cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλληνες της Κάτω Ιταλίας
Η παρουσία ελληνικών φύλων στη νότια Ιταλία χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πριν, όταν και εγκαταστάθηκαν μετά από διαδοχικά κύματα μεταναστεύσεων, ξεκινώντας από τον αρχαιοελληνικό αποικισμό της νότιας Ιταλίας και Σικελίας τον 8ο αιώνα π.Χ., έως και τις Βυζαντινές μετακινήσεις προς την Ιταλία ιδιαίτερα μετά την περίοδο των Οθωμανικών κατακτήσεων. Κατά τον Μεσαίωνα οι τοπικές ελληνικές κοινότητες απομονώθηκαν και διασκορπίστηκαν. Σύγχρονες γενετικές μελέτες επιβεβαιώνουν τη μακροχρόνια γενετική απομόνωση των ελληνόφωνων της Καλαβρίας. Αν και οι περισσότεροι Έλληνες της κάτω Ιταλίας έχουν πλέον ιταλοποιηθεί πλήρως με την πάροδο των αιώνων, η κοινότητα των Γκρίκο κατόρθωσε να διατηρήσει τον χαρακτήρα της ελληνικής της ταυτότητας, καθώς και τις παραδόσεις, γλώσσα και ξεχωριστή κουλτούρα (15% των επωνύμων στην επαρχία της Ρέτζιο Καλάμπρια έχουν Ελληνική προέλευση), αν και η καθημερινή έκθεση στα ιταλικά ΜΜΕ και ανταλλαγές με άλλα σημεία της Ιταλίας έχουν βαθμιαία διαβρώσει την κουλτούρα και τη γλώσσα τους.
Παραδοσιακά μιλούν τη γλώσσα Γκρίκο η οποία είναι μια διάλεκτος της Ελληνικής γλώσσας. Κατά τα πρόσφατα χρόνια, ο αριθμός των ομιλητών της γλώσσας έχει μειωθεί κατά πολύ, με τους νεότερους να χρησιμοποιούν κυρίως την Ιταλική γλώσσα πλέον. Στο θρήσκευμα, είναι κυρίως Βυζαντινοί Καθολικοί και ανήκουν στην Ιταλοβυζαντινή Καθολική Εκκλησία, καθώς διαθέτουν και μια Ρωμαιοκαθολική μειονότητα.
Ονομασία
Το όνομα Γκρίκο(ς) προέρχεται από την παραδοσιακή ονομασία για τους Έλληνες στην Ιταλική χερσόνησο, και πιστεύεται πως έχει αποδοθεί έτσι περιγράφοντας την αρχαία ελληνική φυλή των Γραικών, οι οποίοι σύμφωνα με το μύθο πήραν το όνομά τους από τον Γραικό, και ήταν μια από τα πρώτα ελληνικά φύλα που αποίκησαν την Ιταλία. Η περιοχή, η οποία έγινε αργότερα γνωστή ως Magna Graecia (Μάγκνα Γκραέκια, Μεγάλη Ελλάδα), πήρε την ονομασία της από αυτούς. Οι λαοί της αρχαίας ιταλικής χερσονήσου και αργότερα και οι Ρωμαίοι, χρησιμοποίησαν αυτόν τον όρο, για να περιγράψουν και όλους τους υπόλοιπους Έλληνες, και οι παραλλαγές του όρου αυτού με την πάροδο των αιώνων επικράτησαν σε όλες σχεδόν τις ξένες γλώσσες της Δύσης ως η ονομασία των Ελλήνων.
Γεωγραφικές περιοχές
Η περιοχή της Μποβεσία βρίσκεται σε πολύ ορεινή τοποθεσία και δεν είναι εύκολα προσβάσιμη. Κατά τους πρόσφατους χρόνους, πολλοί απόγονοι των αρχικών κατοίκων της περιοχής έχουν αποχωρήσει από τα βουνά, για να ζήσουν κοντά στην ακτή.
Στην Καλαβρία, οι ελληνικοί πληθυσμοί ζούν στα χωριά της Μπόβα Σουπεριόρε, Μπόβα Μαρίνα, Ροκκαφόρτε ντελ Γκρέκο, Κονδοφούρι, Παλίτσι, Γκαλλιτσιανό, Ρογκούντι και Μέλιτο ντι Πόρτο Σάλβο και μιλούν την καλαβριανή διάλεκτο Γκρίκο. Το 1999 το Ιταλικό κοινοβούλιο με τη νομοθετική πράξη 482 επέκτεινε τις περιοχές της μειονότητας, ώστε να αποτελούνται και από τις κωμοπόλεις Παλισάδες, Σαν Λορέντζο, Σταίνες, Σάμο, Μοντεμπέλλο Τζόνικο, Μπαγκαλάντι, Μόττα Σαν Τζιοβάνι, Μπρανκαλεόνε και περιοχές του Ρέτζιο.
Στην περιοχή Γκρετσία Σαλεντίνα του Λέτσε της Απουλίας, οι πληθυσμοί των Γκρίκων διαμένουν κυρίως στα χωριά της Καλημέρα, Μαρτιγκνιάνο, Μαρτάνο, Στερνατία, Ζολλίνο, Κοριλιάνο ντ'Οτραντο, Σολέτο, Μελπινιάνο και Καστρινιάνο ντέι Γκρέκι, αν και φαίνεται πως εξαφανίζονται πλέον στα Μαρτινιάνο, Σολέτο και Μελπινιάνο.
Οι πληθυσμοί των Γκρίκων που κατοικούν εκτός των περιοχών της Μποβεσία και της Γκρετσία Σαλεντίνα έχουν σχεδόν χάσει ολοκληρωτικά την γνώση της κατωιταλικής διαλέκτου, κάτι που συνέβη κυρίως στα τέλη του 19ου αιώνα και έπειτα. Μερικές από τις κωμοπόλεις που δε χρησιμοποιούν πλέον τη γλώσσα, είναι αυτές του Καρντέτο, Μοντεμπέλο, Σαν Πανταλεόνε, και Σάντα Κατερίνα στην Καλαβρία. Στο ξεκίνημα του 19ου αιώνα, τα σημερινά εννέα ελληνόφωνα χωριά της Γκρετσία Σαλεντίνα μαζί με αυτά του Σολιάνο Καβούρ, Κούρσι, Κανόλε και Κουτροφιάνο, σχημάτιζαν τα Δεκατρία Χωρία (Decatría Choría) της περιοχής του Οτράντο, τα οποία διατηρούσαν τις ελληνικές παραδόσεις και γλώσσα. Ενώ ο όρος Grecía Salentina (Γκρετσία Σαλεντίνα) είναι καινούργιος, και γνωστοποιήθηκε μεταξύ των ντόπιων και στο εξωτερικό μόνο στα τελευταία χρόνια χάρη στον τουρισμό, το παραδοσιακό και αυθεντικό όνομα της ελληνόφωνης περιοχής του Σαλέντο είναι τα Δεκατρία Χωρία. Αυτός είναι ο ιστορικός όρος που ακόμα και σήμερα ένας ηλικιωμένος ελληνόφωνος ντόπιος χρησιμοποιεί όταν αναφέρεται στα ελληνικά χωριά του. Σε παλαιότερες εποχές, τα ελληνικά επίσης ομιλούνταν από την πλειοψηφία των κατοίκων που ήταν Έλληνες στα χωριά της Γκαλατίνα, Γκαλατόνε, Γκαλίπολη, και πολλές άλλες τοποθεσίες της Απουλίας, καθώς και στο Κατανζάρο και Κοσένζα στην Καλαβρία.
Απουλία
Τα χωριά έχουν συνήθως δύο ονομασίες, μια Ιταλική καθώς και μια Γκρίκο την οποία χρησιμοποιούν οι ντόπιοι όταν αναφέρονται στο χωριό τους.
Επίσημη αναγνώριση
Με τον νόμο 482 του 1999, το ιταλικό κοινοβούλιο αναγνώρισε τις κοινότητες των Γκρίκο της Καλαβρίας και του Σαλέντο ώς ελληνική εθνική και γλωσσική μειονότητα, κάνοντας την ομότιμη μαζί με αυτές των Αλβανικών, Καταλανικών, Γερμανικών, Ελληνικών (με καταγωγή από τη σύγχρονη Ελλάδα), Σλοβενικών, και Κροατικών εθνικών μειονοτήτων, καθώς και των γλωσσικών μειονοτήτων της Γαλλικής, Προβενσάλ, Φριούλια, Ισπανοεβραϊκής, Οξιτανικής, και Σαρδηνιακής γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα
Αρβανίτικα
Τα αρβανίτικα (arvanit και arbërisht) είναι διάλεκτος της αλβανικής γλώσσας που ομιλείται στην Ελλάδα. Προερχόμενη από τα νοτιοδυτικά ιδιώματα της τοσκικής διαλέκτου του Μεσαίωνα και αποκομμένη από τον κύριο κορμό και τη μετέπειτα εξέλιξη της αλβανικής γλώσσας, διατηρεί στοιχεία των μεσαιωνικών αλβανικών, έχοντας παράλληλα επηρεαστεί σημαντικά από την ελληνική γλώσσα. Λόγω αυτών των ιδιαιτεροτήτων τα αρβανίτικα παρουσιάζουν σημαντικό ενδιαφέρον στον τομέα της μελέτης των ελληνοαλβανικών γλωσσικών σχέσεων.
Περιοχές
Τα αρβανίτικα, απαντώνται στον ελλαδικό χώρο (αν και όχι απαραίτητα στις ίδιες περιοχές με τη σύγχρονη εποχή) περίπου από τα μέσα του 13ου αιώνα. Ως αρβανιτόφωνες ή μέχρι σχετικά πρόσφατα αρβανιτόφωνες περιοχές στην Ελλάδα μπορούν να θεωρηθούν οι παρακάτω:
Τον 19ο αιώνα τα αρβανίτικα ομιλούνταν και σε χωριά της Ηλείας, της Αρκαδίας και της επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας.
Τα αρβανίτικα που ομιλούνται σε κάποια χωριά των νομών Θεσπρωτίας και Πρεβέζης, στον νομό Έβρου από απογόνους προσφύγων από τα αλβανόφωνα χωριά Μεγάλο Ζαλούφι, Ιμπρίκ Τεπέ, Παζάρ Δερέ, Γιλανλή, Αλτίν Τάς, Αμπαλάρ, Σουλτάνκιοϊ, Καρατζά Χαλήλ της Ανατολικής Θράκης, στις Μάνδρες Κιλκίς από τους απογόνους προσφύγων από τη Μανδρίτσα της Ανατολικής Ρωμυλίας, στο Νομό Ροδόπης (Παραδημή, Προσκυνητές κ.α.) καθώς και στα χωριά Λέχοβο, Δροσοπηγή και Φλάμπουρο Φλωρίνης, πρέπει να διακριθούν από τα αρβανίτικα της νότιας Ελλάδας, λόγω της ιδιαίτερα στενής τους συγγένειας με τη σύγχρονη νοτιοαλβανική (τοσκική) διάλεκτο. Σε σύγκριση με τις αλβανικές διαλέκτους των παραπάνω περιοχών, τα αρβανίτικα της νότιας Ελλάδας είναι σαφώς περισσότερο αρχαϊκά, κυρίως ως προς το λεξιλόγιο, και εγγύτερα προς τη μεσαιωνική μορφή της τοσκικής διαλέκτου.
Αρβανιτοχώρια του νομού Φθιώτιδας
Η Λιβανάτα (Λιβανάτες), η Μαλεσίνα, η Λάρυμνα, η Τραγάνα, το Μαρτίνο Φθιώτιδας, το Μάζι και ο Προσκυνάς.
Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Το Στείρι, το Κυριάκι( όπου όλοι οι κάτοικοί του ακόμα μιλούν τα Αρβανίτικα), ο Ελικώνας (Ζερίκι), η Ανάληψη (Σούρπη), η Αγία Άννα (Κούκουρα), η Αγία Τριάδα (Στεβενίκο), η Κορώνια, η Ευαγγελίστρια (Ζαγαράς), το Μαυρομάτι, το Ακραίφνιο, το Κόκκινο, το Μούλκι (συνοικισμός Αλιάρτου), τα Βάγια, η Πύλη, το Πάνακτο, το Πράσινο, η Δάφνη, τα Σκούρτα, η Στεφάνη,οι Θεσπιές, η Άσκρη,το Λιοντάρι, το Νεοχώρι, το Αμπελοχώρι, ο Ελαιώνας, το Μουρίκι, το Καστρί, τα Πλατανάκια, το Νεοχωράκι, το Ύπατο, η Δομβραίνα, ο Άγιος Νικόλαος, η Ελλοπία, η Θίσβη, η Ξηρονομή, η Αλυκή, ο Πρόδρομος, η Παραλία, η Αγία Παρασκευή, τα Οινόφυτα, το Δήλεσι, ο Άγιος Θωμάς, το Κλειδί, το Λούτσιο, ο Παύλος, το Καπαρέλλι, ο Άγιος Βασίλειος, τα Λεύκτρα, η Παραλία Λιβαδόστρας,το Λουτούφιο, το Μελισσοχώρι, οι Πλαταιές, το Σχηματάρι, η Οινόη, η Πλάκα Δήλεσι, το Άρμα, η Ασωπία, η Καλλιθέα, η Τανάγρα, η Παναγία.
Αρβανίτικες περιοχές του νομού Αττικής
Τα Βίλια (Ειδύλλια), η Μάνδρα, η Οινόη, το Μάζι, ο Ασπρόπυργος, οι Ερυθρές (Κριεκούκι), το Πουρνάρι, το Πόρτο Γερμενό, η Ψάθα, η Μαγούλα, το Στενό, τα Αμπελάκια, ο Άγιος Σωτήρας (Αγιά Σωτήρα), τα Παλαιοκούνδουρα, η Περαχώρα, το Μούλκι, τα Μεσόγεια (Σπάτα οι απόγονοι της οικογένειας του Σπάτα), η Φυλή (Χασιά) και τα Άνω και Κάτω Λιόσια ('Ιλιον), το Γραμματικό, το Αγκίστρι, τα Μέθανα, η Τροιζηνία, το Καπανδρίτι, ο Αυλώνας, η Παιανία, το Κορωπί, η Κερατέα, ο Κουβαράς κ.α., Μαρκόπουλο Αττικής, Σαλαμίνα (Κούλουρη), Αιάντειο (Μούλκι).
Επιρροές
Τα αρβανίτικα έχουν δεχτεί επιρροές σε όλα τα γλωσσικά επίπεδα από διαφορετικές ιστορικές γλώσσες, νεκρές και ζώσες, όπως τα ελληνικά και τα λατινικά, αλλά κυρίως από ποικίλες ελληνικές διαλέκτους διαφόρων περιοχών και εποχών. Αρχαϊκά στοιχεία που έχουν εκλείψει σε άλλες γλώσσες διατηρούνται στα Αρβανίτικα, γεγονός που τα καθιστά μια πολύτιμη πηγή για τους γλωσσολόγους. Αυτές οι επιρροές αποδεικνύουν επίσης τα κοινωνικά περιβάλλοντα στα οποία διαβίωσαν οι ομιλητές τους, οι Αρβανίτες, στο πέρασμα των αιώνων.
Σύμφωνα με τον Κώστα Μπίρη, τα αρβανίτικα δεν είναι ομοιόμορφα. Συγκεκριμένα, αναφέρει: ''«Πολύ χαρακτηριστικό της επιμειξίας γηγενών και Αρβανιτών Ελλήνων στη διαμόρφωση των αλβανοφώνων της Ελλάδος είναι το γεγονός, ότι το αρβανίτικο γλωσσικό ιδίωμα δεν ήταν ομοιόμορφο και κοινό σε όλα τα αρβανιτοχώρια της Ελλάδος, αλλά πολύ διαφορετικό από τόπο σε τόπο. Και τούτο, γιατί άλλα στοιχεία έτυχε να παρθούν από την ελληνική γλώσσα και αλλιώς να παραμορφωθούν στον ένα τόπο και άλλα στον άλλο. Έτσι, οι αλβανόγλωσσοι της Αττικής με δυσκολία μπορούσαν να συνεννοηθούν με τους αλβανόγλωσσους της Πελοποννήσου ή της Βοιωτίας, το ίδιο δε συνέβαινε και ανάμεσα στους αλβανόγλωσσους των άλλων περιοχών»''. Ο ίδιος ο Μπίρης, ωστόσο, δεν είχε παρά αμυδρή γνώση της αρβανίτικης γλώσσας και οι διαπιστώσεις του αυτές δεν είναι απόλυτα έγκυρες. Είναι γεγονός ότι οι ίδιοι οι αρβανιτόφωνοι έτειναν ή τείνουν να μεγιστοποιούν τις διαλεκτικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων περιοχών στις οποίες ομιλείτο ή ομιλείται η αρβανίτικη γλώσσα. Στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις, η συνεννόηση μεταξύ αρβανιτόφωνων ομιλητών από διαφορετικές κοινότητες, ακόμη και γεωγραφικά απομακρυσμένες μεταξύ τους, δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη.
Στην έκδοση του 2008 του λεξικού του, ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης αναφέρει για τα αρβανίτικα: «Πρόκειται για µια αλβανικής προέλευσης διάλεκτο, η οποία βαθµηδόν - µια και οι Αρβανίτες ήταν πάντοτε δίγλωσσοι, αν δεν ήταν µονόγλωσσοι (οµιλητές της Ελληνικής)- υποχώρησε µπροστά στο γόητρο και στην επικοινωνιακή δύναµη της επίσηµης γλώσσας (της Ελληνικής). Σήµερα είναι πολύ λίγοι οι οµιλητές των Αρβανίτικων, µερικά µεγάλης ηλικίας άτοµα, τελευταία αποµεινάρια µιας διαλέκτου που µιλήθηκε πολύ περιορισµένα, σκόρπια και άτακτα επί πέντε και πλέον αιώνες, έχοντας διασωθεί για µακρό διάστηµα χρόνου µέσα από την προφορική παράδοση».
Συστηματική κατάταξη των διαλέκτων της αρβανίτικης γλώσσας έκανε ο Γερμανός γλωσσολόγος Καθηγ. Χανς-Γιούργκεν Ζάσσε του Ινστιτούτου Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας (Institut für Linguistik - Universität zu Köln) στη μονογραφία ''Arvanitika. Die albanischen Sprachreste in Griechenland''.
Όσο αφορά στην δυνατότητα κατανόησης των Αρβανιτών με τους Αλβανούς της Αλβανίας, οι εκτιμήσεις διαφέρουν. Σύμφωνα με τον Πίτερ Τράντζιλ η συνεννόηση είναι εύκολη, ενώ σύμφωνα με το Ethnologue η συνεννόηση με ομιλητές της τόσκικης διαλέκτου είναι εν μέρει δυνατή, ενώ με ομιλητές της γκέκικης διαλέκτου η συνεννόηση είναι πολύ δύσκολη. Η εκτίμηση αυτή φαίνεται να είναι και η ορθότερη. Σύμφωνα με το Ethnologue πάλι, τα αρβανίτικα ομιλούνται από 150.000 ομιλητές (εκτίμηση του 2005).
Σημερινή μορφή και κατάσταση
Σήμερα τα αρβανίτικα συγκαταλέγονται στις απειλούμενες από εξαφάνιση γλώσσες της Ευρώπης. Η συρρίκνωσή τους επιταχύνθηκε μετά τη δεκαετία του 1970, από κοινωνικοοικονομικούς και ιδεολογικούς παράγοντες. Την συρρίκνωση της αρβανίτικης γλώσσας ευνόησε έμμεσα η πολιτική του ελληνικού κράτους, η οποία ευνοούσε τη μονογλωσσία. Παράλληλα όμως υπήρξε και υπάρχει σημαντική απροθυμία των ίδιων των αρβανιτόφωνων να μεταδώσουν τη μητρική τους γλώσσα στους απογόνους τους. Είναι χαρακτηριστικό, επίσης, ότι σε αρκετές επίσημες ιστοσελίδες δήμων όπου σημαντικό ποσοστό των κατοίκων είναι ομιλητές ή παθητικοί γνώστες της γλώσσας, απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στα αρβανίτικα και στους Αρβανίτες, ενώ συχνά γίνεται ιδιαίτερη προβολή του αρχαιοελληνικού παρελθόντος της περιοχής.
Στην Αττική, ο σημαντικότερος ίσως πυρήνας αρβανιτοφωνίας σήμερα, από την άποψη του μέσου όρου ηλικίας των ομιλητών ή όσων έχουν παθητική γνώση της γλώσσας, εντοπίζεται ενδεχομένως στη Φυλή (Χασιά) και δευτερευόντως σε άλλες πόλεις και οικισμούς της δυτικής κυρίως Αττικής, όπως η Μάνδρα, τα Βίλια και ο Ασπρόπυργος. Εντούτοις, οι παθητικοί γνώστες της αρβανίτικης γλώσσας είναι πολυάριθμοι σε ολόκληρο σχεδόν τον νομό Αττικής, ακόμα και σε περιοχές που είναι πλέον τμήμα του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, όπως τα Άνω Λιόσια, οι Αχαρνές (Μενίδι), η Βάρη, ίσως μάλιστα και η Μεταμόρφωση (Κουκουβάουνες). Τα Άνω Λιόσια πήραν το όνομά τους από τον πρώτο Ηπειρώτη (Αρβανίτη) που ήρθε και ονομαζόταν Λιόσια Πέτρου.
Αλφάβητα
Τα αρβανίτικα σπάνια γράφονται. Αναφέρεται ότι, έχουν γραφτεί τόσο με το ελληνικό αλφάβητο (με την προσθήκη των γραμμάτων b, d, e, ϳ, ȣ και διακριτικών) όσο και με το λατινικό αλφάβητο. Ορθόδοξοι Τόσκηδες Αλβανοί επίσης συνήθιζαν να γράφουν με μια παρόμοια μορφή του ελληνικού αλφάβητου.
Κυριακή προσευχή
Λατινικό αλφάβητο ''Áti ýnë që jé ndë qiéjet, ushënjtëróft' émëri ýt. árthtë mbëretëría jóte; ubëftë dashurími ýt '' si ndë qiél, edhé mbë dhét búkënë tónë të përdítëshimen' ép-na néve só edhé fálj-na fájetë tóna sikúndrë edhé néve ua fáljmë fajtórëvet tánë edhé mos na shtiér ndë ngásie, pó shpëtó-na nga i ljígu; sepsé jótia është mbëretëría e fuqía e ljavdía ndë jétët të jétëvet.
Ελληνικό αλφάβητο ''Άτι ύνε̱ κ̇ε̱ ϳέ νdε̱ κ̇ιέjετ, ȣσ̈ε̱ν̇τε̱ρόφτ' έμε̱ρι ύτ. άρθτε̱ μbε̱ρετε̱ρία ϳότε; ȣbε̱φτε̱ dασ̈ȣρίμι ύτ, '' σι νdε̱ κ̇ιέλ, εδέ μbε̱ δέτ; bȣ́κε̱νε̱ τόνε̱ τε̱ πε̱ρdίτε̱σ̈ιμεν' έπ-να νέβε σότ; εδέ φάλ̇-να φάjετε̱ τόνα, σικȣ́νdρε̱ εδέ νέβε ȣα φάλ̇με̱ φαjτόρε̱βετ τάνε̱; εδέ μοσ να σ̈τιέρ νdε̱ νγάσιε, πό σ̈πε̱τό-να νγα ι λ̇ίγȣ; σεπσέ ϳότια ε̱σ̈τε̱ μbε̱ρετε̱ρία ε φȣκ̇ία ε λ̇αβdία νdε̱ ϳέτε̱τ τε̱ ϳέτε̱βετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες Κατηγορία:Αρβανίτες Κατηγορία:Αρβανιτοχώρια του νομού Βοιωτίας
Καταρράκτες του Νιαγάρα
Οι Καταρράκτες του Νιαγάρα (Niagara Falls) είναι σύμπλεγμα καταρρακτών του ποταμού Νιαγάρα, στα σύνορα μεταξύ της Καναδικής επαρχίας του Οντάριο και της Αμερικανικής πολιτείας της Νέας Υόρκης. Βρίσκονται 17 μίλια (27 χλμ) βόρεια-βορειοδυτικά του Μπάφαλο και 75 μίλια (120 χλμ) Νότιο-νοτιοανατολικά του Τορόντο, μεταξύ των δύο πόλεων με το ίδιο όνομα, Ναϊάγκρα Φολς του Οντάριο και Ναϊάγκρα Φολς της Νέας Υόρκης.
Οι καταρράκτες του Νιαγάρα αποτελούνται από δύο μεγάλα τμήματα που χωρίζονται από το νησί Goat : οι καταρράκτες Horseshoe, η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται στην Καναδική πλευρά των συνόρων, και των Americans Falls στην Αμερικανική πλευρά. Οι μικρότεροι Bridal Veil Falls βρίσκονται επίσης στην αμερικανική πλευρά, αλλά διαχωρίζονται από τους άλλους με το νησί Luna.
Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίστηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες στο τέλος της περιόδου Wisconsin (τελευταία εποχή των πάγων), και το νερό από τις νεοσυσταθείσες Μεγάλες Λίμνες δημιούργησε ένα δρόμο μέσα από τους κρημνούς της περιοχής προς τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ δεν είναι εξαιρετικά μεγάλοι σε ύψος, οι καταρράκτες του Νιαγάρα έχουν μεγάλο πλάτος. Περισσότερο από 6 εκατομμύρια κυβικά πόδια (168.000 m³) νερού πέφτουν κάθε λεπτό κατά την περίοδο της υψηλής ροής, και σχεδόν 4 εκατομμύρια κυβικά πόδια (110.000 m³) κατά μέσο όρο. Είναι οι πιο ισχυροί καταρράκτες στη Βόρεια Αμερική..
Είναι φημισμένοι τόσο για την ομορφιά τους όσο και ως πολύτιμη πηγή υδροηλεκτρικής ενέργειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταρράκτες Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Γεωγραφία του Καναδά Κατηγορία:Τουρισμός στον Καναδά Κατηγορία:Αξιοθέατα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αρχική τιμή
Στα μαθηματικά και στη φυσική επιστήμη γενικότερα με τον όρο αρχική τιμή χαρακτηρίζεται η συγκεκριμένη τιμή μιας άγνωστης συνάρτησης στην αρχική κατάσταση αυτής απ΄ όπου αναζητείται η επίλυσή της.
Πρόκειται για χαρακτηριστικό σημείο των διαφορικών εξισώσεων όπου οι διάφορες συνθήκες εξελίσσονται με τον χρόνο. Συνέπεια αυτού είναι να προσδιορίζεται πάντα η χρονική στιγμή t = to όπου για λόγους απλότητας θεωρείται to = 0.
Κατηγορία:Διαφορικές εξισώσεις
Γραμματική
Η γραμματική είναι το σύνολο των κανόνων που διέπουν τη δομή μιας γλώσσας. Κανόνες της δομής της γλώσσας θεωρούνται αυτοί που ενυπάρχουν στη γλώσσα και όχι το τι θεωρείται "ποιοτικά" καλύτερο να λέγεται.
Γραμματική επίσης ονομάζεται και η μελέτη αυτών των κανόνων από τη γλωσσολογία καθώς και το βιβλίο όπου αυτοί οι κανόνες καταγράφονται.
Η γραμματική περιλαμβάνει επίπεδα γλωσσικής ανάλυσης: τη φωνολογία, τη μορφολογία, τη σύνταξη και τη σημασιολογία. Με μια ευρύτερη έννοια, γραμματική είναι όλη η γλώσσα εκτός από το λεξιλόγιο (ή λεξικό). Σε κάθε περίπτωση η σύνταξη δεν θεωρείται σήμερα ξεχωριστό και ανεξάρτητο κομμάτι, αλλά μέρος της γραμματικής.
Η σχολική γραμματική
Σύμφωνα με την παραδοσιακή, προεπιστημονική γλωσσολογία και τη συνήθη σχολική πρακτική, η γραμματική δε θεωρείται η περιγραφική απεικόνιση των κανόνων της γλώσσας αλλά είναι ρυθμιστική και καθορίζει ποιοι μορφολογικοί και συντακτικοί κανόνες είναι σωστοί και πρέπει να προτιμώνται και ποιοι όχι. Οι διακρίσεις αυτές σε "ποιοτικότερες" και λιγότερο "ποιοτικές" γραμματικές δομές θεωρούνται από τη σύγχρονη γλωσσολογία ότι στερούνται οποιασδήποτε βάσης και ιδιαίτερα δε φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τη συγκριτική μελέτη της τυπολογίας των γλωσσών, όπου πολύ διαφορετικές δομικά γλώσσες εξυπηρετούν εξίσου αποτελεσματικά παρόμοιες πολιτιστικές και νοητικές ανάγκες.
Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία γραμματικής που χρησιμοποιήθηκε στα δημοτικά σχολεία ήταν η Νεοελληνική Γραμματική του γλωσσολόγου Μανώλη Τριανταφυλλίδη.
Ιστορία
Η πρώτη σωζόμενη γραμματική είναι η γραμματική της σανσκριτκής από τον Ινδό γραμματικό Pāṇini ("Πάνινι") (c. 520–460 π.Χ.), με πιο γνωστό τα Aṣṭādhyāyī ("Οχτώ κεφάλαια") όπου κωδικοποιούνται σε 3.959 οι κανόνες της μορφολογίας της σανσκριτικής. Το έργο του Πάνινι εντάσσεται σε μια πολύ ευρύτερη και πλούσια γραμματική παράδοση στον ινδικό κόσμο. Το κείμενο αυτό όμως ανακαλύφθηκε από το δυτικό κόσμο μόλις τον 18ο αιώνα.
Η δυτική παράδοση ξεκινάει από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους και τους Ρωμαίους γραμματικούς. Το παλιότερο σωζόμενο έργο αυτής της παράδοσης είναι η Τέχνη Γραμματική του Διονύσιου του Θράκα. Στο έργο αυτό όμως η γραμματική έχει μια πολύ ευρύτερη σημασία από τη σημερινή και ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με αυτό που θα προσδιορίζαμε σήμερα ως φιλολογία ή γραμματολογία, καθώς περιλαμβάνει και την έκδοση και την ερμηνεία κειμένων και η γλωσσολογική μελέτη είναι απλώς ένα κομμάτι της.
Στην παραδοσιακή προεπιστημονική γλωσσολογία και, ακόμα και σήμερα, στη σχολική γραμματική, η γραμματική υποδιαιρείται σε Φθογγολογικό, Τυπολογικό και Ετυμολογικό, δηλαδή περιορίζεται στη μορφολογία και κάποια στοιχεία φωνολογίας, ενώ η σύνταξη ιδίως θεωρείται κάτι εντελώς ξεχωριστό και εξετάζεται στο Συντακτικό.
Δείτε επίσης
*
Αρινμπούρκ
Το Αρινμπούρκ (γνωστό συνήθως με την λανθασμένη ονομασία, Ορενμπούργκ, ρωσ. Оренбу́рг) είναι πόλη στα νότια Ουράλια στη Ρωσία. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Αρινμπούρκ.
Βρίσκεται στον ποταμό Ουράλη. Ο πληθυσμός της πόλης είναι  562.569 κάτοικοι ( 2016 ). μικρογραφία|210px|left|Γέφυρα πάνω από τον ποταμό Ουράλη, η οποία βρίσκεται μεταξύ [[Ευρώπης και Ασίας]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Ορενμπούργκ Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
772 Τανέτε
Ο Τανέτε (Tanete) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,438. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Άνταμ Μάσινγκερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Η ονομασία έχει ινδονησιακή προέλευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τανετε
Σύνοδος κορυφής στη Βιέννη
Η Σύνοδος κορυφής της Βιέννης ήταν μία συνάντηση κορυφής που πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1961 στη Βιέννη της Αυστρίας, μεταξύ του προέδρου των Η.Π.Α. Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι και του Σοβιετικού ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ. Οι ηγέτες των δύο υπερδυνάμεων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου συζήτησαν πολλά θέματα για τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Η πρώτη αυτή συνάντηση μεταξύ των δύο ηγετών είχε γεννήσει ελπίδες στην ανθρωπότητα. Το ερώτημα ήταν αν η αντισταλινική πολιτική φιλελευθεροποίησης στο εσωτερικό της Ε.Σ.Σ.Δ. που ακολουθούσε ο Χρουστσόφ θα καταστούσε δυνατόν να εκφραστεί και σε ηπιότερη σοβιετική στάση στις διεθνείς σχέσεις, πολύ περισσότερο που στις Η.Π.Α. ο ψυχροπολεμικός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ είχε αντικατασταθεί από τον φιλελεύθερο Τζον Κένεντι. Παρά τις μεγάλες προσδοκίες, το κλίμα της συνάντησης ήταν ήδη δηλητηριασμένο. Από τη μία η προ διμήνου εισβολή στην Κούβα αντεπαναστατών, την οποία είχαν οργανώσει και στηρίξει οι Η.Π.Α., από την άλλη η διαφαινόμενη πρόθεση της Ε.Σ.Σ.Δ. να σκληρύνει τη στάση της στο Βερολίνο συνιστούσαν κλιμάκωση του ψυχρού πολέμου και όχι τάσεις συνδιαλλαγής.
Πραγματικά, παρά τις εκτιμήσεις εκείνων των αισιόδοξων αναλυτών που προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο ότι αυτή καθ' εαυτή η επανάληψη των επαφών των δύο υπερδυνάμεων σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο αποτελούσε επιτυχία, η αποτυχία της συνόδου κορυφής συνέτεινε στην επιδείνωση της διεθνούς κατάστασης.
Δύο μήνες αργότερα η Ε.Σ.Σ.Δ. προκάλεσε παγκόσμια κρίση στο Βερολίνο, ενώ η Μόσχα προέβη σε θεαματική επίδειξη ισχύος με δοκιμαστικές εκρήξεις πυρηνικών βομβών πολύ ισχυρότερων από εκείνων των Η.Π.Α. Υπό το κράτος της αποτυχίας ο Τζον Κένεντι ωθήθηκε σε μοιραίες επιλογές. "Έχουμε χάσει την αξιοπιστία μας ως μεγάλη δύναμη και νομίζω ότι το Βιετνάμ είναι το καλύτερο μέρος για να την ανακτήσουμε" εξομολογήθηκε λίγο αργότερα στον κορυφαίο Αμερικανό δημοσιογράφο Τζέιμς Φέστον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνοδοι κορυφής Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Οχυρό του Οσόβιετς
Το Οχυρό του Οσοβιέτς (πολωνικά Twierdza Osowiec, ρωσικά Крепость Осовец) είναι οχυρό του 19ου αιώνα στη νοτιοανατολική Πολωνία που χτίστηκε από τους Ρώσους. Στο οχυρό σημειώθηκαν αρκετές μάχες στα πλαίσια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Ρώσοι υπερασπίστηκαν το Οσοβιέτς από τις γερμανικές επιθέσεις.
Το οχυρό χτίστηκε στα έτη 1882-1892 ως ένα από τα αμυντικά έργα της Ρωσίας κατά της Γερμανίας - την περίοδο 1889-1893, ο μηχανικός Νέστορ Μπουϊνίτσκι ανέλαβε σημαντικό μέρος του έργου. Βρίσκεται κοντνά στον ποταμό Μπιέμπρζα και 50 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ανατολική Πρωσία. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, από τον Σεπτέμβριο του 1914 μέχρι τον Αύγουστο του 1915, έλαβαν χώρα τρεις γερμανικές επιθέσεις κατά του οχυρού, το οποίο υπερασπίστηκαν (μέχρι τον Αύγουστο του 1915) οι Ρώσοι στρατιώτες. Στα μεταπολεμικά χρόνια χρησιμοποιήθηκε από τον Πολωνικό Στρατό. Κατά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, το 1939, οι Γερμανοί προσπέρασαν το οχυρό και έτσι δεν σημειώθηκαν άλλες συγκρούσεις στην περιοχή.
Σήμερα, μερικά σημειά του οχυρού αποτελούν πολιτιστικό μνημείο και είναι ανοιχτά προς τους τουρίστες.
Πρώτη γερμανική επίθεση
Τον Σεπτέμβριο του 1914, το οχυρό δέχθηκε επίθεση από δυνάμεις της 8ης Γερμανικής Στρατιάς (40 τάγματα πεζικού). Μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου, έχοντας σοβαρά αριθμητικό πλεονέκτημα, οι γερμανικές δυνάμεις μπορούσαν να απωθήσουν τις ρωσικές δυνάμεις μέχρι το σημείο, όπου το πυροβολικό μπορούσε να βάλλει κατά του οχυρού. Η γερμανική διοίκηση διέταξε τη μεταφορά 60 πυροβόλων διαμετρήματος μέχρι 203 χιλιοστών για ενίσχυση των επιτιθέμενων, ωστόσο, τα πυροβόλα ήταν ικανά να βάλλουν κατά του οχυρού στις 26 Σεπτεμβρίου. Μέσα σε δύο μέρες, οι Γερμανοί προέβησαν σε μετωπικές επιθέσεις, αλλά απωθήθηκαν από τα πυρά του ρωσικού πυροβολικού. Μετά, οι Ρώσοι προέβησαν σε αντεπιθέσεις στα δύο άκρα και ανάγκασαν τους Γερμανούς να μεταφέρουν το πυροβολικό σε ασφαλέστερο σημείο, απ' όπου όμως δεν ήταν σε θέση να βάλλει κατά του οχυρού.
Δεύτερη γερμανική επίθεση
Στις 3 Φεβρουαρίου 1915, οι γερμανικές δυνάμεις προέβησαν σε δεύτερη επίθεση. Δόθηκε σκληρή μάχη για τον έλεγχο της πρώτης αμυντικής γραμμής. Οι ρωσικές δυνάμεις κατάφεραν να αντέξουν για πέντε μέρες τις επιθέσεις του αντιπάλου, ο οποίος είχε αριθμητικό πλεονέκτημα. Μονάχα στις 9 Φεβρουαρίου, η ρωσική διοίκηση διέταξε υποχώρηση όλων των δυνάμεων στη δεύτερη αμυντική γραμμή που είχε βαθιά χαρακώματα και θέσεις πολυβόλων.
Κατά τις επόμενες δύο μέρες, οι ρωσικές δυνάμεις δεν παρέδωσαν έδαφος, αλλά η υποχώρηση από την πρώτη γραμμή επέτρεψε στο γερμανικό πυροβολικό να βάλλει κατά του οχυρού στις 13 Φεβρουαρίου. Τα γερμανικά πυροβόλα είχαν διαμέτρημα 100-420 χιλιοστών. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, τα βαρέα πυροβόλα έβαλλαν 250.000 βλήμματα, ενώ τα ελαφρά πυροβόλα σχεδόν 1.000.000 βλήμματα.
Το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο, θεωρώντας πως ζητούσε το απίθανο, ζήτησε από τη διοίκηση των υπερασπιστών να αντέξουν τουλάχιστον 48 ώρες μέχρι να ολοκληρωθεί η εκκένωση της πόλης από τους άμαχους πολίτες. Τελικά, η άμυνα του οχυρού διήρκησε μισό χρόνο.
Η ρωσική πλευρά υπέστη βαριές απώλειες από τα πυρά του γερμανικού πυροβολικού, τα οποία ήταν βαρέα από τις 14 μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου και από τις 25 Φεβρουαρίου μέχρι τις 5 Μαρτίου 1915. Τα πυρά εντός του οχυρού και η διάλυση αρκετών κτηρίων του έκαναν τη μετακίνηση των στρατευμάτων σχεδόν αδύνατη. Ακόμα και σ' αυτή τη τραγική κατάσταση, το ρωσικό πυροβολικό κατάφερε να διαλύσει δύο από τα τέσσερα βαρέα ολμοβόλα (Μεγάλη Βέρθα) και ανάγκασε τη γερμανική διοίκηση να απομακρύνει τα υπόλοιπα.
Τρίτη γερμανική επίθεση
Στις αρχές Ιουλίου, υπό τη διοίκηση του Αρχιστράτηγου Πάουλ φον Χίντενμπουργκ, οι γερμανικές δυνάμεις προέβησαν σε ολοκληρωτική μετωπική επίθεση κατά του οχυρού. Οι Γερμανοί είχαν στη διάθεση τους 14 τάγματα πεζικού, 1 τάγμα ναρκαλιευτών, 24-30 βαρέα πολιορκητικά πυροβόλα, 30 πυροβολαρχίες με δηλητηριώδη αέρια. Η ρωσική πλευρά είχε στη διάθεση της 500 άνδρες και 400 πολιτοφύλακες.
Επίθεση αερίων
Οι Γερμανοί περίμεναν μέχρι τις 6 Αυγούστου για κατάλληλο άνεμο. Στις 4:00, ενώ τα πυροβόλα άνοιξαν πυρ, οι γερμανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν δηλητηριώδη αέρια κατά των υπερασπιστών. Έχοντας θεωρήσει πως όλοι οι υπερασπιστές ήσαν νεκροί, οι γερμανικές δυνάμεις (14 τάγματα, περίπου 7000 άνδρες) προωθήθηκαν. Όταν το γερμανικό πεζικό έφθασε στην πρώτη αμυντική γραμμή, δέχτηκε αντεπίθεση από τους εναπομείναντες στρατιώτες του 13ου Λόχου του 226ου Συντάγματος Ζεμλιάνσκ (περίπου 60 άνδρες). Η αιφνιδιαστική επίθεση και τα αιματωμένα ρούχα (οι Ρώσοι στρατιώτες έφτυναν αίμα, καθώς τα αέρια είχαν καταστρέψει τους ιστούς των πνευμόνων) προκάλεσε σοκ στους Γερμανούς και τους ανάγκασε σε υποχώρηση. Τα πέντε εναπομείναντα ρωσικά πυροβόλα άνοιξαν πυρ κατά των επιτιθέμενων. Οι ευρωπαϊκές εφημερίδες ονόμασαν την αντεπίθεση «επίθεση των νεκρών». Δεκαπέντε μέρες αργότερα, η ρωσική διοίκηση διέταξε την εκκένωση του Οσοβιέτς και την υποχώρηση σε νέες θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Οχυρά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Κρυσταλλογραφία
Με τη βοήθεια της κρυσταλλογραφίας και των μεθόδων που ακολουθεί αυτή, οι επιστήμονες ανακαλύπτουν τη γεωμετρική διάταξη (κρυσταλλικό σύστημα) των σωματιδίων που συγκροτούν τους κρυστάλλους. Δέσμη ακτίνων Χ περνώντας μέσα από τα μικροσκοπικά σωματίδια του κρυστάλλου δημιουργούν ένα σχήμα από κηλίδες πάνω σε φιλμ που τελικά στη συνέχεια προσκρούουν. Από το σχήμα αυτό που αποτυπώνεται στο φιλμ οι ειδικοί μελετητές αναγνωρίζουν έτσι τη γεωμετρική δόμηση.
Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται επίσης και στη μελέτη κραμάτων και ορυκτών, ακόμη δε και στη διερεύνηση της δομής και αυτού του DNA με καθοριστικό μάλιστα ρόλο στη Γενετική.
Ιστορικοί σταθμοί
Το 1915 ο Άγγλος φυσικός Γουίλιαμ Μπραγκ (1862-1942) με την βοήθεια του γιου του Λόρενς Μπραγκ ανακαλύπτει την κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ. Αργότερα η Αγγλίδα βιοχημικός Ντόροθι Χόντζκιν με τη βοήθεια της τεχνικής αυτής ανακαλύπτει τη δομή της πενικιλίνης και της βιταμίνης Β12. Το 1953 η επίσης Αγγλίδα κρυσταλλογράφος Ρόζαλιντ Φράνκλιν (1920-1958) αξιοποιώντας τη τεχνική των ακτίνων Χ ανακαλύπτει τη δομή του DNA.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημεία Κατηγορία:Κρύσταλλοι Κατηγορία:Βιοφυσική  Κατηγορία:Επιστήμη υλικών
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μορφή αγώνων
Το πρόγραμμα της κωπηλασίας περιλαμβάνει συνολικά 14 αγωνίσματα -7 ανά φύλο- σε όλες τις κατηγορίες σκαφών. Η σύσταση για την ισότητα των 2 φύλων σε όλα τα αγωνίσματα, προτάθηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Κωπηλασίας τον Φεβρουάριο του 2017 και υιοθετήθηκε και από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Για αυτό τον λόγο, αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα η Τετράκωπος Ελαφρών Βαρών Ανδρών και προστέθηκε η Τετράκωπος χωρίς Πηδαλιούχο Γυναικών, που είχε διεξαχθεί μόνο στους Ολυμπιακούς του 1992. Αυτές είναι οι πρώτες αλλαγές σε πρόγραμμα κωπηλασίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς, μετά το 1996.
Στο πρόγραμμα υπάρχουν τα εξής αγωνίσματα: Το Μονοθέσιο σκιφ, το Διπλό σκιφ, το Τετραπλό σκιφ, το Διπλό σκιφ ελαφρών βαρών, η Δίκωπος χωρίς πηδαλιούχο, η Τετράκωπος χωρίς πηδαλιούχο και η Οκτάκωπος. Τα αγωνίσματα αποτελούνται από κούρσες, όπου οι αθλητές με τις υψηλότερες επιδόσεις προκρίνονται στους επόμενους γύρους.
Το νερό έχει 6 μέτρα βάθος, ενώ υπάρχουν 8 λωρίδες διαδρομών, με πλάτος 12,5 μέτρα. Το πλάτος του ποταμού είναι 198 μέτρα και το μήκος 2.335 μέτρα. Ο χώρος διεξαγωγής είναι το Sea Forrest Waterway, που κατασκευάστηκε ειδικά για τους Αγώνες.
Ολυμπιακή πρόκριση
Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) μπορούσε να δηλώσει ένα σκάφος σε κάθε ένα από τα 14 αγωνίσματα. Οι περισσότερες θέσεις καθορίστηκαν μέσω των αποτελεσμάτων από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 2019, που πραγματοποιήθηκε στο Όττενσχάιμ της Αυστρίας, από τις 25 Αυγούστου έως την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Έτσι προκρίθηκαν: οι 9 καλύτεροι στα Μονοθέσια σκιφ (ανδρών και γυναικών), τα 5 καλύτερα πληρώματα στις Οκτάκωπους, τα 8 καλύτερα στις Τετράκωπους και τα Τετραθέσια σκιφ, τα 7 καλύτερα ζευγάρια στο Διπλό σκιφ ελαφρών βαρών και τα 11 του Διπλού σκιφ. Οι θέσεις απονέμονταν στις ΕΟΕ και όχι σε συγκεκριμένους αθλητές. Τις υπόλοιπες θέσεις, μπορούσαν να τις διεκδικήσουν οι αθλητές, μέσα από τις προκριματικές ρεγκάτες που διοργανώθηκαν σε κάθε ήπειρο, αλλά και στην τελική προ-Ολυμπιακή ρεγκάτα, στην Λουκέρνη της Ελβετίας.
Αριθμός σκαφών ανά αγώνισμα
Κάθε αγώνισμα έχει τον ίδιο αριθμό σκαφών και στους άνδρες και στις γυναίκες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020 Κατηγορία:Κωπηλασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Επιβάτες για την Ελευθερία
Οι Επιβάτες για την Ελευθερία (Freedom Riders) ήταν ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων που το 1961 πραγματοποίησαν ταξίδια διαμαρτυρίας στις νότιες Πολιτείες των Η.Π.Α., διακηρύσσοντας ότι ο φυλετικός διαχωρισμός στα δημόσια λεωφορεία ήταν αντισυνταγματικός.
Δημήτρης Κακλαμανάκης
Ο Δημήτρης Κακλαμανάκης (Αθήνα, 1 Σεπτεμβρίου 1994) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ για τον Πανιώνιο.
Επιβάτες για την Ελευθερία
Έτσι, στις 4 Μαΐου του 1961, μία ομάδα λευκών και μαύρων "Επιβατών για την Ελευθερία", όπως θα έμεναν στην ιστορία, ξεκίνησαν από την Ουάσινγκτον ταξίδι διαμαρτυρίας με λεωφορείο.
Δημήτρης Κακλαμανάκης
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Έπαιξε στις ερασιτεχνικές κατηγορίες με το Μίλωνα, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του σταδιοδρομία με το Περιστέρι.
Επιβάτες για την Ελευθερία
Τελικός προορισμός ήταν η Νέα Ορλεάνη. Ωστόσο, το ταξίδι τελείωσε στην Αλαμπάμα, όπου, απούσης της αστυνομίας, λευκοί κάτοικοι του Μπέρμιγχαμ, που όπως αποδείχθηκε αργότερα ήταν μέλη και οπαδοί της Κου-Κλουξ-Κλαν, απαγόρευσαν τη διέλευση των λεωφορείων και ξυλοκόπησαν με μανία τους διαδηλωτές, οι οποίοι υποχρεώθηκαν τελικά να επιστρέψουν στην Ουάσινγκτον αεροπορικώς. Τη θέση τους, όμως, πήραν άλλοι διαδηλωτές, καθώς στις 20 Μαΐου δεκαοκτώ φοιτητές ταξίδεψαν από το Μπέρμιγχαμ στην πρωτεύουσα της Αλαμπάμα, το Μοντγκόμερι. Στο τέλος της διαδρομής, τους διαδηλωτές περίμεναν εκατοντάδες συγκεντρωμένοι ρατσιστές. Όλοι οι διαδηλωτές, αλλά και μέλη του τύπου, ξυλοκοπήθηκαν, αλλά με ιδιαίτερη μανία χτυπήθηκαν οι λευκοί που συμμετείχαν στο "ταξίδι της ελευθερίας". Τα επεισόδια έλαβαν τέτοια έκταση που η πολιτεία τέθηκε υπό στρατιωτικό νόμο και ο υπουργός Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι, ένθερμος υποστηρικτής των διαδηλωτών, έστειλε εκατοντάδες άνδρες της Εθνικής Φρουράς της Αλαμπάμα για να αποκαταστήσουν, έστω και προσωρινά, την τάξη.
Δημήτρης Κακλαμανάκης
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τη σεζόν 2014-15, αγωνίστηκε με τον Ηλυσιακό.
Επιβάτες για την Ελευθερία
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρατσισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Δημήτρης Κακλαμανάκης
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Το 2015, υπέγραψε με το Λαύριο. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του σεζόν με την ομάδα, ήταν αναπληρωματικός παίκτης, με μέσο όρο συμμετοχής 4 λεπτά ανά αγώνα. Στις 2 Ιουλίου 2016, ανανέωσε το συμβόλαιο του με το Λαύριο μέχρι το 2017 και κέρδισε μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής στην ομάδα. Στο τέλος της σεζόν, είχε μέσο όρο 4,4 πόντους και 2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 10 Ιουλίου 2017, ανανέωσε το συμβόλαιο του με το Λαύριο μέχρι το 2018. Τελικά, ανανέωσε ξανά με το Λαύριο μέχρι το 2019, έχοντας τη τελευταία του σεζόν 26 συμμετοχές στη Basket League, με μέσο όρο 8,2 πόντους και 5,5 ριμπάουντ. Μάλιστα λόγω της καλής του σεζόν αναδείχθηκε ο πιο Βελτιωμένος Παίκτης της Basket League για τη σεζόν 2018-19.
Στις 4 Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας 2019-20, με την ΑΕΚ να κερδίζει στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών με 61-57.
Στις 28 Ιουλίου 2020, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ. Τη σεζόν 2020-21, μέτρησε 7.6 πόντους και 5.8 ριμπάουντ ανά 24 λεπτά συμμετοχής σε σύνολο 25 εμφανίσεων σε κανονική περίοδο και playoffs στο Πρωτάθλημα Ελλάδας.
Στις 5 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε η επιστροφή του στο Λαύριο μετά από δύο χρόνια. Στις 7 Μαρτίου 2022, κόντρα στην Λάρισα πέτυχε 16 πόντους και έγινε ο τέταρτος παίκτης στην ιστορία της ομάδας της Λαυρεωτικής που έφτασε τους 600 πόντους στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Στις 19 Μαρτίου, έφτασε τα 600 ριμπάουντ καριέρας στο Πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2021-22, πραγματοποίησε μια πολύ παραγωγική χρονιά, έχοντας στο Πρωτάθλημα 9,3 πόντους και 5,3 ριμπάουντ σε 23 λεπτά μ.ο, ενώ στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ είχε 11,4 πόντους και 7,5 ριμπάουντ.
Στις 22 Ιουλίου 2022, συμφώνησε με τον Προμηθέα Πατρών για τη σεζόν 2022-23.
Στις 13 Ιανουαρίου 2023, επέστρεψε στον ΠΑΟΚ με συμφωνία διάρκειας μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2022-23. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέγραψε 18 συμμετοχές, μετρώντας 3.7 πόντους και 3.1 ριμπάουντ σε 9 αγώνες της κανονικής διάρκειας και 3.7 πόντους και 4.4 ριμπάουντ σε 9 αγώνες playoffs.
Στις 11 Ιουλίου 2023 ανακοινώθηκε επίσημα από τον Πανιώνιο της Α2 Εθνικής για τη σεζόν 2023-2024. Η κίνηση αυτή έγινε μαζί με τους Νίκο Γκίκα και Δημήτρη Βεργίνη ώστε να βοηθηθεί η ομάδα στην προσπάθεια της να επανέλθει στην Α1 Εθνική.
Εθνική ομάδα
Τον Φεβρουάριο του 2019, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδρών, για τους 2 τελευταίους αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019, εναντίον της Γεωργίας και της Γερμανίας. Πήρε χρόνο συμμετοχής στον αγώνα εναντίον της Γεωργίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μίλωνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λαυρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου
Το Ταμπούρλο
Το Ταμπούρλο (πρωτότυπος τίτλος: Die Blechtrommel) είναι Δυτικογερμανική δραματική - πολεμική ταινία του 1979, σε σκηνοθεσία Φόλκερ Σλέντορφ. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τους Φραντς Σιτς και Ζαν-Κλοντ Καριέρ και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γκύντερ Γκρας, το Τενεκεδένιο Ταμπούρλο. Πρωταγωνιστούν οι Ντέιβιντ Μπένεντ, Μάριο Άντορφ και Άνγκελα Βίνκλερ. Πρόκειται για μία αλληγορική ταινία, η οποία ακολουθεί τη ζωή του μικρού Όσκαρ, που μέσα από τα παιδικά του μάτια, εξελίσσονται μερικές από τις πιο σημαντικές ιστορικές στιγμές στην Ευρώπη τον 20ο αιώνα (Άνοδος και Πτώση του Γ' Ράιχύ, Προγκρόμ στην Πολωνία) καθώς και δικά του θλιβερά γεγονότα. Ο Όσκαρ που δεν δέχεται να μεγαλώσει παρά μόνο όταν μείνει μόνος του, χρησιμοποιεί για ό,τι του συμβαίνει, ως γλωσσικό εργαλείο, το ταμπούρλο του.
Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στη Δυτική Γερμανία, μερικά εξωτερικά πλάνα, όπως στο Γκντανσκ και στο Ζάγκρεμπ. Παρά τις όποιες αντιξοότητες συνάντησε η παραγωγή, η ταινία ολοκληρώθηκε το 1979. Η παραγωγή έγινε από τη Jadran Film. Τη μουσική της ταινίας την έγραψε ο Μωρίς Ζαρ. Στην παραγωγή συμμετείχε και η Γιουγκοσλαβία, η Γαλλία και η Πολωνία. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 3 Μαΐου του 1979, στο Βίζμπαντεν. Στις 19 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους κυκλοφόρησε και στους κινηματογράφους της Γαλλίας. Ο προϋπολογισμός της ταινίας έφτασε τα 25 εκατομμύρια γερμανικά φράγκα ενώ τα έσοδα της έφτασαν τα 2 εκατομμύρια αμερικανικά δολάρια. Η ταινία πλέον θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του γερμανικού κινηματογράφου.
Ήδη από τη στιγμή της κυκλοφορίας της έλαβε θετική κριτική. Επίσης ήταν και επιτυχημένη εισπρακτικά αφού είναι μία από τις πιο επιτυχημένες γερμανικές ταινίες στη σχετική κατηγορία. Σε νεότερες κριτικές η ταινία έχει 7.3/10 στο Rotten Tomatoes. Από την άλλη, όμως, ο Ρότζερ Ίμπερτ, της έβαλε 2/4, γιατί όπως είπε η ιδέα του τυμπάνου δεν κατάφερε να συνεπάρει. Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του Φεστιβάλ Καννών. λαμβάνοντας το Χρυσό Φοίνικα, μαζί με το Apocalypse Now. Με τον Σλέντορφ, να γίνεται ο πρώτος Γερμανός που κερδίζει το εν λόγω βραβείο. Το 1980, γίνεται η πρώτη γερμανική ταινία (είτε σε παραγωγή είτε γερμανόφωνη) που κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Εβραιόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Γιουγκοσλαβικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές ταινίες Κατηγορία:Πολωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φόλκερ Σλέντορφ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Jadran Film Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κροατία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιουγκοσλαβία
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο (αγγλικά:San Diego Film Critics Society Award For Best Film) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο για να τιμήσει την καλύτερη ταινία της Κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Μάρκος Σπανός
Ο Μάρκος Σπανός είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός, δικηγόρος και δικαστής. Διετέλεσε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Κύπρου.
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Μάρκος Σπανός
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάρκος Σπανός γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1932 στο Λευκόνοικο. Αποφοίτησε από το Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και το Εμπορικό Τμήμα της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας. Στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Γκρέις Ιν (Barrister-at-Law). Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών διορίστηκε γενικός γραμματέας του Γραφείου Εθναρχίας Κύπρου στο Λονδίνο.
Το 1957 επέστρεψε στην Κύπρο και άρχισε να ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα στη Λευκωσία. Το 1960 διορίστηκε μέλος της Σχολικής Εφορείας Λευκωσίας, το 1962 εισηγητής στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο και το 1964 δικηγόρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το 1967 αποσπάσθηκε στο Υπουργείο Εργασίας, όπου συνεργάστηκε με εμπειρογνώμονα της ΔΟΕ για τη σύνταξη εργατικής νομοθεσίας και την εγκαθίδρυση Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. Το Μάρτιο του 1968 διορίστηκε Πρόεδρος του νεοσύστατου Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών.
Είναι νυμφευμένος με την Έφη Ταλιαδώρου και έχει δύο παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Στις 16 Ιουνίου 1972 διορίστηκε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968. Παρέμεινε στη θέση αυτή και στη Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουλίου 1974 όταν εκδηλώθηκε πραξικόπημα στην Κύπρο. Επαναδιορίστηκε στην ίδια θέση 15 Ιανουαρίου 1975. Παρέμεινε στην ίδια θέση και μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977. Η θητεία του ολοκληρώθηκε στις 8 Μαρτίου 1978. Την περίοδο 1978-2003 εργαζόταν ως δικηγόρος.
Άλλες δραστηριότητες
Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και μέλος της Δικαστικής Επιτροπής της ομοσπονδίας, καθώς και πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού (ΚΟΑ). Ακόμη, συμμετείχε σε διάφορα διοικητικά συμβούλια, όπως της Σχολικής Εφορείας Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας και της Σχολής Κωφών Παίδων. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου και του Συνδέσμου Φίλων των Παραπληγικών, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Επιπρόσθετα, διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΑΠΟΕΛ.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Κύπρος, 1960-2014) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κύπριοι δικαστικοί Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1968 Κατηγορία:Κυβέρνηση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 1973 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1977
Δεσίμι Λευκάδας
To Δεσίμι είναι παραλία και παραθαλάσσιος οικισμός της Λευκάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Λευκάδας με υψόμετρο 20 μέτρα.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Δεσίμι βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νησιού, στη νότια πλευρά της χερσονήσου του Βλυχού, απέναντι από το Μεγανήσι σε απόσταση 23 χλμ. νότια από την πόλη της Λευκάδας. Η παραλία της είναι μικρή και σκιερή, με βότσαλα και στις άκρες της υπάρχουν δύο οργανωμένα κάμπινγκ. Απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά από το 2001 στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα δήμου Ελλομένου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Κατωχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Κατωχωρίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Απολλωνίων του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1 μόνο κάτοικο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Κατάλογος δήμων ανά νομό (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Αυτός είναι ένας κατάλογος των 910 δήμων της Ελλάδας ανά νομό που ήταν σε λειτουργία μέχρι το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας (δες και Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (1997)). Συνενώθηκαν σε μικρότερο αριθμό δήμων (325 δήμοι) σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης στη νέα Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (2011). Για τις 124 Κοινότητες δείτε εδώ.
Η σειρά είναι αλφαβητική.
-- Δήμοι νομού Χίου --
δημων ανα νομο Κατηγορία:Πρόγραμμα Καποδίστριας
Ρόμαν Ντμόφσκι
Ο Ρόμαν Στανίσουαφ Ντμόφσκι (πολωνικά: Roman Stanisław Dmowski) (9 Αυγούστου 1864 – 2 Ιανουαρίου 1939) ήταν Πολωνός πολιτικός και συνιδρυτής και κύριος ιδεολόγος του πολιτικού κινήματος της Εθνικής Δημοκρατίας (συντομογραφία «ΕΔ», στα πολωνικά: "Endecja"). Είδε τη γερμανοποίηση των πολωνικών εδαφών που ελέγχονταν από τη Γερμανική Αυτοκρατορία ως τη μεγαλύτερη απειλή για τον πολωνικό πολιτισμό και ως εκ τούτου υποστήριξε έναν βαθμό προσαρμογής με μια άλλη δύναμη που είχε διαμελίσει την Πολωνία, τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Υποστήριξε την επανίδρυση της πολωνικής ανεξαρτησίας με μη βίαια μέσα και υποστήριξε πολιτικές ευνοϊκές για την πολωνική μεσαία τάξη. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στο Παρίσι, μέσω της Πολωνικής Εθνικής Επιτροπής του, ήταν εξέχων εκπρόσωπος των Συμμάχων για τις πολωνικές φιλοδοξίες. Ήταν μια καθοριστική προσωπικότητα στη μεταπολεμική αποκατάσταση της ανεξάρτητης ύπαρξης της Πολωνίας.
Ο Ντμόφσκι δεν είχε ποτέ σημαντική πολιτική δύναμη, εκτός από μια σύντομη περίοδο το 1923 ως Υπουργός Εξωτερικών. Ωστόσο, ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Πολωνούς ιδεολόγους και πολιτικούς της εποχής του. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Ντμόφσκι πίστευε ότι μόνο ένα ομοιογενές πολωνόφωνο και Ρωμαιοκαθολικό έθνος θα ήταν προτιμότερο, σε αντίθεση με το όραμα του Προμηθεϊσμού του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, που έβλεπε μια πολυεθνική Πολωνία που θύμιζε την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Ως αποτέλεσμα, η σκέψη του περιθωριοποίησε άλλες εθνοτικές ομάδες που ζούσαν στην Πολωνία, ιδιαίτερα εκείνες στο Κρέσι (που περιλάμβαναν Εβραίους, Λιθουανούς και Ουκρανούς) και θεωρήθηκε ως αντισημίτης. Παραμένει μια σημαντική προσωπικότητα του πολωνικού εθνικισμού και έχει αναφερθεί συχνά ως «ο πατέρας του πολωνικού εθνικισμού». Καθ΄ όλη τη διάρκεια της ζωής του, ήταν ο κύριος ιδεολογικός αντίπαλος του Πολωνού στρατιωτικού και πολιτικού ηγέτη Γιούζεφ Πιουσούτσκι και του οράματος του τελευταίου για την Πολωνία ως πολυεθνική ομοσπονδία ενάντια στον γερμανικό και ρωσικό ιμπεριαλισμό.
Ύστερη ζωή
μικρογραφία| Ο Ντμόφσκι το 1936 Ο Ντμόφσκι ήταν βουλευτής στο Νομοθετικό Σείμ του 1919, αλλά παρακολούθησε μόνο μία συνεδρίαση, θεωρώντας το Σέιμ πολύ χαοτικό για να ασκήσει μεγάλη επιρροή. Πέρασε επίσης μεγάλο μέρος εκείνου του έτους είτε στο Παρίσι είτε αναρρώνοντας από πνευμονική λοίμωξη, στην Αλγερία. Αναδιοργάνωσε το endecja σε ένα νέο κόμμα, τη Λαϊκή Εθνική Ένωση (Związek Ludowo-Narodowy). Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου ήταν μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας και ένθερμος επικριτής των πολιτικών του Πιουσούτσκι. Στον απόηχο του πολέμου, τα πολωνικά ανατολικά σύνορα ήταν παρόμοια, αν και κάπως μικρότερα, από αυτό που έγινε γνωστό ως Γραμμή του Ντμόφσκι.