cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Μπρεάλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896
SL
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SL ή Sl ή sl μπορεί να αναφέρεται:
Άργος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Άργος μπορεί να αναφέρεται στα:
Διάφορα
Αργος Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Λόραξ (ταινία)
Λόραξ (αγγλικά: The Lorax) είναι τρισδιάστατη αμερικανική ταινία περιπέτειας και κωμωδίας που παράγεται από τα Illumination Entertainment και διανέμεται από το Universal Pictures.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2012 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Illumination Entertainment Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Πάουελ Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2012
Κωνσταντίνος Η΄
Ο Κωνσταντίνος Η΄ (960 – 15 Νοεμβρίου 1028) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από τις 15 Δεκεμβρίου του 1025 έως τον θάνατό του το 1028. Ήταν γιος του Ρωμανού Β΄ και της Θεοφανούς και ο μικρότερος αδελφός του περίφημου Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου, ο οποίος απεβίωσε άτεκνος, έτσι άφησε στα χέρια τού Κωνσταντίνου Η΄ τη διακυβέρνηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του τον διόρισε Συναυτοκράτορα (962), την ίδια τακτική ακολούθησαν οι μετέπειτα θετοί του γονείς Νικηφόρος Β΄ Φωκάς, Ιωάννης Τσιμισκής και ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος, με τον θάνατο του βασιλείου Β΄ (1025) έμεινε μόνος αυτοκράτορας. Η βασιλεία΄του αδελφού του ήταν η πλέον μακρόχρονη σε ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τότε που ήταν αυτοκράτορας ο Οκταβιανός Αύγουστος. Σε όλη την διάρκεια της ζωής του απέδειξε απίστευτη αμέλεια σε όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά ζητήματα της αυτοκρατορίας σε αντίθεση με τον μεγαλύτερο αδελφό του. Το αποτέλεσμα ήταν στο σύντομο διάστημα που κυβέρνησε μόνος η αυτοκραορία να πέσει σε κατακόρυφη σήψη και παρακμή, δεν είχε γιους και τον διαδέχθηκε ο Ρωμανός Αργυρός που παντρεύτηκε την μεγαλύτερη κόρη του Ζωή.
Οικογένεια
Ο πατέρας του Ρωμανός Β΄ ήταν ο έκτος Βυζαντινός αυτοκράτορας από την Δυναστεία των Μακεδόνων. Όταν πέθανε πρόωρα η πρώτη του σύζυγος Βέρθα-Ευδοκία της Προβηγκίας κόρη του Ούγου της Προβηγκίας ο Ρωμανός Β΄ ερωτεύτηκε την κόρη ενός ασήμαντου ξενοδόχου από την Σπάρτη, πήρε το όνομα Θεοφανώ. Οι σύγχρονοι ιστορικοί περιγράφουν την Θεοφανώ σαν την πιο όμορφη γυναίκα της εποχής της αλλά ήταν ταυτόχρονα εξαιρετικά κακιά και πανούργα λόγω των φιλοδοξιών της. Με τον γάμο του με την Θεοφανώ ο Ρωμανός Β΄ απέκτησε 4 παιδιά, ανάμεσα τους ο ίδιος ο Κωνσταντίνος (960) και ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος (958). Ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος Α΄ του Κιέβου παντρεύτηκε την αδελφή τους Άννα Πορφυρογέννητη και ασπάστηκαν οι Ρώσοι το Ορθόδοξο δόγμα του Χριστιανισμού. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Η΄ αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 8 ετών την κόρη του Βόρις Β΄ της Βουλγαρίας αλλά τελικά παντρεύτηκε την Ελένη του Αλυπίου. Με την Ελένη απέκτησε τρεις κόρες, ανάμεσα τους την Ευδοκία που έγινε μοναχή, την Ζωή που βασίλευσε 22 χρόνια και την τελευταία αυτοκράτειρα της Μακεδονικής δυναστείας Θεοδώρα που βασίλευσε 18 μήνες.
Συναυτοκράτορας
Ο Ρωμανός Β΄ πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (963), ο ίδιος ο Κωνσταντίνος ήταν μόλις τριών ετών και είχε στεφτεί Συναυτοκράτορας από τον πατέρα του την προηγούμενη χρονιά (30 Μαρτίου 962). Η Θεοφανώ ορκίστηκε αντιβασίλισσα ενώ η Βυζαντινή γραφειοκρατία και αριστοκρατία υποστήριζε θερμά τους γιους της, βρήκε πολλούς αντιπάλους ο ισχυρότερος ήταν ο πρώην σύμβουλος του Ρωμανού Β΄ Ιωσήφ Βρίγγας. Η Θεοφανώ παντρεύτηκε έναν στρατηγό τον Νικηφόρο Φωκά με στόχο να εξοντώσει την απειλή του Βρίγγα, ο Νικηφόρος Φωκάς δεν είχε δικά του παιδιά και ορκίστηκε να προστατεύσει τους γιους της και τα συμφέροντα τους. Σε τρεις μόλις μήνες μετά τον θάνατο του Ρωμανού Β΄ ο Ιωσήφ Βρίγγας είχε ήδη εκδιωχθεί από την αυτοκρατορική αυλή. Ο Νικηφόρος Φωκάς ορκίστηκε Συναυτοκράτορας μαζί με τους διαδόχους Βασίλειο και Κωνσταντίνο και παντρεύτηκε σε έναν μήνα την μητέρα τους. Έξι χρόνια αργότερα ο Νικηφόρος Φωκάς δολοφονήθηκε από την πανούργα σύζυγο του Θεοφανώ και τον εραστή της Ιωάννη Τσιμισκή που ορκίστηκε νέος αυτοκράτορας. Οι αντιδράσεις του κόσμου απέναντι στην Θεοφανώ πήραν τεράστιες διαστάσεις και ο Ιωάννης Τσιμισκής αναγκάστηκε να την στείλει εξορία. Οι γιοι της Βασίλειος και Κωνσταντίνος παρέμειναν στην βασιλική αυλή ως Συναυτοκράτορες και διάδοχοι του θρόνου. Αυτή την περίοδο ο ευνούχος Βασίλειος είχε ωθήσει τα δύο αδέλφια στον έκλυτο βίο και τις κάθε είδους διασκεδάσεις, προκειμένου να τους κρατάει μακριά από την εξουσία και να είναι πάντοτε εξαρτώμενοι από αυτόν. Ο Ιωάννης Τσιμισκής πέθανε τον Ιανουάριο του 976 όταν ο Κωνσταντίνος ήταν 16 ετών, τα δύο αδέλφια ορκίστηκαν ισότιμοι αυτοκράτορες αλλά μόνο ο Βασίλειος ανέλαβε όλες τις κυβερνητικές ευθύνες.
Ο μικρότερος Κωνσταντίνος έδειξε απίστευτη αδιαφορία και δεν ασχολήθηκε ποτέ με τις κρατικές υποθέσεις. Λέγεται μάλιστα ότι περνούσε περισσότερο καιρό στον Ιππόδρομο απ' ότι στην αίθουσα του θρόνου. Ο αδιάφορος Κωνσταντίνος συμμετείχε ωστόσο σε στρατιωτική εκστρατεία (980) που έληξε χωρίς μάχη, συμμετείχε κατόπιν σε μιά σειρά από ιδιωτικές υποθέσεις. Ο Κωνσταντίνος ήταν ψηλός, όμορφος, αθλητικός, συμμετείχε σε πολλά αθλήματα και βγήκε πολλές φορές νικητής στην πάλη και την ιππασία. Η υπερβολική λαιμαργία του ωστόσο στο φαγητό τον οδήγησε σε μακρόχρονη αρθρίτιδα, σε σημείο που δεν μπορούσε να περπατήσει. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος δημιούργησε μια λαμπρή περίοδο δόξας για την αυτοκρατορία τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο με τεράστιες νίκες.
Αυτοκράτορας
Όμως είναι άδικο να θεωρηθεί η βασιλεία του καταστροφική. Μέσα στα λιγότερο από τρία χρόνια κατάφερε να κινητοποιήσει την κρατική μηχανή, με αποτέλεσμα αυτή να συγκεντρώσει φόρους πέντε ετών (δηλαδή και τους καθυστερούμενους -από τα χρόνια του Βασιλείου Β΄- φόρους). Επίσης, παρά τις συνεχείς πιέσεις της αριστοκρατίας της γης (των Δυνατών), δεν δέχθηκε να ακυρώσει το Αλληλέγγυον και τους υπόλοιπους νόμους, οι οποίοι προστάτευαν τους μικροκαλλιεργητές από τους Δυνατούς. Κύριο μέλημα της βασιλείας του ήταν να βρεθούν σύζυγοι για τις ηλικιωμένες κόρες του, που θα τον διαδεχόταν. Ο Κωνσταντίνος Η΄ βασίλευσε μόνος του για κάποιο χρονικό διάστημα, περίπου τρία χρόνια μέχρι τον θάνατο του (11 Νοεμβρίου 1028). Δεν είχε γιο και αποφάσισε στο νεκροκρέβατο του να ορίσει διάδοχο τον Κωνσταντίνο Δαλασσηνό, δούκα της Αντιόχειας, αριστοκράτη και μέλος των πατρικίων οικογενειών που έμειναν πάντα πιστοί στην Μακεδονική δυναστεία. Ο Κωνσταντίνος Δαλασσηνός κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από την κατοικία του στο Θέμα της Αρμενίας αλλά όταν έφτασε οι ευγενείς είχαν πιέσει με την βία τον βασιλιά να δεχτεί έναν άλλον υποψήφιο τον Ρωμανό Αργυρό. Οι ευγενείς πίστευαν ότι ο άβουλος Ρωμανός θα είναι πιόνι τους λόγω του αδύναμου χαρακτήρα του, ο ετοιμοθάνατος Κωνσταντίνος Η΄ αναγκάστηκε να υποκύψει. Ο Ρωμανός Αργυρός αφού ονομάστηκε νόμιμος διάδοχος αναγκάστηκε να διαζευχθεί την πρώτη του σύζυγο για να παντρευτεί την Ζωή (12 Νοεμβρίου 1028), στέφτηκε αυτοκράτορας τέσσερις μέρες αργότερα.
Οικογένεια
Ο Κωνσταντίνος Η΄ αρχικά είχε μνηστευθεί με μία κόρη του Βόρι Β΄ ηγεμόνα των Βουλγάρων, τελικά όμως νυμφεύτηκε μία Ρωμαία ευγενή αρχόντισσα, την Ελένη του Αλυπίου, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες:
Πηγές
Κωνσταντινος 08 Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων
Λίβανος Κορμακίτη
Η Θρησκευτική Αθλητική Ένωση Κορμακίτη «Ο Λίβανος» (ή ο Λίβανος Κορμακίτη) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το μαρωνίτικο χωριό Κορμακίτης της επαρχίας Κερύνειας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ο Λίβανος ιδρύθηκε το 1957.
Ιστορία
Ο Λίβανος ιδρύθηκε αρχικά το 1934 έχοντας την ονομασία Γεωργικός Σύλλογος Μέγας Λίβανος. . Κάποια στιγμή μετονομάστηκε σε ΑΤΕ ΠΕΚ Κορμακίτη, αλλά μετά απο κάποιο χρονικό διάστημα διαλύθηκε λόγω διαφωνιών που προέκυψαν. . Το σωματείο επαναδημιουργήθηκε το 1957 με την ονομασία Θρησκευτική Αθλητική Ένωση Κορμακίτη «Ο Λίβανος». Χρώματα είχε το πράσινο και το άσπρο. Η ομάδα εντάχθηκε στην ΕΠΟΠΛ. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την κατάληψη του Κορμακίτη από τα τουρκικά στρατεύματα ο Λίβανος επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λευκωσία.
Το 1981 εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Στην πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1981-82, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα (ΕΠΟΠΛ).
Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Λίβανος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Κερύνειας Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Κυπριακοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Κορμακίτης
Επίδαυρος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Επίδαυρος μπορεί ν΄ αναφέρεται στις ακόλουθες πόλεις, περιοχές και πρόσωπα της αρχαιότητας:
Επίσης με το ίδιο όνομα αναφέρονται τρείς ξεχωριστοί αλλά κοντινοί οικισμοί στον νομό Αργολίδας της Ελλάδας πλησίον της αρχαίας πόλης: Τέλος οι εξής δήμοι έχουν αυτό το όνομα:
Κόμμα Κέντρου (Φινλανδία)
Το Κόμμα Κέντρου (φινλ. Suomen Keskusta, σουηδ. Centern i Finland) είναι ένα φινλανδικό φιλελεύθερο και αγροτικό κόμμα. Είναι ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα της Φινλανδίας, μαζί με το Κόμμα Εθνικού Συνασπισμού, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Φινλανδίας και τους Αληθινούς Φινλανδούς και κατέχει 35 από τις συνολικά 200 έδρες του Κοινοβουλίου της Φινλανδίας. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Γιούχα Σίπιλα, ο οποίος διαδέχτηκε την πρώην πρωθυπουργό Μάρι Κιβινιέμι.
Ιδρύθηκε το 1908 με την ονομασία Αγροτικός Σύνδεσμος, ενώ υπερασπιζόταν τα συμφέροντα των αγροτικών κοινοτήτων και την αποκέντρωση των εξουσιών από το Ελσίνκι. Στη δεκαετία του 1920, το κόμμα ήταν ο κύριος αντίπαλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ενώ ο πρώτος πρωθυπουργός της Φινλανδίας που προήλθε από το κόμμα, ο Κιόστι Κάλιο, διετέλεσε πρωθυπουργός σε τέσσερις θητείες μεταξύ 1922 και 1937. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κόμμα εδραιώθηκε ως ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα κόμματα της χώρας. Ο Ούρχο Κέκονεν, ο οποίος προήλθε από το κόμμα, διετέλεσε πρόεδρος της Φινλανδίας την περίοδο 1956 με 1982, περισσότερο από κάθε άλλο πρόεδρο της χώρας. Το κόμμα μετονομάστηκε σε Κόμμα Κέντρου το 1965 και σε Κέντρο της Φινλανδίας το 1988. Επίσης, το Κόμμα Κέντρου ήταν το μεγαλύτερο κόμμα του Κοινοβουλίου της Φινλανδίας από το 2003 μέχρι το 2011, ενώ ο Μάτι Βάνχανεν διετέλεσε πρωθυπουργός για 7 χρόνια. Μετά τις εκλογές του 2011, το κόμμα έχασε σημαντικό αριθμό εδρών, με αποτέλεσμα να γίνει το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα του Κοινοβουλίου, αλλά το 2015 ανέκτησε τη θέση του μεγαλύτερου κόμματος.
Η πολιτική επιρροή του Κόμματος του Κέντρου είναι μεγαλύτερη σε μικρούς και αγροτικούς δήμους, όπου συχνά έχει την πλειοψηφία των εδρών στα δημοτικά συμβούλια. Η αποκέντρωση είναι η χαρακτηριστικότερη πολιτική του Κόμματος Κέντρου. Το Κέντρο έχει υπάρξει το κυβερνών κόμμα στη Φινλανδία αρκετές φορές από τη Φινλανδική ανεξαρτησία. 12 Πρωθυπουργοί της Φνλανδίας, τρεις Πρόεδροι and a former European Commissioner for Economic and Financial Affairs have been from the party. The Finnish Centre Party is the mother organisation of Finnish Centre Youth, Finnish Centre Students, and Finnish Centre Women. .
Ίδρυση
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1906 ως κίνημα πολιτών στη φινλανδική ύπαιθρο. Πριν την ανεξαρτησία, η πολιτική εξουσία στη Φινλανδία ήταν συγκεντρωμένη στην πρωτεύουσα και στις estates of the realm. Ο συγκεντρωτισμός ώθησε ένα νέο πολιτικό κίνημα. Το 1906 δύο agrarian κινήματα ιδρύθηκαν. Συγχωνεύθηκαν το 1908 σε ένα πολιτικό κόμμα γνωστό ως Αγροτική Λίγκα ή Maalaisliitto. Ένα παλαιότερο, σχετικό κίνημα ήταν το temperance movement, which had overlapping membership and which gave future Agrarian League activists experience in working in an organisation.
Εκλογές
Παρακάτω παρατίθεται τα εκλογικά αποτελέσματα του Κόμματος Κέντρου στις βουλευτικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στη Φινλανδία Κατηγορία:Αγροτικά κόμματα
Γ.Α.Σ. Ηρακλής Ποταμουδίων Καβάλας
Ο Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Ποταμουδίων Καβάλας «ο Ηρακλής» αποτελεί αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη της Καβάλας. Ιδρύθηκε το 1976 και δραστηριοποιείται στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της άρσης βαρών, του κικ μπόξινγκ και στο σκάκι.
Έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες κυρίως στο τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών. Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, κερδίζοντας το πρωτάθλημα την περίοδο 1983–84 καθώς τερμάτησε στην πρώτη θέση του ομίλου της. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1984–85, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Επίσης, το τμήμα της άρσης βαρών έχει κατακτήσει 4 τίτλους στο ομαδικό των ανδρών σε πανελλήνιο επίπεδο, αρχής γενομένης το 2002.
Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Kωνσταντίνος Ανδρεάνης και υπεύθυνος στρατηγικού σχεδιασμού του συλλόγου ο Μιχαήλ Θ. Λολίδης από το 2019.
Ιστορία
Ο πρώτος αθλητικός σύλλογος με την ονομασία «Ηρακλής» στην Καβάλα ιδρύθηκε το 1926, λίγα χρόνια έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1964 ο Ηρακλής, η Α.Ε.Κ. Καβάλας και οι Φίλιπποι ο οποίος αποτελούσε τον παλαιότερο σύλλογο από τους τρεις, αποφάσισαν τη συγχώνευση των σωματείων και τη δημιουργία ενός νέου συλλόγου με την ονομασία Α.Ο. Καβάλα. Ηρακλής, Α.Ε.Κ. Καβάλας και Φίλιπποι επί της ουσίας έπαυσαν να υφίστανται, με την Α.Ε.Κ. να επανεμφανίζεται στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1980.
Η ιστορία του «Γυμναστικού Αθλητικού Συλλόγου Ηρακλή Ποταμουδίων Καβάλας» ξεκινάει το 1976, έτος ίδρυσης του σωματείου. Έκτοτε τα διάφορα τμήματα του συλλόγου, έχουν αγωνιστεί σε τοπικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο.
Δράσεις
Ο σύλλογος υλοποιεί το πρωτόκολλο ΕΧΕDRAMark 776 S1 για την υπεύθυνη διαχείριση ακαδημιών ποδοσφαίρου.Για την  ολοκληρωμένη προσέγγισης-διαχείριση στη διοίκηση, οργάνωση, έλεγχο κινδύνων και βελτίωση λειτουργιών  των ακαδημιών με λιτό, μετρήσιμο, διαβαθμισμένο τρόπο και εφικτό  στην υλοποίησή του.Το πρωτόκολλο εγκαταστάθηκε από τον οργανισμό  Νoriaki Kano Laboratories το 2019.
Ποδοσφαιρικό τμήμα
μικρογραφία|Το «[[Δημοτικό Στάδιο Άννα Βερούλη|Βερούλειο», έδρα του Ηρακλή Καβάλας]] Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ηρακλή Καβάλας, διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Δημοτικό Στάδιο Καβάλας «Άννα Βερούλη» (Βερούλειο). Επιπλέον στο Περιγιάλι Καβάλας έχει βοηθητικό γήπεδο σε αποκλειστικότητα του συλλόγου για τα τμήματα υποδομών ποδοσφαίρου.
Αποτελεί ένα από τα πλέον επιτυχημένα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Καβάλας, με συμμετοχές στη Γ΄ και τη Δ΄ Εθνική κατηγορία.
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία της ομάδας, ήταν η κατάκτηση του τίτλου στη Δ΄ Εθνική κατηγορία, όταν και κατέλαβε την πρώτη θέση στον όμιλό της την περίοδο 1983–84. Στην παρθενική της εμφάνιση στη Γ΄ Εθνική κατηγορία, την περίοδο 1984–85, τερμάτησε στη 13η θέση, συγκεντρώνωντας συνολικά 38 βαθμούς.
Τμήματα Υποδομής
Ο Ηρακλής Καβάλας διαθέτει ακαδημία ποδοσφαίρου.
Τμήμα άρσης βαρών
Το τμήμα της άρσης βαρών είναι το πλέον επιτυχημένο του συλλόγου, καθώς κατέχει 4 τίτλους στο ομάδικό ανδρών σε πανελλήνιο επίπεδο. Ο πρώτος τίτλος ήρθε το 2002, ενώ ακολούθησαν άλλοι τρεις το 2003, το 2007 και το 2008.
Τμήμα kick boxing
Το τμήμα kick boxing του συλλόγου εστιάζει κυρίως στα τμήματα υποδομής.
Σκακιστικό τμήμα
Το σκακιστικό τμήμα του συλλόγου λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας.
Παραπομπές
Ηρακλής Καβάλας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1976 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1976
Wolfsangel
Το Wolfsangel (ελληνικά: «αγκίστρι του λύκου» ή «λυκοπαγίδα», προφέρεται: Βόλφσανγκελ) είναι ένα ρουνικό σύμβολο.
Στη Ναζιστική Γερμανία το Wolfsangel χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Werwolf», που συγκρότησε το 1944 ο αρχηγός των SS, Χάινριχ Χίμλερ. Το ίδιο σύμβολο έφερε και η 4η Μηχανοκίνητη Μεραρχία SS «Polizei», που στάλθηκε στην Ελλάδα το 1943 για να πολεμήσει την εθνική Αντίσταση και διέπραξε τις σφαγές στην Κλεισούρα και στο Δίστομο, όπως και η 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία SS «Das Reich», που έκανε σφαγές στη Γαλλία.
Η χρήση του συμβόλου αυτού και η νεοναζιστική οργάνωση που το χρησιμοποιούσε, η VSBD/PdA, τέθηκαν εκτός νόμου στη Γερμανία το 1982, καθώς θεωρήθηκε ισοδύναμο της σβάστικας.
Πηγές
Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Σύμβολα
Ρος Λάβγκροβ
Ο Ρος Λάβγκροβ (Ross Lovegrove, 1958, Κάρντιφ Ουαλίας) είναι ένας Βρετανός βιομηχανικός σχεδιαστής.
Είναι απόφοιτος του Πολυτεχνείου του Μάντσεστερ το 1980. Τελείωσε τις σπουδές στον σχεδιασμό στο Royal College of Art, στο Λονδίνο, το 1983. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 εργάστηκε ως σχεδιαστής για την εταιρία Frog Design στο Άλτενσταϊγκ της δυτικής Γερμανίας, για πελάτες όπως την Sony και την Apple. Αργότερα πήγε στο Παρίσι ως σύμβουλος της Knoll International, όπου δημιούργησε και το επιτυχημένο σύστημα γραφείου Allessandri.
Βραβεύτηκε διεθνώς πολλές φορές για το έργο του, που εκδόθηκε ή εκτέθηκε σε μέρη όπως το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη), Μουσείο Γκούγκενχαϊμ (Νέα Υόρκη), AXIS Design Center (Τόκυο), και στο Design Museum του Λονδίνου. Το 1993, ολοκλήρωσε την πρώτη ανεξάρτητη έκθεση του εκεί και βραβεύτηκε με το World Technology Award από το περιοδικό TIME το 2005.
Το 1986, δημιούργησε το δικό του γραφείο με συνεργάτη Τζούλιαν Μπράουν στο Λονδίνο και το 1990 μόνος του το STUDIO X στο Νότινγκ Χιλ. Τα οπτικά σαγηνευτικά και τεχνολογικά πειστικά σχέδιά του, όπως τα Οργανικά μαχαιροπίρουνα (1990), το θερμός (1990) για την εταιρία Alfi Zitzmann, και η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή (1996) για την Olympus, είναι εμπνευσμένα από τον φυσικό κόσμο και από την ευρεία αντίληψη του περί εργονομίας, τεχνολογίας των υλικών και τεχνικής κατασκευής καμπύλων.
Ο Λάβγκροβ είναι γνώστης των οικολογικών προβλημάτων της εποχής και πολλές από τις δημιουργίες του, όπως το Solar Bud, το ηλιακά τροφοδοτούμενο σύστημα φωτισμού κήπου, για την Luceplan, δηλώνουν άμεσα αυτές του τις ανησυχίες. Ακόμη, έχει δουλέψει σε μια πρόταση για ένα δομικά ελαφρύ προϊόν, γνωστό ως Solar Seed, που επίσης βασίζεται στην ηλιακή ενέργεια και είναι εμπνευσμένο από τη φόρμα του κάκτου. Αυτά του τα αντιϋλιστικά και συγχρόνως προοδευτικά προϊόντα ενσαρκώνουν μια νέα οργανική ευαισθησία κι έχουν θέσει τις βάσεις του σχεδιασμού στον 21ο αιώνα.
Το κομψό στυλ με το οποίο σχεδιάζει αποσκευές, λάμπες, κάμερες, προϊόντα γραφείου κι έπιπλα, έχουν ως αποτέλεσμα την αναγνώριση του κι εκτός των συνόρων του βιομηχανικού σχεδιασμού. Είτε πρόκειται για την δημιουργία μιας πολυτελούς συλλογής δερμάτινων τσαντών, είτε για ένα πλαστικό θερμός, η ανθρωπιστική προσέγγιση και η οργανική ευαισθησία του Λάβγκροβ δείχνουν την σχεδιαστική κατεύθυνση του επόμενου αιώνα. Τρανταχτό παράδειγμα το iMac.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Ουαλοί Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων
Καθαρισμός
Καθαροί ή Αλβιγινοί ήταν το όνομα που δόθηκε σε μια θρησκευτική σέκτα με χριστιανικές ρίζες, η οποία βασιζόταν σε στοιχεία που προέρχονταν από τον Γνωστικισμό. Εμφανίστηκαν αρχικά σε μία περιοχή της νοτιοανατολικής Γαλλίας κοντά στην Τουλούζ και εικάζεται ότι ήταν φυσική συνέχεια των Παυλικιανών της Αρμενίας και των Βογόμιλων της Βουλγαρίας, όπως επίσης φαίνεται ότι επηρεάστηκαν και από τον Μανιχαϊσμό.
Κατηγορία:Ιερά Εξέταση Κατηγορία:Χριστιανικός μυστικισμός
Αλέκσινατς
Το Αλέξινατς (Алексинац) είναι πόλη και δήμος στην Επαρχία Νισάβα της Νότιας και Ανατολικής Σερβίας. Είναι κτισμένο στη συμβολή του ποταμού Νότιου Μοράβα με τον πολύ μικρότερο Μοραβίτσα. Κατά την απογραφή του 2011 η πόλη είχε πληθυσμό 16.420 κατοίκους, ενώ ο δήμος 51.462. Η ονομασία Αλέξινατς έχει την απώτερη ρίζα της στο βαφτιστικό όνομα Αλέξανδρος. Σήμερα στον Δήμο του Αλέξινατς υπάγονται, εκτός από την πόλη, 71 οικισμοί.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Τα εδάφη του δήμου κατοικούνται από τη Νεολιθική εποχή. Οι περισσότεροι οικισμοί ανήκαν στον Πολιτισμό Βίντσα και εντοπίζονται στη δυτική όχθη του Νότιου Μοράβα.
Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή η περιοχή υπαγόταν στην επαρχία της Άνω Μοισίας και μετά το 293 μ.Χ. στη μεσογειακή επαρχία Δακία. Μία ρωμαϊκή στρατιωτική οδός, η Via Militaris ή Via Diagonalis, διερχόταν από εδώ, συνδέοντας το σημερινό Βελιγράδι με την Ανατολική Θράκη. Υπήρχαν στην περιοχή του σημερινού Αλέξινατς δύο κρατικοί σταθμοί αναπαύσεως (mansia) και αλλαγής αλόγων: οι Praesidium Pompei και Rappiana. Το ακριβές σημείο τους παραμένει αβέβαιο. Επίσης λίγα φρούρια, με άγνωστες ονομασίες, εκτός του Castell Milareca στον λόφο Γκράντιστε (228 μέτρα).
Μεσαίωνας
Από το 476 μ.Χ. η περιοχή υπαγόταν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Υπάρχουν ενδείξεις οικισμών της περιόδου αυτής, αλλά τα ονόματά τους παραμένουν άγνωστα.
Επί των αυτοκρατόρων Φωκά (602-610) και Ηράκλειου (610-641) τα σλαβικά φύλα εποίκισαν την περιοχή, έχοντας καταστρέψει την κοντινή Ναϊσσό το 614. Η παλαιά Via Militaris χρησιμοποιήθηκε αιώνες αργότερα από τους πολεμιστές των 4 πρώτων Σταυροφοριών μέχρι την Κωνσταντινούπολη: πέρασαν έτσι όλοι από το Αλέξινατς.
Κατά την εποχή της δυναστείας Νεμάνια η περιοχή ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο της κεντρικής εξουσίας, ενώ μετά τον θάνατο του Ούρος Ε΄ συμπεριλήφθηκε στα εδάφη της Σερβίας του Μοράβα υπό τον πρίγκιπα Λάζαρο και τους διαδόχους του. Δύο μεσαιωνικές κωμοπόλεις, το Μπολβάν και το Λίποβατς, χρονολογούνται από την εποχή αυτή.
Τουρκοκρατία
225px|thumb|left|Το Αλέξινατς στα τέλη του 19ου αιώνα Το Αλέξινατς αναφέρεται για πρώτη φορά το 1516 στο «Κρουσεβάτσκι Τεφτέρ», έναν κατάλογο οικισμών που συντάχθηκε από τους Οθωμανούς για την παρακολούθηση της συλλογής των φόρων. Σε αυτόν μνημονεύεται ως χωριό υπαγόμενο στην επαρχία του Μπολβάν, του σαντζακίου του Κρούσεβατς. Παρέμεινε χωριό μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, οπότε και αναπτύχθηκε σε κωμόπολη.
Κατά τα μέσα του 17ου αιώνα είχε περισσότερα από 100 μαγαζιά και, εξαιτίας της στρατηγικής θέσεώς του πάνω στον δρόμο για την Πόλη, έγινε σημαντικός σταθμός για τους ταξιδιώτες και τα καραβάνια. Η αύξηση της σημασίας του επιβεβαιώνεται από την ανέγερση φρουρίου για την προστασία από τους Χατζούκους το 1616.
Η ανάπτυξη του Αλέξινατς σταμάτησε κατά τον Τουρκοαυστριακό πόλεμο του 1683-1699. Η πόλη καταλήφθηκε από τον αυστριακό στρατό (στρατηγός ο Λουδοβίκος της Βάδης) και αργότερα πυρπολήθηκε και καταστράφηκε τελείως από τον στρατό του Τσεγκέν-Οσμάν Πασά. Οι Σέρβοι κάτοικοί του Αλέξινατς ενώθηκαν με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ομοεθνείς τους που μετανάστευσαν στην επικράτεια των Αψβούργων, μερικοί από αυτούς στο Μπούντιμ (τη σημερινή Βούδα της Βουδαπέστης). Το Αλέξινατς καταστράφηκε και πάλι από φωτιά και στον Β΄ Τουρκοαυστριακό Πόλεμο (1716-1718), όταν ο Μεγάλος Βεζίρης Χαλίλ Πασάς ηττήθηκε κάτω από τα τείχη του Βελιγραδίου. Κατά την υποχώρησή του για εκδίκηση έκαψε όλα τα χωριά και τις πόλεις στον δρόμο του μέχρι τη Νις.
Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1735-1739 η πόλη ξαναχτίστηκε και αναπτύχθηκε σε σημαντικό κέντρο εμπορίου και χειροτεχνίας. Πολλοί ταξιδιώτες περνούσαν από εκεί ανταλλάζοντας πραμάτεια από ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Κεντρική Ευρώπη]. Την ίδια εποχή το Αλέξινατς έγινε η πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας, η οποία το 1784 είχε 17 χωριά. Η απογραφή του έτους εκείνου κατέγραψε 160 σπίτια στο Αλέξινατς, τα 120 χριστιανικά και τα 40 τουρκικά.
Μετά τον Δ΄ Τουρκοαυστριακό Πόλεμο, που διεξάχθηκε παράλληλα με τον ρωσοτουρκικό του 1787-1792, η πόλη κάηκε για τρίτη φορά, από τον στρατό του στασιαστή Οσμάν Πασβάνογλου.
Νεότερη εποχή
Το Αλέξινατς και η περιοχή του συμμετείχαν στην Πρώτη Σερβική εξέγερση τον Ιανουάριο του 1806. Μόλις η πόλη ελευθερώθηκε, ο λοχαγός Βούκα Ζίκιτς κατασκεύασε τις τάφρους του Ντέλιγκραντ στο βόρειο άκρο του Αλέξινατς, που έγιναν περίφημες από τις μάχες με τους Τούρκους, ιδίως το 1806.
Μετά την κατάπνιξη της Πρώτης Σερβική εξέγερσης, το Αλέξινατς παρέμεινε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι τον Δεκέμβριο του 1832, οπότε και ενσωματώθηκε στη Σερβία του Μίλος Ομπρένοβιτς. Κατά την πρώτη περίοδο της ηγεμονίας του, το Αλέξινατς έγινε το οικονομικό κέντρο της νοτιοανατολικής Σερβίας, και πάλι με το εμπόριο και τη χειροτεχνία του, ενώ αναπτύχθηκε και ως διοικητικό κέντρο, έδρα επαρχίας και επαρχιακού δικαστηρίου. Το τρίτο ταχυδρομικό γραφείο σε ολόκληρη τη Σερβία (μετά από αυτά του Βελιγραδίου και του Κραγκούγιεβατς) άνοιξε στο Αλέξινατς, στις 25 Μαΐου 1840, εξυπηρετώντας αμφότερα τα σερβικά και αυστριακά ταχυδρομεία, αλλά ήταν και το σημείο όπου οι Άγγλοι ταχυδρομικοί έστελναν και λάβαιναν την αλληλογραφία προς και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκείνη την εποχή ανεγέρθηκαν στην πόλη τελωνείο και σταθμός καραντίνας. Υπήρξε επίσης το θέατρο μεγάλων μαχών του Α΄ Σερβοτουρκικού Πολέμου το 1876, στον οποίο ήταν η έδρα του σερβικού στρατηγείου, με τη μόνη νίκη των Σέρβων στη «Μάχη του Σουμάτοβατς» (οι Ρώσοι και οι Τούρκοι την αποκαλούν «Μάχη του Αλέξινατς», καθώς έλαβε χώρα μόλις 3 χιλιόμετρα έξω από το Αλέξινατς), στις 23 Αυγούστου 1876.
Από το 1929 μέχρι το 1941 το Αλέξινατς υπαγόταν στη μπανόβινα Μοράβα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας και έχασε τη μεγάλη σημασία της, αν και εξακολουθούσε να περνά από εκεί η σιδηροδρομική γραμμή Βελιγραδίου-Σόφιας-Κωνσταντινουπόλεως. Η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές όταν βομβαρδίστηκε από τις δυνάμεις του NATO το 1999.
Οικονομία και φυσικοί πόροι
Στο Αλέξινατς υπάρχει μεταλλουργία, αλλά μεγάλο μέρος του δήμου αποτελείται από καλλιεργήσιμα εδάφη κοντά στον ποταμό Μοράβα, όπου παράγονται σιτάρι, καλαμπόκι και πιπεριές. Τα ανθρακωρυχεία ευδοκιμούσαν επίσης προτού συμβεί ένα ατύχημα με πυρκαγιά τον Νοέμβριο του 1989.
Ο δήμος είναι πλούσιος σε φυσικούς πόρους, ιδίως σε γαιάνθρακες, ασφαλτούχο σχιστόλιθο, άμμο και ασβεστόλιθο. Γεωτρήσεις για φυσικό αέριο θα αρχίσουν στο κοντινό μέλλον.
Παιδεία και πολιτισμός
Η πόλη έχει δύο δημοτικά σχολεία, γυμνάσιο, το τεχνικό λύκειο «Πρότα Στεβάν Ντιμιτρίγιεβιτς» και σχολή νηπιαγωγών. Η κατασκευή ξεχωριστής αγροτικής σχολής άρχισε το 2006 (η σχολή στεγάζεται σήμερα στο τεχνικό λύκειο). Υπάρχει επίσης σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες και το μουσικό σχολείο «Βλαντίμιρ Τζόρτζεβιτς».
Πολιούχος του Αλέξινατς είναι ο Άγιος Μάρκος. Στην πόλη υπάρχει το «Μουσείο Κληρονομιάς του Αλέξινατς».
Τουρισμός
Οι τουρίστες προσελκύονται από τη λίμνη Μπόβαν, 15 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλεως. Λίγο μακρύτερα βρίσκεται το μεσαιωνικό μοναστήρι του Αγίου Στεφάνου στο Λίποβατς (15ος αι.), κτισμένο από τον Δεσπότη Στέφανο Λαζάρεβιτς, που απέχει 25 χιλιόμετρα από το Αλέξινατς. Υπάρχουν επίσης ερείπια δύο μεσαιωνικών πολισμάτων στα βουνά γύρω από την πόλη: του Μπόβαν και του Λίποβατς.
«Αδελφές» πόλεις
Το Αλέξινατς είναι «αδελφοποιημένο» με τις ακόλουθες πόλεις/δήμους (αλφαβητ. σειρά):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξινατς
Κώδικας του Χαμουραμπί
thumb|Τμήμα από τον Κώδικα του Χαμουραμπί Ο Κώδικας του Χαμμουραμπί αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα κείμενα νόμων, το οποίο χρονολογείται γύρω στο 1754 π.Χ., δημιουργία του βασιλιά της Βαβυλώνας Χαμουραμπί. Είναι ένα άριστα διατηρημένο εύρημα της αρχαίας Μεσοποταμίας.
Το περιεχόμενο του Κώδικα
Ο κώδικας περιγράφει νόμους και τιμωρίες, στην περίπτωση παράβασης των κανόνων. Κάποια από τα κυρίως θέματά του είναι: η κλοπή, η γεωργία, η καταστροφή περιουσίας, ο γάμος και τα δικαιώματα μέσα σε αυτόν, τα δικαιώματα των γυναικών, τα δικαιώματα των παιδιών, τα δικαιώματα των δούλων, η δολοφονία, ο τραυματισμός κι ο θάνατος. Οι τιμωρίες ποικίλουν ανάλογα με την τάξη των θυτών και των θυμάτων.
Ο κώδικας περιλαμβάνει και πιο "σύγχρονες" υποθέσεις, όπως διαζύγια, περιουσιακά στοιχεία αλλά και απαγόρευση της αιμομιξίας. Η πιο αξιοσημείωτη κατηγορία όμως, είναι αυτή του κατώτατου μισθού. Για παράδειγμα, οι εργάτες και οι βοσκοί είχαν εξασφαλισμένα 8 γκούρ σιταριού το χρόνο, ενώ οι οδηγοί βοδιών και οι ναύτες, 6 γκούρ το χρόνο.
Οι νόμοι δε συγχωρούσαν δικαιολογίες για λάθη ή παρερμηνείες, καθώς ο Κώδικας ήταν εκτεθειμένος δημοσίως, ώστε να μπορούν να τον βλέπουν όλοι και να μην υπάρχει άγνοια. Ωστόσο, το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να διαβάσει. Βασική αρχή του ποινικού δικαίου στον κώδικα του Χαμουραμπί ήταν η αρχή της ανταπόδοσης των ίσων.
Αν κάποιος κατηγορούνταν για κάποια πράξη χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις, εκτελούνταν η εξής τελετή: Έριχναν τον κατηγορούμενο στο ποτάμι. Αν ο κατηγορούμενος πνιγόταν, ο κατηγορητής έπαιρνε την ιδιοκτησία του σπιτιού του. Αν, όμως, ο κατηγορούμενος επιζούσε, αυτό λαμβανόταν ως σημάδι από τους θεούς, ο κατηγορητής εκτελούνταν και ο κατηγορούμενος έπαιρνε την ιδιοκτησία του σπιτιού του.
Ο Χαμουραμπί θέλησε να γράψει τους νόμους αυτούς για να ευχαριστήσει τους θεούς του. Σε αντίθεση με προγενέστερους βασιλείς, αλλά και άρχοντες της εποχής του, δε θεωρούσε ότι καταγόταν από κάποιο θεό, αν και αποκαλείτο "ο εκλεκτός των θεών". Στο πάνω μέρος της στήλης με τους νόμους, ο Χαμουραμπί απεικονίζεται ενώπιον του θρόνου του Σαμάς, θεού του ήλιου.
Η στήλη με τον Κώδικα
Οι νόμοι είναι γραμμένοι στην ακκαδική γλώσσα σε μια στήλη από μαύρο βασάλτη. Ανακαλύφθηκε το 1901 στα Σούσα του Ελάμ, στο σημερινό Ιράν. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Ο Κώδικας του Χαμουραμπί θεωρείται η πρώτη οργανική συλλογή νόμων, αλλά και μια εκ των παλαιότερων, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν κι ο Κώδικας του Ουρ-Ναμμού, βασιλιά της Ουρ κι ο Κώδικας Εσνούννα. Ο μεταγενέστερος Μωσαϊκός Νόμος περιέχει αρκετές ομοιότητες με τους νόμους του Κώδικα του Χαμουραμπί.
Παραδείγματα νόμων
Συνολικά υπήρχαν 282 νόμοι, οι οποίοι έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί για την ακρίβεια, αλλά και τη σκληρότητά τους. Μεταξύ άλλων, περιείχε διατάξεις που ρύθμιζαν το κανονισμό λειτουργίας των "οίκων οινοποσίας", την ευθύνη των καραβανιών για οποιαδήποτε ζημιά, ακόμα και σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, ενώ προστάτευε το οικιακό άσυλο και τιμωρούσε με θάνατο την παραβίασή του.
Όμως, η συλλογή αυτών των νόμων χαρακτηρίζονταν κυρίως για την "δικαιοσύνη" τους. Στο κείμενο είναι ξεκάθαρη η ιδεολογία του "οφθαλμού αντί οφθαλμού". Αυτό εύκολα φαίνεται και από τους εξής νόμους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Επιγραφές Κατηγορία:Νομικοί κώδικες Κατηγορία:Αρχαίο Δίκαιο
A Show of Hands
Το A Show of Hands είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Ιανουαρίου του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records".
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν σε συναυλίες του συγκροτήματος στο Μπέρμιγχαμ, στη Νέα Ορλεάνη, στο Φοίνιξ και το Σαν Ντιέγκο, κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Hold Your Fire" το 1988 και στα Μίντοουλαντς του Νιου Τζέρσεϊ το 1986 κατά την περιοδεία του "Power Windows".
Στις 23 και 24 Απριλίου του 1988, οι εμφανίσεις των Rush στο Μπέρμιγχαμ βιντεοσκοπήθηκαν και μέρος αυτών αποτέλεσε την ομώνυμη βίντεο κυκλοφορία.
Λίστα Τραγουδιών
1. Intro (Lee, Lifeson, Peart) - 0:53
2. The Big Money (Lee, Lifeson, Peart) - 5:59
3. Subdivisions (Lee, Lifeson, Peart) - 5:22
5. Turn the Page (Lee, Lifeson, Peart) - 4:49
6. Manhattan Project (Lee, Lifeson, Peart) - 5:18
7. Mission (Lee, Lifeson, Peart) - 5:46
8. Distant Early Warning (Lee, Lifeson, Peart) - 5:15
9. Mystic Rhythms (Lee, Lifeson, Peart) - 5:32
10. Witch Hunt (Lee, Lifeson, Peart) - 4:00
11. The Rhythm Method (Peart) - 4:37
12. Force Ten (Lee, Lifeson, Peart, Dubois) - 4:55
13. Time Stand Still (Lee, Lifeson, Peart) - 5:13
14. Red Sector A (Lee, Lifeson, Peart) - 5:18
15. Closer to the Heart (Lee, Lifeson, Peart, Talbot) - 4:54
Θέσεις τσαρτ
A Show of Hands (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 9 Ιανουαρίου 1989
Βραβεία
A Show of Hands (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "A Show of Hands" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Δήμος Ελευθερίου Βενιζέλου
Ο δήμος περιλάμβανε 2 δημοτικά διαμερίσματα:
Γκαβριέλ Μιρό
Ο Γκαβριέλ Μιρό Φερέρ (Gabriel Miró, 28 Ιουλίου 1879 - 24 Μαϊου 1930) ήταν ισπανός πεζογράφος απο το Αλικάντε. Σπούδασε δίκαιο στο πανεπιστήμιο της Βαλένθια και μετά από μια σύντομη παραμονή στη Βαρκελώνη κατέληξε στη Μαδρίτη, όπου και πέθανε.
Ύμνος του έθνους των Βάσκων
Ο Ύμνος του έθνους των Βάσκων (βασκικά: Eusko Abendaren Ereserkia) είναι ο επίσημος ύμνος της αυτοδιοικούμενης περιφέρειας της Χώρας των Βάσκων στην Ισπανία. Καθιερώθηκε από τον ιδρυτή του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος, Σαμπίνο Αράνα, το 1895 και αποτελείται από μια μουσική μελωδία δίχως στίχους που προέρχεται από ένα παραδοσιακό τραγούδι του Ντουράνγκο της επαρχίας της Βισκαΐας, γνωστό ως Agitarri που χρησιμοποιείτο ως εναρκτήριο άσμα χορευτικών εορτών. Ορίστηκε επίσημος ύμνος της περιφέρειας το 1936 από την πρώτη αυτοδιοίκητη κυβέρνηση της Χώρας των Βάσκων και τέθηκε υπό απαγόρευση κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο για να επανέλθει με το νέο καθεστώς αυτοδιοίκησης της περιφέρειας.
Κατά την επαναδιακήρυξη του ύμνου από τη Βασκική κυβέρνηση στις 14 Απριλίου 1983, υπήρξαν πολλές αντιδράσεις από διάφορα κόμματα που υποστήριζαν πως ο ύμνος αντιπροσώπευε περισσότερο το PNV παρά το σύνολο των Βάσκων. Έτσι, μόνο η μουσική του ύμνου αναγνωρίστηκε επισήμως, καθώς κρίθηκε πως το κείμενο του Αράνα ήταν ιδιαίτερα θρησκευτικό και ταυτιζόταν πολύ με το κόμμα του.
Γκαβριέλ Μιρό
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανοί διηγηματογράφοι
Ύμνος του έθνους των Βάσκων
Δύο ακόμη τραγούδια, θεωρούνται ως εθνικοί ύμνοι, χωρίς επίσημη αναγνώριση. Το Eusko Gudariak (Οι Βάσκοι Μαχητές), ήταν το τραγούδι των Βάσκων στρατιωτών κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, και είναι πολύ διάσημο στους κύκλους των αριστερο-εθνικιστών και της ΕΤΑ. Επίσης γνωστό είναι και το τραγούδι Gernikako arbola («Δέντρο της Γκερνίκα»), οι στίχοι του οποίου γράφτηκαν από τον βάρδο Χοσέ Μαρία Ιπαραγίρε στα μέσα του 19ου αιώνα.
Ανρί Καρτάν
Σπουδές
Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο Ανρί Καρτάν ενδιαφερόταν για τα μαθηματικά από νεαρή ηλικία, αλλά δεν επηρεάστηκε από την οικογένειά του. Μετακόμισε στο Παρίσι με την οικογένειά του μετά το διορισμό του πατέρα του στη Σορβόννη το 1909.
Ο Ανρί Καρτάν φοίτησε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Λύκειο Hoche στις Βερσαλλίες. Το 1923 εισήχθη στην École normale supérieure στην οδό d'Ulm στο Παρίσι. Εκεί συνάντησε τον Αντρέ Βέιλ, ο οποίος είχε εισαχθεί το 1922 σε ηλικία 16 ετών, και απέκτησε το διδακτορικό του το 1928 υπό την επίβλεψη του Πολ Μοντέλ: η διατριβή του αφορούσε τη σύνθετη ανάλυση.
Σταδιοδρομία
Από το 1928 έως το 1929 δίδαξε στο Λύκειο Μαλέρμπ της Καέν και από το 1929 έως το 1931 ήταν λέκτορας στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Λιλ.
Το 1931, διορίστηκε λέκτορας στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και στη συνέχεια ανώτερος λέκτορας. Μετά από μια δημοσίευση σχετικά με τους τομείς στεφάνης, ο Ανρί Καρτάν προσκλήθηκε στη Γερμανία στο Πανεπιστήμιο του Μύνστερ τον Μάιο του 1931. Εκεί γνώρισε τον Χάινριχ Μπένκε και τον βοηθό του Πέτερ Τούλεν- έγιναν φίλοι και δημοσίευσαν μαζί ένα άρθρο στο "Μαθηματικό περιοδικό" (Mathematische Annalen) το 1932 (το θεώρημα Καρτάν-Θούλεν).
Είχε περίπου δεκαπέντε φοιτητές, μεταξύ των οποίων οι Ζαν-Πολ Μπενζεκί, Πιερ Καρτιέ, Ζαν Σερφ, Πιερ Ντολμπό, Ζακ Ντενί, Αντριέν Ντουαντί, Ροζέ Γκοντεμέν, Μαξ Καρούμπι, Ζαν-Λουί Κοσζούλ, Ζαν-Πιερ Ραμίς, Ζαν-Πιερ Σερ και Ρενέ Τομ.
Το 1965 εγκατέλειψε τη θέση του στην École normale supérieure. Το 1969, διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Ορσέ (αργότερα γνωστό ως Πανεπιστήμιο Paris XI).
Από το 1967 έως το 1970 ήταν πρόεδρος της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης. Στις 28 Ιανουαρίου 1974 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και έκτοτε υπήρξε μέλος διαφόρων ακαδημιών, ενώ αποσύρθηκε το 1975.
Ήταν επίσης μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων της Δανίας.
Πολιτικός αγώνας
Το 1974, ο Καρτάν αγωνίσθηκε για την απελευθέρωση του Ουκρανού μαθηματικού Λεονίντ Πλιούχτς, ο οποίος κρατούνταν από τις σοβιετικές αρχές σε ψυχιατρική κλινική. Οργάνωσε μια έκκληση για υπογραφές σε ένα ψήφισμα στο Βανκούβερ και ίδρυσε την Επιτροπή Μαθηματικών (Comité des mathématiciens) με τους Λίπμαν Μπερς και Λοράν Σβαρτζ, η οποία συναντήθηκε αρκετές φορές με την Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ligue des droits de l'homme) στο Παρίσι. Ο Λεονίντ Πλιουχτς αποφυλακίστηκε τον Ιανουάριο του 1976. Η επιτροπή υπερασπίστηκε στη συνέχεια διάφορους μαθηματικούς ανά τον κόσμο, των οποίων οι πολιτικές θέσεις τους έθεταν σε κίνδυνο (όπως οι Αντρέι Τσικχάνοβιτς και Ανατόλι Τσχταράνσκι, ο Ουρουγουανός Χοσέ Λουίς Μασέρα και ο Μαροκινός Σιόν Ασίντον ). Σήμερα, υπάρχει το Συμβούλιο Προστασίας των Ανθρώπων της Επιστήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Μαρκία (μητέρα του Τραϊανού)
Η Μαρκία, λατιν. Marcia (π. 29 - πριν το 100) από το γένος των Μαρκίων Βάρεα ήταν ευγενής της αρχαίας Ρώμης και η μητέρα του Τραϊανού.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Κουίντου Μάρκιου Βάρεα Σούρα συγκλητικού και της Αντωνίας Φουρνίλλας. Η οικογένειά της ήταν πληβείοι ευγενείς με πολιτική επιρροή. Ο πατέρας της ήταν φίλος τού Βεσπασιανού, μετέπειτα Αυτοκράτορα. Η μικρότερη αδελφή της Μαρκία Φουρνίλλα παντρεύτηκε τον γιο τού Βεσπασιανού, τον Τίτο και είχαν κόρη την Ιουλία Φλαβία.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη. Κατά τη βασιλεία τού Κλαυδίου (41-54) παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό τον Πρεσβύτερο, Ρωμαίο στρατηγό και συγκλητικό από την Ισπανία. Αυτός καταγόταν από την Ιτάλικα (πόλη κοντά στη σημερινή Σεβίλλη), που βρισκόταν στην επαρχία της Βαιτικής (Νότιας Ισπανίας). Έπειτα από τον γάμο τους, έζησαν στην Ιτάλικα. Η Μαρκία κατείχε αργιλοφόρα εδάφη (Figlinae Marcianae) στη βόρειο Ιταλία. Όταν η Μαρκία απεβίωσε, ο Τραϊανός κληρονόμησε αυτές τις ιδιοκτησίες από τη μητέρα του. Δεν γνωρίζουμε αν η Μαρκία έζησε μετά το 98 για να δει τον γιο της Αυτοκράτορα.
Υστεροφημία
Περί το 100 ο γιος της Τραϊανός ίδρυσε την αποικία στη βόρειο Αφρική με το όνομα Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi, νυν Τίμγκαντ της Αλγερίας. Ο Αυτοκράτορας ονόμασε την πόλη προς τιμήν της μητέρας του και τού πατέρα του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό τον Πρεσβύτερο, Ρωμαίο στρατηγό και συγκλητικό από την Ισπανία και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντωνίνων
Κατάληψη του Βερατίου
Πολιτική κατάσταση
Μετά την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (5/17 Μαϊου 1914), αναγνωρίσθηκε και επισήμως το αυτόνομο καθεστώς που θα διέπει τη Βόρεια Ήπειρο, ως νότιο τμήμα της Αλβανίας. Το Πρωτόκολλο όμως δεν εφαρμόσθηκε καθώς ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ενώ στην Αλβανία επικράτησε πλήρη πολιτική αστάθεια και εξεγέρσεις από τη φιλοοθωμανική μερίδα.
Προώθηση και κατάληψη
Ως αποτέλεσμα της αναρχίας στην Αλβανία, η ειρήνη δεν αποκαταστάθηκε πλήρως στην περιοχή και οι δυνάμεις της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου συγκρούονταν με άτακτα τμήματα Αλβανών, κατά μήκος της μεθοριακής ζώνης. Στην περιοχή της Πρεμετής οι συγκρούσεις σημειώνονταν αμείωτες και οι βορειοηπειρωτικές δυνάμεις το καλοκαίρι κατέλαβαν το χωριό Οστρόβιτσα (25 Ιουνίου) και ύστερα προχώρησαν και έγιναν κύριοι του στενού της Κλεισούρας. Στις 14 Σεπτεμβρίου, αφού προηγήθηκαν σημαντικές συμπλοκές, κατελήφθη το Βεράτιο, υπό τον Λοχαγό Λεοντοκιανάκο, ο οποίος ως επικεφαλής σώματος 150 ανδρών προχώρησε στην ενέργεια αυτή, εν αγνοία των ανωτέρων του. Οι βορειοηπειρωτικές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη, ενώ οι Έλληνες Μπερατιανοί, και γενικότερα οι Χριστιανοί, τους υποδέχτηκαν θερμά, υψώνοντας ελληνικές σημαίες. Την επόμενη ημέρα ο πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής Πρεμετής, Θ. Μαντούβαλος, ανέφερε την επιτυχία και ζήτησε ενισχύσεις.
Επανακατάληψη
Οι επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου, Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος και Δημήτριος Δούλης μόλις πληροφορήθηκαν τις εξελίξεις, έδωσαν εντολή για την άμεση αποχώρηση των αυτονομιακών σωμάτων, καθώς θεωρήθηκε ανώφελη η κατάκτηση εδαφών όπου το ελληνικό στοιχείο, σύμφωνα με την επιστολή τους, δεν πλειοψηφούσε.
Ο λοχαγός Αντώνιος Λεοντακιανάκος και ο υπασπιστής και ξάδελφός του υπολοχαγός Γεώργιος Στεφανάκος, παράκουσαν την εντολή που τους δόθηκε και παρέμειναν μαζί με δύναμη 150 ανδρών. Στις 18 Σεπτεμβρίου δέχθηκαν ισχυρή επίθεση από αλβανικά σώματα με επικεφαλής τον Μούζα Κασίμ. Στον άνισο αγώνα σχεδόν όλη η δύναμη των αμυνόμενων εξουδετερώθηκε. Από τους ελάχιστους επιζώντες υπήρξαν ο Λεοντακιανάκος και ο Στεφανάκος, που συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν εκείνη την ημέρα.
Πηγές
Βερατίου Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου
Αλκάνια
thumb|240px|right|[[Μοντέλο από σφαίρες και ράβδους του μορίου του μεθανίου, του απλούστερου αλκανίου]] right|thumb|[[Χημική δομή του μεθανίου, του απλούστερου αλκανίου]] Τα αλκάνια, στην οργανική χημεία, είναι κορεσμένοι αλειφατικοί (δηλαδή μη κυκλικοί) υδρογονάνθρακες, και ταυτόχρονα οι πιο απλές οργανικές ενώσεις. Ο γενικός χημικός τύπος των ενώσεων της ομόλογης σειράς των κορεσμένων υδρογονανθράκων, ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων άνθρακα (n) που περιέχουν, είναι: CnH2n+2. Τα αλκάνια αποτελούν μια από τις ομόλογες σειρές των οργανικών ενώσεων. Κάθε επόμενο μέλος της σειράς, με επιπλέον αλυσοποίηση, διαφέρει από το προηγούμενο κατά μοριακή μάζα 14,03 amu, δηλαδή τη μάζα μιας μεθυλενικής ομάδας (-CH2-), δηλαδή το άθροισμα των ατομικών μαζών ενός (1) ατόμου άνθρακα και δύο (2) ατόμων υδρογόνου. Υπάρχουν δυο κύριες εμπορικά συμφέρουσες πηγές αλκανίων: Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Στα αλκάνια, κάθε άτομο άνθρακα έχει τέσσερεις (4) ομοιοπολικούς δεσμούς, είτε C-H, είτε C-C, και κάθε άτομο υδρογόνου έχει έναν (1) ομοιοπολικό δεσμό πάντα με ένα (1) άτομο άνθρακα. Μια σειρά από συνδεμένα με δεσμούς άτομα άνθρακα είναι γνωστή ως ανθρακική αλυσίδα ή «ανθρακικός σκελετός». Ο αριθμός των ατόμων του άνθρακα που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή ενός μορίου αλκανίου ονομάζεται «μέγεθος» του αλκανίου.
Το απλούστερο αλκάνιο είναι το μεθάνιο (CH4) και αποκαλείται μερικές φορές «μητρική ένωση των αλκανίων». δεν υπάρχει κανένα όριο στον αριθμό ατόμων άνθρακα που μπορούν να συνδεθούν μαζί σε ένα μόριο. Ορισμένα έλαια και κηροί (όσες από τις ενώσεις αυτές είναι αλκάνια) αποτελούν παραδείγματα μεγαλύτερων (και βαρύτερων) αλκανίων, όπου το μέγεθος ανθρακικής αλυσίδας πάνω από 10.
Όλα τα αλκάνια είναι άχρωμα και άοσμα. Τα αλκάνια δεν είναι και πολύ δραστικά από χημικής άποψης κα έχουν μικρή βιολογική δραστηριότητα. Αλλά, τα αλκάνια μπορεί να τα δει κανείς ως ένα είδους μοριακού δέντρου, από τα οποία μπορούν να «κρεμαστούν», μετά την αφαίρεση ατόμων υδρογόνου, διάφορες χημικά ή και βιολογικά δραστικές λειτουργικές ομάδες, σχηματίζοντας νέα μόρια.
Οι κορεσμένοι υδρογονάνθρακες στους οποίους τα άτομα άνθρακα σχηματίζουν δακτύλιο ονομάζονται κυκλοαλκάνια και έχουν γενικό τύπο CnH2n. Πρόκειται για άλλη ομόλογη σειρά με βαθμό ακορεστότητας 1, που έχουν ως ισομερή θέσης τα αλκένια.
Δομική ταξινόμιση
Τα αλκάνια μπορεί να είναι:
Αναπαράσταση αλκανίων
Όταν αποδίδουμε τη δομή ενός αλκανίου, μπορείτε να δείτε διαφορετικά επίπεδα σχεδίασης, που εξαρτώνται από τις επιθυμητές λεπτομέρειες και το διαθέσιμο χώρο και χρόνο. Για παράδειγμα, το πεντάνιο, με χημικό τύπο C5H12, μπορεί να αναπαρασταθεί με τους ακόλουθους τρόπους:
150px
CH3–CH2–CH2–CH2–CH3,
ή
CH3(CH2)3CH3,
ή απλοποιημένα
100px
Ισομέρεια αλκανίων
Τα αλκάνια που έχουν περισσότερα από τρία (3) άτομα άνθρακα μπορούν πλέον να συνδεθούν με διαφορετικούς και μη ισοδύναμους τρόπους, σχηματίζοντας έτσι ισομερή θέσης. Τα απλούστερα ισομερή είναι πάντοτε τα γραμμικά ή κανονικά αλκάνια, που δεν έχουν καμμία διακλάδωση. Μερικές φορές το γεγονός ότι πρόκειται για το κανονικό ισομερές επισημαίνεται με το πρόθεμα n- (διεθνώς, από την αγγλική λέξη normal) ή κ- (σε ελληνικά συγγράμματα, από την ελληνική λέξη κανονικός). Ωστόσο η ανθρακική αλυσίδα μπορεί να διακλαδιστεί σε ένα ή περισσότερα σημεία. Ο αριθμός των πιθανών ισομερών αυξάνει γρήγορα με την αύξηση των ατόμων άνθρακα της ανθρακικής αλυσίδας των αλκανίων. Για παράδειγμα:
Επίσης, τα διακλαδισμένα αλκάνια, μπορεί να είναι χειρόμορφα. Για παράδειγμα, το 3-μεθυλεξάνιο είναι χειρόμορφο, γιατί το άτομο άνθρακα #3 της ένωσης είναι ασυμμετρικό. Το γεγονός αυτό προσθέτει σε μερικά από τα ισομερή θέσης και στεροϊσομερή.
Επειδή τα ισομερή αυτά έχουν διαφορετικές δομές, έχουν και διαφορετικές ιδιότητες όπως φαίνεται για παράδειγμα στον παρακάτω πίνακα με τα ισομερή του πεντανίου:
Ονοματολογία
Η κατά IUPAC ονοματολογία για τα αλκάνια βασίζεται στην ταυτοποίηση της υδρανθρακικής τους αλυσίδας. Για τα μη διακλαδισμένα αλκάνια, οι υδρανθρακικές αλυσίδες ονομάζονται γενικά συστηματικά με τη χρήση ενός ελληνικού αριθμητικού πολλαπλασιαστικού προθέματος, που αναφέρεται στον αριθμό των ατόμων άνθρακα της αλυσίδας, και μιας σταθερής κατάληξης «-άνιο». Κατ' εξαίρεση, όμως, τα πρώτα τέσσερα μέλη της σειράς των αλκανίων ονομάζονται, αντίστοιχα μεθάνιο, αιθάνιο, προπάνιο και βουτάνιο. Τα προθέματα αυτά πρήλθαν από αντίστοιχα από τις ονομασίες των ενώσεων μεθανόλη, αιθέρας, προπιονικό οξύ και βουτυρικό οξύ. Τα αλκάνια με πάνω από 5 άτομα άνθρακα ονοματίζονται κανονικά με τα ελληνικά αριθμητικά πολλαπλασιαστικά προθέματα («πεντ-», «εξ-», «επτ-», «οκτ-», κ.τ.λ.) και τη σταθερή κατάληξη «-άνιο». Στην αγγλόφωνη ονοματολογία χρησιμοποιείται το ίδιο σύστημα ονοματολογίας και αριθμητικών προθεμάτων, αλλά με κατάληξη «-ane». Επίσης ειδικά για το εννεάνιο, αντί του ελληνικού αριθμητικού πολλαπλασιαστικού «εννέα»-, χρησιμοποιούν το αντίστοιχο λατινικό «non-». Οπότε έχουμε «εννεάνιο» στα ελληνικά και «nonane», στα αγγλικά. Δείτε μερικά παραδείγματα (ελληνικής ονοματολογίας μόνο) αμέσως παρακάτω: