cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεμρά Ερτάν
Βιογραφία
Λίγες μέρες πριν από τα 26α γενέθλιά της, η Ερτάν τηλεφώνησε στον τηλεοπτικό σταθμό Norddeutscher Rundfunk για να ανακοινώσει ότι θα αυτοκτονούσε με αυτοπυρπόληση. Εξήγησε το κίνητρό της ως απάντηση στην αυξανόμενη ξενοφοβία στη Γερμανία. Η δημόσια αυτοπυρπόληση σημειώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στη διασταύρωση των οδών Simon-von-Utrecht-Strasse και Detlef-Bremer-Straße στη συνοικία St. Pauli του Αμβούργου. Η Ερτάν περιλούστηκε με 5 λίτρα βενζίνης, την οποία είχε προμηθευτεί από ένα βενζινάδικο εκείνο το πρωί, και άναψε φωτιά.
Η αντίληψη της Ερτάν για την αυξανόμενη ξενοφοβία επιβεβαιώθηκε από στατιστικά δεδομένα και κοινωνιολογικές μελέτες. Τον Νοέμβριο του 1978, το 39% των Γερμανών απαίτησε να επιστρέψουν οι ξένοι στις πατρίδες τους, ενώ δύο μήνες πριν από το θάνατο της Ερτάν, το 68% των Δυτικογερμανών είχαν την ίδια άποψη. Επιπλέον, η βία κατά των αλλοδαπών το 1982 δεν ήταν πλέον μεμονωμένο φαινόμενο. Οι ξένοι αποκλείονταν ολοένα και περισσότερο από την κοινωνική ζωή της χώρας και η επαφή μαζί τους αποφεύγονταν από τους Γερμανούς στο μέτρο του δυνατού. Με την ανεργία και τις ελλείψεις κατοικιών στη Γερμανία, οι μετανάστες εργαζόμενοι θεωρούνταν όλο και περισσότερο από τους Γερμανούς ως ανταγωνιστές τόσο στους χώρους εργασίας όσο και στους χώρους διαβίωσης.
Κληρονομιά
Ο Γερμανός μυθιστοριογράφος Στεν Nαντόλνυ απέδωσε τη ιδέα του μυθιστορήματός του Selim oder Die Gabe der Rede (Σελίμ ή Το Δώρο του Λόγου, 1990) στην αυτοκτονία της Ερτάν. Η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, Αϊσέ, αποτελεί μια φανταστική εκδοχή της Ερτάν. Ο Γερμανός ερευνητής δημοσιογράφος Γκύντερ Βάλραφ αφιέρωσε το βιβλίο του Ganz unten (Στον πάτο,1985), το οποίο εξέταζε την εμπειρία του υποδυόμενος έναν Τούρκο μετανάστη εργάτη στη Γερμανία, μεταξύ άλλων, και στη Σεμρά Ερτάν. Η Σεμρά Ερτάν, ένα ντοκιμαντέρ του 2013 σε παραγωγή της Cana Bilir-Meier, προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Όμπερχαουζεν και έλαβε το Βραβείο Πρωτότυπης Ταινίας στο YOUKI International Youth Media Festival στην Αυστρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές
Ορφεύς Σμύρνης
Ο Ορφεύς ιδρύθηκε στη Σμύρνη το 1890 ως μουσικό και αθλητικό σωματείο και αποτελεί τον προπομπό του Πανιωνίου.
Ιστορία
Κατά το 19ο αιώνα τα ιδρυόμενα σωματεία είχαν διπλό χαρακτήρα: αθλητικό και καλλιτεχνικό. Πιστοί στο πνεύμα αυτό στις 14 Σεπτεμβρίου 1890 νεαροί από επιφανείς ελληνικές οικογένειες της Σμύρνης αποφάσισαν να ιδρύσουν το Μουσικό και Γυμναστικό Σύλλογο "Ορφεύς" με σκοπό «την μουσικήν και γυμναστικήν διαπαιδαγώγησιν των μελών του». Την πρωτοβουλία είχε ο Νικίας Τζέτζος και στα ιδρυτικά μέλη αναφέρονται οι: Παν. Αργυρόπουλος, Ιω. Φατσέας, Μ. Στιβακτόπουλος, Δημοσθ. Μιλανάκης, Μιχ. Τσοχατζόγλου, Ανδρ. Βουλγαρίδης, Κων. Τομπρώφ, Κάστωρ Φόρος, Πολυδεύκης Φόρος, Νιικ. Μανωλιάδης, Αιμ. Κάρταλης, Αλέκος Φωτιάδης κ.ά.
Ο Ορφεύς απέκτησε μουσικά όργανα, δωρεά του λυκειάρχη Αρώνη και επί οκτώ χρόνια καλλιέργησε τη μουσική παραμερίζοντας την αθλητική δραστηριότητα. Η ορχήστρα του συλλόγου περιλάμβανε κιθάρες, μαντολίνα, πιάνο, αρμόνιο και χάλκινα. Συνήθως, οι συναυλίες είχαν και λογοτεχνική πινελιά, στην οποία τα πρώτα χρόνια συμμετείχε ο ποιητής και αρχαιολόγος Στίλπων Πιττακής (παππούς της ηθοποιού Ρένης Πιττακή).
Αθλητική δράση
Η αθλητική δραστηριότητα του Ορφέα ήταν υποτονική. Γι' αυτό το 1893 όσα μέλη του συλλόγου επιθυμούσαν περισσότερες αθλητικές δρατηριότητες αποχώρησαν και ίδρυσαν τον Αθλητικό Σύλλογο Γυμνάσιον Σμύρνης. Πάντως, αναφέρονται αθλητές του Ορφέα, όπως ο Κωνσταντίνος Μουράτης (δρομέας ταχύτητας και άλτης μήκους) και ο Δημ. Τομπρώφ (δρομέας 1500 μ.), οι οποίοι νίκησαν στα «Τήνια» τον Αύγουστο 1895. Επίσης, συμμετείχαν στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 και ήταν πολυνίκες στους Α΄ και Β΄ Πανιώνιους Αγώνες το 1896 και το 1898.
Στους Β΄ Πανιώνιους Αγώνες (1898) ο Ορφέας συμμετείχε σε κοινή ομάδα με το ομογάλακτο «Γυμνάσιον».
Τον Οκτώβριο του 1898 ο Ορφέας και το Γυμνάσιον επανενώθηκαν και δημιούργησαν τον Πανιώνιο Γ.Σ. Σμύρνης.
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890 Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Τουρκίας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σμύρνη Κατηγορία:Τέχνες στη Σμύρνη
Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας (1667–1672)
Η Μαρία Θηρεσία της Γαλλίας (Marie-Thérèse de France, 2 Ιανουαρίου 1667-1 Μαρτίου 1672) ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας, που απεβίωσε σε ηλικία 5 ετών.
Βιογραφία
Η Μαρία Θηρεσία είναι το τέταρτο παιδί και η τρίτη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ από τη σύζυγό του, Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας. Οι γονείς της ήταν διπλά πρώτα ξαδέρφια. Έλαβε τον τιμητικό τίτλο της Βασιλικής Κυρίας ως η μεγαλύτερη επιζήσασα κόρη του βασιλιά, καθώς οι δύο μεγαλύτερες αδερφές της Άννα Ελισάβετ και Mαρία Άννα πέθαναν λίγο μετά τη γέννησή τους. Τελικά έλαβε το παρατσούκλι "μικρή κυρία" ώστε να διαφοροποιηθεί από τις θείες της, Ερριέτα της Αγγλίας και Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου.
Έχει ως γκουβερνάντα τη Λουίζα, Μαρκησία του Τουσύ. Το καλοκαίρι του 1667, η ευλογιά κυριαρχεί παντού και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, ο οποίος έφυγε για την κατάκτηση των Κάτω Χωρών, δείχνει στα γράμματα του μια τρυφερή ανησυχία για την ασφάλεια των παιδιών του.
Οι γονείς της τη βάφτισαν στο Παλάτι του Λούβρου το 1668 με τον Ερρίκο Ιούλιο των Βουρβόνων ως νονό και τη Μαργαρίτα της Λωρραίνης ως νονά. Αναφέρεται ότι αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους γονείς της και ότι η μητέρα της ήθελε η κόρη της να γίνει βασίλισσα στην πατρίδα της την Ισπανία.
Θάνατος
Τη νύχτα της 1ης Μαρτίου 1672, περίπου στις 10 μ.μ., η μικρή Θηρεσία βρέθηκε ιδρωμένη από τη μητέρα της. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Λουδοβίκου ΙΔ΄, οι τελευταίες λέξεις της ήταν: "Μαμά... μπορείς περισσότερα …". Πέθανε πιθανότατα από φυματίωση. Επηρεασμένος βαθύτατα από το θάνατό της, ο Λουδοβίκος επέβαλε πένθος σε όλο το βασίλειο.
Η καρδιά της Μαρίας Θηρεσίας βρίσκεται στην εκκλησία Notre-Dame du Val-de-Grâce στο Παρίσι και το σώμα της είναι θαμμένο στην κρύπτη των Βουρβόνων στη Βασιλική του Σαιντ Ντενί. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, οι τάφοι βεβηλώθηκαν και τα οστά της πετάχτηκαν σε έναν μαζικό τάφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Κρυπτανάλυση κλασικών κρυπτοσυστημάτων
Εξαντλητικές Μέθοδοι
Η πιο κοινή μέθοδος επίθεσης σε ένα κρυπτοσύστημα είναι η εξεύρεση του κλειδιού, δοκιμάζοντας όλους τους πιθανούς συνδυασμούς κλειδιών (brute force Attack). Για την υλοποίηση της επίθεσης ο αντίπαλος δοκιμάζει όλο τον κλειδοχώρο, έως ότου καταλήξει σε μία λύση. Ο χώρος κλειδιών του κάθε κρυπτοσυστήματος καθόριζε τη δυσκολία ανεύρεσης του σωστού κλειδιού. Ο κρυπταλγόριθμος μετατόπισης μπορεί να σπαστεί μετά από 26 δοκιμές. Ο αφινικός κρυπταλγόριθμος μετά από 312 δοκιμές. Ο κρυπταλγόριθμος τετραγώνου με μήκος κλειδιού 6 μετά από 321.272.406 δοκιμές. Όταν οι πρώτες υπολογιστικές μηχανές πρωτοεμφανίστηκαν επηρέασαν το κατώτο όριο κλειδιού που χρειαζόταν για να διατηρηθεί η ασφάλεια.
Μία επιπλέον θεωρητική προσέγγιση της κρυπτανάλυσης του συστήµατος RSA, αλλά και των παρόµοιων συστηµάτων που αναπτύχθηκαν μετά από αυτό, όπως το πρωτόκολλο των Diffie-Hellman και το DSS, είναι η Timing Attack (Επίθεση Χρόνου). Η επίθεση αυτή στηρίζεται στο brute force attack αλλά τα επιπρόσθετα στοιχεία τα οποία εισάγει και χρησιµοποιεί, την καθιστούν λιγότερο τυχαιοκρατική. Είναι µια νέα µέθοδος κρυπτανάλυσης την οποία και οφείλουµε να αναλύσουµε, ώστε να δούµε πώς τόσο δυνατά συστήµατα όπως το RSA, το Diffie- Hellman και DSS, βρίσκονται σε κίνδυνο, αλλά και τους τρόπους που ο κίνδυνος αυτός µπορεί να αποφευχθεί.
Ανάλυση Συχνότητας
Η ανάλυση συχνότητας βασίζεται στο γεγονός ότι οι περισσότερες γλώσσες παρουσιάζουν στη δομή (γράμματα ή συνδυασμούς γραμμάτων) τους κάποια ορισμένη κατανομή με μέγιστα και ελάχιστα. τα οποία μπορούν να χαρακτηρίσουν τη γλώσσα αυτή. Με τον υπολογισμό της κατανομής των γραμμάτων μέσα στη γλώσσα βρίσκουμε ένα μέτρο που το ακολουθούν όλα τα κείμενα της γλώσσας αυτής. Για την αγγλική γλώσσα το Ε τείνει να είναι το πιο κοινό γράμμα (με τις περισσότερες επαναλήψεις σε ένα οποιοδήποτε κείμενο) ενώ το Ζ τείνει να είναι το πιο σπάνια συναντούμενο γράμμα. Το ιστιόγραμμα σχ. 3.2 δείχνει ποσοστιαία την εμφάνιση του αγγλικού αλφάβητου σε ένα λογοτεχνικό κείμενο.
Σε μερικά κρυπτοσυστήματα τέτοιες ιδιότητες της φυσικής γλώσσας συντηρούνται στο κρυπτογράφημα, και αυτά οι κατανομές δίνουν τη δυνατότητα μίας επίθεσης κρυπτοκειμένου. Χρησιμοποιώντας την κατανομή χαρακτήρων ψάχνουμε να βρούμε για τον πιο επαναλαμβανόμενο κρυπτοχαρακτήρα, και τον αντικαθιστούμε από τον πιο επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα της φυσικής γλώσσας. Και συνεχίζουμε την ανάλυση μέχρι να φθάσουμε σε μία μοναδική λύση (Το εξαγόμενο μήνυμα να έχει γλωσσικό νόημα). Βοηθητικά εργαλεία είναι:
Πίνακας 3.1 Αγγλικά Γλωσσικά Μοτίβα
Πινακας 3.2Η Τριγραμματική ανάλυση σε ένα Αγγλικό κείμενο 763 λέξεων Λεξεις	Εμφάνιση	Συχνότητα The	91	11.9% And	27	3.5% Had	19	2.5% Was	15	2% That	13	1.7%
Διακριτή Στατιστική πηγή Μαρκόφ
Μπορούμε να παραστήσουμε το μήνυμα σαν μία ακολουθία γραμμάτων. Αυτές οι ακολουθίες γραμμάτων δεν είναι τυχαίες αλλά έχουν μία στατιστική εξάρτηση δηλαδή η εμφάνιση ενός γράμματος επηρεάζει την εμφάνιση ένος άλλου γράμματος.Π.χ. η εμφάνιση του του Q συνεπάγει ότι το αμέσως πιθανότερο γράμμα είναι το U. Η πηγή εκπέμπει γράμματα από ένα πεπερασμένο αλφάβητο, έστω το Αγγλικό, σύμφωνα με κάποιες πιθανότητες που εξαρτώνται από το τρέχων γράμμα και από τα προηγούμενα γράμματα. Η πιθανότητα εμφάνισης ενός γράμματος εξαρτάται από το συγκεκριμένο γράμμα και από το αμέσως προηγούμενο π.χ. P(Xj=b,Xj-1=a) = 0.0228302. Σχηματίζεται επομένως ένας πίνακας 26x26 με όλους τους συνδυασμούς και τις πιθανότητες για κάθε συνδυασμό.
Διακριτή Στατιστική Πηγή Μαρκόφ
Μέθοδος Kasiski
Η εξέταση Kasiski ή αλλιώς τεστ kasiski είναι μια μέθοδος για τη διάσπαση πολυαλφαβητικών κρυπτοσυστημάτων. Η βασική ιδέα είναι η παρατήρηση ότι λόγω της επανάληψης κάποιων λέξεων μέσα στο μήνυμα  κρυπτογραφούνται και παράγουν ίδια κρυπτοκείμενα όταν είναι ευθυγραμισμένα με το κλειδί. Τα επαναλαμβανόμενα συμπλέγματα θα πρέπει να είναι τουλάχιστον τρία. Μετρώντας την απόσταση ανάμεσα στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα δημιουργείται μια λίστα από αποστάσεις και ο ΜΚΔ όλων αυτών είναι συνήθως το μήκος του κλειδιού. Αν ο κρυπταναλυτής βρει το μήκος του κλειδιού, έστω 5, τότε σε ένα κρυπτογραφημένο κείμενο τα γράμματα στη θέση [1,1+n*5] όπου  δημιουργούν μία λίστα  μιας μονοαλφαβητικής αντικατάστασης η οποία αναλύεται εύκολα με την ανάλυση συχνότητας γραμμάτων. Καταλήγουμε με τόσες λίστες όσα είναι τα στοιχεία του κλειδιού και αντιμετωπίζουμε πλέον την πολυαλφαβητική αντικατάσταση σαν πολλές απλές μονοαλφαβητικές αντικαταστάσεις.
Τα βήματα για τον έλεγχο kasiski είναι
Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Μήδεια (Κερουμπίνι)
Η όπερα, αν και στην πρωτότυπη εκδοχή ήταν στα γαλλικά και συμπεριελάμβανε διαλόγους δίχως συνοδεία μουσικής, έγινε γνωστή τον περασμένο αιώνα με την Ιταλική εκδοχή του λιμπρέτου του Οφμάν και των ρετσιτατίβι του Φραντς Λάχνερ από τον Κάρλο Τσανγκαρίνι. Αυτή την εκδοχή της Μήδειας ερμήνευε η Μαρία Κάλλας επί περίπου δέκα χρόνια, από το 1953 έως το 1962.
Σύνθεση
Στις περισσότερες αναβιώσεις της Μήδειας της εποχής αυτής, όπως του Κορνέιγ, κυριαρχούσε η Μήδεια του Σενέκα· γυναίκα αδίστακτη και μάγισσα, μακριά από την πρωτότυπη Μήδεια του Ευριπίδη. Το 1779 ο Ζαν-Μαρί Κλεμάν (Jean-Marie Clément), στην εισαγωγή της δικής του έκδοσης του έργου, υποστηρίζει πως η Μήδεια πρέπει να επιστρέψει στην "ελληνική απλότητα" του Ευριπίδη. Την άποψη αυτή εξέφρασε σε μεγάλο βαθμό και ο Οφμάν κατά τη συγγραφή του λιμπρέτου της όπερας την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης. Χρειάστηκε, όμως, να προσαρμόσει τον μύθο στις ανάγκες της εποχής, ώστε να συνδέεται με τη νεοσυσταθείσα γαλλική δημοκρατία και την κοινωνία της. Αυτό αντανακλάται και στη μετατόπιση του κέντρου βάρους από τον βασιλιά και την πριγκίπισσα της Κορίνθου, που κυριαρχούσαν στις μέχρι τότε γαλλικές αναβιώσεις, στον Ιάσονα και τη Μήδεια.
Η σύνθεση της μουσικής έγινε την περίοδο του Διευθυντηρίου και συγκεκριμένα μεταξύ 1795 και 1799. Το λιμπρέτο του Οφμάν έδωσε την ευκαιρία στον Κερουμπίνι να παρουσιάσει μέσω της μουσικής του την ιστορία της Μήδειας ως τραγωδία και όχι σαν μελόδραμα δολοπλοκίας. Παρουσιάζεται μια κανονική γυναίκα, η οποία ωστόσο έχει αντιμετωπιστεί άδικα και έχει πληγωθεί. Η όπερα αποτελείται από τρεις συνοπτικές και σχετικά μικρές πράξεις. Ο Οφμάν εισήγαγε κάποιες καινοτομίες όσον αφορά τα πρόσωπα και την πλοκή. Η Γλαύκη αναλαμβάνει κεντρικότερο ρόλο, ενώ αποκτά το όνομα Dircé (Δίρκη) αντί του Glaucé (Γλαύκη) ή Créuse (Κρέουσα), όπως αντιστοιχεί στα γαλλικά. Τη θεραπαινίδα της Μήδειας την ονομάζει Νέρις και της δίνει ενεργό ρόλο σε όλη τη διάρκεια της σύνθεσης. Επιπλέον, ο Αιγέας, μυθικός βασιλιάς της Αθήνας, δεν εμφανίζεται, αφού αυτή η Μήδεια πεθαίνει και επομένως δεν αναζητά καταφύγιο στην Αθήνα.
Το τέλος παρουσιάζει επίσης διαφορές σε σύγκριση με την κλασική τραγωδία. Στον Ευριπίδη, η Μήδεια καταφεύγει στην Αθήνα με τη βοήθεια άρματος που το σέρνουν φτερωτοί δράκοντες, ενώ στο ποιητικό κείμενο του Οφμάν η Μήδεια εξαφανίζεται σε ένα βάραθρο και στη συνέχεια κατεβαίνει στον κάτω κόσμο με τη συνοδεία των τριών Ευμενίδων. Λίγο αργότερα, ο Κερουμπίνι άλλαξε το κείμενο επαναφέροντας το κλασικό τέλος, χωρίς όμως να προβεί στην αλλαγή της υπάρχουσας μελωδίας. Στις τελευταίες παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του προηγούμενου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε το τέλος του Οφμάν.
Η Μήδεια του Κερουμπίνι συμπεριλαμβάνεται στα έργα που επηρεάστηκαν από την οπερατική μεταρρύθμιση του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ. Μάλιστα, το πλάνο της Μήδειας βασίζεται σε κάποιο βαθμό στην όπερα Αρμίντα του Γκλουκ. Αυτό είναι εμφανές κυρίως στη δομή της Μήδειας. Αν και ο Κερουμπίνι ήταν συνθέτης του Κλασικισμού, ωστόσο έζησε στην περίοδο της μετάβασης από τον Κλασικισμό στον Ρομαντισμό και ως εκ τούτου τα έργα του παρουσιάζουν και στοιχεία πρωτορομαντικά, όπως συμβαίνει και με τη μουσική τεχνοτροπία της Μήδειας.
Εκτελέσεις και διαφορετικές εκδοχές
Παρά τις καλές κριτικές που έλαβε στην πρεμιέρα της στο Παρίσι το 1797, η Μήδεια δεν ήταν πολύ δημοφιλής στο κοινό και, ως εκ τούτου, σταμάτησε μετά από είκοσι παραστάσεις. Το μελόδραμα δεν παίχτηκε ξανά στο Παρίσι μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, ωστόσο παιζόταν συχνά σε πολλές γερμανικές πόλεις κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Η πρώτη παραγωγή της όπερας του Βερολίνου έγινε στις 17 Απριλίου του 1800 και παιζόταν συχνά εκεί μέχρι και το 1880. Το 1803 παίχτηκε για πρώτη φορά στη Βιέννη σε γερμανική μετάφραση και το 1809 ο ίδιος ο Κερουμπίνι επιμελήθηκε μια νέα έκδοση στο πλαίσιο αυτών των παραστάσεων με απαλοιφή περίπου 500 μουσικών μέτρων. Τον Ιούνιο 2013, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, με τη βοήθεια ακτινων-χ, κατάφεραν να αποκαλύψουν τα διαγγραμμένα από τον Κερουμπίνι σημεία αυτά του χειρόγραφου. Το 1854 ο Φραντς Λάχνερ αντικατέστησε τα διαλογικά μέρη (πρόζα) με ρετσιτατίβι για την παραγωγή του 1855 στη Φρανκφούρτη.
Στη Βρετανία πρωτοπαρουσιάστηκε στις 6 Ιουνίου 1865 στην όπερα "Her Majesty's Theatre" στο Χέιμαρκετ του Λονδίνου. Οι διάλογοι αντικαταστάθηκαν για την παραγωγή από ρετσιτατίβι, αλλά αυτή τη φορά από τον Λουίτζι Αρντίτι. Παρουσιάστηκε ξανά στις 30 Δεκεμβρίου 1870 στο Κόβεντ Γκάρντεν. Στην Ιταλία πρωτοπαίχτηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1909 στη Σκάλα του Μιλάνου σε Ιταλική μετάφραση του Κάρλο Τσανγκαρίνι της εκδοχής του Φραντς Λάχνερ (1854). Η αποδοχή ήταν χλιαρή και δεν υπήρξαν άλλες παραστάσεις μέχρι το δέκατο έκτο Μουσικό Φλωρεντινό Μάιο του 1953, όταν τον πρωταγωνιστικό ρόλο ερμήνευσε η Μαρία Κάλλας. Η γαλλική εκδοχή αναβίωσε στο Φεστιβάλ του Μπούξτον στις 28 Ιουλίου 1984 και στο Κόβεντ Γκάρντεν στις 6 Νοεμβρίου 1989.
Ρόλοι
Η πρωταγωνιστικός ρόλος της Μήδειας είναι φημισμένος για την ιδιαίτερη δυσκολία του. Μάλιστα, ο πρόωρος θάνατος της υψιφώνου που ερμήνευσε τον ρόλο αυτό στην πρεμιέρα στο Παρίσι, Ζιλί-Ανζελίκ Σιό, αποδόθηκε ακριβώς στη δυσκολία και στο άγχος του ρόλου.
Σύνοψη
Η δράση λαμβάνει χώρα στην Κόρινθο.
thumb|Η Μήδεια σκοτώνει έναν από τους υιούς της. Ερυθρόμορφος αμφορέας, 330 π.Χ., Λούβρο.
Α' πράξη
Μπροστά από τα ανάκτορα, η κόρη του βασιλιά Κρέοντα της Κορίνθου ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Ιάσονα, ο οποίος ηγήθηκε της Αργοναυτικής εκστρατείας και με τη βοήθεια της Μήδειας, πριγκίπισσα της Κολχίδας, έκλεψε το χρυσόμαλλο δέρας. Η Μήδεια, ωστόσο, η οποία εγκατέλειψε την πατρίδα της, την οικογένειά της και απέκτησε δύο παιδιά με τον Ιάσονα, εμφανίζεται μπροστά του και απαιτεί την επιστροφή του σε αυτήν. Αυτός αρνείται, προκαλώντας την οργή της Μήδειας και τη θέληση της για εκδίκηση.
Β' Πράξη
Μέσα στα ανάκτορα, ο Κρέων διατάζει τη Μήδεια να εγκαταλείψει την πόλη του, αυτή όμως του ζητάει δύο ακόμη μέρες με τα παιδιά της. Ως πράξη συμφιλίωσης στέλνει με τη θεραπαινίδα της, Νέριδα, δύο δώρα για τη Γλαύκη· ένα διάδημα και ένα μανδύα σταλμένα από τον θεό Απόλλωνα.
Γ' Πράξη
Μεταξύ των ανακτόρων και του ναού του Απόλλωνα, η Μήδεια ασπάζεται τα παιδιά της για τελευταία φορά. Εντωμεταξύ, ακούγονται ουρλιαχτά από το εσωτερικό του παλατιού. Η Γλαύκη δηλητηριάστηκε από τον μανδύα και ο λαός ζητά εκδίκηση. Η Νέρις, η Μήδεια και τα παιδιά της κρύφτηκαν μέσα στον ναό αλλά σχεδόν αμέσως η Νέρις εμφανίζεται τρομοκρατημένη και πληροφορεί τον Ιάσονα για το τι συμβαίνει μέσα στον ναό. Πριν προλάβει να επέμβει, κάνει την εμφάνισή της η Μήδεια κρατώντας το ματωμένο μαχαίρι με το οποίο μόλις είχε σκοτώσει τα παιδιά της. Φλόγες αρχίζουν να τυλίγουν τον ναό· η Μήδεια και οι Ερινύες της εξαφανίζονται.
Ενορχήστρωση
Ο Κερουμπίνι εξαπολύει σταδιακά την πληρέστερη ισχύ της ορχήστρας για να τη συνδυάσει με την επίσης σταδιακή αύξηση του μυστηρίου της ιστορίας. Η μουσική έχει απλή, αρμονική δομή και δραματική ενορχήστρωση. Στην εισαγωγή, στη σκηνική μουσική συνοδεία και στη συνοδεία των φωνών η ορχήστρα αποσαφηνίζει, ενισχύει αλλά και διακόπτει τη δραματική δράση. Στην ορχήστρα συμμετέχουν τα εξής όργανα: δύο φλάουτα, δύο όμποε, δύο κλαρινέτα, δύο φαγκότα, τέσσερα κόρνα, τυμπάνια, κρουστά, έγχορδα. Στην μπάντα της σκηνής συμμετέχουν: δύο φλάουτα, δύο όμποε, δύο κλαρινέτα, δύο φαγκότα, δύο κόρνα, τρομπόνι.
Ηχογραφήσεις
Το έργο έχει ηχογραφηθεί ολόκληρο σε στούντιο ηχογραφήσεων μόνο πέντε φορές. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο δύσκολο πρωταγωνιστικό ρόλο. Τέσσερις από αυτές τις ηχογραφήσεις είναι στην ιταλική εκδοχή, ενώ μία στην πρωτότυπη γαλλική εκδοχή (1997). Παράλληλα, υπάρχουν πολλές ακόμη ζωντανές ηχογραφήσεις που σώζονται, ολόκληρες ή αποσπασματικές, από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα έως σήμερα.
Η Κάλλας και η Μήδεια
Η μεγάλη Ελληνίδα υψίφωνος, Μαρία Κάλλας, ερμήνευσε τον ρόλο της Μήδειας στην ιταλική εκδοχή της για εννέα χρόνια, από τις 7 Μαΐου 1953, που αναβιώνει στη Φλωρεντία, έως τις 3 Ιουνίου 1962 στη Σκάλα του Μιλάνου. Στο μεταξύ διάστημα ερμηνεύει τον ρόλο στο Μιλάνο, στη Βενετία, στη Ρώμη, στο Ντάλλας του Τέξας, στο Λονδίνο και στο Θέατρο της Επιδαύρου. Όλα ξεκίνησαν το 1953, όταν ο Φραντσέσκο Σιτσιλιάνι, ο διευθυντής του Μουσικού Φεστιβάλ της Φλωρεντίας, αποφάσισε την αναβίωση της Μήδειας. Η Κάλλας έμαθε τον ρόλο σε μόλις οκτώ μέρες. Ο Βιτόριο Γκούι ήταν ο διευθυντής της ορχήστρας, ενώ την παράσταση αυτή σκηνοθέτησε ο Αντρέ Μπερζάκ.
Μετά από μερικούς μήνες, το καλοκαίρι του 1961, η Κάλλας εμφανίστηκε για τρίτη φορά στο Θέατρο της Επιδαύρου για δύο παραστάσεις με τη Μήδεια της παραγωγής του Ντάλλας, στις 6 και στις 13 Αυγούστου. Στα τέλη του 1961 επέστρεψε για τελευταία φορά στη Σκάλα με συνολικά πέντε παραστάσεις Μήδειας· τρεις τον Δεκέμβρη του 1961, μία τον Μάιο και μία τον Ιούνιο του 1962. Οι παραστάσεις αυτές αποτέλεσαν τρόπον τινά αποχαιρετισμό της Κάλλας στο κοινό του Μιλάνου και ολόκληρης της Ιταλίας, καθώς και στον ρόλο της Μήδειας, αφού ήταν η τελευταία φορά που τον ερμήνευσε.
Η Μήδεια είναι ο ρόλος που αποκαλύπτει καλύτερα το sui generis χαρακτήρα της τέχνης της Κάλλας. Μετά την εκτέλεση της άριας "Dei tuoi figli" της πρώτης πράξης σε παράσταση στη Σκάλα το 1953, ακολούθησε ένα δεκάλεπτο χειροκρότημα. Την άρια αυτή είχε αποκαλέσει η ίδια η Κάλλας δολοφονική, όταν τη δίδασκε στη Μουσική Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης το διάστημα μεταξύ Οκτωβρίου 1971 και Μαρτίου 1972. Μάλιστα, στις τελευταίες της εμφανίσεις στο Μιλάνο, τον Δεκέμβριο του 1961, και ενώ η φωνή της είχε ήδη αρχίσει να εξασθενεί, καταγράφηκε ένα επεισόδιο. Η αδύναμη ερμηνεία της Κάλλας προκάλεσε τις αντιδράσεις των θεατών του υπερώου, οι οποίοι άρχισαν να σφυρίζουν επικριτικά. Τότε η Κάλλας, μετά το πρώτο "crudel" (άσπλαχνος) που απηύθυνε στον Ιάσονα στην άρια, έκανε μια παύση, στράφηκε προς τους θεατές και απηύθυνε το δεύτερο σε αυτούς. Λίγο αργότερα, στην ίδια άρια, φτάνοντας στη φράση "Ho datto tutto a te!" (έχω δώσει τα πάντα σε σένα), γύρισε προς το κοινό έχοντας προσηλωμένα τα μάτια της προς αυτό αντί στον Ιάσονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Λουίτζι Κερουμπίνι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Καταλανικές περιφερειακές εκλογές 2021
Στις 14 Φεβρουαρίου 2021 διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στην Καταλονία, για να εκλεγούν τα 135 μέλη του Καταλανικού κοινοβουλίου.
Εκλογικό σύστημα
Το Καταλανικό κοινοβούλιο είναι το νομοθετικό σώμα της Καταλονίας, η οποία είναι μία από τις αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας. Ο τρόπος οργάνωσης, οι εξουσίες και οι αρμοδιότητές του, έχουν οριστεί στο Καταλανικό Καταστατικό Αυτονομίας του 2006, και είναι σύμφωνα με το Ισπανικό Σύνταγμα. Μπορεί να αποτελείται από 100 ως 150 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες, ελεύθερες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Οι τρέχουσες εκλογές έγιναν για 135 μέλη. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από 4 πολυεδρικές περιφέρειες που αντιστοιχούν στις 4 επαρχίες της Καταλονίας: 85 από την επαρχία της Βαρκελώνης, 18 από της Ταρραγόνα, 17 από της Ζιρόνα και 15 από της Λιέιδας. Τα ψηφοδέλτια παρουσιάζουν τους υποψήφιους σε κλειστές λίστες πολιτικών κομμάτων, δηλαδή ο εκλογέας ψηφίζει ένα κόμμα (με όλους τους υποψήφιους της λίστας του) και όχι έναν μεμονωμένο υποψήφιο του κόμματος. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στο κοινοβούλιο είναι 3% του συνολικού αριθμού ψήφων της περιφέρειας. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μεθοδο Ντ'Οντ.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Καταλονίας, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα λόγω δικαστικής απόφασης ή ιατρικής διάγνωσης. Οι Καταλανοί του εξωτερικού έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν, υπό την προϋπόθεση να υποβάλλουν πρώτα αίτηση στο αντίστοιχο Ισπανικό προξενείο της χώρας τους. Οι εκλογείς μπορούν να ψηφίσουν με δύο τρόπους: προσωπικά στο εκλογικό κέντρο της περιφέρειάς τους ή ταχυδρομικά με επιστολική ψήφο.
Διεξαγωγή
μικρογραφία|315x315εσ|Χάρτης για τα κόμματα που πλειοψήφησαν ανά [[Κομάρκες της Καταλονίας|κομάρκα]] μικρογραφία|315x315px|Η προσέλευση ανά [[Κομάρκες της Καταλονίας|κομάρκα στις 1 μ.μ. και 6 μ.μ.]] μικρογραφία|349x349px|Τα ποσοστά ψήφων που έλαβαν τα κόμματα ανά επαρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ισπανία Κατηγορία:Εκλογές του 2021
Μουρίκι Αχαΐας
Το Μουρίκι είναι μικρό ορεινό χωριό που βρίσκεται χτισμένο στην ενδοχώρα του Νομού Αχαΐας. Υπάγεται διοικητικά στην Τοπική κοινότητα του Προφήτη Ηλία του Δήμου Καλαβρύτων. Κατά την απογραφή του 2011 το Μουρίκι είχε μόνιμο πληθυσμό 36 κατοίκους. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αποτομή της Τίμιας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Απέχει οδικώς 46,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας, 34,5 χιλιόμετρα από την έδρα του Δήμου τα Καλάβρυτα και 10 χιλιόμετρα από την έδρα της Τοπικής κοινότητας τον Προφήτη Ηλία (6,5 χιλιόμετρα μέσω διαδρομής με μέρος χωματόδρομου).
Διοικητικές μεταβολές
Στις 20 Απριλίου του 1835 το Μουρίκι προσαρτήθηκε στο Δήμο Βλασσίας. Την 1 Ιουλίου του 1841 προσαρτήθηκε μαζί με ολόκληρο το Δήμο Βλασσίας στο Δήμο Λαπαθών. Στις 28 Αυγούστου του 1912 με την θέσπιση των Κοινοτήτων το χωριό προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Γκερμπεσίου που θα μετονομαστεί μαζί με την ομώνυμη έδρα της σε Κοινότητα Προφήτη Ηλία. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1997 με την επιστροφή των Δήμων στην αυτοδιοίκηση σύμφωνα με το Σχέδιο "Καποδίστριας" το Μουρίκι εντάχθηκε στο Δήμο Καλαβρύτων.
Δημογραφικά στοιχεία
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού είναι η εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Κωνσταντίνος Μάρκου
Ο '''Κώστας Β. Μάρκου''' (Καλάβρυτα, 3 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Έλληνας ιατρός, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών και βουλευτής Αχαΐας με τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.
Εκλέχθηκε για πρώτη φορά Βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, στο νομό Αχαΐας στις εκλογές του 2019.
Τον Φεβρουάριο 2016 ορίσθηκε πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας (ΚΕΣΥ), θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2020, μετά από εμπλοκή του σε περιστατικό με χυδαίους χαρακτηρισμούς κατά του αντιπροέδρου της Βουλής Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου , για το οποίο και παραπέμφθηκε στην αρμόδια Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής των Ελλήνων.
Με τη σύζυγό του έχουν δύο γιους.
NGC 839
Ο NGC 839 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Ανακαλύφθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1785 από τον Ουίλιαμ Χέρσελ (Wilhelm Herschel) και ανήκει στο HGC 16, όπως και ο NGC 838.
Πρόκειται για ένα Φωτεινό Υπέρυθρο Γαλαξία (αγγλ. Luminous Infrared Galaxy, LIRG) με σημάδια υψηλού ρυθμού σχηματισμού νέων αστέρων. Ομοιάζει στον Μεσιέ 82, γεγονός που υποδηλώνει πως ο σχηματισμός του έγινε με παρόμοιο τρόπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) 0839 08254 Κατηγορία:Αστρογόνοι γαλαξίες
Καλομόδια Άρτας
Τα Καλομόδια είναι ένας μικρός οικισμός νοτιοδυτικά της πόλης της Άρτας, απέχων απ’ αυτή περίπου 9 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Καλομόδια υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, τα Καλομόδια εντάχθηκαν στο Δήμο Νικολάου Σκουφά. Τα Καλομόδια μαζί με το χωριό της Αγίας Παρασκευής και τον Ανθότοπο, αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής με συνολικό πληθυσμό 1171 κατοίκους.
Ετυμολογία
Επίσημο όνομα του οικισμού είναι τα "Καλομόδια" αλλά χρησιμοποιείται κατά κόρον το όνομα "Κολομόδια". Σύμφωνα με πληροφορίες το αρχικό όνομα του χωριού ήταν "Καλαμόδια" (καλά μόδια). Το μόδιο, ή μόδι, ή μόδια,  ήταν μέτρο χωρητικότητας (δημητριακών, ελιών κλπ). Ήταν επίσης μέτρο  επιφανείας, του οποίου η αξία μπορεί να διαφέρει πάρα πολύ  από τόπο σε τόπο. Κατά μία εκδοχή, ένας μόδιος γης ήταν η έκταση που μπορούσε να σπαρθεί με ένα μόδιο σιταριού. Κατ’ άλλη εκδοχή το μόδι σαν  μέτρο επιφανείας, με την υποδιαίρεσή του έχει ως εξής: ένα μόδι ίσο με 8 μουτζούρια ή 3200 τ. οργιές ή 5856 τ.μ. Συνήθως ο μόδιος  γης βρίσκεται περίπου 940 τετρ.μέτρα. Όσο και το μήκος της βραχονησίδας Μόδι. Ήταν επίσης μέτρο μήκους ίσο προς 200 οργιές. Για δοχείο μάζας χρησιμοποιούσαν το λιτραίον κέρας, -λίτρο. Το μόδι χρησιμοποιούσαν και οι Ρωμαίοι. Το μόδι σαν ρωμαϊκό μέτρο σιτηρών  ισούται με 8,75 λίτρες. Το μόδι αναφέρεται και σαν μονάδα μέτρησης παραγωγής λαδιού. 1 μόδι ελιές = 500 οκάδες λάδι = 640 kgr. Ο μόδιος  κατά η βυζαντινή περίοδο  ήταν μονάδα μέτρησης χωρητικότητας πλοίων. Σχετικά με το τονάζ, έγγραφα μας λένε πως το πλοίο, σήκωνε τόσες χιλιάδες και σε κάποιο σημείο, 15 χιλιάδες δηλ. 16 μόδια. Το 960 μ.Χ. ο μόδιος  χρησιμοποιείτο στο Βυζάντιο. Αναφέρεται σχετικά :«Το σιτάρι το 960 είχε την ίδια τιμή που είχε και το 1014 (1, 85 χρυσά φράγκα ο μόδιος), όλα όμως τα άλλα είδη ήταν πιθανώς πέντε ή έξι φορές φθηνότερα. Σύμφωνα με τις ιστορικές αναμνήσεις, κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, υπήρχε από τους κατακτητές φόρος επί της ετήσιας σοδειάς. Επειδή η περιοχή ήταν εύφορη, η παραγωγή ήταν πολλά μόδια με συνεπακόλουθο περισσότερους φόρους. Έτσι επικράτησε το τοπωνύμιο καλαμόδια.
Ιστορία
Ιστορικά η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι το έργο «Ταξίδι στην Ελλάδα», του Φρανσουά Πουκεβίλ το οποίο εκδόθηκε το 1820. Ο Πουκεβίλ κάνει αναφορά στον κάμπο της Άρτας και μας πληροφορεί ότι τα Καλομόδια απείχαν περίπου ένα μίλι από το Απόμερο και τρία τέταρτα από τον ποταμό Άραχθο. Σε απόσταση δύο μιλίων από το χωριό υπήρχε μία διασταύρωση και από εκείνο το σημείο, σε απόσταση μισού μιλίου μπορούσε κανείς να φθάσει στον Ανθότοπο και στις Κεραμάτες.
Σύμφωνα με το έργο του Σπυρίδωνος Αραβαντινού, «Ιστορία Αλή πασά του Τεπελενλή», τα Καλομόδια υπήρξαν τσιφλίκι του πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε στην κατοχή του το μεγαλύτερο μέρος του κάμπου ενώ με βάση την εργασία του Κων.Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», τα Καλομόδια ήταν ένας μικρός οικισμός με 15 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, τα Καλομόδια, από πλευρά ιδιοκτησίας, άνηκαν στην κατηγορία «μουατζέλι», υπαγόταν στο τμήμα Ιωαννίνων και κατοικούσαν 12 χριστιανικές οικογένειες ενώ η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι το χωριό ήταν ιδιοκτησία του Αρτινού Κωνσταντίνου Καραπάνου και κατοικούσαν σε αυτό 12 οικογένειες. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 100 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Τα Καλομόδια αποτελούσαν μέρος του τμήματος Ποταμιάς.
Αξιόλογη πηγή είναι και το «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή εκείνη κατοικούσαν στο χωριό 15 οικογένειες. Ο Μητροπολίτης Άρτας αναφέρει επίσης ότι 50 μαθητές από τα Καλομόδια, την Αγία Παρασκευή και τον Ανθότοπο φοιτούσαν σε 2 γραμματοδιδασκαλεία Β' τάξεως, στα οποία μελετούσαν γεωγραφία, ιστορία, αριθμητική και θρησκευτικά. Αναφορά γίνεται επίσης και στην ύπαρξη χορτολιβαδικής έκτασης στο χωριό, η οποία ήταν ιδιοκτησία της Ιεράς Μητρόπολης Άρτας.
Εξίσου σημαντική πηγή είναι η Οθωμανική απογραφή του 1895 που εκδόθηκε με τον τίτλο «Binüc yüz on bir senei maliyesine mahsus Yanya alnamesi. Yedinci defa olarak» (Σαλναμές Ιωαννίνων για το οικονομικό έτος 1311 (1895), έκδοση έβδομη). Με βάση λοιπόν αυτή την απογραφή, στα Καλομόδια κατοικούσαν 14 οικογένειες (χανέδες) με συνολικό πληθυσμό 79 άτομα (41 άνδρες, 38 γυναίκες).
Το 1910, η Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης δημοσιοποιεί τα στοιχεία της απογραφής που πραγματοποίησε το ίδιο έτος σε όλη την εκκλησιαστική περιφέρεια και μας πληροφορεί ότι τα Καλομόδια υπαγόταν στο τμήμα Λούρου και στο χωριό κατοικούσαν 110 άτομα.
Δημογραφικά στοιχεία-Οικονομία
Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 298 μόνιμους κατοίκους (απογραφή του 2011) με κύρια ασχολία τους την γεωργία και κτηνοτροφία. Το έδαφος χαρακτηρίζεται έφορο, με κύριες καλλιέργειες: πορτοκάλι, μανταρίνι, ακτινίδιο, τριφύλλι, καλαμπόκι και διάφορα κηπευτικά. Επίσης λειτουργεί και μια μικρή βιομηχανία χυμοποίησης πορτοκαλιών. Η κτηνοτροφία αναφέρεται κυρίως σε μικρά κοπάδια αμνοεριφίων.
Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα.
Κλίμα
Το κλίμα της περιοχής είναι εύκρατο με έντονες βροχοπτώσεις και υγρασία από το φθινόπωρο έως την άνοιξη και έντονη ζέστη και σχετική ξηρασία κατά τους θερινούς μήνες.
Αθλητισμός
Στο χωρίο εδρεύει και το ποδοσφαιρικό γήπεδο της τοπικής ομάδας, Ολυμπιάδας Αγίας Παρασκευής.
Στο χωριό λειτουργεί επίσης από το έτος 2014 το πεδίο προσγείωσης της Αερολέσχης Δυτικής Ελλάδας και πήρε επίσημη ονομασία από το Υπουργείο Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων ως "Αεροδρόμιο Αράχθου Σμηναγός (Ι) Αναστάσιος Μπαλατσούκας", δίνοντας τη μέγιστη τιμή στον άτυχο πεσόντα, πιλότο των F-16 από την Άρτα, στις 26 Αυγούστου 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Νικολάου Σκουφά
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1996-1997
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1996-97 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 1996 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 13 Απριλίου 1997 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο, με αντιπάλους τον Ολυμπιακό και τον Απόλλωνα Πατρών. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Ολυμπιακός για έκτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Πηγές
1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1996 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1997
Εδωμίτες
Η Ιδουμαία ήταν ιστορική περιοχή κατοικημένη από Σημίτες, ευρισκόμενη νότια της Ιουδαίας και της Νεκράς Θάλασσας. Αναφέρεται στη Βίβλο ως Βασίλειο του Εδώμ, την 1η χιλιετία π.Χ. (Εποχή του Σιδήρου), ενώ στην Κλασική Αρχαιότητα, το όνομα "Ιδουμαία" χρησιμοποιείτο για μια μικρότερη έκταση γης στην ίδια περιοχή.
Οι κάτοικοί της, οι Εδωμίτες ή Ιδουμαίοι, ήταν αρχαίος λαός, νότιοι γείτονες των Μωαβιτών. Η χώρα τους, το Βασίλειο του Εδώμ, εκτεινόταν κυρίως ανατολικά της Αραβά. Σύμφωνα με τις Εβραϊκές Γραφές, ήταν απόγονοι του Ησαύ, ο οποίος ήταν αδελφός του Ιακώβ (Ισραήλ) και γιος του Ισαάκ. Το όνομα Εδώμ από το οποίο προέρχεται το όνομα "Ιδουμαία", σημαίνει κόκκινος στα Εβραϊκά, και ήταν το παρατσούκλι του Ησαύ, λόγω του κοκκινωπού του χρώματος.
Σχέσεις με τον λαό Ισραήλ
Οι Εδωμίτες, όπως οι Μωαβίτες, αρνήθηκαν το πέρασμα του λαού του Ισραήλ από τις περιοχές τους κατά την εποχή της εποίκησης - κατάκτησης, της υπό τον Γιαχβέ, όπως υποστήριζαν, «Υποσχεμένης Γης», στη Χαναάν. Έτσι, οι Εδωμίτες συνέχισαν να συμπεριφέρονται εχθρικά προς τους εισβολείς Ισραηλίτες.
Τον 6ο αιώνα π.Χ., μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ, πολλοί εξ αυτών μετανάστευσαν στη Νότια Ιουδαία και στους επόμενους αιώνες τούς ακολούθησαν και άλλοι, όταν τα εδάφη τους έγιναν τμήμα του Βασιλείου των Ναβαταίων. Έτσι, η νότια Ιουδαία κατέληξε να ονομάζεται Ιδουμαία (Α΄ Μακκαβαίων 4:29, 5:65) και οι κάτοικοι Ιδουμαίοι (Ευαγγέλιο Μάρκου 3:8).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ
Γραμμή Μαζινό
right|thumb|450px|Τμήμα οχυρωματικών έργων της Γραμμής Μαζινό στο Σενενμπούρ (Schoenenbourg) της [[Αλσατία|Αλσατίας]] Η γραμμή Μαζινό (ligne Maginot) ήταν μια σειρά επίγειων και υπόγειων οχυρωματικών έργων, που άρχισε να κατασκευάζεται μετά τον Α' Π.Π. καλύπτοντας σε μήκος ολόκληρη τη γαλλο-γερμανική μεθόριο. Έμεινε στη σύγχρονη ιστορία ως το μεγαλύτερο σε μήκος οχυρωματικό έργο που κατασκευάστηκε στην Ευρώπη, αλλά και το ατυχέστερο παγκοσμίως αφού ουδέποτε δικαίωσε την κατασκευή της. Η αναφορά της γραμμής Μαζινό στους στρατιωτικούς κύκλους έχει ταυτιστεί σήμερα με την έννοια της πανωλεθρίας, μετά την οποία και καταλήφθηκε η Γαλλία στον Β' Π.Π..
Έλαβε το όνομά της από τον εισηγητή της κατασκευής της, τον τότε υπουργό Πολέμου της Γαλλίας, Αντρέ Μαζινό (André Maginot).
Το υπόβαθρο
Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Νοέμβριο του 1918 η Γαλλία, παρ' ότι μια από τις νικήτριες δυνάμεις, αντιμετώπισε σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα. Είχε χάσει περισσότερο από ένα εκατομμύριο νέους, ενώ 4 έως 5 εκατομ. ήταν οι τραυματίες της. Με τη λήξη της σύρραξης πρόβαλε επιτακτικά ένα συνακόλουθο σημαντικό πρόβλημα: Πώς θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ενδεχόμενη νέα σύρραξη. Το θέμα αυτό υπήρξε αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ του Πρωθυπουργού Ζωρζ Κλεμανσώ και του Στρατάρχη Πεταίν, επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων: Η Συνθήκη των Βερσαλλιών, μολονότι ικανοποιούσε την εθνική υπερηφάνεια των Γάλλων, πρακτικά εξουθενώνοντας τους ηττημένους μέχρις εξοντώσεως, αποτελούσε σημαντικό αίτιο για νέα ένοπλη σύρραξη. Την εποχή εκείνη, όμως, υπήρχαν αρκετοί Γάλλοι πολιτικοί (σημαντικότερος από αυτούς ο ίδιος ο Κλεμανσώ), οι οποίοι πίστευαν ότι η Γερμανία «την είχε γλιτώσει φθηνά». Εν τούτοις, αρκετοί σημαντικοί ηγέτες, όπως ο Στρατάρχης Φερντινάν Φος υποστήριξαν εξ αρχής ότι η Συνθήκη αυτή ήταν απλά μια ανακωχή και ότι ο πόλεμος δεν θα σταματούσε στο σημείο αυτό. Έμελλε να δικαιωθεί μόλις είκοσι χρόνια αργότερα.
Στο σημείο αυτό εμφανίστηκαν τρεις αντίθετες σχολές: Η μία, με βασικούς υποστηρικτές τους Στρατάρχες Φος και Πεταίν, υποστήριζε ότι χρειαζόταν ένα μεγάλο στατικό αμυντικό έργο, μπροστά στο οποίο ακόμη και ο ισχυρότερος στρατός θα ήταν δυνατό να αναχαιτιστεί. Η άλλη σχολή, με κύριους υποστηρικτές τον (τότε) Συνταγματάρχη Σαρλ ντε Γκωλ και τον πολιτικό Πωλ Ρεϊνό υποστήριζε το ακριβώς αντίθετο: Τη δημιουργία ενός ευέλικτου στρατού, που θα στηριζόταν στην ταχύτητα και τη δύναμη πυρός των θωρακισμένων αρμάτων και την υποστήριξή του από το Πυροβολικό και την Αεροπορία. Η τρίτη, με βασικό υποστηρικτή τον Στρατάρχη Ζοφφρ (Joffre), έμοιαζε αρκετά με την πρώτη: Η χώρα όφειλε να δημιουργήσει πολλές μικρές αμυντικές βάσεις, οι οποίες θα χρησίμευαν και ως ορμητήρια αντεπίθεσης. Όλες όμως οι σκέψεις αυτές προσέκρουσαν σε δύο δυσχέρειες: Η μία ήταν η απροθυμία του μέσου Γάλλου πολίτη να συνεισφέρει σε έμψυχο υλικό, ύστερα από τόσες απώλειες, και η άλλη ήταν ότι, ακόμη και αν η κοινή γνώμη ήταν υπέρ της τελευταίας άποψης, η επάνδρωση αυτών των δυνάμεων απαιτούσε περισσότερους άνδρες (και, ως επιθετική, περισσότερες θυσίες) απ' όσους η εξουθενωμένη πληθυσμιακά Γαλλία μπορούσε να συνεισφέρει, δεδομένης της μείωσης των γεννήσεων που αναμενόταν (και πράγματι παρατηρήθηκε) κατά τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Έτσι, οι υποστηρικτές της κατασκευής των αμυντικών οχυρώσεων κέρδισαν τη μάχη στο CSG (Ανώτατο Συμβούλιο Πολέμου) και το σύνολο των (γραμμικά) παραταγμένων οχυρωματικών έργων πήρε το όνομα «Γραμμή Μαζινό» από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, ο οποίος πίεζε με όσα μέσα διέθετε για την κατασκευή, διακηρύσσοντας ότι ήταν το πλέον επείγον έργο για την προστασία της χώρας. Ο Μαζινό αντικαταστάθηκε, το 1924, από τον Πωλ Παινλεβέ, εν τούτοις συνέχισε να στηρίζει το έργο συχνά συνεργαζόμενος με τον νέο υπουργό.
Σκοπός
Σύμφωνα με τους επινοητές της κατασκευής, αυτή θα εξυπηρετούσε τους εξής σκοπούς:
Κατασκευή
Αν και ο όρος γραμμή υποδεικνύει ότι το έργο θα ήταν γραμμικό, σε ορισμένα σημεία παρουσίαζε αρκετό βάθος (20 έως 25 χλμ.). Η κατασκευή, αν και είχε υποδειχθεί από τον Μαζινό ήδη από το 1922, δεν ξεκίνησε αμέσως, κύρια λόγω της επιφυλακτικότητας που έδειχναν οι γαλλικές κυβερνήσεις απέναντι στο κόστος της. Κάποια σχετική πρόοδος άρχισε να σημειώνεται μόλις το 1926, οπότε η τότε Κυβέρνηση ενέκρινε ένα κονδύλιο για την έναρξη δοκιμαστικών κατασκευών. Συνεχίζονται, παράλληλα, οι συζητήσεις στο Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας σχετικά με το είδος και τη μορφή των οχυρώσεων. Το 1927 η αντιπαράθεση ανάμεσα στις απόψεις των στρατιωτικών λήγει με μια μορφή συμβιβασμού: Μόνιμες και ισχυρές οχυρώσεις θα κατασκευαστούν σε τρεις περιοχές: Μετς, Λοτέ (Lauter) και Μπελφόρ (Belfort). Θα κατασκευαστούν, επίσης, ελαφρότερες οχυρώσεις (οχυρώσεις εξοχής) μέσω των οποίων θα επιχειρούν τα στρατεύματα. Η απόφαση αυτή πρακτικά έθεσε τέρμα στο σχέδιο του Μαζινό.
Όμως το σχέδιο θα επανέλθει. Το 1930 η Γερουσία ψηφίζει τον Νόμο Μαζινό, που δίνει στο εγκαταλελειμμένο σχέδιο τη δυνατότητα να προχωρήσει στην κατασκευή οχυρωματικών έργων με κονδύλιο 2,9 εκατ. γαλλικών φράγκων, "κατά μήκος της γερμανικής και ιταλικής μεθορίου". Η πίστωση αυτή αντιπροσώπευε το 5% ή 6% των συνολικών ετησίων στρατιωτικών δαπανών και χαρακτηρίστηκαν "αστείες" μπροστά στις δαπάνες που θα απαιτούσε η μηχανοποίηση του στρατεύματος. Το μισό περίπου του κονδυλίου προοριζόταν για την ενίσχυση των οχυρώσεων της Λωρραίνης, ενώ μόνο 50 εκατ. φράγκα προορίζονταν για οχυρώσεις στη βόρεια Γαλλία. Η Επιτροπή Οργάνωσης Οχυρωμάτων (γαλλ. CORF), δημιουργημένη ήδη από το 1927, επιφορτίζεται με την επιλογή των θέσεων και των σχεδίων των οχυρώσεων, ενώ η επίβλεψη ανατέθηκε στο Γαλλικό Μηχανικό. . Στην πραγματικότητα, ήδη από το 1929 υπάρχει η σκέψη δημιουργίας μιας συνεχούς γραμμής πυρός από την πόλη Μαλμεντύ μέχρι την Ελβετική μεθόριο. Το σχέδιο είναι πολύ φιλόδοξο και πρόθεση είναι να αποτελείται από ισχυρές οχυρώσεις που θα στεγάζουν πυροβόλα ανά τέσσερα μίλια, γεγονός που θα σταματούσε οποιαδήποτε εχθρική εισβολή. Ανάμεσα στα πυροβολεία θα υπήρχαν οχυρώσεις επανδρωμένες από το Πεζικό και εξοπλισμένες με ανάλογα όπλα (πολυβόλα, πυροβόλα μικρού διαμετρήματος και όλμους). Το όλο σύστημα θα ενισχυθεί με δίκτυα τάφρων, καταφυγίων, αντιαρματικών εμποδίων κτλ. Όλες οι εγκαταστάσεις εφοδιασμού, διοίκησης και ενδιαίτησης θα βρίσκονται βαθιά στο έδαφος. Θα ξεπροβάλλουν από αυτό μόνο καταφύγια, πολυβολεία ή πυροβολεία κατασκευασμένα από ενισχυμένο σκυρόδεμα. Πίσω από τη γραμμή θα βρίσκονται υπόγεια καταφύγια από μπετόν για την κάλυψη των μονάδων πεζικού που θα υπερασπίζεται το χώρο μεταξύ των οχυρών. Η κατασκευή που τελικά πραγματοποιήθηκε κατά πολλούς ιστορικούς οφειλόταν στη μανία του μπετόν που είχε καταλάβει εκείνη την εποχή τη Γαλλία και έδωσε την απατηλή εντύπωση ότι αυτό ακριβώς ήταν το υπέρτατο αμυντικό όπλο κατά των δυνάμεων που θα επιβουλεύονταν και πάλι την εδαφική ακεραιότητα της χώρας.
Το αποτέλεσμα
Ο Γαλλικός Στρατός επηρεάζεται βαθύτατα από την κατασκευή αυτή. Οι σκέψεις των ηγετών του (ιδιαίτερα του στρατηγού Γκαμελέν, επικεφαλής του Στρατού) είναι η σωστή επάνδρωση, ο σωστός εφοδιασμός, η ενίσχυση της γραμμής Μαζινό. Όλες οι ενέργειες του Γαλλικού στρατεύματος πρέπει να διέπονται από τη με κάθε τρόπο προάσπισή του.
Ο Ρεϊμόν Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η υπεράσπιση της γραμμής Μαζινό κατάντησε σημαντικότερη από την υπεράσπιση της ίδιας της Γαλλίας». Στο ίδιο έργο του αναφέρει, επίσης, ότι «αυτοί που την κατασκεύασαν δεν έλαβαν καθόλου υπόψη τους πως υπάρχουν και αεροπλάνα». Από την έναρξη της μάχης της Γαλλίας φάνηκαν όλες οι αδυναμίες αυτού του στατικού κατασκευάσματος: Οι δημιουργοί του, αντί να εκμεταλλευτούν το γεγονός ότι για την προάσπιση ενός οχυρού δε χρειάζονται ούτε πολλές ούτε επίλεκτες δυνάμεις, έπραξαν το ακριβώς αντίθετο. Επάνδρωσαν τη γραμμή Μαζινό με το άνθος του Γαλλικού στρατού, αφήνοντας στις μη οχυρωμένες περιοχές στρατεύματα αμφίβολης μαχητικής ικανότητας. Ο Καρτιέ αναφέρει ότι «η γραμμή Μαζινό, αντί να αποδεσμεύει δυνάμεις, γίνεται ένα σφουγγάρι που τις απορροφάει».
Ασφαλώς καμία κίνηση δυνάμεων δεν είναι δυνατή: Οι οχυρώσεις είναι στατικές, δεν επιτρέπουν καμία κίνηση, κανέναν ελιγμό. Οι Γερμανοί στρατηγοί δεν είναι, ασφαλώς, ανόητοι. Βλέποντας τη γραμμή Μαζινό κατανοούν άμεσα ότι είναι μιά πολύ ισχυρά οχυρωμένη γραμμή. Αποφασίζουν, κατά συνέπεια, να την παρακάμψουν: Η εισβολή γίνεται από το Σεντάν, στις 10 Μαΐου 1940, κοντά στη Βελγική μεθόριο, όπου πρακτικά δεν υπάρχει γραμμή Μαζινό: Υπάρχει μόνον ένα οχυρωμένο φυλάκιο, το οποίο καταλαμβάνεται, ύστερα από ισχυρό μπαράζ πυροβολικού, από μια μονάδα Μηχανικού και αφού όλοι οι υπερασπιστές του (104 άνδρες) πέφτουν νεκροί. Οι Γερμανοί απλά παρακάμπτουν την υπόλοιπη γραμμή, η Γερμανική Αεροπορία πετά από πάνω της, ενώ τα γαλλικά στρατεύματα, κλεισμένα στο μπετονένιο οχυρό τους, δεν μπορούν να μετακινηθούν (δε διαθέτουν μεταφορικά μέσα ούτε θωρακισμένα) και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις μηχανοκίνητες και θωρακισμένες μεραρχίες των Γερμανών.
Το αποτέλεσμα είναι η στρατιωτική κατάρρευση της Γαλλίας: Στις 14 Ιουνίου καταλαμβάνεται το Παρίσι και τότε, ενώ τα Γαλλικά στρατεύματα υποχωρούν, στις αρχές Ιουνίου, οι γερμανικές δυνάμεις απέκοψαν ολοσχερώς τη γραμμή Μαζινό από την υπόλοιπη Γαλλία. Η γαλλική κυβέρνηση εξαναγκάσθηκε σε ανακωχή, η οποία υπογράφηκε στις 22 Ιουνίου στην Κομπιένη (Compiègne). Καθώς η γραμμή ήταν περικυκλωμένη ο γερμανικός στρατός  επιτέθηκε  σε κάποια οχυρά της, από την εσωτερική πλευρά των γαλλικών συνόρων, τα αποτελέσματα όμως της επίθεσής του ήταν πενιχρά. Απέτυχε να καταλάβει οποιαδήποτε σημαντική οχύρωση και η γραμμή Μαζινό τυπικά παρέμεινε απόρθητη. Όμως, παρακάμφθηκε και αχρηστεύθηκε στην πράξη, μετά την αιφνιδιαστική επίθεση - εισβολή των γερμανικών πάντσερ μέσα από το δάσος των Αρδεννών και το Βέλγιο. Το υπερόπλο, της εποχής εκείνης, το τεράστιο γερμανικό πυροβόλο «Μεγάλος Γκούσταβ», το οποίο είχε κατασκευαστεί με σκοπό να ισοπεδώσει τη γραμμή Μαζινό δεν χρησιμοποιήθηκε καν. Έτσι οι κυριότερες οχυρώσεις της γραμμής παρέμεναν ακόμα άθικτες, αρκετοί διοικητές των οχυρώσεων ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν επιθέσεις, ενώ ταυτόχρονα η αντίστοιχη ιταλική προώθηση είχε αντιμετωπισθεί με επιτυχία. Παρόλα αυτά, ο Μαξίμ Βεϊγκάν υπέγραψε την παράδοση και οι φρουρές της γραμμής Μαζινό, χωρίς να πολεμήσουν ή να συμβάλουν ουσιαστικά στην άμυνα της Γαλλίας, διατάχθηκαν να αποχωρήσουν από τα οχυρά και μεταφέρθηκαν σε καταυλισμούς αιχμαλώτων πολέμου.
Μετά τον Πόλεμο
Η γραμμή Μαζινό δεν καταστράφηκε κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις. Μετά τον Πόλεμο επανδρώθηκε (μερικώς) και πάλι και έγιναν κάποιες τροποποιήσεις. Ωστόσο, το 1966 η Γαλλία αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και η γραμμή εγκαταλείφθηκε. Με την έναρξη του γαλλικού πυρηνικού εξοπλιστικού προγράμματος ορισμένα τμήματα πωλήθηκαν (ως καταφύγια) σε ιδιώτες, ενώ τα υπόλοιπα εγκαταλείφθηκαν. Σήμερα μόνον ένα οχυρό παραμένει σε ενεργή "υπηρεσία", αυτό στο Χόχβαλντ (Hochwald) και χρησιμοποιείται ως καταφύγιο της Διοίκησης της Αεροπορικής Βάσης του Ντράχενμπρον (Drachenbronn).
Σοτάρισμα
μικρογραφία|277x277εσ| [[Πράσο|Πράσα που σοτάρονται]] Σοτάρισμα (από το γαλλικό sauté, ) είναι μέθοδος μαγειρικής που χρησιμοποιεί μια σχετικά μικρή ποσότητα λαδιού ή λίπους σε ένα ρηχό τηγάνι σε σχετικά υψηλή φωτιά. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι σοταρίσματος.
Περιγραφή
Τα υλικά για το σοτάρισμα συνήθως κόβονται σε μικρά κομμάτια ή κόβονται σε λεπτές φέτες για να δώσουν μεγάλη επιφάνεια, που διευκολύνει το γρήγορο μαγείρεμα. Ο κύριος τρόπος μεταφοράς θερμότητας κατά το σοτάρισμα είναι η αγωγή μεταξύ του τηγανιού και του φαγητού που μαγειρεύεται. Το φαγητό που σοτάρεται ροδίζει διατηρώντας την υφή, την υγρασία και τη γεύση του. Εάν το κρέας, το κοτόπουλο ή το ψάρι είναι σοταρισμένο, το ντεγλασάρισμα συχνά ολοκληρώνεται ξεφλουδίζοντας τα υπολείμματα του τηγανιού για να φτιαχτεί μια σάλτσα.
Το σοτάρισμα μπορεί να συγκριθεί με το τηγάνισμα στο τηγάνι, στο οποίο μεγαλύτερα κομμάτια φαγητού (για παράδειγμα, μπριζόλες) μαγειρεύονται γρήγορα σε λάδι ή λίπος και γυρίζονται και στις δύο πλευρές. Μερικοί μάγειρες κάνουν διάκριση μεταξύ των δύο με βάση το βάθος του λαδιού που χρησιμοποιείται, ενώ άλλοι χρησιμοποιούν τους όρους εναλλακτικά.
Το σοτάρισμα διαφέρει από καψάλισμα στο ότι το καψάλισμα ροδίσει μόνο την επιφάνεια του τροφίμου.