιντζιάνγκ]]
Μεταξύ Αφγανιστάν, Βρετανίας και Ρωσίας
Το 1839 η κατοχή του Αφγανιστάν από τους Βρετανούς οδήγησε τον Εμίρη Ντοστ Μοχαμάντ Χαν στην εξορία. Επισκέφτηκε διαδοχικά τις περιοχές Χουλάμ και Κουντούζ, αλλά δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν εναντίον των Βρετανών και έτσι μετέβη στο Εμιράτο της Μπουχάρας, που κυβερνιόταν τότε από τον Αμίρ Νασρουλά Χαν. Κατέληξε φυλακισμένος και με δυσκολία διέφυγε μαζί με τους γιους του στο Μπαλχ. Επίσης, το 1839, ο Μιρ Μουχάμαντ Μουράτ Μπεγκ επιτέθηκε και πάλι στο Ρουστάκ στο Μπανταχσάν και διόρισε έναν δικό του αξιωματικό στο Φαρχάρ. Δύο μήνες αργότερα, επιτέθηκε επίσης στο Μασάντ. Αλλά απέτυχε να μπει στο Μπανταχσάν, που παρέμεινε στην κατοχή των Μιρ.
Από το 1840 ως το 1859, το Αφγανιστάν και το Εμιράτο της Μπουχάρας θα αγωνίζονταν για το Μπαλχ και το Μπανταχσάν, με το Αφγανιστάν νικητή.
Αφού προσαρτήθηκε από το Αφγανιστάν, το Μπανταχσάν ενώθηκε με το Καταγάν και δημιουργήθηκε το Διαμέρισμα Μπανταχσάν-Καταγάν στην επαρχία Τουρκεστάν του Αφγανιστάν.
Τελικά, το Μεγάλο Παιχνίδι θα ξεκινούσε με τους Ρώσους να υποκινούν το Εμιράτο της Μπουχάρας να διεκδικήσει ορισμένα εδάφη του Αφγανιστάν και τους Βρετανούς να αναγνωρίζουν την αξίωση του Αφγανιστάν στα εδάφη των διαφορών. Τα όρια του Μπανταχσάν αποφασίστηκαν με την αγγλορωσική συμφωνία του 1873, η οποία αναγνώρισε ρητά το "Μπανταχσάν με το εξαρτώμενο Γουαχάν" ότι "ανήκει πλήρως στον Αμίρ της Καμπούλ" και το περιόρισε στην αριστερή ή νότια όχθη του Αμού Ντάρια (Ώξου). Στα δυτικά, οριοθετήθηκε από μια γραμμή, που διέσχιζε τις πεδιάδες του Τουρκεστάν νότια από τη διασταύρωση των ποταμών Κουντούζ και Αμού Ντάρια μέχρι το ανατολικό χάσμα του ποταμού Χουλμ και στη συνέχεια πήγαινε νοτιοανατολικά, διασχίζοντας το Κουντούζ, μέχρι να φτάσει το Χιντουκούς. Το νότιο όριο μεταφέρθηκε κατά μήκος της κορυφής του Χιντουκούς μέχρι το πέρασμα Χαουάκ, που οδηγούσε από το Μπανταχσάν στην κοιλάδα Παντζσίρ.
Το 1890 η περιφέρεια Καταγάν-Μπανταχσάν διαχωρίστηκε από το Αφγανικό Τουρκεστάν και δημιουργήθηκε η ομώνυμη επαρχία. Το 1895, ο ποταμός Παντζ ορίστηκε ως μέρος των συνόρων μεταξύ Αφγανιστάν και Ρωσικού Μπανταχσάν. Αυτά τα σύνορα θα παραμείνουν παρά τις αλλαγές στις κυβερνήσεις. μικρογραφία| Η Γέφυρα Φιλίας μεταξύ Τατζικιστάν και Αφγανιστάν, πάνω από τον [[Παντζ (ποταμός)|ποταμό Παντζ στοΧουαχάν και το Σούρο-ομπόντ.]] Το 1902 το Μπουχάρα (Δυτικό) Παμίρ υπάγεται σε ρωσική στρατιωτική διοίκηση. Τον Νοέμβριο του 1918, τα τελευταία τσαρικά ρωσικά στρατεύματα αναγνώρισαν την εξουσία των Μπολσεβίκων, αλλά τον Δεκέμβριο του 1919 αναλαμβάνει ο αντι-μπολσεβίκικος ρωσικός "στρατός των αγροτών" από τη Φεργκάνα. Από τον Απρίλιο του 1920, το κενό εξουσίας γεμίζει από μια προσπάθεια για τη δημιουργία εξουσίας από τη Μπουχάρα μέχρι τον Ιούνιο του 1920, όταν οι Μπουχάριοι αποβάλλονται από τις τοπικές δυνάμεις και αποκαθίστανται οι Μπολσεβίκοι. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2019)">απαιτείται παραπομπή  ] Το 1963, το Μπανταχσάν περιελάμβανε τις περιοχές Μπαγλάν, Πουλ-ι-Χομρί, Ντουσί, Νταχάν-ι-Γκόρι, Καναμπάντ, Ανταράμπ, Κουντούζ, Χαζράτ-ι-Ιμάμ και Ταλογκάν. Το 1963 καταργήθηκε η επαρχία Καταγάν-Μπανταχσάν και έκτοτε το έδαφος χωρίστηκε σε τέσσερις ξεχωριστές επαρχίες: Μπανταχσάν, Μπαγλάν, Κουντούζ και Ταχάρ.
Το Τατζίκικο Μπανταχσάν βίωσε έντονες μάχες κατά τη διάρκεια του Τατζικικού Εμφυλίου Πολέμου στη δεκαετία του '90. Στο αποκορύφωμα της δύναμης των Ταλιμπάν κατά τη διάρκεια του Αφγανικού Εμφυλίου Πολέμου γύρω στο 2000, το Αφγανικό Μπανταχσάν ήταν οχυρό της Βόρειας Συμμαχίας.
Γεωγραφία
Η διαμόρφωση των ορεινών περιοχών, που περιλαμβάνει όλες τις νότιες περιοχές του Μπανταχσάν και τους βόρειους λόφους και τις κοιλάδες του Νουρεστάν (πρώην Καφιριστάν), είναι ανάλογη με εκείνη του υπόλοιπου Χιντουκούς προς τα δυτικά. Το Χιντουκούς αντιπροσωπεύει το νότιο άκρο ενός μεγάλου κεντρικού όγκου ή οροπεδίου. Στα βόρεια, το οροπέδιο βαθμιαία κλίνει προς τον Ώξο, πέφτοντας από ένα μέσο υψόμετρο 4.572 μέτρων στα 1.219 μέτρα γύρω από το Φεϊζαμπάντ, αλλά καταλήγει στα ~ 30 μέτρα στο Κουντούζ, όπου ενώνεται με τις πεδιάδες που συνορεύουν με τον ποταμό Ώξο.
Ο ποταμός Κόκτσα διασχίζει το Μπανταχσάν από νοτιοανατολικά προς βορειοδυτικά και, με τον Κουντούζ, αποστραγγίζει όλες τις βόρειες πλαγιές του Χιντουκούς δυτικά του περάσματος Ντοράχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Γεωγραφία του Τατζικιστάν
Περιαγωγή
Η περιαγωγή (roaming) διασφαλίζει ότι μια ασύρματη συσκευή που μετακινείται (συνήθως κινητό τηλέφωνο, φορητός υπολογιστής, τάμπλετ), διατηρείται συνδεδεμένη σε ένα δίκτυο χωρίς να διακόπτεται η σύνδεσή της. Στις ασύρματες τηλεπικοινωνίες, περιαγωγή είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται στη δυνατότητα συνδρομητών κυψέλης να κάνουν και να δέχονται φωνητικές κλήσεις, αποστολή και λήψη μηνυμάτων-δεδομένων, ή πρόσβαση σε άλλες υπηρεσίες, όταν ταξιδεύουν εκτός της γεωγραφικής περιοχής κάλυψης του οικείου τους δικτύου, μέσω της χρήσης ενός άλλου δικτύου επίσκεψης (ξένο δίκτυο). Η περιαγωγή τεχνικά υποστηρίζεται από τη διαχείριση της κινητικότητας, την πιστοποίηση, την εξουσιοδότηση και την λογιστική χρέωση (διαδικασίες γνωστές ως «ΑΑΑ» ή «τριπλό Α», στην Αγγλική: authentication, authorization και accounting).
Οικείο δίκτυο και δίκτυο επίσκεψης
Η διαφορά μεταξύ του οικείου δικτύου και του δικτύου επίσκεψης είναι τεχνική και εξαρτάται από τον τύπο της εισόδου του συνδρομητή σε ένα δίκτυο. Εάν δεν έχει καμία εγγραφή στην Αρχική Τοποθεσία Μητρώου (HLR) για δίκτυα GSM ή τοπική βάση δεδομένων πελατών για WLAN, τα απαιτούμενα στοιχεία συνδρομητή πρέπει πρώτα να ζητηθούν από το Μητρώο Τοποθεσίας δικτύου που επισκέφθηκε (VLR) ο συνδρομητής. Ζητούνται δηλαδή από το οικείο δίκτυο του συνδρομητή, ώστε να μπορεί να πιστοποιηθεί ο συνδρομητής και κάθε άδεια για τη χρήση των υπηρεσιών δικτύου να μπορεί να ελεγχθεί. Ο "επισκέπτης" συνδρομητής αποκτά μια καταχώρηση μητρώου σε μια βάση δεδομένων χρηστών του δικτύου τοποθεσίας επίσκεψης (VLR) και οι εξουσιοδοτημένες υπηρεσίες δικτύου ενεργοποιούνται. Για τη διαδικασία της περιαγωγής, η δυνατότητα ανάθεσης των δεδομένων συνδρομητή είναι πάντα απαραίτητη ώστε η πιστοποίηση, η εξουσιοδότηση και η χρέωση του συνδρομητή να μπορεί πραγματοποιηθεί στο αντίστοιχο δίκτυο επίσκεψης. Έτσι, ο όρος της περιαγωγής δεν συνδέεται με ένα συγκεκριμένο πρότυπο δίκτυο, αλλά μάλλον με τον τύπο της εισόδου του συνδρομητή, στο μητρώο του δικού του οικείου δικτύου κινητής τηλεφωνίας. Αν ο συνδρομητής μπορεί να χρησιμοποιήσει το προσωπικό προφίλ των υπηρεσιών του, το οποίο χρησιμοποιεί στο οικείο του δίκτυο στο δίκτυο επίσκεψης, αυτό οφείλεται στη Παγκόσμια Υπηρεσία Δυνατοτήτων Περιαγωγής
Η διαδικασία περιαγωγής
Οι λεπτομέρειες της διαδικασίας περιαγωγής διαφέρουν μεταξύ τους, ανάλογα με τους τύπους κυψελοειδών δικτύων, αλλά σε γενικές γραμμές η μέθοδος μοιάζει με την ακόλουθη:
Ενημέρωση τοποθεσίας
Ενημέρωση τοποθεσίας είναι ο μηχανισμός που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της θέσης του κινητού τηλεφώνου, σε κατάσταση αδράνειας (συνδεδεμένο στο δίκτυο, αλλά χωρίς ενεργό κλήση).
Ολοκληρωμένη κλήση σε κινητό
Για παράδειγμα όταν μια κλήση περιαγωγής γίνεται σε ένα κινητό τηλέφωνο, συμβαίνουν τα εξής.
Διαδικασία σήμανσης: Μια συμφωνία περιαγωγής πρέπει να είναι σε ισχύ ανάμεσα στο δίκτυο επίσκεψης και το οικείο δίκτυο για να έχει ο συνδρομητής τη δυνατότητα να εγγραφεί σε ένα δίκτυο επίσκεψης. Η συμφωνία αυτή δημιουργήθηκε μετά από μια σειρά διαδικασιών που ονομάζονται Διεθνής Ομάδα Εμπειρογνωμόνων για την περιαγωγή (IREG,International Roaming Expert Group) και Ομάδα Ανταλλαγής και Μεταφοράς Δεδομένων Λογαριασμού (TADIG, Transferred Account Data Interchange Group). Η διαδικασία IREG είναι για να δοκιμαστεί η ορθή λειτουργία των καθιερωμένων δεσμών επικοινωνίας (links) και η δοκιμή TADIG είναι για να ελεγχθεί η χρέωση των κλήσεων.
Η χρήση του συνδρομητή σε ένα δίκτυο επίσκεψης καταγράφεται σε ένα αρχείο που ονομάζεται Διαδικασία Μεταφοράς Λογαριασμού (TAP, Transferred Account Procedure) για το GSM(Groupe Spécial Mobile) και Εγγραφή Τιμολόγησης της Ανταλλαγής Δεδομένων (CIBER, Cellular Intercarrier Billing Exchange Record) για CDMA(Code Division Multiple Access), το οποίο και μεταφέρεται στο οικείο δίκτυο. Ένα αρχείο TAP / CIBER περιέχει λεπτομέρειες σχετικά με τις κλήσεις που πραγματοποιούνται από το συνδρομητή δηλαδή: τοποθεσία, κλήσεις, απαντήσεις, την ώρα της κλήσης τη διάρκεια, κλπ. Τα αρχεία TAP / CIBER χρεώνονται σύμφωνα με τις τιμές που χρεώνει ο φορέας εκμετάλλευσης του δικτύου επίσκέψης. Το οικείο δίκτυο τιμολογεί στη συνέχεια αυτές τις κλήσεις στους συνδρομητές του και ενδέχεται να χρεώσει προσαύξηση / φόρου που εφαρμόζεται τοπικά. Πρόσφατα πολλοί φορείς ξεκίνησαν τα δικά τους σχέδια λιανικής για την περιαγωγή, οπότε οι εγγραφές TAP χρησιμοποιούνται γενικά μόνο στη χονδρική.
Συμφωνίες περιαγωγής
Οι νομικές πτυχές των επιχειρήσεων περιαγωγής και η διαπραγμάτευση μεταξύ των εταίρων περιαγωγής για την τιμολόγηση των υπηρεσιών που παρέχονται, συνήθως ορίζονται στις λεγόμενες συμφωνίες περιαγωγής. Η GSM Association περιγράφει σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο των εν λόγω συμφωνιών περιαγωγής, σε τυποποιημένη μορφή για τα μέλη του. Για τις νομικές πτυχές της ταυτότητας, της εξουσιοδότησης και της χρέωσης του επισκέπτη συνδρομητή, οι συμφωνίες περιαγωγής τυπικά μπορούν να περιέχουν ελάχιστες προδιαγραφές ασφαλείας, όπως π.χ. διαδικασίες ενημέρωσης θέσης ή διαδικασίες οικονομικής ασφάλειας ή διαδικασίες εγγύησης.
Τιμολόγηση
Τα τέλη Περιαγωγής παραδοσιακά χρεώνονται με βάση ανά λεπτό και είναι αποφασισμένο τυπικά από τη πολιτική τιμολόγησης του παρόχου υπηρεσιών. Αρκετοί φορείς τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ινδία έχουν εξαλείψει τα τέλη αυτά σε εθνικό επίπεδο. Όλες οι μεγάλες αεροπορικές εταιρείες προσφέρουν τώρα στους καταναλωτές ελεύθερα εθνικά λεπτά περιαγωγής. Ωστόσο, οι μεταφορείς καθορίζουν το «εθνικό» με διαφορετικούς τρόπους. Για παράδειγμα, ορισμένοι αερομεταφορείς ορίζουν το "εθνικό" ως οπουδήποτε στις ΗΠΑ, ενώ άλλοι το ορίζουν ως οπουδήποτε εντός του δικτύου του αερομεταφορέα.