cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης 1993-94
Φάιναλ φορ
Στον ιστορικό για την Ελλάδα ημιτελικό της 19ης Απριλίου του 1994 (επειδή ήταν η πρώτη στην ιστορία φορά που οι δύο «αιώνιοι» συναντήθηκαν σε ευρωπαϊκή διοργάνωση), ο Ολυμπιακός επικράτησε, με ένα ξέσπασμα στο δεύτερο ημίχρονο, του Παναθηναϊκού με σκορ 77-72 (πεντάλεπτα: 7-9, 17-21, 25-27, 36-36 ημίχρονο, 44-41, 57-47, 66-60 και 77-72 τελικό) και πήρε το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό, παρά την εντυπωσιακή εμφάνιση του Αλεξάντερ Βολκόφ, που σημείωσε 32 πόντους. Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι ο Νίκος Γκάλης (ενώ είχε προέλθει από μια εντυπωσιακή σεζόν στην ευρωπαϊκή διοργάνωση του 1993 - 1994, καθώς είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ και πρώτος πασέρ, με 23,8 πόντους και 4,7 ασίστ ανά αγώνα) μόλις 8 μέρες πριν τον ημιτελικό είχε χάσει τον πατέρα του και καταρρακώθηκε ψυχολογικά και έμεινε πολλές νύχτες άυπνος, παράγοντας που θεωρήθηκε μάλλον καθοριστικός για το ότι έκανε εμφανώς τον χειρότερο αγώνα της καριέρας του, καθώς σημείωσε μόλις 8 πόντους στον ημιτελικό και γενικώς εμφανίστηκε χωρίς καμία ενέργεια, κάτι που πιθανότατα απέβη καθοριστικό και για την τελική έκβαση του αγώνα.
Στον δεύτερο καταλανικό ημιτελικό, που ήταν επίσης υποχρεωτικός λόγω των τότε ισχύοντων κανονισμών, η Σεβενάπ Ζουβεντούτ αντίθετα με τα προγνωστικά (καθώς η Μπαρτσελόνα είχε θεωρηθεί ως το μεγάλο φαβορί), έκανε την έκπληξη κερδίζοντας σχετικά εύκολα τη Μπαρτσελόνα Μπάνκα Καταλάνα με 79-65.
Οι τελικοί
Το ζευγάρι του μεγάλου τελικού της 21ης Απριλίου του 1994 αποτέλεσαν η Σεβενάπ Ζουβεντούτ Μπανταλόνα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς (ο οποίος, παρότι νεόκοπος τεχνικός, διεκδικούσε τον κορυφαίο ευρωπαϊκό τίτλο σε φάιναλ φορ για δεύτερη φορά τα τελευταία τρία χρόνια, μετά την κατάκτησή του το 1992 στην Κωνσταντινούπολη με την Παρτίζαν Βελιγραδίου) και ο Ολυμπιακός του Γιάννη Ιωαννίδη, που διψούσε για έναν τίτλο όσο ποτέ άλλοτε, καθώς μάλιστα ο Ιωαννίδης είχε προηγουμένως προκριθεί σε 3 συνεχόμενα φάιναλ φορ (1988, 1989 και 1990) με τον Άρη και δεν είχε φτάσει σε κανένα από αυτά στον τελικό. Όλα τα προγνωστικά έδιναν ως μεγάλο φαβορί ή ακόμα και εντελώς βέβαιο φαβορί τον Ολυμπιακό, καθώς η Σεβενάπ Ζουβεντούτ είχε ένα σύνολο παικτών εμφανώς υποδεέστερο του Ολυμπιακού, όπως είχαν συμφωνήσει όλοι οι αναλυτές ομόφωνα.
Η ελληνική ομάδα πράγματι άγγιξε το στόχο της, αφού κατόρθωσε να βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης. Αν μάλιστα κάποιος δεν είχε δει τα τελευταίο πεντάλεπτο του αγώνα, θα έμενε με την εντύπωση πως ο Ολυμπιακός είχε πραγματοποιήσει έως τότε την ιδανική για τις συνθήκες εμφάνιση (πεντάλεπτα 4-7, 15-14, 28-23, 39-39 ημίχρονο, 47-45, 51-44, 57-52 στο 35', 57-59 τελικό).
Ωστόσο, ένα ακραίο και αδικαιολόγητο «άγχος του φαβορί» που διακατείχε τους παίκτες προκάλεσε ξαφνικά μια άνευ προηγουμένου αστοχία στα τελευταία 6 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα (ο τελευταίος πόντος του Ολυμπιακού προήλθε από 1 στις 2 βολές του Μίλαν Τόμιτς). Οι Έλληνες, παρά τις διαρκείς επιθέσεις τους, δεν μπόρεσαν να σημειώσουν ούτε έναν πόντο σε αυτό το διάστημα και οι Καταλανοί, σχεδόν ασθμαίνοντας, πλησίασαν επικίνδυνα. Στα 19 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, ο ήρωας για την ομάδα του Αμερικανός Κορνήλιους Τόμπσον σε μια φάση που έμεινε στα high lights του θεσμού, ευστόχησε σε τρίποντο απελπισίας στη λήξη του χρόνου της επίθεσης (το πρώτο τρίποντο που δοκίμασε στον αγώνα!) και χάρισε την (ανέλπιστη) νίκη στην ομάδα του. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την αναπάντεχη εκείνη ήττα - σοκ, χρεώθηκε τόσο στον Ιωαννίδη που δεν διατήρησε στο παιχνίδι τους έμπειρους σουτέρ Μπακατσιά και Σταμάτη (παραδόξως χρησιμοποιήθηκαν μόλις επί 8 λεπτά και 1 λεπτό αντίστοιχα) για να ξεκουράσει τους βασικούς παίκτες στα «ενδιάμεσα» λεπτά (ώστε να έχουν αναλάβει δυνάμεις στο κρίσιμο τελευταίο δεκάλεπτο), και έπεσε εμφανώς στις παγίδες τακτικής του Ομπράντοβιτς, όσο και στον Ζάρκο Πάσπαλι, που παρότι δεινός τότε σκόρερ (και ενώ είχε βάλει ήδη 15 πόντους στο πρώτο ημίχρονο του τελικού και φαινόταν ότι πήγαινε για 30άρα), έμεινε άποντος σε ολόκληρο το β' ημίχρονο, ενώ επίσης αστόχησε στις 7 από τις 10 ελεύθερες βολές που εκτέλεσε στον αγώνα, ενδεικτικό της μεγάλης νευρικότητας που χαρακτήριζε τις ενέργειες των παικτών (οι οποίοι γενικότερα έδειξαν ότι δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν το ψυχολογικό βάρος ενός τελικού μιας διεθνούς διοργάνωσης). Από την επόμενη ημέρα του τελικού μάλιστα, κυκλοφόρησε μια έντονη φήμη στα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης ότι ο Πάσπαλι μόλις λίγες μέρες πριν την έναρξη του φάιναλ-φορ άλλαξε τον τρόπο εκτέλεσης των ελεύθερων βολών του, με συνεπακόλουθο καταστροφικό αποτέλεσμα στην ευστοχία του, κάτι που παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Πάσπαλι αρκετό καιρό μετά, σε ανύποπτο χρόνο.
Στον μικρό τελικό, λίγες ώρες νωρίτερα πριν τον τελικό, ο Παναθηναϊκός νίκησε εύκολα με 17 πόντους διαφορά (100-83) την εμφανώς απογοητευμένη Μπαρτσελόνα Μπάνκα Καταλάνα και αναδείχθηκε 3ος στην Ευρώπη για το 1994. Μια προσπάθεια επιστροφής στον αγώνα που έκαναν οι Καταλανοί στις αρχές του β' ημιχρόνου δεν έφερε κάποιο θετικό αποτέλεσμα για την ομάδα του Αΐτο Ρενέσες.
Πεντάλεπτα: 8-15, 26-25, 43-36, 54-49 ημίχρονο, 64-59, 73-69, 85-77, 100-83
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Πηγές
1994 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1994
Σιδηροχώρι Έβρου
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Σιδηροχώρι (αποσαφήνιση)
To Σιδηροχώρι, επίσημα Σιδηροχώριον, είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 450 μέτρων και ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σιδηροχώρι βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία σε απόσταση 75,5 χλμ. Β.-ΒΑ.της Αλεξανδρούπολης και 53 Δ.-ΒΔ. από το Σουφλί. Βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει ο Ερυθροπόταμος και θεωρείται αμιγώς "Πομακοχώρι". Οι κάτοικοί του μετανάστευσαν από τον Κέχρο στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σε διάσπαρτους γειτονικούς μικρούς οικισμούς, αμέσως μετά τον εμφύλιο πόλεμο και ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1961. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Μικρού Δερείου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 346 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Θεία Ευχαριστία
Η Θεία Ευχαριστία ή Θεία Κοινωνία (άλλες ονομασίες: Αγία Κοινωνία, Θεία Μετάληψη ή το Δείπνο του Κυρίου) αποτελεί το κυρίαρχο Μυστήριο ή τελετή πολλών Χριστιανικών εκκλησιών. Κατά τη χριστιανική παράδοση αποτελεί θεοσύστατο μυστήριο, διότι στον Μυστικό δείπνο ο Ιησούς προεικόνισε το Μυστήριο, όπως περιγράφεται χαρακτηριστικά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Η Θεία Κοινωνία μεταλαμβάνεται συνήθως με ψωμί και κρασί, τα οποία συμβολίζουν ή μεταβάλλονται σε Σώμα και Αίμα Χριστού ή μετουσιώνονται ή συμμετουσιώνονται σε σώμα και αίμα Χριστού. Αυτός που μεταλαμβάνει τη Θεία Κοινωνία συμμετέχοντας στο μυστήριο, συμμετέχει στο κοινό σώμα της εκάστοτε εκκλησίας.
Εμφάνιση και ρόλος στη Χριστιανική κοινότητα
Στη χριστιανική εκκλησία του 1ου αιώνα ο όρος  δεν είχε την ειδική έννοια που του αποδόθηκε αργότερα, αλλά σήμαινε «απόδοση ευχαριστιών, ευγνωμοσύνη», αλλά και ευχαριστήρια προσευχή προς τον Θεό. Στην Καινή Διαθήκη χρησιμοποιούνται οι όροι «» («δείπνο του Κυρίου», ΜΠΚ) και «» (το κόψιμο του ψωμιού), για να περιγράψουν το τελετουργικό γεύμα που ο Ιησούς Χριστός έδωσε εντολή στους μαθητές του να τηρούν λέγοντας: «». Από τα τέλη του 1ου αιώνα, σύμφωνα με τη Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων, φαίνεται ότι άρχισε να καθιερώνεται η ονομασία «ευχαριστία» με την τεχνική αυτή σημασία. Προφανώς αυτό συνέβη καθώς οι προσευχές πριν από το αναμνηστικό δείπνο άρχιζαν συνήθως με τα λόγια: «».
Κατά τα πρώτα αποστολικά χρόνια η Θεία Ευχαριστία αποτελούσε το κέντρο της λατρευτικής ζωής των Χριστιανών. Με αυτή συνδέονταν όλες οι άλλες λατρευτικές και πνευματικές εκδηλώσεις της εκκλησίας. Στη Θεία Ευχαριστία συμμετείχαν όσοι ήσαν βαπτισμένοι, ενώ συνδυαζόταν με κοινή εστίαση των πιστών, τις λεγόμενες «αγάπες». Με βάση την Καινή Διαθήκη η Θεία Ευχαριστία τελείτο συνήθως σε ιδιωτικές κατοικίες. Το εκκλησιαστικό γεγονός τελούνταν με συμμετοχή όλων των πιστών της εκάστοτε τοπικής εκκλησίας, με εξαίρεση ορισμένων ιουδαιοχριστιανικών ομάδων τις Μικράς Ασίας. Η Θεία Ευχαριστία περιείχε «κλάση» του άρτου, την «ευλογία» του ποτηρίου, αλλά και κατήχηση με ανάγνωση γραφών, προφητείες, προσευχές και ύμνους. Οι αγάπες κατά τον 2ο αιώνα διαχωρίστηκαν από την Θεία Ευχαριστία λόγω καταχρήσεων που παρουσιάστηκαν.
Αρχικά τελείτο καθημερινώς τις απογευματινές ώρες. Ήδη όμως κατά τον 1ο αιώνα ξεχώριζε η τελούμενη Θεία Ευχαριστία της Κυριακής. Μάλιστα κατά την Κυριακή τελούνταν δύο συνάξεις μια «εωθινή» και μια «εσπερινή» κατά την οποία και τελείτο η Θεία Ευχαριστία. Ο λόγος για τον οποίο όμως μεταφέρθηκε πρωί η σύναξη, σήμερα δεν βρίσκει πειστικές εξηγήσεις. Επικράτησε η άποψη πως η κατηγορία του Πλινίου κατά των Χριστιανών ως «μυστική εταιρία» και ο διωγμός που εξαπέλυσε οδήγησε την εκκλησία να μεταθέσει στην «εωθινή» σύναξη της Κυριακής τη Θεία Ευχαριστία και εν συνεχεία να καθιερωθεί. Αυτό όμως τελικά δε φαίνεται αρκετά πειστικό, αφού αυτή η μεταφορά τελικά δεν απάλλασσε από τις όποιες υποψίες τους χριστιανούς, που συνέχισαν την τέλεσή της.
Το λειτουργικό πλαίσιο της Θείας Ευχαριστίας
Ο τρόπος τελέσεως της Θείας Ευχαριστίας κατά τον πρώτο αιώνα παραμένει σήμερα σχεδόν άγνωστος λόγω κυρίως «απόρρητης πειθαρχίας» (disciplina arcani) που επικρατούσε στους εκκλησιαστικούς κύκλους της εποχής, που είχαν μάλιστα οδηγήσει τους αντιπάλους και πολέμιους του χριστιανισμού σε δαιμονοποίηση του Ευχαριστιακού γεγονότος. Οι μόνες πληροφορίες που διαθέτουμε έχουν έμμεσο χαρακτήρα αναφορών, όπως ότι η λειτουργία που τελείτο είχε μέρη διδακτικό και μυστηριακό, εξού και οι κατηχούμενοι απαγορευόταν να παρακολουθήσουν. Σε μια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση μάλιστα ο H. Lietzmann θεωρεί πως πρέπει να γίνει μια διάκριση του Κυριακού δείπνου σε δύο τύπους, εκ των οποίων ο ένας ήταν δείπνος συναδελφώσεως και ενότητας των χριστιανών μεταξύ τους και προς τον Κύριο, ο δε άλλος ήταν μυστηριακός δείπνος σε ανάμνηση της θυσίας του Κυρίου. Έτσι ο πρώτος ταυτιζόταν προς τη συνεστίαση του Χριστού με του μαθητές του, που τελείτο από την πρώτη χριστιανική κοινότητα της Παλαιστίνης, ενώ ο δεύτερος με το μυστικό δείπνο και τελείτο από τις Ελληνικές κοινότητες των χριστιανών.
Κατά το 2ο αιώνα υπάρχει σχετική γραμματεία η οποία συνδυασμένα μας δίνει κάποιες πληροφορίες. Κατά το πρώτο μέρος απαγγέλλονταν αναγνώσματα από προφητικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης ή τους ψαλμούς, πραγματοποιείτο κήρυγμα του προεστώτος, αλλά και η ανάγνωση ευχών. Ο Τερτυλλιανός υπαινίσσεται και απαγγελία ψαλμών και ύμνων. Στο μυστηριακό μέρος κατά τον Ιουστίνο, έχουμε ασπασμό ειρήνης, προσφορά τιμίων δώρων και ολοκληρωνόταν με την Θεία Ευχαριστία. Το «σώμα» το προσέφερε ο επίσκοπος, ενώ το «αίμα» με το Άγιο ποτήριο ο διάκονος. Το «σώμα» Κυρίου δύνατο να ληφθεί και μετά το πέρας της συνάξεως, όπως δύνατο να το λάβουν και όσοι δεν παρευρίσκονταν στην ευχαριστιακή σύναξη. Επίσης ο Ιουστίνος αναφέρει «κράση» δηλαδή ανάμιξη ύδατος και οίνου. Οι πιστοί όταν λάμβαναν τον άρτο ήσαν ιδιαίτερα προσεκτικοί, ώστε να μην πέσουν ψίχουλα, ενώ παραδοσιακά το αριστερό χέρι βρισκόταν σφιχτά κάτω από το δεξί.
Ορθόδοξη Εκκλησία
thumb|320px|right|Θεία Ευχαριστία σε Ορθόδοξη εκκλησία Η Θεία Ευχαριστία αποτελεί το σπουδαιότερο από τα Ιερά Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Θεωρείται ότι αποτελεί πρόγευση των εσχάτων, της Βασιλείας του Θεού. Στο παρελθόν όλα τα υπόλοιπα μυστήρια τελούνταν μέσα στη Θεία Ευχαριστία, από τον 12ο αιώνα και μετά όμως άρχισαν να τελούνται χωριστά.
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία
Για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η Θεία Ευχαριστία είναι η ίδια η θυσία του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου Ιησού Χριστού, την οποία Εκείνος σύστησε για να διαιωνίσει (έως ότου έλθει) τη θυσία του Σταυρού, εμπιστευόμενος έτσι στην Εκκλησία του την ανάμνηση του Θανάτου και της Ανάστασής του. Είναι το σημείο της ενότητας, ο σύνδεσμος της αγάπης, το πασχαλινό συμπόσιο κατά το οποίο οι πιστοί λαβαίνουν το Χριστό. Είναι η πηγή και το αποκορύφωμα όλης της Χριστιανικής ζωής. Η Θεία Ευχαριστία εκτυλίσσεται σε δύο μεγάλα μέρη, που αποτελούν μια μόνη πράξη της Θείας Λατρείας: την ακολουθία του Λόγου, η οποία περιλαμβάνει την αναγγελία και την ακρόαση του Λόγου του Θεού, και την Ευχαριστιακή Ακολουθία, η οποία περιλαμβάνει την προσφορά του άρτου και του οίνου, την Ευχαριστιακή ευχή ή αναφορά, που εμπεριέχει τις λέξεις της καθαγίασης και τη θεία κοινωνία. Λειτουργός της τέλεσης της Θείας Ευχαριστίας είναι ο Ιερέας (Επίσκοπος ή πρεσβύτερος), έγκυρα χειροτονημένος, ο οποίος ενεργεί στο πρόσωπο του Χριστού ως Κεφαλή και στο όνομα της Εκκλησίας. Απαραίτητα στοιχεία είναι η όστια, ο άζυμος άρτος από σιτάρι (βάσει του ότι η κλάση του άρτου έγινε την πρώτη ημέρα της εορτής των αζύμων Μκ 14:12-26 Λκ 22:7-23 Μτθ 26:6-21) και ο οίνος από σταφύλι.
Κατά την διάρκεια του μυστηρίου γίνεται μετουσίωση του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα του Χριστού. Μετουσίωση σημαίνει την μετατροπή όλης της ουσίας του άρτου στην ουσία του Σώματος του Χριστού και όλης της ουσίας του οίνου στην ουσία του Αίματός του. Αυτή η μετατροπή πραγματοποιείται κατά την ευχαριστιακή ευχή, διαμέσου της αποτελεσματικότητας της δράσης του Λόγου του Χριστού και της δράσης του Αγίου Πνεύματος. Για να λάβουν οι πιστοί την Θεία Κοινωνία επιβάλλεται να είναι πλήρως ενσωματωμένοι στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και να βρίσκονται σε κατάσταση χάρης, δηλαδή χωρίς θανάσιμη αμαρτία στη συνείδησή τους. Όποιος συνειδητοποιεί ότι έπραξε μια βαριά αμαρτία οφείλει να λάβει το Μυστήριο της Συμφιλίωσης πριν προσέλθει στη Θεία Κοινωνία. Είναι επίσης σημαντικό το πνεύμα της αυτοσυγκέντρωσης και της προσευχής, η τήρηση της νηστείας όπως καθορίζεται από την Εκκλησία και η ευπρέπεια του σώματος, ως σημείο σεβασμού προς τον Χριστό.
Προτεσταντικές εκκλησίες
thumb|220px|right|Προετοιμασία για την Θεία Ευχαριστία σε μια Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής Υπάρχουν διάφορες απόψεις για την Θεία Ευχαριστία μέσα στην προτεσταντική θεολογία. Ο πρωτεργάτης της Μεταρρύθμισης Μαρτίνος Λούθηρος, υιοθέτησε το διατυπωμένο ήδη από μεσαιωνικούς θεολόγους δόγμα της συμμετουσίωσης ή συν-ουσίωσης. Σύμφωνα με αυτό, ο Ιησούς, ως Θεάνθρωπος, λόγω της αδιάλυτης ένωσης των δύο φύσεων στο πρόσωπό του, είναι παρών στην τελετή της Θείας Ευχαριστίας, όχι με τη θεία μόνο φύση του, αλλά και με την ανθρώπινη, έτσι που ο άρτος και ο οίνος αποκτούν την ουσία του σώματος και του αίματός Του, χωρίς όμως να μετουσιώνονται, δηλαδή χωρίς να αποβάλλουν τη δική τους ιδιαίτερη υπόσταση.
Μια άλλη άποψη, που διατύπωσε ο σύγχρονος με τον Λούθηρο μεταρρυθμιστής Ζβίγγλιος, είναι ότι η Θεία Ευχαριστία είναι απλά ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου, και ότι ο οίνος και ο άρτος είναι σύμβολα του αίματος και του σώματος του Ιησού. Η διαφορά Λούθηρου και Ζβίγγλιου πάνω σ' αυτό το θέμα έγινε η αιτία για την πρώτη βασική διαίρεση στο προτεσταντικό κίνημα.
Ο καλβινιστικός κλάδος του Προτεσταντισμού, απορρίπτει και την μετουσίωση της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας, και τις απόψεις του Λούθηρου και του Ζβίγγλιου. Ο Καλβίνος πίστευε ότι ο Ιησούς είναι πνευματικά παρών κατά τη διάρκεια του Μυστηρίου και όχι σωματικά μέσα στον άρτο και στον οίνο. Μέσω της βρώσης και της πόσης αυτών, όμως, ο Ιησούς διεισδύει στην καρδιά του πιστού, και αυτός ανυψώνεται πνευματικά μέσω του Αγίου Πνεύματος στον ουρανό, όπου μετέρχεται σε αληθινή κοινωνία με τον Ιησού.
Σε πολλές εκκλησίες, διανέμονται σε όλη την συνάθροιση κομμάτια άρτου και μικρά ποτήρια με οίνο, από τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους. Σε άλλες πάλι εκκλησίες οι πιστοί προσέρχονται για να λάβουν τον άρτο και τον οίνο από τον λειτουργό της εκκλησίας.
Οι θεολογικές απόψεις των Ελληνικών ευαγγελικών εκκλησιών για την Θεία Ευχαριστία, διαφέρουν επίσης σε κάποια σημεία. Η Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής πιστεύει ότι ο οίνος και ο άρτος γίνονται σώμα και αίμα Χριστού πνευματικώς, δια της πίστεως και τελεί την Θεία Ευχαριστία κάθε Κυριακή με άζυμο άρτο. Η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία πιστεύει πως είναι η τελετή της κοινωνίας μετά του Χριστού και μετά του λαού Αυτού, εν η δίδεται και λαμβάνεται ο άρτος και ο οίνος προς ευγνώμονα ανάμνησιν Εκείνου και της επί του Σταυρού θυσίας Αυτού, και την τελεί κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα, όπως κάνουν και οι υπόλοιπες Πρεσβυτεριανές εκκλησίες. Οι Ελεύθερες Ευαγγελικές Εκκλησίες τελούν την Θεία Ευχαριστία κάθε Κυριακή και τονίζουν πως γίνεται σε ανάμνηση των παθημάτων του Ιησού Χριστού, και ότι δεν είναι μια μυστηριακή τελετή που σώζει ή αγιάζει, ούτε επανάληψη της θυσίας του Χριστού κατά την οποία γίνεται μετουσίωση, ενώ ο άρτος και το ποτήριο συμβολίζουν την ενότητα όλων των πιστών που μετέχουν σε σώμα Χριστού. Η Αποστολική Εκκλησία του Χριστού μιλάει για συμβολική χρήση του άρτου και του οίνου και τελεί την Θεία Ευχαριστία κάθε πρώτη Κυριακή και κάθε τρίτη Πέμπτη του μήνα, στηριζόμενη στο γεγονός ότι κατά την Μεγάλη Πέμπτη ο Ιησούς Χριστός εγκαθίδρυσε την Θεία Ευχαριστία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Επτά μυστήρια Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Μεθοδισμός Κατηγορία:Τελετές Κατηγορία:Τρόφιμα τελετουργικού χαρακτήρα
Ιφρίτ
Είναι ένα πλάσμα από φωτιά, αρσενικό ή θηλυκό, που ζει κάτω από τη γη κοντά σε ερείπια. Τα ιφρίτ είναι τρωτά μονάχα στη μαγεία, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για να τα σκοτώσει είτε να τα αιχμαλωτίσει.
Όπως και τα τζίνι, τα ιφρίτ μπορεί να είναι καλά ή κακά, αλλά απεικονίζονται συνηθέστερα ως αδυσώπητα και διεφθαρμένα πλάσματα.
Χίλιες και Μια Νύχτες
Στις Χίλιες και Μία Νύχτες, στην ιστορία του Χαμάλη και των Τριών Κυριών της Βαγδάτης, η Σεχραζάτ αφηγείται την ιστορία ενός πρίγκιπα, που δέχτηκε επίθεση από πειρατές και κρύφτηκε σε ένα υπόγειο σπήλαιο, όπου βρήκε μια γυναίκα που την είχε απαγάγει ένα ιφρίτ. Όταν κοιμούνται μαζί, και οι δυο δέχονται την επίθεση του ζηλόφθονου ιφρίτ, που μεταμορφώνει τον πρίγκιπα σε πίθηκο. Αργότερα όμως μια πριγκίπισσα λύνει τα μάγια και αντιμετωπίζει σε μάχη το πνεύμα, που παίρνει διάφορες μορφές ζώων, φρούτων και στο τέλος γίνεται φωτιά και μένει η στάχτη του.
Επιρροές στη σύγχρονη κουλτούρα
Τα ιφρίτ πολλές φορές χρησιμοποιούνται ως δημιουργική έμπνευση σε παιχνίδια ρόλων ή βιντεοπαιχνίδια, καθώς και στην λογοτεχνία.
Στην "Τριλογία του Μπαρτιμέους" του Τζόναθαν Στράουντ, τα ιφρίτ είναι ένα από τα πέντε είδη δαιμόνων που μπορούν να επικαλεστούν οι άνθρωποι μάγοι, λιγότερο ισχυρό μονάχα από τα μαρίντ.
Στο μυθιστόρημα του Νιλ Γκέιμαν "Ο Πόλεμος των Θεών" (American Gods), ο χαρακτήρας Σαλίμ από το Ομάν συναντάει ένα Ιφρίτ στους δρόμους της Νέας Υόρκης που δουλεύει ως ταξιτζής. Το ιφρίτ ισχυρίζεται ότι είναι ένα από τα Τζίνι και ο Σαλίμ βλέπει ότι έχει μάτια που καίνε σαν φλόγες, αλλά έχει σάρκα και οστά.
Στον "Αλαντίν" της Walt Disney, τα ιφρίτ ήταν πνεύματα που σχετίζονταν με τα στοιχεία της φύσης. Υπήρχαν τουλάχιστον δυο είδη: τα ιφρίτ της πέτρας και του πάγου.
Τα πλάσματα αυτά παρουσιάζονται και σε μάνγκα ως μεγάλα δαιμονικά όντα που είτε έρχονται κατόπιν επίκλησης είτε ζουν μέσα σε μαγικά αντικείμενα π.χ. σπαθιά.
Εμφανίζονται επίσης στη σειρά παιχνιδιών Final Fantasy, στο Devil May Cry, στη σειρά Heroes of Might and Magic, Dungeons and Dragons καθώς και στο Lineage II.
Πηγές
Κατηγορία:Αραβική μυθολογία
Λέβεδος
220px|right|thumb|Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας Η Λέβεδος ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη στη νότια πλευρά της χερσονήσου της Ερυθραίας δυτικά της Κολοφώνας. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. την περίοδο του πρώτου ελληνικού αποικισμού από Ίωνες, που προέρχονταν πιθανόν από την Αττική. Σύμφωνα με τον Παυσανία η πόλη κατοικούνταν αρχικά από Κάρες, οι οποίοι εκδιώχθηκαν μετά τη μετανάστευση των Ιώνων, που έφτασαν στην περιοχή με αρχηγό τον Ανδραίμωνα. Κατά τον Στράβωνα οικιστής της πόλης ήταν ο Ανδρόπομπος πρόγονος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου.
Η πόλη ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων και φημιζόταν για τις ιαματικές της πηγές και το μεταλλικό νερό της. Κοντά στη θέση της, σήμερα, βρίσκεται η πόλη Σεφερίχισαρ.
Τοπωνύμιο
Το όνομα της πόλης έχει προελληνική προέλευση, όπως ακριβώς και τα τοπωνύμια Λέβα, Λεβαίη, Λεβάδι, Λεβάδεια, Λέβυνθος. Παλιότερα η Λέβεδος ονομαζόταν Άρτι. Κατά την Ελληνιστική εποχή μετονομάστηκε σε Πτολεμαΐδα πιθανότατα από τον βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη. Διατήρησε την επωνυμία Πτολεμαΐς περίπου μέχρι τις αρχές του 2ου αι. π.Χ.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Παυσανία οι Κάρες ήταν αυτοί, που πρώτοι κατοίκησαν σ' αυτήν την τοποθεσία, ενώ ο Φερεκύδης οι Λέλεγες. Κατά τον Παυσανία, οι Ίωνες με αρχηγό έναν από τους γιους του Αθηναίου Κόδρου, τον Ανδραίμονα, την κατέλαβαν και έχτισαν εκεί την πόλη Λέβεδο. Ο Στράβων θεωρεί ότι οικιστής της πόλης ήταν ο Ανδρόπομπος, ενώ το Λεξικό της Σούδας ο γιος του Κόδρου Νηλέας. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς ιδρύθηκε η πόλη. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι δημιουργήθηκε κατά την περίοδο του λεγόμενου «Α΄ Αποικισμού» (11ος-9ος αι. π.Χ.).
Η Λέβεδος υποτάχθηκε στον βασιλιά Κροίσο το 555 π.Χ. και ακολούθως περιήλθε στην περσική κυριαρχία, όταν ο Κύρος κατέλυσε το λυδικό βασίλειο, το 546-540 π.Χ. Δεν έπαιξε κάποιο σημαντικό ρόλο ούτε στην Ιωνική Επανάσταση (499 π.Χ.), ούτε στους Περσικούς πολέμους. Μετά τη ναυμαχία της Μυκάλης, το 479 π.Χ. πέρασε στον έλεγχο των Αθηναίων. Σύντομα πάντως εντάχθηκε στη Δηλιακή Συμμαχία πληρώνοντας ετήσιο φόρο 3 τάλαντα, ενώ μετά το 447 π.Χ. πλήρωνε 1 τάλαντο. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Λεβέδιοι συμμάχησαν με τους Αθηναίους, αλλά το 411 π.Χ. αποστάτησαν μετά από παρότρυνση των κατοίκων της Χίου. Μετά την επικράτηση των Σπαρτιατών αφέθηκε ελεύθερη μέχρι το 386 π.Χ., και έπειτα υποτάχθηκε ξανά στους Πέρσες. Η Λέβεδος απελευθερώθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο το 334 π.Χ.
Το 304 π.Χ. έγινε ένας μεγάλος σεισμός στην Ιωνία, που προκάλεσε πολλές καταστροφές. Ίσως γι' αυτόν τον λόγο ο Αντίγονος πρότεινε να μεταφερθούν όλοι οι κάτοικοι της Λεβέδου στην πόλη Τέως και να συγχωνευθούν οι δύο πόλεις. Η πρότασή του δεν υλοποιήθηκε ποτέ, γιατί ο Λυσίμαχος κατέλαβε την πόλη Τέως το 302 π.Χ. και ο Αντίγονος σκοτώθηκε σε μία μάχη το επόμενο έτος.
Το 290 π.Χ. ο βασιλιάς της Θράκης Λυσίμαχος κατέστρεψε την πόλη και μετέφερε τους κατοίκους της, καθώς και της Κολοφώνος, στην Έφεσο, ιδρύοντας μια καινούργια πόλη, την Αρσινόεια. Η Λέβεδος όμως κατόρθωσε να επιβιώσει και ήταν για λίγο διάστημα υπό την επιρροή του βασιλιά της Συρίας Αντιόχου Α΄ (281-261 π.Χ.). Η πόλη επανιδρύθηκε με το όνομα Πτολεμαΐς από τον βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο Γ΄ κατά τον Γ΄ Συριακό πόλεμο. Στη συνέχεια η πόλη εισήλθε στη σφαίρα επιρροής του Σελευκίδη βασιλιά Αντιόχου Γ΄ και απέκτησε σταδιακά την αρχική ονομασία της περί το 188 π.Χ. Μετά τη συνθήκη της Απάμειας (188 π.Χ.) διατήρησε την ανεξαρτησία της από τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Β΄.
Στη Ρωμαϊκή εποχή η Λέβεδος έγινε η μόνιμη κατοικία των Τεχνιτών του Διονύσου της Ιωνίας. Αυτοί οι ενοχλητικοί καλλιτέχνες, που εκδιώχθηκαν από την Τέω, την Έφεσο και τη Μυόνησο, έγιναν δεκτοί στη Λέβεδο. Σε όλες τις εορταστικές εκδηλώσεις έμεναν εκεί, εκτός από μια σύντομη παραμονή στην Πριήνη, και την εποχή του Στράβωνα γιόρταζαν κάθε χρόνο στη Λέβεδο μία εορτή με αγώνες προς τιμήν του Διονύσου. Ο Οράτιος όμως αναφέρεται στη Λέβεδο ως ένα έρημο χωριό. Αλλά αυτή η αναφορά είναι υπερβολική ή λανθασμένη. Η πόλη, στην πραγματικότητα, συνέχισε να υπάρχει, και έκοψε νομίσματα μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ.
Εκκλησιαστική ιστορία
Ήδη από τον 5ο αιώνα εμφανίζονται οι πρώτες αναφορές στην επισκοπή της Λεβέδου. Αυτό το γεγονός υποδηλώνει ότι ο χριστιανισμός είχε διαδοθεί στην περιοχή τους προηγούμενους αιώνες. Ο οικισμός διατηρήθηκε έως τα Ύστερα Βυζαντινά χρόνια. Η πόλη αποτέλεσε έδρα του ομώνυμου επισκόπου, που υπαγόταν στον Μητροπολίτη Εφέσου. Επίσκοποι της Λεβέδου έλαβαν μέρος στις Οικουμενικές Συνόδους της Χαλκηδόνος (451) και της Νίκαιας (787). Έτσι, π.χ. ο Κυριάκος συμμετείχε στη Δεύτερη Σύνοδο της Εφέσου (449), ο Ιουλιανός συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451) και ο Θεοφάνης ή Θωμάς στη Σύνοδο της Νίκαιας (787). Η Επισκοπή Λεβέδου ήταν γνωστή ως τον 13ο αιώνα, ενώ από τον 14ο αιώνα και μετά δεν γνωρίζουμε ιστορικά στοιχεία για την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιωνίας
Φτωχή μου Αναστασία (τηλενουβέλλα)
Αναφορές
Κατηγορία:Τηλενουβέλες Κατηγορία:Ρωσικές τηλεοπτικές σειρές
Ερυθραία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ερυθραία μπορεί να αναφέρεται
Επίσης
Κλίφορντ Γκερτζ
Ο Κλίφορντ Γκερτζ (Clifford James Geertz, Σαν Φρανσίσκο, 23 Αυγούστου 1926 – 30 Οκτωβρίου 2006) ήταν Αμερικανός ανθρωπολόγος, καθηγητής του Ινστιτούτου Προηγμένης Έρευνας του Πρίνστον, Νιού Τζέρσεϋ.
Βίος
Μετά την υπηρεσία του στο αμερικανικό ναυτικό κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο (1943-45), ο Γκερτζ σπούδασε στο Κολέγιο Άντιοχ (Antioch College), και στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ 1950, όπου κατέθεσε τη διδακτορική του διατριβή, το 1956. Δίδαξε σε πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα πριν ασχοληθεί με το τμήμα ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Σικάγο (1960-70). Κατόπιν έγινε καθηγητής κοινωνιολογίας στο Ινστιτούτο Προηγμένης Έρευνας του Πρίνστον από το 1970 έως το 2000, όταν και έλαβε τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή.
Σκέψη και έργα
Στο πανεπιστήμιο του Σικάγο ο Γκερτζ έγινε υπέρμαχος της «συμβολικής ανθρωπολογίας», η οποία δίνει ιδιαίτερη προσοχή στο ρόλο της σκέψης (των «συμβόλων») στην κοινωνία. Τα σύμβολα καθοδηγούν την πράξη. Ο πολιτισμός, σύμφωνα με τον Γκερτζ στο διάσημο έργο του Η ερμηνεία των πολιτισμών (1973), είναι «ένα σύστημα κληρονομημένων εννοιών, ιδέες που εκφράζονται με συμβολική μορφή, μέσω των οποίων οι άνθρωποι επικοινωνούν, ανταλλάσσουν και αναπτύσσουν τη γνώση τους για, αλλά και τη στάση τους προς τη ζωή». Η λειτουργία του πολιτισμού είναι η δημιουργία νοήματος για τον κόσμο, έτσι ώστε να γίνει κατανοήσιμος. Για τον Γκερτζ ο ρόλος των ανθρωπολόγων είναι να προσπαθούν (αν και δεν είναι δυνατόν να το επιτύχουν πλήρως) να ερμηνεύουν τα καθοδηγητικά σύμβολα κάθε πολιτισμού.
Διεξήγαγε εκτεταμένη εθνογραφική έρευνα στην ΝΑ Ασία και τη Β Αφρική. Συνεισέφερε επίσης στη διατύπωση της κοινωνικής και πολιτισμικής θεωρίας και άσκησε σημαντική επίδραση στρέφοντας την ανθρωπολογία στη μελέτη των πλαισίων του νοήματος,μέσα στα οποία διάφοροι άνθρωποι ανά τον κόσμο ζουν τη ζωή τους. Εργάστηκε επίσης και θρησκειολογικά, ιδιαίτερα με το Ισλάμ και το εμπόριο που αναπτύσσεται στα παζάρια -θεμελιώδη έκφραση του ισλαμικού κόσμου- σε παραδοσιακές πολιτικές δομές, την οικογενειακή ζωή και τον τρόπο ζωής στα χωριά. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του εργάστηκε πάνω στο γενικό ζήτημα της εθνικής ποικιλομορφίας και της σημασίας της για τον σύγχρονο κόσμο. Συνεχιστής -και εν μέρει ερμηνευτής- του έργου του θεωρείται ο καθηγητής του Χάρβαρντ Στίβεν Γκρίνμπλατ (Stephen Greenblat).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι
Μόδεστος Παντελή
Ο Μόδεστος Παντελή (Λιοπέτρι, 1923 - Αυγόρου, 1955) ήταν Έλληνας αγωνιστής της ΕΟΚΑ και το πρώτο μέλος της οργάνωσης που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα για την Ένωση.
Βιογραφία
Ο Παντελή γεννήθηκε την 16η Δεκεμβρίου 1923 στο Λιοπέτρι Αμμοχώστου. Γονείς του ήταν οι Παντελής Γεωργίου και Χιονού Παντελή ενώ είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την τρίτη τάξη και έπειτα ασχολήθηκε με τη γεωργία. Τον Φεβρουάριο του 1955 οργανώθηκε στην ΕΜΑΚ (η αρχική ονομασία της ΕΟΚΑ) μαζί με τα αδέλφια του και ήταν μέλος της ομάδας του Γρηγόρη Αυξεντίου.
Θάνατος
Τα μεσάνυχτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου του 1955, ανέλαβε με τον Ανδρέα Κάρυο να προκαλέσει βραχυκύκλωμα σε ηλεκτροφόρα σύρματα που τροφοδοτούσαν στρατόπεδο έξω από τον οικισμό Αυγόρου, σκοτώθηκε όμως από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του να κόψει ένα από τα ηλεκτρικά καλώδια υψηλής τάσης, ενώ και ο Κάρυος υπέστη εγκαύματα.
Tattoo (άλμπουμ)
Το Tattoo είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1973 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" και επανεκδόθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2000 από την "Buddha Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, τα "Tucson, Arizona" και "Just a Little Bit".
Ιστορία του δίσκου
Το "Tattoo" ήταν ο δεύτερος δίσκος του Γκάλαχερ μέσα στο 1973 και οι ηχογραφήσεις του έγιναν το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς στα "Polydor Studios" του Λονδίνου.
Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις 26 Αυγούστου μέχρι τις 19 Οκτωβρίου παίζοντας 27 συναυλίες. Συνέχισαν στην Ευρώπη, ξεκινώντας από τη Γερμανία στα τέλη Οκτωβρίου και στις 18 Νοεμβρίου 1973 έδωσαν την πρώτη τους συναυλία σε βρετανικό έδαφος κατά την περιοδεία του "Tattoo", στο Κάρντιφ, για να συνεχίσουν με άλλες 20 συναυλίες μέχρι τις 11 Δεκεμβρίου. Στη συνέχεια μετέβησαν στην Ολλανδία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και την παραμονή Πρωτοχρονιάς έπαιξαν στην πατρίδα του Γκάλαχερ, την Ιρλανδία, ενώ στα τέλη Ιανουαρίου του 1974 έδωσαν πέντε συναυλίες στην Ιαπωνία, πριν μεταβούν στη Βόρεια Αμερική για άλλη μία περιοδεία.
Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 32 των βρετανικών τσαρτ και έγινε χρυσό αρκετά χρόνια αργότερα, το 2005.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το "Tattoo'd Lady" του οποίου οι στίχοι εκθειάζουν τον τρόπο ζωής του Γκάλαχερ από την παιδική του ηλικία μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο και παραλληλίζει τους περιοδεύοντες διασκεδαστές με αυτόν. Ακολουθεί το "Cradle Rock", ένα γρήγορο μπλουζ κομμάτι το οποίο χαρακτηρίζει τον ήχο τον οποίο ακολούθησε σε όλη του την καριέρα, ενώ το "20:20 Vision" είναι ένα ακουστικό τραγούδι, ιδιαίτερα επηρεασμένο από τον ήχο του Ντέιβι Γκράχαμ.
Τέταρτο τραγούδι του "Tattoo" είναι το "They Don’t Make Them Like You Anymore" με ιδιαίτερα έντονες τις τζαζ επιρροές και συνδυασμό αρμονικής κιθάρας και πιάνο. Το "Livin’ Like a Trucker" είχε γραφτεί όταν το συγκρότημα βρισκόταν συνεχώς σε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα του συνθέτη σε εκείνη την περίοδο. Ακολουθεί το "Sleep on a Clothes Line" του οποίου το ριφ της κιθάρας θυμίζει την εποχή που ο Γκάλαχερ έπαιζε στους Taste, ενώ το "Who’s That Coming" ξεκινάει με ακουστική κιθάρα να κάνει slide και συνεχίζει με ηλεκτρική κιθάρα, δείχνοντας τις επιρροές του καλλιτέχνη από τα Delta και τα μπλουζ του Σικάγο.
Προτελευταίο κομμάτι του δίσκου είναι το "A Million Miles Away", ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του Γκάλαχερ, είναι μία επτάλεπτη μπλουζ σύνθεση με δυνατά σόλο κιθάρας και πιάνο αλλά και ιδιαίτερα συναισθηματικούς στίχους. Ο δίσκος κλείνει με το "Admit It", ένα μέσου ρυθμού μπλουζ ροκ τραγούδι το οποίο αποτέλεσε όχημα για δύο σόλο του Γκάλαχερ και ένα του Μάρτιν.
thumb|300px|Ο Ρόρι Γκάλαχερ
Τραγούδια
2. Cradle Rock (Gallagher) - 6:15
3. 20:20 Vision (Gallagher) - 4:02
4. They Don't Make Them Like You Anymore (Gallagher) - 4:05
5. Livin' Like a Trucker (Gallagher) - 4:19
6. Sleep on a Clothes Line (Gallagher) - 5:13
7. Who's That Coming (Gallagher) - 7:09
8. A Million Miles Away (Gallagher) - 6:55
9. Admit it (Gallagher) - 4:19
Θέσεις τσαρτ
Tattoo (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 11 Αυγούστου 1973
Βραβεία
Tattoo (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Tattoo" είναι οι εξής:
Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Αττικής
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι περιφερειακές ενότητες, οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφέρειας Αττικής.
Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011, λαμβάνοντας υπόψη και την τροποποίηση του προαναφερθέντος αρχείου σύμφωνα με το ΦΕΚ 698/Β'/20.03.2014.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα
Ερυθρές Ιωνίας
220px|right|thumb|Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας
Οι Ερυθρές ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη στην δυτική πλευρά της ομώνυμης χερσονήσου στο δυτικότερο σχεδόν σημείο της Μικράς Ασίας. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. την περίοδο του πρώτου ελληνικού αποικισμού από Ίωνες. Σύμφωνα με τον Παυσανία η πόλη χτίστηκε αρχικά από Κρήτες με αρχηγό τον Ερυθρό, γιο του Ραδάμανθυ. Οι Κρήτες εκδιώχθηκαν στην συνέχεια από τους Ίωνες που μετανάστευσαν στην περιοχή τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με τον Στράβωνα αρχηγός των Ιώνων ήταν ο Κνώπος, νόθος γιος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου.
Η πόλη ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις της Ιωνίας που συμμετείχαν στο Κοινό των Ιώνων. Από την Ερυθραία προέρχονταν δύο γνωστές Σίβυλλες της αρχαιότητας. Στην θέση της σήμερα βρίσκεται το χωριό Λιθρί, Ildırı στην τουρκική γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιωνίας
Δημοσκόπηση
μικρογραφία|400x400εσ|Κυλιόμενες δημοσκοπήσεις από τις βουλευτικές εκλογές 20 Σεπτεμβρίου 2015 μέχρι τις βουλευτικές εκλογές 7 Ιουλίου 2019 (μπλε: [[Νέα Δημοκρατία|ΝΔ, ροζ: ΣΥΡΙΖΑ)|εναλλ.=]] Δημοσκόπηση είναι η ποσοτική ερευνητική μέθοδος για την αποτύπωση και τη διερεύνηση των διαθέσεων, γνωμών ή συμπεριφορών του πληθυσμού ή ομάδων πληθυσμού μέσω επιλεγμένων, γραπτών ή προφορικών, ερωτημάτων. Διενεργείται από εξειδικευμένο προσωπικό, το οποίο υποβάλλει τα ερωτήματα σε επιλεγμένο δείγμα ανθρώπων με σκοπό την καταγραφή των απαντήσεών τους, τη στατιστική τους επεξεργασία και την εξαγωγή συμπερασμάτων. Εναλλακτικά ονομάζεται και «γκάλοπ», από τον Τζορτζ Γκάλοπ (George Gallup), ιδρυτή του Αμερικανικού Ιδρύματος Κοινής Γνώμης (American Institute of Public Opinion, μετέπειτα The Gallup Organization), ενός πολύ γνωστού ειδικού στα θέματα των δημοσκοπήσεων.
Οι κατηγορίες των δημοσκοπήσεων που διενεργούνται είναι δύο. Η πρώτη περιλαμβάνει τις δημόσιες δημοσκοπήσεις (public opinion polls) για τη διερεύνηση των απόψεων της κοινής γνώμης για τα ζητήματα της επικαιρότητας και τον προσδιορισμό της πρόθεσης ψήφου των πολιτών. Διεξάγονται εκ μέρους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει τις ιδιωτικές δημοσκοπήσεις (private opinion polls) που αφορούν σε ιδιώτες, κόμματα, επιχειρήσεις, διαφημιστικές εταιρείες (έρευνες αγοράς) κτλ., και οι οποίες συνήθως δε δημοσιεύονται. Τα τελευταία χρόνια, οι ιδιωτικές δημοσκοπήσεις κομμάτων βρίσκονται σε ιδιαίτερη άνθιση, ειδικά στην Αμερική.
Νομοθετικό πλαίσιο
Στην Ελλάδα οι δημοσκοπήσεις διεξάγονται μέσα στο πλαίσιο που καθορίζεται από τον Ν. 3603/2007 και έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με κοινοβουλευτικές εκλογές, δημοψηφίσματα, εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και εκλογές που διεξάγονται σε νομαρχιακό, δημοτικό και κοινοτικό επίπεδο.
Στην περίπτωση των βουλευτικών εκλογών, ο νόμος επιτρέπει στις εταιρείες που διεξάγουν τις δημοσκοπήσεις να δημοσιοποιούν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων μέχρι και μία μέρα πριν τις εκλογές, αλλά απαγορεύει να δημοσιοποιούνται ή να μεταδίδονται τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που διενεργούνται κατά την έξοδο των εκλογέων (exit polls) από τα εκλογικά καταστήματα κατά τη μέρα της ψηφοφορίας, παρά μόνο αφού κλείσουν οι κάλπες.
Είδη δημοσκοπήσεων πρόθεσης ψήφου
Τα είδη των δημοσκοπήσεων για τον προσδιορισμό της πρόθεσης ψήφου είναι τρία και χρησιμοποιούνται ανάλογα με την περίπτωση. Τέτοια είναι:
Κυλιόμενες δημοσκοπήσεις (rolling polls)
Είναι οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. κάθε μήνα) σε διάστημα μεταξύ των δύο βουλευτικών εκλογών. Οι δημοσκοπήσεις αυτές έχουν μεγάλο περιθώριο σφάλματος, λόγω άρνησης συμμετοχής των πολιτών, κακής δειγματοληψίας εκ μέρους των δημοσκόπων, αλλά και λανθασμένης πρόβλεψης εξαιτίας των υψηλών ποσοστών αδιευκρίνιστης ψήφου.
Δημοσκοπήσεις εξόδου (exit polls)
Είναι οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται τη μέρα των εκλογών, έξω από τα εκλογικά κέντρα. Στην περίπτωση αυτή, καθοριστικό ρόλο παίζει η σωστή δειγματοληψία. Εάν το δείγμα έχει παρθεί σωστά, το περιθώριο σφάλματος είναι πολύ μικρό και έχει να κάνει κυρίως με τη διατύπωση των ερωτήσεων. Ένα πρόβλημα που μπορεί να ανακύψει είναι με τους πολίτες που δε θέλησαν να συνεργαστούν, έτσι ώστε η εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος να πρέπει να σταθμιστεί με τη χρήση των στατιστικών μοντέλων.
Δημοσκοπήσεις για την πρόβλεψη του εκλογικού αποτελέσματος
Είναι οι δημοσκοπήσεις που γίνονται τη μέρα των εκλογών για την εκτίμηση και πρόβλεψη των αποτελεσμάτων με βάση τα πρώτα δεδομένα (π.χ. πρώτα καταγεγραμμένα ψηφοδέλτια) που προέκυψαν από τις εκλογές. Η εκτίμηση γίνεται με εφαρμογή στατιστικών μοντέλων. Είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να προσφέρουν πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια μέτρησης σε σχέση με τις κυλιόμενες δημοσκοπήσεις.
Λάθη και μεροληψίες στις δημοσκοπήσεις πρόθεσης ψήφου
Με την πάροδο του χρόνου, έχουν αναπτυχθεί συγκεκριμένες απόψεις για τους λόγους για τους οποίους γίνεται λανθασμένη εκτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κάποια από τα λάθη προέρχονται από την κακή σχεδίαση της δημοσκοπικής μεθοδολογίας (π.χ. στις ερωτήσεις, δειγματοληψία, αναλύσεις κτλ.) εκ μέρους των δημοσκόπων, κάποια άλλα είναι στατιστικοί περιορισμοί της ερευνητικής μεθόδου και τέλος, υπάρχει και η παραπλάνηση και απόκρυψη της πρόθεσης ψήφου εκ μέρους των πολιτών.
Λάθη στη διατύπωση των ερωτήσεων
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η διατύπωση των ερωτήσεων, η σειρά με την οποία τοποθετούνται και ο αριθμός των επιλογών απάντησης μπορούν να επηρεάσουν τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Η ξεκάθαρη διατύπωση των ερωτήσεων με ουδέτερο λεξιλόγιο, το οποίο όλοι οι ερωτώμενοι να κατανοούν με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να αποκαλύψει τις πραγματικές διαθέσεις και συμπεριφορές της κοινής γνώμης. Μια κοινή τεχνική για να περιοριστεί η μεροληψία και να εξασφαλιστούν όσο το δυνατόν πιο ειλικρινείς απαντήσεις είναι η αλλαγή της σειράς των ερωτήσεων και η διαίρεση του δείγματος. Αυτό περιλαμβάνει δύο διαφορετικές εκδοχές μια ερώτησης (π.χ. μέσω παράφρασης), με την κάθε εκδοχή να παρουσιάζεται σε ένα από τα δύο μέρη του δείγματος.
Δειγματοληπτικό σφάλμα (sampling error)
Η δειγματοληψία είναι μία τεχνική επιλογής δείγματος στην οποία σημαντικό ρόλο παίζει το μέγεθος. Όσο πιο μεγάλο είναι το δείγμα, τόσο πιο αξιόπιστα τα συμπεράσματα σε σχέση με το πραγματικό ποσοστό που τελικά θα προκύψει. Το περιθώριο σφάλματος (ή στατιστικό σφάλμα) είναι ένα μέτρο για να δείξει πόσο κοντά είναι πιθανό να είναι το παρατηρηθέν ποσοστό από το πραγματικό ποσοστό, που είναι το ποσοστό όλου του πληθυσμού. Για παράδειγμα, σε δείγμα 1.200 ατόμων, το στατιστικό σφάλμα είναι της τάξης των ± 2.9%, αντίθετα σε ένα δείγμα 7.709 ατόμων (από exit polls), το σφάλμα είναι ± 1% (με διάστημα εμπιστοσύνης 95%).
Μη αντιπροσωπευτικότητα του δείγματος (coverage bias)
Όταν το δείγμα δεν είναι αντιπροσωπευτικό του πληθυσμού, μπορεί να αλλοιώσει τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης. Για να περιοριστεί η μεροληψία, οι δημοσκοπικές εταιρείες χρησιμοποιούν την τηλεφωνική συνέντευξη με τη χρήση υπολογιστών (CATI = Computer Aided Telephone Interviewing) σε συνδυασμό με τη μέθοδο τυχαίας επιλογής αριθμών (random digit dialing). Με τον τρόπο αυτό προσπαθούν να αυξήσουν την ποιότητα τυχαίων δειγμάτων και να εξασφαλίσουν μεγαλύτερη γεωγραφική διασπορά του δείγματος. Το πρόβλημα όμως παραμένει, επειδή οι δημοσκοπήσεις πραγματοποιούνται κυρίως μέσω σταθερού τηλεφώνου, κάτι το οποίο μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα στο να υποεκπροσωπούνται τα νεαρότερα μέλη της κοινωνίας, τα οποία συνήθως χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο.
Άρνηση συμμετοχής (nonresponse bias)
Σε πολλές έρευνες προσδιορισμού πρόθεσης ψήφου οι πολίτες αρνούνται να συμμετάσχουν, δημιουργώντας έτσι το πρόβλημα της μη απόκρισης. Με τα χρόνια, το ποσοστό απόκρισης στις δημοσκοπήσεις έχει μειωθεί, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της κρίσης. Έτσι, το 2013, το ποσοστό αυτό ήταν της τάξης του 8%. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αλλοιώνονται τα χαρακτηριστικά του δείγματος, γιατί αυτοί που αρνούνται να συμμετάσχουν, οι οποίοι είναι και οι περισσότεροι, μπορεί να έχουν εντελώς αντίθετη άποψη από αυτούς που συμμετέχουν. Το σφάλμα που προκύπτει λόγω μεροληψίας δεν εξαλείφεται με μεγαλύτερο δείγμα, καθώς το ίδιο πρόβλημα απλά επαναλαμβάνεται σε μεγαλύτερη κλίμακα. Γι’ αυτό το λόγο η κάθε εταιρεία δημοσκόπησης, για να περιορίσει τη μεροληψία, χρησιμοποιεί τις δικές της τεχνικές στάθμισης των δεδομένων.
Απόκρυψη πραγματικών προθέσεων (response bias)
Τέλος, τα αποτελέσματα των δημοσκοπικών ερευνών και κατ’ επέκταση η εγκυρότητά τους (validity) μπορούν να επηρεαστούν από την απόκρυψη των πραγματικών προθέσεων των πολιτών. Αυτό οφείλεται σε μια σειρά από λόγους. Πρώτον, η απόκρυψη πραγματοποιείται όταν οι πολίτες πιστεύουν ότι οι ερωτήσεις μπορεί να είναι κατευθυνόμενες για παράγουν συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Δεύτερον, το πρόβλημα δημιουργείται ως αποτέλεσμα λανθασμένης επιλογής λέξεων ή σειράς ερωτήσεων. Τρίτον, όταν οι ερωτηθέντες προσπαθούν σκόπιμα να χειραγωγήσουν το αποτέλεσμα μιας δημοσκόπησης, επιλέγοντας πιο ακραίες απόψεις για να ενισχύσουν την πλευρά τους. Τέταρτον, όταν δίνουν γρήγορες και λανθασμένες απαντήσεις για να κλείσουν τη συζήτηση. Πέμπτον, όταν έχουν να επιλέξουν μέσα από συγκεκριμένες απαντήσεις που δεν τούς αντιπροσωπεύουν. Έκτον, όταν δεν καταλαβαίνουν την ερώτηση και δεν επιτρέπονται οι διευκρινίσεις, και γι’ αυτό το λόγο κάνουν μια τυχαία επιλογή. Τέλος, όταν θέλουν να αποφύγουν να δώσουν μία μη δημοφιλή απάντηση, π.χ. στην περίπτωση ρατσιστικών ή σεξιστικών στερεοτύπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στατιστικές μέθοδοι Κατηγορία:Κοινή γνώμη
2000 Χέρσελ
Ο Χέρσελ (Herschel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,25. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Γερμανό αστρονόμο Γ. Σούμπαρτ, που παρατηρούσε από το Ζόνεμπεργκ και πήρε το όνομά του προς τιμή του γερμανικής καταγωγής Βρετανού αστρονόμου Ουίλιαμ Χέρσελ.
Αναλυτική χαρτογραφία
Η Αναλυτική (ή Μαθηματική) Χαρτογραφία είναι ο κλάδος της Χαρτογραφίας που ασχολείται με την επίλυση χαρτογραφικών προβλημάτων χρησιμοποιώντας μαθηματικούς ή αναλυτικούς τρόπους. Ο όρος μαθηματική χαρτογραφία χρησιμοποιούνταν από παλιά, για να περιγραφεί ο κλάδος των μαθηματικών που ασχολήθηκε με το πρόβλημα των απεικονίσεων. Ο όρος αναλυτική χαρτογραφία χρησιμοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 από τον καθηγητή Waldo Tobler, γεωγράφο και χαρτογράφο στο πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, ο οποίος και θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της Αναλυτικής Χαρτογραφίας.
Η Αναλυτική Χαρτογραφία περιλαμβάνει μαθηματικές έννοιες και μεθόδους που εφαρμόζονται στη σύγχρονη χαρτογραφία και στα Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών. Το αντικείμενο της περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:
2000 Χέρσελ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Χέρσελ είναι S (λιθώδης). Ο Χέρσελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 130 ± 3 ώρες, μια περίοδος από τις μεγαλύτερες για αστεροειδή της Κύριας Ζώνης. Ανάλυση της καμπύλης φωτός του φαίνεται να υποδεικνύει ότι η περιστροφή γίνεται γύρω από ένα μη κύριο άξονα. Το φαινόμενο μέγεθος του Χέρσελ αυξομειώνεται κατά 1,16 ± 0,05 σε μία πλήρη περιστροφή.
Αναλυτική χαρτογραφία
Η χαρτομετρία έχει ορισθεί από τη Διεθνή Χαρτογραφική Ένωση (ICA) ως: «Η μέτρηση και ο υπολογισμός αριθμητικών τιμών από τους χάρτες». Τα είδη των μετρήσεων που μπορούν να θεωρηθούν ως βασικές τεχνικές της χαρτομετρίας είναι:
2000 Χέρσελ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χερσελ
Αναλυτική χαρτογραφία
Σήμερα η Αναλυτική Χαρτογραφία αποτελεί μέρος των θεωρητικών αρχών στην οποία βασίζεται η τεχνολογία των Συστημάτων Γεωγραφικών Πληροφοριών (ΣΓΠ/GIS) και γενικά η Γεωπληροφορική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρτογραφία
Απαγωγή
Απαγωγή είναι η δια της βίας αρπαγή και κατακράτηση κάποιου, με συνήθη απώτερο σκοπό να εξαναγκασθεί το θύμα ή κάποιος τρίτος σε πράξη ή παράλειψη (π.χ. στη χορήγηση λύτρων στους απαγωγείς, στην αποκάλυψη μυστικών, σε προσωπικές, πολιτικές ή στρατιωτικές παραχωρήσεις κλπ).
Ελληνική νομοθεσία
Στην Ελλάδα, η απαγωγή είναι κακούργημα που τιμωρείται με 5-20 χρόνια κάθειρξη, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη δόλου (γνώσης και βούλησης) του δράστη για κάποιο παράνομο όφελος. Στην επιβαρυντική περίσταση που υπάρχει τέτοιος δόλος ή επιδιώκεται ένας περαιτέρω σκοπός, ο δράστης τιμωρείται με 10-20 χρόνια κάθειρξη και, στην ιδιαιτέρως επιβαρυντική περίσταση που θύμα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέλος της Κυβέρνησης ή της Βουλής ή αρχηγός κόμματος, τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη.(άρθρο 322, σε συνδυασμό με άρ. 157 παρ. 1 και 134 παρ. 1 ΠΚ).
Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης
Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο, κατά το οποίο τα θύματα της απαγωγής διάκεινται θετικά προς τους απαγωγείς τους, νιώθοντας αγάπη ή / και συμπάθεια για αυτούς, ενίοτε ταυτιζόμενοι μαζί τους και προσπαθώντας να τους υπερασπιστούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δραστηριότητες οργανωμένου εγκλήματος
Αρέθουσα (τορπιλοβόλο)
Το τορπιλλοβόλο Αρέθουσα / 01, 56 ήταν ένα από τα έξι ομοίου τύπου τορπιλλοβόλα πλοία που παραγγέλθηκαν από την Ελληνική κυβέρνηση στα ναυπηγεία VULCAN του Στετίνου της Γερμανίας το 1912 αντί του ποσού των 500.000 μάρκων έκαστο. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1914.
Το 1916 κατά τον αποκλεισμό των Γάλλων, την επιβολή Γάλλου αρμοστή, την κατάσχεση του ελληνικού στόλου και καθιστάμενη η Ελλάδα προτεκτοράτο, καταλήφθηκε από τους Γάλλους και συνέχισε υπό γαλλική σημαία με γαλλο-σενεγαλέζικο πλήρωμα. Τον Ιούνιο του 1917 αποδόθηκε στην Ελλάδα και με ελληνικό πλήρωμα χρησιμοποιήθηκε κατά την υπόλοιπη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και στη συνέχεια στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ανέλαβε σε επιχειρήσεις περιόδου 1940-1941.
Στις 23 Απριλιου 1941 διατάχθηκε η αυτοβύθισή του μετά από γερμανική αεροπορική επίθεση που δέχθηκε στον όρμο Βάρκιζα. Κυβερνήτης ήταν ο έφεδρος αντιπλοίαρχος Θ. Πάγκαλος.
Τα άλλα πλοία ομοίου τύπου που παραγγέλθηκαν στη Γερμανία ήταν τα: Αίγλη Ι, Αλκυόνη Ι, Δάφνη ΙΙ, Δωρίς Ι και Θέτις ΙΙ.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Don't Break the Oath
Ηχογράφηση
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ ξεκίνησαν στις 30 Απριλίου του 1984 στο Easy Sound Recording Studio της Κοπενχάγης, με παραγωγό τον Χένρικ Λουντ. Αρκετά τραγούδια είχαν ήδη ηχογραφηθεί για τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος, αλλά δεν είχαν συμπεριληφθεί στην τελική κοπή, όπως τα "Come to the Sabbath" και "The Oath".
Ο αρχικός τίτλος του κομματιού "Welcome Princess of Hell" ήταν "Welcome Princes of Hell", αλλά άλλαξε λόγω τυπογραφικού λάθους, παρά το ό,τι οι στίχοι ήταν σωστά τυπωμένοι.
Κριτικές
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν ιδιαίτερα θετικές, με τον Στιβ Χιούι του AllMusic να το βαθμολογεί με 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το Ultimate Guitar με 9,4 / 10, και το "Metal Storm" με 8,9 / 10.
Προώθηση
Το "Don't Break the Oath" κυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1984, περίπου έναν μήνα πριν ξεκινήσει η πρώτη αμερικάνικη περιοδεία των Mercyful Fate, η οποία διήρκεσε για δύο μήνες, με το συγκρότημα να εμφανίζεται είτε ως πρώτο όνομα σε κλαμπ των ΗΠΑ, είτε ως support στους Motörhead.