cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λευκή απεργία
Λευκή απεργία είναι η απεργιακή κινητοποίηση όπου οι υπάλληλοι εργάζονται μόνο κατά γράμμα των όρων εργασίας τους, ακολουθώντας τους κανονισμούς ασφαλείας ή άλλους κανονισμούς κατά γράμμα έτσι ώστε να δημιουργήσουν κώλυμα στην ομαλή διεξαγωγή των εργασιών. Αυτό θεωρείται λιγότερο αποτρεπτικό από την γενική απεργία, και ακολουθώντας τους κανονισμούς μειώνει τον κίνδυνο απόλυσης ή άλλης κινητοποίησης από την πλευρά του εργοδότη. Παραδείγματα συμπεριλαμβάνουν νοσοκόμες που δεν απαντούν τηλέφωνα, ή αστυνομικούς που αρνούνται να γράψουν κλήσεις.
Σε μερικές γλώσσες (όπως ρωσικά, φινλανδικά και εβραϊκά) είναι γνωστή ως ιταλική απεργία, αφού πιστεύεται ότι πρωτοεφαρμόστηκε στην Ιταλία το 1904. Στην Ιταλία είναι γνωστή ως sciopero bianco, απ' όπου προέρχεται και το Ελληνικό λευκή απεργία. Στα αγγλικά είναι γνωστή σαν ''work-to-rule.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργασία Κατηγορία:Απεργίες
Κρυπτογραφικοί Αλγόριθμοι Δέσμης
Οι κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι δέσμης (block ciphers) τεμαχίζουν σε τμήματα (blocks) το αρχικό κείμενο όπου κάθε τμήμα κρυπτογραφείται ξεχωριστά. Συνηθισμένα μεγέθη ενός τμήματος δεδομένων είναι τα 64 ή 128 bits. Η κρυπτογράφηση κάθε ενός τμήματος γίνεται χρησιμοποιώντας μία μαθηματική συνάρτηση κρυπτογράφησης και το μυστικό κλειδί. Το αποτέλεσμα της διαδικασίας κρυπτογράφησης είναι η παραγωγή ενός κρυπτογραφημένου τμήματος το οποίο στην πλειοψηφία των περιπτώσεων έχει το ίδιο μήκος με το αντίστοιχο τμήμα του αρχικού κειμένου. Η διαδικασία κρυπτογράφησης φαίνεται στην εικόνα που παρατίθεται: center|thumb|800px|Σχηματικό διάγραμμα του τρόπου λειτουργίας των κρυπτογραφικών αλγορίθμων δέσμης.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι
Ειδησεογραφικό πρακτορείο
Ένα ειδησεογραφικό πρακτορείο ή πρακτορείο ειδήσεων ή πρακτορείο Τύπου είναι ένας οργανισμός δημοσιογράφων με σκοπό την παροχή ειδήσεων σε ειδησεογραφικούς οργανισμούς: εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοτηλεοπτικούς παραγωγούς.
Ιστορία
Τον 19ο αιώνα η πληροφόρηση παγκοσμιοποιείται χάρη στις τεχνικές προόδους και στην αύξηση της περιέργειας ενός μεγαλύτερου μέρους του κοινού. Την ίδια εποχή τα όργανα του Τύπου, λόγο των τεράστιων οικονομικών εξόδων, σταματούν να στέλνουν αποστολές τους σε άλλα μέρη του κόσμου. Έτσι τον 19ο αιώνα δημιουργούνται τα πρακτορεία τύπου και αποκτούν τεράστια σημασία.
Αρχή-Γαλλία
Την αυλαία άνοιξε ο γάλλος Charles Havas όπου ίδρυσε στο Παρίσι το 1835 το ομώνυμο πρακτορείο ειδήσεων. Στην αρχή πρόκειται για ένα γραφείο μετάφρασης ξένου τύπου που εξυπηρετεί τις καθημερινές εφημερίδες. Πολύ γρήγορα όμως ο Havas συλλαμβάνει την ιδέα να αναπτύξει ένα δίκτυο ανταποκριτών και να πουλά τις πληροφορίες τους. Η ανάπτυξη του πρακτορείου στηρίχθηκε σε δύο κύριες βάσεις. Πρώτον: ένας μικρός στόλος από ταξιδιωτικά περιστέρια πετάει κάθε μέρα για να μεταφέρει στον Havas τις τιμές του χρηματιστηρίου του Λονδίνου. Μετά ακολούθησε ο πόλεμος, μια εποχή πολλών συγκρούσεων. Ο Havas στέλνει μερικούς δυναμικούς ανταποκριτές στην Κριμαία, στην Ιταλία, στο Μεξικό, στις Ηνωμένες πολιτείες, κ.τ.λ.
Αγγλία & Γερμανία
Στη Γερμανία κυριάρχησε το πρακτορείο Wolff. Αξιοσημείωτο είναι φυσικά το γεγονός ότι τα δύο μεγάλα πρακτορεία, το γερμανικό και το Αγγλικό, τα ίδρυσαν παλαιοί μαθητές του Havas. Πρόκειται για τον Bernard Wolff που ίδρυσε το πρακτορείο του το 1849 στο Βερολίνο, και το Julius Reuter, ο οποίος ίδρυσε το 1851 στο Λονδίνο το ομώνυμο πρακτορείο. Το Reuter ευνοήθηκε εκ των πραγμάτων λόγω του ότι είχε έδρα το Λονδίνο, την κυριότερη από οικονομική και εμπορική άποψη πόλη του κόσμου από την οποία σε λίγο θα ξεκινήσουν τα πιο πυκνά διεθνή ηλεκτρικά καλωδιακά δίκτυα.
Η καθιέρωση & η εξάπλωση του φαινομένου στις Η.Π.Α
Τα τρία αυτά ευρωπαϊκά πρακτορεία εξασφάλισαν στις χώρες τους σχεδόν μονοπωλιακό καθεστώς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Associated Press ιδρύθηκε τον Μάιο του 1848, αναγκάστηκε να λειτουργήσει διαφορετικά, διότι οι ανταγωνίστριες εφημερίδες σε κάθε πόλη αρνούνται να γίνουν συνδρομήτριες στο ίδιο πρακτορείο, έτσι ακολουθεί η ίδρυση άλλων πρακτορείων, όπως του United Press τη δεκαετία του 1880.
Ο προϋπολογισμός των πρακτορείων είναι μεγάλος εξαιτίας του κόστους της συλλογής και μετάδοσης των ειδήσεων, σε αυτό οφείλεται ότι σύντομα αρχίζουν να κάνουν μεταξύ τους συμφωνίες με σκοπό να αποφύγουν τον μεγάλο ανταγωνισμό. Μοιράζονται την αγορά ανταλλάσσοντας διεθνείς ειδήσεις για τις εθνικές τους αγορές. Η πρώτη συμφωνία τέτοιου τύπου υπογράφτηκε μεταξύ του Havas, του Wolff και του Reuter, το 1859. Το Associated Press συνενώθηκε με τους άλλους το 1872.
Γαλλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2009-10
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 ήταν το 72ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Γαλλικού πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ολιμπίκ Μαρσέιγ για 10η στην ιστορία της ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της Σεντ Ετιέν. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η Ολιμπίκ Λυών και η Οσέρ
Αναφορές
Κατηγορία:Λιγκ 1
Νεκτάριος Ταβερναράκης
Ο Νεκτάριος Ταβερναράκης (2 Μαΐου 1967) είναι Έλληνας βιολόγος και πανεπιστημιακός, καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ).
Πρώτα χρόνια
Ο Νεκτάριος Ταβερναράκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Βρύση, ένα μικρό χωριό του Δήμου Γόρτυνας, περίπου 30 χλμ νότια της πόλης του Ηρακλείου και αποφοίτησε με άριστα από το 1ο Λύκειο Ηρακλείου (Καπετανάκειο).
Σπουδές και σταδιοδρομία
Είναι απόφοιτος του Τμήματος Βιολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου (με άριστα το 1989), και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη Μοριακή Γενετική από το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης το 1995, έχοντας τιμηθεί με το βραβείο καλύτερης διδακτορικής διατριβής. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Rutgers των Ηνωμένων Πολιτειών, πριν επιστρέψει το 2002, σε θέση ερευνητή στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας.
Το 2010 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και το 2013 ορίστηκε διευθυντής του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας. Το 2016 εκλέχθηκε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθυντής της Κεντρικής Διεύθυνσης του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας.
Ερευνητικό έργο και επιτεύγματα
Ανέπτυξε καινοτόμα πειραματικά μοντέλα θερμοπληξίας και ταυτοποίησε μηχανισμούς προστασίας των νευρικών κυττάρων από κυτταροτοξικές προσβολές και νευροεκφυλισμό. Επίσης, ανάδειξε το ρόλο της αυτοφαγίας, της λυσοσωματικής βιογένεσης και λειτουργίας, της ομοιόστασης του ασβεστίου, της ενδοκυττάρωσης και της ενδοκυτταρικής διακίνησης, στο νευροεκφυλισμό και στο νεκρωτικό κυτταρικό θάνατο. Ήταν ο πρώτος που ταυτοποίησε πρωτεολυτικά ένζυμα που ρυθμίζουν την κυτταρική καταστροφή κατά τον νευροεκφυλισμό.
Επιλεγμένες διακρίσεις
Είναι ο πρώτος Έλληνας επιστήμονας που πέτυχε να επιχορηγηθεί δυο φορές (το 2008 και το 2016) από το εξαιρετικά ανταγωνιστικό πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ERC) για Εξέχοντες Ερευνητές (Advanced Investigator Grant), και από το πρόγραμμα για την Προώθηση της Καινοτομίας (Proof of Concept Grant) του ERC (το 2016). Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Έρευνας Φρίντριχ Βίλχελμ Μπέσελ του Ιδρύματος Αλεξάντερ φον Χούμπολτ της Γερμανίας, με το Βραβείο Νέου Ερευνητή του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Μοριακής Βιολογίας (EMBO), με το Ερευνητικό Βραβείο Galien Scientific Research Award, με το Διεθνές Επιστημονικό Βραβείο Helmholtz International Fellow Award, με το Ακαδημαϊκό Βραβείο Ιατρικής και Βιολογίας του Ιδρύματος Μποδοσάκη, με το Ακαδημαϊκό Βραβείο Επιστημονικής Αριστείας του Εμπειρίκειου Ιδρύματος, με το Τιμητικό Βραβείο Education Business Award, και με το Βραβείο Ερευνητικής Αριστείας του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας.
Μέχρι τον Ιούλιο του 2023, ο Νεκτάριος Ταβερναράκης έχει δημοσιεύσει πάνω από 250 επιστημονικές εργασίες, πολλές από τις οποίες στα πιο έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπως το Nature. Το συνολικό ερευνητικό του έργο τυγχάνει ευρείας διεθνούς απήχησης με περισσότερες από 56.000 αναφορές, ενώ έχει δείκτη αναγνώρισης, h-index, 95.
Προσωπική ζωή
Ο Νεκτάριος Ταβερναράκης είναι παντρεμένος και πατέρας δύο κορών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες γενετιστές Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φυσιολόγοι Κατηγορία:Νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Γουλιελμιτικός Πόλεμος στην Ιρλανδία
Ο Γουλιελμιτικός Πόλεμος στην Ιρλανδία (1688-1691, ιρλανδικά: Cogadh an Dá Rí,  κυριολεκτικά: πόλεμος των δύο βασιλέων) ήταν σύγκρουση μεταξύ Ιακωβιτών (υποστηρικτών του Καθολικού βασιλιά Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, Ζ΄ της Σκωτίας) και Γουλιελμιτών (υποστηρικτών του Ολλανδού Προτεστάντη πρίγκιπα Γουλιέλμου της Οράγγης) για το θρόνο του Βασιλείου της Αγγλίας, του Βασιλείου της Σκωτίας και του Βασιλείου της Ιρλανδίας.
Ο Ιάκωβος στην Ιρλανδία ήρθε σε ρήξη με τους κυρίως Προτεστάντες «Γουλιελμίτες», οι οποίοι ήταν συγκεντρωμένοι στο βόρειο τμήμα της χώρας. Ο Γουλιέλμος κατέφτασε με μια πολυεθνική δύναμη στην Ιρλανδία, αποτελούμενη από αγγλικά, σκωτικά, ολλανδικά, δανικά και άλλα στρατεύματα, για να κάμψει την αντίσταση των Ιακωβιτών. Ο Ιάκωβος έφυγε από την Ιρλανδία μετά από μια αντίστροφη πορεία στη μάχη του Μπόιν το 1690 και οι Ιρλανδοί Ιακωβίτες τελικά ηττήθηκαν μετά τη μάχη του Όγκριμ το 1691.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιρλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας
Δημήτρης Ιωακειμίδης
Ο Δημήτρης Ιωακειμίδης (Νέα Ιωνία, 7 Μαΐου 1939 - Αθήνα 21 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Ο Ιωακειμίδης ξεχώριζε για την χαρακτηριστική βαθιά φωνή του και για την πληθωρική του παρουσία στο σανίδι του θεάτρου και στην μικρή και μεγάλη οθόνη, όπου πρωταγωνίστησε σε δεκάδες παραγωγές.
Έγινε περισσότερο γνωστός για την ενσάρκωση του ρόλου του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην ταινία Παπαφλέσσας.
Σαν σκηνοθέτης ο ίδιος, διακρίθηκε με τις παραστάσεις που ανέβασε στο "Πολύτεχνο" θέατρό του.
Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου.
== Φιλμογραφία ==
Θεατρικές παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Born in the U.S.A. (τραγούδι)
Το Born in the U.S.A. είναι ροκ τραγούδι του Αμερικανού τραγουδιστή και συνθέτη Μπρους Σπρίνγκστιν. Η μουσική και οι στίχοι είναι δικοί του και γράφτηκε το 1982, ενώ κυκλοφόρησε στον ομώνυμο δίσκο του 1984. Το κομμάτι (μαζί με το άλμπουμ) έγινε μεγάλη επιτυχία τη δεκαετία του 1980 και έκανε τον Σπρίνγκστιν παγκοσμίως διάσημο.
Κατηγορία:Αμερικανικά τραγούδια Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Αντιπολεμικά τραγούδια Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Singles της Columbia Records
ΧΦΚ Χάαρλεμ
Η ΧΦΚ Χάαρλεμ ήταν ολλανδική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Χάαρλεμ. Ιδρύθηκε το 1889 και διαλύθηκε το 2010. Η ομάδα κατέκτησε το Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 1946 και έφτασε πέντε φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ολλανδίας, φτάνοντας στην κατάκτησή του το 1902 και το 1912. Είχε φτάσει μέχρι το δεύτερο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1982-83, χάνοντας από τη Σπαρτάκ Μόσχας της ΕΣΣΔ.
Η Χάαρλεμ κήρυξε σε πτώχευση στις 25 Ιανουαρίου του 2010 και αποκλείστηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, με άμεση ισχύ. Έπαιξε τον τελευταίο της επαγγελματικό αγώνα στις 22 Ιανουαρίου 2010, χάνοντας 3-0 από την Εξέλσιορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1889
NGC 6342
thumb|right|250px|Το 6342 Το NGC 6342 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Οφιούχο. Ταξινομείται ως IV στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 28 Μαΐου 1786. Απέχει 28.000 έτη φωτός από την Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6342 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Μίμης Μανιάκης
Ο  Δημήτριος (Μίμης) Μανιάκης  είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας τη δεκαετία του ’60 στην Α΄ Εθνική, αλλά κυρίως ως αναπληρωματικός.
Βιογραφικό
Ο Μίμης Μανιάκης ξεκίνησε την καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του ’50 στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο κατέκτησε τρία πρωταθλήματα το 1960, 1961 και 1962. Όμως, αγωνιζόταν σπάνια στη βασική ομάδα. Το 1963 έπαιξε στον Πανιώνιο και στη συνέχεια πήγε στην ΑΕΚ ως αναπληρωματικός του Σεραφείδη και κατέκτησε άλλο ένα πρωτάθλημα το 1968.
Το 1968 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε δυο ακόμα σεζόν πριν κλείσει την καριέρα του, ως βασικός εναλλάξ με τον Κουρκουβέλα.
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Θησαυρός του Γκουαραθάρ
δεξιά|μικρογραφία| Αναθηματικά στέμματα και σταυροί, από λιθογραφία του 19ου αι. μικρογραφία| Αναθηματικό στέμμα τού βασιλιά των [[Βησιγότθοι|Βησιγότθων Ρεκέσβινθ, κατασκευασμένο από χρυσό και πολύτιμους λίθους στο 2ο μισό τού 7ου αι.]] δεξιά|μικρογραφία| Λεπτομέρεια από το αναθηματικό στέμμα τού Ρέκεσβινθ, που βρίσκεται στη Μαδρίτη. Τα κρεμαστά γράμματα γράφουν [R]ECCESVINTHVS REX OFFERET [Ρεκέσβινθος ο βασιλιάς το προσφέρει αυτό]. δεξιά|μικρογραφία| Τοποθεσία Γκουανταμούρ.
Ο Θησαυρός του Γκουαραθάρ, ισπαν.: Tesoro de Guarrazar, που είχε βρεθεί στο Γκουαδαμούρ της επαρχίας Toλέδo, στην Καστίλη-Λα Μάντσα της Ισπανίας, είναι ένα αρχαιολογικό εύρημα, που αποτελείται από 26 αναθηματικά στέμματα και χρυσούς σταυρούς, που είχαν αρχικά προσφερθεί στην Εκκλησία από τους βασιλείς των Βησιγότθων τον 7ο αι. στην Ισπανία, ως χειρονομία της ορθοδοξίας της πίστης τους και της υποταγής τους στην εκκλησιαστική ιεραρχία. Το πιο πολύτιμο από όλα είναι το αναθηματικό στέμμα τού βασιλιά Ρεκέσβινθ με τα μπλε ζαφείρια από τη Σρι Λάνκα και τα πενδίλια. Αν και ο θησαυρός είναι τώρα διαιρεμένος και πολλά έχουν εξαφανιστεί, αντιπροσωπεύει την καλύτερη σωζόμενη ομάδα αναθηματικών αναθημάτων της Πρώιμης Μεσαιωνικής Χριστιανικής περιόδου.
Ο θησαυρός, ο οποίος αντιπροσωπεύει το κορυφαίο σημείο της εργασίας ενός Βησιγότθου χρυσοχόου, σκάφτηκε μεταξύ 1858 και 1861 σε ένα περιβόλι, που ονομάζεται Γκουαραθάρ, στο Γκουαδαμούρ, πολύ κοντά στο Τολέδο της Ισπανίας. Ο θησαυρός χωρίστηκε, με μερικά αντικείμενα να πηγαίνουν στο Mουσείο τού Κλυνύ στο Παρίσι και τα υπόλοιπα στα οπλοστάσια τού Βασιλικού Ανακτόρου στη Μαδρίτη (σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας). Το 1921 και το 1936 ορισμένα αντικείμενα του Θησαυρού του Γκουαραθάρ κλάπηκαν και εξαφανίστηκαν.
Περιγραφή
Τα κοσμήματα που βρέθηκαν στο Γκουαραθάρ αποτελούν μέρος μίας συνεχούς παράδοσης της ιβηρικής μεταλλουργίας, που χρονολογείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Αυτά τα βησιγοτθικά έργα επηρεάστηκαν από τους Βυζαντινούς, αλλά οι τεχνικές επικάλυψης πολύτιμων λίθων που βρέθηκαν στο Γκουαραθάρ εφαρμόστηκαν σε όλο τον γοτθικό/γερμανικό κόσμο και το στυλ των γραμμάτων ήταν επίσης γερμανικό. Τα στέμματα δεν προοριζόταν ποτέ να φορεθούν από τους βασιλείς. Ήταν δώρα στην εκκλησία, για να κρεμαστούν επάνω από τον βωμό.
Τα πιο πολύτιμα εναπομείναντα κομμάτια τού ευρήματος είναι τα δύο βασιλικά αναθηματικά στέμματα: ένα του βασιλιά Ρεκέσβινθ και ένα του βασιλιά Σουινδίλα. Και τα δύο είναι κατασκευασμένα από χρυσό, επικαλυμμένα με ζαφείρια, μαργαριτάρια και άλλους πολύτιμους λίθους. Το στέμμα τού Σουινδίλα κλάπηκε το 1921 και δεν ανακτήθηκε ποτέ. Υπάρχουν πολλά άλλα μικρά στέμματα και πολλοί αναθηματικοί σταυροί. Επίσης υπήρχαν ζώνες στο αρχικό εύρημα, αλλά έκτοτε εξαφανίστηκαν.
Αυτά τα ευρήματα, μαζί με άλλα από κάποιους γείτονες και με την αρχαιολογική ανασκαφή τού Υπουργείου Δημοσίων Έργων και της Βασιλικής Ακαδημίας Ιστορίας (Απρίλιος 1859), σχημάτισαν μία ομάδα αποτελούμενη από:
Υπήρχαν επίσης πολλά θραύσματα γλυπτών και υπολείμματα κτιρίου, ίσως ρωμαϊκού ιερού ή τόπου εξαγνισμού. Μετά την αφιέρωσή του στη χριστιανική λατρεία ως εκκλησία ή παρεκκλήσιο, στέγαζε πλήθος τάφων. Στον καλύτερα διατηρημένο τάφο βρέθηκε ένας σκελετός, που βρισκόταν σε ένα κρεβάτι από ασβέστη και άμμο. Ο καλοδιατηρημένος πέτρινος σχιστόλιθός του έχει λατινική επιγραφή, που αναφέρει έναν ιερέα ονόματι Κρισπίνο (Crispín), που χρονολογείται από το 693 (έτος της ΙΣΤ΄ Συνόδου του Τολέδου). Αυτή η πλάκα βρίσκεται τώρα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Ισπανίας στη Μαδρίτη. Η επιγραφή στον σταυρό Sónnica, ένα κομμάτι που σώζεται στο Παρίσι, δίνει μία ένδειξη για το όνομα αυτής της εκκλησίας.
Σύμφωνα με κάποια υπόθεση, το μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Σορβάθες (Santa Maria de Sorbaces) του Γκουαραθάρ χρησίμευσε ως κρησφύγετο για τον πραγματικό θησαυρό της Αυλής, των εκκλησιών και των μοναστηριών τού Τολέδου, για να αποτρέψουν την κατάκτησή τους από την ισλαμική κατάκτηση της Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική τέχνη Κατηγορία:Χριστιανική τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ισπανία
Αιγυπτιακά (Μανέθων)
Τα Αιγυπτιακά είναι χρονικό που γράφτηκε από τον Μανέθωνα για την αρχαία αιγυπτιακή πολιτική, τη θρησκεία και την ιστορία κατά τις αρχές του 3ου αι. π.Χ. στη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Β' Φιλάδελφου στην Ελληνική. Ο συγγραφέας Μανέθων ήταν πιθανώς ιερέας από τον Σεβέννυτο στην Κάτω Αίγυπτο, ο οποίος φαίνεται πως έζησε την εποχή του Φαραώ Πτολεμαίου Α', Πτολεμαίου Β΄ και Πτολεμαίου Γ'. Ο ύστερος χρονογράφος Γεώργιος Σύγγελος φαίνεται πως άντλησε υλικό από το έργο του Μανέθωνα για τη σύνταξη της Χρονογραφίας του.
Χρονολογήσεις
Τα Αιγυπτιακά είναι σύνθεση δύο αιγυπτιακών τύπων σύνδεσης με το παρελθόν:
Η ιστορία του Μανέθωνα συντέθηκε με υλικά από διαφορετικά λογοτεχνικά είδη που προϋπήρχαν της έλευσης των Μακεδόνων, ωστόσο φαίνεται πως το έναυσμα για τη σύνθεση ήταν τόσο η έλευση Ελλήνων ρητόρων, όσο και η πρώιμη πολιτισμική ανταλλαγή μεταξύ αρχαίας Αιγύπτου και αρχαίας Ελλάδας. Άλλος σημαντικός λόγος για τη δημιουργία των Χρονικών, ήταν Πιθανώς η επιρροή δύο ιστοριών για την αρχαία Αίγυπτο, που συνέθεσαν οι Έλληνες Ηρόδοτος στο Βιβλίο 2 των Ιστοριών του και ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης με τα Αιγυπτιακά του.
Φιλολογική κριτική
Σημαντικό πρόβλημα για τα Αιγυπτιακάτου Μανέθωνα είναι ότι δεν επιβιώνουν ως πρωτογενής μαρτυρία. Ο κατάλογος των Φαραώ μεταδόθηκε από μεταγενέστερους συγγραφείς, κυρίως Χριστιανούς, οι οποίοι ήθελαν ένα χρονολογικό πλαίσιο για τη χρονολόγηση γεγονότων από τη Βίβλο σε ανεξάρτητη βάση. Ο κατάλογός του ως επί το πλείστον χρησιμεύει μόνον ως οδηγός για το πού περίπου βρίσκονταν οι κύριες αφηγήσεις στο πρωτότυπο έργο του Μανέθωνα. Έτσι, για τις σχετικές αφηγήσεις οι ιστορικοί και οι φιλόλογοι στρέφονται ιστορικό της πρώιμης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, Ιώσηπο (1ος αι.)
Αποτελούνταν αρχικά από τρία βιβλία που αντιγράφηκαν μερικώς και μεταφράστηκαν από μελετητές και ιστορικούς. Η έλλειψη πρωτότυπων κειμένων του Μανέθωνα ώθησε στην φιλολογική κριτική των διαθέσιμων αντιγράφων. Τα κείμενα του Μανέθωνα θεωρούνται ακρογωνιαίος λίθος της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας, καθώς αυτός πρώτος καθιέρωσε το χρονοδιάγραμμα της διαδοχής των ηγεμόνων σε 30 τμήματα δυναστείας, τα οποία χρησιμοποιούνται ως βάση χρονολόγησης στην Αιγυπτιολογία.
Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας
Η Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας (αγγλικά: Scottish Premier League, SPL) αποτελούσε την κορυφαία εθνική ποδοσφαιρική κατηγορία στη Σκωτία. Ξεκίνησε το 1890 με την ίδρυση της επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ένωσης (Scottish Football League). Το 1975 η Α΄ κατηγορία μετονομάστηκε σε Πρέμιερ (Premier Division) και το 1998 σε Πρέμιερ Λιγκ καθώς τη χρονιά εκείνη διασπάστηκε από την Σκωτική Ποδοσφαιρική Ένωση (SFL).
Αιγυπτιακά (Μανέθων)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρονικά
Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας
Η πιο επιτυχημένη ομάδα του θεσμού είναι η Ρέιντζερς, η οποία έχει κατακτήσει 54 πρωταθλήματα, ενώ ακολουθεί με 45 πρωταθλήματα η Σέλτικ. Οι δύο ομάδες κυριαρχούν στην ιστορία του σκωτσέζικου πρωταθλήματος καθώς έχουν κατακτήσει τα 99 από τα 118 πρωταθλήματα, με την τελευταία ομάδα εκτός των δύο αιωνίων αντιπάλων της Γλασκόβης που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Σκωτίας να είναι η Αμπερντίν το 1985.
Η Σκωτική Πρέμιερ Λιγκ (Scottish Premier League) συγχωνεύθηκε με την Σκωτική Φούτμπολ Λιγκ (Scottish Football League) σχηματίζοντας την Σκωτική Επαγγελματική Φούτμπολ Λιγκ στις 27 Ιουνίου του 2013.
Χορηγίες
Η Bank of Scotland, η οποία αποτέλεσε τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος από το Μάρτιο του 1999 (το πρωτάθλημα ήταν δίχως χορηγό για το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου), δεν ανανέωσε τη χορηγία της στο τέλος της περιόδου 2006–07. Οι συνομιλίες ξεκίνησαν με την Clydesdale Bank, και ως αποτέλεσμα, μια τετραετή συμφωνία για 8 εκατομμύρια στερλίνες τέθηκε σε ισχύ από τον Ιούλιο του 2007, ενώ το 2010 αυτή παρατάθηκε μέχρι το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Σκωτίας
Κατσαγρέλλι Αστυπάλαιας
Το Κατσαγρέλλι  ή Κατσαγρέλι ή ο Κατεργάρης είναι βραχονησίδα της Αστυπάλαιας στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,064 τ.χλμ., η οποία βρίσκεται  στα δυτικά της Αστυπάλαιας. Έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μύχος (Puffinus yelkouan) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Πουκέτ
Το Πουκέτ (αγγλ. Phuket, ταϊλ. ภูเก็ต), παλαιότερα γνωστό ως Ταλάνγκ (Thalang), και σε δυτικές πηγές και ως Junk Ceylon (μια παραφθορά του μαλαϊκού Tanjung Salang, δηλ. "Ακρωτήρι Salang") είναι μια από τις νότιες επαρχίες (changwat) της Ταϊλάνδης. Γειτονικές επαρχίες είναι βόρεια η επαρχία Πανγκ Νγκα (Phang Nga) και ανατολικά η επαρχία Κράμπι, αλλά δεδομένου ότι το Πουκέτ είναι νησί δεν έχει χερσαία σύνορα.
Το Πουκέτ, που το μέγεθός του είναι κάπως μικρότερο από εκείνο της Σιγκαπούρης, αποτελεί το μεγαλύτερο νησί της Ταϊλάνδης. Το νησί συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με δύο γέφυρες. Βρίσκεται στα ανοιχτά της δυτικής ακτής της Ταϊλάνδης στη Θάλασσα Ανταμάν. Το Πουκέτ παλαιότερα όφειλε τον πλούτο του στον κασσίτερο και το καουτσούκ και έχει μια πλούσια και συναρπαστική ιστορία. Το νησί βρισκόταν πάνω σε μια από τις σημαντικότερες εμπορικές οδούς ανάμεσα στην Ινδία και την Κίνα και αναφερόταν συχνά στα αρχεία καταγραφής ξένων πλοίων Πορτογάλων, Γάλλων, Ολλανδών και Άγγλων εμπόρων. Η περιοχή στις μέρες μας αντλεί μεγάλο μέρος των εσόδων της από τον τουρισμό.
Ετυμολογία
Το όνομα Πουκέτ (με το γράμμα π να ακούγεται ως δασύ σύμφωνο: (ph)uket) φαίνεται να προέρχεται από τη μαλαϊκή λέξη bukit, που σημαίνει "λόφος", μιας και κάπως έτσι μοιάζει το νησί όταν το βλέπει κανείς από απόσταση. Η περιοχή αναφερόταν παλαιότερα ως Ταλάνγκ, που προέρχεται από τη λέξη Telong της παλαιάς μαλαϊκής γλώσσας που σημαίνει "Ακρωτήρι". Το βόρειο τμήμα της επαρχίας του Πουκέτ, όπου και βρισκόταν η παλιά πρωτεύουσα, χρησιμοποιεί ακόμη αυτό το όνομα.
Ιστορία
Το 17ο αιώνα, οι Ολλανδοί, οι Άγγλοι και, μετά τη δεκαετία του 1680, οι Γάλλοι, συναγωνίστηκαν για να έχουν την ευκαιρία να εμπορεύονται με το νησί του Πουκέτ (τότε γνωστό ως Junkseilon), που αποτελούσε μια πολύ πλούσια πηγή κασσίτερου. Τον Σεπτέμβριο του 1680, ένα πλοίο της Γαλλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών επισκέφτηκε το Πουκέτ και έφυγε γεμάτο, φορτωμένο με κασσίτερο. Ένα ή δύο χρόνια αργότερα, ο βασιλιάς Ναράι του Σιάμ (παλαιότερη ονομασία της Ταϊλάνδης), στην προσπάθειά του να μειώσει την ολλανδική και αγγλική επιρροή, διόρισε ως διοικητή του Πουκέτ έναν Γάλλο ιατρό-ιεραπόστολο, τον αδελφό Ρενέ Σαρμπονώ (René Charbonneau), μέλος της αποστολής στο Σιάμ της Εταιρείας Αποστολών Εξωτερικού (Société des Missions Etrangères). Ο Σαρμπονώ παρέμεινε ως διοικητής μέχρι το 1685.
Το 1685, ο βασιλιάς Ναράι επιβεβαίωσε την παραχώρηση του μονοπωλίου κασσίτερου του Πουκέτ στους Γάλλους στον πρέσβη τους, τον Chevalier de Chaumont. Ο πρώην οικονόμος του Chaumont, ο Sieur de Billy, διορίστηκε διοικητής του νησιού. Όμως, οι Γάλλοι εκδιώχθηκαν από το Σιάμ μετά την επανάσταση του Σιάμ του 1688. Στις 10 Απριλίου του 1689, ο Desfarges ηγήθηκε μιας εκστρατείας για την επανακατάληψη του Πουκέτ για να αποκαταστήσει ορισμένο γαλλικό έλεγχο στο Σιάμ. Η κατάληψη του νησιού δεν οδήγησε πουθενά και ο Desfarges επέστρεψε στο Ποντιτσέρι (γαλλική αποικία στη νοτιοανατολική Ινδία) τον Ιανουάριο του 1690.
Οι Βιρμανοί επιτέθηκαν στο Πουκέτ το 1785. Ο Φράνσις Λάιτ (Francis Light), ένας καπετάνιος της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών που περνούσε από το νησί, ειδοποίησε την τοπική διοίκηση ότι είχε παρατηρήσει βιρμανικές δυνάμεις να ετοιμάζονται για να επιτεθούν. Η Ταν Που Γινγκ Τσαν (Than Phu Ying Chan), η σύζυγος του προσφάτως αποθανόντα κυβερνήτη, και η αδερφή της Μουκ (Mook) συγκέντρωσαν όσες τοπικές δυνάμεις μπορούσαν. Μετά από πολιορκία της πρωτεύουσας του νησιού που διήρκεσε ένα μήνα, οι Βιρμανοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στις 13 Μαρτίου του 1785. Οι γυναίκες έγιναν τοπικές ηρωίδες και έλαβαν τους βασιλικούς τίτλους Thao Thep Kasattri και Thao Si Sunthon από τον ευγνώμονα Βασιλιά Ράμα Α'. Κατά τη διάρκεια τη βασιλείας του Βασιλιά Chulalongkorn (γνωστός ως Ράμα Ε'), το Πουκέτ έγινε το διοικητικό κέντρο των νότιων επαρχιών που παρήγαγαν κασσίτερο. Το 1933 το Πουκέτ έγινε πλέον ξεχωριστή επαρχία.
Το τσουνάμι του 2004
Μέχρι το Φεβρουάριο του 2005 πολλά κατεστραμμένα θέρετρα άνοιξαν ξανά και η ζωή επέστρεψε σιγά σιγά σε κανονικούς ρυθμούς. Μετά από εντατικά προγράμματα αποκατάστασης των ζημιών, δεν διακρίνονται πλέον τα σημάδια από τις ζημιές του τσουνάμι, εκτός από τις πιο απομακρυσμένες παραλίες.
Γεωγραφία
Το Πουκέτ είναι το μεγαλύτερο νησί της Ταϊλάνδης και βρίσκεται στη Θάλασσα Ανταμάν στη νότια Ταϊλάνδη. Το νησί είναι κυρίως ορεινό με μια οροσειρά στα δυτικά του νησιού που το διασχίζει από Βορρά προς Νότο. Τα βουνά του Πουκέτ σχηματίζουν το νότιο άκρο της οροσειράς του Πουκέτ που εκτείνεται 440 χλμ από τον Ισθμό του Κρα. Η υψηλότερη κορυφή του νησιού είναι το Khao Mai Thao Sip Song στα 529 μέτρα. Ο πληθυσμός ήταν 249.446 κάτοικοι το 2000, αλλά ανέβηκε στους 525.018 στην απογραφή δεκαετίας του 2010, το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμιακής αύξησης από όλες τις επαρχίες σε εθνικό επίπεδο με 7.4% ποσοστό αύξησης ετησίως και πλέον περίπου 600.000 άτομα κατοικούν μόνιμα στο Πουκέτ, ανάμεσα σε αυτούς μετανάστες, άνθρωποι από όλον τον κόσμο, Ταϊλανδοί που είναι καταγεγραμμένοι σε άλλες επαρχίες και ντόπιοι. Ο καταγεγραμμένος πληθυσμός, ωστόσο, περιλαμβάνει μόνο τους Ταϊλανδούς και στα τέλη του 2012 ήταν 360.905 κάτοικοι.
Υπολογίζεται ότι το Πουκέτ έχει συνολική έκταση περίπου 576 τ.χλμ. (συμπεριλαμβανομένων και των υπόλοιπων νησιών της επαρχίας). Βρίσκεται περίπου 863 χλμ νότια της Μπανγκόκ και καλύπτει μια έκταση 543 τ.χμ. χωρίς τα μικρά νησάκια. Τα άλλα νησιά είναι τα εξής: Κο Λόνε 4,77 τ.χμ., Κο Μαπράο 3,7 τ.χμ., Κο Νάκα Γιάι 2,08 τ.χμ., Κο Ράτσα Νόι 3,06 τ.χμ., Κο Ράτσα Γιάι 4,5 τ.χμ. και το δεύτερο μεγαλύτερο, Κο Σίρε 8,8 τ.χλμ.
Το 70% του Πουκέτ καλύπτεται από βουνά που εκτείνονται με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο και το υπόλοιπο 30% αποτελείται απο πεδιάδες που βρίσκονται στο κεντρικό και ανατολικό τμήμα του νησιού. Στο νησί υπάρχουν ρυάκια και ρέματα, αλλά δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο ποτάμι.
Δάση, φυτείες καουτσουκόδεντρων και παραγωγής φοινικέλαιου καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του νησιού. Η δυτική ακτή έχει αρκετές αμμώδεις παραλίες, ενώ στο ανατολικό τμήμα του νησιού οι παραλίες είναι πιο συχνά λασπώδεις. Κοντά στο νοτιότερο σημείο βρίσκεται το Laem Phromthep, το οποίο είναι δημοφιλές μέρος για την παρατήρηση του ηλιοβασιλέματος. Στο ορεινό βόρειο τμήμα του νησιού βρίσκεται η περιοχή Khao Phra Thaeo που προστατεύονται πάνω από 20 τ.χλμ. τροπικού δάσους. Το Εθνικό Πάρκο Σιρινάτ (Sirinat) στη βορειοδυτική ακτή εγκαινιάστηκε το 1981 και προστατεύει μια περιοχή 90 τ.χλμ. (τα 68 τ.χμ. αποτελούν θαλάσσια περιοχή), συμπεριλαμβανομένης της παραλίας Nai Yang όπου οι θαλάσσιες χελώνες γεννούν τα αυγά τους.
Μια από τις πιο δημοφιλείς τουριστικές περιοχές (και περιοχή με μεγάλο τουριστικό συνωστισμό) στο Πουκέτ είναι η παραλία Πατόνγκ (Patong) στο κέντρο της δυτικής ακτής του νησιού, ίσως και λόγω της εύκολης πρόσβασης στη φαρδιά και μεγάλη παραλία. Το μεγαλύτερο μέρος της νυχτερινής ζωής και των φθηνών καταστημάτων του Πουκέτ συγκεντρώνονται εδώ και η περιοχή έχει αναπτυχθεί με ραγδαίο ρυθμό. Άλλες δημοφιλείς παραλίες βρίσκονται νότια της Πατόνγκ, όπως οι παραλίες Καρόν, Κάτα, Κάτα Νόι και επιπλέον κοντά στο νότιο άκρο του νησιού οι παραλίες Νάι Χαρν και Ραγουάι. Στα βόρεια της Πατόνγκ βρίσκονται οι παραλίες Καμάλα, Σουρίν και Μπανγκ Τάο. Εκτός της Πατόνγκ οι υπόλοιπες περιοχές παρουσιάζουν μια πιο ήρεμη πρόταση για διακοπές. Υπάρχουν πολλά νησιά στα νοτιοανατολικά. Υπάρχουν πολλά κοραλλιογενή νησιά στα νότια του Πουκέτ, τα νησιά Σιμιλάν στα βορειοδυτικά και τα νησιά Πι Πι στα νοτιοανατολικά. Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδιαίτερα με το τουρισμό, ικανοποιώντας και τη ζήτηση των επισκεπτών για snorkeling (κολύμβηση με μάσκα και αναπνευστήρα) και για καταδύσεις.
Διοικητική διαίρεση
Το Πουκέτ χωρίζεται σε τρεις περιοχές (Amphoe), που με τη σειρά τους χωρίζονται σε 17 υποπεριοχές (tambon) και 103 χωριά (muban). Οι τρεις περιοχές είναι οι εξής:
1. Μούανγκ Πουκέτ (Mueang Phuket)
2. Κατού (Kathu)
3. Ταλάνγκ (Thalang)
Υπάρχουν 9 δήμοι (thesaban) στην επαρχία. Πρωτεύουσα είναι η πόλη του Πουκέτ και κύρια τουριστική πόλη η Πατόνγκ, που αποτελούν δύο ξεχωριστούς δήμους. Οι υπόλοιποι 7 δήμοι είναι οι εξής: Κατού (Kathu), Καρόν (Karon), Τεπ Κρασατρί (Thep Krassatri), Τσονγκ Ταλέ (Choeng Thale), Ρατσαντά (Rachada), Ραγουάι (Rawai) και Γουιτσίτ (Wichit).
Κλίμα
Το Πουκέτ έχει τροπικό κλίμα και πιο συγκεκριμένα τροπικό κλίμα που χαρακτηρίζεται από μουσώνες, με μια ξηρή περίοδο από Νοέμβριο έως Απρίλιο και μια βροχερή περίοδο από Μάιο έως Οκτώβριο. Οι μέσες θερμοκρασίες παραμένουν σταθερές καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Οι μέσες υψηλές θερμοκρασίες κυμαίνονται από 29 °C έως 33 °C. Οι μέσες χαμηλές κυμαίνονται από 23 °C έως 26 °C.
Πηγές: Μετεωρολογική Υπηρεσία Ταϊλάνδης   Μετεωροσκοπείο Χονγκ Κονγκ        Εθνική Ωκεανική και Ατμοσφαιρική Υπηρεσία των ΗΠΑ (NOAA).
Οικονομία
Η εξόρυξη κασσίτερου υπήρξε σημαντική πηγή εισοδήματος για το νησί από το 16ο αιώνα. Στη σύγχρονη εποχή, η οικονομία του Πουκέτ στηρίζεται σε δύο πυλώνες: τις φυτείες καουτσουκόδεντρων (με την Ταϊλάνδη να είναι η μεγαλύτερη παραγωγός καουτσούκ στον κόσμο) και τον τουρισμό, με τον ακμάζοντα τομέα των καταδύσεων να προσελκύει χιλιάδες δύτες κάθε χρόνο.
Από τη δεκαετία του 1980, οι αμμώδεις παραλίες της δυτικής ακτής του νησιού έχουν μετατραπεί σε σημαντικά τουριστικά κέντρα, με την Πατόνγκ, την Καρόν και την Κάτα να αποτελούν τις πιο δημοφιλείς παραλίες. Μετά το τσουνάμι του 2004, όλα τα κτήρια και τα αξιοθέατα που είχαν υποστεί καταστροφές έχουν αποκατασταθεί. Στην παρούσα περίοδο το Πουκέτ βρίσκεται σε μια περίοδο εντατικής ανάπτυξης τουριστικών εγκαταστάσεων και εγκαταστάσεων ψυχαγωγίας με πολλά καινούργια ξενοδοχεία, διαμερίσματα και σπίτια υπό κατασκευή. Συνολικά 5.080 επιπρόσθετα δωμάτια ξενοδοχείων αναμένεται να δημιουργηθούν στο Πουκέτ μέχρι το 2015. Επίσης, τον Ιούλιο του 2005, το Πουκέτ ψηφίστηκε από το καταξιωμένο περιοδικό Fortune ως ένας από τους κορυφαίους προορισμούς παγκοσμίως για ανθρώπους που έχουν συνταξιοδοτηθεί. Υπάρχουν κάποιες χιλιάδες ξένοι που ζουν στο Πουκέτ, πολλοί από αυτούς συνταξιούχοι.
Μεταφορές
Δεν υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση του Πουκέτ με την ηπειρωτική Ταϊλάνδη, όμως τα τρένα πηγαίνουν μέχρι την κοντινή Σουράτ Τανί (Surat Thani). Τα Songthaews (σονγκτέο) (αγροτικά οχήματα με ειδικά διαμορφωμένες σκεπαστές καρότσες που φέρουν πάγκους αριστερά και δεξιά και χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά επιβατών) αποτελούν κοινό τρόπο μεταφοράς στο Πουκέτ. Τα songthaews περνάνε από τις πόλεις και τις παραλίες. Υπάρχουν επίσης δρομολόγια συμβατικών λεωφορείων, καθώς και μοτοσυκλέτες-ταξί που τις συναντά κανείς σε μεγάλο αριθμό στις κύριες πόλεις και στην παραλία της Πατόνγκ. Τα παραδοσιακά τουκ τουκ (τρίκυκλα ταξί) έχουν αντικατασταθεί από μικρά βαν, κατά κύριο λόγο κόκκινου χρώματος, αν και μερικά είναι κίτρινα ή πράσινα. Τα σονγκτέο είναι η φθηνότερη λύση μεταφοράς για διαδρομές από πόλη σε πόλη πάνω στο νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού
Βίλα Παρκ
Το Βίλα Παρκ (αγγλικά: Villa Park) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην περιοχή του Άστον στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Είναι η έδρα της Άστον Βίλα από το 1897. Έχουν γίνει πολλές βελτιώσεις όλα αυτά τα χρόνια, και η σημερινή του χωρητικότητα είναι 42.788 θέσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Άστον Βίλα Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1966
Οινούσσες (σύμπλεγμα)
Οι Οινούσσες είναι ένα σύμπλεγμα νησίδων του ανατολικού Αιγαίου, συνολικής έκτασης 17,4 τ. χιλιομέτρων, που ανήκουν στο νομό Χίου και βρίσκονται σε γεωγραφική εγγύτητα με τα παράλια της μικρασιατικής χερσονήσου της Ερυθραίας και απέχουν 9 ναυτ. μίλια από την πόλη της Χίου. Αποτελούν το δήμο Οινουσσών του νομού Χίου.
Το μεγαλύτερο νησί από τα 16 είναι η Οινούσσα ή Οινούσσες ή Αιγνούσα ή Εγνούσα, με λιγότερους από 1.000 μόνιμους κατοίκους, που έχει δώσει και το όνομά της στο σύμπλεγμα. Στη διοικητική διαίρεση του νησιού περιλαμβάνονται επίσης:
Όλγκα Ρομανόφσκαγια
Η Όλγκα Σεργκέγεβνα Ρομανόφσκαγια (ουκρανικά: Ольга Сергіївна Романовська, ρωσικά: Ольга Сергеевна Романовская) (γεννήθηκε 22 Ιανουαρίου 1986) είναι Ουκρανή τραγουδίστρια, ηθοποιός, τηλεοπτική παρουσιάστρια, μοντέλο και πρώην μέλος του ρωσο-ουκρανικού γυναικείου συγκροτήματος ΒΙΑ Γκρα (ρωσικά: ВИА Гра, Ουκρανικά: ВІА Гра). Από το 2016 η Όλγα Ρομανόφσκαγια παρουσιάζει το πρόγραμμα «Revizorro» στο κανάλι «Pyatnitsa!» («Παρασκευή!»).
ВИА Гра
Η Όλγκα ήταν τραγουδίστρια στο Ρωσο-Ουκρανικό συγκρότημα ВИА Гра, από την περίοδο (2006-2007), συνέχισε σόλο καριέρα από το 2007 και έπειτα. Οι VIA Gra είναι υπό τη διεύθυνση του Κονσταντίν Μελάτζε. Οι VIA Gra τραγουδούν στα ρώσικα και, σε σπάνιες περιπτώσεις, στα αγγλικά.
Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ (2013-σήμερα) Μίσα Ρομάνοβα (2013-σήμερα) Αναστασία Κοζεβνίκοβα (2013-σήμερα) Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003) Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002) (2002-2006) (2009-2011) Τετιάνα Νάϊνικ (2002) Άννα Σεντοκόβα (2002-2004) Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007) Σβετλάνα Λομποντά (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ (2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια (2006-2007) Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά (2010-2012).
Προσωπική ζωή
Η Όλγκα Ρομανόφσκαγια έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Ουκρανές ηθοποιοί Κατηγορία:Ουκρανές μοντέλα
Audi A8
Το Audi A8 είναι ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Audi. Η πρώτη γενιά του Α8 εισήχθη τον Μάρτιο του 1994, ως ο επίσημος διάδοχος του Audi V8. Η δεύτερη γενιά του παρήχθη από το 2003 έως το 2009 και η τρίτη γενιά του A8 κυκλοφόρησε στις αρχές του 2010. Τον Σεπτέμβριο του 2017 μπήκε στη μαζική παραγωγή η τέταρτη γενιά του. Μέσα στο 2024 η Audi θα κυκλοφορήσει την πέμπτη γενιά του A8, που θα προσφέρεται αποκλειστικά ως αμιγώς ηλεκτρική.
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά του Audi A8 (εσωτερικός κωδικός εργοστασίου: Typ 4D) παρουσιάστηκε στον Τύπο αυτοκινήτου τον Φεβρουάριο του 1994, ενώ αποκαλύφθηκε και στο ευρύ κοινό τον Μάρτιο του 1994, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, όταν και ξεκίνησε η προ-παραγωγή του. Τον Ιούνιο του 1994 ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του και μέσα στον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε επίσημα στην Ευρώπη, αν και η πιλοτική παραγωγή είχε ξεκινήσει ήδη από τον Δεκέμβριο του 1993. Αντιθέτως, στη Βόρεια Αμερική κυκλοφόρησε μόλις τον Οκτώβριο του 1996, για τη σεζόν (model year) του 1997.
Ήταν το πρώτο στην ιστορία της αυτοκίνησης πολυτελές σεντάν με ολόκληρο το αμάξωμα από αλουμίνιο και συγκεκριμένα με βάση μια πλατφόρμα που έφερε το όνομα ASF (Audi Space Frame / Διαστημική Πλατφόρμα της Άουντι), καθώς επίσης και το πρώτο αυτοκίνητο παγκοσμίως με εξ ολοκλήρου πλατφόρμα αλουμινίου. Με την χρήση αλουμινίου, το A8 παρέμεινε ελαφρύτερο από τους άμεσους ανταγωνιστές του, δηλαδή τα Mercedes-Benz S-Class W140 και Mercedes-Benz S-Class W220 και τη BMW Σειρά 7 E38. Στην εποχή του, επιπλέον, το Α8 ήταν το μοναδικό μοντέλο στην κατηγορία αυτή που προσφερόταν προαιρετικά και με κίνηση και στους 4 τροχούς (στις εκδόσεις με το σύστημα τετρακίνησης quattro της Audi).
Επίσης, από το 1999 ήταν διαθέσιμο και σε μια εκδοχή αμαξώματος με μακρύτερο μεταξόνιο, που ξεχώριζε από ένα επιπλέον «L» (Lang) στο όνομα, δηλαδή A8L. Ο επιπλέον χώρος ήταν αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες. Το αρχικό A8 ή Typ 4D βασίστηκε στην τότε καινούρια ελαφριά αλουμινένια πλατφόρμα D2 της Audi. Αν και στη συνέχεια υπήρξε και πλατφόρμα D1, η οποία χρησιμοποιήθηκε από το Volkswagen Phaeton που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002, στην πραγματικότητα η πρώτη χρονολογικά πλατφόρμα της σειράς D ήταν η D2.
Η συνολική παραγωγή όλων των A8 πρώτης γενιάς έφτασε τα 105.092 αντίτυπα.
Κινητήρες
thumb|left|Η έκδοση 6.0 W12 του Audi A8 D2 παρήχθη σε ελάχιστα αντίτυπα.
Ο βασικός κινητήρας της πρώτης γενιάς ήταν ένας 2.8 λίτρων V6 βενζίνης, με στάνταρ κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, αν και ήταν διαθέσιμος και με κίνηση στους 4 τροχούς. Το 1996, ο κινητήρας αυτός απέκτησε 5 βαλβίδες ανά κύλινδρο. Υπήρξαν επίσης και βενζινοκινητήρες 3.7 λίτρων V8 και 4.2 λίτρων V8 - ο τελευταίος χρησιμοποιήθηκε επίσης και στο Audi S8 πρώτης γενιάς, αλλά με διαφορετική ρύθμιση, για ακόμα μεγαλύτερη ιπποδύναμη. Το 2001, προστέθηκε ο τότε πρωτοεμφανιζόμενος 12-κύλινδρος κινητήρας 6.0 λίτρων βενζίνης και μάλιστα διάταξης W12, αντί για τη συνήθη διάταξη V12 των κινητήρων με 12 κυλίνδρους. Επειδή ο 12-κύλινδρος κινητήρας εισήχθη μόλις 1 έτος πριν την αντικατάσταση από τη δεύτερη γενιά του A8, ένας πολύ μικρός αριθμός μοντέλων της πρώτης γενιάς πρόφτασε να παραχθεί με αυτόν, καθώς η παραγωγή του Α8 πρώτης γενιάς έληξε στις 4 Αυγούστου 2002.
Τον Ιούλιο του 1996, μπήκε στην παραγωγή και μια σπορ έκδοση του Α8, το Audi S8, μια από τις πρώτες σπορ πολυτελείς λιμουζίνες στην αγορά, και συνδυαζόταν με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Τόσο η πρώτη γενιά όσο και οι μεταγενέστερες γενιές του S8, διατέθηκαν με στάνταρ την μόνιμη τετρακίνηση quattro της Audi. Οι 3 πρώτες γενιές του S8 διατέθηκαν μόνο στην έκδοση με το κοντό μεταξόνιο, ενώ η τέταρτη γενιά τόσο με το κοντό όσο και με το μακρύ μεταξόνιο.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Ηλεκτρονικά περιορισμένη. Οι τιμές σε παρενθέσεις ισχύουν για τα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Audi A8L (D2) του 1999 - 2002 στην [[Κίνα.]]
Ιδιαίτερη μέριμνα είχε δοθεί και στην ασφάλεια. Ήδη από την εισαγωγή του, τον Ιούνιο του 1994, έφερε στάνταρ 2 μπροστινούς αερόσακους, ενώ μέσα στο 1996 έγινε το πρώτο αυτοκίνητο παγκοσμίως με 4 πλευρικούς αερόσακους, καθώς απέκτησε 2 εμπρός και 2 πίσω, και μάλιστα όλοι οι 6 αερόσακοι ήταν στάνταρ. Το 1997, η Audi προσέθεσε και Σύστημα Ευστάθειας ESP σε όλα τα μεγάλα μοντέλα της, μεταξύ των οποίων και στις τετρακίνητες εκδόσεις των Audi A8 και Audi A6, που ήταν τότε μάλιστα τα πρώτα μοντέλα διεθνώς που συνδύασαν 4-κίνηση με σύστημα ESP.
Το 1999, το Α8 υπέστη μια ανανέωση, με κυριότερες αλλαγές: ένα λίφτινγκ στο μπροστινό μέρος, με μεγαλύτερους και πιο διάφανους προβολείς, νέα μπροστινή γρίλια και στάνταρ φώτα ομίχλης.
Το 2000, όλα τα Audi A8 απέκτησαν και στάνταρ πλευρικούς αερόσακους οροφής, για τους μπροστινούς και τους πίσω επιβάτες, φτάνοντας έτσι τους στάνταρ 10 αερόσακους. Το 2001 προστέθηκε Σύστημα Ελέγχου Πίεσης Ελαστικών (tyre pressure monitoring system) και ειδικότερα στο A8L στάνταρ φώτα xenon, με προβολείς υψηλής έντασης high-intensity discharge lamp (HID) και θερμαινόμενο τιμόνι.
Δεύτερη γενιά
Τον Αύγουστο του 2002, για τη σεζόν (model year) του 2003, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η δεύτερη γενιά του Α8 (εσωτερικός κωδικός εργοστασίου: Typ 4E), με ελαφρώς μεγαλύτερες διαστάσεις και με βάση την πλατφόρμα D3. Με το νέο Audi A8, η εταιρεία θέλησε να δημιουργήσει μια πιο σπορ λιμουζίνα, εν μέρει επειδή το καινούριο τότε και στον ίδιο όμιλο Volkswagen Phaeton (που είχε εισαχθεί στο Σαλόνι της Γενεύης τον Μάρτιο του 2002) είχε κατά νου κυρίως την άνεση. Η Audi ισχυρίστηκε τότε ότι ήταν το πλέον σπορ σεντάν στο είδος του. Μια τεχνική καινοτομία στο Α8 ήταν η εφαρμογή της τεχνολογίας LED στους προβολείς, που λόγω της χαμηλής απαιτούμενης ενέργειας δεν επιβαρύνει σημαντικά την κατανάλωση καυσίμου.
Κινητήρες
thumb|left|Το σαλόνι ενός Audi A8 4.2 TDI quattro του 2007 - 2009, με αυτόματο κιβώτιο, φυσικά με tiptronic.
Στο δεύτερο Α8, η Audi καθιέρωσε τεχνολογία άμεσου ψεκασμού καυσίμου FSI για τους κινητήρες βενζίνης και κοινής έγχυσης για την πετρελαιοκινητήρες TDI. Μαζί με τους ελαφρύτερους κινητήρες, το Α8 ήταν διαθέσιμο με κιβώτιο ταχυτήτων διαρκώς μεταβαλλόμενης σχέσης Multitronic. Επιπλέον, μπορούσε να παραγγελθεί και με ένα 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με κατ' επιλογήν χειροκίνητο έλεγχο (tiptronic). Οι βενζινοκινητήρες 3.7 λίτρων V8 και 4.2 λίτρων V8 διατηρήθηκαν, αλλά με βελτιωμένη ισχύ. Επίσης, προστέθηκε ένας νέος 4.0 λίτρων V8 TDI κινητήρας ντίζελ, με ισχύ 275 hp και ροπή 650 N·m. thumb|right|Το υπηρεσιακό Audi Α8 D3 του πρώην προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της [[Γερμανίας, Χορστ Κέλερ, σε φωτογραφία του 2008.]]
Το 2004, εμφανίστηκε μια ειδική έκδοση του Α8: το W12 Α8. Αυτή η εντυπωσιακή σπορ λιμουζίνα έφερε έναν 6.0 λίτρων 12-κύλινδρο διάταξης W12 κινητήρα, ισχύος 450 ίππων, βενζίνης, με ηλεκτρονικό κόφτη της τελικής ταχύτητας στα 250 km/h, ταχύτητα που αυτό το αυτοκίνητο μπορούσε να φτάσει σε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα. Συνδυαζόταν αποκλειστικά με το 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με tiptronic. Το W12 A8 ήταν, αρχικά, η μοναδική έκδοση που έφερε γρίλια με ενιαίο πλαίσιο, καθώς οι άλλες είχαν ακόμα την κλασική γρίλια της Audi, έως το 2005. Επιπλέον, είχε στάνταρ κίνηση στους 4 τροχούς και αυτόματα ελεγχόμενη αερανάρτηση. Η W12 ήταν η ναυαρχίδα της Audi, μαζί με το σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) Audi R8. Αυτό το αυτοκίνητο χρησιμοποιήθηκε επίσης στις ταινίες Transporter 2 και Transporter 3. Το Α8 L 6.0 W12 έγινε, επίσης, το πιο ακριβό μοντέλο της Audi, καθώς ακόμα και η βασική έκδοση του σπορ μοντέλου Audi R8 ήταν φθηνότερη.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Ηλεκτρονικά περιορισμένη
Ανανέωση του 2005
Το 2005, το Α8 D3 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση. Όλα τα μοντέλα έφεραν πλέον τη γρίλια με ενιαίο πλαίσιο, που είχε πρωτοεμφανιστεί στο W12 Α8. Επίσης, ο κινητήρας 4.0 λίτρων V8 TDI αντικαταστάθηκε από έναν ισχυρότερο 4.2 λίτρων V8 TDI. Αρχικά, επειδή η Audi δεν διέθετε τότε κατάλληλο κιβώτιο ταχυτήτων για τον έλεγχο της τεράστιας ροπής ενός κυριολεκτικά θηριώδους πετρελαιοκινητήρα, είχε περιορίσει την ροπή του στα 650 N·m. Το 2007 όμως, εισήγαγε στο νέο τότε SUV Audi Q7 ένα ενισχυμένο κιβώτιο ταχυτήτων. Αυτό της έδωσε τη δυνατότητα να επαναρυθμίσει την ροπή στα εντυπωσιακά 760 N·m. Επιπλέον, ο κινητήρας 3.0 λίτρων V6 βενζίνης αντικαταστάθηκε από έναν 3.2 λίτρων V6 FSI (άμεσου ψεκασμού καυσίμου).
Τρίτη γενιά
Η τρίτη γενιά του Audi A8 (εσωτερικός κωδικός εργοστασίου: Typ 4H) επρόκειτο αρχικά να παρουσιαστεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2009, αλλά αναβλήθηκε για τα τέλη του 2009. Τελικώς, αποκαλύφθηκε επίσημα στις 1 Δεκεμβρίου 2009, στο Μαϊάμι της Φλόριντα.
Το Α8 D4 βασίστηκε στην κοινή πλατφόρμα MLP και έχει μεταξόνιο 2,99 μέτρα. Το μήκος του αυξήθηκε στα 5,14 μέτρα. Φέρει στάνταρ 4-κίνηση quattro, με σχέση 40:60 (εμπρός:πίσω), με ένα προαιρετικό σπορ διαφορικό στο πίσω μέρος.
Το A8 τρίτης γενιάς ήταν αρχικά διαθέσιμο μόνο με κινητήρα 4.2 λίτρων V8 βενζίνης FSI των 372 ίππων και έναν κινητήρα V8 4.2 TDI 350 hp ντίζελ, αμφότεροι σε συνδυασμό με ένα νέο 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με tiptronic. Η επιτάχυνση 0 - 100 km/h είναι: για το 4.2 FSI στα 5,7 δευτερόλεπτα και για το 4.2 TDI στα 5,5 δευτερόλεπτα. Και στα δύο μοντέλα, η τελική ταχύτητα περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 km/h. Κατά τη διάρκεια του έτους 2010, προστέθηκαν δύο 3.0 λίτρων V6 TDI κινητήρες ντίζελ, με ισχύ 204 και 250 hp και ένας 3.0 λίτρων V6 βενζινοκινητήρας TFSI. thumb|left|Η λειτουργία της υπέρυθρης κάμερας κατά την νυχτερινή οδήγηση, σε ένα Audi A8 του 2013.
Πρόσθετες επιλογές ασφαλείας που ήταν διαθέσιμες στο Α8 τρίτης γενιάς, περιλαμβάνουν Adaptive Cruise Control (ACC), υπέρυθρη κάμερα για ευκολότερη νυχτερινή οδήγηση, ένα ραντάρ και έναν δείκτη της κυκλοφορίας. Επίσης, το αυτοκίνητο είναι εξοπλισμένο με προσαρμοζόμενη αερανάρτηση, εξελιγμένο ηχοσύστημα Bang & Olufsen και τεχνολογία LED στους προβολείς
Στις 16 Απριλίου 2010, ανακοινώθηκε η έκδοση με το μακρύτερο μεταξόνιο A8 L και παρουσιάστηκε στις 23 Απριλίου 2010 στο Πεκίνο. Στο A8 L το μεταξόνιο αυξήθηκε στα 3.122 χιλιοστά (κατά 130 σε σύγκριση με το κανονικό Α8) φτάνοντας σε συνολικό μήκος αμαξώματος τα 5.267 χιλιοστά. Το Α8 L επίσης επανέφερε τον κινητήρα W12, αλλά με επανασχεδιασμό. Ο κυβισμός του είχε αυξηθεί από 6.0 σε 6.3 λίτρα και είναι εξοπλισμένος με άμεσο ψεκασμό καυσίμου (FSI), με αποτέλεσμα την αύξηση της μέγιστης ισχύος στους 500 hp και της ροπής στα 625 N·m στις 3.250 στροφές το λεπτό. Μαζί με το νέο 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με tiptronic, προσφέρει στο Α8 W12 L επιτάχυνση 0 - 100 χιλιόμετρα την ώρα σε μόλις 4,9 δευτερόλεπτα. Η κατανάλωση μειώθηκε κατά 12% και έφτασε έως και 12,0 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Στην παλέτα των κινητήρων του A8 L προστέθηκαν σύντομα οι 3.0 TFSI και 4.2 FSI βενζίνης V8, και 3.0 V6 TDI και 4.2 V8 TDI.
Εισαγωγή
Η τέταρτη γενιά του Audi A8 βασίστηκε αισθητικά στο πρωτότυπο αυτοκίνητο Audi Prologue. Το μοντέλο παραγωγής αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο Audi Summit στη Βαρκελώνη στις 11 Ιουλίου 2017 και παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2017. Τελικώς, μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 2017 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ευρώπη τον Νοέμβριο, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2018. Στις άλλες ηπείρους έφτασε σταδιακά μέσα στο 2018 και πάντα ως μοντέλο της σεζόν του 2019. Η εκδοχή με το μακρύτερο μεταξόνιο A8 L κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2018.
S8 (2020 - σήμερα)
Η έκδοση υψηλών επιδόσεων Audi S8 εισήχθη στα τέλη του 2019 για τη σεζόν (model year) του 2020. Αντίθετα με τα S8 των προηγούμενων γενεών, που βασίζονταν πάντα στην εκδοχή του A8 με το κοντό μεταξόνιο, η γενιά D5 προσφέρεται τόσο με το κοντό, όσο και με το μακρύ μεταξόνιο. Ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική, αυτό το S8 διατίθεται μόνο με το μακρύ μεταξόνιο, δηλαδή ως S8 L. Το S8 έχει μεγαλύτερη ισχύ του V8 κινητήρα από τις εκδόσεις A8 και A8L 60 TFSI quattro.