cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρηματοπιστωτικό σύστημα
Ευρωπαϊκό και αγγλοσαξονικό χρηματοπιστωτικό σύστημα
Στο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων και υποχρεώσεων του συνίσταται σε τραπεζικές καταθέσεις και σε άμεσα δάνεια (bank-based financial system). Το αγγλοσαξονικό επενδύει στις χρηματοπιστωτικές αγορές και αποτελείται από πολλούς επενδυτικούς βραχίονες, όπως τα ομόλογα, τα παράγωγα, τα cds και τις μοχλεύσεις (market-based financial system). Μπορεί να ειπωθεί ότι το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα ακολουθεί συντηρητικές κατευθύνσεις με μικρές αποδόσεις, σε αντίθεση με το αγγλοσαξονικό το οποίο είναι ριψοκίνδυνο αλλά πιο δελεαστικό διότι προσφέρει υψηλότερες αποδόσεις. Το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό κατέχει μεγαλύτερα ποσοστά πραγματικού χρήματος, ενώ το αγγλοσαξονικό κατέχει πιο πολύ ψεύτικο χρήμα μέσω των μοχλεύσεων για παράδειγμα. Συνέπεια των παραπάνω είναι το αγγλοσαξονικό σύστημα να παράγει μεγαλύτερες οικονομικές φούσκες, που μπορούν να παρομοιαστούν με τις μπαμπούσκες οι οποίες η μία είναι μέσα στην άλλη και το μέγεθος τους όλο και μεγαλώνει. Στην σημερινή εποχή ζούμε την κορύφωση της διαμάχης των δύο συστημάτων. Ο πόλεμος των αγορών, μέσω των spreads ως μοχλό εκβιασμού, κατάφερε να οδηγήσει στην πτώση των κυβερνήσεων σε κράτη-μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης (όπως Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισλανδία). Από εκεί που το κράτος παρουσίαζε μεγαλύτερη επιρροή στο χρηματοπιστωτικό σύστημα λόγω της ευκολότερης παρέμβασης του, τις δυο τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια στροφή προς τις χρηματοπιστωτικές αγορές γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την ανάδειξη των αδυναμιών των κρατών στο να αντιμετωπίσουν τις πιέσεις των αγορών.
Κριτική στη σχέση με την οικονομική ανάπτυξη
Υπό το πρίσμα της αύξησης της κερδοφορίας, οι απόψεις των οικονομολόγων για τη σημαντικότητα της σχέσης μεταξύ χρηματοπιστωτικού συστήματος και οικονομικής ανάπτυξης διαφέρουν:
Κάνγκαλ
Η Κάνγκαλ (τουρκικά: Kangal) είναι κωμόπολη και διαμέρισμα της επαρχίας Σεβάστειας στην Περιοχή Κεντρικής Ανατολίας στην Τουρκία. Σημερινός της δήμαρχος είναι ο Αχμέτ Κιουρσάντ Απαϋντίν από το ακροδεξιό Κόμμα Μεγάλης Ενότητας (BBP). Ως Καϊμακάμης διορίστηκε ο Ερίντς Ντερίρ.
Η κωμόπολη κατοικείται από Σουνίτες Κούρδους και Σουνίτες Τούρκους. Στο διαμέρισμα ζουν επίσης Κούρδοι Αλεβίτες και Τούρκοι Αλεβίτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Μολύβδινη πινακίδα
thumb|right|250px|Κατάδεσμος σε μολύβδινο έλασμα. Βρέθηκε στην Αππία, έξω από το Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο στην Ρώμη. 4ος αιώνας. Μολύβδινες πινακίδες και μολύβδινα ελάσματα ήταν συχνό γραφικά υλικά στην αρχαιότητα.
Χρήση
Ο μόλυβδος ήταν από την αρχαιότητα γνωστό και χρήσιμο υλικό. Η παρασκευή του ήταν συνδεδεμένη με την εξόρυξη αργύρου. Λόγω των φυσικών του χαρακτηριστικών της χαμηλής τήξης και της ελαστικότητάς του ήταν πολύ εύχρηστο. Εκτός των άλλων πρακτικών χρήσεών του, π.χ. για μόνωση αποχετευτικών αγωγών στη Ρώμη, φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκε πολύ ως γραφικό υλικό, αφού ως μαλακό υλικό ήταν εύκολο να κοπεί σε πίνακες ή ελάσματα, και να χαραχθεί με γράμματα και κείμενα, ενώ η μετά την χρήση ανακύκλωσή του, ήταν εξίσου απλή.
Ιστορική αναδρομή
Ο Πλίνιος αναφέρει μολύβδινα ελάσματα (plumbea volumina) ως μια από τις πρώτες γραφικές ύλες. Ο δε Παυσανίας μαρτυρεί, ότι στον Ελικώνα είδε μολύβδινη πλάκα, στην οποία ήταν γραμμένα τα Έργα και Ημέρες του Ησιόδου.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στην Δωδώνη ανακαλύφθηκαν ελάσματα μολύβδινα, που περιείχαν ερωτήσεις των χρηστηριαζομένων ή και απαντήσεις του μαντείου. Ο Λένορμαν περιέγραψε πολλά μικρά μολύβδινα ελάσματα, στα οποία ήταν γραμμένα ονόματα ανδρών. Φαίνεται ότι αυτά ήταν δικαστικά πινάκια, δηλαδή αρχαίοι κλήροι για την εκλογή των δικαστών.
Επάνω σε μολύβδινα ελάσματα γραφόντουσαν επίσης οι λεγόμενοι κατάδεσμοι ή καταδέσεις, οι οποίοι ήταν σε κοινή χρήση, και εκδηλώνονταν σε κατάρες, αφιερώματα στους υποχθόνιους θεούς, ή επικλήσεις. Πολλά δείγματα βρέθηκαν στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, αλλά και στην Ιταλία. Ευρήματα στην Κνίδο χρονολογούνται στον 3ο και μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ.. Σε λεπτά ελάσματα μολύβδου γράφονταν επωδές και γοητείες. Ο Μονφωκόν αναφέρει μολύβδινο βιβλίο, το οποίο προφανώς είχε περιεχόμενο συνδεόμενο με την μαγεία. Στην Αγγλία βρέθηκε το 1880 μολύβδινος πίνακας, από τους Ρωμαϊκούς χρόνους, με καταδεσμικό περιεχόμενο.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογραφία Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής Κατηγορία:Μόλυβδος
Τάσκιοϊ
Το Τάσκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Λέφκε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πέτρα.
Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Το χωριό είχε μεικτό πληθυσμό Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, με πλειοψηφία τους πρώτους. Τμήμα του χωριού χρησιμοποιείται ως στρατόπεδο. Τα εδάφη στα βόρεια του χωριού είναι ελαιώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λέφκε
Σκυλλί Πόρου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Πέτρα του Διγενή
Η Πέτρα του Διγενή είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Το ασθενικό σύνδρομο
Το ασθενικό σύνδρομο (Астенический синдром) είναι μια σοβιετική δραματική ταινία του 1989 σε σκηνοθεσία της Κίρα Μουράτοβα. Είναι η έκτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Μουράτοβα, και αναμφισβήτητα το αριστούργημά της, η πιο σημαντική και η πιο γνωστή ταινία της. Το ασθενικό σύνδρομο συμμετείχε στο 40ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου όπου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο - Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής. Κέρδισε επίσης το βραβείο Νίκα το 1991 στη Ρωσία.
Πλοκή
Το ασθενικό σύνδρομο αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο μέρος είναι γυρισμένο ασπρόμαυρο και το δεύτερο έγχρωμο.
Στο πρώτο μέρος, η Νατάσα, ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας, βρίσκεται στην κηδεία του συζύγου της, όταν ξαφνικά χάνει τον έλεγχο εξαιτίας της ακραίας οργής και της απελπισίας της. Αποχωρεί από την κηδεία και αρχίζει να φέρεται σε όλους προκλητικά και επιθετικά. Αφού παραιτείται από το νοσοκομείο όπου ήταν γιατρός και επιδιώκει σεξ δύο φορές ανεπιτυχώς με τυχαίους ανθρώπους, η Νατάσα τελικά ξαναβρίσκει τον εαυτό της και καταφέρνει να δεχτεί μια πράξη καλοσύνης από έναν άγνωστο.
Στη συνέχεια, το κοινό συνειδητοποιεί ότι το πρώτο μέρος ήταν μια προβολή μιας ταινίας σε μια κινηματογραφική αίθουσα, καθώς ξεκινά το δεύτερο μέρος. Γυρισμένο έγχρωμο, το δεύτερο μέρος έχει πρωταγωνιστή τον εξαντλημένο και απογοητευμένο δάσκαλο του σχολείου, Νικολάι, που είχε αποκοιμηθεί στην προβολή της ασπρόμαυρης ταινίας. Το κοινό αγνοεί την παράκληση των διοργανωτών να μείνουν μετά την προβολή για συζήτηση με την ηθοποιό της ταινίας και φαύγουν από το θέατρο άτακτα. Η Μουράτοβα εδώ χλευάζει ειρωνικά την ανταπόκριση του κοινού στις δικές της ταινίες.
Ο κοιμισμένος δάσκαλος ξυπνά και φεύγει από την αίθουσα, αλλά το παίρνει ξανά ο ύπνος στο γεμάτο μετρό και μετά σε μια συνάντηση στο σχολείο. Η ταινία υποδηλώνει ότι ως αποτέλεσμα προσωπικών δυσκολιών και προβλημάτων στη δουλειά ο Νικολάι έχει πάθει ασθενικό σύνδρομο, με αποτέλεσμα να αποκοιμιέται τις πιο ακατάλληλες ώρες. Εισάγεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου καταλαβαίνει ότι οι άνθρωποι που ζουν εκεί δεν είναι πιο τρελοί από αυτούς που ζουν ελεύθεροι. Μετά από αρκετό καιρό, αφήνεται ελεύθερος και καταλήγει να τον πάρει ο ύπνος μέσα στο μετρό. Το άδειο βαγόνι οδηγεί τον κοιμισμένο Νικολάι σε ένα σκοτεινό τούνελ.
Σχόλια για την ταινία
Η Μάσα Σότσκαγια γράφει για την ταινία: "Το ασθενικό σύνδρομο, που συχνά περιγράφεται ως «η τελευταία σοβιετική και η πρώτη μετασοβιετική ταινία», ξεκινά με την απεικόνιση ενός ασπρόμαυρου δράματος με επίκεντρο μια γυναίκα που μόλις έμεινε χήρα και τις απελπισμένες και αυτοκαταστροφικές διαμαρτυρίες της ενάντια στον κόσμο. Αυτή η ενότητα ολοκληρώνεται γρήγορα και αποκαλύπτεται ότι είναι μέρος μιας μεταμοντέρνας ταινίας μέσα στην ταινία, και καθώς οι εικόνες αλλάζουν από ασπρόμαυρες σε έγχρωμες, η σκηνή μετατοπίζεται σε έναν γεμάτο κινηματογράφο που προβάλλει αυτήν την ασπρόμαυρη ταινία. Οι ταινίες αποτελούνται από δύο μέρη που ελάχιστα συνδέονται μεταξύ τους. Αυτή την τεχνική έχει χρησιμοποιήσει η Μουράτοβα σε πολλές από τις ταινίες της μέσα στις δεκαετίες."Η ίδια η Μουράτοβα έχει δηλώσει για την ταινία:"Θα μπορούσα να αφιερώσω αυτή την ταινία στον Τολστόι. Αυτό είναι το κλειδί της ταινίας μου. Λέει πράγματα για την αφέλεια της διανόησης που πιστεύει ότι ο πολιτισμός και η τέχνη μπορούν να μεταμορφώσουν τον κόσμο… Πιστεύω ότι μπορούμε μόνο να τραβήξουμε την προσοχή, να προκαλέσουμε, να κάνουμε τον κόσμο να σκεφτεί. Να προσπαθήσουμε να εξευγενίσουμε την ψυχή και να ανεβάσουμε το νοητικό επίπεδο. Αλλά η ουσία αυτού που είναι μέσα δεν μπορεί να αλλάξει. Αυτή η ταινία είναι μια τραγωδία αφιερωμένη σε αυτό το γεγονός."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σοβιετικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σοβιετικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989
Γενιτζέκιοϊ
Το Γενιτζέκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Λεφκόσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πέτρα του Διγενή. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Λεφκόσα
Κωνσταντία του Βρότσλαφ
Η Κωνσταντία, πολων. Konstancja Wrocławia (π. 1221-27 - 21/23 Φεβρουαρίου 1257) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κουγιάβια.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Άννας των Πρεμισλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ δούκα, μετά 1ου βασιλιά, της Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1239 τον Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια, κ.ά. και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Χέντβιχ της Σιλεσίας
Η Χέντβιχ, γερμ. Hedwig von Andechs (1174 - 15 Οκτωβρίου 1243) από τον Οίκο των Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μπέρτολντ δούκα της Μερανίας (Δαλματίας & Ιστρίας) και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Ντέντι Γ΄ μαργράβου της Λουσατίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1186 -12 ετών- τον Ερρίκο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Γενειοφόρο, υψηλό δούκα της Πολωνίας, δούκα της Μεγάλης Πολωνίας & του Βρότσλαφ (Σιλεσίας) και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι του Μεσαίωνα Κατηγορία:Ευρωπαίοι Καθολικοί Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Οίκος του Άντεχς
Ελισάβετ του Βρότσλαφ
Η Ελισάβετ, πολων. Elżbieta wrocławska (π. 1232 - 16 Ιανουαρίου 1265) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα του Βρότσλαφ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ δούκα, μετά 1ου βασιλιά, της Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1244 τον Πσέμισλ Α΄ των Πιαστ δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής
Rai
Η Rai (Radiotelevisione italiana S.p.A.) είναι εθνική εταιρεία δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της Ιταλίας, η οποία ανήκει στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών της χώρας. Προκάτοχός της έως το 1954 ήταν η Radio Audizioni Italiane. Αποτελεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδησεογραφικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Γαλαξίας (σούπερ μάρκετ)
Ο Γαλαξίας είναι αλυσίδα σούπερ μάρκετ που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1971, στην Αθήνα, με εταιρικό τίτλο ΠΕΝΤΕ Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (μετατράπηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία, το 1982).
Το πρώτο κατάστημα της εταιρείας, άνοιξε την ίδια χρονιά και βρισκόταν στα Κάτω Πατήσια. Το 1988, συμμετείχε στην ίδρυση της εταιρείας ''Οργανισμός Αγορών Α.Ε. (ΟΡΑ Α.Ε.)'', με τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ TRESCO, ΤΡΟΦΟ, ΑΣΤΗΡ. Η συγκεκριμένη εταιρεία έκλεισε το 2000. Το 1990, εξαγόρασε το 99,8% των μετοχών της ΑΡΓΩ Α.Ε., η οποία λειτουργούσε 13 καταστήματα.
Εξαγορές
Η αλυσίδα της οικογένειας Χειμωνίδη, θα εξαγοράσει τα ΑΡΓΩ ΜΑΡΚΕΤ το 1991 και δύο χρόνια αργότερα τα σούπερ μάρκετ των πολυκαταστημάτων ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ στην Λαμία. Για να ακολουθήσει η ΜΑΡΚΕΤ ΕΛΛΑΣ ένα χρόνο μετά στην Αθήνα και τα ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ Konsum στην Βόρεια Ελλάδα.
Στο τέλος του 2017, η εταιρεία αριθμεί 149 Σούπερ Μάρκετ και 13 Cash & Carry, με 61 από αυτά να βρίσκονται στον Νομό Αττικής. Απασχολεί 3.800 υπαλλήλους. Το 2020 εξαγόρασε τα σούπερ μάρκετ Olla' στην Βόρεια Ελλάδα και Ιωάννινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ρόμπερτ Όουεν
Ο Ρόμπερτ Όουεν (Robert Owen, 14 Μαΐου 1771 – 17 Νοεμβρίου 1858) ήταν Ουαλός υφαντουργός, κοινωνικός μεταρρυθμιστής κι ένας από τους ιδρυτές του ουτοπικού σοσιαλισμού και του συνεταιριστικού κινήματος. Έγινε γνωστός για τις προσπαθειές του να βελτιώσει τις συνθήκες δουλειάς των εργαζομένων του εργοστασίου του, όπως επίσης και για την ίδρυση πειραματικών σοσιαλιστικών κοινοτήτων.
Ο Όουεν καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στο επάγγελμα του υφασματεμπόρου και εργάστηκε στο Λονδίνο, προτού μεταφερθεί στο Μάντσεστερ και γίνει κατασκευαστής υφασμάτων. Στις αρχές του 19ου αιώνα απέκτησε πλούτο από τις επενδύσεις του και τελικά έγινε διευθυντής ενός μεγάλου υφαντουργείου στο Νιού Λάναρκ της Σκωτίας. Το 1824, ο Όουεν ταξίδεψε στην Αμερική και επένδυσε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του σε μια πειραματική σοσιαλιστική κοινότητα στην πόλη Νιού Χάρμονι της Ιντιάνα. Ο οικισμός είχε περίπου 1.000 κατοίκους και αποτελούσε πειραματικό πρότυπο της ουτοπικής, σοσιαλιστικής κοινωνίας που οραματιζόταν ο Όουεν. Η κοινότητα διαλύθηκε μετά από περίπου δύο χρόνια, ενώ παρόμοια κατάληξη είχαν και άλλες οουενιστικές κοινότητες που ίδρυσε.
Αναφορές
Κατηγορία:Ουτοπιστές
Γεωγραφία της Ιορδανίας
thumb|405px|Χάρτης της Ιορδανίας Η Ιορδανία βρίσκεται γεωγραφικά στη νοτιοδυτική Ασία, νότια της Συρίας, δυτικά του Ιράκ, βορειοδυτικά της Σαουδικής Αραβίας και ανατολικά του Ισραήλ. Από απόψεως πολιτικής γεωγραφίας, η περιοχή της Ιορδανίας αναφερόταν παραδοσιακά και αναφέρεται στον δυτικό κόσμο ως Μέση Ανατολή ή Εγγύς Ανατολή. Η χώρα έχει έκταση 92.300 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 6.342.948 κατοίκους (εκτίμηση του 2009). Μέσες γεωγραφικές συντεταγμένες της χώρας μπορούν να θεωρηθούν ο 31ος παράλληλος Β. πλάτους και ο 36ος μεσημβρινός Α. μήκους.
Από το 1950 μέχρι τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, μέρος της Ιορδανίας αποτελούσαν και τα 5.880 τετρ. χλμ. της Δυτικής Όχθης. Το 1988, εν όψει της συνεχιζόμενης ισραηλινής κατοχής της περιοχής, ο Βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της χώρας του στη Δυτική Όχθη υπέρ των Παλαιστινίων.
Η Ιορδανία έχει μία ελάχιστη πρόσβαση στη θάλασσα, στο νοτιότατο άκρο της, στον Κόλπο της Άκαμπα της Ερυθρής Θάλασσας.
Τα σύνορα
Εκτός από μικρό σχετικό μήκος συνόρων με το Ισραήλ και τη Συρία, τα διεθνή σύνορα της Ιορδανίας είναι τεχνητά, δηλαδή δεν ακολουθούν φυσικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά, όπως οροσειρές ή ποτάμια. Διευθετήθηκαν με διάφορες διεθνείς συνθήκες και, με την εξαίρεση των συνόρων με το Ισραήλ, δεν αμφισβητούνται από κανέναν τις τελευταίες δεκαετίες.
Τοπογραφία
thumb|Δορυφορική εικόνα-χάρτης της Μέσης Ανατολής με την Ιορδανία στο κέντρο thumb|right|Η ομοιότητα του [[Ουάντι Ρουμ με την επιφάνεια του Άρη το κατέστησε δημοφιλές στους τουρίστες και στην κινηματογραφική βιομηχανία. Εδώ γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία Η Διάσωση (2015).]] thumb|Πλαγιά στην άκρη χωριού κοντά στην [[Αλ-Σαλτ.]] Η Ιορδανία αποτελείται κυρίως από ένα υψίπεδο με υψόμετρο μεταξύ 700 και 1.200 μέτρων, που διασχίζεται από κοιλάδες και φαράγγια. Δυτικά του υψιπέδου, το υψίπεδο κατηφορίζει, σχηματίζοντας την ανατολική πλευρά της Κοιλάδας του Ιορδάνη. Η κοιλάδα αυτή είναι μέρος της Μεγάλης Τεκτονικής Τάφρου (Great Rift Valley), η οποία σχηματίζει προς βορρά τη Λίμνη Γεννησαρέτ και προς νότο τη Νεκρά θάλασσα και το Άραμπα, για να συνεχιστεί στον Κόλπο της Άκαμπα. Τα δυτικά σύνορα της Ιορδανίας ακολουθούν την τάφρο, που παρά τη ρηγματική φύση της δεν έχει δώσει ισχυρούς σεισμούς στην περιοχή τους τελευταίους αρκετούς αιώνες.
Το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής κοιλάδας του Ιορδάνη είναι έρημος, επιδεικνύοντας τις γεωμορφές και άλλα χαρακτηριστικά που συνδέονται με μεγάλη ξηρότητα. Πρόκειται για μέρος της Συριακής Ερήμου και της βόρειας Αραβικής Ερήμου. Υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις άμμου και αμμόλοφων, ιδίως στα νότια και νοτιοανατολικά, μαζί με πεδιάδες άλατος. Πού και πού, συμπλέγματα λόφων από ψαμμίτη ή χαμηλά βουνά υποστηρίζουν μόλις την ελάχιστη βλάστηση που μπορεί να υπάρξει, και αυτή για λίγο καιρό μετά τις λιγοστές βροχές του χειμώνα. Ελάχιστα είδη ζώων υπάρχουν εκεί, ενώ και ελάχιστοι άνθρωποι κατοικούν εκεί.
Σε πολλές περιοχές το ανάγλυφο δεν δίνει διεξόδους στα νερά προς τη θάλασσα, οπότε τα ιζήματα συσσωρεύονται σε λεκάνες όπου το νερό εξατμίζεται ή απορροφάται από το έδαφος. Το ιορδανικό υψίπεδο είναι ασβεστολιθικό και θυμίζει στέπα. Μεμονωμένες κορυφές σε αυτό φθάνουν σε υψόμετρο τα 1.200 μέτρα στο βόρειο μέρος και πάνω από 1.700 μέτρα στο νότιο, με το Τζαμπάλ (όρος) Ραμ στα 1.754 μέτρα. Εδώ υπάρχουν χωριά που κατοικούνται συνεχώς από την αρχαιότητα.
Τα περισσότερα ουάντι (ξεροπόταμα ή ρεματιές της ερήμου) που συνδέουν το υψίπεδο με την έρημο έχουν νερό μόνο μετά από βροχές του χειμώνα. Με κάθετα τοιχώματα που μοιάζουν με φαράγγια, τα ουάντι είναι ακόμα σε κάποιες περιπτώσεις δύσκολα εμπόδια για τους ταξιδιώτες, είτε με νερό, είτε χωρίς.
Ο Ιορδάνης ποταμός αν και δεν έχει τόσο μεγάλο μήκος, κατεβαίνει μέσα σε 160 χιλιόμετρα περίπου από τις πηγές του σε υψόμετρο σχεδόν 3000 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, στα 400 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Προτού αγγίξουν τα νερά του το ιορδανικό έδαφος, έχουν ήδη σχηματίσει τη Λίμνη Γεννησαρέτ, η επιφάνεια της οποίας βρίσκεται 212 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Ο κυριότερος παραπόταμος του Ιορδάνη είναι ο Γιαρμούκ. Κοντά στη συμβολή του με τον Ιορδάνη, ο Γιαρμούκ φιλοξενεί το τριεθνές σημείο μεταξύ του Ισραήλ στα βορειοδυτικά, της Συρίας στα βορειοανατολικά και της Ιορδανίας στα νότια. Ο δεύτερος σημαντικότερος παραπόταμος του Ιορδάνη, ο Ζάρκα ρέει μόνο στο έδαφος της Ιορδανίας.
Η κοιλάδα του Ιορδάνη φθάνει σε μέγιστο πλάτος 22 χιλιομέτρων σε μερικά μέρη. Η ντόπια ονομασία της είναι απλώς Al Ghawr ή Al Ghor, δηλαδή «το Βύθισμα» ή «η Κοιλάδα».
Στα νότια της Νεκράς Θάλασσας εκτείνεται το Νότιο Ghawr (25 km μήκος) και το Ουάντι αλ Τζαΰμπ (180 km μήκος, γνωστό με την κοινή ονομασία Ουάντι αλ Άραμπα). Η εξάτμιση είναι εξαιρετικά έντονη επειδή οι θερμοκρασίες παραμένουν υψηλές όλο τον χρόνο. Η Νεκρά Θάλασσα βρίσκεται στο βαθύτερο βύθισμα στην επιφάνεια της ξηράς σε ολόκληρη τη Γη (400 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας). Το μέγιστο βάθος του νερού της Νεκράς Θάλασσας είναι περίπου 430 μέτρα, και επομένως φθάνει σε σημείο 825 και πλέον μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κλίμα
thumb|285px|Χάρτης με την [[κλιματική ταξινόμηση Κέππεν της Ιορδανίας]] Τα βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό του ιορδανικού κλίματος είναι η αντίθεση ανάμεσα στην περίοδο των βροχών, από τον Νοέμβριο ως τον Απρίλιο, και στον πολύ ξηρό καιρό το υπόλοιπο έτος. Με τα ομοιόμορφα θερμά και ξηρά καλοκαίρια, και τους δροσερούς, μεταβλητούς χειμώνες κατά τους οποίους πέφτει σχεδόν όλη η βροχή, το κλίμα της χώρας προσομοιάζει στο μεσογειακό.
Γενικά, όσο πιο μακριά από τη Μεσόγειο Θάλασσα βρισκόμαστε στην Ιορδανία, τόσο μεγαλύτερες είναι οι εποχικές αντιθέσεις στη θερμοκρασία και τόσο λιγότερη η μέση βροχόπτωση. Ενώ το καλοκαίρι οι ατμοσφαιρικές πιέσεις παραμένουν σχεδόν σταθερές, τον χειμώνα υπάρχει διαδοχή βαρομετρικών χαμηλών και ψυχρών μετώπων, που κινούνται προς τα ανατολικά από τη Μεσόγειο.
Το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής όχθης του Ιορδάνη δέχεται λιγότερα από 120 mm μέσης ετήσιας βροχοπτώσεως, οπότε μπορεί να ταξινομηθεί ως έρημος ή στέπα. Με την ανύψωση προς το υψίπεδο προς τα ανατολικά, η βροχόπτωση αυξάνεται στα περίπου 300 mm στα νότια και 500 mm ή και λίγο περισσότερο στα βόρεια.
Ο θερμότερος μήνας είναι ο Αύγουστος και ο Ιανουάριος ο ψυχρότερος. Η αρκετά μεγάλη ημερήσια διακύμανση της θερμοκρασίας φθάνει στο μέγιστο τους θερινούς μήνες. Οι ημερήσιες θερμοκρασίες το καλοκαίρι υπερβαίνουν συχνά τους 36°C και έχουν μέσο όρο τους 32°C περίπου. Ο χειμώνας έχει μέσες θερμοκρασίες γύρω στους 13°C. Εκτός της κοιλάδας του Ιορδάνη, η πάχνη είναι αρκετά συνηθισμένη τον χειμώνα, και χιονίζει δυο-τρεις φορές τον χρόνο στο υψίπεδο.
Επί ένα περίπου μήνα πριν και μετά την ξηρή εποχή του καλοκαιριού, ισχυρός καυτός και ξηρός άνεμος από την έρημο, ωθούμενος από χαμηλές πιέσεις, πνέει από τα νότια ή από τα νοτιοανατολικά και κάποτε φθάνει τα 8 μποφόρ. Συνήθως, όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή, συνοδεύεται από μεγάλα σύννεφα σκόνης. Η έναρξή του προαναγγέλλεται από θολό ουρανό, πτώση της ατμοσφαιρικής πιέσεως και της σχετικής υγρασίας στο 10% περίπου. Μέσα σε λίγες ώρες η θερμοκρασία μπορεί να αυξηθεί από 5 ως 8 και πλέον βαθμούς. Αυτές οι ανεμοθύελλες συνήθως διαρκούν μία περίπου ημέρα, προκαλούν δυσφορία και καταστρέφουν τις φυτείες αφυδατώνοντάς τις (βλ. λίβας).
Ο σαμάλ (= «βόρειος») είναι ένας άλλος ισχυρός τοπικός άνεμος, προερχόμενος από τα βόρεια ή τα βορειοδυτικά, γενικά κατά διαστήματα από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο.
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
Έκταση: Ολική: 89.342 km² Ξηρά: 88.802 km² Εσωτερικά ύδατα: 540 km²
Χερσαία σύνορα: Ολικό μήκος: 1.744 km Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Σαουδική Αραβία 731 km, Συρία 379 km, Ισραήλ 307 km, Ιράκ 179 km. Το σύνορο με τη Δυτική Όχθη έχει μήκος 148 km.
Μήκος ακτογραμμής: 26 km
Σημείωση: Η Ιορδανία έχει υδάτινα σύνορα στη Νεκρά Θάλασσα με το Ισραήλ, μήκους περίπου 50 km.
Χωρικά ύδατα: 3 ναυτικά μίλια (5,56 km)
Ακραία σημεία: Χαμηλότερο σημείο: Νεκρά Θάλασσα, −408 m Υψηλότερο σημείο: Τζαμπάλ Ουμ αντ Ντάμι, 1854 m
Φυσικοί πόροι και χρήσεις γης
upright|thumb|Ορυχεία φωσφάτων στην Ιορδανία, ανατολικά της νότιας Νεκράς Θάλασσας Φυσικοί πόροι: φωσφορικά, κάλιο, πετρελαιούχος σχιστόλιθος
Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 2,41% Μόνιμες καλλιέργειες: 0,97% Υπόλοιπο: 96,62% (2012)
Αρδευόμενη γη: 788,6 km² (2004)
Κατανάλωση γλυκού νερού (οικιακή/βιομηχανική/αγροτική): Εθνική: 0,94 km3/έτος (31%/4%/65%) Κατά κεφαλή: 166 m3/έτος (2005)
Περιβαλλοντικά θέματα
Φυσικοί κίνδυνοι: Ξηρασία, μικροί σεισμοί (κοντά στην Κοιλάδα του Ιορδάνη)
Τρέχοντα περιβαλλοντικά προβλήματα: Περιορισμένες ποσότητες γλυκού νερού, αποδάσωση, υπερβόσκηση, διάβρωση του εδάφους, ερημοποίηση
Οξείδιο του ασβεστίου
Το οξείδιο του ασβεστίου (CaO), γνωστό και ως μη εσβεσμένη άσβεστος ή quicklime ή burnt lime στα αγγλικά, είναι μια ευρέως χρησιμοποιούμενη χημική ένωση. Είναι ένα λευκό, καυστικό, αλκαλικό, κρυσταλλικό στερεό σε θερμοκρασία δωματίου. Ο πλατιά χρησιμοποιούμενος όρος ασβέστης (αγγλικά lime) υπονοεί ασβέστιο που περιέχει ανόργανα υλικά, στα οποία επικρατούν ανθρακικά, οξείδια και υδροξείδια του ασβεστίου, πυρίτιο, μαγνήσιο, αργίλιο και σίδηρος. Αντίθετα, ο αγγλικός όρος quicklime (οξείδιο του ασβεστίου) εφαρμόζεται ειδικά στη μοναδική χημική ένωση οξείδιο του ασβεστίου. Το οξείδιο του ασβεστίου που επιβιώνει της επεξεργασίας χωρίς να αντιδράσει με δομικά υλικά όπως το τσιμέντο λέγεται free lime (ελεύθερο οξείδιο του ασβεστίου).
Παρασκευή
Το οξείδιο του ασβεστίου παρασκευάζεται συνήθως από θερμική διάσπαση των υλικών, όπως o ασβεστόλιθος ή τα κοχύλια, που περιέχουν ανθρακικό ασβέστιο (CaCO3· ορυκτό ασβεστίτη) σε ασβεστοκάμινο (lime kiln). Αυτό πραγματοποιείται με θέρμανση του υλικού στους παραπάνω 825 C, μια διεργασία που ονομάζεται πύρωση ή φρύξη (calcination ή lime-burning), για να απελευθερωθεί ένα μόριο διοξειδίου του άνθρακα (CO2), αφήνοντας οξείδιο του ασβεστίου.
Το οξείδιο του ασβεστίου δεν είναι σταθερό και όταν ψυχθεί, θα αντιδράσει αυθόρμητα με CO2 από τον αέρα μέχρι, έπειτα από αρκετό, να μετατραπεί πλήρως πάλι σε ανθρακικό ασβέστιο εκτός και σβηστεί με νερό για να γίνει κονίαμα ασβέστη. Η ετήσια παγκόσμια παραγωγή οξειδίου του ασβεστίου είναι περίπου 283 εκατομμύρια τόνοι. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος παγκόσμιος παραγωγός, με συνολικά περίπου 170 εκατομμύρια τόνους τον χρόνο. Αμέσως μετά ακολουθούν οι ΗΠΑ με περίπου 20 εκατομμύρια τόνους τον χρόνο.
Απαιτούνται περίπου 1,8t από ασβεστόλιθο ανά 1,0t από οξείδιο του ασβεστίου. Το οξείδιο του ασβεστίου έχει υψηλή συγγένεια για το νερό και είναι πιο αποτελεσματικό ξηραντικό από το οξείδιο του πυριτίου (silica gel). Η αντίδραση του οξειδίου του ασβεστίου με το νερό συσχετίζεται με αύξηση του όγκου κατά έναν συντελεστή τουλάχιστον 2,5.
Χρήση ως όπλου
Το 80 π.Χ., ο Ρωμαίος στρατηγός Σερτώριος χρησιμοποίησε πνιγηρά σύννεφα από καυστική σκόνη οξειδίου του ασβεστίου για να νικήσει τους Χαρακιτανούς της Ιβηρικής, που είχε βρει καταφύγιο σε απρόσιτες σπηλιές. Μια παρόμοια σκόνη χρησιμοποιήθηκε στην Κίνα για να καταστείλει μια ένοπλη επανάσταση χωρικών το 178 AD, όταν άρματα οξειδίου του ασβεστίου (lime chariots) εξοπλισμένα με φυσερά φύσηξαν σκόνη οξειδίου του ασβεστίου στα πλήθη.
Ο David Hume, στην Ιστορία της Αγγλίας, αφηγείται ότι στην αρχή της βασιλείας του Ερρίκου Γ', το αγγλικό ναυτικό κατέστρεψε τον γαλλικό στόλο εισβολής τυφλώνοντας τον εχθρικό στόλο με οξείδιο του ασβεστίου. Το οξείδιο του ασβεστίου μπορεί να έχει χρησιμοποιηθεί στις μεσαιωνικές ναυτικές συρράξεις - μέχρι τη χρήση των "κονιαμάτων ασβεστίου" για να ρίχνεται στα εχθρικά πλοία.
Το οξείδιο του ασβεστίου θεωρείται επίσης ότι υπήρξε συστατικό του υγρού πυρός. Κατά την επαφή με το νερό, το οξείδιο του ασβεστίου μπορεί να αυξήσει τη θερμοκρασία του πάνω από 150 °C και να αναφλέξει το καύσιμο.
Ασφάλεια
Λόγω της έντονης αντίδρασης του οξειδίου του ασβεστίου με το νερό, το οξείδιο του ασβεστίου προκαλεί σοβαρό ερεθισμό όταν αναπνευστεί ή τοποθετηθεί σε επαφή με υγρό δέρμα ή μάτια. Η εισπνοή του μπορεί να προκαλέσει βήχα, φτάρνισμα, δύσπνοια. Μπορεί έπειτα να εξελιχθεί σε εγκαύματα με διάτρηση του ρινικού διαφράγματος, κοιλιακό πόνο, ναυτία και εμετό. Αν και το οξείδιο του ασβεστίου δεν θεωρείται επικίνδυνο για φωτιά, στην αντίδραση του με το νερό μπορεί να μπορεί να απελευθερώσει αρκετή θερμότητα ώστε να αναφλέξει εύφλεκτα υλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οξείδια κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου Κατηγορία:Βάσεις Κατηγορία:Απολυμαντικά
Βάση του Αγίου Κλήμη της Αχρίδας
thumb|Η βουλγαρική βάση το 2012
Η Βάση του Αγίου Κλήμη της Αχρίδας (βουλγαρικά: База Св. Климент Охридски, Μπάζα Σβετή Κλίμεντ Οχρίντσκι) είναι βάση της Βουλγαρίας στην ανταρκτική επί της νήσου Λίβινγκστον στους Νήσους των Νοτίων Σέτλαντ.
Η βάση ήταν αρχικά γνωστή ως Πανεπιστημιακό Καταφύγιο της Σόφιας ή Βάση Αίμου‎ Το 1993 μετονομάστηκε λαμβάνοντας το όνομά της από τον βούλγαρο λόγιο και άγιο του 9ου και 10ου αιώνα Κλήμη της Αχρίδας,. Η ονομασία συχνά συντομεύεται από τους μη Βούλγαρους σε Ohridski Base (Βάση Αχρίδας ή Βάση Οχρίδας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί της Ανταρκτικής Κατηγορία:Βουλγαρία
Πολιτικό
Το Πολιτικό είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Πάβλο Λι
Ο Πάβλο 'Πάσα' Ρομάνοβιτς Λι (Павло «Паша» Романович Лі, 10 Ιουλίου 1988 – 6 Μαρτίου 2022) ήταν Ουκρανός ηθοποιός και τηλεοπτικός παρουσιαστής.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Πάβλο 'Πάσα' Ρομάνοβιτς Λι γεννήθηκε στην Ευπατορία της Κριμαίας, από πατέρα Σοβιετοκορεάτη ή Κορεατοουκρανό και την Ουκρανή σύζυγό του. Ήταν επίσης γνωστός με τα ονόματα Πάβλο Λι και Πάσα Λι.
Καριέρα
Ο Πάβλο Λι ήταν τηλεοπτικός παρουσιαστής που εργαζόταν στο Dom Channel. Είχε εργαστεί στο θέατρο καθώς και σε μια σειρά από διαφημίσεις και ήταν γνωστός στο ευρύ κοινό για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους στις ταινίες Tini nezabutykh predkiv. Tayemnytsi molfara (Αξέχαστες σκιές, 2013), Shtolnya (Ο λάκκος, 2006), Pravilo boya (Οι κανόνες του αγώνα, 2016), Zustrich odnoklasnykiv (2019), καθώς και για τη φωνητική μεταγλώττιση των δημοφιλών αγγλόφωνων ταινιών Ο βασιλιάς των λιονταριών (The Lion King, 2019) και Το Χόμπιτ (The Hobbit) στην ουκρανική γλώσσα. Ήταν επίσης η φωνή πίσω από τις μεταγλωττίσεις του Έρικ Κάρτμαν στο South Park, του Στιβ Σμιθ στο American Dad!, του Γκλεν Κουακμάιε στο Family Guy και του Σάιντακ στο Detective Pikachu. Πιο πρόσφατα, πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά Provincial (2021).
Θάνατος
Ο Πάβλο Λι κατατάχθηκε στις Δυνάμεις Εδαφικής Άμυνας της Ουκρανίας στις 24 Φεβρουαρίου του 2022, δηλαδή από την πρώτη ημέρα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια της μάχης, είχε δημοσιεύσει αρκετές φορές υλικό στον λογαριασμό του στο Instagram συζητώντας τις συνθήκες της μάχης καθώς και τη δύναμη της χώρας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ηθοποιοί
Κινέζοι στην Ελλάδα
μικρογραφία|Κινέζικο κατάστημα στην Αθήνα. Πολλοί Κινέζοι στην Ελλάδα ασχολούνται με το εμπόριο. Οι Κινέζοι στην Ελλάδα, σύμφωνα με ορισμένες στατιστικές, είναι μια από τις μεγαλύτερες ομάδες μεταναστών στην Ελλάδα, αφού αριθμούν περίπου 20.000 άτομα.
Γενικές πληροφορίες
Στην Ελλάδα λειτουργεί επίσης πρόγραμμα άδειας διαμονής σε επενδυτές αφού επενδύσουν ένα ορισμένο ποσό στην Ελλάδα, το πρόγραμμα χρυσής βίζας. Σημαντικό μέρος των επενδυτών (περίπου 6.000 επενδυτές από το 2013) που έχουν λάβει άδεια διαμονής είναι Κινέζοι. Άλλοι λειτουργούν εστιατόρια. Η κοινότητα των Κινέζων ασκεί και άλλα επαγγέλματα, όπως π.χ. τραπεζίτες, ακόμη και δάσκαλοι κινεζικής γλώσσας στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι επενδυτές στην Ελλάδα έχουν ιδρύσει σύνδεσμο το 2020. Δεδομένης της άφιξης τους για επαγγελματικούς σκοπούς, υπάρχουν πολλοί Κινέζοι που δεν γνωρίζουν καλά ελληνικά, τις περισσότερες φορές ούτε αγγλικά. Υπάρχουν επίσης Κινέζοι φοιτητές στην Ελλάδα, όπως γίνεται και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου.
Η αθηναϊκή τσαϊνατάουν βρίσκεται στους δρόμους κάτω από τον σταθμό του Μεταξουργείου και μεταξύ των οδών Αγησιλάου, Λεωνίδου, Κολοκυνθούς, Μυλλέρου, Πειραιώς και Κεραμεικού. Η κοινότητα λειτουργεί κινεζική αγορά, γραφεία, σχολείο και εκδίδουν την εφημερίδα China Greece Times, με ειδήσεις για την Κίνα και την Ελλάδα (έχει και ένα μέρος που εκδίδεται στα ελληνικά).
Στατιστικά
Σύμφωνα με άρθρο της Ελευθεροτυπίας τον Αύγουστο του 2007, οι Κινέζοι στην Ελλάδα ήταν πάνω από 20.000, ενώ η Έρευνα Εργατικού Δυναμικού ανέφερε 1.356 άτομα. Η έρευνα του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (Τμήμα Ασιατικών Σπουδών) συμπεραίνει ότι η έλευση των Κινέζων στην Ελλάδα οδηγεί σε άνοδο των Κινέζικων προϊόντων στην Ελλάδα. Επίσης υπάρχουν περίπου 30 Ταϊβανέζοι στην Ελλάδα και οι περισσότεροι Κινέζοι στην Ελλάδα σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα είναι από τις επαρχίες Τσετσιάνγκ και Φουτσιάν στη νότια Κίνα.
Ιστορία
Η κινεζική κοινότητα στην Ελλάδα άρχισε να αναπτύσσεται κυρίως από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα. Άρχισαν να δραστηριοποιούνται στο εμπόριο και άλλους τομείς και εγκαταστάθηκαν κυρίως σε μεγάλες πόλεις όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Μετά την οικονομική κρίση πολλοί έφυγαν για άλλες χώρες όπως η Βουλγαρία, και σήμερα έχουν μείνει περίπου 10.000 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κινεζ
Χαρίκλεια Καστρίτση
Η Χαρίκλεια Καστρίτση (γεν. 11 Απριλίου 1983 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα αρσιβαρίστρια, η οποία συμμετείχε στην κατηγορία 58 κιλών και εκπροσωπούσε την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην διοργάνωση 58 κιλών. Συμμετείχε σε παγκόσμια πρωταθλήματα, με πιο πρόσφατο να είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 2007.
Παραπομπές
Κ Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Ζοζέφ-Νικολά Ντελίλ
Ο Ζοζέφ-Νικολά Ντελίλ (Joseph-Nicolas Delisle, 4 Απριλίου 1688 – 11 Σεπτεμβρίου 1768) ήταν Γάλλος αστρονόμος και χαρτογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1712 έστησε ένα αστεροσκοπείο στο Ανάκτορο του Λουξεμβούργου και τρία χρόνια αργότερα στο Οτέλ ντε Ταράν. Από το 1719 μέχρι το 1722 εργαζόταν στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο και μετά επέστρεψε στο Ανάκτορο του Λουξεμβούργου. Το 1724 συνάντησε τον Έντμουντ Χάλλεϋ στο Λονδίνο, με τον οποίο μεταξύ άλλων συζήτησαν για τις διαβάσεις της Αφροδίτης.
Η ζωή του Ντελίλ άλλαξε εντελώς το 1725, όταν προσκλήθηκε από τον Τσάρο της Ρωσίας Μέγα Πέτρο στην Αγία Πετρούπολη για να οργανώσει και να διευθύνει μια σχολή αστρονομίας εκεί. Κατόρθωσε ωστόσο να φθάσει στην πόλη μόλις το 1726, μετά δηλαδή τον θάνατο του Τσάρου. Εκεί έγινε διάσημος και αρκετά πλούσιος, τόσο ώστε όταν επέστρεψε στο Παρίσι 21 χρόνια αργότερα (1747), έκτισε ένα νέο αστεροσκοπείο στο ανάκτορο του Κλυνύ, που αργότερα έγινε γνωστό από τον Σαρλ Μεσιέ. Επίσης, του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Αστρονόμου» από την Ακαδημία. Στη Ρωσία, ο Ντελίλ συνέταξε τον χάρτη του Βόρειου Ειρηνικού Ωκεανού που χρησιμοποίησε ο Βίτους Μπέρινγκ.
Αποστολή στη Σιβηρία
thumbnail|Το προσωρινό αστεροσκοπείο του Ντελίλ στο Μπεριόζοβο (σημειώνεται με «a»), από το Continuation de l'histoire générale des voyages, τόμ. 72 (1768) Το 1740 ο Ντελίλ ανέλαβε μία αστρονομική αποστολή στη Σιβηρία με σκοπό την παρατήρηση από το Μπεριόζοβο της διαβάσεως του πλανήτη Ερμή. Απολογισμός της αποστολής αυτής δίνεται στον τόμο 72 της L'Histoire générale des voyages (1768). Ο Ντελίλ και τα μέλη της αποστολής του ξεκίνησαν από την Αγία Πετρούπολη στις 28 Φεβρουαρίου 1740, φθάνοντας στο Μπεριόζοβο, στις όχθες του ποταμού Ομπ, στις 9 Απριλίου, έχοντας περάσει από τη Μόσχα και το Τιουμέν, και πλεύσει τον ποταμό Βόλγα. Ωστόσο, στις 22 Απριλίου, ημέρα του αστρονομικού φαινομένου, ο Ήλιος ήταν καλυμμένος από σύννεφα και έτσι ο Ντελίλ δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει αστρονομικές παρατηρήσεις. . Επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη στις 29 Δεκεμβρίου 1740.
Μη αστρονομικές επιστημονικές παρατηρήσεις
Σε όλη τη διάρκεια της αποστολής αυτής ο Μτελίλ κατέγραφε παρατηρήσεις ζωολογίας, ορνιθολογίας, βοτανικής, γεωγραφίας κ.ά.. Στο «Extrait d'un voyage fait en 1740 à Beresow en Sibérie», που εκδόθηκε στην Histoire Générale des Voyages, οι εθνογραφικές παρατηρήσεις του για τους ιθαγενείς που συνάντησε (τους Βοτιάκους, τους Οστιάκους , τους Τάταρους , τους Βογούλους και τους Τσουβάς ) περιλαμβάνουν λεπτομέρειες των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων, των γαμήλιων εθίμων, της διατροφής και της ενδυμασίας τους. Φαίνεται ότι ο Ντελίλ σχεδίαζε ακόμα και να συγγράψει μία γενική μελέτη των λαών της Σιβηρίας. Στα ανέκδοτα χαρτιά του Ντελίλ υπάρχει μία μελέτη με τίτλο «Ordre des informations à faire sur chaque différente nation», που δίνει μία σύνοψη των εθνογραφικών δεδομένων προς συλλογή από την κάθε φυλή της Σιβηρίας: την ιστορία, την περιοχή τους, τις σχέσεις με τις άλλες φυλές, το σύστημα εξουσίας, τη θρησκεία (π.χ. πίστη στον Θεό, στον Διάβολο, στη μεταθανάτια ζωή), τις γνώσεις τεχνών και επιστημών, φυσικά χαρακτηριστικά, ενδυμασία, ασχολίες, εργαλεία, ήθη, κατοικία και γλώσσα.
Το «cabinet de curiosité»
Στις 30 Ιουνίου 1740 ο Ντελίλ επισκέφθηκε ένα μοναστήρι στο Τομπόλσκ, όπου, εκτός από ρωσικά και σλαβονικά χειρόγραφα, του έδειξαν έναν χαυλιόδοντα από μαμούθ και άλλα οστά «ασυνήθους μεγαλείου». Ο ηγούμενος διηγήθηκε στον Ντελίλ ότι το προηγούμενο έτος (1739) ένας Σιβηριανός έμπορος ονόματι Φούγκλα, ήδη περίφημος για την τεράστια δύναμή του (είχε παλαίψει και σκοτώσει μία αρκούδα με τα χέρια του), προσέθεσε στη φήμη του όταν ανακάλυψε κοντά στο Γενισέισκ ένα άθικτο κεφάλι μαμούθ «τεραστίου μεγέθους». Ο ίδιος ο Ντελίλ ήταν ακούραστος συλλέκτης και εκμεταλλεύθηκε κάθε ευκαίρια που του έδωσε η αποστολή στη Σιβηρία για να προσθέσει στην «cabinet de curiosité» («ντουλάπι των αξιοπερίεργων») που είχε, όχι μόνο αντίγραφα χειρογράφων και οστών μαμούθ όπως αυτά που είδε στο Τομπόλσκ, αλλά και «ετερόκλητα αντικείμενα» («objets hétéroclites») όπως μέρη της ενδυμασίας των Οστιάκων, μία φαρέτρα Σαμογετών, έναν κουβά φτιαγμένο από φλοιό δέντρου, σπάνιες πέτρες και ένα σερβίτσιο πορσελάνης του Τομπόλσκ.
Ο Atlas Rossicus
Το σχέδιο για έναν χάρτη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας εγκαινιάσθηκε από τον Μέγα Πέτρο, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε παρά δύο δεκαετίες αργότερα, επί Αυτοκράτειρας `Αννας. Ο Ιβάν Κιρίλοφ (1689-1737), ο πρώτος διευθυντής του αυτοκρατορικού Χαρτογραφικού Γραφείου, ήταν αυτός που προσκάλεσε τον Ντελίλ στη Ρωσία, αποβλέποντας στη συνεργασία του σε αυτό το σχέδιο. Ωστόσο, οι Ντελίλ και Κιρίλοφ διαφώνησαν για το πώς θα ήταν καλύτερο να σχεδιασθούν οι χάρτες, με τον πρώτο να προτιμά τη δημιουργία ενός δικτύου αστρονομικά προσδιορισμένων σημείων αναφοράς (μια πολύ χρονοβόρα διαδικασία) και τον δεύτερο να υποστηρίζει μία βάση γεωγραφικών χαρακτηριστικών ως σημεία αναφοράς, που μετέπειτα θα ρυθμίζονταν αστρονομικά προσδιορισμένα σημεία. Με χρήση των δικών του μεθόδων, αλλά και συμβουλευόμενος τον Ντελίλ, ο Κιρίλοφ εξέδωσε το 1734 έναν γενικό χάρτη και τους πρώτους 14 τοπικούς χάρτες από μία σκοπούμενη σειρά 120 τοπικών χαρτών. Ωστόσο, η έκδοση εγκαταλείφθηκε μετά τον θάνατο του Κιρίλοφ το 1737. Μόλις το 1745 η Ακαδημία στην Αγία Πετρούπολη εξέδωσε τον πλήρη Atlas Rossicus, στο λατινικό και στο κυριλλικό αλφάβητο, αποτελούμενο από έναν γενικό και 29 τοπικούς χάρτες (Атлас Российской/Atlas Rossicus, Petropoli, 1745-1746). Ο Ντελίλ εργάσθηκε στον άτλαντα κατά τη δεκαετία του 1730, αλλά η ακραία επιστημονική του αυστηρότητα καθυστέρησε σημαντικά την πρόοδο του έργου. Για τον λόγο αυτό, το 1740, όταν απουσίαζε στην αποστολή στη Σιβηρία, απολύθηκε από την επιτροπή εκπονήσεως του άτλαντα. Μάλιστα ο Σουμάχερ, ο γραμματέας της Ακαδημίας, έφθασε να τον κατηγορήσει ότι έστελνε μυστικά έγγραφα στη Γαλλία. Με αυξανόμενη τη δυσπιστία της αυλής, ο Ντελίλ ζήτησε άδεια να φύγει από τη Ρωσία το 1743, η οποία του δόθηκε 4 χρόνια αργότερα. Στο μεταξύ, ο Atlas Rossicus υποβλήθηκε προς δημοσίευση με το όνομα του Ντελίλ. Στην History of Cartography, ο Leo Bagrow υποστηριζει ότι «το δίκαιο ήταν να μη φέρει το όνομά του», αλλά η Marie-Anne Chabin, ειδικός στη ζωή και τα αδημοσίευτα χειρόγραφα του Ντελίλ, συμπεραίνει: «ο Ζοζέφ-Νικολά Ντελίλ θα έπρεπε να θεωρείται ως ο βασικός αρχιτέκτονάς του»
Πάολο Τζεντιλόνι
Ο Πάολο Τζεντιλόνι είναι Ιταλός πολιτικός και 58ος πρωθυπουργός της χώρας.Ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Δεκεμβρίου 2016 διαδεχόμενος τον Ματέο Ρέντσι του οποίου αποτελεί στενός συνεργάτης.Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και έχει διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών. Με την πολιτική κρίση, που επικράτησε μετά τις εκλογές στις 16 Μαρτίου 2018, διατήρησε αυτό το αξίωμα ως Υπηρεσιακός Πρωθυπουργός. Την 1η Ιουνίου 2018 υπέβαλλε και επίσημα την παραίτησή του από την πρωθυπουργία η οποία έγινε αποδεκτή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλα, τον διαδέχθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο ο Τζουζέπε Κόντε.
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα
Πασκουάλε Ανφόσι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανφόσι γεννήθηκε στην Τάτζα (Taggia), μικρή πόλη της Λιγουρίας, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, το 1727. Στοχεύοντας, αρχικά, να γίνει σολίστας σπούδασε βιολί στο Ωδείο Λορέτο (Loreto) τής Νάπολης (1744-1752) και έπαιξε σε ορχήστρα όπερας για δέκα χρόνια. Στη συνέχεια στράφηκε προς τη σύνθεση, με δασκάλους τούς Α. Σακίνι (Antonio Sacchini) και Ν. Πιτσίνι (Niccolò Piccinni). Η πρώτη παράσταση δικού του έργου, της όπερας μπούφα Η Πνευματώδης Υπηρέτρια (La Serva Spiritosa) δόθηκε στο καρναβάλι της Ρώμης, το 1763, αν και η πατρότητα του συγκεκριμένου έργου δεν είχε αποσαφηνιστεί για πολλά χρόνια. Ο Ανφόσι προτιμούσε να εργάζεται με τον Σακίνι, συμπληρώνοντας κάποια έργα τού δασκάλου του. Παρ 'όλα αυτά, έκανε μια σημαντική στροφή με το λυρικό του δράμα giocoso, Η Άγνωστη Διωκομένη (L'incognita perseguitata), το 1773 στη Ρώμη.
Μέχρι το 1782 είχε γράψει περίπου 30 όπερες, με παρουσιάσεις κυρίως στη Βενετία και τη Ρώμη αν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε άλλα μέρη της Ιταλίας, αλλά και στη Βιέννη. Η πρώτη εμφάνισή του στο Λονδίνο ήταν με την όπερα Ο Θρίαμβος της Επιμονής (Il trionfo della costanza), το 1782. Εργάστηκε ως μουσικός διευθυντής στο Λονδίνο μέχρι το 1786, όπου παρουσίασε πέντε από τις δικές του όπερες, καθώς και δικές του εκδοχές άλλων συνθετών, όπως της περίφημης όπερας του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ, Ορφέας και Ευρυδίκη και έργων των Γ. Κ. Μπαχ και Χαίντελ. Ωστόσο, δεν τύγχανε πάντοτε καλών κριτικών για τις συνθέσεις του. Πίσω στην Ιταλία, ο Ανφόσι κέρδισε το κοινό τής Ρώμης, το 1787, με τη φάρσα Οι τρέλες των ζηλιάρηδων (Le pazzie de' gelosi). Το 1789, η αδιάλειπτη 20ετής ενασχόλησή του με την οπερατική σύνθεση σταμάτησε. Διορίστηκε αρχιμουσικός (maestro di capella) στον Άγιο Ιωάννη του Λατερανού στη Ρώμη, πόστο που κατείχε μέχρι τον θάνατό του, το 1797. Στο εξής, ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τη σύνθεση εκκλησιαστικής μουσικής.
Μουσικολογικά στοιχεία
Το σύνολο των συνθέσεων του Ανφόσι δεν είναι πλήρως γνωστό, αλλά έγραψε τουλάχιστον 60, ίσως 70 ή και περισσότερες, όπερες και, τουλάχιστον, 20 ορατόρια στα λατινικά και ιταλικά. Τα πρώιμα έργα του είναι, ευλόγως, στενά συνδεδεμένα με το ύφος των έργων των καθηγητών του, Πιτσίνι και Σακίνι. Αργότερα, το ενορχηστρωτικό του στυλ άλλαξε σημαντικά, με πιο «πολύχρωμα εφέ», διευρύνοντας τη χρήση πνευστών. Μέχρι τα μέσα του 1770, έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση στην όπερα μπούφα, όπου χρησιμοποιεί τον παραδοσιακό, «καθαρό» τύπο της άριας da capo, προκειμένου να προσχωρήσει σε σχήματα με πιο ελεύθερα περάσματα. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στα finali, όπου δείχνει, σαφώς, την προτίμησή του για συναισθηματικές στιγμές και φράσεις.
Η μουσική του Ανφόσι έχει επικριθεί ως ανεπαρκώς δραματική, και αδύναμη στους χαρακτήρες, ειδικά στις κωμικές του όπερες που δεν θεωρούνται τόσο καινοτόμες, όσο εκείνες ορισμένων από τους συγχρόνους του, όπως του Τσιμαρόζα και του Παϊζιέλλο, ενώ και η «σοβαρή» μουσική του έχει έναν συγκεκριμένο στερεότυπο ύφος. Γενικά, παρά τη μεγάλη δημοτικότητα που είχαν ανάμεσα στους συγχρόνους του, οι όπερες του Ανφόσι παρέμειναν ξεχασμένες για μεγάλο χρονικό διάστημα, επειδή επισκιάστηκαν από εκείνες των Σαλιέρι, Ροσσίνι και Μότσαρτ. Παρόλ‘ αυτά, ο Γκαίτε ανέβασε τη φαρσέτα τού Ανφόσι Η Μάγισσα Κίρκη (La maga Circe), όταν διετέλεσε σκηνοθέτης θεάτρου στη Βαϊμάρη. Συγκεκριμένα, προσάρμοσε το λιμπρέτο μαζί με τον Κ. Βούλπιους (Christian August Vulpius) κάνοντας, επίσης, σχέδια για συνέχεια που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν. Μόνο στα τελευταία 20 χρόνια τα έργα τού Ανφόσι έχουν εκτιμηθεί εκ νέου, μέσα από ποικίλες παραγωγές, όπως στο Θερινό Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ το 2005.
Όπερες
Επίσης, συνέθεσε λειτουργίες και πολλές εισαγωγές (sinfonias) για ορχήστρα.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Βιολιστές Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες της κλασικής εποχής
Μπομπ Κούζι
Αποτελεί τον πρώτο παίκτη που εισήγαγε στο ΝΒΑ γρήγορο ρυθμό παιχνιδιού συνδυάζοντας και ποικιλία θεαματικών και αποτελεσματικών κινήσεων, πρωτόγνωρων για την εποχή εκείνη που το μπάσκετ παίζονταν σε αργό τέμπο με απλές κινήσεις. Με τις περίτεχνες κινήσεις του κέρδισε και το παρατσούκλι «Ο Χουντίνι των παρκέ», ενώ πανηγύρισε πολλές ομαδικές και προσωπικές διακρίσεις μεγαλουργώντας στην ομάδα της Βοστώνης στις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Πρώτα χρόνια
Ο Κούζι ήταν γιος Γάλλων μεταναστών και μεγάλωσε στο Γιόρκβιλ, γειτονιά του Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Στην ηλικία των 12 η οικογένειά του μετακόμισε στην γειτονία Σεντ Άλμπανς που στην πλειοψηφία της κατοικούνταν από Αφροαμερικανούς.
Ξεκίνησε το μπάσκετ στα 13 του χρόνια, ως μαθητής του Δημοτικού Σχολείου Σεντ Πάσκαλ και άρχισε να παίζει τακτικά. Τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε να φοιτεί στο Γυμνάσιο Άντριου Τζάκσον. Πήγε στα δοκιμαστικά για να μπει στην ομάδα όμως κόπηκε. Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος στο τουρνουά St. Albans Lindens of the Press League το οποίο διοργάνωνε η εφημερίδα The Long Island Press συλλέγοντας σημαντικές εμπειρίες παρ' όλα αυτά το επόμενο έτος, σε ηλικία 15 ετών, ξανακόπηκε από την ομάδα του γυμνασίου. Λίγο καιρό αργότερα, την ίδια σχολική χρονιά, ο Κούζι έσπασε το δεξί του χέρι που ήταν και το δυνατό του, συνέχισε όμως να παίζει μπάσκετ εξασκώντας το αρκετά πιο αδύναμο αριστερό του χέρι. Όταν ανάρρωσε εξελίχθηκε σε έναν εξαιρετικά αμφιδέξιο παίκτη με πολύ καλή τεχνική. Αυτό το συμβάν τον βοήθησε να βελτιωθεί πολύ ως μπασκετμπολίστας και ο ίδιος χαρακτήρισε το συμβάν αυτό πολύ τυχερό γεγονός.
Οι γονείς του ήθελαν να φοιτήσει σε καθολικό πανεπιστήμιο και ο ίδιος ήθελε να παρακολουθήσει μαθήματα σε κολέγιο εκτός της Νέας Υόρκης, έτσι όταν δέχθηκε πρόταση από το Μπόστον Κόλετζ, που ήταν καθολικό κολέγιο, σχεδίαζε να την αποδεχτεί, όμως λόγω έλλειψης δωματίων ο Κούζι θα αναγκάζονταν να μεταφέρεται στο κολέγιο σε καθημερινή βάση και έτσι αρνήθηκε. Στη συνέχεια το κολέγιο του Χόλι Κρος, από το Γουόρτσεστερ της Μασαχουσέτης του προσέφερε υποτροφία την οποία και αποδέχθηκε.
Κολέγιο
Ο Κούζι ήταν ένας από τους έξι πρωτοετείς φοιτητές, το 1947, που μπήκαν στην ομάδα μπάσκετ του κολεγίου, τους Κρουσέιντερς. Ο προπονητής χρησιμοποιούσε τους πρωτοετείς ως αναπληρωματικούς δίνοντας τους κάποιο χρόνο συμμετοχής για να ξεκουράζονται οι βασικοί παίκτες και για να παίρνουν κάποιες εμπειρίες για το μέλλον. Ο Κούζι αγωνίζονταν περίπου 10 λεπτά ανά παιχνίδι σκοράροντας 7,6 πόντους. Αν και ο χρόνος συμμετοχής του τον άφηνε ανικανοποίητο οι Κρουσέιντερς κατέκτησαν το κολεγιακό πρωτάθλημα εκείνη την χρονιά. Τα επόμενα τρία χρόνια ο Κούζι αποτέλεσε σημαντικό στέλεχος στο ρόστερ των Κρουσέιντερς σκοράροντας 17,7 πόντους στα χρόνια που έπαιζε ως βασικός.