cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
BlockFi
Τον Νοέμβριο του 2022, μετά την κήρυξη πτώχευσης από την FTX, η εταιρεία διέκοψε τις αναλήψεις στην πλατφόρμα της. Η εταιρεία αποκάλυψε "σημαντική έκθεση" στην FTX στις 14 Νοεμβρίου. Την επόμενη μέρα, η Wall Street Journal ανέφερε ότι το BlockFi πιθανότατα θα κήρυξε πτώχευση, κάτι που επιβεβαιώθηκε από αναφορές που συνέταξε το Bloomberg.
Στις 28 Νοεμβρίου, το BlockFi επιβεβαίωσε τις αναφορές και κατέθεσε επίσημα αίτηση προστασίας του Κεφαλαίου 11 κατά της πτώχευσης (ΗΠΑ) με περισσότερους από 100.000 πιστωτές, σύμφωνα με καταθέσεις.
Μετρό Σεούλ
Ιστορία
Η γραμμή 1 χτίστηκε μεταξύ 1971 και 1974, και εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου 1974.
Η γραμμή 3 κατασκευάστηκε από το 1980 έως το 1993.
Η γραμμή 4 χτίστηκε από το 1980 έως το 1994.
Η γραμμή 5 κτίστηκε μεταξύ 1990 και 1996.
Στην γραμμή 6, οι σταθμοί Μπόγχουασαν (Bonghwasan) και Σάνγουολγκοκ (Sangwolgok), άνοιξαν τις πύλες τους τον Αύγουστο του 2000. Τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους προστέθηκαν για την περιοδεία περισσότεροι σταθμοί.
Η γραμμή 8 κτίστηκε μεταξύ 1990 και 1999
Η Γραμμή 9 τέθηκε σε λειτουργία το Σεπτέμβριο του 2009.
Προαστιακός Σιδηρόδρομος
Σεουλ Σεουλ Μετρο
Τζούρατζ Α΄ Μπάλσιτς
Ο Τζούρατζ, Ђурађ Балшић / Đurađ Balšić, ελλην.: Γεώργιος, γνωστός και ως Τζούρατζ Α΄, σερβ.: 'Ђурађ I / Đurađ I (άκμασε 1362-1378) ήταν κύριος της Ζέτας μεταξύ 1362 και 13 Ιανουαρίου 1378. Ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του Μπάλσα Α΄, και ανήκε στον Οίκο των Μπάλσιτς.
Βιογραφία
Ο Τζούρατζ Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μπάλσα, ενός μικρού ευγενή που κατείχε ένα χωριό κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν των Νεμάνιτς, αυτοκράτορα της Σερβίας (βασ. 1331–1355) και λεγόταν ότι ήταν «συγγενής με τους Nεμάνιτς». Η οικογένεια άρχισε να παίρνει την Κάτω Ζέτα κάποια στιγμή μετά το τέλος τού Ντούσαν το 1355. Το 1362 τα αδέλφια δολοφόνησαν τον Tzούρας Ιλίγιιτς, που κρατούσε την Άνω Ζέτα και στη συνέχεια αναγνωρίστηκαν ως επαρχιακοί άρχοντες (oblastni gospodari) της Ζέτα σε καταστατικά του Στέφαν-Ούρου Ε΄ (βασ. 1355–1371).
Το 1363 ο Τζούρατζ Α΄ κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των Tόπιας, μίας αλβανικής οικογένειας ευγενών, που έλεγχε τη βόρεια Αλβανία. Οι Mαταράνγκος, μία αλβανική οικογένεια ευγενών, που έλεγχε τη νότια Αλβανία, συμμάχησαν με τους Μπάλσιτς ως αποτέλεσμα μίας διαμάχης με τους Tόπιας στο νότο. Την άνοιξη του 1364, ο Kάρλο Τόπια αιχμαλώτισε τον Τζούρατζ Α΄ λόγω αψιμαχίας, τερματίζοντας τη συμμετοχή της Ζέτα στον πόλεμο. Ο Τζούρζτα κρατήθηκε αιχμάλωτος μέχρι το 1366, όταν η Δημοκρατία της Ραγκούσας μεσολάβησε για την ειρήνη και επέτυχε την απελευθέρωσή του. Το 1367 ο Τζούρατζ Α΄ αναφέρεται ως ο «βαρόνος της παράκτιας Σερβίας».
Τον Ιανουάριο του 1368, ένα έγγραφο της Ραγκούζας αναφέρει ότι οι τρεις αδελφοί Μπάλσιτς: Στρατσίμιρ, Τζούρατζ Α΄ και Μπάλσα Β΄, προετοιμάζοντο για μία εκστρατεία εναντίον του Kάρλο Τόπια. Είχαν στρατοπεδεύσει στον ποταμό Μάτι, από τον οποίο τα εδάφη του Κάρλο βρίσκοντο νότια. Οι μάχες ήταν προφανώς μικρής κλίμακας, καθώς δύο μήνες αργότερα, ο Κάρλο δεν είχε καμία δυσκολία να καταλάβει το Δυρράχιον από τους Καπετίδες-Ανζού της Νάπολης.
Για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους, οι αδελφοί Μπάλσιτς (ιδιαίτερα ο Τζούρατζ και ο Μπάλσα Β΄) ήταν ήδη το 1369 έτοιμοι να μεταστραφούν από την Ορθοδοξία στον Καθολικισμό. Σύμφωνα με τον Φάιν (1994) τα αδέλφια ασπάστηκαν το νέο δόγμα, για να προωθήσουν τις παράκτιες φιλοδοξίες τους το 1368 ή στις αρχές του 1369. Ασπάστηκαν τον Καθολικισμό επίσημα το 1369.
Ελπίζοντας να αποκτήσει την επικυριαρχία της πόλης, ο Τζούρατζ Α΄ είχε ξεκινήσει πόλεμο εναντίον του Κότορ το 1368. Το Κότορ, ως αποτέλεσμα του πολέμου, υπέστη οικονομική παρακμή. Η αποδοχή της κυριαρχίας της Ζέτας δεν θα βοηθούσε ούτε το Κότορ οικονομικά. Το Κότορ αντιστάθηκε στην επίθεση του Τζούρατζ Α΄, αφού είδε την πόλη του Μπαρ να πληρώνει ετήσιο φόρο 2.000 δουκάτων στο Τζούρατζ Α΄, πληρώνοντας προηγουμένως 100 πέρπερς υπό Σερβική αυτοκρατορική κυριαρχία, αναμένοντας την ίδια μοίρα για το Kότορ. Το Κότορ ζήτησε βοήθεια από τον Νικόλα Αλτομανόβιτς, αλλά μετά τη μεγάλη ήττα του στο Κοσσυφοπέδιο, μπόρεσε να προσφέρει ελάχιστη βοήθεια. Το Κότορ ζήτησε βοήθεια από τον αδύναμο Στέφαν-Ούρο Ε΄ και τη Βενετία. Κανένας από τους δύο δεν παρείχε μεγάλη βοήθεια, καθώς η Βενετία ανησυχούσε ότι μόνο τα πολεμικά πλοία της βρίσκονταν στην Αδριατική. Στην πραγματικότητα, η Βενετία έγραψε στον Ούρος Ε΄ το 1368, παραπονούμενη ότι τα ένοπλα πλοία της Σερβίας βρίσκοντο στην Αδριατική, αναφέροντας ότι τα έχουν στο λιμάνι τους οι πόλεις Μπαρ, Μπούντβα και Ουλτσίνγι. Είχαν επίσης δηλώσει, ότι αυτό ήταν επιπλέον παραβίαση της Βενετο-σερβικής συνθήκης και απείλησαν ότι θα αντιμετωπίσουν τα πλοία ως πειρατικά πλοία. Ωστόσο, ο Ούρος Ε΄ απάντησε σε αυτή την επιστολή, δηλώνοντας ότι τα πλοία για τα οποία παραπονιόταν η Βενετία ανήκαν στον Τζούρατζ Α΄ Μπάλσιτς, κύριο της Ζέτας.
Ο Στέφαν-Ούρος Ε΄ ήταν δυσαρεστημένος με τις ενέργειες του Τζούρατζ Α΄, καθώς στράφηκαν εναντίον του Kότορ, το οποίο βρισκόταν υπό την επικυριαρχία του Ούρος Ε΄. Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο Τζούρατζ Α΄ ήταν επαναστάτης, το σερβικό δικαστήριο δεν ανέλαβε καμία ευθύνη για τις ενέργειες του Τζούρατζ Α΄, που θα μπορούσαν να παραβιάσουν τη Βενετο-σερβική συνθήκη.
Το 1369 ο Τζούρατζ Α΄ πολιόρκησε το Κότορ, το οποίο, χωρίς άλλη επιλογή, στράφηκε στο βασίλειο της Ουγγαρίας για υποστήριξη και αναζήτησε την ουγγρική επικυριαρχία. Η Ουγγαρία έστειλε έναν ευγενή από το Ζάνταρ για να κρατήσει το Κότορ. Αυτή η ενέργεια μόνο αύξησε τα προβλήματα του Κότορ, καθώς έχασε τα εμπορικά του προνόμια με τη Σερβία για ένα διάστημα, προκαλώντας μεγαλύτερη οικονομική αναταραχή στο Κότορ. Μέχρι την άνοιξη του 1370, πιθανώς με βενετική μεσολάβηση, ο Τζούρατζ Α΄ είχε συνάψει ειρήνη με το Κότορ. Ωστόσο, την ίδια χρονιά, ο Νικόλα Αλτομάνοβιτς επιτέθηκε στο Κότορ. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Ζέτα την εποχή των Στρατσίμρ και Τζούρατζ Α΄ Μπάλσιτς (1372-1378). α) Το έδαφος του Μπάλσιτς ; β) Προσωρινές κτήσεις Το 1371 ο Τζούρατζ Α΄ ανακοίνωσε στη Δημοκρατία της Ραγκούσας ότι ο ίδιος, ο Βουκάσιν Mρνγιαβτσέβιτς και ο γιος εκείνου Mάρκο, μαζί με τους στρατούς τους, βρίσκοντο στο Σκούταρι, προετοιμάζοντας μία επίθεση στον Nικόλα Αλτομανόβιτς. Η Ραγκούσα βοήθησε την εκστρατεία τους παρέχοντας πλοία για τη μεταφορά ανδρών και προμήθειες, καθώς η εκστρατεία τους ήταν προς το συμφέρον της Ραγκούσας. Ωστόσο, η εκστρατεία δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, καθώς ο Βουκάσιν και ο Mάρκo πήγαν να βοηθήσουν τον αδελφό του Βουκάσιν, Γιόβαν-Ούγκλιεσα σε μία εκστρατεία κατά των Τούρκων, η οποία κατέληξε σε ολοκληρωτική καταστροφή: ο Βουκάσιν, ο Ουγκλιέσα και ο στρατός τους εξοντώθηκαν στη μάχη τού ποταμού Mαρίτσα (Έβρου). Ο Σέρβος πρίγκιπας Λάζαρ Χρεμπλιανόβιτς και ο Βόσνιος μπαν Tβρτκτο Α΄ συμμάχησαν, για να νικήσουν τον Nικόλα Aλτομανόβιτς. Απελπισμένος για έναν ισχυρό σύμμαχο, ο Aλτομανόβιτς ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Τζούρατζ Α΄. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν, ότι κατά την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων ο Τζούρατζ Α΄ κέρδισε τις πόλεις Tρεμπίνγιε, Koνάβλε και Ντρατσεβίτσα (Χέρτσεγκ Νόβι) από τον Aλτομανόβιτς, πιθανώς μία δωροδοκία για να παραμείνει ουδέτερη στον πόλεμο. Ωστόσο άλλοι ιστορικοί ακολουθούν την αφήγηση του Mαύρο Oρμπίνι και υποστηρίζουν ότι ο Τζούρατζ Α΄ δεν συνήψε ποτέ μία τέτοια συμφωνία, αλλά κατέκτησε ο ίδιος τις πόλεις που κέρδισε από τη συμφωνία μετά την ήττα του Aλτομανόβιτς το 1373.
Στις 30 Νοεμβρίου 1373 ή 1375 οι αδελφοί Μπάλσιτς εξέδωσαν ένα διάταγμα στη Δημοκρατία της Ραγκούσα, που επιβεβαίωνε τους νόμους τού αυτοκράτορα Στέφαν-Ούρος Ε΄ και έδινε προνόμια στους Ραγκούσιους εμπόρους, συμπεριλαμβανομένων των επιβληθέντων φόρων. Περιλάμβανε επίσης μία μοναδική ρήτρα, που αναγνώριζε την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Σερβικής αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι αυτή ήταν χωρίς αυτοκράτορα για χρόνια και οποιαδήποτε μορφή ισχυρής συγκεντρωτικής εξουσίας. Επίσης περιλάμβανε μία σημείωση, ότι αν κάποιος γινόταν ο νέος κυρίαρχος αυτοκράτορας των Σέρβων και της σερβικής αριστοκρατίας και των γαιών (ако тко буде цар господин Србљем и властелом у земљи српској), όλα τα σημεία θα μεταφέροντο από τους Μπάσλσιτς σε αυτόν. Μάρτυρας ήταν το λογοθέτης του Τζούρατζ Α΄, Βίτκο, καθώς και ο Ντράγκας Κασάτσιτς.
Το 1375, ο Λάζαρ Χρεμπλιανόβιτς και ο Τζούρατζ Α΄ συγκάλεσαν την κρατική συνέλευση (sabor) κατά την οποία ο Γιεφρέμ επιλέχθηκε ως Σέρβος Πατριάρχης.
Μετά τη μάχη τού ποταμού Μαρίτσα, ο Μάρκο, γιος του Βουκάσιν Μρνγιαβτσέβιτς, στέφθηκε βασιλιάς και κέρδισε τα εδάφη τού πατέρα του. Ωστόσο, η φιλία του με τους Μπάλσιτς σύντομα κατέρρευσε. Αυτό ήταν αποτέλεσμα του Τζούρατζ Α΄, το 1371, που έδιωξε την πρώτη του σύζυγο Oλιβέρα, την αδελφή του Mάρκο, και πήρε το Πρίζρεν από τον Mάρκo. Ο Λάζαρ Χρεμπελιάνοβιτς, πρίγκιπας της Σερβίας της Μοραβίας, κατέλαβε την Πριστίνα την ίδια χρονιά. Ο Τζούρατζ Α΄ πήρε τον Pετς έναν χρόνο αργότερα, απογυμνώνοντας τα περισσότερα από τα εδάφη του Mάρκo βόρεια του όρους Σαρ.
Ο Τζούρατζ Α΄ απεβίωσε στις 13 Ιανουαρίου 1378 στο Σκάνταρ. Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες καταλήγουν τώρα στο συμπέρασμα, ότι ο Τζούρατζ Α΄ απεβίωσε το 1379 και όχι το 1378. Η κυριαρχία της Ζέτας πέρασε στον μικρότερο αδελφό του, Μπάλσα Β΄. Το τέλος του Τζούρατζ Α΄ προκάλεσε μεγάλη αναταραχή μεταξύ των γειτόνων της Zέτα. Ο Τβρτκo Α΄ μπαν της Βοσνίας προσάρτησε τα εδάφη του Τζούρατζ Α΄ που συνόρευαν με τη Ράγκουσα το 1377, μαζί με τα υπόλοιπα παράκτια εδάφη του Τζούρατζ Α΄ μεταξύ τού κόλπου τού Κότορ και της γης, που είχε προηγουμένως προσαρτηθεί το 1377 τη στιγμή του τέλους του. Ο Tβρτκo εξασφάλισε αυτές τις κτήσεις μέσω τού τέλους τού Τζούρατζ Α΄, χωρίς να ανησυχεί για οποιαδήποτε αντεπίθεση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε με δύο γυναίκες: πρώτα με την Oλιβέρα Mρνγιαβτσέβιτς (κόρη του Βουκάσιν συμβασιλιά της Σερβίας) πριν από το 1364 και μετά με τη Θεοδώρα Ντεγιανόβιτς (κόρη του δεσπότη Ντεγιάν) μετά το 1371. Είχε τα εξής τέκνα:
Πηγές
Fajfrić, Željko (2000) [1998]. Sveta loza Stefana Nemanje (in Serbian). Belgrade: "Tehnologije, izdavastvo, agencija Janus", "Rastko". Fajfrić, Željko (2000) [1998]. Sveta loza Stefana Nemanje (in Serbian). Belgrade: "Tehnologije, izdavastvo, agencija Janus", "Rastko".
Αρσινόη επί Δειρής
Η Αρσινόη ήταν ελληνιστική πόλη στην Ερυθραία της Αφρικής.
Βρισκόταν στους Αβαλίτες, κοντά στο ακρωτήριο της Δειρής. Εκείτο βορείως της Βερενίκης. Επρόκειτο για πτολεμαϊκή αποικία, την οποία ίδρυσε ο Πτολεμαίος Β' ο Φιλάδελφος προς τιμήν της αδελφής - συζύγου του Αρσινόης. Υπολογίζεται ότι η σύγχρονη τοποθεσία της Αρσινόης είναι κοντά στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας (στενό Μπαμπ Ελ Μαντέμπ), πλησίον της πόλης Άσσαμπ της Ερυθραίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες Κατηγορία:Ιστορία της Ερυθραίας
Τζανίν Άνιες
Η Τζανίν Άνιες Τσάβες (ισπανικά: Jeanine Áñez Chávez ,) (13 Ιουνίου 1967) είναι Βολιβιανή πολιτικός και δικηγόρος, η οποία διετέλεσε 66η Πρόεδρος της Βολιβίας από το 2019 έως το 2020. Η Άνιες ήταν προηγουμένως γερουσιαστής από το βορειοανατολικό τμήμα του Μπένι από το 2010 έως το 2019. Ήταν η δεύτερη γυναίκα πρόεδρος της Βολιβίας μετά τη Λίντια Γκουάιλερ. Είναι μέλος του Ahora! (Τώρα), παράρτημα του Μετώπου Εθνικής Ενότητας στο Μπένι.
Πρώτα χρόνια και σταδιοδρομία
Η Άνιες γεννήθηκε σε μια κατώτερη μεσαίας τάξης οικογένεια μεστίθο στο Σαν Χοακίν. Σπούδασε στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μπένι «Χοσέ Μπαλιβιάν», αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο στη νομική και στις νομικές επιστήμες. Ξεκινώντας μια καριέρα στα μέσα ενημέρωσης, εργάστηκε ως παρουσιάστρια και τελικά έγινε διευθύντρια της Totalvisión. Προχωρώντας στην πολιτική, εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα και υπηρέτησε ως μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης μεταξύ 2006 και 2008. Το 2010, εξελέγη στη Γερουσία ως μέλος του Σχεδίου Προόδου για τη Βολιβία - Εθνική Σύγκλιση. Ως γερουσιαστής, μεγάλο μέρος του έργου της επικεντρώθηκε σε θέματα δικαιωμάτων των γυναικών, ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών. Η Άνιες επέκρινε την κυβέρνηση του Κινήματος για το Σοσιαλισμό του Προέδρου Έβο Μοράλες, για αυτό που θεωρούσε ως την έλλειψη οικονομικής διαφάνειας και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βολιβία. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να γίνει κυβερνήτης του Μπένι το 2012, εξελέγη στο ρόλο της δεύτερης αντιπροέδρου της Γερουσίας το 2019.
Πολιτική κρίση και πρόεδρος
Μετά τις γενικές εκλογές της Βολιβίας το 2019 και τις αναταραχές που ακολούθησαν, ο Μοράλες υποχρεώθηκε από τον στρατό και την αστυνομία να παραιτηθεί και να εξοριστεί. Η Άνιες ορίστηκε ως πρόεδρος από μια σύνοδο της Πολυεθνοτικής Νομοθετικής Συνέλευσης, η νομιμότητα της οποίας αντιτάχθηκε από το Κίνημα για το Σοσιαλισμό λόγω της απαρτίας του. Το Πολυεθνικό Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι ο διορισμός της Άνιες ήταν συνταγματικός. Απαντώντας στις εσωτερικές αναταραχές, η Άνιες εξέδωσε διάταγμα για την άρση της ποινικής ευθύνης για την αστυνομία και τον στρατό κατά την αντιμετώπιση διαδηλωτών. Στη συνέχεια, 36 διαδηλωτές υπέρ του Μοράλες σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας. Μετά από εκτεταμένη κριτική, η Άνιες κατάργησε το διάταγμα. Η κυβέρνηση της Άνιες ξεκίνησε έρευνες για υποτιθέμενη διαφθορά και πλημμελήματα από πολιτικούς του Κινήματος για το Σοσιαλισμό, τερμάτισε τους στενούς δεσμούς της Βολιβίας με τις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Κούβας, της Νικαράγουα και της Βενεζουέλας και εισήγαγε μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19. Αγωνίστηκε στις γενικές εκλογές της Βολιβίας το 2020 για το JUNTOS (Μαζί), μια μεγάλη δεξιά πολιτική συμμαχία, αλλά παραιτήθηκε από την υποψηφιότητά της ένα μήνα πριν από τις εκλογές. Ο υποψήφιος του Κινήματος για το Σοσιαλισμό, Λουίς Άρσε, κέρδισε τις εκλογές και διαδέχθηκε την Άνιες ως πρόεδρο.
Σύλληψη και καταδίκη
Το 2021 η Άνιες συνελήφθη και κατηγορήθηκε για ποινικά αδικήματα που σχετίζονται με τις σφαγές Σενκάτα και Σακάμπα, δύο σφαγές που έγιναν κατά τις πρώτες ημέρες της προεδρίας της, μια κίνηση την οποία αρκετοί διεθνείς οργανισμοί χαρακτήρισαν ως πολιτική καταστολή.
Στις 10 Ιουνίου 2022 καταδικάστηκε από δικαστήριο της Λα Πας σε φυλάκιση 10 ετών για παράβαση καθήκοντος και έκδοση ψηφισμάτων αντίθετων στο σύνταγμα. Η Άνιες οδηγήθηκε στις γυναικείες φυλακές της Μιραφλόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βολιβίας Κατηγορία:Βολιβιανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Βολιβίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es)
Ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ
Η ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ έλαβε χώρα στην Αθήνα επί της συμβολής των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος στις 20 Σεπτεμβρίου του 1942. Θεωρείται μια από τις κορυφαίες αντιστασιακές ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα τη διάρκεια της κατοχής, κατά των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Την ανατίναξη έφεραν σε πέρας μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης ΠΕΑΝ, υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου Περρίκου.
Ιστορικό
Το 1942, επί Κυβερνήσεως Γεωργίου Τσολάκογλου (1941-1942), ο βασικός φορέας της γερμανικής προπαγάνδας ήταν η φασιστική οργάνωση ΕΣΠΟ, που στρατολόγησε δωσίλογους προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι λαϊκές εξεγέρσεις. Η ΕΣΠΟ συνέδραμε στην αποστολή Ελλήνων εργατών στη Γερμανία για τα πολεμικά εργοστάσια που είχαν κενές θέσεις, λόγω της αυξανόμενης στράτευσης ντόπιων για το ανατολικό μέτωπο. Επιπλέον, είχε ως σκοπό τη στρατολογία «Λεγεώνας Ελλήνων Εθελοντών», οι οποίοι θα πολεμούσαν στο ανατολικό μέτωπο στο πλευρό των Γερμανών, όπως είχαν κάνει οι περισσότερες κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες.
Παράλληλα, η ΠΕΑΝ, δρούσε στην κατεχόμενη ελληνική πρωτεύουσα διενεργώντας σαμποτάζ, δημόσιους ξυλοδαρμούς μαυραγοριτών αλλά και καλώντας τη νεολαία σε αντίσταση. Τον Αύγουστο του 1942 είχε προβεί σε δολιοφθορές σε γερμανικές υπηρεσίες και φιλογερμανικές οργανώσεις.
Όταν στο τέλος καλοκαιριού του 1942 η ΕΣΠΟ επανέφερε δυναμικά το σχέδιο της «Ελληνικής Λεγεώνας», τα μέλη της ΠΕΑΝ αποφάσισαν ένα αποφασιστικό χτύπημα, με ιδανικό στόχο την ανατίναξη των γραφείων της ΕΣΠΟ, στο κέντρο της Αθήνας.
Εκτέλεση της επιχείρησης
Η ανατίναξη συμφωνήθηκε να γίνει τις πρωινές ώρες της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου του 1942, όταν η ΕΣΠΟ είχε συγκαλέσει συνέλευση ενώ και τα υπόλοιπα γραφεία του κτιρίου θα ήταν κενά από κόσμο, οπότε δεν θα υπήρχαν αθώα θύματα. Στην επιχείρηση επιλέχθηκε να συμμετάσχουν τέσσερα μέλη της ΠΕΑΝ και συγκεκριμένα ο αρχηγός της, η νεαρή δασκάλα Ιουλία Μπίμπα, ο τεχνικός Αντώνης Μυτιληναίος και ο φοιτητής Σπύρος Γαλάτης. Τη βόμβα που θα τοποθετούσαν (αποτελούμενη από ένα δέμα βάρους 10 οκάδων, που το συνέθεταν φυσίγγια δυναμίτιδας), συναρμολόγησαν την παραμονή ο Μυτιληναίος και ο Γαλάτης στην κατοικία της Μπίμπα και το επόμενο πρωί ο Μυτιληναίος με τη Μπίμπα τη μετέφεραν με προφυλάξεις (μέσα σε πάνινη σακούλα για ψώνια γεμάτη με χόρτα, που κρατούσε η γυναίκα) στο στόχο. Πήραν αρχικά το τραμ φτάνοντας στην Ομόνοια και από εκεί μετέβησαν με τα πόδια στην Πλατεία Κάνιγγος όπου είχε συμφωνηθεί συνάντηση με τους άλλους της ομάδας (Γαλάτης, Ν. Μούρτος, Τ. Μιχαηλίδης, Ν. Λάζαρης, Σπ. Στανωτάς).
Στις 9:30 π.μ. στο κτίριο της ΕΣΠΟ υπήρχαν μερικοί δικηγόροι που συζητούσαν, καθώς κι ένας ψαράς που πουλούσε την πραμάτεια του μπροστά στην είσοδο. Οι σαμποτέρ ήταν υποχρεωμένοι να περιμένουν, τη στιγμή που δεκάδες μέλη της ΕΣΠΟ κατέφθαναν για την προγραμματισμένη συνέλευσή τους.
Δυο ώρες αργότερα στο κτίριο τερματιζόταν η συγκέντρωση, οπότε ο Περρίκος έδωσε εντολή να κινηθούν. Ο ίδιος θα παρέμενε ως ομάδα υποστήριξης επικεφαλής τεσσάρων ατόμων. Τότε οι Γαλάτης και Μυτιληναίος εισέδυσαν στην πολυκατοικία από μια αφύλακτη είσοδο και απόθεσαν τα εκρηκτικά σε ένα μικρό χώρο του ημιώροφου. Ακριβώς από πάνω ήταν εγκατεστημένα τα γραφεία της ΕΣΠΟ (1ος και 2ος όροφος) ενώ σε πιο πάνω ορόφους υπήρχαν ορισμένες υπηρεσίες των γερμανών (‘Μυστική Στρατιωτική Αστυνομία’ κ.α.). Πριν αφήσουν τα εκρηκτικά παρατήρησαν τους τέσσερις δικηγόρους να αποχωρούν. Οι δυο σαμποτέρ πυροδότησαν το μήκους 6 μέτρων βραδύκαυστο φιτίλι και απομακρύνθηκαν τάχιστα προκειμένου να προστατευτούν, ενώ οι σύντροφοί τους (Περρίκος και Μπίμπα) παρακολουθούσαν την όλη εξέλιξη από κοντινή απόσταση, προφασιζόμενοι τους πελάτες ενός ζαχαροπλαστείου.
Ωστόσο, παρά το ότι δεν υπήρχαν στοιχεία σε βάρος τους, οι υπόλοιποι τρεις παραπέμφθηκαν σε γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Τη θανατική ποινή απέφυγε μόνον ο Γαλάτης, καθώς η οικογένειά του κατέβαλλε 1.000 λίρες και πέτυχε τη μετατροπή της ποινής του σε ισόβια, για τα οποία μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, από όπου επέστρεψε με κλονισμένη υγεία μετά τον πόλεμο. Ο Περρίκος εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής στις 4 Φεβρουαρίου του 1943, ενώ η Ιουλία Μπίμπα στάλθηκε στην Αυστρία, όπου καρατομήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1943. Σε ισόβια καταδικάστηκε και η Αικατερίνη Μπέση, η οποία αρνήθηκε να αποκαλύψει οτιδήποτε και κλείσθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Απεβίωσε το 1979. Εκτελέστηκαν επίσης, για συμμετοχή στην οργάνωση, οι Κατεβάτης, Λόης, Σκούρας και Παπαδόπουλος.
Η οπτική των ιστορικών για το σαμποτάζ
Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός αναφέρει ότι το σαμποτάζ ήταν το μεγαλύτερο που είχε γίνει ως τότε στην χώρα, επισημαίνοντας όμως οτι "δεν έχει ανάγκη υπερβολών". Ο ιστορικός Ευάνθης Χατζηβασιλείου αναφέρει ότι το σαμποτάζ εξυμνήθηκε από το συμμαχικό ραδιόφωνο.
Ο Χάγκεν Φλάισερ αναφέρει ότι η κίνηση της ΕΣΠΟ για δημιουργία στρατιωτικού σώματος που θα πολεμούσε μαζί με τον στρατό Κατοχής, "βρήκε ελάχιστη απήχηση" καθώς οι Ιταλικές δυνάμεις δεν δέχονταν σε καμία περίπτωση την συγκρότηση Ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, κάτι στο οποίο άλλωστε δεν είχανε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και οι Γερμανοί. Παρομοίως, ο ιστορικός Ιακώβος Χονδροματίδης αναφέρει ότι τα σχέδια της Ελληνικής Λεγεώνας είχαν ναυαγήσει ύστερα από Ιταλική απαίτηση πριν από το σαμποτάζ στην ΕΣΠΟ.
Η οπτική των μέσων μαζικής ενημέρωσης για το σαμποτάζ
Η ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ αποτέλεσε κορυφαία αντιστασιακή πράξη και χαρακτηρίστηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Μόσχας ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ που είχε γίνει μέχρι τότε στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ο απόηχος ήταν πολύ σημαντικός και τόνωσε το ηθικό του Ελληνικού λαού, ενώ το πλήγμα ήταν μεγάλο και για τις κατοχικές Αρχές και τους εγχώριους συνεργάτες τους. Η ΕΣΠΟ διαλύθηκε και δεν επανεμφανίστηκε.
Η οπτική των Βρετανών για το σαμποτάζ
Οι Βρετανοί θεώρησαν το σαμποτάζ πρόωρο το οποίο θα έδινε αφορμή για δυσανάλογα αντίποινα ενώ θεώρησαν ότι σε αυτή τη χρονική συγκυρία υπήρχε ανάγκη για απεργίες που θα εμπόδιζαν τον μεταφορικό τομέα της κατεχόμενης Ελλάδας. Οι οδηγίες που δόθηκαν στο BBC ήταν να επισημαίνεται ο θαυμασμός στον αγώνα της αντίστασης των Ελλήνων χωρίς όμως να ενθαρρύνονται τέτοιες ενέργειες. Η  δυσαρέσκεια των Βρετανών δεν δημοσιοποιήθηκε, αφήνοντας την αίσθηση στα μέλη της οργάνωσης, οτι οι πράξεις της ΠΕΑΝ ήταν σε αρμονία με τη θέληση των συμμάχων.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Σαμποτάζ Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Άδεια μετ' αποδοχών
Υπάρχουν πολλές αδείας μετ 'αποδοχών, συνήθως εξαρτώμενες από τους λόγους για τους οποίους λαμβάνεται η άδεια. Η αναρρωτική, με τις αποδοχές να καταβάλλονται κανονικά στο 100%. Ένα άλλο είδος αδείας είναι η άδεια μητρότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο Κατηγορία:Οικογενειακό Δίκαιο Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο
Ντούσκο Γκόικοβιτς
Ο Ντούσκο Γκόικοβιτς (Душко Гојковић, 14 Οκτωβρίου 1931 - ...), είναι Σέρβος τρομπετίστας και συνθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βοσνία το 1931 και σπούδασε στη μουσική Ακαδημία του Βελιγραδίου μεταξύ 1948 και 1953. Ως φοιτητής έπαιξε τρομπέτα με μικρά τζαζ και Ντίξιλαντ σχήματα κυρίως σε πάρτυ και δεξιώσεις των πρεσβειών και σε ηλικία 18 ετών έγινε μέλος της μεγάλης μπάντας του ραδιοφώνου του Βελιγραδίου. Μέσα από αυτήν την μπάντα και για 5 χρόνια αξιοποίησε το ταλέντο του στην ενορχήστρωση και στο παίξιμο της τρομπέτας. Στη συνέχεια έφυγε για τη Γερμανία, όπου αμέσως συναποτέλεσε μέλος της αναπτυσσόμενης τοπικής τζαζ σκηνής.
Μετά και το Newport, ο τρομπετίστας έγινε περιζήτητος στην Ευρώπη, ενώ το 1961 ήρθε η πρόσκληση για σπουδές από το Berklee. Το πάθος του για τα μεγάλα σχήματα και την ενορχήστρωση τον έφεραν δίπλα στον Count Basie, τον Stan Kenton και τον Benny Goodman. Τελειώνοντας τις σπουδές του δέχτηκε πρόταση και έγινε δεύτερος τρομπετίστας της μεγάλης μπάντας του Meynard Ferguson. Μετά τη διάλυση της μπάντας το 1964 ο Dusko μεταπήδησε στην μπάντα του Woody Herman όπου έμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ευρώπη έτοιμος να παίξει τη δική του μουσική. Με γκέστ μουσικούς τον Mal Waldron και τον Nathan Davis ηχογράφησε το ντεμπούτο του ως leader το 1966 με τον τίτλο “Swinging Macedonia”, ένα άλμπουμ που ανέδειξε την προσωπική του προσέγγιση στην τζαζ, εισάγοντας στοιχεία της Βαλκανικής μουσικής παράδοσης. Παράλληλα συνεργάστηκε με μουσικούς όπως οι Miles Davis, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Clark Terry, Lee Konitz, Sonny Rollins, Phill Woods, Duke Jordan, Thad Jones/Mel Lewis και πολλούς άλλους.
Η καριέρα του στις μεγάλες μπάντες συνεχίστηκε με τη συμμετοχή του στην big band των Clarke-Boland το 1966, μία μπάντα στην οποία συμμετείχαν σπουδαίοι Αμερικανοί μουσικοί που ζούσαν στην Ευρώπη, όπως οι Benny Bailey, Idrees Sulieman, Johnny Griffin, Sahib Shihab και φυσικά ο Kenny Clarke.
Ο Dusko εκτός από σπουδαίος σολίστας και ενορχηστρωτής είναι και εξαιρετικός συνθέτης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και μέχρι το 1976 δημιούργησε και έπαιξε και με τη δική του Ευρωπαϊκή ορχήστρα με την οποία αναδείχθηκε και το συνθετικό του έργο. Το 1986 ξαναέχτισε τη δική του ορχήστρα, η οποία παραμένει δραστήρια μέχρι σήμερα. Στις ηχογραφήσεις σημαντική στιγμή ήταν το άλμπουμ του 1993 “Soul Connection” με τη συμμετοχή των Tommy Flanagan, Jimmy Heath, Eddie Gomez και Mickey Roker, ένα άλμπουμ που κέρδισε αρκετές διακρίσεις και βραβεία. Στο επόμενο άλμπουμ του με τίτλο “Bebop City” συμμετείχαν οι Kenny Barron, Ray Drummond, Alvin Queen και ο νεαρός σαξοφωνίστας Abraham Burton. Η πρώτη του ηχογράφηση με τη μεγάλη του μπάντα ήρθε το 1996 με το άλμπουμ “Balcan Connection” ενώ ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το διπλό άλμπουμ “Balkan Blue” με ευρεία αποδοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Σερβοβόσνιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Σέρβοι μουσικοί
Βρσατς
Το Βρσατς (σερβικά: Вршац) είναι πόλη στη Σερβία και ειδικότερα της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η πόλη έχει πληθυσμό 36.040 κατοίκους, ενώ ο δήμος 51.217 κατοίκους. Η πόλη του Βρσατς βρίσκεται στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Βανάτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας Κατηγορία:Βοϊβοντίνα
Δήμος Κικουκίρο
Ο Δήμος Κικουκίρο είναι δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Επαρχία Κιγκάλι. Η πρωτεύουσά του είναι η Κιγκάλι.
Κοινότητες
Ο Δήμος Κικουκίρο διαιρείται σε 10 κοινότητες:
Δείτε επίσης
κ Κατηγορία:Επαρχία Κιγκάλι
Βραβεία Γκράμι του 2011
Τα 53α Ετήσια Βραβεία Γκράμι απονεμήθηκαν σε τελετή στις 13 Φεβρουαρίου, 2011, στο Στέιπλες Σέντερ του Λος Άντζελες. Μεταδόθηκαν τηλεοπτικά από το CBS και τα παρακολούθησαν 26,6 εκατ. τηλεθεατές. Η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ τιμήθηκε ως MusiCares Person of the Year δύο βραδιές πριν την τηλεοπτική απονομή στις 11 Φεβρουαρίου. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν την 1η Δεκεμβρίου 2010 και παρουσιάστηκαν συνολικά 109 βραβεία. Η περίοδος για τις υποψηφιότητες ήταν ως και τις 30 Σεπτεμβρίου 2010.
Παραπομπές
2011
Μίρτσεα Ελιάντε
Ο Μίρτσεα Ελιάντε (ρουμανικά: Mircea Eliade, [ˈmirt͡ʃe̯a eliˈade], 13 Μαρτίου 1907 – 22 Απριλίου 1986) ήταν Ρουμάνος ιστορικός της θρησκείας, λογοτέχνης, και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μίρτσεα Ελιάντε γεννήθηκε το 1907 στη Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Στο πανεπιστήμιο της Ρουμανικής πρωτεύουσας σπούδασε ιστορία (1925-1928). Στο διάστημα 1928-1932 ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Καλκούτα στο αντικείμενο της θρησκειολογίας, όπου μελέτησε και τα σανσκριτικά. Το 1931 επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του προκειμένου να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Το 1933 αρχίζει την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία, αλλά λόγω του Β’ Παγκοσμίου πολέμου την διακόπτει για να διοριστεί μορφωτικός ακόλουθος στο Λονδίνο (1940-1941) και στη Λισσαβόνα (1941-1945). Μετά τον πόλεμο δεν επιστρέφει στην πατρίδα του επειδή ήθελε να αποφύγει τη δίωξη από το κομμουνιστικό καθεστώς λόγω της πιθανής υποστήριξης που παρείχε προς τη φασιστική Σιδηρά Φρουρά του Κορνήλιου Κοντρεάνου κατά τη διάρκεια της πενταετίας 1935-1940, αλλά και των κειμένων που έγραφε υπέρ του Μουσολίνι και αυτοεξορίζεται στη Γαλλία, όπου και διορίζεται καθηγητής θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (1945-1956). Το 1956 το Πανεπιστήμιο του Σικάγου τον προσκαλεί για να διδάξει σε αυτό. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1986. Ο Μίρτσεα Ελιάντε υπήρξε διευθυντής τριών θρησκειολογικών περιοδικών Zalmoxis, Antaios, History of Religions, και εκδότης της δεκαεξάτομης Encyclopedia of Religion.
Μεθοδολογία
Ο Ρούντολφ Όττο και η απριορική προσέγγιση του ‘’ιερού’’ επηρεάζει τη σκέψη του Μίρτσεα Ελιάντε. Προκειμένου να ερευνήσει το θρησκευτικό φαινόμενο συνδυάζει δύο μεθόδους, τη μορφολογική και την ιστορική. Την πρώτη την εμπνέεται από τον Γκαίτε και με αυτήν εντοπίζει ορισμένες ‘’κοσμικές’’ (τοπικές ή βιολογικές, δηλαδή ουρανός, νερό, γη, λίθοι, αλλά και εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής) ιεροφάνειες, εμφανίσεις του ιερού και του αγίου. Τα πράγματα του φυσικού κόσμου και οι ανθρώπινες πράξεις δεν είναι αυτόνομα αλλά συνιστούν ιεροφάνειες στο βαθμό που μετέχουν σε μια υπερβατική πραγματικότητα. Το βασικό θρησκευτικό φαινόμενο του ιερού δεν είναι προϊόν εξέλιξης, αλλά σταθερό στοιχείο της ανθρώπινης συνείδησης, λέει ο Ελιάντε. Η θρησκεία έχει δύο διαστάσεις, μια ‘’εμπειρική’’ και μια ‘’υπερβατική’’. Η πρώτη ερμηνεύεται φαινομενολογικά και ιστορικά, η δεύτερη είναι απροσπέλαστη και μόνο ‘’θεολογικά’’ κατανοημένη.
Αποτίμηση της προσφοράς του
Η άποψη ότι οι μύθοι αποτελούν βαθιά κρυμμένες αλήθειες εξηγείται προγραμματικά στο έργο του και κυριαρχεί σε μεγάλο ποσοστό στη σύγχρονη μελέτη της θρησκείας. Το έργο του άσκησε ιδιαίτερη επίδραση στο λεξιλόγιο της συγκριτικής θρησκειολογίας. Έκανε προγραμματική χρήση των εννοιών ’’κόσμος’’ και ‘’χρόνος’’ ως εργαλείων της ιστορίας και της φαινομενολογίας της θρησκείας. Πέτυχε να προσδιορίσει τη ριζική τομή μεταξύ εκκλησίας και θρησκείας, ιουδαιοχριστιανικής πίστης και θρησκευτικότητας. Η πρώτη δε είναι θρησκεία, ο χριστιανισμός είναι εκκλησία κι όχι θρησκεία. Η πρώτη δίνει προτεραιότητα στην ιστορία η δεύτερη στη φύση. Στα μειονεκτήματα που του προσάπτουν ανθρωπολόγοι και θρησκειολόγοι είναι η ανδροκεντρική προκατάληψη στο έργο του οι πρακτικές της απομόνωσης και αποϊστορικοποίησης των μυθολογικών και θρησκευτικών φαινομένων που μελετά. Ο μη αναγωγισμός που υιοθετεί, δηλώνεται κι από τον ίδιο, «Ένα θρησκευτικό φαινόμενο θα αναγνωριστεί ως τέτοιο μόνο εάν συλληφθεί στο δικό του επίπεδο, δηλαδή αν μελετηθεί ως κάτι θρησκευτικό. Το να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε την ουσία ενός τέτοιου φαινομένου με τα μέσα της φυσιολογίας, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, των οικονομικών, της γλωσσολογίας, της τέχνης ή οποιασδήποτε άλλης επιστήμης, είναι λάθος. Χάνει το μοναδικό και μη αναγώγιμο στοιχείο—το στοιχείο του ιερού.»
Πηγές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ιστορικοί Κατηγορία:Ρουμάνοι λογοτέχνες Κατηγορία:Ρουμάνοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρουμάνοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ρουμάνοι διπλωμάτες Κατηγορία:Ιστορικοί της θρησκείας Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ρουμάνοι ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Ρουμάνοι εσωτεριστές Κατηγορία:Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Μέλη της Ρουμανικής Ακαδημίας
Βασίλης Στραβοπόδης
Ο Βασίλης Στραβοπόδης (γενν. Πάτρα, 6 Σεπτεμβρίου 1948) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος, καθώς και προπονητής ποδοσφαίρου.
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τον Ολυμπιακό Πατρών και την έκλεισε στο Πάτραι, αλλά αγωνίστηκε και καθιερώθηκε κυρίως με την φανέλα της Παναχαϊκής, όπου ήταν παίκτης της για πάνω από μια δεκαετία και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της «χρυσής ομάδας» των κοκκινόμαυρων που έπαιξε στην Ευρώπη και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ￼￼.
Υπήρξε ένας από τους καλύτερους και πιο ταλαντούχους Έλληνες μέσους της γενιάς του. Στην Παναχαϊκή απέκτησε και το προσωνύμιο που τον ακολουθεί στο ποδόσφαιρο «Ο Μάγος».
Καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1965 από τον Ολυμπιακό Πατρών και το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών και αγωνίστηκε με την ομάδα μέχρι και τη Β΄ Εθνική.
Το 1967 πήγε στην Παναχαϊκή, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι το 1979, όπου ξεκινώντας από τη Β΄ Εθνική, πρωταγωνίστησε στην Α΄ Εθνική και έπαιξε με την πατραϊκή ομάδα στην Ευρώπη και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όντας βασικό στέλεχος της μεγάλης εκείνης ομάδας της Παναχαΐκής.
Με την ομάδα της Παναχαϊκής έχει καταγράψει 228 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική και 17 τέρματα, ενώ συνολικά με την κοκκινόμαυρη φανέλα έχει 290 συμμετοχές και 20 τέρματα.
Φόρεσε 2 φορές την φανέλα της Εθνικής Ελλάδας το 1974, ενώ έχει πολλές συμμετοχές στις Εθνική Ελπίδων, 9 με την Εθνική Νέων, καθώς και 9 με την Εθνική Ενόπλων.
Ακολούθως αγωνίστηκε στον Α.Π.Σ. Πάτραι, από το 1980, στον οποίο και σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1984.
Όταν «κρέμασε τα παπούτσια του» έγινε προπονητής και έκατσε στον πάγκο πολλών ομάδων της Αχαΐας στη Δ΄ Εθνική, στον Ναυπακτιακό Αστέρα και αλλού κυρίως στην Πελοπόννησο, αλλά επίσης και πολλές φορές στην Παναχαΐκή στην Α΄, Β΄ και Γ΄ Εθνική.
Έχει κατακτήσει πολλούς τίτλους σε τοπικό επίπεδο, ενώ είναι δίπλα στην Παναχαϊκή και σήμερα με οποία βοήθεια μπορεί να προσφέρει.
Χαρακτηριστικό ως ποδοσφαιριστής ήταν το ταλέντο του, η τεχνική κατάρτιση του και το συνεχές τρέξιμο του στο γήπεδο, είτε για να δημιουργήσει είτε ανασταλτικά.
Μεταγραφικό ενδιαφέρον
Τον Βασίλη Στραβοπόδη ενδιαφέρθηκαν να τον κάνουν παίκτη τους και οι τρεις μεγάλες ομάδες του Λεκανοπεδίου Αττικής, Ολυμπιακός,Παναθηναϊκός, ΑΕΚ.
Ωστόσο, νωρίτερα είχε δείξει και ενδιαφέρον ο Παναθηναϊκός για τον Στραβοπόδη και μάλιστα είχε έρθει σε συμφωνία με την Παναχαϊκή αλλά ο προπονητής τότε των κοκκινόμαυρων ο Γιουγκοσλάβος Λιούμπισα Σπάιτς διαφωνούσε και έκανε γνωστό στην ομάδα πως αν φύγει ο Στραβοπόδης θα έφευγε και ο ίδιος, οπότε και η μεταγραφή δεν πραγματοποιήθηκε.
Το 1975 η Παναχαϊκή ήρθε σε συμφωνία με τον Ολυμπιακό και ο παίκτης μετέβη στον Πειραιά να υπογράψει την μεταγραφή του, ωστόσο αυτή δεν έγινε λόγω του ότι κάποιος της Παναχαϊκής που είχε πρόσβαση στην ΕΠΟ, ενημέρωσε την ομοσπονδία και με παρέμβαση ενός Πατρινού δεν έγινε τελικά η μεταγραφή. Η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια αφού ο ποδοσφαιριστής βρέθηκε να έχει δύο διαφορετικά δελτία. Εν τω μεταξύ ο Στραβοπόδης φοβούμενος από πληροφορίες ότι δεν θα έχει δικαίωμα να αγωνιστεί για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα έσπευσε να υπογράψει εκ νέου για την παραμονή του στην Παναχαϊκή, ωστόσο τέσσερις ημέρες μετέπειτα το δικαστήριο τον δικαίωσε αλλά το θέμα της μεταγραφής έκλεισε με το νέο συμβόλαιο με την πατραϊκή ομάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βασίλης Στραβοπόδης γεννήθηκε στην Πάτρα στις 6 Σεπτεμβρίου του 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πατρών Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ούστι ναντ Λαμπέμ
Ούστι ναντ Λαμπέμ τσεχική προφορά ΔΦΑ : [ˈuːsciː ˈnad labɛm], ή παλιότερα Άουσιγκ (τσέχικα: Ústí nad Labem, γερμανικά: Aussig) ονομάζεται μια πόλη της Τσεχίας, έδρα της ομώνυμης βορειοανατολικής επαρχίας στη Βοημία και ένατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της χώρας.
Η πόλη αποτελεί σημαντική σιδηροδρομική σύζευξη, καθώς και σημαντικό λιμάνι κοντά στη συμβολή των ποταμών Μπιλίνα και Έλβα, απ' όπου και πήρε το όνομά της.
Ιστορία
Το Ούστι ναντ Λαμπέμ αναφέρεται για πρώτη φορά ως εμπορικό κέντρο το 993, ενώ ως πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα από τον βασιλιά Ότακαρ Β' της Βοημίας. Το 1426, πολιορκήθηκε από τους Χουσσίτες, οι οποίοι στις 16 Ιουνίου του έτους νίκησαν σε μεγάλη σφαγή τον υπερέχοντα σε αριθμό γερμανικό στρατό. Η πόλη ανοικοδομήθηκε το 1429, ενώ υπέφερε κατά τον Τριακονταετή και τον Επταετή Πόλεμο.
Κατά τον 19ο αιώνα, η πόλη βιομηχανοποιήθηκε, αναπτύσσοντας δραστηριότητες στον τομέα της βιομηχανίας χημικών και τις ποτάμιες μεταφορές, ενώ ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα λιγνίτη και κατασκευάστηκαν ορυχεία. Μεταξύ 1840 και 1860, ο πληθυσμός της πόλης τετραπλασιάζεται και φτάνει τους 7.950 κατοίκους, φτάνοντας τους 16.500 κατοίκους το 1880. Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη θεωρείται το πρώτο λιμάνι της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, ξεπερνώντας την Τεργέστη στην Αδριατική θάλασσα.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βομβαρδίστηκε από τους Συμμάχους το τριήμερο 17-19 Απριλίου 1945, όπου έχασαν τη ζωή τους 500 άνθρωποι, ενώ στις 31 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε η σφαγή Γερμανών πολιτών στο Ούστι ναντ Λαμπέμ.
Κατά τα επόμενα δυο χρόνια, πάνω από 53.000 Γερμανοί εκδιώχθηκαν ως εθνική μειονότητα από την περιοχή, στην οποία εγκαταστάθηκαν μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση, τη Σλοβακία (η οποία αποτελούσε ενιαίο κράτος με την Τσεχία, βλέπε Τσεχοσλοβακία) και τη Ρουμανία, ανάμεσα στους οποίους πολλοί Ρομά. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Τσεχοσλοβακία κατά τη Βελούδινη επανάσταση του 1989, η βαριά βιομηχανία της πόλης δέχτηκε μεγάλο οικονομικό πλήγμα.
Στα νότια προάστια της πόλης βρίσκεται το Κάστρο Στρζέκοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Ρήγας Φεραίος (γλυπτό του 1867)
Ο Ρήγας Φεραίος είναι γλυπτό που δημιουργήθηκε το 1867 από τον Ιωάννη Κόσσου. Ανήκει στη Συλλογή Γλυπτών του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Είναι φτιαγμένο από μάρμαρο και ανήκει στους ανδριάντες κλειστού χώρου.
Λεπτομέρειες
Η μορφή του Ρήγα απασχόλησε τον καλλιτέχνη από την αρχή της σταδιοδρομίας του. Σε αυτό το μικρών διαστάσεων άγαλμα, ο Ρήγας απεικονίζεται όχι στον τύπο του αγωνιστή, αλλά σε εκείνον του ποιητή-διανοούμενου. Το άγαλμα δημιουργήθηκε παραγγελία και δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ του εξ Ηπείρου, για γαμήλιο δώρο του στο βασιλιά Γεώργιο τον Α΄, στους γάμους του με την μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας Όλγα, εκτέθηκε στην έκθεση των Ολυμπίων του 1870, μαζί με την προτομή του Γεωργίου του Α΄, και βραβεύθηκε. Το άγαλμα ήταν περιουσία της Βασιλικής Οικογένειας. Την δεκαετία του 1930, ο Φιλολογικός Σύλλογος «Παρνασσός» είχε οργανώσει εκδήλωση για τον Ρήγα Φεραίο. Στην εκδήλωση αυτή παρίστατο και ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β΄. Η εκδήλωση συγκίνησε τόσο τον Γεώργιο τον Β΄, ώστε, την επόμενη μέρα, να δωρίσει στον «Παρνασσό» το άγαλμα. Εκτός του Φ.Σ.Π. το άγαλμα έχει εκτεθεί στη Βουλή των Ελλήνων, το 1998 (έκθεση προς τιμή των Ρήγα Φεραίου και Διονυσίου Σολωμού), στο Εθνικό Μουσείο του Μονάχου, το 1999 (έκθεση: «Η νέα Ελλάδα-Έλληνες και Βαυαροί επί Λουδοβίκου Α΄) και στην Εθνική Πινακοθήκη, το 2000 (έκθεση: «Αθήνα-Μόναχο, Τέχνη και Πολιτισμός στη νέα Ελλάδα»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτά του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα
thumb|378x378px|Παράσταση αγγείου με ιππείς και άρματα, 570 με 560 π.Χ., [[Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου]]
Τα ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα τελούνταν κατά τους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας καθώς και σε άλλες πανελλήνιες διοργανώσεις όπως τα Πύθια ή τα Νέμεα. Αποτελούνταν από τις διαφόρων τύπων αρματοδρομίες οι οποίες τελέστηκαν πρώτη φορά το 680 π.Χ. όταν η διάρκεια των αγώνων επιμηκύνθηκε για να υπάρξει χρόνος για την τέλεση των νέων αγωνισμάτων, και από τις ιπποδρομίες οι οποίες ήταν αγώνας ταχύτητας των ιππέων, αγώνισμα ωστόσο το οποίο καταργήθηκε αρκετά σύντομα. Ως νικητές δεν θεωρούνταν οι ιππείς ή οι οδηγοί των αρμάτων -ηνίοχοι- αλλά οι ιδιοκτήτες τους -ιππότροφοι-, οι οποίοι ήταν και αυτοί που στεφανώνονταν.
Ιστορία
thumb|295x295px|Παράσταση άρματος με τον ηνίοχο, [[Μυκηναϊκός πολιτισμός|Μυκηναϊκό γλυπτό του 14ου με 13ου αιώνα π.Χ. (Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).]]
Παράδοση
Κατά την ελληνική μυθολογία οι πρώτοι αγώνες αρμάτων διεξήχθησαν στην Ολυμπία μεταξύ του Πέλοπα και του Οινόμαου, ενώ ο μυθικός ήρωας Ηρακλής συμμετείχε σε αρματοδρομία στην Τροιζήνα μαζί με τον Ιόλαο ο οποίος ήταν ο ηνίοχος του. Το άλογο που είχαν κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος ονομάζονταν Αρείωνας και ιδιοκτήτης του ήταν ο θεός Ποσειδώνας ο οποίος ήταν και ο προστάτης των αρματοδρομιών. Άλλες πρώιμες αναφορές αρματοδρομιών συναντώνται στην Ιλιάδα, όπου διοργανώθηκαν αρματοδρομίες από τον Αχιλλέα προς τιμή του Πάτροκλου που είχε πρόσφατα σκοτωθεί στη μάχη.
Πρώτοι αγώνες
Τα καθαρά ιππικά αγωνίσματα αποτελούνταν από την ιπποδρομία κελήτων, την κάλπη, και την ιπποδρομία πώλων. Το πρώτο ιππικό αγώνισμα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 648 π.Χ. στους 33ους αγώνες. Στους 71ους αγώνες του 469 π.Χ. διοργανώθηκε η κάλπη -όπου γίνονταν η χρήση φοράδων-, ενώ στους 131ους αγώνες του 256 π.Χ. η ιπποδρομία πώλων.
Τα αγώνισματα των αρματοδρομιών προέρχονται από την Αχαϊκή στρατιωτική παράδοση. Το 680 π.Χ. διοργάνωθηκε το τέθριππον το οποίο ήταν άρμα που διέθετε 4 άλογα, το 500 π.Χ. η απήνη το οποίο ήταν αγώνισμα με 2 άλογα, η συνωρίδα το 408 π.Χ. άρμα με επίσης δύο άλογα αλλά διαφορετικούς κανονισμούς, το 384 π.Χ. το τέθριππο πώλων το οποίο ήταν παραλλαγή του τέθριππου το οποίο και αντικατέστησε προσωρινά, και το 268 π.Χ. η συνωρίς πώλων.
Ιππόδρομος
Οι αρματοδρομίες και ιπποδρομίες λάμβαναν χώρα στον ιππόδρομο της αρχαίας Ολυμπίας, ο οποίος βρισκόταν στην νοτιο-ανατολική πλευρά της Ολυμπίας, στη μεγάλη επίπεδη περιοχή νοτίως του σταδίου. Η τοποθεσία του ήταν άγνωστη έως τις αρχές του 21ου αιώνα, καθώς οι εγκαταστάσεις παρέμεναν θαμένες από συγκέντρωση ιζημάτων του ποταμού Αλφειού. Ωστόσο το 2008 μια αποστολή του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου χρησιμοποίησε ραντάρ για τον εντοπισμό των εγκαταστάσεων και ανέφερε πως εντόπισε ίχνη του ιπποδρόμου, στο σημείο που προδιέγραφαν οι περιγραφές του Παυσανία, ο οποίος είχε επισκεφτεί την περιοχή κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. και έδωσε αναλυτική περιγραφή του μνημείου και των διαστάσεων του (4 στάδια/780 μέτρα μήκος και 1 στάδιο και 4 πλέθρα/320 μέτρα πλάτος).
Ο ιππόδρομος χωρίζονταν οριζοντίως σε 2 διαδρόμους μέσω ενός πέτρινου ή ξύλινου διαχωριστικού, του έμβολου. Τα άλογα και τα άρματα που μετείχαν στους αγώνες ακολουθούσαν την κυκλική διαδρομή γύρω από το έμβολο προς τα ανατολικά, ενώ ο αριθμός των κύκλων που εκτελούσαν διέφερε ανάλογα με το αγώνισμα. Ο χώρος του αγωνίσματος περικλειόταν περιμετρικά από φυσικά και τεχνητά υψώματα για τους θεατές, ενώ οι ελλανοδίκες παρακολουθούσαν από τη δυτική πλευρά του βορείου υψώματος.
Η αφετηρία και το τέρμα οριοθετούνταν από την παρουσία στύλων, ενώ ένας μικρότερος στύλος με την ονομασία νύσσα βρίσκονταν στις στροφές. Απέναντι από τη νύσσα υπήρχε ο Ταράξιππος, ένα είδος βωμού οποίος ενδέχεται να σχετίζονταν με τη θέση της δύσης του ηλίου η οποία δυσκόλευε την ορατότητα των αναβατών και των αλόγων κατά την εξέλιξη του αγώνα.
Αγωνίσματα
Το αγώνισμα των ιππέων, στο οποίο οι διαγωνιζόμενοι συμμετείχαν απλώς ιππεύοντας το άλογο τους ονομαζόταν κέλης.
Η τελετή έναρξης του αγωνίσματος ξεκινούσε με πομπή στον ιππόδρομο, ενώ ο κήρυκας των αγώνων ανακοίνωνε τα ονόματα των οδηγών και των ιδιοκτητών των αλόγων. Στο αγώνισμα του τέθριππο γίνονταν 12 γύροι γύρω από τον ιππόδρομο, με τις στροφές να είναι απότομες στο τέλος του διαδρόμου.
Μηχανικές κατασκευές
Χρησιμοποιούνταν διάφορες μηχανικές συσκευές, όπως οι ύσπληγγες -εμπόδια- οι οποίες ήταν τοποθετημένες μπροστά από τους αγωνιζομένους στη γραμμή εκκίνησης και χαμήλωναν προκειμένου να ξεκινήσει ο αγώνας. Σύμφωνα με τον Παυσανία, αυτές είχαν εφευρεθεί από τον αρχιτέκτονα Κλειώτα, και χαμήλωναν συντομότερα έτσι ώστε τα άρματα στην εξωτερική πλευρά του δρόμου μπορούσαν να ξεκινήσουν γρηγορότερα από αυτά που βρίσκονταν στην εσωτερική πλευρά και επομένως θα είχαν λιγότερη απόσταση να διανύσουν κατά τις στροφές. Παράλληλα οι αγωνιζόμενοι φρόντιζαν έτσι ώστε το νεότερο και δυνατότερο άλογο να τοποθετείται στη δεξιά πλευρά έτσι ώστε να διευκολύνει το άρμα όταν χρειάζονταν να στρίψει.
Άλλη μηχανική κατασκευή ήταν και ο αετός ή το δελφίνι το οποίο χρησιμοποιούνταν για να σημάνει την έναρξη του αγώνα, και χαμήλωνε ανάλογα με τον αριθμό των γύρων που απέμεναν. Αυτά ήταν σκαλιστές παραστάσεις των ζώων αυτών πάνω σε ορειχάλκινες πινακίδες που βρίσκονταν στη γραμμή εκκίνησης.
Ηνίοχοι και ιππείς
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ιδιοκτήτης του άρματος και των αλόγων και ο οδηγός τους ήταν διαφορετικά άτομα, και είναι αξιοσημείωτο πως νικητές δεν θεωρούνταν οι οδηγοί των αρμάτων -ηνίοχοι- αλλά οι ιδιοκτήτες τους -οι ιππότροφοι-, οι οποίοι ήταν και αυτοί οι οποίοι στεφανώνονταν ως οι νικητές, ενώ οι ηνίοχοι λάμβαναν μια μάλλινη ταινία την οποία τους τοποθετούσαν οι ιππότροφοι στο μέτωπο ως μικρότερη τιμητική διάκριση. Το 416 π.Χ., ο Αθηναίος στρατηγός Αλκιβιάδης είχε 7 άρματα στους αγώνες, τα οποία κατετάγησαν ανάμεσα στις πρώτες, δεύτερες, και τέταρτες θέσεις, και δεν ήταν ο οδηγός σε όλα από αυτά. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να πάρουν μέρος ή να παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως εξαίρεση στον κανόνα αποτελούσαν τα ιππικά αγωνίσματα καθώς ολυμπιονίκες γίνονταν οι ιδιοκτήτες των αλόγων και όχι οι ιππείς, έτσι μια γυναίκα μπορούσε να διαγωνιστεί μέσω ενός άντρα ιππέα. Γνωστά παραδείγματα τέτοιων περιπτώσεων αποτελούν η Σπαρτιάτισα Κυνίσκα η οποία συμμετείχε και κέρδισε στις αρματοδρομίες 2 φορές, καθώς και αργότερα η επίσης από την Σπάρτη Ευρυλεωνίς.
Οι οδηγοί ήταν συνήθως μέλος της οικογενείας στην οποία ανήκαν το άρμα και τα άλογα, ή σε αρκετές περιπτώσεις, σκλάβος ή επαγγελματίας οδηγός ο οποίος είχε προσληφθεί για το αγώνισμα. Η οδήγηση του άρματος απαιτούσε δύναμη, επιδεξιότητα, και υπομονή. Έπρεπε να αποφύγει να λοξοδρομήσει κατά την οδήγηση, και να χειρίζεται με ικανότητα το μαστίγιο και τα ηνία. Αντίθετα με τα άλλα Ολυμπιακά αγωνίσματα οι αρματοδρόμοι δεν συμμετείχαν γυμνοί, πιθανώς για λόγους ασφαλείας λόγω του όγκου της σκόνης που ανασηκωνόταν κατά το αγώνισμα καθώς και για την αποφυγή εκδορών κατά τις συγκρούσεις των αρμάτων μεταξύ τους ή με τα τειχίσματα. Οι οδηγοί φορούσαν ύφασμα με μακριά μανίκια το οποίο ονομάζονταν ξυστίς. Έφτανε ως τους αστραγάλους και δένονταν στη μέση με μια ζώνη. Υπήρχαν επίσης 2 ιμάντες οι οποίοι διασταυρώνονταν στην πλάτη έτσι ώστε ο ρουχισμός να μην παρασύρεται και φουσκώνει από τον αέρα κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος.
Παρόμοιες συνθήκες ίσχυαν και για τους ιππείς, με την βασική διαφορά πως αυτοί ίππευαν γυμνοί, χωρίς αναβολείς και σέλα και κρατώντας μόνο το μαστίγιο και τα ηνία.
Οχήματα
Το πιο επικίνδυνο σημείο της διαδρομής ήταν οι στροφές στο τέλος του διαδρόμου, όπου τα ατυχήματα ήταν συχνά θανατηφόρα. Εάν το άρμα έχανε την ισορροπία του και αναποδογύριζε κατά τη διάρκεια της στροφής λόγω κεκτημένης ταχύτητας, ο οδηγός κινδύνευε να συντριβεί από το ίδιο το άρμα του, τα άλογα του άρματος, ή τα υπόλοιπα άρματα που ακολουθούσαν από πίσω του, ενώ αν δεν έστριβε σύντομα κινδύνευε να συγκρουσθεί στα τειχίσματα του αγωνιστικού χώρου και ο οδηγός να εκτιναχθεί.
Τέθριππο
thumb|Λεπτομέρεια από αθηναϊκή αμφορά με παράσταση αρματοδρομίας, 410–400 π.Χ., [[Βρετανικό Μουσείο|265x265εσ]] thumb|Αττικό ερυθρόμορφο αγγείο, 540 π.Χ., |264x264εσ thumb|[[Υδρία (αγγείο)|Υδρία, με αναπαράσταση οπλίτη ως ηνίοχο, 530-520 π.Χ.|262x262εσ]]
Το τέθριππο ήταν μικρό ξύλινο άρμα με 2 τροχούς, το οποίο είχε ένα αναβάτη και 4 άλογα, και εκτελούσε 12 γύρους. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά στην 25η διοργάνωση του 680 π. Χ., και συνέχισε ως και το 241 μ.Χ..
Οι Τλασίμαχος (296 π.Χ.), Άτταλος του Φιλέταιρου (276 π.Χ.), Βιλιστίχη (268 π.Χ.), Θεοδότα (84 π.Χ.), Ελλάνικος (72 π.Χ.), και η Κασία Μνασιθέα (153 μ.Χ.) υπήρξαν νικητές στο τέθριππο πώλων (τέθριππο με χρήση νεαρών αλόγων).
Δήμος Νυαρουγκένγκε
Ο Δήμος Νυαρουγκένγκε είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Επαρχία Κιγκάλι. Η πρωτεύουσά του είναι η Κιγκάλι.
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα
Κέλης
thumb|7ος αιώνας π.χ., αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου|262x262εσ Ο κέλης ήταν αγώνισμα με αναβάτη σε άλογο που έκανε έξι φορές το γύρο του ιπποδρόμου. Οι γνωστοί ολυμπιονίκες είναι οι παρακάτω:
Δήμος Νυαρουγκένγκε
Κοινότητες
Ο Δήμος Νυαρουγκένγκε διαιρείται σε 10 κοινότητες:
Δείτε επίσης
ν Κατηγορία:Επαρχία Κιγκάλι
Ιππικά αγωνίσματα στην αρχαία Ελλάδα
Απήνη
thumb|Βοιωτικό ερυθρόμορφο αγγείο, 450–425 π.Χ.|259x259εσ Η απήνη εισήχθη στους αγώνες το 500 π.Χ. κατά την 70η διοργάνωση, με το άρμα να διαθέτει 2 μουλάρια. Καταργήθηκε το 444 π.Χ. στην 84η Ολυμπιάδα. Οι γνωστοί ολυμπιονίκες είναι οι παρακάτω: