cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγγελική του Φοντάζ
Επακόλουθα
Η ιστορικός Φρασέρ προτείνει ότι η Αγγελική πέθανε από πλευροπνευμονία που προκλήθηκε από φυματίωση. Ωστόσο, ενόψει του γεγονότος ότι ήταν γνωστό ότι υπέφερε από επίμονη απώλεια αίματος μετά την αποβολή της, ένας άλλος γιατρός πρότεινε ότι όταν έχασε το μωρό της, ένα τμήμα του πλακούντα τοποθετήθηκε στη μήτρα της. Μια εναλλακτική πρόταση είναι ότι σκοτώθηκε από μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία περιστασιακά αναπτύσσεται μετά την αποβολή μιας κύστης στον πλακούντα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι ότι πέθανε από επιπλοκές που προέκυψαν από την προηγούμενη αποβολή της.
Στο βασίλειο, πολλοί έγραψαν για το θάνατο της δούκισσας. Σύμφωνα με τον Ερνέστ Λαβίς και τον Μπερνάρντ Νοέλ, "Δύο αποβολές την έκαναν να χάσει την εύνοια του βασιλιά." Η Δούκισσα της Ορλεάνης ισχυρίστηκε ότι ήταν βέβαιο ότι η δούκισσα δηλητηριάστηκε από την Μαρκησία του Μοντεσπάν και υποψιάστηκε ότι το δηλητήριο χορηγήθηκε στο γάλα της. Παρά τα ιατρικά ευρήματα, οι φήμες επέμεναν ότι η Δούκισσα του Φοντάζ πέθανε από δηλητηρίαση.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Σαιν-Ζαν-ντε-Μπυέζ
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Μπυέζ (γαλλικά: Saint-Jean-de-Buèges, οξιτανικά: Sant Joan de Buòja) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζαναί (γαλλικά: Saint-Jeannais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Βραβεία Γκράμι του 1982
Βραβεία Γκράμι του 1982
Νικητές των Βραβείων: Val Garay (παραγωγός) & Kim Carnes για το "Bette Davis Eyes"
Jack Douglas (παραγωγός), John Lennon & Yoko Ono (παραγωγoί και καλλιτέχνες) για το Double Fantasy
Donna Weiss & Jackie DeShannon (τραγουδοποιοί) για το "Bette Davis Eyes" σε ερμηνεία Kim Carnes
Sheena Easton
Κλασική Μουσική
James Mallinson (παραγωγός), Georg Solti (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra & Chorus για το Mahler: Symphony No. 2 in C Minor
Richard Bonynge (διευθυντής ορχήστρας), Marilyn Horne, Luciano Pavarotti, Joan Sutherland & the New York City Opera Orchestra για το Live Από το Lincoln Center- Sutherland/Horne/Pavarotti
James Mallinson (παραγωγός), Charles Mackerras (διευθυντής ορχήστρας), Jiri Zahradnicek, Ivo Zidek, Vaclav Zitek & the Vienna Philharmonic Orchestra for Janáček:Από το the House of the Dead
Neville Marriner (διευθυντής ορχήστρας) & the Academy of St Martin in the Fields & Chorus για το Haydn: The Creation
Vladimir Ashkenazy, Lynn Harrell & Itzhak Perlman για το Tchaikovsky: Piano Trio in A Minor
Κωμωδία
Richard Pryor για το Rev. Du Rite
Σύνθεση και Διευθέτηση
Mike Post (Συνθέτης) για το "The Theme Από το Hill Street Blues"
John Williams (Συνθέτης) για το Raiders of the Lost Ark
Quincy Jones & Johnny Mandel (διευθετητές) για το "Velas" σε ερμηνεία Quincy Jones
Jerry Hey & Quincy Jones (διευθετητές) για το "Ai No Corrida" σε ερμηνεία Quincy Jones
Gene Puerling (διευθετητής) για το "A Nightingale Sang in Berkeley Square" σε ερμηνεία The Manhattan Transfer
Κάντρι Μουσικής
Dolly Parton για το "9 to 5"
Ronnie Milsap για το "(There's) No Gettin' Over Me"
Chet Atkins για το Κάντρι Μουσικής After All These Years
Dolly Parton (τραγουδοποιός) για το "9 to 5"
Folk
B. B. King για το There Must Be a Better World Somewhere
Gospel
The Masters V για το The Masters V
The Imperials για το Priority
Al Green για το The Lord Will Make a Way
Andrae Crouch για το Don't Give Up
B.J. Thomas για το Amazing Grace
Ιστορικά
Michael Brooks & George Spitzer (παραγωγοί) για το Hoagy Carmichael - Από το Stardust to Ole Buttermilk Sky
Τζαζ
Ella Fitzgerald για το Digital III at Montreaux
Al Jarreau για το "Blue Rondo a la Turk"
The Manhattan Transfer για το "Until I Met You (Corner Pocket)"
John Coltrane για το Bye Bye Blackbird
Chick Corea & Gary Burton για το Chick Corea & Gary Burton in Concert - Zurich, October 28, 1979
Gerry Mulligan για το Walk on the Water
Grover Washington, Jr. για το Winelight
Latin
Clare Fischer για το "Guajira Pa la Jeva"
Μουσικής Παράστασης
Quincy Jones (παραγωγός) & Lena Horne για το Lena Horne - The Lady and Her Music, Live on Broadway
Βιντεοκλίπ
Michael Nesmith για το Michael Nesmith in Elephant Parts
Συσκευασία και Σημειώσεις
Dan Morgenstern (συγγραφέας σημειώσεων) για το Erroll Garner - Master of the Keyboard σε ερμηνεία Erroll Garner
Ποπ
Lena Horne για το Lena Horne - The Lady and Her Music, Live on Broadway
Al Jarreau για το Breakin' Away
The Manhattan Transfer για το "Boy Από το New York City"
Larry Carlton & Mike Post για το "The Theme Από το Hill Street Blues"
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Bill Schnee, Elliot Scheiner, Jerry Garszva & Roger Nichols (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου) για το Gaucho σε ερμηνεία Steely Dan
Andrew Kazdin, Edward (Bud) T. Graham, Ray Moore (μηχανικοί επεξεργασίας ήχου), Ζούμπιν Μέτα (διευθυντής ορχήστρας), Isaac Stern, Itzhak Perlman, Pinchas Zukerman, & the New York Philharmonic για το Isaac Stern 60th Anniversary Celebration
Quincy Jones
James Mallinson
R&B
Aretha Franklin για το "Hold On I'm Comin'"
James Ingram για το "One Hundred Ways"
Quincy Jones για το The Dude
David Sanborn για το "All I Need Is You"
Bill Withers, Ralph MacDonald & William Salter (τραγουδοποιοί) για το "Just the Two of Us" σε ερμηνεία Grover Washington, Jr. & Bill Withers
Rock
Pat Benatar για το "Fire and Ice"
Rick Springfield για το "Jessie's Girl"
The Police για το "Don't Stand So Close to Me"
The Police για το "Behind My Camel"
Προφορικός Λόγος
Orson Welles για το Donovan's Brain
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄
Ο Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ (Papa Giovanni XII, 937 - 14 Μαΐου 964) ήταν Πάπας και ηγέτης των Παπικών Κρατών από τις 16 Δεκεμβρίου 955 έως το θάνατό του το 964. Είχε συγγένεια με τους Κόμητες του Τούσκουλου και μέλος της ισχυρής οικογένειας του Θεοφυλάκτου, η οποία κατείχε πρωταρχική θέση στην Ιταλική πολιτική σκηνή για πάνω από μισό αιώνα. Η θητεία του δεν είχε καλή φήμη καθώς κατηγορήθηκε κατά καιρούς για διαφθορά και υλιστικές τάσεις.
Γέννηση και εκλογή ως Πάπας
Το κοσμικό του όνομα ήταν Οκταβιανός. Ο πατέρας του ήταν ο Αλβέριχος Β΄, δούκας του Σπολέτο, πατρίκιος και αυτοανακηρυχθείς πρίγκιπας της Ρώμης. Μητέρα του πιστεύεται πως ήταν η Άλδα της Βιέννης, ομογάλακτη αδελφή του πατέρα του και κόρη του Ούγου της Προβηγκίας, ωστόσο γι' αυτό υπάρχουν αμφιβολίες. Ο Βενέδικτος της Σοράκτης καταγράφει ότι ο Οκταβιανός ήταν παιδί μιας παλλακίδας αλλά τα λατινικά του είναι ασαφή. Αν ήταν γιος της Άλδας θα ήταν 18 ετών όταν έγινε Πάπας, καθώς και απόγονος του Καρλομάγνου. Αν ήταν γιος παλλακίδας, θα ήταν κάπως μεγαλύτερος, ίσως και κατά 7 χρόνια. Γεννήθηκε στην περιοχή της Βία Λάτα, της αριστοκρατικής συνοικίας ανάμεσα στον Κυρηνάλιο Λόφο και το Πεδίον του Άρεως και το όνομα που του δόθηκε δείχνει ξεκάθαρα τις βλέψεις που είχε για αυτόν η οικογένειά του.
Λίγο πριν το θάνατό του, ο Αλβέριχος απέσπασε έναν όρκο από τους ευγενείς της Ρώμης στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, σύμφωνα με τον οποίο ο Οκταβιανός, ο οποίος είχε ήδη γίνει ιερέας, θα γινόταν ο επόμενος Πάπας σε περίπτωση χηρείας του παπικού θρόνου. Μετά το θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχθηκε ως Πρίγκιπας των Ρωμαίων χωρίς καμία δυσκολία, σε ηλικία από 17 έως 24.
Με το θάνατο του Αγαπητού Β΄ το Νοέμβριο του 955, ο Οκταβιανός, που ήταν καρδινάλιος της τάξη των διακόνων για τη Βασιλική της Αγίας Μαρίας του Κυρίου, εξελέγη διάδοχός του στις 16 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Η υιοθεσία του αποστολικού ονόματος "Ιωάννης ΙΒ΄" ήταν η τρίτη φορά που κάποιος άλλαξε το όνομά του με το που έγινε Πάπας. Οι άλλοι δύο ήταν ο Ιωάννης Β΄ (533-535) και ο Ιωάννης Γ΄ (561-574). Από την αρχή της θητείας του, ο νέος Πάπας υπέγραφε με το κοσμικό του όνομα κάθε διάταγμα σχετικό με μη θρησκευτικά θέματα, ενώ εξέδιδε όλες του τις Παπικές Βούλες και ό,τι άλλο γενικώς σχετικό με την Εκκλησία με το αποστολικό του όνομα.
Πρότερη θητεία
Γύρω στο 960, ο Ιωάννης ηγήθηκε προσωπικά μιας επίθεσης κατά των Λομβαρδικών δουκάτων του Μπενεβέντο και της Κάπουα, απ' ό,τι φαίνεται για να ξαναφέρει υπό την κατοχή του κομμάτια των Παπικών Κρατών τα οποία τα τελευταία είχαν κατακτήσει. Βλέποντας τον Ιωάννη να παρελαύνει ως επικεφαλής μίας στρατιάς ανδρών από το Τούσκουλο και το Σπολέτο, οι δούκες του Μπενεβέντο και της Κάπουα ζήτησαν την υποστήριξη του πρίγκιπα του Σαλέρνο, Γκίλσοφ, ο οποίος ανταποκρίθηκε θετικά. Ο Ιωάννης υποχώρησε προς τα βόρια και συνθηκολόγησε με τον Γκισούλφο στην Τερρατσίνα. Υπογράφηκε συνθήκη σύμφωνα με την οποία ο Γκισούλφος δεν θα αναμιγνυόταν στη σύγκρουση με αντάλλαγμα την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Σαλέρνο από τον Πάπα.
Ο Ιωάννης συνειδητοποίησε γρήγορα ότι του ήταν αδύνατο να επιβληθεί στους ισχυρούς Ρωμαίους ευγενείς με την ίδια ευκολία που το κατάφερε ο πατέρας του. Την ίδια χρονική περίοδο, ο Βερεγγάριος Β΄ της Ιταλίας άρχισε να λεηλατεί τα εδάφη του Πάπα. Για να προστατευθεί από τη μία από τις πολιτικές δολοπλοκίες στη Ρώμη και από την άλλη από τη δύναμη του Βερεγγάριου, ο Ιωάννης έστειλε το 960 παπικούς αντιπροσώπους στον Βασιλιά της Γερμανίας, Όθωνα Α΄, ο οποίος είχε ήδη λάβει τον τίτλο του πατρικίου, ζητώντας τη στήριξή του. Αντιδρώντας θετικά, ο Όθωνας εισήλθε στην Ιταλία το 961. Εκεί, συναντήθηκε με τον Ιωάννη και ορκίστηκε ότι θα έκανε τα πάντα για να υπερασπιστεί τον Πάπα, με τον ακόλουθο όρκο:
''Σε εσάς, τον Κύριο Πάπα Ιωάννη, εγώ, ο Βασιλεύς Όθων, υπόσχομαι και ορκίζομαι, στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στο ξύλο του ζωοδόχου σταυρού και σε αυτά τα κειμήλια των αγίων, ότι εάν με τη θέληση του Θεού βρεθώ στη Ρώμη, θα τιμήσω το περισσότερο που μπορώ την Αγία Ρωμαϊκή Εκκλησία και εσάς, τον ηγέτη της· και ότι ποτέ με δική μου θέληση ή δική μου παρότρυνση δεν πρόκειται να χάσετε ζωή, μέλος ή τιμή δική σας. Και ποτέ δεν θα εκδώσω επίσημο έγγραφο στη Ρώμη, ούτε θα διατάξω οτιδήποτε το οποίο θα επηρεάζει εσάς ή τους Ρωμαίους, χωρίς την άδειά σας. Όποιο έδαφος του Αγίου Πέτρου έρθει ποτέ στην κατοχή μου, θα το παραδώσω σε εσάς. Και σε όποιον και αν εμπιστευθώ το Βασίλειο της Ιταλίας, θα τον κάνω να ορκιστεί ότι θα σας βοηθήσει όσο μπορεί να υπερασπιστείτε τη γη του Αγίου Πέτρου.''
Ο Ιωάννης κατόπιν έστεψε τον Όθωνα Ρωμαίο Αυτοκράτορα, πρώτη φορά στη δύση μετά το θάνατο του Βερεγγάριου Α΄ σχεδόν 40 χρόνια νωρίτερα. Σε αντάλλαγμα, ο Ιωάννης και οι υπόλοιποι Ρωμαίοι ευγενείς ορκίστηκαν στον τάφο του Αγίου Πέτρου να είναι πιστοί στον Όθωνα και να μην υποστηρίξουν με κανέναν τρόπο τον Βερεγγάριο Β΄ ή το γιο του, Αδαλβέρτο. Έντεκα ημέρες αργότερα, ο Πάπας και ο Αυτοκράτορας υπέγραψαν το Diploma Ottonianum, σύμφωνα με το οποίο ο Αυτοκράτορας θα γινόταν ο εγγυητής της ανεξαρτησίας των Παπικών Κρατών (από τη Νάπολη ως την Κάπουα στο νότο και από τη Λα Σπέτσια ως τη Βενετία στο βορά). Αυτή ήταν η πρώτη τέτοια διαβεβαίωση από την πτώση της Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου 100 χρόνια πριν. Ο Αυτοκράτορας επίσης επιβεβαίωσε την ελευθερία της παπικής εκλογής, αλλά διατήρησε το Αυτοκρατορικό δικαίωμα να χρειάζεται η συγκατάθεσή του πριν τη στέψη του νέου Πάπα και επίσης τα άρθρα της Constitutio Romana τα οποία οριοθετούσαν την δικαιοδοσία του Πάπα σε κοσμικά θέματα.
Εκκλησιαστικά ζητήματα
Αν και ο Ιωάννης ΙΒ΄ ήταν γνωστός για τον υλιστικό τρόπο ζωής του, κατάφερνε να αφιερώνει κάποιον από το χρόνο του σε θέματα της Εκκλησίας. Στις αρχές του 956, έγραψε στον Γουλιέλμο του Μάιντς, παπικό απεσταλμένο στη Γερμανία, παρωθώντας τον να συνεχίσει το έργο του εκεί, ειδικά ενάντια σε όσους "ρημάζουν τις εκκλησίες του Θεού". Ζήτησε από τον Γουλιέλμο να τον πληροφορεί για ό,τι συνέβαινε στη Δυτική Φραγκία και τη Γερμανία. Ο Ιωάννης έγραψε επίσης στον Ερρίκο, νέο Αρχιεπίσκοπο των Τρεβήρων, παραχωρώντας του το πάλλιον και ενθαρρύνοντάς τον να ζήσει μια καλή ζωή. Το 958 έδωσε προνόμια στο Αββαείο του Σουμπιάκο με τον όρο ότι:
Το 960, ο Ιωάννης επιβεβαίωσε το διορισμό του Αγίου Ντάνσταν ως Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι, ο οποίος ταξίδεψε στη Ρώμη για να λάβει το πάλλιον από τα χέρια του Πάπα.
Στις 12 Φεβρουαρίου του 962, ο Ιωάννης συγκάλεσε σύνοδο στη Ρώμη με διαταγή του Αυτοκράτορα Όθωνα. Σε αυτήν, ο Ιωάννης συμφώνησε να εγκαθιδρύσει την Αρχιεπισκοπή του Μαγδεβούργου και την Επισκοπή του Μερσεβούργου, παραχώρησε το πάλλιον στον Αρχιεπίσκοπο του Σαλτσβούργου και τον Αρχιεπίσκοπο των Τρεβήρων και επιβεβαίωσε τον διορισμό του Ροδερίου ως Επισκόπου της Βερόνας. Επίσης, η σύνοδος αφόρισε τον Ούγο του Βερμαντουά, ο οποίος είχε επιχειρήσει να επανακαταλάβει τη θέση του Αρχιεπισκόπου της Ρενς, η οποία του είχε αφαιρεθεί. Αυτός ο αφορισμός επανεπιβεβαιώθηκε από τον Ιωάννη σε μια άλλη σύνοδο, η οποία έλαβε χώρα στην Παβία αργότερα τον ίδιο χρόνο.
Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο, σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Χόρας Κ. Μαν, ότι "τα ζητήματα της Εκκλησίας δεν έμοιαζαν να είναι πολύ θελκτικά για τον Ιωάννη ΙΒ΄".
Σύγκρουση με τον Όθωνα
Ο Όθων έφυγε από τη Ρώμη στις 14 Φεβρουαρίου του 962 για να συντρίψει τον Βερεγγάριο Β΄. Πριν φύγει πρότεινε στον Ιωάννη, "ο οποίος περνούσε όλη του τη ζωή στη ματαιότητα και την ακολασία", να αφήσει τον υλιστικό και ηδυπαθή τρόπο ζωής του. Ο Ιωάννης παρέβλεψε τη συμβουλή και παρακολουθούσε με όλο και μεγαλύτερη ανησυχία τον Όθωνα να διώχνει στα γρήγορα τον Βερεγγάριο από τα Παπικά Κράτη. Φοβούμενος όλο και περισσότερο τη δύναμη του Αυτοκράτορα, έστειλε απεσταλμένους στους Μαγυάρους και τη Βυζάντινή Αυτοκρατορία με σκοπό να τους πείσει να ιδρύσουν μια συμμαχία ενάντια στον Όθωνα. Συνθηκολόγησε επίσης και με τον Αδαλβέρτο.
Οι πρέσβεις συνελήφθησαν από τον Όθωνα, ο οποίος έστειλε μια αντιπροσωπεία στη Ρώμη για να ανακαλύψει τι γινόταν πίσω από την πλάτη του. Παράλληλα ο Ιωάννης έστειλε τους δικούς του πρέσβεις στον Όθωνα, μεταξύ των οποίων ήταν και ο μελλοντικός Πάπας Λέων Η΄, ο οποίος προσπάθησε να καθησυχάσει τον Αυτοκράτορα ότι ο Ιωάννης ήθελε απλώς να μεταρρυθμίσει την Παπική αυλή. Ωστόσο, το 963, ο Όθωνας έμαθε ότι είχε επιτραπεί στον Αδαλβέρτο να εισέλθει στη Ρώμη για να συζητήσει με τον Ιωάννη. Με τον Βερεγγάριο ουσιαστικά νικημένο και φυλακισμένο, ο Όθωνας επέστρεψε στη Ρώμη, πολιορκώντας τη το καλοκαίρι του 963. Βρήκε μια πόλη διαιρεμένη: υποστηρικτές του Αυτοκράτορα που είχαν αναφέρει την άφιξη του Αδαλβέρτου, είχαν οχυρωθεί στην Πόλη του Ιωάννη, ένα περιφραγμένο τμήμα της Ρώμης, γύρω από τη Βασιλική του Αγίου Παύλου Fuori-le-Mura (Έξω από τα Τείχη). Από την άλλη, ο Ιωάννης και οι υποστηρικτές του, είχαν διατηρήσει την Πόλη του Λέοντα, άλλο κομμάτι της Ρώμης. Αρχικά, ο Ιωάννης ήταν προετοιμασμένος να υπερασπιστεί την πόλη· ντυμένος με πανοπλία, κατάφερε να οδηγήσει τα στρατεύματα του Όθωνα στον Τίβερη. Παρ' όλα αυτά, γρήγορα αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει κι έτσι, παίρνοντας το περιεχόμενο του Παπικού Θησαυροφυλακίου μαζί του, κατέφυγε στο Τιβούριο με τον Αδαλβέρτο.
Ο Όθωνας συγκάλεσε κατόπιν μία σύνοδο, η οποία απαίτησε να εμφανιστεί ο Ιωάννης και να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες που του αποδίδονταν. Ο Ιωάννης απάντησε απειλώντας να αφορίσει όποιον θα προσπαθούσε να τον καθαιρέσει. Χωρίς να αποθαρρυνθούν καθόλου, ο Αυτοκράτορας και η σύνοδος καθαίρεσαν αντικανονικά τον Ιωάννη, ο οποίος εκείνη την ώρα είχε πάει για κυνήγι στα βουνά της Καμπανίας, και εξέλεξαν τον Λέοντα Η΄ στη θέση του.
Μία απόπειρα εξέγερσης σε υποστήριξη του Ιωάννη ξεκίνησε από τους κατοίκους της Ρώμης, πριν καν ο Όθωνας φύγει από την πόλη, αλλά κατεστάλη με τον χαμό πολλών ζωών. Ωστόσο, με το που έφυγε ο Αυτοκράτορας, ο Ιωάννης επέστρεψε επικεφαλής μιας μεγάλης συντροφιάς από φίλους και συνοδούς, κάνοντας το Λέοντα να καταφύγει στον Αυτοκράτορα για να σωθεί. Αφού κυρίευσε τη Ρώμη, ο Ιωάννης συγκάλεσε σύνοδο, η οποία κήρυξε την καθαίρεσή του αντικανονική. Μετά τη σωματική παραμόρφωση μερικών εχθρών του, ήταν και πάλι ηγέτης της Ρώμης. Στέλνοντας τον Οτγάρδο, Επίσκοπο του Σπάιερ, στον Αυτοκράτορα, προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τον Όθωνα αλλά πριν υπάρξει οποιοδήποτε αποτέλεσμα, ο Ιωάννης πέθανε στις 14 Μαΐου 965. Σύμφωνα με τον Λιουτπράνδο της Κρεμόνας, ο Ιωάννης πέθανε κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής συνάντησης έξω από τη Ρώμη, είτε από αποπληξία, είτε στα χέρια ενός εξοργισμένου συζύγου.
Χαρακτήρας και φήμη
Για αυτό το λόγο ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας, υποστηρικτής του Αυτοκράτορα Όθωνα περιγράφει τόσο λεπτομερώς τις κατηγορίες εναντίον του:
Ωστόσο, και άλλοι ιστορικοί της εποχής τον κατηγόρησαν για ανήθικη συμπεριφορά. Ο Φέρντιναντ Γκρεγκορόβιους είναι κάπως πιο συμπονετικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Θεοφύλακτων
Εριμπά Αντάντ Β΄
Ο Εριμπά Αντάντ Β' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (1056 π.Χ. - 1054 π.Χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ασούρ μπέλ καλά παρά το γεγονός ότι κυβέρνησε μόνο 2 χρόνια κατάφερε να επεκτείνει το βασίλειο του σε βάρος των Αραμαίων, ανατράπηκε από τον θείο του Σαμσί Αντάντ Ε' που ήρθε με στρατό από την Βαβυλώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Χρινγκχάμ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία το Χρινγκχάμ ( Hringham ) ήταν το όνομα του καραβιού του θεού Μπαλντρ. Ήταν το μεγαλύτερο πλοίο που είχε ποτέ κατασκευαστεί.
Μετά το θάνατο του Μπαλντρ από τον τυφλό αδερφό του Χοντ εξαιτίας του τεχνάσματος του Λόκι και παρόλες τις απεγνωσμένες προσπάθειες της μητέρας του Φρίγκα να τον επαναφέρει στη ζωή, ο Μπαλντρ αποτεφρώθηκε πάνω στο πλοίο του. Μαζί του αποτεφρώθηκαν η σύζυγός του Νάννα, το εξαιρετικό άλογό του και ο νάνος Λιτ.
Το πλοίο ωθήθηκε στη θάλασσα από την γιγάντισσα Χυρρόκιν που ήρθε ιππεύοντας ένα λύκο και έδωσε τέτοια ώθηση στο πλοίο που πετάχτηκαν φλόγες και ολόκληρη η γη σείστηκε.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Νουντλς
μικρογραφία Τα νουντλς (noodles) είναι βασική τροφή σε πολλούς πολιτισμούς. Είναι κατασκευασμένα από ζυμάρι που δεν περιέχει διογκωτικές ύλες και γίνεται επίπεδο και κόβεται σε μία από τις ποικίλες μορφές. Παρασκευάζονται κυρίως από αλεύρι ρυζιού και σταριού, ενώ υπάρχουν κάποια είδη νουντλς που παρασκευάζονται από φασόλια. Προστίθενται επίσης αυγά και άλλα δημητριακά, προκειμένου να δώσουν διαφορετικό χρώμα ή γεύση. Ενώ οι μακριές, λεπτές λωρίδες είναι οι πιο συνηθισμένες, πολλές ποικιλίες νουντλς κόβονται σε κύματα, έλικες, σωλήνες, χορδές ή κελύφη ή αναδιπλώνονται ή κόβονται σε άλλα σχήματα. Τα νουντλς συνήθως μαγειρεύονται σε βραστό νερό, μερικές φορές με λάδι ή αλάτι. Τηγανίζονται συχνά σε πολύ λάδι. Σερβίρονται συχνά με συνοδευτική σάλτσα ή σε σούπα. Τα νουντλς μπορούν να ψύχονται για βραχυπρόθεσμη αποθήκευση ή να ξηραίνονται και να αποθηκεύονται για μελλοντική χρήση.Τα υλικά ή η προέλευση πρέπει να διευκρινίζονται όταν γίνεται συζήτηση για αυτά τα ζυμαρικά. Η λέξη προέρχεται από τη γερμανική λέξη Nudel.
Είναι τροφή φυτικής προέλευσης και προσφέρουν σημαντικές θρεπτικές ουσίες στον οργανισμό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ζυμαρικά Κατηγορία:Κινεζική κουζίνα
Ακονιτί
Το να νικά κάποιος χωρίς αγώνα συνέβαινε στις περιπτώσεις όπου ο αθλητής ήταν ο μόνος διαγωνιζόμενος, είτε λόγω φόβου των αντιπάλων (κυρίως στα αγωνίσματα συμπλοκής όπως πάλη και παγκράτιο), είτε λόγω προηγουμένου τραυματισμού τους, είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Διάσημοι αρχαίοι ολυμπιονίκες οι οποίοι κέρδισαν τον τίτλο τους ακονιτί ήταν οι Μίλων, Θεαγένης, Δρομεύς και άλλοι. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του πεντάθλου, ο αθλητής ο οποίος ήταν νικηφόρος στους 3 πρώτους γύρους από τους συνολικά 4, ανακηρυσσόταν αυτομάτως ακονιτί ολυμπιονίκης καθώς δεν χρειαζόταν να διαγωνιστεί στον 4ο γύρο.
Χάβαρι Ηλείας
Το Χάβαρι είναι χωριό, που βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Αμαλιάδας-Σιμόπουλου, σε απόσταση 8χλμ. από την Αμαλιάδα και σε υψόμετρο 89 μέτρων. Πρόκειται για ένα από τα κεντρικά και όμορφα χωριά της περιοχής γύρω από την Αμαλιάδα. Το Χάβαρι από το 1997, σύμφωνα με το νόμο Καποδίστρια, έγινε δημοτικό διαμέρισμα και ανήκει στο Δήμο Αμαλιάδας ενώ από το 2010 αποτελεί την έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Αμαλιάδας του καλλικρατικού Δήμου Ήλιδας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:
Πρώτοι οικιστές-Ονομασία
Ιστορικά το χωριό δημιουργήθηκε στα μισά του 19ου αιώνα από τους Λασταίους, Αγριδαίους και Καμενιτσιώτες της Αρκαδίας που ξεκίνησαν ως τσοπάνηδες που ξεχείμαζαν τα κοπάδια τους στην περιοχή και ως εργάτες γης. Οι τσοπάνηδες εγκαθίστανται σε τέσσερις λόφους με μεγάλους βοσκότοπους και δημιουργούνται τρεις συνοικισμοί με τις επωνυμίες Ντανασαίικα, Ραμπαβιλαίικα, Σιαχαμαίικα. Οι Λασταίοι έρχονταν εδώ του Αγ. Δημητρίου (26 Οκτ.) ή Αγ. Φιλίππου (14 Νοεμ.) και έφευγαν για τη Λάστα του Αγ. Κων/νου (21 Μαΐου). Μετέπειτα οι συνοικισμοί ενώνονται και δημιουργείται το Χάβαρι, έτσι ονομαζόταν η τοποθεσία, και η εκεί πηγή Χαβαρόβρυση. Η ονομασία Χάβαρι ήταν από πριν γνωστή και σύμφωνα με μια εκδοχή οφείλεται στα «χάβαρα», δηλ. τα θαλασσινά κοχύλια που βρίσκονταν στην περιοχή. Σύμφωνα όμως και με την Ακαδημία Αθηνών η ονομασία Χάβαρι είναι ανθρωπονυμικό, δηλ. οφείλεται μάλλον στο επώνυμο «Χάβαρης» κάποιου που ζούσε εκεί πολύ παλιότερα. Ειρήσθω εν παρόδω ότι, havari στα Τουρκικά σημαίνει «απόστολος».
Ανάπτυξη του χωριού
Γύρω στο 1870 άρχισαν να μένουν μόνιμα στο Χάβαρι όλο και περισσότεροι Λασταίοι και Αγριδαίοι. Αιτία ήταν η άνοδος της τιμής της σταφίδας λόγω καταστροφής της σταφίδας στη Γαλλία. Οι Χαβαραίοι λοιπόν που είχαν φυτέψει σταφίδες στην περιοχή από τα προηγούμενα χρόνια, εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός και κέρδιζαν αρκετά χρήματα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1890 εμφανίστηκε η μετανάστευση για Αμερική. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 1910 είχαν φύγει για Αμερική περίπου 150 κάτοικοι. Το 1903 οι κάτοικοι έφτιαξαν το νεκροταφείο του χωριού στον ψηλότερο λόφο της περιοχής. Την 1η Οκτωβρίου 1903 ιδρύθηκε Ταχυδρομείο. Το Μάιο του 1908 ιδρύθηκε και Τηλεφωνείο.
Ο σεισμός του 1909
Τη νύχτα της 1ης προς 2α Ιουλίου 1909 έγινε στην περιοχή καταστρεπτικός σεισμός που κατέστρεψε όλο το χωριό. Οι νεκροί ήταν 25 ενώ οι τραυματίες περισσότεροι. ο γεωλόγος που εξέτασε το έδαφος υπέδειξε καταλληλότερο έδαφος για να ξανακτιστεί το χωριό τη θέση Μηλίτσες 1 χμ. νοτιότερα του παλιού. Έτσι λοιπόν μετά από σχεδιαγράμματα μηχανικών χτίστηκε το χωριό στη θέση που είναι σήμερα και με σχέδιο πόλης. Το κάθε οικοδομικό τετραγωνο διαιρέθηκε σε οικόπεδα, όπου εν συνεχεία δώθησαν με παραχωρητήρια του Ελληνικού κράτους στους κατοίκους του χωριού. Ο παλιός οικισμός ονομάστηκε Παλιοχάβαρι η Παλιοχωρι. Στο επικεντρο του σεισμου εχει τοποθετηθει μαρμαρινη πλακα για να θυμιζει στους γηραιοτερους και να μαθαινουν οι νεοτεροι. Το μόνο που σώζεται μεχρι και σημερα ειναι το Τρανο Πηγαδι, (Τρανο λογω του μεγεθους του). Συμφωνα με δοξασιες η ανυπαντρη κορη που θα κοιτουσε στον πυθμενα του, θα εβλεπε τον αντρα που θα παντρευοταν. Τελος σε μικρη αποσταση απο το επικεντρο του σεισμου, εχει κατασκευαστει μνημειο για τους νεκρους εκεινης της μοιραιας νυχτας.
Εκκλησίες-ξωκλήσια
Το 1870 κτίστηκε η πρώτη εκκλησία, ο Αγ. Γεώργιος στο σημείο που είναι και σήμερα. Το 1880 κτίστηκε μεγαλύτερη αλλά κάηκε στις 6-12-1892. Διορθώθηκε όμως και το 1906 χτίστηκε και το καμπαναριό της. Στις 26/9/1929 ετέθη ο θεμέλιος λίθος της Αγ. Τριάδας και στις 26/9/1934 έγιναν τα θυρανοίξια της εκκλησίας. Η Αγ. Τριάδα είναι βυζαντινού ρυθμού και ίδιου μεγέθους με τον Άγιο Τρύφωνα Αμαλιάδας.
Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (ελιές, σταφίδες παλαιότερα, κηπευτικά, δημητριακά κ.ά.) και την κτηνοτροφία. Παράλληλα υπάρχουν μονάδες επεξεργασίας αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Λειτουργούν 3 ελαιοτριβεία, 2 τουρσοποιεία και 1 τυροκομείο. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων εργάζεται στην Αμαλιάδα σε διάφορα επαγγέλματα.
Εκπαίδευση
Το πρώτο σχολείο φαίνεται ότι ξεκινά τη λειτουργία του το 1890 ως Ιδιωτικό Σχολείο Αρρένων και στεγαζόταν στο Παλιό Σχολειό του Ραμπαβίλλα κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Το 1892 ιδρύεται το Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο Αρρένων και λειτουργεί ως 1/θ ώσπου γίνεται 2/θ το 1896. Το 1905 ιδρύεται Σχολείο Θηλέων που συστεγάζεται στο Σχολειό Ραμπαβίλλα. Το 1929, έτος μικτοποίησης των σχολείων, το σχολείο μεταφέρεται στο νέο οικισμό, προάγεται σε 4/θ και έτσι λειτουργεί ως το 1962. Το 1935 ιδρύεται και δεύτερο σχολείο, στον συνοικισμό του Αγίου Γεωργίου. Τελικά τα δυο Σχολεία συγχωνεύονται και το 1967 στεγάζονται σε νέο διδακτήριο. Η θεμελίωση του διδακτηρίου έγινε το 1943 και η αποπεράτωσής του το 1967. Το διδακτήριο είναι αντισεισμικής κατασκευής, με μεγάλο προαύλιο. Το Δημοτικό Σχολείο είναι 6/θ. Το σχολικό έτος 1999-2000 αριθμούσε 62 μαθητές. Στο Χάβαρι λειτουργεί Παιδικός Σταθμός και Νηπιαγωγείο. Από το 1977 στο χωριό λειτουργεί και Γυμνάσιο, το οποίο από το 1996 στεγάζεται σε νέο κτίριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αμαλιάδας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Περούτζα
Η Περούτζα (ιταλ. Perugia,, λατ. Perusia) είναι ιστορική πόλη της Ιταλίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται σε γραφικότατο λόφο στην κοιλάδα του άνω Τίβερη, περίπου 140 χιλιόμετρα από τη Ρώμη, και αριθμεί περίπου 163.000 κατοίκους.
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Περουσία και αποτελούσε μία από τις δώδεκα ομόσπονδες πόλεις της Τυρρηνίας. Σήμερα η Περούτζα καταλαμβάνει, εκτός του παλαιού Ετρουσκικορωμαϊκού κέντρου της, τρεις νέες συνοικίες που εκτείνονται βορειοδυτικά, βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά της ιστορικής πόλης ως στενές γλώσσες εδάφους. Από την ετρουσκική εποχή σώζονται τμήματα του τείχους κοντά στην Αψίδα του Αυγούστου. Επίσης σώζονται ερείπια της ρωμαϊκής εποχής, αλλά γενικά η εμφάνιση της πόλης είναι περισσότερο μεσαιωνική.
Από τα αξιολογότερα μνημεία της Περούτζα είναι: ο γοτθικός καθεδρικός ναός του Αγίου Λαυρεντίου (1345-1430) που περιέχει πολύτιμα έργα τέχνης και οι ναοί του Αγίου Αγγέλου, Αγίου Δομίνικου (1632), της Αγίας Ιουλιανής (με μοναστήρι) και του Αγίου Πέτρου (11ος αιώνας). Επίσης το «Ανάκτορο των Ηγουμένων» (1293-1443), που περιλαμβάνει τις πλούσιες συλλογές τέχνης της Εθνικής Πινακοθήκης της Ούμπρια, το Δημοτικό Μέγαρο, το παλαιό Χρηματιστήριο (1452-1457), το υπέροχο Ανάκτορο Ντονίνι (που περιλαμβάνει το προϊστορικό μουσείο της κεντρικής Ιταλίας) καθώς επίσης και το φημισμένο ιστορικό Πανεπιστήμιο.
Η Περούτζα είναι πατρίδα πολλών καλλιτεχνών κυρίως ζωγράφων, που γνωστότερος και τελευταίος εξ αυτών είναι ο Πιέτρο ντι Κριστόφορο Βανούτσι, γνωστός και ως Περουτζίνο.
Η Περούτζα έχει επίσης σύγχρονο Πανεπιστήμιο, Γεωργικό Ινστιτούτο, Κτηνιατρική Σχολή και Ακαδημία Καλών Τεχνών. Σήμερα αποτελεί εμπορικό κέντρο και γεωργικών προϊόντων της περιοχής. Επίσης έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία υφαντουργίας, πυρείων, ζαχαροπλαστικής και έργων τέχνης.
Η ομώνυμη επαρχία Περούτζα καταλαμβάνει έκταση περίπου 6.320 τ.χλμ. που το 1950 αριθμούσε 570.000 κατοίκους, κυρίως γεωργούς.
Η κυριότερη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης είναι η Περούτζα Κάλτσιο, η οποία αποτελεί την μετεξέλιξη της Α.Κ. Περούτζια που χρεοκόπησε το 2005.
Αρχαιότητα
Η Περούτζα ήταν αρχικά ένας πανάρχαιος Ουμβρικός οικισμός αλλά στους ιστορικούς χρόνους εμφανίζεται σαν μια από τις 12 Πόλεις της Ετρουρίας. Ο Τίτος Λίβιος έγραψε ότι ο Κουίντους Φάβιος Πίκτορ που προχώρησε σε στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Ετρουσκικής Ομοσποδίας την κατέγραψε σαν μία από τις 12 πόλεις, ήταν υπό την ηγεσία του Κοΐντου Φάβιου Μάξιμου Ρολλιανού (310 π.Χ.). Την χρονιά αυτή έκλεισε μια 3ετή Εκεχειρία, αργότερα ωστόσο (295 π.Χ.) η Περούτζια συμμετείχε στον Γ΄ Σαμνίτικο Πόλεμο, έκλεισε την επόμενη χρονιά ξανά ειρήνη με την Αρέτσο. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος (216 π.Χ.-205 π.Χ.) πολέμησαν στο πλευρό των Ρωμαίων. Δεν αναφέρονται τα επόμενα χρόνια μέχρι την εποχή που βρήκε καταφύγιο σε αυτήν ο Λούκιος Αντώνιος, αδελφός του Μάρκου Αντώνιου (41 π.Χ.), ο Οκταβιανός Αύγουστος την κατέλαβε μετά από μακρόχρονη πολιορκία και θανάτωσε όλους τους Γερουσιαστές. Στην πόλη βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός από σφαίρες μόλυβδου που είχε χρησιμοποιήσει ο Οκταβιανός Αύγουστος στην πολιορκία. Η πόλη κάηκε σχεδόν όλη εκτός από τους ναούς του Βουλκάνους και της Ήρας και τα πανίσχυρα Ετρουσκικά τείχη στα οποία ο Οκταβιανός Αύγουστος δεν μπορούσε να προκαλέσει ζημιά. Η Περούτζα πρέπει να ξαναοικοδομήθηκε αμέσως επειδή βρέθηκαν πολλές βάσεις αγαλμάτων με το όνομα του Αυγούστου αλλά δεν είχε για πολλά χρόνια τίτλο Ρωμαϊκής αποικίας. Σε τρεις αιώνες (251-253 μ.Χ.) ο αυτοκράτορας Τρεβωνιανός Γάλλος της έδωσε τον τίτλο "Κολονία Βίμπιο Αουγκούστα Περούτσα".
Πόλη-κράτος υπό την εξουσία του πάπα
Οι ιστορικοί αγνοούν την Περούτζα τα επόμενα χρόνια, εμφανίζεται ξανά την εποχή που την πολιορκούσε ο βασιλιάς των Οστρογότθων Τωτίλας, μετά από μακρόχρονη πολιορκία και αφού η Βυζαντινή φρουρά εγκατέλειψε την πόλη ο Τωτίλας την κατέλαβε και την ισοπέδωσε (547). Ο αρχιεπίσκοπος της Περούτζια Ηρακλανός συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τους Οστρογότθους για την παράδοση της πόλης, μετά την άλωση τον έγδαραν και τον αποκεφάλισαν. Μετά τον τραγικό του θάνατο ο αρχιεπίσκοπος αγιοποιήθηκε ως Άγιος Ηρακλανός, Προστάτης και πολιούχος άγιος της Περούτζα. Όταν κατέκτησαν την βόρειο Ιταλία οι Λομβαρδοί η Περούτζα ήταν μία από τις σημαντικότερες πόλεις-κράτη της Τοσκάνης.[20] Τον 9ο αιώνα ο Καρλομάγνος και ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής την παρέδωσαν στην εξουσία του πάπα, εξακολουθούσε να έχει ωστόσο την μορφή ανεξάρτητης πόλης-κράτους, έκανε πολέμους με γειτονικές πόλεις όπως Φολίνιο, Ασίζη, Σπολέτο, Τόντι, Σιένα και Αρέτσο. Ο μελλοντικός Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε μια διπλωματική κίνηση αναγνώρισε την διοίκηση της πόλης (1186). Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ αργότερα έδωσε μεγαλύτερη κρατική οντότητα στις πόλεις-κράτη που ανήκαν στο Patrimonium Sancti Petri, αναγνώρισε την εγκυρότητα του αυτοκρατορικού διατάγματος και την κυβέρνηση της Περούτζα.
Συγκρούσεις με τον πάπα
Σε πολλές περιπτώσεις πολλοί πάπες ζητούσαν άσυλο από ταραχές που ξεσπούσαν μέσα στην Ρώμη. Υπήρξε ένα από τα πέντε Παπικά κονκλάβια που εξέλεξαν Πάπες όπως ο Πάπας Ονώριος Γ΄ (1216), ο Πάπας Κλήμης Δ΄ (1265), Πάπας Κελεστίνος Ε΄ (1294) και ο Πάπας Κλήμης Ε΄ (1305). Η παπική παρουσία ήταν έντονη σε ρόλο μεσάζοντα ανάμεσα στις εσωτερικές συγκρούσεις. Οι κάτοικοι της Περούτζα δεν είχαν ωστόσο κανέναν σκοπό να υποταχθούν στην παπική εξουσία, οι ίδιοι ανέλαβαν την εκλογή στην ηγεσία της εκκλησίας τους. Αργότερα (1282) προχώρησαν σε εκστρατεία κατά των Γιβελλίνων παρά την παπική απαγόρευση, σαν τιμωρία αφορίστηκαν. Από την άλλη πλευρά στον μπρούτζινο γρύπα της Περούτζα του 13ου αιώνα, πάνω από την πύλη του Παλάτσο ντεϊ Πριόρι βρίσκεται ένα λιοντάρι, το έμβλημα των Γουέλφων τους οποίους υποστήριζαν στον πόλεμο ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους. Η κύρια τάση που επικρατούσε στους κατοίκους της Περούτζα ήταν κατά κανόνα η αντι-Γερμανική. Ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού εμφανίστηκε στην Ιταλική χερσόνησο και συγκρούστηκε έντονα με τα παπικά συμφέροντα. Ο πρίγκιπας της οικογένειας Άγιος Λουδοβίκος της Τουλούζης ανακηρύχθηκε από την Περούτζα Προστάτης-Άγιος της πόλης, η μορφή του στήθηκε στην κορυφή της πύλης των ανακτόρων του Παλάτσο ντεϊ Πριόρι μαζί με τους υπόλοιπους Πολιούχους-Αγίους.
Τον 14ο αιώνα ο διάσημος νομικός της εποχής Μπαρτόλο ντα Σάσσοφερρατο αποφάσισε ότι η Περούτζα μπορεί να είναι ανεξάρτητη τόσο από την παπική όσο και από την αυτοκρατορική εξουσία. Την εποχή που ο Κόλα ντι Ριένζο έκανε ανεπιτυχείς προσπάθειες να αναβιώσει την Ρωμαϊκή Δημοκρατία (1347) η Περούτζια έστειλε απεσταλμένους για να του δηλώσουν την υποστήριξη τους. Όταν ήρθαν οι Λεγάτοι του πάπα να εισπράξουν υψηλές φορολογίες από τους κατοίκους της Περούτζια συνάντησαν σκληρές αντιδράσεις, οδήγησαν σε ανοικτή σύγκρουση με τον πάπα Ουρβανό Ε΄ (1379). Την επόμενη χρονιά (1380) στην Συνθήκη της Μπολόνια η Περούτζα υποχώρησε και συμφώνησε ότι θα δεχτεί έναν Παπικό Λεγάτο. Οι συγκρούσεις δεν τελείωσαν ωστόσο εκεί, όταν επισκέφτηκε την πόλη ο αντιβασιλέας των Παπικών Κρατών Τζεράρντ ντυ Πουί, ηγούμενος του Μαρμουτιέρ και ανεψιός του πάπα Γρηγορίου Θ΄ οι κάτοικοι εξεγέρθηκαν (1375), η πύλη του Πόρτα Σόλε ισοπεδώθηκε στο έδαφος.
Νεότερα χρόνια
Η ειρήνη διαταράχθηκε συχνά τον 14ο αιώνα σε συγκρούσεις που ξέσπασαν ανάμεσα στους ευγενείς και τον λαό. Με την δολοφονία του λόρδου της Περούτζιας Μικελότι ξέσπασαν οι Ιταλικοί Πόλεμοι, την πόλη κυβέρνησαν διαδοχικά ο Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι (1400), ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄ (1403) και ο Λαδίσλαος Α΄ της Νεαπόλεως (1408–14). Οι Κοντοτιέροι στην συνέχεια καθιέρωσαν σταθερή κυβέρνηση με τον Μπράτσιο ντα Μοντόνε (1416–24) που ήρθε σε συμφωνία με τον πάπα. Στην επόμενη περίοδο ακολούθησε μεγάλες φρικαλεότητες ανάμεσα στις δύο μεγάλες οικογένειες της Περούτζια Όντι και Μπαλιόνι, οι Μπαλιόνι κατέλαβαν την πόλη, κυβέρνησαν αυταρχικά αποκλείοντας τις υπόλοιπες οικογένειες με αποκορύφωμα ένα μεγάλο μακελειό (14 Ιουλίου 1500). Ο Τζιάν Πάολο Μπαλιόνι κλήθηκε στην Ρώμη από τον πάπα Λέων Ι΄ και αποκεφαλίστηκε (1520).
Ο Πέτρος Λουδοβίκος Φαρνέζε νίκησε τον Ροδόλφο που είχε δολοφονήσει έναν παπικό Λεγάτο (1540), κατέλαβε την πόλη και στερήθηκε από τα δικαιώματα της. Στην συνέχεια οικοδομήθηκε μια Ακρόπολη η Ρόκκα Παολίνα προς τιμή του πάπα Παύλου Γ΄ με σχέδια διάσχημων αρχιτεκτόνων της εποχής όπως ο Αντόνιο ντα Σανγκάλλο ο Νεότερος. Η πόλη κατακτήθηκε από τα Γαλλικά στρατεύματα (1797), ιδρύθηκε η "Τιβερίνα Δημοκρατία" (4 Φεβρουαρίου 1798) με πρωτεύουσα την Περούτζια και σημαία την Τρικολόρε, αργότερα ενσωματώθηκε στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία (1798-1799). Η Περούτζια επλήγη στα μέσα του 19ου σιώνα από ισχυρούς σεισμούς (1832, 1838 και 1854). Όταν κατέρρευσε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία (1849), το κάστρο της Ρόκκα κατεδαφίστηκε. Τον Μάιο του 1849 οι Αυστριακοί κατέλαβαν την πόλη, οι κάτοικοι επαναστάτησαν εναντίον του πάπα Πίου Θ΄ και τοποθέτησαν προσωρινή κυβέρνηση, τα παπικά στρατεύματα ωστόσο τους συνέτριψαν με αίμα. Τον Σεπτέμβριο του 1860 η Περούτζα με όλη την υπόλοιπη Ούμβρια ενώθηκαν με το Βασίλειο της Ιταλίας. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η πόλη βομβαρδίστηκε αλλά ελαφρά, ελευθερώθηκε από το 6ο Βρετανικό Σώμα Στρατού (20 Ιουνίου 1944).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Περούτζα Κατηγορία:Ετρούσκοι
Πουν Λοκ Γιαν
Η Πουν Λοκ Γιαν (κινέζικα:潘樂恩, γενν. στις 22 Αυγούστου 1991) είναι αθλήτρια της αντιπτέρισης από το Χονγκ Κονγκ. Αγωνίστηκε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και του 2016 στο διπλό γυναικών.
Μαζί με την Τσε Γινγκ Σουέτ έχει τα καλύτερα της αποτελέσματα στο διπλό γυναικών. Το 2012, κέρδισε τον τίτλο στο διπλό γυναικών στο Japan Super Series με συμπαίχτρια την Τσε Γινγκ Σουέτ, κερδίζοντας, διαδοχικά, τέσσερα ζευγάρια από την Ιαπωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήτριες της αντιπτέρισης από το Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2010 Κατηγορία:Αθλητές της αντιπτέρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές στους Ασιατικούς Αγώνες 2014 Κατηγορία:Αθλητές της αντιπτέρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Αρίλλας Κέρκυρας
Υπάρχουν δυο οικισμοί στην Κέρκυρα με το όνομα Αρίλλας:
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1958)
To Billboard Hot 100 είναι ένας μουσικός κατάλογος επιτυχιών που κατατάσσει τα τραγούδια που παίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο κατάλογος δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος του περιοδικού που κυκλοφόρησε στις 10 Αυγούστου 1958. Προηγουμένως, το Billboard δημοσίευε τρεις δημοφιλείς καταλόγους: το Top 100, που ήταν ο πρώτος κατάλογος του Billboard που βασιζόταν στις πωλήσεις, στη μετάδοση από τα ραδιόφωνα και τα τζιούκ μποξ, το Best Sellers in Stores, που κατέτασσε τα τραγούδια με βάση τις λιανικές πωλήσεις και το Most Played by Jockeys, το οποίο κατέτασσε τα περισσότερο παιγμένα τραγούδια από τους αμερικανικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Με την σύσταση του Hot 100, δεν συνεχίστηκε το Most Played by Jockeys και το Best Sellers in Stores συνέχισε ως τις 13 Οκτωβρίου 1958.
Το 1958 συνολικά 25 διαφορετικά τραγούδια κατάφεραν να είναι στην κορυφή σε έναν από τους 4 καταλόγους. Η πλειονότητα των τραγουδιών που ανέβηκαν στην κορυφή στο Best Sellers in Stores, τον οποίο το Billboard θεωρεί ως προκάτοχο του Hot 100, πέτυχαν επίσης να είναι κορυφή και στους άλλους δύο καταλόγους. Το πρώτο τραγούδι που πέτυχε να είναι στην κορυφή και των τριών καταλόγων ήταν το  "At the Hop" του Danny & the Juniors'.
Πριν το Hot 100
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η Εποχή του Hot 100 ξεκίνησε επίσημα τη Δευτέρα 4 Αυγούστου 1958, η οποία θα ήταν η εβδομάδα που τελειώνει στις 10 Αυγούστου (το τεύχος που κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου). Ο κατάλογος Best Sellers in Stores δημοσιευόταν ως τις 13 Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1958
Ασούρ μπελ καλά
Ο Ασούρ μπέλ καλά υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (1074 π.Χ. - 1056 π.Χ.)  γιος του βασιλιά της Ασσυρίας Τιγκλάθ Πιλεσέρ Α' διάδοχος του αδελφού του Ασαρίντ απάλ εκούρ, κατέγραψε σε οβελίσκο που βρέθηκε το 1853 από τον Ορμίζ Ρασσάμ τις κατακτήσεις του πατέρα του, ο ίδιος προσπάθησε να τις κρατήσει. Στον οβελίσκο επίσης λέει τα δικά του μεγάλα έργα όπως την κατασκευή της τάφρου της πόλης για την άρδευση των δημοσίων κήπων, κατασκεύασε ζωολογικό κήπο με όλα τα εξωτικά ζώα της εποχής του τα οποία ήταν κυρίως δώρα από την Αίγυπτο. Λεηλάτησε την Μαρί και το Καρσεμίς ενώ σύναψε συμμαχία με τον βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ σαπίκ Ζερί
Πηγές
Κατηγορία:Ασσυρία
Κουπόνι εκπαίδευσης
Το σχολικό κουπόνι, που ονομάζεται επίσης κουπόνι εκπαίδευσης, με το συνολικό σύστημα να ονομάζεται σύστημα κουπονιών, είναι ένα πιστοποιητικό χρηματοδότησης που εκδίδεται από την κυβέρνηση, και του οποίου οι γονείς του μαθητή έχουν τον έλεγχο και είναι σε θέση να το κατευθύνουν προς το δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο της επιλογής τους για να πληρώνουν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει, τη διδασκαλία του παιδιού τους σε αυτό το σχολείο για το συγκεκριμένο έτος, τρίμηνο ή εξάμηνο. Σε ορισμένες χώρες, κράτη ή τοπικές δικαιοδοσίες, το κουπόνι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη ή την επιστροφή των εξόδων εκπαίδευσης στο σπίτι. Σε ορισμένες χώρες, κουπόνια υπάρχουν μόνο για τα δίδακτρα σε ιδιωτικά σχολεία.
Οι υποστηρικτές του συστήματος κουπονιών θεωρούν ότι αντισταθμίζοντας το κόστος των διδάκτρων ιδιωτικών σχολείων, τα κουπόνια και οι φορολογικές ελαφρύνσεις σκοπό έχουν να επιτρέπουν στους μαθητές και τις οικογένειες να επιλέξουν το σχολείο που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες τους. Οι αντίπαλοι των σχολικών κουπονιών υποστηρίζουν ότι η επιλογή υπάρχει ήδη χωρίς κουπόνια και ότι επιτρέποντας στις οικογένειες να παρακρατούν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις υπονομεύεται το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, με το να απειλείται η χρηματοδότησή του.
Ιστορία
Ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν υποστήριξε την σύγχρονη έννοια των κουπονιών στη δεκαετία του 1950, δηλώνοντας ότι ο ανταγωνισμός θα βελτίωνε τα σχολεία και την αποτελεσματικότητα του κόστους. Η άποψη κέρδισε περαιτέρω δημοτικότητα με την τηλεοπτική εκπομπή του 1980, της σειράς του Φρίντμαν «Ελεύθερος να επιλέξεις», της οποίας το 6ο επεισόδιο αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην προώθηση της εκπαιδευτικής ελευθερίας μέσω προγραμμάτων όπως τα σχολικά κουπόνια.
Υποστηρικτές
Οι υποστηρικτές υποστηρίζουν ότι τα συστήματα σχολικών κουπονιών και εκπαιδευτικών φορολογικών ελαφρύνσεων προωθούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό μεταξύ των ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων. Επιτρέποντας στους γονείς και τους μαθητές να «ψηφίζουν με τις πράξεις τους», δίνονται κίνητρα στα σχολεία για την αύξηση της υπευθυνότητας και των σχολικών επιδόσεων. Οι υπερασπιστές υποστηρίζουν ότι ο ανταγωνισμός που προκύπτει από τα κουπόνια και τις εκπαιδευτικές φορολογικές ελαφρύνσεις αυξάνει την ποιότητα και την αποδοτικότητα τόσο των επιλέξιμων ιδιωτικών σχολείων όσο και των τοπικών δημόσιων σχολείων, καθώς και οι δύο κατηγορίες πρέπει να βελτιώνονται συνεχώς, προκειμένου να διατηρήσουν τις εγγραφές μαθητών. Φαινόμενο που προκαλείται από την ανταγωνιστική φύση της «ψήφου του χρήματος» και την άμεση λογοδοσία που προκύπτει από την αύξηση της κυριαρχίας του καταναλωτή - καθώς επιτρέπεται στα άτομα να επιλέγουν το προϊόν ή την υπηρεσία που προτιμούν να αγοράσουν, αντί να το κάνει αυτό μια γραφειοκρατία για λογαριασμό του.
Οι υποστηρικτές ισχυρίζονται ότι συχνά τα ιδρύματα αναγκάζονται να λειτουργούν με υψηλότερες αποδόσεις όταν τους επιτρέπεται να ανταγωνίζονται και ότι τυχόν επακόλουθες απώλειες θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα θα αντισταθμίζονται από την αυξημένη ζήτηση για θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.
Ο Φρίντριχ Χάγιεκ για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης:
Ένας ακόμη εξέχων υπέρμαχος του συστήματος κουπονιών ήταν ο συνιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας Apple, Στηβ Τζομπς, ο οποίος είπε :
Το Ίδρυμα Φρίντμαν για την Εκπαιδευτική Επιλογή, που ιδρύθηκε από τον Μίλτον και την Ρόουζ Φρίντμαν το 1996, είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που προωθεί την καθολική εφαρμογή των σχολικών κουπονιών και άλλες μορφές σχολικής επιλογής. Σε υπεράσπιση των κουπονιών, παραθέτει εμπειρική έρευνα που δείχνει ότι οι μαθητές οι οποίοι επιλέχθηκαν τυχαία να λάβουν κουπόνια είχαν υψηλότερες ακαδημαϊκές επιδόσεις από ό,τι οι μαθητές που αιτήθηκαν κουπόνια, αλλά δεν κέρδισαν στην τυχαία κλήρωση, οπότε τελικά δεν τα παρέλαβαν, και ότι τα κουπόνια βελτιώνουν τα ακαδημαϊκά αποτελέσματα στα δημόσια σχολεία, μειώνουν τον φυλετικό διαχωρισμό και παρέχουν καλύτερες υπηρεσίες σε μαθητές με ειδικές ανάγκες εκπαίδευσης, χωρίς παράλληλα να διαρρέουν χρήματα από τα δημόσια σχολεία.
Αντίπαλοι
Η κύρια αντιπαράθεση σχετικά με τα σχολικά κουπόνια και τις εκπαιδευτικές φορολογικές ελαφρύνσεις είναι ότι βάζουν τη δημόσια εκπαίδευση σε άμεσο ανταγωνισμό με την ιδιωτική εκπαίδευση, απειλώντας με μείωση και ανακατανομή κονδυλίων επιδότησης από τα δημόσια σε ιδιωτικά σχολεία.
Οι υποστηρικτές του συστήματος κουπονιών ενθαρρύνονται από την ανάπτυξη της εκπαίδευσης ιδιωτικού τομέα καθώς η άποψή τους είναι ότι τα ιδιωτικά σχολεία είναι συνήθως πιο αποτελεσματικά στην επίτευξη αποτελεσμάτων με ένα πολύ χαμηλότερο κόστος ανά μαθητή, σε σύγκριση με τα δημόσια σχολεία. Μια μελέτη του Ινστιτούτου Cato των δημόσιων και ιδιωτικών σχολικών δαπανών ανά μαθητή στο Φοίνιξ, στο Λος Άντζελες, στην Περιφέρεια της Κολούμπια, στο Σικάγο, στη Νέα Υόρκη και στο Χιούστον διαπίστωσε ότι τα δημόσια σχολεία ξοδεύουν 93% περισσότερο από ό,τι εκτιμάται ότι ξοδεύουν τα ιδιωτικά σχολεία κατά μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη διακύμανση στις δαπάνες των ιδιωτικών σχολείων, οπότε το πόσο «λιγότερο» ξοδεύουν κατά μέσο όρο τα ιδιωτικά σχολεία σε σύγκριση με τα δημόσια σχολεία μπορεί να είναι παραπλανητική πληροφορία.
Σαιν-Ζαν-ντε-Κορνί
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Κορνί (γαλλικά: Saint-Jean-de-Cornies, οξιτανικά: Sant Joan de Cornièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορνιεζαίν (γαλλικά: Corniésains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ανακόντα
Η ανακόντα (του είδους Eunectes murinus ελλ. Ευνήκτης ο μυόχρους, Ευνήκτης ο μυοθήρας, Ανακόνδας) είναι γένος των μη ιοβόλων φιδιών της οικογένειας Βοΐδες και της τάξης Φολιδωτά ή Λεπιδωτά. Μπορεί να φθάσουν σε μήκος τα 7 μέτρα και σε βάρος τα 100 κιλά. Απαντώνται κυρίως στην τροπική Λατινική Αμερική, όπου έχουν την κοινή ονομασία ανακόντες. Τα μέλη τους συμπεριλαμβάνουν μερικά από τα μεγαλύτερα φίδια στον κόσμο. Τρέφονται με θηλαστικά και πτηνά, τα οποία ακινητοποιούν σφίγγοντάς τα, και στη συνέχεια συνθλίβοντάς τα, όπως οι βόες. Η ονομασία Ευνήκτης προέρχεται από την ομώνυμη αρχαία ελληνική λέξη, που σημαίνει τον "καλό κολυμβητή." Σήμερα αναγνωρίζονται 3 είδη.
Περιγραφή
Το χρώμα του φιδιού είναι πράσινο και λαδί ή καστανό με μαύρες κηλίδες. Το μέγιστο μέγεθος των ερπετών αυτών έχει επιφέρει συζητήσεις. Ο Mehrtens (1987) θεωρεί ότι η ενήλικη ανακόντα κατά μέσο όρο φτάνει σε μέγεθος τα 18-20 πόδια για το είδος της πράσινης ανακόντας, Eunectes murinus και πολύ σπάνια τα 23-25 πόδια. Οι υπολογισμοί που κάνουν λόγο για 35-40 πόδια είναι ασαφείς Σε έρευνα που έγινε σε 1.000 είδη που πιάστηκαν στη Βενεζουέλα, το μεγαλύτερο ήταν 5,2 μέτρα και ζύγιζε 97 κιλά.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το ερπετό απαντάται στη Νότια Αμερική, από την Κολομβία και τη Βενεζουέλα και νότια της Αργεντινής. Ζει σε υδάτινα ρεύματα ή επάνω στα δέντρα.
Αναπαραγωγή
Πρόκειται για ωοζωοτόκο ζώο, που σημαίνει ότι γεννά ζωντανά μικρά.
Αιχμαλωσία
Έχουν αναφερθεί ελάχιστες περιπτώσεις αιχμαλωσίας του ζώου. Τον Οκτώβριο του 2007 στο Ενυδρείο της Νέας Αγγλίας στη Βοστόνη ανακάλυψαν ότι ένα από τα θηλυκά που είχε ήταν έγκυος. Γεννήθηκαν 14 μικρά την Πρωτοχρονιά του 2008.
Είδη
''*)Δεν περιλαμβάνει τα τυπικά υποείδη με ονομασίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοΐδες
Ναός του Άρη
Ο Ναός του Άρη ήταν κλασικός Δωρικός ναός που οικοδομήθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. και τον 1ο αιώνα π.Χ. μεταφέρθηκε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας.
Αρχιτεκτονική
Ο Ναός του Άρη ήταν περίπτερος, διπλός εν παραστάσι, με έξι κίονες στις στενές πλευρές και δεκατρείς στις μακρές και είχε διαστάσεις 15,88 × 34,71 μέτρα. Κατασκευάστηκε στο διάστημα 436-432 π.Χ από μάρμαρο και ήταν σχεδόν πανομοιότυπος με άλλους 3 ναούς που κατασκευάστηκαν την ίδια περίοδο. Τον Ναό του Ηφαίστου στην Αγορά της Αθήνας, τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον Ναό της Νέμεσης στον Ραμνούντα. Το γεγονός αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως σχεδιάστηκαν από τον ίδιο, άγνωστο, αρχιτέκτονα.
Στα ανατολικά του υπήρχε και ο βωμός του θεού ο οποίος σώζεται σε καλύτερη κατάσταση.