cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουνάρια Μεσσηνίας
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 165 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς και με τον τουρισμό. Επίσης είναι γνωστοί στο χώρο της λαϊκής τέχνης για την επιδεξιότητά τους, στην αγγειοπλαστική, την οποία σύμφωνα με την τοπική παράδοση της ευρύτερης περιοχής εισήγαγε εκεί ο ιδρυτής των αρχαίων Κολωνίδων, Κόλαινος.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια των Βουναραίων, που κατά το παρελθόν ήταν σχεδόν όλα πλινθόκτιστα με μπαλκόνι και στέγη από κεραμίδια, υπάρχει επίσης το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου και η πετρόκτιστη εκκλησία του χωριού, βυζαντινού ρυθμού, ο Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικά δρώμενα διοργανώνει τακτικά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βουναραίων «Η Ευαγγελίστρια» . Στο χωριό αναβιώνει επίσης κάθε χρόνο το ψήσιμο κεραμικών σε παραδοσιακό ξυλοκάμινο, καθώς θεωρούνται ως περίφημοι οι ντόπιοι τεχνίτες αγγειοπλαστικής. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν επίσης διάφορες τουριστικές & ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα, ενώ στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται οι κοντινές παραλίες στο χωριό.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.783992" longitude="21.831894" zoom="12" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Μανώλης Μανωλέας
Ο Εμμανουήλ «Μανώλης» Μανωλέας (Καρδαμύλη Μεσσηνίας, 1903 - Καλλιθέα Αττικής, 20 Απριλίου 1944), γεννημένος ως Αντώνης Κρητικός, γνωστός υπό το ψευδώνυμο «Σάμος», ήταν Έλληνας εργάτης, ανώτερο στέλεχος του ΚΚΕ και βουλευτής Πειραιά το 1932 και το 1936.
Επί δικτατορίας Μεταξά εξορίστηκε και φυλακίστηκε στην Κέρκυρα. Ύστερα από σύγκρουση του με τον Νίκο Ζαχαριάδη, υπέγραψε δήλωση μετάνοιας και εντάχθηκε στην ΕΟΝ, όπου είχε καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία της Προσωρινής Διοίκησης του ΚΚΕ.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έγινε μέλος της ΕΣΠΟ. Ύστερα, συνεργάστηκε με τους Γερμανούς και ανέλαβε ηγετικές θέσεις στον αντικομμουνιστικό αγώνα των κατοχικών κυβερνήσεων. Εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ, θεωρούμενος ως δωσίλογος, τον Απρίλιο του 1944.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Καρδαμύλη το 1903. Στις αρχές της δεκαετίας του '20 εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ και το ΚΚΕ και το 1925 εκλέχθηκε πρόεδρος των Ναυπηγοξυλουργών της Καλαμάτας. Κατά τα χρόνια 1926-1927 διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου του Γυθείου. Το 1929 η δράση του μετατέθηκε στον Πειραιά όπου άρχισε η κύρια κομματική του δράση. Το 1932 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής του ΚΚΕ στον Πειραιά.
Ένα χρόνο αργότερα ταξίδεψε στην ΕΣΣΔ όπου παρακολούθησε σεμινάρια στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής. Κατά τον Ιάκωβο Χονδροματίδη, το ταξίδι του τον οδήγησε στο συμπέρασμα πως «ο κομμουνισμός της Σοβιετικής Ένωσης, δεν είχε καμία σχέση με εκείνον που ο ίδιος οραματιζόταν και αγωνιζόταν να εγκαταστήσει». Το 1935 επέστρεψε στην Ελλάδα, και τέθηκε εκ νέου υποψήφιος του ΚΚΕ στον Πειραιά, όπου επανεκλέχθηκε στις εκλογές του 1936 με το Παλλαϊκό Μέτωπο. Η υψηλή δημοφιλία του Μανωλέα στον Πειραιά, οδήγησε στην δημιουργία κομματικής νεολαίας, γνωστή ως «Μανώληδες».
Οργάνωση Αμπού Νιντάλ
Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ (συντόμευση: ΑΝΟ) είναι το πιο κοινό όνομα για την παλαιστινιακή εθνικιστική μαχητική ομάδα Φατάχ - Το Επαναστατικό Συμβούλιο ( Φατάχ αλ-Μάτζλες αλ-Τάουρι ). Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πήρε το όνομά του από τον ιδρυτή του Αμπού Νιντάλ. Δημιουργήθηκε από μια διάσπαση από τη φατρία Φατάχ της PLO του Γιάσερ Αραφάτ το 1974. Η Οργάνωση έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιαπωνία, το Ισραήλ, τον Καναδά, και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μανώλης Μανωλέας
Σύλληψη και σύγκρουση με τον Ζαχαριάδη
Ο Μανωλέας ήταν από τα πρώτα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που συνέλαβε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Εκτοπίστηκε αρχικά στην Ανάφη, στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας και τελικά φυλακίστηκε στην Κέρκυρα, στην απομόνωση της Ακτίνας Θ' μαζί με τον Ζαχαριάδη. Εκεί, διαφώνησε έντονα μαζί του σε θέματα όπως το Μακεδονικό και η μικρασιατική εκστρατεία, θεωρώντας τις θέσεις του ΚΚΕ λανθασμένες. Τον Νοέμβριο του 1938 στην Κέρκυρα υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού και αποφυλακίστηκε, απόφαση η οποία οφείλεται και στο θάνατο του Χρήστου Μαλτέζου, ύστερα από σκληρά βασανιστήρια.
Ιδεολογική μεταστροφή και ένταξη στην ΕΟΝ
Μετά την αποφυλάκιση, εντάχθηκε στην ΕΟΝ και συνεργάστηκε με τις αρχές ασφαλείας. Ο Υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας, Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, μαζί με τους αξιωματικούς της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών και μερικούς πρώην κομμουνιστές που είχαν ενταχθεί στις υπηρεσίες της Ασφάλειας συγκρότησαν στα τέλη του 1939 την Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ, το συνδεδεμένο με τις αρχές «καθοδηγητικό» όργανο του ΚΚΕ, με σκοπό να εξαρθρωθεί ο πραγματικός παράνομος μηχανισμός και να συλληφθούν τα μέλη του ΚΚΕ που αγνοούσαν το ρόλο της Προσωρινής Διοίκησης. Το γεγονός αυτό, οδήγησε σε πλήρη σύγχυση τα μέλη του ΚΚΕ.
Οργάνωση Αμπού Νιντάλ
Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ ήταν κοσμική και εξέφραζε τον αντιδυτικισμό, αλλά δεν συνδέθηκε ιδιαίτερα με καμία ιδεολογία ή τουλάχιστον δεν κοινοποιήθηκε τέτοια αρχή. Η οργάνωση ήταν στενά συνδεδεμένη με την προσωπική ατζέντα του Αμπού Νιντάλ. Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πραγματοποίησε αεροπειρατείες, δολοφονίες και απαγωγές διπλωματών και επιθέσεις σε συναγωγές – 90 επιθέσεις κατά την περίοδο 1974–1992. Ο Νιντάλ πέθανε στη Βαγδάτη το 2002.
Μανώλης Μανωλέας
Δράση την περίοδο της κατοχής
Με την κατάληψη της χώρας από τις δυνάμεις του άξονα, εντάχθηκε στην ΕΣΠΟ. Μετά την ανατίναξη των γραφείων της, εργάστηκε ως μάγειρας, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες. Από το 1943 και μετά, ο Μανωλέας συνεργαζόταν με τις γερμανικές αρχές στο κατοχικό ραδιόφωνο μαζί με την Σίτσα Καραϊσκάκη και στο Γραφείο Τύπου της γερμανικής πρεσβείας όπου έκανε τακτικές εκπομπές κατά του κομμουνισμού ενώ διάφορα αντικομμουνιστικά και αντιεαμικά άρθρα του δημοσιεύτηκαν στον κατοχικό τύπο.
Οργάνωση Αμπού Νιντάλ
Σχηματισμός και υπόβαθρο
Η οργάνωση ιδρύθηκε από τον Σαμπρί Χαλίλ αλ-Μπάνα (Αμπού Νιντάλ), έναν Παλαιστίνιο Άραβα εθνικιστή και πρώην μέλος του κόμματος Μπάαθ. Ο αλ-Μπάνα ίδρυσε τη φατρία του εντός της PLO, λίγο πριν από τον Μαύρο Σεπτέμβρη στην Ιορδανία, και μετά από εσωτερικές διαφωνίες εντός της PLO. Κατά τη διάρκεια του Τρίτου Συνεδρίου της Φατάχ στη Δαμασκό το 1971, αναδείχθηκε ηγέτης μιας αριστερής συμμαχίας ενάντια στον Γιάσερ Αραφάτ.
Μανώλης Μανωλέας
Εκτέλεση από την ΟΠΛΑ
Η δράση του επί κατοχής, τον κατέστησε στόχο της ΟΠΛΑ, με αποτέλεσμα την εκτέλεση του στις 20 Απριλίου 1944 έξω από το τραμ στην οδό Θησέως στην Καλλιθέα. Δύο μέλη της ΟΠΛΑ που επέβαιναν μαζί του στη διαδρομή Πειραιάς-Αθήνα, τον υποχρέωσαν να κατεβεί από το τραμ στην Καλλιθέα και με υποπολυβόλα Sten που είχαν κρυμμένα κάτω από τα παλτά τους τον εκτέλεσαν.
Οργάνωση Αμπού Νιντάλ
Σχηματισμός και υπόβαθρο
Η πρώτη ανεξάρτητη επιχείρηση του Αμπού Νιντάλ έλαβε χώρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1973, όταν πέντε ένοπλοι χρησιμοποιώντας το όνομα Al-Iqab ("Η τιμωρία") κατέλαβαν την πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στο Παρίσι, παίρνοντας 11 ομήρους και απειλώντας να ανατινάξουν το κτίριο εάν ο Abu Dawud δεν ήταν απελευθερώνοταν από τη φυλακή στην Ιορδανία, όπου είχε συλληφθεί τον Φεβρουάριο του 1973 για απόπειρα κατά της ζωής του βασιλιά Χουσεΐν. Μετά το περιστατικό, ο Μαχμούντ Αμπάς της PLO μετέβη στο Ιράκ για να συναντήσει τον Αμπού Νιντάλ. Στη συνάντηση αυτή, ο Αμπάς θύμωσε τόσο πολύ που βγήκε από τη συνεδρίαση, ακολουθούμενος από τους άλλους αντιπροσώπους της PLO, και από εκείνο το σημείο και μετά, η PLO θεώρησε τον Αμπού Νιντάλ ως μισθοφόρο.
Μανώλης Μανωλέας
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Παλλαϊκό Μέτωπο Μ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες της ΟΠΛΑ
Οργάνωση Αμπού Νιντάλ
Σχηματισμός και υπόβαθρο
Δύο μήνες αργότερα, ακριβώς μετά τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973, κατά τη διάρκεια συζητήσεων για τη σύγκληση ειρηνευτικής διάσκεψης στη Γενεύη, η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ απήγαγε ένα αεροσκάφος της KLM, χρησιμοποιώντας το όνομα της Αραβικής Οργάνωσης Εθνικιστών Νέων. Η επιχείρηση είχε σκοπό να δώσει το μύνημα στη Φατάχ να μην στείλει εκπροσώπους σε καμία ειρηνευτική διάσκεψη. Σε απάντηση, ο Αραφάτ έδιωξε επίσημα τον Αμπού Νιντάλ από τη Φατάχ τον Μάρτιο του 1974 και η ρήξη μεταξύ των δύο ομάδων και των δύο ανδρών ήταν οριστική. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η Αμπού Νιντάλ σχημάτισε το Μέτωπο Απόρριψης, έναν πολιτικό συνασπισμό που αντιτάχθηκε στο Πρόγραμμα Δέκα Σημείων που εγκρίθηκε από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στη 12η σύνοδο του Παλαιστινιακού Εθνικού Κογκρέσου.
Ο Αμπού Νιντάλ στη συνέχεια μετακόμισε στο Μπααθικό Ιράκ όπου ίδρυσε την οργάνωση του, η οποία σύντομα ξεκίνησε μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων με στόχο το Ισραήλ και τις δυτικές χώρες. Καθιερωμένος ως ανεξάρτητος εργολάβος, ο Αμπού Νιντάλ θεωρείται από το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών ότι διέταξε επιθέσεις σε 20 χώρες, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας περισσότερους από 900 ανθρώπους. Οι πιο διαβόητες επιθέσεις της ομάδας ANO ήταν στα γκισέ εισιτηρίων της El Al στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης τον Δεκέμβριο του 1985, όταν Άραβες ένοπλοι άνοιξαν πυρ εναντίον επιβατών, σκοτώνοντας 18 και τραυματίζοντας 120. Ο Πάτρικ Σιλ, ο βιογράφος του Αμπού Νιντάλ, έγραψε για τις επιθέσεις ότι «η τυχαία σκληρότητά τους τις χαρακτήρισε ως τυπικές επιχειρήσεις του Αμπού Νιντάλ».
Επιθέσεις της Αμπού Νιντάλ
Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πραγματοποίησε επιθέσεις σε 20 χώρες, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας σχεδόν 1.650 άτομα. Στους στόχους περιλαμβάνονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, το Ισραήλ, οι μετριοπαθείς Παλαιστίνιοι, η PLO και διάφορες αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες. Η Οργάνωση δεν έχει επιτεθεί σε δυτικούς στόχους από τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Σημαντικές επιθέσεις περιελάμβαναν τις επιθέσεις στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης τον Δεκέμβριο του 1985, τη συναγωγή Neve Shalom στην Κωνσταντινούπολη και την αεροπειρατεία της πτήσης 73 της Pan Am στο Καράτσι τον Σεπτέμβριο του 1986 και την επίθεση στο πλοίο ημερήσιας εκδρομής City of Poros στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1988.
Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ έχει σημειωθεί ιδιαίτερα για την αδιάλλακτη στάση της στη διαπραγμάτευση με το Ισραήλ, αντιμετωπίζοντας οτιδήποτε λιγότερο από τον ολοκληρωτικό ένοπλο αγώνα εναντίον του Ισραήλ ως προδοσία. Αυτό οδήγησε την ομάδα να πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις κατά της PLO, η οποία είχε καταστήσει σαφές ότι αποδέχτηκε μια λύση στη σύγκρουση μέσω διαπραγματεύσεων. Η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ πιστεύεται ότι δολοφόνησε τον αναπληρωτή αρχηγό της PLO Abu Iyad και τον αρχηγό ασφαλείας της PLO Abul Hul στην Τύνιδα τον Ιανουάριο του 1991. Επίσης δολοφόνησε έναν Ιορδανό διπλωμάτη στον Λίβανο τον Ιανουάριο του 1994 και έχει συνδεθεί με τη δολοφονία του εκπροσώπου της PLO εκεί. Ο γνωστός μετριοπαθής της PLO Issam Sartawi σκοτώθηκε από την οργάνωση το 1983. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η ομάδα έκανε επίσης μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του σημερινού Παλαιστίνιου προέδρου και προέδρου της PLO, Μαχμούντ Αμπάς. Αυτές οι επιθέσεις, και πολλές άλλες, οδήγησαν την PLO να εκδώσει ερήμην θανατική ποινή κατά του Αμπού Νιντάλ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έκανε μια προσπάθεια να αποκτήσει τον έλεγχο ενός προσφυγικού καταυλισμού στο Λίβανο, αλλά αυτό ματαιώθηκε από τις οργανώσεις της PLO.
Εσωτερικά βασανιστήρια και εκτελέσεις
Η επίσημη εφημερίδα της Οργάνωσης Αμπού Νιντάλ Filastin al-Thawra ανήγγειλε τακτικά ιστορίες για την εκτέλεση προδοτών μέσα στο κίνημα. Κάθε νέος που στρατολογούνταν στην Οργάνωση Αμπού Νιντάλ έλαβε αρκετές ημέρες για να γράψει την ιστορία της ζωής του και να υπογράψει ένα χαρτί συμφωνώντας με την εκτέλεσή του, εάν κάτι δεν ήταν αληθές. Κάθε τόσο, ο νεοσύλλεκτος καλείται να ξαναγράψει ολόκληρη την ιστορία. Τυχόν ασυμφωνίες θεωρήθηκαν ως απόδειξη ότι ήταν κατάσκοπος και θα τον έβαζαν να το ξαναγράψει, συχνά μετά από μέρες ξυλοδαρμού και νύχτες αναγκασμένος να κοιμάται όρθιος.
Μέχρι το 1987, η Οργάνωση Αμπού Νιντάλ χρησιμοποίησε ακραίες τακτικές βασανιστηρίων σε μέλη της που ήταν ύποπτοι για προδοσία και απιστία. Η τακτική περιελάμβανε τον κρεμασμό των κρατουμένων γυμνών, μαστίγωμα μέχρι να χάσουν τις αισθήσεις τους, τη χρήση αλατιού ή σκόνης τσίλι για να τους αναζωογονήσει. Επίσης τους βάζανε σε ελαστικά αυτοκινήτου για μαστίγωμα και αλάτι, το λιώσιμο πλαστικού στο δέρμα τους, το τηγάνισμα των γεννητικών τους οργάνων και τον περιορισμό τους σε μικροσκοπικά κελιά χειροπόδαρα. Εάν τα κελιά ήταν γεμάτα, οι κρατούμενοι μπορεί να θάβονταν ζωντανοί με έναν ατσάλινο σωλήνα για να αναπνέουν. Η εκτέλεση τους πραγματοποιούνταν με βολή μιας σφαίρας στον σωλήνα.
Από το 1987 έως το 1988, εκατοντάδες μέλη της οργάνωσης του Αμπού Νιντάλ σκοτώθηκαν λόγω εσωτερικής παράνοιας και τρομοκρατικών τακτικών. Με ψευδείς κατηγορίες σκοτώθηκε και η ηλικιωμένη σύζυγος ενός βετεράνου μέλους. Οι δολοφονίες πραγματοποιήθηκαν κυρίως από τέσσερα άτομα: τον Μουσταφά Ιμπραήμ Σαντούκα, τον Ισάμ Μαράκα, τον Σουλεϊμάν Σαμρίν και τον Μουσταφά Αουάντ. Οι αποφάσεις για τη δολοφονία ελήφθησαν κυρίως από τον ίδιο τον Αμπού Νιντάλ αφού προηγουμένος είχε καταναλώσει ένα ολόκληρο μπουκάλι ουίσκι τη νύχτα. Σύμφωνα με αντιφρονούντες της οργάνωσης, οι επιθέσεις που έγιναν από την ομάδα δεν είχαν σχέση με την παλαιστινιακή υπόθεση και οδήγησαν στην αποστασία τους. Επιπλέον, ισχυρίστηκαν ότι το αντάρτικο ήταν το «ζωντανό παράδειγμα της παράνοιας».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Παλαιστίνη
Υποθαλάσσια αρτηρία Θεσσαλονίκης
Η υποθαλάσσια αρτηρία Θεσσαλονίκης ήταν ένας προγραμματισμένος διαμπερής αυτοκινητόδρομος κατά μήκος της παραλίας της πόλης, μέρος του οποίου θα ήταν υποθαλάσσιο. Θα ένωνε τη Δυτική Είσοδο της Θεσσαλονίκης με τη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η κατασκευή της θα γινόταν με σύμβαση παραχώρησης σε ιδιωτική κοινοπραξία, η οποία είχε επιλεγεί. Το έργο ακυρώθηκε το 2009 λόγω προβλημάτων στη χρηματοδότηση του εξαιτίας των συνεχόμενων καθυστερήσεων στην έναρξη κατασκευής του.
Σύλληψη του έργου
Η κατασκευή της παράκαμψης του κέντρου της Θεσσαλονίκης από τη μεριά της θάλασσας είτε μέσω γέφυρας είτε μέσω υποθαλάσσιας σήραγγας άρχισε να οριστικοποιείται με τη Χωροταξική Μελέτη Θεσσαλονίκης του 1968, όπου παρουσιάστηκε με τη μορφή της ζεύξης του Θερμαϊκού. Η μελέτη όμως δεν υιοθετήθηκε επίσημα και η ιδέα έμεινε στο περιθώριο για δύο δεκαετίες, μέχρι που συμπεριλήφθηκε και θεσμοθετήθηκε στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης (ΡΣΘ) του 1985. Η προτεινόμενη τότε υπόγεια παραλιακή αρτηρία προέβλεπε την απευθείας σύνδεση του λιμανιού με την Καλαμαριά. Αποτελούσε μέρος μιας ευρείας δέσμης προτάσεων για την πολεοδομική ανασυγκρότηση της πόλης., η πλειοψηφία των οποίων δεν εφαρμόσθηκε. Η αρτηρία πάντως συμπεριλήφθηκε στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΓΠΣ) της Θεσσαλονίκης και υιοθετήθηκε από τη Γενική Κυκλοφοριακή Μελέτη που έγινε το 2000, με διαφοροποιήσεις ως προς τον ρόλο της και τα κυκλοφοριακά της χαρακτηριστικά.
Δημοπράτηση και αντιδράσεις
Τον Ιούνιο του 2002 ξεκίνησαν οι διαδικασίες για τη δημοπράτηση του έργου με σύμβαση παραχώρησης. Ήταν πλέον ένα έργο μικρότερου μήκους από αυτό που είχε ενταχθεί στο ΓΠΣ και προβλεπόταν να συνδέει τη Δυτική Είσοδο της Πόλης με τη Λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου με προβλεπόμενο μήκος 3,8 χλμ, εκ των οποίων τα 1,24 χλμ υποθαλάσσια. Η κατασκευή του έργου προβλεπόταν να ξεκινήσει στις αρχές του 2003, χρονοδιάγραμμα από την αρχή αμφίβολο που τελικά δεν τηρήθηκε. Ο διεθνής διαγωνισμός τελικά ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2003, τον Αύγουστο του 2004 όμως η τότε νέα κυβέρνηση Καραμανλή άλλαξε τους όρους παραχώρησης και λειτουργίας του έργου. Τον Μάιο του 2005 αναδείχθηκε προσωρινός ανάδοχος η κοινοπραξία «Θερμαϊκή Οδός». Αφού ολοκληρώθηκε το στάδιο των προσφυγών και απορρίφθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η σύμβαση υπογράφηκε με τον ανάδοχο τον Οκτώβριο 2006. Ακολούθησε η κύρωσή της στη Βουλή. Οι εργασίες του έργου προβλεπόταν να ξεκινούσαν τον Απρίλιο 2007 και υπολογίστηκε ότι θα διαρκούσαν τέσσερα χρόνια, ενώ ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 472 εκατομμύρια ευρώ.
Ενάντια στο έργο εκδηλώθηκαν πολλές αντιδράσεις επιστημονικών φορέων και κατοίκων. Οι αιτιάσεις ήταν πολλές, ανάμεσα τους πως ο σχεδιασμός του δεν ανταποκρινόταν στις νέες κυκλοφοριακές συνθήκες της πόλης, το έργο που δημοπρατήθηκε ήταν ουσιαστικά διαφορετικό από αυτό που προέβλεπε το ΡΣΘ και για το οποίο είχε γίνει η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), ενώ ανησυχία προκαλούσαν η διχοτόμηση του πάρκου της νέας παραλίας και τα φουγάρα που απαιτούνταν για τον εξαερισμό της σήραγγας.
Ακύρωση
Οι τράπεζες που χρηματοδοτούσαν την κατασκευή της σήραγγας άρχισαν να αντιδρούν με αποτέλεσμα η κοινοπραξία να καταγγείλει τη σύμβαση και το έργο να ακυρωθεί. Το Δημόσιο έπρεπε να αποζημιώσει την κατασκευάστρια εταιρεία για τα έξοδα που είχε ήδη κάνει. Μετά από πολλές δικαστικές διαμάχες αποφασίστηκε πως το ελληνικό Δημόσιο, έπρεπε να καταβάλλει στην εταιρεία αποζημίωση € 67,4 εκατομμύρια. Το Δημόσιο άσκησε ενστάσεις και δεν πλήρωσε κανένα ποσό λόγω της οικονομικής κρίσης, με αποτέλεσμα στις αρχές του 2015 το συνολικό χρέος του προς την κοινοπραξία να υπολογίζονταν στα €100 εκατομμύρια. Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε η πληρωμή των πρώτων δόσεων της οφειλής.
Επαναφορά του έργου στο προσκήνιο
Η υλοποίηση υποθαλάσσιας αρτηρίας επανήλθε στο προσκήνια μετά από κοινή τηλεοπτική εμφάνιση του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολου Τζιτζικώστα και του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη τον Μάρτιο του 2013. Η νέα μελέτη φαίνεται να αφορά την κατασκευή μιας μικρότερης έκτασης και δυναμικότητας αρτηρίας με σκοπό να αντικαταστήσει τη λεωφόρο Νίκης.
Περιγραφή έργου
Η υποθαλάσσια αρτηρία θα συνέδεε το δυτικό με το ανατολικό τμήμα της πόλης παρακάμπτοντας το κέντρο της, και θα ήταν σε μεγάλο μήκος υπόγεια, με ένα τμήμα της υπόγειας έκτασης της να είναι υποθαλάσσιο. Το συνολικό μήκος της ήταν 6,5 χλμ, εκ των οποίων τα 4,0 χλμ υπόγεια (2,5 χλμ σήραγγες και 1,5 χλμ Cut and Cover). Θα είχε τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και λωρίδα έκτακτης ανάγκης (ΛΕΑ) και πεζοδρόμια.
Η αρτηρία ξεκινούσε από την οδό Κωλέττη στην δυτική είσοδο της πόλης και κατέληγε μέσω της Λεωφόρου Μεγάλου Αλεξάνδρου στην οδό Συνδίκα. Θα κατασκευαζόταν και ένας κλάδος ο οποίος θα κατέληγε υπογείως στη Λεωφόρο Στρατού. Ο κύριος κορμός της αρτηρίας στα δυτικά ήταν σχεδιασμένος επάνω στον άξονα της Δυτικής Εισόδου. Μετά την οδό Κωλέττη, όπου θα βρισκόντουσαν τα πρώτα διόδια, συνέχιζε επιφανειακά ως κλειστός δρόμος 2+2 μέχρι την οδό Κυρίλλου, όπου ξεκινούσε η βύθιση της. Άρχιζε να αναδύεται αμέσως μετά το ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς μέσα από όρυγμα και συνέχιζε ως κλειστός αυτοκινητόδρομος με έξι λωριδες εξόδου και τρεις εισόδου μέχρι την οδό Καλλιδοπούλου.
Ο βασικός αυτός κορμός του έργου συμπληρωνόταν με πρόσθετους κλάδους εισόδου–εξόδου. Δυτικά, μεταξύ του πολυώροφου σταθμού αυτοκινήτων και του κόμβου των Δικαστηρίων, καταργούνταν η οδός Κουντουριώτου και προβλεπόταν άλλος ένας σταθμός διοδίων εισόδου/εξόδου, προκειμένου να δεχθεί οχήματα που προέρχονται από την Πλατεία Δημοκρατίας, την οδό 26ης Οκτωβρίου και τη νότια παράπλευρη της πρώην οδού δυτικής εισόδου. Μετά τα διόδια εισόδου, ένας κλάδος μιας λωρίδας κυκλοφορίας βυθιζόταν, και υπόγεια συνέβαλε με τον κύριο κορμό της Υποθαλάσσιας. Η έξοδος από την Υποθαλάσσια στον κόμβο των Δικαστηρίων γινόταν με κλάδο δύο λωρίδων που αποχωριζόταν υπόγεια από τον κύριο κορμό και αναδυόταν στα διόδια εξόδου. Ανατολικά του κέντρου κατασκευαζόταν πρόσθετος κλάδος εισόδου μίας λωρίδας, που ξεκινούσε επίγεια από τη διασταύρωση Λεωφόρο Στρατού και Καυταντζόγλου, και με όρυγμα διέτρέχε κατά μήκος και διχοτομούσε το πάρκο.
Σιδηροδρομική διασύνδεση
Στα πλαίσια της δημιουργίας προαστιακού σιδηρόδρομου διαμπερούς κυκλοφορίας από Θεσσαλονίκης προς Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής είχε προταθεί από τον Ι.Μαγκανάρη τέως διευθυντή του ΟΣΕ η χρησιμοποίηση της υποθαλάσσιας αρτηρίας Θεσσαλονίκης και για σιδηροδρομική σύνδεση προκειμένου η Κασσάνδρα Χαλκιδικής αλλά και το Αεροδρόμιο Μακεδονία να αποκτήσουν άμεση σύνδεση με την Θεσσαλονίκη.
Απόψεις σχετικά με το έργο
Οι υποστηρικτές θεωρούσαν ότι το σχέδιο θα δημιουργούσε μια παράκαμψη για το μεγαλύτερο μέρος της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων μεταξύ Ανατολής - Δύσης, οι οποίοι σήμερα έχουν να διασχίσουν το κέντρο της πόλης (δεδομένου ότι η Θεσσαλονίκη είναι ιδιαίτερα γραμμική ως πόλη). Οι πολέμιοι αντέτασσαν το υψηλό κόστος κατασκευής, αμφισβητούσαν την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας λύσης και εξέφραζαν ανησυχίες για τις επιπτώσεις στο αστικό περιβάλλον, λόγω των φουγάρων που απαιτούνταν για τον εξαερισμό της σήραγγας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σήραγγες στην Ελλάδα Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δρόμοι στην Κεντρική Μακεδονία
631 Φιλιππίνα
Η Φιλιππίνα (Philippina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,496. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον Philipp Kessler, ένα φίλο του Κοπφ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φιλιππίνας εκτιμάται σε 57,65 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,176. Η Φιλιππίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 55 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλιππινα
Κυρά της Ρω
Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.
Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. Η κηδεία της έγινε δημοσία δαπάνη στο Καστελλόριζο, παρουσία του τότε υφυπουργού Άμυνας Αντώνη Δροσογιάννη, και η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.
Ιστορία
Γεννημένη στο Καστελόριζο, η Δέσποινα ερωτέυτηκε τον βοσκό του πατέρα της τον Κώστα Αχλαδιώτη. Για τα δεδομένα της εποχής αυτό ήταν κάτι το ανεπίτρεπτο, οπότε μόλις μαθεύτηκε η σχέση τους ο πατέρας της την αποκλήρωσε. Το 1927, εγκαταστάθηκαν στη Ρω μόνιμα ο Κώστας και η Δέσποινα Αχλαδιώτου για να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία, εντελώς μόνοι τους μέχρι το 1940. Τη χρονιά εκείνη όμως αρρώστησε βαριά ο Κώστας Αχλαδιώτης. Η φωτιά που άναψε η γυναίκα του για να ειδοποιήσει με σινιάλα καπνού τους κατοίκους του Καστελλόριζου και τους παραπλέοντες ψαράδες δεν έγινε εγκαίρως αντιληπτή. Ο σύζυγός της άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε μια ψαρόβαρκα που τον είχε παραλάβει καθυστερημένα για να τον μεταφέρει στο γιατρό του Καστελόριζου.
Η κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της για την ταφή του συντρόφου της. Έπειτα, γύρισε πάλι στη Ρω, αυτή τη φορά με τη γριά μητέρα της, όπου πέρασε τα χρόνια της κατοχής. Εκεί θα προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου. Με «δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά», όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους Άγγλους στη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.
thumb|upright|Ο τάφος της Κυράς της Ρω δίπλα στον ιστό με τη σημαία
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943, για πρώτη φορά Ελληνικό αντιτορπιλικό, το «Παύλος Κουντουριώτης», κατέπλευσε στο Καστελόριζο, όπου βομβαρδίστηκε μέχρι τις 19 Νοεμβρίου 1943 από Γερμανικά στούκας. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν πάλι να φύγουν με συμμαχικά πλοία είτε προς Κύπρο είτε προς τις μικρασιατικές ακτές. Ωστόσο, η Κυρά της Ρω παρέμεινε στο νησί να υψώνει κάθε πρωί την Ελληνική σημαία, προσφέροντας τη βοήθεια της σε Ιερολοχίτες που βρήκαν καταφύγιο εκεί. Με τη λήξη του πολέμου, ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν στο Καστελόριζο κατά ομάδες.
Οι περιπέτειες για την Κυρά της Ρω δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση. Τον Αύγουστο του 1975, ο Τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, παρακολουθώντας τη Ρω και εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της Δέσποινας Αχλαδιώτου για λόγους υγείας, αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν πάνω σ' ένα κοντάρι 4 μέτρων τη σημαία τους. Η Κυρά της Ρω την κατέβασε αμέσως, όταν γύρισε. Στη 1 Σεπτεμβρίου 1975, κατέπλευσε στο Καστελόριζο το ανθυποβρυχιακό σκάφος «Γ. Πεζόπουλος» με κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ι. Παπασιλέκα για συμπαράσταση στην κυρά της Ρω.
thumb|Επίσκεψη ΑΝΥΠΕΞ κ. Δ. Δρούτσα στη Ρω
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Καστελλόριζο
Πέδρο Αρμεντάρις
Ο Πέδρο Αρμεντάρις (Pedro Gregorio Armendáriz Hastings) (9 Μαΐου 1912 – 18 Ιουνίου 1963) ήταν Μεξικανός ηθοποιός που έκανε ταινίες τόσο στο Μεξικό όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την Ντολόρες ντελ Ρίο και τη Μαρία Φέλιξ, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς αστέρες του κινηματογράφου της Λατινικής Αμερικής τις δεκαετίες του 1940 και του 1950.
Πρώτα χρόνια
Ο Αρμεντάρις γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού, από Μεξικάνο πατέρα, τον Πέδρο Αρμεντάρις Γκαρσία Κόντε και Αμερικανίδα μητέρα, την Αντέλα Χέιστινγκς. Ήταν επίσης ξάδερφος της ηθοποιού Γκλόρια Μαρίν. Ο Αρμεντάρις και ο μικρότερος αδελφός του Φρανσίσκο έζησαν με τον θείο τους Χένρι Χέιστινγκς στο Λαρέντο του Τέξας, μετά τον θάνατο της μητέρας τους. Αργότερα σπούδασε στην Καλιφόρνια, φοιτώντας στο Πολιτειακό Πολυτεχνείο της Καλιφόρνια από τον Σεπτέμβριο του 1928 έως τον Μάιο του 1932. Εκεί σπούδασε μηχανικός και τον Μάιο του 1931 αποφοίτησε από το ακαδημαϊκό μάθημα της σχολής. Παρέμεινε ένα επιπλέον έτος ως πρωτοετής στο τμήμα Junior College, αλλά το 1932 επέστρεψε στο Μεξικό μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς. Ενώ βρισκόταν στο πολυτεχνείο ο Αρμεντάρις ήταν ενεργός σε φοιτητικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης της φοιτητικής εφημερίδας και της φοιτητικής επετηρίδας και ηθοποιός σε πολλές δραματικές παραγωγές φοιτητών.
Καριέρα
αριστερά|300px|μικρογραφία|Ο Αρμεντάρις με τον Χάρι Κάρι Τζούνιορ και τον [[Τζον Γουέιν στο 3 Νονοί (1949)]] Όταν ο Αρμεντάρις τελείωσε τις σπουδές του, μετακόμισε στο Μεξικό, όπου εργάστηκε στον σιδηρόδρομο, ως ξεναγός και ως δημοσιογράφος στο δίγλωσσο περιοδικό México Real. Οταν τον ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Μιγκέλ Ζακαρίας ο Αρμεντάρις απήγγειλε έναν μονόλογο από τον Άμλετ σε έναν Αμερικανό τουρίστα. Η συνάντησή του με τον σκηνοθέτη Εμίλιο Φερνάντες ήταν καθοριστική καθώς ο ηθοποιός και ο σκηνοθέτης άρχισαν να εργάζονται σε πολλές ταινίες όπως: Soy puro mexicano (1942), Flor silvestre (1942) και ειδικά το María Candelaria (1943) ήταν οι πρώτες ταινίες με έντονη κοινή πορεία. Υπό την καθοδήγηση του Φερνάντεζ, ο Αρμεντάρις ανέπτυξε τα χαρακτηριστικά της κινηματογραφικής προσωπικότητας ενός ισχυρού εθνικιστή. Συχνά, έπαιζε σκληρούς και αντρικούς άνδρες, ιθαγενείς, αγρότες και επαναστάτες. Ο Αρμεντάρις υποδύθηκε επανειλημμένα τον Πάντσο Βίγια και έπαιξε απέναντι σε ηθοποιούς όπως την Ντολόρες ντελ Ρίο και την Μαρία Φέλιξ.
δεξιά|μικρογραφία|Ο Αρμεντάρις με τη [[Λάνα Τάρνερ στην Diane (1956)]] Εκτός από την καριέρα του στον μεξικάνικο κινηματογράφο, ο Αρμεντάρις έκανε μια αξιοσημείωτη καριέρα στο Χόλυγουντ και την Ευρώπη. Άλλες εξέχουσες ταινίες του στο Χόλιγουντ ήταν: We Were Strangers (1949, σκηνοθεσία Τζον Χιούστον), The Torch (1950), Border River (1954), The Conqueror (1956) και Diane (1956), μεταξύ άλλων. Στην Ευρώπη, συμμετείχε στην ταινία Lucrèce Borgia (1953), που γυρίστηκε στη Γαλλία. Στο Μεξικό, η συμμετοχή του ανέδειξε αξιόλογες ταινίες όπως το El Bruto (1953, σε σκηνοθεσία Λουίς Μπουνιουέλ), La Cucaracha (1959) και La Banddida (1962).
Η τελευταία εμφάνιση του Αρμεντάρις ήταν στη δεύτερη ταινία του Τζέιμς Μποντ, Από τη Ρωσία με αγάπη (1963), ως σύμμαχος του Μποντ, Καρίμ Μπέι. Ο Αρμεντάρις ήταν άρρωστος με καρκίνο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, και προς το τέλος των γυρισμάτων ήταν πολύ άρρωστος για να παίξει το ρόλο του για αυτό στις τελευταίες του σκηνές ερμήνευσε ο σκηνοθέτης Τέρενς Γιανγκ. Ο Αρμεντάρις πέθανε τέσσερις μήνες πριν από την κυκλοφορία της ταινίας.
Προσωπική ζωή
Ο Αρμεντάρις ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Καρμελίτα Μπορ (το γένος Πάρντο) από την οποία είχε έναν γιο και μια κόρη. Ο Πέδρο Αρμεντάρις ο νεότερος έγινε επίσης ηθοποιός και εμφανίστηκε στην ταινία του Τζέιμς Μποντ License to Kill ( 1989 ). Η κόρη του Κάρμεν Αρμεντάρις έγινε τηλεοπτική παραγωγός.
Ασθένεια και θάνατος
Το 1956, ο Αρμεντάρις έπαιξε έναν ρόλο στον δαίμονα της Ασίας (The Conqueror), σε παραγωγή του Χάουαρντ Χιουζ. Γυρίστηκε στην πολιτεία της Γιούτα την εποχή που η κυβέρνηση των ΗΠΑ διενεργούσε πυρηνικές δοκιμές στη γειτονική Νεβάδα. Μέσα σε 25 χρόνια, 91 από τα 220 άτομα που συμμετείχαν στην παραγωγή (41%) ανέπτυξαν καρκίνο, 46 από τους οποίους πέθαναν από καρκίνο ή επιπλοκές που σχετίζονται με αυτόν.
Ο Αρμεντάρις άρχισε να υποφέρει από πόνους στους γοφούς του και χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε ότι είχε καρκίνο στον αυχένα. Έμαθε ότι η κατάστασή του ήταν μη αναστρέψιμη ενώ βρισκόταν στο Ιατρικό Κέντρο UCLA στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και, σύμφωνα με πληροφορίες, υπέμεινε μεγάλο πόνο για να γυρίσει το Από τη Ρωσία με αγάπη προκειμένου να εξασφαλίσει τους οικονομικούς πόρους της οικογένειάς του.
Στις 18 Ιουνίου 1963, ο Αρμεντάρις αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος με ένα όπλο που είχε μεταφέρει λαθραία στο νοσοκομείο. Ήταν 51 ετών. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Panteón Jardín στην Πόλη του Μεξικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αχαΐας-Ηλείας
Η Ε.Σ.Κ.Α.Η. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αχαΐας-Ηλείας») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης ανά την ελληνική επικράτεια. Έδρα της είναι η Πάτρα και βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.). Την Ένωση συνθέτουν σωματεία που εδρεύουν στην Αχαΐα, την Ηλεία, την Κεφαλλονιά, την Ιθάκη, τη Ζάκυνθο, καθώς και ένα πολύ μικρό τμήμα της Αιτωλοακαρνανίας (περιοχή Αντιρρίου).
Ιστορία
Προπολεμικά και από το 1935 διοργανωνόταν επίσημο Πρωτάθλημα Πατρών από την Τοπική Ένωση ΣΕΓΑΣ και ο πρωταθλητής μαζί με τον 2ο συμμετείχαν στα Πανελλήνια πρωταθλήματα. Η Τοπική ένωση διοργάνωνε πρωτάθλημα ανδρών. Άλλες κατηγορίες δεν υπήρχαν ούτε και πρωτάθλημα αναπληρωματικών ομάδων. Προπολεμικά τις διοργανώσεις αναλάμβανε να τις διοργανώσει κάποιο σωματείο, συνήθως εναλλάξ υπό την αιγίδα της τοπικής ενώσεως. Παράλληλα με το πρωτάθλημα υπήρχε και κύπελλο που διοργανωνόταν από επιχειρήσεις και βιομηχανίες, π.χ. το Κύπελλο Λαδόπουλου, ή από κάποιο σωματείο, όπως το Κύπελλο Γεροθανάση, ή εορταστικά τουρνουά, όπως το Κύπελλο Χριστουγέννων.
Το 1970 αποσπάστηκε από τον ΣΕΓΑΣ και πέρασε στη δικαιοδοσία της Ε.Ο.Κ. και την τοπικής ενώσεως που δημιουργήθηκε. Στην τοπική ένωση της ΕΟΚ συμμετείχε και η Γ.Ε. Αγρινίο υ από την Αιτωλοακαρνανία ενώ το 1979 διοργανώθηκε το πρώτο πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας.
Το 1983 μετονομάστηκε σε Ε.Σ.Κ.Α.-Η. με ομάδες αποκλειστικά από τους νομούς Αχαΐας και Ηλείας. Παράλληλα με την ίδρυση της ένωσης διοργανώθηκε και το πρώτο τοπικό κύπελλο με νικητή τον Ολυμπιακό Πατρών. Από το 2012 η ΕΣΚΑ-Η διοργανώνει και αγώνα All Stars.
Προεδρία
Πρόεδροι στην Ε.Σ.Κ.Α.-Η. έχουν διατελέσει μόλις 2 σε 27 χρόνια:
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα:
Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων, Παίδων, Παμπαίδων και Μίνι.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στον πρώτο όμιλο Νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος.
Κατσαϊταίικα Αχαΐας
Με το όνομα Κατσαϊταίικα (ή Κατσαϊτέικα) υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κάλχας Ροδόπης
Ο Κάλχας είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης, στην περιφερειακή ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Κάλχας βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής με υψόμετρο 200 μέτρα, σε απόσταση περίπου 5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από το κέντρο της πόλης και Κομοτηνής. Διοικητικά αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πανδρόσου ενώ πλέον ανήκει στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 634 κατοίκων, κυρίως μουσουλμάνων. Το χωριό διασχίζεται από έναν μικρό χείμαρρο (γνωστός στους ντόπιους με το όνομα Τρελοχείμαρρος), παραπόταμος του Βοσβόζη, ο οποίος πολλές φορές το χειμώνα ξεχειλίζει δημιουργώντας προβλήματα στις συγκοινωνίες. Το 2010 το ΓΕΣ, στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς του Στρατού Ξηράς, τοποθέτησε στρατιωτική γέφυρα τύπου ΜΠΕΛΕΫ Μ2 βελτιώνοντας αισθητά την κατάσταση. Η κύρια απασχόληση των περισσότερων κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνών. Λίγο έξω από το χωριό περνά ο κάθετος άξονας της Εγνατίας Οδού (Α2) που οδηγεί στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. (Κομοτηνή – Νυμφαία – Μακάζα – Κάρτζαλι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής Κατηγορία:Πομακοχώρια
Denon
Η Denon (株式会社デノン, Χέπμπορν: Kabushiki Kaisha Denon) είναι ιαπωνική εταιρεία ηλεκτρονικών, η οποία ασχολήθηκε από πολύ νωρίς με την ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας ήχου, ενώ εξειδικεύεται στην κατασκευή επαγγελματικού και καταναλωτικού εξοπλισμού ήχου υψηλής πιστότητας (hi-fi). Για πολλές δεκαετίες, το όνομα Denon περιελάμβανε τη Nippon-Columbia και την εταιρεία φωνογραφικών δίσκων Nippon Columbia. Το 2001, η Denon διαχωρίστηκε ως ανεξάρτητη εταιρεία, με το 98% να ανήκει στην Ripplewood Holdings και το 2% στη Hitachi. Το 2002, η Denon ενώθηκε με τη Marantz σχηματίζοντας τη D&M Holdings. Η ονομασία Denon προέρχεται από την ένωση των Denki Onkyo και άλλων, το 1939.
Ιστορία
Η ιστορία της Denon ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την ιστορία των ηλεκτρονικών audio. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1910 ως τμήμα της Nippon Chikuonki Shokai, ως κατασκευαστής γραμμοφώνων και φωνογραφικών δίσκων μίας πλευράς. Αρχικά, είχε την ονομασία 日本電氣音響株式會社 - Nippon 'DENki ONkyo Kabushikigaisha' η οποία συντομεύτηκε σε DEN-ON. Η εταιρεία ασχολήθηκε ενεργά με την παραγωγή ηλεκτρικών ηχητικών συστημάτων και αργότερα ενώθηκε με άλλες παρεμφερείς εταιρείες.
Στις δεκαετίες που ακολούθησαν έγιναν αρκετές συγχωνεύσεις, αρχικά με την Japan-US Recorders Manufacturing (1912), ενώ το 1927-1928 συνεργάστηκε με την εταιρεία φωνογραφικών δίσκων “Columbia” και η εταιρεία έγινε Japan Columbia Recorders, εστιάζοντας την παραγωγή της σε πικάπ άμεσης οδήγησης, φωνογραφικές κεφαλές και εγγραφείς μαγνητοταινίας. Μία ακόμη αλλαγή στο όνομα έγινε το 1946 όταν η εταιρεία από μόνη της μετονομάστηκε σε Nippon Columbia.
Η μάρκα Denon καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1947 όταν η Nippon Columbia ενώθηκε με τη Japan Denki Onkyo.
Περί τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η Denon κυκλοφόρησε μία πλήρη σειρά προϊόντων high end audio, μαζί με τα στιβαρής σχεδίασης πικάπ άμεσης οδήγησης (direct drive) που έγιναν διάσημα για τις μεγάλες βάσεις, τα κομψά πλατό και τους φωτεινούς ενδείκτες LED. Επίσης, εισήγαγε τον πρώτο ψηφιακό εγγραφέα PCM για στουντιακή χρήση, καθορίζοντας την πρωτοποριακή θέση της στον τομέα των ψηφιακών εγγραφών και στον ερχομό του Compact Disc.
Ακολούθησε η κυκλοφορία πολλών προηγμένων CD players για οικιακή και επαγγελματική χρήση, εξοπλισμένων με τον φημισμένο μετατροπέα DAC τύπου κλίμακας Super Linear Converter (SLC). Η Denon συνέχισε την τεχνολογική της πρωτοπορία στον τομέα του οικιακού κινηματογράφου, εισάγοντας τους πρώτους δέκτες και προενισχυτές/επεξεργαστές AC-3 (αργότερα Dolby Digital) και THX.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1910
Μακόλεϊ Κάλκιν
Ο Μακόλεϊ Κάλκιν (αγγλικά: Macaulay Carson Culkin, 26 Αυγούστου 1980) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έγινε γνωστός όταν υποδύθηκε τον Κέβιν Μακάλιστερ στην ταινία Μόνος στο σπίτι (Home Alone, 1990) και Μόνος στο σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη (Home Alone 2: Lost in New York, 1992). Είναι επίσης γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Το πλουσιόπαιδο (Richie Rich, 1994), Μόνος με τον θείο (Uncle Buck, 1989), Το κορίτσι μου (My Girl, 1991), Μεγάλο ταξίδι στην περιπέτεια (The Pagemaster, 1994) και Party Monster (2003) καθώς και για την εμφάνισή του στο βίντεο κλιπ "Black or White" του Μάικλ Τζάκσον. Στο απόγειο της δόξας του, θεωρούνταν το πιο επιτυχημένο παιδί ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Ο Κάλκιν παντρεύτηκε με την ηθοποιό Ρέιτσελ Μάινερ το 1998, όταν και δύο ήταν μόλις 18 ετών. Δύο χρόνια αργότερα χώρισαν, αλλά το διαζύγιο τους εκδόθηκε το 2002. Από το 2002 μέχρι το 2010 ήταν σε σχέση με την ηθοποιό Μίλα Κούνις. Από τον Οκτώβριο του 2017, είναι ζευγάρι με την ηθοποιό Μπρέντα Σονγκ και έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Ντακότα Σονγκ Κάλκιν (γενν. 5 Απριλίου 2021).
Νομικά προβλήματα
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2004 συνελήφθηκε στην Οκλαχόμα Σίτι για κατοχή 17,3 γρ. μαριχουάνας και άλλων ουσιών (16,5 μγρ. απραζολάμη και 32 μγρ. κλοναζεπάμη), για την οποία κατοχή παρέμεινε για λίγο υπό κράτηση, ενώ αφέθηκε αργότερα με εγγύηση 4.000 δολαρίων. Στην την ακρόαση στο δικαστήριο για πλημμελήματα για παραβάσεις για ναρκωτικά, δήλωσε αθώος στη δίκη (15 Οκτωβρίου 2004 με 9 Ιουνίου 2005), ενώ αργότερα άλλαξε τη δήλωση σε ένοχος. Καταδικάστηκε σε 3ετή φυλάκιση με ένα χρόνο αναστολή και 540 δολάρια σε δικαστικά έξοδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μοναξιά
Η μοναξιά είναι δυσάρεστη συναισθηματική απάντηση στην αντιληπτή απομόνωση. Η μοναξιά περιγράφεται επίσης ως ένας ψυχολογικός μηχανισμός που παρακινεί τα άτομα να αναζητήσουν κοινωνικές συνδέσεις. Συχνά συνδέεται με μια ανεπιθύμητη έλλειψη σύνδεσης και οικειότητας. Ως συναίσθημα, μπορεί να γίνει αισθητή ακόμη και όταν περιβάλλεται από άλλους ανθρώπους. Τα αίτια της μοναξιάς είναι ποικίλα. Περιλαμβάνουν κοινωνικούς, ψυχικούς, συναισθηματικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες.
Λοιπές καταστάσεις και γεγονότα μπορεί να προκαλέσουν μοναξιά, ειδικά σε συνδυασμό με ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ατόμων. Για παράδειγμα, ένα εξωστρεφές άτομο που είναι ιδιαίτερα κοινωνικό είναι πιο πιθανό να αισθάνεται μοναξιά αν ζει κάπου με χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού, με λιγότερα άτομα για να αλληλεπιδράσει. Η μοναξιά μπορεί μερικές φορές να προκληθεί ακόμη και από γεγονότα: για παράδειγμα, η γέννηση ενός παιδιού (επιλόχεια κατάθλιψη) ή μετά τον γάμο (ειδικά εάν ο γάμος αποδειχθεί ασταθής, υπερβολικά διαταρακτικός) προηγούμενες σχέσεις, ή συναισθηματικά "κρύες". Εκτός από την επιρροή από εξωτερικά γεγονότα, η μοναξιά μπορεί να επιδεινωθεί από προϋπάρχουσες καταστάσεις ψυχικής υγείας, όπως η χρόνια κατάθλιψη και το άγχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΣυναισθήματαΚατηγορία:Κοινωνικά ζητήματαΚατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Wonder Boy (βιντεοπαιχνίδι)
Το Wonder Boy (ιαπωνικά: ワンダーボーイ, Χέπμπορν: Wandā Bōi) είναι arcade παιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε το 1986 από τη Sega και αναπτύχθηκε από την Escape (νυν Westone Bit Entertainment).
Αρχικά σχεδιάστηκε για τα arcade, ενώ αργότερα έγινε port στα SG-1000, Master System και Game Gear από τη Sega, και στους προσωπικούς υπολογιστές ZX Spectrum, Commodore 64 και Amstrad CPC από την Activision. Το παιχνίδι είναι επίσης γνωστό ως Super Wonder Boy (スーパーワンダーボーイ, Sūpā Wandā Bōi) για την κυκλοφορία του στην Ιαπωνία στο Master System και ως Revenge of Drancon για τη βόρεια Αμερική στο Game Gear
Ένα remake του παιχνιδιού σε υψηλή ανάλυση με τον τίτλο Wonder Boy Returns, αναπτύχθηκε από την CFK και κυκλοφόρησε στο Steam στις 21 Οκτωβρίου του 2016.
Πρόκειται για το πρώτο παιχνίδι της σειράς Wonder Boy, και ακολούθησαν πέντε sequels, τα Wonder Boy in Monster Land, Wonder Boy III: Monster Lair, Wonder Boy III: The Dragon's Trap, Wonder Boy in Monster World και Monster World IV. Το παιχνίδι υπήρξε η βάση στην οποία στηρίχθηκε η σειρά Adventure Island.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1986 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για κινητά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amstrad CPC Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ZX Spectrum Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια SG-1000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Master System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sega Κατηγορία:Wonder Boy
Ρουρ (ποταμός)
Με όνομα που στα ελληνικά αποδίδεται Ρουρ είναι γνωστά τα ποτάμια της Κεντρικής Ευρώπης:
Dragonball Evolution
Το Dragonball Evolution είναι Αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας-πολεμικών τεχνών του 2009 σε σκηνοθεσία από τον Τζέιμς Γουόνγκ και σενάριο από τον Μπεν Ράμσεϊ. Βασισμένο στην Ιαπωνική σειρά μάνγκα Dragon Ball που δημιουργήθηκε από τον Ακίρα Τοριγιάμα, πρωταγωνιστούν οι Τζάστιν Τσάτουιν, Έμμυ Ρόσουμ, Τζέιμς Μάρστερς, Τζέιμι Τσανγκ, Τσόου Γιούν-Φατ, Τζουν Παρκ, και Έρικο Ταμούρα.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 2002 και την διανομή ανέλαβε η 20th Century Fox. Το Dragonball Evolution κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία και διάφορες άλλες Ασιατικές χώρες στις 13 Μαρτίου του 2009, και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 10 Απριλίου του 2009.
Η ταινία ήταν εισπρακτική και κριτική αποτυχία. Έλαβε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς και τους θαυμαστές, κυρίως για το σενάριο, τους ηθοποιούς, και τις διαφορές του με το πηγαίο υλικό. Επίσης, εισέπραξε μόνο $56.5 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $30 εκατομμυρίων. Ήταν προορισμένο να είναι το πρώτο μιας σειράς, αλλά όλες του οι συνέχειες του ακυρώθηκαν. Θεωρείται μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών. Έχει κατηγορηθεί για την μετατροπή πολλών χαρακτήρων σε άσπρους και έχει αρνητική επίδραση στις κινηματογραφικές προσαρμογές anime, λόγω της αποτυχίας της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ταινίες Dragon Ball Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Γουόνγκ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες
Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (Πατινίρ, Πράδο)
Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (ισπανικά: Descanso en la Huida a Egipto) είναι ένα έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε μετά το 1519 ο Φλαμανδός ζωγράφος Γιοάχιμ Πατινίρ (περ. 1480-1524). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Πράδο στη Μαδρίτη, στην οποία κληροδοτήθηκε από τη Συλλογή του Βασιλέως της Ισπανίας (Colección Real). Θεωρείται πως το έργο ανήκει στην ώριμη περίοδο της καριέρας του καλλιτέχνη και ανήκε στο Φίλιππο Β' προτού σταλεί στο Εσκοριάλ το 1593.
Ο Ζωγράφος
Ο Πατινίρ έχει χαρακτηριστεί ως ο πρώτος τοπιογράφος της Αναγέννησης. Οι συνθέσεις του προαναγέλλουν την εντυπωσιακή ανάπτυξη που έμελλε να γνωρίσει το συγκεκριμένο ζωγραφικό είδος στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, παρότι ουδέποτε αποσυνδέθηκαν από την απεικόνιση συγκεκριμένων σκηνών, θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου. Εντούτοις, τα θέματά του, τοποθετημένα σε ανεπτυγμένα φυσικά σκηνικά, αποτελούν συχνά απλό πρόσχημα. Ο Πατινίρ, ο οποίος διδάχτηκε την τέχνη του στη Φλάνδρα, υιοθετεί την παράδοση του τόπου του, η οποία υπαγορεύει την ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του «τηλεσκοπίου» και του «μικροσκοπίου». Έτσι το βλέμμα ανοίγεται αγκαλιάζοντας τις πιο μακρινές εκτάσεις (γκριζογάλαζες, όπως και οι μορφές), ενώ ταυτόχρονα επικεντρώνεται στην πιστή απόδοση των παραμικρότερων λεπτομερειών.
Μαρκ Ραβαλομανάνα
Ο εκατομμυριούχος Μαρκ Ραβαλομανάνα (Marc Ravalomanana, 12 Δεκεμβρίου 1949) είναι πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη, που ήταν Πρόεδρος από το 2002 έως το 2009, οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, έπειτα από ταραχές που στοίχισαν τη ζωή σε περισσότερα από 135 άτομα. Υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ανταναναρίβο προτού ανέλθει στην προεδρία. Ανακηρύχθηκε νικητής στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Δεκεμβρίου του 2001, όπως έκανε και ο μέχρι τότε Πρόεδρος και μέγας αντίπαλός του, Ντιντιέ Ρατσιράκα. Οι υποστηρικτές του τελευταίου έβαλαν οδοφράγματα στην πόλη. Τελικά, ο Ραβαλομανάνα αυτοανακηρύχθηκε Πρόεδρος στις 22 Φεβρουαρίου 2002. Έπειτα από επανακαταμέτρηση των ψήφων, στις 29 Απριλίου του 2002 το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο τον ανακήρυξε νικητή των εκλογών και ο Ραβαλομανάνα ανέλαβε καθήκοντα στις 6 Μαΐου του 2002. Ωστόσο, το προεδρικό αξίωμα έμεινε υπό αμφισβήτηση και η διαμάχη για το ποιος ήταν Πρόεδρος τερματίστηκε με την αναγκαστική αυτοεξορία του Ρατσιράκα, έπειτα από συγκρούσεις. Ο Ρατσιράκα εγκατέλειψε τη χώρα στις 5 Ιουλίου του 2002, χάνοντας τον έλεγχο όλων των επαρχιών του νησιού. Ο Ραβαλομανάνα επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας ξανά από τον πρώτο γύρο τις προεδρικές εκλογές του 2006. Ωστόσο, η απόφασή του να διακόψει τη λειτουργία του ιδιωτικού δικτύου του πολιτικού αντιπάλου του, Αντρί Ραζοελίνα, πυροδότησε πολύνεκρες ταραχές το 2009 και μία διένεξη με τον αντίπαλό του, που έμοιαζε με εκείνη του 2002. Έπειτα από μήνες αντιπαράθεσης, εκατέρωθεν διαδηλώσεων, την εκτέλεση δεκάδων διαδηλωτών από τον στρατό, μια ανταρσία από τις ένοπλες δυνάμεις και την τελική υποστήριξη των ενόπλων δυνάμεων προς τον αρχηγό της Αντιπολίτευσης, ο Ραβαλομανάνα παραιτήθηκε και παρέδωσε την εξουσία στον στρατό, στις 17 Μαρτίου του 2009.
Η ανάπαυση κατά τη φυγή στην Αίγυπτο (Πατινίρ, Πράδο)
Περιγραφή
Η Παρθένος Μαρία θηλάζει τον μικρό Χριστό σε πρώτο πλάνο. Το ραβδί, η στάμνα και το καλάθι στα πόδια της παραπέμπουν στο ταξίδι της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο. Ο Ιωσήφ παρουσιάζεται στα αριστερά με ένα κανάτι γάλακτος. Επεισόδια που σχετίζονται με τη φυγή απεικονίζονται σε διάφορα τμήματα του τοπίου: η Σφαγή των Νηπίων, το Θαύμα του Χωραφιού με το Στάρι και η Καταστροφή των ειδώλων στην Ηλιούπολη.