cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεωνίδας Κουρής
Βιογραφία
Από το 1995 χρημάτισε σύμβουλος του προέδρου του κόμματος και Πρόεδρος της ΚΕΤΑ (Κεντρική Επιτροπή Τοπικής Αυτοδιοίκησης) της Νέας Δημοκρατίας, καθώς και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ. Το 1997 εξελέγη βουλευτής Αττικής. Πλήρωσε τις θέσεις του Προέδρου της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου Εσωτερικών της ΝΔ, ενώ μετείχε στις Επιτροπές μορφωτικών, οικονομικών και δημόσιας διοίκησης υποθέσεων.
Τον Οκτώβριο του 2002 εξελέγη νομάρχης Ανατολικής Αττικής με ποσοστό 50.1% από τον πρώτο γύρο και το 2006 εκλέχτηκε ξανά με ποσοστό 54.4% από τον πρώτο γύρο.
Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου, και μιας και ήταν ο μόνος υποψήφιος Νομάρχης της Νέας Δημοκρατίας που εκλέχθηκε στο λεκανοπέδιο, ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος για το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας για την προεδρία της ΕΝΑΕ, όμως αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για το νέο Διοικητικό Συμβούλιο, επειδή έκρινε ότι δεν συνέτρεξαν οι τρεις προϋποθέσεις που είχε θέσει. Ειδικότερα, είχε ζητήσει την αποτίμηση της παρουσίας όσων συμμετείχαν στο προηγούμενο Διοικητικό Συμβούλιο, την εκ των προτέρων οριοθέτηση των στόχων της νέας τετραετίας και τη διαμόρφωση του ψηφοδελτίου μέσα από συλλογικές διαδικασίες.
Είναι παντρεμένος με την Αγγέλα Ξηντάρα και έχει τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Χαρουπιά
Χρήσεις
Η χαρουπιά είναι είδος δασικό, γεωργικό, βιομηχανικό και καλλωπιστικό. Το ξύλο της δίνει ξυλάνθρακες αρίστης ποιότητας, το καρδιόξυλό της χρησιμοποιείται στην επιπλοποιία, την ξυλογλυπτική, την τορνευτική και τη βαρελοποιία ενώ ο φλοιός και τα φύλλα της στη βυρσοδεψία και τη βαφική. Τα χαρούπια χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή και στη παρασκευή οινοπνευματωδών ποτών. Ακόμα αλευροποιούνται και χρησιμοποιούνται στη παρασκευή ενός θρεπτικού αλευριού κατάλληλου για βρεφικούς κοιλόπονους και παιδικές γαστρεντερίτιδες. Από τα σπόρια τους εξάγεται μία κολλώδης ουσία (κόμμι) χρήσιμη στη χαρτοβιομηχανία καθώς και ως στερεωτικό σε διάφορα τρόφιμα. Το ξύλο της χαρουπιάς χρησιμοποιείται σε ξύλινες διακοσμήσεις.
Στην Ελλάδα βρίσκεται αυτοφυής σε πολλές νησιωτικές περιοχές και κυρίως στην Κρήτη αλλά καλλιεργείται και σε φυτώρια για τον καλλωπισμό δρόμων και πάρκων. Στην Κύπρο καλλιεργείται εδώ και χιλιάδες χρόνια, και το 90% της παραγωγής εξάγεται σε διάφορες μορφές (χαρουπάλευρο, ολόκληρος καρπός, χαρουποπυρήνας, αλεσμένα, γόμα σε Ιταλία, Αγγλία, Αμερική, Ισπανία, Αυστραλία, Ιαπωνία, και Αίγυπτο).
Καλλιέργεια
Μοσχεύματα από καρποφόρα χαρουπιά φέρουν καρπό σε 3-4 χρόνια, και σπορόφυτα ανεπτυγμένα σε ιδανικές συνθήκες φέρουν καρπό σε 6-8 χρόνια. Αν και είναι γηγενές σε ήπια κλιματικά περιβάλλοντα, δύο-τρεις θερινές αρδεύσεις βοηθούν την ανάπτυξη και επιταχύνουν την καρποφορία.
Παραγωγή
Η παγκόσμια παραγωγή χαρουπιών σε μετρικούς τόνους το 2012, σύμφωνα με δεδομένα της FAO: Πηγή: FAO''
(F) = εκτίμηση της FAO
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Μακία_βλάστηση Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Όσπρια Κατηγορία:Καισαλπινιοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Citroën GS
Εκδοχές
thumb|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën GS 1220 Club station wagon του 1976.]]
Προσφερόταν σε δύο εκδόσεις, τη βασική GS Club και την πληρέστερη GS Pallas. Η έκδοση Pallas συνδυάστηκε μόνο με την 4-πορτη εκδοχή Berline και μάλιστα ξεχώριζε και αισθητικώς, καθώς διέθετε καλύμματα στους τροχούς και μάλιστα γυαλιστερά, πλευρικές πλαστικές λωρίδες στο αμάξωμα, γυαλί με εντονότερη χρωματική απόχρωση και εσωτερικές επενδύσεις καλύτερης ποιότητας στο σαλόνι. Από τον Ιούλιο του 1971 (ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ) επίσης, το GS προσφερόταν και ως Break (station wagon) και ως 3-πορτο επαγγελματικό van, που βασιζόταν στο Break.
Καινοτομίες και ασφάλεια
thumb|left|Citroën GS 1.2 Club Break του 1972 - 1973, στην 3-πορτη επαγγελματική εκδοχή van.
Διέθετε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις την κλασική υδροπνευματική ανάρτηση της Citroën, η οποία και εντυπωσίασε ιδιαίτερα με την οδική συμπεριφορά της και την άνεσή της, σε βαθμό που είχε περιγραφεί από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό της εποχής ως «μαγικό χαλί». Επιπλέον, όλες οι εκδόσεις του GS ήταν εξοπλισμένες με 4 δισκόφρενα, κάτι πολύ σπάνιο για την εποχή του, πόσο μάλλον για ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο. thumb|Citroën GS Pallas με δύο εξωτερικούς καθρέφτες και τα έξτρα (πριν το 1980) μπροστινά προσκέφαλα
Το σαλόνι του GS επίσης εντυπωσίασε, καθώς έφερε έναν πρωτότυπο πίνακα οργάνων με ένα στροφόμετρο σε σχήμα μπούμερανγκ, συν το λεγόμενο «κίτρινο μάτι», αντί για ταχύμετρο. Το σύστημα αυτό αποτελείτο από έναν εσωτερικό κύλινδρο που ανέγραφε όλες τις πιθανές ενδείξεις και περιστρεφόταν, με την σωστή ένδειξη να προβάλλεται προς την κατεύθυνση που κοίταζε ο οδηγός. Το ίδιο σύστημα εξελίχθηκε περαιτέρω στο μεγαλύτερο Citroën CX του 1974, με περισσότερα «κίτρινα μάτια», που αντικατέστησαν τόσο το ταχύμετρο, όσο και το στροφόμετρο, καθώς και τα άλλα όργανα του κοντέρ. Ειδικότερα στο GS, το αρχικό «κίτρινο μάτι» διατηρήθηκε έως το 1976 και από το 1977 αντικαταστάθηκε από ένα συμβατικό ταχύμετρο, αλλά όλα τα GSΑ (1979 - 1986) επανεξοπλίστηκαν με μία εκδοχή του πίνακα οργάνων με τα «κίτρινα μάτια» του CX.
Είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο η υδροπνευματική ανάρτηση, όσο και τα δισκόφρενα, καθώς και το κεντρικό υδραυλικό σύστημα που τα τροφοδοτούσε όλα αυτά, όπως επίσης και η προαναφερθείσα δομή ασφαλείας στο τιμόνι, είχαν μεταφερθεί αυτούσια από το θρυλικό Citroën DS, το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος».
Κινητήρες
thumb|Citroën GS Pallas του 1978 / εμπρός.
Ωστόσο, το μοναδικό μελανό σημείο του GS ήταν οι κινητήρες του, οι οποίοι ήταν μικρού κυβισμού, λόγω βαριάς φορολογίας. Η αιτία ήταν το γαλλικό σύστημα φορολόγησης, με τους φορολογήσιμους ίππους, οι οποίοι βασίζονταν στον κυβισμό του κινητήρα. Μέχρι το 1977, το σύστημα φορολόγησης των αυτοκινήτων στη Γαλλία ήταν τέτοιο, ώστε οι κινητήρες μεγάλου, αλλά ακόμα και μεσαίου κυβισμού, υφίσταντο μεγάλη τιμολογιακή επιβάρυνση, ενώ οι πολύ μεγάλου κυβισμού ήταν ουσιαστικά εκτός πραγματικότητας.
Αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο στους κινητήρες του μοντέλου και τα GS είχαν εισπράξει από τον Τύπο αρνητικές κριτικές για μέτριες επιδόσεις. Συγκεκριμένα, έφεραν μια σειρά επίπεδων 4-κύλινδρων (H4) αερόψυκτων κινητήρων βενζίνης, με τους εξής κυβισμούς:
thumb|left|Citroën GS Pallas του 1978 / πίσω.
Όλοι συνδυάζονταν με ένα στάνταρ 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή προαιρετικά, εκτός από τον 1.015 cm³, με 3-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο C-Matic, το οποίο ήταν στάνταρ στο GS Birotor.
Από την άλλη, ευτυχώς, η κορυφαία για τα δεδομένα της εποχής αεροδυναμική του μοντέλου, επέτρεπε σχετικά ανεκτές επιδόσεις στις εκδόσεις με τους μεγαλύτερους κινητήρες. Ειδικότερα πάντως, ο βασικός κινητήρας του GS, κυβισμού 1.015 cm³ (νούμερο πολύ ασυνήθιστο για μοντέλο της μικρομεσαίας κατηγορίας) και ισχύος 55 hp, κρίθηκε ως πολύ ασθενής για το βάρος του αυτοκινήτου. Μετά την παρουσίαση του κινητήρα 1.222 cm³ ισχύος 60 hp, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Citroën βρέθηκε με τις αποθήκες της γεμάτες από πλεόνασμα κινητήρων 1.0 λίτρου λόγω χαμηλής ζήτησης και γι' αυτό αποφάσισε να τους τοποθετήσει στο Ami 8. Αυτό κατέληξε στην παρουσίαση, τον Ιανουάριο του 1973, του ισχυρότερου Ami Super, μιας έκδοσης που έφερε αυτόν τον κινητήρα και μια βελτιωμένη πλατφόρμα που επέτρεπε την προσαρμογή του ισχυρότερου κινητήρα και την επίτευξη ακόμα καλύτερων επιδόσεων.
GS Birotor
thumb|Ο κινητήρας Wankel birotor, κυβισμού 1.990 cm³, δίπλα σε ένα Citroën GS Birotor. thumb|Το σαλόνι ενός Citroën GS Birotor του 1975.
Τον Μάρτιο του 1973, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε μια έκδοση του GS με κινητήρα Wankel birotor (με δύο ρότορες), συνολικού κυβισμού 995 cm³ και ισχύος 110 ίππων. Το μοντέλο εξελίχθηκε με σκοπό τη δοκιμή του περιστροφικού κινητήρα Βάνκελ σε πραγματικές συνθήκες, ενώ ο ίδιος κινητήρας επρόκειτο να εμφανιστεί και στο Citroën CX του 1974. Η έκδοση αυτή παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1973, υπό την επίσημη ονομασία Citroën GS Birotor, αν και συχνά αναφερόταν και ως Citroën GZ.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Δισκοβολία ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Την τρίτη θέση κατέκτησε ο Σωτήρης Βερσής, ο οποίος πήρε την ίδια θέση και την επόμενη ημέρα στην άρση βαρών με δύο χέρια. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 9, όπως και οι επιδόσεις τους.
Citroën GS
GS Birotor
Μοιραζόταν την πλειονότητα των μηχανικών μερών του GS, πλην του κινητήρα, και φυσικά ήταν εξοπλισμένο και με την κλασική υδροπνευματική ανάρτηση της Citroën, ενώ έφερε και ντεπόζιτο καυσίμου με όγκο 56 λίτρα, αντί για 43 λίτρα στις άλλες εκδόσεις. Ο κινητήρας του παραγόταν από την κοινοπραξία κατασκευής κινητήρων Comotor, που είχε ιδρυθεί το 1967 από τις NSU και Citroën, και ήταν σχεδόν ίδιος με τον αντίστοιχο του NSU Ro80. Οι οπτικές διαφορές του GS Birotor με τα στάνταρ GS, ήταν οι εξής:
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Δισκοβολία ανδρών
Ρεκόρ
Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στη δισκοβολία πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896:
Citroën GS
GS Birotor
Μολονότι στις διαστάσεις ήταν ένα τυπικό μικρομεσαίο αυτοκίνητο, η τιμή πώλησης του GS Βirotor ήταν έως και 70% υψηλότερη από τα στάνταρ GS. Μάλιστα ήταν υψηλότερη ακόμα και από την τιμή του Citroën DS, το οποίο ήταν μεγαλύτερο, ταχύτερο, οικονομικότερο και λιγότερο σύνθετο. Ως αποτέλεσμα, η αγορά αντέδρασε με φρίκη απέναντι στο GS Βirotor και οι πωλήσεις ήταν εξ αρχής σχεδόν μηδενικές.
Επιπλέον, λίγους μόλις μήνες μετά την κυκλοφορία του, ξέσπασε ξαφνικά και απρόβλεπτα η πρώτη πετρελαϊκή κρίση τον Οκτώβριο του 1973, καταφέρνοντας μοιραίο πλήγμα στα σχέδια της Citroën και φτάνοντάς την στο χείλος του γκρεμού. Ο κινητήρας Βάνκελ, του οποίου το κυριότερο μειονέκτημα είναι παραδοσιακά η πολύ υψηλή κατανάλωσή του, βρέθηκε ξαφνικά εκτός τόπου και χρόνου σε έναν κόσμο που κυριολεκτικά αγωνιζόταν να εξοικονομήσει και την τελευταία σταγόνα καυσίμου. Ακόμα και το σχετικά μικρού κυβισμού GS Βirotor απεδείχθη μια πλήρης εμπορική καταστροφή και τελικώς διακόπηκε το 1975, με μόλις 847 πωλήσεις στους 18 μήνες που κυκλοφόρησε στην αγορά. Σημειωτέον ότι στο μεγαλύτερο Citroën CX, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 1974, οι κινητήρες Βάνκελ που είχαν εξελιχθεί για το μοντέλο ακυρώθηκαν μόλις λίγους μόλις μήνες πριν από την παρουσίασή του.
Στα αμέσως επόμενα χρόνια μάλιστα, εμφανίστηκαν και κάποια προβλήματα αναξιοπιστίας στο GS Βirotor και η Citroën αγόρασε πίσω τα περισσότερα από αυτά και τα αποσυναρμολόγησε για ανταλλακτικά ή ενίοτε τους αντικατέστησε τους κινητήρες, προκειμένου να ξεχαστεί το ζήτημα. Ελάχιστα αντίτυπα έχουν επιβιώσει και όλα είναι άκρως συλλεκτικά σήμερα.
GSΑ
thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Citroën GSA Break (station wagon) με δύο εξωτερικούς καφρέφτες, στο Κέμπριτζ, σε φωτογραφία του 1982.]]
Το GS παρήχθη από τον Σεπτέμβριο του 1970 έως τον Ιούλιο του 1980. Το 1979, το αρχικό μοντέλο υπέστη κάποιες αισθητικές βελτιώσεις, ταυτόχρονα με υιοθέτηση πλαστικού για τους προφυλακτήρες, τους καθρέπτες και τις χειρολαβές. Η νέα βελτιωμένη εκδοχή μετονομάστηκε σε GSA και μπήκε στην παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1979, φτάνοντας έως τον Ιούλιο του 1986. Ως αποτέλεσμα, τα GS και GSA συνυπήρξαν στην παραγωγή για 1 χρόνο.
Το GSA είχε αεροδυναμικό συντελεστή Cd μόλις 0,318 - νούμερο εντυπωσιακό για την εποχή του. Επίσης, με την εισαγωγή του GSΑ εμφανίστηκε ένα νέο 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο σε αρκετές εκδόσεις, προσφέροντας τελικές ταχύτητες έως και 164 km/h (102 mph), συν πιο άνετη οδήγηση και καλύτερη οικονομία καυσίμου στον αυτοκινητόδρομο. thumb|Το ταμπλό ενός δεξιοτίμονου Citroën GSA.
Επιπλέον, υιοθετήθηκε ένας ανάλογης φιλοσοφίας με το μεγαλύτερο Citroën CX σχεδιασμός του ταμπλό από την πλευρά του οδηγού, έτσι ώστε και στο GSΑ πλέον, όλοι οι διακόπτες και οι μοχλοί ήταν συγκεντρωμένοι σε μικρή ακτίνα γύρω από το τιμόνι. Αυτό επέτρεπε στον οδηγό να μπορεί να έχει υπό άμεσο έλεγχο όλα τα κουμπιά, διακόπτες και μοχλούς, χωρίς να απομακρύνει τα χέρια του από το τιμόνι, όπως ακριβώς και στο CX. Το GSΑ μάλιστα έφερε στάνταρ μια εκδοχή του πίνακα οργάνων με τα «κίτρινα μάτια» του CX, σε συνδυασμό και με πρωτοποριακή οθόνη μέσα στο κοντέρ, με απεικόνιση του αυτοκινήτου και ενδείξεις γύρω της, για κάθε ενδεχόμενη βλάβη. Από το 1980, τα προσκέφαλα στα μπροστινά καθίσματα έγιναν πλέον στάνταρ.
Αντίθετα με την 2 όγκων, αλλά 4-πορτη διάταξη του GS, το GSA διατήρησε μεν το ίδιο συνολικό σχήμα αμαξώματος, πλην όμως έγινε κλασικό 5-πορτο 2 όγκων.
Αντικατάσταση των GS / GSA
thumb|Citroën GSA X1 του 1983, με δύο εξωτερικούς καθρέφτες και φώτα [[ομίχλης.]]
Ο αρχικός διάδοχος των GS / GSA πρωτοπαρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 1982 και ήταν το Citroën BX. Ακόμα και τότε όμως, η δημοτικότητα του GSA ήταν τόσο μεγάλη ώστε η παραγωγή του συνεχίστηκε για 4 έτη ακόμα, αν και σε μικρότερους ρυθμούς παραγωγής, και τελικώς έληξε τον Ιούνιο του 1985 για την έκδοση Berline και τον Ιούλιο του 1986 για την έκδοση station wagon. Συνολικώς παρήχθησαν 1.896.742 αντίτυπα σειράς GS και 576.757 αντίτυπα σειράς GSA.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το ΒΧ είχε μετακινηθεί σε ελαφρώς ανώτερη κατηγορία και πρακτικώς κυμαινόταν μεταξύ της μικρομεσαίας C και της μεσαίας D. Μάλιστα οι μελλοντικοί αντικαταστάτες του ΒΧ, κέρδισαν διαδοχικά ακόμα περισσότερο σε διαστάσεις, καθώς το Citroën Xantia του 1993 τοποθετήθηκε πλέον στην μεσαία κατηγορία D, ενώ στους διαδόχους του Xantia, στα Citroën C5 πρώτης και δεύτερης γενιάς, οι διαστάσεις και τα επίπεδα εξοπλισμού έφτασαν σε διφορούμενη θέση, μεταξύ μεγαλομεσαίας και πολυτελούς κατηγορίας.
Πρακτικώς μόλις τον Μάρτιο του 1991, με την άφιξη του Citroën ZX, εμφανίστηκε ένας πραγματικός διάδοχος των μικρομεσαίων GS και GSA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
GS Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα Βάνκελ
Αλφρέδο Ντι Στέφανο
Ο τρόπος που αγωνιζόταν θα μπορούσε σωστά να τον εμφανίσει στις λίστες των κορυφαίων όλων των εποχών σε πολλές διαφορετικές θέσεις. Οι περισσότεροι τον ταξινομούσαν ως επιθετικό, ένα παίκτη ευκαιριών και ηγέτη των επιθέσεων, άλλοι ως πρωταγωνιστή του άξονα σε κατά μέτωπο επιθέσεις, αλλά και ικανό να ανακόψει τις αντεπιθέσεις αντιπάλων σε μια εποχή που τα φυσικά προσόντα είχαν λιγότερη σημασία στον τρόπο λειτουργίας του αθλήματος, σε κάθε όμως περίπτωση ήταν ένας πρωτοπόρος στη εποχή του. Η γαλλική αθλητική εφημερίδα L'Équipe τον χαρακτήρισε ως L'Omnipresente (Ο πανταχού παρών) λόγω της ικανότητάς του να επηρεάσει το παιχνίδι από οπουδήποτε στο γήπεδο. Ήταν το έμβλημα μιας κρίσιμης εποχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που το ποδόσφαιρο άρχισε να αναπτύσσεται για να γίνει μεγάλη υπόθεση ψυχαγωγίας, τοποθετώντας τα αστέρια του σε όλο και πιο ψηλά βάθρα, κατακτώντας ο ίδιος αυτή την κορυφή στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1950. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ακολούθησε επιτυχημένη καριέρα προπονητή.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Αλφρέδο Στέφανο Ντι Στέφανο Λαουλέ (ισπανικά: Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé), γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1926 στο Μπουένος Άιρες, ήταν γιος του Αλφρέδο και εγγονός του Μισέλ, Ιταλού που μετανάστευσε από το Κάπρι. Ο πατέρας του ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Ρίβερ Πλέιτ, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο τον ανάγκασε να αποχωρήσει πρώιμα από την ενεργό δράση. Η μητέρα του, Eulalia Laulhe Gilmont, είχε ιρλανδική και γαλλική προέλευση. Ο πατέρας του δεν επιθυμούσε τα παιδιά του να ακολουθήσουν τη δική του καριέρα. Ο Αλφρέδο ξεκίνησε από την ηλικία των επτά χρόνων παίζοντας μπάλα σε όποια γωνιά του δρόμου έβρισκε. Χρησιμοποιούσε μια μπάλα φτιαγμένη από πιεσμένα χαρτιά, δεμένη με λαστιχάκια και τυλιγμένη σε μια γυναικεία κάλτσα. Πήρε την πρώτη του δερμάτινη μπάλα σε μια κλήρωση σε ένα κινηματογράφο σε ηλικία οκτώ ετών. Στην πραγματικότητα ήταν μπάλα ράγκμπι, αλλά αυτός την άλλαξε σε ποδοσφαιρική. Αγωνίστηκε μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του στην ερασιτεχνική ομάδα νέων της Λος Καρντάγιες (Club Social y Deportivo Unión Progresista), ήταν πρωταθλητής στο πρωτάθλημα του βορρά από την ηλικία των 14 ετών. Στην περιοχή αυτή βορειοδυτικά του Μπουένος Άιρες είχε μετακομίσει η οικογένεια το 1940 και ο Αλφρέδο βοήθησε τους γονείς του ως εργάτης στα χωράφια και στη συνέχεια στα κοπάδια αγελάδων. Εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 για αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο. Ο θρύλος λέει ότι ο νεαρός Αλφρέδο έχτισε την εκπληκτική του αντοχή τρέχοντας από αγρόκτημα στην πόλη και ξανά πίσω.
Αργεντινή
Πήγε για δοκιμή στη Ρίβερ Πλέιτ στα 15 του χρόνια μετά από προτροπή της μητέρας του και τη μεγάλη επιθυμία του να παίξει ποδόσφαιρο και πέτυχε να συμπεριληφθεί στην ομάδα (ένας από τους δύο εφήβους που τα κατάφεραν σε σύνολο 32). Στις 7 Αυγούστου 1944 έκανε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα σε φιλική συνάντηση με τη Σαν Λορένσο αλλά λόγω της μη ικανοποιητικής του απόδοσής του και του τραυματισμού του αγωνίστηκε στη συνέχεια με το τρίτο τμήμα της ομάδας. Η απόδοση του κρίθηκε με βάση την επικρατούσα άποψη της χώρας όπου η ατομική επιδεξιότητα αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο αναγνώρισης, χαρακτηριζόμενος ως ένα ελαφρύ παιδί που ξέρει πολύ λίγα. Την σεζόν 1944–45 με την τρίτη ομάδα κατακτά τον τίτλο του ομίλου, αλλά αυτός ο (πολύ πρώτος) τίτλος αποδείχθηκε βραχύβιος. Μετά από έναν μεγαλειώδη αγώνα στην τελευταία (όχι όμως καθοριστική) αγωνιστική με την αντίστοιχη ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς, ο ίδιος και όλοι οι άλλοι συμπαίκτες του τιμωρήθηκαν και στερήθηκαν τις δάφνες που κέρδισαν με κόπο. Το 1945 η καλή του όμως απόδοση ήταν η αιτία της προώθησης στην πρώτη ομάδα η οποία βρισκόταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1940 στη χρυσή εποχή της θεωρούμενη ως η καλύτερη του κόσμου. Είδωλο της εφηβικής του ηλικίας ήταν ο Παραγουανός επιθετικός Αρσένιο Ερίκο της Ιντεπεντιέντε.
Έτσι έγινε κομμάτι του μηχανισμού της La Máquina («η μηχανή»), που αγωνιζόταν με πρωτοποριακό τρόπο για την εποχή εμπεριέχοντας βασικά στοιχεία του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, διδάκτηκε τη σημασία της κινητικότητας στο γήπεδο και έφτασε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1945 και το 1947. Το πρώτο του παιχνίδι ήταν στις 15 Ιουλίου 1945 απέναντι στην Ουρακάν στην ήττα με 2–1, ενώ το τελευταίο διάστημα πριν αγωνιζόταν στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Δόθηκε δανεικός στην Ουρακάν την επόμενη αγωνιστική χρονιά, προκειμένου να αγωνιστεί περισσότερο και να ωριμάσει, κάτι το οποίο τελικά επιτεύχθηκε. Έκανε το ντεμπούτο του την πρώτη ημέρα του πρωταθλήματος στις 21 Απριλίου στην ήττα με 1–0 με αντίπαλο την Κλαμπ Ατλέτικο Τσακαρίτα Τζούνιορς. Στις 26 Μαΐου σημείωσε τα πρώτα του δύο γκολ στη νίκη 3–2 επί της Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα. Εκείνη τη χρονιά σημείωσε 10 γκολ σε 25 αγώνες πρωταθλήματος αλλά η ομάδα δεν μπορούσε να τον κρατήσει μη δυνάμενη να ανταπεξέλει οικονομικά και επέστρεψε στη Ρίβερ. Κατά ειρωνικό τρόπο σημείωσε το γρηγορότερο τέρμα στην ιστορία του πρωταθλήματος της Αργεντινής, στα 10 δευτερόλεπτα με την Ουρακάν με αντίπαλο τη Ρίβερ. Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε στις αρχές του 1947 αποτελώντας τη δύναμη πυρός της ομάδας μαζί με το Χοσέ Μανουέλ Μορένο και τον Άνχελ Λαμπρούνα, ξεκινώντας αρχικά ως μέσα δεξιά ή έξω δεξιά, αλλά στη συνέχεια προωθήθηκε ως κεντρικός επιθετικός στη θέση του Αντόλφο Πεντερνέρα που έφυγε στην Κολομβία, με εξαιρετικά αποτελέσματα. Την πρώτη του χρονιά στη βασική ενδεκάδα κερδίζει τον τίτλο του πρωταθλήματος και τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με 27 γκολ σε 30 συναντήσεις, με το πρώτο χατ τρικ στις 20 Ιουλίου απέναντι στην Ατλέτικο Τίγρε.
Αρχικά τον αποκαλούσαν «ο Γερμανός» λόγω της σωματοδομής και της ξανθής κόμης του αλλά σύντομα το προσωνύμιο που τον συνόδευε ήταν saeta rubia (ξανθό βέλος, ξανθιά σαΐτα για την ακρίβεια), λόγω της χαρακτηριστικά μεγάλης ταχύτητας των κινήσεών του και του το έδωσε ο δημοσιογράφος Roberto Neuberger. Διέθετε τακτική παιδεία μέσα στο γήπεδο και μπορούσε να παίξει σε πολλές θέσεις. Τυπικά αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός, αλλά οι τεχνικές του ικανότητες, η ταχύτητα, η εξαιρετική φυσική κατάσταση και η διορατικότητά του στον αγωνιστικό χώρο έδιναν μεγάλη ευελιξία στην παρουσία του, τη δυνατότητα να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και έτσι να είναι αυτός η αρχή των επιθέσεων διευκολύνοντας άλλους συμπαίκτες του να γίνουν αυτοί οι τελικοί αποδέκτες της μπάλας, παρέχοντας έτσι πολλαπλές τελικές πάσες (ασίστ). Οι αλλεπάλληλες του προσποιήσεις του και η ταχύτητα εκτέλεσης τον κατέστησαν ικανό να σημειώνει δύσκολα γκολ. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό που επαναλαμβάνεται από τους θαυμαστές του, αναφέρεται στην ικανότητά του να επηρεάζει τον αγώνα με ατελείωτους τρόπους έχοντας ως βασικό τρόπο λειτουργίας την κινητικότητα, έχοντας μία ακούραστη εμφάνιση μετά την άλλη. Στις 31 Ιουλίου 1949 στο ντέρμπι με τη Μπόκα Τζούνιορς αγωνίστηκε και ως τερματοφύλακας για οκτώ λεπτά διατηρώντας την εστία του ανέπαφη. Ο ίδιος είχε πει: «Είμαστε όλοι ποδοσφαιριστές και ως τέτοιοι θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αποδίδουμε καλά και στις 11 θέσεις». Το παιχνίδι της Ρίβερ έγινε πιο γρήγορο, απομακρυνόμενο από τη λογική της διαρκούς κατοχής της μπάλας τόσο ώστε απλώς να κερδίζει τα παιχνίδια στο τέλος, που οδήγησε την εποχή εκείνη στο προσωνύμιο Los Caballeros de la Angustia («Οι Ιππότες της Αγωνίας») και είχε σταδιακά κουράσει τους φιλάθλους. Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι κάποιες φορές «ξεχνούσαν» να σκοράρουν και σταδιακά ο τρόπος αυτός παιχνιδιού δεν τον εκπροσωπούσε. Δίπλα στο Μορένο, παίζει το ρόλο του ως ενορχηστρωτής, εμπνέει και εφευρίσκει το παιχνίδι για όλους, προσπαθεί να είναι πάντα απαρατήρητος για να ακολουθήσει και να είναι επικίνδυνος, ο άνθρωπος-ομάδα γίνεται σταδιακά αυτός. Ο Λαμπρούνα ήταν ο κύριος σκόρερ της ομάδας, αλλά ο Ντι Στεφάνο ήταν η τέχνη της «διοίκησης». Τον διέκρινε επίσης αυστηρός επαγγελματισμός, στοιχείο που επηρέασε τις μετέπειτα αποφάσεις στη σταδιοδρομία του.
thumb|right|Με τη Ρίβερ Πλέιτ
Η νίκη στο πρωτάθλημα έδωσε στη Ρίβερ το δικαίωμα να εκπροσωπεί την Αργεντινή στο Κόπα Αλντάο (Copa Aldao) απέναντι των πρωταθλητών της Ουρουγουάης Νασιονάλ του Μοντεβιδέο σε μία διοργάνωση που ξεκίνησε το 1913. Τον Νοέμβριο του 1947, η Ρίβερ νίκησε με 4–3 με το Ντι Στέφανο να σκοράρει ένα γκολ στο Μοντεβιδέο και τέσσερις μέρες αργότερα κατέκτησε το πρώτο του διεθνές τρόπαιο με νίκη 3–1 στο Μπουένος Άιρες. Το 1948 είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο Κύπελλο πρωταθλητών της Νότιας Αμερικής (αυτό που αργότερα μετονομάστηκε σε Κόπα Λιμπερταδόρες) με τη Ρίβερ, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε έξι αγώνες και την ομάδα να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση.
Κολομβία
thumb|280px|left|Με τον Χοσέ Μανουέλ Μορένο στα χρόνια της Ρίβερ Πλέιτ
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η σύγκρουση της ανεξαρτοποιημένης ένωσης των ποδοσφαιρικών συλλόγων της Κολομβίας (DIMAYOR- συντομογραφία του Major League, του επαγγελματικού πρωταθλήματος που ξεκίνησε το 1948) με την επίσημη αρχή της χώρας και τη FIFA αποδιοργάνωσε την εσωτερική δραστηριότητα και οδήγησε την ομάδα σε πολλαπλές περιοδείες πολυάριθμων φιλικών συναντήσεων και έτσι η φήμη του επεκτάθηκε σημαντικά και στην Ευρώπη, κυρίως με τις εντυπωσιακές εμφανίσεις στην περιοδεία της Μιγιονάριος το 1952: αρχικά σε χώρες της Λατινικής Αμερικής (Ουρουγουάη, Περού, Αργεντινή και Βολιβία) και στη συνέχεια στη Ευρώπη, νικώντας αρχικά τις Βαλένθια και Σεβίλλη. Σε αγώνα με τη Ρεάλ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της (30 Μαρτίου), η ομάδα της Μπογκοτά τη κέρδισε με 4–2 με δύο γκολ του Ντι Στέφανο, ο οποίος είχε ήδη σημειώσει σε προηγούμενη συνάντηση του τουρνουά άλλα δύο τέρματα σε βάρος της σουηδικής Νόρσεπινγκ σε αγώνα που έληξε 2–2. Το ενδιαφέρον της Ρεάλ εκδηλώθηκε με τη συμμετοχή σε δύο ακόμα φιλικές συναντήσεις τον Ιούλιο του ίδιου έτους στη Μπογκοτά, που έληξαν με νίκες της κολομβιανής ομάδας με 2–1 και 1–0 με το Ντι Στέφανο να σκοράρει ένα τέρμα στον πρώτο αγώνα της 6ης Ιουλίου. Η φήμη που είχε ήδη αποκτήσει στη Νότια Αμερική ήταν τέτοια που ανάμεσα στους περισσότερους από 50.000 θεατές του αγώνα ήταν και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Στην ομάδα της Κολομβίας ο Ντι Στέφανο απέκτησε σημαντική οικονομική ευρωστία και έγινε διεθνώς διάσημος καθώς οι περιοδείες ήταν πολλαπλές. Ο τρόπος παιχνιδιού βασίζονταν στη διαρκή επίθεση χωρίς ιδιαίτερη έμφαση σε συστήματα (στοιχεία που διευκόλυναν την ατομική διάκριση), όμως αυτό να φαίνονταν επαρκές για έναν αυστηρό επαγγελματία που το θέαμα που προσέφερε η ομάδα δεν αποτελούσε τον κύριο στόχο στην καριέρα του.
Το Σεπτέμβριο του 1953 ο Ντι Στέφανο μεταγράφηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης, που κατάφερε να τον υφαρπάξει από την αντίπαλο Μπαρτσελόνα. Υπήρχε αρχική συμφωνία του παίκτη και των συλλόγων Ρίβερ Πλέιτ και Μπαρτσελόνα, αλλά η διεκδικήτρια ομάδα της Μαδρίτης (που σημειωτέον δεν είχε ακόμα καθιερωθεί ούτε καν ως ο ισχυρότερος σύλλογος της πρωτεύουσας) χρησιμοποιώντας και την πολιτική εξουσία της εποχής, την ισπανική ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (που ψήφισε διάταξη που απαγόρευε τις μεταγραφές ξένων παικτών) καθώς και τη FIFA (που γνώριζε την ιδιαιτερότητα της συνιδιοκτησίας του ποδοσφαιριστή με τους δύο λατινο-αμερικάνικους συλλόγους) πέτυχε το μοίρασμα του Ντι Στέφανο για δύο χρόνια σε κάθε ομάδα. Η απόφαση αυτή βρίσκονταν στα πλαίσια της συμφωνίας, γνωστής ως «Σύμφωνο της Λίμα» (1951) που επέτρεπε την αποκατάσταση της Κολομβίας στις διεθνείς ομοσπονδίες, υπό την προϋπόθεση ότι οι παίκτες αγοράστηκαν από Κολομβιανούς συλλόγους θα επέστρεφαν στο προηγούμενο σύλλογό τους την 1η Ιανουαρίου 1955. Στο μεταξύ, απαγορευόταν οποιαδήποτε μεταφορά παίκτη έως αυτήν την προθεσμία. Ο Ντι Στέφανο επιθυμούσε τη μεταγραφή του στην Ευρώπη και είχε αρνηθεί να επιστρέψει στην ομάδα του μετά από μία σειρά φιλικών αγώνων στη Βενεζουέλα καταφεύγοντας στη Βαρκελώνη στις 13 Μαΐου 1953, όπου διαπραγματεύτηκε με επιτυχία (όπως τουλάχιστον φάνηκε αρχικά). Σύντομα η Μπαρτσελόνα (με την οποία ο Ντι Στέφανο συμμετείχε και σε τρία φιλικά παιχνίδια) παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της καθώς η όλη διαδικασία κράτησε εννέα μήνες. Έτσι έληξε μία από τις πιο πολύκροτες και σημαντικότερες μεταγραφές όλων των εποχών - κατά πολλούς η σημαντικότερη, που ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα στο ισπανικό ποδόσφαιρο και πολύ σύντομα και στην Ευρώπη. Επιπλέον έπαιξε τον πιο καταλυτικό ρόλο συνεισφέροντας στο μεγαλύτερο βαθμό στην αντιπαλότητα των δύο ισπανικών σωματείων που τον διεκδίκησαν.
Η δεκαετία του 1950
Το ντεμπούτο του με τη Ρεάλ χρονολογείται από τις 23 Σεπτεμβρίου 1953, σε παιχνίδι που η ισπανική ομάδα έχασε με 4–2 από τη Νανσί, με το δεύτερο γκολ να είναι από τον νεοαποκτηθέντα Αργεντινό, ενώ τέσσερις μέρες αργότερα έκανε την πρώτη επίσημη εμφάνισή του με αντίπαλο τη Ράθινγκ Σανταντέρ (4–1). Το προηγούμενο χρονικό διάστημα των τριών μηνών συμμετείχε μόνο σε τρία φιλικά παιχνίδια με τη Μπαρτσελόνα. Και τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια οι εμφανίσεις του δεν ήταν πειστικές, παρά τα τρία τέρματα που σημείωσε. Η εικόνα βελτιώθηκε μετά τη νίκη επί της συμπολίτισσας Ατλέτικο εκτός έδρας με 3–4 και το πρώτο του χατ τρικ. Παρά την κατώτερη του αναμενόμενου αρχή, ο Ντι Στέφανο κερδίζει τα πάντα με τους Ισπανούς, οι οποίοι έκτισαν μια παγκόσμια ποδοσφαιρική κυριαρχία συγκεντρώνοντας δίπλα σε σημαντικούς Ισπανούς όπως ο Φρανσίσκο Χέντο και ο Ουρουγουανός αμυντικός Χοσέ Σανταμαρία και σταδιακά μερικούς από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου στο κέντρο και στην επίθεση: Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Ντίντι κα. Ο πρόεδρος της Ρεάλ Σαντιάγκο Μπερναμπέου είχε μεγαλεπήβολα σχέδια για το σύλλογο έχοντας ανακαινίσει το γήπεδο της αυξάνοντας χωρητικότητά του και γύρω από το Ντι Στέφανο έκτισε μία ομάδα με σημαντικούς ποδοσφαιριστές, που θα είχαν τη δυνατότητα να κυριαρχήσουν στο ποδόσφαιρο της εποχής. Η πρακτική αυτή του σωματείου καθιερώθηκε τότε και διατηρήθηκε μέχρι και τον 21ο αιώνα.
Όταν πήγε για πρώτη φορά μετά από επτά μήνες αδράνειας και έκανε το ντεμπούτο του με τη λευκή φανέλα στις 25 Οκτωβρίου του 1953 στο πρώτο «Ελ Κλάσικο» (El Clásico) απέναντι των πρωταθλητών της Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ κέρδισε με 5–0 και ο ίδιος σημείωσε δύο τέρματα. Η Ρεάλ ήταν πρώτη στη βαθμολογία με ένα βαθμό διαφορά που αυξήθηκαν τώρα σε τρεις. Ήταν τα πρώτα από τα 18 σε τέτοιες συναντήσεις, ρεκόρ που διατηρήθηκε για μισό αιώνα. Η επικράτηση της Μπαρτσελόνα στη ρεβάνς το Φεβρουάριο του 1954 με 5–1 είχε μόνο χαρακτήρα γοήτρου. Η νίκη επί της συμπολίτεισας Ατλέτικο Μαδρίτης και στο δεύτερο αγώνα με 2–1 με δύο δικά του γκολ ήταν τότε πιο σημαντική λόγω της ιστορικής υπεροχής του αντιπάλου. Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε μέχρι τότε μια μέτρια ομάδα και δεν είχε κερδίσει τον τίτλο από τη δεκαετία του 1930, ενώ το τελευταίο της τρόπαιο ήταν το Κύπελλο του 1947, τη δε περίοδο 1952–53 ήταν τρίτη στο πρωτάθλημα. Στους πρώτους μήνες που πέρασε στη Μαδρίτη, ο Αργεντινός δεν προσαρμόστηκε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αλλά επέβαλε το δικό του τρόπο παιχνιδιού, κινούμενος σε όλο τον αγωνιστικό χώρο με ταχύτητα και με την μπάλα χαμηλά στο γήπεδο. Καταστρέφοντας την τακτική ορθοδοξία του σχηματισμού WM που ήταν ο κυρίαρχος σχηματισμός για δεκαετίες, με τη συνεχή κίνηση προώθησε το άθλημα στη σύγχρονη εποχή.
Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο, ο Ντι Στέφανο ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και οδήγησε την ομάδα στο πολυαναμενόμενο τρίτο πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια. Στο παιχνίδι που έκρινε τον τίτλο εναντίον της Βαλένθια, σημείωσε χατ τρικ στη νίκη με 4–0. Η επιτυχία για την ομάδα επαναλήφθηκε την αμέσως επόμενη χρονιά 1954–55 και μάλιστα με ρεκόρ συλλογής βαθμών, ενώ ο ίδιος ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 25 τέρματα. Οι εκπληκτικές αποδόσεις του προκαλούσαν σχεδόν σε κάθε άμυνα τα μεγαλύτερα προβλήματα. Με την έμφυτη ηγεσία του, το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού και την εισαγωγή του «παιχνιδιού μικρής διάρκειας», σημείωσε μια θεμελιώδη αλλαγή στο παιχνίδι της Ρεάλ Μαδρίτης και την έκανε την καλύτερη ομάδα του κόσμου την εποχή εκείνη.
Η ομάδα των '50 και αρχών της δεκαετίας του '60, κυριάρχησε σύντομα και στην Ευρώπη εκτός από τις εγχώριες διοργανώσεις. Ο πρώτος διεθνής τίτλος ήταν το 1955 με την κατάκτηση του στο «Τουρνουά του Παρισιού» (που θεωρείται ο ευρωπαϊκός πρόδρομος του Διηπειρωτικού Κυπέλλου). Την αγωνιστική περίοδο 1955–56 η Ρεάλ κέρδισε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και ο Αργεντινός ήρθε δεύτερος στην ψηφοφορία για τον κορυφαίο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή που για πρώτη φορά διοργανώθηκε από το γαλλικό περιοδικό France Football, τη Χρυσή Μπάλα χάνοντας για τρεις ψήφους διαφορά από το Στάνλεϊ Μάθιους. Το σωματείο υποστήριξε με μεγάλη θέρμη τη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από την αρχική ιδέα προέλευσης του διευθυντή της γαλλικής εφημερίδας L'Équipe Γκαμπριέλ Ανό (Gabriel Hanot), πρώην ποδοσφαιριστή και προπονητή. Πρότεινε τη δημιουργία μιας ηπειρωτικής επίσημης διοργάνωσης, ιδέα που πήρε από ηγέτες 15 συλλόγων, συμπεριλαμβανομένου του Μπερναμπέου, προέδρου του ισπανικού σωματείου της πρωτεύουσας. Έτσι σχεδιάστηκε το πρώτο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών, το οποίο αντικατέστησε τα Κύπελλα Λατινικό και Μιτρόπα, τα οποία ήταν πιο περιορισμένα σε αριθμό συμμετεχόντων. Οι αγγλικές αρχές του αθλήματος ήταν επιφυλακτικές για το όλο θέμα και αποθάρρυναν τους εγχώριους πρωταθλητές της Τσέλσι να δεχθούν την πρόσκληση και να συμμετάσχουν στην εναρκτήρια διοργάνωση, όπως έγινε με απαγόρευση της  Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Η εξαιρετική ιδέα υλοποιήθηκε και η Ρεάλ πέρασε τις Σερβέτ, Παρτιζάν και Μίλαν, έφτασε στο Παρίσι να αντιμετωπίσει τη Σταντ ντε Ρενς. Ο πρώτος ημιτελικός με την πρωταθλήτρια Ιταλίας Μίλαν διεξήχθη στις 19 Απριλίου 1956 συγκέντρωσε 129.690 θεατές στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου, αριθμός ρεκόρ στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων για 14 χρόνια (και όλων των εποχών για τη Ρεάλ) και έληξε με νίκη της μαδριλένικης ομάδας με 4–2 με ένα τέρμα του Αργεντινού. Η ήττα της δεύτερης συνάντησης ήταν χωρίς αντίκρυσμα. Ο ιστορικός πρώτος τελικός για τον τίτλο διεξήχθη στις 13 Ιουνίου στο στάδιο Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού και ήταν μια σύγκρουση μεταξύ του Ντι Στέφανο και του μετέπειτα συμπαίκτη του Κοπά, δύο θρύλων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η γαλλική ομάδα προηγήθηκε με 2–0, οι Ισπανοί ισοφάρισαν με ένα από τα γκολ του Ντι Στέφανο και η γαλλική ομάδα σκόραρε στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου (2–3). Δύο ακόμη προσπάθειες της ομάδας της Μαδρίτης βρήκαν και οι δύο το πίσω μέρος του διχτυού (4–3) στο τέλος του παιχνιδιού. Το πρώτο βήμα στην κυρίαρχη εκτέλεση της Ρεάλ Μαδρίτης στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο έγινε.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1956–57 η κατάκτηση της κορυφής, ομαδικά και ατομικά γίνεται πραγματικότητα: ο σύλλογος επαναλαμβάνει την κατάκτηση του κορυφαίου διασυλλογικό τροπαίου, κερδίζει το πρωτάθλημα Ισπανίας που απώλεσε την προηγούμενη χρονιά από την Ατλέτικο Μπιλμπάο έχοντας μια μόνο ήττα, ο Ντι Στέφανο είναι για δεύτερη συνεχή χρονιά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 31 γκολ και κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του. Η Ρεάλ δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να αποκλείσει τη Ραπίντ Βιέννης στον πρώτο γύρο και χάνοντας με 3–0 στο ημίχρονο του δεύτερου αγώνα αποκλείονταν από τη συνέχεια με τον τελικό να διεξάγεται στην έδρα της. Ο Ντι Στέφανο έσωσε την ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο με ένα γκολ και ο τρίτος αγώνας ήταν πιο εύκολος με νίκη των μαδριλένων με 2–0. Ο δεύτερος τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έγινε στη Μαδρίτη, συγκέντρωσε 124.000 θεατές και η πρωταθλήτρια Ευρώπης επιβλήθηκε της ιταλικής Φιορεντίνα με 2–0 με ένα τέρμα του Ντι Στέφανο. Επιπλέον η Ρεάλ κατέκτησε και το Λατινικό Κύπελλο (που ακόμα δεν είχε καταργηθεί) και στο οποίο συμμετείχαν οι κορυφαίοι σύλλογοι από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Η ομάδα της Μαδρίτης νίκησε τη Μίλαν με 5–1 και στον τελικό τη Μπενφίκα με 1–0, σε συναντήσεις που έγιναν στη Μαδρίτη και στις οποίες ο Ντι Στέφανο σημείωσε από ένα γκολ. Αντίθετα, στο «Τουρνουά του Παρισιού» η Ρεάλ γνώρισε την ήττα από Βάσκο ντα Γκάμα με 4–3 με το Ντι Στέφανο να σημειώνει ένα γκολ. Στις 3 Φεβρουαρίου 1957 η Ρεάλ ηττήθηκε από την Ατλέτικο Μαδρίτης εντός έδρας με 2– 0. Αυτή ήταν η τελευταία εντός έδρας ήττα της ομάδας για 121 συνεχή παιχνίδια στο πρωτάθλημα σε διάστημα οκτώ ετών με το Ντι Στέφανο να έχει αποχωρήσει αήττητος, ρεκόρ Ευρώπης για σύλλογο που παραμένει ακατάρριπτο.
thumb|Σε αγώνα της Ρεάλ με αντίπαλο την Ιντεπεντιέντε το 1953
Η ευρωπαϊκή κυριαρχία συνεχίστηκε και τα επόμενα τρία χρόνια με τον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1958 στις Βρυξέλλες να είναι συναρπαστικός με αντίπαλο τη Μίλαν κρινόμενος στην παράταση (3–2), ο δε Ντι Στέφανο ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 10 τέρματα,  Ο ίδιος ο Ντι Στέφανο τη χαρακτήρισε ως «νίκη-κλοπή». Οι τότε κανονισμοί του βραβείου της Χρυσής Μπάλας δεν επέτρεπαν τη δυνατότητα να είναι υποψήφιος και εκείνη τη χρονιά. Στον τελικό του 1959 ο Ντι Στέφανο σκόραρε για τέταρτο συνεχόμενο τελικό στη νίκη επί της Σταντ ντε Ρενς με 2–0. Η αλλαγή της διαδικασίας απονομής της Χρυσής Μπάλας του πρόσφεραν τη δεύτερο βραβείο το 1959. Στα ημιτελικά της διοργάνωσης του 1959–60 ήρθε η σύγκρουση με τη Μπαρτσελόνα που συνοδεύτηκε με δύο νίκες με 3–1, με δύο γκολ του Ντι Στέφανο στη Μαδρίτη. Ο τελικός του 1960 με αντίπαλο την Άιντραχτ Φρανκφούρτης (7–3) στη Γλασκώβη θεωρείται ως ο θεαματικότερος στην ιστορία του θεσμού, μπροστά σε περίπου 130.000 θεατές (127.621 εισιτήρια, αριθμός ρεκόρ στην ιστορία των τελικών που παραμένει). Στον τελικό της 18ης Μαΐου στο Χάμπντεν Παρκ, η Ρεάλ ξεκίνησε νωθρά και πιθανά με υπερβολική αυτοπεποίθηση, οι Γερμανοί αντίθετα ξεκίνησαν με θάρρος και ενθουσιασμό και στο πρώτο κιόλας λεπτό, ένα διαγώνιο σουτ παραλίγο να γίνει γκολ, κάτι που δεν αποφεύχθηκε στο 18ο λεπτό δίνοντας στην Άιντραχτ το προβάδισμα. Με τη Ρεάλ να παίζει πολύ κάτω από τα καλύτερά της, φαινόταν σαν μεγάλη έκπληξη θεωρητικά, αλλά τότε ήταν που ο Ντι Στέφανο πήρε τον έλεγχο του αγώνα και η Ρεάλ έκανε μία εμφάνιση που καμία ομάδα, και σίγουρα όχι η Άιντραχτ, δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. Με την πρώτη του επίθεση στη μεγάλη περιοχή της γερμανικής ομάδας, ο Ντι Στέφανο πέρασε τη μπάλα πέρα ​​από τον τερματοφύλακα για να διατηρήσει το απίστευτο ρεκόρ του να σκοράρει σε κάθε τελικό Κυπέλλου Ευρώπης. Δύο λεπτά αργότερα ο Αργεντινός εκμεταλεύτηκε ασθενή απόκρουση του τερματοφύλακα και έδωσε το προβάδισμα στην ομάδα του. Ο Ντι Στέφανο κινούσε τώρα το παιχνίδι, εμφανιζόταν σε κάθε περιοχή του γηπέδου και ύφαινε σχέδια που απλώς απογοήτευσαν τον αντίπαλο. Ακολούθησαν τέσσερα συνεχόμενα γκολ του Πούσκας με τη γερμανική ομάδα να δέχεται το σύνολο των επιθετικών πυρών της μαδριλένικης αρμάδας, η απόδοση της οποίας θεωρείται ως η καλύτερη όλων των εποχών από σύλλογο σε μία συνάντηση. Αυτός ήταν και ο μόνος τελικός που το δίδυμο Ντι Στέφανο - Πούσκας αγωνίστηκε μαζί. Μετά το τέλος της συνάντησης, οι εντυπωσιασμένοι φίλαθλοι απαίτησαν από τους παίκτες της ισπανικής ομάδας να ξαναμπούν στον αγωνιστικό χώρο για να τους αποθεώσουν. Οι δύο παίκτες εξακολουθούν να παραμένουν οι μόνοι που σκόραραν χατ τρικ σε τελικό του μεγάλου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Ο Ντι Στέφανο σημείωσε το πρώτο γκολ της ομάδας για τέταρτο από τους πέντε τελικούς που αγωνίστηκε. Την ίδια χρονιά ήρθε και η κατάκτηση του κόσμου με την επικράτηση επί της Πενιαρόλ στο διπλό τελικό του πρώτου Διηπειρωτικού Κυπέλλου (0–0 στο Μοντεβιδέο και 5–1 στη Μαδρίτη με ένα γκολ του Ντι Στέφανο).
Η δεκαετία του 1960
Η απώλεια του πρωταθλήματος του 1960 από τη Μπαρτσελόνα δεν εμπόδισε τις φιλοδοξίες για έκτο συνεχόμενο ευρωπαϊκό τίτλο, όμως στη φάση των "16" η κλήρωση έφερε τη Ρεάλ αντιμέτωπη με τη νέα πρωταθλήτρια Ισπανίας. Στους διπλούς αγώνες η διαιτησία των δύο Βρετανών που ορίστηκαν απέσπασε το σύνολο των αρνητικών σχολίων και δημοσιευμάτων (πλην των βρετανικών), με τα σφυρίγματα να ευνοούν το σύλλογο της Καταλονίας. Το 2–2 του αγώνα στη Μαδρίτη (η πρώτη ισοπαλία της Ρεάλ στην έδρα της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών), συμπληρώθηκε με 2–1 στη Βαρκελώνη υπέρ των γηπεδούχων και δύο γκολ του Ντι Στέφανο να ακυρώνονται εσφαλμένα ως οφσάιντ. Την αγωνιστική περίοδο 1960–61 ξεκινά μια τετραετής κυριαρχία του συλλόγου στο πρωτάθλημα συνοδευόμενη με ανεπιτυχή αποτελέσματα στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή πορεία την πρώτη χρονιά ανακόπτεται από τη Μπαρτσελόνα (συνολικό σκορ 4–3), ο δε Ντι Στέφανο είναι δεύτερος σκόρερ στο πρωτάθλημα με 21 τέρματα πίσω από τον Πούσκας, ο οποίος έχει αναλάβει το ρόλο του κύριου εκτελεστή. Το 1961–62 η Ρεάλ φτάνει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά χάνει από τη Μπενφίκα με 5–3, η πρώτη ήττα σε τελικό και ο πρώτος που δεν σκόραρε ο Ντι Στέφανο. Τα συνολικά επιτεύγματά του στη διοργάνωση ήταν αρκετά για να αξιολογηθεί το 2019 από την L'Équipe ως ο καλύτερος παίκτης της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Από τη σεζόν 1962–63 άρχισε η αγωνιστική του κάμψη, ενώ στον αγώνα του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς ανταπέδωσε με χτύπημα σε αντίπαλο. Η διαμάχη του κόστισε την αποβολή του (για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή του) και τη δίμηνη τιμωρία του. Έτσι, εκείνη τη χρονιά αγωνίστηκε σε 13 παιχνίδια πρωταθλήματος πετυχαίνοντας 12 γκολ.
thumb|Το 1959 με τη Ρεάλ Μαδρίτης
Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα της καριέρας του Ντι Στέφανο στη Ρεάλ εντυπωσιακά: οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας και ακόμη πέντε συνεχόμενα Ευρωπαϊκά Κύπελλα Πρωταθλητριών, σημειώνοντας τουλάχιστον ένα γκολ σε κάθε τελικό (ρεκόρ ακόμα ακατάρριπτα) και συνολικά επτά (επίδοση επίσης ρεκόρ που κατέχει μαζί με τον Φέρεντς Πούσκας), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, δύο Λατινικά Κύπελλα και ατομικά, δύο Χρυσές Μπάλες (1957 και 1959), τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος πέντε φορές (το 1954 με 27 γκολ, το 1956 με 24 γκολ, το 1957 με 31 γκολ, το 1958 με 19 γκολ και το 1959 με 23 γκολ). Με 49 τέρματα σε 58 συναντήσεις ήταν πρώτος σκόρερ του Ευρωπαϊκών Κυπέλλων, ρεκόρ που κράτησε για τέσσερις δεκαετίες. Σε όλα αυτά τα 11 χρόνια με τη Ρεάλ Μαδρίτης, σημείωσε 418 τέρματα σε 510 αγώνες, 308 σε 396 σε επίσημες συναντήσεις, με 216 γκολ στο πρωτάθλημα σε 282 αγώνες, αριθμοί που τον κατέτασαν ως πρώτο σκόρερ για το σύλλογο για τέσσερις δεκαετίες. Σε επίπεδο συλλόγων στην Ισπανία η πλήρης ανατροπή είχε συντελεστές εκείνη τη δεκαετία: οκτώ πρωταθλήματα για τη Ρεάλ, μόνο δύο για τη Μπαρτσελόνα, με ακριβώς αντίστροφους αριθμούς στην προ-Ντι Στέφανο εποχή.
Μοναδικό ίσως γεγονός στην ποδοσφαιρική ιστορία αποτελεί η πρόθεση της Ρεάλ Μαδρίτης να παραχωρήσει με τη μορφή δανεισμού το Ντι Στέφανο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου (6 Φεβρουαρίου 1958). Ο Ματ Μπάσμπι, προπονητής της Αγγλικού συλλόγου είχε την εκτίμηση του Μαδριλένου προέδρου μετά τον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1957, όπου τα «μωρά του Μπάσμπι» έδειξαν πλούσιο ταλέντο που τελικά δεν ήταν αρκετό για να σταματήσει τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε με 5–3 συνολικά στο δρόμο της για τη διατήρηση του τροπαίου. Ο Μπερναμπέου ήταν εντυπωσιασμένος με το προπονητικό έργο του Σκωτζέζου που του πρόσφερε δουλειά στη Ρεάλ αλλά εκείνος ευγενικά αρνήθηκε. Η τραγωδία και η ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ άλλαξαν για πάντα την επόμενη χρονιά, όταν το αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου εξαφάνισε το μεγαλύτερο μέρος της αρχικής ομάδας. Ο πρόεδρος της Ρεάλ, αφιέρωσε το τρόπαιο στη Γιουνάιτεντ και μάλιστα πρόσφερε το τρόπαιο στον σύλλογο, ο οποίος το αρνήθηκε. Ο Μπερναμπέου ήθελε να προχωρήσει περισσότερο και προσέφερε το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της Μαδρίτης, τον πιο πολυπόθητο παίκτη στον κόσμο - τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο - στους Άγγλους τον επόμενο χρόνο. Όλα τα μέρη συμφώνησαν να γίνει αποδεκτή η συμφωνία βραχυπρόθεσμου δανείου, αλλά εκπληκτικά η Ποδοσφαιρική Ένωση της Αγγλίας εμπόδισε την κίνηση με την πεποίθηση ότι θα σταματούσε την πρόοδο ενός Βρετανού παίκτη. Ο Μπερναμπέου και η Ρεάλ δεν ενοχλήθηκαν στις προσπάθειές τους να βοηθήσουν. Έφτιαξαν ένα αναμνηστικό λάβαρο με τα ονόματα των νεκρών του Μονάχου, που ονομάζεται Champions of Honor (Τιμημένοι Πρωταθλητές), το οποίο πωλήθηκε στην Ισπανία για να συγκεντρώσει χρήματα για την ομάδα του Μάντσεστερ. Προσέφεραν τη χρήση των πολυτελών εγκαταστάσεων τους στους τραυματίες και τις οικογένειες των πληγέντων δωρεάν και στη συνέχεια διοργάνωσαν μια σειρά φιλικών μεταξύ των συλλόγων. Τα δύο πρώτα παιχνίδια έγιναν το Δεκέμβριο του 1959 και η Ρεάλ κέρδισε και τα δύο - σκοράροντας 12 τέρματα (από ένα γκολ σε κάθε αγώνα του Ντι Στέφανο), αλλά τα έξι που ακολούθησαν έδειξαν ότι η Γιουνάιτεντ ήταν στο δρόμο για την ανοικοδόμηση μιας νέας εποχής.
thumb|left|280px|Η Ρεάλ Μαδρίτης το 1964
Το τελευταίο του γκολ για τη μαδριλένικη ομάδα το σημείωσε στις 17 Μαΐου του 1964 με αντίπαλο τη Ρεάλ Σοσιεδάδ για το Κύπελλο Ισπανίας, ενώ το τελευταίο του παιχνίδι το έπαιξε στις 27 Μαΐου, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών απέναντι στην Ίντερ, όπου η διαφωνία του με τον προπονητή και τέως συμπαίκτη του Μιγκέλ Μουνιόθ έθεσε τέλος στη συμπόρευση με το σωματείο της ισπανικής πρωτεύουσας. Μετά από αυτό, ο ιστορικός πρόεδρος του συλλόγου Σαντιάγκο Μπερναμπέου πρότεινε θέση στο προπονητικό προσωπικό, μιας και ο Ντι Στέφανο ήταν ήδη 38 ετών αλλά εκείνος ήθελε να συνεχίσει να παίζει και έτσι μετακόμισε στην Εσπανιόλ Βαρκελώνης, όπου τελείωσε την καριέρα του μετά από δύο χρόνια, το 1966, σε ηλικία 40 ετών. Το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της σταδιοδρομίας του ήταν την 1η Μαΐου 1966 εναντίον της Ρεάλ Μπέτις στη Σεβίλλη, όπου η ομάδα του γνώρισε ήττα με 4–0. Κλείνοντας την καριέρα του στην Ισπανία ήταν ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 227 τέρματα πίσω μόνο από τον Τέλμο Θάρα. Το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του ήταν το 1967 (7 Ιουνίου) μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και της Σέλτικ στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου μπροστά σε 120.000 θεατές που αποθέωσαν το θρύλο της ισπανικής ομάδας όταν αποχώρησε συμβολικά μετά από 14 λεπτά. Η ιστορία κατέγραψε το αποτέλεσμα υπέρ των Σκωτζέζων με 1–0.
Διεθνής καριέρα
Αγωνίστηκε σε τρεις διαφορετικές εθνικές ομάδες, στην Αργεντινή (6 συμμετοχές), στην Κολομβία (4 συμμετοχές - σε ανεπίσημους, μη αναγνωρισμένους από τη FIFA αγώνες - η ονομασία της ομάδας ήταν Κολομβία ΧΙ - ισπανικά:Combinado XI, ) και στην Ισπανία (31 συμμετοχές). Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Αργεντινής το 1947, παίζοντας και κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα σημειώνοντας έξι γκολ, σε μία εποχή που θεωρείται η καλύτερη στην ιστορία της εθνικής της νοτιο-αμερικάνικης χώρας. Ταξιδεύοντας για τη διοργάνωση ήταν στους αναπληρωματικούς, αλλά επωφελήθηκε του τραυματισμού του Πορτόνι στο πρώτο αγώνα με τη Βολιβία (7–0) στις 4 Δεκεμβρίου και βλέποντας δίχτυα μία φορά σημειώνοντας το τελευταίο γκολ στο ντεμπούτο του έμεινε στη βασική ενδεκάδα, ενώ με αντίπαλο την Κολομβία (6–0) στις 18 Δεκεμβρίου, σημείωσε το πρώτο διεθνές του χατ τρικ. Η Αργεντινή κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα για τρίτη συνεχόμενη φορά, κάτι που έκτοτε δεν έχει επιτύχει καμία ομάδα στη διοργάνωση. Η φήμη του Ντι Στέφανο ενισχύθηκε σημαντικά. Με έξι γκολ σε έξι παιχνίδια, ήταν δεύτερος σκόρερ πίσω από τον Ουρουγουανό Νίκολας Φαλέρο (Nicolas Falero), όμως αυτές ήταν οι μόνες εμφανίσεις του με την εθνική ομάδα της Αργεντινής.
Το 1950 χάνει την πρώτη ευκαιρία να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, αφού η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Αργεντινής παραιτείται της συμμετοχής στη διοργάνωση της Βραζιλίας, με τα εσωτερικά προβλήματά της να μην έχουν βρει καμία λύση, ενώ βρισκόταν και σε διαμάχη με τις αρχές του αθλήματος της γειτονικής χώρας. Το 1954 χάνει τη δεύτερη ευκαιρία να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο αφού η νέα του εθνική, αυτή της Κολομβίας δεν προκρίνεται στην τελική φάση της διοργάνωσης. Με την παρουσία του στην Ιβηρική γη, απέκτησε την ισπανική ιθαγένεια το 1956. Έτσι, μεταφέρθηκε αγωνιστικά από τις εθνικές των λατινοαμερικάνικων χωρών, σε αυτή της Ισπανίας, η οποία όμως δεν ήταν ικανή αρκετά για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Παρά την ισχυρή επιθετική της γραμμή αποκλείστηκε στην προκριματική φάση από τη Σκωτία.
Με τη νέα εθνική του ομάδα δεν γνώρισε επιτυχίες ανάλογες με αυτές που είχε σε συλλογικό επίπεδο. Το 1960, στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα υπήρχαν πολλές προσδοκίες γύρω από την Ισπανία. 16 ομάδες συμμετείχαν που ξεκίνησαν στη φάση των "16". Η Ισπανία ξεκίνησε με την Πολωνία, την οποία και απέκλεισε με συνολικό σκορ 7–2 με δύο γκολ του Ντι Στέφανο. Στους προημιτελικούς, η Ισπανία θα έπαιζε με την Σοβιετική Ένωση, μια κομμουνιστική χώρα (όπως όμως και η Πολωνία), και η πολιτική του δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο ήταν παρούσα: απέσυρε την Ισπανία από τη διοργάνωση, την οποίο κέρδισε η ίδια η Σοβιετική Ένωση. Στην επόμενη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε για να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο το (1962), ήταν τραυματίας και παρά τη συμμετοχή του στην αποστολή της Εθνικής Ισπανίας που απέτυχε στη Χιλή, τελικά δεν αγωνίστηκε.
thumb |280px|Με την εθνική Ισπανίας το 1959
Με την εθνική Ισπανίας έκανε το ντεμπούτο του στις 30 Ιανουαρίου 1957 σημειώνοντας χατ τρικ με αντίπαλο την Ολλανδία και σημείωσε συνολικά 23 τέρματα, επίδοση που ήταν ρεκόρ και καταρρίφθηκε το 1990 από τον Εμίλιο Μπουτραγκένιο. Επίσης αγωνίστηκε σε λίγες φιλικές συναντήσεις με την ανεπίσημη εθνική ομάδα της Μαδρίτης. Σε φιλική συνάντηση της Ισπανίας με το Βέλγιο το 1957 πέτυχε το ωραιότερο γκολ της σταδιοδρομίας του (ο ίδιος το είχε επιλέξει αλλά και η άποψη συμπαικτών και θεατών ήταν η ίδια), το οποίο όμως, δεν κατέγραψε η κάμερα. Έπειτα από δουλειά και έρευνα μηνών, ιταλικό κανάλι αναπαρέστησε τρισδιάστατα το γκολ του Ντι Στέφανο βασιζόμενο σε μαρτυρίες. Στις 23 Οκτωβρίου 1963 ήταν αρχηγός της Μικτής Κόσμου (επίσημα ονομάστηκε Rest of the World) που αγωνίστηκε με την Εθνική Αγγλίας για τα 100 χρόνια της βρετανικής ποδοσφαιρικής ιστορίας έχοντας συμπαίκτες όπως οι Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Εουσέμπιο, Λεβ Γιασίν, Ντζάλμα Σάντος, Ούβε Ζέελερ, Γιόζεφ Μάζοπουστ, Ντένις Λόου. Επίσης συμμετείχε στη Μικτή Ευρώπης στον αγώνα προς τιμή του Στάνλεϊ Μάθιους στις 28 Απριλίου 1965.