cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παράσιτα ούρων
Enterobius vermicularis ή οξύουρος
Είναι λευκός, παθογόνος νηματέλμινθας του εντέρου. Προσβάλει συχνότερα παιδιά νηπιακής ηλικίας, σε αντίθεση με τους ενήλικες που είναι σχετικά ανθεκτικοί. Η μόλυνση γίνεται με την κατάποση ή εισπνοή των εμβρυοφόρων ωαρίων του θηλυκού οξύουρου προκαλώντας κνησμό στον πρωκτό και στο περινέο. Αφού τα ωάρια εκκολαφθούν και οι οξύουροι ωριμάσουν (σε 2 - 4 εβδομάδες) μπορεί να εισέλθουν στην ουρήθρα και στον κόλπο προκαλώντας αιδοιοκολπίτιδες με εκκρίσεις και κνησμό της περιοχής. Τις περισσότερες φορές μεταφέρουν και εντεροβακτηρίδια που προκαλούν και δευτερογενείς βακτηριακές λοιμώξεις. Τα αποτελεσματικότερα φάρμακα για την θεραπεία του οξύουρου είναι η μεβενδαζόλη και το πυραντέλιο, ενώ συνίσταται θεραπεία όλων των μελών της οικογένειας, καθώς το παράσιτο αυτό έχει μεγάλη μολυσματικότητα. Επίσης απαραίτητο κρίνεται και το συνεχές πλύσιμο της μολυσμένης περιοχής του ασθενούς διότι τα φάρμακα καταστρέφουν μόνο τους ενήλικες σκώληκες και όχι τα αυγά και έτσι υπάρχει κίνδυνος αναμόλυνσης του ατόμου ακόμα και μετά την θεραπεία.
Trichuris trichiura
Ο νηματώδης σκώληκας με παρόμοιο τρόπο μετάδοσης με τον οξύουρο αλλά από μολυσμένα ζώα (σκύλους, γάτες, βοοειδή, χοίρους, πρόβατα κλπ) καθώς και από ακαθαρσίες, άπλυτα λαχανικά κ.ά. Λοιμώξεις από Trichuris συναντώνται συχνότερα στο παχύ έντερο ενώ σε σπάνιες περιπτώσεις και στο ουροποιητικό σύστημα. Η θεραπεία της μόλυνσης από Τrichuris βασίζεται στο φάρμακο μεβενδαζόλη, ενώ άλλες θεραπείες περιλαμβάνουν τη χορήγηση αλβενδαζόλης, που ωστόσο έχει χαμηλότερη αποτελεσματικότητα.
Giardia Lamblia
Είναι παρασιτικός οργανισμός που μεταδίδεται είτε σεξουαλικώς είτε από επαφή με μολυσμένο νερό και μολυσμένα τρόφιμα. Η κακή υγιεινή των χεριών του ατόμου βοηθάει στην μετάδοση της ειδικά όταν έρχεται σε επαφή με τρόφιμα και άλλα υγιή άτομα. Μερικά συμπτώματα που προκαλεί το παράσιτο είναι πυρετός, κοιλιακό άλγος, ναυτία, διάρροια, δυσπεψία κ.λ.π. Η Giardia μπορεί να επιβιώσει για αρκετό διάστημα στο περιβάλλον και να μολύνει άτομα σε μορφή κύστης ενώ στο μολυσμένο άτομο υπάρχει σε ενεργή μορφή (τροφοζωίτης). Οι κύστες είναι αδρανείς μορφές του παράσιτου που ευθύνονται για την μετάδοσή του στους ανθρώπους. Η αντιμετώπιση γίνεται με την μετρονιδαζόλη κυρίως.
Schistosoma heamatobium
Το Schistosoma heamatobium όπως και άλλοι τρηματώδεις σκώληκες συναντώνται  κυρίως στην Αφρική και στην Μέση Ανατολή. Το Schistosoma heamatobium σχετίζεται με την ουρική σχιστοσωμίαση. Η μόλυνση προέρχεται από νερό και τρόφιμα συνήθως επιμολυσμένα με κόπρανα ζώων και ανθρώπων. Αρχικά τα αυγά του σκώληκα αφού εισέλθουν στον οργανισμό, μεταφέρονται στο ήπαρ όπου ωριμάζουν και από εκεί στην ουροδόχο κύστη προκαλώντας ασβεστοποίησή της, αλλά και αιματουρία. Φάρμακο θεραπείας είναι το praziquantel.
Wuchereria bancrofti
Ο νηματώδης σκώληκας Wuchereria bancrofti συναντάται κυρίως στην Αφρική, στο Δέλτα του Νείλου κ.α και προσβάλει το λεμφικό σύστημα προκαλώντας λεμφική φιλαρίαση. Κύριος τρόπος μετάδοσης είναι τα μολυσμένα κουνούπια. Τα συμπτώματα είναι πρήξιμο των λεμφαδένων, πυρετός και ρίγη, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις προκαλείται ελεφαντίαση ή ηωσινοφιλία (ασθματική νόσος). Η θεραπεία είναι πολύ περιορισμένη και βασίζεται στο φάρμακο DEC.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρολογία
Μύκητες ούρων
Οι μύκητες και τα παράσιτα είναι μικροοργανισμοί που ανιχνεύονται σε εξέταση δείγματος ούρων παθολογικής φύσεως. Ανήκουν στους μικροσκοπικούς χαρακτήρες των ούρων μαζί με άλλα έμμορφα στοιχεία όπως τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα πυοσφαίρια, αλλά και τους κρυστάλλους (βρίσκονται φυσιολογικά στα ούρα εκτός από αυτούς των αμινοξέων), τα άλατα κ.ά. Συχνή είναι η παρουσία ζυμομυκήτων στα ούρα με συνηθέστερο την Candida albicans. Οι ζυμομύκητες έχουν ωοειδές σχήμα, είναι Gram θετικοί και μπορεί να θεωρηθούν και ως ερυθρά αιμοσφαίρια κάτω από το μικροσκόπιο. Η χρώση Gram του ιζήματος των ούρων διευκολύνει την παρατήρηση τους ενώ καλύτερα οπτικά αποτελέσματα έχουμε με την χρώση Wright κυτταροφυγοκεντρημένων παρασκευασμάτων.
Τιβέριος Β΄
Ο Τιβέριος Β΄ Κωνσταντίνος (Flavius Tiberius Constantinus Augustus, 520 - 14 Αυγούστου 582) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 574 έως το 582.
Μύκητες ούρων
Συμπτώματα
Τα συμπτώματα συνήθως είναι υπερευαισθησία της κύστης, συχνουρία, ελάττωση της χωρητικότητας της κύστης ή και πυελονεφρίτιδα, άλγος στη λαγόνια περιοχή, ναυτία και δυσουρία (10). Πολλές φορές παρατηρείται μαζική αποβολή μυκήτων ή και κωλικοί λόγω απόφραξης.
Τιβέριος Β΄
Αρχική σταδιοδρομία
Γεννημένος στη Θράκη, ο Τιβέριος διορίστηκε στο αξίωμα του «Νοταρίου», όπου λίγο μετά το 552 συστήθηκε από τον Πατριάρχη Ευτύχιο στον μελλοντικό Αυτοκράτορα Ιουστίνο Β΄, με τον οποίο έγιναν στενοί φίλοι. Ήταν αξιωματικός και είχε πολεμήσει εναντίον των Λομβαρδών στην Ιταλική Χερσόνησο. Υπό την προστασία του Ιουστίνου Β΄ ο Τιβέριος προήχθη στη θέση του «κόμη των Εξκουβιτόρων», που διατήρησε από το 565 ως το 574. Παραβρέθηκε κατά την Αυτοκρατορική ενθρόνιση του Ιουστίνου Β΄ στις 14 Νοεμβρίου 565 και παρακολούθησε επίσης την ορκωμοσία του Αυτοκράτορα ως Ύπατου την 1 Ιανουαρίου 566.
Μύκητες ούρων
Θεραπεία
Η θεραπεία της καντιντουρίας απαιτεί γενική υποστήριξη του ασθενούς και αλκαλοποίηση των ούρων όταν οι μύκητες εντοπίζονται στην ουροδόχο κύστη. Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι η κετοκοναζόλη (200 - 400 mg από το στόμα σε 3 δόσεις) και η αμφοτερικίνη Β(1 - 1,5 mg/kg ενδοφλεβίως σε διάλυμα δεξτρόζης 5%). Η χορήγηση της αμφοτερικίνης πρέπει να γίνεται υπό παρακολούθηση λόγω της υψηλής τοξικότητας του φαρμάκου. Άλλα είδη Candida που μπορούν να βρεθούν στα ούρα είναι η C.tropicalis, η C.parapsilosis και η Torulopsis glabrata. Ένα άλλο είδος μύκητα που ανευρίσκεται στα ούρα είναι ο ακτινομύκητας Israelii που προκαλεί χρόνια κοκκιωματώδη φλεγμονή και σπανιότερα συρίγγια. Σε σπάνιες περιπτώσεις λόγω αιματογενούς διασποράς προσβάλλονται από αυτόν οι νεφροί, η ουροδόχος κύστη και οι όρχεις. Η διάγνωση τίθεται από τη μικροσκοπική ανίχνευση των μικροοργανισμών που δίνουν την εικόνα κίτρινων σωμάτων στην καλλιέργεια ούρων. Φάρμακο εκλογής είναι η πενικιλίνη G (10 - 206 IU την ημέρα παρεντερικά για 4 - 6 εβδομάδες). Στη συνέχεια χορηγείται πενικιλίνη V από του στόματος. Εφαρμόζεται χειρουργική αντιμετώπιση σε περίπτωση αποστήματος ή συριγγίου.
Παραπομπές
Ουρων
Τιβέριος Β΄
Αρχική σταδιοδρομία
Ο Ιουστίνος Β΄ σταμάτησε να κάνει προς τους Αβάρους πληρωμές, που είχαν συμφωνηθεί από τον προκάτοχό του Ιουστινιανό Α΄. Το 569 διόρισε τον Τιβέριο στην θέσιν του magister utriusque militiae με εντολήν να ασχοληθεί με τους Αβάρους και τα αιτήματά τους. Ο Τιβέριος συμφώνησε με τους Αβάρους να εγκατασταθούν σε Ρωμαϊκά εδάφη στα Βαλκάνια με αντάλλαγμα την παραλαβή ομήρω από διάφορους αρχηγούς τους. Ο Ιουστίνος όμως παραβίασε την συμφωνία αυτή, επιμένοντας να πάρει ομήρους από την οικογένεια του ίδιου του Χαν των Αβάρων. Ο όρος αυτός απορρίφθηκε από τους Αβάρους, έτσι ο Τιβέριος κινητοποιήθηκε για πόλεμο. Το 570 ενίκησε ένα στρατό των Αβάρων στην Θράκη και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Ενώ όμως προσπάθησε να δώσει συνέχεια στην νίκη αυτή, στα τέλη του 570 ή στις αρχές του 571, ο Τιβέριος ηττήθηκε σε μια μάχη που ακολούθησε, όπου παρ' ολίγο γλύτωσε τον θάνατο, καθώς ο στρατός του υποχωρούσε από το πεδίο της μάχης. Συμφωνώντας σε μιαν ανακωχή, ο Τιβέριος παρείχε συνοδεία στους Αβάρους απεσταλμένους δια να συζητήσουν τους όρους μιας συνθήκης με τον Ιουστίνο Β΄. Κατά την επιστροφήν τους οι Άβαροι απεσταλμένοι δέχθηκαν επίθεση και ληστεύτηκαν από τοπικούς φυλάρχους, γεγονός που τους εξανάγκασε να απευθύνουν έκκληση προς τον Τιβέριον δια βοήθεια. Αυτός εντόπισε την ομάδα, που είχε διαπράξει την ληστείαν και τους επέστρεψε τα κλοπιμαία.
Το 574 Ιουστίνος Β΄ αρρώστησε ψυχικά, αναγκάζοντας την αυτοκράτειρα Σοφία να στραφεί προς τον Τιβέριον για να διευθύνει την αυτοκρατορία, που πολεμούσε τους Πέρσες στην Ανατολήν και ήταν απασχολημένος με την εσωτερική επιδημία της πανώλης. Για να πάρουν μια ανάπαυλα, ο Τιβέριος και η Σοφία συμφώνησαν μία μονοετή συνθήκη με τους Πέρσες, με αντάλλαγμα 45.000 σόλιδους. Στις 7 Δεκεμβρίου 574 ο Ιουστίνος Β΄, σε μια από τις στιγμές διαύγειάς του, ανακήρυξε τον Τιβέριον Καίσαρα και τον υιοθέτησε ως υιό του. Ο Τιβέριος πρόσθεσε στο όνομά του το όνομα Κωνσταντίνος. Αν και το αξίωμά του ήταν τώρα επίσημο, ήταν ακόμη υπαγόμενος στον Ιουστίνο. Η Σοφία ήταν αποφασισμένη να παραμείνει στην εξουσία και διατήρησε τον Τιβέριο υπό το στενό έλεγχό της μέχρι τον θάνατο του Ιουστίνου το 578.
Ανάδειξη ως Καίσαρα (574-578)
Την επομένη του διορισμού του ως Καίσαρα η πανώλης υποχώρησε, παρέχοντας στον Τιβέριο μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, από όση μπορούσε να επιτύχει ο Ιουστίνος. Ο Τιβέριος ακολούθησε επίσης μια πολύ διαφορετική πολιτική από τον προκάτοχό του και έσπευσε να δαπανήσει τα χρήματα -που ο Ιουστίνος είχε επίπονα αποταμιεύσει- για να προστατεύσει τα σύνορα της Αυτοκρατορίας και να επιβληθεί στο λαό, που είχε στραφεί κατά του Ιουστίνου Β΄. Σύμφωνα με τον Παύλο το Διάκονο (Βενεδικτίνο μοναχό και ιστορικό των Λομβαρδών του 8ου αιώνα) ο Τιβέριος βρήκε δύο θησαυρούς: το θησαυρό του Ναρσή και 100 κεντηνάρια, ήτοι 100.000 κιλά χρυσού ή 7.200.000 σόλιδους κάτω από μια πλάκα. Οι θησαυροί αποδόθηκαν στους φτωχούς, προς κατάπληξη της Σοφίας.
Παράλληλα με πλουσιοπάροχες δωρεές έσπευσε να μειώσει τα κρατικά έσοδα, αφαιρώντας φόρους στον οίνο και στον άρτο, που είχαν επιβληθεί από τον Ιουστινιανό Α´. Συνέχισε την επίσημη απαγόρευση της πώλησης των κυβερνητικών θέσεων, που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Διαπραγματεύτηκε επίσης μια ανακωχή με τους Αβάρους, πληρώνοντάς τους 80.000 σόλιδους το χρόνο, έναντι των οποίων οι Άβαροι συμφώνησαν να υπερασπίζονται τα σύνορα του Δούναβη, επιτρέποντας έτσι στον Τιβέριο να μεταφέρει στρατεύματα στην Ανατολή για μια προγραμματισμένη ανανέωση της σύγκρουσης με τους Πέρσες.
Το 575 ο Τιβέριος άρχισε να μετακινεί τις στρατιές της Θράκης και του Ιλλυρικού στις ανατολικές επαρχίες. Αγοράζοντας χρόνο για να κάνει τις αναγκαίες προετοιμασίες, συμφώνησε σε τριετή ανακωχή με τους Πέρσες, πληρώνοντάς τους 30.000 νομίσματα, αν και η ανακωχή δεν περιελάμβανε ενέργειες στην περιοχή γύρω από την Αρμενία. Ο Τιβέριος χρησιμοποίησε επίσης την περίοδο αυτή για να στείλει ενισχύσεις στην Ιταλία υπό τη διοίκηση του Βαδουάριου, με εντολή να ανακόψει την εισβολή των Λομβαρδών. Έσωσε τη Ρώμη από τους Λομβαρδούς και συνήψε συμμαχία της Αυτοκρατορίας με το Χίλντεμπερτ Β΄ των Φράγκων, για να τους νικήσει. Ατυχώς ο Βαδουάριος ηττήθηκε και σκοτώθηκε το 576, αφήνοντας να χαθούν ακόμη περισσότερα εδάφη της Αυτοκρατορίας στην Ιταλία. Ο Τιβέριος δεν κατάφερε να αντιδράσει, όταν ο Πέρσης Σασσανίδης Αυτοκράτορας Χοσρόης Α΄ έπληξε τις Αρμενικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας το 576, λεηλατώντας τη Μελιτηνή και τη Σεβάστεια. Στρέφοντας την προσοχή του προς ανατολάς έστειλε το στρατηγό του Ιουστινιανό με τις ανατολικές στρατιές να απωθήσει τους Πέρσες στον Ευφράτη. Οι Βυζαντινοί τους απώθησαν βαθειά μέσα στο Περσικό έδαφος, με αποκορύφωμα μια επιδρομή στην Ατροπατηνή (σημερινό ΒΔ Ιράν). Το 577 όμως ο Ιουστινιανός ηττήθηκε στην Περσική Αρμενία και οι Ρωμαίοι αναγκάστηκαν να αποσυρθούν. Αντιδρώντας στην ήττα αυτή ο Τιβέριος αντικατέστησε τον Ιουστινιανό με τον στρατηγό Μαυρίκιο (μέλλοντα Αυτοκράτορα). Κατά τη διάρκεια της ανακωχής που συνήψε με το Χοσρόη, ο Τιβέριος ενίσχυσε αρκετά το στρατό της Ανατολής, όχι μόνο με μετακινήσεις από τις δυτικές στρατιές του, αλλά επίσης με στρατολόγηση βαρβάρων, που οργάνωσε σε μια νέα μονάδα Φοιδεράτων, ανερχόμενη σε περίπου 10.000 στρατιώτες στο τέλος της βασιλείας του.
Όλο το 577 και το 578 ο Τιβέριος απέφυγε όλες τις άλλες εμπλοκές, που θα του αποσπούσαν την προσοχή από την επικείμενη σύγκρουση με τους Πέρσες. Κατεύνασε, με μεγάλη επιτυχία, τόσο τους Δυοφυσίτες όσο και τους Μονοφυσίτες Χριστιανούς, με τη χρήση στρατηγικών διορισμών και την άμβλυνση των διώξεων. Πλήρωσε στους Λομβαρδούς φυλάρχους περίπου 200.000 σόλιδους, σε μια προσπάθεια να τους κρατήσει διαιρεμένους και να εμποδίσει την εκλογή ενός βασιλιά. Όταν οι Σλάβοι εισέβαλαν στο Ιλλυρικό, μετέφερε στρατεύματα Αβάρων για να τους επιτεθούν και να τους υποχρεώσουν να υποχωρήσουν. Στη συνέχεια, όταν ο Χοσρόης εισέβαλε στη Ρωμαϊκή Μεσοποταμία το 578, ο στρατηγός του Μαυρίκιος κατάφερε να εισβάλει στην Αρζανηνή της Αρμενίας και στη Μεσοποταμία λεηλατώντας αρκετές σημαντικές πόλεις και αναγκάζοντας τους Πέρσες να σταματήσουν την προέλασή τους και να υπερασπιστούν τα δικά τους εδάφη. Την περίοδο αυτή απεβίωσε τελικά ο ασθενής Αυτοκράτορας Ιουστίνος Β΄, στις αρχές Οκτωβρίου του 578.
Βασιλεία ως Αύγουστος (578–582)
thumb|250px|right|[[Σόλιδος του Τιβέριου Β΄ Κωνσταντίνου με στολή υπάτου. Επιγρ. CONSTANT AVG PIU FELIX / VICTOR TIBERI AVG CON OB]] Στις 26 Σεπτεμβρίου 578 ο Τιβέριος ανακηρύχθηκε Αύγουστος από τον καταρρέοντα Ιουστίνο Β΄. Χρησιμοποίησε το γεγονός ως ευκαιρία για να χαρίσει 7.200 κιλά χρυσού, πρακτική που συνέχισε κάθε χρόνο τα τέσσερα χρόνια της βασιλείας του.
Η χήρα του Ιουστίνου, η Σοφία προσπάθησε να διατηρήσει την εξουσία και την επιρροή της, ζητώντας να παντρευτεί το νέο αυτοκράτορα Τιβέριο Β΄, αλλά αυτός απέρριψε την πρότασή της, διότι ήταν ήδη νυμφευμένος με την Ινώ. Όταν ο Τιβέριος Β΄ είχε προαχθεί για πρώτη φορά στο αξίωμα του Καίσαρα, η Σοφία είχε απορρίψει το αίτημα να μετακομίσει η Ινώ με τα παιδιά της στο Αυτοκρατορικό ανάκτορο με το σύζυγό της, αναγκάζοντάς τους να διαμένουν σε μια γειτονική κατοικία και απαγορεύοντάς τους την είσοδο στο ανάκτορο. Από τη στιγμή όμως που προήχθη στο αξίωμα του Αυγούστου, ο Τιβέριος μετέφερε την οικογένειά του στο ανάκτορο και μετονόμασε την Ινώ σε Αναστασία, προς πολύ μεγάλη δυσαρέσκεια της Σοφίας. Έτσι η Σοφία επιδίωκε εκδίκηση και έγινε ένα μυστικό σύμφωνο μεταξύ της χήρας αυτοκράτειρας και του στρατηγού Ιουστινιανού, που ο Τιβέριος είχε αντικαταστήσει τον προηγούμενο χρόνο. Συνωμοτούσαν να ανατρέψουν τον Αυτοκράτορα και αν το σχέδιο επιτύγχανε, ο Ιουστινιανός θα γινόταν ο νέος Αυτοκράτορας. Η συνωμοσία όμως απέτυχε και ο Τιβέριος περιόρισε τη Σοφία σε ένα χαμηλό επίδομα, ενώ συγχώρησε τον Ιουστινιανό.
Οι συνεχιζόμενες επιτυχίες κατά των Περσών στην Ανατολή, επέτρεψαν για μια ακόμη φορά στον Τιβέριο να στρέψει το βλέμμα του προς τη Δύση. To 579 επεξέτεινε πάλι τη στρατιωτική του δράση στα κατάλοιπα της Αυτοκρατορίας στην Ιταλία: έστειλε χρήματα και στρατεύματα για να ενισχύσει τη Ραβέννα και για να ανακαταλάβει το λιμάνι της, την Κλάση. Σχημάτισε συμμαχία με έναν από τους Βισηγότθους πρίγκιπες στην Ισπανία, που ετοίμαζε εξέγερση και οι στρατηγοί του νίκησαν τους Βέρβερους στη Βόρεια Αφρική. Επενέβη επίσης στις υποθέσεις των Φράγκων στην πρώην επαρχία της Γαλατίας, που ήταν σε μεγάλο βαθμό απαλλαγμένη από επαφές με την Αυτοκρατορία για σχεδόν έναν αιώνα. Αυτό ίσως να ήταν η βάση του μυθικού αυτοκράτορα Λούκιου Τιβέριου του μύθου του βασιλιά Αρθούρου, που έστειλε απεσταλμένους σε πρώην Ρωμαϊκές επαρχίες μετά από μια μακρά περίοδο χωρίς Αυτοκρατορική παρουσία.
Η αλήθεια ήταν όμως, ότι η Αυτοκρατορία είχε επεκταθεί υπερβολικά. Το 579, με τον Τιβέριο απασχολημένο αλλού, οι Άβαροι αποφάσισαν να επωφεληθούν από την απουσία στρατευμάτων στα Βαλκάνια, πολιορκώντας το Σίρμιο. Την ίδια στιγμή οι Σλάβοι άρχισαν να μεταναστεύουν στη Θράκη, τη Μακεδονία και τη νότιο Ελλάδα και ο Τιβέριος δεν μπορούσε να τους ανακόψει, καθώς οι Πέρσες αρνούντο να συμφωνήσουν για ειρήνη στην Ανατολή, που παρέμενε κύρια προτεραιότητα του Αυτοκράτορα. Ακόμη περισσότερο ο Στρατός της Ανατολής είχε αρχίσει να δυσανασχετεί γιατί ήταν απλήρωτος, σε σημείο που απείλησε να στασιάσει.
Το 580 ο στρατηγός Μαυρίκιος εξαπέλυσε νέα επίθεση με επιδρομές αρκετά πέραν του Τίγρη. Τον επόμενο χρόνο (581) εισέβαλε πάλι στην Περσική Αρμενία και πέτυχε σχεδόν να φτάσει στην Περσική πρωτεύουσα Κτησιφώντα πριν μια Περσική αντεπίθεση στη Βυζαντινή Μεσοποταμία τον αναγκάσει να υποχωρήσει για να ασχοληθεί με την απειλή αυτή. Το 582, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα τέλος του Περσικού πολέμου, ο Τιβέριος υποχρεώθηκε να συμβιβαστεί με τους Αβάρους με τους οποίους συμφώνησε να πληρώσει αποζημίωση και να τους αποδώσει τη ζωτική πόλη του Σιρμίου, που στη συνέχεια οι Αβαροι κατέστρεψαν. Ατυχώς η μετανάστευση των Σλάβων συνεχίστηκε, με τις επιδρομές τους να φτάνουν μέχρι την Αθήνα. Αν και μια νέα Περσική εισβολή αναχαιτίστηκε με μια σημαντική νίκη στην Κωνσταντίνη τον Ιούνιο του 582, στη φάση αυτή ο Τιβέριος ήταν ετοιμοθάνατος, κατά τα φαινόμενα έχοντας φάει κάποια πλημμελώς μαγειρεμένα, ή ενδεχομένως σκόπιμα δηλητηριασμένα από τη Σοφία, τρόφιμα.
Στην κατάσταση αυτή ο Τιβέριος όρισε αρχικά δύο διαδόχους, που καθένας τους παντρεύτηκε μια από τις κόρες του - ο Μαυρίκιος αρραβωνιάστηκε την Κωνσταντίνα, ενώ ο Γερμανός, εξ αίματος συγγενής του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού, παντρεύτηκε τη Χαριτώ. Φαίνεται ότι σχεδίαζε να διαιρέσει την αυτοκρατορία σε δύο μέρη, με το Μαυρίκιο να παίρνει τις ανατολικές επαρχίες και το Γερμανό τις δυτικές. Το σχέδιο αυτό δεν υλοποιήθηκε ποτέ και στις 13 Αυγούστου 582 προήγαγε το Μαυρίκιο στο αξίωμα του Αυγούστου. Ο Τιβέριος πέθανε την επόμενη μέρα, 14 Αυγούστου 582, και τα τελευταία του λόγια ήταν προς το διάδοχό του : "Η κυριαρχία μου ας παραδοθεί σε σένα με αυτό το κορίτσι. Να είσαι ευτυχισμένος στη χρήση της, έχοντας πάντα κατά νου να αγαπάς την ισότητα και τη δικαιοσύνη."
Χαρακτήρας και κληρονομιά
Γεννημένος στο Λατινόφωνο τμήμα της Θράκης, ο Τιβέριος επισημάνθηκε ως ο πρώτος από τους «Ελληνες [Ελληνόφωνους] Καίσαρες» από τον Έντουαρντ Γκίμπον, επικαλούμενο το Χριστιανό Αραβα συγγραφέα του 13ου αιώνα Μπαρ Χεμπράους. Ο Τιβέριος φέρεται να ήταν ψηλός και όμορφος και διέθετε ηγεμονικό παράστημα. Ήταν ευγενικός και ανθρώπινος, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως ηγέτης, με φήμη γεναιοδωρίας. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του σε μεγάλο βαθμό απέφυγε τις διώξεις των Μονοφυσιτών υπηκόων του, αν και οι Αρειανοί υπήκοοί του στη Δύση δεν είχαν την ίδια μεταχείριση. Ξόδεψε επίσης πολλά χρήματα σε οικοδομικά έργα, ιδιαίτερα τη συνεχή επέκταση του Μεγάλου Παλατιού της Κωνσταντινούπολης.
Έλαβε μέτρα εκδημοκρατισμού απέναντι σε αυταρχικά μέτρα του Ιουστίνου. Επανέφερε εξουσίες και προνόμια των Δήμων (Πράσινων και Βένετων) που είχαν αφαιρεθεί μετά τις ταραχές του 532 από τον Ιουστινιανό Α' (Στάση του Νίκα). Έλαβε σημαντικά μέτρα ενίσχυσης του ρωμαϊκού Στρατού. Τη μικρή περίοδο που πρόλαβε να κυβερνήσει ο Τιβέριος Β' έδειξε σημάδια ικανού, ευέλικτου και αποφασισμένου Αυτοκράτορα.
Φίλιππος Α΄ της Σαβοΐας
Ο Φίλιππος Α΄ (Philippe Ier de Savoie, 1207 - 15 Αυγούστου 1285) ήταν κόμης της Σαβοΐας από το 1268 έως το 1285. Πιο πριν ήταν επίσκοπος της Βαλένς (1241-67), κοσμήτωρ (dean) του καθεδρικού του Βιέν (στο Αλμπόν) και αρχιεπίσκοπος της Λυών (1245-67). Ήταν υιός του Θωμά Α΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης.
Τιβέριος Β΄
Χαρακτήρας και κληρονομιά
Σύμφωνα με τον Έντουαρντ Γκίμπον ο Τιβέριος Β΄ ήταν καλός αυτοκράτορας : "Με το άσημο όνομα Τιβέριος, υιοθέτησε τη δημοφιλέστερη ονομασία Κωνσταντίνος και μιμήθηκε τις καλύτερες αρετές των Αντωνίνων. Μετά την εμπειρία της φαυλότητας ή της αφροσύνης πολλών Ρωμαίων πριγκίπων, είναι ευχάριστη, για μια στιγμή, η στάση σε ένα χαρακτήρα που ξεχώριζε για τις αρετές του ανθρωπισμού, της δικαιοσύνης, της εγκράτειας και της καρτερίας, να δούμε έναν ηγεμόνα καταδεκτικό στο παλάτι του, ευσεβή στην εκκλησία, αμερόληπτο στην απονομή της δικαιοσύνης και νικητή, τουλάχιστον δια των στρατηγών του, στον Περσικό πόλεμο. Το λαμπρότερο τρόπαιο της νίκης του συνίστατο σε ένα πλήθος αιχμαλώτων, που ο Τιβέριος φιλοξένησε, εξαγόρασε και έστειλε στην πατρίδα τους με το φιλάνθρωπο πνεύμα ενός Χριστιανού ήρωα. Η αξία ή οι κακοτυχίες των υπηκόων του αποτελούσαν το ισχυρότερο κίνητρο για τις ευεργεσίες του και μετρούσε τη γενναιοδωρία του όχι τόσο από τις προσδοκίες τους όσο από τη δική του αξιοπρέπεια. Αυτό όμως, επικίνδυνο για ένα θεματοφύλακα του δημόσιου πλούτου, ισορροπούνταν από την αρχή της φιλανθρωπίας και της δικαιοσύνης, που τον δίδαξε να απεχθάνεται όσο τίποτα το χρυσό που βγαίνει από τα δάκρυα των ανθρώπων. Για την ανακούφιση τους, κάθε φορά που υπέφεραν από φυσικές ή εχθρικές καταστροφές, έσπευδε να μειώσει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του παρελθόντος ή τις απαιτήσεις των μελλοντικών φόρων. Απέρριπτε αυστηρά τις δουλοπρεπείς προσφορές των υπουργών του, που αποζημιώνονταν με δεκαπλάσια καταπίεση και οι σοφοί και δίκαιοι νόμοι του Τιβέριου προκαλούσαν διαδοχικά τον έπαινο και τη λύπη. Η Κωνσταντινούπολη πίστευε ότι ο αυτοκράτορας είχε ανακαλύψει ένα θησαυρό αλλά ο πραγματικός θησαυρός του συνίστατο στην πρακτική της φιλελεύθερης οικονομίας και την περικοπή όλων των ανωφελών και περιττών δαπανών. Οι Ρωμαίοι της Ανατολής θα ήταν ευτυχείς αν το καλύτερο δώρο των Ουρανών, ένας πατριώτης βασιλιάς, είχε χρισθεί ως αρμόζουσα και διαρκής ευλογία. Αλλά λιγότερο από τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Ιουστίνου ο άξιος διάδοχός του βυθίστηκε σε μια θανατηφόρο ασθένεια, που του άφησε χρόνο αρκετό μόνο για να επαναφέρει το στέμμα, σύμφωνα με τη διάρκεια της θητείας που το κατείχε, στους αξιότερους των συμπολιτών του."
Την άποψη αυτή δεν συμμερίζεται ο Τζων Μπιούρυ που σχολίασε: "Όμως, αν και θα μπορούσε να είχε γίνει ένας πολύ καλός υπουργός πολέμου, ο Τιβέριος δεν έγινε καλός Αυτοκράτορας. Ήταν φυσικό να αντιδράσει με τις πρώτες του ενέργειες, καθώς η διοίκηση του Ιουστίνου ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλής. Αφαίρεσε το φόρο για τον «πολιτικό άρτο» και διέγραψε το ένα τέταρτο των φόρων σε όλη την Αυτοκρατορία. Αν είχε αρκεστεί σε αυτό θα μπορούσε να είναι άξιος επαίνων, αλλά άρχισε ένα σύστημα πιο ασύνετης σπατάλης. Ευαρεστούσε τους στρατιώτες με μεγάλα και συχνά Augustatica και χορηγούσε δωρεές σε μέλη όλων των επαγγελμάτων, εκπαιδευτικών ή νομικών («ένα πολυπληθές επάγγελμα»), γιατρών, αργυροχρυσοχόων, τραπεζιτών. Αυτή η γενναιοδωρία σύντομα άδειασε το θσαυροφυλάκιό του. Το αποτέλεσμα ήταν στο τέλος του πρώτου χρόνου της βασιλείας του να έχει ξοδέψει 7.200 κιλά χρυσού, πέραν από άφθονο ασήμι και μετάξι και πριν πεθάνει αναγκάστηκε να προσφύγει στα αποθεματικά κεφάλαια, που η συνετή οικονομία του Αναστασίου είχε συσσωρεύσει για να χρησιμοποιηθεί για εξαιρετικά επείγουσες ανάγκες. Και, παρά τις ανωτέρω οικονομικές δυσκολίες, έδωσε χρήματα για νέα κτίρια στο παλάτι. Η συνέπεια αυτής της απερισκεψίας ήταν όταν ανέβηκε στο θρόνο ο Μαυρίκιος να βρει το θησαυροφυλάκιο άδειο και το Κράτος χρεοκοπημένο. Υπάρχει πιστεύω σημαντικός λόγος για να κατέβει ο Τιβέριος από το βάθρο του."
Φίλιππος Α΄ της Σαβοΐας
Βιογραφία
Ήταν ο 8ος υιός, έτσι οι οικογένειά του τον προόριζε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1236 ο αδελφός του Γουλιέλμος επίσκοπος του Βαλένς, σύμβουλος του συζύγου της αδελφής τους Ελεονόρας Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, χρησιμοποίησε την επιρροή του και έτσι ο Φίλιππος τοποθετήθηκε σε τρεις ναούς. Δεν κατόρθωσε το 1240 να εκλεγεί επίσκοπος του Βαλένς. Ο αδελφός του Θωμάς Β΄ του Πεδεμοντίου, σύζυγος της Ιωάννας κόμισσας της Φλάνδρας, τον έθεσε καγκελάριο της Φλάνδρας και πρωτοπρεσβύτερο (prévôt) στον Σαιν-Ντονατιέν ντε Μπρυζ. Το 1243 ο Φίλιππος συνόδευσε την αδελφή του Σάντσια με την κόρη της και επισκέφθηκαν την αδελφή τους Ελεονόρα στη Γασκωνία, όπου ο Ερρίκος Γ΄ πολεμούσε. Ο πολιορκημένος βασιλιάς χάρηκε τόσο που χάρισε αφειδώς δώρα στον Φίλιππο. Όταν το 1244 ο πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ έφυγε από τη Ρώμη, ο Φίλιππος έπεισε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αμεδαίο Δ΄ να του επιτρέψει τη διέλευση. Πράγματι ο πάπας προχώρησε διαμέσου της Σαβοΐας με τη συνοδεία του Φιλίππου ως τη Λυών, ο οποίος έμεινε εκεί για την ασφάλεια του ποντίφικα. Το 1245 ο πάπας εξασφάλισε την εκλογή του Φιλίππου ως αρχιεπισκόπου της πόλης.
Στη Λυών συνέχισε την πολιτική της οικογένειας του να κυβερνά μέσω του εμπορίου. Το 1248 διαπραγματεύθηκε με τον Αϊμάρ Γ' του Βαλεντινουά τη μείωση των φόρων που οι έμποροι πλήρωναν για τρόφιμα μετακινούμενοι στα εδάφη του· τα επόμενα έτη χορήγησε Χάρτες Προνομίων (ατέλειας) σε διάφορες πόλεις της επικράτειάς του.
Τιβέριος Β΄
Οικογένεια
Μνηστευμένος όταν ήταν νεαρός αρχικά με την κόρη της Ινώς, ο Τιβέριος νυμφεύτηκε τελικά την Ινώ, όταν ο σύζυγός της και η κόρη της πέθαναν. Αυτή πήρε το όνομα Αναστασία μετά την ανάρρησή του στον θρόνο το 578. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά:
Η σύζυγος και οι δυο κόρες του πέθαναν μετά από τον Τιβέριο Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Κόμητες των Εξκουβιτόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Φίλιππος Α΄ της Σαβοΐας
Βιογραφία
Πριν αποβιώσει το 1285, όρισε τον ανιψιό του Αμεδαίο Ε΄ διάδοχο.
Οικογένεια
Το 1267 νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Άντεχς κόμισσα της Βουργουνδίας, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Συρμικό Μέτωπο
εναλλ.=|μικρογραφία|Η πρώτη γραμμή του Μετώπου ως τμήμα του Ευρωπαϊκού Ανατολικού Μετώπου τον Απρίλιο του 1945. Το Συρμικό Μέτωπο () ήταν μια γραμμή άμυνας του Άξονα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ιδρύθηκε ως μέρος του Ανατολικού Μετώπου στα τέλη Οκτωβρίου 1944 στη Συρμία (σημερινό Σρεμ) και στην ανατολική Σλαβονία, βορειοδυτικά του Βελιγραδίου.
Αφότου οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι και ο Κόκκινος Στρατός απώθησαν τους Γερμανούς από το Βελιγράδι στην Επίθεση του Βελιγραδίου, η υποχωρούσα Βέρμαχτ και οι Κροατικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποίησαν οχυρώσεις για να προστατεύσουν την απόσυρση της γερμανικής Στρατιωτικής Ομάδας Ε από τα Βαλκάνια. Με τη βοήθεια των Σοβιετικών συμμάχων τους, οι Παρτιζάνοι (που τότε αποκαλούνταν Γιουγκοσλαβικός Στρατός), μαζί με βουλγαρικές και ιταλικές δυνάμεις, πολέμησαν μια δύσκολη χειμερινή εκστρατεία και τελικά έσπασαν το μέτωπο στις 12 Απριλίου 1945.
Μετά την κατάρρευση του Συρμικού Μετώπου, η κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία απελευθερώθηκε.
Λειτουργικό υπόβαθρο και σημασία
Μετά την πρόοδο του Σεπτεμβρίου μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας τον Οκτώβριο του 1944, ο Κόκκινος Στρατός, μαζί με τις γιουγκοσλαβικές δυνάμεις, πήρε το Βελιγράδι (κεντρικό κόμβο επικοινωνίας των Βαλκανίων) στην Επίθεση του Βελιγραδίου. Λόγω της δραστηριότητας των Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων της Γιουγκοσλαβικής Συμμαχικής Επιχείρησης Ράτγουικ και της πίεσης του Βουλγαρικού Στρατού, οι Γερμανοί απέτυχαν να το αποτρέψουν, ενώ περίμεναν την αναδιάταξη των στρατευμάτων της Ομάδας Ε από την Ελλάδα. Ο Κόκκινος Στρατός αποφάσισε να εκμεταλλευτεί αυτήν την καθυστέρηση και συνέχισε να προχωρά με το 3ο Ουκρανικό Μέτωπο από το Βελιγράδι στη νοτιοδυτική Ουγγαρία. Σκοπός ήταν να χωρίσει και να προστατεύσει την κύρια επίθεσή τους στην Ουγγαρία από πλάγιες επιθέσεις στην Ομάδα Στρατού Ε από το νότο.
Από τον Σεπτέμβριο του 1944 έως τον Ιανουάριο του 1945, η Ομάδα Ε πέρασε από τη Μακεδονία, το Κοσσυφοπέδιο, το Σαντζάκ και τη Βοσνία, και σύντομα η μοναδική διαθέσιμη διαδρομή διαφυγής τους ήταν σε μια γραμμή μεταξύ του Σεράγεβο και του Σλαβόνσκι Μπροντ. Για το λόγο αυτό, ήταν ζωτικής σημασίας για τους Γερμανούς να υπερασπιστούν τη ζώνη γύρω από το Σλαβόνσκι Μπροντ, το οποίο απειλούνταν από τη σοβιετική-γιουγκοσλαβική πρόοδο μέσω της Συρμίας. Για να αποφευχθεί η αποκοπή της Ομάδας Στρατού Ε, η γερμανική νοτιοανατολική διοίκηση προετοίμασε επτά διαδοχικές οχυρωμένες αμυντικές γραμμές μεταξύ του ποταμού Δούναβη και του Σάβα από τη Ρούμα έως το Βινκόβτσι. Η εκστρατεία του Συρμικού Μετώπου συνίστατο σε γιουγκοσλαβικές προσπάθειες ρήξης αυτών των γραμμών άμυνας.
Επιχειρήσεις
μικρογραφία| Στα χαρακώματα του Συρμικού Μετώπου, Δεκέμβριος 1944. μικρογραφία| Γερμανοί στρατιώτες παραδόθηκαν τον Απρίλιο του 1945. Το Συρμικό Μέτωπο βίωσε μερικές από τις πιο δύσκολες μάχες στη Γιουγκοσλαβία στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Άντεξε σχεδόν έξι μήνες. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος του Κόκκινου Στρατού, που συμμετείχε στην επιχείρηση του Βελιγραδίου, συνέχισε την επίθεσή τους στην Ουγγαρία, ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός, εξοικειωμένος με αντάρτικο στο ορεινό έδαφος των Δειναρικών Άλπεων, παρέμεινε να πολεμήσει την εδραιωμένη πρώτη γραμμή, που διεκδικήθηκε έντονα από τον Άξονα στην Πεδιάδα της Παννονίας. Νεαροί άνδρες από τη Βοϊβοντίνα και την Κεντρική Σερβία, πολλοί από πρόσφατα απελευθερωμένες περιοχές, συντάχθηκαν μαζικά και στάλθηκαν στο μέτωπο. Το επίπεδο της εκπαίδευσης που έλαβαν και των θυμάτων παραμένουν υπό αμφισβήτηση.
Αν και ως επί το πλείστον ακίνητο, το μέτωπο κινήθηκε αρκετές φορές, γενικά προς τα δυτικά, καθώς οι δυνάμεις του Άξονα ωθήθηκαν πίσω. Οι μάχες ξεκίνησαν ανατολικά της Ρούμα και σταθεροποιήθηκαν τον Ιανουάριο του 1945 δυτικά του Σιντ, αφού η πόλη άλλαξε χέρια λόγω αντεπιθέσεων του Άξονα. Στα τέλη Μαρτίου και στις αρχές Απριλίου 1945, οι μονάδες του Γιουγκοσλαβικού Στρατού πραγματοποίησαν μια γενική επίθεση σε όλα τα μέτωπα. Ο Πρώτος Στρατός της Γιουγκοσλαβίας, υπό την ηγεσία του Πέκο Ντάπτσεβιτς, διέσχισε την άμυνα του 34ου Γερμανικού Σώματος στη Συρμία στις 12 Απριλίου, κατέλαβε γρήγορα τις πόλεις Βούκοβαρ, Βινκόβτσι και Ζουπάνια και επέτρεψε περαιτέρω προόδους μέσω της Σλαβονίας προς Σλάβονσκι Μπρόντ και Ζάγκρεμπ τον τελευταίο μήνα του πολέμου.
Η εκστρατεία μπορεί να χωριστεί σε τέσσερις διαφορετικές φάσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1979 ήταν η 24η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου 1979 στην Ιερουσαλήμ, μετά τη νίκη της χώρας στην. Η εκδήλωση διοργανώθηκε στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο. Οι παρουσιαστές ήταν οι Ντανιέλ Πιρ και Γιαρντένα Αράζι. Δεκαεννέα από τις είκοσι χώρες που συμμετείχαν το 1978 συμμετείχαν επίσης, με εξαίρεση την Τουρκία, η οποία αποσύρθηκε αφού οι αραβικές χώρες την πίεσαν να μην συμμετάσχει στο Ισραήλ.
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε το Ισραήλ και μάλιστα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με το τραγούδι "Hallelujah", ερμηνευμένο από τους Γκάλι Ατάρι & Milk and Honey. Η Γιουγκοσλαβία, που έχασε το Διαγωνισμό του 1978, επίσης δεν ήθελε να συμμετάσχει ούτε να μεταδώσει το σόου του 1979 για πολιτικούς λόγους. Εκτός από τη ζωντανή μετάδοση στις 19 διαγωνιστικές χώρες, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε στη Ρουμανία, το Χονγκ Κονγκ και την Ισλανδία.
Ήταν η τελευταία φορά που ο διαγωνισμός διεξήχθη μήνα Μάρτιο.
Τοποθεσία
200px|thumb|left|Το Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο της Ιερουσαλήμ όπου διεξήχθη ο διαγωνισμός του 1979. Η Ιερουσαλήμ αποτελεί μία από τις αρχαιότερες πόλεις στον κόσμο που κατοικούνται συνεχώς. Βρίσκεται σε ένα υψίπεδο στα όρη της Ιουδαίας, ανάμεσα στη Μεσόγειο και τη Νεκρά Θάλασσα. Η παλαιότερη ονομασία της ήταν "Ιεροσόλυμα", που σημαίνει "Πόλη της Ειρήνης", στη διάρκεια της πρώιμης Χαναανιτικής Περιόδου (γύρω στο 2400 π.Χ.). Θεωρείται η ιερή πόλη τριών θρησκειών: του ιουδαϊσμού, του χριστιανισμού και του ισλαμισμού.
Μορφή
Η ιδέα της σκηνής που σχεδιάστηκε από τον Ντοβ Μπεν Ντάβιντ, ήταν ότι μέσα στη σκηνή υπήρχε ένα κινούμενο σύμβολο που βασιζόταν στο λογότυπο της Αρχής Μεταδόσεων Ισραήλ (που κατασκευάστηκε σαν λαμπτήρας με 3 ομόκεντρους δακτυλίους), χρησιμοποιώντας ένα μικρό προβαλλόμενο μοντέλο.
Κάθε χώρα είχε μία κριτική επιτροπή, τα μέλη της οποίας έδιναν 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 ή 1 βαθμό για τα 10 πρώτα τραγούδια. Αυτή ήταν και η τελευταία χρονιά που οι πόντοι ανακοινώθηκαν με τη σειρά εμφάνισης και όχι με την αύξουσα σειρά προτίμησης.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν πολύ οριακό. Στα πρώτα στάδια της βαθμολογίας, το Ισραήλ απέκτησε προβάδισμα, όμως τελικά η Ισπανία προηγήθηκε και εκείνη. Στο τέλος της βαθμολογίας από την κριτική επιτροπή της προτελευταίας χώρας, το Ισραήλ ήταν πίσω κατά έναν πόντο από την Ισπανία. Έμενε μόνο η Ισπανία να ανακοινώσει τη βαθμολογία της. Οι Ισπανοί έδωσαν 10 βαθμούς στο Ισραήλ, προκαλώντας τις επευφημίες του κοινού.
Συμμετέχουσες χώρες
Σε κάποιο σημείο πριν τον διαγωνισμό η Τουρκία σκόπευε να συμμετάσχει και θα εμφανιζόταν στη σκηνή 11η στη σειρά (μετά το Ισραήλ και πριν τη Γαλλία), με το τραγούδι "Seviyorum" (Αγαπώ) ερμηνευμένο από τη Μαρία Ρίτα Επίκ και τους 21. Peron. Ωστόσο η Τουρκία αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τον διαγωνισμό, έπειτα από πιέσεις αραβικών χωρών, οι οποίες ήταν αντίθετες στη συμμετοχή μιας κυρίως μουσουλμανικής χώρας σε έναν διαγωνισμό που διοργάνωνε το Ισραήλ. Ωστόσο, έλαβε μέρος στον διαγωνισμό του 1999, που έγινε στην Ιερουσαλήμ 20 χρόνια μετά.
Καλλιτέχνες που επανήλθαν
Στον διαγωνισμό επέστρεψαν 4 καλλιτέχνες που είχαν πάρει μέρος και σε προηγούμενους διαγωνισμούς της ίδιας δεκαετίας. Η εκπρόσωπος της Γαλλίας, Αν Μαρί Νταβίντ, είχε κερδίσει τον διαγωνισμό του 1973 με το Λουξεμβούργο. Η Ολλανδή Xandra είχε συμμετάσχει με τη χώρα της το 1972 και το 1976. Η Νορβηγίδα Ανίτα Σκόργκαν εκπροσώπησε τη χώρα της και το 1977 και τέλος, η συμμετοχή της Ελβετίας με το συγκρότημα Peter, Sue and Marc είχε επαναληφθεί το 1971 και το 1976 (το ίδιο συγκρότημα εκπροσώπησε την Ελβετία και τις χρονιές αυτές).
Διευθυντές ορχηστρών
Για την ερμηνεία των τραγουδιών από την κάθε χώρα, η ορχήστρα διευθύνθηκε από τους εξής:
Αποτελέσματα
Οι παρακάτω πίνακες αντικατοπτρίζουν τις επιβεβαιωμένες, επαληθευμένες βαθμολογίες, οι οποίες προσαρμόστηκαν μετά τη ζωντανή μετάδοση. Κατά την ανακοίνωση της ψηφοφορίας, λόγω παρεξήγησης από την παρουσιάστρια Γιαρντένα Αράζι, η Ισπανία φάνηκε να απονέμει 10 πόντους τόσο στην Πορτογαλία όσο και στο Ισραήλ και αυτά τα αποτελέσματα προστέθηκαν στον πίνακα αποτελεσμάτων. Μετά το πρόγραμμα, η επαλήθευση επιβεβαίωσε ότι η Πορτογαλία έπρεπε να λάβει μόνο έξι πόντους, αφήνοντας το συνολικό σκορ της Πορτογαλίας μειωμένο κατά τέσσερις πόντους σε 64.
12 βαθμοί
Παρακάτω είναι μια σύνοψη των 12 βαθμών που δόθηκαν κατά τη διάρκεια του τελικού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Περικλής Πετράκης
Ο Περικλής Πετράκης (1832 - 1892) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1832. Προερχόταν από γνωστή οικογένεια ιατρών και ιερέων από τη Δημητσάνα. Πατέρας του ήταν ο Ανάργυρος Πετράκης, πρώτος δήμαρχος Αθηναίων. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθησε την πολιτική σταδιοδρομία ως βουλευτής Αττικής από το 1865 και μετά. Έγινε υπουργός «δικαιοσύνης» στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Νοεμβρίου 1865, και «Ναυτικών» στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1870 ενώ κατείχε για μικρό χρονικό διάστημα και το «Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαιδεύσεως» στην ίδια κυβέρνηση. Εξελέγη βουλευτής για τελευταία φορά το 1895. Απεβίωσε στην γενέτειρα του το 1892.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Π Π
Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν
Ζωή, ιδεολογία και πολιτική παρακαταθήκη
Γόνος πολυμελούς αριστοκρατικής οικογένειας. Σε ηλικία 17 ετών στρατεύθηκε και πολέμησε στον πόλεμο της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας ως έφεδρος αξιωματικός. Από τη νεότητά του ακόμα χαρακτηριζόταν από το πάθος του για διάκριση. Λέγεται μάλιστα πως ο προσωπικός του υπηρέτης είχε εντολή να τον ξυπνάει κάθε πρωί με τη φράση: Θυμηθείτε, κύριε Κόμη, πως έχετε σπουδαία πράγματα να κάνετε.
Στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και την περίοδο της Τρομοκρατίας που ακολούθησε, η οικογένειά του καταδιώχθηκε και καταστράφηκε οικονομικά. Ο ξεπεσμένος πλέον κόμης συνελήφθη και φυλακίστηκε στο κάστρο Λουξεμβούργο. Παρόλα αυτά κατάφερε στη συνέχεια να κάνει αξιόλογη περιουσία εμπλεκόμενος στην αγορά και πώληση ακινήτων, την οποία όμως κατασπατάλησε λίγα χρόνια αργότερα. Αυτό τον οδήγησε να περάσει το μεγαλύτερο τμήμα της ζωής του δανειζόμενος από φίλους του, τους οποίους σπάνια εξοφλούσε. Οι φίλοι του, ανάμεσά τους τραπεζίτες και επιστήμονες, πίστευαν με τρόπο φανατικό στην ιδιοφυΐα του και τον συνέδραμαν στις αναρίθμητες δυσκολίες του.
Ο ίδιος ήταν καλός χριστιανός, θεωρούσε όμως τους εκπροσώπους και τη γενικότερη πρακτική της θρησκείας, κατώτερη των επιστημών. Είχε τεράστια πίστη στις δυνατότητες της επιστήμης και συνεχώς συμβούλευε τους φίλους του, που κατείχαν εξέχουσες θέσεις, να έχουν κοντά τους επιστήμονες ως συμβούλους. Έλεγε χαρακτηριστικά πως αυτοί θα κυβερνούσαν κάποτε τον κόσμο, γεγονός που εν μέρει ισχύει σήμερα με τις στρατιές συμβούλων των πολιτικών ανδρών.
Ο Σαιν-Σιμόν ήταν άνθρωπος που δεν πίστευε στην ισότητα, αλλά στην ικανότητα. Καταδίκαζε κάθε μορφή ιδιοκτησίας που προερχόταν από προνόμια πάσης φύσεως, όπως και τους κληρονομικούς τίτλους ευγενείας. Κατέκρινε με την ίδια σφοδρότητα τους φεουδάρχες και τους αστούς. Τους μεν φεουδάρχες γιατί ευαγγελίζονταν την υπεροχή των νόμων και την πίστη σε αυτούς, τους οποίους όμως έφτιαχναν οι ίδιοι στα μέτρα τους, ενώ τους δεύτερους γιατί δεν καταλάβαιναν τίποτα από νόμους, αναγορεύοντας σε θεό τους το χρήμα και έχοντας μια νεοπλουτίστικη νοοτροπία, χωρίς ούτε καν τη στοιχειώδη ηθική της παλαιάς Ευγένειας. Η ζεύξη αυτή πολιτικής και οικονομίας αποτέλεσε ακόμη ένα βήμα προς τη μεριά της επιστήμης  της κοινωνιολογίας όσο και του σοσιαλισμού.
Πίστευε πως η εκβιομηχάνιση, που τότε αναπτυσσόταν, θα έλυνε κάποτε όλα τα κοινωνικά προβλήματα, με την αφθονία και αύξηση των παραγόμενων αγαθών μέσω των νέων τεχνολογιών και την αύξηση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων εξαιτίας της αυξημένης παραγωγής. Έβλεπε την κοινωνία σαν ένα τεραστίων διαστάσεων εργοστάσιο, πιστεύοντας στην οικονομική διαχείριση, τη διοίκηση δηλαδή των πραγμάτων και όχι στην αυταρχικότητα και την αφόρητη πίεση στους ανθρώπους, τη διοίκηση δηλαδή των εργαζομένων.
Σαινσιμονισμός
Όλες αυτές οι απόψεις αποτέλεσαν το σαινσιμονισμό, την πρώτη μορφή θεωρητικά επεξεργασμένου σοσιαλισμού, θεωρία που σύντομα θα αποτελέσει Σχολή με χιλιάδες οπαδούς κυρίως στη Γαλλία αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Η Σχολή αυτή θα εφεύρει τους όρους εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι και εργαζόμενοι και αργόσχολοι, όροι που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούνται. Οι σαινσιμονιστές γνώριζαν πολύ καλά ότι η κοινωνία είναι ταξικά διαρθρωμένη, πίστευαν όμως στη συνεργασία επί τη βάσει ενός άτυπου κοινωνικού συμβολαίου και όχι στην πάλη των τάξεων, κάτι σαν σύγχρονοι σοσιαλδημοκράτες.
Χαρακτηριστικά, ο ίδιος και οι οπαδοί του, απεύθυναν σε κάθε δράση τους πρόσκληση για τη συγκέντρωση των οργάνων της εργασίας, της γης και του κεφαλαίου, σε ένα κοινωνικό ταμείο, με την κατάργηση του κληρονομημένου πλούτου. Στόχος του Σαιν-Σιμόν ήταν η δημιουργία μιας τεράστιας ένωσης εργατών, οι οποίοι θα οργανώνονταν άνωθεν. Στους εργάτες αυτούς θα ανετίθεντο εργασίες συμφώνως προς την κλίση τους και θα αμείβονταν ανάλογα με την παραγωγή της δουλειά τους. Η διδασκαλία του ενείχε το όραμα μιας αιώνιας εποχής αφθονίας για όλη την ανθρωπότητα που θα επιτυγχανόταν μέσω της αφοσίωσης στην προπαγάνδα αυτού του τρόπου ζωής.
Το 1825 ο διορατικός αυτός πολιτικός φιλόσοφος πεθαίνει. Το 1831, το κίνημα των σαινσιμονιστών διασπάστηκε με τους συντηρητικούς να παραμένουν πιστοί στις ιδέες του Σαιν-Σιμόν και τους προοδευτικούς να αρχίζουν να συζητούν πάνω στο δύσκολο πρόβλημα της μορφής που έπρεπε να πάρει η κοινωνία του μέλλοντος.
Επιδράσεις
Θιασώτης της ιδεολογίας του Σαιν-Σιμόν ήταν και ο Πιερ-Ανρί Λερού (1797-1871), μορφή σπουδαία και δημιουργός του όρου σοσιαλισμός, όντας ο πρώτος σαινσιμονιστής που κατανόησε ότι αν η συζήτηση περιοριζόταν στους κύκλους των διανοουμένων, δεν επρόκειτο να υπάρξει απτό κοινωνικό αποτέλεσμα, μιας και τα κοινωνικά ζητήματα είναι πρωτίστως λαϊκά ζητήματα. Ο Λερού, με την έκδοση της ιστορικής εφημερίδας Σφαίρα, πρόμαχο των ουτοπικών σοσιαλιστικών ιδεών και του πνεύματος των διδαχών του Σαιν-Σιμόν, επηρέασε σημαντικά το λαό όπως και προσωπικότητες σαν τη Γεωργία Σάνδη, τον Λαμαρτίνο, τον Σαιν-Μπεβ και τον Βίκτωρα Ουγκώ, εθνικό ποιητή των Γάλλων. Ο τελευταίος, με το αριστούργημα του, το πεζογράφημα Οι Άθλιοι (τη Βίβλο, όπως χαρακτηρίστηκε, του σοσιαλισμού), θα εκλαϊκεύσει ουσιαστικά τις σοσιαλιστικές ιδέες, ενσταλάζοντας στις καρδιές χιλιάδων νέων την αγάπη για τα αριστερά ιδεώδη.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Ουτοπιστές
Άντονι Ήντεν
Ο Σερ Ρόμπερτ Άντονι Ήντεν, 1ος Κόμης του Άβον (αγγλικά: Sir Robert Anthony Eden, 1st Earl of Avon, 12 Ιουνίου 1897 - 14 Ιανουαρίου 1977) ήταν Βρετανός πολιτικός και διπλωμάτης, που υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, από το 1955 έως το 1957.
Ήταν μέλος της Βουλής των Λόρδων, από το 1961 έως το 1977. Υπηρέτησε ως βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια Γουόρικ εντ Λίμινγκτον, από το 1923 έως το 1957.
Βιογραφία
right|thumb|250px|Άντονι Ήντεν. [[Οττάβα, 29 Ιουνίου 1954]] Ο Α. Ήντεν γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1897 στην Κομητεία του Ντάρχαμ (County Durham), γόνος μιας πολύ συντηρητικής οικογένειας γαιοκτημόνων. Πατέρας του ήταν ο Σερ Γουίλιαμ Ήντεν, ο οποίος έφερε τον τίτλο του βαρονέτου (baronet) και μητέρα του η Σίμπιλ Φράνσις Γκρέι (Sybil Frances Grey), μέλος της πολύ γνωστής οικογένειας των Γκρέι της Νορθουμβρίας (Northumberland). Η οικογένεια είχε δύο ακόμη γιους, τον μεγαλύτερο Τίμοθι και τον μικρότερο, Νίκολας, που σκοτώθηκε όταν το βρετανικό θωρηκτό Indefatigable ανατινάχθηκε και βυθίστηκε κατά τη Ναυμαχία της Γιουτλάνδης το 1916.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο 21ο Σύνταγμα του Σώματος των Βασιλικών Τυφεκιοφόρων, στη Γαλλία και έφθασε το βαθμό του λοχαγού. Τιμήθηκε με το παράσημο του Στρατιωτικού Σταυρού (Military Cross) και σε ηλικία 21 ετών, έγινε ο νεότερος υπασπιστής ταξιαρχίας (brigade-major) του Βρετανικού Στρατού.
Ο Ήντεν φοίτησε αρχικά στο Κολλέγιο Ήτον και, μετά τον Πόλεμο, στο Κράιστς Τσέρτς της Οξφόρδης, όπου σπούδασε ανατολικές γλώσσες λαμβάνοντας σχετικό δίπλωμα. Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά, Γερμανικά και Περσικά, καθώς επίσης και πολύ καλά Ρωσικά και Αραβικά. Στις γενικές εκλογές του 1923 εκλέχτηκε βουλευτής της περιοχής Βάρβικ και εξ αυτού μέλος του Κοινοβουλίου με το Συντηρητικό Κόμμα. Το ίδιο έτος νυμφεύτηκε την Μπέατρις Μπέκετ (Beatrice Beckett), με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά (το ένα δεν επέζησε του τοκετού). Ο γάμος του δεν υπήρξε επιτυχημένος και αργότερα διαλύθηκε, υπό το βάρος του ενός γιου που χάθηκε σε πολεμικό πεδίο.
Στην Συντηρητική Κυβέρνηση της περιόδου 1924-1929 ο Ήντεν έγινε αρχικά Πρώτος Κοινοβουλευτικός Γραμματέας του υπουργού Εσωτερικών Σερ Ουίλιαμ Τζόινσον Χικς (Sir William Joynson Hicks) και στη συνέχεια (1926) απλά άλλαξε Υπουργείο, περνώντας στο Εξωτερικών του Σερ Όστιν Τσάμπερλεν (Sir Austen Chamberlain). Το 1931 ανέλαβε Υφυπουργός Εξωτερικών στην Εθνική Κυβέρνηση του Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ (Ramsay MacDonald). Το 1935 ανέλαβε Λόρδος Σφραγιδοφύλακας (Lord Privy Seal) και Υπουργός για την Κοινωνία των Εθνών στην Κυβέρνηση του Στάνλεϊ Μπάλντουϊν (Stanley Baldwin). Όπως οι περισσότεροι της γενιάς του, που είχαν ζήσει τον Πρώτο Πόλεμο, ο Ήντεν ήταν σφόδρα αντίθετος με οποιαδήποτε κατάσταση που εγκυμονούσε πόλεμο και εργαζόταν, από τη θέση του, προς την εξασφάλιση της ειρήνης στην Ευρώπη. Αποδείχθηκε ικανός διαπραγματευτής και διπλωμάτης.
Πριν και κατά τον Β' Π.Π.
Με την έναρξη του Πολέμου, ο Ήντεν κατατάχθηκε επί πολύ σύντομο διάστημα στο Βρετανικό Στρατό με το βαθμό του Ταγματάρχη. Ο Τσάμπερλεν τον επανέφερε στο Υπουργικό Συμβούλιο ως Υπουργό Αποικιών, αλλά αυτή η θέση τού στέρησε τη συμμετοχή στην Πολεμική Κυβέρνηση. Έτσι, δεν είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει την Πρωθυπουργία, όταν ο Τσάμπερλεν παραιτήθηκε ύστερα από την εισβολή και κατάληψη της Γαλλίας τον Μάιο του 1940. Την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Μολονότι η σχέση του με τον Τσώρτσιλ ήταν αρκετά περίεργη, καθώς και ο Ήντεν απέβλεπε στην πρωθυπουργία, ο Τσώρτσιλ τον επανέφερε στη θέση του Υπουργού Πολέμου όταν συγκρότησε την πολεμική του Κυβέρνηση το 1940, παραμένοντας σε αυτή μέχρι το 1945, οπότε ο Τσώρτσιλ έχασε την πρωθυπουργία. Ωστόσο ποτέ δεν σταμάτησε να εποφθαλμιά τη θέση του Πρωθυπουργού, καθώς αναγνωριζόταν ως ο διάδοχός του. Με τη δεύτερη πρωθυπουργία του Τσώρτσιλ (1951 - 1955) επανήλθε ως Υπουργός Εξωτερικών και, το 1955, τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία. Η υγεία του, όμως, ήταν ήδη κλονισμένη.
Η θητεία του σημαδεύτηκε από ένα σοβαρό πολιτικό σφάλμα: Άρχισε μυστικές διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία και το Ισραήλ για τη χρήση στρατιωτικής βίας εναντίον της κυβέρνησης της Αιγύπτου του Στρατηγού Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, όταν, το 1956, εθνικοποιήθηκε η διώρυγα του Σουέζ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δε μπόρεσε να υποστηρίξει το βρετανικό εγχείρημα και η Βρετανία αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει, αποσύροντας τις δυνάμεις της. Αυτό υπήρξε πολύ ταπεινωτικό για το βρετανικό γόητρο, καθώς αποτέλεσε έμμεση αλλά σαφή ένδειξη ότι η Βρετανία δεν αποτελούσε πλέον παγκόσμια δύναμη ικανή να ρυθμίζει καταστάσεις στον πλανήτη. Ο Ήντεν αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Ιανουάριο του 1957, με καταρρακωμένη τη φήμη του: Το 2004 139 ακαδημαϊκοί των πολιτικών επιστημών τον ψήφισαν ως τον χειρότερο πρωθυπουργό του 20ού αιώνα. Η μεγαλύτερη αποτυχία του ως πρωθυπουργού σημειώθηκε στον τομέα επί του οποίου είχε εντρυφήσει επί μακρά περίοδο ετών, αυτόν της εξωτερικής πολιτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Ηγέτες του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Πολιτικοί του Συντηρητικού Κόμματος (Ηνωμένο Βασίλειο) Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί
Αλί Μπαντζό Γκαματιέ
Πολιτική καριέρα
Στην πρώτη κυβέρνηση του πρωθυπουργού Χαμά Αμαντού, η οποία διορίστηκε στις 5 Ιανουαρίου 2000, ο Γκαματιέ συμπεριλήφθηκε και του δόθηκε το χαρτοφυλάκιο των οικονομικών. Ως υπουργός ο Γκαματιέ υποστήριξε διεθνώς την συνολική διαγραφή του χρέους στο εξωτερικό τόσο για το Νίγηρα όσο και για άλλες υπερχρεωμένες χώρες. Έλαβε μέρος σε συνομιλίες με το ΔΝΤ για το θέμα των χρεών. Κατά τη διάρκεια της υπουργικής του θητείας, προώθησε μειώσεις των δημοσίων δαπανών λόγω της οικονομικής κρίσης του 2002.
Τον Ιούλιο του 2003 συνελήφθη ο δημοσιογράφος της Le Républicain Μαμάν Αμπού έπειτα από άρθρο που κατηγορούσε τον Γκαματιέ και τον Χαμά ότι χρησιμοποίησαν πόρους από τα ταμεία του κράτους για κυβερνητικά συμβόλαια. Ο υπουργός οικονομικών έτυχε κριτικής και από την αντιπολίτευση για την ψήφιση νομοσχεδίου που επέβαλε βαρύτατους φόρους στους εκδότες εφημερίδων, σε βαθμό που απειλούνταν με χρεωκοπία οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης. Τον Οκτώβριο του 2003 ο Γκαματιέ αποχώρησε από το υπουργείο οικονομικών και την περίοδο εκείνη, ως στενός συνεργάτης του Χαμά Αμαντού, θεωρούνταν αντίπαλος του Μαμαντού Ταντζά. Foreign analysis concluded that because of his relationship with the Prime Minister, Gamatié's removal "...may have involved political considerations".
Τον Οκτώβριο του 2003 ο Γκαματιέ διορίστηκε υποδιοικητής της Κεντρικής Τραπέζης των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (BCEAO) και το 2006 ήταν μεταξύ των 4 υποψηφίων για τη διαδοχή του διοικητή του ιδρύματος, Σαρλ Κονάν-Μπανί.
Το 2007 έγινε γνωστό από τον τοπικό Τύπο ότι ο Μαχαμαντού Ισουφού είχε προτείνει τον Γκαματιέ για την πρωθυπουργία για να ηγηθεί κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Το 2008 έγιναν οι δίκες του Αμαντού Χαμά για διαφθορά και στη διάρκειά τους κατέθεσε ο Γκαματιέ ότι το ποσό των 100 εκατομμυρίων φράγκων CFA, τα οποία κατηγορήθηκε ο Αμαντού ότι είχε υπεξαιρέσει από το δημόσιο ταμείο, αφαιρέθηκε χωρίς να γνωρίζει ο υπουργός οικονομικών.