cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χόουκαμ Χολ
Σχέδιο
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Απλοποιημένο, χωρίς κλίμακα σχέδιο του ορόφου των ευγενών στο Χόουκαμ, που δείχνει τις τέσσερις συμμετρικές πτέρυγες σε κάθε γωνία του κύριου μπλοκ. Ο Νότος είναι στην κορυφή του σχεδίου. Α Μαρμάρινη αίθουσα, B Σαλόνι, C Γλυπτοθήκη με [[Οκτάγωνο|οκταγωνικές εξέδρες σε κάθε άκρο, D Τραπεζαρία (η κλασική αψίδα δίνει πρόσβαση στην ελικοειδή και διακριτική διαδρομή, με την οποία το φαγητό έφτανε στην τραπεζαρία από τη μακρινή κουζίνα), E η νότια στοά, F η Βιβλιοθήκη στην αυτόνομη οικογενειακή πτέρυγα IV, L το Πράσινο δημόσιο Υπνοδωμάτιο, Ο το Παρεκκλήσιο.]] Το Παλλαντιανό στυλ θαυμάστηκε από τους Γουίγκς (Φιλελεύθερους) όπως ήταν ο Τόμας Κόουκ, ο οποίος προσπάθησε να ταυτιστεί με τους Ρωμαίους της αρχαιότητας. Ο Κεντ ήταν υπεύθυνος για την εξωτερική εμφάνιση του Χόουκαμ· βάσισε στο σχέδιό του στην άκτιστη βίλα Μοτσενίγκο του Παλλάντιο, όπως εμφανίζεται στο I Quattro Libri dell' Architettura, αλλά με τροποποιήσεις.
Το εξωτερικό
Η εξωτερική εμφάνιση του Χόουκαμ μπορεί καλύτερα να περιγραφεί ως ένα τεράστιο ρωμαϊκό παλάτι. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα αρχιτεκτονικά σχέδια, δεν είναι ποτέ τόσο απλό. Το Χόουκαμ είναι μία Παλλαδιανή κατοικία, αλλά ακόμη και σύμφωνα με τα Παλλαδιανά πρότυπα, η εξωτερική εμφάνιση είναι λιτή και στερείται διακόσμησης. Αυτό σχεδόν σίγουρα μπορεί να οφείλεται στον ίδιο τον Κόουκ. Ο επιτόπιος επιβλέπων αρχιτέκτονας Μάθιου Μπρέτινγκαμ ανέφερε, ότι ο Κόουκ χρειαζόταν και ζητούσε «ευρυχωρία», το οποίο μπορεί να ερμηνευτεί ως άνεση. Ως εκ τούτου, τα δωμάτια που φωτίζονταν επαρκώς από ένα παράθυρο, είχαν μόνο ένα, καθώς ένα δεύτερο θα μπορούσε να βελτιώσει την εξωτερική εμφάνιση, αλλά θα μπορούσε να έχει κάνει ένα δωμάτιο κρύο ή άσχημο. Ως αποτέλεσμα, τα λίγα παράθυρα στον όροφο των ευγενών, αν και συμμετρικά τοποθετημένα και ισορροπημένα, φαίνονται χαμένα σε μία θάλασσα από τούβλο. Αυτά τα κίτρινα τούβλα φτιάχτηκαν ως ακριβή αντίγραφα των αρχαίων ρωμαϊκών τούβλων ειδικά για το Χόουκαμ. Επάνω από τα παράθυρα του piano nobile, όπου σε ένα πραγματικό Παλλαδιανό κτήριο θα ήταν τα παράθυρα ενός μεσόροφου, δεν υπάρχει τίποτε. Ο λόγος γι' αυτό είναι το διπλό ύψος των δημοσίων δωματίων στον όροφο των ευγενών. Ωστόσο, ούτε καν ένα τυφλό παράθυρο, όπως αυτά που φαίνεται συχνά στα έργα του Παλλάντιο, δεν επετράπη να μετριάσει τη σοβαρότητα της πρόσοψης. Στο ισόγειο, οι από αδρές πέτρες τοίχοι είναι τρυπημένοι από μικρά παράθυρα, που θυμίζουν μία φυλακή, παρά μία μεγαλοπρεπή κατοικία. Ένας αρχιτεκτονικός σχολιαστής, ο Νάιτζελ Νίκολσον, έχει περιγράψει την κατοικία ότι μοιάζει τόσο λειτουργική, όσο μία Πρωσική σχολή ιππασίας.
Η κύρια, ή η νότια πρόσοψη, είναι 344 πόδια (104.9 μ.) σε μήκος (από τη μία πτέρυγα ως στην άλλη)· η αυστηρότητά της μειώνεται στον όροφο των ευγενών μόνο από μία μεγάλη στοά έξι κιόνων. Κάθε άκρο του κεντρικού μπλοκ τερματίζεται με μία προέκταση με ένα βενετσιάνικο παράθυρο, η οποία φέρει έναν μονόροφο τετράγωνο πύργο και στην κορυφή μία στέγη, παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποίησε ο Ίνιγκο Τζόουνς στο Γουίλτον Χάουζ σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα. Μία πανομοιότυπη στοά σχεδιάστηκε από τους Ίνιγκο Τζόουνς και Άιζακ ντε Κάους για την Παλλαδιανή πρόσοψη στο Γουίλτον, αλλά αυτό δεν εκτελέστηκε ποτέ.
Οι πλευρικές πτέρυγες περιέχουν υπηρεσίες και δευτερεύοντα δωμάτια: την οικογενειακή πτέρυγα στα νοτιοδυτικά, την πτέρυγα των επισκεπτών στα βορειοδυτικά· το παρεκκλήσιο προς τα νοτιοανατολικά· και την πτέρυγα της κουζίνας στα βορειοανατολικά. Η εξωτερική εμφάνιση κάθε πτέρυγας είναι πανομοιότυπη: τρεις όγκοι, ο ένας χωρισμένος από τον άλλο από μία στενή εσοχή καθ' ύψος· ο μεσαίος έχει έναν επιπλέον όροφο. Κάθε όγκος φέρει ένα αδιακόσμητο αέτωμα. Η σύνθεση με την πέτρα, τις εσοχές, τα διαφορετικά αετώματα και τις καπνοδόχους των τεσσάρων πτερύγων, σχεδόν θυμίζει το αγγλικό μπαρόκ στυλ υπέρ 10 χρόνια νωρίτερα, που χρησιμοποιήθηκε στο Σήτον Ντέλαβαλ Χολ από τον σερ Τζον Βάνμπρουγκ. Μία από αυτές τις πτέρυγες, όπως και στο μετέπειτα Κέντλστον Χολ, ήταν ένα αυτόνομο εξοχικό σπίτι, για να φιλοξενήσει την οικογένεια, όταν τα κρατικά δωμάτια στο κεντρικό μπλοκ δεν ήταν σε χρήση.
Η μονόροφη βεράντα στην κεντρική βόρεια είσοδο σχεδιάστηκε το 1850 από τον Σάμιουελ Σάντερς Τιούλον, αν και στυλιστικά είναι αδιαχώριστη από το κτήριο του 18ου αι.
Εσωτερικό
μικρογραφία|Η Μαρμάρινη Αίθουσα είναι το χωλ. Μέσα στο σπίτι, το Παλλαδιανό στυλ φθάνει σε ύψος και μεγαλείο, που σπάνια εμφανίζεται σε οποιοδήποτε άλλη κατοικία στην Αγγλία. Στην πραγματικότητα, έχει περιγραφεί ως "το καλύτερο Παλλαδιανό εσωτερικό στην Αγγλία". Το μεγαλείο του εσωτερικού επιτυγχάνεται με την απουσία υπερβολικής διακόσμησης και αντικατοπτρίζει το γούστο, που είχε ο Κεντ σε όλη τη σταδιοδρομία του για «την ευγλωττία της απλής επιφάνειας». Οι εργασίες για τους εσωτερικούς χώρους έγιναν από το 1739 έως το 1773. Τα πρώτα κατοικήσιμα δωμάτια βρίσκονταν στην οικογενειακή πτέρυγα και ήταν σε χρήση από το 1740, ενώ η Μακρά Βιβλιοθήκη ήταν το πρώτο μεγάλο εσωτερικό, που ολοκληρώθηκε το 1741. Μεταξύ των τελευταίων που ολοκληρώθηκαν και υπό την πλήρη επίβλεψη της λαίδης Λέστερ, είναι το παρεκκλήσι με το αλαβάστρινο γλυπτό βωμού.
Η είσοδος στην κατοικία γίνεται μέσα από τη Μαρμάρινη Αίθουσα (αν και το κύριο οικοδομικό υλικό του κτιρίου είναι στην πραγματικότητα το ροζ αλάβαστρο του Ντέρμπυσαϊρ), που διαμορφώθηκε από τον Κεντ σαν μία ρωμαϊκή βασιλική. Το δωμάτιο έχει ύψος πάνω από 50 πόδια (15 μ.) από το δάπεδο μέχρι την οροφή και κυριαρχείται από την ευρεία -από λευκό μάρμαρο- σειρά σκαλιών, που οδηγεί στην περιβάλουσα στοά ή περιστύλιο: εδώ ιωνικοί κίονες, επενδεδυμένοι από αλάβαστρο, στηρίζουν τη φατνωτή, επίχρυση οροφή, αντιγραφή από ένα σχέδιο του Ίνιγκο Τζόουνς εμπνευσμένο από το Πάνθεον της Ρώμης. Οι κυματοειδείς στήλες πιστεύεται ότι είναι αντίγραφα εκείνων του ναού της Fortuna Virilis, επίσης στη Ρώμη. Γύρω από την αίθουσα υπάρχουν αγάλματα σε κόγχες. Αυτά είναι κυρίως γλυπτά αντίγραφα από κλασικές θεότητες.
Η σειρά σκαλοπατιών της αίθουσας οδηγεί στον όροφο των ευγενών (piano nobile) και στα δημόσια δωμάτια. Το πιο μεγάλο, το Σαλόνι, βρίσκεται ακριβώς πίσω από τη μεγάλη στοά, με τους τοίχους του επενδεδυμένους με μοτίβο κόκκινο κάφοϊ (ένα μείγμα από μαλλί, λινό και μετάξι) και μία φατνωτή, επίχρυση οροφή. Σε αυτό το δωμάτιο κρέμεται η Επιστροφή από την Αίγυπτο του Π.-Π. Ρούμπενς. Στη Μεγάλη Περιοδεία του, ο κόμης απέκτησε μία συλλογή ρωμαϊκών αντιγράφων ελληνικής και ρωμαϊκής γλυπτικής, η οποία περιέχεται στην εκτεταμένη Γλυπτοθήκη, η οποία εκτείνεται σε όλο το μήκος του σπιτιού από βορρά προς νότο.
Η Βόρεια Τραπεζαρία, ένα κυβικό δωμάτιο με πλευρά 27 πόδια (8.2 μ.) περιέχει ένα χαλί Άξμινστερ, που αντικατοπτρίζει τέλεια το σχέδιο επάνω στην οροφή. Μία προτομή του Αιλίου Βέρου, που βρίσκεται σε μία κόγχη στον τοίχο αυτού του δωματίου, βρέθηκε κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης στο Νεττούνο (λιμανιού κοντά στη Ρώμη). Μία κλασική αψίδα δίνει στο δωμάτιο έναν αέρα σχεδόν ναού. Η αψίδα στην πραγματικότητα, περιέχει κρυφή πρόσβαση στο λαβύρινθο των διαδρόμων και στενών σκαλών, που οδηγούν μακριά στις κουζίνες και τους χώρους εξυπηρέτησης του σπιτιού.
Κάθε γωνία της ανατολικής πλευράς του κύριου μπλοκ περιέχει ένα τετράγωνο σαλόνι φωτισμένο από ένα τεράστιο βενετσιάνικο παράθυρο, ένα από αυτά -το Δωμάτιο με τα Τοπία- έχει κρεμασμένους πίνακες των Κλωντ Λωρραίν και Γκασπάρ Πουσέν. Όλα τα μεγάλα δημόσια δωμάτια έχουν συμμετρικούς τοίχους, ακόμη και όταν αυτό συνεπάγεται την αντιστοίχιση πραγματικών με ψευδείς πόρτες. Τα μεγάλα δωμάτια διαθέτουν επίσης περίτεχνα λευκά και πολύχρωμα μαρμάρινα τζάκια, τα περισσότερα με σκαλίσματα και γλυπτά, κυρίως εργασία του Τόμας Κάρτερ· ο Τζόζεφ Πίκφορντ σκάλισε το τζάκι στη Γλυπτοθήκη. Μεγάλο μέρος των επίπλων στα δημόσια δωμάτια σχεδιάστηκε επίσης από τον Γουίλιαμ Κεντ, με ένα εντυπωσιακό κλασικιστικό μπαρόκ τρόπο.
Τόσο συγκρατημένη είναι η εσωτερική διακόσμηση των κρατικών δωματίων, ή με τα λόγια του Τζέιμς Λης-Μιλν, «αγνή», ώστε τα μικρότερα, πιο ιδιωτικά δωμάτια στην οικογενειακή νοτιοδυτική πτέρυγα ήταν διακοσμημένα με παρόμοια τεχνοτροπία, χωρίς να είναι υπερβολικά. Η Μεγάλη Βιβλιοθήκη που πιάνει όλο το μήκος της πτέρυγας, περιέχει ακόμη τη συλλογή βιβλίων που απέκτησε ο Τόμας Κόουκ στη Μεγάλη Περιοδεία του στην Ιταλία, όπου είδε για πρώτη φορά τις Παλλαδιανές βίλες, που ενέπνευσαν το Χόουκαμ.
Το δημόσιο Πράσινο Υπνοδωμάτιο είναι το κύριο υπνοδωμάτιο. Είναι διακοσμημένο με πίνακες ζωγραφικής και ταπισερί, συμπεριλαμβανομένων έργων των Πωλ Σώντερς και Τζορτζ-Σμιθ Μπράντσω. Λέγεται ότι, όταν επισκέφθηκε το Χόουκαμ η βασίλισσα Μαίρη, η «άσεμνη» απεικόνιση του Γκάβιν Χάμιλτον για τον Δία που χαϊδεύει την Ήρα θεωρήθηκε ακατάλληλη για τα μάτια αυτής της κυρίας και το έργο εξορίστηκε στις σοφίτες».
Ο γύρω χώρος
αριστερά|μικρογραφία|Ο οβελίσκος, 1730. δεξιά|μικρογραφία|Η λίμνη Χόουκαμ. αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Το Μνημείο Λέστερ, στους χώρους γύρω από το Χόουκαμ Χολ. δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης του κτήματος από το 1946. Οι εργασίες για τα σχέδια του Γουίλιαμ Κεντ στο πάρκο ξεκίνησαν το 1729, αρκετά χρόνια πριν από την κατασκευή του σπιτιού. Αυτή η εκδήλωση εορτάστηκε από την κατασκευή το 1730 του οβελίσκου, ύψους 80 ποδών (24,4 μ.), που στέκεται στο υψηλότερο σημείο του πάρκου. Βρίσκεται περισσότερο από μισό μίλι προς τα νότια, επάνω στον άξονα που περνά από το κέντρο του σπιτιού. Μία λεωφόρος με δενδροστοιχίες εκτείνεται ένα μίλι πιο νότια του οβελίσκου. Χιλιάδες δέντρα φυτεύτηκαν σε μία ως τότε ανεμοδαρμένη γη· έως το 1770 το πάρκο κάλυπτε 1500 έικρ (6.070 στρέμματα).
Άλλα κτίρια κήπου που σχεδίασε ο Κεντ είναι -κοντά στο άκρο της λεωφόρου- η Θριαμβική Αψίδα, που σχεδιάστηκε το 1739, αλλά ολοκληρώθηκε μόνο το 1752 και ο θολωτός δωρικός ναός (1730-1735) στο δάσος κοντά στον οβελίσκο. Στη Μαρμάρινη Αίθουσα, επάνω από την κύρια είσοδο του σπιτιού, βρίσκεται η επιγραφή:"Αυτή η έδρα, σε ένα ανοιχτό άγονο κτήμα σχεδιάστηκε, φυτεύτηκε, κτίστηκε, διακοσμήθηκε και κατοικήθηκε στα μέσα του 18ου αι. Από τον Κόουκ, κόμη του Λέστερ."Υπό τον Κόουκ του Νόρφολκ, τον ανιψιό και κληρονόμο του κτήτορα, έγιναν εκτεταμένες βελτιώσεις στο πάρκο και όταν αυτός απεβίωσε το 1842 το πάρκο είχε μεγαλώσει στη σημερινή έκτασή του των 3000 έικρ (12.140 στρέμματα). Εκτός από τη φύτευση περισσότερων από ένα εκατομμύριο δέντρων στο κτήμα, ο Κόουκ χρησιμοποίησε τον αρχιτέκτονα Σάμιουελ Γουάιατ για να σχεδιάσει πολλά κτήρια, συμπεριλαμβανομένης μίας σειράς αγροτικών κτηρίων και αγροικιών σε απλοποιημένο νεοκλασικό στιλ και, το 1780, τα νέα περιφραγμένα περιβόλια, που καλύπτουν 6 έικρ (24,28 στρέμματα). Τα περιβόλια βρίσκονται στα δυτικά της λίμνης και περιλαμβάνουν: ένα μέρος με συκιές, ένα με ροδακινιές, έναν αμπελώνα και άλλα θερμοκήπια. Τα σχέδια του Γουάιατ κορυφώθηκαν περί το 1790 με τη Μεγάλη Σιταποθήκη, που βρίσκεται στο πάρκο, μισό μίλι νοτιοανατολικά του οβελίσκου. Το κόστος κάθε αγροκτήματος ήταν περίπου 1.500 £ έως 2.600 £: τα Lodge Farm, Castle Acre, κόστισαν 2.604 £, 6 σελ., 5 πεν. το 1797–1800. Η λίμνη στα δυτικά του σπιτιού, αρχικά μία ελώδης εσοχή ή κολπίσκος από τη Βόρεια Θάλασσα, δημιουργήθηκε το 1801-1803 από τον κηπουρό τοπίου Γουίλιαμ Ημς.
Μετά το τέλος τού Κόουκ, έγινε σε ανάμνησή του το Μνημείο του Λέστερ, που σχεδιάστηκε από τον Γουίλιαμ Ντόνθορν και ανεγέρθηκε το 1845-1848 με κόστος στους ιδιοκτήτες του κτήματος 4.000 £. Το μνημείο αποτελείται από μία κορινθιακή κολόνα 120 ποδών (36,6 μ.) σε ύψος, που φέρει ένα τύμπανο, το οποίο στηρίζει ένα φύλλο σιταριού και έναν πλίνθο διακοσμημένο με ανάγλυφα σκαλισμένα από τον Τζον Χένινγκ Τζούνιορ. Οι γωνίες του πλίνθου στηρίζουν γλυπτά ενός βοδιού, ενός προβάτου, ενός άροτρου και ενός εργαλείου σποράς. Το έργο του Κόουκ να αυξήσει την απόδοση του αγροκτήματος είχε ως αποτέλεσμα το εισόδημα από μισθώματα του κτήματος να αυξάνεται μεταξύ 1776 και 1816 από £ 2.200 σε £ 20.000 και είχε σημαντική επιρροή στις γεωργικές μεθόδους στη Βρετανία.
Το Χόουκαμ σήμερα
Το κόστος κατασκευής του Χόουκαμ πιστεύεται ότι ήταν περίπου 90.000 £. Αυτό το τεράστιο κόστος κατέστρεψε σχεδόν τους κληρονόμους του 1ου κόμη, αλλά είχε το αποτέλεσμα ότι δεν μπορούσαν οικονομικά να αλλάξουν το σπίτι, ώστε να ταιριάζει με τις νέες προτιμήσεις τους. Έτσι το σπίτι παρέμεινε σχεδόν ανέγγιχτο από την ολοκλήρωσή του το 1764. Σήμερα, αυτό το τέλειο, μάλλον σοβαρό, παράδειγμα Παλλαδιανού ρυθμού βρίσκεται στην καρδιά ενός ακμάζοντος ιδιωτικού κτήματος περίπου 25000 έικρ (101.171 στρεμμάτων). Αν και είναι ανοιχτό για το κοινό τις Κυριακές, τις Δευτέρες και τις Πέμπτες, εξακολουθεί να είναι η οικογενειακή κατοικία των κομήτων του Λέστερ του Χόουκαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας
Αθανασία Κρικέτου - Σάμαρη
Η Αθανασία Κρικέτου - Σάμαρη (1928 - 2020) γεννήθηκε στην Μανωλάδα Ηλείας. Γνωστότερη ως Αγία Αθανασία του Αιγάλεω, ήταν Ελληνίδα διευθύντρια γηροκομείου και κατά τους ισχυρισμούς της, οραματίστρια και προφήτισσα.
Η κερδοφορία της επιχείρησής της επέτρεψε στην Αθανασία να αποκτήσει πολύ μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία.
Από το 1967 είχε αφοριστεί από την Εκκλησία της Ελλάδος με απόφαση της Ιεράς Συνόδου και αποκαταστάθηκε το 1980. Αρκετές φορές πέρασε από δικαστήρια λόγω των κατηγοριών που της απαγγέλθηκαν, αλλά ουδέποτε καταδικάσθηκε. Συνήγορος υπεράσπισής της σε όλες τις δίκες ήταν ο ποινικολόγος Γιάννης Παπαδογιαννάκης, ο οποίος διατέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου και γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Ποινικού Δικαίου.
Παρ' όλα αυτά, η φήμη της υπέστη συντριπτικό πλήγμα την δεκαετία του 1980, όταν με σειρά εκπομπών οι «Ρεπόρτερς» (Γιάννης Δημαράς, Γιώργος Λιάνης και Κώστας Χαρδαβέλλας) κατάφεραν να την παγιδεύσουν και να καταδείξουν τις απάτες της. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 υπέστη αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια, με συνέπεια να μείνει παράλυτη και να χάσει την ικανότητα ομιλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλανθρωπία
Λουί Ντελύκ
Βιογραφία
Το 1917, ο Ντελύκ ξεκίνησε την καριέρα του στην κριτική του κινηματογράφου.Υπήρξε πολύ επικριτικός για τον κινηματογράφο της εποχής στον οποίο κυριαρχούσαν οι ελαφρές ταινίες και τα ειδησεογραφικά επίκαιρα. Εξέδωσε το περιοδικό Le Journal du Ciné-club et Cinéa, ίδρυσε τις πρώτες κινηματογραφικές λέσχες και σκηνοθέτησε επτά ταινίες που άσκησαν σημαντική επίδραση στον γαλλικό κινηματογράφο. Ήταν ένας από τους πρώτους ιμπρεσιονιστές σκηνοθέτες, μαζί με τους Αμπέλ Γκανς, Ζερμαίν Ντυλάκ, Μαρσέλ Λ'Ερμπιέ και Ζαν Επστάιν. Οι ταινίες του είναι αξιοσημείωτες για την εστίασή τους σε συνηθισμένες εκδηλώσεις και φυσικά σκηνικά και όχι σε περιπέτειες. Οι ταινίες του Ντελύκ έδωσαν ψυχολογικό βάθος στην αφήγηση, μέσα από τη χρήση των νέων τεχνικών. Πολλές από τις πρώτες κινηματογραφικές κριτικές του για γαλλικές εφημερίδες συγκεντρώθηκαν στον τόμο Cinema et cie (1919). Έγραψε επίσης ένα θεωρητικό δοκίμιο με τίτλο Φωτογένεια (1920) και ένα από τα πρώτα βιβλία για τον Τσάρλι Τσάπλιν (1921), που μεταφράστηκε στα Αγγλικά το 1922.
Ο Ντελύκ σκηνοθέτησε την έβδομη ταινία του L'Inondation (Η πλημμύρα), το 1924. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε πολύ κακές καιρικές συνθήκες και ο Ντελύκ εμφάνισε πνευμονία. Πέθανε στο Παρίσι λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 22 Μαρτίου 1924 σε ηλικία 33 ετών, πριν κυκλοφορήσει η ταινία.
Το κινηματογραφικό βραβείο Prix Louis-Delluc (Βραβείο Λουί-Ντελύκ), που δημιουργήθηκε το 1937 και επιβραβεύει κάθε χρόνο την καλύτερη γαλλική ταινία, ονομάστηκε προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Σκηνοθέτες βωβών ταινιών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1973
Το ΛΗ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1973 διεξήχθη από τις 21 ως τις 23 Σεπτεμβρίου 1973 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, εκτός από το πένταθλο γυναικών (23ο πρωτάθλημα) που είχε γίνει νωρίτερα, στις 4-5 Μαΐου, κατά τη διάρκεια των Εαρινών Αγώνων. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος, για εικοστή φορά.
Αδαμάντιος Ταμβακίδης
Ο Αδαμάντιος Ταμβακίδης υπήρξε πατριώτης, φιλόλογος και δάσκαλος στη Θράκη.
Βιογραφικό
Ο Αδαμάντιος Ταμβακίδης γεννήθηκε το 1888 στο Διδυμότειχο και πέθανε το 1970 στην Αλεξανδρούπολη. Όσον αφορά τα παιδικά του χρόνια μέχρι και την ενηλικίωση του, δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία. Από ένα διασωθέν έγγραφο, ωστόσο γίνεται γνωστό πως σπούδασε φιλολογία. Τον Ιανουάριο του 1915 διορίσθηκε για πρώτη φορά δημοδιδάσκαλος στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αρρένων Πειραιώς. Επέστρεψε στην πατρίδα του, μετά τη Συνθήκη των Σεβρών, το 1920, όπου κι η Ανατολική Θράκη βρέθηκε από ελληνική διοίκηση. Στις 6 Νοεμβρίου 1920 διορίζεται ως καθηγητής φιλόλογος στο Γυμνάσιο Σαράντα Εκκλησιών Θράκης. Στη συνέχεια, το 1921, διδάσκει στα Αρχιγένεια Διδασκαλεία Επιβατών και το 1922 λόγω των επιπλέον παιδαγωγικών του προσόντων, στο Ζάππειο διδασκαλείο Αδριανουπόλεως. Το 1929 τα Αρχιγένεια Διδασκαλεία Επιβατών, μετά και την μεγάλη πανωλεθρία και απώλεια της Ανατολικής Θράκης, μεταφέρονται στην Αλεξανδρούπολη και συνεχίζουν τη λειτουργία τους ως Διδασκαλείο Θράκης και το 1934 ως Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Αδ.Ταμβακίδης να μετατεθεί στο Γυμνάσιο Σουφλίου. Από το 1923 έως το 1953, όταν και παραιτήθηκε, μετακινείτο από Αλεξανδρούπολη σε Σιδηρόκαστρο και από Μυτιλήνη σε Διδυμότειχο, ολοκληρώνοντας την καριέρα του όμως ως Γυμνασιάρχης στο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης.
Προσωπική ζωή
Τη δεκαετία του ΄30, ο Αδαμάντιος Ταμβακίδης, παντρεύεται την κατά 20 χρόνια μικρότερη του Μαρίκα Χατζησάββα-Ποιμενίδη, με την οποία απέκτησε δυο κόρες την Αικατερίνη και την Άννα. Ως μεγαλύτερος, στάθηκε συμπαραστάτης, οικονομικά και ηθικά, στα τρία αδέρφια της συζύγου του, ορφανά προσφυγόπουλα από το Ορτάκιοϊ, τον Άγγελο, την Χαρίκλεια και την Άννα. Ιδιαίτερα βοήθησε τη Χαρίκλεια και συνέβαλε ώστε να διορισθεί καθηγήτρια Τεχνικών στο Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης, όπου διέγραψε σημαντική καριέρα ως δασκάλα αλλά κυρίως ως σπουδαία ζωγράφος. Βοήθησε όμως και την Άννα, να κάνει τη δική της οικογένεια, αφού την προίκισε, λαμβάνοντας δάνειο από το Μετοχικό Ταμείο.
Δράση
Ασχολήθηκε με την ιστορία της Θράκης και την προσφορά της στους αγώνες του 1821. Δημοσίευσε σχετικές εργασίες του στα Θρακικά, περιοδικό γνωστού Θρακικού κέντρου, που εδρεύει στην Αθήνα.
Στα χρόνια της κατοχής, υποχρεώθηκε να αναλάβει το έργο του Γενικού Επιθεωρητή στο γερμανοκρατούμενο Διδυμότειχο, μετά τη δολοφονία του Διευθυντή Ιω.Φραγκούλη, όπου κινδύνεψε κι οι ίδιος. Συγκέντρωσε τους παλιούς μαθητές του και τους διόρισε δασκάλους και καθηγητές, για να διατηρήσει άσβεστη την ελληνικότητα και να προλάβει τον αφελληνισμό που επεδίωκαν οι Βούλγαροι φασίστες κατακτητές.
Μετά το 1945, προσέφερε τις γνώσεις και τις υπηρεσίες του στα ταλαιπωρημένα, από την κατοχή, παιδιά της Αλεξανδρούπολης. Όσοι τον είχαν καθηγητή θυμούνται πως ήταν άριστος φιλόλογος αλλά αρκετά αυστηρός, χωρίς η αυστηρότητα του να προσβάλλει τις ευαίσθητες εφηβικές ψυχές.
Μητροπολιτικός Ναός Αθηνών
Ο Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός της Αθήνας, που είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, βρίσκεται στην Πλατεία Μητροπόλεως επί της ομώνυμης οδού. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1842 και ολοκληρώθηκε το 1862. Ο τύπος του ναού είναι σταυροειδής τρίκλιτη βασιλική με τρούλο.
Το κόστος κατασκευής υπερέβη τον προϋπολογισμό. Η διαφορά καλύφθηκε μερικώς από την πώληση εκκλησιαστικής περιουσίας και από δωρεές, κυρίως του βασιλιά Όθωνα και του ευεργέτη Σίνα που ζούσε στη Βιέννη.
Ο ναός χτίστηκε σε τέσσερις φάσεις. Ο αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν ετοίμασε τα πρώτα σχέδια, στα οποία βασίστηκε το μέρος του κτηρίου έως το ύψος της πρώτης σειράς των παραθύρων. Έπειτα, το 1843, οι εργασίες διακόπηκαν λόγω οικονομικών προβλημάτων. Τρία χρόνια αργότερα ανέλαβε ο Δημήτριος Ζέζος, εισάγοντας το ελληνοβυζαντινό στοιχείο. Μετά το θάνατό του το 1857, ο Δήμος Αθηναίων ζήτησε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπουλανζέ (Francois Boulanger) να συνεχίσει την κατασκευή. Ο Μπουλανζέ εργάστηκε μαζί με τον Παναγιώτη Κάλκο, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την εκτέλεση των εργασιών κατασκευής. Υλικό από ερειπωμένες βυζαντινές εκκλησίες χρησιμοποιήθηκε για το χτίσιμο του καθεδρικού ναού. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό, που είναι έργα του Σπυρίδωνα Γιαλλινά και του Αλεξάντερ Ζάιτς (Alexander Seitz), ακολουθούν τη Βυζαντινή παράδοση, ενώ η διακόσμηση ανήκει στον ζωγράφο Κωνσταντίνο Φανέλλη από τη Σμύρνη.
μικρογραφία|αριστερά|Η Μητρόπολη το 2008 ενώ ακόμα επισκευαζόταν λόγω των ζημιών που προκάλεσε ο σεισμός του 1999. Σε πρώτο πλάνο ο ανδριάντας του [[Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός|Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.]] Τα γλυπτικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, τα κιονόκρανα και ο άμβωνας σχεδιάστηκαν από τον γλύπτη Γεώργιο Φιτάλη. Οι πολυάριθμες στυλιστικές διαφοροποιήσεις κατά την κατασκευή οδήγησαν σε έναν απροσδιόριστο αρχιτεκτονικό χαρακτήρα, που είναι ιδιαίτερα ορατός εάν συγκρίνουμε τον καθεδρικό ναό με τον ναό του Αγίου Ελευθερίου Γοργοεπήκοου, ακριβώς δίπλα. Χαρακτηριστικά, το κάτω τμήμα του κτηρίου, που σχεδιάστηκε από τον Χάνσεν, δείχνει μικρότερο σε σχέση με το υπόλοιπο κτήριο.
Μερικά χρόνια μετά την αποπεράτωσή του απετέλεσε το Μητροπολιτικό ναό της πρωτεύουσας του Ελληνικού κράτους, στην οποία έλαβαν μέρος πολλές σπουδαίες θρησκευτικές τελετές, όπως γάμοι και κηδείες βασιλέων, πρωθυπουργών και σημαινόντων προσώπων. Από το σεισμό του 1999 προκλήθηκαν ζημιές στο εσωτερικό του ναού, οι οποίες έκτοτε περιόρισαν τις λειτουργικές δυνατότητες του ναού. Τα έργα επισκευής συνεχίζονταν μέχρι και το 2016, οπότε ο ναός επαναλειτούργησε στις 2 Ιουλίου. Στο διάστημα μη λειτουργίας του Ναού, η λειτουργία του, εφιλοξενίτο στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι, στη συμβολή των οδών Σκουφά & Δημοκρίτου. αριστερά|μικρογραφία|Το εσωτερικό του Ναού
Στο εσωτερικό του ναού, σε μαρμάρινη λάρνακα που είναι έργο του Γιαννούλη Χαλεπά, φυλάσσεται το σκήνωμα του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε', καθώς και της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας.
Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης στις 8 Δεκεμβρίου 1919 λειτούργησε στον Μητροπολιτικό Ναό και σε ομιλία του προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, «όπερ μετά συγκινήσεως έσπευσε να ασπασθή την δεξιάν» του, διεκτραγώδησε «τα μαρτύρια άτινα υπέστη το Γένος επί όλας γενεάς», ενώ χαιρέτισε «την αυγή της αναστάσεως του Έθνους ολοκλήρου και της παμμερούς αποκαταστάσεώς» του (Εκκλησιαστικός Κήρυξ), πού άρχισε να διαφαίνεται με την απελευθέρωση της Σμύρνης τον Μάιο του 1919. Τότε μίλησε και στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός».
Πρόσβαση στο ναό υπάρχει από τους σταθμούς μετρό Σύνταγμα και Μοναστηράκι. Ενδεχόμενη απευθείας εξυπηρέτηση της Μητρόπολης από τον ομώνυμο ενδιάμεσο σταθμό μετρό (με αναφορά από το 1963 ως σταθμός Φωκίωνος στη μελέτη Κονοφάου) μεταξύ Συντάγματος και Μοναστηρακίου απεφεύχθη λόγω της μετακίνησης της συνδετήριας σήραγγας των σταθμών από την Μητροπόλεως στην παράλληλη οδό Ερμού.
Πηγές
Μητροπολιτικός Ναός Αθηνών
Κατηγορία:Νεότεροι ναοί στην Αθήνα Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ελλάδα
Έπαυλη του Διομήδη
Η Έπαυλη του Διόμηδη (αγγλικά: Villa of The Diomedes) είναι μια Έπαυλη στην Πομπηία της Ιταλίας. Βρίσκεται έξω από τα τείχη της Πομπηίας στην Πύλη του Ερκουλάνεουμ στη Via dei Sepolcri. Ανασκάφηκε από το 1771 ως το 1774 από τον Φρανσίσκο Λα Βέγκα και πήρε το όνομά της από τον Μάρκους Άριους Διόμηδης, ο τάφος του οποίου είναι απέναντι από την είσοδο της Έπαυλης, αν και δεν είναι σαφές ότι στην πραγματικότητα ήταν η έπαυλη του.
Η έπαυλη χωρίζεται σε δύο επίπεδα. Στο μπροστινό μέρος, ακριβώς στην είσοδο υπάρχει ένα μεγάλο περιστύλιο με 17 κολώνες σε κάθε πλευρά. Στη μέση αυτού του μεγάλου κήπου βρίσκεται ένα καλοκαιρινό τρικλίνο με μια πισίνα νερού μπροστά του. Η έπαυλη διακοσμήθηκε με απλές τοιχογραφίες, οι οποίες διατηρούνται ελάχιστα. Στο πίσω μέρος υπάρχουν μπάνια και κουζίνα, καθώς και διάφοροι χώροι διαβίωσης.
Στο υπόγειο της Έπαυλης βρέθηκαν αρκετοί σκελετοί ανθρώπων. Ένας σκελετός είχε ένα ύφασμα που περιείχε νομίσματα (δέκα χρυσά, ογδόνταοκτώ αργυρά και εννέα χάλκινα) και είναι ένας από τους πλουσιότερους θησαυρούς στην πόλη. Αυτός ο άνθρωπος είχε ένα κλειδί και φορούσε χρυσό δαχτυλίδι.
Επίσης υπήρχαν 18 άλλοι σκελετοί γυναικών, υπηρέτων και παιδιών που είναι πιθανό να πεθάναν από ασφυξία από εισερχόμενα αέρια. Επίσης στο υπόγειο βρέθηκαν πολλοί αμφορείς κρασιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πομπηία
Οικοθέση
Στην οικολογία, ως οικοθέση (αλλιώς και οικολογικός θώκος ή βιοθέση), ορίζεται το σύνολο των αβιοτικών και βιοτικών παραμέτρων του περιβάλλοντος που αξιοποιεί ένας οργανισμός. Κατά τον Τζορτζ Έβελιν Χάτσινσον, η θεμελιώδης οικοθέση μπορεί να περιγραφεί ως ένας πολυδιάστατος χώρος, με κάθε άξονα να αντιπροσωπεύει έναν περιβαλλοντικό παράγοντα, που αποτελείται από το σύνολο των δυνατών περιβαλλόντων μέσα στα οποία μπορεί να ζήσει ένα είδος.
Ο όρος περιέχει όλα τα χαρακτηριστικά και τις σχέσεις που αναπτύσσει ένας οργανισμός στο οικοσύστημα του, όπως τις αναπαραγωγικές του διεργασίες, τις τροφικές σχέσεις ή τις αλληλεπιδράσεις του με ένα βιότοπο. Ένας πληθυσμός μπορεί να έχει στενή ή ευρεία οικοθέση, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές παραμέτρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Ενδιαίτημα
Φρίντα Λιάππα
Η Φρίντα Λιάππα (Μεσσήνη Μεσσηνίας 10 Φεβρουαρίου 1948 – Αθήνα 28 Νοεμβρίου 1994) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου και ποιήτρια.
Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κινηματογραφική τέχνη στο London Film School του Λονδίνου. Ασχολήθηκε με την ποίηση (αρχικά) και με τη σκηνοθεσία. Μέλος της «δημοκρατικής νεολαίας Λαμπράκη», συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ανέπτυξε επίσης, αντιδικτατορική δράση. Ύστερα από ορισμένες μικρού μήκους ταινίες, όπως το Μετά σαράντα μέρες (1972), Μια ζωή σε Θυμάμαι να φεύγεις (1977), η οποία τιμήθηκε με το 2ο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβεύθηκε από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου), Απεταξάμην (1980), παρουσίασε την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί, που απέσπασε το 1ο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν τα έργα της Ήταν ένας ήσυχος θάνατος (1986) και Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης (1992). Τον Ιανουάριο της ίδιας εκείνης χρονιάς, ο τότε σύμβουλος του Υπουργείου Πολιτισμού Απόστολος Δοξιάδης την κατήγγειλε για κακοποίηση παιδιού κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας της, ωστόσο η σκηνοθέτις απαλλάχθηκε με το υπ' αριθμόν 2826/1993 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών. Την ίδια περίπου χρονική περίοδο η Λιάππα διαγνώσθηκε ότι έπασχε από κακόηθες νεόπλασμα στον εγκέφαλο, ασθένεια από την οποία και απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου 1994, σε ηλικία μόλις 46 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Αμαργέτη
Η Αμαργέτη είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Αμαργέτη είναι κτισμένη σε απόσταση 25 χιλιομέτρων ανατολικά της Πάφου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 380 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με την Λεμώνα, στα βορειοανατολικά με τη Φάλια, στα ανατολικά με την Πεντάλια και την Αγία Μαρίνα Κελοκεδάρων, στα νότια με την Σταυροκόννου, στα νοτιοδυτικά με την Νατά, στα δυτικά με την Ελεδιώ και στα βορειοδυτικά με την Πιταρκού.
Ονομασία
Είναι πιθανόν η ονομασία της Αμαργέτης να συνδέεται με το γυναικείο, φράγκικο όνομα Amargueti. Μια διαδεδομένη άποψη αναφέρει ότι το όνομα της κοινότητας προέρχεται από μια πριγκίπισσα με το όνομα Margot, στην οποία άνηκε η Αμαργέτη.
Ιστορία
Στην περιοχή της Αμαργέτης ανακαλύφθηκαν γλυπτά και αγάλματα με επιγραφές στις βάσεις τους της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής εποχής.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο, έως το 1958 στην Αμαργέτη ζούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, με τους Ελληνοκύπριους να είναι περισσότεροι. Κατά τις διακοινοντικές διαταραχές του 1958, στις 2 Ιουλίου 1958, όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της κοινότητας εγκατέλειψαν το χωριό και μετακινήθηκαν στην Αξύλου. Δεν επέστρεψαν ποτέ πίσω. Το 1975, αφότου μεσολάβησε η τουρκική εισβολή του 1974, μετακινήθηκαν στη βόρεια Κύπρο.
Στην Αμαργέτη παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι της. Η τουρκοκυπριακή συνοικία της κοινότητας δεν υπάρχει πια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μινύες
right|250px|thumb|Η Μυκηναϊκή ακρόπολη του Γλα, έργο των Μινύων της Βοιωτίας Οι Μινύες ήταν προϊστορικό ελληνικό έθνος που κατοικούσε στη Βοιωτία και μάλιστα στον Ορχομενό της Βοιωτίας σε αντιδιαστολή με τον Ορχομενό της Θεσσαλίας, όπως διαφαίνεται να συμφωνούν οι: Όμηρος (Ιλιάδα Β΄511 και Οδύσσεια ια΄ 284), Ησίοδος (αποσπάσματα 144), Πίνδαρος (Ολ. ΧΙV), και Θουκυδίδης (IV 76). Επιπρόσθετα σημειώνει ο Στράβων ότι αυτοί οι Μινύες της Βοιωτίας διέφεραν από εκείνους της Θεσσαλίας, (ΙΧ 2, 3, 40).
10 Δεκεμβρίου
9 Δεκεμβρίου | 10 Δεκεμβρίου | 11 Δεκεμβρίου
Μινύες
Κατά την αρχαιολογική σκαπάνη και ιστορική έρευνα, σήμερα έχει γίνει αποδεκτό ότι οι Μινύες που εγκαταστάθηκαν στον Ορχομενό της Βοιωτίας υπήρξε έθνος δραστήριο και ιδίως ναυτικό που ανέπτυξε εμπορικές σχέσεις με άλλα ελληνικά φύλα ομόδοξα, ομόγλωσσα και ομότροπα, με συνέπεια να αποκτήσει μεγάλο πλούτο και ισχύ. Σε απόδειξη αυτού ο Παυσανίας αναφέρει τον πολύ πλούσιο θησαυρό, (μνήμα), του γενάρχη Μινύα που ο ίδιος είδε και που ανήκε στους λεγόμενους μεσο-ελλαδικούς χρόνους, δηλαδή τον 17ο με 16ο αιώνα π.Χ. Σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι οι Μινύες αυτοί άκμασαν ιδίως κατά το πρώτο ήμισυ της 2ης χιλιετίας π.Χ. και επί μακρό διάστημα έτσι ώστε ν΄ αποκτήσουν πολλές αποικίες.
10 Δεκεμβρίου
Η 10η Δεκεμβρίου είναι η 344η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (345η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 21 ημέρες.
Μινύες
Αλλά και οι Μινύες της Θεσσαλίας δεν υπήρξαν κατώτεροι αυτών που αναδείχθηκαν ιδιαίτερα ως ναυτικός λαός. Βέβαια η μορφολογία του εδάφους της Θεσσαλίας την εποχή εκείνη συνέβαλε κατά πολύ στην ανάδειξή τους αυτή. Ειδικότερα θεωρείται ότι η Αργοναυτική εκστρατεία ήταν δημιούργημα των Μινύων της Θεσσαλίας στα πλαίσια των μεγάλων τότε επιχειρήσεων - μετακινήσεων και δημιουργίας νέων αποικιών που σημειώθηκαν την εποχή εκείνη.
10 Δεκεμβρίου
Βλέπε επίσης
10 Νοεμβρίου - 10 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μινύες
Σημαντικότερες αποικίες των Μινύων ήταν στη Τέω, τη Λήμνο, τη Σαντορίνη, την Πύλο, το Ακρωτήριο Ταίναρο αλλά και η Μινώα Αμοργού στο λόφο πάνω από το λιμάνι Καταπόλων, κ.ά. που όλες είναι παράλιες ή νήσοι Αιγαίου. Εκτός όμως του Μινύα άλλος σημαντικός μυθικός βασιλιάς αυτών ήταν ο Εργίνος που σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ηττήθηκε από τον Ηρακλή και έγινε φόρου υποτελής των Θηβών, όπως σημειώνουν ο Διόδωρος, ο Ισοκράτης και ο Παυσανίας (που ίσως ν΄ αποτελεί μια αλληγορική ερμηνεία της Καθόδου των Ηρακλειδών). Σημειώνεται ότι την ίδια εποχή καταλύθηκαν και οι Μυκήνες. Μετά όμως από την ολοκληρωτική επικράτηση των Δωριέων, 9ος αιώνας π.Χ., φαίνεται πως το κράτος των Μινύων εξαφανίσθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Οικονομία της Ευρώπης
Η οικονομία της Ευρώπης περιλαμβάνει περισσότερους από 744 εκατομμύρια ανθρώπους σε 50 διαφορετικές χώρες. Η σύσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το 1999 η καθιέρωση ενός ενιαίου νομίσματος, του ευρώ, φέρνει τις συμμετέχουσες ευρωπαϊκές χώρες πιο κοντά στην ευκολία ενός κοινού νομίσματος και οδήγησε σε μια ισχυρότερη ευρωπαϊκή ταμειακή ροή. Η διαφορά του πλούτου σε ολόκληρη την Ευρώπη μπορεί να φανεί σε μεγάλο βαθμό στον διαχωρισμό στον ψυχρό πόλεμο, με ορισμένες χώρες να παραβιάζουν το χάσμα (Ελλάδα, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβενία και Τσεχία). Ενώ τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη έχουν ένα υψηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ από τον μέσο όρο του κόσμου και πολλή ανάπτυξη (Λίχτενσταϊν, Λουξεμβούργο, Μονακό, Ανδόρρα, Νορβηγία, Σουηδία, Ολλανδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο), μερικές ευρωπαϊκές οικονομίες, παρά τη θέση τους σχετικά με τον μέσο όρο του κόσμου στον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης, είναι φτωχότερες.
Σε ολόκληρο το άρθρο αυτό, η λέξη Ευρώπη και τα παράγωγα της λέξης συμπεριλαμβάνουν επιλεγμένα κράτη των οποίων η επικράτεια είναι μόνο εν μέρει στην Ευρώπη – όπως το Τουρκία (ανάλογα με τον ορισμό - ολόκληρη ή απλώς η Θράκη), το Αζερμπαϊτζάν (Καύκασος) και η Ρωσία (το ευρωπαϊκό μέρος της στα βουνά της Ουράλ) - και τα εδάφη που είναι γεωγραφικά στην Ασία, συνορεύουν με την Ευρώπη και είναι πολιτιστικά προσκολλημένα στην ήπειρο - όπως η Αρμενία, η Γεωργία και η Κύπρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευρωπη
Intershop
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Λογότυπο δεξιά|μικρογραφία|380x380εσ|Το Intershop στο σιδηροδρομικό σταθμό Φριντριχστράσε, ο οποίος προσεγγιζόταν από το [[Δυτικό Βερολίνο. Φωτογραφήθηκε κοντά στο 1990. Μόνο αυτό το κατάστημα είχε παράθυρα. Εδώ διακρίνονται και ανατολικογερμανικά βιβλία, τα οποία δεν πωλούνταν σε κανονικά καταστήματα της αλυσίδας. ]] Τα Intershop ήταν κρατική αλυσίδα καταστημάτων λιανικής πώλησης στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, στην οποία μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο σκληρά νομίσματα (και αργότερα Forumscheck) για την αγορά προϊόντων υψηλής ποιότητας. Το ανατολικογερμανικό μάρκο δεν ήταν αποδεκτό ως μέσο πληρωμής. Τα Intershop αρχικά ήταν προσανατολισμένα προς τους επισκέπτες από δυτικές χώρες, ενώ αργότερα έγινε τα καταστήματα στα οποία οι Ανατολικογερμανοί μπορούσαν να αγοράσουν δυσεύρετα προϊόντα. Μια ακούσια συνέπεια ήταν ότι οι απλοί Ανατολικογερμανοί μπορούσαν να πάρουν μια γεύση για τα αγαθά που διατίθενται στην Δύση, τα οποία θα μπορούσαν να συγκρίνουν με το περιορισμένο αριθμό προϊόντων που ήταν διαθέσιμα στη δική τους χώρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Άρτουρ Μπέρσον
Ο Άρτουρ Γιόζεφ Στανισλάους Μπέρσον (Arthur Josef Stanislaus Berson, 6 Αυγούστου 1859 – 3 Δεκεμβρίου 1942) ήταν Γερμανός μετεωρολόγος και πρωτοπόρος της αερολογίας, ο οποίος γεννήθηκε στο Νόι Σάντεζ της Γαλικίας (σημερινό Νόβι Σοντς της Πολωνίας).
Αφού παρακολούθησε τα γυμνασιακά του μαθήματα στην πατρίδα του, ο Μπέρσον σπούδασε φιλολογία στη Βιέννη και έπειτα μετεωρολογία και γεωγραφία στο Βερολίνο, με καθηγητές τους Φέρντιναντ φον Ριχτχόφεν και Βίλχελμ φον Μπέτζολντ. Το 1890 έγινε βοηθός του μετεωρολόγου Ρίχαρντ Άσμαν στο Μετεωρολογικό Ινστιτούτο του Βερολίνου. Την ίδια περίοδο ήταν γραμματέας του Deutschen Verein zur Förderung der Luftschiffahrt, του πρώτου αεροναυτικού οργανισμού της Γερμανίας. Το 1900 ορίστηκε επικεφαλής (Hauptobservator) του νεοσυσταθέντος Αεροναυτικού Αστεροσκοπείου του Βερολίνου, και μεταγενέστερα στο αντίστοιχο της πόλης Μπέεσκοβ. Από το 1896 έως το 1899 ο Μπέρσον ήταν επιμελητής έκδοσης του περιοδικού Zeitschrift für Luftfahrt und Physik der Atmosphäre (Περιοδικό για την Αεροπορία και τη Φυσική της Ατμόσφαιρας).
Επιστημονική έρευνα
Τη δεκαετία του 1890, συμμετείχε σε διεθνείς «ταυτόχρονες απογειώσεις» με αεροναυτικούς από άλλες χώρες. Οι πτήσεις αυτές έγιναν με σκοπό τη μελέτη των μεταβολών των κλιματικών συνθηκών σε διάφορες τοποθεσίες της Ευρώπης. Σκοπός των επιστημόνων ήταν η απόκτηση ομοιομορφίας στις μεθόδους παρατήρησης, αλλά και η καθιέρωση συνεργασίας μεταξύ των διάφορων χωρών σχετικά με τη νέα επιστήμη της αερολογίας.
thumb|Ο Μπέρσον (στα δεξιά) μαζί με τον Ρίχαρντ Άσμαν Στις 31 Ιουλίου 1901, μαζί με τον μετεωρολόγο Ράινχαρντ Ζούρινγκ, πραγματοποίησε την πλέον γνωστή του πτήση με αερόστατο. Ξεκινώντας από το Τέμπελχοφ του Βερολίνου στο αερόστατο Preussen, έφτασαν αμέσως σε υψόμετρο 10.800 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Στα 6.000 μέτρα χρειαζόταν συμπιεσμένο οξυγόνο, και στα 10.000 μέτρα και οι δύο επιστήμονες έχασαν τις αισθήσεις τους. Αφότου κατάφεραν να τις επανακτήσουν προσγειώθηκαν κοντά στο Μπρίζεν, 7,5 ώρες μετά την απογείωσή τους. Η πτήση τους αυτή είχε εξαιρετική επιστημονική σημασία. Τα κλιματικά δεδομένα που ελήφθησαν ταυτόχρονα από μη επανδρωμένα αερόστατα, συμφωνούσαν με τις πληροφορίες που συνέλεξαν οι Μπέρσον και Ζούρινγκ. Πλέον, επιστήμονες όπως ο Ρίχαρντ Άσμαν, δεν μπορούσαν να απορρίπτουν τις έρευνες θερμοκρασίας των μη επανδρωμένων αεροστάτων, γεγονός που οδήγησε στην ανακάλυψη της στρατόσφαιρας από τον Άσμαν και τον Τεσεράνκ ντε Μπορ το 1902.
Μία άλλη σημαντική πτυχή των πτήσεων σε μεγάλο υψόμετρο συμπεριελάμβανε τα προβλήματα φυσιολογίας που αντιμετώπιζαν οι αεροναυτικοί όταν εκτίθεντο σε μεγάλα υψόμετρα. Ο Μπέρσον βοήθησε τους φυσιολόγους Χέρμαν φον Σρότερ και Νάθαν Τζουντζ με πρωτοποριακά πειράματα στον τομέα της αεροπορικής ιατρικής. Πραγματοποίησε πτήσεις σε μεγάλο υψόμετρο με τους δύο φυσιολόγους, και πραγματοποίησε μελέτες στο Jüdischen Krankenhaus (Εβραϊκό Νοσοκομείο) του Βερολίνου.
Σε άλλα σημαντικά επιτεύγματα του Μπέρσον περιλαμβάνονται κλιματικές μελέτες με μετεωρολογικούς χαρταετούς στο Σβάλμπαρντ, πρωτοποριακές μετεωρολογικές παρατηρήσεις στη Γερμανική Ανατολική Αφρική και αερολογικές έρευνες στη Λεκάνη του Αμαζονίου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί μετεωρολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί
Βάθηα Αρκαδίας
Η Βάθηα είναι μικρός ημιορεινός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας σε υψόμετρο 630 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Βάθηα βρίσκεται στην Βόρεια Κυνουρία, σε απόσταση 23 χλμ. Δ. από το Άστρος (έδρα του δήμου) και 28 χλμ. ΝΑ. από την Τρίπολη ενώ στα ανατολικά της, περίπου 2,5 χλμ. οδηγικά, είναι ο Άγιος Γεώργιος και προς την ίδια κατεύθυνση περνάει ο ποταμός Τάνος. Η ευρύτερη περιοχή του χωριού από τη ρωμαϊκή εποχή αποτελούσε οδικό πέρασμα. Στο Χρονικό του Μορέως αναφέρεται ως Ντούμινα να ανήκει στο Δρόγγο του Γαρδαλεβού (βόρεια Κυνουρία) ενώ την περίοδο της τουρκοκρατίας περνούσε ο ημιονικός δρόμος Δραγούνι (Δραγούμι), Ζηνιά, "Χάνι του Τσιώλη", Άγιος Γεώργιος, Κάτω Δολιανά. Πολιτισμικά ανήκει στα Καστριτοχώρια της Κυνουρίας.
Λέσεκ Β΄ ο Μέλας
O Λέσεκ Β΄ ο Μέλας, πολων. Leszek Czarny (π. 1241 - 30 Σεπτεμβρίου 1288) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Σέρατς (1261-), της Ουεντίτσα (1267-), Ινόβροτσλαφ (1273-78), Σαντόμιερς και υψηλός δούκας της Πολωνίας (1279-). Το προσωνύμιό του Μέλας οφείλεται μάλλον στα μαύρα μαλλιά του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και της Κωνσταντίας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Ερρίκου Β΄ τού Ευσεβούς δούκα της Σιλεσίας. Το προσωνύμιό του Μέλας αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αι. στο Κρόνικα Ντζέζβι.
Το 1257 απεβίωσε η μητέρα του και σύντομα ο πατέρας του νυμφεύτηκε για τρίτη φορά με την Ευφροσύνη των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Καζιμίρ Α΄ δούκα τού Οπόλε. Η μητριά του γρήγορα προκάλεσε συγκρούσεις στην οικογένεια, προσπαθώντας τα δικά της τέκνα -όπως ο Βλάντισλαφ Α΄ ο Βραχύς- να αποκτήσουν εδαφικά οφέλη, εις βάρος τού Λέσεκ και τού αμφιθαλούς αδελφού του Ζιεμόμισλ. Μερικά χρονικά την κατηγορούν, ότι προσπάθησε ακόμη και να δηλητηριάσει τους δύο πρίγκιπες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί.
Οι δύο αδελφοί εξεγέρθηκαν εναντίον τού πατέρα τους και της μητριάς τους το 1261 (αν και η συμμετοχή τού Ζεμόμισλ είναι συζητήσιμη στην ιστοριογραφία). Η στάση απέτυχε αρχικά, διότι οι τοπικοί ευγενείς, δυσαρεστημένοι από την περιπετειώδη πολιτική τους, απέσυραν την υποστήριξή τους. Τελικά με την υποστήριξη των Μπολέσλαφ Ε΄ δούκα τού Σαντομίερς, Σιεμόβιτ Α΄ της Μαζοβίας και Μπολέσλαφ τού Ευσεβούς δούκα της Μεγαλύτερης Πολωνίας, ο Λέσεκ Β΄ ανάγκασε τον πατέρα του να τού δώσει την περιοχή τού Σέρατς ως ξεχωριστό δουκάτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1265 τη Γκρυφίνα/Αγριππίνα των Ρουρικιδών, κόρη του Ροστισλάβ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Γαλικίας, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ. Έζησαν χωριστά και η Γκρυφίνα τον κατηγόρησε για ανικανότητα. δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ιωάννης Γ΄ του Ρήτμπεργκ
Ο Ιωάννης Γ΄, γερμ.: John III von Rietberg (1566, Άουριχ - 23 Ιανουαρίου 1625, Ρήτμπεργκ) από τον Οίκο των Σίρσεκνα ήταν jure auxoris κόμης του Ρήτμπεργκ, στη Βεστφαλία. Ίδρυσε τον καθολικό κλάδο τον λεγόμενο "της Ανατολικής Φρισίας".
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Έντσαρντ Β΄ κόμη της Ανατολικής Fφρισίας και της Αικατερίνης των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας. Αδελφοί του ήταν ο μεγαλύτερος Έννο Γ΄ κόμης της Ανατολικής Φρισίας και ο μικρότερος Χριστόφορος.
Ο Ιωάννης Γ΄ νυμφεύτηκε το 1601 με την ανιψιά του Σαβίνα-Αικατερίνη, κόρη του αδελφού του Έννο Γ΄. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μπέρουμ, η Σαβίνα-Αικατερίνη είχε λάβει την κομητεία του Ρήτμπεργκ, την οποία η μητέρα της Βάλπουργκις είχε φέρει ως προίκα στον Οίκο των Σίρκσενα. Ο Ιωάννης Γ΄ είχε μεταστραφεί στη Ρωμαιοκαθολική πίστη σε νεαρή ηλικία. Χρειάστηκε παπική άδεια εξαίρεσης, για να νυμφευτεί την ανιψιά του.
Η Σαβίνα-Αικατερίνη μεταστράφηκε στον καθολικισμό το 1601. Οι δύο τους ανέτρεψαν τη Μεταρρύθμιση στην κομητεία Ρήτμπεργκ. Το ότι αυτός δεν μεταστράφηκε μόνο για πολιτικούς λόγους, έγινε εμφανές όταν ίδρυσε ένα μοναστήρι Φραγκισκανών στο Ρήτμπεργκ. Όντας καθολικός, ο Ιωάννης Γ΄ θα μπορούσε να κάνει τη σταδιοδρομία του στην υπηρεσία της αυτοκρατορίας της Γερμανίας. Έγινε αξιωματικός στον αυτοκρατορικό στρατό και αργότερα στον Ισπανικό στρατό. Ο Ιωάννης Γ΄ κατέκτησε το πριγκιπάτο-επισκοπή του Πάντερμπορν, το οποίο είχε προσχωρήσει στον Προτεσταντισμό, διαπράττοντας ωμότητες εναντίον του πληθυσμού κατά τη διαδικασία.
Όταν η Σαβίνα-Αικατερίνη απεβίωσε κατά τον τοκετό του 11ου παιδιού της το 1618, ο Ιωάννης Γ΄ κυβέρνησε τον Ρήτμπεργκ μόνος του, μέχρι το τέλος του το 1625.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σαβίνα-Αικατερίνη, κληρονόμο της κομητείας του Ρήτμπεργκ και είχαν τα εξής παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Χρήστος Λεττονός
Ο Χρήστος Λεττονός (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Χρήστος Λυμπιτσούνης) (Σταυρός Θεσσαλονίκης, 6 Ιανουαρίου 1949 - Μαρούσι Αττικής, 4 Ιουνίου 1994) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, ηθοποιός, ποιητής, ζωγράφος, συνθέτης και παρουσιαστής παιδικών εκπομπών στην τηλεόραση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Σταυρό Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα από το θέατρο, συνεργαζόμενος με τους θιάσους των Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα και Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου κ.ά., ενώ άρχισε την καλλιτεχνική του πορεία σε μπουάτ  , και από το 1974 στράφηκε στη δισκογραφία. Συνεργάσθηκε με τους Δήμο Μούτση, Γιάννη Σπανό κ.ά. δημιουργούς, ενώ το 1975 παρουσίασε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο Γραφειοκρατία. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές παραγωγές, ενώ ο ίδιος έβγαλε επίσης το δίσκο Τα στρατιωτικά (1982).
Στις 2 Ιουνίου του 1994 ενώ κοιμόταν, φιλοξενούμενος στο σπίτι του φίλου του, ζωγράφου Χ. Σουραπά, στο Μαρκόπουλο Αττικής ξέσπασε στο οίκημα φωτιά και οι δυο άνδρες υπέστησαν καθολικά εγκαύματα. Ο τραγουδιστής υπέκυψε δυο μέρες αργότερα, στο νοσοκομείο «ΚΑΤ», στο Μαρούσι, όπου είχε μεταφερθεί.
Ντιεντονέ Μ'Μπαλά Μ'Μπαλά
Ο Ντιεντονέ Μ'Μπαλά Μ'Μπαλά (γεννημένος στις 11 Φεβρουαρίου 1966 στο Φοντεναί-ω-Ροζ των Ω-ντε-Σεν στη Γαλλία), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Dieudonné, είναι Γάλλος κωμικός, ηθοποιός και πολιτικός ακτιβιστής. Αρχικά μετέχων του αντιρατσιστικού κινήματος στη Γαλλία, στην πορεία, ωστόσο, συστρατεύτηκε με το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο, καθώς και άλλα πολιτικά κινήματα του ευρύτερου ακροδεξιού και νεοναζιστικού γαλλικού χώρου. Από το 1997, ο Dieudonné συμμετέχει αδιαλείπτως σε βουλευτικές και ευρωπαϊκές εκλογές ως υποψήφιος στις λίστες μικρότερων πολιτικών κομμάτων ή κινημάτων, ενώ απέτυχε να συμμετάσχει σε δύο προεδρικές εκλογές (2002 και 2007). Έχει δηλώσει ανοικτά υποστηρικτής των θέσεων του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ αναφορικά με το Ισραήλ και τους Εβραίους. Ο γνωστός αρνητής του Ολοκαυτώματος Ρομπέρ Φωρισόν είχε εμφανισθεί επανειλημμένα μαζί του. Ο Φωρισόν είχε γιορτάσει τα ογδοηκοστά γενέθλιά του στο θέατρο του κωμικού στις 29 Ιανουαρίου 2009, σε μία αντιπροσωπευτική συνάθροιση αρνητών του Ολοκαυτώματος, ακροδεξιών ριζοσπαστών και ακραίων Σιιτών. Οι Dieudonné και Φωρισόν εμφανίσθηκαν από κοινού σε ένα βίντεο που γελοιοποιούσε το Ολοκαύτωμα και την ανάμνησή του. Ο Dieudonné έχει πραγματοποιήσει χαιρετισμούς που θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό το ναζιστικό heil σε τηλεοπτικό του σκετς, κάτι το οποίο προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, ενώ έχει χαρακτηρίσει την ανάμνηση του Ολοκαυτώματος ως «μνημείο πορνογραφίας». Έχει δικαστεί συνολικά επτά φορές από δικαστήρια με την κατηγορία του αντισημιτισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντισημιτισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Καμερουνέζοι ηθοποιοί Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Γάλλοι κωμικοί Κατηγορία:Γάλλοι τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:Γάλλοι χιουμορίστες Κατηγορία:Αρνητές του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Γάλλοι καμερουνέζικης καταγωγής
Το ανθρωπάκι
Το ανθρωπάκι είναι κινηματογραφική κωμωδία που γυρίστηκε το 1969. Πρωταγωνιστούν οι: Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη και Σπύρος Καλογήρου.
Νύμφες και Σάτυρος (Μπουγκερώ)
Το Νύμφες και Σάτυρος (γαλλικά: Les Nymphes et le Satyre) είναι έργο ζωγραφικής που φιλοτέχνησε το 1873 ο Γάλλος ακαδημαϊκός ζωγράφος, Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ.
Το ανθρωπάκι
Πλοκή
Ο Ευτύχιος Κοπέογλου, καλοκάγαθος υφασματέμπορος, ερωτεύεται την Κική, που είναι υπάλληλός του. Αφού την πολιορκεί αρκετό καιρό και, ενώ η μητέρα του, η κυρία Πολυξένη, έχει σοβαρές αντιρρήσεις για αυτόν τον δεσμό, τελικά την παντρεύεται.
Νύμφες και Σάτυρος (Μπουγκερώ)
Περιγραφή
Το διάσημο αυτό έργο είναι εμπνευσμένο από την Ελληνική μυθολογία. Μια συντροφιά από νύμφες αιφνιδιάζονται από έναν σάτυρο, ενώ λούζονται σε μια απομονωμένη λιμνούλα. Ορισμένες από τις νύμφες καταφεύγουν στις σκιές στα δεξιά. Άλλες, περισσότερο γενναίες, τιμωρούν παιχνιδιάρικα τον δράστη, ρίχνοντάς τον στο κρύο νερό. Η μια από τις οπλές του έχει ήδη βυθιστεί, ενώ από τις κινήσεις του διακρίνεται πως δεν θέλει να προχωρήσει περισσότερο.
Το ανθρωπάκι
Πλοκή
Όμως, ο Παναγιώτης, ο χασάπης της γειτονιάς, είναι και αυτός ερωτευμένος με την ελαφρόμυαλη Κική, για την οποία έχει άλλα σχέδια, να την κάνει πρωταγωνίστρια του σινεμά. Για τον λόγο αυτό, βάζει μπροστά τα γυρίσματα μιας ταινίας όπου θα πρωταγωνιστεί η Κική, ενώ παραγωγός θα είναι ο ίδιος.
Νύμφες και Σάτυρος (Μπουγκερώ)
Ιστορική αναδρομή
Ο καλλιτέχνης εξέθεσε το έργο του για πρώτη φορά το έτος 1873. Τον πίνακα ανακάλυψε ο Ρόμπερτ Στέρλινγκ Κλαρκ, Αμερικανός συλλέκτης έργων τέχνης, στα τέλη του 19ου αιώνα, να κρέμεται στο μπαρ του ξενοδοχείου Hoffman House στη Νέα Υόρκη. Το ξαναβρήκε τη δεκαετία του 1930 στις αποθήκες του ξενοδοχείου και τελικά το αγόρασε το 1943. Σήμερα εκτίθεται στο Ινστιτούτο Τέχνης Κλαρκ στο Γουίλιαμσταουν της Μασαχουσέτης.
Το ανθρωπάκι
Πλοκή
Ο σύζυγος, αν και ζηλεύει πολύ με το ενδεχόμενο να παίξει η γυναίκα του στον κινηματογράφο, τελικά υποχωρεί. Τον περιμένει, όμως, μία έκπληξη, αφού η Κική απαιτεί να κρατήσουν τον γάμο τους κρυφό, για να μην επηρεάσει αυτό το γεγονός την καριέρα της ως ηθοποιού. Ο Ευτύχιος, που αγαπά την Κική, υποχωρεί για μία ακόμη φορά. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα για τον ζηλιάρη σύζυγο, όταν πληροφορείται ότι το σενάριο της ταινίας απαιτή να παντρευτεί η Κική τον συμπρωταγωνιστή της. Ο γάμος της Κικής και του Ευτύχιου δοκιμάζεται σοβαρά.
Νύμφες και Σάτυρος (Μπουγκερώ)
Πηγές
Κατηγορία:Πίνακες που απεικονίζουν ελληνικούς μύθους Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ουίλιαμ-Αντόλφ Μπουγκερώ Κατηγορία:Έργα ακαδημαϊκής ζωγραφικής
Το ανθρωπάκι
Πλοκή
Μετά από πολλά ευτράπελα, τα γυρίσματα της ταινίας τελειώνουν, αλλά το εγχείρημα τελικά αποτυγχάνει, αφού το υποτιθέμενο μελόδραμα καταντά κωμωδία επί της οθόνης. Η Κική, που στο μεταξύ έχει μείνει έγκυος, εγκαταλείπει το όνειρο της κινηματογραφικής καριέρας και επιστρέφει μετανιωμένη στον Ευτύχιο, τόσο ως σύζυγος όσο και ως υπάλληλος του καταστήματος.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα