cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Θάνατος
Για πολλές δεκαετίες, το νωρίτερο από το 1930, έως και το 2008, στον τάφο του Πόου εμφανίζονταν ένας μυστηριώδης θαυμαστής κατά τις πρώτες πρωινές ώρες των γενεθλίων του Πόε, στις 19 Ιανουαρίου, ο οποίος άφηνε κόκκινα τριαντάφυλλα στον τάφο του και έκανε πρόποση με ένα μπουκάλι κονιάκ (Πρόποση στον Πόε).
Το πρόβλημα της βιογραφίας του
Για τη ζωή και την προσωπικότητα του συγγραφέα υπάρχουν αρκετές πληροφορίες, συχνά αντιφατικές, ωστόσο ελάχιστα γεγονότα μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να επαληθευθούν μέσα από επίσημες πρωτογενείς πηγές ή έγγραφα. Πολλά βιογραφικά στοιχεία για τον Πόε βρίσκονταν ή και παραμένουν υπό καθεστώς αμφισβήτησης, όπως η ημερομηνία γέννησής του, τα αίτια του θανάτου του, η ημέρα ταφής του, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις, καθώς και άλλες σκοτεινές πλευρές της ζωής του, όπως η σχέση του με το ποτό ή άλλες ναρκωτικές ουσίες.
Μέχρι το 1875, η κύρια βιογραφία του Πόε ήταν έργο του εκδότη Ρούφους Ουίλμοτ Γκρίζγουολντ. Επίκεντρο της γνωριμίας τους υπήρξε αρχικά η έκδοση μίας ανθολογίας του Γκρίσγολντ, The Poets and Poetry of America (1842) για την οποία ο Πόε έγραψε μία – μάλλον αρνητική – κριτική κατά παραγγελία του ίδιου του Γκρίζγουολντ, την οποία ο Πόε εξέλαβε ως μορφή δωροδοκίας. Η σχέση τους ψυχράνθηκε ακόμα περισσότερο λίγους μήνες αργότερα, όταν δημοσιεύτηκε μία νέα αρνητική κριτική, στις 28 Ιανουαρίου 1843, σε τεύχος της Saturday Museum. Η κριτική αυτή περιείχε προσωπικές επιθέσεις κατά του Γκρίζγουολντ, ο οποίος θεώρησε πως αποτελούν έργο του Πόε, αν και στην πραγματικότητα είχαν γραφτεί από τον φίλο του, Χένρυ Χερστ. Το 1845, ο Γκρίζγουολντ ξεκίνησε μία νέα ανθολογία πεζών κειμένων (The Poets and Poetry of America), στην οποία θα χρησιμοποιούσε και έργα του Πόε, γεγονός που συνδυάστηκε με μία προσωρινή βελτίωση στις σχέσεις τους. Ωστόσο, η αρνητική κριτική του Γκρίζγουολντ στην παρουσίαση του έργου του Πόου μέσα στην ανθολογία, προκάλεσε την αντίδραση του τελευταίου, ο οποίος δημοσίευσε μία ανάλογη αρνητική κριτική για το σύνολο της ανθολογίας.
left|thumb|220px|Εικονογράφηση του [[Γκυστάβ Ντορέ για το Κοράκι.]] Μετά το θάνατό του Πόε, η εχθρική σχέση τους έγινε εμφανής μέσα από τη νεκρολογία που έγραψε ο Γκρίζγουολντ την ημέρα της ταφής του. Επιπλέον, ο Γκρίζγουολντ ανέλαβε το ρόλο του εκτελεστή της λογοτεχνικής κληρονομιάς του, αν και δεν υπάρχει απόδειξη πως κάτι τέτοιο ήταν επιθυμία του ίδιου του συγγραφέα. Ο Γκρίζγουολντ έπεισε την Μαρία Κλεμ να του παραδώσει τις επιστολές και τα χειρόγραφα του Πόε, προκειμένου να επιμεληθεί την έκδοση μίας συλλογής έργων του. Παράλληλα, έγραψε μία σύντομη βιογραφία του Πόε, την οποία περιέλαβε σε μεταγενέστερο τόμο της συλλογής αυτής, και μέσα από την οποία περιέγραφε τον Πόε ως αλκοολικό, διεφθαρμένο και συστηματικό χρήστη ναρκωτικών ουσιών. Η πρώτη αυτή βιογραφία περιείχε μία αισθητά διαφορετική εικόνα για τον Πόε, σε σύγκριση με ανάλογα βιογραφικά κείμενα της ίδιας περιόδου, καθώς και στοιχεία που σήμερα θεωρούνται ανακριβή. Ένας κύκλος φίλων του Πόε αντέδρασε στην δημοσίευση της βιογραφίας του Γκρίζγουολντ, ωστόσο αυτή διαδόθηκε και αναδημοσιεύτηκε ευρέως, αποτελώντας την βάση για μεταγενέστερες βιογραφίες. Θεωρείται πως μέχρι σήμερα, ορισμένες ανακριβείς ή υπερβολικές αναφορές του Γκρίσγουολντ γύρω από την προσωπικότητα του Πόε, έχουν επικρατήσει. Η βιογραφία του Τζον Χένρυ Ίνγκραμ το 1875, υπήρξε πιο ισορροπημένη και με μεγαλύτερη συμπάθεια απέναντι στον Πόε, επισημαίνοντας παράλληλα τις ανακρίβειες του Γκρίζγουολντ. Αργότερα, με τη βοήθεια της Σάρα Έλεν Ουίτμαν και άλλων φίλων του Πόε, ο Ίνγκραμ επέκτεινε τη βιογραφία του εκδίδοντας ένα δίτομο έργο.
Έργο και υποδοχή
Το έργο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε είχε σημαντική επιρροή τόσο στην αμερικανική όσο και στην παγκόσμια λογοτεχνία, αποτελώντας το θεμέλιο λίθο για σύγχρονα είδη όπως η αστυνομική λογοτεχνία και οι ιστορίες τρόμου ή φαντασίας. Θεωρείται πρωτοπόρος στο είδος του αστυνομικού μυθιστορήματος, το οποίο ανέπτυξε μέσα από τις τρεις ιστορίες του με ήρωα τον Ωγκύστ Ντυπέν, μεταξύ αυτών Οι Φόνοι της Οδού Μοργκ. Τα έργα αυτά αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τις μεταγενέστερες ιστορίες του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, με κεντρικό ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς.
Ιδιαίτερα σημαντική επίδραση είχε το έργο του Πόε στη γαλλική λογοτεχνία και ειδικότερα στον γαλλικό συμβολισμό. Ο Σαρλ Μπωντλαίρ μετέφρασε σχεδόν το σύνολο των πεζών του κειμένων, καθώς και αρκετά ποιήματα του. Σε επαφή με το έργο του ήρθε και ο ποιητής Στεφάν Μαλλαρμέ, ο οποίος επίσης μετέφρασε έργα του, ενώ αφιέρωσε δικά του ποιήματα στον Πόε. Επηρέασε σημαντικά και τον Ιούλιο Βερν, ο οποίος έγραψε ένα δοκίμιο για το έργο του, Poe et ses oeuvres (Ο Πόε και τα έργα του), ενώ το μυθιστόρημα του Η Σφίγγα των Πάγων (Le Sphinx des glaces), αποτελούσε συνέχεια της Αφήγησης του Άρθρουρ Γκόρντον Πυμ του Πόε. Ενδεικτικό της επίδρασης του Πόε στη Γαλλία, είναι επιπλέον το γεγονός πως οι ζωγράφοι Εντουάρ Μανέ και Γκυστάβ Ντορέ φιλοτέχνησαν αναπαραστάσεις έργων του. Σε μεταγενέστερη περίοδο, ο Πωλ Βαλερύ και ο Μαρσέλ Προυστ υπήρξαν επίσης θαυμαστές του. Με αφετηρία τη Γαλλία, έργα του μεταφέρθηκαν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Αγγλία, μεταξύ των λογοτεχνών που τα εκτίμησαν, υπήρξαν ο Άλτζερνον Σουίνμπερν και ο Όσκαρ Ουάιλντ.
Το πρώτο έργο του Πόε που μεταφράστηκε στα ελληνικά ήταν «Το πάθημα του κυρίου Βλδεμάρου» το 1877 και το πρώτο κριτικό κείμενο «Εδγάρδος Πόου», και τα δύο έργα του Εμμανουήλ Ροΐδη.
Πεζογραφία
μικρογραφία|Εικονογράφηση του Άρθρουρ Ράκχαμ (1935) για την [[Μαρτυριάρα καρδιά (Πόε)|Μαρτυριάρα καρδιά (1843).]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γενικές πληροφορίες
Κείμενα
Κατηγορία:Συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Συγγραφείς τρόμου
Λε Ντε-Φαι
Το Λε Ντε-Φαι (γαλλικά: Les Deux-Fays) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Στρέιμοϊ
Γεωγραφία
Το νησί είναι επίμηκες και εκτείνεται από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Έχει μήκος 47 χιλιόμετρα και πλάτος περίπου 10 χιλιόμετρα. Στο νοτιοανατολικό τμήμα του υπάρχουν δύο βαθιά φιόρδ: το Kollafjørður και το Kaldbaksfjørður. Το νησί είναι ορεινό, ιδιαίτερα στα βορειοδυτικά, με υψηλότερη κορυφή το Kopsenni (789 μέτρα). Αυτή η περιοχή κυριαρχείται από γκρεμούς άνω των 500 μέτρων και είναι γνωστή ως Vestmannabjørgini, που σημαίνει «Γκρεμοί της Βέστμανα». Όπως και στα υπόλοιπα νησιά των Φερόων, υπάρχουν πολλά μικρά ρέματα και μικρές λίμνες. Η κύρια βλάστηση των νησιών είναι η χαμηλή βλάστηση χωρίς δέντρα. Σε μερικά χωριά έχουν φυτευτεί δέντρα μέσα ή λίγο έξω από το χωριό. Αυτά τα πάρκα πρέπει να είναι περιφραγμένα, προκειμένου να κρατηθούν τα πρόβατα έξω. Το Στρέιμοϊ χωρίζεται από το κοντινό Έστουροϊ, το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Φερόων, με το στενό Sundini στα ανατολικά. Δυτικά βρίσκεται το νησί Βάγκαρ και Νότια το νησί Σάντοϊ. Τρία μικρότερα νησιά βρίσκονται στο νότιο άκρο του Στρέιμοϊ: το Κόλτουρ, το Χέστουρ και το Νόλσοϊ.
Σημαντική περιοχή για πτηνά
Η βορειοανατολική ακτή του νησιού έχει χαρακτηριστεί ως Σημαντική περιοχή για τα πουλιά από την BirdLife International, λόγω της σημασίας του ως τόπος αναπαραγωγής για τα θαλασσοπούλια, ειδικά των αρκτικών θυελλοπουλιών (75.000 ζεύγη), υδροβατών (2.500 ζευγών) ζεύγη), θαλασσοκοράκων (150 ζευγάρια), ληστόγλαρων (120 ζευγάρια), τριδακτυλόγλαρων (9000 ζευγάρια), Φρατέρκουλα του Ατλαντικού (20.000 ζεύγη) και λεπτοραμφόκεπφων (300 ζεύγη).
Δημογραφία
Το Στρέιμοϊ έχει 25.484 κατοίκους (1-2022), οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 47,5% του συνολικού πληθυσμού των Φερόων Νήσων. Οι περισσότεροι από αυτούς κατοικούν στην πρωτεύουσα Τόρσχαβν, η οποία έχει πληθυσμό 22.738 κατοίκους, από τους οποίους 13.837 ζουν στο Τόρσχαβν, 4.482 στο Χόιβικ και 2.443 στο Άργκιρ. Το Χόιβικ και το Άργκιρ είναι προάστια του Τόρσχαβν. Άλλα μεγάλα χωριά του νησιού είναι η Βέστμανα (1.263 κατ.) και το Κβίβικ (382 κατ.) στα βορειοδυτικά του νησιού, το Κόλαφιορντουρ (828 κατ.), το Χόσβικ (333 κατ.) και το Κάλντμπακ (255 κατ.) στο κέντρο του νησιού, το Βέλμπασταντουρ (240 κατ.) στα νοτιοδυτικά και το Στρέιμνες (320 κατ.) και το Χβάλβικ (262 κατ.) στα βόρεια. (Επίσημη εκτίμηση 1-2022) Εκτός από την έδρα της κυβέρνησης, το Τόρσχαβν είναι επίσης το κύριο λιμάνι, η έδρα του πανεπιστημίου και το εμπορικό κέντρο των νησιών.
Μεταφορές
Το νησί συνδέεται μέσω μιας οδικής γέφυρας με το Έστουροϊ και, από το 2002, με μία οδική σήραγγα (Vágatunnilin) μήκους 5 χιλιομέτρων με το Βάγκαρ, στο οποίο βρίσκεται το αεροδρόμιο των Φερόων και ολοκληρώνονται έτσι οι οδικές συνδέσεις των τριών «κυρίως» νησιών. Το Στρέιμοϊ συνδέεται με τακτικά δρομολόγια πλοίων με το Σάντοϊ από το λιμάνι της Gamla Rætt κοντά στο Kirkjubøur και με τα νησιά Σούντουροϊ και Νόλσοϊ από το λιμάνι του Τόρσχαβν. Το καλοκαίρι, ένα προγραμματισμένο δρομολόγιο συνδέει το Τόρσχαβν με το Hanstholm της Δανίας και το Seyðisfjörður της Ισλανδίας. Τον υπόλοιπο χρόνο συνδέεται με το Έσμπιεργκ της Δανίας.
right|thumb|300px|Χάρτης του Στρέιμοϊ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρειμοι
Ποντίκι (αποσαφήνιση)
Ο όρος ποντίκι μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω λήμματα:
Σαργών Β΄
Ο Σαργών Β' (765 π.Χ. - 705 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας (722 π.Χ.-705 π.Χ.) γιος του Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' ή σφετεριστής διάδοχος του Σαλμανασέρ Ε', ο Χαλδαίος Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' επαναστάτησε και με την βοήθεια του Ελαμίτη βασιλιά Ουμμανιγκάς στέφθηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας. Ο Σαργών μετά από σκληρό δεκάχρονο αγώνα ανακατέλαβε την Βαβυλώνα (710 π.χ.) ανατρέποντας τον Μαρδούκ - απλά - Ιντινά έμεινε ο ίδιος στην πόλη ως βασιλιάς για 3 χρόνια και επέτρεψε στην συνέχεια στην Νινευή αφήνοντας διοικητή της πόλης τον γιο του Σενναχειρείμ. Τα πρώτα χρόνια νίκησε συνασπισμό Παλαιστινίων με Αιγυπτίους ολοκληρώνοντας την κατάκτηση της Παλαιστίνης, στην συνέχεια κατέλυσε τα κράτη των νέο - Χετταίων καταλαμβάνοντας την Καρσεμίς (717). Το 714 π.Χ. πραγματοποίησε την όγδοη εκστρατεία του εναντίον της Ουραρτού που είχε αποδυναμωθεί από τις επιθέσεις των Κιμμερίων, σε προσευχή του στον θεό Ασσούρ λέει για τις τεράστιες δυσκολίες που συνάντησε ο στρατός του λόγω του ανώμαλου εδάφους, ο βασιλιάς Ρούσας Β' των Ουραρτού κινήθηκε εναντίον του. Ο Σαργών τον συνέτριψε σφάζοντας ολόκληρο τον στρατό του αλλά ο ίδιος ο Ρούσας κατάφερε να διαφύγει, στην συνέχεια ο Σαργών λεηλάτησε την πρωτεύουσα Μουσασίρ και τον ναό του θεού Χαλντί μεταφέροντας 1 τόνο χρυσού και 5 τόννους ασήμι στην Νινευή. Επιστρέφοντας (713) έχτισε νέα μεγαλοπρεπή ανάκτορα βόρεια της Νινευή, ο Σαργών Β' ήταν τέλος ο κατακτητής της Κύπρου σύμφωνα με σφηνοειδείς επιγραφές που βρέθηκαν στα ανάκτορα του Χορσαμπάν προκύπτει ότι η Κύπρος κατελήφθη από τον Σαργών το (709 π.χ.) Ο Σαργών έστησε την θριαμβευτική στήλη του Κιτίου όπου αναφέρει ότι 7 βασιλείς της Γιατνάκα (Κύπρου στα Ασσυριακά) τον προσκύνησαν και του φίλησαν τα πόδια, στην συνέχεια έκτισε στην Κύπρο τα μεγαλοπρεπή ανάκτορα του Χορσαμπάν που εγκαινιάστηκαν (706 π.χ.) έναν χρόνο πριν τον θάνατο του, σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον των Κιμμερίων τον διαδέχθηκε ο γιος του Σενναχειρείμ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Φόρμις
Ο Φόρμις (περίπου 478 π.Χ.) είναι ένας από τους δημιουργούς της αρχαίας κωμωδίας, ή κάποιας μορφής αυτής. Καταγόταν από το Μαίναλο, αλλά πήγε να υπηρετήσει τον Γέλωνα στη Σικελία.
Ο Αριστοτέλης τον αναγνωρίζει ως έναν από τους δημιουργούς της κωμωδίας, μαζί με τον Επίχαρμο. Λέγεται ότι ήταν αυτός που πρώτος εισήγαγε ηθοποιούς με μακριούς χιτώνες μέχρι τους αστραγάλους και στόλιζε τη σκηνή με δέρματα βαμμένα μοβ, σαν μια μορφή κουρτίνας.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, τόσο μεγάλη ήταν η συμβολή του στις στρατιωτικές μάχες με τον Γέλωνα και αργότερα με τον αδερφό του Ιέρων, που από τον πλούτο που κέρδισε έκανε δωρεές στην Ολυμπία και τους Δελφούς. Οι προσφορές προς τον Απόλλωνα στους Δελφούς ήταν δύο άλογα και δύο ηνίοχοι δίπλα σε κάθε άλογο, σκαλισμένα από επώνυμους γλύπτες. Μάλιστα στο πρώτο άλογο υπάρχει μια επιγραφή που αναφέρει: ""Φόρμις ἀνέθηκεν. Ἀρκὰς Μαινάλιος, νῦν δὲ Συρακόσιος.""
Δηλαδή ""Αφιερωμένο από το Φόρμι. Αρκάδιος από το Μαίναλο, τώρα από τις Συρακούσες.""
Σύμφωνα με το λεξικό Σούδα, στα έργα του συγκαταλέγονται τα:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Συνέλευση του Τάκοβι
thumb|right|200px|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου όπου έγινε η συνέλευση thumb|right|200px|Μνημείο στο Τάκοβι για τη συνέλευση Η Συνέλευση του Τάκοβι (σερβικά: Састанак у Такову) ήταν μία Σερβική εθνική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου την κυριακή των Βαΐων του 1815. Έγινε στον χώρο του ναού του Αγίου Γεωργίου του Τάκοβι, με το τέλος της ξεκίνησε η δεύτερη σερβική εξέγερση.
Στη συνέλευση ή οποία είχε χαρακτήρα Εθνικής Συνέλευσης των επαναστατημένων Σέρβων. Συμμετείχαν όσο περισσότεροι Κνεζ μπορούσαν κυρίως από τα γειτονικά χωριά, ιερείς και απλός κόσμος. Η διάρκεια της ήταν μία ημέρα, εξάλλου ο βασικός σκοπός της ήταν η συνέχιση ή όχι της επανάστασης.
Στην εθνοσυνέλευση αποφασίστηκε ότι, μετά την αποτυχία της πρώτης σερβικής εξέγερσης, έπρεπε να συνεχιστεί η εξέγερση, ηγέτης της εξέγερσης εξελέγη ο Μίλος Ομπρένοβιτς. Μία άλλη απόφαση της συνέλευσης ήταν η δημιουργία παρασήμου με την ονομασία "Σταυρός του Τάγματος του Τάκοβυ". Ο σταυρός του Τάκοβι χρησιμοποιείται και σήμερα ως σύμβολο στις στολές του στρατού της Σερβίας.
Με το τέλος της συνέλευσης οι παρευρισκόμενοι βγήκαν στο προαύλιο της εκκλησίας όπου περίμενε κόσμος να ακούση τις αποφάσεις τους. Ο Μίλος Ομπρένοβιτς ανέβηκε σε μία μεγάλη πέτρα και απηύθυνε λόγο κηρύσσοντας τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση. Ανάμεσα στα λόγια που είπε ήταν και τα : "Εδώ είμαι, και εδώ είναι ο πόλεμος εναντίον των Τούρκων."
Συμμετέχοντες
Ο Μίλαν Τζ. Μιλίσεβιτς στο βιβλίο του περιγράφει μερικά από τα άτομα που ήταν σε εκείνη τη συνέλευση :
Αναφορές
Κατηγορία:Δεύτερη Σερβική εξέγερση Κατηγορία:Εθνοσυνελεύσεις στη Σερβία
Ντάλι
Το Ντάλι (σερβικά Κυριλλικά: Даљ, ουγγρικά: Dálya) είναι ένα χωριό στο Δούναβη, στην ανατολική Κροατία, κοντά στη συμβολή του ποταμού Δράβου και του Δούναβη, στα σύνορα με τη Σερβία. Συνδέεται με την εθνική οδό D519 και διοικητικά, βρίσκεται στο δήμο Ερντούτ της κομητείας Όσιγιεκ-Μπαράνια. Ενώ ο δήμος φέρει το όνομα του κυρίως Κροατικού χωριού Ερντούτ, ο μεγαλύτερος οικισμός του δήμου και έδρα των οργάνων του είναι το Ντάλι.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Το σπίτι στο Ντάλι όπου γεννήθηκε ο [[Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς|Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς]]
Κροατικός Πόλεμος της Ανεξαρτησίας
Κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, το χωριό έγινε ο τόπος της σφαγής του Ντάλι—όπου δολοφονήθηκαν 39 αιχμάλωτοι πολέμου τον Αύγουστο του 1991. Οι κρατούμενοι πιάστηκαν ως κροάτες αστυνομικοί, στρατεύματα της Κροατικής Εθνικής Φρουράς και μέλη της πολιτικής προστασίας και σκοτώθηκαν από τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό και Σέρβους παραστρατιωτικούς που κατέλαβαν το Ντάλι στις 1 Αυγούστου. Ο Γκόραν Χάτζιτς, Κροάτης Σέρβος πολιτικός ηγέτης εκείνη την εποχή, κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου.
Ως τον Ιούλιο του 2013 ο Χάτζιτς δικάζεται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY). Το ICTY, επίσης, χρεώνει τον Χάτζιτς για την παράνομη κράτηση εκατοντάδων αμάχων στο αστυνομικό τμήμα του Ντάλι και σε ένα υπόστεγο κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του χωριού. Οι κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν και άλλοι κακοποιήθηκαν σωματικά.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 1991, η πόλη είχε την παρακάτω εθνοτική σύνθεση:
Δευτεροβάθμια
Το λύκειο Ντάλι είναι σε δημόσιο σχολείο στο Ντάλι. Το σχολείο προσφέρει στους φοιτητές τα ακόλουθα εκπαιδευτικά προγράμματα: Οικονομολόγος, Εμπορικός Διευθυντής (στα σερβικά), Γεωργικός Τέχνος και Γενικός Τεχνικός Γεωργίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της Κροατίας
Μποτσέκ Δ΄ του Ποντιέμπραντυ
Ο Μποτσέκ Δ΄, τσεχ.: Boček IV z Poděbrad (15 Ιουλίου 1442 - 28 Σεπτεμβρίου 1496) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν Βοημός ευγενής, απόγονος των κυρίων του Κούνστατ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου βασιλιά της Βοημίας και της Κουνγκούντε του Στέρνμπεργκ. Έλαβε το όνομα του προπάππου του Μποτσέκ Β΄.
Αν και ήταν ο πρωτότοκος, ο πατέρας του δεν προσδοκούσε να τον διαδεχθεί ως κόμης, λόγω νοητικής υστέρησης. Έτσι δεν έγινε κόμης του Γκλατς/Κλάντσκο στο βασίλειο της Γερμανίας ή δούκας του Μύνστερμπεργκ, όπως οι αδελφοί του Βίκτωρ, Ερρίκος ο Πρεσβύτερος και Ερρίκος ο Νεότερος.
Απεβίωσε 54 ετών στο κάστρο Κλάντσκο του Ερρίκου του Νεότερου. Ήταν άγαμος· τάφηκε στην εκκλησία του Φραγκισκανικού μοναστηριού που είχε κτίσει ο Ερρίκος ο Πρεσβύτερος. Το 1558 η σορός του, μαζί με οκτώ άλλες συγγενών του που είχαν ταφεί εκεί, μεταφέρθηκε στην κεντρική εκκλησία του Γκλατς.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Ελαία Φωκίδας
Η Ελαία είναι χωριό στα νότια του Νομού Φωκίδας κτισμένο κοντά στην ΕΟ Αντιρρίου - Ιτέας σε υψόμετρο 340 μέτρων και με θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο και τη νήσο Τριζόνια. Έως το 2010 ανήκε στον καποδιστριακό Δήμο Τολοφώνος ενώ πλέον υπάγεται στον Δήμο Δωρίδος. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Βελενίκος και έλαβε τη σημερινή του ονομασία το 1955 βάσει του ΦΕΚ 287/1955. Έχει 60 μόνιμους κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι οποίοι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Στην Τοπική Κοινότητα Ελαίας υπάγεται και η ιδιωτική νησίδα Άγιος Ιωάννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Φελίπε Κολόμπο
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1983 στο Μεξικό. Πατέρας του, είναι ο Αργεντινός ηθοποιός Χουάν Κάρλος Κολόμπο και μητέρα του, η Μεξικανή ηθοποιός Πατρίσια Έγκια. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, τη Σολ. Στα έξι του χρόνια άρχισε να ασχολείται με την υποκριτική παίζοντας στην ταινία Sonata de Luna. Στα 9 του, μετακόμισε στην πατρίδα του πατέρα του, Αργεντινή όπου εμφανίστηκε στη σειρά Chiquititas που σήμανε την αρχή της επιτυχημένης καριέρας του στη μικρή οθόνη. Το 2002, σε ηλικία 19 ετών πήρε έναν από τους 4 πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά Rebelde Way και έγινε μέλος των Erreway, του μουσικού συγκροτήματος της σειράς που συνέχισε και εκτός των πλατό της, μαζί με τους φίλους του Καμίλα Μπορδονάμπα (Camila Bordonaba), Μπενχαμίν Ρόχας (Benjamin Rojas) και Λουισάνα Λοπιλάτο (Luisana Lopilato) (η οποία αποχώρησε από το συγκρότημα). Οι Erreway, γνώρισαν μεγάλη επιτυχία σε πολλές χώρες αλλά τελικά διαλύθηκαν το 2005, όμως, αφού βγήκε ο δίσκος τους El Disco de Rebelde Way τo 2006 ξανασυνδέθηκαν.Το 2007 η Λουισάνα Λοπιλάτο έφυγε απ' το συγκρότημα αν και συμπεριλαμβανόταν στους υπόλοιπους δίσκους/συλλογές του group μέχρι και το 2007. To 2004 ακολούθησε η ταινία Erreway: 4 Caminos που του χάρισε ακόμα περισσότερη δημοσιότητα σε όλο τον κόσμο. Το 2008, κατάφερε να συνδυάσει το τραγούδι με την τηλεόραση (Doble Vida) αλλά και το θέατρο (Prinipiante).
Προσωπική ζωή
Κατά τη διάρκεια της σειράς Ανυπότακτες Καρδιές, είχε σχέση με τη συμπρωταγωνίστρια του, Λουισάνα Λοπιλάτο, με την οποία μετά το χωρισμό τους, κράτησαν φιλικές σχέσεις. Στις 9 Απριλίου 2010, παντρεύτηκε την ενδυματολόγο Σεσίλια Κορονάδο και στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ήρθε στον κόσμο η κόρη τους, Αουρόρα Κολόμπο. Νονοί της Αουρούρα, είναι οι καλοί φίλοι του Φελίπε, Καμίλα Μπορδονάμπα και Μπενχαμίν Ρόχας.
Erreway
Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
C2H5N
Ο μοριακός τύπος C2H7N, με μοριακή μάζα 43,0678 ± 0,0022 amu, μπορεί να αναφέρεται στις ακόλουθες τέσσερεις (4) ισομερείς αζωτούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 1:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με άζωτο
What U Gon' Do
Το "What U Gon' Do" είναι ένα σινγκλ των Lil Jon & the Eastside Boyz από το άλμπουμ τους Crunk Juice και είναι μαζί με τον Lil Scrappy. Είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια που οι Lil' Jon & The Eastside Boyz ηχογράφησαν μαζί. Ξεκίνησε επίσης την καριέρα του Lil' Scrappy παγκόσμια.
Το κομμάτι έφτασε το #22 στο Billboard Hot 100, το #8 στο Hot Rap Tracks chart, και το #13 στο Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks chart.
Δύο remix του τραγουδιού ήταν μία προσθήκη στο Crunk Juice στο Remix CD. Ένα Τζαμαϊκανό remix με τους Elephant Man και Lady Saw και ένα Λατίνο remix με τους Pitbull και Daddy Yankee. Το Λατίνο remix έγινε το επίσημο remix.
Το τραγούδι εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο ενός κύκλου του The Andy Milonakis Show όταν ο Lil Jon ήταν guest star.
Ντινιά
Το Ντινιά (γαλλικά: Digna) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
What U Gon' Do
Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του Pitbull (ράπερ) Κατηγορία:Τραγούδια του Lil Jon Κατηγορία:Τραγούδια του 2004 Κατηγορία:Singles του 2004
Ντινιά
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπανιέν (γαλλικά: Bagniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Περιοχή Νυαμαγκάνα
Η Περιοχή Νυαμαγκάνα (Αγγλικά: Nyamagana District, Σουαχίλι: Wilaya ya Nyamagana), είναι μια από τις επτά Περιοχές της Περιφέρειας Μουάνζα (Mwanza Region) στην Τανζανία. Τμήμα της περιφερειακής πρωτεύουσας, η πόλη της Μουάνζα (Mwanza), βρίσκεται εντός της Περιοχής Νυαμαγκάνα (Nyamagana District). Η έδρα του Επαρχιακού Επιτρόπου, έχει προγραμματιστεί να μετεγκατασταθεί στη συνοικία Μκολάνι (Mkolani) της πόλης Μουάνζα (Mwanza), από το παλαιό δημαρχείο -στο κέντρο της πόλης- που βρίσκεται σήμερα.
Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Ιλεμέλα (Ilemela District), στα ανατολικά με την Περιοχή Μάγκου (Magu District), στα νότια με την Περιοχή Μισούνγκουι (Misungwi District) και δυτικά από με τον Κόλπο Μουάνζα της Λίμνης Βικτώρια (Lake Victoria).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Νυαμαγκάνα (Nyamagana District) ήταν 363.452 άτομα.
Τομείς
Κατά το 2012 η Επαρχία Νυαμαγκάνα (Nyamagana District), διοικητικά χωριζόταν σε τέσσερις Τομείς.
Τμήματα
Κατά το 2012, η Επαρχία Νυαμαγκάνα (Nyamagana District) διαιρείτο διοικητικά σε δώδεκα Τμήματα (παρατίθεται παρακάτω σε παρένθεση, ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2012): • 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μουάνζα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ικέτιδες (Αισχύλου)
Οι Ικέτιδες (1.073 στίχοι) είναι τίτλος τραγωδίας που έγραψε ο Αισχύλος και εξιστορεί την ικεσία των Δαναΐδων και του πατέρα τους προς την πόλη του Άργους, για να αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο με τους γιους του Αιγύπτου. Αποτελεί ύμνο στη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια της γυναίκας. Είναι το πρώτο μέρος τριλογίας ακολουθούμενο από τις τραγωδίες Αιγύπτιοι και Δαναΐδες και από το σατυρικό δράμα Αμυμώνη. Στο παρελθόν, λόγω της απλότητας των στίχων και της σπουδαιότητας που είχε σε αυτήν ο πολυμελής χορός, πιθανολογούνταν ότι ήταν η παλαιότερη τραγωδία που έγραψε ο Αισχύλος (περί το 490 π.Χ.), σύμφωνα με ένα παπυρικό απόσπασμα όμως, παραστάθηκε το 463 π.Χ. ή κατά άλλους το 464 π.Χ.
Υπόθεση
Οι πενήντα κόρες του Δαναού συνοδευόμενες από τον πατέρα τους καταφεύγουν στο Άργος ως ικέτισσες για να αποφύγουν τον αιμομικτικό γάμο τους με τους ξαδέρφους τους, γιους του Αιγύπτου. Επιλέγουν την πόλη του Άργους λόγω της καταγωγής τους από την Αργεία Ιώ που κυνηγημένη από τον Δία κατέληξε στην Αίγυπτο, όπου και έφερε στο φως τον Έπαφο, πρόγονο των Δαναΐδων. Μετά τις συμβουλές του Δαναού προς τις κόρες του να επιδείξουν σύνεση και να επικαλεστούν τους θεούς, υποδέχονται τον βασιλιά του Άργους, Πελασγό, που παραξενεμένος από την εξωτική εμφάνιση των νεαρών, ζητά εξηγήσεις. Όταν εκείνες του εξηγούν την κατάστασή τους, ο βασιλιάς της «Απίας γης» μπαίνει σε δίλημμα: Αν τις διώξει, κινδυνεύει από την τιμωρία του Δία που προστατεύει τους ικέτες αλλά αν τις δεχτεί, κινδυνεύει από ενδεχόμενη επιδρομή των βαρβάρων. Πρώτο του μέλημα είναι η ευθύνη του προς την πόλη και ενώ δείχνει να φοβάται την απειλή των Αιγυπτίων, οι Δαναΐδες επεμβαίνουν δραματικά απειλώντας με αυτοχειρία εφόσον τις διώξει, έτσι ώστε να μιάνουν την πόλη του Άργους. Τελικά πείθεται να τις δεχτεί και συμβουλεύει τον Δαναό να γεμίσει τους ναούς με κλαδιά ελιάς, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η συγκατάθεση των Αργειτών. Έτσι και γίνεται, οπότε οι πολίτες συγκατατίθενται να προσφέρουν άσυλο στις Δαναΐδες και εκείνες εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους.
Ο πατέρας τους ωστόσο τις προειδοποιεί ότι οι Αιγύπτιοι θα τις καταδιώξουν. Ο φόβος των νεαρών είναι διάχυτος και δηλώνουν ότι προτιμούν τον θάνατο από τον γάμο με τους γιους του Αιγύπτου. Όταν τελικά εκείνοι καταφθάνουν και τις απειλούν, οι Δαναΐδες χαίρουν πλέον της προστασίας του Πελασγού και των Αργείων. Έτσι, οι Αιγύπτιοι αναγκάζονται σε υποχώρηση και οι κόρες του Δαναού εγκαθίστανται στη Θήβα ευχαριστώντας και εξυμνώντας την πόλη που τους δέχτηκε. Το δράμα ολοκληρώνεται με ένα χορικό προς τον Δία, παρακαλώντας τον βασιλιά των θεών να προφυλάσσει από γάμο αθέλητο.
Η υποτιθέμενη συνέχεια της τριλογίας
Σύμφωνα με τον μύθο, στο δεύτερο έργο (δηλ. τους Αιγυπτίους) θεωρείται ότι οι κόρες του Δαναού εξαναγκάζονταν -πιθανώς μετά από την ήττα του Άργους και τον θάνατο του βασιλιά- να παντρευτούν τους εξαδέλφους τους. Έτσι εξυφαίνουν το σχέδιο δολοφονίας των συζύγων τους κατά την πρώτη νύχτα του γάμου. Στο τρίτο έργο (τις Δαναΐδες) εξιστορούνταν η ιστορία της Υπερμνήστρας που υποκύπτοντας στον έρωτα, σώζει τη ζωή του συζύγου της, ερχόμενη σε αντίθεση με την απόφαση των υπολοίπων Δαναΐδων.
Ο Πελασγός και η έννοια της πόλης
Μέσα από τον χαρακτήρα του Πελασγού διακρίνουμε το ιδεώδες του Αισχύλου για μία αρμονική πολιτεία την οποία αγαπούν και νοιάζονται οι άρχοντες και οι πολίτες της. Ο Πελασγός αποτελεί υπόδειγμα δημοκρατικού βασιλιά που επιδεικνύει έντονο ενδιαφέρον για την άποψη των πολιτών της Θήβας, αφού θεωρεί ότι η απόφαση που πρέπει να ληφθεί πρόκειται να καθορίσει το μέλλον της πόλης.
Άργος
Το Άργος αποτελούσε φυσικό σύμμαχο των Αθηνών, μία πόλη με βαθιά δημοκρατικό φρόνημα. Το 494 π.Χ. μάλιστα, όταν ο τότε βασιλιάς της Σπάρτης, Κλεομένης ο Α’ επιτέθηκε με σφοδρότητα εναντίον του Άργους, δεν κατάφερε να το κατακτήσει εξαιτίας μίας γυναίκας, της Τελέσιλλας, η οποία ανασύνταξε τα υπολείμματα του αργείτικου στρατού και καταδίωξε τον Κλεομένη. Ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά ότι εκπληρώθηκε χρησμός που ανέφερε Μετά από αυτά τα γεγονότα την εξουσία κατέλαβαν οι δούλοι που κυβέρνησαν δημοκρατικά.
Πολιτική σκοπιμότητα
Εικάζεται ότι ο φίλιος προς τους Αργείους τόνος της τραγωδίας ήταν και ο λόγος για τον οποίο μπορεί να μην παραστάθηκε όταν συγγράφηκε, επειδή εκείνην την περίοδο (490 π.Χ.) οι Αθηναίοι προσπαθούσαν να προσελκύσουν τους Σπαρτιάτες σε συμμαχία εναντίον των Περσών.
Το αττικό δίκαιο και η εσωγαμία
Και άλλοι σύγχρονοι κοινωνικοί θεσμοί όμως φαίνονται να επηρεάζουν τις Δαναΐδες: Κεντρικός άξονας της ιστορίας τους είναι η εσωγαμία, ο γάμος δηλαδή μίας γυναίκας με συγγενή της. Σύμφωνα με το αττικό δίκαιο αν μία μοναχοκόρη κληρονομούσε περιουσία υποχρεούνταν να παντρευτεί συγγενή της για να παραμείνει η περιουσία στην οικογένεια.
Παραστάσεις
Η πρώτη παραγωγή της τραγωδίας από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιουλίου 1964 στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη και σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού. Μέλη του θιάσου ήταν οι Άννα Συνοδινού, Ελένη Χατζηαργύρη, Κάκια Παναγιώτου, Πίτσα Καπιτσινέα, Έλλη Βοζικιάδου, Θάνος Κωτσόπουλος, Λυκούργος Καλλέργης και Βασίλης Κανάκης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγωδίες του Αισχύλου *
Χατζηγιάννης Μέξης
thumb|right|250px|Ακρόπρωρο του πλοίου Λεωνίδας του Μέξη. [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα]] Ο Χατζηγιάννης Μέξης ή Χατζή Γιάννης Μέξης ή Ιωάννης Μέξης του Θεοδώρου ήταν σημαντικός πρόκριτος των Σπετσών (1754 - 1844) με σημαντική ισχύ και πλούτο, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ελληνική επανάσταση του 1821 στην οποία συμμετείχε με τέσσερα πλοία του και στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος.
Βιογραφία
Καταγόταν από Ηπειρώτικη οικογένεια. Πατέρας του ήταν ο Θεόδωρος Μέξης, οπλαρχηγός του Λαμπόβου της Ηπείρου (στη σημερινή Αλβανία, κοντά στο Αργυρόκαστρο). Λόγω των διώξεων των Τούρκων κατέφυγε στο Λεωνίδιο της Κυνουρίας και στη συνέχεια στις Σπέτσες. Ο Ιωάννης ήταν ο πρωτότοκος, νεώτερος αδελφός του ήταν ο Θοδωράκης Μέξης. Κοντά στα τέλη της δεκαετίας του 1790, ο Ιωάννης Μέξης ταξίδεψε στους Άγιους Τόπους και από τότε πήρε την προσωνυμία Χατζής και αναφέρεται ως Χατζηγιάννης. Δραστηριοποιήθηκε στο εμπόριο και τη θάλασσα από μικρός με μεγάλη επιτυχία λόγω της ευστροφίας του και του ριψοκίνδυνου χαρακτήρα του.
Ο Χατζηγιάννης Μέξης είχε γίνει μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ήταν αρχηγός της αριστοκρατικής μερίδας των Σπετσών οι οποίοι δεν ήθελαν να συμμετάσχουν στην Επανάσταση το 1821. Αμέσως όμως μετά την έναρξη της επανάστασης, συμφιλιώθηκε με τον αρχηγό της λαϊκής μερίδας Μπόταση και σήκωσαν από κοινού τη σημαία της ελληνικής επανάστασης στις Σπέτσες, προέτρεψε δε την Ύδρα και τα Ψαρά να κάνουν το ίδιο και στάθηκε ένας από τους πιο θερμούς υποστηριχτές της και οργανωτές της. Έβγαλε στον κοινό αγώνα τέσσερα πλοία του, το «Θεμιστοκλής», το «Επαμεινώνδας», το «Λεωνίδας» και το «Περικλής». Ήταν και τα τέσσερα άρτια εξοπλισμένα. Στον αγώνα συμμετείχαν και άλλα πλοία του Μέξη, στα οποία είχε μερίδιο.
Διακρίθηκε όμως και για την επιβλητική εκτιμώμενη φυσιογνωμία του, την αποφασιστικότητά του, τη δραστηριότητά του και το θάρρος του. Πήρε προσωπικά μέρος στις διάφορες μάχες και ήταν πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου και στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους. Όταν τέλειωσε η Επανάσταση, εκλέχτηκε σύμβουλος Επικρατείας, γερουσιαστής και πληρεξούσιος από τις Σπέτσες. Ο Όθωνας τον τίμησε με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού.
Πέθανε το 1844.
Οικογένεια
Σύζυγός του ήταν η Διαμάντω Μωραΐτη, κόρη του εμπόρου Νικολού Μωραΐτη από την Πελοπόννησο. Είχε εννέα παιδιά: Τέσσερις γιους και πέντε κόρες, με των οποίων τους γάμους ισχυροποίησε τις σχέσεις του με τις περισσότερες Σπετσιώτικες οικογένειες.
Γιοί του ήταν ο Θεόδωρος και ο Νικόλαος, ο Παναγιώτης και ο Γεώργιος. Ο Θεόδωρος έγινε βουλευτής Σπετσών και ο Νικόλαος δήμαρχος Σπετσών γερουσιαστής, πληρεξούσιος, πληρεξούσιος Σπετσών και υπουργός κατά την έξωση του Όθωνος. Ο Παναγιώτης (1800-1885) συμμετείχε με ιδιόκτητο πλοίο στην επανάσταση και έγινε πρόεδρος της Δημογεροντίας Σπετσών. Για τους γιους του αναφέρεται ότι είχαν παντρευτεί κόρες των Αναγνώστη Βασίλη Γκίνη, της Μπουμπουλίνας και των Λαζαραίων.
Ο μικρότερος Γεώργιος (1810-1837), παντρεμένος με την κόρη του Γεωργίου Κουντουριώτη από την Ύδρα πέθανε 27 ετών στο Ναύπλιο. Η κόρη του Καλομοίρα, είχε παντρευτεί τον Ανδρέα Χατζηαναργύρου, επίσης πλοιοκτήτη των Σπετσών και οι άλλες του κόρες παιδιά των Νικολού Γιάννη Λάμπρου, Αδριανού Λαζάρου Μανιάτη και του Γεωργάκη Κούτση.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόκριτοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Μ
Πλατανιώτισσα Αχαΐας
Η Πλατανιώτισσα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Πλατανιώτισσας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 769 μέτρων βορειοδυτικά των Καλαβρύτων. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 109 κάτοικοι αλλά πλέον ξεπερνούν τους 250 λόγω της ανάπτυξης του χωριού.
Μέχρι το 1915 ονομαζόταν Κλαπατσούνα. Στην ομώνυμη Τοπική Κοινότητα υπάγονται και οι οικισμοί Δίγελα και Σπαρτινού.
Το Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Πλατανιώτισσας
Σε μια καταπράσινη τοποθεσία της κοιλάδας του Κερυνίτη, με άφθονα και κρύα νερά, βρίσκεται το εκκλησάκι της «Παναγίας της Πλατανιώτισσας» που έχει σχηματιστεί μέσα στο κοίλωμα (κουφάλα) ενός τεράστιου πλατάνου, ο οποίος προήλθε από τρία πλατάνια που φύτρωσαν μαζί, και με την πάροδο του χρόνου ενώθηκαν και δημιούργησαν το αξιοθαύμαστο αριστούργημα της φύσης.
Το ιστορικό αυτό πλατάνι έχει ύψος 25 μ. περίπου, περίμετρο στη βάση του 16 μ. και στο μέσο του 12,65 μ. και έχει χωρητικότητα 20 ατόμων. Υπάρχει ένα μικρό τέμπλο με δυο κίονες οι οποίοι σχηματίζουν την Ωραία Πύλη.
Η εικόνα της Παναγίας της «Βρεφοκρατούσας» είναι αποτυπωμένη πάνω στο πλατάνι, σε ύψος 3 μέτρων από το έδαφος στο εσωτερικό του κοιλώματος. Κατά την παράδοση η εικόνα αποτυπώθηκε στον πλάτανο στα χρόνια της εικονομαχίας, όταν μοναχοί του Μεγάλου Σπηλαίου για να σώσουν την εικόνα της Παναγίας της «Βρεφοκρατούσας», τη μετέφεραν από τόπο σε τόπο και έτσι διανυκτέρευσαν ένα βράδυ στο χωριό Κλαπατσούνα (όπως λεγόταν τότε), μέσα στο φυσικό κοίλωμα του πλατάνου. Το πρωί όταν πήραν την εικόνα για να συνεχίσουν το δρόμο τους είδαν έκπληκτοι το αποτύπωμά της στον κορμό του δέντρου, στην τοποθεσία που την είχαν ακουμπήσει. Έτσι ονομάστηκε «Παναγία η Πλατανιώτισσα», όνομα που πήρε αργότερα και το ίδιο το χωριό.
Σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί στο χωριό και να γευθεί υπέροχο παραδοσιακό φαγητό με θέα το ποτάμι, στις τρεις ταβέρνες που λειτουργούν όλο τον χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Αγριόπαπια
Η πρασινοκέφαλη πάπια -ή απλώς πρασινοκέφαλη- είναι υδρόβιο νηκτικό πτηνό της οικογενείας των Νησσιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Anas platyrhynchos και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Anas platyrhynchos platyrhynchos (Linnaeus, 1758).
Πέρα από τις επικράτειες όπου φυσιολογικά απαντά, η πρασινοκέφαλη έχει εισαχθεί στην Ωκεανία (Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία) και τη Νότια Αφρική. Αποτελεί έκθεμα όλων των ζωολογικών κήπων στην υφήλιο, αλλά αποτελεί από τα περισσότερο θηρευόμενα είδη, παγκοσμίως (βλ. Κυνήγι). Είναι πολύ ιδιαίτερο είδος, υπό την έννοια του «ευέλικτου» γενετικού υλικού της, που τής επιτρέπει να διασταυρώνεται και με άλλες αγριόπαπιες, παράγοντας γόνιμα υβρίδια, γεγονός που εμπεριέχει κινδύνους (βλ. Συστηματική ταξινομική και Γενετική μόλυνση)
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, anas, έχει άγνωστη προέλευση, που δεν επιβεβαιώνεται από κάποια ιστορική πηγή. Κατά μίαν εκδοχή είναι λατινική λέξη (anas-atis) με ινδοευρωπαϊκή προέλευση (anut, antis) και με τη σημασία που τής αποδίδεται («νήσσα», «πάπια»). Υπάρχει όμως και η εκδοχή της σύνθετης λέξης a + nas, οπότε αποκτά ελληνική προέλευση, με το β’ συνθετικό να προέρχεται από το νέω ≪κολυμπώ≫ (άσχετο προς το ρ. νέω ≪γνέθω, κλώθω≫, πρβλ. λ. νήμα), ενώ το α προσετέθη αργότερα. Το αρχ. νέω ≪κολυμπώ≫ αποτελεί την ασθενή βαθμ. τού ινδοευρωπαϊκού sna- ≪πλέω, κολυμπώ≫, πβ. σανσκρ. snati ≪πλένομαι≫, λατ. nare | natare ≪κολυμπώ≫ (> γαλλ. natation ≪κολύμβηση≫, ισπ. natacion) κ.ά.].
Ο λατινικός όρος platyrhynchos στην επιστημονική ονομασία του είδους, είναι δάνεια ελληνική λέξη με σαφή ετυμολογία και προέλευση, σχετιζομένη με το πλατύ ρύγχος του πτηνού.
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού, mallard, πιθανόν προέρχεται από την παλιά γαλλική λέξη malart ή mallart «άγρια αρσενική πάπια», αν και η πρωταρχική ετυμολογία παραμένει ασαφής. Μπορεί να σχετίζεται με -ή να επηρεάζεται από- το ανδρικό κύριο όνομα Madelhart της παλαιάς Γερμανικής, στοιχείο που βρίσκεται και στον εναλλακτικό αγγλικό όρο maudelard ή mawdelard.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία, παραπέμπει σαφώς στο χρώμα του κεφαλιού του πτηνού.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, με τη σημερινή του ονομασία (Ευρώπη, 1758). Το γονιδίωμα του πτηνού αποκρυπτογραφήθηκε το 2013.
Οι πρασινοκέφαλες συχνά διασταυρώνονται με πολλές «συγγενείς» τους του γένους Anas, όπως είναι η αμερικανική μαύρη πάπια (Anas rubripes), παράγοντας υβρίδια που μπορεί να είναι πλήρως γόνιμα. Αυτό είναι αρκετά ασυνήθιστο μεταξύ διαφορετικών ειδών, γενικά, και προφανώς δείχνει ότι η πρασινοκέφαλη εξελίχθηκε πολύ γρήγορα και σχετικά πρόσφατα, κατά το Ύστερο Πλειστόκαινο. Οι φυλογενετικές γραμμές αυτής της καταγωγής, συνήθως διατηρούνται χωριστά λόγω γεωγραφικών αποστάσεων και ηθολογικών διαφορών, αλλά δεν είναι ακόμη πλήρως γενετικά «ασυμβίβαστες». Και, βέβαια, οι πρασινοκέφαλες και οι εξημερωμένες συγγενείς τους είναι πλήρως διασταυρώσιμες.
Από βιογεωγραφική άποψη, οι συγκεκριμένες αγριόπαπιες φαίνεται να είναι πιο κοντά στις συγγενείς του Ινδο-Ειρηνικού, από εκείνες της αμερικανικής ηπείρου. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν δεδομένα ακολουθίας μιτοχονδριακού DNA, βρόχου D (D-loop), μπορεί να έχουν εξελιχθεί φυλογενετικά στην ευρύτερη περιοχή της Σιβηρίας. Απολιθωμένα οστά τους, μάλλον εμφανίζονται απότομα, σε υπολείμματα τροφής προϊστορικών ανθρώπων και σε άλλα στρώματα οστών στην Ευρώπη χωρίς, ωστόσο, να συνηγορούν στον προσδιορισμό ενός «καλού υποψηφίου» που θα πάρει τη θέση του οριστικού προγόνου του είδους. Το παλαιοϋποείδος (palaeosubspecies) της Εποχής των Παγετώνων, που συγκροτούσε τους ευρωπαϊκούς και δυτικοασιατικούς πληθυσμούς κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου, έχει ονομαστεί Anas platyrhynchos palaeoboschas.
Στο μιτοχονδριακό DNA τους, οι πρασινοκέφαλες διαφοροποιούνται μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρασίας ωστόσο, στο πυρηνικό γονιδίωμα υπάρχει έλλειψη σταθερής γενετικής δομής. Λόγω της «πλαστικότητας» του γενετικού κώδικα, ο οποίος δίνει μεγάλη δυνατότητα διασταυρώσεων, μεταλλάξεις στα γονίδια που καθορίζουν το χρώμα πτερώματος είναι πολύ κοινές και έχουν οδηγήσει σε μεγάλη «γκάμα» υβριδίων, όπως π.χ. είναι η αγριόπαπια του Μπρούερ (Anas platyrhynchos X Anas strepera).
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Anas platyrhynchos (σημ. Ο χάρτης αναφέρεται τόσο στην «άγρια», όσο και στην «εξημερωμένη» μορφή) Εκτός από τις περιοχές όπου έχει εισαχθεί, το είδος εμφανίζει ευρύτατο φάσμα κατανομής σε μεγάλες επικράτειες της Ευρασίας και της Βόρειας Αμερικής (Παλαιοαρκτική και Νεοαρκτική οικοζώνη). Εξαιρείται η Νότια Αμερική, καθώς και η Αφρική -εκτός από τις παραμεσόγειες θέσεις της ηπείρου και εκείνες κοντά στον ρου του Νείλου.
Στην Ευρώπη, απαντά σε όλη την ήπειρο, από τις μεσογειακές χώρες μέχρι βόρεια στη Σκανδιναβία (εκεί όμως απουσιάζει τον χειμώνα ) και την Ισλανδία, κυρίως ως επιδημητικό πτηνό, αλλά και ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης στα ανατολικά.
Στην Αφρική απαντά μόνον στις μεσογειακές χώρες ως επιδημητικό, αλλά και στη ζώνη παράλληλα του Νείλου, ως διαχειμάζον είδος.
Η Ασία είναι πολύ σημαντική επικράτεια καλοκαιρινού φωλιάσματος, σε μιαν ευρεία ζώνη που αρχίζει από τη Ρωσία και τις ακτές του Ευξείνου Πόντου στα δυτικά και, διά μέσου όλης της σιβηρικής περιοχής νότια της τάιγκα, φθάνει μέχρι τις ακτές του Ειρηνικού, την Καμτσάτκα και την Ιαπωνία, στα ανατολικά. Νότια φθάνει μέχρι την Κ. Ινδία και τις ακτές του Ινδικού στο Πακιστάν, ως χειμερινός επισκέπτης.
Στην Αμερική, οι εκεί πληθυσμοί απαντούν σε όλες τις μορφές μετακίνησης, από την Αλάσκα στα βορειοδυτικά, μέχρι τις ατλαντικές ακτές του Καναδά και των ΗΠΑ στα ανατολικά, ενώ νότια φθάνουν μέχρι τη Χαβάη, την Καραϊβική (κυρίως Κούβα) και το Κ. Μεξικό, είτε ως διαχειμάζοντες, είτε ως καθιστικοί.
Τέλος, η Γροιλανδία αναφέρεται ξεχωριστά, επειδή απαντά εκεί σημαντικό υποείδος, με πληθυσμούς που διασπείρονται στις νότιες ακτές του νησιού- στα ΝΔ. και ΝΑ. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντάται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η πρασινοκέφαλη απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης στις επικράτειες όπου κατανέμεται και, μπορεί να είναι  επιδημητικό, καλοκαιρινό αναπαραγόμενο, διαχειμάζον ή διαβατικό πτηνό  ανάλογα με την περιοχή. Οι φθινοπωρινές μεταναστεύσεις, όσων πληθυσμών αποδημούν, πραγματοποιούνται στα νότια της εκάστοτε περιοχής αναπαραγωγής, αλλά υπάρχουν πολλοί πληθυσμοί που μένουν μόνιμα σε μια περιοχή, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Βέβαια, όσο βορειότερα αναπαράγονται τα πτηνά, τόσο τείνουν να μεταναστεύουν νότια, με τους υποαρκτικούς πληθυσμούς να είναι πλήρως μεταναστευτικοί. Στις εύκρατες περιοχές αναπαραγωγής, οι πληθυσμοί είναι καθιστικοί ή μετακινούνται λίγο κατά τη διάρκεια αντίξοων καιρικών συνθηκών.
Οι ασιατικοί πληθυσμοί, ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος των περιοχών φωλιάσματος, διαχειμάζουν στη Μέση Ανατολή και σε μια ευρεία ζώνη που ξεκινάει από τις ακτές του Ινδικού και, διά μέσου της Ινδίας, των Ιμαλαΐων και της Κίνας, φθάνει στη Σινική Θάλασσα στα ανατολικά. Στην περιοχή του Νεπάλ αναπαράγεται μέχρι και στα 2.620 μ., ενώ ως διαβατικό πτηνό φθάνει στα 3.050 μ.
Οι βορειοαμερικανικοί πληθυσμοί κατεβαίνουν νοτιότερα για να ξεχειμωνιάσουν, με αρκετούς από αυτούς να φθάνουν στο Μεξικό και την Καραϊβική, αν και στο Μεξικό υπάρχουν και μόνιμοι, επιδημητικοί πληθυσμοί.
Για πρακτικούς λόγους, οι πληθυσμοί της Ευρώπης μπορούν, χονδρικά, να υποδιαιρεθούν σε τρεις διακριτούς υπο-πληθυσμούς, που διαχωρίζονται από τα εδάφη διαχείμασής τους. Ο πρώτος, διαχειμάζει στις περιοχές της Βόρειας Θάλασσας και του Ατλαντικού, από τη Δανία και τις Βρετανικές Νήσους μέχρι την Ακουιτανία (Γαλλία). Ο δεύτερος, έχει σχεδόν διπλασιαστεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών και διαχειμάζει γύρω από τη δυτική Μεσόγειο, από την Ιταλία προς την Ιβηρική. Ο τρίτος πληθυσμός, πιθανότατα έχει μειωθεί κατά 60%-75%, κατά τα τελευταία 20 χρόνια και ξεχειμωνιάζει στις περιοχές της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου, (λ.χ. στην Ελλάδα).
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από πάρα πολλές περιοχές εκτός εκείνων όπου απαντούν συνήθως, όπως τη Σενεγάλη, τη Νιγηρία και τη Ζάμπια, τις Σεϋχέλλες και τη Σρι Λάνκα, το Μπρουνέι και την Ταϊλάνδη, πολλά νησιά του νότιου συμπλέγματος των Αντιλλών, αλλά και από το Βανουάτου, τα νησιά Μάρσαλ και τη Μικρονησία.
Στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, η πρασινοκέφαλη είναι επιδημητικό και μερικώς μεταναστευτικό πτηνό, αλλά είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν οι μόνιμοι από τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, διότι υπάρχει ανάμιξη των πτηνών που έρχονται στη χώρα από το βορρά, με εκείνους που είναι καθιστικοί (βλ. Κατάσταση στην Ελλάδα).
Βιότοπος
thumb|right|300px|Ενήλικη θηλυκή πρασινοκέφαλη
Αναπαραγωγική περίοδος
Η πρασινοκέφαλη, πρακτικά, απαντά σε κάθε τύπο υγροτόπου, με ρέοντα ή στάσιμα νερά αν και γενικά αποφεύγει τα ορμητικά, ολιγοτροφικά, βαθιά, εκτεθειμένα νερά, καθώς και τα σκληρά, με λίγη βλάστηση ενδιαιτήματα, όπως τα βραχώδη εδάφη και τους αμμολόφους. Απαιτεί νερό λιγότερο από 1 μ. βάθος για την αναζήτηση τροφής και δείχνει προτίμηση για τα ευτροφικά ενδιαιτήματα γλυκού νερού, αν και μπορεί να συχνάζει σε ρηχά υφάλμυρα νερά εφ’ όσον παρέχεται κάλυψη από βυθισμένη, επιπλέουσα, αναδυόμενη ή παρόχθια βλάστηση, πυκνούς καλαμιώνες ή κλαδιά.
Μπορεί, επίσης, να απαντά σε πλημμυρισμένα βαλτώδη δάση, εποχιακά πλημμυρισμένες εκτάσεις, υγρά λιβάδια, αποκομμένες λίμνες από ροή ποταμών (oxbow lakes), ανοικτά νερά σε ελώδεις περιοχές, όχθες, αμμονησίδες, αρδευτικά δίκτυα, δεξαμενές, διακοσμητικά νερά,  κανάλια και υπονόμους αγροκτημάτων. Μπορεί να συχνάζει ακόμη και σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις νερού (π.χ. νερόλακκους), και σε γήπεδα του γκολφ.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, οι πρασινοκέφαλες μπορούν επίσης να βρεθούν σε αλμυρά ενδιαιτήματα κατά μήκος της ακτής, αρκεί το νερό να είναι ρηχό, αρκετά προστατευμένο και κοντά σε περιοχές διαφυγής, (π.χ. υφάλμυρες λιμνοθάλασσες, υφάλμυρες εκβολές ) και όρμους.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Ποταμοί, Λίμνες, Εκβολές, Χείμαρροι και Ακτές.
Στην Ελλάδα, η πρασινοκέφαλη απαντά σε λιμνοθάλασσες, λίμνες, έλη και τενάγη, ποτάμια και εκβολές τους, καθώς και σε ακτές.
Μορφολογία
thumb|right|500px|Ενήλικες πρασινοκέφαλες στην αναπαραγωγική περίοδο, με το αρσενικό στο κάτω μέρος (φωτογραφία με διάκριση) Η πρασινοκέφαλη έχει μεγάλο μέγεθος και, μαζί με τη σουβλόπαπια, είναι η μεγαλύτερη αφρόπαπια. Όπως όλες οι αγριόπαπιες, εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό με το αναπαραγόμενο αρσενικό (drake) να είναι εντελώς διαφορετικό σε εμφάνιση από το θηλυκό (duck). Επίσης είναι λίγο μεγαλύτερο και βαρύτερο.
Η -αρσενική- αναπαραγόμενη πρασινοκέφαλη είναι η πλέον αναγνωρίσιμη αγριόπαπια στον κόσμο. Το κεφάλι, ο τράχηλος και ο λαιμός έχουν φωτεινό «γιαλιστερό» πράσινο χρώμα, και διαχωρίζονται από το έντονα καστανόχρωμο με μωβ ανταύγειες στήθος, μέσω λεπτού, λευκού περιλαιμίου. Η υπόλοιπη κάτω επιφάνεια και οι πλευρές έχουν ανοικτό γκρίζο χρώμα. Η ράχη και οι πτέρυγες είναι γκριζωπές καφέ, ενώ η ουρά είναι μαύρη με εμφανή υπόλευκα περιθώρια (borders). Δύο κεντρικά μαύρα φτερά (drake feathers) που καμπυλώνονται πάνω από την κοντή ουρά, δίνουν στο αρσενικό αναπαραγωγής τη χαρακτηριστική σγουρή της εμφάνιση. Το ράμφος είναι θαμπό κίτρινο με μαύρο όνυχα, ενώ οι ταρσοί και τα πόδια είναι πορτοκαλί.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Οι πρασινοκέφαλες είναι παμφάγα πτηνά και πολύ ευέλικτα στην επιλογή της τροφής τους, που μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του σταδίου του κύκλου αναπαραγωγής, τις βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις στη διαθεσιμότητα τροφής και των θρεπτικών τους συστατικών, καθώς και τον ενδοειδικό ανταγωνισμό. Το κύριο διαιτολόγιο φαίνεται να αποτελείται από γαστερόποδα, άλλα ασπόνδυλα, όπως σκαθάρια, μύγες, λεπιδόπτερα, λιβελλούλες, τριχόπτερα, καρκινοειδή, σκουλήκια, αλλά και μεγάλη γκάμα σπερμάτων, ριζών και κονδύλων. Υπάρχουν αναφορές ότι, κατά καιρούς, συλλαμβάνουν βατράχους.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, τα αρσενικά πουλιά έχουν καταγραφεί να τρώνε 37,6% ζωική ύλη και 62,4% φυτική ύλη, κυρίως το ευρέως διαδεδομένο ζιζάνιο Echinochloa crus-galli, ενώ τα μη-ωοτοκούντα θηλυκά, καταναλώνουν 37,0% ζωική ύλη και 63,0% φυτική ύλη. Ωστόσο, η διατροφή των ωοτοκούντων θηλυκών αντιστρέφεται, με 71,9% ζωϊκή και, μόνο 28,1% φυτική ύλη. Γενικά, τα φυτά συνήθως συνθέτουν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής του πτηνού, ειδικά κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση και κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναζητούν την τροφή τους στην επιφάνεια του νερού και το ράμφος τους μισοβυθισμένο, ή με βόσκηση στα ρηχά. Η τροφή μπαίνει στο στόμα και το νερό «αποστραγγίζεται» από τις χαρακτηριστικές κτενοειδείς δομείς στα χείλη του ράμφους. thumb|right|300px|Η χαρακτηριστική bottoms-up θέση της πρασινοκέφαλης όταν σιτίζεται (εδώ μια αρσενική)
Ηθολογία
Τα αναπαραγόμενα πτηνά φωλιάζουν μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου σε μοναχικά ζευγάρια ή χαλαρές ομάδες, αν και ο ακριβής χρόνος ποικίλλει ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Ενώ τα θηλυκά επωάζουν (από τα μέσα Μαΐου), τα αρσενικά συγκεντρώνονται σε μικρά σμήνη και μεταναστεύουν στις περιοχές αλλαγής πτερώματος, όπου υφίστανται περίοδο έκδυσης, ενός (1) μηνός, περίπου, κατά τη διάρκεια της οποίας αδυνατούν να πετάξουν Αντίθετα, τα θηλυκά αλλάζουν πτέρωμα κοντά στους τόπους αναπαραγωγής.