cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τλεμσέν
Βασίλειο του Τλεμσέν
Στο αποκορύφωμα της επιτυχίας του, στο πρώτο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα, το Τλεμσέν ήταν μια πόλη ίσως 40.000 κατοίκων. Υπήρχαν αρκετοί γνωστοί μεντρεσέδες και πολυάριθμα εύπορα θρησκευτικά ιδρύματα, καθιστώντας το κύριο πνευματικό κέντρο του κεντρικού Μαγκρέμπ. Στο σουκ γύρω από το Μεγάλο Τέμενος, οι έμποροι πωλούσαν μάλλινα υφάσματα και χαλιά από την Ανατολή, σκλάβους και χρυσό από όλη τη Σαχάρα, τοπικά πήλινα και δερμάτινα είδη και πληθώρα θαλάσσιων προϊόντων της Μεσογείου τα οποία «μεταφερόταν» στο Τλεμσέν με κουρσάρους—μαζί με τις ευρωπαϊκές εισαγωγές που πωλούνταν στο φουντούκ. Εμπορικοί οίκοι με έδρα το Τλεμσέν, όπως ο αλ-Μακκάρι, διατηρούσαν τακτικά υποκαταστήματα στο Μάλι και στο Σουδάν.
Αργότερα τον δέκατο τέταρτο αιώνα, η πόλη έπεσε δύο φορές στα χέρια του μαρινιδικού σουλτάνου, Αμπού αλ-Χασάν Αλί (1337–48) και του γιου του Αμπού Ινάν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Μαρινίδες διαπίστωσαν ότι δεν ήταν σε θέση να διατηρήσουν την περιοχή ενάντια στην τοπική αντίσταση. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα επεισόδια φαίνεται ότι σημάδεψαν την αρχή του τέλους. Κατά τους επόμενους δύο αιώνες, το Ζαγιανιδικό Τλεμσέν βρισκόταν περιστασιακά υποτελές στην Ιφρικίγια (τότε υπό τη δυναστεία των Χαφσιδών), στο Μαγκρίμ αλ-Ακσά (τότε υπό τη δυναστεία των Μαρινιδών), ή στην Αραγωνία. Όταν οι Ισπανοί κατέλαβαν την πόλη του Οράν από το βασίλειο το 1509, η συνεχής πίεση από τους Βερβέρους ώθησε τους Ισπανούς να επιχειρήσουν αντεπίθεση εναντίον της πόλης Τλεμσέν (1543), η οποία θεωρήθηκε από τον παπισμό ως σταυροφορία. Οι Ισπανοί απέτυχαν να καταλάβουν την πόλη στην πρώτη επίθεση, αν και η στρατηγική ευπάθεια του Τλεμσέν προκάλεσε το βάρος του βασιλείου να μετατοπιστεί προς την ασφαλέστερη και πιο βαριά οχυρωμένη βάση των κουρσάρων στο Αλγέρι.
Ο κυβερνήτης του Τλεμσέν αναφέρεται ότι έχει ειδοποιηθεί από έναν Εβραίο αντιβασιλέα ονόματι Αβραάμ, ο οποίος, κατά την περίοδο της Ιεράς Εξέτασης του Τορκεμάδα, άνοιξε τις πύλες του Τλεμσέν σε Εβραίους και Μουσουλμάνους πρόσφυγες που διέφυγαν από την Ισπανία. Ο Αβραάμ λέγεται ότι τους υποστήριξε με δικά του χρήματα και με την ανοχή του βασιλιά του Τλεμσέν.
Μετέπειτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|Είσοδος στο [[Τέμενος Σιντί Μπουμεντιέν]] μικρογραφία|[[Τέμενος Σιντί Μπελαχσέν, Τλεμσέν]] Το 1554, το βασίλειο του Τλεμσέν βρέθηκε υπό οθωμανική κυριαρχία, η οποία απομάκρυνε την κυριαρχία των Σαάντι του Μαρόκου αλλά η οποία αποκαταστάθηκε από τους Μαροκινούς το 1556. Οι Οθωμανοί πραγματοποιούσαν ναυτικό πόλεμο εναντίον των Ισπανών σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και το Βασίλειο του Τλεμσέν έγινε ένα ακόμη υποτελές κράτος του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Το Τλεμσέν και οι αλγερινές επαρχίες ανέκτησαν την πραγματική ανεξαρτησία τους στα εσωτερικά τους θέματα το 1671, αν και το Τλεμσέν δεν ήταν πια κυβερνητική έδρα όπως πριν. Οι Ισπανοί εκδιώχθηκαν από το Οράν το 1792, αλλά τριάντα χρόνια αργότερα αντικαταστάθηκαν από τους Γάλλους, οι οποίοι κατέλαβαν το Αλγέρι. Γαλλικός στόλος βομβάρδισε το Αλγέρι το 1830, οπότε ο νταής συνθηκολόγησε με τη γαλλική αποικιακή κυριαρχία. Ευρεία συμμαχία των γηγενών συνέχισε να αντιστέκεται, συντονισμένη χαλαρά στο Τλεμσέν. Ο μεγάλος ηγέτης των Βερβερίνων Αμπντ ελ-Καντέρ, πολέμησε με απίστευτη ικανότητα και ανδρεία, αλλά η ήττα του το 1844 στη μάχη του Ισλύ έφερε το τέλος στο όνειρο μιας νέας ανεξάρτητης Αλγερίας.
Το Τλεμσέν ήταν σημείο αναψυχής και ησυχαστήριο για τους Γάλλους εποίκους στην Αλγερία, οι οποίοι το βρήκαν πολύ πιο εύκρατο από το Οράν ή το Αλγέρι. Η πόλη προσαρμόστηκε και έγινε πιο κοσμοπολίτικη, με μια μοναδική οπτική για την τέχνη και τον πολιτισμό και η αρχιτεκτονική της και η αστική ζωή εξελίχθηκαν για να φιλοξενήσουν αυτή τη νέα έννοια. Στις κινητοποιήσεις ανεξαρτησίας των μέσων του εικοστού αιώνα, ήταν σχετικά ήσυχη, αντικατοπτρίζοντας την αίσθηση ψυχρότητας της πόλης από την αναταραχή του Αλγέρι. Το 1943 το Τλεμσέν ήταν κάτι παραπάνω από έναν σιδηροδρομικό σταθμό. Στις 13 Ιανουαρίου μια βρετανική και αμερικανική σιδηροδρομική περίπολος ενεπλάκη σε αψιμαχίες με τα υποχωρούντα στρατεύματα του Άφρικα κορπς. Καθώς ο αμερικανικός στρατός προέλαυνε προς τα ανατολικά από τις μαροκινές περιοχές απόβασης, η βρετανική 8η στρατιά κινήθηκε δυτικά, αναγκάζοντας τους Γερμανούς σε εκκένωση στον θύλακα της Τύνιδας. Μεταξύ 1942-1943 πριν από την αποβίβαση στην Ιταλία, το Ιατρικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ ίδρυσε δύο σταθερά νοσοκομεία στο Τλεμσέν.
Το σημαντικότερο μέρος για προσκύνημα όλων των θρησκειών στο Τλεμσέν ήταν το εβραϊκό νεκροταφείο στα περίχωρα της πόλης. Μέχρι και 10.000 άτομα από όλο τον κόσμο πραγματοποίησαν το ταξίδι στην τοποθεσία. Παρόλα αυτά, παρά τις θρησκευτικές ελευθερίες, η κοινότητα τους δεν είχε ποτέ πάνω από 5.000-6.000 μέλη κατά τον 20ό αιώνα, αλλά οι νόμοι των διακρίσεων είχαν τεθεί σε ισχύ από το 1881. Μετά την ανεξαρτησία το 1962, το μεγαλύτερο μέρος του μικρού εβραϊκού πληθυσμού μεταφέρθηκε στη μητροπολιτική Γαλλία. Οι βερβερικές φυλές είχαν ιστορικά διακηρύξει τον Ιουδαϊσμό. Κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου είχαν υπηρετήσει στο γαλλικό στρατό. Οι Γάλλοι Εβραίοι της Alliance Israélite Universelle χρηματοδότησαν μια τοπική εβραϊκή σχολή που έκλεισε το 1934, ίσως λόγω της άνοδος του φασισμού. Το 2009 αναφέρθηκαν από πηγές της Ιορδανίας ότι η αλγερινή κυβέρνηση σκόπευε να αποκαταστήσει τους κατεστραμμένους εβραϊκούς τάφους στο ιστορικό νεκροταφείο.
Κλίμα
Το Τλεμσέν έχει θερμό καλοκαιρινό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa).
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Τλεμσέν χωρίζεται μεταξύ των Χαδάρων (η μεσαία τάξη, η οποία κατάγεται από τους Μαυριτανούς) και τους Κουλουγλίδες (απόγονοι Τούρκων οι οποίοι νυμφεύτηκαν γυναίκες από την Αραβία).
Πολιτισμός
Οι αιώνες πλούσιας ιστορίας και πολιτισμού έχουν κάνει την πόλη κέντρο ενός μοναδικού συνδυασμού μουσικής και τέχνης. Τα κλωστοϋφαντουργικά και χειροποίητα αντικείμενα, ο κομψός συνδυασμός της βερβερικής και της Αλ-Ανταλούς κουλτούρας και το δροσερό κλίμα του στα βουνά το κατέστησαν ένα σημαντικό τουριστικό κέντρο στην Αλγερία. Στεγάζει εναν μεγαλοπρεπή τάφο - αυτόν του Σιντί Μπουμεντιέν, του οποίου ο τάφος γειτνιάζει με ένα τζαμί. Το Μεγάλο Τέμενος του Τλεμσέν ολοκληρώθηκε το 1136 και λέγεται ότι είναι το πιο αξιοσημείωτο παράδειγμα της αρχιτεκτονικής των Αλμοραβιδών.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ζενάτα - Μεσάλι Ελ Χατζ.
Σούπερ καπ χειροσφαίρισης ανδρών
Το Σούπερ Καπ χειροσφαίρισης ανδρών αποτελεί τον τρίτο θεσμό στο ελληνικό χάντμπολ, μετά το πρωτάθλημα Α1 εθνικής και το Κύπελλο Ελλάδος.
Στην πρώτη διοργάνωση Σούπερ Καπ συναντήθηκαν ο Πρωταθλητής Ιωνικός Ν. Φιλαδέλφειας και ο Κυπελλούχος Α.Σ.Ε. Δούκα της περιόδου 1998-99, όπου διεξήχθη στο Κλειστό του Πανελληνίου.
Ο θεσμός αναβίωσε 23 χρόνια μετά, με τον τελικό ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την Πυλαία που διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης.
Leone Pancaldo (αντιτορπιλικό)
Το Leone Pancaldo ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1920 για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina). Λίγο μετά την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940 βυθίστηκε από βρετανικό αεροσκάφος στην Αουγκούστα στη Σικελία αλλά κατέστη εφικτή η ανέλκυση και επισκευή του. Για σύντομο χρονικό διάστημα αξιοποιήθηκε ως ταχύ μεταγωγικό στρατευμάτων και εφοδίων για τις δυνάμεις του Άξονα στην Τυνησία όμως βυθίστηκε για δεύτερη και τελευταία φορά από συμμαχικά αεροσκάφη τον Απρίλιο του 1943.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.
Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Leone Pancaldo ξεκίνησε την 7η Ιουλίου 1927 στις εγκαταστάσεις της Cantieri Navali Riuniti στη Γένοα, η καθέλκυσή του έλαβε χώρα στις 5 Φεβρουαρίου 1929 και η ολοκλήρωσή του στις 30 Νοεμβρίου 1929. Στο διάστημα Μαΐου-Σεπτεμβρίου 1930 πραγματοποιήθηκαν τροποποιήσεις προκειμένου να βελτιωθεί η αξιοπλοΐα του.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 το Pancaldo ήταν ως επί το πλείστον μονάδα του κύριου ιταλικού στόλου με τον οποίο έλαβε επίσης μέρος σε ασκήσεις στη Μεσόγειο. Από τον Δεκέμβριο του 1930 μέχρι και τον Ιανουάριο του επόμενου έτους στάλθηκε στον Ατλαντικό μαζί με επτά ακόμη αντιτορπιλικά της ίδιας κλάσης προς υποστήριξη της διατλαντικής πτήσης που πραγματοποίησε ο Ίταλο Μπάλμπο (Italo Balbo) από την Ιταλία προς τη Βραζιλία. Στα 1936-38 έλαβε μέρος στον Ισπανικό Εμφύλιο, στο πλαίσιο της ευρύτατης ναυτικής υποστήριξης που παρείχε η Ιταλία στην πλευρά των Εθνικιστών.
Αρχικά το Pancaldo αναφερόταν ως esploratore σύμφωνα με τη νομενκλατούρα του ιταλικού ναυτικού, όμως επανακατηγοριοποιήθηκε ως αντιτορπιλικό το 1938. Χρησιμοποιήθηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως εκπαιδευτικό και το 1940 πραγματοποιήθηκαν τροποποιήσεις στην πλώρη του.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο στις 10 Ιουνίου 1940 το Pancaldo ανήκε στην 14η Μεραρχία Αντιτορπιλικών μαζί με τα αδελφά Ugolino Vivaldi, Antonio da Noli και Lanzerotto Malocello. Τον Ιούλιο του 1940 έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Καλαβρίας. Μετά το τέλος της ναυμαχίας έπλευσε στην Αουγκούστα, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του στόλου, για να ανεφοδιασμό σε καύσιμα. Την ιταλική δύναμη εντόπισε βρετανικό αναγνωριστικό και την επομένη αεροσκάφη Swordfish του αεροπλανοφόρου HMS Eagle έπληξαν τον λιμένα της πόλης προσπαθώντας να χτυπήσουν τον ιταλικό στόλο όσο βρισκόταν εκεί. Παρόλα αυτά χάρη στην αποκρυπτογράφηση των βρετανικών μηνυμάτων ήταν εφικτή η έγκαιρη προειδοποίηση του στόλου που είχε ήδη διασπαρεί σε άλλες βάσεις όταν πραγματοποιήθηκε η επίθεση. Μόνο τα αντιτορπιλικά Pancaldo και Vivaldi, που δεν είχαν ολοκληρώσει ακόμη τον ανεφοδιασμό τους, παρέμεναν στην Αουγκούστα. Μία από τις τορπίλες των Swordfish χτύπησε το Pancaldo βυθίζοντας το σε νερά βάθους 30 m.
Χάρη σε δύτες που επιθεώρησαν το ναυάγιο κρίθηκε ότι μπορούσε να επισκευασθεί και έτσι αποφασίστηκε η ανέλκυσή του. Στις 26 Ιουλίου 1941, ένα χρόνο μετά από τη βύθισή του, το Pancaldo ανελκύστηκε και την 1η Αυγούστου στάλθηκε για δεξαμενισμό. Έπειτα από πρόχειρες επιτόπιες επισκευές άφησε την 27η Οκτωβρίου 1941 την Αουγκούστα για να πλεύσει στη Γένοα όπου πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη ανακατασκευή του στις εγκαταστάσεις της Ansaldo. Οι εργασίες αυτές διήρκεσαν μέχρι τις 17 Νοεμβρίου 1942. Μεταξύ άλλων στο Pancaldo, που επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία στις 12 Δεκεμβρίου 1942, εγκαταστάθηκε και ραντάρ τύπου Gufo.
Ο σχηματισμός στον οποίο εντάχθηκε ήταν η 15η Μεραρχία Αντιτορπιλικών με βάση το Τράπανι, όμως δεν είχε καταστεί πλήρως επιχειρησιακό μέχρι τον Μάρτιο του 1943. Για ένα μήνα αξιοποιήθηκε ως ταχύ μεταγωγικό προς ενίσχυση των γερμανοϊταλικών στρατευμάτων στην Τυνησία μαζί με άλλα αντιτορπιλικά. Στις 29 Απριλίου 1943 απέπλευσε από το Ποτσουόλι μαζί με το γερμανικό ZG3 Hermes πραγματοποιώντας μία ακόμα αποστολή ανεφοδιασμού. Ενώ ήταν εν πλω τα δύο πλοία δέχθηκαν επανειλημμένες επιθέσεις από συμμαχικά αεροσκάφη, με το Pancaldo να βυθίζεται περίπου στις 12:30 στην τρίτη κατά σειρά επίθεση που πραγματοποιήθηκε από 50 αμερικανικά P-40 στα ανοικτά του ακρωτηρίου Μπον (Κάβο Μπον). Από τα 527 άτομα που επέβαιναν (πλήρωμα και στρατιώτες που μεταφέρονταν στην Τυνησία) οι 199 έχασαν τη ζωή τους. Ο κυβερνήτης Τομμάζο Φερρέρι Καπούτι (Tommaso Ferreri Caputi) τραυματίσθηκε σοβαρά αλλά επιβίωσε. Το Hermes επίσης υπέστη ζημιές αλλά κατάφερε να φθάσει στην Τύνιδα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πέτρος ντε Λενκάστρε του Αβέιρο
Ο Πέτρος ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. Pedro de Lencastre (1608 - 1673) από τον Οίκο των Αβίς-Λενκάστρε ήταν 5ος δούκας τού Αβέιρο (1666-73), μαρκήσιος τού Τόρρες Νάβας (1636-66), αρχιεπίσκοπος της Έβορα (1648-54), της Μπράγκα (1654-70) και επίσκοπος της Γκουάρντα (1643-48).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστρε 3ου δούκα τού Αλβέιρο κα της Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρης τού Γεωργίου 2ου δούκα τού Αβέιρο.
Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα και έγινε διαδοχικά επίσκοπος της Γκουάρντα, αρχιεπίσκοπος της Έβορα και αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα. Παρά την εξέγερση των Πορτογάλων ενάντια στους Αψβούργους της Ισπανίας, ο ανιψιός του Ραϊμούνντο ντε Λενκάστρε υποστήριξε ενεργά τους Ισπανούς, έτσι το 1663 ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας νέος βασιλιάς από τον κλάδο των Αβίς-Μπραγκάνσα, κατάσχεσε το δουκάτο τού Ραϊμούνντο. Ο Πέτρος, που ήταν υποστηρικτής των Μπραγκάνσα, ζήτησε την ακύρωση της απόφασης αυτής. Τελικά το 1668 αναγνωρίστηκε ως 5ος δούκας τού Αβέιρο και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβας.
Αργότερα το ίδιο έτος, όταν υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ Πορτογαλίας και Ισπανίας, η αδελφή τού Ραϊμούνντο, η Μαρί ντε Γκουαντελούπε ντε Λενκάστρε, ζήτησε να ακυρωθεί η παραχώρηση στον θείο της για να λάβει εκείνη το δουκάτο. Το 1673 απεβίωσε ο Πέτρος και η ανιψιά του Μαρία αναγνωρίστηκε 6η δούκισσα τού Αβέιρο, με τον όρο ότι θα έπρεπε να επιστρέψει στην Πορτογαλία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 1991
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Αρχέλαος Κατερίνης και στις γυναίκες ο Φιλαθλητικός Ο.Γ..
Κάτοχοι μεταλλίων
1989 | 1990 | 1991 | 1992 | 1993
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 1991 Κατηγορία:Δήμος Γλυφάδας
65803 Δίδυμος
Ο 65803 Δίδυμος, με προσωρινό χαρακτηρισμό 1996 GT, είναι γεωπλήσιο αντικείμενο μικρότερο του ενός χιλιομέτρου με σύγχρονο δορυφόρο. Ανήκει στους δυνητικά επικίνδυνους αστεροειδείς και ανήκει τόσο στην ομάδα αστεροειδών Άμορ όσο και στους Απολλώνιους αστεροειδείς. Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε το 1996 από την έρευνα Spacewatch στο Κιτ Πικ, ενώ ο δορυφόρος του ανακαλύφθηκε το 2003. Η δυαδική φύση του αστεροειδή του έδωσε το όνομα δίδυμος.
Τροχιακά χαρακτηριστικά
Ο Δίδυμος περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε απόσταση από 1,0 μέχρι 2,3 αστρονομικές μονάδες κάθε δύο χρόνια και ένα μήνα (770 ημέρες). Η προσέγγισή του στη Γη τον Νοέμβριο του 2003 ήταν ιδιαίτερα κοντινή, σε απόσταση 7,18 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, και δεν αναμένεται να πλησιάσει ξανά τόσο πριν τον Νοέμβριο του 2123. Ο Δίδυμος μπορεί να πλησιάσει κοντά και στον Άρη.
Δίδυμος
Ο Δίδυμος είναι φασματικού τύπο Xk. Επιπλέον φασματικές παρατηρήσεις στο ορατό και εγγύς υπέρυθρο έδειξαν ότι είναι πυριτούχος. Η περίοδος περιστροφής του είναι πολύ σύντομη, περίπου 2,26 ώρες, και η διάμετρός του είναι περίπου 800 μέτρα, με σχεδόν σφαιροειδές σχήμα.
Δίμορφος
Ο δορυφόρος του κινείται σε σχεδόν κυκλική ανάδρομη τροχιά, με περίοδο περιφοράς 11,9 ώρες. Έχει διαστάσεις 170 ± 30 μέτρα.
Εξερεύνηση
Ο Δίδυμος είναι ο στόχος της αποστολής AIDA, μια συνεργασία της NASA με την ESA, η οποία έχει στόχο να ερευνήσει αν είναι δυνατή η αποφυγή σύγκρουσης ενός αστεροειδή με τη Γη μέσω της συντριβής ενός διαστημοπλοίου πάνω του. Αποτελείται από δύο αποστολές, την DART (Double Asteroid Redirection Test, Έλεγχος Ανακατεύθυνσης Διπλού Αστεροειδή) και την Ήρα, και ενώ η Ήρα (της ESA) είναι ακόμη στο στάδιο της πρότασης, η NASA έχει προχωρήσει τις προετοιμασίες για να εκτοξεύσει την αποστολή τον Ιούλιο του 2021 και να συγκρουστεί με τον αστεροειδή τον Οκτώβριο του 2022. Στόχος της αποστολής Ήρα είναι να φτάσει στον αστεροειδή το 2027 και να μελετήσει τη δυναμική του συστήματος μετά την πρόσκρουση.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2002-03
Το Κύπελλο Κύπρου 2002-03 ήταν η 29η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (26η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2002-03. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 7η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
1 Η Ένωση Νέων Παραλιμνίου αποχώρησε από τη διοργάνωση πριν τη διεξαγωγή του πρώτο αγώνα με τον Παφιακό.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 7 και 8 Απριλίου 2003.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και ο ΑΠΟΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 10 Απριλίου 2003 στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στην Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-2 σετ (25-14, 27-25, 21-25, 14-25, 15-9).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2002 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2003
Τόμας Μπάρτνικ
Ο Τόμας Μπάρτνικ (γενν. 15 Ιανουαρίου 1990) είναι Πολωνός αθλητής της σκοποβολής.
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 50 μ τουφέκι 3 θέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019 Κατηγορία:Αθλητές στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2013 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Γουάσκ
Το Γουάσκ (πολωνικά: Łask, γερμανικά: Lask) είναι πόλη και η πρωτεύουσα του Πόβιατ Γουάσκ στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 17.604 κάτοικοι (2016). Από το 1975 έως το 1998 ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Σιέραντζ. Η 32η Αεροπορική Βάση της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας βρίσκεται κοντά στην πόλη.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|253x253εσ| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθικό μέρος της Ακαδημαϊκής Εκκλησίας.]] Το Γουάσκ ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα, και από τον 14ο αιώνα ήταν η έδρα της ισχυρής αριστοκρατικής οικογένειας Γουάσκι. Το Κόραμπ, το οικόσημο της οικογένειας, παραμένει το οικόσημο της πόλης μέχρι σήμερα. Η πρώτη αναφορά του Γουάσκ προέρχεται από το 1356. Μια εκκλησία χτίστηκε το 1366, και το 1498 ο Πολωνός Πρίγκιπας και ο Πρωθυπουργός της Πολωνίας Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων, ίδρυσαν ένα νοσοκομείο για τους φτωχούς. Το 1422 έλαβε προνόμια πόλης με πρότυπο τη Σρόντα Σλόνσκα βάσει ενός εγγράφου που εκδόθηκε από τον Πολωνό Βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο στο Μιέλνο. Ο βασιλιάς δημιούργησε επίσης μια ετήσια έκθεση και μια εβδομαδιαία αγορά. Το 1504, ο Βασιλιάς Αλέξανδρος Γιαγκέλον επιβεβαίωσε και επέκτεινε τα προνόμια. Η χειροτεχνία αναπτύχθηκε σύντομα και το 1517-1523, ανεγέρθηκε η γοτθική ακαδημαϊκή εκκλησία της πόλης, υπό την αιγίδα του υποστηρικτή της Πολωνίας, Γιαν Γουάσκι. Ανακατασκευάστηκε εν μέρει σε μπαρόκ στιλ τον 18ο αιώνα. Χάρη στις προσπάθειες του Χιερόνιμους Γουάσκι, ο Βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας παραχώρησε τέσσερις νέες εκθέσεις το 1613. Μετά την οικογένεια Γουάσκι, από το 1660 μέχρι τους διαμελισμούς της Πολωνίας η πόλη ανήκε στις οικογένειες Ναντόλσκι, Βιεσμπόρφσκι και Ζαουούσκι. Το Γουάσκ ήταν διοικητικά τοποθετημένο στο Βοεβοδάτο Σιέραντζ της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Οι Εβραίοι άρχισαν να εγκαθίστανται στην πόλη στα τέλη του 16ου αιώνα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο εβραϊκός πληθυσμός της πόλης ήταν κατά μέσο όρο μεταξύ 50% και 65% του συνόλου, χαρακτηριστικό των μικρών στετλ της περιοχής. Οι κύριες βιομηχανίες ήταν η βυρσοδεψία, τα υφάσματα και τα τρόφιμα. Τα επώνυμα Γουάσκι (Λάσκι) και Λάσκερ προέρχονται από το όνομα της πόλης, πολλά από αυτά με το πρώτο επώνυμο είναι πολωνικής καταγωγής, ενώ συχνά αυτά με το τελευταίο είναι εβραϊκής καταγωγής.
Το 1793, το Γουάσκ προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1807 έγινε μέρος του βραχύβιου πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 ορίστηκε ως μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου, όπου αργότερα ενσωματώθηκε με τη βία στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο πολωνικός πληθυσμός συμμετείχε σε πολωνικές εξεγέρσεις του 19ου αιώνα και πατριωτικές εκδηλώσεις. Ταυτόχρονα, το Γουάσκ είδε μια εισροή Εβραίων, οι οποίοι απέφευγαν τις διώξεις στη Ρωσία.
Το 1903, η πόλη συνδέθηκε με τη σιδηροδρομική γραμμή και κατασκευάστηκαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανική Αυτοκρατορία και μετά τον πόλεμο, το 1918 επανεντάχθηκε με την Πολωνία, καθώς η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της. Το 1919, το Γουάσκ έγινε έδρα πόβιατ στο Βοεβοδάτο Λοτζ. Μέχρι το 1939, «υπήρχαν 3.864 Εβραίοι από το συνολικό πληθυσμό 6.000 κατοίκων που ζούσαν στην πόλη».
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την γερμανική εισβολή στην Πολωνία και το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939, το Γουάσκ καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ και προσαρτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία. Στη συνέχεια, η πόλη διοικήθηκε ως τμήμα της κομητείας ή της επαρχίας (kreis) Γουάσκ στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ και το εβραϊκό μισό του πληθυσμού και η πολωνική ιντελιγκέντσια στοχεύθηκαν συστηματικά και εξοντώθηκαν στο πλαίσιο της φυλετικής πολιτικής της ναζιστικής Γερμανίας. Μερικοί Πολωνοί από το Γουάσκ ήταν μεταξύ των θυμάτων μεγάλων σφαγών Πολωνών που διαπράχθηκαν από τη ναζιστική Γερμανία στο κοντινό Γουαγκιεβνίκι (σημερινή περιοχή του Λοτζ) τον Δεκέμβριο του 1939, κατά τη διάρκεια του Intelligenzaktion (Ιντελιγκέντσακτιον). αριστερά|μικρογραφία| Ένα μνημείο για όσους αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Τον Ιανουάριο του 1940, αναφέρθηκε από την Εβραϊκή Τηλεγραφική Υπηρεσία ότι 100 Εβραίοι πολίτες του Γουάσκ εκτελέστηκαν μαζικά χωρίς δίκη, επειδή οι έρευνες από σπίτι σε σπίτι από τους Ναζί αποκάλυψαν ότι ήταν οπλισμένοι και σχεδίαζαν να αντισταθούν. Στη συνέχεια, η συναγωγή της πόλης περικυκλώθηκε από τους Ναζί και «εκατοντάδες ακόμη» Εβραίοι πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν καθώς προσπάθησαν να υπερασπιστούν το κτίριο. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1940, 3.467 Εβραίοι από την πόλη που είχαν επιζήσει από αυτές τις μαζικές δολοφονίες περιορίστηκαν σε γκέτο.
Το 1941, εκατοντάδες άλλοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στην περιοχή από τις γύρω περιοχές. Ταυτόχρονα, οι Γερμανοί κατέστρεψαν το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο στην πόλη και έφτιαξαν τα πεζοδρόμια της πόλης με τις ταφόπλακες. Ένα χρόνο αργότερα, στις 24 Αυγούστου 1942, πραγματοποιήθηκε «εκκαθάριση» του γκέτο. Όσοι ήταν αδύναμοι ή άρρωστοι δολοφονήθηκαν αμέσως, και όλοι οι άλλοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν σε μια εκκλησία έξω από την πόλη. Εκεί εξετάστηκαν και 760 επιλεγμένοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ, μερικοί από τους άρρωστους σκοτώθηκαν επιτόπου και οι υπόλοιποι 3.500 Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο, όπου δολοφονήθηκαν με αέριο. Αργότερα, οι Γερμανοί κυνήγησαν τους υπόλοιπους Εβραίους που κρύβονταν στην πόλη και τους σκότωσαν όλους. Μια επιτοίχια πλάκα στο Γουάσκ μνημονεύει τους «3.517 Εβραίους του Γουάσκ που εξοντώθηκαν από τους Ναζί τον Αύγουστο του 1942». Μόνο περίπου 20 Εβραίοι του Γουάσκ επέζησαν από τον πόλεμο, ένας κρυμμένος από έναν Χριστιανό αγρότη.
Μετά την άφιξη του Κόκκινου Στρατού και το επακόλουθο τέλος του πολέμου το 1945, το Γουάσκ έγινε μέρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Από το 2004, «το Γουάσκ έχει 18.948 κατοίκους [...] και δεν υπάρχουν γνωστοί Εβραίοι κάτοικοι»..
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γουάσκ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γουάσκ Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939)
Γεώργιος Λογιάδης
Ο Γιώργος Λογιάδης (γενν. 1957 στο Ηράκλειο ) είναι Έλληνας πολιτικός και εκλεγμένος βουλευτής Ηρακλείου με το ΜέΡΑ25.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο. Έχει ζήσει μερικά χρόνια της ζωής του στη Γερμανία, Αυστρία και την Ελβετία. Είναι επιχειρηματίας και οικονομολόγος. Είναι γιος του πολιτικού μηχανικού Σοφοκλή Μανώλη Λογιάδη και της Μαρίας Κουκλάκη.
Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΜέΡΑ25 και συγκέντρωσε 4.466 ψήφους. Στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 έθεσε υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια Ηρακλείου με το ΜέΡΑ25. Στην περιφέρεια Ηρακλείου έλαβε 1.204 ψήφους και βγήκε δεύτερος, ωστόσο ο γραμματέας του κόμματος Γιάνης Βαρουφάκης επέλεξε άλλη έδρα, και ως εκ τούτου ο Λογιάδης εξελέγη βουλευτής ως πρώτος επιλαχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25
Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Τιράνων
Η Νομική Σχολή είναι μία από τις έξι σχολές του Πανεπιστημίου των Τιράνων. Η σχολή αποτελεί την κορυφαία νομική σχολή καθώς και ένα από τα παλαιότερα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα. Στη νομική σχολή διεξάγονται τόσο προπτυχιακά όσο και μεταπτυχιακά προγράμματα στον τομέα της νομικής.
Ιστορία
μικρογραφία|500x500εσ| Η πρόσοψη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Τιράνων Η Νομική Σχολή ιδρύθηκε το 1954 ως «Ανώτατο Ινστιτούτο Νομικών Σπουδών». Μετά την ίδρυση του κρατικού Πανεπιστημίου των Τιράνων, το Ανώτατο Ινστιτούτο Νομικών Σπουδών ενσωματώθηκε στην ευρύτερη πανεπιστημιακή δομή ως μία από τις επτά σχολές. Την ίδια εποχή μετονομάστηκε σε Νομική Σχολή. Το 1965, το πανεπιστήμιο αναδιοργανώθηκε και πάλι και η Νομική Σχολή συγχωνεύτηκε με το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, για να σχηματίσει μια μεγαλύτερη σχολή, η οποία ονομάστηκε Σχολή Πολιτικών Επιστημών και Νομικής. Η νέα αυτή σχολή είχε ως στόχο την εκπαίδευση ειδικών στην πολιτική επιστήμη, οι οποίοι επρόκειτο να υπηρετήσουν ως δημόσιοι υπάλληλοι στα κεντρικά και τοπικά όργανα της κυβέρνησης και ως νομικοί, για να υπηρετήσουν στη δικαστική και την εισαγγελική υπηρεσία. Το 1967, η Σχολή εγκαινίας ένα πρόγραμμα δημοσιογραφίας, το οποίο είχε ως στόχο την εκπαίδευση δημοσιογράφων για τις κυβερνητικές εφημερίδες και για τον νεοσυσταθέντα φορέα της Αλβανικής Ραδιοτηλεόρασης.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η σχολή αναδιοργανώθηκε και πάλι, με τα μαθήματα πολιτικής επιστήμης να μεταφέρονται σε ένα νεοσύστατο τμήμα και με τη φιλοσοφία να ενσωματώνεται στα αντικείμενα σπουδών της σχολής. Το 1991, η σχολή μετονομάστηκε και πάλι ως Νομική Σχολή, για να αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι τα πτυχία νομικής και η φιλοσοφίας χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστές σχολές, ενώ το πτυχίο δημοσιογραφίας μεταφέρθηκε στη Σχολή Ιστορίας και Φιλολογίας.
Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η κανονική διάρκεια των σπουδών ήταν τέσσερα χρόνια, αλλά αργότερα μειώθηκε σε τρία έτη σπουδών, ακολουθούμενη από ένα έτος πρακτικής άσκησης στα δικαστήρια. Κατά τη δεκαετία του 1980, η σχολή επέστρεψε στο τετραετές σύστημα σπουδών. Οι πιο δραματικές αλλαγές σημειώθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία το 1991. Η άφιξη νέων εννοιών που αφορούν τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την ισονομία, απαιτούσε ριζικές μεταρρυθμίσεις τόσο στην ακαδημαϊκή και την εκπαιδευτική αντίληψη του νόμου όσο και στον ρόλο του δικηγόρου. Έτσι, ξεκινώντας από το 1991 το πρόγραμμα σπουδών αναπτύχθηκε σύμφωνα με τα δυτικά μοντέλα, και μετά το 2000 έγιναν προσπάθειες για την προσαρμογή των πτυχίων που προσφέρει η σχολή σύμφωνα με τη Συμφωνία της Μπολόνια. Έτσι τώρα η νομική σχολή προσφέρει πρώτο πτυχίο, μεταπτυχιακό και διδακτορικό στη νομική.
Εγγραφές
Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των εισαγωγών στη Νομική Σχολή έχει αυξηθεί σημαντικά, αφού η σχολή παρακολουθείται συνολικά από 5.000 φοιτητές και στα τρία επίπεδα σπουδών της. Για να γίνουν δεκτοί, οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν ολοκληρώσει το Matura Shtetërore και να κερδίσουν μια θέση στις εισαγωγικές εξετάσεις, οι οποίες διεξάγονται τον Σεπτέμβριο κάθε έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο των Τιράνων
Δημήτρης Καμπόσος
Ο Δημήτρης Καμπόσος (γεννημένος στο Άργος) είναι δήμαρχος του δήμου Άργους-Μυκηνών. Γεννήθηκε και τελείωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Άργος. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο ΤΕΦΑ Αθηνών. Είναι πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Πελοποννήσου από το 2014.
Είναι από τους μακροβιότερους δήμαρχους στον Δήμο Άργους Μυκηνών από το 2011 μέχρι και σήμερα και με μεγάλα ποσοστά εκλογής (2010: 59,23%, 2014: 61,06%, 2019: 56,06%) ενώ ήταν και το 2006 υποψήφιος χωρίς ωστόσο να εκλεγεί. Γνωστά του έργα, η Αίθουσα Τέχνης & Πολιτισμού Μέγας Αλέξανδρος, η ανάπλαση 50 στρεμμάτων στο Ιστορικό Κέντρο του Άργους, η οποία πήρε και το χρυσό βραβείο στα Βραβεία Καλύτερης Πόλεως 2017.
Ετέθη εκτός κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στις 8 Ιουνίου 2018 λόγω εκφράσεών του για τον Γιάννη Μπουτάρη, ωστόσο επέστρεψε σε αυτό στις 17 Ιουλίου 2023. Έχει επικριθεί για το ότι ξοδεύτηκε δημόσιο χρήμα για να του απονεμηθούν βραβεία από τον οργανισμό πώλησης βραβείων Europe Business Assembly.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμαρχοι Άργους-Μυκηνών
Λουδοβίκος του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Αλβέρτου Βόλφγκανγκ, κόμη του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Σοφίας Αμαλίας, κόρης του Γουσταύου Αδόλφου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν.
Κατά τη διακυβέρνησή του έγιναν ορισμένες τροποποιήσεις στο κάστρο Λάνγκενμπουργκ: η ανατολική πτέρυγα έλαβε την τωρινή της μορφή και επιπλέον έγιναν αλλαγές σε ρυθμό μπαρόκ. Επίσης έκτισε ως θερινή του διαμονή το Λούστσλος Λούντβιγκσρουε στη γη, όπου πριν υπήρχε ένας οικισμός, στο Λίντενμπρον, δίπλα στο κυνηγετικό πάρκο που δημιουργήθηκε το 1588.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Κοσσός Ξάνθης
Ο Κοσσός είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Βαλαβάνης
Με το επώνυμο Βαλαβάνης, τουρκικής προέλευσης, από τη λέξη balaban «αυτός που έχει μεγάλο κεφάλι», «πελώριος» (Μ Τριανταφυλλίδης, Τα οικογενειακά μας ονόματα, Θεσσαλονίκη 1982, σ. 71) είναι γνωστά τα εξής πρόσωπα:
Κοσσός Ξάνθης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Ιζαμπέλα Στιούαρτ Γκάρντνερ
Η Ιζαμπέλα Στιούαρτ Γκάρντνερ (Isabella Stewart Gardner, 14 Απριλίου1840 – 17 Ιουλίου 1924) ήταν σημαντική Αμερικανίδα συλλέκτρια έργων τέχνης, ευεργέτιδα και προστάτιδα των καλών τεχνών, γνωστή ως ιδρύτρια του ομώνυμου Μουσείου Ιζαμπέλα Στιούαρτ Γκάρντνερ στη Βοστώνη.
Η Γκάρντνερ διέθετε μια ενεργητική διανοητική περιέργεια και αγάπη για τα ταξίδια. Οι γνωριμίες της περιελάμβαναν αξιόλογους καλλιτέχνες και συγγραφείς της εποχής της, όπως τους Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, Τζέιμς Μακνήλ Χουίσλερ, Άντερς Ζορν, Χένρι Τζέιμς και Οκακούρα Κακούζο. Πολλή «τροφή» έδιναν εξάλλου στις κοινωνικές στήλες των εφημερίδων της εποχής οι στιλιστικές της επιλογές όσο και η αντισυμβατική συμπεριφορά της. Την αποκαλούσαν και με ονομασίες όπως «Belle», «Ντόνα Ιζαμπέλα», «Ισαβέλλα της Βοστώνης» ή «κυρία Τζακ».
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Αμερικανοί ευεργέτες
Γιάννης Σαρακιώτης
Ο Γιάννης Σαρακιώτης (γενν. 1983, Άγιος Κωνσταντίνος Φθιώτιδας ) είναι Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1983, στον Άγιο Κωνσταντίνο Φθιώτιδος και κατοικεί στην Αταλάντη.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως δικηγόρος και είναι μέλος δικηγορικής εταιρείας που διατηρεί γραφεία στην Αταλάντη και στη Λαμία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Αλφόνσος της Βαλένσα
Ο Αλφόνσος, πορτογαλ. Afonso (1400 - 1460) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 1ος μαρκήσιος της Βαλένσα και 4ος κόμης τού Οουρέμ (1422-60).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλφόνσου δούκα της Μπραγκάνσα και της Βεατρίκης Περέιρα, κόρης και κληρονόμου τού Νούνο-Άλβαρες κόμη τού Μπαρσέλος, κοντόσταυλου της Πορτογαλίας και επιμελητή της χώρας.
Το 1422 ο πάππος του Νούνο Άλβαρες Περέιρα τού χορήγησε την κομητεία τού Οουρέμ, πράξη που την επικύρωσε ο Εδουάρδος της Πορτογαλίας το 1433. Ο Αλφόνσος εστάλη από τον βασιλιά ως ειδικός πρέσβης στη Σύνοδο της Βασιλείας το 1436 και στη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439. Τότε επισκέφθηκε τη Φερράρα και τη Ρώμη. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Πορτογαλίας το 1451 τού παραχώρησε τον τίτλο τού μαρκησίου της Βαλένσα. Ήταν ο πρώτος ευγενής στην Πορτογαλία, που έγινε μαρκήσιος.
Το 1451 συνόδευσε την Ελεονώρα, κόρη τού Εδουάρδου και αδελφή τού Αλφόνσου Ε΄, από τη Λισαβόνα στο Λιβόρνο, όπου συνάντησε τον αρραβωνιαστικό της Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Ο πάπας Νικόλαος Ε΄ τους πάντρεψε στη Ρώμη. Το 1458 ο Αλφόνσος έλαβε μέρος στην αποστολή στη Βόρεια Αφρική, η οποία κατέληξε στην κατάληψη της πόλης Αλκάσαρ Σεγκουέρ τού Μαρόκου.
Οικογένεια
Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη δόνα Βεατρίκη ντε Σούσα είχε ένα φυσικό τέκνο:
Φουρφουρυλική αλκοόλη
Η φουρφουρυλική αλκοόλη (αγγλ. furfuryl alcohol) είναι μια οργανική ένωση που ανήκει στις αλκοόλες και περιέχει ένα φουράνιο υποκατεστημένο με μια ομάδα υδροξυμεθυλίου.
Είναι άχρωμη, υγρή αλλά τα παλαιωμένα δείγματά της έχουν κεχριμπαρένιο χρώμα. Έχει μια ελαφριά οσμή καψίματος και πολύ πικρή γεύση. Είναι αναμίξιμη με το νερό αλλά σε ασταθές διάλυμα. Πρόσθετα, είναι διαλυτή σε όλους τους κοινούς οργανικούς διαλύτες. μικρογραφία|200x200εσ|Η χημική δομή της φουρφουρυλικής αλκοόλης.
Σύνθεση
Η φουρφουρυλική αλκοόλη παρασκευάζεται βιομηχανικά με υδρογόνωση της φουρφουράλης η οποία συνήθως παράγεται από υπολείμματα βιομάζας όπως το καλαμποκάλευρο ή το ζαχαροκάλαμο. Ως εκ τούτου, η φουρφουρυλική αλκοόλη μπορεί να θεωρηθεί μια "πράσινη" οικολογική χημική ένωση. Έχει διερευνηθεί επίσης η παραγωγή φουρφουρυλικής αλκοόλης απευθείας από ξυλόζη χρησιμοποιώντας καταλύτες στερεού οξέος (λ.χ. οξαλικού, ταρταρικού ή κιτρικού οξέος).
Αντιδράσεις
Υφίσταται πολλές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων αντιδράσεων Ντιλς-Άλντερ σε ηλεκτρόφιλα αλκένια και αλκίνια. Η υδροξυμεθυλίωση δίνει 1,5-δις(υδροξυμεθυλ)φουράνιο. Η υδρόλυσή της αποδίδει λεβουλινικό οξύ.
Κατά την επεξεργασία της με οξέα, με θερμότητα και καταλύτες, η φουρφουρυλική αλκοόλη μπορεί να πολυμεριστεί σε μια ρητίνη, γνωστή και πολυ(φουρφουρυλική αλκοόλη).
Η υδρογόνωση της φουρφουρυλικής αλκοόλης μπορεί να αποδώσει υδροξυμεθυλικό παράγωγο τετραϋδροφουρανίου και 1,5-πεντανοδιόλης. Στην αντίδραση Achmatowicz, γνωστή και ως αναδιάταξη Achmatowicz, η φουρφουρυλική αλκοόλη μετατρέπεται σε διυδροπυράνιο.
Εφαρμογές
Η κύρια χρήση της φουρφουρυλικής αλκοόλης είναι ως μονομερές για τη σύνθεση ρητινών φουρανίου. Αυτά τα πολυμερή χρησιμοποιούνται σε θερμοσκληρυνόμενα σύνθετα υλικά πολυμερούς μήτρας, τσιμέντα, κόλλες, επιστρώσεις και ρητίνες χύτευσης/χυτηρίου.
Ο πολυμερισμός περιλαμβάνει μια καταλυόμενη από οξύ πολυσυμπύκνωση, που συνήθως δίνει ένα μαύρο προϊόν με σταυροδεσμούς. Μια απλοποιημένη αναπαράσταση φαίνεται παρακάτω: κέντρο|350px|χωρίς-πλαίσιο
Λόγω του χαμηλού μοριακού βάρους της, η φουρφουρυλική αλκοόλη μπορεί να εμποτίσει τα κύτταρα του ξύλου, όπου μπορεί να πολυμεριστεί και να συνδεθεί χημικώς με το ξύλο με θερμότητα και καταλύτες, ή πρόσθετες ενώσεις ως αντιδρώντα. Το τροποποιημένο ξύλο έχει βελτιωμένη σταθερότητα διαστάσεων, υψηλή σκληρότητα και μεγάλη ανθεκτικότητα στις βιολογικές αλλοιώσεις από μύκητες και έντομα. Οι καταλύτες της αντίδρασης φουρφουρυλίωσης του ξύλου (συνήθως πεύκου) μπορεί να περιλαμβάνουν χλωριούχο ψευδάργυρο, κιτρικό ή μυρμηκικό οξύ, καθώς και βορικά.
Ασφάλεια
Η μέση θανατηφόρος δόση για τη φουρφουρυλική αλκοόλη κυμαίνεται από 160 έως 400 mg/kg (αρουραίοι ή κουνέλια, από στόματος λήψη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Φουράνια Κατηγορία:Αλκοόλες
Φερνάντο Γκόμες
Ο Φερνάντο Μέντες Σοάρες Γκόμες (Fernando Mendes Soares Gomes, 22 Νοεμβρίου 1956 – 26 Νοεμβρίου 2022) ήταν Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Από τους κορυφαίους επιθετικούς στην ιστορία της χώρας του, κατέκτησε δύο φορές το Χρυσό Παπούτσι τη δεκαετία του 1980.
Καριέρα
Δείχνοντας μεγάλη ικανότητα από τότε που μπήκε στην ακαδημία νέων της Πόρτο, ο Γκόμες σκόραρε δύο γκολ στο ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το 1974, στη  νίκη με 2–1 επί της ΚΝ Φαμπρίλ. Η καλή αρχή είχε και ανάλογη συνέχεια με την ανάδειξη του ως πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος για τρεις συνεχόμενες χρονιές, η πρώτη το 1976–77 με 26 γκολ. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το πρώτο του τρόπαιο, το Κύπελλο Πορτογαλίας.
Εκτός από μία διετή θητεία στην Ισπανία με τη Σπόρτινγκ Χιχόν (σχεδόν ένα χρόνο εκτός αγώνων λόγω σοβαρής τενοντίτιδας), ήταν σε όλες τις σημαντικές στιγμές της αναγέννησης του συλλόγου: την 20χρονη απουσία κατάκτησης του πρωταθλήματος τελείωσε τη σεζόν 1978–79, ο πρώτος τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης με αντίπαλο τη Γιουβέντους το 1984 και, ενώ έχασε τον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών από τη Μπάγερν Μονάχου το 1987 μετά από κάταγμα στο πόδι στην προπόνηση μέρες πριν, σκόραρε πέντε γκολ στη νικηφόρα πορεία της ομάδας, συμπεριλαμβανομένης μίας στους ημιτελικούς με την Ντιναμό Κιέβου. Ανάρρωσε έγκαιρα για να παίξει στο Ευρωπαϊκό Σούπερ Κύπελλο ενάντια στον Άγιαξ και στο Διηπειρωτικό Κύπελλο με αντίπαλο τη Πενιαρόλ, και στις δύο περιπτώσεις αρχηγός και σημειώνοντας το πρώτο γκολ στο τελευταίο παιχνίδι στη νίκη με 2–1. Στα χρόνια αυτά γνώρισε και την προσωπική καταξίωση κερδίζοντας δύο φορές το Χρυσό Παπούτσι ως πρώτος σκόρερ όλων των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, το 1983 με 36 γκολ και το 1985 με 39 γκολ. Και τις δύο χρονιές ήταν και πρώτος σκόρερ των πρωταθλημάτων όλου του κόσμου. Προϊόν κυρίως των άριστων τοποθετήσεων μέσα στη μεγάλη περιοχή, του δόθηκε η προσωνυμία "Bi-bota", μετά τα δύο αυτά ευρωπαϊκά βραβεία που έλαβε. Το 1983 ψηφίστηκε Πορτογάλος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.
Επιπλέον, ο Γκόμες κέρδισε επίσης πέντε πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα Πορτογαλίας και τρία εγχώρια Σούπερ Κύπελλα. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Πόρτο με 354 γκολ σε επίσημους αγώνες. Λόγω σύγκρουσης με το διοικητικό συμβούλιο της Πόρτο, μεταγράφηκε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, ολοκληρώνοντας την καριέρα του το 1990–91 αφού είχε ακόμα 22 γκολ στην τελευταία του σεζόν και βοήθησε επίσης την ομάδα στους ημιτελικούς του Κυπέλλου UEFA.
Ο Γκόμες αποχώρησε με συνολικά 405 αγώνες και 318 γκολ στο Πορτογαλικό πρωτάθλημα πρώτης κατηγορίας και συνολικά 425 σε επίσημους αγώνες.
Για την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας, ο Γκόμες σημείωσε 13 γκολ σε 47 αγώνες από τις 9 Μαρτίου 1975 έως τις 16 Νοεμβρίου 1988 μη επιδεικνύοντας αντίστοιχη ικανότητα στο σκοράρισμα όπως στο συλλογικό επίπεδο. Η τελευταία του εμφάνιση έγινε με αντίπαλο το Λουξεμβούργο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990, σημειώνοντας το μοναδικό γκολ της συνάντησης.
Απεβίωσε στις 26 Νοεμβρίου 2022, μετά από τρίχρονη νόσηση από καρκίνο του παγκρέατος.
Τίτλοι και διακρίσεις
Πόρτο
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Χιχόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δίκη της Χρυσής Αυγής
Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι μία ποινική δίκη στην οποία δικάστηκαν 69 κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων μέλη τοπικών οργανώσεων, στελέχη, πρώην βουλευτές και ο γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, κατηγορούμενοι για διεύθυνση ή ένταξη σε εγκληματική οργάνωση με βάση το άρθρο 187 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα. 18 από τους κατηγορούμενους είχαν εκλεγεί βουλευτές με τη Χρυσή Αυγή τον Ιούνιο του 2012 και κατηγορήθηκαν επιπλέον για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Η διεξαγωγή της δίκης ξεκίνησε στις 20 Απριλίου 2015 στο Α' Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στη δικαστική αίθουσα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού και ολοκληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίoυ 2020 στην αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών.
Στο πλαίσιο της δίκης για εγκληματική οργάνωση, συνεκδικάστηκαν τρία κακουργήματα τα οποία ήταν η ανθρωποκτονία του Παύλου Φύσσα (18 Σεπτεμβρίου 2013), η απόπειρα ανθρωποκτονίας του Αιγύπτιου αλιεργάτη Αμπουζίντ Εμπάρακ (12 Ιουνίου 2012) και η απόπειρα ανθρωποκτονίας των στελεχών του ΚΚΕ και μελών του ΠΑΜΕ (12 Σεπτεμβρίου 2013), ενώ συνεξετάστηκαν και άλλες 60 υποθέσεις που έχουν ήδη δικαστεί ή δικάζονται παράλληλα σε άλλα δικαστήρια και αφορούν εγκλήματα για τα οποία έχουν καταδικαστεί ή κατηγορούνται τα μέλη της Χρυσής Αυγής που δικάζονται για ένταξη ή και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.
Στίς 7 Οκτωβρίου 2020, κρίθηκε ένοχος για όλες τις κατηγορίες που του αποδίδονται, τόσο για ένταξη στην εγκληματική οργάνωση όσο και για τη δολοφονία Φύσσα, ο Μιχαλολιαγκος. Επιπλέον, κρίθηκαν ένοχοι για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης οι Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Λαγός, Γερμενής, Παναγιώταρος, Παππάς, Ματθαιόπουλος και ένοχοι για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση οι Άγγος, Αποστόλου, Καζαντζόγλου, Καλαρίτης, Μιχαλάρος, Μπαρέκας, Παπαβασιλείου, Παπαδόπουλος, Πόπορη, Ρουπακιάς, Σκιατούνης, Σκάλκος, Στεργιοπουλος, Στράτος, Τσακανίκας, Τσόρβας, Τσαλίκης, Χατζηδάκης, Χρυσαφίτης. Για την ηγετική ομάδα της εγκληματικής οργάνωσης οι εφέσεις τους δεν είχαν ανασταλτικό χαρακτήρα και οδηγούνται στη φυλακή.
Δράση της Χρυσής Αυγής
Μετά τις διπλές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012 η ΧΑ απέκτησε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Μετά την είσοδο της ΧΑ στη Βουλή των Ελλήνων παρατηρήθηκε αύξηση των επιθέσεων εναντίον μεταναστών. Μέλη και βουλευτές της ΧΑ συμμετείχαν σε προκλητικά επεισόδια στο κοινοβούλιο, σε προπηλακισμούς και επιθέσεις σε δημόσιους χώρους. Παρά την ύπαρξη καταγγελιών για τη δράση μελών της ΧΑ και μιας αναφοράς της ΕΥΠ για το μετέπειτα βουλευτή Γιάννη Λαγό, η οποία αναφερόταν σε σειρά παράνομων πράξεων, και παρά την αστυνομική συλλογή στοιχείων για τη δράση της βίαιης Ακροδεξιάς, η άνοδος της πολιτικής ισχύος της ΧΑ αποθάρρυνε τους αρμόδιους από την ανάληψη πρωτοβουλιών για την αντιμετώπισή της. Το Σεπτέμβριο του 2012 με αφορμή τη συμμετοχή βουλευτών της ΧΑ σε επεισόδια εναντίον μεταναστών ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου εξέδωσε μία εγκύκλιο με τελικό αποδέκτη τις κατά τόπους αστυνομικές αρχές με την οποία ενημέρωνε ότι επιτρέπεται η σύλληψη με την αυτόφωρη διαδικασία βουλευτών που διαπράττουν κακουργήματα δίχως να έχει προηγηθεί άρση της ασυλίας τους. Δύο μήνες αργότερα, με άρθρο του στο πρώτο φύλλο της Εφημερίδας των Συντακτών την ποινική δίωξη της ΧΑ ως εγκληματικής οργάνωσης με βάση το άρθρο 187 ΠΚ υπέδειξε ως δέοντα τρόπο θεσμικής αντιμετώπισης της δράσης της ΧΑ ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος. Το Σεπτέμβριο του 2013 κλιμακώθηκε η ένταση των επεισοδίων στα οποία συμμετείχαν χρυσαυγίτες, που στις 13 Σεπτεμβρίου επιτέθηκαν σε αφισοκολλητές του ΚΚΕ στο Πέραμα, ενώ στις 15 Σεπτεμβρίου απέσπασαν βίαια από τους διοργανωτές της τον έλεγχο εκδήλωσης για τους νεκρούς του Μελιγαλά, θορυβώντας τον εκλεγόμενο στη Μεσσηνία πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.
Κίνηση ποινικής διαδικασίας
Το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2013 ο 45χρονος Γεώργιος Ρουπακιάς, μέλος της Χρυσής Αυγής, δολοφόνησε με μαχαίρι τον Παύλο Φύσσα, έναν 34χρονο χιπ χοπ μουσικό,   γνωστό στο Κερατσίνι για την αντιφασιστική του δράση, που ήταν γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Killah P».
Ο εισαγγελέας πρωτοδικών Αθηνών άσκησε εναντίον των είκοσι συλληφθέντων γενική ποινική δίωξη in rem για ένταξη σε και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και η προσωποποίηση των κατηγοριών ανατέθηκε στους ανακριτές διαφθοράς Γιώργο Παπακώστα και Σπύρο Γεωργουλέα, τον ειδικό ανακριτή διαφθοράς που είχε χειριστεί τη δίωξη για τα εξοπλιστικά προγράμματα επί υπουργίας Τσοχατζόπουλου, για να αποφασίσουν εντός τριών ημερών, σύμφωνα με την αυτόφωρη διαδικασία, για την προφυλάκιση ή μη των κατηγορουμένων. Τρεις βουλευτές της ΧΑ, οι Παναγιώταρος, Μίχος και Κασιδιάρης αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, ενώ προφυλακιστέοι κρίθηκαν, λόγω αντιφάσεων στις οποίες κρίθηκε ότι έπεσαν, οι βουλευτές Παππάς, Λαγός και ο αρχηγός της ΧΑ Νίκος Μιχαλολιάκος. Οι δικαστικοί έλαβαν αργοπορημένα γνώση του κατασχεθέντος υλικού των αστυνομικών ερευνών στα σπίτια των συλληφθέντων και αξιολόγησαν ως ένδειξη της ιεραρχικής δομής της οργάνωσης ένα χάρτη της Αντιτρομοκρατικής με τις περίπου 150 κλήσεις που πραγματοποιήθηκαν μέσω κινητών τηλεφώνων τη νύχτα της δολοφονίας Φύσσα και οι οποίες συνέδεαν αλυσιδωτά το δράστη με στελέχη της ΧΑ, όπως τον «περιφερειάρχη» Πειραιά Γιάννη Λαγό, και τον αρχηγό της ΧΑ. Στις 17 Οκτωβρίου η Ολομέλεια του Συμβουλίου Εφετών αποφάσισε λόγω της σπουδαιότητας της υπόθεσης να αναθέσει τη διεξαγωγή των ερευνών και των ανακρίσεων σε δύο ειδικές εφέτες ανακρίτριες, τη Μαρία Κλάπα, που τη δεκαετία του 1990 είχε χειριστεί την έρευνα που αποκάλυψε τη δράση παράνομων κυκλωμάτων στις φυλακές Κορυδαλλού, και τη Μαρία Δημητροπούλου, προϊσταμένης του Πρωτοδικείου Πειραιά, η οποία είχε συνεκδικάσει τη δίκη των μελών της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς και η οποία ορίστηκε επίκουρη ειδική ανακρίτρια.