cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάδιο 974
Σχεδίαση
Ο πρωτοποριακός σχεδιασμός του Σταδίου 974 είναι εμπνευσμένος από το παγκόσμιο εμπόριο και τη ναυτιλία του Κατάρ. Λόγω της σύντομης διάρκειας ζωής του, έθεσε ένα νέο σημείο αναφοράς και καθοδήγησε τον δρόμο προς πιο βιώσιμους και πιο κληρονομικούς αθλητικούς αγώνες, ανοίγοντας ευκαιρίες φιλοξενίας σε χώρες σε όλο τον κόσμο.
Κατασκευή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022
Το Στάδιο 974 είναι ένα από τα στάδια που θα φιλοξενήσουν αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022. Η διαδικασία προμήθειας για τη μετατροπή του σταδίου ξεκίνησε το 2017. Στην κατασκευή του σταδίου συμμετείχαν οι εταιρείες HBK Contracting Company (HBK), DCB-QA, Time Qatar, Fenwick Iribarren Architects (FI-A), Schlaich Bergermann Partner και Hilson Maron.
Το στάδιο έλαβε βαθμολογία τεσσάρων αστέρων από το Παγκόσμιο Σύστημα Αξιολόγησης Αειφορίας (ΠΣΑΑ).
Το Στάδιο 974 θα είναι το πρώτο στάδιο στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου που μπορεί να αποσυναρμολογηθεί πλήρως.
Ιστορία
Το Στάδιο 974 εγκαινιάστηκε επίσημα με μια ειδική εκδήλωση στις 20 Νοεμβρίου 2021, επίσης για να σηματοδοτήσει την αντίστροφη μέτρηση ενός έτους μέχρι την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το αρθρωτό στάδιο, κατασκευασμένο από εμπορευματοκιβώτια μεταφοράς, φιλοξένησε τον πρώτο του αγώνα στις 30 Νοεμβρίου 2021, την ημέρα έναρξης του Κυπέλλου Αραβικών Εθνών 2021 της FIFA, όπου τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κέρδισαν τη Συρία με 2-1. Ο Πρόεδρος της FIFA, Τζάνι Ινφαντίνο, παρευρέθηκε στον αγώνα. Ο πρώτος αγώνας για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2022 διεξήχθη στις 22 Νοεμβρίου 2022. Το Μεξικό αντιμετώπισε την Πολωνία και το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0. Ο τελευταίος αγώνας για το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η νίκη της Βραζιλίας με 4-1 εναντίον της Νότιας Κορέας για την φάση των 16. Αυτός ήταν και ο τελευταίος αγώνας που διεξήχθη στο συγκεκριμένο στάδιο, καθώς μετά από αυτόν τον αγώνα ξεκίνησαν οι εργασίες για την αποσυναρμολόγηση του. Μετά από συνολικά 13 παιχνίδια, έξι για το Κύπελλο Αραβικών Εθνών και επτά για το Παγκόσμιο Κύπελλο, τα εμπορευματοκιβώτια αποσυναρμολογήθηκαν με σκοπό να σταλούν σε χώρες που χρειάζονται υποδομή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Κατάρ Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022
Ζαν ντε Λατρ ντε Τασινύ
Ο Ζαν ντε Λατρ ντε Τασινύ (Jean Joseph Marie Gabriel de Lattre de Tassigny, 2 Φεβρουαρίου 1889 - 11 Ιανουαρίου 1952) ήταν Γάλλος στρατιωτικός, ήρωας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καθώς και διοικητής στον πρώτο πόλεμο της Ινδοκίνας.
Νεαρή ηλικία και Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο ντε Τασινύ γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1889 στο Μουιγερόν-αν-Παρέ (Mouilleron-en-Pareds) στο νομό Βαντέ (Vendée). Ήταν γόνος παλαιάς αριστοκρατικής οικογένειας: Ο πατέρας του καταγόταν από το Πουατού και ήταν δήμαρχος της πόλης Μουιγερόν και η μητέρα του από τη Βαντέ. Έλαβε πολύ καλή μόρφωση, φοιτώντας αρχικά στο Κολέγιο Saint-Joseph του Πουατού και στη συνέχεια σε σχολείο στο Παρίσι. Αποφασίζοντας να ακολουθήσει σταδιοδρομία στρατιωτικού, προετοιμάζεται γι' αυτήν και γίνεται δεκτός, το 1908, στη στρατιωτική Ακαδημία του Σεν Συρ (Saint Cyr) απ' όπου αποφοίτησε τέταρτος το 1911. Μετά την Ακαδημία φοίτησε στη Σχολή Ιππικού (École de Cavalerie) στο Σωμύρ (Saumur) και, αποφοιτώντας και από αυτήν, το 1912, τοποθετείται στο 12ο Σύνταγμα Δραγώνων στο Πον-α-Μουσόν (Pont-à-Mousson).
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρετεί αρχικά στη δεύτερη μεραρχία Ιππικού και τραυματίζεται δύο φορές: Μία τον Αύγουστο του 1914 από θραύσμα οβίδας και το Σεπτέμβριο από ξιφολόγχη στο στήθος. Συνέπεια της ανδρείας του ήταν να ονομαστεί Ιππότης της Λεγεώνος της Τιμής (Chevalier de la Légion d'honneur) στις 14 Δεκεμβρίου 1914. Το 1915 ο ντε Λατρ ζητά να μετατεθεί στο Πεζικό και τοποθετείται, με προσωρινό βαθμό λοχαγού, στο 93ο Σύνταγμα Πεζικού (που έφερε το προσωνύμιο "Βαντέ") και λαμβάνει μέρος στη μάχη του Βερντέν, όπου παραμένει επί πολλούς μήνες και στη συνέχεια μεταβαίνει στον Chemin des Dames (όπου έγιναν τρεις μάχες κατά τη διάρκεια του Πολέμου). Η λήξη της σύρραξης τον βρίσκει επικεφαλής του 2ου γραφείου του Επιτελείου της 21ης Μεραρχίας.
Περίοδος Μεσοπολέμου
Το 1919 ο λοχαγός ντε Τασινύ υπηρετεί στο 49ο Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο εδρεύει στη Μπαγιόν. Ζητά να μετατεθεί στο Μαρόκο, η αίτησή του γίνεται αποδεκτή και κατά την περίοδο 1921 - 1926 ο ντε Λατρ υπηρετεί στο Μαρόκο, όπου τραυματίζεται δύο φορές και λαμβάνει τρία ακόμη μετάλλια. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, το 1927, φοιτά στη Σχολή Πολέμου ως το 1929. Το 1927 νυμφεύεται τη Σιμόν Καλαρύ ντε Λαμαζιέρ (Simone Calary de Lamazière), με την οποία αποκτούν ένα γιο το 1928. Το 1932 αποτελεί μέλος του ιδιαίτερου επιτελείου του στρατηγού Μαξίμ Βεϋγκάν (1932) και διατελεί αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου Πολέμου. Επιδεικνύοντας μεγάλη δραστηριότητα, εμπλέκεται τόσο στα διεθνή ζητήματα όσο και στα γεγονότα της κρίσης της 6ης Φεβρουαρίου 1934 στο Παρίσι. Κατά την περίοδο 1935 - 1937 διοικεί το 151ο Σύνταγμα Πεζικού στο Μετς.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Μάρτιο του 1939 ο ντε Τασινύ προάγεται σε υποστράτηγο και είναι ο νεότερος στρατηγός στο Γαλλικό Στρατό, όταν ξεσπά ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο ντε Τασινύ μετά την προαγωγή του τοποθετείται αρχηγός του επιτελείου της 5ης Στρατιάς (Στρατιά της Αλσατίας). Τον Ιανουάριο του 1940 τού ανατίθεται η διοίκηση της 14ης Μεραρχίας Πεζικού. Κατά τη διάρκεια των μαχών του Μαΐου και του Ιουνίου 1940 η Μεραρχία του μάχεται αρχικά στην περιοχή του Ρετέλ (Rethel) των Αρδεννών και απωθεί τρεις φορές τα γερμανικά στρατεύματα εισβολής πριν αναγκαστεί να συμπτυχθεί και να λάβει μέρος στις μάχες επιβράδυνσης αρχικά στον ποταμό Μάρνη και στη συνέχεια στον ποταμό Λίγηρα.
Στις 22 Ιουνίου 1940 ο Στρατάρχης Φιλίπ Πεταίν εισηγείται την υπογραφή ανακωχής με τη Ναζιστική Γερμανία, η οποία υπογράφεται στο "βαγόνι της Ρετόντ", ακριβώς σε αυτό που είχε υπογραφεί η συνθήκη της ανακωχής που τερμάτιζε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Γαλλία υποχρεώνεται να αφοπλίσει και να καταργήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της, διατηρώντας μόνον ένα μικρό ποσοστό τους, απαραίτητο για τη διατήρηση της τάξης στο εσωτερικό της χώρας.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1943 ο ντε Τασινύ καταφθάνει στο Αλγέρι, το οποίο έχει γίνει πλέον πρωτεύουσα των δυνάμεων της Ελεύθερης Γαλλίας (France Libre). Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ του εμπιστεύεται τη συγκρότηση και τη διοίκηση της Δεύτερης Στρατιάς των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων. Ο ντε Τασινύ, επιδεικνύοντας τη γνωστή του έντονη δραστηριότητα συγκροτεί τη Στρατιά του, την οποία έχει έτοιμη και αποβιβάζει νικηφόρα τμήματά της στη νήσο Έλβα τον Ιούνιο του 1944. Τον Αύγουστο η Στρατιά του ντε Τασινύ αποβιβάζεται στην Προβηγκία μαζί με άλλες Συμμαχικές δυνάμεις και αποστολή, σύμφωνα με το αμερικανικό σχέδιο, να απελευθερώσει την Τουλόν και τη Μασσαλία στις 4 και 24 Σεπτεμβρίου το αργότερο. Ο ντε Τασινύ υπερκαλύπτει το αμερικανικό σχέδιο: Η Τουλόν απελευθερώνεται στις 27 και η Μασσαλία στις 28 Αυγούστου. . Συνεχίζοντας την προέλασή της ανεβαίνει την κοιλάδα του Ροδανού ποταμού, απελευθερώνει στις 3 Σεπτεμβρίου τη Λυών και στη συνέχεια τις πόλεις Μακόν (Mâcon), Ωτέν (Autun) και Ντιζόν (Dijon), όπου ενώνεται με τη 2η Μεραρχία θωρακισμένων.
Μετά τη συνένωση των δύο μονάδων και τη μετονομασία τους σε 1η Γαλλική Στρατιά, ο ντε Τασινύ συνεχίζει μέσω της κοιλάδας του Ρήνου, απελευθερώνει την Αλσατία, τις κυριότερες πόλεις της και την πρωτεύουσά της Στρασβούργο και, μέσω της κοιλάδας του Δούναβη, εισέρχεται σε γερμανικό έδαφος. (31 Μαρτίου 1945). Η προέλαση του ντε Τασινύ συνεχίζεται και οι δυνάμεις του καταλαμβάνουν την Καρλσρούη και τη Στουτγκάρδη προωθούμενες προς Ουλμ.
Στις 9 Μαΐου 1945 ο ντε Λατρ ντε Τασινύ υπογράφει, εκπροσωπώντας τη Γαλλία, την πράξη παράδοσης άνευ όρων της Ναζιστικής Γερμανίας στους Συμμάχους. Εκδίδει και σχετική ημερησία διαταγή
Μετά τον Πόλεμο
Το 1948 οι πέντε χώρες που υπέγραψαν το σύμφωνο των Βρυξελλών του εμπιστεύονται τη διοίκηση των επίγειων δυνάμεων της Δύσης που προορίζονται να ανακόψουν ενδεχόμενη Σοβιετική επίθεση.
Το 1950 η κατάσταση στην Ινδοκίνα εκτραχύνεται. Ο ντε Λατρ δέχεται να αναλάβει τη θέση του ανώτατου επιθεωρητή των εκεί γαλλικών δυνάμεων. Ο "Βασιλεύς Ιωάννης" (Le roi Jean), όπως του αποδίδουν το προσωνύμιο, αποκαθιστά τις εκεί ισορροπίες και δοκιμάζει να πείσει τις ΗΠΑ ότι ο παρατεινόμενος πόλεμος στην Ινδοκίνα έχει ως συνέπεια την παράταση της σύρραξης και στην Κορέα. Για το σκοπό αυτό μεταβαίνει στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο και στη Ρώμη, ενώ αρχίζουν να φαίνονται τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειάς του. Επιστρέφει στην Ινδοκίνα όπου, στις 30 Μαΐου 1951 ο στρατηγός υφίσταται μεγάλη δοκιμασία: Ο μοναδικός του γιος, Μπερνάρ, φονεύεται ενώ ηγείται μιας βιετναμικής διμοιρίας στο Nihn Binh. Ο στρατηγός, ωστόσο, πάσχει πράγματι από καρκίνο και επιστρέφει στο Παρίσι προκειμένου να αναφέρει την κατάσταση αλλά και να χειρουργηθεί. Η εγχείρηση πραγματοποιείται, αλλά ο ντε Λατρ δεν αντέχει: Πεθαίνει στις 11 Ιανουαρίου του 1952.
Σε αναγνώριση των προς τη Γαλλία υπηρεσιών του, το Κοινοβούλιο του απονέμει, τέσσερις ημέρες μετά την κηδεία του, μεταθανατίως τον τίτλο του Στρατάρχη της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 1η τάξη
Σιμόνε Φοντέκιο
Ο Σιμόνε Φοντέκιο (ιταλικά: Simone Fontecchio, γενν. 9 Δεκεμβρίου 1995) είναι Ιταλός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τους Γιούτα Τζαζ.
Νεανική σταδιοδρομία
Ο Φοντέκιο συμμετείχε σε μία σειρά από νεανικές διοργανώσεις:
Εκτός από το ότι έπαιξε για την Ιταλία (βλέπε διεθνή σταδιοδρομία ), κέρδισε κυρίως το ιταλικό πρωτάθλημα κάτω των 17 ετών το 2011-12 και το πρωτάθλημα κάτω των 19 την ίδια χρονιά και το 2012-13, όλα με τη Βίρτους Μπολόνια.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Φοντέκιο προβιβάστηκε από την Βίρτους κάτω των 19 στην ανώτερη ομάδα την περίοδο 2012-13, εναλλάσσοντας παρουσίες μεταξύ των δύο ομάδων κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Έπαιξε ένα συμβολικό λεπτό στο Ιταλικό Πρωτάθλημα στις 4 Νοεμβρίου 2011 πριν δημοσιεύσει το πρώτο του αυθεντικό φύλλο στατιστικών πρώτης κατηγορίας, χάνοντας τις πέντε βολές του ενώ είχε τρία ριμπάουντ και ένα κλέψιμο, στις 30 Δεκεμβρίου.
Μετά από μία ενεργή πορεία σε νεανικό επίπεδο (βλ. Σταδιοδρομία για νέους) και μία επαγγελματική πρώτη συμμετοχή μόλις στα 17 του, συζητήθηκε ότι θα πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παίξει στο λύκειο και αργότερα μπάσκετ στο κολέγιο, ωστόσο έμεινε πιστός στη Βίρτους και υπέγραψε πενταετές επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα τον Ιούνιο του 2013, ενώ οι γονείς του έπρεπε να είναι παρόντες καθώς ήταν ακόμη ανήλικος εκείνη την περίοδο.
Αφού επιλέχθηκε δύο φορές για να λάβει μέρος στο All Star Game του πρωταθλήματος (2014 και 2015), ψηφίστηκε ως ο καλύτερος παίχτης κάτω των 22 ετών τον Μάιο του 2015. Σε εκείνη η χρονιά θα έβλεπε επίσης την πρώτη του συμμετοχή στα πλέι οφ, σημειώνοντας 10,3 πόντους και 3,3 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, καθώς η Βίρτους σαρώθηκε από την κάτοχο του τίτλου Ολίμπια Μιλάνο.
Ο Φοντέκιο δήλωσε για το ντραφτ του NBA του 2015 στις 25 Απριλίου ως πρώτος συμμετέχων, δύο χρόνια πριν γίνει αυτόματα επιλέξιμος το 2017. Παρακολούθησε ένα προπονητικό πρόγραμμα για το ντραφτ με τους Μπόστον Σέλτικς τον Ιούνιο του 2015, ενώ δηλώθηκε ότι σκέφτηκαν να επιλέξουν στον δεύτερο γύρο, απέσυρε την υποψηφιότητά του στις 16 Ιουνίου 2015
Μετά από μία δυσάρεστη αγωνιστική περίοδο 2018-19 με την Ολίμπια Μιλάνο, όπου ο Φοντέκιο έπαιξε κατά μέσο όρο μόνο 0:48 λεπτά στην Ευρωλίγκα και 2,8 λεπτά στο Ιταλικό Πρωτάθλημα, υπογράφει συμβόλαιο δύο ετών με την πρώην ομάδα του Βίρτους Μπολόνια με προπονητή τον Αλεξάνταρ Τζόρτζεβιτς.
Στις 18 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με τη Ρέτζιο Εμίλια του ιδίου πρωταθλήματος (LBA).
Στις 7 Ιουλίου 2020, υπέγραψε με την Άλμπα Βερολίνου του Γερμανικού Πρωταθλήματος (BBL).
Στις 9 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Μπασκόνια του Ισπανικού Πρωταθλήματος.
Εθνική ομάδα
Ο Φοντέκιο έχει παίξει για τις μικρές εθνικές ομάδες της Ιταλίας από τότε που εμφανίστηκε στην εθνική ομάδα παίδων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 (10η θέση). Έκτοτε, συμμετείχε με την εθνική ομάδα εφήβων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012 (7η θέση) και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013 (10η θέση, καλύτερος σκόρερ για την Ιταλία) και στην εθνική ομάδα νέων ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2014 (10η θέση).
Ο Φοντέκιο συμμετείχε στο τουρνουά καλαθοσφαίρισης των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020 με την Ιταλία, φτάνοντας στους προημιτελικούς. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στη νίκη της Ιταλίας με 82–92 επί της Γερμανίας, σημειώνοντας 20 πόντους, άρπαξε επίσης 4 ριμπάουντ, μοίρασε 2 ασίστ και έκλεψε 3 μπάλες. Ήταν επίσης ο κορυφαίος παίκτης της Ιταλίας σε αυτό το παιχνίδι, με δείκτη αποτελεσματικότητας 21. Ήταν και πάλι ο πρώτος σκόρερ στην ήττα της Ιταλίας με 83–86 από την κάτοχο του χάλκινου μεταλλίου Αυστραλία, με 22 πόντους. Στο τρίτο και τελευταίο παιχνίδι της φάσης των ομίλων της, η Ιταλία νίκησε τη Νιγηρία με 80–71 και ο Φοντέκιο ισοφάρισε με τον Παγιόλα ως οι κορυφαίοι σε ασίστ. Η Ιταλία έχασε με 75-84 από την κάτοχο του ασημένιου μεταλλίου Γαλλία στους προημιτελικούς. Σε αυτό το παιχνίδι ο Φοντέκιο ήταν πρώτος σκόρερ με 23 πόντους. Μέχρι το τέλος της διοργάνωσης κατατάχθηκε μεταξύ των παιχτών που «θα έπρεπε να είναι στα ραντάρ του ΝΒΑ».
Προφίλ παίχτη
Ο Φοντέκιο είναι ένας καλός σμολ φόργουορντ που έχει παίξει στο παρελθόν ως Σούτινγκ γκαρντ, έχει ένα σταθερό αλλά εξελισσόμενο παιχνίδι σε όλα τα επίπεδα και είναι ενεργός εκτός μπάλας.
Αποτελεί μεγαλύτερη απειλή έξω από το ζωγραφιστό, όπου μπορεί να εξαπολύσει το τεχνικά άρτιο, αν και ασταθές, άλμα του και δυσκολεύεται περισσότερο στο ποστ πλέι λόγω έλλειψης δύναμης στο πάνω μέρος του σώματος. Παρόλα αυτά, είναι αρκετά αθλητικός, ιδιαίτερα στη δύναμη των ποδιών και μπορεί να τρέξει καλά στους διαδρόμους στην επίθεση ή να χρησιμοποιήσει το μήκος του για να ξεπεράσει τον αμυντικό του, ωστόσο δεν χρησιμοποιεί αυτά τα προσόντα αρκετά στα ριμπάουντ. Στην άμυνα καταβάλλει πάντα προσπάθεια, δεν φοβάται να μαρκάρει τον αντίπαλο αστέρα, μπορεί να μείνει μπροστά από μικρότερους και πιο γρήγορους παίκτες με το μήκος του, αλλά πρέπει να γίνει πιο επιθετικός.
Συνολικά, είναι ένας πολλά υποσχόμενος παχτης μόλις στα 19 του και έχει την εργασιακή ηθική και τα φυσικά χαρακτηριστικά για να πετύχει παρόλο που απέχει πολύ από μία ολοκληρωμένη εμφάνιση παίχτη από το 2015.
Προσωπική ζωή
Προέρχεται από αθλητική οικογένεια, η μητέρα του Μαλί Πομίλιο έπαιξε για την Ιταλία και κέρδισε δύο ευρωπαϊκούς τίτλους με την ΑΣ Βιτσέντζα στο μπάσκετ, την αναφέρει ως επιρροή στην επιλογή της σταδιοδρομίας του. Ο πατέρας του Ντανιέλε ήταν επαγγελματίας αθλητής στον δρόμο μετ' εμποδίων, ενώ ο παππούς του ήταν επίσης καλαθοσφαιριστής, όπως και ο μεγαλύτερος αδερφός του Λούκα που έχει παίξει στις χαμηλότερες κατηγορίες αφού πέρασε επίσης από τις τάξεις νέων της Βίρτους.
Ο Φοντέκιο μετακόμισε στη Μπολόνια από την πατρίδα του την Πεσκάρα σε ηλικία 14 ετών, ζώντας σε κοινόχρηστο κατάλυμα με άλλους παίκτες νεαρής ηλικίας της Βίρτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκουερίνο Βανόλι Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλακανέστρο Ρετζάνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA
Καλάμι Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Το Καλάμι βρίσκεται σε υψόμετρο 40 μέτρων και απέχει 6 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας
Η Ιωάννα του Αλμπρέ (γαλλ.: Jeanne d'Albret, 16 Νοεμβρίου 1528 – 9 Ιουνίου 1572), γνωστή και ως Ιωάννα Γ΄, ήταν βασίλισσα της Ναβάρρας από το 1555 έως το 1572. Παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Βουρβόνων, Δούκα του Βαντόμ, και ήταν η μητέρα του Ερρίκου των Βουρβόνων, ο οποίος έγινε ο βασιλιάς Ερρίκος Γ΄ της Ναβάρρας και Δ΄ της Γαλλίας, ο πρώτος βασιλιάς της Γαλλίας από τον Οίκο των Βουρβόνων. Έγινε δούκισσα του Βαντόμ μέσω γάμου.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ερρίκου Β΄ της Ναβάρρας και της Μαργαρίτας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου, Δούκα του Ανγκουλέμ.
Η Ιωάννα Γ΄ ήταν η αναγνωρισμένη πνευματική και πολιτική αρχηγός του κινήματος των Γάλλων Ουγενότων (Προτεσταντών) και φυσιογνωμία-κλειδί στους Θρησκευτικούς Πολέμους της Γαλλίας: από το 1560, που μεταστράφηκε στον Καλβινισμό, εισήλθε στην παράταξη των Ουγενότων. Στον Α΄ και Β΄ Θρησκευτικό Πόλεμο έμεινε ουδέτερη, στον Γ΄ όμως διέφυγε στη Λα Ροσέλ και έγινε η πραγματική (de facto) αρχηγός της από τους Ουγενότους ελεγχόμενης πόλης. Αφού διαπραγματεύτηκε την ειρήνη με την Αικατερίνη των Μεδίκων (χήρα του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας), η Ιωάννα Γ΄ κανόνισε τον γάμο του γιου της Ερρίκου με την κόρη της Αικατερίνης, Μαργαρίτα των Βαλουά. Έπειτα απεβίωσε αιφνίδια στο Παρίσι.
Η Ιωάννα Γ΄ ήταν η τελευταία ενεργός ηγεμών της Ναβάρρας. Την διαδέχθηκε ο γιός της που, επειδή ήταν μόνιμα απασχολημένος με την ηγεσία των δυνάμεων των Ουγενότων, είχε εμπιστευτεί τη διακυβέρνηση του Μπεάρν στην αδελφή του, Αικατερίνη των Βουρβόνων· αυτή κράτησε την επιτροπεία για περισσότερο από 20 έτη. Το 1620 ο γιος τού Ερρίκου, Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας, προσάρτησε τη Ναβάρρα στο γαλλικό Στέμμα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1541 τον Γουλιέλμο των Λα Μαρκ, Δούκα των Γύλιχ- Κλέβης-Μπεργκ, αλλά ο γάμος ακυρώθηκε το 1545, χωρίς να έχουν αποκτήσει τέκνα.
Το 1548 η Ιωάννα Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τον Αντώνιο των Βουρβόνων, Δούκα του Βαντόμ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ Κατηγορία:Δούκισσες του Βαντόμ Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Κόμισσες του Μαρκ Κατηγορία:Δούκισσες του Μπεργκ Κατηγορία:Δούκισσες της Κλέβης Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Κότυς Β΄ (Σαπαίων)
Ο Κότυς Β΄, Cotys II, ήταν βασιλιάς των Σαπαίων της Θράκης από το 42 έως περίπου το 15 π.Χ., διαδεχόμενος τον πατέρα του, Ρησκούπορι Α΄ (Σαπαίων).
Το 15 π.Χ. οι Βησσοί της Θράκης επιτέθηκαν στις θρακικές περιοχές που είχαν συμμαχήσει με τους Ρωμαίους. Ηγέτης τους ήταν ο Βολόγαισος, αρχιερέας τού ιερού τού Διονύσου στον Αίμο. Οι Ρωμαίοι απώθησαν τους βαρβάρους με τη βοήθεια των Θρακών συμμάχων τους: πιθανόν ο Κότυς Β΄ να πέθανε στη μάχη κατά των Βησσών.
Είχε δύο γιους: τον Ροιμητάλκη Α΄ που τον διαδέχθηκε και τον Ρησκούπορι Β΄ (Σαπαίων).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Θράκης
Κατασκευαστική τεχνολογία
μικρογραφία|Κατασκευή ουρανοξύστη Η κατασκευαστική τεχνολογία (γνωστή και ως τεχνολογία κατασκευών) είναι ο κλάδος της τεχνολογίας που ασχολείται με τα κατασκευαστικά θέματα. Αναφέρεται στην συλλογή των εργαλείων, λογισμικού κτλ. που χρησιμοποιούνται κατά την κατασκευή ενός κτιρίου κτλ.. Αυτό επιτρέπει την εξέλιξη στους τρόπους με τους οποίους κατασκευάζονται τα διάφορα έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκευή
Αμάδοκος Γ΄
Ήταν μάλλον γιος τού Σεύθη Ε΄ και αδελφός τού Κότυος Δ΄. Γιος του ήταν ο Τήρης ΣΤ΄.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Μονή Προφήτη Ηλία Ρουστίκων
Η μονή Προφήτη Ηλία Ρουστίκων είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στο δήμο Ρεθύμνου, Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στον Προφήτη Ηλία. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Ρούστικα, νοτιοδυτικά του χωριού. Έχει φρουριακή αρχιτεκτονική.
Ιστορία
Η χρονική στιγμή της ίδρυσης της μονής δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανότατα συνέβη τον 16ο ή στις αρχές του 17ου αιώνα. Η παλαιότερη μνεία στη μονή γίνεται σε νοταριανό έγγραφο του 1609. Έγγραφο του 1614 αναφέρει ότι ο Μητροφάνης Βλαστός αντικατέστησε τον πρώτο ηγούμενο της μονής Ακάκιο Βλαστό. Άλλοι ηγούμενοι της μονής τον 17ο αιώνα ήταν ο Κοσμάς Βλαστός (από το 1645) και ο Ιερεμίας Βλαστός (από το 1655). Φαίνεται ότι η μονή συσχετιζόταν με την οικογένεια των Βλαστών. Η μονή έχει στην κατοχή της έγγραφα του 1587, ενώ οι παλιές καμπάνες τις μονές έχουν επιγραφές 1565, 1634 και 1636.
Στο μοναστήρι σώζονται επιγραφές του 1637 και του 1641, στο κωδωνοστάσιο και στο υπέρθυρο της εισόδου αντίστοιχα, το οποίο σημαίνει ότι κατά τη κατάκτηση της Κρήτης από τους Οθωμανούς το 1646 στη μονή γίνονταν ακόμη οικοδομικές εργασίες. Η μονή διατήρησε το δικαίωμα να έχει καμπάνα για 10 χρόνια, γι'αυτό και ονομάστηκε Τσαντλί μοναστίρ. Η μονή γνώρισε περίοδο ακμής, μέσα από δωρεές και αγορές, και το 1677 ανεγέρθηκε σε αυτή ξενώνας. Η μονή έγινε στραυροπηγιακή το 1713 με σιγίλιο του Πατριάρχη Κυρίλλου Δ΄. Το σταυροπηγιακό καθεστώς της μονής ανανεώθηκε με σιγίλια το 1778 και το 1797. Στη μονή λειτουργούσε το 1808 άτυπο σχολείο. Η μονή στη συνέχεια του 19ου αιώνα χρηματοδότησε πολλά σχολεία του νομού Ρεθύμνου.
Η μονή συμμετείχε και στην Επανάσταση του 1866, προσφέροντας καταφύγιο και φιλοξενία σε επαναστάτες. Παράλληλα φρόντιζε τους πρόσφυγες και τραυματίες. Η επαναστατική επιτροπή συνεδρίασε μια φορά στη μονή. Στην απογραφή του 1881 είχε 17 μοναχούς και 15 λαϊκούς εργαζόμενους. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1896, ο αρχιμανδρίτης της μονής Αγαθάγγελος Βερνάρδος οργάνωσε και χρηματοδότησε στράτευμα το οποίο συγκρούστηκε με τους Τούρκους. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του άξονα κατά τον Β΄ΠΠ στη μονή είχε φυλαχθεί το Ιστορικό Αρχείο της Κρήτης.
Περιγραφή
Η μονή έχει φρουριακό χαρακτήρα. Η είσοδος στο συγκρότημα γίνεται από τη βόρεια πλευρά και οδηγεί στην κύρια αυλή. Στο υπέρθυρο της εισόδου βρίσκεται η επιγραφή ''ΑΧΜΑ. ΙΟΥ­ΛΙΟΥ. Λ. ΔΕΗΣΙΣ Κ(ΑΙ) ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΗ­ΤΡΟΦΑ­ΝΟΥ ΙΕΡΟ / ΜΟΝΑΧΟΥ ΤΟΥ ΒΛΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑ­ΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΟΤΑΙ ΜΑΡΚΟ-ΜΑΝΟΛΟΠΟΥΛΟΥ''. Στην κύρια αυλή βρίσκεται πηγάδι βάθους 23 μέτρων και πέτρινη τράπεζα, η οποία σύμφωνα με την παράδοση χρησιμοποιούταν για θρησκευτικές τελετές, όπως ο αγιασμός των υδάτων. Τα κελιά βρίσκονται στη νότια και ανατολική πλευρά. Στη δυτική πλευρά βρίσκεται η μεγάλη τράπεζα (τραπεζαρία) και το ηγουμενείο. Δίπλα στη τράπεζα βρίσκεται ο ημιτελής από το 1911 ξενώνας της μονής.
Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο, κτισμένη την περίοδο 1831-1832 από πελεκημένο ασβεστόλιθο. Είναι αφιερωμένο στις Αγία Τριάδα, Αγία Ζώνη και στον Προφήτη Ηλία. Ο ναός έχει ένα ιερό, το οποίο βρίσκεται τρία επίπεδα πάνω από το δάπεδο του υπόλοιπου ναού. Το τέμπλο (1844), ο άμβωνας (1849), το εικονοστάσι (1849) και ο επισκοπικός θρόνος (1849) είναι ξυλόγλυπτα, έργα του Αετού Κατζουράκη. Στον τρούλο του ναού είναι ζωγραφισμένος ο Παντοκράτορας, έργο του ζωγράφου Γαλληνού του 1905. Το κωδωνοστάσιο του ναού διασώζεται από την ενετική περίοδο και χρονολογείται σύμφωνα με επιγραφή στο 1637. Μια λίθινη σκάλα στη βορειοδυτική πλευρά του ναού οδηγεί σε αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονές του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Κάρολος Λουδοβίκος του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ
Ο Κάρολος Λουδοβίκος, γερμ. Karl Ludwig (10 Σεπτεμβρίου 1762 - 4 Απριλίου 1825) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν ο 3ος πρίγκιπας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ (1789-1825).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Αλβέρτου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου, πρίγκιπα του Στόλμπεργκ-Γκέντερν.
Ήταν ένας παθιασμένος μουσικός. Το διάστημα 1815-25 κατείχε μία θέση στη Διαταξική Συνέλευση του Δουκάτου της Βυρτεμβέργης και από το 1820 στην Άνω Βουλή των αναδιοργανωμένων Τάξεων. Αργότερα παραιτήθηκε, αφήνοντας τον γιο του Ερνέστο ως αντιπρόσωπό του.
Απόγονοί του είναι ο Φίλιππος του Βελγίου, ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας , ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος της Ολλανδίας , ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και η Σοφία της Ισπανίας , ο Ερρίκος του Λουξεμβούργου (1955) και ο Ιωάννης Αδάμ Β΄ του Λίχτενσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1789 την Αμαλία Ερριέττα, κόρη του Ιωάννη Χριστιανού Β΄, κόμη του Ζολμς-Μπάρουτ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Μπενζαμέν Παβάρ
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Παβάρ γεννήθηκε στο Μωμπέζ του Νορ, κοντά στα βελγικά σύνορα και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από σύλλογο της γενέτειράς του στη Ζεμόν, όπου ο Γάλλος πρώην διεθνής επιθετικός Ζαν-Πιερ Παπέν άρχισε τη σταδιοδρομία του.
Ο Παβάρ εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Λιλ σε ηλικία εννέα ετών. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 31 Ιανουαρίου 2015 εναντίον της Ναντ, παίζοντας σε ολόκληρο τον ισόπαλο αγώνα με 1-1. Σε δύο σεζόν με τη Λιλ, είχε 21 συμμετοχές πρωταθλήματος, πριν αποχωρήσει από την ομάδα το 2016.
Στουτγκάρδη
Στις 30 Αυγούστου 2016, ο Παβάρ εντάχθηκε στη Στουτγκάρδη, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο. Έκανε το ντεμπούτο του στη 2. Μπούντεσλιγκα στις 3 Οκτωβρίου, σκοράροντας στη νίκη με 4-0 επί της Γκρόιτερ Φιρτ. Έπαιξε σε 21 αγώνες και η ομάδα του ολοκλήρωσε τη σεζόν ως πρωταθλήτρια.
Ο Παβάρ έκανε το ντεμπούτο του στη Μπούντεσλιγκα στις 19 Αυγούστου, στην ήττα με 2-0 εναντίον της Χέρτα Βερολίνου. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στη Μπούντεσλιγκα με μία κεφαλιά στις 29 Οκτωβρίου, στη νίκη με 3-0 επί της Φράιμπουργκ στη Μερτσέντες-Μπεντς Αρένα. Στις 20 Δεκεμβρίου 2017, επέκτεινε το συμβόλαιο του με τη Στουτγάρδη έως τις 30 Ιουνίου 2021.
Τη σεζόν 2018-19, ο Παβάρ ήταν και πάλι βασικός, καθώς η Στουτγάρδη έπαιζε για την αποφυγή του υποβιβασμού σε όλη τη διάρκεια της σεζόν, τον οποίο τελικά δεν απέφυγε, ύστερα από τον αποκλεισμό της από την Ουνιόν Βερολίνου στα πλέι οφ υποβιβασμού.
Μπάγερν Μονάχου
Στις 9 Ιανουαρίου 2019, η Μπάγερν Μονάχου επιβεβαίωσε τη μεταγραφή του Παβάρ, υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο με διάρκεια μέχρι τις 30 Ιουνίου 2024.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Παβάρ έχει αγωνιστεί στις Εθνικές Γαλλίας U19 (4 συμ.) και U21 (15 συμ.).
Κωνσταντίνα Αδάμου
Η Κωνσταντίνα Αδάμου από τη Θεσσαλονίκη, είναι Ελληνίδα βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 2019 στην Β' Θεσσαλονίκης. Είναι ιστορικός, φιλόλογος και πολιτικός με μεταπτυχιακό στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας.
Μπενζαμέν Παβάρ
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 6 Νοεμβρίου 2017, κλήθηκε από τον προπονητή της Εθνικής Γαλλίας, Ντιντιέ Ντεσάν, για τους φιλικούς αγώνες ενάντια στην Ουαλία και τη Γερμανία. Έκανε το ντεμπούτο του εναντίον της Ουαλίας στις 10 Νοεμβρίου, στη νίκη με 2-0 στο Σταντ ντε Φρανς, αντικαθιστώντας τον Κριστόφ Ζαλέ στο ημίχρονο.
Κωνσταντίνα Αδάμου
Προσωπική ζωή και σπουδές
Η Κωνσταντίνα Αδάμου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1986. Είναι Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις «Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας» από το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Μπενζαμέν Παβάρ
Διακρίσεις
Στουτγκάρδη
Κωνσταντίνα Αδάμου
Πολιτική σταδιοδρομία
Έλαβε μέρος στις ευρωεκλογές του 2019 με το ΜέΡΑ25, όπου κατατάχθηκε στην τρίτη θέση πανελληνίως λαμβάνοντας 14.040 ψήφους.
Μπενζαμέν Παβάρ
Διακρίσεις
Γαλλία
Κωνσταντίνα Αδάμου
Πολιτική σταδιοδρομία
Διετέλεσε, παράλληλα, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΜέΡΑ25 και της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Με σοβαρές καταγγελίες εναντίον του κόμματός της ανακοίνωσε στις 23 Ιουλίου του 2021 την απόφαση της να ανεξαρτητοποιηθεί  από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΜέΡΑ25 αλλά και να αποχωρήσει  από το κόμμα, κάνοντας λόγο για αυταρχικές και αντιδημοκρατικές συμπεριφορές εντός του ΜέΡΑ25. Σε συνεντεύξεις που έδωσε τις επόμενες ημέρες έκανε λόγο για διαρκή εκφοβισμό, τον οποίο υφίστατο, και την εχθρότητα που αντιμετώπισε κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της, καθώς ήταν ήδη έγκυος όταν εξελέγη Βουλευτής αλλά και όταν ήταν υποψήφια Ευρωβουλευτής. Επίσης, καταλογίζει στο κόμμα αντιδημοκρατικές πρακτικές, και κατάχρηση εξουσίας. . Σε ανάρτησή του στο Twitter ο Γιάννης Βαρουφάκης συνέδεσε την αποχώρηση της βουλευτού με την παραπομπή της στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος που είχε εισηγηθεί ο ίδιος, ωστόσο η κυρία Αδάμου δήλωσε ρητά ότι ουδέποτε έλαβε κλήση ή ενημέρωση για μία τέτοια παραπομπή, αλλά αυτό συνέβη μόνο τρείς ημέρες μετά την ανεξαρτητοποίησή της.
Μπενζαμέν Παβάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Κωνσταντίνα Αδάμου
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Κωνσταντίνα Αδάμου έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ τον Δεκέμβριο του 2021. Επίσης συμμετείχε στις εσωκομματικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ για την εκλογή προέδρου αλλά και για την αλλαγή ονόματος του κινήματος και την ανάδειξη συνέδρων, μελών τοπικών και νομαρχιακών οργανώσεων. Στις 11 Μαϊου 2022 συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. - ΚΙΝΑΛ Νίκο Ανδρουλάκη στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου επισφραγίσθηκε η ένταξή της στο κόμμα με την έκδοση εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ δελτίο τύπου για την κοινή τους συμπόρευση, χωρίς ωστόσο να συμμετέχει στην κοινοβουλευτική του ομάδα. Ακόμα στις 20-22 Μαϊου συμμετείχε στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής όπου εκφώνησε και ομιλία.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της στη Βουλή συμμετέχει ως μέλος στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και στην Ειδική Διαρκή Επιτροπή Παρακολούθησης του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης''
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΜέΡΑ25 Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης
Λουίζα του Βρανδεμβούργου-Σβετ
Η Λουίζα του Βρανδεμβούργου-Σβετ (Luise Henriette Wilhelmine von Brandenburg-Schwedt, 24 Σεπτεμβρίου 1750 - 21 Δεκεμβρίου 1811) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Ερρίκου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Βιογραφία
Η Λουίζα Ερριέττα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1750 στο Ρουζάνκι και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Ερρίκου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ, και της Λεοπολδίνης Μαρίας του Άνχαλτ-Ντέσαου.
Στις 25 Ιουλίου 1767 παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Γ΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Η Λουίζα πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 1811 στο Ντέσαου σε ηλικία 61 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Γαρέφειο Πέλλας
Το Γαρέφειο ή Γαρέφι, έως το 1922 γνωστό ως Τσερνέσοβο, είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το Γαρέφειο έχει 663 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων. Μέχρι το 2001 αποτελούταν από δύο χωριά, το Άνω και το Κάτω Γαρέφειο. Το Γαρέφι έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός με το ΦΕΚ Δ-691 α/ 15.07.1992.
Το Κάτω Γαρέφειο είχε μουσουλμανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα. Το Άνω Γαρέφειο είχε χριστιανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα, με τους χριστιανούς να πρόσκεινται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Στην απαρίθμηση του 1913 τα δύο χωριά είχαν 1.075 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 821 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι από το Κάτω Γαρέφειο αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 24 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 τα δύο χωριά είχαν 426 κατοίκους. Στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του Κάτω Γαρέφειου ήταν 195 και στο Άνω 513 κάτοικοι. Το Άνω και το Κάτω Γαρέφειο αποτελούσαν κοινότητα με έδρα το Άνω Γαρέφειο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αριδαίας το 1997. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας.
Το χωριό είναι γνωστό για την καλλιέργεια πιπεριάς, του τύπου Καρατζοβίτικη, και παράγει γλυκό καπνιστό πιπέρι και μπούκοβο. Στο χωριό διοργανώνεται γιορτή Καρατζοβίτικης Πιπεριάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
Πανεπιστήμιο της Βερόνας
Το Πανεπιστήμιο της Βερόνας είναι ιταλικό κρατικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1982.
Το Μεσαιωνικό Πανεπιστήμιο
Ήδη από τις αρχές του Μεσαίωνα υπήρχαν νομικές σχολές στη Βερόνα, τον 9ο και 10ο αιώνα, κατά την εποχή του επισκόπου Ρατέριο. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1339, εκδόθηκε παπική βούλα από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΒ' στην Αβινιόν, σύμφωνα με την οποία δημιουργήθηκε πανεπιστήμιο στη Βερόνα. Οι σχολές που συγκροτήθηκαν από τον Πάπα ήταν τέσσερις: Κλασικές σπουδές, Ιατρική, Αστικό Δίκαιο και Κανονικό Δίκαιο. Οι τελευταίες δύο είχαν νομικό χαρακτήρα.
Η ίδρυση
Η ιστορία του σύγχρονου Πανεπιστημίου της Βερόνας ξεκίνησε το 1950, όταν μια ομάδα καθολικών διανοουμένων ίδρυσε την ελεύθερη σχολή ιστορικών επιστημών "Ludovico Antonio Muratori" σε συνδυασμό με το περιοδικό "Nova Historia". Η ομάδα των μελετητών συνέλαβε επίσης την ιδέα της ίδρυσης ενός πανεπιστημίου στη Βερόνα, έργο που υλοποιήθηκε το 1959, όταν ο δήμαρχος της πόλης Giorgio Zanotto πρότεινε στο δημοτικό συμβούλιο τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου που θα διέθετε μία σχολή οικονομίας και εμπορίου. Χάρη στην υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας δημιουργήθηκε η Ελεύθερη Σχολή Οικονομίας και Εμπορίου και η τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε την 1η Νοεμβρίου του 1959.
Το 1963, το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας ενσωμάτωσε τη Σχολή Οικονομίας και Εμπορίου της Βερόνας, καθιστώντας τη παράρτημά του. Αργότερα, το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας αποφάσισε να μεταφέρει τις σχολές ιατροχειρουργικής και νομικής στη Βερόνα. Το σχέδιο να αποκτήσει η Βερόνα δικό της πανεπιστήμιο ολοκληρώθηκε τελικά το 1982, όταν το παράρτημα στη Βερόνα απέκτησε πανεπιστημιακή ιδιότητα, καθιστώντας το ανεξάρτητο από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας.
μικρογραφία|220x220εσ| Το Polo Zanotto, κτίριο του Πανεπιστημίου της Βερόνας. μικρογραφία|220x220εσ| Η Villa Lebrecht στο Σαν Φλοριάνο όπου διδάσκονται μαθήματα αμπελουργίας και οινολογίας μικρογραφία|220x220εσ| Το Πανεπιστημιακό Κέντρο Santa Marta, 25.000 τετραγωνικών μέτρων, έδρα των τμημάτων των Οικονομικών και της Νομικής
Δομή
Το πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο στα παρακάτω τμήματα: Oι σχολές του πανεπιστημίου είναι οι ακόλουθες:
Το Πανεπιστήμιο της Βερόνας χωρίζεται σε δύο κύρια σημεία εντός της πόλης: εκείνο της Veronetta, στο οποίο στεγάζεται η κεντρική διοίκηση με την πρυτανεία και τα τμήματα που σχετίζονται με τον τομέα των ανθρωπιστικών, νομικών και οικονομικών επιστημών και εκείνο του Borgo Roma, όπου βρίσκονται τα τμήματα που σχετίζονται με τον τομέα των επιστημών της ζωής, της υγείας και της τεχνολογίας. Επιπλέον, στην περιοχή Cittadella υπάρχει το τμήμα νομικών επιστημών και στο Borgo Venezia το τμήμα της νευροεπιστήμης και της βιοϊατρικής. Το πανεπιστήμιο έχει επίσης έδρες τμημάτων στις πόλεις: Μπολτσάνο, Λενιάγκο, Ροβερέτο, Σαν Πιέτρο ιν Καριάνο, Τρέντο και Βιτσέντζα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P856 Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ιταλία
Χούγκο Αλβέεν
Ο Χούγκο Εμίλ Αλβέεν (ορθότερα Αλβέιν ή -εσφαλμένα- Αλφβέν (Hugo Emil Alfvén, Στοκχόλμη 1 Μαΐου 1872 – Φάλουν 8 Μαΐου 1960) ήταν Σουηδός συνθέτης, βιολονίστας, διευθυντής χορωδιών και ζωγράφος, από τους σημαντικότερους της χώρας του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ξεκινώντας από το 1897, ο Αλβέεν ταξίδεψε πολύ στα επόμενα δέκα χρόνια στην Ευρώπη. Σπούδασε τεχνική βιολιού στις Βρυξέλλες με τον Σ. Τόμσον (César Thomson) και διεύθυνση ορχήστρας στη Δρέσδη ως βοηθός του Χ. Κούτσμπαχ (Hermann Ludwig Kutzschbach). Μεταξύ 1903 και 1904 διετέλεσε καθηγητής σύνθεσης στο Βασιλικό Ωδείο, στη Στοκχόλμη. Από το 1910 ήταν διευθυντής μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, θέση που κατείχε μέχρι το 1939. Εκεί, διηύθυνε επίσης την ανδρική χορωδία Orphei Drängar (Ο Γιος του Ορφέα) μέχρι το 1947. Εμφανίστηκε ως διευθυντής ορχήστρας στα φεστιβάλ του Ντόρτμουντ (1912), της Στουτγάρδης (1913), του Γκέτεμποργκ (1915) και της Κοπεγχάγης (1918-1919). Περιόδευσε στην Ευρώπη ως μαέστρος σε όλη τη ζωή του. Έλαβε διδακτορικό, τιμής ένεκεν, από την Ουψάλα, το 1917, και έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής στη Στοκχόλμη, το 1908.
Ο Αλβέεν, στα τέλη του 1954, έκανε τις πρώτες στερεοφωνικές εγγραφές κλασσικής μουσικής στη Σουηδία. Νυμφεύθηκε τρεις φορές. Ο πρώτος γάμος του (1912-1936) ήταν με τη Δανέζα ζωγράφο Μ. Τρίπκε (Marie Triepcke, 1867-1940), προηγούμενη σύζυγο τού -επίσης- ζωγράφου Πέτερ Σεβερίν Κρέιερ (1851-1909). Μετά το διαζύγιό του από τη Μαρία το 1936, παντρεύτηκε την Κ. Βέσμπεργκ (Karin Wessberg), με την οποία ήταν μαζί για δύο δεκαετίες (1936-1956) πριν αυτή πεθάνει. Τέλος, συζεύχθηκε την Α. Λουντ (Anna Lund) το 1959.
Μετά τον θάνατό του, το μουσικό αρχείο του, παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και ο Γ. Ρούντεν (Jan Olof Ruden) επιφορτίστηκε να το ταξινομήσει, ένα δύκολο εγχείρημα, για 214 συνολικά συνθέσεις. Γι’ αυτό, τα έργα του Αλβέεν, εκτός από τον «κλασικό» τρόπο των opus, έχουν καταχωρηθεί και με τον αριθμό Ruden, π.χ. «Συμφωνία αρ. 1, opus 7 / Ruden 24 (1897)». Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν έργα στα οποία δεν έχει δοθεί, ούτε ημερομηνία ούτε αριθμός Opus ή Ruden.
Μουσικολογικές σημειώσεις
Ο Αλβέεν υπήρξε ένας από τους κύριους συνθέτες της Σουηδίας, στην εποχή του, από κοινού με τον συνομίληκό του Β. Στενχάμαρ (Wilhelm Stenhammar). Η μουσική του θεωρείται ότι ανήκει στο υστερο-ρομαντικό ιδίωμα, αλλά με ενορχήστρωση επιδέξια και πολύχρωμη, που θυμίζει εκείνη του Ρίχαρντ Στράους. Ανάμεσα στα έργα του, ξεχωρίζουν οι συνθέσεις για ανδρική χορωδία, οι πέντε συμφωνίες και οι σουηδικές ραψωδίες. Μάλιστα, η πρώτη από αυτές τις ραψωδίες, Midsommarvaka, θεωρείται το πλέον αναγνωρίσιμο έργο του. thumb|280px|Τιμητική πλακέτα με τη μορφή του Αλβέεν, στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης
Ο Αλβέεν έχει, σαφώς, επηρεαστεί από το έργο των Βάγκνερ, Στράους και Γκρίγκ. Ωστόσο, όντας εύστροφος ενορχηστρωτής, αντιμετωπίζει με «ζωγραφικό» τρόπο την αρμονία και τα ηχοχρώματα. Η προγραμματική, κυρίως, μουσική του είναι εμπνευσμένη από το σουηδικό αρχιπέλαγος.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί συνθέτες Κατηγορία:Βιολιστές Κατηγορία:Διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Σουηδοί ζωγράφοι
Νίνα Κασιμάτη
Η Νίνα (Ειρήνη) Κασιμάτη (γενν. 1978 ) είναι Ελληνίδα πολιτικός και βουλευτής Β΄ Πειραιώς, εκλεγμένη με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εξελέγη βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Πειραιώς στις εκλογές Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2015, ενώ επανεξελέγη τον Ιούλιο του 2019, πρώτη με 18.457 ψήφους.
Είναι κόρη του Γιώργου Κασιμάτη (1949-1993), πρωταθλητή στίβου, που διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού το 1988-89.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού (Σόφια)
Το Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού (βουλγαρικά: Национален дворец на културата, συντομογραφία: НДК, ΕΠΠ), το οποίο βρίσκεται στη Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, είναι το μεγαλύτερο, πολυλειτουργικό συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Άνοιξε το 1981 για τον εορτασμό της 1300ής επετείου της Βουλγαρίας.
Το κέντρο ξεκίνησε μετά από πρόταση της Λιουντμίλα Ζίφκοβα, κόρης του κομμουνιστή ηγέτη της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας, Τόντορ Ζίβκοφ. Το έργο σχεδιάστηκε από μια ομάδα Βούλγαρων και ξένων αρχιτεκτόνων, με επικεφαλής τον Αλεξάντερ Μπάροφ (1931-1999), μαζί με τον Ιβάν Καναζίρεφ. Ο εξωραϊσμός της πλατείας της Βουλγαρίας μπροστά από το Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού σχεδιάστηκε από μια άλλη ομάδα αρχιτεκτόνων και μηχανικών τοπίου, με επικεφαλής τον Ατάνας Αγκούρα. Εσωτερικά, το κτίριο παρουσιάζει ενιαίο στιλ, χρησιμοποιώντας οκταγωνικό μοτίβο και βαριά, σκούρα χρώματα. Μεγάλες φωτεινές τοιχογραφίες που απεικονίζουν ιστορικά στοιχεία και γεγονότα καλύπτουν τον κύριο τοίχο πολλών από τις μικρότερες αίθουσες.
Το Κέντρο Εκδηλώσεων και Συνεδρίων (ΚΕΣ) είναι το παράρτημα της Βάρνας του ΕΠΠ. Ιδρύθηκε το 1986 και σταδιακά γίνεται το κέντρο μερικών από των πιο διάσημων γεγονότων στον τομέα της τέχνης και του πολιτισμού. Το ΚΕΣ φιλοξενεί καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, επιστημονικές συναντήσεις, σεμινάρια και άλλα. Το ΚΕΣ είναι το πρόσωπο της Βουλγαρίας όσον αφορά τους κύριους διεθνείς οργανισμούς συνεδρίων όπως το ICCA, το EFCT, το AIPC και περιλαμβάνεται στο μοναδικό πανευρωπαϊκό δίκτυο κινηματογράφων, το Europe Cinema, στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).
Τον Ιούλιο του 2005, το Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού ανακηρύχθηκε το καλύτερο συνεδριακό κέντρο στον κόσμο για το έτος από τον Διεθνή Οργανισμό Συνεδριακών Κέντρων.
Το συνεδριακό κέντρο είναι εξοπλισμένο για να φιλοξενεί μια ποικιλία εκδηλώσεων, όπως συναυλίες, πολύγλωσσες διασκέψεις, εκθέσεις και παραστάσεις. Έχει έκταση 123.000 τετραγωνικών μέτρων σε οκτώ ορόφους και τρία υπόγεια επίπεδα. Το Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού διαθέτει 13 αίθουσες και 15.000 τετραγωνικά μέτρα εκθεσιακού χώρου, εμπορικό κέντρο και χώρο στάθμευσης. Η κύρια αίθουσα μπορεί να φιλοξενήσει πάνω από 3.000 άτομα.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σόφιας πραγματοποιείται στο Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού.
Συναυλίες
Το Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού είναι ένας σημαντικός χώρος για συναυλίες στη βουλγαρική πρωτεύουσα. Οι αίθουσες του είναι καλά σχεδιασμένες και εξοπλισμένες με άνετα καθίσματα. Πολλοί παγκοσμίου φήμης τραγουδιστές, μουσικοί και χορευτές έχουν ερμηνεύσει εδώ με την πάροδο των ετών, μεταξύ των οποίων οι: Χοσέ Καρρέρας, Μαρκ Νόπφλερ, Τζον Λορντ, Γκάρι Μουρ, Στιβ Βάι, Anastacia, Στινγκ, Τζο Κόκερ και Uriah Heep.
Εμβαδόν χώρου και εγκαταστάσεις
μικρογραφία| Αίθουσα 1 με 3380 θέσεις. Η συνολική λειτουργική έκταση του κτίρίου είναι 123.000 τετραγωνικά μέτρα σε οκτώ ορόφους, τέσσερις πανοραμικές βεράντες και τρία υπόγεια επίπεδα. Υπάρχουν 12 αίθουσες πολλαπλών λειτουργιών, με 50 έως 4.000 θέσεις. Κάθε αίθουσα έχει θεματική εμφάνιση.
Υπάρχουν επίσης 54 γραφεία και αίθουσες σεμιναρίων, 17.000 τετραγωνικά μέτρα λόμπι κατάλληλα ως εκθεσιακός χώρος, καθώς και πέντε εστιατόρια και εταιρείες τροφοδοσίας.
Το προσωπικό του χώρου περιλαμβάνει επαγγελματικές ομάδες συνεδρίων που βοηθούν στην προετοιμασία και την υλοποίηση των εκδηλώσεων. Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν: ηχοσυστήματα, φωτισμό, ταυτόχρονη μετάφραση, εξοπλισμό βίντεο και ηχογράφησης, σκηνικά και εκθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σόφια Κατηγορία:Πολιτισμός της Βουλγαρίας Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Σόφια Κατηγορία:Οικονομία της Σόφιας
Κοινωνική διαστρωμάτωση
Κοινωνική διαστρωμάτωση είναι η ιεράρχηση ή διαβάθμιση των ατόμων και των ομάδων σε στρώματα, που εκφράζεται με τη δομική ανισότητα στην κατανομή των επιβραβεύσεων, των προνομίων και των πόρων. Η φυλή, η εθνότητα, ο πλούτος και το κύρος των κοινωνικών υποκειμένων παίζουν σημαντικό ρόλο στην κατάταξή τους στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Ο τρόπος με τον οποίο είναι συγκροτημένες οι κοινωνίες συντελεί στο να υπάρχουν ανισότητες στην κατανομή του πλούτου, των δικαιωμάτων, της πρόσβασης στην γνώση ανάμεσα στα μέλη των κοινωνιών.
Η έννοια της κοινωνικής διαφοροποίησης, η οποία είναι η διαδικασία μέσω της οποίας εντείνεται ο βαθμός εξειδίκευσης των λειτουργιών μιας κοινωνίας, συνδέεται, αν και όχι απόλυτα, με την κοινωνική διαστρωμάτωση. Αν και οι κοινωνικές θέσεις είναι πάντα διαφοροποιημένες, δεν είναι πάντα ιεραρχημένες.
Ανοιχτά και κλειστά κοινωνικά συστήματα
Η διάκριση αυτή των συστημάτων γίνεται ανάλογα με τη δυσκολία μετακίνησης των κοινωνικών υποκειμένων μεταξύ των στρωμάτων της κοινωνίας. Η μετακίνηση μπορεί να είναι κάθετη, ανοδικά ή καθοδικά, ή οριζόντια, στην οποία τα άτομα καταλαμβάνουν μια διαφορετική κοινωνική θέση ίδιου κύρους με την προηγούμενη που κατείχαν. Η μετακίνηση αυτή πραγματοποιείται με διαφορετικό βαθμό δυσκολίας στα κλειστά και τα ανοιχτά κοινωνικά συστήματα.
Τα κλειστά συστήματα διαστρωμάτωσης χαρακτηρίζονται από δύσκολη ή αδύνατη η κοινωνική κινητικότητα. Τα ανοιχτά συστήματα διαστρωμάτωσης χαρακτηρίζονται από ευκολία στη μετακίνηση από μία θέση σε μια άλλη. Στα συστήματα αυτά, σημαντικό ρόλο παίζει η διάκριση της δοτής και της κατακτημένης κοινωνικής θέσης. Καμιά κοινωνία δεν είναι αποκλειστικά ανοιχτή ή κλειστή (μπορεί να είναι κυρίως ο ένα από τα δύο είδη, αλλά πάντα φέρει και μερικά στοιχεία της άλλης).
Όταν τα κοινωνικά αγαθά (υποτίθεται ότι) κατανέμονται με βάση την αξία του κάθε ατόμου, η αισιοδοξία των ανθρώπων ότι οι κόποι τους θα ανταμειφθούν τους ωθεί να προσπαθούν περισσότερο για τη βελτίωση της ζωής τους (οριζόντια μετακίνηση) και ως αποτέλεσμα είτε επιτελούν πιο αποτελεσματικά τον κοινωνικό τους ρόλο είτε η προσπάθειά τους οδηγεί στην άνοδο σε ανώτερη κοινωνική τάξη (κάθετη – ανοδική μετακίνηση).
Κάστες
Οι κάστες υπήρχαν στην Ινδία έως τον 20ό αιώνα και αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα κλειστού κοινωνικού συστήματος. Η κληρονομική κοινωνική θέση του ατόμου, δεν αλλάζει σε καμία περίπτωση, και τα άτομα που ανήκουν σε κατώτερες τάξεις θεωρούνται άνθρωποι κατώτερης αξίας και αντικείμενα χλευασμού. Σήμερα το σύστημα αυτό διατηρείται ακόμα σε κάποιες παραδοσιακές αγροτικές κοινωνίες.
Διαστάσεις της κοινωνικής διαστρωμάτωσης
Ο Καρλ Μαρξ θεωρούσε πως στις καπιταλιστικές κοινωνίες, η κοινωνική διαστρωμάτωση διαμορφώνεται στη βάση της σύγκρουσης των αντικρουόμενων συμφερόντων ανάμεσα σε αυτούς που ελέγχουν και επωφελούνται από τα μέσα παραγωγής και αυτούς που επιβιώνουν μισθώνοντας την εργατική τους δύναμη.
Οικονομική επιφάνεια
Ο πλούτος αναφέρεται στα περιουσιακά στοιχεία του ατόμου σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. Αντίστοιχα, το εισόδημα είναι οι χρηματικές απολαβές ενός ατόμου σε ένα δεδομένο χρονικό διάστημα. Αν και γενικά συνδέονται, ο πλούτος δε συνεπάγεται αυτόματα και μεγάλο εισόδημα και το μεγάλο εισόδημα δε συνεπάγεται αναγκαία πλούτο. Τα δύο αυτά στοιχεία συνθέτουν την οικονομική επιφάνεια των μελών της κοινωνίας, και, όσο μεγαλύτερη είναι αυτή, τόσο ανώτερη κοινωνική θέση είναι πιθανό να καταλάβουν.