cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεσποτάτο της Ηπείρου
Η άνοδος των Ορσίνι
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου διαμελίζεται. Το βόρειο τμήμα γύρω από τα Ιωάννινα κατακτάται από τους Βυζαντινούς, ενώ το νότιο και μεγαλύτερο, με πρωτεύουσα την Άρτα, περιέρχεται στην κυριότητα του Νικολάου. Επιδιώκοντας να στερεώσει την εξουσία του και να αποκτήσει φιλικότερες σχέσεις με τον ελληνικό πληθυσμό, ο Νικόλαος νυμφεύθηκε τη θεία του, Άννα Παλαιολογίνα, χήρα του θείου του Θωμά που είχε δολοφονήσει, και δήλωσε υποτέλεια στον παππού της, Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄. Ο Νικόλαος Ορσίνι έλαβε τον τίτλο του Δεσπότη της Ηπείρου, αποκαλώντας τον εαυτό του "Παλατινό κόμη, ελέω Θεού Δεσπότη της Ρωμανίας". Ο διάδοχος του Καρόλου Β΄ του Χωλού, ο Ροβέρτος της Νεαπόλεως, ενοχλημένος έντονα από την υποτέλεια του Νικόλαου Ορσίνι στους Βυζαντινούς, τού ζήτησε όρκο υποτέλειας και πίστης. Ο Νικόλαος το αρνήθηκε και προχώρησε ακόμα περισσότερο: ασπάστηκε το Ορθόδοξο Δόγμα και υιοθέτησε την Ελληνική γλώσσα, την οποία και χρησιμοποίησε για τη χάραξη της σφραγίδας του. Ο Φίλιππος του Τάραντα με τη σειρά του, έντονα ενοχλημένος με την απώλεια της διαδοχής, έκανε συνεχείς επιθέσεις στο Δεσποτάτο.
Απώλεια της Παλατινής Κομητείας
Με το θάνατο της συζύγου του Άννας (1320), ο Νικόλαος Ορσίνι αποφάσισε να αλλάξει τακτική: να διακόψει τις στενές σχέσεις του με το Βυζάντιο και να προσεγγίσει τη Δημοκρατία της Βενετίας. Οι Βενετοί, που διατηρούσαν πάντοτε στενές εμπορικές σχέσεις με το Βυζάντιο, δεν τον βοήθησαν, αλλά ο Νικόλαος δεν πτοήθηκε. Όταν έμαθε ότι ξέσπασε εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στον ηλικιωμένο Ανδρόνικο Β΄ και τον εγγονό του Ανδρόνικο Γ΄, επιτέθηκε στα βυζαντινά Ιωάννινα. Ο μικρότερος αδελφός του, Ιωάννης Β΄ Ορσίνι, θέλοντας να σφετεριστεί την Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου και αφού έμαθε ότι οι Ιωαννίτες Ιππότες αντιμετώπιζαν εχθρικά τον Νικόλαο, συνεννοήθηκε μαζί τους και σκότωσε τον αδελφό του με τα ίδια του τα χέρια (1323). Ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι εξελληνίστηκε σε τέτοιο βαθμό, που άλλαξε ακόμα και το επώνυμό του σε "Ιωάννης Κομνηνός Δούκας" και νυμφεύθηκε τη Βυζαντινή πριγκήπισσα Άννα Αγγελίνα. Ο Ιωάννης της Γραβίνας, ένας από τους μικρότερους γιους του Καρόλου Β΄ του Χωλού, έντονα ενοχλημένος από τη συμπεριφορά του, κατέλαβε την επόμενη χρονιά την Παλατινή Κομητεία και ανακηρύχτηκε νέος κόμης (1324). Ο Ιωάννης Β΄ είχε από τότε στην κατοχή του μονάχα το Δεσποτάτο της Ηπείρου και παρέμεινε Δεσπότης μέχρι τη χρονιά του θανάτου του, όταν δηλητηριάστηκε από τη σύζυγό του Άννα Αγγελίνα (1335). Τον Ιωάννη Β΄ διαδέχθηκε ο γιος του από την Άννα, Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι, σε ηλικία 7 ετών.
Οι επιθέσεις του Ανδρόνικου Γ΄
Ο Ανδρόνικος Γ΄ έφτασε στη βόρεια Ήπειρο, αφού κατέλαβε πρώτα τις κτήσεις του Δεσποτάτου στη Θεσσαλία, με έναν στρατό που εν μέρει ήταν συγκροτημένος από 2.000 Οθωμανούς, τους οποίους είχε προσφέρει ο σύμμαχός του Ουμούρ, μπέης του Αϊδινίου (1337). Είχαν αναφερθεί ταραχές από εξεγέρσεις Αλβανών στις περιοχές του Μπερατίου και των Κανίνων. Η Άννα Αγγελίνα ήθελε να εμποδίσει την επίθεση του Ανδρόνικου Γ΄, αλλά δεν τα κατάφερε, έτσι προσπάθησε να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις χωρίς αποτέλεσμα· ο Ανδρόνικος Γ΄ ζήτησε την πλήρη υποταγή του Δεσποτάτου. Ο Ανδρόνικος Γ΄ κράτησε την Άννα αιχμάλωτη και αρραβώνιασε τον μικρό Νικηφόρο Β΄ με τη Μαρία Καντακουζηνή, κόρη του έμπιστού του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού. Τότε οι αντιβυζαντινοί κύκλοι του Δεσποτάτου φυγάδευσαν τον Νικηφόρο Β' και τον έστειλαν στους Ιταλούς συγγενείς του στον Τάραντα, ελπίζοντας σε παλινόρθωσή του με ιταλική παρέμβαση. Ο Νικηφόρος Β΄ διέμεινε για ένα χρονικό διάστημα στον Τάραντα στην Αυλή της Τιτλούχου Λατίνης Αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης, Αικατερίνης Β΄ του Βαλουά. Το 1339 ξέσπασε επανάσταση στην Ήπειρο με την υποστήριξη της Αικατερίνης που βρισκόταν στην Πελοπόννησο, και του Νικηφόρου Β΄, που είχε επιστρέψει στην Ήπειρο και είχε την έδρα του στο Θωμόκαστρο (στην Πρέβεζα). Στα τέλη της ίδιας χρονιάς τα αυτοκρατορικά στρατεύματα έφτασαν στην περιοχή και την επόμενη χρονιά έφτασε ο ίδιος ο Ανδρόνικος Γ΄, συνοδευόμενος από τον Ιωάννη Καντακουζηνό (1340). Οι επαναστάτες τελικά πείστηκαν με τη δύναμη της διπλωματίας, και όχι τόσο των όπλων, να υποταχθούν στην εξουσία του αυτοκράτορα. Ο Νικηφόρος Β΄ παρέδωσε το Θωμόκαστρο, αρραβωνιάστηκε τη Μαρία, κόρη του Ιωάννη Καντακουζηνού και πήρε τον τίτλο του "Πανυπερσέβαστου".
Το τέλος του Δεσποτάτου
Όταν η αυτοκρατορία βρέθηκε σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, οι Σέρβοι κατέλαβαν την Ήπειρο (1355). Ο Νικηφόρος Β΄, μετά το θάνατο του τσάρου της Σερβίας Στέφανου Δουσάν (20 Δεκεμβρίου 1355), την ανακατέλαβε (1356) και πρόσθεσε στην επικράτειά του τη Θεσσαλία. Καταδίωξε τον αδελφό του Στέφανου Δουσάν, Συμεών Ούρεση Παλαιολόγο, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Θωμαΐδα Ορσίνι, και ανακατέλαβε την Άρτα και άλλες μεγάλες πόλεις της Ηπείρου. Στο βυζαντινό εμφύλιο υποστήριξε τον πεθερό του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό, ο οποίος, όταν έγινε αυτοκράτορας, τον προήγαγε στον τίτλο του "Δεσπότη". Το 1351 διορίστηκε κυβερνήτης της Αίνου της Θράκης και άλλων παραπλήσιων πόλεων του Ελλησπόντου.
Ο Νικηφόρος Β΄ σκοτώθηκε σε εξέγερση από Αλβανούς, που είχαν εισέλθει στην ευρύτερη περιοχή προς υποστήριξη των Σέρβων (1359), και το Δεσποτάτο ενσωματώθηκε εκ νέου στην Αυτοκρατορία. Η κόρη της Θωμαΐδας, η Μαρία Νεμάνιτς, παντρεύτηκε τον μισθοφόρο Ησαύ Μπουοντελμόντι, που έγινε δεσπότης της Ηπείρου. Ο Ησαύ έκανε άλλους δύο γάμους και από τον τρίτο με την Ευδοκία Μπάλσιτς απέκτησε τον Γεώργιο, που τον διαδέχθηκε, αν και ήταν βρέφος. Όταν η Ευδοκία ζήτησε να παντρευτεί Σέρβο, οι άρχοντες των Ιωαννίνων εκτόπισαν τον Γεώργιο με τη μητέρα του και κάλεσαν τον ανηψιό του Ησαύ, τον Κάρολο Α΄ Τόκκο, τον Παλατινό Πρίγκηπα της Κεφαλληνίας, Ζακύνθου και Λευκάδας, και του έδωσαν την εξουσία. Σε αυτό αντέδρασε ο Γιάκουμπ Σπάτα, Αλβανός κύριος της Άρτας, τον οποίο ο Κάρολος Α΄ νίκησε σε μάχη και σκότωσε. Ο Κάρολος Α΄ δεν είχε παιδιά και τον διαδέχθηκε ο ανηψιός του Κάρολος Β΄ Τόκκος, τον οποίο είχε υιοθετήσει. Ο νόθος γιος του Καρόλου Α΄ δυσαρεστήθηκε και κάλεσε τον σουλτάνο, όμως ο Μουράτ Β΄ κατέλαβε τα Ιωάννινα και ανάγκασε τον Κάρολο Β΄ να πληρώνει 500 δουκάτα ετησίως φόρο. Ο Κάρολος Β΄ μετέβη στην Ιταλία για να ζητήσει βοήθεια, απεβίωσε όμως εκεί. Ο γιος του Λεονάρδος δεν έδωσε το φόρο στους Οθωμανούς και εκείνοι κατέλαβαν την επικράτειά του. Ο Λεονάρδος Γ΄ δεν αμύνθηκε, αλλά πήρε τους θησαυρούς του και κατέφυγε στη Νάπολη.
Δυναστεία Νεμάνιτς (Nemanjić)
Σημειώνεται ότι όταν το Δεσποτάτο της Ηπείρου καταλύθηκε το 1359, οι παρακάτω "Τσάροι" υπήρξαν τοποτηρητές του Σέρβου τσάρου, που διατήρησαν και τον τίτλο του Δεσπότη της Ηπείρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Φραγκοκρατία  Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων
2356 Χάιρονς
Ο Χάιρονς (Hirons) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,80. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ) και του έδωσε το όνομα των πεθερικών του, Τσαρλς και Ανν Χάιρονς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χάιρονς εκτιμάται σε 45,94 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0401.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαιρονς
Λαβύρινθος του πάθους
Ο Λαβύρινθος του πάθους (Iσπανικά: Laberintos de pasión) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1999. Η τηλενουβέλα είναι βασισμένη στην Μεξικάνικη τηλενουβέλα του 1961, Estafa de amor (Απατημένη αγάπη) σε σενάριο της Καριδάδ Μπράβο Άνταμς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Λάζαρος Ακερμανίδης
μικρογραφία|Έλληνες στρατιώτες (1940) Ο Λάζαρος Ακερμανίδης (1903 – 19 Ιανουαρίου 1947) ήταν Έλληνας φωτογράφος.
Γεννήθηκε το 1903 στα Σούρμενα του Πόντου. Αργότερα, η οικογένεια του κατέφυγε στο Σότσι της νότιας Ρωσίας, για να αποφύγει τις διώξεις των Τούρκων. Εκεί τελείωσε το γυμνάσιο και διδάχθηκε την φωτογραφία παράλληλα με την τέχνη της ζωγραφικής. Το 1932 αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα, όπου και άρχισε να εργάζεται ως επαγγελματίας φωτογράφος. Συνεργάστηκε με τους αδελφούς Μεγαλοκονόμου στην Αθήνα, με τον Γιώργο Λυκίδη στη Θεσσαλονίκη και με άλλους.
Η κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου βρίσκει τον Ακερμανίδη στην Κατερίνη, όπου ζούσε ο αδελφός του, Ηλίας. Κατατάχθηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού το οποίο ζητούσε επαγγελματίες φωτορεπόρτερ για να φωτογραφήσουν στο μέτωπο. Παρέμεινε για μεγάλο διάστημα στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Το μεγαλύτερο μέρος των φωτογραφιών του, το διοχέτευσε στην εφημερίδα "Η ΝΙΚΗ", η οποία και εξέδωσε, το 1941, ένα ειδικό αναμνηστικό φωτογραφικό λεύκωμα του πολέμου του '40, με αποκλειστικές φωτογραφίες του. Κάποιες άλλες εμπεριέχονται σε λεύκωμα που εξέδωσε το 1974 ο Σπύρος Μελετζής. Μετά τον πόλεμο συνέχιζε να φωτογραφίζει την Κατοχή και την Αντίσταση στην Μακεδονία. Τον Οκτώβριο του 1944 μάλιστα ακολούθησε την Οργάνωση Μεραρχιών Μακεδονίας κατά την πορεία τους προς τη Θεσσαλονίκη για την απελευθέρωση της πόλης από τους Γερμανούς.
Τα τρία τελευταία χρόνια πριν από το θάνατό του, ο Ακερμανίδης θα τα περάσει ανάμεσα στην Κατερίνη και στη Θεσσαλονίκη, όπου εργαζόταν για την εφημερίδα το "ΦΩΣ". Έχασε τη ζωή του στο ναυάγιο του ατμόπλοιου Χειμάρρα στο Νότιο Ευβοϊκό στις 19 Ιανουαρίου 1947.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Κάμα Σούτρα
Κάμα Σούτρα είναι ένα αρχαίο ινδικό ινδουιστικό κείμενο.
Ονομασία
Σούτρας είναι μια ομάδα κειμένων που συντάχθηκαν ύστερα από την σύνταξη των Βεδών. Περιλαμβάνουν οδηγίες και αφορισμούς πάνω σε πρακτικά ζητήματα, οικονομικά, πολιτικά, οικογενειακά, ερωτικά και δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν θρησκευτικά κείμενα. Το πρώτο συνθετικό Κάμα είναι η ονομασία της θεότητας Κάμα γιου του Βισνού και της Λάξμι.Ο Κάμα προσωποποιεί τον ερωτικό πόθο.
Χαρακτηρίζεται ως αφοριστικό, η φύση του κειμένου τεχνική και ο τόνος του  διδακτικός 1-89
Συντάκτης
Αποδίδεται στον Βατσιαγιάνα, για τον οποίο δεν έχουμε πολλές πληροφορίες.
Σκοπός σύνταξης
Σκοπός είναι να τονώσει τις απονεκρωμένες σχέσεις των ζευγαριών που έχουν παντρευτεί από συνοικέσιο, μια και πολλά γνωρίζονταν για πρώτη φορά την ημέρα του γάμου τους. Όχι να διεγείρει αλλά να διδάξει.
Θρησκευτική σημασία
Αποτυπώνει την σημασία που οι Ινδουϊστές  δίνουν στον έρωτα, στην  γενετήσια πράξη που συνεχίζει την Δημιουργία Το σεξουαλικό στοιχείο είναι διάχυτο στην ποίηση και την εικονογραφία των Ινδών.
Κοινωνιολογική ερμηνεία προέλευσης των κειμένων
thumb|200 px
Το κείμενο
Το περιεχόμενό του είναι (χωρισμένο σε κεφάλαια από τον Σερ Ρίτσαρντ Μπάρτον):
Οι τρόποι προσέλκυσης του συντρόφου: ανθοκομική, μουσική, χορός, καλή μαγειρική, ραπτική, είναι μερικές από τις γυναικείες δεξιότητες. Περιγραφή ερωτικών στάσεων ακόμα και κάποιων ακροβατικών Οι άνδρες και οι γυναίκες κατατάσσονται με κριτήριο τη σεξουαλική τους ανατομία και το μέγεθός της.
Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων
Το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων (ρωσικά: Народный комиссариат внутренних дел СССР), πιό γνωστό με το ακρωνύμιο Εν-Κα-Βε-Ντε (НКВД) ήταν κρατική υπηρεσία της ΕΣΣΔ που συνδύαζε τις αρμοδιότητες ενός υπουργείου εσωτερικών και δημόσιας τάξης/εσωτερικής ασφάλειας, περιλαμβάνοντας τόσο την δημόσια αστυνομία (Μιλίτσιγια), την συνοριοφυλακή, όσο και την μυστική αστυνομία.
Ιστορικό
Η NKVD προέκυψε το 1934 από την Ενιαία Κρατική Πολιτική Διεύθυνση (Ο-Γκε-Πε-Ου) και αποτέλεσε το κεντρικό όργανο της κρατικής διοίκησης της ΕΣΣΔ στα χρόνια 1934-1946, παίζοντας καίριο ρόλο στην εδραίωση του Ιωσήφ Στάλιν ως αδιαμφισβήτητου ηγέτη της ΕΣΣΔ κατά την Μεγάλη Εκκαθάριση. Πρώτος αρχηγός της NKVD ήταν ο Γκένριχ Γιάκοντα, ο οποίος αντικαταστάθηκε στις αρχές του 1936 από τον Νικολάι Γιεζόφ και το 1940 ανέλαβε την ηγεσία της ο Λαβρέντι Μπέρια.
Το 1941 (προσωρινά), και μετά ξανά το 1943, οι αρμοδιότητες κρατικής ασφάλειας αποσπάστηκαν στο νεοϊδρυθέν Λαϊκό Επιτροπείο Κρατικής Ασφάλειας (Εν-Κα-Γκε-Μπε), πρόδρομο της Κα-Γκε-Μπε. Το 1946 το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων μετονομάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (Εμ-Βε-Ντε).
Έγινε περισσότερο γνωστή από τα γκουλάγκ όπου οι άντρες της ασκούσαν καθήκοντα φρουρών και ανακριτών, περίοδος όπου διαπράχθηκαν πολλές θηριωδίες εκ μέρους της. Έπαιξε ακόμα το ρόλο στρατιωτικής αστυνομίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και ήταν ο φόβος και τρόμος των λιποτακτών και προδοτών. Στρεφόταν όμως και εναντίον αντιφρονούντων, παίζοντας το ρόλο θεματοφύλακα του συστήματος. Οι αξιωματικοί της στο Ανατολικό Μέτωπο απολάμβαναν εξουσία πάνω στη ζωή και το θάνατο. Ακόμα και κατώτεροι αξιωματικοί της μπορούσαν να εκτελέσουν υψηλόβαθμους άλλων σωμάτων αν κρίνονταν ένοχοι λιποταξίας ή προδοσίας. Στις μεγάλες κυκλωτικές κινήσεις των γερμανικών πάντσερ στις αρχές του πολέμου, όταν πολλές ρωσικές στρατιές εγκλωβίσθηκαν σπεύδοντας να εγκαταλείψουν άρον άρον τις συνοριακές πόλεις, η NKVD αναλάμβανε τη διάσωση των δημόσιων αρχείων μένοντας συχνά τελευταία μέχρι να εκκενωθεί εντελώς η περιοχή. Πολλές φορές επιτηρούσαν την κίνηση των στρατιωτών στις οδικές αρτηρίες, επιβλέποντας για την ορθή εκτέλεση των εντολών του κόμματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης
Αποστολίνα Δημητρίου
Η Αποστολίνα Δημητρίου (γεν. Νταφίνα Ντιμίτρι/Δάφνη Δημήτρη) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια της χειροσφαίρισης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κορυτσά το 1990 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αγωνίζεται τόσο στην θέση του Πλέι Μέικερ όσο και στου Αριστερού Ίντερ.
Καριέρα
Η Αποστολίνα Δημητρίου συμμετέχει τα τελευταία χρόνια και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Μπιτς Χάντμπολ με την ομάδα της Αβάν Γκαρντ (Avant Garde) (νυν Σπάρτακος Α.Σ.).
Είναι διεθνής σε σάλα και άμμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήτριες της εθνικής Ελλάδος χειροσφαίρισης Κατηγορία:Χειροσφαιριστές Ορμής Πάτρας
Τριανταφυλλιά
μικρογραφία Η τριανταφυλλιά (επιστ. ονομ.: Ροδή, Rosa) είναι γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae)
thumb|left|200px|Ροζ τριαντάφυλλο thumb|left|200px|Λευκό τριαντάφυλλο
Είναι καλλωπιστικό και φυλλοβόλο φυτό. Αποτελείται από τη ρίζα, τον βλαστό, τα φύλλα και τα μπουμπούκια της. Η ρίζα της τριανταφυλλιάς είναι αποξυλωμένη και διακλαδίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Συνεχίζοντας, ο βλαστός της αρχικά είναι τρυφερός και πράσινος, ενώ κάποια στιγμή αρχίζει να σκληραίνει και να αποξηραίνεται. Επίσης, ο βλαστός εξωτερικά έχει αγκάθια, όπως και τα φύλλα στις άκρες τους. Τα άνθη της τριανταφυλλιάς βγαίνουν στις άκρες των τρυφερών βλαστών. Στην αρχή είναι κλειστά τα μπουμπούκια της, ενώ σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν και να ξεπετάγονται τα πέταλα. Τα πέταλα έχουν διάφορα χρώματα όπως λευκό, κόκκινο, ροζ, κίτρινο και άλλα. Το χρώμα των λουλουδιών τους είναι ανάλογο με την ποικιλία της κάθε τριανταφυλλιάς.
Η τριανταφυλλιά πολλαπλασιάζεται με πέντε τρόπους. Πολλαπλασιάζεται με παράρριζα, με σπέρματα, με καταβολάδες, με μοσχεύματα και με μπόλιασμα. Η τριανταφυλλιά, εκτός από την ομορφιά και τα ευωδιαστά άνθη, παρέχει και αιθέριο αρωματικό λάδι εξαιρετικής ποιότητας, το οποίο παίρνουμε από τα ροδοπέταλά της και που χρησιμεύει στην παρασκευή αρωμάτων. Επίσης τα πέταλα των τριαντάφυλλων, κυρίως τα ροζ, μπορούν να γίνουν και γλυκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροδοειδή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Άνθη
Τοξωτό Γεφύρι Ελασσόνας
Χρονολογία κατασκευής
Η ημερομηνία κατασκευής του γεφυριού δεν είναι σαφής. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι κατασκευασμένο στη Βυζαντινή περίοδο (1286 περίπου). Κάποιοι άλλοι, στηριζόμενοι στα έγγραφα της Μονής της Ολυμπιώτισσας και στα έγγραφα ξένων περιηγητών, θεωρούν ότι είναι πιο σύγχρονης κατασκευής, καθώς κατά τις αρχές το 17ου αι. δεν αναφέρεται. Υπολογίζεται να κατασκευάστηκε γύρω στα μέσα του 17ου αι.
Αρχιτεκτονική
Πρόκειται για ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι που έδωσε λύση στο συγκοινωνιακό πρόβλημα της περιοχής. Βασική πρώτη ύλη κατασκευής του είναι ο σχιστόλιθος, ενώ για συνδετική ύλη χρησιμοποιήθηκε ένα είδος υδατοστεγούς ασβεστοκονιάματος, το «κουρασάνι», μείγμα από ασβέστη, νερό, χώμα, τριμμένα κεραμίδια, ξερά χόρτα και ελαφρόπετρα. Μικρές, γερές λαξευμένες πέτρες χρησιμοποιήθηκαν με ειδική τεχνική για να δώσουν στο γεφύρι το κατάλληλο τοξοειδές σχήμα.
Γενικά, είναι ένα απλό και απέριττο μονότοξο γεφύρι, χωρίς υπερβολικές διακοσμήσεις, εύκολα προσβάσιμο και ορατό από τον δρόμο. Είναι ένα μνημείο τέχνης και τεχνικής, σύλληψη λαϊκής έμπνευσης και άρτιας εκτέλεσης. Αυτό το γεφύρι αποτελεί σήμερα ένα αξιόλογο αρχιτεκτονικό μνημείο, καθώς συνδυάζει στην στερεότητα και την τεχνική, με την άψογη αισθητική.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Ελασσονα Ελασσονας
Μύρινα
μικρογραφία|Άποψη της Μύρινας|εναλλ.=|230x230εσ Η Μύρινα είναι παράλια κωμόπολη, πρωτεύουσα της Λήμνου και έδρα του ομώνυμου δήμου. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010, σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, ήταν έδρα του ομώνυμου Δήμου. Παλαιότερα ανήκε στο νομό Λέσβου. μικρογραφία| Η πόλη της Μύρινας|εναλλ.=|230x230εσ μικρογραφία|Πανοραμική εικόνα της Μύρινας|εναλλ.=|230x230εσ
Γενικά
Είναι χτισμένη στη δυτική ακτή του νησιού και βρίσκεται μεταξύ δύο φρουρίων, αποτελώντας τον κυριότερο οικισμό του νησιού. Διαθέτει αρχαιολογικό μουσείο και κοντά της βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Μύρινας, η οποία μαζί με την Ηφαιστία ξεχώριζαν ως οι σημαντικότεροι πόλεις του νησιού κατά την αρχαιότητα. Η πόλη της Μύρινας κατοικήθηκε πριν από την εποχή του χαλκού, όπως προκύπτει από αρχαιότητες που έχουν βρεθεί. Στη διάρκεια των πέντε χιλιετιών που πέρασαν από τότε ήταν πάντοτε κατοικημένη σε διάφορα σημεία της έκτασης που καταλαμβάνει η σημερινή πόλη. Σταθερό σημείο αναφοράς όλων των ιστορικών περιόδων αποτελεί η οχυρωμένη χερσόνησος, ύψους 120 μέτρων περίπου, η οποία δεσπόζει μεταξύ των δύο όρμων και παρείχε προστασία και ασφάλεια. thumb|307x307px|Ερείπια προϊστορικής Μύρινας|εναλλ.= thumb|210px|Πήλινο ειδώλιο (τερακότα) Μύρινας από τις συλλογές του [[Μουσείο του Λούβρου|Μουσείου του Λούβρου.|εναλλ.=]] Το όνομά της το πήρε από τη Μύρινα, κόρη του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα και συζύγου του πρώτου βασιλιά της Λήμνου, του Θόαντα. Η ίδρυσή της ανάγεται στο 12ο ή 13ο αιώνα π.Χ., εποχή που στη Λήμνο κυριαρχούσαν οι Μινύες και πιθανότατα τότε χτίστηκε και το πρώτο κάστρο.
Κατά τον μεσαίωνα και τους βυζαντινούς χρόνους η πόλη είχε την δεύτερη θέση στο νησί μετά από την Ηφαιστία αρχικά και τον Κότζινο αργότερα.
Η προϊστορική Μύρινα
Στην περιοχή της Μύρινας έχει εντοπιστεί οικισμός σύγχρονος της Πολιόχνης. Ως αρχικό πυρήνα είχε τη μικρή χερσόνησο του μετεωρολογικού σταθμού και επεκτάθηκε βόρεια προς τα Ρηχά Νερά, όπου υπάρχει ασφαλές λιμανάκι. Εκεί εντοπίζεται το επίκεντρο του οικισμού. Η περιοχή πρόσφερε στους προϊστορικούς κατοίκους ασφαλή ελλιμενισμό, επαφή με τη θάλασσα για διευκόλυνση της αλιείας και των εμπορικών συναλλαγών και στενή σχέση με την κοντινή εύφορη ενδοχώρα, στην οποία είναι χτισμένη η σημερινή πόλη.
Τα ευρήματα αποδεικνύουν την εγκατάσταση κατοίκων από την τελική νεολιθική περίοδο που ανάγεται στα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ. Στη συνέχεια, όπως και στην Πολιόχνη, αναπτύσσεται σταδιακά ένα οργανωμένο πρωτοαστικό κέντρο της πρώιμης και της μέσης χαλκοκρατίας που διαρκεί ως τη 2η χιλιετία π.Χ., οπότε εγκαταλείπεται. Όμως, ο οικισμός της Μύρινας είναι απλωμένος σε μεγάλη έκταση και δεν είναι τόσο οργανωμένος, όσο η Πολιόχνη, η οποία είναι πιο συγκροτημένη, εμφανίζει πληρέστερη οργάνωση με κοινόχρηστους χώρους, πλατείες, δρόμους, πηγάδια κλπ.
Η προϊστορική Μύρινα γνώρισε τη μέγιστη ανάπτυξή της στο δεύτερο μισό της 3ης χιλιετίας (2600-2100 π.Χ. περίπου) που αντιστοιχεί στις περιόδους Ερυθρή και Κίτρινη της Πολιόχνης. Συνέχισε να υπάρχει και μεταγενέστερα, ως την Ιώδη περίοδο, αλλά τα ευρήματα είναι λιγοστά. Συνεπώς, ακολουθεί παράλληλη πορεία με την Πολιόχνη. Ακμάζει, την περίοδο ακμής της Πολιόχνης και παρακμάζει, όπως και η Πολιόχνη, την περίοδο που αναπτύσσεται το Κουκονήσι. Η κατοίκηση δεν περιορίζεται στη μικρή χερσόνησο. Την περίοδο της ακμής της η πόλη απλώνεται στην ακτή από το χώρο του μητροπολιτικού μεγάρου ως τα Ελβετικά και στην ενδοχώρα ως το Ανδρόνι. Καλύπτει έκταση 80 στρεμμάτων περίπου, στην οποία ζούσαν πάνω από 3.000 κάτοικοι. Συνεπώς, αναδεικνύεται ως το μεγαλύτερο οικιστικό κέντρο του νησιού.
Οι κατοικίες είναι εντυπωσιακές. Συνήθως είναι ορθογώνιες, πολύ ευρύχωρες και έχουν μεγαλύτερο ύψος από εκείνες της Πολιόχνης. Έχουν δύο ή τρία δωμάτια, με είσοδο από τα ανατολικά, από όπου δεν πνέουν δυνατοί άνεμοι. Οι σκεπές τους είναι φτιαγμένες από φύκια, λάσπη και ξύλα στηριγμένα σε ένα ή δύο μεσοδόκια. Ορισμένες οικίες έχουν λιθόστρωτη αυλή με πηγάδι, ιδιαίτερους αποθηκευτικούς χώρους με πέτρινους πάγκους και ανεξάρτητο μαγειρείο, δίνοντας την εικόνα μεγάρου. Συνολικά, έχουν ανασκαφεί εννέα κτίρια, ένα εκ των οποίων ήταν εργαστήριο κεραμικής.
Στο εσωτερικό των οικιών βρέθηκαν πιθάρια αποθήκευσης καρπών, τριποδικές χύτρες μαγειρέματος, τριποδικές τράπεζες ψησίματος, αγγεία ποικίλων μορφών μεταξύ των οποίων το χαρακτηριστικό δέπας αμφικύπελλο, λίθινα γουδιά και τριβεία άλεσης καρπών και πολλά οστέινα, λίθινα και χάλκινα εργαλεία υφαντικής, αγροτικών εργασιών, κυνηγίου, κατεργασίας δερμάτων, ξύλου, τροφών κλπ. Επίσης, βρέθηκαν ανθρωπόμορφα και ζωόμορφα ειδώλια, πήλινα παιχνίδια (σβούρες), κυλινδρικές σφραγίδες, μήτρες με τις οποίες έφτιαχναν χάλκινα εργαλεία και λιγοστά ασημένια και χάλκινα κοσμήματα.
Από τα ευρήματα αποκαλύπτεται μια κοινωνία αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων και κυνηγών. Επίσης, υπήρχαν τεχνίτες του πηλού, του χαλκού, του ξύλου και της πέτρας, καθώς και έμποροι. Όμως, η προϊστορική, όπως και η ιστορική Μύρινα, κρύβει πολλά μυστικά, τα οποία είναι θαμμένα κάτω από τη σημερινή πόλη, η οποία είναι κτισμένη στην ίδια θέση με την αρχαία. Αναγκαστικά, λοιπόν, περιοριζόμαστε στα ευρήματα που έδωσαν οι ανασκαφές σε λίγα οικόπεδα της περιοχής των Ρηχών Νερών, από τα οποία μόνο αποσπασματική εικόνα του παρελθόντος αποκτήσαμε.
Η κλασική εποχή
Η ονομασία Μύρινα προήλθε από τη θυγατέρα του βασιλιά της Ιωλκού, την οποία πήρε σύζυγο ο Θόας, πρώτος βασιλιάς της Λήμνου. Συνεπώς, ανάγεται στα χρόνια που κυριάρχησαν οι Μινύες στο νησί, δηλαδή κατά το 13ο αιώνα π.Χ., δύο γενιές πριν από τον τρωικό πόλεμο, δεδομένου ότι εγγονός του Θόα και της Μύρινας -γιος της Υψιπύλης και του Ιάσονα- ήταν ο Εύνηος, βασιλιάς της Λήμνου που εμπορευόταν με τους Αχαιούς πολιορκητές της Τροίας.
Από την περίοδο αυτή εντοπίζονται οι πρώτες προσπάθειες οχύρωσης του λόφου του κάστρου με κυκλώπεια τείχη, τα οποία βελτίωσαν οι Πελασγοί, επόμενοι κυρίαρχοι της πόλης και του νησιού, ως τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. μικρογραφία|230x230px|Κάστρο Μύρινας (θέα από υψόμετρο)|εναλλ.= μικρογραφία| Το Κάστρο της Μύρινας|εναλλ.=|230x230px μικρογραφία|Το Κάστρο|εναλλ.=|250x250εσ Ακολουθεί η αθηναϊκή περίοδος, κατά την οποία η Μύρινα και η Ηφαιστία συνιστούν τη Δίπολη Λήμνο. Άλλοτε εκδίδουν δικά τους νομίσματα κι άλλοτε έχουν ένα κοινό. Έξω από την πόλη υπάρχει ιερό της θεάς Άρτεμης και η Μύρινα καθιερώνεται ως το δυτικό λιμάνι του νησιού.
Το 167 μ.Χ., που την επισκέφθηκε ο ιατρός Γαληνός, ήταν σε ακμή και διατηρούσε το αρχαίο της όνομα.
Το Κάστρο
Το κάστρο της πόλης καλύπτει έκταση 144 στρεμμάτων. Σε μια πρώιμη μορφή κτίστηκε στις αρχές του 12ου αιώνα και οι οχυρώσεις του ενισχύθηκαν το 1185 από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε ό,τι υλικό είχε απομείνει από την κλασική ακρόπολη της πόλης, η οποία έτσι εξαφανίστηκε.
Τη σημερινή του μορφή απέκτησε στα χρόνια της ενετοκρατίας από το Φιλόκαλο Ναβιγκαγιόζι (1207-14) και το γιο του Λεονάρδο (1214-60). Στη συνέχεια επισκευάστηκε και συμπληρώθηκε πολλές φορές: το 1361 από τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο, το 1477 από τον Ενετό διοικητή Φραγκίσκο Πασχαλίγκο και στα τέλη του 16ου αιώνα από τους Οθωμανούς.
Σε όλες τις εποχές αποτελούσε το ισχυρότερο φρούριο της Λήμνου γι' αυτό και η πόλη ονομαζόταν Κάστρο από τα ύστερα βυζαντινά χρόνια μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα. Έχει τριπλό τείχος με 14 πύργους συνολικά, ύψους έως 8 μ. και πάχους 1,5 μ., το οποίο προστάτευε βαθιά τάφρος στα ανατολικά, σήμερα εξαφανισμένη. Στα 1780, έπειτα από τις επισκευές του Χασάν πασά Τζεζάερλι, ήταν εφοδιασμένο με 150 κανόνια. ο] Έχει μια κεντρική πύλη, ανατολική, στην οποία οδηγούσε ανηφορικό λιθόστρωτο μονοπάτι και μια μικρότερη, βόρεια, κοντά στην ακτή. Την εποχή που το επισκέφθηκε ο Βιντσέντζο Κορονέλλι (1690-95) στο εσωτερικό του κάστρου ακούγονταν τα τοπωνύμια: Άγιος Μάρκος, Άγιος Ρόκκος, Αγία Μαρία -προφανώς κατάλοιπα ναΐσκων της ενετοκρατίας- και Μαυροχώρι, το οποίο ήταν η συνοικία της φρουράς και βρισκόταν χαμηλά προς τη θάλασσα κοντά στη δευτερεύουσα πύλη. Το 1770 η ίδια περιοχή και η πύλη αποκαλούνταν Μαυροχάτι.
Ενετοκρατία
Ως την περίοδο της ενετοκρατίας τον πρώτο ρόλο ως κεντρικό λιμάνι του νησιού είχε η Ηφαιστία, διότι βρίσκεται πιο κοντά στις θρακικές ακτές και στην Πόλη.
Το 1214 ο Λεονάρδος Ναβιγκαγιόζι κληρονόμησε το μισό νησί μαζί με το κάστρο της Μύρινας, καθώς και τον τίτλο του Μέγα Δούκα της Λήμνου, σε αντίθεση με τα αδέρφια του που πήραν κάστρα και εδάφη, αλλά όχι τον τίτλο. Η πράξη αυτή δείχνει ότι οι Ενετοί είχαν δώσει προτεραιότητα στη Μύρινα και θεωρούσαν το ασφαλές κάστρο της ως έδρα του Δούκα του νησιού.
Σύμφωνα με τον βυζαντινό ιστορικό συγγραφέα Γεώργιο Φραντζή, το 1442 η έγκυος σύζυγος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Αικατερίνη Γατελούζι, πέθανε στη Λήμνο κατά τη διάρκεια πολιορκίας και κηδεύτηκε εις το "Παλαιόν κάστρον ήγουν παλαιόν πτολίεθρον".
Η ονομασία Paleocastro επαναλαμβάνεται από πολλούς περιηγητές ως τα τέλη του 17ου αιώνα (Πίρι Ρέις 1521, Bordone 1528, Τομάσο Πορκάτσι Καστιλλιόνε 1572, Rosaccio 1580, Μάρκο Μποσκίνι 1658, Sebastiani 1687, Φραντσέσκο Πιαντσένζα'' 1685). Όμως, την ίδια περίοδο πολλοί ονομάζουν την πόλη Λήμνο ή Σταλιμένη, όπως όλο το νησί: Belon (1548: πόλη της Lemno), Lubenau (1588: πόλη Λήμνο), Όλφερτ Ντάπερ(1688: η πρωτεύουσα Σταλιμένη), Βιντσέντζο Κορονέλλι (1690-95: πόλη της Σταλιμένης''). Αυτό συνεχίζεται και μεταγενέστερα: Frieseman (~1780: η πόλη Λήμνος), Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ (1785: "Μύρινα που στα τελευταία χρόνια έχει πάρει το όνομα Λήμνος"), Sibthorp (1794: στη Λήμνο επιστρέψαμε από τα χωριά), Lacroix (1848: την πρωτεύουσα οι Τούρκοι τη λένε Λήμνο και οι χριστιανοί Σταλιμένη).
Προφανώς, το μεν φρούριο αποκαλούσαν "Παλαιόκαστρο", τη δε πόλη στους πρόποδες κοντά στο λιμάνι: "πόλη της Λήμνου" (ή Σταλιμένης) ή "Λήμνο", με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση στους ξένους.
μικρογραφία|Κρήνη της οθωμανικής περιόδου.
Τουρκοκρατία
Το 1479 οι Ενετοί, αφού παρέδωσαν τη Λήμνο στους Οθωμανούς, αναχώρησαν από το νησί μαζί με τους λατινόφρονες κατοίκους, με αποτέλεσμα η Μύρινα αλλά και ο Κότσινος να ερημώσουν. Οι Οθωμανοί εγκατέστησαν στο κάστρο τη φρουρά και τις οικογένειές τους και σχεδόν αμέσως, στα χρόνια του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1512), μετέφεραν στο Παλαιόκαστρο (Baly Kesri) τους κατοίκους του Burun Hisãr, δηλαδή του κάστρου του ακρωτηρίου της Πλάκας. Λίγα χρόνια αργότερα εγκαθίσταται στην πόλη ο ορθόδοξος μητροπολίτης, ο οποίος ως τότε είχε ως έδρα τη μονή Αγίου Παύλου κοντά στο Λιβαδοχώρι.
Κατά τους επόμενους δύο αιώνες η πόλη επεκτάθηκε στην πεδιάδα κάτω από το κάστρο, όπου υπήρχαν πολλά αμπέλια. Το 1588 ήταν ακόμα μικρή και θύμιζε χωριό αλλά το 1641 έδινε την εικόνα μιας όμορφης κωμόπολης. Ακολούθησε η προσωρινή ενετική κατάκτηση του 1656-57. Τον Ιούλιο του 1656 οι Ενετοί κατέλαβαν το Μποριό (εμπορείον: αγορά) και το λόφο με τους ανεμόμυλους απέναντι από το κάστρο, όπου έστησαν τηλεβόλα. Οι Οθωμανοί κλείστηκαν στο φρούριο μαζί με πολλούς Έλληνες αλλά σε λίγες μέρες παραδόθηκαν, διότι έχασαν πάνω από 100 άνδρες. Στο φρούριο παρέμεινε ενετική φρουρά, αλλά το επόμενο έτος οι Οθωμανοί επανήλθαν και το Νοέμβριο κατέλαβαν το κάστρο έπειτα από πολιορκία 63 ημερών, κατά την οποία 100 ως 200 υπερασπιστές σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους και πολλοί Έλληνες. Επιπλέον, οι κατακτητές θανάτωσαν για παραδειγματισμό κάποιους χριστιανούς που είχαν συνταχθεί με τους Ενετούς και οδήγησαν 500 άνδρες αλυσοδεμένους στις γαλέρες για κωπηλάτες. Η λειψανδρία στον πληθυσμό ήταν εμφανής ως το 1695, όταν στην πόλη υπήρχαν 1500 γυναίκες αλλά μόνο 400 άνδρες.
Πάντως, η οικιστική ανάπτυξη συνεχίστηκε. Το 1685-95 είχε ωραία και σύγχρονα κτίρια και ήταν πυκνοκατοικημένη κυρίως από Τούρκους και από ξένους εμπόρους. Ήταν κτισμένη δυτικά του κάστρου, στη γλώσσα στεριάς ανάμεσα στις δυο ακτές. Η κυρίως πόλη είχε περίμετρο 600 βήματα αλλά τα σπίτια απλώνονταν αραιά στην πεδιάδα, ήταν στολισμένα με φυτά και τα αμπέλια έφθαναν ως τη θάλασσα προσφέροντας μια όμορφη εικόνα. Ήταν πάντα έδρα του μητροπολίτη και υπήρχε ο μητροπολιτικός ναός «ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΥΡΓΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΝΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΟΡΗΣ».
Αναφέρονται τρεις εκκλησίες, από τις οποίες γνωρίζουμε τις δύο: το νέο μητροπολιτικό ναό που είχε κτιστεί το 1724 από το μητροπολίτη Ιωαννίκιο και τον Άγιο Νικόλαο που υπήρχε στην καρδιά της τουρκικής συνοικίας ως το 1840 περίπου. Ο Μοσχίδης πίστευε πως είχε χτιστεί πάνω σε αρχαίο ναό του Ποσειδώνα. Όσο υπήρχε ο ναός οι Τούρκοι δεν εμπόδιζαν τους χριστιανούς να τον λειτουργούν και να εκκλησιάζονται. Όταν όμως πάλιωσε και ζήτησαν να τον ανακαινίσουν, οι Τούρκοι περίοικοι θεώρησαν προσβλητικό να χτιστεί μια καινούργια εκκλησία στην καρδιά της συνοικίας τους και πέτυχαν να ματαιωθεί η ανέγερσή της.
Συνεπώς, στις αρχές του 18ου αιώνα η πόλη έχει αποκτήσει πλέον τη φυσιογνωμία που είχε ως το 1922. Φέρει το ίδιο όνομα και έχει το ίδιο μέγεθος, δεδομένου ότι και στις απογραφές του 19ου αιώνα είχε 400-450 οικογένειες χριστιανών. Έχουν διαμορφωθεί οι συνοικίες των δυο κοινοτήτων, οι οποίες ζούσαν αρμονικά αλλά ήταν διαχωρισμένες.
Η τουρκική συνοικία αναπτύχθηκε στα νότια του κάστρου, από το λιμάνι προς τον Τούρκικο Γιαλό, την πλατεία Αγίου Νικολάου ως την αγορά και τη σημερινή πλατεία των ΚΤΕΛ. Υπήρχαν δυο τζαμιά, ένα στη θέση περίπου του καφενείου Κουντουρά, του οποίου ο μιναρές διακρίνεται σε παλιές φωτογραφίες κι ένα δεύτερο μέσα στην αγορά, το οποίο κάηκε το 1939 μαζί με δεκάδες κατοίκους της Λήμνου κατά την προβολή κινηματογραφικής ταινίας. Οι δύο μιναρέδες διακρίνονται σε σκίτσο της πόλης και του κάστρου του 1816.
Η ελληνική συνοικία αναπτύχθηκε στα βόρεια του κάστρου από το Ρωμαίικο Γιαλό προς την Αγία Τριάδα και την αγορά. Στα μέσα του 18ου αιώνα οι Έλληνες ασκούσαν εμπορική και ναυτική δραστηριότητα, αναφέρονται εμπορικές επαφές με ιταλικά λιμάνια και η λειτουργία μιας μορφής εμπορικού συλλόγου. Επίσης, είχαν ιδρύσει σχολείο με δάσκαλο τον Κοσμά.
Η καταστροφή του 1770
Το 1770, έπειτα από την προσωρινή παρουσία των Ρώσων υπό τον Ορλόφ, η ελληνική συνοικία υπέστη την οργή των Τούρκων, ο ναός της Αγίας Τριάδας καταστράφηκε και 300 πρόκριτοι και ιερείς απαγχονίστηκαν μαζί με το μητροπολίτη Ιωακείμ και το δάσκαλο Κοσμά.
Το λιμάνι είχε όλα τα πλεονεκτήματα και το 1801 οι κάτοικοι με κοινή συνεισφορά είχαν κατασκευάσει αποβάθρα, την οποία το 1858 είχε αντικαταστήσει πέτρινος λιμενοβραχίονας. Το 1904 αναφέρεται προκυμαία και δεύτερος μόλος.
Ο 19ος αιώνας
thumb|right|270px|Η Μύρινα από το κάστρο Στα μέσα του 19ου αιώνα το Κάστρο αποτελούσε πλέον το διοικητικό, εμπορικό κι εκπαιδευτικό κέντρο του νησιού. Το 1817 λειτούργησε αλληλοδιδακτική σχολή, η οποία το 1889 συγχωνεύτηκε με τα σχολεία Ανδρονίου και Τσας και μετατράπηκε σε "Αστική Σχολή".
Το 1903 στεγάστηκε σε νέο κτίριο που έχτισε ο Νικόλαος Ντάλλης με πρώτο διευθυντή τον Δημήτρη Γληνό. Από παλιά υπήρχε δευτεροβάθμιο "ελληνικό σχολείο", το οποίο από το 1861 συντηρούσε ο Θεοφάνης Μοσχούδης και από το 1881 ο Τζον Αντωνιάδης (Αντωνιάδειο Σχολαρχείο).
Το 1845 ιδρύθηκε παρθεναγωγείο, το οποίο από το 1905 ανέλαβε ο Οδυσσεύς Παντελίδης (Παντελίδειο).
Το 1874 ιδρύθηκε κοινοτικό νηπιαγωγείο, το οποίο από το 1888 συντηρούσε ο Δημήτριος Παρισίδης (Παρισίδειο).
Το 1865-66 ανεγέρθηκε ο σημερινός μεγαλοπρεπής μητροπολιτικός ναός από τον Τήνιο μάστορα Ζαχαρία Φιλιππότη με τη συνδρομή «των Λημνίων εν γένει και ιδία των της πρωτευούσης». Το 1869 προστέθηκε το οστεοφυλάκιο με δωρεά του Τριαντάφυλλου Τζηρού και το 1910 κτίστηκε το πέτρινο καμπαναριό με δωρεά του Παύλου Ψαρώφ.
Το Βαρούσι ήταν η ενορία του μητροπολιτικού ναού. Το 1856 στην ενορία κατοικούσαν 390 άνδρες που φορολογήθηκαν ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση. Συνολικά η πόλη με τις συνοικίες Ανδρόνι και Τσας είχε 777 στρατεύσιμους. Το 1863 ο πληθυσμός του Βαρουσίου ήταν 196 οικογένειες, ενώ το 1874 είχε αυξηθεί σε 220. Το 1874 ο χριστιανικός πληθυσμός της πρωτεύουσας ήταν 465 οικογένειες που αντιστοιχούσαν σε 4.000 άτομα περίπου. Το ίδιο έτος υπήρχαν 893 σπίτια. Στην πόλη ζούσαν επίσης 800 περίπου Τούρκοι, από τους οποίους οι 75 αποτελούσαν τη φρουρά του κάστρου.
Συργάτης
Ο Συργάτης (ή Συρκάτης) είναι ποταμός στην επαρχία Λάρνακας. Στην πορεία του ποταμού κατασκευάστηκε φράγμα το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της Τεχνητής Λίμνης Λευκάρων, η οποία παρέχει νερό άρδευσης και ύδρευσης σε μια μεγάλη περιοχή. Στην περιοχή Διπόταμος, ο Συργάτης ενώνεται με τον ποταμό Μύλο, σχηματίζοντας τον ποταμό Πεντάσχοινο.
Μύρινα
Ο 19ος αιώνας
Ως το τέλος του 19ου αιώνα η πόλη άλλαξε όψη με τη συνδρομή των εύπορων πλοιοκτητών και των ομογενών. Στο Ρωμαίικο Γιαλό χτίστηκαν εντυπωσιακά αρχοντικά, με αποτέλεσμα η περιοχή ν’ αποκτήσει κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Τα περισσότερα σώζονται και κοσμούν την περιοχή μέχρι σήμερα, όπως τα μέγαρα: Δούκα Παλαιολόγου (1858 περίπου), Βόντηλα (1860 περίπου), Στυλιανού Χριστοδουλίδη (1868), Ιωάννη Αντωνιάδη (1862), Ιωάννη Παντελίδη (πριν το 1898), Νικολάου Κισεμλή (1892), Τριαντάφυλλου Στράφτη κ.ά.
Εκεί χτίστηκε και το οθωμανικό διοικητήριο (πριν το 1904), το οποίο στεγάζει σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο Λήμνου. Το δικαστήριο και άλλες διοικητικές υπηρεσίες στεγάζονταν σε κτίριο που υπήρχε στη θέση του σημερινού νοσοκομείου. Στην πόλη υπήρχαν πρόξενοι της Ελλάδας, της Αγγλίας και της Ολλανδίας. Μάλιστα το ελληνικό προξενείο απασχολούσε 200 άτομα από όλη τη Λήμνο. Από το 1876 υπήρχε ταχυδρομείο, ενώ στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας λειτουργούσε κι άλλο ταχυδρομικό γραφείο στον λεγόμενο "Φραγκομαχαλά".
Συργάτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λάρνακας
Μύρινα
Ο 19ος αιώνας
Εκτός από το Βαρούσι, στις παρυφές της πόλης υπήρχαν άλλες δυο συνοικίες: το Ανδρόνι στα βορειοανατολικά και το Τσας στα νοτιοανατολικά. Σε χάρτη του 1858 ήταν διακριτές από την κυρίως πόλη, ενώ απεικονίζεται και ο πολεοδομικός ιστός της συνοικίας του λιμανιού και της ρωμαίικης συνοικίας στα βόρεια. Στους νοτιανατολικούς λόφους πάνω από το Τσας σημειώνονται πάνω από δέκα ανεμόμυλοι. Επίσης, ένας ανεμόμυλος στη χερσόνησο του αστεροσκοπείου κι άλλοι δύο πάνω από το Ανδρόνι.
Ο 20ός αιώνας
thumb|right|270px|Ο ναός της Αγίας Τριάδος Με την απελευθέρωση οι τρεις συνοικίες της πόλης συγκρότησαν το Δήμο Κάστρου με πρώτο δήμαρχο τον Αναγνώστη Γαροφάλλου. Όμως, το 1918 υποβιβάστηκε σε κοινότητα, στην οποία αποτελούσε ξεχωριστό οικισμό ο Λιμήν Κάστρου την περίοδο 1920-28. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 εγκαταστάθηκε στην πόλη το 30% των Ελλήνων προσφύγων που ήρθαν στο νησί, δηλαδή 1350 άτομα περίπου. Εγκαταστάθηκαν στα σπίτια της τουρκικής συνοικίας, καθώς και σε καινούργια που κτίστηκαν νότια του Τούρκικου Γιαλού. Η συνοικία αυτή ονομάστηκε Νέα Μάδυτος, αλλά στη λαϊκή γλώσσα καθιερώθηκε ως τα Μαϊτιανά, καθώς πολλοί από τους πρόσφυγες προέρχονταν από την Μάδυτο του Ελλησπόντου στην Ανατολική Θράκη. Αναφέρονται και δυο προσφυγικοί σύλλογοι στην πόλη στα 1925-26: ο "Σύλλογος Προσφύγων ο Αισχύλος" και "ο Σύλλογος Ελλήνων Προσφύγων Λήμνου". Το 1928 η πόλη είχε πληθυσμό 3.726 άτομα. Ήταν έδρα του επαρχείου, στο οποίο υπηρέτησε ως έπαρχος επί 14 χρόνια ο Νικόλαος Ράπεσης (1922-36), νομικός από το Μεσολόγγι ο οποίος άφησε εποχή για το έργο και τις πρωτοβουλίες του. Μεταξύ άλλων πρωτοστάτησε στην ίδρυση Προσκόπων, Φιλαρμονικής, συσσιτίων απόρων μαθητών, αθλητικού και ποδοσφαιρικού ομίλου, ομίλων αναδάσωσης, στηριζόμενος κυρίως στην οικονομική ενίσχυση των ευπόρων ομογενών. Στην πόλη υπήρχαν γυμνάσιο, ειρηνοδικείο, υποδιοίκηση χωροφυλακής, οικονομική εφορία, αγρονόμος, η ηλεκτρική εταιρία του Ντόντου, το τηλεγραφείο της εταιρίας Eastern και οι τράπεζες Εθνική, Ιονική, Αγροτική και Αθηνών.
Λίγο πριν τον πόλεμο, χτίστηκε το νοσοκομείο από το "Σύλλογο των Λημνίων Ν. Υόρκης ο Ήφαιστος". Από το 1920 εκδιδόταν η εφημερίδα Λήμνος και για μικρό διάστημα η "Νέα Λήμνος" (1920-25). Λειτουργούσαν επίσης: Σύλλογος Δημοδιδασκάλων, Σύλλογος Αρτοποιών η θεά Δήμητρα, Εμπορικός Σύλλογος Κάστρου, Ένωσις Εφέδρων Κάστρου, Φιλόπτωχος Αδελφότης Κυριών και Δεσποινίδων Λήμνου, Ένωσις Πολυτέκνων Λήμνου, Κυνηγετικός Σύλλογος, Φιλοδασικός Όμιλος, ο Λημνιακός Γυμναστικός Σύλλογος (1924-28) και το 1930 οι ποδοσφαιρικοί όμιλοι: Παλλημνιακός Α.Ο. και Ερμής Κάστρου που αγωνίζονταν αρχικά στο Τερέν (στο χώρο του γυμνασίου) κι από το 1933 στο Γυμναστήριο (το σημερινό γήπεδο).
Υπήρχαν πάνω από 200 εμπορικά καταστήματα, στα οποία έρχονταν να ψωνίσουν οι κάτοικοι του νησιού με τα ζώα τους, τα κάρα και από το 1925 περίπου με τα πρώτα «λεωφορεία», τα οποία στάθμευαν στην πλατεία Φινλεζόν (σημερινή πλατεία ΚΤΕΛ). Διοργανώνονταν θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές προβολές.
Η περίοδος του μεσοπολέμου έκλεισε με μια τραγωδία. Τον Σεπτέμβριο του 1939, στην πρώτη προβολή ομιλούσας ταινίας, πυρκαγιά κατέστρεψε την αίθουσα (παλιό τζαμί) σπέρνοντας το θάνατο σε περισσότερους από 50 κατοίκους της πόλης. Χάθηκαν τότε ολόκληρες οικογένειες με παιδιά, βυθίζοντας στο πένθος το νησί.
Το 1947 η κοινότητα Κάστρου αναβαθμίστηκε σε Δήμο, με πρώτο δήμαρχο το Νικόλαο Καραβία. Το 1955 μετονομάστηκε σε Δήμο Μυριναίων. Αν και η πόλη πήρε την αρχαία ονομασία, ακόμα πολλοί Λημνιοί αποκαλούν "Κάστρο" την πόλη και "Καστρινούς" τους κατοίκους. Την επωνυμία "Κάστρο" φέρει και ο Σύλλογος Μυριναίων της Αθήνας.
Μετά το 1974 Δήμαρχοι Μύρινας διετέλεσαν οι:
Η σημερινή πόλη
Η πόλη αναπτύχθηκε ως κύριο αστικό κέντρο του νησιού συγκεντρώνοντας όλο και περισσότερο πληθυσμό. Από 3.457 κατοίκους που είχε το 1951, έχει ξεπεράσει τους 5.000 σήμερα. Είναι έδρα του έπαρχου Λήμνου, δημόσιων υπηρεσιών, πολλών τραπεζών, νοσοκομείου, γηροκομείου, της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών. Λειτουργούν Γενικό και Επαγγελματικό Λύκειο, δημοτικά, νηπιαγωγεία, δημόσιοι και ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί, φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης και ξένων γλωσσών. Επίσης, δραστηριοποιούνται οι αθλητικοί σύλλογοι Α.Ε. Λήμνος, Α.Ο. Μύρινα, Ναυτικός Όμιλος Λήμνου, Λήμνος-Βόλεϊ, ΓΑΣ Μύρινας.
Η σημερινή πόλη περιλαμβάνει τις συνοικίες Ανδρόνι, από παλιό ναό του Αγίου Ανδρόνικου, και Τσας, που προέρχεται από την ομόηχη ρώσικη λέξη που σημαίνει "παρατηρητήριο".
Ο βράχος στον οποίο είναι χτισμένο το κάστρο χωρίζει την παραλία της Μύρινας σε δύο κύριες συνοικίες, τον Ρωμαίικο Γιαλό και τη Νέα Μάδυτο, που ονομάστηκε έτσι καθώς εκεί εγκαταστάθηκαν μετά την ανταλλαγή πληθυσμών Έλληνες Μικρασιάτες και Θρακιώτες πρόσφυγες, πολλοί εκ των οποίων από τη Μάδυτο της Θράκης. Στον Ρωμαίικο Γιαλό κυριαρχούν τα νεοκλασικά σπίτια των πλουσίων που ήταν εγκατεστημένοι στην Αίγυπτο. Στο Ρωμαίικο Γιαλό βρίσκονται επίσης το Αρχαιολογικό Μουσείο, η Ιερά Μητρόπολις Λήμνου που στεγάζει το Εκκλησιαστικό Μουσείο και το Γυμνάσιο της Μύρινας. Συνέχεια του Ρωμαίικου Γιαλού αποτελεί η ακτή Ρηχά Νερά, η οποία το καλοκαίρι σφύζει από την παρουσία των κολυμβητών.
Στο κάστρο της Μύρινας, το οποίο χτίστηκε αρχικά από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο A΄ τον Κομνηνό (1118-1185) πάνω σε τμήματα παλαιότερου αρχαϊκού τείχους, ο επισκέπτης εκτός των άλλων μπορεί να θαυμάσει και έναν μεγάλο πληθυσμό ελαφιών, τα οποία ζουν ελεύθερα.
Οι καθημερινές σκηνές στο λιμανάκι, τα παραδοσιακά πλακόστρωτα σοκάκια, τα ταβερνάκια και το φωτισμένο τα καλοκαιρινά βράδια κάστρο και το εκκλησάκι του Άη Νικόλα δημιουργούν την εικόνα ενός ξεχωριστού τόπου.
Αξιοθέατα
Ολόκληρη η πόλη έχει αυθεντική και παραδοσιακή αισθητική. Είναι πολύ όμορφη και αξίζει μια βόλτα στα γραφικά δρομάκια, στην αγορά, στο λιμανάκι, στο Ρωμαίικο κλπ. thumb|right|250px|Αρχαιολογικό Μουσείο Λήμνου Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το ενετικό Κάστρο, το Αρχαιολογικό Μουσείο, την προϊστορική πόλη, το Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Τριάδας, το Εκκλησιαστικό Μουσείο, την Ντάπια στο λόφο του Τσας.
Στην Καρατζάδειο Βιβλιοθήκη θα βρείτε πλούσιο αρχείο τοπικών εφημερίδων και βιβλίων.
μικρογραφία|Μύρινα. Ο Ρωμαίικος Γυαλός
Παραλίες
Ο Ρωμαίικος Γιαλός είναι η πλησιέστερη παραλία και λίγο πιο πέρα τα Ρηχά Νερά. Και στις δύο παραλίες η προσέγγιση γίνεται με τα πόδια, έχουν καθαρά νερά και πλούσια αμμουδιά γι' αυτό και είναι οι πιο πολυσύχναστες.
Αθλητικός Όμιλος Μύρινα
Ο '''Α.Ο. Μύρινα''' ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1987. Το έτος αυτό αποφασίστηκε να συγχωνευτούν οι τρεις ιστορικές ομάδες της πόλης, ο Παλλημνιακός, ο Αστέρας και οι Αργοναύτες, ώστε να συγκροτηθεί μια αξιόμαχη ποδοσφαιρική ομάδα, η Α.Ε. Λήμνος. Ταυτόχρονα, ίδρύθηκε ο '''Α.Ο. Μύρινα''', στον οποίο εντάχθηκαν οι νεαροί ποδοσφαιριστές των τριών συλλόγων και όσοι δεν κατάφεραν να ενταχθούν στην "καλή" ομάδα της πόλης, με σκοπό τη δημιουργία ενός φυτώριου για την ΑΕΛ.
Το πρώτο Δ.Σ. του Α.Ο.Μ. αποτέλεσαν οι: Γιώργος Τσαλάπατας (πρόεδρος), Παν. Λυρούδιας (αντιπρ.), Χρ. Θεοδωρακόπουλος (γεν. γραμ.), Αρ. Τσολάκης (ταμίας), Νίκος Μοσχάκης (έφορος ποδοσφαίρου), Δημήτρης Γιαννικιζάκης (έφορος υλικού), Κων. Καραγκιόζης, Λεωνίδας Αναστασόπουλος και Ηλίας Πατσαρίσος.
Ο Α.Ο.Μ. από τις συνθήκες της ίδρυσής του καθορίστηκε να μην παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στα ποδοσφαιρικά δρώμενα του νησιού. Έτσι περιορίστηκε σε ρόλο κομπάρσου στο τοπικό πρωτάθλημα, τερματίζοντας συνήθως στις τελευταίες θέσεις. Μάλιστα, έπειτα από την επανίδρυση των Αργοναυτών, το 1999, απώλεσε και το ρόλο του φυτωρίου, μιας και οι Αργοναύτες ανέπτυξαν καλά τμήματα υποδομής. Έτσι ο σύλλογος περιέπεσε σε κρίση ταυτότητας.
Αρχικά η ομάδα είχε ανοδική πορεία. Το 1987-88 ανέβηκε από τη Γ΄ κατηγορία στη Β΄ Λήμνου και το 1988-89 κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία, από την οποία αμέσως υποβιβάστηκε. Ξανανέβηκε το 1991 κι έμεινε ως το 1997-98 έχοντας ορισμένες αξιοπρεπείς χρονιές.
Στα χρόνια αυτά τα τμήματα υποδομής της ομάδας είχε ο προπονητής Δημήτρης Γιανικιζάκης, ο οποίος ανέδειξε ορισμένα ταλέντα με κορυφαίο το Μανουσάκη, ο οποίος στη συνέχεια είχε εξαιρετική πορεία στις εθνικές ομάδες παίδων, νέων, ελπίδων, στην ολυμπιακή ομάδα του 2004 και σε ομάδες Α΄ και Β΄ Εθνικής.
Το 2002 η Μύρινα κατέκτησε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας και επέστρεψε στην Α΄. Για μια-δυο σεζόν έδειχνε να παρουσιάζει σημεία σταθερότητας. Όμως, σύντομα άρχισε να φυτοζωεί. Το 2006 σε μια προσπάθεια να βγάλουν το σωματείο από το τέλμα, η διοίκηση και τα μέλη του αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διάλυση του συλλόγου και στην επανίδρυσή του με την επωνυμία: ΠΑΣ Λήμνος, με σκοπό να συστήσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα οργανωμένη σε σύγχρονες βάσεις. Έτσι η περίοδος 2006-07 ήταν η τελευταία που συμμετείχε ο Α.Ο. Μύρινα στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Από τον Ιούνιο του 2007 έπαψε να υφίσταται, αν και ο ΠΑΣ Λήμνος τελικά δεν ιδρύθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη της Συμμαχίας της Δήλου
Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων
Η Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων είναι τεχνητή λίμνη στα Πάνω Λεύκαρα στην Επαρχία Λάρνακας στην Κύπρο.
Ιστορικό και πληροφορίες
Η Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων δημιουργήθηκε το 1973 για ύδρευση της Λάρνακας και της Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, δημιουργήθηκαν μεγαλύτερες ανάγκες για άρδευση με αποτέλεσμα η Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων να ενταχθεί στα διάφορα σχέδια άρδευσης. Συνέχισε όμως να χρησιμοποιείται και για ύδρευση της ελεύθερης επαρχίας Αμμοχώστου, της πόλης της Λάρνακας και διαφόρων χωριών της επαρχίας Λάρνακας.
Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε φράγμα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1973. Το φράγμα είναι χωμάτινο και λιθόρριπτο. Το νερό που συγκεντρώνει η τεχνητή λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Συργάτη.
Η Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων έχει χωρητικότητα 13,85 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού όντας η έβδομη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Κύπρο. Έχει υπερχειλίσει τρεις φορές από την ημέρα κατασκευής της, το 2004, το 2020 και το 2022. Αποτελεί μέρος του Σχεδίου Νότιου Αγωγού.
Η Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Λευκάρων υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: λαβράκι, κυπρίνος, κουνουπιέρης, κοκκινοφτέρα, λουτσιοπέρκα, αλβούρνος, αστακός,  άσπιος,  ιριδίζουσα πέστροφα.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγματα της Κύπρου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Επαρχία Λάρνακας Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Κύπρου Κατηγορία:Πάνω Λεύκαρα
Κούλα (Μπίχατς)
Η Κούλα (κυριλλικά: Кула) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 418 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Έρε
Το Έρε (δανικά: Ærø, δεν πρέπει να συγχέεται με το ομόηχο δανικό νησί Årø της Μικρής Ζώνης) είναι νησί της Δανίας με έκταση 88 χλμ² και πληθυσμό 6.669 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Mάρσταλ με 2.395 κατοίκους (2012). Το Έρε ανήκει διοικητικά στην Περιφέρεια Νότιας Δανίας.
Κατηγορία:Νησιά της Δανίας
Λι Κέρσλεηκ
Ο Λι Κέρσλεηκ (αγγλ. Lee Kerslake, 16 Απριλίου 1947-19  Σεπτεμβρίου 2020) ήταν Άγγλος μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, αλλά και για την συνεργασία του με τον Όζι Όσμπορν στα πρώτα δύο του άλμπουμ, Blizzard Of Ozz και Diary Of A Madman.
Βιογραφία
Ο Λι Κέρσλεηκ γεννήθηκε το 1947 στο Γουίντον του Μπούρνεμουθ.
The Gods και Toe Fat
Το 1966, ο Κέρσλεηκ έγινε μέλος των the Gods, ηχογραφώντας μαζί τους το σινγκλ "Come On Down To My Boat Baby", το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 1967 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records". Η σύνθεση τους περιελάμβανε τον κιθαρίστα Μικ Τέιλορ (μετέπειτα μέλος των Rolling Stones), τον κιμπορντίστα Κεν Χένσλεϊ (μετέπειτα Uriah Heep) και τον μπασίστα Τζον Γκλάσκοκ (μετέπειτα Jethro Tull).
Τον Μάιο του 1967, ο Τέιλορ αποχώρησε για να γίνει μέλος των Bluesbreakers του Τζον Μάγιαλ. Το συγκρότημα μετακόμισε στο Λονδίνο και έπαιζε μόνιμα στο κλαμπ "Marquee". Τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς ο Πολ Νιούτον πήρε τη θέση του Γκλάσκοκ και στη συνέχεια το μπάσο ανέλαβε ο Γκρεγκ Λέικ, ο οποίος αποχώρησε το καλοκαίρι του 1968 για να γίνει μέλος των King Crimson.
Οι The Gods ζήτησαν από τον Γκλάσκοκ να επιστρέψει και κυκλοφόρησαν μία σειρά από σινγκλ με γνωστότερη τη διασκευή στο τραγούδι "Hey! Bulldog" των Beatles. Το 1968 κυκλοφόρησαν το δίσκο "Genesis" και την επόμενη χρονιά το "To Samuel a Son" πριν αλλάξουν το όνομα τους σε Toe Fat.
Οι Χένσλεϊ και Κέρσλεηκ προσέλαβαν τον τραγουδιστή Κλιφ Μπένετ και τον μπασίστα Τζον Κόνας. Μετά την συμφωνία τους με την εταιρεία "Rare Earth Records", ηχογράφησαν τον ομώνυμο δίσκο τους ο οποίος κυκλοφόρησε στην πατρίδα τους μέσω της "Parlophone" μαζί με το σινγκλ "Working Nights".