cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Μηλιώνης
Το τέλος του Μηλιώνη
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες σκοτώνεται ο Μηλιώνης είναι συγκεχυμένες. Από την αλληλογραφία μεταξύ Τούρκων αξιωματούχων της περιοχής του Ξηρομερίου πληροφορούμαστε πως ήταν στις προθέσεις των Τουρκικών αρχών της περιοχής να εξοντώσουν κάθε καπετάνιο ανυπότακτο προ αυτούς. Έτσι με δέλεαρ το αρματολίκι του Ξηρομέρου, ο Μηλιώνης προσκαλείται σε συνάντηση από τον Μουχτάρ Κλεισούρα, τον φίλο του Μηλιώνη Σουλεϊμάνη και τον κοτζάμπαση Μαυρομμάτης, στον Αρμυρό του Βάλτου. Εκεί το γίνεται η πρόταση να υποταχθεί στους Τούρκους για να λάβει το αρματολίκι του Ξηρόμερου, αρνείται και τελικά δολοφονείται.
Πηγές
Κατηγορία:Κλέφτες
Μουσική δωματίου
thumb|250px|Κοντσέρτο για μουσική δωματίου στο Mozarteum του [[Σάλτσμπουργκ.]] Η Μουσική δωματίου (Ιταλικά: Musica da Camera) είναι η μουσική που είναι γραμμένη για μικρά σύνολα μουσικών οργάνων, συνήθως δυο με τέσσερα μουσικά όργανα και είναι προορισμένη να εκτελείται σε μικρούς χώρους. Η μουσική δωματίου απαρτίζεται συνήθως από ένα βιολί, ένα πιάνο και ένα βιολοντσέλο ή 3 βιολιά και ένα πιάνο.Ουσιαστικά είναι μια συναυλία από λίγα τον αριθμό όργανα συμφωνικής ορχήστρας, συνήθως δύο, τρία ή το πολύ τέσσερα έγχορδα όργανα. Ορισμένες φορές η μικρής κλίμακας ορχήστρα μπορεί να αποτελείται και από περισσότερους μουσικούς. Στη μουσική δωματίου δεν υπάρχει η έννοια του σόλο, ενώ συνήθως απουσιάζει και η φωνή. Τα όργανα που συμμετέχουν σε σύνολα μουσικής δωματίου, είναι το βιολί, το βιολοντσέλο, το κοντραμπάσο, το πιάνο και συνδυασμός αυτών. Σπανιότερα μπορεί να χρησιμοποιηθούν κι άλλα έγχορδα όργανα όπως για παράδειγμα κιθάρα. Ονομάζεται έτσι γιατί το ρεπερτόριο της είναι τέτοιο που από τη φύση του προορίζεται για μικρούς κλειστούς χώρους. Το μουσικό είδος που κυριαρχεί στις συνθέσεις των συνόλων της μουσικής δωματίου, είναι η σονάτα.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Μουσικά είδη
Εκστρατείες του αυτοκράτορα Μαυρικίου στα Βαλκάνια
thumb|right|300px|Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ο διεθνής της περίγυρος, 526–600 Οι Εκστρατείες του αυτοκράτορα Μαυρίκιου στα Βαλκάνια ήταν μία σειρά εκστρατειών που πραγματοποιήθηκαν από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582-602) σε μία προσπάθεια να υπερασπιστεί τις βαλκανικές επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας από τους Άβαρους και τους Σλάβους. Μετά τις προσπάθειες του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄ στις αρχές του 6ου αιώνα, αποτέλεσαν την τελευταία συστηματική προσπάθεια αποκατάστασης του συνόρου του Δούναβη έναντι των βαρβαρικών εισβολών. Οι εκστρατείες αυτές αποτέλεσαν την κύρια στρατιωτική δραστηριότητα της ύστερης βασιλείας του Μαυρικίου, μετά το πέρας του πολέμου με την Περσία το 591. Η ευνοϊκή ειρήνη στην Ανατολή επέτρεψε στον Μαυρίκιο να χρησιμοποιήσει τα εμπειροπόλεμα στρατεύματα του ανατολικού συνόρου και να ανατρέψει την κατάσταση προς όφελος των Βυζαντινών.
Επί μακρό διάστημα οι ιστορικοί πίστευαν ότι οι εκστρατείες αυτές, παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες, δεν είχαν απτό αποτέλεσμα, και ότι η εύθραυστη βυζαντινή κυριαρχία στα Βαλκάνια κατέρρευσε αμέσως μετά την ανατροπή και δολοφονία του Μαυρικίου το 602. Η νεότερη ιστορική έρευνα όμως, σε συνδυασμό με αρχαιολογικά ευρήματα, αποκάλυψε ότι οι εκστρατείες αυτές πέτυχαν να ανακόψουν την είσοδο και εγκατάσταση των σλαβικών φύλων στην βυζαντινή επικράτεια, και σχεδόν πέτυχαν να διατηρήσουν την τάξη πραγμάτων που είχε διαμορφωθεί εκεί κατά την ύστερη αρχαιότητα. Τα επιτεύγματα αυτά κατέρρευσαν μόνο σταδιακά κατά την διάρκεια των επόμενων δεκαετιών. Οι εκστρατείες αυτές αποτέλεσαν και τις τελευταίες σε μια μακρά σειρά ρωμαϊκών αμυντικών επιχειρήσεων στα δυο μεγάλα ποτάμια σύνορα του Ρήνου και του Δούναβη, απέναντι σε διάφορες βαρβαρικές φυλές.
Το Ιλλυρικό πριν από το 582
Κατά την ανάρρηση του Μαυρικίου, οι επαρχίες του Ιλλυρικού δεν είχαν τύχει μεγάλης προσοχής από τους προκατόχους του. Παρά την κατασκευή εκτεταμένων οχυρώσεων από τον Ιουστινιανό Α΄, τα Βαλκάνια από τις αρχές του αιώνα υφίσταντο τις συνεχείς εισβολές Ούνων, Σλάβων και άλλων φύλων, τη στιγμή που η προσοχή και οι δυνάμεις της Αυτοκρατορίας ήταν στραμμένη είτε στις εκστρατείες της Reconquista στην Ιταλία είτε στην περσική απειλή στην Ανατολή. Χαρακτηριστικό αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής ήταν η μεγάλη εισβολή των Κοτριγούρων Ούννων το 559, που έφτασε ως τα πρόθυρα της Κωνσταντινούπολης προτού αποκρουστεί από τον Βελισάριο.
Ο ανιψιός και διάδοχός του Ιουστίνος Β΄ χρησιμοποίησε τους νεοαφιχθέντες Αβάρους εναντίον των Γεπιδών και αργότερα εναντίον των σλαβικών φύλων. Οι Άβαροι όμως, που τους επιτράπηκε να χρησιμοποιούν τα ρωμαϊκά εδάφη ως βάση για τις εκστρατείες τους, σύντομα έστρεψαν τα βλέμματά τους στις πλούσιες βαλκανικές επαρχίες τις Αυτοκρατορίας. Την ίδια περίοδο, ο Ιουστίνος Β΄ αναζωπύρωσε τον πόλεμο με τους Πέρσες, αρνούμενος να καταβάλλει τις οφειλόμενες ετήσιες εισφορές. Η σύρραξη αυτή έμελλε να κρατήσει 20 χρόνια, και απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού δυναμικού του Βυζαντίου. Σε συνδυασμό με την οικτρή κατάσταση του δημόσιου ταμείου, οι εισβολές και εγκαταστάσεις των διαφόρων βαρβαρικών φύλων συνάντησαν λίγη αντίσταση. Οι Άβαροι μπορούσαν να εξαγοραστούν με την καταβολή χρυσού («πάκτα») και να αποχωρήσουν από τις κατακτήσεις τους, αν και σύντομα παρέβαιναν τις συμφωνίες αυτές, αλλά δεν ίσχυε το ίδιο και για την πληθώρα των αυτόνομων σλαβικών φύλων υπό την κυριαρχία τους. Αυτά επέδραμαν ανεξάρτητα από τους θεωρητικούς επικυριάρχους τους, συχνά επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να αποτινάξουν την αβαρική κυριαρχία.
Τον Αύγουστο του 582, ο στρατηγός Μαυρίκιος διαδέχτηκε τον Τιβέριο Β΄ στον θρόνο. Λίγους μήνες πριν, το Σίρμιον, η κυριότερη βάση της Αυτοκρατορίας στην βορειοδυτική Βαλκανική, είχε υποκύψει στις δυνάμεις των Αβάρων και των Σλάβων συμμάχων τους μετά από μακρόχρονη πολιορκία.
Εισβολές Αβάρων και Σλάβων, 582 έως 591
Με την πτώση του Σιρμίου, ο χαγάνος των Αβάρων Βαϊανός (Bayan) απέκτησε μια σημαντική βάση επιχειρήσεων νοτίως του Δούναβη, και οι επιδρομές των Αβαροσλάβων εντάθηκαν. Οι σλαβικές επιδρομές το 583 έφτασαν ως την Πελοπόννησο, και οδήγησαν τους κατοίκους της Λακωνίας να καταφύγουν στη Μονεμβασιά. Το 584, οι Άβαροι κατέλαβαν τις οχυρές πόλεις Σιγγιδόνα (το σημερινό Βελιγράδι) και Βιμινάκιο στον Δούναβη, και έφτασαν ως την Αγχίαλο, καταστρέφοντας ουσιαστικά την οχυρωμένη συνοριακή ζώνη (limes) κατά μήκος του Δούναβη.
Καθώς ο κύριος όγκος του στρατού ήταν απασχολημένος στην Ανατολή, ο Μαυρίκιος δεν μπορούσε να συγκεντρώσει παρά μικρές δυνάμεις προς αντιμετώπιση των Αβαροσλάβων. Ένα επιπλέον πρόβλημα ήταν ότι στο βαλκανικό θέατρο, λόγω του αμυντικού χαρακτήρα των επιχειρήσεων και της ένδειας των βαρβαρικών φύλων, δεν υπήρχε η δυνατότητα για τους στρατιώτες να συντηρούνται και να αποκομίζουν λεία μέσω λεηλασιών, με αποτέλεσμα πολλοί να είναι απρόθυμοι να υπηρετήσουν εκεί. Αυτοί οι παράγοντες είχαν ως αποτέλεσμα τα λίγα και με χαμηλό ηθικό στρατεύματα να μην είναι σε θέση να επιτύχουν έστω και τοπικές νίκες. Μια νίκη του στρατηγού Κομεντίολου στην Αδριανούπολη επί των Σλάβων το 584/585 αποτέλεσε μάλλον την εξαίρεση, και δεν στάθηκε δυνατό να σταματήσει τις επιδρομές, η οποίες απλώς εξετράπησαν προς την νότιο Ελλάδα. Σε αυτή την περίοδο ανάγεται πιθανότατα και η καταστροφή μεγάλου μέρους της αρχαίας Αθήνας.
Η κατάσταση στα Βαλκάνια ήταν τέτοια, ώστε ο Πέρσης μονάρχης Ορμίσδας Δ΄ πρότεινε ειρήνη, που θα άφηνε την Αρμενία σε περσικά χέρια, με την βεβαιότητα ότι θα γινόταν δεκτή. Ο Μαυρίκιος όμως απέρριψε τις προτάσεις αυτές και ο πόλεμος συνεχίστηκε. Στο Ιλλυρικό, οι επιδρομές συνεχίζονταν, και ο Μαυρίκιος μπορούσε μόνο να ελπίζει ότι η ισχυρή φρουρά της Σιγγιδόνας, η οποία απειλούσε την καρδιά του Αβαρικού βασιλείου στην Παννονία, θα μπορούσε να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα στις Αβαρικές επιδρομές. Παρόλα αυτά, οι Άβαροι το 586 κατέλαβαν και κατέστρεψαν τις οχυρές πόλεις Ρατιαρία και Οίσκο, και πολιόρκησαν ανεπιτυχώς τη Θεσσαλονίκη, σε συνδυασμό με νέες σλαβικές επιδρομές που έφτασαν ως την Πελοπόννησο. Οι ρωμαϊκές δυνάμεις υπό τον Κομεντίολο απέφευγαν συστηματικά την ανοιχτή αντιπαράθεση με τους αριθμητικά υπέρτερους αντιπάλους τους, αλλά παρενοχλούσαν διαρκώς τους Αβάρους με επιδρομές και νυχτερινές επιθέσεις. Τα έτη 586 και 587 ο Κομετίολος πέτυχε μερικές σημαντικές νίκες κατά των Σλάβων στον κάτω Δούναβη, και δυο φορές λίγο έλειψε να συλλάβει τον χαγάνο Βαϊανό: στην Τόμι (σημερινή Κωστάντζα στη Ρουμανία) ο χαγάνος διέφυγε μέσω της παράκτιας λιμνοθάλασσας, ενώ μια ενέδρα στις νότιες πλαγιές του Αίμου απέτυχε λόγω σύγχυσης ανάμεσα στα ρωμαϊκά στρατεύματα. Το περιστατικό παραδίδεται στην ιστορία του Θεοφύλακτου Σιμοκάττη:
«ένα υποζύγιο έριξε το φορτίο του, ενώ ο αφέντης του περπατούσε μπροστά του. Αυτοί που ακολουθούσαν και είδαν το ζώο να σέρνει το φορτίο του πίσω του, φώναξαν στον οδηγό να γυρίζει και να τακτοποιήσει το φορτίο. Λυτό το γεγονός ήταν η αιτία μεγάλης ανησυχίας στο στρατό, και ξεκίνησε μια φυγή προς τα πίσω, διότι η κραυγή ήταν γνωστή στο πλήθος: οι ίδιες λέξεις ήταν επίσης ένα σύνθημα, και φαινόταν να σημαίνουν «τρέξτε», σαν οι εχθροί να είχαν εμφανιστεί κοντά πιο γρήγορα απ' ό,τι μπορούσαν να φανταστούν. Υπήρξε μεγάλη αναταραχή στο στράτευμα, και πολύς θόρυβος. Όλοι φώναζαν δυνατά και παρότρυναν ο ένας τον άλλον να γυρίσουν πίσω, φωνάζοντας με ανησυχία στην γλώσσα της χώρας «torna, torna, fratre», σαν μάχη να είχε αίφνης ξεκινήσει στη μέση της νύχτας.»
Η φράση αυτή που προκάλεσε την σύγχυση θεωρείται σήμερα το πρώτο δείγμα της πρώιμης Ρουμανικής γλώσσας.
Τον επόμενο χρόνο, ο στρατηγός Πρίσκος διαδέχτηκε τον Κομεντίολο. Η πρώτη του εκστρατεία στη Θράκη και τη Μοισία κατέληξε σε φιάσκο, ενθαρρύνοντας τους Αβάρους να προελάσουν μέχρη την Προποντίδα. Εντούτοις, η έλλειψη συντήρησης των γεφυρών του ποταμού Σάβου κοντά στο Σίρμιο οδήγησε στην ελάττωση της αβαρικής πίεσης. Οι Σλάβοι όμως συνέχιζαν τις επιδρομές τους, και ο Μαυρίκιος αναγκάστηκε να καταφύγει σε έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Ένα από αυτά ήταν η προσπάθεια να μειωθεί ο στρατιωτικός μισθός κατά ένα τέταρτο, γεγονός που οδήγησε το 588 σε μια ανταρσία στο περσικό μέτωπο, με αποτέλεσμα το σχέδιο να εγκαταλειφθεί.
Πρώτη βυζαντινή εκστρατεία, 591–595
thumb|right|300px|Η διοίκηση Θράκης, κατά τους υστερορωμαϊκούς χρόνους. Κατά το διάστημα 591-595, ένας από τους βασικούς στόχους των αυτοκρατορικών στρατευμάτων ήταν η αναχαίτηση των σλαβικών επιδρομών στις επαρχίες αυτές. Τελικά, το 591, ως αποτέλεσμα ενός εμφυλίου μεταξύ του σάχη Χοσρόη Β΄ και του σφετεριστή Βαχράμ Τσουμπίν (Βαχράμ Στ΄), ο Μαυρίκιος κατάφερε να επιβάλλει μια ευνοϊκή για το Βυζάντιο ειρήνη, που λάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της Αρμενίας. Οι Βυζαντινοί πλέον είχαν στη διάθεσή τους όχι μόνο τα έμπειρα στρατεύματα της Ανατολής, αλλά και τους σκληροτράχηλους Αρμένιους. Ήδη το 590 ο Μαυρίκιος επισκέφτηκε την Αγχίαλο και άλλες θρακικές πόλεις με σκοπό να επιβλέψει τις εργασίες ανοικοδόμησής τους και να ενισχύσει το ηθικό των στρατιωτών και του τοπικού πληθυσμού. Μόλις συνήφθη η ειρήνη με τους Πέρσες, άρχισε να μεταφέρει στρατό από την Ανατολή στο Ιλλυρικό.
Το 592 οι δυνάμεις του ανακατέλαβαν τη Σιγγιδόνα, ενώ μικρότερα αποσπάσματα ενεπλάκησαν στην αντιμετώπιση των σλαβικών επιδρομών στη Μοισία, αποκαθιστώντας τις γραμμές επικοινωνίας μεταξύ των ρωμαϊκών πόλεων και οχυρών. Απώτερος σκοπός του Μαυρίκιου ήταν η πλήρης αποκατάσταση της άμυνας του συνόρου του Δούναβη, όπως είχε πράξει ο Αναστάσιος Α΄. Ταυτόχρονα, σκόπευε να κρατήσει τους Αβαροσλάβους μακριά από τα ρωμαϊκά εδάφη με την διενέργεια εισβολών στα δικά τους εδάφη. Αυτή η στρατηγική είχε το επιπρόσθετο πλεονέκτημα ότι επέτρεπε στα ρωμαϊκά στρατεύματα να συντηρούνται λεηλατώντας τις εχθρικές περιοχές, αφενός μειώνοντας την επιβάρυνση των ήδη ερειμωμένων ρωμαϊκών επαρχιών και αφετέρου προσφέροντας στους στρατιώτες την προοπτική πλούσιας λείας.
Ο στρατηγός Πρίσκος άρχισε να εμποδίζει τους Σλάβους από το να διασχίζουν το Δούναβη την άνοιξη του 593. Συνέτριψε αρκετές επιδρομές τους, και κατόπιν πέρασε στην αντίπερα όχθη, τη σημερινή Βλαχία, όπου διεξήγαγε επιχειρήσεις μέχρι το φθινόπωρο. Ο Πρίσκος όμως αγνόησε τις εντολές του αυτοκράτορα να διαχειμάσει πέραν του Δούναβη, μια περιοχή ελώδη και αφιλόξενη, και επέστρεψε στην Οδησσό (σημερινή Βάρνα). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια νέα σλαβική επιδρομή κατά το χειμώνα του 593/594, που κατέστρεψε τις πόλεις Άκουι, Σκούποι και Ζάλδαπα στην Δοβρουτσά.
Ο Μαυρίκιος απέπεμψε τον Πρίσκο και τον αντικατέστησε με τον, μάλλον ανέμπειρο, αδερφό του, Πέτρο. Παρά μια αρχική αποτυχία, ο Πέτρος παρέμεινε στην θέση του και νίκησε τους Σλάβους στη Μαρκιανούπολη και άρχισε να περιπολεί το Δούναβη μεταξύ του Εύξεινου και των Νοβών (σημ. Σβίστοβο). Στα τέλη Αυγούστου, διέσχισε το ποτάμι στη Σεκούρισκα, κοντά στις Νόβες, και προήλασε μέχρι τον ποταμό Ελιβακία (σημ. Γιαλοβίτσα, Ρουμανία), διακόπτωντας τις προετοιμασίες των Σλάβων για νέες επιδρομές.
Αυτές οι επιτυχίες επέτρεψαν στον Πρίσκο, που στο μεταξύ είχε αναλάβει επικεφαλής μιας άλλης στρατιάς, να εμποδίσει μια νέα αβαρική πολιορκία της Σιγγιδόνας το 595, σε συνεργασία με τον στόλο του Δούναβη. Η επιτυχία αυτή ήταν σημαντική, καθότι οι Άβαροι σκόπευαν αυτή τη φορά να καταστρέψουν την πόλη και να εκτοπίσουν όλους τους κατοίκους, ώστε να αφαιρέσουν δια παντός από τους Βυζαντινούς αυτό το στρατηγικής σημασίας προπύργιο.
Αποφεύγοντας την άμεση αντιπαράθεση με τον Πρίσκο, οι Άβαροι έστρεψαν την προσοχή τους στη Δαλματία, όπου κατέλαβαν αρκετά οχυρά. Ο Πρίσκος απέστειλε μόνο μια μικρή δύναμη να τους εμποδίσει, καθώς από ρωμαϊκή σκοπιά, η Δαλματία ήταν δευτερεύουσας σημασίας, και προείχε η ανάγκη εξασφάλισης των κεκτημένων στον Δούναβη. Εντούτοις, αυτή η μικρή δύναμη παρενόχλησε επιτυχώς την Αβαρική επιδρομή, και κατάφερε να ανακτήσει μέρος της λείας.
Το 596, οι Άβαροι εστίασαν την προσοχή τους στα δυτικά, και επέδραμαν εναντίον των Φράγκων, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εξαγοράσουν την ειρήνη. Την ίδια περίοδο οι Ρωμαίοι, έχοντας ως βάση τη Μαρκιανούπολη, συνέχισαν να διεξάγουν μικρής κλίμακας επιχειρήσεις τους εναντίον των Σλάβων στον κάτω ρου του Δούναβη. Έτσι επί ενάμιση χρόνο επικράτησε μια προσωρινή ανάπαυλα, κατά την οποία δεν σημειώθηκαν επιδρομές σε βυζαντινά εδάφη.
Δεύτερη βυζαντινή εκστρατεία, 597–602
Ενισχυμένοι από τα χρήματα που τους κατέβαλλαν οι Φράγκοι, οι Άβαροι το 597 επανέλαβαν τις επιχειρήσεις τους στο Δούναβη, αιφνιδιάζοντας τους Βυζαντινούς. Κατάφεραν μάλιστα να αποκλείσουν τον Πρίσκο με το στρατό του και να τον πολιορκήσουν στην Τόμι. Στις 30 Μαρτίου 598 όμως αναγκάστηκαν αν λύσουν τη πολιορκία, καθώς ο Κομεντίολος έφερνε έναν νεοσύλλεκτο στρατό από το νότο και είχε φτάσει στα Ζικίδιβα, 30 χιλιόμετρα δυτικά από την Τόμι. Για άγνωστους λόγους, ο Πρίσκος δεν καταδίωξε τους Αβάρους, ούτε προσπάθησε να ενωθεί με τις δυνάμεις του Κομεντίολου. Έτσι ο Κομεντίολος, του οποίου οι στρατιώτες ήταν μάλλον άπειροι, αναγκάστηκε να υποχωρήσει δυτικά προς τον ποταμό Ίατρο (σημ. Γιάντρα), όπου όμως ηττήθηκε κατά κράτος: ο στρατός του διαλύθηκε, και οι στρατιώτες του αναγκάστηκαν να διασχίσουν τον Αίμο μαχόμενοι για να διαφύγουν. Οι Άβαροι εκμεταλλεύτηκαν τη νίκη τους και προήλασαν μέχρι την Αρκαδιούπολη (σημ. Λουλέ Μπουργκάζ) μεταξύ της Αδριανούπολης και της Κωνσταντινούπολης, όπου όμως ένα μεγάλο μέρος του στρατού τους, καθώς και εφτά γιοι του χαγάνου τους υπέκυψαν στην πανώλη.
Ο Κομεντίολος απαλλάχθηκε προσωρινά των καθηκόντων του και αντικαταστάθηκε από τον Φιλιππικό, ενώ ο αυτοκράτορας κάλεσε τους Δήμους και τις φρουρές της Κωνσταντινούπολης να επανδρώσουν το Μακρό Τείχος του Αναστάσιου που προστάτευε τον ισθμό της πόλης. Ο Μαυρίκιος κατάφερε να εξαγοράσει τους Αβάρους και να συνάψει συνθήκη ειρήνης με τον Βαϊανό, που όμως επέτρεπε ρητά την διεξαγωγή επιχειρήσεων πέραν του Δούναβη από τις ρωμαϊκές δυνάμεις, οι οποίες άρχισαν να ανασυντάσσονται και να αναλύουν τις αιτίες της πρόσφατης αποτυχίας τους.
Μόλις αισθάνθηκαν έτοιμοι, οι Ρωμαίοι παραβίασαν την συνθήκη, με τον Πρίσκο να προελαύνει προς τη Σιγγιδόνα και να διαχειμάζει εκεί το 598/599. Το 599, οι συνδυασμένες δυνάμεις του Πρίσκου και του Κομεντίολου διέσχισαν το Δούναβη στο Βιμινάκιο, και νίκησαν τους Άβαρους σε κατά παράταξη μάχη, κατά την οποία σκοτώθηκαν και αρκετοί γιοι του χαγάνου Βαϊανού. Η νίκη αυτή ήταν μεγάλης σημασίας, καθώς για πρώτη φορά οι Άβαροι ηττώντο στην ίδια τους τη χώρα. Κατόπιν, ο Πρίσκος προήλασε βόρεια, προς την παννονική πεδιάδα, την καρδιά του αβαρικού κράτους, όπου και νίκησε ξανά τους Αβάρους, ενόσω ο Κομεντίολος συνέχιζε τις επιχειρήσεις στον Δούναβη. Ο Πρίσκος λεηλάτησε και δήωσε τις εκτάσεις ανατολικά του ποταμού Τίσσα (Tisza), προκαλώντας υψηλές απώλειες στους Αβάρους και τους Γέπιδες υποτελείς τους, και νικώντας τους σε δύο ακόμα μάχες στις όχθες του Τίσσα.
Διαχείριση συλλογής
Η διαχείριση συλλογής είναι μια δυναμική δραστηριότητα που απαιτεί δημιουργική σκέψη και σωστή προσέγγιση. Ο στόχος της διαχείρισης συλλογής είναι οι συλλεγμένες πηγές πληροφόρησης να ανταποκρίνονται στις ανάγκες του κοινού της βιβλιοθήκης έτσι ώστε το κάθε τμήμα να μπορεί να αναπτύσσεται σωστά. Η διαχείριση συλλογής περιλαμβάνει διάφορα στάδια εκπλήρωσης όπως την επιλογή των κατάλληλων τεκμηρίων και τους τρόπους πρόσκτησης όπως και την συστηματική διαχείριση και διατήρηση της υπάρχουσας συλλογής. Αναλυτικότερα αναφέρεται στην οργάνωση και την συντήρηση των αποθεμάτων της βιβλιοθήκης, ξεκινώντας από τις αρχές της οικονομικής ανάπτυξης, διατηρώντας ως πρωταρχικό στόχο τις ανάγκες των χρηστών και λαμβάνοντας υπ’ όψη την παροχή πληροφοριών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Μαζούρκες, Op. 67 (Σοπέν)
Οι Μαζούρκες, Op. 67 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν σε απροσδιόριστο χρόνο, αλλά δημοσιεύθηκαν το 1855, όταν ήδη δηλαδή ο Σοπέν είχε πεθάνει. Μία τυπική εκτέλεση όλου του έργου διαρκεί περίπου 7 λεπτά. Η πρώτη γράφτηκε σε Σολ μείζονα, vivace με τέμπο. Η δεύτερη γράφτηκε σε Σολ ελάσσονα, με cantabile τέμπο. Η τρίτη γράφτηκε σε Ντο μείζονα, με allegretto. Η τέταρτη και τελευταία γράφτηκε σε Λα ελάσσονα με moderato animato τέμπο.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
67 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Μπισκ (φαγητό)
Μπισκ (Bisque) είναι μια απαλή, κρεμώδης, πολύ εποχιακή σούπα με γαλλική προέλευση, η οποία συνήθως βασίζεται σε στραγγισμένο ζωμό (Coulis) από οστρακόδερμα. Επίσης, οι κρεμώδεις σούπες που παρασκευάζονται από ψητά και αλεσμένα φρούτα και φρούτα και λαχανικά καλούνται ορισμένες φορές κι αυτές μπισκ.
Ετυμολογία
Ο όρος πιστεύεται ότι προήλθε από το Biscay, όπως ο Βισκαϊκός Κόλπος, ωστόσο σίγουρα τα οστρακόδερμα είναι bis cuites "δύο φορές μαγειρεμένα" (κατ' αναλογία με τη λέξη μπισκότο), καθώς αρχικά σοτάρονται με τα όστρακά τους, στη συνέχεια σιγοβράζονται με κρασί και αρωματικά υλικά, προτού στραγγιστούν και τους προστεθεί κρέμα.
Μέθοδος
Το μπισκ γίνεται με την εξαγωγή αρώματος από ατελή οστρακόδερμα, τα οποία δεν είναι κατάλληλα για να πωληθούν. Σε μία αυθεντική σούπα μπισκ, τα όστρακα καβουρντίζονται σε λεπτή πάστα και προστίθενται στη σούπα. Η μπισκ με θαλασσινά παραδοσιακά σερβίρεται σε χαμηλό φλιτζάνι με δύο χερούλια και πιατάκι από κάτω ή σε ένα κύπελλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζεστές σούπες Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση θαλασσινά Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 2000
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2000 Κατηγορία:Τρίκαλα
TNA Destination X
thumb|300px|right|Το Destination X του 2011. Το Destination X είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Το πρώτο Destination X έγινε τον Μάιο του 2005 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα κάθε Ιούλιο.
Θέμα
Το θέμα του σόου είναι η ανάδειξη της Κατηγορίας Χ, μιας κατηγορίας ευκίνητων παλαιστών που εκτελούν ριψοκίνδυνες κινήσεις στους αγώνες τους. Από το 2012 και μετά, κάθε Πρωταθλητής Κατηγορίας Χ θα έχει την ευκαιρία να παραδώσει το πρωτάθλημα του, για να διεκδικήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών του TNA.
Αγώνας Απόλυτου Χ
thumb|right|Στιγμιότυπο από αγώνα Απόλυτου Χ Ο αγώνας Απόλυτου Χ (ή Ultimate X), είναι ένας αγώνας με τουλάχιστον τρεις παλαιστές, που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν σχοινιά για να ξεκρεμάσουν ένα πρωτάθλημα ή ένα μεγάλο κόκκινο Χ. Ο αγώνας αυτός πραγματοποιήθηκε το 2005, 2006, 2009, 2010 και 2012 στο Destination X.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Δολάριο Βερμούδων
Ιστορία
Το δολάριο εισήχθη το 1970, αντικαθιστώντας τη Λίρα των Βερμούδων, σε ισοτιμία του 1 δολαρίου προς 8 σελλίνια και 4 πένες (δηλ. 100 πένες). Αυτή η ισοτιμία επιλέχθηκε για να διευκολύνει την «κλειδωμένη» ισοτιμία του δολαρίου των Βερμούδων με το Δολάριο ΗΠΑ, καθώς πρώτα 1 λίρα ήταν ίση με 2,4 δολάρια ΗΠΑ.
Κέρματα
Το 1970 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 25 και 50 σεντ. Το 1 σεντ ήταν από χαλκό, ενώ τα υπόλοιπα κέρματα φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο. Το 1983 εμφανίστηκαν κέρματα του 1 και των 5 δολαρίων και έγιναν μεταβολές στο υλικό τους.
Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής κέρματα:
Τραπεζογραμμάτια
Το 1970 η κυβέρνηση εισήγαγε τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 1, 5, 10, 20 και 50 δολαρίων. Από το 1974 την παραγωγή και εκτύπωση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Νομισματική Αρχή των Βερμούδων, η οποία εισήγαγε τα χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων το 1982 και των  20 δολαρίων το 1988, όπότε το χαρτονόμισμα του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε από κέρμα.
Σήμερα είναι σε κυκλοφορία τα εξής χαρτονομίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βερμούδες Κατηγορία:Νομίσματα
Κώστας Σμοκοβίτης
Ο Κώστας Σμοκοβίτης (15 Απριλίου 1951) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου το 1951 στη Λαμία. Η ερμηνευτική του καριέρα ξεκινάει από το 1972. Από μικρή ηλικία τραγουδούσε με τους φίλους του και μόνος του έμαθε να παίζει φυσαρμόνικα. Τα πρώτα του ακούσματα τα κληρονόμησε από τη μητέρα του και από δημοτικούς συνθέτες και τραγουδιστές και από διάφορα λαϊκά πανηγύρια της περιοχής του. Όταν τελείωσε το λύκειο, έδωσε εξετάσεις στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών. Η αγάπη του όμως για τη μουσική και για το τραγούδι άλλαξαν τη ρότα των φιλοδοξιών του παρά τις αντιδράσεις των γονιών οι οποίοι ήταν εκπαιδευτικοί. Το 1972 καθώς κέρδισε το πρώτο βραβείο σε τοπικό διαγωνισμό τραγουδιού στη Λαμία, ο Κώστας Βενετσάνος και ο Χρήστος Μουραμπάς του πρότειναν να συμμετάσχει σε μιαν ακρόαση στην Αθήνα στα στούντιο της Κολούμπια για λογαριασμό της Μίνος και τότε υπογράφει το πρώτο του συμβόλαιο. Μετά από αυτή τη διάκριση άνοιξαν πόρτες για την καριέρα του πραγματοποιώντας μια πλούσια σειρά από εμφανίσεις σε μπουάτ, αναψυκτήρια, θεατρικές μουσικές παραστάσεις, συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έχει συνεργαστεί με ηθοποιούς και μουσικούς όπως οι: Μαρία Φαραντούρη, Χάρις Αλεξίου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μάνος Λοΐζος, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Δώρος Γεωργιάδης, Μπέσσυ Αργυράκη, Άννα Βίσση, Ελπίδα, Γιώργος Ζαμπέτας, Καίτη Χωματά, Σωτήρης Μουστάκας και πολλοί άλλοι. Έχει τιμηθεί με βραβεία και διακρίσεις σε Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης καθώς και σε τοπικές πολιτιστικές εκδηλώσεις διαφόρων περιοχών της Ελλάδος. Για την αφιλοκερδή συμμετοχή του τιμήθηκε από την Ιερά Μητρόπολη των Αθηνών και από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνων και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο με τον χρυσό μετάλλιο Α' Τάξεως του Αποστόλου Παύλου.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Γεώργιος Μπράνκοβιτς
Ο Γεώργιος Μπράνκοβιτς Σμεντέροβατς (Ђурађ Бранковић, δηλαδή Τζούρατζ ή Τζόρτζε Μπράνκοβιτς, 1377 - 24 Δεκεμβρίου 1456) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν δεσπότης της Σερβίας από το 1427 έως το 1456 και βαρόνος του βασιλείου της Ουγγαρίας. Ήταν ο δεύτερος γιος του Βουκ Μπράνκοβιτς και της Μάρα Λαζάρεβιτς, κόρη του Λἀζαρου Χρεμπελιάνοβιτς. Πήρε το όνομά του Αγίου Γεωργίου του Καππαδόκη.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος αρχικά υποστήριζε τον θείο του δεσπότη Στεφάν Λαζάρεβιτς. Μετά τη Μάχη της Άγκυρας το 1402 μεταξύ τους ήρθε η διάσπαση και η σύγκρουση. Όταν ο θείος του ακολούθησε πολιτική αντιοθωμανική ο Τζούραντ συνεργάστηκε με τους Οθωμανούς. Μετά το θάνατο της πριγκίπισσας Μίλιτσα το 1405 ο Γεώργιος συνεργάστηκε με τον Βουκ Λαζάρεβιτς με σκοπό να καταλάβουν την εξουσία και να μοιραστούν το δεσποτάτο. Με τη βοήθεια του σουλτάνου Σουλεϊμάν έλαβε το νότιο τμήμα της Σερβίας. Αλλά ο Βουκ Λαζάρεβιτς εκτελέστηκε το 1410 από τους Οθωμανούς για προδοσία. Το 1412 συμφιλιώθηκε με τον θείο του.
Το 1413 πήρε μέρος στην μάχη της Βίτοσα στον πόλεμο διαδοχής μεταξύ Μουσά και Μωάμεθ. Ένα χρόνο μετά από αυτό παντρεύτηκε την Ειρήνη Καντακουζηνή. Η Ειρήνη ήταν η δεύτερη σύζυγός του το όνομα της πρώτης είναι άγνωστο αλλά απέκτησε μαζί της την Έλενα. Με την Ειρήνη απέκτησε τους Τοντόρ, Γκριγκόρ, Στεφάν, Λάζαρ και μια κόρη την Καταρίνα.
Από το 1422 έως το 1426 το πέρασε στην Ζέτα, όπου πολέμησε εναντίον των Ενετών. Το 1426 ονομάστηκε το διάδοχος του δεσπότη Στέφανου Λαζάρεβιτς. Ο Ούγγρος βασιλιάς Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου και ο Στεφάν Λαζάρεβιτς υπέγραψαν τη Συμφωνία της Τάτα που σύμφωνα με τους όρους της το Βελιγράδι πέρναγε στους Ούγγρους. Όταν ο Γεώργιος έγινε δεσπότης έχτισε μία νέα πρωτεύουσα, το Σμεντέρεβο. Όταν το Σμεντέρεβο έπεσε στα χέρια των Οθωμανών πήρε πολλά φέουδα στην Ουγγαρία διατηρώντας τον τίτλο του δεσπότη. Ο Τζούρατ έγινε έτσι υποτελής του Ούγγρου βασιλιά αλλά και των Οθωμανών. Μέχρι το 1437 οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει όλο το δεσποτάτο εκτός την Ζέτα όπου αποσύρθηκε ο Γεώργιος.
Το 1444 βάσει συνθήκης με τους Οθωμανούς πήρε πίσω τη χώρα του, με 24 δήμους, συμπεριλαμβανομένης του Νόβο Μπρντο, του Γκολουμπάτς, το Κρούσεβατς και το Σμεντέρεβο. Το 1455 ξεκίνησε με τη νέα τουρκική επίθεση στο Νόβο Μπρντο και τη Νότια Σερβία που πολύ γρήγορα έπεσαν στα χέρια του Σουλτάνου. Δεσπότης πήγε πίσω στην Ουγγαρία, αλλά και στη Βιέννη, για να ζητήσει βοήθεια. Τον Δεκέμβριο του 1455 δέχτηκε επίθεση από τους Ούγγρους όπου και τραυματίστηκε σε μάχη (έχασε τρία δάχτυλα του δεξιού του χεριού) μάλιστα συλλαμβάνεται αλλά ελευθερώνεται.
Ο σουλτάνος το 1456 του προσφέρει ειρήνη δίνοντάς του τα μέρη της βόρειας Σερβίας και το Κρούσεβατς. Ωστόσο οι Τούρκοι την ίδια χρονιά επιτέθηκαν μέσω Σερβίας στην Ουγγαρία αποτυγχάνοντας στην πολιορκία του Βελιγραδίου. Ο Σουλτάνος ζήτησε από τον Γεώργιο να του παραδώσει το Σμεντέρεβο, αλλά αυτός αρνήθηκε. Στις 24 Δεκεμβρίου 1456 πέθανε στη Σρεμπρένιτσα.
Παραπομπές
Τζουρατζ Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Σμεντέρεβο Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Ζέτα
Γκρίγκορ Βούκοβιτς Μπράνκοβιτς
Ο  Γκρίγκορ Βούκοβιτς Μπράνκοβιτς (σερβικά : Гргур Вуковић Бранковић) (-13 Μαρτίου 1408), ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βούκ Μπράνκοβιτς και εγγονός του πρίγκιπα Λάζαρ.
Συμμετείχε στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου στο πλευρό του πατέρα του. Όταν ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ εξόρισε τον πατέρα του με επακόλουθο τον θάνατο του το 1398, η περιοχή του πέρασε υπό την εξουσία του Στεφάν Λαζάρεβιτς. Μετά από μερικά χρόνια με τα χρήματα που είχαν απομείνει από τον Βούκ η οικογένεια κατάφερε να ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας με υποχρέωση υποτέλειας στον Σουλτάνο.
Ο Γκριγκόρ και ο αδελφός του Τζούρατζ συμμετείχαν σύμμαχοι των Οθωμανών στην Μάχη της Άγκυρας όπου συνελήφθη από τους Μογγόλους, αλλά πλήρωσε λύτρα ο αδελφός του κι ελευθερώθηκε.
Αργότερα κρατήθηκε όμηρος του Σουλτανου στην Κωνσταντινούπολη κατά πάσα πιθανότητα από τη δυσπιστία του Σουλτάνου κατά των Μπράνκοβιτς. Μετά την επιστροφή του στη Σερβία έχει αποφασίσει να αποχωρήσει από την πολιτική και έγινε μοναχός,, πέθανε λίγο αργότερα ως μοναχός "Γερασίμ" στην μονή Χιλανδρίου στο Άγιο όρος στις 13 Μαρτίου του 1408.
Πασκιέ Γκρενιέ
Ο Πασκιέ Γκρενιέ (Pasquier Grenier, 1447 – 1493) ήταν Φλαμανδός καλλιτέχνης που δημιουργούσε αλλά και εμπορευόταν ταπισερί.
Γκρίγκορ Βούκοβιτς Μπράνκοβιτς
Παραπομπές
Γκριγκορ Κατηγορία:Μάχη του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Σερβία του Μοράβα
Βραβείο προπονητή της χρονιάς στο NBA
Το βραβείο προπονητή της χρονιάς στο NBA είναι ένα ετήσιο βραβείο στο NBA, που απονέμεται στον προπονητή με την καλύτερη απόδοση κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου της σεζόν. Ο νικητής κερδίζει το τρόπαιο "Red Auerbach", το οποίο πήρε την ονομασία του από τον προπονητή που οδήγησε τους Μπόστον Σέλτικς σε 9 πρωταθλήματα το διάστημα 1956-1966.
Ο νικητής προκύπτει μετά από ψηφοφορία μίας ομάδας δημοσιογράφων και αθλητικογράφων από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά την αγωνιστική περίοδο 1962-63 και το κέρδισε ο Χάρι Γκάλατιν των Σαιντ Λούις Χοκς.
Πασκιέ Γκρενιέ
Βίος και έργο
Ο Πασκιέ Γκρενιέ γεννήθηκε στην Τουρναί το 1447. Δημιούργησε εργαστήριο ύφανσης ταπισερί στην πόλη του, το οποίο πρωτοαναφέρεται στα 1477 Στο εργαστήριό του κατασκευάστηκαν έργα ιδιαίτερα αξιοσημείωτα, με αποτέλεσμα ο Γκρενιέ να αναγορευτεί επίσημος προμηθευτής της αυλής των Δουκών της Βουργουνδίας, ενώ έργα του πωλούνταν επίσης στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Χάρη στην οικογένεια Γκρενιέ (οι γιοι του Αντουάν και Ζαν ακολούθησαν τα ίχνη του πατέρα τους ) η Τουρναί έγινε το βασικό κέντρο της δημιουργίας ταπισερί στη Δύση. Θεωρείται ως μια από τις έξι πλέον εξέχουσες προσωπικότητες της πολιτιστικής ιστορίας της Τουρναί.
Βραβείο προπονητή της χρονιάς στο NBA
Ντον Νέλσον, Πατ Ράιλι και Γκρεγκ Πόποβιτς έχουν από τρεις κατακτήσεις, ενώ Τζιν Σου, Μπιλ Φιτς, Χιούμπι Μπράουν, Κότον Φιτζσίμονς, Μάικλ Ντ' Αντόνυ και Μάικ Μπουντενχόλζερ έχουν από δύο. Ο Ράιλι είναι ο μόνος που το έχει κερδίσει με τρεις διαφορετικές ομάδες. Κανένας προπονητής δεν έχει πάρει το βραβείο συνεχόμενες φορές. Ο Λάρι Μπερντ έχει κατακτήσει τόσο το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη όσο και αυτό του προπονητή της χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προπονητής της χρονιάς
Πασκιέ Γκρενιέ
Βίος και έργο
Υπήρξε προσωπικότητα που επηρέαζε σημαντικά την πόλη και αποτελούσε μέλος της «ευγενούς αδελφότητος της Νταμουαζώ» (Damoiseaux). Δεν περιοριζόταν στην τέχνη του, αλλά ήταν και επιχειρηματίας, ακούραστος ταξιδευτής και πλούσιος συλλέκτης και σκεπτόμενος διπλωμάτης καθώς διέθετε υποκαταστήματα των επιχειρήσεών του σε άλλες πόλεις, ιδιαίτερα στη Μπρυζ και στην Γκιζ. Στις επιχειρήσεις του περιλάμβανε, επίσης, και αγοραπωλησίες κρασιού.
Έγινε δεκτός στην αριστοκρατία της πόλης το 1447 και αναφέρεται σε τρεις πράξεις αγοραπωλησίας το 1449 ως «marcheteur», δηλαδή κατασκευαστής ταπισερί τις οποίες πωλούσε στην αγορά. Με δικά του έξοδα κατασκευάστηκαν στην εκκλησία του Σαιν-Κεντέν της Τουρναί τρία παρεκκλήσια, στο ένα από τα οποία βρίσκεται θαμμένος σήμερα.
Το 1475 ο Γκρενιέ δώρησε στην εκκλησία του Σαιν-Κεντέν μια ταπισερί με τα «επτά μυστήρια». Η εξέταση ορισμένων τμημάτων της, που ξαναβρέθηκαν στην Αγγλία, επέτρεψε σε ορισμένους ειδικούς να εκφράσουν την άποψη ότι ο δημιουργός απεικονίζεται ο ίδιος σε αυτήν μαζί με μέλη της οικογένειάς του.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο καλλιτέχνης απασχολήθηκε περισσότερο με πολιτικές / διπλωματικές αποστολές που του εμπιστεύτηκε το μαγιστράτο της πόλης του. Το 1479 ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Ολιβιέ ντε Νταμ, ευνοούμενο του τότε Γάλλου βασιλέα, για ένα θέμα που αφορούσε στην πόλη. Το 1481 απεστάλη, ναζί με αντιπροσωπεία, στον βασιλέα της Γαλλίας.
Ο Γκρενιέ απεβίωσε στην Τουρναί το 1493.
Υπηρεσία σωματικής και πνευματικής αγωγής Αστυνομίας Πόλεων
Η Υπηρεσία σωματικής και πνευματικής αγωγής Αστυνομίας Πόλεων ήταν υπηρεσία της Αστυνομίας πόλεως υπεύθυνη για τον αθλητισμό στο σώμα.
Ονομασίες της Ελλάδας σε διάφορες γλώσσες
Για την ονομασία της Ελλάδας χρησιμοποιούνται διάφορες λέξεις ανά τον κόσμο, ανάλογα με τη γλώσσα.
Υπηρεσία σωματικής και πνευματικής αγωγής Αστυνομίας Πόλεων
Δημιουργήθηκε αρχικά το 1945 σαν "Αθλητικός Όμιλος Αστυνομίας Πόλεων" με τμήματα ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, σκοποβολής, και πυγμαχίας, το 1947 προστέθηκε ο στίβος και αργότερα και η καλαθοσφαίριση. Συμμετείχε σε όλες τις αθλητικές διοργανώσεις των ενόπλων δυνάμεων αλλά και σε Πανελλήνια πρωταθλήματα, κυρίως στη σκοποβολή, και διάφορες μικρότερες διοργανώσεις. Από το 1948 όμως με το αντίστοιχο τμήμα της Βασιλικής Χωροφυλακής συμμετείχαν με κοινές ομάδες στα πρωταθλήματα. Το 1949 άλλαξε όνομα σε "Αθλητικός και Καλλιτεχνικός όμιλος Αστυνομίας Πόλεων".
Ονομασίες της Ελλάδας σε διάφορες γλώσσες
Λέξεις με ρίζα το Έλλην
Η χώρα ονομάζεται με λέξεις που προέρχονται από τη λέξη "Ελλάς", εκτός από τα Ελληνικά, σε σχετικά λίγες γλώσσες όπως:
Υπηρεσία σωματικής και πνευματικής αγωγής Αστυνομίας Πόλεων
Από το 1952 διαχωρίστηκε με την Χωροφυλακή και συμμετείχε εκ νέου ανεξάρτητη στις εκατοστέ διοργανώσεις με το παρόν όνομα. Το 1985 με την ένωση της αστυνομίας Πόλεων με την Ελληνική χωροφυλακή ενώθηκαν και τα αντίστοιχα τμήματα δημιουργώντας την Υπηρεσία Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού της ΕΛ.ΑΣ.
Ονομασίες της Ελλάδας σε διάφορες γλώσσες
Λέξεις με ρίζα το Γραικός
Στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου η Ελλάδα παίρνει το όνομά της από τη λέξη "Γραικός", που σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ήταν μία από τις παλαιότερες ονομασίες των Ελλήνων. Μέσω του Λατινικού Graecus δημιουργήθηκε η λέξη Graecia και από αυτήν προέκυψαν οι διάφορες ονομασίες όπως π.χ.:
Υπηρεσία σωματικής και πνευματικής αγωγής Αστυνομίας Πόλεων
Από τις σημαντικότερες επιτυχίες της υπηρεσίας ήταν οι κατακτήσεις των πρωταθλημάτων Ελλάδος στην σκοποβολή το 1956, το 1966 , 1968 και το 1969.
Ονομασίες της Ελλάδας σε διάφορες γλώσσες
Λέξεις με ρίζα το Ίωνας
Πολλοί λαοί της Μέσης Ανατολής ήρθαν πρώτα σε επαφή με τους Ίωνες της Μικράς Ασίας. Έτσι χρησιμοποίησαν τη λέξη Ίωνας για να προσδιορίσουν το σύνολο των Ελλήνων. Μέσω των Αράβων και του Ισλάμ η λέξη πέρασε και σε διάφορες άλλες περιοχές. Κάποιες λέξεις με ρίζα το Ίωνας που χρησιμοποιούνται σήμερα για να προσδιορίσουν την Ελλάδα είναι:
Υπηρεσία σωματικής και πνευματικής αγωγής Αστυνομίας Πόλεων
Πηγές
Κατηγορία:Αστυνομία πόλεων Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι
Ονομασίες της Ελλάδας σε διάφορες γλώσσες
Λέξεις με ρίζα το Ρωμαίος
Σε κάποιες λίγες γλώσσες χρησιμοποιούνται λέξεις με ρίζα το Ρωμαίος (Ρωμιός) για την Ελλάδα. Κάποιες από αυτές είναι:
Λέξεις με ρίζα το berdzeni (ბერძენი) της Γεωργιανής γλώσσας
Στη Γεωργιανή γλώσσα χρησιμοποιείται η λέξη Saberdzneṭi (საბერძნეთი), ενώ επίσης στην Λαζική και στην Μαργκαλουρική, επίσης γλώσσες της περιοχής του Καυκάσου, χρησιμοποιούνται επίσης λέξεις με την ίδια ρίζα.
Η ετυμολογία της λέξης Saberdzneṭi δεν είναι γνωστή με σιγουριά. Στη λέξη αυτή τα sa- και -et- είναι προθέματα που προσδιορίζουν γεωγραφικά τη ρίζα -berdzn- ενώ το -i στο τέλος της λέξης είναι η κατάληξη της ονομαστικής πτώσης. Η ρίζα -berdzn- σημαίνει "Έλληνας", οπότε η λέξη Saberdzneṭi μπορεί να μεταφραστεί περίπου ως "Χώρα του Έλληνα". Το θέμα της ετυμολογίας του Saberdzneṭi ανάγεται λοιπόν στην προέλευση του -berdzn-.
πηγή:Γεωργιανή Βικιπαίδεια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας
Βασίλειος Τσιαβαλιάρης
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Φορμίων
Ο Φορμίων ήταν Αθηναίος ναύαρχος, ο οποίος πήρε μέρος σε ναυτικές συγκρούσεις πριν και μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Εμφανίστηκε πρώτη φορά στο προσκήνιο το 440 π.Χ. επί κεφαλής στόλου μαζί με τον Περικλή κατά το τέλος του Πολέμου της Σάμου. Το 432 π.Χ. έστειλε στην πολιορκία της Ποτίδαιας για βοήθεια 1.600 οπλίτες. Το 429 π.Χ. γνώρισε τη μεγαλύτερή του επιτυχία, στη ναυμαχία της Πάτρας και της Ναυπάκτου. Στην πρώτη ναυμαχία ο Φορμίων με 20 πλοία αντιλαμβάνεται τον Πελοποννησιακό στόλο που υπάρχει και τον κυκλώνει. Στη δεύτερη ναυμαχία ο σπαρτιατικός στόλος τον αιφνιδίασε, αλλά ανασυντάχθηκε με τη βοήθεια των Μεσσήνιων οπλιτών που βρίσκονταν στην ακτή προς βοήθεια των Αθηναίων. Η βοήθειά του και οι νίκες του ήταν σημαντικές για την Αθήνα και για το ναυτικό αήττητό της. Μετά τον θάνατό του οι Αθηναίοι, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την τεράστια προσφορά του προς την πόλη, έστησαν άγαλμά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου
Υδρογόνωση
Με τη βοήθεια της υδρογόνωσης, για παράδειγμα, ενώνονται τα φυτικά υγρά έλαια με υδρογόνο και μετατρέπονται σε μαργαρίνη.
Οι αντιδράσεις υδρογόνωσης μπορεί να είναι αντιδράσεις αναγωγής ή αντιδράσεις προσθήκης.
Διευκρινίζεται ότι αν κατά την επίδραση του υδρογόνου επέλθει ρήξη ενός χημικού δεσμού του υποστρώματος τότε δεν πρόκειται για υδρογόνωση αλλά για υδρογονόλυση, όπως συμβαίνει π.χ. στη σύνθεση του υδροχλωρίου. Συχνά όμως την υδρογόνωση ακολουθεί η υδρογονόλυση, όπως π.χ. η σύνθεση της αμμωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες Κατηγορία:Υδρογόνο Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Όσβαλντ Μόσλι
Ο Όσβαλντ Έρναλντ Μόσλεϊ (Oswald Ernald Mosley, 16 Νοεμβρίου 1896 – 3 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Άγγλος πολιτικός. Ο Όσβαλντ Μόσλεϊ κατάφερε και ενοποίησε τα φασιστικά κινήματα της χώρας σε ένα νόμιμο κόμμα, την Βρετανική Ένωση Φασιστών (The British Union of Fascists) το 1932.
Στρατιωτική καριέρα
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου αγωνίστηκε με το 16ο Qween's Lancers στο Δυτικό Μέτωπο. Μετατέθηκε στο Βασιλικό Αεροπορικό σώμα ως παρατηρητής, όπου, σε μία επίδειξη, συνετρίβη το αεροσκάφος τραυματίζοντάς τον. Πέρασε το υπόλοιπο του πολέμου σε θέσεις γραφείου στο Υπουργείο πολεμοφοδίων και στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Πολιτική Καριέρα
Το 1931, αποχώρισε από την κυβέρνηση των εργατικών όταν αυτή απέρριψε τα σχέδια του για την καταπολέμηση της ανεργίας. Ίδρυσε το δικό του Νέο Κόμμα αλλά στις επόμενες εκλογές έχασε την βουλευτική θέση. Μετά τη συνάντησή του με τον Μουσολίνι δέχτηκε να χρηματοδοτηθεί κρυφά, μετονομάζοντας το κόμμα του σε Βρετανική Ένωση Φασιστών με σύνθημα Μία Βρετανία για τους Βρετανούς. Το κόμμα εξέδιδε την εφημερίδα Blackshirt (Μπλακ Σερτ, Μαύρο Πουκάμισο), ενώ το 1934, στο Βρετανικό φασιστικό κόμμα είχαν εγγραφεί περίπου 50.000 μέλη.
Motown 25: Yesterday, Today, Forever
Ήταν μια ειδική τηλεοπτική εκπομπή για τον εορτασμό των 25 χρόνων της αμερικάνικης δισκογραφικής εταιρείας, Motown. Επίσης ήταν ένας φόρος τιμής στον Μπέρρυ Γκόρντι, τον ιδρυτή της εταιρείας. Το σόου πραγματοποιήθηκε στο Pasadena Civic Auditorium, τον Μάιο του 1983.
Παραλίγο κατάρρευση του σόου
Κάποια πρώην αστέρια της Motown, όπως ο Μάικλ Τζάκσον, η Νταϊάνα Ρος και ο Μάρβιν Γκέι στην αρχή δίστασαν να συμμετάσχουν στο σόου αλλά τελικά συμφώνησαν όλοι εκτός του Μάικλ Τζάκσον. Στο τέλος ο Μπέρρυ Γκόρντι κατάφερε να τον πείσει να εμφανιστεί στο σόου, αν και ο Τζάκσον συμφώνησε να εμφανιστεί με την προϋπόθεση ότι θα τραγουδούσε και το "Billie Jean".
Όσβαλντ Μόσλι
Β Παγκόσμιος πόλεμος
Η Βρετανία έθεσε εκτός νόμου τις φασιστικές οργανώσεις όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με τη Γερμανία. Ο Όσβαλντ Μόσλεϊ και η σύζυγός του, με πολλά άλλα μέλη, φυλακίστηκαν ως πιθανοί φιλοναζιστές.
Motown 25: Yesterday, Today, Forever
Επιτυχία
Μετά την εμφάνιση του με το οικογενειακό συγκρότημα "Jackson 5", ο Μάικλ Τζάκσον έμεινε μόνος του στη σκηνή για να τραγουδήσει το "Billie Jean". Έκανε τις συνηθισμένες τους χορευτικές φιγούρες αλλά 3 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα μετά την πρώτη νότα του τραγουδίου, ο Μάικλ Τζάκσον άρχισε να χορεύει το moonwalk. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή για το σόου και για τον ίδιο τον Μάικλ Τζάκσον.
Όσβαλντ Μόσλι
Στην ποπ κουλτούρα
Ο Όσβαλντ Μόσλι απεικονίστηκε από τον Σαμ Κλάφλιν στην τηλεοπτική σειρά Peaky Blinders.
Motown 25: Yesterday, Today, Forever
Πηγές
Κατηγορία:Motown Κατηγορία:Τηλεοπτικές εκπομπές
Όσβαλντ Μόσλι
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Άγγλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Βρετανοί φασίστες Κατηγορία:Άγγλοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Φασισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Δίσκος γραμμοφώνου
Ο δίσκος ή πλάκα γραμμοφώνου, είναι ένα αναλογικό μέσο αποθήκευσης ήχου κατασκευασμένο από βινύλιο.
Τα δεδομένα του ήχου είναι αποθηκευμένα πάνω σε μια σπειροειδή αυλάκωση η οποία ξεκινά από την άκρη του δίσκου καταλήγοντας στο κέντρο αυτού. Τα τοιχώματα της αυλάκωσης είναι αναλογικά χαραγμένα σε σχέση με τη συχνότητα και το πλάτος κύματος του ήχου.
thumb|400px|Μεγέθη διαφορετικών τύπων δίσκων Για την αναπαραγωγή τοποθετείται ακίδα (βελόνα) στην αυλάκωση και περιστρέφεται ο δίσκος. Η μετατροπή των ιχνών σε ήχο μπορεί να γίνει απλά μηχανικά μέσω μεμβράνης και χωνιού, ή - όπως γίνεται σήμερα - με ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά μέσα. Το είδος του δίσκου χαρακτηρίζεται κυρίως από το μέγεθός (12, 10, 7 ιντσών) και την ταχύτητα περιστροφής του σε 33 στροφών, 45 στροφών ή 78 στροφών ανά λεπτό (rpm).
Ο δίσκος ήταν το κύριο μέσο μουσικής καταγραφής και αναπαραγωγής κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Αντικατέστησε τον φωνογραφικό κύλινδρο στη δεκαετία του 1920, ενώ από την δεκαετία του 1990 η χρήση του περιορίστηκε, λόγω της μεταστροφής της αγοράς στους ψηφιακούς δίσκους (CD).
Κατηγορία:Ηχογραφημένη μουσική Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου
Σωματεμπορία στην Ελλάδα
Η Ελλάδα είναι χώρα-κόμβος μεταφοράς, προέλευσης και προορισμού για γυναίκες και παιδιά που πέφτουν θύματα της σωματεμπορίας, συγκεκριμένα της καταναγκαστικής πορνείας και των συνθηκών καταναγκαστικής εργασίας για άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Τα θύματα είναι κυρίως γυναίκες που κατάγονται από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τις χώρες του πρώην Σοβιετικού μπλοκ. Οι διακινητές χρησιμοποιούν σωματική, συναισθηματική και σεξουαλική κακοποίηση για να εξαναγκάσουν τα θύματα. Η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το γεγονός ότι έχει σύνορο με την Τουρκία οδηγεί στην είσοδο χιλιάδων παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα που επιδιώκουν να μεταναστεύσουν στην ΕΕ. Οι έμποροι επίσης χρησιμοποιούν την Ελλάδα όχι μόνο ως προορισμό αλλά και ως στάση αλλά και πηγή όπου ακόμη και Ελληνίδες γυναίκες μεταφέρονται στην Δυτική Ευρώπη.
Η Κυβέρνηση της Ελλάδας δεν συμμορφώνεται πλήρως με τα ελάχιστα πρότυπα για την εξάλειψη της εμπορίας ανθρώπων. Η κυβέρνηση της Ελλάδας έχει κάνει σαφή πρόοδο στο θέμα της δίωξης της σωματεμπορίας στην Ελλάδα, αναγνωρίζοντας τα θύματα, συνάπτοντας συμφωνία προστασίας των παιδιών θυμάτων με την Αλβανία και προωθώντας δραστηριότητες πρόληψης. Υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με την αποτροπή της σωματεμπορίας από την αστυνομία, την ανεπαρκή ταυτοποίηση των θυμάτων από την Ακτοφυλακή, την συνοριακή αστυνομία αλλά και λόγω της ανεπαρκούς χρηματοδότησης των ΜΚΟ που μάχονται το φαινόμενο. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα περιορίζει τα διαθέσιμα ποσά που καταβάλλονται σε τέτοιες προσπάθειες αντιμετώπισης της σωματεμπορίας.
Το 2017 το Γραφείο Παρακολούθησης και Αντιμετώπισης της Εμπορίας Ανθρώπων του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών κατέταξε την Ελλάδα στην 2η κατηγορία χωρών.
Παρμενίδης ο Ποσειδώνιος
μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 78ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Παρμενίδης ο Ποσειδώνιος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ποσειδωνία στη Μεγάλη Ελλάδα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στα αγωνίσματα του σταδίου και του διαύλου κατά τους 78ους (468 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δίαυλου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Μαζούρκες, Op. 68 (Σοπέν)
Οι Μαζούρκες, Op. 68 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν σε απροσδιόριστο χρόνο, πιθανώς μεταξύ το 1830 και το 1846 και δημοσιεύθηκαν πρώτη φορά το 1855, ήτοι όταν ο συνθέτης είχε ήδη πεθάνει. Μία τυπική εκτέλεση όλου του έργου διαρκεί περίπου 9 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
68 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα ελάσσονα
Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας
Ο βασιλιάς Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας (15 Ιανουαρίου 1902 - 23 Φεβρουαρίου 1969) ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας. Γεννήθηκε το 1902 στο Ριάντ στο τότε Σουλτανάτο του Νετζ. Ήταν γιος του Ιμπν Σαούντ, που τον διαδέχτηκε στις 9 Νοεμβρίου 1953, ημερομηνία θανάτου του τελευταίου σε ηλικία 77 ετών. Κυβέρνησε για 10 χρόνια και 358 ημέρες. Το 1964 εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση από τον αδερφό του Φαιζάλ και εξορίστηκε στην Ευρώπη. Πέθανε σε ηλικία 67 ετών στις 23 Φεβρουαρίου 1969 στην Αθήνα.
Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο
Ίδρυση κατά την παράδοση
Η ταραγμένη προσωπικότητα του αυτοκράτορα Νέρωνα φαίνεται πως ζούσε στη φαντασία των κατοίκων της πόλης για αιώνες μετά το θάνατό του. Σύμφωνα με έναν θρύλο που γεννήθηκε τον Μεσαίωνα, ο Αυτοκράτορας στοίχειωσε μια καρυδιά που φύτρωσε πάνω από το σημείο όπου είχε ταφεί η τέφρα του. Θεωρούνταν μάλιστα πως τα κοράκια που κούρνιαζαν στο δέντρο ήταν δαίμονες που τον βασάνιζαν για τα κρίματά του.
Όταν ο Πάπας Πασχάλης Β' θεμελίωσε ένα παρεκκλήσι, το πρώτο που ιδρύθηκε στο σημείο αυτό, το δέντρο κόπηκε και το χώμα καθαγιάστηκε. Με τον τρόπο αυτό σταμάτησαν, υποτίθεται, τα παραφυσικά φαινόμενα που προξενούσαν τρόμο στους κατοίκους της περιοχής.
Ιστορική εξέλιξη
αριστερά|thumb|250px
Το παρεκκλήσι μετατράπηκε σε εκκλησία κατόπιν επιθυμίας του Πάπα Γρηγορίου Θ' το 1213-27. Τότε παραχωρήθηκε στο Τάγμα των Αυγουστίνων, στους οποίους ανήκει μέχρι τις ημέρες μας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Πάπα Σίξτου Δ', ξεκίνησε το 1472 η ανοικοδόμηση του ναού, με την επίβλεψη των εργασιών να ανήκει στους Μπάτσο Ποντέλλι και Αντρέα Μπρένιο. Η εκκλησία που δημιούργησαν αποτελεί ένα άριστο παράδειγμα αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής. Το 1473 κατασκευάστηκε η Αγία Τράπεζα.
Σεδεκίων Βυζαντίου
Ο Σεδεκίων διαδέχθηκε τον Πλούταρχο και ποίμανε την εκκλησία του Βυζαντίου ως επίσκοπος για εννέα χρόνια (105 - 114). Κατά την ποιμαντορία του εξακολουθούσε ο διωγμός του αυτοκράτορα Τραϊανού. Το λείψανο του απετέθη στο ναό της Αργυρούπολης, όπως και των προκατόχων του.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 2ου αιώνα
Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο
Παρεκκλήσιο Τσεράζι
Το παρεκκλήσι Τσεράζι (ιταλ. Capella Cerasi) είναι ένα από τα επιφανέστερα τόσο της εκκλησίας αυτής, όσο και της ίδιας της Ρώμης. Είναι διάσημο για τα έργα που φιλοτέχνησαν για να το διακοσμήσουν δύο από τους πρωτοπόρους της μπαρόκ ζωγραφικής, ο Καραβάτζο και ο Ανιμπάλε Καράτσι.