cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκλογές στο Ουζμπεκιστάν
1990
Οι εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ διεξήχθησαν στη σοβιετική σοσιαλιστική δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν στις 18 Φεβρουαρίου 1990. Από τις 500 έδρες, οι 368 αποφασίστηκαν στον πρώτο γύρο. Το κομμουνιστικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν κέρδισε 348 από τις συνολικά 368 έδρες στον πρώτο γύρο, ενώ γύρω στις 50 έδρες πήγαν στο κόμμα Ενότητα. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 93,5%.
1994-95
Ο πρώτος γύρος των εκλογών διεξήχθη στις 25 Δεκεμβρίου 1994 και ο 2ος γύρος σε 39 περιφέρειες στις 8 Ιανουαρίου 1995 και σε άλλες 7 στις 22 Ιανουαρίου. Συνολικά πήραν μέρος 634 υποψήφιοι, από τους οποίους οι 250 πήραν το χρίσμα από τα τοπικά συμβούλια, οι 243 από το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού του Ουζμπεκιστάν και οι 141 από το Κόμμα της Προόδου για την Πατρίδα. Η πλειοψηφία των εδρών κερδήθηκε από τους υποψηφίους που είχαν πάρει το χρίσμα από τα τοπικά συμβούλια (γύρω στους 120 ήταν μέλη του PDP ), ενώ μεγαλύτερο κόμμα ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού. Η συμμετοχή ήταν 93,6%.
1999
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 5 Δεκεμβρίου 1999 με τον δεύτερο γύρο σε 66 από τις 250 περιφέρειες στις 19 Δεκεμβρίου. Με 49 έδρες επί συνόλου 250 εδρών και με συμμετοχή 95% ως μεγαλύτερο κόμμα προέκυψε το Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού του Ουζμπεκιστάν.
2004-05
Εκλογές διεξήχθησαν στις 26 Δεκεμβρίου του 2004 και στις 9 Ιανουαρίου του 2005. Στις εκλογές για την Κάτω Βουλή, το κόμμα LDPU πήρε 41 έδρες, το NDP 32, το Fidokorlar 17, το MTP 11, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Δικαιοσύνης 9 και οι ακομμάτιστοι 10.
! style="background-color:#E9E9E9;text-align:left;vertical-align:top;" |Κόμμα ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Ψήφοι ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |% ! style="background-color:#E9E9E9;text-align:right;" |Έδρες
2009-10
Εκλογές διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 2009 και τον Ιανουάριο του 2010. Στον δεύτερο γύρο, ο οποίος διεξήχθη στις 10 Ιανουαρίου 2010, οι εκλογείς ήταν 4.969.547. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 79,7% (3.960.876 ψηφοφόροι). '''Νομοθετική Συνέλευση του Ουζμπεκιστάν, 27 Δεκεμβρίου 2009 και 10 Ιανουαρίου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left rowspan=2 |Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=3 |Πρώτος γύρος !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=3 |Δεύτερος γύρος* !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2 |Σύνολο εδρών !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες (O'zbekiston Liberal Demokratik Partiyasi) (O'zbekistan Xalq Demokratik Partiyasi) (O'zbekistan Milliy Tiklanish Demokratik Partiyasi) (Adolat Sotsial Demokratik Partiyasi) 15 βουλευτές στο κοινοβούλιο εξελέγησαν επίσης με το Οικολογικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν σε έμμεσες εκλογές. Πηγή: Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν
1991 (Μαρτίου και Δεκεμβρίου)
Στο Ουζμπεκιστάν η πρόταση υπερψηφίστηκε από το 94,73% με συμμετοχή 95,42%.| Μόνο εκεί υπήρξε και μία επιπλέον ερώτηση στο δημοψήφισμα για να "παραμείνει η χώρα εμήμα μιας ανανεωμένης ένωσης (ομοσπονδία) ως κυρίαρχη δημοκρατία με ίσα δικαιώματα".
1995
Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 26 Μαρτίου 1995 οι πολίτες υπερψήφισαν την πρόταση να παραμείνει στην εξουσία ο Ισλάμ Καρίμοφ ως το 2000. Το 99,6% των ψηφισάντων, με συμμετοχή 99,3% ενέκριναν την πρόταση.
2002
Στις 27 Ιανουαρίου 2002 οι πολίτες ενέκριναν αλλαγές στο σύνταγμα. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για την επέκταση της προεδρικής θητείας από τα 5 στα 7 χρόνια και για την εισαγωγή ενός διθάλαμου κοινοβουλίου. Και τα δύο ερωτήματα υπερψηφίστηκαν από τους πολίτες, το πρώτο με ποσοστό 91%. Η συμμετοχή ήταν 92%. To 2012 το κοινοβούλιο μείωσε ξανά τη θητεία του προέδρου από τα 7 στα 5 χρόνια.
Ηράκλεια οδός (Ιταλία - Λευκανία)
δεξιά|300 px|μικρογραφία|Η Ηράκλεια Οδός στη Νότια Ιταλία, περιοχή της Λευκανίας (via Herculea ή via Herculeia ή via Herculia ή via Erculea ή via Herculeana) που συνέδεε την περιοχή του [[Σάμνιο με την Λευκανία, 3ος αιώνας]] Η Ηράκλεια Οδός στη Νότια Ιταλία, περιοχή της Λευκανίας (Λουκάνια - Lucania) (αναφερόμενη στη βιβλιογραφία ως via Herculea ή via Herculeia ή via Herculia ή via Erculea ή via Herculeana ) συνέδεε την περιοχή του Σάμνιο (Samnium - κοντά στη σημερινή περιοχή Μολίζε) με την Λευκανία (σημερινή Μπαζιλικάτα). Κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα κατά την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού και ολοκληρώθηκε κατά τη θητεία του Μαξιμιανού (Μαξιμιανού Ηρακλέα) (πλήρες όνομα: Marcus Aurelius Valerius Maximianus Herculius), Καίσαρα της Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια Αύγουστο (285-305) κατά την εποχή της Τετραρχίας, στον οποίο οφείλει πιθανότατα το όνομά της.
Διαδρομή της Ηράκλειας οδού
Η διαδρομή της Ηράκλειας οδού άρχιζε από την Τραϊανή οδό (Via Traiana) στο Νότιο Σάμνιο, από την πόλη Έκβουουμ Τούτικουμ (Aequum Tuticum) (κοντά στο σημερινό Αριάνο Ίρπινο - Ariano Irpino, στο σημερινό δήμο του Αβελλίνο της Καμπανίας, βορειοανατολικά της Νάπολης), στη συνέχεια κατευθυνόταν νότια προς το κέντρο της Λευκανίας (Λουκάνια - Lucania - σημερινή περιοχή της Μπασιλικάτα Basilicata) στην πόλη Βενούζια (Venusia - τη σημερινή Βενόζα Venosa), όπου διασταυρωνόταν με την Αππία οδό (via Appia) και συνέχιζε νότια μέσω Lacus Pensilis προς την Ποτέντια (Potentia, τη σημερινή Ποτέντσα Potenza) και συνέχιζε προς το Γκρουμέντουμ (Γρούμεντον - Grumentum, σημερινό Γκρουμέντο Νόβα Grumento Nova). Η διαδρομή της Ηράκλειας οδού δεν είναι πλήρως ταυτοποιημένη, θεωρείται όμως ότι συνέχιζε νότια, περνώντας το σταθμό Semuncla, μέχρι την πόλη Νέρουλουμ (Nerulum), στη Βρεττία (στην ευρύτερη περιοχή της σημερινής πόλης Ροτόντα Rotonda). Κοντά σε αυτή την περιοχή συνέκλινε με την Ποπίλια οδό (Via Popilia), της περιοχής Κάπουα - Ρέγιουμ (Capua-Rhegium), ενώ άλλοι θεωρούν ότι στρεφόταν προς τα ανατολικά προς την πόλη Ηράκλεια (Heraclea) στον κόλπο του Τάραντος, στην πλευρά του Ιονίου.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Δήμος Αργοστολίου
Ο Δήμος Αργοστολίου είναι δήμος του νομού Κεφαλονιάς. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, το 2011, είχε καταργηθεί και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Κεφαλονιάς. Επανασυστάθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 2019, από τη διάσπαση του καλλικρατικού Δήμου Κεφαλονιάς, και πια αποτελείται από τις δημοτικές ενότητες Αργοστολίου, Ελειού-Πρόννων, Λειβαθούς και Ομαλών.
Δήμος Κρανίων
Ιδρύθηκε επίσημα σαν δήμος στις 17 Δεκεμβρίου 1864 μετά την ένωση των επτανήσων με την Ελλάδα. Ονομάστηκε αρχικά Δήμος Κρανίων (Κράνης ή Κραναίας) και έμβλημα το ίδιο με το σημερινό το μυθικό ήρωα Κέφαλο με το σκύλο του Λαίλαπα. Το όνομα του δήμου προερχόταν από τον Θουκυδίδη που αναφέρει ότι στο σημερινό Αργοστόλι ήταν η αρχαία πόλη Κράνη και η περιοχή λεγόταν Κρανίων γη. Ο Δήμος περιελάμβανε την πόλη και λίγους κοντινούς οικισμούς σε αυτή.
Δήμος Αργοστολίου
Το 1998 με τον νόμο 2539/97, γνωστός σαν Σχέδιο Καποδίστριας, ο δήμος διερευνήθηκε κι έγινε ένας από τους επτά δήμους και μία κοινότητα, στους οποίους διαιρείται διοικητικά το νησί της Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στα δυτικά του νησιού και περιλαμβάνει την πρωτεύουσα του νομού Κεφαλονιάς, Αργοστόλι. Ο δήμος Αργοστολίου αποτελείται από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλαμβάνει έκταση 151,6 τ.χλμ. (αποτελεί τον μεγαλύτερο δήμο στον νομό) και έχει συνολικό πληθυσμό 12.589 κατοίκους.
Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
=== Δήμαρχοι Κρανίων και Αργοστολίου ===
== Δημοτικές Εκλογές 2019 == Στον Α' γύρο των Δημοτικών Εκλογών της 26ης Μαΐου 2019, συμμετείχαν συνολικά έξι δημοτικές παρατάξεις και τα αποτελέσματα είχαν ως εξής:
Στον Β' γύρο των Δημοτικών Εκλογών της 2ας Ιουνίου 2019, ο Θεόφιλος Μιχαλάτος εξελέγη δήμαρχος Αργοστολίου, με το αποτέλεσμα να έχει ως εξής:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Αλέξης Χαρίτσης
Ο Αλέξης Χαρίτσης (Καλαμάτα, 10 Αυγούστου 1977) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Έχει διατελέσει υπουργός Εσωτερικών, αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, καθώς και υφυπουργός Οικονομίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1977 στην Καλαμάτα. Σπούδασε στην Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, με ειδίκευση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Οργανώθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια στην Αριστερά και στον Συνασπισμό και μετέπειτα στον ΣΥΡΙΖΑ.
Στις εκλογές του 2012 και του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Μεσσηνία. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και ένας εκ των συμμετεχόντων στην Κίνηση των 53+. Επίσης, έχει διατελέσει συντονιστής του τομέα Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ.
Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα διετέλεσε γενικός γραμματέας Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ στο Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας και εξελέγη με 16.279 ψήφους. Στις 16 Ιουλίου 2019 ορίστηκε εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και παρέμεινε στη θέση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2020.
Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού‎ Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Οικονομίας και Ανάπτυξης‎ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Ζαν Εντιάρ
Ο Ζαν Εντιάρ είναι πρώην Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 21 Ιανουαρίου 1931 στο Λον (Αιν).
Κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας στις 25 Μαρτίου 1956 για μια φιλική αναμέτρηση (Γαλλία-Αυστρία, 3-1).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νανσί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Δήμος Τριφυλίας
<mapframe text="Δήμος Τριφυλίας" width="300" height="300" zoom="9" longitude="21.6667" latitude="37.2333"> [ { "type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q2117544" }, { "type": "Feature", "properties": {"title": "Δήμος Τριφυλίας", "marker-color": "f01080"}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 21.6667, 37.23332, ] } } ] μικρογραφία|[[Κυπαρισσία]] μικρογραφία|250x250εσ|Τα [[Φιλιατρά όπως φαίνονται από το ύψωμα του Προφήτη Ηλία.]] μικρογραφία|[[Γαργαλιάνοι]] μικρογραφία|[[Κοπανάκι Μεσσηνίας]] μικρογραφία|[[Ραπτόπουλο Μεσσηνίας]] μικρογραφία|Αρχαιολογικός χώρος, Περιστεριά Τριφυλίας. μικρογραφία|Η παραλία του [[Λαγκούβαρδος Μεσσηνίας|Λαγκούβαρδου Γαργαλιάνων.]] μικρογραφία|[[Μαραθόπολη Μεσσηνίας|Μαραθόπολη Γαργαλιάνων]] μικρογραφία|Άνω Πόλη [[Κυπαρισσία|Κυπαρισσίας]] μικρογραφία|Ο πύργος του Άιφελ, στα [[Φιλιατρά.]] μικρογραφία|Ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου, στην κεντρική πλατεία [[Γαργαλιάνοι|Γαργαλιάνων.]] μικρογραφία|Η λίμνη Ντοπόλη της [[Χριστιανούπολη Μεσσηνίας|Χριστιανούπολης και το φράγμα του Φιλιατρινού ποταμού, ανάμεσα στα Φιλιατρά και τη Χριστιανούπολη.]] μικρογραφία|Η νήσος [[Πρώτη Μεσσηνίας|Πρώτη, απέναντι από τη Μαραθόπολη Γαργαλιάνων.]] μικρογραφία|Οι καταρράκτες του [[Νέδα (ποταμός)|ποταμού Νέδα κοντά στο χωριό Πλατάνια Τριφυλίας.]] μικρογραφία|[[Αγία Κυριακή Μεσσηνίας|Αγία Κυριακή Τριφυλίας]] μικρογραφία|[[Καλό Νερό Μεσσηνίας|Καλό Νερό Τριφυλίας]] Ο Δήμος Τριφυλίας είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και λειτουργεί από 01-01-2011. Συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση 5 προϋπαρχόντων Δήμων και 1 Κοινότητας, Δήμος Αετού, Δήμος Αυλώνος, Δήμος Γαργαλιάνων, Δήμος Κυπαρισσίας, Κοινότητα Τριπύλης και Δήμος Φιλιατρών, που είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και λειτούργησαν από 01-01-1997, μέχρι 31-12-2010. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 612,12 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 27.926 κάτοικοι σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου ορίστηκε η Κυπαρισσία. Ο Δήμος αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της παλαιότερης Επαρχίας Τριφυλίας.
Χάρτης
<mapframe latitude="37.178373" longitude="21.871033" zoom="11" width="1000" height="450" align="center" />
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Πελοποννήσου Κατηγορία:Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας
Γαλλική Βικιπαίδεια
Η Γαλλική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη γαλλική γλώσσα. Δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2001. Σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει περισσότερα από 2.255.000 λήμματα.
Σύνδεσμοι
Γαλλικη
Αεροπορική συμμαχία
Μια αεροπορική συμμαχία είναι μια συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσότερων αεροπορικών εταιρειών να συνεργάζονται σε σημαντικό επίπεδο. Οι συμμαχίες παρέχουν ένα δίκτυο διασύνδεσης και άνεση για τους επιβάτες. Οι συμμαχίες διευκολύνουν τους ταξιδιώτες μεταξύ των αεροπορικών συνδέσεων κοινού κωδικού στο εσωτερικό των χωρών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να περιλαμβάνεται ακόμη και ενοποιημένη εμφάνιση αεροσκαφών μεταξύ αεροπορικών εταιρειών-μελών.
Οι αεροπορικές συμμαχίες είναι συνεργασίες μεταξύ δύο ή περισσότερων αεροπορικών εταιρειών. Στο πλαίσιο αυτών των συνεργασιών τους, οι αεροπορικές εταιρείες μπορούν να μοιράζονται πόρους, να αναλαμβάνουν ή να επεκτείνουν δρομολόγια συνεργατών τους και ακόμη και να προσφέρουν τη δυνατότητα να κερδίζουν και να εξαργυρώνουν μίλια μέσω των προγραμμάτων επιβράβευσης των άλλων.
Το 2015, η Star Alliance ήταν η μεγαλύτερη με 23% της συνολικής προγραμματισμένης κυκλοφορίας εσόδων μεταφοράς επιβατών, ακολουθούμενη από τη SkyTeam με 20,4% και την Oneworld με 17,8%, αφήνοντας ένα 38,8% για τους υπόλοιπους.
Παραπομπές
*
Πάφος
Η Πάφος (Τούρκικα: Baf, Αρμενικά: Փաֆոս, Αγγλικά: Paphos) είναι πόλη στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κύπρου, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και ένα από τα πιο σημαντικά αρχαία βασίλεια της νήσου. Μεταξύ άλλων, ήταν διάσημο και ως κέντρο λατρείας της θεάς Αφροδίτης. Η πόλη χωρίζεται σε δύο επίπεδα: Στην πάνω Πάφο, γνωστή και ως Κτήμα που είναι το εμπορικό κέντρο της πόλης και την Κάτω Πάφο πού βρίσκεται χαμηλότερα και παραλιακά και είναι ο κατ' εξοχήν τουριστικός προορισμός του νησιού ο οποίος κατακλύζεται από τουρίστες σχεδόν ολόχρονα. Όλος ο αρχαιολογικός χώρος της Πάφου βρίσκεται υπό την προστασία της UNESCO από το 1980.
Ιστορία
Το όνομα της πόλης συνδέεται με τη θεά Αφροδίτη, δεδομένου ότι Πάφος ήταν το όνομα της μυθολογικής κόρης της Γαλάτειας και του Πυγμαλίωνα. Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος αναφέρει τον Κινύρα ως ιδρυτή της Πάφου «Κινύρας εν Κύπρω παραγενόμενος συν λαώ έκτισε Πάφον». Ο δε Λουτάτιος, θεωρεί τον Πάφο, γιο του Κινύρα, ως θεμελιωτή της Πόλης, αν και κατά τον Ισίδωρο, την Πάφο έκτισε ο Πάφος, γιος του Τυφώνος. Επίσης ο Παυσανίας και ο Όμηρος αναφέρουν σαν ιδρυτή της Πάφου και της Παλαίπαφου τον Αγαπήνορα, Αρκάδα Βασιλιά της Τεγέας που μετά την επιστροφή του από τον Τρωικό Πόλεμο ίδρυσε την Παλαίπαφο, τα σημερινά Κούκλια. Μεγάλο ενδιαφέρον δείχνει και ο οικισμός Μαα - Παλαιόκαστρο που φέρει πολλά κοινά με άλλα μυκηναϊκά κτίσματα - οχυρά.
Τα κυπριακά βασίλεια είναι γνωστό ότι διαλύθηκαν κατά τα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα από τον Πτολεμαίο Α', έναν από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Λίγο πιο πριν ο τελευταίος βασιλιάς της Πάφου, ο Νικοκλής, είχε μεταφέρει την έδρα του βασιλείου του δυτικότερα, σε πιο κατάλληλη τοποθεσία, που ονομάσθηκε Νέα Πάφος (η σημερινή Κάτω Πάφος). Η Νέα Πάφος έμελλε να γνωρίσει λαμπρές ημέρες δόξας κατά τα ελληνιστικά χρόνια, ως έδρα των κυβερνητών της Κύπρου, η οποία και είχε ενταχθεί στο βασίλειο των Πτολεμαίων, των Ελλήνων βασιλέων της Αιγύπτου.
Κατά τα ελληνιστικά χρόνια η Πάφος έγινε πρωτεύουσα της Κύπρου. Όταν η Κύπρος κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, το 58 π.Χ., παρέμεινε πρωτεύουσα της Κύπρου και έδρα των Ρωμαίων κυβερνητών του νησιού. Ήταν τότε με ναούς, επαύλεις, ανάκτορα, θέατρο, ωδείο και πολλά άλλα εντυπωσιακά οικοδομήματα, καθώς και τειχισμένη με ισχυρά τείχη. Τα εξαίρετα και άφθονα ψηφιδωτά δάπεδα της Πάφου, που συνεχώς αποκαλύπτονται από την αρχαιολογική σκαπάνη, μαρτυρούν την ακμή της πόλης, η οποία όμως υπέφερε κατά καιρούς και από ισχυρούς σεισμούς.
Το 45 μ.Χ. έφθασαν στην Πάφο οι απόστολοι Βαρνάβας, Παύλος και Μάρκος, κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολικής περιοδείας στην Κύπρο. Παρά το ότι η παράδοση λέγει ότι στην Πάφο ο απόστολος Παύλος εισέπραξε "σαράντα παρά μίαν" (δηλαδή 39) μαστιγώσεις, ωστόσο μαρτυρείται, αντίθετα, ότι εκεί είχε κηρύξει το Χριστιανισμό και ενώπιον αυτού τούτου του Ρωμαίου κυβερνήτη, του Σεργίου Παύλου, ο οποίος και αποδέχθηκε τη νέα θρησκεία. Έτσι, η Κύπρος έγινε η πρώτη επαρχία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας που διοικήθηκε από χριστιανό κυβερνήτη. thumb|Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής της Χρυσοπολίτισσας στην Κάτω Πάφο βρίσκεται κτισμένη επάνω στα ερείπια μιας μεγάλης επτάκλιτης βασιλικής του 4ου αιώνα. Κατά τα βυζαντινά χρόνια η Πάφος έχασε τα πρωτεία, επειδή πρωτεύουσα έγινε η Σαλαμίς. Οι σεισμοί αλλά και οι επανειλημμένες αραβικές επιδρομές, μεταξύ του 7ου και του 10ου μ.Χ. αιώνα, οδήγησαν την πόλη στην παρακμή. Από τα μεσαιωνικά χρόνια η πόλη άρχισε να γίνεται γνωστή και με την ονομασία Κτήμα, επειδή αποτέλεσε κτήμα βασιλικό (φέουδο). Ήταν τότε το δυτικό λιμάνι της Κύπρου, καθώς και επισκοπική έδρα. Η πόλη γνώρισε τη μεγαλύτερή της παρακμή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας (1570-1878).
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στην Πάφο, όπως και σε όλη την Κύπρο, πολλές οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών, βρίσκοντας ανάμεσα στους Ελληνες της Κύπρου θερμή φιλοξενία και ρίζωσαν στο νησί εμπλουτίζοντας την κοινωνία και τον πολιτισμό. Το 1974, αρκετοί πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Πάφο λόγω της τουρκικής εισβολής. Σήμερα είναι μια πόλη γραφική και σύγχρονη. Το 2017 ήταν η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.
Πολιτισμός
thumb|left|Πέτρα του Ρωμιού στην Πάφο. thumb|right|250px|Συνοπτική παρουσίαση της Πάφου
Η πολύ μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά που άφησαν στην πόλη και την περιοχή της Πάφου τα 4000 σχεδόν χρόνια ύπαρξής της, κατέστησαν την Πάφο ουσιαστικά ένα μεγάλο, ανοικτό μουσείο. Για αυτό τον λόγο η UNESCO πρόσθεσε απλά ολόκληρη την πόλη στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της. Πραγματικός θησαυρός θεωρούνται τα ψηφιδωτά που ανευρέθησαν μετά από ανασκαφές στην Κάτω Πάφο, στην Οικία του Διονύσου, την Οικία του Αιώνος και την Οικία του Θησέως, και τα οποία διατηρήθηκαν σε πάρα πολύ καλή κατάσταση κάτω από τη γη για 16 αιώνες μέχρι την τυχαία ανακάλυψή τους στα τελευταία χρόνια και αποκάλυψή τους μετά από πολλών χρόνων ανασκαφές.
Πιο σύγχρονα μνημεία όπως το κάστρο «Σαράντα Κολώνες» απόμεινάρι της εποχής των Λουζινιανών, όπως και το σήμα κατατεθέν της Πάφου, το περίφημο κάστρο που βρίσκεται στο λιμανάκι της Πάφου και είχε κτιστεί για προστασία του λιμανιού από επιδρομείς αρχικά από τους Βυζαντινούς, και έπειτα από τους Λουζινιανούς τον 13ο αιώνα.
Όλα τα πιο πάνω εντάχθηκαν σε ένα αρχαιολογικό πάρκο, που καλύπτει την περιοχή από το λιμάνι της πόλης μέχρι και τους τάφους των Βασιλέων, προσβάσιμο μόνο από πεζούς, ενώ ακόμα και σήμερα πολλές αποστολές από διάφορα πανεπιστήμια του εξωτερικού καταφθάνουν στην περιοχή για ανασκαφές αφού ένα πολύ μικρό ποσοστό της έχει ανασκαφεί πλήρως.
Το 2017 ψηφίστηκε ως πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης φυσικά όχι τυχαία, λόγω της ευρείας πολιτισμικής της κληρονομιάς.
Οικονομία
Η οικονομία της Πάφου στηρίζεται κατά μεγάλο μέρος στην ανεπτυγμένη τουριστική της βιομηχανία. Κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες είναι οι τουρίστες που επισκέπτονται την πόλη. Επιπλέον, όπως και άλλες περιοχές του νησιού αποτελεί αγαπημένος προορισμός, κυρίως ζευγαριών από τη Ρωσία και το Ισραήλ για τη διεξαγωγή πολιτικών γάμων.
Κλίμα
Το κλίμα της Κύπρου κάνει τους θερινούς μήνες έναν δημοφιλή χρόνο για τον τουρισμό στην Πάφο, όταν η θερμοκρασία ανέρχεται σε περίπου 30-35 βαθμούς Κελσίου. Εντούτοις, λόγω του πολύ ήπιου χειμώνα, αρκετοί τουρίστες έρχονται τους χειμερινούς μήνες και ασχολούνται με δραστηριότητες όπως το περπάτημα και την ποδηλασία.
Λουί Καζάλ
Ο Λουί Καζάλ, (1901-1945), ήταν διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος για λογαριασμό της ΦΚ Σετ και της Εθνικής Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σετ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας
Η πόλη Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας (στα ισπανικά:Setenil de las Bodegas) βρίσκεται 157 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κάδιθ, στην νότια Ισπανία. Το 2005 είχε 3.016 κατοίκους. Είναι χτισμένη στις δύο πλευρές ενός μικρού ποταμού, του Rio Trejo, ο οποίος διασχίζει ένα μικρό φαράγγι. Στην μια πλευρά του φαραγγιού υπάρχει ένα τεράστιος βράχος και ορισμένοι από τους κατοίκους, για να κατασκευάσουν τα σπίτια τους, χρησιμοποίησαν σπηλιές ή κοιλώματα του βράχου και έχτισαν τους εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών τους. Για αυτές τις κατοικίες είναι ιδιαίτερα γνωστή η Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας.
Στην περιοχή υπήρχε οχυρωμένη πόλη των Μαυριτανών. Το κάστρο της Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας χρονολογείται από την περίοδο των Αλμοαδών, το 12ο αιώνα μ.Χ. Οι Χριστιανοί κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη, μετά από πολιορκία 15 ημερών, το 1484.
Η ονομασία της Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας προέρχεται από την ισπανική λέξη bodegas (που σημαίνει οινοποιείο, αποθήκη) και έχει τις ρίζες της στην κατάληψη της πόλης, από τους Χριστιανούς, οι οποίοι ξεκίνησαν να καλλιεργούν στην περιοχή αμπέλια. Υπάρχει όμως και η παράδοση σύμφωνα με την οποία η ονομασία της πόλης προέρχεται από την λατινική φράση septem nihil (επτά φορές τίποτα), καθώς η Σετενίλ ντε λας Μποντέγκας καταλήφθηκε από τους Χριστιανούς μετά από επτά αποτυχημένες προσπάθειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανδαλουσία Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 535-536
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 535-536 ήταν τα πιο σοβαρά καιρικά φαινόμενα και τα πιο παρατεταμένα βραχυπρόθεσμα επεισόδια κλιματικής ψύξης στο Βόρειο Ημισφαίριο τα τελευταία 2.000 χρόνια. Το γεγονός θεωρείται ότι είχε προκληθεί από ένα εκτεταμένο ατμοσφαιρικό πέπλο σκόνης που κάλυψε τη Γη, πιθανώς ως αποτέλεσμα από μια μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη στον Ισημερινό ή συντρίμμια από μετεωρίτες ή κομήτες από το διάστημα που έπεσαν στη Γη. Τα αποτελέσματά τους ήταν ευρέως διαδεδομένα, προκαλώντας εκτός εποχής καιρικές συνθήκες, καταστροφές των καλλιεργειών και λιμούς σε όλο τον κόσμο.
Αποδεικτικά στοιχεία
Ο βυζαντινός ιστορικός Προκόπιος κατέγραψε το 536, στην έκθεσή του για τους πολέμους με τους Βανδάλους, ότι «κατά τη διάρκεια αυτού του έτους έλαβε χώρα ο φοβερότερος οιωνός, γιατί ο ήλιος έδωσε το φως του χωρίς φωτεινότητα ... και φαινόταν εξαιρετικά έντονα σαν έκλειψη Ηλίου, διότι οι σκιές που σχηματίζονταν (στο έδαφος) δεν ήταν σαφείς».
Τα γαελικά ιρλανδικά Χρονικά  καταγράφουν τα εξής:
Περαιτέρω φαινόμενα αναφέρθηκαν από διάφορες ανεξάρτητες πηγές της τότε εποχής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Δήμος Πυλαρέων
Ο Δήμος Πυλαρέων ήταν ένας από τους επτά δήμους και μία κοινότητα, στους οποίους διαιρούνταν διοικητικά η Κεφαλονιά την περίοδο που ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κεφαλονιάς. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νησιού. Ο δήμος Πυλαρέων αποτελούνταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 81,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.565 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Αγία Ευφημία. Στον οικισμό Μακρυώτικα βρίσκεται το Μουσείο Ελιάς Πυλάρου.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Π
Νοέμι
Η Νοέμι, ψευδώνυμο της Βερόνικα Σκοπελλίτι (Ρώμη 25 Ιανουαρίου 1982) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια, συνθέτης και τηλεοπτική προσωπικότητα.
Αν και έχει μια μακρόχρονη μουσική καριέρα, έγινε ευρύτερα γνωστή το 2009 όταν συμμετείχε ως διαγωνιζόμενη στην δεύτερη σεζόν του ιταλικού X Factor. Εκεί, παρόλο που δεν κέρδισε την πρώτη θέση, αναδείχθηκε σε επιτυχημένη τραγουδίστρια και υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Sony Music.
Έχει συμμετάσχει σε πέντε φεστιβάλ του Σανρέμο (το 2010, με το Per tutto la vita, με το οποίο κέρδισε το βραβείο Sanremo Hit ; το 2012 με το Sono solo parole, με το οποίο κατέλαβε την τρίτη θέση ; το 2014 με το Un omomo è un Albero και με το Bagnati dal sole che που της χάρισαν το βραβείο Sanremo Social Telegatto ; το 2016 με το La donna di una donna που της χάρισε το βραβείο Targa PMI ; το 2018 με το Non smete mai di cercarmi που έγινε το πιο επιτυχημένο τραγούδι της.
Το 2012 επιλέχθηκε από την Walt Disney για να ερμηνεύσει τα τραγούδια Il cielo toccherò και Tra vento ed aria στην σειρά κινουμένων σχεδίων Ribelle - The Brave. Το ιδιαίτερο ύφος της στο τραγούδι έχει αποτελέσει αντικείμενο κολακευτικών σχολίων από ψυχολόγους βρετανικών και καναδικών πανεπιστημίων.
Καθ'όλη την διάρκεια της καριέρας της, έχει λάβει αρκετά βραβεία και διακρίσεις, όπως πέντε Wind Music Awards, πέντε Premi Roma Videoclip, δυο Premi Lunezia, ένα Premio TV - Premio Regia Televisiva και ένα Nastro d'argento speciale για την ερμηνεία του τραγουδιού Domani è un altro giorno. Έχει επίσης λάβει υποψηφιότητες για τα World Music Awards, τα βραβεία TRL, τον OGAE, το Nastro d'Argento στην κατηγορία Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι (με το τραγούδι Vuoto a perdere) και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Amnesty International Italia για το τραγούδι Amen.
Στις 21 Ιουνίου 2017, ημέρα της Γιορτής της Μουσικής, η Νοέμι μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες επειδή συμμετείχε στον μεγαλύτερο αριθμό συναυλιών που έλαβαν χώρα μέσα σε 12 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες
Ηράκλεια οδός (Ιταλία - Λίμνη Λουκρίνο)
Η Ηράκλεια Οδός στη Νότια Ιταλία, στη λίμνη Λουκρίνο, κοντά στη σημερινή Νάπολη, ήταν ρωμαϊκή οδός που χώριζε την λίμνη Λουκρίνο ((Lacus Lucrinus - σημερινή Lago di Lucrino) από τη θάλασσα της Τοσκάνης και οδηγούσε στο Πουτεόλι (Puteoli) - (σημερινό Ποτσουόλι - Pozzuoli) . Υπάρχει και σήμερα δρόμος που διαχωρίζει τη λίμνη Λουκρίνο από τη θάλασσα, αλλά αυτός ο δρόμος δεν είναι η Ηράκλεια οδός. Λόγω βραδείας σεισμικής δραστηριότητας, το επίπεδο του εδάφους έχει κατέβει και σήμερα η Ηράκλεια οδός βρίσκεται 3,5 - 4 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Η θέση της οδού φαίνεται από τη δημιουργία κυμάτων όταν φυσά πολύ επειδή στο σημείο εκείνο ο βυθός είναι ανυψωμένος (δες στην φωτογραφία), και βρίσκεται σήμερα 350-500 μέτρα από την ακτή.
Από τον Στράβωνα αναφέρεται ότι λεγόταν ότι το δρόμο έφτιαξε ο Ηρακλής όταν μετέφερε απ΄ αυτόν τα βόδια του Γηρυόνη. άλλες πληροφορίες που δίνει ο ίδιος είναι ότι είχε μήκος οκτώ σταδίων, πλάτος αμαξιτού και ότι το χειμώνα δεν ήταν δυνατό να περάσει κανείς πεζός λόγω των κυμάτων, καθώς επίσης και ότι τον επισκεύασε ο Αγρίππας (αναφερόμενος στον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα) . Τα κύματα που έσκαγαν στην Ηράκλεια οδό έκαναν επίσης εντύπωση στον Βιργίλιο, ο οποίος αναφέρει το φαινόμενο, χωρίς να κατονομάζει την ίδια την οδό, αλλά τη λίμνη του Λουκρίνο
Το 37 π.Χ. ο Αγρίππας, στενός συνεργάτης του Οκταβιανού, έκοψε την Ηράκλεια οδό για να δώσει τη δυνατότητα σε πλοία να μπαίνουν στη λίμνη του Λουκρίνο (αλλά και στη Λίμνη Αβέρνους), δημιουργώντας ένα ασφαλές, εσωτερικό λιμάνι για το στόλο σε μια στιγμή κατά την οποία ο Σήξτος Πομπήιος είχε υπό τον έλεγχό του τις παραθαλάσσιες περιοχές της Ιταλίας. Το σημείο της Ηράκλειας οδού που διέκοψε για τη δίοδο των πλοίων, το κάλυψε με ξύλα (δημιούργησε μια ξύλινη γέφυρα), επιτρέποντας τη χρήση της οδού. Το νέο σύμπλεγμα λιμένων της λίμνης Λουκρίνο και της λίμνης Αβέρνους, ονομάστηκε «Portus Julius» (Πόρτους Ιούλιους) προς τιμήν του Οκταβιανού (Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός).
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Lago di Lucrino
Κωνσταντίνος Κανάρης
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης (Ψαρά, 1793 – Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 1877) ήταν Έλληνας επαναστάτης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και μετέπειτα ναύαρχος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πέντε φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας σε ένα διάστημα 33,5 ετών (1844, 1848-49, 1864, 1864-65 και 1877) και για 2 χρόνια και 3 μήνες συνολικά.
Βιογραφία
μικρογραφία|αριστερά|Κωνσταντίνος Κανάρης, λιθογραφία του [[Καρλ Κράτσαϊζεν.]]
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1793 στα Ψαρά (αρχεία Ναυτικού) όπου και μεγάλωσε. Ήταν το μικρότερο παιδί του Ψαριανού Δημογέροντα Μιχαήλ Κανάριου και της Μαρώς (το γένος Μπουρέκα). Έμεινε πολύ μικρός ορφανός από πατέρα και έτσι άρχισε να δουλεύει σε πλοία συγγενών του, κυρίως σ' αυτό του θείου του Μπουρέκα. Αρχικά το όνομά του ήταν «Κανάριος» και τελικά έγινε Κανάρης. Όταν πέθανε ο θείος του, στου οποίου το μικρό εμπορικό πλοίο εργαζόταν, ανέλαβε καπετάνιος ο ίδιος σε ηλικία 20 ετών. Πήγε στην Οδησσό για πρώτη φορά το 1820. Ήξερε για τη Φιλική Εταιρεία αλλά δεν είχε γίνει μέλος της. Όταν έμαθε ότι ξέσπασε η επανάσταση στη Μολδαβία από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, έσπευσε αυθόρμητα να πάρει μέρος στον πρώτο «πολεμικό στόλο» των Ψαριανών υπό τον Νικολή Αποστόλη. Από τους πρώτους μήνες ο Κανάρης ξεχώρισε για το θάρρος του και την αποφασιστικότητά του, κάνοντας επιδρομές στα μικρασιατικά παράλια ενώ κατόπιν εντάχθηκε στα πυρπολικά. Η ανατίναξη ενός τουρκικού δικρότου* στην Ερεσό από τον Δημήτριο Παπανικολή τον παρακίνησε σε ανάλογο εγχείρημα. μικρογραφία|αριστερά|Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη. Πίνακας του [[Νικηφόρος Λύτρας|Νικηφόρου Λύτρα (π. 1866-1870). Λάδι σε μουσαμά, 143 εκ. x 109 εκ. Πινακοθήκη Αβέρωφ, Μέτσοβο.]]
Η ανατίναξη της τούρκικης ναυαρχίδας
Τον Ιούνιο του 1822, αφού ο ελληνικός στόλος δεν κατάφερε να σώσει τη Χίο από την τουρκική σφαγή, ο Κανάρης ανέλαβε να βάλει μπουρλότο στη ναυαρχίδα του Καρά Αλή, του επικεφαλής του στρατού που έσφαξε τους κατοίκους και έκαψε το νησί. Την επιχείρηση θα έφερναν εις πέρας τα πυρπολικά του Κανάρη και του Ανδρέα Πιπίνου. Στο εγχείρημα βοήθησαν δύο παράγοντες: αφενός ότι η νύχτα ήταν πολύ σκοτεινή καθώς δεν είχε φεγγάρι και αφετέρου ότι στο κατάφωτο κατάστρωμα της ναυαρχίδας οι περίπου 2.000 Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράμι και έτσι τα μέτρα φρούρησης ήταν ελλιπή. Η φωτιά απ' το μπουρλότο μεταδόθηκε ταχύτατα στο καράβι. Πριν προλάβουν να απομακρυνθούν απ' αυτό, η φωτιά έφτασε στην πυριτιδαποθήκη, η οποία ανατινάχθηκε. Ως αποτέλεσμα τα θύματα ήταν πάρα πολλά. Μεταξύ αυτών ο ναύαρχος Καρά Αλής, αξιωματικοί του και πολλοί ναύτες. Το πυρπολικό του Πιπίνου προσέγγισε την υποναυαρχίδα, αλλά δεν κατάφερε να την καταστρέψει. Της προκάλεσε όμως αρκετές ζημιές.
Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεγονότα του κατά θάλασσαν αγώνα, έκανε δε πολύ μεγάλη εντύπωση στην Ευρώπη. Χρησιμοποιώντας σημερινή ορολογία, θα λέγαμε ότι βοήθησε επικοινωνιακά πολύ την Επανάσταση. Τόσο μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων όσο και μεταξύ των Ευρωπαίων, ο Κανάρης πλέον ήταν ήρωας.
Η δράση του βεβαίως συνεχίσθηκε, καθώς συνέχισε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα τον αγώνα. Ο Κακλαμάν Πασάς Μεχμέτ τοποθετήθηκε νέος ναύαρχος στη θέση του Καρά Αλή. Τον Οκτώβριο του 1822 βγήκε με το στόλο του στο Αιγαίο για να ανεφοδιάσει τα τουρκικά φρούρια στην Πελοπόννησο και να καταστείλει την Επανάσταση στα νησιά. Αγκυροβόλησε στην Τένεδο. Αλλά στις 29 Οκτωβρίου 1822, ο Κανάρης, συνοδευόμενος από το Δημήτριο Βρατσάνο, πέρασε ανάμεσα από τον τουρκικό στόλο και μην μπορώντας να προσεγγίσει το πλοίο του ναυάρχου, την καπουδάνα, κόλλησε το πυρπολικό του στην αντιναυαρχίδα «Ρίαλα-Γεμισί» και την τίναξε στον αέρα. Έχασαν τη ζωή τους 800 μέλη του πληρώματος, Τούρκοι αλλά και Χριστιανοί ναύτες που υπηρετούσαν στον οθωμανικό στόλο. Ο Κακλαμάν Πασάς Μεχμέτ σήκωσε άγκυρα και κατέφυγε με τη βοήθεια ούριου ανέμου στο Τσανάκ-Καλεσί, στον Ελλήσποντο.
Το εγχείρημα της Αλεξάνδρειας
Τον επόμενο χρόνο, ο Κανάρης πραγματοποίησε επιθέσεις στα μικρασιατικά παράλια, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Δεν μπόρεσε, επίσης, να κάνει τίποτα όταν το 1824 ο Χοσρέφ-Μεχμέτ Πασάς κατέστρεψε τα Ψαρά. Όμως, τον Αύγουστο του 1824 πυρπόλησε μια μεγάλη φρεγάτα του Χοσρέφ στη Σάμο και μια κορβέττα στη Μυτιλήνη. Η έλλειψη πόρων, ωστόσο, αποσυντόνισε το ναυτικό των Ελλήνων. Οι ναύτες έπαιρναν τα πλοία, σήκωναν όποια σημαία ήθελαν και επιδίδονταν στην πειρατεία. Ο Κανάρης κατάφερνε να επιβάλει την πειθαρχία στα δικά του πληρώματα. Αλλά και αυτός μέσα σ' αυτό το καθεστώς αναρχίας παραλίγο να σκοτωθεί το 1825 στην Αίγινα, την εποχή που η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα έχανε τη ζωή της στις Σπέτσες από μια πιστολιά κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής διαμάχης. μικρογραφία|Μετά την καταστροφή των Ψαρών. Πίνακας του [[Νικόλαος Γύζης|Νικολάου Γύζη (π. 1842-1900). Λάδι σε μουσαμά, 133 εκ. x 188 εκ. Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, Αθήνα.]]
Το καλοκαίρι του 1825 ο Λάζαρος Κουντουριώτης συνέλαβε ένα παράτολμο εγχείρημα, το οποίο, κατόπιν έγκρισης της ελληνικής επαναστατικής διοίκησης, ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Κανάρης. Ο Μωχάμετ Άλη είχε συγκεντρώσει στην Αλεξάνδρεια περίπου 60 μεγάλα πολεμικά και τριπλάσια φορτηγά πλοία. Μ' αυτά προετοίμαζε το καλοκαίρι του 1825 να στείλει στρατό στην επαναστατημένη Ελλάδα (ο οποίος στρατός χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην άλωση του Μεσολογγίου). Το σχέδιο του Κανάρη προέβλεπε να πάνε κάποια ελληνικά πλοία στην Αλεξάνδρεια και να κάψουν τον αιγυπτιακό στόλο. Έτσι θα σταματούσε και το λαθρεμπόριο που έκαναν Γάλλοι, φίλοι του Μωχάμετ Άλη, σε βάρος του ελληνικού αγώνα. Το σχέδιο εγκρίθηκε και η αρχηγία του ελληνικού στόλου ανατέθηκε στον πλοίαρχο Μανόλη Τομπάζη.
Στις 10 Αυγούστου 1825, ο Τομπάζης και ο Αντώνιος Κριεζής, μαζί με τα πυρπολικά του Αντώνιου Βώκου, του Μανώλη Μπούτη και του Κανάρη, έφθασαν έξω από την Αλεξάνδρεια. Την έκτη εσπερινή ώρα που έφθασαν προ της Αλεξάνδρειας, έπλεε μεν ούριος άνεμος αλλά για να μπουν μέσα στο λιμάνι χρειάζονταν κάποιον πιλότο, επειδή υπήρχαν πολλοί ύφαλοι. μικρογραφία|Πορτρέτο του Κωνσταντίνου Κανάρη. [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.]]
Ο Κανάρης θεώρησε ότι έπρεπε να επιτεθεί άμεσα γιατί ήταν τέτοια η διάταξη των αιγυπτιακών πλοίων που με τον άνεμο ο οποίος φυσούσε, θα υφίσταντο πανωλεθρία σε μια επίθεση με πυρπολικά. Εξαπατώντας τον πιλότο, ύψωσε ρωσική σημαία και μπήκε μόνος του στο λιμάνι. Προσπάθησε να πλησιάσει τον εχθρικό στόλο, αλλά ο άνεμος έπεσε ξαφνικά, οπότε άρχισε να κόβει βόλτες μέσα στο λιμάνι, προσπαθώντας να φθάσει στον μυχό. Όταν βρέθηκε δίπλα στο γαλλικό πολεμικό «Μέλισσα», κατάλαβε ότι είχε γίνει αντιληπτός. Έβαλε λοιπόν φωτιά στο πυρπολικό, μπήκε με τους ναύτες του στη βάρκα διαφυγής και προσπάθησε να βγει απ' το λιμάνι. Το πλήρωμα της «Μέλισσας» άρχισε να πυροβολεί και το πυρπολικό και τη βάρκα του Κανάρη. Ο άνεμος δυνάμωσε και το πυρπολικό, καιόμενο, πλησίασε τον αιγυπτιακό στόλο απειλητικά. Ο πλοίαρχος Αργκύς, κυβερνήτης της «Μέλισσας» έγραψε στην έκθεσή του: ''«Εάν το πλοίον αυτό προσεκολλάτο κατά κακήν μοίραν εις την φρεγάταν της πρωτοπορίας, η σύγχυσις ήθελε εμπέσει εις τον υπόλοιπον στόλον, τα δε άλλα δύο πυρπολικά ήθελον προσδράμει, προσβάλλοντα έτερα πλοία. Η καταστροφή θα ήτο τρομερά, ολοκληρωτική δε η νίκη των Ελλήνων. Αλλ' η Μέλισσα κατά κάποιον τρόπο τους παρημπόδισε»''. Ο Κανάρης, ενώ έβαλλαν εναντίον του και από τα πλοία και από παράκτια πυροβολεία, κατάφερε να διαφύγει και να φθάσει στον ελληνικό στόλο, ο οποίος είχε ήδη υψώσει ελληνική σημαία. Ο Μωχάμετ Άλη πήρε μερικά πλοία και κυνήγησε τους Έλληνες μέχρι τις ακτές της Καραμανίας χωρίς αποτέλεσμα.
Το ότι ο στόχος δεν επετεύχθη δεν οφείλεται σε λάθος του Κανάρη και ούτε μειώνει το μεγαλείο του εγχειρήματος. Οι επαναστατημένοι Έλληνες θεώρησαν την πράξη του Κανάρη πλήρη τόλμης και πατριωτισμού, αλλά κάποιοι Ευρωπαίοι δυσαρεστήθηκαν και την είδαν σαν αχαρακτήριστη πειρατική πράξη λόγω της χρήσης ξένης σημαίας υπό επισήμου καταδρομέως. Η αγγλόφιλη «Εφημερίς της Ύδρας», σε μια εποχή που υπήρχαν διαμάχες για το ζήτημα της βασιλικής υποψηφιότητας (κάθε μεγάλη δύναμη ήθελε ο νέος βασιλιάς των Ελλήνων να προέρχεται από τον δικό της βασιλικό οίκο) κατηγόρησε τους Γάλλους επειδή ο φιλοτουρκισμός τους έγινε αιτία να ματαιωθεί ένα μεγάλο απελευθερωτικό εγχείρημα.
Η πολιτική σταδιοδρομία
Ο Κανάρης φαίνεται πως δεν έβλεπε τους Γάλλους ως εχθρούς. Αντιθέτως, έστειλε τον γιο του, τον Θεμιστοκλή, να εκπαιδευθεί στο Παρίσι υπό την επίβλεψη τού εκεί Φιλελληνικού Κομιτάτου, το οποίο άλλωστε τον είχε προσκαλέσει. Το 1826 τοποθετήθηκε κυβερνήτης του νέου πλοίου «Ελλάς» και το 1827 εξελέγη πληρεξούσιος των Ψαρών στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας.
μικρογραφία|Άγαλμα του Κωνσταντίνου Κανάρη στην Κυψέλη, Αθήνα. Έργο του [[Λάζαρος Φυτάλης|Λάζαρου Φυτάλη.]]
Ο Κωνσταντίνος Κανάρης ήταν ένα από τα λίγα πρόσωπα στα οποία είχε εμπιστοσύνη ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδος. Ο Καποδίστριας θα τον διορίσει αρχικά φρούραρχο της Μονεμβασιάς και κατόπιν διοικητή μιας ναυτικής μοίρας που θα πολεμήσει τους αγγλόφιλους και τους αντικυβερνητικούς της Ύδρας. Στον Κανάρη ανατέθηκε να συλλάβει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, όταν ο τελευταίος δραπέτευσε από το Ναύπλιο. Απογοητευμένος λόγω της δολοφονίας του Καποδίστρια, ο Κανάρης αποσύρθηκε στη Σύρο όπου ιδιώτευσε για ένα διάστημα.
Ο βασιλιάς Όθων Α΄ μετά τη στέψη του διόρισε τον Κανάρη αρχικά πλοίαρχο γ΄ τάξεως και έπειτα ναύαρχο. Μετά τη μεταπολίτευση του 1843, ο Κανάρης έγινε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά και κατόπιν στην κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη. Το 1854 έγινε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Επειδή οι ιδέες του γίνονταν όλο και περισσότερο αντιμοναρχικές, το 1861 αρνήθηκε τη σύνταξη που του χορήγησε η Κυβέρνηση.
Το καλοκαίρι του 1862 ο Όθωνας του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Κανάρης πρότεινε έναν κατάλογο με υπουργούς, που όλοι τους είχαν σχεδόν επαναστατικές απόψεις, λέγοντας στον Όθωνα ότι μόνο με τέτοια κυβέρνηση και η μοναρχία θα ήταν δυνατό να σωθεί και η τάξη στη χώρα να διατηρηθεί. Ο Όθωνας όμως δεν δέχθηκε και έδωσε την εντολή στον Ιωάννη Κολοκοτρώνη.
Ο Κανάρης προσχώρησε στην αντιπολίτευση και μετά την έξωση του Όθωνα έγινε μέλος τής υπό τον Δημήτριο Βούλγαρη τριανδρίας (μαζί και με τον Μπενιζέλο Ρούφο) που σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση. Ο ίδιος πήγε ως επικεφαλής επιτροπής στη Δανία για να προσφέρει το θρόνο στον μετέπειτα βασιλιά Γεώργιο Α'. Διετέλεσε υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Ρούφου. Κατόπιν το 1864 σχημάτισε ο ίδιος κυβέρνηση, μετά από ένα μήνα παραιτήθηκε και σχημάτισε και πάλι κυβέρνηση, η οποία παρέμεινε επί ένα χρόνο στην εξουσία. Κατόπιν παραιτήθηκε οριστικά, θέλοντας να αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο, καθώς είχε υπερβεί τα 75 χρόνια. Στο σπίτι όπου έμενε, στην οδό Κυψέλης 56, στην Αθήνα, (προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε αργότερα «πλατεία Κανάρη» η πλατεία Κυψέλης), συνέρρεαν πολίτες από παντού για να δουν τον «Ναύαρχο», όπως τον αποκαλούσαν. Το 1877 ετέθη επικεφαλής οικουμενικής κυβέρνησης για να αντιμετωπιστούν οι δύσκολες για τη χώρα περιστάσεις που δημιούργησε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος.
Θάνατος
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1877, χτυπημένος από ημιπληγία, πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς, όντας εν ενεργεία πρωθυπουργός. Η τελευταία του κατοικία βρίσκεται δίπλα στην είσοδο του Α' Νεκροταφείου, ενώ αρκετά χρόνια έζησε και στην περιοχή της Κυψέλης. μικρογραφία|Ο τάφος του Κωνσταντίνου Κανάρη στο [[Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών|Πρώτο νεκροταφείο της Αθήνας.]]
Είχε παντρευτεί τη Δέσποινα Μανιάτη. Παιδιά τους ήταν:
Περί Καταγωγής
μικρογραφία|Προτομή του Κωνσταντίνου Κανάρη. Έργο του [[Πιερ-Ζαν Νταβίντ ντ' Ανζέ|Νταβίντ ντ’ Ανζέ.]]
Ως προς τη χρονολογία και τον τόπο γέννησης του Κανάρη, υφίστανται σημαντικές διαφορές. Κατά μία εκδοχή γεννήθηκε στα Ψαρά το 1793 ή το 1790. Κατ' άλλους γεννήθηκε στην Πάργα γύρω στο 1790. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Κανάρης στα απομνημονεύματά του αναφέρει «τώρα περνάμε από τη γενέτειρά μου την Πάργα». Ο ιστορικός Δημήτριος Γατόπουλος μελέτησε τα οικογενειακά αρχεία της οικογένειας Κανάρη και δημοσίευσε ιστορική μελέτη στην εφημερίδα Εστία, στο φύλλο της 14ης Ιουλίου 1937. Στα οικογενειακά αυτά αρχεία περιλαμβάνεται και το μυστικό ημερολόγιο του Κωνσταντίνου Κανάρη το οποίο άνοιξε ο δισέγγονός του, συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Θεμ. Κανάρης. Από αυτά ο συγγραφέας συμπεραίνει πως ο Κωνσταντίνος Κανάρης δεν είχε γεννηθεί στα Ψαρά, αλλά στην Πάργα, το Σεπτέμβριο του 1790 και εγκαταστάθηκε, κατά τους προεπαναστατικούς χρόνους, στο νησί των Ψαρών. μικρογραφία|Κωνσταντίνος Κανάρης, 1 [[Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1976-2000)|δραχμή, Γ´ Ελληνική Δημοκρατία.]]
Ως προπάππος του πυρπολητού Κ. Κανάρη φέρεται ο Νικόλαος Σπηλιωτέας, παππούς του ο Θεμιστοκλής και πατέρας του ο Νικόλαος Σπηλιωτέας. Από τη μελέτη των ημερολογίων της οικογένειας Κανάρη, «διευκρινίζεται ότι η νεοελληνική οικογένεια Κανάρη υπήρξε συνέχεια της παλαιοελληνικής οικογενείας Σπηλιωτέα, κλάδου της οποίας τα μέλη, τιτλούχοι των Βενετών και Γενουησίων αρχόντων απαντώνται εν δράσει περί το 1200.»
Η επικρατούσα όμως άποψη θέλει τον Κανάρη γνήσιο Ψαριανό. Υπάρχουν στοιχεία ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ψαρά. Επιπλέον, ο Κανάρης ήταν παντρεμένος με τη Δ. Μανιάτη, γυναίκα από πλούσια και Ψαριανή οικογένεια. Αυτό, αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο για την καταγωγή του Κανάρη αφού οι Ψαριανοί θεωρούσαν κατάντημα και ντροπή να παντρεύονται με ξένους, πόσο μάλλον μία αριστοκρατική οικογένεια των Ψαρών (αυτή της Δ. Μανιάτη). Επιπροσθέτως, το όνομα του Κανάρη εντοπίζεται και στο αρχείο της νήσου Ψαρών. Τέλος, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία που να αναφέρει τον Κανάρη να ονομάζει την Πάργα γενέτειρά του καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, αντίθετα η απάντησή του σε ξένους φιλέλληνες που τον ρωτούσαν για την ιστορία του και τα κατορθώματά του ήταν απλή: έδειχνε με το δάχτυλό του το χάρτη των Ψαρών και έλεγε: «Αυτά είναι η ιστορία μου, για αυτά να γράψετε!». Συμπερασματικά, η καταγωγή του Κανάρη από την Πάργα, συλλογιζόμενοι όλα τα παραπάνω καθώς και τη διατύπωση αυτής της θεωρίας μόλις πριν από 70 περίπου χρόνια, δεν είναι πιθανή. Όσο για το σόι του και την προέλευση της οικογένειάς του από την Ιταλία ο ίδιος ο Κανάρης έδωσε απάντηση σε αυτά τα «παραμύθια» (κατά τον Δημήτριο Φωτιάδη) λέγοντας πως το σόι του ξεκινάει από τον ίδιο.
Τιμητικές διακρίσεις
μικρογραφία|Η ασημένια λήκυθος όπου φυλάσσεται η καρδιά του Κανάρη, με επιγραφή «Χαίρε καρδία Ναυάρχου Κανάρη». [[Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Αθήνα.]]
Ξένες τιμές
μικρογραφία|Η [[Κανάρης (φρεγάτα)|Φ/Γ Κανάρης (F-464) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, πρώην HNLMS Jan van Brakel (F-825), είναι μια φρεγάτα κλάσης Έλλη, κατατάχθηκε το 2002.]]
Πολεμικά πλοία
Πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού με το όνομα του Κωνσταντίνου Κανάρη:
Βίλχελμ Κανάρις
Ο Γερμανός ναύαρχος Βίλχελμ Κανάρις ισχυριζόταν πως ήταν απόγονος του Κωνσταντίνου Κανάρη. Εντούτοις, σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 1938 στη γενεαλογική ιστορία της οικογένειάς του, έδειξε ότι η καταγωγή του Κανάρις ήταν από την Ιταλία και δεν σχετιζόταν με τον Κωνσταντίνο Κανάρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ναύαρχοι Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Πυρπολητές του 1821 Κατηγορία:Ιουνιανά Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Η Νύχτα με τις Μάσκες Σκοτώνει
Ο Τζέισον Μπλουμ ήταν ένας από τους παραγωγούς της ταινίας μέσω της Blumhouse Productions, μαζί με τους Μάλεκ Ακάντ και Μπιλ Μπλοκ. Πριν τη κυκλοφορία της προηγούμενης ταινίας, ο ΜακΜπριντ τον Ιούνιο του 2018 επιβεβαίωσε πως εκείνος και ο Γκριν αρχικά σκόπευαν να γυρίσουν δυο ταινίες αλλεπάλληλα, όμως αργότερα αποφάσισαν να μην το υλοποιήσουν, θέλοντας να δουν την αντίδραση που θα έφερνε η πρώτη ταινία. Μετά την επιτυχία της ταινίας του 2018 σε εμπορικό επίπεδο, αλλά και έχοντας θετικά σχόλια από τους κριτικούς, ξεκίνησε γρήγορα την ανάπτυξη ενός σίκουελ από τον Οκτώβριο του 2018. Μέχρι το Φεβρουάριο του 2019, ο Τιμς προσλήφθηκε για να συμμετέχει στη διαμόρφωση του σεναρίου. Η ονομασία της ταινίας ανακοινώθηκε επίσημα τον Ιούλιο του 2019, μαζί με εκείνη του σίκουελ της. Τα γυρίσματα άρχισαν το Σεπτέμβριο του 2019 στο Ουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνας. Η Νύχτα με τις Μάσκες Σκοτώνει είχε τη παγκόσμια της πρεμιέρα στο 78ο Venice International Film Festival στις 8 Σεπτεμβρίου 2021.
Μετά από μια αναβολή ενός έτους λόγω της πανδημίας COVID-19, κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 15 Οκτωβρίου 2021 από τη Universal Pictures· ενώ είναι διαθέσιμη για stream με πληρωμή για 60 ημέρες. Η ταινία έλαβε 54 εκατομμύρια δολάρια διεθνώς και πήρε μεικτές κριτικές, που επαινούσαν τις δημιουργικές δολοφονίες και τις ερμηνείες του καστ, αλλά επέκριναν το σενάριο και την έλλειψη καινοτομίας.
Μία συνέχεια, το Η Τελευταία Νύχτα με τις Μάσκες, κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου 2022.
Πλοκή
Στις 31 Οκτωβρίου 1978, ο Υπαστυνόμος Φρανκ Χόκινς πυροβολεί και σκοτώνει το συνεργάτη του κατά λάθος ενώ προσπαθούσε να τον σώσει από το Μάικλ Μάγιερς. Επίσης εμποδίζει το Δρ. Σάμιουελ Λούμις από το να εκτελέσει το Μάγιερς. Σαράντα χρόνια μετά, στις 31 Οκτωβρίου 2018, αφού μαχαιρώθηκε και αφέθηκε να πεθάνει από το Δρ. Ράνμπιρ Σάρταϊν, ο Χόκινς διασώζεται από τον έφηβο Κάμερον Έλαμ, ο οποίος καλεί ένα ασθενοφόρο. Ο Χόκινς μετανιώνει που δεν επέτρεψε την εκτέλεση του Μάικλ, και ορκίζεται να τον σκοτώσει.
Εντωμεταξύ, ο Τόμι Ντόιλ γιορτάζει τα σαράντα χρόνια από τον εγκλεισμό του Μάικλ μαζί με υπόλοιπους επιζώντες όπως η Μάριον Τσέιμπερς, η Λίντσεϊ Ουάλας, και ο πατέρας του Κάμερον, Λόνι Έλαμ, που είχαν αντιμετωπίσει το Μάικλ το 1978. Διάφοροι πυροσβέστες κατευθύνονται στο φλεγόμενο σπίτι της Λόρι Στρόουντ και χωρίς να το συνειδητοποιήσουν απελευθερώνουν το Μάικλ, ο οποίος τους σκοτώνει με τον ίδιο τους τον εξοπλισμό. Η Λόρι, μαζί με τη κόρη της, Κάρεν, και την εγγονή της, Άλισον, μεταφέρονται στο Νοσοκομείο Χάντονφιλντ Μεμόριαλ, όπου η Λόρι υποβάλλεται σε ένα επείγον χειρουργείο, καθώς ο Μάικλ δολοφονεί τους γείτονες της και επιστρέψει στο Χάντονφιλντ.
Ο Λανς Τόβολι, ένας φυγάς κατάδικος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Σμιθ Γκρόουβ και ο άνδρας που πρωτύτερα οδήγησε το αυτοκίνητο της Βανέσα, και που είχε δραπετεύσει μαζί με το Μάικλ όταν το όχημα τράκαρε, καταφθάνει και εσφαλμένα νομίζουν πως είναι ο Μάικλ. Ο όχλος του Τόμι τον κυνηγά μέσα στο νοσοκομείο, αλλά η Κάρεν καταλαβαίνει πως δεν είναι ο Μάικλ. Παρά τις προσπάθειες της να ηρεμήσει τον όχλο και να βοηθήσει το φυγά, εκείνος αναγκάζεται να πηδήξει από ένα παράθυρο χωρίς να μπορέσει να επιζήσει. Η Λόρι ωθεί τη Κάρεν να συνεργαστεί με το Τόμι και το Μπράκετ για να πιάσουν το Μάικλ. Στη συνέχεια, ο Λόνι μπαίνει μόνος του στο σπίτι του Μάικλ και δολοφονείται. Η Άλισον και ο Κάμερον ορμούν μέσα και βρίσκουν τη σωρό του προτού δεχτούν επίθεση από το Μάικλ, ο οποίος σκοτώνει το Κάμερον.