cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαγεία
Αρχαία Αίγυπτος
Η κύρια αρχή πίσω από την Αιγυπτιακή μαγεία φαίνεται να ήταν η αντίληψη ότι, αν κάποιος έλεγε κάτι με αρκετή πεποίθηση, τότε αυτό θα γινόταν αυτόματα πραγματικότητα. Οι εσωτερικοί τοίχοι της πυραμίδας του Ουνίς, τον τελευταίο Φαραώ της Πέμπτης Δυναστείας, είναι καλυμμένοι με εκατοντάδες μαγικά ξόρκια και επιγραφές. Οι επιγραφές αυτές είναι γνωστές ως Κείμενα των Πυραμίδων και περιέχουν ξόρκια που ήταν απαραίτητα για το Φαραώ να επιβιώσει στην μετά θάνατον ζωή. Τα Κείμενα των Πυραμίδων ήταν αυστηρά για τα βασιλικά πρόσωπα. Κρατιόταν μυστικά από τους κοινούς ανθρώπους και γράφονταν μόνο μέσα σε βασιλικούς τάφους. Κατά το χάος και την αναταραχή της πρώτης μεταβατικής περιόδου, τυμβωρύχοι μπήκαν στους τάφους και είδαν τις μαγικές επιγραφές. Οι κοινοί άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν τα ξόρκια, και μέχρι την αρχή του Μέσου Βασιλείου άρχισαν να γράφουν παρόμοιες επιγραφές στα πλάγια των φέρετρων τους, ελπίζοντας ότι έτσι θα εξασφάλιζαν και τη δικιά τους επιβίωση στην μετά θάνατον ζωή. Τα κείμενα αυτά είναι γνωστά ως Κείμενα των Σαρκοφάγων. .
Τελικά, τα Κείμενα των Σαρκοφάγων πήραν τέτοια έκταση, που δεν μπορούσαν πια να χωρέσουν στον εξωτερικό μέρος των φέρετρων. Άρχισαν τότε να καταγράφονται σε πάπυρους, οι οποίοι τοποθετούνταν μέσα στο φέρετρο με τον νεκρό. Τα κείμενα αυτά είναι γνωστά ως Βιβλίο των Νεκρών. Υπήρχαν εκατοντάδες διαφορετικές παραλλαγές του Βιβλίου των Νεκρών, όλες εκ των οποίων περιείχαν διαφορετικά ξόρκια. Οι αιγυπτιολόγοι έχουν προσδιορίσει περισσότερο από 400 διαφορετικά ξόρκια που ανήκουν στο Βιβλίο των Νεκρών. Τα έχουν κωδικοποιήσει και κατατάξει, δίνοντας συγκεκριμένα νούμερα ανάλογα με το περιεχόμενο και το σκοπό τους.
Κλασική αρχαιότητα
Οι ακαδημαϊκές μελέτες του 20ου αιώνα, σχεδόν σίγουρα επηρεασμένες από τις Χριστιανικές προκαταλήψεις της έννοιας της μαγείας και της θρησκείας, και την επιθυμία για την καθιέρωση της αρχαίας Ελληνικής κουλτούρας ως το θεμέλιο της Δυτικής λογικής σκέψης, ανέπτυξαν την θεωρία ότι η αρχαία Ελληνική μαγεία ήταν πρωτόγονη και όχι σημαντική, και έτσι ουσιαστικά ξεχωριστή από την Ομηρική, κοινή ("πόλις") θρησκεία. Από τη τελευταία όμως δεκαετία του αιώνα, αναγνωρίζοντας την ευρεία παρουσία και τη σημαντικότητα πράξεων όπως οι καταδεσμοί (επιγραφές με κατάρες), που περιγράφονται ως μαγεία και από σύγχρονους και από αρχαίους μελετητές, η ακαδημαϊκή κοινότητα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την παραπάνω θέση. Η ελληνική λέξη μαγεύω (ασκώ μαγεία) προέρχεται από τη λέξη μάγος από το Μαγοι, αρχικά ελληνική ονομασία Περσικής φυλής γνωστής για την εξάσκηση της θρησκείας. Ομοίως, επανεκτιμήθηκαν μυστηριακές θρησκείες έξω από τα όριο του κράτους-πόλης
Μια συνηθισμένη μορφή μαγείας στην αρχαία Ελλάδα ήταν η επίκληση χθόνιων θεοτήτων, χρησιμοποιώντας τα πνεύματα των νεκρών ως αγγελιοφόρους. Μια δημοφιλής μέθοδος για αυτό ήταν να εγγράψει σε μια πλάκα από μόλυβδο τα ονόματα των ατόμων που κάποιος ήθελε να καταραστεί. Κατόπιν το άτομο αυτό "ακύρωνε" την πλάκα με το να την καρφώνει με καρφιά ή καθιστώντας άχρηστη με κάποιο άλλο τρόπο. Οι πλάκες αυτές ήταν γνωστές ως καταδεσμοί (λατινικά  defixiones)  και τις χρησιμοποιούσε όλη η ελληνική κοινωνία, κάποιες φορές για να προστατευτεί εξολοκλήρου όλη η πόλη. Η κοινές, δημόσιες αυτές κατάρες γνώρισαν πτώση μετά την Ελληνική κλασική περίοδο, αλλά η ιδιωτικές κατάρες παρέμειναν καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας. Χαρακτηρίστηκαν μαγικές από την ιδιωτική φύση, τα μέσα και τις κακόβουλες ιδιότητες τους. Μια άλλη κοινή τεχνική περιελάμβανε χρήση μιας κούκλας (πρβλ. Κούκλα βουντού). Αυτός που έκανε τα ξόρκια έπαιρνε μια κούκλα με τα χέρια της δεμένα πίσω από την πλάτη και της έμπηγε καρφιά ή βελόνες.
Αρχαίος κόσμος
Η λέξη μάγος προέρχεται από την αρχαία περσική maguš. Η ρίζα magu- προέρχεται από το πρωτοϊνδοευρωπαϊκό *magh ("ικανός"), το οποίο πέρασε στην Περσική γλώσσα. Οι Πέρσες κατόπιν άρχισαν να χρησιμοποιούν τη λέξη maguš (δηλαδή "ικανός [να κάνει τελετουργικά]") ή *maghu, το οποίο μπορεί να οδήγησε στο αρχαϊκό κινέζικο *Mᵞag ("μάγος" ή "σαμάνος"). Η αρχαία Περσική μορφή φαίνεται να διείσδυσε στις αρχαίες Σημιτικές γλώσσες, όπως το Ταλμουδικό Εβραϊκό magosh, το Αραμαϊκό amgusha ("μάγος") και το Χαλδαϊκό  maghdim ("σοφία και φιλοσοφία"). Από τον πρώτο αιώνα προ Χριστού και μετά, το Συριακό magusai απέκτησε κακή φήμη ως μάγοι και μάντεις.
Οι Μάγοι αναφέρονται και στον Ιερεμία και στην Επιγραφή του Μπεχιστούν του Δαρείου Α΄, υποδηλώνοντας ότι είχαν κερδίζει αξιοσημείωτη δύναμη και επιρροή ήδη μέχρι τα μέσα τις πρώτης χιλιετίας πρό Χριστού. Κάποιοι αρχαίοι έλληνες συγγραφείς συζητάνε αυτό το Περσικό μάγοι στα έργα τους. Από τους πρώτους ήταν ο ιστορικός Ηρόδοτος, ο ποίος λέει ότι οι μάγοι ήταν μία από τις επτά φυλές των Μήδων και ότι υπηρετούσαν ως λειτουργοί στην Αυλή της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών, όπου είχαν θέση συμβούλων του βασιλιά. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αυτοί οι Πέρσες μάγοι ήταν επίσης υπεύθυνοι διαφόρων θρησκευτικών τελετουργικών ιεροτελεστιών, δηλαδή θυσιών και ερμηνείας ονείρων.
"Γιατί το αγριοκαίρι κρατούσε τρεις μέρες· στο τέλος κάνοντας θυσίες και με ψαλμούς μεγαλόφωνους των Μάγων στον άνεμο, κι επίσης θυσιάζοντας στη Θέτιδα και τις Νηρηίδες τον σταμάτησαν την τέταρτη μέρα — ή για κάποιο άλλο λόγο κόπασε από μόνος του."
- Ηρόδοτος, Βιβλίο 7.191, ένα παράδειγμα από το έργο των Μάγων που είναι παρόμοιο με αυτό των Κινέζων αντιστοίχων τους . Κατά το τέλος του έκτου και αρχές του 5ου αιώνα π.χ., το Περσικό maguš εξελληνίστηκε και πέρασε στην αρχαία Ελληνική γλώσσα ως μάγος και μάγείά. Κατά τη διαδικασία αυτή η σημασία άλλαξε προς αρνητικές έννοιες, με το μάγος να θεωρείται ένας απατεώνας η τελετουργικές πρακτικές του οποίου ήταν απατηλές, παράξενες, μη συμβατικές και επικίνδυνες. Η αλλαγή αυτή στη σημασία επηρεάστηκε από τις τότε στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ των Ελληνικών πόλεων-κρατών με την Περσική Αυτοκρατορία. Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχουν εμφανίσεις του όρου σε κείμενα όπως για παράδειγμα στον Οιδίπους Τύραννο του Σοφοκλή, όπου ο Οιδίποδας αναφέρεται υποτιμητικά στον μάντη Τειρεσία μάγος, κάτι που αντανακλά πώς αυτό το επίθετο δεν είχε πλέον χρήση μόνο για να αναφερθεί για τους Πέρσες.
Κατά τον πρώτο αιώνα προ Χριστού η ελληνική έννοια του μάγος υιοθετήθηκε στα λατινικά και χρησιμοποιήθηκε από αρχαίους Ρωμαίους συγγραφείς ως magus και magia. Η ρωμαϊκή χρήση του όρου ήταν παρόμοια με την ελληνική, αλλά δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στην νομική χρήση του όρου. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θεσπίστηκαν νόμοι που ποινικοποιούσαν πράγματα που θεωρούνταν ως μαγεία.
Πρώιμος Χριστιανισμός και Μεσαίωνας
Κατά τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν, οι πρώτοι Χριστιανοί απορρόφησαν την Ελληνορωμαϊκή ιδέα για τη μαγεία στην αναπτυσσόμενη Χριστιανική θεολογία τους. Αυτοί οι πρώτοι Χριστιανοί διατήρησαν την αρνητική έννοια του όρου και την ενίσχυσαν ενσωματώνοντας εννοιολογικά σχήματα από την Εβραϊκή σκέψη. Έτσι, για τους πρώτους Χριστιανού συγγραφείς όπως ο Αυγουστίνος, η μαγεία δεν αποτελούσε απλά απατηλές και ανίερες τελετουργικές πρακτικές, αλλά ήταν το ακριβώς αντίθετο της θρησκείας γιατί βασιζόταν στη συνεργασία με δαίμονες, τους υποτακτικούς του Σατανά. Από τότε, η ιδέα ότι η μαγεία είναι κάτι που ορίζεται σε αντίθεση με τη θρησκεία επικράτησε στη Δυτική κουλτούρα. Η Χριστιανική αυτή έμφαση στην εγγενή ανηθικότητα και σφαλερότητα της μαγείας ως κάτι που έρχεται σε σύγκρουση με την καλή θρησκεία ήταν κατά πολύ πιο ακραία από τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες της περιόδου, τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ. Για παράδειγμα, ενώ οι Χριστιανοί θεωρούσαν τους δαίμονες ως εγγενώς σατανικούς, τα τζίνι —κάτι ανάλογο με στην Ισλαμική μυθολογία— αντιμετωπίζονταν ως πιο αμφιλεγόμενες μορφές από τους Μουσουλμάνους.
Αναγέννηση - Πρώιμη σύγχρονη Ευρώπη
Κατά την πρώιμη σύγχρονη περίοδο, η έννοια της μαγείας επανεκτιμήθηκε πιο θετικά μέσω της ανάπτυξης της έννοιας της During the early modern period, the concept of magic underwent a more positive reassessment through the development of the concept of φυσικής μαγείας (magia naturalis). Ο όρος εισήχθη και αναπτύχθηκε από δύο Ιταλούς ουμανιστές, τον Μαρσίλιο Φιτσίνο και τον Τζοβάνι Πίκο ντε λα Μιράντολα. Για αυτούς, ο όρος μαγεία ήταν μια βασική δύναμη που διέπει πολλές φυσικές διαδικασίες, άποψη θεμελιωδώς διαφορετική από την κυρίαρχη Χριστιανική ιδέα της δαιμονικής μαγείας. Οι ιδέες τους επηρέασαν μια σειρά από επόμενους φιλόσοφους και συγγραφείς, μεταξύ των οποίων ο Παράκελσος, ο Τζορντάνο Μπρούνο, Γιόχαν Ρόιχλιν, και Γιοχάνες Τριθέμιους. Σύμφωνα με τον ιστορικό Richard Kieckhefer, η έννοια της magia naturalis «εδραιώθηκε σταθερά στην Ευρωπαϊκή κουλτούρα» κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, τραβώντας το ενδιαφέρον φυσικών φιλόσοφων διαφόρων θεωρητικών προσανατολισμών, περιλαμβανομένων των Αριστοτελιστών, των Νεοπλατωνιστών, και των Ερμητιστών. Παρά αυτό το γεγονός, δεν υπερκέρασε τις κλασικές πεποιθήσεις προς τη μαγεία στη Δύση, οι οποίες παρέμεναν κατά το μεγαλύτερο μέρος αρνητικές. Την ίδια περίοδο που η magia naturalis προσέλκυε ενδιαφέρον και ήταν εν γένει αποδεκτή, η Ευρώπη γνώρισε μια δίωξη μαγισσών που πιστεύονταν ένοχες για την εξάσκηση της maleficia (πρακτικών μαγείας με σκοπό να βλάψουν).
Ενώ οι υποστηρικτές της magia naturalis επέμεναν ότι δεν βασίζονταν στις ενέργειες των δαιμόνων, οι επικριτές τους διαφωνούσαν, λέγοντας ότι οι δαίμονες είχαν παραπλανήσει αυτούς τους θαυματοποιούς. Μέχρι το 17ο αιώνα η έννοια της φυσικής μαγείας είχε περάσει σε περισσότερο «φυσιοκρατική» κατεύθυνση, με τη διακρίσεις μεταξύ αυτής και της επιστήμης γίνονται ασαφή. Η εγκυρότητα της φυσικής μαγείας ως έννοιας για την κατανόηση του σύμπαντος δέχτηκε αυξανόμενη κριτική κατά την εποχή του Διαφωτισμού τον 18ο αιώνα.
Στη διαλογική της πρώιμης σύγχρονης Ευρώπης ο όρος μαγεία συνέχισε να χρησιμοποιείται με αρνητική χροιά. Οι Προτεστάντες συχνά επεδίωκαν να δυσφημίσουν τις Ρωμαιοκαθολικές λειτουργικές και λατρευτικές πρακτικές ως περισσότερο μαγικές παρά θρησκευτικές. Αυτές οι κατηγορίες απασχολούσαν πολλούς Ρωμαιοκαθολικούς, και για αρκετούς αιώνες διάφοροι Καθολικοί συγγραφείς αφιέρωσαν την προσοχή τους στο να επιχειρηματολογήσουν ότι οι πρακτικές τους ήταν θρησκευτικές παρά μαγικές. Παράλληλα, οι Προτεστάντες συχνά χρησιμοποιούσαν την κατηγορία της μαγείας εναντίον άλλων Προτεσταντικών ομάδων με τις οποίες ήταν σε διαμάχη.
Αποικιοκρατία και ακαδημαϊκός κόσμος
Το 16ο αιώνα, οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες άρχισαν να κατακτούν και να αποικίζουν άλλες ηπείρους, και κάνοντας αυτό χρησιμοποίησαν τους όρους μαγεία για πρακτικές που ασκούσαν οι λαοί που συναντούσαν. Συνήθως, οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες θεωρούσαν τους ιθαγενείς ως πρωτόγονους και άγριους τα συστήματα πεποιθήσεων των οποίων ήταν διαβολικά και έπρεπε να εξαλειφθούν και να αντικατασταθούν από το Χριστιανισμό. Επειδή οι Ευρωπαίοι κατά κανόνα έβλεπαν τους μη Ευρωπαϊκούς λαούς ως ηθικά και πνευματικά κατώτερους από εκείνους, έβλεπαν επόμενο ότι εκείνες οι κοινωνίες θα ήταν πιο επιρρεπείς στην εξάσκηση της μαγείας. Οι γυναίκες που ασκούσαν παραδοσιακά τελετουργικά χαρακτηρίζονταν από τους Ευρωπαίους ως "μάγισσες".
Σε κάποιες περιπτώσεις, αυτές οι Ευρωπαϊκές έννοιες και όροι πέρασαν από μεταλλάξεις καθώς ανακατεύτηκαν με ιθαγενείς έννοιες. Στην Δυτική Αφρική για παράδειγμα, οι Πορτογάλοι εξερευνητές εισήγαγαν τον όρο και την έννοια feitiçaria (μεταφραζόμενο συνήθως ως μαγεία ή μαύρη μαγεία) και feitiço (ξόρκι) στον ντόπιο πληθυσμό, όπου μεταλλάχθηκε στην έννοια του φετίχ. Όταν μετέπειτα Ευρωπαίοι ήρθαν σε επαφή με αυτές τις κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, πίστεψαν λανθασμένα ότι fetiche ήταν ιθαγενής Αφρικανικός όρος παρά αποτέλεσμα παλιότερων επαφών μεταξύ των δύο ηπείρων. Κάποιες φορές, οι ίδιοι οι πληθυσμοί που υποτάχθηκαν από την αποικιοκρατία υιοθέτησαν τους Ευρωπαϊκούς όρους για τους δικούς τους σκοπούς. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η νέα ανεξάρτητη κυβέρνηση της Αϊτής του του Ζαν-Ζακ Ντεσαλίν άρχισε να καταστέλλει την πρακτική του Βουντού, και το 1835 Αϊτινοί νόμοι κατηγοριοποίησαν άλλες τις πρακτικές Βουντού ως sortilège (μαγεία/μαύρη μαγεία), υπονοώντας ότι όλες γίνονταν με σκοπό να προκαλέσουν κακό, ενώ μεταξύ αυτών που ασκούσαν τις πρακτικές του Βουντού η εκτέλεση τελετουργικών που προκαλούν κακό ήταν ήδη σε ξεχωριστή και διαφορετική κατηγορία, γνωστή ως maji.
Μετά το 19ο αιώνα οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι δεν έβλεπαν πια την εξάσκηση της μαγείας υπό το πρίσμα της αμαρτίας και αντίθετα θεωρούσαν τις πρακτικές και πεποιθήσεις της μαγείας ως "έναν εκκεντρικό τρόπο σκέψης αντιπαραβαλλόμενο με την κυρίαρχη λογική της κουλτούρας - σημάδι ψυχολογικού ελαττώματος και φυλετικής ή πολιτισμικής κατωτερότητας". Καθώς η μορφωμένες ελίτ των Δυτικών κοινωνιών σταδιακά απέρριπταν την αποτελεσματικότητα των μαγικών πρακτικών, τα νομικά συστήματα σταμάτησαν να απειλούν τους ασκούντες μαγικές πρακτικές με ποινές για τα εγκλήματα του σατανισμού και της μαγείας, και αντίθετα τους απειλούσαν με τις κατηγορίες της εξαπάτησης, υποσχόμενα σε άτομα πράγματα που δεν μπορούσαν να τους παρέχουν.
Αυτή η εξάπλωση της Ευρωπαϊκής αποικιοκρατικής δύναμης ανά τον κόσμο επηρέασε το πώς θα προσδιόριζαν οι ακαδημαϊκοί την έννοια της μαγεία. Κατά το 19ο αιώνα, κάποιοι μελετητές υιοθέτησαν την παραδοσιακή, αρνητική έννοια της μαγείας. Το ότι επέλεξαν να το κάνουν αυτό δεν ήταν αναπόφευκτο, γιατί θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα διακεκριμένων Δυτικών εσωτεριστών που ήταν ενεργοί την περίοδο, όπως την [Έλενα Μπλαβάτσκι]] που είχε επιλέξει να χρησιμοποιήσει τον όρο και την έννοια της μαγείας με θετική έννοια. Πολλοί συγγραφείς επίσης χρησιμοποίησαν την έννοια της μαγείας για να κριτικάρουν τη θρησκεία, επιχειρηματολογώντας ότι δεύτερη ακόμα παρουσίαζε πολλά από τα αρνητικά χαρακτηριστικά της πρώτης. Ένα παράδειγμα αυτού είναι ο Αμερικανός δημοσιογράφος Χένρι Μένκεν στο έργο του του 1930 Treatise on the Gods (Πραγματεία για τους Θεούς). Επεδίωξε να κριτικάρει τη θρησκεία συγκρίνοντάς την με τη μαγεία, επιχειρηματολογώντας ότι η διάκριση μεταξύ τους ήτα λάθος τοποθετημένη. Σε σύγχρονα πλαίσια αναφοράς η λέξη 'μαγεία'' κάποιες φορές χρησιμοποιήθηκε για να «περιγράψει ένα είδος ενθουσιασμού, θαυμασμού, ή ξαφνικής χαράς», και σε τέτοιο πλαίσιο μπορεί να είναι «ένας όρος που εκτιμάται πολύ».
Σύγχρονος Δυτικός αποκρυφισμός
Η σύγχρονη Δυτική μαγεία έχει αμφισβητήσει ευρέως αποδεκτές προκαταλήψεις για τη σύγχρονη θρησκεία και πνευματικότητα. Η πολεμική για τη μαγεία επηρέασαν την αυτό-αντίληψη των σύγχρονων θαυματοποιών, κάποιοι από τους οποίους —όπως ο Άλιστερ Κρόουλι και ο Ιούλιος Έβολα—ήταν πολύ καλοί γνώστες της ακαδημαϊκής βιβλιογραφίας για το θέμα. Σύμφωνα με το μελετητή της θρησκείας Henrik Bogdan, «σαφώς η πιο γνωστή εκ των έσω περιγραφή του όρου μαγεία, έχει δοθεί από τον Κρόουλι». Ο Κρόουλ—που προτιμούσε τον όρο "magick" αντί για "magic" για τη διαφοροποιήσει από τις παραστάσεις μαγείας—πίστευε ότι η «Η Magick είναι η Επιστήμη και Τέχνη του να επιφέρεις την εμφάνιση της Αλλαγής σε συμφωνία με τη Βούληση». Ο ορισμός του Κρόουλι επηρέασε αυτούς των κατοπινών θαυματοποιών. Για παράδειγμα η Ντίον Φόρτσιουν της Αδελφότητας του Εσωτερικού Φωτός δήλωσε ότι «Η Μαγεία είναι η τέχνη του να αλλάζεις τη συνείδηση σύμφωνα με τη Βούληση». Ο Τζέραλντ Γκάρντνερ, ιδρυτής του ομώνυμου Wicca, δήλωσε ότι η μαγεία «επιχειρούσε να προκαλέσει το φυσικώς ασυνήθιστο», ενώ ο Άντον Λαβέι, ιδρυτής της Εκκλησίας του Σατανά, περιέγραψε τη μαγεία ως «την αλλαγή σε καταστάσεις ή γεγονότα σε αντιστοιχία με τη βούληση κάποιου, η οποία αλλαγή, χρησιμοποιώντας κανονικές αποδεκτές μεθόδους, δεν θα αλλάζει».
Αυτές οι σύγχρονες Δυτικές απόψεις για τη μαγεία βασίζονται στην πεποίθηση σε μια αντιστοιχία με μια άγνωστη αποκρυφιστική δύναμη που διέπει το Σύμπαν. Όπως παρατήρησε ο Hanegraaff, αυτό λειτούργησε βάση μιας νέας έννοιας της μαγείας, που δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε προηγούμενες περιόδους, γιατί έχει εξελιχθεί σε αντίδραση στην «αφαίρεση από τον κόσμο της μαγείας». Για πολλούς, και ίσως τους περισσότερους, Δυτικούς θαυματοποιούς, ο σκοπός της μαγείας ορίζεται ως η προσωπική πνευματική εξέλιξη. Η αντίληψη της μαγείας ως μορφή αυτό-ανάπτυξης είναι κεντρική στον τρόπο με τον οποίο πρακτικές εξάσκησης μαγείας έχουν υιοθετηθεί σε μορφές του νεοπαγανισμού και το φαινόμενο του κινήματος της Νέας Εποχής.
Μάγοι
Πολλές από τις πρακτικές που έχουν χαρακτηριστεί ως μαγεία μπορεί να τις κάνει ο καθένας. Για παράδειγμα, κάποια ξόρκια μπορούν να ειπωθούν από άτομα τα οποία δεν έχουν κάποια ειδική γνώση ή ισχυρισμό ότι έχουν συγκεκριμένες δυνάμεις. Άλλα απαιτούν εξειδικευμένη εκπαίδευση για την πραγματοποίηση του. Κάποια από τα άτομα που πραγματοποιούν μαγικές πράξεις όχι περιστασιακά έχουν χαρακτηριστεί ως μάγοι, ή με παρόμοιους (sorcerers, witch κ.τ.λ.) (στα ελληνικά ο όρος θαυματοποιός έχει πολλές φορές επίσης αυτήν την έννοια). Η ταυτότητα ως μπορεί να προέρχεται από τον αυτοπροσδιορισμό ως τέτοιου ή από απόδοση της από άλλους. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, κάποιος μπορεί να αποδεχτεί αυτήν την ταυτότητα, ή να την απορρίψει, κάποιες φορές εντονότατα.
Μπορεί να υπάρχουν οικονομικά κίνητρα που ενθαρρύνουν άτομα να αναπροσδιοριστούν ως μάγοι. Στην περίπτωση διάφορων μορφών εμπειρικών θεραπευτών, όπως και σε προχωρημένο επίπεδο μάγων ή θαυματοποιών παραστάσεων, η ταυτότητα μάγος / θαυματοποιός μπορεί να είναι ουσιαστικά περιγραφή επαγγέλματος. Άλλοι διεκδικούν αυτήν την ταυτότητα από γνήσια πεποίθηση τους ότι κατέχουν συγκεκριμένες ασυνήθιστες δυνάμεις ή ταλέντα.
Κάποιοι ιστορικοί έχουν κάνει τη διαφοροποίηση μεταξύ αυτών που ασχολούνται με την υψηλή μαγεία, και αυτούς που ασχολούνται με την κατώτερη μαγεία. Σε αυτό το πλαίσιο, η υψηλή μαγεία θεωρείται ως πιο περίπλοκη, που περιέχει μεγάλες και λεπτομερείς τελετές καθώς και εξεζητημένα, και κάποιες φορές ακριβά σύνεργα. Η κατώτερη μαγεία σχετίζεται μα απλούστερα τελετουργικά όπως σύντομα, προφορικά ξόρκια.
Υποψίες και κατηγορίες για μαγεία
Αυτοί που θεωρούνταν ότι ήταν μάγοι συχνά αντιμετώπιζαν την καχυποψία από την κοινωνία τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα η περίπτωση που αυτοί που τους υποψιάζονταν ως μάγοι είχαν σχέση με ομάδες που ήδη θεωρούνταν ηθικά ύποπτες, όπως ξένοι, γυναίκες και κατώτερες τάξεις. Σε αντίθεση με αυτούς τους αρνητικούς συσχετισμούς, πολλοί που ασκούν πρακτικές που έχουν χαρακτηριστέι ως μαγικές, έχουν τονίσει ότι οι πράξεις τους είναι καλές και ευεργετικές. Αυτό ήταν σε αντίθεση με την κλασική Χριστιανική άποψη που έβλεπε ότι όλες τις δραστηριότητες που κατηγοριοποιούνται ως μαγεία ήταν εγγενώς κακές ανεξάρτητα από την πρόθεση, γιατί η πράξεις μαγείας βασίζονταν στην βοήθεια των δαιμόνων.
Στις Δυτικές κοινωνίες η πρακτική της μαγείας, ειδικά όταν είναι επιβλαβής, συνήθως είχε συσχετιστεί με τις γυναίκες. Για παράδειγμα, κατά τις δίκες των μαγισσών κατά την πρώιμη σύγχρονη εποχή, περίπου τα τρία τέταρτα από αυτούς που εκτελέστηκαν ως μάγοι ήταν γυναίκες, με μόνο το ένα τέταρτο να είναι άντρες. Το ότι οι γυναίκες ήταν πιθανότερο να κατηγορηθούν και να καταδικαστούν για μαύρη μαγεία εκείνη την περίοδο μπορεί να ήταν επειδή η νομική υπόσταση τους ήταν ευάλωτη, με τις γυναίκες να έχουν λίγη ή καθόλου νομικά δικαιώματα ανεξάρτητα από τους άντρες συγγενείς τους. Η εννοιολογική επίσης σύνδεση μεταξύ γυναικών και μαγείας στη Δυτική κουλτούρα μπορεί να προκύπτει από το γεγονός ότι πολλές δραστηριότητες που θεωρούνταν ότι ανήκουν στην σφαίρα της μαγείας —π.χ. από τελετουργικά για αύξηση της γονιμότητας μέχρι φίλτρα για αποβολές— ανήκαν στο γυναικείο πεδίο. Μπορεί επίσης να σχετίζεται με το γεγονός ότι οι Δυτικές κουλτούρες κατά ιστορικές περιόδους έχουν απεικονίσει τις γυναίκες ως κατώτερες από τους άντρες διανοητικά, πνευματικά και σωματικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπολογία της θρησκείας Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Αποκρυφισμός Κατηγορία:Μυθολογικές δυνάμεις Κατηγορία:Πνευματικότητα
Tekken 6
Το Tekken 6 (ιαπωνικά: (鉄拳6) είναι βιντεοπαιχνίδι πάλης που αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από τη Bandai Namco Games Πρόκειται για την έβδομη βασική προσθήκη στη σειρά Tekken. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ιαπωνικά arcades στις 26 Νοεμβρίου του 2007, στις 27 Οκτωβρίου του 2009 για το PlayStation 3 και το Xbox 360, και στις 24 Νοεμβρίου του ίδιου έτους για το PlayStation Portable. Το παιχνίδι δέχθηκε γενικότερα θετικές κριτικές, ειδικότερα η εκδοχή του για το PSP, η οποία έλαβε 82,12% από το GameRankings και 82/100 από το Metacritic.
Πλοκή
Ο Jin, έχοντας νικήσει το προηγούμενο τουρνουά, είναι πλέον ο επικεφαλής της Mishima Zaibatsu. Για άγνωστους προς όλους λόγους, ο Jin μαζί με τους πιστούς συνεργάτες του Nina Williams και Eddy Gordo ανοίγει πόλεμο προς όλα τα έθνη του πλανήτη με σκοπό την απόλυτη κυριαρχία. Ο βιολογικός του πατέρας Kazuya Mishima έχοντας πλέον γίνει πρόεδρος της G Corporation μαζί με τη συνεργάτη του Anna Williams αποφασίζει να ανοίξει πόλεμο ενάντια στον στρατό της Tekken Force του γιου του κάνοντας τα έθνη να πιστεύουν ότι θέλει να σώσει την κατάσταση, ενώ εκείνος σχεδιάζει να πάρει τον έλεγχο και της αντίπαλης εταιρίας και του μέρους του Devil Gene, που βρίσκεται στο DNA του Jin. Έτσι λοιπόν ο Kazuya βάζει μια τεράστια χρηματική αμοιβή για όποιον του φέρει τον γιο του ζωντανό. Ως απάντηση ο Jin διοργανώνει το έκτο Τουρνουά του Βασιλιά της Σιδερένιας γροθιάς με σκοπό να διαλύσει και τον Kazuya και την G Corporation μια για πάντα.
Εν τω μεταξύ, ένας υψηλόβαθμος στρατιώτης της Tekken Force ο Lars Alexandersson οδηγεί μια ομάδα επαναστατών μέσα από τον στρατό του Jin με σκοπό να υποτάξει και τις δύο εταιρίες και να επιβάλει ειρήνη. Σύντομα ο Lars συναντά την Alisa Bosconovitch, μια μελλοντική σύμμαχό του. Σε μια μάχη με τις δυνάμεις τις G Corporation ο Lars πληγώνεται και παθαίνει ολική αμνησία. Παρ' όλα αυτά δραπετεύει και μαζί με την Alisa ψάχνει το παρελθόν του. Όταν ο Jin καταλαβαίνει ότι μπορεί να εξελιχθεί σε μια μεγάλη απειλή δίνει διαταγή να βρεθεί ο Lars πάση θυσία.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Lars συναντά τον λοχαγό Tougou έναν απ' τους συμμάχους του. Σιγά σιγά η μνήμη του επανέρχεται φανερώνοντας ότι είναι νόθος γιος του Heihachi Mishima, αδερφός του Kazuya και θείος του Jin και σχεδίαζε να αρπάξει την Mishima Zaibatsu. Ο Lars εντοπίζει τον Heihachi, τον ακολουθεί και σύντομα πολεμά μαζί του. Ο Heihachi ηττάται, άλλα την τελευταία στιγμή πριν τον σκοτώσει, ο Lars το μετανιώνει και απορρίπτει και την πρόταση του πατέρα του να συμμαχήσουν μαζί ενάντια στον Jin. Ο Lars κερδίζει έναν ακόμη σύμμαχο, τον Lee Chaolan, αφού ο Lars σώζει την φίλη του Julia Chang από κάποιες εγκαταστάσεις της G Corporation. Η πράξη αυτή έχει ως αποτέλεσμα όμως να κινητοποιηθεί και ο Kazuya βάζοντας τις δυνάμεις του να αναζητούν τον Lars συνεχώς. Το ταξίδι του με την Alisa οδηγεί τελικά τον Lars στα γραφεία της G Corporation.
Όταν οι δυνάμεις του Kazuya τους επιτίθενται ο Tougou μαζί με ενισχύσεις τους δίνει χρόνο να νικήσουν την Anna Williams και να φτάσουν στο γραφείο του Kazuya, τον οποίον και προκαλούν σε μάχη. Εκείνος τους απωθεί με ευκολία και εκμεταλλευόμενος την κατάσταση δραπετεύει. Κατά τη διάρκεια της μάχης ο Tougou σκοτώνεται και ο Lars ορκίζεται εκδίκηση. Μαζί με την Alisa καταλαμβάνουν ένα απ' τα υπόγεια τρένα της Zaibatsu με σκοπό να φτάσουν στα γραφεία της. Πέφτουν όμως σε ενέδρα καθώς η Nina Williams μαζί με μια ομάδα από στρατιώτες της Tekken Force τους περικυκλώνουν. Παρ' όλο που είναι λιγότεροι σε αριθμό ο Lars νικά τους στρατιώτες και ρίχνει την Nina απ' το τρένο.
Η Nina αργότερα εμφανίζεται ξανά έχοντας επιβιώσει την πτώση, αλλά ηττάται ξανά από τον Lars. Μαζί με την Alisa φτάνουν στον πύργο της Zaibatsu και παλεύουν με τον Jin χωρίς να υπάρχει φανερός νικητής. Τότε ο Jin έχοντας ετοιμάσει μια ενέδρα διαγράφει την μνήμη της Alisa και την βάζει να αντιμετωπίσει τον Lars αποκαλύπτοντας ότι είναι ένα ρομπότ κατασκευασμένο να ειδοποιεί τον Jin για όλες τις κινήσεις του Lars. Εκείνος πολεμά και νικά την Alisa η οποία το σκάει από το κτίριο. Ξαφνικά ο Raven εμφανίζεται έχοντας ακολουθήσει τον Lars και του προτείνει να τον ακολουθήσει στην έρημο όπου κατευθύνεται ο Jin. Εκείνος δέχεται.
Ο Lars και ο Raven βρίσκουν έναν αρχαίο ναό στη μέση της ερήμου που είναι το σπίτι του δαίμονα Azazel. Εκεί αντιμετωπίζουν για μια ακόμη φορά τον Kazuya, ο οποίος αηδιάζει όταν μαθαίνει ότι ο Lars είναι ετεροθαλής αδερφός του. Μετά τη μάχη των δύο αδερφών ο Kazuya μαζί με την Anna εγκαταλείπει τον ναό. Ο Raven και ο Lars φτάνουν στην καρδία του ναού όπου και αντιμετωπίζουν τον δαίμονα.
Ο Azazel τον πληροφορεί ότι δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο και τώρα ήρθε η στιγμή να καταστρέψει την ανθρωπότητα ως λύτρωση για τις αμαρτίες τους. Καθώς όμως είναι πολύ εξαντλημένος να συνεχίσει τη μάχη φαίνεται ότι ο Azazel αυτοκαταστρέφεται. Ο Lars και ο Raven όμως καταφέρνουν να βγουν έξω πριν γκρεμιστεί ο ναός. Εκεί συναντούν ξανά τον Jin, που βάζει την Alisa να επιτεθεί. Ο Lars και ο Raven την απωθούν εύκολα, άλλα πριν το σύστημά της κλείσει η Alisa μοιράζεται μια στιγμή αποχαιρετισμού με τον Lars. Εκείνος γεμάτος οργή πολεμά και καταφέρνει να νικήσει τον Jin.
Ο Jin τους αποκαλύπτει ότι ποτέ δεν ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο και ότι ήξερε από πριν για τον Azazel από την ιστορία μιας γυναίκας ονόματι Zafina. Ήθελε να ξυπνήσει ο δαίμονας και ο τρόπος να το πετύχει ήταν να γεμίσει τον κόσμο αρνητικά συναισθήματα. Ο πόλεμος που ξεκίνησε έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αποκάλυψε τέλος ότι ούτε εκείνος εκτίμησε ποτέ το γεγονός πως οι άνθρωποι υπέκυπταν κάτω από τη δύναμη των μεγάλων εταιριών όπως η Mishima Zaibatsu και η G Corporation και πως με τον πόλεμο θα γκρεμίζονταν φέρνοντας ειρήνη στον πλανήτη.
Παρ' όλα αυτά ο Azazel δεν έχει πεθάνει ακόμα, ο μόνος που μπορεί να τον σκοτώσει είναι κάποιος που κουβαλάει στο αίμα του το Devil Gene. Όταν ο δαίμονας επιτίθεται ο Jin μεταμορφώνεται σε Devil Jin και ανέγγιχτος από τις επιθέσεις του τέρατος διαπερνάει με τη γροθιά του κατευθείαν το στήθος του τέρατος, κάτι που φαίνεται ότι σκοτώνει και τους δύο. Η Nina εμφανίζεται πάλι και, έχοντας μια τελευταία συζήτηση με τον Lars, του εξομολογείται πως ούτε εκείνη μπορεί να κρίνει αν οι πράξεις του Jin ήταν σωστές ή λάθος.
Ο Lars και ο Raven αποχαιρετίζονται και πριν από τους τίτλους τέλους ο Lars δέχεται ένα τηλεφώνημα για δουλειά. Σε μια τελευταία σκηνή κατά τη διάρκεια των τίτλων ο Raven και οι συνεργάτες του βρίσκουν το σώμα του Jin θαμμένο στην έρημο. Τον αν είναι νεκρός ή ζωντανός παραμένει άγνωστο, άλλα φαίνεται ότι το δεύτερο είναι πιο πιθανό μιας και το τατουάζ στο μπράτσο του υποδηλώνει ότι το Devil Gene δεν έχει αφήσει το σώμα του ακόμα και μετά την ήττα του Azazel.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμνησία στα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2007 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πάλης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Tekken Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Τζόλυ Γαρμπή
Η Τζόλυ Γαρμπή (1912 - 9 Δεκεμβρίου 2002) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ. Προερχόταν από Κεφαλονίτες γονείς. Ήταν επί 60 χρόνια σύζυγος του επίσης ηθοποιού Θόδωρου Μορίδη, με τον οποίο δεν άφησαν απογόνους. Τα τελευταία χρόνια ζούσαν απομονωμένοι από τα φώτα της δημοσιότητας στο εξοχικό τους στο Μάτι Αττικής.
Πέθανε ξεχασμένη και λησμονημένη στο γηροκομείο, όπως και ο σύζυγός της. Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή στα ΜΜΕ μετά από 10 μέρες. Κηδεύτηκε στον Μαραθώνα. Ο Θόδωρος Μορίδης πέθανε έναν χρόνο μετά, στις 22 Δεκεμβρίου 2003, σε ηλικία 100 ετών.
Βιντεοταινίες
=== Τηλεοπτικό θέατρο ===
Παραστασιογραφία
Συμπληρωματικός κατάλογος θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες η Γαρμπή συμμετείχε, ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Burn It Down
Το Burn It Down είναι τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Linkin Park .Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και σε ψηφιακή μορφή στις 16 Απριλίου 2012, ως το πρώτο single και το τρίτο κομμάτι από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο Living Things.
Το τραγούδι γράφτηκε από τους Τσέστερ Μπένινγκτον και Μάικ Σίνοντα, ενώ ο δεύτερος ήταν υπεύθυνος και για την παραγωγή του μαζί με τον Ρικ Ρούμπιν. Ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012 στα NRG Recording Studios στο Λος Άντζελες. Μερικές από τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια περιοδείας για την προώθηση του προηγούμενου άλμπουμ τους A Thousand Suns του 2010.
Κριτικές
Το "Burn It Down" έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Ο Nick Catucci από το περιοδικό Rolling Stone χαρακτήρισε τους στίχους του Μπένινγκτον ως ωραιότερους από ποτέ και έκρινε ότι το τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερα single της μπάντας. Η Anne Erickson από το περιοδικό Loudwire επαίνεσε τα φωνητικά του Μπένινγκτον και του Σίνοντα ,σχολιάζοντας ότι το τραγούδι είναι «γεμάτο με υποτονικούς ρυθμούς μαζί με ατμοσφαιρικούς ηλεκτρονικούς ήχους». Ο αμερικάνικος ραδιοφωνικός σταθμός AOL χαρακτήρισε το "Burn It Down" ως το καλύτερο ροκ τραγούδι και το δεύτερο καλύτερο εναλλακτικό τραγούδι του 2012, ορίζοντας το ως το τέλειο παράδειγμα για το πώς «οι Linkin Park μπόρεσαν να παραμείνουν σχετικά ως ένα από τα τα πιο δημοφιλή ροκ συγκροτήματα του σήμερα.» Ο Μάικ Σίνοντα είπε ότι το τραγούδι θα μπορούσε να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους.
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο σκηνοθετήθηκε από τον Τζόου Χαν. Η μαγνητοσκόπηση για το βίντεο ξεκίνησε στις 28 Μαρτίου 2012. Ο Μπένινγκτον περιέγραψε ότι το σετ του μουσικού βίντεο θα διέθετε πολλά οπτικά εφέ. Το βίντεο έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαΐου 2012 στο MTV
Από τον Νοέμβριο του 2020, το τραγούδι έχει 292 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.
Remix
Στις 29 Οκτωβρίου 2013, κυκλοφόρησε το remix του Burn It Down από τον πρώην Πολωνό DJ Tom Swoon το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της μπάντας με τίτλο Recharged.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Linkin Park Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Λουντοβίκο Αριόστο
thumb|right|180 px|Άγαλμα του Αριόστο στο [[Ρέτζο Καλάμπρια|Ρέτζο.]] Ο Λουντοβίκο Αριόστο (Ludovico Ariosto, 8 Σεπτεμβρίου 1474 - 6 Ιουλίου 1533) ήταν Ιταλός ποιητής και κωμωδιογράφος της Αναγέννησης. Είναι περίφημος για το έπος του Μαινόμενος Ορλάνδος (Orlando furioso).
Βίος
Γεννήθηκε στο Ρέτζο νελλ'Εμίλια και ήταν γιος του Νικκολό Αριόστο, φρουράρχου της πόλης. Ο Νικκολό Αριόστο ανάγκασε το γιο του να μελετήσει νομικά ενάντια στις επιθυμίες του. Όταν ο Λοντοβίκο ήταν ελεύθερος να ενεργήσει σύμφωνα με τη θέλησή του, μελέτησε τους κλασικούς με τον Γκρεγκόριο ντα Σπολέτο από τον οποίο έμαθε τα λατινικά. Ο Γκρεγκόριο ωστόσο έφυγε σύντομα για το Παρίσι, στερώντας από τον Λουντοβίκο την ευκαιρία να μελετήσει τα ελληνικά, δεδομένου ότι αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του εκείνος έπρεπε να διαχειριστεί όλα τα οικογενειακά θέματα συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης των εννέα αδελφών του, ένας από τους οποίους μάλιστα ήταν ακρωτηριασμένος.
Κατόρθωσε να συνθέσει μερικές κωμωδίες και λυρική ποίηση που τον βοήθησαν να κερδίσει την προστασία του καρδινάλιου Ιππόλιτο ντ' Έστε, αδελφού του Δούκα της Φερράρας (συζύγου της Λουκρητίας Βοργία). Η φιλαργυρία του καρδιναλίου σύντομα οδήγησε τον Αριόστο στην υπηρεσία του γενναιόδωρου Αλφόνσο Α΄, Δούκα της Φερράρας. Ο δούκας τον έστειλε σε διάφορες ατυχείς διπλωματικές αποστολές -στη μία τον συνέλαβαν και σε κάποια άλλη ο πάπας παρ' ολίγο να τον εκτελέσει.
Διορίστηκε τελικά έπαρχος της Γκαρφανιάνα στα Απέννινα όρη. Αποχωρώντας από την ενεργό δράση και τα αξιώματα, παντρεύτηκε την δεκατεσσάρων ετών ερωμένη του και έγραψε κωμωδίες, τις παραστάσεις των οποίων επιτηρούσε προσωπικά. Βοήθησε επίσης να χτιστεί θέατρο στη Φερράρα και εξέδωσε το γνωστότερο έργο του, το ρομαντικό επικό ποίημα, Orlandο furioso, (Μαινόμενος Ορλάνδος).
Εργογραφία
Περιφημότερο έργο του Αριόστο είναι το ιπποτικό έπος του, Orlandο furioso (Ορλάνδος μαινόμενος).
Ο Αριόστο έγραψε και πέντε κωμωδίες που ανήκουν στο είδος της Κομέντια ερουντίτα:
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί θεατρικοί συγγραφείς
Για μια μικρή λευκή αχιβάδα (Χατζιδάκις)
Για μια μικρή λευκή αχιβάδα, έργο 1, είναι ο τίτλος μίας σουίτας για πιάνο του Μάνου Χατζιδάκι. Το έργο αποτελείται από 10 μέρη, πρελούδια και χορούς, εμπνευσμένα είτε από την ελληνική παραδοσιακή μουσική είτε από μουσικά θέματα ήδη υπαρχόντων συνθέσεων. Ο συνθέτης ορίζει το έργο αυτό ως το πρώτο επίσημο της ζωής του.
== Δομή ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλασική μουσική Κατηγορία:Μάνος Χατζιδάκις
Τάγμα του Λευκού Ρόδου της Φινλανδίας
Το Τάγμα του Λευκού Ρόδου της Φινλανδίας είναι από τα τρία επίσημα τάγματα της Φινλανδίας.
Ο Πρόεδρος της Φινλανδίας είναι ο Μεγάλος Δάσκαλος των τριών ταγμάτων.
Τα τάγματα διοικούνται από συμβούλια αποτελούμενα από έναν καγκελάριο, έναν αντιπρόεδρο και τουλάχιστον τέσσερα μέλη.
Το Τάγμα του Λευκού Ρόδου της Φινλανδίας και το Τάγμα του Λιονταριού της Φινλανδίας έχουν κοινό συμβούλιο.
Ιστορία
Το Τάγμα του Λευκού Ρόδου εγκαθιδρύθηκε από τον Γκούσταφ Μανερχάιμ ως επίτροπο (προσωρινό επικεφαλής κράτους) στις 28 Ιανουαρίου 1919.
Η ονομασία του προέρχεται από τα εννέα λευκά τριαντάφυλλα στο εθνόσημο της Φινλανδίας.
Οι τρέχοντες κανονισμοί του τάγματος ισχύουν από την 1η Ιουνίου 1940.
Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
δεξιά|μικρογραφία|175x175εσ| Ο θυρεός τού Οίκου: επί χρυσού πεδίου ένα ερυθρό γαλόνι (αξιωματικού), και τρεις γαλάζιοι αετοί με ερυθρά ράμφη και πόδια.
Κύριοι φέουδων και σταυροφόροι
Ο Πιέρ, ο πρώτος γνωστός κύριος (ή άρχοντας) τού Λα Τρεμουάλ, εγκαταστάθηκε στο Πουατιέ και απεβίωσε μετά το 1040. Ο απόγονός του, Γκυ, συνόδευσε τον Γοδεφρείδο τού Μπουγιόν στους Αγίους Τόπους ως σταυροφόρος το 1096. Μετά την επιστροφή του, ανοικοδόμησε το αβαείο τού Ρενς και απεβίωσε μετά το 1145. Ο γιος του, Γουλιέλμος, εντάχθηκε στην εκστρατεία τού Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας στους Αγίους Τόπους ως σταυροφόρος. Ο δισεγγονός τού Γουλιέλμου, ο Τιμπώ, σταυροφόρησε δίπλα στον Λουδοβίκο Θ΄ και σκοτώθηκε, μαζί με τρεις από τους γιους του, στις 8 Φεβρουαρίου 1250 στη μάχη της Μανσούρα στην Αίγυπτο.
Το 1269 ένας άλλος Γκυ ντε Λα Τρεμουάλ, ο οποίος έχει τον αριθμό «Α΄» στην οικογενειακή καταγωγή, δήλωσε υποτέλεια στον επικυρίαρχό του Aλφόνσο κόμη τού Πουατιέ, και απεβίωσε λίγο μετά το 1301. Ο Γκυ Δ΄ (απεβ. 1350), προαπεβίωσε τού πατέρα του, Γκυ Γ΄, έχοντας οριστεί μέγας Αρτοποιός της Γαλλίας. Ο γιος του, Γκυ Ε΄ (1346-1398), ο επιλεγόμενος Ανδρείος (Valiant) σύμφωνα με τον περ Ανσέλμ, όντας ένας διάσημος πολεμιστής, ο έμπιστος τού Φιλίππου Β΄  τού Σκληρού δούκα της Βουργουνδίας και αργότερα σύμβουλος στην υπηρεσία τού Καρόλου ΣΤ΄  της Γαλλίας, τού οποίου το λάβαρο (οriflamme) έφερε στη μάχη κατά των Άγγλων το 1382. Ταξίδεψε με τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα τού Μπουρμπόν στη σταυροφορία στην Αφρική, και απεβίωσε στη Ρόδο καθ' οδόν προς τη Γαλλία, αφού πληρώθηκαν λύτρα γι' αυτόν το 1396 μετά την αιχμαλωσία του στη Νικόπολη. Ο γιος του Γεώργιος (1382-1444), έγινε μέγας Θαλαμηπόλος της Γαλλίας το 1406 και σύζυγος το 1416 της Ιωάννας Β΄ κόμισσας τού Ωβέρν, αποκτώντας έτσι επίσης τις κομητείες τού Μπουλόν και τού Γκιν. Ο ανταγωνισμός του με τον Aρθούρο Γ΄ της Βρετάνης, και όχι η εχθρότητα προς την Ιωάννα της Αρκ, πιστεύεται ότι επιβράδυνε την ορμή της σταυροφορίας της εναντίον των Άγγλων, επιτρέποντάς τους να την συλλάβουν και να την κάψουν στην πυρά το 1431. Η άνοδος της οικογένειάς του στον πλούτο και την εξουσία τον έκανε στόχο και εξαγοράστηκε μετά τη σύλληψή του τρεις φορές: μετά τη μάχη τού Αζενκούρ, για άλλη μία φορά από τους Άγγλους, και στο Σινόν, από όπου τον πήραν από την πλευρά τού βασιλιά και τον κράτησαν αιχμάλωτο στο Moντρεσόρ.
Σεξ στα τέσσερα
Το Σεξ στα τέσσερα, γνωστό και με την αγγλική ονομασία του doggy style (ελεύθερη απόδοση: ντόγκι στάιλ - στύλ σκύλου) είναι μία στάση στο σεξ. Η στάση γίνεται ως εξής: ένα άτομο σκύβει (συνήθως ακουμπώντας τα χέρια και τα γόνατά του κάτω) και ο παρτενέρ στέκεται από πίσω, ώστε να επιτευχθεί η σεξουαλική επαφή ή κάθε είδους διείσδυση. Στην εν λόγω στάση, μόνο ο ένας παρτενέρ είναι ενεργός, ο άλλος είναι παθητικός. Ο παθητικός παρτενέρ μπορεί να δεχτεί διάφορες ερωτικές δραστηριότητες, όπως διείσδυση στο αιδοίο, ή στον πρωκτό, επίσης μπορεί να διατηρηθεί η στάση, προς επίτευξη πεολειχίας.
Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Κύριοι φέουδων και σταυροφόροι
Ο εγγονός του Λουδοβίκος Β΄ (1460-1525), διοικούσε τα γαλλικά στρατεύματα στην κατάκτηση της Λομβαρδίας για τον Λουδοβίκο ΙΒ΄. Ηττημένος και τραυματισμένος πολεμώντας τους Ελβετούς στη Νοβάρα το 1513, εξαργύρωσε τη φήμη του διοικώντας την πολιορκία της Μασσαλίας ενάντια στα αυτοκρατορικά στρατεύματα τού κοντόσταυλου ντε Μπουρμπόν το 1523, πριν σκοτωθεί στη μάχη της Παβίας το 1524. Το 1485 είχε νυμφευτεί την πριγκίπισσα εξ αίματος συγγενή τού βασιλιά Γκαμπριέλ ντε Μπουρμπόν, κόρη τού Λουδοβίκου Α΄ κόμη τού Μονπανσιέ, και στη συνέχεια νυμφεύτηκε την κόρη τού Καίσαρα Βοργία. Κληρονόμησε από τη μητέρα του Mαργαρίτα ντ'Αμπουάζ, υποκόμισσα τού Τουάρ, τον τίτλο, "πρίγκιπας τού Ταλμόντ", τον οποίο ο Du Cange σημείωσε, στο Glossarium mediæ et infimæ latinitatis, είχε συνδεθεί με μία φεουδελικά ελεύθερη (allodial) κυριότητα στη Βαντέ. Ήταν ο εγγονός του, Φραγκίσκος Β΄ (1505-1541), που διαδέχθηκε τον Λουδοβίκο Β΄ στους τίτλους του, καθώς ο πατέρας εκείνου Κάρολος, πρίγκιπας τού Ταλμόντ (1486-1515), είχε σκοτωθεί στη μάχη τού Μαρινιάνο. Συνελήφθη αιχμάλωτος στη μάχη της Παβίας, κατά την οποία σκοτώθηκε ο παππούς του, αλλά στη συνέχεια ελευθερώθηκε με λύτρα. Ο Φραγκίσκος Β΄ νυμφεύτηκε τη κληρονόμο Άννα τού Λαβάλ το 1521, η οποία τελικά έφερε στους απογόνους τους τη διεκδίκηση σε έναν βασιλικό θρόνο. Οι δύο νεότεροι γιοι τους, ο Γεώργιος (απεβ. το 1584) και ο Κλωντ (απεβ. το 1566) ίδρυσαν, αντίστοιχα, τους κλάδους τών μαρκησίων τού Ρουαγιάν (Royan) (εξέλιπε το 1698) και των δουκών τού Νουαρμουτιέ (εξέλιπε το 1733).
Σεξ στα τέσσερα
Στην αρχαία Ρώμη, η εν λόγω στάση ήταν γνωστή ως coitus more ferarum, η οποία μεταφράζεται ως «σεξουαλική διείσδυση με τον τρόπο των άγριων θηρίων». Η φράση doggy style ή και doggie style, δεν είναι γνωστό από που προέρχεται, απλώς μπορεί εύκολα να εννοηθεί ότι πρόκειται για μία αναπαράσταση της σεξουαλικής επαφής των σκύλων. Στο Κάμα Σούτρα, ωστόσο αναφέρεται ως η «στάση της αγελάδας». Η στάση αυτή θεωρείται μία από τις συνηθέστερες της σεξουαλικής επαφής.
Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Κύριοι φέουδων και σταυροφόροι
Ο πρωτότοκος γιος τού Φραγκίσκου Β΄, Λουδοβίκος Γ΄ (1521-1577), ήταν ο πρώτος από την οικογένειά του που απέκτησε δουκικό τίτλο, όταν ο Κάρολος Θ΄ τού απένειμε αυτή την τιμή το 1563. Ο γιος του με την Ιωάννα τού Μονμορανσύ, Κλωντ (1566-1604), ανεβίβασε το δουκάτο σε ομότιμο το 1595, αν και δεν είχε καταχωρηθεί ως κληρονομικό στη Συνέλευση μέχρι το 1599. Είχε προσηλυτιστεί στον Προτεσταντισμό και πολέμησε υπέρ των Ουγενότων κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων στις μάχες του Κουτρά το 1587, του Iβρύ το 1590 και τού Φονταίν-Φρανσαίζ το 1595 και στις πολιορκίες τού Παρισιού και τού Ρουέν. Το 1598 νυμφεύτηκε την Καρλόττα-Βραβαντίνα τού Nάσσαου (1580-1631), κόρη τού Προτεστάντη Ολλανδού ηγέτη Γουλιελμου Α΄ της Οράγγης. Η αδελφή τού Κλωντ, Charlotte Catherine de La Trémoille (απεβ. 1619), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα τού Κοντέ (1552-1588) το 1586, αλλά όταν απεβίωσε ξαφνικά έξι μήνες πριν από τη γέννηση τού μοναδικού γιου τους, τον Σεπτέμβριο του 1588, εκείνη φυλακίστηκε, με την υποψία ότι είχε δηλητηριάσει τον σύζυγό της, για να αποτρέψει την αποκήρυξη τού παιδιού (ως νόθου), αν και ο βασιλιάς αναγνώρισε το παιδί ως πρώτο πρίγκιπα εξ αίματος συγγενή τού βασιλιά και κληρονόμο τού στέμματος μέχρι τη γέννηση τού δικού του γιου Λουδοβίκου (ΙΓ΄) το 1601.
Σεξ στα τέσσερα
Γενικότερα η στάση δεν θεωρείται ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς η σωματική καταπόνηση είναι ελάχιστη. Η στάση έχει μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα, ωστόσο. Η συγκεκριμένη στάση μπορεί να οδηγήσει τη γυναίκα να νιώσει σε μειονεκτική θέση έναντι του άνδρα, οπότε αυτό από μόνο του, μπορεί να τη διεγείρει, ωστόσο άλλοι θεωρούν πως η στάση δεν είναι ρομαντική. Για κάποιες γυναίκες η στάση αυτή διεγείρει την περιοχή, που είναι γνωστή ως σημείο G. Παρόλα αυτά, η στάση αυτή δε βοηθά, γενικότερα, στη διέγερση της κλειτορίδας, οπότε πολλές γυναίκες πετυχαίνουν μόνες τους τον οργασμό.
Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Κύριοι φέουδων και σταυροφόροι
Ο τρίτος δούκας τού Τουάρ, Ερρίκος (1599-1674), ήταν παρών στην πολιορκία της Λα Ροσέλ τον Οκτώβριο του 1628, μετά την οποία αναγκάστηκε να αποκηρύξει τον προτεσταντισμό για τον καθολικισμό, ενώ ήταν πρόσωπο με πρόσωπο με τον νικητή καρδινάλιο Ρισελιέ. Πολέμησε για τη Γαλλία στη συνέχεια, στο Πα-ντε-Συζ το 1629, στην πολιορκία τού Κορμπί το 1636, και τραυματίστηκε στο Καρινιάνοo το 1629. Από τον γάμο του με την εξαδέλφη του το 1619, τη Mαρία ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1601-1665), κόρη τού Ερρίκου, δούκα τού Μπουγιόν, γεννήθηκε ο Ερρίκος-Κάρολος ντε Λα Τρεμουάλ (1620-1672), 4ος δούκας τού Τουάρ και πρίγκιπας τού Τάραντα. Έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του εκτός Γαλλίας, υπηρετώντας ως στρατηγός ιππικού στην υπηρεσία των πολιτειών της Ολλανδίας και κατέχοντας τη θέση τού κυβερνήτη τού Μπουά-λε-Ντυκ. Νυμφεύτηκε μία Γερμανίδα πριγκίπισσα, την Αιμιλία της Έσσης-Κάσσελ (1626-1693), το 1648, και επέστρεψε στη Γαλλία και μεταστράφηκε τον καθολικισμό δύο χρόνια πριν από το τέλος του, τον Σεπτέμβριο του 1670 Ο δισεγγονός του, Κάρολος-Αρμάνδος-Ρενέ ντε Λα Τρεμουάλ (1683-1719) έγινε ο 7ος δούκας τού Τουάρ κατά τη σειρά από πατέρα σε γιο. Έλαβε τη θέση τού Πρώτου Κυρίου τού Θαλάμου τού Βασιλιά (Premier Gentilhomme de la Chambre du Roi), η οποία είχε γίνει οικογενειακή αργομισθία. Το 1725 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του, Mαρί-Ορτάνς ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1704-1788), κόρη τού Εμμανουήλ-Θεοδοσίου, δούκα τού Μπουγιόν.
Διεκδίκηση στο βασίλειο της Νάπολης
Τον 17ο αι. η οικογένεια Λα Τρεμουάλ διεκδίκησε τον θρόνο τού βασιλείου της Νάπολης. Ο Ερρίκος ντε Λα Τρεμουάλ, εκπροσωπώντας την προγιαγιά του Άννα τού Λαβάλ (1505–1554), σύζυγο τού Φραγκίκσου ντε Λα Τρεμουάλ, ήταν ο μοναδικός κληρονόμος τού βασιλιά Φρειδερίκου της Νάπολης. Ο Φερδινάνδος Α΄ (1423-1494), νόθος γιος τού βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ της Αραγονίας, κατάφερε να γίνει βασιλιάς της Νάπολης το 1458, αν και μετά το τέλος του ο γιος του Αλφόνσος Β΄ (1452-1504) εκδιώχθηκε από τη Γαλλία. Το μοναδικό νόμιμο παιδί τού Αλφόνσου Β΄, η Καρλόττα (1480-1506), παντρεύτηκε το 1500 τον Νικόλαο ντε Μονμορανσύ, κόμη τού Λαβάλ. Η μικρότερη κόρη της Άννα παντρεύτηκε το 1521 τον Λουδοβίκο Α΄ ντε Λα Τρεμουάλ, υποκόμη τού Τουάρ. Με αυτή τη σχέση, ο Λα Τρεμουάλ διεκδίκησε τον τίτλο τού πρίγκιπα τού Τάραντα, μαζί με την κληρονομιά των Μονμορανσύ-Λαβάλ (είχε περάσει στην οικογένεια Ριέ [Rieux] με το τέλος τού Γκυ ΙΣΤ΄ το 1531, κατόπιν μέσω της Κλαυδίας ντε Ριέ, κόμισσας τού Λαβάλ και Μονφόρ, στον Φραγκίσκο ντε Κολινύ το 1547, και -με το τέλος το 1605 τού εγγονού του Γκυ Κ΄- στους Λα Τρεμουάλ). Ο Ερρίκος-Κάρολος (1599-1674) δούκας τού Τουάρ, έλαβε βασιλική επιβεβαίωση τού βαθμού τού ξένου πρίγκιπα το 1651. Έφερε ως οικόσημο έναν τετραμερή θυρεό: 1. επί χρυσού πεδίου ερυθρό γαλόνι (αξιωματικού) και τρεις γαλάζιους αετούς 2.Γαλλία 3.Μπουρμπόν-Μονπενσιέ και 4.Μονμορένσι-Λαβάλ. Ο μεγαλύτερος γιος του Κάρολος-Βελγικός-Ολλανδικός (1655-1709) έφερε τετραμερή θυρεό: 1.Γαλλία 2.Δύο Σικελίες και επάνω από όλα ο θυρεός των Λα Τρεμουάλ. απέκτησε την κυριότητα τού Σατελερώ και την ανέδειξε σε δουκάτο για τον γιο του το 1730, αλλά ο τελευταίος απεβίωσε χωρίς απογόνους το 1759 και ο τίτλος τού πρίγκιπα τού Ταλμόν επέστρεψε στον παλαιότερο κλάδο. Ο 13ος και τελευταίος δούκας τού Τουάρ, ο 13ος πρίγκιπας τού Τάραντα και ο 17ος πρίγκιπας τού Ταλμόν απεβίωσε το 1933.
Σεξ στα τέσσερα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάσεις στο σεξ Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία
Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Διεκδίκηση στο βασίλειο της Νάπολης
Το 1643 διεκδίκησε τα δικαιώματά του σε αυτό το στέμμα συζυγικώ δικαιώματι (jure uxoris), και οι απόγονοί του θα συνέχιζαν να το κάνουν σε διάφορες διπλωματικές διασκέψεις, μάταια. Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄, ωστόσο, αναγνώρισε την υπόθεση τού «πρίγκιπα τού Τάραντα » από τον δούκα του Λα Τρεμουάλ ως τίτλο διεκδίκησης και, με δίπλωμα τίτλου που εκδόθηκε το 1629, έδωσε σε αυτόν και την οικογένειά του τον βαθμό και τα προνόμια των ξένων πριγκίπων στη γαλλική Αυλή.
Το 1648 ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ τού επέτρεψε να στείλει έναν αντιπρόσωπο, ώστε να παρουσιάσει τις αξιώσεις του ενώπιον τού Συνεδρίου του Μύνστερ, όπου συνήφθη η Συνθήκη της Βεστφαλίας. Οι πρίγκιπες τού Τάραντα επεδίωξαν επίσης να αναγνωρίσουν αυτά τα δυναστικά τους δικαιώματα στα συνέδρια τού Μύνστερ (Munster), του Νάιμεϊχεν (Nijmegen) και τού Ρύσβυκ (Ryswyk), αλλά χωρίς επιτυχία. Στις 6 Νοεμβρίου 1748 η οικογένεια Λα Τρεμουάλ έκανε μία τελευταία διαμαρτυρία σχετικά με τα δικαιώματά της στο βασίλειο της Νάπολης, που είχαν παραχωρηθεί με τη Συνθήκη της Βιέννης τού 1738 στον βασιλιά της Σικελίας.
Εξάλειψη
Ο Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία (8 Φεβρουαρίου 1910 – 9 Δεκεμβρίου 1933), πρίγκιπας και 12ος δούκας τού Λα Τρεμουάλ, 13ος δούκας τού Τουάρ, 13ος πρίγκιπας τού Tάραντα και 17ος πρίγκιπας τού Ταλμόν, ήταν ο μόνος γιος και κληρονόμος τού Λουδοβίκου. Ο Λουδοβίκος-Κάρολος-Μαρία, 12ος δούκας τού Τουάρ και 12ος πρίγκιπας τού Τάραντα, ήταν ο τελευταίος εξ αρρενογονίας μέλος της ιστορικής οικογένειας Λα Τρεμουάλ. Απεβίωσε άγαμος σε ηλικία 23 ετών στο κτήμα τού Λέαντερ Τζ. ΜακΚόρμικ (γιού τού Λ. Χάμιλτον ΜακΚόρμικ) στο Γουάιτσερτς τού Χάμσαϊρ. Σημειώθηκε τότε στους New York Times ότι ο μυστηριώδης θάνατός του από φωτιά στην Αγγλία ήταν η τιμωρία για το μαρτύριο στα αγγλικά χέρια της Ιωάννας της Λωρραίνης πέντε αιώνες νωρίτερα, η οποία είχε προδοθεί από τον πρόγονο τού νεαρού δούκα Γεώργιο ντε Λα Τρεμουάλ, ιδρυτή της περιουσίας της οικογένειας στη Γαλλία.
Αν και το Almanach de Gotha του 1944 αναφέρει ότι ο διάδοχός του, ο 14ος δούκας/δούκισσα τού Τουάρ, ήταν η μεγαλύτερη από τις τέσσερις αδελφές του, Καρλόττα (1892-1971), το Genealogisches Handbuch des Adels του 1991 δεν το αναφέρει αυτό, καθώς η απόφαση τού 1959 των γαλλικών δικαστηρίων διαπίστωσε ότι οι κληρονομικοί τίτλοι μπορούν να μεταβιβαστούν μόνο «από άνδρα σε άνδρα» στο «σύγχρονο δίκαιο». Πάντως η αρχική παραχώρηση τού δουκάτου, τον Ιούλιο του 1563 από τον Κάρολο Θ΄, όριζε ότι ήταν κληρονομικό τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες διαδόχους, αν και όταν αναβιβάστηκε σε τίτλο ευγενείας από τον Ερρίκο Δ΄ το 1599, το δίπλωμα τίτλου περιόριζε τη διαδοχή τού τίτλου -αλλά όχι τού δουκάτου- σε άνδρες κληρονόμους. Οι περιορισμοί δεν ισχύουν για τον τίτλο της διεκδίκησης τού πρίγκιπα τού Τάραντα, που παραδοσιακά φέρει ο διάδοχος τού ιστορικού θρόνου της Νάπολης, ο οποίος ήταν κληρονομικός και σε θήλεα τέκνα.
Ο μοναχογιός τού γάμου της Καρλόττας ντε Λα Τρεμουάλ το 1910 με τον πρίγκιπα Ερρίκο-Φλοράν τού Λιν (Ligne) (1881-1967), επικεφαλής τού πλάγιου κλάδου των Aντουάνγκ αυτής της πριγκιπικής οικογένειας, έβαλε το ντε Λα Τρεμουάλ στο δικό του επώνυμο στο βασίλειο του Βελγίου ως "Ιωάννης-Κάρολος πρίγκιπας τού Λιν - ντε Λα Τρεμουάλ" (1911-2005) στις 20 Δεκεμβρίου 1934, και ο μόνος γιος του, πρίγκιπας Κάρολος-Αντώνιος (γενν. το 1946), φέρει τον ίδιο τίτλο και όνομα.
Κύριος κλάδος
Υποκόμητες τού Τουάρ (Thouars) (αναβιβάστηκε σε δούκες το 1563), πρίγκιπες τού Tαλμόν, κ.λπ.
Πλάγιοι κλάδοι
Η οικογένεια χωρίστηκε σε διάφορους κλάδους, μεταξύ άλλων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές οικογένειες ευγενών