cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mr Selfridge
Αξεσουάρ
Kitty Χόκινς/Έντουαρντς (Σειρά 1), βοηθός Καταστήματος
Ρόμπερτ Ουίλιαμς
Βιογραφία
Το 1977 εκπροσώπησε την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Γιουροβίζιον με τον Πασχάλη, τη Μπέσσυ Αργυράκη και τη Μαριάννα Τόλη και έφτασε με το τραγούδι Μάθημα σολφέζ στην πέμπτη θέση.
Το 1991 έγραψε για τη τηλεοπτική σειρά Η λάμψη του Νίκου Φώσκολου τη μουσική και τους στίχους σε πολλά τραγούδια.
Mr Selfridge
Αξεσουάρ
Χάρη Calthorpe (Σειρά 2-3), βοηθός Καταστήματος/Επικεφαλής του τμήματος
Ομορφιά
Kitty Χόκινς/Έντουαρντς (Σειρά 1-4), Επικεφαλής του τμήματος
Ρόμπερτ Ουίλιαμς
Βιογραφία
Σε συνέντευξη του το 2013 ανέφερε ότι εργαζόταν στον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρησης, τον φορέα για τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιστών.
Συνέθεσε επίσης τον ύμνο της Νέας Δημοκρατίας.
Mr Selfridge
Ομορφιά
Η τζέσι Πέρτγουι (Σειρά 2-3), βοηθός Καταστήματος
Ρόμπερτ Ουίλιαμς
Βιογραφία
Απεβίωσε σε 21 Αυγούστου 2022, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο.
Mr Selfridge
Μόδα
Agnes Τάουλερ/Λεκλέρ (Σειρά 1), βοηθός Καταστήματος
Δεσποινίς Ravilious (Σειρά 1), Επικεφαλής του τμήματος
Ρόμπερτ Ουίλιαμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Mr Selfridge
Μόδα
Δεσποινίς Bunting (Σειρά 1), Επικεφαλής του τμήματος
Ρόμπερτ Ουίλιαμς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ελλάδα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1977 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Mr Selfridge
Μόδα
Κε τον τάκερι (Σειρά 2-3), Επικεφαλής του τμήματος
Gordon Selfridge (Σειρά 3), βοηθός Καταστήματος
Η κόνι Χόκινς (Σειρά 3-4), βοηθός Καταστήματος/Επικεφαλής του Τμήματος
Η τζόσι Mardle (Σειρά 3) Επικεφαλής του τμήματος
Φόρτωσης
Gordon Selfridge (Σειρά 2), βοηθός
Γιώργος Towler (Σειρές 1-2) Προϊστάμενος του τμήματος/βοηθός
Ο σαμ (Σειρά 1), βοηθός
Alf (Σειρά 1), βοηθός
Γραφεία
Ο κ. Roger Grove, (Σειρά 1-4), Αρχηγός του Επιτελείου
Ο Κ. Arthur Κραμπ (Σειρά 1-4), Οικονομικών
Harry Selfridge (Σειρά 1-4), Διευθυντής του Καταστήματος
Δις Μπλένκινσοπ (Σειρές 1-2), Γραμματέας
Δεσποινίς Plunket (Σειρά 2-4), Γραμματέας
Gordon Selfridge (Σειρά 3-4), Διευθύνων Σύμβουλος
Η τζόσι Mardle (Σειρά 4), Αρχηγός του Επιτελείου
Σχέδιο
Ο Ανρί Λεκλέρ, (Σειρά 1-3)
Agnes Τάουλερ/Λεκλέρ (Σειρά 1-3)
Pierre Longchamp (Σειρά 3–σήμερα)
Το Palm Court
Ο Κ. Πέρεζ (Σειρά 1), Το Κεφάλι
Ο Βίκτορ Colleano, (Σειρές 1-2), 2013: Σερβιτόρος Κεφάλι, 2014: Κεφάλι
Ο Φράνκο Colleano (Σειρά 2), Head Waiter
Άλλες υπηρεσίες
Gordon Selfridge (Σειρά 2), Τσάι
Γιώργος Towler (Σειρά 3–σήμερα), Επικεφαλής της Ασφάλειας
Δεσποινίς Μπλένκινσοπ (Σειρά 3–σήμερα), Επικεφαλής του Γραφείου Πληροφοριών
Σειρά 1 (2013)
(1908-10)
Σειρά 4 (2016)
(1928-29)
Υποδοχή
Σε μια δημοσκόπηση που φιλοξενείται από το MSN περισσότερο από το 80% των αναγνωστών δήλωσε ότι θα συνεχίσουν να παρακολουθούν το σόου μετά το πρώτο επεισόδιο. Ο Φιλ Χόγκαν γράφοντας για Την Guardian μετάνιωσε για την ιστορία της ανάπτυξης. Παρατήρησε ότι υπάρχει "πολύ κρίση με τόσο λίγο δράμα". Η Daily Mail, ο Ίαν Hyland ήταν εντυπωσιασμένοι με την σειρά και εξήραν τις επιδόσεις της Πίβεν, Tapper and Loftus. Ο Ρος Σουίνι από Cultbox είπε ότι η παράσταση είχε κατεύθυνση, αλλά δεν είχαν "πραγματική ουσία και την πραγματική εκπλήξεις". Εξήρε το κοστούμι των  σχεδιαστών για την "εκπληκτική προσοχή στη λεπτομέρεια". Η Σουζάνα Λαζάρου του Radio Times υποστήριξε ότι ο χαρακτήρας είναι η  σοβαρότητα που απέσπασε την προσοχή από το ρεαλισμό της ιστορίας. Πρόσθεσε το θηλυκό cast ότι δημιούργησε το "οικόπεδο ένταση" που απαιτούνται για να διατηρηθεί η τηλεθέαση. ο Γαβριήλ Tate του Time Out επώνυμα είναι διακριτική, daft σειρά με το ένδοξο τιμές παραγωγής, αλλά αισθάνθηκε ότι ήταν "ιδανικό φυγής για μια κυριακή το βράδυ". Δήλωσε επίσης ότι ο χαρακτήρας του Agnes Τάουλερ ήταν "η καρδιά του show". ο Μπέντζαμιν Secher από Την Daily Telegraph, δήλωσε ότι ''ο Κ. Selfridge είναι "λιγότερο άνετα, πιο χαρισματικός" παραγωγή από Τον Παράδεισο''. Ένα "πλούσιο, κρεμώδης δράμα" και "διασκεδαστικό θέαμα", αλλά τελικά ο Secher δεν πιστεύει την ιστορία. Ο MSN κριτικός Νταν Όουεν επώνυμα "πλούσιο κυριακή το βράδυ με την προβολή". Σκέφτηκε ότι τα "υπέροχα" σκηνικά και τα κοστούμια ήταν  καλύτερα από εκείνα που εμφανίζονται σε συναδέλφους της περιόδου δράμα "Downton Abbey".
Εκπομπές
Το πρόγραμμα διανέμεται διεθνώς από το ITV Studios " Παγκόσμια μάρκα Περιβάλλοντος.  Το ITV πώλησε τη σειρά σε πολλές χώρες το 2012, στο Mipcom εκδήλωση. επιπλέον, έχουν προ-πωληθεί το σόου της Αυστραλίας Επτά Δίκτυο και το δορυφορικό τηλεοπτικό πάροχο, Ναι, στο Ισραήλ. Στις κάτω χώρες, η Σειρά 1 προβλήθηκε να ξεκινάει από τον Αύγουστο του 2013 και η σειρά 2 προβλήθηκε από τον Ιούλιο του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Τζον Στάμος
Ο Ιωάννης (Τζον) Φίλιππος Στάμος (John Phillip Stamos) είναι Αμερικανός ηθοποιός και μουσικός. Γεννήθηκε στις 19 Αυγούστου 1963 στην πόλη Σάιπρες της Καλιφόρνια (Cypress, California) από τη Λορέτα Φίλιπς (Loretta Phillips), μοντέλο, και τον Ουίλιαμ Στάμος (William Stamos), εστιάτορα. Είναι ελληνικής καταγωγής από πατέρα, αγγλο-ιρλανδικής από μητέρα και το οικογενειακό του επώνυμο ήταν αρχικά Σταματόπουλος.
Είναι γνωστός για τη δουλειά του στην τηλεόραση, ειδικά με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως Τζέσι Κατσόπολις (Jesse Katsopolis) στην κωμική σειρά Τρελή Οικογένεια (Full House), του αμερικανικού δικτύου ABC. Από το φινάλε της σειράς, το 1995, ο Στάμος έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές ταινίες και σειρές. Από το 2005, διατελεί εθνικός εκπρόσωπος του αμερικανικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού, αφιερωμένου στην πρόληψη της βρεφικής εγκατάλειψης, Project Cuddle.
Από το 2005 έως το 2009, ο Στάμος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο ιατρικό δράμα Στην Εντατική (ER), του δικτύου NBC, στο ρόλο του Δρ Τόνι Γκέιτς (Dr. Tony Gates). Το Σεπτέμβριο του 2009, άρχισε να παίζει το ρόλο του Άλμπερτ στην αναβίωση του Μπρόντγουεϊ (Broadway) του έργου Bye Bye Birdie. Από το Σεπτέμβριο του 2015 έως το 2016, ο Στάμος πρωταγωνίστησε ως κύριος χαρακτήρας στην κωμική σειρά Grandfathered του δικτύου Fox. Από το 2015, είναι εκτελεστικός παραγωγός της σειράς Fuller House, στο Netflix, στην οποία επίσης κάνει περιστασιακές εμφανίσεις επαναλαμβάνοντας το ρόλο τού Τζέσι Κατσόπολις.
1982-86: Πρώτα χρόνια
Ο Στάμος ξεκίνησε την καριέρα του στην υποκριτική με το ρόλο τού Μπλάκι Πάρις (Blackie Parrish), στη σαπουνόπερα Γενικό Νοσοκομείο (General Hospital) στα τέλη Iανουαρίου του 1982, για τον οποίο ήταν υποψήφιος για το βραβείο Έμμυ Daytime Emmy Award, το 1984. Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, πρωταγωνίστησε στη βραχύβια κωμική σειρά Dreams του CBS, στην οποία έπαιξε έναν επίδοξο μουσικό σε μια μπάντα με το ίδιο όνομα. Αργότερα, έπαιξε ένα ρόλο στην κωμική σειρά You Again? (1986) με τον Jack Klugman.
1987-95: Τρελή Οικογένεια
μικρογραφία|Ο Στάμος στα Βραβεία Grammy το 1990. Στα τέλη της δεκαετίας 1980, η σειρά Τρελή Οικογένεια (Full House) του ABC έγινε σταδιακά επιτυχία και παγίωσε την καριέρα του Στάμος. Ο ίδιος ζήτησε ο χαρακτήρας του να φέρει το επώνυμο Κατσόπολις (ελληνικά: Κατσοπώλης[;]) ώστε να αναδείξει την ελληνική του κληρονομιά, σύμφωνα με το δημιουργό της σειράς Τζεφ Φράνκλιν (Jeff Franklin). Έπαιξε έναν από τους πρωταγωνιστές της σειράς, τον Τζέσι. Το 1995, μετά από οκτώ κύκλους, η σειρά έφτασε στο τέλος της. Από τότε, ο Στάμος διατηρεί στενές σχέσεις με τους συμπρωταγωνιστές του, Bob Saget, Dave Coulier, Lori Loughlin, Jodie Sweetin, Mary-Kate και Ashley Olsen, Andrea Barber, και Candace Cameron Bure.
2010–τώρα: Grandfathered, Fuller House κ.α.
Στις 8 Ιουνίου 2010, ανακοινώθηκε ότι ο Στάμος θα υποδυόταν τον Carl Howell, το νέο ρομαντικό ενδιαφέρον της Emma Pillsbury (Jayma Mays), στο 2ο κύκλο της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς Glee. Το 2011, ο Στάμος είχε έκτακτες συμμετοχές στις σειρές Law & Order: Special Victims Unit και Two and a Half Men. μικρογραφία|Ο Τζον Στάμος το 2012 Από το 2011, ο Στάμος εμφανίστηκε σε σειρά διαφημίσεων της Danone για τη μάρκα γιαουρτιού Oikos. Το Φεβρουάριο του 2012, ανακοινώθηκε ότι ο Στάμος θα έπαιζε έναν από τους κύριους ρόλους της δραματικής τηλεοπτικής ταινίας Little Brother (2012) του Fox.
Το Μάρτιο του 2013, ο Στάμος υπέγραψε για έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στον τρίτο κύκλο της δραματικής σειράς Necessary Roughness του USA Network. Θα έπαιζε επίσης τον κύριο ρόλο στην σαπουνόπερα του ABC, Members Only, αλλά το δίκτυο αποφάσισε να μην προβάλει τη σειρά.
Τον Απρίλιο του 2015, ο Στάμος ανακοίνωσε στην εκπομπή Jimmy Kimmel Live! ότι το Netflix θα αναλάμβανε τη δεκατριών επεισοδίων συνέχεια της σειράς Full House, με τίτλο Fuller House, που θα ξεκινούσε να προβάλεται στις 26 Φεβρουαρίου 2016. Το Σεπτέμβριο, ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά Grandfathered, του Fox, όπου συμπρωταγωνιστούν οι Josh Peck, Christina Milian και Paget Brewster. Το 2016, ο Στάμος εμφανίστηκε στην ταινία Γάμος αλά Ελληνικά 2 (My Big Fat Greek Wedding 2). Από τα τέλη του 2016, συμμετέχει στη μαύρη κωμωδία Scream Queens στο ρόλο του Dr. Brock Holt.
Μουσική και Θέατρο
Ο Στάμος ξεκίνησε μαθήματα ντραμς στην ηλικία των 4 χρόνων, αργότερα ξεκίνησε να παίζει κιθάρα και ίδρυσε το δικό του συγκρότημα με τίτλο Destiny, οι οποίοι έπαιζαν επ' αμοιβή σε πάρκα διασκέδασης και πάρτι.
Συμμετοχές
Ο Στάμος συμμετείχε σε ένα ανεξάρτητης κυκλοφορίας άλμπουμ, το 1994, με τίτλο Shades of Blue μαζί με τους Lanny Cordola, Gary Griffin, Sandra Stephens, Tony Guerrero και David Enos. Το Shades of Blue επανακυκλοφόρησε ψηφιακά μέσω του iTunes και άλλων μέσων το 2010 μετά από μακρά διακοπή παραγωγής. Εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ ως οικοδεσπότης στο Cabaret, καθώς επίσης στα μιούζικαλ Nine και How To Succeed In Business Without Really Trying. Ο Στάμος συμμετείχε στο τραγούδι του Μπίλι Τζόελ (Billy Joel) "Lullabye (Goodnight, My Angel)" στο άλμπουμ του 2006,  Unexpected Dreams – Songs From the Stars.
Στις 30 Μαρτίου 2009, ανακοίνωσε ότι θα έπαιρνε μέρος στην αναβίωση του Μπρόντγουεϊ του έργου Bye Bye Birdie. Ο Στάμος τιμήθηκε με το βραβείο Golden Icon Award 2009–10, ως καλύτερος ηθοποιός σε μιούζικαλ, για την ερμηνεία του σε αυτήν την παραγωγή. Τιμήθηκε επίσης με άστρο στο Hollywood Walk of Fame στις 16 Νοεμβρίου 2009, το οποίο βρίσκεται στη διεύθυνση 7021 Hollywood Blvd.
Ο Στάμος έδωσε συναυλία μαζί με τον Τζον Φόγκερτι στις 24 Απριλίου 2010, κατά τη διάρκεια της οποίας  εναλασσόταν μεταξύ ντεφιού, τυμπάνων και ηλεκτρικού μπάσου. Τον Αύγουστο του 2011, ο Στάμος εμφανίστηκε στο μιούζικαλ Hairspray στο αφμιθέατρο Hollywood Bowl.
Το 2014, ο Στάμος σκηνοθέτησε το μουσικό βίντεο του τραγουδιού Let Yourself be Loved του συγκροτήματος Diamond Carter, που κυκλοφόρησε στο Yahoo Music στις 21 Μαΐου 2014. Αναφέρεται σαν συνδημιουργός του τραγουδιού μαζί με τον Michael Gigante.
The Beach Boys
μικρογραφία|Ο Στάμος μαζί με τους [[The Beach Boys|Beach Boys στο Neal S. Blaisdell Center στη Honolulu, Hawaii, τον Ιανουάριο του 2014]] Ο Στάμος έχει δώσει περιστασιακά, από το 1985, συναυλίες με τους Beach Boys, παίζοντας συνήθως ντραμς και διάφορα άλλα κρουστά όργανα. Το 1988, εμφανίστηκε στο βίντεο του τραγουδιού Kokomο.
Το 1992, έκανε φωνητικά σε μία καινούρια έκδοση του τραγουδιού Forever για το άλμπουμ τους Summer in Paradise. Το τραγούδι ήταν αρχικά γραμμένο και ερμηνευμένο από τον Dennis Wilson και είχε κυκλοφορήσει το 1970. Tο τραγούδι ακούστηκε επίσης δύο φορές στην Τρελή Οικογένεια. Στο μουσικό βίντεο του 1992, με τίτλο Forever by Jesse and the Rippers, εμφανιζόταν κυρίως ο Στάμος, με τρία μέλη των Beach Boys να τραγουδούν μαζί του, τους Carl Wilson, Bruce Johnston και Mike Love.
Από τη δεκαετία 1990, ο Στάμος εμφανίζεται τακτικά με τους Beach Boys σε συναυλίες τους.
Προσωπική ζωή
Ο Στάμος ήταν σε σχέση με την Ρεμπέκα Ρομέιν, μοντέλο και ηθοποιό, από το 1994, αφού γνωρίστηκαν σε επίδειξη μόδας της Victoria's Secret, όπου εκείνη συμμετείχε ως μοντέλο. Αρραβωνιάστηκαν την παραμονή Χριστουγέννων του 1997 και παντρεύτηκαν στις 19 Σεπτεμβρίου 1998 στο Beverly Hills Hotel. Ανακοίνωσαν το χωρισμό τους τον Απρίλιο του 2004. Ο Στάμος έκανε αίτηση διαζυγίου τον Αύγουστο του 2004, το οποίο οριστικοποιήθηκε την 1η Μαρτίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Άνω Λουτράκι Πέλλας
Το Άνω Λουτράκι είναι εγκαταλελειμμένος ορεινός οικισμός στην Κεντρική Μακεδονία και τον δήμο Αλμωπία ς.
Αξιοθέατα
Στο Άνω Λουτράκι βρίσκεται ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος έχει κηρυχθεί μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας. Πρόκειται "για τρίκλιτη βασιλική με υπερώο και χαγιάτι, και έχει υποστεί νεότερες μετασκευές, όπως την κατεδάφιση του πυργοειδούς καμπαναριού. Εσωτερικά έχει διατηρηθεί η αρχική εικόνα του μνημείου, ο βόρειος και ο νότιος τοίχος και τα δύο επιστήλια των κιονοστοιχιών, που είναι κατάγραφα από τοιχογραφίες των τελευταίων δεκαετιών του περασμένου αιώνα. Χαρακτηριστική είναι η αφθονία των ηχητικών αγγείων σε όλο το μήκος των πλαγίων τοίχων. Το τέμπλο διασώζει αξιόλογο γραπτό και γλυπτό φυσιοκρατικό διάκοσμο. Σύμφωνα με την παράδοση η ανέγερση του ναού ανάγεται περί το 1800, αν και τα περισσότερα στοιχεία υποδηλώνουν μια εποχή γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Πέλλας‎ Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Αυτόνομη Περιφέρεια του Μπουγκαινβίλ
Το Μπουγκαινβίλ (επίσημα γνωστό ως Αυτόνομη Περιφέρεια του Μπουγκαινβίλ και παλαιότερα γνωστό ως Βόρειοι Νήσοι του Σολομώντα, είναι μια αυτόνομη περιοχή στην Παπούα Νέα Γουινέα. Το μεγαλύτερο νησί είναι το Μπουγκαινβίλ (επίσης το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους των νησιών του Σολομώντα). Η περιφέρεια περιλαμβάνει επίσης το νησί Μπούκα και διάφορα απομακρυσμένα νησιά, συμπεριλαμβανομένης της ατόλης Κάρτερετ. Η προσωρινή πρωτεύουσα είναι η Μπούκα, αν και αναμένεται ότι η Αράουα θα γίνει η μόνιμη πρωτεύουσα στο μέλλον. Ο πληθυσμός της περιοχής είναι 249.358 κάτοικοι (απογραφή του 2011).
Γεωγραφικά και οικολογικά, η νήσος Μπουγκαινβίλ αποτελεί μέρος του αρχιπελάγους των Νήσων Σολομώντος, αλλά δεν ανήκει στο έθνος των Νήσων Σολομώντος. Η Μπούκα, το Μπουγκαινβίλ και το μεγαλύτερο μέρος των νησιών του Σολομώντα αποτελούν μέρος της οικοπεριφέρειας των δασών των Νήσων Σολομώντος. Η βιοποικιλότητα της περιοχής απειλείται σε μεγάλο βαθμό από δραστηριότητες εξόρυξης, οι οποίες διεξάγονται κατά κύριο λόγο από ξένους επενδυτές.
Ιστορία
μικρογραφία|Παραλία στο Λευκό Νησί του Μπουγκαινβίλ Το νησί ονομάστηκε από τον γάλλο εξερευνητή Λουί-Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ, ο οποίος διεξήγαγε αποστολές στον Ειρηνικό. Υπάρχει ένα ομώνυμο τροπικό φυτό, η Μπουκαμβίλα. Το 1885, το νησί κατελήφθη από γερμανικά διοίκησης ως μέρος της Γερμανικής Νέας Γουινέας. Η Αυστραλία το κατέλαβε το 1914 κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, η Κοινωνία των Εθνών το όρισε ως εντολή και διοικούταν από τους Αυστραλούς, από το 1918 μέχρι την εισβολή των Ιαπώνων το 1942 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το νησί κατέλαβαν Αυστραλιανές, Αμερικανικές και Ιαπωνικές δυνάμεις. Ήταν μια σημαντική βάση για την πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Στις 8 Μαρτίου του 1944, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ειρηνικού, οι Αμερικανικές δυνάμεις δέχτηκαν επίθεση από Ιαπωνικά στρατεύματα στο Λόφο 700 σε αυτό το νησί. Η μάχη διήρκησε πέντε ημέρες, τελειώνοντας με μια Ιαπωνική υποχώρηση.
Η Αυστραλία ανέλαβε τη διοίκηση του νησιού με το τέλος του πολέμου το 1945, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της Παπούα Νέας Γουινέας μέχρι την ανεξαρτησία της 1975. Το Μπουγκαινβίλ ονομάστηκε ως περιοχή εντολής του ΟΗΕ με Αυστραλιανή κυριαρχία, σύμφωνα με το Καταστατικό του Ουεστμίνστερ του 1931 στο Νόμο Έγκρισης του Καταστατικού του Ουεστμίνστερ το 1942 και ως εκ τούτου έχει και τυπικά την εξουσία να το πράξει.
Ανεξαρτησία της Παπούα-Νέα Γουινέα (από το 1975 έως σήμερα)
Το νησί είναι πλούσιο σε χαλκό και χρυσό. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Bougainville Copper Limited, θυγατρική της Rio Tinto, άνοιξε ένα μεγάλο ορυχείο στην Πανγκούνα. Το ορυχείο προκάλεσε αντιδράσεις, για αιτίες όπως οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις, η αποτυχία να μοιραστούν τα οικονομικά οφέλη και αρνητικές κοινωνικές αλλαγές που έφερε το ορυχείο, αφού έφερε μια τοπική αναγέννηση για το αποσχιστικό κίνημα που είχε μείνει αδρανής. Ακτιβιστές διακήρυξαν την ανεξαρτησία του Μπουγκαινβίλ (Δημοκρατία των Βόρειων Νήσων του Σολομώντα) το 1975 και 1990, αλλά και τις δύο φορές κυβερνητικές δυνάμεις κατέστειλαν τους αυτονομιστές.
Το 1988, ο Επαναστατικός Στρατός του Μπουγκαινβίλ (ΕΣΜ) αύξησε σημαντικά τη δραστηριότητά του. Ο πρωθυπουργός Ραμπί Ναμάλιου διέταξε την Αμυντική Δύναμη της Παπούα Νέας Γουινέας (ΑΔΠΝΓ) να καταστείλει την εξέγερση, ενώ η σύγκρουση κλιμακώθηκε σε εμφύλιο πόλεμο. Η ΑΔΠΝΓ υποχώρησε από τις μόνιμες θέσεις στο Μπουγκιανβίλ το 1990, αλλά συνέχισε τη στρατιωτική δράση. Στη σύγκρουση συμμετείχαν ομάδες υπέρ των αυτονομιστών ή της ΑΔΠΝΓ. Ο πόλεμος κόστισε τη ζωή σε περίπου 15.000 με 20.000 άτομα.
Το 1996, ο πρωθυπουργός Τζούλιους Τσαν προσέλαβε την Sandline International, μια ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία που παρείχε μισθοφόρους στον εμφύλιο πόλεμο στη Σιέρα Λεόνε, προκειμένου να καταστείλει την εξέγερση. Η υπόθεση Σάντλαϊν ήταν ένα αμφιλεγόμενο περιστατικό που προέκυψε από την χρήση των μισθοφορικών στρατευμάτων.
Ειρηνευτική συμφωνία και αυτονομία
Η σύγκρουση του Μπουγκαινβίλ έληξε το 1997, μετά από διαπραγματεύσεις με τη διαμεσολάβηση της Νέας Ζηλανδίας. Μια ειρηνευτική συμφωνία ολοκληρώθηκε το 2000 και, μαζί με τον αφοπλισμό, υπήρχε η προϋπόθεση για τη δημιουργία μιας αυτόνομης κυβέρνησης του Μπουγκαινβίλ. Τα μέρη συμφώνησαν να έχουν ένα δημοψήφισμα στο μέλλον, για το αν το νησί θα πρέπει να γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Στις 25 Ιουλίου 2005, ο αρχηγός των ανταρτών Φράνσις Ona πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια. Πρώην επιθεωρητής εταιρείας χαλκού του Μπουγκαινβίλ, ο Όνα ήταν ένα βασικό σχήμα των συγκρούσεων υπέρ της ανεξαρτησίας και είχε αρνηθεί να ενταχθεί επίσημα στην ειρηνευτική διαδικασία.
Το 2015 η Αυστραλία ανακοίνωσε ότι θα δημιουργήσει διπλωματική παρουσία στο Μπουγκαινβίλ για πρώτη φορά. Το 2016, ακύρωσε τα σχέδια αναγνωρίζοντας ότι δεν είχε λάβει την άδεια της κυβέρνησης της Παπούα Νέας Γουινέας.
Κυβέρνηση και πολιτική
Οι εκλογές για την πρώτη αυτόνομη κυβέρνηση πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2005. Εξελέγη ο Τζόζεφ Καμπούι, ηγέτης υπέρ της ανεξαρτησίας. Πέθανε εν υπηρεσία, στις 6 Ιουνίου 2008. Μετά τις ενδιάμεσες εκλογές για να καλυφθεί το υπόλοιπο της θητείας του, ο Τζον Μόμις εξελέγη πρόεδρος το 2010 με πενταετή θητεία. Υποστηρίζει την αυτονομία μέσα σε μια σχέση με την εθνική κυβέρνηση της Παπούα-Νέας Γουινέας.
Το Σύνταγμα του Μπουγκαινβίλ ορίζει ότι η Αυτόνομη Κυβέρνηση του Μπουγκαινβίλ πρέπει να αποτελείται από τρεις κλάδους:
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, 2019
Ο Πρόεδρος Τζον Μόμις επιβεβαίωσε ότι το Μπουγκαινβίλ θα διεξάγει δημοψήφισμα ανεξαρτησίας το 2019. Οι κυβερνήσεις της Παπούα Νέας Γουινέας και του Μπουγκαινβίλ έχουν ορίσει ως ημερομηνία-στόχο την 15 Ιουνίου 2019 για το δημοψήφισμα, το οποίο είναι το τελικό βήμα στην Ειρηνευτική Συμφωνία του Μπουγκαινβίλ. Ωστόσο, το Μπουγκαινβίλ πρέπει να πληροί ορισμένα κριτήρια για να γίνει δημοψήφισμα, όπως το να έχει μια βιώσιμη οικονομία και να ελέγχει τη ροή των παράνομων όπλων. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2017, δεν είχε εκπληρωθεί κάποια από αυτές τις προϋποθέσεις, ενώ ο πρωθυπουργός της Παπούα Νέας Γουινέας Πίτερ Ο΄ Νιλ εξέφρασε ανησυχία εάν θα πληρούνται οι στόχοι μέχρι την ημερομηνία-στόχο του δημοψηφίσματος. Ο αναλυτής του Αυστραλιανού Ινσιτούτου Στρατηγικής Πολιτικής Καρλ Κλάξτον δήλωσε ότι υπάρχει μεγάλη προσδοκία ότι οι κάτοικοι του Μπουγκαινβίλ θα ψηφίσουν υπέρ της ανεξαρτησίας τους.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|500x500εσ|Χάρτης της Αυτόνομης Περιφέρειας του Μπουγκαινβίλ μικρογραφία|500x500εσ|Χάρτης των επαρχιών του Μπουγκαινβίλ Η περιφέρεια χωρίζεται σε τρεις επαρχίες, οι οποίες χωρίζονται σε περιοχές Κυβέρνησης Τοπικού Επιπέδου (ΠΚΤΕ) περιοχές. Για σκοπούς απογραφής, οι ΠΚΤΕ υποδιαιρούνται σε τμήματα και με τη σειρά τους διαιρούνται σε μονάδες απογραφής.
Γλώσσες
Υπάρχουν πολλές αυτόχθονες γλώσσες στην Αυτόνομη Περιφέρεια του Μπουγκαινβίλ, οι οποίες ανήκουν σε τρεις γλωσσικές οικογένειες. Οι γλώσσες που ομιλούνται στο βόρειο άκρο της νήσου Μπουγκαινβίλ, ενώ μερικές που ομιλούνται διάσπαρτα γύρω από την ακτή, ανήκουν στην αυστρονησιακή οικογένεια. Οι γλώσσες της βόρειας-κεντρικής και νότιας πλευράς του νησιού ανήκουν στις γλώσσες των οικογενειών Βόρειου και Νότιου Μπουγκαινβίλ.
Οι πιο ομιλούμενες αυστρονησιακές γλώσσες είναι η Χαλία και οι διαλέκτους της, η οποία ομιλείται στο νησί Μπούκα και τη χερσόνησο Σελάου στο βόρειο Μπουγκαινβίλ. Άλλες γλώσσες της ιδίας οικογένειας είναι οι Νεχάν, Πετάτς, Σόλος, Σαπόσα (Τάιοφ), Χαχόν και Τίνπουτζ, οι οποίες ομιλούνται στο βόρειο τμήμα του Μπουγκαινβίλ, τη Μπούκα και τα γύρω νησιά. Οι γλώσσες αυτές είναι στενά συνδεδεμένες. Οι γλώσσες Μπανόνι και Τοράου είναι αυστρονησιακές γλώσσες, οι οποίες δεν έχουν τόσο στενή σχέση με τις παραπάνω γλώσσες. Οι δύο γλώσσες ομιλούνται στο κεντρικό και νότιο Μπουγκαινβίλ. Η πολυνησιακή γλώσσα Τακούου ομιλείται στην ατόλη Τακούου.
Οι γλώσσες Παπούα περιορίζονται στο κύριο νησί του Μπουγκαινβίλ. Αυτές περιλαμβάνουν τις εξής: την Ροτόκα, μια γλώσσα με πολύ λίγους ήχους, καθώς και τις Έιβο, Τερέι, Κεριάκα, Νασιόι (Κιέτα), Ναγκοβίσι, Σιουάι (Μοτούνα), Μπαϊτσί (μερικές φορές θεωρείται μια διάλεκτος της Σιουάι), Ουισάι και αρκετές άλλες. Αυτές ανήκουν σε δύο γλωσσικές οικογένειες, τις γλώσσες του Βόρειου και Νότιου Μπουγκαινβίλ.
Καμία γλώσσα δεν αποτελεί μητρική για ποσοστό μεγαλύτερο του 20% του πληθυσμού, ενώ οι μεγαλύτερες γλώσσες όπως οι Νασιόι, Κοροκόρο Μουτούνα, Τελέι και Χαλία χωρίζονται σε διαλέκτους που δεν είναι πάντα αμοιβαία κατανοητές. Για γενική επικοινωνία, οι περισσότεροι κάτοικοι του Μπουγκαινβίλ χρησιμοποιούν την Τοκ Πισίν ως λίνγκουα φράνκα, ενώ τουλάχιστον στις παράκτιες περιοχές τα Τοκ Πισίν συχνά διδάσκονται στα παιδιά σε ένα δίγλωσσο περιβάλλον. Τα Αγγλικά και τα Τοκ Πισίν είναι οι επίσημες γλώσσες της τοπικής κυβέρνησης.
Οικονομία
Ένα μικρό ποσοστό της οικονομίας της περιοχής προέρχεται από τις δραστηριότητες εξορύξεων. Η πλειοψηφία της οικονομικής ανάπτυξης προέρχεται από τη γεωργία και την υδατοκαλλιέργεια. Η βιοποικιλότητα της περιοχής, μια από τις σημαντικότερες στην Ωκεανία, απειλείται σε μεγάλο βαθμό από μεταλλευτικές δραστηριότητες, οι οποίες διεξάγονται κυρίως από πλούσιους. Οι εξορυκτικές δραστηριότητες έχουν προκαλέσει πολιτική αναταραχή στην περιοχή πολλές φορές. Τον Ιανουάριο του 2018, η κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας επέβαλε μορατόριουμ σε ορυχείο, σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει την πολιτική αναταραχή η οποία προκλήθηκε από τις εξορύξεις στην περιοχή.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Αυτόνομες περιοχές Κατηγορία:Επαρχίες της Παπούα Νέας Γουινέας
Άπαστρο
Σε ένα διπλό σύστημα αστέρων, όπου ο μικρότερος περιφέρεται γύρω από το μεγαλύτερο, άπαστρο είναι το σημείο της τροχιάς του μικρότερου αστέρα όταν αυτός βρίσκεται στη μεγαλύτερη του απόσταση από το μεγάλο αστέρα. Το άπαστρο της σελήνης και των τεχνητών δορυφόρων που περιφέρονται γύρω από τη Γη λέγεται απόγειο ενώ το άπαστρο της Γης, των πλανητών και λοιπών σωμάτων που περιφέρονται γύρω από τον ήλιο, λέγεται αφήλιο.
Άλλες χρήσεις
Εκτός από την αστρονομική ερμηνεία της λέξης άπαστρο υπάρχει και μία επιπλέον. Το Άπαστρο είναι και ονομασία νησίδας έξω από το ακρωτήριο Συκιά της Χαλκιδικής.
Κατηγορία:Ουράνια μηχανική Κατηγορία:Τροχιές
Κένταυρος (αστερισμός)
Ο Κένταυρος (Λατινικά: Centaurus, συντομογραφία: Cen) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι μεγάλος νότιος αστερισμός και συνορεύει με 8 άλλους αστερισμούς, που είναι οι εξής: Ύδρα, Αντλία, Ιστία, Τρόπις, Μυία, Νότιος Σταυρός, Διαβήτης (αστερισμός) και Λύκος (αστερισμός). Παρά το γεγονός ότι βρισκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Κένταυρος είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, είναι ορατός κατά το μεγαλύτερο μέρος του από την Ελλάδα τις ανοιξιάτικες νύχτες.
Ονομασίες και ιστορία
Ο Άρατος ο Σολεύς τον αποκαλεί με το ίδιο όνομα, που ήταν και το κυρίαρχο στην αρχαία Ελλάδα, και με το συνώνυμο στα έπη και την Αιολική διάλεκτο Ιππότα Φηρ. Ο Απολλόδωρος πίστευε πως ήταν ο Φόλος, που η μετάνοια του Ηρακλή επειδή τον είχε σκοτώσει άδικα τον ανέβασε στον ουρανό με την επωνυμία Ευμενής (= ο καλοπροαίρετος). Αντιθέτως, ο Ερατοσθένης διατεινόταν ότι αντιπροσώπευε τον Χείρωνα, όνομα σε συχνή ποιητική χρήση μέχρι και το τέλος της ρωμαϊκής εποχής (μεταγραφές Chiron και Chyron) και σε νεότερα αστρονομικά έργα για τον αστερισμό μέχρι τον 19ο αιώνα. Ο Χείρων ήταν γιος του Χρόνου και της Ωκεανίδος νύμφης Φιλύρας, από όπου προέρχεται και η ονομασία Φιλυρίδης για τον αστερισμό, μολονότι μία παραλλαγή τον ήθελε Φιλιλυρίδη, τον γιο της Φιλιλύρας (= αυτής που αγαπά τη λύρα) από την οποία και κληρονόμησε το μουσικό του ταλέντο. Τον φαντάζονταν ευγενικό και ήρεμο στην όψη, πολύ διαφορετικό από την απειλητική προδιάθεση του επίσης κενταύρου Τοξότη. Ο μύθος του Χείρωνος πιστευόταν από αρκετούς ότι είχε ιστορικές ρίζες, ακόμα και από τον Νεύτωνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χείρων ήταν ο μυθικός επινοητής των αστερισμών.
Η σύλληψη της μορφής των Κενταύρων στον Όμηρο ή στον Ησίοδος αντιστοιχούσε πιθανώς σε μία κανονική ολόκληρη ανθρώπινη μορφή, και ο Πίνδαρος ήταν ο πρώτος που τους περιέγραψε ως μισούς άλογα και μισούς ανθρώπους, αφού εξαιτίας της μεταπτώσεως του γήινου άξονα, καθώς κυλούσαν οι αιώνες άρχισε να φαίνεται μόνο το πάνω μέρος της μορφής του αστερισμού από την Ελλάδα. Κάποιοι αρχαίοι καλλιτέχνες και μυθολόγοι μετέτρεψαν το ζωικό μέρος σε μέρος ταύρου, απεικονίζοντας έτσι τον Μινώταυρο, ενώ στη Μεσοποταμία τον θεωρούσαν πλήρη ταύρο. Οι Άραβες σχεδίαζαν την αστρική μορφή με το πίσω ήμισυ δανεισμένο από μορφή αρκούδας, αλλά υιοθέτησαν το ελληνικό όνομα. Κάποιοι από τους αστέρες του Κενταύρου και του Λύκου ήταν προηγουμένως συλλογικά γνωστοί στους πρώτους Άραβες ως Al Kadb al Karm, το κλαδί της αμπέλου, ή ως Al Shamarih, τα βάγια (κομμένα κλαδιά φοινικιάς), φορτωμένα με χουρμάδες, που τελικώς ο Kazwini περιέγραψε να κρατά στα χέρια του ο Κένταυρος. Το Al Shamarih παρεφθάρη σε Asemarik και ίσως έδωσε το Asmeat του Bayer, αν και ο τελευταίος δίνει και το όνομα Albeze. Ο Τζιοβάνι Ριτσιόλι ομοίως δίνει για τον Κένταυρο τις ονομασίες Albezze και Albizze. Ο Βρετανός ανατολιστής Τhomas Hyde (1636-1703) μνημονεύει το όνομα Birdun (= άλογο για φόρτωμα) από τον Αλβουμάσαρ.
Ο Robert Recorde (1551) τον ονόμαζε Κένταυρο Χείρωνα, αλλά ο ποιητής Τζον Μίλτον γράφει (το 1667) «Κένταυρος» για τον Τοξότη, όπως και πολλοί άλλοι ως τον 19ο αιώνα. Στην πραγματικότητα ο σημερινός αστερισμός Τοξότης ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία ο πρωταρχικός Κένταυρος στη Μεσοποταμία, ενώ ο «Κένταυρος του Νότου» ήταν μεταγενέστερη ελληνική επινόηση, με αποτέλεσμα μεγάλη σύγχυση ανά τους αιώνες. Κατά τον 17ο αι. διαχωρισμός γινόταν από τους Βρετανούς συγγραφείς με την αναφορά του Κενταύρου αυτού του άρθρου ως «Μεγάλου Κενταύρου» (Great Centaure).
Σε μεσαιωνικές χριστιανικές αστρονομικές πηγές αναφερόταν ως Νώε, αλλά ο Ιούλιος Σίλερ μετέβαλε τη μορφή στον Αβραάμ με τον Ισαάκ, ενώ ο Καίσιος τον παρομοίασε με τον Ναβουχοδονόσωρα όταν «έτρωγε χλόη όπως τα βόδια».
Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος περιγράφει τον Κένταυρο ως έχοντα τον Λύκο (γνωστό ως «Θηρίον» τότε) στο ένα του χέρι και τον Θύρσο στο άλλο. Η μορφή του βλέπει προς τα ανατολικά και, στη Σφαίρα του Φαρνέζε, δείχνει με το αριστερό του χέρι τον Λύκο και τον κυκλικό Βωμό λίγο μακρύτερα. Στον Υγίνο (1488) το Θηρίον κρατείται και πάλι στα τεντωμένα μπροστά χέρια του Κενταύρου, ενώ ο ίδιος έχει ένα παγούρι δεμένο στη μέση του. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες δείχνουν τον θύρσο στο δεξί του χέρι και τον Λύκο να συγκρατείται από το εμπρόσθιο αριστερό του αλογίσιο πόδι, που ήταν και η αραβική αντίληψη. Το Χειρόγραφο του Λέιντεν τον παριστάνει με έντονες γραμμές, χωρίς γενειάδα αλλά με «βαρύ» μουστάκι (!), να φέρει ακόντιο με καρφωμένο λαγό στην άκρη του και να κρατά ένα παιδάκι αντί θηρίου. Ο Burritt τον παρουσιάζει επιτιθέμενο, με το ακόντιο στο δεξί χέρι και ασπίδα στον αριστερό βραχίονα, πάνω στην οποία παριστάνονται ο θύρσος και δοχείο σπονδών, και αυτό το τμήμα του αστερισμού αποκαλείται από τον Grotius Arma.
Ο Άρατος τοποθετούσε ολόκληρο τον Κένταυρο υπό τον Σκορπιό και τις «Χηλές» του (Ζυγό), ένα «σφάλμα» που επέσυρε την κριτική του Ιππάρχου.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο κατάλογος του Γκουλντ απέδιδε στον Κένταυρο 389 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Κένταυρος
Pontiac GTO
Η Pontiac GTO ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από τον αμερικανικό όμιλο αυτοκινήτων της General Motors (GM) και συγκεκριμένα από δύο διαφορετικές θυγατρικές του ομίλου. Αρχικά παρήχθη στις ΗΠΑ από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Pontiac, μεταξύ του 1964 και του 1974, ενώ το διάστημα 2001 - 2006 παραγόταν στην Αυστραλία από την θυγατρική της GM Holden, ως Holden Monaro, και μια αριστεροτίμονη εκδοχή του Monaro εισήχθη στις ΗΠΑ τις σεζόν (model years) του 2004, του 2005 και του 2006 ως Pontiac GTO.
Η αρχική GTO θεωρείται ως ένα πρωτοποριακό για την εποχή του και κλασικό πλέον muscle car της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970. Από το 1964 έως το 1973 είχε στενή συγγένεια με το Pontiac Tempest / LeMans και αποκλειστικά για τη σεζόν του 1974 βασίστηκε στο Pontiac Ventura. Ειδικότερα η GTO των σεζόν του 2004 - 2006 ήταν ουσιαστικά μια αριστεροτίμονη εκδοχή του αυστραλιανού Holden Monaro, το οποίο ήταν μια 2-πορτη κουπέ εκδοχή του σεντάν Holden Commodore.
Πρώτη γενιά (1964 - 1967)
Οι εφευρέτες της GTO πρώτης γενιάς ήταν ο μηχανικός της Pontiac Russell Gee, ειδικός στην μηχανολογία κινητήρων, ο μηχανικός σασί Bill Collins και ο τότε αρχιμηχανικός της Pontiac John Z. DeLorean. Το δημιούργημά τους, η Pontiac GTO, μαζί και με την αντίπαλη Ford Mustang πρώτης γενιάς, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά επίσης το 1964, οδήγησαν στο ξεκίνημα της εποχής των λεγόμενων muscle cars.
Ολόσκορδο
Με την ονομασία ολόσκορδο, ήταν γνωστό φαγητό, ορεκτικό, της Βυζαντινής κουζίνας.
Pontiac GTO
Πρώτη γενιά (1964 - 1967)
Το όνομα του μοντέλου ήταν μια προσωπική ιδέα του ΝτεΛόριαν, εμπνευσμένο από την Ferrari 250 GTO, το επιτυχημένο αγωνιστικό αυτοκίνητο της τότε εποχής. Το ακρωνύμιο GTO σημαίνει στα ιταλικά Gran Turismo Omologato, δηλαδή αυτό που έχει πάρει έγκριση για την κατηγορία Gran Turismo ή κοινώς GT. Η επιλογή αυτή πυροδότησε τότε διαμαρτυρίες από αρκετούς οπαδούς των GT, καθώς θεώρησαν σχεδόν ιεροσυλία τον σφετερισμό αυτού του ονόματος.
Ολόσκορδο
Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία σερβιρόταν πριν το φαγητό σαν ορεκτικό και εκτός τις μέρες νηστείας που ήταν δημοφιλές προτιμούνταν συχνά πριν το γεύμα. Η συνταγή περιελάμβανε σκόρδο που έπαιρναν τις σκελίδες και τις τηγάνιζαν με λάδι και έπειτα τις έτρωγαν με φρέσκο ψωμί. Επίσης το σέρβιραν ως συνοδευτικό ή αρωματικό για άλλα εδέσματα όπως όσπρια.
Pontiac GTO
Πρώτη γενιά (1964 - 1967)
Τα κυριότερα πλεονεκτήματα της αρχικής Pontiac GTO, ήταν η πολύ υψηλή ταχύτητα που μπορούσε να αναπτύξει και η καλή σχέση βάρους / ισχύος. Τα σοβαρότερα μειονεκτήματά της, που επικρίθηκαν έντονα από τον αμερικανικό Τύπο αυτοκινήτου, ήταν η απελπιστικά αργή κινητικότητα του τιμονιού, ιδίως σε όσα αντίτυπα δεν είχαν το έξτρα υδραυλικό τιμόνι, και η κάκιστη πέδηση των φρένων, που όλα έφεραν ταμπούρα (δεν προσφέρονταν δισκόφρενα), σε τέτοιο βαθμό που οι πίσω τροχοί μπορούσαν να χάσουν εύκολα την πρόσφυση με την άσφαλτο.
Ολόσκορδο
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινή κουζίνα Κατηγορία:Ορεκτικά
Pontiac GTO
Πρώτη γενιά (1964 - 1967)
Η πρώτη GTO είχε χρησιμοποιήσει τον μεγαλύτερο κινητήρα που επιτρεπόταν τότε σε όχημα της μεσαίας τάξης: έναν V8 κυβισμού 6.379 κυβικών εκατοστών (389 κυβικών ιντσών). Από το 1966, όταν και υπέστη ένα λίφτινγκ, υιοθέτησε το λεγόμενο «Coke Bottle Design», δηλαδή το ντιζάιν αμαξώματος που παρέπεμπε στο μπουκάλι της Κόκα κόλα. Ένα ντιζάιν της ίδιας φιλοσοφίας υιοθετήθηκε τότε και στο άλλο muscle car της εταιρείας, την Pontiac Firebird πρώτης γενιάς, του 1967 - 1969. left|thumb|Pontiac GTO Coupe του 1967, με εξωτερικό στροφόμετρο. Φαίνεται η σχετική προεξοχή πάνω στο καπό.
Για τη σεζόν (model year) του 1967, η κορυφαία έκδοση της GTO εξοπλίστηκε με έναν κινητήρα 6.560 κυβικών εκατοστών (400 κυβικών ιντσών), με 3 διαφορετικές ρυθμίσεις ισχύος. Η ισχυρότερη απέδιδε ισχύ 360 hp (270 kW) στις 5.100 στροφές το λεπτό, με ροπή 594 N·m (438 ft·lbf) στις 3.600 στροφές το λεπτό. Στο ξεκίνημα της ίδιας σεζόν, επίσης, το άκρως αναχρονιστικό 2-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο αντικαταστάθηκε οριστικά από ένα 3-τάχυτο αυτόματο Turbo-Hydramatic TH-400, που έφερε και λειτουργία Hurst Performance Dual-Gate, επιτρέποντας στον οδηγό να επιλέγει είτε αυτόματη λειτουργία, βάζοντας τον λεβιέ στο «Drive», είτε σειριακή υπό τον έλεγχο του οδηγού. Επιπλέον, τη σεζόν του 1967 εισήχθη και μια εντυπωσιακή σχεδιαστική καινοτομία: ένα στροφόμετρο πάνω στο καπό του αυτοκινήτου, που μάλιστα, αν και εξωτερικό, έφερε και φωτισμό για το βράδυ, δίνοντας έτσι μια εντυπωσιακή αίσθηση κατά τη νυχτερινή οδήγηση. Για όσους πάντως διαφωνούσαν με την ιδέα αυτή, η GTO μπορούσε να παραγγελθεί και με συμβατικό στροφόμετρο στον πίνακα οργάνων.
Δεύτερη γενιά (1968 - 1973)
Στην Pontiac GTO δεύτερης γενιάς καταργήθηκε η κλασική κατακόρυφη διάταξη των μπροστινών φώτων και υιοθετήθηκε μια πιο συμβατική οριζόντια διάταξη. Από την άλλη όμως, προσέφερε την νέα έκδοση GTO Judge, με κρυμμένα αναδιπλούμενα φώτα και η έκδοση αυτή γνώρισε τότε μεγάλη απήχηση, παρά το έξτρα κόστος. Επίσης, διατηρήθηκε το προαιρετικό εξωτερικό στροφόμετρο πάνω στο καπό του αυτοκινήτου και, όπως και στην πρώτη γενιά, όσοι διαφωνούσαν με την ιδέα αυτή, μπορούσαν να παραγγείλουν την GTO και με συμβατικό στροφόμετρο στον πίνακα οργάνων.
Όπως συνέβη και με όλα τα μοντέλα που πωλούντο στις ΗΠΑ, όσες GTO κατασκευάστηκαν από την 1η Ιανουαρίου 1968 και μετά, απέκτησαν στάνταρ μπροστινές ζώνες ασφαλείας, προσκέφαλα στα μπροστινά καθίσματα και πλαϊνούς πορτοκαλί ανακλαστήρες στο αμάξωμα, καθώς όλα αυτά τα στοιχεία εξοπλισμού έγιναν τότε στάνταρ από την αμερικανική νομοθεσία. Το 1969, τα αναχρονιστικά τριγωνάκια στα μπροστινά παράθυρα καταργήθηκαν. thumb|left|Pontiac GTO Sport Coupe του 1970. thumb|left|Pontiac GTO sport coupe του 1973.
Τις σεζόν του 1970 και του 1971, έγιναν δύο συνεχόμενα λίφτινγκ στην εξωτερική εμφάνιση, ενώ η έκδοση Judge με τα αναδιπλούμενα φώτα διακόπηκε οριστικά τον Φεβρουάριο του 1971, και στα τέλη της ίδιας σεζόν η ανοιχτή έκδοση convertible αποσύρθηκε οριστικά από την παραγωγή.
Τη σεζόν του 1972, από ξεχωριστή γραμμή παραγωγής, το GTO έγινε ένα προαιρετικό πακέτο με έξτρα χρέωση 353,88 δολάρια για τα κουπέ Pontiac LeMans και LeMans Sport. Αν και η έκδοση καμπριολέ (convertible) είχε διακοπεί, κατασκευάστηκε επίσημα μόλις ένα τέτοιο αντίτυπο.
Από την ίδια σεζόν, η ισχύς των κινητήρων άρχισε να πέφτει, λόγω των νέων και αυστηρότερων προδιαγραφών στις εκπομπές καυσαερίων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω και με την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973, η οποία έβαλε τέλος στον ξέφρενο συναγωνισμό των κυβικών και έπληξε καίρια τις πωλήσεις, όπως συνέβη τότε και με το σύνολο των Αμερικανικών muscle cars, πολλά από τα οποία διακόπηκαν οριστικά. Το 1972, οι πωλήσεις της GTO κατρακύλησαν κατά 45% ως προς το 1971, πέφτοντας στα 5.811 αυτοκίνητα. Το 1973, πωλήθηκαν μόλις 4.806 αυτοκίνητα, εν μέρει και λόγω εσωτερικού ανταγωνισμού από το νέο τότε Pontiac Grand Am.
Τρίτη γενιά (1974)
Ο μοναδικός διαθέσιμος κινητήρας στην νέα GTO, ήταν ένας 5.7 λίτρων (350 κυβικών ιντσών), με ισχύ 200 hp (149 kW) στις 4.400 στροφές το λεπτό και ροπή 400 N·m (295 ft·lbf) στις 2.800 στροφές το λεπτό.
Ένα GTO τρίτης γενιάς που δοκιμάστηκε τότε από το περιοδικό Cars Magazine, και έφερε το προαιρετικό 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, κατάφερε επιτάχυνση 0-60 μίλια/ώρα (0-97 χλμ./ώρα) σε 7,7 δευτερόλεπτα και 15,72 δευτερόλεπτα στα 88 μίλια/ώρα (142 χλμ./ώρα) για το 1/4 του μιλίου.
Οι συνολικές πωλήσεις του 1974 έφτασαν τα 7.058 αυτοκίνητα, σημειώνοντας μία ελαφρά άνοδο ως προς τα 4.806 αυτοκίνητα που είχαν πωληθεί το 1973. Ωστόσο δεν ήταν πλέον αρκετές για να δικαιολογήσουν τη διατήρηση της παραγωγής του μοντέλου και η μητρική General Motors σύντομα ανακοίνωσε την οριστική διακοπή της GTO, όπως και έγινε εντός της ίδιας σεζόν.
Πρωτότυπο μοντέλο του 1999
Στα επόμενα 30 χρόνια, η Pontiac εξέτασε κατά καιρούς αρκετά σχέδια για την αναβίωση του ονόματος της GTO, αλλά κανένα από αυτά δεν έφτασε στην παραγωγή. Το πιο ελκυστικό από αυτά, ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) που παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ στις 4 Ιανουαρίου 1999, υπό την ονομασία Pontiac GTO.
Διέθετε ένα γενικότερο σχήμα, καθώς και μπροστινή γρίλια και εισαγωγές αέρα στο καπό με εμφανείς επιρροές από το γνωστό ως «Coke Bottle Design», δηλαδή το ντιζάιν των κλασικών GTO που παρέπεμπαν στο μπουκάλι της Κόκα κόλα. Επίσης έφερε και εξωτερικό στροφόμετρο πάνω στο καπό, ως επιπλέον ρετρό αναφορά στις GTO του παρελθόντος. Ήταν μόνο μια σχεδιαστική μελέτη και δεν είχε κινητήρα.
Τέταρτη γενιά (2004 - 2006)
Τελικώς, η Pontiac GTO αναβίωσε στις ΗΠΑ τη σεζόν (model year) του 2004, με βάση την πλατφόρμα V-body του Holden Monaro, το οποίο ήταν μια 2-πορτη έκδοση coupé του αυστραλιανού Holden Commodore VT / VX. Το Commodore είχε, με τη σειρά του, αναπτυχθεί από την εταιρεία Holden από την επιμήκυνση της πλατφόρμας του ευρωπαϊκής σχεδίασης και παραγωγής Opel Omega δεύτερης γενιάς του 1994 - 2003, που μάλιστα διατέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Cadillac Catera μεταξύ των ετών 1996 και 2001.
Εταιρική συμφωνία και αναβίωση
Η αναβίωση αυτή ζητήθηκε από τον τότε πρόεδρο της General Motors Βόρειας Αμερικής Bob Lutz, ο οποίος συνέλαβε την ιδέα να εισάγει ένα μοντέλο που θα βασιζόταν στην κορυφαία έκδοση του Holden Commodore, όταν διάβασε ένα άρθρο του αμερικανικού περιοδικού Car and Driver σχετικά με το Holden Commodore SS, σε σχετικό αφιέρωμα που δημοσιεύτηκε το έτος 2000. Συγκεκριμένα, το Car and Driver επαίνεσε ιδιαίτερα τις αρετές του Commodore SS και τόνισε ότι ο συνδυασμός «ισχυρός V8 κινητήρας και κίνηση στους πίσω τροχούς» ταίριαζαν με την παραδοσιακή αμερικανική φιλοσοφία, αλλά παράλληλα σημείωσε ότι μολονότι ήταν από τα καλύτερα μοντέλα της General Motors τότε, δεν μπορούσε να αποκτηθεί νόμιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λίγο καιρό μετά, ο Bob Lutz και άλλα ανώτατα στελέχη της GM οδήγησαν ένα Holden Monaro, δηλαδή την 2-πορτη έκδοση coupé του σεντάν Commodore, κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού στην Αυστραλία. Αποκομίζοντας άκρως θετικές εντυπώσεις, έκριναν ότι το συγκεκριμένο μοντέλο θα μπορούσε να αναβιώσει το ιστορικό όνομα GTO και, ταυτόχρονα, ότι η εισαγωγή του στις ΗΠΑ θα ήταν κερδοφόρα. Επιπρόσθετα, θα μπορούσε έτσι να καλυφθεί και το κενό που θα άφηνε η οριστική διακοπή της παραγωγής της Pontiac Firebird, που ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2001 και έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2002, με αποτέλεσμα να μείνει τότε η Pontiac χωρίς καθαρόαιμο σπορ μοντέλο.
Η General Motors Βόρειας Αμερικής προέβη τότε σε συμφωνία με την αυστραλιανή Holden για την παραγωγή μιας αριστεροτίμονης εκδοχής του Holden Monaro που θα έφερε το σήμα της Pontiac και λίγο διαφορετική γρίλια μεταξύ των μπροστινών προβολέων, παρόμοια με των άλλων μοντέλων της Pontiac. Το ανώτατο όριο παραγωγής της GTO στο αυστραλιανό εργοστάσιο συναρμολόγησης θα ήταν 18.000 αυτοκίνητα ετησίως και η παραγωγή θα έφτανε έως τη λήξη της σεζόν του 2006.
Στην πράξη, ωστόσο, οι μετέπειτα εξελίξεις ήταν τέτοιες ώστε η νεότερη GTO απεδείχθη σε μεγάλο βαθμό μια de facto ανεπιτυχής προσπάθεια από την πρώτη στιγμή. Παρά την απόφαση όσων στελεχών οδήγησαν το Holden Monaro να την εισάγουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλά άλλα ανώτατα στελέχη του Ομίλου της General Motors διαφώνησαν με την ιδέα και ο Bob Lutz κατανάλωσε εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα για να τους πείσει, καθώς και για να ξεπεράσει ορισμένες ενστάσεις λόγω της τότε νοοτροπίας του Ομίλου για αυτονομία της GM Βόρειας Αμερικής από τις θυγατρικές εταιρείες των άλλων ηπείρων. Το αποτέλεσμα ήταν μια «ανώφελα μεγάλη διάρκεια κύησης», όπως ανέφερε ο ίδιος ο Lutz, και η GTO έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε πολύ μεταγενέστερο έτος της σχεδιαστικής γενιάς της και με πολύ υψηλότερο κόστος από όσο αναμενόταν. Χρονολογικά, ενώ το ντιζάιν του Monaro υπήρχε από το 2001, όταν τελικώς έφτασε στις ΗΠΑ το 2004 είχε αρχίσει πλέον να δείχνει την ηλικία του. Επίσης, ενώ ο στόχος για την αμερικανική αγορά ήταν να έχει τιμή πώλησης 25.000 δολάρια ΗΠΑ, κατά το μεσοδιάστημα είχε σημειωθεί μια κατακόρυφη πτώση της ισοτιμίας του αμερικανικού δολαρίου και, έως την εισαγωγή στην αγορά των ΗΠΑ, η συνεπακόλουθη άνοδος του αυστραλιανού δολαρίου έναντι του αμερικανικού εκτόξευσαν την τιμή της GTO αρκετά πάνω από τα 34.000 δολάρια ΗΠΑ (τιμή υπερβολικά υψηλή για τέτοιας κατηγορίας αυτοκίνητο, με την ισοτιμία του 2004). Αυτοί οι δύο αναπάντεχοι παράγοντες, θεωρείται ιστορικά βέβαιο ότι συνέβαλαν καθοριστικά στην χλιαρή έως αδιάφορη υποδοχή του αυτοκινήτου στις Ηνωμένες Πολιτείες. thumb|left|Pontiac GTO του 2005 - 2006.
Η νεότερη GTO παρήχθη από την Holden (η αυστραλιανή θυγατρική της General Motors) στο προάστιο της Elizabeth στη Νότια Αυστραλία. Τη σεζόν του 2004 έφερε τον V8 κινητήρα LS1 των 5.7 λίτρων της Chevrolet Corvette C5, ενώ τις σεζόν του 2005 και του 2006 έφερε τον V8 κινητήρα LS2 των 6.0 λίτρων της Chevrolet Corvette C6, η οποία εισήχθη τη σεζόν του 2005. Τα δύο αυτά μηχανικά σύνολα στην GTO απέδιδαν 350 hp και 400 hp, αντίστοιχα, ενώ σε όλα τα έτη παραγωγής μπορούσαν να παραγγελθούν είτε με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, είτε με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
2004
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Pontiac GTO κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2003, για τη σεζόν (model year) του 2004, κατά την οποία προσφερόταν στα εξής χρώματα: Μπαρμπάντος Μπλε Μεταλλικό, Cosmos Μωβ Μεταλλικό, Quicksilver Ασημί Μεταλλικο, Μαύρο Φάντασμα Μεταλλικό, Impulse Μπλε Μεταλλικό, Καυτό Κόκκινο και Jacket Κίτρινο. Κυκλοφόρησε σε μία μόνο έκδοση εξοπλισμού, με στάνταρ δερμάτινο σαλόνι, χειριστήρια ελέγχου του ηχοσυστήματος πάνω στο τιμόνι, 6-δισκο CD-changer της Blaupunkt στην κεντρική κονσόλα, φώτα ομίχλης, ζάντες αλουμινίου 17 ιντσών, ελαστικά υψηλών επιδόσεων, 2 μπροστινούς αερόσακους, Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) και διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης. Από την άλλη, ωστόσο, Σύστημα Ελέγχου Ευστάθειας (ESP), πλευρικοί αερόσακοι, δορυφορική πλοήγηση, θερμαινόμενα καθίσματα και ηλιοροφή δεν προσφέρονταν. thumb|right|Pontiac GTO του 2004, στο επίσημο μουσείο της [[Holden στην πολιτεία της Βικτώρια, Αυστραλία.]]
Η General Motors είχε μεγάλες προσδοκίες για επίτευξη πώλησης και των 18.000 αντιτύπων, όσο ήταν το ανώτατο δυνατό ετήσιο όριο παραγωγής, αλλά η υποδοχή της νέας Pontiac GTO στις ΗΠΑ ήταν πολύ χλιαρή. Η σχεδίασή της κυριολεκτικά χλευάστηκε από τους κριτικούς ως πολύ «συντηρητική» και «ανώνυμη» για να θεωρηθεί αντάξια με την κληρονομιά των ένδοξων κλασικών GTO του 1964​​ - 1974 ή έστω να ταιριάξει αισθητικά με τις υψηλές επιδόσεις του νέου μοντέλου. Επιπλέον, εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν μια παράλληλη έκδοση του αυστραλιανού Holden Monaro με μόνο μια λίγο διαφορετική γρίλια, οι πιστοί οπαδοί των παραδοσιακών GTO, και γενικότερα της σχολής των muscle cars, αισθάνθηκαν προδομένοι από την ανικανότητα της General Motors να παρουσιάσει ένα γνήσιο «made in the USA» αυτοκίνητο που θα ενσωμάτωνε έστω και κάποια ρετρό σχεδιαστικά στοιχεία από τα κλασικά muscle cars της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970. Σύντομα, αυτό το αίσθημα εντάθηκε περαιτέρω λόγω της αναβίωσης της μόδας των muscle cars μόλις λίγους μήνες μετά, με την εισαγωγή στην αμερικανική αγορά της 5ης γενιάς της Ford Mustang στα τέλη Οκτωβρίου του 2004, που διέθετε παραδοσιακή αισθητική εμπνευσμένη από την Mustang 1ης γενιάς, της εκδοχής του 1967, καθώς και την σχεδόν ταυτόχρονη εισαγωγή των μοντέλων ανάλογης ρετρό φιλοσοφίας Chrysler 300 (στην παραγωγή από τον Φεβρουάριο του 2004, ξεκινώντας ταυτόχρονα με το Dodge Magnum ), Dodge Charger (στην παραγωγή από τον Φεβρουάριο του 2005) και Dodge Magnum (παρήχθη από τον Φεβρουάριο του 2004 έως το 2008). Ως αποτέλεσμα της «πλημμύρας» τόσων μοντέλων ρετρό αισθητικής, η νέα Pontiac GTO επισκιάστηκε.
Ως απάντηση στα αρνητικά σχόλια για την εμφάνιση του αυτοκινήτου, η Pontiac έριξε επειγόντως στην παραγωγή τους αεραγωγούς στο καπό, που αρχικά είχαν προταθεί για παραγωγή από το 2004 και είχαν προσωρινά αναβληθεί, προσφέροντάς τους ως μέρος ενός Πακέτου Sport Εμφάνισης, με τοποθέτηση του αντιπροσώπου στα σημεία πώλησης. Πρέπει να τονιστεί ότι στη νεότερη GTO οι εισαγωγές αέρα δεν προσέφεραν καμία απολύτως αύξηση των επιδόσεων - απλώς προστέθηκαν ως ρετρό παραπομπή στα muscle cars του παρελθόντος. Το ίδιο πακέτο περιλάμβανε επίσης μια υψηλότερη και πιο γωνιώδη πίσω αεροτομή, καθώς και βαθύτερες ένθετες μπροστινές γρίλιες.
Η σεζόν του 2004 έληξε με το «Πακέτο W40», που φημολογήθηκε τότε ότι ήταν ένα πακέτο 40ής επετείου από την εισαγωγή της πρώτης GTO του 1964. Το πακέτο αυτό συνδυαζόταν με αποκλειστικό χρώμα βαφής αμαξώματος Κόκκινο Pulse, με κόκκινο κέντημα του λογότυπου GTO στα καθίσματα, καθώς και γκρίζο χρώμα στα όργανα του κοντέρ. Τα τελευταία 794 αντίτυπα των Pontiac GTO του 2004 κατασκευάστηκαν με το πακέτο W40.
2005
thumb|right|Pontiac GTO του 2005.
Η σεζόν του 2005 ξεκίνησε με την οριστική προσθήκη των αεραγωγών στο καπό ως στάνταρ σε όλα (οι πελάτες είχαν τη δυνατότητα να την παραγγείλουν και χωρίς αυτούς, αν και στην πράξη μόλις 24 αντίτυπα παρήχθησαν έτσι) και με το διαχωρισμό της εξάτμισης σε δύο παρακλάδια, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας πιο σπορ αισθητικής, πιο συμβατής με τις υψηλές επιδόσεις του μοντέλου.