cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέιτ Τζάλα
Η Μπέιτ Τζάλα (بيت جالا) είναι χριστιανική παλαιστινιακή πόλη στο Κυβερνείο της Βηθλεέμ της Δυτικής Όχθης. Βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νότια της Ιερουσαλήμ, στη δυτική πλευρά του δρόμου της Χεβρώνος, απέναντι από τη Βηθλεέμ, σε υψόμετρο 825 μέτρων. Το 2017, η Μπέιτ Τζάλα είχε 13.367 κατοίκους σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο. Περίπου το 80% του πληθυσμού ήταν Χριστιανοί (κυρίως Ελληνορθόδοξοι) και περίπου 20% Μουσουλμάνοι.
Ο δρόμος παράκαμψης του Ισραήλ, γνωστός ως Αυτοκινητόδρομος 60, περνά ακριβώς κάτω από το Μπέιτ Τζάλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Ίνριντ της Νορθουμβρίας
Ο Ίνριντ της Νορθουμβρίας, βασιλιάς της Νορθουμβρίας στις αρχές του 9ου αιώνα ήταν γιος του Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας και διάδοχος του Έλφβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας. Η μόνη καταγραφή που υπάρχει για τον ίδιο στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι το 829 ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ "οδήγησε στρατό εναντίον των Νορθουμβρίων στο Ντορέ και υπέβαλε τους όρους του για υποταγή, όταν έγιναν αποδεκτοί επέστρεψε στην πατρίδα του".
Ο Ρογήρος του Γουεντόβερ αναφέρει ότι ο Ίνριντ βασίλευσε το διάστημα 810 - 840, το έργο του 12ου αιώνα "Ιστορία της εκκλσίας του Νταρχάμ" καταγράφει στον Ίνριντ περίοδο βασιλείας 33 ετών αλλά ένα νόμισμα του Ίνριντ που ανακαλύφτηκε πρόσφατα χρονολογείται το 850. Οι μεγάλες ταραχές που είχαν ξεσπάσει στην Νορθουμβρία εκείνη την περίοδο δείχνουν ότι μόνο μια σημαντική προσωπικότητα θα μπορούσε να κατορθώσει μια τόσο μεγάλη σε διάρκεια βασιλεία, μετά τον θάνατο του η κυριαρχία της Νορθουμβρίας στη Βρετανία κατέρρευσε. Ο πατέρας του εκθρονίστηκε από τον Έλφβαλντ για άγνωστο λόγο (806), σύμφωνα με την "Ιστορία της εκκλησίας του Νταρχάμ" ο Έλφβαλντ βασίλευσε δυο χρόνια και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ίρντγουλφ Ίνριντ. Οι πηγές των Φράγκων ωστόσο έχουν αντίθετη γνώμη, αναφέρουν ότι ο πατέρας του μετά την εξορία του από την Νορθουμβρία έγινε δεκτός από τον Καρλομάγνο και τον πάπα ο οποίος τον έστειλε με συνοδεία πίσω στην πατρίδα του για να αναλάβει ξανά τον θρόνο. Οι συνθήκες της διαδοχής του πατέρα του παρουσιάζουν όλες μεγάλες διαφωνίες και αβεβαιότητα αλλά όλες οι πηγές τελικά συμφωνούν ότι τον Ίνριντ διαδέχθηκε ο γιος του Έθελρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας. Την περίοδο της βασιλείας του Ίνριντ κόπηκαν νομίσματα νέας μορφής με χαμηλότερη περιεκτικότητα σε ασήμι, τα νομίσματα αργότερα κόπηκαν αποκλειστικά με ορείχαλκο, στο νομισματοκοπείο της Γιορκ κόπηκε μεγάλος αριθμός νομισμάτων τα οποία έχουν διασωθεί μέχρι και σήμερα. Ο Χίγκαμ αναφέρει ότι κυκλοφόρησαν χιλιάδες νομίσματα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο για το εξωτερικό εμπόριο, οι ίδιοι οι Νορθούμβριοι στην καθημερινή τους ζωή τα χρησιμοποιούσαν ελάχιστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Καζουάριος της Αυστραλίας
Ο Καζουάριος της Αυστραλίας είναι παλαιόγναθο ατροπιδοφόρο πτηνό της οικογενείας των Καζουαριιδών, που απαντά στη ΒΑ. Αυστραλία και στη Νέα Γουινέα. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Casuarius casuarius και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία Casuarius προέρχεται από τη λέξη kasuari, όπως αποκαλείται στη μαλαισιανή γλώσσα το πτηνό. . Ωστόσο, είναι ακόμη πιθανότερη η προέλευση –πάλι από τα μαλαισιανά- από παράφραση της λέξης suwari (Crawfurd, Gramm. and Dic. Malay Language, ii. pp. 178 and 25), που πρωτοδημοσιεύθηκε ως Casoaris, από τον Bontius, το 1658 (Hist. Nat. et med. Ind. Orient. p. 71 Την ίδια προέλευση έχει η ονομασία του γένους σε όλες τις γλώσσες.
Αρταμέτ
Το Αρταμέτ (αρμενικά: Արտամետ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 217 κατοίκους.
Καζουάριος της Αυστραλίας
Ονοματολογία
Παρά την ονομασία του, ανευρίσκεται και στη Νέα Γουινέα, αλλά αποκαλείται έτσι, επειδή είναι το μόνο από τα 3 είδη καζουαρίων που απαντούν στην Αυστραλία. Εκτός από καζουάριος της Αυστραλίας (australian cassowary) έχει, επίσης, τις ονομασίες νότιος καζουάριος (southern cassowary) -για να τονιστεί η νοτιότερη εξάπλωσή του σε σχέση με τον καζουάριο της Νέας Γουινέας- και καζουάριος με δύο λειριά (double/two-wattled cassowary).
Αρταμέτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Καζουάριος της Αυστραλίας
Ονοματολογία
Στο Σέραμ αποκαλείται από τους ντόπιους ως, Suwari και στα Άρου ως, Kudari.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, στο έργο του Systema naturae, ως Struthio casuarius (Seram, 1758), δηλαδή ταξινομήθηκε στο γένος της στρουθοκαμήλου. Στο παρελθόν, μέχρι 8 υποείδη αναγνωρίζονταν (casuarius, tricarunculatus, bistriatus, lateralis, sclaterii, johnsonii, aruensis και bicarunculatus) ή και περισσότερα. Ωστόσο, η εκτεταμένη ποικιλομορφία, μαζί με τη σύγχυση λόγω των πολλών και εκτεταμένων εισαγωγών κατά τη διάρκεια των αιώνων, της ανεπάρκειας μουσειακών δειγμάτων και των αξιόπιστων δεδομένων σχετικά με τα χρώματα των γυμνών -άπτερων- μερών των ενήλικων ατόμων, εμποδίζουν την ακριβή εικόνα της πραγματικής γεωγραφικής διαφοροποίησης. Ακόμη και η θέση από όπου περιγράφηκε το είδος (locus classicus) στο Σέραμ, θεωρείται ότι αναφέρεται σε εισηγμένο πληθυσμό, οπότε ταξινομείται ως μονοτυπικό.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Casuarius casuarius Ο καζουάριος της Αυστραλίας απαντά στη ΒΑ. Αυστραλία, σε δύο απομονωμένους πληθυσμούς στην πολιτεία Κουίνσλαντ, στα πεδινά της Νέας Γουινέας, εκτός της λεκάνης απορροής μεταξύ Vogelkop και Huon, στα νησιά Άρου, καθώς επίσης και στο Σέραμ, όπου πιθανώς έχει εισαχθεί (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού).
Βιότοπος
Στη Νέα Γουινέα, ο καζουάριος της Αυστραλίας απαντά, συνήθως, στο τροπικό δάσος βροχής σε μέτριο υψόμετρο, αλλά και σε μικρότερα δάση σε βάλτους και τη σαβάνα. Συχνά, κινείται κατά μήκος των παρυφών των δασών και στις όχθες ποταμών έως τα 500 μ., σπάνια μέχρι τα 1100 μ. Στο Σέραμ έχει καταγραφεί μέχρι τα 1200 μ. Στην Αυστραλία απαντά στα πυκνά τροπικά δάση, σε οποιοδήποτε υψόμετρο, αλλά και σε οικοτόπους με ευκαλύπτους (Eucalyptus spp. ) και φοίνικες (Palmae) και έχει παρατηρηθεί μέχρι τα 1400 μ.
Μορφολογία
Όπως όλα τα μέλη της οικογενείας, το πτέρωμα στον κορμό του σώματος είναι μαύρο και στιλπνό. Η κάσκα έχει μεγάλο ύψος, είναι πλευρικά συμπιεσμένη και με σκούρο καφέ χρώμα. Τα πλαϊνά του κεφαλιού και το πάνω μέρος του τραχήλου έχουν ανοικτό κυανοπράσινο χρώμα, ενώ το κάτω μέρος του τραχήλου είναι κοκκινωπό. Το εμπρόσθιο μέρος του λαιμού είναι βαθυγάλαζο (indigo-blue), ενώ στο ύψος του λάρυγγα εκφύονται δύο μεγάλα λειριά βαθυκόκκινου χρώματος, με ροζέ αποχρώσεις και λίγο μπλε στη βάση τους.
Το ράμφος είναι μαύρο, κωνικό και συμπαγές, οι οφθαλμοί φέρουν μεγάλα βλέφαρα και η ίριδα είναι από καστανή έως σκούρα κόκκινη. Υπάρχει φυλετικός διμορφισμός, με τα θηλυκά να είναι μεγαλύτερα, βαρύτερα και με φωτεινότερα χρώματα στο πτέρωμά τους. thumb|right|400px|Το χαρακτηριστικό κεφάλι του αυστραλιανού καζουάριου Τα νεαρά άτομα είναι στην αρχή ραβδωτά, κατόπιν ομοιόμορφα καφετί, με πιο ανοικτόχρωμο λαιμό, υποτυπώδη κιτρινωπά λειριά και πρασινωπό πρόσωπο, ενώ στην κορυφή του κεφαλιού διακρίνεται το κερατινοειδές υπόβαθρο, όπου θα αναπτυχθεί η «κάσκα». '*Ο καζουάριος της Αυστραλίας είναι τα βαρύτερο πτηνό στην υφήλιο μετά τη στρουθοκάμηλο και το τρίτο ψηλότερο μετά τη στρουθοκάμηλο και το εμού. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι το μεγαλύτερο πτηνό που διαβιούν στα δάση, και το μεγαλύτερο πουλί της Ασίας {μετά την εξαφάνιση της αραβικής στρουθοκαμήλου, Struthio camelus syriacus), ενώ στην Αυστραλία είναι το ογκωδέστερο (το εμού είναι λίγο ψηλότερο).
Αναπαραγωγή
thumb|right|350px|Αρσενικός καζουάριος της Αυστραλίας με νεοσσούς στον ζωολογικό κήπο του Άμστερνταμ
Απειλές
Στην Αυστραλία, το είδος απειλείτο ανέκαθεν από απώλεια και κατακερματισμό των ενδιαιτημάτων του. Στη Νέα Γουινέα (Ινδονησία και Παπούα-Νέα Γουινέα), θηρεύεται σε μεγάλο βαθμό και αιχμαλωτίζεται για εμπορικούς σκοπούς κοντά σε κατοικημένες περιοχές, θεωρούμενο ως υψηλής σημασίας στην ντόπια κουλτούρα, ενώ αποτελεί και πηγή τροφής για τις κοινότητες των ιθαγενών. Ωστόσο, το κυνήγι και το εμπόριο δεν είναι βιώσιμα σε πολλούς τομείς της επικρατείας του και έχουν οδηγήσει στην εξάλειψή του πτηνού από ορισμένες τοποθεσίες, καθώς είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε υπο-εθνικό επίπεδο για τον εφοδιασμό των αγορών σε πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές. Οι αυξανόμενοι ανθρώπινοι πληθυσμοί και η διάδοση των κυνηγετικών όπλων που χρησιμοποιούνται έχουν επιδεινώσει την κατάσταση. Βέβαια, αν και τα πουλιά φαίνεται να είναι πιο πολλά σε αραιοκατοικημένες περιοχές, μπορούν προφανώς να επιβιώσουν σε ορισμένες περιοχές θήρευσης, πιθανώς σε εκείνες όπου, μόνον οι παραδοσιακές τεχνικές κυνηγιού κυριαρχούν. Η βιομηχανική υλοτομία απειλεί μεγάλες περιοχές του οικοτόπου του είδους στη Νέα Γουινέα, με άγνωστες αλλά δυνητικά σημαντικές επιπτώσεις, ενώ οι φυτείες φοίνικα για παραγωγή ελαίου αποτελούν, επίσης, σημαντική αλλά ακαθόριστη -ποσοτικά- απειλή.
Οι κυκλώνες θεωρούνται απειλή για το είδος στην Αυστραλία, έχοντας δημιουργήσει σοβαρές επιπτώσεις στους βιοτόπους του πτηνού, το 2006 και το 2011. Το 2006, ο κυκλώνας Larry έπληξε το Κουίνσλαντ, επηρεάζοντας την παραγωγή φρούτων στα τροπικά δάση βροχής και προκαλώντας τον θάνατο κάποιων ατόμων είτε άμεσα, είτε ως αποτέλεσμα της πείνας και της έκθεσης σε άλλες απειλές. Επιπλέον, λόγω του κυκλώνα, κάποια άτομα μπορεί να είχαν απαπροσανατολιστεί πέρα από τα όρια των δασών και να είχαν υψηλότερη θνησιμότητα από συγκρούσεις με μηχανοκίνητα οχήματα ή επιθέσεις από σκύλους. Τέλος, αυξημένη ευαισθησία σε ασθένειες (π.χ. φυματίωση), μετά από τέτοια μετεωρολογικά συμβάντα μπορεί να αποτελέσει απειλή για το είδος, αν και αυτό δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί. Πάντως, η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να αυξήσει τη σοβαρότητα των κυκλώνων στο μέλλον αν και, ακόμη και οι μεγάλοι κυκλώνες, έχουν σοβαρές επιπτώσεις μόνο σε μικρό ποσοστό των ενδιαιτημάτων του αυστραλιανού καζουαρίου.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος θεωρείται ότι έχει υποστεί ταχεία μείωση των πληθυσμών του κατά τα τελευταία 45 χρόνια στην Αυστραλία, ενώ ανάλογη μείωση είναι πιθανή και στις άλλες περιοχές εξάπλωσης, με τοπικές εξαφανίσεις που αναφέρθηκαν από διάφορα μέρη της Νέας Γουινέας. Ως εκ τούτου, η IUCN το κατατάσσει ως Τρωτό (VU). Ωστόσο, η μείωση στην Αυστραλία προέκυψε από ραγδαία καταστροφή των ενδιαιτημάτων, που έχει σχεδόν σταματήσει. Περαιτέρω πληροφορίες από τη Νέα Γουινέα μπορεί να υποστηρίξουν την αναβάθμιση του είδους σε Απειλούμενο (NT), εάν η βιομηχανική υλοτομία δεν αυξηθεί στις εκτεταμένες περιοχές των εκεί ενδιαιτημάτων. thumb|right|400px|Τα πόδια του αυστραλιανού καζουάριου μπορεί να αποτελέσουν «φονικά» όπλα, εάν το πουλί απειληθεί (διακρίνεται το νύχι-στιλέτο στον εσωτερικό δάκτυλο) Στην Παπούα και τα γειτονικά νησιά, η κατάσταση των πληθυσμών του είδους είναι ασαφής, αλλά μπορεί να είναι πιο κοινό από ό, τι στην Παπούα Νέα Γουινέα. Στην Παπούα Νέα Γουινέα έχει μειωθεί και απουσιάζει σε ορισμένες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων των απομακρυσμένων περιοχών. Στην Αυστραλία, υπάρχουν 3 υποπληθυσμοί στην πολιτεία του Κουίνσλαντ. Ο νότιος -και μεγαλύτερος- πληθυσμός κατανέμεται από την Οροσειρά Παλούμα (Paluma) βόρεια του Τάουνσβιλ (Townsville), προς το Όρος Άμος (Amos). Δύο ακόμη πληθυσμοί υπάρχουν βορειότερα στη Χερσόνησο Κέιπ Γιορκ (Cape York Peninsula): ένας στην Οροσειρά Μακλράιθ (McIlwraith) και βόρεια του ποταμού Πάσκο (Pascoe) και ο άλλος στο Εθνικό Πάρκο του ποταμού Τζέιρντιν (Jardine) και στο Heathland Resources Reserve. . Ο πληθυσμός στην Αυστραλία εκτιμήθηκε σε 2.500 πτηνά κατά το 2010, αλλά μειώνεται.
Προτεινόμενα
Στη Νέα Γουινέα: Στην Αυστραλία:
Σημειώσεις
i. Παρόλο που, τυπικά, το δυτικό τμήμα του νησιού ανήκει στην Ινδονησία, η βιογεωγραφική/οικογεωγραφική ζώνη αναφοράς είναι η νήσος της Νέας Γουινέας εν συνόλω, επειδή τα taxa που απαντούν εκεί, είναι ιδιαίτερα από κάθε άποψη.
Πηγές
Κατηγορία:Καζουαριίδες Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Πανίδα της Νέας Γουινέας
Σερς
Το Σερς (γαλλικά: Cers, οξιτανικά: Cèrç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σερσουά (γαλλικά: Cersois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Παλαιοχώρι (Αγίων Πάντων) Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Παλαιοχώρι
Το Παλαιοχώρι της τοπικής κοινότητας Αγίων Πάντων είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 300 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία. Απέχει 32,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 20 χλμ. Β. από τους Φιλιάτες. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αγίων Πάντων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τους Αγίους Πάντες αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίων Πάντων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 63 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Ο οικισμός Παλαιοχώρι (Παλαιοχωρίου)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Πρωτόκολλο Μεταφοράς Αρχείων
Το Πρωτόκολλο Μεταφοράς Αρχείων (Αγγλ. File Transfer Protocol (FTP)) είναι ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο πρωτόκολλο σε δίκτυα τα οποία υποστηρίζουν το πρωτόκολλο TCP/IP (δίκτυα όπως το διαδίκτυο ή εσωτερικά δίκτυα). Ο υπολογιστής που φιλοξενεί πρόγραμμα-πελάτη FTP μόλις συνδεθεί με το διακομιστή μπορεί να εκτελέσει ένα πλήθος διεργασιών όπως αποστολή αρχείων από και προς το διακομιστή, μετονομασία ή διαγραφή αρχείων στον διακομιστή κ.ο.κ. Το πρωτόκολλο είναι ένα ανοιχτό πρότυπο. Είναι δυνατό κάθε υπολογιστής που είναι συνδεδεμένος σε ένα δίκτυο, να διαχειρίζεται αρχεία σε ένα άλλο υπολογιστή του δικτύου, ακόμη και εάν ο δεύτερος διαθέτει διαφορετικό λειτουργικό σύστημα.
Ιστορία
Οι πρώτοι κανόνες για ανάπτυξη μηχανισμών ανταλλαγής αρχείων απαντώνται το 1971, όταν αναπτύχθηκαν για χρήση στο M.I.T. Περιγράφονται στο RFC 114 και ακολουθούν σχόλια και συζήτηση πάνω στο RFC 141. Αξίζει να αναφερθεί τo RFC 354, το οποίο αντικατέστησε τα ξεπερασμένα RFC 264 και RFC 265. Στο νέο RFC το FTP οριζόταν ως πρωτόκολλο ανταλλαγής αρχείων ανάμεσα σε hosts του δικτύου ARPANET. Πρωταρχικοί στόχοι του πρωτοκόλλου ήταν η εύκολη και αξιόπιστη μεταφορά αρχείων και η εύκολη αξιοποίηση των δυνατοτήτων για απομακρυσμένη αποθήκευση αρχείων.
Τελικά, δημοσιεύτηκε ένα επίσημο έγγραφο για το FTP στο RFC 454. Ακολούθησαν και άλλα επίσημα RFCs αλλά, αν και μέχρι τον Ιούλιο του 1973 είχαν γίνει σημαντικές αλλαγές από τις τελευταίες εκδόσεις του, η δομή του παρέμενε ίδια. Πολλές υλοποιήσεις (implementations) του πρωτοκόλλου βασίζονταν σε παλαιότερες μη ενημερωμένες εκδόσεις.
Όλες οι παραπάνω προσπάθειες για δημιουργία ενός πρωτοκόλλου μεταφοράς αρχείων σε συνδυασμό με την μετάβαση από το NCP στο TCP, οδήγησαν στην επανεγγραφή του FTP στο RFC 765 το 1980. Σήμερα το κυριότερο RFC για το FTP είναι το RFC 959 ένα κείμενο εξήντα σελίδων.
Σε μεταγενέστερα RFCs σχετικά με το FTP, είτε περιγράφηκαν αναλυτικότερα ορισμένα σημεία του RFC 959 (όπως στο RFC 1635), είτε έγιναν προτάσεις σχετικές με την ασφάλειά του (όπως στο RFC 1579 και στο RFC 2228.
Τρόπος λειτουργίας
Αρχικά ο διακομιστής FTP ανοίγει την θύρα (Αγγλ. port) 21, περιμένοντας έναν πελάτη FTP να συνδεθεί. Στη συνέχεια ο πελάτης ξεκινά μια νέα σύνδεση από μια τυχαία θύρα, προς την θύρα 21 του διακομιστή. Μόλις γίνει η σύνδεση, παραμένει ανοιχτή για όλη τη διάρκεια της συνόδου FTP. Η συγκεκριμένη σύνδεση ονομάζεται σύνδεση ελέγχου (Αγγλ. control connection).
Ακολουθεί η δημιουργία της σύνδεσης δεδομένων (Αγγλ. data connection), της σύνδεσης με την οποία μεταφέρονται τα δεδομένα. Υπάρχουν δύο τρόποι για να δημιουργηθεί, με χρήση της ενεργητικής λειτουργίας (Αγγλ. active mode) ή με χρήση της παθητικής λειτουργίας (Αγγλ. passive mode).
Ενεργητική λειτουργία
Στην ενεργητική λειτουργία (Αγγλ. active mode), ο πελάτης FTP διαλέγει μια τυχαία θύρα στην οποία δέχεται τα δεδομένα της σύνδεσης. Ο πελάτης στέλνει τον αριθμό της θύρας, την οποία επιθυμεί να παρακολουθεί (Αγγλ. listen) για εισερχόμενες συνδέσεις. Ο διακομιστής FTP δημιουργεί μια σύνδεση από την θύρα 20, στην ανοιχτή θύρα του πελάτη για τη μεταφορά των δεδομένων.
Οποιαδήποτε πληροφορία ζητήσει ο πελάτης, ανταλλάσσεται με βάση αυτή τη σύνδεση, που βασίζεται στο TCP. Όταν η μεταφορά ολοκληρωθεί, ο διακομιστής κλείνει τη σύνδεση αποστέλλοντας ένα πακέτο FIN, όπως σε κάθε σύνδεση βασισμένη στο TCP. Κάθε φορά που ο πελάτης ζητάει δεδομένα, δημιουργείται κατά παρόμοιο τρόπο μια σύνδεση δεδομένων και η διαδικασία επαναλαμβάνεται.
center
Παθητική λειτουργία
Στην παθητική λειτουργία (Αγγλ. passive mode) ο πελάτης ζητά από τον διακομιστή να διαλέξει μια τυχαία θύρα, την οποία θα παρακολουθεί (Αγγλ. listen) για την σύνδεση δεδομένων (Αγγλ. data connection). Ο διακομιστής ενημερώνει τον πελάτη για την θύρα την οποία έχει διαλέξει, και ο πελάτης συνδέεται σε αυτή για τη μεταφορά των δεδομένων. Η μεταφορά ολοκληρώνεται όπως και στην ενεργητική λειτουργία, αφού η σύνδεση δεδομένων βασίζεται στο TCP. center
Χρήση
Το FTP είναι ένα πρωτόκολλο πελάτη-εξυπηρετητή 8-bit, ικανό να χειρίζεται οποιονδήποτε τύπο αρχείου χωρίς περαιτέρω επεξεργασία, όπως δηλαδή κάνουν το MIME και το Uuencode. Ωστόσο το FTP έχει εξαιρετικά υψηλή καθυστέρηση (Αγγλ. latency). Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μεταξύ του αιτήματος και της διαδικασίας παραλαβής του είναι αρκετά μεγάλος και για αυτό μερικές φορές απαιτείται μεγάλη διαδικασία σύνδεσης.
Σύνδεση χρησιμοποιώντας FTP
Για να συνδεθείτε σε έναν απομακρυσμένο υπολογιστή χρησιμοποιώντας FTP, στην γραμμή εντολών δακτυλογραφείτε ftp. Τότε μεταβαίνετε στο περιβάλλον εισαγωγής εντολών ftp>. Για να συνδεθείτε στον απομακρυσμένο υπολογιστή πληκτρολογείτε: οpen Name ή open IP όπου Name  είναι το όνομα του απομακρυσμένου υπολογιστή και IP η αριθμητική διεύθυνσή του. Αφού συνδεθείτε, ανάλογα με την περίπτωση, όπως αναφέρθηκε παραπάνω θα σας ζητηθεί το όνομα χρήστη ή ο κωδικός πρόσβασης. Εάν εισαχθούν σωστά, τότε έχετε συνδεθεί επιτυχώς στον απομακρυσμένο υπολογιστή και ανάλογα με τα δικαιώματά σας, μπορείτε να εμφανίσετε αρχεία, να στείλετε αρχεία, να λάβετε αρχεία. Μερικοί εξυπηρετητές, όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω, μπορεί να επιτρέπουν ανώνυμες συνδέσεις.
Αποστολή και λήψη αρχείων με FTP
Για να κατεβάσουμε ένα αρχείο, π.χ το text.txt, γράφουμε:
get text.txt
Για να κατεβάσουμε πολλά αρχεία χρησιμοποιούμε την εντολή mget και χαρακτήρες ομαδοποίησης. Π.χ για να κατεβάσουμε όλα τα αρχεία που έχουν επέκταση txt, γράφουμε:
mget *.txt
Τα αρχεία κατεβαίνουν στον τοπικό κατάλογο. Για την αποστολή των αρχείων χρησιμοποιείται η εντολή send. Έτσι π.χ. για να στείλουμε το αρχείο text.txt γράφουμε: send text.txt Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι τα αρχεία που θέλουμε να στείλουμε πρέπει να βρίσκονται στον τοπικό κατάλογο. Ο τοπικός κατάλογος εμφανίζεται με την εντολή lcd. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε τον τοπικό κατάλογο, χρησιμοποιούμε πάλι την εντολή lcd. Π.χ. για να μεταβούμε στον κατάλογο programs δίσκο C:, γράφουμε lcd C:\programms
Ανώνυμη Σύνδεση FTP
Το FTP επέτρεψε σε μια νέα κατηγορία χρηστών να εισέρχονται (Αγγλ. login) στον διακομιστή FTP. Οι χρήστες αυτοί δεν χρειάζεται να έχουν λογαριασμό, αντιθέτως χρησιμοποιούν έναν γενικής χρήσης. Ο λογαριασμός αυτός ονομάζεται "anonymous FTP" (ανώνυμο FTP) και δεν απαιτείται κωδικός πρόσβασης, συνήθως όμως χρησιμοποιείται κατά σύμβαση ο κωδικός "guest" (φιλοξενούμενος) ή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του χρήστη.
Η ανώνυμη σύνδεση χρησιμοποιείται κυρίως για αρχεία που είναι ανοιχτά στο κοινό, σαν αποθήκη πληροφοριών (όπως λογισμικό, έγγραφα, εικόνες κλπ.) Συνήθως, με αυτό τον τρόπο παρέχεται πρόσβαση σε αρχειοθετημένες mailing lists. Οι χρήστες που εισέρχονται ανώνυμα πρέπει να έχουν περιορισμένα δικαιώματα πρόσβασης σε αρχεία του host. Διαφορετικά, εάν μπορούν να διαβάσουν οποιοδήποτε αρχείο ή να δημιουργήσουν νέα, δημιουργούνται προβλήματα ασφαλείας.
Προβλήματα NAT
Στην ενεργητική λειτουργία ο διακομιστής FTP ξεκινά μια σύνδεση δεδομένων συνδεόμενος στην εξωτερική αριθμητική διεύθυνση της πύλης (Αγγλ. gateway) NAT. Στην άλλη πλευρά, το μηχάνημα το οποίο είναι υπεύθυνο για τη "μετάφραση" των εσωτερικών αριθμητικών διευθύνσεων του δικτύου στην εξωτερική, θα πάρει το SYN πακέτο για τη δημιουργία της σύνδεσης. Όμως, στον πίνακα κατάστασης (state table) του ΝΑΤ, στον οποίο διατηρείται το ιστορικό μεταφράσεων, δεν έχει καταγραφεί κανένα, με αποτέλεσμα το πακέτο να απορρίπτεται (γίνεται drop). Το πακέτο δεν φτάνει ποτέ στον πελάτη, δεν σχηματίζεται σύνδεση δεδομένων και η μεταφορά δεδομένων είναι αδύνατη.
Στην παθητική λειτουργία, επειδή η θύρα στην οποία συνδέεται ο διακομιστής είναι τυχαία, είναι πιθανόν να μην επιτρέπεται σύνδεση προς τον αριθμό της από το λογισμικό - τείχος προστασίας (firewall). Σε αυτή την περίπτωση η σύνδεση δεδομένων δεν θα δημιουργηθεί και, επομένως, δεν θα μεταφέρονται δεδομένα.
Man-in-the-middle
Με το κύριο File Transfer Protocol, ο διακομιστής δεν εξασφαλίζει ότι ο πελάτης είναι αυτός που λέει, ούτε ο πελάτης αντίστοιχα για τον διακομιστή. Ευκολονόητο, εφόσον το FTP δεν απαιτεί επαλήθευση των hosts και δεν ελέγχει αν τα δεδομένα προέρχονται από αυτούς, ούτε τα προστατεύει. Για αυτό το λόγο και τα δύο άκρα που ανταλλάσσουν δεδομένα, είναι ανοιχτά σε man-in-the-middle attack από κάποιον επιτιθέμενο που συλλαμβάνει τα πακέτα του κάθε host, και στέλνει ψευδείς απαντήσεις.
Προγράμματα FTP
Παρακάτω είναι ένας κατάλογος από FTP προγράμματα που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να συνδεθείτε σε ένα διακομιστή FTP.
Υποστήριξη από περιηγητές/φυλλομετρητές
Οι περισσότεροι περιηγητές του διαδικτύου μπορούν να ανακτήσουν αρχεία που     φιλοξενούνται σε εξυπηρετητές FTP, αν και μπορεί να μην υποστηρίζουν επεκτάσεις του πρωτοκόλλου, όπως το FTPS. Όταν δίνουμε μία διεύθυνση FTP αντί για μία HTTP-URL, το περιεχόμενο στο οποίο έχουμε πρόσβαση εμφανίζεται με έναν τρόπο όμοιο με το περιεχόμενο του Παγκόσμιου Ιστού.
Σύνταξη
Η FTP URL σύνταξη περιγράφεται στην RFC1738,[13] και έχει την μορφή: ftp://[ [: ]@] [: ]/<url-path>[13] (Τα μέρη που βρίσκονται μέσα στις τετράγωνες παρενθέσεις είναι προαιρετικά). Για παράδειγμα: ftp://public.ftp-servers.example.com/mydirectory/myfile.txt ή: ftp://user001:secretpassword@private.ftp-servers.example.com/mydirectory/myfile.txt Περισσότερες πληροφορίες όσο αφορά το username και το password, μπορούν να βρεθούν στην τεκμηρίωση των Browser. Από προεπιλογή οι περισσότεροι χρησιμοποιούν την παθητική λειτουργία (PASV), η οποία πιο εύκολα περνά τους Firewall των τελικών χρηστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Διαδικτύου Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ Κατηγορία:Πρότυπα διαδικτύου
Ιουνία Τέρτια
Η Ιουνία Τρίτη, λατιν.: Junia Tertia, αποκαλούμενη και Τερτούλλα, (π. 75 π.Χ. – 22 μ.Χ.) ήταν η τρίτη κόρη της Σερβιλίας και τού δεύτερου συζύγου της Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού, και αργότερα η σύζυγος τού Γάιου Κάσιου Λογγίνου.
Πρώιμη ζωή
Μέσω της μητέρας της ήταν η νεότερη ετεροθαλής αδελφή τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου. Είχε επίσης δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Ιουνία Πρίμα και την Ιουνία Σεκούνδα καθώς και έναν μεγαλύτερο αδελφό, που ονομαζόταν Mάρκος Ιούνιος Σιλανός.
Οικογένεια και μετέπειτα ζωή
Η Τέρτια παντρεύτηκε τον Γάιο Κάσσιο Λογγίνο και απέκτησαν έναν γιο, ο οποίος γεννήθηκε π. το 59-60 π.Χ. Είχε μία αποβολή το 44 π.Χ. Το 47 π.Χ. φημολογήθηκε ότι ήταν η ερωμένη τού Ιουλίου Καίσαρα, κάτι που κανόνισε η μητέρα της.
Όπως και η μητέρα της, η Tέρτια έζησε περισσότερο από τον σύζυγό της Κάσσιο, ανενόχλητη από τα μέλη της Β΄ Τριανδρίας και τον Aύγουστο. Επέζησε σε προχωρημένη ηλικία και απεβίωσε το 22 μ.Χ., 64 χρόνια μετά τη μάχη στους Φιλίππους, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Τιβέριου. Είχε συγκεντρώσει μία μεγάλη περιουσία στη μακρόχρονη χηρεία της και άφησε την περιουσία της σε πολλούς επιφανείς Ρωμαίους, αν και απέκλεισε τον Αυτοκράτορα, κάτι που αντιμετωπίστηκε με κριτική. Ο Τιβέριος συγχώρησε την παράλειψη και επέτρεψε να γίνει μία μεγάλη κηδεία προς τιμήν της, αν και οι προτομές τού Βρούτου και του Κάσιου δεν έπρεπε να εκτίθενται στην πομπή.
Μέσω του γιου της έγινε η πρόγονος της αυτοκράτειρας Δομιτίας Λογγίνας (συζύγου τού Δομιτιανού).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Ένας ντελικανής
Το Ένας ντελικανής είναι ο τίτλος έγχρωμης ελληνικής κωμικής ταινίας, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μανώλη Σκουλούδη. Η παραγωγή είναι του 1963. Η ταινία είναι γυρισμένη στην Κρήτη. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ηθογραφικό μυθιστόρημα του Ιωάννη Κονδυλάκη Ο Πατούχας.
Πλοκή
Ο υπόθεση της ταινίας εκτυλίσσεται στο ορεινό χωριό Κακονήσι. Ο γιος του Ποντίκη, ο Μανουήλης, ένας βαθιά θρησκευόμενος νεαρός που θέλει να γίνει μοναχός, έχει μεγαλώσει πια και έχει γίνει πολύ όμορφος. Όλες οι γυναίκες του χωριού τον ποθούν, μα πιο πολύ από όλες η γυναίκα του ψάλτη, η Βούλα Πορτοκαλάκη, η οποία στην πορεία της ταινίας μένει έγκυος από τον Μανουήλη και γεννά το παιδί του.
Ο Μανουήλης, όμως, αγαπά τη Σμαραγδίτσα Σηφάκη. Ο πατέρας του, για να προλάβει τη ντροπή, τον στέλνει στη θεία του, τη Ρηνάκαινα, που ζει στα βουνά, μαζί με τους μπιστικούς της. Αλλά και η θεία θα ξελογιαστεί από την ομορφιά του και θα τον ερωτευθεί. Ο Μανουήλης θα φύγει από το βουνό και θα βρεθεί στο Λαδοχώρι την ώρα που γίνεται μια κηδεία. Ο πρόεδρος του χωριού θα εντυπωσιαστεί από τη φωνή του, θα του προτείνει να αναλάβει την θέση του ψάλτη και θα τον προσκαλέσει στο σπίτι του, όπου μένει με τις έξι κόρες του.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1963-1964 κόβοντας 295.453 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε 92 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η πρώτη της προβολή έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 1963.
Ο Μανώλης Σκουλούδης αρχικά διασκεύασε το μυθιστόρημα για το θέατρο, με τίτλο "Ο ντελικανής" και αργότερα έγραψε και το σενάριο της ομώνυμης ταινίας. Οι Κρητικοί αποκαλούν ντελικανή το όμορφο παλικάρι, τον γυναικοκατακτητή, αλλά εδώ ο δεκαεννιάχρονος ήρωας, δεν κατακτά μόνον αυτός τις γυναίκες, αλλά και εκείνος τρελαίνεται από αυτές. Στην αναζήτηση του πρωταγωνιστή, ο Σκουλούδης επέλεξε ανάμεσα σε πολλούς ως ιδανικό ερμηνευτή τον εντυπωσιακό Άλκη Γιαννακά, του οποίου ήταν η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση.
Λέγεται πως ήταν πολύ ατίθασος. Μετά το γύρισμα, πήγαινε στο ξενοδοχείο αλλά αντί να ξεκουραστεί πηδούσε από τα παράθυρα, καβαλούσε μηχανές, χανόταν και εμφανιζόταν την άλλη μέρα. Μάλιστα έτρεχε τόσο πολύ με την μηχανή που ξεσηκωνόταν όλη η τροχαία να τον κυνηγήσει. Ένας άνθρωπος που δεν έμπαινε σε καλούπια, δημιουργούσε προβλήματα στα γυρίσματα με αποτέλεσμα οι παραγωγοί να βγαίνουν εκτός χρόνου γυρισμάτων με μεγάλη οικονομική ζημία.
Στην ταινία, που γυρίστηκε στον νομό Χανίων, αποτυπώνονται λαογραφικά στοιχεία της εποχής και πληροφορίες για την αγροτική ζωή στην Κρήτη. Γράφει ο Αγησίαλαος Αλιγιζάκης: Τα άγρια και όμορφα τοπία με τις κορυφές των Λευκών Ορέων, το φαράγγι της Σαμαριάς και τα πετρόκτιστα σπίτια του χωριού με τις λουλουδισμένες αυλές αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίο εκτυλίσσεται η ταινία. Το αλώνι για το άλεσμα του σιταριού, το μιτάτο με τα αιγοπρόβατα, τα ξυπόλητα παιδιά και τα φτωχικά ρούχα των ηθοποιών ολοκληρώνουν την εικόνα της σκληρής καθημερινότητας της αγροτοκτηνοτροφικής κοινωνίας της δεκαετίας του 1960. Η έντονη παρουσία της εκκλησίας στη ζωή της αγροτικής κοινωνίας φαίνεται με την προβολή της ψαλτικής τέχνης, ενώ ταυτόχρονα προβάλλονται τα ήθη της εποχής και τα έθιμα του τόπου. [...]
Όσον αφορά στα έθιμα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η έναρξη της ταινίας με ένα χανιώτικο συρτό υπό τους ήχους της κλασικής ζυγιάς λύρας-λαγούτου στην πλατεία του ορεινού χωριού κάτω από τα βλέμματα των γέρων Κρητικών που κάθονται στο καφενείο, ενώ λίγο αργότερα χορεύεται κι ένα πεντοζάλι. Οι παραδοσιακές κρητικές ενδυμασίες συνυπάρχουν με τα ευρωπαϊκά ρούχα του ψάλτη, ενώ ο παραδοσιακός αργαλειός υπενθυμίζει στους θεατές την υφαντική τέχνη. Το τοπικό γλωσσικό ιδίωμα αποδίδεται με γνησιότητα και σεβασμό από τους ηθοποιούς. Στην ταινία εμφανίζεται και ο θεός Παν που τον ερμηνεύει ο Μάνος Κατράκης. Κρατώντας τον αυλό του και χορεύοντας, ο Παν αφηγείται έμμετρα κομμάτια της ιστορίας, όπως ο ποιητής στον "Ερωτόκριτο".
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου
Κλωντ Κοέν-Τανουντζί
Η ζωή και το έργο του
Ο Κλωντ Κοέν-Τανουντζί γεννήθηκε στην Κωνσταντίνη της τότε Γαλλικής Αλγερίας και ήταν γιος του Αμπραχάμ Κοέν-Τανουντζί και της Σάρα Σεμπάχ, αμφότερων Αλγερινών Εβραίων.
Ο Κλωντ τελείωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Αλγέρι το 1953 και μετά έφυγε για το Παρίσι, έχοντας γίνει δεκτός για σπουδές από την École Normale Supérieure. Καθηγητές του εκεί ήταν μεταξύ άλλων οι Ανρί Καρτάν, Λωράν Σβαρτς και Αλφρέντ Καστλέρ.
thumb|left|Ο Κλωντ Κοέν-Τανουντζί το 2010 Μετά τη διατριβή του ο Κοέν-Τανουντζί άρχισε να διδάσκει κβαντομηχανική στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Από το 1964 ως το 1967 ήταν αναπληρωτής καθηγητής εκεί και από το 1967-1973 καθηγητής α΄ βαθμίδας. Οι σημειώσεις των διαλέξεών του υπήρξαν βάση του διαδεδομένου συγγράμματος Mécanique quantique, που συνέγραψε από κοινού με δύο συναδέλφους του. Συνέχισε επίσης τις έρευνές του επί των αλληλεπιδράσεων ατόμων και φωτονίων, και η ερευνητική ομάδα του ανέπτυξε το πρότυπο της light dressed state.
Το 1973 ο Κοέν-Τανουντζί έγινε καθηγητής στο Collège de France. Μετά το 1980 ξεκίνησε να μελετά τις δυνάμεις ακτινοβολίας που ασκούνται πάνω σε μεμονωμένα άτομα σε πεδία φωτός λέιζερ. Δημιούργησε επίσης εκεί ένα εργαστήριο μαζί με τους Αλαίν Ασπέ, Κριστόφ Σαλομόν και Ζαν Νταλιμπάρ, προκειμένου να μελετήσει την ψύξη ατόμων με ακτίνες λέιζερ, όπως και την παγίδευση ατόμων από τις ακτίνες λέιζερ. Δοκίμασε ακόμα μία στατιστική προσέγγιση στην ψύξη με λέιζερ, με τη χρήση σταθερών κατανομών.
Η εργασία του εκεί οδήγησε τελικώς στο Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1997, το οποίο ο Κοέν-Τανουντζί πήρε από κοινού με τους Στήβεν Τσου και Γουίλιαμ Ντάνιελ Φίλιπς.
Το 2015 ο Κοέν-Τανουντζί υπέγραψε τη «Διακήρυξη του Mainau για την κλιματική αλλαγή» την τελευταία ημέρα της 65ης Συναντήσεως βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου. Η Διακήρυξη υπογράφηκε από 76 κατόχους Βραβείου Νόμπελ και επιδόθηκε στον τότε Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ στα πλαίσια της Διασκέψεως για την Κλιματική Αλλαγή του 2015 στο Παρίσι.
Επιλεγμένα έργα
Τα κυριότερα έργα και εργασίες του Κλωντ Κοέν-Τανουντζί παρατίθενται στην ιστοσελίδα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Οπτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι της École Normale Supérieure Κατηγορία:Σεφαρδίτες
Σερβιλία (μητέρα του Βρούτου)
Η Σερβιλία η Πρεσβύτερη (π. 101 π.Χ. – μετά το 42 π.Χ.) ήταν Ρωμαία δέσποινα από μία διακεκριμένη οικογένεια, τους Σερβίλιους Καιπίονες. Ήταν κόρη τού Κόιντου Σερβίλιου Καίπιο και της Λιβίας Δρούσας, και ετεροθαλής αδελφή τού Κάτωνα τού Νεότερου. Παντρεύτηκε τον Mάρκο Ιούνιο Βρούτο, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Βρούτο που, μαζί με άλλους στη Σύγκλητο, θα δολοφονήσει τον Ιούλιο Καίσαρα. Μετά το τέλος τού πρώτου της συζύγου το 77, παντρεύτηκε τον Δέκιμο Ιούνιο Σιλανό,  και μαζί του απέκτησε έναν γιο και τρεις κόρες.
Απέκτησε φήμη ως ερωμένη του Ιουλίου Καίσαρα, τον οποίο ο γιος της Βρούτος και ο γαμπρός της Γάιος Κάσσιος Λογγίνος θα δολοφονήσουν το 44 π.Χ. Η σχέση της με τον Καίσαρα φαίνεται ότι ήταν δημόσια γνωστή εκείνη την εποχή στη Ρώμη. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι εκείνη με τη σειρά της ήταν τρελά ερωτευμένη με τον Ι. Καίσαρα. Η σχέση μεταξύ των δύο ξεκίνησε πιθανότατα το 59, μετά το τέλος τού δεύτερου συζύγου της Σερβίλιας, αν και ο Πλούταρχος αφήνει να εννοηθεί ότι ξεκίνησε όταν ήταν έφηβοι.
Πρώιμη ζωή
Η Σερβιλία ήταν πατρικία, που μπορούσε να ανιχνεύσει τη γραμμή της από τον Γάιο Σερβίλιο Αχάλα : ήταν η πρεσβύτερη κόρη της Λιβίας και τού Κόιντου Σερβίλιου Καίπιο (κιαίστορα). Οι γονείς της είχαν άλλα δύο παιδιά, τη Σερβιλία τη Νεότερη και τον Κόιντο Σερβίλιο Καίπιο. Ο πατέρας της πιθανότατα είχε επίσης έναν άλλο γιο, που ονομαζόταν Κόιντος Σερβίλιος Καίπιος (υιοθέτησε τον Βρούτο) από προηγούμενο γάμο. Χώρισαν όταν εκείνη ήταν τριών ή τεσσάρων και η μητέρα της παντρεύτηκε τον Mάρκο Πόρκιο Κάτωνα. Από αυτή την ένωση γεννήθηκαν ο ετεροθαλής αδελφός της Κάτων ο Νεότερος και η ετεροθαλής αδελφή της Πορκία.
Ωστόσο η μητέρα και ο πατριός της απεβίωσαν και οι δύο πριν από το 91 π.Χ. Ως αποτέλεσμα, η Σερβιλία, τα μικρότερα (αμφιθαλή) αδέλφια της και τα ετεροθαλή αδέλφια της μεγάλωσαν στο σπίτι τού θείου τους, Μάρκου Λίβιου Δρούσου. Αυτός δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του το 91 π.Χ., στο δικό του αίθριο (atrium), όταν η Σερβίλια ήταν εννέα ετών. Ο πατέρας της δέχτηκε ενέδρα και σκοτώθηκε στον αμέσως επόμενο Κοινωνικό Πόλεμο, έναν πόλεμο που πυροδοτήθηκε από τη δολοφονία τού Δρούσου, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία τού θείου της. Μετά από αυτό πιθανότατα ανατράφηκε από τον άλλο θείο της (από τη μεριά της μητέρας της) Μαμέρκο Αιμίλιο Λέπιδ,ο Λιβιανό, ή την εκ μητρός γιαγιά της Κορνηλία ή την εκ πατρός θεία της Σερβηλία. Στην ενηλικίωση η Σερβιλία έγινε νομικά ανεξάρτητη και απέκτησε σημαντική περιουσία.
Η Σερβιλία είχε πραγματικά μεγάλη επιρροή στον ετεροθαλή αδελφό της Κάτωνα τον Νεότερο. Αυτός ως παιδί θεωρούνταν σκληρός και άγριος, γεγονός που δείχνει τη Σερβιλία ως όμοιά του από αυτές τις απόψεις.
Ως νεαρή κοπέλα που ανήκε στη ρωμαϊκή άρχουσα τάξη, η Σερβιλία θα ήταν καλά μορφωμένη. Πιθανότατα θα είχε διδαχθεί να διαβάζει, να γράφει, να τραγουδά, να χορεύει και να παίζει ένα όργανο. Θα είχε διαβάσει ποίηση, έπη και ιστορίες.
Οικογένεια
μικρογραφία| Αργυρό δηνάριο του Μάρκου Ιούνιου Βρούτου, που εκδόθηκε μετά τη δολοφονία τού Ιουλίου Καίσαρα. Ο πρώτος ήταν γιος της Σερβιλίας και ο δεύτερος εραστής της. Επιγρ.: L. PLAET[ORIUS] CEST[IANUS] (χρηματιστής τού) BRUT[US] IMP[ERATOR]. Στην άλλη όψη ο σκούφος της ελευθερίας και επιγρ.: EID[IBUS] MAR[TIIS].
Σε ηλικία 13 ή 14 ετών παντρεύτηκε τον Mάρκο Ιούνιο Βρούτο, στις αρχές της δεκαετίας του '80 π.Χ., ο οποίος αργότερα έγινε τριβούνος των πληβείων (83 π.Χ.) και ιδρυτής μίας αποικίας στην Καπύη (Capua). Απέκτησαν ένα παιδί, τον μελλοντικό τυραννοκτόνο Mάρκο Ιούνιο Βρούτο τον νεότερο, περί το 85 π.Χ. Αυτός ήταν ένας κερδοφόρος γάμος για τον Μ. Ι. Βρούτο, ο οποίος θα αποκτούσε περιουσία, σταθερότητα και πολιτική έλξη μέσω της Σερβιλίας. Αν και ο πρεσβύτερος Βρούτος επέζησε από τις προγραφές τού Σύλλα, σκοτώθηκε δόλια από τον Πομπήιο, αφού παραδόθηκε στην πόλη Μουτίνα το 77 π.Χ. Μετά το τέλος τού πρεσβύτερου Βρούτου, ο δεσμός της Σερβιλίας με τον γιο της μεγάλωσε. Επίσης κανόνισε να υιοθετηθεί ο γιος της στην οικογένειά της, επιτρέποντας έτσι να διατηρηθεί το όνομα των Σερβιλίων Καιπιόνων.
Σχέση με τον Καίσαρα
μικρογραφία| Προτομή τού Ιουλίου Καίσαρα που βρέθηκε στο Τούσκουλον. Είναι έργο της εποχής του. Ο Ι. Καίσαρας είχε πολυάριθμες σχέσεις με γυναίκες παντρεμένες και ανύπαντρες, αλλά καμία δεν κράτησε τόσο πολύ, ούτε ήταν τόσο παθιασμένη, όσο η σχέση του με τη Σερβιλία. Μία στενή σχέση μεταξύ των δύο ξεκίνησε πιθανότατα το 59, μετά το τέλος τού δεύτερου συζύγου της Σερβιλίας. Η σχέση ήταν γνωστή και η Σερβίλια δεν υπέστη κάποια ζημία στη φήμη της, εξαιτίας αυτής της σχέσης. Σε αντίθεση με τις περισσότερες αριστοκρατικές σχέσεις, αυτή φαινόταν επίσης να κράτησε πολλά χρόνια.
Η σχέση γενικά καταγράφεται για πρώτη φορά σε σωζόμενες πηγές το 63, όταν ο Ι. Καίσαρας προφανώς πιάστηκε να της γράφει κρυφά ένα σημείωμα αγάπης στη Σύγκλητο από τον αδελφό της Κάτωνα. Ο Κάτων ήταν πολύ δυσαρεστημένος, που έμαθε για την αλληλογραφία τού Καίσαρα με την ετεροθαλή αδελφή του. Οι σύγχρονοι μελετητές έχουν χρησιμοποιήσει αυτό το περιστατικό, για να υποδείξουν το πάθος μεταξύ της Σερβιλίας και τού Καίσαρα, σημειώνοντας ότι η Σερβιλία διατηρούσε επαφή από μακριά, ενώ ο Καίσαρας έλειπε. Οι πολιτικές απόψεις της Σερβιλίας άλλαξαν κατά τη διάρκεια τού Εμφυλίου Πολέμου, καθώς τόσο ο Κάτων όσο και ο Βρούτος υποστήριξαν την πλευρά τού Πομπήιου, παρά τον ρόλο τού τελευταίου στο τέλος τού πρώην συζύγου της.
Ο Πλούταρχος τόνισε μόνο την αφοσίωση της Σερβίλιας στον Καίσαρα, ισχυριζόμενος ότι αυτή ήταν τρελά ερωτευμένη μαζί του, αλλά είναι ευρέως αποδεκτό ότι ο Καίσαρας έτρεφε βαθιά στοργή για τη Σερβιλία. Μελετητές  εικάζουν ότι ήταν οι στοργές του Καίσαρα, που επέτρεψαν τη διατήρηση της σχέσης, για όσο διάστημα συνεχίστηκε. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 59, ο Καίσαρας υποτίθεται ότι χάρισε στη Σερβιλία ένα εξωφρενικά ακριβό μαργαριτάρι αξίας περίπου έξι εκατομμυρίων σηστερσίων.
Μία δημοφιλής φήμη κατά τη διάρκεια της σχέσης τους ήταν, ότι η Σερβίλια εκπόρνευε την κόρη της στον Καίσαρα ή ότι η Τέρτια ήταν το νόθο παιδί τού ίδιου τού Καίσαρα. Σε μία δημοπρασία ακινήτων όπου ο Καίσαρας έλαβε πολλά ακίνητα με χαμηλό επιτόκιο για να τα δώσει στη Σερβίλια, ο Κικέρων παρατήρησε ότι «είναι καλύτερη συμφωνία από ό,τι νομίζετε, γιατί υπάρχει και ένα τρίτο (tertia) πιο κάτω», αναφερόμενος στις φήμες σχετικά με την Tέρτια. Μερικές αρχαίες πηγές αναφέρονται στην πιθανότητα ο Καίσαρας να είναι ο πραγματικός πατέρας τού Βρούτου, παρά το γεγονός ότι ο Καίσαρας ήταν μόλις δεκαπέντε ετών όταν γεννήθηκε ο Βρούτος. Οι αρχαίοι ιστορικοί ήταν δύσπιστοι γι' αυτήν την πιθανότητα και «στο σύνολό τους, οι μελετητές απέρριψαν την πιθανότητα, ότι ο Βρούτος ήταν το παιδί της Σερβίλιας και τού Καίσαρα, με βάση τη χρονολογία». Ίσως από την επιθυμία να αποφύγει την προσβολή της Σερβιλίας, ο Καίσαρας έδωσε διαταγές ότι ο Βρούτος δεν έπρεπε να πληγωθεί, εάν συναντηθούν μετά την ήττα τού Πομπήιου στα Φάρσαλα.
Όταν ο γιος της Μάρκος Ιούνιος Βρούτος χώρισε τη σύζυγό του Κλοδία, για να νυμφευτεί την κόρη τού Κάτωνα, Πορκία το 45, εκείνη το αποδοκίμασε, καθώς είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στη διευθέτηση τού γάμου, και επίσης διαφώνησε με την αντι-καισαρική στάση, που κράτησε ο ετεροθαλής αδελφός της Κάτων. Η Σερβιλία μπορεί επίσης να ζήλευε τη στοργή, που έδειξε ο Βρούτος στη νέα του νύφη. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Καίσαρας διόρισε τον γιο της πραίτορα της πόλης για το 44
Μετά το τέλος τού Καίσαρα
Μετά τη δολοφονία του Καίσαρα από μία συνωμοσία, που περιλάμβανε τον γιο της Σερβιλίας –τον Βρούτο– και τον γαμπρό της –Γάιο Κάσσιο Λογγίνο– στις Ιδές τού Μαρτίου τού 44 π.Χ., οι συνωμότες συναντήθηκαν στην οικία της Σερβιλίας. Είναι απίθανο να γνώριζε κάτι για τη συνωμοσία, αφού είχε καλές σχέσεις με τον Ι. Καίσαρα μέχρι το τέλος του. Ωστόσο, εργάστηκε για να προστατεύσει τους συγγενείς της από την πολιτική καταιγίδα, που ακολούθησε. Εκτός από τη Σερβιλία, οι μόνες γυναίκες που παρευρέθηκαν ήταν η Πορκία και η Ιουνία Τέρτια.
1470
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1470 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σερβιλία (μητέρα του Βρούτου)
Μετά το τέλος τού Καίσαρα
Η Σερβιλία εργάστηκε εκτενώς το 44 π.Χ. για να διασφαλίσει την ασφάλεια της οικογένειάς της παρευρισκόμενη σε συνεδρίες της Συγκλήτου και συμβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό στις ομιλίες κατά τις συναντήσεις τους. Οι επιστολές τού Κικέρωνα περιγράφουν λεπτομερώς άλλες συνεδριάσεις της Συγκλήτου, που είχε συγκαλέσει η Σερβιλία, για να συζητήσουν ποιες ενέργειες θα έπρεπε να γίνουν, που θα προστατεύσουν τον γιο και τους γαμπρούς της. Ο Κικέρων την περιέγραψε ως μία «νευρική κυρία», η οποία θα μπορούσε να γίνει κατανοητή ως πολιτικά επιφυλακτική.
1470
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σερβιλία (μητέρα του Βρούτου)
Μετά το τέλος τού Καίσαρα
Λόγω των απειλητικών για τη ζωή αναταραχών στην πόλη, ο γιος της Bρούτος μπόρεσε να πάρει ειδική άδεια, για να φύγει από την πρωτεύουσα για περισσότερες από 10 ημέρες και αποσύρθηκε σε ένα από τα κτήματά του στο Λανούβιον (Lanuvium), 20 μίλια νοτιοανατολικά της Ρώμης. Μέχρι τα μέσα Μαΐου, ο Αντώνιος πρότεινε την εκ νέου ανάθεση τού Βρούτου και τού Κάσιου από τις επαρχίες τους, για να αγοράσουν σιτηρά στην Ασία και τη Σικελία. Υπήρξε μία συνάντηση στο σπίτι τού Βρούτου, στην οποία συμμετείχαν ο Κικέρων, ο Βρούτος και ο Κάσσιος (και οι γυναίκες) και η μητέρα τού Βρούτου, στην οποία ο Κάσσιος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να πάει στη Συρία, ενώ ο Βρούτος ήθελε να επιστρέψει στη Ρώμη, αλλά κατέληξε να πάει προς την Ελλάδα. Το αρχικό του σχέδιο να πάει στη Ρώμη, ωστόσο, ήταν να διοργανώσει αγώνες-παιχνίδια στις αρχές Ιουλίου, για να τιμήσει τη μνήμη τού προγόνου του Λεύκιου Ιούνιου Βρούτου και να προωθήσει τον σκοπό του, αλλά αντ' αυτού ανέθεσε τους αγώνες σε έναν φίλο. Η Σερβιλία βοήθησε στη διοργάνωση των αγώνων τού Βρούτου, αναλαμβάνοντας τις αποφάσεις σχετικά με την τελετή, τα οικονομικά και τις επαφές με τη Σύγκλητο. Η προτεινόμενη επανατοποθέτηση τού Aντωνίου επίσης απορρίφθηκε από τη Σύγκλητο. Ο Κικέρων ισχυρίζεται ότι οφείλεται σε κάποια ενέργεια της Σερβιλίας.
Μετέπειτα ζωή
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Σερβιλίας μετά το τέλος τού Βρούτου. Υποπτεύεται ότι απεβίωσε με φυσικό τέλος μεταξύ 27 και 23 π.Χ. Η μικρότερη κόρη της Ιουνία Τέρτια έζησε και μετά από τον Οκταβιανό Αύγουστο και έγινε αντιληπτό από τον Τάκιτο ότι είχε μία υπέροχη κηδεία, που κράτησε ζωντανή τη μνήμη τού Βρούτου και τού Κάσσιου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Mάρκο Ιούνιο Βρούτο τριβούνο και είχε τέκνο:
Έπειτα παντρεύτηκε τον Δέκιμο Ιούνιο Σιλανό, ύπατο το 62 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη
Γαριμπτζανιάν
Το Γαριμπτζανιάν (αρμενικά: Ղարիբջանյան, προ του 1935 γνωστό ως Γαρακιλισά, ενώ, στη συνέχεια, ως Αλεξαντρόφκα ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,049 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Αβροτέλης Ελευθερόπουλος
Ο Αβροτέλης Ελευθερόπουλος (1869-1963) υπήρξε καθηγητής φιλοσοφίας και πρύτανης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από όπου εκδιώχθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά.
Η ζωή του και το έργο του
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1869 και σπούδασε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή. Έχασε τους γονείς του σε νεαρή ηλικία και υπέστη μεγάλες ταλαιπωρίες σε αναγκαστικές μετακινήσεις προς την Καππαδοκία. Αργότερα, και ενώ προηγουμένως άλλαξε το επίθετό του που ήταν τουρκόηχο σε Ελευθερόπουλος, αναχώρησε για την Ευρώπη. Σπούδασε φιλοσοφία και κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο της Λειψίας και αναγορεύτηκε υφηγητής και, το 1915, καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Από το 1929 και για οχτώ χρόνια ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στην Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου το ακαδημαϊκό έτος 1937-38, στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας οπότε και απολύθηκε. Αιτία της απόλυσής του ήταν το γεγονός ότι κατά τον εορτασμό της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου, ο Ελευθερόπουλος, που ως πρύτανης έπρεπε να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας, εκφώνησε, ενώπιον του βασιλιά Γεωργίου, των αρχών της πόλης, προξενων, καθηγητών και άλλων, τον αρχικό λόγο του, στον οποίον μεταξύ άλλων μνημόνευε και το Βενιζέλο, και όχι τον λογοκριμένο από τον υπουργό–γενικό διοικητή Μακεδονίας Γεώργιο Κυρίμη.
Ο Ελευθερόπουλος υπήρξε ανθρωπιστής και αντίθετος σε κάθε ωφελισμό και περιγράφεται ως άνθρωπος υπερήφανος και ασυμβίβαστος. Κατά τον Δ.Εμμ.Καλιτσουνάκη ήταν «πραγματιστής και μονιστής» και διέκρινε «τρεις κόσμους: Τον κόσμο του Είναι, της Αισθήσεως και τον Ηθικόν» με «φιλοσοφική προέλευση θετικιστική».
Έργα του: Η σχέσις μεταξύ της γνωσιολογίας του Καντίου και του Πλάτωνος (1895), Το ωραίον (γερμ. 1905), Κοινωνιολογία (γερμ. 1925,ελλ.1950),''Φιλοσοφία. Γενική άποψις του Κόσμου ή Κοσμοθεωρία (γερμ. και ελλ. 1950), Εισαγωγή εις Επιστημονικήν Φιλοσοφίαν''(γερμ. και ελλ. 1952) κ.α. Μελέτες του δημοσιεύθηκαν σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Υπήρξε και ποιητής αλλά το λογοτεχνικό έργο του δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ε
Σεραπείο της Σακκάρα
Το Σεραπείο της Σακάρα είναι σεραπείο το οποίο βρίσκεται νοτιοδυτικά της Πυραμίδας του Ζοζέρ στη Σακάρα, που είναι νεκρόπολη κοντά στη Μέμφιδα στην Κάτω Αίγυπτο. Ήταν τόπος ταφής των ταύρων Άπις, ιερών ταύρων ενσάρκωση της αρχαίας αιγυπτιακής θεότητας Πτα. Πιστευόταν ότι οι ταύροι γίνονταν αθάνατοι μετά το θάνατό τους ως Όσιρις Άπις, ένα όνομα που εμφανίζεται στην κοπτική ως ⲟⲩⲥⲉⲣϩⲁⲡⲓ, Ουσεράπι, που πέρασε κατά την ελληνιστική περίοδο στην ελληνική γλώσσα ως Σέραπις.
Ιστορία
Οι πιο παλιές ταφές στην τοποθεσία χρονολογούνται στη βασιλεία του Αμενχοτέπ Γ΄, τον ένατο φαραώ της 18ης Δυναστείας κατά τη δεκαετία του 1350 π.Χ.
Ως διαχειριστής κατά τη διάρκεια βασιλείας του πατέρα του, ο Χαεμουασέτ, γιος του Ραμσή Β΄ (1279–1213 π.Χ.) της 19ης Δυναστείας, διέταξε την κατασκευή μιας στοάς, σήμερα γνωστή ως «Μικρότερες Κρύπτες», μέσα στο βουνό και με σχεδίαση για πλαϊνά δωμάτια τα οποία περιείχαν μεγάλες γρανιτένιες σαρκοφάγους που ζυγίζανε μέχρι και 70 τόνους η καθεμία, για να εναποτεθούν εκεί οι μούμιες των ιερών ταύρων.
Ένα δεύτερο τούνελ, περίπου 350 μέτρων μήκους, 5 ύψος και 3 μέτρα πλάτος, σήμερα γνωστό ως «Μεγάλες Κρύπτες», σκάφτηκε από τον Ψαμμήτιχος Α΄ (664–610 π.Χ.) της 26ης Δυναστείας, και που αργότερα χρησιμοποιήθηκε και από την Δυναστεία των Πτολεμαίων.
Ο μεγάλος διάδρομος που οδηγεί στην τοποθεσία και που πλαισιώνουν από 600 σφίγγες, χτίστηκε μάλλον από το Νεκτανεβώ Α΄ (379/8–361/0 π.Χ.), ιδρυτή της 30ης Δυναστείας.
Ανακάλυψη
Ο ναός ανακαλύφθηκε από τον Ογκίστ Μαριέτ, ο οποίος είχε πάει στην Αίγυπτο για να συλλέξει κοπτικά και άλλα χειρόγραφα, αλλά μετά ανέπτυξε ενδιαφέρον στα ερείπια της νεκροπόλεως της Σακάρα. Το 1850 ο Μαριέτ βρήκε το κεφάλι μίας από τις σφίγγες να εξέχει από την άμμο, καθάρισε την άμμο από όλο το μέρος και ακολούθησε το διάδρομο μέχρι την τοποθεσία του ναού. Μετά τη χρησιμοποίηση εκρηκτικών για την απομάκρυνση των βράχων που έκλιναν την είσοδο στην κατακόμβη, ανάσκαψε σχεδόν όλο το συγκρότημα. Δυστυχώς, οι σημειώσεις της ανασκαφής χάθηκαν κάτι που περιέπλεξε περισσότερο την χρήση αυτού του μέρους για την εδραίωση ενός χρονολογίου της αρχαίας Αιγύπτου.
Ο Μαριέτ βρήκε μία μόνο άθικτη ταφή. Οι άλλες 24 σαρκοφάγοι είχαν συληθεί.