cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Northrop F-5
Εκδόσεις
thumb|right|300px|Ένα από τα τρία πρωτότυπα YF-5A με πλήρες φορτίο βομβών thumb|right|300px|Ένα από τα τρία πρωτότυπα YF-5A με πυραύλους αέρος αέρος Sidewinder thumb|right|300px|Αεροσκάφος F-5E της Αμερικανικής Αεροπορίας thumb|right|300px|Αναγνωριστικό αεροσκάφος RF-5E της Αμερικανικής Αεροπορίας thumb|right|300px|Αεροσκάφος F-5F της Ελβετικής Αεροπορίας thumb|right|300px|Αεροσκάφος F-5B της Αμερικανικής Αεροπορίας
Εκδόσεις κατασκευασμένες εκτός ΗΠΑ
thumb|300px|right|Αεροσκάφος CF-116 της αεροπορίας του [[Καναδάς|Καναδά]] thumb|right|300px|Άποψη του πυροβόλου αεροσκάφους F-5 thumb|right|300px|Το Ελβετικό ακροβατικό σμήνος [[Patrouille Suisse είναι ένας από τους χρήστες του F-5Ε]] thumb|300px|right|Αεροσκάφος F-5Α της Νορβηγικής αεροπορίας
Μετέπειτα σχεδιάσεις
Το σχέδιο του F-5 αποτέλεσε τη βάση για δύο επαναστατικές εξελίξεις:
YF-17 Cobra
thumb|250px|right|Αεροσκάφος YF-17 Cobra, το οποίο αποτελεί εξέλιξη του F-5 thumb|250px|right|Αεροσκάφος F-20 Tigershark, το οποίο αποτελεί εξέλιξη του F-5 thumb|right|300px|Σχέδιο τριών όψεων του F-5 Το F-5 υπήρξε το αρχικό σημείο για μία σειρά σχεδιάσεων. Αρχίζοντας από το F-5E, η Northrop ανέπτυξε το σχέδιο N-300 και, αργότερα, το P530 στα οποία ενσωμάτωσε μεγαλύτερη άτρακτο και πτέρυγες καθώς και δυνατότερους κινητήρες. Το αποτέλεσμα των σχεδίων αυτών υπήρξε το YF-17 Cobra, το οποίο συμμετείχε στον διαγωνισμό της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας για το πρόγραμμα ελαφρού μαχητικού αεροσκάφους και αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη του F/A-18 Hornet.
F-20 Tigershark
Το F-5 θεωρόυνταν από το στρατηγικό δόγμα της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας ως ακατάλληλο για αεροσκάφος πρώτης γραμμής. Η Northrop προσπάθησε να αναπτύξει μια αναβαθμισμένη έκδοση του F-5E, με την ονομασία F-5G, ως εξαγωγικό ανταγωνιστή του F-16 Fighting Falcon. Το F-5G αργότερα επαναχαρακτηρίστηκε F-20 Tigershark. Παρόλο που έλαβε καλές κριτικές ως φτηνότερη αλλά ικανή εναλλακτική επιλογή των αρχικών εκδόσεων του F-16 δεν κατάφερε να προσελκύσει πελάτες έναντι του νεώτερου σχεδιαστικά αεροσκάφους.
Το F-5 σε Ελληνική Υπηρεσία
thumb|300px|right|Αεροσκάφος F-5A Freedom Fighter της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας thumb|300px|right|Αεροσκάφος F-5A Freedom Fighter της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Τα πρώτα αεροσκάφη F-5Α και F-5Β παραδόθηκαν στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία το Μάιο του 1965, ενώ το 1968 και 1969 παραλήφθηκαν 16 φωτοαναγνωριστικά RF-5Α. Η τελευταία παραλλαγή που εισήλθε σε υπηρεσία το 1991 ήταν το NF-5A/B κατασκευής Canadair από τα αποθέματα της Ολλανδικής Πολεμικής Αεροπορίας, με αναβαθμισμένο εξοπλισμό σε σχέση με τα παλιότερα F-5Α αμερικάνικης κατασκευής. Το F-5 αποσύρθηκε το Μάρτιο του 2001 υπηρετώντας πιστά όλους τους ρόλους για τους οποίους σχεδιάστηκε, από αναχαίτηση μέχρι ρόλους δίωξης και βομβαρδισμού,ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως μέσο εξοικείωσης νέων χειριστών σε αεριωθούμενα μαχητικά. Παράλληλα το F-5 εξόπλισε για μικρό χρονικό διάστημα (1967-1968) το τρίτο Ελληνικό Ακροβατικό Σμήνος, Νέα Ελληνική Φλόγα.
Αναλυτικά τα F-5 εξόπλισαν τις:
Σημειώσεις
thumb|300px|right|Σχηματισμός τεσσάρων αεροσκαφών F-5E της Αμερικανικής Αεροπορίας thumb|300px|right|Άποψη του πιλοτηρίου αεροσκάφους F-5E
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη F-5 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Αηδόνια Γρεβενών
Τα Αηδόνια είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 760 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Αηδόνια βρίσκονται στα βόρεια όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης σε απόσταση 22 χλμ. ΒΔ. από τα Γρεβενά και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Σιάτιστα. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας πριν την περίοδο 1692 με το παλιό τους όνομα Στεχάζι ή Στηζάχι. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό ιδρύθηκε από κατοίκους του οικισμού "Σόρμπα" της "Χώρας" και η ονομασία προήλθε από τον Αρβανίτη Μπέη Αληαγά. Η λέξη Στη-ζάχη προέρχεται από τη λέξη "ζάχη" η οποία σημαίνει μεγάλος πάγκος, πάνω στον οποίο γινόταν η επεξεργασία του ξύλου της καρυδιάς, που αφθονούσε στην περιοχή. Πολιτισμικά τα Αηδόνια ανήκουν στα ανατολικά Μαστοροχώρια των Γρεβενών. Στο χωριό έζησε ο οπλαρχηγός και μακεδονομάχος Αθανάσιος Μπρούφα ς που μαζί με τα αδέλφια του είχε οργανώσει δικό του σώμα.
Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Στηξάχιο το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1919 με το ΦΕΚ 229Α - 17/10/1919 το όνομά του διορθώθηκε σε Στηζάχιο και το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 μετονομάστηκε σε Αηδόνια από τα πολλά αηδόνια που υπήρχαν γύρω από το χωριό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Δασακι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αηδονίων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ηρακλεωτών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 64 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 53. Η τοπική κοινότητα Αηδονίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 14,590 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Ντάριο Κρέσιτς
Ο Ντάριο Κρέσιτς (κροατικά: Dario Krešić), είναι Κροάτης τερματοφύλακας, που αγωνίζεται στην Γερμανική Μπάγερ Λεβερκούζεν. Έχει ύψος 1,96, βάρος 89 κιλά και φορά τη φανέλα με το νούμερο 91.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντάριο Κρέσιτς γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1984 στην πόλη Βούκοβαρ της Κροατίας στην πρωήν Γιουγκοσλαβία, αλλά αργότερα μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Γερμανία. Ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 2002 στην Άιντραχτ του Τριρ (Eintracht Trier), στη δεύτερη κατηγορία της Μπουντεσλίγκα. Από το 2004 κέρδισε θέση βασικού στην ομάδα και συνέχισε για άλλες δύο σεζόν, παρά το ότι η ομάδα του υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία. Την περίοδο 2006-07 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, που είχε προπονητή τον Γερμανό Έβαλντ Λίνεν και την επόμενη σεζόν πήρε τη θέση του βασικού, την οποία διατήρησε τα επόμενα δύο χρόνια. Ήταν βασικό μέλος της ομάδας που πήρε δύο συνεχόμενες σεζόν την 5η θέση στο πρωτάθλημα και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Ιντερτότο. Το καλοκαίρι του 2009 μεταπήδησε στον ΠΑΟΚ (έχει υπογράψει τετραετές συμβόλαιο), όντας αναπληρωματικός του βασικού τερματοφύλακα της ομάδας, Κώστα Χαλκιά.
Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΒ Άιντραχτ Τρίερ 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου
Λουίς Γκιγέρμο Σολίς
Ο Λουίς Γκιγέρμο Σολίς (Luis Guillermo Solís Rivera, 25 Απριλίου 1958-) είναι πολιτικός από την Κόστα Ρίκα και πρόεδρος της χώρας από τον Μάιο του 2014 ως το 2018. Είναι μέλος του κόμματος Πολίτες εν Δράσει (PAC). Σπούδασε Ιστορικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Κόστα Ρίκα και απέκτησε Μάστερ στις Λατινοαμερικανικές Μελέτες από το Πανεπιστήμιο του Τουλέιν, στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ.
Ορκίστηκε πρόεδρος στις 8 Μαΐου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Κόστα Ρίκα
Συριγγομυελία
Συριγγομυελία είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε μία διαταραχή στην οποία μία κύστη ή μία κοιλότητα σχηματίζεται μέσα στον νωτιαίο μυελό. Αυτή η κύστη, που ονομάζεται συρίγγιο, μπορεί μέσα σε βάθος χρόνου να διευρυνθεί και να επιμηκυνθεί, καταστρέφοντας τον νωτιαίο μυελό και τελικά προκαλώντας παράλυση, εάν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Η προσωρινή βλάβη μπορεί να οδηγήσει σε πόνο, αδυναμία και δυσκαμψία στην περιοχή της ράχης, των όμως και των άκρων. Η συριγγομυελία μπορεί επίσης να προκαλέσει την απώλεια της ικανότητας αίσθησης ακραίων τιμών ψυχρού και θερμού, ιδιαίτερα στα χέρια. Η διαταραχή γενικά οδηγεί σε απώλεια αίσθησης πόνου και θερμοκρασίας με κατανομή δίκην χιτώνα, κατά μήκος της ράχης και των βραχιόνων. Κάθε ασθενής επηρεάζεται από διαφορετικό συνδυασμό συμπτωμάτων. Τα συμπτώματα αυτά συνήθως ποικίλλουν ανάλογα με την έκταση και, συχνά πιο σημαντικά, ανάλογα με τον εντοπισμό του συριγγίου μέσα στον νωτιαίο μυελό.
Ο επιπολασμός της συριγγομυελίας υπολογίζεται σε 8,4 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα, με τα συμπτώματα συνήθως να αρχίζουν σε νέους ενήλικες. Τα σημεία της διαταραχής έχουν την τάση να αναπτύσσονται αργά, παρόλο που ξαφνική έναρξη μπορεί να εμφανιστεί με τον βήχα, την διάταση ή την μυελοπάθεια.
Παθογένεση
Το εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ) φυσιολογικά ρέει με παλμικό τρόπο διαμέσου του υπαραχνοειδούς χώρου ο οποίος περιβάλλει τον νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο, μεταφέροντας θρεπτικά συστατικά και παράγωγα προϊόντα. Το ΕΝΥ επίσης λειτουργεί ως μέσο απορρόφησης κραδασμών και δονήσεων για τον εγκέφαλο. Η υπερβολική ποσότητα ΕΝΥ στον κεντρικό σωλήνα του νωτιαίου μυελού ονομάζεται υδρομυελία. Αυτός ο όρος αναφέρεται στην αυξημένη ποσότητα ΕΝΥ που περιέχεται στο επένδυμα του κεντρικού σωλήνα. Όταν το υγρό διεισδύει μέσα στη λευκή ουσία σχηματίζοντας μία κυστική κοιλότητα ή συρίγγιο, εφαρμόζεται ο όρος συριγγομυελία. Καθώς στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι δύο καταστάσεις συνυπάρχουν, εφαρμόζεται ο όρος συριγγοϋδρομυελία. Ωστόσο, οι περισσότεροι ιατροί χρησιμοποιούν τους δύο όρους εναλλακτικά.
Η παλμική κίνηση του ΕΝΥ μέσα στον υπαραχνοειδή χώρο είναι αποτέλεσμα της διαφοράς φάσης μεταξύ της εισερχόμενης και της εξερχόμενης ροής του αίματος μέσα στον θόλο του κρανίου. Ο συνολικός όγκος παλμού του υγρού ανά καρδιακό κύκλο είναι περίπου 1 cc σε έναν υγιή ενήλικα. Από τη στιγμή που ο εγκέφαλος εμπεριέχεται σε μία σχεδόν άκαμπτη κρανιακή κοιλότητα, οι παλμοί του ΕΝΥ κινούνται προς το κεντρικό κανάλι που ενδίδει περισσότερο, επιτυγχάνοντας σχεδόν μηδενική αιματική ροή ανά καρδιακό κύκλο.
Έχει παρατηρηθεί ότι η παρεμπόδιση της παλμικής κίνησης του ΕΝΥ στον υπαραχνοειδή χώρο μπορεί να οδηγήσει σε σχηματισμό συριγγίου. Αρκετές παθολογικές καταστάσεις μπορεί να παρεμποδίσουν την φυσιολογική παλμική κίνηση του ΕΝΥ. Αυτές περιλαμβάνουν την δυσπλασία Chiari, τη νωτιαία αραχνοειδίτιδα, τη σκολίωση, τον αποπροσανατολισμό των σπονδύλων, τους νωτιαίους όγκους, τη δισχιδή ράχη, και άλλα. Οι λόγοι για τους οποίους αυτή η παρεμπόδιση της παλμικής κίνησης του ΕΝΥ μέσα στον υπαραχνοειδή χώρο μπορεί να οδηγήσει σε σχηματισμό συριγγίου δεν είναι γνωστοί. Επιπλέον, δεν είναι ξεκάθαρο το εάν το υγρό στο συρίγγιο προέρχεται από την κίνηση του ΕΝυ μέσα στον νωτιαίο μυελό, από την κίνηση υγρών του αίματος διαμέσου τοιχωμάτων της νωτιαίας αγγείωσης μέσα στο συρίγγιο, ή από συνδυασμό των δύο. Μόλις έχει σχηματιστεί το συρίγγιο, η διαφορά της πίεσης κατά μήκος της ράχης έχει προταθεί ως ένας μηχανισμός που προκαλεί την κίνηση του υγρού μέσα στην κύστη, πιθανώς οδηγώντας σε κάκωση του νωτιαίου μυελού.
Διαχωρισμός Αιτιολογίας
Σε γενικές γραμμές υπάρχουν δύο μορφές συριγγομυελίας: η συγγενής και η επίκτητη. Επιπρόσθετα, μία μορφή της διαταραχής περιλαμβάνει το τμήμα του εγκεφάλου που ονομάζεται εγκεφαλικό στέλεχος. Το εγκεφαλικό στέλεχος ελέγχει πολλές από τις ζωτικές λειτουργίες, όπως η αναπνοή και ο καρδιακός ρυθμός. Όταν τα συρίγγια επηρεάζουν το εγκεφαλικό στέλεχος, η κατάσταση ονομάζεται συριγγοπρομηκία.
Συγγενής
Η πρώτη κύρια μορφή σχετίζεται με μία εγκεφαλική ανωμαλία που ονομάζεται δυσπλασία Chiari, που πήρε το όνομά της από τον Αυστριακό Παθολόγο Hans Chiari. Αυτή είναι η πιο συχνή αιτία συριγγομυελίας, όπου η ανατομική ανωμαλία προκαλεί την προβολή του κατώτερου τμήματος της παρεγκεφαλίδας από την φυσιολογική της θέση στο οπίσθιο μέρος της κεφαλής μέσα στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου σωλήνα. Τότε, στην αυχενική μοίρα του νωτιαίου μυελού μπορεί να δημιουργηθεί μία σύριγγα. Λόγω της σχέσης που κάποτε θεωρούνταν να υπάρχει μεταξύ του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού σε αυτόν τον τύπου συριγγομυελίας, οι ιατροί μερικές φορές αναφέρονται σε αυτή ως επικοινωνούσα συριγγομυελία. Εδώ τα συμπτώματα συνήθως αρχίζουν μεταξύ των 25 και 40 ετών και μπορεί να χειροτερέψουν με την επιβάρυνση ή με οποιαδήποτε δραστηριότητα που προκαλεί την ξαφνική παλινδρόμηση του ΕΝΥ. Ωστόσο, ορισμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν μακρές περιόδους σταθερότητας. Ορισμένοι ασθενείς με αυτή τη μορφή διαταραχής επίσης έχουν υδροκέφαλο, στον οποίο το ΕΝΥ συσσωρεύεται στον εγκέφαλο, ή μία κατάσταση που ονομάζεται αραχνοειδίτιδα, δηλαδή φλεγμονή της αραχνοειδούς μήνιγγας.
Ορισμένες περιπτώσεις συριγγομυελίας έχουν παρατηρηθεί στις ίδιες οικογένειες, παρόλο που αυτό είναι σπάνιο.
Επίκτητη
Η δεύτερη κύρια μορφή συριγγομυελίας εμφανίζεται ως επιπλοκή τραύματος, μηνιγγίτιδας, αιμορραγίας, όγκου, ή αραχνοειδίτιδας. Στην περίπτωση αυτή, το συρίγγιο ή κύστη αναπτύσσεται σε ένα μυελοτόμιο του νωτιαίου μυελού που έχει υποστεί βλάβη λόγω κάποιας από τις παραπάνω καταστάσεις. Το συρίγγιο αρχίζει να διογκώνεται. Η κατάσταση αυτή μερικές φορές αναφέρεται ως μη-επικοινωνούσα συριγγομυελία. Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν μήνες ή ακόμη και χρόνια μετά τον αρχικό τραυματισμό, και περιλαμβάνουν πόνο, αδυναμία και αισθητικές βλάβες που ξεκινούν από το σημείο του τραύματος.
Το κύριο σύμπτωμα της μετατραυματικής συριγγομυελίας (συχνά αναφέρεται η συντομογραφία ΜΤΣ) είναι ο πόνος, ο οποίος μπορεί να επεκταθεί προς τα πάνω από το σημείο της κάκωσης. Συμπτώματα όπως ο πόνος, το μούδιασμα, η αδυναμία, και η διακοπή της αίσθησης της θερμοκρασίας, μπορεί να περιορίζονται στη μία πλευρά του σώματος. Η συριγγομυελία μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά την εφίδρωση, τη σεξουαλική λειτουργία, και, αργότερα, τον έλεγχο της κύστης και του εντέρου. Μία τυπική αιτία της ΜΤΣ είναι το τροχαίο ατύχημα ή παρόμοιο τραύμα που περιλαμβάνει κάκωση δίκην-μαστιγίου.
Αυτό που καθιστά δύσκολη τη διάγνωση της ΜΤΣ είναι το γεγονός ότι τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν για πρώτη φορά εφόσον περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την αιτία που προκάλεσε το συρίγγιο, π.χ. παρουσία τροχαίου ατυχήματος και πολλούς μήνες αργότερα ο ασθενής αισθάνεται για πρώτη φορά τα συμπτώματα της ΜΤΣ όπως πόνος, απώλεια αισθητικότητας, μειωμένη ικανότητα του δέρματος να αισθάνεται διάφορους βαθμού θερμού και ψυχρού.
Συμπτώματα
Η συριγγομυελία προκαλεί ένα ευρύ φάσμα νευροπαθητικών συμπτωμάτων λόγω βλάβης του νωτιαίου μυελού. Οι ασθενείς μπορεί να αισθάνονται χρόνιο πόνο, παραισθησίες, και να έχουν απώλεια αισθητικότητας, ιδιαίτερα στα χέρια. Ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν παράλυση ή πάρεση, παροδικά ή μόνιμα. Ένα συρίγγιο μπορεί επίσης να προκαλέσει διακοπή στο αυτόνομο νευρικό σύστημα (συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό), οδηγώντας σε μη-φυσιολογική θερμοκρασία του σώματος, διαταραχές εφίδρωσης, προβλήματα ελέγχου του εντέρου και άλλα. Εάν το συρίγγιο βρίσκεται ψηλότερα στον νωτιαίο μυελό ή επηρεάζει το εγκεφαλικό στέλεχος, όπως στην συριγγοπρομηκία, μπορεί να εμφανιστεί η πάρεση φωνητικών χορδών, ομόπλευρη φθορά της γλώσσας, απώλεια αισθητικότητας του τρίδυμου νεύρου και άλλα. Σπανίως, μπορεί να εμφανιστούν πέτρες στην ουροδόχο κύστη, με την εγκατάσταση της αδυναμίας στα κάτω άκρα. Τυπικά, η συριγγομυελία δεν προσβάλλει την οπίσθια κολώνα του νωτιαίου μυελού, αφήνοντας ανέπαφες τις αισθήσεις της πίεσης, δόνησης, αφής και ιδιοδεκτικότητας στα άνω άκρα.
Διάγνωση
Σήμερα, οι ιατροί χρησιμοποιούν την Απεικόνιση Μαγνητικού Συντονισμού (MRI) ή, όπως είναι περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα, Μαγνητική Τομογραφία, για τη διάγνωση της συριγγομυελίας. Η MRI λαμβάνει εικόνες της ανατομίας του σώματος, όπως του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού, με έντονες λεπτομέρειες. Η δοκιμασία αυτή θα απεικονίσει το συρίγγειο στον νωτιαίο μυελό ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, όπως η παρουσία όγκου. Η MRI είναι ασφαλής, ανώδυνη, παρέχει πολλές πληροφορίες και έχει βελτιώσει κατά πολύ τη διάγνωση της συριγγομυελίας.
Ο ιατρός μπορεί να ζητήσει επιπρόσθετες δοκιμασίες που θα βοηθήσουν στην επιβεβαίωση της διάγνωσης. Μία από αυτές ονομάζεται ηλεκτρομυογραφία (EMG), η οποία μετράει την μυϊκή αδυναμία. Ο ιατρός μπορεί επίσης να επιθυμεί να ελέγξει τα επίπεδα πίεσης του ΕΝΥ και να αναλύσει το ΕΝΥ μέσω οσφυϊκής παρακέντησης. Επιπρόσθετα, οι σαρώσεις Υπολογιστικής Αξονικής Τομογραφίας (CAT) της κεφαλής του ασθενούς μπορεί να αποκαλύψει της παρουσία όγκων ή άλλων ανωμαλιών όπως ο υδροκέφαλος.
Όπως στην MRI και στην CT, μία άλλη δοκιμασία που ονομάζεται μυελογραφία, χρησιμοποιεί ακτινογραφίες και απαιτεί την εισαγωγή μίας αντιθετικής ουσίας μέσα στον υπαραχνοειδή χώρο. Μετά την εισαγωγή της MRI στον χώρο της ιατρικής απεικόνισης, αυτή η δοκιμασία χρησιμοποιείται πλέον μόνο σπάνια για την διάγνωση της συριγγομυελίας.
Οι πιθανές αιτίες είναι το τραύμα, οι όγκοι και οι συγγενείς ανωμαλίες. Παρατηρείται συχνότερα στο τμήμα της σπονδυλική στήλης που αντιστοιχεί στην περιοχή του αυχένα. Τα συμπτώματα λόγω της κάκωσης του νωτιαίου μυελού είναι: πόνος, μείωση στην αίσθηση της αφής, αδυναμία και απώλεια μυϊκού ιστού. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με CT, μυελογράφημα ή MRI του νωτιαίου μυελού.
Χειρουργείο
Το χειρουργείο στον νωτιαίο μυελό φέρει ορισμένους χαρακτηριστικούς κινδύνους και επομένως τα οφέλη οποιασδήποτε χειρουργικής διαδικασίας θα πρέπει να σταθμίζονται έναντι των πιθανών επιπλοκών αυτής. Η χειρουργική θεραπεία στοχεύει στην επιδιόρθωση της κατάστασης που επέτρεψε στο συρίγγιο να σχηματιστεί. Είναι σημαντικό να έχει κανείς υπόψη του ότι η παροχέτευση της κύστης δεν σημαίνει απαραίτητα την εξάλειψη των συμπτωμάτων σχετιζόμενων με το συρίγγιο, αλλά περισσότερο στοχεύει στην διακοπή της εξέλιξης. Σε περιπτώσεις που περιλαμβάνουν δυσπλασία Arnold-Chiari, ο βασικός στόχους του χειρουργείου είναι να διασφαλιστεί περισσότερος χώρος για την παρεγκεφαλίδα στη βάση του κρανίου και την άνω αυχενική μοίρα, χωρίς να γίνεται προσπέλαση στον εγκέφαλο ή τον νωτιαίο μυελό. Αυτό συχνά οδηγεί, σε βάθος χρόνου, στην επιπέδωση ή εξαφάνιση του αρχικού συριγγίου ή κοιλότητας, καθώς αποκαθίσταται η φυσιολογική ροή του ENY. Εάν το αίτιο της συριγγομυελίας είναι κάποιος όγκος, τότε η αφαίρεσή του είναι η θεραπεία επιλογής και σχεδόν πάντοτε εξαλείφει το συρίγγιο.
Η χειρουργική επέμβαση οδηγεί σε σταθεροποίηση ή μέτριου βαθμού βελτίωση των συμπτωμάτων στους περισσότερους ασθενείς. Η καθυστέρηση της θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε μη-αναστρεπτή κάκωση του νωτιαίου μυελού. Η επανεμφάνιση της συριγγομυελίας μετά την επέμβαση μπορεί να καταστήσει απαραίτητα τα επιπρόσθετα χειρουργεία, τα οποία μπορεί να μην έχουν πλήρη μακροχρόνια επιτυχία.
Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να είναι απαραίτητο να παροχετευτεί το συρίγγιο, το οποίο επιτυγχάνεται με χρήση καθετήρα, σωλήνων παροχέτευσης και βαλβίδων. Αυτό το σύστημα είναι επίσης γνωστό ως παράκαμψη. Η παράκαμψη χρησιμοποιούνται και στην επικοινωνούσα και στην μη-επικοινωνούσα μορφή της διαταραχής. Αρχικά ο χειρουργός θα πρέπει να εντοπίσει το συρίγγιο. Στη συνέχεια, η παράκαμψη εισάγεται μέσα στο συρίγγιο και η άλλη της άκρη παροχετεύει το ΕΝΥ σε μία κοιλότητα, συνήθως το στομάχι. Αυτού του τύπου η παράκαμψη ονομάζεται κοιλιοπεριτοναική παράκαμψη και είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σε περιπτώσεις που περιλαμβάνουν υδροκέφαλο. Με την παροχέτευση του υγρού από τον συρίγγιο, η παράκαμψη μπορεί να σταματήσει την πρόοδο των συμπτωμάτων και να ανακουφίσει από τον πόνο. Χωρίς την παραπάνω επέμβαση τα συμπτώματα συνήθως συνεχίζονται.
Η απόφαση για χρήση της παράκαμψης απαιτεί εκτεταμένη συζήτηση μεταξύ του ασθενούς και του ιατρού, καθώς αυτή η διαδικασία εμπεριέχει υψηλού βαθμού κίνδυνο για κάκωση του νωτιαίου μυελού, λοίμωξη, απόφραξη ή αιμορραγία και δεν είναι απαραίτητο ότι θα είναι αποτελεσματική σε όλους τους ασθενείς. Η πιο γρήγορη παροχέτευση του συριγγίου δεν αποδίδει καλύτερα αποτελέσματα, ωστόσο η παράκαμψη μπορεί να είναι απαραίτητη εάν το υγρό στο συρίγγιο δεν μπορεί να παροχετευτεί με άλλον τρόπο.
Στην περίπτωση της συριγγομυελίας που σχετίζεται με τραυματισμό, ο χειρουργός παρεμβαίνει στο επίπεδο της αρχική κάκωσης. Με την επέμβαση το συρίγγιο συγκλίνει, ωστόσο η παράκαμψη είναι συνήθως απαραίτητη για πρόληψη της επαναδιόγκωσής του.
Άλλα
Το χειρουργείο δεν συνιστάται πάντα για τους ασθενείς με συριγγομυελία. Για πολλούς ασθενείς, η βασική θεραπεία είναι η αναλγησία. Η τυπική θεραπεία της συριγγομυελίας που εμπεριέχει βαρύ χρόνιο πόνο περιλαμβάνει δύο ή περισσότερα φάρμακα. Ένα φάρμακο για την «κλασσική» οσφυαλγία όπως ένα ασθενής ή ένα ισχυρό ιπούχο (π.χ. τραμαδόλη και οξυκοτίνη αντίστοιχα) σε συνδυασμό με ένα φάρμακο για αντιμετώπιση των συμπτωμάτων του νευροπαθητικού πόνου όπως ο σφύζων και ο σουβλερός πόνος (π.χ. γκαμπαπεντίνη ή πρεγκαμπαλίνη). Επιπλέον, η παρακεταμόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αντιμετώπιση των πονοκεφάλων. Τέτοιου είδους μακροχρόνια θεραπεία του χρόνιου πόνου θα πρέπει να παρακολουθείται με εξετάσεις αίματος για την αξιολόγηση οποιονδήποτε αρνητικών επιδράσεων των φαρμάκων στο ήπαρ, με αλλαγές στις δόσεις, ανάλογα με τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Τα φάρμακα δεν έχουν θεραπευτική αξία στην θεραπεία της συριγγομυελίας. Η ακτινοβολία χρησιμοποιείται σπάνια και έχει μικρό όφελος εκτός αν πρόκειται για παρουσία όγκου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να συγκρατήσει την διόγκωση της κοιλότητας και μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση από τον πόνο.
Σε απουσία συμπτωμάτων, η συριγγομυελία συνήθως δεν θεραπεύεται. Επιπρόσθετα, ο ιατρός μπορεί να συνιστά την μη-θεραπεία της πάθησης σε ασθενείς προχωρημένης ηλικίας ή σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει πρόοδος των συμπτωμάτων. Είτε βρίσκονται σε θεραπεία είτε όχι, σε πολλούς ασθενείς θα δοθούν οι οδηγίες να αποφεύγουν δραστηριότητες που εμπεριέχουν εντάσεις.
Από τη στιγμή που η φυσική ιστορία της συριγγομυελίας είναι ελλιπώς κατανοητή, ίσως να συνιστάται η συντηρητική προσέγγιση. Όταν το χειρουργείο δεν συνιστάται ακόμα, οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά από νευρολόγο ή από νευροχειρούργο. Θα πρέπει να προγραμματίζονται τακτικά MRI και φυσικές εξετάσεις υπό τις συστάσεις έμπειρου ιατρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Νευρικό σύστημα Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Κωνσταντίνος Βολανάκης
Ο Κωνσταντίνος Βολανάκης ή Βολονάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 17 Μαρτίου 1837 - Πειραιάς, 29 Ιουνίου 1907) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα. Θεωρείται ο «πατέρας της ελληνικής θαλασσογραφίας».
Βιογραφία
Οι γονείς του Βολανάκη κατάγονταν από τη Βολάνη, ένα μικρό χωριό της περιοχής του Ρεθύμνου. Σπούδασε στο Γυμνάσιο της Σύρου, απ' όπου αποφοίτησε το 1856. Την ίδια χρονιά, με παρότρυνση των μεγαλύτερων αδελφών του, πήγε στην Τεργέστη για να δουλέψει ως λογιστής κοντά στον μεγάλο οίκο εμπορίας ζαχάρεως Αφεντούλη. Ο Αφεντούλης, σύζυγος της αδελφής του Πολυξένης, εκτίμησε τις καλλιτεχνικές ικανότητες του νεαρού Βολανάκη από τα πάμπολλα σκαριφήματα με βάρκες, πλοία και λιμάνια που ο τελευταίος έφτιαχνε μέσα στις σελίδες των λογιστικών βιβλίων. Με έξοδα του Αφεντούλη στάλθηκε το 1860 στη Βαυαρία για να σπουδάσει ζωγραφική στην Ακαδημία του Μονάχου, όπου φαίνεται να μαθήτευσε κοντά στον Καρλ φον Πιλότυ και τον Βίλχελμ φον Κάουλμπαχ. .
Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία του Μονάχου, ο Βολανάκης εργάστηκε στο Μόναχο, τη Βιέννη και την Τεργέστη. Το 1883 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Σε αυτό συνετέλεσε και η πίεση της γυναίκας του, «η οποία δεν άντεχε τον κρύο χειμώνα του Μονάχου». Όμως, ο Νικόλαος Γύζης, νονός της κόρης του, τον απέτρεψε από το να γυρίσει στήν Αθήνα, λέγοντάς του ότι «ἐκεῖ [στὴν Ἀθήνα] οἱ πίνακες ζωγραφικῆς πωλοῦνται ἐξευτελιστικῶς εἰς τὸν Κῆπο τῶν Τιτάνων». Από την ίδια χρονιά και μέχρι το 1903 δίδαξε στη Σχολή των Ωραίων Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) της Αθήνας, αρχικά το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής και αργότερα το μάθημα της Αγαλματογραφίας.
Λόγω τόσο της πολυμελούς οικογένειάς του όσο και των χαμηλών τιμών πωλήσεως των πινάκων του, πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του φτωχός. Είναι χαρακτηριστικό, ότι λόγω της πενίας αντέστρεψε το σύνηθες, και αντί να αγοράζουν τους πίνακές του και μετά οι πελάτες να πηγαίνουν στον κορνιζά, αυτός συνεργάσθηκε με τον κορνιζά Λούτσο στον Πειραιά, και ζωγράφιζε πίνακες που να ταιριάζουν σε μέγεθος με τις ξυλόγλυπτες κορνίζες του. Ταλαιπωρημένος από μια κήλη, τελικά πέθανε στον Πειραιά το 1907. «Στην κηδεία του παρευρέθησαν μόνο 5-6 άτομα».
Κιοσέμ Σουλτάνα
Η Χασεκί Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Βαλιντέ Σουλτάν (οθ. τούρκικα: كوسم صولتان, τούρκικα: Haseki Mâh-Peyker Kösem Valide Sultan, 1589 - 2 Σεπτεμβρίου 1651) ήταν η δεύτερη, η αγαπημένη και η νόμιμη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Α΄, μητέρα δύο Σουλτάνων, του Μουράτ Δ΄ και του Ιμπραήμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η ισχυρότερη γυναίκα στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επηρέασε την πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσω του συζύγου της Αχμέτ Α΄, των γιων της Οσμάν Β΄ (θετός της γιος), Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄ και τέλος του εγγονού της Μεχμέτ Δ΄.
Κωνσταντίνος Βολανάκης
Έργο
Η θάλασσα, τα πλοία και τα λιμάνια ήταν η μόνιμη πηγή έμπνευσης του Βολανάκη. Μαζί με τον Θεόδωρο Βρυζάκη, τον Νικηφόρο Λύτρα, τον Νικόλαο Γύζη και τον Γεώργιο Ιακωβίδη, θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ακαδημαϊκού ρεαλισμού, της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Ωστόσο τα ιδιαιτέρως φωτεινά έργα του — όπως π.χ. το γνωστό Πανηγύρι του Μονάχου — δείχνουν κάποιες ιμπρεσιονιστικές τάσεις. Οι θαλασσογραφίες του κοσμούν τις επισημότερες αίθουσες της Αυστρίας και της Ελλάδας, ακόμη και του σταθμού του μετρό στον Πειραιά, ενώ κάποιοι άλλοι πίνακές του πωλήθηκαν σε διεθνείς δημοπρασίες σε πάρα πολύ υψηλές τιμές.
Κιοσέμ Σουλτάνα
Ήταν Βαλιντέ Σουλτάνα όταν οι γιοι της Οσμάν Β΄, Μουράτ Δ΄, Ιμπραήμ Α΄ και ο εγγονός της Μωάμεθ Δ΄ (1648-1687) βασίλευαν ως Οθωμανοί Σουλτάνοι. Ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα κατά το Σουλτανάτο των Γυναικών. Ήταν επίσημη αντιβασιλέας δύο φορές και ήταν ως εκ τούτου μία από τις δύο γυναίκες να έχουν γίνει επίσημες αντιβασιλείς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κωνσταντίνος Βολανάκης
Έργο
right|300px|thumb|Octoberfest ή Πανηγύρι στο Μόναχο (1876) είναι ένα από τα λίγα έργα του Βολανάκη που δεν έχουν ως θέμα τους τη θάλασσα. Λάδι σε μουσαμά, 60 εκ. x 130 εκ. Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. Σύμφωνα με την επίσημη γραμμή της Ακαδημίας Μονάχου, τότε που σπούδαζε ο Βολανάκης, οι καθηγητές συνιστούσαν «αποφυγή της τοπιογραφίας, γιατί αποτελεί την παρακμή της ζωγραφικής» και ενασχόληση με την προσωπογραφία. Φαίνεται ότι ο Βολανάκης δεν είχε ταλέντο στην προσωπογραφία, όπως ο Γεώργιος Ιακωβίδης, ή ο Νικόλαος Γύζης. Έτσι προσπέρασε αυτή την απαγόρευση ενασχολούμενος με το αγαπημένο του θέμα, τη θαλασσογραφία. Το ταλέντο του αναγνωρίσθηκε νωρίς, αλλά στάθηκε τυχερός ύστερα από ένα ιστορικό γεγονός. Το 1866 έλαβε χώρα στην Αδριατική θάλασσα, κοντά στις Δαλματικές ακτές, η Ναυμαχία της Λίσσας μεταξύ των στόλων της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Ιταλίας. Νίκησε η Αυστρία. Ο Αυτοκράτορας τότε προκήρυξε ένα διαγωνισμό ζωγραφικής για την απεικόνιση αυτού του σημαντικού γεγονότος. Ο Βολανάκης κέρδισε το διαγωνισμό αυτό και έλαβε ως έπαθλο 1000 χρυσά φιορίνια και δωρεάν ταξίδια-κρουαζιέρες με το Πολεμικό Ναυτικό της Αυστρίας για 3 χρόνια. Εκμεταλλευόμενος αυτά τα ταξίδια ζωγράφισε μια δεκάδα περίπου άλλους πίνακες σχετικούς με πλοία και θάλασσα, όπως Το Πλοίο Kaiser κ.ά. Σήμερα, ο πίνακας του Κ. Βολανάκη Η Ναυμαχία της Λίσσας βρίσκεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης.
Ένα από τα διάσημα έργα του Κωνσταντίνου Βολανάκη είναι Η Πυρπόληση της Τουρκικής Ναυαρχίδας, εκτελεσμένο τουλάχιστον δύο φορές (ιδιωτική συλλογή Stavros Michalarias Art, Αθήνα, και Πυρπόληση Τουρκικής Φρεγάτας 1882, Ναυτικό Μουσείο, Πειραιάς). Παρόμοιο είναι και το έργο του Η Πυρπόληση του Τουρκικού Δικρότου (δημοπρασία Christie's, Αθήνα 1994). Το ίδιο έργο ζωγράφισε και ο Νικηφόρος Λύτρας (βρίσκεται στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στο Μέτσοβο Ιωαννίνων). Με μια προσεκτική ματιά στους δύο πίνακες διαπιστώνεται εύκολα η διαφορετική τεχνοτροπία των δύο ζωγράφων. Ο μεν Βολανάκης εστιάζει στο γεγονός της πυρπόλησης δίνοντας σημασία στην απεικόνιση του πλοίου που το ζώνουν οι φλόγες ενώ σαν λεπτομέρειες διακρίνονται οι Τούρκοι ναυαγοί και ελάχιστα οι πυρπολητές. Αντίθετα, ο Νικηφόρος Λύτρας έχει στο πρώτο πλάνο την ομάδα των πυρπολητών να κωπηλατούν δυνατά για να απομακρυνθούν, με όρθιο τον Κανάρη να χαιρετά χαρούμενος, ενώ στο βάθος θολά και σκοτεινά φαίνεται πυρπολημένο το πλοίο μέσα στις φλόγες ενώ οι Τούρκοι ναυτικοί προσπαθούν να κατεβούν στις βάρκες με σχοινιά. Ο Βολανάκης είναι θεματοκεντρικός, ενώ ο Λύτρας ανθρωποκεντρικός.
Κιοσέμ Σουλτάνα
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Mâh-Peyker Kösem Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Κωνσταντίνος Βολανάκης
Έργο
Διάσημο είναι το έργο του Κ. Βολανάκη Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας, το οποίο βρίσκεται στο Αρχηγείο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στην Αθήνα. Αρχικά θεωρήθηκε ότι επρόκειτο για τη Ναυμαχία του Ακτίου, για αυτό και εκ παραδρομής μια φωτογραφία του πίνακα κοσμεί την αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Πρέβεζας. Όμως ο Μανώλης Βλάχος (1974) απέδειξε ότι πρόκειται για τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, έργο που εκτελέστηκε επί παραγγελία του Ελληνικού Κράτους, και η βασίλισσα που απεικονίζεται στην πλώρη ενός σκάφους δεν είναι η Κλεοπάτρα, αλλά η βασίλισσα της Φρυγίας Αρτεμισία η οποία είχε συμμαχήσει με τον Ξέρξη.
Κιοσέμ Σουλτάνα
Οικογένεια και ζωή
Είχε 2 αδελφές, τη Λία (Γιασεμίν) και την Άννα (Γκιουλμπαχάρ), που την ακολούθησαν στο χαρέμι. Κι έναν αδελφό, τον Πέτρο, που σκοτώθηκε. Η Κιοσέμ ήταν Ελληνικής καταγωγής, με καταγωγή από την Κεφαλλονιά, κατά κάποιους κόρη ενός ιερέα, και το πραγματικό της όνομα ήταν Αναστασία. Στάλθηκε στην ηλικία των 15 ετών στο χαρέμι του Σουλτάνου Αχμέτ Α΄. Η Κιοσέμ ήταν όμορφη και είχε σκούρα μαλλιά και όμορφα μάτια. Το όνομά της άλλαξε Μαχπεϊκέρ από τη Σαφιγιέ Σουλτάν (που σημαίνει «Φεγγαροπρόσωπη») και αργότερα σε Κιοσέμ, που σημαίνει δυναμική και πολεμιστής (όταν τα πρόβατα οδηγούν τους λύκους) από τον Σουλτάνο Αχμέτ Α΄. Η Κιοσέμ Σουλτάν ήταν η Χασεκί Σουλτάν του Αχμέτ Α΄. Μεταφέρθηκε στο Παλιό Παλάτι μετά τον θάνατο του Αχμέτ Α΄ το 1617, αλλά επέστρεψε ως Βαλιντέ Σουλτάν, όταν ο μεγαλύτερος γιος της Μουράτ Δ΄ ενθρονίστηκε το 1623.
Κωνσταντίνος Βολανάκης
Εμπορικές τιμές πινάκων του Βολανάκη
Σήμερα τα περισσότερα έργα του Κωνσταντίνου Βολανάκη βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, ενώ μια μικρή μερίδα βρίσκεται στην Gallery Stavros Michalarias, στην Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου, στο Ίδρυμα Κουτλίδη και στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη. Τον Νοέμβριο του 2008 το έργο του Η Αποβίβαση του Καραϊσκάκη στο Φάληρο σημείωσε ιστορικό ρεκόρ για τιμή ελληνικού πίνακα σε δημοπρασία, πλησιάζοντας το ποσό των 2 εκατομμυρίων ευρώ. To έργο του Το Λιμάνι του Βόλου τη Νύχτα πουλήθηκε επίσης σε δημοπρασία του Sotheby's για 952.000 ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Κατηγορία Commons με τοπικό σύνδεσμο ίδιο με των Wikidata Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
Κιοσέμ Σουλτάνα
Οικογένεια και ζωή
Η Κιοσέμ εμπόδισε τον σύζυγό της Αχμέτ Α΄ να σκοτώσει τον αδελφό του Μουσταφά Α΄ όπως συνήθιζαν οι Σουλτάνοι να εκτελούν οποιονδήποτε απειλούσε τη θέση τους στον θρόνο: ασφαλώς, η μεγαλύτερη απειλή ήταν τα ίδια τους τα αδέρφια, αφού δεν υπήρχε γραμμή διαδοχής, αλλά υπερίσχυε ο πιο δυνατός Οθωμανός της δυναστείας.Έτσι ο Αχμέτ Α' κλείδωσε τον Μουσταφά Α' σε ένα δωμάτιο με αποτέλεσμα να τρελαθεί με τον μόνιμο φόβο των εκτελεστών.
Η Κιοσέμ το έκανε αυτό γιατί αν ο Αχμέτ πέθαινε, θα τον διαδεχόταν ο πρωτότοκος γιος του, Οσμάν, μητέρα του οποίου ήταν μια άλλη σύζυγος του Αχμέτ, η Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν. Η Κιοσέμ δεν ήθελε έναν Σουλτάνο που δεν μπορούσε να ελέγξει, γι’ αυτό και επέμεινε να μείνει ζωντανός ο Μουσταφά για να διαδεχτεί τον αδελφό του.Όμως υπάρχει περίπτωση η Κιοσέμ να μεγάλωσε τον Οσμάν.
Ο Αχμέτ συμφώνησε, καθώς ο Μουσταφά έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα, και ήταν ανίκανος να κυβερνήσει και δεν αποτελούσε σοβαρή απειλή. Πράγματι το 1617, όταν πέθανε ο 27χρονος Αχμέτ, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μουσταφά Α΄. Γρήγορα αποδείχτηκε ότι ο Σουλτάνος ήταν τρελός. Τραβούσε τα γένια των βεζίρηδων, έπαιζε με τα καπέλα τους και συνομιλούσε με πουλιά και ψάρια.
Για την ήττα αυτή, κατηγόρησε του Γενίτσαρους και προσπάθησε να περιορίσει τη δύναμή τους, όπως το είχαν προσπαθήσει και άλλοι Σουλτάνοι. Ασφαλώς απέτυχε. Οι Γενίτσαροι εξεγέρθηκαν, τον φυλάκισαν και τον εκτέλεσαν το 1622. Σύμφωνα με τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ, οι Γενίτσαροι προσπάθησαν να τον στραγγαλίσουν με ένα κορδόνι, αλλά ο Οσμάν αντιστάθηκε σθεναρά. Τότε ένας αγάς αναγκάστηκε να σφίξει τα γεννητικά του όργανα με τεράστια δύναμη, μέχρι που ο Οσμάν έχασε τις αισθήσεις του από τον πόνο και μόνο τότε κατάφεραν να τον σκοτώσουν.
Τον διαδέχτηκε ο Μουσταφά Α΄, που ξανάγινε Σουλτάνος, αλλά για ακόμα μία φορά έγινε το υποχείριο των Γενίτσαρων. Έχασε οριστικά την εξουσία το 1623, ύστερα από εξέγερση που απαιτούσε την εκθρόνιση του. Τον διαδέχτηκε ο τέταρτος γιος τού Αχμέτ Α΄ της Κιοσέμ Σουλτάνας, Μουράτ Δ΄.
Πρώτη Βασιλεία
Διορίστηκε όχι μόνο Βαλιντέ Σουλτάν αλλά επίσης, καθώς ο γιος της ήταν ανήλικος (11 ετών), ως επίσημος αντιβασιλέας του κράτους-μέχρι να ενηλικιωθεί ο γιος της- μεταξύ 1623 και 1632 και έγινε η πρώτη από τις δύο γυναίκες στην ιστορία που κυβέρνησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία επίσημα και μόνη. Ενώ οι γυναίκες είχαν γίνει, εκ των πραγμάτων, αντιβασίλισσες στην αυτοκρατορία πριν από αυτήν, καμία γυναίκα δεν είχε γίνει ποτέ επίσημα αντιβασιλέας και η θέση της ήταν με αυτόν τον τρόπο νέα.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της Βασιλείας τού Μουράτ Δ΄ συμμετείχε στις συνεδριάσεις του Ντιβάνι (υπουργικό συμβούλιο) πίσω από μια κουρτίνα, ακόμη και μετά από το 1632, όταν δεν ήταν πλέον επίσημα αντιβασιλέας. Η περίοδος ήταν ιδιαίτερα ταραγμένη, καθώς ξέσπασαν ταυτόχρονα επαναστάσεις σε διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας και οι Γενίτσαροι είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η Κιοσέμ, αν και πανέξυπνη, αδυνατούσε να επιβάλει την τάξη και επικρατούσε απόλυτη αναρχία.
Όταν ενηλικιώθηκε ο Μουράτ, πήρε τα ηνία στα χέρια του και κυβέρνησε με τρομαχτική αυστηρότητα. Αποφασισμένος να καθαρίσει την ηγεσία από τη διαφθορά, διέταξε δεκάδες εκτελέσεις συμβούλων και οποιουδήποτε άλλου θεωρούσε ότι αποτελούσε απειλή. Απαγόρευσε το αλκοόλ, τον καφέ και τον καπνό για κάθε πολίτη της Κωνσταντινούπολης και κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο ίδιος περπατούσε τα βράδια στην πόλη και εκτελούσε όποιον παρέβαινε τις εντολές του.
Ο ίδιος βέβαια ήταν λάτρης του αλκοόλ και μάλιστα πέθανε από κίρρωση του ήπατος το 1640, όταν ήταν μόλις 28 ετών. Αν και ήταν εξαιρετικά αντιπαθής στον λαό, ο οποίος τον αντιμετώπιζε ως έναν αδίστακτο και αιμοσταγή τύραννο, ο Μουράτ αποδείχτηκε εξαιρετικός στρατηγός. Το 1638 εκστράτευσε στην Περσία, πολιόρκησε και κατέλαβε τη Βαγδάτη και για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ενίσχυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μεγαλόσωμος, δυνατός και πολεμοχαρής, ο Μουράτ απολάμβανε την αγριότητα της μάχης και διέταξε να αποκεφαλίσουν χίλιους αιχμαλώτους μπροστά στα μάτια του.
Πέθανε ξαφνικά το 1640 και τελευταία επιθυμία του ήταν να εκτελεστεί ο μικρότερος αδελφός του Ιμπραήμ, ο οποίος ήταν γιος της Κιοσέμ Σουλτάν. Η Κιοσέμ επενέβη για ακόμα μία φορά και έσωσε τον δεύτερο γιο της, με το επιχείρημα ότι χωρίς τον Ιμπραήμ, η δυναστεία των Οσμανιδών θα έφτανε στο τέλος της.
Δεύτερη Βασιλεία
left|thumb|Ο [[Ιμπραήμ Α΄, γιος της Κιοσέμ Σουλτάνας]] Όταν ο άλλος της γιος, ο Ιμπραήμ Α΄ διαδέχθηκε τον αδελφό του το 1640, αποδείχτηκε διανοητικά ασταθής για να κυβερνήσει, όπως ο θείος του Μουσταφά Α΄. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στην Κιοσέμ να παραμείνει στην εξουσία. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, ο Ιμπραήμ συνεργαζόταν στενά με τη μητέρα του και προσπαθούσε να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του.
Όμως η κατάσταση της υγείας του άρχισε να χειροτερεύει μετά από λίγα χρόνια και ο Ιμπραήμ παρασύρθηκε από τις πολυτέλειες και τις απολαύσεις του παλατιού. Σπαταλούσε τεράστια ποσά για να αγοράσει πλούσια δώρα και περνούσε όλο τον χρόνο του με τις πανέμορφες παλλακίδες του χαρεμιού. Σύμφωνα με κάποιες πηγές ο Σουλτάνος Ιμπραήμ αποφάσισε να δολοφονήσει ολόκληρο το χαρέμι του γιατί το βαρέθηκε και ήθελε να έχει την ευχαρίστηση της δημιουργίας ενός νέου. Πιστεύεται ότι έπνιξε περισσότερες από 300 γυναίκες.
Σταμάτησε να ασχολείται με τη διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας και έχασε κάθε επαφή με τον κόσμο εκτός του παλατιού. Βρισκόταν στο έλεος συκοφαντών, οι οποίοι πλούτισαν με τα δώρα του και τον ωθούσαν σε λανθασμένες πολιτικές και στρατηγικές ενέργειες. Μία από αυτές ήταν η εκτέλεση του Αρχιβεζίρη Καρά Μουσταφά Πασά, χωρίς τον οποίο ο Ιμπραήμ ήταν απροστάτευτος.
Αποφάσισε να επιτεθεί στην βενετοκρατούμενη Κρήτη και ξεκίνησε ένα μακρύ, πολυδάπανο και αιματηρό πόλεμο με τη Βενετία. Για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο, ο Ιμπραήμ αύξησε τους φόρους, προκαλώντας την οργή του λαού.
Οι κοντινότεροι του Ιμπραήμ, ανάμεσά τους μάλιστα και η μητέρα του Κιοσέμ Σουλτάν, σχεδίασαν να τον δολοφονήσουν και να τον αντικαταστήσουν με τον μεγαλύτερο γιο του, τον 7χρονο Μωάμεθ Δ΄, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν.
Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και η Κιοσέμ εκδιώχθηκε από το παλάτι. Τον επόμενο χρόνο, ήταν οι Γενίτσαροι αυτοί που ξεσηκώθηκαν και φυλάκισαν τον Σουλτάνο. Τον εκτέλεσαν τον Αύγουστο του 1648, με τη συγκατάθεση και της μητέρας του, η οποία αποφάσισε να συνεχίσει την έμμεση διακυβέρνησή της μέσω του εγγονού της Μωάμεθ Δ΄.
Η Κιοσέμ παρουσίασε τον επτάχρονο εγγονό της Μωάμεθ Δ΄ στο Ντιβάνι με τα λόγια " Να 'τος! Δείτε τι μπορείτε να κάνετε με αυτόν!".
Θάνατος
Με την κυριαρχία του Μωάμεθ Δ΄, η θέση της Βαλιντέ Σουλτάν θα έπρεπε να πάει στη μητέρα του Μωάμεθ Δ΄, την Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Ωστόσο, η Τουρχάν αγνοήθηκε λόγω του ότι ήταν νέα και άπειρη. Αντ' αυτού, η γιαγιά τού Σουλτάνου και προηγούμενη Βαλιντέ Σουλτάν επανήλθε σε αυτή την υψηλή θέση.Η Κιοσέμ ήταν Βαλιντέ Σουλτάν με δύο γιους, έχοντας έτσι τη μεγαλύτερη εμπειρία από τις δύο γυναίκες.
Ωστόσο αποδείχτηκε ότι η Τουρχάν ήταν υπερβολικά φιλόδοξη για να χάσει μια τέτοια υψηλή θέση χωρίς μάχη. Η Κιοσέμ σκόπευε να εκθρονίσει τον Μωάμεθ Δ΄ και να τον αντικαταστήσει με έναν άλλον της εγγονό, τον Σουλεϊμάν, γιο της Σαλιχά Ντιλασούπ Σουλτάν. Σύμφωνα με έναν ιστορικό, το σχέδιο αυτό αποσκοπούσε στην αντικατάσταση της Τουρχάν από την Ντιλασούπ ως μητέρα του Σουλτάνου, γιατί η Ντιλασούπ ήταν πιο εύκολα ελεγχόμενη.
Το σχέδιο ήταν ανεπιτυχές, καθώς η Τουρχάν ενημερώθηκε από τη Μελέκ Χατούν, μία σκλάβα της Κιοσέμ και διέταξε τη δολοφονία της Κιοσέμ. Επιπλέον, ορισμένοι εικάζουν ότι η Κιοσέμ στραγγαλίστηκε με μια κουρτίνα από τον επικεφαλής Μαύρο Ευνούχο του χαρεμιού, τον Σουλεϊμάν. Η Οθωμανή αρνησίθρησκος Μπομπόβι, στηριζόμενη σε έναν πληροφοριοδότη στο χαρέμι​​, αναφέρει ότι η Κιοσέμ στραγγαλίστηκε με τα δικά της μαλλιά.
Μετά τον θάνατό της, σε ηλικία 62 ετών, το σώμα της πάρθηκε από το Τοπ Καπί και στάλθηκε στο Παλιό Παλάτι και στη συνέχεια τάφηκε στο μαυσωλείο του συζύγου της, στο Σουλτάν Αχμέτ Τζαμί (ή Μπλε Τζαμί). Η Κιοσέμ ήταν φημισμένη για το φιλανθρωπικό της έργο και για την απελευθέρωση των σκλάβων της μετά από 3 χρόνια υπηρεσίας. Όταν πέθανε, ο λαός της Κωνσταντινούπολης είχε τριήμερο πένθος.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Βαλιδέ Σουλτάνες Κατηγορία:Οθωμανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Οθωμανοί
Μάριος Τόκας
Ο Μάριος Τόκας (8 Ιουνίου 1954, Λεμεσός – 27 Απριλίου 2008, Αθήνα) ήταν Ελληνοκύπριος συνθέτης και στιχουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου. Ασχολήθηκε με τη μουσική από τα μαθητικά του χρόνια γράφοντας τραγούδια για τις παραστάσεις στο σχολείο και τις παρέες του. Η τουρκική εισβολή του 1974 τον βρίσκει φαντάρο: «Είναι μια περίοδος που μου άφησε τραυματικές εμπειρίες» λέει σε μια συνέντευξή του «τα γεγονότα εκείνα και η γεμάτη πίκρα ζωή, είναι πηγές έμπνευσης για κάποια από τα έργα μου». Βαθύτατα πολιτικοποιημένος, ο Μάριος Τόκας άρχισε να γυρίζει από πόλη σε πόλη κάνοντας συναυλίες για να εμψυχώσει τους συμπατριώτες του και να μαζέψει χρήματα για την ανακούφιση των προσφύγων.
Σημαντικά έργα του για την Κύπρο είναι:
Μετάβαση στην Αθήνα
Το 1980, γράφει ένα παιδικό δίσκο: «Θέλω να πω ότι έχω ιδιαίτερη αδυναμία σε ό,τι αφορά στα παιδιά» λέει ο ίδιος. Η δουλειά αυτή σε στίχους Φώντα Λάδη τραγουδήθηκε από την Τάνια Τσανακλίδου. Χαρακτηριστικό δείγμα το τραγούδι με τίτλο «Τα στρατιωτάκια». «Τα τραγούδια αυτά κουβαλάνε την πίκρα της Κύπρου. Τα στρατιωτάκια δεν είναι ένα τραγούδι χαρούμενο», συνεχίζει ο Τόκας, «βγάζει όμως μηνύματα και αγγίζει ευαισθησίες».
Καθιέρωση
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη και η μουσική του απλώνεται όπου υπάρχουν Έλληνες με τραγούδια όπως «Αννούλα του χιονιά», «ο Αλήτης», «Σ’ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη», «Η νύχτα μυρίζει γιασεμί», «Σαν τρελό φορτηγό», «Εξαρτάται», «Το σημάδι», «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», «Τα λαδάδικα», «Θάλασσες», «Δίδυμα Φεγγάρια», «Μια στάση Εδώ», «Ψηλά τα χέρια», «Βίος Ανθόσπαρτος», «Επιστροφές-καταστροφές», «Φαντάσου», «Μια βροχή», «Της μοναξιάς οι σκλάβοι».
Τα τραγούδια του ερμήνευσαν μεταξύ άλλων οι τραγουδιστές:Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος, Γιώργος Νταλάρας, Μανώλης Μητσιάς, Πασχάλης Τερζής, Γλυκερία, Χαρούλα Αλεξίου, Κωνσταντίνα, Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνης Καλογιάννης, Τόλης Βοσκόπουλος, Μαρινέλλα, Στέλιος Διονυσίου, Γιάννης Κότσιρας, Διονύσης Θεοδόσης, Λάκης Χαλκιάς, Αλέκα Κανελλίδου, Τάνια Τσανακλίδου, Κατερίνα Κούκα, Θέμης Αδαμαντίδης, Βασίλης Σκουλάς, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Γιάννα Κομνηνού, Κώστας Χατζηχριστοδούλου, Νίκος Νομικός, Φωτεινή Σαββατιανού.
Στην πολυετή πορεία του στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού έχει συνεργαστεί με στιχουργούς όπως οι: Φίλιππος Γράψας, Κώστας Φασουλάς, Σαράντης Αλιβιζάτος, Πάνος Φαλάρας, Ανδρέας Νεοφυτίδης, Γιώργος Ρουβέλας, Βαγγέλης Φρίγκης, Άννα Αργυρού κ.α..
Θεογεννήτωρ Μαρία
Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα του είναι το 1996, όταν ο Τόκας πηγαίνει στο Άγιον Όρος και εκεί, συγκλονισμένος από τα χειρόγραφα που βρήκε και μελέτησε, έγραψε το συμφωνικό έργο Θεογεννήτωρ Μαρία, το οποίο παρουσιάστηκε και στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου της Βιέννης (2002), με ερμηνευτές τους Μανώλη Μητσιά και Κώστα Χατζηχριστοδούλου, το φωνητικό σύνολο ΄΄ECHO΄΄ με συνοδεία της Bratislava Chamber Philharmonic Orchestra υπο την Διεύθυνση του Γιώργου Παγιάτη, στο πλαίσιο της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Τόκας θεωρεί εκείνη την ημέρα ως την κορυφαία στιγμή στην καριέρα του. Για το έργο αυτό, ο Μίκης Θεοδωράκης, έγραψε «ο Μάριος Τόκας, πάντα στηριγμένος στις ρίζες της ελληνικής μας παράδοσης, δημιούργησε και δημιουργεί έργα γνήσια ελληνικά. Οι μελωδίες του έχουν κάτι από τον ουρανό, τη θάλασσα, τον ίδιο τον βράχο του Άθω».
Μετάλλιο εξαίρετης προσφοράς στην πατρίδα
Ο Μάριος Τόκας βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γλαύκο Κληρίδη (2001) με το «μετάλλιο εξαίρετης προσφοράς στην πατρίδα» που αποτελεί την ύψιστη τιμή της κυπριακής πολιτείας. Μεταξύ άλλων διακρίσεων, πήρε και το βραβείο «Γιάννος Κρανιδιώτης» (2002).
Θάνατος
thumb|αριστερά|150px|[[Προτομή του Μάριου Τόκα στη γενέτειρά του, Λεμεσό]]Ο Μάριος Τόκας πέθανε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου του 2008, έπειτα από πολύμηνη θεραπεία για καρκίνο. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη της Κυπριακής Δημοκρατίας την Τετάρτη του Πάσχα, από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Α' Νεκροταφείου Αθηνών παρουσία χιλιάδων κόσμου.
Ο Μάριος Τόκας ήταν νυμφευμένος με την Αμαλία Πετσοπούλου με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, τη Χαρά, τον Κωστή και τον Άγγελο.
Άλλα έργα
Σημαντικά έργα του Μάριου Τόκα υπάρχουν ανέκδοτα σε παρτιτούρες και ηχογραφήματα τα οποία είναι πλέον στα χέρια της οικογένειάς του.
Ήλιος Κόκκινος (Ιούνιος 2011, άλμπουμ αφιέρωμα)
thumb|right|180px|Το εξώφυλλο του δίσκου Ο επί έτη παραγωγός του Μάριου Τόκα και προσωπικός του φίλος, Ηλίας Μπενέτος, ασχολήθηκε πάνω από δύο χρόνια με το πλούσιο αρχείο του συνθέτη, με τη βοήθεια της γυναίκας του Αμαλίας Τόκα, στην οποία είχε εμπιστευθεί το αρχείο του ο συνθέτης. Από αυτή την εργασία προέκυψαν 12 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 2011 έως τον Μάρτιο του 2012 και τα τραγούδησαν κατ' επιθυμία του ιδίου οι Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος και Πασχάλης Τερζής, που είχαν ήδη τραγουδήσει τραγούδια του, καθώς και ο Γιάννης Κότσιρας, με τον οποίο ο Μάριος Τόκας σχεδίαζε να συνεργαστεί. Την ενορχήστρωση των τραγουδιών έχει κάνει ο Αντώνης Γούναρης. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την MINOS-EMI, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του συνθέτη.
Δισκογραφία
Αλκαίου]]).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Κύπριοι στιχουργοί Κατηγορία:Κύπριοι συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
EN 1995
Ο EN 1995, γνωστός ως ΕΥΡΩΚΩΔΙΚΑΣ 5: Σχεδιασμός ξύλινων κατασκευών, είναι μία σειρά Ευρωπαϊκών Προτύπων, γνωστοί ως Ευρωκώδικες, που περιγράφει τη μεθοδολογία, για την ανάλυση, σχεδιασμό και κατασκευή κτιρίων και άλλων δομημάτων από δομική ξυλεία.
Ο EN 1995 χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με το EN 1990: Βάσεις του σχεδιασμού των κατασκευών και το EN 1991: Δράσεις στα Έργα. Αφορά έργα από δομική ξυλεία, πριστής, πελεκητής ή σε μορφή στύλου, επικολλητής ξυλείας ή προϊόντων με βασικό συστατικό τη ξυλεία, (π.χ. LVL) και μοριοσανίδων κάθε μορφής. Τέλος στον ΕΝ 1995 περιλαμβάνονται και οι απαιτήσεις για την ανάλυση, σχεδιασμό και κατασκευή των μηχανικών συνδέσεων σε αυτού του τύπου τις κατασκευές.
Ο EN 1995 ασχολείται μόνο με απαιτήσεις για αντοχή, λειτουργικότητα, ανθεκτικότητα και πυρασφάλεια των κατασκευών από δομική ξυλεία. Άλλες απαιτήσεις, που αφορούν π.χ. θερμικές ή ηχητικές μονώσεις δεν καλύπτονται. Ο EN 1995, απαρτίζεται από τα ακόλουθα μέρη:
Μέρος 1-1: Γενικά - Κοινοί κανόνες και κανόνες για κτίρια
Στον EN 1995-1-1 ορίζονται οι γενικοί κανόνες σχεδιασμού για ξύλινες κατασκευές και ειδικοί κανόνες σχεδιασμού για τα ξύλινα κτίρια. Ο EN 1995-1-1 απαρτίζεται από τα κάτωθι μέρη:
Με τον EN 1995-1-1 δεν καλύπτεται ο σχεδιασμός κατασκευών που υπόκεινται σε παρατεταμένη έκθεση σε θερμοκρασίες υψηλότερες των 60 βαθμών Κελσίου.
Μέρος 1-2: Γενικά - Σχεδιασμός φορέων σε πυρκαγιά
Ο EN 1995-1-2 περιγράφει τις αρχές, τις απαιτήσεις και τους κανόνες για το δομοστατικό σχεδιασμό κτηρίων από δομική ξυλεία που εκτίθενται σε πυρκαγιά. Αναφέρεται στο σχεδιασμό φορέων από δομική ξυλεία, για την τυχηματική κατάσταση σχεδιασμού έναντι πυρκαγιάς και προορίζεται προς χρήση μαζί με τα EN 1995-1-1 και EN 1991-1-2. Ο EN 1995-1-2 περιορίζεται στον εντοπισμό των διαφορών από, και ή στη συμπλήρωση του, σχεδιασμού έναντι συνήθων θερμοκρασιών δράσεων και αναφέρεται μόνον σε παθητικές μεθόδους πυροπροστασίας χωρίς να καλύπτει ενεργητικούς μεθόδους.
Μέρος 2: Γέφυρες
Στα Κεφάλαια 1 και 2 του EN 1995-2 παρέχονται επίσης επί πλέον πληροφορίες σε σχέση με αυτές που δίδονται στο EN 1990 «Ευρωκώδικας: Βάση του δομικού σχεδιασμού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Τυποποίηση Κατηγορία:Επιστήμη Πολιτικού Μηχανικού
Ρυτό
thumb|right|250px|Ρυτόν του [[Ζωγράφος των Βρυξελλών R 330|Ζωγράφου των Βρυξελλών R 330, περ. 470-60 π. Χ.]]
Το ρυτό πληθ. ρυτά από το αρχαιοελληνικό ῥυτόν είναι δοχείο για πόσιμα υγρά ή χοές κατά τη διάρκεια σχετικών τελετουργιών. Εισηγμένα στην Ελλάδα μετά τους περσικούς πολέμους τα ρυτά ήταν γνωστά στην αρχαία Περσία, όπου ονομάζονταν τακούκ (تکوک).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγγεία ανά είδος