cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία του Ηρακλείου
Ιουστινιανός Β΄ (αποκατεστημένος)
Όταν είχε καθαιρεθεί από τον Λεόντιο, ο Ιουστινιανός Β΄ διέφυγε στον χαγάνο των Χαζάρων, που τον καλωσόρισε και μάλιστα τού έδωσε για σύζυγο την αδελφή του. Μετονόμασε τη γυναίκα του Θεοδώρα, εγκαταστάθηκε στη Φαναγορία στην είσοδο της Αζοφικής Θάλασσας, όπου μπορούσαν να παρακολουθούν τα Αυτοκρατορικά γεγονότα. Ο Ιουστινιανός Β΄ αναγκάστηκε να ενεργήσει, όταν το 704 έφτασε η πληροφορία, ότι τον αναζητούσαν νεκρό ή ζωντανό για μία καλή ανταμοιβή. Τέτοιες φήμες επιβεβαιώθηκαν, όταν μία ομάδα στρατιωτών έφτασε στη Φαναγορία. Συνειδητοποιώντας ότι η ζωή του κινδύνευε, κάλεσε δύο από τούς αξιωματικούς (τούς οποίους υποπτευόταν ως δολοφόνους) στο σπίτι του και τούς δολοφόνησε. Αφήνοντας τη γυναίκα του στην ασφάλεια τού αδελφού της, κατέφυγε στη Βουλγαρία, τον κύριο αντίπαλο της Ρωμανίας στη Δύση. Εκεί εξασφάλισε συμφωνία με τον Βούλγαρο βασιλιά Τέρβελ: θα τού έδινε τον τίτλο τού καίσαρα, εάν τον βοηθούσε να ανακτήσει τον θρόνο τού Βυζαντίου.
Αποκατάσταση και εξουσία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ο [[Ιουστινιανός Β´|Ιουστινιανός Β' και ο γιος του Τιβέριος. Επιγρ.: IVSTINIANVS ET TIBERIVS PP A.]] Την άνοιξη του 705 η Κωνσταντινούπολη βρέθηκε περικυκλωμένη από έναν ακόμη στρατό Σλάβων και Βουλγάρων, με επικεφαλής τον Ιουστινιανό Β΄. Μετά από τρεις ημέρες αναζήτησης, οι άνδρες του βρήκαν έναν εγκαταλελειμμένο αγωγό, που περνούσε από τους τοίχους και κατάφεραν να γλιστρήσουν μέσα. Εκεί αιφνιδίασε τους κοιμισμένους φρουρούς στο Παλάτι των Βλαχερνών. Μέσα σε λίγα λεπτά, το κτίριο ήταν δικό του και ο Τιβέριος Γ΄ κατέφυγε στη Βιθυνία, ενώ οι πολίτες της πρωτεύουσας παραδόθηκαν: η εναλλακτική εξέλιξη θα ήταν μία άγρια λεηλασία, που στο μυαλό τού εκδικητικού Ιουστινιανού Β΄ ήταν αυτό που θα έπρεπε να γίνει. Την επόμενη ημέρα, ο Ιουστινιανός Β΄ έλαβε τον τίτλο του Καίσαρα και τον πορφυρό ένδυμα.
Με το πραξικόπημα επιτυχές, ο Ιουστινιανός Β΄ ξεκίνησε να φέρει πίσω τη σύζυγό του και να ξεκαθαρίσει τους πολυάριθμες λογαριασμούς, που είχε με τους άπιστους υπηκόους του. Ο Τιβέριος Γ΄ και ο προκάτοχός του Λεόντιος εκτελέστηκαν και οι δύο την προηγούμενη ημέρα μετά από έναν ταπεινωτικό λιθοβολισμό στον Ιππόδρομο. Στη συνέχεια ο Πατριάρχης Καλλίνικος Α΄, του οποίου η προσβολή είχε οδηγήσει στη βιαστική υποστήριξή του στον Λεόντιο, με τις στέψεις και των δύο διαδόχων τού Ιουστινιανού Β΄ οδηγήθηκε στην τύφλωση και την εξορία στη Ρώμη. Μετά από αυτό ο Ιουστινιανός Β΄ άρχισε να σκοτώνει τον αδελφό τού Τιβέριου Γ΄, τον Ηράκλειο, ο οποίος ήταν ίσως ο καλύτερος στρατηγός στην Αυτοκρατορία. Με αυτόν και το επιτελείο αξιωματικών του νεκρούς, οι γείτονες της Ρωμανίας δεν έχασαν χρόνο εκμεταλλευόμενοι τον εξασθενημένο στρατό. Ο στρατός υπέστη μεγάλες ήττες κατά των βαρβαρικών φυλών κοντά στις εκβολές του Δούναβη και χάθηκε το ζωτικό προπύργιο των Τυάνων στην Καππαδοκία.
Ραβέννα
Αποφασισμένος να κάνει τους άλλους να υποφέρουν όπως εκείνος, ο Ιουστινιανός Β΄ έστειλε μία αποστολή εναντίον της εξαρχίας της Ραβέννας, για λόγους που διαφεύγουν στους σημερινούς ιστορικούς, αν και η καθαρή τρέλα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Όταν έφτασε εκεί, η αποστολή με επικεφαλής τον Θεόδωρο λεηλάτησε την πόλη, ενώ οι άνδρες του προσκάλεσαν παραπλανητικά τους αξιωματούχους σε ένα συμπόσιο, όπου τους έπιασαν και τους έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη. Μόλις έφτασαν, τους συνάντησε ο Ιουστινιανός Β΄, ο οποίος τους εκτέλεσε όλους εκτός από τον αρχιεπίσκοπο, ο οποίος ωστόσο υπέστη τύφλωση και τη συνήθη εξορία: δεν μπόρεσε να επιστρέψει παρά μόνο ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν στον τάφο του. Ήταν αυτή η εκτέλεση, που οδήγησε στη λεηλασία της Ραβέννα από τον Θεόδωρο και τους άνδρες του.
Στη Ρώμη όμως το κλίμα ηρέμησε ο πάπας Κωνσταντίνος ο Σύριος. Οι σχέσεις μεταξύ του πάπα και του Αυτοκράτορα είχαν βελτιωθεί πολύ, με τον Αυτοκράτορα να φιλάει τα πόδια του πάπα και να στέλνει μία εντυπωσιακή αντιπροσωπεία, για να συναντήσει τον πάπα (αποτελούμενη από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τον γιο και συναυτοκράτορα τού Ιουστινιανού Β΄). Όταν έφθασε ο πάπας στην Κωνσταντινούπολη το 711, συμφώνησε με τον Ιουστινιανό Β΄, εγκρίνοντας τελικά τους μισούς από τους 102 κανόνες, που εξακολουθούσαν να εκκρεμούν από την Πενθέκτη Σύνοδο (που ασχολήθηκε με ασήμαντα ζητήματα, που εξέτασε πριν από την εξορία του) και συμφωνώντας να εγκαταλείψει τους άλλους, ίσως λιγότερο σημαντικούς κανόνες. Ικανοποιημένος επέτρεψε στον πάπα ένα ασφαλές ταξίδι στη Ρώμη.
Ανατροπή
Μετά το φιάσκο της εκστρατείας της Χερσώνας, οι πολίτες ανακήρυξαν έναν νέο άνδρα, τον Βαρδάνη (εξόριστο στρατηγό) Βασιλέα της Ρωμανίας. Ο Ιουστινιανός Β΄ ήταν έξαλλος με αυτή την εξέλιξη των γεγονότων. Για άλλη μία φορά άρχισε να ανακατευθύνει τους πόρους σε μία άλλη αποστολή υπό τον Πατριάρχη Μαύρο εναντίον της Χερσώνας, πόρους που θα μπορούσαν να είχαν δαπανηθεί καλύτερα εναντίον των Αράβων ή των Βουλγάρων. Οι Χάζαροι εμφανίστηκαν στη σκηνή εμποδίζοντας την αποστολή να καταστρέψει όχι περισσότερους από δύο αμυντικούς πύργους, προτού υποχρεωθούν να συνάψουν όρους. Ο Πατριάρχης συνειδητοποίησε, ότι η επιστροφή στην πρωτεύουσα με ήττα θα οδηγούσε αναμφίβολα σε μία βίαιη συνταξιοδότησή του από τα χέρια του Ιουστινιανού Β΄. Ως εκ τούτου, σε παρόμοια περίπτωση με τον σφετερισμό του Λεοντίου και του Τιβέριου Γ΄, αυτομόλησε και, έχοντας τον στρατό και το ναυτικό υπό τις διαταγές του, δήλωσε την υποστήριξή του στον αποστάτη Βαρδάνη, ο οποίος άλλαξε το όνομά του σε Φιλιππικό.
Καθώς ο Φιλιππικός κατευθυνόταν προς την Πρωτεύουσα, ο Ιουστινιανός Β΄ κατευθυνόταν προς την Αρμενία, μία εμπόλεμη ζώνη μεταξύ Ρωμαίων και Αράβων. Έφτασε ως τη Νικομήδεια, όταν προσπάθησε να γυρίσει πίσω, πιάστηκε στο δωδέκατο μίλι της Πρωτεύουσας και εκτελέστηκε επί τόπου. Ο Φιλιππικός είχε φτάσει πριν προλάβει ο Ιουστινιανός Β΄ και τον υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες στην πρωτεύουσα.
Η Θεοδώρα, η Χαζάρα σύζυγος του Ιουστινιανού Β΄ διέφυγε σε ένα κοντινό μοναστήρι με τον γιο της και πρώην συναυτοκράτορα Τιβέριο. Το νεαρό αγόρι κρατιόταν εκεί από τον Τίμιο Σταυρό, όταν ένας στρατιώτης μπήκε μέσα και τού τράβηξε το χέρι από αυτόν. Λέγεται ότι τότε ο στρατιώτης, έβαλε τον Σταυρό με μεγάλο σεβασμό στο βωμό. Μετά από αυτή τη μάλλον ευσεβή πράξη, έσυρε στη συνέχεια το αγόρι έξω και κάτω από τη βεράντα μίας κοντινής εκκλησίας, τελείωσε τη γραμμή του Ηρακλείου και εξαφανίζοντάς την για πάντα.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:8ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:7ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δυναστεία του Ηρακλείου Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
Βηθεσδά
right|thumb|250px|Μακέτα της δεξαμενής της Βηθεσδά, στο Μουσείο Εικόνας του Ισραήλ Με την ονομασία Βηθεσδά ή προβατική κολυμβήθρα αναφέρεται στη Βίβλο δεξαμενή, η οποία βρισκόταν στη λεγόμενη «Προβατική Πύλη» της Ιερουσαλήμ. Είχε 5 στοές και το όνομά της είχε συνδεθεί με θεραπείες ασθενών που αποδόθηκαν σε θαύματα, όπως η θεραπεία του παραλυτικού στο Ευαγγελιο του Ιωάννη. Τον 5ο αιώνα, ανεγέρθηκε ναός εις μνήμην του εν λόγω θαύματος. Η κολυμβήθρα εντοπίστηκε, μετά από αρχαιολογική έρευνα, το 1871.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καινή Διαθήκη
Βασίλης Ορφανός
Ο Βασίλης Ορφανός είναι Έλληνας πρωταθλητής οδηγός αγωνιστικών μοτοσυκλετών. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Ιανουαρίου 1973 και κατάγεται από την Όλυμπο της Καρπάθου.
Έχει συμμετάσχει σε πληθώρα αγώνων στην Ελλάδα κατακτώντας εγχώριους τίτλους ως πρωταθλητής Ελλάδος (1991, 1995,1996,1997,1998).
Αλβέρτος Αλκιβιάδης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Ο Αλβέρτος Αλκιβιάδης ο πολεμοχαρής, γερμ. Albrecht Alcibiades der kriegerische (28 Μαρτίου 1522 - 8 Ιανουαρίου 1557) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ (1527-1533).
Βασίλης Ορφανός
Δοκίμασε τις δυνάμεις του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Εντούρο όπου κατάφερε να διακριθεί τερματίζοντας 15ος το 1995 και 12ος το 1997. Είναι ο πρώτος Έλληνας που συμμετείχε, τερμάτισε και νίκησε στη παρθενική του εμφάνιση στο Ράλι Ντακάρ του 2003, στην κατηγορία των 400 cc. Πρώτη φορά η Ελληνική σημαία κυμάτισε στο βάθρο του δυσκολότερου αγώνα Ράλι raid του κόσμου. Έχει συμμετοχές σε αγώνες Παρίσι-Ντακάρ το 2004, 2005, 2008, 2009, 2011
Αλβέρτος Αλκιβιάδης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Καζιμίρ, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Σουζάνας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Δ΄, δούκα της Βαυαρίας.
Βασίλης Ορφανός
Παράλληλα με την αγωνιστική πορεία, ολοκληρώνει τις σπουδές του ως Μηχανολόγος Μηχανικός.
Βραβεύσεις
Κατηγορία:Οδηγοί αγωνιστικών μοτοσυκλετών
Αλβέρτος Αλκιβιάδης του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άνσμπαχ και όταν το 1527 απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν 5 ετών. Κηδεμόνας αυτού ανέλαβε ο θείος του Γεώργιος, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, ένας σφοδρός οπαδός του Προτεσταντισμού. Όταν ο Αλβέρτος Αλκιβιάδης ενηλικιώθηκε το 1541, έλαβε την πατρική κτήση του Μπαϊρόιτ· επειδή η πρωτεύουσα ήταν το Κούλμμπαχ, έμεινε γνωστός ως μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Κούλμμπαχ.
Η ανήσυχη και νευρική φύση του τον προόρισε για στρατιωτική σταδιοδρομία: αφού συγκέντρωσε μια μικρή ομάδα στρατιωτών, υποστήριξε τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων της Γερμανίας στον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας το 1543.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Άγκαμι
Το άγκαμι (Agamia agami) είναι είδος ερωδιού, δηλαδή πουλιού της οικογένειας «ερωδιίδες», το οποίο συναντάται στην άγρια φύση σε δάση από το νότιο Μεξικό μέχρι τη βόρεια Βολιβία. Είναι το μοναδικό είδος του γένους Agamia (Reichenbach, 1853). Στη Βραζιλία αποκαλείται μερικές φορές και soco beija-flor, δηλαδή «ερωδιός-κολίμπρι», εξαιτίας του μοναδικού μοτίβου χρωμάτων του, που θυμίζει κολίμπρι. Παλαιότερα ήταν γνωστό και ως «πουλί-τρομπέτα» επειδή το αρσενικό μπορεί να παράγει ασυνήθιστους ήχους όταν ενοχλείται. Εξημερώνεται σχετικώς εύκολα από τους ιθαγενείς της Αμαζόνίας, που το χρησιμοποιούσαν στα κοτέτσια τους ως «προειδοποιητή» ενδεχόμενης απειλής, όπως το τσοπανόσκυλο οι βοσκοί στα κοπάδια τους.
Ο ερωδιός αυτός κατατάσσεται στα εκτεθειμένα στον κίνδυνο αφανισμού είδη από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσεως (IUCN), εξαιτίας προβλέψεων για μελλοντική καταστροφή του ενδιαιτήματός του.
Περιγραφή
Μεταξύ των ερωδιών, αυτό το είδος έχει μέσο μέγεθος, με μήκος από 66 έως 76 εκατοστόμετρα, παρόμοιο δηλαδή με εκείνο του φασιανού. Το άγκαμι έχει λεπτό ράμφος που είναι αρκετά μακρύτερο από τις διαστάσεις της κεφαλής του πτηνού. Ο λαιμός και η κοιλιά είναι καστανόχρωμα, με μια λευκή γραμμή από το κέντρο του εμπρόσθιας πλευράς του λαιμού μέχρι και το στήθος, ενώ οι φτερούγες είναι πρασινογάλαζες. Γαλάζια πούπουλα διακοσμούν την κορυφή της κεφαλής, τα πλάγια του λαιμού και τη ράχη. Τα πόδια, το ράμφος και ένα τμήμα του προσώπου είναι κιτρινόλευκα. Κατά την εποχή της αναπαραγωγής το τμήμα αυτό του προσώπου μπορεί να μεταβάλει χρώμα σε κοκκινωπό. Τα δύο φύλα έχουν παρόμοια εμφάνιση, αλλά τα νεαρά άτομα είναι καφετιά σε μεγάλο μέρος του άνω κορμού με λευκή την εμπρόσθια πλευρά του λαιμού.
Κατανομή, ενδιαίτημα και συμπεριφορά
thumb|left|Νεοσσοί του άγκαμι Ο ερωδιός άγκαμι είναι νεοτροπικό είδος, που ζει στην Κεντρική και τη Νότια Αμερική. Η γεωγραφική κατανομή του είδους εκτείνεται από το νοτιοανατολικό Μεξικό μέχρι και τη λεκάνη του Αμαζονίου στη Νότια Αμερική, με το άγκαμι να έχει παρατηρηθεί στις εξής αρκετές χώρες: Μεξικό, Γουατεμάλα, Μπελίζ, Ελ Σαλβαδόρ, Ονδούρα, Νικαράγουα, Κόστα Ρίκα, Παναμάς, Κολομβία, Εκουαδόρ, Γαλλική Γουιάνα, Σουρινάμ, Γουιάνα, Βενεζουέλα, Περού, Βολιβία και Βραζιλία.
Εμφανίζεται σπανίως σε ανοικτές εκτάσεις. Το ενδιαίτημά του περιλαμβάνει υγρά δάση και δασώδη έλη, μαγκρόβια δάση και υγρότοπους με γλυκό νερό. Ζει από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι υψόμετρο 300 μέτρων περίπου, αν και υπάρχουν καταγραφές από μεγάλα υψόμετρα, έως τα 2.600 μέτρα στις Άνδεις. Τα άγκαμι φωλιάζουν σε δικές τους αποικίες, ή και μαζί με άλλα είδη σε βάσεις από κλαδάκια που κτίζουν σε θάμνους και δέντρα πάνω από το νερό. Πολύ λίγες αποικίες είναι γνωστές μέχρι σήμερα, αλλά μερικές είναι πολύ μεγάλες, με εκατοντάδες ή και με περισσότερες από χίλιες φωλιές. Οι ακόλουθες τοποθεσίες αποικιών του άγκαμι είναι γνωστές: πάνω σε νησίδα στο κέντρο μιας λιμνοθάλασσας στο μέσο του Φυσικού καταφυγίου Πακουάρε στην Κόστα Ρίκα, στο Καταφύγιο Ταπίτσε του Περού, στο Εθνικό Καταφύγιο του έλους του Kaw-Roura και στο Αμαζόνιο Εθνικό Πάρκο της Γαλλικής Γουιάνας, καθώς τόποι εκτός προστατευμένων περιοχών στην Κολομβία, το Μεξικό και το Μπελίζ.
Παρά τον έντονο χρωματισμό του, η προτίμηση αυτού του ντροπαλού πουλιού για τα σκιερά μέρη και τη βλάστηση που βρίσκεται πάνω από νερά σημαίνει πως παρατηρείται σπάνια. Είναι γενικώς αθόρυβο, αλλά τα ζευγάρια και οι οικογενειακές ομάδες παράγουν μερικές φορές διάφορους ήχους παρόμοιους με ροχαλητό η κροτάλισμα. Το κροτάλισμα και η αργή απομάκρυνση περπατώντας είναι τυπικές αντιδράσεις στο πλησίασμα ναθρώπου και γενικώς όταν ενοχληθεί το άγκαμι.
Τα άγκαμι αναζητούν την τροφή τους (ψαράκια, βατράχια, σαλιγκάρια και μικρά ερπετά) σε αβαθή σκιερά νερά σε δασώδεις περιοχές. Συχνά στέκονται ακίνητα πάνω σε κλαδιά ή στο νερό, ή κινούνται πολύ αργά.
Αρκετές συμπεριφορές ζευγαρώματος από αμφότερα τα φύλα έχουν περιγραφεί.
Κατάσταση διατηρήσεως
Το άγκαμι δεν είναι καλά γνωστό επιστημονικώς, κάτι που αποτελεί πρόκληση για τον υπολογισμό του πληθυσμού του. Τα απομακρυσμένα ενδιαιτήματά του και η αποκρυπτική συμπεριφορά του ίσως να ερμηνεύουν τη φαινομενική σπανιότητά του. Ωστόσο θεωρείται «εκτεθειμένο» ή «τρωτό» στον κίνδυνο αφανισμού είδο από την IUCN εξαιτίας προβλέψεων για μελλοντική καταστροφή του ενδιαιτήματός του στην Αμαζονία. Εκτιμάται ότι οι προσπάθειες διατηρήσεώς του θα πρέπει να επικεντρωθούν στην προστασία τοποθεσιών με σημαντικές αποικίες, καθώς και στην καλύτερη κατανόηση των αναγκών ενδιαιτήματος και της βιολογίας του είδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πανίδα της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Πανίδα της Νότιας Αμερικής
Αγριλιά Κρατήγου Λέσβου
Η Αγριλιά Κρατήγου είναι οικισμός της Λέσβου. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Αγίας Μαρίνας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Η Αγριλιά Κρατήγου είναι παράλιος οικισμός της νοτιοανατολικής Λέσβου. Είναι ο τελευταίος οικισμός πριν το ακρωτήρι Αγριλιά, το απώτατο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, μετά το αεροδρόμιο Μυτιλήνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 10 χλμ. περίπου ΝΑ. της Μυτιλήνης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Η ένοχη μητέρα (Μπωμαρσαί)
Η ένοχη μητέρα (γαλλικός τίτλος: L'Autre Tartuffe ou la Mère coupable, Ο άλλος Ταρτούφος ή Η ένοχη μητέρα), είναι πεντάπρακτο θεατρικό έργο του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί, που παρουσιάσθηκε το 1792.
Είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της Τριλογίας του Φιγκαρό και ακολουθεί τις κωμωδίες Ο κουρέας της Σεβίλλης (1775) και Ο γάμος του Φιγκαρό (1778). Ήταν το τελευταίο θεατρικό έργο του συγγραφέα. Όπως και τα προηγούμενα έργα της τριλογίας έχει διασκευασθεί σε όπερα.
Σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα έργα, που είναι κωμωδίες, η Ένοχη μητέρα είναι αστικό δράμα με αρκετά κωμικά στοιχεία, και ολοκληρώνει τα γεγονότα που αφορούν την οικογένεια Αλμαβίβα. Ένας τυχοδιώκτης, «ο άλλος Ταρτούφος» - αναφορά στο έργο του Μολιέρου - προετοιμάζει την καταστροφή της οικογένειας, αλλά τα σχέδιά του αποτυχαίνουν χάρη στην παρέμβαση του πιστού Φιγκαρό.
Ρίζωμα Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ρίζωμα βρίσκεται στα βόρεια της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 70 μέτρα, σε απόσταση περίπου 7 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλης και 19 χλμ. δυτικά από τον Ίασμο (έδρα του δήμου). Δίπλα και δυτικά στο χωριό είναι οι Ασώματοι, στα βόρεια ξεκινούν οι πρόποδες του Παπίκιου όρους, βορειοδυτικά είναι τα Θαμνά και νοτιοανατολικά η Πανεπιστημιούπολη Κομοτηνής. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του (αρκετοί από αυτούς Πομάκοι ) ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και ειδικότερα, όπως τα γειτονικά χωριά, καλλιεργούν κεράσια. Στην τοποθεσία "Καφετζή-τάρλα" και σε απόσταση 1,2 χλμ. νότια του χωριού υπάρχουν "λείψανα αρχιτεκτονικών μελών (μαρμάρινο υπέρθυρο, δωρικά κιονόκρανα κλπ.) και άλλο αρχιτεκτονικό υλικό από κτήριο (κεραμεική 5ου - 6ου αι.)".
Η ένοχη μητέρα (Μπωμαρσαί)
Σύνοψη
Η ιστορία διαδραματίζεται 20 χρόνια μετά το προηγούμενο έργο της τριλογίας Ο γάμος του Φιγκαρό. Πριν από αρκετά χρόνια, ενώ ο κόμης Αλμαβίβα έλειπε σε ένα μακρύ επαγγελματικό ταξίδι, η κόμισσα και ο Κερουμπίνο πέρασαν μια νύχτα μαζί. Όταν η κόμισσα είπε στον Κερουμπίνο ότι αυτό που έκαναν ήταν λάθος και ότι δεν θα μπορούσε να τον ξαναδεί, εκείνος πήγε στον πόλεμο και επίτηδες άφησε τον εαυτό του να τραυματιστεί θανάσιμα στη μάχη. Καθώς βρισκόταν ετοιμοθάνατος, έγραψε ένα τελευταίο γράμμα στην κόμισσα, δηλώνοντας την αγάπη και τη θλίψη του και αναφέροντας όλα τα γεγονότα που είχαν συμβεί μεταξύ τους. Η κόμισσα δεν πέταξε το γράμμα αλλά το φύλαξε σε ένα ειδικό κουτί που είχε ένα μυστικό χώρισμα όπου φύλαξε το ενοχοποιητικό σημείωμα, ώστε ο κόμης να μην το βρει ποτέ. Αμέσως μετά, προς απογοήτευσή της, η κόμισσα ανακάλυψε ότι είναι έγκυος στο παιδί του Κερουμπίνο. αριστερά|μικρογραφία|Ο κύριος Μπεζάρς, 1876 Ο κόμης ήταν καχύποπτος όλα αυτά τα χρόνια ότι δεν είναι ο πατέρας του Λεόν, του γιου της κόμισσσας, και από τότε που ο μεγαλύτερος γιός τους σκοτώθηκε σε μονομαχία, προσπαθούσε γρήγορα να σπαταλήσει την περιουσία του για να εξασφαλίσει ότι ο Λεόν δεν θα κληρονομήσει τίποτα από αυτόν, ακόμη και έχοντας φτάσει στο σημείο να να αποποιηθεί τον τίτλο ευγενείας του και να μετακομίσει την οικογένεια στο Παρίσι. Αλλά παρόλα αυτά διατηρούσε κάποιες αμφιβολίες, και ως εκ τούτου ποτέ δεν απαρνήθηκε επίσημα το αγόρι ούτε καν ανέφερε τις υποψίες του στην κόμισσα. Εν τω μεταξύ, ο κόμης απέκτησε ένα δικό του νόθο παιδί, τη Φλορεστίν.
Ρίζωμα Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Γκεμπετζελή και αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, ως Ρίζωμα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ασωμάτου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Ασώματους, το Αγίασμα, τη Δύμη, τα Θαμνά και τη Φωλιά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ασωμάτων που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σωστού του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 287 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου
Η ένοχη μητέρα (Μπωμαρσαί)
Σύνοψη
Ο Φιγκαρό και η Σουζάνα, που είναι ακόμη παντρεμένοι και βρίσκονται στην υπηρεσία της οικογένειας, αποκαλύπτουν τη δολοπλοκία του Μπεζάρς και είναι αποφασισμένοι να τον εμποδίσουν να παντρευτεί τη Φλορεστίν και να αρπάξει την περιουσία του κόμη. Ο Μπεζάρς επιστρέφει από το συμβολαιογράφο, από όπου έχει αποσύρει μέρος της προίκας που είχε υποσχεθεί ο κόμης. Με περίπλοκο τέχνασμα που κατάστρωσε ο Φιγκαρό, ο Μπεζάρς τελικά ξεγελιέται και απομακρύνεται με άδεια χέρια και έξαλλος. Καθώς είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι ο Λεόν είναι γιος της κόμισσας αλλά όχι του κόμη, και η Φλορεστίν είναι κόρη του κόμη αλλά όχι της κόμισσας, αποδεδειγμένα δεν υπάρχει συγγένεια και οι δύο νέοι είναι ελεύθεροι να παντρευτούν.
Όπερα
Το 1966 διασκευάστηκε σε όπερα με τίτλο Η ένοχη μητέρα από τον συνθέτη Ντάριους Μιλώ, παρουσιάστηκε πρώτη φορά στην όπερα της Γενεύης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
Ρανβίλ
Το Ρανβίλ (γαλλικά: Ranville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρανβιλαί (γαλλικά: Ranvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μονφικέ
Το Μονφικέ (γαλλικά: Montfiquet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ιωάννης Καμπίτσης
Ο Ιωάννης Καμπίτσης (1938-1990) ήταν κλασικός φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Ιωάννης Καμπίτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1956-1961) και συνέχισε ως υπότροφος του ΙΚΥ στο Παρίσι. Το 1968 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Σορβόννης με θέμα την Αντιγόνη του Ευριπίδη. Μέχρι το 1971 εργάστηκε ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο και επί συμβάσει ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας. Το 1971 επέστρεψε στην Ελλάδα και η Διεύθυνση του Διδασκαλείου Μέσης Εκπαιδεύσεως του ανέθεσε επί συμβάσει τη διδασκαλία του μαθήματος της Ερμηνείας Κλασικών Κειμένων για τους μετεκπαιδευόμενους γυμνασιακούς καθηγητές. Το 1972 έγινε επιμελητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και από το 1975 τακτικός καθηγητής της κλασικής φιλολογίας. Το 1982 μετακλήθηκε στην Κρήτη, όπου από το 1977-1979 είχε έλθει με ειδική απόσπαση και είχε διατελέσει ο πρώτος κοσμήτορας της Φιλοσοφικής σχολής. Το 1979-1980 διετέλεσε κοσμήτορας στη Φιλοσοφική Ιωαννίνων. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Εισαγωγικών Εξετάσεων Α.Ε.Ι. (1977, 1980,1982),τακτικό μέλος του ΔΙΚΑΤΣΑ και κατ' επανάληψιν εξεταστής του ΙΚΥ για αποστολή υποτρόφων στο εξωτερικό. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 7 Αυγούστου 1990 στην Σούδα της Κρήτης.
Ερευνητικά πεδία
Τα αντικείμενα με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η αρχαία θρησκεία, η μυθολογία, η τραγωδία, οι θεσμοί και το δίκαιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Λάρα Φλιν Μπόιλ
Η Λάρα Φλιν Μπόιλ (Lara Flynn Boyle, 24 Μαρτίου 1970) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Donna Hayward στην τηλεοπτική σειρά του ABC Twin Peaks (1990-1991). Μετά την ενσάρκωση της Stacy στην κωμωδία Wayne's World (1992), η Boyle είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία νουάρ του John Dahl Red Rock West (1993) και ακολούθησαν ρόλοι στις ταινίες Threesome (1994), Cafe Society (1995) και Happiness (1998). Από το 1997 έως το 2003, η Boyle ενσάρκωσε την δικηγόρο Helen Gamble στην τηλεοπτική σειρά του ABC The Practice για την οποία ήταν υποψήφια για Βραβείο Έμμυ Καλύτερου Β' Ρόλου σε Δραματική Σειρά.
Η Boyle γεννήθηκε στο Ντάβενπορτ της Αϊόβα και είναι η κόρη της Sally Flynn, υπαλλήλου γραφείου και γραμματέως, και του Michael L. Boyle. Ο πατρικός παππούς της ήταν ο πρέσβης των ΗΠΑ Charles A. Boyle. Έχει ιρλανδική, γερμανική και ιταλική καταγωγή. Πήρε το όνομά της από έναν χαρακτήρα στο μυθιστόρημα του Μπόρις Παστερνάκ Δόκτωρ Ζιβάγκο. Ο πατέρας της εξαφανίστηκε όταν ήταν έξι ετών, αναγκάζοντας την ίδια και την μητέρα της να μετακομίσουν σε μικρότερα σπίτια. Περίπου την ίδια περίοδο, διαγνώστηκε με δυσλεξία. Μεγάλωσε στο Σικάγο, στο Ιλλινόις και στο Ουισκόνσιν και αποφοίτησε από την Ακαδημία Τεχνών του Πανεπιστημίου του Σικάγο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Αλβέρτος Φρειδερίκος της Πρωσίας
Ο Αλβέρτος Φρειδερίκος (γερμ.: Albrecht Friedrich, 29 Απριλίου 1553 - 27 Αυγούστου 1618) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν δούκας της Πρωσίας (1568-1618).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου, δούκα της Πρωσίας και της Άννας-Μαρίας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Α΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Κάλενμπεργκ.
Το 1618 απεβίωσε στο Φισχάουζεν σε ηλικία 65 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Ιωάννης Σιγισμούνδος, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Ελεονώρα του Λα Μαρκ, κόρη του Γουλιέλμου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και είχε τέκνα:
Μοντραινβίλ
Το Μοντραινβίλ (γαλλικά: Mondrainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντραινβιλαί (γαλλικά: Mondrainvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Έσκιλ Μάγκνουσον
Ο Έσκιλ Μάγκνουσον, σουηδ.: Eskil Magnusson, (π. 1175 – περ. 1227) ήταν ευγενής και νομομαθής (Lagman) του Βέστεργκετλαντ. Είναι ο πρώτος πιστοποιημένος νομικός υπάλληλος στη σημερινή Σουηδία, για τον οποίο έχουμε εκτενείς πληροφορίες.
Βιογραφία
Ήταν μέλος του Οίκου του Μπγιέλμπο ή του Οίκου των Φόλκουνγκ (Folkungaätten), που στη δεκαετία του 1250 έγινε η βασιλική δυναστεία της Σουηδίας. Ήταν γιος του Mάγκνους Μίνισκιελντ και ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Μπίργιερ Γιάρλ (Birger Magnusson), του πιο ισχυρού άνδρα της Σουηδίας στα μέσα του 13ου αι.
Γύρω στο 1217, παντρεύτηκε την Χριστίνα Νίλσντοτερ, χήρα του Νορβηγού κόμη Χάακον του Τρελού (Håkon Galen), του οποίου ο γιος Kνουτ Χάακονσον ήταν υποψήφιος του νορβηγικού θρόνου. Λόγω της θέσης της δικαιοδοσίας του και του γάμου του με τη Χριστίνα, ο Έσκιλ είχε καλές επαφές στη Νορβηγία και μπορεί να λειτουργούσε ως διαπραγματευτής μεταξύ των Σουηδών και Νορβηγών μοναρχών. Κατά τη διάρκεια του 1218-1220, τον επισκέφτηκε ο Ισλανδός ιστορικός Σνόρι Στούρλουσον.
Σχετική ανάγνωση
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί
Χριστίνα Νίλσντοτερ
Η Χριστίνα Νίλσντοτερ Μπλάκε, σουηδ.: Kristina Nilsdotter Blake, (απεβ. το 1254), ήταν Σουηδή ευγενής. Η Χριστίνα και ο σύζυγός της καταγράφτηκαν από τον ποιητή Σνόρε Στούρλουσον, ο οποίος τους επισκέφτηκε το 1219. Φαίνεται να του έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες για τα γραπτά του. Η Χριστίνα ήταν κόρη της πριγκίπισσας Αικατερίνης της Σουηδίας και του Νορβηγού ευγενή Nιλς Μπλάκε. Παντρεύτηκε τον Νορβηγό κόμη Χάακον τον Τρελό (Håkon Galen) το 1205, που ήταν ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά Ίγκε Β΄ Μπάρντσον της Νορβηγίας. Ήταν η μητέρα του Kνουτ Χάακονσον (π. 1208–1261), ο οποίος ήταν αργότερα διεκδικητής του θρόνου κατά τη διάρκεια της εποχής του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία.
Μετά τον τέλος του Χάακον, η Χριστίνα πήρε μαζί της τον γιο τους Kνουτ και επέστρεψε στο Βέστεργκετλαντ, όπου παντρεύτηκε τον Σουηδό ευγενή Έσκιλ Μάγκνουσον (π. 1175–1227), τον νομομαθή του Βέστεργκετλαντ και μεγαλύτερο αδελφό του Μπίργιερ Γιάρλ.
Όλγα Σκαμπέγιεβα
Η Όλγα Βλαντίμιροβνα Σκαμπέγιεβα (Ольга Владимировна Скабеева; γεννημένη στις 11 Δεκεμβρίου 1984 στο Βόλτζκι) είναι Ρωσίδα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Είναι νικήτρια δύο φορές του βραβείου TEFI (2017, 2018).
Βιογραφία
Η Σκαμπέγιεβα γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1984 στο Βόλτζκι, στο Όμπλαστ του Βόλγκογκραντ, όπου αποφοίτησε από το γυμνάσιο. Στη δέκατη τάξη αποφάσισε να γίνει δημοσιογράφος. Η δημοσιογραφική της σταδιοδρομία ξεκίνησε στην τοπική εφημερίδα.
Σπούδασε στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, από την οποία αποφοίτησε με διακρίσεις το 2008. Εργάστηκε ως ανταποκρίτρια για το τηλεοπτικό πρόγραμμα Vesti.
Ήρθε στο προσκήνιο το 2012-2013 με την κάλυψή της για τη δίκη των Pussy Riot, την αύξηση των αντικυβερνητικών συγκεντρώσεων εκείνη την εποχή και τις επακόλουθες ποινικές έρευνες για τις δραστηριότητες των υποστηρικτών της Ρωσικής αντιπολίτευσης. Οι επικριτικές αναφορές της για τη ρωσική αντιπολίτευση ώθησαν την τηλεοπτικό κριτικό Ιρίνα Πετρόβσκαγια να την χαρακτηρίσει ως μέλος των «ειδικών δυνάμεων» της ρωσικής κρατικής τηλεόρασης και τον τόνο της ως «εισαγγελικό και κατηγορητικό».
Το 2015-2016 ηγήθηκε του προγράμματος του συγγραφέα Vesti.doc στο τηλεοπτικό κανάλι Russia 1. Από τις 12 Σεπτεμβρίου 2016, μαζί με τον σύζυγό της Γιεβγκένι Ποπόφ, διεξάγει μια κοινωνική και πολιτική εκπομπή 60 λεπτών στον τηλεοπτικό σταθμό Russia 1, που ανακοινώθηκε ως πρόγραμμα συζήτησης για θέματα υψηλού προφίλ.
Είναι άξιο παρατήρησης ότι το 2018 η Σκαμπέγιεβα προσπάθησε να δυσφημίσει τη βρετανική έρευνα για τη δηλητηρίαση των Σεργκέι και Γιούλια Σκριπάλ. Στο τηλεοπτικό της πρόγραμμα λέγεται ότι η υπόθεση Σκριπάλ είναι «μια περίπλοκη βρετανική συνωμοσία, για να δυσφημίσει τη Ρωσία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Ο καβγάς των δύο Ιβάν
Ο καυγάς των δύο Ιβάν (τίτλος στα ρωσικά: Повесть о том, как поссорился Иван Иванович с Иваном Никифоровичем) είναι νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ, που δημοσιεύτηκε το 1834 και από το 1835 περιλαμβάνεται στον δεύτερο τόμο της συλλογής Μίργκοροντ.
Αναφέρεται στη διασκεδαστική έχθρα δύο παλιών φίλων που κατέληξε σε ατέλειωτη αναμονή της δικαστικής της επίλυσης. Παρουσιάζει μια ζωντανή εικόνα της ζωής της μικρής επαρχιακής πόλης της Ρωσικής αυτοκρατορίας Μίργκοροντ (σήμερα ανήκει στην Ουκρανία) και σατιρίζει τις δικαστικές και τις διοικητικές αρχές της εποχής. Γραμμένη με σκωπτικό και διασκεδαστικό ύφος και με ρεαλιστικές απεικονίσεις των χαρακτήρων, είναι μια από τις πιο χιουμοριστικές ιστορίες του Γκόγκολ.
Υπόθεση
Ο Ιβάν Νικηφόροβιτς στήνει έναν ξύλινο ορνιθώνα για χήνες στα όρια των αυλών τους για να το βλέπει ο άλλος καθημερινά. Για αντίποινα, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς πριόνισε τις κολόνες τη νύχτα και ο ορνιθώνας κατέρρευσε. Την επόμενη μέρα, φοβούμενος ότι ο πρώην φίλος του για αντίποινα για τη ζημιά θα κάψει το σπίτι του, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς πηγαίνει και του κάνει μήνυση με αίτημα να συλληφθεί ο Ιβάν Νικηφόροβιτς για την προσβολή που του έκανε. Ο δικαστής δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συμβαίνει και προσπαθεί να τον πείσει να υποχωρήσει, αλλά αυτός αγνοεί τις υποδείξεις του και φεύγει από το δικαστήριο.
Λίγο μετά, ο Ιβάν Νικηφόροβιτς έρχεται στο δικαστήριο και υποβάλλει τη δική του μήνυση, προς έκπληξη των συγκεντρωμένων. Περιέργως, λίγο μετά την αποχώρηση του Ιβάν Νικηφόροβιτς, η μήνυσή του κλέβεται και καταστρέφεται από το καφέ γουρούνι που ανήκει στον Ιβάν Ιβάνοβιτς. Η προσπάθεια του δικαστή να συλλάβει το γουρούνι και να τους πείσει να συμφιλιωθούν είναι ανεπιτυχής. Εξαιτίας της καταστροφής, κατατίθεται νέα μήνυση. μικρογραφία|250x250εσ|Όταν έκανε πολύ ζέστη, ο Ιβάν Νικηφόροβιτς έβγαζε τα ρούχα του, εικονογράφηση του 1902 Δύο χρόνια αργότερα, ο δήμαρχος κάνει μια συνεστίαση στην οποία παρευρίσκονται όλα τα αξιοσέβαστα πρόσωπα της πόλης μεταξύ των οποίων και ο Ιβάν Ιβάνοβιτς, αλλά ο παλιός του φίλος όχι, γιατί κανένας από τους δύο δεν πηγαίνει πουθενά όπου είναι παρών ο άλλος. Ο καλεσμένος της γιορτής Άντον Προκόφιεβιτς πηγαίνει στο σπίτι του Ιβάν Νικηφόροβιτς για να τον πείσει να έρθει, χωρίς να το γνωρίζει ο άλλος Ιβάν. Όταν τον πείθει, οι δύο Ιβάν κάθονται στο τραπέζι απέναντι και παρατηρούν ο ένας τον άλλον, η παρέα σωπαίνει. Ωστόσο, συνεχίζουν να τρώνε χωρίς να συμβαίνει τίποτα. Στο τέλος του δείπνου και οι δύο προσπαθούν να φύγουν χωρίς να το αντιληφθεί ο άλλος, αλλά μερικοί φίλοι τους κάνουν να πλησιάσουν. Αρχίζουν να συνομιλούν και πραγματικά θα συμφιλιώνονταν, αλλά ο Ιβάν Νικηφόροβιτς αναφέρει κατά λάθος ξανά τη λέξη «χήνα» και ο Ιβάν Ιβάνοβιτς φεύγει από το σπίτι οργισμένος.
Ο αφηγητής επιστρέφει στο Μίργκοροντ πολλά χρόνια αργότερα και βλέπει ξανά τους δύο Ιβάν. Είναι εντελώς γερασμένοι αλλά δεν έχουν χάσει τον στόχο της ζωής τους: να νικήσουν τον παλιό τους αντίπαλο στο δικαστήριο. Οι μηνύσεις τους παραμένουν ακόμη στα αρχεία αλλά ο καθένας τους είναι πεπεισμένος ότι η υπόθεσή του θα εξετασθεί υπέρ του την επόμενη μέρα. Ο αφηγητής κουνάει το κεφάλι του με οίκτο και φεύγει λέγοντας: «Είναι βαρετός αυτός ο κόσμος, κύριοι!».
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες του Νικολάι Γκόγκολ
Μοντινί (Καλβαντός)
Το Μοντινί (γαλλικά: Montigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντανυζιέν (γαλλικά: Montanusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 διεξήχθη στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στις 27 και 29 Σεπτεμβρίου.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι τοπικές (UTC+3).
Προκριματικά
Πρόκριση: 17.10 (Q) ή οι 12 επόμενες καλύτερες επιδόσεις (q).
Παραπομπές
ΑΤριπλούν Αν Κατηγορία:Άλμα εις τριπλούν
Άνω Χαραμίδα Λέσβου
Η Άνω Χαραμίδα είναι οικισμός στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 42 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Θεόδωρος Αδάμ
Ο Θεόδωρος Αδάμ ήταν σημαντικός Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Νιζόπολη Πελαγονίας (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία).
Βιογραφικά στοιχεία
Στη συνέχεια το σώμα του συνεργάστηκε σε πολλές επιχειρήσεις με τον αξιωματικό Ιωάννη Καραβίτη από την Κρήτη έως το 1907. Το 1908, το σώμα του που αποτελούνταν κυρίως από Νιζοπολίτες, συμπτύχθηκε σε ενιαίο σώμα υπό τις γενικές οδηγίες του Κρητικού Παν. Γερογιάννη, προκειμένου να αντιμετωπίζονται οι πολυάριθμες Βουλγαρικές τσέτες.
Η δράση του συνεχίστηκε έως τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1912 καθώς ακόμα και μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων, διάφορα Βουλγαρικά ένοπλα σώματα τρομοκρατούσαν την περιοχή της Πελαγονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Πελαγονία Κατηγορία:Μακεδόνες
Μαξ Ρέιτερ
Ο Μαξ Αντρέγιεβιτς Ρέιτερ (Макс Андреевич Рейтер, Maksis Reiters, 24 Απριλίου 1886 - 6 Απριλίου 1950) ήταν Σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης, διοικητής στρατού και μετώπων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι ο ανώτερος Λετονός σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης.
Πρώτα χρόνια και υπηρεσία στον ρωσικό στρατό
Γεννήθηκε σε οικογένεια πλούσιων Λετονών αγροτών, στο αγρόκτημα Μέλκι (Meļķi), στο κτήμα Ζίργκεν. Στις ιστορικές πηγές, το έτος γέννησης του θεωρείται το 1886. Ωστόσο, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, γεννήθηκε 5 χρόνια αργότερα, το 1891, ενώ το 1886 γεννήθηκε ο αδελφός του Κρίσταπ. Κατά τη γέννηση, του δόθηκε το όνομα Μάρτινς, το οποίο, ως ενήλικας, μετάλλαξε σε Μαξ.
Αφού απέκτησε απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης στη Λιέπαγια το 1905, ο Ρέιτερ το 1906 εγγράφηκε εθελοντής στο 1ο Σύνταγμα Τυφεκιοφόρων Σιβηρίας. Στο τέλος της διετούς θητείας οι εθελοντές έδωσαν εξετάσεις για το δικαίωμα απόκτησης του πρώτου αξιωματικού βαθμού, αυτόν του σημαιοφόρου. Ο Ρέιτερ πέρασε στη Στρατιωτική Σχολή του Ιρκούτσκ το 1908, την οποία αποφοίτησε επιτυχώς το 1910.
Από τον Ιανουάριο του 1911 ήταν κατώτερος αξιωματικός του 1ου Συντάγματος Τυφεκιοφόρων Σιβηρίας.
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μαζί με το σύνταγμα ο Ρέιτερ έφτασε στο στρατό, πολέμησε στην 1η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων Σιβηρίας στο Δυτικό Μέτωπο. Διοίκησε λόχο και τάγμα. Στις αρχές του 1916 τραυματίστηκε σοβαρά, μετά το νοσοκομείο διορίστηκε αξιωματικός για αποστολές στο αρχηγείο του Στρατού του Καυκάσου. Τον Σεπτέμβριο του 1917 διορίστηκε αξιωματικός για αποστολές στο αρχηγείο της 12ης Στρατιάς στο Δυτικό Μέτωπο, καθώς και Συνταγματάρχης. Κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού, αρρώστησε από τύφο και νοσηλευόταν στην πόλη Βάλκα, όπου τον Φεβρουάριο του 1918 συνελήφθη από τους Γερμανούς. Ήταν αιχμάλωτος πολέμου μέχρι τον Φεβρουάριο του 1919. Βρέθηκε στα στρατόπεδα αιχμαλώτων στο Χάμμερστάιν, στο Φέστφαλ, στο Ντάντσιχ. Προσπάθησε να αποδράσει, αλλά απέτυχε. Επέστρεψε στον ρωσικό στρατό λόγω ανταλλαγής αιχμαλώτων μετά τον πόλεμο στις αρχές του 1919.
Εμφύλιος και Μεσοπόλεμος
Ο Ρέιτερ ήταν μέλος του Κόκκινου Στρατού από τον Μάρτιο του 1919. Έγινε μέλος οικειοθελώς, αμέσως μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία. Υπηρέτησε στο Σύνταγμα Πεζικού του Βιτέμπσκ της Τσεκά. Από τον Αύγουστο του 1919 ήταν διοικητής του 99ου Συντάγματος Πεζικού και από τον Ιούλιο, διοικητής του 97ου Συντάγματος Πεζικού (και τα δύο συντάγματα ήταν μέρος της 11ης Μεραρχίας Τυφεκιοφόρων Πέτρογκραντ). Από τον Νοέμβριο του 1919 διοικούσε την 32η Ταξιαρχία Τυφεκιοφόρων. Έλαβε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο: το 1919 πολέμησε στο Βόρειο Μέτωπο, στη Λετονία και τηνΕσθονία, συμμετέχοντας στην άμυνα της Πετρούπολης από τον στρατό του στρατηγού Ν. Ν. Γιουντένιτς και σε επιχειρήσεις κατά των στρατευμάτων του στρατηγού Σ. Ν. Μπουλάκ-Μπαλαχόβιτς. Το καλοκαίρι του 1920, η ταξιαρχία μεταφέρθηκε στο Πολωνικό Μέτωπο, όπου ο Ρέιτερ διακρίθηκε στη μάχη, τραυματίστηκε και του απονεμήθηκε το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου. Τον Μάρτιο του 1921, ως επικεφαλής της 32ης ταξιαρχίας, συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης της Κρονστάνδης (1921), όντας ένας από τους πρώτους που εισέβαλαν στο φρούριο, και τραυματίστηκε ξανά. Του απονεμήθηκε δεύτερο Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου, κάτι πολύ σπάνιο εκείνη την εποχή. Μέλος του ΚΚΣΕ από το 1922.
Τον Δεκέμβριο του 1929, έλαβε απόσπαση για τον χώρο της βιομηχανίας. Διοίκησε το Υπερκαυκασιακό Βιομηχανικό Τμήμα των Παραστρατιωτικών Φρουρών Βιομηχανικών Επιχειρήσεων και Κυβερνητικών Κτιρίων του Ανώτατου Οικονομικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, οδηγώντας με επιτυχία τον αγώνα κατά των σαμποτέρ και τους Μπασμάτσι. Το 1931 εργάστηκε ως αναπληρωτής επικεφαλής της αεροπορικής και πυροπροστασίας στο Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο της ΕΣΣΔ. Στη συνέχεια επέστρεψε στον Κόκκινο Στρατό και τον Σεπτέμβριο του 1932 διορίστηκε διοικητής της 73ης Μεραρχίας Τυφεκιοφόρων του Ομσκ στη Στρατιωτική Περιφέρεια της Σιβηρίας. Τον Σεπτέμβριο του 1933 στάλθηκε για σπουδές και το 1935 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία του Κόκκινου Στρατού ον. Μ. Β. Φρούνζε. Από τον Νοέμβριο του 1935 υπηρετούσε στο δεύτερο (επιχειρησιακό) τμήμα του αρχηγείου του Κόκκινου Στρατού. Από τον Απρίλιο του 1936 ήταν επικεφαλής του 3ου (και από τον Αύγουστο 1938 του 5ου) τμήματος στη Διεύθυνση Μαχητικής Εκπαίδευσης του Κόκκινου Στρατού.
Θεόφιλος Παγκώστας
Ο Θεόφιλος Παγκώστας ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Θεόφιλος Β΄) από το 1805 έως το 1825.
Μαξ Ρέιτερ
Εμφύλιος και Μεσοπόλεμος
Τον Δεκέμβριο του 1938 απολύθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, αλλά δεν συνελήφθη. Τον Ιούνιο του 1939, η διαταγή απόλυσης ακυρώθηκε. Ωστόσο, αν και αποκατεστημένος, ο Ρέιτερ παρέμεινε χωρίς νέο διορισμό για άλλους έξι μήνες και μόλις τον Ιανουάριο του 1940 διορίστηκε βοηθός διοικητή για στρατιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της Στρατιωτικής Περιφέρειας του Βορείου Καυκάσου. Από τον Ιούλιο του 1940 ήταν αναπληρωτής διοικητής και τον Ιούνιο του 1941 εκπλήρωσε προσωρινά τα καθήκοντα του διοικητή των στρατευμάτων της στρατιωτικής περιφέρειας.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Έφτασε στο μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1941, στη θέση του αρχηγού της διοικητικής μέριμνας-αναπληρωτή διοικητή για την επιμελητεία του Κεντρικού Μετώπου. Τον Οκτώβριο του 1941, στις συνθήκες της έναρξης της γερμανικής γενικής επίθεσης κατά της Μόσχας και της κατάρρευσης της σοβιετικής άμυνας στην κεντρική κατεύθυνση, διορίστηκε διοικητής μιας επιχειρησιακής ομάδας αποτελούμενης από τις 194η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων και 108η Μεραρχία Αρμάτων Μάχης, η οποία κατάφερε να καθυστερήσει την επίθεση του γερμανικού 47ου μηχανοκίνητου σώματος στην περιοχή του Καρατσόφ. Τον Δεκέμβριο του 1941, τραυματίστηκε σοβαρά κοντά στην πόλη Γιέλετς. Ταυτόχρονα διορίστηκε διοικητής της στρατιωτικής περιφέρειας του Βορείου Καυκάσου, αλλά λόγω νοσηλείας δεν ανέλαβε τη θέση. Από τον Φεβρουάριο του 1942 ήταν βοηθός διοικητή των σχηματισμών του Δυτικού Μετώπου.
Θεόφιλος Παγκώστας
Γεννήθηκε στην Πάτμο το 1764 και ήταν ανηψιός του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Παρθένιου Β΄. Φοίτησε στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική Σχολή. Κατόπιν πήγε για σπουδές στην Αδριανούπολη, όπου ήταν πρωτοσύγκελος ο θείος του. Το 1789 πήγε στην Κωνσταντινούπολη και κατόπιν διορίσθηκε δάσκαλος στο Κάιρο.
Μαξ Ρέιτερ
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Από τον Μάρτιο του 1942 διοικούσε την 20η Στρατιά στο Δυτικό Μέτωπο, συμμετέχοντας στην πρώτη επιθετική επιχείρηση του Ρζεβο-Σιτσόφσκ. Σε αυτή τη δύσκολη επιχείρηση, ο στρατός του διακρίθηκε και σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία, διασπώντας αρκετές γραμμές γερμανικής άμυνας και προχωρώντας έως και 40 χιλιόμετρα.
Θεόφιλος Παγκώστας
Εκεί έγινε μοναχός, αρχιμανδρίτης και το 1797 μητροπολίτης Λιβύης. Ήταν μορφωμένος και γνωστός για τα κηρύγματά του Το 1805 ο θείος του, έχοντας προβλήματα υγείας, παραιτήθηκε υπέρ του από τον Θρόνο, αλλά το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν συμφώνησε. Μετά τον θάνατο του Παρθενίου, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε τον Νοέμβριο του 1805 Πατριάρχη Αλεξανδρείας, κατόπιν και επιρροής του βοεβόδα της Μολδαβίας, Αλέξανδρου Σούτσου, τον οποίο είχε γνωρίσει στη Ρόδο.
Μαξ Ρέιτερ
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά από αυτή την επιτυχία, τον Σεπτέμβριο του 1942 διορίστηκε διοικητής του Μετώπου του Μπριάνσκ. Διακρίθηκε ξανά στην επιθετική επιχείρηση του Βορόνεζ-Καστόρνογιε, όπου τα στρατεύματα του μετώπου του προκάλεσαν βαριά ήττα στη 2η Γερμανική Στρατιά και νίκησαν ολοκληρωτικά το 3ο Σώμα Στρατού της 2ης Ουγγρικής Στρατιάς. Για την συμμετοχή του σε αυτή την επιχείρηση, εκτός από την απονομή του Τάγματος του Σουβόροφ 1ου βαθμού (έγινε ένας από τους πρώτους κατόχους αυτού του τάγματος), του απονεμήθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχη. Ωστόσο, κατά τον σχεδιασμό αυτής της επιχείρησης, ο Ρέιτερ πρότεινε να καθυστερήσει την έναρξή της κατά μία ημέρα προκειμένου να συγκεντρώσει εφεδρεία, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ανώτατο Διοικητή Ι. Β. Στάλιν. Παρά το γεγονός ότι η επιχείρηση ήταν επιτυχής, ο Ρέιτερ είχε δίκιο: ο ρυθμός της επίθεσης θα ήταν μεγαλύτερος αν είχε υιοθετηθεί η θέση του. Ωστόσο, μετά από αυτή τη διαμάχη, ο Ρέιτερ απομακρύνθηκε από τη διοίκηση των μονάδων μάχης.
Στις 12 Μαρτίου 1943, το Μέτωπο Μπριάνσκ καταργήθηκε. Ο Ρέιτερ διορίστηκε διοικητής του Εφεδρικού Μετώπου, το οποίο μετονομάστηκε σε Μέτωπο Κουρσκ στις 23 Μαρτίου 1943 και στις 27 Μαρτίου 1943, με βάση την οδηγία του Αρχηγείου της Ανώτατης Διοίκησης της 24ης Μαρτίου 1943, μετονομάστηκε ξανά σε Μέτωπο Αριόλ. Την επόμενη μέρα, 28η Μαρτίου 1943, το Μέτωπο του Μπριάνσκ αποκαταστάθηκε και ο Μ. Α. Ρέιτερ διορίστηκε ξανά διοικητής του. Από τον Ιούνιο του 1943 υπηρέτησε Διοικητής της Στρατιωτικής Περιοχής της Στέπας, προετοιμάζοντας ενεργά στρατεύματα για την επικείμενη μάχη στο Κούρσκ. Από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 1943 ήταν Αναπληρωτής Διοικητής του Μετώπου Βορόνεζ, με τον οποίο συμμετείχε στην επιθετική επιχείρηση Μπέλγκοροντ-Χάρκοβ.
Θεόφιλος Παγκώστας
Ως Πατριάρχης υποστήριξε τη μετανάστευση των Ελλήνων στην Αίγυπτο με την παράλληλη εύνοια του αναμορφωτή της χώρας Μωχάμετ Άλη. Τον Οκτώβριο του 1819, όντας άρρωστος, πήγε στην Πάτμο για να αναρρώσει. Εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Μετά την κήρυξη της Επανάστασης ύψωσε στην Πάτμο τη σημαία της ανεξαρτησίας, στις 12 Απριλίου 1821, εκφωνώντας φλογερό λόγο για να εμψυχώσει τους Πάτμιους για τον υπέρ πατρίδος Αγώνα. Παρέμεινε δε στην Πάτμο καθόλη τη διάρκεια του εθνικού αγώνα.
Μαξ Ρέιτερ
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ωστόσο, για αδιευκρίνιστους λόγους, τον Σεπτέμβριο του 1943 ανακλήθηκε από το μέτωπο. Από τον Σεπτέμβριο του 1943 διοικούσε τη Στρατιωτική Περιοχή Νοτίων Ουραλίων.
Τελευταία χρόνια και υστεροφημία
Από τον Ιανουάριο του 1946 έως τον Ιανουάριο του 1950 υπηρέτησε επικεφαλής των Ανώτερων μαθημάτων τακτικής σκοποβολής για τη βελτίωση του διοικητικού προσωπικού του πεζικού "Πυροβόλημα" ον. Μ. Μ. Σάποσνικοφ. Τον Ιανουάριο του 1950 απαλλάχθηκε από τη θέση του και τρεις μήνες αργότερα, στις 6 Απριλίου 1950, πέθανε.
Θεόφιλος Παγκώστας
Στις 14 Οκτωβρίου 1825 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Χρύσανθος, υπό την πίεση της Υψηλής Πύλης, συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη η οποία έπαυσε τον Θεόφιλο από τα καθήκοντά του εξαιτίας της μακροχρόνιας απουσίας του από την Πατριαρχική έδρα. Ο Θεόφιλος παρέμεινε κατόπιν αυτού στην Πάτμο έως τον θάνατό του, στις 24 Ιανουαρίου 1833.
Περαιτέρω ανάγνωση
Θεοφιλος Β Κατηγορία:Μητροπολίτες Λιβύης
Μαξ Ρέιτερ
Τελευταία χρόνια και υστεροφημία
Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα.
Τη δεκαετία του 1960, ο συνάδελφός του, ο στρατηγός συνταγματάρχης Λεονίντ Μιχάιλοβιτς Σαντάλοφ, έγραψε για τον Ρέιτερ στα απομνημονεύματά του. Μετά από αυτό, ένας από τους δρόμους στο Βέντσπιλς πήρε το όνομά του, και στο χωριό του, το Ζίρας, του στήθηκε μνημείο με την ευκαιρία της επετείου εκατό ετών από τη γέννηση του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ριβελίνο
Ο Ρομπέρτο Ριβελίνο (Roberto Rivellino, γεννήθηκε 1 Ιανουαρίου 1946) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Ένας από τους καλύτερους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, διακρίθηκε ιδιαίτερα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970.
Βιογραφία
Γιος Ιταλών μεταναστών από τη Μακιαγκοντένα (Ιζέρνια), ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στο πρωτάθλημα εσωτερικού χώρου αγωνιζόμενος για μια τράπεζα της πόλης, όπου γρήγορα έγινε αστέρι του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του Σάο Πάολο. Ανέπτυξε μια σειρά από σύντομες κινήσεις με το αριστερό του πόδι ώστε το ταλέντο του εντοπίστηκε από την Κορίνθιανς από όπου ξεκίνησε την καριέρα του το 1963.
Με την Κορίνθιανς σημείωσε 70 γκολ σε 236 αγώνες πρωταθλήματος σε εννέα αγωνιστικές περιόδους, χωρίς να γνωρίσει αξιοσημείωτες επιτυχίες (μόνο ένα τουρνουά Ρίο- Σάο Πάολο το 1966), καθώς η περίοδος εκείνη χαρακτηρίζονταν από σημαντική κάμψη της ομάδας. Το 1973 και το 1976 ψηφίστηκε τρίτος καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής, ενώ το 1977 δεύτερος. Στις 4 Αυγούστου 1974 στον αγώνα για το Καμπεονάτο Παουλίστα ανάμεσα στην Κορίνθιας και την Αμέρικα σημείωσε το γρηγορότερο τέρμα (εκτιμώμενος χρόνος τρία δευτερόλεπτα) στη μέχρι τότε ιστορία του ποδοσφαίρου με σουτ από τη σέντρα βλέποντας ότι ο αντίπαλος τερματοφύλακας ήταν εκτός προσοχής. Με την Κορίνθιανς αγωνίστηκε συνολικά σε 474 αγώνες και σημείωσε 144 γκολ. Αργότερα αγωνίστηκε στη Φλουμινένσε, όπου γνώρισε συλλογική επιτυχία. Η αποχώρησή του από την ομάδα έγινε το 1978, όταν η ομάδα από το Ρίο είχε ήδη χάσει τους περισσότερους σημαντικούς παίκτες. Έκλεισε τη σταδιοδρομία του στη Σαουδική Αραβία και την Αλ Χιλάλ.
Με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας είχε 92 συμμετοχές και 26 γκολ. Εκπροσώπησε τη Βραζιλία σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα (1970, 1974, 1978) με διασημότερη την εμφάνισή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, στην ομάδα που συχνά χαρακτηρίζεται ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών σε μια διοργάνωση. Προτού τη διοργάνωση ο ομοσπονδιακός τεχνικός Ζοάο Σαλντάνια δεν σκόπευε να τον συμπεριλάβει στην αποστολή παρά τις ιδιαίτερα καλές εμφανίσεις του. Η αλλαγή της τεχνικής ηγεσίας του έδωσε την ευκαιρία να σκοράρει τρεις φορές σε εκείνο το Κύπελλο, με πιο φημισμένο γκολ τη δυνατή απευθείας εκτέλεση φάουλ κατά της Τσεχοσλοβακίας. Στη διοργάνωση του 1974 ήταν στην τέταρτη θέση πραγματοποιώντας καλές εμφανίσεις σε αντίθεση με την εθνική που οι πολλές διαφοροποιήσεις από την ομάδα του 1970 ήταν πολύ μέτρια, ενώ το 1978 στη τρίτη έχοντας μικρή συμμετοχή λόγω τραυματισμού με το Ζίκο να έχει εξαιρετικές εμφανίσεις. Σημείωσε έξι γκολ σε διοργάνωσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου, τα πέντε με σουτ έξω από την περιοχή κατέχοντας το αντίστοιχο ρεκόρ των διοργανώσεων στα γκολ με μακρινές προσπάθειες σουτ.