cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρτσέλο Μπάρμπαρο
Η αρχή της εμπορικής του δραστηριότητας
Κατά τα χρόνια αυτά, το Παλέρμο έγινε ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο συναλλαγών με την Ανατολή. Μετά το θάνατο των παιδιών του, Giovanni και Grazia, και της συζύγου του Caterina, ο Μαρτσέλο αποφάσισε να επιστρέψει στην ιστιοπλοΐα και μετά στη ζωή στη θάλασσα και μετακόμισε στη Γένοβα για να πάρει την άδεια καπετάνιου. Μετά που έγινε καπετάνιος, τον Ιανουάριο του 1868, ο Μπάρμπαρο πήρε στην ιδιοκτησία του το brig "Silenzio" με το οποίο ανέλαβε αποστολές σε όλη την Ιταλία. Στο brig εργάστηκε ο αδελφός του Peter, καθώς και οι γιοι του, Pietro και Giuseppe, οι οποίοι ενθαρρύνθηκαν από τον πατέρα τους να αναλάβουν αποστολές στην ηλικία των 13 και 12 αντίστοιχα.
Τον Ιούνιο του 1870, ο Μαρτσέλο παντρεύτηκε την Caterina Murè, μια γυναίκα από μια οικογένεια εμπόρων. Δύο χρόνια μετά τον γάμο, αφού εξαγόρασε ολόκληρη την περιουσία, έγινε ο εξ'ολοκλήρου ιδιοκτήτης του "Ebe". Λίγα χρόνια αργότερα, σε ένα ταξίδι πίσω από το Talamone, το πλοίο με φορτίο άνθρακα, βυθίστηκε κοντά στην Ustica και ο Μαρτσέλο αναγκάστηκε να αγοράσει ένα νέο: το Nuovo Piemonte.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Σερνέ (Άνω Σαβοΐα)
Το Σερνέ (γαλλικά: Cernex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λανκαράν
Λανκαράν ( Lənkəran    ; Ταλίς: Lankon) είναι πόλη στο Αζερμπαϊτζάν, στην ακτή της Κασπίας Θάλασσας, κοντά στα νότια σύνορα με το Ιράν. Το 2018, η πόλη είχε πληθυσμό 88.200 κατοίκους. Είναι δίπλα, αλλά ανεξάρτητη από την περιοχή Λανκαράν. Η πόλη αποτελεί ένα ξεχωριστό τμήμα πρώτης τάξης του Αζερμπαϊτζάν.
Σερβάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερβαναί (γαλλικά: Cervanais).
Λανκαράν
Ετυμολογία
Η παλιά μορφή του ονόματος ήταν "Λανγκαρκανάν" (Langarkanan), που στα περσικά σημαίνει "ο τόπος που σηκώνεται η άγκυρα". : "Λάνγκαρ" ( لنگر, άγκυρα) + "καν" ( کن , να τραβήξει) + "αν"( آن , επίθημα τόπων). Ωστόσο, ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι το Λανκαράν λέγεται ότι προέρχεται από τις λέξεις των Ταλίσων για το «σπίτι με καλάμια», που ακούγεται ως «Lan Kəon». Εναλλακτικά, από το Μηδικό *Lan(a)karan-, όπου * karan- σημαίνει «σύνορο, περιοχή, γη» και το Lan είναι πιθανώς όνομα μιας φυλής της Κασπίας.
Ιστορία
Η πόλη χτίστηκε σε ένα βάλτο κατά μήκος της βόρειας όχθης του ποταμού, που φέρει το όνομα της πόλης. Στην περιοχή σώζονται ερείπια ανθρώπινων οικισμών, που χρονολογούνται από τη Νεολιθική περίοδο καθώς και ερείπια οχυρωμένων χωριών από την Εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου.
Με το θάνατο του Ναντέρ Σαχ (σ. 1736–1747), το Χανάτο Ταλίς ιδρύθηκε από κάποιον Σεγιέντ Αμπάς, του οποίου οι πρόγονοι ήταν μέλη της δυναστείας των Σαφαβιδών του Ιράν, και είχε μετακομίσει στην περιοχή Ταλίς κατά τη δεκαετία του 1720 κατά τη διάρκεια μιας ταραγμένης περιόδου στην Ιρανική ιστορία. Από την ίδρυση του Χανάτου, μέχρι το 1828, βρισκόταν υπό την επικυριαρχία των Ιρανών δυναστείων Ζαντ και Καζάρ. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, οι Ρώσοι απέκτησαν τον έλεγχό του για λίγα χρόνια μέσω του Ρωσο-Περσικού πολέμου του 1722-1723. Το 1732 παραχωρήθηκε πίσω στο Ιράν με τη Συνθήκη του Ρεστ. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού πολέμου του 1804-1813, ο στρατηγός Κοτλιαρέφσκι επικεφαλής του νοτιότερου ρωσικού σώματος κατά τη διάρκεια του πολέμου, εισέβαλε και κατέλαβε το φρούριο του Λανκαράν. Μετά τη συνθήκη του Γκουλιστάν του 1813, παραχωρήθηκε στη Ρωσία. Το Ιράν θα ανακαταλάβει αργότερα την πόλη κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Περσικού πολέμου του 1826-1828, αλλά αναγκάστηκε να την επιστρέψει μετά τη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι (1828), η οποία είδε το οριστικό τέλος της περσικής επιρροής στον Νότιο Καύκασο.
Μόλις απορροφήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, έγινε μέρος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν μετά τη Ρωσική επανάσταση το 1917, και για λίγο ως μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Το 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, έγινε μέρος του ανεξάρτητου Αζερμπαϊτζάν.
Γεωγραφία
Υπάρχουν αμμώδεις παραλίες κοντά στο Λανκαράν. Τα ιαματικά νερά, που περιέχουν θειούχα, χλώριο, νάτριο - ασβέστιο, των μεταλλικών πηγών Αντζίν (Άνω και Κάτω) βρίσκονται 12 χλμ δυτικά της πόλης. Επίσης στα δυτικά βρίσκονται τα ερείπια του κάστρου Μπαλλαμπούρ, κοντά στο ομώνυμο χωριό.
Η περιοχή έχει μια τεράστια έκταση εθνικών πάρκων, όπου διατηρείται μια ποικιλία πανίδας και χλωρίδας. Το κρατικό καταφύγιο Γκιζίλ-Αγκάτς φιλοξενεί πάνω από 250 είδη φυτών, 30 είδη ψαριών και περισσότερα από 220 είδη πουλιών. Το Λανκαράν είναι επίσης γνωστό για την Parrotia, ή το σιδερόξυλο. Καλλιεργείται φυσικά στην περιοχή και μπορεί να το δει κανείς στο Εθνικό Πάρκο Χιρκάν. Ο τοπικός μύθος λέει ότι είναι το μόνο ξύλο, που βυθίζεται στο νερό, εξ ου και το όνομα (σιδηρόξυλο). Ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για θέρμανση αφού καίγεται για πολύ καιρό και δεν σβήνει εύκολα. Η περσική λεοπάρδαλη (Panthera pardus saxicolous) υποείδος της λεοπάρδαλης, ζει και στο εθνικό πάρκο. Το 1937, μέλη του είδους Opilio lepidus του φαλαγγίου εντοπίστηκαν στην περιοχή.
Οικονομία
Στην οικονομία του Λανκαράν κυρίαρχα στοιχεία είναι η καλλιέργεια λαχανικών, η καλλιέργεια τσαγιού, η ρυζοκαλλιέργεια, η κτηνοτροφία, τα φυτά εσπεριδοειδών, η μελισσοκομία, η αλιεία και η καλλιέργεια σιτηρών. Το ευνοϊκό υγρό υποτροπικό κλίμα, η διαθεσιμότητα καλής καλλιεργήσιμης γης, νερού και επαρκών εργατικών πόρων της πόλης παρέχουν μια καλή βάση για γεωργικές δραστηριότητες καθώς και για την ανάπτυξη επιχειρήσεων μεταποίησης αγροτικών προϊόντων. Η πόλη φιλοξενεί επίσης το πρώτο εργοστάσιο τσαγιού του Αζερμπαϊτζάν, που χτίστηκε το 1937.
Δημογραφικά στοιχεία
Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης είναι Ταλίς, οι υπόλοιποι είναι Αζέροι και άλλες εθνικότητες.
Θρησκεία
Η θρησκεία με τη μεγαλύτερη κοινότητα οπαδών είναι το Ισλάμ. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων είναι σιίτες μουσουλμάνοι και η Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό Σιιτών στον κόσμο μετά το Ιράν. Τα αξιοσημείωτα τζαμιά της πόλης περιλαμβάνουν το Τζαμί Κιτσίκ Μπαζάρ και το Τζαμί Μπογιούκ Μπαζάρ.
Πολιτισμός
Από το 2012, η πόλη μαζί με το Μπακού και την Γκαντζά συμμετείχαν στο κίνημα της Ώρας της Γης.
Κουζίνα
Η κουζίνα του Λανκαράν έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την πολυπολιτισμική ιστορία του, εξ ου και η μεγάλη ποικιλία φαγητών που προέρχεται από το Χανάτο Ταλίς. Η χαρακτηριστική κουζίνα του Λανκαράν περιλαμβάνει λαβανγκί, Λανκαράν κουλτσά, μάρτζι πλοβ, λευκό πλοβ, πλοβ κολοκύθας και τουρσού κεμπάμπ.
Μουσική και ΜΜΕ
μικρογραφία| Η λαϊκή και χορευτική κολεκτίβα Μπατζιλάρ Το Λανκαράν φιλοξενεί αρκετούς εθνικούς λαϊκούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένης της εθνικής λαϊκής και χορευτικής κολεκτίβας των Ταλίσων Bacılar (Οι Αδελφές).
Το περιφερειακό κανάλι Janub TV και η εφημερίδα Λανκαράν έχουν την έδρα τους στην πόλη.
Αθλητισμός
δεξιά|μικρογραφία| Οπαδοί των Χαζάρ Λανκαράν στο στάδιο της πόλης Λανκαράν Η πόλη έχει μια επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου που αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου του Αζερμπαϊτζάν - Χαζάρ Λανκαράν, που επί του παρόντος παίζει στην Premier League του Αζερμπαϊτζάν. Οι αθλητικοί χώροι στην πόλη περιλαμβάνουν το στάδιο της πόλης Λανκαράν και το Ολυμπιακό αθλητικό συγκρότημα Λανκαράν. Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών U-17 της FIFA 2012.
Το 2012, η πόλη κέρδισε να φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών Masters.
Αερομεταφορές
Ο διεθνής τερματικός σταθμός του διεθνούς αεροδρομίου Λανκαράν άρχισε να λειτουργεί τον Σεπτέμβριο του 2008.
Σιδηροδρομική γραμμή
Η πόλη έχει σιδηροδρομικές υπηρεσίες από τους ιστορικούς τερματικούς σταθμούς στο κέντρο της πόλης προς το Μπακού στα ανατολικά και την Αστάρα στα νότια.
Εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|184x184εσ| Σαμάντ μπέη Μεχμαντάροφ δεξιά|μικρογραφία|150x150εσ| Μαριάμ Μπαϊραμαλιμπέιοβα
Αξιόλογοι άνθρωποι
Μεταξύ των αξιοσημείωτων κατοίκων της πόλης περιλαμβάνονται: ο υποστράτηγος των σοβιετικών τεθωρακισμένων στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Χαζί Ασλάνοφ, ο στρατηγός του πυροβολικού στον αυτοκρατορικό ρωσικό στρατό Σαμάντ μπέη Μεχμαντάροφ, ο λαϊκός τραγουδιστής και ηθοποιός θεάτρου Τζαχάν Ταλισινσκάγια, η κοινωνική ακτιβίστρια Μαριάμ Μπαϊραμαλιμπέιοβα, η τραγουδίστρια της ποπ Ιλχάμα Γκασίμοβα, αρσιβαρίστας Τουράν Μιρζάγιεφ, τραγουδιστής Χαγκιγκάτ Ρζάγιεβα και ποδοσφαιριστής Ντμίτρι Κραμαρένκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Living with the Past
Το Living with the Past είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και DVD του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 30 Απριλίου 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Fuel 2000".
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5 και το "ProgArchives" 3,4 / 5.
Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν από το 1989 μέχρι το 2002 και εκτός από κομμάτια των Jethro Tull περιλαμβάνουν τραγούδια από την προσωπική καριέρα του τραγουδιστή Ίαν Άντερσον, ενώ στις συναυλίες συμμετείχαν μουσικοί οι οποίοι είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν με το συγκρότημα.
Θέσεις τσαρτ
Living with the Past (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 30 Απριλίου 2002
Βραβεία
Living with the Past (βίντεο)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Μέλη των Jethro Tull
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Living with the Past" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Jethro Tull Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Shadowkeep
Οι Shadowkeep είναι βρετανικό συγκρότημα χέβι μέταλ, το οποίο ιδρύθηκε στο Γκίλντφορντ της Αγγλίας το 1999. Ιδρυτές της είναι ο κιθαρίστας Κρις Άλλεν (πρώην Intense και Sire) και Νίκι Ρόμπσον.
Διάφορα
Το γερμανικό συγκρότημα μελωδικού ντεθ μέταλ Cryptic Wintermoon κατέγραψε το τραγούδι The Shadowkeep για το άλμπουμ του 2003 The Coming Storm.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα
Κάρλος Βίλα Νόβα
Ο Κάρλος Βίλα Νόβα (Carlos Manuel Vila Nova, γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1959) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ, ο πέμπτος και σημερινός πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, από τις 2 Οκτωβρίου 2021. Υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων και Φυσικών Πόρων (2010–2012) και υπουργός Υποδομών, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (2014–2018) σε διαδοχικές κυβερνήσεις του πρωθυπουργού Πατρίς Τροβοάντα.
Ήταν υποψήφιος της Ανεξάρτητης Δημοκρατικής Δράσης για τις προεδρικές εκλογές του 2021. Στις 6 Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε εκλεγμένος πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, λαμβάνοντας το 58% των ψήφων και νικώντας τον Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα του MLSTP/PSD. Στις 14 Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε πρόεδρος από το Συνταγματικό Δικαστήριο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέβες, μια πόλη στην περιοχή Λέμπα στη βόρεια ακτή του νησιού Σάο Τομέ. Έλαβε πτυχίο μηχανικού τηλεπικοινωνιών από το Πανεπιστήμιο του Οράν, στην Αλγερία το 1985, και στη συνέχεια επέστρεψε για να γίνει επικεφαλής του τμήματος υπολογιστών της κυβερνητικής διεύθυνσης στατιστικής. Το 1988 άφησε το δημόσιο τομέα για να γίνει διευθυντής πωλήσεων στο ξενοδοχείο Μιραμάρ, το οποίο ήταν τότε το μοναδικό ξενοδοχείο στη χώρα. Προήχθη σε διευθυντή του Μιραμάρ το 1992. Το 1997 έγινε διευθυντής του ξενοδοχείου Παουσάντα Μπόα Βίστα (Pousada Boa Vista) και ίδρυσε επίσης το δικό του ταξιδιωτικό γραφείο Mistral Voyages. Ο Βίλα Νόβα συνέχισε στην τουριστική βιομηχανία μέχρι που εισήλθε στην πολιτική το 2010
Υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων και Φυσικών Πόρων στο υπουργικό συμβούλιο του Πατρίς Τροβοάντα από το 2010 έως ότου η κυβέρνηση έχασε την πλειοψηφία της το 2012 Διορίστηκε υπουργός Υποδομών, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος όταν η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση (ADI) του Τροβοάντα ανέκτησε την πλειοψηφία το 2014. Το 2018 ο Βίλα Νόβα εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση. Προτάθηκε ως υποψήφιος της ADI για τις προεδρικές εκλογές του 2021.
Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
Παραπομπές
Βιλα Νοβα Καρλ Βιλα Νοβα Καρλ
Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ
Ο Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ (γαλλικά: Pierre-André Latreille), 29 Νοεμβρίου 1762 – 6 Φεβρουαρίου 1833) ήταν Γάλλος εντομολόγος και φυσιοδίφης. Θεωρείται ο σημαντικότερος εντομολόγος της εποχής του και περιγράφηκε από έναν από τους μαθητές του ως « Πρίγκιπας των εντομολόγων ».
Νεολαία
Ο Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ γεννήθηκε στο Μπριβ-λα-Γκαγιάρντ στο νόμο Κορέζ στη Γαλλία στις 29 Νοεμβρίου 1762. Ήταν ο νόθος γιος του Jean de Sahuguet d'Amarzit, βαρώνος d'Espagnac και Κυβερνήτης του Μεγάρου των Απομάχων το 1766, όμως εγκαταλείφθηκε κατά τη γέννηση από τη μητέρα του και δεν θα αναγνωριστεί ποτέ από τον πατέρα του. Το επώνυμο "Λατρέιγ" του χορηγήθηκε επισήμως το 1813 και προέρχεται από ένα ψευδώνυμο ασαφούς προέλευσης. Μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια και σπούδασε στο κολέγιο του Μπριβ και στη συνέχεια στο κολέγιο Cardinal Lemoine στο Παρίσι. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1786, πιθανότατα και ιερέας, και επέστρεψε στο Μπριβ, όπου πέρασε τον ελεύθερο χρόνο του σπουδάζοντας την εντομολογία με τη βοήθεια του βαρώνος d'Espagnac. Επέστρεψε στο Παρίσι το 1788.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Λατρέιγ άρχισε να ενδιαφέρεται για τη φυσική ιστορία με την επίσκεψη του Jardin du Roi (o Κήπος του Βασιλιά) που φυτεύτηκε από τον Ζωρζ Λουί Λεκλέρκ, κόμης του Μπυφόν (Georges-Louis Leclerc, comte de Buffon) και με την σύλληψη εντόμων γύρω από το Παρίσι. Πήρε μαθήματα βοτανικής από τον René Just Haüy, τα οποία τον έφεραν σε επαφή με τον τον γνωστό φυσιοδίφη Ζαν-Μπατίστ Λαμάρκ (Jean-Baptiste de Lamarck).
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, αρνήθηκε να υιοθετήσει το Πολιτικό Σύνταγμα του Κληρικού, που υποχρέωσε τους ιερείς να ορκιστούν όρκο πίστης προς το κράτος, και συνελήφθη το 1793 (κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας). Φυλακίστηκε στο Μπορντώ και καταδικάστηκε σε απέλαση για τη φυλακή της Καγιέν στη Γαλλική Γουϊάνα.
Ο Λατρέιγ άρεσε να λέει ότι χρωστούσε τη ζωή σε ένα έντομο (ένα κολεόπτερο, το Necrobia ruficollis) που είχε ανακαλύψει στη φυλακή του. Το φθινόπωρο του 1794, ο γιατρός των φυλακών, βλέποντας την εντομολογική του διαπαιδαγώγηση, έστειλε το έντομο στο 15χρονο τοπικό φυσιοδίφη, Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν (Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent), ο οποίος τον απελευθέρωσε in extremis, λίγο πριν από την απέλασή του στη φυλακή της Γουιάνας. Η παρέμβαση αυτή επιπλέον έσωσε τη ζωή του επειδή λίγο μετά το πλοίο «le Républicain», με προορισμό τη Γουϊάνα, βυθίστηκε μπροστά από το φάρο του Cordouan (ανοικτά των ακτών του Μπορντώ) με όλους τους φυλακισμένους μέσα. Ο Λατρέιγ και ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν θα παραμένουν φίλοι για το υπόλοιπο των ημερών τους.
Το 1792, η δημοσίευση του Mémoire sur les mutilles découvertes en France του τον έκανε γνωστό στην επιστημονική κοινότητα και αναγνωρίστηκε ως ανταποκριτής της Εταιρεία Φυσικής Ιστορίας. Στη συνέχεια, ο Λατρέιγ έζησε ως δάσκαλος και ανταποκρίθηκε με διάφορους εντομολόγους, συμπεριλαμβανομένου του Johan Christian Fabricius.
Ακαδημαϊκή καριέρα και τα τελευταία χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Πορτρέτο του Πιερ-Ανδρέ Λατρέιγ (από τον Louis Figuier, 1875) Το 1796, και με την ενθάρρυνση του Fabricius, ο Λατρέιγ δημοσίευσε, με τα δικά του έξοδα, το Précis des caractères génériques des insectes, disposés dans un ordre naturel. Βρισκόταν για λίγο χρονικό διάστημα σε κατ' οίκον περιορισμό το 1797 και τα βιβλία του κατασχέθηκαν, αλλά η επιρροή των Ζωρζ Κυβιέ (Georges Cuvier), Μπερνάρ-Ζερμαίν ντε Λασεπέντ (Bernard-Germain de Lacépède) και Ζαν-Μπατίστ Λαμάρκ (Jean-Baptiste de Lamarck) (όλοι ήταν καθηγητές ζωολογίας στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας) κατάφερε να τον απελευθερώσει. Το 1798, ο Λατρέιγ διορίστηκε στο Μουσείο, όπου εργάστηκε μαζί με τον Λαμάρκ και επιμελήθηκε τις συλλογές αρθροπόδων, δημοσιεύοντας διάφορα έργα ζωολογίας.
Το 1814 διορίστηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (Ινστιτούτο της Γαλλίας) όπου διαδέχθηκε τον εντομολόγο Guillaume-Antoine Olivier που είχε μόλις πεθάνει. Στα επόμενα χρόνια, ο Λατρέιγ έγινε ιδιαίτερα παραγωγικός, παράγοντας σημαντικά έγγραφα για τα Mémoires du Muséum, όλο τον τόμο για τα αρθρόποδα στο μνημειώδες έργο του Ζωρζ Κυβιέ Le Règne Animal («Το ζωικό βασίλειο», 1817) - το μόνο μέρος που δεν γράφτηκε από τον ίδιο τον Κυβιέ - και εκατοντάδες λήμματα στο Nouveau Dictionnaire d'Histoire Naturelle («Νέο Λεξικό της Φυσικής Ιστορίας») σε θέματα εντομολογίας. Όταν ο Λαμάρκ σταδιακά έγινε τυφλός, ο Λατρέιγ πήρε ένα αυξανόμενο μερίδιο του διδακτικού και ερευνητικού έργου του. Το 1821 έγινε Ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 1825 δημοσίευσε τις Familles naturelles du règne animal (Φυσικές Οικογένειες του ζωικού βασιλείου) όπου διαχώρισε τα αμφίβια από τα ερπετά, ακολουθώντας τα έργα του Alexandre Brongniart. Έγινε καθηγητής ζωολογίας στην κτηνιατρική σχολή του Maisons-Alfort. Όταν πέθανε ο Λαμάρκ (1830), η έδρα της ζωολογίας των ασπόνδυλων στο Μουσείο, διαιρέθηκε σε δύο νέες έδρες. Ο Λατρέιγ έλαβε εκείνη των καρκινοειδών και των εντόμων, και Henri-Marie Ducrotay του Blainville, εκείνη των σκουληκιών και των μαλακίων.
Στις 29 Φεβρουαρίου 1832, μαζί με τον παλιό του φίλο τον Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν, ο Λατρέιγ συμμετείχε στην ίδρυση της Εντομολογικής Εταιρείας της Γαλλίας, της παλαιότερης στον κόσμο, και έγινε ο πρώτος επίτιμος πρόεδρος (ο πρώτος πραγματικός πρόεδρος ήταν ο Audinet-Serville).
Στις 10 Απριλίου 1832 παραιτήθηκε από τη θέση του στο Μουσείο προκειμένου να εγκατασταθεί στην επάρκεια και έτσι να αποφύγει την επιδημία χολέρας. Μέτα την επιστροφή του το Νοέμβριο στο Παρίσι, πέθανε από ασθένεια της ουροδόχου κύστης στις 6 Φεβρουαρίου 1833. Δεν είχε παιδιά, αλλά άφησε μια ανιψιά που είχε υιοθετήσει. Είναι θαμμένος στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ (Père-Lachaise, 39η διαίρεση). Η Εντομολογική Εταιρεία κατάφερε να συγκεντρώσει τα αναγκαία κεφάλαια για τη χρηματοδότηση ενός μνημείου αφιερωμένο στον Λατρέιγ. Χτισμένο πάνω από τον τάφο του, στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ, περιλαμβάνει ένα οβελίσκο 2,7 μέτρων που φέρει διάφορες επιγραφές, συμπεριλαμβανομένου μια επιγραφή για το κολεόπτερο που του έσωσε τη ζωή: «Necrobia ruficollis Latreillii salvator» (Necrobia ruficollis, σωτήρας του Λατρέιγ). μικρογραφία|Ο τάφος του Πιερ-Ανδρέ Λατρέιγ στο [[κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. ]] Το έργο του Λατρέιγ σηματοδότησε ένα ορόσημο στην ταξινομία των αρθροπόδων για το οποίο ίδρυσε μια ταξινόμηση που χρησιμοποιείται ακόμη ευρέως σήμερα. Ο Johan Christian Fabricius τον ονόμασε τον Πρίγκηπα της εντομολογίας. Του οφείλουμε τους όρους «προθώρακας», «μεσοθώρακας» και «μεταθώρακας».
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2012 ήταν η 42η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Δυτικό γήπεδο των Αθλητικών Εγκαταστάσεων του Ολυμπιακού Χωριού, στις Αχαρνές από το Σάββατο 7 έως και την Κυριακή 8 Απριλίου του 2012.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε η Ολυμπιακή Φλόγα Αχαρνών και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα των αγώνων:
Κάτοχοι μεταλλίων
2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2012 Κατηγορία:Δήμος Αχαρνών
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1996-1997
Βαθμολογία
Στην κορυφή ισοβάθμησαν τέσσερις ομάδες και η κατάταξη κρίθηκε από τον συντελεστή των σετ. Ο Ολυμπιακός έτσι τερμάτισε πρώτος κι εξασφάλισε το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ. Και οι δέκα ομάδες που παρέμειναν στην κατηγορία συμμετείχαν στα πλέι οφ. Οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2.
Play off
Στα πλέι οφ, οι ομάδες μετέφεραν τα μεταξύ τους αποτελέσματα από την κανονική περίοδο. Με πλάγια γραφή αναφέρονται τα αποτελέσματα που μεταφέρθηκαν από την κανονική περίοδο.
Α' φάση
Στην Α' φάση μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 7-10 στην κανονική περίοδο.
Β' φάση
Σε αυτή τη φάση εισήλθαν στα πλέι οφ οι ομάδες των θέσεων 1−6 στην κανονική περίοδο.
Ημιτελικοί
Στους ημιτελικούς, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε με πλεονέκτημα έδρας την Ορεστιάδα, είχε όμως εις βάρος του το 0-2 στις νίκες από την κανονική περίοδο. Αρχικά μείωσε τη σειρά, αλλά μέσα στην Ορεστιάδα γνώριζε τη μοναδική ήττα του στα πλέι οφ, η οποία όμως τον έθεσε εκτός πρωταθλημάτος. Στο άλλο ζευγάρι, ο Άρης με πλεονέκτημα έδρας πήρε δύο εύκολες νίκες κόντρα στον πρωταθλητή των δύο προηγούμενων περιόδων, Παναθηναϊκό, και προκρίθηκε στον Τελικό. Έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων, κανένας εκ των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού δεν τερμάτισε στην πρώτη δυάδα του πρωταθλήματος.
Μεγάλος τελικός
Στο μεγάλο τελικό βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Άρης με την Ορεστιάδα, δύο ομάδες που πρωταγωνιστούσαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν είχαν όμως κατακτήσει κάποιον τίτλο, και είχαν την ιστορική ευκαιρία να το πράξουν για πρώτη φορά. Ο Άρης με πλεονέκτημα έδρας επικράτησε με 3−2 νίκες (1-1 από την κανονική περίοδο) και κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του.
Παραπομπές
1996 1997 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1996 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1997
Κατάλογος έργων του Άλμπρεχτ Ντύρερ
Ακολουθεί κατάλογος των έργων του Άλμπρεχτ Ντύρερ.
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπρεχτ Ντύρερ Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου
Ο Αθλητικός Πανεπιστημιακός Όμιλος Κύπρου (Α.Π.Ο.Κ.) είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα τη Λευκωσία, (Κλειστή Αίθουσα Πανεπιστημίου Κύπρου). Ιδρύθηκε το 2002. Διαθέτει τμήματα πετοσφαίρισης σε όλες τις κατηγορίες (αγόρια U14, αγόρια U16, αγόρια U18, ανδρών, κοριτσιών U14, κοριτσιών U16, κοριτσιών U18, γυναικών), ενώ παλαιότερα είχε και τμήματα ποδοσφαίρου σάλας ανδρών και καλαθοσφαίρισης γυναικών.
Πετοσφαίριση ανδρών
Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών συμμετείχε για 1η φορά στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) την περίοδο 2009-10 τερματίζοντας στην 3η θέση του Πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας. Την ίδια περίοδο, στην πρώτη συμμετοχή της στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας κατέκτησε το τρόπαιο. Τις επόμενες περιόδους τερμάτιζε στις χαμηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα. Την περίοδο 2020-21 παρ' ότι στο πρωτάθλημα κατέκτησε την 4η θέση, στο κύπελλο κατέκτησε το τρόπαιο. Αναλυτικά κατωτέρω:
Πετοσφαίριση γυναικών
Η Πετοσφαιρική Ομάδα Γυναικών συμμετείχε για 1η φορά στις διοργανώσεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Κ.Ο.ΠΕ.), στο Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Κύπρου Β' Κατηγορίας και στο Κύπελλο ΟΠΑΠ Κύπρου Β' κατηγορίας, την περίοδο 2014-2015.
Την περίοδο 2014-2015 κατέκτησε την 3η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2015-2016 κατέκτησε την 3η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο.
Την περίοδο 2016-2017 κατέκτησε την 8η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2017-2018 κατέκτησε την 4η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2018-2019 κατέκτησε την 2η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο.
Την περίοδο 2019-2020 κατέκτησε την 6η θέση στο Πρωτάθλημα. Λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού το Πρωτάθλημα διεκόπη και το Κύπελλο δεν διεξήχθη.
Την περίοδο 2020-2021 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα.
Την περίοδο 2021-2022 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα και τη 2η θέση στο Κύπελλο.
Την περίοδο 2022-2023 κατέκτησε την 7η θέση στο Πρωτάθλημα.
Ποδόσφαιρο σάλας
Ο ΑΠΟΚ συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας μέχρι την περίοδο 2010-11 που τερμάτισε στη 10η θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Το 2013 αποχώρησε από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας
Σαινά-λε-Φρας
Το Σαινά-λε-Φρας (γαλλικά: Chainaz-les-Frasses) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιναζιέν (γαλλικά: Chainaziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου
Η Μαρία Εσμεράλδα του Βελγίου (Marie Esméralda de Belgique, 30 Σεπτεμβρίου 1956 -) είναι Βελγίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας και δημιουργός ντοκιμαντέρ και κόρη του Βασιλιά Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου. Είναι επίσης περιβαλλοντική ακτιβίστρια και campaigner για τα δικαιώματα των γυναικών και τα δικαιώματα των αυτόχθονων ανθρώπων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1956 στο Κάστρο Στιούβενμπεργκ, και είναι το νεότερο παιδί και κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου και της δεύτερης συζύγου του Μαίρης Λιλιάνας Μπαέλ.
Το βιβλίο της Léopold III, mon père εκδόθηκε το 2001, ακολουθούμενο από το Leopold III photographe το 2006 και τα δύο εκδόθηκαν από το Racine. Σε αυτά τα βιβλία γράφει για τις αποστολές του πατέρα της και για το πάθος του για τη φύση, την επιστήμη και τη φωτογραφία, παρά για τη βελγική βασιλική οικογένεια. Ένα χρόνο αργότερα, η μητέρα της Λιλιάνα ήταν το θέμα της "Lilian, une princesse entre ombres et lumière", την οποία συνέγραψε με τον Πατρίκιο Βέμπερ.
Το 2014, έγραψε για τους παππούδες της "Albert and Elisabeth" με τον Χριστόφορο Βασοντέ. Την ίδια χρονιά, έκδωσε ένα βιβλίο για τις γυναίκες που κέρδισαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης με τίτλο "Βραβείο Νόμπελ Γυναικών για την Ειρήνη".
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Βέλγοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Σύνορα Δανίας-Σουηδίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/Denmark_map.gif/220px-Denmark_map.gif|μικρογραφία Τα σημερινά εθνικά σύνορα μεταξύ Δανίας και Σουηδίας χρονολογούνται στο 1658.
Είναι εξ ολοκλήρου θαλάσσια σύνορα, κατά μήκος του Κάτεγατ και του Έρεστουντ, και στη Βαλτική Θάλασσα μεταξύ Μπόρνχολμ και Σκάνια. Η Αιγιαλίτιδα ζώνη (ζώνη 12 μιλίων) των δύο χωρών συναντιέται αποκλειστικά κατά μήκος του Έρεστουντ, που εκτείνεται σε περίπου 115 χιλιόμετρα περίπου, μεταξύ Χογκανάς και Φάλστερμπο. Υπάρχει οδική και σιδηροδρομική σύνδεση των 2 χωρών. Η γέφυρα Έρεστουντ (16 χιλιομέτρων), που άνοιξε το 2000, είναι ένας τρόπος σύνδεσης μέσω των συνόρων, εκτός από τις ακτοπλοϊκές συνδέσεις.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/Scandinavia_1219.gif/220px-Scandinavia_1219.gif|μικρογραφία| Η Σκανδιναβία στο [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα .]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/Territorial_waters_-_Denmark.svg/220px-Territorial_waters_-_Denmark.svg.png|μικρογραφία| [[Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη|Αποκλειστική οικονομική ζώνη (ζώνη 200 ναυτικών μιλίων) της Δανίας]] Η Σουηδία και η Δανία-Νορβηγία έγιναν χωριστές χώρες με τη διάλυση της Ένωσης του Κάλμαρ το 1523. Μέχρι το 1658, οι ιστορικές επαρχίες Σκάνια, Μπλεκίνιε και Μπούχουλσεν (και μέχρι το 1645 επίσης το Χάλαντ) ανήκαν στη Δανία, έτσι ώστε τα σύνορα Δανίας-Σουηδίας να διασχίζουν τη σημερινή νότια Σουηδία. Το 1645 και το 1658 αντίστοιχα, αυτές οι επαρχίες παραχωρήθηκαν στη Σουηδία με τη Συνθήκη του Ρόξλαιντ, καθιερώνοντας το Ενστερτούντ ως εθνικό σύνορο. Ο νόμος της Γουεστγοτθικής αναφέρει έξι συνοριακά σήματα που χρησιμοποιήθηκαν τον 11ο αιώνα, τα οποία όλα φαίνεται να βρίσκονται κατά μήκος των γνωστών συνόρων που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το 1645.
Τα σύγχρονα σύνορα Νορβηγίας-Σουηδίας παρέμειναν τα σύνορα μεταξύ Δανίας-Νορβηγίας και Σουηδίας μέχρι τη διάλυση της Δανίας και της Νορβηγίας το 1814. Τα σύγχρονα σύνορα Δανίας-Σουηδίας έγιναν τότε τα σύνορα μεταξύ της Ένωσης Σουηδίας και Νορβηγίας και της Δανίας μέχρι τη διάλυση της Σουηδίας και της Νορβηγίας το 1905. Έγινε σύνορο της κατεχόμενης από τους Γερμανούς Ευρώπης από το 1940 έως το 1945 (η Δανία ήταν ακόμη μια χώρα αν και υπό τον πρακτικό έλεγχο της Γερμανίας).
Η Nordic Passport Union του 1958 αφαίρεσε τους ελέγχους διαβατηρίων στα σύνορα. Ωστόσο, οι τελωνειακοί έλεγχοι παρέμειναν σε ισχύ μεταξύ της Δανίας και άλλων σκανδιναβικών χωρών μέχρι το κεκτημένο του Σένγκεν το 2001. Δεν υπήρχαν χερσαία σύνορα με τη Δανία πριν από τον Ιούλιο του 2000, όταν άνοιξε η γέφυρα Έρεστουντ, η οποία είχε χαλαρώσει τους τελωνειακούς ελέγχους από την αρχή.
Με την ευρωπαϊκή μεταναστευτική κρίση, η Σουηδία εισήγαγε εκ νέου αυστηρότερους συνοριακούς ελέγχους τον Νοέμβριο του 2015. Από τις 4 Ιανουαρίου 2016, η Σουηδία απαιτούσε από τους αερομεταφορείς να πραγματοποιούν ελέγχους ταυτότητας στη δανική πλευρά των συνόρων Δανίας-Σουηδίας, διατηρώντας παράλληλα τους συνοριακούς ελέγχους στη σουηδική πλευρά. Αυτός ο νόμος αποφασίστηκε με εξαιρετική βιασύνη (σε 35 ημέρες) από την κυβερνητική απόφαση έως την πρακτική χρήση, συμπεριλαμβανομένης της δημόσιας διαβούλευσης, της απόφασης του κοινοβουλίου, της πρακτικής εφαρμογής και της περιόδου των Χριστουγέννων. Αυτή η απαίτηση μεταφορέα ήταν πιο επιτυχημένη από τους επίσημους ελέγχους στα σύνορα και μείωσε το ρεύμα των προσφύγων στη Σουηδία. Ταυτόχρονα, αυτό έχει διαταράξει την κυκλοφορία των τρένων και έχει προκαλέσει μεγαλύτερο χρόνο ταξιδιού για τους μετακινούμενους με εργασία. Τον Μάιο του 2017 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε ότι η ευθύνη αυτού του τύπου αερομεταφορέα δεν είναι νόμιμη στην ΕΕ, επομένως εγκαταλείφθηκαν, αλλά ο έλεγχος των συνόρων για τις αφίξεις από τη σουηδική πλευρά παρέμεινε.
Ως αντίδραση στον σουηδικό έλεγχο, η Δανία ενίσχυσε επίσης τους συνοριακούς της ελέγχους στα γερμανικά σύνορα.
Τον Νοέμβριο του 2019, η Δανία άρχισε να επιβάλλει προσωρινούς συνοριακούς ελέγχους λόγω σοβαρών εγκλημάτων, συμπεριλαμβανομένων των βομβαρδισμών που διέπραξαν Σουηδοί κάτοικοι. Τόσο οι έλεγχοι στα σύνορα της Σουηδίας όσο και της Δανίας αποφασίζονται και παρατείνονται για περιόδους έξι μηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνή σύνορα Κατηγορία:Βαλτική Θάλασσα Κατηγορία:Σύνορα της Δανίας Κατηγορία:Σύνορα της Σουηδίας Κατηγορία:Σύνορα Δανίας-Σουηδίας
Κατάλογος κρατήρων του Άρη
μικρογραφία|Ο Κρατήρας Νεύτων στον [[Άρης (πλανήτης)|Άρη ονομάστηκε με έμπνευση τον αστρονόμο και φυσικό Ισαάκ Νεύτων.]] Ακολουθεί κατάλογος με κρατήρες στον Άρη. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες κρατήρες στον Άρη που είναι μεγαλύτεροι από 1 χλμ., εκ των οποίων περίπου χίλιοι μόνο έχουν ονόματα. Τα ονόματα επιλέχθηκαν από την Διεθνή Αστρονομική Ένωση κατόπιν αιτήσεων σχετικών επιστημόνων. Γενικά ονομάστηκαν μόνο οι κρατήρες που έχουν σημαντικό ερευνητικό ενδιαφέρον. Έμπνευση για τα ονόματα μεγάλων κρατήρων ήταν διάσημοι επιστήμονες και συγγραφείς επιστημονικής φαντασία ς, ενώ οι μικρότεροι κρατήρες διαμέτρου μικρότερης των 60 χλμ. ονομάστηκαν με έμπνευση από ονόματα πόλεων στη Γη. Τα πλάτη και μήκη δίνονται ως πλανητογραφικές συντεταγμένες.
Κατάλογος με επώνυμους κρατήρες
Περιλαμβάνονται η ονομασία, συντεταγμένες, διάμετρος σε χιλιόμετρα, έτος έγκρισης ονομασίας, η προέλευση του ονόματος και μια άμεση αναφορά στο γεωγραφικό λεξικό της Πλανητικής Ονοματολογία.
Μεγαλύτεροι κρατήρες
Μερικοί από τους μεγαλύτερους κρατήρες στον Άρη παραμένουν ανώνυμοι. Οι διάμετροι διαφέρουν ανάλογα με την πηγή δεδομένων.
Μικρότεροι κρατήρες
Μερικοί από τους μικρότερους κρατήρες στον Άρη είναι:
Στατιστικά
Το 2017 οι Αρειανοί κρατήρες αποτελούσαν το 21% του συνόλου των 5.211 επώνυμων κρατήρων του Ηλιακού Συστήματος, εκ των οποίων οι περισσότεροι βρίσκονται στο Φεγγάρι και τον Άρης. Άλλα μη-πλανητικά σώματα με ορισμένους επώνυμους κρατήρες είναι: Καλλιστώ (141), Γανυμήδης (131), Ρέα (128), 4 Εστία (90), Δήμητρα (90), Διόνη (73), Ιαπετός (58), Εγκέλαδος (53), Τηθύς (50) και Ευρώπη (41).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη Κρατηρων Αρη
Σημαίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Το σχέδιο του αστεριού και του μισοφέγγαρου έγινε αργότερα κοινό στοιχείο στις εθνικές σημαίες των οθωμανικών διαδόχων κρατών τον 20ο αιώνα. Η σημερινή σημαία της Τουρκίας είναι ουσιαστικά η ίδια με την όψιμη οθωμανική σημαία, αλλά έχει πιο συγκεκριμένες νομικές τυποποιήσεις (όσον αφορά τα μέτρα, τις γεωμετρικές αναλογίες και τον ακριβή τόνο του κόκκινου) που εισήχθησαν με τον νόμο περί τουρκικής σημαίας στις 29 Μαΐου 1936. Πριν από τη νομική τυποποίηση, το αστέρι και η ημισέληνος θα μπορούσαν να έχουν ελαφρώς μεταβαλλόμενη λεπτότητα ή θέση ανάλογα με την απόδοση.
Πρώιμη σημαία
Οι προ-μοντέρνοι οθωμανικοί στρατοί χρησιμοποιούσαν το πρότυπο της ουράς αλόγου (τουγκ) αντί για τις σημαίες. Τέτοια πρότυπα παρέμειναν σε χρήση παράλληλα με τις σημαίες μέχρι τον 19ο αιώνα. Μια απεικόνιση ενός τουγκ εμφανίζεται στο Relation d'un voyage du Levant από τον Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ (1718). Οι πολεμικές σημαίες άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τον 16ο αιώνα. Κατά τον 16ο και τον 17ο αιώνα, οι οθωμανικές πολεμικές σημαίες απεικόνιζαν συχνά το διχαλωτό ξίφος Ζουλφικάρ, που συχνά παρερμηνεύεται στη δυτική λογοτεχνία ότι δείχνει ένα ψαλίδι. Το Μουσείο Τοπ Καπί εκθέτει μια σημαία Ζουλφικάρ, που θεωρείται ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Σουλτάνο Σελίμ Α' (1512–1520 ). Δύο σημαίες Ζουλφικάρ απεικονίζονται επίσης σε ένα πιάτο αφιερωμένο στις τουρκικές σημαίες στον τόμ. 7 του Μπερνάρ Πικάρ Cérémonies et coutumes religieuses de tous les peuples du monde (1737), που αποδίδεται στους Γενίτσαρους και στο Οθωμανικό ιππικό.
Το σύμβολο της ημισελήνου εμφανίζεται σε σημαίες, που αποδίδονται στην Τύνιδα ήδη από τον 14ο αιώνα (Libro de conoscimiento), πολύ πριν η Τύνιδα περιέλθει στην οθωμανική κυριαρχία το 1574. Αλλά η ημισέληνος ως σύμβολο είχε επίσης συσχετισμούς του 14ου αιώνα με τον οθωμανικό στρατό και συσχετίσεις χιλιετίας με την πόλη της Κωνσταντινούπολης, που έγινε η οθωμανική πρωτεύουσα μετά την κατάκτησή της το 1453. Το Ισπανικό Ναυτικό Μουσείο στη Μαδρίτη παρουσιάζει δύο οθωμανικές ναυτικές σημαίες με ημερομηνία 1613. Και οι δύο έχουν σχήμα ουράς χελιδονιού, η μία πράσινη με λευκό μισοφέγγαρο κοντά στον ιστό της σημαίας, και η άλλη λευκή με δύο κόκκινες ρίγες κοντά στις άκρες της σημαίας και ένα κόκκινο μισοφέγγαρο κοντά στον ιστό της σημαίας.
Σύμφωνα με τον Ρίζα Νουρ, ο σουλτάνος Σελίμ Α' (1512-20) είχε λευκή προσωπική σημαία, ενώ η σημαία του Οθωμανικού Στρατού ήταν κόκκινη (kızıl bayrak). Επί Σουλεϊμάν Α' (1520-66) οι γενίτσαροι είχαν λευκή σημαία ενώ το τιμαριώτικο ιππικό κόκκινη. Χρησιμοποιήθηκε ως οθωμανική σημαία του πολίτη και του εμπορίου από το 1793 έως το 1923.
Σημαία με αστέρι και ημισέληνο
Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453, το σύμβολο του μισοφέγγαρου και του αστεριού άρχισε να χρησιμοποιείται στις σημαίες των Τούρκων. Οι οθωμανικές σημαίες ήταν αρχικά συνήθως πράσινες, αλλά η σημαία ορίστηκε ως κόκκινη με διάταγμα του 1793 και προστέθηκε ένα οκτάκτινο αστέρι. Η κόκκινη εκδοχή της σημαίας είχε γίνει πανταχού παρούσα από τη βασιλεία του Σελίμ Γ'. Το πεντάκτινο αστέρι δεν εμφανίστηκε παρά τη δεκαετία του 1840.
Με τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ τον 19ο αιώνα, οι σημαίες επανασχεδιάστηκαν με το στυλ των ευρωπαϊκών στρατών της εποχής. Η σημαία του Οθωμανικού Ναυτικού έγινε κόκκινη, όπως κόκκινη θα ήταν η σημαία των κοσμικών ιδρυμάτων και πράσινη των θρησκευτικών. Καθώς οι μεταρρυθμίσεις κατήργησαν όλες τις διάφορες σημαίες (πρότυπα) των Οθωμανών πασαλίκων, μπεϊλίκων και εμιράτων,   μια ενιαία νέα οθωμανική εθνική σημαία σχεδιάστηκε, για να τις αντικαταστήσει. Το αποτέλεσμα ήταν η κόκκινη σημαία με το λευκό μισοφέγγαρο και το αστέρι, που είναι ο πρόδρομος της σύγχρονης σημαίας της Τουρκίας. Μια απλή κόκκινη σημαία καθιερώθηκε ως η σημαία για όλους τους Οθωμανούς υπηκόους.
Μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1923, η κυβέρνηση διατήρησε την τελευταία σημαία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αναλογικές τυποποιήσεις εισήχθησαν στον νόμο περί σημαίας της Τουρκίας (Türk Bayrağı Kanunu) της 29ης Μαΐου 1936.
Πηγή του συμβόλου του αστεριού και της ημισέληνου
Έχει προταθεί ότι το αστέρι και η ημισέληνος, που χρησιμοποιήθηκε στις οθωμανικές σημαίες του 19ου αιώνα είχε υιοθετηθεί από τη Βυζαντινή. Ο Φραντς Μπάμπινγκερ (1992) προτείνει αυτή την πιθανότητα, σημειώνοντας ότι η ημισέληνος από μόνη της έχει πολύ παλαιότερη παράδοση και με τουρκικές φυλές στο εσωτερικό της Ασίας. Η ημισέληνος και το αστέρι βρίσκονται στα νομίσματα του Βυζαντίου από τον 4ο αιώνα π.Χ. και απεικονιζόταν σε νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ασπίδες χριστιανών αγίων πολεμιστών μέχρι τον 13ο αιώνα. Ο Πάρσονς (2007) σημειώνει ότι το αστέρι και η ημισέληνος δεν ήταν ένα ευρέως διαδεδομένο μοτίβο για τη νομισματοκοπία του Βυζαντίου την εποχή της οθωμανικής κατάκτησης. Οι Τούρκοι ιστορικοί τείνουν να τονίζουν την αρχαιότητα του συμβόλου της ημισελήνου (όχι του αστεριού και της ημισέληνου) μεταξύ των πρώτων τουρκικών κρατών στην Ασία.
Αυτοκρατορικές σημαίες
μικρογραφία| Εγκρίθηκε το 1882, το [[Έμβλημα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας|εθνόσημο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιείχε μια πράσινη σημαία στα αριστερά (που αντιπροσώπευε το Εγιαλέτι της Ρούμελης) και μια κόκκινη σημαία στα δεξιά (που αντιπροσωπεύει το Εγιαλέτι της Ανατολίας και τα άλλα ασιατικά Εγιαλέτια). ]] Η αυτοκρατορική σημαία παρουσίαζε την τουρά του σουλτάνου, συχνά σε ροζ ή έντονο κόκκινο φόντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τουρκίας Κατηγορία:Ιστορία της Τουρκίας Κατηγορία:Σημαίες
Γεγκισέ Ταντεβοσιάν
Ο Γεγκισέ Ταντεβοσιάν ή Τατεβοσιάν (αρμενικά: Եղիշե Մարտիրոսի Թադևոսյան, ρωσικά: Егише Мартиросович Тадевосян, 12/24 Σεπτεμβρίου 1870 - 22 Ιανουαρίου 1936) ήταν Αρμένιος καλλιτέχνης που ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική. Έδρασε στη Ρωσική Αυτοκρατορία και κατόπιν στη Σοβιετική Ένωση.
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου του 1936 στην Τιφλίδα και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο Πάνθεον του Κομιτάς στο Γερεβάν Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και συλλογές της Αρμενίας και της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Αρμένιοι γλύπτες Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Σαλόνζ
Το Σαλόνζ (γαλλικά: Challonges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλονζουά (γαλλικά: Challongeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λιβίνιο
Το Λιβίνιο (ιταλικά: Livigno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Σόντριο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Βρίσκεται στις Άλπεις, κοντά στα σύνορα με την Ελβετία. Ο οικισμός είναι κτισμένος εντός κοιλάδας με ομαλές πλαγιές. Το Λιβίνιο αποτελεί αφορολόγητη ζώνη. Είναι ένας από τους δήμους που θα φιλοξενήσουν τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026.
Ο γέρος και η θάλασσα (ταινία)
Ο γέρος και η θάλασσα (αγγλικά: The Old Man and the Sea) είναι δραματική ταινία περιπέτειας Αμερικανικής παραγωγής του 1958 σε σκηνοθεσία Τζον Στάρτζες και σενάριο του Πίτερ Βιέρτελ, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Την παραγωγή έκανε ο Λέλαντ Χέιγουορντ, ενώ την διανομή ανέλαβε η Warner Bros.. Πρωταγωνιστεί ο Σπένσερ Τρέισι. Η ταινία κέρδισε ένα βραβείο Όσκαρ, αυτό της Καλύτερης Μουσικής (Τιόμκιν) και ήταν επίσης υποψήφια για την Καλύτερη Έγχρωμη Φωτογραφία (Γουόνγκ Χάου) και τον Καλύτερο Α' Ανδρικό Ρόλο (Τρέισι).
Πλοκή
Ο Σαντιάγκο, είναι ένας Κουβανός φτωχός και ηλικιωμένος ψαράς που για 84 ημέρες έχει αποτύχει να πιάσει έστω κι ένα ψάρι.Τις πρώτες σαράντα μέρες είχε μαζί του ένα παιδί, τον Μανολίνο, τον οποίο ο πατέρας του έχει απαγορεύσει να συνοδεύει τον Γέρο στη θάλασσα. Ο Γέρος παρόλα αυτά δεν το βάζει κάτω και ξαναβγαίνει βγαίνει μόνος του με τη βάρκα για ψάρεμα. Την επόμενη, 85η ημέρα, κατορθώνει να πιάσει ένα ψάρι τεραστίων διαστάσεων, έναν ξιφία, το οποίο όμως δυσκολεύεται να το τραβήξει στην ξηρά, καθώς η μακροχρόνια παραμονή του στη θάλασσα τον έχει κουράσει.
Ο Γέρος αγωνίζεται δυο ολόκληρα μερόνυχτα να κρατήσει το ψάρι με την πετονιά του και στο τέλος πετυχαίνει να το νικήσει. Ωστόσο καταπονημένος όπως είναι, αδυνατεί να το ανεβάσει στη βάρκα, λόγω και του τεράστιου βάρους του ψαριού. Έτσι, αποφασίζει να το δέσει στο πλάι της βάρκας και ξεκινά το δρόμο της επιστροφής, κάνοντας όνειρα για μια θριαμβευτική επιστορφή στο χωριό του. Ωστόσο, η τύχη δεν είναι με το μέρος του Γέρου. Η θάλασσα θα παίξει μαζί του ένα τελευταίο, άσχημο παιχνίδι, καθώς θα κάνουν την εμφάνιση τους οι καρχαρίες, που κατά τη διάρκεια της διαδρομής, θα κατασπάραξουν το μεγάλο ψάρι που έχει πιάσει ο Σαντιάγκο.
Όταν τελικά φτάσει στο λιμάνι, το μόνο που έχει απομείνει να θυμίζει το κατόρθωμα του γερο-ψαρά είναι η μεγάλη άσπρη ραχοκοκαλιά του ξιφία. Η νύχτα βρίσκει τον Σαντιάγκο να ανηφορίζει από το λιμάνι προς την καλύβα του, κουβαλώντας το κατάρτι της βάρκας του. Το επομένο πρωί εμφανίζεται ο Μανολίνο, που του φέρνει καφέ και μαζί κάνουν σχέδια για μελλοντικές ψαριές. Κατόπιν ο Σαντιάγκο αποκοιμιέται, ονειρευόμενος λιοντάρια που παίζουν στην παραλία.
Διανομή ρόλων
thumb|300px|Ο [[Σπένσερ Τρέισι ως ο Γέρος και ο Φελίπε Πάζος ως Μανολίνο σε σκηνή από την ταινία]]
Παραγωγή
Ο Φρεντ Τσίνεμαν είχε αρχικά επιλεγεί να σκηνοθετήσει την ταινία, αλλά αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Τζον Στάρτζες. Ο προϋπολογισμός παραγωγής ήταν αρχικά 2 εκατομμύρια δολάρια, αλλά αυξήθηκε στα 5 εκατομμύρια δολάρια «σε αναζήτηση κατάλληλης τοποθεσίας για αλιεία». Ο Στάρτζες την αποκάλεσε "τεχνικά την πιο ατημέλητη φωτογραφία που έχω κάνει ποτέ".
Σύμφωνα με τον παραγωγό Χέιγουορντ, ο Χέμινγουεϊ ήταν ευχαριστημένος με την ταινία και είπε ότι: ''είχε μια υπέροχη συναισθηματική ποιότητα και [ήταν] πολύ ευγνώμων και ευχαριστημένος με τη μεταφορά του υλικού του στην οθόνη. Πίστευε ότι ο Τρέισι ήταν υπέροχος ... η φωτογραφία ήταν εξαιρετική ... ο χειρισμός του ψαρέματος με τα μηχανικά ψάρια πολύ καλός. Είχε κάποιες μικρές αντιπάθειες ... αλλά συνολικά ήταν τρομερά ικανοποιημένος και ευχαριστημένος με αυτό. Ο Χέμινγουεϊ ήταν διαβόητος για την αντιπάθειά του για τις περισσότερες κινηματογραφικές προσαρμογές των ιστοριών του, και το 1959, διαφώνησε σιωπηρά με την εκτίμηση του Χέιγουορντ, δηλώνοντας ότι η μόνη προσαρμογή μιας από τις ιστορίες του που του άρεσε ήταν οι Δολοφόνοι''.
Μουσική
Ο βετεράνος συνθέτης Ντιμίτρι Τιόμκιν συνέθεσε και διηύθυνε τη μουσική για την ταινία. Η ηχογράφηση του soundtrack, έγινε με την Warner Brothers Studio Orchestra, το οποίο ηχογραφήθηκε στο αμφιθέατρο του Hollywood Post No. 43, American Legion, στο Χόλιγουντ. Το Billboard ανέφερε ότι η ακουστική στη American Legion ήταν «πολύ ανώτερη από τους περισσότερους χώρους στούντιο στο Χόλιγουντ και παρόμοια με αυτή των καλύτερων αιθουσών συναυλιών». Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας της 21ης ​​Απριλίου 1958, η Columbia πραγματοποίησε ανοιχτές συνεδρίες στο Legion Hall. Το soundtrack κυκλοφόρησε αργότερα τόσο σε στερεοφωνικό όσο και σε μονοφωνικό ήχο από την Columbia Records.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Στάρτζες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κούβα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Περού Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντιμίτρι Τιόμκιν
Πόλεμος μέσω αντιπροσώπων
Ο Πόλεμος μέσω αντιπροσώπων (Prοxy War) είναι σύγκρουση μεταξύ δύο κρατών, χωρίς άμεση εμπλοκή των εμπλεκομένων. Χρησιμοποιείται επίσης για τον πόλεμο που υποκινείται από μεγάλη δύναμη χωρίς να εμπλακεί η ίδια. Αν και ο ορισμός μπορεί να περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές όψεις της ένοπλης αντιπαράθεσης, βασίζεται στο γεγονός ότι δύο διακριτά κράτη χρησιμοποιούν εξωτερικές δυνάμεις για να επιτεθούν στα συμφέροντα ή τα εδάφη του αντιπάλου. Κάτι τέτοιο συνεπάγεται συχνά την επιχειρησιακή μεσολάβηση συμμάχων κατά του αντιπάλου, είτε την βοήθεια προς συμμάχους για την καταπολέμησή του.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Διαμεσολαβητικοί πόλεμοι
Σύμβολο ισότητας (μαθηματικά)
Το σύμβολο ισότητας στα μαθηματικά είναι το ίσον (=) και χρησιμοποιείται για να χωρίσει τα δύο μέλη μιας ισότητας ή μιας εξίσωσης. Για παράδειγμα, τα δύο μέλη της ισότητας 3 · 5 + 6 = 2 · 5 + 11. είναι ίσα, γιατί και τα δύο έχουν τιμή ίση με 21 (21 = 21). Το σύμβολο ίσον χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1557 από τον Ρόμπερτ Ρέκορντ. Στους κώδικες Unicode και ASCII, είναι ο χαρακτήρας U+003D = EQUALS SIGN.
Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά Ισοτητα
Ιωάννης Ταμπακόπουλος
Ο Ιωάννης Ταμπακόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βυτίνα το 1813 και ήταν γιος του ήρωα στρατηγού Νικολή Ταμπακόπουλου και της Αικατερίνης (το γένος Χρηστακοπούλου). Το 1825 έμεινε ορφανός από πατέρα και την ανατροφή του ανέλαβε ο θείος του Βασίλειος Χρηστακόπουλος.
Σπούδασε νομικά και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μαντινείας το 1853 και επανεκλέχθηκε πολλές φορές μέχρι και το 1879. Διετέλεσε έφορος και γραμματέας της Βουλής.
Οίκος του Ιμπελέν
Ο Οίκος του Ιμπελέν, γαλλ. Maison d'Ibelin είναι μία ευγενής οικογένεια, που δραστηριοποιήθηκε από τον 12ο αι. στο Σταυροφορικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Τα μέλη ξεκίνησαν από ταπεινή καταγωγή και ανήλθαν σε έναν από τους πιο σημαίνοντες Οίκους του βασιλείου: κατείχαν διάφορες υψηλές θέσεις και εκτεταμένες κτήσεις στην Παλαιστίνη και στην Κύπρο. Με την πτώση του βασιλείου της Κύπρου τον 15ο αι. η οικογένεια εξαφανίστηκε.