cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεταφορά του χαρακτήρα του Τζέιμς Μπόντ στον κινηματογράφο
Ο Φλέμινγκ παρουσίαζε τον Μποντ ως έναν ψηλό, αθλητικό, όμορφο μυστικό πράκτορα στα τριάντα ή τα σαράντα του. Έχει αρκετά ελαττώματα και αδυναμίες, όπως το αλκοόλ, το κάπνισμα, τα τυχερά παιχνίδια, τα αυτοκίνητα και τι γυναίκες. Είναι εξαιρετικός σκοπευτής και γνώστης τεχνικών αυτοάμυνας, σκι, κολύμβησης και γκολφ. Ενώ ο Μποντ σκοτώνει χωρίς δισταγμό ή τύψεις, συνήθως σκοτώνει μόνον κατόπιν εντολών, ή σε αυτοάμυνα και περιστασιακά ως εκδίκηση.
Ο Αμερικανός ηθοποιός Μπάρι Νέλσον ήταν ο πρώτος που ενσάρκωσε τον Μπόντ στην οθόνη, σε μια τηλεοπτική προσαρμογή του 1954, " Casino Royale ". Το 1961, η Eon Productions άρχισε να εργάζεται για την παραγωγή της ταινίας Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο, μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του 1958. Το αποτέλεσμα ήταν μια ταινία που γέννησε μια σειρά από είκοσι πέντε ταινίες σε παραγωγή της Eon Productions και δύο ανεξάρτητες ταινίες. Αφού εξέτασαν «εκλεπτυσμένους» Άγγλους ηθοποιούς όπως ο Κάρι Γκραντ και ο Ντέιβιντ Νίβεν, οι παραγωγοί επέλεξαν τον Σον Κόνερι για να υποδυθεί τον Μπόντ στην ταινία. Ο Φλέμινγκ ήταν τελείως αντίθετος με την επιλογή του "άξεστου" 31χρονου Σκωτσέζου ηθοποιού, θεωρώντας αυτόν τον ακρον άωτον του χαρακτήρα του Μπόντ στα μυθιστορήματα. Ωστόσο, τα φυσικά προσόντα και το σεξ απίλ του Κόνερι ταυτίστηκαν στενά με τον χαρακτήρα, με τον Φλέμινγκ να αλλάζει τελικά την άποψή του για τον Κόνερι και να ενσωματώνει πτυχές της απεικόνισης του στα βιβλία.
Επτά συνολικά ηθοποιοί έχουν ενσαρκώσει τον Μποντ σε ταινίες. Μετά την ερμηνεία του Κόνερι, ο Ντέιβιντ Νίβεν, ο Τζορτζ Λέιζενμπι, ο Ρότζερ Μουρ, ο Τίμοθυ Ντάλτον, ο Πιρς Μπρόσναν και ο Ντάνιελ Κρεγκ έχουν υποδυθεί τον ρόλο. Αυτές οι ταινίες έχουν διατηρήσει πολλά χαρακτηριστικά από την απεικόνιση του χαρακτήρα από τον Φλέμινγκ, αν και μερικά από τα λιγότερο πολιτικά ορθά χαρακτηριστικά του Μποντ έχουν αφαιρεθεί, όπως η αντιμετώπιση των γυναικών και το κάπνισμα. Αυτές οι αλλαγές πρωτοεμφανίστηκαν στην ταινία Επιχείρηση «Χρυσά Μάτια» του 1995. Η επιλογή της Τζούντι Ντεντς να υποδυθεί τον χαρακτήρα "M" ως προισταμένη του Μποντ, καθώς και ότι ο Μποντ δεν καπνίζει πλέον έδειξε ότι οι προθέσεις της εταιρίας παραγωγής Eon ήταν να συμβαδίσουν με τις αξίες των καιρών. Παρά το γεγονός ότι απεικονίζουν τον ίδιο χαρακτήρα, υπήρξαν αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ των απεικονίσεων. Ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι ο ηθοποιός που έχει υποδυθεί τον Μπόντ για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αν και όχι για τις περισσότερες ταινίες. Ενσάρκωσε τον χαρακτήρα για πέμπτη φορά στο No Time to Die, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2021.
Η σύνθεση του χαρακτήρα κατά Φλέμινγκ
Ο Τζέιμς Μποντ είναι Πράκτορας των Μυστικών Υπηρεσιών και ήταν ένα αμάγαλμα προσώπων βασισμένο σε μια σειρά κομάντο που γνώριζε ο συγγραφέας Ίαν Φλέμινγκ κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στη Ναυτική Υπηρεσία Πληροφοριών κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, στους οποίους πρόσθεσε το δικό του στυλ και σειρά από δικά του γνωρίσματα. Ο Φλέμινγκ πήρε το όνομα του χαρακτήρα του από τον ομώνυμο Αμερικανό ορνιθολόγο. Ο κωδικός 007 του Μποντ προέρχεται από ένα από τα βασικά επιτεύγματα της βρετανικής ναυτικής υπηρεσίας στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο : την κατάρρευση του γερμανικού διπλωματικού κώδικα. Ένα από τα γερμανικά έγγραφα που αποκωδηκοποίησαν και διάβασαν οι Βρετανοί ήταν το Τηλεγράφημα Ζimmermann, το οποίο είχε κωδικό αναφοράς  0075,  και ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν τις ΗΠΑ να μπουν στον πόλεμο ως σύμμαχοι εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων. Εφ εξής, όποιο έγγραφο είχε κωδικό 00 σήμαινε ότι ήταν άκρως απόρρητο. Ο Φλέμινγκ είπε αργότερα σε δημοσιογράφο: «Όταν ήμουν στο Ναυαρχείο ... όλα τα άκρως απόρρητα σήματα είχαν το πρόθεμα double-0 ... και αποφάσισα να το δανειστώ για τον Μποντ. »
Αν και η ηλικία του Τζέιμς Μποντ είναι γύρω στα 35-40, δεν γερνάει στις ιστορίες του Φλέμινγκ. Ο βιογράφος του Φλέμινγκ Άντριου Λίσετ σημείωσε ότι, «στις πρώτες σελίδες [του <i id="mwRQ">Καζίνο Ρουαγιάλ</i> ] ο Ian είχε παρουσιάσει τις περισσότερες ιδιοτυπίες και χαρακτηριστικά του Μπόντ», μεταξύ άλλων την εμφάνισή του, το αυτοκίνητο Bentley, το κάπνισμα και το αλκοόλ : Η ροπή του Μπόντ για το αλκοόλ εμφανίζεται σε όλη τη σειρά βιβλίων  και καπνίζει έως και 70 τσιγάρα την ημέρα.
Ο Φλέμινγκ αποφάσισε να παρουσιάσει τον χαρακτήρα του Μποντ ως υποτονικό, παρατηρώντας: «Εξωτικά πράγματα θα συνέβαιναν σε αυτόν και γύρω του, αλλά θα ήταν ουδέτερη φιγούρα». Σε μια άλλη περίπτωση, ενίσχυσε την άποψή του: "Όταν έγραψα το πρώτο το 1953, ήθελα ο Μποντ να είναι ένας εξαιρετικά βαρετός, αδιάφορος άνθρωπος στον οποίο συνέβαιναν τα πράγματα. Ήθελα να είναι ένα ανέκφραστο όργανο των Μυστικών Υπηρεσιών ".
Ντέιβιντ Νίβεν: 1967
μικρογραφία| [[Ντέιβιντ Νίβεν|Ο Ντέιβιντ Νίβεν πρωταγωνίστησε στην ταινία του 1967 Casino Royale]] Όταν ο Sean Connery πήρε το ρόλο του Μποντ τον Νοέμβριο του 1961, Ο David Niven ήταν η επιλογή του Fleming για το ρόλο. Ο συγγραφέας θεωρούσε ότι ο ηθοποιός προσωποποιούσε απόλυτα τον χαρακτήρα. Το 1965 ο παραγωγός Charles Feldman υπέγραψε τον Niven για να υποδυθεί τον Sir James Μπόντ για το Casino Royale, μια ταινία που δεν έγινε από την Eon Productions. Ο Κόνερι και ο Πίτερ Σέλερς είχαν αρνηθεί και οι δύο τον ρόλο. Νίβεν ήταν 56 ετών όταν υποδύθηκε τον Μποντ και η ερμηνεία του ήταν ενός ηλικιωμένου που είχε κερδίσει το Βικτωριανό Σταυρό στην πολιορκία του Μάφεκινγκ, είχε μια κόρη από την ερωμένη του, την κατάσκοπο Μάτα Χάρι, ήταν ικανός να εκτελέσει τα έργα του Κλωντ Ντεμπυσσύ στο πιάνο, η διατροφή του αποτελείτο από βασιλικό πολτό και καλλιεργούσε μαύρα τριαντάφυλλα στον ελευθερο του χρόνο. Η ιστορία του χαρακτήρα του Μποντ είναι ότι από τη στιγμή που ο "Μποντ" του Νίβεν αποσύρθηκε αό την ενεργό δράση, το ονοματεπώνυμο και ο κωδικός του μεταβιβάστηκαν σε έναν άλλο πράκτορα για να κρατήσει ζωντανό τον μύθο. Ο Τζέιμς Τσάπμαν σημειώνει ότι από τη ιστορία συμπεραίνουμε ότιο "άλλος Μποντ" ήταν αυτός που έπαιξε ο Κόνερι.
Ο Τσάπμαν θεώρησε ενδιαφέρουσα την ιδέα ενός ηλικιωμένου Μποντ, με τον Μποντ να αναφέρεται στον Κόννερι Μποντ ως έναν «χαρισματικό εραστή που αφήνει πίσω του όμορφες νεκρές γυναίκες σαν μαραμένα τριαντάφυλλα». Σε αντιστοιχία με τον λογοτεχνικό Μποντ, ο χαρακτήρας του Νίβεν οδηγεί μία vintage Bentley, αντί της Aston Martin που προτιμά ο Κόνερι. Ο μελετητής του Μποντ, Στίβεν Τζέι Ρούμπιν, πίστευε ότι ο Νίβεν ερμήνευσε τέλεια τον συνταξιούχος Μποντ και τον είδε ως «μια αναφορά στους αλητήριους-αριστοκράτες ήρωες περιπέτειας του παρελθόντος, με την προσέγγιση να παραλληλίζεται με τη ζωή και την καριέρα της Νίβεν. Οι Μπαρνς και ο Χερν αξιολογούν αυτήν την ιδέα ως «απόλυτα συνεπής», δεδομένου του τρόπου με τον οποίο ο Νίβεν προσέγγισε το ρόλο, ενώ ο Ρέιμοντ Μπένσον πιστεύει ότι η επιλογή του Νίβεν για τον ρόλο ήταν «έξυπνη». Ο Τζέρεμι Μπλακ διαφώνησε με την επιλογή του Νίβεν για τον ρόλο, παρατηρώντας ότι δεν ήταν πιστευτός ως δολοφόνος και δεν κατείχε το «επιθετική τραχύτητα» που είχε ο Κόνερι.
Τζόρτζ Λάζενμπυ 1969
εναλλ.=Grey haired man in red check shirt, sitting at a table on which his hands are resting.|αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Αυστραλία|Αυστραλός ηθοποιός Τζόρτζ Λάζενμπυ στο Νοέμβριο του 2008 « Big Apple Con » (σύμβαση κόμικς) στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, 39 χρόνια / σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά τη μοναδική του παρουσίαση του βρετανικού πράκτορα μυστικών υπηρεσιών 007 το 1969 στο On Her Majesty's Secret Service]] Με την αποχώρηση του Κόνερι μετά την ταινία You Only Live Twice (1967), ο Μπρόκολι και ο σκηνοθέτης Peter R. Hunt επέλεξαν τον άγνωστο Αυστραλό ηθοποιό Τζόρτζ Λάζενμπυ (γεν. 1939), για να είναι ο τρίτος μεγάλος ηθοποιός (μετά τους Sean Connery και David Niven ) που έπαιξε ο ρόλος του Μποντ. Αρχικά τράβηξε την προσοχή τους σε μια διαφήμιση της Fry's Chocolate Cream. Ο Λάζενμπυ προσπάθησε να μπεί στο χαρακτήρα υιοθετώντας διάφορα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Μποντ, όπως το ρολόι χειρός Rolex Submariner και ένα χειροποιητο
κοστούμι από ράφτη της  Savile Row (το οποίο είχε παραγγελθεί από τον Κόνερι χωρίς να το παραλάβει) και πηγαίνοντας στον κουρέα του Connery στο ξενοδοχείο Dorchester στο Λονδίνο. Ο Λάζενμπυ εδραίωσε την υποψηφιότητα του κατά τη διάρκεια ενός δοκιμαστικού γυρίσματος, όταν χτύπησε κατά λάθος στο πρόσωπο έναν επαγγελματία παλαιστή, ο οποίος εκτελούσε χρέη συντονιστή κασκαντέρ, εντυπωσιάζοντας τον Μπρόκολι με την ικανότητά του να επιδεικνύει επιθετικότητα. Ο Λάζενμπυ δεν υπέγραψε ποτέ συμβόλαιο, με τις διαπραγματεύσεις να συνεχίζονται κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Ακολούθως πείστηκε δυστυχώς από τον ατζέντη του Ronan O'Rahilly ότι ο χαρακτήρας του μυστικού πράκτορα θα ήταν παρωχημένος στη "απελευθερωμένη" δεκαετία του 1970, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει το ρόλο του 007 πριν και από την πρεμιέρα της On Her Majesty's Secret το 1969. Για την ερμηνεία του ως Μποντ, ο Λάζενμπυ ήταν υποψήφιος για το Χρυσό Σφαίρα για το Νέο Αστέρι της Χρονιάς - Ηθοποιός στα 27α βραβεία Χρυσής Σφαίρας του επόμενου έτους τον Φεβρουάριο του 1970.
Η κριτική γνώμη διχάστηκε για τον Λάζενμπυ. έχει θεωρηθεί ως ο χειρότερος Μποντ, και έχει χαρακτηριστεί μεταξύ άλλων ως «λακωνικός και χωρίς χιούμορ»,  «σχετικά άκαμπτος»  και «ενοχλητικός και αυτάρεσκος». Ο Derek Malcolm από τους The Guardian απέρριψε την ερμηνεία του Λάζενμπυ, λέγοντας ότι "δεν είναι καλός ηθοποιός και παρόλο που ποτέ δεν πίστευα ότι ο Sean Connery ήταν ιδιαίτερα στυλάτος, υπάρχουν στιγμές που κάποιος λαχταράει για λίγη από την γοητεία του". Ο κριτικός των New York Times, AH Weiler επίσης αποφάνθη εναντίον του Λάζενμπυ, λέγοντας ότι "ο Λάζενμπυ, αν και σίγουρα όχι ένας "κάλπικος" Μπόντ, είναι απλώς ένας αδιάφορος, ευχάριστος, ικανοποιητικός αντικαταστάτης". Η Pauline Kael αποκάλεσε τον Λάζενμπυ «σχετικά βαρετή παρουσία» στην κατά τα άλλα θετική κριτική της στο περιοδικό The New Yorker. Ωστόσο, ο Peter R. Hunt, ο σκηνοθέτης της On Her Majesty's Secret Service, δήλωσε ότι ο Λάζενμπυ θα έπρεπε να είχε υποδυθεί το ρόλο σε περισσότερες ταινίες, λέγοντας "θα είχε κάνει έναν πολύ αξιόπιστο Μποντ και θα ήταν πολύ καλός".
Οι Smith και Lavington θεωρούν ότι ο Λάζενμπυ «είχε επιλέξει να παίξει τον Μπόντ με τον ίδιο τρόπο που τον έπαιζε ο Sean Connery, ίσως με πιο ταπεινότητα και ανθρωπιά». συνέχισαν λέγοντας ότι "η απειρία του Λέιζενμπι σπάνια γίνεται αισθητή" στην ταινία και ότι "ούτως ει άλλως εκπληρώνει τις απαιτήσεις του ρόλου". O Αλεξάντερ Γουόκερ της Evening Standard του Λονδίνου, είπε ότι, «Η αλήθεια είναι ότι ο Τζορτζ Λέιζενμπι είναι σχεδόν τόσο καλός Τζέιμς Μποντ όσο και ο άντρας στον οποίο αναφέρθηκε χιουμοριστικά σε σκηνή της ταινίας με την ατάκα «αυτό δεν συνέβη ποτέ στον άλλο τύπο». Η φωνή του Λάζενμπυ είναι περισσότερο κοσμοπολίτικη παρά σέξι-μοχθηρή και, όπως ο Κόνερι, θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα στις σκοτείνες αίθουσες των καζίνο. Ο Μποντ φαντάζει πλέον σίγουρα σύγχρονός με την δεκαετία των εβδομήντα ». Η Judith Crist από το περιοδικό New York σχολίασε ότι «αυτή τη φορά υπάρχει λιγότερη ευγένεια και μια πιό άμεση αρρενωπότητα στο ρόλο μέσω του όμορφου κ. Λάζενμπυ». Η φεμινίστρια κριτικός κινηματογράφου Μόλι Χάσκελ έγραψε μια εγκωμιαστική κριτική στο Village Voice : «Ο Λάζενμπυ ... φαίνεται πιο άνετα σε ένα βρεγμένο σμόκιν από ένα στεγνό μαρτίνι, πιο άνετα ως ένας εστέτ ακαδημαικός παρά ως αναγνώστης του περιοδικού Playboy και που πραγματικά τολμά να πιστεύει ότι μια ισάξια του γυναίκα είναι καλύτερη από χίλια κουνελάκια μερικής απασχόλησης ».
Ο Τζέιμς Τσάπμαν θεωρεί ότι ο Λέιζενμπι είναι πειστικός ως Μποντ, εστιάζοντας στον αθλητισμό του και τον αέρα αλαζονίας, που «προβάλει τον σνομπισμό του χαρακτήρα». Ο Τσάπμαν διέκρινε επίσης έναν πιο ευάλωτο και ανθρώπινο Μποντ - με το εμφανίζεται καταβεβλημένος και να ερωτεύεται - σε αντίθεση με τον «ηρωικό υπεράνθρωπο» του Κόνερι. Ο Μπράιαν Φέρμπανκς σημείωσε ότι «η ταινία OHMSS μας δίνει έναν Τζέιμς Μποντ που δεν φοβάται να φανεί ευάλωτος, έναν άνθρωπο που μπορεί να δείξει φόβο και δεν είναι αδιάφορος σε μία ερωτική απογοήτευση. Ο Λάζενμπυ είναι αυτός ο άνθρωπος και η απόδοσή του είναι εξαιρετική ". Ο Ben Macintyre παρατήρησε επίσης ότι από όλους τους ηθοποιούς που έχουν υποδηθεί τον Μπόντ, η ερμηνεία του Λάζενμπυ ήταν η πλησιέστερη με αυτήν του αρχικού λογοτεχνικού χαρακτήρα του Fleming που διαμορφώθηκε στην εποχή των κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων της δεκαετίας του πενήντα
Ρότζερ Μουρ: 1972–1985
μικρογραφία| [[Ρότζερ Μουρ το 1973, φωτογραφήθηκε από τον Allan Warren]] Μετά το Diamonds Are Forever, ο Μπρόκολι και ο Saltzman προσπάθησαν να πείσουν τον Sean Connery να επιστρέψει ως Μπόντ, αλλά αυτός αρνήθηκε. Αφού εξέτασαν τους Τζέρεμι Μπρετ, Μάικλ Μπίλινγκτον και Τζούλιαν Γκλόβερ,  οι δύο παραγωγοί τελικά στράφηκαν στον Ρότζερ Μουρ, τον οποίο είχαν λάβει υπόψη τους για  ταινία  On Her Majesty's Secret, αλλά λόγω της μη διαθεσιμοτητάς του εκείνη την εποχή, τελικά επιλέχθη να υποδυθεί τον Μπόντ στο Live and Let Die. Εκείνη την εποχή ο Μουρ ήταν ένας καθιερωμένος τηλεοπτικός ηθοποιός, γνωστός για τις ερμηνείες του ως Σάιμον Τέμπλαρ στον Άγιο και ως Λόρδος Μπρετ Σινκλέρ στους Πειθαρχούς!, και στα δύο έπαιξε ένα «γοητευτικό, debonair, διεθνές playboy». Όταν έπαιζε τον Μποντ, ο Μουρ προσπάθησε να μην μιμηθεί ούτε τον Κόνερι ούτε τους προηγούμενους ρόλους του, και ο σεναριογράφος Τομ Μάνκιεβιτς τοποθέτησε το σενάριο γύρω από την προσωπικότητα του Μουρ δίνοντας περισσότερες κωμικές σκηνές και μια ανάλαφρη αίσθηση στον Μποντ, μια προσέγγιση που οδήγησε τον Ρέιμοντ Μπένσον να περιγράψει τον Μποντ του Μουρ ως "έναν μάλλον χιουμορίστα, φαινομενικά άτρωτο κοσμοπολίτη πλέιμπόι ".
Ο σεναριογράφος Andrew Spicer θεώρησε τον Ρότζερ Μουρ τον πιο κομψό και ευγενικό από τους Μπόντ, με τη φωνή και το ύφος ενός Άγγλου ευπρεπή τζέντλεμαν. Ο Μπένσον συμφώνησε, δηλώνοντας ότι ο Μουρ ήταν «πολύ ωραίος και ευπρεπής για να προσδώσει στην ερμηνεία του Τζέιμς Μποντ κάποια πραγματική ουσία» ενώ ο Νταγκ Πρατ είπε ότι «οι συγγραφείς ανέπτυξαν μια καλόβολη προσωπικότητα για τον Ρότζερ Μουρ και βρήκαν μια ανάλαφρη ισορροπία μεταξύ κωμωδίας και δράσης ». Για να γίνει πιο σκληρός ο χαρακτήρας του Μουρ, ένα πιστόλι Smith &amp; Wesson .44 Magnum - το οποίο εκείνη την εποχή συνδέθηκε με τη φαλλοκρατική εικόνα του χαρακτήρα του Κλιντ Ίστγουντ, Dirty Harry - επιλέχθηκε για τον Μουρ για χρήση στο Live and Let Die αντί για τη συνήθη επιλογή του Μποντ, ενός πιστολιού Walther PPK.
Ο Spicer λέει ότι «ο Ρότζερ Μουρ δημιούργησε ξανά τον Μπόντ ως έναν φινετσάτο ήρωα παλαιάς κοπής, πιο στιλβωμένο και εκλεπτυσμένο από την ενσάρκωση του Connery, χρησιμοποιώντας την κοροϊδευτική ασυναρτησία που είχε τελειοποιήσει στο ρόλο του ως Simon Templar. Το χιούμορ του Μουρ ήταν ανάλαφρο, και σίγουρα στις μεταγενέστερες ταινίες, έτεινε στον αυτοσαρκασμό. Ήταν ένα ουσιαστικό κομμάτι στην ολοένα και πιο ανάλαφρη σκηνοθετική κατεύθυνση της σειράς, η οποία έγινε πιο χαλαρή σε ατμόσφαιρα, και πιό παιχνιδιάρικα διακειμενική ». Ο Τσάπμαν σημείωσε ότι ο Μουρ ήταν ο πιο κωμικός των δεσμών, με πιο ανάλαφρη προσέγγιση στην ερμηνεία του χαρακτήρα, με σκωπτικό χιούμορ και πλήθος υπονοούμενων. Επιπλέον, οι ατάκες του Μουρ παραδίδονταν με τρόπο που υπονοούσε ότι η βία με την οποία ήταν συνυφασμένες οι ταινίες ήταν θεατρική, σε αντίθεση με τις ατάκες του Κόνερι, που χρησιμοποιούντο για να τονίσουν την ένταση των βίαιων σκηνών Ο Μουρ εξήγησε την προσέγγισή του στο χιούμορ λέγοντας «για μένα, οι καταστάσεις του Μποντ είναι τόσο γελοίες ; θέλω να πω, αυτός ο άνθρωπος υποτίθεται ότι είναι κατάσκοπος, και όμως όλοι γνωρίζουν ότι είναι κατάσκοπος ... είναι εξωφρενικό. Πρέπει λοιπόν να αντιμετωπίσεις και τις ατάκες με την ίδια χιουμοριστική διάθεση ».
Η Pauline Kael ήταν έντονα επικριτική του Moore, απορρίπτοντάς τον ως «ψυχρό» στο The Man with the Golden Gun. Στην κριτική της για την For Your Eyes Only, έγραψε: "Ο Ρότζερ Μουρ είναι ο Μπόντ πάλι, και η προσεγγισή του στο να ερμηνεύσει την ακλόνητη ψυχραιμία του Μπόντ είναι άψυχη". Αξιολογώντας τον Moonraker, έγραψε: "Ο Ρότζερ Μουρ είναι πειθήνιος και παθητικός ως Μπόντ. Τα ρούχα του είναι φρεσκοσιδερωμένα και ο ίδιος δηλωνει παρών με την παρουσία του, σαν ένα προιστάμενο γραφείου που παρότι δεν επιτελει κάνενα έργο και περιμένει την ημέρα συνταξιοδότησης του". Μόνο στο The Spy Who Loved Me, μία από τις αγαπημένες ταινίες της Kael για τον Μποντ, τον επαίνεσε χαρακτηρίζοντάς την ερμηνεία του ανθρώπινη: «Ο Μουρ έχει την ευκαιρία να φανεί φοβισμένος — ένα συναίσθημα που του ταιριάζει και τον κάνει πιο συμπαθητικό».
Ορισμένα από τα προσωπικά γούστα του Μουρ μεταφέρθηκαν στην ερμηνεία του χαρακτήρα: η προτίμησή του για κουβανέζικα πούρα και η χρήση κουστουμιών σαφάρι ανατέθηκαν στον χαρακτήρα. Η χρήση πούρων του Μουρ στις πρώτες ταινίες του τον έφερε σε αντίθεση με τους καπνιστές τσιγάρων, Κόνερι, Λέιζενμπι και Ντάλτον. Με την πέμπτη ταινία του Μουρ, Μόνο για τα μάτια σου, που κυκλοφόρησε το 1981, η προσεγγιση του Μουρ είχε το αποτέλεσμα ο Μποντ να φαντάζει παρωχημένος, σε αντίθεση με τη αίσθηση φρεσκάδας που είχε φέρει ο Κόνερι στο ρόλο στη δεκαετία του 1960.
Το 1985 ο Moore εμφανίστηκε στην έβδομη και τελευταία του ταινία, A View to a Kill. Ήταν 57 ετών (εμφανίστηκε στο πλευρό της συμπρωταγωνίστριας Τάνια Ρόμπερτς, η οποία ήταν 30). Οι κριτικοί επικεντρώθηκαν στην ηλικία του Μουρ: Η Washington Post είπε ότι «ο Μουρ φαινέται απελπιστικά ηλικιωμένος και οι πλαστικές επεμβάσεις που έχει κάνει στην περιοχή των ματίων του  του έχει δώσει το κενό βλέμμα ενός ζόμπι. Δεν είναι πλέον καθόλου πιστευτός στις σκηνές δράσης, και ακόμα λιγότερο πιστευτός στις ρομαντικές σκηνές ». Όταν ανέλαβε την ταινία, ο Μουρ ανέφερε ότι «νίωθω σαν να με έχουν παει τα χρονάκια» και τον Δεκέμβριο του 2007 παραδέχτηκε ότι «ήταν μόλις τετρακόσια χρόνια πιο μεγάλος για τον ρόλο». Όπως και ο Κόνερι, ο Μουρ εμφανίστηκε ως Μποντ σε επτά ταινίες. όταν εγκατέλειψε τον ρόλο το 1985, ήταν ο γηραιότερος ηθοποιός που έπαιξε τον 007, και οι ταινίες του για τον Μποντ είχαν εισπράξεις άνω του ενός δισεκατομμυρίων δολλαρίων.
Τίμοθυ Ντάλτον 1986–1994
Με τη απόσυρση του Ρότζερ Μουρ το 1985, ξεκίνησε η αναζήτηση για έναν νέο ηθοποιό για να υποδυθεί τον Μποντ, η οποία συμπεριέλαβε ηθοποιούς όπως ο Σαμ Νιλ, ο Πιρς Μπρόσναν και ο Τίμοθυ Ντάλτον, το 1986. Ο συμπαραγωγός του Μποντ Μάικλ Γ. Γουίλσον, ο σκηνοθέτης Τζον Γκλεν, η Ντάνα και η Μπάρμπαρα Μπρόκολι "εντυπωσιάστηκαν με τον Σαμ Νιλ και ήθελαν πολύ να τον χρησιμοποιήσουν", αν και ο παραγωγός του Μποντ Αλμπέρτ Ρ. Μπρόκολι δεν είχε πειστεί από τον ηθοποιό. Ο Dalton και ο Brosnan ήταν υποψήφιοι και οι δύο από την εταιρία παραγωγής Eon,  αλλά αφού ο Brosnan εγκατέλειψε τελικά λόγω της πρότερης δέσμευσης του στην  τηλεοπτική σειρά Remington Steele  ο Dalton υπόγραψε τον Αύγουστο του 1986  με μισθό 5,2 $. εκατομμύριο. Όταν ήταν 24 ή 25 ετών, ο Ντάλτον είχε συζητήσει με τον Μπρόκολι για τον ρόλο, αλλά είχε καταλήψει ότι ήταν πολύ νέος για να υποδηθεί τον ρόλο, θεωρώντας ότι ο Μποντ πρέπει να απεικονίζεται ως ηλικίας μεταξύ 35 και 40 ετών. Για την προετοιμασία για το ρόλο, ο Ντάλτον, πράσινομάτης, μελαψός, λεπτός, 6'2 "(1 μ. 88 εκ.) κλασικά εκπαιδευμένος ηθοποιός, ήθελε να απεικονίσει τον χαρακτήρα όσο το δυνατόν ακριβέστερα, διαβάζοντας εκτενώς τα βιβλία πριν από τον ρόλο του στο The Living Daylights (1987). αριστερά|μικρογραφία|248x248εσ| [[Τίμοθυ Ντάλτον|Ο Timothy Dalton έπαιξε τον Μπόντ δύο φορές, το 1987 και το 1989]] Ο Μποντ του Ντάλτον ήταν σοβαρός: σκοτεινός, ψυχρός, αυστηρός, αδίστακτος, έβγαζε λίγο χιούμορ και εστίασε στην ιδιότητα του  δολοφόνου, χωρίς διάθεση για διασκέδαση και απόλαυση.   Η ερμηνεία του χαρακτήρα από τον Ντάλτον προήλθε από την «επιθυμία του να δει έναν πιο σκοτεινό Μποντ»,  «λιγότερο γυναικα, πιο σκληρό και πιστότερο στον πιο σκοτεινό χαρακτήρα για τον οποίο έγραψε ο Ίαν Φλέμινγκ».  Ο Τζέιμς Τσάπμαν θεωρούσε επίσης τον Ντάλτον πιο κοντά στον Μποντ του Φλέμινγκ από τους προηγούμενους ηθοποιούς, γράφοντας ότι ο Ντάλτον ήταν «σαφώς λιγότερο άνετος ... με τις πνευματώδη ατάκες ... έτσι τοποθετείται πιο κοντά στον Μποντ των βιβλίων, ο οποίος σπάνια αναπτύσσει αίσθηση του χιούμορ ". Στην κριτική του License to Kill, ο Iain Johnstone των The Sunday Times διαφώνησε, δηλώνοντας ότι" οποιαδήποτε ίχνη του "ευγενή κατασκοπου" ... του Ίαν Φλέμινγκ " έχουν σβηστεί και συνέχισε λέγοντας ότι " αυτός ο χαρακτήρας είναι αξιοσημείωτα κοντά τόσο στην εκφωρά του λόγου όσο και στη δράση με τον ομώνυμο ήρωα της νέας ταινίας Batman ".
Δεν γοητευτηκαν όλοι οι θεατές με τον Ντάλτον. Ο Jay Scott των The Globe and Mail ήταν απόλυτα απορριπτικός. "Ο νέος Μποντ έχει περιγραφεί ευρέως σε μακροσκελή άρθρα ως μια επιστροφή στο πρωτότυπο του Ίαν Φλέμινγκ (μελετώντας τα μυθιστορήματα των Φλέμινγκ, ο Ντάλτον ανακάλυψε ότι κατα τα λεγομενα του ο Μποντ σφηγμό), και αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αν ο χαρακτήρας του Φλέμινγκ δεν είχε γοητεία, σεξαπίλ και εξυπνάδα. Ο Μποντ του Τιμόθι Ντάλτον είναι ένας σοβαρός τύπος που καταπίνει τα λόγια του και προσεγγίζει τη δουλειά του με υπευθυνότητα και ανθρωπιά, αποφεύγοντας τις ερωτοτροπίες - σαν έναν Ξεπλημένο Χάρι . Έχουμε την αίσθηση ότι στις διακοπές του, αράζει στον καναπέ με ένα τεύχος του Reader's Digest και απολαμβάνει ένα επεισόδιο της ρομαντικής κομικής τηλ.σειράς Moonlighting - προσπαθόντας να απομνημονεύσει τα αστεία - πριν αποκοιμηθεί με μία κούπα ζεστής σοκολάτας . Οι βρετανικές κριτικές για το The Living Daylights ήταν επαινετικές, ίσως επειδή αυτός ο Μποντ είναι ο πιο Βρετανός από όλους, αν υποθέτουμε ότι το να είσαι Βρετανός είναι συνώνυμο του εσωστρεφή ».
Πιρς Μπρόσναν: 1994–2004
εναλλ.=Smiling man with short, tousled hair, wearing white shirt open at collar, and black jacket.|αριστερά|μικρογραφία| [[Πιρς Μπρόσναν στο Φεστιβάλ Καννών 2002]] Αφού ο Timothy Dalton αποσύρθηκε από τον ρόλο του Μποντ το 1994, η εταιρία παραγωγής Eon στράφηκε στον ηθοποιό που είχαν εξετάσει μετά το A View to a Kill : τον Πιρς Μπρόσναν. Του προσφέρθηκε συμβόλαιο τριών ταινιών, με δυνατότητα επέκτασης για μία τέταρτη. Ο μισθός του για την πρώτη του ταινία, GoldenEye, ήταν $ 4 εκατομμύρια, το οποίο αυξήθηκε στα 16,5 εκατομμύρια δολλάρια για την τέταρτη και τελευταία του έξοδο, Die Another Day. Ο Μπρόσναν γνώρισε για πρώτη φορά τον Μπρόκολι στα γυρίσματα του For Your Eyes Only, όταν η σύζυγος του Μπρόσναν, Κασσάνδρα Χάρις, υποδυόταν την κόμισσα Λισλ φον Σλάφ στην ταινία και το ζευγάρι γευμάτισε με το Μπρόκολι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο Brosnan ακολούθως υποδύθηκε έναν κακοποιό που εκτελεί χρέη ιδιωτικός ντετέκτιβ στη σειρά Remington Steele τη δεκαετία του 1980, όπου υιοθέτησε μερικά από τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων Μπόντ : όπως ο Moore, αποτέλεσε πρότυπο ευφυΐας, κομψότητας, γοητείας και πνεύματος,    ενώ επειδυκνύοντας μια αρρενωπότητα και λεπτότητα κατά καιρούς που θυμίζει τον Μποντ του Κόνερι, με τις δύο πτυχές να «συνδυάζουν επιτυχώς την αγγλότητα του χαρακτήρα με έναν αταξικό διεθνισμό που είναι εξαιρετικά συνειδητός». Ο Andrew Spicer λέει ότι «ο σωματέτυπος του Brosnan συνδυάζει το κομψό στιλ με την εκλεπτυσμένη και χαμηλων τόνων αγγλότητά του. Η δυναμική ενέργεια του Μπρόσναν ταιριάζει απόλυτα στη γρήγορη δράση και την χρήση υπερσύγχρονων κατασκοπευτικών γκάτζετ που αποτελούν το κεντρικό μοτίβο της σειράς. Ο James Chapman θεώρησε επίσης την εμφάνιση του Brosnan εντυπωσιακή, λέγοντας ότι ο ηθοποιός είχε «την εμφάνιση ζεν πρεμιέ στην παράδοση του παλιού Χόλυγουντ ».
Με τον Brosnan, οι συγγραφείς του Μποντ γνώριζαν ότι λόγω των αλλαγών στα ήθη του κοινού, ο χαρακτήρας δεν μπορούσε να είναι τόσο ανοιχτά σεξουαλικός και κυρίαρχικος πάνω στις γυναίκες όπως ο Μποντ του Κόνερι, ένα «σεξιστικό, μισογύνη δεινόσαυρο, λείψανο του Ψυχρού Πολέμου », όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλεί ο M στο GoldenEye. Ο Μπρόσναν θεωρήθηκε από πολλούς ως ο αρχέτυπος Τζέιμς Μποντ σε εμφάνιση και τρόπους, επιδεικνύοντας έναν αέρα δροσιάς, κομψότητας και χάρης που τον έκανε πιστευτό ως διεθνή playboy, αν όχι και τόσο ως επαγγελματία δολοφόνο. Ο Τζον Γ. Στάκχαουζ, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι είναι παράλογο ότι ένας άντρας τόσο εντυπωσιακά όμορφος όσο ο Μπρόσναν ή ο Κόνερι, θα μπορούσε να είναι μυστικός πράκτορας, λέγοντας: «Όταν ο Σον Κόνερι ή ο Πιρς Μπρόσναν μπαίνουν σε ένα δωμάτιο, όλοι τους προσέχουν. Έτσι, είναι γελοίο να υποθέσουμε ότι ο Τζέιμς Μποντ, μοιάζοντας έτσι, θα μπορούσε να είναι μυστικός πράκτορας για περισσότερο από δύο δευτερόλεπτα ».
Ο Μποντ του Brosnan παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Επιχείρηση «Χρυσά Μάτια». Ο Τζέιμς Τσάπμαν υποστηρίζει ότι η ταινία συνεχίζει την παράδοση του Μποντ με την περίοπτη χρήση του αυτοκινήτου της Aston Martin DB5, που είχε εμφανιστεί στο παρελθόν στο Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου και το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός, "προκαλόντας την μνεία του [Sean] Κόνερι ». Η απόδοση του Μποντ από τον Μπρόσναν θεωρήθηκε από τον Τζέρεμι Μπλακ ως «πιο κοντά στα μυθιστορήματα από ότι η ερμηνεία τον Μουρ» ... όμως είναι επίσης ελαφρύτερος και λιγότερο έντονος από τον Ντάλτον ". Ο Μπλάκ σχολίασε επίσης ότι οι αλλαγές στον χαρακτήρα στις τρεις πρώτες ταινίες αντανακλούσε την αλλαγή ηθών και κοινωνικών συνηθειών, με πιο χαρακτηριστικό  τον Μποντ να μην καπνίζει. Ήταν σαφές ότι ο Μπρόσναν ήθελε αλλάξει τη συνήθεια του Μποντ ως προς το κάπνισμα, λέγοντας "Δεν με ενδιαφέρει η αντίληψη των άλλων για τον χαρακτήρα: Πιστέυω ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο, επομένως δεν θα καπνίζει", παρόλο που κάπνιζε ένα κουβανέζικο πούρο στο Die Another Day. Ο Brosnan συνέχισε με τη χρήση του χιούμορ στους διαλόγους στο μοτίβο των προηγουμένων ερμηνειών, και προσέφερε ένα «μείγμα δράσης και κινδύνου που συνδύαζε τη σωστή ποσότητα πνεύματος και χιούμορ». Οι Smith και Lavington επαίνεσαν την χρήση χιούμορ στην μορφή λογοπαίγνιων. που ήταν «ευτράπελα, αλλά όχι χοντροκομμένα».
Μετά από τέσσερις ταινίες στο ρόλο, ο Brosnan δήλωσε ότι επιθυμούσε να κάνει μια τελευταία ταινία Μποντ. Παρόλο που υπήρχαν σχέδια για να κυκλοφορήσει μια ταινία το 2004, οι διαπραγματεύσεις κόλλησαν σε λεπτομέρειες και ο Brosnan ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από τη σειρά τον Ιούλιο του 2004.
Ντάνιελ Κρεγκ: 2005–2021
αριστερά|μικρογραφία| [[Ντάνιελ Κρεγκ|Ο Ντάνιελ Κρεγκ στην πρεμιέρα του Spectre στο Βερολίνο τον Οκτώβριο του 2015.]] Στις 14 Οκτωβρίου 2005, η Eon Productions, η Metro-Goldwyn-Mayer και η Sony Pictures Entertainment παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου στο Λονδίνο τον Ντάνιελ Κρεγκ ως τον έκτο ηθοποιό που υποδύθηκε τον Μποντ στη σειρά Eon. Ο Κρεγκ, φορώντας σμόκιν και σωσίβιο, έφτασε στην συνέντευξη μέσω ταχύπλοου του Βασιλικού Ναυτικού. Ο Κρεγκ αποδέχτηκε τον ρόλο διαβάζοντας το σενάριο για το Casino Royale. αργότερα δήλωσε ότι "μόλις κάθισα και διάβασα την ιστορία, σκέφτηκα ότι ήθελα να την πω... Είμαι μεγάλος οπαδός του Μποντ και μου αρέσει το πρότυπο που εκπροσωπεί ». Υπήρξαν αρκετές διαφωνείες με την απόφαση, με ορισμένους κριτικούς και θαυμαστές να εκφράζουν αμφιβολίες ότι οι παραγωγοί είχαν κάνει τη σωστή επιλογή. Καθ 'όλη τη διάρκεια της παραγωγής, εμφανίστηκαν εκστρατείες στο Διαδίκτυο όπως το «οΝτανιελΚρεγκΔενΕιναιΟΜποντ.com »,  εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους και απειλόντας να μποϊκοτάρουν την ταινία σε ένδειξη διαμαρτυρίας.  Ο Κρεγκ, σε αντίθεση με τους προηγούμενους ηθοποιούς, δεν θεωρήθηκε από τους διαδηλωτές ότι ταιριάζει με την ψηλή, σκοτεινή και χαρισματική εικόνα του Μποντ στην οποία είχαν συνηθίσει οι θεατές. Πολλοί τον αποκάλεσαν απαξιωτικά "James Blonde", πιστεύοντας ότι ο ύψους 5 ft ξανθομάλλης, γαλανομάτης Κρεγκ δεν μπορούσε να συγκριθεί με τους παραδοσιακούς ψηλούς, σκοτεινούς και εύθυμους ηθοποιούς που τον είχαν υποδυθεί νωρίτερα. Η εφημερίδα Daily Mirror έβγαλε μια ειδησεογραφική είδηση επικριτική για τον Κρεγκ, με τον τίτλο, The Name's Bland-James Bland.
Ο Κρεγκ υποδύθηκε τον Μποντ για πρώτη φορά στην ταινία Casino Royale του 2006, που βασιζόταν στον ομώνυμο μυθιστόρημα του Φλέμινγκ, το οποίο εξιστορεί το πως ο Μποντ απόκτησε τον κωδικό 00. Παρά τα αρνητικά σχόλια για την επιλογή του, ο Κρεγκ επαινέθηκε ευρέως από τους κριτικούς και τους πρώην Μποντ μετά την κυκλοφορία της ταινίας, πολλοί από τους οποίους πίστευαν ότι ήταν ο πρώτος ηθοποιός που ερμήνευσε πραγματικά τον χαρακτήρα όπως απεικονίστηκε από τον Φλέμινγκ. Ο Todd McCarthy, στην κριτική της ταινίας για το Variety, θεώρησε ότι "ο Κρεγκ έρχεται πιο κοντά στην αρχική ιδέα του συγγραφέα για τον χαρακτήρα από την εποχή των πρώτων ταινιών του Σον Κόννερι", και συνέχισε λέγοντας ότι «ο Κρεγκ με τη ερμηνεία ιδιοποιείται τον χαρακτήρα». Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, που είχε σκηνοθετήσει τον Κρεγκ στην ταινία του 2005 στο Μόναχο, τον αποκάλεσε «τον τέλειο Μποντ του 21ου αιώνα». Ο Πολ Άρεντ, γράφοντας για το BBC, συμφώνησε, παρατηρώντας ότι «ο Ντάνιελ Κρεγκ δεν είναι καλός Μποντ. Είναι εξαιρετικός Μποντ. Συγκεκριμένα, ενσαρκώνει τον 007 όπως τον συνέλαβε ο Ίαν Φλέμινγκ ; μια επαγγελματική φονική μηχανή, ένας γοητευτικός, ψυχρός πατριώτης με πολυτελή γούστα. Ο Κρεγκ είναι ο πρώτος ηθοποιός που ενσάρκωσε πραγματικά το κύριο χαρακτηριστικό του 007: είναι ένας αχρείος ». Ο Τζέιμς Τσάπμαν σχολίασε τον ρεαλισμό και τη βία στην ταινία, σημειώνοντας ότι ο Μποντ φαίνεται να αιμορραγεί για πρώτη φορά στη σειρά. Ο Chapman εντόπισε επίσης μια σειρά από βίαιες σκηνές που κάνουν το Casino Royale αξιοσήμειωτο σε ολόκληρη τη σειρά ταινιών. Το 2012 κυκλοφόρησε το Skyfall. Ήταν η τρίτη ταινία του Κρεγκ ως 007. Στην κριτική της ταινίας, ο Philip French, γράφοντας στο The Observer, θεώρησε ότι ο Κρεγκ κατάφερε να "ξεφύγει από τη σκιά του Κόνερι" ενώ η κριτική ατην New Statesman πίστευε ότι "ο Κρεγκ είχε προσδώσει στο Μποντ ένα αέρα άνεσης χωρίς να απολέσει την σκληράδα του χαρακτήρα".
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες που περιέχουν συνδέσμους για περιεχόμενο μόνο με συνδρομή Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Φανταστικοί επαγγελματίες δολοφόνοι
Κατηγορία:Φανταστικοί μυστικοί πράκτορες Κατηγορία:Τζέιμς Μποντ
Elasticsearch
Η Elasticsearch είναι μια μηχανή αναζήτησης πραγματικού χρόνου (Real time search) και ανάλυσης δεδομένων (analytics engine). Βασίζεται στο Apache Lucene, μια υψηλών επιδόσεων με αρκετά χαρακτηριστικά βιβλιοθήκη για μηχανές αναζήτησης.
• Distributed (κατανεμημένη): μπορεί να «τρέχει» σε ξεχωριστούς server (clustering) κατανέμοντας τον όγκο των πληροφοριών σε διαφορετικούς κόμβους
• Scalable (κλιμακώσιμη): το σύστημα καθορίζει αυτόματα την εκχώρηση των τμημάτων (shards) σε κάθε κόμβο που προστίθενται στο cluster
• High availability: Σε περίπτωση που κάποιος κόμβος αποκοπεί από το cluster, τα δεδομένα μετατίθενται αυτόματα στους υπόλοιπους
• REST API: όλες οι λειτουργίες γίνονται βάση της αρχιτεκτονικής REST, από την δημιουργία των indices έως τον έλεγχο του αριθμού των αντιγράφων ανά index, προσδίδοντας ευελιξία στην ανάπτυξη γρήγορου κώδικα (rapid development)
• Είναι ανοιχτού κώδικα
• Multi tenancy
Κατηγορία:Λογισμικό διαδικτύου Κατηγορία:Ανάκτηση πληροφοριών
Νιζάμ αλ-Μουλκ
Ο Αμπού Αλί αλ-Χασάν αλ-Τουσί Νιζάμ αλ-Μουλκ (Nizamülmülk, 10 Απριλίου 1018 - 14 Οκτωβρίου 1092), ήταν περσικής καταγωγής λόγιος και βεζίρης της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων. Ήταν επίσης για ένα σύντομο διάστημα ο μόνος ηγέτης της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων. Το όνομα Νιζάμ αλ-Μουλκ είναι τιμητικής φύσεως και σημαίνει η "τάξη του βασιλείου".
Από το 1063, υπηρέτησε τους Σελτζούκους ως βεζίρης και παρέμεινε σε αυτή τη θέση καθόλη την περίοδο της βασιλείας των Αλπ Αρσλάν (1063–1072) και Μαλίκ Σαχ Α΄ (1072–1092). Άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην οργάνωση του σελτζουκικού κυβερνητικού μηχανισμού και εξ' αυτού προέκυψε και το όνομα Νιζάμ αλ-Μουλκ. Υπήρξε πρόσωπο ζωτικής σπουδαιότητος που γεφύρωσε το πολιτικό κενό μεταξύ τόσο των Αββασιδών όσο και των διαδόχων τους Σελτζούκων με τους διάφορους αντιπάλους τους, όπως τους Φατιμίδες και τους Μπουγίδες.
Δολοφονήθηκε από τους Ασασίνους το 1092.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πέρσες φιλόσοφοι Κατηγορία:11ος αιώνας
Μονή Αγίου Νικολάου Γαλατάκη
Η Μονή Αγίου Νικολάου Γαλατάκη βρίσκεται στη βόρεια Εύβοια και πολύ κοντά στις ακτές του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου, σε απόσταση 9 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τη Λίμνη (Ελύμνιον) και 67 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τη Χαλκίδα. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 110 μέτρα, με θέα νοτιοανατολικά το όρος Κανδήλι ενώ θεωρείται η αρχαιότερη μονή της Εύβοιας, η οποία μέχρι του 1946 ήταν ανδρώα, και μετέπειτα γυναικεία. Από το 1958 έχει χαρακτηριστεί αρχαίο μνημείο.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την παράδοση, ως κτήτορας της Μονής φέρεται κάποιος εκ Γαλατά Κωνσταντινουπόλεως, εξ ου και η προσωνυμία «Γαλατάκη» (αν και υπάρχει και ερμηνεία από την ετυμολογία της λέξεως: γάλα-τυροκομείο), καταγόμενος πλοίαρχος (αν και η Μονή φαίνεται ότι υπήρχε από τον 8ο μ.Χ. αι., χτισμένη πάνω σε ερείπια προχριστιανικού αρχαιοελληνικού ναού του Ποσειδώνα ), ο οποίος γύρω στο 10ο αι, κινδυνεύοντας να καταποντιστεί από μια σφοδρή τρικυμία κοντά στο όρος Κανδήλι, επικαλέστηκε τη βοήθεια του Αγίου Νικολάου. Πράγματι, η θαλασσοταραχή κόπασε και ο «Γαλατάκης» προσορμίσθηκε στην ξηρά, αναλαμβάνοντας την οικοδόμηση Μονής προς τιμή του Αγίου Νικολάου.
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας στην Εύβοια (1204), η Μονή υπέστη καταστροφές από φανατικούς Παπικούς του Βονιφάτιου του Μομφερρατικού. Εκτός όμως των πειρατικών επιθέσεων και πυρπολήσεων, η Μονή το 1470 υπέστη νέες καταστροφές από τους Τούρκους κατακτητές. Τελικά, με τουρκικό φιρμάνι (1838) απαλλάχτηκε από τις Τουρκικές ενοχλήσεις. Μετά την Απελευθέρωση Ευρωπαϊκή Εταιρεία ανέλαβε την εκμετάλλευση του ορυχείου λευκολίθου της Μονής, κι’ έτσι δόθηκε μεγάλη οικονομική ώθηση σ’ αυτή. Από το 1950 η Μονή άρχισε να λειτουργεί και ως ορφανοτροφείο.
Η Μονή διαθέτει πολλά τεμάχια αγίων Λειψάνων (Ανδρέα Πρωτόκλητου, Αγ. Νικολάου, Μηνά, Ιερομ. Χαραλάμπους, Οσίου Δαυίδ, Ιωάννου Προδρόμου, Μαρίας Μαγδαληνής, Τρύφωνος, Μοδέστου, Κηρύκου, Παντελεήμονος, Μ. Βασιλείου, Κοσμά και Δαμιανού, Ιωάννου Χρυσοστόμου, Θεοδώρου Στρατηλάτου, Μάμαντος, Κυριάκου, πρωτομάρτυρα Στέφανου).
Επίσης, η Ιερά Μονή διαθέτει και ένα παρεκκλήσιο επ’ ονόματι του Τιμίου Προδρόμου στη δεξιά πλευρά του Νάρθηκα. Δίπλα στην είσοδο του Παρεκκλησίου υπάρχει και μια Κρύπτη με 18 σκαλιά.
Τέλος, η Μονή Γαλατάκη διαθέτει και πολλά μετόχια (Παναγίας Πολιτικών, Αρχάγγελου, Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Κοίμησης της Θεοτόκου, Άγιου Γεώργιου).
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Ελληνική επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιγαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Λίμνη, τα Κατούνια, τον Μυρτιά, τον Ρετσινόλακκο, τη Σηπιά και τα Χρόνια αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Λίμνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελυμνίων του Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 6 μοναχές.
Αμφιτρίτη IV (θαλαμηγός)
Η θαλαμηγός Αμφιτρίτη IV ναυπηγήθηκε το 1864 και ήταν σιδηράς κατασκευής. Αγοράσθηκε το 1873 από την Αγγλία για την μεταφορά στην Ελλάδα των νέων λεβήτων της θωρακοβαρίδος Βασιλεύς Γεώργιος Α', των μικρών σκαφών τύπου Δήλος και μερικών πυροβόλων Άρμστρονγκ, διότι η τιμή της αγοράς του βρέθηκε μικρότερη από την τιμή του ζητούμενου ναύλου. Αρχικά έφερε το όνομα Μαλβίνα και κατόπιν μετασκευάστηκε σε οπλιταγωγό με το όνομα Μπουμπουλίνα. Το 1895 μετατράπηκε σε βασιλική θαλαμηγό και ονομάστηκε Αμφιτρίτη. Από το 1917 χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως (βασιλική θαλαμηγός, εκπαιδευτικό δοκίμων υπαξιωματικών και ναυτικών δοκίμων, βοηθητικό πλωτό νοσοκομείο). Το 1927 παραχωρήθηκε στον ανώτατο διοικητή υποβρυχίων. Καταστράφηκε τον Απρίλιο του 1941 σε αεροπορική επιδρομή ενώ μετασκευάζονταν σε πλωτή γαιοανθρακαποθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές θαλαμηγοί
Πόλη-κράτος
Με τον όρο πόλη-κράτος ή πόλις-κράτος εννοείται το κοινωνικό-πολιτικό σύστημα διαχείρισης της κρατικής οντότητας που διαμορφώθηκε μετά την αστική επανάσταση, με ιστορικό σημείο έναρξης τις αρχαίες πόλεις κράτη της Νότιας Μεσοποταμίας περί το 3.500 π.Χ..
Χαρακτηριστικά της πόλεως-κράτους
Οι αρχαίες πόλεις-κράτη αν και παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς την πολιτική διαχείρισης που ακολουθούν, παρουσιάζουν σημαντικά κοινά χαρακτηριστικά που θεμελιώνονται κυρίως στην ύπαρξη:
Βάσει των παραπάνω η πόλη κράτος είναι μια ανεξάρτητη διοικητικά πόλη που ασκεί εξουσία σε ποικίλης έκτασης περιοχές ή δευτερεύουσες πόλεις υπηρετώντας ταυτόχρονα ως κέντρο και καθοδηγητής της πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής ζωής. Ο όρος διατυπώθηκε στην Αγγλία κατά τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα για τις πόλεις κράτη της αρχαίας Ελλάδας, της Φοινίκης και της αρχαίας Ιταλίας, καθώς επίσης και για πόλεις της μεσαιωνικής Ιταλίας.
Ιστορική εξέλιξη
Αν και ο όρος πόλη-κράτος εφαρμόζεται εκεί όπου αποδεδειγμένα (βάσει ανακαλυφθέντων τεχνέργων, κτηρίων ή κατασκευών ή γραπτών αρχείων) τηρούνται τα παραπάνω χαρακτηριστικά της πόλης-κράτους, κεντρικά χαρακτηριστικά της αστικοποίησης ανάγουν τον ιστορικό ορίζοντα της πόλης κράτους πολύ βαθύτερα από την 4η χιλιετία, στους πολιτισμούς της αρχαίας Αιγύπτου, (5η χιλιετία) ακόμη και τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού, (7η χιλιετία). Οι αρχαιότερες πόλεις που ανακαλύφθηκαν στους κεντρικούς πολιτισμούς της Εγγύς Ανατολής και της Αιγύπτου, της Κοιλάδας του Ινδού και της Μεσοποταμίας, συνδέθηκαν στενά με την ύπαρξη καλλιεργητικών εκτάσεων ή δευτερευόντων αστικών σχηματισμών από τους οποίους αντλούσαν τροφή και άλλα μέσα διαβίωσης. Στις αρχαίες υδραυλικές κοινωνίες οι κεντρικές πόλεις, μια πρώιμη μορφή των πόλεων κρατών, έπαιξαν θεμελιώδη ρόλο στον έλεγχο των περίπλοκων συστημάτων άρδευσης από τα οποία εξαρτάτο η ζωή των αστικών και μη πληθυσμών και συνεπώς στην πρώιμη άσκηση εξουσίας, όπως ο υδραυλικός δεσποτισμός.
Περί την 3η χιλιετία στη Σουμερία υπήρξαν τουλάχιστον 12 διακριτές πόλεις κράτη, όπως η Κις, η Ερέχ, η Ουρ, η Σιπάρ, η Ακσάκ, η Λαράκ, η Νιπούρ, η Αντάμπ, η Ούμα, η Λαγκάς και η Μπαντ-τιμπίρα και η Λάρσα. Κάθε μία από αυτές τις πόλεις-κράτη διέθετε περιτειχισμένο κέντρο και καλλιεργούμενη γη. Χαρακτηριστικό των συγκεκριμένων πόλεων-κρατών ήταν η λατρεία διαφορετικών θεοτήτων, των οποίων ο ναός ήταν κεντρικό οικοδόμημα.
Ο θεσμός της πόλης-κράτους απαντά επίσης στη Φοινίκη, αν και με ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα διαχείρισης που απαντά έκτοτε στις μεγάλες εμπορικές πόλεις του ευρωπαϊκού μεσαίωνα. Αντί για βασιλέα οι πόλεις κράτη της Φοινίκης με αρχαιότερο παράδειγμα την Βύβλο και σημαντικά εμπορικά κέντρα την Άκρα, τη Βηρυτό, την Ουγκαρίτ τη Σιδώνα και την Τύρο κυβερνούνταν από ένα συμβούλιο πρεσβύτερων, τα μέλη του οποίου ανήκαν πιθανώς στην εμπορική τάξη.
Ιδιαίτερα διαδεδομένο ως σύστημα, υπήρξε στον αρχαίο ελληνικό κόσμο με τις διάφορες αρχαιοελληνικές πόλεις και αποικίες στον ελλαδικό χώρο, ακτές της Μεσογείου και Μαύρη θάλασσα.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Πολιτική γεωγραφία
Αγαθοκλής (εγγονός του Αγαθοκλή)
Ο Αγαθοκλής πατήρ (έζησε τον 3ο αι. π.Χ.) ήταν Έλληνας της Αιγύπτου, τού οποίου η μητέρα ήταν εξαδέλφη τού Πτολεμαίου Γ΄.
Βιογραφία
Ήταν γιος ενός -αγνώστου σε εμάς ονόματος- άνδρα και της Θεοξένας της Νεότερης, κόρης τού Αγαθοκλή Α΄ τυράννου των Συρακουσών.
Ο πάππος του Αγαθοκλής Α΄ έγινε μετά βασιλιάς της Σικελίας (βασ. 317-289 π.Χ.). Η σύζυγος τού Αγαθοκλή Α΄, η Θεοξένα η Πρεσβύτερη, ήταν ετεροθαλής αδελφή τού Πτολεμαίου Β΄ (βασ. 283-246 π.Χ.). Ο Αγαθοκλής πατήρ γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα τέλη της βασιλείας τού Πτολεμαίου Α΄ (βασ. 305-283 π.Χ.) ή κατά τη βασιλεία τού Πτολεμαίου Β΄. Μεγάλωσε μάλλον στην Αλεξάνδρεια. Όταν ήταν βασιλιάς ο Πτολεμαίος Β΄ εξόρισε την ανιψιά του Θεοξένα τη Νεότερη στη Θηβαΐδα, μάλλον στον Κοπτό, καθώς είχε κατηγορήσει ψευδώς πρόσωπα σε αυτόν. Ο πάπυρος που αναφέρει το περιστατικό είναι φθαρμένος στο σημείο των ονομάτων, έτσι δεν γνωρίζουμε ποια είναι. Χρονολογικά το συμβάν έγινε, τότε που εξορίστηκε η Αρσινόη Α΄, πρώτη σύζυγος τού Πτολεμαίου Β΄, δηλ. το 274/3 π.Χ..
Αν και ο Αγαθοκλής πατήρ ήταν ευγενής την περίοδο των Πτολεμαίων, λίγα γνωρίζουμε γι' αυτόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Οινάνθη, μία Ελληνίδα της Αιγύπτου άγνωστης καταγωγής και είχε τέκνα:
Κομέντια ντελ άρτε
thumb|right|Ο Αρλεκίνος και η Κολομπίνα Η κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) είναι η ονομασία της λαϊκής ιταλικής αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας η οποία ήταν δημοφιλής μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα και έγινε σύντομα αγαπητή και έξω από τα σύνορα της Ιταλίας.
"Commedia dell’arte" σημαίνει η κωμωδία της τέχνης, όχι με την έννοια της καλλιτεχνίας αλλά με αυτήν της τεχνικής και του επαγγελματισμού, η κωμωδία δηλαδή που δημιουργείται από "τεχνίτες" –επαγγελματίες ηθοποιούς σε αντίθεση με τους ερασιτέχνες της λόγιας κωμωδίας. Επρόκειτο για ένα σύνολο λαϊκών θεατρίνων που, δημιουργώντας μόνοι τους το κοστούμι, τη μάσκα, τις ιδιαιτερότητες της φωνής τους και τη στάση του σώματός τους, έπλαθαν τους χαρακτήρες της. Στηριζόταν κατά βάση στον ηθοποιό και στον αυτοσχεδιασμό του παρά στο συγγραφέα. Οι περισσότεροι ηθοποιοί έπρεπε άλλωστε να διαθέτουν ιδιαίτερη ευλυγισία και ικανότητα στο χορό. Επίσης ήταν ένα από τα πρώτα θεατρικά είδη που συμπεριέλαβε στο θίασο γυναίκες ηθοποιούς.
Επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη του θεάτρου ενώ έργα της παίζονται ακόμη και σήμερα.
Καταγωγή
Δε μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια τη χρονολογική εμφάνιση της κομέντια ντελ άρτε. Υπολογίζεται πως άνθισε το 1550 περίπου κι άρχισε να παρακμάζει στα τέλη του 17ου αιώνα.
Πού έχει όμως τις ρίζες της κι από πού ακριβώς επηρεάστηκαν οι ηθοποιοί εκείνης της εποχής για να φτιάξουν όλους αυτούς τους ρόλους παραμένει αδιευκρίνιστο, αφού έχουν διατυπωθεί σχετικά διάφορες απόψεις.
Παραστάσεις
Στην αρχή οι διάλογοί τους ήταν μια απλή στιχομυθία ανάμεσα σε δύο υποκριτές. Αργότερα παρουσιάστηκαν άρτιες παραστάσεις με πλοκή και μεγαλύτερο αριθμό ηθοποιών, βασισμένες πάνω σε ένα υποτυπώδες σενάριο (θεματικό σκελετό) ώστε να μένουν οι ηθοποιοί μέσα σε κάποια όρια- αλλά πάντοτε αυτοσχεδιαστικές.
Υπήρχαν και καταγεγραμμένοι διάλογοι που μπορούσαν να χρησιμοποιούνται διαφορετικά προσαρμοσμένοι στις απαιτήσεις κάθε παράστασης.Οι ηθοποιοί της κομέντια ντελ άρτε είχαν και κάποια τυποποιημένα, γρήγορα αστεία με καυστικό υπονοούμενο: Τα consetti που ήταν λεκτικά αστειάκια και τα lazzi που ήταν οπτικά κόλπα (θα μπορούσαμε να τα παραλληλίσουμε με τα γκάγκς της αμερικάνικης φάρσας)  τα οποία επίσης χρησιμοποιούσαν παραλλαγμένα ανάλογα με την περίσταση. Ακόμα έφτιαχναν τα burle, μεγαλύτερες ιστορίες με πιο ολοκληρωμένο αστείο. Με τα consetti, τα lazzi και τα burle οι ηθοποιοί ξέφευγαν απ’το βασικό σενάριο, όφειλαν όμως να επανέλθουν στο θέμα έτσι ώστε να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί κανονικά το έργο. Αυτό γινόταν με μεγάλη ευκολία αφού οι ηθοποιοί της κομέντια ντελ άρτε ήταν άριστοι επαγγελματίες, με υψηλό επίπεδο υποκριτικής ικανότητας και τεχνικής. Σ’αυτό βοηθούσε και το γεγονός πως έπαιζαν ασταμάτητα τον ίδιο ρόλο. Σπάνια κάποιος άλλαζε το χαρακτήρα που ενσάρκωνε στην πορεία της καριέρας του.
Είχε θεματολογία ερωτικών περιπετειών εμπλουτισμένη με επίκαιρη σάτιρα που συνήθως αφορούσε υπαρκτά πρόσωπα. Οι τοπικές διάλεκτοι με παραφθαρμένη προφορά ήταν ένα ακόμα γερό χαρτί στα χέρια των καλλιτεχνών της κωμωδίας αυτής –όπως και οι λεκτικοί διαξιφισμοί ανάμεσα σε γνώριμα, αντίθετα ζευγάρια όπως –πονηρού και χαζού –αφέντη και δούλου –κλέφτη κι αστυνόμου.
Ρόλοι
Οι ρόλοι ήταν στερεότυποι (tipi-fisi, καθορισμένοι τύποι) και συνήθως τους χωρίζουμε σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Τους zanni (τα ζιζάνια-τους πονηρούς υπηρέτες), τους caratterissi (τους καραττερίστες) και τους accesi (που ήταν οι ερωτευμένοι).
Κλασικοί χαρακτήρες της κομέντια ντελ άρτε είναι:
Επιρροή
Η Commedia dell’arte άλλωστε καθιέρωσε την αναπαραστατική κίνηση σαν διεθνή γλώσσα έκφρασης πάνω στην οποία βασίστηκαν κορυφαίοι μεταγενέστεροι ηθοποιοί - όπως ο Chaplin - για να δημιουργήσουν τους δικούς τους διάσημους ρόλους. Ο πιο γνωστός δραματουργός του εικοστού αιώνα που χρησιμοποίησε την κομέντια ντελ άρτε στις συνθέσεις του είναι ο Ντάριο Φο.
Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα
Μέλη σε λίστα
Έρικα Γκέρτσεκ (2013-σήμερα) Μίσα Ρομάνοβα (2013-σήμερα) Αναστασία Κοζεβνίκοβα (2013-σήμερα) Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003) Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002) (2002-2006) (2009-2011) Τετιάνα Νάϊνικ (2002) Άννα Σεντοκόβα (2002-2004) Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007) Σβετλάνα Λομποντά (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ (2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια (2006-2007) Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κοτόβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά (2010-2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ρωσίδες ηθοποιοί
Μπένετον Φόρμουλα
thumb|right|280px|Η Benetton B194 του Μίχαελ Σουμάχερ, με την οποία αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1994. Η Μπένετον Φόρμουλα (Benetton Formula) ή απλά Μπένετον, υπήρξε ομάδα του Πρωταθλήματος Φόρμουλα 1 από το 1986 έως το 2001. Κατασκεύαζε η ίδια τα αμαξώματα των αυτοκινήτων της, όχι όμως και τους κινητήρες, για τους οποίους συνεργάσθηκε κατά σειρά με τις BMW, Κόσγουωρθ/Φορντ και Renault. Είναι γνωστή κυρίως για την ανάδειξη του Μίχαελ Σουμάχερ, με τον οποίο κέρδισε τα μοναδικά πρωταθλήματα της ιστορίας της.
Ιστορικό
Ευτύχησε να ανεβάσει οδηγό στην πρώτη θέση του βάθρου από την παρθενική κιόλας σαιζόν της (Μπέργκερ στην Πόλη του Μεξικού - 1986), γενικά όμως στις πρώτες χρονιές δεν κατάφερε κάτι παραπάνω από αξιοπρεπή παρουσία. Το 1990 η οικογένεια Μπένετον αποφάσισε να κάνει ένα βήμα πιο ψηλά, τοποθετώντας ως διευθυντή το Φλάβιο Μπριατόρε (έως τότε υπεύθυνο προώθησης των ενδυμάτων της στις ΗΠΑ) και αναθέτοντας το πρώτο μονοθέσιο της ομάδας στον τρις παγκόσμιο πρωταθλητή Νέλσον Πικέ. Ο Πικέ πέτυχε την καλύτερη συγκομιδή στην έως τότε ιστορία της Μπένετον - 43 βαθμοί, περισσότεροι απ' όσους μάζευαν και οι δύο οδηγοί τις προηγούμενες χρονιές. Η ομάδα κατετάγη τρίτη με 71 βαθμούς, κάτι που είχε μεν πετύχει και το 1988, αλλά με μόλις 39.
Το 1991 έμελλε να αποτελέσει χρονιά-σταθμό για τη Μπένετον, όχι τόσο για τις επιδόσεις των μονοθεσίων της, όσο επειδή κατά τα τέλη του πρωταθλήματος ενέταξε στο δυναμικό της έναν άγνωστο οδηγό που είχε μόλις μία παρουσία σε γκραν-πρι: το Μίχαελ Σουμάχερ. Την επόμενη σαιζόν ο Σουμάχερ προβιβάσθηκε σε πρώτο οδηγό και ξεκίνησε μια τετραετία διακρίσεων, η οποία είχε ως επιστέγασμα δύο πρωταθλήματα οδηγών (1994, 1995) και ένα κατασκευαστών (1995 με δεύτερο οδηγό τον Τζόνι Χέρμπερτ).