cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπέρεια Κρήνη
Η Υπέρεια σήμερα
Η Υπέρεια Κρήνη μπορεί να ενταχθεί στα Περιβαλλοντικά Κοινά, καθώς το νερό δεν έχει ιδιοκτήτες, δεν είναι άπειρο και όλοι μπορούν να το χρησιμοποιήσουν αλλά πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον και υπακοή στους κανόνες χρήσης. Σύμφωνα με το νόμο-οδηγία 60/2000 της Ε.Ε. η Υπέρεια Κρήνη αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το οποίο πρέπει να διασωθεί και να επανέρθει στην αρχική του μορφή, προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται και οι διάφορες μελέτες που εκπονούνται ώστε να αποκατασταθεί και να δοθεί προς χρήση στην κοινότητα της ευρύτερης περιοχής του Βελεστίνου.
Πηγές
1) Μέμτσας, Δημήτριος Ν. Διερεύνηση υδρολογικής αποκατάστασης της Υπέρειας Κρήνης. MS thesis. 2014. 2) Παπαδόπουλος Τ., «Η σύνδεση της Υπέρειας Κρήνης του Βελεστίνου με το διατηρητέο συγκρότημα των αλευρόμυλων του Πάντου. Μια πρόταση λειτουργικής-αισθητικής και περιβαντολλογικής ανάπλασης για την πόλη», Ανάτυπο από τα πρακτικά του Δ΄ Συνεδρίου «Φεραί-Βελεστίνο-Ρήγας», Αθήνα, 2006 σελ.419-433. 3) Στράβων Γεωγραφικά. The Geography of Strabo. Iv. The Loeb Classical Library. 196. Harvard University Press. MCMLXVIII. 4) Σοφοκλέους απόσπασμα 825Ν (SCHOL. PIND. PYTH. 4.221) 5)Edward Dodwell, “A classical and topographical tour through Greece, during the years 1801, 1805 and 1806” London 1819, σελ. 93-95. 6) Α. Μηλιαράκη, Περί της πόλεως του Βελεστίνου, περ. «Εστία» Αθηνών, τ. 4 (1877), σελ. 564-567 7)Αδάμ Ανακατωμένος, Τα νέα όρια της Ελλάδος, ήτοι τοπογραφικαί και εθνολιγικαί σημειώσεις περί της Θεσσαλίας, εν αθήναις 1887, σ. 87. 8) Miklosich-Muller, Acta et Diplomata Graeca medii aevi, Vindobanae 1871, t.IV, σ. 423 κεξ. 9) Ρήγα Βελεστινλή «Χάρτα της Ελλάδος», Βιέννη 1797 10)Πολυμέρου-Καμηλάκη Α., «Υδροκίνητες βιοτεχνίες στο Βελεστίνο», Ανάτυπο από τα πρακτικά του Α΄ Συνεδρίου «Φεραί-Βελεστίνο-Ρήγας», Αθήνα, 1990 σελ. 161-326. 11) Κολιού Ν., Τα Βελεστινιώτικα Επιστημονική Εταιρεία Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα Αθήνα 2001 σελ. 50-51 12) ΟΔΓ-ΕΟΚ 0060/20/L-327//22/12/2000(σελ.001-0073)
Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου Κατηγορία:Πηγές της Ελλάδας
Νιγκέλλα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Νιγκέλλα ή Νιγέλλα μπορεί να αναφέρεται στο:
Γεώργιος Τρικαλιώτης
Ο Γεώργιος Τρικαλιώτης (1939 - 4 Δεκεμβρίου 2018) ήταν Έλληνας σκακιστής. Υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού σκακιστικού κόσμου, κυρίως κατά τη δεκαετία του 1970. Υπήρξε για πολλά χρόνια ενεργό μέλος της εθνικής ομάδα σκακιού ανδρών της Ελλάδας, πετυχαίνοντας πληθώρα διακρίσεων.
Ο Γ. Τρικαλιώτης απεβίωσε από φυσικά αίτια στις 4 Δεκεμβρίου 2018, σε ηλικία 79 ετών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Για πολλά χρόνια, από το 1967 ως το 1982, υπήρξε μέλος της εθνική ομάδας ανδρών με την οποία συμμετείχε στις Σκακιστικές Ολυμπιάδες, στα Κύπελλα Εθνών και στις Βαλκανιάδες. Το 1968, μαζί με άλλους 4 μετρ αντιμετώπισαν στην Αθήνα σε χάντικαπ σιμουλτανέ, τον τότε Γκραν Μετρ και μετέπειτα Παγκόσμιο Πρωταθλητή Ρόμπερτ Φίσερ και ήταν ο μόνος που απέσπασε ισοπαλία. Οι παίκτες και τα αποτελέσματά τους φαίνονται στον παρακάτω πίνακα : Υποστηρίζεται ότι ήταν ο 3ος καλύτερος Έλληνας σκακιστής στο σύνολο της διάρκειας της δεκαετίας του ’70, και το παιχνίδι του ήταν κυρίως στρατηγικό, με τακτικά χτυπήματα. Πλησίασε στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ελλάδος αρκετές φορές, με σημαντικότερες ίσως το 1971 και το 1981, όπου μια νίκη στον τελευταίο γύρο θα οδηγούσε στον τίτλο και στην ισοβαθμία στην 1η θέση αντίστοιχα.
Η αγωνιστική πορεία του άρχισε από τον Παναθηναϊκό και συνέχισε στον ΣΟ Καλλιθέας. Από το 1998 και μέχρι τον θάνατό του, ήταν μέλος του ΣΟ Αμπελοκήπων.
Αξιοσημείωτες Παρτίδες
1. e4 c5 2. Nf3 Nc6 3. Bb5 a6 4. Bxc6 bxc6 5. Nc3 d5 6. b3 Bg4 7. h3 Bxf3 8. Qxf3 e6 9. O-O Nf6 10. d3 Be7 11. Na4 O-O 12. Re1 Nd7 13. Ba3 Qa5 14. Qg3 Rfc8 15. f4 Nb6 16. Bb2 d4 17. Nxb6 Qxb6 18. Bc1 Qd8 19. Qf3 Qd7 20. Bd2 Re8 21. Rec1 Rac8 22. Kh1 Bf8 23. Rd1 f6 24. c3 e5 25. f5 Kh8 26. cxd4 cxd4 27. g4 c5 28. Rg1 Rc6 29. g5 fxg5 30. Rxg5 Qf7 31. Rag1 a5 32. Be1 Ra6 33. Qg4 Rc6 34. Bxa5 Ra6 35. b4 cxb4 36. Bxb4 h6 37. Bxf8 hxg5 38. Bb4 Rh6 39. Rg3 Qh5 40. Qxh5 Rxh5 41. Kg2 Kg8 42. Bd2 Ra8 43. Bxg5 Rxa2+ 44. Kf3 Kf7 45. h4 Ra3 46. Kg4 Rh8 47. Rg2 Rc8 48. Rb2 Rac3 49. Rb5 R3c5 50. Rb7+ R5c7 1/2-1/2
Με διαφορά η πιο αξιόλογη και αξιοσημείωτη παρτίδα του Έλληνα σκακιστή. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο μόνος που κατάφερε να μην ηττηθεί από τον Αμερικανό, ήταν εκείνος.
1.Nf3 f5 2.d4 Nf6 3.c4 g6 4.Nc3 Bg7 5.g3 O-O 6.Bg2 c6 7.O-O Ne4 8.Qb3 e6 9.c5 Nxc3 10.bxc3 b6 11.Bf4 Na6 12.Bd6 Re8 13.Qa3 Bf8 14.Rab1 b5 15.Ne5 Nc7 16.c4 bxc4 17.Nxc4 a5 18.Bxf8 Rxf8 19.Nb6 Ra7 20.Qc1 Nd5 21.Bxd5 cxd5 22.Nxc8 Qxc8 23.Qc3 Qc7 24.Rb6 Rb8 25.Rfb1 Raa8 26.a4 Rxb6 27.Rxb6 Kf7 28.Qb3 Ra7 29.Kg2 Kg7 30.Qb5 Kf7 31.Rb8 Kg7 32.Qb6 Qxb6 33.cxb6 Ra6 34.e3 Kf7 35.h4 h6 36.Kf3 g5 37.h5 Kg7 38.g4 Kf7 39.Kg3 Kg7 40.f4 Kh7 41.Kf3 Kg7 42.fxg5 1–0
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Πρασιές Ρεθύμνου
Οι Πρασιές, Πρασές ή Πρασσές είναι χωριό του δήμου Ρεθύμνης, της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 133 κατοίκους. Απέχει 11,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 340 μ. Ανατολικά του χωριού βρίσκεται το Πρασιανό φαράγγι. Έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορικά στοιχεία
Στο λόφο Καστρί, περίπου ένα χιλιόμετρα νότια του χωριού, έχει ανασκαφεί οικισμός των μινωικών ετών. Στις πλαγιές του λόφου σώζονται ερείπια κτιρίων του οικισμού. Η κατοίκηση στην κορυφή του λόφου χρονολογείται από την υστερομινωική εποχή, και η θέση φαίνεται να κατοικείται μέχρι και τη γεωμετρική εποχή. Στη θέση Άγιος Κοσμάς, δύο χιλιόμετρα νότια του χωριού, εντοπίστηκε κεραμική των γεωμετρικών και των ρωμαϊκών χρόνων.
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Prasses, στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Prasses με 285 κατοίκους και 360 οφειλόμενες αγγαρίες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Praces. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Prasis με 30 σπίτια. Οι Οθωμανοί κατασκεύασαν στην περιοχή οχυρωματικά έργα. Σήμερα σώζονται υπολείμματα τριών κουλέδων. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 δεν αναφέρεται, αλλά ο Μιχαήλ Χουρμούζης αναφέρει το χωριό στο έργο του Κρητικά, το 1842, ως Πρασσαίς.
Το 1881 ανήκε στον δήμο Χρωμοναστηρίου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 218 χριστιανούς και 16 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 150 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, οι Πρασσιές ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και η κοινότητα Πρασιών καταργήθηκε και το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Ρεθύμνης.
Δείτε: Κοινότητα Πρασιών
Το 1995 το χωριό ανακηρύχθηκε παραδοσιακός οικισμός μέσης πολιτιστικής αξίας. Στο χωριό έλαβαν χώρα εκτεταμένα έργα ανάπλασης, αρχίζοντας με την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας το 2003 και την κατασκευή αγροτικού ιατρείου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2009. Το 2009 άρχισε η ανακατασκευή των προσόψεων πέντε ενετικών κτιρίων του χωριού, σε σχέδια του αρχιτέκτονα και βουλευτή Ρεθύμνου Νίκου Σηφουνάκη. Επίσης υπογειοποιήθηκαν τα ηλεκτρικά καλώδια και δημιουργήθηκε δίκτυο ύδρευσης-αποχέτευσης και επισκευάστηκαν δρόμοι. Η χρηματοδότηση των αναπλάσεων έγινε από το Ειδικό Ταμείο Εφαρμογής Ρυθμιστικών και Πολεοδομικών Σχεδίων (ΕΡΤΕΠΣ) και έπειτα με το Πράσινο Ταμείο, με περίπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
thumb|250px|Η παλιά πλατεία του χωριού. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός μέσης πολιτιστικής αξίας. Στο χωριό σώζονται σημαντικός αριθμός βενετσιάνικων κατοικιών και συγκροτημάτων. Στην παλιά πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αντωνίου καθώς και η κοινοτική κρήνη του χωριού. Η πλατεία έλαβε τη σημερινή της διαμόρφωση στις αρχές του 20ού αιώνα.
Κτίρια
Το κτιριακό συγκρότημα ιδιοκτησίας οικογένειας Σηφουνάκη έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το συγκρότημα άρχισε να κτίζεται στην ύστερη Ενετοκρατία και συνέχισε να επεκτείνεται έως και την πρώτη περίοδο της Τουρκοκρατίας. Περιλαμβάνει διώροφο κεντρικό κτίριο κατοικίας και ξεχωριστό κτίριο στάβλου με βοηθητικό χώρο. Στο κατώγι του κεντρικού κτιρίου υπήρχαν αποκλειστικά οι βοηθητικοί - αποθηκευτικοί χώροι, ενώ το ανώγι χρησίμευε για κατοικία. Στο συγκρότημα περιλαμβάνεται και ένας επιμήκης χώρος αποθηκών στη δυτική πλευρά του συγκροτήματος με έντονη διαφορά στην κατεύθυνση του άξονα του κεντρικού συγκροτήματος. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής του συγκροτήματος είναι το θύρωμα της κυρίας εισόδου, οι βάσεις και τα επίκρανα των παραστάδων, καθώς και τα τυφλά ανακουφιστικά τόξα της πρόσοψης του κεντρικού κτιρίου. Αποτελεί αξιόλογο αρχιτεκτονικό δείγμα των πρώιμων αλλά και των μετέπειτα χρόνων της Οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί, που διατηρεί παλαιότερες βενετσιάνικες αρχιτεκτονικές μνήμες με στοιχεία της νεότερης, αλλά και της λαϊκής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της Κρήτης.
Το κτιριακό συγκρότημα κατοικιών, ιδιοκτησίας οικογενειών Γεωργουδάκη έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο, διότι παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και είναι σημαντικό για την μελέτη της αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα. Η κλίμακα και τα επί μέρους αρχιτεκτονικά και μορφολογικά στοιχεία του συγκροτήματος δηλώνουν ότι υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικό για την ιστορία του οικισμού και ως εκ τούτου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων.
Ναοί
Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αντωνίου. Ο μονόχωρος ναός της Αγίας Φωτεινής πιθανόν κτίστηκε τον 14ο αιώνα, αλλά νεότερες επεμβάσεις έχουν αλλοιώσει τη μορφή του. Άλλες εκκλησίες στο χωριό περιλαμβάνουν τους ναούς του Αγίου Στεφάνου, μονόχωρος ναός με καμάρα στο δυτικό τοίχο και ταφές, ο ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Ριγολόγου, του οποίου το καμπαναριό κατασκευάστηκε το 1975, ο ναός του Αστρατηγού, στον οποίο σώζονται λατινικά μονογράμματα,, ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στον οποίο προστέθηκε το δυτικό τμήμα τον 19ο αιώνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα και τοιχογραφημένος μονόχωρος ναός της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας.
Επίσης, κοντά στις Πρασιές σώζεται ο ερειπωμένος μονόχωρος ναός του Αγίου Μάμα. Η οροφή του έχει καταπέσει και σώζονται όρθιοι ο ανατολικός, ο νότιος και ο δυτικός τοίχος. Στη θέση Άγιος Κύριλλος βρίσκονται ερείπια παλιάς μονής, και σώζεται σε ύψος η βορειοδυτική πλευρά μόνοχωρου ναού, με τμήμα θυρώματος του ναού, διακοσμημένου με οδοντωτή ταινία.
Μεταφορές
Τις Πρασιές διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που συνδέει το χωριό με το Ρέθυμνο (Περιβόλια) και το Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή Ασωμάτων, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Στο ΕΣΠΑ έχει ενταχθεί επίσης και η κατασκευή ενός ισόπεδου κόμβου στην χ.θ. 2+350 για καλύτερη πρόσβαση στον οικισμό.
Παραπομπές
πρασιες Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Κουριουούφκα
Η Κουριουούφκα (πολωνικά: Kuryłówka) είναι χωριό του Πόβιατ Λέζαϊσκ, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Κουριουούφκα. Βρίσκεται στον πλωτό ποταμό Σαν, περίπου 5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Λέζαϊσκ και 44 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Ζέσουφ. Το χωριό βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Γαλικίας.
Το χωριό έχει πληθυσμό 1.711 κατοίκους. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1515, αν και ο οικισμός σε αυτό το μέρος υπήρχε ήδη στη ρωμαϊκή εποχή. Το 1978, η Αλεξάντρα Γκρουστσίνσκα από το Περιφερειακό Μουσείο του Ζέσουφ διεξήγαγε αρχαιολογική έρευνα κατά την οποία ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ενός οικισμού από τη ρωμαϊκή περίοδο. Το χωριό ήταν ο τόπος της αντικομμουνιστικής αντίστασης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (βλ.: Μάχη της Κουριουούφκα). Το 2007 υπέστη ζημιές από θαλάσσιο σίφωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Ζεμ (Καζακστάν)
Το Ζεμ είναι πόλη στην Περιφέρεια Ακτόμπε του δυτικού Καζακστάν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, η πόλη είχε πληθυσμό 1.936 κατοίκων, ενώ στην απογραφή του 1999 η πόλη είχε πληθυσμό 1.142 κατοίκων. Το Ζεμ, καθώς βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Εμπί, ήταν πρώην στρατιωτική εγκατάσταση γνωστή ως «Εμπά-5», πριν της χορηγηθεί το καθεστώς της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ένυδρη χλωράλη
Η ένυδρη χλωράλη είναι μια διόλη με τον τύπο. Είναι ένα άχρωμο στερεό. Έχει περιορισμένη χρήση ως ηρεμιστικό και υπνωτικό φάρμακο. Είναι επίσης ένα χρήσιμο χημικό αντιδραστήριο στα εργαστήρια. Προέρχεται από τη χλωράλη (τριχλωροακεταλδεΰδη) με την προσθήκη ενός ισοδύναμου νερού. Κατηγορία:Προφάρμακα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Υπνωτικά Κατηγορία:Αλδεΰδες
Βέρα Γκεντρόιτς
Η Κνιάζ Βέρα Ιγκνάτιεβνα Γκεντρόιτς (ρωσικά: Ве́ра Игна́тьевна Гедро́йц, ουκρανικά: Віра Ігнатіївна Гедройць) (7 Απριλίου 1870 ΙΗ/ 19 Απριλίου 1870 ΓΗ - Μάρτιος 1932), λογοτεχνικό όνομα Σέργκεϊ Γκεντρόιτς (Sergei Gedroits), ήταν Ρωσίδα ιατρός και συγγραφέας. Ήταν η πρώτη γυναίκα στρατιωτικός χειρουργός στη Ρωσία, η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια χειρουργικής και η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως γιατρός στο Αυτοκρατορικό Παλάτι της Ρωσίας.
Μετά την ανάμιξή της σε ένα φοιτητικό κίνημα, η Γκεντρόιτς δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές της στη Ρωσία, και παρά το γεγονός ότι ήταν ανοιχτά λεσβία, μπήκε σε ένα γάμο ευκαιρίας, ο οποίος της επέτρεψε να αποκτήσει διαβατήριο με άλλο όνομα και να φύγει από τη χώρα. Στην Ελβετία, εγγράφηκε στα ιατρικά μαθήματα του Σεζάρ Ρου και αποφοίτησε το 1898, εργαζόμενη ως βοηθός του Ρου, αλλά επέστρεψε στη Ρωσία λόγω ασθενειών στην οικογένειά της.
Ως νεαρή ιατρός, η Γκεντρόιτς ανησυχούσε για τα χαμηλά πρότυπα υγιεινής και διατροφής και διατύπωσε προτάσεις για τη βελτίωση των συνθηκών. Στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, έκανε χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα ενάντια στην καθιερωμένη πολιτική, οδηγώντας σε αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η ιατρική στο πεδίο της μάχης. Παρασημοφορήθηκε ευρέως για την πολεμική της θητεία, υπηρέτησε ως ιατρός στη βασιλική αυλή μέχρι το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εκπαιδεύοντας την Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα και τις κόρες της ως νοσηλεύτριες.
Στην αρχή της Ρωσικής Επανάστασης, η Γκεντρόιτς επέστρεψε στο μέτωπο της μάχης. Τραυματίστηκε, μεταφέρθηκε στο Κίεβο, όπου συνέχισε την εργασία της ως ιατρός και ακαδημαϊκός. Το 1921, προσλήφθηκε για να διδάξει παιδιατρική χειρουργική στο Ιατρικό Ινστιτούτο του Κιέβου και μέσα σε δύο χρόνια διορίστηκε καθηγήτρια ιατρικής. Η σοβιετική εκκαθάριση εκείνη την εποχή την απομάκρυνε από το γραφείο το 1930 και της αρνήθηκε τη σύνταξη. Η Γκεντρόιτς έστρεψε την προσοχή της στη συγγραφή αυτοβιογραφικών μυθιστορημάτων μέχρι το θάνατό της από καρκίνο της μήτρας το 1932.
Χρόνια στην Ελβετία
μικρογραφία| Το [[Πανεπιστήμιο της Λωζάνης (περ. 1899, Ελβετική Εθνική Βιβλιοθήκη, EAD-7270) όπου η Γκεντρόιτς σπούδασε για το δίπλωμα της ως Ιατρός Γενικής Ιατρικής και Χειρουργικής.]]
Θάνατος και κληρονομιά
Η Γκεντρόιτς διαγνώστηκε με καρκίνο το 1931 και πέθανε τον Μάρτιο του 1932, σε ηλικία 61 ετών, από καρκίνο της μήτρας. Θάφτηκε στο κοιμητήριο Σωτηρίας-Μεταμόρφωσης του Κιέβου, από τον Αρχιεπίσκοπο Έρμογκεν, ο οποίος ήταν ασθενής της. Άφησε τα προσωπικά της χαρτιά στους γείτονές της, τους ζωγράφους, Ιρίνα Αβντίγιεβα και τον σύζυγό της Λεονίντ Ποβολότσκι. Κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων του 1937-1938, το διαμέρισμα του ζευγαριού δέχτηκε επιδρομή και ανακαλύφθηκαν τα χαρτιά της Γκεντρόιτς. Ένα από αυτά ήταν μια επιστολή από τον καθηγητή της, Σεζάρ Ρου, η οποία έγραφε πως είχε κληροδοτήσει στην Γκεντρόιτς το Τμήμα Χειρουργικής του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Με βάση την επιστολή, το ζευγάρι κατηγορήθηκε για ιμπεριαλισμό και ο Ποβολότσκι εξαφανίστηκε βιαίως.
Επιστημονικές δημοσιεύσεις
Με δικά της κόστη το 1928, η Γκεντρόιτς δημοσίευσε 58 επιστημονικές εργασίες, οι οποίες περιελάμβαναν άρθρα και εγχειρίδια που ασχολούνται με τη γενική χειρουργική, καθώς και ανακατασκευές προσώπου και οδοντιατρικής, στρατιωτική επιτόπια εργασία και παιδιατρική χειρουργική. Τα περισσότερα από τα έργα της κυκλοφόρησαν στα ρωσικά, αν και μερικά δημοσιεύθηκαν στα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα σουηδικά.
Ντάνιελ Λάρσον
Ο Ντάνιελ Λάρσον (γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1987) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος επιθετικός για τον Απόλλωνα Λεμεσού. Ο νεότερος αδερφός του είναι ο Σαμ Λάρσον παίκτης της Φέγενορντ.
Αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία για 1 1/2 χρόνο στον Άρη Θεσσαλονίκης και σε 39 συμμετοχές σημείωσε 6 τέρματα.
Μάλμε
Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τη Μάλμε στις 19 Απριλίου 2009, στον δεύτερο αγώνα εντός έδρας της σεζόν, έχοντας αντίπαλο την Τρέλεμποργκς ΦΦ. Για τη σεζόν 2009 ήταν ο κορυφαίος σκόρερ για την ομάδα του με 11 τέρματα, ενώ ήταν και ο τρίτος καλύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος. Στην Αλσβένσκαν 2010 (πρώτη κατηγορία Σουηδίας) ο Λάρσον ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της πρωταθλήτριας Μάλμε ΦΦ. Για άλλη μια φορά σκόραρε 10 γκολ και βοήθησε σε άλλα 10.
Ο Λάρσον σκόραρε το γκολ της ομάδας του στο πρώτο παιχνίδι του τρίτου προκριματικού γύρου στο Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12 όπου η ομάδα του κέρδισε τους Ρέντζερς Γλασκώβης στο στάδιο Άιμπροξ. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στην σεζόν 2011 για τη Μάλμε, με 6 γκολ και 9 ασίστ, ενώ στη σεζόν 2012 είχε μόνο 4 γκολ σε 30 αγώνες. Στις 7 Νοεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε ότι ο Λάρσον θα κάνει ελεύθερη μεταγραφή στην Ρεάλ Βαγιαδολίδ, όταν το συμβόλαιο του με την Μάλμε θα έληγε την 1η Ιανουαρίου 2013.
Βαγιαδολίδ
Στην Ρεάλ Βαγιαδολίδ αγωνίστηκε το 2013-2014, κάνοντας 46 εμφανίσεις και σκοράροντας 3 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακχισάρ Μπελεντίγιεσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έσμπιεργκ ΦΒ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλμε ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΚ Χέκεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Σοφοκλής Φυττής
Ο Σοφοκλής Φυττής είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ την περίοδο 2001-2016.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σοφοκλής Φυττής γεννήθηκε στη Λάπηθο στις 31 Μαρτίου 1947. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε γεωπονία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη γεωργική και αγροτική ανάπτυξη στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικών Σπουδών της Χάγης. Εργαζόταν ως γεωπόνος.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Στυλιανού και έχει δύο κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε βοηθός γραμματέας του Παγκύπριου Συμβουλίου Ευημερίας (ΠΣΕ), μέλος της επαρχιακής Επιτροπής του ΔΗΚΟ Κερύνειας και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2001 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το ΔΗΚΟ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοσμήτορας της Βουλής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, αντιπρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κυπριακού Κλάδου του Κοινοπολιτειακού Κοινοβουλευτικού Συνδέσμου και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και της αντιπροσωπίας της Βουλής στον Κοινοπολιτειακό Κοινοβουλευτικό Σύνδεσμο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Κύπριοι γεωπόνοι Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Παλαιά Μορσίνη Ξάνθης
Η Παλαιά Μορσίνη ή Παλιά Μορσίνη είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παλαιά Μορσίνη βρίσκεται στη βόρεια άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης, στα περίχωρα της πόλης και σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το κέντρο της. Είναι κτισμένη στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του Αχλαδόβουνου (ή Αχλαδοβούνι, παλιότερα Αχλάτ Τσάλ ) σε υψόμετρο 250 μέτρα. Ανατολικά του χωριού είναι το Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης ενώ νοτιοανατολικά είναι η Νέα Μορσίνη και λίγο μακρύτερα το Εύμοιρο. Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ο οικισμός Μπουγιούκ Μουρσάλ ο οποίος από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης. Μετά την απελευθέρωση είχε δύο συνοικισμούς, την Παλιά Μορσίνη όπου έμεναν οι γηγενείς μουσουλμάνοι και τη Νέα Μορσίνη όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.
Η Μορσίνη αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μόρσας (σημερινό Εύμοιρο) και να καταργείται το 1928 ενώ η Παλαιά Μορσίνη αναφέρεται επίσημα το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Εύμοιρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Εύμοιρο, το Πετροχώρι, το Λαμπρινό, τη Νέα Μορσίνη και τη Λεύκη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ευμοίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 230 κατοίκους.
=
Απογραφές πληθυσμού =====
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Αντόνιο Μπέρνι
Ο Δελέσιο Αντόνιο Μπέρνι (Delesio Antonio Berni, 14 Μαΐου 1905 – 13 Οκτωβρίου 1981) ήταν Αργεντινός ζωγράφος της παραστατικής τέχνης. Συνδέεται με το καλλιτεχνικό κίνημα που είναι γνωστό ως Nuevo Realismo («νέος ρεαλισμός»), μια λατινοαμερικανική επέκταση του κοινωνικού ρεαλισμού. Το έργο του έχει παρουσιασθεί σε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο.
Βιογραφία
thumb|left|Ο Μπέρνι τη δεκαετία του 1920 Ο Μπέρνι γεννήθηκε στην πόλη Ροσάριο της Αργεντινής. Μητέρα του ήταν η Μαργαρίτα Πίκο (Margarita Picco), κόρη Ιταλών μεταναστών, και πατέρας του ο Ιταλός ράφτης Ναπολεόν, που σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1914 ο Μπέρνι έγινε μαθητευόμενος του Καταλανού τεχνίτη N. Buxadera στην εταιρεία υαλογραφιών Buxadera and Co. Αργότερα έμαθε ζωγραφική στο Κέντρο Catalá του Ροζάριο, όπου περιγράφηκε ως παιδί-θαύμα. Το 1920 δεκαεπτά από τις ελαιογραφίες του δεκαπεντάχρονου ζωγράφου εκτέθηκαν στο «Σαλόν Μαρί». Στις 4 Νοεμβρίου 1923 οι ιμπρεσιονιστικές τοπιογραφίες του εξυμνήθηκαν από τεχνοκριτικούς στις μεγάλες ημερήσιες εφημερίδες La Nación και La Prensa.
Η λέσχη Jockey Club de Rosario έδωσε χρήματα ώστε να σπουδάσει ο Μπέρνι στην Ευρώπη το 1925. Εκείνος επέλεξε αρχικώς την Ισπανία, αλλά αφού επισκέφθηκε μερικές πόλεις της, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εργάζονταν τότε αρκετοί Αργεντινοί καλλιτέχνες, όπως οι Ακίλες Μπάντι, Αλφρέδο Μπιγκάτι, Χουλ Σολάρ και Λίνο Ενέα Σπιλιμπέργκο. Ο Μπέρνι παρακολούθησε πρακτικές παραδόσεις των Αντρέ Λοτ και Οτόν Φριζ στην Académie de la Grande Chaumière στο Μονπαρνάς. Εκεί ζωγράφισε τοπία και νεκρές φύσεις. Επέστρεψε στο Ροζάριο για ένα διάστημα, αλλά ξαναπήγε στο Παρίσι το 1927 με μια υποτροφία από την Επαρχία Σάντα Φε. Μελετώντας το έργο των Τζόρτζιο ντε Κίρικο και Ρενέ Μαγκρίτ, ο Μπέρνι ενδιαφέρθηκε για τον υπερρεαλισμό, τον οποίο απεκάλεσε «ένα νέο όραμα της τέχνης και του κόσμου, το ρεύμα που αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη νεολαία, τη διάθεσή της και την εσωτερική της κατάσταση μετά το τέλος του πολέμου, ένα δυναμικό και αληθινά αντιπροσωπευτικό κίνημα.» Υπερρεαλιστικά έργα του σώζονται από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Επίσης τότε άρχισε να μελετά την επαναστατική πολιτική, όπως τη μαρξιστική θεωρία του Ανρί Λεφέβρ, ο οποίος του γνώρισε τον κομμουνιστή ποιητή Λουί Αραγκόν το 1928. Ο Μπέρνι συνέχισε να αλληλογραφεί με τον Αραγκόν και μετά την αναχώρησή του για την Αργεντινή.
Το 1931 ο Μπέρνι επέστρεψε στο Ροζάριο, όπου έζησε για λίγο σε αγρόκτημα και μετά προσλήφθηκε ως δημοτικός υπάλληλος. Κατάλαβε ότι ο υπερρεαλισμός δεν μπορούσε να αποδώσει την απελπισία των συμπατριωτών του εξαιτίας των ταραχών και της μεγάλης ανεργίας. Συναντήθηκε με τον Δαβίδ Αλφάρο Σικουέιρος, καθώς ενδιαφερόταν για τις μεγάλες πολιτικές τοιχογραφίες του Μεξικανού, αλλά γρήγορα απέρριψε αυτόν τον τρόπο εκφράσεως ως έμπνευση κοινωνικής αλλαγής. Στράφηκε έτσι στον «νέο ρεαλισμό», το στιλ που τελικώς τον ανέδειξε. Με πίνακες όπως οι «Άνεργοι», που βασίζονταν σε φωτογραφίες που είχε τραβήξει, απεικόνισε τις εντάσεις και τους αγώνες του αργεντίνικου λαού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ζωγράφοι
Αγία Τριάδα Λασιθίου
Η Αγία Τριάδα (επίσημα Αγία Τριάς) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου, της ανατολικής Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 77 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 460 μέτρων, 34 χιλιόμετρα νότια της Σητείας. Απέχει περίπου οκτώ χιλιόμετρα από το Λιβυκό πέλαγος. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην γεωργία και στην αλιεία.
Ιστορικά στοιχεία
Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την μινωική εποχή. Στη θέση Πετροκοπιό έχει εντοπιστεί κεραμική των ύστερων νεολιθικών - πρωτομινωικών χρόνων. Στη θέση Σταλός έχει εντοπιστεί οικισμός των μινωικών χρόνων καθώς και θολωτοί τάφοι. Το σπήλαιο Αλογαρά στη θέση Λειβάρι χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία κατά τη μινωική εποχή.
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τσω (το), άγνωστης ετυμολογίας. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, ενώ δεν έχει εντοπιστεί μνεία στο τοπωνύμιο ούτε σε συμβολαιογραφικές πράξεις της βενετικής εποχής. Ο Εμμανουήλ Αγγελάκης είχε προτείνει στο έργο Σητειακά ότι το χωριό καταστράφηκε από πειρατές το 1471 και ξανακατοικήθηκε τον 16ο ή τον 17ο αιώνα. Πρώτη φορά αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, ως Tzo με 25 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Τσω με 158 χριστιανούς κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Χαντρά. Το χωριό μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα το 1920, όταν έγινε έδρα αγροτικού δήμου. Η νέα ονομασία του χωριού οφείλεται στον καθεδρικό ναό του χωριού.
Δείτε: Κοινότητα Αγίας Τριάδος
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Σητείας
Βιολογικές και Φυσιολογικές Μετρήσεις στην Ψυχολογία της Υγείας
Σύμφωνα με τις Luecken και Gallo  η έρευνα της Ψυχολογίας Υγείας εστιάζει πλέον στην αλληλεπίδραση των βιολογικών και ψυχοκοινωνικών δεικτών και πώς λειτουργούν ως όλον. Ακολουθείται συγκεκριμένη μεθοδολογία για τη συλλογή του βιολογικού δείγματος και τυποποιημένες νόρμες για την αξιόπιστη και έγκυρη αξιολόγηση των τιμών που θα προκύψουν.
Η Αξιογόγηση του Ανοσοποιητικού Συστήματος
Η αξιολόγηση του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί να διαφοροποιηθεί σε in vivo και in vitro διαδικασίες. Οι in vivo μετρήσεις τυπικά περιλαμβάνουν την υποβολή σε δοκιμασίες το ανοσοποιητικού συστήματος και στη συνέχεια την συνολική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων των δοκιμασιών. Στόχος είναι να προκληθεί ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού προκειμένου να χαρακτηριστούν οι αντιδράσεις του.
1.1.	Μετρήσεις In Vivo
Εξετάζουν το κατά πόσο ο οργανισμός παράγει φυσιολογικές αντιδράσεις στα εξωτερικά ή εσωτερικά ερεθίσματα που απειλούν την ομοιόστασή του. Στην περίπτωση της ανοσολογίας, μπορεί να σημαίνει την αξιολόγηση μιας επιθυμητής αντίδρασης, όπως είναι η ενεργοποίηση των Τ-λεμφοκυττάρων κατά την ευαισθητοποίηση του οργανισμού σε ένα αντιγόνο, ή μια ανεπιθύμητη αντίδραση, όπως είναι η αλλεργία.
1.2.	Μετρήσεις In Vitro
Οι in vitro (= "σε δοκιμαστικό σωλήνα") διαδικασίες αναφέρονται σε αντίστοιχα πειράματα αποσπασμένων μερών εκτός του ζωντανού οργανισμού. Η αξιολόγηση στοχεύει σε συγκεκριμένα κύτταρα, πρωτεΐνες ή αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος.
2.1.1. Δειγματοληψία Σιέλου (passive drool)
Οι δείκτες που προκύπτουν από την ανάλυση της εξέτασης σιέλου αποδίδουν τη δραστηριότητα βιολογικών συντελεστών του ενδοκρινικού συστήματος συμπεριλαμβανομένης της μελατονίνης, των γλυκοκορτικοειδών (κορτιζόλη), αλατοκορτικοειδών.
2.1.2. Δέρμα Στο Τριχωτό Της Κεφαλής (Θύλακας Της Τρίχας)
Νέα μέθοδος εξέτασης, η οποία δίνει τη δυνατότητα υπολογισμού του μέσου όρου δραστηριότητας συγκεκριμένων ορμονών, όπως η κορτιζόλη και τεστοστερόνη, πάνω από το χρονικό διάστημα μερικών μηνών.
2.2.	Προϋποθέσεις Σωστής Μεθοδολογίας Δειγματοληψίας και Ενδοκρινικής Αξιολόγησης
==Αξιολόγηση Καρδιαγγειακού Συστήματος ==
==3.1.	Προϋποθέσεις Κατάλληλης Μεθοδολογίας Δειγματοληψίας και Καρδιαγγειακής Αξιολόγησης ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγεία
Id Software
Η id Software LLC είναι Αμερικάνικη εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών με έδρα το Ντάλλας του Τέξας. Ιδρύθηκε στις 1 Φεβρουαρίου του 1991 από τέσσερα μέλη της Softdisk: τους προγραμματιστές Τζον Κάρμακ και Τζον Ρομέρο, το σχεδιαστή παιχνιδιών Τομ Χαλλ και καλλιτέχνη Άντριαν Κάρμακ. Συμμετείχε επίσης και ο διευθυντής επιχειρήσεων Τζέι Ουίλμπουρ.
Η id software πραγματοποίησε σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις στις τεχνολογίες βιντεοπαιχνιδιών για υπολογιστές, συμπεριλαμβανομένης της δουλείας στα franchises Wolfenstein, Doom και Quake. Το έργο της id ήταν ιδιαίτερα σημαντικό στην τεχνολογία γραφικών 3D και στις μηχανές παιχνιδιών που χρησιμοποιούνται έντονα σε όλη τη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών.
Η εταιρεία συμμετείχε επίσης σε μεγάλο βαθμό στη δημιουργία του είδους βολών πρώτου προσώπου. Το Wolfenstein 3D θεωρείται συχνά το πρώτο αληθινό βιντεοπαιχνίδι FPS, το Doom έκανε πιο δημοφιλές το είδος και το Quake ήταν το πρώτο αληθινό 3D βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου.
Στις 24 Ιουνίου του 2009, η ZeniMax Media απέκτησε την εταιρεία. Το 2015 άνοιξε ένα δεύτερο στούντιο στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας.
Διαμαρτυρίες
Η id Software ήταν ένας στόχος διαμαρτυριών πάνω από δύο από τα πιο δημοφιλή της παιχνίδια, το Doom και το Wolfenstein 3D.
Doom
Το Doom δέχτηκε ξανά διαμαρτυρίες όταν είχε αποκαλυφθεί ότι οι μαθητές Έρικ Χάρρις και Ντάϊλαν Κλέμπολντ, που είχαν κάνει την σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν, ήταν μεγάλοι παίκτες του παιχνιδιού. Ενώ σχεδίαζε τη σφαγή ο Χάρρις, είπε σε μια εφημερίδα ότι η σφαγή θα ήταν "σαν να παίζει Doom", και ότι "θα ήταν σαν τις ταραχές στο Λος Άντζελες, τη βομβιστική επίθεση της Οκλαχόμα Σίτι, τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τον πόλεμο του Βιετνάμ, Duke Nukem και Doom όλα μαζί σε ένα" "και ότι το όπλο του ήταν απευθείας από το παιχνίδι". Αργότερα αποκαλύφτηκε ότι ο Χάρρις είχε σχεδιάσει ένα επίπεδο που απεικόνιζε το λύκειο Κολουμπάιν, κατοικημένο με απεικονίσεις των δασκάλων και συμμαθητών του, και ότι ο Χάρρις προπονούταν για τη σφαγή παίζοντας συνεχώς αυτό το επίπεδο. Παρόλο που ο Χάρρις σχεδίαζε επίπεδα του Doom, τα οποία αργότερα έγιναν γνωστά ως Harris levels, κανένα από αυτά δε φαίνεται να έχει βασιστεί στο λύκειο Κολουμπάιν.
Παρόλο που το Doom, καθώς και άλλα βίαια βιντεοπαιχνίδια, έχει κατηγορηθεί για καλύψεις σε πυροβολισμούς σχολείων, μια έρευνα της Greater Good Science Center που έγινε το 2008 αποδεικνύει ότι τα δύο δεν έχουν στενές σχέσεις μεταξύ τους. Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ δείχνουν ότι τα βίαια βιντεοπαιχνίδια δεν συσχετίζονται με πυροβολισμούς σχολείων. Η Μυστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτείων και το Υπουργείο Παιδείας ανέλυσαν 37 περιστατικά σχολικής βίας και ανάπτυξαν τα προφίλ των σκοπευτών σχολείου. Ανακάλυψαν ότι τα πιο κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ των σκοπευτών ήταν ότι ήταν αρσενικά και είχαν ιστορίες κατάθλιψης και απόπειρα αυτοκτονίας. Ενώ πολλοί από τους δολοφόνους, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των νέων εφήβων αγοριών, παίζουν βιντεοπαιχνίδια, αυτή η μελέτη δεν βρήκε μια σχέση μεταξύ βιντεοπαιχνιδιών και πυροβολισμούς σχολείων. Στην πραγματικότητα, μόνο το ένα όγδοο των σκοπευτών έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα βίαια βιντεοπαιχνίδια, πιο πολύ μικρότερος από τον αριθμό των σκοπευτών που ελκυόταν από τα βιβλία και τις ταινίες με βίαιο περιεχόμενο.
Wolfenstein 3D
Λόγω ανησυχιών από την Nintendo of America, η έκδοση SNES τροποποιήθηκε για να μην περιλαμβάνει σβάστικες ή ναζιστικές αναφορές. Επιπλέον, το αίμα αντικαταστάθηκε με ιδρώτα για να γίνει το παιχνίδι λιγότερο βίαιο, ενώ τα σκυλιά αντικαταστάθηκαν από γιγαντιαίους μεταλλαγμένους αρουραίους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1991 Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ευρυτανίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ευρυτανίας.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ευρυτανίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετείχαν 6 σύλλογοι. Οι 4 πρώτοι συνέχισαν στα play off για την ανάδειξη πρωταθλητή Πηγή: ΕΠΣ Ευρυτανίας
Play Off
Στα Play Off δε συμμετείχε η Δόξα Ραπτόπουλου και έγιναν με τις υπόλοιπες τρεις ομάδες. Την πρώτη θέση και το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Α.Ο. Ποταμιά επικρατώντας στον τελευταίο αγώνα επί του βασικού διεκδικητή Αίολου. Ο σύλλογος του Μεγάλου Χωριού δε δήλωσε συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική και επέλεξε να αγωνιστεί εκ νέου στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ευρυτανίας.
Β΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας ξεκίνησε τον Απρίλη και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 2018. Συμμετείχαν 4 ομάδες.
Η τελική βαθμολογία ήταν
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ευρυτανίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Τάιρα Μπανκς
Η Τάιρα Μπανκς (Tyra Lynne Banks ; 4 Δεκεμβρίου 1973), επίσης γνωστή ως BanX, είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική προσωπικότητα, παραγωγός, επιχειρηματίας, ηθοποιός, μοντέλο, συγγραφέας και περιστασιακή τραγουδίστρια. Γεννημένη στην Καλιφόρνια, ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο σε ηλικία 15 ετών και ήταν η πρώτη αφροαμερικανίδα που έγινε εξώφυλλο στα περιοδικά GQ και Sports Illustrated Swimsuit Issue, στα οποία εμφανίστηκε τρεις φορές. Ήταν άγγελος της Victoria's Secret από το 1997 έως το 2005. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Μπανκς ήταν ένα από τα πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα του κόσμου.
Η Μπανκς ξεκίνησε την υποκριτική στην τηλεόραση το 1993 στην σειρά The Fresh Prince of Bel-Air και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο στην ταινία Higher Learning το 1995. Το 2000 πρωταγωνίστησε στο Life-Size του Disney Channel και στο Coyote Ugly. Είχε μικρούς ρόλους στην ρομαντική ταινία Love & Basketball (2000) και στην ταινία τρόμου Halloween: Resurrection (2002) ενώ εμφανίστηκε και στις τηλεοπτικές σειρές Gossip Girl και Glee.
Το 2003, η Μπανκς δημιούργησε και ξεκίνησε να παρουσιάζει το ριάλιτι σόου America's Next Top Model, στο οποίο ήταν μια εκ των παραγωγών και το οποίο παρουσίασε για τις πρώτες 32 σεζόν μέχρι την ακύρωση του ριάλιτι τον Οκτώβριο 2015. Παρέμεινε εκτελεστικός παραγωγός και όρισε την Rita Ora ως οικοδέσποινα του 23ου κύκλου προτού αναλάβει η ίδια την παρουσίαση στον 24ο κύκλο. Η Μπανκς ήταν η συνδημιουργός του True Beauty και είχε το δικό της talk show, The Tyra Banks Show, που προβαλλόταν από το The CW για πέντε σεζόν και κέρδισε δυο βραβεία Daytime Emmy στην κατηγορία Καλύτερου Ενημερωτικού Talk Show. Για δυο μήνες ήταν η συν-οικοδέσποινα του talk show FABLife. Το 2017, η Μπανκς αντικατέστησε τον Nick Cannon στην παρουσίαση του America's Got Talent για την 12η σεζόν.
Το 2010, κυκλοφόρησε ένα νεανικό μυθιστόρημα με τον τίτλο Modelland, που βασίστηκε στην ζωή της ως μοντέλο. Κατέκτησε την πρώτη θέση στην λίστα του The New York Times Best Seller το 2011. Η Μπανκς είναι μια από τις τέσσερις αφροαμερικανίδες και επτά γυναίκες που έχουν μπει στην λίστα με τους ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως από το περιοδικό Time. Είναι επίσης μια από τα δεκαεπτά μοντέλα που έλαβαν τον τίτλο Legendary Supermodel από το MODELS.com.
<!--
Βιβλιογραφία
<!--
Βραβεία και υποψηφιότητες
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές
Ριχάρδις του Σβερίν
Η Ριχάρδις του Σβερίν (Richardis von Schwerin, Σουηδικά: Rikardis, 1347 - 23 Απριλίου/11 Ιουλίου 1377) ήταν η σύζυγος του βασιλιά Αλβέρτου της Σουηδίας.
Βιογραφία
Πέθανε στη Στοκχόλμη στις 23 Απριλίου ή 11 Ιουλίου το 1377 σε ηλικία 29 ή 30 ετών. Θάφτηκε στην εκκλησία του μοναστηριού των Μαυριτανών της Στοκχόλμης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Κάμιεν Πομόρσκι
Το Κάμιεν Πομόρσκι (πολωνικά: Kamień Pomorski, κασουβικά: Kamiéń, Cammin) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Κάμιεν, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της βορειοδυτικής Πολωνίας, στις ακτές της Βαλτικής. Βρίσκεται περίπου 63 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Στσέτσιν. Είναι η δεύτερη έδρα της Αρχιεπισκοπής Στσέτσιν-Κάμιεν. Ο πληθυσμός του είναι 8.627 κάτοικοι (2021).
Το Κάμιεν είναι η πρώτη γνωστή πρωτεύουσα του Δουκάτου της Πομερανίας.
Ιστορία
Η Σουηδική Αυτοκρατορία απέκτησε τον έλεγχο της πόλης στη Συνθήκη της Βεστφαλίας, τερματίζοντας τον Τριακονταετή Πόλεμο το 1648. Αποκτήθηκε από το Βρανδεμβούργο-Πρωσία το 1679 και η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας το 1701. Από τότε μέχρι το 1945 παρέμεινε μέρος της Πρωσίας και από το 1871 έως το 1945 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Διοικήθηκε ως τμήμα της πρωσικής Επαρχίας της Πομερανίας.
Το 1945, η περιοχή τέθηκε υπό πολωνική διοίκηση υπό τις αλλαγές συνόρων που ανακοινώθηκαν στη Διάσκεψη του Πότσδαμ. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έπειτα, οι Γερμανοί κάτοικοι της πόλης τράπηκαν σε φυγή ή εκδιώχθηκαν. Πολωνοί άποικοι έκαναν την πόλη το νέο τους σπίτι, μερικοί από τους οποίους είχαν εκδιωχθεί από τις ανατολικές πολωνικές περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση.
Τοποθεσία
Το Κάμιεν Πομόρσκι βρίσκεται δίπλα σε δύο όρμους: Καρπίνκα και Πρόμαν, περίπου 60 χλμ. από το Στσέτσιν. Το Κάμιεν Πομόρσκι βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Δυτικής Πομερανίας. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται περίπου 7 χλμ. από τη Βαλτική Θάλασσα, στην οποία έχει άμεση πρόσβαση.
Κλίμα
Το κλίμα είναι μέτρια θερμό και ωκεάνιο (στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Αυτό το κλίμα κυριαρχείται όλο το χρόνο από το πολικό μέτωπο, οδηγώντας σε μεταβλητό, συχνά συννεφιασμένο καιρό. Τα καλοκαίρια είναι δροσερά λόγω των δροσερών ρευμάτων του ωκεανού, αλλά οι χειμώνες είναι πιο ήπιοι από άλλα κλίματα σε παρόμοια γεωγραφικά πλάτη, αλλά συνήθως πολύ συννεφιασμένα. Η μέση θερμοκρασία αλλάζει μεταξύ 7-8,3 °C. Ο Αύγουστος είναι ο θερμότερος μήνας του έτους και ο Ιανουάριος ο πιο κρύος. Η μέγιστη θερμοκρασία είναι μεταξύ 32,1 – 33,1 °C και ελάχ. θερμοκρασία μεταξύ -18,6- -19,2 °C. Ο ετήσιος ρυθμός βροχόπτωσης κυμαίνεται από 550 χιλ. έως 650 χιλ. Η διάρκεια της καλλιεργητικής περιόδου είναι 210-220 ημέρες. Οι άνεμοι πνέουν κυρίως από νοτιοδυτικές και βορειοδυτικές διευθύνσεις.
Τουρισμός
μικρογραφία|253x253εσ| Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή Η πόλη βρίσκεται κοντά στη Λιμνοθάλασσα του Καμιένσκι. Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (Katedra św. Jana Chrzciciela) είναι ένα τοπικό ορόσημο. Ο καθεδρικός ναός είναι ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2005 και παρακολουθείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Διεθνείς σχέσεις
Το Κάμιεν Πομόρσκι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Δυτικής Πομερανίας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Κάμιεν
Αιλία Πουλχερία
Η Αιλία Πουλχερία (379 - 385) ήταν κόρη του Θεοδοσίου Α΄ και της πρώτης συζύγου του Φλασίλλας.
Αδερφή των αυτοκρατόρων Αρκάδιου και Ονώριου, η Πουλχερία πέθανε πολύ μικρή (ηλικίας λίγων μηνών ως και επτά ετών, όπως αναφέρουν διάφορες πηγές ) κατά πάσα πιθανότητα λίγο πριν τον θάνατο της μητέρας της (386). Ο Θεοδόσιος Α΄ δέχτηκε να παντρευτεί την Γάλλα, την μικρότερη κόρη του Βαλεντινιανού Α΄, ενώνοντας τις δυο δυναστείες. Το γεγονός αυτό αυξάνει τις αμφιβολίες των ιστορικών ότι ο θάνατος της Πουλχερίας έχει σχέση με τον θάνατο της μητέρας της. Δεν συγχέεται με την πιο δημοφιλή ανιψιά της, Πουλχερία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορφυρογέννητες
Συγχρονισμένη κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019
Η συγχρονισμένη κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 πραγματοποιείται από τις 12 έως τις 20 Ιουλίου. Συμμετέχουν 384 αθλητές από 47 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συγχρονισμένη κολύμβηση
Συμβάσεις της Χάγης του 1899 και του 1907
μικρογραφία|Το πρώτο συνέδριο της Χάγης το 1899 μικρογραφία|Το δεύτερο συνέδριο της Χάγης το 1907 Οι Συμβάσεις της Χάγης του 1899 και του 1907 είναι σειρά διεθνών συνθηκών και δηλώσεων που αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε δύο διεθνείς ειρηνευτικές διασκέψεις στη Χάγη της Ολλανδίας. Μαζί με τις Συμβάσεις της Γενεύης, οι Συμβάσεις της Χάγης συγκαταλέγονται στις πρώτες επίσημες ανακοινώσεις των νόμων του πολέμου και των εγκλημάτων πολέμου στο σώμα του κοσμικού διεθνούς δικαίου. Μια τρίτη διάσκεψη είχε σχεδιαστεί για το 1914 και αργότερα επαναπρογραμματίστηκε για το 1915, αλλά δεν έλαβε χώρα λόγω της έναρξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιστορικά στοιχεία
Οι Συμβάσεις της Χάγης του 1899 και του 1907 ήταν οι πρώτες πολυμερείς συνθήκες που αφορούσαν τη διεξαγωγή πολέμου και βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στον κώδικα Λίμπερ, ο οποίος υπογράφηκε και εκδόθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν προς τις δυνάμεις της Ένωσης στις 24 Απριλίου 1863, κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ο κώδικας Λίμπερ ήταν ο πρώτος επίσημος περιεκτικός κωδικοποιημένος νόμος που θέσπισε κανονισμούς για τη συμπεριφορά σε περιόδους επιβολής στρατιωτικού νόμου. Αφορούσε την προστασία των πολιτών και της ιδιοκτησίας και την τιμωρία των εγκλημάτων, τους λιποτάκτες, τους αιχμάλωτους πολέμου, τους ομήρους και τις λεηλασίες, τους αντάρτες, τους κατασκόπους, τις εκεχειρίες και τις ανταλλαγές κρατουμένων, την απαγόρευση των πρώην επαναστατικών στρατευμάτων, τις συνθήκες οποιασδήποτε ανακωχής και τον σεβασμό της ανθρώπινης ζωής, τη δολοφονία και τη δολοφονία στρατιωτών ή πολιτών σε εχθρικό έδαφος και το καθεστώς των ατόμων που εμπλέκονται σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου ενάντια στην κυβέρνηση. Ως εκ τούτου, ο κώδικας θεωρήθηκε ευρέως ως η καλύτερη σύνοψη των πρώτων νόμων και εθίμων του πολέμου τον 19ο αιώνα και έγινε ευπρόσδεκτος και υιοθετήθηκε από στρατιωτικά ιδρύματα άλλων εθνών. Η Δήλωση των Βρυξελλών του 1874 (η οποία δεν υιοθετήθηκε ποτέ από όλα τα μεγάλα έθνη) απαριθμεί 56 άρθρα που αντλούν το περιεχόμενο τους από τον κώδικα Λίμπερ. Πολλοί από τους κανονισμούς των Συμβάσεων της Χάγης δανείστηκαν σε μεγάλο βαθμό μέρος από τον κώδικα Λίμπερ.
Περιεχόμενο
Και οι δύο διασκέψεις περιλάμβαναν διαπραγματεύσεις σχετικά με τον αφοπλισμό, τους νόμους του πολέμου και τα εγκλήματα πολέμου. Μια σημαντική προσπάθεια και στις δύο διασκέψεις ήταν η δημιουργία ενός δεσμευτικού διεθνούς δικαστηρίου για την υποχρεωτική διαιτησία για την επίλυση διεθνών διαφορών, που κρίθηκε απαραίτητο για την αντικατάσταση του θεσμού του πολέμου. Η προσπάθεια αυτή, ωστόσο, απέτυχε και στις δύο διασκέψεις. Αντίθετα, δημιουργήθηκε ένα εθελοντικό φόρουμ διαιτησίας, το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο. Οι περισσότερες από τις παρούσες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ρωσίας, της Γαλλίας, της Κίνας και της Περσίας, ήταν υπέρ μιας διαδικασίας δεσμευτικής διεθνούς διαιτησίας, αλλά η διάταξη απαξιώθηκε από μερικές χώρες, όπως η Γερμανία.
Σύμβαση της Χάγης του 1899
thumbnail|[[Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας]] Η Πρώτη Διάσκεψη της Χάγης έλαβε χώρα μετά από πρόταση, στις 24 Αυγούστου 1898, του Ρώσου Τσάρου Νικόλαου Β΄. Ο Νικόλαος και ο κόμης Μιχαήλ Νικολάεβιτς Μουραβιόφ, ο υπουργός Εξωτερικών του, συνέβαλαν στην έναρξη της διάσκεψης. Η διάσκεψη ξεκίνησε στις 18 Μαΐου 1899, ημέρα γενεθλίων του Τσάρου. Οι συνθήκες, οι δηλώσεις και η τελική πράξη της διάσκεψης υπογράφηκαν στις 29 Ιουλίου του ίδιου έτους και τέθηκαν σε ισχύ στις 4 Σεπτεμβρίου 1900. Η Σύμβαση της Χάγης του 1899 αποτελείται από τρεις βασικές συνθήκες και τρεις πρόσθετες δηλώσεις:
Σύμβαση της Χάγης του 1907
thumb|right|Αναμνηστικό μετάλλιο της Σύμβασης του 1907 thumb|left|Θεόδωρος Ρούζβελτ thumb|right|Μέρη της Σύμβασης αριθ. IV: Σύμβαση για τον σεβασμό των νόμων και των εθίμων του χερσαίου πολέμου. Η Δεύτερη Διάσκεψη της Χάγης, το 1907, κατέληξε σε συμβάσεις που περιελάμβαναν μόνο ελάχιστες σημαντικές βελτιώσεις από τη Σύμβαση του 1899. Ωστόσο, η συνάντηση των μεγάλων δυνάμεων προεικόνισε τις μετέπειτα απόπειρες διεθνούς συνεργασίας του 20ού αιώνα.
Οι συνθήκες, οι δηλώσεις και η τελική πράξη της Δεύτερης Διάσκεψης υπογράφηκαν στις 18 Οκτωβρίου 1907 και τέθηκαν σε ισχύ στις 26 Ιανουαρίου 1910. Η Σύμβαση του 1907 αποτελείται από δεκατρείς Συνθήκες—από τις οποίες δώδεκα κυρώθηκαν και τέθηκαν σε ισχύ—και μία δήλωση: