cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρυθμική γυμναστική
Κανόνες
Μια ατομική αθλήτρια χειρίζεται μόνο 1 όργανο κάθε φορά εκτός από τις κορύνες, τις οποίες χειρίζεται 2 κάθε φορά. Όταν πολλές αθλήτριες εκτελούν μια ρουτίνα μαζί σ’ ένα ανώτατο όριο δύο τύποι αντικειμένων μπορούν να χρησιμοποιούνται από την ομάδα. Ένας αθλητής μπορεί να ανταλλάξει αντικείμενο με ένα μέλος της ομάδας ανά πάσα στιγμή μέσω της ρουτίνας. Ως εκ τούτου, ένας αθλητής μπορεί να χειριστεί μέχρι και δύο διαφορετικά κομμάτια του αντικειμένου κατά την διάρκεια της παράστασης. Η ρυθμική γυμναστική είναι ένα άθλημα που συνδυάζει στοιχεία από μπαλέτο, γυμναστική, χορό, και  πράξεις χειραγώγησης αντικειμένων. Νικητής είναι ο συμμετέχων που κερδίζει τους περισσότερους βαθμούς΄ καθορίζεται από μια επιτροπή κριτών για στα  άλματα, στις  πιρουέτες (άξονες), στις ευελιξίες, στο χειρισμό αντικειμένων, στην εκτέλεση  και  στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Το διοικητικό όργανο, η Fédération Internationale de Gymnastique (FIG), άλλαξε τον κώδικα των σημείων, το 2001, 2003, 2005, 2008 για να τονίσει τεχνικά στοιχεία και να μειώσει την υποκειμενικότητα των κριτών. Πριν από το 2001, κρίνονταν σε κλίμακα του 10, όπως αυτό της καλλιτεχνικής γυμναστικής. Δεν έχει αλλάξει σε 30-βάθμια κλίμακα το 2003, ένα 20-σημείο κλίμακα το 2005, και το 2008 άλλαξε πίσω στο 30. Υπάρχουν τρεις τιμές, προσθέτοντας ότι είναι τα τελευταία σημεία-τεχνικής, καλλιτεχνικής και εκτέλεσης. Η FIG επιλέγει επίσης ποια συσκευή θα χρησιμοποιηθεί σε αγώνες. Μόνο τέσσερις από τις πέντε πιθανές συσκευές κυρώνονται. Μέχρι το 2010, οι σύλλογοι δεν χρησιμοποιούνταν στο Ανώτερο επίπεδο. Για το 2011 το σχοινί θα πέσει στους ανώτερους εθνικούς, το 2012 θα πέσει στους ειδικευόμενους εθνικούς, και το 2013 θα πέσει σε αρχάριους, και θα εξακολουθεί να πέφτει με τα χρόνια σε φθίνουσα εθνική στην επαρχιακή Interclub μέχρι που τελικά θα είναι εντελώς έξω από τη ρυθμική γυμναστική. Υπάρχει έντονη αντίθεση προς αυτή των οπαδών του αθλήματος σε όλο τον κόσμο.
Οι διεθνείς αγώνες χωρίζονται μεταξύ Τζούνιορς, κάτω από δεκαέξι χρόνια από τη γέννησή τους, και ηλικιωμένους για τις γυναίκες δεκαέξι ετών και άνω, πάλι με βάση το έτος της γέννησής τους. Οι αθλήτριες στη Ρωσία και την Ευρώπη αρχίζουν τυπικά την κατάρτιση σε πολύ νεαρή ηλικία και στο αποκορύφωμά τους είναι συνήθως στο τέλος της εφηβείας τους (15 - 19 ετών) ή γύρω στα είκοσι. Τα μεγαλύτερα γεγονότα στον αθλητισμό είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα και Grand-Prix Τουρνουά.
Ολυμπιακοί συμμετέχοντες
Στην Ολυμπιακή ρυθμική γυμναστική συμμετείχαν μόνο γυναίκες. Τα κορίτσια αρχίζουν σε νεαρή ηλικία για να μπορούν με το δικαίωμα της ηλικίας να διαγωνιστούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε άλλες μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, την 1η Ιανουαρίου του 16ου έτους. (Για παράδειγμα, η αθλήτρια που γεννήθηκε 31 του Δεκεμβρίου, 1992 θα ήταν επιλέξιμη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008). Κορυφαίες αθλήτριες ρυθμικής πρέπει να έχουν πολλές ιδιότητες: η ισορροπία, η ευελιξία, ο συντονισμός και η δύναμη είναι μερικά από τα πιο σημαντικά. Επίσης, πρέπει να διαθέτουν ψυχολογικά χαρακτηριστικά όπως η δυνατότητα να ανταγωνίζονται υπό έντονη πίεση, στην οποία ένα λάθος μπορεί να τους κοστίσει τον τίτλο, και την ηθική πειθαρχία και το έργο να ασκήσουν τις ίδιες ικανότητες ξανά και ξανά.
Ελλάδα
Η ιστορία της Ρυθμικής Γυμναστικής στην Ελλάδα ξεκίνησε λίγο πριν το 1988 και στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες που η Ελλάδα έλαβε μέρος με το άθλημα της Ρυθμικής Γυμναστικής.
Η πορεία των αθλητριών των Εθνικών Ομάδων στις Ολυμπιάδες είναι κατά κύριο λόγω ανοδική, και η Ελλάδα, παρά τις λίγες φορές που έχει αναδειχθεί ανάμεσα στα μετάλλια, έχει αφήσει το δικό της στίγμα και την δική της ιστορία στο άθλημα. Τόσο στο ατομικό όσο και στο ομαδικό, οι αθλήτριες που έχουν εκπροσωπήσει και εξακολουθούν να εκπροσωπούν την Ελλάδα έχουν κάνει τον δικό τους προσωπικό αγώνα, συχνά κάτω από δύσκολες προπονητικές συνθήκες. Οι αθλήτριες που συμμετείχαν στις Ολυμπιάδες έχουν σίγουρα ξεχωρίσει, ακόμα και στο αγώνισμα του Ανσάμπλ, όπου λειτουργούν ως ομάδα.
Ολυμπιακοι αγώνες Σεούλ 1988
Σύνθετο Ατομικό:
Ολυμπιακοι αγώνες Βαρκελώνη 1992
Ολυμπιακοι αγώνες  Ατλάντα 1996
Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών
Πολλές ναυτιλιακές Χώρες στον κόσμο έχουν ιδρύσει ειδικά επιστημονικά ινστιτούτα θαλασσίων ερευνών καθώς και εσωτερικών υδάτων μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα.
Ρυθμική γυμναστική
Ελλάδα
Ολυμπιακοί Αγώνες Σύδνεϋ, 2000
Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών
Το Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών Ελλάδας (Ι.ΩΚ.Α.Ε) ιδρύθηκε το 1965 (δια του Ν.4482/1965) με σκοπό την επιστημονική έρευνα των ελληνικών θαλασσών καθώς και εκείνων των εσωτερικών υδάτων της Χώρας επί των οργανισμών που ζουν μέσα σ΄ αυτά, καθώς και των συνθηκών που βεβαίως αναπτύσσονται αυτοί, χωρίς και να παραλείπεται η παρακολούθηση της οικονομικής εκμετάλλευσής τους (των ψαριών).
Στη πραγματικότητα το Ι.ΩΚ.Α.Ε. διαδέχθηκε το από το 1945 ιδρυθέν "Ελληνικό Υδροβιολογικό Ινστιτούτο" της Ακαδημίας Αθηνών. Η Έδρα του εν λόγω Ινστιτούτου βρίσκεται στη παραλία του Αγίου Κοσμά (έναντι του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού) με ιδιόκτητες λιμενικές εγκαταστάσεις. Εποπτεύεται από το Υπουργείο Βιομηχανίας και διατηρεί περιφερειακές υπηρεσίες στη Ρόδο στο Λαύριο καθώς και στην Έδεσσα. Συνεργάζεται με πολλές Υπηρεσίες και Φορείς παράλληλου αντικειμένου όπως, με το Λιμενικό Σώμα, την Υδρογραφική Υπηρεσία κ.ά.
Ρυθμική γυμναστική
Ελλάδα
Ολυμπιακοί Αγώνες Αθήνα, 2004
Ολυμπιακοί Αγώνες Πεκίνο, 2008
Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών
Εξέλιξη
Το 1983 μετονομάσθηκε σε "Εθνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών" (ΕΚΘΕ) και τελευταία με το Κυβερνητικό Διάταγμα 3 Ιουνίου 2003 έλαβε τον σημερινό τίτλο Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) σε ενιαία δομή διοίκησης, υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων όπου και ενσωματώθηκαν οι ερευνητικές προσπάθειες του πρώην ΕΚΘΕ και ΙΘΑΒΙΚ (αντίστοιχου ερευνητικού κέντρου Πανεπιστημίου Κρήτης).
Ρυθμική γυμναστική
Ελλάδα
Ολυμπιακοί Αγώνες Λονδίνο, 2012
Ινστιτούτο Ωκεανογραφικών και Αλιευτικών Ερευνών
Εξέλιξη
Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Αθήνα Κατηγορία:Ελληνική ναυτιλία Κατηγορία:Αλιεία Κατηγορία:Δημόσιες υπηρεσίες της Ελλάδας Κατηγορία:Υπουργείο Ανάπτυξης (Ελλάδα)
Ρυθμική γυμναστική
Ελλάδα
Ολυμπιακοί Αγώνες Ρίο, 2016
Ρυθμική γυμναστική Ανδρών
Η ρυθμική γυμναστική διεξάγεται επί το πλείστον από γυναίκες και κορίτσια, αλλά ένας αυξανόμενος αριθμός των ανδρών συμμετέχουν σε μερικές χώρες. Οι αθλητές κρίνονται σε μερικές από τις ίδιες φυσικές ικανότητες και δεξιότητες, όπως οι αθλήτριες αντίστοιχα, όπως το χέρι/ σώμα-μάτι του συντονισμού, αλλά η δύναμη και οι δεξιότητες πολεμικών τεχνών είναι το επίκεντρο, σε αντίθεση με την ευελιξία και το χορό στη ρυθμική γυμναστική γυναικών. Υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός συμμετεχόντων, που αγωνίζονται ατομικά και σε ομάδα’ είναι πιο δημοφιλής στην Ασία, ιδιαίτερα στην Ιαπωνία όπου οι υψηλές σχολικές ομάδες και  τα πανεπιστημιακά ανταγωνίζονται έντονα. Από το 2002, υπήρχαν 1000 άνδρες αθλητές ρυθμικής στην Ιαπωνία.
Οι τεχνικοί κανόνες για την ιαπωνική έκδοση της ρυθμικής γυμναστικής των ανδρών ήρθε γύρω τη δεκαετία του 1970. Για τους ατομιστές, υπάρχουν μόνο τέσσερις τύποι συσκευών που χρησιμοποιούνται: τα διπλά δαχτυλίδια, το ραβδί, το σχοινί, και τα σωματεία. Οι ομάδες δεν χρησιμοποιούν οποιαδήποτε συσκευή. Η ιαπωνική έκδοση περιλαμβάνει κατρακύλισμα που εκτελείται σε ένα spring floor. Οι βαθμοί κερδίζονται με βάση ένα 10-σημείο κλίμακας που μετρά το επίπεδο δυσκολίας του κατρακυλίσματος και το χειρισμό συσκευών.
Στις 27 - 29 Νοεμ. 2003, η Ιαπωνία φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών RG. Το πρώτο πρωτάθλημα συνέταξε πέντε χώρες από δύο ηπείρους: την Ιαπωνία, τον Καναδά, την Κορέα, τη Μαλαισία, και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2005 περιλαμβάνονται η Αυστραλία, ο Καναδάς, Ιαπωνία, Μαλαισία, η Κορέα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ. Τα Ανδρικά RG δεν αναγνωρίζεται επί του παρόντος από τη FIG.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά αθλήματα Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα Κατηγορία:Ατομικά αθλήματα
De Havilland Canada DHC-2 Beaver
Το Beaver έγινε σύμβολο του καναδικού Βορρά και χρησιμοποιήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο κωδικός που χρησιμοποιούσε στα σχέδια πτήσεών του κατά τον διεθνή οργανισμό ICAO είναι DHC2. Ο τύπος χρησιμοποιείται για εναέριες εφαρμογές (όπως αεροψεκασμούς), καθώς και από διάφορες πολεμικές αεροπορίες ως αεροσκάφος πολλαπλών χρήσεων. Το Αεροπορικό Σώμα του Αμερικανικού Στρατού χρησιμοποίησε αρκετές εκατοντάδες και εννέα αεροσκάφη χρησιμοποιούνται ακόμα από τις εφεδρείες της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας σε ρόλο έρευνας και διάσωσης. Επίσης ένα Beaver της πολεμικής αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας υποστήριξε την αποστολή του Σερ Έντμουντ Χίλαρι (Sir Edmund Hillary) στον Νότιο Πόλο. Λόγω της επιτυχίας του, το Βασιλικό Καναδικό Νομισματοκοπείο τίμησε το Beaver απεικονίζοντας το σε μία ειδική έκδοση του νομίσματος των 25 σεντς του Καναδικού Δολαρίου.
Σχεδίαση και εξέλιξη
Μετά από εκτεταμένες διαβουλεύσεις με έμπειρους πιλότους, η de Havilland Canada άρχισε την παραγωγή του Beaver, ενός αξιόπιστου μονοκινητήριου μονοπλάνου στο οποίο μπορούσαν εύκολα να τοποθετηθούν τροχοί, χιονοπέδιλα ή πλωτήρες. Το Beaver σχεδιάστηκε με γνώμονα τις επιχειρήσεις σε απομακρυσμένες και σκληροτράχηλες περιοχές του κόσμου. Η δυνατότητα βραχείας αποπροσγείωσής του το κατέστησαν ιδανικό για χρήση σε περιοχές που ήταν προηγούμενα προσβάσιμες μόνο με κανό ή τα πόδια. Λόγω των επιχειρήσεων σε απομακρυσμένες περιοχές και, συχνά, σε ψυχρά κλίματα η τάπα πλήρωσης της δεξαμενής καυσίμου βρίσκεται μέσα στο πιλοτήριο και παρέχει τη δυνατότητα ανεφοδιασμού από το πλήρωμα ακόμα και όταν το αεροσκάφος βρίσκεται εν πτήση. Η πρώτη πτήση του DHC-2 Beaver έγινε στο Ντάουνσβιου του Οντάριο (Downsview, Ontario) από τον άσσο του Β’ παγκοσμίου πολέμου Ρας Μπάνοκ (Russ Bannock) στις 16 Αυγούστου 1947 και το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής παραδόθηκε τον Απρίλιο του 1948. Η de Havilland προσέλαβε τον βετεράνο πιλότο Παντς Ντίκινς (Punch Dickins) ως διευθυντή πωλήσεων και το αεροσκάφος γνώρισε μεγάλη επιτυχία μέσα στην Καναδική αεροπορική κοινότητα. Η παραγωγή του τερματίστηκε το 1967, έχοντας κατασκευαστεί 1657 αεροσκάφη.
Επιχειρησιακή ιστορία
thumb|right|300px|DHC-2 Beaver της Freebird Wildnerness Tours thumb|right|300px|DHC-2 Beaver με πλωτήρες thumb|300px|right|DHC-2 Beaver με πλωτήρες Παρά το γεγονός ότι η παραγωγή του τερματίστηκε το 1967, εκατοντάδες Beaver εξακολουθούν να πετούν μέχρι σήμερα, αρκετά από τα οποία τροποποιήθηκαν σύμφωνα με τις επιταγές της τεχνολογίας και των συνθηκών πτήσης. Η εταιρία Kenmore Air παρέχει πλαίσια αεροσκαφών Beaver και Otter με μηδέν ώρες καταπόνησης και διατηρεί πολλά πρόσθετα πιστοποιητικά τύπου (supplemental type certificates - STC) για τροποποιήσεις αεροσκαφών. Τα τροποποιημένα από την Kenmore αεροσκάφη συχνά αποκαλούνται «Kenmore Beavers».
Ο αρχικός κινητήρας Pratt & Whitney Wasp του Beaver δεν βρίσκεται πλέον σε παραγωγή, καθιστώντας την αναζήτηση ανταλλακτικών δύσκολη. Κάποιες εταιρίες τροποποίησης αεροσκαφών αντικαθιστούν τους παλαιούς, εμβολοφόρους, κινητήρες με νέους τουρμποπρόπ, όπως τον Pratt & Whitney Canada PT-6. Η επιπλέον ισχύς και το χαμηλότερο βάρος του νέου κινητήρα, σε συνδυασμό με την χρήση κηροζίνης αντί αεροπορικής βενζίνης υψηλών οκτανίων των παλαιών κινητήρων, καθιστούν αυτή την τροποποίηση επιθυμητή από την πλειοψηφία των χρηστών.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο ηθοποιός Χάρισον Φορντ διαθέτει ένα DHC-2 Beaver (με νηολόγιο N28S) και φέρεται να έχει δηλώσει ότι αποτελεί το πλέον αγαπημένο του αεροσκάφος από όλα όσα απαρτίζουν τον ιδιωτικό του στόλο. Επίσης το σχολείο δοκιμαστών πιλότων του Αμερικανικού Ναυτικού (United States Naval Test Pilot School) χρησιμοποιεί δύο DHC-2 για την εκπαίδευση στην πλευρικά κατευθυνόμενη πτήση και για την ρυμούλκηση ανεμοπτέρων.
Το DHC-2 Beaver χρησιμοποιείται επίσης για ρίψη αλεξιπτωτιστών εξαιτίας του πολύ καλού ρυθμού ανόδου του. Εφοδιασμένο με συρόμενη πλευρική πόρτα, έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει οκτώ αλεξιπτωτιστές σε ύψος 13.000 ποδιών (3,950 μέτρα).
Πρόσφατες εξελίξεις
Κάποια στιγμή παρουσιάστηκαν σχέδια για την κατασκευή κατόπιν αδείας του αεροσκάφους στη Νέα Ζηλανδία, που όμως δεν προχώρησαν. Υπήρξαν επίσης φήμες ότι Καναδικές εταιρίας θα κατασκεύαζαν νέα Beaver, όμως το αεροσκάφος εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός παραγωγής. Η Viking Air, εταιρία που κατασκευάζει ανταλλακτικά για τα περισσότερα από τα αρχικά αεροσκάφη της de Havilland, αγόρασε στις 24 Φεβρουαρίου του 2006 τα πιστοποιητικά τύπου από την Bombardier Aerospace για όλα τα σχέδια της de Havilland. Η απόκτηση των πιστοποιητικών αυτών παρέχει την Viking το αποκλειστικό δικαίωμα κατασκευής νέων Beaver. Σε μία αναφορά της 4 Απριλίου 2007 στην ιστοσελίδα www.flightglobal.com αναφερόταν ότι η Viking ίσως ξεκινούσε εκ νέου την παραγωγή του μονοκινητήριου DHC-3 Otter και ίσως του DHC-2 Beaver, καθώς φαίνεται να υπάρχει ισχυρή ζήτηση στην αγορά για τα δύο αεροσκάφη.
Το 1987 το Καναδικό Εκατονταετές Συμβούλιο Μηχανικής (Engineering Centennial Board) συμπεριέλαβε το DHC-2 Beaver στην πρώτη δεκάδα των επιτευγμάτων της Καναδικής μηχανικής του εικοστού αιώνα.
Το Beaver σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποίησε ένα αεροσκάφος L-20A Beaver από το 1956 έως το 1967 σε ρόλους εκπαίδευσης νυχτερινών προσγειώσεων των χειριστών των C-47 Dakota και μεταφοράς προσωπικού και ταχυδρομείου. Το αεροσκάφος ανήκε στην 356 Μοίρα Μεταφορών και είχε έδρα το αεροδρόμιο Σέδες της Θεσσαλονίκης. Επίσης η Αεροπορία Στρατού χρησιμοποίησε δύο αεροσκάφη από το 1968 μέχρι το 1975, το ένα εκ των οποίων ήταν αυτό της τότε ΕΒΑ (Ελληνική Βασιλική Αεροπορία) το οποίο είχε επιστρέψει στις αμερικανικές δυνάμεις στην Ελλάδα.
Εκδόσεις
thumb|300px|right|Σχέδιο τριών όψεων του DHC-2 Beaver
Στρατιωτικοί χρήστες
thumb|300px|right|DHC-2 Beaver της Harbour Air thumb|300px|right|DHC-2 Beaver της Harbour Air thumb|300px|right|DHC-2 Beaver
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά αεροσκάφη Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κεντρόσαυρος
Κεντρόσαυροι είναι ένα γένος στεγοσαυρίων δεινοσαύρων της Ύστερης Ιουρασικής περιόδου της Τανζανίας. Ανήκουν στο είδος Kentrosaurus aethiopicus, που ονομάστηκε και περιγράφηκε από τον Γερμανό παλαιοντολόγο Edwig Hennig το 1915.
Περιγραφή
Είχε μήκος περίπου 4,5 μέτρα ως ενήλικας και ζύγιζε περίπου 1 τόνο. Περπατούσε στα τέσσερα με ισιωμένα πίσω άκρα. Είχε μικρό ευλύγιστο κεφάλι για να καταναλώνει ευκολότερα φυτά. Είχε πιθανότατα διπλή σειρά από πλάκες στο λαιμό και σε όλη του τη ράχη. Στους γοφούς και στην ουρά, οι πλάκες αυτές έδιναν τη θέση τους σε αγκάθια. Τα μεγαλύτερα από αυτά βρίσκονταν στο τέλος της ουράς και χρησίμευαν ασφαλώς στην άμυνα του ζώου. Τα μηριαία οστά διέφεραν στα δύο φύλα, καθώς τα θηλυκά ήταν κατά πάσα πιθανότητα μεγαλύτερα από τα αρσενικά.
Ετυμολογία
Όταν ο Hennig ονόμαζε το νέο του δεινόσαυρο φρόντισε να συμπεριλάβει την δερμάτινη πανοπλία του στο γενικό όνομα. Από το ελληνικό κέντρον (αιχμή) και σαύρος (σαύρα), προσθέτοντας και τον ειδικό χαρακτηρισμό aethiopicus (αιθίωψ) για να τονίσει την προέλευση του από την Αφρική.
Κατηγορία:Στεγοσαυρίδες
EL
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων EL ή El ή el (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-ελ) μπορεί να αναφέρεται:
Έλατος Ευρυτανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν
Ο Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν (Jean-François Champollion, 23 Δεκεμβρίου 1790 – 4 Μαρτίου 1832) ήταν Γάλλος λόγιος, φιλόλογος, ανατολιστής και αιγυπτιολόγος.
Ο Σαμπολιόν γενικώς θεωρείται πατέρας της Αιγυπτιολογίας. Χρησιμοποιώντας ως θεμέλιο τμήμα του έργου του Τόμας Γιανγκ (Thomas Young) και του Γουίλιαμ Μπανκς, ο Σαμπολιόν μετέφρασε τμήματα της στήλης της Ροζέττας το 1822, υποδεικνύοντας ότι η Αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα ήταν παρόμοια με την Κοπτική γλώσσα, και ότι το σύστημα γραφής ήταν ένας συνδυασμός φωνητικών και ιδεογραφικών συμβόλων.
Βίος
Γεννήθηκε στο Φιζάκ (Figeac), στο νομό Λοτ της Γαλλίας, και ήταν το τελευταίο από τα επτά παιδιά της οικογένειας (δύο από τα οποία πέθαναν πριν τη γέννησή του). Έζησε στην Γκρενόμπλ (Grenoble) αρκετά χρόνια και από την παιδική του ηλικία ήδη επέδειξε ασυνήθιστη γλωσσολογική δεξιότητα. Ήδη στην ηλικία των 16 ετών γνώριζε αρκετές γλώσσες και είχε παρουσιάσει ένα δοκίμιό του στην Ακαδημία της Γκρενόμπλ σχετικά με την Κοπτική γλώσσα. Στην ηλικία των 20 μιλούσε την Λατινική, την αρχαία Ελληνική, την Εβραϊκή, την Αμχαρική, τη Σανσκριτική, την Αβεστανική, τα Παχλαβί, την Αραβική, τη Συριακή, τη Χαλδαϊκή, την Περσική και την Κινεζική πέραν της Γαλλικής. Σε ηλικία 24 ετών συγγράφει το ΄΄Η Αίγυπτος την εποχή των Φαραώ.
Το 1809, έγινε βοηθός καθηγητή της Ιστορίας στην Γκρενόμπλ. Το ενδιαφέρον του για τις ανατολικές γλώσσες, ιδιαίτερα την Κοπτική, οδήγησε τους ιθύνοντες να του αναθέσουν το καθήκον της αποκρυπτογράφησης της τότε νεοανακαλυφθείσης στήλης της Ροζέττας. Με το συγκεκριμένο έργο ασχολήθηκε την περίοδο 1822–1824. Η δημοσίευση (1824) του Précis du système hiéroglyphique έγινε αιτία ανάπτυξης της σύγχρονης Αιγυπτιολογίας.
Το μεγάλο ενδιαφέρον του για την Αιγυπτιολογία απέκτησε κατά τη διάρκεια των Αιγυπτιακών εκστρατειών του Ναπολέοντα Α΄ 1798–1801. Αργότερα ο Σαμπολλιόν έγινε καθηγητής Αιγυπτιολογίας στο Γαλλικό Κολλέγιο.
Ζοζέφ Μπολόνι ντε Σαιν-Ζωρζ
Ο Ζοζέφ Μπουλόν, Ιππότης ντε Σαιν-Ζωρζ (Joseph Bologne, Chevalier de Saint-Georges) (1745 – 12 Ιουνίου 1799), ήταν Γάλλος συνθέτης κλασικής μουσικής, μαέστρος, δεξιοτέχνης του βιολιού και ξιφομάχος. Πήρε μέρος στη Γαλλική Επανάσταση με τους Δημοκρατικούς, ως συνταγματάρχης στη Λεγεώνα του Αγίου Γεωργίου (Légion St.-Georges).
Τζο Πόντι
Ο Τζο Πόντι (Giovanni Ponti, 18 Σεπτεμβρίου 1891 - 16 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Ιταλούς μοντέρνους αρχιτέκτονες και όχι μόνο. Στη ζωή του είχε ασχοληθεί εξίσου με τον σχεδιασμό επίπλων, αυτοκινήτων, όπως επίσης και με τον βιομηχανικό σχεδιασμό. Αξιοσημείωτη και η ενασχόλησή του με την ζωγραφική, με την αγγειοπλαστική, με την ποίηση, την συγγραφή και με την έκδοση του αρχιτεκτονικού περιοδικού "Domus". Ήταν καταλυτικός παράγοντας στην λεγόμενη μοντέρνα "αναγέννηση" της Ιταλίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι και τις μέρες μας αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς αρχιτέκτονες, σχεδιαστές επίπλων, βιομηχανικούς σχεδιαστές, αλλά και διακοσμητές εσωτερικών χώρων.
Ζοζέφ Μπολόνι ντε Σαιν-Ζωρζ
Γεννήθηκε στη Γουαδελούπη στις 25 Δεκεμβρίου 1745. Πατέρας του ήταν ο κτηματίας και Parliamentary councilor George Bologne de Saint-Georges και μητέρα του η Σενεγαλέζα υπηρέτρια της γυναίκας του Μπουλόν, Anne dite Nanon.
Τζο Πόντι
Τα ίδια του τα λόγια είναι αυτά που εξηγούν καλύτερα την ζωή του:
Ζοζέφ Μπολόνι ντε Σαιν-Ζωρζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι βιολιστές Κατηγορία:Συνθέτες κλασικής μουσικής
Τζο Πόντι
"Αγάπα την Αρχιτεκτονική, είτε είναι αρχαία είτε μοντέρνα. Αγάπα την για τις φανταστικές, περιπετειώδεις και ιεροπρεπείς δημιουργίες της, για τις εφευρέσεις της, για την μεταβλητότητά της, για τις αφηρημένες, υπαινικτικές και εικονικές μορφές της που γοητεύουν τις αισθήσεις μας και εκστασιάζουν τις σκέψεις μας. Αγάπα την αρχιτεκτονική, το προσκήνιο και το στήριγμα της ζωής μας."
Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Ο Γουλιέλμος Γ΄, γαλλ. Guillaume III (1110-1127) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν κόμης της Βουργουνδίας (1125-27) μαζί με τον Ρενώ Γ΄.
Τζο Πόντι
Σύντομη βιογραφία
1921 Αποφοιτά από το Πολυτεχνείο του Μιλάνου ως αρχιτέκτονας, μετά από μια μεγάλη διακοπή των σπουδών του από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο και πολέμησε.
1923 Αποφασίζει να γίνει καλλιτεχνικός διευθυντής στο πλευρό του Richard-Ginori(κατασκευαστή κεραμικών σκευών), γεγονός που τον οδηγεί να κερδίσει το Πρώτο Βραβείο στην Paris Expo του 1925.
Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Βουργουνδίας & του Μακόν και της Αγνής των Τσέριγκεν, κόρης του Μπέρτολτ Β΄ δούκα της Σουαβίας.
Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν
Αίγυπτος
Το 1828 και το 1829, ο Σαμπολιόν ηγήθηκε της γαλλοτοσκανικής αποστολής στην Αίγυπτο, μαζί με τον Ιππόλυτο Ροζελλίνι, τον καθηγητή Ανατολικών γλωσσών στο πανεπιστήμιο της Πίζα. Ταξίδεψε προς τις πηγές του Νείλου και μελέτησε έναν μεγάλο αριθμό μνημείων και επιγραφών. Τα αποτελέσματα της αποστολής δημοσιεύθηκαν μετά θάνατον στο εκτεταμένο έργο Monuments de l'Egypte et de la Nubie το 1845 (Μνημεία της Αιγύπτου και της Νουβίας). Δυστυχώς, η αποστολή του Σαμπολλιόν αμαυρώθηκε από περιστάσεις ανεξέλεγκτης καταστροφής. Μελετώντας την Κοιλάδα των Βασιλέων, κατέστρεψε ανεπανόρθωτα το KV17, τον τάφο του Σέτι Α', μετακινώντας μεγάλα τμήματα του τοίχου με κατοπτρικές σκηνές. Οι σκηνές βρίσκονται σήμερα στις συλλογές του Λούβρου και στο μουσείο της Φλωρεντίας.
Τζο Πόντι
Σύντομη βιογραφία
1928 Αρχίζει να ασχολείται με την αρχιτεκτονική, την οποία δεν θα εγκαταλείψει έως το τέλος της ζωής του. Ιδρύει το περιοδικό "Domus", το οποίο αργότερα καθιερώθηκε ως το περιοδικό με την μεγαλύτερη επιρροή στην αρχιτεκτονική και το design στην Ευρώπη. 1933 Οργανώνει την 5η Έκθεση Triennale στο Μιλάνο.
Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν
Αίγυπτος
Εξαντλημένος από την κοπιώδη εργασία κατά τη διάρκεια και μετά την επιστημονική αποστολή του στην Αίγυπτο, ο Σαμπολλιόν πέθανε εξαιτίας αποπληκτικού επεισοδίου στο Παρίσι το 1832 στην ηλικία των 41 ετών και ετάφη στο κοιμητήριο Περ Λασέζ (Père Lachaise). Ο πρεσβύτερος αδελφός του, Ζακ Ζοζέφ Σαμπολλιόν-Φιζεάκ (Jacques Joseph Champollion-Figeac) εξέδωσε ορισμένα από τα έργα του. Ο γιος του Ζακ Ζοζέφ, ο Αιμέ-Λουΐ (1812–1894), έγραψε μια βιογραφία για τους δύο αδελφούς.
Αιγυπτιακά ιερογλυφικά
Ο Τόμας Γιανγκ υπήρξε ένας από τους πρώτους που εν μέρει αποκρυπτογράφησαν επιτυχώς τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Έως το 1814 είχε μεταφράσει πλήρως την "εγχώρια" (δημοτική, με σύγχρονους όρους) των κειμένων της στήλης της Ροζέττας και λίγα χρόνια αργότερα έκανε σημαντική πρόοδο προς την κατεύθυνση της κατανόησης του ιερογλυφικού αλφάβητου. Το 1823 δημοσίευσε το Account of the Recent Discoveries in Hieroglyphic Literature and Egyptian Antiquities, (Απολογισμός των πρόσφατων ανακαλύψεων στην ιερογλυφική λογοτεχνία και τις αιγυπτιακές αρχαιότητες). Ορισμένα από τα συμπεράσματα του Γιανγκ δημοσιεύθυκαν στο περίφημο άρθρο "Egypt" (Αίγυπτος) που έγραψε για την έκδοση της Encyclopædia Britannica το 1818.
Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Βιογραφία
Ο πατέρας του από το 1102 κυβερνούσε μαζί με τον εξάδελφό του Ρενώ Γ΄. Το 1125 οι βαρόνοι σχεδίασαν τον φόνο τού Γουλιέλμου Β΄. Ο Γουλιέλμος Γ΄ τον διαδέχθηκε, αλλά φονεύθηκε δύο έτη αργότερα, το 1127. Ήταν μόνο 17 ετών. Ο Ρέτζιναλτ Γ΄ έμεινε μόνος κόμης της Βουργουνδίας.
Τζο Πόντι
Σύντομη βιογραφία
1936 Γίνεται καθηγητής της Αρχιτεκτονικής στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου (έως το 1961).
1941 Αφήνει το περιοδικό "Domus" και ιδρύει το "Stile", ένα καλλιτεχνικό και αρχιτεκτονικό περιοδικό.
1947 Επιστρέφει στο περιοδικό "Domus" και επίσης σχεδιάζει κουστούμια και σκηνικά για την σκάλα του Μιλάνο.
1948 Σχεδιάζει την καφετιέρα La Pavoni, η οποία έγινε και το σύμβολο της μεταπολεμικής κουλτούρας του καφέ στο Μιλάνο.
1953 Αρχίζει να ασχολείται ενεργά με τον βιομηχανικό σχεδιασμό και τον σχεδιασμό επίπλων.
1955-1970 Κύρια ενασχόληση ο σχεδιασμός κτιρίων και εσωτερικών χώρων.
1957 Σχεδιασμός της καρέκλας Superleggera, για την Cassina, μια πιο ελαφριά μορφή της καρέκλας 1955 Leggera.
1979 Πεθαίνει στο πατρικό του στην οδό Νέτσα (Via Nezza) του Μιλάνου.
Αρχιτεκτονική
1934 Ολοκληρώνει το έργο του στο τμήμα μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Μιλάνου
1936 Ανεγείρει την πρώτη έδρα του Montecatini στο Μιλάνο.
1955 Τελειώνει το χτίσιμο της Villa Planchart, ή αλλιώς "Butterfly House", στο Καράκας.
1955-1957 χτίζει το Hotel della Città et de la Ville and the Centro Studi Fondazione Livio e Maria Garzanti, στο Φορλί της Ιταλίας.
1957 Ανέγερση του πύργου Pirelli, ο οποίος αποτελεί και σήμα κατατεθέν του Μιλάνο.
1963 Εκκλησία του San Francesco, στο Μιλάνο
1967 Εκκλησία του San Carlo Chapel, στο Μιλάνο
1971 Καθεδρικός Ναός του Taranto
Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Οικογένεια
Ο γιος του:
Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν
Αιγυπτιακά ιερογλυφικά
Όταν ο Σαμπολλιόν δημοσίευσε τη μετάφρασή του στα ιερόγλυφα, ο Γιανγκ επαίνεσε το έργο του, αλλά δήλωσε επίσης ότι ο Σαμπολλιόν στήριξε το σύστημά του στα άρθρα του και ζήτησε να αναγνωριστεί το τμήμα της συμβολής του. Ο Σαμπολλιόν ωστόσο ήταν απρόθυμος να μοιραστεί τα εύσημα. Με το σχίσμα που ακολούθησε, ωθούμενο επίσης από τις πολιτικές εντάσεις εκείνης της εποχής, οι Βρετανοί υποστήριξαν τον Γιανγκ και οι Γάλλοι τον Σαμπολλιόν. Ο Σαμπολλιόν με την ιερογλυφική γραμματική υπέδειξε ορισμένα λάθη του Γιανγκ και επέμεινε στον ισχυρισμό ότι αποκρυπτογράφησε μόνος τα ιερόγλυφα. Ωστόσο, μετά το 1826, ως διευθυντής του Λούβρου επέτρεψε στον Γιανγκ να έχει πρόσβαση στα χειρόγραφα της δημοτικής.
Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ιβρέας
Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν
Παραπομπές
Reeves, N (1996), The Complete Valley of the Kings
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι φιλόλογοι Κατηγορία:Αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Ελληνιστές επιγραφολόγοι
Τζο Πόντι
Αρχιτεκτονική
1972 Χτίζει το Μουσείο Tέχνης του Ντένβερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος
Κηδεμονία
Ο Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος γεννήθηκε έξι βδομάδες μετά τον θάνατο του πατέρα του, ήταν ακόμα έμβρυο όταν έγινε δούκας και χρειαζόταν απαραίτητα κηδεμόνα μέχρι την ενηλικίωση του. Η πατρική του γιαγιά Φραντσέσκα Μοροζίνι αξίωσε την επιτροπεία του εγγονού της αλλά οι θείοι του Ιάκωβου Β΄ ο Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος, Κύριος της Ανάφης και ο Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου, την περιόρισαν και έγιναν επίτροποι με την υποστήριξη της Βενετίας. Όταν έπειτα από λίγο απεβίωσε ο Νικολό τον αντικατέστησε ο γιος του Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος. Την εκλογή του αποφάσισαν η Φραντσέσκα Μοροζίνι, ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος και οι πολίτες της Νάξου, έπειτα ζήτησαν από την Βενετία να επικυρώσει τη διαδοχή του Νικολό. Είναι ενδιαφέρουσα η συμμετοχή των πολιτών στην εκλογή και ο βαθμός εξάρτησης του δουκάτου από τη Βενετία.
Συγκρούσεις για την διαδοχή
Ο Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος πέθανε σε ηλικία επτά ετών και σύμφωνα με την γαμήλια συνθήκη που είχε κάνει η αδελφή του Ιακώβου Β΄ Ανδριάνα Κρίσπου όταν παντρεύτηκε τον Δομήνικο Σομμαρίπα, Κύριο της Άνδρου θα διαδεχόταν η ίδια τον αδελφό της στο δουκάτο αν πέθαινε χωρίς απογόνους. Ο θείος του Ιακώβου Β΄ Γουλιέλμος Β΄ και ο ανιψιός του Φραγκίσκος Β΄, ηγεμόνας της Σαντορίνης διεκδίκησαν τα δικαιώματα της Ανδριάνας στην διαδοχή με πρόφαση την εφαρμογή του Σαλικού νόμου.
Ο Γουλιέλμος Β΄ ζήτησε την παρέμβαση της Βενετίας ώστε να αποφύγουν την έκρηξη εμφυλίου πολέμου που ήταν επικίνδυνος εκείνη την εποχή στο δουκάτο λόγω της Οθωμανικής απειλής. Ο Γουλιέλμος ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής, παρά την ηλικία του ήταν φιλόδοξος και συμφώνησε με τον ανιψιό του Φραγκίσκο να γίνει δούκας και όταν αποβιώσει να τον διαδεχθεί ο Φραγκίσκος. Η Ανάφη θα πήγαινε στην κόρη του Ιωάννα. Η Ανδριάνα Κρίσπου είχε την υποστήριξη του στόλου κάτι πολύ σημαντικό για την εποχή που τα νησιά του δουκάτου δεχόντουσαν σκληρές επιδρομές. Οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και στίφη Τούρκων τρομοκρατούσαν τους νησιώτες, έπρεπε να υπάρχει επειγόντως δούκας στη Νάξο. Η Βενετία αρχικά είχε αποκλείσει τον Γουλιέλμο Β΄ και τον Φραγκίσκο Β΄, υποστήριξε την Ανδριάνα Κρίσπου και τον σύζυγο της Δομήνικο Σομμαρίπα που ήταν εγγονός της Μαρίας Σανούδου. Όταν όμως ο Γουλιέλμος δήλωσε ότι είναι πεπειραμένος και έτοιμος να προσφέρει τις ναυτικές του δυνάμεις στη Γαληνότατη Δημοκρατία, η Βενετία από φρόνηση τον αποδέχθηκε. H ηλικιωμένη γιαγιά του Ιωάννη Ιακώβου Φραντσέσκα Μοροζίνι μετά την άνοδο του κουνιάδου της αποσύρθηκε στην Βενετία και ίδρυσε το μοναστήρι και την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου αφιερωμένα στους Ιωαννίτες Ιππότες (1452).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Κατηγορία:Οίκος των Κρίσπων
Βασιλικόν (νόμισμα)
thumb|right|300px|Ένα από τα πρώτα βασιλικά που κόπηκαν, με τον καθήμενο σε θρόνο Ιησού στη μία του όψη, και τους [[Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος|Ανδρόνικο Β' και Μιχαήλ Θ' στην άλλη, κρατώντας ανάμεσά τους ένα λάβαρο. Το νόμισμα φέρει την επιγραφή «ΘΕΕ ΒΟΗΘΕΙ AYTOKPATOPEC PΩMAIΩN». ]]
Το βασιλικόν, συχνά αναφερόμενο και ως δουκάτον, υπήρξε αργυρό νόμισμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σε ευρεία κυκλοφορία κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 14ου αιώνα. Η κοπή του σηματοδότησε την τάση στη χρήση αργυρών νομισμάτων και ταυτόχρονα την σταδιακή εξάλειψη των χρυσών, εντός της αυτοκρατορίας.
Ισοτρικά στοιχεία
thumb|left|200px|Αργυρό Ενετικό δουκάτο (λεγόμενο και Matapan) του [[Φραντσέσκο Ντάντολο, περ. 1328. Οι εικαστικές του ομοιότητες με το βασιλικόν είναι προφανείς.]]
Η πρώτη χρήση βασιλικών εντοπίζεται λίγο πριν το 1304, επί ηγεμονίας του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (βασ. 1282 - 1328), με κύριο στόχο την πληρωμή των μισθοφόρων της Καταλανικής Εταιρείας. Εικαστικά, αποτέλεσε καθαρή αντιγραφή του Βενετικού αργυρού Δουκάτου και του Βενετικού Γροσίου, με την καθήμενη μορφή του Ιησού στη μία του όψη και στην άλλη των Ανδρόνικου Β' και συναυτοκράτορα Μιχαήλ Θ', σε αντικατάσταση του Δόγη με τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Η ομοιότητα είναι ακόμη πιο προφανής αν αναλογιστούμε ότι δουκάτο σημαίνει «νόμισμα του δόγη», ενώ βασιλικό σημαίνει «νόμισμα του Βασιλέως»· στη νεότερη εποχή αμφότερα τα νομίσματα απαντώνται και ως δουκάτα.
Η σύσταση του βασιλικού ήταν από καθαρό ασήμι (920 βαθμών), ενώ -σε αντίθεση με άλλα κοίλα (σκυφωτά) βυζαντινά νομίσματα- είχε επίπεδη μορφή. Το βάρος του ήταν 2,2 γρ. και η συναλλαγματική του ισοτιμία υπολογίζεται στο 1:12 υπέρπυρα, ή δύο κεράτια (εξ'ου και καράτι). Σε χρήση υπήρξαν επίσης το εξάγραμμο και το μιλιαρήσιον, αμφότερα αργυρά νομίσματα. Η πραγματική ισοτιμία του βασιλικού ήταν μάλλον χαμηλότερη, κυμαινόμενη αναλόγως της τιμής του αργύρου: πηγές της εποχής αναφέρουν 12½, 13 και 15 βασιλικά ανά υπέρπυρο. Ανάλογες πηγές επιβεβαιώνουν εξάλλου την κοπή ημί-βασιλικών, την υποδιαίρεση προφανώς του βασιλικού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Αργυρά νομίσματα
Δερβένι Αχαΐας
Το Δερβένι, γνωστό και ως «Δερβενάκι», είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μαμουσιάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαμουσιάς.
Εγγύς του, στο δρόμο προς τη Ροδιά, τη Γέφυρα Τσαγκρή, την Π.Ε.Ο. Πατρών-Αθηνών και την Ολυμπία Οδό βρίσκεται ο μικρός συνοικισμός των Βιλιβινιώτικων.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Διακοπτού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Χόλι Γκίλιμπραντ
Η Χόλι Γκίλιμπραντ (γεννημένη το 2005) είναι Σκωτσέζα περιβαλλοντική ακτιβίστρια. Ξεκινώντας από την ηλικία των 13 ετών, έφευγε από το σχολείο της για μία ώρα κάθε Παρασκευή ως ένδειξη διαμαρτυρίας, στο πλαίσιο τωνμαθητικών κινητοποιήσεων για το κλίμα. «Ευχαριστούμε Γκρέτα που μας άνοιξες τον δρόμο», ήταν τα λόγια που ανάρτησε η Γκίλιμπραντ στον λογαριασμό της στο Τwitter προς τη γνωστή ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ από τη Σουηδία. Το παράδειγμα της Γκίλιμπραντ ακολούθησαν δεκάδες συμμαθητές και συμμαθήτριές της στη μικρή απομακρυσμένη πόλη των 10.000 περίπου κατοίκων Φορτ Γουίλιαμ, στη Βόρεια Σκωτία. Πρόκειται για μια από τις τοπικές απόπειρες για την εδραίωση του ακτιβιστικού κινήματος για την προστασία του περιβάλλοντος στον χώρο της Μεγάλης Βρετανίας.
Η Γκίλιμπραντ είναι διοργανώτρια του κινήματος Παρασκευές για τη Σκωτία του Αύριο και αποτελεί μία από τις πλέον δραστήριες ακτιβίστριες που δραστηριοποιούνται σε περιβαλλοντικά θέματα.
Η Γκίλιμπραντ ονομάστηκε από τους Times της Γλασκώβης Νέα Σκωτσέζα της Χρονιάς για το έτος 2019. Σε δηλώσεις της, η νεαρή ακτιβίστρια ανέφερε τα εξής: "Πιστεύω πως ο κόσμος είχε πράγματι περισσότερο χρόνο κατά τη διάρκεια του λοκ ντάουν, για να ανακαλύψει τη φύση και για να σκεφτεί τον τρόπο με τον οποίο ζει τη ζωή του και αυτό είναι καλό". Επίσης, μπήκε στον κατάλογο της ραδιοφωνικής εκπομπής του BBC Woman's Hour ως μία από τις τριάντα γυναίκες που εμπνέουν με τον δυναμισμό τους και έδωσε συνέντευξη στην ίδια εκπομπή. Έχει γράψει για τους Lochaber Times.
Τον Αύγουστο του 2020, υποστήριξε τον παρουσιαστή και συγγραφέα Κρις Πάκαμ σε μια εθνική εκστρατεία η οποία είχε ως στόχο της να βάλει τέλος στα εγκλήματα κατά της άγριας πανίδας. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μαζί με άλλους νέους ακτιβιστές, η Γκίλιμπραντ έθεσε μια σειρά ερωτημάτων στον Βρετανό πολιτικό Άλοκ Σάρμα. Η Γκίλιμπραντ είναι σύμβουλος νεολαίας για λογαριασμό της φιλανθρωπικής οργάνωσης Heal Rewilding, στόχος της οποίας είναι να επιστρέψει περισσότερη γη στη φύση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδιά ακτιβιστές
Ποτοσί
Το Ποτοσί είναι πόλη και πρωτεύουσα του ομώνυμου διαμερίσματος στη Βολιβία. Η ονομασία της προέρχεται είτε από τη γλώσσα Αϊμάρα είτε από την κέτσουα. Απέχει 164 χιλιόμετρα από τη Σούκρε, ιστορική πρωτεύουσα της χώρας, και βρίσκεται σε υψόμετρο 4.000 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, αποτελώντας μία από τις κατοικημένες περιοχές σε μεγαλύτερο υψόμετρο σε ολόκληρο τον κόσμο. Βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Σέρρο ντε Ποτοσί, γνωστό και ως Σέρρο Ρίκο. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 1996, η πόλη είχε περίπου 121.000 κατοίκους.
Κατά το 16ο αιώνα, η περιοχή θεωρούνταν το μεγαλύτερο παγκοσμίως βιομηχανικό συγκρότημα. Η εξόρυξη των μεταλλευμάτων βασιζόταν σε ένα σύστημα υδρόμυλων. Στις 11 Δεκεμβρίου 1987, η Ουνέσκο ανακήρυξε το Ποτοσί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αναγνωρίζοντας την πλούσια ιστορία της πόλης και τον πλούτο της αποικιακής αρχιτεκτονικής της. Η περιοχή αποτελείται από τα μνημεία του Σέρρο Ρίκο, όπου υπήρχε εγκατεστημένο σύνθετο σύστημα ύδρευσης και τεχνητές λίμνες, από την αποικιακή πόλη, την Εκκλησία του Σαν Λορένζο, αρχοντικές κατοικίες και τις εργατικές περιοχές.
Ιστορία
left|thumb|Άποψη της πόλης
Η ανακάλυψη μεταλλεύματος στο Σέρρο Ρίκο (ισπ. Cerro Rico, πλούσιος λόφος) από τον Ινδιάνο Ντιέγκο Ουάλπα το 1544 αποτέλεσε το έναυσμα για την ίδρυση της πόλης του Ποτοσί στις 10 Απριλίου 1545 στα ριζά του λόφου. Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν Βίγια Ιμπεριάλ δε Κάρλος Β (Villa Imperial de Carlos V), προς τιμήν του Ισπανού βασιλιά Κάρλος Ε'. Ιδρυτής της ήταν ο Χουάν ντε Βιγιαρροέλ.
Στην περιοχή ξεκίνησαν ανασκαφές μεγάλης κλίμακας και το πρώτο φορτίο ασημιού στάλθηκε στην Ισπανία. Το 1672, ο πληθυσμός της πόλης είχε φτάσει τους 200.000 κατοίκους, κάνοντάς την μια από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες πόλεις στη Λατινική Αμερική, επεκτείνοντας το θρύλο του πλούτου της παγκοσμίως. right|thumb|[[Μανουέλ Ριβέρα-Ορτίς: Χήρα από τα ορυχεία, Ποτοσί, Βολιβία (2004)]]
Ντόπιοι κάτοικοι που εργάζονταν στα ορυχεία πέθαιναν από την υπερβολική κούραση και τις αναθυμιάσεις. Το 1608, θέλοντας να αποζημιώσουν το ολοένα και μειούμενο εργατικό δυναμικό των ιθαγενών, οι άποικοι προώθησαν αίτημα προς το Ισπανικό Στέμμα για την εισαγωγή 1500-2000 Αφρικανών σκλάβων κάθε χρόνο, οι οποίοι εργάζονταν επίσης υπό άθλιες συνθήκες.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο αγώνας για ανεξαρτησία οδήγησε σε αναρχία, λεηλασία πολλών εκκλησιών και τελικά ο πλούτος της πόλης μεταφέρθηκε στην Ευρώπη και σε άλλες κτήσεις του ισπανικού Στέμματος. Ο πληθυσμός μειώθηκε σχεδόν στους 10.000 κατοίκους. Το 1825, τα ορυχεία του Σέρρο Ρίκο είχαν ήδη εξαντληθεί και στα μέσα του 19ου αιώνα, μια πτώση στην τιμή του ασημιού έπληξε την οικονομία της πόλης, η οποία από τότε δεν έχει ανακάμψει πλήρως.
thumb|right|Δρόμος στην πόλη Στο Μεξικό, η πόλη Σαν Λουίς Ποτοσί πήρε το όνομά της από αυτή την πόλη, ενώ προς τιμήν της ιδρύθηκαν και ονομάστηκαν τρεις πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες με μεταλλευτική δραστηριότητα, μια στο Ουισκόνσιν, μια στη Νεβάδα και μια στο Μιζούρι.
Ελαιοχώρια Χαλκιδικής
Τα Ελαιοχώρια είναι χωριό και πρώην κοινότητα του Νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Νέας Προποντίδας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στον  Δήμο Τρίγλιας.
Κατά την απογραφή του 2001 είχε 295 κατοίκους. Μεταξύ άλλων λειτουργούν στον οικισμό ταχυδρομείο, Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Ενεργή είναι η ποδοσφαιρική ομάδα (ΑΟ Αίας Ελαιοχωρίων), που αγωνίζεται στο νότιο όμιλο στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής. Το 1981 ιδρύθηκε από τους κατοίκους ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ελαιοχωρίων για τον Πολιτισμό και Υγεία. Ο οικισμός είναι γνωστός για τα υπέργηρα πουρνάρια του και τις υπέργηρες ελιές (οι τελευταίες υπάρχουν και στην Τρίγλια). Για τα ελαιόδεντρα, η χρονολόγησή τους ανάγεται στο 16ο αιώνα, ενώ τα δύο πουρνάρια στην αυλή του ναού των Ελαιοχωρίων χρονολογήθηκαν στα 300 έτη, κάτι που έγινε από το ΑΠΘ
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός ιδρύθηκε με την εγκατάσταση Μικρασιατών και Θρκαών προσφύγων, από το Σχολάριο της Θράκης και από τη Μικρά Ασία μετά το 1922. Στον οικισμό εγκαταστάθηκαν γύρω στο 1930 οικογένειες Σαρακατσάνων, οι οποίες στα μέρη αυτά ξεχειμώνιαζαν από πάρα πολύ παλιά. Το όνομά του το οφείλει στα πολλά ελαιόδεντρα. Το 1960 κατασκευάστηκε υδραγωγείο. Η εμφάνιση αρτεσιανών πηγών ζεστού νερού κατέδειξε τα Ελαιοχώρια γνωστά από παλιά για την ύπαρξη γεωθερμικού πεδίου Στα Ελαιοχώρια λειτουργούν έξι μικρά πειραματικά θερμοκήπια. Τα αποτελέσματα από αυτές τις εφαρμογές είναι αισιόδοξα και δίνουν ώθηση για περισσότερη έρευνα σε γεωθερμικά πεδία που έχουν εντοπιστεί αλλά δεν έχουν μελετηθεί διεξοδικά. Από πολύ παλιά οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και γινόταν καρναβάλι. Υπάρχει παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νέας Προποντίδας Ελαιοχωρια Ελαιοχωρια
Κέρλινγκ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το κέρλινγκ ήταν ολυμπιακό άθλημα στους πρώτους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924, αλλά ξαναμπήκε επίσημα στο Ολυμπιακό πρόγραμμα μόλις το 1998.
Ιστορικές πληροφορίες
Στους Α΄ Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924 διεξήχθη και το ομαδικό άθλημα του κέρλινγκ. Συμμετείχαν τέσσερις ομάδες από τρεις χώρες και πήραν όλες μετάλλια, καθώς κάποιες ισοβάθμησαν. Στη συνέχεια, το κέρλινγκ αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα και ξαναμπήκε το 1998 ως αγώνισμα ανδρικό και γυναικείο. Συμμετέχουν 10 χώρες σε κάθε κατηγορία.
Ενδιάμεσα είχε ενταχθεί ως άθλημα επίδειξης σε τρεις περιπτώσεις: το 1932 με οκτώ συμμετοχές (τέσσερις από τις ΗΠΑ και τέσσερις από τον Καναδά), το 1988 και το 1992 με οκτώ ανδρικές και οκτώ γυναικείες ομάδες.
Από τους αγώνες του 2018, εντάχθηκε και μικτό αγώνισμα από ομάδες ενός αντρός και μιας γυναίκας
Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Κριμαίας
Το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Κριμαίας (Кры́мский федера́льный о́круг) ήταν ένα ομοσπονδιακό διαμέρισμα της Ρωσίας. Ιδρύθηκε στις 21 Μαρτίου 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Το ομοσπονδιακό διαμέρισμα, που περιελάμβανε τη Δημοκρατία της Κριμαίας και τη ομοσπονδιακή πόλη της Σεβαστούπολης, αναγνωρίζονται ως μέρος της Ουκρανίας από τη διεθνή κοινότητα. Η Ουκρανία θεωρεί την περιοχή, μαζί με τις περιοχές της Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ, ως προσωρινά κατεχόμενα εδάφη.
Ο Όλεγκ Μπελάβεντσεφ διορίστηκε ως προεδρικός απεσταλμένος, και το διοικητικό κέντρο του ομοσπονδιακού διαμερίσματος ήταν η Συμφερούπολη.
Στις 28 Ιουλίου 2016, το Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα Κριμαίας, το οποίο κατά την διάρκεια ύπαρξής του ήταν το μικρότερο ομοσπονδιακό διαμέρισμα της χώρας, καταργήθηκε και συγχωνεύθηκε με το Νότιο Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα, προκειμένου να "αυξήσει την αποδοτικότητα των εργασιών των οργάνων των ομοσπονδιακών διαμερισμάτων".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά διαμερίσματα της Ρωσίας
Μουλάν (ταινία, 1998)
Η  Μουλάν (πρωτότυπος τίτλος: Mulan) είναι αμερικανική μουσική ταινία περιπέτειας κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 1998 σε παραγωγή Walt Disney Feature Animation για την Walt Disney Pictures. Βασίζεται στον Κινεζικό θρύλο της Χουά Μουλάν και αποτελεί την 36η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney. Τη σκηνοθεσία έκαναν οι Τόνι Μπάνκροφτ και Τόνι Κουκ και το σενάριο έγραψαν οι Ρίτα Σιάο, Φίλιπ ΛαΖέμπνικ, Κρις Σάντερς, Ευγενία Μπόστγουϊκ-Σίνγκερ και Ρέιμοντ Σίνγκερ σε ιστορία του Ρόμπερτ Ντ. Σαν Σούσι. Τις φωνές τους στους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας χαρίζουν οι Μινγκ-Να Γουέν, Έντι Μέρφι, Μιγκέλ Φερέρ και Μπ. Ντ. Γουόνγκ, ενώ ο Τζάκι Τσαν χάρισε τη φωνή του στον Λοχαγό Λι Σανγκ για τις κινεζικές μεταγλωττίσεις της ταινίας. Η πλοκή της ταινίας διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν, όπου η Φα Μουλάν, κόρη του ηλικιωμένου πολεμιστή Φα Ζου, υποδύεται έναν άντρα για να πάρει την θέση του πατέρα της κατά τη γενική επιστράτευση, ώστε να αντιμετωπίσουν την εισβολή των Ούννων.
Η Μουλάν κυκλοφόρησε κατά την περίοδο της Αναγέννησης της Disney και ήταν η πρώτη από τις τρεις ταινίες μεγάλου μήκους που η παραγωγή τους έγινε κυρίως στα Disney-MGM Studios στο Ορλάντο στη Φλόριντα. Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 1994, όταν μια ομάδα επικεφαλής καλλιτεχνών στάλθηκε στην Κίνα για να λάβουν καλλιτεχνική και πολιτιστική έμπνευση. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από κριτικούς και κοινό, συνολικά έσοδα $304 εκατομμύρια, υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ, ενώ κέρδισε αρκετά βραβεία Annie, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.
Μια συνέχεια με τον τίτλο Μουλάν 2 κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 2004, ενώ μια live προσαρμογή της ταινίας με σκηνοθέτη τη Νίκη Κάρο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 27 Μαρτίου 2020.
Πλοκή
Οι Ούννοι, με επικεφαλής τον αδίστακτο Σαν Γιου, εισβάλλουν στην Κίνα παραβιάζοντας το Σινικό τείχος. ο Κινέζος αυτοκράτορας διατάζει γενική επιστράτευση επιβάλλοντας σε έναν άντρα από κάθε οικογένεια να καταταχθεί στον στρατό εναντίον των Ούννων. Όταν η Μουλάν ακούει πως ο ηλικιωμένος πατέρας της, Φα Ζου, ο μόνος άντρας της οικογένειας αλλά και βετεράνος πολέμου καλείται για άλλη μια φορά να πάει στον πόλεμο, ανησυχεί και φοβάται μιας και η υγεία του είναι εξασθενισμένη. Αποφασίζοντας να σώσει τον πατέρα της, παίρνει την παλιά του πανοπλία και μεταμορφώνεται σε άντρα, έτσι ώστε να πάει εκείνη στη θέση του και να καταταχθεί στον στρατό του Αυτοκράτορα. Η οικογένειά της μαθαίνει γρήγορα για την αναχώρησή της και η γιαγιά της Μουλάν προσεύχεται στους προγόνους της οικογένειας να την κρατήσουν ασφαλή. Οι πρόγονοι ζητούν από τον «Μεγάλο Πέτρινο Δράκο» να προστατεύσει τη Μουλάν, χωρίς όμως να γνωρίζουν πως ο Μούσου, ένας ντροπιασμένος πρώην θεματοφύλακας και δράκος ο ίδιος, ο οποίος πήγε να τον ξυπνήσει έχει καταστρέψει κατά λάθος τον δράκο. Ο Μούσου φοβούμενος για τις συνέπειες, δεν αποκαλύπτει το τι έκανε και φεύγει εκείνος για να προστατέψει τη Μουλάν.
Στο στρατόπεδο εκπαίδευσης η Μουλάν είναι σε θέση να περάσει ως άντρας, αν και οι στρατιωτικές της ικανότητες είναι αρχικά πολύ φτωχές και ο Μούσου την καθοδηγεί αδέξια στο πώς να συμπεριφέρεται σαν άντρας. Κάτω από τις εντολές του Λοχαγού Λι Σανγκ, εκείνη και οι υπόλοιποι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες Γιάο, Λινγκ και Τσιέν-Πο, γίνονται σταδιακά εκπαιδευμένοι πολεμιστές. Επιθυμώντας να δει την Μουλάν να πετυχαίνει, ο Μούσου δημιουργεί μια ψεύτικη εντολή από τον πατέρα του Σανγκ, τον Στρατηγό Λι, στην οποία ζητάει από τον Σανγκ να στείλει ενισχύσεις στον κύριο Αυτοκρατορικό Στρατό στα βουνά. Οι ενισχύσεις ξεκινούν για τα βουνά αλλά κατά την άφιξή τους βρίσκουν ένα καμένο στρατόπεδο και τον Στρατηγό Λι μαζί με όλους τους στρατιώτες σφαγιασμένους από τους Ούννους.
Στην αυτοκρατορική πόλη, η Μουλάν αδυνατεί να πείσει τον Σανγκ πως ο Σαν Γιου και οι στρατιώτες του επέζησαν και έρχονται στην πόλη για να αιχμαλωτίσουν τον Αυτοκράτορα. Έτσι, οι Ούννοι καταφέρνουν να αιχμαλωτίσουν τον Αυτοκράτορα και να καταλάβουν το παλάτι. Με τη βοήθεια της Μουλάν, ο Γιάο, ο Λινγκ και ο Τσιεν-Πο μεταμφιέζονται σε παλλακίδες και εισέρχονται στο παλάτι και σε συνεργασία με τον Σανγκ, καταφέρνουν να νικήσουν τους άντρες του Σαν Γιου. Καθώς ο Σανγκ αποτρέπει τον Σαν Γιου από το να δολοφονήσει τον Αυτοκράτορα, η Μουλάν καταφέρνει να τον παρασύρει στην ταράτσα του παλατιού, όπου οι δυο τους μάχονται για τη ζωή τους. Στο μεταξύ, ενεργώντας υπό τις οδηγίες και το σινιάλο της Μουλάν, ο Μούσου ανάβει μια μεγάλη ρουκέτα και την ρίχνει στον Σαν Γιου. Η ρουκέτα τον κτυπά και τον στέλνει προς τον πύργο όπου βρίσκονται φυλαγμένα τα πυροτεχνήματα, όπου πεθαίνει από την έκρηξη που προκαλείται. Ο Αυτοκράτορας επαινεί τη Μουλάν για τις πράξεις της, οι οποίες έσωσαν τη χώρα, και μαζί με τους συγκεντρωμένους κατοίκους της πόλης υποκλίνονται προς αυτήν σε μια άνευ προηγουμένου τιμή. Ενώ αποδέχεται το οικόσημο του Αυτοκράτορα και το σπαθί του Σαν Γιου ως δώρα, αρνείται ευγενικά τη θέση που της προσφέρει ο Αυτοκράτορας να γίνει σύμβουλός του και ζητά να επιστρέψει στην οικογένειά της.
Η Μουλάν επιστρέφει στο σπίτι και δείχνει τα δώρα στον πατέρα της, ο οποίος εκτός από περήφανος είναι απλά πολύ χαρούμενος που η κόρη του επέστρεψε σπίτι ασφαλής. Σύντομα, φτάνει στο σπίτι της και ο Σανγκ, ο οποίος έχει ερωτευτεί τη Μουλάν, με το πρόσχημα πως ήρθε για να της επιστρέψει το κράνος της. Όταν η οικογένεια της Μουλάν τον προσκαλεί να μείνει για δείπνο, εκείνος αποδέχεται την πρόσκληση. Επίσης, εν μέσω γιορτής για την επιστροφή τους στο σπίτι, ο Μούσου γίνεται και πάλι θεματοφύλακας της οικογένειας Φα από τους προγόνους.
Ανάπτυξη
Το 1989, τα Walt Disney Feature Animation στούντιο της Disney στη Φλόριντα είχαν ανοίξει με 40-50 υπαλλήλους, με βασικό σκοπό την ανάπτυξη ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους. Ωστόσο, μέχρι τα τέλη του 1993 και μετά από αρκετές συμμετοχές των στούντιο στην παραγωγή ταινιών όπως οι Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Αλαντίν και Ο Βασιλιάς των Λιονταριών, οι παραγωγοί της Disney πείσθηκαν να επιτρέψουν στα στούντιο να παραγάγουν την πρώτη τους ανεξάρτητη ταινία. Περίπου την ίδια περίοδο, η Disney είχε δείξει ενδιαφέρον σε Ασιατικούς θρύλους αρχίζοντας με την επιλογή αρκετών βιβλίων του παιδικού συγγραφέα Ρόμπερτ Ντ. Σαν Σούσι, ο οποίος είχε συμβουλευτική σχέση με τον παραγωγό της Disney, Τζέι Ντάιερ. Εκείνη την περίοδο, μια ταινία μικρού μήκους που θα κυκλοφορούσε απευθείας σε βίντεο με τον τίτλο China Doll και αφορούσε ένα καταπιεσμένο και μίζερο κορίτσι από την Κίνα, το οποίο φυγαδεύεται από τον Βρετανό Πρίγκιπα προς την ευτυχία της Δύσης βρισκόταν σε ανάπτυξη. Ο Τόμας Σουμάχερ ρώτησε τον Σούσι αν είχε επιπλέον ιστορίες και ο Σούσι του έφερε ένα χειρόγραφο βιβλίο το οποίο βασιζόταν στο Κινεζικό ποίημα «Το Τραγούδι της Φα Μου Λαν». Τελικά, η Disney αποφάσισε να συνδυάσει τα δύο πρότζεκτ.