cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυκλοπροπανόλη
Υδροξυαλογόνωση
Με κυκλοπροσθήκη υπαλογονώδους οξέος (HOX) σε κυκλοπροπανόλη, παράγεται αρχικά ασταθής 3-αλο-1,1-προπανοδιόλη, που μετατρέπεται τελικά σε 3-αλοπροπανάλη: 50 px
Ενυδάτωση
Με έμμεση κυκλοπροσθήκη ύδατος σε κυκλοπροπανόλη, παράγεται αρχικά ασταθής 1,1-προπανοδιόλη, που μετατρέπεται τελικά σε προπανάλη: 50 px
Διυδροξυλίωση
Με έμμεση κυκλοπροσθήκη υδροξειδίου του υδρογόνου, παράγεται αρχικά ασταθής 1,1,3-προπανοτριόλη, που μετατρέπεται τελικά σε 3-υδροξυπροπανάλη: 50 px
Αλκοολικά άλατα
1. Αντίδραση με αλκαλιμέταλλα : 50 px 50 px 2. Αντίδραση με αμίδια μετάλλων :: 50 px 50 px 3. Αντίδραση με αιθινικά μέταλλα :: 50 px 50 px 4. Αντίδραση με αντιδραστήρια Grignard :: 50 px 50 px
Υποκατάσταση από αλογόνα
1. Αντίδραση με υδροϊώδιο : 50 px 50 px 2. Αντίδραση με άλλα αλογόνα (X: F, Cl, Br) : 50px 40px 3. Αντίδραση με ισχυρά χλωριωτικά μέσα : 50 px 50 px 50 px 50 px 50 px 50 px
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2007-08
μικρογραφία|Ο Τζιοβάνι ντο Σάντος περνάει στην θέση του Λιονέλ Μέσι στον εκτός έδρας αγώνα της Μπαρτσελόνα απεναντι στην Λεβάντε για την 6η αγωνιστική του πρωταθλήματος στις 9 Σεπτεμβρίου 2007. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2007-08 ήταν το 77ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Ισπανικού πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης για 31η φορά στην ιστορία της. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η Βιγιαρρεάλ, η Μπαρτσελόνα και η Ατλέτικο Μαδρίτης.
Αναφορές
Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Διδακτική της γλώσσας
Η Διδακτική της γλώσσας αναφέρεται στην διδασκαλία και μάθηση μίας ξένης ή δεύτερης γλώσσας. Η διδακτική της γλώσσας είναι ένας κλάδος της εφαρμοσμένης γλωσσολογίας.
Αποτελεί το επιστημονικό αντικείμενο της διδασκαλίας και της εκμάθησης ξένων γλωσσών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα ή το πλαίσιο ιδιωτικών μαθημάτων. Ως θεωρία της διδακτικής πρακτικής, αντικατοπτρίζει την αλληλεπίδραση των θεσμικών, προσωπικών και τεχνικών περιεχομένων της διδασκαλίας ξένων γλωσσών και αντλεί βάσιμες προτάσεις και συστάσεις για τους στόχους της, καθώς και gia το σχεδιασμό κατάλληλων εκπαιδευτικών ρυθμίσεων.
Δήμος Καλαμαριάς
<mapframe text="Όρια Δήμου Καλαμαριάς" width=300 height=300 zoom=13 longitude=22.95 latitude= 40.58 >{ "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q737468","properties": {"title": "Δήμος Καλαμαριάς", "marker-color": "f01080"} }
Ο Δήμος Καλαμαριάς βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Είναι ένας από τους πιο πυκνοκατοικημένους δήμους της Ελλάδας. Χωρίζεται σε συνοικίες, στις οποίες δόθηκαν κυρίως ονομασίες των πατρίδων των Μικρασιατών προσφύγων — πρώτων κατοίκων της Καλαμαριάς: Νέα Κρήνη, Νέα Τούζλα-Καραμπουρνάκι, Νέα Αρετσού, Άγιος Ιωάννης, Βυζάντιο, Βότση, Φοίνικας, Κατιρλί, Κηφισιά, Κουρί, Δέρκων, Μίκρα.
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Ο δήμος συστάθηκε το 1943. Δήμαρχοι από το 1943 έχουν διατελέσει οι εξής:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ο Δήμος Καλαμαριάς είχε 91.518 κατοίκους. Η εξέλιξη του πληθυσμού της Καλαμαριάς έχει ως εξής:
Βυζάντιο
Το Βυζάντιο είναι μία ανατολική περιοχή, του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης. Την ονομασία του Βυζάντιο, την έχει πάρει εξαιτίας των Ελλήνων προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα στην περιοχή. Σήμερα είναι συνοικία του δήμου Καλαμαριάς και αποτελεί το δυτικό σύνορο του δήμου με το δήμο Θεσσαλονίκης. Η περιοχή του Βυζαντίου είναι μικρή σε έκταση, συγκριτικά με τις υπόλοιπες περιοχές του δήμου, όπως του κέντρου της Καλαμαριάς ή της Νέας Κρήνης,
Side By Side: Don't Want to Know If You Are Lonely
Το "Don't Want To Know If You Are Lonely" είναι ένα single της αποκλειστικής σειράς "Side by Side". Κυκλοφόρησε την Record Store Day του 2011 από την Warner Bros. Records. Το single περιέχει το τραγούδι "Don't Want to Know If You Are Lonely" όπως το ερμήνευσαν οι Hüsker Dü στη μια μεριά, και μια διασκευή των Green Day στην άλλη.
Side A
"Don't Want to Know If You Are Lonely" (Hüsker Dü) - 3:29
Side B
"I Don't Wanna Know If You Are Lonely" (Green Day) - 2:41
Δήμος Καλαμαριάς
Παραπομπές
Καλαμαριας
Side By Side: Don't Want to Know If You Are Lonely
Side B
Κατηγορία:EP Κατηγορία:Singles του 1986
Μαργαρίτα του Σουασσόν, βασίλισσα της Αρμενίας
Η Μαργαρίτα του Σουασσόν (πέθανε πριν τις 4 Ιουλίου 1381) Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1373 - 1375) σαν σύζυγος του Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας ήταν κόρη του Τζων του Σουασσόν και της Μαρίας του Μίλμαρς.
Βιογραφία
Ο πρώτος της γάμος κράτησε λίγο και ο πρώτος σύζυγος της πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Μάιο του 1369 στην Κύπρο τον Λέων νόθο γιο του Ιωάννη Κοντόσταυλου της Κιλικίας και της Σολντάνε, κόρης ενός βασιλιά της Γεωργίας. Ο σύζυγος της κλήθηκε να κυβερνήσει το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1373), η Μαργαρίτα στέφθηκε βασίλισσα μαζί με τον Λέων στις 14 Σεπτεμβρίου. Ο Λέων ΣΤ΄ και η Μαργαρίτα απέκτησαν μια κόρη την Μαρία, η οικογένεια πήγε εξορία στην Αίγυπτο όταν οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την πρωτεύουσα του βασιλείου τους (1375). Η αντιμετώπιση που είχε η πρώην βασιλική οικογένεια από τους Μαμελούκους ήταν σχετικά καλή.
Τον Αύγουστο του 1377 ο Λέων Ε΄ συνάντησε τον Φραγκισκανό μοναχό Τζων Νταρντέλ στον δρόμο του για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, τον πλησίασε και μπήκε στην υπηρεσία του σαν γραμματέας. Ο Νταρντέλ μετά την επιστροφή του έθεσε στους Ευρωπαίους ηγεμόνες το θέμα της ελευθερίας του Λέων ΣΤ΄, έπεισε τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό με πολύτιμους λίθους και ασημικά (1382). Όταν απελευθερώθηκε ο Λέων η Μαργαρίτα είχε ήδη πεθάνει λίγο μετά την κόρη της Μαρία στο Κάιρο (1381), τάφηκαν μαζί στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Κάιρο. Ο σύζυγος της πήγε στην Ισπανία και ο βασιλιάς Ιωάννης Α΄ τον διόρισε λόρδο της Μαδρίτης, αργότερα πήγε στο Παρίσι όπου και πέθανε (1393).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Αρμενίας
Ηλίας Παπαηλιού
Ο Ηλίας Παπαηλιού (1882 - 20 Μαΐου 1960) ήταν Έλληνας νομικός.
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και πέθανε στην Αθήνα. Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθηνών (1902). Δικηγόρος (1902-1907). Εισήλθε στον δικαστικό κλάδο το 1907. Αρεοπαγίτης το 1931. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου (1948-1953). Υπουργός Δικαιοσύνης (6 Ιανουαρίου-23 Μαρτίου 1950) στην κυβέρνηση Ι. Θεοτόκη. Πέθανε τον Μάιο του 1960 και κηδεύτηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο, χωρίς τιμές, σύμφωνα με την επιθυμία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου
Ταμίλ Ναντού
Η Ταμίλ Ναντού είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Πρόκειται για την πρώην Ομόσπονδη Πολιτεία Μανδράς που τον Αύγουστο του 1968 έλαβε το σημερινό όνομα που σημαίνει "Χώρα των Ταμίλ".
Βρίσκεται στο νοτιότερο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας. Η συνολική της έκταση είναι 130.058 τ.χλμ., (όσο περίπου η Ελλάδα), και ενώ ο πληθυσμός της, το 1981, ήταν 48.297.456, σήμερα υπολογίζεται περίπου στους 66.400.000 κατοίκους.
Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Τσεννάι, πρώην Μαντράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Παιανία
Η Παιανία (τέως Λιόπεσι) είναι προάστιο και πόλη της Ανατολικής Αττικής στην κοιλάδα των Μεσογείων. Εντοπίζεται στις ανατολικές παρυφές του Υμηττού, σε υψόμετρο 200 μ. περίπου, σε απόσταση 17 χιλιομέτρων ανατολικά των Αθηνών και 4 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Παλλήνης. Κατέχει μεγάλη αγροτική έκταση λόγω παλαιοτέρων απαλλοτριώσεων των γειτονικών αγροκτημάτων Καρελά, Βραώνος, Παλλήνης, Βακαλόπουλου κ.ά. Είναι τόπος καταγωγής του Δημοσθένη, του Ρίνωνα (πολιτικού και στρατηγού), του Καλλικράτη, του Φίλωνα (κήρυκα της Δήλου) και λοιπών επιφανών αττικών κατοίκων.
Η πόλη των 42.762 στρεμμάτων εκτείνεται μέχρι και τις εγκαταστάσεις του Διεθνούς Αεροδρομίου "Ελ. Βενιζέλος", ενώ εντός των διοικητικών της ορίων διέρχεται και η Αττική Οδός. Οι κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ανέρχονταν σε 13.013, ενώ μετά τα έργα που πραγματοποιήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή αναμενόταν να φτάνουν περί τις 18.000. Αυτό σημαίνει ότι το 2001 σε κάθε τ.χλμ. αντιστοιχούσαν 304 κάτοικοι και σήμερα ακόμη περισσότεροι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο Δήμος Παιανίας έχει πληθυσμό 28.036 κατοίκους.
Αρχαιότητα
Η ονομασία Παιανία είναι αρχαιοελληνική και αποτελεί το όνομα ενός από τους πλουσιότερους Δήμους της αρχαίας Αθήνας, του Δήμου Παιανίας. Στην αρχαιότητα ο Δήμος αυτός διακρίνονταν στην "Υπένερθεν Παιανία" και στην "Καθύπερθεν Παιανία" καλούμενος συχνά και "Δήμος Παιανιεύς", (όπως δηλαδή ο Πειραιάς, Πειραιεύς), ενώ ο κάτοικος ονομαζόταν Παιανεύς. Η αρχαία Παιανία ήταν πατρίδα πολλών μεγάλων Αθηναίων ανδρών όπως του ρήτορα Δημοσθένη, η περίοδος μεγάλης ακμής της ήταν από τον 5ο έως τον 3ο αιώνα π.χ. τότε ήταν ένας από τους 5 μεγαλύτερους δήμους της Αττικής. Μετά τον 3ο π.Χ. αιώνα άρχισε σταδιακά η παρακμή της αλλά δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ.
Νεώτερη ιστορία
Την περίοδο της Λατινοκρατίας (1204-1453) ακολούθησε στα Μεσόγεια μεγάλη κάθοδος Αρβανιτών που συνεβίωσαν με τους αυτόχθονες Παιανείς μετατρέποντας το όνομα της αρχαίας πόλης σε "Λιόπεσι", ονομασία αρβανίτικης προέλευσης. Οι νέοι Αρβανίτες άποικοι ήρθαν ύστερα από απαίτηση των Λατίνων κυριάρχων της περιοχής του ενετικού δουκάτου των Αθηνών που ζητούσαν εργατικά χέρια για τα χωράφια, αφομοιώθηκαν με τους παλιότερους κατοίκους και την ιστορία τους. Η ονομασία Λιόπεσι προέρχεται από τον Αρβανίτη χωροδεσπότη εποικιστή του 15ου αι. Yorgi Lopesi όπως αυθεντικά μαρτυρείται από οθωμανικό κατάστιχο των ετών 1507-1528 της Σόφιας και δημοσιεύεται στην έγκριτη πραγματεία "Rural and Urban population in the Sancak of Euripos" της Ευαγγελίας Μπαλτά - Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Βλ. και Ευάγγελος Ανδρέου, Κληρονομιά φωτός και δακρύων (ντοκιμαντέρ) Έκδ. Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης, 2012)
Οι Λιοπεσιώτες είχαν μεγάλη συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 όπου ανέδειξαν ονομαστούς οπλαρχηγούς, όπως τον Γιάννη Ντάβαρη, τον Αναγνώστη Ντάβαρη κ.ά, με πολλούς αγώνες απέναντι στους Τούρκους και στην πολιορκία της Ακρόπολης.
Η επίσημη μετονομασία σε Παιανία έγινε επίσημα με βασιλικό διάταγμα του 1915 αλλά η προηγούμενη αρβανίτικη ονομασία Λιόπεσι υπήρχε στην τοπική διάλεκτο των κατοίκων μέχρι και τη δεκαετία του 1970.
Ο κάτοικος της περιοχής ονομάζεται Παιανεύς και στη νεοελληνική Παιανέας-Παιανέα (ή απλά κάτοικος Παιανίας), ενώ στον πληθυντικό αποκαλούνται Παιανείς.
Χαρακτηριστικά
Η πόλη είναι οικοδομημένη στις παρυφές του Υμηττού, περιτριγυρισμένη από καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Η περιοχή είναι άνυδρη με κλίμα ξηρό και μεσογειακό. Η χλωρίδα συνίσταται κυρίως σε αμπελώνες, ελαιόδενδρα και λοιπά καλλιεργήσιμα είδη.
Το 2004 με την εγκατάσταση του Διεθνούς Αεροδρομίου "Ελ. Βενιζέλος" στην καρδιά των Μεσογείων και με τα έργα που επακολούθησαν απέκτησε καλή συγκοινωνιακή σύνδεση με τις γειτονικές περιοχές και την Αθήνα. Συγκεκριμένα απέκτησε πρόσβαση στην Αττική Οδό και την Περιφερειακή Υμηττού, στον Προαστιακό Σιδηρόδρομο και στο Αττικό Μετρό μέσω της στάσης "Παιανία-Κάντζα".
Οι αυτόχθονες κάτοικοι ασχολούνται μέχρι και σήμερα με την αμπελουργία, την ελαιουργία και την κτηνοτροφία, ενώ από το 2004 και έπειτα έχει παρατηρηθεί αύξηση του πληθυσμού από αστούς που αναζητούν κατοικία. Ο αυξανόμενος πληθυσμός της πόλης θέτει τα θεμέλια για μια πολιτιστική και οικονομική ανάδειξη της περιοχής μέσα από ανέγερση πνευματικού κέντρου, αθλητικών εγκαταστάσεων και βελτίωση των μορφωτικών δεικτών του πληθυσμού, χωρίς ωστόσο να χάνει την ιστορία της στην οικονομία της καλλιέργειας. Το εισοδηματικό επίπεδο των κατοίκων σήμερα θεωρείται από αστικό έως υψηλό καθώς πολλοί κάτοικοι έχουν κτηματική περιουσία σε όλη την Αττική. Παρά ταύτα, μετά το 2004 οι νέες κατοικίες αλλά και η αγορά ενοικίων έχουν αρχίσει να προσεγγίζουν αξίες προσκείμενων προς την Αθήνα περιοχών.
Αξιοθέατα και ιδρύματα της Παιανίας
Το σπήλαιο Κουτούκι είναι το μεγαλύτερο από τα 60 σπήλαια της Αττικής, βρίσκεται σε υψόμετρο 510 μ. ανατολικά του Υμηττού και ανήκει στον δήμο Παιανίας. Εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από τον Γιάννη και την Άννα Πετροχείλου της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας το 1954, έχει κατακόρυφο ύψος 38,5 μ. και μήκος διαδρόμων 350 μ. περίπου διακοσμημένο από σταλακτίτες και σταλαγμίτες.
Ο ιερός ναός της Ζωοδόχου Πηγής - ένα από τα σημαντικότερα μνημεία αγιογραφίας του Φώτη Κόντογλου - είναι η μεγαλύτερη εκκλησία στο κέντρο της πόλης στην πλατεία βασιλέως Κωνσταντίνου. Η οικοδόμηση (1902-1905) και η αγιογράφησή της έγιναν με οικονομικές δαπάνες των ίδιων των κατοίκων της Παιανίας. Πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Αθανάσιος. Στη μνήμη του, 2 Μαΐου, διοργανώνονται οι κεντρικές παραδοσιακές δημοτικές, εκκλησιαστικές, πολιτιστικές και ψυχαγωγικές γιορτές, πανελλήνιας εμβέλειας. thumb|Κτίρια της περιόδου της Τουρκοκρατίας στο [[Μουσείο Βορρέ.]] Το Μουσείο Βορρέ είναι ένα πολιτιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε το 1983 με σκοπό την ανάδειξη της ελληνικής τέχνης και του πολιτισμού, ιδρύθηκε από τον Ίωνα Βορρέ διεθνούς φήμης συλλέκτη έργων τέχνης που είχε διατελέσει και δήμαρχος της Παιανίας (1991-1998) με δωρεά του προς το ελληνικό κράτος. Τα 18 στρέμματα του μουσείου περιλαμβάνουν 6.000 εκθέματα τα οποία καλύπτουν μια ευρεία χρονική περίοδο της ελληνικής ιστορίας και τέχνης.
Η Δημοσθένειος Βιβλιοθήκη με δωρεάν υπηρεσίες στους πολίτες βρίσκεται στην πλατεία Δημοσθένους, ελάχιστα μέτρα νοτιότερα από την κεντρική πλατεία Βασιλέως Κωνσταντίνου. Τα 6.000 βιβλία της καλύπτουν πληροφορίες σχετικά με την ευρύτερη ιστορία και λαογραφία της περιοχής, θέματα θρησκείας, θετικών επιστημών, τέχνης και λογοτεχνίας.
Το Ιστορικό Εκκλησιαστικό Μουσείο "Η Γέννηση του Χριστού" ιδρύθηκε ως Ν.Π.Δ.Δ. και στεγάζεται στο παλαιό 2ο Δημοτικό Σχολείο Παιανίας. Περιλαμβάνει εικόνες, Λειτουργικά σκεύη, Λειτουργικά βιβλία, εκκλησιαστικά αντικείμενα καθώς και ένα φωτογραφικό "οδοιπορικό" του ιστορικού ναού (19ος αι.) της "Χριστουγέννησης", που υπήρξε ο πρώτος μητροπολιτικός ναός της πόλης μετά την απελευθέρωση, στην πλατεία Οπλαρχηγού Γιάννη Ντάβαρη. Στη "Χριστουγέννηση" ιερούργησαν επιφανείς κληρικοί του 18ου-19ου αιώνα, ο Χατζη παπα Αναστάσης Χούντας, ηγούμενος της Μονής Αγίου Ιωάννη Κυνηγού (των "Φιλοσόφων") του Υμηττού, ο παπα-Χαράλαμπος Ιωάννη Παπακωνσταντίνου-Χούντας και ο παπα-Ιωσήφ Κώστας Χούντας, μετέπειτα ηγούμενοι της Μονής Πεντέλης, κ.ά.
Το Λύκειο των Ελληνίδων, με ενδιαφέρουσα λαογραφική συλλογή έργων της τοπικής παράδοσης και λειτουργία καλλιτεχνικών τμημάτων χορού, αγιογραφίας, κ.λπ. Δραστηριοποιείται σε προγράμματα εορτών, σε κοινωνικές και επιμορφωτικές διοργανώσεις και εκδίδει το περιοδικό Ρόδακες.
Επίσης, μέχρι το 2009 λειτούργησε η στέγη της λαογραφικής συλλογής Αλέξανδρου Πηλιούνη που ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Αλέξανδρο Πηλιούνη, γόνο παλιάς οικογένειας γαιοκτημόνων της Παιανίας σε κεντρικό τμήμα της πόλης με χιλιάδες εκθέματα που αφορούν έργα τέχνης, οικιακά σκεύη, αγροτικά εργαλεία, υφαντικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται στην περιοχή των Μεσογείων εδώ και αιώνες.
Ταφικό μνημείο Αγ. Σάββα Χαλ(λ)ιδούς
Σημαντικό αρχαιολογικό εύρημα των νεώτερων χρόνων αποτελεί το Ταφικό μνημείο / οστεοφυλακείο του Ναού Αγίου Σάββα, στην περιοχή Αγίου Νικολάου-Χαλλιδού, στην Παιανία. Ο μονόχωρος Ναός του Αγίου Σάββα, από μακρού παραμελημένος, αναδείχθηκε το 2011 ως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μνημείο ιστορικού τρικλήτου κεντρικού ναού στην περιοχή του Αγίου Νικολάου Παιανίας, όπου στα μεταβυζαντινά χρόνια και μέχρι τα τέλη του 17ου αι. υπήρχε οικισμός των παλαιών Λιοπεσιωτών Αρβανιτών. Ο Ναός ήταν αγιογραφικά κατάγραφος και κάτω από το δάπεδο του μεσαίου κλίτους του υπήρχε το αποκαλυφθέν οστεοφυλακείο.
Αγώνες στη μνήμη Γιάννη Σκιαδά
Το 1950 η διοίκηση του Παναθηναϊκού σε συνεργασία με την τότε Κοινότητα Παιανίας αποφάσισε την καθιέρωση ετήσιων πανελλήνιων αγώνων ανωμάλου δρόμου και ποδηλασίας, μέσα στην κωμόπολη της Παιανίας (Λιόπεσι), αφιερωμένους στη μνήμη Ιωάννη Σκιαδά με τη συμμετοχή κορυφαίων πρωταθλητών, βαλκανιονικών και ολυμπιονικών, ανάμεσά τους οι: Δημήτρης Δερβένης, Βασίλης Μαυραπόστολος, Γιώργος Καραγιώργος, Γεώργιος Παπαβασιλείου, Σπήλιος Ζαχαρόπουλος, ο πρωταθλητής της ποδηλασίας Γιώργος Πρίφτης, κ.ά. Μέχρι και τη δεκαετία του 1960 συμμετείχε τιμητικά στις επιδόσεις των επάθλων ο Γρηγόρης Λαμπράκης.
Στη δεκαετία του 1990 ο Δήμος Παιανίας τοποθέτησε στην πόλη τη μαρμάρινη προτομή του Ιωάννη Σκιαδά, έργο του γλύπτη Νικόλαου Παυλόπουλου (Νικόλα).
Οι αγώνες διακόπηκαν το 2004 λόγω οικονομικής δυσπραγίας του Παναθηναϊκού και επανασυστάθηκαν το 2015 ως «Σκιάδεια» με τη διοργάνωση του Δήμου Παιανίας, κυρίως ως τοπική αθλητική γιορτή των νέων.
Αεροδρόμιο του Μπρίντιζι-Καζάλε
Το Αεροδρόμιο του Μπρίντιζι-Καζάλε (ιταλικά: Aeroporto di Brindisi-Casale), γνωστό και ως Αεροδρόμιο του Σαλέντο (ιταλικά: Aeroporto del Salento), είναι ένα πολιτικό αεροδρόμιο κοντά στο Μπρίντιζι της νότιας Ιταλίας. Αποτελεί έδρα της τοπικής αεροπορικής εταιρείας Air Vallée.
Παραπομπές
Μπρίντιζι
Κωνσταντίνος Ποδοπάγουρος
Ο Κωνσταντίνος ο Ποδοπάγουρος (πέθανε στις 25 Αυγούστου 766) ήταν υψηλόβαθμος βυζαντινός αξιωματούχος και με τον αδελφό του Στρατήγιο ήταν οι ηγέτες συνωμοσίας εναντίον του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ (741-775).
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου
Στοίχημα του άθεου
Το στοίχημα του άθεου, έγινε γνωστό από τον φιλόσοφο Μάικλ Μάρτιν, ο οποίος το δημοσίευσε το 1990 στο βιβλίο του Αθεϊσμός: Μια Φιλοσοφική Δικαιολόγηση και ήταν η αθεϊστική απάντηση στο στοίχημα του Πασκάλ σχετικά με την ύπαρξη του θεού.
Μια εκδοχή του αθεϊστικού στοιχήματος, ισχυρίζεται πως από την στιγμή που ένας καλός και πανάγαθος θεός, ανταμοίβει τις καλές πράξεις, και πως αν θεος δεν υπάρχει, οι καλές πράξεις θα αφήσουν θετική μνήμη για κάποιον στο κόσμο αφού πεθάνει, κάποιος θα πρέπει να ζήσει μια καλή ζωή, κάνοντας καλές πράξεις χωρίς να είναι θρήσκος. Μια άλλη εκδοχή, ισχυρίζεται πως ο θεός θα ανταμείψει ένα έντιμο άπιστο, μια ανταμοιβή που θα μπει σε κίνδυνο σε περίπτωση που μετατραπει σε ανέντιμο «πιστό» στα μάτια του Θείου.
Εξήγηση
Το στοίχημα δηλώνει πως αν κάποιος πρέπει να ακολουθήσει τις πιθανότητες που έχει, πρέπει να διαλέξει μια από τις πάρακάτω εκδοχές:
Με βάση τους πιο πάνω πίνακες, ο Μάρτιν ισχυρίζεται πως η επιλογή να ζήσει κάποιος καλή ζωή είναι καλύτερη από το να ζήσει κακή ζωή, ανεξάρτητα από το αν πιστεύει στον θεό ή όχι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθεϊσμός
Μέλπω (ταινία)
Η Μέλπω είναι μια ελληνική, κωμική ταινία του 1958, σε σενάριο Γιώργου Γιαννακόπουλου, σκηνοθεσία Φρίξου Ηλιάδη και σε παραγωγή Σάββας Φιλμ. Πρωταγωνιστεί η Σπεράντζα Βρανά.
Η ταινία έκοψε 8.862 εισιτήρια, και κατέλαβε την 23η θέση από τις 31 ταινίας της σεζόν 1957-58.
Πλοκή
Η ταινία αναφέρεται στη Μέλπω, μια αισθησιακή γυναίκα, που παίζει με τις καρδιές των αντρών.
Παραγωγή
Η Μέλπω κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1957-1958 και, κόβοντας 8.862 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 23η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ουμάν
Η Ουμάν (ουκ. Умань) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Τσερκάσσι. Βρέχεται από τους ποταμούς Καμένκα και Ουμάνκα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 86,9 χιλιάδες κατοίκους (το 2012).
Ιστορία
Η άνοδος στην εξουσία των Γκαϊνταμάκ έφερε και στην κατάκτηση της πόλης. Οι διοικητές των ανταρτών που βρίσκονταν εκεί, ο Μαξίμ Ζελεζνιάκ και ο Γκόντα συνελήφθησαν. Ο Γκόντα μάλιστα εκτελέστηκε. Η διάρκεια της εκτέλεσης ήταν 7 μέρες. Κάηκαν τα οστά του, τα παπούτσια του, το δέρμα του και μόνο η παρέμβαση των ρωσικών αρχών σταμάτησε αυτή τη βαρβαρότητα.
Το 1941, η πόλη είχε κατακτηθεί από τους Γερμανούς μετά την ήττα του Κόκκινου Στρατού στη Μάχη της Ουμάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Εβραϊκοί τόποι προσκυνήματος
Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (πορτογαλικά: São Tomé e Príncipe, ΔΦΑ: //, απόδοση: Σάου Τουμέ ι Πρίνσιπι, επίσημη ονομασία: Λαϊκή Δημοκρατία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε) είναι νησιωτικό κράτος στον Κόλπο της Γουινέας. Στα ελληνικά, η ονομασία του κράτους σημαίνει Άγιος Θωμάς και Πρίγκιπας.
Πρόκειται για τη δεύτερη μικρότερη σε έκταση χώρα στην Αφρική. Αποτελείται από δύο νησιά, το Σάο Τομέ και το Πρίνσιπε, με συνολική έκταση 1.001 τ.χλμ. που απέχουν μεταξύ τους 140 χιλιόμετρα και βρίσκονται περίπου 250 και 225 χλμ., αντίστοιχα, ανοιχτά της βορειοδυτικής ακτής της Γκαμπόν. Και τα δύο νησιά είναι μέρος μιας ανενεργού ηφαιστειακής οροσειράς. Το Σάο Τομέ, το μεγαλύτερο, νότιο νησί, βρίσκεται σχεδόν ακριβώς στον ισημερινό. Έλαβε το όνομά του από τον Άγιο Θωμά, καθώς οι Πορτογάλοι εξερευνητές ανακάλυψαν το νησί την ημέρα της γιορτής του.
Ανεξαρτητοποιήθηκε από την Πορτογαλία το 1975.
Γεωγραφία
μικρογραφία|αριστερά|Χάρτης
Τα νησιά του Σάο Τομέ και του Πρίνσιπε βρίσκονται στον Ισημερινό και στον Ατλαντικό Ωκεανό περίπου 300 και 250 χιλιόμετρα αντίστοιχα, στα ανοικτά της βορειοδυτικής ακτής της Γκαμπόν, συγκροτώντας τη μικρότερη χώρα στην Αφρική. Αμφότερα τα νησιά αποτελούν τμήμα ηφαιστειακής οροσειράς, η οποία συμπεριλαμβάνει τα νησιά Αννομπόν στα νοτιοανατολικά, Μπιόκο στα βορειοανατολικά (και τα δύο νησιά αποτελούν τμήμα της Ισημερινής Γουινέας και το Όρος Καμερούν στις δυτικές ακτές της Αφρικής.
Το νησί Σάο Τομέ είναι το πιο ορεινό από τα δύο νησιά, με ψηλότερο σημείο τα 2.024 μ. Το Πρίνσιπε έχει πλούσια δάση και εύφορο έδαφος.
Το κλίμα είναι τροπικό, θερμό και υγρό, με τη μέση θερμοκρασία να διαμορφώνεται ετησίως περίπου στους 27 °C (80 °F) με μικρές διαφορές από ημέρα σε ημέρα. Η θερμοκρασία σπανίως ξεπερνά τους 32 °C. Στα υψηλότερα σημεία, η θερμοκρασία είναι γύρω στους 20 °C (68 °F) και γενικά τη νύχτα επικρατεί δροσιά. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 5 μ. στις νοτιοδυτικές πλαγιές ως 1 μ. στα βόρεια, χαμηλότερα εδάφη. Η περίοδος των βροχών διαρκεί από τον Οκτώβριο ως τον Μάιο.
Ο Ισημερινός βρίσκεται ακριβώς στα νότια του νησιού Σάο Τομέ, περνώντας ή ευρισκόμενος κοντά στο νησάκι με το όνομα Ιλιέου ντας Ρόλας (Ilhéu das Rolas).
Ιστορία
μικρογραφία|110px|Ο θυρεός του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε κατά την αποικιακή περίοδο
Η χώρα ανακαλύφθηκε και αποικίστηκε από την Πορτογαλία στα τέλη του 15ου αιώνα. Η ίδρυση του πρώτου οικισμού συντελέστηκε το 1493 από τον Αλβάρο Καμίνια. Το 1500 εποικίστηκε και το Πρίνσιπε. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν «ανεπιθύμητοι» (κυρίως Εβραίοι), οι οποίοι είχαν σταλεί εκεί από την Πορτογαλία.
Οι Πορτογάλοι ξεκίνησαν το εμπόριο σκλάβων, οι οποίοι εργάζονταν σε φυτείες ζαχαροκάλαμου. Ως αποτέλεσμα, στα μέσα του 16ου αιώνα, το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε ήταν πρώτη εξαγωγός χώρα ζάχαρης. Τον 19ο αιώνα η ζάχαρη αντικαταστάθηκε από φυτείες κακάο και καφέ (rocas), οι οποίες αποτελούσαν ιδιοκτησία μεγάλων πορτογαλικών εταιρειών. Έτσι, ως το 1908 η χώρα ήταν πρώτη σε παραγωγή κακάο, κάτι που σε μεγάλο βαθμό ισχύει μέχρι σήμερα. Το 1876 καταργήθηκε επίσημα η δουλεία ωστόσο η καταπίεση των εργατών συνεχίστηκε και τον εικοστό αιώνα, με κορύφωμα τις ταραχές του 1953 κατά τις οποίες εκατοντάδες Αφρικανών εργατών σκοτώθηκαν σε συμπλοκή με τα αφεντικά τους (που ήταν Πορτογάλοι). Τα γεγονότα εκείνα έμειναν στην ιστορία της νησιωτικής χώρας ως "Η Σφαγή της Μπατεπά" και η επέτειος από τη σφαγή τιμάται επίσημα από την κυβέρνηση ως εορτή.
Ως τα τέλη της δεκαετίας του '50, ομάδα ανθρώπων από το Σάο Τομέ ίδρυσαν το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (MLSTP), που μετέφερε τελικά την έδρα του στη γειτονική Γκαμπόν. Έπειτα από την ανατροπή της δικτατορίας του Καετάνο στην Πορτογαλία, τον Απρίλιο του 1974 το νέο καθεστώς υποσχέθηκε να δώσει ανεξαρτησία σε όλες τις αποικίες. Τον Νοέμβριο του 1974, αντιπρόσωποι της νέας στρατιωτικής κυβέρνησης της Πορτογαλίας συναντήθηκαν στο Αλγέρι με το MLSTP και σύναψαν συμφωνία για τη μεταφορά της κυριαρχίας. Έπειτα από μικρή περίοδο προσωρινής διακυβέρνησης, στις 12 Ιουλίου του 1975 η χώρα ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος. Πρώτος Πρόεδρος εξελέγη στις 12 Δεκεμβρίου του 1975 ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα, Γενικός Γραμματέας του MLSTP (επανεξελέγη από τη Βουλή το 1985). Το 1978 η χώρα απειλήθηκε με εισβολή από μισθοφόρους. Στρατεύματα της Κούβας και της Αγκόλας ενίσχυσαν το κράτος και αποσόβησαν τον κίνδυνο εισβολής. Τον Σεπτέμβριο του 1979 ο Μιγκέλ Τροβοάντα κατηγορήθηκε για σχεδιασμό πραξικοπήματος. Τον Μάρτιο του 1988 απέτυχε κι άλλη απόπειρα εισβολής.
μικρογραφία|αριστερά|240px|Το σημείο από το οποίο διέρχεται ο Ισημερινός, στο Νησάκι ντας Ρόλας (Ιλιέου ντας Ρόλας) στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Μετά τα τέλη της δεκαετίας του ' 80 και σταδιακά το κράτος έγινε πολυκομματική δημοκρατία. Υπήρξε μία από τις πρώτες αφρικανικές χώρες που εφήρμοσε τον πολυκομματισμό, το 1990. Αυτό εγκρίθηκε σε δημοψήφισμα, στις 22 Αυγούστου του 1990. Οι πρώτες ελεύθερες εκλογές διεξήχθησαν στις 20 Ιανουαρίου (βουλευτικές) και στις 3 Μαρτίου (προεδρικές) του 1991 σε κλίμα ελευθερίας και χωρίς να σημειωθούν περιστατικά βίας. Παρά το γεγονός αυτό, ο ανταγωνισμός μεταξύ των κομμάτων επέφερε ένταση, με αποκορύφωμα, δύο πραξικοπήματα το 1995 και το 2003.
Στις προεδρικές εκλογές του 1991 πρόεδρος εξελέγη ο πρώην πρωθυπουργός, Μιγκέλ Τροβοάντα, ο οποίος ήταν εξόριστος από το 1986 και είχε κατέλθει ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Ο Τροβοάντα αναδείχθηκε νικητής και των εκλογών της 11 και 21 Ιουλίου του 1996.
Τον Ιούλιο του 2001 πρόεδρος εξελέγη ο υποψήφιος της Ανεξάρτητης Δημοκρατικής Δράσης, Φραντίκε ντε Μενέζες, από τον πρώτο γύρο. Ορκίστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2001. Τον Μάρτιο του 2002 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές και για τα επόμενα τέσσερα έτη, σχηματίστηκαν πολλές κυβερνήσεις με επικεφαλής την Αντιπολίτευση, οι οποίες υπήρξαν βραχύβιες. Η περίοδος συγκατοίκησης στην κυβέρνηση έλαβε τέλος τον Μάρτιο του 2006, οπότε στις εκλογές κέρδισε πλειοψηφία εδρών στην Εθνοσυνέλευση ο προσκείμενος στον πρόεδρο συνασπισμός. Έτσι, σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση.
Τον Ιούλιο του 2003, όταν ο πρόεδρος ντε Μενέζες επισκεπτόταν την Αμπούτζα της Νιγηρίας, ομάδα στρατιωτικών με επικεφαλής τον ταγματάρχη Φερνάντου Περέιρα κατέλαβαν την εξουσία με αναίμακτο πραξικόπημα, επικαλούμενοι τη διαφθορά. Η πρωθυπουργός Μαρία ντας Νέβες τέθηκε υπό περιορισμό και διαλύθηκε η Βουλή. Έπειτα από μερικές ημέρες διαπραγματεύσεων στις οποίες μεσολάβησαν Πορτογάλοι, Νιγηριανοί και Αμερικανοί διπλωμάτες, οι πραξικοπηματίες συμφώνησαν για την επιστροφή του ντε Μενέζες υπό τον όρο ότι θα εξασφάλιζαν ασυλία.
Στις 30 Ιουλίου του 2006 επανεξελέγη ο πρόεδρος ντε Μενέζες, καθώς νίκησε δύο άλλους υποψηφίους, μεταξύ των οποίων και τον γιο του πρώην Προέδρου, Πατρίς Τροβοάντα. Οι πρώτες τοπικές εκλογές από το 1992 διεξήχθησαν στις 27 Αυγούστου του 2006 και χαρακτηρίστηκαν από την κυριαρχία των μελών του κυβερνώντος συνασπισμού.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2011, επέστρεψε στο ύπατο αξίωμα ο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα και τον Δεκέμβριο του 2012 ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γκαμπριέλ Κόστα.
Δημογραφία
μικρογραφία|200px|Παραλιακό εστιατόριο στο Σάο Τομέ
Από το σύνολο των κατοίκων της νησιωτικής χώρας, περίπου το 95% ζει στο νησί Σάο Τομέ και το υπόλοιπο 5% στο νησί Πρίνσιπε. Όλοι προέρχονται από διαφορετικές εθνικές ομάδες, που ήρθαν στα νησιά για πρώτη φορά το 1485. Επτά εθνοτικές ομάδες είναι γνωστές:
μικρογραφία|170px|δεξιά|Κορίτσια του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Θρησκεία
Περίπου το σύνολο του πληθυσμού είναι Χριστιανοί Ρωμαιοκαθολικοί, Ευαγγελικοί Προτεστάντες ή Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας. Επίσης, υπάρχουν 693 Μάρτυρες του Ιεχωβά. καθώς και μια μειονότητα μουσουλμάνων.
Γλώσσα
Παρά το γεγονός ότι είναι μικρή χώρα, στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε ομιλούν πορτογαλικά ως επίσημη γλώσσα (95%) και επίσης μιλούν τη Forro, Κρεολική γλώσσα (85%), την Angolar (3%) και τη γλώσσα του Πρίνσιπε (0,1%). Στα σχολεία διδάσκεται και η γαλλική γλώσσα, καθώς η χώρα μεταξύ άλλων είναι μέλος του Francophonie.
Οικονομία
Από τον 19ο αιώνα, η οικονομία βασιζόταν στη γεωργία. Οι φυτείες που ήταν πορτογαλικής ιδιοκτησίας καταλάμβαναν το 90% του καλλιεργημένου εδάφους. Κύριο προϊόν είναι το κακάο, που σχεδόν (95% των εξαγωγών) μονοπωλεί τις εξαγωγές της χώρας. Εξάγονται επίσης κόπρα, καφές και φοινικέλαιο.
Η χώρα αναγκάζεται και εισάγει πολλά είδη τροφίμων. Εκτός από τη γεωργία, οι κάτοικοι ασχολούνται με την αλιεία και με τη βιομηχανία σε λιγότερο βαθμό. Οι βιομηχανίες στο κράτος αφορούν την επεξεργασία τροφίμων. Επίσης, γίνεται προσπάθεια να βελτιωθεί η τουριστική υποδομή και να αυξηθεί η τουριστική κίνηση.
Η Πορτογαλία παραμένει ο κυριότερος εμπορικός εταίρος. Εισάγονται κυρίως από την ΕΕ φαγητό, μηχανήματα και είδη εξοπλισμού.
Νόμισμα της χώρας είναι το ντόμπρα.
Στη διάρκεια του 2003 η αφρικανική νησιωτική χώρα συμφώνησε με τη Νιγηρία να διανείμουν μεταξύ τους τα έσοδα από το πετρέλαιο που βρέθηκε στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στα δύο κράτη. Ιδρύθηκε Κοινή Ανώτατη Αρχή αρμόδια για την έρευνα πετρελαίου στο διαφιλονικούμενο Κόλπο της Γουινέας. Τον Απρίλιο του ιδίου έτους οι δύο χώρες άρχισαν τον πλειστηριασμό για την παραχώρηση δικαιωμάτων έρευνας σε 9 περιοχές της κοινής τους ζώνης ναυσιπλοΐας. Οι συμφωνίες αυτές υπολογίστηκε ότι θα απέφεραν περίπου 100 εκατομ. δολάρια στο αρχιπέλαγος, διπλασιάζοντας τον ετήσιο προϋπολογισμό.
Πολιτική
δεξιά|200px|μικρογραφία|Το Προεδρικό Μέγαρο
Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, η οποία απαρτίζεται από 55 μέλη, που εκλέγονται για τετραετή θητεία και συνεδριάζει στα μέσα του έτους. Η Δικαστική εξουσία ασκείται στον υψηλότατο βαθμό από το Ανώτατο Δικαστήριο. Με βάση το σημερινό Σύνταγμα η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη. Επίσης, κατοχυρώνεται η ελευθερία έκφρασης και η ελευθερία να ιδρύονται αντιπολιτευόμενα πολιτικά κόμματα. Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διοικητική διαίρεση
δεξιά|150px|μικρογραφία|Οι νομοί του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Η νησιωτική χώρα υποδιαιρείται σε δύο επαρχίες, του Σάο Τομέ και του Πρίνσιπε (το οποίο έχει αυτοκυβέρνηση από τις 29 Απριλίου του 1995), οι οποίες επιμέρους χωρίζονται σε 7 νομούς (αγγλικά: administrative districts).
Επικοινωνίες και μεταφορές
Το κυριότερο λιμάνι είναι του Σάο Τομέ. Στη χώρα λειτουργούν δύο αεροδρόμια. Κύριος αερομεταφορέας είναι η STP Airways' με έδρα το Σάο Τομέ. Ο στόλος της περιλαμβάνει ένα Boeing 767-300ER (νοικιασμένο στην Cubana) και 1 Boeing 757-200
Το οδικό δίκτυο δεν είναι εκτεταμένο. Με βάση στοιχεία του 2000, το συνολικό οδικό δίκτυο καλύπτει 320 χλμ., εκ των οποίων τα 102 δεν είναι ασφαλτοστρωμένα. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Υγεία
Στις αρχές του 2009 η κυβέρνηση ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα για την καταπολέμηση του AIDS. Σύμφωνα με στοιχεία, το 1,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ζει με τον ιό. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 70,4 χρόνια (68,8 χρόνια οι άνδρες και 72,0 οι γυναίκες).
Διεθνείς σχέσεις
μικρογραφία|200px|δεξιά|Η πορτογαλική πρεσβεία στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Η χώρα διατηρεί στενές σχέσεις με πολλές χώρες της ΕΕ. Επίσης, πολλά κράτη έχουν πρεσβείες στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, το οποίο θεωρείται γενικά ήσυχο μέρος για διεξαγωγή διεθνών διασκέψεων. Το 1994-95 οι ΗΠΑ ίδρυσαν ραδιοφωνικό σταθμό της "Φωνής της Αμερικής" στο Σάο Τομέ.
Στρατός
Ο στρατός της μικρής νησιωτικής χώρας χαρακτηρίζεται από έλλειψη πόρων και εκτιμάται ότι δύσκολα θα μπορούσε να επέμβει μονομερώς για να διασφαλίσει την άμυνα της χώρας. Οι αμοιβές των στρατιωτικών είναι εξαιρετικά χαμηλές και ο έλεγχος γίνεται από τον Πρόεδρο μέσω του Υπουργού Άμυνας και του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Πολιτισμός
μικρογραφία|200px|δεξιά|Το καλούλου, παραδοσιακό φαγητό του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Οι Αφρικανοί κάτοικοι έχουν απορροφήσει πολλά πολιτιστικά στοιχεία από τους άλλοτε αποικιοκράτες, Πορτογάλους. Οι πιο γνωστοί ρυθμού είναι οι ússua και socopé στο Σάο Τομέ και το dêxa beat στο Πρίνσιπε. Οι χοροί αυτοί έχουν επηρεαστεί σε μεγάλο ποσοστό από τα πορτογαλικά. Ο χορός Tchiloli συνοδεύεται από μουσική και κατά την εκτέλεσή του γίνεται αφήγηση ιστοριών. Το danço-congo αποτελεί συνδυασμό μουσικής, χορού και θεατρικών δρώμενων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Μάγια Μελάγια
Η Μάγια Μελάγια, καλλιτεχνικό όνομα της Μελπομένης Τσιριγώτη (1928 - 2014), γεννημένη στην Πλάκα της Αθήνας. Υπήρξε σπουδαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια του μεταπολεμικού ελληνικού ελαφρού, λαϊκού και αρχοντορεμπέτικου τραγουδιού, καθώς και ηθοποιός του θεάτρου, ιδιαίτερα της επιθεώρησης και του κινηματογράφου.
Καριέρα
Κατά την πενηντάχρονη περίπου καλλιτεχνική της παρουσία συνεργάστηκε με πολλούς του χώρου της και κυρίως με τον Μανώλη Χιώτη, ενώ φέρεται να αποτελούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη μούσα του Γιώργου Μουζάκη. Ήταν μια από τις πιο μεγάλες φωνές που πέρασαν από το ελληνικό τραγούδι, με μια χαρακτηριστική μπάσα φωνή. Η Μάγια Μελάγια υπήρξε η δασκάλα της Σοφίας Λόρεν στο τραγούδι Τι 'ναι αυτό που το λένε αγάπη που τραγούδησε στην ταινία Το παιδί και το δελφίνι και έγινε διεθνής επιτυχία. Νονός του καλλιτεχνικού της ονόματος ήταν ο Ορέστης Λάσκος.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Μ. Μελάγια συμμετείχε.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Californication (τραγούδι)
Το Californication αποτελεί το τέταρτο single και το έκτο κομμάτι από το έβδομο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers Californication. Κυκλοφορώντας το 2000, έφτασε μέχρι την 69η θέση στο Αμερικάνικο Billboard,στη 16η στα βρετανικά τσάρτς και κατέκτησε την 1η στα τσαρτς US Mainstream Rock Tracks και US Modern Rock Tracks. Είναι αξιοσημείωτο για τον αραιό συνδυασμό από νότες κιθάρας και του μπάσου στον κύριο μουσικό αυτοσχεδιασμό. Ο κιθαρίστας Τζον Φρουσάντε εμπνεύστηκε για το τραγούδι από το «Carnage Visors» του συγκροτήματος The Cure. Το έργο τέχνης από το single χρησιμοποιήθηκε στην επανέκδοση του άλμπουμ από την εταιρία i-tunes.
Πληροφορίες τραγουδιού
Το τραγούδι αναφέρεται κυρίως στην σκοτεινή πλευρά του Χόλιγουντ. Το τραγούδι ξεκινάει με τον εξής στίχο: «Κατάσκοποι-μέντιουμ από την Κίνα προσπαθούν να κλέψουν την αγαλλίαση του μυαλού σου». Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Άντονυ Κιέντις, δηλώνει στο βιβλίο του «Scar Tissue» ότι εμπνεύστηκε το στίχο όταν είχε πάει στη Νέα Ζηλανδία και άκουσε μια γυναίκα στον δρόμο να ισχυρίζεται πως υπάρχουν κατάσκοποι-μέντιουμ στην Κίνα. Το κομμάτι ακόμα αναφέρεται για την παρακμή των Δυτικών Κοινωνιών («είναι η άκρη του κόσμου και όλου του δυτικού πολιτισμού») και για άλλα θέματα όπως η πορνογραφία («σκληρό-μαλακό πορνό»), η πλαστική χειρουργική («πλήρωσε καλά τον χειρούργο σου, για να σου λύσει το ξόρκι των γηρατειών»). Ακόμη κάνει μερικές αναφορές στην ποπ κουλτούρα, συμπεριλαμβανομένων των τραγουδιστών Κερτ Κομπέιν των Nirvana και Ντέιβιντ Μπάουι («Κομπέιν, μπορείς να ακούσεις τις σφαίρες που ερμηνεύουν τραγούδια από το άλμπουμ (του Μπάουι) Station to Station;»), το έπος των Star Wars («kαι ο Alderaan (φανταστικός πλανήτης στην ταινία) δεν είναι πολύ μακριά») και τη σειρά Star Trek («το σύμπαν μπορεί να είναι το τελευταίο σύνορο, αλλά έχει φτιαχτεί σε ένα υπόγειο στο Χόλιγουντ»). Ο στίχος «Πρωτότοκος μονόκερος/σκληρό-μαλακό πορνό» αναφέρεται στην Ντόροθι Στράττεν. Ήταν πρωτότοκη κόρη και υπάρχει αναφορά για αυτήν στο βιβλίο «Η Δολοφονία ενός Μονόκερου».
Ο κιθαρίστας Τζον Φρουσάντε ηχογράφησε αυτό το τραγούδι, καθώς και το «Otherside» με μια Gretsch (κατασκευαστής μουσικών οργάνων), άσπρη κιθάρα-αντίκα της εταιρίας Falcon, και έπαιζε με τη συγκεκριμένη σε όλα τα live μέχρι το 2006, όποτε και την αντικατέστησε με την πάλι κιθάρα-αντίκα Fender Stratocaster (κιθάρα σχεδιασμένη το 1954 από τον Λίο Φέντερ και κατασκευασμένη από την εταιρία Fender).
Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Άντονυ Κιέντις, δηλώνει στο βιβλίο του «Scar Tissue» πως το συγκρότημα δυσκολεύτηκε πολύ, ώστε να «συναρμολογήσει» το συγκεκριμένο κομμάτι. Παρόλο που ο Κιέντις είχε γράψει μερικούς από τούς πιο ωραίους στίχους που είχε γράψει ποτέ, το συγκρότημα δεν μπορούσε να βρει τον τρόπο να ενορχηστρώσει το κομμάτι. Εφόσον δεν το κατάφερναν, ήταν έτοιμοι να τελειώσουν το άλμπουμ χωρίς αυτό το τραγούδι, όταν μια μέρα ο Φρουσάντε όρμησε στο στούντιο αναφωνώντας πως «το είχε». Έπαιξε το κομμάτι όπως το είχε φανταστεί και τελικά το κομμάτι από το «συρτάρι» βρέθηκε ψηλά στη λίστα των καλύτερων τραγουδιών που έφτιαξε ποτέ το συγκρότημα.
Στο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers «Greatest Hits» το τραγούδι εμφανίζεται σε διαφορετική εκδοχή. Αξιοσημείωτα, το πρώτο ρεφρέν του τραγουδιού έχει ελάχιστα επιμηκυνθεί. Ο λόγος αυτής της αλλαγής είναι άγνωστος.(Ανδρέας Δοξάτος, 2001), σελ. 123.xx
Λίστα κομματιών
CD Single 1
CD Single 2
Ep. 1
Κατηγορία:Τραγούδια των Red Hot Chili Peppers Κατηγορία:Τραγούδια του 1999 Κατηγορία:Singles του 2000 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records Κατηγορία:Τραγούδια με θέμα το Λος Άντζελες
Deus vult
Το Deus vult (Λατινικά για το "ο Θεός θέλει") ήταν η κραυγή του λαού στο άκουσμα της λήψης της απόφασης για την πραγματοποίηση της Α΄ Σταυροφορίας από τον Πάπα Ουρβανό Β΄ στην Σύνοδο του Κλερμόν το 1095. Η φράση έχει καταγραφεί υπό διάφορες μορφές όπως Deus vult (Κλασσικά Λατινικά), Dieu le veut (Γαλλικά), Deus lo vult, κτλ.
Το Deus lo vult αποτελεί και σύνθημα του Τάγματος του Παναγίου Τάφου, ενός Καθολικού ιπποτικού τάγματος.
Μία άλλη λατινική φράση με διαφορετική μορφή κλίσης των λέξεων αυτών είναι το Deo volente, μια απόλυτη αφαιρετική πτώση η οποία σημαίνει Θεού Θέλοντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Škoda Garde
Το Škoda Garde (επίσημος κωδικός εργοστασίου: Škoda 743) ήταν ένα μικρομεσαίο 2-πορτο coupé αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που παρήχθη από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto, από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Ιούλιο του 1984. Βασίστηκε στα 4-πορτα sedan Škoda 120 LS / 120 GLS των ετών 1977 - 1983, της σειράς Škoda 742. Το μπροστινό τμήμα του αυτοκινήτου ήταν ίδιο με αυτό του σεντάν, αλλά το παρμπρίζ ήταν πιο αεροδυναμικό και η οροφή ήταν λίγο χαμηλότερη και κατέληγε ομαλά στο πίσω μέρος με μια νοητή ευθεία γραμμή, χωρίς γωνία. Όπως και το 742, το Garde έφερε τη διάταξη «κινητήρας πίσω / πίσω κίνηση», κοινώς «όλα πίσω».
Αντικατέστησε το 2-πορτο coupé Škoda 110 R και αντικαταστάθηκε από το επίσης 2-πορτο coupé Škoda Rapid, το 1984. Σε ορισμένες εξαγωγικές αγορές, ωστόσο, το Garde διατέθηκε ως Škoda Rapid, εισάγοντας έτσι την ονομασία αυτή 3 χρόνια νωρίτερα, ενώ σε κάποιες άλλες διατέθηκε ως Škoda 120 R, κατ' αντιστοιχία με την ονομασία του προκατόχου 110 R.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Škoda Garde σε φωτογραφία του έτους 2000.
Η επίσημη παρουσίαση του Škoda Garde στον Τύπο και στο κοινό, έγινε στην Έκθεση Τεχνολογίας στο Μπρνο τον Οκτώβριο του 1981, με τη μαζική παραγωγή του να ξεκινάει αμέσως και την κυκλοφορία του στις αγορές να ξεκινάει στις αρχές του 1982. Το μηχανικό υπόβαθρο του Garde ήταν κοινό με αυτό του 4-πορτου sedan Škoda 742 και συγκεκριμένα με τις κορυφαίες τότε εκδόσεις Škoda 120 LS και 120 GLS, καθώς έφερε τον ίδιο 4-κύλινδρο σε σειρά βενζινοκινητήρα, κυβισμού 1.174 cm³ και με την ισχυρότερη ρύθμιση ισχύος των 43 kW (55 hp) στις 5.200 στροφές το λεπτό. Η τελική ταχύτητα του Garde ήταν 153 km/h, ενώ η επιτάχυνση 0-100 km/h ερχόταν σε 18 δευτερόλεπτα. Επίσης, το μοντέλο έφερε το ίδιο 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων της τότε εποχής, καθώς και ισχυρότερα μπροστινά φρένα 4 εμβόλων.
Παραγωγή
Το 1982, η εταιρεία κατασκεύασε 2.854 αντίτυπα του Garde και το 1983 η παραγωγή αυξήθηκε περαιτέρω, φτάνοντας τα 3.856 αντίτυπα ετησίως. Τον Αύγουστο του 1984, ακριβώς 1 χρόνο μετά την ανανέωση του σεντάν, το κουπέ δέχτηκε τις ίδιες ανανεώσεις και μετονομάστηκε σε όλες τις αγορές διεθνώς από Škoda Garde σε Škoda Rapid. Μάλιστα το Rapid χαρακτηριστικά αποκλήθηκε «η Porsche του φτωχού», λόγω των πολύ καλών επιδόσεών του και του κρατήματός του στο δρόμο και συνετέλεσε περαιτέρω στις πολύ καλές πωλήσεις ακόμα και σε δεξιοτίμονες αγορές, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Νέα Ζηλανδία, για την Škoda.
Η συνολική παραγωγή του Škoda Garde έφτασε τα 11.179 αντίτυπα. Σήμερα, το Garde, όπως και ο διάδοχος Rapid των ετών 1984 - 1990, αναζητούνται από αρκετούς οπαδούς της αυτοκίνησης ως συλλεκτικά, λόγω του σχετικά μικρού αριθμού παραγωγής τους.
Επιπλέον πρωτότυπα
thumb|right|Το πρωτότυπο Škoda 743 Locusta του 1982.
Κατά την εποχή της παραγωγής αυτών των μοντέλων, υπήρξαν και κάποιες επιπλέον ιδέες από την Škoda για τη δημιουργία και άλλων εκδοχών των Garde και Rapid, όπως το Škoda 743 Locusta του 1982, που έφερε διαφορετικής σχεδίασης και αεροδυναμικό μπροστινό μέρος, και τον κινητήρα εμπρός, που όμως δεν έφτασαν ποτέ στην παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Garde Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Συμμετοχή της Μικτής ομάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
thumb|Η Ολυμπιακή σημαία Στο τουρνουά διπλού της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, τα ζευγάρια μπορούσαν να αποτελούνται από αθλητές διαφορετικών εθνικοτήτων. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έδωσε σε αυτά την κοινή ονομασία "Μικτή ομάδα".
Ο Δημήτριος Κάσδαγλης, αθλητής με ελληνική καταγωγή που διέμενε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, θεωρείται Έλληνας από τη ΔΟΕ κατά τη συμμετοχή του στο αγώνισμα του απλού, όχι όμως και όταν έλαβε μέρος στο αντίστοιχο του διπλού με συμπαίκτη τον Έλληνα Δημήτριο Πετροκόκκινο, όπου καταγράφηκαν ως Μικτή ομάδα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, εμφανίζεται το παράδοξο της προσμέτρησης των νικών του ίδιου αθλητή σε δύο διαφορετικές μετέχουσες αποστολές: τις ατομικές του στην Ελλάδα, ενώ τις ομαδικές στη Μικτή ομάδα.
Νικητές
Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Μικτή ομάδα
Ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών
Η ψυχαγωγική (ή ευφορική) χρήση ναρκωτικών είναι η χρήση ψυχοδραστικών ουσίων με σκοπό να προκαλέσει μια αλλοιωμένη συνειδησιακή κατάσταση για ευχαρίστηση, με το να αλλάζει την αντίληψη, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα του χρήστη. Όταν ένα ψυχοδραστικό φάρμακο εισέρχεται στο σώμα του χρήστη, προκαλεί μια διεγερτική επίδραση. Γενικά τα ψυχαγωγικά ναρκωτικά χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα κατασταλτικά (φάρμακα που προκαλούν μια αίσθηση χαλάρωσης και ηρεμίας), τα διεγερτικά (φάρμακα που δίνουν την αίσθηση ενέργειας και γοργότητας) και τα παραισθησιογόνα (φάρμακα που προκαλούν αντιληπτικές παραμορφώσεις όπως οι παραισθήσεις. Πολλοί επίσης χρησιμοποιούν συνταγογραφούμενα ή και παράνομα οπιοειδή μαζί με οπιούχα και βενζοδιαζεπίνες. Πολύ συχνά, η ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών είναι μια ανεκτή κοινωνική συμπεριφορά, σε αντίθεση με τη χρήση τους στα πλαίσια μιας αυτοφαρμακευτικής αγωγής. Ωστόσο, η βαριά χρήση συγκεκριμένων ναρκωτικών επιφέρει κοινωνικό στιγματισμό.
Αιτίες χρήσης
Πολλοί ερευνητές έχουν προσπαθήσει να αιτιολογήσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία. Κάποιες από τις πιο συχνές θεωρίες είναι: γενετική, τύπος προσωπικότητας, ψυχολογικά προβλήματα, αυτο-φαρμακευτικές αγωγές, φύλο, ηλικία, άμεση ικανοποίηση, βασικές ανθρώπινες ανάγκες, περιέργεια, επαναστατικότητα, η αίσθηση της ένταξης σε μια ομάδα, ιστορικό ψυχολογικών τραυμάτων, αποτυχίες στο σχολείο ή στον χώρο εργασίας, κοινωνικό-οικονομικοί στρεσογόνοι παράγοντες, αντιγραφή συμπεριφορών, νεανική παραβατικότητα, διαθεσιμότητα, ιστορικοί παράγοντες, ή κοινικό-κουλτουρικές επιρροές. Δεν έχει υπάρξει ομοφωνία για κάποιου συγκεκριμένου είδους αιτίου για την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία. Για αυτό, οι ειδικοί τείνουν να εφαρμόζουν το βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο. Κάθε ένας από αυτούς τους παράγοντες, έχει πιθανότητα να επηρεάσει την χρήση ναρκωτικών ενός ατόμου, καθώς δεν μπορεί κανένας από αυτούς να είναι καθαρά αποκλειστικό αίτιο. Ανεξάρτητα από την γενετική, την ψυχική υγεία ή τις τραυματικές εμπειρίες ενός ατόμου, οι κοινωνικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκθεση και πρόσβαση σε συγκεκριμένα είδη ναρκώτικων και σε μοτίβα πάνω στην χρήση τους.
Σύμφωνα με τον ερευνητή εθισμών Martin A. Plant, πολλά άτομα περνούν κάποια περίοδο αυτό-προσδιορισμού πριν αρχίσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία. Τείνουν να θεωρούν τα ναρκωτικά κομμάτι ενός γενικού τρόπου ζωής, που περιλαμβάνει το να ανήκουν σε κάποια υποκουλτούρα που έχουν συνδέσει με υψηλό κοινωνικό στάτους και της ρήξης του κατεστημένου. Ο Plant λέει, «Από την οπτική γωνία του χρήστη, υπάρχουν πολλοί θετικοί λόγοι για να αρχίσουν την χρήση ναρκωτικών. Οι αιτίες της χρήσης των ναρκωτικών φαίνεται να έχουν να κάνουν τόσο με την ανάγκη για φιλία, ηδονή και κοινωνικό στάτους όσο και με την δυστυχία και την φτώχεια. Το να γίνεις χρήστης ναρκωτικών, για πολλούς ανθρώπους, είναι περισσότερο μια μορφή θετικής επιβεβαίωσης παρά μια αρνητική εμπειρία.».
Εξέλιξη
Ανθρωπολογικές έρευνες, έχουν υποδείξει ότι οι άνθρωποι, «ίσως έχουν εξελιχθεί ώστε να μπορούν να αντισταθμίσουν τις φυτικές νευροτοξίνες». Η ικανότητα του να μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει βοτανικές χημικές ουσίες, για να ενισχύσει τους ενδογενείς νευροδιαβιβαστές πιθανών να αύξησε την πιθανότητα επιβίωσης, παρέχοντας έτσι, ένα εξελικτικό πλεονέκτημα. Μια τυπική, περιοριστική, προϊστορική διατροφή, πιθανών να έδινε έμφαση στα ψυχοδραστικά ναρκωτικά, τα οποία είχαν εξελιχθεί έτσι ώστε να μιμούνται τους νευροδιαβιβαστές. Οι χημικές και περιβαλλοντικές προσαρμογές, και η γενετική των ηπατικών ενζύμων (κυρίως του κυτοχρώματος P450) οδήγησαν τους ερευνητές να προτείνουν ότι οι «άνθρωποι έχουν μια συνεργατική εξελικτική πορεία με τα ψυχοτρόπα φυτά, η οποία υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια».