cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεράιδες του Κόττινγκλεϋ
Οι πρώτες φωτογραφίες τραβήχτηκαν το 1917, όταν η Έλσι ήταν δεκαέξι ετών και η Φράνσις εννέα. Η εμφάνιση των φωτογραφιών κέντρισε το ενδιαφέρον του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, διάσημου συγγραφέα αστυνομικών διηγημάτων της εποχής ο οποίος ήταν επίσης ενθουσιώδης μελετητής της παραψυχολογίας. Ακολούθως, ο Ντόυλ χρησιμοποίησε τις φωτογραφίες αυτές τον Δεκέμβριο του 1920 για την εικονογράφηση ενός άρθρου που είχε γράψει σχετικά με την γενικότερη ύπαρξη νεραϊδών, και θεωρούσε πως οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούσαν απτή επαλήθευση του αληθούς των παραψυχολογικών φαινομένων, ενώ αργότερα έγραψε και βιβλίο σχετικά με την υπόθεση του Κόττινγλεϋ. Οι φωτογραφίες εξετάστηκαν από ειδικούς της εποχής, ανάμεσα τους και την εταιρεία Kodak, με το πόρισμα της πλειοψηφίας να είναι πως δεν φαίνονταν να έφεραν ίχνη πλαστογράφησης. Ακολούθησαν πολλές άλλες έρευνες και αναλύσεις, χωρίς να αποδειχτεί κάτι πέρα από κάθε αμφιβολία, παρά μόνο πολύ αργότερα. Η υποδοχή από την κοινή γνώμη ήταν ανάμεικτη, με μερικούς να θεωρούν πως οι φωτογραφίες ήταν γνήσιες, και άλλους να πιστεύουν πως ήταν πλαστές. Δεν υπήρξαν περαιτέρω εξελίξεις στην υπόθεση μετά το 1921, ενώ οι κοπέλες μεγάλωσαν και έκαναν τις δικές τους οικογένειες, όμως οι φωτογραφίες συνέχισαν να εξάπτουν την φαντασία του κοινού κατά το πέρασμα του χρόνου.
Στις αρχές του 1980, η Έλσι και η Φράνσις παραδέχτηκαν πως οι φωτογραφίες ήταν πλαστές, και πως είχαν χρησιμοποιήσει κομμάτια από χαρτόνι επικολλώντας πάνω τους αναπαραστάσεις νεράιδων τις οποίες βρήκαν σε παιδικά βιβλία της εποχής. Ωστόσο, η Φράνσις επέμεινε πως η 5η και τελευταία φωτογραφία ήταν γνήσια, κάτι που συνέχισε να κάνει έως τον θάνατο της το 1986. Οι φωτογραφίες πλέον βρίσκονται στο αρχείο του Εθνικού Μουσείου Επιστημών και Μέσων στο Μπράντφορντ.
Οι πρώτες φωτογραφίες
Στα μέσα του 1917, οι 2 κοπέλες επιστρέφοντας μετά από παιχνίδι στην εξοχή κοντά στο ρυάκι του δάσους, είπαν στους γονείς τους ότι είχαν πάει για να δουν τις νεράιδες. Για να αποδείξουν τον ισχυρισμό τους περί νεραϊδών, δανείστηκαν την φωτογραφική μηχανή του πατέρα της Έλσι και επέστρεψαν στο δάσος, γυρίζοντας πίσω μισή ώρα αργότερα. Ο πατέρας της Έλσι ήταν ενθουσιώδης ερασιτέχνης φωτογράφος και διέθετε το δικό του δωμάτιο εμφάνισης φωτογραφιών, έτσι πήρε το φιλμ της φωτογραφικής μηχανής, και εμφανίζοντας το παρουσιάστηκε η φωτογραφία όπου απεικονίζονταν η Φράνσις με άνθη στα μαλλιά και μπροστά της να χορεύουν 4 μικρές νεράιδες. Γνωρίζοντας πως η κόρη του είχε ανεπτυγμένο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, καθώς και πως είχε και εμπειρία των φωτογραφικών διεργασιών, απέρριψε τις φωτογραφίες αυτές ως παιδική επινόηση.
Δύο μήνες αργότερα οι κοπέλες ξαναπήραν την φωτογραφική μηχανή, και επέστρεψαν με το φιλμ να περιέχει φωτογραφίες όπου η Έλσι καθόταν στο γρασίδι κάνοντας χειραψία με μια νεράιδα, η οποία αναλογικά με την Έλσι ήταν περίπου στα 30 εκατοστά ύψος. Ο πατέρας της Έλσι ενοχλήθηκε αρκετά από την δεύτερη αυτή φωτογράφιση καθώς θεώρησε πως οι κοπέλες είχαν πειράξει την ακριβή φωτογραφική μηχανή του για τους σκοπούς της φάρσας τους και αρνήθηκε να τους την δώσει ξανά. Η μητέρα της Έλσι ωστόσο πείσθηκε και θεώρησε πως οι φωτογραφίες ήταν αυθεντικές.
Προς τα τέλη του 1918, η Φράνσις έστειλε γράμμα σε μια φίλη της στο Κέιπ Τάουν στην οποία συμπεριέλαβε και την φωτογραφία της με τις 4 νεράιδες. Στο πίσω μέρος της φωτογραφίας σημείωσε ''Είναι αστείο, αλλά δεν τις έβλεπα ποτέ στην Αφρική. Πρέπει να είναι πολύ ζεστά για αυτές εκεί''.
Οι φωτογραφίες κυκλοφόρησαν στην δημοσιότητα στα μέσα του 1919, από την μητέρα της Έλσι η οποία τις παρουσίασε σε μια συνάντηση μελών της Θεοσοφικής Εταιρείας στο Μπράντφορντ, μιας οργάνωσης η οποία ασχολούνταν με την μελέτη και προώθησε αποκρυφιστικών δοξασιών. Κατά την διάρκεια διάλεξης στον εκεί χώρο που αφορούσε την φύση των νεράιδων, η μητέρα της Έλσι παρουσίασε στον ομιλητή τις 2 φωτογραφίες τις οποίες είχαν τραβήξει η κόρη της μαζί με την ξαδέλφη της. Από εκεί, οι φωτογραφίες πλέον παρουσιάστηκαν λίγους μήνες αργότερα στο ετήσιο συνέδριο της Θεοσοφικής Εταιρείας στο Χαρρογκέιτ, και προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του Έντουαρντ Γκάρντνερ ο οποίος ήταν σημαίνων μέλος του οργανισμού, και ο οποίος εκτίμησε πως η ύπαρξη των φωτογραφιών αυτών θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία για την γενικότερη αναγνώριση της φιλοσοφίας της Θεοσοφικής Εταιρείας σχετικά με τα πνευματιστικά φαινόμενα.
Αρχικές εξετάσεις
μικρογραφία|180px|Φωτογραφία του [[Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, 1922]]
Ο Γκάρντνερ έστειλε τις φωτογραφίες μαζί με τα αρνητικά σε εμπειρογνώμονα φωτογράφισης ώστε να εξεταστούν. Η άποψη του εμπειρογνώμονα ήταν πως και τα 2 αρνητικά ήταν εντελώς γνήσια και οι φωτογραφίες ήταν πραγματικές χωρίς να υπάρχει καμία ένδειξη πως είχε χρησιμοποιηθεί χαρτί ή χαρτόνι στις φωτογραφίες. Δεν διατύπωσε ανοικτά πως οι φωτογραφίες έδειχναν νεράιδες, και περιορίστηκε στο να πει πως οι φωτογραφίες είναι γνήσιες και αποτυπώνουν οτιδήποτε βρίσκονταν μπροστά από τον φωτογραφικό φακό την στιγμή εκείνη. Ο Γκάρντερ παρήγγειλε αντίγραφα των αρνητικών, τα οποία αργότερα χρησιμοποίησε για εκτυπώσεις των φωτογραφιών σε μεγαλύτερο μέγεθος με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει στις παρουσιάσεις του κατά μήκος του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις παρουσιάσεις αυτές, πωλούνταν και αντίγραφα σε όσους παρευρισκόμενους ενδιαφέρονταν να αγοράσουν.
Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, ο οποίος ήταν διάσημος συγγραφέας της εποχής ειδικά για τα διηγήματα του με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς, αλλά και ένθερμος πνευματιστής, έμαθε για την ύπαρξη των φωτογραφιών από ένα από τα περιοδικά παραψυχολογίας που διάβαζε. Την ίδια περίοδο είχε ανατεθεί στον Ντόυλ η συγγραφή ενός άρθρου σε περιοδικό σχετικά με νεράιδες, έτσι η ανακάλυψη των φωτογραφιών αυτών ήρθε σε εξαιρετικά ευνοϊκή στιγμή. Τον Ιούνιο του 1920, ο Ντόυλ αποφάσισε να εξετάσει λεπτομερέστερα το ιστορικό πίσω από τις φωτογραφίες, και έστειλε επιστολή στην Έλσι και τον πατέρα της ζητώντας άδεια ώστε να χρησιμοποιήσει τις φωτογραφίες στο άρθρο του. Ο πατέρας της Έλσι εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ ενδιαφέρθηκε για τις φωτογραφίες, και έδωσε την συγκατάθεση του ώστε οι φωτογραφίες να συμπεριληφθούν στο άρθρο, αρνούμενος να πληρωθεί για την χρήση τους καθώς θεώρησε πως εάν ήταν πράγματι αληθινές τότε δεν θα έπρεπε να λερωθούν από το χρήμα.
μικρογραφία|180px|Η πρώτη σελίδα του άρθρου του Ντόυλ σχετικά με τις νεράιδες, 1920 Μετά από κάποιο διάστημα, ο Γκάρντνερ της Θεοσοφικής Εταιρείας και ο Ντόυλ ήρθαν σε επαφή μεταξύ τους, και αποφάσισαν να λάβουν και 2η άποψη σχετικά με την αυθεντικότητα των φωτογραφιών αυτή την φορά από την φωτογραφική εταιρεία Kodak. Οι φωτογραφίες εξετάστηκαν εξονυχιστικά από διαφόρους τεχνικούς της Kodak, και παρότι συμφώνησαν με το πόρισμα του προηγούμενου ειδικού, πως δηλαδή οι φωτογραφίες δεν έφεραν ίχνη νόθευσης, ανέφεραν πως δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αδιαμφισβήτητο στοιχείο για την ύπαρξη νεραϊδών, και η εταιρεία αρνήθηκε την έκδοση πιστοποιητικού αυθεντικότητας για τις φωτογραφίες. Ο Γκάρντνερ απαγοητεύτηκε από την στάση της Kodak, καθώς θεώρησε πως δεν ήταν αντικειμενικοί στην εξέταση των φωτογραφιών και οι φωτογραφίες απορρίφθηκαν με το σκεπτικό πως οι νεράιδες δεν είναι αληθινές άρα και οι φωτογραφίες δεν πρέπει να είναι αληθινές. Οι φωτογραφίες εξετάστηκαν κατόπιν και από μια επιπλέον εταιρεία, την Ilford Photo, οι ειδικοί της οποίας ανέφεραν πως δεν έχουν καμία αμφιβολία πως υπάρχουν κάποια στοιχεία πλαστογράφησης. Οι Γκάρντνερ και Ντόυλ, ερμήνευσαν το συνολικό αποτέλεσμα των φωτογραφικών εξετάσεων ως 2 υπέρ και 1 κατά.
Ο Ντόυλ συνεχίζοντας την έρευνα του, έδειξε τις φωτογραφίες και στον φυσικό και επιστημονικό ερευνητή Όλιβερ Λοτζ, ο οποίος εξετάζοντας τες αποφάνθηκε πως ήταν πλαστές, προτείνοντας πως αντί νεράιδων αυτό που απεικονίζονταν ήταν κάποιες χορεύτριες ντυμένες ως νεράιδες ενώ εξέφρασε σκεπτικισμό σχετικά με το γιατί διέθεταν χαρακτηριστικά παριζιάνικη κόμμωση.
Οι φωτογραφίες του 1920
μικρογραφία|Φωτογραφία του Έντουαρντ Γκάρντνερ, 1922 Ο Ντόυλ είχε ξεκινήσει τις διαδικασίες για την παρουσίαση των φωτογραφιών σε διαλέξεις του ανά την επικράτεια της Αυστραλίας, και τον Ιούλιο του 1920 ζήτησε από τον Γκάρντνερ να συναντηθεί με την οικογένεια της Έλσι και της Φράνσις και να εξετάσει την υπόθεση από κοντά. Ο πατέρας της Έλσι κατά την συνομιλία του με τον Γκάρντνερ, του ανέφερε πως ήταν βέβαιος πως οι φωτογραφίες ήταν πλαστές και πως είχε ψάξει τα δωμάτια τους όταν οι κοπέλες έλλειπαν για να βρει αν υπήρχαν κρυμμένα αποκόμματα και σχέδια νεραϊδών, δεν βρήκε όμως τίποτα.
Ο Γκάρντνερ είχε πειστεί πως του έλεγαν την αλήθεια, και έτσι αποχώρησε και επέστρεψε φέρνοντας μαζί του 2 δικές του φωτογραφικές μηχανές, μαζί με 24 μυστικά σημαδεμένες φωτογραφικές πλάκες, με σκοπό να αποδειχτεί η γνησιότητα των φωτογραφιών πέρα από κάθε αμφιβολία. Κατόπιν προσκάλεσε την Φράνσις να έρθει να μείνει στην ξαδέρφη της την Έλσι, και να τραβήξουν φωτογραφίες με τις νέες μηχανές που είχε φέρει. Έως τις 19 Αυγούστου ο καιρός ήταν ακατάλληλος για φωτογράφιση, ενώ η Φράνσις και η Έλσι επέμεναν πως οι νεράιδες δεν θα εμφανιζόντουσαν εάν ερχόταν και άλλοι μαζί τους. Εν τέλει οι κοπέλες τράβηξαν διάφορες φωτογραφίες, 2 εκ των οποίων απεικόνιζαν και πάλι νεράιδες. Στην πρώτη, φαίνεται το προφίλ της Φράνσις με μια φτερωτή νεράιδα κοντά στην μύτη της. Στην δεύτερη, απεικονίζεται μια νεράιδα να προσφέρει άνθη στην Έλσι. Δύο ημέρες αργότερα, οι κοπέλες τράβηξαν την τελευταία και πέμπτη συνολικά φωτογραφία τους, όπου απεικονίζονταν νεράιδες να χορεύουν ανάμεσα στις ηλιαχτίδες.
Το φιλμ αναπτύχθηκε στο Λονδίνο, και καθώς οι φωτογραφίες δεν είχαν ίχνη πλαστογράφησης και εξακουλουθούσαν να απεικονίζουν νεράιδες, οι Γκάρντνερ και Ντόυλ ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι θεώρησαν πως ήταν ευκαιρία ώστε να ξεκινήσει η ευρύτερη αποδοχή των πνευματικών φαινομένων και δοξασιών από την ευρύτερη κοινή γνώμη.
Δημοσίευση
Η κάλυψη της είδησης από τον υπόλοιπο τύπο υπήρξε ανάμικτη, και γενικά επικρατούσε ένα συνδυασμός αμηχανίας και περιέργειας. Υπήρξαν κάποιες εφημερίδες και λόγιοι οι οποίοι θεώρησαν πως ο Ντόυλ είχε πέσει θύμα εξαπάτησης από τις νεαρές κοπέλες, ενώ παράλληλα υπήρξαν και άλλοι που τάχτηκαν ανοικτά υπέρ της γνησιότητας των φωτογραφιών και της είδησης.
Το επόμενο έτος, ο Ντόυλ συνέχισε το θέμα γράφοντας νέο άρθρο στο ίδιο περιοδικό, και δημοσιεύοντας και τις 3 νέες φωτογραφίες του 1920, περιγράφοντας παράλληλα και άλλες μαρτυρίες για θέαση νεραϊδών από άλλες ξεχωριστές υποθέσεις. Το άρθρο αυτό αποτέλεσε την βάση για το βιβλίο του με τίτλο The Coming of the Fairies (ο ερχομός των νεράιδων) το οποίο εκδόθηκε το 1922. Η υποδοχή των νέων φωτογραφιών υπήρξε παρόμοια με την προηγούμενη.
Η τελευταία επίσκεψη
μικρογραφία|Παράσταση νεράιδας από παιδικό βιβλίο της εποχής, 1908 Ο Γκάρντνερ έκανε μια τελευταία επίσκεψη στο Κόττινγκλεϋ τον Αύγουστο του 1921, φέρνοντας και πάλι μαζί του τις δικές του κάμερες και φωτογραφικές πλάκες για την Φράνσις και την Έλσι. Αυτή την φορά όμως δεν ήρθε μόνος του αλλά συνοδευόταν από τον πνευματιστή Τζόφρεϋ Χόντσον της Θεοσοφικής Εταιρείας. Οι κοπέλες τους είπαν πως δεν είχαν ξαναδεί τις νεράιδες, ούτε και υπήρχαν νέες φωτογραφίες τους. Ο Χόντσον ωστόσο ανέφερε πως ο ίδιος έβλεπε νεράιδες παντού, και κατέγραψε ογκώδεις σημειώσεις στα τετράδια παρατηρήσεων του.
Μετά το 1921 το ενδιαφέρον για την υπόθεση κόπασε. Αρκετά χρόνια αργότερα, η Έλσι και η Φράνσις ανέφεραν πως είχαν κουραστεί από αυτή την υπόθεση με τις νεράιδες, και πως θεωρούσαν πως ο Χόντσον δεν είχε κανένα ειδικό ταλέντο και ήταν ψεύτικος, έτσι έπαιζαν μαζί και τον κορόιδευαν κατά τις συνομιλίες τους λέγοντας του αυτά που ήθελε να ακούσει.
Επιπλέον έρευνες
Η Έλσι και η Φράνσις μετά από καιρό παντρεύτηκαν και έφυγαν στο εξωτερικό για πολλά χρόνια. Το 1966, ένας δημοσιογράφος αγγλικής εφημερίδας ανακάλυψε την Έλσι η οποία είχε επιστρέψει στην Αγγλία και της ζήτησε να του παραχωρήσει συνέντευξη. Κατά την συνομιλία τους, η Έλσι παραδέχτηκε πως οι νεράιδες, ίσως, να ήταν κατασκευάσματα της φαντασίας της, αφήνοντας ανοικτή την πιθανότητα πως κατά κάποιο τρόπο είχε καταφέρει να φωτογραφίσει το περιεχόμενο των σκέψεων της. Σε ακόλουθη συνέντευξη του 1971, αυτή την φορά στο BBC, η Έλσι ανέφερε και πάλι πως οι νεράιδες ήταν κατασκευάσματα της φαντασίας της και επέμεινε στην προηγούμενη εκδοχή της. Το 1976 συμμετείχαν και οι 2 ξαδέρφες σε νέα συνέντευξη τοπικού καναλιού στο Γιόρκσαϊρ, όπου ανέφεραν πως ένα λογικό άτομο δεν βλέπει νεράιδες, ωστόσο αρνήθηκαν πως είχαν πλαστογραφήσει τις φωτογραφίες.
Το 1978 ο Τζέιμς Ράντι, επαγγελματίας ταχυδακτυλουργός και σκεπτικιστής σχετικά με τα παραψυχολογικά φαινόμενα, εξέτασε τις φωτογραφίες μεγεθύνοντάς τες με χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και κατέληξε πως ήταν πλαστές και πως φαινόταν νήματα τα οποία στήριζαν τις νεράιδες. Ακολούθησε νέα αναλυτική και μακροχρόνια εξέταση από φωτογραφικό εμπειρογνώμονα κατά την περίοδο 1982-1983, η οποία επίσης κατέληξε πως οι φωτογραφίες ήταν πλαστές.
Εξομολόγηση
Διαφωνήσαν μεταξύ τους ωστόσο σχετικά με την 5η και τελευταία φωτογραφία. Η Έλσι ανέφερε πως ήταν πλαστή, όπως και οι υπόλοιπες, η Φράνσις όμως υποστήριξε πως ήταν πραγματική, ενώ δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στο ποια είχε τραβήξει την φωτογραφία.
Στην τελευταία συνέντευξη της Έλσι το 1985, εξήγησε πως δεν είχαν πει κάτι την εποχή εκείνη καθώς ντρεπόντουσαν και ήταν σε αμηχανία καθώς είχε ασχοληθεί και τους είχε πιστέψει ο ίδιος ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, ο συγγραφέας του Σέρλοκ Χολμς. Συνέχισε λέγοντας πως δεν το σκέφτηκε ποτέ ως απάτη και πως απλώς διασκέδαζαν αθώα μαζί με την ξαδέρφη της, και πως δεν μπορούσε να καταλάβει ακόμα και τώρα σε αυτή την ηλικία το γιατί το πιστέψανε, και πως μάλλον ήθελαν να το πιστέψουν.
Μετέπειτα
Η Φράνσις πέθανε το 1986, και η Έλσι το 1988. Οι φωτογραφίες των νεράιδων που είχαν στην κατοχή τους, μαζί με κάποια άλλα αντικείμενα ανάμεσα στα οποία και η πρώτη έκδοση του βιβλίου του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ The Coming of the Fairies, πωλήθηκαν σε δημοπρασία στο Λονδίνο για το ποσό των 21.620 στερλίνων το 1998, ενώ τα υπόλοιπα αντικείμενα από το σπίτι στο Κόττινγκλεϋ πωλήθηκαν στο Εθνικό Μουσείο Επιστήμης και Μέσων στο γειτονικό Μπράντφορντ. Οι γυάλινες φωτογραφικές πλάκες αγοράστηκαν από ανώνυμο αγοραστή σε δημοπρασία στο Λονδίνο το 2001.
Η κόρη της Φράνσις, ανέφερε πως πίστευε την μητέρα της η οποία εξακολουθούσε να υποστηρίζει πως η πέμπτη φωτογραφία ήταν γνήσια. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματα της Φράνσις στα οποία ανέφερε πως μερικές φορές δημιουργούνταν ένταση και άγχος ανάμεσα στις ξαδέρφες σχετικά με την υπόθεση με τις νεράιδες, λόγω της έκτασης που είχε πάρει η όλη υπόθεση.
Η ταινία του 1997 με τίτλο Νεραϊδο-Ιστορίες: Ενα Αληθινό Παραμύθι βασίζεται στα γεγονότα του Κόττινγκλεϋ, όπως και η ταινία του ίδιου έτους με τίτλο Photographing Fairies.
Το 2017 παρουσιάστηκαν δύο νέες φωτογραφίες στο πλαίσιο της θεωρίας πως και οι γονείς μετείχαν στην πλαστογράφηση των φωτογραφιών. Οι φωτογραφίες είναι του 1917 και 1918 αντίστοιχα, και αποτελούν φτωχά εκτελεσμένα αντίγραφα των δύο πρώτων φωτογραφιών των νεραἰδών. Η μια μάλιστα είχε εκδοθεί το 1918 στην εφημερίδα The Sphere, πριν δημοσιοποιηθούν οι μετέπειτα διάσημες φωτογραφίες εκτός από την οικογένεια τους.
Σημειώσεις
<references group="Σημείωση"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτογραφία Κατηγορία:Παραψυχολογία Κατηγορία:Άρθουρ Κόναν Ντόυλ
1110 Γιαροσλάβα
Η Γιαροσλάβα (Jaroslawa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,308. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της είτε από το όνομα (Γιαροσλάβ) του γιου του, είτε από τη ρωσική πόλη Γιαροσλάβλ. Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Γιαροσλάβα προσεγγίζει κατά το περιήλιό της την τροχιά του πλανήτη Άρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Γιαροσλάβας εκτιμάται σε 14 ως 67 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι άγνωστο. Η Γιαροσλάβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 60 ως 100 περίπου ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιαροσλαβα
Φαλκονάρα Μαρίττιμα
Η Φαλκονάρα Μαρίττιμα (ιταλικά: Falconara Marittima) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Αστυνόμος Α΄
Ο Αστυνόμος Α΄ είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Ανωτέρων Αξιωματικών από κοινού με τον Αστυνομικό Υποδιευθυντή και τον Αστυνομικό Διευθυντή. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Αστυνόμου Β΄ και μικρότερο του Αστυνομικού Υποδιευθυντή. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Ταγματάρχης, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Πλωτάρχης, στην Πολεμική Αεροπορία ο Επισμηναγός και στην Πυροσβεστική ο Επιπυραγός. .
Ο Αστυνόμος Α΄ καταλαμβάνει οργανική θέση Αστυνόμου Α΄. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 6 έτη στο βαθμό ή 20 έτη συνολικής υπηρεσίας αξιωματικού, από τα οποία 5 έτη στο βαθμό.
Διακριτικό
Τα διακριτικά βαθμού του Αστυνόμου Α΄ αποτελούνται από ένα μεταλλικό αστέρα και φλογοφόρο ροιά χρώματος χρυσού, τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία Κατηγορία:Αστυνομικοί βαθμοί
Ελληνική Ομοσπονδία Μοντέρνου Πεντάθλου
Η Ελληνική Ομοσπονδία Μοντέρνου Πεντάθλου (ΕΟΜΟΠ) ιδρύθηκε το 2000, ενώ το 2001 της απονεμήθηκε Ειδική Αθλητική Αναγνώριση από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Είναι επιφορτισμένη με την οργάνωση του αθλήματος του μοντέρνου πένταθλου στην Ελλάδα.
Από το 2016, έχει αναλάβει την ευθύνη των αθλημάτων του τρίαθλου, όπως και του ράγκμπι λιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πενταθλο
Πέτρα του Ρωμιού
Η Πέτρα του Ρωμιού, γνωστή και ως Βράχος της Αφροδίτης, είναι θαλάσσιος βράχος στην Πάφο της Κύπρου. Βρίσκεται έξω από την ακτή, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου που οδηγεί από την Πάφο προς την Λεμεσό. Ο συνδυασμός της ομορφιάς της περιοχής και η θέση της στην μυθολογία ως γενέτειρας της Αφροδίτης την έχουν καταστήσει δημοφιλή τουριστικό προορισμό. μικρογραφία|Ο Βράχος της Αφροδίτης, φωτογραφημένος στις 28 Οκτωβρίου 2015 μικρογραφία|[[Τζόρτζο Βαζάρι: Ο Ακρωτηριασμός του Ουρανού από τον Κρόνο]]
Η θάλασσα στην Πέτρα του Ρωμιού είναι τραχιά σε γενικές γραμμές. Αυτό το χαρακτηριστικό αποθαρρύνει τους τουρίστες από το να κολυμπήσουν εκεί. Δεν επιτρέπεται η ανάβαση στο βράχο. Ένα εστιατόριο, το τουριστικό περίπτερο και το ξενοδοχείο Aphrodite Hills βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.
Ο θρύλος
Σύμφωνα με τον θρύλο στον βράχο γεννήθηκε η θεά Αφροδίτη, ίσως λόγω και των αφρίζοντων νερών γύρω από τον βράχο. Από αυτό τον μύθο προέρχεται και το εναλλακτικό όνομα Βράχος της Αφροδίτης. Η μητέρα Γαία ζήτησε από τον Κρόνο, ένα από τους γιους της, να ακρωτηριάσει τον πατέρα του, τον Ουρανό. Ο Κρόνος έκοψε τους όρχεις του Ουρανού και έπειτα τους πέταξε στην θάλασσα.
Ομοίως, η τοπική εκδοχή αναφέρει ότι ο Βράχος της Αφροδίτης είναι μέρος του κατώτερου μέρους του σώματος του Ουρανού. Αυτός ο μύθος λέει ότι ο Κρόνος έστησε παγίδα στον πατέρα του και ότι του έκοψε το μέρος του κάτω από τη μέση με ένα δρεπάνι. Ο Ουρανός, προσπαθώντας να διαφύγει πετώντας, έχασε μέρη του κομμένου σώματος και των όρχεών του που έπεσαν στην θάλασσα. Έπειτα εμφανίστηκε ένας λευκός αφρός απ'όπου προήλθε μια κόρη, η οποία μεταφέρθηκε με τα κύματα πρώτα στα Κύθηρα και έπειτα στην Κύπρο. Η κόρη, με το όνομα Αφροδίτη, πήγε στο συμβούλιο των θεών από την Κύπρο. Οι Ρωμαίοι αναφέρονται σε αυτή με την ονομασία Βένους. Η Αφροδίτη απέκτησε ένα μεγάλο κύμα λατρείας στην Πάφο, το οποίο έπειτα συνετρίβη από τους Ρωμαίους. Αυτό είναι εμφανές από το Ιερό της Αφροδίτης στην Παλιά Πάφο στην Κούκλια. Ένας τοπικός μύθος λέει ότι κάθε άτομο που κολυμπά γύρω από τον βράχο της Αφροδίτης θα ευλογηθεί με αιώνια ομορφιά.
Ένας άλλος μύθος συσχετίζει το όνομα Άχνη με μια κοντινή παραλία, και το αποδίδει στο γεγονός ότι ήταν σημείο στο οποίο οι Αχαιοί έφτασαν στην ξηρά, μετά την επιστροφή τους από την Τροία.
Το σημερινό του όνομα, Πέτρα του Ρωμιού, συσχετίζει το μέρος με τα κατορθώματα του ήρωα Βασίλειου όπως περιγράφεται στον Διγενή Ακρίτα. Ο Βασίλειος ήταν μισός βυζαντινός (Ρωμιός) και μισός άραβας, εξ ου και το όνομα Διγενής (δύο αίματα). Ο θρύλος λέει ότι ο χριστιανός Βασίλειος πήρε ένα τεράστιο βράχο από τα όρη Τροόδος για να αποκρούσει την εισβολή των Σαρακηνών. Ένας κοντινός βράχος είναι επίσης γνωστός ως βράχος των Σαρακηνών.
Επαρχία Ιλιζί
Το Ιλιζί (ولاية اليزي) είναι επαρχία (βιλάγια) στη νοτιοανατολική άκρη της Αλγερίας. Έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη πρωτεύουσά της. Συνορεύει με την επαρχία Ουάργκλα στα βόρεια, την Τυνησία στα βορειοανατολικά, τη Λιβύη ανατολικά, τον Νίγηρα νοτιοανατολικά και την επαρχία Ταμανρασσέτ στα νότια και στα δυτικά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, η επαρχία έχει πληθυσμό 52.333 κατοίκων με ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 4,46%. Καλύπτει έκταση 285.000 χλμ².
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 3 διαμερίσματα (νταΐρες) τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 6 κοινότητες ή δήμους.
Διαμερίσματα
100px|δεξιά
Αστυνομικός Υποδιευθυντής
Ο Αστυνομικός Υποδιευθυντής είναι βαθμός αξιωματικού στην ιεραρχία της Ελληνικής Αστυνομίας. Ανήκει στην κατηγορία των Ανώτερων Αξιωματικών από κοινού με τον Αστυνόμο Α΄ και τον Αστυνομικό Διευθυντή. Αποτελεί βαθμό μεγαλύτερο του Αστυνόμου Α΄ και μικρότερο του Αστυνομικού Διευθυντή΄. Αντίστοιχοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Αντισυνταγματάρχης, στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό ο Αντιπλοίαρχος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Αντισμήναρχος και στην Πυροσβεστική ο Αντιπύραρχος.
Ο Αστυνομικός Υποδιευθυντής καταλαμβάνει οργανική θέση Αστυνομικού Υποδιευθυντή. Ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στον βαθμό είναι 6 έτη στο βαθμό ή 25 έτη συνολικής υπηρεσίας αξιωματικού, από τα οποία 5 έτη στο βαθμό.
Διακριτικό
Τα διακριτικά βαθμού του Αστυνομικού Υποδιευθυντή αποτελούνται από δύο μεταλλικούς αστέρες και φλογοφόρο ροιά χρώματος χρυσού τα οποία τοποθετούνται στον διαμήκη άξονα των επωμίδων, κατά σειρά από τη βάση προς την κορυφή, ή στο αριστερό πέτο της στολής εκστρατείας κεντητά σε μικρογραφίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Αστυνομία Υποδιευθυντης
Κατάλογος Κάστρων Νομού Δωδεκανήσου
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων είναι μάλλον προς το παρόν ελλιπής.
Κάστρο Ελύμπου Καρπάθου (λείψανα)
Κάστρο των Ιπποτών της Κω
Κάστρο Κορακιού Καρπάθου (ερείπια)
Παλαιόκαστρο της Νίσυρου
Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου και λοιπές οχυρώσεις
Σώκαστρο Μεσοχωρίου Καρπάθου (ερείπια)
Κάστρο στη Χάλκη
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Σοφία Ασημακοπούλου
Η Σοφία (Χάιδω) Ασημακοπούλου είναι Ελληνίδα πολιτικός και βουλευτής Β' Πειραιώς της Ελληνικής Λύσης. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2023 επανεξελέγη στην ίδια θέση.
Βιογραφία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β΄ Πειραιώς με την Ελληνική Λύση στις εκλογές του 2019 και επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Μαΐου του 2023. Επιπλέον, την περίοδο 2019-23 ήταν μέλος των διαρκών επιτροπών μορφωτικών υποθέσεων και κοινωνικών υποθέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση
Ντόσα Ζούνιορ
Ο Ντόσα Μόμαντ Όμαρ Χάσαμο Ζούνιορ (πορτογαλικά:Dossa Momad Omar Hassamo Júnior, γενν. στις 28 Ιουλίου 1986), γνωστός ως Ντόσα Ζούνιορ, είναι Κύπριος-Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την ΑΕΛ Λεμεσού.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ντόσα Ζούνιορ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την Ιμορτάλ, την μοναδική πορτογαλική ομάδα που αγωνίστηκε, με την οποία αγωνίστηκε στην 3η κατηγορία τη σεζόν 2005-06. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Κύπρο, υπογράφοντας με τον Διγενή Ακρίτα Μόρφου στην Α' Κατηγορία, με τον οποίο υπέστη υποβιβασμό.
Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στην ΑΕ Πάφου. Το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕΛ Λεμεσού, με την οποία σημείωσε τρία γκολ σε 28 αγώνες τη σεζόν 2011-12, για να βοηθήσει την ομάδα να κερδίσει το πρωτάθλημα, μετά από 44 χρόνια.
Στις 10 Ιουνίου 2015, μετά από δύο χρόνια στην Εκστρακλάσα με τη Λέγκια Βαρσοβίας, ο Ντόσα εντάχθηκε στην τουρκική Κόνιασπορ. Τον Ιανουάριο του 2016, εντάχθηκε στην Εσκίσεχιρσπορ με δανεισμό μέχρι το τέλος της σεζόν.
Στις 7 Αυγούστου 2016, επέστρεψε στην Κύπρο και υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕΛ Λεμεσού.
Διεθνής σταδιοδρομία
Το 2012, μετά από μία εκτεταμένη σταδιοδρομία στην Κύπρο, ο Ντόσα Ζούνιορ απέκτησε την κυπριακή υπηκοότητα και ακολούθως κλήθηκε και αγωνίστηκε στην Εθνική Κύπρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι πορτογαλικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιμορτάλ ΝΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Ντιβιζάο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διγενή Μόρφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Β΄ Κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόνιασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσκισεχίρσπορ
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Λανύ-Πομπόν
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Λανύ-Πομπόν σημειώθηκε στο Πομπόν,  ανατολικά του Παρισιού, στο διαμέρισμα Σεν-ε-Μαρν  τη νύκτα της 23ης Δεκεμβρίου 1933 στη γραμμή Παρίσι-Στρασβούργο. Προκάλεσε διακόσιους δεκατέσσερις θανάτους και τριακόσιους τραυματισμούς και παραμένει το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Γαλλία μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα του Σεν-Μισέλ-ντε- Μωριάν το 1917.
Οι συνθήκες του δυστυχήματος
Για να αντιμετωπίσει την εισροή ταξιδιωτών πριν από τα Χριστούγεννα, η Compagnie des chemins de fer de l'Est είχε προγραμματίσει πολλά επιπλέον τρένα που αναχωρούσαν από τον Γκαρ ντε λ'Εστ (Ανατολικός σταθμός, Gare de l'Est). Ωστόσο, στις 23 Δεκεμβρίου, οι κακές καιρικές συνθήκες εμπόδισαν τους συρμούς να είναι ακριβείς στα ωράριά τους και οι καθυστερήσεις έφθασαν τις δύο ώρες. Πράγματι, στην τοποθεσία Ουρκ (Ourcq) όπου γινόταν η προετοιμασία των τρένων, το υφιστάμενο προσωπικό των σιδηροδρόμων δεν ήταν αρκετό για να αναλάβει την επιπλέον εργασία, ενώ ο παγετός έκανε τμήμα του εξοπλισμού μη διαθέσιμο και η πολύ πυκνή ομίχλη επιβράδυνε τους ελιγμούς.
Τα μεταλλικά συντρίμμια που προκλήθηκαν από την πρόσκρουση προκάλεσαν προσωρινή διακοπή των σημάτων στην αντίθετη λωρίδα, ένας συρμός εξπρές που ερχόταν από το Σαλόν σταμάτησε 150 μέτρα πριν από το σημείο της σύγκρουσης, αποφεύγοντας έτσι ένα επιπλέον δυστύχημα.
Βαρύς απολογισμός
μικρογραφία| Στο δυστύχημα σκοτώθηκε ο πρώην βουλευτής Πολ Μορέλ. Την αυγή της 24 Δεκεμβρίου 1933, ενώ η βοήθεια ήταν ακόμα απασχολημένη στο σημείο της καταστροφής, υπήρχαν ήδη σχεδόν 200 νεκροί. Τα σώματά τους, που ευλογήθηκαν επί τόπου από τον ιερέα του Λανύ (Lagn και τον Επίσκοπο Λαμύ (Lamy), επίσκοπο του Μω, μεταφέρθηκαν στο Παρίσι και συγκεντρώθηκαν σε παρεκκλήσιο που είχε στηθεί στον χώρο αποσκευών που βρίσκεται στο υπόγειο του Γκαρ ντε λ' Εστ, όπου ήρθαν οι σοροί. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλμπέρ Λεμπρέν και ο Καρδινάλιος Βερντιέ (Verdier), Αρχιεπίσκοπος Παρισίων. Όλα τα θύματα βρίσκονταν στα βαγόνια του εξπρές του Νανσί, του οποίου οι μεταλλικοί σκελετοί τσαλακώθηκαν από το την ατμομηχανή της ταχείας, η οποία κονιορτοποίησε τα ξύλινα αμαξώματά τους, τεμαχίζοντας τους επιβαίνοντες. Μεταξύ των νεκρών ήταν δύο βουλευτές που επέστρεψαν στις εκλογικές τους περιφέρειες για τις γιορτές: ο Henri Rollin, δήμαρχος του Σαιν-Ντιζιέ και ο Victor Schleiter, δήμαρχος του Βερντέν, καθώς και ο πρώην βουλευτής και υπουργός Paul Morel, τότε δήμαρχος του Βεζούλ.
Οι τραυματίες, μεταξύ των οποίων ήταν και ένας άλλος βουλευτής, ο Γκαστόν Πουαττεβέν, ήταν επίσης εκατοντάδες, και πολλοί απομακρύνθηκαν μόνον μετά από αρκετές ώρες παραμονής στον χώρο σε θερμοκρασία −5 °C γύρω από φωτιές που άναψαν οι πρώτοι διασώστες με τα συντρίμμια των βαγονιών, μια δοκιμασία από την οποία κάποιοι δεν επέζησαν.
Έρευνα για τους υπεύθυνους
Αμέσως ξεκίνησε έρευνα για τον εντοπισμό των αιτιών και των υπευθύνων της σύγκρουσης. Αφού άκουσαν τους υπευθύνους για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας, οι δικαστικές αρχές θεώρησαν ότι θα μπορούσε να ενοχοποιηθεί μόνο η ομάδα οδήγησης της ατμομηχανής προφυλακτήρα. Ο μηχανικός, Λυσιέν Ντωμπινύ (Lucien Daubigny 47 ετών), ωστόσο υποστήριξε ότι καθώς περνούσε όλα τα σήματα ήταν ανοιχτά και ότι είχε ενεργοποιήσει το φρενάρισμα έκτακτης ανάγκης όταν είδε τα δύο κόκκινα φώτα του βαγονιού, μερικές δεκάδες μέτρα μακριά να σηματοδοτούν τον συρμό. Ο θερμαστής του, Ανρί Σαρπαντιέ (Henri Charpentier 31 ετών), επιβεβαίωσε την εκδοχή του. Ωστόσο, χωρίς να περιμένει περαιτέρω έρευνες, ο εισαγγελέας Αλμπυσέ (M. Ο Albucher), διέταξε την προσωρινή κράτηση των δύο εργαζομένων σιδηροδρομικών βασιζόμενος κυρίως στον αριθμό των θανάτων από την καταστροφή και σε μια δέσμη, σύμφωνα με τον ίδιο, από "περίεργα" στοιχεία που θα μπορούσαν να υποδηλώνουν την ενοχή τους. Αντιμετωπίζοντας τη συγκίνηση που προκάλεσε αυτή η απόφαση και οις διαμαρτυρίες των συνδικάτων, αφέθηκαν ελεύθεροι τέσσερις ημέρες αργότερα, αλλά παρέμειναν κατηγορούμενοι για ανθρωποκτονία. Στο τέλος της έρευνας, ο θερμαστής Ανρί Σαρπαντιέ, ο οποίος δεν ήταν υπεύθυνος για την παρακολούθηση των σημάτων, και επιπλέον είχε διαγνωσθεί με αχρωματοψία μετά από εξέταση από οφθαλμίατρο, αφέθηκε ελεύθερος. Ο μηχανικός Ντωμπινύ, που θεωρήθηκε ο μόνος υπεύθυνος για την καταστροφή, επειδή παραβίασε τη σηματοδότηση και διατήρησε υπερβολική ταχύτητα σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες, οδηγήθηκε ως εκ τούτου ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου του Μω.
Ταυτόχρονα με τη δικαστική έρευνα, η καταστροφή συζητήθηκε επίσης εκτενώς ενώπιον της Βουλής, η οποία έλαβε τουλάχιστον δεκαοκτώ αιτήσεις παρέμβασης για το θέμα της, σχετικά τόσο με τις αιτίες της όσο και με τα διδάγματα που πρέπει να αντληθούν από αυτήν και την ανεπάρκεια στις επιχειρήσεις ανακούφισης. Ενοχλημένοι από την αναταραχή της υπόθεσης Σταβίσκυ και τις κυβερνητικές αλλαγές, οι συζητήσεις κατέλαβαν τρεις συνεδριάσεις σε δύο μήνες, στις 19 και26 janvier26 Ιανουαρίου, και το15 mars15 Μαρτίου. Όσον αφορά στα αίτια της τραγωδίας, εστίασαν στα τρία κρίσιμα σημεία που εξαρτώνται από πιθανές ευθύνες.
Αμφιβολία για την οπτική σηματοδότηση
μικρογραφία| Διάγραμμα (δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα L'Humanité) των σημάτων που εμπλέκονται στο δυστύχημα. Πέρα από το Βαιρ, τα σήματα του αυτόματου μπλοκ, που αποτελούνταν από το Παρίσι από σήματα με ηλεκτρικά φώτα, αντικαταστάθηκαν από σημαφόρους παλετών σε πάνελ από λαμαρίνα. Αυτές οι εγκαταστάσεις γίνονταν ορατές τη νύχτα μέσω φιμέ γυαλιού που φωτιζόταν από λυχνίες κηροζίνης, αλλά σύμφωνα με ξεπερασμένο χρωματικό κώδικα. Πράγματι, εκείνη την εποχή, ένας νέος κωδικός σηματοδότησης, γνωστός ως κωδικός Verlant που πήρε το όνομά του από τον μηχανικό που προήδρευε της επιτροπής δικτύου που δημιουργήθηκε για τον σκοπό αυτόν το 1926, είχε ήδη εγκριθεί από τον Υπουργό Δημοσίων Έργων την 1η Αυγούστου 1930. Υιοθέτησε, κατά το πρότυπο πολλών ξένων χωρών, το πράσινο για ελεύθερη διαδρομή, το πορτοκαλί για προειδοποίηση ή επιβράδυνση και το κόκκινο για τη στάση. Ωστόσο, τα δίκτυα εξουσιοδοτήθηκαν να κατανείμουν σε μια περίοδο τριών έως πέντε ετών τις προσαρμογές που απαιτούνταν από τη μεταρρύθμιση και αυτές δεν είχαν ακόμη πραγματοποιηθεί από την Compagnie de l'Est. Έτσι, σε κάτι περισσότερο από τέσσερα χιλιόμετρα μέχρι το Λανύ, τρεις σημαφόροι διαδέχονταν η μία την άλλη : 13, 15 και 17, το άνοιγμα των οποίων σηματοδοτήθηκε από ένα λευκό φως και το κλείσιμο από δύο φώτα, το ένα πράσινο και το άλλο κόκκινο. Ανάμεσά τους ήταν διάσπαρτα διάφορές προειδοποιητικές ενδείξεις, συμπεριλαμβανομένων τετράγωνων ή αδαμαντόσχημων ενδείξεων, που έδειχναν λευκό φως αν ήταν ανοιχτό και δύο πράσινα φώτα αν ήταν κλειστό
Ο μηχανικός του εξπρές 55 είχε παρατηρήσει στην ομίχλη τα πράσινα προειδοποιητικά φώτα που ανακοίνωναν το κλείσιμο της σημαφόρου 17 και είχε σταματήσει στα κόκκινα και πράσινα φώτα του, πριν ξεκινήσει ξανά όταν είχαν γίνει λευκά. Από την άλλη, ενώ η σημαφόρος 15 και οι πίνακες ειδοποιήσεών του θα έπρεπε να προστατεύουν αυτόματα το μπλοκ στο οποίο βρισκόταν, εμφανίζοντας τα πράσινα και κόκκινα φώτα που απαγορεύουν την πρόσβαση για το τρένο 25 bis, το τελευταίο συνέχισε την πορεία του χωρίς να επιβραδύνει.
Η πρώτη πιθανή εξήγηση συνίστατο στην απόδοση του ατυχήματος σε αποκλειστική υπαιτιότητα του μηχανικού, που δεν είχε παρατηρήσει τα κλειστά σήματα, είτε από απροσεξία είτε ως αποτέλεσμα υπερβολικής ταχύτητας στην ομίχλη. Αυτή ήταν η θέση που υπερασπίστηκε ιδιαίτερα η εταιρεία και οι εμπειρογνώμονες που διορίστηκαν κατά τη διάρκεια της έρευνας, η οποία θα μπορούσε να ισχυριστεί μια συγκεκριμένη λογική, καθώς η σηματοδότηση είχε εμφανιστεί σε κατάσταση λειτουργίας όχι μόνο όταν πέρασε το τρένο 55, αλλά και κατά τη διάρκεια δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν μετά το δυστύχημα. Προς υπεράσπιση του κατηγορουμένου, κάποιοι υποστήριξαν την κακή ορατότητα των πράσινων και λευκών χρωμάτων στην ομίχλη και τη σύγχυση που θα μπορούσε να προκύψει.
Η δεύτερη εξήγηση απέδωσε το ατύχημα σε δυσλειτουργία σήματος. Ήταν εκείνη του μηχανικού Ντωμπινύ και του θερμαστή του, οι οποίοι υποστήριξαν ότι, παρά την ομίχλη, είχαν αντιληφθεί ευδιάκριτα μια σειρά από λευκά φώτα που τους έδιναν καθαρή πορεία, ενώ δεν ήταν. Τουλάχιστον τρία στοιχεία θα μπορούσαν να υποστηρίξουν την αξιοπιστία του ισχυρισμού τους. Πρώτα απ' όλα, οι εξετάσεις που έγιναν από τον γιατρό Κουτελά (Coutelas), οφθαλμίατρο της Compagnie du chemin de fer de Paris à Orléans (PO), είχαν δείξει ότι ο Ντωμπινύ είχε καλύτερη οπτική οξύτητα από την κανονική. Δεύτερον, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του ως μηχανικού, δεν είχε παραβιάσει ποτέ ούτε ένα κλειστό σήμα και αντιθέτως είχε διακριθεί για την επαγρύπνησή του, ιδίως αποφεύγοντας ένα σοβαρό ατύχημα πριν από λίγο καιρό. Τρίτον, η διακοπή της αυτόματης σηματοδότησης φαινόταν ακόμη πιο πιθανή καθώς οι συσκευές επανάληψης σήματος είχαν επίσης αποδειχθεί ελαττωματικές.
Ελλείψεις στην επανάληψη σήματος
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1910, προκειμένου να βελτιωθεί η ασφάλεια, ιδίως μετά την καταστροφή του Μελύν (Melun), τα μεγάλα δίκτυα είχαν εγκαταστήσει, κατόπιν αιτήματος του κράτους, στις κύριες γραμμές τους συσκευές που διπλασιάζονταν τα οπτικά σήματα με ακουστικές ενδείξεις. Η τακτική επανάληψη των πληροφοριών που δίνονται από τη σηματοδότηση έλαβε χώρα μέσω ενός μεταλλικού μαξιλαριού που αποκαλείται "κροκόδειλος" τοποθετημένο ανάμεσα στις ράγες, δημιουργώντας ηλεκτρική επαφή με ένα μάκτρο, επίσης μεταλλικό, στερεωμένο κάτω από τη μηχανή, με σκοπό την παραγωγή ακουστικής προειδοποίησης και σημείωση της θέσης των σημάτων και την αντίδραση του μηχανικού στην ταινία Flaman (ταινία καταγραφής) του ταχύμετρου. Υπήρχε επίσης ένας μηχανισμός έκτακτης ανάγκης, που περιλάμβανε κροτίδες που τοποθετήθηκαν αυτόματα στις ράγες για να εκραγούν κάτω από τους τροχούς των ατμαμαξών που παραβίαζαν σήμα στάσης.
Έτσι, το πέρασμα του rapid 55 πάνω από τους "κροκόδειλους" που βρίσκονται στα δεξιά των κλειστών προειδοποιήσεων και των σημαφόρων θα έπρεπε ταυτόχρονα να σημειώνεται από το σφύριγμα της ατμομηχανής και να δείχνει την ταινία Flaman. Ωστόσο, η ανάλυση της ταινίας αποκάλυψε ότι τα δεδομένα σχετικά με τη σηματοδότηση δεν είχαν καταγραφεί και το συνεργείο επιβεβαίωσε ότι δεν είχε ακούσει κανένα ηχητικό σήμα. Ως εκ τούτου, φαινόταν πιθανό ότι δεν είχε εξασφαλιστεί η επανάληψη των σημάτων στο μηχάνημα.
Χωρίς αμφιβολία, όπως υπενθύμισε ο πρόεδρος του Ποινικού Δικαστηρίου κατά την έναρξη της δίκης του μηχανικού Ντωμπινύ, υποτίθεται ότι υπάκουε «παθητικά» στα οπτικά σήματα, «κροκόδειλοι, κροτίδες, συσκευή Flamant «είναι όργανα ελέγχου και όχι ασφάλειας». Τουλάχιστον, η συσσώρευση αστοχιών συσκευών που συνδέονται στενά με τη σηματοδότηση δημιούργησε σοβαρές υποθέσεις για στιγμιαία διαταραχή των ίδιων των σημάτων, αναμφίβολα υπό την επίδραση των ατμοσφαιρικών συνθηκών.
Επίδραση των καιρικών συνθηκών
Ενώ την ημέρα της καταστροφής η θερμοκρασία δεν είχε ξεπεράσει τους −5 °C, ήταν εύλογο ότι ο παγετός θα μπορούσε να είχε καταλάβει τις μηχανικές μεταδόσεις των σημάτων ή τα ηλεκτρικά ρελέ που τα πυροδοτούσαν. Ομοίως, δεδομένου ότι ο σχηματισμός παγετού διέκοψε την κυκλοφορία των ηλεκτρικών ρευμάτων μεταξύ των "κροκόδειλων" και των μηχανών, το «λάδωμα» συνήθως χρησιμοποιήθηκε για να ξεπεραστεί αυτό το μειονέκτημα. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι η Compagnie de l'Est είχε αποφασίσει, σε πειραματική βάση, να εγκαταλείψει αυτήν την τεχνική από την 1η Οκτωβρίου 1933, τόσο που, κατά τη διάρκεια της δίκης, ο επικεφαλής μηχανικός ελέγχου Γκοντέν, που κατέθεσε ως μάρτυρας, αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι, σε ορισμένους "κροκόδειλους" υπήρχαν έως και τρία χιλιοστά παγετού εκείνη την ημέρα. που εμπόδιζαν τη διέλευση του ρεύματος». μικρογραφία| Φωτογραφία του μηχανικού Ντωμπινύ που δημοσιεύει η εφημερίδα "Le Matin" της 19ης Δεκεμβρίου 1934.
Αθώωση του μηχανικού στο δικαστήριο
Κατά τη διάρκεια της δίκης που ξεκίνησε στι2 19 Δεκεμβρίου 1934 εναντίον του μηχανικού Ντωμπινύ ενώπιον του Ποινικού Δικαστηρίου του Μω, οι εμπειρογνώμονες και οι μηχανικοί της εταιρείας επιβεβαίωσαν τη βεβαιότητά τους για την κανονική λειτουργία των σημάτων. Αντίθετα, επιβεβαιώνοντας την εκδοχή του Ντωμπινύ, άλλοι μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων μηχανικών και τεχνικών, ανέφεραν προηγούμενες περιπτώσεις δυσλειτουργίας αυτόματων συστημάτων.
Δεδομένης της αβεβαιότητας που εξακολουθούσε να υπάρχει στο τέλος της διήμερης ακροαματικής διαδικασίας, ο εισαγγελέας Γκαστόν Αλμπυσέ (Gaston Albucher), υπεύθυνος για την κατηγορία, εξέδωσε πολύ μέτριο κατηγορητήριο, εκφράζοντας την πεποίθησή του ότι τα σήματα ήταν πράγματι κλειστά και προτείνοντας καταδίκη «μετριασμένη από ευρύτερα ελαφρυντικά», αλλά δηλώνοντας στους δικαστές ότι «παρουσία δύο ασυμβίβαστων θέσεων, αν καταδικάσει κανείς τον Ντωμπινύ πρέπει να είναι βέβαιος ή, αν έχει την παραμικρή αμφιβολία, θα τον αθωώσει».
Κώστας Καλογιάννης
Σταδιοδρομία
Ο Καλογιάννης έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις με την ομάδα του Άρη την σεζόν 1929-30, σκοράροντας το δεύτερο γκολ του Άρη στο 2-2 εναντίον του Παναθηναϊκού στις 22 Ιουνίου 1930 και το νικητήριο τέρμα στο 2-1 εναντίον του Ολυμπιακού, μία εβδομάδα αργότερα.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Λανύ-Πομπόν
Συνέπειες
Ως συνήθως, συζητήθηκαν τα διδάγματα που έπρεπε να εξαχθούν από τις ελλείψεις που αποκάλυψε η καταστροφή. Αυτό είχε ουσιαστικά τονίσει τρεις από αυτές: ατέλειες της σήμανσης, κινδύνους λόγω των βαγονιών με ξύλινα αμαξώματα και ελλείψεις στην οργάνωση των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης. Οι συζητήσεις στην Βουλή απηχούσαν εκτενώς τις επικρίσεις και τις προτάσεις που εγείρονται από αυτά τα τρία ερωτήματα. Ωστόσο, αυτό δεν οδήγησε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Έτσι, τα ξύλινα βαγόνια εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν μέχρι το 1962 περίπου από τους SNCF. Αδιαμφισβήτητα έγινε σηματοδότηση ότι ο αντίκτυπος του ατυχήματος είχε τις περισσότερες συνέπειες, συμβάλλοντας στην επίσπευση της εφαρμογής του κώδικα Verlant.
Κώστας Καλογιάννης
Σταδιοδρομία
Ο Καλογιάννης διακρίθηκε στην πρώτη διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδος, αφού αγωνίστηκε στην επιβλητική νίκη του Άρη κατά του Παναθηναϊκού με 7-2 για την προημιτελική φάση, σκοράροντας και ένα γκολ, κάτι που επανέλαβε στον ημιτελικό με τον Απόλλων Αθηνών, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν εκτός έδρας με 2-3. Στον τελικό, η ομάδα της Θεσσαλονίκης ηττήθηκε με 5-3 από την ΑΕΚ, χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο της διοργάνωσης.
Την ίδια χρονιά, ο Καλογιάννης αγωνίστηκε ελάχιστα στην προσπάθεια της κατάκτησης του πανελλήνιου πρωταθλήματος του 1932, πανηγυρίζοντας ως αναπληρωματικός τον δεύτερο τίτλο του Άρη.
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Λανύ-Πομπόν
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:1933 στη Γαλλία Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Κώστας Καλογιάννης
Σταδιοδρομία
Αγωνίστηκε με τον Άρη μέχρι το 1934, όταν και μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ. Ακολούθησε η πορεία του στον Ηρακλή, για να κλείσει την καριέρα του στον «Δικέφαλο του Βορρά», μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
1111 Ραϊνμουτία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ραϊνμουτίας εκτιμάται σε 41,80 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι F, ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Ραϊνμουτία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραϊνμουτια
Κώστας Καλογιάννης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φιλοττράνο
Το Φιλοττράνο (ιταλικά: Filottrano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Μπιέλισι
Το Μπιέλισι (σερβικά κυριλλικά: Бјелиши) είναι πόλη ευρισκόμενη στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Μπαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Μπαρ
Ξηρολίμνη Κοζάνης
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ξηρολίμνη (αποσαφήνιση)
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ξηρολίμνη βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Λακκώματα, σε απόσταση 14 χλμ Δ. από την Κοζάνη και 19,5 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Σιάτιστα. Στα νοτιοανατολικά του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός, ενώ δίπλα του η εθνική οδός Κοζάνης - Ιωαννίνων. Στην τοποθεσία "Καγιάπασι" υπάρχει μεγάλο σπηλαιολογικό ενδιαφέρον λόγω των σπηλαίων και του σπηλαιοβάραθρου που υπάρχουν. Άλλα αξιοθέατα της περιοχής είναι το εξωκλήσι της Αγίας Κυριακής, τα 9 πηγάδια και το αναρριχητικό πεδίο. Ενοριακός ναός είναι ο Άγιος Γεώργιος που βρίσκεται στα ανατολικά του χωριού.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού από την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι Σαχινλάρ και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918, όταν ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Ξερολίμνη το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 και το 1940 διορθώθηκε σε Ξηρολίμνη. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ξηρολίμνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 388 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Τζένγκα
Η Τζένγκα (ιταλικά: Genga) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Μία Σωτηρίου
Η Μία Σωτηρίου είναι Βρετανή, ελληνικής καταγωγής, μουσικός και ηθοποιός.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και σπούδασε πιάνο στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής και Αγγλικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει γράψει μουσική και έπαιξε σε πολυάριθμες παραγωγές σκηνών, συμπεριλαμβανομένων των Stags και Hens, Blood Red Roses και Lennon του Μπομπ Ίτον, όπου έπαιξε την Γιόκο Όνο. Η μουσική της για το La Lupa (2001) και το THe dYsFUnCKshOnalZ! (2007) αναφέρθηκαν θετικώς στις κριτικές.
Στην οθόνη, ανάμεσα σε άλλους ρόλους, η Σωτηρίου εμφανίστηκε στον υποστηρικτικό ρόλο της Αρίνα στη μουσική ταινία Mamma Mia! (2008), για την οποία επίσης εργάστηκε ως προπονήτρια φωνής. Στην τηλεόραση, έπαιξε ως Paula Campbell στο EastEnders (2003), ως Δρ. Sanghita Parma στο Holby City (2007) και ως Mirri Maz Duur στο Game of Thrones (2011), μεταξύ άλλων παραγωγών.
Ιωακείμ του Τσόλερν
Ο Ιωακείμ, γερμ.: Joachim von Hohenzollern (21 Ιουνίου 1554, στο Ζιγκμαρίνγκεν - 7 Ιουλίου 1587, στο Κελν) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν ένας τιτουλάριος κόμης του Χόεντσολερν.
Βιογραφία
Ο Ιωακείμ ήταν ο τέταρτος (επιζών) γιος του Καρόλου Α΄ κόμη του Χοεντσόλερν (1516–1576) από τον γάμο του με την Άννα (1512–1579), κόρη του Ερνέστου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ.
Ως μικρότερος γιος προοριζόταν να σταδιοδρομήσει ως κληρικός, συνήθως ως ιερέας. Προκειμένου να το αποφύγει, ο Ιωακείμ μεταστράφηκε στη Λουθηρανική πίστη. Ήταν το μόνο μέλος του Σουαβικού κλάδου του Οίκου των Χόεντσολερν που το έκανε. Έφυγε από τους Καθολικούς συγγενείς του και μετακόμισε στην Προτεσταντική Αυλή του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο.
Οικογένεια
Στις 6 Ιουλίου 1578 στη Λόχρα νυμφεύτηκε την Άννα (π. 1620), κόρη του κόμη Βόλκμαρ-Βολφ κόμη του Χόχνσταϊν και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Μαϊολάτι Σποντίνι
Το Μαϊολάτι Σποντίνι (ιταλικά: Maiolati Spontini) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ανκόνας, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Τοπωνύμιο
Αρχικώς ονομαζόταν Μαϊολάτι. Αργότερα, στο όνομα αυτό προσετέθη το επώνυμο του συνθέτη και διευθυντή ορχήστρας Γκασπάρε Σποντίνι, ο οποίος είχε γεννηθεί εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Χρυσούλα Χρήστου
Η Χρυσούλα Χρήστου είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, ραδιοφωνική παραγωγός και φωτογράφος. Είναι μια δημόσια προσωπικότητα στην ελληνική πολιτιστική και πολιτική σκηνή.
Βιογραφία
Η Χρήστου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1962. Σπούδασε φωτογραφία στη σχολή ΑΚΤΟ στην Αθήνα και στη συνέχεια μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε στη δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή Τράγκα. Σπούδασε χορό και σόλο τραγούδι στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης. Έχει παίξει και σκηνοθετήσει πολλά θεατρικά έργα στην Ελλάδα, ενώ έχει παρουσιάσει διάφορα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων. Η τελευταία της παράσταση έλαβε χώρα στη Λάρισα το 2015.
Ραδιόφωνο
Η Χρήστου είναι η παραγωγός της εβδομαδιαίας ραδιοφωνικής εκπομπής Μουσικές Ιστορίες στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Λάρισας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί
Ασπίδα Πάκκου 1953
Η επίσημη ονομασία της διοργάνωσης ήταν Ασπίδα Χρυσόστομου Ιωαννίδη Πάκκου, προς τιμή του παλαιού ποδοσφαιριστή και διοικητικού στελέχους του ΑΠΟΕΛ Χρυσόστομου Ιωαννίδη (γνωστός ως Πάκκος), ο οποίος απεβίωσε το 1950.
Βιβλιογραφία
1953 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1953
1112 Πολωνία
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πολωνίας εκτιμάται σε 35,76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι μάλλον S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1319. Η Πολωνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 82,5 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.