cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναουαμπγκάντζ (πόλη)
Η Ναουαμπγκάντζ (βεγγαλικά: নবাবগঞ্জ) είναι πόλη της επαρχίας Τσαπάι Ναουαμπγκάντζ της διαίρεσης Ρατζσάχι στο Μπαγκλαντές. Το Ναουαμπγκάντζ βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 24.6°N, 88.2667°W. Σύμφωνα με την μπανγκλαντεσιανή απογραφή του 2011, η πόλη του Ναουαμπγκάντζ (αστική περιοχή) έχει πληθυσμό 180.731 κατοίκων. Ο δήμος Ναουαμπγκάντζ διαιρείται σε 19 πτέρυγες και 237 μαχαλλάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Τόμας Ντανιλεβίτσιους
Ο Τόμας Ντανιλεβίτσιους  (Tomas Danilevičius, γεννήθηκε 18 Ιουλίου 1978) είναι Λιθουανός πρώην ποδοσφαιριστής και νυν πρόεδρος της Λιθουανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Καριέρα
Σε ηλικία 18 ετών ο Ντανιλεβίτσιους έφυγε από την πατρίδα του (Λιθουανία) προσπαθώντας να κάνει καριέρα σε κάποια σημαντική ομάδα του εξωτερικού: στο Βέλγιο με την Κλαμπ Μπρυζ, στην Αγγλία με την Άρσεναλ αλλά το ταλέντο του δεν ήταν αρκετό για την ανάλογη επιτυχία. Στα τέλη της δεκαετίας του 2010 συνέχισε την σταδιοδρομία του σε μικρομεσαίους ιταλικούς συλλόγους.
Ήταν στέλεχος της Εθνική Λιθουανίας για πάνω από μία δεκαετία έχοντας 71 συμμετοχές και 19 γκολ. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της.
Βισταρίνο
Το Βισταρίνο (ιταλικά: Vistarino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Γιουτζιουλού Ντοουλούν
Ο Γιουτζιουλού Ντοουλούν (κινεζικά: 郁久閭豆崙, πινγίν: Yùjiǔlǘ Dòulún) (-492) ήταν χάνος των Ρουράν (485-492) με τον τίτλο του Φούμινγκντουν Χαν (伏名敦可汗). Το όνομα της εποχής του ήταν Ταϊπίνγκ (太平 Tàipíng). Ήταν γιος του Γιουτζιουλού Γιουτσένκ. Τον 492, τον διαδέχθηκε ο Γιουτζιουλού Ναγκάι, ο μικρότερος αδερφός του πατέρα του και θείος του. Ο Ναγκάι κατέλαβε τον τίτλο του χάνου από τον ένα πραξικόπημα.
Αναφορές
Κατηγορία:Μογγόλοι χάνοι
Μιχάλης Παπαγιάννης
Ο Μιχάλης Παπαγιάννης (21 Απριλίου του 1937 - 23 Οκτωβρίου 2007) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός. Διατέλεσε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1974 έγινε μέλος της ΝΔ και την περίοδο 1978-81 διετέλεσε γενικός διευθυντής και αντιπρόεδρος του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων. Επίσης, από το 1978 έως το 1982 υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ.
Το διάστημα 1985-89 υπήρξε μέλος της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τα υπουργεία Δημοσίων Εργων, Εμπορικής Ναυτιλίας και Εθνικής Οικονομίας. Το 1991 υπήρξε διευθύνων σύμβουλος της Κτηματικής Κατασκευαστικής ΑΕ (ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ) θυγατρικής της Κτηματικής Τράπεζας.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αττικής, με τη ΝΔ, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου του 1974, ενώ επανεξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Αττικής στις εκλογές της 2ας Ιουνίου του 1985 και της 5ης Νοεμβρίου του 1989. Το 1990 ανέλαβε πρόεδρος στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας. Η προσφορά του στα Μέγαρα με την ανέγερση σχολείων, κλειστών γυμναστηρίων και σταδίων υπήρξε σημαντική. Πολύ σημαντική υπήρξε επίσης η ανέγερση εκατοντάδων σχολείων σε όλη την Ελλάδα.
Θάνατος
Απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 70 ετών στις 23 Οκτωβρίου 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές Υπολοίπου Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Βιλλαντέριο
Το Βιλλαντέριο (ιταλικά: Villanterio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών δεκαετίας 2000
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 2000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά δεκαετία
Κοιμητήριο του Μονπαρνάς
thumb|right|250px|Ταφικό μνημείο του Γάλλου ποιητή Σαρλ Μπωντλαίρ. thumb|right|250px|Ο τάφος του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και της Σιμόν ντε Μποβουάρ. thumb|right|250px|Ο τάφος του Γαλλορουμάνου θεατρικού συγγραφέα Ευγένιου Ιονέσκο. thumb|right|250px|Μια άποψη του Κοιμητηρίου του Μονπαρνάς: Αριστερά, το γλυπτό "Το Πνεύμα του αιώνιου ύπνου" (1889) και στο βάθος δεξιά ο Πύργος του Μονπαρνάς. Το Κοιμητήριο του Μονπαρνάς (γαλλικά: Cimetière du Montparnasse) είναι ένα από τα πολλά κοιμητήρια της πόλης του Παρισιού. Τάφοι διασήμων προσώπων και μεγαλοπρεπή επιτάφια γλυπτά καθιστούν το κοιμητήριο ενδιαφέροντα χώρο περιήγησης. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα επί της Λεωφόρου Εντγκάρ Κινέ (Blvd Edgar Quinet), με πρόσβαση από το κοντινό σταθμό του μετρό Edgar Quinet (Εντγκάρ Κινέ, γραμμή 6).
Ιστορία
Στην παλιά πόλη του Παρισιού υπήρχαν πολλά μικρά κοιμητήρια, που αποτελούσαν μεγάλο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία. Ο Ναπολέων δημιούργησε το Κοιμητήριο του Μονπαρνάς στις αρχές του 19ου αιώνα έξω από τα τείχη της πόλης, για να αντικαταστήσει όλα αυτά τα μικρά νεκροταφεία. Η έκταση που χρησιμοποιήθηκε αποτελούσε μέρος της ιδιοκτησίας της Φιλανθρωπικής Αδελφότητας, από την οποία ό,τι απέμεινε σήμερα είναι ο πύργος ενός ανεμόμυλου του 17ου αιώνα. Το Κοιμητήριο άνοιξε το 1824 και έγινε τόπος αναπαύσεως πολλών σπουδαίων προσωπικοτήτων, ιδιαίτερα ανθρώπων που έζησαν και έδρασαν στην Αριστερή Όχθη του Σηκουάνα.
Στο Κοιμητήριο υπάρχουν εξαιρετικής τέχνης γλυπτά, φιλοτεχνημένα από διάσημους γλύπτες, όπως, μεταξύ άλλων, το περίφημο «Φιλί» (1910) του Κονσταντίν Μπρανκούζι, μια ανάγλυφη από μπρούντζο μορφή του συνθέτη Σεζάρ Φρανκ (1890) από τον Ογκίστ Ροντέν, ο «Αποχαιρετισμός» (1942) του Ανρί Λοράνς, ο «Τροχός» του Χανς Αρπ, το «Πνεύμα του αιώνιου ύπνου» του Οράς Daillon κ. ά.
Ενταφιασμοί και ταφικά μνημεία
Στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς έχουν ενταφιαστεί, με περίτεχνα ταφικά μνημεία, πολλοί διάσημοι συγγραφείς, ποιητές, συνθέτες, ζωγράφοι και γλύπτες, ηθοποιοί, τραγουδιστές, πολιτικοί ηγέτες, φιλόσοφοι και επιστήμονες. Αποτελεί ένα υπαίθριο μουσείο κοιμητηριακής γλυπτικής. Ανάμεσα στα πρόσωπα που έχουν ταφεί στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται με αλφαβητική σειρά:
Παραπομπές
Μονπαρνας Κατηγορία:Γεωγραφία του Παρισιού
Χερούσκοι
Οι Χερούσκοι ήταν μία γερμανική φυλή που κατοίκησε τμήματα των πεδιάδων και των δασών της βορειοδυτικής Γερμανίας, πιθανόν στην περιοχή κοντά στο σημερινό Αννόβερο, κατά τη διάρκεια του 1ου αιώνα π.Χ. και του 1ου αιώνα. Εθνικά, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τους ομαδοποιεί με τους γείτονές τους, τους Σουηβούς και τους Χάττες, καθώς και με τους Ερμίονες και άλλες γερμανικές φυλές που λέγεται ότι προέρχονται από έναν κοινό πρόγονο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Τσιανγκσί
Η Τσιανγκσί (κινεζικά: 江西, ) είναι νότια επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εκτείνεται από τις όχθες του ποταμού Γιανγκτσέ στα βόρεια και μπαίνει σε πιο λοφώδεις περιοχές στα νότια. Συνορεύει με τις επαρχίες Ανουί στα βόρεια, Ζεγιάγκ στα βορειοανατολικά, Φουτζιάν στα ανατολικά, Γκουανγκντόνγκ στο νότο, Χουνάν στα δυτικά, και Χουπέι στα βορειοδυτικά.
Καταλαμβάνει έκταση 166,900 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 44,567,475, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Ζαχαρίας Χατζόπουλος
Ο Ζαχαρίας Χατζόπουλος υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας και εθνικός ευεργέτης. Έζησε στην Κωνσταντινούπολη. Τον Φεβρουάριο του 1904 κατέθεσε στην Εθνική Τράπεζα γενναίο ποσό για τη διατήρηση Αρρεναγωγείου στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο προς τιμή του ονομάστηκε «Χατζοπούλειο».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια
Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια είναι ισπανική ταινία του 1980 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Υπόθεση
Η Πέπι είναι μια ανεξάρτητη γυναίκα που μένει μόνη της. Έχει στο μπαλκόνι της γλάστρες με χασίς και όταν την ανακαλύπτει ένας αστυνομικός, αυτή του ζητά για να μην τη συλλάβει να της κάνει στοματικό έρωτα. Όμως, εκείνος τη βιάζει. Η Πέπι θέλει να τον εκδικηθεί και βάζει τους φίλους της ένα βράδυ να τον δείρουν, αλλά τελικά δέρνουν τον δίδυμο αδερφό του, τον Χουάν.
Έτσι, η Πέπι ψάχνει έναν άλλο τρόπο για να εκδικηθεί τον αστυνομικό. Πλησιάζει τη γυναίκα του, τη Λούθι, η οποία είναι μία υποταγμένη νοικοκυρά, και της ζητά να της μάθει να πλέκει. Εκείνη δέχεται και πάει στον σπίτι της Πέπι, όπου γνωρίζει την Μπομ, μία φίλη της Πέπι που είναι πανκ τραγουδίστρια και λεσβία. Η Λούθι γοητεύεται από την Μπομ, γίνονται ζευγάρι και χωρίζει από τον άντρα της.
Οι τρεις κοπέλες ζουν στα άκρα και πηγαίνουν σε κλαμπ και πάρτυ με drag queens και διαγωνισμό μεγαλύτερου πέους. Παράλληλα, η Πέπι ξεκινά να εργάζεται ως διαφημίστρια, γιατί ο πατέρας της σταμάτησε να τη χρηματοδοτεί, και γράφει ένα σενάριο με θέμα τον έρωτα της Λούθι και της Μπομ.
Η Πέπι και η Μπομ φεύγουν από το νοσοκομείο και αποφασίζουν να ζήσουν μαζί, να γίνει η Μπομ η προστάτιδα της Πέπι και να αλλάξει το είδος των τραγουδιών που λέει, γιατί δεν είναι πια της μόδας.
Διανομή
Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Βογκέρα
Η Βογκέρα (ιταλικά: Voghera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Μαρκ-Βιβιάν Φοέ
Ο Μαρκ-Βιβιάν Φοέ (γαλλικά: Marc-Vivien Foé) (1 Μαΐου 1975 – 26 Ιουνίου 2003) ήταν Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος. Ο Φοέ είχε επιτυχία στη γαλλική Λιγκ 1 και στην αγγλική Πρέμιερ Λιγκ, πριν από τον ξαφνικό θάνατό του, λόγω υπερτροφικής μυοκαρδιοπάθειας, κατά τη διάρκεια ενός διεθνούς αγώνα, γεγονός που συγκλόνισε την ποδοσφαιρική κοινότητα παγκοσμίως. Παρασημοφορήθηκε μεταθανάτια με το Σταυρό του Διοικητή του Εθνικού Τάγματος της Ανδρείας και η Μάντσεστερ Σίτι απέσυρε τη φανέλα με τον αριθμό 23.
Καριέρα
Ο Φοέ γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1975 στην Γιαουντέ. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Ουνιόν ντε Γκαρουά. Μετακομίζοντας στην Κανόν Γιαουντέ, έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους στο Καμερούν, κέρδισε το Κύπελλο Καμερούν το 1993. Ο Φοέ ξεκίνησε να εκπροσωπεί το Καμερούν στις εθνικές κάτω των 20 ετών όταν κλήθηκε στην ομάδα Κ18 για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1993 στην Αυστραλία. Έπαιξε και στους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων, σημειώνοντας ένα γκολ στην ήττα με 3–2 από την Κολομβία στον δεύτερο αγώνα τους στις 8 Μαρτίου 1993, καθώς το Καμερούν τελικά αποκλείστηκε από τη διοργάνωση αφού τερμάτισε στην τρίτη θέση. Αργότερα, ο Φοέ έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών εναντίον του Μεξικού στις 22 Σεπτεμβρίου 1993, έναν αγώνα τον οποίο το Καμερούν έχασε με 1–0.
Την επόμενη χρονιά, συμπεριλήφθηκε στην ομάδα του Καμερούν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, ξεκινώντας βασικός και στους τρεις αγώνες της ομάδας. Αμαυρωμένη από το χαμηλό ηθικό που προκλήθηκε από διάφορες οικονομικές και πειθαρχικές διαμάχες με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Καμερούν, η ομάδα του Καμερούν του 1994 ήταν μια σκιά της ομάδας που είχε φτάσει στους προημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1990. Το Καμερούν συγκέντρωσε μόλις έναν βαθμό σε τρεις αγώνες και τελείωσε με μια ντροπιαστική ήττα με 6–1 από τη Ρωσία. Ωστόσο, οι σταθερά δυνατές επιδόσεις του Φοέ ως αμυντικός μέσς (συμπεριλαμβανομένης της ασίστ για γκολ) προκάλεσαν το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών συλλόγων.
Αφού απέρριψε την ΑΖ Οσέρ, υπέγραψε σε έναν άλλο γαλλικό σύλλογο, την ΡΚ Λανς της Λιγκ 1. Το ντεμπούτο πραγματοποιήθηκε στις 13 Αυγούστου 1994, σε μια νίκη με 2–1 εναντίον της Μονπελιέ ΕΣΚ. Σε πέντε σεζόν με τη Λανς, κέρδισε τον τίτλο του γαλλικού πρωταθλήματος το 1998.
Το 1998, βρέθηκε στο στόχαστρο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά η Λανς απέρριψε προσφορά 3 εκατομμυρίων λιρών γι' αυτόν. Περαιτέρω διαπραγματεύσεις μεταξύ των συλλόγων περιορίστηκαν απότομα αφού έσπασε το πόδι του στο προπονητικό κέντρο του Καμερούν πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, και στη συνέχεια έχασε ολόκληρο το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Λίγο μετά την ανάρρωσή του, μετακόμισε στην αγγλική Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, έναντι αμοιβής ρεκόρ συλλόγου 4,2 εκατομμυρίων λιρών τον Ιανουάριο του 1999. Έπαιξε 38 αγώνες πρωταθλήματος για τη Γουέστ Χαμ, σκοράροντας ένα γκολ εναντίον της Σέφιλντ Γουένσντεϊ. Σκόραρε επίσης ένα γκολ στη νίκη της Γουέστ Χαμ με 3–1 εναντίον της ΝΚ Όσιγιεκ στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Τον Μάιο του 2000, επέστρεψε στη Γαλλία, μετακομίζοντας στην Ολιμπίκ Λυών, με μεταγραφή 6 εκατομμυρίων λιρών. Έχασε μεγάλο μέρος της σεζόν αφού εμφάνισε συμπτώματα ελονοσίας. Μετά την ανάρρωσή του, κέρδισε το Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2001 και τον τίτλο της Λιγκ 1 ένα χρόνο αργότερα.
Στη συνέχεια, ο Φοέ επέστρεψε στην Πρέμιερ Λιγκ, με δανεισμό στη Μάντσεστερ Σίτι για τη σεζόν 2002–03. Το ντεμπούτο του ήταν μια ήττα με 3–0 από τη Λιντς Γιουνάιτεντ. Ο Φοέ ήταν βασικός για την ομάδα του Κέβιν Κίγκαν, ξεκινώντας σε 38 από τους 41 αγώνες. Το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο ήρθε εναντίον της Σάντερλαντ στο Στάδιο του Φωτός στις 9 Δεκεμβρίου 2002, και σκόραρε άλλα πέντε γκολ τον επόμενο μήνα. Το δεύτερο γκολ του στη νίκη με 3–0 εναντίον της Σάντερλαντ στις 21 Απριλίου 2003, ήταν το τελευταίο γκολ του συλλόγου στο παλιό τους στάδιο, το Μέιν Ρόουντ.
Θάνατος
δεξιά|μικρογραφία| Αφιερώματα στις μπροστινές πύλες του [[Μέιν Ρόουντ .]] Ο Φοέ ήταν μέλος της ομάδας του Καμερούν για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2003. Έπαιξε στις νίκες εναντίον της Βραζιλίας και της Τουρκίας και ξεκουράστηκε στον αγώνα με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με το Καμερούν να έχει ήδη προκριθεί. μικρογραφία| Η Οδός Μαρκ-Βιβιάν Φοέ, ανάμεσα στο [[Λούβρο-Λανς και το Στάδιο Μπολέρ-Ντελελίς (Λανς)]] Στις 26 Ιουνίου 2003, το Καμερούν αντιμετώπισε την Κολομβία στον ημιτελικό, που διεξήχθη στο Σταντ ντε Ζερλάν στη Λυών της Γαλλίας. Στο 72ο λεπτό του αγώνα ο Φοέ κατέρρευσε στον κέντρο του γηπέδου χωρίς άλλους παίκτες κοντά του. Μετά από προσπάθειες ανάνηψης στον αγωνιστικό χώρο, απομακρύνθηκε με φορείο από το γήπεδο, όπου του δόθηκε ανάνηψη από στόμα σε στόμα και οξυγόνο. Οι γιατροί πέρασαν 45 λεπτά προσπαθώντας να επανεκκινήσουν την καρδιά του και παρόλο που ήταν ακόμα ζωντανός κατά την άφιξή του στο ιατρικό κέντρο του σταδίου, πέθανε λίγο αργότερα. Μια πρώτη αυτοψία δεν προσδιόρισε την ακριβή αιτία θανάτου, αλλά μια δεύτερη αυτοψία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του Φοέ σχετιζόταν με την καρδιά, καθώς ανακάλυψαν στοιχεία υπερτροφικής μυοκαρδιοπάθειας, μια κληρονομική πάθηση που είναι γνωστό ότι αυξάνει τον κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου κατά τη διάρκεια της σωματικής άσκησης.
Η χήρα του Φοέ, Μαρί-Λουίζ, δήλωσε ότι ήταν άρρωστος με γαστρικά προβλήματα και δυσεντερία πριν από τον τελευταίο του αγώνα, αλλά ήταν ανένδοτος στο να παίξει στη Λυών που είχε υιοθετήσει ως πατρίδα του. Ο προπονητής του Καμερούν, Βίνφριντ Σέφερ, θέλησε να τον αντικαταστήσει λίγα λεπτά πριν την κατάρρευσή του, παρατηρώντας ότι ο παίκτης φαινόταν κουρασμένος, αλλά ο Φοέ έγνεψε ότι ήθελε να συνεχίσει.
Προσωπική ζωή
Ο Φοέ ήταν Ρωμαιοκαθολικός και πρόσφερε τακτικά χρήματα σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Αφιερώματα
Ο θάνατος του Φοέ προκάλεσε τεράστιο σοκ. Πολυάριθμα αφιερώματα στη χαρούμενη προσωπικότητά του και το αστύρεφτο χιούμορ του εκφράστηκαν στα μέσα ενημέρωσης. Επίσης, ο Τιερί Ανρί και άλλοι παίκτες έδειξαν τον ουρανό ως φόρο τιμής στον Φοέ, αφού ο Ανρί άνοιξε το σκορ για τη Γαλλία εναντίον της Τουρκίας στον ημιτελικό του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών εκείνο το βράδυ. δεξιά|μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα στο [[Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ]] Προτάθηκε ότι το Κύπελλο Συνομοσπονδιών και το Σταντ ντε Ζερλάν θα μπορούσαν να μετονομαστούν από εκείνον και ο προπονητής της Μάντσεστερ Σίτι, Κέβιν Κίγκαν, ανακοίνωσε ότι ο σύλλογος δεν θα χρησιμοποιεί πλέον τη φανέλα με το νούμερο 23 που φορούσε ο Φοέ κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης σεζόν του εκεί. Στο πρώην γήπεδο της Μάντσεστερ Σίτι, στο Μέιν Ρόουντ, υπάρχει ένα μικρό μνημείο για αυτόν στον αναμνηστικό κήπο του γηπέδου και στους τοίχους του τούνελ των παικτών υπάρχουν πλακέτες που πληρώνουν οι οπαδοί, με τα ονόματά τους, που ονομάζονται Διαδρομή της Περηφάνειας. Η πρώτη πλακέτα στον τοίχο είναι για τον Φοέ και γράφει «Marc Vivien Foé – 1975–2003». Η πρώτη του ομάδα, η ΡΚ Λανς, έδωσε το όνομά του σε μια λεωφόρο κοντά στο Στάδιο Μπολέρ-Ντελελίς. Ο Φοέ τελέστηκε μια κρατική κηδεία στο Καμερούν. Η Λανς αποφάσισε να αποσύρει τη φανέλα με το νούμερο 17, το οποίο φορούσε ο Φοέ για πέντε χρόνια.
Η Λυών αποφάσισε επίσης να αποσύρει τη φανέλα με τον αριθμό 17 που φορούσε ο Φοέ ένα χρόνο πριν, όταν έπαιζε στο Σταντ ντε Ζερλάν με την ομάδα της Λυών. Ο κόσμος στη Λυών ήταν σοκαρισμένος καθώς είχε δεχτεί θερμή υποδοχή κατά την επιστροφή του στο γήπεδο. Ωστόσο, όταν ο συμπατριώτης του Καμερουνέζος Ζαν Μακούν μεταγράφηκε στη Λυών, ο Μακούν πήρε τη φανέλα με τον αριθμό 17, εξηγώντας ότι φορούσε τον αριθμό: «Στη μνήμη του Μαρκ, για μένα και για ολόκληρο το Καμερούν, αυτό θα είναι για κάτι».
Πριν από την έναρξη του τελικού του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών του 2009 μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βραζιλίας, ο γιος του, τότε 14 ετών, έδωσε μια σύντομη ομιλία στη μνήμη του πατέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2000 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κανόν Γιαουντέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι
Ρουί Μπλας
Ο Ρουί Μπλας (γαλλικός τίτλος: Ruy Blas) είναι θεατρικό έργο σε πέντε πράξεις του Βικτόρ Ουγκώ που παρουσιάσθηκε τον Νοέμβριο 1838 στο Παρίσι. Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Μαδρίτη το 1699 επί Καρόλου Β' και ενσωματώνει όλη την τέχνη του ρομαντικού δράματος: μηχανορραφίες, μεταμφιέσεις, ανατροπές, θρίαμβο και καταστροφή, έρωτα και φόνο. Ο Ρουί Μπλας, ένας κοινός θνητός που τολμά να αγαπήσει τη βασίλισσα, θεωρείται ο κατ' εξοχήν ήρωας του ρομαντικού ιδεώδους.
Το έργο ήταν μια καλυμμένη διαμαρτυρία κατά του καθεστώτος της Ιουλιανής Μοναρχίας και ζητούσε πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Η καταγγελία των διεφθαρμένων υπουργών παρέπεμπε στην κατάσταση της εποχής του συγγραφέα και δεν έχει χάσει τίποτε από την επικαιρότητά της: σε ορισμένες κυβερνήσεις, οι υπουργοί είναι τόσο «τίμιοι» στη ζωή όσο και στη σκηνή.
Σύνοψη
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Σαρά Μπερνάρ|Σάρα Μπερνάρ στον ρόλο της βασίλισσας, 1879]] Η ιστορία επικεντρώνεται γύρω από μια κακόβουλη μηχανορραφία κατά της νεαρής βασίλισσας Μαρίας ντε Νόιμπουργκ, που οργανώθηκε από τον δον Σαλούστ ντε Μπαζάν, υπουργό του βασιλιά της Ισπανίας, ως εκδίκηση για την περιφρόνηση της βασίλισσας προς αυτόν: έπεσε σε δυσμένεια επειδή αποπλάνησε και αρνήθηκε να παντρευτεί μια από τις κυρίες των τιμών της.
Αρχικά σκέφτεται να χρησιμοποιήσει τον εξάδερφό του, δον Σεζάρ ντε Μπαζάν, έναν ευγενή χαμένο στην ακολασία, με αντάλλαγμα την πληρωμή των χρεών του, αλλά ο τελευταίος, μαθαίνοντας ότι πρόκειται για παγίδα σε μια γυναίκα, αρνείται περήφανα και ιπποτικά.
Μαθαίνοντας κάτι ανήκουστο, ότι ο βαλές του δον Σεζάρ, ο Ρουί Μπλας, έχει ερωτευτεί κρυφά τη βασίλισσα, ο δον Σαλούστ εξορίζει τον εξάδελφό του και στη θέση του μεταμφιέζει σε ευγενή τον Μπλας και τον παρουσιάζει στη βασιλική αυλή ως δον Σεζάρ. Ευφυής και ονειροπόλος, ποιητής, ο Μπλας γίνεται δημοφιλής, διορίζεται πρωθυπουργός, αρχίζει χρήσιμες πολιτικές και δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις και συγχρόνως κατακτά την καρδιά της βασίλισσας, η οποία πλήττει μακριά από την πατρίδα της τη Γερμανία, λόγω της αυστηρής εθιμοτυπίας και της αδιαφορίας του συζύγου της που είχε εμμονή με το κυνήγι. Είναι αξιοσημείωτη μια μακρά ομιλία, 101 στίχων, στην οποία αντιπαραβάλλεται η παρακμή της μοναρχίας με τη δόξα και το μεγαλείο του παρελθόντος κατά τη διακυβέρνηση του αυτοκράτορα Καρόλου E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αλλά ενώ ο Ρουί Μπλας, μεθυσμένος από έκσταση και ευτυχία ευχαριστεί τον Θεό, ο δον Σαλούστ επιστρέφει και του υπενθυμίζει την κατάσταση και τον ρόλο του. Ο Ρουί Μπλας αντιλαμβάνεται ότι ο δον Σαλούστ έχει στήσει όλη αυτή τη δολοπλοκία για να εκδικηθεί σκληρά τη βασίλισσα.
Ο δον Σαλούστ στέλνει στη βασίλισσα ένα σημείωμα με το οποίο ο Μπλας, απειλούμενος με μεγάλο κίνδυνο, ζητά τη βοήθειά της. Η βασίλισσα δεν διστάζει, και με κίνδυνο να εκτεθεί, πηγαίνει μόνη της, νύχτα, στο σπίτι του Ρουί Μπλας. Βλέποντάς την, ο υπουργός, τρομαγμένος, την παρακαλεί να φύγει, εκείνη αρνείται και δείχνει το γράμμα. Η απεχθής πλοκή αποκαλύπτεται. Εμφανίζεται ο δον Σαλούστ και αποκαλύπτει στη βασίλισσα τη μεταμφίεση, εξευτελίζοντας τον Μπλας. Προτείνει μια συμφωνία στη βασίλισσα: είτε αποκαλύπτει δημόσια τη σχέση της με αυτόν που θεωρεί ως δον Σεζάρ, είτε υπογράφει μια επιστολή που απευθύνεται στον βασιλιά με την οποία παραιτείται από το γάμο της και το στέμμα. Ο Ρουί Μπλας παραδέχεται την πραγματική του ταυτότητα στη βασίλισσα και σκοτώνει τον Σαλούστ με το σπαθί του, έχοντας αποφασίσει να αυτοκτονήσει με δηλητήριο.
Η βασίλισσα αρχικά αντιδρά, όταν όμως αντιλαμβάνεται την πρόθεση του αγαπημένου της να αυτοκτονήσει, τον συγχωρεί και του δηλώνει ανοιχτά τον έρωτά της. Όμως ο Ρουί Μπλας, έχοντας πιεί το δηλητήριο, πεθαίνει γονατιστός στην αγκαλιά της.
Επιρροές
Ο Ουγκώ αναφέρει ότι άρχισε να γράφει το έργο στις 4 Ιουλίου 1838. Το έργο έχει ομοιότητες με την Κυρία της Λυών του Έντουαρντ Μπούλβερ-Λύττον, που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 1838. Η ιδέα του υπηρέτη, που ένας ευγενής περιφρονημένος εραστής τον χρησιμοποιεί για να προσελκύσει μια ωραία κυρία γελοιοποιώντας και εκθέτοντάς την, είχε ήδη χρησιμοποιηθεί στις Γελοίες Κομψευόμενες του Μολιέρου. Ο ίδιος ο Ουγκώ σημειώνει ως μία από τις πηγές του το έργο της Μαρί-Κατρίν ντ'Ωλνουά Αναμνήσεις από την Αυλή της Ισπανίας (1690).
Διασκευές
Ο Ρουί Μπλας έχει εμπνεύσει σκηνοθέτες και συνθέτες και γνώρισε πολλές διασκευές, ακόμη και παρωδίες, με τον ίδιο ή με διαφορετικό τίτλο, στο θέατρο, την όπερα, τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
Οπόλε Λουμπέλσκιε
Το Οπόλε Λουμπέλσκιε (πολωνικά: Opole Lubelskie) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Οπόλε Λουμπέλσκιε, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν της νοτιοανατολικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 8.241 κάτοικοι (2021). Η πόλη βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα ανατολικά του ποταμού Βιστούλα. Ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα και ιστορικά ανήκει στη Γη του Λούμπλιν, η οποία είναι μέρος της Ελάσσονος Πολωνίας.
Ετυμολογία
Η λέξη «opole» προέρχεται από μια σλαβική γλωσσική ρίζα και υποδηλώνει μια βασική μονάδα της σλαβικής φυλετικής επικράτειας. Η φυλετική οργάνωση, βασισμένη στο opole, παρέμεινε λειτουργική στην Πολωνία μέχρι τον Μεσαίωνα. Υπάρχουν πολλά μέρη με το όνομα Opole στην Πολωνία, το πιο γνωστό είναι στην Άνω Σιλεσία. Για να γίνει διάκριση μεταξύ αυτών των δύο, το επίθετο «Lubelskie» προστέθηκε στο όνομα της πόλης, η οποία βρίσκεται κοντά στην πόλη Λούμπλιν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εσωτερικό του Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Η πρώτη ξύλινη εκκλησία στο Οπόλε Λουμπέλσκιε χτίστηκε πιθανώς τον 12ο αιώνα. Το 1368, με διάταγμα του βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, το Οπόλε Λουμπέλσκιε έλαβε προνόμια πόλης, τα οποία επιβεβαιώθηκαν σε έγγραφα που εκδόθηκαν το 1419. Τον 16ο και 17ο αιώνα, το Οπόλε Λουμπέλσκιε ήταν ένα από τα κέντρα της Μεταρρύθμισης στην Πολωνία. Εδώ δραστηριοποιήθηκαν αρκετοί καλβινιστές. Το 1625, ένα νοσοκομείο χτίστηκε έξω από την πόλη, κατά μήκος του δρόμου προς το Σαντόμιες. Μεταξύ 1663 και 1675 κατασκευάστηκε νέος ενοριακός ναός, ο οποίος σώζεται ακόμη. Στα μέσα του 18ου αιώνα, το Οπόλε Λουμπέλσκιε ευημερούσε, αφού οι Πιαριστές ήρθαν εδώ μετά από αίτημα του Γιαν Τάρουο (1684-1750), ο οποίος ανοικοδόμησε επίσης το Παλάτι Σουουπέτσκι (τώρα Παλάτι Λουμπομίρσκι) σε στυλ μπαρόκ.
Χτίστηκαν νέο νοσοκομείο και σχολεία, επεκτάθηκε η εκκλησία και λειτούργησε μοναστήρι. Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Ροζάλια Λουμπομίρσκα πέρασε μερικά χρόνια στο παλάτι του συζύγου της, Αλεξάντερ, που βρίσκεται στο χωριό Νιέζντουφ, κοντά στο Οπόλε Λουμπέλσκιε.
Βολπάρα
Η Βολπάρα (ιταλικά: Volpara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Οπόλε Λουμπέλσκιε
Ιστορία
Οι Εβραίοι έφτασαν για πρώτη φορά στην πόλη τον 16ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια των ταραχών των Κοζάκων του 17ου αιώνα, πολλοί Εβραίοι του Οπόλε Λουμπέλσκιε δολοφονήθηκαν και οι περιουσίες τους λεηλατήθηκαν. Οι Εβραίοι επέστρεψαν αργότερα στην πόλη και τον 18ο αιώνα η πόλη είχε μια συναγωγή, ένα νεκροταφείο και μια ολόκληρη Χασιδική δυναστεία. Ο 20ος έφερε αλλαγή στην κοινότητα. Εκτός από το υπερορθόδοξο κίνημα Agudat Israel και ένα σχολείο για ορθόδοξα κορίτσια, σιωνιστικές ομάδες και κοσμικά κινήματα νεολαίας, όπως οι Hashomer Hatzair και Beitar, ιδρύθηκαν στην πόλη. Πριν από τη γερμανική κατοχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 4.325 Εβραίοι ζούσαν στο Οπόλε Λουμπέλσκιε, οι οποίοι αποτελούσαν περισσότερα από τα δύο τρίτα του πληθυσμού. Το Σεπτέμβριο του 1939, το Οπόλε Λουμπέλσκιε καταλήφθηκε από τους Γερμανούς και ο πολωνικός πληθυσμός της πόλης λεηλάτησε αμέσως την περιουσία των Εβραίων.
Από την αρχή του πολέμου, οι Γερμανοί βασάνισαν, λήστεψαν και ταπείνωσαν τον εβραϊκό πληθυσμό. Στις 15 Φεβρουαρίου 1941 και στις 26 Φεβρουαρίου 1941, δύο μεταφορές απέλασης με 2.003 Εβραίους άνδρες, γυναίκες και παιδιά αναχώρησαν από τον σταθμό Άσπανγκ της Βιέννης για το γκέτο που είχε στηθεί στο Οπόλε Λουμπέλσκιε. Μέχρι το Μάρτιο του 1941, 8.000 Εβραίοι ζούσαν στο Οπόλε Λουμπέλσκιε, συμπεριλαμβανομένου του γηγενούς πληθυσμού, των Αυστριακών και άλλων από κοντινές κοινότητες, όπως το Καζίμιες Ντόλνι και το Πουουάβι. Εδώ μεταφέρθηκαν και Εβραίοι από τη Γαλλία και τη Σλοβακία. Ο συνωστισμός στο γκέτο ήταν έντονος με 7 έως 10 άτομα να ζουν σε κάθε δωμάτιο. Ο συνωστισμός και η έλλειψη εσωτερικών υδραυλικών εγκαταστάσεων και γλυκού νερού οδήγησαν σε επιδημία τύφου το χειμώνα του 1941 από την οποία πέθαναν εκατοντάδες. Από το Μάιο του 1941, άνδρες και γυναίκες ικανοί για εργασία αναπτύχθηκαν για καταναγκαστική εργασία στο Ντέμπλιν, στο Γκόλαμπ, στο Γιουζέφουφ και αλλού. Μερικοί εργάζονταν σε κατοικίες, γραφεία και υπαίθριους χώρους Γερμανών αξιωματούχων και αστυνομικών.
Βολπάρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Οπόλε Λουμπέλσκιε
Ιστορία
Σήμερα, το Οπόλε Λουμπέλσκιε φιλοξενεί μια από τις πιο σύγχρονες φυλακές στην Πολωνία (Zakład Karny Opole Lubelskie), η οποία άνοιξε τον Οκτώβριο του 2009.
Κουζίνα
Μεταξύ των προστατευόμενων παραδοσιακών τοπικών τροφίμων, όπως ορίζονται από το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης της Πολωνίας, είναι:
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Οπαλάνιν Οπόλε Λουμπέλσκιε. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Οπόλε Λουμπέλσκιε είναι αδελφοποιημένο με τις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν Κατηγορία:Πόβιατ Οπόλε Λουμπέλσκιε Κατηγορία:Ελάσσων Πολωνία Κατηγορία:Κυβερνείο Λούμπλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Absolute Greatest
Absolute Greatest είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, η οποία κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες εκδόθηκε μέσω της "Hollywood".
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Absolute Greatest (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 11 Νοεμβρίου 2009
Τζαβατταρέλλο
Το Τζαβατταρέλλο (ιταλικά: Zavattarello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Absolute Greatest
Βραβεία
Absolute Greatest (άλμπουμ)
Τζαβατταρέλλο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Absolute Greatest
Οι μουσικοί των Queen
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα τραγούδια του "Absolute Greatest" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Queen Κατηγορία:Άλμπουμ του 2009
Ivywild (άλμπουμ του Night Beds)
Το "Ivywild" είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του Winston Yellen, γνωστού και ως Night Beds. Κυκλοφόρησε στις 7 Αυγούστου του 2015 από την Dead Oceans. Σε αυτό το άλμπουμ ο Yellen πραγματοποίησε μια μεγάλη αλλαγή στο στυλ της μουσικής του αφού στο ντεμπούτο του, Country Sleep, έπαιζε ίντι φολκ και σε αυτό το άλμπουμ οδηγήθηκε στην εναλλακτική R&B και την indie electronic.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Η Λευκή Πριγκίπισσα (Σειρά)
Βασίζεται στην ιστορική σειρά μυθιστορημάτων της Φιλίππα Γκρέγκορι Η Λευκή Πριγκίπισσα και Η Κατάρα του Βασιλιά.
Υπόθεση
Ο γάμος του Ερρίκου Ζ΄ και της Ελισάβετ της Υόρκης τελειώνει αποτελεσματικά τον Πόλεμο των Ρόδων ενώνοντας τους Οίκους του Λάνκαστερ και της Υόρκης. Ωστόσο, η αμοιβαία τους εχθρότητα και δυσπιστία - καθώς και οι πολιτικές πλοκές των μητέρων τους - απειλούν να αποκόψουν τόσο τον γάμο όσο και το βασίλειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές
Μαρίνος Κοριαλένιος
Ο Μαρίνος Κοριαλένιος (1830 − 1911) υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας, τραπεζικός και εθνικός ευεργέτης. Γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς το 1830. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια, και γονείς του ήταν ο Σπυρίδωνας Κοργιαλένιος και η Ρεγγίνα Πήλικα. Ενώ οι οικογενειακές επιχειρήσεις είχαν ήδη χρεωκοπήσει, σε ηλικία 11 ετών έμεινε ορφανός από πατέρα. Το 1846 μετανάστευσε στη Σμύρνη και εργάστηκε ως υπάλληλος σε αγγλικά καταστήματα. Στη συνέχεια βρέθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας, όπου μέχρι το 1858 ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών. Το 1861 παντρεύτηκε την Αγγελική Γεραλοπούλου, κόρη μεγαλεμπόρου του Λονδίνου, χωρίς να αποκτήσουν όμως απογόνους. Στη συνέχεια ίδρυσε εμπορική εταιρεία στη Μασσαλία με συνεταίρους τον Γ. Γεραλόπουλο και τον Σ. Μπαλή με μεγάλη αρχικά επιτυχία, που όμως εξαιτίας λανθασμένων επενδύσεων τελικά χρεωκόπησε. Το 1872 αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο Λονδίνο. Αρχικά εργάστηκε σε μία αγγλική τράπεζα, ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη χρηματιστηριακή αγορά και ίδρυσε τη χρηματιστηριακή εταιρεία M. Corgialegnos & Co.. Αφού ξεπέρασε την οικονομική κρίση του 1878 χωρίς απώλειες, δημιούργησε μια μεγάλη περιουσία, την οποία επένδυσε σε έργα τέχνης, κοσμήματα και κρατικά χρεώγραφα. Ο Μαρίνος Κοργιαλένιος υπήρξε διακεκριμένο μέλος της ελληνικής κοινότητας του Λονδίνου, ενώ κατά την περίοδο 1906-1907 διετέλεσε πρόεδρός της. Το 1876 έλαβε την αγγλική υπηκοότητα, ποτέ όμως δε διέκοψε τις σχέσεις του με την Ελλάδα. Διετέλεσε συνδιευθυντής της Αγγλογαλλικής Τράπεζας από το 1875, ενώ ίδρυσε και ο ίδιος δική του τράπεζα. Απεβίωσε στο Λονδίνο κατά τον Απρίλιο του 1911. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Αργοστόλι, όπου και τάφηκε.
Κύπελλο Αλβανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυπελλο Ανδρων Αλβανια
Μαρίνος Κοριαλένιος
Φιλανθρωπικό έργο
Εν ζωή δώρισε στον βασιλιά Γεώργιο γενναίο ποσό υπέρ της εθνικής οργάνωσης. Δώρισε επίσης υπέρ των νοσοκομείων της Ελλάδας και για την ανέγερση Πινακοθήκης. Κληροδότησε μετά θάνατον μεγάλο ποσό για την ίδρυση του Κοργιαλένειου Νοσοκομείου, και για την ίδρυση σχολής στα περίχωρα των Αθηνών κατά το πρότυπο των αγγλικών σχολείων. Ευεργέτησε επίσης το Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», και προσέφερε για την ανέγερση αναμορφωτικών φυλακών στην Αθήνα και για την ίδρυση Επαγγελματικής Σχολής στο Αργοστόλι. Ίδρυσε επίσης έπαθλο υποτροφίας για σπουδές φοιτητών στο εξωτερικό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Ερημονήσι Ύδρας
Το Ερημονήσι είναι βραχονησίδα του Μυτρτώου πελάγους, στα νοτιοδυτικά του κόλπου Ύδρας. Είναι απέναντι και βορειοδυτικά από την παραλία Μώλος του νησιού ενώ δίπλα και βορειανατολικά της είναι η μεγαλύτερη βραχονησίδα Κιβωτός.
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ντάρμστατ 98
Η Ντάρμστατ 98 (γερμανικά: Darmstadt 98) είναι γερμανικός αθλητικός σύλλογος με έδρα το Ντάρμστατ της Έσσης. Εκτός από το γνωστό ποδοσφαιρικό του τμήμα, το οποίο είναι και το πλέον επιτυχημένο, ο σύλλογος διαθέτει τμήματα και σε άλλα αθλήματα.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 22 Μαΐου του 1898 ως Ολυμπία Ντάρμστατ (FK Olympia 1898 Darmstadt). Στις αρχές του 1919 ο σύλλογος ήταν για λίγο διάστημα γνωστός ως ΡΣΦ Ολύμπια (Rasen-Sportverein Olympia) πριν από τη συγχώνευσή του με την Ντάρμστατερ 1905 (Darmstädter Sport Club 1905), στις 11 Νοεμβρίου του ίδιου έτους για να συσταθεί η Ντάρμστατ 98 (Sportverein Darmstadt 98). Πρωτύτερα, το 1905, οι σύλλογοι Βικτόρια Ντάρμστατ (Viktoria 1900 Darmstadt) και Γκερμάνια Ντάρμστατ (Germania 1903 Darmstadt) ενώθηκαν δημιουργώντας τη Ντάρμστατερ 1905. Σήμερα ο σύλλογος διαθέτει περίπου 5.500 εγγεγραμμένα μέλη, τα οποία δραστηριοποιούνται σε αθλήματα όπως στίβο, καλαθοσφαίριση, μαζορέτες, πεζοπορία, τζούντο και επιτραπέζια αντισφαίριση.
Το τμήμα ποδοσφαίρου αγωνίστηκε στην Μπουντεσλίγκα για την περίοδο 2015/16, έπειτα από απουσία 33 χρόνων, κατά τη διάρκεια των οποίων αγωνιζόταν σε χαμηλότερες κατηγορίες. Κατάφερε επίσης να κρατηθεί στην κατηγορία και να συνεχίσει να μετέχει στην ανώτατη κατηγορία για την περίοδο 2016/17.
Κύπελλα
† Το κατέκτησε η αναπληρωματική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γερμανίας
Τζεκκόνε
Το Τζεκκόνε (ιταλικά: Zeccone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Παβίας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Παβίας
Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο (κόμμα)
Το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο  (ΙΕΚ, συχνά αποκαλούμενο Κόμμα Κογκρέσου ή απλά Κογκρέσο) είναι πολιτικό κόμμα στην Ινδία με μεγάλη ιστορία. Ιδρυμένο το 1885, το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο ήταν το πρώτο σύγχρονο εθνικιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Βρετανική Αυτοκρατορία της Ασίας και της Αφρικής. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, και ιδιαίτερα μετά το 1920, υπό την ηγεσία του Μαχάτμα Γκάντι, το Κογκρέσο αναδείχθηκε σε κύριο ηγέτη του Ινδικού Κινήματος Ανεξαρτησίας. Το Κογκρέσο οδήγησε την Ινδία στην ανεξαρτησία από τη Μεγάλη Βρετανία, και επηρέασε έντονα και άλλα αντι-αποικιακά εθνικιστικά κινήματα στη βρετανική αυτοκρατορία.
Το Κογκρέσο είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, του οποίου το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα κατατάσσεται γενικά στην κεντροαριστερά της ινδικής πολιτικής. Η κοινωνική πολιτική του Κογκρέσου βασίζεται στη γκαντιανή αρχή της Σαρβόνταγια - η αναβάθμιση όλων των τμημάτων της κοινωνίας - η οποία συνεπάγεται τη βελτίωση της ζωής των οικονομικά ασθενέστερων και κοινωνικά περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων. Το κόμμα υποστηρίζει κυρίως τη σοσιαλδημοκρατική ατζέντα, που επιδιώκει να εξισορροπήσει τον ατομικό φιλελευθερισμό και τον προοδευτισμό, την ευημερία και τον κοσμικισμό. Το καταστατικό του δηλώνει πως ιδανικό του είναι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός.
Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, το Κογκρέσο δημιούργησε την κεντρική κυβέρνηση της Ινδίας, καθώς και πολλές περιφερειακές κυβερνήσεις σε πολιτειακό επίπεδο. Το Κογκρέσο αναδείχθηκε σε κυρίαρχο πολιτικό κόμμα της Ινδίας: έως το 2019, στις 17 γενικές εκλογές που έχουν διεξαχθεί μετά την ανεξαρτησία, το ΙΕΚ έχει κερδίσει επτά φορές με καθαρή πλειοψηφία και έχει ηγηθεί του κυβερνώντος συνασπισμού σε τρεις ακόμη περιστάσεις, όντας συνολικά επικεφαλής της κεντρικής κυβέρνησης για περισσότερα από 54 χρόνια. Έξι μέλη του Κογκρέσου έχουν διατελέσει μέχρι τώρα πρωθυπουργοί της Ινδίας, με πρώτο τον Τζαβαχαρλάν Νεχρού (1947-1964) και πιο πρόσφατο τον Μανμοχάν Σινγκ (2004-2014). Παρ' όλο που δεν είχε καλές επιδόσεις στις δύο τελευταίες γενικές εκλογές της Ινδίας το 2014 και το 2019, παραμένει ένα από τα δύο μεγάλα πανεθνικά πολιτικά κόμματα στην Ινδία, μαζί με το δεξιό, ινδουιστικο-εθνικιστικό κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα (BJP). Στις γενικές εκλογές του 2014, το Κογκρέσο είχε τις φτωχότερες γενικές εκλογικές αποδόσεις μετά την ανεξαρτησία της χώρας, κερδίζοντας μόνο 44 έδρες από τις 543 συνολικά του Οίκου του Λαού.
Από το 2004 έως το 2014, η Ενωμένη Προοδευτική Συμμαχία, ένας συνασπισμός του Κογκρέσου με αρκετά περιφερειακά κόμματα, σχημάτισε την ινδική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Μανμοχάν Σινγκ, πρωθυπουργού της Ινδίας, ως επικεφαλής της κυβέρνησης συνασπισμού. Ηγέτης του κόμματος κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής ήταν η Σόνια Γκάντι, η οποία είναι η μακροβιότερη πρόεδρος του κόμματος μέχρι σήμερα. Μέχρι τον Ιούλιο του 2019, το κόμμα ελέγχει πέντε νομοθετικές συνελεύσεις, στις περιφέρειες: Παντζάμπ Ρατζαστάν, Τσατσίγκαρ, Μαντία Πραντές και την ενιαία επικράτεια της Πουντουτσέρι (σε συμμαχία με το κόμμα Ντραβίντα Μουνέτρα Καζαγκάμ).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ινδίας Κατηγορία:Πολιτική Κατηγορία:Ινδία Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Ιστορία
Μάρκος Βλαττής
Ο Mάρκος Bλαττής ήταν αδελφός του Δωρόθεου, Mητροπολίτη Θεσσαλονίκης (κατά τον L. Petit η αρχιερατεία του οποίου διήρκεσε από το 1371 έως το 1379) και συνδιδρυτής με αυτόν της γνωστής Μονής Βλατάδων της Θεσσαλονίκης (1351-1371;).
Οι πληροφορίες μας για τον άνδρα είναι πολύ περιορισμένες και κάθε αναφορά σε αυτόν γίνεται πάντοτε από κοινού και σε σχέση με τον αδελφό του Δωρόθεο. Kατά την παράδοση υπήρξε μέγας υμνογράφος της Eκκλησίας, από δε τον Πατριάρχη Φιλόθεο πληροφορούμαστε:
α) ότι ο Mάρκος και ο Δωρόθεος συνόδευσαν τον Γρηγόριο Παλαμά στη Σύνοδο του 1341 και στην «εν Bλαχέρναις» του 1351 (καί σύν τω διδασκάλω Γρηγορίω φημί τω πάνυ, τη συνόδω παρόντες)
β) ότι κατάγονταν από τη Θεσσαλονίκη (εκ της μεγάλης ορμώμενοι Θεσσαλονίκης)
δ) ότι ήταν φίλοι και συνασκητές από την παιδική τους ηλικία με τον Φιλόθεο (φίλοι δε εκ παιδός ες τα μάλιστα και σύμπνοι και συνασκηταί Φιλοθέω).
Για τη συμμετοχή, πάντως, του Mάρκου στην ίδρυση της Mονής Βλατάδων Θεσσαλονίκης δεν υπάρχει, μέχρι στιγμής, καμιά απολύτως πληροφορία, παρά μόνον αυτή η ονομασία της Mονής (φερόμενη στον πληθυντικό αριθμό) «Bλατάδων», που φανερώνει, φυσικά, περισσότερους από έναν ιδρυτές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υμνογράφοι
Μαξίμ Ρομάστσενκο
Ο Μαξίμ Γιούργιεβιτς Ρομάστσενκο (Максим Юрьевич Ромащенко, προφέρεται: Ραμάστσενκα· Максим Юрійович Ромащенко· στα Максім Юр’евіч Рамашчанка: Ραμάστσανκα· γεννήθηκε 31 Ιουλίου 1975) είναι Λευκορώσος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Λευκορωσίας με 20 γκολ.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Ουκρανία και έμαθε την ποδοσφαιρική τέχνη στην ακαδημία νέων DOSHISP. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στην Ουκρανία αλλά στη συνέχεια αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες της τέως ΕΣΣΔ καθώς και στην Τουρκία. Σημαντικό κομμάτι της καριέρας του ήταν η παρουσία του στην Ντιναμό Μόσχας, όπου με διαλείμματα συνολικά συμμετείχε σε 116 αγώνες και σημείωσε 22 γκολ. Το 2004 αγωνιζόμενος με την Τραμπζονσπόρ κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας και την ίδια χρονιά ψηφίστηκε καλύτερος Λευκορώσος ποδοσφαιριστής της χρονιάς.
Με την εθνική ομάδα της Λευκορωσίας αγωνίστηκε για μία δεκαετία σε 63 αγώνες και πέτυχε 20 γκολ. Σκόραρε στο ντεμπούτο του στις 7 Αυγούστου 1998 με αντίπαλο τη Λιθουανία (αποτέλεσμα 5–0).
Τίτλοι και διακρίσεις
ΦΚ Σλάβια-Μοζίρ Τραμπζονσπόρ Ατομικές διακρίσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντνιέπρ Μογκίλεφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορπέντο Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χίμκι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σλάβια-Μοζίρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούρσασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζιάντεπσπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ποδηλασία πίστας
Ιστορία
μικρογραφία| Ένας αγώνας υπαίθριας πίστας στο [[Παρίσι το 1908 με τον Ταγματάρχη Τέιλορ, τον πρώτο Αφροαμερικανό ποδηλάτη που έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής]] μικρογραφία| Πρωτότυπο ποδήλατο πίστας Aero Special, περ. 1910 Η ποδηλασία πίστας υπάρχει τουλάχιστον από το 1870. Όταν η ποδηλασία πίστας ήταν στα σπάργανά της, γινόταν σε ποδηλατοδρόμια παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται σήμερα. Αυτά τα ποδηλατοδρόμια αποτελούνταν από δύο ευθείες και ελαφρώς κεκλιμένες στροφές, αν και διέφεραν περισσότερο σε μήκος και υλικό από τη σύγχρονη πίστα των 250 μέτρων.
Μια ευκολία των αγώνων εσωτερικής πίστας ήταν ότι οι θεατές μπορούσαν να ελέγχονται εύκολα και, ως εκ τούτου, μπορούσε να χρεωθεί ένα τέλος εισόδου, καθιστώντας τους αγώνες πίστας ένα επικερδές άθλημα. Οι αγώνες πρώιμης πίστας προσέλκυσαν πλήθη έως και 2.000 ατόμων. Οι εσωτερικές πίστες επέτρεψαν επίσης την ποδηλασία όλο το χρόνο για πρώτη φορά. Τα κύρια πρώιμα κέντρα για αγώνες στίβου στη Βρετανία ήταν το Μπέρμιγχαμ, το Σέφιλντ, το Λίβερπουλ, το Μάντσεστερ και το Λονδίνο.
Οι πιο αξιοσημείωτες αλλαγές σε πάνω από έναν αιώνα ποδηλασίας πίστας αφορούσαν τα ίδια τα ποδήλατα, τα οποία σχεδιάστηκαν για να είναι ελαφρύτερα και πιο αεροδυναμικά, ώστε να επιτρέπουν όλο και πιο γρήγορους χρόνους.
Η ποδηλασία πίστας έχει συμπεριληφθεί σε όλους τους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες εκτός από τους Αγώνες του 1912. Οι αγώνες ποδηλασίας στίβου γυναικών συμπεριλήφθηκαν για πρώτη φορά στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1988. Το άθλημα μεταφέρθηκε σε κλειστούς χώρους από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, κυρίως λόγω του ζεστού καιρού.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, τα μήκη πίστας έχουν μειωθεί σταδιακά. Τα πρώτα ποδηλατοδρόμια κυμαίνονταν σε μήκος μεταξύ 130 και 500 μέτρων. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, ένα τυπικό μήκος 333,334 μέτρων χρησιμοποιήθηκε συνήθως για διεθνείς αγώνες. Από το 1990 κατασκευάζονται διεθνή πεζοδρόμια μήκους 250 μέτρων, αν και πίστες διαφόρων μηκών εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται.
Κύρια κέντρα
Η ποδηλασία πίστας είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ευρώπη, ιδίως στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου χρησιμοποιείται συχνά ως προπόνηση εκτός εποχής από ποδηλάτες δρομείς που μπορούν συχνά να εμφανιστούν σε επαγγελματικούς αγώνες έξι ημερών (αγώνες που συμμετέχουν ομάδες δύο αναβατών).
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αγώνες πίστας έφτασαν στο αποκορύφωμα της δημοτικότητας τη δεκαετία του 1930, όταν διεξήχθησαν αγώνες έξι ημερών στο Madison Square Garden στη Νέα Υόρκη. Η λέξη «Madison» εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως όνομα για έναν τύπο αγώνα.
Στην Ιαπωνία, η μορφή κούρσας κέριν είναι ένα πολύ δημοφιλές άθλημα στοιχήματος. Το άθλημα εκτιμάται καλά και οι αναβάτες εκπαιδεύονται εκτενώς μέσω της Ιαπωνικής Σχολής Κέριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιστας
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα και σε σενάριο των Δημήτρη Βασιλειάδη και Κώστα Νικολαΐδη. Πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μάριον Σίβα και Γιώργος Τσιτσόπουλος.
Πλοκή
Δυο δικηγόροι της Αθήνας, ο Σταμάτης Μπάστακας, ένας καλοπροαίρετος αλλά αργός χαρακτήρας και ο Γρηγόρης Γοργότσης, ο οποίος είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση και άγχος, παρόλο που είναι συνέταιροι στο γραφείο, αναλαμβάνουν πάντα ξεχωριστές υπόθεσεις. Ο μεν Σταμάτης ο οποίος θεωρείται χασοδίκης, στις αγορεύσεις του στο δικαστήριο είναι πολύ αργός σε σημείο οι δικαστές να κουράζονται και ορισμένες φορές να τους παίρνει ο ύπνος, ο δε Γρηγόρης δείχνει απίστευτη ταχύτητα λόγου σε σημείο που οι δικαστές να μην καταλαβαίνουν καν την υπόθεση, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα την αθώωση σχεδόν όλων των πελάτων του. Οι δυο δικήγοροι θα βρεθούν αντιμετώποι σε μια υπόθεση που αφορά μια οικογενειακή διαμάχη. Ο Γρηγόρης θα αναλάβει την πλευρά του επιχειρηματία, ενώ ο Σταμάτης θα αναλάβει την πλευρά του ανιψιού του επιχειρηματία. Ταυτόχρονα ο Σταμάτης με τον Γρηγόρη θα αποφασίσουν να προσλάβουν στο γραφείο τους μια γραμματέα για να τους βοηθά. Μετά την εξέταση αρκετών γυναικών θα προσλάβουν την όμορφη Άννα και ο καθένας τους για τον εαυτό του θα προσπαθεί να την διεκδικήσει. Οι προσπάθειές τους θα αποδειχθούν ωστόσο μάταιες, αφού η κοπέλα είναι παντρεμένη. Οι δυο δικηγόροι θα σταματήσουν τον ανταγωνισμό τους και θα αποφασίσουν να βαφτίσουν τα δυο αγοράκια της γραμματέως τους.
Παραγωγή
Σε πλάνο της ταινίας αποτυπώνεται ο κινηματογράφος Πιγκάλ στα Πατήσια, που δεν λειτουργεί πια.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1961-1962 και, κόβοντας 36.993 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 19η θέση ανάμεσα σε 68 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Νοεμβρίου 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπακώστα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες του 1962
Δολοφονία της Γιάρα Γκαμπιράσιο
Η Γιάρα Γκαμπιράσιο (ιταλικά: Yara Gambirasio) (21 Μαΐου 1997 – 26 Νοεμβρίου 2010), ήταν μια 13χρονη Ιταλίδα που δολοφονήθηκε πιθανόν το απόγευμα της 26ης Νοεμβρίου 2010.
Η εξαφάνιση
Στις 18:44 στις 26 Νοεμβρίου 2010, η Γιάρα Γκαμπιράσιο θα φύγει από το αθλητικό κέντρο στο Μπρεμπάτε Ντι Σόπρα, (κωμόπολης του Μπεργκάμο) αλλά ποτέ δεν φτάνει στο σπίτι της, σε απόσταση 700 μέτρων. Η οικογένειά της μετά από 11 λεπτά θα ειδοποιήσει την Ιταλική αστυνομία και θα δηλώσει την εξαφάνιση της Γιάρα. Παρά την μεγάλη κινητοποίηση των Ιταλικών αρχών και με την συμμετοχή εκατοντάδων εθελοντών για την αναζήτησή της η Γιάρα θα βρεθεί δολοφονημένη μετά από τρεις μήνες στις 26 Φεβρουαρίου 2011, μέσα σε ένα χωράφι, από έναν αερομοντελιστή στο Chignolo d'Isola, 10 χιλιόμετρα από το Μπρεμπάτε Ντι Σόπρα.
Το σώμα έφερε πολλαπλές επιφανειακές τομές, ενδεχομένως να έγιναν από ένα αιχμηρό αντικείμενο, όπως ένα καρφί ή ένα μαχαίρι,  και ένα μεγάλο τραύμα στο κεφάλι. Τον Αύγουστο του 2011, η τελική έκθεση αυτοψίας δεν είχε ακόμη κυκλοφορήσει και δεν είχε εξακριβωθεί καν η ακριβής αιτία του θανάτου της, αλλά διαρρεύσαν λεπτομέρειες από την ιατροδικαστική έρευνα κάνοντας λόγο ότι ο θάνατος προκλήθηκε από το συνδυασμό ενός χτυπήματος στο κεφάλι (όπως από πτώση σε σκληρή επιφάνεια ή να χτυπήθηκε με μια πέτρα), και τουλάχιστον από έξι πληγές κοπής (καμιά θανατηφόρα) και την χαμηλή θερμοκρασία. Από την αυτοψία δεν φάνηκε ότι η Γκαμπιράσιο είχε βιαστεί.
Οι Έρευνες
Ο πρώτος ύποπτος ήταν ένας νεαρός Μαροκινός άνδρας, ο οποίος συνελήφθη μετά από ένα σχόλιο που έκανε. Ήταν μεταφραστικό λάθος, οπότε στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος.
Μετά από ένα ίχνος από γενετικό υλικό που λήφθηκε από το παντελόνι του θύματος, οι ιατροδικαστικοί επιστήμονες θα αναλύσουν και θα συγκρίνουν περίπου 22.000 DNA ατόμων αναζητώντας τον ύποπτο με το οποίο θα ταίριαζε το DNA,  που αναφέρονταν ως «Αγνώστος 1» (ψευδώνυμο που δόθηκε από τους  ερευνητές στον δολοφόνο της Γκαμπιράσιο).