cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλεκτροφυσιολογία της καρδιάς
Ηλεκτροκαρδιογράφημα
Το έπαρμα Ρ.
Κιζάρι Ροδόπης
Το Κιζάρι ή Κίζαρι είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Ηλεκτροφυσιολογία της καρδιάς
Ηλεκτροκαρδιογράφημα
εκφράζει το χρόνο που χρειάζεται για να φτάσει το ηλεκτρικό ρεύμα στον κόμβο AV (κολποκοιλιακό κόμβο) και απο εκεί στο δεμάτιο του Hiss και στο δίκτυο Purkinje.
Κιζάρι Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Κιζάρι βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει 12 χλμ. ΒΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 38 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Κομοτηνή και 51 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Το χωριό αναφέρεται ως Κιζιλάρ από τον γιατρό της Μαρώνειας Μελίρρυτο στο βιβλίο του "Περιγραφή Ιστορική και Γεωγραφική από εκκλησιαστική άποψη της Μητρόπολης Μαρωνείας" (έκδοση του 1871) να αποτελείται από 30 οικογένειες χριστιανών και να μην έχει εκκλησία και σχολείο ενώ για το 1912 αναφέρεται ότι ζούσαν 60 βουλγαρόφωνες και 40 μουσουλμανικές οικογένειες. Στις αρχές Φεβρουαρίου 1926 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Τραπεζούντα του Πόντου (52 οικογένειες των 223 ατόμων) και έκτοτε το χωριό χαρακτηρίστηκε προσφυγικό.
Ηλεκτροφυσιολογία της καρδιάς
Ηλεκτροκαρδιογράφημα
Το διάστημα PR ξεκινάει απο την αρχή του επάρματος Ρ και τελειώνει στην αρχή του συμπλέγματος QRS. Η διάρκεια του διαστήματος PR είναι πολύ σημαντική για την ερμηνεία του καρδιογραφήματος και κυμαίνεται μεταξύ 0.12 και 0.20 δευτερόλεπτα. Εάν βρίσκεται έξω απο αυτό το εύρος τότε αυτό σημαίνει ότι κάτι άλλο συμβαίνει. Υπάρχει επίσης μιά περιοχή η οποία ονομάζεται τομέας PR και διαφέρει απο το διάστημα PR. Αυτή η περιοχή ξεκινάει απο το σημείο που το έπαρμα συμπίπτει με την ισοηλεκτρική γραμμή μέχρι το σημείο που τελειώνει το οριζόντιο τμήμα της ισοηλεκτρικής και ξεκινάει το τμήμα που οδηγεί στο σύμπλεγμα QRS. Αυτό το τμήμα είναι σημαντικό για την διάγνωση της περικαρδίτιδας.
Το σύμπλεγμα QRS
Κιζάρι Ροδόπης
Διοικητικά
Ως Κίζλαρ αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Κιζαρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 45 κατοίκους.
Ηλεκτροφυσιολογία της καρδιάς
Ηλεκτροκαρδιογράφημα
Μετά την περιοχή PR ακολουθεί το σύμπλεγμα QRS. Ο λόγος που το ονομάζουμε σύμπλεγμα και όχι κύμα είναι διότι αποτελείται απο τρία επάρματα. Το έπαρμα Q το έπαρμα R και το έπαρμα S. To έπαρμα Q είναι η πρώτη αρνητική απόκλιση μετά το διάστημα PR, το έπαρμα R ορίζεται ώς η πρώτη θετική απόκλιση που ακολουθεί το έπαρμα Q ή το διάστημα PR, επειδή είναι πιθανό να μήν υπάρχει έπαρμα Q. Το τελευταίο έπαρμα είναι το S, το οποίο είναι η πρώτη αρνητική απόκλιση που ακολουθεί το R, και το οποίο πρέπει να επεκτείνεται κάτω απο την ισοηλεκτρική για να θεωρείται ότι υπάρχει. Το σχήμα του συμπλέγματος QRS πρέπει να είναι στενό να έχει απότομες κλίσεις και να παρουσιάζει αιχμές. Εάν δέν πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις οσον αφορά το σχήμα του QRS αυτό σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει. Η χρονική διάρκεια του συμπλέγματος QRS πρέπει να είναι μικρότερη απο 0.12 δευτερόλεπτα.Το σύμπλεγμα QRS εκφράζει την κοιλιακή εκπόλωση, κατα την οποία καί οι δύο κοιλίες εκπολώνονται.
Eίναι το χρονικό διάστημα μεταξύ της κοιλιακής εκπόλωσης και της κοιλιακής επαναπόλωσης. Αρχίζει απο το σημείο J ( άκρο του QRS) και τελειώνει στην αρχή του επάρματος Τ. Φυσιολογικά πρέπει να διαρκεί λιγότερο απο 0.2 δευτερόλεπτα. Αλλά εξαρτάται απο τον ρυθμό της καρδιάς, που σημαίνει ότι ταχύτεροι καρδιακοί ρυθμοί επιβραχύνουν το διάστημα ST. Ενώ βραδύτεροι καρδιακοί ρυθμοί επιμηκύνουν την περιοχή ST. Η περιοχή ST πρέπει να βρίσκεται πάνω στην ισοηλεκτρική γραμμή με μιά απόκλιση όχι μεγαλύτερη απο 1mm (όπως και στην περίπτωση του σημείου J)
Το έπαρμα Τ.
Εκφράζει την κοιλιακή επαναπόλωση. Ξεκινάει απο το άκρο της περιοχής ST και καταλήγει όταν συμπέσει με την ισοηλεκτρική γραμμή.Το έπαρμα Τ έχει μικρότερη κλίση στο πρώτο μισό μέχρι το μέγιστο και μεγαλύτερη κλίση (πιό απότομο ) στο δεύτερο ήμιση μέχρι την ισοηλεκτρική γραμμή.Δηλαδή δέν πρέπει να είναι συμμετρικό.Εάν είναι συμμετρικό τότε αυτό δείχνει μιά βλάβη.Η συμμετρία στο έπαρμα Τ είναι κάτι κακό. Μπορεί να σημαίνει καρδιακή ισχαιμία, εγκεφαλική βλάβη κ.λ.π. Η ευθεία που διέρχεται απο την κορυφή του επάρματος διαχωρίζει την απολύτως ανερέθιστη περιοχή απο την σχετικώς ανερέθιστη περιοχή.
Το διάστημα QT
Συμπερασματικά:
Στο ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ) μπορούμε να διακρίνουμε τρεις φάσεις σχετικά με τη διεγερσιμότητα. Κατά το χρονικό διάστημα που οι κοιλίες βρίσκονται σε κατάσταση συστολής κανένα ερέθισμα δεν μπορεί να προκαλέσει νέα διέγερση στο κοιλιακό μυοκάρδιο. Αυτό το χρονικό διάστημα αντιστοιχεί στο χρονικό διάστημα κατα το οποίο το δυναμικό δράσης έχει περάσει το όριο κατωφλίου και ανυψώνεται μέχρι μιά τιμή μετά την φάση πλατώ, στην φάση επαναπόλωσης όταν η τιμή του δυναμικού είναι αρκετά υψηλή (πάνω απο το κατώφλιο δυναμικού του κυττάρου) ώστε να μήν μπορεί κάποιο ερέθισμα να οδηγήσει σε εκπόλωση το κύτταρο. Η πρώτη αυτή περίοδος ξεκινά από την έναρξη του συμπλέγματος QRS και τελειώνει με την έναρξη του τμήματος ST και ονομάζεται απόλυτη ανερέθιστη περίοδος. Η δεύτερη περίοδος που μπορούμε να διακρίνουμε είναι η σχετικά ανερέθιστη περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας το κοιλιακό μυοκάρδιο συστέλλεται λίγο εάν δεχτεί ισχυρό ερέθισμα. Αυτή η περίοδος αντιστοιχεί στη φάση επαναπόλωσης στο χρονικό σημείο όπου η τιμή του δυναμικού είναι αρκετά χαμηλή (λίγο πιό κάτω απο το δυναμικό κατω φλίου) ώστε με ένα ερέθισμα να μπορεί το κύτταρο να φτάσει στην τάση κατωφλίου και να κάνει εκπόλωση. Κατά τη σχετικά ανερέθιστη περίοδο υπάρχει ένα τμήμα που ονομάζεται τρωτή φάση, όπου κατά τη διάρκειά της το κοιλιακό μυοκάρδιο μπορεί να εμφανίσει ινιδισμό ακόμη και με ένα συνηθισμένο ερέθισμα, η φάση διαρκεί περίπου όσο το έπαρμα Τ στο ηλεκτροκαρδιογράφημα. Η σχετικά ανερέθιστη περίοδος σχετίζεται με την έναρξη της διαστολής των κοιλιών, στη διάρκεια της οποίας εμφανίζεται μία μερική ικανότητα σύσπασής τους. Κατά το τέλος της σχετικά ανερέθιστης περιόδου ξεκινά υπερευαίσθητη περίοδος στη διάρκεια της οποίας ακόμα και ένα μικρό ερέθισμα μπορεί να προκαλέσει ισχυρή συστολή στο κοιλιακό μυοκάρδιο. Η περίοδος αυτή αντιστοιχεί στην φάση κατα την οποία έχει αποκατασταθεί στο κύτταρο η αρχική ιοντική ισορροπία κατα την οποία το εξωτερικό μέρος του κυττάρου είναι θετικό και το εσωτερικό αρνητικό. Η υπερευαίσθη τη περίοδος σχετίζεται με το τελευταίο στάδιο της διαστολής των κοιλιών και με την καρδιακή παύλα όπου η διεγερσιμότητα του κολποκοιλιακού μυοκαρδίου επανέρχεται στα συνηθισμένα επίπεδα. μικρογραφία|Τμήμα ηλεκτροκαρδιογραφήματος στο οποίο φαίνονται τα επάρματα Ρ και T καθώς και το σύμπλεγμα QRS
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Καρδιολογία
Πουί Μαρί
Το Πουί Μαρί (γαλλικά: Puy Mary) είναι μία κορυφή  του ηφαιστειακού ορεινού όγκου του Καντάλ, στο νομό Καντάλ της περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Το ύψος του είναι 1.783 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Η περιοχή χαρακτηρίστηκε «Μεγάλο αξιοθέατο της Γαλλίας» με την ονομασία «Πουί Μαρί, ηφαίστειο του Καντάλ» στις 18 Δεκεμβρίου 2012.
Συγκεντρώνει περισσότερους από 500.000 επισκέπτες κάθε χρόνο και είναι μια από τις περισσότερο επισκέψιμες περιοχές της Ωβέρνης.
Τοπωνυμία
Το όνομα «puy Mary» προέρχεται
Γεωγραφικά και γεωλογικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η ορεινή διάβαση Πα ντε Περόλ μικρογραφία|280x280εσ|Το Πουί Μαρί από τη διάβαση του Πα ντε Περόλ αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Πίνακας προσανατολισμού Το Πουί Μαρί βρίσκεται στο Φυσικό περιφερειακό πάρκο των Ηφαιστείων της Ωβέρνης και έχει χαρακτηρισθεί « Μεγάλο αξιοθέατο της Γαλλίας». Είναι ένα σβησμένο ηφαίστειο, ηλικίας περίπου 6,5 εκατομμυρίων ετών, το οποίο σχηματίστηκε από τη συσσώρευση ιξώδους λάβας. Έχει βαθμιαία διαβρωθεί από τους παγετώνες κατά τη διάρκεια της τεταρτογενούς περιόδου, γεγονός που εξηγεί την πυραμιδοειδή μορφή του.
Αρκετά μονοπάτια πεζοπορίας οδηγούν στο Πουί Μαρί. Το συντομότερο, από την ορεινή διάβαση του Πα ντε Περόλ, αποτελείται από μία πεζοπορική διαδρομή που διαρκεί μία ώρα (μετ' επιστροφής). Στο μονοπάτι, πολύ απότομο σε ορισμένα σημεία, κατασκευάστηκαν σκαλοπάτια, που κρίθηκαν αναγκαία λόγω της μεγάλης επισκεψιμότητας του χώρου που κατέστρεφε την παλιά διαδρομή.
Στις άκρες αυτού του μονοπατιού αναπτύσσεται κίτρινη γεντιανή η ρίζα της οποίας μπορεί να φθάσει το 1,50 μέτρο και χρησιμοποιείται για να παράγει διάφορα ποτά, τα πιο γνωστά είναι τα απεριτίφ Σαλέρ και Αβέζ.
Διοικητικά, η κορυφή Πουί Μαρί βρίσκεται μεταξύ τεσσάρων πόλεων του νομού Καντάλ: Φαλγκού προς τα δυτικά, Λε Κλω στα βόρεια, Λαβιζερί προς τα ανατολικά και Μαντάντλ-Σαιν-Ζυλιάν στα νότια.
Η κορυφογραμμή μεταξύ του Πουί Μαρί και του Πουί ντε λα Τουρτ διασχίζεται χάρη στην ορεινή διάβαση Πα ντε Περόλ  (1.589 μέτρα, το ψηλότερο οδικό πέρασμα του Μασίφ Σαντράλ). Η οδική πρόσβαση  της διάβασης είναι αδιάβατη το χειμώνα και είναι απόλυτα κλειστή για κυκλοφορία από τον Νοέμβριο έως τον Μάιο.
Κλίμα
μικρογραφία|Το Πουί Μαρί χιονισμένο Το Πουί Μαρί και το Πλον ντυ Καντάλ είναι ανάμεσα στις περιοχές της Γαλλίας με την υψηλότερη υδατόπτωση (κατά μέσο όρο 2,5 μέτρα νερό ανά έτος) και δημιουργούν πολλαπλούς χείμαρρους των οποίων οι καταρράκτες τρέχουν στις πλαγιές τους.
Η βόρεια πλευρά του Πουί Μαρί, που είναι τον περισσότερο χρόνο χιονισμένη, καλύπτεται από παγωμένα στρώματα χιονιού που λιώνουν πολύ αργά το καλοκαίρι. Αυτή η συσσώρευση του χιονιού αποτελεί την αιτία του παρατεταμένου κλεισίματος της ορεινής διάβασης Πα ντε Περόλ (μερικές φορές μέχρι τον Ιούνιο).
Προστασία του περιβάλλοντος
Η μεγάλη επισκεψιμότητα του χώρου (500 έως 600.000 επισκέπτες κάθε χρόνο μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου, στην οποία πρέπει να προστεθεί και η χειμερινή προσέλευση) θέτει προβλήματα υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος. Ένα από τα εμβληματικά μέτρα του προγράμματος δράσης «Grand Site Objective 2010» είναι η σημαντική μείωση της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων στη διάβαση Πα ντε Περόλ. Έτσι τέθηκαν σε κυκλοφορία μίνι λεωφορεία που αναχωρούν από τις διάφορες κοιλάδες γύρω από την κορυφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ
Μονή Αγίου Χαρίτωνος Ικονίου
Η Μονή Αγίου Χαρίτωνος Ικονίου είναι ιστορική ορθόδοξη μονή στη Σύλλη του Ικονίου της Μικράς Ασίας. Είναι λαξευμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου στους βράχους μιάς απότομης χαράδρας του όρους του Αγίου Φιλίππου (Τεκελί-Ντάγ).
Η μονή είναι γνωστή και ως Άκ μαναστίρ, δηλαδή λευκό μοναστήρι, εξαιτίας των άσπρων βράχων που την περιέβαλλαν. Η ίδρυση της μονής του Αγίου Χαρίτωνος ανάγεται στον 9ο μ.Χ. αιώνα
Η Σύλλη αποτέλεσε σταθμό της Αγίας Ελένης τo 327 μ.Χ. στην πορεία της προς τα Ιεροσόλυμα. Η Αγία Ελένη, μητέρα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, σταμάτησε στη Σύλλη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ για προσκύνημα, είδε τους λαξευμένους ναούς των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα.
Η μονή της Σύλλης ήταν αφιερωμένη στον άγιο Χαρίτωνα. Ο Άγιος Χαρίτων καταγόταν από το Ικόνιο και κατείχε σημαντική θέση στην πόλη. Διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίστηκε για την πίστη του από τους Ρωμαίους. Μετά την κατάπαυση των διωγμών μετέβη από το Ικόνιο στους Αγίους Τόπους όπου ασκήτευσε και συγκέντρωσε πολλούς μαθητές.
Ο κεντρικός ναός της μονής (το καθολικό) ήταν αφιερωμένος στην Παναγία την Σπηλαιώτισσα, ήταν ολόκληρος λαξευμένος μέσα στον βράχο. το Καθολικό της μονής, ανήκε στον σκεπαστό σταυροειδή τύπο, είχε τρία κλίτη και στηριζόταν σε τέσσερις πεσσούς, που κι αυτοί είχαν προκύψει από την επίπονη λάξευση του βράχου. Το 1896 ανακαλύφθηκαν και δύο ακόμη μικροί ναοί λαξευμένοι κι αυτοί στον βράχο, αφιερωμένοι στον Άγιο Σάββα και στον Άγιο Αμφιλόχιο, ενώ μαρτυρείται και ναός του Αγίου Παύλου.
Στο Ικόνιο έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ο Τζελαλεντίν Ρουμί, μυστικιστικός ποιητής και φιλόσοφος, ιδρυτής του σουφικού τάγματος των Μεβλεβί Ντερβίς. Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι εκστατικοί χοροί των δερβίσηδων είναι επιβιώσεις αρχαίων διονυσιακών λατρειών που ήταν διαδεδομένες στη Μ. Ασία. Ο Ρουμί είχε επαφή με Έλληνες διανοούμενους της περιοχής, κυρίως κληρικούς. Ο Αφλακί, βιογράφος του Ρουμί, περιγράφει τις φιλοσοφικές συζητήσεις του Ρουμί με τον ηγούμενο της Μονής του Αγίου Χαρίτωνος (κατά τους Τούρκους Ακ Μαναστίρ) του Ικονίου, την οποία μάλιστα αναφέρει ως «μονή του Πλάτωνος» (Ντέιρε Αφλατούν).
Ο Άγιος Κύριλλος ο ΣΤ΄, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1813 – 1818) ο οποίος είχε διατελέσει μητροπολίτης Ικονίου περιγράφει την ιστορική μονή με τους λαξευμένους ναούς: το καθολικό και 7 παρεκκλήσια, στο έργο του Ιστορική   περιγραφή  του  εν  Βιέννη  προεκδοθέντος  χειρογράφου  πίνακος  της  μεγάλης  Αρχισατραπείας  του  Ικονίου.
Για τους Έλληνες της περιοχής του Ικονίου η μονή ήταν πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας και των παραδόσεών τους, το σπουδαιότερο από τα χριστιανικά σεβάσματά τους, που διατράνωνε τη θρησκευτική και εθνική τους ταυτότητα. Πανηγύριζε ετησίως στις 28 Σεπτεμβρίου, στη μνήμη του Αγίου Χαρίτωνος και συγκέντρωνε πλήθος ορθοδόξων αλλά και μουσουλμάνων. Επίσης πανηγύριζε στις 15 Αυγούστου προς τιμήν της Παναγίας Σπηλαιώτισσας, αλλά και του Αγίου Πνεύματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Ικονίου Κατηγορία:Ικόνιο Κατηγορία:Μοναστήρια στην Τουρκία Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Φέρεντς Ζέντε
Ο Φέρεντς Ζέντε (ουγγρικά: Ferenc Zenthe, 20 Απριλίου 1920 - 30 Ιουλίου 2006) ήταν Ούγγρος ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Περισσότερο γνωστός είναι για τον ρόλο του στην ιστορική τηλεοπτική σειρά A Tenkes Kapitánya, καθώς και για την πρωτοπόρα soap opera σειρά Szomszédok. Θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του. Μεταξύ των πολλών βραβεύσεων του έχει ένα βραβείο Kossuth Prize, όπου ονομάστηκε Ηθοποιός του Έθνους, καθώς και ένα βραβείο από τα Βραβεία της Ουγγαρίας.
Βιογραφία και καριέρα
Ο Φέρεντς Ζέντε γεννήθηκε το 1920 στο Σαλγκομπάνια, και ήταν ο μοναχογιός του, ενός 50χρονου μηχανικού ορυχείων. Πήγε σχολείο στο Έγκερ, ενώ παρακολούθησε τέσσερα εξάμηνα στο Πανεπιστήμιο Οικονομικών στη Βουδαπέστη, από το οποίο έφυγε, για να ενταχθεί στην Ακαδημία Ερμηνείας Τεχνών, το 1941. Η φοίτησή του εκεί κράτησε έναν χρόνο, εξ αιτίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1945, εντάχθηκε στο Εθνικό Θέατρο του Πεκς, ενώ μετά από δύο χρόνια στο Θέατρο του Γκιόρ. Το 1949, εντάχθηκε στο Csokonai Theatre, ενώ, τέλος, το 1952 στο Θέατρο Βουδαπέστης, όπου έμεινε έως το τέλος της ζωής του. Αγαπημένος ηθοποιός από το κοινό, συμμετείχε σε πολλούς τηλεοπτικούς και κινηματογραφικούς ρόλους.
Ο πρώτος του ρόλος ήταν στην ταινία Föltámadott a Tenger, ενώ ο πρώτος του πρωταγωνιστικός στην ταινία Rákóczi hadnagya. Το 1963, πήρε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη τηλεοπτική σειρά της ουγγρικής τηλεόρασης, A Tenkes kapitánya, η σειρά αυτή γνώρισε επιτυχία και ο Ζέντε διεύρυνε τη φήμη του. Κατόπιν, πρωταγωνίστησε στην ταινία The Revolt of Job, το 1983, η οποία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Πέρα όμως από το θέατρο και τον κινηματογράφο, περισσότερο γνωστός έγινε μέσω της τηλεόρασης, ειδικότερα από το πρώτο sitcom της ουγγρικής τηλεόρασης, Szomszédok, το οποίο κράτησε για 12 χρόνια. Επίσης, ασχολήθηκε και με τη φωνητική ηθοποιία, ενώ υπήρξε μέλος και της πιο μακρόχρονης ραδιοφωνικής εκπομπής στην Ευρώπη, Szabó család, μάλιστα ηχογράφησε σκηνές για εκεί, ακόμα και στο νεκροκρέβατο του. Ο Ζέντε πέθανε το 2006, από πνευμονία, και θάφτηκε στο Νεκροταφείο του Φαρκασερτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Θεολόγος Εξηντάρης
Ο Θεολόγος Εξηντάρης (1862 – ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη βουλευτής Ραιδεστού στις εκλογές του εκλογές του 1920. Στις γερουσιαστικές εκλογές του 1929 εξελέγη γερουσιαστής Σερρών με το Κόμμα των Φιλελευθέρων για εννιαετή θητεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Ραιδεστού Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Γιάννης Οικονόμου (μεταφραστής)
Ο Ιωάννης Οικονόμου (γεν. το 1964 στο Ηράκλειο Κρήτης) είναι Έλληνας μεταφραστής που εργάζεται για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες από το 2002. Είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα πολύγλωσσου ατόμου, γνωρίζοντας 32 γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, της αγγλικής, της ιταλικής, της γερμανικής, της ισπανικής, της γαλλικής, της φινλανδικής, της δανικής, της ρωσικής, της σουαχίλι, των εβραϊκών, των αραβικών, των μανδαρινικών και των βεγγαλικών, και σύμφωνα με αναφορές γνωρίζει ίσως και 47 γλώσσες, συμπεριλαμβανομένων νεκρών γλωσσών όπως η παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική. Μιλάει 21 από τις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ. Θεωρεί ότι η κινεζική γλώσσα είναι η πιο πολύπλοκη γλώσσα για εκμάθηση. Τα κινέζικα είναι επίσης η αγαπημένη του γλώσσα. Είναι ο μόνος μεταφραστής της Επιτροπής στον οποίο έχουν εμπιστευθεί την μετάφραση απόρρητων κινεζικών εγγράφων.
Εκπαίδευση
Εμπνευσμένος από τους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται την Κρήτη, άρχισε να μαθαίνει ξένες γλώσσες σε νεαρή ηλικία. Ξεκίνησε να μελετά αγγλικά στην ηλικία των πέντε όταν μετακόμισε στην Αθήνα με την οικογένειά του, γερμανικά στα επτά, ιταλικά στα 10, ρωσικά στα 13, σουαχίλι στα 14 και τουρκικά σε 16. Είχε μάθει 15 γλώσσες στην ηλικία των 20. Σπούδασε γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης πριν συνεχίσει το μεταπτυχιακό του στις μεσανατολίτικες γλώσσες και πολιτισμούς στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Συνέχισε με Διδακτορικό στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το θέμα της διατριβής του στο Χάρβαρντ ήταν ένα κείμενο του Ζαρατούστρα γραμμένο στα αβεστικά, μια μορφή της παλαιάς ιρανικής γλώσσας.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με τον Τόμεκ, από την Πολωνία. Για να διατηρήσει τις γλωσσικές του δεξιότητες, μιλά με μητρικούς ομιλητές των γλωσσών ανά τον κόσμο. Το αγαπημένο του χόμπι είναι να διαβάζει κινεζικά βιβλία και να κρατά σημειώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Γκέι άνδρες Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Δουκάτο του Μπωπρεώ
Το Δουκάτο του Μπωπρεώ, με πρωτεύουσα το Μπωπρεώ (επαρχία του Ανζού, σημερινός νομός του Μαιν-ε-Λουάρ), αποτέλεσε, αρχικώς, βαρωνία του Οίκου ντε Μοντεσπεντόν, προτού αναβαθμιστεί, αρχικώς, σε μαρκιζάτο (1557), ενώ, στην συνέχεια, σε απλό δουκάτο από τον Βασιλέα Κάρολο Θ΄ για λογαριασμό του Σαρλ ντε Μπουρμπόν-Μονπανσιέ, Πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν (1515-1565) ως ευχαριστία για τα στρατιωτικά του επιτεύγματα. Ο τελευταίος, απεβίωσε δίχως αρσενικό απόγονο. Με τον θάνατο της συζύγου του, Φιλίπ [Φιλιπέτ] ντε Μοντεσπεντόν (✝1578), το Δουκάτο του Μπωπρεώ πέρασε υπό τον έλεγχο του Οίκου ντε Σεπώ, ενώ, στην συνέχεια, διαδοχικά υπό εκείνον της Οικογένειας ντε Γκοντί, του Οίκου ντε Κοσέ-Μπρισάκ και της Οικογένειας ντε Νεβίλ ντε Βιλερουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δουκάτα της Γαλλίας
Αλώνι
μικρογραφία|Αλώνισμα [[Φάβα|φάβας στη Σαντορίνη με χρήση αλόγων]] Το αλώνι είναι στρογγυλός επίπεδος χώρος που χρησιμοποιείται για το αλώνισμα (δηλ. τον διαχωρισμό του καρπού από τα άχυρα) των δημητριακών (σιτάρι, κριθάρι, κ.λπ.). Περικλείεται από όρθιες ορθογώνιες πέτρινες πλάκες ύψους 50 εκατοστών ή ξερολιθιά (πέτρες κτισμένες χωρίς πηλό). Το δάπεδό του είναι κατάλληλα διαμορφωμένο ώστε να είναι ίσιο και σκληρό, επί του οποίου πορεύονται τα παραγωγικά ζώα όπως βόδια ή άλογα πατώντας και αλωνίζοντας τα δημητριακά.
Περιγραφή
Τα αλώνια κατασκευάζονται σε ανοιχτά μέρη, υψώματα ή ρεματιές, σε μέρη δηλαδή όπου φυσάει δυνατός αέρας και βοηθάει στο λίχνισμα.μικρογραφία|Αλώνι στην εξοχή, πίνακας του 1915, [[Πινακοθήκη Τρετιακόφ|Πινακοθήκη Τρετυακόφ, Μόσχα]] Αμέσως μετά τον θερισμό οι αγρότες μεταφέρουν τα δεμάτια στο αλώνι. Τα απλώνουν κυκλικά στον χώρο, αφήνοντας το κέντρο του κύκλου κενό. Στη συνέχεια με ένα γάιδαρο ή βόδι, στο οποίο έχουν εφαρμόσει τον βολόσυρο (ξύλινη επίπεδη και μακρόστενη πλατφόρμα η οποία στο κάτω μέρος έχει μεταλλικά πριόνια) και με ένα άτομο το οποίο στέκεται όρθιο στον βολόσυρο και καθοδηγεί τα ζώα, ξεκινά το αλώνισμα. Ένα άλλο άτομο με το δικράνι (εργαλείο παρόμοιο με τσουγκράνα) ανακατεύει τα σπαρτά και τα σπρώχνει κάτω από τον βολόσυρο. Όταν ολοκληρωθεί το αλώνισμα ξεκινά το λίχνισμα. Με χρήση φτυαριών τινάζονται τα αλωνισμένα άχυρα ψηλά και ο αέρας ξεχωρίζει τον καρπό από τα άχυρα. Μετά τοποθετείται ο καρπός στα τσουβάλια και μεταφέρεται στον μύλο, ενώ τα άχυρα μετατρέπονται σε αχυρόμπαλες και αποθηκεύονται για το τάισμα των ζώων. Στην όλη διαδικασία χρησιμοποιούνται διάφορα εργαλεία όπως βολίστη (κόσκινο με μεγάλες στρογγυλές τρύπες), φτυάρι, σκούπες, κουβάδες, ζευγατικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργικά εργαλεία Κατηγορία:Θερισμός
Αλφόνσος των Βουρβόνων (1936-1989)
Ο Αλφόνσος (20 Απριλίου 1936 - 30 Ιανουαρίου 1989) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν δούκας του Ανζού και του Κάδιθ και διεκδικητής του Γαλλικού Στέμματος, ως Αλφόνσος Β΄ της Γαλλίας. Στον τίτλο τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιός του Λουδοβίκος Αλφόνσος ως Λουδοβίκος Κ΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χάιμε (Ιακώβου) δούκα της Σεγκόβια και του Ανζού και της Εμμανουέλας ντε Νταμπιέρ, κόρης του Ροζέ δούκα του Σαν Λορέντσο Νουόβο. Ήταν εξάδελφος του Χουάν Κάρλος της Ισπανίας.
Οικογένεια
Το 1972 νυμφεύτηκε τη Μαρία ντελ Κάρμεν Μαρτίνεθ-Μπορδιού υ Φράνκο, κόρη του Κριστόμπαλ Μαρτίνεθ-Μπορντιού 10ου μαρκησίου του Βιλαβέρντε και είχε (επιζόν) τέκνο:
Ιγκντίρ
Το Ιγκντίρ (αρμενικά: Իգդիր, επίσης Ցոլակերտ Τσολακέρτ· τουρκικά: Iğdır, · κουρδικά: Îdir‎, επίσης Reşqelas ) είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ιγκντίρ στην Περιοχή Ανατολικής Ανατολίας της Τουρκίας. Το υψηλότερο βουνό στην Τουρκία, το Όρος Αραράτ, βρίσκεται εν μέρει στην επαρχία Ιγκντίρ.
Γεωγραφία
Η πόλη Ιγκντίρ βρίσκεται σε μια πεδιάδα σε χαμηλότερο υψόμετρο από τις περισσότερες ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Αυτό επιτρέπει τη γεωργική παραγωγή, όπως μήλα, ντομάτες, αγγούρια, ροδάκινα, αχλάδια, ζαχαρότευτλα, υδροπέπονες και πεπόνια. Ωστόσο, τα πιο διάσημα προϊόντα του Ιγκντίρ είναι το βαμβάκι και τα βερίκοκα.
Αρχιτεκτονική
Σε μια χερσόνησο κοντά στα κλειστά σύνορα με την Αρμενία, και επί του παρόντος σε μια στρατιωτική ζώνη, κοντά στο χωριό Σούρμελι, βρίσκονται τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Σουρμαρί (Αγ. Μαρία), με μια ακρόπολη της οποίας τα σωζόμενα τείχη χρονολογούνται από το 1224. Ένα ανακαινισμένο αρμενικό καραβανσεράι του 13ου αιώνα γνωστό ως το Καραβανσεράι του Ζορ είναι μια άλλη ιστορική κατασκευή κοντά στο Ιγκντίρ.
Μνημείο και Μουσείο Γενοκτονίας του Ιγκντίρ
thumb|right|Το Μνημείο και Μουσείο Γενοκτονίας του Ιγκντίρ Το «Iğdır Soykırım Anıt-Müzesi», ή Μνημείο και Μουσείο Γενοκτονίας του Ιγκντίρ, είναι ένα συγκρότημα μνημείων-μουσείων που προωθεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Η κατασκευή του μνημείου ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1997 και άνοιξε για το κοινό στις 5 Οκτωβρίου 1999 από τον Τούρκο Υπουργό Επικρατείας Ραμαζάν Μιρζαόγλου.
Ο δηλωθείς σκοπός του μνημείου είναι να «μνημονεύσει τις σφαγές και τις διώξεις που διαπράχθηκαν από τους Αρμένιους στην επαρχία Ιγκντίρ» κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Τουρκοαρμενικό Πόλεμο. Το μνημείο χτίστηκε για να προωθήσει την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων και την απορριφθείσα αφήγηση ότι, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Αρμένιοι ήταν αυτοί που σκότωναν Τούρκους και όχι το αντίστροφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Συναγωγή της Σόφιας
Χτίστηκε σε σχέδια του Αυστριακού αρχιτέκτονα Friedrich Gruenanger και εγκαινιάστηκε από τον Τσάρο της Βουλγαρίας Φερδινάνδο Α’, το Σεπτέμβριο του 1909. Το κτίριο της συναγωγής είναι τετράγωνο. Η κεντρική αίθουσα  της είναι οκτάγωνη με διάμετρο 20μ. και ύψος 31μ. και ο κεντρικός τρούλος της έχει διάμετρο 19μ. και ύψος 23μ. Υπάρχουν άλλοι τέσσερις μικρότεροι τρούλοι στις τέσσερις γωνίες του κτιρίου ενώ σε κάθε πλευρά υπάρχουν και δύο πυργίσκοι. Η κεντρική αίθουσα είναι διακοσμημένη με πολύχρωμα μωσαϊκά, μαρμάρινες κολώνες και διακοσμητικά γλυπτά. Εκεί βρίσκεται και ο μεγαλύτερος πολυέλαιος της χώρας, που το βάρος του ξεπερνα τους 2,2 τόνους και εισήχθη από τη Βιέννη. Η Συναγωγή της Σόφιας χωράει περισσότερα από 1000 άτομα.
Η Συναγωγή της Σόφιας ακολουθεί το αρχιτεκτονικό στυλ του εκλεκτικισμού και συνδυάζει στοιχεία της Μαυριτανικής αναγέννησης (νεομαυριτανισμός) και του  Ζετσεσιονισμού ενώ στην πρόσοψή της έχει στοιχεία της βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής. Έχει ομοιότητες με την Leopoldstädter Tempel, την εβραϊκή συναγωγή της Βιέννης, που καταστράφηκε κατά την Νύχτα των Κρυστάλλων, στις 9-10 Νοεμβρίου, του 1938.
Από το 1992 στη Συναγωγή της Σόφιας στεγάζεται το Εβραϊκό Μουσείο Ιστορίας και τα γραφεία της εβραϊκής κοινότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σόφια Κατηγορία:Συναγωγές
Ντέμπορα Σ. Τζιν
'''Η Ντέμπορα Σ. Τζιν''' (Deborah S. Jin) (15 Νοεμβρίου 1968 - 15 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Αμερικανίδα φυσικός και συνεργάτης με το Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας (NIST). Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο · και συνάδελφος στο JILA, ενός κοινού εργαστηρίου NIST με το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο.
Θεωρήθηκε πρωτοπόρος στη μοριακή κβαντική χημεία. Από το 1995 έως το 1997 συνεργάστηκε με τους Eric Cornell και Carl Wieman στο JILA, όπου συμμετείχε σε μερικές από τις πρώτες μελέτες για τα αραιωμένα αέρια αερίου Bose-Einstein συμπυκνώματα. Το 2003, η ομάδα της Δρ. Jin στο JILA έφτιαξε το πρώτο φερμιονικό συμπύκνωμα, μια νέα μορφή ύλης. Χρησιμοποίησε μαγνητικές παγίδες και λέιζερ για να κρυώσει φερμονικά ατομικά αέρια σε λιγότερο από 100 δισεκατομμυρίων μοίρες πάνω από το μηδέν, αποδεικνύοντας επιτυχημένα τον κβαντικό εκφυλισμό και το σχηματισμό ενός μοριακού συμπυκνώματος Bose-Einstein. Η Τζιν συχνά αναφέρεται ως ισχυρή υποψήφια για το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Το 2002, το περιοδικό Discover την αναγνώρισε ως μία από τις 50 πιο σημαντικές γυναίκες στην επιστήμη.
Πρώτα χρόνια
Η Jin γεννήθηκε στην κομητεία Santa Clara της Καλιφόρνια. Η Τζιν ήταν ένα από τα τρία παιδιά και μεγάλωσε στο Indian Harbour Beach της Φλόριντα. Ο πατέρας της ήταν φυσικός και η μητέρα της φυσικός που εργάζεται ως μηχανικός.
Εκπαίδευση
Η Τζιν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1990, αποκτώντας πτυχίο στη φυσική αφού ολοκλήρωσε μια πτυχιακή εργασία με τίτλο "Ένα ψυγείο αραίωσης με αντλία συμπύκνωσης για χρήση σε ανιχνευτές βολόμετρου κύματος ψύξης χιλιοστών". Ήταν αποδέκτης του Βραβείου Allen G. Shenstone στη Φυσική το 1990.
Στη συνέχεια, η Τζιν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου ήταν μεταπτυχιακός συνεργάτης του NSF από το 1990 έως το 1993 και απόκτησε διδακτορικό στη φυσική το 1995, ολοκληρώνοντας μια διδακτορική διατριβή με τίτλο "Πειραματική μελέτη των διαγραμμάτων φάσης των υπεραγωγών βαρέων φερμίων με πολλαπλές μεταβάσεις" υπό την επίβλεψη του Thomas Felix Rosenbaum.
Σημαντικές επιστημονικές συνεισφορές
Αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό της, η Τζιν εντάχθηκε στην ομάδα του Eric Cornell στο JILA, το Κοινό Ινστιτούτο Αστροφυσικής Εργαστηρίου στο Boulder του Κολοράντο ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια. Αυτή η αλλαγή από συμπυκνωμένη ύλη σε ατομική φυσική την υποχρέωσε να μάθει ένα νέο σύνολο πειραματικών τεχνικών. Η Jin εντάχθηκε στην ομάδα του Cornell αμέσως μετά την επίτευξη του πρώτου συμπυκνώματος Rubidium Bose-Einstein (BEC) και πραγματοποίησε πειράματα που χαρακτηρίζουν τις ιδιότητές του.
Το 1997, η Τζιν δημιούργησε τη δική της ομάδα στο JILA. Μέσα σε δύο χρόνια, ανέπτυξε την ικανότητα να δημιουργεί το πρώτο κβαντικό εκφυλισμένο αέριο φερμονικών ατόμων. Η εργασία υποκινήθηκε από προηγούμενες μελέτες των BEC και την ικανότητα ψύξης ενός αραιού αερίου ατόμων σε 1 μK. Οι αδύναμες αλληλεπιδράσεις μεταξύ σωματιδίων σε συμπύκνωμα Bose-Einstein οδήγησαν σε μία ενδιαφέρουσα φυσική. Θεωρήθηκε ότι τα φερμιονικά άτομα θα σχηματίσουν ανάλογη κατάσταση σε αρκετά χαμηλές θερμοκρασίες, με τα φερμιόνια να συνδυάζονται σε ένα φαινόμενο παρόμοιο με τη δημιουργία ζευγών Cooper σε υπεραγώγιμα υλικά.
Το έργο έγινε περίπλοκο από το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τα μποζόνια, τα φερμιόνια δεν μπορούν να καταλάβουν την ίδια κβαντική κατάσταση ταυτόχρονα, λόγω της αρχής αποκλεισμού του Pauli, και επομένως είναι περιορισμένα όσον αφορά τους μηχανισμούς ψύξης. Σε αρκετά χαμηλή θερμοκρασία, η εξάτμιση ψύξη, μια σημαντική τεχνική που χρησιμοποιείται για την επίτευξη αρκετά χαμηλής θερμοκρασίας για τη δημιουργία των πρώτων BEC, δεν είναι πλέον αποτελεσματική για τα fermions. Για να παρακάμψει αυτό το ζήτημα, η Τζιν και η ομάδα της επέβαλλαν σε ψύξη άτομα καλίου-40 σε δύο διαφορετικά μαγνητικά επίπεδα. Αυτό επέτρεψε στα άτομα σε διαφορετικά επίπεδα να συγκρούονται μεταξύ τους, αποκαθιστώντας την αποτελεσματικότητα της εξάτμισης ψύξης. Χρησιμοποιώντας αυτήν την τεχνική, η Jin και η ομάδα της κατάφεραν να παράγουν ένα εκφυλισμένο αέριο Fermi σε θερμοκρασία περίπου 300 nK, ή τη μισή θερμοκρασία Fermi του μείγματος.
Το 2008, η Jin και η ομάδα της ανέπτυξαν μια τεχνική ανάλογη με τη φασματοσκοπία φωτοαποστολής με επίλυση γωνίας, η οποία τους επέτρεψε να μετρήσουν τη διέγερση του εκφυλισμένου αερίου τους με την ανάλυση τόσο της ενέργειας όσο και της ορμής. Χρησιμοποίησαν αυτήν την προσέγγιση για να μελετήσουν τη φύση του ζευγαρώματος fermion στη μίξη BCS-BEC, το ίδιο σύστημα που η ομάδα της είχε εξερευνήσει για πρώτη φορά το 2003. Αυτά τα πειράματα παρείχαν την πρώτη πειραματική ένδειξη ενός ψευδοπαγάλου στη μίξη BCS-BEC.
Η Τζιν συνέχισε να επιδιώκει την εξέλιξη των ορίων της υπέρ-ψυχρής επιστήμης όταν αυτή και η συνάδελφός της, η Jun Ye, κατάφεραν να κρυώσουν πολικά μόρια που διαθέτουν μια μεγάλη ηλεκτρική διπολική ροπή σε υπερβολικές θερμοκρασίες, επίσης το 2008. Αντί να ψύχουν άμεσα πολικά μόρια, δημιούργησαν ένα αέριο υπερ-ψυχρών ατόμων και στη συνέχεια τα μετέτρεψαν σε διπολικά μόρια με συνεκτικό τρόπο. Αυτό το έργο οδήγησε σε καινοτόμες ιδέες σχετικά με τις χημικές αντιδράσεις σχεδόν στο απόλυτο μηδέν. Ήταν σε θέση να παρατηρήσουν και να ελέγξουν μόρια καλίου-ρουβιδίου (KRb) στην κατάσταση χαμηλότατης ενέργειας (κατάσταση εδάφους). Ήταν ακόμη σε θέση να παρατηρήσουν ότι τα μόρια συγκρούονται και σπάζουν και σχηματίζουν χημικούς δεσμούς. Ο σύζυγος της Jin, John Bohn, ο οποίος εξειδικεύτηκε στη θεωρία των υπερ-ψυχρών ατομικών συγκρούσεων, συνεργάστηκε μαζί της σε αυτό το έργο.
Τιμές και βραβεία
Η Jin ήταν εκλεγμένο μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (2005) και συνεργάτης της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (2007).
Η Jin κέρδισε πολλά βραβεία, όπως:
Μετά το θάνατο της, η Αμερικανική Φυσική Εταιρεία μετονόμασε το διάσημο βραβείο πτυχιακού φοιτητή DAMOP σε Deborah Jin για να αναγνωρίσει τον αντίκτυπό της στον τομέα της ατομικής, μοριακής και οπτικής φυσικής.
Η Τζιν παντρεύτηκε τον Τζον Μπον και απέκτησε μια κόρη, τη Τζάκλιν Μπον. Η Τζιν απεβίωσε μετά από μάχη με τον καρκίνο στις 15 Σεπτεμβρίου 2016 στο Μπόλντερ του Κολοράντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί
Τζιουντέκκα
Η Τζιουντέκκα είναι ένα νησί στη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας στη βόρεια Ιταλία, ανήκει στη Συνοικία της Βενετίας ή «σεστιέρι» Ντορσοντούρο. Βρίσκεται νότια από την κύρια ομάδα των Βενετσιάνικων νησιών, χωρίζεται από την κεντρική πόλη με το "κανάλι της Τζιουντέκκα", το νησί Σαν Τζιόρτζιο Ματζιόρε βρίσκεται στα ανατολικά της. Στην αρχαιότητα η Τζιουντέκκα ήταν γνωστή σαν "Σπιναλόγκα" δηλαδή "μακρύ αγκάθι". Το όνομα της είναι παραφθορά του Ιουδαϊσμός, πολλές πόλεις στη νότια Ιταλία και τη Σικελία που κατοικούνται από Ιουδαίους έχουν το ίδιο όνομα. Η Ιουδαϊκή κοινότητα της Βενετίας βρισκόταν ωστόσο στη «σεστιέρι» Καναρέτζιο στα βόρεια της πόλης, για την Τζιουντέκκα δεν υπάρχουν άλλες ενδείξεις πέρα από τα ονόματα. Πολλές ακόμα συνοικίες πόλεων της βόρειας Ιταλίας που κατοικούνται από Ιουδαίους έχουν το ίδιο όνομα.
Η Τζιουντέκκα ήταν ιστορικά μία περιοχή με μεγάλες βίλες με κήπους, στις αρχές του 20ου αιώνα έγινε Βιομηχανικό κέντρο με Ναυπηγεία, Εργοστάσια και Κινηματογραφικό στούντιο. Οι περισσότερες βιομηχανίες γνώρισαν παρακμή όταν έληξε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, το νησί έγινε στη συνέχεια ένας ήσυχος τόπος κατοικίας με πολυτελή διαμερίσματα, είναι γνωστή για τη Νεωδόχο και τις εκκλησίες της. Το νησί είχε έναν τεράστιο αλευρόμυλο τον "Μολίνο Στάκι" που μετετράπη σε πολυτελή ξενοδοχείο, στην άλλη πλευρά υπάρχει το ξενοδοχείο πέντε αστέρων "Κιπριάνι" με ιδιωτικούς κήπους και θαλασσινό νερό. Οι Βενετοί άνοιξαν ένα αρχοντικό του 16ου αιώνα και το μετέτρεψαν σε ενοικιαζόμενα δωμάτια μεγάλης διάρκειας με το όνομα "Βίλλα F".
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βενετίας Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας Κατηγορία:Ιστορικές Εβραϊκές κοινότητες
Δημογραφία της Γροιλανδίας
Το άρθρο αυτό αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Γροιλανδίας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας του πληθυσμού, της εθνικότητας, της οικονομικής κατάστασης, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του πληθυσμού.
Πληθυσμός
Την 1η Ιουλίου 2014, η Γροιλανδία είχε 56.295 κατοίκους. Αυτό αντιπροσωπεύει αύξηση κατά 13 άτομα από την 1η Ιανουαρίου, αλλά μειώθηκε κατά 188 άτομα την 1η Ιουλίου 2013. Η μείωση οφείλεται στη μετανάστευση, καθώς η φυσική αύξηση είναι θετική.
Ηλικιακή δομή
0–6 ετών: 5.605 (2.893 άνδρες, 2.712 γυναίκες)
7–14 ετών: 6.531 (3.316 άνδρες, 3.215 γυναίκες)
15–17 ετών: 2.462 (1.243 άνδρες, 1.219 γυναίκες)
18–24 ετών: 6.491 (3.293 άνδρες, 3.198 γυναίκες)
25–64 ετών: 31.128 (16.960 άνδρες, 14.168 γυναίκες)
65+ ετών: 4.153 (2.133 άνδρες, 2.020 γυναίκες)
== Στατιστικά στοιχεία ζωτικής σημασίας ==
Δομή του πληθυσμού
Η δομή του πληθυσμού είναι η ακόλουθη (01.07.2013) (Εκτιμήσεις - Οι πληθυσμιακές στατιστικές πραγματοποιούνται από μητρώα) :
Προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννα
συνολικός πληθυσμός: 71.25 χρόνια
άνδρες: 68.6 χρόνια
γυναίκες: 74.04 χρόνια (εκτίμηση 2012)
Εθνικές ομάδες
Ο πληθυσμός της Γροιλανδίας αποτελείται από Γροιλανδούς Ινουίτ (συμπεριλαμβανομένων των ατόμων μεικτής φυλής), Δανογροιλανδούς, Γροιλανδοδανούς και άλλους Ευρωπαίους και Βορειοαμερικάνους. Ο πληθυσμός Ινουίτ αντιπροσωπεύει περίπου το 85% -90% του συνολικού πληθυσμού (έτος 2009).
Γλώσσες
Η μόνη επίσημη γλώσσα της Γροιλανδίας είναι τα γροιλανδικά. Ο αριθμός των ομιλητών της γροιλανδικής εκτιμάται σε 50.000 (85-90% του συνολικού πληθυσμού), χωρισμένη σε τρεις κύριες διαλέκτους: Καλααλλισούτ (Δυτική Γροιλανδία, 44.000 ομιλητές και η διάλεκτος που χρησιμοποιείται ως επίσημη γλώσσα), Τουνουμίιτ (Ανατολική Γροιλανδία, 3.000 ομιλητές) και Ινουκτούν (Βορειογροιλανδικά, 800 ομιλητές). Ο υπόλοιπος πληθυσμός μιλάει κυρίως τα δανικά. Η Γροιλανδική Νοηματική Γλώσσα είναι η γλώσσα της κοινότητας κωφών.
Θρησκεία
δεξιά|μικρογραφία|Τα περισσότερα Γροιλανδικά χωριά, συμπεριλαμβανομένου του [[Νανορταλίκ, έχουν δική τους εκκλησία.]] Οι νομαδικοί Ινουίτ ήταν παραδοσιακά σαμανιστές, με μια καλά αναπτυγμένη μυθολογία που αφορούσε κατά κύριο λόγο την εξολόθρευση μιας εκδικητικής και χωρίς δάχτυλα θαλάσσιας θεάς που έλεγχε την επιτυχία του κυνηγιού φώκιας και της φαλαινοθηρίας.
Οι πρώτοι Νορβηγοί άποικοι ήταν παγανιστές, αλλά ο γιος του Έρικ του Ερυθρού, ο Λέιφ, έγινε καθολικός από τον βασιλιά Όλαφ Τρίγκβασον σε ταξίδι στη Νορβηγία το 990 και έστειλε ιεραπόστολους στη Γροιλανδία. Αυτά εγκατέστησαν γρήγορα δεκαέξι ενορίες, μερικά μοναστήρια και μια επισκοπή στο Γκάρνταρ.
Η επανανακάλυψη αυτών των αποίκων και η διάδοση της προτεσταντικής μεταρρύθμισης ήταν ένας από τους κύριους λόγους για την επαναποίκηση από τη Δανία τον 18ο αιώνα. Υπό την αιγίδα του Βασιλικού Κολλεγίου Αποστολών στην Κοπεγχάγη, οι Νορβηγοί και Δανοί Λουθηρανοί και οι Γερμανοί Μοραβιανοί ιεραπόστολοι αναζητούσαν τους αγνοούμενους νορβηγικούς οικισμούς και άρχισαν να προσηλυτίζουν τους Ινουίτ. Οι κυριότεροι αριθμοί στη χριστιανοποίηση της Γροιλανδίας ήταν ο Χανς και ο Πουλ Έγκεντε και ο Ματθίας Σταχ. Η Καινή Διαθήκη μεταφράστηκε αποσπασματικά από την εποχή της πρώτης εγκατάστασης στο νησί Κανγκέκ, αλλά η πρώτη μετάφραση ολόκληρης της Βίβλου δεν ολοκληρώθηκε μέχρι το 1900. Μια βελτιωμένη μετάφραση με τη χρήση της σύγχρονης ορθογραφίας ολοκληρώθηκε το 2000.
Σήμερα, η κύρια θρησκεία είναι ο Προτεσταντικός Χριστιανισμός, ως επί το πλείστον μέλη της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Δανίας. Ενώ δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία απογραφής σχετικά με τη θρησκεία στη Γροιλανδία, η Λουθηρανικός επίσκοπος της Γροιλανδίας Σόφι Πέτερσεν εκτιμά ότι το 85% του πληθυσμού της Γροιλανδίας είναι μέλη της εκκλησίας της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία της Γροιλανδίας
Κούιβανιεμι
Το Κουιβανιέμι (Kuivaniemi) ήταν δήμος της Φινλανδίας.
Βρισκόταν στην επαρχία (διοικητική περιφέρεια) του Ούλου, στην Βόρεια Οστροβόθνια. Ο δήμος είχε πληθυσμό 2.000 κατοίκων (απογραφή 31 Δεκεμβρίου και κάλυπτε μια έκταση 961,72 τ.χλμ. από τα οποία 30,70 τ.χλμ. ήταν νερό. Η πυκνότητα πληθυσμού ήταν 2.1 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Μοναδική γλώσσα ήταν τα φινλανδικά.
Το Κουβανιέμι συγχωνεύθηκε με το Ίι στις 1 Ιανουαρίου 2007 και ο δήμος που συστάθηκε ονομάστηκε Ίι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
Βαλέρι Μπριούσοφ
Ο Βαλέρι Γιακόβλεβιτς Μπριούσοφ (Вале́рий Я́ковлевич Брю́сов) (Μόσχα, 13 Δεκεμβρίου 1873 - Μόσχα 9 Οκτωβρίου 1924) ήταν Ρώσος ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος, κριτικός, εκδότης και μεταφραστής. Έχει μείνει στην ιστορία ως πρωτοπόρος θιασώτης της νεωτεριστικής ρωσικής λογοτεχνίας. Διακρίθηκε ακόμα για την ικανότητά του να συνδυάζει τον μυστικισμό με τον ερωτισμό, στον έμμετρο λόγο του, ο οποίος αφορούσε κυρίως, την ιστορία και τη μυθολογία. Μέσα από τα δοκίμια, τις κριτικές και τις μεταφράσεις του, προσπάθησε να αναδείξει τη σύγχρονη ποίηση στη Ρωσία.
Βιογραφία
Ο Μπριούσοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 13 Δεκεμβρίου (1η Δεκ., με το παλ. ημερ.) 1873. Η οικογένειά του ήταν εύπορη, καθώς ο πατέρας του ήταν έμπορος, αν και είχε ταπεινή προέλευση. Ο παππούς του, από τη μεριά του πατέρα του, ήταν πρώην δουλοπάροικος που ανέπτυξε εμπορική δραστηριότητα, ενώ εκείνος από την πλευρά της μητέρας του υπήρξε ερασιτέχνης ποιητής. Έλαβε φιλελεύθερη παιδεία. Μελέτησε διάφορα επιστημονικά αντικείμενα, ήταν ευρυμαθέστατος, πραγματικός «βιβλιοφάγος» και πολύγλωσσος.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, ξεκίνησε να ενδιαφέρεται για τη γαλλική συμβολική ποίηση. Ως φοιτητής μετέφρασε Στεφάν Μαλλαρμέ, καθώς και Πόε. Οι πρώτες στιχουργικές απόπειρές του έφεραν επιρροές από το κίνημα της Παρακμής και την καταραμένη ποίηση των Βερλαίν (τα Romances sans paroles του οποίου είχε μεταφράσει) και Ρεμπώ.
To 1894 τύπωσε σε βιβλίο την πρώτη συλλογή του από νεανικά ποιήματα. Μεταξύ 1894 και 1895 εξέδωσε τρια μικρά φυλλάδια, υπό μορφή συλλογής, με τίτλο Ρώσοι συμβολιστές. Ως εκδότης κι επιμελητής εμφανιζόταν κάποιος Βλαντίμιρ Αλεξάντροβιτς Μάσλοφ (Владимир Александрович Маслов), στην πραγματικότητα ο ίδιος ο Μπριούσοφ. Τα περισσότερα ποιήματα, άλλωστε, ήταν γραμμένα από αυτόν, με διάφορα ψευδώνυμα (В. Даров, А. Бронин, К. Созонтов, З. Фукс). . Με το έργο αυτό κέρδισε για πρώτη φορά την αναγνώριση των κριτικών, καθώς αποτέλεσε σταθμό για το ρωσικό κίνημα.
thumb|300px|left|Ο τάφος του Β. Μπριούσοφ στο [[Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι της Μόσχας]] Το 1904 ο Μπριούσοφ έγινε διευθυντής της περιοδικής φιλολογικής έκδοσης Ζυγός (Весы), που ήταν το έντυπο όργανο έκφρασης των Ρώσων συμβολιστών. Παράλληλα, διηύθυνε τον εκδοτικό οίκο «Σκορπιός» (Скорпион) και από το 1909 δημοσίευε τακτικά στο δημοφιλέστατο περιοδικό Ρωσική Σκέψη (Русская мысль).
Ο Μπριούσοφ καθιερώθηκε ως ηγετική μορφή του συμβολιστικού κινήματος. Νέοι ταλαντούχοι ποιητές, όπως ο Αλεξάντρ Μπλοχ, τον ανέδειξαν σε πρότυπό τους, ενώ οι Γκόρκι και Γκουμιλιόφ (σύζ. της Άννας Αχμάτοβας) τον ανεγνώρισαν ως τον πλέον καλλιεργημένο Ρώσο συγγραφέα της εποχής του. Δεν έλλειψαν, ωστόσο, και οι επικρίσεις, καθώς με την πάροδο του χρόνου, η ποίηση του Μπριούσοφ γινόταν όλο και πιο ψυχρή και απόμακρη. Αρκετοί ομότεχνοί του (η Μαρίνα Τσβετάγεβα, ο Λεονίντ Αντρέγιεφ) είδαν στη λεπτολόγο τεχνική του Μπριούσοφ μια παγερή, μαθηματική προσέγγιση της ποιητικής δημιουργίας.
Το 1910 ο Μπριούσοφ απομακρύνθηκε από το συμβολισμό. Αντιμετώπισε αρχικά τη Ρωσική Επανάσταση με επιφύλαξη, το 1919 όμως έγινε μέλος του μπολσεβίκικου - κομμουνιστικού κόμματος (ΡΣΔΕΚ). Μέχρι το 1921 ήταν πρόεδρος της Πανρωσικής Ένωσης Ποιητών (Всероссийского союза поэтов) και υπήρξε ιδρυτής του σοβιετικού Ανώτατου Ινστιτούτου Λογοτεχνίας και Τέχνης (Высший литературно-художественный институт —ВЛХИ).
Ο Μπριούσοφ πέθανε στη Μόσχα το 1924. Σύζυγός του ήταν η Ιωάννα Μπριούσοβα (Иоанна Матвеевна Брюсова), το γένος Ρουντ (Рунт), η οποία ήταν Τσέχα.
thumb|260px|right|Η πρώτη έκδοση της ποιητικής συλλογής Στέφανος (δηλ. Στεφάνι), Μόσχα 1906
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι κριτικοί Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές Κατηγορία:Ρώσοι ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Ρώσοι εκδότες Κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές
Συμφερόπολη
Η Συμφερόπολη ή Συμφερούπολη (Ουκρ: Сімферополь, Ρωσ: Симферополь, Κριμ. Τατ: Aqmescit (Ακ Μεστζίτ)) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κριμαίας, της οποίας το έδαφος κατά το διεθνές δίκαιο ανήκει στην Ουκρανία και κατέχεται από τη Ρωσία. Ως πρωτεύουσα η Συμφερόπολη είναι σημαντικό πολιτικό, οικονομικό και μεταφορικό κέντρο της χερσονήσου. Από το 2006 ο πληθυσμός της πόλης κυμαίνεται στα 340.600 άτομα.
Η αρχαιολογική μαρτυρία στη Συμφερόπολη υποδεικνύει την ύπαρξη μιας αρχαίας σκυθικής πόλης, γενικά γνωστή ως Σκυθική Νεάπολις. Η συγκεκριμένη περιοχή στην οποία κτίστηκε η πόλη υπήρξε πατρίδα των Κριμαίων Τατάρων και της πόλης Ακ Μεστζίτ. Μετά την προσάρτηση του Κριμαϊκού Χανάτου στη Ρωσική αυτοκρατορία, το όνομα της πόλης άλλαξε στο παρόν Συμφερούπολη.
Πρώιμη ιστορία
Η αρχαιολογική μαρτυρία στο σπήλαιο Τσόκουρτσα (Chokurcha cave) υποδεικνύει την παρουσία αρχαίων λαών στην ευρύτερη περιοχή της Συμφερόπολης. Η Σκυθική Νεάπολις, γνωστή με το ελληνικό της όνομα, βρίσκεται επίσης στην ίδια περιοχή, στην οποία υπάρχουν τα ερείπια μιας αρχαίας πρωτεύουσας των Κριμαίων Σκυθών που έζησαν στην περιοχή από τον 3ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αιώνα.
Αργότερα οι Τάταροι της Κριμαίας ίδρυσαν την πόλη Ακ Μεστζίτ (Aqmescit). Το όνομα Ακ Μεστζίτ μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "το λευκό τζαμί" (ακ = λευκό, και μεστζίτ = τζαμί). Για αρκετό χρονικό διάστημα έζησε εδώ ο Καλγκά-Σουλτάνος, (Qalğa-Sultan), ο δεύτερος στην ιεραρχία στο Χανάτο της Κριμαίας μετά τον ίδιο τον Χαν.
Ρωσική αυτοκρατορία και εμφύλιος
thumb|250px|Ο πεζόδρομος της Συμφερόπολης
Στον 20ο αιώνα η Συμφερόπολη επηρεάστηκε από τους πολέμους και τις συγκρούσεις της περιοχής. Στο τέλος του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, βρισκόταν εκεί αρχηγείο του λευκού στρατηγού Πιοτρ Βράνγκελ. Στις 13 Νοεμβρίου, 1920, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε την πόλη και στις 18 Οκτωβρίου 1921, η Συμφερόπολη έγινε πρωτεύουσα της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κριμαίας.
Β' Π.Π.
Κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. η πόλη βρέθηκε σε καθεστώς ναζιστικής κατοχής από τις 1 Νοεμβρίου 1941 έως τις 13 Απριλίου 1944. Υποχωρώντας, η αστυνομία NKVD πυροβόλησε αρκετούς αιχμαλώτους στις 31 Οκτωβρίου 1941 στο κτήριο της NKVD και στη φυλακή της πόλης. Οι Γερμανοί με τη σειρά τους διέπραξαν μια από τις μεγαλύτερες σφαγές του πολέμου στη Συμφερόπολη, σκοτώνοντας συνολικά περισσότερους από 22.000 κατοίκους, κυρίως Ρώσους, Εβραίους, Κρυμτσάκ και Ρομά. Σε μια περίπτωση μόνο, στις 13 Δεκεμβρίου 1941, το Einsatzgruppen D υπό τον Όττο Όλεντορφ σκότωσε τουλάχιστον 14.300 κατοίκους της Συμφερόπολης.
Το Απρίλιο του 1944 ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε τη Συμφερόπολη. Στις 18 Μαΐου 1944 ο πληθυσμός των Κριμαίων Τατάρων της πόλης μαζί με του Κριμαίους Τατάρους σε όλη την επικράτεια της Κριμαίας εκτοπίστηκαν βίαια στην Κεντρική Ασία σε μια μορφή συλλογικής τιμωρίας. Στις 26 Απριλίου 1954 η Συμφερόπολη, μαζί με την υπόλοιπη κριμαϊκή περιφέρεια, μεταφέρθηκε από τη Ρωσική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στην Ουκρανική Σοσιαλιστική Δημοκρατία επί προέδρου Νικίτα Χρουστσόφ.
Ένας νάνος πλανήτης ο 2141 Συμφερόπολη, που ανακαλύφθηκε το 1970 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Μιχαΐλοβνα Σμίρνοβα πήρε το όνομα της πόλης
Μετά την ουκρανική ανεξαρτησία
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991, η Συμφερόπολη έγινε πρωτεύουσα της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας μέσα στην Ουκρανία, που μόλις είχε αποκτήσει την ανεξαρτησία της. Σήμερα η πόλη έχει πληθυσμό 340.600 (2006) ατόμων, τα περισσότερα από τα οποία είναι ρωσικής εθνικότητας. Ακολουθούν σε πληθυσμό οι ουκρανικής εθνικότητας και κατόπιν οι Κριμαίοι Τάταροι.
Μετά την άρση της απαγόρευσης επιστροφής των Κριμαίων Τατάρων από την εξορία κατά τη δεκαετία του '90, οικοδομήθηκαν αρκετά νέα κριμαιοταταρικά προάστια, καθώς επέστρεψαν στην πόλη πολυπληθέστεροι Τάταροι από εκείνους που εκτοπίστηκαν το 1944. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς της γης είναι σημείο σύγκρουσης, καθώς οι ταταρικοί πληθυσμοί ζητούν την επιστροφή των γαιών που χάθηκαν μετά τον εκτοπισμό τους.
Η Συμφερόπολη είναι επί του παρόντος αδελφοποιημένη πόλη με τη Χαϊδελβέργη στη Γερμανία, το Κεσκεμέτ στην Ουγγαρία, το Σάλεμ στις ΗΠΑ, την Προύσα και το Εσκίσεχιρ στην Τουρκία και τη Ρους στη Βουλγαρία.
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|250px|Ο ποταμός Σαλγκίρ
Η Συμφερόπολη βρίσκεται στη νότια πλευρά του κεντρικού τμήματος της κριμαϊκής χερσονήσου. Η πόλη βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Σαλίρ και κοντά στην τεχνητή δεξαμενή, που παρέχει στην πόλη πόσιμο νερό.
Το κλίμα της πόλης είναι ξηρό και θερμό, με ήπιους χειμώνες. Η μέση θερμοκρασία κατά τον μήνα Ιανουάριο είναι −0.5°C (31°F) και 21.2°C (70.2°F) κατά τον Ιούλιο. Η μέση βροχόπτωση κυμαίνεται στα 509 χιλιοστόμετρα (20.0 ίντσες) ανά έτος, ενώ οι ώρες ηλιοφάνειας ανά έτος φθάνουν τις 2.469.