cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ματιέ Ντεμπυσί
Βιογραφία
Στις 2 Οκτωβρίου 2011, λαμβάνει μια νέα κλήση για την Εθνική Γαλλίας, για να καλύψει το κενό του απώντα λόγω τραυματισμού Μπακαρί Σανιά ενόψει των σημαντικών αγώνων με αντιπάλους την Αλβανία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στα πλαίσια των προκριματικών του Euro 2012. Στις 7 Οκτωβρίου, σημειώνει την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Γαλλίας ξεκινώντας βασικός στο δεξιό άκρο της άμυνας απέναντι στην Αλβανία στο Σταντ ντε Φρανς (νίκη 3-0).
Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, ο Ντεμπυσί αγωνίζεται βασικός στη δεξιά πλευρά της άμυνας στη διάρκεια ενός φιλικού αγώνα ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία (νίκη 1-2). Χάρη σε δυο ασίστ του και μια αξιοπρόσεκτη εμφάνιση, αναδεικνύεται MVP του αγώνα.
Στις 27 Μαΐου 2012, σημειώνει το πρώτο του γκολ με την Εθνική Γαλλίας στη διάρκεια ενός φιλικού αγώνα με αντίπαλο την Ισλανδία (νίκη 3-2).
Στατιστικά
Τελευταία ενημέρωση στις 27 Μαΐου 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν
Ντίντα (ποδοσφαιριστής, γενν. 1973)
Ο Νέλσον ντε Ζεσούς Σίλβα (πορτογαλικά: Nélson de Jesus Silva) (γεν. 7 Οκτωβρίου 1973), πιο γνωστός απλώς ως Ντίντα (Dida, ), είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Αφού ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Βραζιλία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με την Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια, ο Ντίντα έγινε ειδικός στα πέναλτι με την Κρουζέιρο και την Κορίνθιανς. Μνημονεύεται ίσως περισσότερο για τη δεκαετή θητεία του με τη Μίλαν από το 2000 έως το 2010, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο και κέρδισε πολλά τρόπαια και ατομικά βραβεία με το σύλλογο.
Ο Ντίντα κέρδισε έναν τίτλο της Σέριε Α και δύο φορές το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μίλαν, με την πρώτη από αυτές τις νίκες να έρχεται αφού απέκρουσε τρία πέναλτι στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2002-03 εναντίον της Γιουβέντους. Ο Ντίντα είναι ένας από τους τέσσερις τερματοφύλακες της Μίλαν με 300 συμμετοχές στην καριέρα του και έχει ενταχθεί μαζί με άλλους πρώην παίκτες του συλλόγου για εμφανίσεις εκτός γηπέδου και φιλικούς αγώνες. Μετά από δύο χρόνια απουσίας από τα παιχνίδια, επέστρεψε στη Βραζιλία το 2012, όπου αγωνίστηκε σε τρεις ομάδες — Πορτουγκέσα, Γκρέμιο και Ιντερνασιονάλ — σε ισάριθμες σεζόν.
Με την Εθνική Βραζιλίας, ο Ντίντα έκανε 91 συμμετοχές σε έντεκα χρόνια, κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Ολυμπιακό μετάλλιο, ενώ είναι ο πιο επιτυχημένος παίκτης στην ιστορία του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών. Αξιοσημείωτα, έσπασε ένα χρωματικό φράγμα κατά τη διάρκεια του Κόπα Αμέρικα 1999, όντας ο πρώτος Αφροβραζιλιάνος βασικός τερματοφύλακας της Seleção, μετά τον Μοασίρ Μπαρμπόζα μισό αιώνα νωρίτερα και, το 2006, έγινε ο πρώτος μαύρος τερματοφύλακας που ήταν βασικός για τη Βραζιλία σε έναν Παγκόσμιο Κύπελλο από το 1950. Αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα αφού η Βραζιλία αποκλείστηκε στους προημιτελικούς του Παγκασμίου Κυπέλλου του 2006.
Θεωρούμενος ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της γενιάς του, ο Ντίντα ήταν ο εναρκτήριος Τερματοφύλακας της Χρονιάς της FIFPro, ο πρώτος Βραζιλιάνος τερματοφύλακας που προτάθηκε για τη Χρυσή Μπάλα της FIFA και ήταν επτά φορές υποψήφιος του βραβείου του Καλύτερου Τερματοφύλακα του Κόσμου, εκτός από το ότι είναι ένας από τους δέκα παίκτες που κέρδισαν τόσο το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ όσο και το Κόπα Λιμπερταδόρες. Ονομάστηκε ο Καλύτερος Τερματοφύλακας της Λατινικής Αμερικής και ο 6οε Καλύτερος Τερματοφύλακας συνολικά, του 21ου αιώνα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου και κατατάσσεται μεταξύ των σπουδαίων τερματοφυλάκων όλων των εποχών για τη Βραζιλία, μαζί με τους Μάρκος, Ροζέριο Σένι, Κλάουντιο Ταφαρέλ και Ζιλμάρ. Έχει πιστωθεί ότι βοήθησε να τερματιστεί η προκατάληψη κατά των μαύρων τερματοφυλάκων στο ποδόσφαιρο των βραζιλιάνικων συλλόγων λόγω της επιτυχίας του στην Ευρώπη και όταν εντάχθηκε στην Ιντερνασιονάλ το 2014, έγινε ο πρώτος Αφροβραζιλιάνος τερματοφύλακας που έπαιξε για τον σύλλογο μετά από 43 χρόνια.
1993–1996: Σταδιοδρομία ως νέος, πρώτη συμμετοχή και απογοήτευση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο Ντίντα είναι ο πρώτος σπουδαίος Βραζιλιάνος τερματοφύλακας που είναι γνωστός με ψευδώνυμο, σε αντίθεση με την παράδοση του να χρησιμοποιεί κάποιος είτε το όνομα είτε το επώνυμό του. Εκπροσώπησε για πρώτη φορά τη Σελεσάο σε επίπεδο Κ20 ετών ως πρώτη επιλογή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1993, κρατώντας τέσσερις ανέπαφες εστίες σε έξι αγώνες και δεχόμενος μόνο δύο γκολ, καθώς η Βραζιλία κέρδισε τη διοργάνωση. Αφού ο Ταφαρέλ αποβλήθηκε για τους δύο πρώτους αγώνες του Κόπα Αμέρικα 1995 λόγω παραβίασης ομοιόμορφης αμφίεσης, ο Ντίντα κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή για την ομάδα σε ηλικία 21 ετών, σε μια ήττα με 1–0 από τον Ισημερινό και ξεκίνησε βασικός στη νίκη της Βραζιλίας με 2–0 επί του Περού.
Κλήθηκε από τον προπονητή Μάριο Ζαγκάλο ως εφεδρικός στον Ντάνρλεϊ για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1996, στο οποίο η Βραζιλία έστειλε την ομάδα Κ23 ετών, και δεν έφυγε ποτέ από τον πάγκο καθώς η Seleção τερμάτισε δεύτερη, πίσω από το Μεξικό. Ο Ντίντα ονομάστηκε βασικός για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, αλλά η Βραζιλία είχε μια απογοητευτική εκστρατεία και τερμάτισε με το χάλκινο μετάλλιο, ενώ κέρδισε τη φήμη για τη σύγκρουση με τον συμπαίκτη του, Αλνταΐρ, στην ήττα με 1–0 από την Ιαπωνία, καθώς κυνηγούσαν μια μακρινή μπαλιά στην περιοχή του πέναλτι, δίνοντας στην Ιαπωνία την ευκαιρία να σκοράρει σε κενή εστία.
1997–2001: Πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο και επιτυχία στο Κόπα Αμέρικα
Ο Ντίντα αποκλείστηκε από την ομάδα της Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα 1997, αλλά επέστρεψε στην αρχική ενδεκάδα για το εναρκτήριο Κύπελλο Συνομοσπονδιών εκείνη τη χρονιά, διατηρώντας πέντε ανέπαφες εστίες και επιτρέποντας μόλις δύο συνολικά γκολ, καθώς η Σελεσάο σήκωσε το τρόπαιο, νικώντας την Αυστραλία με 6-0 στον τελικό. Αν και κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, ο Ζαγκάλο έπεισε τον Ταφαρέλ να επιστρέψει ύστερα από μια τριετή αποχώρηση για να είναι η πρώτη του επιλογή, και ο Ντίντα ήταν τρίτος τερματοφύλακας, πίσω από τον Κάρλος Ζερμάνο, καθώς η Βραζιλία τερμάτισε δεύτερη, χάνοντας στον τελικό από τους οικοδεσπότες. Δεν θα έπαιζε για την εθνική ομάδα όλο το 1998, γεγονός που συνέβαλε στην απόφασή του να φύγει από την Κρουζέιρο για τη Μίλαν στην αρχή του επόμενου έτους. Το 1999, υπό τον νέο προπονητή, Βαντερλέι Λουσεμπούργκο, ο Ντίντα κέρδισε το μοναδικό του Κόπα Αμέρικα με τη Βραζιλία, μετά τη νίκη με 3-0 επί της Ουρουγουάης στον τελικό. Δέχτηκε μόνο δύο γκολ στη διοργάνωση και απέκρουσε ένα πέναλτι του Ρομπέρτο Αγιάλα που θα ισοφάρισε τον αγώνα στη νίκη με 2-1 επί της Αργεντινής στους προημιτελικούς. Έκανε το δεύτερο συνεχόμενο ξεκίνημά του στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών εκείνη τη χρονιά, καθώς η Βραζιλία δε δέχτηκε γκολ στη φάση των ομίλων και συνέτριψε τη γηπεδούχο Σαουδική Αραβία με 8-2 στους ημιτελικούς. Όμως στον τελικό έχασε από το Μεξικό, με 4-3.
Ο Ντίντα ήταν βασικός στο τρίτο συνεχόμενο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του το 2001, διατηρώντας ανέπαφη εστία σε κάθε αγώνα της φάσης των ομίλων για δεύτερη συνεχόμενη φορά, καθώς η Βραζιλία τερμάτισε δεύτερη πίσω από την Ιαπωνία με μία νίκη και δύο ισοπαλίες, αλλά έχασε από την τελική νικήτρια Γαλλία με 2–1 στα ημιτελικά και στη συνέχεια με 1–0 από την Αυστραλία στον αγώνα της τρίτης θέσης.
2002–2005: Θρίαμβος στο Παγκόσμιο Κύπελλο και ρεκόρ Κυπέλλου Συνομοσπονδιών
δεξιά|μικρογραφία|265x265εσ| Ο Ντίντα (εδώ το 2005) έκανε 91 συμμετοχές με τη [[Εθνική Βραζιλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Βραζιλία από το 1995 έως το 2006 και συμμετείχε σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα.]] Με την επιτυχία του στην Κορίνθιανς κέρδισε την προσοχή του προπονητή Λουίς Φελίπε Σκολάρι και κλήθηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 ως εφεδρικός του Μάρκος, τον οποίο ο Σκολάρι είχε προπονήσει προηγουμένως στην Παλμέιρας. Αυτός και η τρίτη επιλογή, Ροζέριο Σένι, δεν άφησαν ποτέ τον πάγκο, καθώς η Βραζιλία κέρδισε τον πέμπτο της τίτλο. Το απόγευμα του τελικού, ο Ρονάλντο ζήτησε από τον Ντίντα να του κρατήσει συντροφιά σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η επανάληψη των γεγονότων πριν από τον τελικό του 1998, όταν ο Ρονάλντο είχε υποστεί επιληπτική κρίση στον ύπνο του, που συνέβαλε στην κακή του απόδοση στην ήττα της Βραζιλίας με 3-0 από τη Γαλλία. Πέρασαν το χρόνο μιλώντας και παίζοντας γκολφ πριν αναχωρήσουν για το Διεθνές Στάδιο στη Γιοκοχάμα. Ο Ρονάλντο σημείωσε και τα δύο γκολ στη νίκη της Βραζιλίας με 2–0 επί της Γερμανίας και κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι της διοργάνωσης.
Ο Ντίντα έπαιξε στο τέταρτο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του το 2003, όπου η Βραζιλία σημείωσε το χειρότερο τερματισμό της όλων των εποχών, με τον αποκλεισμό στη φάση των ομίλων. Επέστρεψε για το πέμπτο και τελευταίο του Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 2005 και στην ήττα της Βραζιλίας με 1–0 από το Μεξικό στη φάση των ομίλων, απέκρουσε ένα πέναλτι από τον Χαρέντ Μποργκέτι, το οποίο έπρεπε να επαναληφθεί δύο φορές λόγω επανειλημμένης εισβολής παικτών στην περιοχή του πέναλτι, αφού ο Μποργκέτι σκόραρε στην πρώτη προσπάθεια αλλά χτύπησε στο δοκάρι στη δεύτερη. Ο Ντίντα ξεκουράστηκε από τον προπονητή Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα στην ισοπαλία με 2-2 με την Ιαπωνία στις 22 Ιουνίου, καθώς ο Μάρκος έκανε την τελευταία του συμμετοχή για τη Βραζιλία. Σε μια νίκη με 3–2 στον ημιτελικό επί της οικοδέσποινας Γερμανίας, αντιμετώπισε τη δεύτερη εκτέλεση πέναλτι στη διοργάνωση, την οποία μετέτρεψε σε γκολ ο Μίκαελ Μπάλακ, παρά το γεγονός ότι ο Ντίντα μάντεψε τη σωστή μεριά. Έγινε ο πρώτος δις νικητής του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών μετά την αποφασιστική νίκη της Σελεσάο επί της Αργεντινής με 4-1 στον τελικό, κερδίζοντας το τελευταίο τρόπαιο της διεθνούς καριέρας του.
Παγκόσμιο Κύπελλο 2006 και αποχώρηση
Μετά από 86 συμμετοχές και δύο Παγκόσμια Κύπελλα ως αναπληρωματικός, Ο Ντίντα ήταν βασικός στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 στη Γερμανία, καθιστώντας τον τον δεύτερο γηραιότερο τερματοφύλακα Παγκοσμίου Κυπέλλου για τη Βραζιλία, σε ηλικία 32 ετών και 8 μηνών, πίσω από τον Ζιλμάρ (35 ετών το 1966). Ήταν μέρος της αμυντικής μονάδας της Βραζιλίας, με τους Λούσιο και Χουάν, που δέχθηκε μόνο ένα γκολ σε νίκες επί της Κροατίας, της Αυστραλίας και της Ιαπωνίας στη φάση των ομίλων. Σε μια νίκη με 3-0 στον γύρο των δεκαέξι επί της Γκάνας, ο Ντίντα έκανε μία απόκρουση από τον Τζον Μένσα με το πόδι του και ήταν η προσωπική επιλογή του νικητή του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, Τοστάο, για τον Παίκτη του Αγώνα. Ωστόσο, η Βραζιλία δυσκολεύτηκε επιθετικά καθ΄ όλη τη διάρκεια και αποκλείστηκε μετά την ήττα με 1–0 από τη Γαλλία στους προημιτελικούς, με τον Ντίντα και την άμυνα να είναι από τους λίγους παίκτες που απέφυγαν την κριτική των μέσων ενημέρωσης για την απογοητευτική απόδοση της ομάδας. Έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας που φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού για τη Βραζιλία, μετά τον Έμερσον Λεάο το 1978, όταν ο Καφού ξεκουράστηκε στη νίκη με 4–1 επί της Ιαπωνίας στις 22 Ιουνίου.
Ο Ντίντα δεν έπαιξε ξανά για τη Βραζιλία μετά την πρόσληψη του νέου προπονητή Ντούνγκα τον Ιούλιο του 2006 και αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα την 1η Οκτωβρίου. Ολοκλήρωσε με 91 συνολικά συμμετοχές, τρίτος όλων των εποχών ανάμεσα στους Βραζιλιάνους τερματοφύλακες, πίσω από τον Ταφαρέλ (101) και τον Ζιλμάρ (94) και δέχτηκε 70 γκολ. Ο Ντίντα είναι ο πιο επιτυχημένος παίκτης στην ιστορία του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, κατατασσόμενος πρώτος σε εμφανίσεις (22) και συνολικές ανέπαφες εστίες (12), ενώ ήταν ο μόνος παίκτης που συμμετείχε σε πέντε εκδόσεις της διοργάνωσης. Αντιμετώπισε συνολικά οκτώ εκτελέσεις πέναλτι στην καριέρα του, σώζοντας έξι από αυτά.
Προπονητική σταδιοδρομία
Αφού έληξε το συμβόλαιό του με την Ιντερνασιονάλ το 2015, ο Ντίντα παρέμεινε προσωρινά στον σύλλογο σε ρόλο πρακτικής, καθώς σπούδαζε για να αποκτήσει τα προπονητικά του διπλώματα και παρακολούθησε μαθήματα της Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Βραζιλίας τον Δεκέμβριο του 2015, μαζί με τους πρώην συμπαίκτες στην Εθνική Βραζιλίας, Ταφαρέλ και Ρικαρντίνιο. Υπηρέτησε ως βοηθός και σύμβουλος στην Σεντσέν ΦΚ της Λιγκ Ουάν Κίνας μετά από πρόσκληση του πρώην συμπαίκτη του στη Μίλαν και τότε προπονητή, Κλάρενς Ζέεντορφ, από τον Οκτώβριο έως το Νοέμβριο του 2016. Τον Αύγουστο του 2018, ο Ντίντα εντάχθηκε στο τεχνικό επιτελείο της αιγυπτιακής Πίραμιντς Φ.Κ., για να παρέχει πρόσθετη εκπαίδευση τερματοφυλάκων και επέστρεψε στη Μίλαν ένα χρόνο αργότερα ως προπονητής τερματοφυλάκων στα τμήματα νέων της ομάδας. Προήχθη τον Αύγουστο του 2020 σε προπονητής τερματοφυλάκων της ανώτερης ομάδας για τη σεζόν 2020–21.
Στυλ παιχνιδιού
Ενώ ο Ντίντα θεωρείται από αρκετούς ειδήμονες ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της γενιάς του και ένας από τους σπουδαιότερους τερματοφύλακες της Εθνικής Βραζιλίας, δέχτηκε διχασμένη απάντηση στο στυλ παιχνιδιού του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της θητείας του με τη Μίλαν,  όπου διακρίθηκε για την αριστεία ως Βραζιλιάνος τερματοφύλακας σε μια χώρα (Ιταλία) γνωστή για την παραγωγή ποιοτικών τερματοφυλάκων. Προπονήθηκε εκτενώς με τον τότε προπονητή τερματοφυλάκων των Ροσονέρι, Βίλιαμ Βέκι, ο οποίος είχε στο παρελθόν προπονήσει τον Τζανλουίτζι Μπουφόν στην Πάρμα. Ο Βέκι περιέγραψε τον Ντίντα ως «πιο ανακλαστικό» στο παιχνίδι του, ενώ ο Μπουφόν ενεργηούε κυρίως με βάση το ένστικτο. Στην ακμή του, ο Ντίντα αναγνωρίστηκε για την ικανότητά του να σταματά σουτ και τον έλεγχο της περιοχής, και για την κατοχή του αθλητισμού και των αντανακλαστικών που διέψευσαν το επιβλητικό μέγεθός του, που του επέτρεψαν να εκτελεί ακροβατικές «θαυματουργές» αποκρούσεις χωρίς να καταφεύγει σε θεατρισμούς,  ενώ οι πρώην προπονητές τον επαίνεσαν γιατί κρατάει υπό έλεγχο τα συναισθήματά του μετά την επίτευξη ενός γκολ. Το πιο γνωστό χαρακτηριστικό του Ντίντα είναι η τεχνογνωσία του στο να αποκρούσει πέναλτι, που αναγνωρίζεται κυρίως στη Βραζιλία λόγω των επιτευγμάτων του με την Κρουζέιρο και την Κορίνθιανς. Αναγνωρίζεται επιπρόσθετα για την επιφυλακτική του διάθεση τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου και την απροθυμία του να δίνει συνεντεύξεις, καθώς και τη φυσική του κατάσταση και την εργασιακή του ηθική.
Ο Ντίντα, ωστόσο, αντιμετώπισε επίσης κριτική για κενά στη συγκέντρωση που μερικές φορές κατέληγαν σε λάθη ή γκολ, με το γκολ της Λιντς Γιουνάιτεντ από το 2000 να παραμένει το πιο σημαντικό παράδειγμά. Ελέγχθηκε εξονυχιστικά για ύποπτη κίνηση με τα πόδια, δισταγμό στο να βγει από τη γραμμή του τέρματος και για το πιάσιμο σεντρών. Θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες του κόσμου στο απόγειο της επιτυχίας του με τη Μίλαν από το 2003 έως το 2005, συμπεριλαμβανομένης της αντιπαλότητας με τον Μπουφόν ως τον καλύτερο συνολικά στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, αλλά το περιστατικό φωτοβολίδας στην Ιντερνασιονάλ τον Απρίλιο του 2005 αναφέρεται ως ο καταλύτης πίσω από το τέλος της υψηλής πορείας του. Το 2006, η Guardian χαρακτήρισε τον Ντίντα «Η απάντηση της Βραζιλίας στον Ντέιβιντ Τζέιμς», ο οποίος είχε κερδίσει τη φήμη για λάθη ενώ έπαιζε στη Λίβερπουλ τη δεκαετία του 1990. Επιπροσθέτως δέχθηκε πυρά από πρώην τερματοφύλακες της Μίλαν για την πτώση στην απόδοσή του. Ο Φάμπιο Κουντιτσίνι γνωμοδότησε το 2007 ότι τα λάθη του Ντίντα οφείλονταν σε ψυχολογικούς παράγοντες, ενώ ο Ενρίκο Αλμπερτόζι ήταν πιο ωμός, λέγοντας το 2009 ότι ο Ντίντα «ποτέ δεν ήταν εγγύηση» στο τέρμα, «ακόμα και όταν ήταν στα καλύτερά του».
Επιρροή
Ο Ντίντα είναι ο πρώτος αξιόλογος Αφροβραζιλιάνος τερματοφύλακας που έπαιξε για σύλλογο και χώρα μετά τον Μοασίρ Μπαρμπόζα, ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει στη Βάσκο ντα Γκάμα και είχε κάνει 17 συμμετοχές για τη Βραζιλία, αλλά έφερε την ευθύνη για το νικητήριο γκολ της Ουρουγουάης στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα στη συνέχεια σε διακρίσεις κατά των μαύρων τερματοφυλάκων στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Ο Ντίντα χαιρετίστηκε από τα βραζιλιάνικα μέσα ενημέρωσης για το ότι έσπασε αυτό το φράγμα, αφού έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα το 1995, ξεκινώντας από το Κόπα Αμέρικα το 1999 και ιδιαίτερα το 2006, όταν έγινε ο πρώτος μαύρος τερματοφύλακας ύστερα από 56 χρόνια που έπαιξε σε Παγκόσμιο Κύπελλο για τη Βραζιλία. Στις 27 Μαΐου 2006, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου στο Βέγκις της Ελβετίας, όπου οι Βραζιλία πραγματοποιούσε δημόσιες προπονήσεις, ο Ντίντα κάλεσε τους συμπατριώτες του να συγχωρήσουν τον Μπαρμπόζα και αντ΄ αυτού να θυμούνται τη θετική συνεισφορά του στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Στις 11 Ιουνίου, δύο ημέρες πριν από τον εναρκτήριο αγώνα με την Κροατία, η εφημερίδα Folha de S.Paulo σχολίασε: «Μαύρος, βορειοανατολικός και στα τριάντα του, ο Ντίντα θα σπάσει το φράγμα για έναν Βραζιλιάνο τερματοφύλακα». Αν και τέτοιες επευφημίες συνεχίστηκαν για τον Ντίντα μετά τη διοργάνωση και τη διεθνή του απόσυρση, αυτός και ο Μπαρμπόζα παραμένουν οι μόνοι Αφροβραζιλιάνοι τερματοφύλακες που ξεκίνησαν έναν αγώνα τελικών Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Σε επίπεδο συλλόγων, η επιτυχία του Ντίντα με τη Μίλαν αναφέρεται ως παράγοντας για την αυξημένη παρουσία μαύρων τερματοφυλάκων στις βραζιλιάνικες ομάδες και, μαζί με τον Ταφαρέλ, είχαν επίδραση στην αύξηση των Βραζιλιάνων τερματοφυλάκων στην Ευρώπη. Η Zero Hora έγραψε ότι ο Ντίντα είχε γίνει ο πρώτος μαύρος τερματοφύλακας από το 1971 που έπαιζε για την Ιντερνασιονάλ, μετά την υπογραφή του με τον σύλλογο τον Ιανουάριο του 2014. Μερικοί τερματοφύλακες έχουν υιοθετήσει το όνομα παιχνιδιού του ως φόρο τιμής,  ή λόγω αντιληπτών φυσικών ομοιοτήτων.
Νομικά ζητήματα
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2000–01 της Σέριε Α, ο Ντίντα ήταν μεταξύ πολλών παικτών, συμπεριλαμβανομένων των Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, Άλβαρο Ρεκόμπα και του τότε μελλοντικού συμπαίκτη του στη Μίλαν, Καφού, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε ένα σκάνδαλο πρωταθλήματος που αφορούσε πλαστά ευρωπαϊκά διαβατήρια. Ο Ντίντα είχε ενταχθεί στη Μίλαν με πορτογαλικό διαβατήριο για να αποκτήσει το καθεστώς του παίκτη της ΕΕ, καθώς η Μίλαν είχε ήδη συμπληρώσει το όριο για παίκτες εκτός ΕΕ εκείνη την εποχή, με τον Αντρέι Σεβτσένκο, τον Σερζίνιο και τον Κροάτη μέσο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν. Ωστόσο, μετά από έναν τακτικό έλεγχο που αποκάλυψε ότι το έγγραφο ήταν παράνομο, η Μίλαν τον επανεγχώρισε αμέσως ως παίκτη εκτός ΕΕ. Τον Ιούνιο του 2001, η Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία επέβαλε στον σύλλογο πρόστιμο 314.000 λιρών και απέκλεισε τον Ντίντα από το πρωτάθλημα για ένα χρόνο, ενώ η FIFA επέβαλε ετήσιο αποκλεισμό από την εθνική ομάδα. Η Μίλαν τον έδωσε δανεικό πίσω στην Κορίνθιανς για τη σεζόν 2001–02. Στις 3 Απριλίου 2003, μετά από μια εμφάνιση σε δικαστήριο στο Μιλάνο, ο Ντίντα καταδικάστηκε σε επτάμηνη ποινή φυλάκισης με αναστολή.
Διακρίσεις
Κρουζέιρο
Κορίνθιανς
Μίλαν
Νέων Βραζιλίας
Βραζιλία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1995 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Λιμπερταδόρες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Πορτουγκέσα ντε Ντεσπόρτος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Ιντερνασιονάλ
Βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΙ (συνοδό στόλου)
Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΙ αποτελούσε πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και συγκεκριμένα συνοδό στόλου)/ Α-328. Παρελήφθη ως μέρος γερμανικών επανορθώσεων, το 1922. Εκποιήθηκε το 1968.
Πρώην ‘MARIE REPPEL’. Πρώην ‘ΗΦΑΙΣΤΟΣ’. Μετονομάστηκε σε ‘ΧΙΟΣ IV’.
Τιμόκλεια
Η Τιμόκλεια ήταν αδελφή του στρατηγού Θεαγένη, αρχηγού του στρατού της Θήβας στην μάχη της Χαιρώνειας. Μετά την επανάσταση των Θηβαίων εναντίον της Μακεδονικής φρουράς στην Καδμεία και την πολιορκία της Θήβας από τον Μέγα Αλέξανδρο, που είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης και τον σφαγιασμό των κατοίκων της, ο Αλέξανδρος είχε θέσει την τιμή και την περιουσία των κατοίκων της Θήβας στην διάθεση του στρατού και των συμμάχων του. Ένας από τους αξιωματικούς του μπήκε στο σπίτι της Τιμόκλειας και αφού έκλεψε ότι μπορούσε σε χρήματα, την χρησιμοποιούσε σαν σκλάβα και την απειλούσε συνεχώς ότι θα την σκότωνε εάν δεν του παρέδιδε ό,τι τιμαλφή και οικογενειακά κειμήλια είχε. Η Τιμόκλεια μη μπορώντας με άλλον τρόπο να απαλλαγεί από τις πιέσεις του τον οδήγησε σε ένα στερεμένο πηγάδι έξω από το σπίτι της λέγοντας του ότι εκεί μέσα είχε κρύψει όλα τα αντικείμενα. Ο Θρακιώτης αξιωματικός ακολούθησε την Τιμόκλεια εντελώς ανυποψίαστος και καθώς έσκυψε πάνω από το πηγάδι, αυτή τον έσπρωξε με δύναμη και τον σκότωσε. Για την πράξη της αυτή οδηγήθηκε στον Αλέξανδρο όπου μπροστά του χωρίς να χάσει το θάρρος δεν αρνήθηκε την πράξη της. Το θάρρος και το ηγεμονικό της παράστημα έκαναν μεγάλη εντύπωση στο Αλέξανδρο και όταν αυτός την ρώτησε ποια είναι, εκείνη του απάντησε ότι ονομάζεται Τιμόκλεια και είναι αδελφή του Θεαγένη που ήταν στρατηγός των Θηβαίων στην μάχη της Χαιρώνειας εναντίον του Φιλίππου.
«ἐμοὶ Θεαγένης ἦν ἀδελφός, ὃς ἐν Χαιρωνείᾳ στρατηγῶν καὶ μαχόμενος πρὸς ὑμᾶς ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἐλευθερίας ἔπεσεν, ὅπως ἡμεῖς μηδὲν τοιοῦτον πάθωμεν.»
Λέγεται ότι ο Αλέξανδρος την θαύμασε και την άφησε ελεύθερη
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θηβαίοι
Πανδοσία (Λουκανία)
thumb|left|250px|Χάρτης της Βρεττίας Η Πανδοσία ήταν αρχαία Ελληνική πόλη της Λευκανίας στην Μεγάλη Ελλάδα, σημερινή θέση Μπαζιλικάτα στην Ιταλία κοντά στην Ηράκλεια την Λευκανική. Πολλές φορές συγχέεται με την Πανδοσία των Βρουτίων αλλά η ύπαρξη του ονόματος της στην Λευκανία καθορίζει με σαφήνεια την διάκριση ανάμεσα στις δύο πόλεις. Ήταν αποικία του Κρότωνος ή εξάρτημα της πόλης αυτής κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., όπως μαρτυρούν τα νομίσματα που βρέθηκαν. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ο Πύρρος της Ηπείρου στρατοπέδευσε στην πεδιάδα ανάμεσα στην Πανδοσία και την Ηράκλεια, μπροστά στον ποταμό Σίρις. Φαίνεται ότι βρίσκονταν επάνω σε ύψωμα κάτω από το οποίο έτρεχε ο μικρός ποταμός Αχέρων, παραπόταμος του Κράθιδος.
Τα αρχαιότερα νομίσματα της πόλης κόπηκαν επί συμμαχίας με την Κρότωνα και χρονολογούνται από του 450 π.Χ. Παρουσιάζουν το κεφάλι θεάς ή της νύμφης Πανδοσίας, ενώ η πίσω όψη εικονίζει ταύρο σε τετράγωνο, ή προσωπογραφία του ποταμού Κράθι, γυμνό, να κρατάει φιάλη και κλαδί ελιάς. Λίγο μετά το 400 π.Χ. η Πανδοσία αλώθηκε από τους Βρεττίους. Κοντά στη πόλη αυτή έχασε τη ζωή του το 326 π.Χ. ο Αλέξανδρος Α΄ της Ηπείρου. Το έτος 204 π.Χ. η Πανδοσία μνημονεύεται πάλι ως πόλη των Βρεττίων, αλλά δεν υπάρχουν νομίσματα από την εποχή αυτή μετά την πρώτη άλωση από τους Βρεττίους. Οι "Πινακίδες των Ηρακλειδών" καταγράφουν με σαφήνεια μια πόλη με το όνομα "Πανδοσία" στην ευρύτερη πεδιάδα της Ηράκλειας, η τοποθεσία είχε το όνομα Σάντα Άνγκελα ντ΄Αγκλόνα, 11 χιλιόμετρα από την θάλασσα και 6.5 χιλιόμετρα από την Ηράκλεια. Η Μεσαιωνική πόλη Ανγκλόνα στην θέση που βρίσκονταν οι αρχαίοι Θυρσοί θεωρείται διάδοχος της Ηράκλειας, έγινε Επισκοπική έδρα αλλά στα τέλη του Μεσαίωνα ερημώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Κόλπος Ελευσίνας
Ο Κόλπος Ελευσίνας, είναι εσωτερικός κόλπος του ευρύτερου Σαρωνικού, στο βόρειο μυχό του. Αποτελεί την ημίκλειστη θαλάσσια λεκάνη που απλώνεται κατά διεύθυνση Α - Δ, σε μήκος περίπου 12 μιλίων, όπου και ορίζεται από τις νότιες ακτές της Αττικής και συγκεκριμένα από τον όρμο Σκαραμαγκά (ανατολικά), μέχρι την περιοχή του Μεγάλου Πεύκου (δυτικά), καθώς και από τις βόρειες ακτές της Σαλαμίνας (νότια). Η έκτασή του υπολογίζεται σε 67 τ.χλμ. με μέγιστο βάθος τα 33 μ. περικλείοντας περίπου 1,2 κυβικά χιλιόμετρα νερού.
Στη βόρεια παραλία του Κόλπου Ελευσίνας είναι εγκατεστημένη η μεγαλύτερη βιομηχανική ζώνη της Ελλάδας που περιλαμβάνει ναυπηγεία, διυλιστήρια, τσιμεντοβιομηχανίες, σιδηροβιομηχανίες κ.ά. Σημαντικότερες πόλεις - λιμένες της περιοχής είναι η Ελευσίνα, από την οποία προέρχεται και η ονομασία του, καθώς και η Παραλία Ασπροπύργου. Σημαντικότερος όρμος του Κόλπου είναι ο όρμος Σκαραμαγκάς.
Σημειώσεις
Ελευσίνας Ελευσίνας Κατηγορία:Σαρωνικός κόλπος
Μάρκο Πίνο
Ο Μάρκο Πίνο (Marco Pino, Σιένα 1525 – Νάπολη 1587) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης και του μανιερισμού. Είναι γνωστος και ως Μάρκο νταλ Πίνο (Marco dal Pino), Μάρκο ντι Πίνο (Marco di Pino) ή Μαρκο ντα Σιένα (Marco da Siena).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Νηρεύς Ι (υποβρύχιο)
Το υποβρύχιο Νηρεύς Ι (Υ4) / 44, 68 ναυπηγήθηκε κατά τα έτη 1927–1930 στη πόλη Νάντ της Γαλλίας στα ναυπηγεία Ateliers Chantiers de la Loire. Καθελκύστηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1927. Είχε εκτόπισμα 790/960 τόνων, διαστάσεις 68,6Χ5,7Χ4,1 μέτρα, πρόωση Ντίζελ 1420 ΗΡ, ηλεκτρολογικά 1200 ΗΡ, ταχύτητα 14/8,5 κόμβοι, οπλισμό 8 Τ/Σ 21’’, 1 πυροβόλο 100 χιλιοστών, 1 πολυβόλο 40 χιλιοστών και πλήρωμα 41 άνδρες. Παρελήφθη στις 1 Μαρτίου 1930. Συμμετείχε σε αποστολές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1942 βυθίζει το Ιταλικό οπλιταγωγό Flume (1500 τόνων) στη περιοχή νήσου Ρόδου. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1942 βυθίζει φορτωμένο Ιταλικό ιστιοφόρο. Σε διάφορες ημερομηνίες βυθίζει μικρότερα εχθρικά ιστιοφόρα. Χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά κομμάντος και παραλαβή προσώπων που ανεχώρισαν από την κατεχώμενη Ελλάδα. Παροπλίστηκε στις 3 Μαΐου 1947 και το 1952 εκποιήθηκε. Τα υποβρύχια του ιδίου τύπου είναι τα: Γλαύκος ΙΙ, Πρωτεύς Ι και Τρίτων.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Ιωάννης Παπαηλιάκης
Ο Ιωάννης Παπαηλιάκης (1902 - 25 Ιουλίου 1974 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και Δήμαρχος Θεσσαλονίκης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κρήτη και εντάχθηκε στο κόμμα των Φιλελευθέρων. Διέκοψε τις σπουδές του στη Νομική Αθηνών για να πολεμήσει στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά το πέρας των σπουδών του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928 και εργάστηκε εκεί ως δικηγόρος.
Το 1945 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Επί υπουργίας Ιασωνίδη χρημάτισε γενικός γραμματέας της Γενικής Διοίκησης Βόρειας Ελλάδας.
Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με τη Δημοκρατική Ένωση, με 3.746 σταυρούς. Στις δημοτικές εκλογές του 1959 εξελέγη Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε ως το 1964.
Η κηδεία του έγινε από το ναό της Αγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης, στις 26 Ιουλίου 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Αικατερίνη των Βουρβόνων, δούκισσα του Χέλρε
Η Αικατερίνη, γαλλ.: Catharine de Bourbon (1440 στη Λιέγη - 21 Μαΐου 1469 στο Nάιμεχεν) ήταν κόρη του δούκα του Μπουρμπόν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα Χέλρε το 1465-1469.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κάρολου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της συζύγου του Αγνής των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Στις 28 Δεκεμβρίου 1463 στο Μπρυζ παντρεύτηκε τον Aδόλφο δούκα του Χέλρε, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Άρνολντ ως δούκας του Χέλρε το 1465. Είχαν δίδυμα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Χουάν Κουαδράδο
Ο Χουάν Γκιγιέρμο Κουαδράδο Μπέλο (ισπανικά: Juan Guillermo Cuadrado Bello, προφορά: ˈhwaŋ ɡiˈʝermo kwaˈðɾaðo, 26 Μαΐου 1988) είναι Κολομβιανός επαγγελματίας και διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος στην Εθνική Κολομβίας και τη Σέριε Α για την Ίντερ. Στα πρώτα του βήματα ξεκίνησε να παίζει ως κεντρικός μέσος, με περισσότερες αμυντικές δραστηριότητες, ωστόσο αργότερα μετακινήθηκε ως πλάγιος, θέση στην οποία παίζει συνήθως.
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2008, με την ομάδα Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν, όμως μετά από ένα χρόνο πήρε μεταγραφή στη Σέριε Α για την Ουντινέζε, στην οποία παρέμεινε έως και το 2012, μία μικρή διακοπή λόγω δανεισμού στη Λέτσε. Κατόπιν, από το 2012 έως και το 2015, αγωνιζόταν στη Φιορεντίνα. Το 2015, μετακόμισε στην Αγγλία, για λογαριασμό της Τσέλσι, χωρίς όμως να δέσει με την ομάδα, αφού δόθηκε, έως και το 2017, δύο φορές δανεικός στη Γιουβέντους, η οποία τελικά τον αγόρασε.
Το 2010, έκανε και το ντεμπούτο του με την Εθνική Κολομβίας, έχοντας έως σήμερα σημειώσει πάνω από 60 συμμετοχές. Με την Εθνική του έχει συμμετάσχει σε διάφορες μεγάλωσες διοργανώσεις μεταξύ αυτών το Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, το 2016 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Λέτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:FIFA Century Club
Νέα Σεβάστεια Δράμας
Η Νέα Σεβάστεια είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας σε υψόμετρο 85 μέτρα. Απέχει 3 χλμ. ΝΔ. από την κεντρική πλατεία της Δράμας και 1 χλμ. Ν. από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό αποτελώντας ουσιαστικά συνέχεια του οικιστικού ιστού της πόλης. Οι κάτοικοι της κατάγονται στη συντριπτική τους πλειονότητα από πρόσφυγες από το Αλισοφί της περιοχής Καρς του Πόντου και την Σαμψούντα του δυτικού Πόντου, οι οποίοι ήρθαν στην περιοχή με την ανταλλαγή πληθυσμών, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Ο ενοριακός ναός είναι η Ύψωση Τιμίου Σταυρού στο κέντρο του χωριού. Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, με την ονομασία Γενή-Τσιφλίκ το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στο δήμο Δράμας. Μετονομάστηκε το 1928 σε Σεβαστιανό και τελικά το 1940 σε Νέα Σεβάστεια. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στη δημοτική κοινότητα Δράμας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 518 κατοίκους.
Σημείωση
Με την ίδια ονομασία υπήρχε οικισμός στο νομό Θεσσαλονίκης που καταργήθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στο Σοχό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Στεφάν Γκριχτίνγκ
Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ (γαλλ. Stéphane Grichting), γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1979 στο Σιέρε της Ελβετίας, είναι Ελβετός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στη γαλλική ΑΖ Οσέρ.
Σύλλογος
Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ ξεκινά την καριέρα του στην ΦΚ Σιόν, αφού πρώτα είχε διακριθεί στην ΦΚ Σαλαί, την ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού στο οποίο μεγάλωσε.
Αποκτάται από τον Γκι Ρου το 2002 για λογαριασμό της ΑΖ Οσέρ με σκοπό να αγωνιστεί ως κεντρικός αμυντικός. Στην ομάδα, αγωνίζεται τόσο ως κεντρικός αμυντικός όσο και ως αριστερό μπακ, θέση στην οποία αποδεικνύεται σταθερός αμυντικά. Αποτελεί έβνα από τους πλέον αγαπητούς παίκτες του φανατικού κοινού των Auxerrois, για τη μακροημερευσή του στην ομάδα και τη συνέπεια και την καλή απόδοση των εμφανίσεών του που έχουν ως αποτέλεσμα την τακτική κλήση του στην Εθνική Ελβετίας.
Εθνική
Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ σημειώνει την πρώτη του συμμετοχή με την Εθνική Ελβετίας στις 28 Απριλίου 2004, στη Γενεύη, στη διάρκεια ενός αγώνα με αντίπαλο τη Σλοβενία.
Διακρίνεται στη διάρκεια ενός αγώνα μπαράζ απέναντι στην Τουρκία όπου δέχεται μια κλοτσιά στην κάτω κοιλιακή χώρα από ένα παίκτη (ή ένα άτομο του τουρκικού τεχνικού επιτελείου), στα επεισόδια που ακολουθούν τον αγώνα, που του διατρυπά το ουροποιητικό σύστημα.
Στη διάρκεια της παρουσίας της ομάδας του στο Μουντιάλ του 2006 στη Γερμανία, θα αγωνιστεί μόλις σε έναν αγώνα.
Ο Στεφάν Γκριχτίνγκ αποτελεί παρ'όλα αυτά έναν από τους "κορμούς" της Εθνικής Ελβετίας στην προσπάθεια πρόκρισης στο Euro 2008. Προτιμάται από τον Μάριο Ένγκιμαν αοπό τον ομοσπονδιακό προπονητή Κόμπι Κουν, λόγω των φυσικών του χαρακτηριστικών. Υπό την τεχνική καθοδήγηση του Ότμαρ Χίτζφελντ, ο Γκριχτίνγκ μονιμοποιήθηκε στην αρχική ενδεκάδα της Εθνικής Ελβετίας από το 2008 ως το 2011, αλλά ανακοινώνει την απόσυρσή του στις 6 Ιουνίου 2011, μη μπορώντας να καταλάβει πώς από βασικός βρέθηκε εκτός αποστολών της ομάδας του.
Παραπομπές
Γκριχτίνγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Οσέρ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Γκριχτίνγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης
Βασίλης Σούλης
Ο Βασίλης Σούλης (Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 1976 - ) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.
Καριέρα
Ο Βασίλης Σούλης ξεκίνησε πολύ μικρός (1987) στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, το 1995 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε μέχρι το 2001, τη σεζόν 1995-1996 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος, τη σεζόν 1997-98 αγωνίστηκε στον Απόλλωνα Πάτρας ως δανεικός και αναδείχθηκε καλύτερος νέος παίχτης του πρωταθλήματος. Με τους ερυθρόλευκους κατόρθωσε να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Ελλάδος (1996, 1997), ένα Κύπελλο Ελλάδος (1997) και μία Ευρωλίγκα (1997).
Τη σεζόν 2001-02, ο Βασίλης Σούλης αγωνίστηκε στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας, ενώ την επόμενη αγωνιστική περίοδο αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανελληνίου. Το καλοκαίρι του 2003 μετεγγράφη στην ομάδα του Περιστερίου Αθηνών, στην οποία παρέμεινε για έναν χρόνο, ενώ τη σεζόν 2004-05 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Πανιωνίου, ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά μεταπήδησε στον Κολοσσό της Ρόδου.
Το 2007 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Ολυμπιάδα Πατρών, στην οποία αγωνίστηκε για έναν χρόνο. Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Αιγάλεω.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Βασίλης Σούλης έχει πραγματοποιήσει 85 συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Ελλάδος. Με την εθνική ομάδα έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων 1995 στην Αθήνα.
Κατέχει επίσης χρυσό μετάλλιο από το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων 1994 στη Χαλκίδα. Έχει πάρει την 4η θέση στους Μεσογειακούς Αγώνες Ανδρών του 1997 που πραγματοποιήθηκαν στην Ιταλία. Με την εθνική ανδρών έχει συμμετάσχει στο Ευρομπάσκετ του 1999 στη Γαλλία.
Η διεθνής καριέρα με αριθμούς
Ο πρώτος του αγώνας ήταν με την ομάδα των παίδων με αντίπαλο την ομάδα της Ιταλίας, την 15/7/1992 (διεθνές τουρνουά, Σμύρνη) όπου η εθνική μας κέρδισε με σκορ 89-77 ενώ ο αθλητής πέτυχε 9 πόντους. Ο τελευταίος του αγώνας ήταν με την ομάδα των ανδρών με αντίπαλο την ομάδα της Λιθουανίας, την 23/6/1999 (Πανευρωπαϊκών ανδρών 1999, Ντιζόν) όπου η εθνική μας έχασε με σκορ 64-82 ενώ ο αθλητής πέτυχε 2 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιάδας Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Σέντερ
Ανίτκαμπιρ
Εκεί, βρίσκεται και η τελευταία κατοικία του Ισμέτ Ινονού (İsmet İnönü), του δεύτερου Προέδρου της Τουρκίας, ο οποίος ενταφιάστηκε εκεί μετά το θάνατό του, το 1973. Ο τάφος του βρίσκεται απέναντι από του Ατατούρκ, στην άλλη πλευρά του χώρου.
Επισκέπτες
Στις 10 Νοεμβρίου 2007, στην 69η επέτειο θανάτου του Ατατούρκ, επισκέφτηκαν το μαυσωλείο 546.620 άτομα, από τα οποία τα 2.420 ήταν από άλλη χώρα, δημιουργώντας ρεκόρ επισκέψεων. Στους πρώτους 11 μήνες του 2007, επισκέφτηκαν το μνημείο περισσότεροι από 11.000.000 επισκέπτες, υπερβαίνοντας το συνολικό αριθμό επισκεπτών των προηγούμενων χρόνων λειτουργίας του. Το 2006, το επισκέφτηκαν 8.150.000 άτομα ενώ το 2005, μόλις 3.800.000. αριστερά|μικρογραφία
Στις 10 Νοεμβρίου 2013, το επισκέφτηκαν 1.089.615, δημιουργώντας νέο ρεκόρ. Στις 29 Οκτωβρίου 2013, που είναι η ημερομηνία ιδρύσεως της Τουρκικής Δημοκρατίας, 438.451 άτομα επισκέφτηκαν το μαυσωλείο, που αποτελεί σημαντικό αριθμό καθημερινών επισκέψεων. Στις 10 Νοεμβρίου 2012, ο πληθυσμός των επισκεπτών ήταν 413.568 άτομα.
Αρχιτεκτονικές ιδιότητες
Η περίοδος της τουρκικής αρχιτεκτονικής στο διάστημα 1940-1950, έχει καθοριστεί από τους ιστορικούς, ως η Δεύτερη Εθνική Αρχιτεκτονική Επανάσταση. Τα χαρακτηριστικά της είναι τα μνημειώδη, συμμετρικά, αρχαϊκά κτήρια, με μεγάλη έμφαση στις λεπτομέρειες και τεχνική της κατασκευής. Το μαυσωλείο, εμφανίζει αυτά τα χαρακτηριστικά και θεωρείται από πολλούς το ιδανικότερο έργο της εποχής. Ακόμη, το Ανίτκαμπιρ, έχει εμφανή χαρακτηριστικά της Σελτζουκικής και Οθωμανικής αρχιτεκτονικής και διακόσμησης. Για παράδειγμα, το πρόστεγο των πύργων και η Αίθουσα των Τιμών είναι Σελτζουκικής διακόσμησης. μικρογραφία|Χάρτης του Μαυσωλείου
Κατασκευή
Ο χώρος που επιλέχθηκε για την ανόρθωση του Ανίτκαμπιρ, ήταν γνωστός ως Ρασάττεπε ("Λόφος Παρακολούθησης"), που κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού ήταν κεντρικό σημείο της Άγκυρας, από το οποίο μπορούσες να δεις όλα τα μέρη της πόλης. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές, στην περιοχή, ανέδειξαν μνημεία που ανήκουν στο Φρυγικό πολιτισμό, τα οποία μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν με προσοχή στο Μουσείο Ανατολικών Πολιτισμών, που βρίσκεται στην Άγκυρα. Η κατασκευή του, που κράτησε 9 χρόνια και χωρίστηκε σε 4 μέρη, ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου 1944.
Το πρώτο μέρος της κατασκευής, που περιελάμβανε την ανασκαφή και την ανακατασκευή του τοίχους του "Δρόμου των Λεόντων", ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου 1944 και ολοκληρώθηκε το 1945. Το δεύτερο μέρος, περιελάμβανε το μαυσωλείο και τα βοηθητικά του κτήρια, ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου 1946 και ολοκληρώθηκε στις 8 Αυγούστου 1950. Σε αυτό το μέρος, τα προβλήματα που σχετίζονταν με την τοιχοποιία του μαυσωλείου απαιτούσαν τη κατασκευή καλύτερων θεμελίων. Στα τέλη του 1947, ολοκληρώθηκε το έργο των θεμελίων, που ενισχύθηκε με ατσάλι ώστε τα 11 μέτρα θεμέλια, να είναι άθικτα από οποιαδήποτε ανωμαλία του εδάφους. Οι κεντρικοί πύργοι, το μεγαλύτερο μέρος του κύριου οδικού δικτύου, η εμφύτευση του χώρου και τα σημαντικότερα μέρη του αρδευτικού συστήματος, ολοκληρώθηκαν την εποχή αυτή. Το τρίτο μέρος, περιελάμβανε το σχεδιασμό και την κατασκευή των δρόμων που κατέληγαν στο μαυσωλείο, το υψηλότερο επίπεδο του πέτρινου πεζόδρομου, την τοποθέτηση της μεγάλης ταφικής πλάκας, της ηλεκτροδότησης, της υδραυλικής ενσωμάτωσης και της θέρμανσης. Το τέταρτο και τελευταίο μέρος, ήταν η κατασκευή της Αίθουσας των Τιμών, του θησαυροφυλακίου κάτω από την επένδυση της και την περιμετρική διακόσμηση της, η οποία ολοκληρώθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1953.
Αναθεώρηση αρχικών σχεδίων
Το σχέδιο του Ανίτκαμπιρ, αρχικά, είχε θολωτή οροφή πάνω από το μαυσωλείο που στηριζόταν από περιμετρικούς κίονες. Στις 4 Δεκεμβρίου 1951, η Κυβέρνηση ζήτησε από τους αρχιτέκτονες να μικρύνουν την κατασκευή, χαμηλώνοντας την 28 μέτρων οροφή της Αίθουσας των Τιμών. Αφού το ζήτημα συζητήθηκε, οι αρχιτέκτονες αποφάσισαν ότι ήταν δυνατόν, αντιθέτως, να καλύψουν την οροφή με ενισχυμένο τσιμέντο. Αυτή η αλλαγή, άλλαξε το βάρος της οροφής και ελαχιστοποίησε συγκεκριμένα κατασκευαστικά ρίσκα.
Εξωτερικές αλλαγές
Όλα τα πετρώματα και τα μάρμαρα, που χρησιμοποιήθηκαν, προέρχονταν από διαφορετικά μέρη της Τουρκίας. Οι τραβερτίνες χρησιμοποιήθηκαν για εξωτερική επένδυση ενώ τα μάρμαρα για την εσωτερική επένδυση της Αίθουσας των Τιμών. Άσπρη τραβερτίνα χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για τα γλυπτά (φιγούρες λιονταριών) και για τους κίονες, που προήλθε από την Καισάρεια. Οι ταβερτίνες στο εσωτερικό των πύργων, προήλθαν από το Πολατλί και από το Μαλουκιόι. Οι κόκκινες και οι μαύρες τραβερτίνες που χρησιμοποιήθηκαν για το πλακόστρωτο και το πάτωμα των πύργων, προήλθαν από την Καισάρεια. Οι κίτρινες τραβερτίνες προήλθαν από το Τσανκιρί και χρησιμοποιήθηκαν για το κτήριο "Ανακουφίσεις της νίκης", για τους εξωτερικούς τοίχους της αίθουσας των τιμών και για τους περιμετρικούς κίονες του χώρου. Το κόκκινο, μαύρο και άσπρο μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε για το πάτωμα της, προήλθε από την επαρχία Χατάι, από τα Άδανα, και από τα Δαρδανέλια. Για τους εξωτερικούς τοίχους, το τιγρέ μάρμαρο από το Αφιόν και το πράσινο μάρμαρο από το Μπιλετσίκ. Η σαρκοφάγος, μια μονολιθική ταφική πλάκα που ζυγίζει 40 τόνους, προήλθε από τα Άδανα και το άσπρο μάρμαρο που καλύπτει τα πλάγια της σαρκοφάγου από το Αφιόν.
Διαρρύθμιση
Υπάρχουν 4 κύριοι χώροι στο Ανίτκαμπιρ: Ο δρόμος των λιονταριών, Η πλατεία των τελετών, Αίθουσα της τιμής (στον οποίο βρίσκεται ο τάφος του Ατατούρκ), Πάρκο της Ειρήνης (που βρίσκεται το μνημείο).
Ο δρόμος των λιονταριών
Η προσέγγιση του μνημείου γίνεται μέσω ενός πεζοδρόμου, 262 μέτρων, που διακοσμείται και από τις δύο πλευρές του με 12 ζευγάρια λιονταριών λαξευμένα στο πρότυπο της αρχιτεκτονικής των Χετταίων, που εμπνεύστηκαν από τα αρχαιολογικά ευρήματα του χώρου. Στα 24 λιοντάρια, αντιπροσωπεύονται οι Ογούζοι Τούρκοι και έχουν τοποθετηθεί ώστε να εμπνέουν, ταυτοχρόνως, τη δύναμη και την ειρήνη. Ακόμη, υπάρχει ένα κενό, 5 εκατοστών, ανάμεσα στις πέτρες του πεζόδρομου, ώστε να προσφέρει χρόνο στους επισκέπτες να θαυμάσουν το τόπο και να αποδώσουν τον απαραίτητο σεβασμό.
Αίθουσα της τιμής
Αποτελεί το σύμβολο του Ανίτκαμπιρ, καθώς εκεί στεγάζεται η τελευταία κατοικία του Ατατούρκ. Το κτίσμα είναι 41.65 μ. × 57.35 μ. σε πλάτος και 17 μ. σε ύψος, με 14,4 μ. κίονες. Ο τάφος του Ατατούρκ είναι τοποθετημένος κάτω από την 40 τόνων συμβολική σαρκοφάγο στο πάτωμα της, και η σορός του Ατατούρκ είναι θαμμένη κάτω από αυτή σε ένα ειδικό δωμάτιο στο υπόγειο. Το ειδικό δωμάτιο είναι οκταγωνικό κτίσμα σε Σελτζουκικό και Οθωμανικό αρχιτεκτονικό στυλ, και η οροφή είναι σε σχήμα πυραμίδας, που διακοσμείται από χρυσό μωσαϊκό.
Πάρκο της Ειρήνης
Το πάρκο έχει ονομαστεί από την γνωστή φράση του Ατατούρκ "Ειρήνη στο σπίτι, ειρήνη στον κόσμο". Περιέχει περίπου 50.000 διακοσμητικά δέντρα, λουλούδια και θάμνους, σε 104 διαφορετικά είδη, που αποτελούν δωρεές 25 χωρών.
Κατηγορία:Μαυσωλεία στην Τουρκία Κατηγορία:Άγκυρα Κατηγορία:Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ
Άουγκουστ Μάκε
Ο Άουγκουστ Μάκε (γερμ. August Macke, 3 Ιανουαρίου 1887 - 26 Σεπτεμβρίου 1914]) ήταν Γερμανός ζωγράφος και ένα από τα κύρια μέλη της γερμανικής εξπρεσιονιστικής ομάδας Der Blaue Reiter (Ο Γαλάζιος Καβαλάρης).
Έζησε κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα καινοτόμου εποχής για τη γερμανική τέχνη όπου αναπτύχθηκαν οι κυριότερες γερμανικές εξπρεσιονιστικές τάσεις, καθώς επίσης πραγματοποιήθηκε η άφιξη στη Γερμανία των πρωτοποριακών αβάν-γκαρντ κινημάτων που διαμορφώθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Όπως για έναν αληθινό καλλιτέχνη της εποχής του, ο Μάκε ήξερε πώς να ενσωματώσει στη ζωγραφική του τα στοιχεία της avant-garde που περισσότερο τον ενδιέφεραν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μέσεντε της Γερμανίας. Ο πατέρας του, Άουγκουστ Φρίντριχ Χερμανν Μάκε (1845-1904), ήταν εργολάβος οικοδομών ενώ η μητέρα του, Μαρία Φλορεντίνε το γένος Άντολφ (1848-1922), προερχόταν από μια αγροτική οικογένεια στην περιοχή Ζάουερλαντ της Γερμανίας. Η οικογένεια έζησε στη οδό «Brüsseler Straße» μέχρι τα 13 χρόνια του Άουγκουστ.
Το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικής ζωής του κατοικούσε στη Βόννη, με εξαίρεση μερικές περιόδους που έζησε στη λίμνη Τουν στην Ελβετία και διάφορα ταξίδια στο Παρίσι, την Ιταλία, την Ολλανδία και την Τυνησία. Στο Παρίσι, όπου ταξίδεψε για πρώτη φορά το 1907, ο Μάκε ήρθε σε επαφή με το έργο των ιμπρεσιονιστών, και αμέσως μόλις αυτός πήγε στο Βερολίνο πέρασε μερικούς μήνες στο στούντιο Lovis Corinth. Το ύφος του διαμορφώθηκε μέσα από την τεχνοτροπία των Γάλλων ιμπρεσιονιστών και μεταϊμπρεσιονιστών, περνώντας αργότερα από μια φωβιστική περίοδο.
Το 1909 παντρεύτηκε με την Ελίζαμπετ Γκέρχαρντ. Το 1910, μέσω της φιλίας του με το Φραντς Μαρκ, ο Μάκε συνάντησε τον Βασίλι Καντίνσκι και για λίγο μοιράστηκε τα μη αντικειμενικά, αισθητικά, μυστικιστικά και συμβολικά στοιχεία του κινήματος Der blaue Reiter (Ο Γαλάζιος Καβαλάρης).
Συνάντηση με τον Ντελωναί
Η συνάντηση του Μάκε με τον Ρομπέρ Ντελωναί στο Παρίσι το 1912 επρόκειτο να αποτελέσει αποκάλυψη για τον Μάκε. Ο χρωματικός κυβισμός του Ντελωναί, που ο Γκυγιώμ Απολλιναίρ είχε αποκαλέσει Ορφισμό, επηρέασε την τέχνη του Μάκε από εκείνο το σημείο και μετά. Τα παράθυρα καταστημάτων του μπορούν να θεωρηθούν προσωπική ερμηνεία των παραθύρων Ντελωναί, συνδυασμένα ταυτόχρονα με τις εικόνες του ιταλικού φουτουρισμού.
Η εξωτική ατμόσφαιρα της Τυνησίας, όπου ταξίδεψε το 1914 με τον Πάουλ Κλέε και τον Λουί Μουαγιέ ήταν θεμελιώδης για τη δημιουργία της φωτεινής προσέγγισης της τελικής περιόδου του, κατά τη διάρκεια της οποίας παρήγαγε μια σειρά έργων, θεωρούμενα τώρα ως τα αριστουργήματά του.
Το τέλος
Η σταδιοδρομία του έληξε με τον πρόωρο θάνατό του στο Δυτικό Μέτωπο, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σεπτέμβριο του 1914. Τελευταίος του πίνακας ήταν ο προφητικός «Αποχαιρετισμός».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Αχοένιο
Το Αχοένιο είναι μια θειούχος χημική ένωση που βρίσκεται στο σκόρδο. Απομονώθηκε για πρώτη φορά και μελετήθηκε εργαστηριακά το 1984. Το όνομα (και η προφορά με "χ") προέρχεται από την ισπανική λέξη για το σκόρδο, "ajo" ("άχο"). Στο σκόρδο υπάρχει σαν μίγμα δύο ισομερών, του E- και Z- αχοενίου.