cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν
Ο Μάνφρεντ Άλμπρεχτ Φράιχερρ φον Ριχτχόφεν (Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen, 2 Μαΐου 1892 – 21 Απριλίου 1918), επίσης γνωστός και ως ο Κόκκινος Βαρόνος, ήταν Γερμανός πιλότος μαχητικού αεροσκάφους της αυτοκρατορικής αεροπορίας της Γερμανίας (Luftstreitkräfte) κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θεωρείται ο κορυφαίος πιλότος του πολέμου, καθώς κατάφερε να καταρρίψει 80 εχθρικά αεροσκάφη.
Αρχικά στο Ιππικό, ο Ριχτχόφεν μεταφέρθηκε στην Αεροπορία το 1915 και το 1916 έγινε ένα από τα πρώτα μέλη της 2ης Μοίρας Δίωξης (Jasta 2). Διακρίθηκε νωρίς ως πιλότος μαχητικού αεροσκάφους και το 1917 έγινε αρχηγός της 11ης Μοίρας Δίωξης (Jasta 11) και μετά μιας μεγαλύτερης μονάδας, της 1ης Πτέρυγας Δίωξης (Jagdgeschwader 1). Μέχρι το 1918, θεωρούταν εθνικός ήρωας στη Γερμανία και ήταν πολύ γνωστός και στους αντιπάλους του.
Ο Ριχτχόφεν καταρρίφθηκε και σκοτώθηκε κοντά στην Αμιένη τις 21 Απριλίου 1918. Διάφορες πλευρές της σταδιοδρομίας του, και ιδιαίτερα οι περιστάσεις του θανάτου, είναι αμφιλεγόμενες. Πιθανόν παραμένει ο ευρύτερα γνωστός πιλότος όλων των εποχών και έχει υπάρξει θέμα πολλών βιβλίων, ταινιών και άλλων.
Ονόματα και προσωνύμια
Ο Ριχτχόφεν είχε τον τίτλο "Freiherr" (κυριολεκτικά «Ελεύθερος Άρχοντας»), ένας τίτλος ευγενείας που συχνά μεταφράζεται ως Βαρώνος. Αυτός ο τίτλος δεν κληρονομείται με την στενή έννοια της λέξης, αφού τα παιδιά μπορούν να φέρουν αυτόν τον τίτλο μόνο όσο ο πατέρας τους ζει. Αυτός ο τίτλος, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είχε βάψει το αεροσκάφος του κόκκινο, είχε ως αποτέλεσμα ο Ριχτχόφεν συχνά να αναφέρεται ως «Ο Κόκκινος Βαρώνος» ή «ο Ερυθρός Βαρώνος», τόσο μέσα όσο και έξω από τη Γερμανία. Όσο ζούσε όμως, ήταν περισσότερο γνωστός «Der Rote Kampfflieger» (το οποίο μεταφράζεται ως «Ο Κόκκινος Ιπτάμενος Μάχης» ή «Ο Κόκκινος Πιλότος Μάχης»). Αυτό το όνομα χρησιμοποίησε ως τίτλο η αυτοβιογραφία του το 1917. Άλλα παρατσούκλια ήταν τα "Le Diable Rouge" («Κόκκινος Διάβολος») ή "Le petit Rouge" («Μικρός Κόκκινος») στα Γαλλικά και "Red Knight" («Κόκκινος Ιππότης») στα Αγγλικά.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κλάινμπερκ, κοντά στο Μπρέσλαου, Κάτω Σιλεσία (τώρα μέρος της πόλης Βρότσλαβ στη Πολωνία), μέλος της Πρωσικής αριστοκρατικής οικογένειας Ριχτχόφεν. Ο πατέρας του ήταν ο Άλμπρεχτ Φίλιπ Καρλ Γιούλιους Φράιχερ φον Ριχτχόφεν και μητέρα του η Κουνιγκούντ φον Σκίκφους ουντ Νόυντορφ. Είχε μια μεγαλύτερη αδελφή και δύο μικρότερους αδελφούς.
Βασίλ Γκέντοφ
Ο Βασίλ Γκέντοφ (βουλγαρικά: Васил Гендов, 24 Νοεμβρίου 1891 – 3 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Βούλγαρος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ο Γκεντόφ είχε σκηνοθετήσει, πρωταγωνιστήσει και γράψει το σενάριο της πρώτης βωβής ταινίες του βουλγαρικού κινηματογράφου, το 1915, το Bulgaran is Gallant. Επίσης, το 1933, έκανε την παραγωγή της πρώτης ομιλούσας βουλγαρικής ταινίας, το The Slave's Revolt.
Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν
Πρώτα χρόνια
Όταν ήταν τεσσάρων, ο Μάνφρεντ μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του κοντά στο Σβάιντνιτς (τώρα Σβίντνικα). Του άρεσε να ιππεύει άλογα και να κυνηγά, όπως και του άρεσε η γυμναστική στο σχολείο. Ήταν πολύ καλός στους παράλληλους δοκούς και κέρδισε αρκετά σχολικά βραβεία. Αυτός και οι αδελφοί του Λόταρ και Μπόλκο κυνηγούσαν αγριογούρουνα, πουλιά και ελάφια.
Βασίλ Γκέντοφ
Πρώιμη ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε ως Βασίλ Ντιμόφ Χατζιγκεντόφ στο Σλίβεν, και σπούδασε στο θέατρο Tears and Laughter Theatre αλλά και στο Εθνικό Θέατρο Ιβάν Βαζόφ της Σόφιας, μεταξύ το 1905 και το 1907. Το ντεμπούτο του στο θέατρο το έκανε ως Ρόμπερτ Φάιφερ, στο έργο του Όττο Ερνστ The Educators. Κατόπιν σπούδασε σε σχολή θεάτρου στη Βιέννη, και συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο, οι οποία αφορούσαν τη σκηνοθεσία. Αργότερα, ξεκίνησε να περιοδεύει στην Ευρώπη, στο πλευρό της Ρόζα Πόποβα.
Καριέρα στον κινηματογράφο
Τον Ιανουαρίου του 1915, παρουσιάστηκε το πρώτο βουλγαρικό φιλμ μεγάλου μήκους, στη Σόφια, το Bulgaran is Gallant ("Българан е галант"), το οποίο το είχε γράψει, σκηνοθετήσει ο ίδιος ο Γκέντοφ, παίζοντας κιόλας σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία είχε το ύφος της κωμωδίας, ενώ η ερμηνεία του Γκέντοφ, παραλληλίστηκε με αυτή του Γάλλου ηθοποιού, Μαξ Λιντέρ. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα το 1944, το φιλμ καταστράφηκε σχεδόν τελείως, μετά τον βομβαρδισμό της Σόφιας, ό,τι απέμεινε από το φιλμ ήταν μερικές σκηνές μονάχα. Παρ’ όλα αυτά, μεταξύ το 1915 και το 1937, συμμετέχει σε έντεκα ταινίες, ως σκηνοθέτης, ηθοποιός αλλά και σεναριογράφος, γεγονός που τον καθιστά τον πιο γόνιμο Βούλγαρο σκηνοθέτης εκείνης της περιόδου.
Ο Γκέντοφ ίδρυσε την πρώτη εταιρεία παραγωγής στη Βουλγαρία, τη Yantra Film και το 1933 γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην πρώτη ομιλούσα ταινία της Βουλγαρίας, το The Slave's Revolt ("Бунтът на робите"). Στην ταινία πρωταγωνιστεί και η σύζυγος του, η Ιβάνα Γκέντοβα, η οποία εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα έργου συζύγου της. Το θέμα της ταινίας είναι η πάλη των Βουλγάρων για ανεξαρτησία από τους Οθωμανούς, με τον Γκέντοφ να εμφανίζεται στον ρόλο του Βασίλ Λέβσκι, έναν εθνικό ήρωα των Βουλγάρων. Ωστόσο, το έργο αμφισβητήθηκε από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, υποστηρίζοντας ότι «επιδεικνύει μία φανταστική τυραννία που έζησαν επί 500 χρόνια οι Βούλγαροι στην τουρκοκρατία» και επίσης πως «η απεικόνιση ημών είναι άσχημη και αγενής» «κάτι το οποίο προσβάλλει τα πατριωτικά μας αισθήματα, υποκινώντας παράλληλα ιδέες εναντίον μας». Κατόπιν, το Υπουργείο, απαίτησε, η Βουλγαρική Κυβέρνηση, να εξηγήσει πώς επέτρεψε μία τέτοια ταινία να κυκλοφορήσει. Εντούτοις η Βουλγαρική Κυβέρνηση υπερασπίστηκε την ταινία απορρίπτοντας την οποιαδήποτε αντί-τουρκική διάθεση που της προσέπεσαν οι Τούρκοι, λέγοντας ότι «εφόσον αυτά τα φανταστικά γεγονότα που παρουσιάζει η ταινία αφορούν την Οθωμανική περίοδο, τότε η ταινία δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι βάλλει εναντίον της νέας Τουρκικής Κυβέρνησης αλλά και γενικότερα του τουρκικού έθνους».
Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν
Σταδιοδρομία πιλότου
Από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο του 1915, ο Ριχτχόφεν ήταν παρατηρητής σε αναγνωριστικές αποστολές στο Ανατολικό Μέτωπο με το Ιπτάμενο Σμήνος 69(Fliegerabteilung 69). Μεταφέρθηκε στο μέτωπο της Καμπανίας (Champagne), κατάφερε να καταρρίψει ένα επιτιθέμενο Γαλλικό Φάρμαν με το πολυβόλο που υπάρχει στη θέση του παρατηρητή σε μια έντονη μάχη πάνω από τις γαλλικές γραμμές, όμως η κατάρριψη δεν χρεώθηκε σε αυτόν, καθώς το αεροσκάφος έπεσε πίσω από τις γραμμές των συμμάχων και γι’ αυτό το λόγο δεν μπορούσε να γίνει επιβεβαίωση.
Βασίλ Γκέντοφ
Ύστατη καριέρα, θάνατος και υστεροφημία
Ο Γκέντοφ αργότερα πρωτοστατεί στην προσπάθεια της δημιουργίας της πρώτης Ένωσης Βουλγάρων Ηθοποιών, μεταξύ το 1919 και το 1920, της Ένωσης Βουλγάρων Σκηνοθετών το 1931, αλλά και Βουλγαρικού Μουσείου Κινηματογράφου το 1948. Η Βουλγαρία, ηττημένη, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθότι είχε συμμαχήσει με τον Χίτλερ, αποκτά σοσιαλιστικό καθεστώς και η κινηματογραφική βιομηχανία κρατικοποιείται και ακολουθεί τα σοβιετικά πρότυπα, περί το 1948. Αυτό τον οδήγησε να αποσυρθεί πρόωρα στην ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο. Παρόλα αυτά, ανέλαβε τη δημιουργία κινηματογραφικών αρχείων, το οποίο εξελίχθηκε αργότερα στη σημερινό Εθνικό Βουλγαρικό Αρχείο Κινηματογράφου. Ο Γκέντοφ, αφιέρωσε τον εαυτό του στη συλλογή ταινιών που έκαναν συνάδελφοι του, όπως επίσης και αφίσες ταινιών, αλλά διάφορες δημοσιεύσεις που αφορούσαν τη βουλγαρική βιομηχανία κινηματογράφου.
Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν
Σταδιοδρομία πιλότου
Μετά από μια τυχαία συνάντηση με τον Γερμανό άσο των αιθέρων Όσβαλντ Μπαίλκε (Oswald Boelcke), ο Ριχτχόφεν άρχισε την εκπαίδευσή του ως πιλότος τον Οκτώβριο του 1915. Το Μάρτιο του 1916 μπήκε στην 2η Πτέρυγα Βομβαριδιστικών (Kampfgeschwader 2) πετώντας ένα διθέσιο Albatros C.III. Αρχικά φαινόταν ότι ήταν ένας κάτω του μετρίου πιλότος, που πάσχιζε να ελέγξει το αεροπλάνο και το έριξε κατά την διάρκεια της πρώτης δοκιμαστικής πτήσης. Παρόλα αυτά, προσαρμόστηκε γρήγορα στο αεροσκάφος και έτσι τις 26 Απριλίου 1916 πάνω από το Βερντέν, πυροβόλησε ένα γαλλικό Nieuport, αναγκάζοντάς το σε αναγκαστική προσγείωση στο Φορ Ντουωμόν, αν και πάλι δεν το χρεώθηκε επισήμως. Μια εβδομάδα αργότερα, αποφάσισε να αγνοήσει τη συμβουλή των πιο έμπειρων πιλότων να μη πετάξει μέσα από μια καταιγίδα και αργότερα σημείωσε ότι ήταν «τυχερός που πέρασε μέσα από τον καιρό» και ορκίστηκε να μη πετάξει ξανά σε τέτοιες συνθήκες, εκτός αν διαταχθεί.
Βασίλ Γκέντοφ
Ύστατη καριέρα, θάνατος και υστεροφημία
Ο Βασίλ Γκεντόφ, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στη Σόφια, όπου και πέθανε το 1970. Στις 15 Ιανουαρίου του 2015, κυκλοφόρησε το Bulgaran is Gallant, γιορτάζοντας έτσι τα εκατό χρόνια, με τον Βουλγαρικό Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου να διοργανώνει γιορτή και σχετική έκθεση στα Oden Cinema της Σόφιας. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε, από τον σκηνοθέτη Ίλια Κοστόφ, ένα ντοκιμαντέρ, το Vasil Gendov - Myth and Reality, το οποίο ερευνά την καριέρα του, σε συνδυασμό με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στη Βουλγαρία, στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά και γενικότερα στο σκηνικό που είχε εξελιχθεί σε όλη την Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Το ντοκιμαντέρ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2015 και παρουσιάστηκε στο 22ο Golden Rhyton Documentary and Animation Film Festival, τον Δεκέμβριο του 2015, στη Φιλιππούπολη.
Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν
Σταδιοδρομία πιλότου
Μετά την πρώτη επιβεβαιωμένη νίκη του, ο Ριχτχόφεν παρήγγειλε από ένα κοσμηματοποιό στο Βερολίνο μια ασημένια κούπα με χαραγμένες την ημερομηνία και τον τύπο του εχθρικού αεροσκάφους. Όμως λόγω της εξέλιξης του πολέμου η παροχή αργύρου στην αποκλεισμένη Γερμανία ήταν περιορισμένη, με αποτέλεσμα ο Ριχτχόφεν να σταμάτησει τις παραγγελίες στην 60ή κούπα, διότι δεν ήθελε να φτιαχτούν από κάποιο άλλο μέταλλο.
Βασίλ Γκέντοφ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ηθοποιοί Κατηγορία:Βούλγαροι σεναριογράφοι Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Βούλγαροι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν
Σταδιοδρομία πιλότου
Αντί να χρησιμοποιεί επικίνδυνες, επιθετικές τακτικές όπως ο αδελφός του Λόταρ (40 νίκες), ο Μάνφρεντ παρατήρησε μια σειρά από γνωμικά, γνωστά ως "Dicta Boelcke", για να βεβαιώσει την επιτυχία στο σμήνος και τους πιλότους της. Δεν ήταν ένας εντυπωσιακός ή ακροβατικός πιλότος, όπως ο αδελφός του ή ο γνωστός Βέρνερ Φος. Ήταν, όμως, αξιοσημείωτος για την τακτική του, τις ηγετικές ικανότητες και το σημάδι του. Συνήθως θα βουτούσε από ψηλά με τον Ήλιο πίσω του και με τους άλλους πιλότους να καλύπτουν πίσω και στο πλάι.
Στις 23 Νοεμβρίου 1916, ο Ριχτχόφεν κατέρριψε το πιο γνωστό αντίπαλό του, τον τιμημένο με τον Σταυρό της Βικτωρίας Βρετανό άσο ταγματάρχη Λανόε Χώκερ, ο οποίος περιγράφηκε από τον Ριχτχόφεν ως ο Βρετανός Μπαίλκε. Η νίκη αυτή έγινε όταν ο Ριχτχόφεν πετούσε με ένα Albatros D.II και ο Χώκερ με ένα DH.2. Μετά από μια μάχη μεγάλης διάρκειας, ο Χώκερ σκοτώθηκε από μια σφαίρα στο κεφάλι όταν προσπάθησε να διαφύγει πίσω στη γραμμή άμυνας. Μετά από αυτή τη νίκη, ο Ριχτχόφεν πείστηκε ότι χρειαζόταν ένα πιο ευέλικτο μαχητικό αεροσκάφος, έστω και αν αυτό έχανε σε ταχύτητα. Τον Ιανουάριο του 1917 πήρε ένα Albatros D.III, με το οποίο πέτυχε δύο καταρρίψεις επι των αντιπάλων του πριν παρουσιαστεί μια ρωγμή στο κάτω φτερό. Ο Ριχτχόφεν εναλλασσόταν ανάμεσα σε Albatros D.II και Halberstadt D.II για τις επόμενες πέντε εβδομάδες. Πετούσε με το Halberstadt όταν, στις 6 Μαρτίου, το αεροσκάφος πυροβολήθηκε στη δεξαμενή καυσίμου του κατά τη διάρκεια μιας αερομαχίας με F.E.8 του 40ού σμήνους της RFC, πιθανόν από τον Έντουιν Μπενμπόου, στον οποίο χρεώθηκε η κατάρριψη. Ο Ριχτχόφεν κατάφερε να προσγειώσει το αεροπλάνο χωρίς να πιάσει φωτιά. Στις 9 Μαρτίου πέτυχε αλλή μία νίκη με το Albatros D.II, το οποίο στη συνέχεια αντικατέστησε με το Halberstadt DII.
Επέστρεψε στο Albatros D.III στις 2 Απριλίου 1917 και κατάφερε με αυτό να καταρρίψει 22 αεροπλάνα πριν επιλέξει, στα τέλη Ιουνίου, το Albatros D.V. Από τα τέλη Ιουλίου, με τον τραυματισμό του, ο Ριχτχόφεν πέταξε με το τριπλάνο Fokker Dr.I, το χαρακτηριστικό αεροσκάφος με τα τρία φτερά με το οποίο πιο συχνά συσχετίζεται, αν και δε χρησιμοποιούσε αποκλειστικά αυτό το αεροσκάφος μέχρι το Νοέμβριο, όταν και τα φτερά του ενισχύθηκαν. Με αυτό το αεροσκάφος, ο Ριχτχόφεν κατέγραψε 19 από τις συνολικά 80 καταρρίψεις. Το πρώτο αεροσκάφος που βάφηκε κόκκινο ήταν το Albatros D.III Serial No. 789/16 στα τέλη του Ιανουαρίου του 1917 και με αυτό πρώτα κέρδισε τη φήμη και το όνομά του.
Ο Ριχτόφεν βοήθησε στην ανάπτυξη του Fokker D.VII με προτάσεις ώστε να υπερκεραστούν οι ανεπάρκειες των τότε γερμανικών μαχητικών αεροσκαφών. Όμως δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πετάξει με το νέο αεροσκάφος επειδή σκοτώθηκε λίγες μέρες πριν αυτό εισέλθει σε υπηρεσία.
Ιπτάμενο Τσίρκο
Τον Ιανουάριο του 1917, μετά τον 16ο επιβεβαιωμένο θάνατο, ο Ριχτόφεν παρέλαβε το Pour le Mérite (ανεπίσημα γνωστό ως "Γαλάζιος Μαξ", "The Blue Max") ), την υψηλότερη στρατιωτική εύφημη μνεία στη Γερμανία εκείνη τη περίοδο. Τον ίδιο μήνα ανέλαβε τη διοίκηση του σμήνους μαχητικών Jasta 11, το οποίο εν τέλει θα περιελάμβανε μερικούς από τους κορυφαίους Γερμανούς πιλότους, πολλοί από τους οποίους εκπαιδεύτηκαν από τον ίδιο. Πολλοί από αυτούς στη συνέχεια έγιναν αρχηγοί των δικών τους σμηνών.
Την περίοδο που έγινε σμήναρχος, ο Ριχτόφεν έβαψε το αεροπλάνο του, το Albatros, κόκκινο. Από αυτό το σημείο και μετά, συνήθως πετούσε με αεροσκάφη βαμμένα κόκκινα, αν και δεν ήταν όλα τους ολόκληρα κόκκινα ούτε ήταν απαραίτητα βαμμένα με το έντονο κόκκινο με τον οποίο γίνεται συνήθως η αναπαράστασή τους σε μοντέλα και αντίγραφα.
Και άλλα μέλη της Jasta 11 σύντομα έβαψαν μέρη των αεροσκαφών τους κόκκινα, με επίσημο λόγο αυτής της ενέργειας να κάνουν τον αρχηγό τους να ξεχωρίζει λιγότερο και να μην αποτελεί τόσο προφανή στόχο. Στην πράξη όμως, το κόκκινο χρώμα έγινε το χαρακτηριστικό της μονάδας. Και άλλες jasta στην συνέχεια απέκτησαν το δικό τους χρώμα και η διακόσμηση των μαχητικών αεροσκαφών έγινε κοινή πρακτική στην αυτοκρατορική αεροπορία. Παρά τα εμφανή μειονεκτήματα όσον αφορά την στρατιωτική σκοπιμότητα αυτής της πρακτικής, έγινε δεκτή από την ηγεσία του στρατού και εκμεταλλεύτηκε από τη γερμανική προπαγάνδα. Ο Ριχτόφεν έγινε γνωστός ως ο «Ερυθρός Βαρώνος».
Ο Ριχτόφεν ήταν εξαιρετικός στις τακτικές, σχεδιάζοντας πάνω στις τακτικές του Μπαίλκε. Αντίθετα με τον Μπαίλκε, ηγούνταν δια του παραδείγματος και με τη δύναμη της θέλησης, παρά με την έμπνευση. Συχνά περιγράφεται ως απόμακρος, χωρίς συναισθήματα και αίσθηση του χιούμορ, αν και κάποιοι συνάδελφοί του τον χαρακτήρισαν αλλιώς. Μάθαινε στους πιλότους το βασικό κανόνα με τον οποίο ήθελε να πολεμούν: «Στοχεύστε τον άνδρα και μη τον χάσετε. Αν αντιμετωπίζετε ένα διθέσιο, επικεντρωθείτε πρώτα στον παρατηρητή• όταν δεν μπορεί πλέον να πυροβολήσει, δεν πρέπει να ανησυχείτε για το πιλότο.»
Αν και εκείνη τη περίοδο επιτελούσε τα καθήκοντα του αντίστοιχου σμήναρχου για τη Γερμανία, παρέμενε ένας ανθυπολοχαγός. Στο Βρετανικό στρατό θα είχε λάβει προσωρινά (brevet) ένα βαθμό αντίστοιχο με το επίπεδο διοίκησής του, αν και δεν θα είχε επισήμως προαχθεί. Στο Γερμανικό στρατό, δεν ήταν ασυνήθιστο κατά τον καιρό πολέμου, ένας αξιωματικός να κατέχει μικρότερο βαθμό από αυτό που αντιστοιχούσε στο επίπεδο διοίκησής τους, καθώς οι Γερμανοί αξιωματικοί προάγονταν σύμφωνα βάση επετηρίδας. Ήταν επίσης έθιμο ένα γιος να έχει μικρότερο βαθμό από το πατέρα του, και ο πατέρας του Ριχτχόφεν ήταν έφεδρος ταγματάρχης.
Τραυματισμός στη μάχη
Τις 6 Ιουλίου 1917, κατά τη διάρκεια μιας μάχης με ένα σχηματισμό από διθέσια μαχητικά F.E.2d του Σμήνους Νο. 20 RFC, κοντά στο Wervicq, ο Ριχτχόφεν υπέστη ένα σοβαρό τραύμα στο κεφάλι, που του προκάλεσε άμεσο αποπροσανατολισμό και προσωρινή μερική τύφλωση. Ανέκτησε τις αισθήσεις έγκαιρα ώστε να σταματήσει την ελεύθερη ελικοειδή πτώση του αεροσκάφους και πραγματοποίηση αναγκαστική προσγείωση σε ένα χωράφι σε φιλικό έδαφος. Το τραύμα απαίτησε πολλαπλά χειρουργεία για να απομακρυνθούν τα θραύσματα του οστού από τη τραυματισμένη περιοχή. Η κατάρριψη χρεώθηκε στο λοχαγό Ντόναλντ Κάννελ της No. 20, ο οποίος στη συνέχεια καταρρίφθηκε και σκοτώθηκε μερικές μέρες μετά από αντιαεροπορικά πυρά. Ο Κόκκινος Βαρόνος επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία τις 25 Ιουλίου, αντίθετα με τη διαταγή γιατρού, αλλά ήταν σε αναρρωτική άδεια από τις 5 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 23 Οκτωβρίου. Το τραύμα θεωρείται ότι προκάλεσε χρόνια ζημιά, καθώς αργότερα θα υπέφερε από ναυτία και πονοκεφάλους μετά από τη πτήση, και αλλαγές διάθεσης. Υπάρχει ακόμη μια θεωρία που συνδέει τον τραυματισμό με το θάνατό του.
Συγγραφέας και ήρωας
Κατά τη διάρκεια της αναρρωτικής του άδειας, ο Ριχτχόφεν ολοκλήρωσε μια σύντομη αυτοβιογραφία, το Der rote Kampfflieger. Αυτό γράφηκε ύστερα από σχετικές οδηγίες του τμήματος Τύπου (ουσιαστικά προπαγάνδας) της Αεροπορίας και σε μεγάλο του μέρος έγινε επεξεργασία και λογοκρισία. Μια μετάφραση στα αγγλικά από τον Τζ. Έλλις Μπάρκερ δημοσιεύθηκε το 1918 με τίτλο The Red Battle Flyer. Αν και ο Μάνφρεντ πέθανε πριν ετοιμαστεί μια αναθεωρημένη έκδοση, έχει καταγραφεί ότι είχε απαρνηθεί το βιβλίο, λέγοντας ότι ήταν «πολύ αυθάδες» (ή «αλαζονικό») και «δεν ήταν πια τέτοιου είδους άτομο».
Μέχρι το 1918, ο Ριχτχόφεν είχε γίνει τέτοιος θρύλος που υπήρχε ο φόβος ότι ο θάνατός του θα έκαμπτε το ηθικό των Γερμανών. Ο ίδιος ο Ριχτχόφεν αρνήθηκε να δεχτεί δουλειά στο έδαφος μετά τον τραυματισμό του, λέγοντας ότι ένας μέσος Γερμανός στρατιώτης δεν είχε επιλογή στα καθήκοντά του, και γι’ αυτό το λόγο συνέχισε σε πετάει. Είχε γίνει σίγουρα αντικείμενο μιας λατρείας ήρωα, η οποία ενθαρρυνόταν από την επίσημη προπαγάνδα. Η γερμανική προπαγάνδα διέδωσε διάφορες φήμες, συμπεριλαμβανομένου ότι η Βρετανοί είχαν φτιάξει σμήνη μόνο για να καταρρίψουν τον Ριχτχόφεν, ή ότι θα κέρδιζε μεγάλα βραβεία όποιος τον κατέρριπτε. Κομμάτια από την αλληλογραφία του δείχνουν ότι ο ίδιος είχε πιστέψει τουλάχιστον τις μισές από αυτές τις φήμες.
Θάνατος
Ο Ριχτχόφεν τραυματίστηκε θανάσιμα λίγο μετά τις 11:00 πμ τις 21 Απριλίου 1918, καθώς πετούσε πάνω από το Μορλανκούρ, κοντά στο ποταμό Σομ. 49.9335°N, 2.54547°W
Εκείνη τη στιγμή, ο Βαρόνος καταδίωκε σε πολύ μικρό υψόμετρα ένα Sopwith Camel το οποίο πιλόταρε ο Καναδός Γουίλφριν «Γουόπ» Μέι του 209ου σμήνους της Βασιλικής Αεροπορίας. Εν συνεχεία, ο Ριχτχόφεν εντοπίστηκε από το φίλο του Μέι, το Καναδό Κάπταιν Ρόυ Μπράουν, ο οποίος έπρεπε να βουτήξει με πολύ μεγάλη ταχύτητα για να αναχαιτίσει και στη συνέχεια να ανεβάσει το αεροσκάφος πολύ γρήγορα για να μη χτυπήσει στο έδαφος. Ο Ριχτχόφεν έστριψε για να αποφύγει την επίθεση και συνέχισε την καταδίωξη του Μέι.
Ήταν σίγουρα στα τελικά στάδια της καταδίωξης όταν ο Ριχτχόφεν χτυπήθηκε από μια μόνο σφαίρα .303, η οποία προκάλεσε μεγάλη ζημία στη καρδιά και τους πνεύμονές του και πρέπει να προκάλεσε ένα πολύ γρήγορο θάνατο. Στα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής του κατάφερε να κάνει μια άτσαλη αλλά ελεγχόμενη προσγείωση ( 49.93211°N, 2.53767°W) σε ένα λόφο κοντά στο δρόμο Μπραΐ-Κορμπί, λίγο βόρεια από το χωριό Βω-σουρ-Σομ, σε μια περιοχή που ελεγχόταν από τους Αυστραλούς. Ένας μάρτυρας, ο οπλίτης Τζορτζ Ρίτζγουέι, είπε ότι αυτός και άλλοι στρατιώτες έφτασαν στο αεροπλάνο και βρήκαν ότι ο Ριχτχόφεν ήταν ακόμη ζωντανός αλλά πέθανε στιγμές αργότερα. Ένας άλλος μάρτυρας, ο Έντουαρντ Ντέιβιντ Σμουτ ανέφερε ότι η τελευταία λέξη του Ριχτχόφεν ήταν «καπούτ».
Το Fokker Dr.I, 425/17, αν και δεν είχε καταστραφεί από τη προσγείωση, αποσυναρμολογήθηκε από κυνηγούς ενθυμίων.
Το 3ο σμήνος της Αυστραλίας, ως η εγγύτερη μονάδα αεροπορίας των Συμμάχων ανέλαβε την ευθύνη για τη σορό του Ριχτχόφεν. Το πιστοποιητικό θανάτου του Ριχτχόφεν βρέθηκε το 2009 στα αρχεία του Οστρόβ Βιελκοπόλσκι στη Πολωνία, το οποίο μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανήκε στη Γερμανία. Το έγγραφο, το οποίο είναι μονοσέλιδο και χειρόγραφο, από το μητρώο θανάτων του 1918, γράφει λάθος το όνομα του Ριχτχόφεν "Richthoven" και αναφέρει απλά ότι «πέθανε τις 21 Απριλίου 1918, από πληγές που δημιουργήθηκαν σε αερομαχία».
Αριθμός νικών
Για δεκαετίες μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάποιοι συγγραφείς αμφισβήτησαν ότι ο Ριχτχόφεν κατάφερε 80 νίκες, ισχυριζόμενοι ότι ο αριθμός αυτός αυξήθηκε για λόγους προπαγάνδας. Κάποιοι αναφέρουν ότι σε αυτόν χρεώθηκαν καταρρίψεις από άλλα μέλη του σμήνους του. Στην πραγματικότητα, οι νίκες του Ριχτχόφεν είναι καλύτερα καταγεγραμμένες από αυτές άλλων άσων. Ένας πλήρης κατάλογος με των νικών που του έχουν χρεωθεί δημοσιεύθηκε το 1958, με δεδομένα από την Βρετανική Αεροπορία και τη ταυτότητα των Συμμαχικών πιλότων που σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. 73 από τις 80 αντιστοιχούν σε καταγεγραμμένες απώλειες των Βρετανών. Μια έρευνα από τον Βρετανό ιστορικό Νόρμαν Φρανκς, που δημοσιεύτηκε στο Under the Guns of the Red Baron το 1998 είχε το ίδιο συμπέρασμα όσον αφορά την ακρίβεια των νικών του Ριχτχόφεν. Υπάρχουν επίσης και ανεπιβεβαίωτες νίκες μπορούν να ανεβάσουν το συνολικό αριθμό σε πάνω από 100.
Για σύγκριση, από τους Συμμάχους, ο πιλότος με το μεγαλύτερο σκορ ήταν ο Γάλλος Ρενέ Φονκ, με 75 επιβεβαιωμένες καταρρίψεις και άλλες 52 μη επιβεβαιωμένες πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Ο πιλότος της Βρετανικής Αεροπορίας με το μεγαλύτερο σκορ ήταν ο Καναδός Μπίλι Μπίσοπ με 72 νίκες • ο Τζέιμς ΜακΚάντεν με 57 νίκες και ο Μικ Μάννοκ με 61 νίκες.
Αξίζει να αναφερθεί ότι ενώ οι πρώτες νίκες του Ριχτχόφεν έλαβαν χώρα σε μια περίοδο στην οποία οι Γερμανοί κυριαρχούσαν στον αέρα, πολλές από τις επιτυχίες του έλαβαν χώρα έναντι σε ένα αριθμητικά ισχυρότερο εχθρό, ο οποίος είχε στη διάθεσή του αεροσκάφη πολύ καλύτερα από το δικό του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί πιλότοι Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Τάγμα του Γεωργίου Α΄
Το Βασιλικόν Τάγμα του Γεωργίου Α΄ ήταν παράσημο της Ελλάδας, που καθιερώθηκε στη μνήμη του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ στις 16 Ιανουαρίου 1915. Καταργήθηκε το 1973.
Ιδρύθηκε το 1915 από το Βασιλέα Κωνσταντίνο Α΄ και απονεμήθηκε σε πολίτες που διακρίθηκαν με τις πράξεις τους υπέρ της πατρίδας.
Περιγραφή
Το μετάλλιο του τάγματος του Γεωργίου Α' είχε μορφή σταυρού με λευκό σμάλτο και περιβαλλόταν από δάφνινο στεφάνι. Το κέντρο του ήταν από κόκκινο σμάλτο με την επιγραφή «Γ1» (δηλαδή «Γεώργιος Α΄») και την επιγραφή «Ισχύς μου η αγάπη του λαού». Η αντίστροφη πλευρά έφερε τη χρονολογία της βασιλείας του Γεωργίου, δηλαδή 1863-1913. Για πράξεις εν καιρώ πολέμου απενέμετο μετά ξιφών.
Ο αστέρας του τάγματος του Γεωργίου Α' ήταν αργυρός με οκτώ ή τέσσερις ακτίνες στην περίπτωση του μεγαλόσταυρου ή του ανώτερου ταξιάρχη αντίστοιχα.
Η ταινία του τάγματος είχε χρώμα βαθύ ερυθρό.
Τάξεις
Το μετάλλιο είχε πέντε τάξεις:
Υπήρχε επίσης αναμνηστικός σταυρός σε τρεις τάξεις: χρυσός, αργυρός και χάλκινος (χωρίς σμάλτο) και απενέμετο κυρίως σε Υπαξιωματικούς και Ανθυπασπιστές και κατώτερους Δημοσίους υπαλλήλους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Citroën Xsara Picasso
Το Citroën Xsara Picasso ήταν ένα μικρομεσαίο πολυμορφικό (MPV) αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Νοέμβριο του 1999 έως το 2012. Το μοντέλο βασίστηκε στην 5-πορτη hatchback εκδοχή του μικρομεσαίου Citroën Xsara του 1997 - 2006 και γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία στα περισσότερα κράτη κυκλοφορίας του. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.736.727 αντίτυπα σειράς Xsara Picasso στην Ευρώπη, όπου διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2010, ενώ είχε παραχθεί και σε αρκετά άλλα κράτη διεθνώς.
Ονομασία
Με την εισαγωγή του Xsara Picasso, η Citroën καθιέρωσε για πρώτη φορά σε μοντέλο της το όνομα Picasso, το οποίο εξαγόρασε τότε νόμιμα από τους κληρονόμους του γνωστού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο. Από τότε, η ονομασία Picasso καθιερώθηκε σε όλα τα πολυμορφικά μοντέλα της Citroën μέχρι και το 2018, όταν τα δύο τελευταία πολυμορφικά μοντέλα της εταιρείας, το 5-θέσιο Citroën C4 Picasso και το λίγο μεγαλύτερο 7-θέσιο Citroën Grand C4 Picasso, από την 1η Μαΐου 2018 μετονομάστηκαν σε C4 SpaceTourer και Grand C4 SpaceTourer αντίστοιχα.
Εξέλιξη
Το Xsara Picasso ήταν η απάντηση της Citroën στην, ήδη από τότε, ολοένα και πιο δημοφιλή κατηγορία που είναι γνωστή με την ονομασία multi-purpose vehicle (MPV) και ιδιαίτερα στο Renault Scénic (η πρώτη γενιά του Scénic είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στην αγορά τον Νοέμβριο του 1996), που ήταν και ο κυριότερος ανταγωνιστής του.
Η αισθητική του Xsara Picasso βασίστηκε στο πρωτότυπο μοντέλο (concept car) Citroën Xanae, το οποίο και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1994. Βασιζόταν σε μια κοντύτερη εκδοχή της πλατφόρμας του μεσαίου Citroën Xantia, αλλά ήταν ενός όγκου και το μήκος του αμαξώματος ήταν 4,20 μέτρα, έναντι 4,44 μέτρων του Xantia. Επίσης, έφερε κινητήρα βενζίνης 2.0 λίτρων, 4-κύλινδρο σε σειρά και 16-βάλβιδο. Από την πρώτη στιγμή, η εταιρεία εξέταζε στα σοβαρά την προοπτική να το εισάγει στην παραγωγή, αυτούσιο ή μια παρόμοια εκδοχή του. Μετά την άκρως θετική υποδοχή του κοινού, το αποφάσισε οριστικά και ξεκίνησε την σχετική εξέλιξη. Η διαφορά του μοντέλου παραγωγής, ήταν ότι η Citroën επέλεξε να το βασίσει στην 5-πορτη hatchback εκδοχή του μικρομεσαίου αυτοκινήτου Citroën Xsara (με αποτέλεσμα να αποφασιστεί η ονομασία Xsara Picasso για το νέο μοντέλο) της κατηγορίας C, το οποίο ήταν τότε υπό εξέλιξη και τελικώς εισήχθη στις ευρωπαϊκές αγορές τον Σεπτέμβριο του 1997.
Μια πρώτη εκδοχή του πολυμορφικού μοντέλου παραγωγής αποκαλύφθηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1998 και τελικώς, μετά από κάποιες ακόμα βελτιώσεις, μπήκε στη μαζική παραγωγή 1 χρόνο μετά, τον Νοέμβριο του 1999, με τις πρώτες πωλήσεις στην Ευρώπη να ξεκινούν μέσα στον Δεκέμβριο.
Εκδόσεις
Αρχικά προσφερόταν σε μόνο ένα επίπεδο εξοπλισμού και με τρεις κινητήρες: 1.6 και 1.8 λίτρων βενζίνης, με 90 hp και 115 hp αντίστοιχα, και 2.0 λίτρων HDi turbodiesel με 90 hp. Η Citroën, ωστόσο, συνέχισε να επεκτείνει σταδιακά την παλέτα των κινητήρων, προσθέτοντας έναν turbodiesel 1.6 HDi με 92 hp, έναν turbodiesel 1.6 HDi με 110 hp και με φίλτρο κατακράτησης σωματιδίων, και έναν βενζίνης 2.0i 16V και 136 hp, με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Παράλληλα, το εσωτερικό του ήταν φουτουριστικό και εξαιρετικά πρακτικό, με πάρα πολλές θέσεις για μικροαντικείμενα, καθώς και ευρύχωρο, λόγω της αύξησης του μεταξονίου του Xsara κατά 220 χιλιοστά και του συνολικού πλάτους κατά 52 χιλιοστά. Ο πίνακας οργάνων ήταν αποκλειστικά ψηφιακός και είχε τοποθετηθεί, μαζί με τον υπολογιστή ταξιδιού, στο κέντρο του ταμπλό, ακριβώς κάτω από το παρμπρίζ και έτσι ήταν πλήρως ορατός σε όλους τους επιβάτες του οχήματος, εμπρός και πίσω. Παραδόξως δεν είχε στροφόμετρο, ούτε καν ως έξτρα, αν και η εταιρεία είχε τότε δηλώσει επίσημα ότι αυτό ήταν μια συνειδητή επιλογή, προκειμένου να τονιστεί ο ήπιος οικογενειακός χαρακτήρας του αυτοκινήτου και το γεγονός ότι δεν απευθυνόταν σε κοινό που ενδεχομένως «θα το έφτανε στην κόκκινη ζώνη». thumb|right|Citroën Xsara Picasso, μοντέλο 2007, βραζιλιάνικης κατασκευής, λίγο μετά την ανανέωση (σε φωτογραφία του 2015).
Τα τρία πίσω καθίσματα είχαν όλα το ίδιο πλάτος και είχαν δυνατότητα αναδίπλωσης ή αφαίρεσης, προσφέροντας επιπλέον χώρο αποσκευών, που μπορούσε έτσι από τα 550 λίτρα να φτάσει έως τα 2.128 λίτρα όταν κάθονταν μόνο 2 επιβάτες στο αυτοκίνητο ή μόνο ο οδηγός. Ως αποτέλεσμα, το Xsara Picasso γνώρισε τεράστια επιτυχία και έγινε αμέσως best-seller στην κατηγορία των μικρομεσαίων MPV, στα περισσότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατασκευαζόταν στα εργοστάσια του Ομίλου PSA (τότε PSA Peugeot Citroën) στην Ρεν της Γαλλίας και στη Βίγο της Ισπανίας για την Ευρώπη, ενώ παρήχθη και στη Βραζιλία το διάστημα 2001 - 2012 για τις αγορές της Λατινικής Αμερικής, όπου και παρέμεινε σταθερά το νούμερο 1 σε πωλήσεις μοντέλο στην κατηγορία του. Από το 2000 έως το 2010 κατασκευαζόταν και στη Γουχάν της Κίνας για την εγχώρια αγορά, ενώ από το 2000 έως το 2012 παρήχθη και στην Αίγυπτο για τα κράτη της Αφρικής.
Ανανεώσεις
Στις αρχές του 2004, η ευρωπαϊκή εκδοχή υπέστη μια έντονη ανανέωση, ενώ μέσα στο 2007 οι εκδοχές για την Κίνα και για την Λατινική Αμερική έλαβαν μια ακόμα αισθητική ανανέωση στη μπροστινή γρίλια, που απέκτησε μια εμφάνιση ανάλογη με αυτή των άλλων μοντέλων της Citroën την τότε εποχή.
Αντικατάσταση του Xsara Picasso
Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 2008 παρουσιάστηκε και ένας επιπλέον διάδοχος, λίγο μικρότερων διαστάσεων, το Citroën C3 Picasso, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά για τη σεζόν (model year) του 2009. Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του, το C3 Picasso είναι το αμέσως μικρότερο πολυμορφικό μετά το C4 Picasso.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Xsara Picasso Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Έξοδος (αποσαφήνιση)
Η λέξη Έξοδος μπορεί να αναφέρεται:
Καπετάν Κωνσταντής
Ο Καπετάν Κωνσταντής ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Ανδραβίδα της Γαστούνης. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και αναδείχτηκε, ιδίως στην περίφημη μάχη της 9 Μαρτίου 1822 κατά την πολιορκία της Πάτρας. Τότε ήταν με το στρατιωτικό σώμα του Κωνσταντή Πετιμεζά.
Πολέμησε και σε άλλες πολλές μάχες, και στην πρώτην μάχη των Τούρκων κατά το χωριό Λαντσόι προς τους Λαλαίους. Πήγε και στο Μεσολόγγι όταν πολιορκήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
C
Το γράμμα C ή c είναι το τρίτο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου.
Χρήσεις του C ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα C συμβολιζει:
Χρήσεις του c ως διεθνούς συμβόλου
Το γράμμα c συμβολίζει:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Δολάριο της Ροδεσίας
Το δολάριο  ήταν το νόμισμα της Ροδεσία (σήμερα Ζιμπάμπουε) από το 1970 έως το 1980. Υποδιαιρούταν σε 100  σεντ. Ο κωδικός ISO του νομίσματος αυτού είναι ZWC και από το 1980 δεν είναι πλέον σε χρήση.
Ιστορία
Η εισαγωγή του ως νόμισμα έγινε στις 17 Φεβρουαρίου του 1970, σχεδόν ένα μήνα πριν την ανακήρυξη της χώρας ως δημοκρατίας στις 2 Μαρτίου 1970. Αντικατέστησε τη λίρα  με ισοτιμία 2 δολάρια = 1 λίρα.
Ακολουθώντας το παράδειγμα της Νότιας Αφρικής, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας η Ροδεσία  εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στη νέα νομισματική της μονάδα. Η επιλογή του δολαρίου ως όνομα οφείλετο στο γεγονός ότι η αγοραστική δύναμη της νέας μονάδας αντιστοιχούσε περισσότερο στην αξία του δολαρίου των ΗΠΑ από ότι στη στερλίνα.
Το δολάριο αποδείχθηκε ισχυρό νόμισμα σε σχέση με την ισοτιμία του με την  Λίρα Αγγλίας. Ωστόσο, δεν ήταν ποτέ πλήρως μετατρέψιμο νόμισμα και ισοτιμία του επομένως  δεν αποτελεί ένδειξη της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Το 1980 Ροδεσία μετονομάστηκε σε Ζιμπάμπουε και η δολάριο της Ροδεσίας  αντικαταστάθηκε από το  δολάριο της Ζιμπάμπουε με ισοτιμία 1/1.
Κέρματα
Τα κέρματα του νέου νομίσματος τα οποία εκδόθηκαν το 1970 είχαν τις εξής ονομαστικές αξίες: Τα παραπάνω κέρματα κυκλοφορούσαν ταυτόχρονα με τα κέρματα της λίρας της Ροδεσίας των 5, 10, 20 και 25 σεντ, τα οποία έφεραν διπλή ονομασία  εκφρασμένα σε σελίνια, πένες αλλά και σε σεντ. Το 1973 εκδόθηκε ένα κέρμα με αξία 5 σεντ και το 1975  εκδόθηκαν κέρματα των Κέρματα συνέχισαν να εκδίδονται έως και το 1977.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1970, η Αποθεματική Τράπεζα της Ροδεσίας (Reserve bank of Rhodesia) εισήγαγε χαρτονομίσματα με τις εξής ονομαστικές  αξίες: Το χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων εκδόθηκε το 1972
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Ζιμπάμπουε
Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών
Η Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών (ακρωνύμιο από τα Αγγλικά: WOD) είναι Παγκόσμια ημέρα μέρος των εκστρατειών του ΟΗΕ. Η ιδέα αρχικά προτάθηκε το 1992 από το Διεθνές Κέντρο για την Ανάπτυξη των Ωκεανών του Καναδά (Αγγλικά:International Centre for Ocean Development - ICOD) και το Καναδικό Ινστιτούτο Ωκεανών στη Σύνοδο Κορυφής της Γης – Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Η «Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών» αναγνωρίστηκε επίσημα από τα Ηνωμένα Έθνη το 2008. Στόχος της είναι η προώθηση της εφαρμογής των παγκόσμιων Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης  και η προσέλκυση του  δημόσιου ενδιαφέροντος για την προστασία των ωκεανών και τη βιώσιμη διαχείριση των πόρων του.
1987–1992
Η Επιτροπή Brundtland (παλαιότερα γνωστή ως Παγκόσμια Επιτροπή για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη - Αγγλικά: World Commission on Environment and Development) στην Έκθεση της το 1987 σημείωσε ότι ο τομέας των ωκεανών δεν είχε ισχυρή φωνή σε σύγκριση με άλλους τομείς.
2002–2008
Οι παγκόσμιες προσπάθειες άρχισαν να συντονίζονται με τη συνεργασία των The Ocean Project (Ελληνικά: Έργο Ωκεανός) και World Ocean Network (Ελληνικά: Παγκόσμιο Δίκτυο Ωκεανών) με δεκάδες εκδηλώσεων. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε ο ιστότοπος www.WorlOoceanDay.org με σκοπό να βοηθήσει στην προώθηση της ευκαιρίας ανάδειξης του θέματος των ωκεανών και να παράσχει ευκαιρίες για να εμπλακούμε και να κάνουμε τη διαφορά για τον γαλάζιο πλανήτη μας. Ο ιστότοπος παρέχει στους διοργανωτές εκδηλώσεων τρόπους για να βοηθήσουν στις κοινότητές τους και ενεργοποιεί παγκόσμια συμμετοχή μέσω της διάδοσης εκπαιδευτικών και πραγματοποιήσιμων ιδεών, πόρων και εργαλείων, πάντα δωρεάν, ώστε να γιορτάσει ο καθένας την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών με όποιον τρόπο επιλέξει. Το 2004, τα Ocean Project και World Ocean Network ξεκίνησαν το "Help Make a Difference for our Ocean Planet!" (Ελληνικά: Βοήθησε να κάνουμε την διαφορά για τον Ωκεάνιο πλανήτη μας!) με δικτυακή και αυτοπροσώπως δυνατότητα υπογραφής της αίτησης προς τα Ηνωμένα Έθνη για την επίσημη αναγνώριση της 8ης Ιουνίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών. Τον Δεκέμβριο του 2008, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε μια Διακήρυξη αναγνωρίζοντας επισήμως την Ημέρα.
Επισκόπηση
Τα Ηνωμένα Έθνη επέλεξαν τα ακόλουθα ετήσια θέματα για την Ημέρα:
2008
Το Ocean Project και το World Ocean Network εγκαινίασαν για πρώτη φορά ετήσιο θέμα: «Βοηθώντας το κλίμα μας / Βοηθώντας τον ωκεανό μας» με ιδιαίτερη εστίαση στο θέμα των κοραλλιογενών υφάλων, για να βοηθήσουν στην υποστήριξη του Διεθνούς Έτους των Υφάλων.
2009-2010
Επειδή μετά από ολοκληρωμένη δημογραφική έρευνα διαπιστώθηκε ότι το κοινό δεν κάνει την σύνδεση μεταξύ της κλιματικής αλλαγής και της υγείας των ωκεανών, συνέχισαν με τον ίδιο τρόπο, όπως το 2008, και δόθηκε ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στο κλίμα χρησιμοποιώντας ως θέμα της δράσης το «ένας ωκεανός, ένα κλίμα, ένα μέλλον».
2011-2012
Με βάση τα αυξανόμενα αιτήματα από όλο τον κόσμο για διετή εστίαση στα θέματα, το The Ocean Project και το World Ocean Network εκκίνησαν το "Youth: the Next Wave for Change" (Ελληνικά: Νεότητα: το Επόμενο Κύμα για Αλλαγή") ενθαρρύνοντας όλους τους συμμετέχοντες οργανισμούς να εμπλέξουν αποτελεσματικότερα στην εκπαίδευση και σε δράσεις τους νέους στις κοινότητές τους και στις χώρες τους.
2013
Η παγκόσμια εκστρατεία "Make a Promise" (Ελληνικά: "Κάνε μια υπόσχεση") επικεντρώθηκε και πάλι στο να υποστηριχθούν οργανισμοί για να χρησιμοποιήσουν τις εκδηλώσεις της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών ως ευκαιρίες, ώστε να ζητήσουν από τους ανθρώπους στις κοινότητές τους ή στο συγκεκριμένο κοινό τους, στο οποίο απευθύνονται, να αναλάβουν δράση για τον κοινόχρηστο ωκεανό μας.
2015-2019
Σε σύμπνοια με τα ετήσια θέματα των Ηνωμένων Εθνών, το The Ocean Project ξεκίνησε μια πενταετή Εστίαση Δράσης για την Διατήρηση (Αγγλικά: Conservation Action Focus) πάνω στο θέμα της πρόληψης της ρύπανσης από πλαστικό και στο να βοηθήσει με λύσεις για έναν υγιή παγκόσμιο ωκεανό. Το 2016 ξεκίνησε το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Νέων της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών και η τρέχουσα ομάδα περιλαμβάνει 25 διαφορετικούς νέους ηγέτες (ηλικίας 15–23 ετών) από 22 χώρες. Μπορείτε να δείτε Ετήσιες Εκθέσεις από το 2016 εδώ.
2020
Το θέμα του ΟΗΕ για την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών ήταν «Καινοτομία για έναν βιώσιμο ωκεανό». Η Εστίαση Δράσης για την Διατήρηση στόχευσε στην προστασία του 30% των εδαφών και των ωκεανών μας έως το 2030 (ονομάστηκε για συντομία "30x30"), συμμετέχοντας στην Εκστρατεία για τη Φύση (Αγγλικά: Campaign for Nature) και στο αυξανόμενο παγκόσμιο κίνημα για το θέμα, ώστε να αιτηθεί στους παγκόσμιους ηγέτες να δεσμεύσουν τις χώρες τους στο "30x30". Το Ocean Project και το National Geographic συντόνισαν ένα πρώτο 24ωρο Μαραθώνιο Νέων (Youth-a-thon) για τον ωκεανό, με 24 συμπαρουσιαστές από 24 μεγάλες ζώνες ώρας να συζητούν και να επιδεικνύουν στον κόσμο τρόπους καλύτερης συγκέντρωσης πληροφοριών και βοήθειας στην κατεύθυνση της προστασίας του κοινόχρηστου μπλε πλανήτη μας. Μπορείτε να δείτε την ετήσια έκθεση της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών 2020 εδώ.
2021
Το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας των Ωκεανών το 2021 ήταν «Ο Ωκεανός : Ζωή και Βιοπορισμός». Στόχος της εκστρατείας αυτής της χρονιάς ήταν «να ρίξει φως στο θαύμα του ωκεανού και να υπογραμμίσει πώς είναι η πηγή ζωής μας, υποστηρίζοντας την ανθρωπότητα και κάθε άλλο οργανισμό στη Γη». Η Εστίαση Δράσης Διατήρησης για την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών του 2021 επικεντρώθηκε για δεύτερη χρονιά στην προστασία του 30% των εδαφών και των ωκεανών μας έως το 2030 ("30x30"), σε συνεργασία με την Εκστρατεία για τη Φύση και το αυξανόμενο παγκόσμιο κίνημα και πάλι για να ζητηθεί από τους παγκόσμιους ηγέτες να δεσμεύσουν τις χώρες τους στο "30x30". Υπήρχαν περισσότερες από 1.000 εκδηλώσεις από 150 χώρες που έχουν εγγραφεί στον ιστότοπο και εδώ μπορείτε να βρείτε την Ετήσια Έκθεση 2021.
2022
Το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών το 2022 είναι η Αναζωογόνηση: Συλλογική Δράση για τον Ωκεανό. Η καμπάνια προωθήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σκοπός της ήταν να ευαισθητοποιήσει και να προκαλέσει δράσεις ενάντια στις συνέπειες της ανθρώπινης δραστηριότητας στην υγεία του ωκεανού, καθώς το 95% της επιφάνειας του ωκεανού έχει γίνει πιο όξινο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Η οξίνιση των ωκεανών είναι επικίνδυνη για το θαλάσσιο οικοσύστημα και επηρεάζει περισσότερους από τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους που εξαρτώνται από τους ωκεανούς για εισόδημα και διατροφή.
Αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημέρες των Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Ωκεανοί
Αβεντίκ Ισαακιάν
Ο Αβεντίκ Ισαακιάν (Καζαραπάτ, 30 Οκτωβρίου 1875 - Γερεβάν, 17 Οκτωβρίου 1957) ήταν Αρμένιος ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Καζαραπάτ, κοντά στη σημερινή πόλη Γκιουμρί το 1875. Φοίτησε στο Ινστιτούτο Γεβορκιάν στην πόλη Εκμιατζίν από το 1889 μέχρι το 1892. Το 1896, συνελήφθη για αντίσταση εναντίον του Τσάρου και εξορίστηκε στην Οδησσό. Το 1897, εξέδωσε την πρώτη του συλλογή. Τα ποιήματα του Ισαακιάν, ο λυρισμός, ο συναισθηματισμός και η μουσικότητα, τα έκαναν προσιτά στο ευρύ κοινό σε μεγάλο βαθμό. Τα καλύτερα ποιήματά του είχαν διάχυτο το λυπηρό αίσθημα και δρυμμείες σκέψεις για τις τύχες των ανθρώπων και τις αδικίες της ζωής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές
Μιχάλης Μυγιάκης
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στη Γρα-Λυγιά της Ιεράπετρας στις 15 Ιανουαρίου 1943, γιος του Νικολάου και της Ευγενίας. Ο Μιχάλης δεν γνώρισε τον πατέρα του, καθώς το 1944 σκοτώθηκε από νάρκη και τον μεγάλωσαν η μητέρα του και η γιαγιά του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Ιεράπετρα και εν συνεχεία σπούδασε με υποτροφία στη Φιλολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, δίδαξε επί τέσσερα έτη στο ελεύθερο ανοιχτό πανεπιστήμιο. Εργάστηκε ως καθηγητής στο Γυμνάσιο της Πόμπιας του Ηρακλείου και μετά στο Γυμνάσιο της Ιεράπετρας ως το 1972, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα. Αργότερα έφτιαξε το παλιό ξενοδοχείο "Λυγιά" απέναντι από το παλαιό δημαρχείο.
Δημαρχιακή θητεία
Για πρώτη φορά εξελέγη δήμαρχος στις εκλογές του 1978 με ποσοστό 50,2% από τον πρώτο γύρο και επανεκλέχθηκε ξανά από τον πρώτο γύρο το 1982 με ποσοστό 60,3% και το 1986 στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 57%. Τον Νοέμβριο του 1979, κατά την έναρξη της θητείας του ως δημάρχου, το όνομά του συνδέθηκε με τις δυναμικές αγροτικές κινητοποιήσεις και την αστυνομική επίθεση εναντίον διαδηλωτών αγροτών κοντά στη Γέφυρα Φρουζή. Κατά τις δημαρχιακές θητείες του σχεδιάστηκαν, οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν πολλά έργα, όπως το νέο σχέδιο της πόλης, η ανάδειξη και πλακόστρωση της παλιάς πόλης της Κάτω Μεράς (γνωστής και ως "γειτονιάς των ψαράδων"), η ίδρυση σχολείων και βιβλιοθήκης με πέντε χιλιάδες τόμους, η ίδρυση του ΚΑΠΗ, το Πολύκεντρο, η Μουσική και Χορευτική Σχολή, το Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο και οι εργατικές κατοικίες. Έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στα προβλήματα των ανθρώπων που κατοικούσαν σε φτωχογειτονιές και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Επίσης, συντηρήθηκε και επισκευάστηκε το παλιό Δημαρχείο, όπου στεγάστηκε η Αρχαιολογική Συλλογή, αναπαλαιώθηκε το Μεχτέπι και ολοκληρώθηκε η κατασκευή του δημοτικού τουριστικού περιπτέρου. Στον τομέα της ύδρευσης, το 1984 αντικαταστάθηκε και επεκτάθηκε τμήμα του δικτύου ύδρευσης και έγινε η ανόρυξη δύο γεωτρήσεων στην περιοχή του Σταυρού, ενώ ολοκληρώθηκε ο δρόμος Ιεράπετρας-Μακρυλιάς, κατασκευάστηκε συγκρότημα Μέσης Εκπαίδευσης, συντηρήθηκε ο Νότιος οδικός άξονας και εφαρμόστηκαν με επιτυχία προγράμματα αθλητισμού για τη γυναίκα και το παιδί. Λίγους μήνες πριν ολοκληρωθεί η τρίτη θητεία του, παραιτήθηκε από δήμαρχος (η παραίτησή του έγινε δεκτή από τον Νομάρχη Εμμανουήλ Παπαχατζάκη στις 5 Ιουλίου 1990) και υπηρεσιακός δήμαρχος ανέλαβε ο Βασίλειος Μήλας.
Διακρίσεις
Ο Μιχάλης Μυγιάκης θεωρήθηκε υπόδειγμα δημάρχου για περιφερειακή πόλη και δύο φορές βραβεύτηκε ως "Πρόσωπο της Χρονιάς" από την εφημερίδα Τα Νέα. Η πόλη βραβεύτηκε επί θητείας του για την καθαριότητά της.
Τελευταία χρόνια
Ως το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε στον τοπικό Τύπο ("Ι21"), ενώ παρουσίασε και ραδιοφωνικές εκπομπές με θέμα τη λογοτεχνία. Πέθανε στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο του Ηρακλείου, όπου νοσηλευόταν, στις 23 Ιανουαρίου 2018, και κηδεύτηκε την επομένη από τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Ιεράπετρα, ενώ ετάφη στη Γρα Λυγιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας
Ο γιος του Αστερίξ
Ο γιος του Αστερίξ ονομάζεται ένα κόμικ της σειράς Αστερίξ του Αλμπέρ Ουντερζό που δημοσιεύτηκε το 1983.
Πλοκή
Ένα μωρό εγκαταλείπεται στην πόρτα του σπίτιού του Αστερίξ και αυτός αναγκάζεται να το μεγαλώσει. Όμως οι Ρωμαίοι προσπαθούν να το αιχμαλωτίσουν με διάφορα τεχνάσματα: Μεταμφιέζουν τον εκατόνταρχο Αγκαθοκακτούς σε παραμάνα (Ροδοαγκαθίνα) που υποτίθεται ότι είχε δουλέψει σε καντίνα της ρωμαϊκής λεγεώνας και ντύνουν έναν στρατιώτη σαν γυρολόγο που πουλάει κουδουνίστρες. Όμως ο μικρός, ο οποίος είχε ήδη πιει δύο φορές μαγικό φίλτρο, αντιμετωπίζει τον στρατιώτη γυρολόγο ως κουδουνίστρα. Σε αυτό το επεισόδιο το ρόλο του κακού παίρνει ο Βρούτος, γιος του Καίσαρα. Αυτός θα κάψει το γαλατικό χωριό συνοδευόμενος από τους πειρατές. Όμως ο Καίσαρας φτάνει αργότερα από την Άνω Γερμανία λέγοντας το γνωστό "Κι εσύ τέκνον Βρούτε;" μαζί με την Κλεοπάτρα από τα ανάκτορα της Ρώμης. Τελικά αποκαλύπτεται ότι ο υποτιθέμενος γιος του Αστερίξ είναι ο Καισαρίων (μετέπειτα Πτολεμαίος ΙΕ'), γιος του Καίσαρα και της Κλεοπάτρας. Ο Βρούτος είχε προσπαθήσει αρκετές φορές στο παρελθόν να εξαφανίσει ή να ξεφορτωθεί τον μικρό αλλά απέτυχε. Έτσι η Κλεοπάτρα είχε στείλει το παιδί στους ανυπότακτους Γαλάτες. Τελικά, μέχρι να ξαναχτισθεί το χωριό, το καθιερωμένο τσιμπούσι γίνεται στη γαλέρα της Κλεοπάτρας. Όλοι είναι ευτυχισμένοι εκτός από τον Βρούτο που στέλνεται στην Άνω Γερμανία για... να συμμορφωθεί.
Παραπομπές
Γ
Χάρτμαν φον Άουε
Ο Χάρτμαν φον Άουε (Hartmann von Aue, γενν. μεταξύ 1160-70, πέθανε μεταξύ 1210-20) ήταν Γερμανός επικός και λυρικός (Minnesänger) ποιητής. Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γερμανικής ιπποτικής ποίησης, πήρε επιμελημένη μόρφωση, γνώριζε λατινικά και γαλλικά και συμμετείχε στην σταυροφορία του 1189 ή του 1197.
Έγραψε ορισμένα λυρικά ποιήματα αλλά είναι περισσότερο γνωστός ως επικός ποιητής, διακρινόμενος για την επιδέξια περιγραφικότητά του, την ρέουσα αφήγηση και τον καλλιτεχνικό χειρισμό των θεμάτων του.
Επικά του έργα είναι το Erec και το Iwein, που ανήκαν στον κύκλο των σχετικών με τον βασιλιά Αρθούρο ποιημάτων, και δύο αφηγηματικά ποιήματα, το Gregorius και το περίφημο Der arme Heinrich (Ο φτωχός Ερρίκος) που διηγείται την ιστορία ενός λεπρού νέου τον οποίο θεραπεύει η μεγαλοψυχία μιας κοπέλας.
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Αρθουριανή λογοτεχνία
Μούντου
Το Μούντου (γαλλικά: Moundou) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Τσαντ και η πρωτεύουσα της περιοχής του Δυτικού Λογκόν.
Η πόλη βρίσκεται στον ποταμό Μπέρε (παραπόταμος του Δυτικού Λογκόν) περίπου 475 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας Ντζαμένα. Είναι η κύρια πόλη του λαού Γκαμπάι. Το Μούντου έχει αναπτυχθεί ως βιομηχανικό κέντρο, όπου βρίσκεται η Gala Brewery, η οποία παράγει τη δημοφιλέστερη μπύρα του Τσαντ και τις βιομηχανίες βαμβακιού και πετρελαίου.
Χώροι λατρείας
Μεταξύ των χώρων λατρείας, βρίσκονται πολλά μουσουλμανικά τζαμιά. Υπάρχουν επίσης χριστιανικές εκκλησίες και ναοί: η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Μούντου (Καθολική Εκκλησία), η Ευαγγελική Εκκλησία του Τσαντ, οι Χριστιανικές Συνελεύσεις στο Τσαντ (Αδελφοί Πλίμουθ).
Τζαβόν Μπλερ
Ο Τζαβόν Μάικλ Χένρι-Μπλερ (γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1998) είναι Καναδός καλαθοσφαιριστής του Λαυρίου της Ελληνικής Α1 Κατηγορία και του Basketball Champions League. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Τζόρτζταουν Χόγιας.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Μπλερ παρακολούθησε το δευτεροβάθμιο σχολείο Σεντ Έντμουντ Κάμπιον στο Μπράμπτον του Οντάριο πριν ολοκληρώσει τη σχολική του σταδιοδρομία στο Αθλητικό Ινστιτούτο στο Μόνο του Οντάριο, όπου είχε κατά μέσο όρο 23,6 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 2,7 ασίστ ανά παιχνίδι. Ανακηρύχτηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του διεθνούς αγώνα Τζόρνταν Μπραντ Κλάσικ και του αγώνα Μπάιοστιλ Ολ-Κανέιντιαν. Δεσμεύτηκε να παίξει κολεγιακό μπάσκετ για το Τζόρτζταουν, που έγινε η πρώτη δέσμευση κατά τη διάρκεια της θητείας του επικεφαλής προπονητή Πάτρικ Γιούιν.
Κολεγιακή πορεία
Ως πρωτοετής στο Τζόρτζταουν, ο Μπλερ είχε κατά μέσο όρο εννέα πόντους και επιλέχτηκε στην ομάδα των καλύτερων πρωτοετών της Διάσκεψης Μπιγκ Ιστ. Έπεσε στους 4,1 πόντους ανά παιχνίδι στη δεύτερη χρονιά του. Στις 8 Φεβρουαρίου 2020, ο Μπλερ σημείωσε 30 πόντους ως υψηλό σταδιοδρομίας σε μια νίκη με 76–72 επί του Ντεπάουλ. Ως τριτοετής είχε 10,8 πόντους κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι. Στην ανώτερη χρονιά του, ο Μπλερ ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο με τις αποχωρήσεις αρκετών βασικών παικτών, συμπεριλαμβανομένου του Μακ Κλάνγκ. Οδήγησε την ομάδα στο σκοράρισμα με 15,4 πόντους ανά παιχνίδι και βοήθησε στο να οδηγήσει τους Χόγιας στον τίτλο του τουρνουά Μπιγκ Ιστ και στην πρώτη συμμετοχή του Τζόρτζταουν σε τουρνουά NCAA από το 2015. Μετά τη χρονιά, ο Μπλερ δήλωσε για το ντραφτ του NBA του 2021, παραιτούμενος από μία επιπλέον χρονιά επιλεξιμότητας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στις 23 Αυγούστου 2021, ο Μπλερ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το Λαύριο της Ελληνικής Α1 Κατηγορία και του Basketball Champions League.
Πορεία στην Εθνική ομάδα
Ο Μπλερ εκπροσώπησε τον Καναδά στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα κάτω των 18 της FIBA του 2016. Είχε 6,8 πόντους μέσο όρο και βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καναδοί καλαθοσφαιριστές
Καρλ Άουγκουστ Μπάουμαϊστερ
Ο Καρλ Άουγκουστ Μπάουμαϊστερ (γερμανικά: Karl August Baumeister, 24 Απριλίου 1830 - 22 Μαΐου 1922) υπήρξε Γερμανός παιδαγωγός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 22 Μαΐου του 1922 στο Μόναχο.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί περιηγητές Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς