cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιοτάπα (κόρη του Σαμψιγέραμου Β΄)
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας
Ζέκα Μπουλγούμπασα
thumb|right|200px|Μνημείο για τον Ζέκα Ο Ζέκα Μπουλγούμπασα (σερβικά : Зека Буљубаша) ψευδώνυμο του Γιοβάν Γκλιγκορίεβιτς (σερβικά : Јован Глигоријевић), ήταν Σέρβος αγωνιστής της πρώτης σερβικής εξέγερσης.
Γεννήθηκε γύρω το 1785 άγνωστο που ακριβώς. Για την γενέτειρά του ερίζουν το Ντονάμε και το χωριό Νεβεσίγιε. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε στην Σγένιτσα της περιοχής Νόβα Βάρος, άλλες αναφέρουν το Μπόρκα, παλαιό βλάχικο χωριό.
Κατά την εξέγερση είχε υπό τις διαταγές του ένα σώμα Χαυδούκων. Το 1813 πολέμησε με το σώμα του στον Ντρίνα. Εκεί σε μία μάχη με τους Οθωμανούς σκοτώθηκε το 1813.
Σήμερα φέρει το όνομά του ο αθλητικός σύλλογος του Ravnje.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι επαναστάτες
Απατίτης
Ο απατίτης είναι φωσφορικό ορυκτό του ασβεστίου, που συνήθως αναφέρεται ως κατηγορία, που περιλαμβάνει τα επιμέρους ορυκτά υδροξυαπατίτης, φθοροαπατίτης και χλωροαπατίτης, των οποίων τα ονόματα προήλθαν από υψηλές συγκεντρώσεις τους σε ιόντα υδροξυλίου, ιόντα φθορίου και ιόντα χλωρίου αντιστοίχως. Ο γενικός μοριακός τύπος του απατίτη μπορεί να γραφεί ως Ca5(PO4)3(OH, F, Cl). Οι τύποι των επιμέρους ορυκτών είναι Ca5(PO4)3(OH), Ca5(PO4)3F και Ca5(PO4)3Cl, αντιστοίχως. Επειδή το άτομο του φθορίου είναι ελαφρότερο από αυτό του χλωρίου, ο χλωροαπατίτης περιέχει κατά βάρος 6,81% χλώριο, ενώ ο φθοροαπατίτης μόνο 3,78% κατά βάρος φθόριο. Σε κάποιες παραλλαγές απατίτη, μέρος του Ca αντικαθίσταται από μαγνήσιο, σίδηρο ή μαγγάνιο, το χλώριο με θειικά ή ανθρακικά ιόντα και ο φωσφόρος από πυρίτιο.
Το όνομά του προέρχεται από την ελληνική λέξη απατώ, επειδή συχνά συγχέεται με άλλα ορυκτά, κυρίως ασβεστίτη και χαλαζία.
Κρυσταλλική δομή και αποχρώσεις
Ο απατίτης είναι κρυσταλλωμένος στο εξαγωνικό σύστημα και συγκεκριμένα σε ημιεδρικούς (διπυραμιδικούς) πρισματικούς κρυστάλλους. Τα κρυσταλλικά του συσσωματώματα έχουν διάφορες μορφές: συμπαγή, κοκκιώδη, ινώδη, ακτινωτά, ωολιθικά, κλπ., ή λεπτού φλοιού, που μοιάζει με χαλκηδόνιο πάνω σε άλλα ορυκτά ή πετρώματα. Στην τελευταία περίπτωση είναι γνωστός με την ονομασία σταφφελίτης.
Ο απατίτης μπορεί να είναι από διαφανής ως ημιδιαφανής, ενώ παρατηρήθηκαν και αδιαφανείς ποικιλίες του. Το χρώμα του είναι συνήθως πράσινο ή πράσινο λαδί και σπανιότερα είναι άχρωμος, κιτρινωπός, ιώδης (γνωστός ως «αμέθυστος βασαλτίνης» χωρίς να έχει κάποια σχέση με το ορυκτό αμέθυστος), κυανός, κυανοπράσινος, κεραμιδοκόκκινος έως καφέ ή ρόδινος.
Φωσφορίτης
Ο φαινομενικά άμορφος απατίτης (στην πραγματικότητα κρυπτοκρυσταλλικός) με προσμίξεις ονομάζεται φωσφορίτης. Ο φωσφορίτης παρουσιάζεται στη φύση σε κολλοειδείς μάζες, με υφή κυψελοειδή, βοτρυοειδή - νεφροειδή, σφαιροειδή ή στιφρή. Περιέχει ως προσμίξεις σίδηρο και ανθρακικό ασβέστιο. Ο φωσφορίτης που βρίσκεται σε μεγάλα κοιτάσματα έχει σημαντική οικονομική αξία, γιατί είναι η μόνη πηγή στην ανόργανη φύση από την οποία μπορεί ο άνθρωπος να πάρει φωσφόρο με τη μορφή φωσφορικού οξέος, για να παρασκευάσει φωσφορικά λιπάσματα, απορρυπαντικά, πρόσθετα τροφίμων και άλλα προϊόντα.
Φυσικές ιδιότητες
Ο απατίτης είναι ελαφρώς διπλοθλαστικός κρύσταλλος με δείκτες διαθλάσεως 1,634 έως 1,638 (+0,012 / -0,006). Το ειδικό βάρος του κυμαίνεται από 3,16 ως 3,22. Ο απατίτης λιώνει δύσκολα στη φωτιά, είναι αδιάλυτος στο νερό αλλά προσβάλλεται εύκολα από τα οξέα. Είναι πιεζοηλεκτρικό ορυκτό. Η σκληρότητά του είναι 5 στην κλίμακα Mohs. Ο απατίτης εμφανίζει το φαινόμενο του φθορισμού: ο κίτρινος φθορίζει με μοβ ως ροζ φως, ο κυανός με γαλάζιο, ο πράσινος με κιτρινοπράσινο και ο ιώδης με κιτρινοπράσινο στα μεγάλα μήκη κύματος και με ανοικτό βιολετί φως στα μικρά μήκη κύματος.
Η βιολογική σημασία του απατίτη
Ο απατίτης είναι ένα από τα λίγα ορυκτά που παράγονται και χρησιμοποιούνται από βιολογικά συστήματα σε μικροπεριβάλλοντα. Ο υδροξυαπατίτης είναι το κυριότερο συστατικό του σμάλτου των δοντιών. Μια σχετικώς σπάνια μορφή απατίτη, στην οποία οι περισσότερες υδροξυλομάδες λείπουν και η οποία περιέχει πολλές αντικαταστάσεις από ανθρακικά και όξινα φωσφορικά ιόντα, αποτελεί ένα μεγάλο ποσοστό της μάζας των οστών.
Ο φθοροαπατίτης είναι ανθεκτικότερος στα οξέα από ό,τι ο υδροξυαπατίτης. Για τον λόγο αυτό, η οδοντόκρεμες συνήθως περιέχουν κάποια ένωση που δρα ως πηγή ανιόντων φθορίου (π.χ. φθοριούχο νάτριο), ώστε με το βούρτσισμα των δοντιών ένα μέρος του υδροξυλίου του υδροξυαπατίτη τους να αντικαθίσταται με ιόντα φθορίου. Με εντελώς όμοιο τρόπο, η προσθήκη φθορίου στο πόσιμο νερό επιτρέπει την ανταλλαγή ιόντων υδροξυλίου των δοντιών με ιόντα φθορίου. Ωστόσο, υπερβολική ποσότητα φθορίου οδηγεί σε οδοντική ή/και σκελετική φθορίωση.
Στις ΗΠΑ ο απατίτης χρησιμοποιείται συχνά ως λίπασμα στην καλλιέργεια του καπνού: μειώνει την πρόσληψη αζώτου από το φυτό, κάτι που δίνει στα αμερικανικά τσιγάρα ένα διαφορετικό άρωμα από αυτό των τσιγάρων που γίνονται με καπνά άλλων χωρών.
Χρησιμότητα-οικονομική σημασία
Τα συντηκτικά ίχνη στον απατίτη χρησιμοποιούνται συχνά για την εύρεση της θερμικής ιστορίας των ορογενετικών ζωνών και των ιζημάτων στις ιζηματογενείς λεκάνες. Ο μεγαλοκρυσταλλικός απατίτης, αντίθετα από τον φωσφορίτη που βρίσκεται σε μεγάλα κοιτάσματα, δεν έχει στις συνηθισμένες του συγκεντρώσεις μεγάλη οικονομική αξία. Από τον απατίτη εξάγεται φωσφόρος. Γενικά πάντως, και τα περισσότερα άγρια φυτά στη Φύση παίρνουν τον απαραίτητο φωσφόρο για την ανάπτυξή τους κυρίως από τον απατίτη του εδάφους.
Ο απατίτης ως ημιπολύτιμος λίθος
Ο απατίτης χρησιμοποιείται κάποιες φορές (όχι συχνά) ως ημιπολύτιμος λίθος. Διαφανή δείγματα μπορούν να κοπούν σε πολυεδρικά σχήματα, ενώ δείγματα με ιδιαίτερη λάμψη (σατουαγιάν) απλώς λειαίνονται («απατίτης - μάτι της γάτας»). Τα διαφανή πράσινα πετράδια είναι γνωστά ως ασπαραγόλιθος, ενώ τα κυανά ως μοροζίτης (moroxite). Τα περισσότερα δείγματα από απατίτη ποιότητας ημιπολύτιμου λίθου προέρχονται από τη Βραζιλία, τη Μιανμάρ και το Μεξικό, ενώ βρίσκονται και στον Καναδά, στη Γερμανία, στην Ινδία, στη Μαδαγασκάρη, στη Μοζαμβίκη, στη Νορβηγία, στη Νότια Αφρική, στην Ισπανία, στη Σρι Λάνκα και στις ΗΠΑ.
Πού βρίσκεται ο απατίτης
Ο απατίτης βρίσκεται σε όλα τα μαγματογενή και σε πολλά μεταμορφωσιγενή πετρώματα, αλλά σε ίχνη, ως σκόρπιοι και πολύ λεπτοί κρύσταλλοι. Συχνά, άφθονοι μεγάλοι κρύσταλλοι βρίσκονται μέσα σε κοιλότητες ή μέσα σε φλέβες μαγματογενών πετρωμάτων, ή σε ρωγμές κρυσταλλοσχιστωδών πετρωμάτων. Χαρακτηριστικά μεγάλα αποθέματα κρυσταλλικού απατίτη από τα οποία μπορεί να εξαχθεί φωσφόρος βρίσκονται στη χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας. Γενικώς όμως, αποθέματα βρίσκονται σε πολλά μέρη της Γης, όπως στη Γερμανία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Φλόριντα και αλλού.
Στην Ελλάδα ο απατίτης βρίσκεται ως ουσιώδες συστατικό στο γλαυκοφανίτη της Σύρου και της Σίφνου, όπως και σε μικρές κοιλότητες του σαντορινίτη μαζί με μαγνητίτη, αιματίτη και κεροστίλβη στη Θήρα.
Orgasmatron (τραγούδι)
To Orgasmatron είναι ένα τραγούδι του αγγλικού Rock συγκροτήματος Motörhead, που συμπεριλήφθηκε στον ομότιτλο δίσκο, που κυκλοφόρησε το 1986. Η σύνθεση του τραγουδιού έγινε από τους Lemmy, Φιλ Κάμπελ, Würzel και τον Πητ Γκιλ. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε σε έναν δίσκο, κομβικό για το συγκρότημα, καθώς η δισκογραφική εταιρεία είχε φαλιρίσει, ενώ άλλαξε και πλήρως η σύνθεση του σχήματος με εξαίρεση τον Lemmy. Οι στίχοι του τραγουδιού είναι πολιτικοποιημένοι και εναντίον της οργανωμένης θρησκείας και των πολιτικών, που με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα προσπαθούν να πετύχουν τον σκοπό τους «My name is called Religion, sadistic, sacred whore», ύφος που δεν είχαν χρησιμοποιήσει σε προηγούμενες δουλείες τους οι Motörhead.
Το τραγούδι έχει διασκευαστεί από αρκετά και γνωστά Heavy Metal συγκροτήματα, όπως οι Satyricon και οι Sepultura. Σε ψηφοφορία που έγινε στην ελληνική έκδοση του Metal Hammer, το τραγούδι κατατάχθηκε στη 145η θέση στα 200 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών. Τέλος, θεωρείται ένα από τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Τραγούδια των Motörhead Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Lua
Η Lua είναι ελαφριά προστακτική γλώσσα προγραμματισμού, που σχεδιάστηκε ως γλώσσα σεναρίων με κύριο σκοπό τη δυνατότητα επέκτασης της σημασιολογίας της. Το όνομα προέρχεται από την πορτογαλική λέξη lua που σημαίνει "φεγγάρι". Η Lua έχει ένα σχετικά απλό C API σε σχέση με άλλες γλώσσες σεναρίων.
Επειδή και η Lua και η JavaScript χρησιμοποιούν αντικείμενα βασισμένα στα πρωτότυπα, και επηρεάστηκαν από τη Scheme, έχουν αρκετά κοινή σημασιολογία, παρά τις σημαντικές διαφορές στη σύνταξη. Στη σχεδίασή της, η Lua μοιάζει επίσης με την Icon, ίσως επειδή και οι δύο επηρεάστηκαν από τη SNOBOL.
Η Lua έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές εφαρμογές, εμπορικές και μη-εμπορικές, και ιδιαίτερα στη βιομηχανία βιντεοπαιχνιδιών.
Χαρακτηριστικά
Η Lua συνήθως περιγράφεται σαν μια γλώσσα πολλαπλών παραδειγμάτων (multi-paradigm programming language) και παρέχει ένα μικρό σύνολο από γενικά χαρακτηριστικά που μπορούν να επεκταθούν για να ταιριάζουν σε διαφορετικούς τύπους προβλημάτων, αντί να βασίζεται σε έναν πολύπλοκο και δύσκαμπτο ορισμό που να ταιριάζει μόνο σε ένα παράδειγμα. Για παράδειγμα, δεν παρέχει ρητή υποστήριξη για κληρονομικότητα, αλλά επιτρέπει σχετικά εύκολα να υλοποιηθεί αυτό το χαρακτηριστικό με τη χρήση μετα-πινάκων (metatables). Επίσης η Lua επιτρέπει στον προγραμματιστή να υλοποιεί χώρους ονομάτων (namespaces), κλάσεις, και άλλα σχετικά χαρακτηριστικά με βάση την υλοποίηση των πινάκων της, ενώ οι συναρτήσεις πρώτης τάξης επιτρέπουν τη χρήση πολλών ισχυρών τεχνικών του συναρτησιακού προγραμματισμού, και οι πλήρεις λεκτικές δεσμέυσεις επιτρέπουν τη λεπτομερή απόκρυψη πληροφορίας, με βάση την αρχή του ελάχιστου προνόμιου (principle of least privilege).
Γενικά η Lua προσπαθεί να έχει ευέλικτα μετα-χαρακτηριστικά που να μπορούν να επεκταθούν όταν χρειάζεται, και όχι ένα εξειδικευμένο σύνολο χαρακτηριστικών για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η βασική γλώσσα να είναι ελαφριά - στην πραγματικότητα, ο πλήρης πρότυπος διερμηνέας μεταγλωττισμένος είναι περίπου 150 KB — και προσαρμόζεται εύκολα σε ένα μεγάλο εύρος εφαρμογών.
Η Lua είναι γλώσσα με δυναμικούς τύπους που προορίζεται για επέκταση ή για γλώσσα σεναρίων, και είναι τόσο μικρή που μπορεί να ενσωματωθεί σε πολλές πλατφόρμες. Υποστηρίζει μόνο ένα μικρό αριθμό ατομικών δομών δεδομένων όπως οι τιμές αλήθειας, οι αριθμοί (κινητής υποδιαστολής με διπλή ακρίβεια), και οι συμβολοσειρές. Τυπικές δομές δεδομένων όπως οι πίνακες, τα σύνολα, οι λίστες και οι εγγραφές μπορούν να αναπαρασταθούν με τη χρήση της μοναδικής ενσωματωμένης δομής δεδομένων στη Lua, που πρακτικά είναι ένας ετερογενής πίνακας αντιστοίχισης (associative array).
Η Lua υλοποιεί ορισμένα προχωρημένα χαρακτηριστικά όπως οι συναρτήσεις πρώτης τάξης, η συλλογή απορριμμάτων, τα κλεισίματα, η σωστή αναδρομή ουράς, ο εξαναγκασμός τύπων (coercion) (αυτόματη μετατροπή μεταξύ συμβολοσειρών και αριθμών στο χρόνο εκτέλεσης), οι συρρουτίνες (συνεργατική πολυδιεργασία) και η δυναμική φόρτωση μονάδων κώδικα (modules).
Με τη χρήση μόνο αυτού του ελάχιστου συνόλου τύπων δεδομένων η Lua επιτυγχάνει μια ισορροπία μεταξύ ισχύος και μεγέθους.
Παραδείγματα κώδικα
Το κλασικό πρόγραμμα "hello world" γράφεται ως εξής:
Σχόλια:
Η factorial (παραγοντικό) είναι ένα παράδειγμα αναδρομικής συνάρτησης: Μια δεύτερη μορφή της συνάρτησης "παραγοντικό" προέρχεται από τη βραχυκυκλωμένη αποτίμηση των τελεστών αλήθειας στη Lua, με βάση την οποία η Lua επιστρέφει την τιμή του τελευταίου τελεστή που αποτιμήθηκε σε μια έκφραση:
Ο χειρισμός των συναρτήσεων από τη Lua σαν τιμές πρώτης τάξης φαίνεται στο επόμενο παράδειγμα, που τροποποιεί τη συμπεριφορά της συνάρτησης print: Οι επόμενες κλήσεις στην ‘ ’ θα οδηγηθούν τώρα στη νέα συνάρτηση και, χάρη στην εμβέλεια της Lua, η παλιά συνάρτηση είναι προσβάσιμη μόνο μέσα από τη νέα, τροποποιημένη συνάρτηση.
Η Lua επίσης υποστηρίζει κλεισίματα, όπως φαίνεται παρακάτω: Ένα νέο κλείσιμο για τη μεταβλητή <tt>x</tt> δημιουργείται κάθε φορά που καλείται η <tt>makeaddfunc</tt>, ώστε η ανώνυμη συνάρτηση που επιστρέφεται να έχει πάντα πρόσβαση στη δική της παράμετρο <tt>x</tt>. Η διαχείριση του κλείσιμου γίνεται από τη συλλογή απορριμμάτων της Lua, όπως κάθε άλλο αντικείμενο.
Η επεκτάσιμη σημασιολογία είναι βασικό χαρακτηριστικό της Lua, και η ιδέα του “μεταπίνακα” (“metatable”) επιστρέφει στους πίνακες της Lua να διαμορφώνονται με ισχυρούς και μοναδικούς τρόπους. Το επόμενο παράδειγμα δείχνει έναν “άπειρο” πίνακα. Για κάθε n, η  επιστρέφει τον n-οστό αριθμό Fibonacci χρησιμοποιώντας δυναμικό προγραμματισμό και memoization.
Επέκταση και αντιστοίχιση
Είναι δυνατό να γραφτούν επεκτάσεις χρησιμοποιώντας το API της Lua. Οι επεκτάσεις αυτές είναι δυναμικά συνδεδεμένα αντικείμενα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να επεκτείνουν τη λειτουργικότητα του διερμηνέα παρέχοντας δυνατότητες χαμηλού επιπέδου της πλατφόρμας στα σενάρια σε Lua. Από την πλευρά της Lua, μια τέτοια επέκταση εμφανίζεται σαν ένας πίνακας-χώρος ονομάτων (namespace) που κρατά τις συναρτήσεις και τις μεταβλητές. Τα σενάρια Lua μπορούν να φορτώνουν επεκτάσεις χρησιμοποιώντας την εντολή <tt>require</tt>.
Μια ολοένα και αυξανόμενη συλλογή από επεκτάσεις (rocks) είναι διαθέσιμη μέσα από το σύστημα διαχείρισης πακέτων LuaRocks,, σε αντιστοιχία με το RubyGems. Άλλες πηγές είναι το LuaForge και ο κατάλογος Lua Addons του wiki στη σελίδα lua-users.org.
Έτοιμα πακέτα αντιστοίχισης με τη Lua υπάρχουν για τις πιο πολλές γνωστές γλώσσες προγραμματισμού, περιλαμβάνοντας άλλες γλώσσες σεναρίων. Για τις C/C++, υπάρχουν κάποιες προσεγγίσεις βασισμένες σε πρότυπα και κάποια αυτόματα εργαλεία παραγωγής όπως το tolua, το tolua++, το SWIG, το Luabind, το LuaPlus και το Luna.
Βιντεοπαιχνίδια
Στην ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών η Lua χρησιμοποιείται αρκετά σαν γλώσσα σεναρίων από τους προγραμματιστές.
Οι ακόλουθες μηχανές παιχνιδιών μπορούν να εκτελέσουν σενάρια σε Lua:
Ένα πλήθος παιχνιδιών χρησιμοποιούν Lua, μεταξύ αυτών:
Πλαίσια Ανάπτυξης για το Web (Web Frameworks)
Πλαίσια ανάπτυξης εφαρμογών για το Web σε Lua περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τα εξής:
Άλλες εφαρμογές
Άλλες εφαρμογές της Lua περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού σεναρίων Κατηγορία:Διαδικαστικές γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Δυναμικές γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Ετήσιο σχολείο προχωρημένης φυσικής Ηρακλείου
Το Ετήσιο Θερινό Σχολείο Προχωρημένης Φυσικής Ηρακλείου διοργανώνεται τα τελευταία 25 χρόνια από το τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σε αυτό διδάσκουν τόσο καθηγητές του τμήματος όσο και ερευνητές του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας. Ακόμη μαθήματα διδάσκουν και επισκέπτες καθηγητές του εξωτερικού. Στα πλαίσια του σχολείου οι συμμετέχοντες καλούνται να πραγματοποιήσουν μια εργασία πάνω στα θέματα που παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Έπειτα αξιολογούνται και βραβεύονται οι καλύτερες επιδόσεις.
Μερικά από τα θέματα που παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια είναι:
Για τεχνικούς και οικονομικούς λόγους δεν μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν τα θερινά σχολεία των ετών 2009, 2010 και 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Κρήτης
Αστικά κοινά
μικρογραφία|Η [[πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο ως αστικό κοινό|260x260εσ]] μικρογραφία|Η [[πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα ως αστικό κοινό|260x260εσ]] Ο όρος αστικά κοινά (ή οικιστικά κοινά) αναφέρεται στην ευκαιρία των πολιτών να αποκτήσουν δύναμη όσον αφορά τη διαχείριση των αστικών πόρων και την αναδιαμόρφωση των εξόδων που αφορούν τη ζωή στην πόλη, σύμφωνα με την χρηστική τους αξία και των εξόδων συντήρησης και όχι των τάσεων της αγοράς. Τα αστικά κοινά τοποθετούν τους πολίτες ως κυρίαρχους παράγοντες και όχι τις δημόσιες αρχές, τις ιδιωτικές αγορές και τις τεχνολογίες. Έχουν αφετηρία τις επιθυμίες και τις διεκδικήσεις της κοινότητας και πολλές φορές αποτελούν έκφραση πολιτικών πεποιθήσεων και προτείνουν ένα διαφορετικό σχήμα διακυβέρνησης.
Ιστορία
Συγκεκριμένα, ως αστικά κοινά ή οικιστικά κοινά αναφέρονται συγκεκριμένοι χώροι μέσα σε μία πόλη, τα οποία αξιοποιούνται από μία oμάδα ανθρώπων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η ιδέα άνθησε ιδιαίτερα στις ΗΠΑ όπου ολόκληροι μικρόκοσμοι γεννήθηκαν μέσα σε ήδη υπάρχουσες πόλεις, ως επιθυμία αρχικά πλούσιων ανθρώπων να δημιουργήσουν ένα είδος "οικιστικής κάστας" με δικά της δεδομένα, προυποθέσεις εισαγωγής και όρους διαβίωσης. Με την πάροδο του χρόνου, η ιδέα έγινε προσιτή σε όλα τα κοινωνικά στρώματα ανεξαιρέτως και έτσι γεννήθηκαν διάφορες μορφές οικιστικών κοινών.
Στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην Μπολόνια, ξεκίνησε μια προσπάθεια εμπλουτισμού του όρου αστικά κοινά. Ως αποτέλεσμα, τον Φεβρουάριο του 2014 προέκυψε ο Κανονισμός της Μπολόνιας με τον οποίο ως «αστικά κοινά» ορίζονται δημόσιοι χώροι, χώροι πρασίνου, εγκαταλελειμμένα κτίρια και άλλες υποδομές. Ωστόσο όμως ο ορισμός αυτός διευρύνεται και περιλαμβάνει «την ποιότητα ζωής στην πόλη και την αντίληψη περί ανθρώπινης ευδοκίμησης». Αυτό προέκυψε ως επακόλουθο της υποβάθμισης της κοινωνικής ζωής στις αστικές κοινότητες. Έτσι λοιπόν προχώρησαν στην εφαρμογή ενός σχεδίου  περί επαναχρησιμοποίησης εγκαταλελειμμένων ή αχρησιμοποίητων θεάτρων και πολιτιστικών χώρων με σκοπό την αστική ανάπλαση. Μέσα από αυτήν την κίνηση αναγέννησης του αστικού χώρου επεδίωκαν να συμβάλουν στην βελτίωση της ποιότητας ζωής, στην ευημερία των ανθρώπων των πόλεων και στη δημιουργία πολιτισμού και πολιτικής.
Το παράδειγμα του L’ Asilo Filangieri στη Νάπολη, που καταλήφθηκε από μια ομάδα φορέων ψυχαγωγίας και πολιτισμού το 2012 με σκοπό να δημιουργηθούν εργαστήρια που θα έχουν σχέση με τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία, μας δείχνει την εναλλακτική χρήση των κτιρίων αυτών ως κοινά, υπό το καθεστώς της αυτοδιαχείρισής τους από τους κατοίκους της περιοχής, παρέχοντας πολλαπλά οφέλη στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου. Στο κτίριο αυτό διοργανώνονται πολιτιστικές δραστηριότητες ως κοινά με συμμετοχικές διαδικασίες και συγχρόνως αποτέλεσε χώρο ανταλλαγής γνώσεων και δεξιοτήτων μέσα σε μια περίοδο οικονομικών περικοπών κυρίως στον τομέα του πολιτισμού .Όταν λοιπόν μια ομάδα ενεργών πολιτών αναλαμβάνει να αξιοποιήσει κοινούς τόπους δίνοντάς τους νέες αστικές λειτουργίες και νέες μορφές, τότε αλλάζει και η ίδια σημασία του αστικού χώρου. Η εναλλακτική αυτή χρήση, εκτός των άλλων, προωθεί και συνεργασίες μεταξύ πολιτών και δημοσίου παρέχοντάς τους ταυτόχρονα τεχνική και χρηματική υποστήριξη με σκοπό τη “φροντίδα και τη βιωσιμότητα” των αστικών κοινών. Ανοίγοντας με αυτόν τον τρόπο ένα νέο όραμα στην έννοια της διακυβέρνησης.
Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ (2012) διευκρινίζει την διαφορά μεταξύ δημοσίων χώρων και αστικών κοινών. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι οι δημόσιοι χώροι και τα δημόσια αγαθά της πόλης μπορούν να θεωρηθούν ως κοινά όταν οι πολίτες αναλαμβάνουν σε αυτά πολιτική δράση. Για παράδειγμα, η Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, η Πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο και η Πλατεία Καταλονίας στη Βαρκελώνη μεταμορφώθηκαν από δημόσιοι χώροι σε αστικά κοινά όταν οι πολίτες διαμαρτυρήθηκαν εκεί και εξέφρασαν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αντίστοιχο παράδειγμα με τα ανωτέρω και με τεράστια απήχηση, συναντάμε και εκτός Ευρώπης. Πιο συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη με το κίνημα Καταλάβατε την Γουόλ Στριτ. Οι δρόμοι αποτελούν δημόσιους χώρους, οι οποίοι συχνά έχουν αποτελέσει αστικό κοινό μέσα από την κοινωνική και επαναστατική δράση των πολιτών. Επίσης, ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, στο ίδιο βιβλίο (2012), υποστηρίζει ότι τα άτομα και οι κοινωνικές ομάδες, μέσα από τις καθημερινές τους δραστηριότητες και τους αγώνες, δημιουργούν το κοινωνικό σύμπαν της πόλης και μέσω αυτού δημιουργούν κάτι κοινό ως πλαίσιο μέσα το οποίο μπορούν να κατοικούν όλοι.
Στην έρευνά της για τα αστικά κοινά στην Αθήνα, με τίτλο Πρακτικές των κοινών (2015), η ομάδα που απαρτίζει το συλλογικό σχήμα έρευνας και δράσης KOINO athina επισημαίνει ότι μία διαφορά ενός αστικού κοινού από ένα θεσμοθετημένο αστικό δημόσιο χώρο έγκειται στο ότι μπορεί να νέμονται τον τελευταίο διαφορετικές συλλογικότητες/ατομικότητες κτλ χωρίς όμως να υπάρχει συλλογική διαχείριση του.
Τα αστικά κοινά δρουν στην πόλη συμπληρωματικά με το κράτος και την αγορά. Κάποια παραδείγματα είναι οι αστικοί κήποι, οι αστικές καλλιέργειες στις ταράτσες των κτιρίων και οι πολιτισμικοί χώροι που έχουν μετατραπεί σε χώρους διάδρασης μεταξύ πολιτών. Επίσης, ως αστικό κοινό μπορούν να θεωρηθούν δομές όπου ζουν συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες, όπως δομές αστέγων ή προσφύγων αλλά και κοινόβια. Xαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, απέναντι από το λιμάνι της Πάτρας στα οποία εδώ και χρόνια ζουν μετανάστες, η κοινότητα των Άμις στις ΗΠΑ αλλά και η κοινότητα των Bajau στη Μανίλα. Αξιόλογο, επίσης, παράδειγμα είναι εκείνο της φαβέλας στη Βραζιλία.
Το νερό ως κοινό αγαθό αντιμετωπίζεται ανά τους αιώνες, από τα αρχαία χρόνια, σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου και μέχρι σήμερα σε αρκετά μέρη του πλανήτη. Κι αυτό συνέβαινε και συμβαίνει όταν η διαχείρισή του είναι κοινωνική και αποκεντρωμένη σε επίπεδο κοινότητας, με άμεση συμμετοχή των πολιτών, με ελεύθερη πρόσβαση για όλους και με σεβασμό στον κύκλο του νερού στη φύση. Η ταχεία αστικοποίηση οδηγεί σε αυξημένη αστική φτώχεια και μεγαλύτερη ζήτηση για ύδρευση και υπηρεσίες υγιεινής σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες. Τέτοιες διεργασίες ασκούν πίεση στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, οι οποίες, σε μεγάλο βαθμό, δεν ήταν σε θέση να παρέχουν υπηρεσίες καλής ποιότητας σε όλους. Οι συνεταιρισμοί νερού προσαρμόζονται και ευδοκιμούν σε ποικίλα κοινωνικοοικονομικοπολιτικά συστήματα σε διαφορετικά μέλη της υφηλίου. Χιλιάδες παραδείγματα αστικών ή αγροτικών συνεταιρισμών νερού υπάρχουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Λατινική Αμερική (Χιλή, Κολομβία, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό και Βολιβία) και την Ευρώπη (Φινλανδία, Δανία, Αυστρία κλπ).
Πολυζαίικα Μαγνησίας
Τα Πολυζαίικα είναι πολύ μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση περίπου 9 χλμ. Ν. από το Βελεστίνο (έδρα του δήμου), 32 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Βόλο και 4 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Αερινό ενώ στη βόρεια άκρη του περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1. Αναφέρεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 με την ονομασία Γουρουνόσταυλος να απογράφεται στην κοινότητα Αερινού και το 2001 να μετονομάζεται σε Πολυζαίικα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Αερινό αποτελούν την κοινότητα Αερινού που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φερών του Δήμου Ρήγα Φεραίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 10 κάτοικοι.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 1978.11.13)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Νικία που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 1978.11.13 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Αστικά κοινά
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδιοκτησία
Πολυζαίικα Μαγνησίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Ρήγα Φεραίου
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 1978.11.13)
Περιγραφή
Η έμπροσθεν όψη εικονίζει τη θεά Αθηνά. Στα αριστερά υπάρχει η επιγραφή «ΤΟΝ ΑΘΕΝΕΘΕΝ ΑΘΛΟΝ», και στα δεξιά η υπογραφή «ΝΚΙΑΣ ΕΠΙΕΣΕΝ». Στην όπισθεν όψη τρεις αθλητές του αγώνα δρόμου τρέχουν προς τα δεξιά. Επάνω από τους αθλητές η επιγραφή «ΑΝΔΡΟΝ ΣΤΑΔΙΟΝ» μνημονεύει το άθλημα, του οποίου έπαθλο είναι ο αμφορέας ετούτος.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο παναθηναϊκός αμφορέας ετούτος είναι ο αρχαιότερος της συλλογής του Μητροπολιτικού Μουσείου. Συγκαταλέγεται επίσης στους αρχαιότερους των χρόνων μεταξύ 566 και 550 π.Χ., εποχή στην οποία σχηματίστηκε η οριστική μορφή των παναθηναϊκών αμφορέων. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της εξέλιξης είναι η έμπροσθεν όψη, στην οποία αργότερα εικονίζονται κίονες δεξιά και αριστερά της θεάς Αθηνάς. Το έργο ετούτο χρονολογείται περίπου στα έτη 560 - 550 π.Χ. και θεωρείται ότι ζωγραφίστηκε από τον Σικελό. Από την επιγραφή «ΝΚΙΑΣ ΕΠΙΕΣΕΝ» ο παραγωγός του αμφορέα θεωρείται ότι ονομαζόταν Νικίας.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 560 Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Νέρι Αλμπέρτο Καστίγιο
Ο Νέρι Αλμπέρτο Καστίγιο Κονφαλονιέρι (Nery Alberto Castillo Confalonieri, 13 Ιουνίου 1984) είναι Μεξικανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στο τέλος της καριέρας του ως επιθετικός στη Ράγιο Βαγιεκάνο.Μετά το τέλος της καριέρας του εγκαταστάθηκε και μένει μόνιμα στην Ελλάδα.
Εφηβικά χρόνια
Ο Καστίγιο γεννήθηκε στο Σαν Λουίς Ποτοσί, του Μεξικού. Όντας ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα παγκοσμίως στην ηλικία των 15 ετών, συμμετείχε με την ομάδα του, τη Ντανούμπιο, στο πρωτάθλημα της Ουρουγουάης. Σε ένα τουρνουά στη Βραζιλία προξένησε το ενδιαφέρον σε πολλούς σκάουτερ ευρωπαϊκών ομάδων. Ο πατέρας, που είναι παράλληλα και ο μάνατζερ του, προτίμησε ο γιος του να πάει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά ο Νέρι δεν τα κατάφερε να πάρει άδεια εργασίας. Έτσι, στα 16 του χρόνια, πήγε στον Ολυμπιακό.
Ολυμπιακός
Τρία χρόνια μετά, ο Καστίγιο έγινε βασικός τόσο στο ελληνικό πρωτάθλημα όσο και το UEFA Champions League. Οι καλές του εμφανίσεις και το αναμφισβήτητο ταλέντο του προκάλεσαν το ενδιαφέρον της Ουρουγουάης αλλά και του Μεξικού για να συμμετάσχει στην εθνική ομάδα της κάθε χώρας.
Στην αρχή της σεζόν 2006/07 ο Καστίγιο δείχνει να έχει ωριμάσει πολύ. Έχει σταματήσει να δημιουργεί προβλήματα έξω από το γήπεδο. Έτσι ο Ολυμπιακός του ανανεώνει το συμβολαίου για 4 ακόμα χρόνια με αυξημένες απολαβές.
Ο Καστίγιο ήταν ο πρώτος σκόρερ του Ολυμπιακού στους φιλικούς αγώνες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για την περίοδο 2006/07. Τη φόρμα του αυτή επιβεβαίωσε και στους επίσημους αγώνες, καθώς έκανε την πιο παραγωγική του χρονιά του με τους ερυθρόλευκους σημειώνοντας 12 τέρματα.
Επιλέγοντας εθνική ομάδα
Καθώς ο Καστίγιο συμπλήρωνε 7 χρόνια ως κάτοικος της Ελλάδας, τα ελάχιστα που απαιτούνται για κάποιον αθλητή ώστε να αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα, οι φήμες φούντωναν ότι ο Νέρι θα επέλεγε την ελληνική εθνική ομάδα, καθώς η ΕΠΟ θα του προσέφερε €700.000 μαζί με μερικά ακόμα ανταλλάγματα. Ο ομοσπονδιακός προπονητής Όττο Ρεχάγκελ λεγόταν ότι ήθελε να «κλείσει» τον παίκτη όσο το δυνατό γρηγορότερα και ότι σύντομα θα συναντιόταν μαζί του για να μάθει τις προθέσεις του.
Παρ' όλα αυτά, στις 30 Νοεμβρίου 2006 ο Καστίγιο ανακοινώνει ότι επέλεξε τελικά την εθνική ομάδα του Μεξικού, βάζοντας τέλος σε όλα τα πιθανά σενάρια. Στις 5 Φεβρουαρίου 2007 ο Καστίγιο καλείται να συμμετάσχει στην αποστολή της εθνικής ομάδας του Μεξικού για τον αγώνα εναντίον των ΗΠΑ στις 7 Φεβρουαρίου 2007. Τελικά δεν ήταν ούτε καν στον πάγκο της ομάδας, πιθανότατα εξ αιτίας ενός τραυματισμού του στον αστράγαλο. Έτσι, το ντεμπούτο του αναβλήθηκε για λίγο αργότερα, καθώς ο προπονητής της εθνικής Μεξικού, Ούγο Σάντσες είχε δηλώσει ότι θα καλέσει και πάλι τον Καστίγιο στην εθνική.
Στις 2 Ιουνίου 2007 ο Καστίγιο ξεκίνησε την καριέρα του με την Εθνική Ομάδα του Μεξικού σε έναν αγώνα εναντίον του Ιράν. Η μεξικάνικη ομάδα νίκησε 4-0. Ο αγώνας έγινε στην γενέτειρα πόλη του Καστίγιο, Σαν Λουίς Ποτοσί, στο Μεξικό.
Στις 28 Ιουνίου σκόραρε ένα πανέμορφο τέρμα ενάντια στη Βραζιλία, ανοίγοντας το σκορ στην επικράτηση του Μεξικού με 2-0 στο πλαίσιο της διοργάνωσης του Κόπα Αμέρικα, παιχνίδι στο οποίο ψηφίστηκε και πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα.
Την 1 Ιουλίου άνοιξε το σκορ στον αγώνα ενάντια στον Ισημερινό όπου το Μεξικό κέρδισε 2-1 και εξασφάλισε την πρόκρισή του στον επόμενο γύρο. Και σε αυτόν τον αγώνα ψηφίστηκε ο πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα.
Στις 8 Ιουλίου, στα προημιτελικά, σκόραρε δύο γκολ εναντίον της Παραγουάης στη νίκη του Μεξικού με 6-0. Έτσι, με τα 4 γκολ του στη διοργάνωση βοήθησε το Μεξικό να κατακτήσει την τρίτη θέση, ενώ ο ίδιος αναδείχτηκε τρίτος σκόρερ του Κόπα Αμέρικα, πίσω από το Βραζιλιάνο Ρομπίνιο και τον Αργεντινό Ρικέλμε.
Σαχτάρ Ντόνετσκ
Το καλοκαίρι του 2007 και μετά τις καλές εμφανίσεις του στο Κόπα Αμέρικα πήρε μεταγραφή από τον Ολυμπιακό στην ουκρανική Σαχτάρ Ντόνετσκ. Η μεταγραφή του απέφερε στον Ολυμπιακό 15 εκατομμύρια ευρώ, το μεγαλύτερο ποσό που έχει εισπράξει μέχρι τότε ελληνική ομάδα για έναν παίκτη.
Ο Καστίγιο δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στη νέα του ομάδα και το Δεκέμβριο του 2007 παραχωρήθηκε αρχικά δανεικός στη Μάντσεστερ Σίτι. Τον Ιανουάριο του 2009 ανακοινώθηκε ότι ολοκληρώθηκε ο δανεισμός του από τη Μάντσεστερ Σίτι και ότι θα επιστρέψει στη Σαχτάρ, για να χάσει κιλά.
Στις 14 Ιανουαρίου 2010 ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε ξανά, για να πάρει ως δανεικό τον Καστίγιο, προσφέροντάς του συμβόλαιο για 1,5 χρόνο. "Με ενδιαφέρει να παίζω στην ομάδα που αγαπώ και να νιώθω ευτυχισμένος» δήλωσε ο ίδιος ο παίκτης. Λίγες μέρες αργότερα, η κατάσταση περιπλέχτηκε, καθώς δικαιώματα στον Καστίγιο είχε και η Ντνιέπρ, στην οποία είχε δοθεί δανεικός πιο πριν, με την Σαχτάρ να ζητά περισσότερα χρήματα. Το 2011 δόθηκε δανεικός στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου υπέγραψε επίσημα συμβόλαιο στις 30 Ιουνίου 2011..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντανούμπιο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Πατσούκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντνίπρο Ντνιπροπετρόφσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Λεόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σικάγο Φάιαρ ΣΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2007
Θεόδωρος Παντέχνης
Ο Θεόδωρος Παντέχνης ήταν σημαντικός Βυζαντινός αξιωματούχος, ο οποίος έδρασε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού (1143-1180) και της αντιβασιλείας του Αλεξίου Β΄ Κομνηνού (1180-82).
Ο Παντέχνης κατείχε το αξίωμα του επί των οικειακών, δηλαδή ήταν επικεφαλής του κύριου φορολογικού τμήματος της κυβερνήσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αδιαλείπτως από το 1148 έως το 1182. Κατά την ίδια περίοδο κατείχε σειρά υψηλών δικαστικών αξιωμάτων, ξεκινώντας από κοιαίστωρ το 1164, προβιβαζόμενος σε δικαιοδότη προς το 1166, και, τέλος, καταλήγοντας ως Έπαρχος της Κωνσταντινούπολης το 1182.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Έπαρχοι Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1972 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Το άλμα εις τριπλούν ανδρών στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1972 πραγματοποιήθηκε στις 6 Αυγούστου.
Στο αγώνισμα αυτό, η Ρουμανία κέρδισε το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κάρολ Κόρμπου για τρίτη φορά μπροστά από τον Βασίλε Ντουμιτρέσκου. Το χάλκινο μετάλλιο κατέκτησε ο Έλληνας Απόστολος Καθηνιώτης. Έλαβαν μέρος 10 αθλητές από 5 χώρες.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 6 Αυγούστου.
Μετέχουσες χώρες
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1972)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1972. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1972 1972
Mini (2001)
Το Mini ή Mini Hatch είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, που παράγεται από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Mini, θυγατρική της γερμανικής BMW. Από τον Ιούνιο του 2001 έως σήμερα, έχουν παραχθεί τρεις γενιές του «νέου Mini», με την τρίτη γενιά του να κυκλοφορεί στις διεθνείς αγορές από το πρώτο εξάμηνο του 2014. Το μοντέλο έχει γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία σε παγκόσμια κλίμακα και μάλιστα τον Ιούνιο του 2013 οι συνολικές πωλήσεις του διεθνώς έφτασαν τα 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Από το 2004, προστέθηκε στην παλέτα του και μια έκδοση καμπριολέ και από τότε κάθε γενιά του προσφέρεται και σε καμπριολέ εκδοχή αμαξώματος.
Βασικές παράμετροι
Το πρώτο από τα νεότερα Mini εξελίχθηκε μεταξύ του 1995 και του 2000, ως η αναβίωση του θρυλικού Mini, που κατασκευάστηκε μεταξύ του 1959 και του 2000. Αυτή η παράμετρος συνεχίζεται σε όλες τις μετέπειτα γενιές του, καθώς το εξωτερικό και το εσωτερικό ντιζάιν του είναι ρετρό και παραπέμπει άμεσα στο κλασικό Mini, χωρίς όμως να υπάρχει καμία μηχανική συγγένεια με αυτό. Επίσης, οι διαστάσεις όλων των νεότερων Mini έχουν αυξηθεί σημαντικά ως προς τον κλασικό πρόγονό τους, για λόγους παθητικής ασφάλειας και ευρυχωρίας.
Η τέταρτη γενιά του Mini, θα κυκλοφορήσει το 2023, θα είναι μικρότερη σε μέγεθος και θα προσφέρεται τόσο με κινητήρες βενζίνης και ντίζελ, όσο και ως plug-in υβριδικό, αλλά και ως αμιγώς ηλεκτρικό (ηλεκτροκίνητη έκδοση υπάρχει και στη σημερινή τρίτη γενιά). Το 2025 θα παρουσιαστεί η καμπριολέ έκδοσή της. Η τέταρτη γενιά εκδοχής hatchback θα είναι διαθέσιμη τόσο ως 3-πορτη, όσο και ως 5-πορτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Mini Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Παναγία Παντάνασσα (Μοναστηράκι)
Η Εκκλησία της Παναγίας Παντανάσσης ή Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι το χρονολογούμενο από τον 10ο αιώνα καθολικό ενός αφανισμένου, σήμερα, μοναστηριού επί της Πλατείας Μοναστηρακίου, μεταξύ των οδών Αθηνάς και Μητροπόλεως, απέναντι από τον Σταθμό Μοναστηρακίου, στο κέντρο της πόλης της Αθήνας. Η εκκλησία ήταν γνωστή ως το Μεγάλο Μοναστήρι, ενώ αργότερα έγινε γνωστό ως μοναστηράκι, το οποίο και τελικά καθιερώθηκε ως η ονομασία ολόκληρης της συνοικίας.
Χρήστος Βολουδάκης (πολιτικός)
Ο Χρήστος Βολουδάκης (Βαφές Χανίων, 1855 - 1917) ήταν Κρητικός πολιτικός, με καταγωγή από την οικογένεια των Βολουδάκηδων.
Ο πατέρας του, Κωσταρός (1806-1900) ήταν αρχηγός της επαρχίας Αποκορώνου στη διάρκεια της επανάστασης του 1866-1869.
Ο Χρήστoς εξελέγη βουλευτής επί Κρητικής Πολιτείας στην επαρχία Αποκορώνου, με το Λαϊκό Κόμμα που υποστήριζε τον Πρίγκιπα. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε συνολικά 13 παιδιά, ανάμεσά τους τον γιατρό Ιωάννη (1897-1970). Ήταν θείος του Μανούσου Βολουδάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές της Κρητικής Πολιτείας
Ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Δαγκλή
Το ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Δαγκλή ήταν ρυμουλκούμενο πυροβόλο διαμετρήματος 75 χιλιοστών, λυόμενο για την ευκολότερη μεταφορά του με μεταγωγικά ζώα, και για αυτό ιδιαιτέρως κατάλληλο για μονάδες ορεινού πυροβολικού.
Η ιδέα ενός λυόμενου πυροβόλου για το ορειβατικό πυροβολικό ανάγεται σε δυο αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού, τον τότε Ταγματάρχη Μηχανικού Λυκούδη το 1891, που έκανε την πρώτη σχετική πρόταση, και μετέπειτα στον τότε Ταγματάρχη Πυροβολικού Παναγιώτη Δαγκλή, που υπέβαλε το δικό του σχέδιο το 1893. Κατόπιν προσωπικών ενεργειών του Δαγκλή, η ιδέα του υιοθετήθηκε, δοκιμάστηκε, και παρήχθη από την γαλλική βιομηχανία οπλικών συστημάτων Σνάιντερ (Schneider), η οποία πρωταγωνίστησε στην Ευρώπη κατά την τριαντακονταετία (1910-1945) των μεγάλων πολέμων του 20ου αιώνα.
Ιδιότητες
Η ξεχωριστή ιδιότητα του πυροβόλου αυτού ήταν πως μπορούσε να λυθεί σε περισσότερα κομμάτια, κάνοντας έτσι πιο εύκολη την μεταφορά του στην περιοχή αναπτύξεως. Το συνολικό βάρος του πυροβόλου ήταν 627 κιλά. Το μεγαλύτερο βάρος αντιπροσώπευε o σωλήνας (207 κιλά) και η θωράκισή του (111 κιλά). Το μέγιστο βεληνεκές του ήταν τα 5.800 μέτρα με σημαντικό παράγοντα το προωθητικό γέμισμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Οι τροχοί του έφταναν τα 58 κιλά και ήταν κατασκευασμένοι απο το ίδιο υλικό με τα υπόλοιπα εξαρτήματα.
Η διαμάχη μεταξύ δημιουργών
Ο τότε ομοιόβαθμος του Δαγκλή, Λυκούδης, είχε παραδώσει το σχέδιο του πυροβόλου στη γερμανική βιομηχανία Krupp, ενώ ο Δαγκλής στην γαλλική Σνάιντερ. Όταν ο Ελληνικός Στρατός έψαχνε να εφοδιάσει με νέο οπλισμό το Πυροβολικό, ο Λυκούδης ανέφερε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού πως το σχέδιό του ήταν το ίδιο με αυτό του Δαγκλή. Ύστερα όμως από δοκιμές, η σχεδίαση του Δαγκλή αποδείχτηκε ανώτερη του Λυκούδη, και το πυροβόλο υιοθετήθηκε από τον Ελληνικό Στρατό, με το οποίο πολέμησε από τους Βαλκανικούς Πολέμους ως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραλλαγή του στο διαμέτρημα των 76 χιλιοστών χρησιμοποιήθηκε από τον ρωσικό στρατό κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Πυροβολικό Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Αρεγκναντέμ
Το Αρεγκναντέμ (αρμενικά: Արեգնադեմ, παλαιότερα γνωστό ως Αζιζμπεκόφ, ενώ, στη συνέχεια, έως το 1939, ως Γαρατσαντά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 305 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Σομαλία (περιφέρεια)
Κυριότερες εθνικότητες
Κατηγορία:Περιφέρειες της Αιθιοπίας
Ζινιάκ (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζινιακουά (γαλλικά: Gignacois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Όλμιο
Το χημικό στοιχείο Όλμιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 67 και ατομικό βάρος 164,9304. Έχει θερμοκρασία τήξης 1470 C° και θερμοκρασία βρασμού 2720 C°. Το Χημικό σύμβολο του είναι Ho right|200px|right|thumb
Το στοιχείο εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 1878 σε φασματοσκοπική ανάλυση δείγματος σπανίων γαιών από τους Ελβετούς ερευνητές Ντελαφοντέν (Delafontaine) και Σορέ (Soret). Ο Σουηδός Κλέβε (Cleve) είναι αυτός που ανακάλυψε, λίγο αργότερα, το στοιχείο, εργαζόμενος ανεξάρτητα και του έδωσε το όνομα της γενέτειρας πόλης του, Στοκχόλμης.
Ανευρίσκεται σε ορυκτά των σπανίων γαιών, όπως ο γαδολινίτης και ο μοναζίτης, από τον οποίο και παρασκευάζεται σε καθαρή μορφή. Εμφανίζει ασυνήθεις μαγνητικές ιδιότητες.
Το όλμιο είναι κρυσταλλικό στερεό (κρυσταλλώνεται στο εξαγωνικό σύστημα) και έχει μεταλλική λάμψη. Είναι μέταλλο μαλακό και μετρίως ελατό. Το φυσικό όλμιο αποτελείται από ένα μόνον ισότοπο, το οποίο δεν είναι ραδιενεργό, ενώ από φυσιολογικής απόψεως εμφανίζει μέτρια τοξικότητα.
Το στοιχείο αυτό ανήκει στη κατηγορία των σπάνιων γαιών ή λανθανιδών στον περιοδικό πίνακα. Παρά τις ασυνήθεις μαγνητικές του ιδιότητες, έχει πολύ περιορισμένες χρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Λανθανίδες
Βίγλα Εύβοιας
Η Βίγλα είναι πολύ μικρός πεδινός οικισμός στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας, ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 38 μέτρα. Απέχει περίπου 3 χλμ. Β. από την Αιδηψό, 15 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα του δήμου) και 112 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα ενώ μέσα από αυτόν περνάει η ΕΟ Χαλκίδας - Αιδηψού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Αγίου του δήμου Αιδηψού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Άγιο, Αγιόκαμπο, τη Βαρβάρα, τον Πλατανιά και την Σκεπαστή αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Αγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιδηψού του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως πληθυσμό έχει 2 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Αθανάσιος Αναστασόπουλος
Ο Αθανάσιος Αναστασόπουλος, γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου του 1958, είναι πρώην πρωταθλητής της Ελληνικής αντισφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών και μέλος της εθνικής ομάδας.
Με την εθνική αγωνίστηκε στο Ντέιβις Καπ του 1981 όπου με αντίπαλο της εθνικής τη Φινλανδία σημείωσε μία ήττα στο μονό από τον Λεό Παλίν και στο διπλό με συμπαίκτη τον Γιώργο Καλοβελώνη έχασαν από το δίδυμο Λεό Παλίν και Κίμμο Άλκιο. Με την εθνική αγωνίστηκε και στα Βαλκανικά πρωταθλήματα του 1980 και 1981.
Το 1981 συμμετείχε στα διεθνή επαγγελματικά τουρνουά του Τελ Αβίβ στο μονό και διπλό και στο Μάστερς του Παρισίου στο διπλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Πολυσακχαρίτης
Ο πολυσακχαρίτης είναι ένα μεγάλο μόριο υδατάνθρακα, δηλαδή ένα πολλαπλό σάκχαρο με δομή σαν αλυσίδα ή διακλαδωμένη από πολλές μονάδες μονοσακχαριτών και που ενώνονται μεταξύ τους με αντιδράσεις συμπύκνωσης. Αν και οι περισσότεροι πολυσακχαρίτες έχουν ένα τερματικό μονομερές ως σάκχαρο αναγωγής, αυτό σχηματίζει ένα μικρό μόνο τμήμα του όλου μορίου, με συνέπεια, οι περισσότεροι εξ αυτών να μην ενεργούν ως ζάχαρη αναγωγής.
Οι πολυσακχαρίτες είναι αδιάλυτοι και άγλυκοι και θεωρούνται σημαντικοί είτε ως μόρια αποθήκευσης, είτε ως υλικά ενίσχυσης. Σημαντικότεροι πολυσακχαρίτες είναι το άμυλο, η ιναλίνη και το γλυκογόνο, (χαρακτηριζόμενοι ως αποθηκευτικοί), και η κυτταρίνη (στα φυτά), και η χιτίνη (στα κελύφη των καρκινωδών), (χαρακτηριζόμενοι ως υλικά ενίσχυσης).
Λαϊκή Δημοκρατία της Φινλανδίας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Φινλανδίας (φινλανδικά: Suomen kansanvaltainen tasavalta) ήταν μια βραχύβια κυβέρνηση στα κατεχόμενα από τη Σοβιετική Ένωση κατά τον Πόλεμο του Χειμώνα εδάφη της Φινλανδικής Καρελίας, γνωστή και ως Κυβέρνηση Τεριγιόκι (από την πόλη στην οποία έδρευε). Αναγνωρίστηκε μόνον από τη Σοβιετική Ένωση και ήταν πλήρως εξαρτημένη από αυτήν. Η Σοβιετική Ένωση θεωρούσε ότι ήταν η μόνη νόμιμη κυβέρνηση όλης της Φινλανδίας και η μόνη που θα μπορούσε να δώσει τέλος στον Πόλεμο του Χειμώνα, ώστε να αποκατασταθεί η ειρήνη. Όμως οι Σοβιετικοί εγκατέλειψαν πριν το τέλος του πολέμου αυτή τη ρητορεία και συνήψαν ειρήνη με την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Φινλανδίας του Στρατάρχη Μάννερχάιμ.
thumb|right|250px|Ο [[Βιατσεσλάβ Μολότωφ υπογράφει συμφωνία μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Φινλανδίας]]
Πηγές
Λαικη Δημοκρατια Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη Κατηγορία:Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Μπαντιβάν
Το Μπαντιβάν (αρμενικά: Բանդիվան) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 232 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Έρβιο
Το Έρβιο είναι χημικό στοιχείο της σειράς των λανθανιδών, με το σύμβολο Er και ατομικό αριθμό 68. Όταν απομονωθεί τεχνητά είναι αργυρόλευκο στερεό μέταλλο. Το φυσικό Έρβιο βρίσκεται πάντα σε χημικό συνδυασμό με άλλα στοιχεία στη Γη right|250px|thumb|250px|
Το οξείδιο Er2O3 είναι ροδόχρουν, σχηματίζει άλατα επίσης ροδόχροα με λίαν χαρακτηριστικό φάσμα απορρόφησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέταλλα Κατηγορία:Λανθανίδες
Γκορνιές
Το Γκορνιές (γαλλικά: Gorniès, οξιτανικά: Gornièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκορνιεζαίν (γαλλικά: Gorniésains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος 100 μέτρων είναι ίσως το πιο δημοφιλές αγώνισμα του στίβου των Ολυμπιάδων. Θεωρείται ο κατεξοχήν αγώνας ταχύτητας, από τον οποίο αναδεικνύεται ο ταχύτερος άνθρωπος στον πλανήτη κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Παρόμοια, το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα διεξάγεται συνεχώς από το 1928, την πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου του Άμστερνταμ.
Οι ΗΠΑ είναι η πιο επιτυχημένη χώρα στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας κερδίσει 16 από τα 29 χρυσά μετάλλια ανδρών μέχρι στιγμής και εννέα από τα 21 χρυσά μετάλλια γυναικών.
Άνδρες
Σημείωση: Το 1988 τον αγώνα 100 μ. ανδρών κέρδισε ο Καναδός Μπεν Τζόνσον, αλλά το μετάλλιο αργότερα αφαιρέθηκε επειδή ο αθλητής βρέθηκε ντοπαρισμένος και δόθηκε στον Καρλ Λιούις που είχε τερματίσει δεύτερος.
thumb |280px|Ο Γιουσέιν Μπολτ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Είναι ο μόνος αθλητής με τρεις τίτλους στο αγώνισμα.
Γυναίκες
thumb|280px|Η Γουαϊόμια Τάις το 1968 έγινε η πρώτη αθλήτρια που κέρδισε και δεύτερο τίτλο στο αγώνισμα
Σημείωση: Το 2000 το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Μάριον Τζόουνς (ΗΠΑ) αλλά της αφαιρέθηκε μετά την αποκάλυψη ότι ήταν ντοπαρισμένη. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν απένειμε μεταγενέστερα χρυσό μετάλλιο στη διοργάνωση.
Ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 9,63 δευτ. και σημειώθηκε από τον Τζαμαϊκανό Γιουσέιν Μπολτ το 2012 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 10,61 δευτ. και σημειώθηκε από την Τζαμαϊκανή Ελέιν Τόμσον στις 27 Ιουλίου 2021 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο.
Παραπομπές
Δρομος 100 μ Ολυμπιακοί Αγώνες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-21 2015
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21 2015 είναι μια διοργάνωση της UEFA στην οποία έχουν δικαίωμα συμμέτοχης παίκτες με ηλικία κάτω των 21 ετών. Αυτή είναι η 20η διοργάνωση του θεσμού. Διοργανώτρια χώρα είναι η Τσεχία και συμμετέχουν 8 ομάδες που προκρίθηκαν από τα Προκριματικά. Οι ημερομηνίες διεξαγωγής είναι 15-30 Ιουνίου 2015.
Μπερντασέν
Το Μπερντασέν (αρμενικά: Բերդաշեն, παλαιότερα γνωστό ως Ταπακόι ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Περιλαμβάνοντας, επίσης, τον οικισμό του Παγκν, το 2008, αριθμούσε 258 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Γκραμπέλ
Το Γκραμπέλ (γαλλικά: Grabels, οξιτανικά: Grabèls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκραμπελουά (γαλλικά: Grabellois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
The Wizard (τραγούδι, Black Sabbath)
Το "The Wizard" είναι ένα τραγούδι του αγγλικού heavy metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον πρώτο τους δίσκο, ονόματι Black Sabbath, του 1970. Την ίδια χρονιά είχε κυκλοφορήσει ως b-side του Paranoid single, καθώς και πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Το single κατάφερε να εισέλθει σε charts, όπως στα αμερικανικά Billboard Hot 100, φτάνοντας το νούμερο 61.
Το κομμάτι γράφτηκε κι από τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος. Οι στίχοι του τραγουδιού αφορούν έναν μάγο, ο οποίος χρησιμοποιεί μαγεία, ώστε να βοηθήσει ανθρώπους που συναντά. Χρόνια αργότερα της κυκλοφορίας του τραγουδιού, ο μπασίστας Γκίζερ Μπάτλερ, ανέφερε ότι οι στίχοι του τραγουδιού εμπνεύστηκαν από τον μάγο Gandalf, του Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Την εποχή εκείνη θεωρούταν ωστόσο ότι γράφτηκε για τον drug dealer του συγκροτήματος. Το τραγούδι, ένα από τα γνωστότερα του δίσκου, έχει διασκευαστεί από καλλιτέχνες όπως ο Ζακ Γουάιλντ και οι Nativity in Black.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath