cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεκρόπολη του Ουμόλιανι
Η Νεκρόπολη του Ουμόλιανι είναι νεκρόπολη στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους του χωριού του Ουμόλιανι και εντός του Δήμου του Τρνόβο. Φιλοξενεί 47 τσέτσι, τα οποία αποτελούν ιδιαίτερο είδος μεσαιωνικού τάφου. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενώ, παράλληλα, αποτελεί τμήμα των 22 τοποθεσιών αρχαιολογικού ενδιαφέροντος που φιλοξενούν στέτσι και έχουν προταθεί από την χώρα για την καταγραφή τους ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Ουμολιανι Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στο Τρνόβο (Καντόνιο του Σαράγιεβο)
Μαυρονόρος Γρεβενών
thumbnail|150px|Μαυρονόρος Γρεβενών, Μερική άποψη από το ξωκλήσι του Αϊ Γιώργη Το Μαυρονόρος Γρεβενών αποτελεί διοικητικό διαμέρισμα του δήμου Θεοδώρου Ζιάκα Γρεβενών με 136 κατοίκους και βρίσκεται πίσω από το χωριό Μαυραναίοι, από το οποίο απέχει 2 χλμ. περίπου. Η απόστασή του από την πόλη των Γρεβενών είναι 13 χλμ., ενώ από τον πλησιέστερο κόμβο της Εγνατίας Οδού 2,5 χλμ. περ.
Το Μαυρονόρος Γρεβενών είναι ιστορικό χωριό και αποτελεί γενέτειρα του οπλαρχηγού Θεοδώρου Ζιάκα. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στις παρυφές ενός λόφου. Στα αξιοθέατά του ανήκουν η πέτρινη και επιβλητική εκκλησία του Αγίου Θεόδωρου του Στρατηλάτη, από τον 18ο αιώνα, καθώς και τα ξωκλήσια του Αϊ-Γιώργη και της Αγίας Κυριακής. Ακόμη, τα δάση της βελανιδιάς, καθώς και τα εκκλησάκια της Αγίας Τριάδας και της Αγίας Παρασκευής.
Μεταξύ του Μαυρονόρους και των Μαυραναίων βρίσκεται η δασωμένη τοποθεσία Περδίκα, που σύμφωνα με την παράδοση, οφείλει το όνομά της στον ομώνυμο στρατηγό του Φιλίππου. Οι δασωμένες κορυφές της περιοχής Ταμπούρι - Γλυκομελί (920 μ.) μεταξύ Μαυραναίων - Σταυρού, Όμορφη Ράχη (850 μ.) 3,5 χλμ. Ν και Αντάν (850 μ.) 2,5 χλμ. Ν του Μαυρονόρους, προσφέρονται για πεζοπορία αλλά και αναψυχή.
Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία.
Σύντομη ιστορική αναδρομή
Από επιφανειακά ευρήματα εικάζεται η ύπαρξη αρχαίου οικισμού στη ράχη Γκαντούσια, που βρίσκεται περίπου 1.000 μ. βορειοδυτικά από το σημερινό χωριό.
Στο Μαυρονόρος και στα σύνορά του με τα χωριά Αναβρυτά και Κάστρο, βρέθηκαν μέσα σε χωράφι χάλκινες αιχμές βελών, λέβητας, ξίφη, πόρπες και πολλά αγγεία, που παραδόθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βέροιας.
Το χωριό αποτέλεσε κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας σπουδαίο εμπορικό κέντρο της περιοχής και έδρα μεγάλης και πασίγνωστης τότε, εμποροπανήγυρης.
Το Μαυρονόρος Γρεβενών είναι γενέτειρα του θρυλικού οπλαρχηγού Θεοδώρου Ζιάκα, του «Κολοκοτρώνη της Δυτικής Μακεδονίας», που κατά το 1854 οργάνωσε και υλοποίησε την επανάσταση της Δυτικής Μακεδονίας κατά του τουρκικού ζυγού και πολέμησε με τους άνδρες του (Το αρματολίκι της Πίνδου), για την απελευθέρωση της σκλαβωμένης Δυτικής Μακεδονίας και της Ελλάδας γενικότερα.
Οικονομία
thumbnail|150px|right|Μονάδα παραγωγής [[Τυροκομία|τυροκομικών προϊόντων]] thumbnail|150px|left|Μονάδα κάθετης παραγωγής φέτας Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων του χωριού είναι η κτηνοτροφία και η βιολογική γεωργία.
Στο Μαυρονόρος παράγονται γαλακτοκομικά προϊόντα και λειτουργεί μία μονάδα παραγωγής τυροκομικών προϊόντων (φέτα κλπ), καθώς και μία μονάδα κάθετης παραγωγής φέτας.
Ξωκλήσια, μνημεία, αξιοθέατα
thumbnail|150px|left|Μαυρονόρος, Εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη
thumbnail|150px|left|Μαυρονόρος, ξωκλήσι του Αϊ Γιώργη
thumbnail|150px|Μαυρονόρος, εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής
thumbnail|150px|Μαυρονόρος, Εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας
Το έντονο θρησκευτικό συναίσθημα των Μαυρονοριτών Γρεβενών εκφράζεται με την επιβλητική παρουσία της πέτρινης και πολύ παλιάς εκκλησίας του χωριού (Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης), που η θεμελίωση και η ανέγερσή της, κατά το 1806, έγινε με πρωτοβουλία του ίδιου του γερο-Ζιάκα, καθώς και των τεσσάρων ξωκλησιών που είναι διάσπαρτα γύρω από το χωριό, αλλά και μέσα σ'αυτό.
Αυτά είναι το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη, στην κορφή του λόφου, πάνω στον οποίο είναι χτισμένο το χωριό.
Ακόμη το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής, μέσα στο χωριό, που είναι και ο αρχαιότερος ενορίακος ναός της Μακεδονίας και οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Επίσης μέσα στο χωριό και στον "κάτω μαχαλά" βρίσκεται και το όμορφο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής.
Μέσα στο πυκνόφυτο δάσος, κοντά στους Μαυραναίους, βρίσκεται το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας, στη θέση του οποίου παλιά υπήρχε μοναστήρι, όπως φαίνεται και από τα ερείπια που υπάρχουν δίπλα. Από το σημείο αυτό το χωριό φαίνεται πανοραμικά, καθώς απλώνεται αμφιθεατρικά πάνω στον λόφο.
Το παζάρι του Μαυρονόρους στα χρόνια της Τουρκοκρατίας
Η εμποροπανήγυρις του Μαυρονόρους, διαρκούσε δεκαπέντε ημέρες. Άρχιζε Δευτέρα και τελείωνε το μεθεπόμενο Σάββατο. Ο Πουκβίλ λέγει ότι άρχιζε μετά την ισημερία της ανοίξεως, δηλαδή μετά τις 9 Μαρτίου, με το Ιουλιανό Ηημερολόγιο. Δεν αποκλείεται να εγίνετο τότε, για να ψωνίζει ο κόσμος για το Πάσχα. Αλλού πάλι ο Πουκβίλ λέγει ότι εγένετο πολύ αργότερα στις 30 Ιουνίου (π.η.) Το πιο πιθανό όμως είναι, όπως και η παράδοσις λέγει, ότι το "Παζάρι του Μαυρονόρους" εγένετο μετά τις 15 Μαΐου (γιορτή του Αγ. Αχιλλείου, πολιούχου των Γρεβενών), όπως γίνεται και σήμερα στα Γρεβενά.
Το μικρό Μαυρονόρος, στις δεκαπέντε αυτές ημέρες, μεταμορφωνόταν σε μια πολύχρωμη, πολυάνθρωπη και πολυθόρυβη παράξενη πολιτεία, γεμάτη πρόχειρες παράγκες και τσαντήρια, "τσαρδάκια" από κλαδιά και πάγκους.
thumbnail|left|150px|Μαυρονόρος, "Τ' αργαστήρια", τοποθεσία όπου γινόταν, επί Τουρκοκρατίας, το μεγάλο παζάρι του Μαυρονόρους
Τα ολίγα χάνια του χωριού βογγούσαν από τον πολύ κόσμο, σπαχήδες, αγιάννηδες, μπέηδες, αγάδες, ενώ οι καπεταναίοι αρματολοί, που πάνοπλοι έρχονταν στο πανηγύρι, προτιμούσαν την φιλοξενία των κατοίκων, που όλοι ήσαν χριστιανοί. Η προετοιμασία άρχιζε από πολλές ημέρες πριν.
Καραβάνια
Τα περίφημα σιατιστινά, περιβολιώτικα και γενικά βλάχικα καραβάνια μετέφεραν την πραμμάτεια από άκρη γης. Οι Σιατιστινοί κουνδουράδες και παπουτσήδες έφερναν τα παπούτσια και τα κορδέλια, τις παντούφλες, τα πασούμια και τα τερλίκια, που μαστόρευαν στα αργαστήρια τους περίφημοι τεχνίτες, που έμαθαν την τέχνη στη Βιέννη και τη Βουδαπέστη, ενώ τα κόκκινα γιαννιώτικα τσαρούχια με τις τρίχινες ή τις μπρισμένες ή τις μάλλινες φούντες και τα σελάχια με τις πολλές δίπλες, τις έφερναν από την Ήπειρο. Κοζανίτες ταμπακάδες, χαλκιάδες και κουδουνάδες κουβαλούσαν τα πετσιά τους, που τα αργάσθηκαν στα ταμπάκικά τους, σε φασκιές βοδινές ή γουρουνίσιες, για τα τσαρούχια των χωρικών, τα χαλκώματα και τα κυπριά, τις γάστρες, τα γκιούμια, τα μπρίκια, τους τεντζερέδες, τις κουτάλες, τους ταβάδες, τα λεγγέρια, τα μπακράτσια και τα κακάβια.
Πανικά
Πανικά, αλατζάδες για τ' αντεριά, άσπρα και φουστανέλες, ντράδες για παλτά από τη Φραγκιά, μεταξωτά μαντήλια για τις αρχόντισσες και μαύρα μπαμπακερά για τις φτωχές, φέλπες και στόφες για νυφικά, μπρισίμια και γαϊτάνια για τις σάρικες και τα συγκούνια, κουμπιά και ζάβες, έφερναν οι πραματευτάδες Μοσχοπολίτες, Γιαννιώτες και Ζαγορίσιοι. Έφερναν ακόμα φέσια λογιών-λογιών για πλούσιους και φτωχούς, Τούρκους και Έλληνες, Βλάχους και Αλβανούς, σαρίκια για τους μπέηδες, τουρμπάνια για τους χοτζάδες και μουεζίνηδες, σαλβάρια και γιασμάκια για τις χανούμισσες και ζουνάρια άσπρα, κόκκινα και ριγωτά.
Γκέγκηδες
Οι Γκέγκηδες με τα καφετιά κεντημένα πουλτούρια τους και τα σαλβάρια τους, το φαρδύ άσπρο ζουνάρι και το άσπρο μικρό φέσι, έδιναν κι έπαιρναν με τους χαλβάδες τους, τον ταχινένιο, τον σουσαμένιο και τον μαύρο καρυδάτο, τα σερμπέτια τους και τους μπακλαβάδες τους, τα σάμαλι και τα καταΐφια τους, τα μπιμπλιά και τα ζαχαρομπίμπελα και τα ζαχαράτα, τα κοκοτσέλια στο ξυλάκι και τα μήλα τα ζαχαρωμένα. Άλλοι από αυτούς τριγυρνούσαν μέσα στον κόσμο με "μαστίχα" επάνω σ' ένα μεγάλο ξύλο, που με ένα μετελίκι ικανοποιούσαν όλα τα μικρά.
Μπραζιώτες
Οι Μπραζιώτες έφερναν κατράμι για μαντζούνια και για τα νύχια των ζωντανών, δαδί για προσάναμα και για φέξη, στειλιάρια για τσεκούρια, σκεπάρνια και τσάπες, διχάλες για τα δεμάτια, ξυλόφτυαρα για το λίχνισμα, μαγκούρες και βέργες για τις αγκλίτσες και τις φκέντρες.
Βλάχες
Οι Βλάχες έφερναν τις βελέντζες τις χρωματιστές και τα κιλίμια, τα σαΐσματα και τις τέντες, τις υφαντές πολύχρωμες μπάντες και προσκέφαλα, τα δίμητα, τα τρίκλωνα, τα σαμαροσκούτια, τα κατασάρκα, τις φανέλες, τις λιάρες κάπες από τραγόμαλλο, τα μαύρα ταλαγάνια, τα σακκιά και τα χολέβια, τις φλασκοτές σάρικες και τα συγκούνια, τα μάλλινα τσουράπια, ανδρικά και γυναικεία με τις κόκκινες πούλιες στον αστράγαλο.
Τρικαλινοί
Οι Τρικαλινοί εμπόροι πωλούσαν μαλλιά και αρνοπόκια, κολόκουρα και τραγόμαλλα, λινάρια και χτένια για τον αργαλειό.
Συρρακιώτες και Κλεισουριώτες
Οι Συρρακιώτες και Κλεισουριώτες χρυσικοί, σε άλλη μεριά, αράδιαζαν τα χρυσαφικά τους και τα ασημικά τους, καδένες και μαργαριτάρια, γιορτάνια από φλουριά, βενετσάνικα ή τούρκικα, για το φέσι και το στήθος των γυναικών ή από αυστριακά ντουμπλόνια για τον λαιμό της νύφης, σκουλαρίκια μαλαματένια ή φλωροκαπνισμένα, δαχτυλίδια με διαμάντια και μπριγιάντια και με τοπάζια και ρουμπίνια και ζαφείρια. Μπιλιτζίκια μαλαματένια κι ασημένια λογιών-λογιών με πλάκες κι άλλα με πέτρες ή από αλυσίδες, ασημένια κουμπιά για τα τσικέτα των γυναικών, πεντάδιπλες ασημένιες αλυσίδες για τις αρχόντισσες, που τις έδεναν μπροστά από επάνω ως κάτω, ζώνες συρματένιες, ασημένιες ή φλωροκαπνισμένες με μεγάλους τοκάδες, μπροστά. Ακόμα, είχαν του κόσμου τ' ασημικά για τους άρχοντες και τους καπεταναίους, ασημένια τσαπράζια σταυρωτά με πλάκα τον Αϊ-Γιώργη καβαλάρη στο στήθος, παλάσκες ασημένιες για τα βόλια και το μπαρούτι, αλυσίδες με σουγιάδες ασημένιους, καλαμάρια ασημένια με την πένα μέσα, που έμπαιναν στο σελάχι, μαχαίρια και γιαταγάνια ασημοκεντημένα, πάλες και πιστόλες και χίλια δυό άλλα στολίδια για άνδρες, γυναίκες και κορίτσια. Είχαν ακόμα εικονίσματα ασημένια, χέρια και πόδια ασημένια και άλλα πολλά για τάματα.
Άτ παζάρ
Πιο πέρα, λίγο πιο μακριά, στον Μερά, απλώνονταν το "Άτ παζάρ", το αλογοπάζαρο. Εκεί έβλεπε ο καθένας μουλάρια από τη Λιαπουριά με στρογγυλά καπούλια, δυάρικα και τριάρικα, βόδια μακρικέρατα από τη Βέροια, άλογα βαρβάτα κι αβάσταχτα από τη Θεσσαλία και κυπραίικα γαϊδούρια για νταμάρι και χιλιάδες σφαχτά για έχω και για κρέας. Μέσα στο Άτ παζάρ τριγυρνούσαν οι τσαμπάσηδες με σπιρούνια στα κορδέλια τους, που τότε όπως και σήμερα, οι περισσότεροι ήσαν γύφτοι-ατσίγγανοι.
Τσαρδάκια
Οι αγάδες όμως προτιμούσαν να παίρνουν το "καιβέ" τους "τσοκ σεκερλή και καϊμακλή", καθισμένοι κατάχαμα σταυροπόδι στις κλαδαριές, που καφετζήδες Τούρκοι από το Γρεβενό με μεγάλη μαστοριά έψηναν.
Δροσιστικά
Τη δεύτερη εβδομάδα, που σχολούσε το Άτ παζάρ, ο κόσμος όλος γλεντούσε όσο μπορούσε. Και τις χρονιές που είχαν ησυχία (γιατί τις περισσότερες φορές είχαν "ανταρσία") και η γης έφερνε καλά γεννήματα, οι πραματευτάδες έκαμναν χρυσές δουλειές και όλος ο κόσμος έφευγε ευχαριστημένος".
Πανηγύρια, πολιτιστικές εκδηλώσεις
Σήμερα, το πανηγύρι του χωριού κρατά τρεις μέρες και αρχίζει με τη γιορτή του Αγίου Πνεύματος, οπότε και πανηγυρίζει το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας.
Ήθη και έθιμα
Οι κάτοικοι του Μαυρονόρους Γρεβενών, σεβόμενοι το σπουδαίο ιστορικό τους παρελθόν και τις πλούσιες παραδόσεις τους, τηρούν ή αναβιώνουν ευλαβικά πολλά ήθη και έθιμα, που τους κληροδοτήθηκαν από τις προηγούμενες γενιές.
Στα ήθη και έθιμα του χωριού τους συγκαταλέγονται αυτά της Αποκριάς, της Καθαράς Δευτέρας, των Βαΐων, του Λαζάρου, του Πάσχα και των Χριστουγέννων.
Το βράδυ της Αποκριάς επικρατεί το άναμα των φανών, δηλαδή το άναμα μεγάλων κούτσουρων από πεύκο. Ο κόσμος μαζεύεται γύρω από τους φανούς και τραγουδά με χωρατά και πειράγματα. Αργότερα το γλέντι συνεχίζεται στα περίφημα "Ανακατωσάρια" των γειτονικών Γρεβενών. Το έθιμο των φανών ανάγεται στις αρχαίες διονυσιακές γιορτές.
Ονομαστά είναι και τα "Λουγκοτσάρια" όπου ομάδες μεταμφιεσμένων ανάβουν φωτιές και χορεύουν γύρω από αυτές.
Το βράδυ πριν από την Καθαρή Δευτέρα, μετά το βραδινό φαγητό και αφού οι νεώτεροι επισκεφθούν όλους τους μεγαλυτέρους στο σόι και τους ζητήσουν συγγνώμη για τα όποια παραπτώματά τους, ακολουθεί η παραδοσιακή «χάσκα». Κάποιος από την οικογένεια κρατά ένα βρασμένο και καθαρισμένο αυγό από μια κλωστή και το φέρνει γύρω-γύρω μπροστά από τα στόματα των υπόλοιπων μελών της οικογένειας, που προσπαθούν να το πιάσουν, χωρίς τη βοήθεια των χεριών. Αυτό δεν είναι εύκολο, γιατί το αυγό ξεφεύγει και όλο αυτό προκαλεί μια ευχάριστη ατμόσφαιρα με πολύ γέλιο και κέφι. Μετά το πιάσιμο της "χάσκας" τα μέλη της οικογένειας λένε "συγχωρεμένα" μεταξύ τους και αλληλοσυγχωριούνται, λόγω της Σαρακοστής που αρχίζει αμέσως μετά την Καθαρή Δευτέρα.
Τη μέρα της γιορτής του Αϊ Γιώργη και μετά τη θεία λειτουργία, οι κάτοικοι του χωριού πιάνονται από τα χέρια και όλοι μαζί στο μεγάλο προαύλιο του ξωκλησιού, τραγουδούν και χορεύουν σκοπούς και τραγούδια του τόπου τους.
Την Κυριακή του Πάσχα αναβιώνει το πατροπαράδοτο έθιμο του οβελία. Από το πρωί της λαμπρής αυτής μέρας, όλο το χωριό μοσχοβολά από τους οβελίες που ψήνονται σ' όλες ανεξαιρέτως τις αυλές των σπιτιών του χωριού, ενώ αντιλαλούν παντού τα λεβέντικα δημοτικά τραγούδια της περιοχής, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας. Τις παραμονές των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Βαΐων, ψάλλονται από τα παιδιά τα παραδοσιακά κάλαντα που ψάλλονται και σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές της πατρίδος μας. Το πρωί του Λαζάρου τα παιδιά γυρνούν όλα τα σπίτια και ψάλλουν τη "Λαζαρίνα-Κουκουτίνα", τα κάλαντα δηλαδή του Λαζάρου.
Πανίδα και χλωρίδα
Το χωριό βρίσκεται στις παρυφές του ορεινού όγκου της Πίνδου, 846 μέτρα περίπου πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μπορεί να δει κανείς πολλά είδη της σπάνιας πανίδας και χλωρίδας, μερικά από τα οποία φαίνονται παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Μαυρονορος Κατηγορία:Δήμος Θεόδωρου Ζιάκα
Άγιος Άτταλος
Ο Άγιος Άτταλος είναι χριστιανός άγιος από την Πέργαμο του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 25 Ιουλίου κατ΄ έτος, μαζί με άλλους μάρτυρες.
Ατταλος Ατταλος
Ότο Σράιερ
Ο Ότο Σράιερ (Otto Schreier, 3 Μαρτίου 1901 στη Βιέννη, Αυστρία - 2 Ιουνίου 1929 στο Αμβούργο, Γερμανία) ήταν Εβραιοαυστριακός μαθηματικός που συνέβαλε σημαντικά στη θεωρία συνδυαστικών ομάδων και στην τοπολογία των ομάδων Lie.
Βιογραφία
Οι γονείς του ήταν ο αρχιτέκτονας Τέοντορ Σράιερ (1873-1943) και η σύζυγός του Άννα (γεννημένη στο Τέρναου) (1878-1942). Από το 1920 ο Ότο Σράιερ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και παρακολούθησε μαθήματα με τους Βίλχελμ Βίρτινγκερ, Φίλιππ Φουρτβένγκλερ, Χανς Χαν, Κουρτ Ράιντεμεϊστερ, Λέοπολντ Βιετόρις και Γιόζεφ Λένσε. Το 1923 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα, υπό την επίβλεψη του Φίλιπ Φουρτβένγκλερ, με τίτλο "Για την επέκταση των ομάδων" (Über die Erweiterung von Gruppen). Το 1926 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή με τον Εμίλ Άρτιν στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου (Die Untergruppen der freien Gruppe. Abhandlungen des Mathematischen Seminars der Universität Hamburg, Band 5, 1927, Seiten 172-179), όπου και προηγουμένως είχε δώσει διαλέξεις.
Επιστημονικές συνεισφορές
μικρογραφία|263x263εσ|Αρχικές σελίδες ενός άρθρου του Σράιερ του 1928 σχετικά με το θεώρημα Τζόρνταν-Χόλντερ. Ο Σράιερ εξοικειώθηκε με τη θεωρία ομάδων από τον Κουρτ Ράιντεμεϊστερ και εξέτασε για πρώτη φορά τις ομάδες κόμβων το 1924, ακολουθώντας το έργο του Μαξ Ντεν. Το πιο γνωστό του έργο είναι η διατριβή του για υφηγεσία σχετικά με τις υποομάδες των ελεύθερων ομάδων, στην οποία γενίκευσε τα αποτελέσματα του Ράιντεμεϊστερ σχετικά με τις κανονικές υποομάδες. Απέδειξε ότι οι υποομάδες ελεύθερων ομάδων είναι οι ίδιες ελεύθερες, γενικεύοντας ένα θεώρημα του Γιακόμπ Νίλσεν (1921).
Το 1927 απέδειξε ότι η θεμελιώδης τοπολογική ομάδα μιας κλασικής ομάδας Lie είναι αβελιανή. Το 1928 βελτίωσε το θεώρημα Τζόρνταν-Χόλντερ. Μαζί με τον Εμίλ Άρτιν απέδειξε το θεώρημα Άρτιν-Σράιερ που χαρακτηρίζει πραγματικά κλειστά πεδία.
Η εικασία του Σράιερ στη θεωρία ομάδων δηλώνει ότι η ομάδα των εξωτερικών αυτομορφισμών οποιασδήποτε πεπερασμένης απλής ομάδας είναι επιλύσιμη (η εικασία προκύπτει από το θεώρημα ταξινόμησης των πεπερασμένων απλών ομάδων, το οποίο είναι γενικά αποδεκτό).
Μαζί με τον Εμανουέλ Σπέρνερ έγραψε ένα εισαγωγικό εγχειρίδιο για τη γραμμική άλγεβρα, το οποίο παρέμεινε διάσημο για μεγάλο χρονικό διάστημα στις γερμανόφωνες χώρες.
Σημασία του θεωρήματος Αρτίν-Σράιερ
Σύμφωνα με τον Χανς Ζάσενχαους :
"Ο ευφυής χαρακτηρισμός των Σράιερ και Άρτιν των τυπικά πραγματικών πεδίων ως πεδία στα οποία το -1 δεν είναι το άθροισμα των τετραγώνων και η συνακόλουθη συναγωγή της ύπαρξης μιας αλγεβρικής τάξης τέτοιων πεδίων έδωσε το έναυσμα για την επιστήμη της πραγματικής άλγεβρας. Πράγματι, ο Αρτίν και ο συμπαθής φίλος και συνάδελφός του Σράιερ ξεκίνησαν την τολμηρή και επιτυχημένη κατασκευή μιας γέφυρας μεταξύ άλγεβρας και ανάλυσης. Υπό το πρίσμα της θεωρίας των Άρτιν-Σράιερ το θεμελιώδες θεώρημα της άλγεβρας είναι πραγματικά ένα αλγεβρικό θεώρημα, εφόσον δηλώνει ότι τα μη αναγώγιμα πολυώνυμα πάνω σε πραγματικά κλειστά πεδία μπορούν να είναι μόνο γραμμικά ή τετραγωνικά."
Ψύλλοι στ' αφτιά (θεατρικό έργο)
Ψύλλοι στ' αφτιά (γαλλικός τίτλος: La Puce à l'oreille) είναι θεατρικό έργο του Ζωρζ Φεντώ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1907, στο απόγειο της Μπελ Επόκ.
Είναι μια τρίπρακτη φαρσοκωμωδία - βωντβίλ με θέμα τη συζυγική απιστία. Οι ανατροπές και οι παρεξηγήσεις πολλαπλασιάζονται λόγω της ομοιότητας δύο προσώπων: ένας αστός ασφαλιστής και ένας θυρωρός ύποπτου ξενοδοχείου μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που όλοι τους μπερδεύουν, προς αμηχανία των δύο και έκρηξη των κωμικών σκηνών.
Για τις κωμωδίες του Φεντώ αναφέρεται ότι είναι γραμμένες με την ακρίβεια ρολογιού. Εδώ, αυτός ο μηχανισμός του γέλιου φτάνει στην τελειότητα.
Το έργο έχει διασκευαστεί πολλές φορές για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή μέχρι την εποχή μας.
Υπόθεση
Πρώτη πράξη
Το έργο διαδραματίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα στο Παρίσι, στο σαλόνι των Σαντεμπίζ. Η κυρία Ραϊμόντ, σύζυγος του διευθυντή ασφαλιστικής εταιρείας Βικτόρ-Εμμανουέλ, μετά από χρόνια γαμήλιας ευτυχίας, υποπτεύεται ότι ο σύζυγός της την απατά. Οι αμφιβολίες (οι «ψύλλοι στ' αφτιά») της γεννήθηκαν λόγω μιας ορισμένης ψυχρότητας του συζύγου της απέναντί ​​της που προέκυψε τον τελευταίο καιρό - αγνοεί ότι η συμπεριφορά του οφείλεται σε νευρική πάθηση - και από την άφιξη ενός δέματος με τιράντες, παρόμοιες με αυτές που φοράει συνήθως ο σύζυγός της, με αποστολέα ένα ύποπτο ξενοδοχείο που φιλοξενεί παράνομα ζευγάρια στα προάστια του Παρισιού. Η Ραϊμόντ εκμυστηρεύεται τις αμφιβολίες της στην παλιά της φίλη Λυσιέν και για να δοκιμάσει την πίστη του άντρα της, ζητά από τη φίλη της να γράψει ένα ανώνυμο ερωτικό γράμμα από μία υποτιθέμενη θαυμάστρια που θα απευθύνεται στον Βικτόρ-Εμμανουέλ και θα του προτείνει μια συνάντηση στο εν λόγω ξενοδοχείο. Η Ραϊμόντ σκοπεύει να αντιμετωπίσει τον σύζυγό της εκεί και αυτή και η Λυσιέν φεύγουν για τη συνάντηση.
Όταν ο Βικτόρ-Εμμανουέλ λαμβάνει το γράμμα, δεν ενδιαφέρεται για μια τέτοια υπόθεση και πιστεύει ότι η πρόσκληση από τη μυστηριώδη γυναίκα αποκλείεται να είναι γι' αυτόν αλλά προορίζεται για τον καλύτερο φίλο του Ρομαίν Τουρνέλ, έναν όμορφο εργένη με φήμη καρδιοκατακτητή. Ο Βικτόρ-Εμμανουέλ, ο οποίος αγνοεί ότι ο Ρομαίν φλερτάρει τη γυναίκα του, τον πείθει να πάει στη συνάντηση.
Ο Καμίλ, ο νεαρός ανιψιός του Βικτόρ-Εμμανουέλ, είναι πανευτυχής που διορθώθηκε ένα σοβαρό ελάττωμα στην ομιλία του (δεν μπορεί να προφέρει σύμφωνα) με μια νέα ασημένια συσκευή για τον ουρανίσκο που του έφερε ο γιατρός Φινάς. Ο Καμίλ έχει μια κρυφή σχέση με την υπηρέτρια Αντουανέτ και πηγαίνουν κι αυτοί στο ξενοδοχείο ακολουθούμενοι από τον Ετιέν, τον ζηλιάρη σύζυγο της Αντουανέτ που τους υποψιάζεται. Ο γιατρός Φινάς αποφασίζει να πάει κι αυτός στο ξενοδοχείο έχοντας δικό του απογευματινό ραντεβού.
Στη συνέχεια, ο Βικτόρ-Εμμανουέλ δείχνει το γράμμα στον πελάτη του Κάρλος δε Ιστάνγκουα, έναν παθιασμένο και βίαιο Ισπανό, ο οποίος αναγνωρίζει τη γραφή της γυναίκας του Λυσιέν και, εξαγριωμένος, αποφασίζει να τη σκοτώσει μαζί με τον υποτιθέμενο εραστή της, έτσι φεύγει τρέχοντας για το ξενοδοχείο. Ο Βικτόρ-Εμμανουέλ, ελπίζοντας να αποτρέψει την επαπειλούμενη δολοφονία, σπεύδει πίσω του.
Δεύτερη πράξη
Η σκηνή διαδραματίζεται στον πρώτο όροφο του ξενοδοχείου. Οι διάφοροι χαρακτήρες φτάνουν στο ξενοδοχείο αναζητώντας τους στόχους τους: Ο γιατρός Φινάς για διασκέδαση, η κυρία Ραϊμόντ για τον Βικτόρ-Εμμανουέλ, ο Τουρνέλ για τη Ραϊμόντ, ο Καμίλ με την Αντουανέτα που την ακολουθεί ο σύζυγος Ετιέν. Ο Κάρλος για τη Λυσιέν και ο Βικτόρ-Εμμανουέλ για να τους προειδοποιήσει για τις δολοφονικές προθέσεις του Κάρλος. Αν προσθέσουμε σ' αυτούς το προσωπικό του ξενοδοχείου και τους διερχόμενους επισκέπτες, υπάρχει μεγάλη κίνηση και αρχίζουν οι παρεξηγήσεις.
Αυτό το ξενοδοχείο έχει την ιδιαιτερότητα να έχει δωμάτια με «κρεβάτια που εξαφανίζονται»: σε περίπτωση που φτάσει η αστυνομία, το μόνο που έχουν να κάνουν οι παράνομοι εραστές είναι να πατήσουν ένα κουμπί για να εξαφανιστεί το κρεβάτι τους πίσω από τον τοίχο και να αντικατασταθεί από άλλο κρεβάτι.
Ο Κάρλος, επιχειρώντας να σκοτώσει τη γυναίκα του, πυροβολεί ό,τι κινείται. Ο Βικτόρ-Εμμανουέλ βλέπει τη Ραϊμόντ να μιλάει με τον Τουρνέλ και πιστεύει ότι είναι άπιστη. Όλοι αρχίζουν να πιστεύουν ότι ο Βικτόρ-Εμμανουέλ έχει τρελαθεί όταν εμφανίζεται ο Πος, ο αλκοολικός θυρωρός του ξενοδοχείου που είναι ολόιδιος με τον Βικτόρ-Εμμανουέλ, ακολουθεί κρεσέντο κωμικών σκηνών. Ο Καμίλ χάνει τον ουρανίσκο του και ο Τουρνέλ προσπαθεί να αποπλανήσει τη Ραϊμόντ.
Η σκηνή διαδραματίζεται, όπως και η πρώτη πράξη, στο σαλόνι των Σαντεμπίζ. Η σύγχυση συνεχίζεται ακόμη και όταν όλοι ξαναβρίσκονται στο σπίτι του Βικτόρ-Εμμανουέλ. Τα πράγματα αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν όταν ο Κάρλος ανακαλύπτει ένα προσχέδιο της επιστολής που έγραψε η Λυσιέν στο γραφείο της Ραϊμόντ, αυτή γραμμένη από τη Ραϊμόντ. Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου έρχεται για να επιστρέψει τη συσκευή του Καμίλ που άφησε πίσω του φεύγοντας και ξεκαθαρίζει τη σύγχυση της ομοιότητας μεταξύ του θυρωρού του και του Βικτόρ-Εμμανουέλ. Τελικά, η Ραϊμόντ ομολογεί στον Βικτόρ-Εμμανουέλ την αιτία των υποψιών της και εκείνος τη διαβεβαιώνει ότι θα βάλει τέλος στις αμφιβολίες της - απόψε.
Τραμουντάνα
Στην Καταλονία, τη Μαγιόρκα και σε μερικές περιοχές της νότιας Γαλλίας ο όρος υπονοεί και τον Βορειοανατολικό άνεμο.
Στα Ιταλικά, tramontana ονομάζεται επίσης και «το αστέρι πάνω από τα βουνά», δηλαδή ο Πολικός Αστέρας.
Στα Γαλλικά και Ιταλικά, η έκφραση «έχασα την τραμουντάνα» σημαίνει «έχασα τον προσανατολισμό μου», «έχασα το μπούσουλα» (μπούσουλας = πυξίδα).
Κουιντέτο του Στεφάν
Το Κουιντέτο του Στέφαν είναι ομάδα πέντε γαλαξιών στον αστερισμό Πήγασος. Οι τέσσερις εξ αυτών αποτελούν την πρώτη γνωστή συνεκτική ομάδα γαλαξιών. Ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Στεφάν ανακάλυψε το κουιντέτο το 1877 στο Αστεροσκοπείο της Μασσαλίας. Πρόκειται για σχηματισμό τον οποίο έχουν μελετήσει εκτενέστατα οι αστρονόμοι. Ο λαμπρότερος γαλαξίας του είναι ο σπειροειδής NGC 7320 στον οποίο έχουν εντοπιστεί μεγάλες περιοχές Η II, όπου γεννιόνται νέα άστρα, αλλά δεν αποτελεί πραγματικό μέλος της ομάδας, καθώς απέχει 40 εκατομμύρια έτη φωτός και οι υπόλοιποι γαλαξίες απέχουν περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός.
Τραμουντάνα
Το αρχαιοελληνικό όνομα του ανέμου είναι Βορρέας ή Βορέας. Η νεοελληνική λέξη «μπόρα» (καταιγίδα) ετυμολογείται από αυτή την αρχαιοελληνική λέξη, η οποία και αποτελεί αντιδάνειο της αντίστοιχης Ιταλικής.
Κουιντέτο του Στεφάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός)
Τραμουντάνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνεμοι
Σωματίδιο άλφα
thumb|right|250px|[[Διάσπαση άλφα]] thumb|250px|Ένα σωματίδιο άλφα αλλάζει κατεύθυνση λόγω της επιρροής μαγνητικού πεδίου thumb|250px|Η [[ακτινοβολία άλφα αποτελείται από πυρήνες ηλίου-4 και ένα φύλλο χαρτί την σταματά. Η ακτινοβολία βήτα η οποία αποτελείται  από ηλεκτρόνια, σταματά με μια πλάκα αλουμινίου. Η ακτινοβολία γάμμα απορροφάται όταν περνά μέσα από  ένα  πυκνό υλικό.]]
Το σωματίδιο άλφα είναι η σύζευξη δύο πρωτονίων και δύο νετρονίων. Η δομή αυτή έχει συνολικά μηδενικό σπιν και είναι ταυτόσημη με αυτήν ενός πυρήνα του ατόμου του 4He ({}_2^4\!He). Η μάζα του σωματιδίου είναι 6.644656×10-27 kg, που αντιστοιχεί σε ενέργεια 3.72738 GeV.
Περιγραφή
Η εκπομπή σωματιδίων άλφα παρατηρείται στην πυρηνική φυσική όταν ένας ασταθής πυρήνας εκπέμπει ένα σωματίδιο άλφα για να οδηγηθεί έτσι σε μεταστοιχείωσή του σε κάποιον ελαφρύτερο. Η "επιλογή" της απελευθέρωσης σωματιδίων άλφα και όχι κάποιου άλλου ελαφρού πυρήνα, όπως π.χ. πυρήνα υδρογόνου ή {}_2^3\!He, οφείλεται στο ότι το σωματίδιο άλφα έχει τη μεγαλύτερη ενέργεια σύνδεσης ανά νουκλεόνιο, σε σύγκριση με τους άλλους ελαφρείς πυρήνες. Έτσι, ο βαρύς πυρήνας για να οδηγηθεί σε σταθερότερη ενεργειακά κατάσταση, αποβάλλει ένα σωματίδιο άλφα και μεταστοιχειώνεται σε ελαφρύτερο και συνεπώς ενεργειακά ευσταθέστερο πυρήνα. Το φαινόμενο ονομάζεται διάσπαση άλφα και είναι ένας από τους τρεις τρόπους με τους οποίους ένα ραδιενεργό νουκλεόνιο μπορεί να απελευθερώσει τμήμα της πυρηνικής του ενέργειας (οι άλλοι δύο: διάσπαση βήτα και ακτινοβολία γάμμα). Η ακτινοβολία σωματιδίων άλφα μπορεί να κατευθυνθεί εύκολα εξαιτίας του θετικού ηλεκτρικού φορτίου που έχουν και έτσι, η χρήση της, βρίσκει πολλές εφαρμογές στη φυσική. Εντούτοις, τα σωματίδια άλφα χαρακτηρίζονται από μικρή διεισδυτικότητα, με μία μέση διαδρομή μόνο μερικά εκατοστά στον αέρα μέχρι να ακινητοποιηθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτινοβολία Κατηγορία:Ραδιενέργεια
Θάλαμος αερίων
Ο θάλαμος αερίων είναι εγκατάσταση που χρησιμοποιεί δηλητηριώδη αέρια για τη θανάτωση ζώων και ανθρώπων. Τα αέρια διαχέονται μέσα από πολλούς σωλήνες. Το πιο κοινό αέριο που χρησιμοποιείται είναι το υδροκυάνιο, ενώ παλαιότερα έχουν χρησιμοποιειθεί και αέρια όπως το διοξείδειο και μονοξείδιο του άνθρακα. Χρησιμοποιούνταν κυρίως στις Η.Π.Α., ως μέσω επιβολής της θανατικής ποινής και στην Ναζιστική Γερμανία. Οι Ες Ες το χρησιμοποιούσαν κυρίως για μαζικές εκτελέσεις Εβραίων και γενικώς αιχμαλώτων πολέμου στο Ολοκαύτωμα. Κατά την άποψη του βρετανού δημοσιογράφου Robert Fisk, ο πρωτόγονος πρόδρομος των θαλάμων αερίων της Γερμανίας ήταν η χρήση καπνού για την πρόκληση ασφυξίας Αρμενίων που είχαν καταφύγει σε σπήλαια, στη διάρκεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέθοδοι εκτέλεσης Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Τοξικολογία Θ Κατηγορία:Υποδομή του Ολοκαυτώματος Κατηγορία:Εξοπλισμός εκτέλεσης
Αντώνης Βγόντζας
Ο Αντώνης Βγόντζας (1946-2019) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Είχε διατελέσει διευθυντής του Νομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στην τελευταία κυβέρνησή του (1993 - 1996), γενικός γραμματέας στα υπουργεία Υγείας και ΠΕΧΩΔΕ και νομικός σύμβουλος στα υπουργεία Δικαιοσύνης, Παιδείας και Προεδρίας της Κυβέρνησης.
Σπουδές
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Κατάγεται από την Κρήτη και συγκεκριμένα από το χωριό Καπίστρι (νυν οικισμός Σταυρού) Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας Λασιθίου. Σπούδασε νομικά, οικονομικά και οικονομικά μαθηματικά στην Αθήνα, την τότε Δυτική Γερμανία και τη Φινλανδία και ασκεί τη δικηγορία από το έτος 1971.
Από τη δικτατορία στη μεταπολίτευση
Συνεχίζοντας τη φοιτητική αντιδικτατορική του δράση υπερασπίστηκε ως νέος δικηγόρος φοιτητές και νέους ενώπιον στρατιωτικών και πολιτικών δικαστηρίων. Η δράση του αυτή υπήρξε αφορμή για να συλληφθεί, να κακοποιηθεί και τελικώς να φυλακιστεί από το χουντικό καθεστώς. Παρέμεινε πέντε μήνες στο ΕΑΤ- ΕΣΑ ως «πρωτεργάτης της φοιτητικής αναταραχής». Μετά την πτώση της χούντας υπήρξε συνήγορος θυμάτων στις δίκες κατά των βασανιστών του καθεστώτος.
Σταδιοδρομία ως νομικός
Από το 1971 ήταν μάχιμος δικηγόρος και διατηρούσε δικηγορικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας. Από το 1976 μέχρι και σήμερα διατέλεσε επιστημονικός συνεργάτης - βοηθός της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκτός από υπερασπιστής ενώπιον των δικαστηρίων, είχε συμμετάσχει σε πολλές επιτροπές για την αναθεώρηση και τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού δικαίου, καθώς και σε επιτροπές εμπειρογνωμόνων για τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου
Συμμετείχε στην ομάδα υπεράσπισης του πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου για το «σκάνδαλο Κοσκωτά» τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της δίκης και αθώωσής του από το Ειδικό Δικαστήριο το 1991 - 1992. Υπήρξε επίσης συνήγορός του μαζί με τον Χρήστο Ροκόφυλλο ενώπιον των αγγλικών δικαστηρίων στη δίκη κατά του περιοδικού TIME.
Κατά την τελευταία θητεία του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου ως Πρωθυπουργού (1993 - 1996) υπήρξε νομικός του σύμβουλος και διευθυντής του Νομικού Γραφείου του.
Ενασχόληση με την πολιτική
Ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική τις τελευταίες δύο δεκαετίες, κυρίως στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, όπου έχει υπάρξει υποψήφιος βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.
Αρθρογραφούσε τακτικά στην εφημερίδα «ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ» και είναι συγγραφέας οκτώ βιβλίων, μεταξύ των οποίων και ένα για την αθώωση του Ανδρέα Παπανδρέου για την υπόθεση Κοσκωτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Νέα Ελλάδα
Η Νέα Ελλάδα ήταν εκδοτικός οίκος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Εξέδιδε μαρξιστική λογοτεχνία, απομνημονεύματα και πολλά άλλα.
Το σλαβομακεδονικό τμήμα της Νέας Ελλάδας διευθυνόταν από τον Ατανάς Πέικοφ στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Εξέδωσε τα έργα "Μπουκβάρ" και "Γραμματική της Μακεδονικής Γλώσσας" (1952) προώθησε το λεγόμενο Λογοτεχνικό Πρότυπο της Ελληνικής Μακεδονίας. Εξέδιδε τα περιοδικά Δημοκράτης στη Πολωνία, το Λευτεριά στη Βουλγαρία, τα Μακεδονική Ζωή, Ιλίντεν και Μακεδονία στη Ρουμανία, τον Λαϊκό Αγωνιστή στην Τσεχοσλοβακία, τον Λαϊκό Αγώνα στην Ουγγαρία και τα έντυπα Νέα Ζωή και Προς τη Νίκη στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις
Ιστρορουμανική γλώσσα
Η ιστρορομανική είναι μια ρομανική γλώσσα που μιλιέται σε λίγα χωριά της χερσονήσου της Ιστρίας, στη Βόρεια Ανδριατική, από περίπου 1.000 άτομα. Θεωρείται σύμφωνα με την UNESCO σοβαρά απειλούμενη με εξαφάνιση γλώσσα. Έχει περισσότερες ομοιότητες με τη ρουμανική απ' ό,τι η κουτσοβλαχική και η μογλενίτικη. Μια από τις ιδιαιτερότητές της είναι ο φαινόμενο του ρωτακισμού. Ορισμένοι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι οι Ιστρορομάνοι εγκαταστάθηκαν στην Ιστρία πριν 600 χρόνια ερχόμενοι από την Τρανσυλβανία. Κάποιες δάνειες λέξεις πάντως οδηγούν στο συμπέρασμα πως πριν καταλήξουν στην Ιστρία, οι Ιστρορομάνοι είχαν μείνει για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη Βόρεια Δαλματία. Η πρώτη ιστορική μαρτυρία για τους Ιστρορομάνους τοποθετείται το 1329 από σερβικά χρονικά που αναφέρουν την ύπαρξη βλάχικου πληθυσμού σε αυτή τη περιοχή.
Κατηγορία:Ανατολικές ρομανικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Κροατίας
Σχέσεις Ισραήλ-Πολωνίας
Οι σχέσεις Ισραήλ-Πολωνίας είναι οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Τουλάχιστον 220.000 Ισραηλινοί πολίτες είναι πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Και οι δύο χώρες είναι μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, της Ένωσης για τη Μεσόγειο και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορία
μικρογραφία| Ο [[Σιμόν Πέρες στην Πολωνία]] Από τα τέλη της δεκαετίας του 900, η Πολωνία ήταν το σπίτι για μια από τις μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γενοκτονία των Εβραίων που διαπράχθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία, μεγάλο μέρος της εβραϊκής κοινότητας της Πολωνίας εξαφανίστηκε και οι λίγοι που επέζησαν μετανάστευσαν σε άλλες χώρες. Περίπου 70.000 μετανάστευσαν στο Ισραήλ.
Στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Πολωνία ψήφισε υπέρ του σχεδίου διχοτόμησης της Παλαιστίνης των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο οδήγησε στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Στις 19 Μαΐου 1948, η Πολωνία αναγνώρισε και καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Τον Μάιο του 1948, ο γεννημένος στην Πολωνία Νταβίντ Μπεν Γκουριόν έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός της νέας χώρας. Τον Σεπτέμβριο του 1948, το Ισραήλ άνοιξε την πρώτη του διπλωματική αποστολή στη Βαρσοβία. Τον Ιούνιο του 1967, μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, η Πολωνία προσχώρησε στο Σοβιετικό Ανατολικό Μπλοκ διακόπτοντας τις διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Το 1986, η Πολωνία ξεκίνησε επαφές με το Ισραήλ. Οι δύο χώρες άνοιξαν σύντομα γραφεία διπλωματικών αποστολών στις πρωτεύουσες της άλλης και το 1988 ιδρύθηκε το Εμπορικό Επιμελητήριο Ισραήλ-Πολωνίας.
Μετακομμουνιστική εποχή
Το 1989, η κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας έπεσε και το Νοέμβριο του 1989 ο, γεννημένος στην Πολωνία, Ισραηλινός αναπληρωτής Πρωθυπουργός, Σιμόν Πέρες, επισκέφθηκε την Πολωνία, ανοίγοντας το δρόμο για την επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο Πέρες συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Πολωνίας, Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι και τον Πρωθυπουργό, Ταντέους Μαζοβιέτσκι. Οι πλήρεις διπλωματικές σχέσεις αποκαταστάθηκαν στις 27 Φεβρουαρίου 1990, οδηγώντας σε διευρυμένη πολιτική, στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Τον Μάιο του 1991, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα, επισκέφθηκε το Ισραήλ.
21ος αιώνας
δεξιά|μικρογραφία| Αεροσκάφη της [[Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία|Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας που πετούν πάνω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, 2003]] Τον Φεβρουάριο του 2015, η Πολωνία και το Ισραήλ γιόρτασαν 25 χρόνια επαναδημιουργημένων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ τους.
Εμπόριο και μεταφορές
Το 1995, το Ισραήλ υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία περιλαμβάνει το ελεύθερο εμπόριο και τέθηκε σε ισχύ το 2000. Το 2004, η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διαπραγματεύεται ελεύθερα με το Ισραήλ. Το 2016, το εμπόριο μεταξύ Ισραήλ και Ευρωπαϊκής Ένωσης ανήλθε σε 34,3 δισεκατομμύρια ευρώ, των οποίων το εμπόριο μεταξύ Ισραήλ και Πολωνίας ανήλθε σε 682 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι κύριες εξαγωγές του Ισραήλ στην Πολωνία περιλαμβάνουν: αεροστρόβιλους, συσκευασμένα φάρμακα, φωσφορικό ασβέστιο, φρούτα και λαχανικά και ιατρικά εργαλεία. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στο Ισραήλ περιλαμβάνουν: προϊόντα με βάση τα τρόφιμα, μηχανές επεξεργασίας υφασμάτων, σασί οχημάτων, αυτοκίνητα, λεωφορεία, γαλακτοκομικά προϊόντα και σιτάρι.
Υπάρχουν τακτικές πτήσεις μεταξύ Ισραήλ και Πολωνίας με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες: Arkia, El Al, Enter Air, LOT Polish Airlines, Ryanair, Smartwings και Wizz Air.
Διμερείς σχέσεις
μικρογραφία| Πολωνικό προξενείο, [[Ιερουσαλήμ]] Με την πάροδο των ετών, τόσο το Ισραήλ όσο και η Πολωνία έχουν υπογράψει πολλές διμερείς συμφωνίες, όπως η συμφωνία συνεργασίας στον πολιτισμό, την επιστήμη και την εκπαίδευση (1991), η συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας και την πρόληψη της φοροδιαφυγής σε σχέση με τους φόρους εισοδήματος (1991), η συμφωνία για τη συνεργασία στον πολιτισμό, την επιστήμη και την εκπαίδευση (1991), η συμφωνία αεροπορικών μεταφορών (1991), η συμφωνία για την προώθηση και την αμοιβαία προστασία των επενδύσεων (1992), η συμφωνία στον τομέα της οικονομίας, της επιστήμης και της τεχνολογίας σχετικά με τη συνεργασία που εφαρμόζεται στη γεωργία και τη βιομηχανία τροφίμων (1993), η συμφωνία για την τεχνική συνεργασία στην ανάπτυξη γαλακτοκομικών προϊόντων (1997), η συμφωνία συνεργασίας στον τουρισμό (1999), η συμφωνία για την κατάργηση της υποχρέωσης θεώρησης για κατόχους κοινών και εθνικών διαβατηρίων (2000) και η συμφωνία συνεργασίας και αμοιβαίας συνδρομής σε τελωνειακά θέματα (2001).
Παραπομπές
Πολωνια Ισραηλ
Πρέβεζα
Γεωγραφία
thumb| Η χερσόνησος της Πρέβεζας αποτελεί το νοτιότερο σημείο της Ηπείρου. Η πόλη της Πρέβεζας είναι κτισμένη στη βόρεια πλευρά του ομώνυμου πορθμού (κέντρο της φωτογραφίας). Στη νότια πλευρά του πορθμού (κάτω δεξιά) είναι η ακαρνανική ακτή, όπου το αεροδρόμιο της Πρέβεζας και το ακρωτήριο του Ακτίου|450px|right Η πόλη της Πρέβεζας βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Ηπείρου και στο μέσον περίπου της βορειοδυτικής ακτογραμμής της Ελλάδας. Είναι κτισμένη στη βόρεια πλευρά του πορθμού της Πρέβεζας, ο οποίος συνδέει τον Αμβρακικό κόλπο με το Ιόνιο πέλαγος. Απέναντί της και σε απόσταση μόλις 600 μέτρων βρίσκεται το επίπεδο και αμμώδες ακρωτήριο του Ακτίου, γνωστό από τη φημισμένη ομώνυμη ναυμαχία του 31 π.Χ. Η θαλάσσια περιοχή κοντά στην Πρέβεζα αποτέλεσε για μια ακόμη φορά το επίκεντρο της παγκόσμιας ιστορίας κατά τη ναυμαχία της Πρέβεζας του 1538 μ.Χ., επιβεβαιώνοντας τη στρατηγική θέση στην οποία βρίσκεται η πόλη.
Βόρεια της Πρέβεζας και σε απόσταση επτά χιλιομέτρων από αυτή βρίσκεται ο εκτεταμένος ερειπιώνας της αρχαίας Νικόπολης, η οποία κτίστηκε από τον Οκταβιανό περί το 30 π.Χ., σε ανάμνηση της νίκης του επί των αντιπάλων του, Μάρκου Αντωνίου και Κλεοπάτρας, μετά τη ναυμαχία του Ακτίου. Αν και η Πρέβεζα είναι κτισμένη κοντά στο μεγαλύτερο λιμάνι της αρχαίας Νικόπολης, το οποίο ήταν στον όρμο Βαθύ, και παρά το γεγονός ότι τα ερείπια της Νικόπολης ήταν από τον 17ο αιώνα γνωστά ως Παλαιοπρέβεζα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η Πρέβεζα αποτελεί συνέχεια της αρχαίας Νικόπολης, καθώς υπάρχει ένα μεγάλο χρονικό κενό μεταξύ των ιστορικών πορειών των δύο πόλεων.
Η ευρύτερη περιοχή
Στην περιοχή του Νομού Πρέβεζας σώζονται, επίσης, ερείπια πολλών αρχαίων πόλεων, όπως της Κασσώπης, πρωτεύουσας των Κασσωπαίων, του Ορράου, πόλης των Μολοσσών, των Βατιών, του Βουχετίου και της Πανδοσίας, αποικιών των αρχαίων Ηλείων, του Τρικάστρου, της Ελάτρειας, της Εφύρας και της Νικόπολης, αποδεικνύοντας τη διαχρονική κατοίκηση της περιοχής.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του έτους 31 π.Χ., έγινε στη θαλάσσια περιοχή δυτικά της σημερινής Πρέβεζας η περίφημη Ναυμαχία του Ακτίου μεταξύ των δυνάμεων του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας από τη μία πλευρά και του Οκταβιανού από την άλλη. Μετά τη νικηφόρα για τον Οκταβιανό ναυμαχία του Ακτίου, ο μονοκράτορας πλέον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, διέταξε την ανέγερση πόλης εις ανάμνηση της νίκης του, που θα έφερε το όνομα Νικόπολις, τα ερείπια της οποίας σώζονται περί τα έξι χιλιόμετρα βόρεια της Πρέβεζας.
Ιστορικές περίοδοι της Πρέβεζας - συνοπτικά
Οι ιστορικές περίοδοι της Πρέβεζας, από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα, μπορούν επιγραμματικά να συνοψισθούν στον ακόλουθο πίνακα: (Οι χρονολογίες που δίνονται στον ακόλουθο πίνακα είναι οι de facto και όχι οι de jure χρονολογίες κατοχής της Πρέβεζας.) thumb|350px|Η αναφορά στην «Πρέβεζα» από το [[Χρονικόν του Μορέως]]
Ίδρυση της Πρέβεζας
Ο Πέτρος Φουρίκης, κατά την ώριμη επιστημονική του φάση, επεσήμανε πρώτος, το 1924, την αναφορά του ονόματος «Πρέβεζα» στο Χρονικόν του Μορέως. Το όνομα «Πρέβεζα» εμφανίζεται στην εξιστόρηση της αμφίβιας επιχείρησης ανακατάληψης του Δεσποτάτου της Ηπείρου από συμμαχικές προς τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο δυνάμεις. Οι επιχειρήσεις αυτές τοποθετούνται χρονικά στο έτος 1290 μ.Χ. ή κατ' άλλους το 1292 μ.Χ. Η σχετική περιγραφή του Χρονικού έχει ως εξής: Ἐκείνη γὰρ ἡ ὑποδρομή, τῶ κούρσω ὄπου σᾶς λέγω, οὐδὲν ἐδιήρκησεν πολλά, ἄνευ καὶ ἡμέραις δύο, ἐπὴν μαντᾶτα ἠφέρασιν ἐτότε τοῦ δεσπότου, τὸ πῶς ἐκεταλάβασιν εἰς τὸν κορφὸν τῆς Ἄρτας, κάτεργα ἑξῆντα ἤλθασιν, κ’ εἶναι τῶν Γενουβίσων· ἐπέζευσαν εἰς τὴν Πρέβεσαν, κουρσεύγουν τὰ χωρία, ὡρμήσασιν νὰ ἔρχονται ὁλόρθα εἰς τὴν Ἄρταν, και μια σελίδα παρακάτω επαναλαμβάνονται τα εξής: ... καὶ ἐπέζευσαν εἰς τὴν Πρέβεζαν, κουρσεύουν τὰ χωρία, καὶ ὡρμήσασιν καὶ ἐρχόντησαν ὁλόρθα εἰς τὴν Ἄρταν. Ο Φουρίκης στηριζόμενος μόνον σε αυτή την αναφορά του ονόματος Πρέβεζα, προβαίνει σε μια θεωρητική κατασκευή, σύμφωνα με την οποία μετά την ερήμωση της αρχαίας Νικόπολης, ένα νέο λιμάνι ήταν αναγκαίο. Θεωρεί ότι το λιμάνι αυτό θα είχε μια οικιστική εξέλιξη την οποία πρέπει να φανταστούμε ως εξής: «εμπορικός σταθμός (σκάλα), συνοικισμός, χωρίδιον, χωρίον, κώμη, κωμόπολη». Υποστηρίζει επιπλέον ότι αυτή η εξέλιξη πρέπει να είχε ολοκληρωθεί τουλάχιστον 100 χρόνια πριν το 1292 (χρόνο κατά τον οποίο έγινε η επιχείρηση ανακατάληψης του Δεσποτάτου της Ηπείρου) και, έτσι, συμπεραίνει ότι η Πρέβεζα ιδρύθηκε κατά τον 12ο αιώνα και είναι οικιστική συνέχεια της αρχαίας Νικόπολης, μετά την ερήμωση της τελευταίας. Οι απόψεις του Φουρίκη επέδρασαν καθοριστικά στη μετέπειτα ιστορική έρευνα για την ίδρυση και την πορεία της Πρέβεζας.
Νεότερες ιστορικές έρευνες, όμως, υποστηρίζουν ότι η Πρέβεζα ιδρύθηκε, ως οικισμός, στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, μετά την κατασκευή από τους Οθωμανούς, το 1478, του Κάστρου της Μπούκας. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι η πόλη αποτελεί την οικιστική συνέχεια της αρχαίας Νικόπολης.
A´ Οθωμανική Περίοδος (1463-1684)
thumb|300px|Το Κάστρο της Μπούκας. Η παλαιότερη γνωστή απεικόνισή του από τον Francesco Genesio, 1538 thumb|300px| «Η Ναυμαχία της Πρέβεζας», ελαιογραφία του Ohannes Umed Behzad, 1866, [[Ναυτικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης]] thumb|300px| Το Κάστρο της Μπούκας κατά την επίθεση των Φλωρεντινών τον Μάιο του 1605. Ξυλογραφία του [[Τζιοβάνι Ορλάντι.]] Πρόσφατες δημοσιεύσεις σε επιστημονικά συμπόσια υποστηρίζουν ότι η κατάληψη της περιοχής της Πρέβεζας από τους Οθωμανούς πραγματοποιήθηκε το 1463 και ότι την εποχή εκείνη το διοικητικό κέντρο της περιοχής ήταν πιθανότατα η Ρηνιάσσα, ενώ δεν υφίστατο ακόμη οικισμός με το όνομα Πρέβεζα. Λίγα χρόνια μετά την κατάληψη της περιοχής, οι Οθωμανοί οχύρωσαν τη βόρεια πλευρά του πορθμού που οδηγεί από το Ιόνιο Πέλαγος στον Αμβρακικό κόλπο, ανεγείροντας το Κάστρο της Μπούκας, το 1478. Με την κατασκευή του κάστρου αυτού, οι Οθωμανοί έλεγχαν ολόκληρο τον Αμβρακικό κόλπο, τον οποίο μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ως φυσικό ναύσταθμο στα δυτικά όρια της αυτοκρατορίας τους και να εκστρατεύσουν από εκεί για τη σχεδιαζόμενη κατάκτηση της Ρώμης, το 1480. Στη διάρκεια της πρώτης Οθωμανικής Περιόδου της Πρέβεζας έγιναν τέσσερις, τουλάχιστον, προσπάθειες κατάληψής της από τις δυτικές χριστιανικές δυνάμεις, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα: η πρώτη το 1481, η δεύτερη το 1501, η τρίτη το 1538 και η τέταρτη το 1605.
Οι επιχειρήσεις του 1501
Στις αρχές Ιουλίου του 1500, οθωμανικός στολίσκος ο οποίος αποτελείτο από 28 ιστιοφόρα πλοία που είχαν ναυπηγηθεί στα νεωλκεία της Πρέβεζας, συνενώθηκε με τον οθωμανικό στόλο που είχε καταπλεύσει στη Λευκάδα και από κοινού απέπλευσαν για την Πελοπόννησο με σκοπό την κατάληψη της Μεθώνης και της Κορώνης. Οι Ενετοί, αντιδρώντας στην κατάληψη των δύο Πελοποννησιακών καστρουπόλεων, επιχείρησαν εφόδους σε διάφορα νησιά του Αιγαίου και παράλιες πόλεις του Ιονίου. Στην ιστοριογραφία της Πρέβεζας και στο παραπάνω ιστορικό πλαίσιο, αναφέρεται συχνά μια επιδρομή του ενετικού στόλου εναντίον της πόλης, υπό τον αρχιναύαρχο Μπενεντέτο Πέζαρο. Η επιδρομή αυτή χρονολογείται μάλιστα από τους ιστοριογράφους άλλοτε το 1500 και άλλοτε το 1499, μεσούντος του Β΄ Βενετοτουρκικού Πολέμου. Νέες ιστορικές μελέτες υποστηρίζουν βάσιμα, πειστικά και αυταπόδεικτα ότι η επιδρομή αυτή έγινε στα τέλη Ιανουαρίου του 1501 εναντίον της Βόνιτσας και όχι της Πρέβεζας. Οι ενετικές δυνάμεις, στη διάρκεια της εν λόγω επιδρομής, λαφυραγώγησαν έντεκα οθωμανικές γαλέρες που βρίσκονταν στο λιμάνι της Βόνιτσας, αλλά είχαν ναυπηγηθεί στην Πρέβεζα. Στις 29 Ιανουαρίου 1501 ο ενετικός στολίσκος εξήλθε από τον Αμβρακικό κόλπο, υπό τα πυρά του κάστρου της Μπούκας της οθωμανοκρατούμενης Πρέβεζας, και συναντήθηκε στο Ιόνιο με τον υπόλοιπο στόλο.
Οι επιχειρήσεις του 1605
Το βράδυ της 2ας προς 3η Μαΐου 1605, στρατιωτικές δυνάμεις του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Στεφάνου της Πίζας, υπό τον συνταγματάρχη Φεντερίκο Γκισλιέρι (ιταλικά: Federico Fabio Ghislieri), αποβιβάστηκαν στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Πρέβεζας, κοντά στη σημερινή παραλία «Αλωνάκι», και επιτέθηκαν κατά του κάστρου της Μπούκας, το οποίο υπερασπιζόταν από οθωμανική δύναμη 80-100 ανδρών. Με την αυγή, οι γαλέρες του σώματος, υπό τον αντιναύαρχο Ιάκοπο Ινγκιράμι (ιταλικά: Iacopo Inghirami), έφτασαν σε απόσταση βολής από το κάστρο της Μπούκας, το οποίο κανονιοβολούσαν συνεχώς και υποχρέωσαν, έτσι, τους Οθωμανούς να συνθηκολογήσουν. Ακολούθησε λεηλασία και πυρπόληση των αποθηκών και κτηρίων του κάστρου, καθώς και του οικισμού της Πρέβεζας από τους Φλωρεντινούς, οι στρατιώτες των οποίων αιχμαλώτισαν περί τους 250 κατοίκους της Πρέβεζας, μωαμεθανούς και χριστιανούς, και πήραν αρκετά λάφυρα. Όταν ο στολίσκος έφτασε στους Αντίπαξους, ελευθερώθηκαν οι χριστιανοί αιχμάλωτοι. Η μονοήμερη δήωση της Πρέβεζας από τους Φλωρεντινούς δεν μπορεί να θεωρηθεί και κατάληψή της από αυτούς, καθώς οι Οθωμανοί φαίνεται ότι επανήλθαν στο κάστρο της Μπούκας λίγες ημέρες αργότερα.
===Πρώτη Ενετοκρατία (1684-1701) === thumb|300px|Το Κάστρο της Μπούκας και η Πρέβεζα κατά την επίθεση των Ενετικών δυνάμεων τον Σεπτέμβριο του 1684. Χαλκογραφία του [[Βιντσέντζο Μαρία Κορονέλλι|Βιντσέντζο Κορονέλλι, 1691]] Στο ξεκίνημα του 6ου Βενετοτουρκικού Πολέμου οι ενετικές δυνάμεις και άλλες συμμαχικές με αυτές δυνάμεις, υπό την ηγεσία του αρχιναυάρχου Φραντσέσκο Μοροζίνι, κατέλαβαν αρχικά τη Λευκάδα και στη συνέχεια το Ξηρόμερο και την Πρέβεζα, μετά από ολιγοήμερη επίθεση που ολοκληρώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1684. Με την κατάληψη του κάστρου της Μπούκας το οθωμανικό τέμενος, που υπήρχε σε αυτό, μετατράπηκε σε καθολικό ναό του αρχαγγέλου Μιχαήλ, καθώς η κατάληψη της Πρέβεζας συνέπεσε με την εορτή του στην Καθολική Εκκλησία.
Η Πρέβεζα θα έμενε στα χέρια των Ενετών για λίγο περισσότερο από 16 χρόνια, καθώς στο τέλος του Πολέμου και με την υπογραφή της Συνθήκης του Κάρλοβιτς τον Ιανουάριο του 1699, η Βενετία κατόρθωσε μεν να διατηρήσει την Πελοπόννησο και τη Λευκάδα, αλλά υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μεταξύ άλλων οχυρών θέσεων, την Πρέβεζα, τη Ναύπακτο και το Αντίρριο. Στην περίπτωση της Πρέβεζας, η υλοποίηση των συμφωνηθέντων στη Συνθήκη του Κάρλοβιτς πραγματοποιήθηκε δυόμισι χρόνια μετά την υπογραφή της, με την ανατίναξη εκ μέρους των Ενετών του κάστρου της Μπούκας και την παράδοση της περιοχής της Πρέβεζας στους Οθωμανούς, το καλοκαίρι του 1701.
===Β´ Οθωμανική Περίοδος (1701-1717) === Η Συνθήκη του Κάρλοβιτς, τον Ιανουάριο του 1699, καθόρισε την επιστροφή της περιοχής της Πρέβεζας στους Οθωμανούς και η διμερής Συμφωνία της Κωνσταντινούπολης, της 12 Ιουνίου 1700, επέλυσε τα θέματα συνόρων των περιοχών που θα περιέρχονταν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η παράδοση, όμως, της Πρέβεζας στους Οθωμανούς έγινε περί τα τέλη Αυγούστου του 1701, μετά την ανατίναξη του κάστρου της Μπούκας, που ήλεγχε την είσοδο του Αμβρακικού κόλπου, όπως οριζόταν από την προαναφερθείσα συνθήκη. Η ανατίναξη του κάστρου από του Ενετούς διήρκεσε τριάντα ημέρες και είχε ολοκληρωθεί στις 22 Αυγούστου 1701.