cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαν Χούστο (Μπουένος Άιρες)
Ιστορία
Ο Μελχόρ Ρομέρο ήταν υπεύθυνος για την οριοθέτηση του χωριού, το οποίο εγκρίθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1857 από το Τμήμα Τοπογραφίας της Επαρχίας, περιοριζόμενο έτσι σε μια τετραγωνική λεύγα. Το κέντρο της πόλης χτίστηκε σε ισπανική αποικιακή μορφή, με ένα πάρκο και το δημαρχείο, την εκκλησία, την τράπεζα και το αστυνομικό τμήμα σε κάθε μία από τις πλευρές του.
Η οικονομία βασιζόταν κυρίως στην κτηνοτροφία και τη γεωργική δραστηριότητα, με επικρατέστερη την παραγωγή σιτηρών. Μετά το 1852 υπήρξαν ορισμένες αλλαγές όσον αφορά την κτηνοτροφική δραστηριότητα, όπως η εκτροφή βοοειδών που εκτοπίστηκε από την παραγωγή μαλλιού (που κυριαρχούσε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα).
Κοινωνία και Οικονομία
μικρογραφία|Λεωφόρος Αριέτα Το Σαν Χούστο έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο κατά τις δεκαετίες του 1940 και 1950. Η πόλη, ωστόσο, υπέστη την απώλεια σημαντικού μέρους της βιομηχανικής της βάσης μετά το 1980. Οι παραγκουπόλεις (που στην Αργεντινή ονομάζονται villas miserias) κατακλύζουν πολυάριθμα εγκαταλελειμμένα οικόπεδα στην πόλη, ιδίως στο δυτικό τμήμα της, αν και πρόσφατα ενισχύθηκαν οι προσπάθειες για δημόσια στέγαση, μια διαδικασία αναζωογόνησης που υποβοηθήθηκε από την επιστροφή πολλών βιομηχανικών και χονδρεμπορικών εργοδοτών. Ορισμένοι από τους μεγαλύτερους εργοδότες στο Σαν Χούστο περιλαμβάνουν μια χαλυβουργία της Acindar, την Eternit που κατασκευάζει δομικά υλικά, τη χαρτοβιομηχανία Papelera Tucumán και ένα πρώην εργοστάσιο μηχανημάτων Siam di Tella που αγοράστηκε το 1986 από τον όμιλο Pérez Companc. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και, καθώς λιγότερο από το 20% ζει σε υποβαθμισμένες κατοικίες, τα περισσότερα από τα 36.000 νοικοκυριά της ζουν σε γειτονιές της μεσαίας τάξης.
Εκπαίδευση
μικρογραφία|Η Γυναικεία Χορωδία του Σαν Χούστο Οι κάτοικοι του Σαν Χούστο επωφελούνται από πολυάριθμα σχολεία πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι ίσως το σχολείο "Almafuerte", ένα βραβευμένο δημόσιο σχολείο, και το ενοριακό σχολείο του Σαν Χούστο.
Το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Λα Ματάνσα βρίσκεται στο Σαν Χούστο και αποτελεί πλέον κορυφαίο κέντρο εκπαίδευσης, αθλητισμού και πολιτιστικών δραστηριοτήτων στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Μέλισσα Κίκιζας
Η Μέλισσα-Κίκιζας είναι ελληνική εταιρεία ζυμαρικών.
Ιστορία
Το 1925 ο Αθανάσιος Κίκιζας ανοίγει κατάστημα τροφίμων στην οδό Λένορμαν και Παλαμηδίου στο Μεταξουργείο. Την δεκαετεία του 1938 συνεργάζονται με την εταιρεία «Δήμητρα». Το 1946 ο Αθανάσιος ανάλαβε τον Κυλινδρόμυλο και το χονδρεμπόριο τροφίμων. Το 1947 ο Αλέξανδρος με τον αδελφό του Γρηγόρη ιδρύουν μια μονάδα παραγωγής μακαρονιών στην Λεωφόρο Κηφισού στην Αθήνα υπό το όνομα Βιομηχανία Εκλεκτών Ζυμαρικών Αδελφών Κίκιζα. Το 1954 ο Γρηγόρης Κίκιζας πωλεί την εταιρεία στον αδελφό του Αλέξανδρο, που αυτός με την σειρά του μετονομάζει σε «ΜΕΛΙΣΣΑ». Το 1956 αγοράζεται η πρώτη αυτόματη πρέσα και το 1959 η νέα υπερσύγχρονη αυτόματη γραμμή παραγωγής και ξήρανσης ζυμαρικών. Η ετήσια παραγωγή ανέρχεται στους 6.000 τόνους. Το 1965 ο Αλέξανδρος Κίκιζας πεθαίνει και η σύζυγός του Κωνσταντίνα αναλαμβάνει τη διεύθυνση. Το 1972 εξαγάγονται 32 τόνοι στις ΗΠΑ. Το 1975 αναλαμβάνει την επιχείρηση ο Γεώργιος Κίκιζας,  υιός του Αλεξάνδρου. Το 1977 η εταιρία αγοράζει τη Θεσσαλική μακαρονοποιία Ντεβέτα.
Το 1980 ανεγείρεται ένα συγκρότημα παραγωγής στην Λάρισα, δυναμικότητος 20.000 τόνων. Την δεκαετία του 1980 η εταιρία συνεργάζεται με την STAR Prodotti Alimentari και και την ίδια περίοδο εξαγοράζεται η εταιρία ΠΕΛΑΡΓΟΣ στον Πύργο. Την ίδια χρονιά, εισαγάγεται η επωνυμία τοματών και σάλστας Pummaro και επιπλέον η εταιρία συνεργάζεται με την ιταλική Barilla. Το 1990 ιδρύεται στην Πολωνία η θυγατρική της εταιρία, ATLANTA. Το 1999 η επωνυμία Pummaro πωλείται στη UNILEVER.
Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Βελίκα Λάρισας
Η Παραλία Βελίκας Λάρισας είναι ένας παραθαλάσσιος οικισμός της περιοχής της Βελίκας, που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μελιβοίας του Δήμου Αγιάς της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας. Επίσης, υπάρχει ο ναός του αγίου Χαράλαμπου και ένα παρεκκλήσι του αγίου Νεκταρίου. Η παραλία βρίσκεται σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από τον Αγιόκαμπο και κάθε καλοκαίρι αποτελεί θέρετρο για πολλούς επισκέπτες. Η παραλία είναι επίσης γνωστή και με την ονομασία Σπιτάκι. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περιοχή, παρουσιάζει το Κάστρο της Βελίκας, που βρίσκεται στα βόρεια του παραλιακού οικισμού της Βελίκας, σε μικρό δασωμένο λόφο και σε μικρή απόσταση από την ακτή. Το κάστρο της Βελίκας χρονολογείται στην παλαιοχριστιανική περίοδο (6ος-7ος αι) και προστατεύεται από τις διατάξεις της αρχαιολογικής νομοθεσίας. Η οριοθέτησή του ως αρχαιολογικού χώρου έχει προταθεί από την 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Η ακτή της Βελίκας έχει βραβευτεί επίσης, με γαλάζια σημαία για το έτος 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ημαθίας 1997–98
Στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ΕΠΣ Ημαθίας της περιόδου 1997-1998 πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Μέγας Αλέξανδρου Τρικάλων η οποία  κέρδισε την άνοδο στην Δ΄ Εθνική. Από την άλλη υποβιβάστηκαν στην Β΄ ΕΠΣ Ημαθίας οι Α.Ε. Χαρίεσσας ,Μέγας Αλέξανδρος Αγίας Μαρίνας ,Μ.Α.Σ. Βεργίνα και ο Α.Σ. Ειρηνούπολης, που τερμάτισαν στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας.
Α΄ Κατηγορία
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ημαθίας
Μάχη στα Σπήλια
Η μάχη στα Σπήλια δόθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1955 έξω από το χωριό Σπήλια της κεντρικής Κύπρου, κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανάμεσα σε ομάδες της και στις βρετανικές δυνάμεις που τις καταδίωκαν. Τελικά οι ομάδες της ΕΟΚΑ κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ λίγοι Βρετανοί στρατιώτες τραυματίστηκαν ελαφρά από φίλια πυρά.
Η μάχη
Στις 8 Δεκεμβρίου, ο Βρετανός Κυβερνήτης Τζων Χάρντινγκ, είχε ξεκινήσει μεγάλη επιχείρηση με χίλιους άντρες για να εντοπίσουν αγωνιστές της ΕΟΚΑ στα βουνά. Είχαν την πληροφόρηση ότι ο Γεώργιος Γρίβας ήταν κοντά στα Σπήλια. Πράγματι, εκεί ήταν ο Γρίβας για μερικές μέρες, ο οποίος είχε μαζέψει 30 άνδρες τους οποίους χώρισε σε τρεις ομάδες, με επικεφαλής τους Γρηγόρη Αυξεντίου, Ρένο Κυριακίδη και Ανδρέα Τσιάρτα. Την ημέρα της μάχης όμως μόνο 18 αγωνιστές από τους 30 βρίσκονταν στα κρησφύγετα των Σπηλιών καθώς η ομάδα του Τσιάρτα μετακινήθηκε σε άλλη περιοχή. Στις 11 Δεκεμβρίου το πρωί, ο σκοπός ξύπνησε τον Γρίβα επειδή παρατήρησε να προσεγγίζουν το χωριό αγγλικά φορτηγά. Ο Γρίβας αρχικά νόμισε πως ήταν απλή περίπολος, όταν όμως αργότερα παρατήρησε λαγωνικά, κατάλαβε πως οι Άγγλοι ήθελαν να τον κυκλώσουν. Διέταξε τον Αυξεντίου να καταλάβει ένα μονοπάτι στα νότια της κοιλάδας, με διαταγή να πυροβολήσουν αν οι Άγγλοι προσέγγιζαν αρκετά. Έτσι και έγινε, όταν έφτασαν σε απόσταση βολής, ο Αυξεντίου και οι άντρες του άνοιξαν πυρ ενώ παράλληλα έφευγαν προς το μέρος του Γρίβα. Επειδή τους ακολουθούσαν σκυλιά, αποφάσισαν να χωρίσουν, αλλά όλοι να κατευθυνθούν προς τους ορεινούς όγκους της Κακοπετριάς. Λόγω της πυκνής ομίχλης, οι δυο βρετανικές ομάδες πυροβόλησαν η μια την άλλη, με αποτέλεσμα τον ελαφρύ τραυματισμό τριών βρετανών στρατιωτών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου Κατηγορία:Σπήλια
Γεώργιος του Σαιντ Άντριους
Ο Γεώργιος, αγγλ. George (γενν. 26 Ιουνίου 1962) από τον Οίκο του Ουίνδσορ είναι κόμης του Σαιν Άντριους.
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Εδουάρδου δούκα του Κεντ και της Αικατερίνης Γουόρσλεϋ, κόρης του σερ Γουίλιαμ Άρθινγκτον Γουόρσλεϋ 4ου βαρονέτου του Χόβινγκχαμ, συνταγματάρχη.
Ο πατέρας του Εδουάρδος είναι γιος της Μαρίνας πριγκίπισσας της Ελλάδας, κόρης του Νικολάου πρίγκιπα της Ελλάδας. Έτσι ο Γεώργιος είναι τρισεγγονός του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και 3ος εξάδελφος του Παύλου διαδόχου της Ελλάδας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1988 την δρ. Συλβάνα Τομαζέλλι, κόρη του Μαξιμίλιαν-Καρλ Τομαζέλλι και έχει τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ
Μπενφίκα Β
Η Μπενφίκα Β είναι μια ποδοσφαιρική, πορτογαλική ομάδα από τη Λισαβόνα. Είναι η αναπληρωματική ομάδα της Μπενφίκα. Οι αναπληρωματικές ομάδες στην Πορτογαλία μπορούν να συμμετάσχουν κανονικά στα πρωταθλήματα της χώρας, όπως οι κύριες ομάδες. Ωστόσο, δεν μπορούν να αγωνιστούν στην ίδια κατηγορία με την κύρια ομάδα και έτσι απαγορεύται στην ομάδα να προβιβαστεί στην Πριμέιρα Λίγκα και να συμμετάσχει στο Κύπελλο Πορτογαλίας και στο Taça da Liga. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio da Tapadinha, χωρητικότητας 2500 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999
Δέλτα Δράμας
Το Δέλτα, που μέχρι το 1927 ονομαζόταν Βίτοβα ή Βήτωβον, είναι ένα ακατοίκητο χωριό του νομού Δράμας στο δήμο Νευροκοπίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Νευροκοπίου
Αντώνιος Καρανδεινός
Ο Αντώνιος Καρανδεινός (Ιεράπετρα, 7 Φεβρουαρίου 1890 - 3 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ιεράπετρας από το 1947 ως το 1950. Επί των ημερών του θεμελιώθηκε το Νοσοκομείο Ιεράπετρας. Βραβεύτηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα για τη στρατιωτική του δράση.
Στρατιωτική καριέρα
Ολοκλήρωσε το σχολαρχείο πριν ξεσπάσουν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και υπηρέτησε αρχικά ως εθελοντής στο Πεζικό το 1912-13. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και λίγο πριν υπογραφεί εκεχειρία τραυματίστηκε. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στην Εθνική Άμυνα, στο Θ' Σύνταγμα Κρητών. Εν συνεχεία σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και το 1918 έλαβε το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε επίσης στις εκστρατείες της Μικράς Ασίας και της Ρωσίας και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο το 1935 για τη συμμετοχή του στο κίνημα του Βενιζέλου. Αν και κρίθηκε αθώος, τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Μετά το 1939 οπότε κηρύχθηκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ανακλήθηκε στην υπηρεσία και πολέμησε σε πολλές μάχες με το βαθμό του Ταγματάρχη. Έπειτα ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, πολεμώντας στην Εθνική Αντίσταση. Έναν χρόνο μετά τη λήξη του πολέμου αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Ήταν μέλος της Επιτροπής Συμφιλίωσης της Ιεράπετρας, που είχε συσταθεί με στόχο να αποσοβήσει τον εμφύλιο πόλεμο.
Δημαρχία
Ο Καρανδεινός θήτευσε ως δήμαρχος της Ιεράπετρας από τις 22 Φεβρουαρίου 1947 ως τις 26 Αυγούστου 1950. Επί δημαρχίας του στρώθηκε με άσφαλτο ο δρόμος από τον Ξεροπόταμο μέχρι το Δημαρχείο και ένα μέρος της οδού Στυλιανού Χούτα και κτίστηκε το Πολυϊατρείο (μετέπειτα Νοσοκομείο Ιεράπετρας). Πέθανε την άνοιξη του 1970 και η κηδεία του έγινε με στρατιωτικές τιμές και με δαπάνες του Δήμου (επί δημαρχίας Γεώργιου Κανουπάκη). Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της γενέτειράς του, Ιεράπετρας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας
Νικολάι Πάντιους
Ο Νικολάι Πάντιους, γεννημένος στις 9 Ιανουαρίου 1980 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,97 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Πάντιους ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, όταν βρισκόταν σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Το 2000, μεταγράφηκε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία παρέμεινε για τρεις σεζόν, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ρωσίας το 2002-03, ενώ έχασε στον τελικό του κυπέλλου από την Ούνικς Καζάν. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στην Ντιναμό Μόσχας, με την οποία κατέλαβε την τρίτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος.
Το καλοκαίρι του 2004, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε σε 25 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 10,1 πόντων, 2,0 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ. Με τους "κίτρινους" έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό, ενώ την επόμενη χρονιά ήταν φιναλίστ του ULEB Cup, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 73-60 από την Ντιναμό Μόσχας. Ο Πάντιους είχε 13,8 πόντους σε 25 αγώνες πρωταθλήματος και 12,4 πόντους σε 15 αγώνες της ευρωπαϊκής διοργάνωσης την σεζόν 2005-06.
Την επόμενη σεζόν, φόρεσε την φανέλα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και το καλοκαίρι του 2007 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την ρωσική εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του υπήρξαν η Ούνικς Καζάν, το Μαρούσι, η Σπαρτάκ Πριμόριε και η Λοκομοτίβ Κουμπάν, πριν αποσυρθεί από τον επαγγελματικό αθλητισμό το 2013, σε ηλικία 33 ετών.
Συνεχίζοντας ερασιτεχνικά με την ομάδα Μπισόν, πέτυχε το Νοέμβριο του 2013 το πρώτο quadruple-double του ρωσικού μπάσκετ με τους 44 πόντους, 10 ριμπάουντ, 10 ασίστ και 10 κλεψίματα, στον αγώνα εναντίον της Γιασενέβο.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν‎
Πουέρτο Λιμόν
Η Πουέρτο Λιμόν (ισπανικά: Puerto Limón) ή απλά Λιμόν (Limón, λεμόνι) είναι πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Λιμόν. Έχει έκταση 59.79 τ.χλμ. και πληθυσμό 60.298 κατοίκων.
Γεωγραφία
Η Πουέρτο Λιμόν βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και νοτιοανατολικά της Επαρχίας Λιμόν. Βρίσκεται ανατολικά της Πουέμπλο Νουέβο, βορειοδυτικά της Σιενεγκίτα και νοτιοδυτικά της Πλάγιας Λος Μπάνιος.
Κλίμα
Το κλίμα της Πουέρτο Λιμόν είναι τροπικό. Η μέση υψηλή θερμοκρασία είναι 29.84°C, ενώ η μέση χαμηλή θερμοκρασία είναι 21.88°C.
Δημογραφία
Η Πουέρτο Λιμόν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 60.298 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Λιμόν
Μορειρένσε ΦΚ
Η Μορειρένσε ΦΚ είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 1938. Συμμετέχει στην Πριμέιρα Λίγκα. Έδρα της ομάδας είναι το Parque Joaquim Almeida Freitas, χωρητικότητας 9000 θεατών. Η περίοδος 2012-13 ήταν η τελευταία της στην δεύτερη κατηγορία, καθώς από την σεζόν 2013-14 αγωνίζεται σταθερά μέχρι και σήμερα στην πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου της Πορτογαλίας, τερματίζοντας σε θέσεις άνω της ζώνης υποβιβασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1938 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Μορειρένσε ΦΚ
Άντριου Γουάιλς
Ο Άντριου Γουάιλς (Andrew John Wiles, γενν. 11 Απριλίου 1953) είναι Άγγλος μαθηματικός.
Ασχολείται με τη θεωρία αριθμών και εργάζεται στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Το μεγαλύτερό του επίτευγμα είναι η επίλυση ενός εκ των διασημότερων προβλημάτων των μαθηματικών. Πρόκειται για την απόδειξη του Τελευταίου Θεωρήματος του Φερμά, το οποίο απασχόλησε την μαθηματική κοινότητα για πάνω από 3 αιώνες.
Βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Για την απόδειξη του Τελευταίου Θεωρήματος του Φερμά έλαβε τα εξής βραβεία και τιμητικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Κατάλογος πρωθυπουργών του Λιβάνου
Ακολουθεί κατάλογος με τους πρωθυπουργούς του Λιβάνου (επίσημος τίτλος Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών) από τη δημιουργία της θέσης το 1926 ως σήμερα.
Στέφανος Γρανίτσας
Ο Στέφανος Γρανίτσας (1880 – 13 Σεπτεμβρίου 1915) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας από τη Γρανίτσα Ευρυτανίας.
Κατάλογος πρωθυπουργών του Λιβάνου
Εθνική Συμφωνία
Παρότι δεν καθορίζεται με σαφήνεια στο σύνταγμα, ένα άγραφο μνημόνιο, γνωστό ως Εθνική Συμφωνία, συμφωνήθηκε το 1943 και είχε ως αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να είναι Σουνίτης Μουσουλμάνος σε κάθε εκλογικό κύκλο από εκείνη την περίοδο. Παρ' όλ' αυτά, πολλοί πρωθυπουργοί ήταν Χριστιανοί.
Στέφανος Γρανίτσας
Μετέφερε, μέσα από τα κείμενα του σε εφημερίδες της εποχής, μύθους και παραδόσεις από την ιδιαίτερη πατρίδα του. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Χρόνος, Εστία και Πατρίς προσφέροντας διηγήσεις για το λαό της υπαίθρου.
Κατάλογος πρωθυπουργών του Λιβάνου
Κατάλογος
{| class="wikitable plainrowheaders"
Στέφανος Γρανίτσας
Είχε εκλεγεί βουλευτής το 1911. Ο Στέφανος Γρανίτσας πολέμησε ως ανθυπολοχαγός το 1912 και 1913. Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Σεπτεμβρίου του 1915.
Κατάλογος πρωθυπουργών του Λιβάνου
Κράτος του Μείζονος Λιβάνου, τμήμα της Γαλλικής Εντολής (1926–1943)
! rowspan="2" scope="col" | № ! rowspan="2" scope="col" | Πορτρέτο ! rowspan="2" scope="col" | Όνομα (Γεννήθηκε–Πέθανε) ! colspan="3" scope="col" | Διάρκεια θητείας ! colspan="2" rowspan="2" scope="col" | Πολιτικό κόμμα ! rowspan="2" width="25%" | Σημειώσεις ! Από ! Έως ! Συνολική διάρκεια θητείας ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |Ογκίστ Αντίμπ Πασά أوغست أديب باشا (1859–1936) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |Μπετσάρα Ελ Χουρί بشارة الخوري (1890–1964) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |Χαμπίμπ Πασά εσ-Σαάντ حبيب باشا السعد (1867–1942) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |Μπετσάρα Ελ Χουρί بشارة الخوري (1890–1964) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Εμίλ Εντέ إميل أده (1886–1949) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Ογκίστ Αντίμπ Πασά أوغست أديب باشا (1859–1936) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Σαρλ Ντεμπά شارل دباس (1885–1935) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" |Αμπντάλα Μπέιχουμ عبد الله بيهم (1879–1962) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Αγιούμπ Ταμπέ أيوب ثابت (1884–1951) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Χαϊρεντίν αλ-Αχμπάμπ خير الدين الأحدب (1894–1941) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Χαλέντ Σεχάμπ خالد شهاب (1886–1978) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Αμπντάλα Ελ-Γιαφί عبد الله اليافي (1901–1986) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Αμπντάλα Μπέιχουμ عبد الله بيهم (1879–1962) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Αλφρέντ Νακάς ألفرد جورج النقاش (1887–1978) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Αχμάντ Νταούκ أحمد الداعوق (1892–1979) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Σαμί ας-Σολχ سامي الصلح (1887–1968) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Αγιούμπ Ταμπέ أيوب ثابت (1884–1951) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Πέτρο Τραντ بيترو طراد (1876–1947)
Στέφανος Γρανίτσας
Στην εργογραφία του συμπεριλαμβάνονται πολλά ποιήματα, το θεατρικό έργο Μητρούσης καθώς και το Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου, το οποίο περιέχει μύθους από τη λαϊκή παράδοση της περιοχής του σχετικούς με ζώα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Σιδηροδρομικός Σταθμός Τιθορέας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Τιθορέας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Κάτω Τιθορέα της Φθιώτιδας. Βρίσκεται μέσα στην κωμόπολη. Ο σταθμός άνοιξε στις 8 Μαρτίου 1904 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Αθήνα και τη Καλαμπάκα. Από αυτόν το σταθμό, ξεκινάει η νέα σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Δομοκού, η οποία παραδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2018.
Δεκαετία του 2010
Ο σταθμός ανακαινίστηκε την περίοδο 2016-2017, με την κατασκευή υπόγειας διάβασης, στεγάστρων στις αποβάθρες, ανελκυστήρων, καθώς και με την βελτίωση των κτηρίων του συγκροτήματος, ενώ εξοπλίστηκε με σύγχρονο σύστημα ηχητικών αναγγελιών και πίνακες δρομολογίων. Τέθηκε υπό τάση στις 15 Δεκεμβρίου του 2017, και εγκαινιάστηκε, ως ανακαινισμένος, στις 8 Ιανουαρίου του 2018, ταυτόχρονα με το υπόλοιπο τμήμα Τιθορέα - Λιανοκλάδι της νέας σιδηροδρομικής γραμμής. Από τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους πραγματοποιείται σε αυτόν αλλαγή μηχανής (από ηλεκτρική σε ντιζελοκίνητη προς Δομοκό, και αντίστροφα) στις αρτηριακές αμαξοστοιχίες μέχρι τον Ιούνιο, που ολοκληρώθηκαν τα έργα ηλεκτροκίνησης μέχρι το Λιανοκλάδι.
Παραπομπές
Τιθορέα Τιθορέα Τιθορέα
Επαρχία Λιμόν
Η Επαρχία Λιμόν (ισπανικά: Provincia de Limón) είναι μια επαρχία της Κόστα Ρίκα. Έχει έκταση 9.188,5 τ.χλμ. και πληθυσμό 432.923 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Πουέρτο Λιμόν. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Σικίρρες, η Πουέρτο Βιέχο δε Ταλαμάνκα και η Γκυοάπιλες.
Ντάτο Κβιρκβέλια
Ο Ντάτο Κβιρκβέλια (γεωργ. დავით კვირკველია - Davit Kvirkvelia), γεννημένος στις 27 Ιουνίου 1980, είναι διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής από τη Γεωργία. Έχει αγωνιστεί σε ομάδες στη Γεωργία, στη Ρωσία και στην Ουκρανία. Με τη ρωσική ΦΚ Ρούμπιν Καζάν αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Από τον Ιανουάριο του 2011 αγωνίστηκε για ένα χρονο στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική, με τoν Πανιώνιο. Στις 13 Ιανουαρίου 2012 διέκοψε το συμβόλαιό του με το σύλλογο κοινή συναινέσει και συνεχίζει την καριέρα του στην Κύπρο. Έχει ύψος 1,84 καιαγωνίζεται ως αριστερό μπακ.
Επαρχία Λιμόν
Γεωγραφία
Η Επαρχία Λιμόν βρίσκεται βορειοανατολικά της Κόστα Ρίκα. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Ερεδία και τη Νικαράγουα, στα κεντρο-δυτικά με την Καρτάγο, στα νοτιοδυτικά με την Σαν Χοσέ, στα νότια με την Πουνταρένας και στα ανατολικά με τον Παναμά. Έχει έκταση 9.188,5 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Πουνταρένας, την Γκουανακάστε και την Αλαχουέλα.
Ντάτο Κβιρκβέλια
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλάνια Βλαντικαφκάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ζαπορίζια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντίλα Γκόρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κολτσέτι-1913 Πότι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ανζί Μαχατσκαλά
Επαρχία Λιμόν
Πόλεις
Οι τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις είναι η Πουέρτο Λιμόν, η Σικίρρες, η Πουέρτο Βιέχο δε Ταλαμάνκα και η Γκουάπιλες. Άλλες πόλεις είναι η Ματίνα, η Μπρίμπρι και η Γκουάσιμο.
Καντόνια
Η Επαρχία Λιμόν διαιρείται σε 6 καντόνια:
Καντόνι (πρωτεύουσα)
Δημογραφία
Η Επαρχία Λιμόν είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2007, 432.923 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά τη Σαν Χοσέ και την Αλαχουέλα. Έχει πυκνότητα 47.2 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι κατά πυκνότητα η τέταρτη μεγαλύτερη επαρχία της Κόστα Ρίκα μετά την Καρτάγο, την Ερέδια και την Αλαχουέλα.
Lacta
Η Lacta είναι μια σειρά ελληνικών προϊόντων σοκολάτας που εισήχθησαν στη δεκαετία του 1960 από τον ζαχαροπλάστη Σπυρίδων Παυλίδη, που ιδρύθηκε το 1841 στην Αθήνα. Το 1991, η εταιρεία Παυλίδης πωλήθηκε στην Kraft Foods Inc., η οποία με τη σειρά της μετονομάστηκε σε Mondelēz International. Εκτός από την κλασσική ράβδο σοκολάτας γάλακτος, υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές και γεύσεις της Lacta, όπως το Oreo, το φουντούκι. Η Lacta διανέμεται επίσης στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Mondelēz International Κατηγορία:Ράβδοι σοκολάτας
Μανώλης Κώττης
Ο Μανώλης Κώτης (Ρόδος, 25 Ιανουαρίου 1955 ) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Έκανε πολυετή καριέρα στην Α' Εθνική με τα χρώματα τριών διαφορετικών ομάδων, αρχικά στη Ρόδο, μετά στην ΑΕΚ και τέλος στο Αιγάλεω. Υπήρξε σπουδαίος σκόρερ, πετυχαίνοντας ακριβώς 50 τέρματα σε 147 συνολικά συμμετοχές του στη μεγάλη κατηγορία.
Ο Κώτης ξεκίνησε τον αθλητισμό από την ομάδα του χωριού του, Απόλλωνα Καλυθιών και σε ηλικία μόλις 17 ετών αποκτήθηκε από τη μεγάλη ομάδα του νησιού, τον Α.Σ. Ρόδος που τότε αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Αγωνίστηκε για αυτήν επί οκτώ συνεχόμενα έτη, κατακτώντας έναν τίτλο πρώτου σκόρερ στην κατηγορία το 1977 με 28 γκολ και ένα πρωτάθλημα νοτίου ομίλου (1978). Στην πρώτη του χρονιά στην Α΄Εθνική με τα χρώματα της Ρόδου εντυπωσίασε, καθώς αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ στο πρωτάθλημα με 24 γκολ, πίσω από τον Θωμά Μαύρο.
Το καλοκαίρι του 1980 μετεγγράφηκε στην ΑΕΚ, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού και τον Δεκέμβριο του 1981 επέστρεψε στη Ρόδο, όμως έναν ακριβώς χρόνο μετά ξαναγύρισε στην «Ένωση». Το 1983 αναδείχθηκε κυπελλούχος Ελλάδας, ενώ ο ίδιος είχε συνεισφέρει στην πρόκριση στον τελικό, σκοράροντας ένα πολύτιμο γκολ στον πρώτο ημιτελικό εναντίον του Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη. Η καλύτερή του χρονιά στην ΑΕΚ ήταν η περίοδος 1983-84 όταν συμμετείχε σε 25 αγώνες και πέτυχε 5 τέρματα. Ωστόσο το καλοκαίρι του 1984, με τον ερχομό του Χόκαν Σάντμπεργκ έμεινε έξω από τα πλάνα του προπονητή του και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους πήγε στο Αιγάλεω. Συνέχισε με την ομάδα των δυτικών προαστίων και την επόμενη περίοδο (1985-86, στη Β΄ Εθνική) αλλά δεν κατάφερε να επανέλθει στην παλιά του φόρμα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στις ΗΠΑ (για έναν χρόνο), στον Ατρόμητο Αθηνών και στη Λαμία, με τη φανέλα της οποίας έκλεισε την ποδοσφαιρική του διαδρομή. Μετά το πέρας της καριέρας του ακολούθησε το επάγγελμα του προπονητή.
{| ! Χρονιές ! Σύλλογος ! Συμμετοχές !Γκολ
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Ρόδου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μπούρτζι (Ναυπλίου)
μικρογραφία|Το φρούριο Μπούρτζι όπως φαίνεται από το Παλαμίδι|αριστερά|409x409εσ Ο Θαλασσόπυργος ή Καστέλλι κατά τους Ενετούς και Μπούρτζι  κατά τους Τούρκους, όπως και είναι περισσότερο γνωστή, είναι μικρή νησίδα μπροστά στο λιμένα του Ναυπλίου, ακριβώς απέναντι από το επάκτιο πυροβολείο των «Πέντ' - Αδερφιών», καλυπτόμενη πλήρως από παλαιό ενετικό Φρούριο στο οποίο οφείλει και το όνομά της.
Το Φρούριο αυτό ανεγέρθη από τους Ενετούς μετά την αποχώρηση του Μαχμούτ Πασά το 1473, εφοδιάζοντας το με νεότερα πυροβόλα. Το 1502 οι Ενετοί, μεταβάλλοντας με οχυρώσεις τη ΝΔ πλευρά της Ακροναυπλίας σε αυτοτελή προμαχώνα με επάλξεις («Πέντε Αδέρφια»), συνέδεσαν αυτόν με τεχνητό βραχίονα από ογκόλιθους στον οποίο προσέδεναν αλυσίδα η οποία έφθανε μέχρι τον Θαλασσόπυργο για την προφύλαξη του λιμένα και της πόλης, εξ ου και το όνομα «Λιμένας της Αλύσου».
thumb|250 px|Το Μπούρτζι στο ηλιοβασίλεμα, Ναύπλιο
Μετά την έλευση του Βασιλέως Γεωργίου του Α’ και κατ΄ εντολή του, το 1865 ο Θαλασσόπυργος αφοπλίστηκε και κατέστη τόπος διαμονής του δημίου της γκιλοτίνας.
Τέλος, με τη δημιουργία του Οργανισμού Τουρισμού, ο Θαλασσόπυργος αναπαλαιώθηκε στη δεκαετία του 1930 εξόδοις του ιδιώτη και μελλοντικού του εκμισθωτή και διευθυντή, Παναγιώτη (Τάκη) Κωστούρου, και μετετράπη έτσι σε ένα από τα πρώτα άξια λόγου τουριστικά κέντρα Α΄ Κατηγορίας στην Ελλάδα, με τη λειτουργία ξενοδοχείου 12 μόνο δωματίων και εστιατόριο με ειδική μνεία στους καλύτερους διεθνείς ταξιδιωτικούς οδηγούς της εποχής. Λειτούργησε συνεχώς από την δεκαετία του 1930 μέχρι τα χρόνια της απριλιανής δικτατορίας, η οποία θεωρήθηκε σκόπιμο να το κλείσει, μη ανανεώνοντας την εκμισθωτική άδεια. Πλάνα από την εποχή που λειτουργούσε ως ξενοδοχείο μπορεί να δει κανείς στην ταινία του 1958 "Ο Άνθρωπος του Τραίνου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναύπλιο Κατηγορία:Κάστρα της Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Ναυπλιέων Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Λίμνη Μπάριε
Η Λίμνη Μπάριε (σερβικά : Барје) είναι τεχνητή λίμνη της νότιας Σερβίας στους πρόποδες του όρους δειλός, κοντά στο χωριό Βούσια, 25 χιλιόμετρα από το Λέσκοβατς. Δημιουργήθηκε από την κατασκευή του φράγματος ύψους 75 μέτρων με αργιλικό πυρήνα κατά την περίοδο μεταξύ 1984 - 1989 στο φαράγγι του ποταμού Νετερνίτσε, το φράγμα δημιουργήθηκε για ύδρευση και άρδευση της περιοχής του Λέσκοβατς, καθώς και την προστασία από τις πλημμύρες.
Η χωρητικότητα αποθήκευσης της λίμνης είναι 40.600.000 κυβικά μέτρα. Καταλαμβάνει 13 τετραγωνικά χλμ, με μήκος 8 χλμ και πλάτος περίπου 200 μέτρα, το μέσο βάθος είναι περίπου 35 μέτρα.
Η φύση γύρω από τη λίμνη διατηρείται, αλλά η ακτή της είναι πολύ απομακρυσμένη και έχει λίγους επισκέπτες.
Αναφορές
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Σερβίας
Ρωμαϊκό Δίκαιο
thumb|right|210px|[[Ακρωνύμιο από τη λατινή φράση Senatus Populusque Romanus- Σύγκλητος και Λαός της Ρώμης.]] Ρωμαϊκό Δίκαιο είναι το νομικό σύστημα της αρχαίας Ρώμης, συμπεριλαμβανομένης της ρωμαϊκής στρατιωτικής δικαιοσύνης και των νομικών εξελίξεων που εκτείνονται σε πάνω από χίλια χρόνια νομολογίας, περίπου από το 753 π.Χ. έως τον Ιουστινιάνειο Κώδικα του 529. Η ιστορική σημασία του Ρωμαϊκού Δικαίου αντανακλάται από τη συνεχιζόμενη χρήση της λατινικής νομικής ορολογίας σε πολλά νομικά συστήματα που επηρεάστηκαν από αυτό. Απ΄ όλες τις νομοθεσίες της αρχαιότητας, το Ρωμαϊκό Δίκαιο φέρεται ως το πληρέστερο στους σύγχρονους νομομαθείς μελετητές και αυτό από την πληθώρα των πηγών που έχουν διασωθεί και παρέχουν την ευχέρεια της μελέτης, αλλά και των εξελίξεων ακόμη αυτού, συνέχεια των οποίων φέρεται το Βυζαντινό Δίκαιο.
Το καθεαυτό Ρωμαϊκό Δίκαιο περιλαμβάνει τη νομοθεσία που ανέπτυξε η Ρώμη, από το συμβατικό έτος ίδρυσής της (759 π.Χ.), μέχρι την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που άλλοι θεωρούν τον 5ο αιώνα μ.Χ. όπου και ακολουθεί το Βυζαντινό Δίκαιο, και άλλοι το 1453, θεωρώντας και το βυζαντινό ως ρωμαϊκό.
Στη σύγχρονη όμως αντίληψη ο όρος είναι πολύ γενικότερος περιλαμβάνοντας και παρεμφερείς νομοθεσίες που δημιουργήθηκαν με το χρόνο παράλληλα και ίσχυαν εκτός ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και που έφθασαν να διατηρούνται σχεδόν μέχρι το 1900 όπως συνέβαινε στη Βαυαρία και την υπόλοιπη Γερμανία που ίσχυε ως "βοηθητικό", ή "επικουρικό δίκαιο".
Τελικά αυτός υιοθετήθηκε και ως κοινός νομοθετικός κώδικας από πλείστα κράτη - Βασίλεια της Ευρώπης, όπως και της Ελλάδας και που ίσχυε όποτε δεν συγκρούονταν με σύγχρονες νομοθεσίες, εξ ου και ο χαρακτηρισμός "βοηθητικός, ή επικουρικός". Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στοιχείο που επιβεβαιώνει τα παραπάνω είναι ότι ακόμα και σήμερα αναφορές σε νομικούς όρους συνοδεύονται ή και αποδίδονται αυτούσια με λατινικούς του Ρωμαϊκού Δικαίου.
Μαρία Πενταγιώτισσα
Η ιστορία της Μαρίας Πενταγιώτισσας
Η Μαρία Πενταγιώτισσα φέρεται να γεννήθηκε το 1821. Από τα νεανικά της χρόνια διασώθηκαν μόνο διάφορες παραδόσεις και θρύλοι. Ο πατέρας της λέγεται πως ήταν γραμματοδιδάσκαλος, εξ ου και ο χαρακτηρισμός της σε δημοτικό τραγούδι "μωρή δασκαλοπούλα". Υπήρξε ιδιαίτερα όμορφη και δυναμική γυναίκα για τα δεδομένα της εποχής της. Αυτό όμως που εξόργισε την συντηρητική κοινωνία του χωριού της ήταν η ερωτομανής διαγωγή της που έφθασε σε τέτοιο βαθμό ώστε οι πολυάριθμοι εραστές της να περιέλθουν σε μεταξύ τους διαμάχες και συγκρούσεις, ακόμα και με τραυματισμούς από ζηλοτυπία. Εξ ου και το δημοτικό άσμα της εποχής:
Τέλος, μετά και από τη θανατική καταδίκη του μοναδικού προστάτη της πλέον και του χαμού του αδελφού της, παντρεύτηκε τον χήρο Γεώργιο Αρμάο στο διπλανό χωριό Παλαιοκάτουνο (Κροκύλειο), του ανέθρεψε και μόρφωσε τα 4 παιδιά του που είχε από τον προηγούμενο γάμο του, τους έδωσε σωστές αρχές και πέθανε το 1885, σε ηλικία 64 ετών.
Ο θρύλος της Μαρίας Πενταγιώτισσας στην τέχνη
Η ιστορία της έγινε ζωντανός θρύλος και έφτασε μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Η περίπτωση της θρυλικής Μαρίας Πενταγιώτισσας απασχόλησε όλα τα είδη του λόγου (θέατρο, επιθεώρηση, ποίηση, κινηματογράφο, μουσική, σάτιρα) και στο όνομά της λειτούργησαν εφημερίδες και συστήθηκαν εξωραϊστικοί σύλλογοι. Με το όνομα της Μαρίας Πενταγιώτισσας ο εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς δημοσίευσε, το 1890, στη συλλογή "Τα μάτια της ψυχής μου" πολύστιχο ποίημα στο οποίο ύμνησε τα χαρίσματά της και εμμέσως παρομοίασε τα κάλλη και τις χάρες των ωραίων γυναικών με αυτά της Μαρίας. Το ποίημα αυτό αφιέρωσε στον Ανδρέα Καρκαβίτσα. Αλλά και ο Παύλος Νιρβάνας, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας και ο Δ. Καμπούρογλου ασχολήθηκαν μ΄ αυτήν κατά τη γεροντική της ηλικία.
Οι ταινίες με θέμα την ζωή της Μαρίας της Πενταγιώτισσας ήταν:
Οι θεατρικές παραστάσεις εμπνευσμένες από την ιστορία της Μαρίας της Πενταγιώτισσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαογραφία στην Ελλάδα
Κυριάκος Βενιζέλος
Ο Κυριάκος Βενιζέλος (1892 - 1942) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και πρωτότοκος γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Χανιά και ήταν γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου και της Μαρίας Κατελούζου. Λόγω του πρόωρου θανάτου της τελευταίας, αυτός και ο αδελφός του, Σοφοκλής, μεγάλωσαν με την αδελφή του πατέρα τους, Μαριώ Βενιζέλου. Στις εκλογές του 1928 εξελέγη βουλευτής Αθηνών.
Ατρείδες
Ο Οίκος των Ατρειδών έχει γενάρχη τον Ατρέα (γιο τού Πέλοπα) και αποτελείται από τους απογόνους του, τον Μενέλαο και τον Αγαμέμνονα και τον γιο τού τελευταίου Ορέστη. Ο Οίκος είναι κλάδος των Πελοπιδών, που και αυτοί με τη σειρά τους είναι κλάδος των Τανταλιδών.
Κυριάκος Βενιζέλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1926 παντρεύτηκε τη Μαρίκα Ρούσσου, κόρη του εφοπλιστή Νικήτα Ρούσσου από τη Λέρο, με την οποία απέκτησαν δύο γιους, τον Λευτέρη, εφοπλιστή και βουλευτή, και τον Νικήτα, εφοπλιστή και βουλευτή, και μια κόρη, τη Χάρις. Μετά τον θάνατο του πεθερού του ανέλαβε τη διαχείριση της ναυτιλιακής εταιρείας που ο τελευταίος είχε ιδρύσει, την έδρα της οποίας μετέφερε στη Νέα Υόρκη, όπου και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς.
Ατρείδες
Η Μυθολογία
Ο Τάνταλος πρόσφερε τον γιο του Πέλοπα ως γεύμα στους θεούς και εκείνοι, αφού αποκατέστησαν στη ζωή τον Πέλοπα, τιμώρησαν τον Τάνταλο αιώνια: η τροφή και το νερό πλησίαζαν σε αυτόν, αλλά όταν πήγαινε να τα πάρει, αυτά απομακρύνονταν. Αδελφή του Πέλοπα ήταν η Νιόβη.
Ο Πέλοπας νυμφεύτηκε την Ιπποδάμεια και είχε τέκνα τον Ατρέα, τον Θυέστη, τον Πιτθέα (η κόρη του Αίθρα έκανε τον Θησέα), τον Αλκάθοο (η κόρη του Περίνοια έκανε τον Αίαντα), κ.ά.
Κυριάκος Βενιζέλος
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας επί των οδών Ομήρου & Βησσαρίωνος, έργο του αρχιτέκτονα Κώστα Κιτσίκη.
Ατρείδες
Η Μυθολογία
Ο Ατρέας έκανε τον Αγαμέμνονα, τον Μενέλαο, τον Πλεισθένη και την Αστυόχη (Αναξιβία), μητέρα του Πυλάδη.
Ο Αγαμέμνονας με την Κλυταιμνήστρα έκανε τον Ορέστη, την Ιφιγένεια, την Ηλέκτρα και τη Χρυσόθεμι.
Κυριάκος Βενιζέλος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 1942.
Ατρείδες
Η Μυθολογία
Τα όσα συνέβησαν στους Ατρείδες έγιναν προσφιλή θέματα για τους τραγικούς ποιητές, όπως η τριλογία του Αισχύλου Ορέστεια, που αποτελείται από τις τραγωδίες Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες, η Ηλέκτρα του Σοφοκλή και τα έργα του Ευρυπίδη Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Ελένη, Ηλέκτρα, Ορέστης.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών
Κυριάκος Βενιζέλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών
Τραπεζούς Περσικού κόλπου
Η Τραπεζούς ήταν αρχαία ελληνική πόλη στον Περσικό κόλπο.
Αναφέρεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Βρισκόταν στην περιοχή της Γεδρωσίας (σημ. Βαλουχιστάν) στο παραλιακό της μέρος, προς την πλευρά της Ινδίας. Πολύ πιθανόν να ιδρύθηκε από αποίκους της ποντιακής Τραπεζούντος. Άγνωστο όμως εάν ιδρύθηκε πριν τον Μεγάλο Αλέξανδρο ή κατά την ελληνιστική εποχή. Η περιοχή πάντως γύρω από την πόλη αποκαλούνταν Τραπεζουντία.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία. Ίσως να βρισκόταν στα νότια σύνορα Ιράν -Πακιστάν.
Νίκος Τσιαντάκης
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Ατρόμητο Αθηνών και στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Πανιώνιο και από εκεί τον Δεκέμβριο του 1987 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό για να αγωνιστεί επί 7 έτη (μέχρι τον Δεκέμβριο του 1994), κατακτώντας δύο Κύπελλα (1989-90, 1991-92) και ένα Σούπερ Καπ το 1992, χωρίς να καταφέρει να πανηγυρίσει κάποιο πρωτάθλημα. Μετά από τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε σε Άρη Θεσσαλονίκης, Ιωνικό Νίκαιας, ΟΦΗ και Εθνικό Αστέρα.
Στις εθνικές ομάδες
Με την Ελλάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 2 Νοεμβρίου 1988, στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Ρουμανίας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1990. Αγωνίστηκε συνολικά σε 47 αγώνες και σημείωσε 2 τέρματα. Συμμετείχε στην ομάδα που αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 1994 στις ΗΠΑ. Επίσης, αγωνίστηκε με την εθνική Νέων για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Βιτόρια Σετούμπαλ
Η Βιτόρια Σετούμπαλ είναι ένας πορτογαλικός, αθλητικός σύλλογος από την πόλη Σετούμπαλ. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1910. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio do Bonfim, χωρητικότητας 21530 θεατών. Συμμετέχει στην Πριμέιρα Λίγκα. Έχει κερδίσει 3 Κύπελλα Πορτογαλίας και 1 Portuguese League Cup. Έχει τα περισσότερα κύπελλα ανάμεσα στις ομάδες που δεν έχουν κατακτήσει για την Πριμέιρα Λίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιτόρια Σετούμπαλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας
Λίλλυ Ράιχ
Η Λίλλυ Ράιχ (γερμανικά: Lilly Reich, 16 Ιουνίου 1885 - 14 Δεκεμβρίου 1947) ήταν σχεδιάστρια του μοντερνιστικού κινήματος γερμανικής καταγωγής και στενή συνεργάτις του Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε για περισσότερο από δέκα χρόνια.
Βιογραφία
Η Λίλλυ Ράιχ γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1885. Το 1908 έβαλε σε εφαρμογή την κατάρτισή της πάνω στα εργόχειρα όταν πήγε στη Βιέννη να δουλέψει για το Wiener Werkstatte, ή αλλιώς Εργαστήριο της Βιέννης, μια εταιρεία παραγωγής οπτικών τεχνών αποτελούμενη από σχεδιαστές, καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες. Επέστρεψε στο Βερολίνο το 1911 και ξεκίνησε να σχεδιάζει έπιπλα και ρούχα. Εκείνη την περίοδο δούλεψε και ως διακοσμήτρια για βιτρίνες καταστημάτων. Τον επόμενο χρόνο εντάχθηκε στο Deutscher Werkbund, τη Γερμανική Ομοσπονδία Εργασίας, μια ομάδα παρόμοια με το Εργαστήριο της Βιέννης, σκοπός της οποίας ήταν να συμβάλει στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών επιχειρήσεων στην παγκόσμια αγορά. Την ίδια χρονιά σχεδίασε ένα πρότυπο διαμέρισμα για την εργατική τάξη στο Βερολίνο, γνωστό και ως Trade Union House, το οποίο έλαβε πολλούς επαίνους για την καθαρότητα και τη λειτουργικότητα της επίπλωσης. Συνέβαλε στις εργασίες για την έκθεση της Werkbund στην Κολωνία το 1914. Το 1920 η Ράιχ έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της Deutscher Werkbund. Από το 1924 εως το 1926 εργάστηκε στο Messeamt (Γραφείο Εμπορικών Εκθέσεων) στη Φρανκφούρτη, όπου ήταν υπεύθυνη για την οργάνωση και το σχεδιασμό εμπορικών εκθέσεων.
Εκεί γνώρισε τον Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε, αντιπρόεδρο στην Deutscher Werkbund. Έτσι ξεκίνησε μια περίοδος ενασχόλησης με το σχεδιασμό επίπλων για τον φαν ντερ Ρόε, με τον οποίο συνεργάστηκαν σε αρκετά έργα. Το 1927 οι δυο τους δούλεψαν για την έκθεση Die Wohnung στην Στουτγάρδη, για τη Γερμανική Ένωση Βιοτεχνών. Για τη συγκεκριμένη έκθεση σχεδίασε πολλούς εσωτερικούς χώρους συμπεριλαμβανομένου του Wohnraum in Spiegelglas. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της σχεδίασε βιτρίνες καταστημάτων, ρούχα και προθήκες για εκθέματα. Το 1929 έγινε καλλιτεχνική διευθύντρια, υπεύθυνη για τη γερμανική συμμετοχή στην Παγκόσμια Έκθεση της Βαρκελώνης, κατά την οποία ο φαν ντερ Ρόε σχεδίασε το παγκοσμίως γνωστό περίπτερό του. Εκεί έκανε την πρώτη της εμφάνιση η διάσημη καρέκλα της Βαρκελώνης. Το συγκεκριμένο περίπτερο θεωρήθηκε το αποκορύφωμα των σχεδιαστικών τους προσπαθειών. Το 1932 της ζητήθηκε από τον φαν ντερ Ρόε να διδάξει στο Bauhaus και να διευθύνει το Εργαστήριο Σχεδιασμού Εσωτερικών Χώρων. Το Bauhaus έκλεισε λίγο μετά, το 1933, από τους Ναζί, οι οποίοι θεώρησαν πως το έργο που παραγόταν εκεί ήταν "εκφυλισμένη τέχνη, πιθανώς επηρεασμένη από τους Εβραίους". Δίδαξε στο Hochschule fur bildende Kuns μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά όχι για πολύ αφού αρρώστησε και αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Πέθανε μερικά χρόνια αργότερα, το 1947, στο Βερολίνο.
Επαγγελματική εμπειρία
Εργάστηκε στο στούντιο του Josef Hoffmann στη Βιέννη από το 1908. Ο Hoffman υπήρξε διάσημος σχεδιαστής του μοντέρνου κινήματος, υπεύθυνος για το σχεδιασμό των καρεκλών Kubus, Cabinet, Koller και Broncia. To 1912 η Ράιχ έγινε μέλος του Deutscher Werkbund, ενός οργανισμού ο οποίος βρισκόταν υπό την αιγίδα της κυβέρνησης και ήταν αφιερωμένος στην προώθηση γερμανικών προιόντων και σχεδίων.
Δημιουργώντας τη δική της φήμη
Άνοιξε το δικό της στούντιο το 1914 σε ηλικία 29 ετών, αναπτύσσοντας γρήγορα επαγγελματική φήμη τόσο καλή, ώστε έξι χρόνια αργότερα έγινε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια του Deutsche Werkbund. Ήταν υπεύθυνη για το σχεδιασμό και την επιμέλεια των εκθεμάτων τα οποία φιλοξενούταν από το Werkbund, αποσκοπώντας στην προώθηση των γερμανών σχεδιαστών.
Μια έκθεση για την οποία ήταν υπεύθυνη παρουσίασε χιλιάδες γερμανικά σχέδια σε μια επίδειξη στο Museum of Arm στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ. Η συγκεκριμένη επίδειξη δεν αντιμετωπίστηκε ιδιαίτερα ευνοϊκά, αφού κατά το μεσοδιάστημα του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου οτιδήποτε γερμανικό αντιμετωπιζόταν αρνητικά στις Η.Π.Α. Αυτό ίσχυσε ιδιαίτερα αμέσως πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά το αφιλόξενο κλίμα, η επίδειξη αυτή είχε βαθιά επίδραση στον Αμερικανικο design-σχεδιασμό και οι επιρροές της μπορούν να παρατηρηθούν στο μετέπειτα έργο των Αμερικάνων σχεδιαστών.
Λίλλυ Ράιχ και Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε
thumb|right|300px|Η "Καρέκλα της Βαρκελώνης" για το γερμανικό περίπτερο στην έκθεση του 1929. Μέσω της συμμετοχής της στο Werkbund η Λίλλυ Ράιχ γνώρισε τον Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε και το 1926 μετακόμισε από την Φρανκφούρτη στο Βερολίνο για να δουλέψει μαζί του. Υπήρξε συνεργάτις του για δεκατρία χρόνια, από το 1925 μέχρι και την μετανάστευσή του στις Η.Π.Α. το 1938. Λέγεται πως ήταν πιστοί σύντροφοι, εργαζόμενοι από κοινού για την επιμέλεια και την υλοποίηση εκθέσεων για την Werkbund, όπως και για το σχεδιασμό μοντέρνων επίπλων ως μέρος μεγαλύτερων αρχιτεκτονικών συνόλων, όπως το Περίπτερο της Βαρκελώνης το 1929 και το Tugendhat House στο Μπρνο. Δύο από τα πιο γνωστά τους σχέδια μοντέρνου επίπλου από αυτήν την περίοδο είναι η Καρέκλα της Βαρκελώνης και η Καρέκλα του Μπρνο.
Ο Albert Pheiffer, αντιπρόεδρος Σχεδιασμού και Διεύθυνσης της Knoll, μετά από έρευνα και παράδοση διαλέξεων σχετικά με τη Ράιχ, παρατηρεί τα εξής: "Δεν ήταν απλή σύμπτωση το γεγονός ότι η συμμετοχή και η επιτυχία του Μις στο σχεδιασμό εκθέσεων ξεκίνησε την ίδια περίοδο με την προσωπική του σχέση με την Ράιχ". Ο Μις δεν ανέπτυξε πλήρως καμιά σύγχρονη επίπλωση με επιτυχία πριν ή μετά τη συνεργασία του με τη Ράιχ.
Όταν ο Μις φαν ντερ Ρόε έγινε διευθυντής στη σχολή σχεδιασμού και αρχιτεκτονικής Bauhaus το 1930, η Λίλλυ Ράιχ τον ακολούθησε ως μια από τις λίγες γυναίκες καθηγήτριες της Σχολής, όπου δίδαξε σχεδιασμό εσωτερικών χώρων και σχεδιασμό επίπλου μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1930.
Η Ράιχ τιμήθηκε για τα μοντερνιστικά της σχέδια 64 χρόνια μετά το θάνατό της. Το MOMA στη Νέα Υόρκη παρουσίασε το 2010 μια σειρά από ομάδες συζήτησης για τις γυναίκες καλλιτέχνιδες κατά την περίοδο του Bauhaus.Διαφορετικά, θα εξακολουθούσε να αναφέρεται σπανίως ως υποσημείωση. Η Λίλλυ Ράιχ ξεκίνησε την καριέρα της στο σχεδιασμό υφασμάτων η οποία ήταν η αποδεκτή επαγγελματική διαδρομή για τις γυναίκες σχεδιάστριες κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του εικοστού αιώνα. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο κίνημα του Bauhaus, εργάστηκε σε επαγγελματικές επιτροπές όπως η Deutscher Werkbund και διηύθυνε τη δική της εταιρεία σχεδιασμού εσωτερικών χώρων. Τέλος, υπήρξε μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου.
Η Ράιχ συνεργάστηκε και σχεδίασε από κοινού με τον φαν ντερ Ρόε την Καρέκλα του Μπρνο, τη διάσημη Καρέκλα της Βαρκελώνης και το Περίπτερο της Βαρκελώνης, για λογαριαμό της γερμανικής κυβέρνησης για την Παγκόσμια Έκθεση της Βαρκελώνης του 1929. Παρά το γεγονός ότι το Περίπτερο της Βαρκελώνης θεωρείται αριστούργημα του μοντέρνου σχεδιασμού, η Ράιχ σπάνια απολαμβάνει τη δέουσα αναγνώριση για τη συνεισφορά της και αναφέρεται στα σχετικά εγχειρίδια. Δούλεψε επίσης με τον Joseph Hoffman στο σχεδιασμό της καρέκλας και του καναπέ Kubus.
Τα χρόνια του πολέμου
Το 1938, αμέσως πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μις μετανάστευσε στις Η.Π.Α. και η Ράιχ συνέχισε να διαχειρίζεται τις υποθέσεις του στη Γερμανία μέχρι το θάνατό της. Τον επισκέφθηκε στις Η.Π.Α. το Σεπτέμβρη του 1939, αλλά δεν έμεινε και επέστρεψε στο Βερολίνο.
Το στούντιό της βομβαρδίστηκε το 1943 και η ίδια στάλθηκε σε μια οργάνωση καταναγκαστικής εργασίας, όπου παρέμεινε μέχρι το 1945. Μετά την απελευθέρωσή της στο τέλος του πολέμου, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναβίωση της Deutsche Werkbund, αλλά πέθανε στο Βερολίνο πριν από την επίσημη επανίδρυσή της το 1950.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Σακελλάρης Καμπούρης
Ο Σακελλάρης Καμπούρης (Κάλυμνος, Ιούλιος 1965), είναι Έλληνας ποιητής και λογοτέχνης.
Πρώτα χρόνια
Διατέλεσε λογοτεχνικός συνεργάτης διαφόρων περιοδικών και εφημερίδων ποικίλης ύλης, σε θέματα βιβλιοπαρουσίασης και κριτικής λογοτεχνίας, συνήθως με δική του στήλη.
Έχει παρουσιάσει δεκάδες νέων, σύγχρονων και παλαιών λογοτεχνών, σε διαφορές εκδηλώσεις, σε πανεπιστήμια και φιλολογικούς χώρους, καθώς και στα έντυπα μέσα στα οποία συνεργαζόταν. Πολλοί έγκριτοι λογοτέχνες, ασχολήθηκαν και έγραψαν για το έργο του, με θετικές κριτικές, σε περιοδικά και εφημερίδες.
Οι περισσότερες λογοτεχνικές του δράσεις, έγιναν ως τα 35 χρόνια του, αφού από το 2000 επέλεξε, για δεοντολογικούς λόγους, να αποσυρθεί γενικά από τον χώρο της λογοτεχνίας. Αποσύρθηκε και από την συγγραφή, για μια περίπου 15ετία. Άρχισε να γραφεί και να δημοσιεύει εκ νέου, από τον Φεβρουάριο του 2014, κυρίως σε διάφορα ηλεκτρονικά μέσα.
Υπήρξε ενεργό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1994,ώσπου με δική του απόφαση για δεοντολογικούς και πάλι λόγους,το 2019,αιτήθηκε την διαγραφή του από αυτήν.
Εργογραφία
Η πρώτη παρουσία του Σακελλάρη Καμπούρη, στα γράμματα έγινε σε ηλικία 17 ετών και ήταν σε σχολική ανθολογία.
Τα ηλεκτρονικά βιβλία του,τα εκδίδουν οι εκδόσεις ΠΕΝΤΑΝΔΡΟΝ τιμητικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Καστρί-Λουτρό Λάρισας
Το Καστρί-Λουτρό Λάρισας είναι μία από τις δύο περιοχές, του οικισμού της παραλίας της Αιγάνης, που ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Αιγάνης του πρώην δήμου Κάτω Ολύμπου, ο οποίος αποτελεί διοικητικό τμήμα του δήμου Τεμπών, της περιφέρειας Θεσσαλίας. Ο Όλυμπος, ο Κίσσαβος και η Κοιλάδα των Τεμπών, συνθέτουν το τοπίο της περιοχής, ενώ η αμμουδιά και οι καθαρές παραλίες αποτελούν πόλο έλξης πολλών τουριστών κάθε χρόνο.
Live Camera
https://www.meteolive.gr/p/kastriloutro.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών