cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siebel Fh 104 Hallore
Το Siebel Fh 104 Hallore ήταν μικρό γερμανικό δικινητήριο αεροσκάφος της περιόδου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Χρησιμοποιήθηκε ως αεροσκάφος συνδέσμου/επικοινωνιών καθώς και ως μεταγωγικό. Επίσης αποτέλεσε σχεδιαστικά τη βάση για το μεγαλύτερων διαστάσεων Siebel Si 204.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1934 η εταιρεία Klemm Leichtflugzeugbau ίδρυσε νέο εργοστάσιο στην πόλη Χαλλε (Halle). Η μονάδα αυτή θα εξειδικεύονταν στην παραγωγική αεροσκαφών ολομεταλλικής δομής, σε αντίθεση με τα ελαφρά αεροσκάφη ξύλινης δομής και υφασμάτινης επικάλυψης της εταιρείας. Στο πλαίσιο αυτό μεταφέρθηκαν στο εργοστάσιο της Χάλλε οι εργασίες ανάπτυξης του νέου δικινητήριου μεταγωγικού Klemm Kl 104, που μετονομάστηκε σε Fh 104. Το 1937, έτος κατά το οποίο το νέο αεροσκάφος πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση, ο έλεγχος του εργοστασίου πέρασε στον Φριτς Ζίμπελ (Fritz Siebel).
Το Fh 104 είχε μεταλλική άτρακτο, πτέρυγες με ξύλινη επικάλυψη και ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης.
Συμμετοχή σε αεροπορικούς αγώνες και ρεκόρ
Αεροσκάφος Fh 104 κέρδισε το 1938 τον αεροπορικό αγώνα Littorio, ενώ το επόμενο έτος αεροσκάφος ίδιου τύπου πραγματοποίησε το γύρο της Αφρικής, διανύοντας 40.000 km. Τουλάχιστον δεκαπέντε αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν από πολιτικούς χρήστες προπολεμικά.
Την περίοδο του παγκοσμίου πολέμου αρκετά Fh 104 χρησιμοποιήθηκαν ως προσωπικά αεροσκάφη εξέχοντων αξιωματούχων του ναζιστικού καθεστώτος καθώς και ανώτατων αξιωματικών της Βέρμαχτ. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται οι Ερνστ Ουντέτ (Ernst Udet), Άλμπερτ Κέσσελριγνκ (Albert Kesselring) και Άντολφ Γκάλαντ (Adolf Galland). Τα Fh 104 αξιοποιήθηκαν επίσης ως εκπαιδευτικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Siebel Κατηγορία:Αεροσκάφη Klemm Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2008-09
Το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2008-09 ή αλλιώς το Ερεντιβίζιε 2008-09 ήταν το 53ο πρωτάθλημα Ερεντιβίζιε. Ξεκίνησε στις 29 Αυγούστου 2008 και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 2009 μαζί με τα Play-Offs ανόδου/υποβιβασμού και Ευρώπης.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Άλκμααρ για 2η φορά στην ιστορία της, ενώ υποβιβάστηκαν στην Εέρστε Ντιβίζιε οι Ντε Χράαφσχαπ και Φόλενταμ. Την είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ 2009-10 κέρδισαν οι Άλκμααρ και Τβέντε, ενώ την είσοδο στο Γιουρόπα Λιγκ 2009-10 κέρδισαν οι Χέρενφεν (μέσω του Κυπέλλου Ολλανδίας), Μπρέντα (μέσω των Play Offs), Άγιαξ και Αϊντχόφεν.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες αγωνίστηκαν στη συγκεκριμένη σεζόν σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2007-08.
Βαθμολογία
1
Τοπ σκόρερ
Source: Τοπ Σκορερς
Τελικός
Η Μπρέντα κέρδισε την είσοδο στο Γιουρόπα Λιγκ
Τρίτος γύρος
Η Βάαλβαϊκ και η Ρόντα προβιβάστηκαν στην Ερεντιβίζιε 2009-10.
1 Τρίτος αγώνας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2009-2010 Κατηγορία:Έρεντιβιζι
Κέντρο Λίντεν
Το Κέντρο Λίντεν (κινέζικα: 喜林苑) είναι μπουτίκ ξενοδοχείο και κέντρο πολιτιστικών ανταλλαγών που βρίσκεται στο Σιζού της επαρχίας Γιουνάν, στη Νοτιοδυτική Κίνα. Το αρχικό ακίνητο του ξενοδοχείου είναι ένα ανακαινισμένο σπίτι με αυλή σε στυλ Μπάι και αποτελεί ένα από τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς του Σιζού που προστατεύεται σε εθνικό επίπεδο. Το ίδιο το ακίνητο κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1948 και άλλαξε χέρια αρκετές φορές μέχρι που οι Μπράιαν και Τζίνι Λίντεν ξεκίνησαν τις ανακαινίσεις το 2007. Το ξενοδοχείο διαθέτει μια αυλή με εγκαταστάσεις για δημόσια χρήση, όπως βιβλιοθήκη με μεγάλη συλλογή κινεζικών και αγγλικών βιβλίων και δύο ιδιωτικές αυλές που στεγάζουν 14 δωμάτια.
Ιστορία
Ένας επιχειρηματίας από το Σιζού ονόματι Γιανγκ Πινσιάνγκ (κινέζικα: 杨品相) έγινε πολύ πλούσιος στις αρχές του 1900 από το εμπόριο μεταξιού, τσαγιού και χρωστικών ουσιών στον Δρόμος του τσαγιού και των αλόγων και έχτισε ένα πολυτελές σπίτι στο ανατολικό Σιζού. Ο Γιανγκ σπούδασε στη Σαγκάη και ενσωμάτωσε στιλ από την ανατολική Κίνα στο εμπνευσμένο από την παράδοση σπίτι του με αυλή τύπου Μπάι και προσαρμοσμένες προσόψεις εμπνευσμένες από καλλιτέχνες του Σιζού που σπούδασαν στο εξωτερικό.
Μετά την Κομμουνιστική Επανάσταση του 1949, το σπίτι του Γιανγκ μετατράπηκε σε στρατώνα για στρατιωτική χρήση επί αρκετά χρόνια και στέγασε πάνω από 100 στρατιώτες. Δεκαετίες αργότερα, κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης (1966-1976) το κτίριο μετατράπηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Αν και πολλές ιστορικές κατασκευές και πολυτελή σπίτια στην Κίνα υπέστησαν καταστροφικές ζημιές ή καταστράφηκαν ολοσχερώς κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, το σπίτι του Γιανγκ γλίτωσε λόγω της συνεχούς χρήσης του από τον κινεζικό στρατό. Το ακίνητο άλλαξε χέρια ξανά τη δεκαετία του 1990 και λειτούργησε ως νηπιαγωγείο για πάνω από μια δεκαετία. μικρογραφία| Εξωτερική άποψη του Κέντρου Λίντεν. Το σπίτι του Γιανγκ έγινε προστατευμένο μνημείο στο επίπεδο της επαρχίας Γιουνάν το 1987 και απέκτησε καθεστώς προστασίας σε εθνικό επίπεδο το 2001.
Το ακίνητο σήμερα και διαχειρίζονται δύο Αμερικανοί, οι Μπράιαν και Τζίνι Λίντεν, οι οποίοι είναι οι μόνοι αλλοδαποί που έχουν στην κατοχή τους ένα εθνικά προστατευόμενο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς στην Κίνα. Λειτουργούν τον χώρο ως Κέντρο Λίντεν από τότε που ξεκίνησαν οι ανακαινίσεις το 2007.
Ανακαινίσεις
Το ακίνητο κατοικείται συνεχώς και έχει αλλάξει χέρια αρκετές φορές από το 1948, με πολύ μικρή δομική συντήρηση έως ότου άρχισαν οι ανακαινίσεις το 2007. Μαζί με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις ασφαλείας (αντικαταστάθηκαν σωλήνες, τοποθετήθηκαν πυροσβεστήρες) στο Κέντρο Λίντεν προστέθηκαν γυάλινες οροφές για να προστατεύονται τα αυθεντικά έργα τέχνης από τον άνεμο, τη βροχή και τη ζημιά από τον ήλιο, άλλαξαν ξανά τα δάπεδα και οι διάδρομοι και αποκατάθηκαν οι αρχικοί χώροι διαβίωσης.
Περιγραφή
μικρογραφία| Η επάνω πρόσοψη ενός τοίχου τεχνοτροπίας Μπάι στο Κέντρο Λίντεν. Παρόλο που ο χώρος έχει ανακαινιστεί και επιπλωθεί, όλη η τεχνοτροπία των τοίχων, οι ανακλαστικοί τοίχοι, η δομή και οι προσόψεις είναι πρωτότυπα. Το στιλ είναι χαρακτηριστικό για την εποχή κατασκευής του, ενώ οικοδομήθηκαν πολλές μεγάλες αυλές σε παρόμοιο μέγεθος και με την ίδια προσοχή στη λεπτομέρεια.
Η κύρια αυλή και οι εγκαταστάσεις του Κέντρου Λίντεν είναι ανοιχτά για το κοινό, ενώ η δεύτερη, η τρίτη και η εξωτερική αυλή είναι για τους επισκέπτες του ξενοδοχείου.
Ακίνητα
Το 2013 και το 2015, το Κέντρο Λίντεν επεκτάθηκε για να ανακαινίσει και να αποκαταστήσει δύο άλλα εθνικά προστατευόμενα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στο Σιζού. Το Γιανγκ Ζουοράν (杨卓然) και το Μπάο Τσενγκφού (宝成府) είναι δύο ακόμη ακίνητα που χτίστηκαν την ίδια εποχή και σε παρόμοιο στιλ. Το Γιανγκ Ζουοράν αποτελείται από κοιτώνες, αίθουσες διδασκαλίας και μια βιβλιοθήκη, που χρησιμεύει ως εγκατάσταση για εκπαιδευτικά προγράμματα, ενώ το Μπάο Τσενγκφού έχει 14 δωμάτια, αλλά δίνει έμφαση στον δημόσιο χώρο και τις εγκαταστάσεις που ενθαρρύνουν τη συμμετοχή της κοινότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κίνα
Μνημείο
thumb|right|Μνημείο. thumb|right|400px|[[Μνημείο της Ανθρωπότητας (τουρκ. İnsanlık Abidesi) που φιλοτενήθηκε από τον γλύπτη Μεχμέτ Ακσόυ και κατεδαφίστηκε από την Τουρκική κυβέρνηση ως «έκτρωμα».]] Αρχικά με την ονομασία Μνημείο χαρακτηριζόταν οποιοδήποτε οικοδόμημα που ανεγειρόταν πάνω από το μνήμα (τάφο) νεκρού ή νεκρών προς τιμή και ανάμνηση αυτών. Περίλαμπρα και μεγαλοπρεπή τέτοια οικοδομήματα ήταν το «Μνημείο του Αγρύπα» και ιδιαίτερα το «Μνημείο του Μαυσώλου» απ' όπου καθιερώθηκε στη συνέχεια και ο όρος Μαυσωλείο. Χαρακτηριστικότερο νεότερης εποχής το Ταζ Μαχάλ.
Ετυμολογία
Παράλληλα σχηματίσθηκε ο νεοελληνικός όρος «μνημειώδης» ως προσδιοριστικό μνημείου, ή έργου επιβλητικών διαστάσεων με χαρακτήρα μεγαλοπρεπή και σπουδαίας σημασίας, ή που ξεπερνά τα συνήθη μέτρα π.χ. μεγαλειώδες άγαλμα (όπως Ο Ηρακλής του Λυσίππου), ή μεγαλειώδη τείχη, όπως το Σινικό τείχος κ.λπ. Ο όρος μνημειώδης μαρτυρείται από το 1889 στην τότε εφημερίδα της Αθήνας «Ακρόπολις».
Γενικά
Σήμερα με τον όρο μνημείο αποδίδεται γενικότερα οτιδήποτε διασωθέν οικοδόμημα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων όλων των ενδιάμεσων ιστορικών περιόδων καθώς επίσης και συγγράμματα των περιόδων αυτών, δηλαδή πάσης φύσεως έργων τέχνης και λόγου που θεωρούνται αριστουργήματα. Στη σύγχρονη αντίληψη αναζήτησης, διάσωσης και διατήρησης αυτών ως πολιτιστικά αγαθά αναπτύχθηκε έντονα η έννοια της προστασίας και συντήρησης αυτών, ανεξάρτητα της χρηστικής τους αξίας. Βέβαια η αντίληψη αυτή υπήρχε από παλαιότερα που διασφαλίζονταν κάποια εξ αυτών μεμονωμένα ως κειμήλια, όχι όμως τόσο για τα αρχιτεκτονήματα. Για τα τελευταία φαίνεται να ξεκίνησε η αντίληψη προστασίας τους μόλις τον 19ο αιώνα όταν η καταστροφή παλαιών μνημείων είχε αρχίσει προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλοι λόγοι κυρίως οικιστικοί μετά την έντονη αστυφιλία που παρατηρήθηκε ως συνέπεια της βιομηχανικής επανάστασης.
Η συμβολή του Γάλλου αρχιτέκτονα και θεωρητικού της αρχιτεκτονικής μνημείων Ευγενίου Εμμανουήλ Βιολέ λε Ντυκ υπήρξε σπουδαία με το δεκάτομο «μνημειώδες» έργο του «Ερμηνευτικό Λεξικό της γαλλικής Αρχιτεκτονικής από τον 11ο αιώνα έως τον 15ο αιώνα» που δημοσίευσε το 1854 - 1868. Εκτός από τις απώλειες σπουδαίων οικοδομημάτων που αναφέρονταν, στο έργο του αυτό διασαφήνισε τις πρωτοπόρες απόψεις του περί μνημείων και της αναγκαιότητας αναστήλωσης αυτών. Μεγάλη επίσης συμβολή εν προκειμένω ήταν και του Ιταλού αρχιτέκτονα Καμίλο Μπόιτο επί των ίδιων θέσεων τις οποίες και υποστήριξε στο μεγάλο συνέδριο μηχανικών και αρχιτεκτόνων που συνήλθε στη Ρώμη το 1883.
Μετά από τα παραπάνω το όλο θέμα άρχισε να απασχολεί τις διάφορες χώρες σε εθνικό πλέον επίπεδο. Έτσι ξεκίνησαν να εκδίδονται και οι πρώτες σχετικές νομοθεσίες, θεσμοθετώντας σχετικά μέτρα, με συνέπεια να αρχίσει πλέον μια συστηματικότερη γενικευμένη προσπάθεια καταγραφής και αναστήλωσης μνημείων. Στα μέτρα αυτά ήταν και η δημιουργία και επάνδρωση σχετικών αρχαιολογικών υπηρεσιών αναστήλωσης, καθώς και της οργάνωσης των απαραίτητων εθνικών νομικών πλαισίων τόσο για την κατοχύρωση αυτών τούτων των μνημείων, όσο και για την προστασία τους. Στη δε διάρκεια του μεσοπολέμου τέθηκαν και οι βασικές κατευθυντήριες αρχές της αντιμετώπισης του προβλήματος της συντήρησης και αναστήλωσης των μνημείων. Οι εκτεταμένες όμως καταστροφές μνημείων που σημειώθηκαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της εκρηκτικής αστικής ανάπτυξης που ακολούθησε και το μεγάλο ενδιαφέρον που αναπτύχθηκε πλέον επ' αυτών δημιούργησαν την ανάγκη ίδρυσης και δραστηριοποίησης διεθνών οργανισμών έτσι ώστε να επέλθει ένας διακρατικός συντονισμός και συνεργασίας στη προστασία των μνημείων. Συνέπεια αυτών ήταν τελικά η δημιουργία του Διεθνούς Οργανισμού UNESCO ενώ σπουδαίος εν προκειμένω υπήρξε ο λεγόμενος «Χάρτης της Βενετίας» του 1964, με τον οποίο και θεσπίστηκε το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών που αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Αρχιτεκτονική τοπίου
Σαχίντ Αχάντ
Ο Σαχίντ Αχάντ (βεγγαλικά: শহীদ আখন্দ, γεννήθηκε το 1935), είναι συγγραφέας και μυθιστοριογράφος της Βεγγαλικής λογοτεχνίας. Ζει στο Μπαγκλαντές, και είναι τυφλός εδώ και μερικά χρόνια. Έχει 3 κόρες και 1 γιο.
Μυθιστορήματα
Κατηγορία:Μπανγκλαντεσιανοί συγγραφείς
Epitaph (τραγούδι)
Το Epitaph είναι τραγούδι των King Crimson. Κυκλοφόρησε στο πρώτο άλμπουμ τους το 1969. Μουσική του Ρόμπερτ Φριπ, Ίαν ΜακΝτόναλντ, Γκρεγκ Λέικ και Μάικλ Γκιλς και στίχους του Πίτερ Σίνφιλντ.
Περιγραφή
Το κομμάτι κάνει έντονη χρήση κίμπορντς, ενώ οι στίχοι είναι δυστοπικοί.
Σύνθεση
Κατηγορία:Τραγούδια του 1969 Κατηγορία:Singles του 1976
Ευδαμίδας Γ΄
Ο Ευδαμίδας Γ' (- 228 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Σπάρτης, 26ος από τον οίκο των Ευρυποντιδών, γιος του βασιλιά Άγιδος Δ' και της Αγιάτιδος.
Βιογραφία
Ο Ευδαμίδας Γ' διαδέχτηκε νήπιος τον πατέρα του Άγι Δ' μετά την αποτυχία της μεταρρύθμισής του, το 241 π.Χ. Ως ανήλικος δεν άσκησε ουσιαστικά τη βασιλεία. Τον διαδέχθηκε ο θείος του Αρχίδαμος Ε΄ των Ευρυποντιδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Κωνσταντίνος Γκότσης
Ο Κωνσταντίνος Γκότσης (1861 - 6 Μαρτίου 1958) ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και δημοσιογράφος.
Οικογένεια Γκότση
Ήταν απόγονος γνωστής οικογένειας αγωνιστών: Ο ένας, ο Γκότσης ήταν διάσημος κλέφτης στενός συνεργάτης του Ζαχαριά. Αδελφός αυτού, ο Γιάννης, σκοτώθηκε ηρωικά στην Μάχη στο Μανιάκι. Ο παππούς του Κωνσταντίνου, ο Δημητράκης, ήταν αγωνιστής του 1821 είχε διατελέσει δήμαρχος Παναχαΐδας και έπειτα Φαρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μαζαράκι Φαρών και είχε σπουδάσει νομικά, αρχικά ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Περιστασιακά εργάστηκε ως δημοσιογράφος και για ένα μικρό διάστημα, το 1892, διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας «Φορολογούμενος».
Το 1902 πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Πατρών, το 1915 διετέλεσε γενικός γραμματέας υπουργείου οικονομικών και το 1920 γενικός διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας. Επίσης χρημάτισε υπουργός Οικονομικών (1924), Δικαιοσύνης (Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924), Εσωτερικών σε ανασχηματισμό του 1928 της Κυβέρνησης Ζαΐμη, Υγιεινής και Ναυτικών (1945). Στις εκλογές του 1925 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας αλλά έχασε από τον Ιωάννη Βλάχο. Ξαναπροσπάθησε τέσσερα χρόνια αργότερα αλλά ηττήθηκε για ακόμη μια φορά από τον Ιωάννη Βλάχο, αυτή τη φορά με διαφορά μόλις 8 ψήφων. Ως δικηγόρος και πολιτικός εργάστηκε για την ανέγερση δικαστικού μεγάρου, πράγμα που πέτυχε. Το σπίτι του ήταν κοντά στην Πλατεία Όλγας και γι' αυτό προς τιμήν του έχει δοθεί το όνομα του σε κοντινό δρόμο (η οδός Βίλελμιν μετονομάστηκε σε Κ. Γκότση ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Σαλικός νόμος
thumb|right|280px|Χειρόγραφο από το Σαλικό Νόμο
Ο Σαλικός Νόμος</b> (λατ. Lex Salica) είναι νομικός κώδικας που συντάχθηκε κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα για τους Σάλιους Φράγκους στη λαϊκή Λατινική γλώσσα, ανάμεικτη με λέξεις της λεγόμενης Malberg Gloss, μιας μορφής Κάτω Γερμανικών, που φέρουν πολλές ομοιότητες και σχεδόν ταυτίζονται με τα Παλαιά Ολλανδικά.
Αποτελεί δείγμα του Φραγκικού Δικαίου, μαζί με τον Ριπουάριο Νόμο, που συντάχθηκε γύρω στο 540 μ.Χ. Περιέχει κυρίως κανόνες ποινικής δικονομίας και προπαντός τα περιβόητα "βέργκελτ", τις προβλεπόμενες από το νόμο αποζημιώσεις σε είδος ή σε χρηματικά ποσά, που όφειλε να καταβάλει ο θύτης στην οικογένεια του θύματός του, ώστε να περιορίζονται οι πράξεις αντεκδίκησης.
Ο Σαλικός Νόμος ορισμένες φορές θεωρείται συνώνυμος με τη διαδοχή κατ' αρρενογονία, που όντως υπαγορεύεται σε μια από τις διατάξεις του. Ωστόσο, η σημαντικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι αποτελεί τον κοινό πρόγονο νομικών συστημάτων που ισχύουν σε πολλά μέρη της Ευρώπης στις μέρες μας.
Θέσπιση του Σαλικού Νόμου
Η πρώτη γραπτή κωδικοποίηση των παραδοσιακών νόμων των Φράγκων χρονολογείται επί του Χλωδοβίκου Α΄ κατά τον 6ο αιώνα, η οποία περιλάμβανε 75 άρθρα, τα 10 από τα οποία αποδίδονται στον ίδιο. Η παλαιότερη χρονολογία σύνθεσης του Σαλικού Νόμου ήταν πιθανότατα μεταξύ των ετών 507-511.
Τα επόμενα χρόνια, οι αρχικές διατάξεις συμπληρώθηκαν με καπιτουλάρια του Χιλδεβέρτου Α΄, του Κλοθάριου Α΄, του Χιλπέριχου Α΄ και του Χιλδεβέρτου Β΄.
Οι αποζημιώσεις που περιέχονταν στον Σαλικό Νόμο καθορίζονταν κυρίως από το είδος της αξιόποινης πράξης και η ταυτότητα του δράστη ή του θύματος: ουσιαστικά, επρόκειτο για φυλετικές, κοινωνικές και εθνικές διακρίσεις.
Αιτία των διακρίσεων
Οι Φράγκοι, λιγότεροι σε αριθμό από τους Ρωμαίους της Αυτοκρατορίας, βρίσκονταν διασκορπισμένοι, προσπαθώντας να διαφυλάξουν την πολιτισμική τους ταυτότητα. Απέφευγαν τις μεγάλες πόλεις, όπου οι πολιτιστικές επιρροές ήταν εντονότερες, και κατοικούσαν στην ύπαιθρο. Αποφεύχθηκε έτσι ο συγχρωτισμός και η πλήρης ενσωμάτωσή τους στο ρωμαϊκό πληθυσμό, ωστόσο και οι ίδιοι οι Ρωμαίοι ποτέ δεν ενσωματώθηκαν πλήρως στο κράτος των Φράγκων. Οι ανισότητες αυτές εντάθηκαν με τις μεταρρυθμίσεις του Καρλομάγνου και την επιβολή της φεουδαρχίας.
Επιρροή
Εξάλλου, Ο Σαλικός Νόμος επανασυντάχθηκε επί Καρλομάγνου και εφαρμοζόταν μέχρι τον 9ο αιώνα, αλλά σταδιακά εξαφανίστηκε, καθώς ενσωματώθηκε στους τοπικούς νόμους κάθε περιοχής στην Κεντρική Ευρώπη, τους οποίους επηρέασε σε μεγάλο βαθμό στο πέρασμα των αιώνων, ιδίως τα γερμανικά κρατίδια, τη Γαλλία, το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες, τμήματα της Ιταλίας, την Αυστρία και την Ουγγαρία, καθώς και περιοχές της ανατολικής Ευρώπης, όπως η Ρουμανία και τα Βαλκάνια.
Η πιο καθοριστική διάταξη του κληρονομικού δικαίου βάσει του Σαλικού Νόμου στην ευρωπαϊκή ιστορία ήταν η ίση κατανομή γης μεταξύ όλων των επιζώντων αρσενικών απογόνων, σε αντίθεση με τα λεγόμενα "πρεσβυτέρια" (πρωτοτόκια). Η διάταξη αυτή προκάλεσε τη διάσπαση της αυτοκρατορίας των Καρολιδών μεταξύ των εγγονών του Καρλομάγνου με τη Συνθήκη του Βερντέν, αλλά και τη δημιουργία πολλών βασιλείων και φέουδων κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Διαδοχή κατ' αρρενογονία
right|thumb|300px|Ο βασιλιάς [[Χλωδοβίκος Α΄ υπαγορεύει το Σαλικό Νόμο περιτριγυρισμένος από τους αυλικούς του]] Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το Σαλικό Νόμο που καθορίζει τη διαδοχή και τους κληρονόμους ανάμεσα σε θήλεα και άρρενα μέλη της ίδιας οικογένειας, το οποίο χρησιμοποιούνταν για αιώνες για τη διαδοχή και εξουσία σε πολλές μοναρχίες κατά το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση:
Πουθενά δεν αναφέρεται κάτι σχετικά με τη μοναρχία. Εξάλλου, ένα παράδειγμα μονάρχη είναι ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής, ο οποίος, όταν το 1066 εξεστράτευσε στην Αγγλία, παρέδωσε τη θέση του στη σύζυγό του, Ματθίλδη της Φλάνδρας, κι εκείνη, όσο έλειπε, κυβέρνησε τη Νορμανδία ως πραγματικός μονάρχης.
Καπετίδες
Μέχρι τον 14ο αιώνα, ο Σαλικός Νόμος ως αυτόνομο νομικό κείμενο είχε πλήρως ξεχαστεί. Η πρώτη φορά στη γαλλική δυναστεία των Καπετιδών που ένας βασιλιάς πέθαινε χωρίς άρρενες απογόνους ήταν το 1316, όταν πέθανε ο Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας, αφήνοντας πίσω του την εξάχρονη κόρη του, Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας, από τον πρώτο του γάμο, και τη δεύτερη γυναίκα του, Κλημεντία του Ανζού, ήδη έγκυο. Η Κλημεντία γέννησε έναν γιο, τον Ιωάννη, ο οποίος πέθανε λίγες μέρες αργότερα. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ο αδερφός του Λουδοβίκου, Φίλιππος, ήταν αντιβασιλιάς και για τα δυο βασίλεια, της Γαλλίας και της Ναβάρρας. Με το θάνατο του βρέφους, ανακηρύχθηκε κοντινότερος αρσενικός κληρονόμος του αποθανόντος βασιλιά από ένα συμβούλιο ιεραρχών και λόρδων και στέφθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1317.
Ανάμεσα στους λόγους που η απόφαση βγήκε υπέρ του Φιλίππου και όχι της Ιωάννας ήταν το ότι ήταν ένας ενήλικος άνδρας έτοιμος να κυβερνήσει και όχι ένα εξάχρονο κορίτσι. Επιπλέον, η Ιωάννα ήταν κόρη του Λουδοβίκου από τον πρώτο του γάμο με τη Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, η οποία εμπλεκόταν σε σκάνδαλα μοιχείας, οπότε η νομιμότητα της Ιωάννας ως τέκνο εντός γάμου παρέμενε αμφίβολη.
Ο Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας πέθανε το 1322, αφήνοντας τέσσερις κόρες, και ο θρόνος πέρασε στον αδερφό του, Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας, που πέθανε το 1328, επίσης αφήνοντας μονάχα μια κόρη και τη γυναίκα του έγκυο. Όπως και το 1316, αντιβασιλιάς ορίστηκε ο κοντινότερος άρρεν διάδοχος: ο Φίλιππος Βαλουά, πρώτος ξάδερφος του θανόντος βασιλιά. Όταν η χήρα του Καρόλου γέννησε μια κόρη, ο Φίλιππος, ήδη ενήλικος και εξέχων λόρδος, δεν είχε πρόβλημα από το να ανακηρυχθεί βασιλιάς από ένα δεύτερο συμβούλιο λόρδων και ιεραρχών κι έτσι στέφθηκε στις 29 Μαΐου 1328 ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας.
Το βασίλειο της Ναβάρρας ακολούθησε ξεχωριστή πορεία. Το 1328, οι Ναβαρέζοι εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους με το σύστημα διαδοχής και την ένωση των βασιλείων Ναβάρρας και Γαλλίας, τα οποία κυβερνώνταν με έδρα το Παρίσι, απαιτώντας δικό τους, ξεχωριστό ηγέτη. Έτσι, η κόρη του Λουδοβίκου Ι΄ αναγνωρίστηκε ως βασίλισσα Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας. Ήταν παντρεμένη με το Φίλιππο του Εβρέ, εγγονό του Φίλιππου Γ΄ της Γαλλίας. Ο γιος τους, Κάρολος ο Κακός, αργότερα θα διεκδικούσε το θρόνο της Γαλλίας και την κομητεία της Καμπανίας.
Το γεγονός ότι το στέμμα δε δόθηκε σε διεκδικητές θηλυκού γένους το 1316 και το 1322 δεν ήταν αρκετό για να εξηγήσει γιατί επαναλήφθηκε το ίδιο ακριβώς το 1328, καθώς η Ναβάρρα δεν ακολούθησε την ίδια πορεία. Η κρίσιμη διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι οι Ναβαρραίοι εξέφρασαν την αντίδρασή τους και έλαβαν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, ενώ οι Γάλλοι επιδοκίμασαν το 1328 τη διαδοχή του Φίλιππου ΣΤ΄ της Γαλλίας, καθώς επίσης και ότι και στις δυο περιπτώσεις, Φιλίππου ΣΤ΄ και Ιωάννας Β΄, ο μονάρχης επικυρώθηκε επίσημα από τα εκάστοτε συμβούλια.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το θρόνο της Γαλλίας διεκδίκησε ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας, γιος της Ισαβέλλας της Γαλλίας. Οι σχέσεις του με τον Φίλιππο ΣΤ΄ ήταν ειρηνικές τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του και σχεδίαζαν να κάνουν μαζί Σταυροφορία (1332). Η συμμαχία διαλύθηκε οριστικά το 1337, ενώ ο Εδουάρδος επίσης αρνήθηκε να πληρώσει τον ετήσιο φόρο κατοχής για την Ακουιτανία, ο οποίος ίσχυε από το 1259. Ο Φίλιππος τον κήρυξε έκπτωτο κι έτσι ξεκίνησε ο Εκατονταετής Πόλεμος. Το 1340, ο Εδουάρδος Γ΄ αυτοανακηρύχθηκε επίσημα και βασιλιάς της Γαλλίας, τίτλο τον οποίο οι Άγγλοι μονάρχες θα τον κρατήσουν πολλούς αιώνες για τον εαυτό τους ως τις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε και θα τον εγκαταλείψουν.
Βρετάνη - Μπλουά εναντίον Μονφόρ
Στην Βρετάνη ξέσπασε παρόμοια κρίση το 1341, όταν ο δούκας Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης πέθανε άτεκνος το 1341. Η ανιψιά του, Ιωάννα του Παντιέβρ, είχε παντρευτεί τον Κάρολο του Μπλουά, ανιψιό του Γάλλου βασιλιά, και υποστηριζόταν από τον τελευταίο στη διεκδίκηση του δουκάτου. Οι Άγγλοι, ωστόσο, υποστήριζαν τον Ιωάννη του Μονφόρ, νεότερο αδερφό του θανόντος δούκα. Έτσι, ξέσπασε ο πόλεμος της Βρετονικής διαδοχής παράλληλα με τον Εκατονταετή πόλεμο, μεταξύ Άγγλων και Γάλλων. Η συνθήκη της Γεράνδης το 1365 έδωσε τελικά το δουκάτο στο γιο του Ιωάννη του Μονφόρ.
Βαλουά
Στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Σαλικός Νόμος ίσχυσε για άλλη μια φορά στη Γαλλία, προκειμένου να ακυρωθεί κάθε διεκδίκηση της Ισπανίας στο γαλλικό θρόνο που προέκυπτε από το γάμο της Ελισάβετ του Βαλουά, αδερφή των τριών τελευταίων βασιλέων της δυναστείας Βαλουά, με το Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Εκείνη την περίοδο, το γαλλικό Κοινοβούλιο θεώρησε τον Σαλικό Νόμο ως μέρος των θεμελιωδών νόμων του βασιλείου κι έτσι από τότε και στο εξής δεν αμφισβητήθηκε ποτέ ξανά η ισχύς του. Η ειρωνεία της τύχης ήταν πως ο επωφελούμενος το 1589 ήταν ο Ερρίκος Γ΄ της Ναβάρρας, απόγονος του Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας, της "πρώτης υπόθεσης" του 1316.
Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης
Ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης υιοθέτησε τον Σαλικό Νόμο για την άνοδό του στον Αυτοκρατορικό Θρόνο. Εφαρμόστηκε, όταν η κόρη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας, παραμερίστηκε υπέρ του θείου της, Λουδοβίκου ΙΗ΄.
Ναβάρρα
Ο Σαλικός Νόμος εφαρμόστηκε και στη Ναβάρρα, όταν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας, βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας, ανακήρυξε την ένωση των δυο βασιλείων το 1620.
Αυστρία
Ο πόλεμος της αυστριακής διαδοχής προκλήθηκε, όταν ο Κάρολος ΣΤ΄ της Αυστρίας, ο οποίος είχε κερδίσει την Αυστρία εις βάρος των ανεψιών του, λόγω του Σαλικού Νόμου, θέλησε να διασφαλίσει την κληρονομική αυτή διαδοχή μέσω της κόρης του, Μαρίας Θηρεσίας.
Αναφορές στη λογοτεχνία
Ο συγγραφέας Άγγελος Τερζάκης στο ιστορικό του μυθιστόρημα "Η Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ" αναφέρει ότι η Ισαβέλλα Α΄ της Αχαΐας ήταν επικεφαλής του Πριγκιπάτου και του Συμβουλίου, καθώς δεν υπαγόταν στον Σαλικό Νόμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Νομικοί κώδικες Κατηγορία:Φράγκοι Κατηγορία:Παλαιότερα γνωστά χειρόγραφα ανά γλώσσα
Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών
Το Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της πόλης των Γιαννιτσών επί της οδού Μ.Αλεξάνδρου. Η χωρητικότητα του είναι 8000 άτομα και είναι η έδρα της τοπικής ομάδας της Αναγέννηση Γιαννιτσών καθώς και άλλων τοπικών ομάδων.
Γενικά
Ο χώρος στάθμευσης βρίσκεται από την πίσω πύλη των φιλοξενουμένων από την οδό Πέρδικας.
Δίπλα από το γήπεδο βρίσκεται το κλειστό γήπεδο Γιαννιτσών το επονομαζόμενο "Έλλη Μυστακίδου" όπου συνήθως χρησιμοποιείται για αγώνες πετοσφαίρισης (Βόλευ) και καλαθοσφαίρισης (Μπάσκετ).
Στο υπόγειο χώρο κάτω από τις στεγαζόμενες κερκίδες λειτουργεί δημοτικό γυμναστήριο με ελεύθερη είσοδο στους πολίτες.
Δίπλα στο κλειστό γήπεδο βρίσκεται το δημοτικό σκοπευτήριο αεροβόλων όπλων. Το σκοπευτήριο είναι το μεγαλύτερο που υπάρχει στη Βόρεια Ελλάδα, είναι 20 θέσεων (θυρίδων) και είναι η έδρα του Σκοπευτικού Συλλόγου Γιαννιτσών Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ.
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πέλλα Δημοτικο Σταδιο Κατηγορία:Αναγέννηση Γιαννιτσών
Υπέρταση (καύσιμα)
Κατά τη λειτουργία της κυψελίδας καυσίμου (fuel cell) εμφανίζονται υπερτάσεις (απώλειες), οι οποίες χωρίζονται σε τρεις κύριες κατηγορίες:
Υπέρταση ενεργοποίησης
Η υπέρταση ενεργοποίησης (activation polarization) εμφανίζεται, όταν ο ρυθμός μιας ηλεκτροχημικής αντίδρασης στην επιφάνεια ενός ηλεκτροδίου καθορίζεται από την αργή κινητική του ηλεκτροδίου. Με άλλα λόγια η υπέρταση ενεργοποίησης σχετίζεται άμεσα με τους ρυθμούς των ηλεκτροχημικών αντιδράσεων. Το ηλεκτρικό ρεύμα, δηλαδή η συνεχής ροή των ηλεκτρονίων από την άνοδο προς την κάθοδο, έχει σαν αποτέλεσμα τη μεταβολή του δυναμικού ισορροπίας ανάλογα με την ένταση του ρεύματος και ονομάζεται υπέρταση ή πόλωση ηλεκτροδίου. Το φαινόμενο, λοιπόν, της υπέρτασης συνδέεται άμεσα με την ένταση του ρεύματος που διαρρέει το ηλεκτρόδιο και συνεπώς με την ταχύτητα που πραγματοποιούνται οι ηλεκτροχημικές δράσεις (κινητική των ηλεκτροδιακών δράσεων).
Ωμική υπέρταση
Η ωμική υπέρταση προκαλείται από την αντίσταση στην αγωγή των ιόντων μέσω του ηλεκτρολύτη και των ηλεκτρονίων, μέσω των ηλεκτροδίων και των συλλεκτών ρεύματος, καθώς και από την αντίσταση επαφής μεταξύ των εξαρτημάτων των κυψελίδων. Η πτώση τάσης είναι σημαντική σε όλους τους τύπους κελιών, γραμμική και ανάλογη με την πυκνότητα ρεύματος. Επειδή η ροή ιόντων στον ηλεκτρολύτη, όπως και η ροή ηλεκτρονίων στα ηλεκτρόδια υπακούν στο νόμο του Ohm, οι ωμικές απώλειες μπορούν να εκφραστούν από τη σχέση: n = iR
όπου i είναι η πυκνότητα ρεύματος (A/m2) που διαρρέει την κυψέλη και RΟhm η εσωτερική αντίσταση της κυψελίδας, που περιλαμβάνει τις ηλεκτρονιακές και τις ιοντικές αντιστάσεις, καθώς και την αντίσταση λόγω επαφής (contact resistance).
Κατηγορία:Ηλεκτροχημεία
Πατριάρχης Ιωσήφ Α΄
Ο Ιωσήφ Α΄ ο Γαλησιώτης (... - 23 Μαρτίου 1283) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τις περιόδους 1266 - 1275 και 1282 - 1283. Ήταν σημαντικός πολέμιος του σχεδίου του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου για Ένωση Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας, στάση για την οποία έχει ανακηρυχθεί Ομολογητής και η μνήμη του εορτάζεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Βιογραφία
Αφού υπήρξε οκτώ χρόνια έγγαμος, μετά τον θάνατο της γυναίκας του εκάρη μοναχός. Υπηρέτησε ως αναγνώστης από το 1222 έως το 1254 και το 1259/60 έγινε ηγούμενος της Μονής Λαζάρου στο όρος Γαλήσιο, κοντά στην Έφεσο. Έγινε πνευματικός του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου, ο οποίος τον έστειλε με αυτή την ιδιότητα να ζητήσει από τον Πατριάρχη Αρσένιο να άρει τον αφορισμό κατά του Αυτοκράτορα εξαιτίας της τύφλωσης του νεαρού Ιωάννη Λάσκαρη. Ο Αρσένιος όμως ήταν ανένδοτος και τελικά ο Μιχαήλ τον εκθρόνισε και, μετά από την σύντομη Πατριαρχία του Γερμανού Γ΄ και την παραίτησή του, έκανε Πατριάρχη τον Ιωσήφ στις 28 Δεκεμβρίου 1266. Στις 2 Φεβρουαρίου 1267 ο Ιωσήφ ήρε το ανάθεμα κατά του Αυτοκράτορα, πράγμα που εξαγρίωσε τους οπαδούς του Αρσενίου και επιδείνωσε το λεγόμενο «Σχίσμα των Αρσενιατών ».
Το 1272 ο Ιωσήφ ιερούργησε στην στέψη του Ανδρόνικου Παλαιολόγου ως συναυτοκράτορα, αλλά, ως ανθενωτικός, σύντομα συγκρούστηκε με τον Μιχαήλ Η' αναφορικά με την απόφαση του Αυτοκράτορα να στείλει εκπροσώπους στη Σύνοδο της Λυών (1274) με σκοπό την Ένωση της Ορθόδοξης με την Καθολική Εκκλησία. Για τον Μιχαήλ, ο οποίος απειλούταν από τις φιλοδοξίες του Καρόλου του Ανδεγαυού, η Ένωση ήταν το μοναδικό μέσο για την αποτροπή μιας πλήρους επίθεσης από τις Δυτικές δυνάμεις στην Αυτοκρατορία του, αλλά ο βυζαντινός κλήρος και ο λαός σχεδόν σύσσωμοι αντέδρασαν στις παραχωρήσεις που γίνονταν στον Πάπα σε θέματα δόγματος και Πρωτείου. Το 1273, ο Ιωσήφ ορκίστηκε να μην αποδεχθεί την Ένωση υπό τους όρους που έθετε ο Πάπας και το 1274, όταν η βυζαντινή αποστολή ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για να παραστεί στη Σύνοδο της Λυών, αποσύρθηκε στη Μονή Περιβλέπτου ».
Στις 9 Ιανουαρίου 1275 παραιτήθηκε επισήμως από τα καθήκοντά του και αποσύρθηκε στην Μονή Ανάπλου, κατόπιν στη Χηλή και το καλοκαίρι του 1280 στην Μονή Κοσμιδίου στην Κωνσταντινούπολη. Διάδοχός του επελέγη ο Ιωάννης Βέκκος, ο οποίος στο μεταξύ είχε υιοθετήσει πιο ενωτικές θέσεις. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ το 1282, ο Ιωάννης καθαιρέθηκε από τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο και ο Ιωσήφ ανήλθε εκ νέου στο Θρόνο στις 31 Δεκεμβρίου, αλλά τον Μάρτιο του 1283 παραιτήθηκε λίγο πριν τον θάνατό του.
Λόγω της σταθερής ανθενωτικής του στάσης, ανακηρύχθηκε Ομολογητής από τον διάδοχό του Γρηγόριο Β΄ και τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 30 Οκτωβρίου.
Πηγές
Ιωσήφ Α Ιωσήφ Α΄ Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Κέπλερ-22
Ο Κέπλερ-22 είναι ένας αστέρας τύπου G, που απέχει περίπου 600 έτη φωτός από τη Γη και που διαθέτει επιβεβαιωμένα τουλάχιστον έναν πλανήτη σε τροχιά εντός της κατοικήσιμης ζώνης του. Ο Κέπλερ-22 είναι ελάχιστα πιο μικρός και πιο ψυχρός από τον Ήλιο, και διαθέτει μικρότερη περιεκτικότητα σε στοιχεία βαρύτερα από το ήλιο. Βρίσκεται στον αστερισμό του Κύκνου στις ουράνιες συντεταγμένες: ορθή αναφορά 19:16:52.2, απόκλιση αστέρος +47°53′4.2″.
Ανακάλυψη πλανήτη παρόμοιου με τη Γη στην κατοικήσιμη ζώνη του
Στις 5 Δεκεμβρίου 2011, ανακοινώθηκε η ύπαρξη ενός πλανήτη που πιθανότατα μοιάζει με τη Γη (Κέπλερ-22b) σε τροχιά εντός της κατοικήσιμης ζώνης του Κέπλερ-22. Η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Κέπλερ της NASA. Η σημασία της ανακοίνωσης αυτής έγκειται στο ότι πρόκειται για τον πρώτο εξωηλιακό πλανήτη με παρόμοιο μέγεθος με τη Γη (συγκεκριμένα έχει περίπου 2,4 φορές μεγαλύτερη ακτίνα απ'ό,τι η Γη) που ανακαλύπτεται να βρίσκεται επιβεβαιωμένα εντός της κατοικήσιμης ζωνης του αστέρα του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου G Κατηγορία:Κύκνος (αστερισμός) Κατηγορία:Πλανητικά συστήματα
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2004-2005
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2004-2005 κατέκτησε η ΤΣΣΚΑ Μόσχας κερδίζοντας στον τελικό την Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Μενς Σάνα 1871 (καλαθοσφαίριση)
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της Μενς Σάνα 1871 (ιταλικά: Basket Mens Sana 1871) αποτελεί ιταλικό επαγγελματικό σύλλογο καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Σιένα της Ιταλίας. Πιο συγκεκριμένα, είναι το αυτόνομο τμήμα καλαθοσφαίρισης του αθλητικού συλλόγου Μενς Σάνα 1871. Ο σύλλογος παλαιότερα ήταν ευρέως γνωστός ως Μοντεπάσκι Σιένα, λόγο του, μέχρι πρότινος, κύριου χορηγού του συλλόγου, της τραπεζικής εταιρείας Banca Monte dei Paschi di Siena με τη σύντμηση «Montepaschi».
Ιστορία
Το αθλητικό σωματείο «Μενς Σάνα 1871», που ιδρύθηκε το 1871, ισχυρίζεται πως ήταν ο πρώτος αθλητικός σύλλογος στην Ιταλία που δημιούργησε τμήμα καλαθοσφαίρισης το 1907, μόλις δεκαέξι χρόνια μετά από τον Τζέιμς Νάισμιθ όταν και εφηύρε το άθλημα το 1891. Αυτό άρχισε με το τμήμα γυναικών του συλλόγου, δίνοντας την πρώτη επίδειξη του μπάσκετ στην Ιταλία, το 1907, με επικεφαλής τον καθηγητή Ίντα Νόμι Πασολίνι. Ο Νόμι μετέφρασε τους κανόνες καλαθοσφάιρισης του Νάισμιθ, αλλά δεν είχε παρακολουθήσει απο κοντά κάποιο αγώνα του αθλήματος. Ο Νόμι ονόμασε το άθλημα «μπάλα στο καλάθι».
Το πραγματικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το έτος 1934. Ωστόσο, παρά τη μακρά ιστορία του, ήταν ως επί το πλείστον μια επαρχιακή ομάδα μέχρι την περίοδο 1973–74, όταν εντάχθηκε στην κορυφαία κατηγορία της Ιταλίας για πρώτη φορά. Ο σύλλογος μετακόμισε στο Πάλασπορτ Μενς Σάνα (Palasport Mens Sana) το 1976. Ο σύλλογος έγινε ολοένα και πιο ανταγωνιστικός με την πάροδο των ετών, και άρχισε να παίζει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο από την περίοδο 1999–2000, όταν αγωνίστηκε στο Κύπελλο Κόρατς. Η ομάδα στη συνέχεια έπαιξε στη Σουπρολίγκα της FIBA (FIBA ​​SuproLeague), κατά την περίοδο 2000–01, πριν από την κατάκτηση του Κυπέλλου Σαπόρτα την περίοδο 2001-02. Ακολούσθησε η συμμετοχή της στην Ευρωλίγκα (Euroleague), κατά τη διάρκεια της περιόδου 2002–03.
Το 2004 κατέκτησε το πρώτο ιταλικό Πρωτάθλημα και το πρώτο ιταλικό Σούπερ Καπ. Το 2009 στέφθηκε για πρώτη φορά κυπελλούχος Ιταλίας. Από τα τέλη του 21ου αιώνα, η «Μοντεπάσκι Σιένα» είχε καθιερωθεί ως μία από τις ισχυρότερες ομάδες στην Ευρώπη, με συγκομιδή ενός Κυπέλλου Σαπόρτα, οκτώ ιταλικών πρωταθλημάτων και τακτικές εμφανίσεις στην Ευρωλίγκα, μεταξύ των οποίων τέσσερις συμμετοχές στα φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας. Μετά την κατάκτηση του έκτου συνεχόμενου ιταλικού πρωταθλήματος το 2012, ο σύλλογος προέβη σε σημαντική ανοικοδόμηση. Από τους δεκαπέντε παίκτες που ήταν στο ρόστερ της ομάδας την περίοδο 2011–12, μόνο τέσσερις από αυτούς συνέχισαν να αγωνίζονται στην ομάδα την περίοδο 2012–13. Μόλις τρεις αναπληρωματικοί και ένας βασικός έμειναν στην ομάδα. Εκτός από αυτό, ο επί μακρόν προπονητής της, Σιμόνε Πιανιτζάνι, άφησε επίσης την ομάδα. Παρά την ανοικοδόμηση, η ομάδα κατάφερε να κερδίσει το ιταλικό πρωτάθλημα και το Κύπελλο και πάλι.
Ονομασίες χορηγιών
thumb|150px|Το λογότυπο επί χορηγίας Montepaschi Ακολουθούν οι κύριες χορηγίες του παρελθόντος, με τη Banca Monte dei Paschi di Siena (Montepaschi) να αποτελεί σταθμό στην ιστορία του συλλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1934 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2014
Ασάγκι-Ουτσκοβάς
Το Ασάγκι-Ουτσκοβάς είναι χωριό στην επαρχία Αγκντάς του Αζερμπαϊτζάν.
Υπάρχει η υποψία ότι αυτό το χωριό έχει υποστεί αλλαγή ονόματος ή δεν υπάρχει πλέον, καθώς καμία ιστοσελίδα του Αζερμπαϊτζάν το αναφέρει με αυτό το όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Μάχη του Μόλβιτς
Η μάχη του Μόλβιτς (γερμανικά: Schlacht bei Mollwitz), ήταν πολεμική αναμέτρηση μεταξύ της Πρωσίας και της Αυστρίας που συνέβη στις 10 Απριλίου του 1741.
Ιστορικό πλαίσιο
Έπειτα από την ενθρόνιση της Μαρίας Θηρεσίας το 1740, ο Φρειδερίκος Β΄ εισέβαλε στην πλούσια επαρχία της Σιλεσίας που θα του εξασφάλιζε ζωτικό χώρο και πλούτο για το βασίλειο του. Η εισβολή έγινε με αστραπιαία ταχύτητα. Τα πρωσικά στρατεύματα κατέλυσαν σε χειμερινά καταλύματα ξέγνοιαστα μετά από το εύκολο τέλος της εκστρατείας. Μια δύναμη 20.000 στρατιωτών με διοικητή τον Βίλχελμ Ράινχαρντ φον Νάιπεργκ (Wilhelm Reinhard von Neipperg), ξεκίνησε από την Αυστρία για να εκδιώξει τους Πρώσους εισβολείς.
Πορεία προς την Νάισσε
Ο αυστριακός στρατός κατέλαβε εξ απήνης τους Πρώσους και κινήθηκε βόρεια, όπου η πόλη Νάισσε (γερμανικά: Neisse) πολιορκούνταν και ακόμη δεν είχε πέσει στα πρωσικά χέρια. Και οι 2 διοικητές έκαναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα φτάσει πρώτος στην πόλη. Ο καιρός που επικρατούσε ήταν κακός και ο Νάιπεργκ έφτασε πρώτος και έστησε το στρατόπεδο του στην Νάισσε. Ο Φρειδερίκος με τον στρατό του βρέθηκε αποκομμένος από το βασίλειο του, με τις γραμμές επικοινωνίας και τροφοδοσίας του να έχουν αποκοπεί από την αυστριακή δύναμη.
Πρωσικές προετοιμασίες
Πληροφορίες από Αυστριακούς αιχμάλωτους, επέτρεψαν τον Πρώσο βασιλιά να μάθει την ακριβή τοποθεσία και την δύναμη των Αυστριακών. Η πρωινή ομίχλη και το χιόνι, έκρυψαν τις κινήσεις των Πρώσων ώσπου έφτασαν περίπου 3 χιλιόμετρα από το αντίπαλο στρατόπεδο. Από εκείνη την θέση οι Πρώσοι έπρεπε να επιτεθούν άμεσα, όμως η έλλειψη στρατιωτικής εμπειρίας του Φρειδερίκου τον έκανε να διατάξει τον σχηματισμό του στρατού σε γραμμή μάχης. Λόγω του χιονιού στο έδαφος ο Φρειδερίκος δεν υπολόγισε σωστά την απόσταση από ένα ποτάμι που βρισκόταν στα δεξιά του και τοποθέτησε κάποιες μονάδες στρατού πίσω από μια στροφή του ποταμού, που από εκεί ήταν αδύνατο να πάρουν μέρος στην μάχη και άλλες μονάδες, κάθετα στις 2 γραμμές μάχης, στην δεξιά πλευρά. Ο κόμης Σβέριν (Kurt Christoph Graf von Schwerin) υπέδειξε το λάθος του νεαρού βασιλιά, όσον αφορούσε τους υπολογισμούς τους, όμως η υπόδειξη του αγνοήθηκε.
Αυστριακές προετοιμασίες
Ο Νάιπεργκ βρέθηκε σε δύσκολη θέση όταν αντίκρισε τον πρωσικό στρατό σε μικρή απόσταση από το στρατόπεδο του με τους περισσότερους στρατιώτες να κοιμούνται και να έχουν λάθος κατεύθυνση προς τα βορειοδυτικά. Μέσα σε πανδαιμόνιο οι στρατιώτες ξυπνούσαν και προσπαθούσαν να σχηματίσουν μια ενιαία δύναμη. Τελικά στη 13:00 και οι δύο δυνάμεις είχαν σχηματίσει τις γραμμές τους και ήταν έτοιμες για να πολεμήσουν.
Μάχη
Οι Πρώσοι ξεκίνησαν να προχωρούν προς τους Αυστριακούς σε δύο τμήματα. Έξι συντάγματα αυστριακού ιππικού, 4.500 με 5.000 ιππείς, επιτέθηκαν στο πρωσικό ιππικό στην δεξιά πλευρά του πρωσικού στρατού και το κατέστρεψαν. Με αυτήν την επίθεση το δεξί άκρο του πρωσικού στρατού έμεινε απροστάτευτο και το αυστριακό ιππικό ανανέωσε την επίθεση του, κατά του πεζικού αυτήν την φορά. Ο Σβέριν συμβούλεψε τον Πρώσο βασιλιά να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης γιατί κατά τα φαινόμενα ο στρατός θα έχανε τη μάχη. Αφήνοντας το πεδίο ο Φρειδερίκος δέχθηκε αντίπαλα πυρά, που αστόχησαν και παραλίγο να κατέληγε αιχμάλωτος. Η εικόνα της μάχης ήταν χαοτική, οι μονάδες που είχαν τοποθετηθεί κάθετα στις πρωσικές γραμμές πυροβολούσαν άλλες πρωσικές μονάδες ή τρέπονταν σε φυγή, καθώς το αντίπαλο ιππικό συνέχιζε επιθέσεις στα άκρα τους.
Όμως ο πρωσικός στρατός είχε εκπαιδευτεί και εκγυμναστεί αγγίζοντας την τελειότητα κατά την θητεία του πατέρα του Φρειδερίκου. Μάλιστα μπορούσε να πυροβολεί 4 με 5 φορές το λεπτό, έναντι τριών του αυστριακού πεζικού. Από κάποιο σημείο και μετά, το πρωσικό πεζικό ξεκίνησε αυθόρμητα να στρέφεται δεξιά, εξαπολύοντας συνεχείς βολές στο αυστριακό ιππικό, προκαλώντας μεγάλες απώλειες. Ο ίδιος ο διοικητής του αυστριακού ιππικού, στρατηγός Ρέμερ (Römer), σκοτώθηκε δεχόμενος μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο Σβέριν σύντομα αποκατάστησε την τάξη στο δεξί πλευρό του. Μια δεύτερη επίθεση αυστριακού ιππικού, αυτήν την φορά στα αριστερά, οδηγήθηκε πίσω και ο Σβέριν διέταξε γενική έφοδο. Σύντομα το πεζικό άρχισε να ανταλλάσσει βολές με τους Αυστριακούς. Οι Πρώσοι χάρη στην εκπαίδευση τους νίκησαν το κατώτερο αυστριακό πεζικό, με αποτέλεσμα ολόκληρος ο αυστριακός στρατός να υποχωρήσει.
Αποτέλεσμα
Μετά την μάχη ο Φρειδερίκος προσάρτησε την Σιλεσία στο βασίλειο της Πρωσίας. Η νίκη στην πραγματικότητα οφείλεται στις ενέργειες του στρατάρχη Σβέριν. Ο Φρειδερίκος, που είχε φύγει από την μάχη νωρίτερα, ορκίστηκε πως ποτέ ξανά δεν θα άφηνε τον στρατό του και κράτησε πιστά αυτήν την υπόσχεση μέχρι τον θάνατο του. Από την μάχη έλαβε πολύτιμα μαθήματα, συνήθιζε μάλιστα να λέει για το Μόλβιτς «Το Μόλβιτς ήταν το σχολείο μου». Παρά τα αρχικά λάθη ο πρωσικός στρατός κατάφερε να νικήσει χάρη στην εκπαίδευσή του. Από εδώ και στο εξής ο στρατός απέκτησε επιθετικότητα. Φέρεται να έχει πει «Ο πρωσικός στρατός πάντα επιτίθεται». Ο Φρειδερίκος διέταξε πως κανένας δικός του διοικητής ιππικού, δεν έπρεπε να δεχτεί επίθεση αντίπαλου ιππικού, ακίνητος. Επίσης αύξησε την χρήση των ουσάρων που ενεργούσαν ως ακροβολιστές και ιχνηλάτες.
Βιβλιογραφία
Πόλεμοι της Πρωσίας Κατηγορία:Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής
Αντιεμβολιαστικό κίνημα
Η επιστημονική κοινότητα συναινεί σε συντριπτικό βαθμό στο ότι τα εμβόλια είναι γενικά ασφαλή και αποτελεσματικά. Η αποφυγή εμβολιασμού συχνά οδηγεί σε εκδηλώσεις ασθενειών και θανάτους από ασθένειες που θα μπορούσαν να προληφθούν από εμβόλια. Ως εκ τούτου, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτηρίζει τον αντιεμβολιασμό ως μία από τις δέκα κορυφαίες παγκόσμιες απειλές για την υγεία.
Οι δισταγμοί των αντιεμβολιαστών οφείλονται κυρίως σε δημόσιες συζητήσεις σχετικά με ιατρικά, ηθικά και νομικά ζητήματα που σχετίζονται με τα εμβόλια. Η διστακτικότητα έναντι των εμβολίων οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, όπως είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης (δυσπιστία έναντι του εμβολίου ή/και του παρόχου υγειονομικής περίθαλψης), ο εφησυχασμός (το άτομο δεν βλέπει την αναγκαιότητα εμβολιασμού ή την αξία του) και η ευκολία (πρόσβαση στα εμβόλια). Η διστακτικότητα αυτή υπάρχει πάντα, από την εφεύρεση του εμβολιασμού, και μάλιστα προϋπάρχει του καθορισμού των όρων «εμβόλιο» και «εμβολιασμός» κατά σχεδόν ογδόντα χρόνια. Οι θεωρίες και υποθέσεις που προβάλλονται από τους αντιεμβολιαστές τροποποιούνται με την πάροδο του χρόνου.
Νομοσχέδια περί υποχρεωτικού εμβολιασμού, όπως το νομοσχέδιο 277 της Γερουσίας της Καλιφόρνια και το λεγόμενο νομοσχέδιο «No Jab No Pay» της Αυστραλίας, έχουν συναντήσει αντιδράσεις από ακτιβιστές και αντιεμβολιαστικές ενώσεις. Η αντίθεση στον υποχρεωτικό εμβολιασμό μπορεί να βασίζεται σε αντιεμβολιαστική παρόρμηση, στην ανησυχία ότι παραβιάζει πολιτικές ελευθερίες ή μειώνει την εμπιστοσύνη του κοινού στον εμβολιασμό, ή και υποψίες κερδοσκοπίας της φαρμακευτικής βιομηχανίας.
Αποτελεσματικότητα
Άλλοι επικριτές υποστηρίζουν ότι η ανοσία που εξασφαλίζεται από τα εμβόλια είναι μόνο προσωρινή και απαιτεί περαιτέρω ενίσχυση, ενώ όσοι επιβιώνουν από μια ασθένεια αποκτούν μόνιμη ανοσία. Όπως θα φανεί παρακάτω, οι φιλοσοφίες κάποιων λειτουργών εναλλακτικής ιατρικής είναι ασύμβατες με την ιδέα ότι τα εμβόλια είναι αποτελεσματικά.
Δημόσια υγεία
μικρογραφία|Η Σαρλότ Τσέβερλι-Μπίσμαν ακρωτηριάστηκε μερικώς και στα τέσσερα άκρα σε ηλικία επτά μηνών λόγω μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου . Ο γενικός εμβολιασμός του πληθυσμού μπορεί να προστατεύσει τα παιδιά που είναι πολύ μικρά για να εμβολιαστούν, όπως η Σαρλότ, με την ανάπτυξη [[Ανοσία αγέλης|ανοσίας αγέλης .]] Η ατελής εμβολιαστική κάλυψη αυξάνει τον κίνδυνο νόσησης για το σύνολο του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων όσων έχουν εμβολιαστεί, καθώς μειώνει την ανοσία αγέλης. Για παράδειγμα, το εμβόλιο κατά της ιλαράς χορηγείται σε παιδιά ηλικίας 9-12 μηνών και το μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ της εξαφάνισης του μητρικού αντισώματος (πριν από το οποίο το εμβόλιο συχνά αποτυγχάνει) και της φυσικής μόλυνσης σημαίνει ότι τα εμβολιασμένα παιδιά συχνά εξακολουθούν να είναι ευάλωτα. Η ανοσία αγέλης μειώνει αυτόν τον κίνδυνο, εφ'όσον όλα τα παιδιά είναι εμβολιασμένα. Η αύξηση της ανοσίας αγέλης κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας ή πριν μια επαπειλούμενη επιδημία, είναι ίσως η πιο ευρέως αποδεκτή αιτιολόγηση για τον μαζικό εμβολιασμό. Όταν εισάγεται ένα νέο εμβόλιο, ο μαζικός εμβολιασμός βοηθά στην ταχύτερη αύξηση της πληθυσμιακής κάλυψης.
Εάν ο εμβολιασμός καλύψει αρκετό ποσοστό ενός πληθυσμού, ενεργοποιείται η ανοσία αγέλης, μειώνοντας τον κίνδυνο νόσησης για άτομα που δεν μπορούν να εμβολιαστούν είτε λόγω ηλικίας (πολύ νέοι/πολύ ηλικιωμένοι), είτε είναι ανοσοκατασταλμένοι, ή παρουσιάζουν οξεία αλλεργία σε κάποιο από τα συστατικά του εν λόγω εμβολίου. Η νόσηση ανθρώπων με κατεσταλμένο ανοσοποιητικό σύστημα που μολύνονται είναι συχνά βαρύτερη σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό.
Σχέση κόστους-οφέλους
Τα εμβόλια που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι ένας οικονομικά αποδοτικός και προληπτικός τρόπος προστασίας της υγείας, σε σύγκριση με τη θεραπεία μιάς οξείας λοίμωξης ή μιας χρόνιας πάθησης. Το 2001 στις ΗΠΑ υπολογίστηκε ότι η παιδική ανοσοποίηση ρουτίνας ενάντια σε επτά ασθένειες εξοικονόμησε περίπου 40$ δις σε κοινωνικό κόστος, ανα ομάδα έτους γέννησης, συμπεριλαμβάνοντας 10$ δις σε άμεσο ιατρικό κόστος, καθώς και ότι η σχέση κοινωνικού ωφέλους/κόστους για αυτούς τους εμβολιασμούς ήταν 16,5.
Αναγκαιότητα
Όταν ένα πρόγραμμα εμβολιασμού επιτυγχάνει την ελαχιστοποίηση του κινδύνου μιας ασθένειας, μπορεί να μειώσει και την αίσθηση απειλής από την εν λόγω ασθένεια, καθώς η μνήμη των επιπτώσεών της σβήνει με τον χρόνο. Σε αυτό το σημείο, κάποιοι γονείς ίσως νιώσουν ότι δεν χάνουν κάτι αν δεν εμβολιάσουν τα παιδιά τους. Εάν οι λεγόμενοι «λαθρεπιβάτες», αυτοί δηλαδή που απολαμβάνουν τα οφέλη της ανοσίας αγέλης χωρίς οι ίδιοι να εμβολιάζονται, αυξηθούν σημαντικά, τα επίπεδα του εμβολιασμού μπορεί να πέσουν σε επίπεδο όπου η ανοσία αγέλης γίνεται αναποτελεσματική. Σύμφωνα με την Τζένιφερ Ράιχ, οι γονείς που θεωρούν τον εμβολιασμό αποτελεσματικό αλλά προτιμούν να αφήσουν τα παιδιά τους ανεμβολίαστα, είναι εκείνοι που είναι πιθανότερο να αναθεωρήσουν, εφόσον προσεγγιστούν με τον κατάλληλο τρόπο.
Συνήθη ζητήματα
Παρότι ορισμένοι αντιεμβολιαστές αρνούνται ανοιχτά τη βελτίωση που έχει επιφέρει ο εμβολιασμός στη δημόσια υγεία ή πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας, συνήθως επικεντρώνονται περισσότερο σε ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια του. Όπως με κάθε θεραπευτική αγωγή, υπάρχει το ενδεχόμενο τα εμβόλια να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές, όπως βαριές αλλεργικές αντιδράσεις, πλην όμως, σε αντίθεση με άλλες ιατρικές παρεμβάσεις, τα εμβόλια χορηγούνται σε υγιείς ανθρώπους και ως εκ τούτου απαιτούνται υψηλότερες προδιαγραφές ασφαλείας. Αν και είναι πιθανές σοβαρές επιπλοκές από τους εμβολιασμούς, αυτές είναι εξαιρετικά σπάνιες και πολύ λιγότερο συχνές από κινδύνους που σχετίζονται με τις ασθένειες που αυτοί αποτρέπουν. Καθώς αυξάνεται η επιτυχία των προγραμμάτων ανοσοποίησης και μειώνονται τα κρούσματα ασθενειών, η δημόσια προσοχή μετατοπίζεται από τους κινδύνους της ασθένειας προς τους κινδύνους του εμβολιασμού, πράγμα που δυσκολεύει τη διατήρηση της λαϊκής υποστήριξης στα εμβολιαστικά προγράμματα που θα επιθυμούσαν οι υγειονομικές αρχές.
μικρογραφία|right|Μεταπολεμική αφίσα, με την οποία το Υπουργείο Υγείας καλούσε τους Βρετανούς να εμβολιάσουν τα παιδιά τους κατά της διφθερίτιδας. Η εντυπωσιακή επιτυχία ορισμένων εμβολιασμών έχει καταστήσει μερικές ασθένειες εξαιρετικά σπάνιες, οδηγώντας έτσι ανθρώπους με ήδη αντιεμβολιαστική στάση σε λογικό σφάλμα σχετικά με τη στάθμιση των κινδύνων του εμβολιασμού έναντι των οφελών του. Μόλις μια τέτοια ασθένεια (π.χ. αιμόφιλο της γρίπης τύπου Β) μειωθεί σε συχνότητα, οι άνθρωποι τείνουν, λόγω έλλειψης εμπειριών μαζί της, να ξεχνούν τη σοβαρότητά της και να εφησυχάζουν. Η έλλειψη προσωπικής εμπειρίας με αυτές τις ασθένειες μειώνει την αντίληψη κινδύνου και συνεπακόλουθα την αντίληψη του οφέλους της ανοσίας. Αντίστροφα, ορισμένες ασθένειες (π.χ. η γρίπη) παραμένουν τόσο συνήθεις, ώστε οι διστακτικοί απέναντι στα εμβόλια πολίτες να θεωρούν εσφαλμένα τη νόσηση ως μη απειλητική, παρά τα ξεκάθαρα ευρήματα ότι συνιστά σημαντική απειλή κατά της ανθρώπινης υγείας. Διάφορες άλλες προκαταλήψεις προκαταλήψεις συμβάλλουν επίσης στην αρνητική στάση απέναντι στα εμβόλια.