cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Γκέτυσμπεργκ (1-3 Ιουλίου 1863)
Μερικές μέρες αργότερα όταν τιμώνται οι νεκροί της μάχης ο Λίνκολν εκφωνεί τον περίφημο και ιστορικό για τους Αμερικανούς «Λόγο του Γκέτυσμπεργκ». Το ύφος, η δύναμη και ο λυρισμός του λόγου είναι αξιοσημείωτα αλλά η τελευταία του φράση φαίνεται να κλείνει το πραγματικό νόημα για τον Λίνκολν: «...Μια κυβέρνηση, απ τον λαό, με τον λαό, για τον λαό να μην χαθεί...». Όσο για την αναφορά του στην ελευθερία των ατόμων δεν μπορούμε να τη συνδέσουμε με την ελευθερία των νέγρων απλά και μόνο γιατί μετά από εκείνη τη μάχη τίποτα υπέρ των νέγρων δεν ανακοίνωσε, παρόλο που ακόμα πιεζόταν να εξαλείψει ολοσχερώς τη δουλεία, παρ'όλα αυτά δεν το αποτόλμησε. Το Γκέτυσμπεργκ αποτέλεσε πραγματικό σταθμό στον πόλεμο εκείνο, αντίστοιχο του Στάλινγκραντ ή του Ελ Αλαμέιν για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι Μάχες της Τσικαμάουγκα και Τσαττανούγκα (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 1863)
Ο Βορράς ενθαρρυμένος από την υποχώρηση των Νοτίων αποφάσισε να χτυπήσει τα υπολείμματα του Λη μέσα στα ίδια του τα εδάφη, χτυπώντας ταυτόχρονα στο Ανατολικό και Δυτικό μέτωπο, λογαριάζοντας σωστά, ότι η αριθμητική του υπεροχή σε ένα πόλεμο συνεχούς φθοράς του αντιπάλου θα έπρεπε να φέρει σημαντικά αποτελέσματα. Και πράγματι έτσι έγινε αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο θα περίμενε κανείς και ειδικά ο Λίνκολν που χρειαζόταν απαραίτητα μια σημαντική νίκη για να ενισχύσει την εντύπωση ότι το τέλος του Νότου είναι προ των πυλών.
Η επόμενη εκστρατεία, τον Σεπτέμβριο του 1863, κατευθύνθηκε στη δασώδη περιοχή της Τσικαμάουγκα υπό την αρχηγεία του υποστράτηγου Ρόουζκρανς με δύναμη 65.000 ανδρών και στόχο τα νώτα του Ρίτσμοντ. Αν και ο Νότος διέθετε για εκεί μόνο 30.000 στρατό ο Λη ενίσχυσε έκτακτα με μεταφορά μέσω τραίνων από άλλα σημεία του Νότου την εκεί δύναμη υπό τις διαταγές του Υποστράτηγο Μπράξτον Μπράγκ, φτάνοντας τον ίδιο αριθμό με τον αντίπαλό του. Στις 20 Σεπτεμβρίου οι δύο στρατοί στριμωγμένοι μέσα σε εκείνη την περιοχή που δεν επέτρεπε ελιγμούς η μάχη εξελίχθηκε σε μια στατική κατάσταση που προκαλούσε ισάριθμα θύματα χωρίς καμία εξέλιξη. Τη λύση έδωσε η εμφάνιση του υποστράτηγου Τζέιμς Λόνγκστριτ που εφάρμοσε εκείνο που δεν τον είχε αφήσει να κάνει ο Λη στο Γκέτυσμπεργ: επιτέθηκε με 4 τάγματα στο δεξί άκρο της γραμμής του εχθρού πετυχαίνοντας τελικά την πλήρη διάσπαση του αντιπάλου. Η Βόρεια υποχώρηση σταμάτησε στην Τσαττανούγκα (Τενεσσί) μόνο μετά την άφιξη ενισχύσεων. Αν και θεωρήθηκε καθαρά μια Νότια νίκη, ωστόσο ο αριθμός των απωλειών, 18.000 εκατέρωθεν, ήταν ένα βάρος που ο Νότος ειδικά δεν μπορούσε να σηκώσει πλέον.
Ο Λίνκολν επέρριψε και πάλι την ευθύνη στον υπεύθυνο στρατηγό και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον καλλίτερο εκ των πραγμάτων διοικητή του, τον ίδιο τον Γκραντ, που εγκαταλείπει το Δυτικό Μέτωπο για να συνεχίσει τον πόλεμο στο Ανατολικό, αντίπαλος του Λη, ως το τέλος του πολέμου. Μια παράλληλη επιλογή του ήταν η ανάθεση του Δυτικού μετώπου στον υπαρχηγό του Γκραντ, ταξίαρχο Τεκάμσε Σέρμαν – μια επιλογή με πολύ σημασία για τη συνέχεια. Ο Μπραγκ αρκέστηκε στο να περικυκλώσει τον εχθρό και να κόψει τον εφοδιασμό του αναμένοντας να τον εξαντλήσει με το πέρασμα του χρόνου. Όταν ο Γκραντ έφτασε στην Τσαττανούγκα, στις 23 Οκτωβρίου 1863, βρήκε τον στρατό των Βορείων πρακτικά περικυκλωμένο και σε κατάσταση πείνας. Κατάλαβε ωστόσο ότι η τακτική του Τζόνστον είχε ουσιαστικά τελματώσει την κατάσταση και στα δύο στρατόπεδα σαν σε μια μάχη χαρακωμάτων και αποφάσισε μια αιφνιδιαστική επίθεση στις θέσεις του εχθρού που πέτυχε απόλυτα στις 27 του μήνα. Η έκπληξη εκείνη προκάλεσε ένα φαινόμενο χιονοστιβάδας στον Νότο που δεν περίμενε εκείνη την εξέλιξη. Τη λύση προσπάθησε να δώσει και πάλι ο Λόνγκστριτ, ο οποίος έστειλε μέρος του στρατού του να βοηθήσει τον Μπραγκ ενώ με το υπόλοιπο δημιούργησε ένα αντιπερισπασμού στα ανατολικά ενάντια στο Κνόξβιλ. Αλλά διαπιστώθηκαν πολλές ελλείψεις στις πληροφορίες που είχε για τις θέσεις του εχθρού και πρόσθετα, ο άσχημος χαρακτήρας του Μπραγκ που αντιπαθούσε τον Λόνγκστριτ, επέφερε μια ασυνεννοησία στην οργάνωση του όλου σχεδίου. Τελικά καμία κίνηση των Νοτίων δεν τελεσφόρησε και μετά από κάπου 50 μέρες συγκρούσεων με σοβαρές απώλειες για τον Νότο, αποφασίστηκε υποχώρηση στα εδάφη της Τζόρτζια και της Βιρτζίνια, αφήνοντας τον Γκραντ κύριο του πεδίου.
Το 1863 έκλεινε, με τον Νότο να έχει χάσει τα μισά από τα εδάφη του και προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο. Ο Βορράς άρχισε ήδη να βλέπει το αποτέλεσμα της δύναμής του και αποκτούσε τον αέρα του νικητή για πρώτη φορά, αλλά η τελική κάμψη και υποταγή του Νότου δεν ήταν ακόμα μια ορατή προοπτική για το άμεσο μέλλον
Γεγονότα του 1864
Το έτος του 1864 παρουσίασε ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον κυρίως γιατί θα προετοίμαζε την κοινή γνώμη του Βορρά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές του Νοέμβρη, στις οποίες παιζόταν το πολιτικό μέλλον του Λίνκολν. Οι Δημοκρατικοί του Βορρά έγιναν τώρα περισσότερο δυναμικοί υπό την ηγεσία του Μακλέλαν, στον οποίο έδωσαν το χρίσμα του υποψηφίου προέδρου με το σύνθημα της συνεννόησης με τον Νότο για μια ανακωχή και συζήτηση για ειρήνη. Το 60% του Βορρά πίστευε ότι η εξάλειψη του Λίνκολν θα ήταν αρκετή για να σταματήσει ο πόλεμος και ακόμα και πολλοί Ρεπουμπλικάνοι από το κυβερνών κόμμα πίστευαν επίσης το ίδιο. Ο Νότος έκρινε ότι ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να κερδηθεί χρόνος με μια πεισματική άμυνα που θα κρατούσε τον πόλεμο για ακόμα ενάμιση χρόνο, αποδεικνύοντας ότι μόνο μια συνθήκη ανακωχής θα έλυνε το πρόβλημα, κάτι που ουσιαστικά συνέπιπτε και με τον αρχικό του σκοπό, δηλαδή την αναγνώριση ενός ξεχωριστού κράτους. Ο Λίνκολν που καταλάβανε τον κίνδυνο προσπαθούσε να τελειώσει τον πόλεμο μια ώρα αρχύτερα με σκοπό να είναι ήδη νικητής πριν τις επόμενες εκλογές, οπότε η πολιτική δικαίωσή του θα φαινόταν πλήρης.
Δυτικό Μέτωπο: Η πτώση της Ατλάντα (2 Σεπτεμβρίου 1864)
Ο πρόεδρος του Νότου Ντέηβις, άρχισε εν τω μεταξύ να διέρχεται μια πολιτική κρίση από το μέρος των υπολοίπων πολιτειών. Η συμπτωματική απομάκρυνση της απειλής για το Τέξας, δεν μπορούσε να κρύψει το ότι ο Γκραντ σκόπευε να εισβάλει στα ενδότερα του Νότου και μάλιστα με πολύ σημαντικές δυνάμεις. Έτσι, η αρχική πρόθεση του Νότου να κρατήσει μια μακριά άμυνα άλλαξε σε μια αναζήτηση μιας γρήγορης νίκης που θα έδινε την εντύπωση ότι ο Νότος μπορούσε να υποστηρίζει αποτελεσματικά τα εδάφη του. Ήταν μια ιδέα που δεν ενέκρινε ο Λη αλλά ο Ντέηβις έδωσε την αρχηγία στον αρχιστράτηγο Τζόζεφ Τζόνστον για να χτυπήσει τον Σέρμαν στο Τενεσί. Ο Τζόνστον ήταν καλός οργανωτής και αρκετά σύμφωνος στο πνεύμα με τον Λη και, μιας και υστερούσε σε αναλογία δυνάμεων 1:2 με τον αντίπαλό του, παρακολουθούσε τον Σέρμαν σε απόσταση, περιμένοντας κάποια κατάλληλη στιγμή να του επιφέρει σημαντικά πλήγματα. Αλλά έτσι απλά καθυστερούσε την προέλαση του αντιπάλου του προς την Ατλάντα, αποφεύγοντας τη θεαματική αναμέτρηση που περίμενε ο Ντέηβις. Απελπισμένος όμως κι ο Σέρμαν για την καθυστέρηση, στις 14 Ιουλίου αποφάσισε μια μετωπική επίθεση στην τοποθεσία Κένεσω Μάουντεν. Αλλά μετά από μια δίωρη μάχη άφηνε 2.000 νεκρούς πίσω του ενώ ο Τζόνστον είχε χάσει μόνο 300, ήταν η πιο 'οικονομική' νίκη ποτέ του Νότου. Ο μεν Τζόνστον πίστευε ότι είχε αποδείξει έμπρακτα την τακτική του, αλλά ο Ντέηβις ζήτησε την αντικατάστασή του με τον υφιστάμενό του ταξίαρχο Τζον Μπελ Χουντ, έναν φλεγματικό στρατιωτικό που πίστευε με έπαρση στις κατά μέτωπο αναμετρήσεις. Στις 22 Ιουλίου μετά από μια πολύ θεαματική όσο και άσχημα υπολογισμένη έφοδο αναγκάζεται σε υποχώρηση χάνοντας 4.800 άνδρες. Στις 28 του μήνα την επαναλαμβάνει, εισπράττοντας άλλες 5.000 απώλειες, έχοντας χάσει συνολικά κάπου 12.000 από τότε που είχε αναλάβει την αρχηγία, έναντι μόνο 3.400 του Σέρμαν. Στις 30 Ιουλίου αποφάσισε ότι οι κατά μέτωπο επιθέσεις του δεν έδιναν κανένα αποτέλεσμα και γύρισε να καλυφθεί στα οχυρά της Ατλάντα, την πρωτεύουσα της πολιτείας της Τζόρτζια. Αλλά ο Σέρμαν δεν σκόπευε να βρεθεί μπροστά στα οχυρά της πόλης και να πάθει μια μοιραία μακρόχρονη καθίζηση για αυτό και όρμησε να καταστρέψει το κάθε μέσο και δρόμο που θα έβρισκε ο Χουντ στην επιστροφή του. Μετά από ένα μήνα συνεχών απωλειών ο Χουντ συνέχιζε ουσιαστικά να εξασθενεί και καταλαβαίνοντας ότι δεν μπορούσε καν να κρατήσει την πόλη διέταξε την εκκένωση της. Αρχικά οι Νότιοι έβαλαν φωτιά σε αποθήκες υλικού λόγω της βιαστικής υποχώρησης τους αλλά μέσα στον χαλασμό που ακολούθησε και καθώς ο Σέρμαν ορμούσε στην πόλη οι φλόγες έπνιξαν την Ατλάντα από παντού και απόμεναν την άλλη μέρα μόνο λίγα αποκαΐδια να θυμίζουν την άλλοτε πάμπλουτη πρωτεύουσα της Τζόρτζια. Στις 2 Σεπτεμβρίου ο Σέρμαν τηλεγραφούσε στον Λίνκολν: «Η Ατλάντα είναι δική μας και την κερδίσαμε δίκαια». Ο Λίνκολν καταχάρηκε που η νίκη εκείνη ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή, βρίσκοντας μάλιστα την ευκαιρία να κάνει μια θριαμβευτική επίσκεψη στην πόλη όπου οι νέγροι δούλοι τον υποδέχονται σαν σωτήρα: με βάσει τη Διακήρυξη της Χειραφέτησης αυτοί τουλάχιστον δικαιωματικά θεωρούνται ελεύθεροι.
Η πορεία του Σέρμαν προς τη θάλασσα. Η τακτική της καμμένης γης
Η επιτυχία του Σέρμαν να καταλάβει την πολιτεία της Τζόρτζια αλλά ίσως και το θέαμα της ολοσχερώς κατεστραμμένης Ατλάντα ενέπνευσαν στον Σέρμαν την τακτική του για τη συνέχεια της εκστρατείας του. Παρά την προφανή κάμψη του Νότου, που εξαντλούσε τις τελευταίες του δυνάμεις, ήταν φανερό ότι το φρόνημα των στρατιωτών του παρέμενε πάντα πεισματικό και ποτέ ως τώρα δεν υπήρξε καμία ένδειξη για παράδοση και κατάθεση των όπλων - ήταν ολοφάνερο ότι ο Νότος πολεμούσε κυριολεκτικά για το ίδιο του το σπίτι. Ο Σέρμαν διείδε ότι ο κοινός πολίτης του Νότου αν και μακριά από το πεδίο της μάχης υπήρξε ο συστηματικός τροφοδότης του στρατού και ο απόλυτος ηθικός συμπαραστάτης του. Έτσι αποφάσισε να καταστρέφει, καίει και λαφυραγωγεί αδιακρίτως οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του. Ιστορικά μερικοί τον ονομάζουν σαν τον πρόδρομο του ολοκληρωτικού πολέμου, άλλοι δικαιολογώντας τις μεθόδους του, αν και δέχονταν ότι ποτέ η αμερικάνικη γη δεν γνώρισε μια τέτοια καταστροφή, και άλλοι κατηγορώντας τον ότι όλα αυτά ήταν προϊόν της προσωπικής του ψυχικής αρρώστιας. Πράγματι, ο Σέρμαν βρέθηκε στον στρατό διακόπτοντας μια πολιτική ζωή τραπεζίτη και δικηγόρου στην Καλιφόρνια που τον είχε γεμίσει απογοήτευση, αποτυχίες και άγχος που κατέληγε σε κρίσεις καταθλίψεως. Όταν τον ρώτησαν κάποτε πως κατάφερε και συνεργάστηκε αρμονικά με τον Γκραντ, απάντησε: "Μου συμπαραστεκόταν στις δικές μου ψυχικές κρίσεις κι εγώ στις δικές του τις αλκοολικές". Αλλά η επιλογή του ήταν απόλυτη και συνειδητή: "Ο πόλεμος είναι απάνθρωπος και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τον ονομάσεις", έλεγε. Όσο για τις λαφυραγωγίες που μερικοί ιστορικοί αμφισβήτησαν εκ των υστέρων, ο ίδιος ο Σέρμαν είχε πει σαρκαστικά σε ένα χωρικό που του παραπονέθηκε πως οι στρατιώτες του κατέκλεψαν τα πάντα εκτός από το γαϊδούρι στο οποίο ήταν καβάλα: "Αδύνατον, δεν μπορεί να ήταν οι δικοί μου στρατιώτες γιατί έχουν διαταγή να μη σου αφήσουν ούτε καν κι αυτό το ένα που έχεις". Η πορεία του προς τις ανατολικές ακτές άφησε καθαρά το κατάμαυρο ίχνος της από όπου περνούσε ο Σέρμαν. Η συνολική οικονομική καταστροφή εκτιμήθηκε σε 100.000.000 δολάρια εκείνης της εποχής. Φαίνεται, ωστόσο, ότι υπήρξε εν μέρει αποτέλεσμα καθώς ο Νότιος που πολεμούσε για να διασώσει την οικονομική του κατάσταση έβλεπε τελικά ότι εισέπραττε την καταστροφή χωρίς να σώζει τίποτα. Μοιραία όμως σε τέτοιες στιγμές πάντοτε μία άλλη μερίδα του λαού χαλυβδώνεται από την οργή της και πολεμάει απλά και μόνο για να μπορεί να αντιστέκεται αδιαφορώντας για τις καταστροφές.
Επανεκλογή Λίνκολν (8 Νοεμβρίου 1864)
Κατά τη διάρκεια εκείνου του έτους, στο πολιτικό μέτωπο ο Λίνκολν ήταν αρκετά απασχολημένος. Δεν ανέβαλε τις εκλογές παρά την κατάσταση του πολέμου, αλλά οι προοπτικές έλεγαν ότι οι Δημοκρατικοί και ο Μακλέλαν είχαν απήχηση στο μεγάλο κοινό ενώ ο Λίνκολν είχε αποβεί μια 'απευκταία' μορφή. Αλλά ο Λίνκολν ήταν σίγουρα πολύ πιο έξυπνος πολιτικός από τον Μακλέλαν και με ευφράδεια επιτέθηκε πολύμορφα στην αντίπαλη παράταξη. Κατ αρχάς ήξερε ότι αρκετοί στο δημοκρατικό στρατόπεδο είχαν και αυτοί ωφεληθεί οικονομικά από τον πόλεμο οπότε άμβλυνε την αρχική εντύπωση του Μακλέλαν που ήθελε να δώσει ειδικό βάρος στα προβλήματα της οικονομίας από τον πόλεμο. Την ίδια ώρα προκάλεσε τον αντίπαλό του στο να δηλώσει πως φαντάζονταν το τέλος του πολέμου και εκεί ο Μακλέλαν έκανε το τελευταίο του τακτικό λάθος: αναγκάστηκε να ομολογήσει δημόσια ότι και εκείνος επιζητούσε η ανακωχή να ακολουθήσει μια προηγούμενη στρατιωτική νίκη στο πεδίο της μάχης, πράγμα που εξουδετέρωσε το επιχείρημά του για άμεση κατάπαυση του πυρός. Πονηρά δε ο Λίνκολν ειδικά σε εκείνες τις εκλογές άλλαξε μάλιστα και το όνομα του κόμματος από Ρεπουμπλικανικό σε Κόμμα της Ένωσης, για να τραβήξει 'ηχητικά' ψήφους από τον αντίπαλο.
Αλλά επειδή και πάλι ο κοινός λαϊκός ψηφοφόρος είχε καταφοβηθεί από το αίμα του πολέμου ο Λίνκολν αναγκάστηκε και σε ένα έκτακτο (και αντισυνταγματικό) μέτρο. Μελέτησε τις περιοχές που εκλογικά ήταν αδύνατος και σε συνεννόηση με το Υπουργείο Αμύνης επέτρεψε επιλεκτικά ορισμένοι στρατευμένοι επί θητεία, να πάνε να ψηφίσουν σαν απλοί πολίτες στις περιφέρειες που ο Λίνκολν ήθελε ενίσχυση - δικαίωμα πάντως που δεν δόθηκε σε άλλους στρατευμένους άλλων μονάδων και περιοχών. Η τελική εκλογική του νίκη με 55% της λαϊκής ψήφου (πήρε πάνω από 70% στις ψήφους του στρατού και περίπου το 48% των πολιτών) ανανέωσε την εκλογική του θητεία σβήνοντας και τις τελευταίες τυχόν ελπίδες του Νότου για κάποιο πολιτικό διακανονισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι
Κατά σιτοπωλών
Το Κατά Σιτοπωλών είναι ρητορικός δικανικός λόγος του Λυσία που ανήκει στην κατηγορία των καταγγελτικών λόγων του που γράφτηκε για λογαριασμό του κατηγόρου το 386 π.Χ. περ. και εκφωνήθηκε ενώπιον της Ηλιαίας εναντίον κυρίως των σιτοπωλών και λιγότερο των σιτεμπόρων για λαθραία εισαγωγή σίτου και αισχροκέρδεια.
Υπόθεση
Στην αρχαία Αθήνα η εισαγωγή και, στη συνέχεια, η διάθεση στην αγορά σιταριού τελούσε κάτω από αυστηρότατο έλεγχο. Υπήρχαν οι σιτέμποροι, που όφειλαν να ξεφορτώνουν όλα τα φορτία με τα σιταγωγά τους πλοία στο λιμάνι του Πειραιά και οι σιτοπώλες που θα πουλούσαν στη λιανική το σιτάρι κυρίως εισαγόμενο από τους σιτοβολώνες της Θράκης, της Αιγύπτου, της Σικελίας κ.λ.π. Στους σιτεμπόρους δινόταν άδεια για συγκεκριμένες ποσότητες εισαγωγής σιταριού 50 μέδιμνοι και το επιτρεπόμενο κέρδος ήταν ένας οβολός ανά μέδιμνο.
Σιτοφύλακες
Ενώ οι δέκα αγορανόμοι, ένας από κάθε φυλή, ήταν επόπτες εμπορίου για όλα τα άλλα διακινούμενα αγαθά πλήν σίτου, ήλεγχαν την ποιότητα των διακινουμένων αγαθών και τις τιμές τους, οι σιτοφύλακες ήταν ειδικό σώμα αρχόντων, που εκλέγονταν με κλήρο κάθε χρόνο και ασκούσε την εποπτεία για την εξασφάλιση, διακίνηση και εμπορία του σιταριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικανικοί λόγοι
Θρακικό Πέλαγος
thumb|Ο λιμένας Κεραμωτής Καβάλας, από όπου αναχωρούν τα πορθμεία για τη Θάσο Το Θρακικό πέλαγος είναι η βορειοανατολική περιοχή του Βόρειου Αιγαίου, που εκτείνεται από τις ανατολικές ακτές της Χαλκιδικής έως τις δυτικές ακτές της χερσονήσου της Καλλίπολης στην Ανατολική Θράκη. Προς Βορρά βρέχει τα παράλια της ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, σχηματίζοντας αρκετούς κόλπους, όπως τον Ακάνθιο, τον Στρυμονικό, τον Κόλπο της Καβάλας, τον Βιστωνικό, τον Ανοιχτό όρμο και τον κόλπο του Ξηρού. Προς Νότο, ορίζεται από τα βόρεια παράλια της Λήμνου και τα βόρεια παράλια της Τενέδου. Το Θρακικό πέλαγος περιβάλλει τα νησιά Θάσος, Σαμοθράκη και Ίμβρος. Το όνομα του οφείλεται στη Θράκη.
Παραπομπές
Θρακικ Θρακικ Θρακικ
Τζόελι Ρίτσαρντσον
Παιδική ηλικία
Η Τζόελι Κιμ Ρίτσαρντσον γεννήθηκε στο Μέριλμπον του Λονδίνου, από τη θεατρική οικογένεια Ρέντγκρεϊβ, είναι κόρη της ηθοποιού Βανέσας Ρέντγκρεϊβ και του σκηνοθέτη Τόνι Ρίτσαρντσον και την εγγονή των ηθοποιών σερ Μάικλ Ρεντγκρέιβ και Ρέιτσελ Κέμπσον, λαίδη Ρεντγκρέιβ. Η ηθοποιός Νατάσα Ρίτσαρντσον (1963 –2009) ήταν αδερφή της και ο ηθοποιός Λίαμ Νίσον είναι γαμπρός της. Είναι η θεία των Μάικλ και Ντάνιελ Νίσον και η ανιψιά των ηθοποιών Λιν Ρεντγκρέιβ και Κόριν Ρεντγκρέιβ και ξαδέρφη της ηθοποιού Τζέμα Ρεντγκρέιβ, η οποία είναι πέντε ημέρες νεότερη από την Ρίτσαρντσον. Η Τζόελι εμφανίστηκε στην ηλικία των τριών ετών στην πολεμική ταινία The Charge of the Light Brigade στην έκδοση του 1968 του, σε σκηνοθεσία του πατέρα της.
Η πρώιμη εκπαίδευση της Ρίτσαρντσον και της αδερφής της Νατάσας ξεκίνησε στο ανεξάρτητο σχολείο κοριτσιών του Αγίου Παύλου στο Χάμερσμιθ. Σε ηλικία 14 ετών, η Ρίτσαρντσον μετακόμισε στο οικοτροφείο στο ανεξάρτητο σχολείο τένις «Χάρι Χόπμαν» στην Τάμπα της Φλόριντα. Το 1983, αποφοίτησε από τη Σχολή «Θάτσερ» στο Οτζάι της Καλιφόρνιας και μετά επέστρεψε στο Λονδίνο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης και αποφοίτησε το 1985.
Καριέρα
Έχοντας μια πρώιμη φιλοδοξία να γίνει επαγγελματίας τενίστρια, πέρασε δύο χρόνια σε μια ακαδημία τένις στη Φλόριντα. Η Ρίτσαρντσον στη συνέχεια στράφηκε στην υποκριτική. Το 1985, υποδύθηκε (μέσα από φλάσμπακ στο παρελθόν) τη νεότερη εκδοχή του κεντρικού χαρακτήρα που έπαιξε η μητέρα της στην ταινία Wetherby. Μετά από την συμμετοχή της στην επιτυχημένη ταινία του Πίτερ Γκριναγουέι Drowning by Numbers (1988), ο πρώτος σημαντικός ρόλος της μπροστά σε ένα μαζικό ακροατήριο ήταν ως Τζοάνα Φάρλεϊ σε ένα τηλεοπτικό επεισόδιο του Ηρακλή Πουαρό του 1989, βασισμένο στη σειρά ντετέκτιβ της Αγκάθα Κρίστι. Επίσης, συμμετείχε στο Storyteller του 1989, παίζοντας τον ρόλο της πριγκίπισσας. Ακόμα, ερμήνευσε μια δασκάλα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης στη σειρά Behav Badly που μεταδόθηκε από το Channel 4 to 1989, καθώς και την Φιλανδή πριγκίπισσα Άννα στην κωμωδία του 1991, Βασιλιάς Ραλφ.
Ένα χρόνο αργότερα εμφανίστηκε στην ταινία Λάμψη στο σκοτάδι μαζί με τον μελλοντικό γαμπρό της, Λίαμ Νίσον, και οι δύο ηθοποιοί παίζουν τους ναζί.
Το 1993, η Ρίτσαρντσον εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά Lady Chatterley του BBC απέναντι από τον Σον Μπιν. Το 1996, έπαιξε την σχεδιάστρια μόδας Ανίτα Κάμπελ Γκριν Anita στην ταινία Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας απέναντι από την Γκλεν Κλόουζ ως Κρουέλα ντε Βιλ. Την επόμενη χρονιά, έπαιξε στην ταινία τρόμου επιστημονικής φαντασίας Το σκάφος του τρόμου ως υπολοχαγός Σταρκ και το 1998, στην τηλεοπτική μίνι δραματική σειρα The Echo, ως Αμάντα Πάουελ.
Εμφανίστηκε επίσης απέναντι από τον Μελ Γκίμπσον στην ταινία Ο πατριώτης, ενώ το 2000, εμφανίστηκε απέναντι από τον Χιου Λόρι στην ταινία του Μπεν Έλτον Ασύλληπτο μωρό. Το 2001 πρωταγωνίστησε στην ταινία Επιχείρηση Περιδέραιο αφού ο σκηνοθέτης Τσάρλς Σάιερ παρατήρησε την ομοιότητά της με την βασίλισσα του 18ου αιώνα Μαρία Αντουανέτα.
Το 2005, πρωταγωνίστησε στην θρίλερ Ψέματα που μου είπε η μητέρα μου, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία για έναν δολοφόνο απατεώνα και στο τηλεοπτικό δράμα Γουόλις & Έντουαρντ. Το 2007, έπαιξε στην δραματική ταινία Μίμζι με τους Τίμοθι Χάτον και Κρις Ονίλ.
Το 2009–2010, η Ρίτσαρντσον εμφανίστηκε ως Κάθριν Παρ, έκτη σύζυγος του βασιλιά Ερρίκου ΙΧ στην τέταρτη και τελεία σεζόν της ιστορικής σειράς The Tudors. Ο ρόλος την ενώνει ξανά με τον πρώην σύζυγό της Τιμ Μπέβαν, ο οποίος ήταν μέλος της ομάδας παραγωγής της παράστασης.
Η Τζόλι εντάχθηκε στο καστ της τηλεοπτικής σειράς Titanic: Blood and Steel στην οποία έπαιξε το ρόλο της κόμισσας Κόνστανς Μαρκιέβιτς. Τέλος, το 2015 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ στην ταινία θρίλερ Maggie.
Φιλανθρωπία
Η Ρίτσαρντσον είναι πρέσβειρα του «Children Trust», μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης του Ηνωμένου Βασιλείου για παιδιά με εγκεφαλικό τραυματισμό.
Προσωπική Ζωή
Η Ρίτσαρντσον ήταν παντρεμένη με τον παραγωγό ταινιών Τιμ Μπέβαν. Έχουν μια κόρη, τη Ντέιζι Μπέβαν (γεννήθηκε το 1992), η οποία είναι επίσης ηθοποιός.
Η Ρίτσαρντσον είχε σχέση με τον παραγωγό του θεάτρου Άρτσι Στέρλινγκ, που οδήγησε στο διαζύγιό του με την Νταϊάνα Ριγκ το 1990.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Trans Europ Express
Η Trans Europ Express (ή Trans-Europe-Express) ήταν μια κοινοπραξία μεταξύ οχτώ Κρατικών Ευρωπαϊκών σιδηροδρομικών εταιριών, η οποία παρείχε σιδηροδρομικές υπηρεσίες πολυτελείας στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη. Ιδρύθηκε το 1957 και διαλύθηκε το 1995, ενώ στο απόγειό της το 1974 διαχειριζόταν 45 δρομολόγια, συνδέοντας 130 πόλεις.
Η αρχή
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα μεγάλα Ευρωπαϊκά τραίνα παρουσίαζαν μια εικόνα παρακμής, καθώς το τροχαίο υλικό είτε είχε καταστραφεί, είτε είχε παλιώσει. Οι έλεγχοι στα σύνορα κατά τη διάρκεια των ταξιδιών ήταν πολύωροι και εξονυχιστικοί, ενώ το σύμβολο του μοντερνισμού ήταν πλέον το αυτοκίνητο και το αεροπλάνο. Την εικόνα αυτή ήθελε να αλλάξει ο πρόεδρος των Ολλανδικών Σιδηροδρόμων Frans Der Hollander, ο οποίος διατύπωσε για πρώτη φορά την ιδέα της Trans Europ Express. Σύμφωνα με αυτόν, η TEE δεν θα ήταν μια απλή σιδηροδρομική κοινοπραξία, άλλα μια ξεχωριστή εταιρία, με διεθνή διοίκηση, τροχαίο υλικό και προσωπικό. Καθώς εκείνη την εποχή οι ηλεκτροκίνητες γραμμές ήταν λίγες, επεβλήθη η χρήση ντηζελοκίνητου τροχαίου υλικού. Κάθε κρατική εταιρία μετείχε με το δικό της τροχαίο υλικό, και παρουσίαζε ότι καλύτερο διέθετε, από τεχνολογία και από άνεση.
Τα πρώτα δρομολόγια
Το 1957 ξεκινάνε επισήμως τα πρώτα δρομολόγια της ΤΕΕ, με τη συμμετοχή των Γαλλικών, Ολλανδικών, Δυτικό-Γερμανικών, Βελγικών, Ελβετικών και Ιταλικών σιδηροδρομικών εταιριών, καθώς και του Λουξεμβούργου, της Ισπανίας και της Αυστρίας. Γρήγορα, γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία και αποτελούν μια εναλλακτική μεταξύ του συμβατικού τραίνου και του αεροπλάνου. Τα πρώτα χρόνια, εξαιτίας των διαφορετικών τάσεων δικτύων ανά χώρα, τα δρομολόγια γίνονταν με ειδικούς ντηζελοκίνητους συρμούς, εκ των οποίων αρκετοί διέθεταν και κλιματισμό.
Κρίση και ύφεση
Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 και του 1979 έπληξαν σημαντικά τις υπηρεσίες ΤΕΕ, με μονάχα τις πιο συχνές να παραμένουν λειτουργικές. Από το 1980 και έπειτα, οι μειωμένες τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων μειώνουν κατά πολύ την τακτική πελατεία των ΤΕΕ, ενώ σταδιακά μειώνονται τα δρομολόγια και προστίθεται η 2η θέση στις προσφερόμενες υπηρεσίες. Πολλά δρομολόγια αντικαθιστώνται από τα InterCity, ενώ από το 1987 εμφανίζονται τα διεθνή EuroCity, τα οποία σημαίνουν το τέλος των τραίνων ΤΕΕ.
Το όνομα TEE παραμένει στις αμαξοστοιχίες Παρισιού-Βρυξελλών μονάχα για συμβολικούς λόγους, μέχρι την αντικατάσταση των συμβατικών τραίνων από TGV το 1993. Το Γαλλικό τροχαίο υλικό της υπηρεσίας πωλείται από τους Γαλλικούς Σιδηρόδρομους στους Κουβανέζικους, ενώ το αντίστοιχο άλλων χωρών μετατρέπεται σε συμβατικό.
Χαρακτηριστικά
Τα τραίνα της TEE διέθεταν τα παρακάτω χαρακτηριστικά :
Τροχαίο Υλικό
Το τροχαίο υλικό που χρησιμοποιούνταν ανά χώρα ήταν:
Δηζελοκίνητες Αυτοκινητάμαξες
μικρογραφία|Αυτοκινητάμαξες DE4/RAm TEE
Γαλλία- SNCF X2700
Οι αυτοκινητάμαξες Χ2700 των Γαλλικών Σιδηρόδρομων βασίστηκαν στις παλαιότερες RGP 825, οι οποίες είχαν αποδειχτεί αξιόπιστες. Αποτελούνταν από ένα κινητήριο όχημα (X 2771-2781) και ένα ιθυντήριο (XRS 7771-7779). Το κινητήριο είχε χωρητικότητα 39 ατόμων, και το ιθυντήριο 42, ενώ στο δεύτερο υπήρχε και μπαρ. Είχαν μέγιστη ταχύτητα τα 140 χλμ/ώρα, και συχνά κυκλοφορούσαν σε τετράδυμη σύνθεση με αυξημένη χωρητικότητα. Χρησιμοποιήθηκαν σε δρομολόγια όπως το Parsifal και το L'Ile de France.
Ελβετία/Ολλανδία- SBB CFF RAm TEE / NS DE 4 μικρογραφία|Αυτοκινητάμαξα DB VT 08.5 Οι αυτοκινητάμαξες RAm TEE/DE 4 των Ελβετικών και Ολλανδικών Σιδηροδρόμων βασίστηκαν σε προϋπάρχουσες αυτοκινητάμαξες στην Ολλανδία. Οι συνθέσεις ήταν τετράδυμες με ένα κινητήριο (με σκευοφόρο), ένα επιβατικό όχημα χωρητικότητας 54 ατόμων, ένα όχημα εστιατόριο 32 καθήμενων με ξεχωριστά διαμερίσματα χωρητικότητας 18 ατόμων, και ένα ιθυντήριο 42 ατόμων.Κατασκευάστηκαν το 1956 και αριθμήθηκαν NS 1001-1003 και SBB-CFF-FFS RAm 501-502.
Γερμανία- DB VT 08.5
DB VT 11.5 μικρογραφία|Αυτοκινητάμαξα VT 11.5 Οι αυτοκινητάμαξες VT 11.5 των Γερμανικών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν το 1957 σύμφωνα με τα πρότυπα της ΤΕΕ. Υπήρχαν σε 7δυμες συνθέσεις με όχημα εστιατόριο και κλιματισμό. Χρησιμοποιήθηκαν την περίοδο 1957-1972 στην ΤΕΕ προτού η αρίθμηση τους μετατραπεί σε 601, περιορίζοντάς τα σε δρομολόγια μόνο εντός της Γερμανίας. Έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό εξαιτίας του ιδιαίτερου σχήματός τους, ενώ σήμερα φυλάσσεται μια πλήρη αυτοκινητάμαξα για μουσειακή χρήση.
Ιταλία- ALn 442 + ALn 448
Οι αυτοκινητάμαξες ALn 442 + ALn 448 των Ιταλικών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν το 1957, και αποτελούνται από ένα κινητήριο όχημα (ALn 442.201-209) και ένα ιθυντήριο (ALn 448.201-209) με χωρητικότητα 42 και 48 επιβάτες αντίστοιχα, και με το δεύτερο να διαθέτει κουζίνα. Παρότι υπήρχαν και ενδιάμεσα οχήματα, δεν χρησιμοποιήθηκαν πότε σε δρομολόγια ΤΕΕ, ενώ οι αυτοκινητάμαξες εκτελούσαν τοπικά δρομολόγια μέχρι το 1982.
Ελβετία- RAe II 1050
μικρογραφία|Κινητήριο όχημα αυτοκινητάμαξας ETR 300 Οι αυτοκινητάμαξες RAe II 1050 των Ελβετικών Ομοσπονδιακών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν το 1961 με βάση τις προδιαγραφές της ΤΕΕ. Μπορούσαν να κυκλοφορούν σε δίκτυα 4 διαφορετικών τάσεων: 1500 και 3000 V Συνεχές, 15000 V 16 2/3 Hz Εναλλασσόμενο, και 25000 V 50 Hz Εναλλασσόμενο. Είχαν 4 παντογράφους, έναν για την Ελβετία, έναν για τη Γερμανία και την Αυστρία, έναν για την Ιταλία και τη Γαλλία, και έναν για το τμήμα Συνεχόμενου Ρεύματος του Γαλλικού δικτύου. Υπήρχαν αρχικά σε πεντάδυμες, και μετέπειτα σε 6δυμες συνθέσεις, με κορυφαία ταχύτητα τα 160 χλμ/ώρα. Μετά το 1989 μετατράπηκαν σε EuroCity, με τον χρωματισμό να αλλάζει σε γκρι από τον τυπικό ΤΕΕ. μικρογραφία|Αυτοκινητάμαξα DB 403
Ιταλία- ETR 300
Οι αυτοκινητάμαξες ETR 300 των Ιταλικών Σιδηροδρόμων δεν κατασκευάστηκαν για τις υπηρεσίες ΤΕΕ, άλλα προϋπήρχαν από το 1952, και χρησιμοποιούνταν στο τραίνο πολυτελείας Settebello, το οποίο μετατράπηκε αργότερα εντάχθηκε στην ΤΕΕ. Υπήρχαν σε τρίδυμες συνθέσεις, όπου στη μέση τοποθετούνταν ένα όχημα, και εκατέρωθεν δύο οχήματα μόνιμα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Το 1984 αποσύρθηκαν από την ΤΕΕ.
Γαλλία- SNCF Mistral 1969
μικρογραφία|Επιβατάμαξα Mistral 1969 στο μουσείο Cite du Train. Οι επιβατάμαξες Mistral 1969 των Γαλλικών Σιδηροδρόμων χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 1969 στις αμαξοστοιχίες Mistral της ΤΕΕ, οφείλοντας στο εν λόγω γεγονός το όνομά τους. Ήταν παρόμοιες με τις PBA, άλλα υπήρχαν επίσης και εστιατόρια, καθώς προορίζονταν για μακρινότερα ταξίδια. Επίσης, διέθεταν κομμωτήριο, ειδικό μπαρ, αίθουσα συσκέψεων και μαγαζιά. Χωρίζονταν σε: To 1984 αρκετά οχήματα μετατράπηκαν σε συμβατικά δεύτερης θέσης, ενώ το 1999 μεγάλο μέρος των επιβαταμαξών πωλήθηκε στους Κουβανέζικους Σιδηρόδρομους.
Γαλλία- SNCF Grand Confort
μικρογραφία|Επιβατάμαξα Grand Confort Οι επιβατάμαξες Grand Confort των Γαλλικών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν την περίοδο 1969-1970. Το εσωτερικό τους ήταν σε μεγάλο βαθμό ίδιο με τις PBA, όμως διέθεταν καλύτερη ηχομόνωση και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε ταχύτητες των 200 χλμ/ώρα. Αρχικά δεν προορίζονταν για χρήση σε δρομολόγια ΤΕΕ, γεγονός το οποίο αποδεικνύεται από τον διαφορετικό χρωματισμό τους, ενώ μετά την ένταξη του στην ΤΕΕ το 1970, το 1973 προσαρμόστηκαν σημάνσεις της υπηρεσίας στις ορατές επιφάνειες των οχημάτων. Το πλαίσιο τους ήταν κατασκευασμένο από χάλυβα, και διέθεταν σύστημα αλλαγής κλίσης στις στροφές. Χωρίζονταν σε: To 1999 αποσύρθηκαν οριστικά από την κυκλοφορία, μετά από τη μετατροπή τους σε συμβατικές δεύτερης θέσης.
Γαλλία/Βέλγιο- PBA
μικρογραφία|Εσωτερικό επιβατάμαξας PBA Οι επιβατάμαξες PBA των Γαλλικών και Βελγικών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν το 1964, και χρησιμοποιήθηκαν στη γραμμή Παρίσι-Βρυξέλλες-Άμστερνταμ (από την οποία προέκυψε και η ονομασία τους). Είναι οι πρώτες επιβατάμαξες που σχεδιάστηκαν αποκλειστικά για χρήση στην ΤΕΕ. Το πλαίσιο των οχημάτων ήταν κατασκευασμένο από ατσάλι, και μπορούσαν να κυκλοφορήσουν σε ταχύτητα 160 χλμ/ώρα. Χωρίζονταν σε: Δεν υπήρχε όχημα εστιατόριο καθώς οι υπηρεσίες εστίασης παρέχονταν στη θέση του κάθε επιβάτη. Οι PBΑ αποσύρθηκαν το 1996 με την κατάργηση του Etoile du Nord.
Ιταλία- UIC-Z TEE
μικρογραφία|Επιβατάμαξα UIC-Z TEE σταθμευμένη στο Μιλάνο Οι επιβατάμαξες UIC-Z TEE των Ιταλικών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν το 1969 από τη FIAT, και χρησιμοποιήθηκαν στις γραμμές που διέρχονταν από την Ιταλία, και δεν εκτελούνταν από αυτοκινητάμαξες. Είναι παρόμοιες με τις γαλλικές Grand Confort, όμως είναι συμβατές μόνο με την τάση του Ιταλικού δικτύου. Μπορούσαν να κυκλοφορήσουν σε ταχύτητα 200 χλμ/ώρα. Χωρίζονταν σε: Αποσύρθηκαν το 1994 μετά τη μετατροπή τους σε επιβατάμαξες Grand Confort.
Γερμανία- DB Rheingold
μικρογραφία|Επιβατάμαξες DB Rheingold Οι επιβατάμαξες DB Rheingold των Γερμανικών Σιδηροδρόμων κατασκευάστηκαν την περίοδο 1962-1963 με βάση το πρότυπο UIC-X. Χρησιμοποιήθηκαν στα δρομολόγια που διέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή του Ρήνου, ενώ υπήρχαν και πανοραμικές επιβατάμαξες με μεγαλύτερη ορατότητα. Χωρίζονταν σε: Μέχρι το 1969 προστέθηκαν και άλλοι τύποι οχημάτων, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε δρομολόγια TEE καθώς και σε απλά InterCity. Οι επιβατάμαξες Rheingold, με διάφορες αλλαγές που έχουν υποστεί, χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στη Γερμανία Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ευρώπη Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελβετία
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1968-69 αποτέλεσε το 14ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1968-69 συμμετείχαν 13 ομάδες. Για πρώτη φορά το πρωτάθλημα δεν διεξήχθη σε ομίλους αλλά ως μια ενιαία κατηγορία. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1969-70.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1967-68
Ομάδες που προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69:
Ομάδες που αποχώρησαν οικειοθελώς:
Ομάδες που εντάχθηκαν στη δύναμη της ΚΟΠ:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1967-68:
Επιπρόσθετα, επανήλθε η Αναγέννηση Λάρνακας μετά από απουσία μιας περιόδου.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1968-1969 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Κάτω Μαζαράκι Αχαΐας
μικρογραφία|Το Μαζαράκι. Το Κάτω Μαζαράκι, γνωστότερο ως Μαζαράκι, είναι χωριό της Αχαΐας. Αποτελεί Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του δήμου Δυτικής Αχαΐας. Έχει 714 κατοίκους και απέχει 28 χιλιόμετρα από την Πάτρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων περίπου, στους πρόποδες του Τζεροβουνίου.
Στο χωριό λειτουργεί νηπιαγωγείο, δημοτικό και γυμνάσιο. Στις υποδομές του χωριού περιλαμβάνεται και γήπεδο ποδοσφαίρου.
Δημογραφική και διοικητική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής  :
Στο Μαζαράκι ανήκουν και οι οικισμοί Γαλανέικα και Γκανέικα που απογράφονται ωστόσο ξεχωριστά.
Διοικητικά, το Κάτω Μαζαράκι αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 16/10/1940 και έκτοτε αποτελεί την έδρα της κοινότητας Μαζαρακίου ύστερα από την μεταφορά της από το Μαζαράκι· μεταξύ 1997-2010 υπήρξε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ωλενίας και από το 2010 υπάγεται στον Δήμο Δυτικής Αχαΐας ως τοπική κοινότητα. .
Εκπαίδευση
Από τον οικισμό του χωριού λειτούργησε σχεδόν αμέσως σχολείο σε οικία κατοίκου. Το 1935 κατασκευάστηκε το πρώτο σχολικό κτήριο με ενέργειες του τότε υπουργού Γ. Παπανδρέου. Το σχολείο λειτουργούσε χειμερινό: οι περισσότεροι κάτοικοι έφευγαν στο ορεινό χωριό την άνοιξη και το σχολείο συνέχιζε εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αργεντινής (ισπανικά: Primera División, ισπανική προφορά ΔΦΑ: pɾiˈmeɾa ðiβiˈsjon) είναι ο σπουδαιότερος ποδοσφαιρικός θεσμός της Αργεντινής. Διοργανώνεται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου που είναι όργανο της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Αργεντινής. Είναι το δεύτερο αρχαιότερο πρωτάθλημα του κόσμου και ένα από τα πρώτα που έγιναν επαγγελματικά (1891 και 1931 αντίστοιχα). Από το 2017 ονομάζεται Σουπερλίγα Αρχεντίνα ντε Φούτμπολ (Superliga Argentina de Fútbol).
Σύστημα διεξαγωγής
''Για τις παλαιές μεθόδους διεξαγωγής, βλ. Ιστορία του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Αργεντινής.''
Απερτούρα και Κλαουσούρα (1991-2012)
Από το 1991 είχε επιλεγεί το σύστημα των δύο πρωταθλημάτων με τις ίδιες ομάδες ανά αγωνιστική περίοδο, το οποίο φαινόταν ασυνήθιστο όταν πρωτοεφαρμόστηκε, αλλά τελικά αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένο που βρήκε μιμητές σε πολλά ακόμα κράτη της Λατινικής Αμερικής:
Η Απερτούρα (Apertura, σημαίνει «άνοιγμα», συμπίπτει με την άνοιξη του νοτίου ημισφαιρίου) διαρκεί από Αύγουστο έως Ιανουάριο. Όλες οι ομάδες παίζουν μεταξύ τους από μία φορά. Πρωταθλήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς (3 για κάθε νίκη και 1 για ισοπαλία) - εάν υπάρξει ισοβαθμία, δεν ισχύει ο κανόνας της διαφοράς τερμάτων, αλλά δίνεται αγώνας μπαράζ μεταξύ των ισοβαθμησάντων.
Η αρχική σκέψη ήταν πως κάθε Ιούλιο, οι δύο νικήτριες θα αναμετρούνται σε ένα τελικό που θα αναδείκνυε τον πρωταθλητή - αυτό δοκιμάστηκε τα δύο πρώτα έτη αλλά δεν ικανοποίησε. Συνεπώς έκτοτε τα δύο πρωταθλήματα ήταν εντελώς ανεξάρτητα μεταξύ τους, αναδείκνυαν δε χωριστούς και ισάξιους πρωταθλητές - ακόμα και εάν μία ομάδα κατακτούσε και τα δύο την ίδια αγωνιστική περίοδο (π.χ. η Μπόκα Τζούνιορς τη σαιζόν 2005-06), στο παλμαρέ της προσθέτονταν όχι ένα αλλά δύο τρόπαια.
Ινισιάλ και Φινάλ (2012-14)
Την περίοδο 2012-13, η Απερτούρα και η Κλαουσούρα μετονομάστηκαν σε Ινισιάλ (Inicial) και Φινάλ (Final) αντίστοιχα, με την ίδια μορφή όπως και πριν, αλλά, αναδεικνύοντας μόνο ένα πρωταθλητή σε κάθε περίοδο, σε αντίθεση με την προηγούμενη μορφή που είχε δύο πρωταθλητές (Απερτούρα και Κλαουσούρα, αντίστοιχα). Στο τέλος των δύο τουρνουά, οι νικητές των Ινισιάλ και Φινάλ έρχονται αντιμέτωποι σε έναν αγώνα ο οποίος καθορίζει τον πρωταθλητή της περιόδου. Στην παρούσα μορφή του συμμετέχουν 20 σύλλογοι.
Πριν από αυτές τις αλλαγές, είχε προταθεί ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο για την περίοδο 2012-13: αφορούσε ένα νέο τουρνουά, το οποίο θα περιλάμβανε ομάδες τόσο την Πριμέρα Ντιβισιόν όσο και από την Πριμέρα Β Νασιονάλ: η πρώτη δεν θα είχε καμία ομάδα υποβιβασμένη για την περίοδο 2011 - 12 και θα περιλάμβανε δεκαέξι ομάδες από την Πριμέρα Β Νασιονάλ. Το τουρνουά θα περιλάμβανε επίσης μια ομάδα από τον Μητροπολιτικό Β Όμιλο και μία από το Τορνέο Αργεντινής Α, δημιουργώντας ένα πρωτάθλημα τριάντα οκτώ ομάδων. Οι αλλαγές αυτές αντιμετωπίστηκαν με ισχυρές αντιδράσεις από τα μέσα ενημέρωσης και τους φιλάθλους και τελικά το τουρνουά ματαιώθηκε.
Σουπερφινάλ (2012-14)
Με την ολοκλήρωση των δύο τουρνουά του πρωταθλήματος, οι δύο πρωταθλήτριες έναν αγώνα για το Κόπα Καμπεονάτο (Copa Campeonato, γνωστό ως Superfinal). Η AFA είχε προηγουμένως διαπιστώσει ότι η πρώτη διοργάνωση (που έγινε το 2013) θα θεωρούνταν ως επίσημος τίτλος της Πριμέρα Ντιβισιόν (εποχή 2012-13), οπότε στη Βέλες Σάρσφιλντ απονεμήθηκε το 10ο επίσημο πρωτάθλημά της, μετά την νίκη επί της Νιούελς.
Ωστόσο, από τη διεξαγωγή του αγώνα του 2014 διαπιστώθηκε ότι το Superfinal δεν θα θεωρείται ως τίτλος της Πριμέρα Ντιβισιόν αλλά ένα επίσημο κύπελλο. Εξαιτίας του γεγονότος ότι οι αγωνιστικές περίοδοι 2015 και 2016 διεξήχθησαν ως ενιαία τουρνουά με μόνο μία πρωταθλήτρια ομάδα ανά περίοδο, το Κόπα Καμπεονάτο καταργήθηκε.
2014-σήμερα: Ένα τουρνουά ξανά
Από τον Αύγουστο του 2014 πραγματοποιήθηκε το Torneo de Transición, με συμμετοχή 20 ομάδων (17 από την περίοδο 2013-14 και 3 από την Πριμέρα Β Νασιονάλ της περιόδου 2013-14). Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα στο τέλος του πρωταθλήματος.
Το 2015 η μορφή του πρωταθλήματος μετατράπηκε σε ένα τουρνουά με 30 ομάδες. Οι πρώτες πέντε ομάδες των Σόνας Α και Β της Πριμέρα Β Νασιονάλ της περιόδου 2014 προβιβάστηκαν στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Αυτές οι 10 ομάδες, μαζί με τις 20 ομάδες που προϋπήρχαν στην κορυφαία κατηγορία, μετείχαν στο πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου.
Υποβιβασμός
Ο πίνακας του υποβιβασμού καταρτίζεται κάθε Ιούνιο με τη λήξη της Φινάλ. Οι ομάδες ταξινομούνται βάσει των επιδόσεών τους κατά την τελευταία τριετία, με το κλάσμα κερδισμένοι βαθμοί διά αγώνες.
Ο 19ος και 20ός του πίνακα υποβιβάζεται άμεσα στη Β' Κατηγορία. Ο 17ος και 18ος δίνουν διπλούς αγώνες μπαράζ με τον 4ο και 3ο της Β' Κατηγορίας αντίστοιχα. Εάν μετά τα 180 λεπτά το σκορ είναι ισόπαλο (δεν εφαρμόζεται ο κανόνας των εκτός έδρας γκολ), οι ομάδες μένουν στην ίδια κατηγορία.
Ηπειρωτικές διοργανώσεις
Ο πίνακας της πρόκρισης στα κύπελλα της Νότιας Αμερικής καταρτίζεται κάθε Δεκέμβριο με τη λήξη της Απερτούρα. Η σειρά κάθε ομάδας προκύπτει από το μέσο όρο των βαθμών της στα δύο τελευταία πρωταθλήματα (ή μόνο στην Ινισιάλ, για τους νεοεμφανιζόμενους).
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, ενδέχεται μία ομάδα να συμμετάσχει και στα δύο Κύπελλα. Σε αυτή την περίπτωση, συνηθίζεται να δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στο Κόπα Λιμπερταδόρες, το οποίο θεωρείται υψηλότερου κύρους (αντίστοιχο του ευρωπαϊκού Τσάμπιονς Λιγκ).
Τίτλοι ανά σύλλογο
Οι ομάδες με τις χρονιές κατάκτησης (1891–2022):
Πολυνίκης ομάδα ανά περίοδο
Ο κάτωθι πίνακας αναφέρει τα συνολικά χρόνια κατά τα οποία οι αναφερόμενες ομάδες κατείχαν τα περισσότερα πρωταθλήματα. Στην τρίτη στήλη αναφέρεται η χρονική περίοδος στην οποία η κάθε ομάδα κατείχε τα πρωτεία. Δεν υπολογίζονται τα έτη που την πρώτη θέση κατείχαν και μοιράζονταν παραπάνω από μία ομάδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π Αργεντινης Αργεντινης
Αγκάλη Εύβοιας
Η Αγκάλη είναι οικισμός του Δήμου Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας στη βόρεια Εύβοια, ενώ απετέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του τέως Δήμου Νηλέως, έως το 2010. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα της Αγίας Άννας. Αναφέρετε συχνά και ως Παραλία Αγίας Άννας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 217 κάτοικοι. Τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός ενδεχομένως ξεπερνά τις 3.000 με 3.500. Είναι σχετικά νέος οικισμός και διαθέτει σχέδιο πόλεως. Η απόστασή της από τη Χαλκίδα είναι 76 χλμ. Ιστορικά η περιοχή φαίνεται πως έχει κατοικηθεί από τους προϊστορικούς χρόνους ακόμα. Αυτό καταδεικνύουν ευρήματα, ειδικά στην χερσόνησο του Αγίου Βασιλείου. Στον ίδιο χώρο υπάρχουν ίχνη από κτίσματα που παραπέμπουν σε οικισμούς κλασικών χρόνων.
Στις αρχές Αυγούστου του 2021, μεγάλη πυρκαγιά που εκδηλώθηκε σε όλη την βορειοκεντρική Εύβοια, κατέκαψε όλο, εκτός των άλλων, δάσος της παραλίας, τον ελαιώνα, καί αρκετά σπίτια.
Από το 2022 την Άνοιξη και μετά, κατασκευάζεται μικρό λιμάνι μεταξύ της παραλίας της Αγκάλης και του όρμου Σαρακίνικο όπου σύμφωνα με το κατασκευαστικό πρόγραμμα θα είναι έτοιμο το 2023 το καλοκαίρι η και μετά.
thumbnail|Αγκάλη
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Μαντουδίου - Λίμνης - Αγίας Άννας
Γιόζεφ φον Άιχεντορφ
Ο Γιόζεφ φον Άιχεντορφ (Joseph Karl Benedikt Freiherr (Baron) von Eichendorff, Κάστρο Λούμποβιτς (Lubowitz), Ράτιμπορ, Άνω Σιλεσία, 10 Μαρτίου 1788 - Νάισσε, Άνω Σιλεσία 26 Νοεμβρίου 1857) ήταν Γερμανός ποιητής και μυθιστοριογράφος του γερμανικού Ρομαντισμού.
Βιογραφία
Καταγόταν από καθολική αριστοκρατική οικογένεια. Μετά από ειδυλλιακά παιδικά χρόνια που πέρασε στον οικογενειακό πύργο Λούμποβιτς, λόγω οικογενειακών οικονομικών δυσχερειών αναγκάστηκε να φοιτήσει μαζί με τον αδελφό του στο καθολικό γυμνάσιο του Μπρεσλάου (1801-5) και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στη Χάλλε (1805-6) και στη Χαϊδελβέργη (1807-8). Μαζί με τον αδελφό του, το 1805 έκανε ένα οδοιπορικό ταξίδι 17 ημερών μέσω των ορέων Χαρτς ως το Αμβούργο και το Λύμπεκ και 3 χρόνια αργότερα ταξίδεψε στη Βιέννη και στο Παρίσι. Την εποχή που φοιτούσε στη Χαϊδελβέργη δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα. Από το 1813 μέχρι το 1815 πολέμησε ως εθελοντής κατά του Ναπολέοντα και ύστερα διορίστηκε σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες, στο Ντάντσιχ, στο Κένιγκσμπεργκ και μετά το 1831 στο Βερολίνο. Το 1815 παντρεύτηκε την Αλοϊσια Άννα Βικτόρια φον Λάριχ από την οποία απέκτησε 5 παιδιά. Το 1818 έχασε τον πατέρα του και το 1822 τη μητέρα του και μαζί με αυτήν χάθηκε οριστικά ό,τι είχε απομείνει από την οικογενειακή κτηματική περιουσία στην Άνω Σιλεσία. Το 1844 παραιτήθηκε από την υπηρεσία του και αφιερώθηκε στο συγγραφικό του έργο.
Μοναρχικός και καθολικός, ήταν λάτρης της Βιέννης και οπαδός της αυστριακής αυτοκρατορικής εξουσίας στη Γερμανία (τουλάχιστον).
Παρά τις παραπάνω ιδεολογικές του θέσεις, το σπουδαιότερο έργο του, η νουβέλα Από τη ζωή ενός ακαμάτη, μιλά για τον γιο ενός μυλωνά που εγκαταλείπει το σπίτι του, εργάζεται σαν κηπουρός στον πύργο ενός δούκα, ερωτεύεται την όμορφη κυρά του πύργου και φεύγει απελπισμένος από το ανέφικτο του στόχου του. Ταξιδεύει στην Ιταλία, επιστρέφει όμως και μαθαίνει ότι η κοπέλα ήταν κι αυτή παιδί του λαού, ψυχοκόρη απλώς του δούκα, κι ότι τίποτα δεν στέκεται εμπόδιο στην ένωσή τους. Η ρομαντική θεώρηση της φύσης εκφράζεται σε πολλά έργα του αλλά κυρίως σε αυτή τη νουβέλα του, η οποία έχει θεωρηθεί ως η πεμπτουσία του γερμανικού ρομαντισμού. Ονομάσθηκε «ο τελευταίος ιππότης της ρομαντικής σχολής» και στα ποιήματά του εκφράζει βαθιά θρησκευτικά συναισθήματα και μυστικισμό, λατρεία προς τις ομορφιές της φύσης και έντονη αναζήτηση της χαράς της ζωής.
Από το 1837 είχε αρχίσει να γοητεύεται από την ισπανική λογοτεχνία και κυρίως από το έργο του Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα, του οποίου δημοσίευσε μεταφράσεις από το 1845 μέχρι το 1853. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τη συγγραφή δοκιμίων λογοτεχνίας. Το 1853 τιμήθηκε στο Μόναχο με το παράσημο του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού για την επιστήμη και την τέχνη. Τα τραγούδια του και οι μπαλάντες του διακρίνονται για τη χάρη, την απλότητα, το ρυθμό και τη τη λεπτότητα των ιδεών. Πολλά από τα ποιήματά του («περίφημα, μικρά κοσμήματα» κατά τον Τόμας Μαν) μελοποιήθηκαν από Γερμανούς συνθέτες, όπως ο Ρόμπερτ Σούμαν ο Φέλιξ Μέντελσον και ο Ρίχαρντ Στράους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Στέλιος Καζαντζίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία Αττικής και ήταν γιος του Χαράλαμπου Καζαντζίδη με καταγωγή από τα Κοτύωρα (σημ. Ορντού) του Πόντου και της Γεσθημανής (Χατζίδαινας) με καταγωγή από την Αλάγια της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας. Ο πατέρας του υπήρξε χτίστης στο επάγγελμα και στα χρόνια της κατοχής οργανώθηκε στις τάξεις του ΕΛΑΣ και δούλεψε για την Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ). Στα χρόνια του εμφυλίου (1947) δολοφονήθηκε από παρακρατικούς αντικομμουνιστές.
Ο έφηβος Καζαντζίδης (13 ετών) αναγκάστηκε να εργαστεί σε διάφορες δουλειές.
Ο πρώτος άνθρωπος που εκτίμησε τη φωνή του ήταν κάποιο αφεντικό του, που καθώς τον άκουσε την ώρα της δουλειάς στο εργοστάσιο Έσπερος, του χάρισε μια κιθάρα. Δάσκαλος του Καζαντζίδη υπήρξε ο Στέλιος Χρυσίνης, ένας τυφλός συνθέτης.
Στα 1952, ο Καζαντζίδης κάνει το δισκογραφικό ντεμπούτο του με ένα τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα. Το τραγούδι αυτό έφερε τον τίτλο "Για μπάνιο πάω". Ήταν ένα τραγούδι γραμμένο για τον καύσωνα που επικρατούσε εκείνο το καλοκαίρι στην πρωτεύουσα. Ο δίσκος δεν πούλησε γιατί μιμήθηκε τη φωνή του Πρόδρομου Τσαουσάκη και η καριέρα του Στέλιου Καζαντζίδη θα έσβηνε πριν καλά καλά αρχίσει. Αυτός που μετά τον Χρυσίνη αντιλήφθηκε τις δυνατότητες της φωνής του ήταν ο συνθέτης Γιάννης Παπαϊωάννου. Το τραγούδι του Οι βαλίτσες γίνεται μεγάλη επιτυχία και το φαινόμενο Καζαντζίδης αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Ακολουθούν συνεργασίες με Χιώτη, Μητσάκη, Τσιτσάνη, Δερβενιώτη, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι κ.α. ενώ σημαντικός είναι και ο αριθμός δικών του συνθέσεων.
Τον Οκτώβρη του 1965, Καζαντζίδης, Μαρινέλλα και Μανώλης Αγγελόπουλος προετοιμάζουν συναυλίες, που τελικά δεν θα πραγματοποιηθούν, αφού λίγους μήνες αργότερα ο Καζαντζίδης πήρε τη μεγάλη απόφαση να σταματήσει τις ζωντανές εμφανίσεις σε κέντρα. Αιτία είναι η αποστροφή του για την κατάσταση που επικρατούσε στα νυχτερινά κέντρα. Χαρακτηριστικά η Μαρινέλλα αναφέρει πως μόνο στο μαγαζί που ο Καζαντζίδης δούλευε απαγορευόταν (από τον ίδιο φυσικά) οι τραγουδίστριες να κάθονται στα τραπέζια των εύρωστων οικονομικά πελατών. Η αποχώρηση του Καζαντζίδη από το πάλκο, «...αποτελεί την πιο δραματική μορφή σιωπηλής διαμαρτυρίας απέναντι σε ένα αμείλικτο σύστημα διαπλοκής από νεόπλουτους θαμώνες, αφεντικά της δισκογραφίας και μπράβους της νύχτας...».
Ο Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα και τον ποδοσφαιριστή Μίμη Παπαϊωάννου φτάνουν στη Γερμανία για συναυλίες. Η υποδοχή που τους επιφυλάσσουν οι ομογενείς είναι συγκινητική. Μαζί τους ο νεαρός -τότε- δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Χρήστος Νικολόπουλος. Την ίδια εποχή ο Καζαντζίδης και ο Χρήστος Κολοκοτρώνης (μουσική και στίχους αντίστοιχα) δημιούργησαν τον ύμνο της ΑΕΚ που ερμήνευσε ο Παπαϊωάννου: "Νικήστε, νικήστε".