cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρνόσαυρος 2: Οι Ράπτορες Επιτίθενται
Κυκλοφορία
Το Carnosaur 2 ήταν η τελευταία ταινία της σειράς με κινηματογραφική προβολή. Κυκλοφόρησε σε DVD το 2000 από τη New Horizons. Τα ειδικά χαρακτηριστικά περιλάμβαναν βιογραφίες και το αρχικό τρέιλερ της ταινίας. Κυκλοφόρησε επίσης στις 6 Φεβρουαρίου 2001 ως μέρος της συλλογής The Carnosaur Collection. Πλέον οι τρεις ταινίες καθώς και η ανεπίσημη συνέχεια Raptor έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 1995 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού
Τζάνες Μεσσηνίας
Οι Τζάνες είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Πεταλιδίου του Δήμου Μεσσήνης.
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 142 κατοίκων.
Μπιλιάνα Γιοβάνοβιτς
Η Μπιλιάνα Γιοβάνοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Биљана Јовановић, σερβικά λατινικά: Biljana Jovanović, 28 Ιανουαρίου 1953 - 11 Μαρτίου 1996) ήταν Σέρβα συγγραφέας, φεμινίστρια και ακτιβίστρια της υπέρ της ειρήνης. Έγραψε ποίηση, μυθιστορήματα και έργα και συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό στο ειρηνευτικό κίνημα κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Βιογραφία
Η Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, (σήμερα στη Σερβία), στις 28 Ιανουαρίου 1953. Ο πατέρας της ήταν ο γνωστός Γιουγκοσλάβος, Μαυροβούνιος και Σέρβος πολιτικός, Μπάτρικ Γιοβάνοβιτς και ο αδερφός της ήταν ο νομικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Νόβι Σαντ, Πάβλε Γιοβάνοβιτς. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου με πτυχίο φιλοσοφίας. Παντρεύτηκε τον συγγραφέα Ντράγκαν Λακίσεβιτς ενώ ήταν φοιτήτρια. Ωστόσο αργότερα χώρισαν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 παντρεύτηκε τον Σλοβένο κοινωνιολόγο Ράστκο Μόκνικ και χώρισαν το χρόνο τους μεταξύ της Λουμπλιάνα και του Βελιγραδίου. Η Γιοβάνοβιτς πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο στο Βελιγράδι στις 11 Μαρτίου 1996.
Δραστηριότητες
Η Γιοβάνοβιτς δημοσίευσε μια συλλογή ποιημάτων το 1977, ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια και ακολούθησε ένα μυθιστόρημα, το Avala is Falling, τον επόμενο χρόνο. Η Γιοβάνοβιτς δημοσίευσε δύο ακόμη μυθιστορήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το The Dogs and the Other (σερβικά λατινικά:Psi i ostali) το 1980 και το My Soul, My Only Child (σερβικά λατινικά: Duša, jedinica moja) το 1984. Συνολικά δημοσίευσε τέσσερα έργα, δύο στη δεκαετία του 1980 και τα άλλα δύο στη δεκαετία του 1990.
Η Γιοβάνοβιτς ήταν επίσης δημόσια διανοούμενη και βοήθησε στην ίδρυση της Επιτροπής Άμυνας των Καλλιτεχνικών Ελευθεριών. Ήταν μέλος της Ένωσης Σέρβων Συγγραφέων από το 1982, υπηρετώντας ως πρόεδρος για μια χρονική περίοδο. Καθώς η ένωση έγινε πιο εθνικιστική στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Γιοβάνοβιτς απομακρύνθηκε από αυτήν. Αγκάλιασε το αντι-εθνικιστικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οργανώνοντας διαμαρτυρίες που ζητούσαν ειρήνη και ανοχή. Ήταν μία από τις ιδρύτριες του Κινήματος Πολιτικής Αντίστασης, το 1992 και, αργότερα εκείνο το έτος, του εργαστηρίου Flying Classroom, ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα που προσπαθεί να συνδέσει τους Γιουγκοσλάβους σε μια ήδη μερικώς διαμελισμένη χώρα.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Ακτιβιστές
Σάλομον φαν Ράουσντελ
Ο Σάλομον φαν Ράουσντελ (ολλανδικά: Salomon van Ruysdael, Νάαρντεν, περ. 1602 - Χάαρλεμ, 3 Νοεμβρίου 1672 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε με την τοπιογραφία. Ήταν θείος του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν γιος ξυλουργού, ο οποίος ειδικευόταν στην κατασκευή πλαισίων από έβενο για καθρέφτες και πίνακες ζωγραφικής. Ο πατέρας τους έστειλε και τους δυο του γιους, Γιάκομπ και Σάλομον, να σπουδάσουν λατινικά και ιατρική, αλλά και οι δύο έγιναν τοπιογράφοι, οι οποίοι ειδικεύτηκαν στις ruis-daal, δηλ. "νερό που τρέχει σε μια κοιλάδα" - από το όνομά τους. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει, επίσης, ότι ο Γιάκομπ ήταν μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ, υπέγραφε πάντα τους πίνακές του, ενώ ο Σάλομον έγινε μέλος αρκετά χρόνια αργότερα και αμελούσε να υπογράφει τα έργα του. Αναφέρει, επίσης, ότι ο Σάλομον επινόησε την κατασκευή γλυπτών διακοσμητικών, τα οποία, όταν στιλβώνονταν, έμοιαζαν μαρμάρινα. Έγιναν αρκετά δημοφιλή ως διακοσμητικά σε κασέλες και κορνίζες πινάκων, μέχρι που το μυστικό της κατασκευής τους αποκαλύφθηκε και αντιγράφηκαν ευρύτατα.
Ωστόσο, ο Χαουμπράκεν συγχέει τα μέλη της οικογένειας Ράουσντελ. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) ο Σάλομον ήταν αδελφός του Ίσαακ φαν Ράουσντελ και, πριν η οικογένεια μεταβεί στο Χάαρλεμ, έφεραν το όνομα Χόογερ ή Χούιερ (Gooyer ή Gooier) και ήταν γιοι του Γιάκομπ φαν Χούγερ του πρεσβύτερου, ο οποίος ήταν επιπλοποιός και κατασκευαστής πλαισίων στο Νάαρντεν. Και οι δύο γιοι είχαν γιους με ονόματα ίδια με του πατέρα τους. Συνεπώς ο Σάλομον ήταν θείος, και όχι αδελφός, του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, ενώ ήταν πατέρας του Γιάκομπ Σάλομονς φαν Ράουσντελ (Jacob Salomonsz van Ruysdael).
Χουλιαρόπαπια
Ονοματολογία
Ο λατινικός όρος clypeata στην επιστημονική ονομασία του είδους προέρχεται από το clŷpeus «ασπίδα» που, με τη σειρά της, έχει ως ρίζα την ελληνική λέξη κλύπω «καλύπτω». Η ονοματοδοσία, ωστόσο, παραμένει άγνωστη παρόλο που είναι πιθανόν να οφείλεται στο εντυπωσιακό ράμφος του πτηνού, που «καλύπτει» μεγάλο τμήμα του κεφαλιού.
Σάλομον φαν Ράουσντελ
Βιογραφία
Ο Σάλομον έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1623, υπό το όνομα Σάλομον ντε Χόογερ (Salomon de Gooyer) και έγινε οπαδός των Γιαν Πορσέλλις και Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Επισκέφθηκε το Λέιντεν, την Ουτρέχτη, το Άμερσφοορτ, το Άλκμααρ, το Ρένεν και το Ντόρντρεχτ, ζωγραφίζοντας τοπία και αρχοντικές κατοικίες.
Φόροι Μεσσηνίας
Οι Φόροι είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική ενότητα Πεταλιδίου του Δήμου Μεσσήνης.
Σάλομον φαν Ράουσντελ
Έργα
Ο Σάλομον ήταν γνωστός για τα τοπία του και τις σκηνές σε ποταμούς, ενώ είναι γνωστοί και κάποιοι πίνακές του με νεκρές φύσεις με ψάρια.
Χουλιαρόπαπια
Ονοματολογία
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού, shoveler «αυτός που φτυαρίζει, ο φτυαριστής», παραπέμπει στο ράμφος του πτηνού που, σύμφωνα με την εκεί εκδοχή, μοιάζει με φτυάρι. Η ίδια αναφορά γίνεται και στην ελληνική λαϊκή ονομασία μόνο που, στην προκειμένη περίπτωση, το ράμφος έχει το σχήμα χουλιαριού («κουτάλας»).
Σάλομον φαν Ράουσντελ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Φόροι Μεσσηνίας
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 37 κατοίκων.
Χουλιαρόπαπια
Συστηματική Ταξινομική
Η συστηματική ταξινομική του taxon είναι προβληματική σε επίπεδο γένους. Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, υπό την ονομασία Anas clypeata (Ευρώπη, 1758). Το 1822, ο Γερμανός φυσιοδίφης Φ. Μπουά (Friedrich Boie 1789-1870) το μετέφερε στο σημερινό του γένος. Κατόπιν επανήλθε στο γένος Anas μέχρι πρόσφατα, που προτάθηκε η μεταφορά του, πάλι, στο γένος Spatula, με τη νέα ταξινομική να ακολουθείται από πολύ σημαντικούς ταξινομικούς φορείς, όπως οι Howard & Moore (4th ed.), Avibase, HBW, IUCN κ.α. Ωστόσο, άλλες αυθεντίες όπως οι ITIS, IOC, AOU (7th ed.) δεν έχουν αποδεχθεί αυτή την αλλαγή, τουλάχιστον ακόμη.
Φόροι Μεσσηνίας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Χουλιαρόπαπια
Συστηματική Ταξινομική
Απολιθωμένα οστά ενός πολύ παρόμοιου είδους από την Πρώιμο Πλειστόκαινο Εποχή βρέθηκαν στο Dursunlu της Τουρκίας. Παραμένει ανεξιχνίαστη, ωστόσο, η φυλογενετική σχέση εκείνων των ευρημάτων με το σημερινό είδος, δηλαδή, κατά πόσον οι διαπιστωθείσες διαφορές οφείλονται στην ύπαρξη συγγενικού είδους ή παλαιοϋποείδους (paleosubspecies), ή οφείλονται σε ατομικές διαφοροποιήσεις. Πλησιέστερος αρτίγονος συγγενής του θεωρείται το είδος Spatula rhynchotis.
Υβρίδια
Η χουλιαρόπαπια σχηματίζει υβρίδια με πολλές άλλες αγριόπαπιες, όπως: Spatula clypeata x Mareca strepera (καπακλής), Spatula [clypeata x querquedula (σαρσέλα), Aix sponsa x Spatula clypeata, Mareca penelope (σφυριχτάρι) x Spatula clypeata, Anas crecca (κιρκίρι) x Spatula clypeata, Anas platyrhynchos (πρασινοκέφαλη) x Spatula clypeata, Anas acuta (σουβλόπαπια) x Spatula clypeata, κ.α.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|300px|Η ευρωπαϊκή -και μόνον- γεωγραφική εξάπλωση του είδους Spatula clypeata Το είδος εμφανίζει ευρύ φάσμα κατανομής σε μεγάλες επικράτειες τόσο του Παλαιού, όσο και του Νέου Κόσμου και, συγκεκριμένα, στις Παλαιαρκτική, Αφροτροπική, Ινδομαλαισιανή και Νεαρκτική οικοζώνες, ενώ φθάνει μέχρι τις παρυφές της Νότιας Αμερικής και της Ωκεανίας.
Στην Ευρώπη, απαντά σε όλη σχεδόν την ήπειρο και σε όλες τις μορφές μετακίνησης, αλλά οι πληθυσμοί του στην ήπειρο δεν είναι ιδιαίτερα συμπαγείς. Βόρεια φθάνει μέχρι την Ισλανδία και τη Β. Σκανδιναβία, ως καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, πάντοτε σε περιορισμένους θύλακες. Από το γεωγραφικό μήκος της Γερμανίας, περίπου και ανατολικότερα, απαντούν καλοκαιρινοί αναπαραγόμενοι πληθυσμοί, που πυκναίνουν συνεχώς, για να γίνουν συμπαγείς από τη Ρωσία και ανατολικότερα. Αντίθετα, στα δυτικά της ηπείρου, οι πληθυσμοί είναι σχεδόν αποκλειστικά μόνιμοι (επιδημητικοί) ή διαχειμάζοντες και όχι συμπαγείς. Το ίδιο ισχύει και για την περιοχή των Βαλκανίων, εκτός από τη Ρουμανία, όπου υπάρχουν πολλοί καλοκαιρινοί πληθυσμοί που φωλιάζουν.
Στην Αφρική, η χουλιαρόπαπια απαντά αποκλειστικά ως διαχειμάζον πτηνό, κυρίως στις μεσογειακές χώρες και σε αυτές παράλληλα του Νείλου, φθάνοντας νότια μέχρι τη λίμνη Βικτόρια και τη Β. Τανζανία. Επίσης, διαχειμάζει σε μεγάλη, εκτεταμένη ζώνη που αρχίζει από τις ακτές του Ατλαντικού, στο ύψος της Σενεγάλης και δυτικότερα μέσω των χωρών βορείως του ισημερινού, διακόπτεται στο ύψος του Τσαντ και επανεμφανίζεται στο Νότιο Σουδάν και την Αιθιοπία μέχρι, ανατολικά, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας.
Η Ασία είναι η σημαντικότερη επικράτεια καλοκαιρινού φωλιάσματος, σε μιαν ευρεία και συμπαγή ζώνη που αρχίζει από τη Ρωσία και τις ακτές του Ευξείνου Πόντου στα δυτικά και, διά μέσου όλης της σιβηρικής περιοχής νότια της τάιγκα, φθάνει μέχρι την Α. Ρωσία, στην Καμτσάτκα, στα ανατολικά. Νότια, το είδος φθάνει πολύ χαμηλά, από τις Μαλδίβες και τη Σρι Λάνκα, μέχρι την Ινδονησία και τις Φιλιππίνες, ως χειμερινός επισκέπτης.
Η Αμερική αποτελεί, επίσης, σημαντική αναπαραγωγική επικράτεια, με μεγάλους και συμπαγείς πληθυσμούς να είναι εγκατεστημένοι μόνιμα στα βορειοδυτικά, από το ύψος της Αλάσκας, τον Δ. και Κ. Καναδά, νότια μέχρι τις Ν. ΗΠΑ και ανατολικά μέχρι το ύψος των Μεγάλων Λιμνών. Νοτιότερα, μεγάλοι διαχειμάζοντες πληθυσμοί φθάνουν σε ολόκληρο το Μεξικό, την Καραϊβική και τη ΒΔ. Νότια Αμερική στην Κολομβία και, πιθανόν, τη Βενεζουέλα.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η χουλιαρόπαπια απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης στις επικράτειες όπου κατανέμεται, ανάλογα με την περιοχή. Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις απαντά ως πλήρως μεταναστευτικό είδος, με τους πληθυσμούς να μετακινούνται σε μικρότερα γεωγραφικά πλάτη, συνήθως νότια των περιοχών φωλιάσματος.
Οι πληθυσμοί της Ισλανδίας είναι πλήρως μεταναστευτικοί, πιθανόν προς την Ιρλανδία ή τη Βρετανία. Οι περισσότεροι βρετανικοί πληθυσμοί κινούνται νότια, προς τη Ν. Γαλλία, Ν. Ισπανία, Β. και Κ. Ιταλία, κάποιοι έως τη Β. Αφρική. Οι πληθυσμοί της Ν. Φινοσκανδιναβίας και της Ρωσίας μεταναστεύουν δυτικά και νοτιοδυτικά προς τη δυτική ευρωπαϊκή ακτή, κυρίως σε Κάτω Χώρες, Βρετανία και Ιρλανδία, ενώ ορισμένοι ταξιδεύουν περαιτέρω προς τα δυτικά και νότια της Γαλλίας και της βόρειας Ισπανίας. Οι πληθυσμοί της ανατολικής Ρωσίας και της Σιβηρίας μεταναστεύουν νότια μέσα από την περιοχή του Βόλγα, προς τα νότια της Κασπίας, Αζοφικής και Μαύρης Θάλασσας, καθώς και της Μεσογείου, ιδιαίτερα σε Τουρκία, Ελλάδα, Ιταλία και Β. Αφρική, όπου συναντούν άλλους βορειοευρωπαϊκούς πληθυσμούς.
Αναπαραγωγική περίοδος
Κατά την περίοδο αναπαραγωγής, η χουλιαρόπαπια συχνάζει σε μόνιμους, ρηχούς υγροτόπους γλυκού νερού, από την επιφάνεια της θάλασσας έως τα 2.900 μ. (Αιθιοπία). Προτιμώνται θέσεις που περιβάλλονται από πυκνές συστάδες καλαμιών ή άλλης αναδυόμενης βλάστησης, απαλλαγμένης από προεξέχοντα δέντρα ή, στα δασικά όρια. Άφθονη, βυθισμένη υδρόβια βλάστηση που χρησιμεύει ως καταφύγιο ασπόνδυλων που απαρτίζουν το πλαγκτόν, αποτελεί πολύτιμο χαρακτηριστικό των ενδιαιτημάτων του είδους. Άλλοι κατάλληλοι οικότοποι περιλαμβάνουν λίμνες και άδενδρα έλη με αρκετή βλάστηση, λασπώδεις όχθες και έδαφος σε ανοικτές εκτάσεις, (π.χ. λιβάδια). Επίσης, σε λίμνες που σχηματίζουν οι μαίανδροι ποταμών, κανάλια και δενδρώδη έλη (στην πρώην ΕΣΣΔ), τεχνητά νερά που γειτνιάζουν με πλούσια λιβάδια, όπως υδρορρόες λυμάτων, ορυζώνες και μικρές λιμνούλες με ψάρια.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το είδος μπορεί να βρεθεί σε παράκτιες λιμνοθάλασσες υφάλμυρων υδάτων, παλιρροϊκά λασπώδη πλατώματα,  εκβολές ποταμών, παράκτιες γραμμές, γλυκά και υφάλμυρα έλη εκβολών ποταμών, εσωτερικές θάλασσες και υφάλμυρα ή ελαφρώς αλατούχα ηπειρωτικά ύδατα. Μερικές φορές, απαντά σε θαλάσσια ύδατα, κυρίως κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης, παρόλο που, γενικά, αποφεύγει τα πυκνά αλατούχα νερά.
Στην Ελλάδα, η χουλιαρόπαπια απαντά τον χειμώνα, κυρίως σε ρηχές, υφάλμυρες λιμνοθάλασσες και, σε μικρότερο ποσοστό, σε γλυκά νερά. (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).
Μορφολογία
thumb|right|350px thumb|right|350px|Το μεγάλο ράμφος της χουλιαρόπαπιας είναι ικανό διαγνωστικό στοιχείο για την αναγνώριση τόσο του αρσενικού (πάνω), όσο και του θηλυκού Όπως όλες οι αγριόπαπιες, η χουλιαρόπαπια εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό με το αναπαραγόμενο αρσενικό (drake) να είναι εντελώς διαφορετικό σε εμφάνιση από το θηλυκό (duck). Επίσης είναι λίγο μεγαλύτερο και βαρύτερο.
Η θηλυκή χουλιαρόπαπια είναι αρκετά διαφορετική σε χρώματα, και μοιάζει με τη θηλυκή πρασινοκέφαλη, ωστόσο, η παρουσία τού πολύ μεγάλου ράμφους εύκολα διαχωρίζει τα δύο είδη. Γενικά, το πτέρωμα εμφανίζει διάσπαρτες καφέ-γκρίζες στίξεις και ραβδώσεις. Επίσης, το πάνω μέρος του εμπρόσθιου τμήματος των πτερύγων, εμφανίζεται αχνό γκρίζο. Το ράμφος είναι σκούρο γκρίζο με εμφανή πορτοκαλί χείλη και η ίριδα μαύρη. Τέλος, το κάτοπτρο, είναι αχνό γκριζοπράσινο, λιγότερο φωτεινό από εκείνο του αρσενικού.
Τα νεαρά άτομα μοιάζουν, επίσης, με το θηλυκό αλλά το στέμμα και ο τράχηλος εμφανίζονται σκουρότερα, ενώ η κοιλιά ελαφρώς πιο ανοικτόχρωμη.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:
Τροφή
Η χουλιαρόπαπια θεωρείται παμφάγο πτηνό, αν και το διαιτολόγιο περιλαμβάνει ζωική ύλη, κυρίως, όπως μικρά υδρόβια ασπόνδυλα και προνύμφες εντόμων (π.χ. Τριχόπτερα, Ζυγόπτερα και Λιβελούλες), ενήλικα σκαθάρια, έντομα και μύγες, μαλάκια, καρκινοειδή του πλαγκτόν, δακτυλιοσκώληκες, αννελίδες, γόνους και γυρίνους βατράχων, αράχνες και μικρά ψάρια. Επίσης, φυτικά μέρη υδρόβιων ποών (π.χ. Lemnaceae), και σπέρματα αναδυομένων και υδροβίων φυτών  (π.χ. Cyperaceae, Elodea spp., κ.λπ.).
Ηθολογία
Το είδος απαντά συνήθως σε ζεύγη ή μικρές ομάδες, αν και, συχνά, συναθροίζεται κατά την αναζήτηση τροφής σε σμήνη των 20-30, έως αρκετές εκατοντάδων ατόμων σε «αγαπημένες» περιοχές στην Αφρική. Επίσης, μεγάλες συναθροίσεις παρατηρούνται στους ενδιάμεσους μεταναστευτικούς σταθμούς. Οι χουλιαρόπαπιες αναζητούν την τροφή τους κατά τη διάρκεια της ημέρας και κουρνιάζουν ομαδικά τη νύκτα. Συχνά, συναγελάζονται με κιρκίρια.
Οι ενήλικες υποβάλλονται σε μετα-αναπαραγωγική περίοδο έκδυσης, που τους καθιστά ανίκανους να πετάξουν για 3-4 εβδομάδες. Τα αρσενικά αλλάζουν πτέρωμα από τις αρχές Μαΐου μέχρι τις αρχές Ιουνίου, ενώ τα θηλυκά έναν (1) μήνα, αργότερα.
Η χουλιαρόπαπια ανήκει στις λεγόμενες αγριόπαπιες επιφανείας (αφρόπαπιες), οι οποίες αναζητούν την τροφή τους πάνω στο νερό, ή λίγο κάτω από αυτό. Συνήθως, «σαρώνουν» την επιφάνεια με το ράμφος τους και αφήνουν το νερό να εκρεύσει από τα χείλη του ράμφους, συγκρατώντας την τροφή στο εσωτερικό του και σπάνια καταδύονται. Οι χουλιαρόπαπιες είναι αρκετά αδέξιες στο περπάτημα, γι’ αυτό σπάνια παρατηρούνται έξω από το νερό. Όταν κολυμπούν, το κεφάλι κρατιέται χαμηλά, δίνοντας την αίσθηση ότι, έχουν το μπροστινό μέρος του σώματος βυθισμένο στο νερό.
Πτήση
thumb|right|350px|Κατά την πτήση, εκτός του εντυπωσιακού ράμφους, είναι ευδιάκριτα τα όμορφα χρώματα των πτερύγων της χουλιαρόπαπιας Παρά την εντύπωση που δίνουν, οι χουλιαρόπαπιες απονηώνονται εύκολα και γρήγορα. Κατά την πτήση, το μεγάλο και «βαρύ» ράμφος δίνει την αίσθηση ότι, οι πτέρυγες είναι τοποθετημένες πολύ πίσω στον κορμό. Τα φτεροκοπήματα είναι γρήγορα και χαρίζουν εύκολες αλλαγές στην πορεία του πτηνού, αν και η πτήση δεν είναι τόσο επιδέξια όσο στο κιρκίρι.
Αναπαραγωγή
Ο σχηματισμός ζευγαριών, αρχίζει ήδη από τον χειμώνα και συνεχίζεται κατά την εαρινή μετανάστευση. Τα αρσενικά καθίστανται έντονα «εδαφικά» κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου και υπερασπίζονται τον ζωτικό τους χώρο και τα υποψήφια θηλυκά από τους ανταγωνιστές τους προβαίνοντας, επίσης, σε περίτεχνα τελετουργικά ερωτοτροπίας, τόσο στο νερό όσο και στον αέρα. Δεν είναι, μάλιστα, ασυνήθιστο 12 ή και περισσότερα αρσενικά να προσπαθούν να «κατακτήσουν» ένα (1) θηλυκό.
Η περίοδος φωλιάσματος ποικίλλει αλλά, συνήθως, ξεκινάει στις αρχές Απριλίου και διαρκεί μέχρι το τέλος Μαΐου, αν και στις βόρειες περιοχές (π.χ. Ρωσία) η έναρξη μπορεί να είναι στα μέσα Μαΐου. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ. Στις περιοχές αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), η φωλιά βρίσκεται κοντά στο νερό, αλλά σε ξηρό έδαφος, συνήθως ανάμεσα σε μικρά υψωματάκια (hummocks) ή, σπανιότερα, κοντά σε πόες Cyperaceae. Ωστόσο, μπορεί να βρίσκεται και μακριά από το νερό, κάτω από θάμνους σε χωράφια. Είναι μια απλή, ρηχή κοιλότητα στο έδαφος που επιστρώνεται με παρακείμενο γρασίδι, φτερά και πτίλα. Παρόλο που η χουλιαρόπαπια δεν είναι αγελαίο πτηνό, μερικές φορές οι φωλιές βρίσκονται κοντά η μία με την άλλη. thumb|right|350px|Ενήλικη θηλυκή χουλιαρόπαπια Η γέννα αποτελείται από (7-) 8 έως 12 (-14) ελλειπτικά ή υποελλειπτικά αβγά, με ανοικτό καφέ ή ελαιοπράσινο χρώμα, διαστάσεων 52,0 Χ 37,2 χιλιοστών και βάρους 40 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 8% είναι κέλυφος. Η εναπόθεση είναι καθημερινή και η επώαση αρχίζει μετά το τελευταίο αβγό, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί (22-) 23 έως 25 (-26) ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί (παπάκια) είναι φωλεόφυγοι (precocial), πλήρως ικανοί προς κολύμβηση μόλις εκκολαφθούν. Ωστόσο, από ένστικτο τείνουν να μένουν κοντά στη μητέρα τους, όχι μόνο για ζεστασιά και προστασία, αλλά και για να μάθουν και να θυμούνται το μέρος που γεννήθηκαν, καθώς και το πώς και πού να αναζητήσουν τροφή. Μετά από αυτή την περίοδο, τα νεαρά άτομα και η μητέρα μπορεί να αποχωριστούν, ή να παραμείνουν μαζί, μέχρι να έρθει η επόμενη εποχή αναπαραγωγής. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 40-45 ημέρες, περίπου.
Απειλές
Στις ευρωπαϊκές θέσεις φωλιάσματος, το είδος απειλείται από την υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων του, ενώ υπάρχουν περιστασιακές απώλειες από συγκρούσεις με τις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Τα επιγενή ξενικά είδη, όπως το αμερικανικό βιζόν Mustela vison, ενέχουν επίσης κίνδυνο θήρευσης της φωλιάς. Το είδος είναι ευαίσθητο στην αλλαντίαση και στη γρίπη των πτηνών (ιδιαίτερα στο στέλεχος H5N1), επομένως, απειλείται από μελλοντικά κρούσματα του ιού.
Μπορεί να υποφέρει από αναπαραγωγική δυσλειτουργία, ως αποτέλεσμα συσσώρευσης σεληνίου (Se) στο ήπαρ, το οποίο περιέχεται σε υπο-επιφανειακά ύδατα από κακή διαχείριση υγροτόπων στην Καλιφόρνια, με βιοσυσσώρευση του στοιχείου στην τροφική αλυσίδα. Το ίδιο ισχύει και για τον μόλυβδο από κατάποση κυνηγετικών σκαγιών, ιδιαίτερα σε Γαλλία και Ισπανία.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, παρά το κυνήγι, λόγω του ευρέος φάσματος κατανομής του, δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN. Ωστόσο, παρά το ευρύ φάσμα κατανομής του, η τάση των πληθυσμών του είναι καθοδική. Τους μεγαλύτερους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς διαθέτουν η Ρωσία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Λευκορωσία και η Ουκρανία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Η χουλιαρόπαπια είχε καταγραφεί να φωλιάζει στο μακρινό παρελθόν, σε τρεις μόνον θέσεις, στη λίμνη Αρζάν (1918, αποξηραμένη σήμερα), στην Κάρλα το 1963 και, πιθανόν κοντά στα Χανιά, το 1942. Έκτοτε, δεν υπάρχουν στοιχεία αναπαραγωγής, παρόλο που η παρουσία φωλιών στο αλβανικό τμήμα της Μικρής Πρέσπας (1985), μπορεί να στηρίξει κάτι τέτοιο.
Ωστόσο, η χουλιαρόπαπια είναι αρκετά διαδεδομένος, κοινός χειμερινός επισκέπτης, ενώ κατά τις μεταναστεύσεις είναι κοινό διαβατικό είδος. Μεγάλες συναθροίσεις έχουν παρατηρηθεί στην Ισμαρίδα και στον Αμβρακικό, με τον τελευταίο να θεωρείται πολύ σημαντικός ενδιάμεσος μεταναστευτικός σταθμός. Όμως, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για τους πληθυσμούς στη χώρα (ΝΕ).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Χουλιαρόπαπια απαντά και με τις ονομασίες: Κασικτσής (Έβρος), Κουταλάς, Κουταλομύτα, Κουταλόπαπια, Ντουρντούσα (Βοιωτία), Παπατσούρα (Ηλεία), Τουμπανέλι και Τουμπανέλα, Φουλντούκι (Άρτα), Χουλιάρα, Χουλιαράς, Χουλιαροπάπι, Χουλιαρού (Αττική) και Σαξάνα (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Στο παρόν λήμμα ακολουθείται η κατά Howard & Moore (4th ed.)  ταξινομική, με την οποία συμφωνούν οι Avibase, IUCN και HBW (online). Ωστόσο, αυτό κατ’ ουδένα τρόπο αποτελεί στατική κατάσταση, αλλά ως εκ της δυναμικής φύσεως του αντικειμένου, μπορεί να υπόκειται σε τυχόν αλλαγές (βλ. Συστηματική ταξινομική)
ii. Υπάρχει αναφορά στην λόγια ονομασία του είδους ως Νήσσα η ασπιδόρραμφος. Είναι προφανές ότι, έγινε προσπάθεια «εισαγωγής» τού μορφολογικού στοιχείου τού ράμφους στη λατινική ονομασία, ωστόσο, η απόδοση είναι τεχνητή διότι ουδεμία ετυμολογική βάση δικαιολογεί κάτι τέτοιο, παρόλο που, «οπτικά», είναι ορθός ο συσχετισμός.
Πηγές
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πανίδα των Φιλιππίνων Κατηγορία:Πανίδα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Πανίδα της Αυστραλίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Διάλεκτοι της σλαβομακεδονικής γλώσσας
Οι διαλέκτοι των σλαβομακεδονικών περιλαμβάνουν τις σλαβικές διαλέκτους που μιλιούνται στη Βόρεια Μακεδονία καθώς και ορισμένες ποικιλίες που ομιλούνται στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας. Είναι μέρος του διαλεκτικού συνεχούς των νότιων σλαβικών γλωσσών που ενώνει τη σλαβομακεδονική γλώσσα με τη βουλγαρική προς τα ανατολικά και τα Σερβο-Κροατικά στα βόρεια. Η ακριβής οριοθέτηση μεταξύ αυτών των γλωσσών είναι φευγαλέα και αμφιλεγόμενη.
Οι σλαβομακεδόνες συγγραφείς τείνουν να αντιμετωπίζουν όλες τις διαλέκτους που μιλιούνται στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας ως σλαβομακεδονικές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ομιλούνται στο δυτικότερο μέρος της Βουλγαρίας (Μακεδονία του Πιρίν), ενώ οι Βούλγαροι συγγραφείς αντιμετωπίζουν όλες τις σλαβομακεδονικές διαλέκτους ως μέρος της βουλγαρικής γλώσσας. Πριν από την επισημοποίηση της Τυπικής Σλαβομακεδονικής το 1945, οι διάλεκτοι των σλαβομακεδονικών ταξινομούνταν ως επί το πλείστον ως βουλγαρικές διάλεκτοι. Στην Ελλάδα, ο εντοπισμός των διαλέκτων που μιλούσε η τοπική σλαβόφωνη μειονότητα είτε ως βουλγαρική είτε ως σλαβομακεδονική αποφεύγεται συχνά και οι διαλέκτοι αυτοί περιγράφονται απλώς ως "σλαβικές", Ντόπια, Σταρίσκι (παλιές) ή Νασίνσκι (δικές μας).
Γλωσσικά, οι διάλεκτοι της Μακεδονίας με την ευρύτερη έννοια μπορούν να χωριστούν σε ανατολικές και δυτικές ομάδες (τα σύνορα εκτείνονται κατά προσέγγιση από τα Σκόπια και Σκόπσκα Τσρνα κατά μήκος των ποταμών Βαρδάρη και Τσρνα) με βάση μια μεγάλη ομάδα χαρακτηριστικών. Επιπλέον, μια λεπτομερέστερη ταξινόμηση μπορεί να βασιστεί στα σύγχρονα αντανακλαστικά των πρωτοσλαβικών μειωμένων φωνηέντων ("γιερ"), των φωνητικών αντηχούμενων και του οπίσθιου ρινικού (ο). Η ταξινόμηση αυτή διακρίνει τις ακόλουθες 3 κύριες ομάδες:
Διάλεκτοι
Βόρειες διάλεκτοι Δυτικές διάλεκτοι: Ανατολικές και Νότιες διάλεκτοι Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι ταξινομούν τις διαλέκτους στην περιοχή της Βουλγαρίας και στις ανατολικότερες περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας ως βουλγαρικές και τις διαλέκτους στην υπόλοιπη Ελλάδα και στη Βόρεια Μακεδονία ως Σλαβομακεδονικές.
Διαφορές συμφώνων
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης του φωνήματος kj στην σλαβομακεδονική γλώσσα δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης του φωνήματος gj στην σλαβομακεδονική γλώσσα Όσον αφορά τα συμφωνικά χαρακτηριστικά, ολόκληρη η Δυτική περιοχή διακρίνεται από την Ανατολική από την απώλεια του (εκτός από το Τέτοβο, το Γκόρα και τη Κόρτσα) και την απώλεια του στη διαφωνητική θέση (εκτός από τη Μάλα Ρέκα και τμήματα του Κοστούρ Κόρτσα):  (κεφάλι) =,  (κεφάλια) =. Η ανατολική περιοχή διατηρεί το φώνημα (εκτός από το Τικβές-Μαρίοβο και το Κουμάνοβο-Κρίβα Παλάνκα) και το διαφωνητικό. Η Ανατολή χαρακτηρίζεται επίσης από την ανάπτυξη του επενθετικού πριν το αρχικό ενώ οι δυτικές διάλεκτοι έχουν επενθυτικό: Ανατολικό  (άνθρακας) αλλά στα δυτικά είναι. Οι διφωνητικές αντανακλάσεις είναι πιο χαρακτηριστικές των διαλέκτων της ελληνικής Μακεδονίας και της επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ, Καστοριάς-Κορυτσάς και Οχρίδας-Πρέσπας. Οι διάλεκτοι Σερρών - Νευροκοπίου έχουν μια σειρά από φωνημικά ουρανικά σύμφωνα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2007
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2007 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Κρατιδιακές εκλογές Βερολίνου 2021
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στο Βερολίνο, για να εκλεγούν τα 147 μέλη της Βερολινέζικης Βουλής των Αντιπροσώπων (Λάνταγκ). Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν οι εκλογές για τα δώδεκα 55μελή περιφερειακά συμβούλια του Βερολίνου και ένα δημοψήφισμα για την απαλλοτρίωση ορισμένων ενοικιαζόμενων κατοικιών.
Μετά τις εκλογές το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Αριστερά και οι Πράσινοι ανανέωσαν τη συμφωνία τους για κυβέρνηση συνεργασίας. Η Φραντσίσκα Γκίφαϊ, του ΣΔΚ, ανέλαβε καθήκοντα ως νέα κυβερνώσα Δήμαρχος του Βερολίνου.
Λόγω των πολλών παρατυπιών που έλαβαν χώρα στη διάρκεια των εκλογών, το Συνταγματικό Δικαστήριο του Βερολίνου ακύρωσε τις εκλογές τον Νοέμβριο του 2022. Ως αποτέλεσμα, προγραμματίστηκε η διεξαγωγή επαναληπτικών εκλογών την επόμενη χρονιά.
Εκλογικό σύστημα
Η Βερολινέζικη Βουλή των Αντιπροσώπων αποτελείται από τουλάχιστον 130 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με μυστική και καθολική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό. Κάθε εκλογέας ρίχνει δύο ψήφους, η πρώτη ψήφος (Α') είναι για το τοπικό πλειοψηφικό και η δεύτερη (Β') είναι για την κρατιδιακή εκπροσώπηση.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Γερμανίας, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν διαμείνει στο Βερολίνο για τουλάχιστον 3 μήνες.
Παραπομπές
Βερολινο Κατηγορία:Εκλογές στο Βερολίνο
Το δαχτυλίδι της μάνας
Το δαχτυλίδι της μάνας είναι τίτλος ελληνικής όπερας του Μανώλη Καλομοίρη, η οποία συντέθηκε το 1917 και υπέστη νέα επεξεργασία το 1939.
Από την όπερα αυτή προέρχεται και η ομώνυμη σουίτα του συνθέτη για ορχήστρα, επίσης σε τρία μέρη: Πρελούδιο – Η είσοδος της Κυράς – Ξημέρωμα των Χριστουγέννων.
Η υπόθεση του έργου
Το έργο αρχίζει μία παραμονή Χριστουγέννων κάπου στη Θεσσαλία. Ο Γιαννάκης ο αρχιτραγουδιστής, έχοντας φύγει από τα ψηλά βουνά της πατρίδας του, σιγοσβήνει από το μαράζι. Η μάνα του προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Ο Γιαννάκης, ξέροντας πως θα πεθάνει, ξεχύνει τον καημό του σε ένα λυρικό παραλήρημα. Στη συνέχεια ένας χωρικός, πατέρας της Ερωφίλης, την οποία ο Γιαννάκης λατρεύει απελπισμένα, έρχεται να αναγγείλει στη μάνα του ότι βρέθηκε αγοραστής για το θαυματουργό προγονικό δαχτυλίδι, και έτσι θα μπορέσει να γιατρέψει το παιδί της. Η μάνα, παρότι γνωρίζει την πατρογονική κατάρα να μην πουλήσει το δαχτυλίδι, δέχεται την πρόταση με πόνο. Ο Γιαννάκης παραδέρνει σε μία ονειροφαντασία με νεράιδες του βουνού και του κάμπου. Επιχειρεί τρικλίζοντας να πάει προς την εκκλησιά. Η μάνα του και η Ερωφίλη τρέχουν να τον συναντήσουν. Ημιλυπόθυμος, πέφτει στα σκαλιά της εκκλησιάς. Σωριάζεται στα πόδια της Ερωφίλης, πεθαίνοντας αφού πρώτα τραγουδήσει το στερνό του τραγούδι.
Ιστορία παραστάσεων
Η παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας έγινε στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, στις 8 Δεκεμβρίου 1917, από τον θίασο της Έλλης Αφεντάκη. Η μουσική διεύθυνση ήταν του συνθέτη, η διδασκαλία της χορωδίας του Α. Πρίφτη, τα σκηνικά του Ι. Αμπελά και οι χορογραφίες της Ελβίρας Βάιλ. Μεταγενέστερα, το έργο παρουσιάσθηκε άλλες έξι φορές μέχρι το 1960:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δαχτυλιδι Δαχτυλιδι
Φοντέ Καμαρά (ποδοσφαιριστής, 1998)
Ο Φοντέ Καμαρά (Fodé Camara, 17 Απριλίου 1998) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Γουινέα, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον ΑΟ Χανίων, ως δανεικός απ τον Ολυμπιακό.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Καμαρά πέρασε από τις ακαδημίες νέων CEFOMIG, πριν μετακομίσει στη Μπαστιά το 2016. Στις 13 Ιουνίου 2018, εντάχθηκε στην Γκαζελέκ Αζαξιό με τριετές συμβόλαιο. Στις 27 Ιουλίου 2018, έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του για το σύλλογο, στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Παρί για τη Λιγκ 2.
ΑΟ Χανίων (δανεικός)
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Φοντέ Καμαρά ανακοινώθηκε απ τον ΑΟ Χανίων ως δανεικός για έναν χρόνο μαζί με τον Νεμάνια Νίκολιτς.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Καμαρά έχει αγωνιστεί με την Εθνική Γουινέας U17 στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής U17 του 2015 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουινέας U17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκαζελέκ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Χανίων-Κισσαμικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας
Μίχαελ Πρετόριους
Ο Μίχαελ Πρετόριους (γερμανικά: Michael Praetorius, πιθανώς 15 Φεβρουαρίου 1571 – 15 Φεβρουαρίου 1621) ήταν Γερμανός συνθέτης, θεωρητικός της μουσικής και οργανίστας. Θεωρείται από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες της γενιάς του, κυριώς όσον αφορά σε προτεσταντικούς ύμνους, αλλά και με ευρεία γκάμα συνθέσεων. Το θεωρητικό του έργο «Μουσικό Σύνταγμα» (Syntagma Musicum) είναι από τα πιο σημαντικά του είδους του.
Βιογραφία
Ο Πρετόριους (ενίοτε και Πραιτόριους) γεννήθηκε στο Κρόϊτσμπουργκ (Creuzburg an der Werra) στις 15 Φεβρουαρίου του 1571. Ο πατέρας του - επίσης Μίχαελ- ήταν θεολόγος και μουσικός, και μάλιστα συνάδελφος του Γιόχαν Βάλτερ (Johann Walter), κάντορα της Λατινικής Σχολής του Τόργκαου (Torgau Lateinschule). Μετά από πολυάριθμες διαμάχες μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών, η προτεσταντική οικογένεια Πρετόριους μετακόμισε στο Τόργκαου, όπου ο μικρός Μίκαελ έλαβε τα πρώτα του μαθήματα μουσικής από τον Μίχαελ Βόϊγκτ (Michael Voigt), διάδοχο του Γιόχαν Βάλτερ. Το 1582 ενεγράφη στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης του Όντερ (Frankfurt an der Oder), όπου ο αδελφός του, Άντρεας, ήταν καθηγητής της θεολογίας. Το 1584 φοίτησε στη Λατινική Σχολή του Τσέρμπστ στο Άνχαλτ (Zerbst Anhalt) όπου διέμεναν δύο από τις αδελφές του, και από εκεί επέστρεψε στη Φρανκφούρτη του Όντερ, πιθανώς την άνοιξη του 1585. Αν και κατά πάσα πιθανότητα δεν συνέχισε τη μουσική του εκπαίδευση μετά την αποχώρηση από το σχολείο, είναι βέβαιο ότι εξοικειώθηκε με τον Βαρθολομαίο Γκέσιους (Bartholomäus Gesius) στη Φρανκφούρτη, τους οποίους ένωνε το μεγάλο τους ενδιαφέρον για τους προτεσταντικούς ύμνους και τις μελωδίες τους. Μετά τον πρόωρο θάνατο του αδελφού του, χάρη στον οποίο συντηρούνταν, διορίστηκε οργανίστας του Αγίου Μάριεν στη Φρανκφούρτη, κατά πάσα πιθανότητα στις αρχές του 1587. Κατά δήλωσή του κατείχε τη θέση αυτή για τρία χρόνια, αλλά δεν είναι γνωστός ο λόγος που την εγκατέλειψε και το πού πήγε το 1590.
Ο ξαφνικός θάνατος του Δούκα Χάινριχ Γιούλιους στην Πράγα το 1613 ήταν σημείο καμπής στη ζωή του Πρετόριους. Ο Εκλέκτορας Γιόχαν Γκέοργκ της Σαξωνίας ζήτησε αμέσως από τον διάδοχο του Δούκα, Φρίντριχ Ούλριχ (Friedrich Ulrich), να αφήσει τον Πρετόριους να αναπληρώσει τον γηρασμένο αρχιμουσικό του παρεκκλησιού της εκλεκτορικής αυλής Ρογκίερ Μίχαελ (Rogier Michael). Για τα επόμενα δυόμισι έτη ο Πρετόριους έμεινε ως επί το πλείστον στη Δρέσδη, έχοντας μεταξύ άλλων την ευθύνη για τη μουσική στη Συνέλευση των Εκλεκτόρων στο Νάουμπουργκ το 1614. Όντας στη Δρέσδη γνώρισε τον Χάινριχ Συτς, αλλά και εξοικειώθηκε με την ιταλική μουσική, η οποία επηρέασε αργότερα το έργο τουˑ επιπλέον, πρέπει να αφιέρωσε περισσότερο χρόνο στις θεωρητικές εργασίες του. Η περίοδος της Δρέσδης έληξε επίσημα το 1616, αλλά ήταν εκεί και πάλι το 1617 για να οργανώσει την τελετουργική μουσική για την επίσκεψη του αυτοκράτορα και για τον εορτασμό των εκατό χρόνων από τη Μεταρρύθμιση. Το 1618 κλήθηκε, μαζί με τον Συτς και τον Σάϊντ (Scheidt), από τον καθεδρικό ναό του Μαγδεβούργου και τον επόμενο χρόνο φαίνεται να επισκέφθηκαν οι τρεις τους τη Λειψία, τη Νυρεμβέργη και το Μπαϊρόιτ. Καθώς ο Πρετόριους έλειψε για αρκετά χρόνια, αναμφίβολα ξέπεσε το μουσικό επίπεδο στο παρεκκλλήσι του Βόλφενμπύτελ. Τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν με την επιστροφή του, καθώς η κατάστασης της υγείας του χειροτέρευε ολοένα - πιθανώς από υπερκόπωση. Πέθανε ανήμερα των γεννεθλίων του, το 1621, αφήνοντας μια καθόλου ευκαταφρόνητη περιουσία, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί ένα ίδρυμα για τους φτωχούς.
Εργογραφία
right|thumb|250px|Η πρώτη σελίδα από το «Μουσικό Σύνταγμα». Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Πρετόριους αποτελούν θρησκευτικά έργα, βασισμένα σε προτεσταντικούς ύμνους. Μοτέτα, λειτουργίες, ύμνοι, λιτανείες, μεγαλυνάρια, ψαλμοί και ωδές είναι μερικά από τα είδη που απαντώνται τόσο στα εξεδομένα έργα του, όσο και στα χειρόγραφά του. Από τα έργα κοσμικής μουσικής σώζονται μόνο οι "Χοροί της Τερψιχόρης" (Terpsichören Tänze), μία συλλογή με γαλλικούς χορούς του 16ου αιώνα. Η εκκλησιαστική μουσική του Πρετόριους, καθώς και τα θεωρητικά έργα του, ορίζεται σε πέντε περιόδους, οι οποίες συμπίπτουν εν μέρει. Η πρώτη περιλαμβάνει το "Motectae et psalmi" (Μοτέτα και ψαλμοί) και το "Megalynodia Sionia" (1602). Στη δεύτερη περίοδο εντάσονται τα εννέα τμήματα του "Musae Sioniae", ενώ στην τρίτη περίοδο τα λατινικά λειτουργικά έργα "Missodia Sionia", "Hymnodia Sionia" και "Eulogodia Sionia" (όλα το 1611), καθώς και το "Urania" και το Kleine Grosse und Litaney (1613). Στην τέταρτη περίοδο ανήκει κατά κύριο λόγο η εργασία του για το "Μουσικό Σύνταγμα", και κατά την τελευταία περίοδο υπάρχουν τα "Puericinium", δύο τμήματα του "Polyhymnia" και ο "Ψαλμός 116". Από το έργο "Megalynodia Sionia", που περιλαμβάνει μερικές εκατοντάδες ύμνων, προέρχεται και το πασίγνωστο χριστουγεννιάτικο κάλαντο "Es ist ein Ros entsprungen".
Το "Μουσικό Σύνταγμα" είναι από τα τελευταία έργα του Πρετόριους. Τα τρία μέρη που εμφανίστηκαν (το τέταρτο προορίζονταν για οδηγίες ως προς τη σύνθεση) εμφανίζουν μια τάση που χαρακτηρίζουν τον ίδιο, προς μια εγκυκλοπαιδική, συστηματική προσέγγιση για τη θεωρία και την πρακτική της μουσικής. Ο πρώτος τόμος ασχολείται με τη θρησκευτική μουσική, τις αρχές και τα λειτουργικά συστατικά της. Η πραγματική του αξία έγκεται στις παραπομπές που αναφέρονται από κάθε περίοδο. Ιδιαίτερης σημασίας μεταξύ αυτών είναι το απόσπασμα της συνεργασίας του Γιόχαν Βάλτερ με τον Λούθηρο, όπου αναφέρονται λεπτομερώς οι μουσικές μεταρρυθμίσεις που ο Λούθηρος επικαλείται. Στο δεύτερο τόμο, «De organographia», ο Πρετόριους μας δίνει -σε συνδυασμό με την εικονογραφημένη διδακτική ενότητα «Theatrum instrumentorum»- λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα μουσικά όργανα της εποχής του, ιδιαιτέρως δε για το όργανο. Ο τρίτος όγκος είναι ένα λεξικό όπου αριθμούνται οι σύγχρονες (για την εποχή) μουσικές φόρμες, με μια λεπτομερή εξέταση των τεχνικών ζητημάτων, όπως η μουσική σημειογραφία, οι αναλογίες, το "σολφέζ", η μεταφορά και η πολυφωνική γραφή. Η σημασία του "Μουσικού Συντάγματος" έγκειται όχι τόσο στην επιρροή του στις επόμενες γενιές των συνθετών (λόγω των νέων εξελίξεων στις αρχές του 17ου αιώνα και κυρίως την άνοδο του συνεχούς βάσιμου), όσο σε σχέση με υψηλή αξία του ως ιστορικό δοκιμιογραφικό στοιχείο. Εξετάζει την εξαιρετική ενορχήστρωση στις αρχές της μπαρόκ περιόδου, τις πολλές οικογένειες οργάνων και την περίοπτη θέση του οργάνου και εν κατακλείδι αποτελεί σημαντική ιστορική πηγή για την αναγεννησιακή μουσική και τα περί αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Ρόλαντ Γκράποφ
Ο Ρόλαντ Γκράποφ (αγγλ. Roland Grapow) είναι Γερμανός μουσικός και παραγωγός, γνωστός ως πρώην κιθαρίστας των Helloween, στους οποίους είχε αντικαταστήσει τον Κάι Χάνσεν και παρέμεινε για δώδεκα χρόνια.
Βιογραφία
Ο Γκράποφ γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1959 και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία δώδεκα ετών, παίζοντας την πρώτη του συναυλία στο σχολείο του. Το 1974 παρακολούθησε για πρώτη φορά από κοντά ένα διάσημο συγκρότημα, όταν παραβρέθηκε στη συναυλία των Grand Funk Railroad στη γενέτειρα του. Κύριες επιρροές του υπήρξαν οι προαναφερθέντες, όπως και οι Rainbow, Deep Purple, Toto, Foreigner, Kansas και Styx.
Πρώτο του συγκρότημα υπήρξαν οι Rampage, στους οποίους παρέμεινε από το 1980 ως το 1983, κυκλοφορώντας τα άλμπουμ "Victims of Rock" και "Love Lights Up the Night". Το 1989, εντάχθηκε στους Helloween και ηχογράφησε μαζί τους το άλμπουμ "Pink Bubbles Go Ape", συνεχίζοντας μέχρι το 2001 με τα "Chameleon", "Master of the Rings", "The Time of the Oath", "Better Than Raw" και "The Dark Ride". Παράλληλα, πραγματοποίησε τις πρώτες του προσωπικές κυκλοφορίες με τους δίσκους "The Four Seasons of Life" του 1997 και "Kaleidoscope" του 1999.
Το 2001, σχημάτισε τους Masterplan μαζί με το ντράμερ Ούλι Κους και τον κιμπορντίστα Γιάνε Βάρμαν, ο οποίος ένα χρόνο αργότερα αντικαταστάθηκε από τον Άξελ Μάκερνοτ. Τα φωνητικά του συγκροτήματος ανέλαβε ο Γιορν Λάντε και κυκλοφόρησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους τον Ιανουάριο του 2003. Έκτοτε, έχουν πραγματοποιήσει πέντε ακόμη στούντιο ηχογραφήσεις, σημειώνοντας επιτυχία κυρίως στη Σουηδία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία.
Το 2014, δημιούργησε τους Level 10 μαζί με τον τραγουδιστή Ράσελ Άλεν των Symphony X, το ντράμερ Ράντι Μπλακ των Annihilator και Primal Fear, τον μπασίστα Ματ Σίνερ των Primal Fear, τον κιμπορντίστα Αλεσάντρο ντελ Βέκιο των Voodoo Circle και τον κιθαρίστα ΆΛεξ Μπέιροντ από το ίδιο συγκρότημα. Μαζί, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Chapter One" τον Ιανουάριο του 2015.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Προσωπικές κυκλοφορίες
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Γερμανοί κιθαρίστες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2008
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2008 διοργανώθηκε στις 23 και 24 Φεβρουαρίου στο κλειστό Παιανίας μαζί με το αντίστοιχο των γυναικών. Το πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων έγινε στις 9 & 10 Φεβρουαρίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 18η φορά στην ιστορία του ο Πανελλήνιος.
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2008 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Πανδημοκρατικόν Αγροτικόν Μέτωπον Ελλάδος
Ιστορικό
Το Πανδημοκρατικόν Αγροτικόν Μέτωπον Ελλάδος ήταν εκλογικός συνασπισμός που ιδρύθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1961 με σκοπό τη συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές του 1961 και την αντιμετώπιση του νέου εκλογικού συστήματος που εισήγαγε η κυβέρνηση Καραμανλή. Το Π.Α.Μ.Ε. συγκροτούσαν η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.) και Εθνικόν Αγροτικόν Κόμμα (Ε.Α.Κ.), ενώ συνεργάστηκαν και 16 από τους 24 συνεργαζόμενους με τη Ε.Δ.Α. βουλευτές που είχαν εκλεγεί στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές καθώς και άλλα στελέχη του κεντροαριστερού χώρου που δεν είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν με την Ε.Δ.Α..
Το συνδυασμό στήριξε με προκήρυξή του και το παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Στις εκλογές ο συνασπισμός έλαβε το 14,63% των ψήφων, κερδίζοντας 24 έδρες. Από αυτές οι 22 ανήκαν στην Ε.Δ.Α. και δύο στο Ε.Α.Κ..
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που αποτελούσαν το Πανδημοκρατικόν Αγροτικόν Μέτωπον Ελλάδος ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα
Αντισημιτισμός στην Ελλάδα
Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα εκδηλώνεται στο κέντρο του θρησκευτικού, πολιτικού και δημοσιογραφικού λόγου. Η πρόσφατη ελληνική οικονομική κρίση έχει διευκολύνει την άνοδο ακροδεξιών ομάδων στην Ελλάδα (π.χ. Χρυσή Αυγή).
Οι Εβραίοι ζούσαν στην Ελλάδα από την αρχαιότητα. Η μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στην Ελλάδα, αυτή των Σεφαρδιτών Εβραίων, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, μετά από πρόσκληση του Σουλτάνου, τον 15ο αιώνα. Μετά τη προσάρτηση της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα το 1913, η ελληνική κυβέρνηση αναγνώρισε τους Εβραίους ως Έλληνες πολίτες με πλήρη δικαιώματα και απέδωσε στον Ιουδαϊσμό το καθεστώς προστατευόμενης και αναγνωρισμένης θρησκείας. Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα, υπήρξαν απόπειρες διάσωσης και συνεργασίας με τις Ναζιστικές αρχές. Πάνω από το 80% των Ελλήνων Εβραίων δολοφονήθηκαν. Σήμερα οι Εβραϊκές κοινότητες είναι αναγνωρισμένες από το κράτος και εκπροσωπούν περίπου 5.000 Έλληνες Εβραίους. Υπάγονται στη δικαιοδοσία του Υπουργείου Παιδείας και θρησκευμάτων, σύμφωνα με το ν. 2456/1920 "Περί Εβραϊκών Κοινοτήτων".
Περίοδος Ναζιστικής Κατοχής
Το πρώτο οργανωμένο χτύπημα κατά των Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε ύστερα από πρωτοβουλία του συνεργάτη των ναζί Αθανάσιου Χρυσοχόου, διορισμένου από τις ναζιστικές αρχές έμμισθου γενικού διευθυντή Νομαρχιών Μακεδονίας, που καταγόταν από την Ήπειρο. Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ, ο Χρυσοχόου προέβη σε διαβήματα στη γερμανική στρατιωτική διοίκηση, διαμαρτυρόμενος ότι οι Εβραίοι δεν υποχρεώθηκαν να συμμετέχουν σε αναγκαστικές εργασίες ή να καταβάλλουν εισφορές σε είδος, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χριστιανικού πληθυσμού. Έτσι, μετά από αυτά τα διαβήματα, στις 8 Ιουλίου 1942, ο διοικητής της Βέρμαχτ στη Θεσσαλονίκη έδωσε εντολή να παρουσιαστούν όλοι οι άρρενες Εβραίοι ικανοί για εργασία ηλικίας 18 έως 45 ετών ώστε να γίνει απογραφή τους. Η συγκέντρωσή τους έλαβε χώρα στην Πλατεία Ελευθερίας στις 11 Ιουλίου 1942. Την ημέρα εκείνη συγκεντρώθηκαν 9.000 Εβραίοι στην Πλατεία από τις 8:00 η ώρα το πρωί για να δηλώσουν τα ονόματά τους. Στους άντρες απαγορεύτηκε να πιούν νερό και ορισμένοι υποβλήθηκαν σε εξευτελιστικές ασκήσεις γυμναστικής. Η φιλοναζιστικη εφημερίδα Απογευματινή εξακολουθούσε να κατηγορεί τους Εβραίους ως παράσιτα και μαυραγορίτες. Σκοπός της συγκέντρωσης ήταν η αποστολή τους σε καταναγκαστικά έργα σε όλη την επικράτεια. Σημειώνεται πως μετά την Κατοχή, κατά τη δίκη του ναζιστή αξιωματικού Μαξ Μέρτεν για εγκλήματα πολέμου ο Χρυσοχόου εμφανίστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισής του.
Ακόμα, επί Κατοχής, ο ναζιστής Δήμαρχος Κωνσταντίνος Μερκουρίου (διορισμένος από τις ναζιστικές αρχές κατοχής) και ο τότε κατοχικός γενικός διοικητής της Μακεδονίας Σιμωνίδης ζήτησαν από τη γερμανική διοίκηση την απαλλοτρίωση ολόκληρου του εβραϊκού νεκροταφείου της πόλης. Επίσης, εξέδωσε σύσταση με σχετικό σχεδιάγραμμα για το πώς πρέπει να βαδίζουν οι Έλληνες στους δρόμους και τα πεζοδρόμια, ώστε να μην ενοχλούν τους Ναζί. Στις 27 Ιανουαρίου 1943 απολύθηκε ο διορισμένος από τις ναζιστικές αρχές Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Μερκουρίου. Ακολούθως το ναζιστικό κατοχικό καθεστώς διόρισε Δήμαρχο τον δικηγόρο Γεώργιο Σερεμέτη. Τον Μάρτιο του 1943 ο ναζιστής διορισμένος Δήμαρχος Γεώργιος Σερεμέτης μετονόμασε τις οδούς της πόλης που έφεραν εβραϊκά ονόματα. Επί Δημαρχίας του Σερεμέτη, τον Απρίλιο του 1943, ολοκληρώθηκε η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης. Ακολούθως εκποιούσε τις ταφόπλακες σε εργολάβους για χρήση αυτών ως υλικά σε διάφορα έργα.
Θρησκευτικός αντισημιτισμός στη σύγχρονη εποχή
, στην Ελλάδα των 10.9 εκατομμυρίων κατοίκων ζούσαν περίπου 5.000 Εβραίοι.
Το 2000, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε από την ΕΕ να αφαιρέσει την αναφορά στη "θρησκεία" από το εθνικό δελτίο ταυτότητας. Οι ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας διαμαρτυρήθηκαν, λέγοντας ότι η κυβέρνηση "υποκλινόταν στην Εβραϊκή πίεση". Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εξαπέλυσε μια εκστρατεία εναντίον των μεταρρυθμίσεων και κινητοποίησε χιλιάδες Έλληνες πολίτες σε μαζικές διαδηλώσεις στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ακολούθησαν μια σειρά από αντισημιτικές επιθέσεις που υποκινούνταν από τις έννοιες της "Εβραϊκής συνωμοσίας", συμπεριλαμβανομένης της εκτεταμένης βεβήλωσης των Εβραϊκών νεκροταφείων και της συναγωγής της Αθήνας, καθώς και τη παραμόρφωση των Εβραϊκών μνημείων και περιουσιών που ανήκουν σε Εβραίους με συνθήματα όπως σβάστικες.
Αντισημιτισμός στα μέσα ενημέρωσης
Κατά τη διάρκεια του 2006, τα αντιισραηλινά αισθήματα αναβίωσαν και κλιμακώθηκαν με το ξέσπασμα του πολέμου στο Λίβανο το 2006 μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ. Τα κύρια μέσα ενημέρωσης προήγαγαν την εικόνα του Ισραήλ ως Ναζιστικό κράτος, το οποίο επιτίθεται σε άοπλους, ανήμπορους ανθρώπους στο Νότιο Λίβανο. Οι αντίπαλοι της Χεζμπολάχ συχνά περιγράφονταν με τους χαρακτηρισμούς "μαχητές της ελευθερίας" και "ομάδες αντίστασης", ενώ ήταν κοινές και οι αντισημιτικές αναφορές, καθώς και οι συγκρίσεις με το Ολοκαύτωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φασισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Αντισημιτισμός ανά χώρα
Sativum
180px|μικρογραφία|Το κοινό μας σκόρδο, Allium sativum Woodwill. 200px|μικρογραφία|Το φρούτο ([[κάστανο) της κοινής καστανιάς, Castanea sativa Mill.]] Οι όροι Sativa, Sativus και Sativum αναφέρονται σε βοτανικά (επιστημονικά) επίθετα, λατινικής προέλευσης, που σημαίνουν στην κυριολεξία καλλιεργημένα. Όχι τυχαία, οι όροι συνδέονται βοτανικά με συγκεκριμένα φυτικά είδη που προάγουν την καλή υγεία του ανθρώπου, και χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν καλλιέργειες ή φυτεύσεις που σκόπιμα καλλιεργούνται με σπορά.
Χρήση
Ο όρος Sativa (που τελειώνει σε -a) είναι η θηλυκή μορφή του επιθέτου, αλλά τα αρσενικά (κατάληξη σε -us) και τα ουδέτερα (κατάληξη σε -um) είναι οι αντίστοιχες καταλήξεις που χρησιμοποιούνται για να δεικνύουν το γένος των ουσιαστικών. Για παράδειγμα, το αρσενικό Crocus sativus και το ουδέτερο Pisum sativum.
Παραδείγματα
Παραδείγματα καλλιεργειών που ενσωματώνουν αυτή τη συγκεκριμένη ονοματολογία -και τις παραλλαγές της- στη λατινική γλώσσα περιλαμβάνουν τα εξής:
Άγιοι Απόστολοι Πρέβεζας
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Παππαδατών, της δημοτικής ενότητας Θεσπρωτικού, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι ημιορεινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Πρεβέζης, στις νοτιοδυτικές κλιτύς της Ζαρκοράχης και δυτικά της κοιλάδας του Ξεροποτάμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 50 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Προβίδια
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παππαδατών. Το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιοι Απόστολοι