cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρυφό Σχολειό
Σύγχρονοι και παλαιότεροι μελετητές περί του κρυφού σχολειού
Στη σύγχρονη ιστοριογραφία έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι μαρτυρίες για κρυφά σχολειά, που πλήθαιναν συνεχώς μετά την επανάσταση, στερούνται ιστορικής αξίας, ως πολύ μεταγενέστερες της εποχής στην οποία υποτίθεται ότι αναφέρονται (και η οποία τοποθετείται στα πρώτα εκατό και πλέον χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης) και πως δημιουργήθηκαν μέσα στο κλίμα της εθνικής σκοπιμότητας που καλλιεργήθηκε κατά την Επανάσταση του '21. Κατά τον Αγγέλου, το Κρυφό Σχολειό σχηματοποιήθηκε στη νεοελληνική ιστορική συνείδηση κατά τα μεταπελευθερωτικά χρόνια. Σύμφωνα με την άποψη περί μύθου, στα μετεπαναστατικά χρόνια, η μυθοποίηση ήταν εύκολη, καθώς αυτό το κλίμα παρέσυρε αρκετούς ιστορικούς, με τη συνδρομή και της τέχνης του λόγου (όπως το ποίημα του Πολέμη) και των εικαστικών τεχνών (ο πίνακας του Γύζη). Ο θρύλος που ξεκίνησε να διαμορφώνεται σταδιακά, γνώρισε εν τέλει μεγάλη δημοτικότητα χάρη στο κλίμα του ενθουσιασμού και της εθνικής εξάρσεως, που χαρακτηρίζει τον 19ο αιώνα, εναρμονισμένος με τα στοιχεία που συνέθεταν το πνευματικό κλίμα της εποχής και περνώντας κυρίως μέσα από τον ρητορικό λόγο, αλλά σχεδόν καθόλου από τον φυσικό του χώρο, δηλαδή την ιστορία της εκπαίδευσης. Ο θρύλος του Κρυφού Σχολείου καλύπτει συνήθως την περίοδο από την Άλωση έως τον 17ο αιώνα. Με δεδομένη την επιβράδυνση που προκάλεσε η τουρκική κατάκτηση στην παιδεία, εικάζεται ότι μεμονωμένες προσπάθειες για κάποια εκπαιδευτική κίνηση θα ήταν τόσο αδύναμες ώστε τελικά να αφήσουν ελάχιστα ίχνη της παρουσίας τους.
Κατά τον καθηγητή Θ. Βερέμη υπήρχε Κρυφό Σχολειό σε περιόδους έντονου εξισλαμισμού, όπως π.χ. στην Ήπειρο την εποχή του Κοσμά του Αιτωλού. Επίσης στους υποστηρικτές της άποψης του μύθου αντιτείνεται από άλλους ιστορικούς ότι παρ'ότι η κεντρική οθωμανική διοίκηση δεν απαγόρευε την παιδεία, υπήρξαν κατά τόπους και κατά επιμέρους εποχές φαινόμενα σκλήρυνσης της στάσης των κατακτητών απέναντι στους ραγιάδες, (όπως π.χ. η περίπτωση των φανατικών γαιοκτημόνων Ντερεμπέηδων του Πόντου, που ήταν υπεύθυνοι για τους βίαιους μαζικούς εξισλαμισμούς του 17ου αιώνα). Τότε ήταν που υπήρξαν και τα αντίστοιχα φαινόμενα αυτού που σχηματικά αποκαλούμε Κρυφό Σχολειό, της απόπειρας δηλαδή μέσα σε καιρούς κρίσης και διωγμών να διασωθεί η ελληνική γλώσσα.
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι το Κρυφό Σχολείο αποτέλεσε προνομιακό στόχο μιας σχολής δυτικής ιστορικής και κοινωνιολογικής σκέψης η οποία επιχειρεί την αποσύνθεση των εθνικών ταυτοτήτων μέσω της αποσύνθεσης των εθνικών «αφηγήσεων», ιδιαίτερα σε ότι αφορά τα έθνη της περιφέρειας, επισημαίνοντας ξανά τον προηγούμενο συσχετισμό του θέματος «κρυφό σχολειό» με την επιχειρούμενη «απονομιμοποίηση» και άλλων θεμάτων της ιστορίας, όπως η κλεφτουριά και οι αγώνες των Σουλιωτών. Ένας από τους σύγχρονους συγγραφείς που υποστηρίζουν την μή ύπαρξη του κρυφού σχολειού (Πολίτης Αλ.) έχει κριθεί με καυστικό τρόπο ως αναξιόπιστος από άλλον ακαδημαϊκό (Κοντογιώργης Γ., 2012). Κατά άλλη άποψη, το ερώτημα περί ύπαρξης ή μη του Κρυφού Σχολειού είναι ένα σχολαστικό και όχι ιστορικό ερώτημα μιας ξεπερασμένης ιστοριογραφικής άποψης. Το ζήτημα θεωρείται «ιστοριογραφικά μάλλον ασήμαντο» και τα επιχειρήματα κατά του Κρυφού Σχολείου "αφελή".
Κατά τον ιστορικό Απόστολο Διαμαντή η άρνηση του κρυφού σχολείου προέρχεται από μια μερίδα ιστορικών που χρησιμοποιούν την ιστορία ως πολιτικό εργαλείο. Αυτή η ιστοριογραφική παράταξη επιτέθηκε μαζικά «εναντίον ενός ποιήματος και μιας ζωγραφιάς», επιδιώκοντας την εξαφάνιση από την ιστορική συνείδηση της έννοιας του κρυφού σχολείου που διασώζει η προφορική παράδοση και η τέχνη. Ο Διαμαντής παραθέτει αναφορές για τις διώξεις κατά της θρησκείας και της παιδείας που κατ'αυτόν συνδέονται άρρηκτα. Ως παράδειγμα κρυφού σχολείου θεωρεί και τη Σχολή Μηλεών Πηλίου αφού για τη λειτουργία της χρειαζόταν ειδική προστασία.
Η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, βυζαντινολόγος και ιστορικός, θεωρεί με τη σειρά της το κρυφό σχολείο μύθο καλλιεργημένο από την Εκκλησία, όπως μύθο θεωρεί και ότι η Ελλάδα σώθηκε από τα μοναστήρια.
Αναφορές στο κρυφό σχολειό σε ελληνικά σχολικά βιβλία
Σε σχολικά βιβλία του 20ού αιώνα διδασκόταν, με διάφορες εκδοχές για τη χρονική περίοδο και πάντα συνυφασμένη με το κρυφό σχολειό, η ανυπαρξία της επίσημης εκπαίδευσης των Ελλήνων και η απαγόρευσή της από την τουρκική ηγεσία:
Άλλο βιβλίο ιστορίας που εκδόθηκε το 1971 στη Βαρσοβία επίσης αναφέρει το Κρυφό Σχολειό.
Άλλες χρήσεις στη νεώτερη εποχή
Ως «κρυφό σχολειό» αναφέρονται κρυφές δραστηριότητες διδασκαλίας ή εθνικής κατήχησης σε περιπτώσεις όπου δεν υπήρχε ελευθερία του λόγου. Για παράδειγμα, ως «κρυφό σχολειό» χαρακτηρίζεται η κρυφή παραγωγή αντιστασιακών εντύπων κατά τη γερμανική Κατοχή στην Ελλάδα (1941-44), η οποία γινόταν σε υπόγεια αλλά και στα βουνά. «Κρυφό Σχολιό» ονομαζόταν ένα από τα παράνομα έντυπα που εξέδιδε κατά την κατοχή η οργάνωση ΕΠΟΝ ή/και (κατ' άλλη πηγή) η βασιλόφρων ή εθνικιστική οργάνωση «Τρίαινα». Να γίνουν σχολεία «σαν το κρυφό σχολιό του '21» φέρεται ότι καλούσε μια μαθητική οργάνωση που είχε σχηματιστεί στο πλαίσιο του ΕΑΜ Νέων (ΕΑΜΝ).
Ομοίως χαρακτηρίζονται τα μυστικά μαθήματα που γίνονταν στα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα (1912-1944), όταν οι ιταλικές κατοχικές αρχές προσπάθησαν να ιταλοποιήσουν την παιδεία. Με «κρυφά σχολειά» παρομοιάζονται κρυφά μαθήματα που γίνονταν σε ορισμένα Λύκεια της Κύπρου, όταν στη διάρκεια της βρετανοκρατίας οι Βρετανοί απαγόρευσαν τη λειτουργία τους, μετά από αντιστασιακές ενέργειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Κρυφή εκπαίδευση
Κωνσταντία
Η Κωνσταντία (γερμανικά: Konstanz, προφέρεται Κόνσταντς) είναι πανεπιστημιακή πόλη με περίπου 85.000 κατοίκους στη νοτιοδυτική γωνία της Γερμανίας, στα σύνορα με την Ελβετία. Η πόλη στεγάζει το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας.
Τοποθεσία
thumb|250px|left|Άποψη της Κωνσταντίας Η Κωνσταντία βρίσκεται βρίσκεται στο δυτικό άκρο της ομώνυμης λίμνης. Ο ποταμός Ρήνος, που ξεκινά από στις Ελβετικές Άλπεις, περνά μέσα από τη λίμνη της Κωνσταντίας. Βόρεια του ποταμού βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, με κατοικημένες περιοχές, βιομηχανικές περιοχές, και το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας. Νότια του ποταμού είναι η παλιά πόλη, που στεγάζει το διοικητικό κέντρο και καταστήματα. Υποδιαιρείται σε 15 περιφέρειες ή περιοχές (Stadtteile). Το νησί Μάιναου (Mainau) ανήκει στην πτέρυγα των Λιτσελστέτεν (Litzelstetten), ένα ξεχωριστό δήμο μέχρι την ενσωμάτωσή του στην Κωνσταντία την 1η Δεκεμβρίου 1971.
Η Παλαιά Πόλη (Altstadt) έχει πολλά παλιά κτίρια και σοκάκια. Στον ορίζοντα της πόλης δεσπόζουν ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός "Münster unserer Lieben Frau", αλλά και αρκετές άλλες εκκλησίες και τρεις πύργοι που έχουν απομείνει από το τείχος της πόλης.
Η Κωνσταντία είναι ουσιαστικά ενωμένη με την ελβετική πόλη Κρόιτσλινγκεν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεθοριακά φυλάκια εντός της αστικής ζώνης.
Πανεπιστήμιο
Το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας ιδρύθηκε το 1966. Στεγάζει μια εξαιρετική βιβλιοθήκη με περίπου δύο εκατομμύρια βιβλία, όλα ελεύθερα προσβάσιμα, καθώς και ένα βοτανικό κήπο (Botanischer Garten der Universität Konstanz). Στην κατάταξη του 2007 το πανεπιστήμιο θεωρείτο ένα από τα εννέα καλύτερα γερμανικά πανεπιστήμια.
Ιστορία
Η Κωνσταντία είναι η γενέτειρα του κόμη Φέρντιναντ φον Ζέπελιν, κατασκευαστή των διάσημων αερόπλοιων. thumb|250px
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Πανεπιστήμιο Βερσάιγ Σεν-Κεντέν-εν-Υβελίν
Το Πανεπιστήμιο Βερσάιγ Σεν-Κεντέν-εν-Υβελίν (επίσημη ονομασία στα γαλλικά: Université de Versailles Saint-Quentin-en-Yvelines) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο με έδρα τις Βερσαλλίες της Γαλλίας.
Ιδρύθηκε το 1991 και σήμερα έχει 20.000 φοιτητές.
Είναι μέλος της Université Paris-Saclay.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γαλλία
Ιτέα Φωκίδας
Τοπική αυτοδιοίκηση
Η Ιτέα αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Δήμου Δελφών και, με τις γειτονικές Κίρρα και Τριταία, συναπαρτίζει την ομώνυμη δημοτική ενότητα. Η Ιτέα και η Κίρρα έχουν πλέον ενωθεί και αποτελούν ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα.
Προέλευση ονόματος
Παραθαλάσσια μεταξύ των δύο αρχαίων ελληνικών πόλεων, της Κίρρας και του Χαλαίου, στην περιοχή της σύγχρονης Ιτέας, υψωνόταν μια θαλερή Ιτιά δίπλα στην οποία ανάβλυζε πηγή με δροσερό και γλυκό νερό και ήταν η μοναδική στην περιοχή. Το όνομά της η πόλητο πήρε από το δέντρο και μάλιστα ακόμα και σήμερα οι κάτοικοι της περιοχής την αποκαλούν Ιτιά και όχι Ιτέα.
Αρχαίοι Χρόνοι
Ερείπια Υστεροελλαδικής Περιόδου και κυρίως θαλαμωτοί τάφοι, μιλούν για την ύπαρξη αρχαίας πόλης δυτικά της σημερινής θέσης της Ιτέας, χωρίς όμως να καθορίζουν ποιας, αλλά ίσως να πρόκειται για το Χάλαιον. Η ύπαρξη πολυάριθμης πόλης στο σημείο αυτό βεβαιώνεται και από λιθόστρωτο δρόμο προς την Άμφισσα, τμήματα του οποίου σώζονταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρόσφατη (2013), επιστημονική τεκμηρίωση της θέσης του Αρχαίου Ιπποδρόμου των Δελφών, που σύμφωνα με τον καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Πάνο Βαλαβάνη, τοποθετείται στην θέση «γωνιά» της κτηματικής περιφέρειας Ιτέας, ακριβώς πίσω απ τον λόφο των Αγ. Αναργύρων. Σύμφωνα με τον εν λόγω επιστήμονα ο ιππόδρομος αυτός είναι ο δεύτερος αρχαιότερος ιππόδρομος του κόσμου.
Τουρκοκρατία
Στην περιοχή της σημερινής Ιτέας, όπου υπήρχε η περίφημη ιτιά με τη μοναδική πηγή της περιοχής, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας φτιαχνόντουσαν στάνες και κεραμοποιεία. Αργότερα εκεί δημιουργήθηκε ο οικισμός Σκάλα Σαλώνων, με μια υποτυπώδη ξύλινη αποβάθρα, ένα τελωνείο, καλύβες και αποθήκες. Αυτός ο οικισμός μετεξελίχθηκε στην Ιτέα.
Η περιοχή πέρασε διαδοχικά από πολλά χέρια, τα τελευταία δε χρόνια της Τουρκοκρατίας, ανήκε στη χήρα του Ομέρ Αγά των Σαλώνων - την Ομεραγού - η οποία την παραχώρησε σε κάποιο Γαλαξιδιώτη για να καταλήξει τελικά ως προίκα της κόρης του σε ένα δικηγόρο από το Λιδωρίκι.
Η επίσημη πράξη ίδρυσης της πόλεως επί Καποδίστρια
μικρογραφία|Άποψη του λιμανιού της Ιτέας, σε επιστολικό δελτάριο c.1910.|αριστεράΟ Ιωάννης Καποδίστριας υπόγραψε στις 13 Αυγούστου 1830 ψήφισμα για την ίδρυση οικισμού στη Σκάλα Σαλώνων. Η απόφαση αυτή λήφθηκε έπειτα από αναφορά του «κατά την Ανατολικήν Ελλάδα Εκτάκτου Επιτρόπου (...) κατ' αίτησιν των κατοίκων των Σαλώνων» προκειμένου «να εγείρουν πόλιν κατά το παράλιον Ιτέαν λεγόμενον» (αναλυτικότερα, βλ. Γενική Εφημερίς της Ελλάδος, αρ. 68, 23.8.1830). Ας σημειωθεί ότι κατά το άρθρο 5 της συγκεκριμένης πράξης, είχε αποφασιστεί ότι «η νέα αύτη πόλις θέλει φέρει το όνομα Κρίσσα» (πηγή: στο ίδιο, για το συγκεκριμένο όνομα βλ. Κρίσα).
Τα χρόνια μετά την ίδρυση
Και ενώ η συστηματική δόμηση της πόλης ξεκίνησε το 1852 επί τη βάσει του πολεοδομικού σχεδιασμού που επιμελήθηκε στην Άμφισσα το 1836 ο Παναγιώτης Παπαναούμ, χρειάστηκε, όμως, να περάσουν 40 ολόκληρα χρόνια μέχρις ότου η πόλη αρχίσει να παίρνει σταθερά πια το δρόμο της προόδου. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιτέα γίνεται βάση της Αντάντ. Απομεινάρι της παρουσίας των Αγγλογαλλικών στρατευμάτων αποτελούν οι λεγόμενοι «Γαλλικοί Μώλοι» που διατηρούνται στην έξοδο της πόλης, προς Γαλαξίδι. μικρογραφία|Η κωμόπολη της Ιτέας με το λιμάνι της, όπως φαίνονται από ψηλά στον [[Κρισσαίος κόλπος|Κρισσαίο κόλπο και οι νησίδες Άγιος Αθανάσιος και Άγιος Κωνσταντίνος.|εναλλ.=|270x270px]]
Αξιοθέατα
Στη σημερινή θέση Γ(ου)λάς Ιτέας, βρίσκονται ερείπια Υστεροελλαδικής περιόδου και θεμέλια οικιών και αντερεισμάτων, άγνωστου οικισμού. Στα αξιοθέατα της πόλης ανήκει η εκκλησία της «Μεταμόρφωσης του Σωτήρος», της οποίας η ανέγερση άρχισε το 1890, μεγάλο έργο για τα δεδομένα όχι μόνο εκείνης της εποχής αλλά και του σήμερα, καθώς και καταφύγια, φυσικής ομορφιάς, όπως είναι ο λόφος των Αγίων Αναργύρων, ο ελαιώνας και τα νησάκια στον κόλπο της Ιτέας (Άγιος Δημήτριος, Άγιος Κωνσταντίνος και Άγιος Αθανάσιος). μικρογραφία|Άποψη από το λιμάνι της Ιτέας.|αριστεράΕνδιαφέρον παρουσιάζουν οι διάφορες βραχονησίδες στον κόλπο της Ιτέας (Κρισσαίος) που είχαν χρησιμοποιηθεί ως καταφύγια κατά τους λεγόμενους «σκοτεινούς» πρωτοβυζαντινούς αιώνες. Τα νησιά αυτά αναφέρονται από όλους σχεδόν τους περιηγητές που πέρασαν με πλοίο από την περιοχή. Το πιο απομακρυσμένο από τα επτά νησιά του κόλπου της Ιτέας, ο Άγιος Δημήτριος, ευρισκόμενο στο μέσον σχεδόν της απόστασης από τα δύο λιμάνια , Ιτέας και Γαλαξιδίου απέχει περίπου 3 ναυτικά μίλια. Έχει έκταση περίπου 4 τ.χλμ είναι ψηλό πάνω από 8 μ και τηλεφανές με ιδιόμορφο σχήμα που του έδωσε την λαϊκή ονομασία «το καπέλο του Βενιζέλου». Η επιφάνεια της βραχονησίδας είναι γεμάτη από διάσπαρτα θεμέλια σπιτιών ανάμικτα με στρώματα κεραμιδιών.Τα πιο ενδιαφέροντα κατάλοιπα βρίσκονται στην νότια πλευρά του που το μεσαίο τμήμα της έχει ολόκληρο αφαιρεθεί από ανθρώπινη παρέμβαση, δημιουργώντας έτσι μιά ορθογώνια τάφρο πλάτους 22 περίπου μ. και βάθους τουλάχιστον 5,40 μ.Πρόκειται για την υπόθεση ότι αποτελεί τμήμα λιμενικών έργων και μάλιστα νεωσοίκων για τον ελλιμενισμό τριήρεως. Ένα τέτοιο στρατιωτικό έργο θα μπορούσε να σχετιστεί με τις πολεμικές δραστηριότητες της περιοχής που προκλήθηκαν από τους Ιερούς πολέμους και να είχε σκοπό του τον έλεγχο της ακώλυτης προσέλευσης των προσκυνητών προς το ιερό των Δελφών από την θαλάσσια οδό.Ας μη ξεχνάμε ότι κύρια αφορμή των Ιερών πολέμων υπήρξε, εκτός από την καλλιέργεια Ιερών εδαφών από τους Φωκείς και η παρεμπόδιση των προσκυνητών να έχουν ελεύθερη πρόσβαση προς το ιερό των Δελφών. Ειδικότερα ο 4ος Ιερός πόλεμος (339-8), που τελείωσε με την μάχη της Χαιρωνείας, είχε ως αφορμή την τείχιση και τον συνοικισμό του λιμανιού της Κίρρας, στα Ανατολικά της Ιτέας δηλαδή του λιμανιού που οδηγούσε στους Δελφούς.
Στο νησάκι Άγιο Κωνσταντίνο, βρίσκεται το ομώνυμο εκκλησάκι, δρομικής κατασκευής και με μικρό καμπαναριό, δίπλα στο οποίο σύμφωνα με το «Χρονικό του Γαλαξειδίου», υπήρχε κρυφό νοσοκομείο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και με μαρτυρία ότι σε αυτό είχε καταφύγει ο κλεφταρματολός Γιάννης Βουνιχωριώτης πληγωμένος από μια συμπλοκή στα Κιούσκια Σαλώνων, όπου τελικά εξέπνευσε. Επίσης αναφέρεται και σαν καταφύγιο το 1827 της φρεγάτας «Καρτερία». Επίσης υπήρχε κρυφό σχολειό. Σήμερα ψαροκάικα μεταφέρουν τους προσκυνητές στο νησί.μικρογραφία|Άποψη από περιοχή Τροκαντερό ΙτέαςΑς σημειωθεί πως τα νησάκια Άγιος Κωνσταντίνος και Άγιος Αθανάσιος ενώνονταν με πέτρινη γέφυρα. Η γέφυρα αυτή είναι σήμερα καταποντισμένη.
Ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος είναι μικρή παλαιοβασιλική με εξαιρετικής τεχνοτροπίας αγιογραφίες, η οποία χρονολογείται από την μετά-τουρκοκρατίας περίοδο και βρίσκεται στην ανατολική είσοδο της Ιτέας. Κάθε Τρίτη του Πάσχα διοργανώνεται πανήγυρη.
Τέλος, στην Ιτέα υπάρχουν παραλίες όπως το Τροκαντερό, τα Βραχάκια ή τα Αναγνέικα
Ιαματικές Πηγές
Λίγο πιο πάνω από τον νερόμυλο βρίσκεται θειομαγνησιούχος πηγή, το «Αγιόνερο» τα νερά της οποίας έχουν ελαφρά καθαρτική ενέργεια. Ο λαός τη θεωρούσε ανέκαθεν ιαματική και έχει αναγνωρισθεί επίσημα και καταγραφεί ως ιαματική πηγή τουριστικής σημασίας από τον ΕΟΤ. Ήδη συντάσσεται μελέτη για την εκποίηση και εκμετάλλευση των πηγών.
Υποδομή
Η Ιτέα διαθέτει καλό επιβατικό - εμπορικό λιμάνι και υπερσύγχρονη μαρίνα με δυνατότητα ελλιμενισμού 250 σκαφών.
Επίσης, η Ιτέα φημίζεται για το άρτιο ρυμοτομικό της σχέδιο, ενώ φιλοξενεί πολιτιστικές και αθλητικές διοργανώσεις, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Διαθέτει επίσης πολλές παραλίες για τους λουόμενους. Οι παραλίες «ΜΑΙΑΜΙ» και «ΤΡΟΚΑΝΤΕΡΟ», από το 2014, διαθέτουν Γαλάζιες Σημαίες.
Κατά τη διάρκεια των Απόκρεω διοργανώνονται πολλές εκδηλώσεις από Συλλόγους (Μικρασιατικό Σύλλογο, «Χοροστάσι» κ.λπ.). Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς, από το 2011 και μετά, η Δημοτική Κοινότητα Ιτέας διοργανώνει τη Γιορτή της «Νεράτζ Ιτιάς», προσφέροντας σε επισκέπτες και ντόπιους γλυκό κουταλιού νεράτζι και χαλβά της κόλας που παρασκευάζεται εκείνη την ώρα.
Η πόλη διαθέτει πολλά ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, εστιατόρια, ταβέρνες και μπαράκια.
Αθλητισμός
μικρογραφία|Το έμβλημα του [[Α.Σ. Αστέρας Ιτέας|Αστέρα Ιτέας|146x146εσ]] Στην Ιτέα δραστηριοποιείται ο Ναυτικός Όμιλος Ιτέας, με πολλές διακρίσεις στα πρωταθλήματα ανοιχτής θάλασσας και με ανδρική και γυναικεία ομάδα υδατοσφαίρισης που αγωνίζονται στις εθνικές κατηγορίες.
Ο Α.Σ. Αστέρας Ιτέας είναι η γνωστότερη ομάδα ποδοσφαίρου της πόλης, με συμμετοχές ως και την Γ' Εθνική Κατηγορία.
Επίσης τη δεκαετία του 1980, ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος Ιτέας, με τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ποδηλασίας και άλλα, με πολλές διακρίσεις σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο.
Ακόμη στην Ιτέα δραστηριοποιείται και ο Αθλητικός Σύλλογος Ιτέας (από το 2014) και έχει τμήματα volley και στις γειτονικές πόλεις, Γαλαξίδι και Άμφισσα, με πολλές διακρίσεις μέσα στην πρώτη χρονιά λειτουργίας του.
Τοπικός Τύπος και ΜΜΕ
Στην πόλη κυκλοφορούν αρκετές τοπικές εφημερίδες, με αρχαιότερη τον «Αγώνα της Ιτέας».
Στην Ιτέα λειτουργούν δύο διαδικτυακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί.
1) Ο Fun Radio (από το 2012) ακολουθεί το διεθνές CHR format TOP40 ραδιοφώνου και έχει αναγνωριστεί σε πολλά μέρη τις Ελλάδας και παραμένει με υψηλή ακροαματικότητα από τα μέσα του 2014. Στοχεύει στην αγορά των ηλικιών 15 έως 45 και το 59% των ακροατών είναι το γυναικείο φύλο.
2) Ο Fun Xtra (από το 2016) ιδιοκτησία του Fun Radio δίνει έμφαση στην Electronic Dance μουσική. Μεταδίδει dj sets των δημοφιλέστερων djs στον κόσμο και συνδέεται με φεστιβάλ και διοργανώσεις παγκοσμίως. Στοχεύει στην αγορά των ηλικιών 13 έως 30.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φωκίδας Ιτεα
Σιδηροδρομικός Σταθμός Στυλίδας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Στυλίδας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο κέντρο της Στυλίδας του νομού Φθιώτιδας. Κατασκευάστηκε από τους Σιδηροδρόμους Θεσσαλίας (Λαρισαϊκός Σιδηρόδρομος) ως μέρος της γραμμής που συνέδεε τη Στυλίδα με το Λειανοκλάδι. Ο σταθμός άνοιξε το 1904 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στο Λειανοκλάδι και τη Στυλίδα (Προαστιακός Λαμίας). Ο σταθμός μέχρι τις 18/10/1990 υπήρξε τροφοδοτικός λεωφορειακός σταθμός του ΟΣΕ προς Αλμυρό και Νέα Αγχίαλο.
Παραπομπές
Στυλιδα
Γλώσσα Χαργιάνβι
Η Χαργιάνβι (Δεβαναγαρικό αλφάβητο: हरियाणवी hariyāṇvī ή हरयाणवी harayāṇvī) θεωρείται η βορειότερη διάλεκτος της Χίντι. Ομιλείται στην περιοχή της Χαρυάνα στην Ινδία και ομιλείται επίσης στο Πακιστάν. Γράφεται με το Δεβαναγαρικό αλφάβητο. Είναι πιο ευρέως διαδεδομένη στη Βόρεια Ινδική πολιτεία Χαρυάνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Βιταλιανός (ύπατος)
Ο Βιταλιανός, λατιν.: Vitalianus, (απεβ. το 520) ήταν στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Καταγόμενος από τη Μοισία στα βόρεια Βαλκάνια, και πιθανώς μικτής ρωμαϊκής και γοτθικής ή σκυθικής βαρβαρικής καταγωγής, ακολούθησε τον πατέρα του στον αυτοκρατορικό στρατό και το 513 είχε γίνει ανώτερος διοικητής στη Θράκη.
Ο Βιταλιανός κατέφυγε στην πατρίδα του Θράκη και παρέμεινε κρυμμένος μέχρι το τέλος τού Αναστασίου Α΄ το 518. Ως ένθερμος υποστηρικτής της ορθοδοξίας των δογμάτων της Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα, έλαβε χάρη από τον νέο Αυτοκράτορα Ιουστίνο Α' (βασ. 518–527) και συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τον πάπα για τον τερματισμό του Ακακινού Σχίσματος. Ονομάστηκε ύπατος για το έτος 520, αλλά δολοφονήθηκε λίγο αργότερα, πιθανώς κατόπιν εντολής τού ανιψιού τού Ιουστίνου Α΄, και διαδόχου, Ιουστινιανού Α΄ (βασ. 527–565), ο οποίος είδε σε αυτόν έναν πιθανό αντίπαλο για τον θρόνο. Οι γιοι του έγιναν επίσης στρατηγοί στον ανατολικό ρωμαϊκό στρατό.
Καταγωγή και οικογένεια
Ο Βιταλιανός γεννήθηκε στη Ζαλδάπα της Κάτω Μοισίας (συνήθως ταυτίζεται με το σύγχρονο Άμπριτ στη βορειοανατολική Βουλγαρία). Στις βυζαντινές πηγές αποκαλείται «Γότθος» ή «Σκύθης». Εφόσον η μητέρα του Βιταλιανού ήταν αδελφή του Μακεδόνιου Β', Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως το 496–511, αυτό δείχνει έναν μεικτό γάμο και μία πιθανή βαρβαρική καταγωγή για τον πατέρα του, τον Πατρικίολο. Από την άλλη πλευρά, ο ισχυρισμός ότι ήταν «Γότθος» βασίζεται σε μία μόνο συριακή πηγή, και σήμερα θεωρείται αμφίβολος. Ομοίως, ο χαρακτηρισμός «Σκύθης» που συνήθως τού αποδίδεται από ορισμένους σύγχρονους συγγραφείς δεν είναι ακριβής, καθώς ο όρος «Σκύθης» θα μπορούσε να σημαίνει έναν κάτοικο της Μικράς Σκυθίας, ή απλά, στην κλασική γλώσσα που συνηθίζεται στα βυζαντινά κείμενα, κάποιον από τις βορειοανατολικές παρυφές του με κέντρο τη Μεσόγειο ελληνορωμαϊκού κόσμου: ο όρος είχε μία ευρεία έννοια, χωρίς σαφή εθνοτικά χαρακτηριστικά. Επιπλέον, καθώς κανένας από τους «Σκύθιους μοναχούς», με τους οποίους ο Βιταλιανός και τα μέλη της οικογένειάς του φαίνεται να είχαν συγγένεια, δεν είχε συγγένεια, εξ αίματος ή πνευματική, με τους Αρειανούς Γότθους που κυβερνούσαν την Ιταλία εκείνη την εποχή, η Γοτθική προέλευση του Βιταλιανού είναι αμφισβητήσιμη. Όποια και αν ήταν η καταγωγή του Πατρικίολου, το όνομά του ήταν λατινικό, ενώ από τους τρεις γιους τού Βιταλιανού, οι στρατηγοί Μπούζης και Κούτζης είχαν θρακικά ονόματα και ο Βενίλος είχε γοτθικό όνομα. Ο ανιψιός του, Ιωάννης, έγινε αργότερα επίσης διακεκριμένος στρατηγός στους πολέμους κατά των Οστρογότθων της Ιταλίας.
Φορεσιά των Μεγάρων
Ο καπλαμάς
Ο καπλαμάς μοιάζει στο σχήμα και στη χρήση με το καβάδι, το σαγιά το αντερί και περισσότερο με το καφτάνι. Όταν έπαψαν οι γυναίκες να φορούν τον καπλαμά (τη φορεσιά αυτή δηλαδή) για νυφική και γιορτινή φορεσιά, και τον φορούσαν μόνο τις καθημερινές τον ονόμασαν «δεύτερη αλλαξιά».
Βιταλιανός (ύπατος)
Καταγωγή και οικογένεια
Σύμφωνα με τις περιγραφές των χρονικογράφων, ο Βιταλιανός ήταν μικρόσωμος και τραύλιζε, αλλά η προσωπική του γενναιότητα και οι στρατιωτικές του ικανότητες ήταν ευρέως αναγνωρισμένες.
Φορεσιά των Μεγάρων
Ο καπλαμάς
Η συγκεκριμένη γυναικεία φορεσιά των Μεγαρέων γυναικών, ή αλλιώς ο καπλαμάς, αποτελούνταν από τον μπούστο, τα μισοφόρια, τα φούντια, την τραχηλιά, τον επενδύτη - καπλαμά, τη ζώστρα ή ζουνάρα, την ποδιά, το γκιουρντί ή σιγκούνι και τα ποδήματα. Ο κεφαλόδεσμος σχηματιζόταν από το σαρικάκι και το κίτρινο μαντήλι για τις νέες, και από το σαπίσο μαντήλι για τις ηλικιωμένες. Η φορεσιά αυτή διακρινόταν για την απλότητά της ενώ το μόνο κόσμημα της φορεσιάς ήταν οι άλυσες.
Τα κομμάτια της φορεσιάς και η περιγραφή τους
Τον μπούστο τον φορούσαν οι νέες γυναίκες για να σφίγγουν το στήθος μέσα από τα φούντια. Από τη μέση και κάτω έβαζαν αρκετά μισοφόρια για να έχει μεγαλύτερο αέρα και όγκο η φορεσιά. Τα φούντια, τα δύο ποκάμισα έμπαιναν πάνω από το μπούστο των νέων γυναικών και κατάσαρκα στις μεγαλύτερες. Φορούσαν δύο, το ένα πάνω από το άλλο για να έχει αέρα ο καπλαμάς και πήρε την ονομασία του από το σχέδιο που στόλιζε τον ποδόγυρο. Το κατακόρυφο άνοιγμα της τραχηλιάς έκλεινε με κουμπάκια ως τη μέση. Η τραχηλιά ήταν διακοσμημένη με ταμιτέλες πλεγμένες από τις γυναίκες στα κοπανέλια ή με το βελονάτσι. Το εξωτερικό φούντι ήταν ραμμένο από άσπρο ουβγιωτό ύφασμα του αργαλειού, το τσουλίντρι.
Η τραχηλιά ήταν ραμμένη από τις γυναίκες με άσπρο μεταξωτό ύφασμα και ήταν ξεχωριστή από τα φούντια. Οι ηλικιωμένες δεν φορούσαν τραχηλιά, ήταν δηλαδή ξεστήθωτες. Την τραχηλιά συγκρατούσε ο καπλαμάς που έμπαινε από πάνω. Ο γαλάζιος καπλαμάς, είναι το εξωτερικό κομμάτι της φορεσιάς και είναι κατακόρυφα ανοιχτός μπροστά με μακριά, στενά μανίκια. Ο καθημερινός και ο γιορτινός μοιάζουν σε μορφή, ενώ το μόνο που τους διαχωρίζει είναι η ποιότητα του υφάσματος και ο διάκοσμος. Τα κάθετα ραμμένα μακριά του μανίκια, φτάνουν ως τον καρπό και γυρίζουν προς τα πάνω, τα καπάσια. Οι καπλαμάδες των κοριτσιών ήταν φτιαγμένοι από άσπρο και γαλάζιο ύφασμα και ονομάζονταν για αυτό παρδαλοί. Ο καθημερινός γυναικείος είναι ραμμένος από τις γυναίκες από χοντρό, βαμβακερό, γαλάζιο σκούρο ύφασμα, το καλοπάνι. Ήταν διακοσμημένος απλά, με κορδονάκια και σειρήτια πολύχρωμα. Ο καλός, γιορτινός καπλαμάς ή ψιλός καπλαμάς ήταν από γαλάζιο σωπανιασμένο ύφασμα για να προσθέτει αέρα, όγκο και χάρη στο βάδισμα της Μεγαρίτισσας. Σ’ αυτόν ύφαιναν και μια λωρίδα κόκκινου βελούδου ολόγυρα στον ποδόγυρο για να φαίνεται το σχέδιο καθώς σήκωναν τις σκούτες του καπλαμά (τις άκρες του). Με το ίδιο ύφασμα ήταν φοδραρισμένα και τα μανίκια στα καπάσια τους. Η ζώστρα ή ζουνάρα ήταν μάλλινη και την τύλιγαν στο σώμα χαμηλά, έτσι που ακουμπούσε στους γοφούς.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Στο κεφάλι οι Μεγαρίτισσες χώριζαν τα μαλλιά τους σε δύο κοτσίδες και τις έπλεκαν με πολύχρωμες κορδέλες, ρίχνοντάς τις πίσω στην πλάτη τους. Το σαρικάκι ήταν τετράγωνο μαύρο μαντήλι με άσπρα σταμπωτά λουλούδια και το χρησιμοποιούσαν ως κεφαλόδεσμο για να κρατά τα μαλλιά τους δεμένα σφιχτά πίσω. Οι νέες, πάνω από το σαρικάκι έδεναν κίτρινο σταμπωτό μαντήλι με κλάρες, λουλούδια κτλ. Στις άκρες που σχημάτιζε το τρίγωνο έραβαν φλουριά, ανάλογα με την οικονομική τους κατάσταση. Το σαπίσο μαντήλι φορούσαν οι ηλικιωμένες γυναίκες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι άλυσες, το μοναδικό κόσμημα της φορεσιάς έμπαιναν με τον γιορτινό – τον ψιλό- καπλαμά και κάλυπταν όλο το στήθος. Αποτελούνταν από τρεις ή πέντε σειρές αλυσίδες που ενώνονται στις άκρες με γάντζο και ήταν γεμάτες με φλουριά, ντούμπλες, μαχμουτιέδες, λίρες, πεντόλιρα και άλλα νομίσματα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Μέγαρα
Βιταλιανός (ύπατος)
Καταγωγή και οικογένεια
Το όνομα τού Βιταλιανού φαίνεται ότι ήταν από τοπικό λατινοποιημένο δακικό-γετικό (θρακικό) ιδίωμα, ενώ ο ίδιος ήταν γεννημένος στη Μικρά Σκυθία ή στη Μοισία. Ο πατέρας του έφερε ένα λατινικό όνομα, Patriciolus, ενώ δύο από τους γιους του, δύο είχαν θρακικά ονόματα και ένας γοτθικό.
Εξέγερση κατά του Αναστασίου
δεξιά|μικρογραφία| Χρυσός [[σήμισις του Αυτοκράτορα Αναστασίου Α' (βασ. 491–518). Εμπρός όψη.: D.Ν. ΑΝΑSΤΑSIUS P. P. AVG. Πίσω όψη.: VICTORIA AUGGG, XX επάνω σε ασπίδα που κρατά μία Νίκη, ΧΡ, CONOB. 2,25 γραμ.]] Ο Βιταλιανός αναφέρεται για πρώτη φορά το 503, όταν συνόδευσε τον πατέρα του στον Αναστασιανό πόλεμο κατά των Περσών. Μέχρι το 513, είχε ανέλθει στο βαθμό του κόμη στη Θράκη, πιθανόν κόμης των υπόσπονδων (comes foederatorum), δηλ. βάρβαρων στρατιωτών που υπηρετούσαν στον ανατολικό ρωμαϊκό στρατό.
Από αυτό το πόστο, επαναστάτησε εναντίον του Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' (βασ. 491–518), εκμεταλλευόμενος τη διαδεδομένη δυσαρέσκεια για τις στρατιωτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές πολιτικές τού Αυτοκράτορα. Το 511 ο Αναστάσιος Α΄ είχε αλλάξει τη μορφή της προσευχής του Τρισάγιου και υιοθέτησε επίσημα το δόγμα των Μιαφυσιτών, εξοργίζοντας τον πληθυσμό των υπέρ-των-δογμάτων-της-Χαλκηδόνας της Αυτοκρατορίας και προσθέτοντας στη δυσαρέσκεια, που προκάλεσε η αυστηρή οικονομική πολιτική του. Επιπλέον, ο Αναστάσιος Α΄ είχε αρνηθεί να προμηθεύσει τα annonae («σιτηρέσια, προμήθειες») λόγω των foederati, επιτρέποντας στον Βιταλιανό να κερδίσει γρήγορα την πίστη των τακτικών στρατευμάτων, που στάθμευαν στις επαρχίες της Θράκης, της Μοισίας II και της Μικράς Σκυθίας από τον μη δημοφιλή ''magister militum. per Thracia'', ανιψιό του Αναστασίου Α΄, Υπάτιο. Οι υφιστάμενοι διοικητές του Υπάτιου είτε σκοτώθηκαν, είτε συμμετείχαν στην εξέγερση. Ταυτόχρονα, υποδυόμενος ως υπέρμαχος της (Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου) Χαλκηδονικής Ορθοδοξίας, ο Βιταλιανός κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη των εντοπίων ανθρώπων, που συνέρρεαν για να ενωθούν με τις δυνάμεις του. Σύμφωνα με τους σύγχρονους βυζαντινούς ιστορικούς, συγκέντρωσε γρήγορα έναν στρατό 50.000–60.000 ανδρών, «στρατιώτες και αγρότες» και βάδισε προς την Κωνσταντινούπολη, ελπίζοντας πιθανώς ότι οι κυρίως Χαλκηδόνιοι κάτοικοί της θα ενταχθούν μαζί του. Πράγματι, φαίνεται ότι η εξέγερση του Βιταλιανού υποκινήθηκε κυρίως από θρησκευτικούς λόγους, κάτι που υποδηλώθηκε από την επανειλημμένα επιδεικνυόμενη προθυμία του να φτάσει σε συμφωνία με τον Αναστάσιο Α΄. Για να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα του Βιταλιανού, ο Αναστάσιος Α΄ διέταξε να στηθούν χάλκινοι σταυροί στα τείχη της πόλης, οι οποίοι έγραφαν τη δική του εκδοχή των γεγονότων. Ο Αυτοκράτορας μείωσε επίσης τους φόρους στις επαρχίες της Βιθυνίας και της Μ. Ασίας για να τις αποτρέψει από το να συμμετάσχουν στην εξέγερση.
Όταν οι δυνάμεις του Βιταλιαnού έφτασαν στην πρωτεύουσα, στρατοπέδευσαν στο προάστιο Έβδομον και απέκλεισαν την προς την ξηρά πλευρά της πόλης. Ο Αναστάσιος Α΄ επέλεξε τις διαπραγματεύσεις και έστειλε τον πρώην προστάτη τού Βιταλιανού, τον πρώην ύπατο και magister militum praesentalis Πατρίκιο, ως πρεσβευτή. Σε αυτόν, ο Βιταλιανός διακήρυξε τους στόχους του: την αποκατάσταση της Χαλκηδονικής Ορθοδοξίας και τη διευθέτηση των παραπόνων του θρακικού στρατού. Ο Πατρίκιος τότε κάλεσε τον ίδιο και τους αξιωματικούς του στην ίδια την πόλη για διαπραγματεύσεις. Ο Βιταλιανός αρνήθηκε για τον εαυτό του, αλλά επέτρεψε στους ανώτερους αξιωματικούς του να συνεχίσουν την επόμενη ημέρα. Οι αξιωματικοί είχαν καλή μεταχείριση από τον Αναστάσιο Α΄, ο οποίος τους έδωσε δώρα και υποσχέθηκε ότι τα παράπονα των στρατιωτών τους θα διευθετηθούν. Δεσμεύτηκε επίσης να υποβάλει τη θρησκευτική διαφορά για επίλυση στον πάπα Ρώμης. Όταν επέστρεψαν στο στρατόπεδο των εξεγερμένων, αυτοί οι αξιωματικοί πίεσαν ομόφωνα τον Βιταλιανό να αποδεχθεί αυτή τη διευθέτηση. Αντιμέτωπος με καμία εναλλακτική, μόνο οκτώ ημέρες μετά την άφιξή του μπροστά από την πρωτεύουσα, ο Βιταλιανός υποχώρησε και επέστρεψε με τους άνδρες του στην Κάτω Μοισία. μικρογραφία| Χάρτης της [[Διοίκηση Θράκης|διοίκησης της Θράκης, το θέατρο των επιχειρήσεων κατά την εξέγερση του Βιταλιανού.]] Στη συνέχεια, ο Αναστάσιος A΄ διόρισε ως magister militum per Thracias έναν αξιωματικό που ονομαζόταν Κύριλλος, ο οποίος προχώρησε στην επίθεση κατά των δυνάμεων του Βιταλιανού. Μετά από μερικές ασαφείς αψιμαχίες, ο Βιταλιανός κατάφερε να δωροδοκήσει την είσοδο τού στρατού του στην Οδησσό, τη βάση του Κύριλλου, τη νύχτα. Ο Κύριλλος συνελήφθη στην κατοικία του και σκοτώθηκε. Σε αυτό το σημείο, ο Αναστάσιος Α΄ ζήτησε ο Βιταλιανός να κηρυχθεί ως «δημόσιος εχθρός» και έστειλε έναν τεράστιο νέο στρατό –σύμφωνα με πληροφορίες 80.000 άνδρες– υπό τον Υπάτιο, με έναν Ούννο που ονομαζόταν Αλαθάρ ως νέος magister militum της Θράκης. Αφού κέρδισε μία μικρή αρχική νίκη, ο αυτοκρατορικός στρατός τελικά απωθήθηκε προς την Οδησσό (φθινόπωρο 513). Στην Άκρη, στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, οι άνδρες τού Βιταλιανού επιτέθηκαν στο σκοτάδι στο οχυρωμένο τους στρατόπεδο και τους κατάφεραν μία συντριπτική ήττα: το μεγαλύτερο μέρος τού αυτοκρατορικού στρατού σκοτώθηκε και οι δύο αυτοκρατορικοί διοικητές αιχμαλωτίστηκαν και κρατήθηκαν για λύτρα.
Η σύνοδος δεν υλοποιήθηκε ποτέ, αφού ο πάπας Ορμίσδας και ο Αναστάσιος Α΄ συνέχισαν να διαφωνούν για το Σχίσμα τού Ακάκιου. Ούτε οι έκπτωτοι επίσκοποι επέστρεψαν στις έδρες τους. Βλέποντας τον ΑναστάσιοΑ΄ να μην τηρεί τις υποσχέσεις του, στα τέλη του 515 ο Βιταλιανός κινητοποίησε τον στρατό του και βάδισε ξανά προς την Κωνσταντινούπολη. Ο στρατός τού Βιταλιανού κατέλαβε το προάστιο Συκές (σημερινό Γαλατά) απέναντι από τον Κεράτιο Κόλπο από την πόλη, και στρατοπέδευσε εκεί. Οι δύο magistri militum praesentalis, ο Πατρίκιος και ο Ιωάννης, δεν ήταν πρόθυμοι να συμπλακούν με τον παλαιό τους φίλο Βιταλιανό, έτσι ο Αναστάσιος έδωσε τη διοίκηση των δυνάμεών του στον πρώην πραιτωριανό έπαρχο της Ανατολής, Mαρίνο, έναν έμπιστο και ισχυρό βοηθό. Παρά την έλλειψη στρατιωτικής του εμπειρίας, ο Μαρίνος νίκησε τον στόλο των επαναστατών σε μία μάχη στην είσοδο του Κεράτιου Κόλπου. Σύμφωνα με την αναφορά του Ιωάννη Μαλάλα, αυτό επιτεύχθηκε με τη χρήση μίας χημικής ουσίας με βάση το θείο, που εφευρέθηκε από τον φιλόσοφο Πρόκλο των Αθηνών, παρόμοια με το μετέπειτα ελληνικόν πυρ. Στη συνέχεια ο Μαρίνος αποβιβάστηκε με τους άνδρες του στην ακτή των Συκών, και νίκησε τους επαναστάτες που βρήκε εκεί. Απογοητευμένος από τις απώλειες που υπέστη, ο Βιταλιανός και ο στρατός του διέφυγαν βόρεια υπό την κάλυψη της νύχτας. Ως ένδειξη της νίκης του, ο Αναστάσιος Α΄ οδήγησε μία πομπή στο χωριό Σωσθένιον, όπου ο Βιταλιανός είχε εγκαταστήσει την έδρα του, και παρευρέθηκε σε ευχαριστήρια λειτουργία στη φημισμένη τοπική εκκλησία αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.
Μετέπειτα ζωή
Μόλις επέστρεψε στη βόρεια Θράκη, ο Βιταλιανός κρύφτηκε, ενώ πολλοί από τους παλαιούς βοηθούς του συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Τίποτε δεν είναι γνωστό γι' αυτόν για τα επόμενα τρία χρόνια, αν και μία σύντομη παρατήρηση ενός χρονικογράφου φαίνεται να δείχνει, ότι επανεμφανίστηκε και ηγήθηκε μίας άλλης ένοπλης εξέγερσης κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του Αναστασίου Α΄. Όταν ο Αναστάσιος Α΄ απεβίωσε τον Ιούλιο του 518, τον διαδέχθηκε ο Ιουστίνος Α', ο comes excubitorum (διοικητής της αυτοκρατορικής σωματοφυλακής). Ο νέος Αυτοκράτορας κινήθηκε γρήγορα για να ενισχύσει την κυριαρχία του, απορρίπτοντας έναν αριθμό πιθανών αντιπάλων ή εχθρών. Παράλληλα, κάλεσε τον Βιταλιανό να έρθει στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά την άφιξή του, ο Βιταλιανός έγινε magister militum in praesenti, ονομάστηκε επίτιμος ύπατος και αμέσως μετά ανέβηκε στον βαθμό του patricius. Ως γνωστός υπέρμαχος της Χαλκηδονικής Ορθοδοξίας, ο Βιταλιανός επρόκειτο να διαδραματίσει ρόλο στην επιβεβαίωση των Χαλκηδονικών δογμάτων, και στη συμφιλίωση με τη Ρώμη από το νέο καθεστώς. Έπαιξε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με τον πάπα, και το 519 ήταν ένας από τους εξέχοντες άνδρες που συνόδευσαν παπική αντιπροσωπεία στην πρωτεύουσα. Ο Βιταλιανός εκδικήθηκε επίσης τον σταθερά μονοφυσίτη Πατριάρχη Αντιοχείας Σεβήρο, ο οποίος είχε εορτάσει την ήττα του Βιταλιανού στο πανηγυρικό του Για τον Βιταλιανό τον τύραννο και για τη νίκη του φιλόχριστου Αναστάσιου του βασιλιά: ο Ιουστίνος Α΄ διέταξε να κόψουν τη γλώσσα του Σεβήρου και ο Σεβήρος κατέφυγε στην Αίγυπτο μαζί με τον Ιουλιανό, επίσκοπο Αλικαρνασσού.
Δευτερεύoυσες
Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Κατάλογος μοναρχών της Αλβανίας
μικρογραφία|266x266εσ|Ο Θυρεός του Οίκου Ζόγου Ο κατάλογος αυτός περιέχει όλους τους μονάρχες της σύγχρονης Αλβανίας, που εξουσίασαν την χώρα από την εποχή του Πριγκιπάτου της Αλβανίας (1914-1925), έως και τα μέσα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1943.
Πριγκιπάτο της Αλβανίας (1914-1925)
=== Οίκος του Βίντ ===
Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας (1939-1943)
=== Οίκος της Σαβοΐας ===
Żabka (παντοπωλείο)
Η Żabka Polska (, ελλ. απόδοση: Ζάπκα) είναι αλυσίδα παντοπωλείων στην Πολωνία. Υπάρχουν περισσότερα από 7.000 καταστήματα σε ολόκληρη την Πολωνία. Ορισμένα καταστήματα Żabka βρίσκονται στην Τσεχία. Ο λιανικός κύκλος εργασιών ήταν περίπου 650 εκατομμύρια ευρώ το 2010. εναλλ.=|μικρογραφία|275x275εσ| Ένα από τα δίκτυα παντοπωλείων της Żabka στο [[Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι. Το «Żabka» είναι υποκοριστικό για τον «βάτραχο» στα πολωνικά. ]] Το 2007, η Żabka εξαγοράστηκε από την Penta Investments. Το Δεκέμβριο του 2010, η Penta πώλησε τις τσεχικές επιχειρήσεις των θυγατρικών της, Żabka και Koruna, στον βρετανικό γίγαντα λιανικού εμπορίου, Tesco plc. Η συναλλαγή έκλεισε τον Απρίλιο του 2011. Τον Φεβρουάριο του 2011, η Penta υπέγραψε συμφωνία για την πώληση των υπολοίπων πολωνικών επιχειρήσεων Żabka Polska, συμπεριλαμβανομένου του τύπου καταστήματος Freshmarket, στην Mid Europa Partners. Τον Φεβρουάριο του 2017, η Mid Europa Partners έκλεισε συμφωνία για την πώληση της Żabka για μη ανακοινωθείσα αξία (αλλά εκτιμάται από τους αναλυτές μεταξύ 1 και 1,5 δισ. ευρώ ) στην CVC Capital Partners, που εδρεύει στο Λουξεμβούργο. Το 2018, υπήρχαν 5.300 καταστήματα, εκ των οποίων τα 500 στη Βαρσοβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Παντοπωλεία Κατηγορία:Εταιρείες λιανικού εμπορίου της Πολωνίας
League of Ireland
Η League of Ireland (ιρλανδικά: Sraith na hÉireann) αποτελεί τον εθνικό σύνδεσμο ποδοσφαιρικών σωματείων της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Ο σύνδεσμος περιλαμβάνει μια ομάδα από τη Βόρεια Ιρλανδία, τη Ντέρι Σίτι. Η Ντέρι Σίτι αγωνίστηκε στο παρελθόν στην Irish Football League, αλλά αποχώρησε εθελοντικά από το πρωτάθλημα της Βορείου Ιρλανδίας κατά την διάρκεια της περιόδου 1972–73, λόγω των ανησυχιών για λόγους σιγουριάς και ασφαλείας. Η Ντέρι Σίτι συμμετείχε στη League of Ireland το 1985, με ειδική απαλλαγή από την Ιρλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (IFA) και την UEFA. Κέρδισε την άνοδο στην Πρέμιερ Ντιβίζιον (Premier Division) το 1987.
Η ανώτατη κατηγορία της League of Ireland αυτή τη στιγμή κατατάσσεται 40η, από τα 54 εθνικά πρωταθλήματα που υπάγονται στη δικαιοδοσία της UEFA. Πιο επιτυχημένος σύλλογος του πρωταθλήματος είναι Σάμροκ Ρόβερς, με 17 τίτλους πρωταθλήματος στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Πρόκειται για μία από τις τέσσερις ομάδες στην Ιρλανδία, μαζί με τις Νταντάλκ, Μποέμιανς και Σέλμπουρν, που διαθέτουν χρυσό αστέρι πάνω από το σήμα τους ως αναγνώριση της κατάκτησης δέκα τίτλων. Η Μποέμιανς είναι η μόνη ομάδα με διαρκή συμμετοχή στο σύνδεσμο από την έναρξή του. Η Σεντ Πάτρικς και η Μποέμιανς είναι οι μόνες ομάδες που δεν έχουν υποβιβαστεί από την Πρέμιερ Ντιβίζιον.
Οι κατηγορίες της League of Ireland έχουν χαρακτηριστεί ως «θερινά πρωταθλήματα», καθώς διαρκούν από το Μάρτιο έως και το Νοέμβριο. Ο σύνδεσμος αυτή τη στιγμή χρηματοδοτείται από την SSE Airtricity και, συνεπώς, είναι επισήμως γνωστή ως «SSE Airtricity League».
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1921, διοργανόνωντας πρωτάθλημα από οκτώ συλλόγους, ενώ με το πέρασμα του χρόνου ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκε σε 20. Υπάρχουν επί του παρόντος δύο κατηγορίες, η Πρέμιερ Ντιβίζιον (Premier Division) και η Φερστ Ντιβίζιον (First Division). Ο σύνδεσμος διεπόταν από τα μέλη του, τους συλλόγους, από την ίδρυσή του μέχρι το 2006, όταν τέθηκε σε συγχώνευση πέντε ετών με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ιρλανδίας (FAI). Το 2010, τα μέλη της ψήφισαν να ανανεωθεί η συγχώνευση όταν θα έληγε η τρέχουσα συμφωνία. Το πρωτάθλημα έχει υποστεί σοβαρά οικονομικά προβλήματα τα τελευταία χρόνια λόγω της κακοδιαχείρισης και των υπερβάσεων από τα σωματεία της. Το 2007, έγινε ο πρώτος σύνδεσμος σωματείων ανώτατων πρωταθλημάτων στην Ευρώπη που εισήγαγε όριο στη μισθοδοσία.
Λογότυπο
Το λογότυπο, όπως και ο διακριτικός τίτλος της League of Ireland έχει υποστεί αλλαγές με το πέρασμα του χρόνου, κυρίως λόγο των χορηγιών. Το διάστημα 2000–2009, κύριος χορηγός των πρωταθλημάτων της League of Ireland ήταν η Eircom. Έπειτα, ο σύνδεσμος δεν διέθετε κύριο χορηγό έως και το 2010, χρονιά κατά την οποία υπήρξε συμφωνία σχετικά με την κύρια χορηγία, μεταξύ του συνδέσμου και της Airtricity.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιρλανδία
Σαχάρα
thumb|right|350px|Η Σαχάρα από δορυφόρο Η Σαχάρα (από το αραβικό لصحراء, κυριολεκτικά "έρημος") είναι η αμμώδης έκταση ερήμου που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Αφρικής. Πρόκειται για περιοχή ακαλλιέργητη και με δύσκολες συνθήκες διαβίωσης.
Γεωγραφία
Διασχίζει την Αφρική από τον Ατλαντικό ωκεανό έως την Κοιλάδα του Νείλου, και που συνεχίζεται στα ανατολικά του με την Αραβική Έρημο στην Αίγυπτο και στη Νουβική Έρημο στο Σουδάν μέχρι να φτάσει στην Ερυθρά Θάλασσα και που συνέχεια της Σαχάρας αποτελεί η έρημος της, Αραβικής χερσονήσου. Από τα σύνορα της στον Ατλαντικό έως την κοιλάδα του Νείλου καλύπτει απόσταση 4.000 χλμ., και από το βόρειο μέχρι το νότιο άκρο της 1.500 έως 1.800 χλμ. Εκτός της αμμώδους έκτασης, που παρ'όλα αυτά είναι και η μικρότερη, διαθέτει πετρώδεις εκτάσεις και αρκετά βραχώδη όρη, στα οποία περιλαμβάνονται το όρος Αχαγκάρ ή Χογκάρ που έχει ύψος 2.918 μέτρα, το Τιμπέστι, με ύψος 3.415 μ. και τα όρη Σαϊρ με ύψος 2.022 μέτρα. Σε άλλες περιοχές της Σαχάρας, σχηματίζονται κοιλώματα με μεγάλο και απότομο βάθος εξαιτίας της διαβρωτικής επίδρασης του ανέμου.
Κατά την τεταρτογενή περίοδο όταν την έρημο διέσχιζαν μεγάλοι ποταμοί σχηματίστηκαν οι κοιλάδες ουάντι, με ένα μικρό αριθμό από αυτές να διατηρείται έως σήμερα.
Οι κυριότερες από τις λίμνες της ερήμου Σαχάρας είναι: η Μελγκίρ στα 31 μέτρα κάτω από τη στάθμη των νερών της θάλασσας, η Μερουάν στα 29 μέτρα, και η Γυάρλα στα 21 μέτρα. Ονομαστές οάσεις είναι η Σίουα, η Αρέγκ, η Φαράφρα, η Κούφρα, η Μπαχαρίγια, η Ντάχελ, η Τάττα, η Άκκα και η Τουγγούρτ.
Κλίμα
Η Σαχάρα βρίσκεται στη ζώνη του βορειοανατολικού αληγούς που περιορίζει την εμφάνιση βροχών. Μόνο στην περιοχή της Μεσογείου και του Σουδάν σημειώνονται περιστασιακά βροχοπτώσεις και υπάρχει μια περιορισμένη βλάστηση. Οι πόλεις έχουν κατασκευαστεί σε τοποθεσίες με σχετικά καλές συνθήκες για διαβίωση, όπως το υψίπεδο του Αχαγκάρ ή Χογκάρ στην Αλγερία, η πόλη Ταμανρασσέτ και στα βουνά Αϊρ στο Νίγηρα και η πόλη Αγκαντέζ, που δέχονται αρκετές βροχές.
Το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Σαχάρας δεν είναι κατοικήσιμη λόγω της ξηρασίας. Σε αυτές τις ακατοίκητες και ανεκμετάλλευτες περιοχές, υπάρχουν τοποθεσίες όπου ενδέχεται να μην σημειωθεί βροχόπτωση έως και για διάστημα δέκα ετών. Επίσης ο βαθμός ξηρασίας του αέρα είναι πολύ υψηλός, κάτι που επηρεάζει τα όποια πιθανά βραχυπρόθεσμα αποθέματα νερού και τα κάνει να εξατμίζονται γρήγορα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ τη μέρα η θερμοκρασία ανεβαίνει στους 50 °C, το βράδυ κατεβαίνει υπό το μηδέν. Αυτές οι διαφορές της θερμοκρασίας, συντελούν στη δημιουργία ανέμων που είναι αρκετά ισχυροί και συχνά οδηγούν σε εμφάνιση ανεμοστρόβιλων γνωστών με το όνομα τζιμπλί, χαμσίν ή και χαρματάν.
Κάτοικοι
thumb|left|300px|Χαρακτηριστικό τοπίο της Σαχάρας Πιο γνωστή περιοχή της Σαχάρας είναι η νοτιοαλγερινή Σαχάρα, όπου υπάρχουν αρκετές οάσεις και συνοικισμοί, όπως η Τουγγούρτ, με 3.000 κατοίκους. Με δρόμο, συνδέεται η Τουγγούρτ με την Ουάργκλα, με πληθυσμό 4.000 κατοίκων. Στην κεντρική Σαχάρα βρίσκεται και η λεκάνη του Φεζάν όπου βρίσκεται και η πόλη Μαρζούκ με 9.000 κατοίκους, πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής της Λιβύης. Από το σύνολο των κατοίκων της Σαχάρας - που υπολογίζεται έως δύο εκατομμύρια ανθρώπους - η πλειονότητα είναι Βέρβεροι και ένας μικρός πληθυσμός μαύρων Αφρικανών στα Ν. και ΝΑ. Μέσα σε αυτούς τους πληθυσμούς, υπάρχουν οι Τουαρέγκ στη δυτική Σαχάρα - που στην τοπική διάλεκτο η λέξη σημαίνει ληστές των μεγάλων δρόμων- με ανοιχτόχρωμο δέρμα, και οι Τούμπου που ζουν στις ανατολικές τοποθεσίες.
Ιστορία
Το 1914 οι Τουαρέγκ υποτάχτηκαν στους Γάλλους. Επαναστάτησαν το 1915-1917 και υποτάχτηκαν πάλι το 1920.
Στη Σαχάρα ανακαλύφθηκαν αρχαιολογικά αντικείμενα της παλαιολιθικής και νεολιθικής περιόδου, όπως εργαλεία και όπλα. Βρέθηκαν επίσης και πολλές λιθογραφίες μεγάλης αρχαιολογικής αξίας που μελετήθηκαν το 1847 από τον Ζακότ κι αργότερα από τον Φρομπένιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρημοι  Κατηγορία:Γεωγραφία της Αλγερίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Αιγύπτου Κατηγορία:Γεωγραφία της Λιβύης Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαυριτανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Τυνησίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σουδάν Κατηγορία:Γεωγραφία του Μάλι Κατηγορία:Γεωγραφία του Νίγηρα Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαρόκου Κατηγορία:Γεωγραφία του Τσαντ Κατηγορία:Έρημοι και ξερικοί θαμνότοποι
Α.Ο. Επαμεινώνδας Λεύκτρων
Ο Αθλητικός Όμιλος Επαμεινώνδας Λεύκτρων, συνήθως αναφέρεται ως '''Α.Ο. Επαμεινώνδας Λεύκτρων ή απλά Επαμεινώνδας Λεύκτρων''', είναι Ελληνικός ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το χωριό Λεύκτρα, στη Βοιωτία. Ιδρύθηκε το 1971 και αγωνίζεται στην Β' Ε.Π.Σ. Βοιωτίας. Ο σύλλογος έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Λεύκτρων 500 θέσεων, όπου παίζει από την ίδρυσή του, και επίσημα χρώματα το μαύρο και το λευκό.
Η πιο επιτυχημένη περίοδο στην ιστορία του Επαμεινώνδα ήταν η επταετής συνεχής παρουσία στη Δ΄ Εθνική από την περίοδο 2000 έως 2007, η οποία αποτελεί ρεκόρ για Βοιωτική ομάδα. Ο Επαμεινώνδας είχε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του το 1997, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα και το κύπελλο της ένωσης κάνοντας το νταμπλ. Συνολικά, έχει κερδίσει τρεις τίτλους πρωταθλήματος και έξι Κύπελλα Βοιωτίας.
Στάδιο
Η έδρα του Επαμεινώνδα είναι το Δημοτικό Γήπεδο Λεύκτρων στα Λεύκτρα. Το δημοτικό γήπεδο έχει χωρητικότητα 500 θέσεων, και διαθέτει φυσικό χλοοτάπητα. Το γήπεδο ανακατασκευάστηκε το 1998 και έχει διαστάσεις 105 x 65 μέτρα. Το βοηθητικό γήπεδο της ομάδας βρίσκεται δίπλα στο δημοτικό γήπεδο και έχει διαστάσεις 60 x 40 μέτρα.
Διακρίσεις
Το πρώτο τρόπαιο του Επαμεινώνδα Λεύκτρων ήταν το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, το οποίο κέρδισε το 1997. Την ίδια χρονιά, ο σύλλογος κέρδισε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, κάνοντας το νταμπλ στη Βοιωτία. Ο Επαμεινώνδας Λεύκτρων κέρδισε τα περισσότερα τρόπαια στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000˙ Τρεις τίτλους πρωταθλήματος και πέντε Κύπελλα Βοιωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επαμεινώνδας Λεύκτρων Επαμεινώνδας Λεύκτρων Επαμεινώνδας Λεύκτρων Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1971
Ροβέρτος του Μαρλ
Ο Ροβέρτος, γαλλ.: Robert de Bar (1390 - 25 Οκτωβρίου 1415) ήταν κύριος του Μαρλ μεταξύ 1397 και 1413, κόμης του Μαρλ μεταξύ 1413 και 1415 και κόμης του Σουασόν μεταξύ 1412 και 1415.
Βιογραφία
Ήταν το μοναδικό παιδί του Ερρίκου κυρίου του Μαρλ (γιου του Ροβέρτου κόμη του Μπαρ) και της Μαρίας του Κουσύ κόμισσας του Σουασόν. .
Επειδή ο πατέρας του ήταν ο πρωτότοκος γιος, ο Ροβέρτος διεκδίκησε το δουκάτο του Μπαρ. Απέρριψε τις αξιώσεις του, αφού έλαβε μία μεγάλη οικονομική αποζημίωση και την αναβάθμιση του Mαρλ σε κομητεία. Το 1412 έγινε επίσης κόμης του Σουασόν. Ο Ροβέρτος έγινε ένας από τους πολλούς Γάλλους, που έπεσαν θύματα στη Μάχη του Aζενκούρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1409 την Ιωάννα του Μπετύν (απεβ. 1450), κόρη του Ροβέρτου Η΄ ντε Μπετύν, υποκόμη του Μω. Είχαν ένα παιδί:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Κόμητες Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα
Πάπας Σεβερίνος
Ο Πάπας Σεβερίνος (Papa Severino, θάν. 2 Αυγούστου 640) ήταν Πάπας Ρώμης το 640.
Ήταν Ρωμαίος, γιος κάποιου Αβιένου. Εκλέχτηκε τρεις ημέρες μετά τον θάνατo του προκατόχου του το 638 και αμέσως στάλθηκαν απεσταλμένοι στην Κωνσταντινούπολη, για να επικυρώσουν την εκλογή του τον Οκτώβριο του 638. Ωστόσο ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ηράκλειος, αντί να αποδεχθεί την εκλογή, διέταξε τον Σεβερίνο να υπογράψει την Έκθεση, μια μονοθελητική διακήρυξη πίστης. Όταν ο Σεβερίνος αρνήθηκε, απομακρύνθηκε από την Αγία Έδρα για περίπου δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Ηράκλειος ο και ο Ισαάκ ο έξαρχος καταδυνάστευσαν το Λατεράνο. Επέστρεψε στη θέση του στις 28 Μαΐου του 640, αλλά πέθανε στις 2 Αυγούστου του ίδιου έτους.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Κλημεντίνη της Αυστρίας
Η Κλημεντίνη (γερμ. Clementina von Habsburg-Lotharingen, 1 Μαρτίου 1798 - 3 Σεπτεμβρίου 1881) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Σαλέρνο.
Βιογραφία
Η Μαρία Κλημεντίνη Φραγκίσκη Ιωσηφίνα ήταν η τρίτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1816 τον Λεοπόλδο του Σαλέρνο και είχε τέκνα:
Πηγές
Hof- und Staats-Handbuch des Kaiserthumes Österreich (1868), p 110, Sternkreuz-Orden
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ανθρακικό οξύ
Το ανθρακικό οξύ είναι ένα ασθενές ανόργανο διβασικό οξύ με χημικό τύπο H2CO3 που υφίσταται σε υδατικά διαλύματα διοξειδίου του άνθρακα, (CO2), αλλά όχι σε ελεύθερη μορφή.