cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλογιάν της Βουλγαρίας
Ο Καλογιάν (βουλγαρική γλώσσα: Калоян Ромеоубиец, 1170 - 8 Οκτωβρίου 1207), ή Καλογιάννης ο Ρωμαιοκτόνος γνωστός και ως Ιβάν Α΄ (Иван I ή Йоан I, Ιωάννης Α΄) ή στις βυζαντινές πηγές ως Ιωαννίτζης, ήταν αυτοκράτορας (ή τσάρος) της Βουλγαρίας από το 1197 έως το 1207. Ήταν ο νεότερος αδερφός του Θεόδωρου και του Ιβάν Α΄ Ασέν, που ηγήθηκαν της εξέγερσης των Βουλγάρων και Βλάχων του 1185. Η εξέγερση έληξε με την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας. Πέρασε χρόνια ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη της δεκαετίας του 1180. Ο Θεόδωρος (που είχε στεφθεί αυτοκράτορας με το όνομα Πέτρος) τον έκανε συγκυβερνήτη του μετά τη δολοφονία του Ασέν το 1196. Ένα χρόνο αργότερα, ο Θεόδωρος-Πέτρος επίσης δολοφονήθηκε και ο Καλογιάν έγινε μοναδικός ηγεμόνας της Βουλγαρίας.
Στη συνέχεια έγινε γνωστός ως Καλογιάν ο Ρωμαιοκτόνος, επειδή τα στρατεύματά του σκότωσαν ή συνέλαβαν χιλιάδες Ρωμαίους.
Για να λάβει το αυτοκρατορικό στέμμα από την Αγία Έδρα, ο Καλογιάν άρχισε αλληλογραφία με τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, δεχόμενος να αναγνωρίσει το παπικό πρωτείο. Η επεκτατική πολιτική του τον έφερε σε σύγκρουση με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τη Σερβία και την Ουγγαρία. Ο Εμερικ, Βασιλιάς της Ουγγαρίας επέτρεψε στον παπικό απεσταλμένο, που παρέδωσε το βασιλικό στέμμα στον Καλογιάν, να περάσει στη Βουλγαρία μόνο κατόπιν αιτήματος του Πάπα. Ο απεσταλμένος έστεψε τον Καλογιάν «Βασιλιά των Βουλγάρων και των Βλάχων» στις 8 Νοεμβρίου 1204, αλλά εκείνος συνέχισε να θεωρεί το βασίλειό του αυτοκρατορία.
Ο Καλογιάν εκμεταλλεύτηκε τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους (ή «Λατίνους»). Κατέλαβε φρούρια στη Μακεδονία και τη Θράκη και υποστήριξε εξεγέρσεις του τοπικού πληθυσμού εναντίον των σταυροφόρων. Νίκησε το Βαλδουίνο Α΄, Λατίνο Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, στη Μάχη της Αδριανούπολης, στις 14 Απριλίου 1205. Ο Βαλδουίνος συνελήφθη και πέθανε στη φυλακή του Καλογιάν. Ξεκίνησε νέες εκστρατείες εναντίον των σταυροφόρων και κατέλαβε ή κατέστρεψε δεκάδες οχυρά τους. Πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες κατά την πολιορκία της Θεσσαλονίκης το 1207.
Πρώτα χρόνια
Ο Καλογιάν ήταν ο νεότερος αδερφός του Θεόδωρου και του Ασέν, που ηγήθηκαν της εξέγερσης των Βουλγάρων και Βλάχων κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1185. Ο Θεόδωρος στέφθηκε αυτοκράτορας και υιοθέτησε το όνομα Πέτρος το 1185. Ο Ασέν έγινε συγκυβερνήτης του Πέτρου πριν από το 1190. Εξασφάλισαν την ανεξαρτησία του βασιλείου τους με τη βοήθεια των Κουμάνων πολεμιστών από τις στέπες του Πόντου.
Γεννήθηκε γύρω στα 1170, σύμφωνα με τον Αλεξάντρου Ματζεάρου, γιατί ήταν ακόμα έφηβος το 1188. Βαφτίστηκε Ιβάν (ή Ιωάννης). Ονομάστηκε Ιωανίτσης (Йоаница, Ιωάνιτσα ή και Иваница, Ιβάνιτσα), υποκοριστικό του Ιβάν ή Ιωάν (Ιωάννης στα Ελληνικά) ( «Μικρός Ιβάν»), επειδή ο Ιβάν ήταν επίσης το βαπτιστικό όνομα του Ασέν. Το «Καλογιάν» προήλθε από την ελληνική έκφραση για το «Ιωάννης ο Ωραίος» (Καλός Ιωάννης). Οι Ελληνες εχθροί του τον ονόμασαν επίσης Σκυλοϊωάννη, όνομα από το οποίο προέρχονται αναφορές σε Τσαρ Σκαλογιάν ή Σκαλουιάν σε τοιχογραφίες στις Μονές Ντραγκαλέβτσι και Σουτσεβίτα.
Μετά τη σύλληψη της συζύγου του Ασέν από τους Βυζαντινούς ο Καλογιάν είχε σταλεί ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη προς αντικατάστασή της την άνοιξη του 1188. Η ημερομηνία της απελευθέρωσης του δεν είναι γνωστή. Ήταν πάντως και πάλι στην πατρίδα του, όταν ένα βογιάρος, ο Ιβάνκο, δολοφόνησε τον Ασέν στο Τάρνοβο το 1196. Ο Ιβάνκο προσπάθησε να εξασφαλίσει την εξουσία του με τη Βυζαντινή υποστήριξη, αλλά ο Θεόδωρος-Πέτρος τον ανάγκασε να καταφύγει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Συγκρούσεις με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ο βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης ανέφερε ότι ο Θεόδωρος-Πέτρος όρισε τον Καλογιάν «βοηθό στα έργα του και συμμέτοχο στην εξουσία του» σε απροσδιόριστο χρόνο. Ο Καλογιάν έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας της Βουλγαρίας μετά τη δολοφονία του το 1197. Σύντομα εισέβαλε στη Θράκη και εξαπέλυε συχνά επιδρομές εναντίον της επαρχίας τους επόμενους μήνες. [15] Περίπου συγχρόνως έστειλε επιστολή στον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄, καλώντας τον να αποστείλει απεσταλμένο στη Βουλγαρία. Ήθελε να πείσει τον Πάπα να αναγνωρίσει την εξουσία του στη Βουλγαρία. Ο Ιννοκέντιος ξεκίνησε διακαώς αλληλογραφία με τον Καλογιάν επειδή η επανένωση των χριστιανικών εκκλησιών υπό την εξουσία του ήταν ένας από τους κύριους σκοπούς του. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Αλέξιος Γ´ Άγγελος έκανε τον Ιβάνκο διοικητή της Φιλιππούπολης. Ο Ιβάνκο κατέλαβε δύο φρούρια στη Ροδόπη, αλλά έκανε μια συμμαχία με τον Καλογιάν ήδη το 1198. Οι Κουμάνοι και οι Βλάχοι από τα εδάφη στα βόρεια του Δούναβη εισέβαλαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία την άνοιξη και το φθινόπωρο του 1199. [18] Χωνιάτης, που κατέγραψε τα γεγονότα αυτά, δεν ανέφερε ότι ο Καλογιάν συνεργάστηκε με τους εισβολείς, που πιθανότατα διέσχισαν τη Βουλγαρία χωρίς την άδειά του. Αυτός κατέλαβε το Μπρανίτσεβο, το Βελμπούζντ (σήμερα Κιουστεντίλ της Βουλγαρίας), τα Σκόπια και το Πρίζρεν από τους Βυζαντινούς πιθανότατα το εν λόγω έτος, σύμφωνα με τον ιστορικό Αλεξάντρου Ματζεάρου.
Ο απεσταλμένος του Ιννοκέντιου Γ΄ ήρθε στη Βουλγαρία στα τέλη Δεκεμβρίου 1199, με μια επιστολή από τον πάπα προς τον Καλογιάν. Ο Ιννοκέντιος ανέφερε ότι πληροφορήθηκε πως οι πρόγονοί του Καλογιάν είχαν έρθει «από την Πόλη της Ρώμης». Η απάντηση του Καλογιάν, γραμμένη στην Παλαία Εκκλησιαστική Σλαβονική δεν διασώθηκε, αλλά το περιεχόμενό της μπορεί να ανακατασκευαστεί με βάση σε μεταγενέστερη αλληλογραφία του με την Αγία Έδρα. Ο Καλογιάν αυτοαποκαλείτο «Αυτοκράτορας των Βουλγάρων και των Βλάχων», υποστηρίζοντας επίσης ότι ήταν ο νόμιμος διάδοχος των ηγεμόνων της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Ζήτησε αυτοκρατορικό στέμμα από τον πάπα και εξέφρασε την επιθυμία του να θέσει την Εκκλησία του βασιλείου του, υπό τη δικαιοδοσία του Πάπα.
Οι Βυζαντινοί συνέλαβαν τον Ιβάνκο και κατέλαβαν τη χώρα του το 1200. Ο Καλογιάν εξαπέλυσε νέα εκστρατεία στα Βυζαντινά εδάφη το Μάρτιο του 1201. Κατέστρεψε την Κωνσταντία (σήμερα Σιμεόνοβγκραντ στη Βουλγαρία) και κατέλαβε τη Βάρνα. Υποστήριξε, επίσης, την εξέγερση των Ντόμπρομιρ Χρυσού και Μανουήλ Καμύτζη εναντίον του Αλεξίου Γ΄, αλλά και οι δύο νικήθηκαν. Ο Ρόμαν Μστίσλαβιτς, πρίγκιπας της Γαλικίας και της Βολινίας, εισέβαλαν στα εδάφη των Κουμάνων, αναγκάζοντάς τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους το 1201. Μετά την ήττα των συμμάχων του ο Καλογιάν συνήψε συνθήκη ειρήνης με τον Αλέξιο Γ΄ και απέσυρε τα στρατεύματά του από τη Θράκη στα τέλη του 1201 ή το 1202. Σύμφωνα με επιστολή του Καλογιάν προς τον Πάπα, ο Αλέξιος Γ΄ ήταν επίσης πρόθυμοι να του στείλει αυτοκρατορικό στέμμα και να αναγνωρίσει το αυτοκέφαλο (ή αυτόνομο) καθεστώς της Βουλγαρικής Εκκλησίας.
Αυτοκρατορικές φιλοδοξίες
Ο Βουκάν Νεμάνια, ηγεμόνας της Ζέτα, εκδίωξε τον αδελφό του Στέφανο από τη Σερβία το 1202. Ο Καλογιάν πρόσφερε καταφύγιο στο Στέφανο και επέτρεψε στους Κουμάνους να εισβάλουν στη Σερβία μέσω της Βουλγαρίας. Ο ίδιος εισέβαλε στη Σερβία και κατέλαβε τη Νις το καλοκαίρι του 1203. Ππιθανότατα κατέλαβε επίσης το βασίλειο του Ντόμπρομιρ Χρυσού, με την πρωτεύουσά του Πρόσεκ, σύμφωνα με το Ματζεάρου. Ο Εμερικ, Βασιλιάς της Ουγγαρίας, που διεκδικούσε το Βελιγράδι, το Μπρανίτσεβο και τη Νις, παρενέβη στη διένεξη για λογαριασμό του Βουκάν. Ο Ουγγρικός στρατό κατέλαβε εδάφη που διεκδικούσε επίσης ο Καλογιάν. Καθώς ο Βουκάν είχε ήδη αναγνωρίσει το παπικό πρωτείο, ο Ιννοκέντιος Γ΄ προέτρεψε τον Καλογιάν να κάνει ειρήνη με αυτόν το Σεπτέμβριο. Τον ίδιο μήνα ο απεσταλμένος του Πάπα Ιωάννης Κασαμάρι έδωσε ένα πάλιο στο Βασίλειο Α΄, τον επικεφαλής της Βουλγαρικής Εκκλησίας, επικυρώνοντάς του το αξίωμά του αρχιεπισκόπου, αλλά αρνούμενος να τον αναβαθμίσει σε πατριάρχη. left|thumb|250px|Η Βουλγαρία κατά τη βασιλεία του Καλογιάν (1197-1207)
Δυσαρεστημένος με την πράξη του πάπα ο Καλογιάν απέστειλε νέα επιστολή προς τη Ρώμη, ζητώντας από τον Ιννοκέντιο την αποστολή καρδιναλίων που θα μπορούσαν να τον στέψουν αυτοκράτορα. Ενημέρωνε επίσης τον Πάπα ότι ο Εμερικ της Ουγγαρίας είχε καταλάβει πέντε βουλγάρες επισκοπές, ζητώντας από τον Ιννοκέντιο να διαιτητεύσει στης διαφορά και να καθορίσει τα σύνορα μεταξύ της Βουλγαρίας και της Ουγγαρίας. Στην επιστολή του προσαγόρευε τον εαυτό του «Αυτοκράτορα των Βουλγάρων». Ο Πάπας δεν αποδέχθηκε το αίτημα Καλογιάν για αυτοκρατορικό στέμμα, αλλά απέστειλε τον Καρδινάλιο Λέο Μπρανκαλεόνι στη Βουλγαρία στις αρχές του 1204 για να τον στέψει βασιλιά.
Ο παπικός απεσταλμένος Μπρανκαλεόνι ταξίδεψε μέσω της Ουγγαρίας, αλλά συνελήφθη στο Κέβε (σήμερα Κόβιν στη Σερβία) στα σύνορα Ουγγαρίας-Βουλγαρίας. Ο Εμερικ της Ουγγαρίας προέτρεψε τον καρδινάλιο να καλέσει τον Καλογιάν στην Ουγγαρία και να διαιτητεύσει στη διαμάχη τους. Ο Μπρανκαλεόνι αφέθηκε ελεύθερος μόνο κατ' απαίτηση του Πάπα στα τέλη Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου και χειροτόνησε το Βασίλειος πριμάτο (προκαθήμενο) της Εκκλησίας των Βουλγάρων και των Βλάχων στις 7 Νοεμβρίου. Την επόμενη μέρα ο Μπρανκαλεόνι έστεψε τον Καλογιάν rex Bulgarorum et Blachorum (Βασιλιά των Βουλγάρων και των Βλάχων). Σε μεταγενέστερη επιστολή του προς τον Πάπα ο Καλογιάν αποκαλεί τον εαυτό του «Βασιλιά της Βουλγαρίας και της Βλαχίας», αλλά αναφέρει το βασίλειό του ως αυτοκρατορία και το Βασίλειο ως πατριάρχη. Τον διαβεβαίωσε ακόμα ότι και αυτός από μέρους του θα ακολουθούσε τα Καθολικά δόγματα σαν μέρος της συμφωνίας τους.
Πόλεμος με τους σταυροφόρους
Εκμεταλλευόμενος τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Καλογιάν κατέλαβε πρώην βυζαντινά εδάφη στη Θράκη. Αρχικά, προσπάθησε να εξασφαλίσει ένα ειρηνική μοίρασμα των εδαφών αυτών με τους σταυροφόρους (Λατίνους). Ζήτησε από τον Ιννοκέντιο Γ΄ να τους εμποδίσει να επιτεθούν στη Βουλγαρία. Ωστόσο οι σταυροφόροι ήθελαν να εφαρμόσουν τη μεταξύ τους συμφωνία για τη διανομή των βυζαντινών εδαφών, συμπεριλαμβανομένων των εδαφών που διεκδικούσε επίσης ο Καλογιάν.
Ο Καλογιάν πρόσφερε καταφύγιο στους Βυζαντινούς πρόσφυγες και τους έπεισε να οργανώσουν ταραχές στη Θράκη και τη Μακεδονία κατά των Λατίνων. Οι πρόσφυγες, σύμφωνα με την περιγραφή του Ρομπέρ ντε Κλαρί, δεσμεύθηκαν επίσης ότι θα τον εξέλεγαν αυτοκράτορα, αν εισέβαλε στη Λατινική Αυτοκρατορία. Οι Έλληνες αστοί της Αδριανούπολης και των γειτονικών πόλεων ξεσηκώθηκαν εναντίον των Λατίνων στις αρχές του 1205. Ο Καλογιάν υποσχέθηκε ότι θα τους στείλει ενισχύσεις πριν από το Πάσχα. Θεωρώντας τη συνεργασία του Καλογιάν με τους εξεγερθέντες ως επικίνδυνη συμμαχία, ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος αποφάσισε να ξεκινήσει αντεπίθεση και διέταξε την απόσυρση στρατευμάτων του από τη Μικρά Ασία. Πολιόρκησε την Αδριανούπολη, πριν συγκεντρώσει όλα τα στρατεύματά του. Ο Καλογιάν έσπευσε στην πόλη επικεφαλής στρατιάς πάνω από 14.000 Βουλγάρων, Βλάχοι και Κουμάνων πολεμιστών. Μια προσποιητή υποχώρηση των Κουμάνων παρέσυρε το βαρύ ιππικό των σταυροφόρων σε ενέδρα στα έλη βόρεια της Αδριανούπολης, επιτρέποντας στον Καλογιάν να τους καταφέρει μια συντριπτική ήττα στις 14 Απριλίου 1205.
Ο Βαλδουίνος, που συνελήφθη στο πεδίο της μάχης, πέθανε σε αιχμαλωσία στο Τάρνοβο. Ο Χωνιάτης κατηγόρησε τον Καλογιάν της ότι βασάνισε και σκότωσε το Βαλδουίνο γιατί «έβραζε από θυμό» εναντίον των σταυροφόρων. Ο Γεώργιος Ακροπολίτης πρόσθεσε ότι το κεφάλι του Βαλδουίνου «αδειάστηκε από όλα τα περιεχόμενά του και διακοσμήθηκε» για να χρησιμοποιηθεί ως κύπελλο από τον Καλογιάν. Από την άλλη πλευρά, ο αδελφός και διάδοχός του Βαλδουίνου, Ερρίκος, πληροφόρησε τον Πάπα ότι ο Καλογιάν συμπεριφερόταν με σεβασμό προς τους σταυροφόρους που είχαν συλληφθεί στην Αδριανούπολη.
Τα στρατεύματα του Καλογιάν λεηλάτησαν τη Θράκη και τη Μακεδονία, μετά τη νίκη του επί των Λατίνων. Στη συνέχεια επεχείρησε εκστρατεία κατά του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης και πολιόρκησε τις Σέρρες στα τέλη Μαΐου. Υποσχέθηκε ελεύθερη αποχώρηση στους υπερασπιστές, αλλά μετά την παράδοσή τους αθέτησε το λόγο του και τους συνέλαβε. Συνέχισε την εκστρατεία και κατέλαβε τη Βέροια και τα Μογλενά (σημερινή Αλμωπία στην Ελλάδα). Οι περισσότεροι κάτοικοι της Βέροιας δολοφονήθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν κατ' εντολή του. Ο Ερρίκος (που εξακολουθούσε να κυβερνά τη Λατινική Αυτοκρατορία ως αντιβασιλέας) ξεκίνησε μια αντεπίθεση εναντίον της Βουλγαρίας τον Ιούνιο. Δεν μπορούσε να καταλάβει την Αδριανούπολη και μια ξαφνική πλημμύρα τον ανάγκασε να άρει επίσης την πολιορκία του Διδυμοτείχου.
Ο Καλογιάν αποφάσισε να εκδικηθεί τους κατοίκους της πόλεης της Φιλιππούπολης που είχαν εθελοντικά υποταγεί στους σταυροφόρους. Με τη βοήθεια των ντόπιων Παυλικιανών κατέλαβε την πόλη και διέταξε τη δολοφονία των πιο εξεχόντων αστών, ενώ οι κοινοί θνητοί παραδόθηκαν αλυσοδεμένοι στη «Βλαχία». Επέστρεψε στο Τάρνοβο μετά από μια εξέγερση που είχε ξεσπάσει εναντίον του το δεύτερο εξάμηνο του 1205 ή στις αρχές του 1206 και «υπέβαλε τους εξεγερθέντες σε σκληρές τιμωρίες και νέες μεθόδους εκτέλεσης», σύμφωνα με Χωνιάτη. Εισέβαλε πάλι στη Θράκη τον Ιανουάριο του 1206. Κατέλαβε το Ρούσιον(σήμερα Κεσάν στην Τουρκία) και έσφαξε τη Λατινική φρουρά του. Στη συνέχεια κατέστρεψε τα περισσότερα φρούρια κατά μήκος της Εγνατίας Οδού μέχρι τα Αθυρα (σήμερα Μπογιουκτσεκμετσέ στην Τουρκία). Οι κάτοικοι της περιοχής αιχμαλωτίστηκαν και μεταφέρθηκαν κοντά στον Κάτω Δούναβη. Ο Ακροπολίτης καταγραφεί ότι στη συνέχεια ο Καλογιάν αποκαλούσε τον εαυτό του «Ρωμαιοκτόνο», με σαφή αναφορά στο Βασίλειο Β´, που είχε γίνει γνωστός ως «Βουλγαροκτόνος» μετά την κατάλυση της Α΄ Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Η σφαγή και η σύλληψη των συμπατριωτών τους εξόργισε τους Έλληνες της Θράκης και της Μακεδονίας, που συνειδητοποίησαν ότι Καλογιάν ήταν προς αυτούς πιο εχθρικός από ότι οι Λατίνοι. Οι αστοί της Αδριανούπολης και του Διδυμότειχου προσέγγισαν τον Ερρίκο, προσφέροντας την εθελοντική υποταγή τους. Ο Ερρίκος αποδέχθηκε την προσφορά και βοήθησε το Θεόδωρο Βρανά να καταλάβει τις δύο πόλεις. Ο Καλογιάν επιτέθηκε στο Διδυμότειχο τον Ιούνιο αλλά οι σταυροφόροι τον ανάγκασαν να άρει την πολιορκία. Λίγο μετά τη στέψη ως αυτοκράτορα στις 20 Αυγούστου, ο Καλογιάν επέστρεψε και κατέστρεψε το Διδυμότειχο. Σύντομα πολιόρκησε και την Αδριανούπολη, αλλά ο Ερρίκος τον ανάγκασε να αποσύρει τα στρατεύματά του από τη Θράκη και εισέβαλε στη Βουλγαρία και απελευθέρωσε 20.000 αιχμαλώτους τον Οκτώβριο. Ο Βονιφάτιος, Βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, είχε στο μεταξύ ανακαταλάβει τις Σέρρες.
Ο Καλογιάν συνήψε συμμαχία με το Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη, Αυτοκράτορας της Νίκαιας. Ο Λάσκαρης είχε ξεκινήσει πόλεμο εναντίον του Δαβίδ Κομνηνού, Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, που υποστηριζόταν από τους Λατίνους και έπεισε τον Καλογιάν να εισβάλει στην Θράκη, αναγκάζοντας τον Ερρίκο να αποσύρει τα στρατεύματά του από τη Μικρά Ασία. Ο Καλογιάν πολιόρκησε την Αδριανούπολη τον Απρίλιο του 1207 χρησιμοποιώντας καταπέλτες αλλά οι υπερασπιστές αντιστάθηκαν. Ένα μήνα αργότερα οι Κουμάνοι εγκατέλειψαν το στρατόπεδο του Καλογιάν, γιατί ήθελαν να επιστρέψουν στις στέπες του Πόντου, έτσι ο Καλογιάν αναγκάστηκε να άρει την πολιορκία. Ο Ιννοκέντιος Γ΄ προέτρεψε τον Καλογιάν να κάνει ειρήνη με τους Λατίνους, αλλά εκείνος δεν υπάκουσε.
Ο Ερρίκος συνήψε ανακωχή με το Λάσκαρη, τον Ιούλιο του 1207. Είχε επίσης συνάντηση με το Βονιφάτιο της Θεσσαλονίκης, που αναγνώρισε την επικυριαρχία του στο Κύψελα της Θράκης. Ωστόσο κατά την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη ο Βονιφάτιος έπεσε σε ενέδρα και δολοφονήθηκε στη Μοσυνούπολη στις 4 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με το Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο οι δράστες ήταν ντόπιοι Βούλγαροι που έστειλαν το κεφάλι του Βονιφάτιο στον Καλογιάν. Ο Ρομπέρ ντε Κλαρί και ο Χωνιάτης αναφέρουν ότι την ενέδρα είχε στήσει ο Καλογιάν. Το Βονιφάτιο διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Δημήτριος. Τη διοίκηση του βασιλείου ανέλαβε η μητέρα του βασιλόπαιδος, Μαργαρίτα της Ουγγαρίας και ο Καλογιάν έσπευσε στη Θεσσαλονίκη να την πολιορκήσει.
Ο θάνατός του
right|thumb|Ο τάφος του Καλογιάν της Βουλγαρίας στην Εκκλησία των Αγίων Σαράντα Μαρτύρων στο [[Βέλικο Τάρνοβο.]] thumb|Ο άγιος Δημήτριος λογχίζει τον Ιωαννίτζη έξω απο τα τείχη της [[Θεσσαλονίκης. Εικόνα στο Μουσείο Clinton Μασαχουσέτης.]] Ο Καλογιάν πέθανε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του 1207, αλλά οι συνθήκες του θανάτου του είναι αβέβαιες. Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι πέθανε από πλευρίτιδα. Ωστόσο ο ίδιος κατέγραψε επίσης μια φήμη που υποστήριζε ότι «ο θάνατος (του Καλογιάν)προκλήθηκε από θεϊκή οργή, γιατί του φάνηκε ότι ένας οπλισμένος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του στον ύπνο του και χτύπησε την πλευρά του με ένα δόρυ».
Θρύλοι για παρέμβαση του Αγίου Δημητρίου υπέρ της πολιορκημένης πόλης στην πραγματικότητα εμφανίστηκαν λίγο μετά το θάνατο του Καλογιάν. Ο Ρομπέρ ντε Κλαρί έγραψε ήδη πριν από 1216 ότι ο ίδιος ο άγιος ήρθε στη σκηνή Καλογιάν και «τον χτύπησε με μια λόγχη», προκαλώντας το θάνατό του. Ο Στέφανος Νεμάνιτς κατέγραψε τον ίδιο μύθο το 1216 στο βίο αγίων για τον πατέρα του, Στέφανο Νεμάνια. Ο Ιωάννης Σταυράκιος, που συνέλεξε τους θρύλους για τον Αγιο Δημήτριο στα τέλη του 13ου αιώνα, κατέγραψε ότι ένας ιππέας πάνω σε άσπρο άλογο χτύπησε Καλογιάν με μια λόγχη. Ο Καλογιάν, συνέχισε ο Σταυράκιος, συσχέτισε τον επιτιθέμενο με το Μανάστρα, διοικητς των Κουμάνων μισθοφόρων του, που ως εκ τούτου έπρεπε να φύγει πριν από το θάνατο του Καλογιάν. Ο μύθος αυτός απεικονίστηκε στους τοίχους πάνω από πέντε ορθόδοξων εκκλησιών και μοναστηριών. Για παράδειγμα, μια τοιχογραφία στη Μονή Ντετσάνι απεικονίζει τον Άγιο Δημήτριο να σκοτώνει τον Τσάρο Σκαλογιάν.
Οι αντιφατικές αναφορές για το θάνατο του Καλογιάν έδωσαν αφορμή για πολλές θεωρίες, αρκετές από τις οποίες δέχονται ότι δολοφονήθηκε. Ο Ματζεάρου αναφέρει ότι ο Καλογιάν στην πραγματικότητα δολοφονήθηκε από το Μανάστρα, που είχε πιθανότατα πληρωθεί από τη σύζυγό και τον ανιψιό του Καλογιάν, Μπορίλ. Οι ιστορικοί Γενοβέφα Τσάνκοβα-Πέτκοβα και Φραντσέσκο Νταλ' Αλια επίσης αναφέρουν ότι ο Μανάστρα σκότωσε τον Καλογιάν, αλλά υποθέτουν ότι οι Έλληνες τον είχαν πείσει να στραφεί εναντίον του τσάρου.
Η βασιλεία του Καλογιάν ήταν περίοδος επέκτασης και πολιτικής ανόδου της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Θεωρείται ένας από τους μεγάλους Βούλγαρους αυτοκράτορες. Η κορυφή Καλογιάν Νουνατάκ στα Βουνά Τάνγκρα στο Νησί Λίβινγκστον των Νοτίων Σέτλαντ στην Ανταρκτική έχει ονομαστεί έτσι προς τιμήν του.
Οικογένεια
Η σύζυγός του Καλογιάν ήταν Κουμάνα πριγκίπισσα. Σύμφωνα με παραφιλολογία καταγραμμένη από τον Ωμπρί ντε Τρουά-Φοντέν, προσπάθησε να αποπλανήσει το Λατίνο αυτοκράτορα Βαλδουίνο, που είχε φυλακιστεί στο Τάρνοβο. Ωστόσο, ο Βαλδουίνος την απέρριψε και για το λόγο αυτό εκείνη τον κατηγόρησε ότι αυτός προσπάθησε να την αποπλανήσει. Ετσι εξοργισμένος ο Καλογιάν σκότωσε το Βαλδουίνο και έρριξε το πτώμα του στα σκυλιά. Βασισμένη στην ιστορία του Πετεφρή και της συζύγου του, η φήμη είναι προφανώς αναξιόπιστη, σύμφωνα με το Ματζεάρου. Μετά το θάνατο του Καλογιάν η χήρα του παντρεύτηκε το διάδοχό του, Μπορίλ.
Είχε μία κόρη την Μαρία της Βουλγαρίας, αυτοκράτειρα των Λατίνων από τον πρώτο του γάμο με την Άννα των Κουμάνων, παντρεύτηκε τον Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Ερρίκο της Φλάνδρας για να ισχυροποιήσει την νέα συμμαχία του διαδόχου του Μπόριλ με τον Ερρίκο. Υπάρχουν υποψίες ότι η Μαρία συμμετείχε στην δολοφονία του άντρα της, ο οποίος πέθανε από δηλητηρίαση στις 11 Ιουνίου του 1216.
Εναλλακτικοί τίτλοι
Όταν αναφέρονται στην επικράτεια και στους υπηκόους του Καλογιάν οι σύγχρονές του σταυροφορικές πηγές (όπως οι Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος, Henri de Valenciennes και Robert de Clari) άλλες σύγχρονες πηγές (όπως ο William de Rubruquis και το «Opus Maius» του Ρότζερ Μπέικον) καθώς και οι επιστολές του Λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου της Φλάνδρας παρουσιάζουν τον Καλογιάν ως Βασιλιά της Βλαχίας, ηγεμόνα των Βλάχων και αρχηγό των Βλαχικών στρατιών, και μερικές φορές ως ηγεμόνα Βλάχων και Βουλγάρων. Αυτές οι πηγές μιλάνε κυρίως για Βλάχους και αποκαλούν τον Ιωανίτση Βλάχο και κύριο των Βλάχων (Blachorum domino).
Οι παπικές και ντόπιες πηγές τον ονομάζουν Καλογιάν ηγεμόνα όλων των Βουλγάρων και των Βλάχων ((omnium) Bulgarorum atque Blachorum) και όλης της Βουλγαρίας και της Βλαχίας ((totius) Bulgarie ac Blachie), ή απλά της Βουλγαρίας. Παρομοίως η κεφαλή της εκκλησίας (ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλι του Τάρνοβο) περιγράφεται ως της Βουλγάρικης και Βλάχικης Εκκλησίας (Bulgarorum et Blacorum Ecclesiam).
Ο Βυζαντινός ιστορικός της εποχής, Νικήτας Χωνιάτης χρησιμοποιεί αδιακρίτως τους όρους Μυσοί, Βούλγαροι και Βλάχοι για τον λαό, προτιμώντας το Μυσία για την χώρα και το Βλάχος για την περιγραφή των ανθρώπων και της γλώσσας. Συμπεραίνεται ότι γεωγραφικά η μεσαιωνική εν λόγω Βλαχία (διαφορετική από την Μεγάλη Βλαχία της Θεσσαλίας και από την μετέπειτα Βλαχία της περιοχής βορείως του Δούναβη) συμπίπτει με την πρώην Ρωμαϊκή επαρχία Moesia Inferior (Μυσία, Χωνιάτης 481), και διαχωρίζεται από το Βυζαντινό θέμα της Βουλγαρίας (Χωνιάτης, 488). Αυτός ο διαχωρισμός επιβεβαιώνεται από τον λίγο προγενέστερο χρονικογράφο της τρίτης Σταυροφορίας, ο οποίος περιγράφει τους προκατόχους του Καλογιάν το 1189 ως ηγεμόνες «των Βλάχων και του μεγαλύτερου μέρους των Βουλγάρων» (Blacorum et maxime partis Bulgarorum, Ansbert, 58).
Ο Βυζαντινός ιστορικός του 13ου αιώνα, Θεόδωρος Σκουταριώτης, ονόμαζε τον Καλογιάν «Ο Βούλγαρος Ιωάννης» ή «Βούλγαρος βασιλεύς» και έγραφε για «Βούλγαρους», «Βουλγαρική γη» και «Βουλγαρικά ζητήματα», ενώ αποκαλούσε τον Ιβάν Ασέν Α΄ ως «τσάρο των Βουλγάρων». Την ίδια οπτική γωνία για τα ίδια άτομα και γεγονότα είχαν και διάφοροι άλλοι Βυζαντινοί συγγραφείς του 13ου και 14ου αιώνα, όπως ο Γεώργιος Ακροπολίτης, ο Γεώργιος Παχυμέρης και ο Νικηφόρος Γρηγοράς.
Οι ντόπιες κρατικές πηγές, γραμμένες στην Παλαιά Βουλγαρική γλώσσα, χρησιμοποιούν τον όρο «Αυτοκράτορας των Βουλγάρων» όπως κάνουν και οι λογοτεχνικές πηγές, μαζί με τους όρους «Βουλγάρικη γη» και «Βουλγάρικη γλώσσα»
Σχεδόν από την βασιλεία του τσάρου Μπόριλ και ολοκληρωτικά τον καιρό του τσάρου Ιβάν Ασέν Β΄, τα ονόματα Βλαχία, Βλάχοι και Βλάχικος εξαφανίζονται από όλες τις ιστορικές πηγές που συνδέονται με την Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Όλες οι μεταγενέστερες πηγές γραμμένες στην Παλαιά Βουλγαρική, χωρίς εξαίρεση αναφέρονται στο κράτος ως «Βουλγαρικό» κατ' αντιστοιχία με τον τίτλο του τσάρου Ιβάν Ασέν Β΄ όπως είναι χαραγμένος σε επιγραφή στο Τάρνοβο από το 1230, «Στον Χριστό, Κύριο, ο καλός και πιστός Τσάρος και αυτοκράτορας των Βουλγάρων, γιος του Ασέν», μια επιγραφή από τον Ναό Μπογιάνα από το 1259: «Αυτό γράφτηκε στην Βουλγάρικη Αυτοκρατορία από τον ευσεβή και ευλαβή Τσάρο Κωνσταντίνο Ασέν» και με μία σημείωση του 1269/70: «Τα χρόνια του πιστού τσάρου Κωνσταντίνου, που βασίλεψε στο Βουλγαρικό θρόνο». (Επιπλέον τα ονόματα Βλαχία και Βλάχος δεν αναφέρονται ούτε από τους προγενέστερους Βυζαντινούς συγγραφείς Μιχαήλ Ψελλό, Άννα Κομνηνή και Μιχαήλ Ατταλειάτη σε συμφραζόμενα για την γη και τον πληθυσμό μεταξύ του Δούναβη και της Ροδόπης. Έτσι η χρήση του όρου «Βλαχία» και των παραγώγων της για την περιοχή περιορίζεται μόνο στις δύο δεκαετίες μεταξύ 1186 και 1207. )
Οι σύγχρονες επεκτάσεις αυτών των ονομάτων είναι περισσότερο εθνικές και πολιτισμικές παρά γεωγραφικές, και αμφισβητούνται έντονα. Πολλά μπορούν να υποτεθούν για τους Ρωμανόφωνους και Σλαβόφωνους υπηκόους του Καλογιάν, την ακριβή έκταση της αυτοκρατορίας του και την δική του εθνική προέλευση. Αυτές οι περιγραφές τονίζουν το γεγονός ότι αντλούσε την δύναμή του από περισσότερες πηγές. Ήθελε να συνδεθεί με την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, τονίζοντας τις παπικές πηγές του στέμματός του, ισχυριζόμενος ότι ο πάπας είχε προσφέρει το αυτοκρατορικό στέμμα και στους ηγεμόνες της πρώτης αυτοκρατορίας. Στην αλληλογραφία του με τον Καλογιάν, ο Πάπας Ινοκκέντιος Γ΄ του υπέδειξε ότι ήταν απόγονος και των αυτοκρατόρων της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και ευγενών της Ρώμης.
Η Ακαδημαϊκή παράδοση της ερμηνείας της ευρείας χρήσης του ονόματος «Βλάχοι» σε αυτή την περίπτωση, ως τίποτα παραπάνω από εφήμερο υποκατάστατο και ως σύγχυση των μεσαιωνικών συγγραφέων, θεμελιώθηκε το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα από τον Τσέχο ιστορικό Κονσταντίν Γιόσεφ Γίρετσεκ στο έργο του «Ιστορία των Βουλγάρων» που πρωτοεκδόθηκε το 1876, στο οποίο περιφρόνησε την ιδέα ότι οι Βλάχοι είχαν συμμετοχή σε αυτές τις διαδικασίες. και υποστηρίζεται από τον σύγχρονο Βούλγαρο μεσαιωνιστή και ερευνητή των Ασέν, Ιβάν Μποζίλοβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Οίκος των Ασέν
Ζαν-Ανρί Φαμπρ
Ο Ζαν-Ανρί  Καζιμίρ Φαμπρ, γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1823 στο Σαιν-Λεόν ντυ Λεβεζού (Αβεϊρόν) και απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 1915 στο Σερινιάν-ντυ-Κοντά (Βωκλύζ), ήταν Γάλλος επιστήμονας, ουμανιστής, νατουραλιστής, μεγάλος εντομολόγος, συγγραφέας με ιδιαίτερη αγάπη για τη φύση και, ταυτόχρονα, ποιητής, βραβευμένος από τη Γαλλική Ακαδημία, αλλά και έχοντας λάβει πολλά άλλα βραβεία.
Θεωρείται ως ένας από τους πατέρες της ηθολογίας, επιστήμης της συμπεριφοράς των ειδών, και της οικοφυσιολογίας.
Οι ανακαλύψεις του θεωρούνται υψηλής σημασίας στη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και κυρίως την Ιαπωνία όπου ο Ζαν-Ανρί Φαμπρ θεωρείται ως το απόλυτο πρότυπο του συνδυασμού μεταξύ επιστήμονα και ανθρώπου των γραμμάτων και, ως αποτέλεσμα, βρίσκεται στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Δημοτικού. Είναι επίσης γνωστός παγκοσμίως για το έργο του Εντομολογικές Αναμνήσεις ("Souvenirs entomologiques"), το οποίο μεταφράστηκε σε δεκαπέντε γλώσσες.
« Ένας μεγάλος σοφός που σκέφτεται ωσάν φιλόσοφος, βλέπει ωσάν καλλιτέχνης, αισθάνεται και εκφράζεται ωσάν ποιητής », έτσι χαρακτήρισε ο Ζαν Ροστάν τον Ζαν-Ανρί Φαμπρ.
Επίσης
Ο Φλαμανδός γνωστός καλλιτέχνης Γιαν Φαμπρ υποστηρίζει ότι είναι απόγονος του Ζαν-Ανρί Φαμπρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Ηθολογία Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι οικολόγοι Κατηγορία:Εντομολογία
Πλατιά Άμμος Λάρισας
Η Πλατιά Άμμος ή Πλατειά Άμμος είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός και παραλία του Δήμου Αγιάς στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας. Βρίσκεται στα παρράλια του Θερμαϊκού κόλπου, ανάμεσα στην Καρίτσα (στα ΒΔ.) και το Κόκκινο Νερό (στα ΝΑ.). Προσεγγίζεται αφήνοντας το Κόκκινο Νερό και συνεχίζοντας πλέον ανηφορικά, τον δρόμο προς το Στόμιο. Τα τεράστια πλατάνια που σκιάζουν τις μεσημεριανές ώρες την παραλία, προσφέροντας μια φυσική ομπρέλα και τα ασπρόμαυρα βότσαλα με την πλατιά αμμουδιά που την κοσμούν, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της. Απογράφονται για πρώτη φορά, ως ξεχωριστός οικισμός, το 2001 στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Καρίτσης του δήμου Ευρυμενών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Καρίτσα, το Κόκκινο Νερόα και την Αγία Παρασκευή αποτελούν την κοινότητα Καρίτσης που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ευρυμενών του Δήμου Αγιάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011  απογράφησαν 3 κάτοικοι ενώ το 2001 ήταν και πάλι 3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης
Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης ή Ερρίκος ο Ανίκανος (Enrique IV de Castilla, Βαγιαδολίδ, 5 Ιανουαρίου 1425 - 11 Δεκεμβρίου 1474), μέλος του Οίκου της Τραστάμαρα κλάδου του Οίκου της Ιβρέας ήταν Βασιλιάς της Καστίλης και της Λεόν (1454 - 1474). Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης ήταν γιος και διάδοχος του Ιωάννη Β΄ της Καστίλης και της Μαρίας των Τραστάμαρα, κόρης του θείου του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας. Στην εποχή του η δύναμη των ευγενών αυξήθηκε και το έθνος του έγινε περισσότερο επικεντρωτικό, εκτόπισε τη μεγαλύτερη αδελφή του Ελεονώρα, πριγκίπισσα των Αστουριών και ορίστηκε διάδοχος του θρόνου και πρίγκιπας των Αστουριών.
Άνοδος στον θρόνο
Όταν γεννήθηκε το Βασίλειο της Καστίλης βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Αλβάρο ντι Λούνα, δούκα του Τρουχίγιο (1390 - 1453) που επέλεξε να τοποθετήσει στη συνοδεία του μικρού Ερρίκου συνομήλικους ευγενείς, ένας από αυτούς ήταν ο Ιωάννης Πατσέκο που έγινε ο πιο πιστός του σύντροφος. Οι διαμάχες και οι συνωμοσίες ανάμεσα στα μέλη της αριστοκρατίας ιδιαίτερα τον Αλβάρο ντι Λούνα και τους Ινφάντες της Αραγωνίας ήταν συνεχείς. Ο Ερρίκος Δ΄ έγινε ο πρώτος και μοναδικός πρίγκιπας της Χαέν. Νίκησε τους Ινφάντες της Αραγωνίας στην "Πρώτη μάχη του Ολμέδο" (1445), από τότε η δύναμη του Αλβάρο ντι Λούνα εξασθένησε και ανέλαβαν προσωπικά την εξουσία ο Ερρίκος Δ΄ και ο Ιωάννης Πατσέκο. Ο πατέρας του Ιωάννης Β΄ πέθανε (20 Ιουλίου 1454) και ο Ερρίκος Δ΄ ανακυρήχτηκε την επόμενη μέρα νέος βασιλιάς της Καστίλης.
Η προτεραιότητα του νέου βασιλιά ήταν η συμμαχία του με την Πορτογαλία, προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα της Πορτογαλίας κόρη του βασιλιά Εδουάρδου του Φιλοσόφου από τον Οίκο των Αβίς (1455). Μετά τον γάμο τους συναντήθηκε στην Έλβα με τον αδελφό της, βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσο τον Αφρικανό (1456). Ζήτησε τη μεσολάβηση του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας για να κλείσει ειρήνη με τη Γαλλία και το Βασίλειο της Αραγωνίας, γι'αυτό έδωσε συγχώρεση σε πολλούς αριστοκράτες. Συγκάλεσε τα Κορτές με στόχο να προετοιμάσουν επίθεση στο Εμιράτο της Γρανάδας. Οι εκστρατείες που ακολούθησαν περιορίστηκαν μόνο σε λεηλασίες (1455, 1458) αποφεύγοντας να δώσουν κανονικές μάχες. Δεν είχε μεγάλη δημοφιλία ούτε από τον λαό, ούτε από την αριστοκρατία, ο Ιωάννης Πατσέκο, μαρκήσιος της Βιγιένα και ο αδελφός του Πέτρο Τζιρόν είχαν σχεδόν όλη την εξουσία. Ο Ερρίκος Δ΄ αναγκάστηκε να δώσει εξουσίες και σε άλλους ευγενείς για να περιορίσει τις αντιδράσεις όπως ο Μπελτράν ντε λα Κουέβα, ο Μιγκέλ Λούκας ντε Ιράνζο και ο Γκομέζ ντε Κάσερες.
Σύγκρουση με την Αραγωνία
Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας πέθανε (1458) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας, αμέσως έδειξε ενδιαφέρον για το βασίλειο της Καστίλης και υποστήριξε την αριστοκρατία απέναντι στις φιλοδοξίες του Ιωάννη Πατσέκο. Με την υποστήριξη του Ερρίκου Δ΄ ο Πατσέκο έκανε κατάσχεση στην περιουσία του Αλβάρο ντι Λούνα αλλά η χήρα του συμμάχησε με την Οικογένεια Μεντόσα και η αριστοκρατία διχάστηκε. Οι διαδικασίες είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τον Μάρτιο του 1460 η "Λίγκα του Βορρά". Η αντιπολίτευση δημιούργησε μια ισχυρή ομάδα ευγενών που κέρδισε την υποστήριξη του μικρού Αλφόνσου των Αστουριών, ετεροθαλούς αδελφού του Ερρίκου Δ΄ και πρίγκιπα των Αστουριών. Ο Ερρίκος Δ΄ σαν απάντηση στον βασιλιά της Αραγωνίας ετοιμάστηκε να επιτεθεί στο Βασίλειο της Ναβάρρας, τον υποστήριξε ο Κάρολος, πρίγκιπας της Βιάνα γιος του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας που ήρθε σε σύγκρουση με τον πατέρα του όταν αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Η εκστρατεία ήταν επιτυχής, τον Αύγουστο του 1461 ο Ερρίκος Δ΄ έκλεισε ειρήνη με τη "Λίγκα του Βορρά"', κατόπιν τιμώρησε την Οικογένεια Μεντόσα που είχε επιτρέψει στον Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας να επέμβει στην Καστίλη.
Ο Ιωάννης Β΄ βρέθηκε σε σύγκρουση με το Πριγκιπάτο της Καταλωνίας, με τον θάνατο του γιου του Καρόλου της Βιένα το πριγκιπάτο εξέλεξε νέο κόμη της Καταλωνίας τον Ερρίκο Δ΄ (11 Αυγούστου 1462). Η επέμβαση του Ερρίκου έφερε σύγκρουση ανάμεσα στον ίδιο και τον Ιωάννη Β΄, η Καταλωνία έγινε η πιο ασταθής περιοχή για το Στέμμα της Αραγωνίας. Οι προσπάθειες του ήταν ανεπιτυχείς, η οικονομία του κατέρρευσε χάρη στη Γαλλία που είχε κλείσει ειρήνη με τον Ιωάννη Β΄ στην Μπαγιόν. Θ Ερρίκος Δ΄ αναγκάστηκε να συμφωνήσει με τη "Συνθήκη της Μπαγιόν" και οι Καταλανοί τον εγκατέλειψαν. Ο Ερρίκος Δ΄ πέρασε τον περισσότερο χρόνο του στα ανάκτορα του στο Αλκάθαρ της Σεβίλλης, το Αλκάθαρ θα αντικατασταθεί αργότερα από τους βασιλείς της Ισπανίας με το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.
Πρώτος γάμος
Ο πρίγκιπας Ερρίκος παντρεύτηκε την Ινφάντα Λευκή που αργότερα έγινε η βασίλισσα Λευκή Β΄ της Ναβάρρας σε ηλικία 15 ετών (1440), η τελετή έγινε από τον Χουάν ντε Θερβάντες. Οι γονείς της νύφης ήταν ο Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας και η Λευκή Α΄ της Ναβάρρας, ο γάμος ήταν όρος της ειρηνικής συμφωνίας ανάμεσα στην Καστίλη και τη Ναβάρρα (1426). Η προίκα περιείχε εδάφη που ανήκαν στη Ναβάρρα αλλά είχαν κατακτηθεί από την Καστίλη στη διάρκεια του πολέμου, οι Καστιλιανοί συμφώνησαν να παραδώσουν τα εδάφη με τον όρο να τα πάρουν πίσω σαν προίκα. Ο επίσκοπος της Σεγόβια Λουί Βάθκεθ ντε Ακούνια ακύρωσε τον Μάιο του 1453 τον γάμο ανάμεσα στον Ερρίκο και τη Λευκή χάρη στις φήμες που κυκλοφορούσαν για τη σεξουαλική ανικανότητα του Ερρίκου επειδή έπεσε θύμα σε μάγια μιας κατάρας. Το γεγονός ανταποκρίθηκε στις πολιτικές συνθήκες της εποχής, ο Ερρίκος υποστήριξε τον Κάρολο πρίγκιπα της Βιάνα για τον θρόνο της Ναβάρρας εναντίον του πατέρα του από το 1451 και ο Αλβάρο ντε Λούνα εκτελέστηκε τον Μάιο του 1453 με αποτέλεσμα να πάρει ο Ερρίκος όλη την εξουσία στην Καστίλη.
Ο Ερρίκος Δ΄ ισχυρίστηκε ότι δεν μπόρεσε να κάνει παιδί παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει περισσότερα από τρία χρόνια, το ανώτερο όριο σύμφωνα με την εκκλησία. Πολλές πόρνες από τη Σεγόβια ισχυρίστηκαν ότι είχαν σεξουαλικές επαφές με τον Ερρίκο και επιβεβαίωσαν την ανικανότητα του. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το κόλπο ήταν σκόπιμο επειδή ήθελε να χωρίσει τη Λευκή που ήταν ξαδέλφη του για να παντρευτεί μια άλλη ξαδέλφη του τη Ιωάννα της Πορτογαλίας. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι το μαγικό ξόρκι έγινε μόνο για τον συγκεκριμένο γάμο και δεν είχε καμιά σχέση με επόμενες συζύγους. Το αίτημα του έγινε δεκτό από τον πάπα Νικόλαο Ε΄ που του έδωσε την άδεια να παντρευτεί την Ιωάννα, αδελφή του Πορτογάλου βασιλιά. Ο ιστορικός Αλφόνσος της Παλένθια (1423 - 1492) ένας από τους πιο σκληρούς επικριτές του Ερρίκου γράφει ότι σκόπιμα ο βασιλιάς ήθελε να διαλύσει τον γάμο του επειδή δεν αγαπούσε τη γυναίκα του και έδειξε απέναντι της την πιο αισχρή συμπεριφορά. Η Λευκή επέτρεψε ωστόσο στον Ερρίκο Δ΄ να κρατήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο της Ναβάρρας που είχε πάρει από την ίδια και να τα χρησιμοποιήσει σαν όπλο εναντίον του πατέρα της.
Δεύτερος γάμος
Η διακοπή των σχέσεων με την Αραγωνία τον οδήγησε σε προσέγγιση με την Πορτογαλία, πριν ολοκληρωθεί το διαζύγιο του με τη Λευκή τον Μάρτιο του 1453 δεν υπήρχε καμιά καταγραφή για τη δεύτερη σύζυγο του Λευκή, αδελφή του Πορτογάλου βασιλιά Αλφόνσου του Αφρικανού. Οι πρώτες επαφές έγιναν τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, οι διαπραγματεύσεις κράτησαν πολύ χρόνο και ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1455. Η Ιωάννα σύμφωνα με τους ιστορικούς δεν του πρόσφερε καθόλου προίκα και δήλωσε ότι δεν θα του επιστρέψει τίποτα αν ο γάμος αποτύχει, ο μεγάλος χρόνος των διαπραγματεύσεων μάλλον είχε σαν αιτία τις φήμες για την ανικανότητα του Ερρίκου. Ο γάμος έγινε τον Μάιο του 1455 αλλά χωρίς κανένα επίσημο έγγραφο απαλλαγής λόγω συγγένειας αφού οι μητέρες τους ήταν αδέλφια και οι γιαγιάδες τους μέσω των πατεράδων τους ετεροθαλείς αδελφές. Το ζευγάρι έκανε μια κόρη την Ιωάννα (28 Φεβρουαρίου 1462) αλλά η πατρότητα της αμφισβητήθηκε έντονα όταν ξέσπασε με τον θάνατο του Ερρίκου Δ΄ ο πόλεμος διαδοχής. Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης ήταν 26 ετών όταν γεννήθηκε η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή του Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του με την Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (1447). Είχε έντονο ενδιαφέρον για τον γάμο της και προχώρησε σε πολλές διαπραγματεύσεις, όταν ήταν έξι ετών την αρραβώνιασε με τον ξάδελφο της Φερδινάνδο γιο του Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας αλλά η σχέση δεν προχώρησε.
Εμφύλιος πόλεμος
Ο Ερρίκος πριν τη γέννηση της κόρης του συγκάλεσε την αυλή στη Μαδρίτη στην οποία η Ιωάννα ορκίστηκε πριγκίπισσα των Αστουριών. Μια σύγκρουση ξέσπασε ωστόσο στην αριστοκρατία όταν ο Μπελτράν ντε λα Κουέβα έδιωξε τον Ιωάννη Πατσέκο μαρκήσιο της Βιγιένα και τον αδελφό του Πέντρο Γκιρόν κύριο της Καλατράβα από τα ανάκτορα. Η στάση αυτή έφερε μια σειρά από συμμαχίες, ο Μεντόσα υποστήριξε τον βασιλιά και ο Πατσέκο δημιούργησε ξανά την αριστοκρατική ομάδα με στόχο να εκμηδενίσει τις εξουσίες του Μπελτράν ντε λα Κουέβα. Υπήρχαν πολλές αμφιβολίες σχετικά με την πατρότητα της κόρης του Ερρίκου που πήρε το προσωνύμιο "Μπελτρανέζα". Οι ευγενείς των πόλεων που είχαν υπό τον έλεγχο τους τα αδέλφια του βασιλιά Αλφόνσο και Ισαβέλλα πίεζαν τον Ερρίκο Δ΄ να χωρίσει την Ιωάννα και να αναγνωρίσει σαν νόμιμο διάδοχο τον Αλφόνσο. Ο Αλφόνσος πήρε τον τίτλο του Πρίγκιπα των Αστουριών τον οποίο κατείχε η Ιωάννα, o Ερρίκος συμφωνούσε με τον συμβιβασμό μόνο με την προϋπόθεση να παντρευτεί ο Αλφόνσος την Ιωάννα.
Ο Ερρίκος Δ΄ πήρε πίσω σύντομα όλες τις υποσχέσεις του και ανακήρυξε διάδοχο την Ιωάννα, οι ευγενείς αντιδρώντας έντονα έστεψαν στην Άβιλα νέο βασιλιά τον Αλφόνσο, η πράξη αυτή έμεινε γνωστή ιστορικά σαν "Φάρσα της Άβιλα". Ο Αλφόνσος από τότε συμπεριφερόταν σαν κανονικός βασιλιάς μοιράζοντας τίτλους και αξιώματα, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος που έληξε στη "Δεύτερη μάχη του Ολμέδο" (1467) χωρίς νικητή. Ο Αλφόνσος πέθανε την επόμενη χρονιά σε ηλικία 15 ετών από τη βουβωνική πανώλη ή ίσως να δηλητηριάστηκε (1468), στη διαθήκη του έδωσε όλα τα δικαιώματα του στη μικρότερη αδελφή του Ισαβέλλα. Ο Ερρίκος Δ΄ τελικά συνθηκολόγησε και αναγκάστηκε να αποκηρύξει την Ιωάννα και να κηρύξει διάδοχο την αδελφή του Ισαβέλλα, συνέχισε την αντίσταση μέχρι τον θάνατο του αλλά όλες οι προσπάθειες έμειναν χωρίς αποτέλεσμα και τον διαδέχθηκε η Ισαβέλλα (1474).
Θεωρίες για ανικανότητα
Μετά τον θάνατο του βασιλιά ξέσπασε πόλεμος για τη διαδοχή, η κόρη του Ιωάννα είχε την υποστήριξη της Πορτογαλίας και η ετεροθαλής αδελφή του Ισαβέλλα είχε την υποστήριξη της Αραγωνίας. Η Γαλλία υποστήριξε στην αρχή την Ιωάννα αλλά μετά την ήττα της στη "μάχη του Τόρο" (1476) άλλαξε στάση και υπέγραψε ειρήνη με την Ισαβέλλα (1478). Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών (1440) τη Λευκή της Ναβάρρας αλλά ο γάμος ακυρώθηκε ύστερα από 13 χρόνια χωρίς να αποκτήσουν παιδιά (1453). Ένα επίσημο διάταγμα επιβεβαίωσε ότι η Λευκή παρέμεινε παρθένα και πόρνες από τη Σεγόβια τη σεξουαλική ανικανότητα του Ερρίκου ίσως και ομοφυλοφιλία. Η Λευκή επέστρεψε στην πατρίδα της, έγινε σε οκτώ χρόνια βασίλισσα της Ναβάρρας και πέθανε κάτω από περίεργες συνθήκες.
Ο Ερρίκος Δ΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα της Πορτογαλίας αδελφή του βασιλιά Αλφόνσου του Αφρικανού (1455) και σε επτά χρόνια γέννησε μια κόρη την Ιωάννα που ονομάστηκε "Μπελτρανέζα". Σε έξι χρόνια μετά τη γέννηση της διαδόχου η αριστοκρατία της Καστίλης εξεγέρθηκε με αίτημα να ακυρωθεί η διαδοχή επειδή η Ιωάννα δεν ήταν παιδί του βασιλιά, ισχυρίστηκαν ότι ήταν κόρη του Μπελτράν ντε λα Κουέβα, 1ου δούκα της Αλμπουκέρκης γι'αυτό ονομάστηκε "Μπελτρανέχα". Η υπόθεση ενισχύθηκε όταν αποκαλύφτηκε ότι η βασίλισσα είχε άλλα δυο νόθα παιδιά με τον ανιψιό του επισκόπου. Οι σύγχρονοι ιστορικοί υποστήριξαν στην πλειοψηφία τους την ανικανότητα του Ερρίκου αλλά τα έγγραφα που υποστήριζαν την άποψη αυτή την εποχή της αδελφής του Ισαβέλλας της Καθολικής θεωρούνται ύποπτα και αναξιόπιστα. Το ζήτημα σχετικά με την πατρότητα της Ιωάννας είναι υπό αμφισβήτηση μέχρι και σήμερα αφού οι πηγές είναι ανεπαρκείς.
Διαδοχή
Το αίνιγμα για την πατρότητα της Ιωάννας, η ανικανότητα του βασιλιά και η μοιχεία της βασίλισσας έφερε μεγάλες συγκρούσεις στην αριστοκρατία μετά τον θάνατο του Ερρίκου, ο βασιλιάς χώρισε τη δεύτερη σύζυγο του όταν αποκαλύφτηκε το σκάνδαλο με τον ανιψιό του επισκόπου Φονσέκα. Ύστερα από μια μεγάλη περίοδο συγκρούσεων ο Ερρίκος Δ΄ όρισε διάδοχο στην Άβιλα τη μικρότερη ετεροθαλή του αδελφή Ισαβέλλα την Καθολική. Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης πέθανε (1474) και τάφηκε στο Βασιλικό Μοναστήρι της Σάντα Μαρία της Γουαδελούπης δίπλα από τη μητέρα του. Ο Ερρίκος Δ΄ περιγράφεται ψηλός, ξανθός, όμορφος αλλά με σπασμένη μύτη από ένα ατύχημα που είχε στην παιδική του ηλικία, το ατύχημα τον έδειχνε πάντα να έχει το βλέμμα του προς τα εκεί που άκουγε όπως "ένα τρομερό λιοντάρι ή ένας ανόητος πίθηκος".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1440 τη 2η εξαδέλφη του Λευκή Β΄ των Τραστάμαρα βασίλισσα της Ναβάρρας, κόρη τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας. Δεν απέκτησαν τέκνα και ο γάμος ακυρώθηκε το 1453.
Το 1455 ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την εξαδέλφη του Ιωάννα των Αβίς, κόρη τού Εδουάρδου της Πορτογαλίας. Η Ιωάννα απέκτησε μία κόρη, που όλοι έλεγαν ότι ήταν κόρη τού Μπελτράν ντε λα Κουέβα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Ουνιάο Ντεσπορτίβα Ολιβεϊρένσε
Η Ουνιάο Ντεσπορτίβα Ολιβεϊρένσε είναι ένας πορτογαλικός, αθλητικός σύλλογος. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1922. Αγωνίζεται στο Estádio Carlos Osório, χωρητικότητας 4000 θεατών. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, rink hockey και καλαθοσφαίρισης.
Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει μόνο μία συμμετοχή στην Πριμέιρα Λίγκα την περίοδο 1945-46. Από την περίοδο 2007-08 αγωνίζεται στη Segunda Liga.
Κάτω Ασέα Αρκαδίας
Η Κάτω Ασέα (Τοπική Κοινότητα Ασέας - Δημοτική Ενότητα Βαλτετσίου), ανήκει στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Η Κάτω Ασέα και μαζί με τον οικισμό της 'Ανω Ασέας αποτελούν την κοινότητα της Ασέας. Η μεταξύ τους απόσταση είναι περίπου 4 χλμ. Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Κάτω Ασέα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Ασέας, του πρώην Δήμου Βαλτετσίου και αποτέλεσε από το 1998 έως το 2010  διοικητικό κέντρο του Δήμου Βαλτετσίου. Εκεί υπήρχε το Δημαρχείο, οπου σήμερα λειτουργεί σαν ΚΕΠ.
Η Κάτω Ασέα έχει υψόμετρο 656 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και μόνιμο πληθυσμό 47κατοίκους (απογραφή 2011).
Ο οικισμός
Η κάτω Ασέα βρίσκεται επί του επαρχιακού δρόμου Τρίπολης - Μεγαλόπολης, στη δυτική πλευρά του Ασεατικού πεδίου, ενός κατάφυτου γραφικού λεκανοπέδιου με αρκετά χωριά, που εκτείνεται μέχρι τα βουνά της Μεγαλόπολης.
Στην ανατολική πλευρά του δημόσιου δρόμου και σε μικρή απόσταση βορειότερα του λόφου της Ασέας υπάρχει και σήμερα η πηγή του Αλφειού γνωστή ως «Φραγκόβρυσο ή Φραγκόβρυση» την οποία αναφερει ο Παυσανίας (Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις: Αχαϊκά - Αρκαδικά): «Σε απόσταση πέντε περίπου σταδίων από την Ασέα, βρίσκεται η πηγή του Αλφειού, που λίγο απέχει από το δρόμο, καθώς και η πηγή του Ευρώτα, αμέσως πλάι στο δρόμο. Κοντά στην πηγή του Αλφειού βρίσκεται ο ναός της μητέρας των θεών» (Παυσανίου Ελλάδος περιήγησις: Αχαϊκά - Αρκαδικά).
Σήμερα δεν σώζεται βρύση αλλά ευθύς μετά την πηγή σχηματίζεται μικρό ρεύμα, που χάνεται λίγο νοτιότερα και ξαναφαίνεται δυτικότερα για να ενωθεί με άλλες πηγές και να σχηματίσουν τον άνω ρου του ποταμού Αλφειού. Γύρω από το Φραγκόβρυσο υπήρχαν δύο χάνια: Του Φραγκόβρυσου και του Καβουρίνου. Μπροστά από αυτά τα χάνια αναφέρεται ότι υπήρχαν μεγάλα αρχαία μάρμαρα που βοηθούσαν  τους αναβάτες να ανεβαίνουν στα άλογά τους. Στο σημείο αυτό έγινε ένοπλη σύρραξη του Νικηταρά με Τούρκους στις 30 Μαρτίου 1821.
Στο γήπεδο της Κάτω Ασέας πραγματοποιούνται αθλητικοί αγώνες, τα Ηλιοπούλεια, μια διοργάνωση που αποτελεί θεσμό της τοπικής κοινωνίας της ευρύτερης περιοχής με την συμμετοχή αθλητών όλων των ηλικιών.
Αξιοθέατα
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός Ασέας αποτελεί μνημείο νεότερης κληρονομιάς. Ο σταθμός αποτελείται από 2 κτίσματα: Ισόγειο σταθμό επιβατών και δεξαμενή νερού. Όλα τα κτίσματα είναι κατασκευασμένα με λιθοδομή. Εξυπηρετούσε την Σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου - Καλαμάτας όσο αυτή ήταν σε λειτουργία (έως το 2010).
Αρχαία Ασέα
Στην Κάτω Ασέα υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας Ασέας. Η Ασέα οφείλει το όνομά της στον Ασεάτα, έναν από τους 26 επώνυμους γιούς του πρώτου μυθικού βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Σουηδοί και Έλληνες αρχαιολόγοι έκαναν ανασκαφές στη Ακρόπολη της αρχαίας Ασέας. Οι ανασκαφές αυτές έφεραν στο φως ευρήματα που δείχνουν ότι η πολιτιστική της παρουσία αρχίζει περίπου από το 6000 π.Χ. Η Ασέα αποτέλεσε σημαντική πόλη του αρχαίου κόσμου, που πήρε μέρος στις μάχες των Πλαταιών (479 π.χ.) και Μαντίνειας (362 π.χ.). Προσχώρησε επίσης στην Αρκαδική ομοσπονδία που συνέστησε ο Επαμεινώνδας και έπαιξε σημαντικό ρόλο λόγω της στρατηγικής της θέσης. Επίσης οι Ασεάτες βοήθησαν στην ίδρυση της Μεγαλόπολης. Αργότερα προσχώρησε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία (3ος αιών π.Χ.) και μάλιστα απέκτησε το δικαίωμα κοπής χάλκινων νομισμάτων (196 π.Χ.), προς ανταμειβή των υπηρεσιών που προσέφερε. Τέτοια νομίσματα που βρέθηξαν στις ανασκαφές εκτίθενται στο Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας. Οι κάτοικοί επίσης ίδρυσαν την αρχαια Μεγαλόπολη. Ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει ερείπια από την Ακρόπολη της πόλης καθώς και μέρος των τειχών (από την θέση Παλιόκαστρο). Σημαντικά ευρήματα από την Αρχαία Ασέα βρίσκονται στα μουσεία της Τρίπολης (ακέφαλο καθήμενο άγαλμα θεάς - ίσως η Αθηνά), της Τεγέας και του Ναυπλίου, στο Νομισματικό μουσείο Αθηνών και στο Αρχαιολογικό Πανεπιστημιακό μουσείο του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας.
Αθλητισμός
Η Προοδευτική Κάτω Ασέας (επίσημη ονομασία: Α.Ο. Προοδευτική Τέως Δήμου Βαλτετσίου ) εκπροσωπεί την Άνω και την Κάτω Ασέα στο ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενη στα τοπικά πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Αρκαδίας. Οι εντός έδρας αγώνες της διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Κάτω Ασέας. Τελευταία παρουσία της στα πρωταθλήματα ήταν τη σεζόν 2011-12.
Γκορ Βιντάλ
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Ευγένιος Λούις Βιντάλ από μια πολιτική οικογένεια, ο παππούς του από την πλευρά της μητέρας του, Τόμας Πράιορ Γκορ (Thomas Pryor Gore), θήτευσε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών στην πολιτεία της Οκλαχόμα,( 1907 – 21 και 1931 – 37). Ο ίδιος ο Γκορ Βιντάλ ήταν πολιτικός του Δημοκρατικού Κόμματος και δυο φορές κατέβηκε ως υποψήφιος, τη πρώτη για την Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών (Πολιτεία Νέας Υόρκης) και τη δεύτερη για τη Γερουσία των Η.Π.Α ( Καλιφόρνια, 1982).
Ως πολιτικός σχολιαστής
Το βασικό αντικείμενο του Βιντάλ ως πολιτικού σχολιαστή και δοκιμιογράφου ήταν η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών και ειδικότερα, πώς η μιλιταριστική εξωτερική πολιτική του Κράτους Εθνικής Ασφάλειας υποβάθμισε την χώρα σε μια ξεπεσμένη αυτοκρατορία. Τα πολιτικά και πολιτισμικά του δοκίμια έχουν εκδοθεί στα περιοδικά The Nation, New Stateman,  New York Review of Books και Esquire. Ως άνθρωπος του πνεύματος οι δημόσιες αντιπαραθέσεις του με άλλους διανοούμενους πάνω σε θέματα όπως το σεξ, την πολιτικής και τη θρησκεία, συχνά εξελισσόντουσαν σε διαρκείς διαμάχες ( όπως με τους William F. Buckley και Normal Mailer). Επειδή ο Βιντάλ θεωρούσε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες είναι δυναμικά αμφιφυλόφιλοι, απέρριπτε τα επίθετα «ομοφυλοφιλικός» και «ετεροφυλικός» όταν χρησιμοποιούνταν ως ουσιαστικά, θεωρώντας τα ως εν γένει εσφαλμένους όρους οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τον διαχωρισμό και τον έλεγχο των ανθρώπων στην κοινωνία.