cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Τα πρώτα χρόνια
Η νεαρή Ελένα, αρκετά νωρίς, στα επτά της κιόλας, ξεκίνησε να διδάσκεται ξένες γλώσσες, κλασικές και μη: Λατινικά, Αρχαία Ελληνικά, και παράλληλα γραμματική και μουσική, από τον πάστορα της οικογένειας, Πανιερώτατο Τζιαμπατίστα Φαμπρίς. Επιπροσθέτως κι όταν μιλούσε επαρκώς τις δύο αυτές γλώσσες ξεκινά Εβραϊκά, Ισπανικά, Γαλλικά, Αραβικά και Χαλδαϊκά. Έδειξε ικανότητα λογικής και συλλογιστικής κι ήτανε σπουδάστρια των επιστημών με ίδιες υψηλές επιδόσεις, όπως και στην εκμάθηση γλωσσών. Σπούδασε μαθηματικά κι αστρονομία, καθώς και φιλοσοφία και θεολογία. Τα δυο τελευταία ήτανε κι οι μεγάλες της αγάπες κι είχε κι άλλους διδασκάλους: Τζον Βάλιερ Δρ Μπαρτολόττι, Αλεξάντερ Άντερσον και Λουίτζι Αμπρόζιο Γραντενίγκο, που αλληλοκάλυπταν τα κενά και στα λοιπά μαθήματα.
Κινηματογράφος του Ουζμπεκιστάν
Υπάρχουν πολλά κινηματογραφικά στούντιο στο Ουζμπεκιστάν. Το Uzbekfilm, που ιδρύθηκε το 1925, είναι το μεγαλύτερο και παλαιότερο στούντιο ταινιών στο Ουζμπεκιστάν. Πολύ λίγες ταινίες από το Ουζμπεκιστάν που δημιουργήθηκαν μετά την ανεξαρτησία του Ουζμπεκιστάν έχουν επιτύχει σε διεθνή κυκλοφορία. Σύμφωνα με τους κριτικούς των ταινιών, οι περισσότερες από τις σύγχρονες ταινίες του Ουζμπεκιστάν είναι φθηνές ταινίες χαμηλής ποιότητας. Επί του παρόντος υπάρχουν δεκάδες κινηματογραφικές παραγωγές του Ουζμπεκιστάν που κατά μέσο όρο κάνουν 50 ταινίες το χρόνο. Οι κριτικοί του κινηματογράφου δηλώνουν ότι ενώ η ποσότητα των ουζμπεκικών ταινιών αυξάνεται, δεν μπορεί κανείς να πει το ίδιο για την ποιότητα αυτών των ταινιών. Κάποιοι χαρακτήρισαν αυτή την τάση ως «Μπολυγουντοποίηση» του Ουζμπεκικού κινηματογράφου.
Ψυχή
Φιλοσοφικές απόψεις
Η ελληνική λέξη «ψυχή» ακολούθησε δύο βασικές πορείες. Η πρώτη σχετίζεται με τη χρήση της στον καθημερινό λόγο, όπου δηλώνει την «πνοή», τη «φυσική ζωή», το «θάρρος» ή το «ήθος», και η δεύτερη αφορά τις ειδικές χρήσεις της στις θρησκευτικές δοξασίες και τις διάφορες φιλοσοφικές σχολές ως μια αόρατη—και για μερικούς άυλη ή και αθάνατη—ουσία που δίνει ζωή στο σώμα, το ελέγχει και για πολλούς επιζεί μετά τον θάνατο του σώματος, μεταβαίνοντας σε έναν τόπο δυστυχίας ή μακαριότητας ή, για άλλους, σε κάποιο διαφορετικό σώμα. Μολονότι πρέπει να διαχωριστούν αυτές οι δύο πορείες, καθώς και οι ειδικές σημασίες της λέξης όταν χρησιμοποιείται ως τεχνικός όρος από τους εκάστοτε φιλοσόφους, η κατωτέρω συνοπτική αναδρομή παρουσιάζει ορισμένα στοιχεία της αλληλεπίδρασης αυτών των δύο πορειών, που συνέβαλαν στην εξέλιξη του σημασιολογικού περιεχομένου της.
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Οι Σπουδές της
μικρογραφία|349x349εσ Στα 19 της ήδη, ήταν η πιο γραμματιζούμενη και καλλιεργημένη γυναίκα στη Βενετία. Ο πατέρας της, βλέποντας πως της αρέσουν τα γράμματα, την ενθάρρυνε ζωηρά κι όταν εκείνη έγινε 25 ετών (1672) την έστειλε στο διακεκριμένο πανεπιστήμιο της εποχής, στην Πάντοβα, για να συνεχίσει τις σπουδές της.
Κινηματογράφος του Ουζμπεκιστάν
Κατάλογος ταινιών του Ουζμπεκιστάν
Οι παρακάτω είναι οι πιο αναγνωρισμένες ταινίες του Ουζμπεκιστάν:
Ψυχή
Προσωκρατικοί
Τον 5ο αι. στον καθημερινό λόγο η ψυχή επιπλέον σημαίνει την έδρα των σωματικών επιθυμιών, των συναισθημάτων και της νόησης. Παράλληλα αρκετοί, μεταξύ των οποίων ο Θουκυδίδης και ο Ιπποκράτης, χρησιμοποιούν τον εν λόγω όρο ή παράγωγά του για να δηλώσουν το θάρρος ή, γενικότερα, το ήθος του ανθρώπου. Ειδικά η τελευταία σημασιολογική προέκταση της «ψυχής» στον καθημερινό λόγο, που περιλαμβάνει και το έλλογο μέρος του ανθρώπου, εικάζεται ότι οφείλεται στην ορολογία των Πυθαγορείων.
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Οι Σπουδές της
Υπέβαλλε εργασία για να πάρει το διδακτορικό της. Συνάντησε δυσκολίες κι ισχυρή αντίσταση, όταν υπέβαλλε την εργασία, καθώς οι αξιωματούχοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αρνήθηκαν να δώσουν διδακτορικό σε μια γυναίκα. Η Έλενα την κατέθεσε ξανά με την επιμονή του πατέρα της, αφού την υποστήριξε με ολόκληρες παραγράφους από τα κείμενα του Αριστοτέλη, κι αυτή τη φορά, η Εκκλησία υποχώρησε και της έδωσε το διδακτορικό για τη φιλοσοφία. Ήταν η πρώτη γυναίκα παγκόσμια που απέκτησε διδακτορικό.
Κινηματογράφος του Ουζμπεκιστάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Ουζμπεκιστάν Ουζμπεκισταν
Ψυχή
Προσωκρατικοί
Οι Ορφικοί και οι Πυθαγόρειοι, πιθανώς επηρεασμένοι από ανατολικές θρησκευτικές δοξασίες, πιστεύουν ότι η ψυχή είναι θεϊκή στη φύση της, ότι έχει φυλακιστεί στο σώμα και ότι μετενσαρκώνεται. Οι Ορφικοί υποστηρίζουν ότι η οριστική απελευθέρωση της ψυχής από τους κύκλους των μετενσαρκώσεων και η μόνιμη διαμονή της στα Ηλύσια Πεδία επιτυγχάνεται με τρεις ενάρετες ζωές. Αντιθέτως, οι ψυχές των αδίκων υφίστανται τιμωρίες και επιπλέον ενσαρκώσεις. Οι Πυθαγόρειοι διδάσκουν ότι η ηθική ζωή οδηγεί σε ανώτερες μετενσαρκώσεις, μέχρι να επιτευχθεί η ένωση με το θείον. Η αποχή των Ορφικών και των Πυθαγορείων από κρέας έχει ερμηνευτεί ως εκδήλωση σεβασμού προς τις μετενσαρκωμένες ψυχές.
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Οι Σπουδές της
Η ιστορική αυτή διδακτορική εργασία για τη φιλοσοφία ήταν να παρουσιαστεί στο Σαλόνι του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, αλλά, λόγω έλλειψης χώρου, μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό της Αγίας Παρθένου στην Πάντοβα. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του διδακτορικού της, η Κορνάρο Πισκόπια εντυπωσίασε τους εξεταστές της με τις λαμπρές απαντήσεις της τόσο, που έκριναν πως η τεράστια γνώση της είχε υπερκαλύψει το μάθημα της Φιλοσοφίας.
Ψυχή
Προσωκρατικοί
Ο Παρμενίδης, που θεωρείται μαθητής των Πυθαγορείων Αμινίου και Διοχαίτου και ιδρυτής της Ελεατικής Σχολής, θεωρούσε ότι οι ψυχές προέρχονται από τον ουρανό.
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Οι Σπουδές της
Στις 25 Ιουνίου 1678, η Κορνάρο Πισκόπια έλαβε το πτυχίο της στη Φιλοσοφία σε ηλικία 32 ετών. Επίσης έλαβε το δαχτυλίδι του Δόκτορος, την κάπα από ερμίνα του διδάκτορος της Φιλοσοφίας και το δάφνινο στέμμα των Ποιητών.
Ατμοσφαιρική ενέργεια
Οι μεγαλύτερες διαταράξεις κατ΄ όγκο και κατ΄ έκταση που μπορεί να συμβούν στον πλανήτη Γη είναι αυτές που συμβαίνουν στη μάζα της ατμόσφαιράς του, και που ποικίλλουν από μερικά εκατοστά μέχρι χιλιάδες χιλιόμετρα. Κάθε τέτοια διατάραξη σε κίνηση ονομάζεται άνεμος, που μπορεί να είναι από ένα μικρό αεράκι σ΄ ένα πάρκο, μέχρι ένας τυφώνας, ή ακόμη μεγαλύτερο ρεύμα αέρος που ξεχύνεται από τους τροπικούς σε μεγαλύτερα πλάτη. Σε κάθε τέτοια μετακίνηση ο αέρας, εκτός του ότι μεταφέρει μεγάλες ποσότητες θερμότητας, υγρασίας και ορμής, παράγει επίσης και άλλες μορφές ενέργειας. Και αυτό γιατί οι παραγόμενοι άνεμοι αποτελούν συνέπεια της άνισης κατανομής της ηλιακής ενέργειας (θερμότητας) στην επιφάνεια της Γης.
Για να κατανοηθεί το πόσο διαφορετικά η ηλιακή ενέργεια επιδρά στα διάφορα γεωγραφικά πλάτη, είτε στη ξηρά, είτε στη θάλασσα, και θέτει την ατμόσφαιρα σε κίνηση, θα πρέπει πρώτα να εξετασθούν οι διάφορες μορφές ατμοσφαιρικής ενέργειας, καθώς επίσης και η μετάπτωσή τους από την μια μορφή στην άλλη.
Μορφές ατμοσφαιρικής ενέργειας
Καθίσταται φανερό πως το αποτέλεσμα της θερμικής ενέργειας του Ήλιου είναι ν΄ ανεβάζει την θερμοκρασία τόσο της ατμόσφαιρας, όσο και της υποκείμενης αυτής επιφάνειας της Γης (ξηράς ή θάλασσας). Και ενώ συμβαίνει αυτό ένα άλλο μέρος της ηλιακής ενέργειας αρχίζει να μετατρέπεται σε άλλες μορφές κατ΄ ακόλουθη σειρά:
Θερμική ενέργεια
Στη αρχή, η ηλιακή ενέργεια είναι εσωτερική, δηλαδή ενέργεια οφειλόμενη σε μοριακή κίνηση γνωστή ως θερμότητα. Έτσι τα μόρια του θερμού αέρα κινούνται ταχύτερα από εκείνα του ψυχρού. Αυτή η ενέργεια μετριέται ως θερμοκρασία.
Γεωδυναμική ενέργεια
Έπειτα, επειδή ο αέρας έχει ζεσταθεί και διαστέλλεται, και το κέντρο βάρους του ανεβαίνει ψηλότερα έχει ως αποτέλεσμα ν΄ αυξάνει η δυναμική του ενέργεια, που αυτή στην Μετεωρολογία ονομάζεται γεωδυναμική ενέργεια.
Ολική δυναμική ενέργεια
Ο συνδυασμός Θερμικής ενέργειας + γεωδυναμικής ενέργειας χαρακτηρίζεται:Ολική δυναμική ενέργεια.΄
Λανθάνουσα ενέργεια
Μια άλλη επίσης μορφή ενέργειας περιέχεται στους υδρατμούς που παράγονται από την εξάτμιση των επιφανειακών υδάτων (κυρίως των θαλασσών), των υδροσταγόνων στα σύννεφα, στα υγρά εδάφη κ.λπ. είτε ακόμη από την εξάτμιση των επιφανειακών ιστών των φύλλων των φυτών που εν προκειμένω λέγεται διαπνοή. Εξ'ορισμού η λανθάνουσα θερμότητα είναι το ποσό της θερμότητας που απαιτηται για την μετατροπή 1 kg νερού θερμοκρασίας βρασμού σε ατμό ίδιας θερμοκρασίας. Ονομάζεται έτσι γιατι δεν εντοπίζεται αλλαγή θερμοκρασίας αλλα μόνο αλλαγή καταστασης του νερού. Η δε λανθάνουσα αυτή θερμότητα αποδίδεται πάλι όταν ο ατμός συμπυκνώνεται σε νερό.
Μεταβολές ατμοσφαιρικής ενέργειας
Παρατηρείται λοιπόν πως η ατμοσφαιρική ενέργεια μεταβάλλεται αδιάκοπα από την μια μορφή της σε άλλη αν και το σύνολό της παραμένει πάντα σταθερό, όταν δεν υπάρχει βέβαια ενεργειακό πλεόνασμα ή έλλειμμα λόγω ακτινοβολίας. Η σειρά αυτών των ενεργειακών μεταβολών είναι η ακόλουθη: Η ηλιακή ακτινοβολία που απορροφάται από τη Γη και την ατμόσφαιρα μετατρέπεται σε δύο μορφές ενέργειας Η ολική δυναμική ενέργεια αυτή, μετατρέπεται στη συνέχεια εν μέρει σε κινητική ενέργεια ανέμων και σε λανθάνουσα θερμότητα των υδρατμών. Και οι δύο αυτοί τύποι ενέργειας ξαναμετατρέπονται αργότερα η μεν πρώτη σε θερμότητα ή κινητική (με την τριβή που αναπτύσσεται ανάμεσα στον άνεμο και την επιφάνεια της Γης, και ανάμεσα στα μόρια του αέρα), η δε λανθάνουσα με την συμπύκνωση των υδρατμών.
Παρατηρήσεις
Το μεγαλύτερο μέρος της ατμοσφαιρικής ενέργειας είναι η εσωτερική και η δυναμική της μορφή. Μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της είναι σε κινητική και λανθάνουσα. Και επειδή το ολικό ποσό της κινητικής ενέργειας της ατμόσφαιρας παραμένει σταθερό συνεπάγεται πως αυτή παράγεται στον ίδιο ρυθμό που διασπείρεται. Η ποσότητα της ατμοσφαιρικής κινητικής ενέργειας εκφραζόμενη σε τζάουλ -δηλαδή σε μονάδες έργου-, υπολογίζεται ίσο με 2 περίπου τζάουλς ανά τετραγωνικό μέτρο, δηλαδή τιμή που αντιπροσωπεύει μόλις το 0,57% της εισερχόμενης στην ατμόσφαιρα ηλιακής ενέργειας. Αν και αυτό το ποσοστό φαίνεται πολύ μικρό στην πραγματικότητα είναι αρκετό για να διατηρεί την ατμόσφαιρα σε μια συνεχή κίνηση, έτσι ώστε να εξισορροπείται η άνιση κατανομή πάνω στην επιφάνεια της Γης, της θερμότητας που παράγεται τόσο από την ηλιακή ακτινοβολία όσο και από την Γήινη ακτινοβολία.
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Έλενα Κορνάρο Πισκόπια
Το τέλος και η κληρονομιά της
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|386x386εσ Η Ελενα πέθανε σε ηλικία 38 ετών, στις 26 Ιουλίου 1684. Ο θάνατός της πιστεύεται πως προήλθε από φυματίωση κι έφερε στην Πάντοβα μεγάλο πένθος. Πέραν της Πάντοβα, έγιναν τελετές κηδείας και σε τρεις ακόμα πόλεις της Ιταλίας: τη Ρώμη, τη Σιένα και τη Βενετία. Η τελευταία της επιθυμία ήτανε να ταφεί στο κοιμητήρι της Βασιλικής της Αγίας Τζιουστίνα στην Πάντοβα και όχι στο εξαίρετο μαυσωλείο που ανήκε στην οικογένειά της και μάλιστα να ταφεί σαν απλή μοναχή με το ράσο των Βενεδικτίνων. Την επόμενη χρονιά, το 1685, στο ετήσιο μνημόσυνό της, το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα δημιούργησε ένα μετάλλιο προς τιμή της εξέχουσας σπουδάστριάς του.
Το 1895, η ηγουμένη Ματίλντα Πάινσεντ του Αγγλικού τμήματος των Βενεδικτίνων Αδελφών, άνοιξε τον τάφο της και μετέφερε για επαναταφή σε νέο φέρετρο και με νέα πλάκα, που εξήρε τις αρετές της κι ιστορούσε τη σύντομη ζωή της. Σήμερα, στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα υπάρχει το άγαλμά της, όπως επίσης σε γυάλινη απεικόνιση στο Πανεπιστήμιο Βάσαρ, στη Βιβλιοθήκη Τόμας, στις ΗΠΑ, που τη δείχνει κατά την παρουσίαση της εργασίας της στο αντίστοιχο της Πάντοβα και φτιάχτηκε το 1906. Στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ υπάρχει πορτραίτο της, στον τοίχο της τάξης των Ιταλικών.
Σχεδόν όλη η ακαδημαϊκή της συγγραφή έχει χαθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Κορνάρο
Ψυχή
Προσωκρατικοί
Ο Ηράκλειτος τόνιζε ότι η ψυχή επηρεάζεται δυσμενώς από το ποτό, συσχετίζοντάς την έτσι στενά με το σώμα και γενικά με την ύλη, όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του, αλλά τη θεωρεί λεπτή και αιθέρια.
Ο Εμπεδοκλής, επηρεασμένος από τους Ορφικούς και τους Πυθαγορείους, δίδασκε ότι οι αμαρτωλοί πρέπει να περιπλανηθούν επί 30.000 έτη στη «σπηλιά» της γης, περνώντας με αλλεπάλληλες μετενσαρκώσεις και από τα τέσσερα βασικά στοιχεία της φύσης (τη φωτιά, τον αέρα, το νερό και τη γη) με σκοπό να επιτευχθεί ο εξαγνισμός. Ο ίδιος πίστευε ότι σε προηγούμενες ζωές η ψυχή του βρέθηκε σε θάμνο, σε πουλί και σε ψάρι.
Σωκράτης και Πλάτωνας
thumb|300px|Οι απόψεις του [[Πλάτωνας|Πλάτωνα περί άυλης και αθάνατης ψυχής υπήρξαν καθοριστικές για τους μετέπειτα στοχαστές]] Στον Φαίδωνα του Πλάτωνα ο Σωκράτης, ως γνήσιος φιλόσοφος, παρουσιάζεται να επιθυμεί να πεθάνει το σώμα του, ώστε να απελευθερωθεί η ψυχή του από τα απατηλά ερεθίσματα των υλικών αισθητηρίων και, έτσι, να κατακτήσει την πραγματική γνώση και σοφία. Εντούτοις, αντιμετωπίζει τη δυσπιστία καθώς πολλοί αρνούνται τη μετά θάνατον επιβίωση της ψυχής. Για να υποστηρίξει ο Σωκράτης την αθανασία της ψυχής και τον έλλογο χαρακτήρα της, ότι δηλαδή αυτή είναι το «εγώ», η πραγματική έδρα της προσωπικότητας και της υπόστασης του ανθρώπου, εκθέτει τέσσερα επιχειρήματα. Το πρώτο βασίζεται στην ήδη υπάρχουσα δοξασία της μετενσάρκωσης: αν η ψυχή έφθινε και πέθαινε ύστερα από έναν αριθμό μετενσαρκώσεων, τότε η ζωή θα έπρεπε να έχει εκλείψει από τον κόσμο. Αντιθέτως, η ζωή εξακολουθεί να υπάρχει και να κάνει τους κύκλους της μέσα στη φύση, και επομένως οι ψυχές είναι αθάνατες. Το δεύτερο επιχείρημα αντλείται από την ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να αντιλαμβάνεται ιδέες και νοήματα χωρίς να εξαρτάται από τις αισθήσεις του: για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να φανταστεί έναν τέλειο κύκλο χωρίς να έχει δει ποτέ του κάτι τέτοιο στον υλικό κόσμο. Τούτη η ικανότητα δείχνει ότι η ψυχή κατέχει γνώση από τον κόσμο των Ιδεών και, επομένως, προέρχεται από εκεί. Η συσχέτιση της ψυχής με τον κόσμο των Ιδεών είναι σημαντική και αυτό το δηλώνει ιδιαίτερα το τρίτο επιχείρημα: εφόσον η ψυχή είναι αόρατη, προφανώς συγγενεύει με τον κόσμο των Ιδεών: είναι απλή και ασύνθετη, αδιάλυτη και αιώνια, όπως είναι και οι Ιδέες. Τέλος, σύμφωνα με το τέταρτο επιχείρημα, εφόσον η ψυχή είναι αυτή που δίνει ζωή στο σώμα και ο χωρισμός ψυχής και σώματος σημαίνει θάνατος για το σώμα, άρα η ίδια διαθέτει αυτονομία ζωής.
Στο Συμπόσιο μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη πως, όταν η ψυχή πρόκειται να ενσαρκωθεί, χωρίζεται σε δύο τμήματα που εισέρχονται σε δύο διαφορετικά σώματα. Εντούτοις, τα δύο μέρη της ψυχής έλκονται μεταξύ τους, και έτσι εξηγείται το φαινόμενο του έρωτα. Στον Φαίδρο παρουσιάζεται η θεωρία ότι ο άνθρωπος έχει τρεις ψυχές: μία στο κεφάλι (έδρα της νόησης), μία στο στήθος (έδρα των συναισθημάτων) και μία στην κοιλιά (έδρα των σωματικών επιθυμιών). Στην Πολιτεία, όμως, η προσέγγιση αλλάζει με σκοπό να ξεπεραστούν τα κενά των προηγούμενων θεωριών. Εκεί λοιπόν αναφέρεται ότι ο άνθρωπος έχει μία μόνο ψυχή αλλά τριμερή: τον νουν (νόηση), τον θυμόν (συναίσθημα) και το επιθυμητικόν (επιθυμία). Στον Τίμαιο, επιπρόσθετα, παρουσιάζεται η θεωρία της τριμερούς ψυχής εφαρμόζεται και στην ψυχή του κόσμου, και αυτή η τριάδα των ιδιοτήτων είναι που εξασφαλίζει την κίνηση στα ουράνια σώματα.
Αριστοτέλης
Η ψυχή για τον Αριστοτέλη, είναι η πρώτη εντελέχεια ενός φυσικού, οργανικού σώματος, που έχει τη δυνατότητα της ζωής, και, επίσης, έχει μέσα του την αρχή της κίνησης και της στάσης. Εντελέχεια είναι η μορφή του όντος που υπάρχει σε κατάσταση δυνατότητας. Η ψυχή, δηλαδή, είναι μια υπόσταση με την έννοια της μορφής. Η χαρακτηριστική αριστοτελική διατύπωση, είναι πως η ψυχή είναι αυτό που ένα συγκεκριμένο σώμα ήταν να είναι. Είναι αιτία και αρχή του ζωντανού σώματος, η πηγή και ο σκοπός της κίνησής του. Είναι αιτία ως η μορφή του έμψυχου σώματος. Στα ζωντανά όντα, ό,τι συνιστά την ύπαρξή τους είναι η ζωή, και, για τη ζωή τους, αιτία και αρχή είναι η ψυχή, η οποία, τελικά, ταυτίζεται με την ίδια τη φυσική, οργανική ζωή· μια ζωή που συλλαμβάνεται ως ένα σύνολο ικανοτήτων ή λειτουργιών, που εκτελούνται διαμέσου σωματικών οργάνων. Τις ικανότητες της ψυχής, άλλα όντα τις έχουν όλες, άλλα κάποιες από αυτές, ενώ μερικά, όπως τα φυτά, μία και μόνη. Για τον άνθρωπο η ψυχή του έχει πέντε «δυνάμεις», ή αλλιώς δυνατότητες: (1) το «θρεπτικόν», που σχετίζεται με τη θρέψη του σώματος· (2) το «ορεκτικόν», δηλαδή την τάση για καθετί καλό· (3) το «αισθητικόν», την ικανότητα της πρόσληψης των πληροφοριών μέσω των αισθήσεων· (4) το «κινητικόν», που εξασφαλίζει τις κινήσεις του σώματος και (5) το «διανοητικόν».
Στωικισμός
Οι Στωικοί πίστευαν ότι ολόκληρο το σύμπαν έχει ως κινητήρια δύναμη το «Πνεύμα» και ότι η ψυχή αντιστοιχεί στο «πνεύμα» που διαπνέει το σώμα (είτε των ζώων είτε των ανθρώπων, όχι των φυτών) και το κάνει να λειτουργεί και να ζει. Στην περίπτωση των ανθρώπων, όμως, η ψυχή έχει περισσότερες λειτουργίες. Συγκεκριμένα, αποτελείται από οχτώ μέρη, το «ηγεμονικόν», δηλαδή τον λόγο, τις πέντε αισθήσεις και τις αναπαραγωγικές δυνάμεις. Οι Στωικοί απέκλειαν την ιδέα της απόλυτης αθανασίας της ψυχής, εφόσον πίστευαν ότι κάποια στιγμή τα πάντα θα κατακαούν. Μερικοί Στωικοί δεν το δέχονταν ούτε και αυτό, όπως ο Κλεάνθης και ο Χρύσιππος ο Σολεύς, υποστηρίζοντας ότι η ψυχή πεθαίνει μαζί με το σώμα.
Επικούρειοι
Οι Επικούρειοι δίδασκαν ότι η ψυχή αποτελείται από τα πιο λεπτά και πιο κινητικά άτομα του σύμπαντος, λεπτότερα ακόμη και από αυτά του αέρα και της φωτιάς, και σε αυτό απέδιδαν τις λειτουργίες της σε σχέση με τη σκέψη και τις αισθήσεις. Κατ’ αυτούς, όταν τραυματίζεται το σώμα, μερικά άτομα της ψυχής διαρρέουν. Αν το ποσοστό τους είναι μεγάλο, τότε επέρχεται θάνατος του σώματος και όλα τα άτομα της ψυχής σκορπίζονται.
Νεοπλατωνισμός
Ο Πλωτίνος, αναπλάθοντας την πλατωνική διδασκαλία και προσδίδοντάς της έντονη θρησκευτική χροιά, επανέλαβε τις απόψεις περί άυλης ψυχής, συγγενούς με τον κόσμο των Ιδεών, η οποία έχει φυλακιστεί στο σώμα και υφίσταται μετενσαρκώσεις, το επίπεδο των οποίων μπορεί να αναβαθμιστεί ή να υποβαθμιστεί ανάλογα με το πώς διάγει κανείς τη ζωή του. Ύστατος σκοπός η επανένωση της ατομικής ψυχής με την ψυχή του κόσμου, οπότε και η πρώτη χάνει την ατομικότητά της. Και πριν όμως από αυτό, ήδη κατά τη διάρκεια του ένσαρκου βίου, η ψυχή μπορεί να αποζητήσει τον πνευματικό κόσμο μέσω του ασκητισμού και του στοχασμού, και τότε ίσως καταστεί δυνατόν να δει το θείο φως. Ως αρετή ορίζεται η προσέγγιση της ψυχής προς τον Θεό και ως κάλλος η επικράτησή της επί του σώματος και των επιθυμιών του. Οι απόψεις του Πλωτίνου περί της ψυχής είναι επηρεασμένες και από τον νεοπυθαγορισμό, δεδομένου ότι προτάσσει πως όσοι αγαπούν τη μουσική, αυτοί στην επόμενη ζωή θα γίνουν ωδικά πτηνά, ενώ οι στοχαστικοί φιλόσοφοι θα μεταμορφωθούν σε αετούς.
Ιμμάνουελ Καντ
Στις συζητήσεις για την ορθολογική ψυχολογία, ο Ιμμάνουελ Καντ (1724-1804) προσδιόρισε την ψυχή ως το «εγώ» με την αυστηρότερη έννοια και υποστήριξε ότι η ύπαρξη εσωτερικής εμπειρίας δεν μπορεί ούτε να αποδειχθεί ούτε να διαψευσθεί. «Δεν μπορούμε να αποδείξουμε εκ των προτέρων την άυλη φύση της ψυχής, αλλά μάλλον τόσο πολύ: ότι όλες οι ιδιότητες και οι ενέργειες της ψυχής δεν μπορούν να αναγνωριστούν από την υλικότητα». Είναι από το «εγώ» ή την ψυχή ότι ο Καντ προτείνει υπερβατικό ορθολογισμό, αλλά προειδοποιεί ότι ένας τέτοιος εξορθολογισμός μπορεί να καθορίσει μόνο τα όρια της γνώσης, αν πρόκειται να παραμείνει πρακτικός.
Φιλοσοφία του νου
Το επιχείρημα φάντασμα μέσα σε μια μηχανή του Γκίλμπερτ Ράιλ (Gilbert Ryle), το οποίο είναι μια απόρριψη του δυϊσμού νου-σώματος του Ντεκάρτ, μπορεί να δώσει μια σύγχρονη αντίληψη της ψυχής/νου και το πρόβλημα της σύνδεσής του με τον εγκέφαλο/σώμα.
Προϊστορικά χρόνια
Η ιδέα ότι υπάρχει ένα τμήμα που ζει μετά τον θάνατο του σώματος συμπεριλαμβάνεται στις αρχαιότερες εκδηλώσεις της θρησκευτικότητας του ανθρώπου. Μάλιστα, ο ανθρωπολόγος Έντουαρντ Μπάρνετ Τέιλορ (1832-1917) υποστήριξε με τη θεωρία του ανιμισμού ότι οι προϊστορικές αντιλήψεις περί επιβίωσης ενός αόρατου μέρους του ανθρώπου κατά τον θάνατο υπήρξε η γενεσιουργός αιτία της ίδιας της θρησκείας. Για παράδειγμα, η τοποθέτηση στους τάφους προσωπικών αντικειμένων ήδη από την παλαιολιθική εποχή έχει ερμηνευτεί από τους επιστήμονες ως εξοπλισμός για το ταξίδι στον κόσμο των νεκρών.
Μεσοποταμία
Συγκεκριμένες αναφορές στη μετά θάνατον ζωή του ανθρώπου βρίσκουμε στην αρχαία Μεσοποταμία. Μαντικά κείμενα εκείνης της περιόδου αποκαλύπτουν τη δοξασία ότι οι νεκροί θα μπορούσαν να εκδικηθούν τους ζωντανούς, προκαλώντας τους συμφορές. Ένας σοβαρός λόγος για κάτι τέτοιο θα ήταν να σκοτωθεί κάποιος προτού προλάβει να ολοκληρώσει τη ζωή του, όπως με το να παντρευτεί. Οι αχρησιμοποίητες δυνάμεις του επρόκειτο τώρα να στραφούν κατά των ζωντανών. Επίσης, εθεωρείτο ότι για τη μετάβαση των νεκρών στον κάτω κόσμο έπρεπε να γίνουν οι κατάλληλες τελετές ταφής. Σε αντίθετη περίπτωση, η ψυχή τους έμενε στον κόσμο των ζωντανών. Επίσης υπήρχε η πεποίθηση ότι στον κόσμο των νεκρών κυριαρχούν θεότητες και δαίμονες που επιφέρουν φρικτά βασανιστήρια σε όσους πηγαίνουν εκεί. Η επίτευξη της σωματικής αθανασίας, όπως περιγράφεται στο Έπος του Γκιλγκαμές, αποτελεί τρόπο διαφυγής από τον ζοφερό κάτω κόσμο.
Αρχαία Αίγυπτος
thumb|200px|Η αθανασία της ψυχής έπαιζε σημαίνοντα ρόλο στην αιγυπτιακή θρησκεία Στην αρχαία Αίγυπτο, ήδη από τα προϊστορικά χρόνια συνηθιζόταν να εναποτίθενται στους τάφους εργαλεία, όπλα, κοσμήματα, οικιακά σκεύη και τρόφιμα, σαν να επρόκειτο η ζωή του νεκρού να συνεχίσει κατά τον ίδιο τρόπο όπως και πριν. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος των νεκρών εθεωρείτο πανομοιότυπος με τον κόσμο των ζωντανών, έχοντας μάλιστα ζώα και ποτάμια. Ως εκ τούτου, η αιγυπτιακή θεώρηση της μετά θάνατον ζωής ήταν σαφώς πιο αισιόδοξη από τη βαβυλωνιακή. Επιπρόσθετα, η αρχαιολογική σκαπάνη δείχνει πως από την εποχή της Πρώτης Δυναστείας οι τάφοι είχαν έναν χώρο για προσφορά σπονδών και τροφής στον νεκρό καθώς και για επικοινωνία μαζί του. Εκεί βρισκόταν η κα, η ψυχή του νεκρού, που λάμβανε τις προσφορές. Η Βίβλος των νεκρών, της Πέμπτης Δυναστείας, αναφέρει για πρώτη φορά ότι ο βασιλιάς, εκτός από την κα, έχει και μια άλλη ψυχή, την μπα, η οποία πετάει σαν το γεράκι, πηγαίνει στον ουρανό και γίνεται αστέρι. Εκεί ο βασιλιάς ζει με τους θεούς απολαμβάνοντας ευδαιμονία και δέχεται τη λατρεία των ανθρώπων στους ναούς. Αυτή η θεώρηση φαίνεται να είναι βαθιά επηρεασμένη από τη σημιτική ιστορία του θεού Ταμμούζ, η οποία εμφανίζεται από τα πρώτα στάδια της αιγυπτιακής θρησκείας. Πολλούς αιώνες αργότερα παρόμοιες πεποιθήσεις με την εξυψωμένη μπα θα αρχίσουν να λέγονται και για τους κοινούς ανθρώπους.
Κίνα
Όπως και σε άλλα μέρη, έτσι και στην Κίνα οι απόψεις περί ψυχής ποικίλουν. Ένα κείμενο του 535 π.Χ. αναφέρει την ύπαρξη δύο ψυχών στον άνθρωπο, δοξασία που είναι επηρεασμένη από τη θεωρία των αντίθετων αλλά και συμπληρωματικών δυνάμεων Γιν και Γιανγκ. Η κατώτερη ψυχή ονομάζεται πο, έρχεται σε ύπαρξη όταν αρχίζει η ζωή του ανθρώπου και σχετίζεται με τις σωματικές λειτουργίες και επιθυμίες. Η ανώτερη ψυχή ονομάζεται χουν, εμφανίζεται μετά την πο και είναι η έδρα της συνειδητότητας και της νόησης. Με τον θάνατο του σώματος, η κατώτερη επιστρέφει στη γη και η ανώτερη στον ουρανό. Εντούτοις, ένας βίαιος θάνατος θα μπορούσε να κάνει την πο και τη χουν να μείνουν στον κόσμο των ζωντανών για να πάρουν εκδίκηση. Οι λαϊκές κινεζικές αντιλήψεις ήθελαν τις ψυχές να έχουν αξία ανάλογα με την κοινωνική θέση. Ενώ η ψυχή του βασιλιά μπορούσε να επικοινωνήσει με τον Ουρανό, οι ψυχές των απλών ανθρώπων μπορούσαν να έρθουν σε επαφή μόνο με τους προγόνους τους. Στην έννοια της αθανασίας αναφέρεται ο Κομφούκιος, ο οποίος δίδαξε ότι αυτή μπορεί να κατακτηθεί μέσω της ηθικής υπεροχής, μέσω των σπουδαίων πολιτικών πράξεων ή μέσω της συγγραφής βιβλίων με αιώνια αξία. Από την άλλη μεριά, οι Ταοϊστές είχαν την πεποίθηση πως η αθανασία κατακτάται μέσω της εσωτερικής πνευματικής μεταμόρφωσης. Οι Κινέζοι πίστευαν επίσης στο κι, δηλαδή την ψυχή του κόσμου, από την οποία απορρέουν οι δυνάμεις Γιν και Γιανγκ. Το κι διαπνέει τα πάντα στο σύμπαν, και έτσι θα μπορούσαν να θεωρηθούν έμψυχα, εκτός από τον άνθρωπο, τα ζώα και τα φυτά, ακόμη και οι πέτρες. Για τους Κινέζους όλη η φύση είναι έμψυχη.
Ιουδαϊσμός
Όταν οι Εβδομήκοντα μετέφρασαν τις Εβραϊκές Γραφές, χρησιμοποίησαν συστηματικά τον όρο «ψυχή» για να αποδώσουν τη λέξη «νέφες» (נפש). «Νέφες» στην κυριολεξία σημαίνει το «ον που αναπνέει», και γι’ αυτό συνήθως δηλώνει είτε ένα ζώο είτε τον ίδιο τον άνθρωπο. Αρκετές φορές αυτός ο όρος σημαίνει επίσης τη ζωή που απολαμβάνει το ον που αναπνέει. Με αυτά και με άλλα στοιχεία, οι λόγιοι σήμερα ομοφωνούν ότι, σε αντίθεση με πολλούς άλλους πολιτισμούς, αρχικά οι Εβραίοι έβλεπαν τον άνθρωπο ως ολότητα και μάλιστα υλικής υπόστασης. Κατά την ελληνιστική περίοδο, ωστόσο, εμφανίζεται η διχοτόμηση του ανθρώπου σε άυλη ψυχή και υλικό σώμα, γεγονός που οφείλεται στην επίδραση του ελληνισμού, και ιδιαίτερα του πλατωνισμού.
Συνδυάζοντας τον πλατωνισμό με τις Εβραϊκές Γραφές, ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς διδάσκει την προΰπαρξη της τριμερούς ψυχής και τη φυλάκισή της στο υλικό σώμα λόγω της αμαρτίας. Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, οι Φαρισαίοι πίστευαν στην ανάσταση των νεκρών, αλλά ο Ιώσηπος μας πληροφορεί επιπρόσθετα ότι πίστευαν στην αθανασία της ψυχής και τη μετενσάρκωση. Στον αντίποδα, η ιερατική τάξη των Σαδδουκαίων, πιθανώς επηρεασμένη από τους Στωικούς, θεωρούσε τον θάνατο ως το οριστικό και αμετάκλητο τέλος του ανθρώπου. Οι Σαδδουκαίοι έφυγαν από το προσκήνιο εξαιτίας της καταστροφής του Ναού της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., και έτσι στον Ιουδαϊσμό οι απόψεις των Φαρισαίων αποδείχθηκαν καταλυτικές. thumb|300px|Η ανάσταση του Λαζάρου—Τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, αυτό που τονίζεται ως ελπίδα των νεκρών είναι η ανάσταση. Ως αποτέλεσμα, στο Ταλμούδ, που αποτελεί την καρδιά της διδασκαλίας του ραβινικού Ιουδαϊσμού, υφίσταται το δόγμα της προΰπαρξης της τριμερούς ψυχής· το σώμα ωστόσο δεν θεωρείται φυλακή της. Η αναβίωση του Αριστοτελισμού κατά τον Μεσαίωνα επηρέασε τον τότε Ιουδαϊσμό, με τον Μαϊμονίδη να εκφράζει απόψεις που θεωρήθηκαν ως άρνηση της αθανασίας της ψυχής, αλλά αυτή η τάση αποδείχτηκε πρόσκαιρη. Παράλληλα, ο μυστικιστικός Ιουδαϊσμός της Καμπάλα, που αποτελεί εξέλιξη των νεοπλατωνικών θεωριών, επανέλαβε την τριχοτόμηση της ψυχής σε «νέφες», «ρούαχ» και «νεσαμάχ». Η «νέφες» σχετίζεται με τις βιολογικές λειτουργίες, η «ρούαχ» («πνεύμα») με την ηθική καλλιέργεια και η «νεσαμάχ» («πνοή») με τη νόηση. Επίσης, η Καμπάλα διδάσκει την ύπαρξη αρσενικών και θηλυκών ψυχών που, πριν εισέλθουν στα σώματα, υπάρχουν σε ζευγάρια. Οι διδασκαλίες της Καμπάλα διοχετεύθηκαν στον Χασιδισμό και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να είναι αποδεκτές από πολλούς Εβραίους.
Χριστιανισμός
Στην Καινή Διαθήκη ο όρος «ψυχή» χρησιμοποιείται σχεδόν πάντα με το παλαιοδιαθηκικό σημασιολογικό περιεχόμενο της λέξης «νέφες» και η ανθρώπινη υπόσταση αντιμετωπίζεται γενικά με τον κλασικό εβραϊκό τρόπο. Οι περισσότεροι θεολόγοι ωστόσο υποστηρίζουν ότι υπάρχουν και ψήγματα της θεώρησης του ανθρώπου και ως ψυχοσωματικής ένωσης. Παράλληλα, εξέχουσα θέση μέσα στην Καινή Διαθήκη έχει η ανάσταση των νεκρών, δικαίων και αδίκων, η οποία περιγράφεται με πολύ περισσότερες λεπτομέρειες από ό,τι στην Παλαιά Διαθήκη, καθώς και η προοπτική της χορήγησης αθανασίας και αφθαρσίας σε μια ουράνια ζωή ως βραβείο για τους δίκαιους που μετέχουν στη Νέα Διαθήκη του Χριστού.
Οι Αποστολικοί Πατέρες δεν κάνουν αναλύσεις για την ψυχή, αλλά ωστόσο αναφέρονται με πεποίθηση στη μέλλουσα ανάσταση. Στους Απολογητές, αν και υπάρχουν σαφείς εξωτερικές επιδράσεις στην ορολογία, εν τούτοις δεν συναντούμε τον κλασικό ελληνικό δυισμό ψυχής και σώματος. Επίσης, στην περίπτωση ακόμη του Αθηναγόρα που συναντάμε «ουσιώδη αθανασία της ψυχής...το σώμα...δεν είναι φυλακή της ψυχής όπως είναι στον Πλάτωνα...αλλά...δημιούργημα του Θεού, αγαθό». Έτσι οι Απολογητές εναντιώθηκαν «κατά της θεολογικής δυαρχίας του Γνωστικισμού» Όπως αναφέρει ο Γεώργιος Φλωρόφσκυ, η γενική τάση μέχρι τα τέλη του 2ου αι. βρίσκεται σε αρμονία με την καινοδιαθηκική επίκτητη ή κατά χάριν αθανασία της ψυχής, η οποία χορηγείται με βάση τη θυσία και την ανάσταση του Χριστού.
Χριστιανικές έννοιες μιας διχοτόμησης ψυχής-σώματος, αρχαίας ελληνικής προέλευσης, εισήχθησαν νωρίς στη χριστιανική θεολογία από τον Γρηγόριο Νύσσης και τον Αυγουστίνο με ένα εντελώς διαφορετικό όμως περιεχόμενο, ο οποίος «ακολουθών την τριμερή διαίρεσιν της ψυχής, κατά τον Πλάτωνα...ισχυρίσθη ότι ο Λόγος προσέλαβε σώμα χωρίς λογικήν ψυχήν».
Στην περίπτωση του Ωριγένη υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις σαφής η επιρροή της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και έτσι υποστήριξε την προΰπαρξη της ψυχής, τον ξεπεσμό της στον υλικό κόσμο και ένα είδος μετενσάρκωσης κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Οι θεωρίες του Ωριγένη καταδικάστηκαν οριστικά μεν στην Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο το 553 μ.Χ., αλλά η απόρριψή τους, όπως και του συνόλου της φιλοσοφικής θεολογίας, είχε εκφραστεί πολύ νωρίτερα. Όπως με τον Γρηγόριο τον Θεολόγο που «αποφαίνεται με τόσο σκληρό τρόπο για το περιεχόμενο της ελληνικής φιλοσοφίας».
Σε επίπεδο θρησκευτικών ομάδων, εξαίρεση αποτελούν σήμερα οι Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι εκλαμβάνουν τον θάνατο ως την παύση της ενσυνείδητης υπόστασης του ανθρώπου και την ανάσταση ως την αποκατάστασή της.
Επιπλέον, η πλειονότητα των ειδικών στις βιβλικές σπουδές, από τις αρχές του εικοστού αιώνα και μετά, υποστηρίζει ότι η Βίβλος παρουσιάζει μια ανθρωπολογία που δεν διχοτομεί τον άνθρωπο σε ψυχή και σώμα αλλά τον αντιμετωπίζει ενιαία, δηλαδή ολιστικά και μονιστικά. Ως εκ τούτου, αυτή η πλειονότητα θεωρεί ότι ο παραδοσιακός δυισμός έχει παρερμηνεύσει την ανθρώπινη φύση ως αποτέλεσμα εισόδου ελληνιστικών δοξασιών που άλλαξαν την ερμηνεία των βιβλικών χωρίων. Ο δογματολόγος Ν. Ματσούκας θεωρεί ότι «κατά την πατερική θεολογία, που ακολουθεί κατά πόδας τη βιβλική, σώμα και ψυχή αποτελούν μία λειτουργική ενότητα». Σε αυτή τη συμφωνία όμως υπάρχει μία ριζική διαφοροποίηση. Η βιβλική γλώσσα είναι εικονική, ενώ η πατερική φιλοσοφική, και μάλιστα με κυρίαρχη την πλατωνική δυαρχία σώματος και ψυχής. Η βάση μάλιστα μίας διάκρισης μεταξύ ψυχής και σώματος και η περαιτέρω ανάπτυξή της εκκινεί από τον Απόστολο Παύλο. Γι' αυτό και η πατερική θεολογία μιλά για ολική σωτηρία, δίχως να μπορεί να εννοηθεί αυτή, χωρίς την ψυχή. Έτσι για όσους θεωρούν το περιεχόμενο της πατερικής ανθρωπολογικής θεολογίας ως διαρχικό ή διυστικό, πάντοτε θα τίθεται το αμείλικτο ερώτημα ποιος πλατωνικός ή νεοπλατωνικός θα ισχυριζόταν α) ότι αγιάζεται το σώμα β) ότι υπάρχει μόνο ο όλος άνθρωπος γ) ότι η σωτηρία είναι ολική.
Επιστήμη
Τα ευρήματα της επιστήμης μπορεί να έχουν σημασία για την κατανόηση της ψυχής, ανάλογα με τις πεποιθήσεις του ατόμου όσον αφορά τη σχέση μεταξύ της ψυχής και του νου. Ένα άλλο μπορεί να είναι η πεποίθηση κάποιου σχετικά με τη σχέση ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα. Η επιστήμη δεν έχει αποδείξει ποτέ την ύπαρξη ψυχής.
Νευροεπιστήμη και ψυχή
Η νευροεπιστήμη, ως διεπιστημονικό πεδίο, και ο κλάδος της γνωστικής νευροεπιστήμης ιδιαίτερα, λειτουργεί υπό την οντολογική υπόθεση του φυσικαλισμού. Με άλλα λόγια, προϋποθέτει –για να εκτελέσει την επιστήμη του– ότι μόνο τα θεμελιώδη φαινόμενα που μελετώνται από τη φυσική υπάρχουν. Έτσι, η νευροεπιστήμη επιδιώκει να κατανοήσει τα ψυχικά φαινόμενα μέσα στο πλαίσιο σύμφωνα με το οποίο η ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά προκαλούνται αποκλειστικά από φυσικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα μέσα στον εγκέφαλο και λειτουργεί με τον τρόπο της μείωσης αναζητώντας μια εξήγηση για το μυαλό από την άποψη της εγκεφαλικής δραστηριότητας.
Για να μελετήσουμε το μυαλό από την άποψη του εγκεφάλου, χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι λειτουργικής νευροαπεικόνισης για τη μελέτη των νευροανατομικών συσχετισμών διαφόρων γνωστικών διεργασιών που συνθέτουν τον νου. Τα στοιχεία από την απεικόνιση του εγκεφάλου δείχνουν ότι όλες οι διεργασίες του νου έχουν φυσικές συσχετίσεις στη λειτουργία του εγκεφάλου. Ωστόσο, τέτοιες συσχετιστικές μελέτες δεν μπορούν να προσδιορίσουν εάν η νευρική δραστηριότητα παίζει έναν αιτιώδη ρόλο στην εμφάνιση αυτών των γνωσιακών διεργασιών (ο συσχετισμός δεν συνεπάγεται αιτιώδη συνάφεια) και δεν μπορούν να προσδιορίσουν εάν η νευρική δραστηριότητα είναι είτε απαραίτητη είτε επαρκής για να εμφανιστούν τέτοιες διεργασίες. Η αναγνώριση της αιτιώδους συνάφειας και των αναγκαίων και επαρκών συνθηκών απαιτεί ρητό πειραματικό χειρισμό αυτής της δραστηριότητας. Εάν ο χειρισμός της εγκεφαλικής δραστηριότητας μεταβάλλει τη συνείδηση, τότε μπορεί να συναχθεί ένας αιτιώδης ρόλος για τη δραστηριότητα του εγκεφάλου. Δύο από τους πιο συνηθισμένους τύπους πειραμάτων χειρισμού είναι τα πειράματα απώλειας λειτουργίας και απόκτησης λειτουργικότητας. Σε ένα πείραμα απώλειας λειτουργίας (που ονομάζεται επίσης «αναγκαιότητα»), ένα μέρος του νευρικού συστήματος μειώνεται ή αφαιρείται σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί εάν είναι απαραίτητο για μια συγκεκριμένη διεργασία να συμβεί και σε ένα πείραμα απόκτησης λειτουργικότητας (που ονομάζεται επίσης «επάρκεια»), μια πτυχή του νευρικού συστήματος αυξάνεται σε σχέση με το κανονικό. Οι χειρισμοί της εγκεφαλικής δραστηριότητας μπορούν να πραγματοποιηθούν με άμεση ηλεκτρική διέγερση εγκεφάλου, μαγνητική εγκεφαλική διέγερση χρησιμοποιώντας διακρανιακή μαγνητική διέγερση, ψυχοφαρμακολογικό χειρισμό, οπτογενετικό χειρισμό και μελετώντας τα συμπτώματα εγκεφαλικής βλάβης (περιπτωσιολογικές μελέτες). Επιπλέον, οι νευροεπιστήμονες διερευνούν πώς αναπτύσσεται ο νους με την ανάπτυξη του εγκεφάλου.
Φυσική και ψυχή
Ο φυσικός Σον Μ. Κάρολ (Sean M. Carroll) έχει γράψει ότι η ιδέα της ψυχής είναι σε αντίθεση με τη κβαντική θεωρία πεδίου (QFT). Γράφει ότι για να υπάρξει μια ψυχή: «''Όχι μόνο απαιτείται νέα φυσική, αλλά δραματικά νέα φυσική. Μέσα στο QFT δεν μπορεί να υπάρξει μια νέα συλλογή “σωματιδίων πνεύματος” και “πνευματικών δυνάμεων” που αλληλεπιδρούν με τα κανονικά μας άτομα, γιατί θα τα εντοπίζαμε στα υπάρχοντα πειράματα''».
Αντίθετα, ο Χανς Χάλβορσον (Hans Halvorson), καθηγητής του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, έχει επισημάνει μια εννοιολογική δυσκολία στη λογική συνέπεια της κβαντικής μηχανικής. Η συζήτηση του 2016 με τον Σον Κάρολ στο Κάλτεκ (Caltech) για το θέμα αυτό είναι διαθέσιμη από διάφορες πηγές στο διαδίκτυο. Ο Χάλβορσον επισημαίνει ότι ορισμένες ερμηνείες του προβλήματος της μέτρησης στην κβαντική μηχανική φαίνεται να απαιτούν μια παρατήρηση από ένα μυαλό ή συνειδητό παράγοντα (βλέπε κβαντικό μυαλό) για να καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση ώστε να ληφθεί ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Δεδομένου ότι η κβαντική μηχανική θέτει μια υπέρθεση ως κανονική κατάσταση της ύλης, ένας υλικός εγκέφαλος θα πρέπει επίσης να είναι σε απροσδιόριστη κατάσταση παρόμοια με τη Γάτα του Σρέντινγκερ. Πώς μπορεί τότε να παράγει ένα καθορισμένο αποτέλεσμα; Ο Χάλβορσον υποστηρίζει ότι αυτό απαιτεί λογικά κάτι πολύ κοντά σε μια άυλη ψυχή που μπορεί να κάνει την παρατήρηση και την κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης. Αυτό το γενικό πρόβλημα επισημάνθηκε πρώτα από τον φυσικό Γιουτζίν Γουίγκνερ, ο οποίος σκέφτηκε ότι η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης συνέβη λόγω των δραστηριοτήτων του νου. Ο θεωρητικός φυσικός Ρότζερ Πένροουζ και άλλοι έχουν αναπτύξει παρόμοιες προοπτικές.
Η κβαντική απροσδιοριστία έχει χρησιμοποιηθεί από ορισμένους θεωρητικούς ως λύση στο πρόβλημα του πώς μια ψυχή μπορεί να αλληλεπιδρά με τον εγκέφαλο, αλλά ο νευροεπιστήμονας Πίτερ Κλαρκ (Peter Clarke) εντόπισε σφάλματα σε αυτήν την άποψη, σημειώνοντας ότι δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι διαδικασίες αυτές διαδραματίζουν ρόλο στην εγκεφαλική λειτουργία, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μια καρτεσιανή ψυχή δεν έχει καμία βάση από την κβαντική φυσική. Η κβαντική απροσδιοριστία δεν είναι προσωποκρατική, δηλαδή δεν προέρχεται από τα πρόσωπα αλλά αποτελεί πιθανοτική ιδιότητα του σύμπαντος. Δεν νοείται ελεύθερη θέληση όταν εδράζεται σε μη έλεγχο από το υποκείμενο κατά τη γένεσή της.
Βιολογία και ψυχή
Ο βιολόγος Σιρύλ Μπαρέτ (Cyrille Barrette) έχει γράψει ότι «η ψυχή είναι μια λέξη που υποδηλώνει μια ιδέα που εφευρέθηκε για να αντιπροσωπεύει την αίσθηση ότι κατοικούμαστε από μια ύπαρξη, από μία συνείδηση». Ο Μπαρέτ εξηγεί, χρησιμοποιώντας απλά παραδείγματα σε ένα σύντομο αυτό-δημοσιευμένο άρθρο, ότι η ψυχή είναι μια ιδιότητα που αναδύεται από την πολύπλοκη οργάνωση της ύλης στον εγκέφαλο.
Παραψυχολογία
Μερικοί παραψυχολόγοι προσπάθησαν να διαπιστώσουν με επιστημονικό πείραμα εάν υπάρχει ψυχή ξεχωριστή από τον εγκέφαλο, όπως συνήθως ορίζεται στη θρησκεία και όχι ως συνώνυμο της ψυχής ή του νου. Οι Μίλμπορν Κρίστοφερ (Milbourne Christopher, 1979) και Μαίρη Ρόουτς (Mary Roach, 2010) υποστηρίζουν ότι καμία από τις προσπάθειες παραψυχολόγων δεν το έχει κατορθώσει ακόμη.
Βάρος της ψυχής
Το 1901 ο Ντάνκαν ΜακΝτούγκαλ (Duncan MacDougall) έκανε μετρήσεις βάρους των ασθενών καθώς πέθαναν. Ισχυρίστηκε ότι υπήρξε απώλεια βάρους διαφόρων ποσοτήτων κατά τη στιγμή του θανάτου, συμπέρανε ότι η ψυχή ζυγίζει 21 γραμμάρια. Ο φυσικός Ρόμπερτ Λ. Παρκ (Robert L. Park) έχει γράψει ότι τα πειράματα του ΜακΝτούγκαλ «δεν θεωρούνται σήμερα ως επιστημονικώς αποδεκτά» και ο ψυχολόγος Μπρους Χουντ (Bruce Hood) έγραψε ότι «επειδή η απώλεια βάρους δεν ήταν αξιόπιστη ή αναπαραγόμενη, τα ευρήματά της ήταν μη επιστημονικά».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Μυαλό
Εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης των Νήσων Μάρσαλ (2017)
Μια συνταγματική συνέλευση εξελέγη στις Νήσους Μάρσαλ στις 21 Φεβρουαρίου 2017. Η συνέλευση έχει στόχο να εξετάσει και να αναπτύξει τις προτεινόμενες τροποποιήσεις του Συντάγματος, το οποίο, εάν εγκριθεί,  στη συνέχεια θα υποβληθεί στο λαό με δημοψήφισμα.
Εξήγηση
Τα Νησιά Μάρσαλ είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μια συνταγματική συνέλευση εκλέγεται ειδικά για να εξετάσει προτεινόμενες συνταγματικές τροποποιήσεις που εγκρίθηκαν από το Nitijeļā, το εθνικό κοινοβούλιο. Η συνέλευση δεν μπορεί να προτείνει νέες τροπολογίες, μόνο μπορεί να προβεί σε συζήτηση εκείνων που έχουν εγκριθεί από το κοινοβούλιο.
Οι προτεινόμενες αλλαγές περιλαμβάνουν τα εξής: Η συνέλευση θα αποτελείται από σαράντα πέντε μέλη: τριάντα τρία ανοικτά σε κάθε πολίτη, και δώδεκα να προορίζονται για αρχηγοί. Υπάρχουν εκατόν δεκαεννέα υποψήφιοι για το πρώτο, και είκοσι τέσσερις για το δεύτερο. Όλα τα 33 μέλη  του Nitijeļā εκτός από επτά ήταν υποψήφια στις εκλογές της συνέλευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στις Νήσους Μάρσαλ Μαρσαλ Νησοι
Δήμος Σόπιστα
Ο Δήμος Σόπιστα (Сопиште, Sopisht) είναι δήμος στο βόρειο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Σκοπίων. Σόπιστα ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Σόπιστα.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Σόπιστα συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Περιφέρεια Σκοπίων
Πεύκοι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Πεύκοι μπορεί να αναφερόνται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Luca Tarigo (αντιτορπιλικό)
Το Luca Tarigo  ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina). Ολοκληρώθηκε το 1929 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.
Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες.
Bιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αναστάσιος Θεοφάνης
Ο Αναστάσιος Θεοφάνης (απ. 1814) ήταν Έλληνας έμπορος και ευεργέτης που έζησε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Βιογραφία
Ο Θεοφάνης γεννήθηκε στην Πρέβεζα και προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Σε νεαρή ηλικία μετανάστευσε στην Ρωσική Αυτοκρατορία όπου εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και ασχολήθηκε με το εμπόριο καταφέρνοντας να δημιουργήσει σημαντική περιουσία. Αργότερα με δικά του έξοδα δημιουργήθηκε το 1803 στη γενέτειρά του η Θεοφάνειος Σχολή, η οποία αποτέλεσε το πρώτο σχολείο της πόλης. Λίγο πριν πεθάνει, τον Νοέμβριο του 1814, όρισε μέσω της διαθήκης του ως κληροδότημα ένα σημαντικό χρηματικό ποσό στο αυτοκρατορικό ορφανοτροφείο με τους τόκους του να δίνονται για την εύρυθμη λειτουργία της σχολής που ο ίδιος ίδρυσε στην Πρέβεζα. Παράλληλα μέσω της ίδιας διαθήκης παραχώρησε διάφορα ποσά στη μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους αλλά και σε ενορίες της ιδιαίτερης πατρίδας του.
Απεβίωσε το 1814 στη Ρωσία. Γιος του ήταν ο επίσης έμπορος και ευεργέτης Γεώργιος Θεοφάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Δασοκομία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δενδροκομία Κατηγορία:Δασολογία
Κατάλογος πόλεων της Ρουάντας
Αυτός είναι ένας κατάλογος των 10 μεγαλύτερων πόλεων της Ρουάντας ανά πληθυσμό:
Ρ
Φελλόδεντρον
Το Φελλόδεντρον (Phellodendron) ή φελλό-δεντρο (cork-tree), είναι γένος των φυλλοβόλων δέντρων της οικογένειας των Ρουτιδών (Rutaceae), εγγενές στην ανατολική και τη βορειοανατολική Ασία. Έχει δερματώδη, πτεροειδή (pinnate) φύλλα και κίτρινα, συσσωμάτωμα άνθη. Η ονομασία αναφέρεται στον παχύ και φελλώδη φλοιό της, κάποιων (αλλά όχι όλων των) ειδών του γένους.
Αρχείο απολιθωμάτων
Οι σπόροι των φελλόδεντρων είναι γνωστοί από τις Αρχές της Ολιγόκαινου από την ανατολική Βόρεια Αμερική, από τη Μέσο Ολιγόκαινο στην Πλειόκαινο της Ευρώπης και από την Πλειόκαινο της Ασίας και της Ιαπωνίας. Μακροαπολιθώματα φελλοδέντρων έχουν ήδη ανακτηθεί από τα τέλη του Zanclean σταδίου στις Πλειόκαινο τοποθεσίες της Pocapaglia, Ιταλία.
Καλλιέργεια και χρήσεις
150px|thumb|left|Κλίμακα θερμοκρασιών των ζωνών ανθεκτικότητας, όπου εμφαίνεται η "κατώτατη" μέση ετήσια θερμοκρασία (μέση σε ετήσιους πίνακες κατωτάτων) σε βαθμούς Κελσίου (Celsius). Οι κύριοι συντελεστές, οι οποίοι καθορίζουν τη μέση κατωτάτη θερμοκρασία είναι: το υψόμετρο, το γεωγραφικό πλάτος και η εγγύτητα με την ακτή. Ως καλλωπιστικό φυτό, το φελλόδεντρον (phellodendron) είναι δέντρο για όλες τις εποχές. Την άνοιξη έχει κίτρινα άνθη, το καλοκαίρι παρέχει φύλλωμα και σκιά, το φθινόπωρο τα φύλλα γίνονται φωτεινά κίτρινα και κατά τον χειμώνα, η υφή του φλοιού και τυλιχτά κλαδιά προσθέτουν ενδιαφέρον. Τα θηλυκά φέρουν μαύρους δρύπες, οι οποίοι προσελκύουν πτηνά και άλλα άγρια ζώα μέσα στα τέλη του φθινοπώρου και τον χειμώνα.
Το φελλό-δέντρο είναι ανθεκτικό στην ξηρασία και τα έντομα και μπορεί να ευδοκιμήσει σε ποικιλία εδαφών. Είναι ανθεκτικό στη ζώνη 4 και είναι εύκολο στη διατήρηση, σε σημείο που ορισμένες φορές να γίνεται εισβολέας. Ένα μειονέκτημά του είναι ότι οι καρποί του πέφτουν και διασκορπίζουν, το οποίο μπορεί να είναι ανεπιθύμητο επάνω στο περιποιημένο γκαζόν.
Ο φλοιός ορισμένων ειδών είναι παχύς, που ομοιάζει με αυτόν της φελλοφόρου βελανιδιάς, αλλά δεν είναι αρκετά παχύς για την εμπορική παραγωγή φελλού. Έχει χρησιμοποιηθεί για να παραγάγει μια κίτρινη χρωστική ουσία. thumb|right|250px|Phellodendron japonicum.
Ένα είδος, Phellodendron amurense (Κινεζικά: 黄柏; πινγίν: huáng bǎi ή 黄檗· πινγίν: huáng bò, Ρωσικά: Бархат амурский "Barkhat Amurskiy", επίσης бархатное дерево, пробковое дерево), είναι ένα από τα 50 θεμελιώδη βότανα που χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική. Πρόσφατα, το Φελλόδεντρον (Phellodendron) έχει επίσης προσελκύσει την επιστημονική προσοχή, λόγω των φυτοχημικών που παράγει:
Οι φυτοχημικές περιγραφές, περιλαμβάνονται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και όχι για θεραπευτικούς σκοπούς. Η έρευνα σε αυτό το στάδιο είναι πολύ προκαταρκτική. Παραδοσιακά, ο φλοιός αποτελεί το κύριο μέρος του φυτού που χρησιμοποιείται για ιατρικούς λόγους, αν και επίσης χρησιμοποιείται το αιθέριο έλαιο από τον καρπό. Το είδος φύεται στη Βόρεια Κίνα και στις περιοχές της Ρωσίας, Χαμπάροφσκ και Κράι Πριμόρσκι.
Ήδη αναγνωρισμένο ως ένας σημαντικός εισβολέας δασών στην μέσο-Ατλαντική περιοχή, το Phellodendron amurense είναι ένα αναδυόμενο είδος ανησυχίας στη Νέα Αγγλία, και προσδιορίζεται ως εισβολέας ή με τάσεις εισβολέα από κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς προστασίας του περιβάλλοντος. Επειδή οι καρποί είναι άφθονοι και πλούσιοι σε σάκχαρα, το Amur φελλό-δέντρο προσελκύει τα πτηνά και τα θηλαστικά, τα οποία βοηθούν να διασκορπιστούν οι σπόροι του. Λόγω του φυτοχημικού του προφίλ και επειδή τα φυτά αναπτύσσονται πυκνά, το Φελλόδεντρον (Phellodendron) μπορεί να υπερισχύσει έναντι των άλλων ειδών. Με την καταστολή της αναπαραγωγής των ιθαγενών φυλλοβόλων, το Amur φελλό-δέντρο δύναται υπό ευνοϊκές συνθήκες,να κυριαρχήσει έναντι των αυτοχθόνων δασών. Ως σχετικά νέο είδος ανησυχίας, η βιολογία της εισβολής και της αντίδρασής του, για τον έλεγχο, δεν είναι πλήρως κατανοητές.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουτίδες Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Δρύπες
Πάπας Νικόλαος Γ΄
Ο Πάπας Νικόλαος Γ΄ καταγόταν από την ιστορική οικογένεια των Ορσίνι. Εξασφάλισε τα προνόμια του Βατικανού κατά του Ροδόλφου της Αυστρίας και του Καρόλου του Ανδεγαυικού. Συνήψε συμφωνίες με Ανδεγαυούς και Αψβούργους, οι οποίες απέδωσαν νέα εδάφη στο Παπικό Κράτος.
Ήταν ο πρώτος Πάπας που κατηγορήθηκε για νεποτισμό. Παρέμεινε Πάπας για τρία χρόνια, μέχρι τον Αύγουστο του 1280, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πάπας Μαρτίνος Δ΄.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2007-2008
Τελικός
Ο τελικός διαξήχθη στις 1 Μαρτίου 2008 στην Ορεστιάδα, στο Γυμναστήριο «Νίκος Σαμαράς». Ο Παναθηναϊκός επεκράτησε με 3−1 της Ε.Α. Πατρών και κατέκτησε το 5ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2007 2008 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2007 2008 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2007 2008
Υπερκατασκευή (ναυπηγική)
thumb|right|280px|Υπερστέγασμα [[Ελικοπτεροφόρο|Ελικοπτεροφόρου]]. Ως Υπερκατασκευή (superstructure) στη ναυπηγική ονομάζεται το κατασκεύασμα, που βρίσκεται πάνω από το κύριο κατάστρωμα που εκτείνεται από πλευρά σε πλευρά καλύπτοντας σε μήκος ένα μέρος του καταστρώματος. Ενώ σε αντιδιαστολή υπερστέγασμα (deckhouse) ονομάζεται το κατασκεύασμα στον ίδιο χώρο που δεν εντείνεται καθ΄ όλο το πλάτος του καταστρώματος (από πλευρά σε πλευρά του πλοίου).
Ορισμός
Συνεπώς οποιαδήποτε κατασκευή υπέρ το κύριο κατάστρωμα μικρότερου μήκους αυτού και που απέχει από κάθε πλευρά του πλοίου λιγότερο από 305 mm θεωρείται «υπερκατασκευή». Τέτοιες υπερκατασκευές είναι το πρόστεγο ή καμπούνι (forecastle), το μεσόστεγο ή γέφυρα (bridge) και το επίστεγο ή κάσσαρο ή πούπι (poop).
Στα σύγχρονα φορτηγά πλοία γενικού φορτίου καθώς και στα δεξαμενόπλοια το πρόστεγο έχει καταργηθεί και το μεσόστεγο (γέφυρα) έχει συγχωνευθεί με το επίστεγο. Στα δε σύγχρονα επιβατηγά διακρίνεται μία συνήθως ενιαία υπερκατασκευή.
Κατά τη σύγχρονη γενικότερη αντίληψη του όρου στην έννοια υπερκατασκευή πλοίου συμπεριλαμβάνονται όλες οι πάνω από το κυρίως κατάστρωμα κατασκευές και εξαρτήματα του πλοίου όπως προστεγο, μεσόστεγο, επίοτεγο, γέφυρα, ιστοί (κατάρτια), καπνοδόχοι, φορτωτήρες και γερανοί, κιγκλιδώματα κ.λπ.