cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζακ Μπενίν Μποσσυέ
Βιογραφία
Καταγόμενος από οικογένεια δικαστικών της Ντιζόν, σπούδασε στους Ιησουίτες της πόλης αυτής και μετά στο Παρίσι. Ήταν τόσο επιμελής που οι συμμαθητές του, λογοπαίζοντας με το όνομά του, τον ονόμασαν "Bos suetus aratro" (Βους ειθισμένος εις το άροτρον).
Αφιερωμένος στο ιερατικό στάδιο από την παιδική του ηλικία, και υπό την πνευματικήν καθοδήγηση του αγίου Βενσάν ντε Πωλ (Vincent de Paul), έγινε το 1652 εφημέριος στο Μετς όπου άρχισε να προσηλυτίζει Διαμαρτυρόμενους και Εβραίους. Το 1657 η αντιβασίλισσα Άννα η Αυστριακή τον άκουσε να κηρύττει στο Μετς και τον κάλεσε στο Παρίσι.
Επί δέκα χρόνια ο Μποσσυέ, που απέκτησε και την εύνοια του ενηλικιωθέντος πλέον Λουδοβίκου ΙΔ΄, συνέγραφε και εκφωνούσε στην αυλή του Λούβρου τους λόγους του, περιφημότεροι των οποίων ήταν οι επικήδειοι.
Το 1669 έγινε επίσκοπος του Κοντόμ της Γασκώνης και το 1671 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το 1670 ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ του ανέθεσε καθήκοντα παιδαγωγού του Δελφίνου. Ο Μποσσυέ εγκατέλειψε το κήρυγμα, παραιτήθηκε από την επισκοπική του έδρα και έγραψε χάριν του διαδόχου Λουδοβίκου της Γαλλίας τον Λόγο περί της παγκοσμίου Ιστορίας και την Πολιτική εξαγομένη εκ της Αγίας Γραφής.
Το έργο του
Ο Μποσσυέ με τα έργα του αναδείχθηκε στον επί θεολογικού επιπέδου θεωρητικό της απόλυτης μοναρχίας: η βασιλική εξουσία προέρχεται από τον Θεό και μόνο έναντι του Θεού είναι υπεύθυνος ο βασιλιάς για την τήρηση των νόμων Του (Η πολιτική εξαγομένη εκ της Αγίας Γραφής). Διαφωνώντας δε με τον Καρτέσιο -που υποστήριξε ότι ο Θεός μόνο μιαν αρχική ώθηση έδωσε στον κόσμο και από τότε αυτός κινείται μηχανικά- πρέσβευε ότι όλη η εξέλιξη της Ιστορίας είναι αποτέλεσμα θεϊκού σχεδίου (Λόγος περί της παγκοσμίου Ιστορίας).
Παρ’ όλον τον δογματισμό του και την προσήλωσή του στις μοναρχικές και καθολικές ιδέες, επέκρινε τις ερωτικές παρεκτροπές του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ήρθε σε αντίθεση με τους Ιησουίτες και αντιστάθηκε στην παπική κυριαρχία επί της γαλλικής Εκκλησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Μανδραϊκός Α.Ο.
Ο Μανδραϊκός Αθλητικός Όμιλος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που αγωνίζεται στην Β' ΕΠΣΔΑ. Δραστηριοποιείται στην περιοχή της Μάνδρας Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1956. Στο έμβλημά του εμφανίζεται ένα κλαδί ελιάς, ενώ αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου. Στο παρελθόν διατηρούσε και τμήμα καλαθοσφαίρισης, το οποίο ανεξαρτητοποιήθηκε το 1983.
Ιστορική αναδρομή
Ο σύλλογος προϋπήρχε από το 1931 ως «Μανδραϊκός» και το 1953 μετονομάστηκε σε «Πανμανδραϊκός» για 2 χρονιές, μέχρι το 1955. Το 1956 έλαβε τη σημερινή του ονομασία «Μανδραϊκός Α.Ο.».
Αρχικά άνηκε στην Ε.Π.Σ. Πειραιώς και στα Πειραϊκά πρωταθλήματα μετείχε επίσημα από την περίοδο 1967-68, ξεκινώντας από τη Γ' κατηγορία.
Αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική για 7 χρονιές (1988-89 μέχρι 1994-95) όποτε και υποβιβάστηκε, για να επιστρέψει ξανά ως πρωταθλητής Πειραιά το 1996 και να αγωνιστεί για τρεις ακόμα (1996-97 μέχρι 1998-99) χρονιές.
Συνέχισε στο πρωτάθλημα Πειραιά και το 2001-02 αναδείχθηκε δευτεραθλητής και έπειτα από επικράτηση με 2-1 επί του Ηρακλή Νίκαιας σε αγώνα μπαράζ κέρδισε την επάνοδο στην Δ' Εθνική.
Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε για 4 χρονιές (2002-03 μέχρι 2005-06) όποτε και υποβιβάστηκε. Το 1992 και το 2004 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Πειραιά.
Το 2005 άλλαξε ένωση και έκτοτε ανήκει στην Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής. Έπειτα τον υποβιβασμό από τη Δ' Εθνική το 2006, αγωνίστηκε για 5 χρόνια στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής, για να κερδίσει το 2011 ξανά την επάνοδο στη Δ' Εθνική.
Το 2013 κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία, για πρώτη φορά στην ιστορία του και το 2015 υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα.
Το 2018 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής και κέρδισε την ιστορική επάνοδο στην Γ' Εθνική.
Έμβλημα
Ακολουθούν εκδοχές του εμβλήματος.
Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
Τη φανέλα με την ελιά στο στήθος έχουν φορέσει ποδοσφαιριστές που είτε έκαναν καριέρα με μεγάλες ομάδες είτε μεταγράφηκαν από μεγάλες ομάδες. Είναι οι ακόλουθοι:
Ιστορική αναδρομή
Τα τμήματα καλαθοσφαίρισης του Μανδραϊκού Α.Ο. έχουν ανεξαρτητοποιηθεί από το 1983 με την επωνυμία Μανδραϊκός Α.Ο.Κ.. Τα χρώματα και το έμβλημα του νέου συλλόγου παρέμειναν, ωστόσο, ίδια.
Αγωνιστική περίοδος 2012-13
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Μανδραϊκός Α.Ο.Κ. έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Μάνδρας.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13, ο Μανδραϊκός Α.Ο. έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Μάνδρας. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί ο Γιώργος Διολέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1956 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Ριβόσωμα
Το ριβόσωμα είναι μικρό κυτταρικό σωματίδιο. Ο κύριος ρόλος του είναι η συμβολή του στη σύνθεση πρωτεϊνών. Τα ριβοσώματα αποτελούνται από πρωτεΐνες και RNA. Σε αυτά γίνεται η σύνθεση των πρωτεϊνών. Τα ριβοσώματα υπάρχουν ελεύθερα στο κυτταρόπλασμα ή στο αδρό ενδοπλασματικό δίκτυο.
Ανακάλυψη των ριβοσωμάτων
Τα ριβοσώματα αποτελούν σημαντικές δομικές μονάδες του κυττάρου. Παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά στα μέσα των 1950 από τον Ρουμάνο βιολόγο Γκεόργκε Παλάντε στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και χαρακτηρίσθηκαν σαν πυκνά μόρια ή οργανίδια, μελέτη που του χάρισε το Νόμπελ. Ο όρος ριβόσωμα προτάθηκε από τον επιστήμονα Ρίτσαρντ Μπ. Ρόμπερτς το 1958.
Περιγραφή
Τα ριβοσώματα είναι περίπου 20 nm σε διάμετρο και αποτελούνται από 65% ριβοσωμικό RNA και 35% ριβοσωμικές πρωτεΐνες που είναι γνωστές σαν ριβονουκλεοπρωτεΐνες. Στο ριβόσωμα το αγγελιοφόρο RNA (mRNA) μεταφράζεται ώστε να κτιστεί η πολυπεπτιδική αλυσίδα π.χ. μια πρωτεΐνη χρησιμοποιώντας αμινοξέα που μεταφέρονται με το μεταφορικό RNA (tRNA). Το ριβόσωμα μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα τεράστιο ένζυμο αλλά παρότι ότι περιέχει πολλές πρωτεΐνες, οι ενεργοί υποδοχείς του αποτελούνται από RNA. Έτσι τα ριβοσώματα ταξινομούνται σήμερα σαν ριβόζυμα.
Ρόλος
Τα ριβοσώματα κτίζουν πρωτεΐνες χρησιμοποιώντας γενετικές πληροφορίες που βρίσκονται στο αγγελιοφόρο RNA. Τα ελεύθερα ριβοσώματα αιωρούνται στο κυτταρόπλασμα ή συνδέονται με το ενδοπλασματικό δίκτυο ή στην πυρηνική μεμβράνη. Δεδομένου ότι τα ριβοσώματα είναι ριβοζύμες θεωρούνται ότι είναι εξελικτική μορφή του RNA.
Υπομονάδες
Τα ριβοσώματα αποτελούνται από 2 υπομονάδες που συνδέονται μεταξύ τους και συνεργάζονται στην μετάφραση του mRNA σε πολυπεπτιδική αλυσίδα κατά τη διάρκεια της πρωτεϊνοσύνθεσης. Στα προκαρυωτικά κύτταρα οι υπομονάδες αποτελούνται απο1-2 ενώ τα ευκαρυωτικά κύτταρα από 1 έως 3 πολύ μεγάλα μόρια RNA (ριβοσωμικό RNA ή rRNA) και πολλά μικρότερα πρωτεϊνικά μόρια. Μελέτες με κρυσταλλογραφία ότι δεν υπάρχουν ριβοσωμικές πρωτεΐνες κοντά στο σημείο αντίδρασης της σύνθεσης της πολυπεπτιδικής αλυσίδας. Αυτό το εύρημα υπαινίσσεται ότι τα πρωτεϊνικά συστατικά των ριβοσωμάτων δρουν περισσότερο εμμέσως σαν το σκελετό που ίσως ενισχύει την ικανότητα του rRNA να συνθέτει πρωτεΐνες παρά άμεσα με το να συμμετέχουν στην κατάλυση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια Κατηγορία:RNA Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Εκστρατεία στη Νοτιοδυτική Αφρική
Πλαίσιο
Τον Αύγουστο του 1914 η έναρξη των εχθροπραξιών στην Ευρώπη ήταν αναμενόμενο γεγονός. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι της Ένωσης της Νότιας Αφρικής είχαν συνειδητοποιήσει τη σημαντικότητα της διάθεσης κοινών συνόρων με τη Γερμανική αποικία. Ο πρωθυπουργός της χώρας Λούις Μπότα πληροφόρησε το Λονδίνο ότι η Νότια Αφρική μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της μόνη και ότι η Αυτοκρατορική Φρουρά μπορεί να αναχωρήσει για τη Γαλλία. Όταν η βρετανική κυβέρνηση ρώτησε τον Μπότα αν οι δυνάμεις του μπορούσαν να επιτεθούν στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική, εκείνος απάντησε ότι μπορούσαν και θα το έκαναν.
Νοτιοαφρικανικά στρατεύματα μετακινήθηκαν κατά μήκος των συνόρων μεταξύ των δύο κρατών υπό τη διοίκηση του στρατηγού Χένρι Λούκιν και του αντισυνταγματάρχη Μάνι Μάριτς στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1914. Λίγο αργότερα καταλήφθηκε το λιμάνι του Λίντεριτς.
Εξέγερση των Μπόερς
Υπήρχε αξιοσημείωτη συμπάθεια ανάμεσα στους Μπόερς σχετικά με τον γερμανικό σκοπό. Είχαν περάσει μόλις δώδεκα χρόνια από το τέλος του Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, στον οποίο η Γερμανία είχε προσφέρει στις δύο μικρές δημοκρατίες των Μπόερς (Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης και Τράνσβααλ) ηθική στήριξη στον αγώνα εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο αντισυνταγματάρχης Μάνι Μάριτς, ηγέτης δυνάμεων καταδρομών στα σύνορα με τη Νοτιοδυτική Αφρική, δήλωσε ότι:
.
Ο Μάριτς και ορισμένοι άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι συγκέντρωσαν γρήγορα δυνάμεις που έφτασαν τους 12.000 επαναστάτες στο Ελεύθερο Κράτος της Οράγγης και στο Τράνσβααλ, έτοιμοι να πολεμήσουν για τον σκοπό που έγινε γνωστός ως εξέγερση των Μπόερς ή εξέγερση Μάριτς.
Η κυβέρνηση κήρυξε στρατιωτικό νόμο στις 14 Οκτωβρίου 1914 και δυνάμεις πιστές στην κυβέρνηση υπό τον Λούις Μπότα και τον Γιαν Σμουτς έσπευσαν να συντρίψουν την εξέγερση. Ο Μάριτς ηττήθηκε στις 24 Οκτωβρίου και κατέφυγε στους Γερμανούς. Η εξέγερση συνετρίβη επίσημα τον Φεβρουάριο του 1915. Τα ηγετικά στελέχη των εξεγερμένων Μπόερς καταδικάστηκαν αρχικά σε φυλάκιση έξι με επτά χρόνων και με βαριά πρόστιμα. Ωστόσο, απελευθερώθηκαν δύο χρόνια αργότερα, καθώς ο Μπότα αναγνώρισε το επίπεδο συμφιλίωσής του.
Σύγκρουση με τους Γερμανούς
Μία πρώτη απόπειρα για εισβολή από το νότο απέτυχε στη μάχη του Σαντφοντέιν κοντά στα σύνορα με την Αποικία του Ακρωτηρίου, όπου στις 25 Σεπτεμβρίου 1914 οι Γερμανοί τυφεκιοφόροι προκάλεσαν σοβαρή ήττα στους Βρετανούς.
Για να διακόψουν τα σχέδια των Νοτιοαφρικανών να εισβάλλουν, οι Γερμανοί ξεκίνησαν μία δική τους εκστρατεία εισβολής. Η μάχη του Κακάμας, μεταξύ των νοτιοαφρικανικών και γερμανικών στρατευμάτων, διεξήχθη στα περάσματα του Κακάμας στις 4 Φεβρουαρίου 1915. Υπήρξε αψιμαχία για τον έλεγχο δύο περασμάτων στον ποταμό Οράγγη μεταξύ αγημάτων των γερμανικών δυνάμεων εισβολής και των νοτιοαφρικανικών ενόπλων δυνάμεων. Οι Νοτιοαφρικανοί κατάφεραν να κερδίσουν τον έλεγχο των περασμάτων.
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1915, οι Νοτιοαφρικανοί ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν την πλήρη κατάληψη της γερμανικής περιοχής. Εξαιτίας των στρατιωτικών του ικανοτήτων, ο Μπότα ανέλαβε την ηγεσία των νοτιοαφρικανικών δυνάμεων. Ο ίδιος χώρισε τις δυνάμεις στα δύο, με τον Σμουτς να ελέγχει τις νότιες δυνάμεις και τον ίδιο να ελέγχει τις βόρειες.
Ο Μπότα έφτασε στην παραλιακή γερμανική αποικιακή πόλη Σουάκοπμουντ στις 11 Φεβρουαρίου και να ελέγξει από εκεί το βόρειο τμήμα και συνέχισε να οργανώνει τις δυνάμεις εισβολής του στον κόλπο Ουάλφις (ή κόλπος Ουάλβις), μία παροικία Νοτιοαφρικανών που βρισκόταν περίπου στο μέσο της ακτογραμμής της Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής. Μέχρι τον Μάρτιο ήταν έτοιμος να εισβάλλει. Ξεκίνησε από το Σουάκοπμουντ και, αφού διέσχισε τη κοιλάδα Σουάκοπ μέσω της σιδηροδρομικής γραμμής, κατέλαβε διαδοχικά τις πόλεις Οτζιμπίνγκουε, Καριμπίμπ, Φρίντριχσφελντε, Βίλχελμσταλ και Οκαχάντζα, προτού καταλάβει την πρωτεύουσα Βίντχουκ στις 5 Μαΐου 1915.
Οι Γερμανοί πρότειναν, τότε, όρους προκειμένου να παραδοθούν αλλά απορρίφθηκαν από τον Μπότα και ο πόλεμος συνεχίστηκε. Στις 12 Μαΐου, ο Μπότα κήρυξε στρατιωτικό νόμο και χώρισε το στρατιωτικό τμήμα στα τέσσερα. Οι Βρετανοί κατευθύνθηκαν βόρεια προς τις πόλεις Οτζιβαρόνγκο, Ούτζο και Ετόσα Παν και απέκοψαν την πορεία των Γερμανών μέσα από τις παράλιες περιοχές Κουνένε και Καοκόφελντ. Την 1 Ιουλίου υπήρξε σύρραξη στο Οτάβι όπου οι Γερμανοί ηττήθηκαν.
Στο μεταξύ, το τμήμα που διοικούνταν από τον Σμουτς κατέκτησε τη ναυτική βάση στο Λούντεριτσμπουχτ (σήμερα Άνγκρα Πεκένα). Έχοντας καταλάβει την πόλη, τα στρατεύματα του Σμουτς προχώρησαν προς την ενδοχώρα και κατέλαβαν το Κίτμανσουπ στις 20 Μαΐου. Εκεί, συναντήθηκαν με άλλα δύο τμήματα στρατού, ένα από το Πορτ Νόλοθ και ένα άλλο από το Κίμπερλεϊ.
Ο Σμουτς προχώρησε βόρεια και κατέλαβε το Γκίμπεον στις 26 Μαΐου. Δύο εβδομάδες αργότερα, οι Γερμανοί, τελικά, παραδόθηκαν.
Συνέπειες
thumb|Πορτογαλικά στρατεύματα επιβιβάζονται στο πλοίο για τη νότια Ανγκόλα. thumb|right|Βρετανικά στρατεύματα μετά την κατάληψη γερμανικής σημαίας στο [[Βίντχουκ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Νοτιοδυτική Αφρική.]]
Προτού μία επίσημη κήρυξη πολέμου, τα γερμανικά και πορτογαλικά στρατεύματα συγκρούστηκαν αρκετές φορές στα σύνορα μεταξύ της Γερμανικής Νοτιοδυτικής Αφρικής και της Πορτογαλικής Ανγκόλας. Οι Γερμανοί κέρδισαν τις περισσότερες από αυτές τις μάχες και κατάφεραν να καταλάβουν την περιφέρεια Χούμπε στη νότια Ανγκόλα μέχρι την ανακατάληψη των περιοχών αυτών από τους Πορτογάλους μετά την εκστρατεία στη Νοτιοδυτική Αφρική.
Μετά την ήττα των Γερμανών στη Νοτιοδυτική Αφρική κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Νότια Αφρική αρχικά κατέλαβε την περιοχή και στη συνέχεια τη διοίκησε ύστερα από εντολή της Κοινωνίας των Εθνών από το 1919. Παρόλο που η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση επιθυμούσε να ενσωματώσει τη Νοτιοδυτική Αφρική στην επικράτειά της, εντούτοις δεν το έκανε, αν και διοικούνταν από αυτήν ως η ντε φάκτο πέμπτη περιφέρειά της, με τη λευκή μειοψηφία της να εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο της Νότιας Αφρικής και εκλέγοντας το δικό της κοινοβούλιο. Η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής διόριζε, ακόμα, τον κυβερνήτη της Νοτιοδυτικής Αφρικής, ο οποίος είχε τεράστια εξουσία.
Μετά την αντικατάσταση της Κοινωνίας των Εθνών από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1946, η Νότια Αφρική αρνήθηκε να παραδώσει την πρώτη της εντολή, ωστόσο η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ανακάλεσε την απόφαση και, το 1971, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε μία «συμβουλευτική γνώμη», κηρύσσοντας τη συνεχόμενη διοίκηση της Νότιας Αφρικής στην περιοχή ως παράνομη.
Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες του ΟΗΕ να πείσει τη Νότια Αφρική να συμφωνήσει στην εφαρμογή του ψηφίσματος 435 του ΟΗΕ, που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας το 1978 ως το διεθνώς συμφωνημένο σχέδιο σχέδιο αποαποικιοποίησης της Ναμίμπιας, η μετάβαση προς την ανεξαρτησία ξεκίνησε το 1988 με την τριμερή διπλωματική συμφωνία της Νότιας Αφρικής, της Ανγκόλας και της Κούβας, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση ως παρατηρητές, σύμφωνα με την οποία η Νότια Αφρική συμφώνησε να αποσύρει τα στρατεύματά της από τη Ναμίμπια, ενώ η Κούβα συμφώνησε να αποσύρει τα στρατεύματά της στη νότια Ανγκόλα που εστάλησαν για να πολεμήσουν στο πλευρό του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA) έναντι της Εθνικής Ένωσης για την Πλήρη Ανεξαρτησία της Ανγκόλας (UNITA). Ένα στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από πολιτικά και ειρηνευτικά σώματα υπό την καθοδήγηση του Φινλανδού διπλωμάτη Μάρτι Αχτισάαρι επέβλεψε την απόσυρση των στρατευμάτων, την επιστροφή των εξόριστων μελών του Λαϊκού Οργανισμού Νοτιοδυτικής Αφρικής (SWAPO) και την πραγματοποίηση των πρώτων εκλογών στη Ναμίμπια τον Οκτώβριο του 1989. Οι εκλογές κερδήθηκαν από το SWAPO, αν και δεν κέρδισε τα δύο τρίτα των εδρών του κοινοβουλίου όπως ήλπιζε. Το στηριζόμενο από τη Νότια Αφρική κόμμα Δημοκρατική Συμμαχία Τέρνχαλε έγινε το επίσημο κόμμα της αντιπολίτευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκστρατείες του Α' Παγκόσμιου πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Ναμίμπιας Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εμμανουήλ Μπενάκης
Ο Εμμανουήλ Μπενάκης (1843 - 20 Ιουνίου 1929) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής, υπουργός και δήμαρχος Αθηναίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1843 στην Ερμούπολη της Σύρου και ήταν γιος του - γεννημένου στη Χίο- Αντωνίου Μπενάκη και της Λώξη Μάξιμου. Ακολούθησε εμπορικές σπουδές στο Μάντσεστερ και εν συνεχεία εγκαταστάθηκε, το 1865, στην Αίγυπτο, όπου και ασχολήθηκε με την εμπορία βάμβακος. Αφού εργάστηκε σε διάφορους εμπορικούς οίκους, ίδρυσε μαζί με τον αδελφό του, Λουκά, δικό του εμπορικό οίκο. Μετά τον γάμο του με την Βιργινία Χωρέμη ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον εμπορικό οίκο "Χωρέμης - Mellor και Σία", επικεφαλής του οποίου ήταν ο αδελφός της, με τον οποίο στη συνέχεια ίδρυσαν τον εμπορικό οίκο "Χωρέμης, Μπενάκης και Σία". Εν συνεχεία, ο οίκος μετονομάστηκε σε "Χωρέμης, Μπενάκης, Κότσικας και Σία", ύστερα από την σύναψη συγγένειας, μέσω της εγγονής του, με τον μεγαλέμπορο Θεόδωρο Κότσικα. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αίγυπτο διετέλεσε πρώτος πρόεδρος του Επιμελητηρίου της Αλεξάνδρειας καθώς και πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξάνδρειας (1901 - 1911). Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς θητείας του μετέφερε τα γραφεία του Ε.Κ.Α. στο κτίριο που βρίσκονται ακόμα και σήμερα και αναβάθμισε τα παροικιακά ιδρύματα.
Το 1910 εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Κηφισιάς στην Αθήνα. Εκεί συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με το κόμμα του οποίου έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1910 (Αυγούστου) κατά τις οποίες εξελέγη βουλευτής Αττικής. Επανεξελέγη στην ίδια περιφέρεια στις εκλογές του 1910 (Νοεμβρίου) και, ως βουλευτής Αττικοβοιωτίας, στις εκλογές του 1912. Τον Ιανουάριο του 1911 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του νεοσύστατου υπουργείου Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας και εν συνεχεία το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τον Μάϊο του 1912. Το 1914 εξελέγη Δήμαρχος Αθηναίων.
Κατά τη διάρκεια των Νοεμβριανών συνελήφθη, διαπομπεύθηκε και φυλακίστηκε. Ειδικότερα, στις 2 Δεκεμβρίου 1916, με το παλιό ημερολόγιο, η οικία, στην διασταύρωση των οδών Κουμπάρη και Βασιλίσσης Σοφίας, δέχθηκε επίθεση από σώμα επιστράτων με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν. Συνέπεια της εισβολής των επιστράτων ήταν η λεηλασία της οικίας του. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στους στρατώνες του Ιλισσού έγινε αποδέκτης βίαιων προπηλακισμών ενώ παρολίγον γλίτωσε από το λιντσάρισμα. Μετά την απελευθέρωσή του τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, ενώ εν συνεχεία φυλακίστηκε παραμένοντας στις φυλακές Αβέρωφ για 41 ημέρες. Το 1920 εξορίστηκε αρχικά στη Νίκαια και έπειτα στο Παρίσι, απ' όπου επέστρεψε το 1924.
Πραγματοποίησε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο ενώ δώρισε σημαντικά ποσά για την ίδρυση κοινωφελών ιδρυμάτων. Το 1908 και το 1909 ίδρυσε το «Μπενάκειο Κοινοτικό Συσσίτιο» και το «Μπενάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων». Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Μπενάκειου Παιδικού Ασύλου, του Κολλεγίου Αθηνών, ένα κτίριο του οποίου φέρει το όνομά του, της Μπενακείου Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων καθώς και του Μπενάκειου Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου. Στις 8 Απριλίου του 1927 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Παύλος Κουντουριώτης, τον ανακήρυξε Εθνικό Ευεργέτη. Υπήρξε από τους πρώτους οικιστές της Κηφισιάς, όπου διατηρούσε σημαντικές εκτάσεις.
Απεβίωσε στις 20 Ιουνίου 1929 και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη.
Οικογένεια
Ήταν παντρεμένος με την Βιργινία Χωρέμη, αδερφή του συνεργάτη του και βαμβακέμπορου Ιωάννη Χωρέμη, και είχαν αποκτήσει πέντε παιδιά:
Μεταξύ των απογόνων του συγκαταλέγονται οι Αιμιλία Καλλιγά, Παύλος Ζάννας, λογοτέχνης, Αντώνης Σαμαράς, πρώην πρωθυπουργός, και Παύλος Γερουλάνος, υπουργός Πολιτισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βιομηχανίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Οικογένεια Μπενάκη Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αιγύπτιοι ευεργέτες Κατηγορία:Αιγύπτιοι τραπεζίτες
Πυργωτός Κιλκίς
Ο Πυργωτός ή το Πυργωτό, παλαιότερα γνωστός ως Τσούλαλι, είναι χωριό νότια της πόλης του Κιλκίς. Διοικητικά ανήκει, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, στον Δήμο Κιλκίς, ενώ στο πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο Δήμο Γαλλικού. Το χωριό κατ' εκτίμηση, είχε 90 κατοίκους το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γαλλικού Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Μάρκος Αλεβίζος
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Ανδρούτσα. Πήρε μέρος σε διάφορες μάχες του Αγώνα. Συμμετείχε και σε εμφύλιες διαμάχες στην Πελοπόννησο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Κατάλογος ελληνικών τεχνολογικών φορέων
Οι σημαντικότεροι τεχνολογικοί φορείς στην Ελλάδα είναι οι ακόλουθοι:
Από τους παραπάνω φορείς οι τέσσερις πρώτοι (ΕΔΕΤ, ΕΒΕΤΑΜ, ΕΕΑΕ και ΕΤΑΤ) περιλαμβάνονται και στους Ερευνητικούς Φορείς Ελλάδος.
Οι φορείς αυτοί στην πλειοψηφία τους ανήκουν στο Ελληνικό Δημόσιο και εποπτεύονται από το Υπουργείο Ανάπτυξης.
Φορεις Τεχνολογικοι φορεις Τεχνολογικων φορεων
Ward's 10 Best Engines
Το Ward's 10 Best Engines είναι μια ετήσια λίστα από τους δέκα καλύτερους κινητήρες που κυκλοφορούν στην Αμερική σύμφωνα με το περιοδικό Ward's AutoWorld. Η λίστα αυτή ξεκίνησε το 1994 και συνεχίστηκε έκτοτε μέχρι σήμερα. Οι κινητήρες πρέπει να βρίσκονται σε αυτοκίνητα παραγωγής και να έχουν κυκλοφορήσει πριν το πρώτο τετράμηνο του έτους. Επιπλέον η αξία του αυτοκινήτου που θα έχει αυτόν τον κινητήρα δεν πρέπει να ξεπερνά τα 54.000 δολάρια τουλάχιστον για την λίστα του 2007.
Για 2 μήνες οι συντάκτες του περιοδικού περνούν τα αυτοκίνητα από μια πληθώρα τεστ σε συνθήκες καθημερινής οδήγησης και όχι μόνο. Βασικό ρόλο παίζει η ιπποδύναμη, η ροπή, ο θόρυβος του κινητήρα καθώς και τα τεχνικά μέρη του κινητήρα.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας
Στην Ελλάδα η οριοθέτηση Εθνικών Δρυμών, δηλαδή περιοχών φυσικού πλούτου προστατευμένων από κανονισμών του κράτους είναι χαρακτηριστικό που ξεκίνησε να εδραιώνεται από την δεκαετία του 1950. Το φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από έντονες εναλλαγές οικοσυστημάτων και βιότοπων. Σχεδόν το 5% της ελληνικής ακτογραμμής αποτελείται από οικολογικά ευαίσθητους υγροβιότοπους, κυρίως σε περιοχές που βιώνουν την ραγδαία ανάπτυξη του τουρισμού.
Ελληνικό κλίμα
Το κλίμα της Ελλάδας χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες:
Ιστορία
Η κλιματική και βιολογική ποικιλότητα της Ελάδας, μαζί με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα που τη συνοδεύει, έκανε εμφανή την ανάγκη δημιουργίας εθνικών πάρκων ήδη από το 1937, όταν η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά εξέδωσε για πρώτη φορά νόμο που καθιέρωσε εθνικά πάρκα στην Ελλάδα. Το 1938 ιδρύθηκε ο πρώτος εθνικός δρυμός στην Ελλάδα, ο Εθνικός Δρυμός Ολύμπου και ακολούθησε στη συνέχεια η δημιουργία του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού.
Εθνικοί Δρυμοί και Θαλάσσια Πάρκα
Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο όρος Εθνικός δρυμός (Ν. 996/1971) για τα Εθνικά Πάρκα (άρθρα 18 και 19 του Ν. 1650/1986) στα οποία κυριαρχεί ο δασικός χαρακτήρας, με ιδιαίτερο οικολογικό και επιστημονικό ενδιαφέρον. Ανάλογα, όταν το Εθνικό Πάρκο καταλαμβάνει θαλάσσιες περιοχές μπορεί να χαρακτηριστεί ως Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο.
Εθνικά πάρκα
Υπάρχει μια πληθώρα προστατευόμενων περιοχών, ιδιαίτερα υδροβιοτόπων που χαρακτηρίστηκαν ιδιαίτερα μετά το 2004 Εθνικά Πάρκα. Αυτά, με έτος αναγνώρισης, είναι:
Ούστασε
Το Κροατικό Επαναστατικό Κίνημα των Ούστασε (Κροατικά: Ustaša - Hrvatski revolucionarni pokret), κοινώς γνωστή ως Ούστασε (Κροατικά: Ustaše), ήταν Κροατική φασιστική, ρατσιστική, υπερεθνικιστική και τρομοκρατική οργάνωση, που έδρασε στην αρχική της μορφή, μεταξύ 1929 και 1945. Τα μέλη της δολοφόνησαν εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβους, Εβραίους και Ρομά καθώς και πολιτικούς αντιφρονούντες στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η ιδεολογία του κινήματος ήταν ένας συνδυασμός φασισμού, Καθολικισμού και Κροατικού εθνικισμού. Η Ούστασε υποστήριζε τη δημιουργία μιας Μεγάλης Κροατίας και πέραν του ποταμού Δρίνου, που θα εκτεινόταν μέχρι τα όρια του Βελιγραδίου. Το κίνημα υπογράμμιζε την ανάγκη για μια φυλετικά «καθαρή» Κροατία και προωθούσε γενοκτονία εναντίον Σέρβων, Εβραίων και Ρομά και διώξεις αντιφασιστών ή αντιφρονούντων Κροατών και Βόσνιων Μουσουλμάνων. Η Ούστασε θεωρούσε τους Βόσνιους Μουσουλμάνους ως «Μουσουλμάνους Κροάτες» και ως εκ τούτου αυτοί δεν διώκονταν με βάση τη φυλή.
Φανατικά Ρωμαιοκαθολική η Ούστασε υποστήριζε τον Καθολικισμό και το Ισλάμ ως θρησκείες των Κροατών και των Βοσνίων (Μουσουλμάνων) και καταδίκαζε την Ορθοδοξία, που ήταν η κύρια θρησκεία των Σέρβων. Ο Καθολικισμός ταυτίστηκε με τον Κροατικό εθνικισμό, ενώ το Ισλάμ, που είχε πολλούς πιστούς στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εγκωμιαζόταν από την Ούστασε ως θρησκεία που «διαφύλαξε καθαρό το αίμα των Κροατών».
Όταν ιδρύθηκε το 1930 ήταν μια εθνικιστική οργάνωση που προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο Κροατικό κράτος. Όταν η Ούστασε κατέλαβε την εξουσία στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, ένα οιονεί προτεκτοράτο που ιδρύθηκε από τη Φασιστική Ιταλία και τη Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η στρατιωτική της πτέρυγα έγινε ο Στρατός του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και η πολιτοφυλακή της Ούστασε (Κροατικά: Ustaška vojnica). Ωστόσο η Ούστασε δεν απέκτησε ποτέ μαζική υποστήριξη.
Το κίνημα λειτουργούσε ως τρομοκρατική οργάνωση πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά τον Απρίλιο του 1941 διορίστηκε για να κυβερνήσει ένα τμήμα της κατεχόμενης από τον Άξονα Γιουγκοσλαβίας ως Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (NDH), που έχει χαρακτηρισθεί από κοινού ιταλογερμανικό οιονεί προτεκτοράτο και ως κράτος-μαριονέτα της Ναζιστικής Γερμανίας
Όνομα
Η κροατική λέξη ustaša (πληθυντικός: ustaše) κυριολεκτικά σημαίνει επαναστάτης και προέρχεται από το αμετάβατο ρήμα ustati (εξεγείρομαι). Η «Pučki-ustaša» (Γερμανικά: Landsturm) ήταν στρατιωτική τάξη της Αυτοκρατορικής Κροατικής Εθνοφυλακής (1868-1918). Ο ίδιος όρος ήταν το όνομα των κροατικών τρίτης κατηγορίας συνταγμάτων πεζικού (γερμανικά: Landsturm regiments) κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου 1914-1918. Μια άλλη παραλλαγή της λέξης ustati είναι το ustanik (πληθυντικός: ustanici) που σημαίνει αντάρτες ή επαναστάτες. Το όνομα ustaša δεν είχε φασιστικές συνειρμούς κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας καθώς ο όρος ustat χρησιμοποιήθηκε στην Ερζεγοβίνη για να χαρακτηρίσει τους αντάρτες της εκεί εξέγερσης του 1875. Το πλήρες αρχικό όνομα της οργάνωσης εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 1931 ως Ustaša – Hrvatska revolucionarna organizacija ή UHRO (Ούστασα - Κροατική Επαναστατική Οργάνωση). Το 1933 μετονομάστηκε σε Ustaša - Hrvatski revolucionarni pokret (Ούστασα - Κροατικό Επαναστατικό Κίνημα), όνομα που διατηρούσε μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιδεολογικές ρίζες
Μια από τις σημαντικότερες ιδεολογικές επιρροές στον Κροατικό εθνικισμό της Ούστασε ήταν ο Κροάτης ακτιβιστής του 19ου αιώνα Άντε Στάρτσεβιτς, υποστηρικτής της Κροατικής ενότητας και ανεξαρτησίας, με απόψεις τόσο κατά των Αψβούργων όσο και κατά των Σέρβων.
Οραματιζόταν τη δημιουργία μιας Μεγάλης Κροατίας που θα περιλάμβανε εδάφη που κατοικούνταν από Βόσνιους Μουσουλμάνους, Σέρβους και Σλοβένους, θεωρώντας ότι οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι και οι Σέρβοι ήταν Κροάτες, που είχαν προσηλυτιστεί στο Ισλάμ και την Ορθοδοξία, ενώ οι Σλοβένοι θεωρούνταν «ορεσίβιοι Κροάτες». Ο Στάρτσεβιτς ισχυριζόταν ότι η μεγάλη παρουσία Σέρβων σε εδάφη που διεκδικούσε η Μεγάλη Κροατία ήταν το αποτέλεσμα πρόσφατου εποικισμού, που ενθάρρυναν οι ηγεμόνες των Αψβούργων και της εισροής ομάδων όπως οι Βλάχοι που ασπάστηκαν την την Ορθοδοξία και αυτοπροσδιορίζονταν ως Σέρβοι. Ο Στάρτσεβιτς θαύμαζε τους Βόσνιους Μουσουλμάνους επειδή, κατά την άποψή του, ήταν Κροάτες που είχαν ασπασθεί το Ισλάμ για να διατηρήσουν την οικονομική και πολιτική αυτονομία της Βοσνίας και της Κροατίας υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η Ούστασε χρησιμοποίησε τις θεωρίες του Στάρτσεβιτς για να προωθήσει την προσάρτηση της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης στην Κροατία και αναγνώρισε την Κροατία ως έχουσα δύο μεγάλες εθνοπολιτιστικές συνιστώσες: τους Καθολικούς και τους Μουσουλμάνους και προσπάθησε να τον εμφανίσει ως συνδεόμενο με τις απόψεις της.
Η Ούστασε προώθησε τις θεωρίες του Δρ Μίλαν Σούφλαϊ, που πιστεύεται ότι υποστήριζε ότι η Κροατία ήταν «ένας από τους ισχυρότερους προμαχώνες του Δυτικού πολιτισμού για πολλούς αιώνες», θέση που ισχυριζόταν ότι είχε χαθεί λόγω της ένωσής της με τη Σερβία όταν το έθνος της Γιουγκοσλαβίας δημιουργήθηκε το 1918. Ο Σούφλαϊ σκοτώθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1931 από υποστηρικτές της κυβέρνησης.
Η Ούστασε δέχτηκε τη θεωρία του 1935 ενός φραγκισκανού μοναχού, τον πατέρα Κρύνοσλαβ Ντραγκάνοβιτς, που υποστήριζε ότι πολλοί Καθολικοί στη νότια Ερζεγοβίνη είχαν προσηλυτιστεί στην Ορθοδοξία τον 16ο και τον 17ο αιώνα, προκειμένου να δικαιολογήσει μια πολιτική βίαιου προσηλυτισμού των Ορθόδοξων Χριστιανών της περιοχής στον Καθολικισμό.
Η Ούστασε επηρεάστηκε έντονα από τον ναζισμό και τον φασισμό. Η θέση του Πάβελιτς ως Πόγκλαβνικ βασίστηκε στις παρόμοιες θέσεις του Ντούτσε που κατείχε ο Μπενίτο Μουσολίνι και του Φύρερ που κατείχε ο Αδόλφος Χίτλερ. Η Ούστασε, όπως και οι φασίστες, υποστήριζε μια κορπορατιστική οικονομία. Στον Πάβελιτς και την Ούστασε χορηγήθηκε άσυλο στην Ιταλία από τον Μουσολίνι μετά την εξόρισή τους από τη Γιουγκοσλαβία. Ο Πάβελιτς ήταν από το 1927 σε διαπραγματεύσεις με τη φασιστική Ιταλία, που περιλάμβαναν το αίτημα μιας ανταλλαγής εδάφους με κυριαρχία, με την οποία θα ανεχόταν να προσαρτήσει η Ιταλία την περιοχή που διεκδικούσε στη Δαλματία με αντάλλαγμα να υποστηρίξει την κυριαρχία μιας ανεξάρτητης Κροατίας.
Η στήριξη του Μουσολίνι στην Ούστασε βασιζόταν σε ρεαλιστικές εκτιμήσεις, όπως η μεγιστοποίηση της ιταλικής επιρροής στα Βαλκάνια. Μετά το 1937, με την αποδυνάμωση της γαλλικής επιρροής στην Ευρώπη μετά την επαναστρατικοποίηση της Ρηνανία από τη Γερμανία και την άνοδο μιας οιονεί-φασιστικής κυβέρνησης στη Γιουγκοσλαβία υπό τον Μίλαν Στογιαντίνοβιτς, ο Μουσολίνι εγκατέλειψε την υποστήριξη της Ούστασε από το 1937-39 και προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Γιουγκοσλαβία, φοβούμενος ότι η συνεχιζόμενη εχθρότητα προς τη Γιουγκοσλαβία θα είχε ως αποτέλεσμα η τελευταία να εισέλθει στη σφαίρα επιρροής της Γερμανίας
Η κατάρρευση του οιονεί-φασιστικού καθεστώτος Στογιαντίνοβιτς οδήγησε στην αποκατάσταση της υποστήριξης της Ιταλίας προς την Ούστασε, σκοπός της οποίας ήταν η δημιουργία μιας ανεξάρτητης Κροατίας σε προσωπική ένωση με την Ιταλία. Ωστόσο η δυσπιστία της Ούστασε μεγάλωνε. Ο γαμπρός του Μουσολίνι και Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Κόμης Γκαλεάτσο Τσιάνο, σημείωνε στο ημερολόγιό του ότι «ο Ντούτσε είναι αγανακτισμένος με τον Πάβελιτς, επειδή ισχυρίζεται ότι οι Κροάτες είναι απόγονοι των Γότθων, γεγονός που θα έχει ως αποτέλεσμα να τους φέρει στη γερμανική τροχιά
Η Ναζιστική Γερμανία δεν υποστήριξε αρχικά μια ανεξάρτητη Κροατία ούτε την Ούστασε, με τον Χίτλερ να υπογραμμίζει τη σημασία μιας «ισχυρής και ενωμένης Γιουγκοσλαβίας» Οι Ναζί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Χέρμαν Γκαίρινγκ, ήθελαν τη Γιουγκοσλαβία σταθερή και επίσημα ουδέτερη κατά τη διάρκεια του πολέμου, ώστε η Γερμανία να μπορέσει να συνεχίσει να αποσπά με ασφάλεια τις εξαγωγές πρώτων υλών της Γιουγκοσλαβίας. Οι Ναζί ήταν δυσαρεστημένοι με την Ούστασε, μεταξύ αυτών και ο Χάινριχ Χίμλερ, Ανώτατος Αρχηγός (Reichsführer) των Ες - Ες, από την έλλειψη πλήρους συμμόρφωσης του NDH στην ημερήσια διάταξη των Ναζί για εξόντωση των Εβραίων, καθώς η Ούστασε επέτρεπε στους Εβραίους που ασπάζονταν τον Καθολικισμό να αναγνωρίζονται ως «επίτιμοι Κροάτες», απαλλασσόμενοι έτσι από τις διώξεις.
Πολιτικό πρόγραμμα
Το 1932 ένα δημοσίευμα στο πρώτο τεύχος της εφημερίδας Ούστασε, υπογεγραμμένο από τον αρχηγό της οργάνωσης Aντε Πάβελιτς, διακήρυξε ότι η βία και ο τρόμος θα είναι το βασικό μέσο για την επίτευξη των στόχων της Ούστασε:
Το 1933 η Ούστασε παρουσίασε τις «Δεκαεπτά Αρχές» που αποτέλεσαν την επίσημη ιδεολογία του κινήματος. Οι Αρχές ανέφεραν τη μοναδικότητα του Κροατικού έθνους, προέτασσαν τα συλλογικά δικαιώματα των ατομικών δικαιωμάτων και διακήρυτταν ότι οι άνθρωποι που δεν ήταν Κροάτες εξ αίματος θα αποκλείονταν από την πολιτική ζωή
Εκείνοι που θεωρούντο «ανεπιθύμητοι» υποβάλλονταν σε μαζική δολοφονία. Αυτές οι αρχές απαιτούσαν τη δημιουργία ενός νέου οικονομικού συστήματος, που δεν θα ήταν ούτε καπιταλιστικό ούτε κομμουνιστικό και υπογράμμιζαν τη σημασία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της πατριαρχικής οικογένειας ως μέσων διατήρησης της κοινωνικής τάξης και ηθικής (Το όνομα που δίνεται από τους σύγχρονος ιστορικός σ 'αυτή τη συγκεκριμένη πτυχή της ιδεολογίας της Ούστασε ποικίλλει: «εθνικός καθολικισμός», «πολιτικός καθολικισμός» και «καθολικός κροατισμός» 33 έχουν προταθεί μεταξύ άλλων.) Στην εξουσία η Ούστασε απαγόρευσε την αντισύλληψη και αυστηροποίησε τους νόμους κατά της βλασφημίας.
Η Ούστασε δεχόταν ότι οι Κροάτες είναι μέρος της Δειναρικής φυλής, αλλά απέρριπταν την ιδέα ότι οι είναι κυρίως Σλάβοι, ισχυριζόμενοι ότι έχουν κυρίως από τις γερμανικές ρίζες από τους Γότθους. Η Ούστασε πίστευε ότι μια κυβέρνηση πρέπει κανονικά να είναι ισχυρή και αυταρχική. Το κίνημα ήταν αντίθετο με την κοινοβουλευτική δημοκρατία επειδή είναι «διεφθαρμένη» και με τον Μαρξισμό και τον Μπολσεβικισμό για τις παρεμβάσεις τους στην οικογενειακή ζωή και την οικονομία και για τον υλισμό τους. Η Ούστασε θεωρούσε τα ανταγωνιστικά πολιτικά κόμματα και τα εκλεγμένα κοινοβούλια επιβλαβή για τα δικά της συμφέροντα.
Η Ούστασε αναγνώριζε τόσο τον Ρωμαιοκαθολικισμό όσο και το Ισλάμ ως εθνικές θρησκείες του λαού της Κροατίας, αλλά απέρριπτε αρχικά την Ορθοδοξία ως ασυμβίβαστη με τους στόχους της. Αν και έδινε έμφαση σε θρησκευτικά θέματα, τόνιζε ότι το καθήκον προς το έθνος υπερέχει έναντι του θρησκευτικού.
Στην εξουσία η Ούστασε απαγόρευσε τη χρήση του όρου «Σερβική Ορθόδοξη πίστη», απαιτώντας αντί αυτού την «Ελληνοανατολική πίστη». Η Ούστασε προσηλύτισε βίαια πολλούς Ορθόδοξους στον Καθολικισμό, δολοφόνησε και εκτόπισε το 85% των Ορθοδόξων ιερέων και λεηλάτησε και έκαψε πολλές Ορθόδοξες Χριστιανικές εκκλησίες. Η Ούστασε επίσης άσκησε διώξεις στους Παλαιοκαθολικούς που δεν αναγνώριζαν το παπικό αλάθητο. Στις 2 Ιουλίου 1942 ιδρύθηκε η Κροατική Ορθόδοξη Εκκλησία, ως ένα ακόμη μέσο για την καταστροφή της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά αυτή η νέα Εκκλησία απέκτησε πολύ λίγους οπαδούς.
Ενώ η αρχική εστίαση ήταν εναντίον των Σέρβων, καθώς η Ούστασε πλησίαζε περισσότερο τους Ναζί υιοθέτησε τον αντισημιτισμό. Το 1936, στο «Κροατικό Ζήτημα», ο Άντε Πάβελιτς τοποθετούσε τους Εβραίους στην τρίτη θέση μεταξύ των «Εχθρών των Κροατών» (μετά τους Σέρβους και τους Ελευθεροτέκτονες, αλλά πριν από τους Κομμουνιστές): γράφοντας:
Μόλις βρέθηκε στην εξουσία η Ούστασε εισήγαγε αμέσως μια σειρά φυλετικών νόμων ναζιστικού τύπου, έστειλε τους περισσότερους Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ναζιστικά και δικά της, όπως το περιβόητο (δικό της) Γιασένοβατς, όπου όλοι σχεδόν, 32.000 Εβραίοι ή το 80% του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, εξοντώθηκαν.
Η Ούστασε έθετε όρους στους Μουσουλμάνους για την απόκτηση κροατικής ιθαγένειας, όπως υποστηρίζοντας ότι ένας Μουσουλμάνος που υποστήριζε τη Γιουγκοσλαβία δεν θεωρείτο Κροάτης ούτε πολίτης, αλλά αντίθετα «Μουσουλμάνος Σέρβος», που θα στερείτο ιδιοκτησίας και θα φυλακιζόταν. Η Ούστασε υποστήριζε ότι τέτοιοι «Μουσουλμάνοι Σέρβοι» έπρεπε να αποκτήσουν καθεστώς Κροάτη. Ασκούσε διώξεις στους Εβραίους που ασκούσαν τον Ιουδαϊσμό αλλά ενέκριναν τη αναγνώριση ως Κροατών πολιτών Εβραίων προσηλυτισμένων στον Καθολικισμό και την απόδοση σε αυτούς επίτιμης Άριας ιθαγένειας, που τους επέτρεπε να αποκατασταθούν στις θέσεις εργασίας από τις οποίες είχαν προηγουμένως απολυθεί. Αφού αποστέρησε τους Εβραίους από τα πολιτικά τους η Ούστασε επέτρεψε σε κάποιους να υποβάλουν αίτηση για δικαιώματα ως Άριων μέσω δωροδοκίας ή / και μέσω σχέσεων με εξέχοντες Ούστασε. Η όλη διαδικασία ήταν εξαιρετικά αυθαίρετη. Μόνο το 2% των Εβραίων του Ζάγκρεμπ είχαν λάβει Άρια δικαιώματα για παράδειγμα. Επίσης τα δικαιώματα των Αρίων δεν εξασφάλιζαν μόνιμη προστασία από την αποστολή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή άλλες διώξεις.
Από οικονομική άποψη η Ούστασε υποστήριζε τη δημιουργία μιας κορπορατιστικής οικονομίας. Το κίνημα πίστευε ότι τα δικαιώματα των φυσικών προσώπων υφίσταντο μόνο στην ιδιοκτησία των μικρής κλίμακας μέσων παραγωγής, εκτός του κρατικού ελέγχο. Ο ένοπλος αγώνας, η εκδίκηση και η τρομοκρατία αποθεώνονταν από την Ούστασε.
Η Ούστασε εισήγαγε εκτεταμένα μέτρα, των οποίων έπεσαν θύματα πολλοί Κροάτες οι ίδιοι. Ο Γιόζο Τομάσεβιτς στο βιβλίο του Πόλεμος και Επανάσταση στη Γιουγκοσλαβία: 1941-1945 αναφέρει ότι «ποτέ πριν στην ιστορία οι Κροάτες δεν είχαν εκτεθεί σε τέτοια νομιμοποιημένη διοικητική, αστυνομική και δικαστική βία και κακοποίηση όπως κατά τη διάρκεια του καθεστώτος της Ούστασε». Τα διατάγματα που θέσπισε το καθεστώς αποτέλεσαν τη βάση που του επέτρεπε να απαλλαγεί από όλους τους ανεπιθύμητους υπαλλήλους της κρατικής και τοπικής κυβέρνησης και των κρατικών επιχειρήσεων, ενώ οι «ανεπιθύμητοι» ήταν όλοι οι Εβραίοι, Σέρβοι και Κροάτες της Γιουγκοσλαβίας, που απολύθηκαν όλοι εκτός από μερικούς που θεωρήθηκε ότι χρειαζόταν ειδικά η κυβέρνηση. Αυτό άφηνε πολλές θέσεις εργασίας για να καλυφθούν από τους υποστηρικτές της Ούστασε και συνοδοιπόρους της και οδήγησε στην πλήρωση κυβερνητικών θέσεων από άτομα χωρίς επαγγελματικά προσόντα.
Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον Οκτώβριο του 1928, μετά τη δολοφονία του Κροάτη πολιτικού ηγέτη Στιέπαν Ράντιτς, Πρόεδρου του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος στη Γιουγκοσλαβική Εθνοσυνέλευση, από τον ριζοσπάστη Μαυροβούνιο πολιτικό Πούνισα Ράσιτς, ιδρύθηκε από τον Μπράνιμιρ Γέλιτς στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ μια νεολαιίστικη οργάνωση με την ονομασία Κροατικό Κίνημα Νεολαίας. Ένα χρόνο αργότερα ο Άντε Πάβελιτς προσκλήθηκε από τον 21χρονο Γέλιτς στην οργάνωση ως νέο μέλος. Ένα συγγενές κίνημα, το Domobranski Pokret - που ήταν το όνομα του νόμιμου Κροατικού στρατού της Αυστροουγγαρίας - ξεκίνησε τη δημοσίευση της Hrvatski Domobran, εφημερίδας αφιερωμένης στα κροατικά εθνικά θέματα. Οι Ούστασε έστελναν τη Hrvatski Domobran στις Ηνωμένες Πολιτείες για να λάβουν την υποστήριξή των Κροατοαμερικανών. Η οργάνωση μέσω του Domobran προσπάθησε να διεισδύσει στους μετριοπαθείς Κροάτες και να τους ριζοσπαστικοποιήσει, χρησιμοποιώντας τη δολοφονία του Ράντιτς για να διεγείρει το συναίσθημά τους μέσα στη διαιρεμένη χώρα. Το 1929 είχαν διαμορφωθεί δύο αποκλίνοντα κροατικά πολιτικά ρεύματα: εκείνοι που υποστήριζαν την άποψη του Πάβελιτς ότι μόνο η βία θα μπορούσε να εξασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα της Κροατίας και το Κροατικό Αγροτικό Κόμμα, υπό τον Βλάτκο Μάτσεκ, διάδοχο τουΣτιέπαν Ράντιτς, που είχε πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη μεταξύ των Κροατών.
Διάφορα μέλη του Κροατικού Κόμματος των Δικαιωμάτων συμμετείχαν στη συγγραφή του Domobran, μέχρι τα Χριστούγεννα το 1928, όταν η εφημερίδα απαγορεύτηκε από τις αρχές του Βασίλειου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Τον Ιανουάριο του 1929 ο βασιλιάς απαγόρευσε όλα τα εθνικά κόμματα και η ριζοσπαστική πτέρυγα του Κόμματος των Δικαιωμάτων εξορίστηκε, συμπεριλαμβανομένων των Πάβελιτς, Γέλιτς και Γκούσταβ Πέρτσετς. Σε αυτή την ομάδα συμμετείχαν αργότερα αρκετοί άλλοι εξόριστοι Κροάτες. Στις 20 Απριλίου 1929 ο Πάβελιτς και άλλοι συνυπέγραψαν μια διακήρυξη στη Σόφια της Βουλγαρίας με μέλη της Μακεδονικής Εθνικής Επιτροπής, υποστηρίζοντας ότι θα ασκούσαν «τις νόμιμες τους δραστηριότητες για την εδραίωση των ανθρωπίνων και εθνικών δικαιωμάτων, την πολιτική ελευθερία και την πλήρη ανεξαρτησία τόσο της Κροατίας όσο και της Μακεδονίας». Το Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας στο Βελιγράδι καταδίκασε τον Πάβελιτς και τον Πέρτσετς σε θάνατο στις 17 Ιουλίου 1929.
Οι εξόριστοι άρχισαν να οργανώνουν την υποστήριξη της υπόθεσής τους μεταξύ της Κροατικής διασποράς στην Ευρώπη, καθώς και στη Βόρεια και τη Νότια Αμερική. Τον Ιανουάριο του 1932 ονόμασαν την επαναστατική τους οργάνωση «Ούστασα». Οι Ούστασε πραγματοποιούσαν τρομοκρατικές πράξεις, για να προκαλέσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στη Γιουγκοσλαβία. Από τα στρατόπεδα εκπαίδευσής τους στη φασιστική Ιταλία και την Ουγγαρία, τοποθετούσαν ωρολογιακές βόμβες σε διεθνή τρένα με προορισμό τη Γιουγκοσλαβία, προκαλώντας θανάτους και υλικές ζημιές. Τον Νοέμβριο του 1932 δέκα Ούστασε, υπό τον Άντριγια Αρτούκοβιτς και υποστηριζόμενοι από τέσσερις ντόπιους συμπαθούντες, επιτέθηκαν σε φυλακή στο Μπρούσανι στην περιοχή Λίκα / Βέλεμπιτ, σε προφανή προσπάθεια εκφοβισμού των Γιουγκοσλαβικών αρχών. Το περιστατικό αναφέρεται και ως «εξέγερση του Βέλεμπιτ».
Δολοφονία του Βασιλιά Αλέξανδρου Α΄
Η πιο γνωστή τρομοκρατική πράξη των Ούστασε έγινε στις 9 Οκτωβρίου 1934, όταν, σε συνεργασία με την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ), δολοφόνησαν τον Βασιλιά Αλέξανδρο Α΄ της Γιουγκοσλαβίας. Ο δράστης, Βούλγαρος μισθοφόρος, Βλάντο Τσερνοζέμσκι, σκοτώθηκε από τη Γαλλική αστυνομία. Τρία μέλη της Ούστασε που περίμεναν σε τρία διαφορετικά σημεία για τον βασιλιά - οι Μίγιο Κραλ, Zβόνιμιρ Πόπισιλ και Mίλαν Ράγιτς - συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη από Γαλλικό δικαστήριο.
Ο Άντε Πάβελιτς, μαζί με τον Έουγκεν Kβάτερνικ και τον Iβάν Πέρτσεβιτς, καταδικάστηκαν στη συνέχεια σε θάνατο ερήμην από Γαλλικό δικαστήριο, ως πραγματικοί οργανωτές της δολοφονίας. Οι Ούστασε πίστευαν ότι η δολοφονία του Βασιλιά Αλεξάνδρου είχε «σπάσει πραγματικά τη σπονδυλική στήλη της Γιουγκοσλαβίας» και ότι ήταν το «σημαντικότερο επίτευγμα» τους.
Λίγο μετά τη δολοφονία όλες οι οργανώσεις που σχετίζονταν με την Ούστασε καθώς και το Hrvatski Domobran, που συνέχισε ως πολιτική οργάνωση, απαγορεύτηκαν σε όλη την Ευρώπη. Υπό την πίεση της Γαλλίας η Ιταλική αστυνομία συνέλαβε τον Πάβελιτς και αρκετούς εξόριστους Ούστασε τον Οκτώβριο του 1934. Ο Πάβελιτς φυλακίστηκε στο Τορίνο και απελευθερώθηκε τον Μάρτιο του 1936. Αφού συναντήθηκε με τον Eουγκεν Kβάτερνικ, δήλωσε ότι η δολοφονία ήταν «η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι Σέρβοι». Όντας στη φυλακή ο Πάβελιτς ενημερώθηκε για τις εκλογές του 1935 στη Γιουγκοσλαβία, που τις κέρδισε ο συνασπισμός με επικεφαλής τον Κροάτη Βλάντκο Μάτσεκ και δήλωσε ότι η νίκη του ενισχύθηκε από τη δραστηριότητα των Ούστασε. Στα μέσα της δεκαετίας του '30 άρχισαν να εμφανίζονται στους δρόμους του Ζάγκρεμπ γκράφιτι με τα αρχικά ŽAP που σημαίνει «Ζήτω ο Άντε Πάβελιτς» (Κροατικά: Živio Ante Pavelić), κατά τη δεκαετία του 1930 αναπτύχθηκε ένα σχίσμα μεταξύ των μελών Ούστασε «του εσωτερικού», που παρέμειναν στην Κροατία και τη Βοσνία για να πολεμήσουν εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και των «εμιγκρέδων» Ούστασε που είχαν πάει στο εξωτερικό. Οι «εμιγκρέδες» Ούστασε, που είχαν πολύ χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο, θεωρούντο βίαιοι, αγράμματοι και φανατικοί από τους Ούστασε «του εσωτερικού», ενώ οι Ούστασε «του εσωτερικού» απορρίπτονταν ως «μαλακοί» από τους «εμιγκρέδες» που θεωρούσαν εαυτούς «πολεμιστές -ελίτ».
Μετά τον Μάρτιο του 1937, όταν η Ιταλία και η Γιουγκοσλαβία υπέγραψαν σύμφωνο φιλίας, απαγορεύτηκε η Ούστασε και οι δραστηριότητές της, γεγονός που προσέλκυσε την προσοχή νεαρών Κροατών, ιδιαίτερα φοιτητών, που έγιναν συμπαθούντες ή μέλη. Το 1936 η Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση προσέφερε αμνηστία στους Ούστασε του εξωτερικού, υπό τον όρο να υποσχεθούν να αποκηρύξουν τη βία. Πολλοί από τους «εμιγκρέδες» αποδέχτηκαν την αμνηστία και επέστρεψαν στην πατρίδα για να συνεχίσουν τον αγώνα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 η Ούστασε άρχισε να διεισδύει στις παραστρατιωτικές οργανώσεις του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος, της Κροατικής Αμυντικής Δύναμης και του Αγροτικού Πολιτικού Κόμματος. Στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ μια φοιτητική οργάνωση συνδεδεμένη με την Ούστασε έγινε η μεγαλύτερη μεμονωμένη οργάνωση φοιτητών το 1939. Τον Φεβρουάριο του 1939 δύο αποφυλακισθέντες, ο Μίλε Μπούντακ και ο Ιβαν Ορσανιτς, εξέδωσαν το Hrvatski narod (Κροατικό έθνος), περιοδικό που υποστήριζε την Ούστασε.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Οι Δυνάμεις του Άξονα εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία στις 6 Απριλίου 1941. Ο Βλάντκο Μάτσεκ, ηγέτης του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος (HSS), που ήταν τότε το μεγαλύτερο κόμμα στην Κροατία, απέρριψε την προσφορά των Γερμανών να ηγηθεί της νέας κυβέρνησης. Στις 10 Απριλίου ο ανώτερος Ούστασε του εσωτερικού, Σλάβκο Kβάτερνικ, ανέλαβε τον έλεγχο της αστυνομίας στο Ζάγκρεμπ και την ίδια μέρα από μια ραδιοφωνική εκπομπή διακήρυξε τη δημιουργία του Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (Nezavisna Država Hrvatska, NDH). Το όνομα του κράτους ήταν μια προσπάθεια κεφαλαιοποίησης του Κροατικού αγώνα για ανεξαρτησία. Ο Μάτσεκ εξέδωσε μια δήλωση εκείνη την ημέρα, καλώντας όλους τους Κροάτες να συνεργαστούν με τις νέες αρχές. Στην κορυφή της διοίκησης ήταν. Ο Άντε Πάβελιτς διορίστηκε ως αρχηγός του κράτους της Κροατίας, αφού ο Αδόλφος Χίτλερ είχε αποδεχθεί τη σχετική πρόταση του Μπενίτο Μουσολίνι στις 10 Απριλίου 1941. Η Κροατική Εθνοφρουρά ήταν οι ένοπλες δυνάμεις της Κροατίας, ενώ στη συνέχεια συγχωνεύθηκε στις Κροατικές Ένοπλες Δυνάμεις Εν τω μεταξύ ο Πάβελιτς και αρκετές εκατοντάδες Ούστασε εγκατέλειψαν τα στρατόπεδα τους στην Ιταλία για το Ζάγκρεμπ, όπου ανακήρυξε νέα κυβέρνηση στις 16 Απριλίου 1941. Εδωσε ο ίδιος στον εαυτό του τον τίτλο του «Πογκλάβνικ» - Κροατικό ανάλογο του «Φύρερ». Το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας κηρύχθηκε στα Κροατικά «εθνοτικά και ιστορικά εδάφη», τη σημερινή Δημοκρατία της Κροατίας (χωρίς την Ίστρια), τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, τη Σύρμια και τον Κόλπο του Κότορ. Ωστόσο, λίγες μέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, οι Ούστασε αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη της Ρώμης, με την οποία παρέδωσαν στην Ιταλία τμήμα της Δαλματίας, τα νησιά Κρκ, Ραμπ, Κόρτσουλα, Σόλτα, Μλιετ και Τσιόβο και το Μπίογκραντ, το Σίμπενικ, το Σπλιτ και τμήμα του Kόναβλε και του Κόλπου του Kότορ. Ο de facto έλεγχος αυτών των εδαφών ποίκιλε στο μεγαλύτερο μέρος του πολέμου, καθώς οι Παρτιζάνοι ενισχύονταν, ενώ οι Γερμανοί και οι Ιταλοί ασκούσαν όλο και περισσότερο άμεσο έλεγχο στις περιοχές που τους ενδιέφεραν. Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί χώρισαν το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας σε δύο ζώνες επιρροής, μία στη νοτιοδυτική που ελέγχονταν από τους Ιταλούς και μια άλλη στα βορειοανατολικά που ελέγχονταν από τους Γερμανούς. Για τον λόγο αυτό το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας έχει περιγραφεί ως «ιταλογερμανικό οιονεί προτεκτοράτο». Τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας προσάρτησε ολόκληρη την περιοχή, που είχε αποδοθεί την Ιταλία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ρώμης.