cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφία Τζεξ-Μπλέικ
Τελική πιστοποίηση ως γιατρός
Το 1874, η Sophia Jex-Blake βοήθησε στην ίδρυση του London School of Medicine for Women, αλλά συνέχισε επίσης την εκστρατεία και τη μελέτη. Ο ιατρικός νόμος (39 και 40 Vict, Ch. 41) ακολούθησε σύντομα, ο οποίος ήταν μια πράξη για την κατάργηση του προηγούμενου καταστατικού, ενώ ταυτόχρονα επέτρεπε στις ιατρικές αρχές να αδειοδοτήσουν όλους τους ειδικούς αιτούντες ανεξάρτητα από το φύλο τους. Ο πρώτος οργανισμός που επωφελήθηκε από αυτήν τη νέα νομοθεσία ήταν το Royal College of Physicians of Ireland, αλλά προτού η Jex-Blake υποβάλει αίτηση σε αυτές, πέρασε τις ιατρικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης όπου έλαβε το MD τον Ιανουάριο του 1877. Τέσσερις μήνες αργότερα, είχε περαιτέρω επιτυχία στο Δουβλίνο και προκρίθηκε ως κάτοχος άδειας του King's and Queen's College of Physicians of Ireland (LKQCPI) που σήμαινε ότι θα μπορούσε επιτέλους να εγγραφεί στο Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο, ως η τρίτη εγγεγραμμένη γυναίκα γιατρό στη χώρα.
Καριέρα στην Ιατρική
Το 1886 ίδρυσε την Ιατρική Σχολή του Εδιμβούργου για τις Γυναίκες. Ουσιαστικά μια μικρή εξωσχολική τάξη, επετράπη σε μεγάλο βαθμό από μικρό αριθμό ανδρών ιατρών που συνδέονταν με το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, διεξάγοντας εξωσχολικές τάξεις ανοιχτές σε άνδρες και γυναίκες (τις οποίες το πανεπιστήμιο δεν μπορούσε να αποτρέψει). Οι πρώτες μαθήτριες ήταν η Elsie Inglis, η Grace Ross Cadell και η αδερφή της Georgina, αλλά η ικανότητα της Jex-Blake ως δασκάλα δεν ταίριαζε με τον ρόλο της ως γιατρός. Ένα άδικο χάσμα εμφανίστηκε με τους μαθητές της να καταλήγουν σε μια περίφημη δικαστική υπόθεση το 1889, όπου η Jex-Blake άσκησε αγωγή με επιτυχία για αποζημίωση. Στη συνέχεια, οι αδερφές Cadell συνέχισαν τις σπουδές τους με την πιο συμπαθητική, αν και πολύ νεότερη, Elsie Inglis που είχε ιδρύσει ένα αντίπαλο σχολείο, το Edinburgh College of Medicine for Women. Το σχολείο της Jex-Blake έφτασε στο τέλος του το 1892 όταν το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου άρχισε να παίρνει γυναίκες φοιτήτριες. Το Elsie Inglis College λειτούργησε μέχρι το 1916, όταν συγχωνεύτηκε με την Ιατρική Σχολή Royal Colleges στην Αίθουσα Χειρουργών.
Η Jex-Blake έζησε και εξάσκησε την πρακτική της για 16 χρόνια στο σπίτι, γνωστό ως Bruntsfield Lodge στο Whitehouse Loan. Όταν αποσύρθηκε το 1889, το Νοσοκομείο του Εδιμβούργου και το Ιατρείο για Γυναίκες και Παιδιά μετακόμισε σε αυτή την τοποθεσία και έγινε γνωστό ως Νοσοκομείο Bruntsfield, όπου συνέχισε να λειτουργεί στην τοποθεσία μέχρι το 1989.
Προσωπική ζωή
Υποστηρίζεται ότι η Jex-Blake ήταν σε μια ρομαντική σχέση με τη Δρ Margaret Todd. Με την συνταξιοδότηση της Jex-Blake το 1899 μετακόμισαν στο Windydene, Mark Cross, Rotherfield, όπου η Δρ Todd έγραψε το The Way of Escape το 1902 και το Growth το 1906.
Το σπίτι της έγινε τόπος συνάντησης για πρώην φοιτητές και συναδέλφους και καλωσόρισε συγγραφείς και γνωστούς από όλο τον κόσμο.
Θάνατος και αναμνηστική τελετή
μικρογραφία| Η ιστορική αναμνηστική πλακέτα της Σκωτίας στο Edinburgh Seven και στην Αναταραχή στην  Αίθουσα Χειρουργών Η Jex-Blake πέθανε στο Windydene στις 7 Ιανουαρίου 1912 και θάφτηκε στο St Wulfrans, Ovingdean. Η Τοντ έγραψε στη συνέχεια το The Life of Dr Sophia Jex-Blake.
Το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου τιμά τη Sophia Jex-Blake με μια πλακέτα (από τον Pilkington Jackson ) κοντά στην είσοδο της ιατρικής σχολής, τιμώντας την ως «Γιατρός, πρωτοπόρος της ιατρικής εκπαίδευσης γυναικών στη Βρετανία, απόφοιτη του Πανεπιστημίου».
Το 2015, παρουσιάστηκε μια ιστορική πλακέτα της Σκωτίας προς τιμήν της Ταραχής της Αίθουσας Χειρουργών της 18ης Νοεμβρίου 1870.
Το Edinburgh Seven απονεμήθηκε το μεταθανάτιο επίτιμο MBChB στο McEwan Hall του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου το Σάββατο 6 Ιουλίου 2019. Τα πτυχία συλλέχθηκαν εκ μέρους μιας ομάδα τρεχόντων μαθητών στην Ιατρική Σχολή του Εδιμβούργου. Η φοιτήτρια Ιατρικής Simran Piya παρέλαβε τιμητικό πτυχίο εκ μέρους της Sophia Jex-Blake. Η αποφοίτηση ήταν η πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων που προγραμματίστηκαν από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου για τον εορτασμό των επιτευγμάτων και της σημασίας του Edinburgh Seven.
Στέλιος Βλαβιανός
Ο Στέλιος Βλαβιανός (γεν. Στυλιανός Βλαβιανός στις 7 Ιουλίου 1947) είναι Έλληνας συνθέτης, ενορχηστρωτής μουσικής και μέλος των Sacem και των SACD.
Βιογραφία
Σε ηλικία 10 ετών μπήκε στο Εθνικό Ωδείο στην τάξη πιάνου της Μαρίας Χατζοπούλου.
Στη συνέχεια, μαθήτευσε δίπλα στον Γάλλο συνθέτη Pierre Petit, τότε διευθυντή της École Normale de Musique de Paris, ο οποίος του δίδαξε αντίστιξη, φούγκα, αρμονία, σύνθεση και ενορχήστρωση για περισσότερα από δώδεκα χρόνια, πριν πεθάνει πρόωρα.
Στη δεκαετία του 1970, συνέθεσε τραγούδια για καλλιτέχνες όπως ο Ντέμης Ρούσσος, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, ο Ένγκελμπερτ Χάμπερντινκ και ο Αλ Μαρτίνο.
Το τραγούδι του Forever and Ever γνώρισε παγκόσμια επιτυχία.
Στη Νέα Υόρκη, συνέθεσε επίσης πειραματικά μουσικά κομμάτια με τον Φρεντ Λίπσιους, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Blood, Sweat and Tears.
Το 2007, ο Γάλλος πιανίστας Ιβ Ανρί, δάσκαλος στο Κονσερβατόριο του Παρισιού, έπαιξε μερικά από τα κομμάτια του για πιάνο.
Συνέθεσε επίσης τη μουσική για το Les Fabuleuses Aventures d'Ulysse, που ερμήνευσε η τραγωδός Άντζελα Σον σε πολλά θέατρα στη Γαλλία.
Το 1999, η χορογράφος Μπλάνκα Λι χρησιμοποίησε ένα μεγάλο απόσπασμα από το βιβλίο του Impressions of Greece για την παράσταση Le Songe du minotaure.
Βιβλιογραφία
Lexique de la Musique Grecque (Τάκης Καλογερόπουλος - Éditions Gialleli -ISBN 960-7555-07-4 ) σελίδες 374 και 375, εκτός από το "Oxford Musical Lexicon". (Éditions Gialleli, 1993).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Αντουανέττα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Αντουανέττα (γερμ. Antoinette Amalie von Braunschweig-Wolfenbüttel von Welfen, 14 Απριλίου 1696 - 6 Μαρτίου 1762) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η 3η κόρη της παντρεύτηκε τον Βασιλιά της Πρωσίας και η 8η τον Βασιλιά της Δανίας.
Βιογραφία
Η Αντουανέττα Αμαλία ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και της Χριστίνας Λουίζας, κόρης του Αλβέρτου Ερνέστου Α΄ του Έτινγκεν-Έτινγκεν. Αδελφές της ήταν η Ελισάβετ Χριστίνα, μητέρα της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και η Καρλόττα Χριστίνα, η νύφη του Πέτρου της Ρωσίας.
Στις 15 Οκτωβρίου 1712 έκανε τον γάμο της με τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Αλβέρτο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, γιο του Φερδινάνδου Αλβέρτου Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Μπέβερν και την Χριστίνας της Έσσης-Έσβεγκε.
Ο γάμος περιγράφεται ως πολύ ευτυχισμένος και η Αντουανέττα έγινε η μητέρα οκτώ γιων και έξι κορών. Το 1735 απεβίωσε ο πεθερός της Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και τον διαδέχθηκε ο σύζυγός της. Ο τελευταίος απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Η Χήρα Δούκισσα επέζησε του συζύγου της για 27 χρόνια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1712 τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Αλβέρτο Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Σαντ'Άντζελο ιν Ποντάνο
Το Σαντ'Άντζελο ιν Ποντάνο (ιταλικά: Sant'Angelo in Pontano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Σαρνάνο
Το Σαρνάνο (ιταλικά: Sarnano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Ευθύμιος Τσιμικάλης
Ο Ευθύμιος Τσιμικάλης (1879–1943) ήταν Έλληνας αξιωματικός, που έφτασε έως το βαθμό του αντιστρατήγου. Ξεχώρισε ιδιαίτερα για το ρόλο του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στα ελληνικά πολιτικά πράγματα του Μεσοπολέμου.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13 υπηρέτησε ως διοικητής λόχου και στη συνέχεια τάγματος στο 6ο Σύνταγμα Πεζικού, και τραυματίστηκε στη μάχη του Σαραντάπορου. Τον Αύγουστο 1916 συμμετέσχε στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, και του ανατέθηκε η οργάνωση και διοίκηση του 5ου Συντάγματος της Μεραρχίας Αρχιπελάγους. Ο Τσιμικάλης ηγήθηκε του συντάγματος στο Μακεδονικό Μέτωπο το Μάιο του 1917, όπου πολέμησε με διάκριση, ειδικώς στη μάχη του Σκρα το Μάιο του 1918, όπου το 5ο Σύνταγμα Αρχιπελάγους ηγήθηκε της κύριας επίθεσης στις βουλγαρικές θέσεις.
Μετά τη νίκη στο Σκρα, τοποθετήθηκε φρούραρχος της Αθήνας. Το Σεπτέμβρη 1920 ανέλαβε τη διοίκηση της Μεραρχίας Κρητών στο Μικρασιατικό Μέτωπο, αλλά μετά την ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου και των Φιλελευθέρων στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920, αποτάχθηκε από το στράτευμα από τους νικητές των εκλογών φιλοβασιλικούς ως βενιζελικός το Φεβρουάριο του 1921, και ετέθη σε διαθεσιμότητα. Ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και ανέλαβε τη διοίκηση της 10ης Μεραρχίας Πεζικού στη Στρατιά του Έβρου (1922–23), και κατόπιν το Δ΄ Σώμα Στρατού μέχρι το 1925, οπότε και ετέθη ξανά σε διαθεσιμότητα. Επανήλθε ξανά στην ενεργό υπηρεσία μετά το τέλος της δικτατορίας του Θεόδωρου Πάγκαλου, αναλαμβάνοντας έκτοτε τη διοίκηση σωμάτων στρατού και ανώτερων διοικήσεων. Ως σωματάρχης αποτελούσε μέλος του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου της χώρας.
Το Μάρτιο 1933 αποτέλεσε μέλος της έκτακτης "Κυβέρνησης των Αντιστρατήγων" υπό τον Αλέξανδρο Οθωναίο, που ανέλαβε την εξουσία για ν΄ αντιμετωπίσει την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα. Στη μεταβατική και βραχύβια αυτή κυβέρνηση διετέλεσε στα πόστα του υπουργού Εσωτερικών (6–10 Μαρτίου 1933) και υπουργού Οικονομικών (6–7 Μαρτίου 1933).
Απεβίωσε το 1943. Σε μια οδό στη γενέτειρά του Αγρίνιο έχει τιμητικώς δοθεί το όνομά του.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βενιζελισμός
Φωνή της Αμερικής
Η Φωνή της Αμερικής (αγγλικά: Voice of America, VOA) είναι δίκτυο μεταδόσεων (ραδιοφωνικό, τηλεοπτικό, διαδικτυακό) που εκπέμπει από την Αμερική σε μεγάλο αριθμό γλωσσών παγκοσμίως, χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και με επίσημα δηλωμένο στόχο την καθαρή και αποτελεσματική παρουσίαση των πολιτικών της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο φορέας εποπτείας της Φωνής της Αμερικής είναι το Διοικητικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης (BBG). Η Φωνή της Αμερικής παρέχει ένα ευρύ φάσμα προγραμμάτων για εκπομπές στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση και στο διαδίκτυο σε όλο τον κόσμο σε 44 γλώσσες, προωθώντας μια θετική άποψη για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υποστηρίζεται από Γραφείο Διεθνών Μεταδόσεων της αμερικανικής κυβέρνησης.
Η Φωνή της Αμερικής λειτουργούσε και ελληνική υπηρεσία, η οποία λειτουργούσε αδιάκοπα από το 1942 έως το 2014, όταν και έκλεισε λόγω περικοπών που έγιναν από τον φορέα εποπτείας του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστότοποι Κατηγορία:Αμερικάνικοι τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί σταθμοί στις Ηνωμένες Πολιτείες
Μιρό Α΄ ο Πρεσβύτερος
Ο Μιρό Α΄ ο Πρεσβύτερος, (καταλαν. Miró el Vell ,απεβ. 896) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόμης του Κονφλάν (870-896) και της Ρουσσιγιόν (878-896).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Σούνιφρεδου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οσόνας, Σερδάνιας, Ουρζέλ, Κονφλάν και της Ερμεσένδε των Μπελλονιδών, κόρης του Μπελλό κόμη της Καρκασσόν.
Αδέλφια του ήταν ο Βιλφρέδος Α΄ ο δασύτριχος κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνας, Οσόνας, Σερδάνιας και ο Ροδόλφος κόμης της Μπεσαλού (μέρους της Ζιρόνας).
Το 870 ο Μιρό Α΄ έλαβε την κομητεία τού Κονφλάν από τον θείο του Σολομώντα Α΄ κόμη της Σερδάνια & Ουρζέλ είτε άμεσα από αυτόν, είτε δια μέσου του Βιλφρέδου Α΄, που αφού έγινε κόμης των περιοχών τις απέδωσε στον Μιρό Α΄. Το 876 εξεγέρθηκε ενάντια στον Βερνάρδο μαρκήσιο της Γοτθίας και εισέβαλε στη Ρουσσιγιόν με τη βοήθεια τού αδελφού του και του Λινδόι υποκόμη της Ναρμπόν. Το 878, αν και καταδικάστηκε για την εισβολή αυτή από τον πάπα Ιωάννη Η΄, τού επικυρώθηκε η νέα του κατάκτηση από τον Λουδοβίκο Β΄ της Γαλλίας. Ήταν προστάτης της μονής τού Σαιντ Ανδρέα της Εϊξαλάδα και τού Σαιντ Μικαέλ της Κουιξά.
Ο Μιρό απεβίωσε το 896 και η κομητεία της Ρουσσιγιόν πέρασε στον γαμπρό του Βενκιόν υπό την επίβλεψη τού Σουνυέρ Β΄, πατέρα του Βενκιόν. Το Κονφλάν και οι εσωτερικές κομητείες της Γοτθίας, που είχαν συνδεθεί πριν με τη Ρουσσιγιόν (Βαγιεσπίρ, Καπκίρ, Φενογιέδα), πέρασαν στον Βιλφρέδο Α΄ και όταν αυτός απεβίωσε στον γιο του Μιρό Β΄ τον νεότερο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Κουίξολ και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Ασημένιος βούκερος
(Ανακατεύθυνση από Ασημένιος Κερατόραμφος) Ο Ασημένιος βούκερος είναι ένα μεγάλο πουλί μήκους 70-85 εκ., με ένα πολύ μεγάλο καραμελόχρωμο κράνος στο ράμφος του. Τα αρσενικά έχουν μεγαλύτερο κράνος από τα θηλυκά. Έχει μαύρο χρώμα με ολόλευκη ράχη, γκριζωπό στο κεφάλι και το ράμφος (μερικές φορές ίδιο με το κράνος) και ροδαλί σκιά γύρω από τα μάτια.
Βιότοπος
Ζει σε τροπικά δάση γύρω από περιβόλια και καλλιεργημένες εκτάσεις. Όπως οι περισσότεροι βούκεροι, το αρσενικό κλείνει το θηλυκό σε μια κουφάλα δέντρου την οποία σφραγίζει με λάσπη. Ταΐζει την οικογένειά του για περισσότερες από 100 μέρες και εκτιμάται ότι μέσα σε αυτή την περίοδο μεταφέρει στη φωλιά πάνω από 24.000 φρούτα.
Τροφή
Ο ασημένιος βούκερος τρέφεται κυρίως με φρούτα, αλλά και με μικρά πλάσματα, όπως έντομα, σαύρες, μικρά πουλιά και σαρανταποδαρούσες. Επίσης τρέφονται και με αυγά κλέβουν από φωλιές.
Αναπαραγωγή
Οι ασημένιοι βούκεροι αναπαράγονται κατά την περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου, και γεννάνε από ένα εώς τρία άσπρα αυγά, εποάζοντάς τα για 40 μέρες. Ο νεοσσός θα μείνει με τους γονείς του για 80 μέρες περίπου.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι ασημένιοι βούκεροι συναντώνται στα αειθαλή δάση της Ανατολικής Αφρικής. Συγκεκριμένα στην Αιθιοπία, την Κένυα, την Τανζανία, τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη. Στη Ζιμπάμπουε κινδυνεύει από την καταστροφή των βιότοπών του και η παρουσία του στη Νότια Αφρική είναι οριακή, αλλά παραμένει σε τοπικό επίπεδο αρκετά κοινό, ειδικά στις βόρειες και κεντρικές περιοχές της εξάπλωσής του.
Θηρεσία του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ
Η Θηρεσία (γερμ. Therese Natalie von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern vn Welfen, 4 Ιουνίου 1728, Βόλφενμπυτελ - 26 Ιουνίου 1778, Αββαείο Γκάντερσχαϊμ, Μπαντ Γκάντερσχαϊμ) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη του αυτοκρατορικά ελεύθερου, κοσμικού Αββαείου στο Γκάντερσχαϊμ.
Βιογραφία
Η Θηρεσία Ναταλία ήταν η έκτη κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Μπέβερν (1680-1735) και της Αντουανέττας των Γουέλφων (1696-1762), κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η Θηρεσία Ναταλία ήταν εξαδέλφη της Mαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων, Αρχιδούκισσας της Αυστρίας, Βασίλισσας της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Ήταν κουνιάδα του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας.
Οι προσπάθειες να παντρέψουν τη Θηρεσία Ναταλία με έναν αρχιδούκα της Αυστρίας ή έναν Γάλλο πρίγκιπα απέτυχαν, επειδή δεν ήταν πρόθυμη να μεταστραφεί στην καθολική πίστη. Το 1747 έγινε μέλος του Συλλόγου στο Αββαείο Χέρφορντ. Περίπου εκείνη την εποχή, αποφασίστηκε ότι θα διαδεχόταν την Ελισάβετ της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1681-1766) ως ηγουμένη του Αββαείου Γκάντερσχαϊμ. Τον Νοέμβριο του 1750 διορίστηκε canoness στο Γκάντερσχαϊμ. Η Ελισάβετ απεβίωσε στις 24 Δεκεμβρίου 1766, μετά από 53 χρόνια στην ηγουμενία. Όπως είχε αποφασιστεί, η Θηρεσία Ναταλία εξελέγη διάδοχός της. Ανέλαβε στις 3 Δεκεμβρίου 1767.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της, η Θηρεσία Ναταλία έμενε συχνά στην Αυλή του μεγαλύτερου αδελφού της Καρόλου Α΄ στο Μπράουνσβαϊγκ. Απεβίωσε στο Γκάντερσχαϊμ στις 26 Ιουνίου 1778 και τάφηκε στη δουκική κρύπτη, κάτω από τον Καθεδρικό Ναό του Μπράουνσβαϊγκ. Την διαδέχτηκε ως ηγουμένη η ανιψιά της Αυγούστα Δωροθέα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ (1749-1810), η οποία θα ήταν η τελευταία πριγκίπισσα-ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Γιώργος Κουμανάκος
Ο Γιώργος Κουμανάκος (1913 – 2003) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και ακτιβιστής για την ειρήνη.
Γεννήθηκε στο Γύθειο το 1913. Πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο ενάντια στους Κομμουνιστές και υπηρέτησε στο Ελληνικό Εκστρατευτικό σώμα στην Κορέα όπου διακρίθηκε. Μέχρι το 1967 είχε προαχθεί στο βαθμό του αντιστράτηγου. Ως αντίπαλος της ελληνικής στρατιωτικής χούντας του 1967-1974, αποσύρθηκε από το στρατό και εξορίστηκε για τρία χρόνια.
Μετά την πτώση της χούντας το 1974, έγινε πρόεδρος του ΟΤΕ και της ΠΥΡΚΑΛ.
Στη δεκαετία του 1980, ήταν γνωστός ακτιβιστής υπέρ του αφοπλισμού και της απόσυρσης των βάσεων των ΗΠΑ από την Ελλάδα. Μαζί με 7 άλλους υψηλόβαθμους στρατηγούς από χώρες του ΝΑΤΟ συνυπέγραψε τη πρωτοβουλία Στρατηγοί για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό το 1981. Έγινε μέλος του φίλα προσκείμενου στη Σοβιετική Ένωση Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης.
Παρμενίδης ο Καμαριναίος
Ο Παρμενίδης ο Καμαριναίος (6ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Καμάρινα της Μεγάλης Ελλάδας ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 63ους (528 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Η πόλη της Καμάρινας είχε καταστραφεί από τις Συρακούσες το 552 π.Χ., ωστόσο εκτιμάται πως συνέχισε να υπάρχει και μετά από το γεγονός αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Φιλιάτες
Οι Φιλιάτες είναι κωμόπολη του νομού Θεσπρωτίας και έδρα του Δήμου Φιλιατών με 2512 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Η πόλη είναι κτισμένη σε ένα μικρό οροπέδιο, σε υψόμετρο 200 μέτρων και απέχει περίπου 17 χιλιόμετρα από την Ηγουμενίτσα.
Τζούλιο Νάττα
Ο Τζούλιο Νάττα (Giulio Natta, 26 Φεβρουαρίου 1903 – 2 Μαΐου 1979) ήταν Ιταλός χημικός. Τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1963 από κοινού με τον Καρλ Τσίγκλερ «για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τα πολυμερή». Υπήρξε επίσης αποδέκτης του Χρυσού Μεταλλίου Λομονόσοφ το 1969.
Φιλιάτες
Ιστορία
Οι γνωστές μέχρι σήμερα ιστορικές πηγές δεν μας επιτρέπουν να καθορίσουμε ούτε την εποχή ίδρυσης των Φιλιατών, ούτε τη στιγμή κατά την οποία μετατράπηκαν σε διοικητικό κέντρο της περιφέρειας που εκτείνεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Καλαμά, γνωστή με την ονομασία «Παρακάλαμος».
Ο Βρετανός στρατιωτικός Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ επισκέφθηκε την περιοχή των Φιλιατών το 1805. Σύμφωνα με το βιβλίο του «Travels in northern Greece», οι Φιλιάτες ήταν μία ημιορεινή κωμόπολη, κοντά στην κοιλάδα του Καλαμά. Την εποχή που ο Ληκ επισκέφθηκε την κωμόπολη, το μουσουλμανικό στοιχείο υπερτερούσε σημαντικά ενώ υπήρχαν και λίγοι χριστιανοί, οι οποίοι εργάζονταν ως τεχνίτες και έμποροι. Η πόλη είχε περίπου 2000 σπίτια και πολλά ισλαμικά τεμένη. Τα σπίτια ήταν κατασκευασμένα με προσοχή, είχαν παράθυρα σε όλους τους ορόφους και υπήρχαν αρκετοί κήποι με ελαιόδεντρα. Η κωμόπολη δεν διέθετε πηγή και οι κάτοικοι προμηθεύονταν το νερό από τα πηγάδια που υπήρχαν στις ρεματιές. Η περιοχή γύρω από τους Φιλιάτες ήταν ιδιαίτερα εύφορη και οι κάτοικοι καλλιεργούσαν σιτάρι, ελιές, όσπρια, καπνό, σταφύλια ενώ σημαντική ήταν και η εκτροφή βοοειδών.
Τζούλιο Νάττα
Οικογένεια και σπουδές
Ο Νάττα γεννήθηκε στην πόλη Ιμπέρια της Λιγουρίας, και συγκεκριμένα στο Πόρτο Μαουρίτσιο. Γονείς του ήταν ο δικαστικός υπάλληλος Φραντσέσκο Μαρία Νάττα και η Έλενα Κρέσπι. Ο Τζούλιο απεφοίτησε από το κλασικό λύκειο «Χριστόφορος Κολόμβος» της Γένοβας σε ηλικία 16 ετών και πήρε πτυχίο χημικού μηχανικού από το Πολυτεχνείο του Μιλάνου το 1924. Το 1927 πέρασε την εξέταση για να γίνει καθηγητής εκεί.
Σταδιοδρομία
Το 1933 ο Νάττα έγινε καθηγητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Γενικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Παβίας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1935. Εκείνο το έτος διορίσθηκε τακτικός καθηγητής της φυσικοχημείας στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, αλλά έφυγε γρήγορα και από το 1936 μέχρι το 1938 ήταν καθηγητής και διευθυντής του Ινστιτούτου Βιομηχανικής Χημείας στο Πολυτεχνείο του Τορίνο. Το 1938 ανέλαβε επικεφαλής του Τμήματος Χημικών Μηχανικών στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου.
Φιλιάτες
Ιστορία
Ένα μήνα μετά την ομιλία του Πουκεβίλ, εμφανίστηκε η πανώλη και σε λιγότερο από μια εβδομάδα είχε εξαπλωθεί σε όλα τα μέρη της πόλης. Ολόκληρες οικογένειες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε μια ημέρα και οι ζωντανοί δεν επαρκούσαν για να θάψουν τους νεκρούς, οι οποίοι εγκαταλείφθηκαν στα έρημα σπίτια. Το αποτέλεσμα ήταν, από τα μέσα Φεβρουαρίου του 1814 ως τον Ιούνιο του ίδιου έτους, να επιζήσουν μόνο 130 από τους 2800 κατοίκους των Φιλιατών και αυτοί σε άθλια κατάσταση. Μετά τα όσα τραγικά συνέβησαν στη μικρή κωμόπολη, ο Αλή Πασάς έδωσε εντολή, σε όσους επέζησαν, να μην εγκαταλείψουν τους Φιλιάτες και τους απείλησε με θάνατο στην περίπτωση που θα παραβίαζαν την εντολή του.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, στους Φιλιάτες κατοικούσαν 200 μουσουλμανικές και 30 χριστιανικές οικογένειες.
Το 1878, ο Ηπειρώτης λόγιος Βασίλης Ζώτος στο έργο του «Ηπειρωτικαί Μελέται», κάνει αναφορά στην κωμόπολη της Θεσπρωτίας και μας πληροφορεί ότι οι Φιλιάτες απείχαν περίπου 8 ώρες από την Παραμυθιά, 2 ώρες από τη Βάρφανη και 4 ώρες από την Ηγουμενίτσα. Ο Ζώτος μας αναφέρει ότι στους Φιλιάτες υπήρχαν περίπου 500 οικογένειες μουσουλμάνων και 100 οικογένειες χριστιανών με συνολικό πληθυσμό 4000 άτομα (3000 μουσουλμάνοι και 1000 χριστιανοί). Η κωμόπολη είχε εκκλησία και νεόκτιστο σχολείο, το οποίο στεγάζονταν σε ένα χάνι. Ο Ηπειρώτης λόγιος κάνει αναφορά στην αξιόλογη οικονομική ζωή των Φιλιατών και στις στενές εμπορικές σχέσεις της κωμόπολης με την Κέρκυρα και τα Ιωάννινα. Η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο της οικογένειας του Τζιαφέρ Ντεμ Πασά (Ντεματαίοι) και του Νταλήπ Σεϊκου (Σεϊκάτες), οι οποίοι είχαν στην κατοχή τους σημαντικές εκτάσεις γης.
Τζούλιο Νάττα
Σταδιοδρομία
Οι έρευνες του Νάττα στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου βελτίωσαν τα αποτελέσματα των προηγηθέντων συνεισφορών του Γερμανού χημικού Καρλ Τσίγκλερ και στην ανάπτυξη των καταλυτών Τσίγκλερ-Νάττα για τη σύνθεση πολυμερών των α-αλκενίων. Πρωτοπορώντας στη χρήση τέτοιων καταλυτών για την παρασκευή στερεοκανονικών πολυμερών από προπένιο, ο Νάττα τιμήθηκε (από κοινού με τον Τσίγκλερ) με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1963.
Φιλιάτες
Ιστορία
Οι Φιλιάτες δεν υπαγόταν στην επισκοπή Παραμυθιάς αλλά στην εξαρχία Γηρομερίου. Συγκεκριμένα, μετά το θάνατο του Αλή πασά, μέσα στα όρια του πασαλικιού των Ιωαννίνων λειτουργούσαν τέσσερις μητροπόλεις (Άρτης και Ναυπάκτου, Ιωαννίνων, Γρεβενών, Βελεγράδων), τέσσερις επισκοπές υποκείμενες στη μητρόπολη των Ιωαννίνων (Παραμυθιάς, Βελλάς και Κονίτσης, Δρυϊνουπόλεως, Δελβίνου και Χειμάρρας), μία υποκείμενη στο μητροπολίτη της Λάρισας (Ραδοβιζίου), μία αυτόνομη αρχιεπισκοπή (Πωγωνιανής) και τρεις πατριαρχικές εξαρχίες (Μετσόβου, Πογδόριανης, Γηρομερίου). Η εξαρχία Γηρομερίου περιλάμβανε την πόλη των Φιλιατών και 12 χωριά του ομώνυμου καζά, χτισμένα στις λοφοσειρές που εκτείνονταν στα βόρεια της πόλης και ενσωματώθηκε στην επισκοπή της Παραμυθιάς, προσωρινά μεταξύ 1863-1867 και οριστικά μετά το 1895, οπότε σχημάτισαν από κοινού τη Μητρόπολη Παραμυθιάς, Φιλιατών και Γηρομερίου.
Ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το 1880 το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών, μας πληροφορεί ότι οι Φιλιάτες άνηκαν στο τμήμα Φιλιατών της επαρχίας Παραμυθιάς και κατοικούσαν περίπου 1450 άνθρωποι από τους οποίους οι 250 ήταν χριστιανοί και οι 1200 ήταν μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με τον Κοκκίδη, η απόσταση που χώριζε την κωμόπολη από τη Σαγιάδα ήταν περίπου 4 ώρες. Ο Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι στους Φιλιάτες υπήρχαν 4 ισλαμικά τεμένη, ένας χριστιανικός ναός και στην κωμόπολη είχε την έδρα του ο καϊμακάμης της περιοχής.
Τζούλιο Νάττα
Προσωπική ζωή
Ο Νάττα έπασχε από τη Νόσο του Πάρκινσον ήδη από το 1956. Το 1963 η κατάστασή του είχε χειροτερεύσει τόσο, ώστε χρειάσθηκε τη βοήθεια του γιου του και τεσσάρων συναδέλφων του για να εκφωνήσει τον λόγο του κατά την απονομή σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ στη Στοκχόλμη. Απεβίωσε στο Μπέργκαμο της Ιταλίας σε ηλικία 76 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Ιταλοί εφευρέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Ιταλοί Νομπελίστες
Φιλιάτες
Ιστορία
Εξίσου σημαντική πηγή, είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311[1895], έκδοση έβδομη). Σύμφωνα με το σχετικό οθωμανικό νόμο, που ίσχυε από το 1864, η πρωτογενής διαίρεση της αυτοκρατορίας ήταν το βιλαέτι («νομαρχία» ή «γενική διοίκηση»). Κάθε βιλαέτι χωριζόταν σε σαντζάκια και αυτά σε καζάδες. Η περιφέρεια Φιλιατών είχε ήδη προβιβαστεί σε μουδιρλίκι από το 1846 και σε καϊμακαμλίκι το 1867 ενώ μέχρι το 1874, ο καζάς Φιλιατών ανήκε στο σαντζάκι Αργυροκάστρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 1895, οι Φιλιάτες ανήκαν στον Καζά Φιλιατών, ο οποίος βρισκόταν στο σαντζάκι Ιωαννίνων, το οποίο με τη σειρά του, ανήκε στο βιλαέτι Ιωαννίνων. Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στους Φιλιάτες κατοικούσαν 317 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 1575 άτομα (829 άνδρες, 746 γυναίκες). Ο καζάς Φιλιατών παρέμεινε στο σαντζάκι Ιωαννίνων μέχρι το 1910, εποχή κατά την οποία συστάθηκε το σαντζάκι του Ρεσαδιέ και εντάχθηκε σε αυτό ο καζάς Φιλιατών.
Στις αρχές του 20ου αιώνα πολλοί Φιλιατιώτες μετανάστευσαν στις ΗΠΑ,γνωστοί και ως "Αμερικανοφιλιατιώτες".
Δημογραφικά στοιχεία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 2512 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 2246 κατοίκους. Στους Φιλιάτες διαμένει περίπου το 32,5% του συνολικού πληθυσμού του διευρυμένου Δήμου Φιλιατών και το 5,7% του πληθυσμού της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας. Η κωμόπολη των Φιλιατών αποτελεί το τρίτο πολυπληθέστερο δημοτικό διαμέρισμα της Θεσπρωτίας μετά την Ηγουμενίτσα και τη Νέα Σελεύκεια. Η πρώτη φορά που ο πληθυσμός ξεπέρασε τους 2500 κατοίκους ήταν το 1951 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1961 με 3065 κατοίκους.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Αθλητισμός
Στις Φιλιάτες εδρεύει ο Αθλητικός Σύλλογος Άρης Φιλιατών, ένας από τους ιστορικότερους συλλόγους της Θεσπρωτίας με έτος ίδρυσης το 1928. Έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας και 4 κύπελλα Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας.
Έχει αρκετές συμμετοχές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, ενώ τη σεζόν 1977-78 αγωνίστηκε στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, τότε 3η τη τάξει κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλιατες Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Ηπείρου Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Αλέξανδρος Βασιλείου
Ο Αλέξανδρος Βασιλείου (1760-1818) ήταν λόγιος και έμπορος από το Αργυρόκαστρο, φίλος και συνεργάτης του Αδαμάντιου Κοραή που συνέβαλε μαζί του στη διάδοση ελληνικών βιβλίων στην υπόδουλη ελληνική επικράτεια λίγο πριν από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1760 στο Αργυρόκαστρο.
Υπήρξε από τους πολλούς Έλληνες εμπόρους του 18ου-19ου αιώνα που ασχολήθηκε με θέματα παιδείας που συνέβαλλε στην εδραίωση του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Λόγω της εμπορικής του δραστηριότητας έζησε σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης (διαδοχικά): Άμστερνταμ, Μασσαλία, Λυών, Παρίσι, Βιέννη και Τεργέστη. Στην Τεργέστη διατέλεσε και πρόξενος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Βασιλείου ήταν πολέμιος (όπως και ο Α. Κοραής) των συντηρητικών απόψεων Νεόφυτου Δούκα στο γλωσσικό ζήτημα. Από το 1814 ήταν ενεργό μέλος της «Φιλόμουσου Εταιρείας» της Βιέννης.
Πέθανε στην Τεργέστη το 1818. Λίγο πριν πεθάνει κήρυξε πτώχευση.
Οι αδερφοί του Μιχαήλ και Πασχάλης
Τέλος σε επιστολή του Ιάκωβου Ρώτα προς τον Κοραή αναφέρεται το όνομα του γαμπρού τους, του Ηπειρώτη εμπόρου Ιωάννη Χριστοδούλου (....-1817) που είχε αφήσει άτεκνη την αδερφή τους, να ζει υπέργηρη το 1818 στα Ιωάννινα και πλούσια "με κατάστασιν λαμπράν".
Πηγές
Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα
FIFA International Soccer
Το FIFA International Soccer ή FIFA 94 είναι βιντεοπαιχνίδι ποδοσφαίρου του 1993 που αναπτύχθηκε από την ομάδα Extended Play Productions της EA Canada και δημοσιεύτηκε από την Electronic Arts. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε για την κονσόλα Sega Mega Drive/Genesis τον Δεκέμβριο του 1993 και μεταφέρθηκε σε πολλά άλλα συστήματα το 1994. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς FIFA.
Η αρχική έκδοση ήταν εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη, και έγινε το βιντεοπαιχνίδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 1993 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το παιχνίδι είχε επίσης θετική υποδοχή από τους κριτικούς κατά την κυκλοφορία του. Οι κριτικοί επαίνεσαν τη λεπτομέρεια και τα κινούμενα σχέδια των ποδοσφαιριστών στο παιχνίδι, τα ηχητικά εφέ του πλήθους και τη συνολική παρουσίαση. Η ταχύτητα με την οποία έτρεξε το παιχνίδι και τα προβλήματα με την απόκριση στην είσοδο του παίκτη θεωρήθηκαν ως τα κύρια σφάλματα του παιχνιδιού. Η έκδοση 3DO ήταν μια βελτιωμένη έκδοση με πολλαπλές οπτικές γωνίες της κάμερας και πιο λεπτομερή γραφικά από άλλες εκδόσεις. Το παιχνίδι είχε πάρα πολλές πωλήσεις, με την έκδοση Mega Drive να γίνεται το βιντεοπαιχνίδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 1993 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Παιχνίδι
Το FIFA International Soccer προσομοιώνει το άθλημα του ποδοσφαίρου. Συγκεκριμένα, το παιχνίδι βασίζεται σε διεθνείς αγώνες και όχι σε συλλόγους. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μια ισομετρική άποψη, σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια ποδοσφαίρου εκείνη την εποχή, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο Tehkan ή το Sensible Soccer που χρησιμοποίησε μια πανοραμική άποψη ή μια όψη από πάνω προς τα κάτω. Ο παίκτης ελέγχει έναν από τους έντεκα ποδοσφαιριστές της ομάδας του κάθε φορά, με τη δυνατότητα να αλλάζει παίκτες κατόπιν εντολής μέσα στο παιχνίδι. Το παιχνίδι επιτρέπει έως και τέσσερις ανθρώπους να παίζουν ταυτόχρονα, με τον καθένα να ελέγχει έναν διαφορετικό ποδοσφαιριστή. Οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν να ελέγχουν έναν ποδοσφαιριστή στην ίδια ομάδα ή σε αντίπαλες ομάδες. Οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές ελέγχονται από τον υπολογιστή (AI).
Το παιχνίδι περιλαμβάνει 76 εθνικές ομάδες συνολικά, σχολιασμό από τον Tony Gubba (έκδοση CD-ROM για υπολογιστή), συν μια ομάδα που ονομάζεται EA All Stars. Κάθε ομάδα έχει 20 παίκτες. Οι παίκτες είναι φανταστικοί (μερικοί από αυτούς, π.χ Ο Tim Ansell της Αγγλίας ή ο Joe Della-Savia από την Ιταλία, δεν είναι πραγματικοί παίκτες) και έχουν την ίδια εμφάνιση, εκτός από το πιο σκούρο δέρμα παικτών ορισμένων ομάδων.
Ανάπτυξη
Άλλα παιχνίδια της εταιρίας EA Sports είχαν επίσημες άδειες από τα πρωταθλήματα που απεικονίζονται για να επιτρέπεται η συμπερίληψη πραγματικών ονομάτων ομάδων, παικτών και γηπέδων, και με σκοπό να εξασφαλίσει το ίδιο για τον ποδοσφαιρικό τους τίτλο, η EA υπέγραψε πενταετή συμφωνία με τον οργανισμό FIFA, από όπου και πήρε το όνομα του το παιχνίδι. Η συμφωνία περιλάμβανε πληρωμές δικαιωμάτων και μετά από περαιτέρω έλεγχο ο λόγος έγινε σαφής. Η άδεια δεν περιλάμβανε ονόματα ομάδων, λογότυπα, ονόματα παικτών και γήπεδα. Ως εκ τούτου, το παιχνίδι περιλάμβανε μόνο εθνικές ομάδες που προσδιορίζονται με ονόματα χωρών και σημαίες και τα ονόματα παικτών θα δημιουργούνται – αρκετοί από τους προγραμματιστές πρόσθεσαν τα δικά τους ονόματα στο παιχνίδι. Η άδεια για το επερχόμενο τουρνουά Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 1994 κατείχε η US Gold και το παιχνίδι τους επρόκειτο να κυκλοφορήσει την Άνοιξη του 1994 εγκαίρως για το τουρνουά που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι του 1994. Η EA αποφάσισε ότι θα έπρεπε να παρουσιάσουν το παιχνίδι τους πριν από το US Gold και στόχευε για μια κυκλοφορία των Χριστουγέννων του 1993.
Σέφρο
Το Σέφρο (ιταλικά: Sefro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
FIFA International Soccer
Ανάπτυξη
Αμφισβητώντας την αναγνώριση της FIFA, η EA πρότεινε να κυκλοφορήσει το παιχνίδι ως Team USA Soccer στη Βόρεια Αμερική. Φοβούμενοι μια πτώση πωλήσεων, αντέστρεψαν την απόφαση και αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το παιχνίδι παγκοσμίως με τον τίτλο FIFA International Soccer, παρέχοντας τη δυνατότητα μεταφοράς απούλητων μετοχών σε άλλες αγορές. Η ανάπτυξη του παιχνιδιού ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1993.
Πωλήσεις
Η EA αρχικά ανέμενε πωλήσεις περίπου 300.000 αντιγράφων του παιχνιδιού στην Ευρώπη. Μετά την κυκλοφορία για το Sega Mega Drive, οι πωλήσεις ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες τους. Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, το παιχνίδι πούλησε 400.000 αντίτυπα τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Δεκεμβρίου, και έγινε το πέμπτο βιντεοπαιχνίδι με τις περισσότερες πωλήσεις του 1993 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Συνέχισε να πούλησε περισσότερα από 500.000 αντίτυπα τις πρώτες τέσσερις εβδομάδες. Το παιχνίδι παρέμεινε νούμερο ένα στα charts της κονσόλας του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι τις αρχές του 1994.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ήταν στην κορυφή του πίνακα πωλήσεων Super NES τον Ιούνιο του 1994.
Κριτικές
Το FIFA International Soccer έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τον Τύπο. Ανασκοπώντας την αρχική έκδοση του Mega Drive, το περιοδικό Edge επαίνεσε τον τρόπο με τον οποίο ο ήχος του πλήθους αντιδρούσε στο παιχνίδι, καθώς και την οπτική λεπτομέρεια των παικτών και τα κινούμενα σχέδια τους με την ισομετρική προβολή. Τόνισαν ότι αυτό το έκανε πιο αργό παιχνίδι από ένα παιχνίδι με προβολή από πάνω προς τα κάτω και το περιέγραψαν περισσότερο ως προσομοιωτή παρά ως ένα παιχνίδι κονσόλας. Η Mean Machines Sega περιέγραψε το παιχνίδι ως το "καλύτερο παιχνίδι ποδοσφαίρου που έχει δει ποτέ", επαινώντας την "υπερθετική παρουσίαση" και το "απολύτως εκπληκτικό" animation. Με μικρές μόνο ανησυχίες σχετικά με τον χρόνο απόκρισης στην είσοδο των παικτών και την έλλειψη γραφικού ρολογιού στην οθόνη, απέδωσαν βαθμολογία 94%. Το Computer Gaming World τον Ιούνιο του 1994 είπε " αυτό είναι εκπληκτικό. Το FIFA... είναι μια εντυπωσιακά πλήρης προσομοίωση του αθλήματος». Το περιοδικό ανέφερε ότι "Σε κανένα άλλο παιχνίδι δεν μπορείτε να επιτύχετε τόσο υψηλό βαθμό ακρίβειας κατά την πάσα" και επαίνεσε τους παίκτες που εκτελούν επιθετική ή αμυντική στάση ανάλογα με την θέση τους στο γήπεδο.
Η Next Generation εξέτασε την έκδοση Super NES του παιχνιδιού, βαθμολογώντας την με τέσσερα αστέρια από τα πέντε και δήλωσε ότι «Το FIFA International Soccer είναι ένα υπέροχο παιχνίδι. Με την εξαιρετικά γρήγορη δράση, τα ευκρινή γραφικά και το λογικό παιχνίδι, αυτό το παιχνίδι είναι ένας νικητής." Η GamePro έδωσε θετική κριτική στην έκδοση SNES, σχολιάζοντας ότι «Το δυνατό και ποικίλο παιχνίδι κάνει αυτό το πιο ρεαλιστικό παιχνίδι ποδοσφαίρου». Επαίνεσαν επίσης τα γραφικά, τα κινούμενα σχέδια, τα ψηφιοποιημένα τραγούδια του πλήθους και την προσβασιμότητα σε παίκτες όλων των επιπέδων δεξιοτήτων. Αργότερα σχολίασαν ότι η έκδοση Sega CD είναι ουσιαστικά πανομοιότυπη με τις εκδόσεις Genesis και SNES εκτός από την προσθήκη ορισμένων βίντεο κλιπ πλήρους κίνησης, αλλά ότι αυτό δεν είναι κακό γιατί οι προηγούμενες εκδόσεις δεν άφηναν περιθώρια βελτίωσης.
Η Next Generation εξέτασε την έκδοση 3DO και σημείωσε ότι διέφερε σημαντικά από την αρχική έκδοση Genesis, με την προσθήκη πολλαπλών προβολών, ένα εφέ περιστρεφόμενης κάμερας και πιο λεπτομερή γραφικά. Επαίνεσαν ιδιαίτερα τα εξαιρετικά λεπτομερή γραφικά, τις πολλαπλές προβολές, το ρεαλιστικό παιχνίδι και την υποστήριξη έξι παικτών.
Ανασκοπώντας το Amiga, οι περισσότερες δημοσιεύσεις μίλησαν θετικά για την εμφάνιση του παιχνιδιού. Τα περιοδικά Amiga Power, CU Amiga και The One τόνισαν ως μειονέκτημα την ποσότητα της αλλαγής δίσκου που απαιτείται για να παίξετε το παιχνίδι. Οι αντιδράσεις στις αλλαγές στα χειριστήρια που απαιτούνται για την προσαρμογή από τα τρία κουμπιά που είναι διαθέσιμα στον ελεγκτή Mega Drive στο μεμονωμένο κουμπί που είναι κοινό στα περισσότερα joystick της Amiga. Το One, ωστόσο, περιγράφει το σύστημα ελέγχου ως "εξαιρετικό - σε σημείο που είναι πιο εύκολο να ελέγχεται" σε σύγκριση με το Mega Drive.
Συνέχεια του παιχνιδιού
Μια συνέχεια, το FIFA Soccer 95, κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1994 αποκλειστικά για το Mega Drive/Genesis. Αυτό ήταν η αρχή για την θρυλική σειρά της FIFA, με ένα νέο παιχνίδι να κυκλοφορεί κάθε χρόνο από εκείνη την χρονιά στην κύρια σειρά, παράλληλα με παιχνίδια της ίδιας σειράς που βασίζονται σε ένα συγκεκριμένο τουρνουά, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο ή το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η σειρά ξεπέρασε τις συνολικές πωλήσεις 100 εκατομμυρίων το 2010 και η άδεια της EA για χρήση του τίτλου της FIFA ισχύει έως το 2022, με την ΕΑ τώρα να έχει προβλήματα με τα πνευματικά δικαιώματα και το όνομα του παιχνιδιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega-CD Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Creative Assembly Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Master System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Electronic Arts Κατηγορία:FIFA (σειρά βιντεοπαιχνιδιών) Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά
Αντώνιος Τσαπατάκης
Ο Τσαπατάκης έχει λάβει πολλά βραβεία σε εθνικό επίπεδο (κατέχει δύο εθνικά ρεκόρ), ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους διαγωνισμούς. Έχει στην κατοχή του πάνω από 20 χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια. Η δύναμη του, το πάθος και η αποφασιστικότητα του τον οδήγησαν στους Παραολυμπιακούς το 2012 στο Λονδίνο και το 2016 στο Ρίο, κερδίζοντας την 4η θέση στα 100μ. πρόσθιο SB4. Το 2015, έσπασε το Ευρωπαϊκό ρεκόρ και κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής (IPC) στη Γλασκώβη. O Τσαπατάκης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2021 στην Ιαπωνία, κατέκτησε το πρώτο του μετάλλιο σε Παραολυμπιακούς, με την 3η θέση στα 100 μ. πρόσθιο SB4. Το 2022, ο Τσαπατάκης στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στη Μαδέιρα κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. πρόσθιο SB4, και την επόμενη χρονιά στο Μάντσεστερ διατήρησε τον τίτλο του.
Αρχή και Εκπαίδευση
Ο Τσαπατάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά της Κρήτης. Στην ηλικία των πέντε ετών άρχισε να κολυμπά στη δημόσια πισίνα των Χανίων. Σε ηλικία 12 ετών, έγινε αθλητής της υδατοσφαίρισης του Ναυτικού Ομίλου Χανίων, κερδίζοντας αρκετά βραβεία στην κολύμβηση αλλά και στην υδατοσφαίριση. Το 2005, εισήχθη επιτυχώς στη σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας. Ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2006, λίγο έξω από την πισίνα όπου είχε περάσει τη μισή ζωή του, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του λόγω υπερβολικής ταχύτητας, με αποτέλεσμα την παράλυση των κάτω άκρων. Λιγότερο από 9 μήνες μετά το ατύχημα, ο Τσαπατάκης ξαναγύρισε στην πισίνα και το 2009 άρχισε να κολυμπάει για τον αθλητικό σύλλογο ατόμων με αναπηρία «Μεγαλόνησος». Ο Τσαπατάκης δήλωσε ότι αυτό που τον οδήγησε πίσω στο κολύμπι ήταν η ανάγκη του για ανεξαρτησία.
2009 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα IPC
Το διεθνές ντεμπούτο του Τσαπατάκη έγινε το 2009 μ’ ένα χάλκινο μετάλλιο όταν αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα IPC στην Ισλανδία, στα 100μ πρόσθιο με χρόνο 2: 01.33.
Παραολυμπιακοί Αγώνες Λονδίνο 2012
Το Σεπτέμβριο του 2012, ο Τσαπατάκης αγωνίστηκε στους θερινούς Παραολυμπιακούς στα 100μ. πρόσθιο, στο Λονδίνο. Τερμάτισε τέταρτος, ολοκληρώνοντας τον αγώνα σε χρόνο 1:41.37.
2013 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC
Το 2013, ο Τσαπατάκης συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC, στο Μόντρεαλ. Κατέκτησε την τρίτη θέση, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο στα 100μ. πρόσθιο SB4.
Στον ίδιο διαγωνισμό, ο Τσαπατάκης κέρδισε και δεύτερο χάλκινο μετάλλιο, φτάνοντας στην τρίτη θέση (3: 27.12), αγωνιζόμενος στην μικτή ατομική 200μ SM5.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα IPC 2014
Τον Αύγουστο του 2014 ο Τσαπατάκης αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα IPC στο Αϊντχόφεν της Ολλανδίας, κερδίζοντας το ασημένιο μετάλλιο, τερματίζοντας σε 1: 39,23 στα 100m πρόσθιο, κατηγορίας SB4.
2015 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC
Στα 100μ. πρόσθιο ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC του 2015, που πραγματοποιήθηκε στο διεθνές κολυμβητήριο Tollcross στη Γλασκώβη του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Τσαπατάκης ήρθε με ένα ακόμη ασημένιο μετάλλιο καταρρίπτοντας το ευρωπαϊκού ρεκόρ (1: 36,75).
Παραολυμπιακοί Αγώνες Ρίο 2016
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2016, στους παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία, ο Τσαπατάκης τερμάτισε τέταρτος στην κατηγορία 100μ. πρόσθιο SB4 και κατέρριψε για μια ακόμη φορά το Ευρωπαϊκό ρεκόρ με 1:37:69.
2016 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα IPC
Ο Τσαπατάκης έθεσε νέο εθνικό ρεκόρ σε 50μ. Πεταλούδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα IPC Κολύμβησης στη Φουνσάλ της Πορτογαλίας. Στον ίδιο διαγωνισμό, ο Αντώνιος κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 100μ. πρόσθιο SB4 ανδρών, ολοκληρώνοντας τον αγώνα σε 1: 40.38.
2017 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης του IPC το 2017 στο Μεξικό, ο Τσαπατάκης κέρδισε ένα ακόμα χάλκινο μετάλλιο με βαθμολογία 1: 45.12 στον τελικό SB4 ανδρών 100 μέτρων.
2020 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης IPC 2020, που διεξήχθη εξ αναβολής το 2021 στη Μαδέιρα της Πορτογαλίας, ο Τσαπατάκης τερμάτισε τρίτος στα 100μ. πρόσθιο SB4, με επίδοση 1:52.00, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο.
Παραολυμπιακοί Αγώνες Τόκιο 2020
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες Τόκιο 2020, οι οποίοι διεξήχθησαν εξ αναβολής το 2021, ο Τσαπατάκης τερμάτισε τρίτος στα 100μ. πρόσθιο SB4, με επίδοση 1.40.20, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο.
2022 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης στη Μαδέιρα της Πορτογαλίας, το 2022, ο Τσαπατάκης στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. πρόσθιο SB4 με χρόνο 1:36.27.
2023 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης στο Μάνστεστερ, το 2023, ο Τσαπατάκης διατήρησε τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. πρόσθιο SB4 με χρόνο 1:39.53.
Άλλες δραστηριότητες
Το 2016 ο Αντώνιος σε συνεργασία με την Έλενα Θωίδου έγραψε ενα παιδικό βιβλίο με τίτλο «Το όνειρο». Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2016 και ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα του Τσαπατάκη έγινε πραγματικότητα. Στόχος της έκδοσης αυτού του βιβλίου ήταν η εξοικείωση των παιδιών αλλά και των γονιών με την έννοια της ισότητας, ενώ παράλληλα να μεταφέρει σημαντικά μηνύματα σχετικά με παιδιά με ιδιαιτερότητες.
O Τσαπατάκης έξω από την πισίνα ασχολείται ενεργά με ομιλίες παρακίνησης και άλλες δημόσιες εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο. Μέσω της ιδιότητας του ως αστυνομικού, ο Αντώνιος επισκέπτεται ελληνικά σχολεία για να μοιραστεί την εμπειρία του σχετικά με το ατύχημα του, προσπαθώντας να παρακινήσει και να εκπαιδεύσει τα παιδιά σε θέματα οδικής ασφάλειας και κανόνων κυκλοφορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Ms. Marvel (τηλεοπτική σειρά)
Το Ms. Marvel είναι αμερικανική τηλεοπτική μίνι σειρά, την οποία δημιούργησε η Μπίσα Κ. Άλι για τη συνδρομητική πλατφόρμα Disney+ και είναι βασισμένη στον χαρακτήρα της Καμάλα Καν/ Ms. Marvel των Marvel Comics. Αποτελεί την έβδομη τηλεοπτική σειρά του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU) παραγωγής των Marvel Studios, βρισκόμενη σε μια συνοχή με ταινίες και άλλες τηλεοπτικές σειρές του franchise. Η σειρά ακολουθεί την Καμάλα Καν, ένα 16χρονο κορίτσι που θαυμάζει τους Εκδικητές και η οποία προσπαθεί να ταιριάξει στον περίγυρο της, μέχρι που αποκτά τις δικές της δυνάμεις. Η Άλι ανέλαβε ως επικεφαλής σεναριογράφος της σειράς, ενώ οι Αντίλ & Μπιλάλ ανέλαβαν επικεφαλής της σκηνοθετικής ομάδας.
Η Ιμάν Βελάνι πρωταγωνιστεί στη σειρά ως Καμάλα Καν/Ms. Marvel, πλαισιωμένη από τους Ματ Λιντζ, Γιασμίν Φλέτσερ, Ζενόμπια Σροφ, Μοχάν Καπούρ, Σαγκάρ Σαΐχ, Λόρελ Μάρσντεν, Αζχάρ Ουσμάν, Ρις Σαχ, Άριαν Μόαγεντ, Αλίσια Ρέινερ, Λέιθ Νάκλι, Νίμρα Μπούχα, Τραβίνα Σπρίνγκερ, Αντάκου Ονονόγκμπο, Σαμίνα Αχμάντ, Φαουάντ Χαν, Μέχβις Χαγιάτ, Φαρχάν Ακτάρ και Άραμις Νάιτ. Η σειρά ανακοινώθηκε επίσημα τον Αύγουστο του 2019, όπως επίσης και η συμμετοχή της Άλι στο πρότζεκτ. Η Βελάνι προσλήφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2020, ενώ οι Αντίλ & Μπιλάλ, Μίρα Μένον και Σαρμίν Ομπάιντ-Σινόι προσλήφθηκαν ως σκηνοθέτες. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις αρχές Νοεμβρίου του 2020 σε Ατλάντα και Νιου Τζέρσεϊ και ολοκληρώθηκαν στην Ταϊλάνδη τον Μάιο του 2021.
Η σειρά Ms. Marvel έκανε πρεμιέρα στις 8 Ιουνίου 2022 και ολοκληρώθηκε στις 13 Ιουλίου, έπειτα από την προβολή έξι συνολικά επεισοδίων. Αποτελεί μέρος της τέταρτης φάσης του MCU και θέτει τη βάση για τα γεγονότα της ταινίας The Marvels (2023), στην οποία η Βελάνι θα επιστρέψει στον ρόλο της ως Καν. Η σειρά έλαβε θετικές κριτικές, κυρίως για το δημιουργικό οπτικό της στυλ και την ερμηνεία της Βελάνι.
Σύνοψη
Η Καμάλα Καν, ένα 16χρονο κορίτσι το οποίο θαυμάζει τους Εκδικητές, και ιδιαίτερα της Κάρολ Ντάνβερς/Captain Marvel, προσπαθεί να ταιριάξει στον περίγυρο της, μέχρι που αποκτά τις δικές της δυνάμεις.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Επαναληπτικές εμφανίσεις στη σειρά κάνουν ο Τζόρνταν Φέρστμαν ως ο σχολικός σύμβουλος Γκέιμπ Γουίλσον και οι Αντζαλί Μπιμάνι και Σοφία Μαχμούντ ως «θείες» Ρούμπι και Σάρα. Επιπρόσθετοι γκεστ συμπεριλαμβάνουν τους Αλί Αλσαλέχ και Νταν Κάρτερ ως Ααντάμ και Σαλίμ, μέλη των Παρανόμων οι οποίοι χρησιμοποιούν ως όπλα ένα χρυσό ρόπαλο με καρφιά στην άκρη κι ένα ενισχυμένο μαστίγιο αντίστοιχα, καθώς και τους Βαρντάχ Αζίζ και Ασφαντιάρ Καν ως τα ξαδέλφια της Καμάλα, Ζαινάμπ και Οβέις αντίστοιχα. Ο Ράιαν Πενάγκος, αντιπρόεδρος και στέλεχος της Marvel New Media, κάνει μία σύντομη εμφάνιση ως ο παρουσιαστής του διαγωνισμού cosplay στο AvengerCon, η εκτελεστική παραγωγός Σανά Αμανάτ εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του γάμου του Ααμίρ και της Χίλμαν, ενώ η Γκ. Γουίλοου Γουίλσον κάνει επίσης μία σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός της σχολιάζοντας στο TikTok. Επίσης, η Μπρι Λάρσον κάνει μία σύντομη εμφάνιση ως Κάρολ Ντάνβερς/Captain Mervel στη σκηνή μετά τους τίτλους τέλους του τελευταίου επεισοδίου, χωρίς ωστόσο το όνομά της να εμφανίζεται στους τίτλους τέλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney+ Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Marvel Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές γυρισμένες στα Trilith Studios
Σερραπετρόνα
Η Σερραπετρόνα (ιταλικά: Serrapetrona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα