cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δυναστεία των Βαττιαδών
Βάττος Γ΄ ο Χωλός
{κύριο|Βάττος Γ΄ της Κυρήνης}} Στο θρόνο ανέβηκε ο γιος του δολοφονημένου βασιλιά, Βάττος, που επονομάστηκε και Χωλός επειδή είχε πρόβλημα κινητικότητας. Ο Βάττος κυβέρνησε τον τόπο 20 χρόνια (περίπου έως το 530 π.Χ. ή κατ' άλλους από το 544 έως το 529 π.Χ.) Σε αυτό το διάστημα, είτε επειδή ο Βάττος Γ΄ υστερούσε σε κυβερνητικά προσόντα είτε επειδή οι εσωτερικές τριβές και ανταγωνισμοί των συγγενών του ξεπερνούσαν τις δυνάμεις του, τέθηκε θέμα μεταπολίτευσης. Ηδη είχαν από καιρό ξεσπάσει ζητήματα όχι μόνον μεταξύ Ελλήνων και Λιβύων, αλλά και μεταξύ των παλαιών αποίκων και των νέων που είχαν εισρεύσει από τα χρόνια του Βάττου του Ευδαίμονος. Οι τελευταίοι, αλλά και όσοι είχαν έρθει ακόμα πιο πρόσφατα στην Κυρηναϊκή, απαιτούσαν πιο δημοκρατική διακυβέρνηση και πέτυχαν (με χρησμό του Μαντείου των Δελφών) να αποσταλεί εκεί προς εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος ο εμπειρογνώμονας Δημώναξ από τη Μαντινεία. Οι αλλαγές που εισηγήθηκε έγιναν δεκτές από τον Βάττο Γ΄, αλλά όχι και από τη γυναίκα του, τη βασίλισσα Φερετίμα, ούτε και από τον γιο και διάδοχό του Αρκεσίλαο Γ΄
Αρκεσίλαος Γ΄
Ο Αρκεσίλαος Γ΄ βασίλεψε με ένα διάλειμμα περίπου 20 χρόνια ή μέχρι το 514 π.Χ. Οταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση προσπάθησε να ανατρέψει το σύνταγμα του Δημώνακα και συνάντησε μεγάλη αντίσταση. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κυρήνη και να καταφύγει στη Σάμο. Εκεί στρατολόγησε μισθοφόρους στους οποίους υποσχέθηκε γαίες. Η μητέρα του παράλληλα κατέφυγε στον βασιλιά της Κύπρου και του ζήτησε να την ενισχύσει με στρατό για να επαναφέρει στο θρόνο τον αδικημένο, όπως υποστήριζε, γιο της. Ο βασιλιάς της Κύπρου Ευέλθων δεν της έδωσε στρατό. Ομως στο μεταξύ είχε βρει ο Αρκεσίλαος τους Σάμιους μισθοφόρους και επανήλθε στην Κυρήνη με τον προσωπικό του στρατό. 'Αρπαξε την εξουσία, προχωρώντας αμέσως σε εκκαθαρίσεις και αντεκδικήσεις. Επέβαλε τυραννία και παράλληλα, για να μη βρεθεί σε διμέτωπο (ή και για να έχει την υποστήριξη της Περσίας) συμφώνησε περί το 525 π.Χ. με τον Καμβύση να γίνει η Κυρήνη φόρου υποτελής. Παντρεύτηκε εν τω μεταξύ την κόρη ενός Λίβυου ηγεμόνα ονόματι Αλάζειρ -αυτός κυβερνούσε τη Βάρκη. Όταν οι υπήκοοί του επαναστάτησαν (ή κατά άλλη εκδοχή όταν ο ίδιος ξανασκέφτηκε ένα χρησμό των Δελφών και φοβήθηκε ότι θα πεθάνει) έφυγε από την Κυρήνη και κατέφυγε στον πεθερό του στη Βάρκη. Εκεί όμως δολοφονήθηκε από εξόριστους Κυρηναίους, όπως και ο πεθερός του. Τότε στο θρόνο της Κυρήνης εικάζεται χωρίς όμως βεβαιότητα, ότι βρισκόταν ο Βάττος ο Δ΄
Βάττος Δ΄ ο Καλός
Ο Βάττος ο Δ΄ ο Καλός (ο Όμορφος όπως θα αποδιδόταν σήμερα το επίθετο) ήταν γιος του Αρκεσίλαου του Γ΄ και εγγονός της Φεριτίμης. Ελάχιστα είναι γνωστά για το διάστημα που βασίλεψε. Η γιαγιά του Βάττου του Δ΄ για να έχει πρόσβαση στην εξουσία αλλά να εκδικηθεί και το θάνατο του γιου της, ζήτησε από τον υποτελή στην Περσία κυβερνήτη της Αιγύπτου Αρυάνδη, στρατό για να εκδικηθεί το θάνατο του γιου της που τον παρουσίαζε σαν θύμα του μηδισμού του -ότι δηλαδή τον σκότωσαν επειδή ειχε υποστηρίξει τους Πέρσες. Ο Αρυάνδης της παραχώρησε στρατό γιατί ουσιαστικά ήθελε να καταλάβει τη Λιβύη, μεγάλες εκτάσεις της οποίας ήταν ανυπότακτες στην Περσία. Αυτό πάντως έδωσε στη Φεριτίμη τον έλεγχο της Βάρκης η οποία έπεσε ύστερα από πολιορκία 9 μηνών, όχι όμως με πόλεμο, αλλά με απάτη. Οι Πέρσες κάλεσαν τους Βαρκαίους να συνθηκολογήσουν με ιερό όρκο αμοιβαίου σεβασμού που θα ίσχυε όσο έμενε ακλόνητη και η γη κάτω από τα πόδια τους. Οι Βαρκαίοι μετά τον όρκο άνοιξαν τις πύλες, αλλά οι Πέρσες είχαν φροντίσει την προηγούμενη νύχτα να σκάψουν λάκο κάτω από το σημείο της ανταλλαγής των όρκων και στη συνέχεια τον είχαν καλύψει. Όταν η γη κάτω από τα πόδια τους υποχώρησε, οι Πέρσες καταπάτησαν τους όρκους και ακολούθησαν φρικαλεότητες -αυτά έγιναν περί το 512 π.Χ. Στη συνέχεια η Φεριτίμη, αφού επιδόθηκε σε φρικτές αντεκδικήσεις, γύρισε άγνωστο για ποιον λόγο στην Αίγυπτο και εκεί πέθανε από βασανιστικό νόσημα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης
Αλέκος Τρυφωνίδης
Ο Αλέκος Τρυφωνίδης (Σιναόρος Λευκωσίας, 21 Ιουλίου 1968) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με τη ΔΗΠΑ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέκος Τρυφωνίδης γεννήθηκε στο Σιναόρος το 1968. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (ΑΤΙ). ΤΟ 1993 ξεκίνησε να εργάζεται στην ΑΤΗΚ ως Τεχνικός Μηχανικός.
Έχει 2 κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε οργανωτικός και πρόεδρος της Επαρχιακής Επιτροπής ΔΗΚΟ Λευκωσίας. Επιπλέον, διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ. Τον Ιούλιο του 2020 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ. Μαζί με άλλους αποχωρήσαντες συνίδρυσε την Πολιτική Πλατφόρμα Συνεργασία Δημοκρατικών Δυνάμεων.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τη ΔΗΠΑ για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Παράταξη (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Λευτέρης Ηλιάδης
Ο Λευτέρης Ηλιάδης υπήρξε πρόεδρος της ομάδας του αθλητικού συλλόγου Άρη Θεσσαλονίκης από το 1922 έως το 1928 καθώς και την περίοδο 1935-1936. Σπούδασε νομικά. Αδερφός του ήταν ο Μίμης Ηλιάδης, ποδοσφαιριστής της ομάδας του Άρη. Κατά την προεδρία του ιδρύθηκαν τα τμήματα μπάσκετ και πόλο του συλλόγου. Επίσης τα τμήματα του ποδοσφαίρου και του πόλο σημείωσαν τις πρώτες τους επιτυχίες σε πανελλήνιο επίπεδο. Σύμφωνα με τις περιγραφές της εποχής υπήρξε άτομο σεμνό, μορφωμένο το οποίο απολάμβανε το σεβασμό τόσο των αθλητών και των παραγόντων του Άρη αλλά και των αντιπάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ Άρη Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων
Β2 (περιπολικό ανθυποβρυχιακό)
Β2 (Περιπολικό ανθυποβρυχιακό)
Κατασκευάστηκαν στην Αγγλία το 1916. Ιδίου τύπου πλοία : ‘Β1’ και ‘Β3’. Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη υποβρυχίων. Τα ‘Β1’ και ‘Β3’ βρισκόντουσαν στην ενεργεία μέχρι το 1925.
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά
Τορόντο Μπλίζαρτ (1971-1984)
Η Τορόντο Μπλίζαρτ (1971-1984) ήταν μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Τορόντο, Οντάριο, Καναδάς. Συμμετείχε στην North American Soccer League. Έδρα της ομάδας ήταν το Varsity Stadium, χωρητικότητας 22000 θεατών. Το 1975, ενωποιήθηκε μτ την Toronto Croatia της Canadian National Soccer League, και έγινε Τορόντο Μέτρος-Κροέσια. Η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα Soccer Bowl 1976. Την 1η Φεβρουαρίου, το Global Television Network αγόρασε τα διακαιώματα των παιχνιδιών της ομάδας. Ακολούθως η ομάδα επέστρεψε στην Canadian National Soccer League σαν μια ξεχωριστή ομάδα. Με μόνο 7 από τους 26 ποδοσφαιριστές να παραμένουν στο ρόστερ της, η ομάδα μετονομάστηκε σε Τορόντο Μπλίζαρτ. Παρέμεινε μέρος της North American Soccer League μέχρι το 1984, την τελευταία περίοδο διοργάνωσης του πρωταθλήματος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1971 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά Κατηγορία:Τορόντο Μπλίζαρτ Κατηγορία:Τορόντο
Δαφοινέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Δαφοινέας (Δαφοινεύς) ήταν ήρωας ή δαίμονας του είδους του Πάνα. Από κοινού με τον πατέρα του και τα ένδεκα αδέλφια του, ο Δαφοινέας αναφέρεται ότι βοήθησε τον θεό Διόνυσο στον πόλεμό του εναντίον των Ινδών και των Δηριαδών, τον οποίο περιγράφει ο Νόννος στα Διονυσιακά του (ΙΔ΄ 80).
339 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δήμος Νορθ Σάιντ
Το Νορθ Σάιντ (αγγλ.: North Side) είναι ένας από τους 14 δήμους της Ανγκουίλλα. Πρωτεύουσα είναι το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού της Ανγκουίλλα.
Δείτε επίσης
Ν
1809
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1809 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ουνμπιέξιο
Το Ουνμπιέξιο είναι το προσωρινό του υποθετικού χημικού στοιχείου με ατομικό αριθμό 126 και προσωρινό χημικό σύμβολο Ubh. Τα ραδιοϊσότοπα του στοιχείου που έχουν τη μεγαλύτερη περίοδο ημιζωής είναι το 310Ubh και το 322Ubh.
Ευποσία
Η Ευποσία ήταν θεότητα που λατρευόταν στην Ιεράπολη της Φρυγίας και σε άλλες μικρασιατικές πόλεις. Τη θεωρούσαν προστάτιδα της γονιμότητας και της αφθονίας. Τη λάτρευαν με τα ίδια σύμβολα που είχαν και η Δήμητρα, η Ειρήνη, η Τύχη και η Ευθηνία. Σε νομίσματα της Ιεράπολης υπάρχει η επιγραφή ΕΥΠΟΣΙΑ (ή ΕΥΒΟΣΙΑ) με μορφή την οποία περιβάλλουν χιτώνας, πέπλο και στεφάνη. Η μορφή αυτή κρατάει το Κέρας της Αμαλθείας.
Πηγές
Κατηγορία:Φρυγία Ευποσια
Δέκελος
Την εποχή που για πρώτη φορά εισέβαλαν στην Αττική οι Διόσκουροι για να βρουν την αδελφή τους την Ελένη, που την είχε απαγάγει ο Θησέας, ο Δέκελος τους απεκάλυψε ότι η Ελένη κρυβόταν στις Αφίδνες. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την πληροφορία αυτή, η Σπάρτη παραχώρησε στους Δεκελείς την «ατέλεια» και την «προεδρία». Εξαιτίας του μυθολογικού αυτού συνδέσμου ο δήμος της Δεκελείας δεν καταστράφηκε από τους Σπαρτιάτες κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Slayer
Οι Slayer ήταν thrash metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο Huntington Park της Καλιφόρνια το 1981 από τους δυο κιθαρίστες του συγκροτήματος, Κέρι Κινγκ και τον Τζεφ Χάνεμαν. Η φήμη των Slayer αυξήθηκε το 1986, όταν κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Reign in Blood, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως το πιο «σκληρό» άλμπουμ στα χρονικά από το περιοδικό Kerrang!. Οι Slayer συγκαταλέγονται ανάμεσα στους τέσσερις μεγάλους του αμερικάνικου thrash metal μαζί με τους Metallica, Megadeth και Anthrax.
Τα μουσικά γνωρίσματα των Slayer περιλαμβάνουν γρήγορη εναλλαγή τρέμολο, ατονικά σόλο της κιθάρας, διπλό bass drumming και έντονα φωνητικά. Οι στίχοι του συγκροτήματος και η ιδεολογία των άλμπουμ, καλύπτουν θέματα όπως μανιακούς δολοφόνους, Σατανισμό, θρησκεία και πολεμικές εχθροπραξίες και είχαν ως αποτέλεσμα απαγορεύσεις δίσκων, λογοκρισία, καθυστερήσεις κυκλοφοριών, δίκες και αυστηρή κριτική από θρησκευτικές ομάδες αλλά και από το κοινό.
Από το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 1983 με τίτλο Show No Mercy, το συγκρότημα κυκλοφόρησε δύο ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους, ένα box-set, έξι βίντεο, δύο extended plays, και έντεκα στούντιο άλμπουμ, τέσσερα από τα οποία έγιναν χρυσά στις Η.Π.Α.. Το συγκρότημα έχει λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για Grammy, κερδίζοντας σε δύο από αυτές, το 2007 για το τραγούδι Eyes of the Insane και το 2008 για το τραγούδι Final Six. Έχουν παίξει σε φεστιβάλ παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων των Unholy Alliance, Download και Ozzfest.
Πρώιμη εποχή (1981-1982)
μικρογραφία|αριστερά|Το λογότυπο του συγκροτήματος. Οι Slayer ιδρύθηκαν το 1981, όταν ο κιθαρίστας Κέρι Κινγκ συνάντησε τον Τζεφ Χάνεμαν σε μία οντισιόν. Ο νέος μπασίστας και τραγουδιστής Χιλιανής καταγωγής Τομ Αράγια, ο οποίος έπαιζε στους King και πιο πριν στους Quits (με αρχικό όνομα Tradewinds). Ο ντράμερ Ντέιβ Λομπάρντο επιλέχθηκε να μπει στο συγκρότημα όταν συνάντησε τον Κινγκ, ενώ παράγγειλε πίτσα. Το συγκρότημα έπαιζε τραγούδια των Iron Maiden και Judas Priest σε club και πάρτι στη νότια Καλιφόρνια. Τα πρώτα σόου, βασίστηκαν σε μία αποκρυφιστική εικόνα, με πεντάλφα, μακιγιάζ, καρφιά και ανάποδους σταυρούς. Φήμες, σύμφωνα με τις οποίες αρχικά ονομάζονταν Dragonslayer, από την ομώνυμη ταινία του 1981, απορρίφθηκαν από τον Κινγκ που δήλωσε "Ποτέ δεν λεγόμασταν έτσι. Αυτό είναι ένας μύθος".
thumb|160px|Ο Τομ Αράγια Το συγκρότημα πρότεινε στις Bitch στο Woodstock Club στο Λος Άντζελες, να τραγουδήσουν οχτώ τραγούδια, εκ των οποίων τα έξι έγιναν διασκευές. Ενώ έπαιζαν το Phantom of the Opera των Iron Maiden, τους είδε ο Μπράιαν Σλάγκελ, ένας πρώην δημοσιογράφος, ο οποίος είχε ιδρύσει την Metal Blade Records, το 1982. Κατενθουσιασμένος από τους Slayer, ο Σλάγκελ συνάντησε το συγκρότημα στα παρασκήνια και τους πρότεινε να ηχογραφήσουν ένα πρωτότυπο τραγούδι, το Aggressive Perfector, για την επερχόμενη συλλογή της εταιρείας, με τίτλο Metal Massacre Vol. 3. Το συγκρότημα συμφώνησε και το τραγούδι δημιούργησε έναν υπόγειο βόμβο, που οδήγησε τον Σλάγκελ να προσφέρει στο συγκρότημα μια συμφωνία με την Metal Blade Records.
Τα πρώτα άλμπουμ (1983-1985)
Τον Δεκέμβριο του 1983, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Show No Mercy, τον οποίο είχαν χρηματοδοτήσει οι ίδιοι. Μέσα σε τρεις εβδομάδες από την ηχογράφηση των τραγουδιών, ο δίσκος έφθασε να πωλείται στα καταστήματα. Πούλησε πάνω από 40.000 αντίτυπα παγκοσμίως μέχρι το 1985 και θεωρείται, πλέον, ως ένας από τους πρώτους thrash metal δίσκους όλων των εποχών.
Τον Αύγουστο του 1984, οι Slayer κυκλοφόρησαν το 12 Haunting the Chapel, το οποίο περιελάμβανε τρία τραγούδια, το ομώνυμο κομμάτι, το Chemical Warfare και το Captor of Sin. Τα τελευταία δύο έγιναν μέρος των συναυλιών τους για αρκετά χρόνια. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο στη Νέα Υόρκη, Live Undead. Το πρώτο βίντεο του συγκροτήματος, βιντεοσκοπήθηκε κατά την αμερικανική περιοδεία τους το 1985 και κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με τίτλο Combat Tour: The Ultimate Revenge.
Μέσα στο 1985, οι Slayer μπήκαν στα Eldorado Studios του Λος Άντζελες, για να ηχογραφήσουν τον επερχόμενο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1985 με τίτλο Hell Awaits. Ο νέος αυτός δίσκος παρουσίαζε ένα ωριμότερο συγκρότημα, με συνθέσεις μεγαλύτερες χρονικά και πιο ποικιλόμορφες εν συγκρίσει με ότι είχαν ηχογραφήσει στο παρελθόν.
Η χρυσή εποχή (1986-1992)
Μετά την επιτυχία του Hell Awaits, προσφέρθηκε στους Slayer συμβόλαιο από την Def Jam Records, εταιρεία η οποία φημίζονταν για τη συνεργασία με καλλιτέχνες της χιπ χοπ μουσικής. Το 1986, ηχογράφησαν τον δίσκο Reign in Blood, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της heavy metal μουσικής. Το άλμπουμ συμπεριλάμβανε κλασσικά κομμάτια του συγκροτήματος, όπως το "Angel Of Death", το "Raining Blood" και "Epidemic". Η Columbia Records η οποία προωθούσε τους δίσκους της Def Jam, αρνήθηκε να εκδώσει το Reign in Blood λόγω της εικόνας που παρουσίαζε το εξώφυλλο του δίσκου και τη θεματολογία των τραγουδιών του. Τελικά, ο δίσκος διανεμήθηκε από την Geffen και έγινε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που ανέβηκε στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών, φθάνοντας στο #94. Το 1992, το Reign in Blood βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος.
thumb|200px|Ο Ντέιβ Λομπάρντο Τον Οκτώβριο του 1986, το συγκρότημα ξεκίνησε την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου με τίτλο Reign in Pain Tour, ανοίγοντας συναυλίες του συγκροτήματος W.A.S.P. του Μπλάκι Λόουλες. Ένα μήνα αργότερα, ο ντράμερ Ντέιβ Λομπάρντο αποχώρησε λόγω της απογοήτευσης του από τις οικονομικές απολαβές του συγκροτήματος, με αντικαταστάτη τον Τόνι Σκαλιόνε του thrash metal συγκροτήματος, Whiplash. Το 1987, ο Λομπάρντο επέστρεψε στους Slayer και το συγκρότημα ηχογράφησε μία διασκευή του τραγουδιού In A Gadda Da Vida του ψυχεδελικού συγκροτήματος Iron Butterfly, για την ταινία Less Than Zero.
Οι Slayer επέστρεψαν στο στούντιο τον Δεκέμβριο του 1987 και μέχρι το Φεβρουάριο του 1988 ηχογράφησαν το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο South of Heaven. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 5 Ιουλίου του 1988 και παρουσίαζε το συγκρότημα σε χαμηλότερους ρυθμούς απ' ότι το Reign in Blood. Το South of Heaven έφθασε στο # 57 των αμερικανικών τσαρτ και έγινε το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος που βραβεύτηκε ως χρυσό.
Το 1989, ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο Seasons in the Abyss, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1990, λαμβάνοντας πολύ καλές κριτικές. Ο δίσκος έφθασε στο # 44 των τσαρτ και έγινε χρυσός, δύο χρόνια αργότερα. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, αποτέλεσε και το πρώτο βίντεο κλιπ του συγκροτήματος, τραβηγμένο στις πυραμίδες της Γκίζας.
Τον Σεπτέμβριο του 1990, επέστρεψαν στην Ευρώπη ως πρώτο όνομα του φεστιβάλ Clash of the Titans, μαζί με τους Megadeth, Suicidal Tendencies και Testament. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας αυτής, ηχογραφήθηκε το άλμπουμ Decade of Aggression - Live. Η περιοδεία συνεχίστηκε στην Αμερική με τους Megadeth, Anthrax και Alice in Chains.
Το Μάιο του 1992, ο Λομπάρντο παραιτήθηκε για δεύτερη φορά από το συγκρότημα για να δημιουργήσει ο δικό του συγκρότημα, τους Grip Inc.. Αντικαταστάτης του ήταν ο Πολ Μπόσταφ των Forbidden.
Η εποχή Μπόσταφ (1992-2001)
Οι πρώτες ηχογραφήσεις με το νέο ντράμερ ήταν για το σάουντρακ της ταινίας Judgement Night, όπου το συγκρότημα έπαιξε τρεις διασκευές σε τραγούδια του punk συγκροτήματος Exploited, με τον ράπερ Ice-T, το 1993. Ένα χρόνο αργότερα, κυκλοφόρησαν τον δίσκο Divine Intervention, ο οποίος ανέβηκε στο αμερικανικό Top-10 και έγινε χρυσός. Στην επερχόμενη περιοδεία για την προώθηση του, τις συναυλίες τους άνοιγαν οι Biohazard και οι Machine Head.
thumb|left|180px|Ο Πολ Μπόσταφ Το 1996, οι Slayer κυκλοφόρησαν τον δίσκο Undisputed Attitude, ο οποίος περιείχε διασκευές σε τραγούδια punk συγκροτημάτων, όπως οι Stooges, Verbal Abuse, Minor Threat, κ.ά. Ο Μπόσταφ αποχώρησε για διάστημα ενός έτους, κατά το οποίο αντικαταστάτης του ήταν ο Τζον Ντέτε των Testament και οι Slayer έπαιξαν σαν πρώτο όνομα στο φεστιβάλ Ozzfest, του 1996.
Εκείνη τη χρονιά, το συγκρότημα μηνύθηκε από τους γονείς της Έλις Πάλερ, οι οποίοι θεώρησαν ότι η μουσική του συγκροτήματος επηρέασε τους δολοφόνους της κόρης τους. Η συγκεκριμένη κοπέλα, μαχαιρώθηκε, πέθανε από αιμορραγία και έπειτα βιάστηκε από τρεις έφηβους οπαδούς των Slayer ως θυσία στον Σατανά. Το 2001, η μήνυση αποσύρθηκε για λόγους ελευθερίας του λόγου, έλλειψης ευθυνών, κ.ά.
Το 1998, οι Slayer επέστρεψαν με το πρώτο τους στούντιο άλμπουμ μετά από τέσσερα χρόνια, με τίτλο Diabolus in Musica, ο οποίος έφθασε ως το # 31 των αμερικανικών τσαρτ. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, οι Slayer έπαιξαν για ακόμη μια φορά στο Ozzfest μαζί με τους Black Sabbath, Foo Fighters, Pantera και Soulfly.
Το συγκρότημα ξεκίνησε να γράφει τραγούδια για το νέο του άλμπουμ από το 1999, αλλά προβλήματα με τη μίξη του ήχου και το εξώφυλλο, καθυστέρησαν την κυκλοφορία του δίσκου, η οποία τελικά έγινε την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης στους Δίδυμους πύργους, γεγονός το οποίο δημιούργησε προβλήματα στην επερχόμενη περιοδεία για την προώθηση του δίσκου. Με την ονομασία God Hates Us All, το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Grammy, για το τραγούδι Disciple.
Τον Δεκέμβριο του 2001, ο Πολ Μπόσταφ αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω χρόνιου προβλήματος στον αγκώνα και αντικαταστάθηκε από τον Ντέιβ Λομπάρντο.
Εμπορική επιτυχία (2002-σήμερα)
thumb|250px|Οι Slayer το 2007 Το φθινόπωρο του 2003, οι Slayer περιόδευσαν παίζοντας ολόκληρο το δίσκο Reign in Blood, περιοδεία που έφερε την ονομασία Still Reigning. Μετά από συνεχείς περιοδείες το 2004 και το 2005, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το δίσκο Christ Illusion, στις 8 Αυγούστου του 2006 και ανέβηκε στο # 5 των αμερικανικών τσαρτ. Η περιοδεία που ακολούθησε, με τίτλο The Unholly Alliance Tour, ξεκίνησε στις 10 Ιουνίου. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2006 εκδόθηκε το βίντεο για το τραγούδι Eyes of the Insane, το οποίο κέρδισε Grammy. Η επανέκδοση του δίσκου ένα χρόνο αργότερα, περιείχε το τραγούδι Final Six για το οποίο οι Slayer κέρδισαν το δεύτερο Grammy τους, το 2008.
Στις 27 Ιανουαρίου του 2009, οι Slayer εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο Mayhem festival, ενώ στα τέλη Ιουνίου του ίδιου έτους έπαιξαν τέσσερις συναυλίες με τους Megadeth στον Καναδά. Στις 2 Νοεμβρίου 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο World Painted Blood, από την εταιρεία American Recordings. Στις 16 Ιουνίου του 2010, έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί με τους Metallica, τους Megadeth και τους Anthrax, στη Βαρσοβία. Ακολούθησαν έξι συναυλίες ανά την Ευρώπη (μία εκ των οποίων πέρασε και από την Αθήνα), ως κομμάτι του Sonisphere Festival. Την άνοιξη του 2011, έπαιξαν με τα άλλα τρία προαναφερθέντα συγκροτήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την ονομασία The Big Four.
Στις 7 Οκτωβρίου του 2011, το συγκρότημα γιόρτασε τα 25 χρόνια από την κυκλοφορία του Reign in Blood παίζοντας ολόκληρο το άλμπουμ στο Alexandra Palace του Λονδίνου. Σύμφωνα με δηλώσεις του κιθαρίστα του συγκροτήματος, Κέρι Κινγκ, οι Slayer είχαν σκοπό να κυκλοφορήσουν νέο δίσκο μέσα στο 2013. Παρ' όλα αυτά, η επιδείνωση της υγείας του κιθαρίστα Τζεφ Χάνεμαν οδήγησε σε αναβολή αυτών των σχεδίων.
Θάνατος του Χάνεμαν και Repentless
Στις 2 Μαΐου του 2013, ο Χάνεμαν πέθανε λόγω κίρρωσης του ήπατος. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Λομπάρντο ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα για τρίτη φορά, με τον Πολ Μπόσταφ να επιστρέφει. Λίγους μήνες αργότερα, ανακοινώθηκε η επίσημη ένταξη του Γκάρι Χολτ των Exodus στο συγκρότημα και η ηχογράφηση του επόμενου τους δίσκου, με κομμάτια που είχε συνθέσει και ο Χάνεμαν πριν πεθάνει.
Αποχαιρετισμός
Στις 22 Ιανουαρίου του 2018 και μέσω του επίσημου καναλιού τους στο YouTube, οι Slayer ανακοίνωσαν πως μετά από 35 χρόνια ενεργούς παρουσίας στη σκληρή μουσική, ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουν το κοινό τους με μια παγκόσμια περιοδεία. Έτσι έπεσε η αυλαία για ένα από τα πιο χαρισματικά συγκροτήματα στην ιστορία της heavy metal μουσικής σκηνής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Ομοσπονδιακή Συνέλευση (Γερμανική Συνομοσπονδία)
Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση (γερμανικά: Bundesversammlung ή Bundestag) ήταν ο μόνος κεντρικός θεσμός της Γερμανικής Συνομοσπονδίας από το 1815 μέχρι το 1848, και από το 1850 μέχρι το 1866. Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση έδρευε στο ανάκτορο Thurn und Taxis στην Ελεύθερη Πόλη της Φραγκφούρτης. Οργανώθηκε ως μόνιμη συνέλευση απεσταλμένων των κρατιδίων-μελών της Συνομοσπονδίας.
Η Γερμανική Συνομοσπονδία και η Ομοσπονδιακή της Συνέλευση δημιουργήθηκαν ως επακόλουθο του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815 μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Το αρχικό σχέδιο ήταν να δημιουργηθεί μια νέα συνταγματική δομή για τη Γερμανία μετά τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οκτώ χρόνια νωρίτερα. Οι ηγεμόνες των Γερμανικών κρατιδίων ήθελαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους, και ως εκ τούτου η Γερμανική Συνομοσπονδία δημιουργήθηκε ως χαλαρή συνομοσπονδία ανεξάρτητων μοναρχικών κρατιδίων, αλλά περιελάμβανε επίσης τέσσερις ελεύθερες πόλεις. Η ιδρυτική πράξη ήταν η Γερμανική Ομοσπονδιακή Πράξη της 8ης Ιουνίου 1815 (Γερμανικά: Deutsche Bundesakte ), η οποία ήταν μέρος της συνθήκης του Συνεδρίου της Βιέννης.
Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση δημιουργήθηκε ως μόνιμη συνέλευση αντιπροσώπων όλων των κρατών μελών, το οποίο αντικατέστησε την πρώην αυτοκρατορική κεντρική εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση έλαβε ως έδρα το ανάκτορο Thurn und Taxis στην Φραγκφούρτη, όπου συνεδρίαζε εβδομαδιαία από την 5 Νοεμβρίου 1816.
Το εσωτερικό συμβούλιο αποτελείτο από 17 αντιπροσώπους (μία έδρα έκαστο για τα 11 μεγαλύτερα κρατίδια, 5 έδρες για τα 23 μικρότερα κρατίδια και μία έδρα για τις τέσσερις ελεύθερες πόλεις). Το εσωτερικό συμβούλιο καθόριζε την νομοθετική ατζέντα και αποφάσιζε ποια θέματα έπρεπε να συζητηθούν από την συνεδρίαση της ολομέλειας. Οι αποφάσεις του εσωτερικού κύκλου απαιτούσαν απόλυτη πλειοψηφία.
Η συνεδρίαση της ολομέλειας είχε 69 έδρες, κατανεμημένες περίπου ανάλογα με τα μεγέθη των κρατιδίων. Η συνεδρίαση της ολομέλειας γινόταν ειδικά σε αποφάσεις σχετικές με συνταγματικές αλλαγές, οι οποίες απαιτούσαν την πλειοψηφία των 2/3 της ολομέλειας.
Οι αποφάσεις της Ομοσπονδιακή Συνέλευσης ήταν υποχρεωτικές για τα κράτη μέλη, αλλά η εκτέλεση αυτών των αποφάσεων παρέμενε υπό τον έλεγχο κάθε κράτους μέλους. Επίσης, τα κράτη μέλη παρέμειναν πλήρως ανεξάρτητα όσον αφορά τα τελωνεία, την αστυνομία και τον στρατό.
Μέχρι την Επανάσταση του Μαρτίου του 1848 και πάλι μετά το 1850 η Ομοσπονδιακή Συνέλευση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας ήταν το κύριο όργανο των αντιδραστικών δυνάμεων της Γερμανίας για την καταπίεση της δημοκρατίας, του φιλελευθερισμού και του εθνικισμού. Για παράδειγμα κατά το 1835/36 η Ομοσπονδιακή Συνέλευση θέσπισε κανόνες για τη λογοκρισία, που σημάδευσαν τα έργα του Χάινριχ Χάινε και άλλων συγγραφέων ως παράνομα σε όλα τα κράτη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας.
Μετά την Επανάσταση του Μαρτίου του 1848 η Ομοσπονδιακή Συνέλευση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας αδρανοποιήθηκε και παρέδωσε την εξουσία της στην προσωρινή κεντρική κυβέρνηση της Εθνοσυνέλευσης στη Φραγκφούρτη, η οποία προσπάθησε να ενώσει τη Γερμανία με δημοκρατικό τρόπο.
Μετά την αποτυχία της επανάστασης η Γερμανική Συνομοσπονδία αποκαταστάθηκε μεταξύ 1850 και 1851. Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση επανιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο 1850 και χρησιμοποιήθηκε για να καταπνίξει όλα τα δημοκρατικά και φιλελεύθερα επιτεύγματα της αποτυχημένης επανάστασης.
Η Ομοσπονδιακή Συνέλευση διαλύθηκε μετά τον Αυστροπρωσικό πόλεμο του 1866 και την πρωσική προσάρτηση της Φραγκφούρτης. Την Ομοσπονδιακή Συνέλευση διαδέχθηκε το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας και τέσσερα χρόνια μετά το Ράιχσταγκ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα Κατηγορία:19ος αιώνας Κατηγορία:Γερμανική Συνομοσπονδία
Αύγουστος της Βυρτεμβέργης
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Εβεράρδος γεννήθηκε στη Στουτγάρδη. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Παύλου της Βυρτεμβέργης και της Καρλόττας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Το 1885 απεβίωσε στο Μπαν ντε Τόιφερ, στο Τσέντενικ του Βρανδεμβούργου σε ηλικία 72 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μοργανατικά το 1868 τη Μαρία Μπέτγκε και είχε τέκνο:
Διακρίσεις
Του απονεμήθηκε η διάκριση της Αξίας, ο Σιδηρούς Σταυρός και η διάκριση του Τάγματος του Μέλανος Αετού με αδάμαντες.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ
Ο Αμπντισαλάμ Αμπντουλκαντίρ Ιμπραΐμ, ή απλά Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ (γεννημένος την 1η Μαΐου του 1991 στην πόλη Μογκαντίσου) είναι Σομαλός με νορβηγική υπηκοότητα διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στο ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Καριέρα
Ο Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ έφυγε από τη Σομαλία το 1998 και ταξίδεψε με προορισμό τη Νορβηγία. Πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου στις ακαδημίες της τοπικής Όιερ Τρέττεν, νεοσύστατης τότε ομάδας της Νορβηγίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002.
Κατά την τετραετία 2002-06, ο Ιμπραΐμ πέρασε από τις ακαδημίες της Λόρενσκογκ και της Φιελχαμάρ, τοπικών ομάδων της Νορβηγίας. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Φιελχαμάρ και μετά από κάποιες εμφανίσεις του με την πρώτη ομάδα της τοπικής ομάδας, ο Ιμπραΐμ κίνησε το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων εντός κι εκτός συνόρων της Νορβηγίας, με τη Μάντσεστερ Σίτι να καταφέρνει να τον κάνει τελικά δικό της το 2007.
Ο Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της Μάντσεστερ Σίτι το καλοκαίρι του 2010, κι ενώ μέχρι τότε είχε πραγματοποιήσει με τον αγγλικό σύλλογο 16 συμμετοχές (μία στο Πρωτάθλημα, μία στο Κύπελλο και δεκατέσσερις στο αγγλικό πρωτάθλημα ρεζερβών. Παράλληλα, είχε κατακτήσει με την ομάδα Κ18 της Μάντσεστερ Σίτι το Κύπελλο Αγγλίας Νέων του 2008. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην πρώτη ομάδα της Μάντσεστερ Σίτι, ο Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ δε πραγματοποίησε καμία συμμετοχή στο αγγλικό πρωτάθλημα παρά μόνο στο πρωτάθλημα ρεζερβών και το Λιγκ Καπ. Για το λόγο αυτό, η διοίκηση του αγγλικού συλλόγου αποφάσισε πως θα ήταν καλύτερο να δοθεί δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν προκειμένου να πάρει ευκαιρίες και να αποκτήσει εμπειρίες μέσω επίσημων συμμετοχών. Τελικά, δόθηκε δανεικός στη Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ, με την οποία πραγματοποίησε 11 συμμετοχές στην Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ.
Τον Ιούλιο του 2011, ο Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ δόθηκε δανεικός για ένα χρόνο στην ολλανδική Ενεσέ Ναϊμέχεν. Με τη Ενεσέ Ναϊμέχεν πραγματοποίησε οκτώ συμμετοχές στο ολλανδικό πρωτάθλημα και δύο συμμετοχές στο Κύπελλο. Μάλιστα, στις 3 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, πέτυχε και το πρώτο του επίσημο γκολ στον ισόπαλο εκτός έδρας αγώνα της Ναϊμέχεν με αντίπαλο τη Γκρόνινγκεν (3-3 σκορ).
Τον Αύγουστο του 2012, η διοίκηση της Μάντσεστερ Σίτι αποφάσισε να δώσει και πάλι δανεικό τον Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ, αυτή τη φορά στη Στρόμσγκοντσετ, ομάδα της Νορβηγίας. Αρχικά ο δανεισμός του είχε εξάμηνη διάρκεια, ωστόσο στη συνέχεια επεκτάθηκε με συνολική διάρκεια ενός έτους. Ο Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ πραγματοποίησε με τη φανέλα της Στρόμσγκοντσετ αρκετές συμμετοχές σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο Νορβηγίας. Παράλληλα, κατέκτησε με τη νορβηγική ομάδα το τοπικό πρωτάθλημα με διαφορά ενός μόλις βαθμού από τη δεύτερη Γκρόνιγκεν.
Μετά το τέλος του δανεισμού του στη Στρόμσκοντσετ, ο Ιμπραΐμ επέστρεψε στην Μάντσεστερ Σίτι στην οποία παρέμεινε για αρκετούς ακόμα μήνες χωρίς όμως να πραγματοποιεί κάποια επίσημη συμμετοχή με την αγγλική ομάδα. Για το λόγο αυτό, η διοίκηση του αγγλικού συλλόγου αποφάσισε να τον αφήσει ελεύθερο τον Ιανουάριο του 2014. Για την απόκτησή του ενδιαφέρθηκαν αρκετές ομάδες εντός κι εκτός Αγγλίας, ωστόσο τελικά κατέληξε στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας για 3,5 χρόνια.
Στις 24 Ιανουαρίου του 2014, ο Ολυμπιακός Πειραιώς ανακοίνωσε τον εξάμηνο δανεισμό του Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ στον Εργοτέλη, στον οποίο αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Ο Ιμπραΐμ πέτυχε το πρώτο του γκολ με την κρητική ομάδα στην εντός έδρας ήττα του Εργοτέλη από τον Ολυμπιακό στις 23 Μαρτίου του 2014 (1-4 σκορ).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Νορβηγίας σε επίπεδο νέων αλλά και ανδρών.
Πηγές
Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στρέμσγκοντσετ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κ17 Κατηγορία:Σομαλοί ποδοσφαιριστές
Εντοάρντο Μαριάνι
Ο Εντοάρντο Μαριάνι (Edoardo Mariani, 5 Μαρτίου 1893 – 7 Ιανουαρίου 1956) ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε με την Εθνική Ιταλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζένοα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο
Δήμος Δε Κουώρτερ
Δείτε επίσης
Δ
Β3 (περιπολικό ανθυποβρυχιακό)
Β3 (Περιπολικό ανθυποβρυχιακό)
Κατασκευάστηκαν στην Αγγλία το 1916. Ιδίου τύπου πλοία : ‘Β1’και ‘Β2’. Χρησιμοποιήθηκαν για την δίωξη υποβρυχίων. Τα ‘Β1’ και ‘Β3’ βρισκόντουσαν στην ενεργεία μέχρι το 1925.
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά
Ραμ Κέι
Ραμ Κει
Γιώργος Καραγκούνης
Ο Γιώργος Καραγκούνης (6 Μαρτίου 1977) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στον  Αμπελώνα του Πύργου Ηλείας. Αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Τον χαρακτήριζαν το γεμάτο πάθος παιχνίδι του και οι ηγετικές του ικανότητες. Κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική Ελλάδας με 139, το διάστημα 1999-2014.
Παναθηναϊκός (1990-1996)
Eκανε τα πρώτα του ποσφαιρικά βήματα στην ομάδα του χωριού του, τον A.O. Αμπελώνα Ηλείας, όπου τον εντόπισε ο Χουάν Ραμόν Ρότσα το 1990 και παρότρυνε την οικογένεια του να τον στείλει στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, στην Παιανία. Τελικως, με τη βοήθεια του Βαρδή Βαρδινογιάννη ο Καραγκούνης μετακομισε στην Παιανία μαζί με την οικογένειά του, για να αγωνιστεί στις ακαδημίες των «πρασίνων» όπου προπονητής ήταν ο Λάκης Πετρόπουλος.
Δανεισμός στον Απόλλωνα Σμύρνης
Στη συνέχεια αγωνίστηκε δανεικός στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου στις 8 Σεπτεμβρίου 1996 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α' Κατηγορία κατά την πρεμιέρα του πρωταθλήματος (Ιωνικός-Απόλλωνας 1-0) και ήταν βασικός μεσοεπιθετικός για δύο περιόδους με 9 τέρματα συνολικά.
Παναθηναϊκός (1998-2003)
Το καλοκαίρι του 1998 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό και στις 8 Νοεμβρίου πρωτοφόρεσε τη φανέλα της ανδρικής ομάδας (αγωνιζόμενος ως βασικός και μέσα στην έδρα του "αιωνίου" αντιπάλου της, το στάδιο Καραϊσκάκη) στο 0-0 με τον Εθνικό Πειραιά για το πρωτάθλημα, όντας πλέον στα 21,5 του. Ο προπονητής Βασίλης Δανιήλ τον χρησιμοποίησε κυρίως ως αλλαγή, ο νεοπροσληφθείς όμως στις αρχές Μαρτίου Χουάν Ραμόν Ρότσα, τον καθιέρωσε αμέσως στη θέση του αριστερού μεσοεπιθετικού (αντί του Πολωνού Ιγκόρ Σιπνιέφσκι). Πολύ σύντομα (6 Απριλίου 1999) σημείωσε το πρώτο του τέρμα για λογαριασμό του "τριφυλλιού" στο 6-1 εις βάρος του Αθηναϊκού για το κύπελλο Ελλάδας στο ΟΑΚΑ με ατομική ενέργεια, ενώ δύο εβδομάδες αργότερα και στο ίδιο γήπεδο, πέτυχε και το πρώτο του για το πρωτάθλημα στο 5-1 πάλι επί του Εθνικού Πειραιά, ανοίγοντας το σκορ στο 8' με απευθείας εκτέλεση φάουλ (έκανε και το 4-1 με εντυπωσιακό βολέ).
Υπήρξε βασικότατο στέλεχος της ομάδας τα επόμενα 4 χρόνια, αγωνιζόμενος αρχικά δεξιός και ακολούθως επιτελικός μέσος σε σύστημα 4-4-2 (ενίοτε 5-3-2). Παρά το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε κερδίσει κανένα ελληνικό πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ήταν πάντα στους διεκδικητές και είχε καλές πορείες στο Champions League και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, με τον "Κάρα" να βρίσκει δίχτυα σε πολύ κρίσιμες στιγμές.
Τη δεύτερη χρονιά επιστροφής στους "πράσινους", το 1999-2000, σκόραρε 9 φορές στο πρωτάθλημα και 2 στο κύπελλο, αναδεικνυόμενος 2ος σκόρερ τους (πίσω από τον Νίκο Λυμπερόπουλο) και ενώ είχε προηγηθεί το ντεμπούτο του στην εθνική Ελλάδας με τεχνικό τον Βασίλη Δανιήλ, τον ίδιον ακριβώς που μερικούς μήνες πριν δεν τον εμπιστευόταν ιδιαίτερα για την 11άδα τους (ενδεικτικό της γρήγορης εξέλιξης του παίκτη). Την περίοδο 2000-2001 εμφανίστηκε ως βασικός και στους 14 αγώνες του Παναθηναϊκού κατά την πορεία μέχρι τους 16 του Champions League, σημειώνοντας ένα υπέροχο τέρμα με σουτ εκτός περιοχής εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο "Θέατρο των Ονείρων".
Την επόμενη περίοδο 2001-2002, στην οποία η ομάδα του έφτασε ένα βήμα παραπάνω προκρινόμενη στους "8" της διοργάνωσης, αυτός μετείχε σε 15 (βασικός σε 14) από τους 16 αγώνες της και πέτυχε 3 τέρματα: στο 1-0 εις βάρος της Άρσεναλ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με κεφαλιά ψαράκι και στις δύο εκτός έδρας νίκες επί των Σλάβια και Σπάρτα στην Πράγα, αμφότερα με σουτ (και από πάσες του Λυμπερόπουλου). Τιμωρημένος λόγω δύο κίτρινων καρτών σε προηγούμενους αγώνες, απουσίασε μόνο από την ιστορική νίκη 1-0 με την Μπαρτσελόνα για τον α' προημιτελικό, ενώ στην κρίσιμη ρεβάνς του Καμπ Νου τραυματίστηκε σοβαρά και αντικαταστάθηκε λίγο πριν το ημίχρονο, με το σκορ στο 1-1 (τελικό 1-3 και αποκλεισμός από τα ημιτελικά). Ακολούθησε ως συνέπεια του τραυματισμού του η πεντάμηνη αποχή και απώλεια ολόκληρης της καλοκαιρινής προετοιμασίας. Αυτό πάντως, δεν τον εμπόδισε να βρεθεί στην αρχική ενδεκάδα σε κάθε έναν από τους 10 αγώνες της νέας πορείας του Παναθηναϊκού μέχρι τους 8 ευρωπαϊκής διοργάνωσης, του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2002-03 (για να αποκλειστεί από την τελική νικήτρια Πόρτο), κατά την ερχόμενη περίοδο και τελευταία της πρώτης θητείας του στο σύλλογο.
Ίντερ
Μένοντας ελεύθερος με τη λήξη του συμβολαίου του, ο Καραγκούνης μετακινήθηκε στην Ιταλία και την Ίντερ τον Ιούλιο του 2003, με ετήσιες απολαβές άνω του 1,1 εκατομμυρίου ευρώ. Αποτέλεσε επιλογή του Αργεντινού προπονητή της Έκτορ Ραούλ Κούπερ, που τον ήθελε στο Μιλάνο από το προηγούμενο καλοκαίρι, τις προσφορές του όμως δεν είχε τότε κρίνει αρκετά συμφέρουσες η διοίκηση του Παναθηναϊκού. Έχοντας να ανταγωνιστεί έναν πολυεθνικό γαλαξία αστεριών για μία θέση στη μεσαία γραμμή, ο Έλληνας ποδοσφαιριστής δεν κατόρθωσε να έχει κεντρικό ρόλο στην ομάδα, γεγονός που συνέβαλλαν και οι δύο αλλαγές στην τεχνική της ηγεσία μέσα σε έναν χρόνο (Αλμπέρτο Ζακερόνι και Ρομπέρτο Μαντσίνι οι Ιταλοί διάδοχοι του Κούπερ).
Ούτε οι εμφανίσεις με την Ελλάδα στο Euro 2004 το ενδιάμεσο καλοκαίρι της ιταλικής παραμονής του, βελτίωσαν αισθητά τον ρόλο του για την επόμενη περίοδο και παρά την ανακήρυξή του ως πρωταθλητή Ευρώπης. Σε δύο περιόδους μετείχε μόνο σε 36 αγώνες (21 πρωταθλήματος, 8 κυπέλλου, 7 ευρωπαϊκά) από τους συνολικά 110 της Ίντερ, δηλαδή κατά μέσο όρο έναν σε κάθε τρεις, στους μισούς μπαίνοντας αλλαγή και χωρίς να σημειώσει κάποιο τέρμα. Γενικά, η παρουσία του στο Μιλάνο συνέπεσε με τη συνέχιση των "χαμηλών πτήσεων" του συλλόγου, καθώς η 4η και 3η θέση στη Σέριε Α και η πρόκριση όχι πέρα από τα προημιτελικά των κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και Champions League, απείχαν πολύ από το να θεωρηθούν ικανοποιητικές. Ένα σχετικό αντιστάθμισμα, έφερε ο πρώτος τίτλος έπειτα από 7 χρόνια (και πρώτος εγχώριος έπειτα από 16), το κύπελλο Coppa Italia 2004-05 εναντίον της Ρόμα, με αυτόν να κάθεται στον πάγκο κατά τη νίκη 2-0 στο Ολίμπικο της Ρώμης για τον α' τελικό. Ήταν η τελευταία φορά που συμπεριλήφθηκε σε αποστολή της Ίντερ, με την οποία πάντως πρόλαβε να αγωνιστεί ως αλλαγή σε 4 σπουδαία ιταλικά ντέρμπι: δύο ήττες (η μία για το Champions League) από τη Μίλαν στο τοπικό ντέλα Μαντονίνα και δύο νίκες επί της Γιουβέντους (η μία εκτός έδρας) στο ντέρμπι ντ'Ιτάλια.
Μπενφίκα
Μία ημέρα πριν τη λήξη των μεταγραφών του Αυγούστου, ο Καραγκούνης έμεινε ελεύθερος από τον ιταλικό σύλλογο για να υπογράψει τριετές συμβόλαιο με την Μπενφίκα, που αν και πρωταθλήτρια Πορτογαλίας, είχε νέο προπονητή (αντί του παραιτούμενου Τζιοβάνι Τραπατόνι) τον Ολλανδό Ρόναλντ Κούμαν. Σε ένα μόλις δεκαήμερο εκείνος και παρότι ο ποδοσφαιριστής δεν είχε ακολουθήσει την καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας, του εμπιστεύθηκε φανέλα βασικού στο ντεμπούτο του και μάλιστα σε τοπικό ντέρμπι της Λισαβόνας με τη Σπόρτινγκ εκτός έδρας (ήττα 1-2). Η χρονιά εντούτοις δεν εξελίχθηκε το ίδιο καλά, καθώς μετείχε μεν στα δύο τρίτα των αγώνων, στους περισσότερους όμως από τους μισούς ως αλλαγή και σκοράροντας μόνο μία φορά. Μπαίνοντας στο γήπεδο έστω και για το τελευταίο ημίωρο πάντως, είχε την ευκαιρία να αφήσει έξω από το Champions League την κάτοχό του Λίβερπουλ με δύο νίκες και να αποκλειστεί εκ νέου στα προημιτελικά του θεσμού από την Μπαρτσελόνα, που τελικά το κατέκτησε. Στον επαναληπτικό του 0-0 αγωνίστηκε μπροστά στο μεγαλύτερο πλήθος όλης της καριέρας του, όταν 98.000 θεατές σε ένα κατάμεστο Καμπ Νου βοήθησαν για το 2-0 που έδωσε την πρόκριση στους Ισπανούς.
Η κατάσταση βελτιώθηκε το καλοκαίρι με την πρόσληψη του Φερνάντο Σάντος, ο οποίος τον είχε γνωρίσει από το ελληνικό πρωτάθλημα κατά τη θητεία του στον πάγκο της ΑΕΚ, αλλά και του ίδιου του Παναθηναϊκού επί ένα μικρό διάστημα προ τετραετίας (την εποχή του σοβαρού τραυματισμού). Ο Πορτογάλος τεχνικός έφερε μαζί του από την ΑΕΚ τον Κώστα Κατσουράνη και καθιέρωσε στην ενδεκάδα αμφότερους τους θριαμβευτές του Euro 2004, για να συγκροτήσουν ένα αξιόλογο τρίο με το εγχώριο αστέρι της μεσαίας γραμμής, τον Πετίτ.
Παναθηναϊκός (2007-2012)
Το γεγονός ότι η οικογένεια Καραγκούνη είχε αυξηθεί σε μέλη και η Λισαβόνα βρισκόταν στην άλλη άκρη της Ευρώπης, τον οδήγησε να διαπραγματευτεί τη λύση του συμβολαίου του ένα καλοκαίρι πριν λήξει, όντας πλέον στην ηλικία των 30 και με σκοπό να επιστρέψει στην Ελλάδα. Στις 7 Ιουλίου 2007 εντάχθηκε για τρίτη φορά στον Παναθηναϊκό, υπογράφοντας για 3 χρόνια με ετήσιο μισθό 800 χιλιάδες ευρώ και ξαναφόρεσε επίσημα το τριφύλλι σε ένα 0-0 για το πρωτάθλημα εναντίον του "αιωνίου" αντιπάλου Ολυμπιακού στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Καθιερώθηκε αμέσως στην ενδεκάδα, ενώ με τις γνωστές για το πάθος τους εμφανίσεις του, εύκολα αναθερμάνθηκε η ιδιαίτερη σχέση που είχε πάντα με τους "πράσινους" οπαδούς.
Την περίοδο 2007-08 και συχνότερα στο δεξί άκρο του κέντρου, αγωνίστηκε περισσότερες φορές από όλους τους συμπαίκτες του (μαζί με τον Αλέξανδρο Τζιόλη), καθώς έχασε μόνο 6 από τα 46 αγώνες λόγω ελαφρών τραυματισμών ή μίας τιμωρίας για τέσσερις κίτρινες κάρτες. Στο δε πρωτάθλημα έκανε προσωπικό ρεκόρ αγώνων, συμμετέχοντας στους 32 (βασικός σε 29) από τους 36 (συμπεριλαμβανομένων των play off) και αναδείχτηκε 2ος σκόρερ της ομάδας (πίσω από τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη).
Μετά τα γήπεδα της Αυστρίας ως βασικός με την Ελλάδα στο Euro 2008, εκλέχτηκε ένας από τους τρεις αρχηγούς για το 2008-09 (άρχισε να φορά και το περιβραχιόνιο της Ελλάδας λίγο αργότερα), ενώ πλέον αγωνιζόταν ως αριστερός, κυρίως, μέσος. Με 10 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις, πήρε την 3η θέση των σκόρερ του Παναθηναϊκού, για τον οποίον πέτυχε και ρεκόρ δεκαπενταετίας με τις 13 ασίστ που έδωσε. Τις μεγαλύτερες όμως στιγμές της χρονιάς, αποτέλεσαν το θερμό χειροκρότημα που εισέπραξε από τους φανατικούς τιφόζι της Ίντερ κατά την επιστροφή του στο Τζιουζέπε Μεάτσα (1-0 εις βάρος των ακριβοπληρωμένων άσων του Μουρίνιο) και τα γκολ του με εξαιρετικά βολέ εκτός περιοχής στο 3-0 επί της Βέρντερ Βρέμης στο Βεζερστάντιον και το 1-1 με τη Βιγιαρεάλ στο Ελ Μαδριγάλ. Όλες έλαβαν χώρα στην πορεία μέχρι τους 16 του Champions League, την πρώτη ευρωπαϊκή διάκριση του συλλόγου έπειτα από 6 χρόνια και την προηγούμενη θητεία του σε αυτόν, γεγονός που έκανε τον Τύπο να γράψει μεταξύ σοβαρού και αστείου "τελικά ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη θέλει τον Κάρα του".
Η επιτυχημένη διετία σε ατομικό επίπεδο (και μόνον, καθώς η ομάδα του κατατασσόταν 2η μετά τον "αιώνιο" αντίπαλο) οδήγησε, ένα καλοκαίρι πριν τη λήξη της, στην ανανέωση της συνεργασίας τους επί 3 ακόμη χρόνια και έως το 2012. Δήλωσε πως επιθυμεί να κλείσει την καριέρα του εκεί που αναδείχτηκε, ούτε όμως το νέο συμβόλαιο, ούτε η καθιέρωση σε πρώτο αρχηγό των "πράσινων" (με την αποχώρηση του Γιάννη Γκούμα) και ταυτόχρονα της Ελλάδας, ήταν τα σημαντικότερα για αυτόν κατά την επόμενη περίοδο 2009-10. Τέτοια υπήρξαν η κατάκτηση του πρώτου του πρωταθλήματος σε μία επαγγελματική καριέρα 14 ετών και ως επιστέγασμα, η επικράτηση στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Το συγκεκριμένο νταμπλ αποτελεί τους μοναδικούς τίτλους του σε συλλογικό επίπεδο (σε εθνικό υπάρχει πάντα το ακόμη σπουδαιότερο Euro 2004), δεδομένου ότι στο Coppa Italia 2004-05 δεν είχε συμμετοχή με την Ίντερ σε κανέναν από τους δύο τελικούς αγώνες. Στη νίκη 1-0 επί του Άρη για τον ελληνικό τελικό, βρήκε στον αντίπαλο πάγκο τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ, τον άνθρωπο που πριν 7 χρόνια του είχε δώσει την ευκαιρία να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο Μιλάνο και το ιταλικό ποδόσφαιρο.
Το νταμπλ του Απριλίου 2010, ήρθε τον Ιούνιο να συμπληρώσει με τον καλύτερο τρόπο η συμμετοχή του ως αρχηγός και στους 3 αγώνες της Ελλάδας για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής, καθιστώντας έτσι το διάστημα αυτό το πιο ιστορικό της καριέρας του έπειτα από το αλησμόνητο καλοκαίρι του 2004 στην Πορτογαλία. Η συνέχεια όμως την περίοδο 2010-11 δεν υπήρξε ανάλογη, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τον Παναθηναϊκό. Ο προπονητής Νίκος Νιόπλιας και ο αντικαταστάτης του από τα μέσα Νοεμβρίου Ζεσουάλδο Φερέιρα δεν τον εμπιστεύονταν τόσο συχνά πλέον για την αρχική ενδεκάδα του Παναθηναϊκού και όταν το έκαναν, τον αντικαθιστούσαν πριν το τελευταίο τέταρτο. Από τους 34 συνολικά αγώνες που μετείχε, στους μισούς πέρασε ως αλλαγή, ενώ 5 μόνο φορές ολοκλήρωσε το 90λεπτο, γεγονότα που δικαιολογούνται εν μέρει από το ότι πλησίαζε πλέον τα 34, αλλά όχι και από τη μέτρια έως κακή αγωνιστική εικόνα της ομάδας που ένα χρόνο πριν είχε στεφθεί νταμπλούχος, φτάνοντας παράλληλα και μέχρι τους 16 του Europa League (πρώην κύπελλο ΟΥΕΦΑ).
Την απώλεια της θέσης του βασικού, ακολούθησε η ακόμη πιο περιορισμένη χρησιμοποίησή του στους αγώνες της περιόδου 2011-12, κάτι αναμενόμενο σε ορισμένο βαθμό λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία του και κυρίως την παραμονή του Πορτογάλου τεχνικού. Εκείνος, τον συμπεριελάμβανε μεν στη δεκαοκτάδα όποτε τον είχε στη διάθεσή του και συγκεκριμένα σε 37 αγώνες, όμως τον ξεκίνησε (για να τον αντικαταστήσει) μόνο στους 5 και τον έβαλε αλλαγή σε όχι λιγότερους από 25, αφήνοντας τον τους υπόλοιπους 7 στον πάγκο. Έστω πάντως και σε 811' συμμετοχής (δηλαδή συνολικό αγωνιστικό χρόνο ισοδύναμο με 9 μόνο πλήρη 90λεπτα) σε όλες τις διοργανώσεις, πρόλαβε να πετύχει ένα τέρμα με μία από τις γνωστές απευθείας εκτελέσεις του φάουλ, να έχει ένα δοκάρι και να μοιράσει 3 ασίστ (ενώ επί δεύτερη συνεχή χρονιά η ομάδα του τερμάτισε δευτεραθλήτρια).
Αυτές ήταν και οι τελευταίες συνεισφορές του Γιώργου Καραγκούνη στο επιθετικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού, καθώς την 1η Ιουλίου 2012 που έληξε το συμβόλαιό του, δεν υπήρχε τελικά πρόθεση ανανέωσης από την πλευρά του ποδοσφαιριστή. Αιτία δεν αποτέλεσαν μόνο οι κατά πολύ μειωμένες αποδοχές που του προτάθηκαν (συνέπεια της οικονομικής δυσπραγίας του συλλόγου), αλλά και η μη παροχή ικανοποιητικών διαβεβαιώσεων εκ μέρους του Φερέιρα πως ταιριάζει περισσότερο από ότι στα προηγούμενα πλάνα του. Εντούτοις, σε εκείνα του Φερνάντο Σάντος μερικές εβδομάδες πριν στην Πολωνία, είχε ταιριάξει ιδανικά ως αρχηγός της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Euro 2012.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2012, εις βάρος της Ξάνθης στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα και με φάουλ στο 89', σημείωσε το τελευταίο του τέρμα από τα 54 με την πράσινη φανέλα, την οποία στο ίδιο γήπεδο φόρεσε για τελευταίον από τους 364 αγώνες στο νικηφόρο 1-0 ντέρμπι επί της ΑΕΚ στα πλαίσια των play off, όταν πήρε (με το σκορ ήδη διαμορφωμένο) τη θέση του Σωτήρη Νίνη για τα τελευταία 20 λεπτά της περιόδου. Η ημερομηνία ήταν η 20η Μαΐου 2012.
Αναμφίβολα ο "Τυπάρας" αποτελούσε μία από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της ομάδας σε όλη την καριέρα του στον Παναθηναϊκό. Αυτή χωρίζεται σε δύο πενταετείς θητείες, εκ των οποίων η πρώτη υπήρξε πιο επιτυχημένη σε ατομικό επίπεδο (4 χρονιές βασικός έναντι 3, περισσότερα τέρματα) και ευρωπαϊκές διακρίσεις (2 φορές στα προημιτελικά), ενώ η επόμενη σε τίτλους (νταμπλ 2010) και συμμετοχές στην Ελλάδα (57 έναντι 25, αρχηγός τις 34).
Φούλαμ
Ομάδες της Σούπερ Λιγκ, με κύριο ενδιαφερόμενο τον ΟΦΗ, προσέγγισαν τον ελεύθερο πλέον Γιώργο Καραγκούνη το καλοκαίρι του 2012. Αυτός όμως δεν προχώρησε σε περαιτέρω συζητήσεις, δεδομένου ότι πίστευε ότι έχει τις δυνατότητες να προσελκύσει εκ νέου κάποια πρόταση από το εξωτερικό και για χώρα με ανταγωνιστικότερο ποδόσφαιρο της Ελλάδας.
Η δίμηνη υπομονή του επιβραβεύτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου όταν ο Ολλανδός τεχνικός Μάρτιν Γιόλ του πρότεινε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη λονδρέζικη Φούλαμ της Πρέμιερ Λιγκ. Στις 29 του μήνα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, αγωνιζόμενος στα τελευταία 10 λεπτά στην εντός έδρα ήττα της νέας του ομάδας με 1-2 από την πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Σίτι.
Στις 12 Ιανουαρίου 2013 σημείωσε το μοναδικό του τέρμα στην Πρέμιερ Λιγκ, σε αγώνα εναντίον της Γουίγκαν, ενώ ακριβώς μια εβδομάδα νωρίτερα (5 Ιανουαρίου) είχε σκοράρει για πρώτη φορά με τη φανέλα της Φούλαμ για τον θεσμό του κυπέλλου (FA Cup) με αντίπαλο την Μπλάκπουλ, ισοφαρίζοντας το σκορ και παράλληλα διαμορφώνοντας το τελικό 1-1.
Παρόλο που το συμβόλαιό του έληξε στις 30 Ιουνίου του 2013 και η Φούλαμ ανακοίνωσε την αποχώρησή του, λίγες μέρες αργότερα του προτάθηκε νέο συμβόλαιο παραμένοντας έτσι στον αγγλικό σύλλογο ως το καλοκαίρι του 2014.