cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης
thumb|250px|Πλοίο-νοσοκομείο USNS Mercy (T-AH-19) του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής
Η Δεύτερη Σύμβαση της Γενεύης, για τη βελτίωση της τύχης των τραυματιών, ασθενών και ναυαγών των ενόπλων δυνάμεων που βρίσκονται στη θάλασσα, είναι μία από τις τέσσερις συνθήκες των Συμβάσεων της Γενεύης. Υιοθετήθηκε για πρώτη φορά το 1906, μετά τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, αλλά ανανεώθηκε σημαντικά το 1929 και ξανά το 1949. Υιοθετεί τις κύριες προστασίες της Πρώτης Σύμβασης της Γενεύης για τις ναυτικές συγκρούσεις.
Σύνοψη των διατάξεων
Η συνθήκη είναι ένα εκτενές έγγραφο που αποτελείται από 63 άρθρα. Οι πιο σημαντικές διατάξεις της συνθήκης είναι οι εξής:
Αυτή τη στιγμή 194 χώρες έχουν προσχωρήσει στη Σύμβαση της Γενεύης του 1949, συμπεριλαμβανομένου αυτής της δεύτερης συνθήκης, αλλά και των άλλων τριών.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β Γενευης Β
Όρκοι του Στρασβούργου
μικρογραφία|545x545εσ|Χειρόγραφο στο οποίο υπογράφηκε η στρατιωτική συμμαχία μεταξύ του [[Κάρολος ο Φαλακρός|Καρόλου του Φαλακρού και του Λουδοβίκου του Γερμανικού εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού τους Λοθάριου Α'.]] Οι Όρκοι του Στρασβούργου (Γαλλικά: Serments de Strasbourg, λατινικά: Sacramenta Argentariæ) χρονολογούνται από τις 14 Φεβρουαρίου 842 και ήταν στρατιωτικό σύμφωνο, που επιστέγασε τη στρατιωτική συμμαχία μεταξύ του Καρόλου του Φαλακρού και του Λουδοβίκου του Γερμανικού, εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού τους, Λοθάριου Α', και οι τρεις γιοι του Λουδοβίκου του Ευσεβούς, ο οποίος ήταν γιος του Καρλομάγνου. Αυτοί οι όρκοι προηγούνται κατά ένα έτος της Συνθήκης του Βερντέν, συνθήκη η οποία είχε σημαντικές συνέπειες για το γεωπολιτικό τοπίο της Δυτικής Ευρώπης.
Το κείμενο των Όρκων στη ρομανική γλώσσα έχει ουσιαστική φιλολογική και συμβολική σημασία, καθώς αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το «πιστοποιητικό γέννησης της γαλλικής γλώσσας» στα πλαίσια μιας μείζονος πολιτικής συμφωνίας ιστορικής σημασίας.
Ιστορικό υπόβαθρο
Αιώνες μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Καρλομάγνος, ο οποίος είχε κατακτήσει μεγάλο τμήμα της παλιάς αυτοκρατορίας, με τον θάνατό του το 814, κληροδότησε την επικράτειά του στον γιο του Λουδοβίκο τον Ευσεβή, ο οποίος με τη σειρά του το 840 την κληροδότησε στον πρωτότοκο γιο του Λοθάριο Α'. Ωστόσο, τα αδέρφια του τελευταίου - ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο Λουδοβίκος ο Γερμανικός - αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν ως κυρίαρχό τους. Όταν ο Λοθάριος προσπάθησε να εισβάλει στα εδάφη τους, συμμάχησαν εναντίον του και τον νίκησαν στη μάχη του Φοντενουά τον Ιούνιο 841. Ο Κάρολος και ο Λουδοβίκος συναντήθηκαν τον Φεβρουάριο του 842 κοντά στο Στρασβούργο για να επιβεβαιώσουν τη συμμαχία τους παίρνοντας έναν κοινό όρκο εναντίον του Λοθάριου. Τον επόμενο χρόνο ο εμφύλιος πόλεμος έληξε με τη συνθήκη του Βερντέν, με την οποία οι τρεις αδελφοί μοίρασαν την αυτοκρατορία μεταξύ τους.
Οι Όρκοι δεν έχουν διατηρηθεί στην αρχική τους έκδοση, αλλά μεταγράφηκαν από τον χρονικογράφο Νιθάρδιο, έναν άλλο εγγονό του Καρλομάγνου, στο έργο με τίτλο Η ιστορία των υιών του Λουδοβίκου του Ευσεβούς, στο κεφάλαιο De Dissensionibus Filiorum Ludovici Pii (Περί της διαμάχης των υιών του Λουδοβίκου του Ευσεβούς). Ωστόσο, ο Νιθάρδιος ήταν προκατειλημμένος, καθώς κατά τον εμφύλιο πόλεμο πολεμούσε στο πλευρό του εξαδέλφου του Καρόλου του Φαλακρού, και παρουσιάζει την οπτική των συμμάχων αδελφών, ρίχνοντας το φταίξιμο στον Λοθάριο που τον περιγράφει ως επιθετικό και κακό, άνθρωπο που δεν σέβεται ούτε τη συγγένεια, ούτε τη θρησκεία, ούτε τη δικαιοσύνη.
Ο Λουδοβίκος και ο Κάρολος έδωσαν τους όρκους τους όχι ως βασιλείς - ο όρος δεν αναφέρεται στο κείμενο - αλλά ως άρχοντες, με τους αντίστοιχους συνοδούς τους να ενεργούν ως μάρτυρες.
Παρόλο που οι όρκοι είναι μικρής πολιτικής σημασίας, δεδομένου ότι αντικαταστάθηκαν από την πιο περιεκτική συνθήκη του Βερντέν, είναι σημαντικής σημασίας στον τομέα της γλωσσολογίας. Όπως έγραψε ο μελετητής Philippe Walter:
«Αποτελούν το παλαιότερο διατηρημένο γαλλικό κείμενο. Προφανώς δεν πρόκειται για λογοτεχνία αλλά για ένα πολιτικό έγγραφο που είναι σημαντικό για την κατανόηση της πρόσβασης στη γραφή της αποκαλούμενης «λαϊκής» γλώσσας».
Τα χειρόγραφα
μικρογραφία|250x250εσ|Απόσπασμα των Όρκων του Στρασβούργου Το κείμενο του Νιθάρδιου είναι γνωστό σήμερα μόνο από δύο χειρόγραφα, τα οποία βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Το παλαιότερο χειρόγραφο αντιγράφηκε γύρω στο έτος 1000, πιθανώς σε μοναστήρια της Πικαρδίας. Τον 15ο αιώνα, ήταν στην κατοχή αββαείου στο Παρίσι. Γύρω στο 1650, αγοράστηκε για λογαριασμό της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας και μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Μετά το θάνατο της βασίλισσας το χειρόγραφο αποκτήθηκε από τη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Μετά την κατάληψη της Ρώμης από τους Γάλλους το 1798, μεταφέρθηκε στο Παρίσι με πολλά άλλα κατασχεμένα χειρόγραφα. Ο Ναπολέων επέστρεψε αργότερα τα περισσότερα από αυτά τα χειρόγραφα, αλλά όχι αυτό. Τέλος, κατατέθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, με τον κωδικό 9768. Το κείμενο των Όρκων βρίσκεται στο φύλλο 13.
Το άλλο χειρόγραφο, επίσης στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, είναι αντίγραφο του προηγούμενου και δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα.
Ο όρκος του Λουδοβίκου και των στρατευμάτων του Καρόλου στη ρομανική γλώσσα
Ο στρατός του Καρόλου του Φαλακρού ορκίστηκε ότι:"« Si Lodhuvigs sagrament, que son fradre Karlo iurat, conservat, et Karlus meos sendra de suo part non lostanit, si io returnar non l'int pois : ne io ne neuls, cui eo returnar int pois, in nulla aiudha contra Lodhuvig nun li iv er. »" «Αν ο Λουδοβίκος τηρήσει τον όρκο που έδωσε στον αδερφό του Κάρολο, και ο κύριος μου ο Κάρολος, από την πλευρά του, τον καταπατήσει, αν δεν μπορώ να τον αποτρέψω - ούτε εγώ ούτε κάποιος άλλος τον οποίο θα μπορούσα να αποτρέψω από αυτό - τότε εμείς δεν θα τον βοηθήσουμε εναντίον του Λουδοβίκου».
Ο όρκος του Καρόλου και των στρατευμάτων του Λουδοβίκου στη ρομανική γλώσσα
Τα στρατεύματα του Λουδοβίκου του Γερμανικού ορκίζονται:"« Oba Karl then eid, then er sinemo bruodher Ludhuuuige gesuor, geleistit, indi Ludhuuuig min herro, then er imo gesuor, forbrihchit, ob ih inan es iruuenden ne mag, noh ih noh thero nohhein, then ih es iruuenden mag, uuidhar Karle imo ce follusti ne uuirdit. »" «Αν ο Λουδοβίκος τηρήσει τον όρκο που έδωσε στον αδερφό του Κάρολο, και ο κύριος μου ο Κάρολος, από την πλευρά του, τον καταπατήσει, αν δεν μπορώ να τον αποτρέψω - ούτε εγώ ούτε κάποιος άλλος τον οποίο θα μπορούσα να αποτρέψω από αυτό - τότε εμείς δεν θα τον βοηθήσουμε εναντίον του Λουδοβίκου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία του Μεσαίωνα
Η Ραμπουιγέζα
Η Ραμπουιγέζα (γαλλικός τίτλος:La Rabouilleuse) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύθηκε το 1843 και περιλαμβάνεται στις Σκηνές της επαρχιακής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας. Το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος, Οι δύο αδελφοί, δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 1841. Το δεύτερο, Το σπίτι ενός εργένη στην επαρχία, τον Οκτώβριο του 1842 σε συνέχειες σε περιοδικό.
Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί και με τον τίτλο Οι κληρονόμοι καθώς το θέμα του είναι μια βίαιη οικογενειακή διαμάχη για την κληρονομιά.
Ο Μπαλζάκ παρουσιάζει ρεαλιστικά ορισμένες πτυχές της Γαλλίας την εποχή της Παλινόρθωσης: την κοινωνία μιας μικρής επαρχιακής πόλης, τη μοίρα των παλιών στρατιωτών του Ναπολέοντα, τον καλλιτεχνικό κόσμο του Παρισιού.
Ο τίτλος
Ραμπουιγιέζα στα γαλλικά είναι ένα άτομο που ανακινεί το νερό με ένα κλαδί για να οδηγήσει τις καραβίδες προς τα δολώματα. Είναι το παρατσούκλι της υπηρέτριας Φλορ Μπραζιέ, μια αναφορά στη δουλειά που έκανε ως νεαρή κοπέλα όταν βοηθούσε τον θείο της να ψαρέψει καραβίδες, ανακατεύοντας (με το «ραμπουγιέρ») τα ρυάκια. Αυτό συνέβη πριν γίνει υπηρέτρια στο νοικοκυριό του Ζαν-Ζακ Ρουζέ.
Υπόθεση
Η ιστορία αρχίζει το 1792, με την παρουσίαση της οικογένειας του γιατρού Ρουζέ που ζει στην πόλη Ισουντέν της κεντρικής Γαλλίας, και τελειώνει το 1830.
Ο γιατρός Ρουζέ, έξυπνος και αριβίστας, πλούτισε κατά τη Γαλλική Επανάσταση και έκανε έναν καλό γάμο με μια κόρη πλούσιου εμπόρου. Όταν πέθανε το 1805, είχε μια μεγάλη περιουσία την οποία κληροδότησε σχεδόν εξ ολοκλήρου στον γιο του Ζαν-Ζακ, αποκληρώνοντας την κόρη του Αγκάτ, την οποία, αμφιβάλλοντας για την πατρότητά της, είχε στείλει σε συγγενείς της μητέρας της στο Παρίσι.
Η Αγκάτ παντρεύτηκε τον Μπριντό, έναν έντιμο δημόσιο υπάλληλο, ένθερμο υποστηρικτή του στον Ναπολέοντα. Όταν πέθανε ο σύζυγός της, η Αγκάτ Μπριντό βρέθηκε μόνη, με λίγους πόρους να μεγαλώνει τους δύο γιους της, τον Φιλίπ, ο μεγαλύτερος και αγαπημένος της, που κατατάχθηκε στις στρατιές του Ναπολέοντα και τον Ζοζέφ που ήταν ζωγράφος.
Ο Φιλίπ ήταν θαρραλέος στρατιώτης, αλλά άσωτος, επιρρεπής στο ποτό και την χαρτοπαιξία. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα, αρνήθηκε να υπηρετήσει τους Βουρβόνους και παραιτήθηκε από τον στρατό. Ένα ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες τον έκανε ακόμη πιο βίαιο, πότη και κλέφτη. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, ήταν άνεργος και ζούσε με τη μητέρα του και τη θεία του, που εξαντλούσε οικονομικά. Βυθισμένος στα χρέη και την ακολασία, συνελήφθη για συμμετοχή σε μια αντικυβερνητική συνωμοσία και κινδυνεύει να φυλακιστεί. Ο Ζοζέφ, αντίθετα, ήταν αφοσιωμένος στη δουλειά και στη μητέρα του, η οποία όμως περιφρονούσε τις καλλιτεχνικές κλίσεις του.
Στο αποκορύφωμα των οικονομικών της προβλημάτων, η Αγκάτ μαθαίνει ότι ο πλούσιος άτεκνος αδερφός της Ζαν-Ζακ βρίσκεται υπό την επιρροή μιας νεαρής και όμορφης υπηρέτριας και ερωμένης του, της Φλορ Μπραζιέ, με το παρατσούκλι Ραμπουιγέζα, η οποία έχει και άλλον εραστή, τον Μαξ Ζιλέ, παλιό αξιωματικό του Ναπολέοντα, που έχει βάλει στόχο την περιουσία του Ζαν-Ζακ. Η Αγκάτ πηγαίνει με τον Ζοζέφ στο Ισουντέν για να προσπαθήσει να πείσει τον αδελφό της να της δώσει χρήματα για να καλύψει τα νομικά έξοδα του Φιλίπ. Αποτυγχάνουν λόγω της αφέλειάς τους και φεύγουν.
Ο Φιλίπ φεύγει για τον πόλεμο στην Αλγερία όπου σκοτώνεται, έτσι ώστε στο τέλος ο Ζοζέφ, πλέον επιτυχημένος καλλιτέχνης, κληρονομεί την οικογενειακή περιουσία και τον τίτλο του κόμη.
Χαρακτήρες
Ο Φιλίπ Μπριντό, ανήθικος, φιλόδοξος και κυνικός, παρουσιάζεται μεν ως ένας αναμφισβήτητα αρνητικός ήρωας, είναι όμως ταυτόχρονα ο πιο εκφραστικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος. Η δράση του συνδυάζεται με έναν προβληματισμό για την εποχή που ακολούθησε την πτώση του Ναπολέοντα: άνθρωποι των οποίων ο φυσικός χώρος ήταν κάποτε ο στρατός, κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων και της Ιουλιανής μοναρχίας ήταν εντελώς περιττοί και βρέθηκαν άνεργοι - δεν είναι τυχαίο ότι ο αντίζηλος του Φιλίπ, ο Μαξ Ζιλέ, είναι επίσης πρώην αξιωματικός του Ναπολέοντα. Ο θάνατος και των δύο δεν είναι μόνο ρεαλιστικός (δείχνοντας τη μοίρα πολλών πραγματικών πρώην στρατιωτικών), αλλά και συμβολικός.
Ειλικρινής, εφαρμόζοντας τις παραδοσιακές αξίες της ζωής και με προσήλωση στην εργασία του, ο Ζοζέφ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από τον παρορμητικό αδερφό του. Ο Μπαλζάκ δεν επικρίνει τη στάση του: αντίθετα, η επιτυχία του στη ζωή στον μπαλζακικό κόσμο αποδεικνύει ότι η επίτευξη των στόχων στη ζωή επιτυγχάνεται από άτομα με αφοσίωση στο σκοπό τους που δεν επηρεάζονται από το περιβάλλον.
Η Φλορ είναι η τυπική έξυπνη και άπληστη γυναίκα που γοητεύει έναν πλούσιο ηλικιωμένο άνδρα, ένα είδος ηρωίδας που συχνά επαναλαμβάνεται στα έργα του Μπαλζάκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
ΦΚ Ραπίντ Βουκουρεστίου
Η ΦΚ Ραπίντ Βουκουρεστίου (ρουμανικά: FC Rapid București) είναι αθλητικός σύλλογος της Ρουμανίας. Ιδρύθηκε το 1923 από ανθρώπους του χωριού Γκριβίτα που βρίσκεται στη Ρουμανία. Έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα τρεις φορές (1966-1967), (1998-1999) και (2002-2003). Επίσης έχει κατακτήσει 13 φορές το Κύπελλο Ρουμανίας, πέντε φορές τη Λίγκα 2 και τέσσερις φορές το Σούπερ Καπ. Στις Ευρωπαικές διοργανώσεις, κατέκτησε δύο φορές το Βαλκανικό Κύπελλο, 1 φορά το Κύπελλο Σιδηροδρόμων, υπήρξε φιναλίστ του Μιτρόπα Καπ ενώ την περίοδο 2005-06 έφτασε εως τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου και αποκλείστηκε από τη Στεάουα Βουκουρεστίου.
1923-1945
Τον Ιούνιο του 1923 ο Τεόφιλ Κοπάσι, ο Γκριγκόρ Γκριγκορίου, ο Άουρελ Καχρέν, ο Γκέζα Γκίνζερ και άλλοι άνθρωποι που δουλεύανε σε σιδηροδρόμους σχημάτισαν μια ομάδα με το όνομα Ρουμάνικος ποδοσφαιρικός σύλλογος Βουκουρεστίου και μετά από κάποια χρόνια, συγκεκριμένα το 1931 άρχιζαν να αγωνίζονται στην πρώτη κατηγορία. Αργότερα, η Ραπίντ σαν Ρουμάνικος ποδοσφαιρικός σύλλογος Βουκουρεστίου εξελίχθηκε πολύ με αποτέλεσμα να θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους συλλόγους στη Ρουμανία. Στο πρωτάθλημα, έχασε τον τίτλο από τη Βένους Βουκουρεστίου και τερμάτισε 2η. Καθώς η ομάδα τα πήγε καλά στην πρώτη της σεζόν, οι περισσότεροι εργάτες παράτησαν τις δουλειές τους για να αφοσιωθούν στον ποδοσφαιρικό τομέα. Το 1937, η ομάδα μετονομάστηκε σε Ραπίντ Βουκουρεστίου ενώ την ίδια περίοδο έχτισε «αυτοκρατορία» στον θεσμό του Κυπέλλου Ρουμανίας κατακτώντας το 7 συνεχόμενες φορές από το 1935 έως το 1942. Ενδιάμεσα το 1940 έφτασε στον τελικό του Μιτρόπα Κάπ ο οποίος, όμως, δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
1945-1970
Μετά από τρεις συνεχόμενες άτυχες προσπάθειες, η Ραπίντ, την περίοδο 1966-67 θα στεφθεί Πρωταθλήτρια Ρουμανίας για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας παράλληλα το εισιτήριο για το Κύπελλο Πρωταθλητριών της επόμενης σεζόν. Εκεί αφού προκρίθηκε από τον πρώτο γύρο, αποκλείοντας τη βουλγαρική Μπότεφ Πλόβντιβ με απολογισμό 1 νίκη (3-0 παρ.) και 1 ήττα (2-0), έμεινε εκτός συνέχειας από τη Γιουβέντους, μη μπορώντας ν'ανατρέψει το εις βάρος της 1-0 με το οποίο ηττήθηκε στο Τορίνο, παραχωρώντας «λευκή» ισοπαλία στη «Μεγάλη Κυρία» στον επαναληπτικό του Βουκουρεστίου.
1970-1990
Στις αρχές της δεκαετίας του 70', η Ραπίντ, κατέκτησε το Κύπελλο Ρουμανίας δυο φορές (1972) και (1975). Στη συνέχεια υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία όπου παρέμεινε για έξι συνεχόμενες χρονιές. Τελικά τη σεζόν 1982-83 προβιβάστηκε έχοντας όμως μέτρια πορεία, η οποία συνεχίστηκε έως την περίοδο 1988-89, όπου τελικά υποβιβάστηκε εκ νέου. Δύο χρόνια αργότερα (1990-91) επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία, στην οποία συμμετέχει ανελλιπώς έως και σήμερα.
1990-σήμερα
Η Ραπίντ στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ ηττήθηκε από την Ίντερ με 1-3 και 0-2. Αργότερα η Ραπίντ αγοράστηκε από τον επιχειρηματία και πολιτικό Τζόρτζ Κόπος γεγονός που οδήγησε τον σύλλογο στην κατάκτηση 2 Πρωταθλημάτων (1998-99/2002-03) και 4 Κυπέλλων Ρουμανίας (1998-2002-2006-2007). Ο πιο πετυχημένος προπονητής της ομάδας ήταν ο Μιρτσέα Λουτσέσκου ο οποίος βοήθησε τον σύλλογο να επιστρέψει στους εγχώριους τίτλους μετά από μία μακρά περίοδο «ξηρασίας». Την περίοδο 2005-06, η Ραπίντ πραγματοποίησε την καλύτερη ευρωπαϊκή της πορεία, στον θεσμό του Κύπελλο ΟΥΕΦΑ καθώς ξεκινώντας από την προκριματική φάση, πέρασε τους ομίλους και αποκλείοντας ομάδες όπως η Φέγενορντ, Χέρτα Βερολίνου και Αμβούργο ΣΦ έφτασε έως τους «8» της διοργάνωσης, μένοντας εκτός συνέχειας από τη συμπολίτισσα Στεάουα Βουκουρεστίου με 2 ισοπαλίες (1-1, 0-0).
Οπαδοί
Οι οπαδοί της είναι οι Λεγεώνα Γρανάτα, οι Βουκουρέστι 921, οι Τσίκος ντε Ινφέρνο, οι Οφίσιαλ Χούλιγκανς, οι Αλκοολίκα, οι Μάνιακς, οι Ρέντικαλς και οι Ούλτρας Γιουνιον.
Στάδιο
Το γήπεδο της είναι το Στάδιο Βαλεντίν Στανέσκου χωριτικότητας 19.100 θέσεων. Εχει βαθμολογηθεί απο την UEFA με δύο αστέρια. Οι εργασίες του άρχισαν το 1936 και τελείωσαν το 1939. Το γήπεδο αυτό κατά το παρελθόν, το επισκέφτηκαν ο Βασιλιάς Κάρολος ΙΙ, ο Βασιλιάς Μινχάι της Ρουμανίας και ο Παύλος Α' της Ελλάδας.
Είναι η μικρογραφία του σταδίου Χάιμπουρι της Αρσεναλ. Το 2008 ανακοινώθηκε πως το στάδιο αυτό θα καταστραφεί ολοσχερώς και στη θέση του θα χτιστεί ένα καινούργιο χωρητικότητας 30.000 θέσεων. Τα σχέδια θα ολοκληρωθούν το 2011. Το στάδιο Γκιουλέστι ανήκει στην κυβέρνηση της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουκουρέστι Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρουμανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923 Κατηγορία:Ραπίντ Βουκουρεστίου
Καθολική γραμματική
Ο όρος Καθολική Γραμματική (ΚΓ) αναφέρεται σε μία θεωρία της γλωσσολογίας, αποδιδόμενη συνήθως στον Νόαμ Τσόμσκι, σύμφωνα με την οποία η ικανότητα του ανθρώπου να μαθαίνει μία γραμματική είναι έμφυτη μέσα στον εγκέφαλο. Η θεωρία προτείνει πως η γλωσσική ικανότητα εμφανίζεται από μόνη της ακόμη κι αν δεν έχει γίνει ποτέ αντικείμενο διδαχής, και πως υπάρχουν ιδιότητες τις οποίες μοιράζονται όλες οι ανθρώπινες φυσικές γλώσσες. Είναι, επομένως, ζήτημα επιστημονικών παρατηρήσεων και πειραματισμών προκειμένου να εντοπιστούν ακριβώς ποιες ικανότητες είναι έμφυτες και ποιες ιδιότητες μοιράζονται όλες οι γλώσσες. Η "καθολική γραμματική" είναι ένα ιδεατό σύστημα. Όσο για τη βιολογικά καθορισμένη καθολική "γλωσσική ικανότητα" ή "γλωσσική δημιουργικότητα" πραγματώνεται, σε ποικίλες μορφές, υπό την επίδραση του περιβάλλοντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Φρεντερίκο Σάβες Γκέντες
Ο Φρεντερίκο Σάβες Γκέντες (πορτογαλικά: Frederico Chaves Guedes, γεννήθηκε 3 Οκτωβρίου 1983, Τεόφιλο Οτόνι, Μίνας Ζεράις), γνωστός ως Φρεντ, είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Φρεντ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2003 στην στην Αμέρικα όπου σε 57 εμφανίσεις βρήκε δίχτυα 37 φορές και στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για την Κρουζέιρο, με την οποία πέτυχε 56 γκολ. Το 2005 μεταγράφηκε στη γαλλική Λυών για 15 εκατομμύρια ευρώ. Γρήγορα καθιερώθηκε στην αρχική ενδεκάδα, εκτοπίζοντας τον μέχρι τότε βασικό φορ Τζον Κάριου στον πάγκο.
Ύστερα από ένα πολύ καλό ξεκίνημα τη δεύτερη σεζόν του, 2006-2007, με 5 γκολ σε 9 αγώνες, ο Φρεντ τραυματίστηκε στον αγώνα ενάντια στη Μαρσέιγ και έμεινε εκτός γηπέδων για δύο μήνες. Παρόλα αυτά με 11 γκολ τελείωσε τη σεζόν ως ο πρώτος σκόρερ της Λυών και βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει ένα ακόμα πρωτάθλημα. Τον Οκτώβριο του 2007 ο Φρεντ τραυματίστηκε ξανά κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα. Επιστρέφοντας βρήκε τις ευκαιρίες του περιορισμένες, λόγω της ανάδειξης του Καρίμ Μπενζεμά από τις ακαδημίες της Λυών. Στη μεταγραφική περίοδο του 2008 παρέμεινε στη Λυών παρά το ενδιαφέρον άλλων συλλόγων το οποίο όμως δεν μετουσιώθηκε σε πρόταση. Τον Φεβρουάριο του 2009 έλυσε το συμβόλαιο του με το γαλλικό σύλλογο και επέστρεψε στη Βραζιλία και στη Φλουμινένσε.
Ύστερα από μια πολύ καλή πρώτη χρονιά με τον σύλλογο του Ρίο ντε Τζανέιρο με 41 γκολ σε 54 αγώνες τράβηξε και πάλι το ενδιαφέρον ευρωπαϊκών συλλόγων όμως προτίμησε να ανανεώσει το συμβόλαιο του με τη Φλουμινένσε μέχρι το 2015. Βοήθησε την ομάδα του να παραμείνει στην πρώτη κατηγορία και να φθάσει τον τελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα. Την επόμενη χρονιά η Φλουμινένσε κατέκτησε το εθνικό πρωτάθλημα Μπραζιλέιρο αλλά η συνεισφορά του Φρεντ ήταν περιορισμένη λόγω τραυματισμών. Επέστρεψε δριμύτερος την επόμενη σεζόν με 22 γκολ σε 25 αγώνες στο πρωτάθλημα. Η καλή του φόρμα όμως δεν συνοδεύτηκε με κάποιο τίτλο για την ομάδα του.
Κλείνοντας την καριέρα του ήταν δεύτερος σκόρερ όλων των εποχών του Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο με 158 γκολ.
Διεθνής καριέρα
Ο Φρεντ πρωτοεμφανίστηκε με την εθνική του ομάδα σε ένα φιλικό με τη Γουατεμάλα τον Απρίλιο του 2005. Τα πρώτα του γκόλ τα πέτυχε σε φιλική νίκη ενάντια στα Εθνική Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ποδόσφαιρο ανδρών) στις 12 Νοεμβρίου του 2005. Συμμετείχε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 αλλά δεν αγωνίστηκε μιας και οι Ρονάλντο, Αντριάνο και Ρομπίνιο ήταν μπροστά του σε σειρά προτεραιότητας.
Ύστερα από την αποτυχία της Βραζιλίας ο νέος προπονητής της του έδωσε αρκετές ευκαιρίες για να καθιερωθεί. Συμμετείχε και στο Κόπα Αμέρικα του 2007 αλλά τραυματίστηκε στους πρώτους αγώνες. Αυτή ήταν και η τελευταία του συμμετοχή μέχρι την επάνοδο του τον Ιούνιο του 2011 σε ένα φιλικό παιχνίδι ενάντια στην Ολλανδία. Συμμετείχε ως αναπληρωματικός στο Κόπα Αμέρικα του 2011, από το οποίο η Βραζιλία αποκλείστηκε γρήγορα. Το προφίλ του με την εθνική του ομάδα ανέβηκε όμως ύστερα από τις πολύ καλές του εμφανίσεις κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2013 και τα 2 γκολ που πέτυχε στον τελικό ενάντια στην Ισπανία, συμβάλλοντας καθοριστικά στη νίκη με 3-0 που έδωσε τον τίτλο στη Βραζιλία. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου ήταν ο βασικός επιθετικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε (Μίνας Ζεράις) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Ινδικός κινηματογράφος
Ο Ινδικός κινηματογράφος αποτελείται από ταινίες που παράγονται στην Ινδία. Ο κινηματογράφος είναι εξαιρετικά δημοφιλής στην Ινδία και κάθε χρόνο παράγονται περισσότερες από 1800 ταινίες σε διάφορες γλώσσες και διαλέκτους. Τα Μουμπάι, Τσενάι, Κολκάτα, Χαϊντεραμπάντ, Κότσι, Μπανγκαλόρ και Γκουχαβάτι είναι τα κύρια κέντρα παραγωγής ταινιών στη χώρα. Από το 2013, η Ινδία κατατάσσεται στην πρώτη θέση στην ετήσια παραγωγή ταινιών ενώ ακολουθούν η Νιγηρία, το Χόλιγουντ και η Κίνα. Το 2012 η Ινδία παρήγαγε 1602 ταινίες μεγάλου μήκους. Η ινδική βιομηχανία κινηματογράφου είχε το 2011 έσοδα 1,86 δις δολλάρια (₹93 δις). Το 2015 η Ινδία είχε συνολικά έσοδα $2,1 δις, το τρίτο μεγαλύτερο ποσό στον κόσμο. Το 2011 ο ινδικός κινηματογράφος πούλησε πάνω από 3,5 δις εισιτήρια παγκοσμίως, 900.000 περισσότερα εισιτήρια από το Χόλιγουντ.
Τα συνολικά έσοδα του ινδικού κινηματογράφου έφτασαν τα $2,7 δις το 2019. Η βιομηχανία κινηματογράφου χωρίζεται σε κατηγορίες ανά γλώσσα. Το 2019 οι ταινίες σε γλώσσα χίντι αντιπροσώπευαν το 44% των εσόδων, ακολουθούμενη από ταινίες σε γλώσσα τελούγκου και σε γλώσσα ταμίλ που αντιπροσώπευαν το 13% των συνολικών εσόδων. Μέχρι το 2020, τα συνολικά έσοδα των ταινιών σε τελούγκου και ταμίλ ξεπέρασαν τα έσοδα της βιομηχανίας κινηματογράφου σε γλώσσα χίντι, φτάνοντας στο 47% των συνολικών εσόδων, ενώ οι ταινίες χίντι έφτασαν στο 40% των εσόδων στην Ινδία. Ο κινηματογράφος της Βεγγάλης συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με το ομώνυμο κινηματογραφικό κίνημα, σε αντίθεση με τις ταινίες μασάλα που ήταν πιο εμφανείς στο μπόλυγουντ εκείνης της εποχής.
Ο ινδικός κινηματογράφος αποτελεί μια παγκόσμια επιχείρηση. Οι ταινίες του έχουν μεγάλη απήχηση στη νότια Ασία και σε όλη την Ευρώπη, τη βόρεια Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Αφρική και την Κίνα, κατακτώντας περισσότερες από 90 χώρες. Εκατομμύρια Ινδοί στο εξωτερικό παρακολουθούν ινδικό κινηματογράφο, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 12% των συνολικών εσόδων. Μόνο τα δικαιώματα για τη μουσική αντιπροσωπεύουν το 4-5% των καθαρών εσόδων.
Παγκόσμιες εταιρείες παραγωγής όπως η Universal Pictures, 20th Century Fox, Sony Pictures, Walt Disney Pictures, Warner Bros. επένδυσαν στη βιομηχανία κινηματογράφου, μαζί με ινδικές εταιρείες παραγωγής, όπως οι AVM productions, Prasad's Group, Sun Pictures, AGS Entertainment, Geetha Arts, Zee, UTV, Suresh Productions, Eros International, Ayngaran International, Pyramid Saimira, Aascar Films και Adlabs. Μέχρι το 2003 είχαν καταχωρισθεί 30 εταιρείες παραγωγής ταινιών στο Χρηματιστήριο της Ινδίας.
Παλάτσο Πίττι
Το Παλάτσο Πίττι (Palazzo Pitti - ανάκτορο, μέγαρο [των] Πίττι) είναι μεγάλη κτιριακή κατασκευή στη Φλωρεντία. Βρίσκεται νότια του ποταμού Άρνου, σε μικρή απόσταση από την Πόντε Βέκκιο (Ponte Vecchio, Παλαιά Γέφυρα). Ο πυρήνας του ανακτόρου όπως έχει σήμερα, χρονολογείται από το 1458 και ήταν αρχικά η κατοικία του Λούκα Πίττι, ενός φιλόδοξου Φλωρεντινού τραπεζίτη.
Το μέγαρο αγοράστηκε από τους Μεδίκους το 1549 και έγινε η κύρια κατοικία των οικογενειών που κυβερνούσαν το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης. Εξελίχθηκε σε πραγματικό θησαυροφυλάκιο, καθώς οι διαδοχικές γενεές συσσώρευσαν εκεί πίνακες ζωγραφικής, κοσμήματα και κάθε είδους πολυτελή τεχνουργήματα.
Στα τέλη του 18ου αιώνα, το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε από τον Ναπολέοντα όταν αυτός περνούσε από την πόλη. Αργότερα αποτέλεσε για λίγο το βασιλικό ανάκτορο της πρόσφατα ενωμένης Ιταλίας. Το 1919 ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ το δώρισε στον ιταλικό λαό. Σήμερα το ανάκτορο είναι το μεγαλύτερο μουσειακό συγκρότημα στη Φλωρεντία. Το κυρίως κτίριο έχει έκταση 32.000 τετραγωνικών μέτρων και στεγάζονται σ’ αυτό πολλές πινακοθήκες και μουσεία που αναφέρονται λεπτομερώς στη συνέχεια.
Πρώιμη ιστορία
Παρά το ότι ήταν επιβλητικό, το αρχικό ανάκτορο δεν μπορούσε να συναγωνιστεί τα ενδιαιτήματα των Μεδίκων ως προς το μέγεθος και το περιεχόμενο. Η εμφανής λιθοδομή του δίνει στο ανάκτορο μιαν αυστηρή και δυνατή εμφάνιση που ενισχύεται από τρεις επάλληλες σειρές αψιδωτών ανοιγμάτων, που παραπέμπουν σε ρωμαϊκό υδραγωγείο. Το ρωμαϊκό ύφος στην αρχιτεκτονική ανταποκρινόταν στην προτίμηση των Φλωρεντινών για το νέο ύφος all'antica. Αυτό το αρχικό σχέδιο άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου. Τα πιο πάνω χαρακτηριστικά της πρόσοψής του επαναλήφθηκαν στις μεταγενέστερες προσθήκες και η επίδρασή του είναι φανερή σε πλήθος μιμήσεων του ΙΣΤ’ αιώνα και σε αναβιώσεις του ΙΘ’ αιώνα. Οι εργασίες σταμάτησαν λόγω οικονομικών δυσκολιών του Λούκα Πίττι μετά τον θάνατο του Κοσμά το 1464, κι όταν κι ο ίδιος πέθανε το 1472, το μέγαρο δεν είχε ολοκληρωθεί.
Οι Μέδικοι
Έκταση στον λόφο του Μπόμπολι, πίσω από το κτίριο, αποκτήθηκε για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο τυπικό πάρκο και κήποι, γνωστό σήμερα ως Giardini di Boboli (Κήποι του Μπόμπολι). Την αρχιτεκτονική του τοπίου ανέλαβε ο Νικκολό Τρίμπολο, που πέθανε όμως πολύ σύντομα και τον διαδέχτηκε ο Μπαρτολομέο Αμμαννάτι. Το αρχικό σχέδιο των κήπων προέβλεπε ως κέντρο τους ένα αμφιθέατρο πίσω από το κυρίως κτίριο. Το πρώτο έργο που τεκμηριωμένα παραστάθηκε ήταν η Γυναίκα από την Άνδρο του Τερέντιου. Ακολούθησαν πολλά έργα κλασικής έμπνευσης Φλωρεντινών δραματουργών για την ψυχαγωγία της καλλιεργημένης αυλής των Μεδίκων με περίτεχνες σκηνογραφίες του αυλικού αρχιτέκτονα Μπαλντασσάρρε Λάντσι.
Το cortile και επεκτάσεις Ο Αμμαννάτι δημιούργησε μια μεγάλη αυλή πίσω από την κύρια πρόσοψη για να συνδέσει το παλάτι με τους νέους του κήπους. Αυτή η αυλή έχει ακόμη πιο έντονη λιθοδομή, που έτυχε ευρείας μιμήσεως, με χαρακτηριστικότερη αυτήν του ανακτόρου του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, της Μαρίας των Μεδίκων. Στην κύρια πρόσοψη ο Αμμαννάτι δημιούργησε επίσης τα «γονατιστά» παράθυρα (finestre inginocchiate), που παραπέμπουν στο prie-dieu, μια επινόηση του Μιχαήλ Άγγελου (ένα έπιπλο για προσευχή). Μεταξύ 1558 και 1570 ο Αμμαννάτι κατασκεύασε ένα μνημειώδες κλιμακοστάσιο που οδηγεί μεγαλοπρεπώς στο piano nobile, στον όροφο του κτιρίου με τις αίθουσες δεξιώσεων και τα υπνοδωμάτια των ιδιοκτητών.
Στον κήπο ο Αμμαννάτι επεξέτεινε τις πτέρυγες ούτως ώστε να περικλείουν μιαν αυλή σκαμμένη σε απότομη λοφοπλαγιά, που ήρθε στο ίδιο επίπεδο με την πλατεία της πρόσοψης, και σε οπτική επαφή πλέον μέσω της κεντρικής αψίδας του ισογείου. Στην αυλή κατασκεύασε ένα τεχνητό σπήλαιο, το «Σπήλαιο του Μωϋσή» (Grotta di Mosè) που ονομάστηκε έτσι από το άγαλμα από κόκκινο πορφυρίτη που βρίσκεται μέσα. Πάνω από το σπήλαιο κατασκεύασε μία κρήνη που το 1641 αντικαταστάθηκε από την Κρήνη της Αγκινάρας (Fontana del Carciofo) του Φραντσέσκο Σουζίνι.
Το 1616 διεξήχθη διαγωνισμός σχεδίου για την επέκταση της κύριας πρόσοψης κατά τρεις εσοχές σε κάθε άκρη της. Προκρίθηκε το σχέδιο του Τζούλιο Παρίτζι που άρχισε τις εργασίες στη βόρεια πλευρά το 1618, ενώ αυτές στη νότια άρχισαν το 1631 υπό τον Αλφόνσο Παρίτζι. Κατά τον 18ο αιώνα δύο κάθετες πτέρυγες κατασκευάστηκαν από τον Τζουζέππε Ρουτζέρι για να δημιουργηθεί μία επικεντρωμένη ως προς την πρόσοψη πλατεία στη Βία Ρομάνα, το πρότυπο της cour d'honneur, που έτυχε κι αυτό ευρείας μιμήσεως στη Γαλλία. Διάφορες μικρότερες προσθήκες και τροποποιήσεις γίνονταν στη συνέχεια για πολλά χρόνια.
Στον κήπο, δίπλα στο κτίριο και προς την πλευρά του Άρνου, βρίσκεται το από τον Μπερνάρντο Μπουονταλέντι σχεδιασμένο παράξενο σπήλαιο, La Grotta del Buontalenti. Ο Βαζάρι είχε κατασκευάσει το κάτω μέρος της πρόσοψης αλλά ο Μπουονταλέντι ανέτρεψε την αυστηρή του γραμμή τοποθετώντας στο άνω μέρος το οικόσημο των Μεδίκων στο κέντρο πλήθους σταλακτιτών από ελαφρόπετρα. Το εσωτερικό κυμαίνεται επίσης μεταξύ αρχιτεκτονικής και φύσης. Στον πρώτο του χώρο, ενσωματωμένα στους τοίχους, υπάρχουν αντίγραφα των τεσσάρων ημιτελών σκλάβων του Μιχαήλ Αγγέλου, τα οποία μοιάζουν να υποβαστάζουν την οροφή που έχει μια μεγάλη οπή (oculus) στο κέντρο της και είναι ζωγραφισμένη alla rustica με ζώα, φυτά και διάφορες μορφές. Τα ίδια θέματα σε γύψο και ελαφρόπετρα κοσμούν τους τοίχους. Ένα σύντομο πέρασμα οδηγεί στον μικρό δεύτερο χώρο και μετά στον τρίτο, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται μία κρήνη. Στο κέντρο της στέκεται η Αφροδίτη του Τζαμπολόνια που κοιτάζει φοβισμένη πάνω από τον ώμο της τέσσερις σατύρους που την καταβρέχουν από τις άκρες.
Οίκοι της Λωρραίνης και Σαβοΐας
Το ανάκτορο παρέμεινε η κύρια κατοικία των Μεδίκων μέχρι τον θάνατο του τελευταίου άρρενος της δυναστείας Τζαν Γκαστόνε στα 1737. Κατοικήθηκε μετά για ένα σύντομο διάστημα από την αδελφή του, την ηλικιωμένη εκλεκτόρισσα του Παλατινάτου. Μετά τον θάνατό της ο οίκος των Μεδίκων εξέλιπε και το ανάκτορο περιήλθε στην κατοχή των νέων μεγάλων δουκών της Τοσκάνης, του αυστριακού οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης. Η αυστριακή κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το 1860, με μία σύντομη διακοπή επί Ναπολέοντος, όταν αυτός ήλεγχε όλη την Ιταλία.
Το 1860, ως αποτέλεσμα του αγώνα της ιταλικής ενοποίησης (Risorgimento), ο οίκος της Σαβοΐας έγινε κύριος της Τοσκάνης και η Φλωρεντία πρωτεύουσα του βασιλείου της Ιταλίας για ένα μικρό διάστημα, κατά το οποίο ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β’ διέμενε στο Παλάτσο Πίττι (μέχρι το 1871). Ο εγγονός του Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ δώρισε το ανάκτορο στο έθνος το 1919. Το κυρίως κτίριο και άλλα κτίσματα στους κήπους του Μπόμπολι διαιρέθηκαν τότε σε έξι μουσειακούς χώρους στους οποίους εξετέθησαν όχι μόνο τα καλλιτεχνήματα που ήδη υπήρχαν αλλά και πολλά άλλα που αποκτήθηκαν από το κράτος.
Η Παλατινή Πινακοθήκη
Οι ωραιότερες αίθουσες είναι διακοσμημένες από τον Πιέτρο ντα Κορτόνα σε ύφος ώριμου μπαρόκ. Αρχικά ο Πιέτρο τοιχογράφησε μία μικρή αίθουσα του piano nobile, τη λεγόμενη Sala della Stufa (Αίθουσα της Θερμάστρας), με τις Τέσσερις Εποχές του Ανθρώπου, που συγκαταλέγονται στα αριστουργήματά του. Η Εποχή του Χρυσού και η Εποχή του Αργύρου ζωγραφίστηκαν το 1637, η Εποχή του Χαλκού και η Εποχή του Σιδήρου το 1641. Στη συνέχεια ο καλλιτέχνης ανάλαβε τη διακόσμηση των πέντε συνεχόμενων αιθουσών που χρησίμευαν ως αίθουσες υποδοχής των μεγάλων δουκών. Εκεί απεικόνισε την πλανητική ιεραρχία σύμφωνα με την πτολεμαϊκή κοσμολογία : Αφροδίτη, Απόλλων, Άρης, Δίας (η Αίθουσα του Θρόνου των Μεδίκων) και Κρόνος, παραλείποντας όμως τον Ερμή και τη Σελήνη που προηγούνταν της Αφροδίτης. Αυτές οι βαριά διακοσμημένες οροφές με τοιχογραφίες και περίτεχνα γύψινα, εξυμνούσαν τη γενεαλογία των Μεδίκων και τα ευεργετήματα της ενάρετης διακυβέρνησης. Μετά την αποχώρηση του Κορτόνα από τη Φλωρεντία το 1647, ο μαθητής και συνεργάτης του Τσίρο Φέρρι συμπλήρωσε το έργο στη δεκαετία του 1660. Από εδώ εμπνεύστηκε ο Λε Μπρεν τις Αίθουσες των Πλανητών στις Βερσαλλίες. Η συλλογή έγινε προσιτή στο κοινό στα τέλη του 18ου αιώνα επί μεγάλου δούκα Λεοπόλδου (μετέπειτα Λεοπόλδου Β΄της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας).
Τα σημαντικότερα από τα έργα της συλλογής παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων της Παλατινής Πινακοθήκης".
Βασιλικά διαμερίσματα
Πρόκειται για 14 δωμάτια στο piano nobile, που χρησιμοποιούνταν από τους Μεδίκους και τους διαδόχους τους μέχρι τη δεκαετία του 1920. Μολονότι αρκετά μεγάλα και διακοσμημένα, δεν έχουν τη μεγαλοπρέπεια των αιθουσών της Παλατινής συλλογής, προσφέρονται όμως περισσότερο για την καθημερινή διαβίωση. Περιέχουν μια συλλογή προσωπογραφιών των Μεδίκων, πολλές από τις οποίες οφείλονται στον Γιούστους Σούστερμανς, όπως και η Προσωπογραφία του Γαλιλαίου στη Sala di Giove.
Πινακοθήκη Νεότερης Τέχνης
Η Πινακοθήκη Νεότερης Τέχνης (Galleria d’ Arte Moderna) περιέχει, σε περισσότερες από 30 αίθουσες, έργα του τοσκανικού καλλιτεχνικού κινήματος των Μακιαγιόλι, και άλλων ιταλικών ρευμάτων κατά το τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Η λειτουργία της άρχισε το 1928. Εκτίθενται έργα των Τζοβάννι Φαττόρι, Σιλβέστρο Λέγκα, Τελέμακο Σινιορίνι κ.α.
Μουσείο Πορσελάνης
Το Μουσείο Πορσελάνης (Museo delle Porcellane) στεγάζεται στο Casino del Cavaliere στους Κήπους του Μπόμπολι. Περιέχει πορσελάνες των Σεβρών και του Μάισσεν, δώρα Ευρωπαίων ηγεμόνων προς τους κυβερνήτες της Τοσκάνης ή ειδικές παραγγελίες των μεγάλων δουκών.
Μουσείο Ενδυμάτων
Το Μουσείο Ενδυμάτων (Galleria del Costume) στεγάζεται σε μία πτέρυγα του ανακτόρου, στην Palazzina della Meridiana. Διαθέτει θεατρικά κοστούμια από τον 16ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας. Είναι το μόνο μουσείο της Ιταλίας που εξετάζει λεπτομερώς την ιστορία της ιταλικής μόδας.
Μουσείο Αμαξών
Το Μουσείο Αμαξών (Museo delle carrozze) βρίσκεται στο ισόγειο του ανακτόρου και εκτίθενται σ’ αυτό κυρίως μεταφορικά μέσα που χρησιμοποιούνταν από την αυλή των μεγάλων δουκών στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Μερικές άμαξες φέρουν επίχρυσα στέμματα και άλλες επιχρυσώσεις, κάποιες μάλιστα είναι και «τοιχογραφημένες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια της Φλωρεντίας
Δημήτρης Τσαρουχάς
Καριέρα
Την αγωνιστική περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική με τα χρώματα του Ηλυσιακού, ωστόσο παρέμεινε στην ομάδα για άλλα τρία χρόνια, παρά τον υποβιβασμό της στην Α2 Εθνική. Την περίοδο 2004-05 κέρδισε το διαγωνισμό τριπόντων του All-Star Game. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού τριπόντων που ο τίτλος του νικητή απονεμήθηκε σε παίκτη ομάδας της Α2 Εθνικής.
Ακολούθως ο Τσαρουχάς συνέχισε την καριέρα του στον Ερμή Περάματος εξακολουθώντας να διακρίνεται στην Α2 Εθνική. Τον Αύγουστο του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο με το Ρέθυμνο BC Aegean διάρκειας ενός έτους καταλαμβάνοντας την 4η θέση στην κανονική περίοδο της Α1 Εθνικής. Το καλοκαίρι του 2013 αποχώρησε ως ελεύθερος από την κρητική ομάδα, υπογράφοντας το Νοέμβρη συμβόλαιο με το Φιλαθλητικό Ζωγράφου που αγωνίζεται στα πλαίσια της Α2 Εθνικής.
Εθνική Ελλάδας
Με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος ο Τσαρουχάς έχει διαγωνιστεί στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαθλητικού Ζωγράφου Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ
Ουγγρικές προεδρικές εκλογές 2022
Έμμεσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ουγγαρία στις 10 Μαρτίου 2022. Η Καταλίν Νόβακ έγινε η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ουγγαρίας αφού κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία.
Ο απερχόμενος πρόεδρος της Δημοκρατίας Γιάνος Άντερ δεν ήταν επιλέξιμος για υποψηφιότητα λόγω περιορισμών θητείας. Υπήρχαν δύο υποψήφιοι για την κατά κύριο λόγο τελετουργική θέση. Η κυβερνητική συμμαχία, Fidesz-KDNP, πρότεινε την Καταλίν Νόβακ, πρώην υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων και σύμμαχο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, ως προεδρική υποψήφια. Η συμμαχία της αντιπολίτευσης, Ενωμένοι για την Ουγγαρία, πρότεινε τον Πέτερ Ρόνα, δικηγόρο και οικονομολόγο ως υποψήφιο για την προεδρία.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα της Ουγγαρίας που εγκρίθηκε από τον κυβερνητικό συνασπισμό Fidesz–KDNP το 2011, ο Πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί με μυστική ψηφοφορία από τα μέλη του Κοινοβουλίου, όχι συντομότερα από εξήντα αλλά το αργότερο τριάντα ημέρες πριν από τη λήξη της θητείας του προηγούμενου κατόχου του αξιώματος ή εάν η θητεία του/της τερματιστεί πρόωρα, εντός τριάντα ημερών από τη λήξη. Το σύνταγμα εξουσιοδοτεί τον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης να ορίσει την ημερομηνία των εκλογών.
Ένας υποψήφιος πρόεδρος χρειάζεται τη γραπτή πρόταση τουλάχιστον του ενός πέμπτου των βουλευτών (άρα γύρω στους 40 βουλευτές), οι οποίοι δεν μπορούν να προτείνουν περισσότερους από έναν υποψήφιους. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων όλων των εν ενεργεία βουλευτών για την εκλογή του προέδρου. Εάν δεν πληρούται αυτή η προϋπόθεση, διεξάγεται δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο υποψηφίων που έλαβαν τον μεγαλύτερο και δεύτερο υψηλότερο αριθμό ψήφων στον πρώτο γύρο. Αρκεί τότε η απλή πλειοψηφία των ψηφοφόρων βουλευτών.
Ιστορικό
Ο αντιπολιτευόμενος Δημοκρατικός Συνασπισμός (DK) θα υπέβαλε εκ νέου πρόταση τροποποίησης για την αναβολή της κοινοβουλευτικής εκλογής του προέδρου της Ουγγαρίας μέχρι μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές την άνοιξη του 2022, δήλωσε το κόμμα στις 5 Αυγούστου 2021.
Από το 1990 δεν υπήρξαν περισσότεροι από δύο υποψήφιοι σε οποιεσδήποτε προεδρικές εκλογές που έγιναν στην Ουγγαρία.
Παραπομπές
2022 προεδρ Ουγγαρια προεδρ
BBC Radio Ulster
250px|right|thumb|Τα γραφεία του σταθμού.
Το BBC Radio Ulster είναι ραδιοφωνικός σταθμός του BBC Northern Ireland και έχει την έδρα του στο κέντρο του Μπέλφαστ. Ο σταθμός εκπέμπει σε όλη τη Βόρεια Ιρλανδία.
Ο σταθμός είναι ο πιο δημοφιλής στη Βόρεια Ιρλανδία και το πρόγραμμά του αποτελείται από ενημερωτικές, αθλητικές και μουσικές εκπομπές.
Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει τον Ιανουάριο του 1975 και αντικατέστησε το BBC Radio 4 στην περιοχή της Βόρειας Ιρλανδίας.
Τη χρονιά 2009, ο σταθμός είχε έσοδα 18.4 εκατομμύρια λίρες Αγγλίας.
Εκπομπή
Ο σταθμός εκπέμπει στα FM και στα AM. Επιπλέον εκπέμπει σε ψηφιακό ραδιόφωνο, μέσω επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης και μέσω διαδικτύου.
Εκφωνητές
Μερικοί από τους εκφωνητές του σταθμού είναι οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικοί Σταθμοί στη Βόρεια Ιρλανδία Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Northern Ireland
Θάνατοι τον Ιούνιο του 2008
Παρατίθενται θάνατοι σημαντικών προσώπων που συνέβησαν τον Ιούνιο του 2008. Των ονομάτων ακολουθούν η ηλικία, η ιδιότητα, σύνοψη της σημαντικότητάς τους και πηγή που μετέδωσε την είδηση του θανάτου (προαιρετικά αναφέρεται και η αιτία).
28 Ιουνίου
06
2274 Έρσον
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Έρσον είναι SG (κατά Tholen). Ο Έρσον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 78 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερσον
2926 Καλντέιρα
Ο Καλντέιρα (Caldeira) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βραζιλιάνου αστρονόμου Φελίπε Καλντέιρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καλντέιρα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καλντειρα
Νέο Περιβόλι Λάρισας
Το Νέο Περιβόλι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Νέου Περιβολίου, της Δημοτικής Ενότητας Κιλελέρ και υπάγεται στο Δήμο Κιλελέρ.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Νέο Περιβόλι Λάρισας είναι κτισμένο σε υψόμετρο 126 μέτρων και έχει 388 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Αβδουλάρ.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.559648" longitude="22.598877" zoom="11" width="1000" height="330" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Ντράγκαν Σουτάνοβατς
Ο Ντράγκαν Σουτάνοβατς (σερβικά : Драган Шутановац) (Βελιγράδι, 24 Ιουλίου 1968) είναι πολιτικός της Σερβίας και πρώην υπουργός άμυνας της Δημοκρατίας της Σερβίας. Πρώην αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής και ο γενικός του Δημοκρατικού κόμματος.
Βιογραφία
Είναι παντρεμένος με την Μαρία και έχει δύο γιους, κουμπάρος στο γάμο του ήταν τότε πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς.
Τον Νοέμβριο του 2000 διορίστηκε ειδικός σύμβουλος του υπουργού εσωτερικών, και τον Απρίλιο και Μάιο του 2000 είχε υπηρετήσει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στο Στρασβούργο. Από την 1η Νοέμβριου του 2001 έως τον Φεβρουάριο του 2003 ήταν βοηθός του ομοσπονδιακού υπουργού εσωτερικών.
Από το 2002 έως το 2003 ήταν ο πρόεδρος άμυνας και ασφάλειας της εθνικής συνέλευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας. Δύο φορές εξελέγη βουλευτής στη εθνοσυνέλευση της Δημοκρατίας της Σερβίας το 2000 και το 2003. Ήταν υπουργός Άμυνας της Δημοκρατίας της Σερβίας από τις 15 Μαΐου 2007 μέχρι το 2008 στις κυβερνήσεις Βόισλαβ Κοστούνιτσα του 2007 και Μίρκο Τσβέτκοβιτς του 2008.
Συμμαχία της Δήλου
thumb|300px|''Χάρτης της Δηλιακής Συμμαχίας πριν από την έναρξη του [[Πελοποννησιακός Πόλεμος|Πελοποννησιακού Πολέμου το 431 π.Χ.]] Η Συμμαχία της Δήλου ήταν μια πολιτική και στρατιωτική ένωση περίπου 150 αρχαίων ελληνικών κρατών-πόλεων κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., υπό την ηγεμονία της πόλης των Αθηνών. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι, τα κίνητρα που ώθησαν τους Ίωνες να στραφούν στην Αθήνα, για να αναλάβει εκείνη επικεφαλής των επιχειρήσεων (και όχι η Σπάρτη) από τη μία η συγγένεια αφού η Αθήνα εθεωρείτο μητρόπολη της Ιωνίας και από την άλλη ο φόβος για τη βιαιότητα που χαρακτήριζε τη συμπεριφορά του βασιλιά της Σπάρτης, Παυσανία, καθώς οι Έλληνες της Ιωνίας δεν ήθελαν να τους φέρονται σαν να ήταν δούλοι. Κυρίως λόγος όμως ήταν ότι ο Παυσανίας είχε κατηγορηθεί για προδοσία και για συνεργασία με τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη (πράγμα που οδήγησε του Σπαρτιάτες στην εκτέλεσή του). Στόχος της ήταν η περαιτέρω αντιμετώπιση της περσικής απειλής μετά τη νίκη των Ελλήνων στη Μάχη των Πλαταιών προς το τέλος των Μηδικών Πολέμων. Ιδρυμένη το 478 π.Χ., ονομάστηκε έτσι από την αρχική της έδρα, τη νήσο της Δήλου, όπου συναντήσεις διεξάγονταν σε έναν ναό κι όπου τηρούταν το κοινό ταμείο των συμμαχικών πόλεων. Εκεί, ο κάθε σύμμαχος έδινε ως φόρο πλοία ή χρήματα. Το τελευταίο [κοινό ταμείο], μεταφέρθηκε στην Αθήνα από τον Περικλή το 454 π.Χ.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Θουκυδίδη, επίσημος σκοπός της Συμμαχίας ήταν να «εκδικηθούν τα δεινά που υπέφεραν λεηλατώντας την επικράτεια του (Πέρση) βασιλέως». Στην πράξη, ο στόχος αυτός μοιράστηκε σε τρία σχέδια: την προετοιμασία μιας μελλοντικής επιδρομής, την αναζήτηση εκδίκησης από τους Πέρσες και την οργάνωση ενός συστήματος μοιρασιάς των λαφύρων. Τα μέλη της Συμμαχίας ορκίστηκαν να έχουν κοινούς φίλους και εχθρούς και πέταξαν στη θάλασσα σιδερένιες ράβδους ως σύμβολο της μονιμότητας των φιλικών τους αισθημάτων. Οι υποχρεώσεις των μελών γενικά η συμμετοχή τους σε επιχειρήσεις εναντίον των Περσών, και η άμυνα από επιθέσεις αυτών, η πολεμική συνεισφορά σε πλοία και άντρες για την υποστήριξη των επιχειρήσεων από τις μεγαλύτερες πόλεις, ενώ οι μικρές πόλεις πλήρωναν χρήματα, με αυτή με τη μεγαλύτερη συνεισφορά σε ασήμι να είναι η Αίγινα. Κατόπιν, όλο και περισσότερα μέλη προτιμούσαν να πληρώνουν χρήματα, και καθιερώθηκε πάγια απόδοση ποσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δηλιακη συμμαχια Δηλιακη συμμαχια Κατηγορία:Ιστορία της Δήλου
Κλάση καταδρομικών μάχης Μόλτκε
Η κλάση Μόλτκε ήταν μία κλάση δύο θωρακισμένων καταδρομικών του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού τα οποία ήταν εξοπλισμένα αποκλειστικά με πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος και τα οποία κατασκευάστηκαν μεταξύ  1909-1911. Ονομάστηκαν Μόλτκε και Γκαίμπεν και ήταν παρόμοια με το μοναδικό θωρακισμένο καταδρομικό της προηγούμενης κλάσης ''Φον ντερ Ταν. ''Ωστόσο, η σχεδίαση τους περιλάμβανε αρκετές βελτιώσεις. Τα Μόλτκε ήταν ελαφρώς μεγαλύτερα, ταχύτερα και καλύτερα θωρακισμένα και διέθεταν ένα επιπρόσθετο ζεύγος πυροβόλων των 280 χιλιοστών.
Και τα δύο σκάφη είδαν υπηρεσία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Μόλτκε συμμετείχε σε πολές μεγάλες μάζεις μαζί με τον υπόλοιπο Στόλο Ανοικτών Θαλασσών, συμπεριλαμβανομένων των ναυμαχιών του Ντόγκερ Μπανκ και της Γιουτλάνδης στη Βόρειο Θάλασσα και της Επιχείρησης Αλβιών στη  Βαλτική Θάλασσα. Στο τέλος του πολέμου, το Μόλτκε τέθηκε υπό περιορισμό στο Σκάπα Φλόου μαζί με τα περισσότερα από τα σκάφη του Στόλου Ανοικτών Θαλασσών, ενώ η τύχη τους συζητούταν στις διαπραγματεύσεις της συνθήκης ειρήνης. Τα σκάφη αυτοβυθίστηκαν στις 21 Ιουνίου 1919 προκειμένου να μην καταληφθούν από τους συμμάχους.
Το Γκαίμπεν στάθμευε στη Μεσόγειο κατά την έναρξη του πολέμου και κατάφερε να διαφύγει της καταδίωξης των σκαφών του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού και να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Το πλοίο, μαζί με το ελαφρύ καταδρομικό Μπρεσλάου, παραχωρήθηκε στο Οθωμανικό Ναυτικό αμέσως μετά την άφιξη του εκεί. Από στρατηγικής απόψεως, το Γκαίμπεν έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο: αφενός συνέβαλε στην είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων και αφετέρου η παρουσία του παρεμπόδισε τις προσπάθειες των Αγγλογάλλων και του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας να εκβιάσουν την είσοδο τους στον Βόσπορο. Το Γκαίμπεν διατηρήθηκε από τη νέα Τουρκική κυβέρνηση και μετά τον πόλεμο. Με ελάχιστες μόνο μετατροπές, παρέμεινε σε ενεργό υπηρεσία με το Τουρκικό Ναυτικό μέχρι την απόσυρση του στις 20 Δεκεμβρίου 1950. Διεγράφη από τα μητρώα του Ναυτικού στις 14 Νοεμβρίου 1954. Δύο χρόνια νωρίτερα, με την είσοδο της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, έλαβε τον κωδικό Β70. Το πλοίο προσφέρθηκε για πώληση στην κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας το 1963, χωρίς όμως επιτυχία. Καθώς δεν υπήρξε κάποια ομάδα που θα μπορούσε να το συντηρήσει σαν μουσείο, το πλοίο πωλήθηκε στην εταιρεία ΜΚΕ Σεϋμάν το 1971 για διάλυση. Ρυμουλκήθηκε στο διαλυτήριο στις 7 Ιουνίου 1973 και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1976.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικό Ναυτικό
Πιλάρ Μοντενέγρο
Η Πιλάρ Μοντενέγρο (Pilar Montenegro) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [piˈlaɾ monteˈneɣɾo], γεννημένη στις 31 Μαΐου 1972 στην Πόλη του Μεξικού, είναι μεξικανή τραγουδίστρια της Λάτιν ποπ και ηθοποιός.
Όταν η Μοντενέγρο ήταν 10 ετών συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά διαγωνισμού τραγουδιού Juguemos a cantar. Το 1989 εντάχθηκε στο συγκρότημα Garibaldi. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισε να εμφανίζεται στις σαπουνόπερες και άφησε τους Garibaldi για να ακολουθήσει σόλο καριέρα. Μέχρι το 1996 κυκλοφόρησε το άλμπουμ ντεμπούτου της Son del Corazón.
Η Πιλάρ Μοντενέγρο πόζαρε γυμνή για το περιοδικό Playboy
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Διαίρεση
Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 23 δημοτικά διαμερίσματα: