cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Φως που Καίει
Στην αρχική έκδοση του έργου, ο ποιητής είχε χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο: Δήμος Τανάλιας. Το έργο επανεκδόθηκε το 1933, με πολύ διαφορετικό το Τρίτο μέρος του, από τις εκδόσεις Εστία. Ο Βάρναλης θα αποκαλέσει την επανέκδοση: «ξαναπλασμένη». Το 1973 το έργο εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Κέδρος. Σε αυτήν την έκδοση συμπεριλήφθηκαν και έργα του ζωγράφου Γιώργου Γουναρόπουλου. Ενώ προηγουμένως το 1945, το έργο είχε εκδοθεί ξανά.
Στην τελική του μορφή το ἐργο περιέχει 4 μέρη: Ο Πρόλογος, το Μέρος Πρώτο, το Μέρος Δεύτερο Ιντερμέδιο και το Μέρος Τρίτο, στα οποία χωρίζονται τα εξής 9 ποιήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κώστας Βάρναλης Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα
Παλαιομονάστηρο Τρικάλων
μικρογραφία Το Παλαιομονάστηρο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιομοναστήρου, της Δημοτικής Ενότητας Γόμφων και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Παλαιομονάστηρο Τρικάλων είναι κτισμένο σε υψόμετρο 164 μέτρων και έχει 1.074 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1928, ονομαζόταν Μπελέτσι.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.478076" longitude="21.672592" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Λουί Μπουρνταλού
Ο Λουί Μπουρνταλού (γαλλικά: Louis Bourdaloue) (1632-1704) ήταν Γάλλος Ιησουίτης. Λαμπρός ιεροκήρυκας γνωστός για την ποιότητα και το μήκος των κηρυγμάτων του τα οποία απήγγειλε σχεδόν θεατρικά. Η ρητορική δεινότητα και η φήμη του τον έκαναν να κηρύττει στη βασιλική αυλή, έτσι τον αποκαλούσαν «Βασιλιά των Ιεροκηρύκων, Ιεροκήρυκα των Βασιλέων». Έπαιξε σημαντικό ρόλο σε μια δύσκολη στιγμή στην ιστορία των Γάλλων Ιησουιτών.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ανδριάντας του Λουί Μπουρνταλού στο [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας]] Ο Λουί Μπουρνταλού γεννήθηκε στη Μπουρζ στις 20 Αυγούστου 1632. Σε ηλικία δεκαέξι ετών μπήκε στο θρησκευτικό καθολικ ό τάγμα Εταιρεία του Ιησού και διορίστηκε διαδοχικά καθηγητής ρητορικής, φιλοσοφίας και ηθικής θεολογίας, σε διάφορα κολέγια Ιησουιτών. Η επιτυχία του ως ιεροκήρυκας στις επαρχίες οδήγησε τους ανωτέρους του να τον καλέσουν στο Παρίσι το 1669 για να καταλάβει για ένα χρόνο τον άμβωνα της εκκλησίας Σαιν-Λουί.
Μάχη των Βαριάδων
Η Μάχη των Βαριάδων ήταν πολεμική συμπλοκή της Επανάστασης του 1821, που έγινε στους σημερινούς Βαργιάδες της Λάκκας Σουλίου.
Λουί Μπουρνταλού
Βιογραφικά στοιχεία
Λόγω της ευγλωττίας του γρήγορα έγινε δημοφιλής και κέρδισε την εκτίμηση του Κορνέιγ, του Ρακίνα και άλλων κορυφαίων προσωπικοτήτων κατά την περίοδο της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Η μαρκησία ντε Σεβινιέ παρακολουθούσε τα κηρύγματά του και τον αναφέρει αρκετές φορές στις επιστολές της. Ήταν επίσης πολύ δεμένος με τον Ζακ-Μπενίν Μποσσυέ. Οι δύο άνδρες, αν και χειρίζονταν τη γλώσσα πολύ διαφορετικά, δεν ήταν ποτέ αντίπαλοι.
Μάχη των Βαριάδων
Η εξέλιξη των γεγονότων
Οι Βαριάδες ήταν ένα φρούριο 6 ώρες μακριά από το Σούλι. Στις 7 Δεκεμβρίου 1820 η θέση αυτή καταλήφθηκε από τους Νότη και Μάρκο Μπότσαρη και τους Σουλιώτες τους. Στη συνέχεια ο Μάρκος Μπότσαρης το χρησιμοποίησε ως ορμητήριο εναντίον των Οθωμανών.
Λουί Μπουρνταλού
Βιογραφικά στοιχεία
Κήρυξε στη βασιλική αυλή των Βερσαλλιών κατά τη Δευτέρα Έλευση του 1670 και τη Σαρακοστή του 1672 και στη συνέχεια κλήθηκε ξανά να κηρύξει το 1674, 1675, 1680 και 1682 και τα κηρύγματα της Δευτέρας Έλευσης του 1684, 1689 και 1693. Αυτό ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτο καθώς συνίθιζαν να μην καλούν ποτέ τον ίδιο ιεροκήρυκα περισσότερες από τρεις φορές στη βασιλική αυλή.
Το 1685, κατά την ανάκληση του διατάγματος της Νάντης στάλθηκε στο Λανγκεντόκ για να επιβεβαιώσει τους νέους προσηλυτισμένους στην καθολική πίστη και είχε μεγάλη επιτυχία σε αυτή τη λεπτή αποστολή. Οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες ομόφωνα επαίνεσαν την πύρινη ευγλωττία του στα κηρύγματα της Σαρακοστής που κήρυξε στο Μονπελιέ το 1686.
Προς το τέλος της ζωής του περιόρισε τη διακονία του σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, στην υπηρεσία των φτωχών, των ασθενών και των κρατουμένων.
Μάχη των Βαριάδων
Παραπομπές
Βαριάδες Βαριάδες Βαριάδες
Λουί Μπουρνταλού
Κήρυγμα
μικρογραφία|Ο Λουί Μπουρνταλού Η δύναμη των κηρυγμάτων του προέρχονταν από την ικανότητα προσαρμογής του σε κάθε είδους κοινό. Η επιρροή του οφειλόταν τόσο στον χαρακτήρα και τους τρόπους του όσο και στη δύναμη του συλλογισμού του. Ο Βολταίρος έγραψε ότι τα κηρύγματά του ήταν ανώτερα εκείνα του Ζακ-Μπενίν Μποσσυέ (του οποίου η απομάκρυνση από τον άμβωνα το 1669, ωστόσο, συνέπεσε πρακτικά με τα πρώτα κηρύγματα του Μπορνταλού), και φαίνεται ότι η απλότητα και η συνοχή τους καθώς και η άμεση έκκληση που έκαναν σε ακροατές όλων των τάξεων τους έδωσαν μια υπεροχή έναντι των βαθύτερων κηρυγμάτων του Μποσσυέ.
Ο Μπουρνταλού κήρυξε την αλάνθαστη φύση της Εκκλησίας. Ανάμεσα στα κηρύγματά του ξεχωρίζουν ιδιαίτερα το Κήρυγμα για τα πλούτη και το Κήρυγμα για τα Πάθη, το τελευταίο θεωρείται ορόσημο στην ιστορία της θεολογίας.
Απόσπασμα
Μερικές από τις ανησυχίες του φαίνεται να παραμένουν πολύ επίκαιρες και στον 21ο αιώνα:"«Κάποιοι θέλουν να γίνουν πλούσιοι. Αυτός είναι ο σκοπός τους για τον οποίο είναι απόλυτα αποφασισμένοι. Τα μέσα, θα τα συζητήσουμε αργότερα. Αλλά το σημαντικό είναι να έχουν, κατά κάποιον τρόπο, αρκετά για να αναδειχθούν στην κοινωνία, αρκετά για να επιδειχθούν στην κοινωνία, αρκετά για να διατηρήσουν τη θέση τους στην κοινωνία, αρκετά για να ζήσουν άνετα στην κοινωνία. Και αυτό φαίνεται να είναι το τέλος των επιθυμιών τους. Θα ήθελαν πολύ να το επιτύχουν με έντιμα μέσα, και να έχουν, αν είναι δυνατόν, τη δημόσια αποδοχή. Αλλά, ελλείψει αυτών των έντιμων μέσων, κάποιοι είναι κρυφά διατεθειμένοι να βρουν άλλα και να μην εξαιρέσουν κανένα μέσο μέχρι να ικανοποιήσουν τις προθέσεις τους.»>"
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικός Ρωμαιοκαθολικός κλήρος
Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ
Πλοκή
Ο πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών Τζέρι Λέιν, η σύζυγός του Καρίν και οι δύο κόρες τους βρίσκονται κολλημένοι στην κίνηση στη Φιλαδέλφεια όταν η πόλη θα δεχτεί επίθεση από ζόμπι. Καθώς εξαπλώνεται χάος, η οικογένεια Λέιν κατευθύνονται στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ και βρίσκουν καταφύγιο σε ένα διαμέρισμα μιας οικογένειας. Ο Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και παλιός φίλος του Τζέρι, Τιερί Ουμουτόνι στέλνει ένα ελικόπτερο να πάρει την οικογένεια Λέιν και να τη μεταφέρει σε ένα αμερικανικό σκάφος στον Ατλαντικό, στο οποίο επιστήμονες και στρατιωτικό προσωπικό αναλύουν τα κρούσματα παγκοσμίως. Ο Δόκτωρ Άντριου Φάσμπαχ πιστεύει ότι η επιδημία είναι α ένας ιός και η ανάπτυξη ενός εμβολίου εξαρτάται από την εύρεση της προέλευσης. Ο Τζέρι διστακτικά δέχεται να βοηθήσει τον Φάσμπαχ να βρει την πηγή της επιδημίας αφού του γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτός και η οικογένειά του θα απομακρυνθούν από το σκάφος αν δεν το κάνει.
Οι Τζέρι και Φάσμπαχ πετούν προς το στρατόπεδο Χάμφρεϊς, μια στρατιωτική βάση στη Νότια Κορέα, όπου δέχονται επίθεση από ζόμπι. Προσπαθώντας να μπουν ξανά στο αεροσκάφος, ο Φάσμπαχ γλιστράει και καταλάθος αυτοπυροβολείται και σκοτώνεται. Αφού διασώζεται από το στρατό που διοικεί ο Λοχαγός Σπικ, ο Τζέρι μαθαίνει ότι λοίμωξη εισήχθη στη βάση από το γιατρό της. Ένας πρώην πράκτορας της CIA λέει στον Τζέρι να πάει στην Ιερουσαλήμ όπου μια ασφαλής ζώνη έχει διατηρηθεί από τη Μοσάντ πολύ πριν την επίσημη αναγνώριση του ξεσπάσματος. Καθώς ο Τζέρι και η ομάδα του πηγαίνουν πίσω στο αεροσκάφος, τα ζόμπι επιτίθενται σκοτώνοντας αρκετούς στρατιώτες και μολύνουν τον Λοχαγό Σπικ, ο οποίος αυτοκτονεί ώστε να μην γίνει ζόμπι. Ο Τζέρι και ο πιλότος καταφέρνουν να ξεφύγουν.
Στην Ιερουσαλήμ, ο Τζέρι συναντά τον αρχηγό της Μοσάντ Γιούργκεν Γουόρμπραν, ο οποίος εξηγεί ότι μήνες νωρίτερα, η Μοσάντ είχε υποκλέψει ένα στρατιωτικό μήνυμα από την Ινδία το οποίο έλεγε ότι στρατεύματα πολεμούσαν τη ρακάσα ή "τα νεκρά πνεύματα". Το Ισραήλ από τότε έθεσε σε καραντίνα την Ιερουσαλήμ, χτίζοντας τεράστια τείχη γύρω της. Καθώς ο Γιούργκεν δείχνει στον Τζέρι ότι το Ισραήλ δίνει καταφύγιο σε επιζώντες, δυνατοί πανηγυρισμοί από τους πρόσφυγες κάνει τα ζόμπι να σκαρφαλώσουν τα τείχη και να επιτεθούν στην πόλη. Ο Γιούργκεν διατάζει κάποιους Ισραηλινούς στρατιώτες να συνοδεύσουν τον Τζέρι στο αεροπλάνο του. Στο δρόμο, ο Τζέρι παρατηρεί τα ζόμπι να αγνοούν έναν άρρωστο ηλικιωμένο και ένα πολύ αδύνατο παιδί. Λίγο αργότερα, ένας από τους συνοδούς του Τζέρι, η Σεγκέν, δαγκώνεται στο χέρι. Ο Τζέρι αμέσως το ακρωτηριάζει πριν γίνει η ίδια ζόμπι. Ο Τζέρι και η Σεγκέν ξεφεύγουν με ένα εμπορικό αεροσκάφος.
Ο Τζέρι επικοινωνεί με τον Τιερί και το αεροπλάνο πλέον κατευθύνεται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) στην Ουαλία. Όταν ένα ζόμπι επιτίθεται μέσα στο αεροπλάνο, ο Τζέρι χρησιμοποιεί μια χειροβομβίδα ώστε να ανατινάξει όλους τους μολυσμένους μέσα στο αεροσκάφος. Ωστόσο η έκρηξη προκαλεί την πτώση του αεροπλάνου. Ο Τζέρι τραυματίζεται αλλά τόσο ο ίδιος όσο και η Σεγκέν επιβιώνουν. Κατευθύνονται στις εγκαταστάσεις του ΠΟΥ, όπου ο Τζέρι χάνει τις αισθήσεις τους για τρεις ημέρες. Αφού συνέρχεται εξηγεί στο προσωπικό του ΠΟΥ μια θεωρία του, βασισμένη στους ανθρώπους που είδε τα ζόμπι να αγνοούν: οι μολυσμένοι δεν δαγκώνουν τους σοβαρά τραυματισμένους και τους βαριά αρρώστους καθώς θα ήταν ακατάλληλοι ξενιστές. Προτείνει να μολύνουν κάποιον επίτηδες με ένα παθογόνο οργανισμό, αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι παθογόνοι οργανισμοί βρίσκονται σε μια πτέρυγα των εγκαταστάσεων που έχει καταληφθεί από ζόμπι. Ο Τζέρι, η Σεγκέν και ο γιατρός του ΠΟΥ πηγαίνουν να πάρουν τον παθογόνο αλλά στην πορεία χωρίζονται. Ο Τζέρι συνεχίζει να ψάχνει ενώ η Σεγκέν με το γιατρό επιστρέφουν πίσω. Ένα ζόμπι στριμώχνει τον Τζέρι μέσα στο φυλάκιο με τους παθογόνους οργανισμούς, αναγκάζοντάς τον να κάνει ένεση στον εαυτό του με άγνωστα βακτήρια και να ανοίξει την πόρτα του φυλακίου. Δοκιμάζει έτσι την θεωρία του και αποδεικνύεται σωστή καθώς το ζόμπι τον αγνοεί.
Ο Τζέρι και η οικογένειά του επανενώνονται σε μια ασφαλή ζώνη στο Φρίπορτ της Νέας Σκωτίας. Ένα "εμβόλιο" που προήρθε από θανατηφόρα παθογόνα αναπτύσσεται και δίνεται στο στρατό που μάχεται τους μολυσμένους. Το εμβόλιο βοηθάει επίσης τους επιζώντες να φτάσουν σε ασφαλή ζώνες. Επιθέσεις κατά των ζόμπι έχουν αρχίσει. "Αυτό δεν είναι το τέλος" λέει ο Τζέρι, "Ούτε κατά διάνοια. Ο πόλεμός μας μόλις ξεκίνησε".
Ανάπτυξη
Μετά από πόλεμο προσφορών της εταιρίας Appian Way του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, η εταιρία του Μπραντ Πιτ Plan B Entertainment κέρδισε ατα κινηματογραφικά δικαιώματα του μυθιστορήματος World War Z του Μαξ Μπρουκς το 2007. Το σενάριο ανέλαβε να γράψει ο Τζ. Μάικλ Στραζίνσκι, δημιουργός της σειράς Babylon 5 και του βιβλίου κόμικ Rising Stars. Ο Στραζίσνκι χαρακτήρισε την πρόκληση μεταφοράς του βιβλίου στον κινηματογράφο ως τη δημιουργία του βασικού χαρακτήρα ενός βιβλίου, ο οποίος διαβάζει μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για πολέμους με ζόμπι. Ο Μαρκ Φόρστερ υπέγραψε να σκηνοθετήσει και περιέγραψε την ταινία ως αναπόληση των θρίλερ συνωμοσίας της δεκαετίας του '70 όπως το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President's Men, 1976). Ο Στραζίνσκι ωστόσο, χαρακτήρισε την ταινία Χωρίς Ταυτότητα (The Bourne Identity, 2002) ως κατάλληλη σύγκριση και σημείωσε ότι η ταινία θα έχει ένα μεγάλο διεθνές πεδίο το οποίο θα διατηρεί την πολιτική έμφαση. Όταν ρωτήθηκε για τη συμμετοχή του στην ταινία, ο Μπρουκς δήλωσε ότι δεν έχει κανένα έλεγχο, αλλά ήταν υπέρ της ανάμειξης του Μπραντ Πιτ στο πρότζεκτ και εξέφρασε την έγκρισή του για τον Στραζίνσκι στη θέση του σεναριογράφου. Σε μια συνέντευξή του, ο Μπρουκς δήλωσε "Δεν μπορώ να το μαρτυρήσω, αλλά ο Στραζίνσκι βρήκε ένα τρόπο να τα ενώσει όλα. Το τελευταίο προσχέδιο που διάβασα ήταν καταπληκτικό".
Όταν ένα από τα πρώτα σενάριο διέρρευσε στο ίντερνετ το 2008, η ιστοσελίδα Ain't It Cool News έγραψε γι' αυτό: "Δεν είναι απλώς μια καλή προσαρμογή ενός δύσκολου βιβλίου... είναι μια δουλειά που καθορίζει το κινηματογραφικό είδος καθώς επίσης θα μπορούσε όλους μας να μας βάλει να συζητάμε για τον αν μια ταινία με ζόμπι μπορεί να θεωρηθεί υλικό που αξίζει να φτάσει μέχρι το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας". Η κριτική επίσης σημείωσε ότι η ταινία στιλιστικά είναι παρόμοια με την ταινία Τα Παιδιά των Ανθρώπων (Children of Men, 2006). Ο Στραζίνσκι ήλπιζε η παραγωγή της ταινίας να ξεκινούσε τις αρχές του 2009. Το Μάρτιο του 2009, ο Φόρστερ δήλωσε ότι το σενάριο βρισκόταν ακόμα στο στάδιο της ανάπτυξης και ότι δεν ήταν σίγουρος ότι το World War Z θα ήταν η επόμενη ταινία του. Αργότερα, τον ίδιο μήνα, φήμες διέρρευσαν και έκαναν λόγο ότι η ταινία βρισκόταν στα πρώτα στάδια του pre-production. Τον Ιούνιο του 2009, ο Φόρστερ είπε σε συνέντευξή του ότι η ταινία θα καθυστερήσει καθώς το σενάριο χρειάζεται ακόμη δουλειά και απέχει πολύ από το να υλοποιηθεί.
Προ-παραγωγή
Το pre-production ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2011 με τον Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον να αναλαμβάνει χρέη διευθυντή φωτογραφίας. Τον ίδιο μήνα ανακοινώθηκε ότι τα γυρίσματα θα πραγματοποιηθούν στα Pinewood Studios και στο Λονδίνο και ότι η Μίρελ Ένος θα υποδυθεί τη σύζυγο του χαρακτήρα του Πιτ.
Τον Ιούνιο του 2011, ο Τζέιμς Μπατζ Ντέιλ μπήκε σε διαπραγματεύσεις να εμφανιστεί στην ταινία. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε ότι τα γυρίσματα θα ξεκινούσαν στη Μάλτα τον Ιούλιο του 2011 και ότι οι Μάθιου Φοξ και Εντ Χάρις συζητούσαν για τη συμμετοχή τους στην ταινία. Μέρες αργότερα ανακοινώθηκε η συμμετοχή των Τζούλια Λέβι-Μπόκεν και Λούσι Αχάρις. Τον ίδιο μήνα ανακοινώθηκε ότι τα γυρίσματα θα συνεχιστούν στη Γλασκώβη τον Αύγουστο του 2011.
Μετά-παραγωγή
Το Μάιο του 2012, ανακοινώθηκε ότι η παραγωγή θα επέστρεφε στη Βουδαπέστη για επιπρόσθετα γυρίσματα διάρκειας εφτά εβδομάδων. Τον επόμενο μήνα, ο σεναριογράφος Ντέιμον Λίντελοφ προσελήφθη να ξαναγράψει την τρίτη πράξη του σεναρίου με τα γυρίσματα να έχουν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο του 2012. Ωστόσο, ο Λίντελοφ ο οποίος επεξεργάστηκε το σενάριο της ταινίας Προμηθέας (Prometheus, 2012) και συνέγραψε την ταινία Star Trek Into Darkness δεν είχε το χρόνο να γράψει ένα νέα φινάλε και τον Ιούλιο του 2012 η Paramount προσέλαβε τον Ντρου Γκόνταρντ.
Box office
Με προϋπολογισμό 190.000.000 δολάρια, η ταινία Παγκόσμιος Πόλεμος Ζ έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 66,4 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 202,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 337,6 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 540,4 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Plan B Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μάλτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σκωτία Κατηγορία:Περιπετειώδεις ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media
Όλιβερ Μακόρ
Ο Όλιβερ Μακόρ (Oliver Makor) είναι Λιβεριανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Σε Συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στη Μονρόβια. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της γενέτειράς του, Μονρόβια Μπλακ Σταρ. Στη συνέχεια μετακινήθηκε στη Νιγηρία, για χάρη της Τζούλιους Μπέργκερ ΦΚ και ακολούθως μετακινήθηκε στο Καμερούν, για την Κανόν Γιαουντέ.
Το 1994 μετακινήθηκε στη Γαλλία, όταν τον απέκτησε η Γκρενόμπλ. Δύο χρόνια έμεινε στους «GF38» ο διεθνής μέσος, και στη συνέχεια παρέμεινε άλλα τρία χρόνια επί γαλλικού εδάφους. Το 1996 τον απέκτησε η Τουρ ΦΚ και το 1997 η Λιμόζ ΦΚ με την οποία αγωνίστηκε δύο χρόνια.
Το 1999 μετακινήθηκε στην Ελλάδα, για την Προοδευτική. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε δύο χρονιές, αρχικά την πρώτη (1999-2000) στην Α' Εθνική, από την οποία βίωσε τον υποβιβασμό και κατόπιν την επόμενη (2000-2001) στη Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2001 αποκτήθηκε από το Αιγάλεω, ως δανεικός από την Προοδευτική. Με τη φανέλα του "Σίτυ" και υπό την τεχνική ηγεσία του Γιώργου Χατζάρα, αγωνίστηκε μέχρι το πρώτο μισό της χρονιάς 2001-2002, όποτε και το Δεκέμβριο λύθηκε κοινή συναινέσει η συνεργασία τους.
Τον Δεκέμβριο του 2001 πήρε μεταγραφή από την Προοδευτική που ανήκε στον Ιωνικό. Με τη φανέλα του Ιωνικού, καθιερώθηκε και αγωνίστηκε στην Α' Εθνική μέχρι το 2007, όταν υποβιβάστηκε. Συνέχισε, παρά τον υποβιβασμό, να αγωνίζεται στον Ιωνικό, για επιπλέον περίπου ενάμιση χρόνο, όταν στο δεύτερο μισό της χρονιάς 2008-2009, τον Φεβρουάριο του 2009 αποκτήθηκε από την Παναχαϊκή. Με τη φανέλα της Παναχαϊκής ολοκλήρωσε την χρονιά, αγωνιζόμενος στη Γ' Εθνική.
Το 2010 μετακινήθηκε στην Ινδονησία για την Περσίτζα Τζακάρτα. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από την Περσίκ Κεντίρι, με τη φανέλα της οποίας το 2012 έκλεισε την καριέρα του.
Σε Εθνικό επίπεδο
Συμμετείχε επίσης στην Εθνικής Λιβερίας. Βρέθηκε στην αποστολή της ομάδας σε δύο διοργανώσεις του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής (1996, 2002) και σε 26 συμμετοχές πέτυχε 5 τέρματα.
Επιχείρηση Moonraker
Το Επιχείρηση Moonraker (πρωτότυπος τίτλος: Moonraker) είναι το τρίτο μυθιστόρημα του Βρετανού συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ στο οποίο παρουσιάζεται ο φανταστικός πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Τζέιμς Μποντ. Εκδόθηκε από τον Τζόναθαν Κέιπ στις 5 Απριλίου 1955 και περιείχε ένα σχέδιο εξωφύλλου που σχεδίασε ο ίδιος ο Ίαν Φλέμινγκ. Η πλοκή προέρχεται από ένα σενάριο του Φλέμινγκ που ήταν πολύ σύντομο για ένα πλήρες μυθιστόρημα, έτσι πρόσθεσε μια αντιπαλότητα μεταξύ του Τζέιμς Μποντ και του βιομήχανου Χιούγκο Ντραξ. Στο δεύτερο μισό του μυθιστορήματος, ο Μποντ αποστέλεται στο επιτελείο του Ντραξ καθώς ο επιχειρηματίας κατασκευάζει το Moonraker, ένα πρωτότυπο πύραυλο που σχεδιάστηκε για να υπερασπιστεί την Αγγλία. Άγνωστος στον Μποντ, ο Ντραξ είναι Γερμανός, πρώην Ναζί που τώρα εργάζεται για τους Σοβιετικούς. Το σχέδιό του είναι να κατασκευάσει τον πύραυλο, να τον οπλίσει με πυρηνική κεφαλή και να τον εκτοξεύσει στο Λονδίνο. Μοναδικά για ένα μυθιστόρημα του Μποντ, το Moonraker διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στη Βρετανία, κάτι που προκάλεσε σχόλια από ορισμένους αναγνώστες, διαμαρτυρόμενοι για την έλλειψη εξωτικών τοποθεσιών.
Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, όπως και τα προηγούμενα μυθιστορήματα του Ίαν Φλέμινγκ, έλαβε κυρίως θετικές κριτικές από τους κριτικούς, και εστιάζει σε πολλούς φόβους της δεκαετίας του 1950, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης με ρουκέτες (μετά τα χτυπήματα του V-2 του Β' Παγκοσμίου Πολέμου), της πυρηνικής εξόντωσης, του σοβιετικού κομμουνισμού, της επανεμφάνισης του ναζισμού και της «απειλής από μέσα» που τίθεται και από τις δύο ιδεολογίες. Ο συγγραφέας εξετάζει την αγγλικότητα και το μυθιστόρημα δείχνει τις αρετές και τη δύναμη της Αγγλίας. Οι προσαρμογές περιλαμβάνουν μια μετάδοση στο ραδιόφωνο της Νότιας Αφρικής το 1956 με πρωταγωνιστή τον Bob Holness και ένα κόμικ της Daily Express του 1958. Το όνομα του μυθιστορήματος χρησιμοποιήθηκε το 1979 για την ενδέκατη επίσημη ταινία της σειράς του Τζέιμς Μποντ της Eon Productions, η οποία είναι και η τέταρτη ταινία με πρωταγωνιστή τον Ρότζερ Μουρ ως Bond, αν και η πλοκή άλλαξε σημαντικά από το μυθιστόρημα, αφού περιλαμβάνει ταξίδι στο διάστημα.
Φίλιπ Λέναρντ
Ο Φίλιπ Έντουαρντ Άντον φον Λέναρντ (Philipp Eduard Anton von Lenard, 7 Ιουνίου 1862 - 20 Μαΐου 1947) ήταν Αυστριακός φυσικός ο οποίος βραβεύθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1905 για τις εργασίες του επί των καθοδικών ακτίνων και την ανακάλυψη πολλών από τις ιδιότητες τους. Ήταν επίσης ενεργός υποστηρικτής της ναζιστικής ιδεολογίας.
Λιέγη
right|thumb|250px|Η Λιέγη διασχίζεται από τον [[Μεύσης|Μεύση (Meuse)]]
Η Λιέγη (Liège) είναι πόλη της Βαλλωνίας του Βελγίου και πρωτεύουσα της επαρχίας της Λιέγης.
Η Λιέγη φημίζεται σήμερα για την παραγωγή πυροβόλων όπλων και ως εμπορικό κέντρο, γιατί έχει γίνει σημαντικός οδικός και σιδηροδρομικός κόμβος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλλωνία
Πορτ Σάιντ
Η Πορτ Σάιντ (αραβικά: بورسعيد, Μπορσάιντ ή Πορσάιντ, αρχαία ελληνικά: Πηλούσιον) είναι πόλη της βορειοανατολικής Αιγύπτου όπου εκτείνεται περίπου 30 χλμ κατά μήκος της ακτής της Μεσογείου Θάλασσας, βόρεια της διώρυγας του Σουέζ, με έναν πληθυσμό περίπου 603.787 (2010) κατοίκων. Η πόλη ιδρύθηκε το 1859 κατά την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ.
Η Πορτ Σάιντ κατατάσσεται στη δεύτερη θέση μεταξύ των αιγυπτιακών πόλεων σύμφωνα με το Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης το 2009 και το 2010, η οικονομική βάση της πόλης είναι η αλιεία και οι βιομηχανίες, όπως τα χημικά προϊόντα, τα μεταποιημένα τρόφιμα, και τα τσιγάρα. Η Πορτ Σάιντ είναι επίσης ένα σημαντικό λιμάνι για τις εξαγωγές των αιγυπτιακών προϊόντων, όπως το βαμβάκι και το ρύζι, αλλά και ένας σταθμός ανεφοδιασμού για τα πλοία που διέρχονται από τη Διώρυγα του Σουέζ. Ευδοκιμεί σαν αφορολόγητος λιμένας, καθώς και τουριστικό θέρετρο ειδικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Υπάρχουν πολλά παλιά σπίτια με μεγάλα μπαλκόνια σε όλους τους ορόφους, δίνοντας στην πόλη ένα διακριτικό βλέμμα. Η δίδυμη πόλη της Πορτ Σαΐντ είναι η Πορτ Φουάντ, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του καναλιού. Οι δύο πόλεις συνυπάρχουν σε βαθμό που δεν υπάρχει σχεδόν κανένα κέντρο στη πόλη Πορτ Φουάντ. Οι πόλεις συνδέονται με ελεύθερο πορθμείο και μαζί σχηματίζουν μια μητροπολιτική περιοχή με πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους, που εκτείνεται τόσο στην αφρικανική και την ασιατική πλευρά της διώρυγας του Σουέζ. Η μόνη άλλη μητροπολιτική περιοχή στον κόσμο που εκτείνεται επίσης σε δύο ηπείρους είναι της Κωνσταντινούπολης.
Η Πορτ Σάιντ λειτούργησε ως παγκόσμια πόλη από την ίδρυση της και άκμασε ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου και του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα, όταν κατοικήθηκε από διάφορες εθνικότητες και θρησκείες. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από χώρες της Μεσογείου, και συνυπήρχαν σχηματίζοντας μια κοσμοπολίτικη κοινότητα. Αναφερόμενος σε αυτό το γεγονός Ράντγιαρντ Κίπλινγκ είπε κάποτε: "Αν πραγματικά θέλετε να βρείτε κάποιον που να γνωρίζει και που να ταξιδεύει, υπάρχουν δύο σημεία στον πλανήτη που έχετε να πάτε, αλλά να καθίστε και να περιμένετε, αργά ή γρήγορα ο άνθρωπος σας θα έρθει εκεί: οι αποβάθρες του Λονδίνου και το Πορτ Σάιντ".
Ονομασία
Το όνομα του Πορτ Σάιντ εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1855, είχε επιλεγεί από μια διεθνή επιτροπή αποτελούμενη από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Ρωσική Αυτοκρατορία, τη Αυστρία, τη Ισπανία και το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Πρόκειται για μια σύνθετη ονομασία η οποία αποτελείται από δύο μέρη: Λιμάνι (Πορτ) και Σάιντ (το όνομα του ηγεμόνα της Αιγύπτου εκείνη την εποχή).
Ιστορία
Η Πορτ Σάιντ ιδρύθηκε από τον Σαϊντ της Αιγύπτου τη Δευτέρα 25 Απριλίου 1859, όταν ο Φερντινάν Λεσσέψ έδωσε το πρώτο συμβολικό κτύπημα με τσεκούρι για να σηματοδοτήσει την έναρξη της κατασκευής. Το πρώτο πρόβλημα που αντιμετώπισε ήταν η δυσκολία για τα πλοία να αγκυροβολήσουν σε κοντινή απόσταση. Ευτυχώς μία ενιαία βραχώδη προεξοχή στο ίδιο επίπεδο με την ακτογραμμή ανακαλύφθηκε μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά. Εξοπλισμένη με μια ξύλινη προβλήτα υπηρέτησε ως θέση ελλιμενισμού για τα καράβια. Λίγο μετά μια ξύλινη προβλήτα χτίστηκε συνδέοντας το νησάκι αναχώρησης με την παραλία. Ο βράχος αυτός θεωρείται η καρδιά ανάπτυξης της πόλης και σαράντα χρόνια αργότερα στήθηκε ένα μνημείο για τον Λεσσέψ.
Δεν υπήρχαν τοπικοί πόροι και όλα στη Πορτ Σαΐντ έπρεπε να εισαχθούν: ξύλο, πέτρα, προμήθειες, μηχανήματα, εξοπλισμός, υλικά για τη στέγαση, τροφή ακόμη και νερό. Χτίστηκαν γιγάντιες δεξαμενές αποθήκευσης νερού για την παροχή πόσιμου νερού. Ένα από τα πιο πιεστικά προβλήματα ήταν η έλλειψη πέτρας. Πρόωρα κτίρια συχνά εισάγονταν σε προκατασκευασμένη μορφή από ξύλο. Αργότερα αναπτύχθηκε μια νέα τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή των προβλητών από σκυρόδεμα ή "Μπετόν Coignet", το οποίο πήρε το όνομά του από τον εφευρέτη του Φρανσουά Coignet. Με αυτή τη τεχνητή σκυροδέματος μεγάλα μπλογκ από σκυρόδεμα βυθίστηκαν στη θάλασσα και αποτέλεσαν τα θεμέλια των προβλητών. Ακόμα πιο καινοτόμα ήταν η χρήση του ίδιου σκυροδέματος για το φάρο του Πορτ Σάιντ, το μόνο αρχικό κτίριο που εξακολουθεί να στέκεται ακόμα και σήμερα. Το 1859 οι πρώτοι 150 εργάτες είχαν στρατοπεδεύσει σε σκηνές γύρω από ένα ξύλινο υπόστεγο. Ένα χρόνο αργότερα, ο αριθμός των κατοίκων αυξήθηκε σε 2000 - με Ευρωπαίους να στεγάζονται σε ξύλινα μπανγκαλόου που εισάγονταν από την βόρεια Ευρώπη. Μέχρι το 1869 ο μόνιμος πληθυσμός έφθασε τις 10,000. Η ευρωπαϊκή συνοικία συγκεντρωμένη γύρω από την προκυμαία διαχωρίζεται από την αραβική συνοικία, από 400 μέτρα μεγάλης λωρίδας αμμώδους παραλίας, όπου μια γλώσσα της λίμνης Μανζάλα φτάνει προς τη θάλασσα. Αυτή η είσοδος σύντομα στέγνωσε και στην πάροδο του χρόνου αντικαταστάθηκε από κτίρια και έπαψε να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ των ευρωπαϊκών και αραβικών συνοικιών.
Στην αρχή του εικοστού αιώνα, δύο πράγματα συνέβησαν για να αλλάξουν τη Πορτ Σάιντ: το 1902 το αιγυπτιακό βαμβάκι άρχισε να εξάγεται μέσω του Πορτ Σάιντ και το 1904 η πόλη συνδέθηκε σιδηροδρομικά με το Κάιρο. Το αποτέλεσμα ήταν να προσελκύσει μία μεγάλη κοινότητα εμπόρων και να αυξήσει την κοινωνική θέση του. Ειδικότερα άνθισε μια αρκετά μεγάλη ελληνική κοινότητα. Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου πολέμου, οι διευθυντές της εταιρείας της διώρυγας του Σουέζ αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια νέα πόλη στην ασιατική πλευρά με 300 σπίτια για τους εργάτες και το υπόλοιπο προσωπικό της. Η νέα πόλη ονομάστηκε Πορτ Φουάντ και σχεδιάστηκε από τους École des Beaux Arts στο Παρίσι. Τα σπίτια ακολουθούν το γαλλικό μοντέλο, η νέα πόλη ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1926.
Από την ίδρυση του το Πορτ Σάιντ προσέλκυσε ανθρώπους όλων των εθνικοτήτων και θρησκειών και κάθε κοινότητα έφερε τα δικά της έθιμα, κουζίνα, τη θρησκεία και την αρχιτεκτονική της. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920 ο πληθυσμός αριθμούσε πάνω από 100.000 ανθρώπους. Στη δεκαετία του 1930, για παράδειγμα υπήρχαν κομψά δημόσια κτίρια σχεδιασμένα από Ιταλούς αρχιτέκτονες. Η παλιά αραβική γειτονιά είχε καταπιεί από την ακμάζουσα πόλη. Η Πορτ Σάιντ μέχρι τώρα ήταν μια ακμάζουσα πόλη, ζωντανό διεθνές λιμάνι με ένα πολυ-εθνικό πληθυσμό: Εβραίοι έμποροι, Αιγύπτιοι καταστηματάρχες, Έλληνες φωτογράφοι, τους Ιταλούς αρχιτέκτονες, Ελβετούς ξενοδόχους, Μαλτέζους, Σκωτσέζους μηχανικούς, Γάλλους τραπεζίτες και διπλωμάτες από όλο τον κόσμο. Όλοι έζησαν και εργάστηκαν παράλληλα με την μεγάλη τοπική αιγυπτιακή κοινότητα. Επίσης από την πόλη διέρχονται ταξιδιώτες προς και από την Αφρική, την Ινδία και την Άπω Ανατολή. Οι επιγαμίες μεταξύ Γάλλων, της Ιταλών και της Μαλτέζων ήταν ιδιαίτερα συχνές, με αποτέλεσμα μία τοπική Λατινική και καθολική κοινότητα, όπως αυτές της Αλεξάνδρειας και του Καΐρου. Τα Γαλλικά ήταν η κοινή γλώσσα των ευρωπαϊκών και μη-αραβικού πληθυσμού, και συχνά η πρώτη γλώσσα των παιδιών που γεννήθηκαν από γονείς από διαφορετικές κοινότητες. Τα Ιταλικά επίσης ομιλούνται ευρέως και ήταν η μητρική γλώσσα της κοινότητας της Μάλτας, δεδομένου ότι οι πρόγονοι τους είχαν έρθει στην Αίγυπτο πριν από την ανεξαρτησία της Μάλτας το 1920. Η πολυγλωσσία ήταν ένα χαρακτηριστικό του αλλοδαπού πληθυσμού του Πορτ Σαΐντ, με τους περισσότερους ανθρώπους να συνεχίζουν να μιλούν τις γλώσσες της Κοινότητας, καθώς και την κοινή γαλλική.
Από την ίδρυση της το Πορτ Σάιντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αιγυπτιακή ιστορία. Οι Άγγλοι μπήκαν στην Αίγυπτο μέσα από την πόλη το 1882. Το 1936 υπογράφηκε η συνθήκη μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Βασιλείου της Αιγύπτου με την αγγλοαιγυπτιακή Συνθήκη του 1936. Προέβλεπε τη βρετανική υπόσχεση να αποσύρουν όλα τα στρατεύματά τους από την Αίγυπτο, εκτός από αυτά που είναι αναγκαία για την προστασία της Διώρυγας του Σουέζ και τα περίχωρα της. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο η Αίγυπτος κατήγγειλε τη Συνθήκη του 1936, οδηγώντας σε αψιμαχίες με τα βρετανικά στρατεύματα που φρουρούσαν το κανάλι το 1951.
Το 1956 ο πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ. Η εθνικοποίηση κλιμάκωσε την ένταση με τη Βρετανία και τη Γαλλία, οι οποίες συνωμότησαν με το Ισραήλ για να εισβάλει στην Αίγυπτο, την εισβολή γνωστή στην Αίγυπτο ως την τριμερή επιθετικότητα ή την Κρίση του Σουέζ. Οι κύριες μάχες σημειώθηκαν στο Πορτ Σαΐντ το οποίο έπαιξε ιστορικό ρόλο στην κρίση του Σουέζ. Η αποχώρηση του τελευταίου στρατιώτη των ξένων στρατευμάτων ήταν στις 23 Δεκεμβρίου 1956. Από τότε, η ημέρα αυτή επιλέχθηκε ως εθνική ημέρα του Πορτ Σαΐντ και γιορτάζεται κάθε χρόνο. Η γαλλόφωνη ευρωπαϊκή κοινότητα είχε αρχίσει να μεταναστεύει στην Ευρώπη, την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική και αλλού το 1946 και το μεγαλύτερο μέρος των υπολοίπων έφυγαν από την Αίγυπτο στον απόηχο της κρίσης του Σουέζ, παράλληλα με την σύγχρονη έξοδος των γαλλόφωνων από την Τυνησία. μικρογραφία|Η Πορτ Σάιντ το 1880 Μετά το 1967 και τον αραβοισραηλινό πόλεμο, που ονομάζεται επίσης το Πόλεμος των Έξι Ημερών η Διώρυγα του Σουέζ έκλεισε μέχρι τις 5 Ιουνίου 1975 και το Πορτ Σαΐντ εκκενώθηκε από την αιγυπτιακή κυβέρνηση για να προετοιμαστούν για το πόλεμο Γιομ Κιπούρ το 1973. Η πόλη ξανακατοικήθηκε μετά τον πόλεμο και την επαναλειτουργία της διώρυγας. Το 1976 το Πορτ Σάιντ ανακηρύχθηκε λιμάνι αφορολόγητων ειδών και προσελκύει ανθρώπους από όλη την Αίγυπτο. Τώρα ο πληθυσμός της πόλης είναι 603.787.
Κλίμα
Έχει εύκρατο κλίμα με μια μέση ετήσια βροχόπτωση μόνο 83,8 χιλιοστά. Οι βροχοπτώσεις εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά το χειμώνα, ο υγρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με 18,8 χιλιοστά. Η υψηλότερη θερμοκρασία ρεκόρ ήταν 44 °C (111 °F), που καταγράφηκε στις 20 Ιουνίου 1988, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία ρεκόρ ήταν 0 °C (32 °F), που καταγράφηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1979.
Υποδομές
Η Πορτ Σάιντ έχει διεθνές αεροδρόμιο, πανεπιστήμιο, κολέγια, βιβλιοθήκες , Όπερα και μουσεία. Συνδέεται με την ενδοχώρα με τρεις μεγάλους αυτοκινητόδρομους και σιδηρόδρομο.
Ρόναλντ Βενεσιάαν
Ο Ρόναλντ Βενεσιάαν (Ronald Runaldo Venetiaan, 1936-) είναι μαθηματικός και πολιτικός από το Σουρινάμ και πρόεδρος της χώρας από το 1991 μέχρι το 1996 και ξανά από το 2000 μέχρι το 2010.
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1936. Η πρώτη του θητεία ως προέδρου ήταν από το 1991 μέχρι το 1996. Τότε ηττήθηκε από τον Ζυλ Βάιντενμπος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Το 2000 κέρδισε ξανά, με το νέο κόμμα Νέο Μέτωπο για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη. Στις εκλογές εκείνες έλαβε 37 ψήφους από το Κοινοβούλιο, επί συνόλου 51 ψήφων. Το 2005 επανεξελέγη από το Κοινοβούλιο στην προεδρία και ανέλαβε για τρίτη φορά πρόεδρος στις 12 Αυγούστου του 2005.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Σουρινάμ
Κυπριακές προεδρικές εκλογές 2018
Οι Προεδρικές Εκλογές του 2018 ήταν οι δωδέκατες προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Κύπρο μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας. Πρόεδρος ανακηρύχθηκε ο Νίκος Αναστασιάδης.
Εκλογικό σύστημα
Όταν μόνο ένας υποψήφιος υποβάλλει υποψηφιότητα, τότε ανακηρύσσεται ως εκλεγείς Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς ψηφοφορία. Όταν οι υποψήφιοι είναι περισσότεροι από έναν, τότε εκλέγεται ο υποψήφιος που εξασφαλίζει πάνω από το 50% των εγκύρων ψήφων. Αν κανένας από τους υποψήφιους δεν εξασφαλίσει την απαιτούμενη πλειοψηφία, τότε διεξάγεται επαναληπτική εκλογή την αντίστοιχη μέρα της αμέσως επόμενης βδομάδας ανάμεσα στους δυο υποψηφίους που πήραν τις περισσότερες ψήφους. Ο υποψήφιος που παίρνει, κατά την επαναληπτική εκλογή, το μεγαλύτερο αριθμό ψήφων θεωρείται εκλεγείς.
Η εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας γίνεται πριν από τη λήξη της θητείας του απερχόμενου προέδρου, έτσι ώστε ο νεοεκλεγόμενος πρόεδρος να είναι σε θέση να αναλάβει τα καθήκοντα του όταν η θητεία αυτή λήξει.
Σε περίπτωση που η θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει κενή, διεξάγεται αναπληρωματική εκλογή εντός 45 ημερών από την ημέρα που η θέση παρέμεινε κενή. Η θητεία του εκλεγομένου με αναπληρωματική εκλογή προέδρου είναι ίση με τη μη εκπνεύσασα περίοδο της θητείας του προηγούμενου προέδρου.
Σε περίπτωση προσωρινής απουσίας ή προσωρινού κωλύματος του Προέδρου της Δημοκρατίας, τον αναπληροί ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Ψηφοφορία και αποφάσεις για τον β΄ γύρο
Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Φεβρουαρίου 2018. Κανένας υποψήφιος δεν εξασφάλισε πέρα του 50% των εγκύρων ψήφων. Για τον λόγο αυτό διεξήχθη αναπληρωματική εκλογή ανάμεσα στον Νίκο Αναστασιάδη (35,51%) και στον Σταύρο Μαλά (30,24%), που πήραν τις περισσότερες ψήφους.
Στον β΄ γύρο των εκλογών το ΔΗΚΟ, η ΕΔΕΚ και η Αλληλεγγύη κάλεσα τους ψηφοφόρους τους να μην ψηφίσουν κανένα εκ των δύο υποψηφίων. Το Κίνημα Οικολόγων, το ΕΛΑΜ και η Συμμαχία Πολιτών κάλεσαν τους ψηφοφόρους τους να ψηφίσουν κατά συνείδηση.
Η θέση του πήραν τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα ήταν:
Νικητής ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης ο οποίος επανεκλέχθηκε στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας με ποσοστό 55,99%.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των εκλογών:
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές προεδρικές εκλογές Κυπρ
Ράκκα
Η Ράκκα (αραβικά:الرقة αρ-Ρακκά) είναι πόλη στα βόρεια της κεντρικής Συρίας, χτισμένη στη βόρεια όχθη του ποταμού Ευφράτη, περίπου 160 χλμ. ανατολικά του Χαλεπίου. Είναι η πρωτεύουσα του κυβερνείου Αρ-Ράκκα, και μία από τις κύριες πόλεις στο δυτικό τμήμα της Τζαζίρα (βόρεια Μεσοποταμία). Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2004, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 220.488 κάτοικοι. Μέχρι πρότινος, η πόλη ήταν η πρωτεύουσα του αυτοαποκαλούμενου "Ισλαμικού Κράτους".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Ζαν Μακούν
Ο Ζαν Μακούν (γεννημένος στις 29 Μαΐου 1983 στην πόλη Γιαουντέ) είναι Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Τουρκική Αντάλιασπορ στη θέση του αμυντικού μέσου. Έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Ελλάδας
Καριέρα
Ο Ζαν Μακούν ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία μόλις 14 ετών στις ακαδημίες της Κότον Σπορ Γκαρούα, ομάδα του Καμερούν. Τα επόμενα δύο χρόνια βρισκόταν στις ακαδημίες της Ζόινες Σταρ και της Τονέρ Γιαουντέ, επίσης ομάδες του Καμερούν.
Τελικά, στις 16 Ιουνίου του 2008, η Λιλ αποδέχτηκε την πρόταση ύψους 14.000.000 ευρώ της Λυών για την απόκτηση του Μακούν. Με τη γαλλική ομάδα, ο Μακούν αγωνίστηκε για δυόμιση χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 103 εμφανίσεις, πετυχαίνοντας 13 γκολ και μοιράζοντας και 10 ασσίστ.
Τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2011, η Άστον Βίλα κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 6.200.000 ευρώ για την απόκτηση του Μακούν, η οποία και έγινε αποδεκτή από τη Ολιμπίκ Λυών. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Αγγλική ομάδα στις 25 Ιανουαρίου του 2011 στην εκτός έδρας νίκη της Άστον Βίλα εναντίον της Γουίγκαν με 2-1. Ο Μακούν μετά και την αλλαγή προπονητή της Άστον Βίλα δεν κατάφερε να διατηρηθεί στην αρχική ενδεκάδα της αγγλικής ομάδας και το καλοκαίρι του 2011 προτιμήθηκε να δοθεί δανεικός για ένα χρόνο στον Ολυμπιακό Πειραιώς έπειτα από πρόταση ύψους 1.550.000 ευρώ.
Με τον Ολυμπιακό πραγματοποίησε 30 εμφανίσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη και πέτυχε και δύο γκολ. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο Ελλάδας (2012), ενώ έφτασε μια ανάσα από την προημιτελική φάση του Γιουρόπα Λιγκ καθώς ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε στη φάση των 16 της διοργάνωσης μετά την εντός έδρας ήττα από τη Μεταλίστ Χάρκιβ με 1-2, σκορ που διαμορφώθηκε στα τελευταία λεπτά του αγώνα.
Μετά το τέλος του δανεισμού του στην Ελληνική ομάδα, ο Μακούν επέστρεψε στην Άστον Βίλα για να ξαναδοθεί ως δανεικός, αυτήν τη φορά στη Ρενναί. Μετά το πέρας του ετήσιου δανεισμού του, η γαλλική ομάδα τον απέκτησε με κανονική μεταγραφή μετά από πρόταση ύψους 3.000.000 ευρώ, την οποία και αποδέχτηκε ο αγγλικός σύλλογος.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ζαν Μακούν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Καμερούν το 2004. Ήταν στις 25 Ιανουαρίου και συγκεκριμένα στον ισόπαλο αγώνα του Καμερούν με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα της Αλγερίας που διεξαγόταν στα πλαίσια του Παναφρικανικού Κυπέλλου (1-1 το σκορ).
Ο Μακούν έχει πραγματοποιήσει συνολικά 62 συμμετοχές, ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 5 γκολ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάλιασπορ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2010 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Νικήτας ο Παφλαγών
Ο Νικήτας (πέθανε το 1034 ) ήταν Βυζαντινός που έλαβε ανώτατα αξιώματα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία όταν έγινε αυτοκράτορας ο αδελφός του Μιχαήλ Δ΄.
Καταγόταν από λαϊκή οικογένεια της Παφλαγονίας: όταν ο Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος, ευνούχος και αδελφός του, ανέβηκε σε αξιώματα επί Βασιλείου Β΄ προώθησε τα αδέλφια του σε διάφορες θέσεις.
Όταν ο Μιχαήλ έγινε αυτοκράτορας ο Νικήτας, ήταν ηδύ Πατρίκιος, διορίσθηκε το 1034 Διοικητής (δούξ) της Αντιόχειας, αλλά μετά από μερικές εβδομάδες πέθανε. Την ίδια χρονιά ο Νικήτας είχε ορισθεί διάδοχος του Μιχαήλ επειδή ο ίδιος δεν είχε παιδιά αλλά έπασχε και από επιληψία, επίσης ήταν ο μοναδικός απο τους υπόλοιπους αδελφούς που δεν ήταν ευνούχος άρα και κατάλληλος για αυτοκράτορας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Νικητας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι
Σαιν-Ντενί (Σεν-Σαιν-Ντενί)
Το Σαιν-Ντενί (γαλλικά: Saint Denis) είναι κοινότητα στα βόρεια προάστια του Παρισιού, στη Γαλλία. Απέχει 9,4 χιλιόμετρα (5,8 μίλια) από το κέντρο του Παρισιού.
Στο Σαιν-Ντενί βρίσκεται η βασιλική νεκρόπολη του Σαιν-Ντενί και ήταν επίσης η θέση ενός αββαείου. Φιλοξενεί επίσης την άτυπη έδρα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γαλλίας, το Σταντ ντε Φρανς, που χτίστηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998.
Το Σαιν-Ντενί είναι ένα πρώην βιομηχανικό προάστιο που σήμερα μεταστρέφεται στις οικονομικές βάσεις του. Οι κάτοικοι του Σαιν-Ντενί ονομάζονται Dionysiens.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Η προσκύνηση των ποιμένων (Θεοτοκόπουλος, Μαδρίτη)
Η προσκύνηση των ποιμένων είναι ελαιογραφία του Έλληνα ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (Ελ Γκρέκο), που ολοκληρώθηκε το τελευταίο έτος της ζωής του καλλιτέχνη. Πραγματεύεται το ομώνυμο παραδοσιακό θέμα στη χριστιανική τέχνη. Ο Θεοτοκόπουλος ζωγράφισε το έργο αυτό για να τοποθετηθεί πάνω από τον ίδιο του τον τάφο, στον ναό της Μονής του Αγίου Δομήνικου του Παλαιού, στο Τολέδο. Η υπογραφή του ζωγράφου στην ελληνική γλώσσα είναι ορατή στην κάτω αριστερή γωνία του έργου.
Μεγάλη παραμόρφωση των σωμάτων χαρακτηρίζει την «Προσκύνηση των ποιμένων», όπως και όλα τα ύστερα έργα του Θεοτοκόπουλου. Το Θείο Βρέφος φαίνεται σαν να εκπέμπει φως, το οποίο φωτίζει τα πρόσωπα των φτωχοντυμένων και ξυπόλητων βοσκών, που έχουν συγκεντρωθεί για να τιμήσουν τη Γέννησή του. Μια ρυθμική ενέργεια ζωντανεύει την εικόνα, εκφραζόμενη με τις σαν χορευτικές στάσεις των περισσότερων μορφών. Οι έντονες αντιθέσεις ανάμεσα στα φωτεινά και στα σκοτεινά μέρη του πίνακα τονίζουν τη δραματική αίσθηση που αποπνέει. Η ομάδα των αγγέλων που αιωρούνται πάνω από τη σκηνή ίσως να μοιάζει με το τμήμα που λείπει από τον πίνακα Το άνοιγμα της Πέμπτης Σφραγίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη) Κατηγορία:Άγγελοι στην τέχνη
Σταντ ντε Φρανς
Το Σταντ ντε Φρανς (γαλλικά: Stade de France) είναι το εθνικό στάδιο της Γαλλίας και βρίσκεται βόρεια του Παρισιού, στην κοινότητα του Σαιν-Ντενί (Σεν-Σαιν-Ντενί). Χτίστηκε το 1995 για το Παγκόσμιο Κύπελλο και έχει χωρητικότητα 80.000 θέσεων, καθιστώντας το πέμπτο μεγαλύτερο γήπεδο στην Ευρώπη. Χρησιμοποιείται κυρίως από την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Γαλλίας και την γαλλική ομάδα ένωσης ράγκμπι για διεθνής αγώνες.
Στις 12 Ιουλίου του 1998, το γήπεδο φιλοξένησε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου οπού η Γαλλία νίκησε τη Βραζιλία με σκορ 3-0. Το Σταντ ντε Φρανς έχει χαρακτηριστεί από την UEFA ως γήπεδο κατηγορίας τέσσερα και έχει φιλοξενήσει αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1998, Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι 1999, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003, και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ράγκμπι 2007. Η εγκατάσταση φιλοξένησε επίσης την ετήσια Motorsport διοργάνωση Race of Champions το 2004, 2005 και 2006 πριν το γεγονός μετακομίσει στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, στο Λονδίνο.
Το Σταντ ντε Φρανς φιλοξένησε τρεις τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ το 2000, το 2006 και το 2022, αντίστοιχα. Το στάδιο χρησιμοποιείται επίσης για μουσικές συναυλίες και άλλες αθλητικές εκδηλώσεις. Η εγκατάσταση ανήκει στην Κοινοπραξία Stade de France.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Αθλητισμός στην Σεν-Σαιν-Ντενί Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιλ-ντε-Φρανς Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998 Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Γιάννης Παπαδημητρίου
Καριέρα
Ο Παπαδημητρίου γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1976 στην Χαλκίδα και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του το 1994 από τον τοπικό ΑΟ.ΧΑΛΚΙΔΑΣ .Με τις εμφανίσεις του προκάλεσε γρήγορα το ενδιαφέρον των σκάουτερ της Ξάνθης και κατά την χειμερινή μεταγραφική περίοδο της σεζόν 1995/96 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του μεταπηδώντας στην ομάδα της Θράκης και την Α' Εθνική.
Στους «Ακρίτες» βρήκε αμέσως θέση βασικού ενώ η καλή του απόδοσή εντός των αγωνιστικών χώρων είχε ως επακόλουθο την κλήση του στην Εθνική Ελλάδας και το ντεμπούτο του στις 16 Αυγούστου του 1999.Με την φανέλα της Εθνικής αγωνίστηκε συνολικά 5 φορές.
Κατά την δεκατετραετή παρουσία του στην ακριτική ομάδα αποτελούσε κάθε αγωνιστική περίοδο βασικό στέλεχος,με εξαίρεση την περίοδο 2006/07 όταν και ταλαιπωρήθηκε από σοβαρό τραυματισμό που του επέτρεψε να αγωνιστεί μόλις 4 φορές,ενώ έχει συνδέσει το όνομά του με όλες τις επιτυχίες της ομάδας (συμμετοχές στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας το 2002,το 2005 και το 2007 καθώς και οι 3 έξοδοι στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ). Ανελαβε τήν ομάδα από την θέση του τεχνικού διευθυντή το καλοκαίρι του 2010, αμέσως μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση ως και σήμερα. Ως τεχνικός διευθυντης έζησε άλλη μια έξοδο στην Ευρώπη (2012-13), την πρώτη συμμετοχή της ομάδας σε τελικό κυπέλου (2014-15). Στα χρόνια αυτά ήρθαν στην Ξάνθη σπουδαίοι προπονητές ( Ουζουνιδης, Lucescu R., Rastavac) όπως και σπουδαίοι ποδοσφαιριστες που μετέπειτα πουλήθηκαν. Τον Μάιο του 2023 ο Παπαδημητρίου προσλήφθηκε ως τεχνικός διευθυντής στον Παναθηναϊκό με σκοπό να βοηθήσει στην μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη
Λουκρητία Μπαρμπερίνι
Η Λουκρητία Μπαρμπερίνι (Lucrezia Barberini, 24 Οκτωβρίου 1628 - 24 Αυγούστου 1699) ήταν η σύζυγος του Φραγκίσκου Α΄, Δούκα της Μόντενα.
Βιογραφία
Στις 14 Οκτωβρίου 1654 παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄, Δούκα της Μόντενα στη Βασιλική του Αγίου Οίκου του Λορέτο στο Μάρκε. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Από πολλές απόψεις, ο γάμος αντιπροσώπευε μια μακρόχρονη ανακωχή μεταξύ του Οίκου των Έστε και των Μπαρμπερίνι που είχαν αντιταχθεί κατά τον πρώτο πόλεμο του Κάστρο. Ο Φραγκίσκος, στην πραγματικότητα, πολεμούσε μαζί με τον πατέρα του ενάντια στα στρατεύματα του Ταντέο Μπαρμπερίνι.
Πέθανε στις 24 Αυγούστου 1699 σε ηλικία 70 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκισσες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκισσες του Ρέτζο Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Έστε
Καλλιτεχνική παγοδρομία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014
Η καλλιτεχνική παγοδρομία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014 διεξήχθησαν στο Iceberg Skating Palace του Σότσι. Πέντε αγωνίσματα έγιναν στις 6–22 Φεβρουαρίου 2014. Για πρώτη φορά διεξήχθη ένα ομαδικό αγώνισμα στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Για το λόγο αυτό και για πρώτη φορά στην ιστορία των Αγώνων, οι αγώνες του καλλιτεχνικού πατινάζ ξεκίνησαν πριν την τελετή έναρξης.
Πρόγραμμα
Ακολουθεί το πρόγραμμα και για τα 5 αγωνίσματα.
Πρόκριση
Μία Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή μπορεί να έχει υποψήφιους μέχρι και 18 αθλητές, με το μέγιστο αριθμό των 9 για τους άντρες και 9 για τις γυναίκες. Ο ανώτερος αριθμός αθλητών που μπορεί να συμμετέχουν είναι 158.
Συμμετέχουσες χώρες
Συνολικά πήραν μέρος 149 αθλητές από 30 χώρες, με τον αριθμό των αθλητών σε παρένθεση. Για πρώτη φορά έλαβαν μέρος στο αγώνισμα αυτό η Βραζιλία και οι Φιλιππίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014 2014
Έρνεστ Μπάι Κορόμα
Ο Έρνεστ Μπάι Κορόμα (Ernest Bai Koroma, γενν. 1953) ήταν ο Πρόεδρος της Σιέρα Λεόνε από το 2007 ως το 2018. Είναι αρχηγός του Κογκρέσου για Όλο το Λαό, στα αγγλικά All People's Congress (APC). Μέχρι να εκλεγεί πρόεδρος, ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1953 στο Μακένι της επαρχίας Μπομπάλι, στα βόρεια της χώρας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της χώρας του το 1976. Στη συνέχεια εργάστηκε στην Εθνική Ασφαλιστική Εταιρεία, ως το 2002 και σταδιοδρόμησε ως επιχειρηματίας. Είναι παντρεμένος με τη βιοχημικό Σία Κορόμα και έχουν δύο παιδιά.
Ερυθρός τόνος
Ο ερυθρός ή κόκκινος τόνος του Ατλαντικού (επιστημονική ονομασία: Thunnus thynnus) είναι το μεγαλύτερο είδος τόνου και ένα από τα μεγαλύτερα ψάρια με οστέινο σκελετό (οστεϊχθύες). Είναι γνωστός επίσης ως τόνος με γαλάζια πτερύγια ή κυανόπτερος και επίσης κόπανος, όρκυνος, ορτσίνι, μαγιάτικο, γλουπέας, γοφός ή γόφος ή απλά τόνος. Στο παρελθόν σε αυτό το είδος συμπεριλαμβανόταν και ο ερυθρός τόνος του Ειρηνικού (Thunnus orientalis). Ο ερυθρός τόνος του Ατλαντικού απαντάται σε όλο τον Ατλαντικό, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου.
Έρνεστ Μπάι Κορόμα
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Κορόμα εξελέγη ηγέτης του APC στις 24 Μαρτίου 2002, στη διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος, χωρίς αντίπαλο, με 370 υπέρ και 12 κατά. Την ίδια χρονιά, εκπροσώπησε το κόμμα στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Με 22,3% των ψήφων, έχασε τις προεδρικές εκλογές από τον Αχμάντ Τετζάν Κάμπαχ από το Κόμμα του Λαού της Σιέρα Λεόνε, (SLPP), ο οποίος κέρδισε γύρω στο 70%. Στις βουλευτικές ο Κορόμα εξελέγη βουλευτής στη γενέτειρά του.
Ερυθρός τόνος
Με βάρος που φτάνει τα 450 κιλά, ο ερυθρός τόνος ανταγωνίζεται τα είδη μαύρη και γαλάζια μακάιρα (ή μάρλιν) και τον ξιφία ως το μεγαλύτερο είδος στη τάξη των περκόμορφων. Είναι ένα γρήγορο και δυνατό ψάρι, το οποίο κατατάσσεται στους κορυφαίους θηρευτές του ωκεανού. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι οι μύες του παράγουν αρκετή θερμότητα ώστε να έχει υψηλότερη θερμοκρασία σώματος από αυτή του περιβάλλοντος.