cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρυσάφιος
Ζωή και πολιτικές
Η βίαιη συμπεριφορά στη Σύνοδο τη Εφέσου απέτυχε επίσης. Υπήρξε γενική αντίθεση στις αποφάσεις του συμβουλίου και ο πάπας Λέων Α' έγραψε στον Αυτοκράτορα και ζήτησε νέο συμβούλιο.
Φαίνεται ότι ο Χρυσάφιος μπορεί να έπεσε σε δυσμένεια τους τελευταίους μήνες της βασιλείας του Θεοδοσίου Β΄. Είχε έναν εχθρό, τον Ίσαυρο Ζήνωνα, μάγιστρο του Στρατού, ο οποίος φαίνεται, ότι απείλησε με εξέγερση το 449. Βλέπε Τζον Αντ. fr. 84 (De ins.), και Πρίσκος, fr. 5 (De leg. Rom.).
To τέλος
Ο Θεοδόσιος Β΄ απεβίωσε το 450 και τον διαδέχθηκε ο Μαρκιανός, ο οποίος νυμφεύτηκε την Πουλχερία. Και οι δύο ήταν προσωπικοί εχθροί του Χρυσάφιου.
Η μοίρα του περιγράφεται διαφορετικά στους ιστορικούς. Σύμφωνα με τους περισσότερους, η Πουλχερία εκδικήθηκε τον Χρυσάφιο, παραδίδοντάς τον στον θανάσιμο εχθρό του Ιορδάνη, ο οποίος τον θανάτωσε (Θεοφάνης 160· Πασχάλιον Χρονικόν 390· Μαλάλας 368· Ζωναράς· III 107–109, Κεδρηνός Α ́ 601–1603). Ωστόσο, σύμφωνα με τον Μαλάλα, η αιτία θανάτου του Χρυσάφιου ήταν πολύ διαφορετική: ο Χρυσάφιος ήταν επικεφαλής της παράταξης των Πρασίνων, τους οποίους προστάτευε ο Θεοδόσιος Β΄ (Μαλάλας 351). Η θανατική ποινή του Χρυσάφιου είχε προφανώς πολιτικά κίνητρα. Υποστηριζόμενος από τους Πράσινους, ο Χρυσάφιος μπορεί να υποκίνησε κάποια αναταραχή και είναι γνωστό ότι ο Μαρκιανός ήταν οπαδός των Βενέτων (Μαλάλας 368). Μερικοί λένε, ότι ο Μαρκιανός τον διέταξε να παρουσιαστεί ενώπιον δικαστηρίου, για να ερευνήσει τα παραπτώματα του. Στον δρόμο προς τα εκεί, ο εκτοπισμένος υπουργός λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου από έναν όχλο, εξοργισμένο από τους υψηλούς φόρους που χρειάζοντο, για να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας του Αττίλα. Η τεράστια περιουσία του κατασχέθηκε.
Η πολιτική σταδιοδρομία του Χρυσάφιου καταγράφεται από τον Βυζαντινό ιστορικό Νικηφόρο Κάλλιστο Ξανθόπουλο, ο οποίος ασχολείται με τη δράση του στα κρίσιμα χρόνια 449–451. Ο Ευάγριος ο Σχολαστικός καταγράφει επίσης μερικές από τις ενέργειές του σε εκκλησιαστικά θέματα.
Ο Χρυσάφιος στη μυθοπλασία
Η συνωμοσία εναντίον του Αττίλα είναι ένα σημαντικό στοιχείο πλοκής στο μυθιστόρημα του Γκέζα Γκορντόνυι, Σκλάβος των Ούννων. Σε αυτή την αφήγηση, η κεφαλή του Χρυσαφίου δίνεται πραγματικά στον Αττίλα, έχοντας μεταφερθεί διατηρημένη σε μέλι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
Χριστιανή Σοφία Καρλόττα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
H Χριστιανή Σοφία Καρλόττα, (γερμ. Christiane Sophie Charlotte von Brandenburg-Bayreuth von Hohenzollern, 15 Οκτωβρίου 1733 - 8 Οκτωβρίου 1757) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου Χριστιανού του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Βικτωρίας Καρλόττας των Ασκάνια, κόρης του Βίκτωρα Α΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμπουργκ-Χόιμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1757 τον Ερνέστο Φρειδερίκο Γ΄ της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν και είχε τέκνο: Η Χριστιανή Σοφία Καρλόττα πέθανε 4 μέρες μετά τη γέννηση της κόρης της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Διαδηλώσεις κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία (2022)
Διαδηλώσεις κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία (2022) έγιναν ταυτόχρονα σε πολλά μέρη παγκοσμίως.
Περισσότεροι από 30.000 εργαζόμενοι στην τεχνολογία, και χιλιάδες γιατροί, αρχιτέκτονες, δάσκαλοι, καλλιτέχνες, επιστήμονες, σκηνοθέτες και ηθοποιοί, καθώς και άλλα πρόσωπα υπέγραψαν ανοιχτές επιστολές καλώντας την κυβέρνηση του Πούτιν να σταματήσει τον πόλεμο. Στις 3 Μαρτίου, η Lukoil, η δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική ενεργειακή εταιρεία μετά την Gazprom, ζήτησε κατάπαυση του πυρός και διπλωματικά μέσα για την επίλυση της σύγκρουσης.
Ο φυλακισμένος Ρώσος ακτιβιστής, γνωστός για την εναντίωσή του στο καθεστώς Πούτιν, Αλεξέι Ναβάλνι, καταδίκασε την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία και αποκάλεσε όσους ξεκίνησαν τον πόλεμο «ληστές και κλέφτες». Η Ρωσίδα ακτιβίστρια της αντιπολίτευσης και πολιτικός Μαρίνα Λιτβίνοβιτς κάλεσε σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις στις ρωσικές πόλεις. Συνελήφθη από τη ρωσική αστυνομία καθώς έφευγε από το σπίτι της.
Περισσότεροι από 100 Ρώσοι δημοτικοί βουλευτές υπέγραψαν επιστολή κατά του πολέμου με την Ουκρανία. Ένας από τους βουλευτές, ο Αλεξάντρ Μπάντμπεργκ, έστειλε αίτημα στην Κρατική Δούμα για την παραπομπή του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Στις 26 Φεβρουαρίου, Ουκρανοί συγκεντρώθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην περιοχή Μάπο, στη Σεούλ, της Νότιας Κορέας, προσευχόμενοι για την ειρήνη της πατρίδας τους. Μετά την προσευχή, βγήκαν από την εκκλησία και ύψωσαν την ουκρανική σημαία και πανό διαμαρτυρίας.
Η Έλενα Τσερνένκο, μία δημοσιογράφος στην Kommersant, επίσης διέδωσε ανοικτό έγγραφο που υπογράφτηκε από 170 δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς.
Εκτός Ρωσίας
Διαμαρτυρίες σημειώθηκαν σε πολλές από τις πρεσβείες και τα προξενεία της Ρωσίας στο εξωτερικό, όπως εκείνων σε:
thumb|280px|Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο [[Τελ Αβίβ του Ισραήλ στις 26 Φεβρουαρίου 2022]] Ομάδα Ιρανών διαμαρτυρήθηκε και στην Τεχεράνη, παρά τις απαγορεύσεις του καθεστώτος. Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε στην πρεσβεία της Ουκρανίας.
Στις 25 Φεβρουαρίου, η ακτιβίστρια για το κλίμα Γκρέτα Τούνμπεργκ διαδήλωσε έξω από τη ρωσική πρεσβεία στη Στοκχόλμη.
Λευκή-μπλε-λευκή σημαία
Η αναλογία με τη λευκορωσική ερυθρόλευκη σημαία που χρησιμοποιήθηκε ευρέως κατά τη διάρκεια των λευκορωσικών διαδηλώσεων του 2020-2021 και η ομοιότητα με τη σημαία του Βελίκι Νόβγκοροντ, όπου η κυβέρνηση της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ είχε τη φήμη της ανάπτυξης δημοκρατικής διακυβέρνησης, θεωρούνται επίσης ως κίνητρα για τη σημαία. Η μεσαία μπλε λωρίδα είναι κοντά στην απόχρωση της ρωσικής σημαίας κατά τη μετασοβιετική εποχή του Μπόρις Γέλτσιν, που χρησιμοποιήθηκε μεταξύ 1991 και 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στη Βραζιλία Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στη Γαλλία Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Ιταλία Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στην Τουρκία Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες του 2022 Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Μολδαβικές βουλευτικές εκλογές (2019)
Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μολδαβία στις 24 Φεβρουαρίου 2019 για την εκλογή των 101 μελών του Κοινοβουλίου της Μολδαβίας. Το Σύνταγμα ορίζει ότι οι εκλογές διεξάγονται το αργότερο τέσσερα χρόνια και τρεις μήνες από την ημερομηνία έναρξης της προηγούμενης κοινοβουλευτικής περιόδου.
Οι εκλογές διεξήχθησαν στο πλαίσιο ενός παράλληλου εκλογικού συστήματος, αντικαθιστώντας το αναλογικό σύστημα με κλειστές λίστες που χρησιμοποιήθηκε στη Μολδαβία σε όλες τις προηγούμενες κοινοβουλευτικές εκλογές από την ανεξαρτησία. Η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2018 και συνεχίστηκε μέχρι την ημέρα των εκλογών.
Υποψήφιοι από τέσσερα κόμματα εκλέχθηκαν στο Κοινοβούλιο: το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, το Δημοκρατικό Κόμμα της Μολδαβίας, την εκλογική συμμαχία ACUM των DA και PAS, και το κόμμα Șor. Το Κόμμα των Κομμουνιστών απέτυχε να καταλάβει έδρα για πρώτη φορά από την ανεξαρτησία.
Τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν από το συνταγματικό δικαστήριο της Μολδαβίας στις 9 Μαρτίου 2019.
Έπειτα από τις εκλογές προκλήθηκε συνταγματική κρίση τον Ιούνιο.
Εκλογικό σύστημα
Οι 101 έδρες στο Κοινοβούλιο της Μολδαβίας εξελέγησαν με το σύστημα της παράλληλης ψηφοφορίας, το οποίο εισήχθη το 2017. Έτσι, οι 50 βουλευτές εξελέγησαν με αναλογική σε μία ενιαία πανεθνική εκλογική περιφέρεια, με τους υπόλοιπους 51 να εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες.
Προκειμένου να εισέλθει κάποιος ή κάποια στη Βουλή, το εκλογικό όριο ήταν διαφορετικό ανά περιφέρεια και ανά τύπο καταλόγου. Για την ενιαία εκλογική περιφέρεια, το απαιτούμενο ποσοστό για ενιαία κόμματα ή οργανισμούς ήταν 6%, για συμμαχίες των 2 κομμάτων ήταν 9% και για συμμαχίες τριών και πάνω κομμάτων ήταν 11%. Οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι προκειμένου να εκλεγούν βουλευτές έπρεπε να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 2%. Η συμμετοχή έπρεπε να είναι τουλάχιστον 33% σε ποσοστό προκειμένου να είναι έγκυρα τα αποτελέσματα.
Συνομιλίες για σχηματισμό κυβέρνησης
Έπειτα από τις εκλογές, αμφότερα το Σοσιαλιστικό και το Δημοκρατικό Κόμμα πρότειναν τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με το ACUM, με το PDM να προτείνει για πρωθυπουργό ένα πρόσωπο από το ACUM, παρότι μεγαλύτερο κόμμα ήταν το PDM. Ωστόσο έπειτα από τις υποσχέσεις που δόθηκαν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, το ACUM απέρριψε και τις δύο προτάσεις.
Στις 8 Απριλίου το ACUM ανακοίνωσε ότι θα αλλάξει την απόφασή του να αρνηθεί τις συνομιλίες για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με το PSRM.
Παραπομπές
2019 Μολδαβια
Πέτρος Ιακωβίδης
Ο Πέτρος Ιακωβίδης (Καβάλα, 12 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1988 στην Καβάλα. Ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική σε ηλικία μόλις 13 ετών. Έχει σπουδές σε μουσικά όργανα όπως η κιθάρα, το μπουζούκι, τα κρουστά και το πιάνο. Το πρώτο του επίσημο τραγούδι κυκλοφόρησε το 2015 από την Minos EMI και έφερε τον τίτλο "Ο έρωτας μου γίνε" σε μουσική και στίχους του ίδιου αλλά και του Stan με την Icon Music. Στη συνέχεια κυκλοφόρησε τα τραγούδια "Βάλε", "Αγκαλιά" και "Κοριτσάκι μου", τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας τους, με το τελευταίο του single να ξεπερνά τις 12.000.000 προβολές στο YouTube. Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της γενιάς του τα τελευταία χρόνια, με συνεργασίες με καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες όπως ο Νίκος Κουρκούλης, ο Γιώργος Μαζωνάκης, ο Stan, η Ελένη Φουρέιρα, ο Κωνσταντίνος Αργυρός, η Πάολα, ο Αντύπας, ο Σταμάτης Γονίδης, η Νατάσα Θεοδωρίδου κ.α.
Πέρα από το τραγούδι, ο Πέτρος Ιακωβίδης ασχολείται και με τη σύνθεση. Έχει γράψει τραγούδια που έχουν σημειώσει τεράστια επιτυχία τόσο για τον Κωνσταντίνο Αργυρό ("Αθήνα-Θεσσαλονίκη" - "Φοβάμαι" - "Ξημερώματα"), όσο και για τον Stan ("Χτύπα" - "Eίσαι Απαραίτητη") κ.α. Το 2015 ήταν υποψήφιος στα Mad Video Music Awards για το Μουσικό Βραβείο MAD Video Music Award Καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη, με το βραβείο να το κερδίζει ο Κωνσταντίνος Κουφός. Την ίδια χρονιά, παρουσίασε ένα εντυπωσιακό live duet στη σκηνή των μουσικών βραβείων MAD με τον Χρήστο Δάντη και τον Στέλιο Λεγάκη ερμηνεύοντας το τραγούδι "Κομμάτια". Είναι ανιψιός του τραγουδιστή Νίκου Κουρκούλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Αρχιτεκτονική του Μαυροβουνίου
Η αρχιτεκτονική του Μαυροβουνίου (σερβικά/μαυροβουνιακά: Архитектура Црне Горе) είναι ένα μείγμα από πολλές επιρροές, που έχουν αφετηρία στην αρχαιότητα και φθάνουν ως τη σύγχρονη εποχή.
Χαρακτηριστικά
Το Μαυροβούνιο έχει μια σειρά από σημαντικούς πολιτιστικούς και ιστορικούς χώρους, συμπεριλαμβανομένων των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς από την προ-ρωμανική, γοτθική και μπαρόκ περίοδο.
Η παράκτια περιοχή του Μαυροβουνίου είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα θρησκευτικά μνημεία της, συμπεριλαμβανομένου του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Τρύφωνα, τη Βασιλική του Αγίου Λουκά (τουλάχιστον 800 χρόνων), την Παναγία των Βράχων (Σκαλπέλο), τη Μονή Σαβίνας, τη Μονή Κετίγνης και άλλα.
Αυτή η περιοχή, που μερικές φορές ονομάζεται Ενετικό Μαυροβούνιο, είναι έντονα επηρεασμένη από τη βενετσιάνικη αρχιτεκτονική, ιδιαίτερα στις πόλεις Κότορ και Πέραστ. Η αρχαία πόλη Ασκρήβιον-Κάταρο περιλαμβάνεται στον κατάλογο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Η βυζαντινή επιρροή στην αρχιτεκτονική και στα θρησκευτικά έργα τέχνης είναι ιδιαίτερα εμφανής στο εσωτερικό της χώρας.
Το μεγαλύτερο μέρος της αρχιτεκτονικής του Μαυροβουνίου είναι βυζαντινό, λατινικό ή βενετσιάνικο (γοτθική, ρωμανική, μπαρόκ) και οθωμανικό.
Αρχαίο Κότορ
Το ενετικό σύστημα οχύρωσης του Κότορ (που οι Ενετοί ονόμαζαν "Κάταρο"), το οποίο το προστατεύει από τη θάλασσα, είναι στην πραγματικότητα ένα τείχος μήκους 4,5 χιλιομέτρων, ύψους 20 μέτρων και πλάτους 15 μέτρων, και θεωρείται ως ένα από τα παγκόσμια ιστορικά αξιοθέατα από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Η μορφή των προμαχώνων πήρε το τελικό της σχήμα τον 18ο αιώνα. Η παλαιότερη πύλη της πόλης, είναι η πύλη του Νότου που κατασκευάστηκε εν μέρει τον 9ο αιώνα. Η πύλη του "Βορρά" και η "Κύρια" πύλη χτίστηκαν σε αναγεννησιακό στυλ κατά το πρώτο μισό του 16ου αιώνα. Το πιο αντιπροσωπευτικό μνημείο ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής στην Αδριατική είναι ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός του Αγίου Τρύφωνα, που κατασκευάστηκε το 1166 πάνω στα ερείπια ενός πρώην ναού του 9ου αιώνα. Στο ναό υπάρχουν τοιχογραφίες του 14ου αιώνα και ένα πολύτιμο θησαυροφυλάκιο με εγχώρια και βενετσιάνικα χρυσά έργα, που χρονολογούνται από τον 14ο έως τον 20ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στο Μαυροβούνιο
Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
Ο Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου ή Ευηνοχωρίου είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 60 μέτρα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Σημείωση
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Κλεισορρευμάτων, Άγιος Γεώργιος Καλυβίων και Άγιος Γεώργιος Παλαιοκαρυάς.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Γενί Καπί
μικρογραφία| Κεντρική αποβάθρα της πλατφόρμας Μ2 του σταθμού Γενί Καπί. Το Γενί Καπί (τουρκικά: Yenikapı) είναι  λιμάνι και συνοικία στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία, στη μητροπολιτική συνοικία Φατίχ στην ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου και κατά μήκος της νότιας ακτής της ιστορικά κεντρικής χερσονήσου της πόλης.
Το Γενί Καπί είναι αξιοσημείωτο για τις συνεχιζόμενες ανασκαφές στο βυζαντινό λιμάνι του, που ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 2004. Οι αρχαιολογικές έρευνες του Γενί Καπί είναι μία από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη, λόγω του μεγέθους και του αριθμού των ναυαγίων, που βρέθηκαν από την αρχική ανακάλυψη και του μεγάλου αριθμού σχετικών αντικειμένων. Το εμπορικό λιμάνι, που ονομάζεται Λιμάνι του Θεοδοσίου, που χρησιμοποιήθηκε μεταξύ του 5ου και του 10ου αιώνα, ήταν μια εναλλακτική λύση για τις παραδοσιακές θέσεις ελλιμενισμού πλοίων της Κωνσταντινούπολης, που βρίσκονταν κατά μήκος της εισόδου του Κεράτιου Κόλπου.
Η πλατεία Γενί Καπί είναι ένα τεχνητό κομμάτι γης, που δημιουργήθηκε στη Θάλασσα του Μαρμαρά, διευρύνοντας το Γενί Καπί. Χρησιμοποιείται για μεγάλες συγκεντρώσεις, ιδιαίτερα πολιτικές συγκεντρώσεις υπέρ του Ερντογάν, και εκδηλώσεις όπως το Πολιτιστικό Φεστιβάλ Ethnosport.
Μεταφορές
Το Κέντρο Μεταφορών Γενί Καπί είναι επίσης ο χώρος ενός υπόγειου τερματικού σταθμού μαζικής μεταφοράς, η κατασκευή του οποίου καθυστέρησε λόγω των τεράστιων ανασκαφών, που ήταν απαραίτητες για το έργο. Ο νέος τερματικός σταθμός Γενί Καπί παρέχει ανταλλαγές μεταξύ της γραμμής του μετρό Χαφίφ (M1) και της γραμμής M2 — και οι δύο αποτελούν μέρος του δικτύου του μετρό της Κωνσταντινούπολης — και της νέας σιδηροδρομικής σύνδεσης Μαρμαράι, που συνδέει την Ανατολία και την ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης μέσω μιας νέας σήραγγας κάτω από τον Βόσπορο.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Ο Μιθριδάτης Χατζηχατζόγλου, ευρέως γνωστός ως Μιθριδάτης (7 Μαρτίου 1975, Γκύζη, Αθήνα), είναι Έλληνας μουσικοσυνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής, εικαστικός στον τομέα της ζωγραφικής και του video art και πολιτικός. Είναι ευρύτερα γνωστός ως μέλος του hip hop μουσικού συγκροτήματος Ημισκούμπρια.
Γενί Καπί
Μεταφορές
Το Γενί Καπί είναι επίσης ένας σταθμός στην προαστιακή σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολη-Χάλκαλι.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Βιογραφία
Ο Μιθριδάτης γεννήθηκε στου Γκύζη και μεγάλωσε στην Κυψέλη. Είναι γιος των ηθοποιών Κώστα Χατζόγλου και Ανθής Γούναρη. Σε ηλικία 15 ετών εργάστηκε ως σκιτσογράφος σε εφημερίδες (Οδηγητής κ.α.) και περιοδικά. Το διάστημα 1992-1993, ο Μιθριδάτης εργάστηκε ως υπάλληλος στα κατάστημα δίσκων Metropolis. Το 1993 σε ηλικία 18 ετών πέρασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης και την επόμενη χρονιά (1994) στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Το 1996, παράλληλα με τις σπουδές του, δημιούργησε το μουσικό συγκρότημα Ημισκούμπρια μαζί με τον Δημήτρη Μεντζέλο και τον DJ Πρύτανη. Διέκοψε για αρκετά χρόνια λόγω της μουσικής καριέρας του, αλλά το 2017 συνέχισε στην ΑΣΚΤ προετοιμάζοντας τη διπλωματική του εργασία στις εικαστικές τέχνες, την οποία παρουσίασε το 2019.
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Κατά τη διάρκεια της αρχαιολογικής ανασκαφής στο εργοτάξιο Γενί Καπί Μαρμαράι, έγινε γνωστό ότι η ιστορία της Κωνσταντινούπολης χρονολογείται πιο πίσω από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως, περίπου 8.500 χρόνια.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Βιογραφία
Την 1η Απριλίου του 2023 ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν υποψήφιος στον Νότιο Τομέα Αθηνών στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Ανακαλύφθηκαν σκελετοί 8.000 ετών και με τις συνεχείς ανασκαφές έχουν ανακαλυφθεί κι άλλοι τάφοι. Οι τάφοι αποκαλύπτουν ότι στην Κωνσταντινούπολη υπήρχαν παλαιότεροι οικισμοί, που ανάγονται στη Λίθινη Εποχή. Οι σκελετοί βρέθηκαν σε τέσσερις προϊστορικούς τάφους.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Ο Μιθριδάτης είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Ημισκούμπρια. Στο συγκρότημα έχει τον ρόλο του μουσικού, στιχουργού και ερμηνευτή. Με το συγκρότημα Ημισκούμπρια κυκλοφόρησε επτά ολοκληρωμένους δίσκους (albums), από τους οποίους οι δύο έγιναν Χρυσοί και ο ένας Πλατινένιος στην Ελλάδα και Χρυσός στην Κύπρο. Επτά μεμονωμένα singles (CD & E-Singles), από τα οποία τα δύο έγιναν Χρυσά και δύο Best Compilations. Ο συνολικός αριθμός των πωλήσεων των Ημισκουμπρίων, έφτασε στις 200.000 κόπιες.
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Εκτός από σκελετούς, οι ανασκαφές αποκάλυψαν 34 βυθισμένα πλοία, που χρονολογούνται από τον έβδομο και τον 11ο αιώνα. Τα βυθισμένα πλοία συντηρήθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και στο Ινστιτούτο Ναυτικής Αρχαιολογίας στο Μπόντρουμ.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Με τα Ημισκούμπρια του απονεμήθηκαν πέντε μουσικά βραβεία και πολλές ειδικές, τιμητικές διακρίσεις. Μαζί με τα Ημισκούμπρια, αλλά και σαν solo καλλιτέχνης, έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Όπως και μουσικές παραστάσεις σε μουσικές σκηνές στην Αθήνα.
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Υπήρχαν επίσης υπολείμματα ορισμένων τοίχων, που βρέθηκαν κατά τις ανασκαφές. Τώρα θεωρούνται ότι αποτελούν τα πρώτα τείχη της πόλης της Κωνσταντινούπολης, που ανεγέρθηκαν, όταν ιδρύθηκε η πόλη ως Βυζάντιο.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Το 2009, μετά από πολλά χρόνια επιτυχημένης πορείας με τα Ημισκούμπρια, κυκλοφόρησε το πρώτο solo album του με τίτλο «Αιρετικά Ερωτικός».
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Περίπου 500 κομμάτια, που ελήφθησαν από τα λείψανα, που ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές εκτέθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Τον Μάιο του 2021 ταράζει την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, ανεβάζοντας μέσω του YouTube ένα μουσικό «μανιφέστο» διάρκειας 12 λεπτών σε ρυθμό ραπ με την ονομασία «Για Να Μην Τα Χρωστάω». Το βίντεο συγκεντρώνει περισσότερο από 1,5 εκατομμύριο θεάσεις τις πέντε πρώτες ημέρες κυκλοφορίας του και προκαλεί έκρηξη ενθουσιασμού μεταξύ των χρηστών, αλλά και αρκετών επικρίσεων στα κοινωνικά δίκτυα. Μέσα από τους στίχους του έργου ο Μιθριδάτης ασκεί σκληρή κριτική στην κυβερνητική πολιτική, τον αυταρχισμό, την αστυνομική βία, τη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης λόγω της πανδημίας, χωρίς όμως να αφήνει έξω την νεοελληνική κοινωνική παθογένεια.
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Προκειμένου να παρασχεθεί ένας επαρκής πολεοδομικός και αρχιτεκτονικός σχεδιασμός για τον αρχαιολογικό χώρο, διοργανώθηκε το 2012 ένας διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του Πίτερ Άιζενμαν και της Aytac Architects επιλέχθηκε τελικά ως η νικήτρια πρόταση. Το έργο προβλέπει επίσης την υλοποίηση ενός αρχαιολογικού πάρκου και ενός μεγάλου αρχαιολογικού μουσείου.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Τον Ιούνιο του 2022, συμμετέχει με ένα Hip Hop DJ Set, σε τριήμερο εικαστικών και μουσικών εκδηλώσεων, στον πολυχώρο τεχνών Point Ephemere στο Παρίσι. Στο Παρίσι δίνει συνέντευξη στην τηλεοπτική εκπομπή Arte Tracks του Arte, του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού καναλιού σε σχέση με την τέχνη, μιλώντας με αφορμή το «Για να μην τα χρωστάω» και για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα.
Γενί Καπί
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Το 2020, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν υπολείμματα ζώων και σκελετούς, συμπεριλαμβανομένων γατών, που χρονολογούνται από τη βυζαντινή περίοδο.
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Υποκριτική
Γενί Καπί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλιευτικές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Φατίχ
Μιθριδάτης (μουσικός)
Μουσική
Το 2002, έγραψε μαζί με τον Δημήτρη Μεντζέλο το σενάριο της σατιρικής τηλεοπτικής σειράς Show fuckin’ what? που προβλήθηκε στο Star Channel, όπου και πρωταγωνίστησε.
Το 2004, έκανε εμφάνιση ως ο ίδιος στην τηλεοπτική σειρά του Ant1 με τίτλο Solo Καριέρα. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική ταινία του Alter O Ησαΐας Χορεύεται και Latin.
Το 2009, έπαιξε έκτακτο ρόλο στην σειρά του Mega, Μίλα Μου Βρώμικα. Στην ίδια σειρά, συμμετείχε στο τραγούδι «Πω πω τρέλα που με πιάνει», στο οποίο έγραψε στίχους και συμμετείχε στην παραγωγή.
Το χρονικό διάστημα μεταξύ 2012-2017 συμμετέχει στην μεταγλώττιση της αμερικανικής σειράς animation Teenage Mutant Ninja Turtles (2012 TV series) και το διάστημα μεταξύ 2018-2020 στο Rise of the Teenage Mutant Ninja Turtles στο Nickelodeon, δανείζοντας την φωνή του στους χαρακτήρες Donatello, Tiger Claw, Neutralizer κ.α. Το 2022 συμμετέχει στην μεταγλώττιση της ταινίας Teenage Mutant Ninja Turtles: The Movie που προβάλεται στο Netflix.
Εικαστικά
Μέχρι την ηλικία των δέκα ετών, είχε ήδη βραβευτεί με δύο βραβεία Παιδικής Ζωγραφικής. Ήταν σκιτσογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά (1990-1995). Είχε συμμετοχή σε τρείς ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής. Ζωγραφικά σχέδια του Μιθριδάτη, έχουν φιλοτεχνήσει, αφίσες συναυλιών ξένων καλλιτεχνών ( Geogre Benson, Jethro Tull κ.α.), όπως και εξώφυλλα δίσκων Ελλήνων καλλιτεχνών ( Ημισκούμπρια, Γιάννης Σπανός κ.α.)
Amok Time Arts
Το 2017 ο Μιθριδάτης ιδρύει την Amok Time Arts. Η Amok Time Arts είναι μία κολεκτίβα καλλιτεχνών, που σκοπό έχει την δικτύωση και ανάδειξη ταλαντούχων ανθρώπων με αφοσίωση στην τέχνη. Μουσική, εικαστικά, φωτογραφία, συγγραφή, γραφικές τέχνες, υποκριτική, μόδα, συγκεντρώνονται με σκοπό να δημιουργήσουν μικρά θαύματα. Η Amok Time Arts, διοργανώνει lives, μουσικά events, εκθέσεις ζωγραφικής. Επιμελείται μουσικές παραγωγές και υποστηρίζει από blogs μέχρι και street art δραστηριότητες. Βασικός στόχος να επεκταθεί και στα υπόλοιπα κομμάτια τέχνης που την αφορούν ως δράση και αισθητική. Η φιλοσοφία της συγκεριμένης καλλιτεχνικής κολλεκτίβας, βασίζεται σε έναν πρωτοπόρο τρόπο σκέψης, που ως στόχο έχει να προωθήσει την αμοιβαία στήριξη των καλλιτεχνών που ανήκουν στην ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Καρίν Ζαν-Πιέρ
Η Καρίν Ζαν-Πιέρ (γαλλικά: Karine Jean-Pierre, 13 Αυγούστου 1975), είναι Γαλλο-Αμερικανίδα πολιτική σύμβουλος, ακτιβίστρια και κυβερνητική αξιωματούχος, που υπηρετεί ως 35η Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου στην προεδρία Μπάιντεν, από τον Μάιο του 2022. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Διατέλεσε προσωπάρχης στην τότε υποψήφια αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Κάμαλα Χάρις, κατά την προεδρική εκστρατεία του Τζο Μπάιντεν το 2020. Τον Νοέμβριο του 2020, ύστερα από την εκλογική νίκη Μπάιντεν-Χάρις, ανακοινώθηκε ότι θα υπηρετήσει ως Αναπληρώτρια Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου υπό την Τζεν Σάκι.
Στις 5 Μαΐου 2022, ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, διόρισε την Ζαν-Πιέρ για να αναλάβει 35η Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, στις 13 Μαΐου 2022, ύστερα από την προαναγγελθείσα αποχώρηση της Τζεν Σάκι, από το αξίωμα. Στις 13 Μαΐου 2022, έγινε πρώτη έγχρωμη και η πρώτη ανοιχτά ομοφυλόφιλη που ανέλαβε Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου.
Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως πολιτική αναλύτρια στο NBC News και στο MSNBC.
Βιογραφία
Η Καρίν Ζαν-Πιέρ, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1975 στο Φορ-ντε-Φρανς της Μαρτινίκα από γονείς με καταγωγή από την Αϊτή. Στην ηλικία των 5 ετών, μετανάστευσε με την οικογένειά της στις Ηνωμένες Πολιτείες, και μεγάλωσε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Kellenberg Memorial High School" το 1993 στο Χέμπστεντ της Νέας Υόρκης. Σπούδασε Βιολογία στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης (NYIT) και έλαβε πτυχίο (BS) το 1997. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στις Πολιτικές Επιστήμες και τη Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (MPA) το 2003.
Προσωπική ζωή
Η Ζαν-Πιέρ, βρίσκεται σε σχέση με την δημοσιογράφο του CNN Σουζάν Μαλβιό, με την οποία έχουν υιοθετήσει μία κόρη. Από το 2020, διαμένουν στην Ουάσινγκτον Π.Κ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπρόσωποι Τύπου του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου Κατηγορία:Κυβερνητικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Λευκός Οίκος Κατηγορία:Προεδρία του Τζο Μπάιντεν Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια Κατηγορία:Αϊτινοί Κατηγορία:Γαλλοαμερικανοί
Βασιλική του Αγίου Μάρκου (Ηράκλειο)
Η Βασιλική του Αγίου Μάρκου είναι εκκλησία η οποία βρίσκεται στο κέντρο του Ηρακλείου, στην πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου. Κτίστηκε τους πρώτους βενετικούς χρόνους, το 1239, και αποτέλεσε τον τόπο όπου γινόταν η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων των αρχόντων και των αξιωματούχων. Μετά την τουρκική κατάκτηση το 1669, ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί γνωστό και ως Δεφτερδάρ Αχμέτ Πασά τζαμί, μέχρι το 1915. Το κτίριο ανακαινίστηκε μετά το 1956 και λειτουργεί έκτοτε ως δημοτική πινακοθήκη. Είναι ένα από τα ελάχιστα κτίρια της Καθολικής Εκκλησίας που σώζονται στις κρητικές πόλεις. Από αρχιτεκτονικής άποψης, ο ναός είναι τρίκλιτη βασιλική με υπερυψωμένο το κεντρικό κλίτος. Μπροστά από την είσοδο στη δυτική πρόσοψη μπροστά από την είσοδο υπάρχει στοά.
Βενετικοί χρόνοι
Ο ναός άρχισε να κατασκευάζεται το 1239, μετά την απόκτηση της Κρήτης από τη Βενετία μετά την Δ΄ Σταυροφορία, με τον θεμέλιο λίθο να τοποθετείται από τον Λατίνο επίσκοπο Ιεράπετρας. Ο ναός κτίστηκε σε γοτθικό ρυθμό, απηχώντας τις μοναστικές εκκλησίες της δύσης και τονίζοντας τη διαφορετικότητα του λατινικού δόγματος. Κτίστηκε στο κέντρο του Χάνδακα (παλαιό όνομα του Ηρακλείου), απέναντι από το δουκικό παλάτι και χρησιμοποιούταν από τον δούκα και τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους για τον εκκλησιασμό τους. Ο ναός δεν υπαγόταν στην λατινική αρχιεπισκοπή αλλά στον ίδιο τον δούκα, ο οποίος όριζε υπεύθυνο της εκκλησίας ένα «πριμικήριο» ή «καπελλάνο». Στην είσοδο του ναού ανακοινώνονταν τα δουκικά διατάγματα, ενώ ήταν ο τόπος όπου γινόταν η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων των αρχόντων και των αξιωματούχων. Τα μέλη της δουκικής οικογένειας ενταφιάζονταν στον ναό.
Ο αρχικός ναός υπέστη σημαντικές καταστροφές από σεισμό το 1303, αλλά στη συνέχεια επισκευάστηκε. Ένας ακόμη ισχυρός σεισμός που συνέβη το 1508 προκάλεσε νέες ζημιές στον ναό. Στην αναφορά του 1552 αναφέρεται ότι ο βόρειος τοίχος του ναού ήταν ετοιμόρροπος και για αυτό το λόγο ενισχύθηκε με τέσσερις αντηρίδες, δύο από τις οποίες σώζονται μέχρι σήμερα. Σε έγγραφο του 1514 ο δούκας ζητάει να μεταφερθούν ξύλινοι δοκοί από τα Σφακιά για την επισκευή του ναού. Οι εργασίες επισκευής ολοκληρώθηκαν το 1557, αλλά ο ναός υπέστη ζημίες από σεισμούς το 1564 και το 1595. Στο ναό πραγματοποιήθηκαν εργασίες στερέωσης το 1599 με επικεφαλής τον κτίστη Μιχελή Ραπτόπουλο και τον μαραγκό Γιάννη Κλαδά, όμως ο βόρειος τοίχος κρίθηκε μετά από αυτοψία το 1625 πάλι ετοιμόρροπος.
Κατά τη διάρκεια του Κρητικού Πολέμου, το κωδωνοστάσιο του ναού χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο, με τις καμπάνες να ηχούν συναγερμό όταν άρχιζαν οι βομβαρδισμοί. Το κωδωνοστάσιο του Αγίου Μάρκου διέφερε από τα υπόλοιπα της πόλης καθώς η κορυφή του ήταν επίπεδη και με επάλξεις και είχε ρολόι. Με την παράδοση του Χάνδακα μετά την πολυετή πολιορκία στους Οθωμανούς, οι Βενετοί απομάκρυναν τις καμπάνες και άλλα κειμήλια.
Οθωμανικοί χρόνοι
thumb|250px|Άποψη του ναού ως τζαμί στις αρχές του 20ού αιώνα, από τον [[Τζουζέπε Γκερόλα.]] Μετά την κατάκτηση του Χάνδακα το 1669, το κτίριο δόθηκε στον Δεφτερδάρ Αχμέτ Πασά, ο οποίος διατελούσε οικονομικός έφορος από το 1661/2 μέχρι το 1675. Μετέτρεψε τον ναό σε τζαμί και αγόρασε κτίρια στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου του δουκικού ανάκτορου, ώστε να εξασφαλίσει έσοδα για το τζαμί. Οι Οθωμανοί γκρέμισαν το κωδωνοστάσιο και στη θέση του ανήγειραν μιναρέ, ενώ κατέστρεψαν τις τοιχογραφίες και τους τάφους του ναού, πετώντας έξω τα οστά, και κατασκεύασαν μιχράμπ και μινμπάρ. Το τζαμί έγινε γνωστό ως Δεφτερδάρ τζαμί. Συνέχισε να χρησιμοποιείται ως τζαμί μέχρι το 1915.
Ο Εβλιγιά Τσελεμπή το επισκέφθηκε το 1669 και ανέφερε ότι βρισκόταν μέσα στην αγορά του Ηρακλείου, με πρόσοψη στην πλατεία δεξαμενής (από την κρήνη Μοροζίνι), ενώ αναφέρει ότι ιδρύθηκε από τον σουλτάνο Μανσούρ του χαλίφη Ουμάρ, ώστε να εξισλαμίσει το κτίριο. Αναφέρει ότι βόρεια του κτιρίου βρισκόταν αυλή και στον βόρειο τοίχο είχαν εντοιχιστεί κρουνοί. Το τζαμί διέθετε συνολικά τρεις αυλές, στη βόρεια, νότια και ανατολική πλευρά του, με ένα πηγάδι και μια στέρνα. Ο μιναρές κτίστηκε στα νότια του κτιρίου, όπου ακόμη σώζονται τα ερείπιά του. Το συγκρότημα του τζαμιού (κουλιγιέ) περιελάμβανε επίσης τρία καταστήματα, ένα κελάρι και ένα διώροφο κτίριο.
Για τη συντήρηση και λειτουργία του τζαμιού υπήρχε βακούφι το οποίο αποτελούταν από εννέα οικίες, δύο μοναστικά συγκροτήματα, 22 καταστήματα και δύο αγροκτήματα. Από αυτά στη συνοικία του Χριστού Κεφάλα βρίσκονταν έξι οικίες και ένα μοναστικό συγκρότημα, στη συνοικία του Αγρού Κεφάλα βρίσκονταν μία οικία και ένα αγρόκτημα, στη συνοικία της Αγίας Κυριακής κατείχε μία οικία και 17 καταστήματα, στη συνοικία του Αρχιστρατηγού είχε μία οικία, ένα μοναστικό συγκρότημα και ένα αγρόκτημα και στη συνοικία του Ιωάννη του Χρυσοστόμου είχε πέντε καταστήματα. Στο κατάστιχο του καδή του Χάνδακα το 1688 αναφέρεται ότι το βακούφι του τζαμιού συντηρούσε επίσης έναν τουρμπέ εκτός των τειχών της πόλης.
Το 1706 έλαβαν εργασίες αποκατάστασης του κτιρίου, οι οποίες κόστισαν 1.035 γρόσια. Το 1761 έγινε αίτηση για νέες εργασίες επιδιόρθωσης, των οποίων το κόστος υπολογίστηκε σε 18.287 παράδες.
Νεότεροι χρόνοι
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1924, η βασιλική πέρασε αρχικά στην κατοχή της Εθνικής Τράπεζας και στη συνέχεια του δήμου Ηρακλείου και χρησιμοποιήθηκε ως κινηματογράφος. Ο μιναρές κατεδαφίστηκε το 1924. Το 1949 η Τομή Επιτροπή Τουρισμού Ηρακλείου (ΤΕΤΥ) πρότεινε τη χρηματοδότηση της αναστύλωσης του ναού, μαζί με άλλα μνημεία της πόλης. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 προτάθηκε στο δημοτικό συμβούλιο ο ναός να κατεδαφιστεί και στη θέση του να κατασκευαστεί δημοτικό θέατρο και μέγαρο του ταχυδρομείου, πρόταση η οποία εγκαταλείφθηκε μετά την αδυναμία εξασφάλισης χρηματοδότησης. Το 1954 το αρχαιολογικό συμβούλιο αποφάσισε τη διατήρηση του ναού και το 1956 άρχισε η αποκατάσταση της βασιλικής από την Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών. Αυτή ήταν η παλαιότερη αναστήλωση μνημείου δυτικής αρχιτεκτονικής η οποία έλαβε χώρα στην Κρήτη. Η βασιλική είναι ένα από τα ελάχιστα κτίρια της Καθολικής Εκκλησίας που σώζονται στις κρητικές πόλεις.
Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης έγινε ανύψωση του μεσαίου κλίτους ώστε να επανέλθει στην αρχική μορφή του, με την κατασκευή οξυκόρυφων παράθυρων στο πλάι του, 12 σε κάθε πλευρά, απόφραξη διαφόρων ανοιγμάτων που είχαν δημιουργηθεί στους πλάγιους τοίχους του ναού και δημιουργία πέντε οξυκόρυφων παράθυρων στο βόρειο τοίχο, κατά αντιστοιχία με το νότιο, ανακατασκευή του προστώου, επίστρωση του δαπέδου του ναού με νέες πλάκες, κατασκευή επιχρισμάτων, επιδιόρθωση των βάσεων της εσωτερικής κιονοστοιχίας, μεταλλικών υελοστάσιων στα παράθυρα, κατασκευή θυρών και ενίσχυση του κτιρίου με σκυρόδεμα.
Μετά την ολοκλήρωση της αποκατάστασης το 1960, ο ναός χρησιμοποιείται ως δημοτική πινακοθήκη. Το 1961 φιλοξένησε το πρώτο διεθνές κρητολογικό συνέδριο, το οποίο πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Εταιρίας Κρητικών Ιστορικών Μελετών. Φιλοξενεί εκθέσεις έργων τέχνης. Ανάμεσα στις εκθέσεις που έλαβαν χώρα στην βασιλική του Αγίου Μάρκου ξεχώρισαν οι εκθέσεις με έργα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (1990), με έργα της Κρητικής Σχολής (1993) και με πορτραίτα Φαγιούμ (1998), οι οποίες συνοδεύτηκαν από διεθνή συνέδρια. Επίσης πολλοί ζωγράφοι έχουν εκθέσει έργα τους στην βασιλική, όπως οι Μαρία Φιοράκη, Λευτέρης Κανακάκις και Θωμάς Φανουράκης, Γιώργος Θωμά Γεωργιάδης, Μανωλακάκη Λίλιαν μεταξύ άλλων.
Περιγραφή
thumb|250px|Το εσωτερικό της βασιλικής Ο ναός είναι κτισμένος στο σχέδιο της τρίκλιτης βασιλικής. Οι εσωτερικές του διαστάσεις του είναι 32 επί 15,60 μέτρων στην νότια και δυτική πλευρά, ενώ η βόρεια και η ανατολική είναι 30 εκατοστά μεγαλύτερες. Ο Κώστας Λασσιθιωτάκης πρότεινε ότι αυτή η ασυμμετρία οφείλεται στις ανακατασκευές του βόρειου τοίχου. Το κεντρικό κλίτος είναι το πλατύτερο, με πλάτος 6,6 μέτρα, ενώ το νότιο έχει πλάτος 4,6 μέτρα και το βόρειο 4,4 μέτρα. Οι επιμήκεις αναλογίες των κλιτών τονίζουν ιδιαίτερα την επιμήκη διάσταση του κτιρίου. O άξονας του ναού περικλείνει κατά 25 μοίρες προς το νότο σε σχέση με τον άξονα δύσης-ανατολής. Ο ναός δεν διαθέτει κόγχη στον ανατολικό τοίχο.
Στο εσωτερικό του ναού έχει μεταφερθεί το διακοσμημένο θύρωμα του βενετικού μεγάρου Ιττάρ, το οποίο έχει ενσωματωθεί στην εσωτερική πλευρά της βόρειας εισόδου του ναού. Στο νότιο εσωτερικό τοίχο του ναού έχει εντοιχιστεί τρίλοβο παράθυρο γοτθικού ρυθμού το οποίο προέρχεται από άγνωστο κτίριο. Έχει τρία οξυκόρυφα ανοίγματα, με το κεντρικό να είναι ψηλότερο, και όλα βρίσκονται εντός οξυκόρυφου τόξου. Αποτελείται από καλά λαξευμένες λευκές πέτρες. Στο παρελθόν υπήρχαν πολλαπλές θύρες τόσο στο βόρειο όσο και στο νότιο τοίχο αλλά φράχθηκαν. Ο ναός στο εσωτερικό του έφερε τοιχογραφίες βυζαντινού τύπου, οι οποίες αποκαλύφθηκαν κατά την αποκατάσταση του ναού.
Κιονοστοιχία
Τα κλίτη χωρίζονται μεταξύ τους με δύο κιονοστοιχίες αποτελούμενες έκαστη από πέντε κίονες από πράσινο γρανίτη οι οποίοι στηρίζουν έξι γοτθικά τόξα. Οι κίονες έχουν διαφορετικό ύψος ο ένας από τον άλλο. Επίσης έχουν διαφορετικά κιονόκρανα, αν και όλα είναι επίχρυσα. Στη βόρεια πλευρά τα τέσσερα είναι απλά καλαθοειδή ενώ το ανατολικότερο είναι βοστρυχοειδές γοτθικό, όπως και το αντίστοιχο στον ανατολικότερο κίονα της νότιας κιονοστοιχίας. Τα βοστρυχοειδή κιονόκρανα χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. Ένα βοστρυχοειδές κιονόκρανο χρησιμοποιείται ως βάση κίονα. Επίσης διαφορετικές είναι και οι βάσεις των κιόνων οι οποίες είναι λίθινες και καλύπτονται εξωτερικά από κονίαμα στο οποίο έχει σχεδιαστεί διακοσμητικό φύλλο.
Δεν είναι γνωστό γιατί οι κίονες έχουν διαφορετικό μέγεθος. Μια θεωρεία αναφέρει ότι οι κίονες προέρχονται από παλαιότερα κτίρια και ενσωματώθηκαν στη συνέχεια στο ναό. Ο Κώστας Λασσιθιωτάκης θεωρεί πιθανότερο οι διαφορετικοί κίονες να είναι αποτέλεσμα των επισκευών των ναών, με κάποιους κίονες να χρονολογούνται από την αρχική φάση του μνημείου και κάποιοι από τις ανακατασκευές, οι οποίες πιθανόν περιλάμβαναν την εσωτερική αναδιάρθρωση του ναού για λόγους στατικότητας. Σημειώνει ότι σε δουκική έκθεση του 1552 αναφέρεται ότι ο ναός είχε οχτώ τόξα, ενώ τώρα έχει δώδεκα. Εικάζεται ότι οι κίονες προέρχονται από ελληνορωμαϊκά μνημεία του Ηρακλείου και της Κνωσού.
Προστώο
thumb|250px|Κιονόκρανο στο προστώο Στη δυτική πρόσοψη ο ναός έχει μπροστά από την είσοδο στοά (προστώο) με κιονοστοιχία, γνωστή ως Λότζια του Αγίου Μάρκου. Οι κίονες στήριζαν πέντε τόξα τα οποία με τη σειρά τους στήριζαν επίπεδη οροφή. Το κεντρικό τόξο είναι το μεγαλύτερο, με άνοιγμα 3,83 μέτρα. Είναι ένα μέτρο πλατύτερο από τα τόξα εκατέρωθέν του. Το προστώο προβάλλει κατά 6,15 μέτρα.
Ο Κώστας Λασσιθιωτάκης παρατηρεί ότι οι μεσαιωνικές ιταλικές εκκλησίες σπάνια διέθεταν προστώα και με βάση τον αναγεννησιακό ρυθμό του προστώου υποθέτει ότι δεν χρονολογείται από την αρχική φάση του ναού, αλλά προστέθηκε αργότερα. Η λότζια χρησιμοποιούταν από εμπόρους οι οποίοι πωλούσαν σιτάρι από πάγκους. Κατά τους οθωμανικούς χρόνους αφαιρέθηκε η επίπεδη οροφή και προστέθηκε επικλινής στέγη η οποία εδραζόταν απευθείας στους κίονες. Από τους αρχικούς κίονες σώζονται οι τρεις, με κιονόκρανα του 14ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του ναού έγινε προσπάθεια να αποκατασταθεί το προστώο στην αρχική του κατάσταση. Χρησιμοποιήθηκε πλάκα από οπλισμένο σκυρόδεμα για την οροφή. Η οροφή επενδύθηκε εσωτερικά από ξύλινες δοκούς οι οποίες σχηματίζουν ορθογώνια φατνώματα. Στο γείσο και στα τόξα τοποθετήθηκαν ανάγλυφα διακοσμητικά αναγεννησιακού ρυθμού.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Ηράκλειο
Βέφα
μικρογραφία| Ένας δρόμος στη Βέφα, με φόντο μια αψίδα του ανατολικού τμήματος του [[Υδραγωγείο του Ουάλεντος|υδραγωγείου Ουάλεντος. Πίσω από αυτό βρίσκεται το Τζαμί του Καλεντέρχανε.]] Η Βέφα είναι μέρος της συνοικίας Φατίχ στην Κωνσταντινούπολη και βρίσκεται μέσα σε αυτό, που κάποτε ήταν η παλιά περιτειχισμένη πόλη της Κωνσταντινούπολης. Βρίσκεται περίπου βορειοδυτικά του ανατολικού τμήματος του Υδραγωγείου του Ουάλεντος και είναι πλούσια σε μνημεία, τόσο βυζαντινά όσο και οθωμανικά. Πήρε το όνομά της από τον μουσουλμάνο άγιο (βαλής, wali) Σεΐχη Εμπού'λ Βέφα, που είναι θαμμένος στο δικό του τζαμί σ' αυτήν την περιοχή.
Το Βέφα βρίσκεται ανατολικά του πολυσύχναστου Ατατούρκ Μπούλβαρι, του κεντρικού δρόμου που χάραξε στην παλιά πόλη ο Γάλλος αρχιτέκτονας Ανρί Προστ τη δεκαετία του 1950. Αμέσως στα βόρεια της βρίσκεται η υποβαθμισμένη περιοχή του Κιουτσούκ παζάρι (Küçükpazarı) ενώ στα ανατολικά η συνοικία Σουλεϊμανίγιε γύρω από το τεράστιο συγκρότημα του Τζαμιού Σουλεϊμανίγιε.
Λεωφορεία διέρχονται στο Ατατούρκ Μπούλβαρι, που συνδέει τη Βέφα με το Ταξίμ, το Εμίνονου, το Φατίχ και το Μπεγιαζίτ. Η στάση Βεζνετζιλέρ του μετρό στη γραμμή Μ2 βρίσκεται σε μικρή απόσταση με τα πόδια, όπως και η στάση Τζιμπαλί του τραμ στον Κεράτιο Κόλπο.
Αξιοθέατα
Η Βέφα είναι περισσότερο γνωστή για το γραφικό κατάστημα Βέφα Μποζατζίσι, που βρίσκεται σε ένα δρομάκι. Είναι το παλαιότερο κατάστημα (που ιδρύθηκε το 1876) που εξακολουθεί να πουλά μπόζα, ένα κριθαρένιο ποτό στο οποίο συνήθως τοποθετούνται επιπλέον πάνω του  ρεβίθια. Ο Ατατούρκ ήρθε εδώ για να πιει μπόζα και το φλιτζάνι του διατηρείται σε μια προθήκη στον τοίχο. Το μαγαζί αναφέρεται πολλές φορές στο μυθιστόρημα του Ορχάν Παμούκ, Κάτι παράξενο στο νου μου, το οποίο αφηγείται την ιστορία ενός πλανόδιου πωλητή αυτού του ποτού.
Το τζαμί Μουλά Γκιουρανή (ή Τέμενος Βέφα Κιλίσε) είναι μια μικρή βυζαντινή εκκλησία στην ίδια περιοχή, πιθανώς αρχικά αφιερωμένη στον Άγιο Θεόδωρο (Άγιος Θεόδωρος). Χρονολογείται στη μεσοβυζαντινή περίοδο της αρχιτεκτονικής τον 10ο έως τον 11ο αιώνα. Η εκκλησία είχε εντελώς παραμεληθεί. Ωστόσο, τώρα έχει αποκατασταθεί πλήρως. Κοντά στην εκκλησία βρίσκεται η Βιβλιοθήκη Ατίφ Εφέντη από τούβλα και πέτρα, η δεύτερη βιβλιοθήκη που χτίστηκε στην Οθωμανική Κωνσταντινούπολη τη δεκαετία του 1740. Επίσης, έχει αποκατασταθεί. Μια άλλη βιβλιοθήκη των αρχών του 18ου αιώνα, που παραγγέλθηκε από τον Νταμάντ Σεχίρ Αλή Πασά, βρίσκεται στους χώρους του γυμνασίου Βέφα (Vefa Lisesi), που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Κεμαλετίν Μπέι τη δεκαετία του 1920.
Όχι πολύ μακριά από το Βέφα Μποζατζίσι βρίσκεται το υπέροχο Ρετζάι Μεχμέτ Εφέντη sibyan mektep , ένα οθωμανικό δημοτικό σχολείο, που άνοιξε το 1775, με την πρόσοψή του εξ ολοκλήρου καλυμμένη με μαρμάρινα γλυπτά που ενσωματώνουν σιντριβάνια και ένα σεμπίλ από το οποίο μοιράζονταν ποτά στους περαστικούς. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το Εκμεκτζιζάντε Αχμέτ Πασά Μεντρεσί, μια οθωμανική θεολογική σχολή, που χτίστηκε το αργότερο το 1618 για έναν βεζίρη του σουλτάνου.
Κοντά στη στάση Βεζνετζιλέρ του μετρό βρίσκεται το μεγάλο τζαμί Καλεντέρχανε, που αρχικά λειτουργούσε ως η κυρίως μεσοβυζαντινή εκκλησία της Θεοτόκου Κυριώτισσας και βρίσκεται δίπλα στα λιγοστά ερείπια ενός πρώιμου βυζαντινού λουτρού. Κατά μήκος της μίας πλευράς της εκκλησίας εκτείνεται ένα τμήμα του Υδραγωγείου του Ουάλεντος, που έφερνε νερό στην πόλη από τη Θράκη (Trakya) στους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους.
Το Βέφα φιλοξενεί επίσης το Vefa SK, ένα από τα ιστορικά ποδοσφαιρικά κλαμπ της Κωνσταντινούπολης.
Φίλιπς Βάουβερμαν
Ο Φίλιπς Βάουβερμαν (ολλανδικά: Philips Wouwerman, αναφερόμενος συχνά και ως Philips Wouwermans, βαπτ. 24 Μαΐου 1619 - 19 Μαΐου 1668) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ζωγράφιζε τοπία, σκηνές κυνηγίου και σκηνές μάχης.
Βιογραφία και έργο
Ο Βάουβερμαν ήταν ένας από τους πλέον ευέλικτους και παραγωγικούς καλλιτέχνες της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής. Με βάση το καλλιτεχνικό περιβάλλον και την παράδοση της γενέτειράς του, Χάαρλεμ, ο Βάουβερμαν είχε σημαντική και ιδιαίτερα επιδραστική συμβολή στην Ολλανδική ζωγραφική του 17ου αιώνα. Οι πίνακές του εμφάνιζαν μεγάλη ζήτηση καθ' όλη τη διάρκεια του βίου του και απέκτησαν ακόμη μεγαλύτερη μετά τον 18ο αιώνα. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, πρώην πριγκηπικές συλλογές τέχνης, όπως στη Δρέσδη και στην Αγία Πετρούπολη εξακολουθούν να μαρτυρούν αυτόν τον ευρέως διαδεδομένο θαυμασμό της τέχνης του Βάουβερμαν. Γεννημένος στο Χάαρλεμ το 1619, γιος ενός αφανούς ζωγράφου με το όνομα Πάουβελς Γιόοστς Βάουβερμαν (Pouwels Joostsz. Wouwerman), δεν είναι γνωστά πολλά στοιχεία σχετικά με την καλλιτεχνική του εκπαίδευση. Σύμφωνα με τον Κορνέλις ντε Μπι, σπούδασε με τον Φρανς Χαλς, αλλά το ιδιαίτερο ύφος του Χαλς δεν άφησε κανένα σημάδι στο έργο του Βάουβερμαν. Εκτός μιας σύντομης διαμονής του στο Αμβούργο κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1630, ο Βάουβερμαν φαίνεται ότι έζησε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του στο Χάαρλεμ, όπου ήταν ευκατάστατο μέλος της κοινωνίας της πόλης και απεβίωσε σ' αυτήν σε ηλικία μόλις 48 ετών. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1640 και ανέλαβε μερικά επίσημα αξιώματα στη συνέχεια.. Εργάστηκε, επίσης, ως κτηματομεσίτης στη γενέτειρά του, όπως αναφέρουν πολλά σχετικά έγγραφα της πόλης.
Ο Βάουβερμαν ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία φιλοτεχνώντας απλές απεικονίσεις της καθημερινής ζωής, ακολουθώντας την παράδοση των bamboccianti όπως ο Πίτερ φαν Λερ. Τα έργα του της δεκαετίας του 1640 συχνά απεικονίζουν μια κεκλιμένη λωρίδα γης με ένα δένδρο να παίζει τον ρόλο του "repoussoir" (αντικείμενο που τραβά το βλέμμα του θεατή) και μορφές που συνοδεύονται από άλογα. Κατά τα επόμενα τριάντα χρόνια ανέπτυξε προσωπικό ύφος, ζωγραφίζοντας μεγάλο εύρος θεμάτων, από ρωπογραφίες και τοπία ως σκηνές μάχης και θρησκευτικές σκηνές (σκηνές με εφίππους, κυνηγετικές εξορμήσεις, τοπία με ταξιδιώτες, μάχες ιππικού και στρατιωτικές κατασκηνώσεις, πανηγύρια χωρικών κτλ.). Αξιοσημείωτη είναι η ικανότητά του στην απεικόνιση αλόγων κάθε ράτσας που απεικονίζονται εν κινήσει. Ο Φλαμανδός ιστορικός τέχνης Φρεντερίκ Ντυπάρκ (Frederik J. Duparc) αποκαλεί τον Βάουβερμαν "αναμφίβολα ως τον τελειότερο και πλέον επιτυχημένο Ολλανδό ζωγράφο αλόγων τυ 17ου αιώνα". Τα αριστουργήματα της καλύτερης περιόδου του (περί το 1650 - 1660) είναι αδιαμφισβήτητα υψηλής ποιότητας και συνδυάζουν όμορα φανταστικά τοπία των χωρών του Νότου με τυπική ολλανδική ατμόσφαιρα. Οι πίνακες του Βάουβερμαν χαρακτηρίζονται από υποτονικά χρώματα, δροσερή ατμόσφαιρα και πληθώρα από πνευματώδεις, υποκειμενικές λεπτομέρειες.
Η πρώτη έκθεση αφιερωμένη στο έργο του πραγματοποιήθηκε στο Κάσσελ, στην Πινακοθήκη Παλαιών Δασκάλων και στη συνέχεια στο Μαουριτσχάους της Χάγης το 2009/10.
Οικογένεια
Σε νεαρή ηλικία ο Βάουβερμαν νυμφεύτηκε την Άννα Πίτερς φαν Μπρούκχοφ (Anna Pietersz. van Broeckhoff), με την οποία απέκτησαν δέκα τέκνα. Ζούσαν σε σπίτι της οδού Bakenessergracht, όπου είχαν κατοικήσει και άλλοι ζωγράφοι πριν από αυτόν, όπως οι Κορνέλις Χέρριτς Ντέκερ και Χέντρικ ντε Μάιερ. Από τα τέκνα τους επέζησαν επτά και ύστερα από τον θάνατο της μητέρας τους, το 1670, κληρονόμησαν σημαντική περιουσία.
Δημιουργία πινάκων
Στον κατάλογο (Catalogue raisonné (1829/1842)) του Τζων Σμιθ καταγράφονται περίπου 800 έργα του Βάουβερμαν. Στον επαυξημένο Κατάλογο του Κορνέλις Χοφστέντε ντε Χρόοτ (Cornelis Hofstede de Groot) του 1908, ο αριθμός αυτός επεκτείνεται στους 1200. Στον πρόσφατα εκδοθέντα Catalogue raisonné της Μπίργκιτ Σουμάχερ (Birgit Schumacher), του 2006, ως αυθεντικά έργα του καταγράφονται μόνον 570 πίνακες, καθώς πολλοί από αυτούς που ανέφερε ο ντε Χρόοτ στην πραγματικότητα είχαν δημιουργηθεί από οπαδούς και μιμητές του σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι Γιαν και Πίτερ, μικρότεροι αδελφοί του Φίλιπς, συχνά θεωρούνται ως οπαδοί του, των οποίων οι πίνακες φαίνεται ότι είχαν αποδοθεί στον Φίλιπς. Και πράγματι, το έργο του Πίτερ (1623 - 1682) εμφανίζει σαφώς την επιρροή του Φίλιπς στο εύρος των θεμάτων, αλλά υφολογικά ο Πίτερ ανέπτυξε το τελείως δικό του ύφος. Ο Γιαν (1629–1666) ήταν ένας μάλλον αυτόνομος τοπιογράφος. Από τους αμέτρητους οπαδούς του, οι πλέον ταλαντούχοι καλλιτέχνες που μιμήθηκαν το ύφος του Φίλιπς ήταν οι Γιαν φαν Χούχτενμπουργκ (1647–1733), οι αδελφοί Γιαν Φρανς φαν Μπρέντελ και Γιόζεφ φαν Μπρέντελ (1688–1739) καθώς και ο Κάρελ φαν Φάλενς(1683–1733).
Καταγεγραμμένοι μαθητές του ήταν οι Γιοχάννες φαν ντερ Μπεντ, Χέντρικ Μπέρκμαν, Έντουαρντ Ντουμπόις, Νίκολας Φίκε, Μπάρεντ Χελ, Άντονι ντε Χεν, Εμάνουελ Μουράντ, Μαρίας Σέιτς, Κορτ Βότχολντ και οι μικρότεροι δύο αδελφοί του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ατίς-Μονς
Το Ατίς-Μονς είναι κοινότητα στα νότια προάστια του Παρισιού, στη Γαλλία. Βρίσκεται 16,5 χιλιόμετρα από το κέντρο του Παρισιού.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ατεγενοί.
Ένα μικρό μέρος του διεθνούς αερολιμένα Ορλύ βρίσκεται στο έδαφος της κοινότητας Ατίς-Μονς.
Ιστορία
Το Ατίς-Μονς σχηματίστηκε το 1817 από την ένωση δύο χωριών, του Ατίς (κατά μήκος του Σηκουάνα, και παλαιότερα γνωστό ως Ατίς-σουρ-Ορζ ) και Μονς (στην παρακείμενο οροπέδιο). Σήμερα η κατώτερη περιοχή της κοινότητας ονομάζεται συνήθως Ατίς-Βαλ.